cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Modernisme
Modernisme se doelstellings
Ander moderniste, veral die wat betrokke was by ontwerp, het meer pragmatiese beskouings gehad. Modernistiese argitekte en ontwerpers het geglo dat nuwe tegnologie die ou boustyle uitgedien gemaak het. Le Corbusier het gemeen dat geboue moes dien as "masjiene om in te lewe", analoog aan motorkarre, wat hy gesien het as masjiene om in te reis. Net soos motors die perd vervang het, moes modernistiese ontwerp die ou style en strukture wat van antieke Griekeland of van die Middeleeue geërf is vervang. In die navolging van die masjien estetika het modernistiese ontwerpers tipies dekoratiewe motiewe in ontwerp verwerp en verkies om klem te lê op die materiaal wat gebruik is en op suiwer geometriese vorms. Die wolkekrabber, soos Ludwig Mies van der Rohe se Seagramgebou in New York (1956 – 1958), het die argetipiese modernistiese gebou geword. Modernistiese ontwerp van huise en meubels het ook tipies eenvoud en duidelikheid van vorm beklemtoon met oopplan binnehuisontwerpe, en die vermyding van warboel. Modernisme het die 19de eeuse verhouding van publiek en privaat omgekeer: in die 19de eeu was publieke geboue horisontaal uitgetrek vir 'n verskeidenheid van tegniese redes, en privaat gebou het vertikaliteit beklemtoon—om meer private ruimte op meer en meer beperkte grond in te pas. Hierteenoor het publieke geboue in die 20ste eeu vertikaal georiënteerd geraak en privaat geboue is meer horisontaal georganiseer. Baie aspekte van modernistiese ontwerp bly voortbestaan in die hoofstroom van kontemporêre argitektuur aan die begin van die 21ste eeu, alhoewel die dogmatiese benadering plek gemaak het vir meer speelse gebruik van versiering, historiese verwysings en ruimtelike drama.
In ander kunsvorme was sulke pragmatiese oorwegings minder belangrik. In letterkunde en visuele kuns het sommige moderniste daarna gestreef om verwagtings uit te daag hoofsaaklik om hulle kuns meer intens te maak, of om die gehoor te dwing om die moeite te doen om hulle eie vooropgestelde idees te bevraagteken. Die aspek van modernisme was baie keer oënskynlik 'n reaksie op die verbruikerskultuur wat in Europa en Noord-Amerika ontwikkel het in die laat 19de eeu. Terwyl meeste vervaardigers poog om produkte te maak wat bemarkbaar sal wees deur te spreek tot voorkeure en vooroordele, het hoogmoderniste sulke verbruikershoudings verwerp om konvensionele denke te ondermyn. Die kunskritikus Clement Greenberg het die teorie van modernisme in sy essay Avant-Garde and Kitsch uiteengesit. Greenberg het die produkte van verbruikerskultuur "kitsch" genoem omdat die ontwerp daarvan eenvoudig daarop gemik was om maksimum aanloklikheid te verseker, met enige moeilike eienskappe verwyder. Vir Greenberg het modernisme dus 'n reaksie gevorm teen die ontwikkeling van voorbeelde van moderne verbruikerskultuur soos kommersiële popmusiek, Hollywoodfilms, en reklame. Greenberg het dit geassosieer met die revolusionêre verwerping van kapitalisme.
Sommige moderniste het hulleself gesien as deel van 'n revolusionêre kultuur—'n kultuur wat politiese revolusie ingesluit het. Ander het konvensionele politiek sowel as kunskonvensies verwerp in die geloof dat 'n revolusie van bewustheid belangriker was as 'n verandering in politieke strukture. Baie moderniste het hulle self as apolities gesien. Ander, soos T.S. Eliot, het massa populêre kultuur van uit 'n konserwatiewe posisie verwerp. Daar kan inderwaarheid geredeneer word dat modernisme in letterkunde en kuns 'n elitekultuur wat die meerderheid van die bevolking uitgesluit het in stand gehou het.
Modernisme se ontvangs en omstredenheid
Die mees omstrede aspek van die moderne beweging was en bly die verwerping van tradisie. Modernisme se klem op vryheid van uitdrukking, eksperimentering, radikalisme, en primitivisme verontagsaam konvensionele verwagtings. In baie kunsvorms het dit baie keer beteken dat gehore ontstel en vervreem is met bisarre en onvoorspelbare effekte: die vreemde en steurende kombinasies van motiewe in Surrealisme, of die gebruik van ekstreme dissonansie en atonaliteit in modernistiese musiek. In letterkunde het dit baie keer die verwerping van verstaanbare storielyn of karakterontwikkeling in romans, of die skep van poësie wat duidelike interpretasie onmoontlik gemaak het.
In werklikheid het modernisme hoofsaaklik gefloreer in verbruikers/kapitalistiese samelewings, ondanks die feit dat voorstanders daarvan baie keer gekant was teen verbruikerswese. Hoogmodernisme het egter na die Tweede Wêreldoorlog met verbruikerskultuur begin saamsmelt, veral gedurende die 1960's. In Brittanje het 'n jeug subkultuur hulleself selfs "moderns", genoem, wat gewoonlik verkort is na Mods en wat aanhangers was van verteenwoordigende groepe soos The Who en The Kinks. Kunstenaars soos Bob Dylan, Serge Gainsbourg en die Rolling Stones het populêre musikale tradisies met modernistiese digvorms gekombineer en literêre toestelle aangeneem wat afgelei is van Eliot, Apollinaire en ander. Die Beatles het op soortgelyke manier ontwikkel en het modernistiese musikale effekte op verskeie albums geskep, terwyl musikante soos Frank Zappa, Syd Barrett en Captain Beefheart selfs meer eksperimenteel was. Modernistiese toestelle het ook hulle verskyning gemaak in populêre film, en later ook in musiekvideo's. Modernistiese ontwerp het ook in die hoofstroom van populêre kultuur begin verskyn soos vereenvoudigde en gestileerde vorms gewild begin raak het, baie keer geassosieer met drome van 'n ruimtetydperk hoëtegnologie toekoms.
In sommige velde het die effekte van modernisme sterker en meer volhardend gebly as in ander. Visuele kuns het die grootste breuk met die verlede gemaak. Meeste wêreldstede het museums toegewy aan 'Moderne kuns' wat onderskei word van post-Renaissance kuns (circa 1400 tot circa 1900). Voorbeelde sluit in die Museum of Modern Art in New York, die Tate Modern in Londen, en die Centre Pompidou in Parys. Die galerye tref geen onderskeid tussen moderniste en postmoderne fases nie en sien beide as ontwikkelings binne 'Moderne kuns'.
Vosmaeropsis inflata
Vosmaeropsis inflata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Vosmaeropsis en tot die familie Heteropiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1942 deur Tanita.
