cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nederduitse Gereformeerde Kerk van Transvaal
Ontstaan
Afgesien van die groep van agt Gereformeerde Kerke onder die Kruis wat ds. S.J. du Toit van die Paarl bedien het, en wat van 1897 af uit ontevrede lidmate van die Nederduitse Gereformeerde Kerk ontstaan het, het daar nog in Transvaal vanaf 1905 'n groepie gemeentes los van die Ned. Herv. of Geref. Kerk bestaan onder die naam Nederduitse Gereformeerde Kerk van Transvaal, en eers vanaf 1910 het hulle die naam Gereformeerde Kerke onder die Kruis aanvaar. Die ontstaan van hierdie Kerk gaan direk terug na die Engelse Oorlog. Weens die verbittering en verwydering tussen die twee groepe lidmate, naamlik die "bittereinders" onder die boere en "scouts", wat wapens opgeneem het saam met die Engelse teen die Boere, het die kerk 'n uiters moeilike taak gehad om vrede en versoening tussen hulle te probeer bewerkstellig. Laasgenoemde groep was eintlik in twee afdelings, naamlik diegene wat van mening was dat na inname van die hoofstede van die Republieke die oorlog gestaak moes word – vandaar dat sommige van hulle toe huis toe gegaan het – en die ander deel wat wapens opgeneem het teen die boere en in die wandeling "scouts" of "joiners" genoem is.
Dit was veral tussen laasgenoemde groep en die bittereinders wat so 'n mate van verbittering gegeld het, en aan skerp uitdrukkings oor en weer het dit nie ontbreek nie. En dit was veral rondom die Nagmaalstafel waar die gespannenheid besonder skerp aan die lig getree het, aangesien hulle geweier het om saam aan die Nagmaalstafel te gaan sit. Op die Sinode van die Ned. Herv. of Geref. Kerk wat in 1903 gehou is, het hierdie saak ook ter sprake gekom deur middel van 'n beskrywingspunt wat gelui het: "Hoe moet gehandel word met lede wat ontrou geword het aan regering en volk ?" Verder het ook die Ring van Utrecht die Sinode om leiding gevra in hierdie saak.
Die Regskommissie het aan die Sinode advies voorgelê, wat ook die besluit van die vergadering geword het. Saaklik weergegee kom dit hierop neer: Die Sinode is van oordeel dat persone wat in die jongste oorlog ontrou was aan hulle regering en volk deur wapens op te neem of andersins hulp te verleen aan die vyand, deur woord of daad, 'n ernstige sonde begaan het en nie onberispe gelaat mag word nie. Maar aangesien dit nou vrede is en die kerk se roeping is om vrede te bewerkstellig; daarom besluit die Sinode om sodanige persone ernstig te vermaan tot bekering en verbetering van hulle lewe sodat hulle weer met vrymoedigheid as lidmate in die voorregte van die Kerk mag deel. Dit word die predikante en kerkraadslede verder op die hart gedruk om sodanige persone te besoek en hulle te vermaan en om hulle langs hierdie weg terug te bring.
Met hierdie besluit van die Sinode was albei groepe teleurgesteld: Die bittereinders omdat dit nie ver genoeg gegaan het nie, en die "scouts"-groep omdat hulle van mening was dat die besluit 'n sydelingse sensuur op hulle was, en daardeur het groot ontevredenheid onder hulle ontstaan. As leidende figuur onder hulle het 'n sekere S.P. Grobler van Bethal opgetree. Hy het versoek dat die Sinode 'n kommissie van 12 uit hulle moes ontmoet en dat 'n onpartydige persoon van regeringsweë as voorsitter moes optree. Die Sinode het 'n kommissie benoem om hulle te ontmoet, maar wou nie instem met die gedagte van 'n owerheidsverteenwoordiger as voorsitter nie omdat die Kerk nie verwag dat die owerheid hom moet bemoei met streng kerklike sake nie.
Die voorgestelde ontmoeting het op 29 September 1903 in Pretoria plaasgevind. Die vergadering kon egter nie die geskille op broederlike wyse uit die weg ruim nie, met die gevolg dat hulle onverrigter sake uitmekaar is. S.P. Grobler het dieselfde dag aan ds. H.S. Bosman geskryf en hom in kennis gestel dat op 8 Oktober 1903 'n monstervergadering op Vlaklaagte gehou sou word met die bepaalde doel om 'n afsonderlike kerk te stig. Die vergadering is gehou; en nadat verslag gedoen is van die samespreking, is besluit om 'n aparte gemeente te stig. Ds. Bosman, wat die vergadering bygewoon het, het toe eers geleentheid gekry om die vergadering toe te spreek. En nadat hy die Sinodebesluit verduidelik het en tot kalmte gemaan het, is besluit om eers te wag met die stigting totdat 'n verdere onderhoud met die kerklike kommissie gereël kon word, om sodoende 'n vreedsame skikking te probeer tref.
Nadat sommige van die persone reeds vertrek het, het Grobler weer die origes bymekaargeroep, en toe is besluit om 'n eis op te stel wat voor die kerklike kommissie by weerontmoeting gelê kon word. Dit het die volgende behels: (a) Hulle eis terugtrekking van die Sinodebesluit die vorige Mei geneem insake "ontroues aan regering en volk in die jongste oorlog", omdat die Kerk hom nie met die politiek moes inlaat nie. (b) Verder eis hulle vernietiging van die eensydige verkiesing van kerkraadslede ná die vredesluiting, aangesien meesal "bittereinders" in die ampte verkies is, en (c) eindelik eis hulle dat die terugtrekking van die besluit op drie agtereenvolgende Sondae van al die kansels van die Ned. Herv. of Geref. Kerk afgekondig sal word.
duimnael|160px|Ds. Hercules Enslin du Plessis het i 1902 uit die NG Kerk getree en in 1908 daarna teruggekeer. In 1903 het hy kinders van beswaarde lidmate op Vlaklaagte, [[Bethal, gedoop.]]
