cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prenzlau
Geografie
Die stadsgebied van Prenzlau grens in die suidweste aan die natuurpark Uckermärkische Seen. Hier is naas die Unteruckersee ook die meer Oberuckersee in die biosfeerreservaat Schorfheide-Chorin geleë.
Isfahan
Met 'n bevolking van 2,2 miljoen is Isfahan die derde grootste stad in die land na Teheran en Mashhad. Sy metropolitaanse gebied is volgens die sensus van 2006 met 3,4 miljoen inwoners die tweede grootste in Iran na Teheran. Swaar nywerhede het in die buitewyke van Isfahan ontstaan. Net soos in ander Iranse metropole is lugbesoedeling en verkeersopeenhopings ernstige vraagstukke.
Isfahan is by die kruispunt van belangrike noord-suidelike en oos-westelike roetes geleë wat dwarsdeur Iran loop, waaronder die hoofroete tussen die Kaspiese See en die Persiese Golf. Isfahan was vroeër een van die grootste stede ter wêreld. Dit het veral in die tydperk tussen 1050 en 1722 gefloreer en sy bloeitydperk in die 16de eeu onder die bewind van die Safawiede beleef toe dit vir die tweede keer in sy geskiedenis as hoofstad van die Persiese Ryk gefungeer het.
In 1598 het sjah Abbas I (1588–1629) sy regeringsetel na Isfahan verskuif en besluit om die stad met 'n uitgestrekte kompleks van moskees, paleise, basare, groen ruimtes en lanings bome aan weerskante van strate uit te brei. Paradysstede, wat in die Koran beskryf word, het as voorbeeld vir Abbas I se ambisieuse stadsvernuwing gedien. Isfahan het vervolgens tot 'n belangrike ekonomiese sentrum ontwikkel wat naas sy administratiewe funksie veral op godsdiens en handel gebaseer is. So word die verbintenis tussen geestelike en wêreldlike sfeer en tussen Islamitiese geloof en boukuns in die koningsplein Medan-e Sjah weerspieël waar moskee en basaar aan weerskante ontstaan het.
Geografie
Behalwe vir sy argitektoniese juwele word Isfahan gekenmerk deur sy buitengewone ligging temidde van 'n halfdroë streek, as een van die wêreld se grootste oase-stede, op 'n hoogte van 1 590 meter bo seevlak en met 'n jaarlikse reënval van slegs 147 mm. Die lewensaar van Isfahan is die Zāyandarud, 'n rivier wat 'n uitgestrekte gebied in die westelike Zagros-streek met voldoende neerslae dreineer. Hy voorsien die groot oase in die noordoostelike Zagros-voetheuwels, met Isfahan as sy sentrum en grootste stedelike nedersetting, van water. Hier, tussen die Zagros-bergpieke en die sentrale woestynstreke van Iran, by die kruispunt van die land se twee belangrikste landskappe, is 'n hele reeks van nedersettings gevestig.
Armeense gemeenskap
Sjah Abbas die Grote was 'n internasionaal gesinde heerser wat groot belang in die ontwikkeling van ander lande gestel en 'n verskeidenheid afvaardigings uit die buiteland ontvang het, waaronder veral Europese handelaars en diplomate. Abbas het gou besef dat handels- en ekonomiese bande met die buiteland 'n beslissende rol kon speel in sy voorneme om van sy ryk 'n vooruitstrewende en welvarende land te maak. Ook die hoofstad Isfahan sou voordeel uit hierdie bande trek. So het Abbas 160 000 Armeniërs, wat oorspronklik die Julfa-streek in Azerbeidjan bewoon het, suidwes van Isfahan laat hervestig. Persiese en Armeense oorlewerings verskil ten opsigte van die presiese gebeure. Volgens Armeense bronne is bewoners net drie dae gegun om voorbereidings vir hulle reis te tref en het duisende verdrink toe hulle riviere moes oorsteek.
Nieu-Julfa het gaandeweg tot 'n welvarende nedersetting ontwikkel waar Armeniërs hul Christelike geloof ongestoord kon beoefen. Van plaaslike Moslems is verwag om die Christelike bevolking te respekteer, en enige oortreding in hierdie verband is swaar gestraf.
Armeense handelaars het handelsreise na Europese en Asiatiese bestemmings onderneem om goedere in- en uit te voer en gevorderde kennis en vaardighede uit ander lande aan die plaaslike bevolking te verskaf. Armeense sakemans het tot die welvarendste burgers van Isfahan behoort.
Na gelang Isfahan se stadsgebied na die omgewing uitgebrei het, is steeds meer omliggende nedersettings by die stad ingesluit, so ook Nieu-Julfa. Dit is tans een van die welvarendste stadsbuurte in Isfahan. Plaaslike Armeniërs is tweetalig en naas hulle Armeense moedertaal ook die Iranse landstaal Farsi magtig. Hulle het hul eie klubs en verenigings en mag net soos ander Christene binne hul gemeenskap ook alkoholiese dranke stook en drink. Die Armeense begraafplaas van Isfahan is teen die hellings van die bergpiek Sofeh geleë.
Sneeu
Sneeu (ook bekend as kapok) is 'n soort neerslag in die vorm van kristalagtige waterys. Dit bestaan uit 'n menigte sneeuvlokke wat uit wolke val. Aangesien sneeu uit klein ysdeeltjies saamgestel is, is dit 'n korrelagtige materiaal. Sneeu het 'n oop en dus sagte struktuur tensy dit deur eksterne druk saamgepak word.
Isfahan
Armeense gemeenskap
Die Armeense Vank-katedraal word as die meesterwerk van Christelike boukuns in Iran beskou. Boubedrywighede vir dié sakrale gebou het in die regeringstyd van sjah Abbas II begin en is deur Armeense sakemans befonds, net soos die skilderye in die katedraal se binneruimte. Hierdie kunswerke is deur plaaslike Armeense kunstenaars geskep wat die skilderkuns in Europese lande en kerke aangeleer het en sterk deur Italiaanse en Nederlandse meesters beïnvloed is. Alle skilderye beeld tonele uit die Ou en Nuwe Testament asook die lewe van Jesus Christus uit.
Sneeu
Oorsprong
Sneeu ontstaan uit waterdamp. Waterdamp is watermolekules wat deur die verdamping van water van die aarde se oppervlak af die lug in ontsnap: van die see, van riviere, van mere - van enige plek waar daar water is. Waterdampmolekules is vir die blote oog onsigbaar, tensy dit in 'n digte konsentrasie is, soos wanneer stoom die lug in opstyg.
Isfahan
Armeense gemeenskap
Daar is altesaam dertien Armeense kerke in Isfahan, waarvan die Bethlehem-, Sint Maria- en Sint Joris-kerk die bekendstes naas die Vank-katedraal is.