Yf
Die yf of taksus(boom) (Taxus baccata) is 'n naaldboom van die taksusfamilie (Taxaceae). Die yf is inheems aan Europa, die noorde van Afrika en die suidweste van Asië.
Algemeen
Die yf is 'n stadiggroeiende plant en kan 12–20 m hoog word. Die yf is tweehuisig (daar is manlike en vroulike plante). Die yf kan baie oud word. Daar is plante in Engeland bekend wat al van voor die begin van die jaartelling staan.
Die yf is giftig. Vee eet wel van die yf en vrek. By die saag en verwerking daarvan moet mens rekening hou dat die stof van die yf giftige bestanddele bevat.
Die giftige bestanddele van die yf word al lank gebruik in medisyne teen kanker. Die taksusboom is trouens die mees gebruikte middel teen bepaalde kankervorme (handelsmerk taxol). 'n Ander giftige bestanddeel van die yf is taksien. Dit kon 'n bestanddeel van 'n soort pylgif wees. Dit veroorsaak hartritme-stoornisse, hartstilstand, lewer- en nierbeskadiging.
Die rooi vrugtevleis is glad nie giftig nie. Die blare bly egter giftig, selfs as dit verlep; die giftigheid neem toe as dit gedroog is. Die blare is giftiger as die saad.
The Jacobite
The Jacobite is 'n toeriste-stoomtreindiens wat in die somermaande tussen April en Oktober deur die Skotse spoorwegonderneming West Coast Railways op die roete tussen Fort William en Mallaig aangebied word. Hierdie roete oor 'n afstand van 84 myl maak deel uit van die West Highland Line.
Die stoomtreinrit begin naby die hoogste bergpiek van Groot-Brittanje, Ben Nevis; met Arisaig, die mees westelike treinstasie van vastelandse Groot-Brittanje as een van sy haltes; loop verby Loch Morar en die kortste rivier in Brittanje, River Morar; en bereik sy laaste halte naby die diepste seewater-loch in Europa, Loch Nevis.
Alexa Demie
Alexa Demie (gebore 11 Desember 1990) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Brigsby Bear (2017) en Mid90s (2018).
The Jacobite
Rolprent- en Harry Potter-entoesiaste sal die Jacobite-lokomotiewe en waens maklik herken as die treinstel wat in die Harry Potter-rolprentreeks as Hogwarts Express te sien is.
Sierras Grandes
duimnael|regs|250px|Los Gigantes, die hoogste bergspits van die Sierras Grandes Die Sierras Grandes is 'n bergreeks in die weste van die provinsie Córdoba (Sentraal-Argentinië) wat deel uitmaak van die Sierras de Córdoba en oor 'n lengte van sowat 100 kilometer in noord-suidelike rigting tussen die stede Cruz del Eje en Alta Gracia loop waar dit oorgaan na die Sierra de los Comechingones.
Die Nasionale Park Quebrada del Condorito lê in die suidelike Sierras Grandes; 'n ravyn dien hier as 'n belangrike broeiplek vir kondors, Suid-Amerika se bekendste roofvoël-spesie. Die toeristeoorde Mina Clavero en Nono lê aan die voet van die Sierras Grandes.
Helmüth Luttig
Helmüth Luttig (26 Junie 1891, Prins Albert– 3 Desember 1958, Oudtshoorn ) was die skuilnaam van mev. J.W. McDermid, ’n Afrikaanse skrywer van romans en godsdienstige kinderverhale.
Lewe en werk
Johanna Wilhelmina Luttig was op 26 Junie 1891 op Prins Albert gebore. Haar ouers is Jan Roeland Georg Luttig en Susanna Catharina Botha. Sy is ’n kleindogter van Jan Luttig, wat ’n voorvegter was vir die gebruik van Hollands in die ou Kaapse Parlement. As verteenwoordiger van Beaufort-Wes en distrik lewer hy op 13 Junie 1883 die eerste toespraak in Hollands in die Kaapse parlement. Sy het twee broers (Jan Roeland Georg en Johann Helmuth) en twee susters (Susanna Catharina en Dorothea Deborah).
Op 19 Februarie 1913 trou sy in Kaapstad met James Peter McDermid (gebore 18 Julie 1885) en hulle woon op Oudtshoorn. Hulle dogter is Susie McDermid, wat later die boek Ek en die Yanks skryf oor haar verblyf in Amerika. Die egpaar het ook drie seuns, Jan, Jim en Beyers.
Skryfwerk
Tydens ’n langdurige siekte begin sy kortverhale skryf en die sukses wat sy behaal spoor haar aan om die romanvorm ook te probeer. Haar werk probeer oorwegend om morele boodskappe te bring. Die intrige is boeiend, maar die taal- en beeldgebruik is deurspek met afgesaagde uitdrukkings en die karakterbeelding meestal lomp, met karakters wat funksioneel is slegs in terme van die verhaal, eerder as om werklik mense te word.
Mirre en wierook behandel die opkoms en ondergang van die volstruisboerdery na aanleiding van die lewensgeskiedenis van twee vroue, Engela en Ria. Hulle is mededingers om die man Cardross. Ria het vir Cardross lief, maar hy verkies vir Engela. Engela doen egter ’n verkeerde huwelik omdat sy nog te jonk is om die liefde van die soveel ouere Cardross te waardeer. Nadat sy veel ellende deurgemaak het en beide man en kind verloor het, verstaan sy eers sy gevoelens. Ria moet eensaam deur die lewe gaan, maar vind heling vir haar siel in verplegingswerk wat sy met edele selfopoffering verrig. By die sterfbed van Engela se gebreklike seun kry sy genesing. Die skryfster besit duidelik lewenswysheid, maar slaag nie daarin om aan die karakters geloofwaardigheid te gee nie.
Erica arcuata
Erica arcuata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Helmüth Luttig
Skryfwerk
Die sielkundige motivering vir die karakters se optredes oortuig nie deurgaans nie.
Die romans In offerande ryk en Die nasleep het godsdienstige temas.
Sy skryf ook godsdienstige verhale vir kinders in die Ons Kleinspan-reeks, soos Die groot gewer, Sy naaste en Kobus hardloop reisies.
Vosmaeropsis japonica
Vosmaeropsis japonica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Vosmaeropsis en tot die familie Heteropiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1929 deur Hozawa.
Antoine Changuion
Jonkheer Antoine Nicolas Ernest Changuion, ook wel A.N.E. Changuion, (Den Haag, 15 Desember 1803 – Lörrach, 14 Oktober 1881) was 'n opvoedkundige, taal- en letterkundige, politikus, redenaar, joernalis, taalstryder en belangrikste voorloper van die Nederlandse Beweging in Suid-Afrika.