Twee dae ná hierdie vergadering het ds. H.E. du Plessis, 'n gewese predikant van die NG Kerk, op versoek van Grobler, kinders van beswaarde ouers op Vlaklaagte gedoop. Die ontmoeting met die kerklike kommissie is eers bepaal vir 8 Desember 1903, maar moes toe verskuif word na 14 Desember. Op 8 Desember het die beswaardes egter op Bethal vergader en toe besluit dat hulle, omdat die vergadering nie op 8 Desember, soos bepaal, plaasgevind het nie, slegs drie persone sou benoem om hulle eis van 8 Oktober 1903 aan die kerklike kommissie voor te lê en te vra dat 'n antwoord binne twee dae na inlewering ontvang moes word. Op 14 Desember het die kommissie toe vergader en die eis aangehoor maar kon dit natuurlik nie toestaan nie. Die kommissie het onderneem om 'n stuk op te stel waarin hulle die saak sou toelig, en het verder die ontevredenes versoek om te wag met verdere stappe totdat die stuk kon verskyn. Dit wou die ontevredenes nie toestaan nie, met die gevolg dat op 22 Desember 1903 'n byeenkoms op Vlaklaagte, Bethal, gehou is waar besluit is om 'n aparte kerk te stig onder die naam Nederduitse Gereformeerde Kerk van Transvaal.
Daarna het ook op ander plekke aparte gemeentes tot stand gekom, sodat toe die Algemene Vergadering van hierdie kerkgroep in 1906 gehou is, daar ses gemeentes verteenwoordig was, naamlik Bethal, Standerton, Ermelo (Breyten), Pretoria (Scheerpoort), Heidelberg en Zeerust. Die gemeentes is aanvanklik bedien deur ds. H.E. du Plessis, maar toe hy in 1905 (volgens ’n ander bron 1908) weer predikant van die Ned. Herv. of Geref. Kerk geword het, het ds. S.J. du Toit ook hierdie gemeentetjies bedien. Gemelde Algemene Vergadering van 1906 het 'n ope brief gepubliseer waarin hulle die volgende redes vir hulle stap aangegee het: (i) Omdat die besluit ons feitlik onder tug geplaas het deur die ontsegging van die gebruik van die bondseëls en dit onverhoord, wat in stryd is met alle goddelike en menslike wette ; (ii) omdat die Sinode met die bewuste besluit buite sy eie kerkwette en bepalinge gegaan het, aangesien die tug op gemeentelede by die kerkrade berus met voorsiening vir behoorlike beskuldiging en geleentheid vir verdediging en selfs vir hoër beroep indien nodig en (iii) omdat voornoemde besluit berus op die politieke gedragslyn deur ons as party gevolg, en die Kerk dus daardeur kant gekies het tussen twee politieke partye.
Die Kerke onder die Kruis probeer ’n eie kerkverband stig
Uit die oorsig van die totstandkoming van hierdie Kerkgroep het dit duidelik geblyk dat hulle nie gelyktydig ontstaan het nie maar met tussenposes van selfs jare gestig is. Daar het dan ook aanvanklik geen kerkverband onder hulle bestaan nie, maar gaandeweg het die behoefte daaraan blykbaar na vore getree. Teen die einde van 1909 het ds. S.J. du Toit ses Kruisgemeentes en vier gemeentes van die Ned. Geref. Kerk van Transvaal bedien; twee van die gemeentes van laasgenoemde Kerkegroep, naamlik Bethal en Heidelberg, het toe reeds met goedkeuring en medewete van ds. Du Toit by die Gereformeerde Kerk aangesluit.
Op 21 Februarie 1910 is 'n Algemene Vergadering gehou van die kerke wat deur ds. Du Toit bedien is, waar agt gemeentes verteenwoordig was. Een groot moeilikheid het die totstandkoming van 'n kerkverband in die weg gestaan, naamlik die feit dat dit twee aparte Kerkgroepe was, wat tot sover los van mekaar bestaan het en selfs twee aparte name gedra het. Op hierdie vergadering moes dus eers gepoog word om 'n eenheid tussen die twee groepe te bewerkstellig. Dit het voorspoedig gegaan, want die afgevaardigdes van die sogenaamde "Scouts"-kerk het die vergadering meegedeel dat hulle bereid is om die naam Gereformeerde Kerk onder die Kruis te aanvaar. Hierdie bekendmaking is met algemene byval begroet, en gevolglik kon die Algemene Vergadering daartoe oorgaan om 'n kerkorde op te stel. Die doel van die Kerkorde was : (1) om vas te stel wat die Kerke as belydenisskrifte aanvaar, (2) op watter wyse die gemeentes regeer sou word, en (3) watter mag die Algemene Vergadering sou hê. Die Algemene Vergadering het verder 'n broederlike brief gerig aan die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika, en nog 'n "ope brief" waarin die besware teen die NG Kerk saamgevat is, is wêreldkundig gemaak. Met hierdie stap het dit dus geblyk of daar konsolidasie gekom het tussen die Kerke onder die Kruis onderling en verder ook vereniging met die gemeentes van die Ned. Geref. Kerk in Transvaal.
Deur die optrede van hierdie Kerkvergadering is daar dus 'n kerkverband gesmee, aangesien daar van toe af 'n gemeenskaplike belydenis en Kerkorde was waarop die kerkverband volgens gereformeerde opvatting moet berus. Die Kerke het dus ongetwyfeld vooruitgesien na 'n rustiger en verenigde voortbestaan maar het nie geweet dat 'n moeitevolle tydperk vir hulle vlak voor die deur gestaan het nie. In 1910 was ds. Du Toit in ’n ongeluk, met die gevolg dat sy herderlike reise nie meer kon plaasvind nie. Op 19 April 1911 is 'n Algemene Vergadering van die Kerke onder die Kruis op Daljosafat bepaal, maar ds. Du Toit kon dit ook daar nie bywoon nie. Daardie Vergadering moes dus ernstige aandag skenk aan die geestelike bearbeiding van die gemeentes noudat die konsulent deur sy ongesteldheid verhinder is om op te tree. 'n Kommissie bestaande uit oudll. C.J.J. du Plessis (Lindley), P.J. Badenhorst (Strydenburg) en C.J. Taljaard (Standerton) is benoem om hierdie saak te hanteer. Op 28 Mei 1911 is ds. Du Toit oorlede sodat die Kerke onder die Kruis herderloos gelaat is.
Inessief
Die inessief (van die Latyn inesse "om in of by te wees) is 'n lokatiewe naamval. Hierdie naamval het die basiese betekenis van "in": byvoorbeeld, "in die huis" is "talo·ssa" in Fins, "maja·s" in Esties, "etxea·n" in Baskies, "nam·e" in Litaus en "ház·ban" in Hongaars.
