cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dakar-beraad
Agtergrond
Die IDASA-afvaardiging het vanaf Londen na Dakar gevlieg en is op die lughawe deur die Senegalese hoof van protokol in die BBP-sitkamer ontmoet en toe deur motorfietsryers na hul hotel begelei waar die konferensie sou plaasvind en is daar deur die ANC-afvaardiging ontmoet. Tydens die konferensie sou die afgevaardigdes onthale by Presidensiële Paleis en die Minister van Onderwys-woning bywoon. Die konferensie het op 9 Julie begin en sou op 12 Julie eindig.
Die afgevaardigdes het in hul voorlegging hul kommer uitgespreek oor geweld in Suid-Afrika en die impak daarvan op burgerlikes, terwyl die ANC-lede uiteengesit het waarom hulle 'n gewapende stryd begin het terwyl alle ander vreedsame strategieë om rassebeleidsverandering in Suid-Afrika te bewerkstellig misluk het en dat aanvalle op sagte teikens was nie 'n beleid nie en dat beheer oor sy gewapende kaders in die land nie altyd moontlik was nie. Dit was vir die afgevaardigdes tydens die samesprekings duidelik dat die ANC bereid was om met die regering te onderhandel maar dat sekere voorwaardes sou moet voldoen word wat die vrylating van politieke gevangenes en die ontbanning van verbode organisasies in die land ingesluit het.
Die ANC het in die bespreking oor 'n Handves van Regte gesê hy het nie 'n probleem daarmee nie, maar sal nie voorregte in so 'n wetsontwerp waarborg nie. Dit het 'n versekering uitgespreek dat die Afrikaanse taal sowel as sy kulturele identiteit beskerm sal word en dat alle mense se kulturele erfenisse beskerm moet word.
Wat die toekomstige Suid-Afrikaanse ekonomie betref, is die ANC se beleid steeds deur die Vryheidsmanifes beheer en dat een of ander vorm van nasionalisering nodig sou wees om die ekonomiese en rykdom wanbalanse reg te stel en dat enige nasionalisering nie onmiddellik sou plaasvind nie en konsultasie tussen sakeonderneming en die regering in die toekoms sou plaasvind.<name=DISA01/> Gesondheid, behuising en onderwys was sleutelareas wat die ANC sou heraanspreek.
Aan die einde van die konferensie is 'n verklaring deur die deelnemers vrygestel wat verklaar dat 'n onderhandelde skikking in Suid-Afrika verkies word en dat die grootste struikelblok die Suid-Afrikaanse regering se onwilligheid om te onderhandel is, en die afgevaardigdes het kommer uitgespreek oor die vlak van onbeheerde geweld in die land. 'n Veerbootreis is toe na die Gorée-eiland gereël en hulle het die Maison des Esclaves en sy museum besoek ter herinnering aan die Nederlandse slawehandel in Wes-Afrika.
Afsluiting
Aan die einde van die konferensie het die twee groepe Senegal verlaat op 'n besoek aan Burkina Faso en Ghana. Veertig Suid-Afrikaanse afgevaardigdes sou op 21 Julie 1987 terugkeer en is op die lughawe deur honderd betogers van die Afrikanerweerstandsbeweging onder leiding van Eugène Terre’Blanche ingewag. Plakkate sou die afgevaardigdes daarvan beskuldig dat hulle verraaiers, kommuniste en terroriste is. Geen nuuskonferensie is deur die afgevaardigdes gehou nie, aangesien dit deur die polisie verbied is en hulle is via 'n agteringang vanaf Jan Smuts Internasionale Lughawe begelei. Frederick Van Zyl Slabbert en dr. Alex Boraine sou op 31 Julie na Suid-Afrika terugkeer. Die regerende Nasionale Party het die gesprekvoering veroordeel, bekommerd oor die legitimiteit wat die konferensie aan die ANC en die regeringsbeheerde Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK) gegee het en Afrikanerkoerante was krities. Daar is gesê dat Engelse koerante krities en lou is teenoor die konferensie. Regeringsamptenare sou hul mening privaat uitspreek dat hulle dink die konferensie sal die regering se eie inisieerders verhinder. Op die ou end het die konferensie die ys gebreek en sou dit vir 'n Afrikanerregering aanvaarbaar maak om in die toekoms met die ANC te onderhandel om 'n moontlike politieke skikking. Verdere vergaderings is gehou toe Suid-Afrikaanse sakemanne met die ANC vergader het, Universiteit Stellenbosch-studente sou in Lusaka vergader en IDASA sou verdere vergaderings in Duitsland, Verenigde State, Frankryk, Zambië en Zimbabwe reël.
Ander
Abdou Diouf - Senegalese president Danielle Mitterrand - vrou van die Franse president
Sidney Blackmer
Sidney Blackmer (13 Julie 1895 – 6 Oktober 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Count of Monte Cristo (1934), In Old Chicago (1938), High Society (1956), en Rosemary's Baby (1968).
Lisa Aldenhoven
Lisa Aldenhoven is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mad Max (1979) en Brilliant Lies (1996), en in die televisiereekse The Young Doctors (1976) en Cop Shop (1977).
Emma Louw
Emma Louw (* 7 Februarie 1917, Ermelo – onbekend) is een van die eerste vroulike Afrikaanse joernaliste en digters. In die 1940's skryf sy tydskrifpoësie onder die skuilnaam C. en onder haar getroude naam, Emma Horn, doen sy ook belangrike genealogiese navorsing.
Skryfwerk
Sy skryf tydskrifpoësie in die veertigerjare onder die skuilnaam C. en publiseer Venster in die stad in 1947. Dit bevat hoofsaaklik stemmingsverse oor die heimwee en eensaamheid in die stad. Die oorheersende tema is ’n jong liefde wat smag na vervulling, met die verlange om uit die stad terug te keer na die natuur. Hoewel die verse tref deur hulle openhartigheid, ontbreek dit aan werklik diepgaande inhoud. Van haar gedigte word opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte.
Pous Johannes
Pous Johannes kan verwys na 'n aantal pouse (en/of teenpouse) van die Rooms-Katolieke Kerk (vir pouse met die naam Johannes van die Koptiese Kerk sien Pous Johannes (Kopties)) nl.:
Franz Wilhelm Junghuhn
Friedrich Franz Wilhelm Junghuhn (26 Oktober 1809, Mansfeld, Duitsland – 24 April 1864, Lembang, Bandung, Wes-Java) was 'n Duits-Nederlandse plantkundige en geoloog. Sy vader, Friedrich Junghuhn, was 'n haarkapper en chirurg. Sy moeder was Christine Marie Schiele. Junghuhn het in Halle, Sakse-Anhalt medies studeer, en ook in Berlyn vanaf 1827 tot 1831 waartydens hy (in 1830) 'n stuk oor sampioene in ''Limnaea. Ein Journal für Botanik'' gepubliseer het.
