cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
C.P. Hoogenhout
Eerste Afrikaanse novelle
Catharina, die dogter van die advokaat word allerweë beskou as die eerste novelle wat in Afrikaans verskyn en wen dan ook die eerste Afrikaanse prysvraag vir ’n letterkundige werk, wat deur Di Patriot uitgeskryf is. Die verhaal verskyn aanvanklik as vervolgverhaal in Di Patriot onder Hoogenhout se skuilnaam Klaas Waarzegger Jr. In hierdie werk van kultuurhistoriese belang maak die skrywer openlik propaganda vir die Afrikaanse taal en kultuur. Catharina is die dogter van ’n Afrikaansgebore advokaat in Kaapstad, wat egter neersien op sy afkoms en eerder as Engelsman wil deurgaan. Hy praat dus slegs Engels en beweeg in die Engelse sosiale kringe. Deur die bemoeienis van ’n peettante beland Catharina op ’n Afrikaanse skool en besef waar haar wortels lê. Sy raak verlief op die Afrikaanse boer David, die broer van haar skoolvriendin Lenie. Haar pa voel egter dat ’n Afrikaanse boer benede sy stand is en laat die jongman per brief weet dat hy van sy attensies op sy dogter moet afsien. Hoogmoed kom egter voor ’n val en die advokaat, wat altyd bokant sy vermoë geleef het, speel bankrot, wat die weg ooplaat vir Catharina en David om te kan trou. As baanbrekerswerk is hierdie novelle van besondere belang, maar die taalgebruik is nog onbeholpe, die karakters slegs verteenwoordigend van tipes, met ’n verteller wat die objektiwiteit van die verhaal verbreek deur uit te wei oor allerlei aangeleenthede wat nie in verband met die verhaal staan nie. Volgens die getuienis van Hoogenhout se seun, dr. N.M. Hoogenhout, in ’n artikel in Die Brandwag van 1 November 1919, is die gebeure in Catharina nie gefantaseer nie en is dit gegrond op werklike gebeure en werklike persone. Bogenoemde twee werke word in 1940 herdruk onder die titel Josef en Catharina en P.J. Nienaber skryf ’n insiggewende inleiding met baie agtergrondsinligting oor Hoogenhout se lewe en werk vir hierdie publikasie.
Eerste Afrikaanse bundel met kinderverhale en versies
Eerste Afrikaanse printjies boeki ver soet kinders is die eerste bundel met kinderverhale en -gediggies in Afrikaans, wat onder die skuilnaam Oom Jan wat versies maak verskyn. Hierdie boekie verskyn in 1879 en word in 1885 heruitgegee in ’n vermeerderde en verbeterde uitgawe.
Skryfwerk saam met S.J. du Toit
Hoogenhout is saam met S.J. du Toit ook medewerker aan verskeie publikasies, die belangrikste waarvan waarskynlik is Die geskiedenis van ons land in die taal van ons volk. Hierin versorg hy saam met Gideon Malherbe die gedeelte oor Die Kaap onder die Hollanders en hy skryf ook ’n gedeelte van die laaste hoofstuk.
Vertaalwerk
Verskeie boeke word ook deur hom vertaal, die vernaamste waarvan is Die wege des Heeren met George Muller (’n vertaling van A narrative of some of the Lord’s dealings with George Muller, written by himself) en saam met E.J. du Toit Di vinger Gods en sewe ander verhale (waarskynlik uit Nederlands in Afrikaans vertaal), terwyl hy ook ’n rekenboek vir skoolgebruik uit Nederlands vertaal onder die titel Uw en mijn cijferboekje. De watergeneeskunde is ’n verwerking van James Blake se Engelse werk oor hierdie onderwerp.
Digkuns
Hy skryf veral ’n groot aantal gedigte en is waarskynlik die belangrikste digter van die Eerste Taalbeweging. Uit sy gedigte spreek sy intense patriotisme en ook ’n besondere hekeltalent, waarmee hy verskeie instansies en persone met satire en humor bespotlik maak. Van sy bekendste gedigte in Afrikaans is Die Afrikaanse volkslied (in samewerking met Arnoldus Pannevis, D.F. du Toit en S.J. du Toit), Ons toekomstige volkslied en Vooruitgang, waarin hy hekel met die verengelsingsbeleid van sy dag en begin met die alombekende wanhoopskreet “Engels, Engels, alles Engels, Engels wat jy sien en hoor”.
In Die noitjies van die Onderveld trek hy te velde teen die verengelste Boeredogters van die Wellingtonse kosskole. Sommige van sy verse is geestig, soos Moeilikheid om liedjies te maak op ’n Boereplaas (oorspronklik gepubliseer in Di Patriot van 15 Junie 1876), waar die poging om te dig telkens gesteur word deur ’n hond, die huishulp of ’n kind, of die kinderlike My vroutjie het ’n seun gekry, wat beskryf hoe die klein knapie lyk.
Jan Bantjies is ’n verhaal in versvorm, waar Jan sy werkgewer oorreed om ook in Kaapstad aan die groot perdewedren deel te neem. Die Kapenaars lag toe hulle hom en sy boereperd sien, maar moet hulle spot sluk toe Jan die wedren wen.
Romantiese ballades sluit in Helena en Eduard en Hendrik en Fidelia, vlot rympies sonder veel oorspronklikheid van segging. Laasgenoemde vertel die verhaal van die twee minnaars se liefde, waar die liefde bo rykdom seëvier.
Uitnodiging aan Annie verskyn in Di Patriot van 14 Oktober 1876 onder die skuilnaam Cupido en is een van die eerste liefdesversies in Afrikaans.
Sy mees geslaagde spotgedigte is waarskynlik Di mislukte Jameson komplot, De dappere Moneypenny, Piet Faure (oor ’n prokureur van die Paarl) en Vonke, laasgenoemde oor die toetsingsregkwessie in Transvaal waarin regter J.G. Kotze ’n belangrike rol speel en Hoogenhout die regter se naam goed gebruik om humor aan die vers te verleen.
Verskeie van die verse getuig van sy vaderlandsliefde, soos De westelike nederlaag der Britse troepen te Isandoela in Zoeloeland op de dag der zonsverduistering, 22 Januarie 1879 en Ter verjaring van Hare Majesteit Koningin Victoria, ook van 1879, waar hy van die geleentheid gebruik maak om by die Engelse te pleit om Transvaal terug te gee aan die inwoners daarvan.