Nederduitse Gereformeerde Kerk van Transvaal
Gereformeerde Kerk en die Kruiskerke se bedieningsnood
Op die derde Algemene Vergadering, gehou op Strydenburg op 25 Desember 1911, het die kommissie rapport gedoen, en daaruit blyk dat pogings in die werk gestel is om ds. Francois Stefanus du Toit, wat in 1905 van die NG na die Hervormde Kerk oorgegaan het, te kry om hulle te bedien, maar hy wou nie. Verder het hulle 'n kommissie ontmoet wat in 1910 deur die Sinode van die Gereformeerde Kerk benoem is nadat die eerste Algemene Vergadering (1910) die brief van die Kerke onder die Kruis behandel het, en die resultaat van die onderhoud was min of meer soos volg: (1) Op die vraag van die Kommissie van die Kruiskerke of 'n leraar van die Gereformeerde Kerk hulle sou kon bedien, was die antwoord nee, want dan sou hy eers sy kerklike verband moes opsê en by daardie Kerk aansluit. (2) Die leraars van die Gereformeerde Kerk was ook van oordeel dat die teenswoordige skikking om Woord en Sakramente in die Kruisgemeentes te bedien, nie op die duur sou kon voortgaan nie. (3) Verder was hulle ook van oordeel dat die verskilpunte tussen die Kerk onder die Kruis en die Gereformeerde Kerk nie sodanig was dat aansluiting in die weg staan nie, aangesien die twee Kerke tog een was in leer, diens en tug. (4) Die leraars van die Gereformeerde Kerk was ook nog van oordeel dat wanneer die Sinode van die Gereformeerde Kerk in 1913 vergader, die Gereformeerde Kerk onder die Kruis tot 'n besluit moet gekom het op die punt van al of nie aansluiting. (5) Tot die Sinode van 1913 sou die predikante wat gewillig was en verlof van hulle kerkrade ontvang het, die Kruisgemeentes help deur Woord en Sakramente te bedien.
Inessief
In Fins word die inessiewe naamval tipies gevorm deur "ssa/ssä" aan die einde van die betrokke selfstandige naamwoord te voeg. Esties voeg "s" by die stam van die genitief. In Hongaars word die agtervoegsel "ban/ben" meestal vir die inessiewe naamval gebruik. Baie ander soos -on, -en, -ön en ander word egter ook gebruik, veral vir stede.
Nederduitse Gereformeerde Kerk van Transvaal
Gereformeerde Kerk en die Kruiskerke se bedieningsnood
Die Algemene Vergadering het hierdie rapport van sy kommissie bespreek en toe tot die volgende besluit gekom: "Die Algemene Vergadering van die Gereformeerde Kerke onder die Kruis, staande op die grondslag van Gods Woord en die belydenisskrifte van die Gereformeerde Kerke, naamlik die Drie Formuliere van Eenheid, spreek uit: (a) dat op dié grondslag hierdie Vergadering sy eenheid gevoel met ander Kerke op dieselfde grondslag en met name met die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika; (b) dat hierdie Vergadering meen dat dit uiteindelik tot vereniging met hierdie Gereformeerde Kerk moet kom maar dat die tyd daarvoor nou nog nie ryp is nie, maar (c) dat die afgevaardigdes hulle respektiewe gemeentes omtrent hierdie saak moet inlig en raadpleeg met die doel om tot daadwerklike vereniging te kom. Met hierdie besluit, wat nie eenparig geneem is nie, het die Kerke onder die Kruis dus die moontlikheid van onderhandeling met die oog op kerkvereniging geopen en sou in die nabye toekoms dus daaraan aandag geskenk moes word deur die afsonderlike kerkrade. Die Vergadering het nog verder probeer om die bedieningsvraagstuk op te los maar kon nie verder kom as die hulp wat van die kant van die Gereformeerde Kerk toegesê was nie.
Inessief
In die Finse taal word die inessiewe naamval beskou as die eerste van ses lokatiewe naamvalle, wat ooreenkom met lokatiewe voorsetsels in Afrikaans. Die oorblywende vyf lokatiewe naamvalle is:
Nederduitse Gereformeerde Kerk van Transvaal
Die Kerke verenig
regs|300px|duimnael|Die [[Gereformeerde kerk Strydenburg wat as 'n kerk onder Kruis ontstaan het, het in 2014 net 13 belydende en drie dooplidmate oorgehad en kort daarna ontbind.]]
Hoewel die Gereformeerde Kerk onder die Kruis kort ná sy stigting in 1897 'n versoek tot die kuratore van die Teologiese Skool gerig het om die verhouding tussen dié Kerk en die Gereformeerde Kerk in SA te bepaal, en verder direk met die Algemene Vergadering van die Gereformeerde Kerk in die Kaapkolonie in verbinding getree het, was dit eers in 1910 dat die saak van die Kerke onder die Kruis die aandag van die Algemene Sinode van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika geniet het. Op daardie Sinode het die brief gedien wat die eerste Algemene Vergadering van die Kerke onder die Kruis in Februarie 1910 aan die Gereformeerde Kerk gerig het. Die Sinode kon dus kennis maak met twee stukke van die Kruiskerke, naamlik die brief en 'n afskrif van die Kerkorde wat op daardie Algemene Vergadering aanvaar is.
a. Die brief van die Algemene Vergadering.
"Die afgevaardigdes van die Gereformeerde Kerke onder die Kruis in Suid-Afrika, in Algemene Kerkvergadering byeen op Strydenburg, aan die Sinode van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika – mag genade en vrede aan u vermenigvuldig word. Geliefde broeders, Ter ere van ons geseënde en enigste hoof, Jesus Christus, kan ons u berig dat ons ons onderling verenig het, volgens bygaande Kerkorde. Met dankbaarheid het ons op ons eerste Algemene Vergadering kennis geneem van die broederlike wyse waarop die stigting van die eerste Gereformeerde Kerk onder die Kruis op Strydenburg deur die Algemene Vergadering van die Gereformeerde Kerk in die Kaapkolonie begroet is, blykens art. 46 van die Vergadering in Januarie 1898, asmede van die hulp wat ons tot dusver gebied is deur sommige leraars van u Kerk. In die wens om hierdie broederband te versterk en verder te reël het ons van ons kant 'n kommissie benoem met ons konsulent as saamroeper en verder bestaande uit die broeders P.J. Badenhorst, van Strydenburg (K.K.), H.C. Engelbrecht van Hoopstad (O.R.K.) en C.J. Taljaard van Standerton, Transvaal. Verder moet ons u nog berig dat ons as korresponderende kerkraad benoem het die kerkraad van Strydenburg, met ons konsulent, ds. S.J. du Toit." Die stuk is onderteken deur al die afgevaardigdes saam met die konsulent en was gedateer 22 Februarie 1910.
b. Die Kerkorde van die Kerke onder die Kruis.