Vroeë lewe
As student het Junghuhn aan depressie gely en selfmoord probeer pleeg. Hy het in 'n tweegeveg betrokke geraak en is getref deur 'n koeël. Waarskynlik onbekend aan hom, sterf sy teenstander aan die wonde wat hy opdoen. Junghuhn het hierna gevlug en vervolging ontduik deur diens as chirurg in die Pruisiese leër te aanvaar, maar is ontdek en tot tien jaar gevangenisstraf gevonnis. Hy het voorgegee dat hy kranksinnig is en daarin geslaag om in die herfs van 1833 te ontsnap. Hy was kortstondig 'n lid van die Franse Vreemdelegioen in Noord-Afrika, maar is ontslaan weens swak gesondheid. In Parys het hy die befaamde Nederlandse plantkundige Christiaan Hendrik Persoon opgesoek, wat aanbeveel het dat Junghuhn by die Nederlandse koloniale weermag aansluit en homself as mediese dokter na Nederlands Oos-Indië laat stuur. Junghuhn het die uitdaging aanvaar en Europa (Hellevoetsluis) in die vroeë somer van 1835 verlaat en op 13 Oktober 1835 in Jakarta (destyds bekend as "Batavia") aangekom.
Java
Junghuhn het hom op Java gevestig, waar hy 'n uitgebreide studie van die land en sy mense gemaak het. Hy het die Kawah Putih kratermeer suid van Bandung in 1837 ontdek. Hy het breedvoerig gepubliseer oor sy dikwels besonders avontuurlike ekspedisies en sy wetenskaplike ontledings. Onder sy werke tel 'n belangrike beskrywing en natuurgeskiedenis bestaande uit verskeie bundels van die vulkane van Java, getiteld Bijdragen tot de geschiedenis der vulkanen in den Indischen Archipel (1843). Hy voltooi in 1845 Die Topographischen und Naturwissenschaftlichen Reisen durch Java ("Topografiese en Natuurwetenskaplike Reise deur Java") en 'n eerste antropologiese en topografiese studie van Sumatra getiteld, Die Bättalander auf Sumatra ("Die Batak-pleine van Sumatra") in 1847. In 1849 dwing swak gesondheid hom om terug te keer na Nederland, waar hy op 23 Januarie 1850 met Johanna Louisa Frederika Koch trou en 'n seun kry. Terwyl hy in Nederland was, het Junghuhn begin werk aan 'n verhandeling van vier dele wat in Nederlands gepubliseer is en tussen 1850 en 1854 vertaal is in Duits, getiteld Java, deszelfs gedaante, bekleeding en inwendige struktuur (in Duits: Java, seine Gestalt, Pflanzendecke, und sein innerer Bau).
In Nederland publiseer hy op anonieme wyse tussen 1853 en 1855 sy vrydenkende manifes getiteld Licht- en Schaduwbeelden uit de Binnenlanden van Java. Die werk was omstrede, met sy voorspraak vir sosialisme in die kolonies en vir die kritiek op Christelike en Islamitiese bekeringspraktyke op die Javaanse mense. Junghuhn het in pleks hiervan geskryf oor sy voorkeur vir 'n vorm van panteïstiese deïsme, waarin hy beweer het dat God in alles is, maar slegs deur die rede bepaal kan word. Die werk is verbied in Oostenryk en dele van Duitsland vanweë die "ontkenning en verguising van die Christendom", maar was 'n sterk verkoper in Nederland, waar dit die eerste keer onder 'n skuilnaam gepubliseer is. Dit was ook gewild in koloniale Indonesië, ondanks teenkanting van die kerk aldaar. Die uitgewer van die eerste bundel, Jacobus Hazenberg, het geweier om voort te gaan en geassosieer te word daarmee; die oorblywende vier volumes is gepubliseer deur die uitgesproke liberaal, Frans Günst. Hy het dit vanaf volume drie (vanaf 1 Oktober 1855) gepubliseer in die nuutgestigte tydskrifjoernaal vir vrydenkers, De Dageraad.
Junghuhn, wat van sy siektes herstel het, keer in 1855 terug na Java. Hy was baie geïnteresseerd in die plantkunde en die praktiese toepassings daarvan, en het (saam met J.E. de Vrij van Bandung) betrokke geraak in 'n bittere en uitgebreide kontroversiële polemiek met Johannes Elias Teijsmann, van 's Lands Plantentuin in Buitenzorg (nou Bogor) en J.C. Hasskarl, oor die effektiwiteit van Cinchonaspesies in die behandeling van malaria. Hierdie polemiek is in die openbare oog gevoer, met ope briewe en eise aan "Het Natuurkundig Genootschap"; 'n deel van hierdie polemiek kan gevolg word in Natuurkundig Tijdschrift voor Nederlandsch Indië vanaf 1862 en verder. Op sy aandrang is massiewe aanplantings van Chincocina in Java geplant, wat dit die voorste produsent van Kina (Chinocina-bas) gemaak het. Hy het op Java gebly tot met sy dood aan 'n lewersiekte in 1864.
Op sy sterfbed in sy huis naby Lembang aan die hange van die vulkaan Tangkuban Perahu net noord van Bandung, Java, het Junghuhn die dokter gevra om die vensters oop te maak sodat hy die berge waarvoor hy so lief was kon groet. In Lembang is daar 'n klein monument ter nagedagtenis aan hom op 'n grasbedekte plein wat na hom vernoem is, en wat beplant is met van sy gunsteling bome, waaronder die Cinchona.
Galery
Neem kennis dat die meeste beeld litograwe ná oorspronklike tekeninge deur Junghuhn is.
Bibliografie
'n Interessante 'wetenskaplike' roman oor Junghuhn se lewe is: C.W. Wormser, Frans Junghuhn, Deventer: W. van Hoeve, 1942.
Pieter Duvenage
Pieter Duvenage (gebore 17 Oktober 1963) het aan die universiteite van Stellenbosch, Pretoria en Port Elizabeth filosofie gestudeer (1982-1994). Suid-Afrikaanse denker wat hom in die proses beïnvloed het is C.K. Oberholzer, Johan Degenaar, André du Toit, Bert Olivier en Danie Goosen. Hy was ook 'n nagraadse student aan die universiteite van Göttingen en Frankfurt am Main (Duitsland) (1988-1989). Hy behaal sy doktorsgraad oor die Duitse sosiale filosoof, Jürgen Habermas, in 1994. Hy was mede-professor en professor in filosofie en mediastudies aan verskeie Suid-Afrikaanse universiteite en twee Australiese universiteite met kampusse in Suid-Afrika (1997-2011). Vanaf 1 Oktober 2011 is hy aangestel as professor en hoof van die Departement Filosofie aan die Universiteit van die Vrystaat. Hy is die skrywer en mede-redakteur van verskeie boeke, akademiese artikels en populêre bydraes.