Sneeu
Oorsprong
Waterdamp kom ook van lewende dinge: plante, diere en die mens. Al hierdie waterdamp is ligter as droë lug en styg en sweef in die lug. ('n Liter droë lug se massa is bv. 1,293 g; 'n liter waterdamp slegs 0,80 g.) Dit akkumuleer naby die grond sowel as in die bolug totdat die lug nie meer waterdamp kan bevat nie. Byvoorbeeld: wanneer ‘n spons heeltemal deurtrek is met water, kan dit nie 'n enkele druppel meer absorbeer nie, selfs al word dit heeltemal onder die water gedruk.
Net so sal lug, wanneer dit al die waterdamp wat dit kan bevat, geabsorbeer het, versadig wees met waterdamp. Hoe warmer die lug is, hoe groter is sy vermoë om waterdamp te bevat. Koue lug sal dus baie gouer versadig wees. Wanneer lug styg, koel dit af. Die vogtige lug wat van die aarde af opstyg, word dus al hoe kouer totdat 'n punt bereik word waar dit nie meer al die waterdamp wat daarin aanwesig is, kan bevat nie. As die lug nog hoër styg, word dit nog kouer en raak die lug oorversadig, sodat die oortollige waterdamp kondenseer om klein waterdruppeltjies of klein yskristalletjies te vorm.
Kristalvorming
Sneeu ontstaan sodra fynste druppeltjies van baie koue water hulle met vaste kristallisasiepartikels soos byvoorbeeld stofdeeltjies verbind en bevries. Hierdie proses begin egter eers by temperature van minder as -12 °C, waarby water in die afwesigheid van kristallisasiekerne selfs by temperature van tot by -40 °C vloeibaar kan wees. Die yskristalle wat hierby begin vorm is minder as 0,1 millimeter groot en val as gevolg van hul toenemende gewig na benede. Vanweë die verskillende stoomdruk van ys en koue water groei hulle steeds verder. Die waterdamp in die lug bevries regstreeks tot ys en bevorder sodoende die kristalle se groei. Die sneeukristalle begin hulle tipiese seshoekige vorm aanneem, waarby weens die besondere struktuur van die watermolekuul net hoeke van onderskeidelik 60° en 120° voorkom.
Die verskillende grondliggende vorms van sneeukristalle is afhanklik van die temperatuur: By laer temperature ontstaan sneeukristalle in die vorm van plaatjies of prismas, terwyl hoër temperature sesarmige dendriete (sterre) laat ontstaan. Ook die lugvogtigheid oefen 'n invloed op die kristalle se groei uit. Die vorming van sneeukristalle laat die temperatuur in 'n wolk styg aangesien die kristalle tydens die vriesproses warmte vrystel, terwyl hulle warmte opneem sodra hulle verdamp.
In die geval van 'n hoë termiek beweeg die kristalle verskeie kere vertikaal deur die atmosfeer, word gedeeltelik opgesmelt en kan weer opnuut kristalliseer. Hierdie proses verander die oorspronklike reëlmatige struktuur en lei tot 'n groot aantal ingewikkelde mengvorme. Dikwels word daar beweer dat twee sneeuvlokke nooit dieselfde sou lyk nie. Die navorsers Bentley en Humphreys het in 1962 meer as 6 000 verskillende kristalvorme getel.
Net soos met hulle groot antal vorme verbaas sneeukristalle ook met hulle simmetrie wat van hulle ook 'n gewilde voorbeeld van die fraktale geometrie gemaak het. Die verskillende vertakkinge groei in 'n sneeukristal steeds op dieselfde manier en blykbaar ook met min of meer dieselfde snelheid, selfs as hulle spitse, waar hulle verder groei, dikwels 'n paar millimeter uitmekaar lê. Moontlik is die groeitoestande aan die spitse van verskillende vergelykbare kernplekke op gelyke tydstippe ook min of meer dieselfdes.
'n Hoë lugvogtigheid bevorder die groei van die mees ingewikkelde en filigrane strukture. By temperature van minder as -30 °C tree gewoonlik geen sneeuvalle meer op nie – die lug is dan te droog vir die vorming van sneeukristalle. Nogtans trek daar onder bepaalde omstandighede nog wolke, waarin al sneeukristalle gevorm het, as gevolg van adveksie saam. Hierdie soort sneeuwolke is gewoon donker, en hoe groter die wolk, hoe groter die vogtigheid. Die wolk laat minder lig deurskyn en word sodoende donker.
Jerusalem-distrik
Die Jerusalem-distrik (Hebreeus: מחוז ירושלים - Mehoz Yerushalayim) is een van Israel se ses distrikte. Die hoofstad en grootste stad is Jerusalem. In 2016 het die distrik 'n bevolking van 1 083 000 gehad.
Sneeu
Sneeuvlokke
Sodra die lugtemperatuur tot vriespunt daal word die yskristalle deur middel van klein waterdruppels aan mekaar vasgeheg, en die sneeuvlokke wat ontstaan lyk soos fyn stukkies watte. Gedurende sterk reën kom sneeuval egter ook by temperature van omtrent 5 °C of ietwat hoër voor, terwyl reën by temperature benede vriespunt soms as sogenaamde ysreën val.
Sneeu het sy wit kleur eweneens aan die yskristalle te danke, waarvan elkeen net soos ys deursigtig is. Die lig van alle siigbare golflengtes word op die oppervlaktes, wat die yskristalle teen die omgewingslug afgrens, geweerkaats en verstrooi. 'n Groot aantal yskristalle wat deurmekaar geposisioneer is lei tot 'n diffuse weerkaatsing, en die sneeu kry 'n wit voorkoms. 'n Soortgelyke verskynsel tree byvoorbeeld ook by sout op wanneer 'n mens poeier en groter kristalle met mekaar vergelyk.
Plasmabrander
'n Plasmabrander werk deur 'n elektriese boog deur 'n gas te ontlaai wat deur 'n beperkte opening gespuit word. Induktief gekoppelde plasmabranders wat radiofrekwensie opwekking gebruik word hoofsaaklik in die halfgeleier- en optiese veselbedrywe gebruik. Daar is ook nuwe ontwikkelinge waar die plasma met mikrogolwe opgewek word en daar sodoende weggedoen kan word met elektrodes. Anders as 'n gewone brander hoef die gas nie 'n brandstof te wees nie en kan dit uit enige gas soos lug, argon, stikstof, suurstof ensovoorts wees. Streng gesproke is enige brander wat met brandstof aangedryf word ook 'n plasmabrander aangesien die vlamme uit 'n plasma bestaan. 'n Plasmabrander word egter onderskei van gewone branders in die opsig dat die plasma nie deur die termiese energie van verbranding opgewek word nie.