Art. 1. Die grondslag van die Gereformeerde Kerke onder die Kruis is wat die leer betref, Gods onfeilbaar Woord as enigste en algenoegsame heilsopenbaring van God en kenbron van die waarheid, en in ooreenstemming daarmee die drie Formuliere van Eenheid, soos vasgestel deur die Sinode van Dordrecht (1618/'19), en wat kerkbestuur betref op die Dordtse Kerkorde vir sover dit nog van toepassing is onder ons gewysigde omstandighede.
Art. 2. Die naam van die Kerke. Die naam ontleen hulle aan die "Kerk of gemeentes onder die Kruis" deur gemelde Nasionale Sinode van Dordrecht erken in artt. 4 en 7 van die Dordtse Kerkorde, omdat hulle op dergelike wyse ontstaan het en bestaan.
Art. 3. Die Kerk verklaar hom bereid tot broederlike verhouding en samewerking met ander Protestantse kerke wat in leer en kerkbestuur op dieselfde beginsels gegrond is.
Art. 4. Christus word gehou vir die enigste hoof van sy gemeente, wat die gemeente deur sy Woord en Gees regeer, en die kerkraad vir die enigste kerkbestuur deur Christus en die Apostels ingestel, en verder erken hy geen hoër wetgewende of heerskappyvoerende gesag tussen Christus as die Hoof en sy gemeente nie (Kerkorde van Dordt., art. 84) en verwerp dus alle menslike gesag of kerkwette wat nie op Gods Woord gegrond is nie, volgens art. 32 van die Nederlandse Geloofsbelydenis.
Art. 5. Op grond van Gods Woord en die Dordtse Kerkorde erken hy egter "Kerklike Samekomste" en wel 'n Algemene Kerkvergadering wat om die drie jaar gehou word dog met geen gebiedende of wetgewende gesag nie maar slegs met 'n dienende, voorligtende en hoogstens met 'n leerbepalende mag.
Art. 6. Op die voorskrif van Christus, sy enigste Hoof, en op die voorbeeld van die Apostels verwerp hy alle koophandeldrywery in die gemeente van Christus en bedien alle genademiddels sonder prys en sonder geld. Geen andere as vrye liefdegawes van die gemeente word in ontvangs geneem nie.
Art. 7. Met die oog op die toenemende afval in die verwêreldlikte Christendom en lettende op die ernstige tekens van die tye wat die naderende toekoms van Christus aankondig, ag hy die beoefening van die onvervulde profesieë 'n gebiedende plig vir die tyd waarin ons lewe, sowel in onderlinge byeenkomste as in die openbare prediking van die Woord.
Met hierdie twee stukke op die sinodale tafel kon die Sinode dus direk 'n duidelike beeld van die doel en strewe van die Kerkgroep verkry en dit ook in daardie lig bespreek. Blykens die notule van die vergadering is ná bespreking van die saak besluit om 'n kommissie te benoem ter kennismaking en om op die eersvolgende Sinode te rapporteer. Dit is hierdie kommissie wat vermeld is deur die kommissie vir bediening van die Kerke onder die Kruis op hulle Algemene Vergadering op Strydenburg in Desember 1911 en met wie onderhandel is insake die geestelike bearbeiding van hierdie Kerke. En volgens aanbeveling van hierdie Sinodale deputaatskap moes die Kerke onder die Kruis hulle intussen tog maar weer wend tot die kerkrade vir hulpdienste deur die predikante van die Gereformeerde Kerk. Hulle het egter nie net met die Kerkrade in verbinding getree nie, maar ook met die Algemene Vergaderings. En blykens die besluite wat op die Vergaderings geneem is, moes hulle hulp aanvra by die Kerkrade.
Die Algemene Sinode van die Gereformeerde Kerk het van 6 tot 13 Maart 1913 op Steynsburg vergader, en op die vergadering sou die saak van eenwording van die twee Kerkgroepe behandel moes word. Op die Sinode was ook verteenwoordigers van die Kerke onder die Kruis. Hulle is deur die praeses verwelkom, waarop oudl. Liebenberg geantwoord en gesê het dat hulle geen besondere opdrag het nie, maar dat hulle gekom het om die deputaatskap wat deur die vorige Sinode benoem is, te ontmoet. Die ontmoeting het plaasgevind, en daarna het die deputaatskap sy rapport aan die Sinode voorgelê, waaruit die volgende blyk:
(2) Ná die tweede ontmoeting was daar sprake van die inlywing van die Kerke by ons kerkverband, en die eerw. Sinode dra reeds kennis van die inlywing van die gemeentes Lindley en Frankfort by ons Kerk; terwyl by 'n derde ontmoeting met gemelde kommissie gedurende hierdie sitting dit geblyk het dat daar in hierdie verband nog 'n paar kleinere besware is, en
(3) ten opsigte van hierdie laaste adviseer u kommissie nou: (a) dat by eventuele inlywing in ons kerkverband die gemeentes onder die Kruis hulle moet voeg by die respektiewe Algemene Vergaderinge, en (b) dat tot die eersvolgende sittinge van die Algemene Vergaderinge ons predikante, indien daartoe versoek, hierdie gemeentes nog sal bedien met toestemming van die respektiewe kerkrade. Die Sinode het hierdie rapport behandel en dit met dank aan die kommissie goedgekeur. Daarmee was die weg vir verdere onderhandeling met die oog op inlywing by die kerkverband van die Gereformeerde Kerk dus oopgemaak. Hierna is die verdere onderhandelinge deur die afsonderlike Algemene Vergaderinge gevoer.
Algemene Vergadering van Transvaal
Op 4 Februarie 1914 het die Algemene Vergadering van Transvaal in Potchefstroom vergader, en daar was ook twee afgevaardigdes van die Gereformeerde Kerk onder die Kruis van Breyten teenwoordig. Op versoek het hulle 'n paar stukke oorhandig, waaruit geblyk het dat daardie gemeente eenparig besluit het om die Algemene Vergadering te vra om opgeneem te word in die kerkverband van die Gereformeerde Kerk in SA. Verder is gevra dat, ingeval die stukke goedgekeur sou word, die afgevaardigdes, oudl. C.S. Grobler en diaken G.J.R. Nel, sitting mog neem in die vergadering. Onder die stukke wat oorhandig is, was ook die sewe artikels wat die gemeente Breyten wou behou as die versoek om in die Kerkverband van die Geref. Kerk in SA opgeneem te word toegestaan is.
