cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jopie Fourie
Krygshof
Fourie het voor ’n krygshof verskyn op 18 en 19 Desember. Hy het sy eie prokureur aangestel en tydens die verhoor is hy bygestaan deur sy advokate A.S. van Hees en H. Gey van Pittius. Hy en sy broer is aangekla van hoogverraad. In die klagstaat is beweer dat hulle, synde offisiere van die Unie Verdedigingsmag, skuldig was aan hoogverraad deurdat hulle in die Transvaal in die maande November en Desember 1914, Sy Majesteit se gewapende magte trotseer het en gevang was met andere in gewapende rebellie op 16 Desember 1914. Toe hy moes pleit het hy die volgende te sê gehad: "Ek kan nie insien waarom ons jong Afrikaners vir Engeland se eer moet veg nie. Wanneer ons die moord van Slagtersnek nagaan ... en wanneer ek dink aan die 30 000 vroue en kinders wat vermoor is, sien ek nie waarom ek Engeland moet help om sy eer omhoog te hou nie. Ek weet dat die regering my as ’n rebel beskou en teleurgesteld in my is. Ook is ek teleurgestel in die regering wat ek op die been help bring het en waarvoor ek my bloed opgeoffer het...wat ek gedoen het, het ek met oop oë en uit eie vrye oortuiging gedoen. Selfs al is ek tot vandag toe nog oortuig dat God die onreg nie sal gedoë nie...kan ek nie vals wees nie! Nooit in my lewe het ek dit kon wees nie! En mag God my bewaar om nooit ’n valsaard te word nie! My dade het altyd my hart geopenbaar. Ek is nie van plan om die hof om genade te vra nie. Die genade van my Skepper wat my gelei het, is vir my genoeg...Genade? Is dit nie opmerklik dat ek die seun moes wees wat met die witvlag na Jameson ingery het met sy oorgawe? Hy is gevang en vrygelaat, en daarna word hy sir Starr Jameson; maar ek moet sterwe, daartoe veroordeel deur my eie mense wat twaalf jaar gelede saam met my gestry het vir ons land en volk se vryheid. O, ek hoop tog hulle sal my nie in my gesig skiet nie," en terwyl hy sy hand op sy bors lê, laat hy hoor: "Hier is ’n groot Afrikanerhart, groot genoeg om al hul koeëls te ontvang....so seker as ek u hier voor my sien, is ek oortuig dat die Here met Sy dierbare bloed vir my sonde versoening gedoen het; en dat Hy nou kom om my by die hand te neem en deur die dal der skaduwee des doods weg te lei. Hy is mos hier by ons, ons kan Hom voel..."
Meermaal ter aarde bestel
Fourie is aanvanklik in 'n tydelike graf van omtrent drie voet diep begrawe. Daar was water onder in die gat, wat die owerhede laat besluit het om "Little’s Dip" daarin te gooi. Twee dae later is hy stilletjies opgegrawe en in die geheim na die Nuwe Kerkhof van Pretoria vervoer, waar hy in die geheim herbegrawe is.
Gerugte het die ronde gedoen dat sy lyk met ongebluste kalk vernietig is. Sy familie het die owerhede versoek om sy graf uit te wys en 'n lykskouing toe te staan. Ná korrespondensie en die aanvanklike weiering is toestemming 10 maande later verleen om die lyk op 27 Oktober 1915 vir 'n tweede keer op te gegrawe.
Toe sy familie en vriende by die begraafplaas aangekom, was die graf reeds oop en die kis se deksel verwyder. Toe die twee kakiekomberse (waarin hy begrawe was) oopgesny is, het dit gelyk of hy net die vorige dag begrawe is. Met die wegtrek van die komberse het 'n stukkie van sy regterkantse kenbaard losgetrek, maar verder was sy liggaam ongeskonde. Sy hemp, waarop die kryt-sirkel oor sy hart nog sigbaar was, is oopgeknoop om die wonde te sien. Nie een van die koeëls was egter deur of naby sy hart gewees nie.
Swazi
[[Lêer:South Africa 2011 Swazi speakers proportion map.svg|duimnael|links|Suid-Afrikaanse distrikte met 'n meerderheid van Swazitaliges in 2011:
]]
Die taal Swazi (siSwati [siswatʼi] in Swazi) is deel van die Nguni-taalfamilie en is nou verwant aan Noord-Ndebele, Suid-Ndebele, Xhosa en Zoeloe. Dit is (saam met Engels) die amptelike landstaal van eSwatini met sowat 980 000 sprekers in 2006, hoofsaaklik Swazi's. Dit is een van die elf amptelike landstale in Suid-Afrika, waar dit deur ongeveer 1 322 400 mense as moedertaal gepraat word (2011-sensus).
Dialekte sluit Baca, Hlubi en Phuthi in.
Felipe González
Felipe González Márquez ( Spaanse uitspraak: [feˈlipe ɣonˈθaleθ ˈmaɾkeθ], gebore 5 Maart 1942) is 'n Spaanse prokureur, professor en politikus, wat van 1974 tot 1997 die sekretaris-generaal van die Spaanse Sosialistiese Werkersparty (PSOE) was, en die derde premier van Spanje sedert die herstel van die demokrasie, van 1982 tot 1996. op datum bly hy die langste dienende premier van Spanje wat vrylik verkies word.
González het in 1964 by die PSOE aangesluit, toe dit onder die Francoistiese regime verbied is. Hy verwerf 'n regsgraad aan die Universiteit van Sevilla in 1965. In 1974 verkies die PSOE González as sy sekretaris-generaal na 'n skeuring in die 26ste Kongres. Ná Franco se dood en die begin van die Spaanse oorgang na demokrasie, het González 'n setel in die Kongres van Afgevaardigdes verwerf nadat hy die PSOE-kandidatuur in die algemene verkiesing van 1977 gelei het, maar teen Adolfo Suárez verloor het.
Na die PSOE-oorwinning in die algemene verkiesing van 1982, het González sy eerste meerderheidsregering gevorm, gesteun deur 202 uit die 350 afgevaardigdes op die Kongres van Deputate, en die regering van Spanje vir dertien en 'n half jaar gelei na drie bykomende oorwinnings in die 1986, 1989 en 1993 algemene verkiesings. In 1996 het González die verkiesing vir José María Aznar en die People's Party verloor en is hy vir die laaste keer in die algemene verkiesing van 2000 vir Sevilla verkies tot die Kongres van Afgevaardigdes.
Lauren Lane
Lauren Lane (gebore 2 Februarie 1961) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Interface (1985) en in die televisiereekse Hunter (1984) en The Nanny (1993).
