cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Boksburg-Wes
Stigting
Aanvanklik was dit 'n gemeentetjie met uiters 450 lidmate, min vir daardie dae. Die afstigting het egter op die vooraand van groot uitbreiding plaasgevind, sodat die getal binne vyf jaar tot 850 gestyg het en die oorspronklike 10 wyke vermeerder het tot 20. Vir die eerste twee en 'n half jaar is die eredienste in 'n klaskamer van die plaaslike Jongspanskool gehou. Dit was baie beknop, ondoelmatig en ongerieflik. Van die ou tweedehandse stoele wat in gebruik was, moes meer as een tydens 'n erediens swig onder die gewig van gesette luisteraars. Nogtans was hierdie beginjare ook baie geseënd.
Kerkbou
Op 5 November 1946 het iemand die heel eerste bydrae van £5 en 4 sjielings geskenk vir die Saalboufonds wat vroeg in 1947 omgeskep is in 'n Kerkboufonds. Die gemeente wou graag kerk bou. Dit was nog die dae van boupermitte in die nadraai van die Tweede Wêreldoorlog toe boumateriaal skaars was, sodat die eerste sooi eers op 13 September 1947 gespit kon word, nadat die boufonds op 1 September die £1 000-kerf oorskry het. Op 29 November van daardie jaar vind die hoeksteenlegging plaas, terwyl die reusetaak op 14 Augustus 1948 afgerond word met die plegtige inwyding wat deur 'n indrukwekkende fakkelloop vanaf die ou klipkerk in die “oumagemeente” Boksburg voorafgegaan is. Die fakkel is deur mev. ds. J.M. Louw aangesteek. Die wydingsrede is deur ds. C.B. Brink, die destydse actuarius van die Transvaalse Kerk, uitgespreek.
Die eerste vyf jaar van die gemeente se bestaan was in een woord: worsteljare. Daar moes baie gewerk en opgeoffer word om die reuse-kerkskuld onder die knie te kry. Dit was egter ook vyf jaar van genade, van ontelbare seëninge. Die eerste leraar van die gemeente is op 30 Augustus 1946 bevestig in die persoon van ds. H.B. van Schalkwyk.
Tweeling- en drielinggemeentes
Boksburg-Wes, saam met Boksburg-Oos, is een van die min gevalle waar twee dogtergemeentes op dieselfde dag of binne enkele dae ná mekaar afgestig is. Hierdie twee gemeentes is albei van Boksburg-Noord afgestig: Oos op 21 Maart en Wes op 23 Maart 1946. Die vroegste voorbeeld van tweelingdogtergemeentes was in 1906 toe die NG gemeente op Piketberg te groot en uitgestrek geraak en Aurora en Redelinghuys amper saam afgestig is: Aurora op 25 April en Redelinghuys op 26 April. Die eerste geval van ’n gelyktydige afstigting is Durban se tweeling, Berea en Port Natal, wat op 18 Julie 1945 saam die lewenslig aanskou het, maar toe albei op 15 Maart 1992 saamgesmelt het met Glenwood, hoewel Berea in 1997 weer afgestig het.
Vier jaar later, op 2 November 1949, stig ook ’n tweeling in Pietermaritzburg af: Pietermaritzburg-Suid, deels van die ou moedergemeente Pietermaritzburg en deels van Pietermaritzburg-Wes, en Pietermaritzburg-Noord, afgestig van laasgenoemde, wat op sy beurt vroeg in die 21ste eeu by die Noord-gemeente ingelyf is.
Vroeër in 1949 is Gamka-Oos en Gamkavallei albei op 22 Junie 1949 van Beaufort-Wes afgestig.
Die eerste en enigste maal dat drie gemeentes tegelykertyd van ’n moedergemeente afgestig het, was op 22 Junie 1950 op Uitenhage toe die indertydse 133 jaar oue NG gemeente Uitenhage in nie minder nie as vier dele verdeel is met die afstigting van die rekordgetal van drie dogtergemeentes: Uitenhage-Noord, Uitenhage-Oos en Uitenhage-De Mist. Dit is verder noemenswaardig dat die drie pasgebore dogters elkeen een van die drie leraars van die ou moedergemeente beroep het en al drie die beroep aanvaar het. Die moedergemeente was hierna vyf maande lank vakant tot twee medeleraars gelyktydig op 24 Februarie 1951 bevestig is.
