cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Datsun 120Y
Variante
Op die Suid-Afrikaanse mark, waar die B210 plaaslik gemonteer is tot in 1983, het hulle ook L14- en L16-enjinopsies gehad, sowel as 'n spesiale uitgawe van die B210 koepee bekend as die 140Z en die 160Z. Die 140Z is gekenmerk deur 'n hoëverrigtingnokas, vryvloeiuitlaatstelsel en tweeling 40mm Dellortovergassers, terwyl die 160Z tweeling-SU-vergassers gehad het. Albei modelle was met 'n vyfgangratkas toegerus.
Verwysings
Nissan Sunny
Huiskraai
Die huiskraai is standvoël uit Asië wat na Afrika uitgevoer is en oor die algemeen gelokaliseerd geraak het.
Habitat
Is geheel en al van die mens afhanklik.
Verspreiding
Oorspronklik te vinde in Indië, Pakistan, Sri Lanka, Maldive- en Lakkadive-eilande, Suidwes Thailand, suidelike kusstreke van Iran.
Geluid
Uiter 'n skril "kwaa, kwaa".
William Fehr-versameling
Die William Fehr-versameling is 'n groot versameling Afrikana wat in die Kasteel die Goeie Hoop en in Rust en Vreugd in Kaapstad besigtig kan word. Dit is van besondere kultuur-historiese waarde vir Suid-Afrika.
Ashley Park (aktrise)
Ashley Park (gebore 6 Junie 1991) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereekse Nightcap (2016) en Emily in Paris (2020).
William Fehr-versameling
Kasteel
Tydens die Van Riebeeckfees in 1952 is 'n deel van William Fehr se versameling in die Kasteel uitgestal. In 1964 is hierdie versameling deur die staat gekoop omdat besef is dat dit van nasionale belang is.
Dit het uit olieverfskilderye bestaan en het seeskappe en uitbeeldings van Tafelbaai en Tafelberg as motiewe gehad. Die kunstenaars was o.a. Thomas Bowler, F.I. I'Ons, W.H.F.L. Langschmidt, en John Thomas Baines. Buiten artikels bekend in 17de tot 19de eeuse Kaapse huishoudings was daar Chinese en Japanse porselein, insluitende verskeie items met die VOC se monogram. Daar is elegante dog eenvoudige antieke Kaapse meubels van stink- en geelhout uit die 18de eeu. Items van Kaapse silwer, glas, brons en koper illustreer die leefwyse van die tyd. 'n Olieverfskildery van 127 cm by 96 cm deur I'Ons beeld 'n groep Britse Setlaars aan die Groot-Visrivier uit.
Rust en Vreugd
In Rust en Vreugd word, op die versameling van die Johannesburgse Africana Museum na, die beste versameling Africana in die land bewaar.
Toe die huis Rust en Vreugd beskikbaar raak vir 'n kunsgalery, het Fehr besluit om sy waardevolle versameling afdrukke en tekeninge aan die Suid-Afrikaanse volk te skenk. Die huis met sy 6 groot kamers vol piktorale Afrikana is in 1965 as museum geopen.
Die oudste skildery is deur Wouter Schouten (1638–1704). Dit is 'n klein waterverskildery van Tafelberg. Schouten was nooit in Suid-Afrika nie en sy prent is gebaseer op verhale. Gevolglik het ons 'n romantiese voorstellling – Tafelberg te hoog, Leeukop te groot en die mense lyk meer na Rooihuide as na Khoi of San.
Verskeie skilderye is deur vroeë besoekers aan die Kaap. William Hodges was die amptenaar-skilder op die skip Resolution saam met kapt. James Cook op sy tweede reis om die wêreld. Ander skilderye toon die belangrikste sosiale, politieke en ekonomiese gebeure van die 19de eeu soos byvoorbeeld die besoek van die Amerikaanse skip die Alabama en die diamantmyne by Kimberley.
Thomas Bowler word verteenwoordig deur 28 skilderye, waarvan een uit 1864 hoe hy Kaappunt sien vanaf see. H.C. De Meillon het 22 tekeninge gelewer. Van die reisiger en skrywer William Cornwallis Harris is hier twee waterverfkilderye. Ethel Dixie (1876–1973) se skilderye van blomme en Edmund Caldwell (1851–1923) se skilderye van Afrika-diere is in die versameling opgeneem.
Landkaarte deur die vroeë kartograwe Willem Blaeu, Nicolaes Visscher en Henricus Hondius word uitgestal.
Fotogalery
Enkele van die werke:
Jonny Phillips
Jonny Phillips (gebore 5 September 1963) is 'n Engelse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Titanic (1997), Bronson (2008), en The Death of Stalin (2017).
Herman Coster
Hermanus Jacobus Coster (Alkmaar, Nederland, 30 Junie 1865 - Elandslaagte, Zuid-Afrikaansche Republiek, 21 Oktober 1899) was 'n Nederlandse advokaat en Minister van Justisie van die Zuid-Afrikaansche Republiek.
Biografie
Herman Coster is op 30 Junie 1865 in Alkmaar in Nederland gebore. Hy het skoolgegaan aan die H.B.S. in Alkmaar, en die Stedelijk Gimnasium in Leiden. Daarna studeer hy regte aan die Universiteit van Leiden, waar hy president van die studentekorps genaamd Virtus Concordia Fides word. Sy oom, 'n dokter in Den Haag genaamd T.H. Blom Coster, was sy beskermheer. As student het Herman Coster simpatie met die Jong Vlaamse Beweging gehad. Hy voltooi sy PhD in 1890 en skryf sy proefskrif oor openbare vrywillige veilings.
Hy het na die Zuid-Afrikaansche Republiek verhuis nadat sy gesin bankrotskap in die gesig gestaar het. Hier word hy advokaat, en tussen 1895-1897 dien hy op versoek van president Paul Kruger as staatsadvokaat. Nadat Kruger die 'Hollanders' beledig het, het Coster sy pos bedank en weer as advokaat gaan werk.
Tydens die Tweede Vryheidsoorlog (1899-1902) sluit Coster aan by die Hollanderkorps: 'n vrywillige eenheid bestaande uit buitelandse vrywilligers wat uit 130 mans bestaan en wat 'n maand tevore gestig is. Die Slag van Elandslaagte was beide die eerste en laaste geveg waaraan die Korps deelgeneem het. Coster, destyds luitenant, is tydens die Slag van Elandslaagte saam met sy mede-offisier Cars Geerts de Jonge en sewe ander soldate gedood, naamlik : PJ van den Broek, H. van Cittert, J.A. Lepeltak Kieft, Jan Moora, J.Th. Rommel, M. Schaink, en F.W. Wagner. 'n Verdere 35 van hulle is gevange geneem, waaronder Willem Frederik Mondriaan (broer van die Nederlandse kunstenaar Piet Mondrian). Die name van die oorledenes, waaronder Coster, is op 'n monument op die plek aangebring. Die monument is in 2014 deur vandale vernietig.