Rotterdam, Limpopo
Rotterdam, Limpopo is 'n nedersetting in die sentraal-ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Groter Letaba Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer. Dit is vernoem na Rotterdam in Nederland.
Kurt Gödel
Kurt Friedrich Gödel (/ˈkɜrt ɡɜrdəl/; Duits: ; 28 April 1906 – 14 Januarie 1978) was 'n Oostenrykse en later Amerikaanse logikus, wiskundige en filosoof. Saam met Aristoteles en Gottlob Frege, as een van die mees beduidende logici in die geskiedenis, het Gödel 'n groot impak op die wetenskaplike en filosofiese denke in die 20ste eeu gemaak, 'n tydvak waarin ander soos Bertrand Russell,   A.N. Whitehead,  en David Hilbert baanbrekerswerk oor die gebruik van logika en versamelingsteorie in die verstaan van die grondslae van die wiskunde gedoen het.
Gödel het sy twee onvolledigheidstellings in 1931 gepubliseer toe hy 25 jaar oud was, een jaar nadat hy sy doktoraat aan die Universiteit van Wene voltooi het. Die eerste onvolledigheidstelling lui dat vir enige self-konsekwente rekursiewe aksiomatiese stelsel wat kragtig genoeg is om die rekenkunde van die natuurlike getalle (byvoorbeeld Peano-rekenkunde) te beskryf, is daar geldige stellings oor die natuurlike getalle wat nie vanuit die aksiomas bewys kan word nie. Om hierdie stelling te bewys, het Gödel 'n tegniek, bekend as Gödel-numerering, wat formele uitdrukkings as natuurlike getalle enkodeer, ontwikkel.
Hy het ook aangetoon dat nóg die keuseaksioma, nóg die kontinuumhipotese vanuit die aanvaarde aksiomas van versamelingsteorie weerlê kan word, onder die aanname dat hierdie aksiomas konsistent is. Die eersgenoemde resultaat het die deur vir wiskundiges oopgemaak  Hy het ook belangrike bydraes tot die bewysteorie gelewer deur die verband tussen klassieke logika, intuisionistiese logika en modale logika te verduidelik.
Persona non grata
Die term persona non grata (Latyn, meervoud: personae non gratae), letterlik "’n onwelkome persoon", verwys in diplomasie na ’n buitelandse mens wat deur ’n spesifieke land verbied word om dié land binne te gaan of daar te bly. Dit is die ernstigste vorm van sensuur wat ’n land kan toepas op buitelandse diplomate, wat andersins deur diplomatieke immuniteit beskerm word teen inhegtenisneming en ander vorme van vervolging.
Verdrag van Wene
Kragtens Artikel 9 van die Verdrag van Wene insake diplomatieke betrekkinge mag ’n staat "op enige tyd en sonder om die besluit te verduidelik" ’n lid van die diplomatieke personeel persona non grata verklaar. So ’n persoon word as onaanvaarbaar beskou en word gewoonlik na sy eie land teruggeroep. As hy nie teruggeroep word nie, kan die betrokke land "weier om die persoon as lid van die missie te erken".
Kragtens Artikels 41 en 42 word van diplomatieke personeel verwag om die land waarin hulle diens doen, se wette en regulasies te gehoorsaam. ’n Oortreding van dié artikels kan daartoe lei dat iemand persona non grata verklaar word. Dit word ook gebruik om mense uit die land te sit wat verdink word van spioenasie of enige misdaad soos dwelmhandelary. Dit kan ook ’n simboliese aanduiding wees van ontevredenheid. Sogenaamde "gelyke munt"-verklarings het ook al plaasgevind, veral tydens die Koue Oorlog. ’n Ander voorbeeld is tussen die VSA en Ecuador in 2011. Die regering van Ecuador het die Amerikaanse ambassadeur die land belet weens die uitlek van diplomatieke dokumente ("wikileaks"). Die VSA het gereageer deur Ecuador se ambassadeur uit die land te sit.
Adolfo Suárez
Adolfo Suárez González ( Spaanse uitspraak: [aˈðolfo ˈswaɾeθ]; 25 September 1932 - 23 Maart 2014) was 'n Spaanse advokaat en politikus. Suárez was Spanje se eerste demokraties verkose premier sedert die Tweede Spaanse Republiek en 'n sleutelfiguur in die land se oorgang na demokrasie na die diktatuur van Francisco Franco.
Toe Spanje nog 'n outokratiese regime was, word hy in 1976 deur koning Juan Carlos as premier benoem, met die hoop dat sy regering demokrasie kan bewerkstellig. Ten tyde van sy aanstelling was hy nie 'n bekende figuur nie, wat baie politieke magte skepties gemaak het oor sy regering. Hy het egter toesig gehou oor die einde van die Francoist Cortes, en die wettiging van alle politieke partye (insluitend die Kommunistiese Party, veral 'n moeilike stap). Hy het die Unie van die Demokratiese Sentrum gelei en die algemene verkiesing van 1977 gewen. In 1981 bedank hy en stig die party Centro Democrático y Social (CDS), wat verskeie kere tot die Cortes verkies is. Hy het in 1991 afgetree uit die politiek en in die openbare lewe in 2003 weens Alzheimersiekte.
Na aanleiding van die dood van Adolfo Suárez in 2014, het die Spaanse regering aangekondig dat die Madrid-Barajas Lughawe herdoop word na Adolfo Suárez Madrid–Barajas Lughawe.
Lorreins
Lorreins (Frans: Lorrain), of Lotharings is 'n oïl-taal, die versamelnaam vir die Romaanse streektale wat in die Franse gewes Lotaringe (Frans: Lorraine) gepraat word. Dit word ook in die aangrensende Gaume in België gepraat waar dit as Gaumais aangedui word.
Die taal word soms in die Vogese gehoor waar argaïse vorm bewaar gebly het (byvoorbeeld tchaté in plaas van château ). Die taal staan egter op die rand van uitsterwing.
Naas Lorreins word in Lotharinge ook 'n Frankiese, Germaanse dialek, Lotharings Frankies, gepraat wat ook as Lothringisch, Francique, Platt, Lothringer Platt of Lothringer Déitsch bekend staan.
Anna Achmatowa
Achmatowa was een van Rusland se mees gerespekteerde skrywers. Haar werk het gewissel van kort liriese gedigte tot ingewikkeld gestruktureerde siklusse soos Requiem (1935–1940), haar tragiese meesterstuk oor die Stalinistiese terreur. Haar styl, wat gekenmerk word deur spaarsame woordgebruik en emosionele selfbeheersing, was merkwaardig oorspronklik en anders as dié van haar tydgenote. Die sterk, helder vroulike stem het aanklank gevind by aanhangers van Russiese gedigte. Haar werke kan in twee tydperke opgedeel word: dié van 1912 tot 1925 en dié van omstreeks 1936 tot met haar dood. Die twee periodes word geskei deur ’n dekade waarin sy min werk gelewer het. Haar werk is veroordeel en gesensor deur Stalinistiese owerhede en dit is merkwaardig dat sy nie geëmigreer het nie, maar in Rusland gebly het as ooggetuie van die destydse gruweldade. Haar blywende temas sluit in meditasies oor herinneringe en tyd asook die probleme van lewe en skryf in die skadu van Stalinisme.