Oberbillig
Ligging
Oberbillig, 'n ou wynboudorpie, maar ook voorheen 'n vissers-, boot- en spoorwegdorpie aan die Moesel, lê ses kilometer wes van Konz. Die munisipaliteit is aan die Moeselrivier geleë, wat weerspieël word in die ontwerp van sy wapenskild. Die Sauerrivier is ook hier sigbaar. Bundestraße 419 en die Thionville-Trier-spoorlyn, wat hier eindig, loop deur die stad.
Geskiedenis
Die parogie word die eerste keer in 965 n.C. as "Billich" gedokumenteer. Die oorsprong word as Kelties beskou, maar die naam dui op die Romeinse erfenis, die Romeinse handelshawe van Biliacum. Soortgelyke vondste kan vandag gevind word in die sogenaamde Pieterhaus, wat bewyse bevat uit die Steentydperk, Romeinse en geologiese vondste uit verskillende opgrawings en ander interessante aspekte van die geskiedenis van Oberbillig. In Oberbillig moes daar waarskynlik reeds 'n groter nedersetting in die Romeinse tyd gewees het, omdat 'n uitgebreide 550 meter lange waterpyp in die tweede eeu n.C. na die ou stad gelei het. Dit word gevoed deur die hellinglaagbron in die suidooste.
Histories is Oberbillig nou gekoppel aan die Luxemburgse Wasserbillig aan die oorkant van die Moesel, waarvan die distrik Oberbillig was tot 1816. As gevolg van die ooreenkomste wat tydens die Weense Kongres (1815) bereik is en 'n grensooreenkoms wat in Kleve tussen die Koninkryke van Pruise en Nederland op 7 Oktober 1816 word Oberbillig 'n onafhanklike munisipaliteit in die burgemeesterskantoor van Wasserliesch in die distrik Trier in die Koninkryk Pruise. Formeel was die Katolieke gemeente Oberbillig vanaf 1821 'n tak van die kerk van Wasserliesch, maar hoewel dit geskei is deur die Mosel, bly dit in werklikheid nou verband hou met die Luxemburgse kerk Wasserbillig op 4 April 1871. het dit 'n onafhanklike gemeente geword.
Op 18 Julie 1946 is Oberbillig, saam met nog 80 munisipaliteite uit die distrikte Trier en Saarburg, opgeneem in Saarland, wat in Februarie 1946 van die res van die Franse besettingsone geskei is. Op 6 Junie 1947 is hierdie territoriale uitkontraktering verminder tot 21 munisipaliteite; Oberbillig is in 1946 onder die nuutgestigte Rynland-Palts ingelyf.
Bevolkingsontwikkeling
Die aanwas van inwoners van Oberbillig (die waardes van 1871 tot 1987 gebaseer op 'n sensus):
Plaaslike raad
Die Oberbillig-plaaslike raad bestaan ​​uit twaalf raadslede, wat in die munisipale verkiesing op 26 Mei 2019 in 'n gepersonaliseerde proporsionele verteenwoordiging verkies is, en die burgemeester as voorsitter.
Wynbou
Die wynmakery in Oberbillig kweek hoofsaaklik die wyndruifsoorte Elbling, Weißer Burgunder en Auxerrois. Die wingerde Römerberg en Hirtengarten behoort aan Oberbillig.
Mya Bollaers
Mya Bollaers (gebore 1996) is 'n Belgiese aktrise.
Nowa Huta
Nowa Huta ['nɔva 'xuta] is die mees oostelike stadsdistrik van Krakow, Pole. Dit is in 1949 saam met 'n ysteraanleg volgens 'n dekreet van Sowjet-leier Josef Stalin gestig.
Die planne vir die bou van Nowa Huta is reeds voor die inlywing van Pole by die Sowjet-invloedsfeer ontwikkel, maar oorspronklik sou die nuwe nywerheidstad nader by Silesië met sy steenkoolvelde aangelê word. Vanweë die goed ontwikkelde infrastruktuur met pad- en spoorverbindings na Oekraïne en ander dele van die destydse Sowjetunie is uiteindelik 'n gebied net oos van Krakow gekies. Die Raad vir Wedersydse Ekonomiese Bystand (RWEB, Engels: COMECON) as handelsorganisasie van die Oosbloklande het fondse ter waarde van 450 miljoen VSA-$ vir dié projek beskikbaar gestel. Na Nowa Huta is vervolgens deur die Sowjet-propaganda as 'n "geskenk van Rusland vir die Poolse volk" verwys.