Wanneer die Eerste Vryheidsoorlog tog in 1881 uitbreek, dig hy in onder andere Bede om hulp voor de Transvaal, Transvaalse volkslied, Die Slag by Bronkers Spruit, Die Slag van Lange Nek (waarin Piet Joubert en sy dapper troepe se oorwinning besing word) en Slag van Majubaberg oor die veldslae en met Feestzang en Transvaalse lofpsalm oor die blydskap oor die herwonne vryheid. Vredelied in Di Patriot van 1 April 1881 is ’n danksegging oor die vrede wat gesluit is. Alledaagse aangeleenthede word ook berym, soos die stigting van Di Patriot en die uitbreiding van intekenare. Die Britse bedreiging teen die Zuid-Afrikaansche Republiek van Transvaal in die negentigerjare van die negentiende eeu, wat eindelik uitloop op die Anglo-Boereoorlog, gee ook aanleiding tot ’n aantal verse. Misgerekend is gerig aan Jameson en Rhodes na die mislukte Jameson-inval, Engelands klokkenluider is ’n kritiek op die Engelse hofdigter wat Jameson en sy “helde” aangespoor het tot die inval en Aan het adres van Star en Advertiser en alle vijanden der Zuid-Afrikaansche Republiek incluis gee hy die goeie advies om “stil en houdt de bek” te wees. Na afloop van die ongelyke stryd in hierdie oorlog praat hy weer sy volk moed in met gediggies soos Goede Hoop? en Tot afscheid van Milner 1905. Sy teleurstelling met die houding van baie Afrikaners wat hulle die Engelse juk, ook van die taal, laat welgeval en hulle eie taal verwaarloos kry uiting in verse soos De Moedertaal en ’n Afgeluisterde gesprek, waar laasgenoemde die broutaal van jong dames aan die begin van die twintigste eeu weergee.
Versamelbundels
In 1941 versamel P.J. Nienaber sy gedigte in die bundel Gedigte. Hierdie is slegs ’n keur, wat ook Nederlandse gedigte insluit, want Hoogenhout het ontsaglik baie gedigte geskryf en die letterkundige waarde van meeste daarvan is gering. Sy gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Digters en digsoorte, Die junior digbundel, Digters en digkuns, Afrikaanse verse, Afrikaanse letterkunde, Afrikaanse natuurpoësie, Eerste stemme, Stories op rym, Nuwe Kleuterverseboek, Patriot-digters, My Afrikaanse verseboek en Die tweede gerf.
Eerbewyse
In 1917 word hy deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns tot erelid benoem. Hy word begrawe in die kerkhof van die Bovlei-kerk naby Wellington waar hy dikwels gepreek het en op 11 Maart 1955 onthul die Afrikaanse Skrywerskring hier ’n gedenkplaat ter ere van hom.
Vätternmeer
Die Vätternmeer (Sweeds: Vättern, [ˈvɛ̌tːɛɳ]) is die sesde grootste meer in Europa met 'n oppervlakte van 1 912 km². Daarbenewens is dit die naasgrootste meer van Swede net na die Vänernmeer. Dit is in die suide van Swede, tussen Stockholm in die ooste en Gotenburg in die weste, geleë en grens aan die provinsies Västergötland, Närke, Östergötland en Småland.
Die Vätternmeer vorm saam met die Vänernmeer deel van 'n waterstraat regdeur Swede tussen Gotenburg in die weste en die Oossee in die ooste, wat die Trollhätte-kanaal langs die Göta älv in 'n westelike rigting en die Göta-kanaal in 'n oostelike rigting insluit.
Jaarliks vind in Juniemaand 'n fietstoer rondom die Vätternmeer plaas: Vätternrundan ("Vätternrondvaart"). Dit begin en eindig in Motala en loop oor sowat 300 km. Dit behels geen pryse nie en is oop vir Jan Alleman.
Jacinda Ardern
Jacinda Kate Laurell Ardern (gebore 26 Julie 1980 in Hamilton) is 'n Nieu-Seelandse politikus wat 'n lid van die regerende Nieu-Seelandse Arbeidersparty (New Zealand Labour Party) is.
Sedert 8 November 2008 is sy 'n lid van die parlement en sedert 1 August 2017 was sy daarbenewens ook partyleier.
Op 26 Oktober 2017 was sy die land se eerste minister geword.
Op 19 Januarie 2023 het Ardern aangekondig dat sy teen 7 Februarie as Arbeidersleier en eerste minister sou bedank, hangende 'n leierskapsverkiesing. Chris Hipkins het haar opvolg as leier van die Arbeidersparty op 22 Januarie en as eerste minister op 25 Januarie.
Agtergrond
Ardern het politiek en openbare betrekkinge aan die University of Waikato gestudeer.
Sy het voorheen in die Verenigde Koninkryk vir die destydse eerste minister Tony Blair asook by die Ministerie van Binnelandse Sake gewerk.
Psoralea trullata
Psoralea trullata is 'n plantspesie in die familie Fabaceae en is endemies aan die Oos-Kaap en die Wes-Kaap. Dit kom in die Langeberg, Tsitsikammaberge, Langkloofberge, Outeniekwaberge en Groot-Winterhoekberge voor. Dit het 'n voorkomsgebied van 7895 km² en is deel van die fynbos. Die plant kom in klein subpopulasies voor en word beskou as seldsaam.
Tritoniopsis cinnamomea
Tritoniopsis cinnamomea is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Tritoniopsis behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom by die Piketberg voor.
Osborne 1
Die Osborne 1 is die eerste kommersieel suksesvolle draagbare rekenaar, vrygestel op 3 April 1981 deur Osborne Computer Corporation. Dit weeg 11,1 kg, kos VS$1 795, en gebruik die CP/M 2.2- bedryfstelsel. Dit word van 'n muurprop aangedryf, aangesien dit geen ingeboude battery het nie, maar dit word steeds as 'n draagbare toestel geklassifiseer aangesien dit met die hand gedra kan word wanneer die sleutelbord toe is.
Die rekenaar is saam met 'n groot bondel sagteware verkoop wat byna gelykstaande was in waarde aan die masjien self, 'n praktyk wat deur ander CP/M-rekenaarverkopers nagedoen is. Mededingers het vinnig verskyn, soos die Kaypro II.
Geskiedenis
Die Osborne 1 is ontwikkel deur Adam Osborne en ontwerp deur Lee Felsenstein, die eerste keer aangekondig vroeg in 1981. Osborne, 'n skrywer van rekenaarboeke het besluit dat hy die prys van rekenaars wil verminder. Die rekenaar se ontwerp was grootliks gebaseer op die Xerox NoteTaker, 'n prototipe wat in 1976 by Xerox PARC deur Alan Kay ontwikkel is. Dit is ontwerp om draagbaar te wees, met 'n robuuste ABS-plastiekbuitekant en 'n handvatsel. Die Osborne 1 is omtrent die grootte en gewig van 'n naaimasjien en is geadverteer as die enigste rekenaar wat onder 'n vliegtuigsitplek sou pas. Dit word nou geklassifiseer as 'n "vervoerbare" soort rekenaar in vergelyking met  latere "skootrekenaar"-ontwerpe soos die Epson HX-20.