Hy lewer sy werk veral op die gebied van politieke en sosiale filosofie en is beïnvloed deur die breë fenomenologies-hermeneutiese tradisie (Husserl, Heidegger, Gadamer en Arendt en Ricoeur), Kritiese teorie (Horkheimer, Adorno, Habermas, Honneth, Kompridis) en Suid-Afrikaanse intellektuele geskiedenis (André du Toit en Hermann Gilliomee).
Geselekteerde bibliografie
1990. "Wanneer die ou sekerhede verdwyn: Perspektiewe in die kontemporêre Filosofie." Resensie in SA Tydskrif vir Wysbegeerte 9: 49-55.
1991. "Filosofie en Argitektuur: Moderniteit en Post-moderniteit." Suid-Afrikaanse Tydskrif vir Kuns- en Argitektuurgeskiedenis 2: 69-77.
1993. "Hannah Arendt en 'n Hermeneutiese Politiek." Politeia 12(2): 68-79.
1993. "Introduction." In J. Rüsen: Studies in Metahistory. Ed. and intro. by Pieter Duvenage. Pretoria: RGN.
1994. Botha, E; Duvenage, P. e.a. (Reds.) Wysgerige Perspektiewe op die Twintigste Eeu. Bloemfontein: Tekskor.
1994. ''Die estetiese heling van die instrumentele rede. 'n Kritiese interpretasie van Jürgen Habermas se sosiale filosofie''. Ongepubliseerde DPhil. Port Elizabeth: UPE.
1995. "Citizenship, Democracy, and Constitutional Patriotism: Reflections on South Africa. In M. Matshabaphala e.a. (eds.): The Spring Lectures, University of the North. Sovenga: UNIN Press. (pp. 72-83.)
Dungeons & Dragons
Dungeons & Dragons (algemeen afgekort as D&D of DnD) is 'n fantasie-tafel-rolspel (RPG) wat oorspronklik deur Gary Gygax en Dave Arneson ontwerp is. Dit is vir die eerste keer in 1974 gepubliseer deur Tactical Studies Rules, Inc. (TSR). Die speletjie word sedert 1997 deur Wizards of the Coast (nou 'n filiaal van Hasbro) gepubliseer. Dit is afgelei van miniatuur-oorlogspeletjies, met 'n variasie van die 1971-speletjie Chainmail wat dien as die aanvanklike reëlstelsel. D&D se publikasie word algemeen erken as die begin van moderne rolspeletjies en die rolspelbedryf.
D&D wyk af van tradisionele oorlogspeletjies deur elke speler hul eie karakter te laat speel in plaas van 'n militêre formasie. Hierdie karakters begin met denkbeeldige avonture binne 'n fantasie-omgewing. 'n Dungeon Master (DM) dien as skeidsregter en storieverteller van die spel, terwyl hy die omgewing waarin die avonture voorkom behou en die rol van die inwoners van die spelwêreld (die word "nie-speler karakters" (NPC) genoem) speel. Die spelers se karakters vorm 'n groep en hulle kommunikeer met die inwoners van die omgewing en met mekaar. Saam los hulle dilemmas op, veg saam teen monsters en versamel skatte en kennis. In die proses verdien die karakters ervaringspunte (XP) om in vlakke te styg en word hulle al hoe meer kragtig in 'n reeks afsonderlike speelsessies.
Die vroeë sukses van D&D het gelei tot 'n verspreiding van soortgelyke spelstelsels. Ondanks die kompetisie, is D&D steeds die markleier in die rolspelbedryf. In 1977 is die speletjie in twee takke verdeel: die relatief-ligte spelstelsel van basiese Dungeons & Dragons, en die meer gestruktureerde, reëls-swaar spelstelsel van Advanced Dungeons & Dragons (afgekort as AD&D). AD&D 2de uitgawe is in 1989 gepubliseer. In 2000 is 'n nuwe stelsel vrygestel as D&D 3de uitgawe, wat die uitgawe nommers van AD&D voortgesit het; 'n hersiene weergawe D&D uitgawe 3.5 is in Junie 2003 vrygestel. Hierdie reëls vir die derde uitgawe vorm die basis van die d20-stelsel, wat onder die "Ope spellisensie" (OGL) beskikbaar is vir gebruik deur ander uitgewers. D&D 4de uitgawe is in Junie 2008 vrygestel. D&D 5de uitgawe, die mees onlangse, is gedurende die tweede helfte van 2014 vrygestel.
In 2004 het D&D die bekendste en beste verkooper in die VSA gebly, met 'n geskatte 20 miljoen mense wat die speletjie gespeel het, en meer as US$1 miljard aan boeke en toerusting verkope wêreldwyd. In 2017 het "die meeste spelers in sy geskiedenis — 12 miljoen tot 15 miljoen in Noord-Amerika alleen" D&D gespeel. Die verkope van die vyfde uitgawe van D&D "was in 2017 met 41 persent hoër as die jaar tevore, en het in 2018 nog 52 persent gestyg, die grootste verkoopsjaar nóg vir die speletjie." Die speletjie is aangevul deur vele voorafgemaakte avonture, sowel as kommersiële veldtoginstellings wat geskik is vir gebruik deur gereelde speelgroepe. D&D is buite die speletjie self bekend vir ander produkte wat D&D-handelsmerke bevat, verwysings in die populêre kultuur, en sommige van die kontroversies wat dit omring het, veral 'n morele paniek in die tagtigerjare wat dit vals verbind aan Satanisme en selfmoord. Die speletjie het verskeie toekennings gewen en is in baie tale vertaal.
Pieter Duvenage
Geselekteerde bibliografie
1999. "The Politics of Memory and Forgetting after Auschwitz and Apartheid." Philosophy and Social Criticism 28(3): 1-28.
Dungeons & Dragons
Kontroversie en berugtheid
Dungeons & Dragons het op verskillende tye in sy geskiedenis negatiewe publisiteit ontvang, veral van sommige Christelike groepe, vir beweerde bevordering van praktyke soos duiwelsaanbidding, heksery, selfmoord en moord, en vir die teenwoordigheid van blote borste in tekeninge van vroulike mense in die oorspronklike AD&D-handleidings. Hierdie kontroversies het daartoe gelei dat TSR baie potensieel kontroversiële verwysings en kunswerke verwyder het tydens die vrystelling van die AD&D 2de uitgawe. Baie van hierdie verwysings, insluitend die gebruik van die name "duiwels" en "demone", is weer in die 3de uitgawe ingesluit. Die morele paniek oor die spel het gelei tot probleme vir aanhangers van D&D wat sosiale uitbanning, onbillike behandeling en valse assosiasie met die okkulte en Satanisme ingesluit het, ongeag die werklike godsdienstige verbondenheid en oortuigings van 'n individuele aanhanger.