Na sy dood is Coster in Nederland as 'n held geprys, en is daar verskillende hagiografieë oor om gepubliseer. In 1900 is die Herman Coster Fonds in Leiden gestig vir Afrikaner en Nederlandse studente. In November 1901 is 'n gedenkplaat ter herinnering aan Coster by die Leiden Academiegebouw aangebring.
Hermanus Costerstraat in Den Haag is in 1904 na Coster vernoem. Hierdie straat is geleë in die Transvaal-woonbuurt in Den Haag wat op daardie tydstip gestig is. In 1915 is die naam na Herman Costerstraat verander. Vandag is dit die ligging van die Haagse Markt. 'n Verdere Herman Costerstraat is naby Wassenaar geleë. Coster se tuisstad Alkmaar beskik ook oor 'n straat wat na hom vernoem is. Daar is ook strate vernoem na Coster in die Transvaal-woonbuurte in Leeuwarden en Rotterdam, sowel as in Pretoria in Suid-Afrika.
Coster en die Hollanderkorps was deel van die uitstalling Goeie Hoop: Suid-Afrika en die Nederlande vanaf 1600 wat in 2017 in die Rijksmuseum in Amsterdam gehou is.
Kaneel
Kaneel is 'n spesery wat geoes word van die binnenste bas van 'n aantal bome van die genus Cinnamomum wat oorspronklik net in Sri Lanka gegroei het. Die Cinnamom zeylanicum boom is die bekendste.
Kaneel word in beide soet en sout Suid-Afrikaanse disse gebruik.
Houthaan (astrologie)
Die Houthaan (乙酉, yǐyǒu) is die 22ste jaar van die Chinese kalender (sien die tabel regs onder van die 60-jaarsiklus). Dit is ’n begrip uit die Chinese astrologie en dui op dié maanjare wat gekenmerk word deur ’n verbinding van die tweede Hemelstam (乙, yǐ; die element Hout en Jin) met die 10de Aardtak (酉, yǒu), gesimboliseer deur die Haan (鷄, jī).
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Houthaanjaar het in 2005 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 9 Februarie 2005 tot 28 Januarie 2006.
Houthaanjare
Die volgende jare is Houthaanjare:
Carien Botha
Carien Botha is 'n Suid-Afrikaanse aktrise. Sy is veral bekend vir haar rol as Blapsie in verskeie produksies, soos kykNET se sepie Molly en Wors asook rolprente soos Poena is Koning, Vaatjie sien sy gat en Stoute Boudjies.
Botha het al in die laerskool begin sing en toneelspeel en sy voer haar eerste solo vertoning op die ouderdom van 11 op. Sy tree ook tydens haar hoërskooljare in Hoërskool Oos-Moot in verskeie produksies op, onder andere The Sound of Music by die Staatsteater. Tydens haar matriekjaar in 2005 vertolk sy die rol van een van die skoolmeisies in die Polka.com-advertensie, wat met 'n Pen Doring-toekenning bekroon is.
Filmografie
Rolprente:
TV-programme:
Grootsuikerbos
Die grootsuikerbos (Protea gaguedi) is 'n struik wat hoort tot die bekende Protea genus en is endemies aan Suidelike Afrika. Die plant kom voor in Angola, Botswana, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Ethiopië, Kenia, KwaZulu-Natal, Limpopo, Malawi, Mosambiek, Mpumalanga, Namibië, Rwanda, Soedan, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe. Die plant is regop, kwasterig en word 3 m hoog en blom van Augustus tot Februarie met die hoogtepunt in Desember tot Februarie.
Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Die saad word geberg in 'n doppie en deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van voëls en kewers. Die plant groei meestal op droë, rotsagtige hellings op hoogtes van 600 - 2 500 m.
Francis William Reitz
Francis William Reitz Jr. (Swellendam, 5 Oktober 1844 – Kaapstad, 27 Maart 1934) was 'n Suid-Afrikaanse prokureur, politikus, staatsman, digter en skrywer oor staatsreg, lid van die parlement van die Kaapkolonie, Hoofregter en vyfde Staatspresident van die Oranje-Vrystaat, Staatsekretaris van die Zuid-Afrikaansche Republiek ten tyde van die Anglo-Boereoorlog en die eerste president van die Senaat van die Unie van Suid-Afrika.
Grootsuikerbos
In Engels staan dit as die African Sugarbush bekend. Die boom se FSA-nommer is 89.
Francis William Reitz
Reitz was 'n gewilde persoon weens sy politieke bedrywighede en sy openlikheid. Toe Staatspresident Brand in 1888 skielik oorlede is het Reitz die presidensiële verkiesing onbestrede gewen. Nadat hy in 1895 herverkies is en hy 'n reis na Europa onderneem het, het hy baie siek geword en moes aftree. In 1898, nadat hy herstel het, is hy aangestel as die Staatsekretaris van die Zuid-Afrikaansche Republiek en het hy 'n leidende politieke figuur geword tydens die Anglo-Boereoorlog. Na die oorlog het hy vrywilliglik in ballingskap gegaan omdat hy onwillig was om getrouheid aan die Britte te betoon. Etlike jare later het hy na Suid-Afrika teruggekeer en weer 'n regsfirma geopen in Pretoria. In die vroeë 1900's het hy weer by die politiek betrokke geraak en met die verklaring van die Unie van Suid-Afrika in 1910 is hy verkies tot die eerste president van die Senaat.
Reitz was sy lewe lank 'n belangrike figuur in die kulturele lewe van die Afrikaner, veral deur sy gedigte en ander publikasies.
Familie
Francis William Reitz Jr., is op 5 Oktober 1844 in Swellendam gebore as die seun van Francis William Reitz Sr., boer en landboukundige en Cornelia Magdalena Deneys. Hy was die sewende kind in 'n gesin van twaalf. Hy het op sy pa se plaas, Rhenosterfontein, op die grens van die Breederivier in die Kaapkolonie groot geword.
Reitz het twee keer getrou. Sy eerste troue (24 Junie 1874 in Kaapstad) was met Blanka Thesen (gebore in Stavanger, Noorweë op 15 Oktober 1854; oorlede in Bloemfontein op 5 Oktober 1887). Sy was die dogter van Arnt Leonard Thesen, 'n handelaar en Anne Catherina Margarethe Brandt. Die Thesen-gesin het in 1869 op Knysna in die Kaapkolonie gaan woon. Die paar het sewe seuns en een dogter gehad. Ná die dood van sy eerste vrou het Reitz op 11 Desember 1889 in Bloemfontein met Cornelia Maria Theresa Mulder (gebore in Delft, Nederland op 25 Desember 1863; oorlede in Kaapstad op 2 Januarie 1935), dogter van Johannes Adrianus Mulder, 'n lettersetter, en Engelina Johanna van Hamme. Ten tyde van hul troue was Mulder die waarnemende direkteur van die Oranje Vrij Staat Dames Instituut in Bloemfontein. Met sy tweede vrou het hy ses seuns en een dogter gehad.