Primêre bronne met inligting oor Achmatowa se lewe is taamlik skaars omdat baie van die geskrewe rekords vernietig is tydens die oorlog, rewolusie en totalitêre regime. Sy was vir lang tydperke in amptelike onguns en baie van die mense na aan haar is in die gebeure ná die rewolusie dood.
Vroeë lewe en familie
Achmatowa is gebore op Bolsjoi Fontan, naby die Swartsee-hawestad Odessa. Haar pa, Andrei Antonowitsj Gorenko, ’n staatsamptenaar, en haar ma, Inna Erazmowna Stogowa, het albei van die Russiese adel afgestam. Achmatowa het geskryf: "'Niemand in my groot familie het gedigte geskryf nie. Maar die eerste Russiese vrouedigter, Anna Boenina, was die tannie van my oupa Erasm Iwanowitsj Stogof. Die Stogofs was beskeie grondbesitters in die Mozjaisk-streek van die Moskou-provinsie. Hulle het daarheen getrek ná die oproer tydens die tyd van Posadnitsa Marfa. In Nowgorod was hulle ryker en het hulle groter aansien geniet. Khan Achmat, my voorvader, is een nag in sy tent deur ’n Russiese huurmoordenaar vermoor. Karamzin vertel vir ons dat dit die einde van die Mongoolse Juk in Rusland ingelui het. […] Dit is alom bekend dat hierdie Achmat ’n afstammeling van Djengis Khan was. In die 18de eeu het een van die Achmatof-prinsesse – Praskowja Jegorwna – met die ryk en bekende Simbirsk-grondeienaar Motowilof getrou. Jegor Motowilof was my oupagrootjie; sy dogter, Anna Jegorowna, was my ouma. Sy is dood toe my ma nege jaar oud was en ek is na haar genoem.'"
Haar gesin het na Tsarskoje Selo naby Sint Petersburg getrek toe sy 11 maande oud was. Sy het haar skoolloopbaan in Kiëf voltooi nadat haar ouers in 1905 geskei het. Sy het daarna regte aan die Universiteit van Kiëf studeer en ’n jaar later is sy na Sint Petersburg om letterkunde te studeer.
Achmatowa het in haar laat tienerjare begin om gedigte te publiseer, hoewel geen van dié werk behoue gebly het nie. Haar pa wou nie hê enige gedigte moes onder sy "respektabele" naam gepubliseer word nie en sy het haar ouma se van, Achmatowa, as ’n skuilnaam aangeneem.
Op Kersaand van 1903 het sy die jong digter Nikolai Goemiljof ontmoet en hy het haar aangemoedig om te skryf. Hy het haar ook verskeie kere gevra om te trou. Op 17-jarige ouderdom het Achmatowa haar eerste gedig in sy tydskrif, Sirius, gepubliseer – die titel kan rofweg vertaal word as Aan sy hand is baie blink ringe (1907). Sy het dit onderteken "Anna G." Sy het gou in die Sint Petersburgse kunskringe bekend geword en het gereeld voorlesings in die openbaar gedoen. In daardie jaar skryf sy sonder geesdrif aan ’n vriendin: “Hy is nou al drie jaar lief vir my, en ek glo dis my lot om sy vrou te wees. Ek weet nie of ek hom liefhet nie, maar dit voel vir my so.” In April 1910 is sy in Kiëf met Goemiljof getroud, hoewel niemand in haar familie die troue bygewoon het nie. Die paartjie het hul wittebrood in Parys gehou, en daar het sy die Italiaanse kunstenaar Modigliani ontmoet en bevriend.
In laat 1910 het sy saam met digters soos Osip Mandelstam en Sergei Gorodetski die Digtersgilde gestig. Hulle het Akmeïsme (van die Latynse woord akme, wat "hoogtepunt" beteken) ontwikkel – hulle het hulle verset teen die Simbolisme en het in hul gedigte gestreef na helderheid. Akmeïsme is ontwikkel in dieselfde tyd as die Imagisme in Europa en die VSA.
Tydens hul eerste jaar saam het Achmatowa geskryf haar man "het sy passie verloor" vir haar. Aan die einde van daardie jaar het hy op ’n reis van ses maande na Afrika vertrek. In dié tyd het Achmatowa "haar eerste voorsmaak van roem" gehad. Sy het bekend geword, nie soseer vanweë haar skoonheid nie, maar eerder haar intense aantrekkingskrag en bekoring. Sy het die aandag getrek van baie mans, ook bekendes. Sy het Modigliani weer in Parys besoek waar hy minstens 20 skilderye van haar gemaak het, onder meer naakstudies. Sy het later ’n affair begin met die Akmeïsme-digter Osip Mandelstam. Achmatowa se seun, Ljef, is in 1912 gebore en het later ’n bekende historikus geword.
Die Silwer Era
In 1912 het die Digtersgilde haar digbundel Aand (Wjetsjer) gepubliseer – die eerste van vyf in nege jaar. Die boek het haar gevestig as ’n nuwe en opwindende nuwe skrywer. Dit is ook in verskeie tale vertaal.
Haar tweede bundel, Bidsnoer (Tsjetki), het in Maart 1914 verskyn en het haar een van die gewildste digters van dié tyd gemaak. In Gedig sonder ’n held, die langste en een van haar bekendste gedigte wat sy dekades later geskryf het, onthou sy dit as ’n geseënde tyd in haar lewe. Sy het ook bevriend geraak met Boris Pasternak en gerugte het die ronde gedoen dat sy ’n verhouding met die invloedryke liriese digter Aleksander Blok het. In Julie 1914 het Achmatowa geskryf:
"Skrikwekkende tye lê voor Binnekort sal vars grafte die aarde bedek"
Op 1 Augustus het Duitsland oorlog teen Rusland verklaar, wat die "donker storm" vir Rusland ingelui het: die Eerste Wêreldoorlog, rewolusie, burgeroorlog en ’n totalitêre regering. Dit was die einde van die Silwer Era.