Die Osborne 1 is beskryf as "'n kruising tussen 'n Tweede Wêreldoorlog-veldradio en 'n gekrimpte instrumentpaneel van 'n Douglas DC-3", en Felstenstein het erken dat die dra van twee van hulle na 'n handelsuitstalling "byna my arms uit hul pootjies getrek het." Die rekenaar het nietemin waarnemers verstom; InfoWorld het berig dat "Verreweg die mees algemene vraag by" die West Coast Computer Faire "was: 'Wat dink jy van die nuwe Osborne-rekenaar?'" BYTE Magazine het geskryf: "(1) dit sal $1 795 kos, en (2) dit is draagbaar!" Die woordverwerking, sigblad en ander gebondelde sagteware alleen was $1 500 werd; soos InfoWorld in 'n April 1981-voorbladartikel op die nuwe rekenaar gesê het nadat hy die ingeslote sagteware gelys het, "In geval jy dink die prys wat hierbo gedruk is was 'n fout, sal ons dit herhaal: $1795".
West Coast Computer Faire-bywoners het volgens InfoWorld gesê, dat die Osborne 1 "'n vordering van die prys/prestasie-verhouding vir mikrorekenaars verteenwoordig". Adam Osborne het saamgestem, maar die prys beklemtoon en gesê dat sy werkverrigting "bloot voldoende" was: "Dit is nie die vinnigste mikrorekenaar nie, dit het nie groot hoeveelhede skyfstoorspasie nie, en dit is nie besonder uitbreibaar nie." Behalwe die prys, het advertensies die rekenaar se draagbaarheid en gebondelde sagteware, beklemtoon. Die maatskappy het 11 000 eenhede in die eerste agt maande van beskikbaarheid verkoop, en verkope het op hul hoogtepunt 10 000 eenhede per maand bereik.
Die Osborne 1 se vernaamste tekortkominge is 'n piepklein 13 cm vertoonskerm, die gebruik van enkelsydige, enkeldigtheid- slapskyf wat 90 kB per skyf stoor, en aansienlike eenheidsgewig. Adam Osborne het besluit om enkelsydige slapskyflesers te gebruik uit kommer oor dubbelsydige aandrywers wat kopskade kan ly as gevolg van rowwe hantering. 'n Enkeldigtheidskyfbeheerder is gebruik om koste laag te hou.
In September 1981 het Osborne Computer Company sy eerste $1 miljoen verkoopsmaand gehad. Verkope is benadeel deur die maatskappy se voortydige aankondiging van voortreflike opvolgmasjiene soos die Osborne Executive, wat die Osborne 1 se skerm van 52 karakters met 'n 80 karakterskerm vervang het. Hierdie verskynsel is later die Osborne-effek genoem. Van 1982 tot 1985 het die maatskappy The Portable Companion gepubliseer, 'n tydskrif vir Osborne-gebruikers.
Transkeise speldekussing
Die Transkeise speldekussing (Leucospermum innovans) is 'n blomdraende struik wat hoort tot die Leucospermum genus en deel vorm van die fynbos-bioom. Die plant is endemies aan Suid-Afrika en kom voor in die Oos-Kaap en die suide van KwaZulu-Natal; meer spesifiek in Pondoland van die Mtamvunarivier tot by Ntsubane.
Daar is ook geïsoleerde populasies by Paddock en Uvongo in KwaZulu-Natal. Die struik word tot 1 m groot en dra blomme van September tot Oktober. Dit is een van die min speldekussingspesies wat nie in die Wes-Kaap voorkom nie.
In Engels staan dit as die Pondoland pincushion bekend.
Smalblaarspeldekussing
Die smalblaarspeldekussing (Leucospermum lineare) is 'n blomdraende struik wat tot die Leucospermum genus hoort en deel vorm van die fynbos-bioom. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom van Bainskloof tot Jonkershoek. Die struik word tot 2 m groot en dra blomme van Julie tot Januarie.
In Engels staan dit as die Needle-leaf pincushion bekend en in Afrikaans ook as die assegaaibosspeldekussing.
Advanced Photo System
Die Advanced Photo System (APS) was 'n poging wat deur kamera- en filmvervaardigers in die tweede helfte van die 1990's onderneem is om die bestaande analoë fototegniek omvattend te moderniseer - kort voordat digitale fotografie die mark verower het. Die afkorting APS, wat daarna verwys, word deesdae steeds vir bepaalde groottes van digitale kamerasensors gebruik (sien APS-C).
APS is amptelik op 22 April 1996 deur die kamera- en filmvervaardigers Canon, Fujifilm, Kodak, Minolta en Nikon bekend gestel. Dit is 'n soort hibriede tegniek waarmee bykomende digitale inligting oor opname- en verwerkingsgegewens op nuwe filmmateriaal gestoor kan word.
Areopagosrede
Die Areopagosrede verwys na 'n preek wat deur die apostel Paulus in Athene gelewer is, by die Areopagos, en wat in Handelinge 17:16-34 beskrywe word. Die Areopagospreek is een van die mees dramatiese en mees volledige van die toesprake in die sendingloopbaan van Paulus van Tarsus, en volg op 'n korter toespraak in Lystra (kyk Handelinge 14:15-17).
Geskiedenis
Die aanleiding vir die preek was dat Paulus verontwaardig gevoel het by aanskoue van Athene wat vol afgodsdiens was, en dan die sinagoge en markplek besoek het om te preek oor die opstanding van Jesus. Sekere Grieke het hom na 'n ontmoeting by die Areopagos geneem, die hoë appèlhof in Athene, om sy standpunt te verduidelik. Areopagos het letterlik rots van Ares beteken, en was in die midde van tempels, kultuurgeriewe, en die appèlhof geleë. Dit was teen die wet om 'n vreemde godheid in Athene te verkondig, en daarom was Paulus se preek in werklikheid 'n kombinasie van 'n "gastoespraak" en 'n verhoor.
Die preek het vyf hoofsake aangeraak:
Hierdie preek illustreer die vertrekpunte van die pogings om die aard van Christus te verklaar en is 'n vroeë stap op die ontwikkelingspad van Christologie.