Deneys, sy seun, het teen die Britte geveg in die Tweede Vryheidsoorlog. Hy was ook bevelvoerder van die Eerste Bataljon, Skotse Koninklike Fusilliers gedurende die Eerste Wêreldoorlog en het gedien as lid van die parlement van die Unie van Suid-Afrika, was 'n kabinetsminister, adjunk-Eerste Minister (1939 tot 1943) en Hoë Kommissaris van Suid-Afrika (1944) vir die Hof van Sint-Jakobus (Court of St. James's). Sy boek, Commando: A Boer Journal Of The Boer War, is vir baie jare geag as een van die beste vertellings van oorlog en avontuur in die Engelse taal.
Opvoeding
Reitz het sy eerste opvoeding tuis ontvang van 'n goewernante op 'n plaas in die buurt. Toe hy nege was het hy na die Rouwkop Kosskool in Rondebosch (Kaapstad) gegaan. Hier het hy uitgeblink met sy akademiese prestasies en is gevolglik gekies as die Queen's Scholar deur die Senaat van die Suid-Afrikaanse Kollege in Kaapstad. In die ses jaar dat hy aan die kollege was ná sy aankoms in 1857, het 'n wye opvoeding gehad in die kunste en wetenskap en het hy ontwikkel in 'n goed gebalanseerde jong man met duidelike leierseienskappe. Hy het in September 1863 van die Suid-Afrikaanse Kollege gegradueer met wat deesdae gelykstaande aan 'n baccalaureus in lettere en wetenskap is.
Teen hierdie tyd het Reitz 'n passie vir die reg begin ontwikkel en het hy sy studie aan die Suid-Afrikaanse Kollege voortgesit onder professor F.S. Watermeyer. Watermeyer is oorlede kort nadat Reitz onder hom begin studeer het en dit het Reitz laat besluit om sy studies in Londen, aan die Inner Temple voort te sit. Dit was 'n besluit was baie oorweging geverg het omdat Reitz se vader gehoop het dat hy (Reitz jr.) na die plaas sou terugkeer. Die gesin se finansiële situasie was ook nie al te goed nie. Reitz is egter Londen toe en het 'n sukses van sy studies gemaak en op 11 Junie 1867 het hy 'n advokaat in Westminster geword. Gedurende sy tyd in Londen het Reitz in die politiek begin belangstel en het hy gereeld sessies van die Laerhuis bygewoon. Voor sy terugkeer na Suid-Afrika het hy Europa verken. Met sy terugkoms in Suid-Afrika het Reitz homself in Kaapstad gevestig en op 23 Januarie 1868 het hy advokaat geword.
Vroeë loopbaan
Reitz het dit aanvanklik moeilik gehad om 'n bestaan te voer omdat kompetisie onder prokureurs in Kaapstad redelik straf was. Hy het nietemin daarin geslaag om 'n naam vir homself te maak omrede sy skerp regsdenke en sy sosiale intelligensie. As lid van die rondgaande hof het hy in 'n kort tyd baie ervaring opgedoen. Terselfdertyd het Reitz sy politieke belange versorg deur hoofartikels vir die Cape Argus te skryf. Hy het ook vir die koerant verslag gelewer oor die verrigtinge van die Kaapse Parlement en hy was ook adjunk-redakteur van die koerant. In 1870 het Reitz sy praktyk na Bloemfontein in die Oranje-Vrystaat verskuif. Reitz het gedink dat die ontdekking van diamante op die oewers van die Vaalrivier sou lei tot 'n vermeerdering in regswerk wat hom in staat sou stel om 'n vooruitstrewende praktyk op die been te bring. Dit was egter nie die geval nie en na 'n paar maande het Reitz Bloemfontein verlaat om as 'n diamantprospekteerder in Griekwaland-Wes te word waar hy 'n klein kleim van die Berlynse Sendinggenootskap naby Pniel gekoop het. Ook hierdie onderneming was onsuksesvol en na slegs 'n paar maande is Reitz terug na die Kaap. Hierdie slag was sy regspraktyk in Kaapstad 'n sukses, ironies genoeg weens die Britse anneksasie van die diamantvelde van die Oranje-Vrystaat en die ekonomiese vooruitgang wat die vir die Kaapkolonie besorg het.
In 1873 is Reitz gevra om die distrik van Beaufort-Wes in die Kaapse Parlement te verteenwoordig. Op die dag was hy ingesweer is, 30 Mei, het sy vader, wat die verteenwoordiger vir Swellendam was, sy uittrede uit die Vergadering aangekondig. Soos so baie van Reitz se aktiwiteite tot op daardie tydstip was sy parlementêre loopbaan van korte duur. Slegs twee maande later het President Jan Brand van die Oranje-Vrystaat vir Reitz die amp van voorsitter van die nuutgevormde Appèlhof van die Oranje-Vrystaat aangebied ten spyte van die feit dat Reitz nie te volle gekwalifiseer was vir die amp nie (inter alia te jonk). Reitz het die aanbod van die hand gewys omdat hy te jonk was maar toe 'n ander kandidaat ook geweier het, het Brand aangedring op die nominasie van Reitz en het hy die Volksraad oortuig om Reitz aan te stel.
Regter en Staatsbeampte in die OVS
Met sy aanstelling tot die regbank van die Oranje-Vrystaat het Reitz tot sy volle reg gekom. Sy aankoms – nou skaars dertig en pas getroud – in Bloemfontein in Augustus 1874 was die begin van 'n verblyf van een-en-twintig jaar asook die begin van 'n uitstekende loopbaan, met die kruin daarvan sy aanstelling as Staatspresident.
Voor die middel-1870's was die regstelsel van die Oranje-Vrystaat ietwat amateuragtig en wild in karakter, veral omdat die meeste van die regters wetlik ongekwalifiseerd was. Die meeste van die regsprosedures was in die hande van die distriksmagistrate, die sogenaamde landdroste, wie se hooftaak administratief van aard was. Reitz se eerste taak was om die situasie te verbeter, was hy met groot ywer gepak het. In sy eerste jaar het die Volksraad 'n Ordonnansie deurgevoer waarin 'n rondgaande hof en 'n Hooggeregshof tot stand gebring is. Reitz het die eerste regter van die Hooggeregshof geword en gevolglik ook die eerste Hoofregter van die Oranje-Vrystaat. Van die begin af was Reitz 'n vegter en het hy die Volksraad op meer as een geleentheid teengestaan deur die diepgewortelde politieke tradisies te takel wat in die weg van die modernisering van die regstelsel gestaan het. Hy het ook onverpoos gewerk om die salarisse en pensioene van staatsamptenare te verbeter. Omdat hy in die Kolonie gebore is, moes hy hard veg om die guns van die Boerebevolking te wen sodat sy idees aanvaar kon word. Hy het dit gedoen deur vir tien jaar met die rondgaande hof mee te reis regdeur die land. Sodoende het hy insae in – en empatie vir – hulle leefwyse en dikwels konserwatiewe Godvresende oortuigings gekry. Dit was voordelig dat Reitz self 'n gelowige persoon was en dat hy grootgeword het in die Afrikaanssprekende deel van die Kaapkolonie. Hy het uiteindelik 'n simbool van die Afrikanerdom vir baie Oranje-Vrystaters geword.