Achmatowa het ’n verhouding met die mosaïekkunstenaar en digter Boris Anrep gehad; baie van haar gedigte in dié tyd gaan oor hom en hy het weer baie mosaïekwerke gemaak waarin sy voorkom. Sy het gedigte vir haar derde boek, Wit Swerm (Belaja Staja), in 1917 gekies. Op die hoogtepunt van haar roem, in 1918, is sy van haar man geskei en teen sommige vriende se wense in met die bekende digter Wladimir Sjileiko getroud. Sy het later affairs gehad met die teaterdirekteur Michail Zimmerman en komponis Arthur Lourié, wat baie van haar gedigte getoonset het.
Die vervloekte jare
In 1921 is Achmatowa se eksman, Goemiljof, vervolg vir sy beweerde rol in ’n monargistiese sameswering teen die Bolsjewiste en op 25 Augustus is hy en 61 ander doodgeskiet. Volgens die historikus Rayfield was die moord op Goemiljof deel die staat se reaksie op die Kronstadt-rebellie. Die geheime diens, die Tsjeka, het Petrograd se intellektuele die skuld gegee vir die rebellie en ’n professor in aanhouding gedwing om die name van "samesweerders" bekend te maak. Baie van hulle, ook Goemiljof, is toe die doodstraf opgelê. Gorki en ander het daarteen geappelleer, maar teen die tyd dat Lenin verskeie van hulle begenadig het, was die mense reeds geskiet. Dae daarna het Achmatowa geskryf: Terreur betas alle dinge in die donker,
Lei maanlig na die byl.
Daar's ’n onheilspellende klop agter die muur:
’n Spook, ’n dief of ’n rot. ..
Die moorde het ’n groot invloed op die Russiese intelligentsia gehad, die Akmeïste vernietig en ’n stigma laat kleef aan Achmatowa en haar seun, Ljef (by Goemiljof). Ljef is in die latere vervolgings van die 1930's gearresteer omdat hy Goemiljof se seun was. Uit ’n Marxistiese oogpunt is Achmatowa se poësie beskou as die weerspieëling van "vroulike" beuselagtighede, en nie in ooreenstemming met die nuwe rewolusionêre politiek van die tyd nie. Sy is deur die staat aangeval, asook deur voormalige ondersteuners en vriende. Haar werk is deur ’n partybesluit van 1925 nie-amptelik verbied en sy kon nie haar werk gepubliseer kry nie. Sy het egter aanhou skryf. Sy het beroemde oorsese skrywers se werk vertaal en akademiese verhandelings geskryf oor Poesjkin en Dostojefski. Baie mense in die Sowjetunie en oorsee het egter gedink sy is dood. Sy het min kos en feitlik geen geld gehad nie, en haar seun is verbied om te studeer. Die landwye repressie en vervolgings het ’n verwoestende uitwerking op haar Sint Petersburgse vriendekring, kunstenaars en intellektuele gehad. Haar goeie vriend Mandelstam is verban en toe na die Goelag gestuur, waar hy sou sterf. Van haar digtersvriende het selfmoord gepleeg – ook haar suster, Marina Tswetajewa, wat ook ’n digter was. Achmatowa het net-net daarin geslaag om nie gearresteer te word nie, hoewel haar seun verskeie kere deur die Stalinistiese regering in hegtenis geneem is en van teenrewolusionêre bedrywighede aangekla is. Sy sou soms ure in toue staan om vir hom kospakkies af te lewer of sy saak te bepleit.
Achmatowa is later getroud met ’n kunstenaar en ou vriend, Nikolai Poenin, en het tot in 1935 by hom gebly. Hy is ook herhaaldelik gearresteer en is eindelik in 1953 in die Goelag dood. Haar tragiese siklus Requiem dokumenteer haar persoonlike ondervinding van hierdie tyd; terwyl sy geskryf het, "het ’n honderd miljoen stemme" geskree deur haar "gefolterde mond".
dat jy mag huis toe kom.
Het ek my voor die laksman se voete neergewerp.
My angs, o my seun.
En ek kan nie verstaan nie.
Wie's die monster, en wie's die man?
Hoe lank voor die teregstelling?
(in Afrikaans vertaal uit A.S. Kline se Engelse 2005-vertaling van Requiem).
Vanaf 1939: Die Ontdooiing
In 1939 het Stalin die publikasie van ’n versameling gedigte, Uit ses boeke, goedgekeur. Dit is egter na slegs ’n paar maande onttrek en die boeke verpulp. In 1993 het dit bekend geword dat die owerhede haar woonstel afgeluister, haar permanent dopgehou en gedetailleerde rekords oor haar gehou het – dit het ingesluit 900 bladsye van "veroordelings, verslae oor telefoongesprekke, aanhalings uit haar werk en bekentenisse van mense na aan haar". Hoewel haar stem amptelik stil was, is haar werk steeds in die geheim gepubliseer (samizdat). Dit is langs nie-amptelike kanale versprei en in die Goelag gelees.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog was Achmatowa getuie van die 900 dae lange Beleg van Leningrad (voor 1914 en nou weer Sint Petersburg). In 1940 het Achmatowa aan haar Gedig sonder ’n held begin werk. Sy het 20 jaar lank daaraan gewy en dit beskou as die grootste werk van haar lewe – sy het dit "gedikteer in die geheue van vriende en medeburgers in Leningrad tydens die beleg". Sy is in die lente van 1942 na Tsjistopol verban en daarna saam met ander kunstenaars soos Sjostakowitsj na die groener, veiliger Tasjkent in Oezbekistan. In dié tyd was sy ernstig siek aan tifus. Met haar terugkeer na Leningrad in Mei 1944 het sy geskryf hoe ontstellend dit is om " ’n verskriklike spook te vind wat voorgee om my stad te wees".
As ’n prop my gefolterde mond sou snoer,
waardeur ’n honderd miljoen mense skree,
HSC '21
HSC '21 is 'n Nederlandse amateursokkerspan in die Twentse dorp Haaksbergen. Die span speel in die Topklasse en het in 1999 die nasionale amateurkampioenskap gewen. Die klub het sterk mededinging met Quick '20 en Sportclub Enschede.
Anna Achmatowa
Vanaf 1939: Die Ontdooiing
laat hulle dan vir my bid, soos ek vir hulle bid
(in Afrikaans vertaal uit Kunitz en Hayward se Engelse 1998-vertaling van Requiem).
In haar latere werk het sy wegbeweeg van romantiese temas na komplekse en filosofiese werke, en van haar meer patriotiese gedigte het die voorblad van Prawda gehaal. Sy is egter steeds gekritiseer en dopgehou en sy is verban uit die Sowjet-skrywersunie.
Laaste jare
Sy het talle jong digters gementor. Een van hulle, Joseph Brodsky, wat in 1963 in hegtenis geneem en aangehou is, sou in 1987 die Nobel-prys vir letterkunde wen. Vir haar 75ste verjaardag in 1964 is ’n nuwe versameling van haar werk gepubliseer. Sy is toegelaat om te reis, onder meer om ’n eredoktersgraad van die Universiteit van Oxford te ontvang. Haar Requiem is eindelik in 1963 in München in Russies gepubliseer.