Die stamvader, Pierre Changuion, Hugenoot en boer, het tydens die bloedbad van Wassy (1562) op laasgenoemde dorpie gewoon, selfs nadat sy huis verniel is. Sommige van sy nasate het ook daar bly woon. Die Changuions is 'n ou familie, en lede van die familie het na die herroeping van die Edik van Nantes in 1685 na die Duitssprekende lande en na Nederland verhuis.
Vroeë lewe
Antoine Nicolas Ernest Changuion is op 15 Desember 1803 in 's-Gravenhage in Nederland gebore. Hy is afkomstig uit ’n Protestantse familie uit die Franse distrikte Champagne en Barrois wat tydens die geloofsvervolginge, wat die herroeping van die Edik van Nantes voorafgaan, vanaf 1685 hul te Amsterdam, Utrecht en Leiden vestig. Sy vader was Francois Daniel Changuion, ’n politikus en diplomaat wat onder andere die eerste Nederlandse gesant in die Verenigde State van Amerika was en in 1815 tot die Nederlandse adel verhef is, en sy moeder was Henrietta Wilhelmina Hartingh, die dogter van ’n gesiene Leidenaar, Nicolaas Hartingh, en Louise Ernestine Meyners. Hy het twee broers, Francois Daniel en Laurent Jonathan, en ’n suster, Louise Anne. Weens geldelike moeilikhede moet sy vader vanaf 1820 verhuis na Offenbach aan die Main in Duitsland onderwyl daar ’n geregtelike proses teen hom aan die gang is. Hier sal hy uiteindelik vir dertig jare vertoef. Die jong Antoine leer hier die Duitse taal en letterkunde ken en hy leer ook Frans en Engels. Hy en sy enigste suster vestig hulle later in Frankfort. Terwyl hy Grieks en Latyn bestudeer, verdien hy as tuisonderwyser in Engels en Frans genoeg geld om in hul onderhoud te voorsien. Hy berei hom sover vir die universiteit voor en word gevolglik op 6 Junie 1828 te Leiden as student in die lettere en godgeleerdheid ingeskryf.
Na Suid-Afrika
In ’n brief van 21 Mei 1830 skryf die direkteure van die Zuid-Afrikaansche Athenaeum, wat in 1829 in Kaapstad opgerig is, aan die letterkundige fakulteit van Leiden om ’n professor in die klassieke en moderne tale, veral Nederlandse lettere, aan te beveel. Die Athenaeum word later die South African College en is vandag die Universiteit van Kaapstad en SACS. Nadat verskillende ander persone vergeefs gevra is, besluit Changuion om sy teologiese studie te laat vaar en die aanbod aan te neem. Deur tussenkoms van die Leidse fakulteit kry hy sy ontslag uit die verpligte militêre diens. Hy lê sy kandidaatseksamen in die klassieke lettere af en ontvang dan honoris causa sy doktorstitel (Philosophiae Theoreticae Magister et Litirarum Humaniorum Doctor) waarop hy teen die einde van 1831 na Kaapstad vertrek. Hier aanvaar hy sy betrekking as hoogleraar met ’n redevoering Over den heilzamen invloed eener doelmatige studie der oude talen. In Kaapstad trou hy op 25 September 1832 met Magdalena Elizabeth Faure en uit hierdie huwelik word ses seuns en drie dogters gebore. Een van die dogters, Susanna Magdalena, is later met J.W.G. van Oordt getroud en is die moeder van die bekende skrywer D’Arbez.
Die Taalstryder
Van 1833 af is hy verbonde aan die redaksie van Het Nederduitsch Zuid-Afrikaansch Tydschrift en hy speel ook ’n hoofrol by die stigting van ’n Maatschappij tot verbreding van Beschaving en Letterkunde in 1834. Hy is veral bekommerd oor die toenemende verengelsing aan die Kaap. Op verskeie geleenthede hou hy openbare lesings, soos die Vorlesung über Sprachstudium überhaupt und zunächst über das Studium der Deutschen Sprache in 1837. In 1840 hou hy sy Voorlezing tot aanprijzing van de beoefening der Nederduitsche Taal en Letterkunde in Zuid-Afrika voor die Maatschappij tot verbreding van Beschaving en Letterkunde, waardeur hy poog om die Nederlandse taal te promoveer. Sy hele belangstelling is teen 1840 toegespits op die taal en letterkundige toestand in die land en uit daardie jaar is ook sy voordrag Uit ware belangstelling in de Nederduitsche Taal en Letterkunde” en sy “Voorlezing over Niets, laasgenoemde ’n uiteensetting van die werk van verskeie Nederlandse taalgeleerdes.
Die Athenaeum gaan gebuk onder gebrek aan fondse en onderlinge geskille in die raad en veral die seggenskap van die regering wat op algehele verengelsing van die inrigting afstuur. Hy bedank dus in 1842 en rig sy eie Instituut op, wat in Strandstraat geleë is en ook ’n kosskool het wat daaraan verbind is. Kort hierna gee hy die voorlesing European Education adapted to the Wants of the Youths of this Colony. Hy word gou ’n sterk konkurrent vir die Athenaeum en die latere presidente Brand en Burgers, die predikante Naudé en Kotzé, die argivaris van die Kaapkolonie Leibbrandt, die staatsman H.J. Hofmeyr en dié se oom, die teoloog N.J. Hofmeyr, is van sy studente. Hier bied Changuion sterk weerstand teen die verengelsing onder sy beleid van Europeesche Opvoeding gewijzigd naar de behoefte van deze Kolonie, soos sy advertensie lui by die oprigting daarvan. Die Athenaeum egter wil uitsluitend Engels wees en skaf onmiddellik die dubbel-medium Engels en Hollands af na sy vertrek. Changuion besef die noodsaaklikheid om tweetalig te wees, en maak ook voorsiening vir Frans en Duits, maar dit is met die Hollandse taal waarmee hy hom die ywerigste bemoei. Hy skryf dan ook verskeie taalkundige werke as hulpmiddels vir sy onderrig, insluitende Geslachtwijzer der Nederduitsche Taal van 1842, First Book of Exercises for the use of the Dutch classes in the Government Schools and in the mission and other schools receiving aid from the Colonial Treasury in 1843 en in 1844 verskyn die werk waarmee hy bekendheid verwerf in Europa, naamlik De Nederduitsche Taal in Zuid-Afrika hersteld, zijnde een handleiding tot de kennis dier taal, naar de plaatselijke behoefte van het land gewijzigd. Agterin die grammatika plaas hy ’n Proeve van Kaapsch Taaleigen maar ook dwarsdeur die boek vestig hy die aandag op ’n groot aantal eienaardighede van die Kaapse spraak. Dit was naamlik Changuion se oortuiging dat Nederlands se ondergang aan die Kaap slegs uitgestel kon word, maar nie verhoed kon word nie. Die Proeve was dus ’n poging om algemeen gebruikte taaleienaardighede binne Nederlands te aanvaar en die taal sodoende te sterk deur dit nader te bring aan die spreektaal. Hierdie poging word egter grootliks misverstaan en J. Suasso de Lima beskuldig hom daarvan dat hy Nederlands wil verengels, terwyl hy ook sterk teenstand van ander oorde kry. Hierna wy Changuion hom aan die skryf van sy eerste reeks Elements of Translation in easy lessons wat in 1846 verskyn en sy Wijsgeerig en Godsdienstig Leesboek. In 1848 verskyn sy Ontwerp van een Groot Nederlandsch Woordenboek.