Sneeu
Sneeuvlokke
Sodra 'n sneeuvlok op water val veroorsaak dit vanweë die lugborrels wat daarin ingesluit is 'n skril geluid met 'n hoë frekwensie van tussen 50 en 200 kilohertz (wat vir mense egter onhoorbaar is).
Daar word na vlokkerige sneeu as "kapok" verwys.
Geskiedenis
Die heksagonale struktuur van sneeuvlokke was in die Sjinese Keiserryk al in die 2de eeu v.C. bekend. In die weste is hierdie eienskap vir die eerste keer in 1591 deur die Engelse wiskundige Thomas Harriot ontdek, maar nog nie gepubliseer nie. Wetenskaplike werke oor die groot aantal vorme wat sneeukristalle kan aanneem is ook deur Johannes Kepler en Renè Descartes geskryf. Die eerste stelselmatige ondersoek is egter eers deur Ukichiro Nakaya deurgevoer wat in 1936 as eerste wetenskaplike daarin geslaag het om kunsmatige sneeuvlokke te vervaardig en hulle in 1954 in meer as 200 verskillende tipes gekategoriseer het.
Sneeumetings
Sneeu-neerslae word deur middel van gewone reënmeters gemeet. Om hulle teen opgewaaide sneeu te beskerm, word sogenaamde sneeukruise daarop aangebring. Die dikte van 'n sneeulaag word met sneeupeile bepaal, maar kan ook met ultraklank-apparate gemeet word.
Die watergehalte (of waterekwivalent) van 'n sneeulaag en sy digtheid speel 'n belangrike rol in die klimatologie en hidrologie. Ook die sneeugrens, wat sneeubedekte en sneeuvrye gebiede van mekaar skei, is 'n belangrike klimatologiese kensyfer.
Sneeu affekteer vervoer, dus dit is belangrik om veiligheidsrede dat diegene (motor betuurders, trein bestuurders, vlieëniers ens) wie in beheer van enige voertuie wat deur die sneeu reis om die diepte van die sneeu op die vervoerpad self te ken. In sommige gevalle kan die sneeu so diep wees dat die vervoerroete gesluit is, terwyl inligting in ander gevalle via radio of deur merkers bekend gemaak.
Voordele
Wanneer sneeu val, bedek dit die grond met 'n spierwit kombers en vorm die lieflikste natuurtonele. Maar die sneeu is nie deur die natuur slegs as versiering bedoel nie. 'n Swaar sneeuneerslag op die berge beteken 'n groot bron van water. (Die Oranjerivier word so in die berge van Lesotho gevoed.) In die lente smelt die sneeu en lewer water aan die vlaktes; in sommige lande is hierdie sneeu 'n welkome aanvulling vir die lentereëns. Daarbenewens dien die sneeu ook as 'n kombers om die grond teen bevriesing te beskerm.
1524
Die jaar 1524 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 24ste jaar van die 16de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Rusty DeWees
Rusty DeWees (gebore 15 November 1960) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Where the Rivers Flow North (1993), Icebreaker (2000), Pieces of April (2003), en Before I Sleep (2013).
Buitelandse betrekkinge van Lesotho
Die geografiese ligging van Lesotho maak dit uiters kwesbaar vir politieke en ekonomiese ontwikkelings in Suid-Afrika. Die hoofstad van die land is die klein stad Maseru. Die land is 'n lid van baie plaaslike ekonomiese organisasies, waaronder die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap (SAOG) en die Suider-Afrikaanse Doeane-unie (SACU). Lesotho is ook aktief in die Verenigde Nasies, die Afrika-unie, die Beweging van Onverbonde Lande en baie ander internasionale organisasies. Benewens die Verenigde Koninkryk, onderhou die Verenigde State, Suid-Afrika, die Volksrepubliek China, Libië en die Europese Unie almal tans diplomatieke missies in Lesotho. Buitelandse betrekkinge van Lesotho word geadministreer deur die Ministerie van Buitelandse Sake en Internasionale Betrekkinge.
Lesotho het histories oor die algemeen noue bande met die Republiek Ierland (Lesotho se grootste bilaterale hulpskenker), die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk, Duitsland en ander Westerse state gehandhaaf. Alhoewel Lesotho in 1990 besluit het om die betrekkinge met die Volksrepubliek China te verbreek en die betrekkinge met die Republiek China (algemeen bekend as Taiwan) te herstel, het Lesotho weer (soos Suid-Afrika in 1997) betrekkinge met die Volksrepubliek China in 1994 herstel.
Helge Kjærulff-Schmidt
Helge Kjærulff-Schmidt (22 Februarie 1906 – 9 Julie 1982) was 'n Deense akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente I de lyse nætter (1948), Kærlighedsdoktoren (1952), en Father of Four in a Sunny Mood (1971), en in die televisiereeks Matador (1978).
Xanthippos
Xanthippos (Gr. Ξάνθιππος) was 'n welgestelde Atheense politikus en generaal in die vroeë vyfde eeu v.C.. Hy was die seun van Ariphron en vader van Perikles. Xanthippos het in 479 v.C. die amp van eponieme archont in Athene beklee. Xanthippos was direk verantwoordelik vir die ontheffingsgerig van Miltiades die jongere volgend op Miltiades se onvermoë om Paros in 489 v.C. te verower.
Xanthippos is in 484 v.C. geostrakeer.
Cantabrina erecta
Cantabrina erecta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Xanthippos
In 479 v.C. het Xanthippos vir Themistokles, 'n ou teëparty, opgevolg as kommandeur van die Atheense vloot.
Cantabrina erecta
Die spons behoort tot die genus Cantabrina en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1914 deur Ferrer-Hernandez.
Xanthippos
Xanthippos se grootste militêre onderskeiding was sy aanvoering van die Atheense vlootmagte by die beslissende Seeslag van Mykale teen die Perse, 'n stryd wat gevoer is aan die kus van Lydië in Klein-Asië onder die aanvoering van Leotychidas van Sparta.
Ná die Spartane hulself van die Helleense bond onttrek het, het Xanthippos 'n Griekse mag gelei in 'n aanslag teen Sestos, wat deur die Perse ingeneem is na 'n winterbeleg. Die Persiese goewerneur Artayktes het probeer ontsnap, maar is gevangegeneem en deur Xanthippos aan die inwoners van Elaeos oorgelewer ter vergelding, wat Artayktes gekruisig het.
Xanthippos was met Agariste getroud, die broerskind van Kleisthenes.