Die bou van 'n nuwe stad met 'n beplande bevolking van 220 000 digby Krakow sou volgens die kommunistiese magshebbers ook politieke doelwitte vervul - Krakow was juis 'n vesting van die Rooms-Katolieke en behoudende burgerdom wat afwysend teenoor die nuwe kommunistiese bedeling gestaan het - en dit selfs in 'n referendum met 'n groot meerderheid stemme afgekeur het. Nowa Huta, wat volgens sosialistiese beginsels van stadsbeplanning ontwerp is, sou as 'n stad van die werkersklas 'n teengewig teen Krakow vorm.
Ondanks die kommunisties-stalinistiese ideologie agter die stadsuitleg is Nowa Huta in ooreenstemming met 'n histories-burgerlike voorloper, die absolutistiese "gansvoetpatroon" (Frans: patte d'oie) met sy vorstelik-representatiewe karakter aangelê - met vyf hooflane wat vanuit 'n sentrale plein loop. In vergelyking met latere sosialistiese bouprojekte, wat met voorafvervaardigde eenhede opgerig is, was die gehalte van Nowa Huta se vroeë boufase relatief hoog. Daar is selfs sekere ooreenkomste met die sogenaamde Gemeindebau van "Rooi Wene" in die tyd tussen die twee wêreldoorloë en die neoklassisisme van die 1930's.
Ironies genoeg sou die werkersklas van Nowa Huta nie aan die kommunistiese bewind se verwagtinge voldoen nie. Hulle was net soos die burgerdom aktief betrokke by die omverwerping van die politieke stelsel. Nogtans het Nowa Huta se "Lenin-staalfabriek" (ná die politieke omwenteling hernoem tot "Sendzimir") met sy lugbesoedeling ernstige skade aan Krakow se historiese monumente berokken. Andersyds is die historiese middestad van Krakow danksy die bestaan van Nowa Huta nooit deur sosialistiese bouprojekte geraak nie. Die staal- en ysterproduksie is ná die val van die kommunistiese bewind drasties verminder en het duisendes werkloos gelaat.
Sekere sosiale konflikte tussen Krakow met sy meer intellektuele karakter en die werkersklas-bevolking van Nowa Huta bestaan steeds. Ondanks die goeie infrastruktuur met paaie en openbare vervoergeriewe ry 'n bewoner van Nowa Huta gemiddeld slegs twee keer na die historiese Krakowse stadsgebied wes van Nowa Huta. Aangesien die nuwe werkersbuurt as 'n selfstandige stad ontwerp is, beskik dit oor alle geriewe.
Bougeskiedenis
Die stadsgebied van Nowa Huta is in die vorm van 'n halwe agthoek met 'n sentrale plein (Plac centralny, voor die politieke omwenteling met 'n standbeeld van Lenin) aangelê. Vier hooflane en 'n bykomende voetgangerslaan (Aleja Róż) loop vanuit daardie agthoek.
Nowa Huta het bekendheid verwerf vanweë 'n godsdienstige stryd - as sosialistiese stad sou dit vry wees van enige godsdienstige simboliek en instellings. Die bevolking het egter daarop aangedring dat ook 'n kerk gebou moet word. Die destydse aartsbiskop van Krakow en latere pous Johannes Paulus II, Karel Wojtyła, het ná langdurige passiewe weerstand teen die owerheid daarin geslaag om 'n kerkgebou vir die plaaslike gemeente te laat oprig wat in 1977 as Maria-kerk ingewy is.
Dié kerk se argitektoniese vorm simboliseer Noag se ark op die berg Ararat (in die omgangstaal word na die gebou dan ook as arka verwys; dit is blykbaar volgens die voorbeeld van Le Corbusier se kerk Notre-Dame-du-Haut in Ronchamp, Frankryk deur die Poolse argitek Wojciech Pietrzyk ontwerp. Die naturalistiese Christus-standbeeld in die binneruimte is deur Bronisław Chromy geskep. 'n Hele reeks ander moderne sakrale geboue in Pole is deur Nowa Huta se Maria-kerk geïnspireer.
Elizabeth Kemp
Elizabeth Kemp (5 November 1958 – 2 September 2017) was 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente He Knows You're Alone (1980), The Clairvoyant (1982), en Emperor of the Free World (2016), en in die televisiereeks Love of Life (1951).