Changuion was as taalkundige en as kerkman sy tyd vooruit en was te modern en te liberaal in sy sienswyse vir die smaak van die ortodokse metodistiese predikante aan die Kaap. Hy help in 1842 vir C.W. Stegmann met die vertaling van ’s Christens Reize naar de eeuwigheid en vertaal in 1845 ’n Handleiding voor Christenen deur Andrew Reed. Toe hy meen dat die kerk die vrye ondersoek van die Bybel aan bande wil lê, wat niks anders was as hul vrees vir die opkomende Hollandse liberalisme nie, skryf hy in De Kerkbode van 1849 tot 1851 ’n reeks artikels onder die titel Een is uw meester, namelijk Christus. Hierdie toetrede tot die teologie plaas hom in botsing met diegene aan die Kaap wat die liberalisme in die godsdiens probeer teenwerk en wat in 1847 voorstel om ’n Teologiese Kweekskool op Stellenbosch op te rig. Changuion verset hom teen die oprigting in agt briewe aan De Zuid-Afrikaan, later in 1853 afsonderlik uitgegee onder die titel Bezwaren tegen het oprigten eener Theologische Kweekschool in deze volkplanting. Ook by die Sinode van 1857, wat hy as ouderling afgevaardigde van die Kaapse gemeente bywoon, kry hy nie veel ondersteuning vir sy standpunte nie. Twee van sy oud-leerlinge (N.J. Hofmeyr, toe predikant te Calvinia, en J.H. Neethling, predikant te Prins Albert) publiseer Bezwaar tegen bezwaren of dr. A.N.E. Changuion weerlegd. Die kweekskool word in 1859 geopen en daarmee is sy invloed binne die Nederduits Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika tot ’n einde. Niemand kon hom egter oortuig dat sy rigting verkeerd is nie en in 1860 publiseer hy nog ’n reeks van sewe briewe in De Zuid-Afrikaan, Over de aard en de strekking der bewegingen in de Nederduitsche Gereformeerde Kerk in Zuid-Afrika, waarin hy die liberalisme verdedig. In sy begrip behoort die wetenskaplike ondersoek van die Bybel nie aan bande gelê te word deur ’n ortodoksie nie en kan die resultate van so ’n ondersoek geen nadelige gevolge hê nie.
Politikus
Op die gebied van die politiek, nog ’n glibberige pad, hou Changuion hom vanaf 1849 ook druk besig. Hy is instrumenteel daarin dat die planne om van die Kaap ’n strafkolonie vir misdadigers te maak, in 1849 misluk. Die Britse regering stuur naamlik in 1849 die skip Neptune met ’n aantal veroordeeldes aan boord na Kaapstad, met die voorneme om die veroordeeldes in ’n strafkolonie te vestig. Die inwoners weier egter om enige samewerking aan die regering te gee terwyl die skip in die hawe vasgemeer is en in Februarie 1850 gee die regering die stryd gewonne en verlaat die Neptune Tafelbaai. In 1853 skryf hy ’n tweetalige pamflet van aktuele belang destyds, wat in druk uitkom enige maande na die Ordonnansie vir die nuwe Konstitusie in die Staatskoerant gepubliseer is. Dit is getiteld ''A cathechism of the constitution ordinance, followed by hints on the most essential requisites of our future members of Parliament. Kort begrip van de Constitutie Ordonnanti''e, waarin hy in die populêre vorm van vraag en antwoord die nodige inligting en voorligting aan stemgeregtigdes gee. Sy hoofartikels in De Zuid-Afrikaan dateer van ongeveer 1854 en sy medewerking hou hy vir sowat elf jaar vol. Hierin bekamp hy onder andere die Britse naturelle-politiek en die wetsontwerp om die Romeins-Hollandse reg met die Engelse erfreg te vervang.
Terug na Europa
In 1864 besluit Changuion om met sy vrou, twee van sy dogters en sy suster vir goed na Europa terug te keer. Sy ander kinders het besluit om in Suid-Afrika te bly. Changuion het die stamvader geword van 'n groot nageslag in Suid-Afrika wat tot die Nederlandse adel behoort. Voor sy vertrek in 1865 onderneem hy ’n reis deur die Kaapkolonie waar hy orals toesprake hou om afskeid te neem en die redes vir sy vertrek uiteen te sit, wat hy nogmaals herhaal in sy Introductory Discourse in 1868 in Lausanne in Switserland. Hy vestig hom eers in Duitsland, waar hy weer onderwys gee in Bonn en later Frankfurt-am-Main en Aarau. Met die uitbreek van die oorlog tussen Pruise en Oostenryk gaan hy in 1866 na Switserland en bly eers in Lausanne en later in Lörrach.
Hy is op 14 Oktober 1881 in Lörrach in Switserland oorlede en sy vrou is op 15 Maart 1890 oorlede.
Kritiek van De Lima
'n Heftige reaksie op die Proeve van Kaapsch Taaleigen het gekom van J.S. de Lima. De Lima was ook ’n bekende taalstryder vir Nederlands aan die Kaap. In ’n brosjure met die titel De Taal der Kapernaren, verdedigd tegen de schandelijke aanranding derzelve van Professor Changuion (1844) het De Lima beswaar gemaak teen Changuion se voorbeelde van die taalgebruik aan die Kaap. De Lima was hoogs verontwaardig en skryf: Wie spreekt zoo professor? Volgens De Lima was die voorbeelde wat Changuion gebruik het, kenmerkend van die 'gepeupel' aan die Kaap en was dit beslis nie die taalgebruik van die opgevoede klasse aan die Kaap nie.
Later sou Afrikaanse taalkundiges juis hierdie Proeve van Kaapsch Taaleigen van Changuion gebruik om aan te dui dat Afrikaans aan die ontwikkel was.