Bill Skarsgård
Bill Istvan Günther Skarsgård (gebore 9 Augustus 1990) is 'n Sweedse akteur, bekend vir sy rolle in Simple Simon, Allegiant, It, en Hemlock Grove.
Vroeë lewe
Skarsgård is gebore op 9 Augustus 1990 in Vällingby, Swede, as die seun van die akteur Stellan Skarsgård en sy eerste vrou, My Sonja Marie Agnes. Bill het sewe broers en susters: Alexander, Gustaf, Sam, Valter, Ossian, Kolbjörn, en Eija. Drie van hulle, Alexander, Gustaf, en Valter, is ook akteurs. Ossian en Kolbjörn is halfbroers van 'n latere huwelik tussen Stellan Skarsgård en Megan Everett.
Loopbaan
In 2011 is Skarsgård genomineer vir 'n Guldbagge Toekenning vir sy hoofrol as Simon in Simple Simon.
In 2012 wen hy die Europese Filmakademie se Shooting Stars-toekenning op die ouderdom van 21.
In April 2014 verskyn Skarsgård op die voorblad van Hero, 'n tweejaarlikse mansmode-en-kultuurtydskrif, gefotografeer deur Hedi Slimane. In die uitgawe het sy pa met hom 'n onderhoud gevoer. Hy speel as Matthew in die wetenskapfiksieriller The Divergent Series: Allegiant (2016), sy eerste groot Amerikaanse fliek.
In Junie 2016 het Skarsgård die gewilde gruwelskurk Pennywise the Dancing Clown gespeel, in die komende 2017-film It ná 'n ander akteur, Sal Poulter, as gevolg van ander projekte die rol nie meer kon voltooi nie.
In Julie 2017 is daar aangekondig dat Skarsgård 'n gereelde rol in Castle Rock gaan speel as 'n jong man met 'n ongewone regsprobleem.
Rand Daily Mail
Die Rand Daily Mail was 'n Johannesburgse oggendblad van 1902 tot 1985 en word algemeen gereken as die grootste teenstander in die Suid-Afrikaanse pers van die destydse regering.
Rol van die Mail
Die Rand Daily Mail was die eerste koerant in Suid-Afrika wat die probleme van swart mense aangespreek het en het baie van die skandale ontrafel waarin die destydse Apartheidsregering hom bevind het. Die grootste hiervan was die sogenaamde Inligtingsdebakel wat op 3 November 1978 deur die koerant aan die lig gebring is toe die Mail berig het dat regeringsfondse gebruik is om die Washington Star uit te koop en The Citizen te begin. Selfs in 1960 met die slagting by Sharpeville was dit die Mail wat die storie gebreek het en die koerant was ook die eerste wat die toestande in Suid-Afrikaanse tronke rugbaar gemaak het.
Ondergang van die Mail
Van die beroemde redakteurs wat by die Mail betrokke was, was Allister Sparks, Laurence Gandar en Raymond Louw. Na die sluiting van die Mail het verslaggewers soos Irwin Manoim en Anton Harber die Weekly Mail begin, wat tans bekend staan as die Mail & Guardian. 'n Ander voortvloeisel uit die Mail was Business Day, wat ook deur oudpersoneellede van die Mail begin is.
Agtergrond
By S.A.A.N. was die hoofgebruikers van die maatskappy se produksie-, bestuurs-, sirkulasie- en advertensieafdeling die Mail, Sunday Times en Sunday Express. Koste is aan elke koerant toegewys op grond van hulle gebruik van die geriewe, maar die koste wat aan die Mail toegesê is, is geheel en al verkeerd bereken. Met die sluiting van die Mail op 30 April 1985 was die maatskappy se oortrokke rekening R10 miljoen. Slegs 'n maand later, sonder die Mail om die verkeerd berekende en oorskatte koste aan sy kant te absorbeer, het die oortrokke rekening toegeneem tot R40 miljoen (met ander woorde die Mail het in werklikheid 'n aansienlike wins getoon) en is die maatskappy verplig om sy gebou en drukkerye te verkoop net om staande te bly.
Die Mail was die hoeksteen van 'n gedeelde nuusdiens wat saamgewerk het onder die benaming die South African Morning Newspaper Group, wat net 'n vereniging was omdat die koerante verskillende eienaars gehad het. Die Mail en sy vennote in die vereniging, die Cape Times in Kaapstad, The Mercury in Durban, die Eastern Province Herald (tans The Herald) in Port Elizabeth en die Daily Dispatch in Oos-Londen het hulle nuusdienste saamgegooi wat al die koerante in staat gestel het om toegang te hê tot alle verslaggewers – tussen 250 en 300 – se werk.
Die Mail het 'n reuse-bydrae gelewer, deels omdat dit in die land se grootste stad geleë was, waar die meeste van die nuus gebeur het. In 'n stadium het die Mail een storie gebruik van die Cape Times vir elke 14 Mail-stories wat die Cape Times gebruik het. Vir die kleiner dagblaaie was die verhouding een tot 22.
Skielik, met die sluiting van die Mail, was die groot nuusgaarder en -verspreider weg en het die kuskoerante gesukkel om hulle vorige standaard te handhaaf. Die Suid-Afrikaanse Persagentskap (Sapa) het net so swaar gekry, want dit tree op 'n koöperatiewe grondslag op deur nuus in te samel van al die koerante wat daaraan behoort en dit dan weer na al die ander te versprei. Sapa het sy grootste nuusbydraer verloor.
Selfs die Afrikaanse pers het gekla oor die sluiting van die Mail, want hulle het elke uitgawe van die Mail verslind vir storie-idees oor hoe hulle die opposisie kon aanval. Skielik was die bron iets van die verlede. Maar dit was nie die enigste Afrikaners wat die koerant gelees het nie. 21% van sy lesers was Afrikaanssprekendes wat die koerant gelees het, want, soos hulle aan Raymond Louw, oudredakteur, gesê het: "Ons glo nie alles wat die regering vir ons vertel nie; ons wil weet wat aangaan en ons wil ook weet wat die ander kant dink." Buitelandse korrespondente het met die hande in die hare gesit oor die verlies van 'n betroubare bron vir hulle verslae oor wat in Suid-Afrika gebeur.
Invloed
Daar is al gesê die Mail het gepreek vir die bekeerdes, maar dit was onwaar, want deur die Morning Group, Sapa, buitelandse korrespondente en onregstreeks deur die Afrikaanse pers het die koerant 'n ontsaglike groot groep lesers gehad. Daar was ook baie "onbekeerde" lesers, waarvan talle sakelui maar ook uit ander dele van die samelewing, wat nie met die koerant se politieke standpunt saamgestem nie, maar dit wel gelees het omdat hulle 'n oggendblad nodig gehad om vir hulle te vertel wat in die wêreld gebeur. Dit was voor die dae van televisie in Suid-Afrika en ook voor die bekendstelling van The Citizen as enigste ander Engelstalige, Johannesburgse oggendblad in 1976.