Dungeons & Dragons is die onderwerp van gerugte oor spelers wat probleme ondervind om fantasie van die werklikheid te skei en selfs tot psigotiese episodes gelei het. Die opvallendste hiervan was die geval van James Dallas Egbert III, waarvan die feite in die roman Mazes and Monsters gefiktionaliseer is en later in 1982 is 'n TV-rolprent met Tom Hanks daarvan gemaak. Die speletjie het die skuld gekry vir sommige van die optrede van Chris Pritchard, wat in 1990 skuldig bevind is aan die moord op sy stiefpa. Navorsing deur verskillende sielkundiges, insluitend Armando Simon, het tot die gevolgtrekking gekom dat geen skadelike effekte verband hou met die speel van D&D nie.
Die kommersiële sukses van die speletjie was 'n faktor wat gelei het tot regsgedinge rakende die verspreiding van tantieme tussen die oorspronklike skeppers Gygax en Arneson. Gygax het later in 'n politieke stryd om beheer van TSR betrokke geraak, wat uitgeloop het op 'n hofstryd en Gygax se besluit om sy eienaarskap in die onderneming in 1985 te verkoop.
Daar word egter aangehaal dat Dungeons & Dragons mense aanmoedig om weekliks of tweeweekliks te sosialiseer, om probleme op te los wat voordelig kan wees in die volwasse lewe en om positiewe morele besluite te leer.
Pieter Duvenage
Geselekteerde bibliografie
2000. "Is daar 'n Afrikaans filosofiese tradisie?" Hervormde Teologiese Studies 56 (2&3): 723-742.
2000/2001. South African Journal of Philosophy editor. "André du Toit - a philosopher from and for South Africa." South African Journal of Philosophy 19 (4): 299-306. En: "André du Toit - Part two." South African Journal of Philosophy 20 (1): 1-21.
2001. "Philosophike Martyria. Aristotle, Gadamer and the relevance of Phronesis in a multicultural society." In A.P.J. Roux and P. Coetzee (eds.): ''Culture in Retrospect. Essays in Honour of E.D. Prinsloo.'' Pretoria: Unisa Press.
2002. “Die einde van kommunikasie as Geletterdheid. Notas oor Peter Sloterdijk se Reëls vir die Mensepark”. Fragmente 9: pp.19-25.
2002. "Gadamer en die Estetiese Rekonstruksie van die Kantiaanse Projek: Vir 'n Kontekstuele Kosmopolitanisme." South African Journal of Philosophy 21 (4): 306-329.
2002. "Die skone kaal skouers en die geseling. 'n Voorlopige lesing van Karel Schoeman se Verkenning" (pp. 321-328). In W. Burger and H. van Vuuren (eds.): ''Sluiswagter by die dam van stemme. Beskouings oor die werk van Karel Schoeman.'' Pretoria: Protea.
2003. ''Habermas and Aesthetics. The Limits of Communicative Reason''. Cambridge: Polity Press.
2003. "The Politics of Memory and Forgetting after Apartheid." In K. Wiredu (ed.): Companion to African Philosophy. Oxford: Blackwell. (pp. 509-518.)
2004. “Alessandro Ferrara’s Reflective Authenticity – Rethinking the project of Modernity.” Philosophy and Social Criticism 30(1): 127-134.
2005. “South Africa, philosophy in.” In E. Craig (ed.). Routledge Encyclopedia of Philosophy (online).
2005. “Habermas, the Public Sphere, and Beyond.” Communicatio 31(1): 1-12.
2005. “Vryheid, Gelykheid en Andersheid: Oor die Brose aard van Demokrasie.” Tydskrif vir Geesteswetenskappe 45(4): 491-499.
2006. "Multilingualism, Afrikaans and Normative Political Theory." Acta Academica (Supplementum: Multilingualism & Media) 2006(2): 76-92.
2008. “Het Verschijnsel van een Afrikaanstalige Filosofie.” ''Bijdragen. International Journal in Philosophy and Theology'' 69. (In pers.)
Blitz BASIC
Blitz BASIC 'n programmeertaal gebaseer op die rekenaartaal BASIC. Dit was in ongeveer 1991 eers op die Commodore-Amiga beskikbaar. Tans is Blitz BASIC vir diverse ander bedryfstelsels beskikbaar, o.m. vir Linux, Apple Mac en Windows. Blitz BASIC is hoofsaaklik geskik om spelletjies te ontwikkel. Die taal het veel ingeboude funksies om met geluid en beelde om te gaan.
Geskiedenis
Die eerste Blitz BASIC is in Nieu-Seeland deur Acid Software vir die Amiga ontwikkel. Alhoewel Blitz BASIC die algemeen bekende term is, is daar die afgelope paar jaar nuwe variasies van Blitz BASIC op die mark gekom:
Blitz BASIC
Blitz Basic is in Oktober 2000 op Windows beskikbaar gestel. Toe Blitz BASIC met enkele uitgawes van Engelse rekenaartydskrifte versprei is, het dit heelwat nuwelinge gelok. Die oorspronklike Blitz BASIC word nie verder ontwikkel nie. Die advies is om die gratis verkrygbare BlitzMax te gebruik.
Blitz3D / BlitzPlus
Dit is 'n versie van BlitzPlus met ekstra 3D-moontlikhede, en is 'n direkte mededinger van Dark Basic. Blitz3D gebruik nog steeds DirectX7 en daardeur kan Blitz3D spelletjies op ou rekenaars gespeel word.
BlitzMax
BlitzMax is die moderne en mees onlangse OOP-weergawe (objek-georiënteerde programmering) van Blitz BASIC. BlitzMax- ("BMX") programme wat in Windows ontwikkel word, is geskik om in Linux gespeel te word. Die randvoorwaarde is dat die program eers op Linux oorgebou word. Dit behels bloot dat die kode in die IDE oopgemaak word, en dan in die Linux-weergawe van BlitzMax die "build"-knop te druk.
BMX is 'n modulêre taal. Mens kan self nuwe modules byprogrammeer om sodoende kodebiblioteke uit te bou, of biblioteke van eksterne mense in 'n program oorneem.
In Oktober 2007 het Blitz Research Ltd. 'n bygewerkte weergawe 1.26 beskikbaar gestel. Tewens kan mens 'n toetsweergawe van BlitzMax aflaai om self programmeervaardighede te toets.
Blitz3D SDK
Dit is die mees onlangse toevoeging waarmee Blitz3D vanuit die C#, C++-tale gebruik kan word. Op die oomblik is daar nog enkele tegniese probleme met die SDK. Verdere inligting is op die amptelike forum bekend (Blitz3D SDK Bug Reports).