Aan die afgevaardigdes is vrae gestel sodat die nodige inligting verkry kon word, en nadat die saak bespreek is, is 'n voorstel van die volgende inhoud algemeen aangeneem: Die Algemene Vergadering besluit om die versoek van die Gereformeerde Gemeente onder die Kruis op Breyten toe te staan en dit op te neem in die kerkverband van die Gereformeerde Gemeentes in SA soos deur hom gevra. Wat die gestelde voorwaarde betref, daarin bewillig die Algemene Vergadering sodat die bedoelde sewe artikels in die oorkondes van die gemeente opgeneem kon word as 'n nadere verklaring van die dinge uit die Heilige Skrif waarop die gemeente kragtens sy geskiedenis die nadruk wens te lê. Verder verstaan die Algemene Vergadering die toetreding van die gemeente tot die kerkverband so dat die gemeente alle verpligtinge wat uit die kerkverband voortvloei, sal nakom net soos die ander gemeentes. Nadat die voorstel aangeneem is, het die voorsitter die broeders toegespreek, en oudl. Grobler het daarop geantwoord.
Gevolgtrekking
As die behandeling van die aansoeke van die verskillende gemeentes onder die Kruis so nagegaan word, wek dit die indruk dat alles so maklik gegaan het; tog was daar vooraf 'n ernstige worsteling op die byeenkomste van die gemeentes onder die Kruis. Daar was ook verskil in eie geledere, want Lindley en Frankfort het reeds te kenne gegee dat hulle gaan aansoek doen om opgeneem te word in die Kerkverband van die Gereformeerde Kerk in SA, maar die ander gemeentes het die saak nog oorweeg. Dit kon egter nie onbepaald voortduur nie, want die Gereformeerde Kerk kon die tydelike hulpverlening nie bestendig nie.
Eers op die Algemene Byeenkoms van die Kerke onder die Kruis op 5 Januarie 1914 op Breyten is uiteindelik besluit om die gemeentes onder die Kruis aan te beveel om in die Kerkverband van die Gereformeerde Kerk in SA opgeneem te word, en dan is die redes vir die advies genoem, naamlik omdat die twee kerke een is in leer, diens en tug en verder omdat hulle dieselfde belydenisskrifte en kerkordes het. Maar die Vergadering het ook nog sekere voorwaardes bygevoeg, naamlik waar hele gemeentes opgeneem word, sal die kerkrade net soos hulle nou saamgestel is, maar voortgaan, soos op Lindley en Frankfort gebeur het; waar enkele lidmate toetree, moet dit as individue gebeur, en die gemeentes onder die Kruis mog wel die sewe Kerkordeartikels eerbiedig. Dit is die rede waarom al die gemeentes onder die Kruis behalwe Lindley en Frankfort die punt van die sewe artikels in hulle aansoeke genoem het.
Hoewel die Algemene Vergaderings van die verskillende provinsies hierdie versoek insake die Kerkordeartikels bewillig het, was hulle tog bedug dat dit moontlik 'n soort skeiding onderling kon bewerkstellig, en gevolglik is in die geval van Breyten, Hoopstad en die drie gemeentes onder die Kruis van Kaapland bygevoeg: (i) dat die 7 artikels opgeneem kon word as 'n nadere verklaring van die dinge uit die Heilige Skrif waarop die gemeentes kragtens hulle geskiedenis die nadruk wens te lê, en (ii) dat die gemeentes in die kerkverband opgeneem word met die uitdruklike verstandhouding dat hulle alle verpligtings wat uit die kerkverband voortvloei, sal nakom net soos die ander. Daar sou dus nie twee kategorieë van gemeentes in een kerkverband wees nie maar net een.
In die geval van die drie gemeentes van Kaapland, naamlik Strydenburg, Ceres en Clanwilliam, word uitdruklik bygevoeg dat die besluit tot opname nie geld vir kleurlinge wat tot die gemeentes behoort nie. Hier word dus kennelik verwys na 'n toestand in die gemeentes waar blank en nieblank tot dieselfde gemeente behoort het. Soos tevore reeds geblyk het, het die Gereformeerde Kerk se Sinode verklaar dat die soort gelykstelling nie aanvaar kan word nie.
Loskopdam
Die Loskopdam is geleë in die Olifantsrivier naby Groblersdal in Mpumalanga. Konstruksiewerk het gedurende 1934 begin en die dam is in 1938 voltooi. Die wal is al eenkeer hoër gebou in 1979 en die dam het 'n bakmaat van 178 miljoen m3 agter 'n wal van 45 m hoog.
Die dam voed ook twee besproeiingskanale van 148 km.
Die Loskopdam is die bron van die tweede grootste besproeiingskema in Suid-Afrika. Die dam bedien die grootste gedeelte van die Bosveld en is bekend om die natuurreservaat en vakansieoord daaromheen.
Die moontlikheid van die bou van die Loskopdam is in 1905 vir die eerste keer ondersoek. In 1930 het grondeienaars langs die Olifantsrivier met 'n private besproeiingskema begin en dit het daartoe gelei dat die regering in 1934 met die bou van die dam en 'n uitgebreide besproeiingsprojek begin het.
Die skema is een van die grootstes in Suid-Afrika en is in 1939 deur die destydse Departement van Besproeiing (tans Omgewingsake) teen 'n koste van nagenoeg R5 miljoen voltooi. Een van die vernaamste medewerkers was Willem J. Grobler, op wie se plaas Klipbank die dorp Groblersdal in 1938 geproklameer is. Groblersdal is vandag die middelpunt van die besproeiingskema.
Die kanaalstelsel strek 64 km noord en besproei ongeveer 19000 ha. Daar is 2 hoofkanale, wat saam 148 km lank is, asook takkanale van 330 km. Daarbenewens is daar dreineringskanale van sowat 250 km wat oortollige water op geskikte plekke na die rivier terugvoer. Die grootste gedeelte van die skema word deur middel van sprinkelbesproeiing, waarvan 'n groeiende persentasie uit spilpuntbesproeiing bestaan, bedien.
Die dam beslaan 2483 ha en is in 'n vallei op 'n bedding van skalie en sandfelsiet gebou. Dit het ŉ inhoudsvermoë van 360 miljoen m3. Die massabetonwal, wat op die plaas Loskop gebou is, is 53 m hoog (dit is in 1977 met 9 m verhoog) en het 'n kruinlengte van 511 m. Die opvanggebied strek oor 12 285 km2 en het 'n gemiddelde reënval van 635 mm per jaar.
'n Nuwe konsep wat by Loskopdam toegepas is, is die van stroombrekers. Laasgenoemde is strukture wat sowat 6 m van bo af aan die stroomkant van die damwal uitgebou is. Dit verdeel die vloedwater in strome wat teen mekaar bots en dit het ŉ "swaar reën" tot gevolg. Die vloedwater se destruktiewe krag word in 'n mate gebreek. Daar is sowat 650 besproeiingshoewes wat deur die dam bedien word, meestal van 25,7 ha elk. ŉ Aantal kleiner hoewes is aanvanklik aan bejaardes en halfgeskiktes toegeken.