Paulus begin sy rede deur te beklemtoon dat dit nodig is om God te ken, eerder as om die onbekende te aanbid: "Want terwyl ek rondgegaan en julle heiligdomme aanskou het, het ek ook 'n altaar gevind waarop geskrywe is: AAN 'N ONBEKENDE GOD. Hom dan wat julle vereer sonder om Hom te ken, verkondig ek aan julle."
Paulus het dan konsepte verduidelik soos die opstanding van die dooies en verlossing, in effek 'n voorspel tot die toekomstige debat van Christologie.
Volgens Handelinge van die Apostels het enige van die aanhoorders na die preek navolgers van Paulus geword. Dit het 'n vrou met die naam Damaris, en Dionysius, 'n raadslid van die Areopagos ingesluit. Laasgenoemde is al aan Dionysius die Areopagiet gelyk gestel, maar dit mag op historiese verwarring berus.
In die 20ste eeu, het Pous Johannes Paulus II die moderne media geskilder as die Nuwe Areopagos, waar Christenidees opnuut verduidelik en verdedig moet word, teen ongeloof en afgode van goud en silwer.
Elisabeth Brooks
Elisabeth Brooks (2 Julie 1951 – 7 September 1997) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Howling (1981), Deep Space (1988), en The Forgotten One (1989), en in die televisiereeks The Six Million Dollar Man (1974).
Suurstof-18
Suurstof-18 (chemiese notasie O) is 'n stabiele isotoop van die element suurstof. Dit is 'n seldsame isotoop.
18O/16O-verhouding
Die bepaling van die aanwesigheid van hierdie isotoop (relatief ten opsigte van 16O) in gesteentes is 'n belangrike navorsingsmetode in die geologie en geochemie.
Om die suurstof uit die aluminosilikate van die grond of die gesteentes vry te stel, word dikwels fluorinering met, broompentafluoried of gebruik. 'n Ortosilikaat sal reageer volgens:
Die isotoopverhouding van die vrygestelde word dan met massaspektrometrie bepaal.
Rhigozum madagascariense
Rhigozum madagascariense is meerjarige, struik wat deel is van die Bignoniaceae familie. Die plant is endemies aan Madagaskar.
Esperiopsis pulchella
Die spons behoort tot die genus Esperiopsis en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
Silwerblaarspeldekussing
Die silwerblaarspeldekussing (Leucospermum formosum) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucospermum behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan Suid-Afrika, waar dit in die Riviersonderendberge, die Langeberg en die Outeniekwaberge voorkom. Die struik word tot 3 m hoog en dra blomme van September tot Oktober.
In Engels staan dit as die Silver-leaf Wheel Pincushion bekend.
Sjarief
Sjarief of sjerif (Arabies vir "heer") is ’n tradisionele Arabiese titel wat in Arabiese lande gegee word aan afstammelinge van die profeet Mohammed.
Daar is twee takke: die Hassaniede en die Hoesseiniede. Mohammed het ’n dogter, Fatima, gehad wat met Ali, die vierde kalief, getroud was. Hulle het twee seuns, Hassan en Hoessein, gehad. Die manlike afstammelinge van Hassan het by voorkeur die titel "sjarief" gekry en die afstammelinge van Hoessein die titel sajjid, maar die titels is dikwels deurmekaar en naas mekaar gebruik. Vroue het die titel "sjariefa" of "sajjida" gekry.
Van 1201 tot 1925, toe die Hedjaz deur Ibn Saoed verower is, het die afstammelinge van Hassan die amp "sjarief van Mekka" beklee en dikwels ook "koning van Hedjaz". Huidige afstammelige regeer oor die Hasjemitiese Koninkryk Jordanië – dié naam kom van Banoe Hasjim, die subclan van die clan Banoe Qoeraisj, waartoe Mohammed behoort het.
Surveyor 3
Surveyor 3 was die derde ruimtetuig van die Amerikaanse onbemande Surveyor-program wat in 1967 gestuur is om die oppervlak van die maan te verken. Dit was die eerste sending om 'n oppervlak-grondmonsterskoppie te dra.
Surveyor 3 is in November 1969 deur Apollo 12-ruimtevaarders Pete Conrad en Alan Bean besoek, en bly die enigste ruimtetuig wat deur mense op 'n ander wêreld besoek is. Die Apollo 12-ruimtevaarders het verskeie komponente van Surveyor 3, insluitend die televisiekamera, verwyder en na die aarde teruggebring vir 'n ondersoek.
Terwyl Surveyor 3 besig was om in die krater te land het hoogsreflektiewe rotse die ruimtetuig se maanlandingsradar verwar. Die enjins kon nie op 4,27 meter in hoogte afgeskakel word soos vereis in die sendingplanne nie en hierdie vertraging het veroorsaak dat die ruimtetuig twee keer op die maanoppervlak bons. Sy eerste bons het die hoogte van ongeveer 10,6 meter bereik. Die tweede bons het 'n hoogte van ongeveer 3,4 m bereik. By die derde impak met die oppervlak - vanaf die aanvanklike hoogte van 3 meter, en snelheid van nul, wat onder die beplande hoogte van 4,27 meter was, en 'n baie stadige daling - het Surveyor 3 gaan sit na 'n sagte landing soos beplan.
Rhigozum brevispinosum
Die Kalaharigeeldoring (Rhigozum brevispinosum) is meerjarige, struik wat deel is van die Bignoniaceae  familie. Die spesie is inheems aan Angola, Botswana, Namibië, Suid-Afrika, Zambië en Zimbabwe. In Suid-Afrika kom die plant in Gauteng, Limpopo, Mpumalanga, Noord-Kaap en Noordwes voor.
Die boom se FSA-nommer is 674. Die plant staan ook as die kortdoringgranaat bekend.
Stingel
Die stingel is net soos blare en wortels een van die hooforgane van die hoër plante. Dit gee stewigheid aan die plant en dra meestal blare, blomme en sytakke. By bome en struike het die stingel tot 'n stewige stam ontwikkel. Die stewigheid van die stingelweefsel is veral te danke aan die vaatbundels wat daarnaas die vervoer van voedingstowwe en assimilasieprodukte behartig. Reserwevoedsel is bowendien by baie plante in die stingel opgeberg.
Samestelling
Die stingel ontstaan deur die verlenging van die hipokotiel, wat reeds in die embrio aanwesig is en ook met die saadlobbe verbind is. Die lengtegroei van die stingel vind in die primêre meristeem plaas, 'n delingweefsel in die punt van die stingel. Hierdie laag selle is maar 'n paar tiendes van 'n millimeter groot. Dit gaan geleidelik oor in die verlengingstreek, waar die selle volgens hul toekomstige funksie gerangskik word. In die differensiasiestreek wat hieronder geleë is, kry die selle hul vorm volgens die funksie wat hulle moet verrig en die verskillende weefseltipes kan hier onderskei word.