Voorbeeld kode
So skryf jy Hallo Wêreld in BlitzMax op die skerm:
Vervolgens 'n eenvoudige BlitzMax-voorbeeld waarmee die huidige tyd in binêre en desimale formaat vertoon word.
Erica riparia
Erica riparia is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor van Bettiesbaai tot by Soetanysberg. Daar is drie subpopulasies en twee word bedreig deur indringerplante en die ander deur 'n behuisingsprojek aan die kus.
Nicky Henson
Nicky Henson (gebore 12 Mei 1945) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente No. 1 of the Secret Service (1977), Syriana (2005), Blitz (2011), en We Still Kill the Old Way (2014).
Carlyle Blackwell
Carlyle Blackwell (20 Januarie 1884 – 17 Junie 1955) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Last Chapter (1914), Bulldog Drummond (1922), en Beyond the Cities (1930).
Hucht
Hucht is ’n nedersetting in die munisipaliteit West Betuwe in die provinsie Gelderland in Nederland.
Aaptos alphiensis
Die spons behoort tot die genus Aaptos en tot die familie Suberitidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2005 deur Samaai & Gibbons.
Bismocliet
Bismocliet is 'n baie plastiese mineraal met formule wat in alluviale neerslae naby bismuthoudende granietpegmatiete aangetref word. In Namibië kom dit in die Rubikon-myn in die Karibib-distrik van die Erongo-streek voor. Suid-Afrika het twee vindplase: die Sandsloot-myn van Mokopane (Pietersrus) en die Jakkalswater naby Steinkopf in Namakwaland.
Eva Longoria
Eva Longoria (gebore 15 Maart 1975) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Harsh Times (2005), The Sentinel (2006), en In a World... (2013), en in die televisiereeks Desperate Housewives (2004).
Erik von Detten
Erik von Detten (gebore 3 Oktober 1982) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Toy Story (1995) en The Princess Diaries (2001), en in die televisiereekse Days of Our Lives (1965) en So Weird (1999).
Barney Phillips
Barney Phillips (20 Oktober 1913 – 17 Augustus 1982) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Ruby Gentry (1952), Eight Iron Men (1952), en I Was a Teenage Werewolf (1957), en in die televisiereeks The Twilight Zone (1959).
Groenkopeend
Die groenkopeend (Anas platyrhynchos) is 'n voël wat uit Europa na Suid-Afrika ingevoer is. Die voël is 50 – 64 cm groot en weeg 850 - 1 400 g. Hulle verbaster gereeld met die geelbekeend, af en toe met die swarteend en Kaapse slopeend.
Dirk van der Walt
duimnael|300px|regs|Ds. Van der Walt en sy gesin in 1958.
Herkoms en jeugjare
Dirkie van der Walt is gebore en getoë op Edenburg in die Vrystaat. Hy moes die skool op sy geboortedorp ná st. 6 verlaat en in sy vader, P.J. van der Walt, se haarkappery gaan werk waar hy die ambag aangeleer en eindelik ook daarin gekwalifiseer het. Die gesin het in 1938 met hul bedryf na Pretoria verhuis en in 1939 na Potchefstroom waar hy, sy vader en sy broer Piet (later professor in kriminologie aan Unisa en burgemeester van Pretoria) die amptelike haarkappers van die weermagbasis geword het. (Volgens 'n bron het hy in 'n stadium ook in Bloemfontein sy ambag beoefen, maar dis nie bekend wanneer nie.)
Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het die vader en sy seuns geweier om die "rooi eed" af te lê waarin hulle trou beloof aan die Geallieerde Magte wat in die oorlog teen die Spilmoondhede geveg het. So moes hulle in 1942 'n ander heenkome soek en het hulle weer 'n haarkappery in Pretoria begin.
Studie
Van der Walt het eers 'n hele aantal jare nadat hy skool verlaat het, met privaat studie begin. In 1940 het hy so die nasionale junior sertifikaat deur tuisstudie behaal en in 1942 die nasionale senior sertifikaat (matrikulasievrystelling). In 1943 het deur Unisa begin studeer en in 1944 is hy voltyds na die Universiteit van Pretoria, waar hy in 1946 die B.A.-graad behaal het. Van begin 1947 tot einde 1950 het hy in die teologie studeer aan die Teologiese Skool Potchefstroom, waar hy einde 1950 beroepbaar gestel is. In sy studiejare moes hy sy ou gereedskap steeds gebruik, want in sy vrye tyd het hy nog baie koppe geskeer om vir sy studie te betaal. Ds. Sakkie Minnaar, wat ten tyde van ds. Van der Walt se afsterwe predikant was van Delarey, 'n buurgemeente van Johannesburg-Mayfair waar ds. Van der Walt geëmeriteer het, skryf in sy lewensberig in die Almanak vir 1987: "Dit was voorwaar 'n lang en moeisame pad waarop die Here die jong Dirk gelei het totdat hy sy eintlike lewenstaak kon begin: op 32 jaar is hy in sy eerste werkkring bevestig. Van hom het dit moed, volharding, geduld,sterk roepingsbesef en baie offers geverg ... Só het ons hom geken: tot die einde 'n dienaar wat wéét dat hy geroep is tot diens en dit gelewer het met selfverloëning."
Gemeentebediening
In Februarie 1951 het hy 'n beroep aanvaar na Koedoesrand-Magol-kombinasie waar hy werksaam was tot Maart 1953. Van daar is hy na Philipstown, waar hy die kombinasie Philipstown-Strydenburg bedien het tot Julie 1956. Van Augustus 1956 was hy in die gemeente Warmbad, Transvaal, werksaam, alwaar hy gebly het tot 1966. Vir die volgende 19 jaar was hy leraar van die Johannesburg-Mayfair, waar hy sy emeritaat in 1985 aanvaar het (enkele maande voor sy oorlye), die jaar voor dié tweede oudste Gereformeerde kerk aan die Rand met Johannesburg-Oos en Johannesburg-Sentraal saamgesmelt het weens die wegtrek van lidmate uit dié dele van die Goudstad. Ds. Sakkie Minnaar skryf dit was in sy laaste werkkring "waar hy met droefheid beleef (het) hoe die gemeente deur ontvolking kwyn". Met sy koms na Johannesburg in 1966 het Johannesburg-Mayfair 356 belydende en 243 dooplidmate gehad vir 'n sieletal van 599. In sy laaste jaar in die gemeente (1985) en die jaar voor dit ontbind het, het die getalle afgeneem tot 103 belydende en 31 dooplidmate; dus 135 siele, 'n afname van amper 80 persent.