Skryfwerk
Hy raak aanvanklik veral bekend vir sy groot aantal werke van taalkundige aard. Met Geslachtwijzer der Nederduitsche Taal van 1842 poog hy om grammatikale geslag in die Nederlandse taal op meer interessante wyse aan te bied. Hy skryf sy First Book of Exercises for the use of the Dutch classes in the Government Schools and in the mission and other schools receiving aid from the Colonial Treasury in 1843 en in 1844 verskyn die werk waarmee hy bekendheid verwerf in Europa, naamlik De Nederduitsche Taal in Zuid-Afrika hersteld, zijnde een handleiding tot de kennis dier taal, naar de plaatselijke behoefte van het land gewijzigd. Agterin die grammatika plaas hy ’n Proeve van Kaapsch Taaleigen maar ook dwarsdeur die boek vestig hy die aandag op ’n groot aantal eienaardighede van die Kaapse spraak. Hierdie aanhangsel is ’n besonder waardevolle aanduiding van die stand van Afrikaans aan die Kaap in hierdie tyd. Hierna wy hy hom aan die skryf van sy eerste reeks Elements of Translation in easy lessons wat in 1846 verskyn en sy Wijsgeerig en Godsdienstig Leesboek. Hy stuur sy Ontwerp van een Groot Nederlandsch Woordenboek in 1848 aan die Maatschappij der Nederlandsche Letterkunde in Leiden, waarin hy poog om struktuur te gee aan die gebruik van Nederlands in Suid-Afrika, waar bestaande Nederlandse woordeboeke nie kan help met die groot aantal vreemde woorde wat algemeen in die spraaktaal gebruik word nie. Sommige van sy wenke soos die alfabetiese rangskikking in plaas van die etimologiese en die opname van uitvoerige proeven van gewestelijk taaleigen is later deur professor M. de Vries in die Woordenboek der Nederlandsche Taal opgeneem. In 1857 verskyn Beginselen der Cijferkunst en die bekende Elements of Dutch Grammar, wat lang jare op skole in gebruik was, volg in 1860. Op teologiese gebied publiseer hy Bezwaren tegen het oprigten eener Theologische Kweekschool in deze volkplanting, wat ’n saambundel is van sy briewe in hierdie verband wat aanvanklik in De Zuid-Afrikaan verskyn het.
Ook op die gebied van die digkuns lewer hy werk. Hy vertaal gedigte van die Franse digter Lamartine en in 1840 verskyn in Het Nederduitsch Zuid-Afrikaansch Tydschrift Vertalingen uit de Reis van Lamartine naar het Oosten. Sy Rouwklagt van Lamartine over den dood van zijn dochtertje word in 1849 in die bekende Hollandse tydskrif Het Algemeen Letterlievend Maandschrift gepubliseer en later ook in sy eie digbundel opgeneem. Kort voor sy vertrek uit Suid-Afrika verskyn die bundel gedigte Nagalmen, waarin hy gedigte uit verskillende tye van sy lewe opneem, sodat dit ’n digterlike beeld van sy lewe vorm. Daar is gedigte uit sy jeug (Nieuwjaarswensch is byvoorbeeld as sestienjarige geskryf) en uit sy studentetyd (bv. De noodlottige Zaturdag). Gewild was sy humoristies verhalende verse soos Gedenkwaardige Maaltijd, Teeder Liefdeklacht van een Apotheker en De Luidruchtige jasparty. Vir ons van meer belang is die gedigte wat uit sy Kaapse tydperk kom. Uit sy persoonlike liefdeslewe met sy vrou is Aan eene vriendin ten geleide van een geschenk, In de vriendenrol van een jonge dame en Verloving. In 1846 dig hy ’n drietal skoolliedere op versoek van die skool Tot Nut van’t Algemeen, naamlik Bij een examen, Na de prijsuitdeling en Na eene vacantie. Benewens verskeie geleentheidsgedigte skryf hy ook De Kaffer Oorlog wat uit 1846 dateer en sy sentimente ten gunste van die grensboere in een van die vele grensoorloë uitspreek. Van sy gedigte word opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte.
Charles Laughton
Charles Laughton (1 Julie 1899 – 15 Desember 1962) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mutiny on the Bounty (1935), Ruggles of Red Gap (1935), Witness for the Prosecution (1957), en Spartacus (1960).
J.L. Döhne
Eerw. Jacob Ludwig Döhne was 'n sendeling van die Berlynse Sendinggenootskap in die Oos-Kaap en Natal. Hy het veral bekendheid verwerf deur sy kennis van die tale van die Xhosa- en Zulu-volkere en sy vertaling van die Nuwe Testament in Xhosa en Zulu.
Döhne is op 9 November 1811 in Zierenberg in die deelstaat Hesse-Kassel (Duitsland) gebore en op 1 Augustus 1835 in Berlyn tot sendeling georden. In 1836 arriveer hy in die Oos-Kaap en begin om die taal van die Xhosa te leer. Op 15 Februarie 1837 stig hy die Bethel-sendingstasie in Brits-Kaffrarië by die huidige Stutterheim en begin hier om die Bybel in Xhosa te vertaal.
Döhne sterf op 2 Junie 1879 op Fort Pine by Dundee. Ter ere van en herdenking aan Döhne dra die dorpie Döhne, 'n spoorweghalte, 'n bergspits, 'n navorsingsinstituut en die Döhne-merino sy naam.
Harriet Andersson
Harriet Andersson (gebore 14 Februarie 1932) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Summer with Monika (1953), Smiles of a Summer Night (1955), Through a Glass Darkly (1961), en Cries & Whispers (1972).
Empirisme
Empirisme is 'n filosofiese stroming waarin gestel word dat kennis uit die ervaring voortspruit. Die empirisme word tradisioneel beskou as 'n filosofie wat die teenoorgestelde verteenwoordig van die rasionalisme, wat die rede en die denke aanwys as vernaamste kennisbron. Dit verwerp ook alle filosofiese stromminge wat beweer aangebore kennis bestaan. Volgens die empirisme beskik die mens oor geen vorm van aangebore kennis nie en moet sy gees (gedagtes) beskou word as 'n skoon bladsy (tabula rasa). Die empirisme speel vernaamlik 'n rol in die epistemologie asook in die filosofie van die gees.
Pow-wow
duimnael|regs|250px|Die groot intog van die 1983 Omaha Pow-wow 'n Pow-wow (soms ook powwow, pow wow of pau wau genoem) is 'n vergadering van Noord-Amerika se Eerste Nasies (Indiane). Die term kom uit die Narragansett-taal en beteken in sy oorspronklike vorm powwaw letterlik "spirituele leier". Dit word deesdae gebruik om na enige vergadering van enige stam van die Eerste Nasies te verwys en kom soms ook in ouer Wilde Weste-prente voor. In die algemene, veral Engelse, taalgebruik verwys die term na enige vergadering, spesifiek na 'n kongres of byeenkoms van invloedryke persone soos militêre offisiere.