In November 1965, kort ná haar besoek aan Oxford, het Achmatowa ’n hartaanval gekry en is sy in die hospitaal opgeneem. Sy is op 5 Maart oorlede.
Samuel Doe
Samuel Kanyon Doe (6 Mei 1951 in Turzon, Liberië – 9 September 1990, Monrovia) was die president van Liberië van 1980 tot 1990. Sy regime is gekenmerk as 'n diktatorskap gebaseer op etnisiteit en onderdrukking van die opposisiepolitiek.
Doe, van die Krahn-etniese groep, 'n landelike stam op die vasteland van Liberië, het opleiding ontvang van die Spesiale Magte van die Verenigde State. Die Krahn was van suiwer Afrika-afkoms, net soos die meerderheid van die bevolking van Liberië. Hierdie meerderheid het 'n lang onderdrukking gely deur die Amerikaans-Liberiese elite, afstammelinge van die Amerikaanse slawe wat Liberië in 1847 gestig het.
1980 staatsgreep
Op 12 April 1980 het Doe 'n staatsgreep uitgevoer wat geëindig het met die dood van William Tolbert Jr, waarna hy homself 'n generaal gemaak het en die "People's Redemption Council" (PRC) gestig, waarvan hy die hoof was. Dit was die eerste keer sedert Liberië gestig is dat dit deur afstammelinge van inheemse Afrikane regeer is, en binne enkele dae na die staatsgreep is baie lede van Tolbert se regering summier tereggestel. In Augustus 1981 word Thomas Weh Syen, volgens Doe pro-Amerikaans, saam met vier ander lede van die People's Redemption Council gearresteer omdat hy 'n plan beraam het om Doe te vermoor; die vermeende samesweerders is kort daarna tereggestel.
Gedurende sy eerste ampsjare het Doe vinnig 'n affiniteit vir die Amerikaanse regering ontwikkel, veral tydens die regering van Ronald Reagan (wat na Doe as "Voorsitter Doe" verwys het). Hy het die Amerikaanse buitelandse beleid van die koue oorlog openlik ondersteun gedurende die 1980's (selfs die diplomatieke betrekkinge met die Sowjetunie verbreek) en selfs diplomate wat die Verenigde State in sy teenwoordigheid gekritiseer het, tot 'n geveg uitgedaag.
Presidensie
Doe het 'n nuwe grondwet deur 'n referendum goedgekeur in 1984 en het na die Liberiese presidensiële verkiesings op 15 Oktober 1985 skynbaar 51% van die stemme op hom verenig. Die verkiesing is ernstig gemanipuleer; hy het die stembriewe na 'n geheime plek geneem waar hy 50 van sy manne aangestel het om dit te tel en voor die verkiesing meer as 50 van sy teenstanders vermoor. Daar is ook gedink dat Doe sy geboortedatum van 1951 na 1950 verander het om aan die vereistes van die nuwe grondwet te voldoen, wat daarop aangedring het dat die president minstens 35 jaar oud sou wees. Thomas Quiwonkpa, wat die 1980-staatsgreep met Doe gelei het, het op 12 November probeer om aan bewind te kom. Nadat die verkiesing gewen is, was daar onluste in die land met 'n balans van 16 sterftes. 'n Oorwinnende Doe het 'n aandklokreël afgekondig vir die bevolking om vanaf 18:00 tuis te bly, anders word hulle as rebelle beskou, en hulle sou onmiddellik tereggestel word. Die poging het misluk ná 'n geveg in Monrovia en Quiwonkpa is oorlede. Doe is uiteindelik op 6 Januarie 1986 beëdig.
Onder Doe is Liberië se hawens oopgestel vir Amerikaanse, Kanadese en Europese skepe, wat aansienlike beleggings meegebring het van buitelandse skeepvaartondernemings, wat Liberië as 'n belastingparadys beskou het.
In die laat tagtigerjare, toe die bedreiging van kommunisme vervaag en finansiële ontneming na die Verenigde State gekom het, het die Verenigde State ontnugter geraak oor die korrupsie van die Doe-regering en groot bedrae buitelandse hulp onttrek. Dit, tesame met gewilde ontevredenheid wat deur Doe se voorkeur vir sy stam, die Krahn, gegenereer is, het hom in 'n baie bedenklike situasie gelaat.
Moord
Charles Taylor, 'n jarelange Doe-bondgenoot, het op 24 Desember 1989 Liberië vanaf die Ivoorkus binnegekom om 'n guerrilla-oorlog teen hom te voer. Taylor het ontsnap uit 'n gevangenis in die Verenigde State waar hy aangehou is nadat Doe hom van verduistering beskuldig het. In die middel 1990's is die grootste deel van Liberië deur rebellefaksies beheer. Doe is op 9 September 1990 in Monrovia vasgekeer deur Prince Johnson, en gemartel voordat hy gesterf het. Die marteling is op video opgeneem en in nuusberigte regoor die wêreld vertoon. Die video wys hoe Johnson 'n Budweiser (bier) drink terwyl hy Doe se oor afsny. Later word 'n stomgeslaande Doe ondervra, met boeie wat sy bene vasklem, in die opnames kan gesien word hoe Doe se geslagsorgane gemanipuleer is.
2020 Eifelse Grand Prix
Die 2020 Formule Een Eifelse Grand Prix is op 11 Oktober 2020 op die Nürburgring in Duitsland gehou. Dit was die elfde wedren van die kampioenskapseisoen, en die eerste keer sedert 2013 wat 'n F1-kampioenskapsren by die Nürburgring gehou is. In die 2013 Duitse Grand Prix het Sebastian Vettel in 'n Red Bullmotor koning gekraai gevolg deur Kimi Räikkönen en Romain Grosjean beide in Lotus-Renaultmotors.
Vrye oefening
Die eerste en tweede vrye oefensessies op Vrydag is afgelas weens swaar reën en mis wat dit onmoontlik sou maak vir die ambulanshelikopters om by 'n FIA geregistreerde hospitaal te kom binne 20 minute. Dit het daartoe gelei dat Mick Schumacher en Calum Illot, altwee Ferrari junior drywers, nie hulle F1 debuut vir onderskeidelik Alfa Romeo en Haas kon maak nie.