Reitz het heelwat bygedra tot die kodifikasie en hersien van die wette van die Oranje-Vrystaat. Saam met sy kollegas C.J. Vels, O.J. Truter en J.G. Fraser het Reitz die eerste Ordonnantie boek van den Oranje Vrijstaat in 1877 gepubliseer om sodoende die handelinge en ordonnansies van die republiek beskikbaar te stel vir die breër publiek. Hy het ook 'n rol gespeel in die hersien van die grondwet van die Oranje-Vrystaat, met betrekking tot artikels omtrent burgerskap en stemreg, hy was voorsitter van die eksamenkomitee vir aspirantpraktisyns en het ook bygedra tot die verbetering van die tronkstelsel en die distrikadministrasie.
Staatspresident van die Oranje-Vrystaat
Daar was reeds in 1878 oproepe vir Reitz om te staan vir die presidentskap, maar President Brand se posisie was steeds sterk en Reitz en openlik sy eienskappe hoog aangeslaan en geweier om teen hom te staan. In die laat 1870's en vroeë 1880's het die politieke temperatuur in die Oranje-Vrystaat hoog geloop. Die anneksasie van die Zuid-Afrikaansche Republiek (Transvaal) deur die Britte in 1877 en die Eerste Vryheidsoorlog van 1880–1881 waarin die Transvaal sy outonomie behou het, het 'n groot impak gehad op die politieke sentimente in die Oranje-Vrystaat. Enersyds was daar diegene wat skrikkerig was om goeie betrekkinge met die Britte te handhaaf en andersyds het daar 'n politieke beweging ontwikkel wat die Afrikaner nasionalistiese bewussyn hewig gepropageer het. Reitz was deel van die laasgenoemde en, saam met C.L.F. Borckenhagen, redakteur van die Bloemfontein Express het hy 'n grondwet vir die Afrikaner Bond geskryf. Die Afrikaner Bond was 'n politieke party wat aanvanklik in die Kaapkolonie gestig is deur Afrikanerdenkleiers soos ds. S.J. du Toit en sy Genootskap van Regte Afrikaners en J.H. Hofmeyr en die Zuidafrikaansche Boeren Beschermings Vereeniging. Tussen die ondersteuners van hierdie nuwe Afrikaner nasionalisme in die Oranje-Vrystaat was ook Reitz se opvolger, M.T. Steyn, op daardie stadium nog 'n jong prokureur. Die grondwet is in April 1881 voorgehou en etlike maande later het Reitz die voorsitter van die Bond geword. Reitz se openbare politieke aktiwiteite het kritiek uitgelok van diegene wat gevrees het vir 'n verslegting in verhoudinge met die Britte. Dit is egter duidelik dat verandering vir die Boere belangrik was, asook vir die Afrikaners in die Kaapkolonie, wat gelei het tot 'n swak verhouding tussen Boer en Brit.
duimnael|links|300px|Pres. Reitz en sy gesin in sy koets. President Brand was een van die politici wat 'n meer versigtige en konsoliderende beleid teenoor die Britse regering in die Kaap gehad het en het streng neutraliteit gehandhaaf. In hierdie posisie het Brand 'n Britse ridderskap besorg. Ten spyte van die veranderende politieke klimaat en die polarisasie van politieke posisies het Brand gewild onder die burgers van die Oranje-Vrystaat gebly. Die presidensiële verkiesing van 1883 kon inhoudelik gesorg het vir 'n politieke tweestryd tussen ondersteuners van die pan-Nederlandse Afrikaner Bond en volgelinge van die Brand-lyn. Reitz was die ideale pan-Nederlandse kandidaat maar het weereens geweier om teen Brand te staan. Toe Brand vyf jaar later oorlede is was die tyd ryp vir verandering. Reitz het as kandidaat gestaan en met 'n groot meerderheid gewen (omdat sy ondersteuners Afrikanernasionalisties was). Hy is op 10 Januarie 1889 in die Tweetoringkerk in Bloemfontein as staatspresident ingehuldig. duimnael|regs|270px|Pres. Reitz en pres. [[Paul Kruger voor die Presidentswoning in Bloemfontein.]]
President Reitz was een van die eerste Afrikaners was 'n sogenaamde Bantoebeleid ontwikkel het. In die filosofie en terminologie was dit baie anders as kontemporêre idees oor segregasie tussen blank en swart. Onder sy regering is Indiese immigrante verbied om in die Oranje-Vrystaat te vestig (1890). Dit het gelei tot 'n konfrontasie met die Britse regering en 'n uitgebreide korrespondensie tussen Reitz en die Britse hoë kommissaris in Kaapstad.
In ekonomiese terme was die laat 1880's 'n groeiperiode vir die Oranje-Vrystaat. Landbou het goed gegaan en die spoorwegstelsel het 'n belangrike bron van inkomste geword. Reitz het baie bygedra tot die modernisering van die boerdery deur nuwe tegnieke en 'n wetenskaplike benadering tot die voorkoming van plae te propageer. Hier het Reitz homself bewys as 'n landboukundige en model boer, net soos sy vader was.
Onder Reitz se presidentskap is die nuwe saal vir die Volksraad, die sogenaamde Vierde Raadszaal in 1893 geopen en die nuwe regeringsgebou het 'n tweede vloer gekry in 1895. Buite Bloemfontein het die padnetwerk ook aandag geniet.