Ludlow, Mpumalanga
Ludlow is 'n dorp in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die noordooste van die Mpumalangaprovinsie van Suid-Afrika.
Pow-wow
Die huidige pow-wow-vergaderings van Eerste Nasies-volke het 'n besondere karakter. Dit is 'n tipiese fees waar mense byeenkom om te dans, sing, te gesels en 'n groot partytjie te vier. Pow-wows word soms net op een dag met een sessie gevier en duur sowat vyf tot ses ure, maar daar is ook feeste wat oor drie dae met tussen een en drie sessies elk gehou word. Groot pow-wows of pow-wows wat vir 'n spesiale geleentheid gevier word duur soms 'n week lank.
Jannie Kruger
duimnael|regs|180px|Jannie Kruger.
Empirisme
In die antieke filosofie kom al bepaalde vorme van empirisme voor in die werk van Aristoteles en Epikurus. 'n Werklike deurbraak sou die empirisme eers bekom in die 17de en 18de eeu in Groot-Brittanje met die Brits empirisme uitgewerk deur denkers soos Francis Bacon, John Locke, George Berkeley, David Hume en John Stuart Mill. Verdere vorme van empirisme vind mens ook in die positivisme van Auguste Comte, die pragmatisme van William James, die analitiese filosofie van Bertrand Russell, die logiese empirisme van Rudolf Carnap en die konstruktiewe empirisme van Bas van Fraassen.
Jannie Kruger
Johannes Jacob (Jannie) Kruger (distrik Bloemfontein, Oranje-Vrystaat, 18 Januarie 1908 – 2 September 1976) was ’n Suid-Afrikaanse joernalis en koerantredakteur en word later voorsitter van die Raad van Beheer oor Publikasies. Hy skryf  etlike boeke oor kulturele en letterkundige onderwerpe.
Empirisme
Inhoud
Die empirisme gaan uit van die grondbeginsel dat ons dinge ken uit ervaring. Die logiese empiris Carl Hempel definieer empirisme as volg: "Die fundamentele beginsel van moderne empirisisme is die siening dat alle nie-analitiese kennis gebaseer is op ervaring." Logiese empiriste sal dus wel stel dat wiskundige en logiese waarhede (analitiese oordele) nie uit die ervaring voorkom nie, maar daarenteen ook egter geen eie inhoud het nie: dit is toutologieë.
Jannie Kruger
Lewe en werk
Johannes Jacob Kruger is op 18 Januarie 1908 op die familieplaas Strydfontein in die distrik Bloemfontein gebore. Op die plaasskool leer hy in Nederlands en Afrikaans, maar die inspeksie is steeds deur ’n Engelse inspekteur gedoen, wat vereis het dat hy vlot Engels moes praat. Hy matrikuleer in 1924 op die dorpskool op Dewetsdorp. Vanaf 1925 studeer hy verder aan die Grey Universiteitskollege in Bloemfontein, waar hy in 1927 die B.A. Honneurs-graad in Wysbegeerte en Sielkunde behaal en ook die primêre LL.B. Kruger, ’n seun van mnr. en mev. J.J. Kruger, het sy opleiding aan die Dewetsdorpskool en die Grey-universiteitskollege in Bloemfontein ontvang. Aan die GUK het hy ’n M.A. verwerf, waarna hy in 1928 tot die joernalistiek en was lid van die redaksie van Die Volksblad.. Aangespoor deur D.F. Malherbe studeer hy deeltyds verder in Afrikaans en Nederlands en behaal in 1934 die M.A.-graad in die eerste klas met ’n verhandeling oor die werk van Jan F.E. Celliers. Na voltooiing van sy honneursgraad sluit hy in 1928 by die redaksie van Die Volksblad aan en in ’n loopbaan van 32 jaar beklee hy feitlik alle moontlike koerantposte. Hy is verslaggewer, subredakteur, nuursredakteur, politieke beriggewer en hoofredakteur.
Empirisme
Inhoud
Hoewel die meeste empiriste dus nie te dogmaties omgaan met hul grondbeginsel nie, gaan sommiges, soos John Stuart Mill en by tye ook Bertrand Russell, veel verder en stel dat selfs die logiese wette uit die ervaring voortkom. Mill illustreer dit byvoorbeeld deur te stel dat ons in die werklike wêreld nooit 'n situasie teenkom wat tegelykertyd wel bestaan en nie bestaan nie. Die logika sou hierdie wet vervolgens eenvoudig gekopieer het vanuit die ervaring (nie A en nie -A). Hume verdedig die oorsaaklikheidsbeginsel met 'n verwysing na blitse en donder. Die feit dat donder op 'n blits volg en dat na 'n blits donder verwag kan word, ken ons dus uit ons ervaring. Die geloof in oorsaaklikheid het dus ontstaan uit 'n gewoonte. Russell wys daarop dat ervaring nie noodsaaklik van dinge buite die mens is nie, maar dat introspeksie, met die geestelik oog kyk wat binne-in die gees (gedagtes) van 'n mens afspeel, ook as 'n vorm van waarneming gesien kan word.
Kort saamgevat kan mens stel dat die empirisme die sintaktiese assessering a priori (van tevore gegee en onafhanklik van die ervaring) probeer herskryf na sintaktiese assessering a posteriori (kennis afgelei uit die ervaring). Niks is dus oorspronklik aanwesig in die menslike verstand nie en dit kan die beste begryp word as 'n skoon bladsy (tabula rasa). Niks kan dus uit die denke alleen afgelei word nie, maar word gefundeer in die ervaring. Hierby moet dan wel begryp word dat in 'n suiwer en absoluut empirisme hiermee ook die betekenis van alle begrippe waarmee die a priori geuiter kan word, gerelativeer is (hieronder val dus nie alleen die basisbegrippe van die dialoog: "en", "of", "as", "nie", "sommige", "alle", "eenheid", "nommer", "opvolger", "oneindig", ... maar ook dieper begrippe soos "substansie", "oorsaak", "gevolg", "bewussyn", ...)