Ryan Cox
Ryan Cox (Kemptonpark, 9 April 1979 - aldaar, 1 Augustus 2007) was 'n Suid-Afrikaanse padfietsryer.
Cox neem sedert 1987 aan fietsry deel en word in 2000 lid van die Amore e Vita-fietsryspan. Gedurende 2002 ry hy vir die Duitse Team Cologne-fietsryspan.
Rand Daily Mail
Invloed
Twee Amerikaanse akademici, professor in joernalistieke studies John C. Merrill en medeprofessor Harold A. Fisher, het die Mail in 1980 ingesluit by hulle lys van die wêreld se 50 voorste dagblaaie.
Sirkulasie
Die Mail se sirkulasie was 144 284 in 1973 en 109 819 in 1982, steeds naas The Star met 178 975 in daardie jaar die grootste dagblad in die land.
Ryan Cox
Cox was sedert 2003 'n spanlid van die Barloworld-fietsryspan. Hy was in 2004 en 2005 besonder suksesvol en is eerste in die nasionale fietsry-kampioenskappe van Suid-Afrika.
In Julie 2007 het hy 'n vaskulêre operasie ondergaan in Frankryk, maar het kort daarna tuis in Suid-Afrika komplikasies gekry. Die hoofslagaar in sy linkerbeen het gebars, hy het in die Kemptonparkse Hospitaal 'n noodoperasie ondergaan waartydens dokters om sy lewe geveg het, maar hy het nogtans gesterf.
Kriptografie
Kriptografie (vanuit Grieks kryptòs, "Weggesteek", en gràphein, "om te skryf") is tradisioneel, die studie van tegnieke om inligting vanaf die normale leesbare formaat na 'n formaat om te skakel wat vir ongewenste partye wat mag toegang verkry tot die kommunikasiekanaal, onverstaanbaar te maak. Verder word gepoog om dit so moeilik as moontlik te maak om te ontsyfer sonder die geheime kennis (sleutel) wat as invoer tot die ontsyferingsalgoritme dien. In die verlede is kriptografie ingespan om geheimhouding tydens strategies belangrike kommunikasie te verseker (tipies kommunikasie van spioene, militêre leiers, en diplomate).
In die laaste paar dekades van die 20ste eeu het die toepassing van kriptografie uitgebrei na die versekering van ander partye se identiteit soos met digitale handtekeninge en digitale kontant. Verder is kriptografie meer en meer ingespan om burgerlikes se privaatheid te beskerm. Dikwels is die tegnologie ingebou in die infrastruktuur vir rekenaar- en telekommunikasie en is die gebruikers nie eers bewus van die gebruik daarvan nie.
Kripto-analise is die studieveld wat hom bemoei met die metodes om kriptografie te ontsyfer. Kripto-analise en kriptografie word dikwels saam gegroepeer onder die omvattende term kriptologie wat dus al die fasette van die vakgebied beslaan. In praktyk word "kriptografie" egter ook gebruik wanneer daar na dié vakgebied in sy geheel verwys word.
Kriptografie is 'n interdissiplinêre vak wat ontleen uit vele ander studievelde. Voor die ontstaan van rekenaars was dit gewoonlik nou verbind met taalkunde. Deesdae het die klem na die tegniese aspekte van die wiskunde verskuif, veral getalleteorie, inligtingsteorie, berekende kompleksiteit, statistiek en diskrete wiskunde.
Verwante studievelde is steganografie — die studie van die verbloeming van die bestaan van 'n boodskap, waar daar gekonsentreer word op tegnieke om die bestaan van boodskappe te versteek eerder as om inhoud te verander (bv. microdots, of onsigbare ink — en verkeersanalise, wat die analise van kommunikasiepatrone, om geheime inligting te ontsyfer, behels.
Terminologie
Die oorspronklike inligting wat beskerm moet word deur kriptografie word klare teks (Engels: plaintext) genoem. Versluiering (Engels:Encryption) is die proses om die klare teks na 'n onleesbare vorm ook syferteks of soms syfergram genoem, om te skakel.
Ontsyfering (Engels:Decryption) is die omgekeerde proses wat dan die omskakeling van die syferteks na klare teks toe, behels. 'n Syferkode is die algoritme vir versluiering en ontsyfering. Die syferkode word normaalweg deur 'n sleutel beheer — 'n geheime stukkie inligting wat bepaal hoe die syferteks geskep word. Die protokol spesifiseer die besonderhede van hoe die syferkodes gebruik moet word om die taak te verrig.
In alledaagse taal word 'n geheime "kode" en "syferkodes" dikwels in 'n sinonieme verband gebruik. In kriptografie het die term egter 'n spesiale tegniese betekenis: 'n Geheime kode is 'n metode wat gebruik word in klassieke kriptografie waar kodewoorde die klare teks vervang (bv. "Lekker braai" vervang "Val aan met eerste lig"). Klassieke syferkode vervang of herrangskik individuele letters volgens 'n algoritme (bv. "val aan met eerste lig" word nou "bsd vvd ssf klarde ddo" deur vervanging). Die geheime inligting in 'n kode word gespesifiseer deur 'n kodeboek.
Kripto-analise
'n Kripto-analis kan as die natuurlike vyand van die Kriptograaf gesien word. Die rolle is egter aanvullend aangesien dit nodig is om kripto-analise te verstaan om veilige kriptografie te kan skep.
Daar bestaan 'n wye verskeidenheid kripto-analitiese aanvalsmetodes: 'n Belangrike onderskeid wat getref kan word draai rondom watter kennis die aanvaller kan bekom en wat hy kan doen om meer geheime inligting te verkry, bv. het die kripto-analis toegang tot die syferteks? Het hy of kan hy van die gewone teks raai? Kan hy kies om klare teks te laat versluier volgens dieselfde algoritme en sodoende die wiskundige verband tussen die gewone teks en syferteks vas te stel?
Indien 'n kriptografiese stelsel 'n sleutel of sleutelwoord gebruik is dit vatbaar vir 'n uitgebreide soektog metode en is tipies die swakste skakel in sodanige stelsels.
Geskiedenis van kriptografie
Kriptografie het 'n lang en kleurvolle geskiedenis. Die vroegste vorms van geheimskrif het slegs 'n pen en papier vereis. Vroeg in die twintigste eeu is verskeie masjiene ontwerp om die versluiering van inligting moontlik te maak wat rotortipe masjiene soos die bekende Enigma wat in die Tweede Wêreldoorlog gebruik is, insluit. Die syferkode wat deur hierdie tipe masjiene teweeg gebring is, het kripto-analise baie ingewikkelder gemaak. Die Enigma se kode is byvoorbeeld eers ontsyfer na 'n intensiewe poging en nadat 'n masjien gekonfiskeer is.