Wedren
Met Lewis Hamilton se sege ewenaar hy Michael Schumacher se rekord van 91 Formule 1 resies wenne. Dit is ook die eerste keer wat Ricciardo op die podium verskyn sedert hy vir Renault bestuur asook Renault se eerste podium sedert hulle terugkeer na die sport in 2016. Ricciardo het voor dit in die 2018 Monaco Grand Prix geseëvier in 'n Red Bullmotor. Kimi Räikönnen verbeter ook die rekord vir die meeste wegspronge vir 'n F1 bestuurder met sy 323ste wegspring.
Renuitslag
* Max Verstappen ontvang 'n ekstra punt vir die vinnigste rondte.
Michael Grant Terry
Michael Grant Terry (gebore 30 Augustus 1983) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Archer (2017) en in die televisiereekse Bones (2005) en Grimm (2011).
Leslie Fenton
Leslie Fenton (12 Maart 1902 – 25 Maart 1978) was 'n Engelse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Black Paradise (1926), The Public Enemy (1931), The House of Secrets (1936), en Boys Town (1938).
Ga-Kgapane
Ga-Kgapane is 'n nedersetting in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Groter Letaba Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Mutual Gebou
Die Mutual Gebou in Kaapstad, Suid-Afrika, is gebou as die hoofkwartier van die Suid-Afrikaanse Onderlinge Lewensversekeringsgenootskap, nou die versekerings- en finansiëledienstemaatskappy Old Mutual (vroeër Ou Mutual in Afrikaans). Dit is in 1940 ingewy, maar voor die einde van die 1950's – minder as 20 jaar later – het sakebedrywighede reeds na ’n nuwe kantoorgebou by Mutual Park in Pinelands (noordoos van die middestad) geskuif; Old Mutual het sedertdien ’n internasionale maatskappy geword en sy huidige hoofkwartier is in Londen.
Die gebou is ’n goeie voorbeeld van Art Deco-argitektuur en -ontwerp. Dit het baie interessante interne eienskappe soos die banksaal, vergadersaal en direksiekamer, asook eksterne eienskappe soos ’n dramatiese ziggoerat-struktuur, driehoekige vensters en een van die langste gesnede klipfriese in die wêreld.
Die Mutual Gebou is nou in ’n residensiële kompleks omskep, hoewel sommige dele steeds vir kommersiële doeleindes gebruik word.
Soeke na inspirasie
Die mense wat by die ontwerp van die nuwe gebou betrokke was, het ver gereis om voorbeelde van korporatiewe geboue elders in die wêreld te bestudeer. Hulle het geleer oor beligting, lugreëling en brandveiligheid in die VSA, Suid-Amerika, Engeland en Swede.
Voltooiing
Die gebou is in 1939 voltooi en het vroeg in 1940 sy deure geopen. Die lof van die gebou is wyd besing en dit is beskou as ’n belangrike voorbeeld van die gemeenskapswaardes van die tyd en die ekonomiese toestand van die nasie, maar alles beskou vanuit ’n Europese of koloniale oogpunt, soos deur Freschi verduidelik.
Omskepping
Binne 20 jaar het Old Mutual die gebou ontruim en na ander hoofkwartiere geskuif. Teen die vroeë 2000's is die gebou in ’n woonkompleks omskep onder Robert Silke by Louis Karol-argitekte. Die naam van die gebou is in "Mutual Heights" verander, maar dit het nie oral byval gevind nie. Die omskepping self is egter in ’n positiewe lig beskou. Dit het verskeie argitektuur- en ontwerppryse gewen. In Februarie 2012 is die groot "Old Mutual"-teken aan die oostekant van die gebou verwyder en min het oorgebly van die kommersiële oorsprong van die gebou; in 2015 het Old Mutual-eiendomme eindelik die oorblywende dele van die gebou van die hand gesit, insluitende die banksaal, direksie- en freskokamer.
Struktuur en ontwerp
By die eerste aanblik is die gebou ’n treffende voorbeeld van die Art Deco-styl en baie eienskappe beeld hierdie genre uit. Van die eienskappe binne-in die gebou wyk egter van ware Art Deco af en weerspieël waarskynlik die maatskappy se begeerte om terselfdertyd tradisionele en toekomsgerigte waardes uit te beeld.
Dit is van die grondverdieping tot aan die bokant van die toring 84 m hoog, maar die hoogte word dikwels aangegee as hoër as 90 m (tot selfs 96,8 m op Old Mutual se webtuiste); hierdie hoogtes sluit dalk die toringspits bo-op in.
Die gebou het net 10 verdiepings benewens die grondverdieping en dit sorg vir groot hoogtes op elke verdieping; elke vloer is oor die algemeen 5 m bo die een onder hom. In die vergadersaal op die agtste verdieping is die gordyne alleen 6 m lank. Hierdie spasie was bedoel om die grootste hoogte te bereik sonder om die stadsbeplanningsperke van 10 verdiepings te oorskry.
Die hoofareas in die gebou is oor die jare min verander, veral die ingang, banksaal, vergadersaal, direksiekamer, atrium en vensters. Selfs die deurhandvatsels (met die Old Mutual-logo) en die oorspronklike trapleunings is nog ongeskonde. Die oorspronklike ligtoebehore in die "openbare" areas het ook behoue gebly en in die grootste deel van die gebou word pragtige blokkiesvloere aangetref.
Hier is ’n keur van binneontwerpeienskappe wat getuig van die gehalte en aandag aan detail deur die argitekte, kunstenaars en ontwerpers.
Ontwerpeienskappe
Die gebou het talle pragtige ontwerpeienskappe.
Die ingangsportaal
Kenmerkende ligtoebehore van vlekvrye staal soos dié is dwarsdeur die gebou gebruik.
Die banksaal
Met sy marmerpilare lyk die banksaal meer soos ’n voorbeeld van Neo-Klassisisme, hoewel die ligtoebehore die Art Deco-styl weerspieël wat so volop in die gebou is. Die glas bo die deure (agter op die foto onder) het weer die ikoniese ziggoeratvorm van die hele gebou.
Die twee dienstoonbanke wat in die banksaal te sien is, lyk identies, maar net die een regs is oorspronklik. Die een links is ’n latere, ietwat minderwaardige namaaksel.
thumb|center|450px|Die banksaal.
Tussen die pilare van die banksaal is die wapens van elk van die baie stede, provinsies en lande in Suider-Afrika waarin Old Mutual bedrywig was.
Die banksaal is nou in private besit en kan vir geleenthede gehuur word.
thumb|220px|Die vergadersaal.
Die vergadersaal
Die bekendste eienskap van die gebou (ten minste in kunstenaarskringe) is die vergadersaal, wat soms ook die "freskokamer" genoem word; volgens Freschi was dit oorspronklik ’n gerief vir polishouers. Hier is treffende fresko's wat ’n deel van Suid-Afrika se geskiedenis uitbeeld. Dit is twee jaar ná die voltooiing van die gebou deur deur Le Roux Smith Le Roux gedoen.