Jannie Kruger
Lewe en werk
Kruger is aktief betrokke in die openbare lewe. Hy is lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, bydraer tot die Akademie se Jaarboek en Hertzog-Annale en hy tree ook per geleentheid op as beoordelaar vir letterkundige pryse. Ook op politieke gebied laat hy sy merk. Vanaf 1942 tot 1944 is hy voorsitter en leier van die Nasionale Party in Port Elizabeth, waar hy in 1943 vir Nico Malan (na wie die bekende teater in Kaapstad later vernoem is) oorhaal om die Port Elizabeth Distrik setel teen die Verenigde Party te betwis. In hierdie tyd bewerkstellig hy ook versoening tussen die lede van die Nasionale Party en die Ossewa-Brandwag. Hy was ondervoorsitter en leier van die Aksiekomitee wat in 1945 daarin slaag om die eerste Afrikaans-beheerde stadsraad in Bloemfontein verkies te kry. In 1950 is hy een van die stigters van die Rapportryers in Johannesburg en hy is lewenslange lid van die Nasionale Party en die Federasie van Afrikaanse Kultuurbewegings (FAK). Vanaf Junie tot Desember 1968 is hy Transvaalse verteenwoordiger van die Ontwikkelingstrust van die Universiteit van die Oranje-Vrystaat. Hy reis baie en is in 1951 die gas van die regering van Australië, in 1953 van die regering van Nederland, in 1955 van die regering van die Verenigde State en in 1958 van die regering van die Verenigde Koninkryk tydens uitgebreide reise in hierdie lande.Kruger is op 18 Januarie 1932, sy 24ste verjaardag, met Nellie, dogter van G.J. Serfontein, getroud. Twee seuns is uit dié huwelik gebore. Sy belangstellings was gholf en jag, kuns, kultuur en Afrikaanse letterkunde. Op 2 September 1976 is hy in die Groote Schuur-hospitaal in Kaapstad oorlede nadat hy vermoedelik ’n hartaanval gehad het.
Empirisme
Inhoud
Verskillende onderverdelings binne die empirisme en/of uitleg daaraan is moontlik:
Jannie Kruger
Skryfwerk
As skrywer is hy onder andere verantwoordelik vir “Ons maak boeke” en ’n biografie oor “President C.R. Swart”. “Beelde en stemme” is ’n versameling van sy artikels, essays en sketse oor verskeie hoofsaaklik letterkundige onderwerpe wat in verskeie publikasies verskyn het. Hoewel daar ’n paar verdienstelike stukke in is (veral die herdenkingsartikel oor “John Daniël Kestell”) maak hy hom dwarsdeur die bundel skuldig aan “mooiskryf” en gebruik liriese en sentimentele woorde wat afbreuk doen aan die nugterheid van die onderwerp. Hy stel ook die gedenkalbum van die Ossewafees van 1938, “Fees by die waens”, saam en is medewerker aan die boeke “Die wonder van Afrikaans” en “D.F. Malherbe, die mens en sy kuns”.
Empirisme
In antieke Griekeland
Al by die vroegste filosowe, naamlik die Ioniese natuurfilosowe soos Thales van Milete en Anaximenes, speel die waarneming 'n sekere rol. Hulle probleem is om in teenstelling met die heersende mistieke wêreldbeeld, die natuur rondom hulle te verklaar deur te verwys na alledaagse fenomene. So dui Thales aan dat water die oorsprong van die wêreld is, omdat hy in sy alledaagse ervaring steeds sien hoe lewe ontstaan uit en bestaan van water. Hy hanteer dit dus as 'n analogiebewys op basis van wat hy in sy gewone lewe teekom. Tog kan mens dit nog nie werklike empirisme noem nie omdat hierdie filosowe nog geen werklike kennisteorie hanteer en die ervaring nie eksplisiet as kennisbron aandui nie.
'n Reeks filosowe na hierdie natuurfilosowe steun weer sterker op wat later bekend sou staan as die rasionalisme: kennis oor die wêreld moes bekom word deur die denke en die rede, en nie soseer deur ervaring nie. Heraclitus bly nog 'n middelweg volg deur te stel dat kennis moontlik is omdat vuur sowel aan die oorsprong van die wêreld as die menslike siel lê, maar dan ook te vermeld dat nie iedereen die goeie (intellektuele) houding het om kennis te vergader nie. Pythagoras en Parmenides daarenteen poog om die rol van die waarneming te minimaliseer en veral die nadruk te lê op die rol van die verstand. Ook Plato en die deur hom opgevoede Sokrates kies die rasionalistiese benadering: kennis kon nie gebaseerd wees op die steeds veranderende en onstabiele sintuiglike wêreld nie, maar was daarenteen gebaseerd op die intellektuele beskouing van die Ideewêreld.
Dit is eers met Aristoteles dat vir die eerste keer werklik die empirisme ter sprake kom, hoewel dan ook Aristoles ‘n sterk rol aan die rede toeskryf. Hy stel dat die mens kennis verkry deur middel van abstraksie van die dinge wat hy/sy in die ervaring teenkom, maar hierdie kennis sit al as potensiaal vervat in die verstand van elke mens. Die mens besit dus al in 'n sekere sin hierdie kennis, maar dit moet nog geaktualiseerd word deur die ervaring en slegs deur die ervaring.
Die eerste filosoof wat 'n radikale empiriese perspektief kies, was Epikurus. Hy bou verder op die atomisme van Leucippus en  Democritus en deel dus die oortuiging dat die wêreld bestaan uit 'n oneindig aantal atome wat voorwerpe vorm deur saam te klou. Belangrik is wel dat die empirisme van Epikurus 'n sekondêre rol speel in sy filosofie: dit dien slegs om sy etiek, naamlik die epikurisme te fundeer. Om so 'n fondament te soek, gaan Epikurus op soek na vaste, onbetwyfelbare uitgangspunte wat hy vind in die ervaring. Hy stel dat die ervaring wat ons het van dinge rondom ons 'n seker gegewe is. Waarneming hou, net as vir die atomiste, in dat die atome konstant 'n bepaalde soort beeldjies (eidôla) afskei wat opgevang word deur ons sintuie. Hierdeur sien ons via die waarneming hoe voorwerpe eg is en kan ons voldoende gespreke en voorspellings doen oor dit. Die beeldjies gee immers die presiese struktuur van die atome deur en daar kom geen vervorming aan die pas. "Elke waarneming is waar" stel Epikurus. Dit hou dat elke waarneming deur iets egs veroorsaak is: selfs illusionêre waarnemings, soos die illusie van 'n gebroke stok in die water, klop nog in die sin dat dit 'n voldoende waarneming is van die verbuiging van die lig.
Onsekerheid kom ter voorskyn wanneer die mens op basis van sy onbetwyfelbare waarneminge betwyfelbare oordele maak. Dit op sigself is nieseker nie, maar kan wel (al dan nie eenvoudig nie) gekontroleer word via die uitvoer van nuwe waarnemings. Natuurlik kan mens nie alles waarneem nie en is die mens nie onfeilbaar in sy waarnemings nie. Wat van onderwerpe soos die son of die sterre, of self met atome? Epikurus stel dat mens tog kan praat oor hierdie onderwerpe, deur dit indirek te toets via waarnemings spesifiek deur te kyk na gevolge of byverskynsels. Dit lei volgens Epikurus wel hoogstens tot wat hy noem 'nie-weerlegging' (ouk antimarturêsis): die stelling oor die voorwerp is na indirekte empiriese kontrole nie onmoontlik nie en dus moontlik waar.