Gesinslewe
Ds. Van der Walt het in Maart 1952 het hy in die huwelik getree met Hendrina Francina van der Walt (noemname Noons of Noonsie, oorlede op 4 Oktober 2020), jongste dogter van A.J. van der Walt en sy eggenote, en jongste suster van ds. Gert van der Walt, van 1955 tot sy dood op 15 April 1976 predikant van Delarey, sodat die swaers sowat 10 jaar lank in aanliggende gemeentes gearbei het. Uit hierdie huwelik is vier kinders gebore wat, tydens ds. Van der Walt se afsterwe, onder hulle drie seuns en drie dogters gehad het. Ds. Sakkie Minnaar beskryf hulle as 'n gelukkige gesin wat mekaar getroud bygestaan het. "Saam het hulle die mooie belewe en die beproewings gedra. Hy, met sy buitengewone deursettingsvermoë en sin vir reg en billikheid, en Hendrina met haar vriendelike, minsame en dienende geaardheid – mooi gawes wat sy van die Here ontvang het – het kosbare en gewaardeerde werk gedoen in al die gemeentes waar hulle was."
R389 (Suid-Afrika)
Die R389 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat Noupoort met Philipstown verbind. Die roete begin waar dit aftak van die N9-nasionale pad en weswaarts hou. Die roete het dan 'n verspringende kruising met die N1-nasionale pad, net noord van Hanover en gaan noordoos waar dit dan in Philipstown eindig waar dit in die R48 indraai.
FC Memmingen
FC Memmingen is 'n sokkerklub uit Memmingen in die deelstaat Beiere in Duitsland.
Die klub het begin as die sokkerafdeling van Memminger Turnvereins, wat op 30 Mei 1907 gestig is. In 1924 het die sokkerafdeling afgestig as FC Memmingen.
In die 1996/97-seisoen het die span 'n uitspeelwedstryd om promosie na die Regionalliga gespeel teen Kickers Offenbach. Net voor die einde was Memmingen nog voor met 3-2, toe die stadion se ligte skielik die gees gegee het. Die wedstryd is toe oorgespeel en Memmingen het die oorspeelwedstryd verloor, wat beteken het dat Offenbach gepromoveer het ten koste van Memmingen.
Die klub se tuisveld, die Stadion an der Bodenseestraße in Memmingen is tussen 2006 en 2007 herontwikkel en die stampvol “nuwe” stadion is op 28 Julie 2007 ingewy in 'n wedstryd teen die klub se aartsvyand, FC Kempten (0-0).
Broenei
Broenei (Engels: Brunei, [bruːˈnaɪ], ; Maleis: Brunei), amptelik die Nasie Broenei, blyplek van Vrede (Engels: Nation of Brunei, the Abode of Peace; Maleis: Negara Brunei Darussalam; Jawi: نڬارا بروني دارالسلام), is 'n soewereine staat ('n sultanaat) geleë aan die noordkus van Borneo-eiland in Suidoos-Asië net noord van die ewenaar. Broenei beslaan 'n oppervlakte van 5 765 km² en het 'n bevolking van 417 200 in 2017 gehad. Die land grens in die suide aan die Maleisiese deelstaat Sarawak en die Suid-Chinese See in die noorde.
Erica rivularis
Erica rivularis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan Mpumalanga en kom voor by Blyderivierspoort en Graskop. Hier is daar vyf subpopulasies wat voorkom in 'n gebied van 74 km2. Twee van die subpopulasies word bedreig deur indringerplante, spesifiek die swartwattel Acacia mearnsii.
Broenei
Omtrent 1368 is die Sultanaat Broenei gestig en dit het onder sultan Bolkiah (1485–1528) sy hoogtepunt bereik en die grootste deel van Borneo, asook die Sulu-eilande van Filippyne tot by die hedendaagse Manila oorheers. Tydens die 19de eeu het die Broeneise ryk begin krimp. Die Sultanaat het Sarawak (Kuching) aan James Brooke afgestaan en hom as "wit rajah" aangestel; Sabah is aan die Britse Noord-Borneo Geoktrooieerde Maatskappy oorgedra. 1888 het Broenei 'n Britse protektoraat geword en het in 1906 'n Britse inwoner as koloniale bestuurder aangewys. Broenei het op 1 Januarie 1984 van die Verenigde Koninkryk onafhanklik geword en is sedertdien 'n unitêre Islamitiese absolute monargie binne die Britse Statebond met 'n eie monarg (sultan en Yang di-Pertuan) as staatshoof. Broenei is een van slegs vyf lande binne die Britse Statebond met 'n inheemse monarg op die troon (die ander vier is eSwatini, Lesotho, Maleisië en Tonga).
Dit is ’n ryk olieproduserende land en 'n lidland van die ASEAN. Die heerser, Hassanal Bolkiah, die Sultan van Broenei, is een van die rykste mense ter wêreld.
Geskiedenis
In die glorietyd van die Broeneise Ryk, het Sultan Bolkiah (regeer 1485–1528) na bewering beheer gehad oor die noordelike streke van Borneo, insluitende hedendaagse Sarawak en Sabah, sowel as die Sulu eilandsee langs die noordoostelike punt van Borneo, Seludong (hedendaagse Manila), en die eilande langs die noordwestelike punt van Borneo. Die maritieme staat is in 1521 deur Spanje se Magellan Expedition besoek en Broenei het in 1578 die Castille Oorlog teen Spanje geveg.
Tydens die 19de eeu het die Broeneise Ryk begin kwyn. Die Sultan het Sarawak aan James Brooke gegee as beloning vir sy hulp om 'n rebellie te onderdruk, en hom ook as 'n Rajah benoem. Sabah is afgestaan aan die Britse Noord-Borneo Geoktrooieerde Maatskappy. In 1888 het Broenei 'n Britse protektoraat geword en aan 'n Britse inwoner as koloniale bestuurder opgedra in 1906. Na die Japannese besetting tydens die Tweede Wêreldoorlog, is 'n nuwe grondwet geskryf in 1959. In 1962 is 'n klein gewapende rebellie teen die monargie vinnig beëindig met die hulp van die Britte.
Geografie
Die land bestaan uit 'n laagliggende kusvlakte wat tot berge in die ooste styg. Afgesien van sy kuslyn met die Suid-Chinese See, word dit op land heeltemal omring deur die provinsie van Sarawak, Maleisië; en dit word deur die Sarawakdistrik Limbang in twee dele verdeel. Dit is die enigste soewereine staat wat geheel en al op die eiland Borneo is; die res van die eiland se grondgebied is verdeel tussen die lande Maleisië en Indonesië.
Bevolking
Broenei se bevolking het 408 786 getel in Julie 2012, waarvan ongeveer 150 000 in die hoofstad Bandar Seri Begawan gewoon het.
Tale
Engels en Maleis (amptelik) plus ongeveer tien ander tale.