Le Roux is vroeg in sy loopbaan deur die bekende Britse argitek Herbert Baker ondersteun; hy het beurse verskaf sodat Le Roux tyd in Londen en elders kon deurbring. ’n Paar jaar later het Le Roux die kommissie gekry om die werk in die Mutual Gebou te doen. Die fresko's word beskou as goeie voorbeelde van die Art Deco-genre.
Vyf fresko's beeld die Suid-Afrikaanse geskiedenis van meer as 100 jaar uit, insluitende nywerheidsontwikkeling, die Groot Trek, mynbou ná die ontdekking van goud en landbou, asook internasionale reise en handel.
Die panele word hier onder afgebeeld. Hulle kan kloksgewys van links na regs gesien word as ’n mens in die vergadersaal staan met jou rug na die vensters. Die eerste en vyfde fresko is aan die symure; die tweede, derde en vierde aan die lang muur wat die hoofingang insluit.
Die vyfde fresko sluit ’n uitbeelding van die Mutual Gebou in as die hoogste gebou in die stadskom onder die hange van Tafelberg. Dit het nie lank waar gebly nie, want net ’n jaar later is die Algemene Poskantoor aan die ander kant (die seekant) van Darlingstraat gebou, en sedertdien is baie groter, moderner geboue opgerig.
Die direksiekamer
Op die vierde verdieping, aan die voorkant van die gebou, is die direksiekamer. Daar is ook twee kamers aan die kante, waarvan een ’n sitkamer vir direksielede was.
Dele van die muurpaneel en fries word hier onder gewys.
Die atrium
thumb|180px|Wanneer ’n mens die woondeel van die gebou binnegaan, word jy getref deur hierdie buitengewome atrium van onder tot bo. Die atrium strek van die dak van die banksaal tot heel bo in die hoofgebou. Dit was aanvanklik oop bo, maar word nou beskerm met ’n deurskynende dak, waardeur nog ’n groter deel van die toring gesien kan word.
Die vensters
thumb|links|300px|’n Vergelyking tussen die vensters. Die stygende aard van die ziggoeratontwerp word versterk deur die driehoekige vensters wat teen die hele gebou afloop. Dié vensters is noemenswaardig, want dit onderskei die Mutual Gebou van sommige ander geboue wat die ontwerp geïnspireer het, soos die Eastern Columbia Building in Los Angeles. Hulle is ook funksioneel, want hulle laat lig doeltreffender in as wat andersins die geval sou gewees het (met behulp van die weerkaatsende eienskappe van die binnekant van die glas). Deur blindings aan die een of die ander kant oop en toe te maak is dit ook op sonnige dae moontlik om die hoeveelheid hitte te beheer wat inkom terwyl die son deur die dag skuif.
Waterverkoelingslugreëling was nog ’n innoverende eienskap van die oorspronklike gebou; dit het meer vryheid in die ontwerp van die vensters toegelaat. Dieselfde stelsel word vandag nog gebruik.
Soos wat Freschi in sy artikel opmerk, sorg die driehoekige vensters vir ’n interessanter voorkoms as byvoorbeeld dié van die Poskantoorgebou. Links kan die vensters van die Mutual Gebou (regs) vergelyk word met dié van die Poskantoor (links).
Granietbekleding
Die granietbekleding van die gebou is uit ’n enkele rots op Paarlberg, noordoos van Kaapstad, gekap. Dit sluit dekoratiewe bobbejane, olifante en koppe in wat uit die boonste fasade in Darlingstraat (die voorkant van die gebou) steek.
Stamlede
300px|thumb|Die nege stamlede wat oor Parlementstraat uitkyk. Aan die fasade aan Parlementstraat se kant is granietfigure wat nege etniese Afrikagroepe (nie net Suid-Afrikaans nie) uitbeeld. Hulle word so gemerk: "Xosa", "Pedi", "Masai", "Matabele", "Basotho", "Barotse", "Kikuyu", "Zoeloe" en "Boesman". Die identifikasie van die stamme volg nie noodwendig huidige praktyke nie.
Die fries
Om die drie kante van die gebou in Darling-, Parlement- en Langmarkstraat is ’n fries van 118 meter wat tonele van die koloniale geskiedenis van Suid-Afrika uitbeeld. Met sy voltooiing is berig dit is die langste fries in sy soort in die wêreld.
thumb|300px|’n Deel van die fries van 118 meter wat oor drie kante van die gebou loop; dit beeld die aankoms van die [[1820-Setlaars uit.]]
Die dele van die fries is soos volg:
Blaise Compaoré
Blaise Compaoré (gebore op 3 Februarie 1951) is 'n Burkinabé-politikus wat van 1987 tot 2014 president van Burkina Faso was. Hy was 'n topgenoot van president Thomas Sankara gedurende die tagtigerjare, en in Oktober 1987 lei hy 'n staatsgreep waartydens Sankara vermoor is. Daarna het hy 'n beleid van "regstelling" ingestel, wat die linkse en die Derde Wêreldistiese beleid wat deur Sankara gevoer is, omvergewerp het. Hy het verkiesings in 1991, 1998, 2005 en 2010 gewen in ongeoorloofde omstandighede. Sy poging om die grondwet te wysig om sy termyn van 27 jaar te verleng, het die Burkinabé-opstand in 2014 veroorsaak. Op 31 Oktober 2014 het Compaoré bedank, waarna hy na die Ivoorkus gevlug het. In Augustus 2021 kondig die aanklaer van die Hooggeregshof aan dat die verhoor van lede van die regering wat vermoedelik 'n rol gespeel het in die onderdrukking van die opstand van 2014, sal begin. Blaise Compaoré kan weer ontbied word om die beoordelaars se vrae te beantwoord.
NG gemeente Louis Trichardt
duimnael|regs|180px|Ds. [[Nicolaas van Warmelo|N.J. van Warmelo is in 1864 bevestig as eerste predikant van Schoemansdal.]]
duimnael|links|230px|Die NG kerk Louis Trichardt is deur [[Wynand Louw in samewerking met Gerard Moerdijk ontwerp. Dis in 1926 ingewy.]]
duimnael|regs|160px|Ds. J.J.F. van Schoor was Louis Trichardt se leraar van 1915 tot sy aftrede in 1948. Dit was sy enigste gemeente.
duimnael|regs|270px|Louis Trichardt se ou Verenigde (Ned. Herv. of Geref.) kerkie.
duimnael|160px|links|Ds. J.H. Frier, in 1948 hier bevestig.
Die NG gemeente Louis Trichardt is die moedergemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die dorp Louis Trichardt, in die Limpopoprovinsie.