'n Jong stingel word aan die buitekant deur 'n aaneengeslote laag selle, die epidermis, omsluit. Jong stingels het meestal meersellige hare, terwyl huidmondjies ook in die epiderm is voorkom. Binne die epidermis lê die korteks (skors), 'n dik laag parenchiemselle. Die selle is groot en bevat chloroplaste, sodat die jong stingel 'n groen kleur het. Afgesien van fotosintese is onder meer gaswisseling en die berging van reserwevoedsel funksies van die skorsselle.
Bowendien kom hier dikwels steunweefsel voor. Die skors word van die binneste murg, veral by ondergrondse stingels, deur die endodermis geskei. Dit is 'n geslote ring van selle met radiaal verkurkte wande, wat 'n baie belangrike rol speel by die waterhuishouding van die plant. Die murg lê in die middel en bestaan net soos die skors uit parenchiemselle sonder enige chloroplaste, waarin reserwevoedsel geberg kan word.
By tweesaadlobbige plante lê daar tussen die murg en die skors 'n ring van vaatbundels, wat van mekaar geskei word deur murgweefsel – die murgstrale. By eensaadlobbiges lê die vaatbundels willekeurig versprei en daar kan nie tussen 'n murg en 'n skors onderskei word nie. Vaatbundels en murg vorm saam die stele (sentrale silinder) van die stingel.
Vaatbundels
Die vaatbundels het 'n dubbele funksie. Die belangrikste taak is die vervoer van stowwe deur die plant. Ook maak dit die stingel, net soos die skorsselle, stewig. Elke vaatbundel bestaan uit xileem, ŉ houtgedeelte aan die binnekant, en floëem, 'n basgedeelte aan die buitekant. In die xileem lê die houtvate, wat water en die voedingstowwe wat daarin opgelos is, vanuit die wortels van die plant na die hoër dele vervoer.
Die floëem het sifvate, wat die produkte van die fotosintese vanuit die blare na al die plantdele vervoer. Hout- en sifvate word deur 'n lagie delingweefsel, die kambium, afkomstig van die primêre meristeem in die punt, geskei. Die kambium is vir die diktegroei van die stingel in meerjarige plante verantwoordelik.
Vanweë die voortdurende toename van die stingelomvang bars die epidermis. Sy beskermende funksie wat dan deur die periderm – weefsel wat tydens die diktegroei gevorm is – oorgeneem. Hierdie laag selle word deur die kurkkambium of fellogeen gevorm. 'n Verdere funksie van die stingel is dat dit die blomme en blare dra. Die stingel bestaan uit knope en litte. Die litte dra blare.
Vertakkings
Die eenvoudigste vertakkingswyse is 'n digotome vertakking, dit wil sê tweesydige vertakking of vurk, wat veral by die laer plante voorkom. Die boonste sel in die stingelmeristeem deel in die lengte en albei dogterselle groei tot afsonderlike stingels uit. Wanneer die verdeling gelyk is, is dit isotome digotomie, maar as dit ongelyk is en lyk asof daar sprake is van ŉ sydelingse vertakking, is dit anisotome digotomie. Dit verskil van egte sydelingse vertakkings omdat egte sytakke uit die okselknoppe van blare ontstaan.
Wanneer die gevormde sytakke in groei ondergeskik bly aan die hoofstingel, is dit 'n monopodiale (onbepaalde) groeiwyse (byvoorbeeld spar). Deur die verdere vertakking van die sytakke ontstaan monopodia van die eerste, die tweede, die derde en hoër ordes, waarby 'n hoër orde steeds minder ontwikkel is as 'n laer orde. Dit wil sê 'n sytak is altyd kleiner en jonger as die tak waaruit dit gegroei het. Deur die uitgroei van die eindknop verleng die monopodiale stingels hulself.
Teenoor hierdie monopodia bestaan simpodia. Hier bly die hoofstingel ingroei agter by die systingels, dit wil sê die eindknop ontwikkel nie en die stingel word dus nie langer nie, terwyl die sytakke verder groei. In plaas daarvan lewer 'n sydelingse okselknop 'n stingelstuk wat in die rigting van die hoofstingel groei en dit as't ware verleng. Binne die simpodiale vertakkingswyse word daar onderskei tussen die monogasium (eenarmige byskerm), wanneer net een sytak verder ontwikkel (iris); digasium (tweearmige byskerm), wanneer twee sytakke telkens verder groei (sering); en die pleiogasium (meerarmige byskerm), wanneer daar steeds meer as twee volwaardige sytakke is.
Stingelmetamorfose
Stingels kan ingrypende vormveranderings ondergaan, sodat dit soms nie eens meer as 'n stingel herken kan word nie. 'n Bol bestaan byvoorbeeld uit 'n baie verkorte stingel, naamlik die bolskyf. Hierop is 'n groeipunt, waaruit die latere spruit ontwikkel. Die rok, waarvan 'n groot aantal op die bolskyf ingeplant is, word uit die blaarskedes van ou blare gevorm. In die oksels van die rokke ontstaan klisters, wat tot nuwe bolle uitgroei. In die lente krimp die bol omdat dit opgebergde voedingstowwe afgee waarvan die energie aangewend word vir die ontwikkeling van nuwe bolle.
Die stingelknol ontstaan deur die ophoping van reserwevoedsel in bepaalde stingeldele. By die radys ontstaan die stingelknolle uit bogrondse en by die aartappel uit ondergrondse stingeldele. Die raap is die produk van sowel 'n stingel as 'n wortel, wat albei knolvormig verdik. Stingelknolle en bolle is vir baie plante 'n belangrike middel van ongeslagtelike voortplanting. Dit word uitgebreid in die kweek van bolle gebruik. 'n Wortelstok of risoom is 'n ondergrondse, verdikte stingel wat onbeperk kan bly groei.
In elke groeityd word 'n bogrondse stingel gevorm. Agter die punt waar die nuwe plant ontwikkel, sterf die wortelstok af, terwyl die groei aan die voorkant voortgaan. By die aarbei ontwikkel uitlopers of stolons bogronds aan die plant. Elke stolon vorm nuwe stingels en wortels, wat tot selfstandige plante uitgroei. By plante in die woestyn word vlesige wortels in die stingel gevorm (sukkulente stingels) vir die opberging van water. By die kaktus het die stingel selfs bolvormig geword.