Die streek het 'n subtropiese klimaat en hoewel 'n verskeidenheid van gewasse met welslae daar gekweek word, word hoofsaaklik tabak en katoen in die somer en koring in die winter verbou. Daarbenewens word vrugte soos tafeldruiwe en groente op kleiner skaal verbou. Op 6 Maart 1940 is 'n natuurreservaat en 'n ontspanningsoord deur die Transvaalse Provinsiale Administrasie by die dam aangelê, en die oord het 'n gewilde hengelplek geword. Die dam bevat onder meer blou- en rooikurpers, geelvis, karper, moddervis en palings.
Die oord huisves 'n moderne kampeerplek met 'n verskeidenheid van ontspanningsgeriewe. Die natuurreservaat beslaan ongeveer 12 700 ha. Grootwild word sedert 1948 daar geteel- 2 paar wit renosters is byvoorbeeld in 1963 na die reservaat gebring en 'n wit renosterkalfie is op 11 April 1964 daar gebore. Die spesie het in 1896 in Transvaal uitgesterf. Die reservaat het ook volstruise, luiperds, kameelperde, blouwildebeeste, sebras, renosters ensovoorts.
Hailie Sahar
Hailie Sahar is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Transparent (2014), Mr. Robot (2015), en Pose (2018).
Lene Axelsen
Lene Axelsen (gebore 10 Julie 1946) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Fem mand og Rosa (1964), Girls at Arms (1975), en The Marksman (1977), en in die televisiereeks Bron/Broen (2011).
Cyamoninae
Cyamoninae is 'n subfamilie van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Trourok
'n Trourok is die klere wat deur 'n bruid gedra word tydens haar huwelikseremonie. Kleur, styl en seremoniële belangrikheid van die toga hang af van die godsdiens en die kultuur van die troudeelnemers.
In Westerse kulture kies die bruide gewoonlik wit trourokke, wat gewild geword het deur Koningin Victoria in die 19de eeu. In oosterse kulture kies bruide dikwels rooi kleure, dit simboliseer gunstige vooruitsigte vir die huwelikspaar.
Gladiolus communis
Gladiolus communis is 'n meerjarige plant wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is inheems aan Albanië, Bosnië en Herzegowina, Bulgarye, Frankryk, Italië, Korsika, die Krim, Kroasië, Libië, Marokko, Noord-Kaukasus, Noord-Masedonië, Sardinië, Serwië, Sisilië, Slowenië, Spanje, Trans-Kaukasus en Tunisië.
Marsha Dietlein Bennett
Marsha Dietlein Bennett (* 1965) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Little Children (2006), Newlyweds (2011), The Fitzgerald Family Christmas (2012), en Getting Grace (2017).
Gladiolus crassifolius
Gladiolus crassifolius is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is inheems aan Angola, Eswatini, Gauteng, KwaZulu-Natal, Lesotho, Limpopo, Malawi, Mosambiek, Mpumalanga, Noordwes, Oos-Kaap, Tanzanië, Vrystaat en Zimbabwe.
Gereformeerde kerk Hentiesbaai
duimnael|regs|200px|Ds. Cobus-Brahm Robinson, die predikant van 2014 tot 2017, in kombinasie met [[Gereformeerde kerk Walvisbaai|Walvisbaai.]]
Die Gereformeerde kerk Hentiesbaai is ’n gemeente van die Gereformeerde Kerke in Namibië op die kusdorp Hentiesbaai. Dit was, 16 jaar nadat Namibië onafhanklik geword het, die eerste nuwe Gereformeerde kerk wat in dié land gestig is. Die gemeente het einde 2014 'n sieletal van 58 gehad, die sesde kleinste Doppergemeente in die land.
Agtergrond
Die Gereformeerde Kerk se teenwoordigheid op Hentiesbaai kan teruggevoer word tot 1965 toe Jan en El Labuschagne en hul gesin hulle hier kom vestig het as volgens oorlewering die eerste Gereformeerdes op die dorp. Destyds was Hentiesbaai ’n wyk van die Gereformeerde kerk Walvisbaai, wat nege jaar vantevore afgestig het van die Gereformeerde kerk Usakos, ’n afstigting wat die moedergemeente getalsgewys so verswak het dat sy in 1960 moes ontbind. Lidmate moes van Hentiesbaai af die 105 km na Walvisbaai aflê vir Nagmaal. Dienste deur predikante en leesdienste deur ouderlinge is in lidmate se huis gehou. Hulle is ingedeel by die Swakopmund-wyke en deur 'n ouderling van Swakopmund bedien.
Kerkbou
Namate meer lidmate hulle op Hentiesbaai kom vestig het, is in 1984 toestemming verleen om Nagmaal op Hentiesbaai te vier. Die Nagmaalservies wat vandag nog op Hentiesbaai gebruik word, is deur die Karibib- en Usakos-wyke geskenk. Eers is dienste in die plaaslike NG kerk gehou, maar weens oorvleueling van tye, is teruggekeer na huisdienste. In 1992, twee jaar ná Namibië en onafhanklikwording, maar twee jaar voor dié enklawe aan die land oorhandig is, het Walvisbaai se munisipaliteit begin om al die opslaanhuise van die Suid-Afrikaanse Weermagte teen R2 000 elk te verkoop. Omdat die Weermag-kerkgebou, ook 'n opslaankonstruksie, toe nog in gebruik was, is dit eers in 1993 te koop aangebied vir dieselfde bedrag as ’n huis. Die Hentiesbaai-wyke van die Gereformeerde kerk Walvisbaai het dadelik belanggestel en het begin onderhandel. Weens 'n misverstand het die transaksie eers deur die mat geval. Onderhandelings is later hervat en eindelik het die munisipaliteit die kerkgebou aan die Hentiesbaai-wyke geskenk.
Lidmate het dadelik aan die werk gespring. Die opslaangebou, bestaande uit asbespanele, is afgebreek en met bakkies na Hentiesbaai gebring om hier herbou te word. Ná sowat drie weke was al die panele op Hentiesbaai en kon dit opgeslaan word. Met geldelike steun van baie lidmate, groot bydraes van lidmate van ander gemeentes (wat vakansiehuise op Hentiesbaai gehad het), pannekoekverkopings deur die susters asook ander geldelike en stoflike donasies, is met die oprigting van die kerkgebou begin. Ná 'n bietjie meer as drie maande het die kerkgebou gestaan danksy die harde werk van lidmate wat alles self gedoen het.