Reinheitsgebot
Die Reinheitsgebot (letterlik reinheidsgebod) is 'n regulasie wat sy oorsprong het in die stad Ingolstadt in die graafskap van Beiere in 1516 en gemoeid is met die standaarde vir die verkoop en samestelling van bier. Daar word gereken dat dit waarskynlik die oudste regulasie oor voedselhigiëne is wat nog steeds in gebruik is.
NG gemeente Louis Trichardt
Agtergrond
Voor die koms van die leraar, ds. N.J. van Warmelo, het die Voortrekkers hier ook van di. Andrew Murray en H.J. Neethling besoek ontvang. Hier aan die Soutpansberg is die eerste buitelandse sendingwerk van die Kaapse Kerk in 1862 deur Alexander MacKidd begin. In 1865 is hy oorlede, pas nadat eerw. Stephanus Hofmeyr, die eerste Afrikaanse sendeling van die Kaapse Kerk in die buiteland, by hom aangesluit het. ’n Volle 40 jaar het laasgenoemde hier gestaan. Dié oudste sendingstasie van die NG Kerk heet Kranspoort.
Reinheitsgebot
Die teks
In die oorspronklike teks is die enigste bestanddele wat gebruik kon word in die vervaardiging van bier, water, gars en hops. Die wet het ook die prys van bier vasgestel teen 1-2 Pfennig per Maß. Die Reinheitsgebot is nie meer deel van Duitse wetgewing nie en is vervang deur die Voorlopige Duitse Bierwet (Vorläufiges deutsches Biergesetz ) wat voorsiening maak vir bestanddele wat deur die Reinheitsgebot verbied word soos onder andere moutgraan en rietsuiker, maar laat nie meer ongemoute gars toe nie.
NG gemeente Louis Trichardt
Agtergrond
Ná eerw. Hofmeyr se dood in 1905 het die toegewyde ds. John Daneel, Hofmeyr se skoonseun, die werk voortgesit. In 1898 het genl. Piet Joubert met 'n ekspedisie opgetrek teen die VhaVenda-opperhoof, Mpefu, wie se hoofstat te Hangklip was. Waar die huidige kerkgebou vandag staan, het die generaal die aand voor die aanval 'n biduur gehou en daar is belowe om, indien die oorwinning aan hulle gegee word, 'n huis vir die Here te bou en die burgers sou die beeste wat gebuit word, daarvoor afstaan. Mpefu is verdryf en die klip wat vandag as hoeksteen in die kerk is, kom uit die hoofstat en is deur die generaal vir die doel afgesonder.
Stigting
Die dorp Louis Trichardt het in 1902 tot stand gekom. Ná die stigting van die gemeente in 1906 is die eerste kerkraadsvergadering op 24 Maart daardie jaar gehou. Op hierdie vergadering het die Louis Trichardt-fonds, deur genl. Piet Joubert byeengebring, ter sprake gekom. Die plan was om sowat £5 000 vir 'n kerk te kollekteer, maar die plan het deur die mat geval. Deur genl. Joubert se bemiddeling is ook vier erwe vir kerkdoeleindes aan die gemeente geskenk. Die generaal se idee was om 'n kerkie te laat bou uit dankbaarheid vir die Here se hulp in die oorlog teen koning Magatho. Hy het gevra dat elke burger sy deel van die opbrengs van die verkoop van die buitdiere vir dié doel gee. Vele burgers het egter nie tot die destydse Ned. Herv. of Geref. Kerk behoort nie en so het daar niks van tereggekom nie.
Reinheitsgebot
Die teks
Neem kennis dat gis nie in die oorspronklike teks genoem word nie. Louis Pasteur het eers die rol van mikro-organismes in die gistingsproses in die 1800's ontdek en daarom was die noodsaaklike rol van gis as bierbestanddeel nie bekend nie. Brouers het tipies sediment van die vorige gisting geneem en dit by die volgende gevoeg. Die sediment was dan die bron van die organismes wat nodig was vir gisting. As niks beskikbaar was nie, sou hulle net die vate voorberei het en gewoonlik het die gis “vanself” sy opwagting gemaak.
NG gemeente Louis Trichardt
Eerste kerkie
In 1906 is 'n sinkhuis gekoop waarin die dienste gehou sou word. Op 25 Augustus 1906 was die konsulent ds. J.L. du Preez van NG Zoutpansberg teenwoordig en hou hy die dienste. Die grond waarop die pastorie en eerste kerkie gebou is, het genl. Joubert ná die verowering van Magatho in 1898 aan die kerk gegee en lê op 'n heuwel aan die voet van die Soutpansberg onder een van die hoogste punte, genaamd Hangklip. Die hoeksteen van dié kerk het genl. Piet Joubert met opset vir dié doel gekry uit die kraal van Mangatho en ds. H.E. du Plessis het dit in Julie 1908 gelê. Die sinkhuis het plek gemaak vir die kerkgebou van steen, 30 by 60 voet groot, en onder 'n spitssinkdank. In Februarie 1909 het ds. Du Plessis die kerkie plegtig ingewy. In 1912 is deur die vlytigheid van eerw. J.W. Laurentz die dak verander, die kerk verbeter en die pastorietjie gebou. Die ou kerkie het tot 1926 diens gedoen, toe die huidige, sierlike gebou ingewy is.
Leraars
Die gemeente is eers tydelik deur eerw. S.J. Malan (1906 tot 1907) en later van 1912 tot 1913 deur eerw. J.W. Laurens bedien, maar hy het na Brits-Oos-Afrika gegaan om die kerk se verstrooide lidmate daar te bedien.
Op 7 Augustus 1915 het ds. en mev. J.J.F. van Schoor as eerste herderspaar hierheen gekom en hier het hulle trou gestaan tot 14 Maart 1948. Hulle het 'n groot werk hier gedoen, en onder velerlei ontberings en met durf en moed het hulle hul taak verrig. In sy dienstyd is die nuwe kerkgebou ingewy en in 1934 het die NG gemeente Messina van Louis Trichardt afgestig.
Reinheitsgebot
Die teks
Hops word by bier gevoeg as preserveermiddel en die noem daarvan in die Reinheitsgebot was bedoel om minderwaardige metodes van preservering, wat voor die bekendstelling van hops gebruik is, te vermy. Middeleeuse brouers het baie problematiese bestanddele gebruik om bier te preserveer, insluitend roet en sampioene. Meer algemeen is ander kruie soos brandnetel gebruik, wat verwant is aan hops.
Die straf vir die maak van 'n onsuiwer bier is ook in die Reinheitsgebot uiteengesit: 'n brouer wat enige ander bestanddele gebruik het in sy bier se voorraad, sou gekonfiskeer word sonder enige vergoeding.