Met die aanvang van digitale rekenaars en elektronika, kon baie komplekse syferkodes geïmplementeer word. Omdat rekenaars met binêre kombinasies werk en nie slegs afhanklik is van die 26 letters van die alfabet wat tipes in die meganiese syfermasjiene gebruik is nie, bied die syferkode meer weerstand teen kripto-analitiese aanvalle.
Groepsdruk
Groepsdruk is die benaming wanneer een sosiale groep (gewoonlik van dieselfde ouderdom) druk op 'n bepaalde persoon (of kleinere groep) uitoefen om hul gedrag te verander sodat dit met dié van die groter groep ooreenstem. Dit kan sowel positief of negatief wees afhangende van die bepaalde onderwerp, voorkeure in musiek en kleredrag of uitkyk op die lewe.
William Tracy
William Tracy (1 Desember 1917 – 18 Julie 1967) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Angels with Dirty Faces (1938), The Shop Around the Corner (1940), Terry and the Pirates (1940), en Tanks a Million (1941).
Groepsdruk
Groepsdruk (of sosiale druk) is die direkte invloed wat ŉ mens se portuurgroep op hom of haar uitoefen. Groepsdruk vind plaas wanneer ŉ individu aangemoedig word om sy of haar portuur se voorbeeld te volg deur houdings, waardes of gedrag te verander om by dié van die individu of groep wat invloed uitoefen, te pas.
Daar is heelwat navorsing gedoen oor groepsdruk se uitwerking op kinders en tieners, en in die populêre diskoers word die term meestal in die konteks van daardie ouderdomsgroepe gebruik. Die algemene navorsingstemas wanneer dit by kinders kom, is hul vermoë om onafhanklik besluite te neem, terwyl navorsing onder adolessente grootliks op die uitwerking wat groepsdruk op seksuele gedrag en dwelmmisbruik het fokus. Groepsdruk kan individue van alle etniese groepe, geslag en ouderdomme egter beïnvloed. Dit word nie meer bloot gedurende persoonlike interaksie uitgeoefen nie, maar ook op digitale platforms. Sosiale media bied geleenthede vir adolessente en volwassenes om groepsdruk op ŉ daaglikse basis te ervaar. Navorsing dui daarop dat nie net individue nie, maar ook organisasies soos groot korporasies, vatbaar is vir groepsdruk, soos die druk van ander maatskappye in hul bedryf of van die hoofkantoor.
Kinders
Nabootsing speel ŉ belangrike rol in kinders se lewens. In hul soeke na vaardighede en tegnieke om in hul eie lewens toe te pas, hou kinders die gedrag en gesindhede van die mense rondom hulle fyn dop. Kinders is van jongs af bewus van hul posisie in die sosiale hiërargie: hulle onderwerp hulle instinktief aan volwassenes se oordeel en die meerderheid se opinie.
Soortgelyk aan die Asch ooreenstemming-eksperimente, het 'n studie oor groepe voorskoolse kinders getoon dat hulle deur hul maats beïnvloed is om hul mening na ŉ duidelik verkeerde een te verander. Elke kind het 'n boek ontvang met twee stelle foto's op elke bladsy – groepe van verskillende groottes diere op die linkerkant van die bladsy en een dier op die regtekant – en elke kind is gevra om die grootte van die enkele dier aan te dui. Al die boeke het dieselfde gelyk, maar die laaste kind sou soms 'n boek kry wat anders was. Die kinders het om die beurt ŉ antwoord oor die grootte gegee en die kind wat getoets is, is laaste gevra. Voordat hy of sy aan die beurt gekom het, was daar egter 'n groep kinders wat deel van die navorsers se span gevorm het. Soms het die kinders wat voor die getoetsde kind geantwoord het, almal ŉ verkeerde antwoord gegee. Wanneer die laaste kind dan in die teenwoordigheid van die ander kinders gevra is, het daardie kind dikwels dieselfde antwoord as sy of haar portuurgroep gegee. Wanneer die kinders egter toegelaat is om hul antwoorde privaat vir die navorser te gee, het die kinders heelwat minder onder groepsdruk geswig en sodoende die belangrikheid van ŉ portuurgroep se fisiese teenwoordigheid, wanneer dit by meningsvorming kom, geïllustreer.
Selfs klein kindertjies is vatbaar vir groepsdruk, maar daardie druk kan ook gebruik word om positiewe verandering mee te bring.
Adolessente
Hoewel sosiaal aanvaarde kinders dikwels die meeste geleenthede en die meeste positiewe ervarings het, dui navorsing daarop dat sosiale aanvaarding (om in die gewilde groep te wees) die waarskynlikheid vir risikogedrag verhoog, afhangend van die groep se norme. Gewilde kinders swig dikwels die maklikste onder groepsdruk omdat hulle die meeste waarde aan hul portuurgroep se opinies heg. Geslag speel ook ŉ rol in die hoeveelheid groepsdruk wat ŉ adolessent ervaar: meisies ervaar baie meer druk om by die groep in te pas.
Groepsdruk word algemeen as ŉ groot bydraende faktor beskou wanneer dit by die gebruik van verskeie dwelmmiddels soos nikotien en alkohol kom, veral onder adolessente.
Groepsdruk het verskeie negatiewe gevolge. Dit kan tot depressie, ongewildheid, seksuele losbandigheid en dwelmmisbruik lei.
Sosiale Media
Sosiale media skep ŉ massiewe nuwe digitale arena vir groepsdruk en invloed. Navorsing dui daarop dat sosialemediagebruik 'n verskeidenheid van voordele inhou, soos verhoogde sosialisering, blootstelling aan idees en meer selfvertroue. Daar is egter ook bewyse van negatiewe invloede, soos druk wat advertensies uitoefen, blootstelling aan onvanpaste gedrag en/of dialoog, en vals nuus. Hierdie soorte digitale groepsdruk kom onder die jeug, volwassenes en besighede voor. In sommige gevalle kan mense gedruk voel om 24/7 beskikbaar te wees of om perfek te wees. Gedrag en die invloed daarvan op sosiale media kan tot veranderinge in identiteit, selfvertroue, of gewoontes in die werklike lewe lei. Dit geld vir kinders, adolessente en volwassenes.