Soos verwag kon word het Reitz, onmiddellik na sy inhuldiging, met die regering van die Zuid-Afrikaansche Republiek in verbinding getree met die doel om nuwe en nouer politiese bande te smee. Reeds op 4 Maart 1889 het die Oranje-Vrystaat en die Zuid-Afrikaansche Republiek 'n verdrag van gemeenskaplike verdediging geteken te Potchefstroom. Verdrae omtrent handel en die spoorweë sou nog volg. Selfs vroeër, in Januarie 1889, het die Volksraad Reitz aangesê om handelsverdrae met die twee Britse Suid-Afrikaanse kolonies en die Zuid-Afrikaansche Republiek te sluit. Op 20 Maart 1889 is 'n tolkonferensie in Bloemfontein gehou wat gelei het tot 'n ooreenkoms tussen die Oranje-Vrystaat en die Kaapkolonie wat baie gunstig was vir die republiek. Die ekonomiese voordele het verder gegroei toe nuwe spoorweglyne tussen die Kaapkolonie en Bloemfontein (1890) en tussen Bloemfontein en Johannesburg (1892) geopen is, wat Kaapstad in direkte verbintenis met Johannesburg geplaas het. Dit het die Oranje-Vrystaat as 'n deurgangsekonomie gevestig. Vir Reitz was die ontwikkeling van die verenigde Suid-Afrikaanse spoorweg ook 'n politieke doel: die spoorweë sou dien om wedersydse wantroue te verminder en om eenheid en 'n wedersydse verstandhouding tussen die blanke bevolking van Suid-Afrika te kweek.
Publiseer
Publiseer is een van die grootste onafhanklike digitale uitgewers in Afrika, gebaseer op die aantal kreatiewe op die platform. Publiseer bied 'n self-publiseer portaal wat onafhanklike skrywers en musikale kunstenaars wat in Nigerië woon, publiseer en versprei oor hul kreatiewe werke oor 'n verskeidenheid winkels en neem 'n besnoeiing van wat die inkomste uit die winkels gegenereer word.
Francis William Reitz
Staatspresident van die Oranje-Vrystaat
Reitz se beleide is deur die Volksraad verwelkom en dit het die Afrikaner kieserkorps se houding teenoor Afrikaner nasionalisme weerspieël. Maande voor die presidensiële verkiesing van 1893 het die Volksraad Reitz se kandidaatskap ondersteun met 'n stemming van drie-en-veertig teen agtien. Reitz het die ondersteuning aanvaar op die voorwaarde dat hy toegelaat word om vir drie maande met verlof na Europa te gaan. Op 22 November 1893 is hy herkies, hierdie keer ook met 'n groot meerderheid.
Publiseer
Die stigterslede het Publiseer geskep nadat hulle hul tweede beginmaatskappy verkoop het, met die doel om die uitdagings wat Nigeriese kunstenaars en skrywers ervaar het, te verminder wanneer hul kreatiewe werke, soos verspreiding en monetisering, gepubliseer word. Die plan vir ontwikkelaars word binnekort bekendgestel.
Francis William Reitz
Staatspresident van die Oranje-Vrystaat
Die reis na Europa was ver van net 'n familievakansie. In Brittanje het Reitz 'n paar hewige politieke stellings gemaak deur die repuiblikynse regeringsvorm in Suid-Afrika te verdedig en Britse ingryping in 'Bantoe sake' teen te staan. Op die vasteland is Reitz deur verskeie staatshoofde en politieke leiers ontvang. In Oktober 1894 het hy na Bloemfontein teruggekeer. Kort na sy terugkeer is Reitz gediagnoseer met lewerontsteking (hepatitis). Dit het sleg ingewerk op sy reeds gespanne senuwees en het gely tot slapeloosheid. Die situasie was so ernstig dat hy uiteindelik sy amp moes neerlê. Op 11 Desember 1895 het die Volksraad sy bedanking aanvaar.
In Junie 1896 het Reitz weer na Europa gereis om van sy aftakelende siekte te herstel. Met sy terugkeer na Suid-Afrika het hy homself in Pretoria in die Zuid-Afrikaansche Republiek gevestig in Julie 1897. Daar het hy weer 'n regspraktyk begin.
Publiseer
Publiseer het 'n finalis op die 2018 Harvard Business School se New Venture Competition, 'n jaarlikse byeenkoms geborg deur die HBS Rock Centre for Entrepreneurship and Alumni Clubs & Associations.
Myreside-stadion
Myreside-stadion is ’n sportgrond in Edinburg, Skotland. Die stadion is in 1933 geopen en word sedert Januarie 2017 deur Edinburgh Rugby vir wedstryde in die Pro14 gebruik. Daar word dikwels slegs na die stadion as Myreside verwys en Watsonians RVK gebruik reeds sedert 1933 hierdie stadion aan die oostekand van Myresideweg as hul tuisveld vir rugbywedstryde. ’n Hoofpaviljoen staan aan die westekant van die grasveld met spreiligte wat die veld snags belig. Voor die terugkeer van Edinburgh Rugby na Myreside vir hul tuiswedstryde, is tydelike paviljoene opgerig om die toeskouerkapasiteit na 5 500 te verhoog.
Geskiedenis
Die gronde wat oorspronklik deur Watsonians RVK gebruik is, is Myreside genoem, en was vernoem na ’n plaaslike boerdery. Op 4 Maart 1933 het Watsonians hul eerste wedstryd op Nieu-Myreside gespeel, teen Koninklike Hoërskool FP Rugbyklub. ’n Westelike paviljoen is aangebou. Die Watsonian Krieketklub speel by die aangrensende Myreside Krieketveld.
Francis William Reitz
Staatsekretaris van die Zuid-Afrikaansche Republiek
Reitz het nie vir lank in sy privaat hoedanigheid gewerk nie. 'n Konflik tussen die wetgewende liggaam en die regbank van die Zuid-Afrikaansche Republiek het uitgeloop op die uittrede van die Hoofregter. Reitz het toe 'n amp as regter vroeg in 1898 aanvaar en het gou deel geword van die binnekring van die Transvaalse administrasie. Terselfdertyd was die verhouding met die Britte vinnig aan die agteruitgaan en die regering van die Zuid-Afrikaansche Republiek het stappe gedoen om haar nasionale en internasionale posisie te versterk. Een van hierdie stappe was om die Staatsekretaris, W.J. Leyds, wie 'n Nederlandse burger was, te vervang met 'n Suid-Afrikaner. Leyds is aangestel as Buitengewone Gesant en Volmagtigde Minister in Europa om die Republiek oorsee te verteenwoordig. Reitz het sy plek as Staatsekretaris in Junie 1898 ingeneem nadat Abraham Fischer dit van die hand gewys het.
Myreside-stadion
Geskiedenis
Toe rugby ’n professionele sport geword het, het Edinburgh Rugby tussen 1996 en 1998 dMyreside as hul tuisveld gebruik. Daardie span is deur die Edinburgh Reivers opgevolg, wat van 1999 tot 2002 by Myreside gespeel het.