Ekonomie
Broenei het weer sy onafhanklikheid van die Verenigde Koninkryk verkry op 1 Januarie 1984. Ekonomiese groei gedurende die 1990's en 2000's (gemiddeld 56% in 1999–2008) het Broenei omskep in 'n nuwe geïndustrialiseerde land. Dit het sy rykdom ontwikkel uit uitgebreide olie- en natuurlike gasvelde. Broenei het die tweede hoogste menslike ontwikkelingsindeks onder die Suidoos-Asiënasies na Singapoer, en is as 'n ontwikkelde land geklassifiseer. Volgens die Internasionale Monetêre Fonds (IMF), is Broenei vyfde in die wêreld volgens bruto binnelandse produk per capita op koopkragpariteit. Die IMF beraam in 2011 dat Broenei een van twee lande (die ander een is Libië) is met 'n openbare skuld van 0% teen die nasionale bruto binnelandse produk. "Forbes" reken ook Broenei as die vyfde rykste nasie uit 182, wat gebaseer is op sy petroleum- en natuurlike gasvelde.
Aaptos bergmanni
Aaptos bergmanni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aaptos en tot die familie Suberitidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1950 deur De Laubenfels.
Gillian Alexy
Gillian Alexy (gebore 13 Maart 1986) is 'n Australiese aktrise en assistentregisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Damages (2007), Packed to the Rafters (2008), NCIS: Los Angeles (2009), en The Americans (2013).
Ewa Demarczyk
Ewa Maria Demarczyk (* 16 Januarie 1941, Krakow; † 14 Augustus 2020 ) is 'n Poolse sangeres, liedjieskryfster en musikant.
Beatrix van Nederland
Prinses Beatrix van die Nederlande (volledige naam: Beatrix Wilhelmina Armgard, Prinses van Oranje-Nassau, Prinses van Lippe-Biesterfeld; gebore op 31 Januarie 1938) was tot 30 April 2013 die koningin (staatshoof) van die Koninkryk der Nederlande (bestaan uit Nederland, Aruba, Curaçao en Sint Maarten). Haar ouers is Prinses Juliana van Oranje-Nassau (vanaf 1948 tot 1980 koningin van Nederland) en Prins Bernhard van Lippe-Biesterfeld.
Erica robynsiana
Erica robynsiana is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan Demokratiese Republiek die Kongo.
Beatrix van Nederland
Sy word in 1980 die staatshoof nadat haar moeder afgetree het. Sy is in 1966 met die Duitser Claus van Amsberg (oorlede in 2002) getroud en het drie seuns, Willem-Alexander, Constantijn en Johan Friso. Haar troonopvolger is Willem-Alexander; hy is op 2 Februarie 2002 met die Argentyn Máxima Zorreguieta getroud.
Op 28 Januarie 2013 kondig sy aan dat sy op 30 April 2013, op Koninginnedag, gaan aftree. Haar oudste seun, Willem-Alexander van Nederland het haar in die posisie as koning opgevolg.
Volledige titel
Beatrix is Majesteit en by die genade van God, prinses van die Nederlande, prinses van Oranje-Nassau, prinses van Lippe-Biesterfeld (deur haar vader), hertogin van Limburg, markiesin van Veere, erfprinses van Vlissingen, gravin van Katzenelnbogen, van Vianden, van Diez, van Spiegelberg, van Buren, van Leerdam en van Culemborg, burggrafin van Antwerpen, barones van Breda, van Diest, van Beilstein, van die stad Grave, van die lande van Cuyk, van IJsselstein, van Cranendonck, van Eindhoven, van Liesveld, van Herstel, van Warneton, van Arlay en Nozeroy, susereine en dame van Ameland, dame van Borculo, van Bredevoort, van Lichtenvoorde, van Loo, van Geertruidenberg, van Clundert, van Zevenbergen, van Hoge en Lage Zwaluwe, van Naaldwijk, van Polanen, van Sint-Maartensdijk, van Soest, van Baarn, van ter Eem, van Willemstad, van Steenbergen, van Montfort, van Sankt-Vith, van Burgenbach, van Daasburg, van Niervaart, van Turnhout en Besançon. Koningin Juliana het hieraan nog uit hoofde van haar vader se titel die titel Hertogin Mecklenburg toegevoeg.
Jerry Blackwell
Jerry Blackwell (26 April 1949 – 22 Januarie 1995) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse AWA All-Star Wrestling (1960) en World Pro Wrestling TV (1984).
MaKee K. Blaisdell
MaKee K. Blaisdell (15 November 1931 – 21 Februarie 1988) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse I Spy (1965), Star Trek (1966), en Mission: Impossible (1966).
NG gemeente Parkhurst
Die NG gemeente Parkhurst was van 1944 tot 1996 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Johannesburgse voorstad met dieselfde naam, Parkhurst.
Agtergrond
duimnael|300px|Toe die gemeente in dié kerkie gestig is, was die omliggende gebied nog onbeboud, maar teen 1950 het huise in alle rigtings verrys. duimnael|300px|Ds. [[Arnold Meiring van NG gemeente Johannesburg-Oos lewer 'n toespraak kort na hy die hoeksteen van die Craighall-saal op 12 Augustus 1939 gelê het.]] duimnael|320px|Dié woonhuis, gebou in 1940, het as eerste pastorie van die nuutgestigte gemeente gedien. duimnael|160px|Ds. C. Murray, eerste leraar, 1945 - 1951. duimnael|160px|Ds. C.S. Hattingh, tweede leraar, 1951 - 1958. Die gedurige toestroming uit ander provinsies en die destydse Transvaalse platteland van so baie Afrikaanssprekendes veral ná 1933 met die styging van die goudprys en die daaropvolgende ekonomiese opbloei op die Rand, het noodwendig tot die afstigting van talle NG gemeentes in en om Johannesburg gelei. In die eerste 50 jaar van die Goudstad se bestaan, is 23 gemeentes aan die Rand gestig, maar van 1936 tot 1946 het dié getal met 36 toegeneem. In 1946 het die Rand reeds vyf ringe getel met 59 gemeentes, 66 predikantsposte en 122 014 siele.