Notebalk
In Westerse musieknotasie is die notebalk of balk ’n stel van vyf horisontale lyne en vier spasies wat elk ’n ander musikale toonhoogte; of, in die geval van ’n perkussiebalk, verskillende slaginstrumente voorstel. Gepaste musieksimbole word op die balk geplaas volgens hulle ooreenstemmende toonhoogte of funksie na gelang van die bedoelde effek wat dit moet skep. Musieknote word volgens toonhoogte geplaas, note van slaginstrumente volgens instrument, en rustekens en ander simbole word volgens konvensie geplaas.
Die absolute toonhoogte van elke lyn van ’n balk vir nieslaginstrumente word aangedui deur die plasing van ’n sleutelsimbool by die gepaste vertikale posisie aan die linkerkant van die balk (moontlik gewysig deur konvensies vir spesifieke instrumente). Byvoorbeeld, die diskantsleutel, wat ook as die G-sleutel bekend staan, word op die tweede lyn (van onder af getel) geplaas, wat daardie lyn vasstel as die toonhoogte van die eerste G bo middel-C.
Die lyne en spasies word van onder na bo genommer; die onderste lyn is die eerste lyn en die boonste lyn is die vyfde lyn.
Die notebalk is soortgelyk aan ’n wiskundige grafiek van van toonhoogte ten opsigte van tyd. Toonhoogtes van note word getoon deur hulle vertikale posisie op die balk en note word van links na regs gespeel. Anders as by ’n grafiek hang die aantal halftone wat deur ’n vertikale trap van ’n lyn tot ’n aanliggende spasie aangedui word van die toonsoort af, en die presiese tydsberekening van die begin van elke noot is nie direk eweredig aan sy horisontale posisie nie; die presiese tydsberekening word eerder bepaal deur die musieksimbool wat vir elke noot gekies word, saam met die tempo.
’n Tydmaatteken regs van die sleutel dui die verhouding tussen die tydtelling en nootsimbole aan, terwyl maatstrepe note op die balk in mate saamgroepeer.
Posisie op die balk
Presies watter posisies op die balk watter note verteenwoordig, word bepaal deur ’n sleutel wat aan die begin van die balk geplaas word. Die sleutel identifiseer ’n spesifieke lyn as ’n spesifieke noot, en al die ander note word vasgestel in verhouding tot daardie lyn. Byvoorbeeld, die diskantsleutel plaas die G bo middel-C op die tweede lyn. Die interval tussen naasliggende posisies op die balk is een trap in die diatoniese toonleer. Wanneer die note wat deur die posisies op die balk deur ’n sleutel vasgestel is, kan hulle gewysig word deur die toonsoortteken, of deur toevallige tekens by individuele note. ’n Balk sonder ’n sleutel kan gebruik word om ’n stel klanke voor te stel wat deur slaginstrumente voortgebring word. Dan stel elke lyn gewoonlik ’n ander instrument voor.
Ensemblebalke
’n Enkele vertikale lyn wat aan die linkerkant van etlike balke getrek word, skep ’n sisteem, wat aandui dat die musiek op al die balke gelyktydig gespeel moet word. ’n Hakie is ’n bykomende vertikale lyn wat balke verbind om groeperings van instrumente te toon wat as ’n eenheid optree, soos die strykafdeling van ’n orkes. ’n Balkhakie word ook gebruik om etlike balke te verbind wat ’n enkele instrument, soos ’n klavier, orrel, harp of marimba verteenwoordig. Soms word ’n tweede hakie gebruik om instrumente wat in pare gegroepeer word, soos die eerste en tweede hobo's, of die eerste en tweede viole in ’n orkes aan te dui. In party gevalle word ’n balkhakie in plaas van ’n hakie vir hierdie doel gebruik.
Wanneer meer as een sisteem op ’n bladsy verskyn, word twee parallelle diagonale strepe aan die linkerkant van die partituur geplaas om hulle te skei.
Vierstemmige vokale SATB-toonsettings, veral in gesangeboeke, gebruik ’n divisi-notasie op ’n tweebalksisteem met die sopraan- en altstemme op die boonste balk en die tenoor- en basstemme op die onderste balk.
Groot balk
Wanneer musiek op twee balke deur ’n balkhakie verbind word of bedoel is om tegelyk deur ’n enkele speler gespeel te word (gewoonlik by ’n klawerbordinstument of die harp), word ’n groot balk geskep.
Die boonste balk het gewoonlik ’n diskantsleutel en die onderste balk ’n bassleutel. In hierdie geval lê middel-C tussen die twee balke en kan dit op die eerste hulplyn onder die boonste balk op op die eerste hulplyn die onderste balk geskryf word.
Wanneer die klavier of die harp gespeel word, word die boonste balk gewoonlik met die regterhand gespeel en die onderste balk met die linkerhand. In orrelmusiek bestaan ’n groot balk uit drie balke, een vir elke hand op die manuale en een vir die voete op die pedale.
Geskiedenis
Vroeë Westerse Middeleeuse notasie is met neume geskryf, wat nie presiese toonhoogtes bepaal het nie, maar net die vorm van die melodieë, d.w.s. wat aangedui het wanneer die musikale lyn styg of daal. Dit is waarskynlik as geheuehulpmiddele gebruik vir melodieë wat deur herhaling uit die kop geleer is.
Gedurende die 9e tot 11e eeu is ’n aantal stelsels ontwikkel om toonhoogte meer presies vas te lê, insluitende diastemiese neume waarvan die hoogte op die bladsy ooreengestem het met hulle toonhoogte (Longobardiese en Beneventaanse manuskripte uit Italië uit ongeveer 1000 n.C toon hierdie tegniek). Digrafiese notasie, wat lettername soortgelyk aan moderne nootname saam met die neume gebruik het, is vir ’n kort rukkie in ’n paar manuskripte gebruik, maar ’n aantal manuskripte het een of meer horisontale lyne gebruik om spesifieke toonhoogtes aan te dui. Die verhandeling Musica enchiriadis (900 n.C.) gebruik Dasianotasie om spesifieke toonhoogtes aan te dui, maar die hedendaagse gebruik van balklyne word toegeskryf aan Guido van Arezzo (990-1050 n.C.), wie se balk met vier lyne vandag nog in publikasies van Gregoriaanse cantus gebruik word (al word die rooi en geel kleure wat hy aanbeveel het, nie gebruik nie). Balke met vyf lyne het in die 13e eeu in Italië begin verskyn, en balke met vier, vyf en ses lyne is nog tot in 1600 gebruik.
Rain Phoenix
Rain Phoenix (gebore 21 November 1972) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Even Cowgirls Get the Blues (1993), Happiness (1998), O (2001), en Hitch (2005).
Patric Cilliers
Patric Cilliers (gebore op 3 Maart 1987 in Pietermaritzburg) is 'n Suid-Afrikaanse beroepsrugbyspeler. Hy speel op stut vir die Stormers (in die Superrugbykompetisie) en vir die Westelike Provinsie in die Curriebekerreeks. Hy het al 6 rugbytoetse vir die Springbokke gespeel.