Die blare wat tot dorings gereduseer is, staan net soos die blomme op die bolvormige stingel ingeplant. Die stingel het die funksie van fotosintese by die blare oorgeneem. By 'n aantal plante kom verbrede blare voor, naamlik blaarstingels, en in sulke gevalle kan die sytakke of hoofstingels (kladode) blaarvormig verbreed. 'n Blaarstingel kan duidelik as 'n stingel herken word omdat dit in die oksels van blare staan en ook self blare dra. Klimplante het stingelranke ontwikkel, waarmee die plant aan 'n steunpunt vasgeheg word.
Napoleon Hill
Napoleon Hill (26 Oktober 1883 – 8 November 1970) was 'n Amerikaanse skrywer, 'n deelnemer aan die new thought-skrywersbeweging, en een van die vroegste bydraers tot die moderne genre van persoonlike sukses literatuur. Sy mees bekende werk Think and Grow Rich van 1937, is een van die beste verkopers van alle tye. Ten tye van Hill se oorlye in 1970 is daar reeds 20 miljoen kopieë verkoop. Hill se werke het die krag van persoonlike oortuigings ondersoek, en die rol wat dit speel in persoonlike sukses. Meeste van sy boeke het die beginsels beskryf waarvolgens "sukses" behaal kan word.
Tritoniopsis dodii
Tritoniopsis dodii is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Tritoniopsis behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom voor van die Kaapse Skiereiland tot verby Kaap Agulhas.
Fluoor-19
Fluoor-19 (chemiese notasie: F) is 'n stabiele isotoop van die element fluoor. Dit is die enigste stabiele isotoop.
Ato Essandoh
Ato Essandoh (gebore 29 Julie 1972) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Garden State (2004), Blood Diamond (2006), Django Unchained (2012), en Jason Bourne (2016).
2023-Rugbykampioenskapreeks
Die 2023-Rugbykampioenskapsreeks was die elfde jaarlikse rugbytoernooi tussen die nasionale spanne van Argentinië, Australië, Suid-Afrika en Nieu-Seeland. Die kompetisie word bedryf deur SANZAAR, ’n gesamentlike onderneming van die vier lande se nasionale rugbyunies. Die spanne is onderskeidelik die Pumas, Springbokke, Wallabies en die All Blacks.
Die toernooi het afgeskop op 8 Julie met Suid-Afrika teen Australië en Argentinië as gasheer vir Nieu-Seeland, en het geëindig op 29 Julie; vroeër en korter as in 2022, omrede die Rugbywêreldbeker nog ingepas moes word. Die toernooi het om borgskapredes bekendgestaan as The Castle Rugby Championship in Suid-Afrika, The Fortinet Rugby Championship in Nieu-Seeland, The eToro Rugby Championship in Australië en The Zurich Rugbykampioenskap in Argentinië.
Nieu-Seeland het die toernooi vir die 20ste keer gewen. Buitendien het hulle die Bledisloebeker ingepalm en die Vryheidsbeker gewen, terwyl Suid-Afrika met die Mandela Uitdaagplaat en Argentinië met die Poematrofee weggestap het.
Formaat
Die formaat vir die 2023-toernooi was soortgelyk aan dié van 2019 verkort weens die Rugbywêreldbeker wat later die jaar in Frankryk plaasvind. Elke span het ’n totaal van drie wedstryde gespeel, en ses in totaal. Met ’n wen het ’n span vier punte verdien, gelykop twee ligapunte, en ’n verloor met agt of meer punte nul ligapunte. ’n Bonuspunt kon verdien word op een van twee maniere: deur ten minste drie drieë meer as die teenstander in ’n wedstryd te druk, of deur met sewe punte of minder te verloor. Die kompetisie se wenner was die span met die meeste ligapunte aan die einde van die toernooi.
Imam
In die Soennitiese tradisie word elke dag se vyf Salatgebede, wat op elke plek verrig kan word, deur 'n imam gelei. Indien twee of meer mense 'n gebed verrig, word die teks en bewegings deur die imam voorgegee en die ander gelowiges volg sy voorbeeld. Vir die Vrydaggebed, wat net in 'n moskee kan plaasvind, word 'n imam benoem, wat dié gebed sal lei.
Rhigozum somalense
Rhigozum somalense is meerjarige, struik wat deel is van die Bignoniaceae familie. Die plant is inheems aan Djiboeti, Eritrea, Ethiopië, Jemen en Somalië.
Claudio Arrau
Claudio Arrau León (Spaanse uitspraak: [ˈklau̯ðjo aˈrau̯]; 6 Februarie 1903 – 9 Junie 1991) was 'n Chileense pianis wat bekend was vir sy interpretasies van 'n ontsagwekkende repertorium wat van Barokmusiek tot die werke van 20ste eeuse komponiste gestrek het. Hy was veral bekend vir sy interpretasies van Bach, Beethoven, Schubert, Chopin, Schumann, Liszt en Brahms. Hy word beskou as een van die grootste pianiste van die twintigste eeu. Arrau was 'n leerling van Martin Krause, wat op sy beurt 'n leerling was van Liszt.
Lewe
Arrau was in Chillán, Chile, gebore. Hy was die seun van Carlos Arrau, 'n oftalmoloog oftewel oogkundige wat dood is toe Claudio slegs een jaar oud was; en Lucrecia León Bravo de Villalba, 'n klavieronderwyseres. Hy het behoort aan 'n ou prominente familie van Suid-Chile. Sy voorvader, Lorenzo de Arrau, 'n Spaanse ingenieur, was na Chile gestuur deur Koning Carlos III van Spanje. Arrau was by wyse van sy oumagrootjie, María del Carmen Daroch del Solar, verwant gewees aan die Campbells van Glenorchy, 'n Skotse adellike familie. Arrau was as 'n Katoliek grootgemaak, maar het dit in sy vroeë tienerjare opgegee.
Arrau was 'n wonderkind ek kon musiek lees voordat hy woorde kon lees. Anders as baie virtuose, was daar egter nooit 'n professionele musikant in sy gesin gewees nie. Sy moeder was 'n amateurpianis en het hom aan die instrument bekend gestel. Teen die leeftyd van vier jaar het hy reeds Beethovensonates gelees, en 'n jaar later sy eerste konsert gegee. Toe Arrau ses jaar oud was het hy 'n oudiënsie gehad voor verskeie kongreslede en President Pedro Montt, wat so beïndruk was dat hy met reëlings vir Arrau se toekomstige opvoeding begin het. Arrau het op die ouderdom van agt jaar 'n tien-jaar-lange toegif van die Chileense regering ontvang om in Duitsland te studeer. Hy het saam met sy moeder en suster Lucrecia gereis. Hy was ingeskryf by die Stern Konservatoria van Berlyn waar hy uiteindelik 'n leerling van Martin Krause geword het, wat op sy beurt onder Franz Liszt studeer het. Op die ouderdom van elf jaar kon Arrau Liszt se Transendentale Etudes, een van die moeilikste werke vir die klavier, sowel as Brahms se Variasies op 'n Tema van Paganini speel. Arrau se eerste opnames was op Eolian Duo-Art musiekrolle gemaak. Krause het tydens sy vyfde jaar van onderrig aan Arrau beswyk, en sodoende die vyftienjarige in 'n verwese en hartseer toestand gelos; Arrau het nie na hierdie verlies met formele klavierstudies voortgegaan nie.