Moderne tyd
In die moderne tyd kry die empirisme 'n nuwe impuls nadat dit in die middeleeue grootendeels stilgestaan het (met die uitsondering van Roger Bacon). Die oorsaak van die oplewing is veral die ontstaan van die moderne wetenskaplike metode wat denkers soos Francis Bacon en Isaac Newton daartoe aangespoor het om die waarneming weer as vernaamste bron van kennis aan te dui. In sy Philosophiae Naturalis Principia Mathematica (1687) stel Newton byvoorbeeld dat sy wetenskaplike stellings bloot voortspruit uit die suiwer waarneming. In hierdie konteks moet ook sy uitspraak "ek versin geen hipoteses" (Hypotheses non fingo) verstaan word. Newton baseer hom grotendeels op Bacon wie in sy Novum Organum (1620) poog om die nuwe wetenskaplike metode te beskryf. In teenstelling met Aristoteles wat hoofsaaklik fokus op deduksie, plaas Bacon veral induksie sentraal. Induksie is dié metode vir die wetenskaplike ondersoek: mens lei algemene wette en gegewens af vanuit die onbevooroordeelde ervaring van 'n reeks van spesifieke gevalle. Die rede kom hier nie soseer in spel nie, want dit draai om die suiwer interpretasie van die "boek van die natuur".
Britse empirisme
Die empirisme word sterk gesteun deur die werk van die Britse empirisme met denkers soos John Locke, George Berkeley en David Hume. In sy Essay concerning Human Understanding (1690) stel Locke dit duidelik dat kennis slegs voorkom uit ervaring en dat mens van aangebore idees nie kan praat nie. Die menslike gees is 'n skoon blad (tabula rasa). Werklik alle kennis spruit voort uit ervaring (simple ideas) of 'n kombinasie en assosiasie van die deur ervaring opgedoende idees (complex ideas). Locke kom tot die gevolgtrekking dat die nuwe natuurfilosofie (die natuurkunde) nooit 'n sekere wetenskap kan word nie, maar dit hoogstens 'n stelsel van menings (opinions) kan wees. Slegs die wiskunde kan so 'n sekerheid hê omdat mens daar grootliks kan werk met ervaring opgedoende idees en hierdie met mekaar kan toets en vergelyk. Locke maak verder die onderskeid tussen primêre en sekondêre eienskappe. Primêre eienskappe van 'n voorwerp is eienskappe soos grootte of gewig, terwyl sekondêre eienskappe sake soos kleur, geur of smaak kan wees. Sekondêre eienskappe is iets subjektief, maar primêre eienskappe is van die onderewerp self. Dog ook hierdie primêre eienskappe, soos die bestaan van die dinge agter die ervaringe (die "substansie") kan mens nie met sekerheid bevestig nie, mens kan dit hoogstens veronderstel. Die volgende belangrike empiris was die biskop George Berkeley wat die deur Locke geformuleerde onderskeid tussen primêre en sekondêre eienskappe verwerp en daarmee die empirisme radikaliseer tot 'n spiritualisme: daar bestaan geen dinge buite die menslike gees (die primêre eienskappe verwys na iets buite ons). Bekend is sy uitspraak: esse est percipi (' dit is waargeneem '). Dinge bestaan slegs sover dit waargeneem word, en is in essensie tekens van God wat ons moet ontrafel. Bekend is byvoorbeeld ook die gedagte-eksperiment: As 'n boom in 'n bos omval en niemand is in die omgewing nie, is daar dan 'n geluid?
Die derde groot naam in die Britse empirisme is David Hume. Waar Berkeley die empirisime radikaliseer in sy metafisika, neem Hume 'n ander benadering, naamlik die van die epistemologie. In sy A Treatise of Human Nature (1740) gaan Hume, met bloot die ervaring as kennisbron, op 'n ondersoek na wat mens eintlik nog wel ken en nie kan ken nie. In feite is hy die grotendeels eens met Locke, maar hy trek die stellings verder deur. Die mens kan inderdaad nooit die substansie agter die dinge in sy ervaring vind nie, maar dit is van toepassing op nog 'n hele reeks ander sake. As 'n mens byvoorbeeld introspektief op soek gaan na die ek, sal hy enkel bepaalde bewussynstoestande en sensasies vind, maar nooit 'n egte "ek" nie. 'n Soort metafisiese ego, soos wat by die rasionalisme en tydgenote soos Thomas Reid voorkom, word deur Hume verwerp: daar het mens geen ervaring van nie. Persoonsidentiteit is daarenteen gebaseerd op kontinuïteit in die bondel bewussynservarings wat 'n persoon het.
Ook aangeleethede soos oorsaaklikheid kan mens volgens Hume nie waarneem nie. Wanneer 'n biljartbal 'n ander bal laat beweeg (dus die beweging veroorsaak), sien mens slegs dat die een biljartbal tot teen die ander beweeg, stop en die ander bal dan sien verder rol. Mens sien nie die oorsaaklikheid self nie. Derglike sake, soos oorsaaklikheid en substansie, maar ook byvoorbeeld die bestaan van ander persone is dan volgens Hume ook nie meer as 'n gewoonte (habit) nie wat die mens aangekweek het omdat hy byvoorbeeld die beweging van die tweede biljartbal altyd sien saamhang met die aanraak deur die eerste. Hier kom Hume dus na vore as 'n radikale skeptikus: mens kan nooit seker weet dat die substansie of oorsaaklikheid werklik (môre nog) bestaan nie. Tog stel Hume vas dat mens as filosoof wel skepties kan wees oor hierdie sake, maar as die mens eers sy studeerkamer verlaat sal selfs die filosoof aanneem dat oorsaaklikheid regtig bestaan en met andere mense omgaan asof hulle werklike mense is.
Die einde van die Brits empirisme en die stryd tussen die rasionalisme en empirisme is veroorsaak deur die werk van die Duitse filosoof Immanuel Kant. Kant was van oorsprong 'n rasionalis, maar word uit sy "dogmatiese slaap" ontwaak toe hy in kontak kom met die werk van Hume. Hy gaan wel nie sover om die empirisme in sy radikale vorm te aanvaar nie. Grotendeels kom dit deur die skeptiese uiting van Locke en Hume. In teenstelling met die Britse empirisme was Kant radikaal daarvan oortuig dat die moderne wetenskap wel sekere kennis kon gee, selfs oor toekomstige ervaringe. Hy glo in die bestaan van sintaktiese assessering a priori. Waar Hume induksie verwerp as ongeldig - mens kan nie uit 'n beperkte aantal waarnemings, 'n wet formuleer wat geld vir alle gevalle nie - aavaar Kant dit wel. Die wette van Newton blyk immers nog steeds korrek, ook so by nog nie eerder getoetste voorwerpe.