Francis William Reitz
Staatsekretaris van die Zuid-Afrikaansche Republiek
Reitz het 'n ingewikkelde en swaar werk gehad as Staatsekretaris. Hy was, na die Staatspresident, die tweede belangrikste lid van die Uitvoerende Raad. As die mees senior staatsamptenaar was hy verantwoordelik vir die oorsig van die implementering van die wette en regulasies, asook vir alle korrespondensie van die President, amptelike regeringsverslae, ens. Hy was ook 'n tussenganger tussen die Uitvoerende Raad en die parlement, die eerste en tweede volksraad en 'n sleutelfiguur in die buitelandse sake van die Staat. Omdat Reitz so ervare en goed georganiseer was het hy dit reg gekry om vinnig die strukture van die staatsapparaat te moderniseer deur die implementering van regulasies vir die bestuur van staatsdepartemente, die aanwys van argiviste vir sy eie departement en deur voorskrifte dat alle korrespondensie met die regering in Nederlands moet wees.
Broers Grimm
Jacob Grimm (1785-1863) en sy broer Wilhelm (1786-1859) was Duitse taal- en letterkundiges wat 'n lewe lank saamgewerk en in die hele Westerse wêreld bekend geword het met twee versamelings van volkssprokies wat tradisioneel mondeling oorgelewer is. Danksy hulle versamelwerk is sprokies soos Sneeuwitjie en Hansie en Grietjie vir die eerste skriftelik gedokumenteer. Die broers het hierdie versamelwerk as 'n stokperdjie gedoen en nooit verwag om daarmee kommersiële sukses te behaal nie.
Die broers, veral Jacob, het historiese taalkunde as hul eintlike vakgebied beskou en ŉ groot bydrae op die gebied van taalnavorsing gelewer. Al het die broers volgens die wens van hul vader in die regte gestudeer, het hulle uiteindelik navorsing oor die oorspronge van die Duitse taal as hul lewenswerk gedoen. Hulle word as die grondleggers van die Germanistiek as wetenskap van die Duitse taal en letterkunde beskou.
Lewe
Jacob Ludwig Karl Grimm is op 4 Januarie 1785 in Hanau in die huidige Duitse deelstaat Hesse gebore en sy broer Wilhelm Karl op 24 Januarie 1786.
Francis William Reitz
Staatsekretaris van die Zuid-Afrikaansche Republiek
Agter: A.D.W. Wolmarans, F.W. Reitz, S.W. Burger, J.H.M. Koch
Broers Grimm
Lewe
Hulle het nog drie jonger broers en 'n suster gehad. Hulle pa was 'n vooraanstaande regsman en ook stadsklerk van Hanau. Albei broers het aan die Universiteit van Marburg in die regte gestudeer, waar hulle 'n belangstelling ontwikkel het in volkspoësie en -verhale en die ontwikkeling van die taal. Nadat hulle hul letterkundige navorsing as bibliotekarisse in Kassel begin het, is albei in 1829 as bibliotekarisse en hoogleraars aan die Universiteit van Göttingen aangestel. Na drie jaar is hulle egter afgedank omdat hulle as te liberaal beskou is. In 1840 is hulle op uitnodiging van die koning van Pruise na Berlyn, waar hulle ook aan die universiteit verbonde was.
Francis William Reitz
Staatsekretaris van die Zuid-Afrikaansche Republiek
Voor: Genl. Piet J. Joubert, Pres. Paul Kruger, Genl. Piet A. Cronje]] Die Staatspresident van die Zuid-Afrikaansche Republiek, S.J.P. Kruger, was nie 'n maklike mens om mee saam te werk nie en in sommige kringe is voorspel dat Reitz hom vinnig as Kruger se ondergeskikte sou ervaar. Dit was egter nie die geval nie. Die twee het per geleentheid om beleidsake vasgesit maar Reitz het vasgesteek by sy opinie en het in die proses in sekere gevalle in invloed oor Kruger uitgeoefen. Reitz is aanvanklik deur die Britte geprys vir sy diplomatieke hoflikheid, maar hulle houding het spoedig verander toe hulle verneem dat hy 'n protagonis vir Transvaalse onafhanklikheid was. Reitz was soms brutaal in sy politieke stellings, dus toe hy – verkeerdelik – voorgegee het dat die Zuid-Afrikaansche Republiek ten volle 'n soewereine staat is, het die Britte vinnig op hul perdjie gespring.
In die aansig van die vinnig groeiende druk van die Britte en 'n gevolglike gewapende konflik oor die posisie van die Uitlanders en ekonomiese beheer oor die goudvelde van die Witwatersrand is die buitelandse beleid in die Zuid-Afrikaansche Republiek uiteindelik bepaal deur 'n driemanskap: Staatspresident Kruger, Staatsekretaris Reitz en Statsprokureur Jan Smuts. Gedurende 1899 het hulle besluit dat 'n aanvallende houding jeens Britse vereistes die enigste pad vorentoe was ten spyte van die risiko's wat dit ingehou het. Reitz het ondersteuning van die Oranje-Vrystaat in hierdie opsig aangevra en gekry. Op 9 Oktober 1899 het die Zuid-Afrikaansche Republiek en die Oranje-Vrystaat 'n gesamentlike ultimatum uitgereik aan die Britse regering om haar vereistes terug te trek.
Broers Grimm
Lewe
Onder die invloed van Rask het hy die betekenis van klanke (in plaas van letters) en klankverskuiwing in die ontwikkeling van taal ingesien en dit uiteengesit in wat bekend staan as Grimm se wet. In 1875 is die wet deur Verner se wet aangevul, wat die skynbare uitsonderings op Grimm se Wet wetmatig opgelos het. Grimm se wet het 'n groot invloed op die linguistiek uitgeoefen en word vandag nog gebruik. Terwyl Jacob Grimm sy navorsing vir die werk gedoen het, het hy ook 'n studie van die antieke regspraktyke en gelowe van Germaanse stamme gemaak.
Sy Deutsche Rechtsaltertümer het in 1828 verskyn en sy Deutsche Mythologie in 1835. Sy werk oor die geskiedenis van die Duitse taal, Geschichte der deutschen Sprache, is in 1848 gepubliseer. Die eerste deel van die broers Grimm se Deutsches Wörterbuch het in 1852 verskyn. In dié omvattende werk, wat eers meer as ŉ eeu later, in 1960, voltooi is, word Duitse woorde met hulle ou vorme, oorsprong en betekenisontwikkeling aangegee. Die woordeboek word steeds as 'n mylpaal en standaardwerk van Duitse taalkunde beskou.
Myreside-stadion
Geskiedenis
In Mei 2016 het Edinburgh Rugby ’n vennootskap met die eienaars van die veld, George Watson’s-kollege, aangekondig. Die vennootskap het voorsiening gemaak vir ’n proeftydperk van ses maande, met ’n aanvang in Januarie 2017, vir Edinburgh Rugby se terugkeer na Myreside, weg van Murrayfield. Daar is spreiligte by die veld, maar die fasiliteite is verouderd. Die plan het ingesluit dat die stadion se toeskouerkapasiteit vergroot sou word deur tydelike paviljoene aan die noordelike en suidelike kante van die veld opgerig sou word. Die stadsraad van Edinburgh het planne vir die oprigting van tydelike paviljoene in Desember 2016 goedgekeur. Die tydelike paviljoene is so na as moontlik aan die doodlyn van die veld opgerig. Die kapasiteit is betyds vir Edinburgh se eerste wedstryd in Januarie 2017 verhoog na net meer as 5 500.