Hannibal (TV-reeks)
Hannibal is 'n Amerikaanse televisiereeks (in die genre sielkundige riller) wat ontwikkel is deur Bryan Fuller vir NBC. Die reeks is gebaseer op karakters en temas uit Thomas Harris se romans Red Dragon (1981), Hannibal (1999), en Hannibal Rising (2006), met die fokus op die verhouding tussen die karakter Will Graham, 'n spesiale ondersoeker van die FBI (gespeel deur Hugh Dancy), en Dr. Hannibal Lecter (gespeel deur Mads Mikkelsen), 'n forensiese psigiater wat bestem is om Graham se mees uitgeslape vyand te word, maar wat ook die enigste persoon is wat hom werklik verstaan.
Die reeks het kritiese lof ontvang, met veral die vertolkings van die hoofakteurs en die visuele styl van die reeks wat geprys is. Die eerste twee seisoene het die Saturn-toekenning ontvang in die kategorie Beste Netwerk Televisiereeks, terwyl beide Mikkelsen en Dancy die toekenning vir Beste Akteur gewen het, met Laurence Fishburne wat die toekenning vir Beste Ondersteunende Akteur ontvang het vir sy vertolking in die tweede seisoen. Die derde en finale seisoen het die eerste Saturn-toekenning vir Beste Aksie-Riller Televisiereeks gewen, terwyl gaskunstenaar Richard Armitage die toekenning gewen het vir Beste Onderteunende Akteur. Die reeks het 'n kultusaanhang en word deur baie kritici en gehore beskou as een van die beste reekse van die riller-genre, en een van die beste televisiereekse ooit.
Carteriospongia
Carteriospongia is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Brooke Bloom
Brooke Bloom is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente All the Boys Love Mandy Lane (2006), He's Just Not That Into You (2009), Extremely Loud & Incredibly Close (2011), en She's Lost Control (2014).
William Traylor
William Traylor (8 Oktober 1930 – 23 September 1989) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Postman Always Rings Twice (1981), The Adventures of Buckaroo Banzai Across the 8th Dimension (1984), Fletch (1985), en Dead Bang (1989).
Outonome gebied
'n Outonome gebied is 'n gebied wat tot 'n bepaalde land behoort, maar sy eie wette en gewoonlik ook sy eie regering het, wat nogtans beperkte bevoegdhede besit.
Buitelandse betrekkinge en nasionale verdediging is gewoonlik aan die sentrale regering van die land voorbehou. Watter ander bevoegdhede die outonomie gebied het kan wissel van gebied tot gebied. Dit kan byvoorbeeld wees dat dit 'n ander amptelike taal het, soos in die geval van die Faroëreilande.
Naoki Soma
Naoki Soma (gebore 19 Julie 1971) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Summer Phoenix
Summer Phoenix (gebore Bottom, 10 Desember 1978) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Faculty (1998), Esther Kahn (2000), en The Believer (2001). Sy is die jongste sib van die akteurs en aktrises River Phoenix, Rain Phoenix, Joaquin Phoenix, en Liberty Phoenix.
Venterspruit (dubbelsinnig)
Die naam Venterspruit kan enige van hierdie beteken:
1525
Die jaar 1525 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 25ste jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Brandon deWilde
Brandon deWilde (9 April 1942 – 6 Julie 1972) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Member of the Wedding (1952), Shane (1953), Hud (1963), en In Harm's Way (1965).
Ouagadougou
Ouagadougou ([ˌwɑːɡəˈduːɡuː]) is die hoofstad en grootste stad van Burkina Faso, asook die administratiewe, kommunikasie, kulturele en ekonomiese sentrum van dié land. Die stad se naam word dikwels verkort na Ouaga en die inwoners word ouagalais genoem. Die spelling van die naam "Ouagadougou" is afgelei van die Franse spelling algemeen in die voormalige Franse kolonies in Afrika. As die Engelse ortografie gebruik was (soos in Ghana of Nigerië), sou die spelling "Wagadugu" gewees het.
Ouagadougou se primêre nywerhede is voedselverwerking en tekstiel. Dit word bedien deur 'n internasionale lughawe, met spoorverbindings na Abidjan in die Ivoorkus. Daar is geen spoordiens na Kaya nie. Daar is 'n teerpad na Niamey, Niger, suid na Ghana, en na die suidweste tot in die Ivoorkus. Ouagadougou was die perseel van Ouagadougou se Groot Mark, een van die grootste markte in Wes-Afrika, wat afgebrand het in 2003 maar sedertdien heropen het. Ander besienswaardighede sluit in die Nasionale Museum van Burkina Faso, die Moro-Naba Palace (plek van die Moro-Naba seremonie), die Nasionale Museum van Musiek en 'n paar handwerkmarkte.
Geskiedenis
Die naam van die stad is blykbaar afkomstig van Woogho do, 'n deel van 'n frase waarmee die Mogho Naba Oubri in die elfde eeu aan die oorspronklike inwoners, wie se grondgebied hy pas bewoon het, hul plek genoem het. Dit beteken "plek waar eer betaal word". Nadat die land onafhanklik geword het, was die stad nog steeds 'n relatief beskeie provinsiale hoofstad met skaars meer as 60 000 inwoners en 'n beboude gebied van ongeveer 25 km². Daarna het die groei vinnig verloop: in 1981 het die stad ongeveer 375 000 inwoners gehad en ongeveer 58 km² beslaan; in 2002 1 200 000 inwoners op ongeveer 160 km² (IGB-syfers).
Ware Jesuskerk
Die Ware Jesuskerk (Mandarynse Sjinees: <rb>真</rb><rp>[</rp><rt>Zhēn</rt><rp>]</rp> <rb>耶</rb><rp>[</rp><rt>Yē</rt><rp>]</rp>  <rb>穌</rb><rp>[</rp><rt>sū</rt><rp>]</rp>  <rb>教</rb><rp>[</rp><rt>Jiào</rt><rp>]</rp>  <rb>會</rb><rp>[</rp><rt>Huì</rt><rp>]</rp> ) is deel van die Pinksterkerke. Die Ware Jesuskerk het ontstaan in 1917 in Beijing, onder die Engelse naam (True Jesus Church ). Hulle glo eerstens in die Bybel en dat alles wat daarin staan waar is; dat mens ná bekering na Christendom gedoop word en daarna in tale kan begin praat wanneer die Heilige Gees in hulle leef. Hulle glo nie net dat mense genees kan word wanneer daar vir hulle gebid word nie, maar dit is algemeen om genesings, en ander wonderwerke te ervaar.