In 1937 is Arrau met die mezzo-sopraan Ruth Schneider (1908–1989), 'n Duitser, getroud. Hulle het drie kinders gehad naamlik: Carmen (1938–2006), Mario (1940–1988) en Christopher (1959). In 1941 het die Arrau gesin van Duitsland na die VSA geëmigreer, en hul uiteindelik in Douglaston, Queens, New York, gevestig waar Arrau sy oorblywende jare spandeer het. Hy het in 1979 beide 'n VSA en Chileense burger geword.
Arrau het op 9 Junie 1991 op die ouderdom van 88 jaar in Mürzzuschlag, Oostenryk gesterf as gevolg van komplikasies voortspruitende uit 'n noodoperasie wat op 8 Junie uitgevoer is om 'n blokkasie van die ingewande te verwyder. Sy oorskot was in sy tuisstad van Chillán, Chile begrawe.
Toon en benadering tot musiek
Daniel Barenboim het gesê dat Claudio Arrau 'n spesifieke klank met twee karakteristieke gehad het: eerstens 'n volheid wat byna orkestraal van aard was, en tweedens 'n heeltemal liggaamlose toon, wat taamlik betowerend was. Colin Davis het gesê: "Sy klank is verruklik en asemrowend, en dit is geheel en al sy eie... niemand anders kan presies soos hy speel nie. Sy toewyding aan Liszt is buitengewoon en wonderlik. Hy beliggaam daardie musiek op 'n wyse waarop niemand hom dit kan nadoen nie." Volgens die Amerikaanse kritikus Harold C. Schonberg het Arrau altyd " 'n onmiskenbare en besliste romantiese toon in sy interpretasies gehad".
Arrau was 'n intellektueel en 'n besonder reflektiewe interpreteerder. Hy het wyd gelees terwyl hy gereis het, en Engels, Italiaans, Duits, en Frans bykomend tot sy moedertaal Spaans geleer. Hy het in sy twintigerjare bekend geraak met Jung se sielkunde.
Arrau se houding ten opsigte van musiek was baie ernstig. Hy het getrouheid aan die partituur bepleit en gepreek, maar ook verbeelding voorgestaan. Alhoewel hy dikwels met stadiger en meer doelbewuste tempo's gespeel het vanaf sy middeljare, het hy 'n reputasie gehad as 'n verruklike virtuoos in sy vroeë jare - 'n reputasie wat ondersteun word deur opnames wat hy op die tydstip gemaak het-; soos byvoorbeeld Balakiref se Islamey en Liszt se Grandes études de Paganini. Hy het egter selfs in die latere stadium van sy loopbaan daartoe geneig om met minder behoedsaamheid en selfbeheersing tydens lewendige konserte as in die ateljee te speel.
Arrau was 'n man van uitsonderlike moed; selfs aan die einde van sy lewe het hy sonder uitsondering 'n program van groot en veeleisende konserte gevolg, insluitende werke soos Beethoven se Keiserconcerto en Brahms se Eerste Klavierconcerto.
Bydraes
Verskeie pianiste het onder Arrau gestudeer, insluitende onder andere Karlrobert Kreiten, Garrick Ohlsson, Nelson Delle-Vigne Fabbri, Roberto Szidon, Stephen Drury en Roberto Eyzaguirre.
Hy was 'n gereelde opvoerder: van die ouderdom van veertig tot sestig jaar het hy gemiddeld honderd-en-twintig konserte per seisoen gegee, met 'n baie groot repertorium. Hy het gereeld die volledige klawerbordconcertos van Bach, Mozart, Beethoven en Chopin opgevoer; maar ook die werke van minder bekende komponiste soos Alkan en Busoni en obskure werke uit die Liszt-repertorium. Dit word beraam dat Arrau se totale repertorium hom deur ses-en-sewentig aande se uitvoerings sou neem, welke nie die sestig of so orkeswerke insluit waarmee hy ook bekend was nie.
Arrau het 'n aansienlike deel van die klaviermusiek van Schumann, Chopin en Liszt opgeneem. Hy het die volledige Beethoven klaviersonates vir die Peters-uitgawe geredigeer en in 1962–1966 alles daarvan op die Philips Classics Records plate-etiket opgeneem. Hy het van 1984 tot 1990 byna gelyktydig al die sonates, saam met Mozart se klaviersonates, weer opgeneem. Hy is ook bekend vir sy opnames van Schubert, Brahms en Debussy.
Noemenswaardige opnames:
Ten tyde van sy dood op die ouderdom van 88 jaar was Arrau besig om die volledige werke van Bach vir die klawerbord-instrument op te neem. Hy was ook besig met die proses om sommige stukke van Haydn, Mendelssohn, Reger en Busoni, sowel as Boulez se derde klaviersonate, voor te berei. Die Robert Schumann-genootskap het die Arrau-medalje in 1991 op die been gebring. Dit is al aan András Schiff, Martha Argerich en Murray Perahia toegeken.
Albumpryse
Brahms 2 Klavierconcertos met Carlo Maria Giulini en die Philharmonia Orchestra [EMI Opgeneem in 1960 & 1962]
Beethoven 5 Klavierconcertos met Bernard Haitink en die Concertgebouw-orkes [Philips Opgeneem in 1964]
Schumann Sonate Op.11, Fantasiestücke Op.111 [Philips Opgeneem in 1967 & 1968]
Brahms 2 Klavierconcertos met Bernard Haitink en die Concertgebouw-orkes [Philips Opgeneem in 1969]
Charles Esten
Charles Esten (gebore 9 September 1965) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Postman (1997), Thirteen Days (2000), en Swing Vote (2008), en in die televisiereeks Nashville (2012).
Claudio Arrau
Albumpryse
Liszt 12 Etudes d'exécution Transcendente [Philips Opgeneem in 1974 & 1976]
Esperiopsis radiata
Esperiopsis radiata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Claudio Arrau
Albumpryse
Liszt 2 Klavierconcertos met Colin Davis en die Londen Simfonieorkes [Philips Opgeneem in 1979]
Esperiopsis radiata
Die spons behoort tot die genus Esperiopsis en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur Topsent.