Sowat ’n jaar lank is dienste in die kerkgebou gehou wat nog nie heeltemal klaar was nie, maar in 1995 is alle afrondingswerk afgehandel en kon die ingebruikneming op 18 November 1995 plaasvind. Ds. Hennie Schutte, Walvisbaai se destydse predikant, het die gedenksteen, met die woorde “God voorsien” daarop, onthul. Later is die geboutjie met stene toegebou om dit teen die elemente te beskerm. Ds. Frans de Bruyn het 'n paar jaar op Hentiesbaai uitgehelp saam met ds. Vogel en tot ds. Brahm Robinson diens aanvaar het in 2014. Hy was saam met die gemeentelede verantwoordelik vir die oprigting van die kerk se toring.
Afstigting
Eers in 2006 het Hentiesbaai afgestig van Walvisbaai as die eerste nuwe Gereformeerde kerk in Namibië ná onafhanklikwording, maar met die geskiedenis van Suidwes-Afrika bygereken, die 21ste. Sewe van die gemeentes het egter tot in daardie stadium ontbind. Ná Hentiesbaai is nog drie gemeentes tot op hede (2015) gestig.
Suzuki Alto
Die Suzuki Alto (スズキ·アルト) is 'n minimotor wat deur Suzuki gebou word. Sy goeie verkoopspunte is 'n bekostigbare prys en lae brandstofverbruik. Die model, wat tans in sy agtste geslag is, is die eerste keer in 1979 vrygestel en word in baie lande wêreldwyd gebou. Die Alto-embleem word dikwels op verskillende motors in Japan en in uitvoermarkte gebruik, waar dit as 'n stadsmotortjie beskou word.
Die agtste geslag Alto is in Desember 2014 in Japan bekendgestel met 'n meer retro-stilering. Die nuwe Alto is ontwerp vir 'n baie lae brandstofverbruik, en is 60 kg ligter as die vorige model. Dit is bereik met "Suzuki groentegnologie" vir die bakwerk en enjin, en het gelei tot die motor met 'n verklaarde brandstofverbruik van 37 km/L. Die nuwe Alto is beskikbaar met 'n natuurlikgeaspireerde 658 cc inlyndriesilinderenjin, of 'n turbo-aangejaagde weergawe van dieselfde kragbron. Dit is beskikbaar met 'n 5-ganghandratkas of 'n CVT outomatiese ratkas. 'n Turbo RS variant word verwag om in produksie te tree teen Maart 2015.
Jack London
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Amerikaanse skrywer, joernalis en sosiale en aktivis
Handtekening
Cyclacanthia
Cyclacanthia is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Jack London
Literêre stroming
Realisme en Naturalisme
Beduidende werke
New Brunswick, New Jersey
Gedurende die Amerikaanse Rewolusionêre Oorlog het George Washington die dorp vir kort tydjie beset maar generaal William Howe het dit daarna die Britse Hoofkwartier vir sewe maande gemaak.
Jack London
The Sea-Wolf
New Brunswick, New Jersey
Die dorp het in 1863 'n stad geword.
Jack London
Call of the Wild To Build a Fire White Fang An Odyssey of the North Love of Life South Sea Tales The Iron Heel The People of the Abyss
Historiese park
naby Glen Ellen, Kalifornië, VSA
John Griffith "Jack" London (gebore as John Griffith Chaney (12 Januarie 1876 in San Francisco – 22 November 1916 in Glen Ellen, Kalifornië) was 'n Amerikaanse skrywer, joernalis en sosiale aktivis. Hy was 'n baanbreker op die gebied van kommersiële tydskriffiksie ('n genre wat destyds sy bloeitydperk beleef het) en een van die eerste fiksieskrywers wêreldwyd wat met sy skryfwerk internasionale bekendheid verwerf en 'n fortuin verdien het.
London was 'n vurige aanhanger van die vakbondwese, sosialisme en werkersregte en het 'n aantal invloedryke werke met betrekking tot hierdie onderwerpe geskryf, soos sy distopiese roman The Iron Heel en The People of the Abyss.
Groenrugkwêkwêvoël
Die groenrugkwêkwêvoël (Camaroptera brachyura) is 'n klein voëltjie in die Cisticolidae-familie. Die voël kom in Afrika suid van die Sahara voor. Onlangse studies dui daarop hierdie spesie en die grysrugkwêkwêvoël moontlik dieselfde spesie is.
Hierdie skugter voëltjie word tipies laag in digte dekking gevind. Die groenrugkwêkwêvoël bind groot blare onder in 'n bos saam en bou 'n ​​grasnessie in die blare. Dit broei normaalweg op twee tot drie eiers.
Hierdie voël het 'n grys rugkant en 'n kort grys, skewe stert. Die vlerke is olyfkleurig en die onderkant witterige grys. Die geslagte lyk eenders, maar jong voëltjies is liggeel op die bors.
Soos die meeste sangers is die groenrugkwêkwêvoël insekvretend. Die voël se roep is 'n huil sheee....sheee en dit fluit 'n skerp twik twik twik twik twik.
Die mooimeisie, 'n broeiparasiet, gebruik hierdie voël as broeigasheer vir haar kleintjies.
Susan Saint James
Susan Saint James (gebore 14 Augustus 1946) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Love at First Bite (1979) en in die televisiereekse The Name of the Game (1968), McMillan & Wife (1971), en Kate & Allie (1984).
Afdelingswinkel
'n Afdelingswinkel is 'n kleinhandelbesigheid wat 'n wye verskeidenheid van algemene verbruikersware soos klere, huisraad, meubels en huishoudelike toestelle aanbied. Gewoonlik kan klante tussen verskillende handelsname en prysvlakke kies. Afdelingswinkels word in groot geboue met meerdere verdiepings gehuisves wat oop staan vir die publiek en waar die wye reeks produkkategorieë in afdelings (van daar die naam afdelingswinkel) vertoon en verkoop word.
Produkkategorieë, wat in 'n afdelingswinkel aangebied word, varieer grootliks en kan naas algemene verbruikersware en klere ook kos, boeke, juweliersware, verbruikerselektronika, skryfbehoeftes, fototoerusting, speelgoed, kosmetika, tuinware, sporttoerusting, selfdoentoerusting, dierbehoeftes en ander insluit.