Afstigting
Ná die afstigting van die dogtergemeente Johannesburg-Noord in 1942 in die noordooste van die moedergemeentes Johannesburg en Johannesburg-Oos, het die noordelike wyke van die twee gemeentes, met die voorstad Parkhurst as middelpunt, intussen ook reeds so ver ontwikkel en uitgebrei dat daar aan afstigting gedink kon word. Die gedeelte van die te stigte gemeente wat onder Johannesburg-Oos geval het, het reeds sedert die ordening van ds. William Nicol in Augustus 1913 met spronge vooruitgegaan. Volgens 'n berig die Irenenuus van Maart 1923 het dié wyk (wat buiten Parkhurst ook uit Parkview, Parkwood, Parktown-Noord en Rosebank bestaan het) toe 64 gesinne met 134 lidmate van die NG Kerk getel. Toe Parkhurst jare vantevore nog 'n deel van ouderling Lourens Geldenhuys se wyk, Jukskeirivier, uitgemaak het, het hier net 'n handjievol lidmate gewoon. Die vinnige toename in die lidmaattal het ds. Nicol en sy kerkraad reeds in 1920 genoop om 'n wykskerkie te bou waar twee maal per maand buitedienste gehou is. Teen die middel van 1923 het die werksaamhede hier so mooi gevlot dat 'n kerkkoor onder leiding van een van die ouderlinge begin kon word. Saam met dié van Irene en Norwood (middelpunt van die latere gemeente Johannesburg-Noord) was daar toe drie kore in die gemeente. Die opbloei van kerksang in daardie jare was in 'n groot mate danksy die leiding van mev. Nicol, 'n opgeleide musiekonderwyseres wat jare lank self die orrel in die Irenekerk gespeel en ook die kerkkoor gelei het.
Behalwe die kerksaal in die Johannesburg-Oos-deel van die te stigte gemeente, is daar ook (in 1939) 'n saal in Craighall in die Johannesburg-deel teen 'n koste van £900 voltooi nadat die moedergemeente 'n stuk grond vir dié doel in April 1939 teen £225 aangekoop het.
Op 5 September 1944 het die Ringskommissie van Johannesburg, in samewerking met die kerkrade van die twee moedergemeentes, oorgegaan tot die tweede afstigting binne twee jaar van die twee genoemde gemeentes. Selfs nadat die wyke Norwood en Parkhurst afgesny is, het die Johannesburgse moedergemeente nog sowat 2 340 lidmate getel, hoewel dit die laaste wyk sou wees wat die gemeente afstaan. In dieselfde jaar is drie ander gemeentes in Johannesburg afgestig, naamlik Johannesburg-Wes, Randburg en Bezuidenhoutsvallei, waarvan net Randburg selfstandig voortbestaan.
Die eerste kerkraadsvergadering is op 11 September 1944 in die Parkhurst-kerksaal gehou. Dié saal het die gemeente as bruidskat van Johannesburg-Oos ontvang en die saal in Lyndhurst van Johannesburg. Op 29 Januarie 1945 beroep die gemeente vir ds. C. Murray, eertydse hulpprediker van Johannesburg-Oos. Hy aanvaar die beroep en word op 6 April 1945 in die gemeente ontvang en die volgende dag bevestig. Die gemeente maak van 18 Junie 1945 af 'n begin met die insameling van boufondse met die oog op die oprigting van 'n kerkgebou. 'n Maandelikse gemeentelike nuusblaadjie verskyn vir die eerste keer op 3 September 1945.
Op 15 April 1946 besluit die kerkraad om die grond, op die hoek van Tiendestraat en Tweedelaan, Parkhurst, waarop die kerk later sou verrys, aan te koop. Die eerste plan vir die nuwe kerkgebou is op 5 Mei 1947 aan die kerkraad voorgelê. Op 11 Junie 1949 is die eerste sooi omgespit en 'n aanvang gemaak met die bou van die nuwe kerk, waarvan ds. Murray op 6 Augustus daardie jaar die hoeksteen gelê het. Die woorde op die hoeksteen lees: "Wie op die hoë God vertrou, het seker nie op sand gebou." In die naweek van 13 tot 14 Mei het die feestelike inwyding van die nuwe kerkgebou plaasgevind toe ds. William Nicol as spreker opgetree het.
Tweede leraar
Nadat Murray verskeie beroepe van die hand gewys het, het hy in Maart 1951 'n beroep na die gemeente Loubser in Nairobi aangeneem. Op 29 Maart is demissie aan hom verleen en tydens 'n geselligheid op 30 Maart neem die gemeente van sy eerste leraar afskeid. Die kerkraad beroep vir ds. Beyers Naudé, maar hy het bedank. Op 30 April 1951 is ds. C.S. Hattingh van Wolmaransstad beroep en tot groot blydskap van die gemeente neem hy die beroep aan en woord in die naweek van 22 tot 24 Junie in die gemeente ontvang.
In 1947 het die gemeente 850 lidmate gehad, wat teen 1951 aangegroei het tot 900, toe die sieletal reeds 1 500 was. In daardie jaar het die kerkraad bestaan uit 44 dienende lede. Daar was toe ook drie Sondagskole met oor die 300 leerlinge en 30 onderwysers.
Drr. Jan van Rooyen en Beyers Naudé
In 1958 kom ds. (later dr.) Jan Hendrik Petrus van Rooyen, wat op 16 Junie 1928 op Garies in Namakwaland gebore is, van Dannhauser in Natal na Parkhurst. In 1964 voltooi hy die graad D.Th. aan die Universiteit van Utrecht. Hy dien tot sy aftrede in 1985 as voorsitter van die Ringsendingkommissie en van 1975 ook tot 1985 as voorsitter van die Sinodale Sendingkommissie. Van Rooyen was 'n groot voorstander van kerklike eenwording. Die Kerkbode skryf na sy dood op 13 Junie 2002 van hom: "Hy het 'n belangrike rol gespeel in die Transvaalse kerk - veral in die stormagtige jare ná die Cottesloe-beraad. Hy was lank betrokke by die Christelike Instituut van dr. Beyers Naudé, maar het later 'n ander rigting ingeslaan en hom van dr. Naudé gedistansieer."
Toe Naudé vroeg in November 1963 sy status as leraar in die NG gemeente Aasvoëlkop verloor omdat hy geweier het om hom aan die tydskrif Pro Veritate en die Christelike Instituut te onttrek, het hy en sy vrou, Ilse, verlof gekry om nog tot die einde van daardie maand in die pastorie aan te bly. Hy vertel in sy outobiografie, My land van Hoop: "Ons het besef dis die begin van die skeiding van die weë. Ek en Ilse het ook besef dat ons nou moes begin dink om êrens 'n huis te bekom waar ons kon gaan woon, asook in watter gemeente daardie huis moes staan. Ek het gevoel dat dit in elk geval nie verstandig sou wees om 'n huis binne die grense van Aasvoëlkop te koop nie, selfs al sou ons dit kon bekostig. Ons het feitlik geen spaargeld gehad nie. Die feit dat dr. Jan van Rooyen in Parkhurst deurgaans 'n ope en simpatieke houding teenoor die gedagte van 'n organisasie soos die Christelike Instituut ingeneem het en dat huispryse in die gebied van Parkhurst oor die algemeen laer was as in Aasvoëlkop, het daartoe gelei dat ek en Ilse ná ons afskeid 'n huis in Greenside gekoop en lidmate van die Parkhurst-gemeente geword het."