Francis William Reitz
Staatsekretaris van die Zuid-Afrikaansche Republiek
Die Britse regering het nie tot hierdie ultimatum ingegee nie en twee dae later, op 11 Oktober 1899, het die Tweede Vryheidsoorlog uitgebreek. Toe die Britse weermag Pretoria in Mei 1900 binnegeval het is die regering gedwing om die hoofstad te verlaat. Van daardie oomblik af was Reitz verantwoordelik vir die aanhoudende hervestiging van die regering regdeur die Transvaal. Tot Maart 1902 moes die regering 62 keer hervestig. In Mei van daardie jaar het Reitz aktief deelgeneem aan die vredesonderhandelinge met die Britte en hy was een van die ondertekenate van die Vrede van Vereeniging wat op 31 Mei 1902 in Pretoria onderteken is.
Selfgekose banneling en hertoetrede tot die politiek
Alhoewel Reitz 'n deurslaggewende rol gespeel het in die optrekking van die Vrede van Vereeniging het hy persoonlik nie getrouheid tot die Britse regering gesweer nie en het hy besluit om liewer 'n banneling te word. Op 4 Julie 1902 het hy Suid-Afrika verlaat en by sy vrou en kinders in Nederland aangesluit. Om sy finansiële probleme te verlig het Reitz na die Verenigde State van Amerika gereis vir lesingtoer. Omdat die belangstelling in die saak van die Boere getaan het, het die toer misluk en is Reitz gedwing om na Nederland terug te keer. Daar het hy weereens so siek geword dat hy in die hospitaal opgeneem moes word om aan te sterk. Gedurende hierdie tyd is hy ondersteun deur sy vriende Willem Leyds en Hendrik Muller en die Nederlandsch Zuid-Afrikaansche Vereeniging.
In 1907, nadat die Boere republieke selfregering verkry het, en in die aanloop tot die totstandkoming van die Unie van Suid-Afrika, het die Afrikaner-leiers, Jan Smuts en Louis Botha, Reitz gevra om na Suid-Afrika terug te keer en weer tot die politiek toe te tree. Reitz het hom saam met sy vrou in Seepunt in Kaapstad gevestig. In 1910, toe hy reeds 66 jaar oud was, is hy aangestel as president van die Senaat van die nuutgevormde Unie van Suid-Afrika.
Dit was ook nie maklike jare nie omdat voormalige Afrikaner volksgenote nou teenoor mekaar in die politiek gestaan het. Soos vroeër in sy lewe het Reitz uitgesproke gebly oor sy oortuiginge. As gevolg van sy uitgesproke aard het hy gereeld met die Smuts-regering gebots en in 1920 is hy nie weer aangestel as president van die Senaat nie. Hy het egter tot 1929 'n lid van die Huis gebly.
Eerbewyse en dood
As 'n belangrike openbare figuur is Reitz op verskillende maniere hulde betoon en onthou. In 1923 het die Universiteit Stellenbosch 'n eredoktoraat in die regte aan hom toegeken vir sy openbare diens. Reeds in 1889 is 'n dorpie in die Oranje-Vrystaat na hom vernoem. In 1894 is daar ook 'n dorpie na sy tweede vrou, Cornelia, vernoem. 'n Skip wat na hom vernoem is, die President Reitz, het in 1947 naby Port Elizabeth gesink. Die Jubilee-diamant, wat naby Jagersfontein in 1895 gevind is, is oorspronklik die Reitz Diamant genoem, maar dit is in 1897 verander ter ere van die sestigste herdenking van die kroning van koningin Victoria.
Toe Reitz uiteindelik uit die publieke lewe getree het, het Reitz na Gordonsbaai verhuis, maar etlike jare later weer na Kaapstad geskuif waar hy 'n huis in Tamboerskloof gehad het. Daar het sy dogter, Bessie, 'n dokter, hom versorg. Hy was tot aan die einde aktief besig met vertaal- en skryfwerk. Reitz is in sy huis, Botuin, oorlede op 27 Maart 1934 en het drie dae later 'n staatsbegrafnis gehad met 'n diens by die Grote Kerk. Hy is in die Woltemade begraafplaas in Maitland begrawe.
Kulturele figuur
Vir Reitz was Afrikaans hoofsaaklik 'n taal van kultuur, nie van regering nie, waar hy die gebruik van die amptelike taal van die Boere republieke, nl. Nederlands voorgestaan het. Gedurende sy presidentskap van die Oranje-Vrystaat, waar die gebruik van Engels noemenswaardig was onder burgers, het hy baie aangedring op die gebruik van Nederlands teenoor politici soos John G. Fraser en andere wat ten gunste van Engels was.
Reitz het verder ook die stigting van die Letterkundige en Wetenschappelijke Vereeniging van die Oranje-Vrystaat voorgestaan, waarvan hy vir 'n wyle voorsitter was. Hy was ook ten gunste van die biblioteek in Bloemfontein en die Nasionale Museum van die Oranje-Vrystaat.
Bibliografie
(Lys onvolledig)
'n Eeu van onreg
Met die aanvang van die Tweede Vryheidsoorlog het F.W. Reitz, in sy kapasiteit as Staatsekretaris van die Zuid-Afrikaansche Republiek, 'n oorsig van die Verhouding tussen Boer en Brit in die negentiende eeu onder die titel eene eeuw van onrecht gepubliseer. Die boek was 'n belangrike propagandadokument in die oorlog.
Die werklike outeurskap van die boek is onbekend. In die tweede Nederlandse uitgawe van die boek het gestaan 'Op last van den staatssekretaris der Z.A.R., F.W. Reitz'. J.C. Smuts word aangedui as die outeur maar het waarskynlik slegs die inleiding en die einde van die boek geredigeer, in samewerking met E.J.P. Jorissen. Die res van die teks was waarskynlik voorberei deur J. de Villiers Roos.
In 1900 het vertalings van die boek in Duits en Engels verskyn. Die Engelse vertaling het slegs die naam van Reitz bevat met 'n voorwoord deur W.T. Stead. Die Engelse uitgawe het ook meer inligting as die Nederlandse bevat (sien hoeveelheid bladsye).