Sekere afdelingswinkels kan verder gekategoriseer word as afslagwinkels, terwyl hipermarkte en ander groot kleinhandelbesighede soos winkelsentrums tot die moderne ekwivalente van historiese afdelingswinkels ontwikkel het. Die meeste afdelingswinkels word deur groot nasionale of internasionale kettingondernemings bedryf. Ander is onafhanklike besighede of konsessiesake.
Barbara Castleton
Barbara Castleton (14 September 1894 – 23 Desember 1978) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente On Trial (1917), Just Sylvia (1918), The Heart of a Girl (1918), en The Child Thou Gavest Me (1921).
Kwinana
Geskiedenis
Kwinana is vernoem na die SS Kwinana, 'n skip wat in 1922 daar gestrand is. Sommige van die woonbuurte ontleen hul name van seilskepe wat vir die eerste keer immigrante na Wes-Australië gebring het, byvoorbeeld Medina, Calista en Parmelia.
Kwinana is eintlik 'n inboorlingwoord uit die Kimberley-streek wat 'mooi meisie' beteken. Baie mense voel dit is baie ironies aangesien Kwinana oor 'n groot nywerheidsgebied beskik met omliggende woonbuurtes wat beteken dat daar nie werklik enige onderbreking is in die opgeboude gebiede tot in Fremantle nie.
Nywerhede
BP was een van die stigtersmaatskappye van die nywerheidsgebied in samewerking met die staatsregering. Die staatsregering het daarna omgesien dat die hawegeriewe ontwikkel is om die aflaai van beduidende hoeveelhede ru-olie moontlik te maak. BP bestuur Wes-Australië se enigste olieraffinadery in Kwinana met vele ander petrochemiese verwante bedrywe in die omgewing soos byvoorbeeld Coogee Chemicals. Die Kwinana-ontsoutingsaanleg is ook hier geleë in die voorstad wat Naval Base heet.
Geriewe
Kwinana bestaan egter nie net uit woonbuurtes nie en daar is drie openbare strande by Cockburn Sound wat oor Garden-eiland uitkyk. Die SS Kwinana vorm tans self deel van die kaai te Kwinana Beach. Die roestende oorblyfsels van die skip is tot op die laagwatervlak afgesny en met kalksteen opgevul om die platform te skep. Daar is ook vleiland en bosgebied in Kwinana.
Plaaslike maatskappye is ywerig om gesien te word as sou hulle die omgewing bewaar en beweer dat hulle die beste praktyke volg in vervaardiging in soverre dit omgewingsbeskerming betref.
Ysberg
Die feit dat slegs 'n gedeelte van die ysberg bo die water gesien kan word, hou potensieel 'n groot gevaar vir skeepvaart in.
Drie vorms van see-ys word in die Antarktiese en Arktiese oseane aangetref. Die eerste  word  gevorm wanneer  die see-oppervlak  in die winter  verys. Dit is ware see-ys. Die tweede is ys wat op land versamel en in die vorm van gletsers na die see gevoer word waar dit afbreek  en wegdrywe. Dit is ysberge. Die derde vorm kom net in die Suidelike Halfrond voor en word tafelysberge genoem. Hulle breek van die drywende ysbank af wat permanent om die Antarktiese kontinent uitsteek.
Die meeste ysberge is afkomstig van Groenland en Antarktika wat albei met ysvelde van kontinentale omvang bedek word. Baffin-eiland en die ander eilande van die Kanadese Argipel het betreklike klein gletsers wat klein ysbergies voortbring. Omdat die ysberge van Groenland en Antarktika so geweldig groot is, word hulle dikwels deur seestrome oor groot afstande ewenaarwaarts  vervoer voordat hulle smelt.
Op min ander plekke op aarde bereik gletsers die see. 'n Gletser in die Jokel-fjord in  Noorweë loop tot in die see, asook enkeles in suidelike Chili, Terra  del Fuego en Alaska. Hierdie ysbergies smelt gou in die warmer omgewings.
Vorming
Wanneer 'n gletser die see bereik, bly die ys  aanvanklik op die seebodem rus. Die gletserneus word deur die getye en branders weggevreet sodat die gletsers verbrokkel en stukke ys afbreek. Hierdie ysbrokstukke is betreklik klein, maar 'n botsing tussen 'n skip en so 'n ysbrokstuk is nogtans gevaarlik.
Honolulu County
Honolulu County, amptelik City and County of Honolulu, is 'n gekonsolideerde stedelike county (dit wil sê 'n administratiewe onderafdeling waarin stad en county in een jurisdiksie saamgesmelt het) in die Amerikaanse deelstaat Hawaii.
Die munisipaliteit en county behels sowel die stedelike distrik van Honolulu (die grootste en hoofstad van die deelstaat Hawaii) asook die res van die eiland Oahu en 'n aantal kleiner afgeleë eilande, waaronder alle Noordwestelike Hawaii-eilande.
Simposium
duimnael|regs|300px|’n Griekse simposium (fresko, 475 v.C. - Paestum-museum, [[Italië).]] duimnael|300px|’n Bankettoneel uit ’n tempel van [[Atena (reliëfwerk uit die 6de eeu v.C.).]]
Die term simposium, afgelei van die Oudgriekse woord συμπόσιον (simposion), was ’n byeenkoms van mans wat saam eet, drink, musiek luister en/of belangrike sake bespreek. Letterkundige geskrifte wat die doen en late op so ’n simposium beskryf, sluit in twee dialoë deur Sokrates, asook Plato en Xenophon se onderskeie werke getiteld Simposium.
Die Romeinse weergawe van ’n simposium is die Latynse convivium. Volgens die moderne gebruik beteken dit ’n akademiese byeenkoms soos ’n wetenskapkonferensie.
Beskrywing
Die Griekse simposium was ’n belangrike Helleense sosiale instelling. Dit was ’n forum vir mans uit gerespekteerde families om te debatteer, planne te smee, te spog en met mekaar mee te ding. Dit is dikwels gehou om jong mans aan die aristokratiese gemeenskap bekend te stel. Dit is ook deur aristokrate gehou om ander spesiale geleenthede te vier, soos oorwinnings in sport- en poësiewedstryde.
thumbnail|links|300px|Agathon se simposium word ontwrig deur die jong Alcibiades, soos beskryf deur Plato en uitgebeeld deur Anselm Feuerbach.
Simposiums is gewoonlik in die andrōn (ἀνδρών), die man se deel van die huis, gehou. Die gaste, of simposiaste, het op banke met kussings gelê. Vanweë die gebrek aan ruimte sou daar net sowat sewe tot nege banke wees, wat die getal gaste beperk het tot tussen 14 en 27. As enige jong mans teenwoordig was, het hulle gewoonlik regop gesit.