Claudio Arrau
Albumpryse
Chopin Volledige Nokturnes [Philips Opgeneem in 1977 & 1978]
Chopin Volledige Etudes [EMI Opgeneem in 1956, Verwerk in 1987]
Schumann Klavierconcerto, Karnaval & Beethoven Sonate Op.111 [EMI Verfilm in 1963, 1961 & 1970]
Liszt Solo Klavierwerke: Ballade No.2, Jeux d'eaux à la villa d'Este, Vallée d'Obermann…… [Philips Opgeneem in 1969]
Schumann Omvattende Solo Klavierwerke [Philips Opgeneem van 1966 tot 1976]
Beethoven 5 Klavierconcertos met Colin Davis en die Staatskapelle Dresden [Philips Opgeneem in 1984 & 1987]
Rhigozum
Rhigozum is 'n genus van blomdraende struike of bome in die Bignoniaceae familie. Die genus is inheems aan Afrika, die Arabiese Skiereiland en Madagaskar.
Spesies
Daar is sewe spesies wat tot die genus hoort:
Barbara Brown (Amerikaanse aktrise)
Barbara Brown (18 Oktober 1901 – 7 Julie 1975) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente You Were Never Lovelier (1942), Janie (1944), Janie Gets Married (1946), en Ma and Pa Kettle Back on the Farm (1951).
Ellen Bang
Ellen Bang (gebore 16 Mei 1906) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Maiden vs. Monk (1934), Mann für Mann (1939), Das himmelblaue Abendkleid (1941), en Die beiden Schwestern (1943).
Sajjid
Sajjid of sajed (Arabies vir "heer") is ’n Arabiese titel vir manlike afstammelinge van die profeet Mohammed se kleinseun, Hoessein.
In Standaardarabies is sajjid ook die gewone woord vir heer en word dit as aanspreekvorm vir mans gebruik, wat dan "meneer" beteken.
Esperiopsis scotiae
Esperiopsis scotiae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Esperiopsis en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1915 deur Topsent.
Psoralea plauta
Psoralea plauta is 'n plantspesie in die familie Fabaceae en is endemies aan die Oos-Kaap en die Wes-Kaap.
Suberien
Suberien is 'n wasagtige stof wat in hoër plante voorkom, en 'n waterdigtingsfunksie het. Suberien is 'n belangrike bestanddeel van kurk, en is vernoem na die kurkeik, Quercus suber. Sy belangrikste funksie is om die beweging van water en opgeloste stowwe te keer. Dit is, net soos lignien, 'n onreëlmatige biopolimeer.
Anatomie en fisiologie
Suberien is hoogs hidrofobies en effens "rubberagtig". In wortels word suberien in die radiale en transversale selwande van die endodermale selle gedeponeer. Hierdie struktuur, bekend as die Kaspariaanse band, verhoed dat water en voedingstowwe wat deur die wortel opgeneem word, deur die apoplast by die steel indring, maar eerder die endodermis via die simplast moet verbygaan. Dit maak dit vir die plant moontlik om die opgeloste stowwe wat verder opgeneem word, te selekteer. Dit vorm dus 'n belangrike skans teen skadelike opgeloste stowwe. Wortelbome gebruik byvoorbeeld suberien om hulle sout opname te beperk, aangesien hulle in kusgebiede groei.
Struktuur en biosintese
Suberien bestaan uit twee domeine, 'n poliaromatiese en 'n polialifatiese domein. Die poliaromatiese domein is hoofsaaklik binne die primêre selwand geleë, en die polialifatiese tussen die primêre selwand en die selmembraan. Daar is waarskynlik kruisbindings tussen die twee domeine. Die presiese kwalitatiewe en kwantitatiewe samestelling van suberienmonomere verskil van spesie tot spesie. Sommige algemene alifatiese monomere sluit α-hidroksisure (hoofsaaklik 18-hidroksioktadek-9-enoësuur) in, asook α,ω-divalente sure (hoofsaaklik oktadek-9-een-1,18-dioësuur). Die monomere van die poliaromatiese domein is hidroksikaneelsure en afgeleides daarvaan, soos feruloïeltiramien.
Bykomend tot die aromatiese en alifatiese komponente, is daar berigte dat gliserol 'n beduidende komponent in sommige spesies is. Die gliserol het moontlik 'n funksie as 'n skakelelement tussen alifatiese monomere, en kan moontlik ook polialifatiese komponente tydens die konstruksie van suberienpolimeerstrukture aan poliaromatiese komponente bind. Die polimerisasie stap van aromatiese monomere sluit 'n peroxidasereaksie in.
Die biosintese van alifatiese monomere deel dieselfde stroomop reaksies met kutienbiosintese, en die biosintese van die aromatiese komponente deel stroomopreaksies met lignienbiosintese.
Flobafen kom ook in die poliaromatiese deel van die suberienmengsel voor.
Valerie von Martens
Valerie von Martens (4 November 1894 – 7 April 1986) was 'n Duitse aktrise en regisseuse. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Frauenarzt Dr. Prätorius (1950), The House in Montevideo (1951), en Hocuspocus (1953).
Tritoniopsis elongata
Tritoniopsis elongata is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Tritoniopsis behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van die Elandsberg tot by Caledon voor. Daar is tien gefragmenteerde sub populasies waarvan nie een meer as 100 plante het nie. Die plant het habitat afgestaan aan gewasverbouing en voorstedelike ontwikkeling in die Paarl en Wellington omgewing.
Sjahada
Die Sjahada (Arabies: الشهادة, aš-šahādah, [aʃ.ʃaˈhaːda], ; letterlik: "die getuienis") is die Islamitiese geloofsbelydenis en die eerste van die Vyf Pilare van die Islam. Met die Sjahada word die geloof in die eenwees van God (tawhid) en die erkenning van Mohammed as God se profeet uitgedruk.
Lisa Brown (aktrise)
Lisa Brown (2 Augustus 1954 - 24 November 2021) was 'n Amerikaanse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Guiding Light (1952), As the World Turns (1956), Loving (1983), en Gotham the Series (2009).
Sjahada
Die Sjahada in sy kortste vorm lui soos volg:
Die Sjiiete voeg gewoonlik 'n derde sin by:
وعليٌ وليُّ الله (wa ʿalīyyun walīyyu-llāh, [wa ʕaˈlɪj.jʊn waˈlɪj.jʊlˈɫɑː], "Ali is die Vriend van God")