Gedigte
Tweede uitgawe: Sestig uitgesogte Afrikaansche gedigte (Kaapstad 1897); Derde uitgawe: Twee-en-Sestig uitgesogte Afrikaansche gedigte (Kaapstad 1898)
Fête nationale du Québec
duimnael|regs|300px|Fête nationale: Parade in [[Montreal]]
Die Fête nationale du Québec is die amptelike Nasionale Dag van die Franstalige Kanadese provinsie Quebec, wat deur die Mouvement national des Québécois (Nasionale beweging van die Québécers) en die Société Saint-Jean-Baptiste (Genootskap van Sint-Johannes-die-Doper) georganiseer en op 24 Junie gevier word. Vir die Rooms-Katolieke Kerk is dit 'n godsdienstige feesdag ter ere van Johannes die Doper. Die feesdag word deur die bevolking van Québec dikwels "la Saint-Jean" ("die Sint-Johannes") genoem.
Oorspronge
Die oorspronge van die fees lê in die Europese verlede. Meer as 2 000 jare gelede het die meeste Europese volke die sonstilstand van die somer as 'n religieuse en landboufees gevier wat die begin van die somer gemarkeer het. Teen die tyd van die jaar, wanneer die dae die langste is, is snags vure aangesteek. Met die kerstening in die eerste millennium n.C. is die feesvierings voortgesit, al het hulle 'n nuwe geestelike betekenis gekry. Die Rooms-Katolieke Kerk het op 24 Junie 'n feesdag ter ere van Johannes die Doper gehou. Tydens die heerskappy van die Franse Ancien régime was die fees van Johannes-die-Doper (Frans: la Saint-Jean) baie gewild.
Die feesvierings op die Amerikaanse vasteland het met die stigting van die eerste Franse nedersettings begin. In 1638 is hierdie Christelike fees vir die eerste keer in Nieu-Frankryk gevier. Ondanks alle pogings van die klerus het ook sommige heidense tradisies bly voortleef.
Die Johannes-die-Doper-fees
Toe in 1834 sowat sestig Frans- en Engelssprekendes van Montreal vir 'n groot patriotiese banket in die tuin van die advokaat John McDonnell, naby die ou stasie van Windsor, byeengekom het, is vir die eerste keer "Ô Canada! Mon pays, mes amours" (O Kanada! My land, my liefde) gesing. Die Kanada, wat in die lied besing is, was gewis die Franstalige Neder-Kanada (die huidige Quebec). Met die neerlaag van die patriotte en die volgende militêre onderdrukking is die fees vir baie jare nie meer gevier nie.
Toe dit weer opgekom het, is dit wesentlik as 'n godsdienstige fees gevier. Die vure is steeds aangesteek, maar daar is ook 'n prosessie ter ere van Johannes-die-Doper georganiseer, wat vervolgens 'n belangrike tradisie geword het.
Mpande kaSenzangakhona
Mpande kaSenzangakhona (1798 - 1872) was vanaf 1840 tot sy dood in 1872 koning van die zoeloenasie gewees. Dit maak hom die langsheersende Zoeloekoning in die geskiedenis. Hy is 'n halfbroer van Shaka en Dingaan, wat hom beide as zoeloekonings voorafgegaan het. Hy is in Babanango in Zoeloeland gebore.
Fête nationale du Québec
Die Johannes-die-Doper-fees
Op 24 Junie 1880 het die Québécois 'n ander "Ô Canada!" gesing, maar hulle het dit nou meer nadruklik gedoen. Dit het vinnig baie gewild geraak en is as die volkslied van die Franstalige Kanadese aangewys.
In 1908 het pous Pius X Sint-Johannes-die-Doper tot besondere beskermheilige van die Franstalige Kanadese verklaar. Die prosessie met allegoriese waens is in 1874 ingevoer. In die tydperk tussen 1914 en 1923 het die optogte egter nie plaasgevind nie.
Mpande kaSenzangakhona
Mpande is as 'n swakkeling relatief tot sy tydgenote beskou en terwyl ander half-broers verwyder is, is hy toegelaat om te bly lewe. Nadat Dingaan sy hoof inDuna, Ndlela kaSompisi opdrag gegee het om hom te vermoor, het Ndlela herhaaldelik uitgestel, aangesien hy besef het dat Mpande die enigste seun met kinders was, en dat die voortsetting van die bloedlyn noodsaaklik is vir die stabiliteit van die Zoeloenasie. Vir sy gebrek aan optrede is Ndlela later deur Dingaan tot die dood toe gemartel.
Fête nationale du Québec
Die Fête nationale
Op 11 Mei 1977 is 24 Junie deur 'n ministeriële besluit van die regering van René Lévesque tot die amptelike "Fête nationale du Québec" verklaar. In die volgende jaar is die Komitee vir die Organisasie van die "Fête nationale du Québec" in die lewe geroep. Die komitee het aanvanklik die Société Saint-Jean-Baptiste met die organisasie van die feesvierings belas. In 1984 is dit aan die Mouvement national des Québécoises et des Québécois (Nasionale Beweging van die Québécois) opgedra.
Mpande kaSenzangakhona
In Januarie 1840 help Andries Pretorius vir Mpande in 'n opstand teen sy halfbroer Dingaan, waarna Dingaan na Swaziland (nou eSwatini) vlug en Mpande as koning van die Zoeloes getroon word.
Fête nationale du Québec
Die Fête nationale
Die "Sint-Johannes-dag" het sodoende die fees van alle Québécois geword en is nie meer as 'n fees beskou wat uitsluitlik op die Frans-Kanadese bevolking gemik was nie. Danksy die aktiwiteite van veral die Société Saint-Jean-Baptiste en die Mouvement national des Québécoises et Québécois is die fees geleidelik gelaïseer, en die vierings op 23 en 24 Junie het hulle huidige vorm aangeneem. Die tradisie om snags vure aan te steek leef nog steeds voort.
Mpande kaSenzangakhona
Die reëls vir opvolging in die Zoeloe-monargie was nie duidelik gedefinieer nie, maar volgens tradisie is die eerste seun van die Groot vrou as die opvolger beskou. Die koning kon egter kies watter een van sy vroue die Groot vrou was, en kon selfs sy keuse verander, soos Mpande dan ook wel gedoen het.
Fête nationale du Québec
Die Fête nationale
Tans is die fees 'n geleentheid vir 'n groot kulturele festival, waarmee die Québécois hulle bestaan aan die wêreld bekend maak.
Mpande kaSenzangakhona
Die opvolging is uiteindelik deur die Slag van Ndondakusuka tussen Cetshwayo en Mbulazi op die oewer van die Tugelarivier besleg. Cetshwayo wen, en alhoewel Mpande vir meer as 'n jaar daarna nog nie die mag oorgegee het nie, was Cetshwayo effektief reeds in beheer gewees.
Jimmy Kruger
James Thomas "Jimmy" Kruger (20 Desember 1917 – 9 Mei 1987 ) was 'n Suid-Afrikaanse politikus en het van 1974 tot 1979 as Minister van Justisie en Polisie in die Derde kabinet van John Vorster gedien. Hy was ook van 1979 tot 1980 president van die Suid-Afrikaanse Senaat.