Syd Crossley
Syd Crossley (18 November 1885 – 1 November 1960) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Ain't Love Funny? (1927), The Fatal Warning (1929), Leave It to Me (1933), en Those Were the Days (1934).
FV Motor Eberswalde
FV Motor Eberswalde is 'n sokkerklub uit Eberswalde in die deelstaat Brandenburg in Duitsland.
Die klub is op 1 Julie 1909 gestig as Fußballclub Preußen 09 Eberswalde. Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub deur die Geallieerdes ontbind, maar op 1 September 1946 is die klub herstig as Zentralen Sportgemeinschaft Eberswalde Nord.
Die naam is hierna verskeie kere verander: ZSG Eintracht Eberswalde (1948), BSG (Betriebssportgemeinschaft) Stahl Eberswalde (1950) en BSG Motor Eberswalde in 1952. Die klub het die jare voor die Duitse hereniging meestal in die Bezirksliga Frankfurt-an-der-Oder deurgebring, waar dit die liga oorheers het, maar het nie baie sukses behaal in die uitspeelwedstryde om promosie na die DDR-liga (tweede vlak) nie.
Na die Duitse hereniging in 1990 is die klub se naam verander na SV Motor Eberswalde en in 1995 het die sokkerafdeling onafhanklik geword as die huidige FV Motor Eberswalde.
Sarie Marais
Sarie Marais is 'n bekende lied deur J.P. Toerien, geskep tydens die Eerste Vryheidsoorlog (ca. 1880) of die Tweede Vryheidsoorlog (ca. 1900). Die melodie is 'n verwerking van 'n Engelstalige liedjie genaamd "Ellie Rhee" wat uit die Amerikaanse Burgeroorlog dateer. Dit is 'n baie bekende Afrikaanse volksliedjie en is al in ander tale vertaal. Dit verwys waarskynlik na 'n persoon wat werklik geleef het, Sarie Maré, maar weens 'n drukfout is die spelling "Sarie Marais" behou.
Lirieke
My Sarie Marais
is so ver van my hart,
Maar'k hoop om haar weer te sien.
Sy het in die wyk
van die Mooirivier gewoon,
Nog voor die oorlog het begin.
Refrein O bring my t'rug na die ou Transvaal,
Daar waar my Sarie woon,
Daar onder in die mielies by die groen doringboom,
Daar woon my Sarie Marais,
Ek was so bang
Dat die kakies my sou vang,
En ver oor die see wegstuur;
Toe vlug ek na die kant
Van die Upington se sand
Daar onder langs die Grootrivier.
Verlossing het gekom
En die huis-toe gaan was daar,
Terug na die ou Transvaal;
My lieflingspersoon
sal seker ook daar wees
Om my met 'n kus te beloon.
Joseph Estrada
Joseph Ejercito Estrada (gebore Jose Marcelo Ejercito; 19 April 1937) is 'n Filippynse politikus en voormalige akteur wat van 1998 tot 2001 as die 13de president van die Filippyne gedien het, die negende vise-president van die Filippyne van 1992 tot 1998, en die 2013ste burgemeester van die stad Manila, die hoofstad van die land, van 2013 tot 2019 In 2001 word hy die eerste president in Asië wat uit 'n uitvoerende rol aangeklee is en uit die mag bedank het.
Estrada is in 1998 tot president verkies met 'n wye stemmarge wat hom van die ander uitdagers skei, en is op 30 Junie 1998 in die presidensie ingesweer. In 2000 verklaar hy 'n 'oorlog teen die Moro Islamitiese Bevrydingsfront het sy hoofkwartier en ander kampe gevange geneem. Die aantygings van korrupsie het egter 'n vervolging in die Senaat veroorsaak, en in 2001 is Estrada deur 'People Power 2' verdryf nadat die vervolging uit die vervolgingshof gestap het toe die senator-regters 'nee' gestem het tydens die opening van die tweede koevert.
In 2007 is Estrada deur 'n spesiale afdeling van die Sandiganbayan gevonnis tot perlusie perlus vir die plundering van $ 80 miljoen van die regering, maar is later vergewe deur president en sy voormalige adjunk Gloria Macapagal Arroyo. Hy het in die presidensiële verkiesing in 2010 weer as president verkies, maar is met 'n groot marge deur senator Benigno Aquino III verslaan. Hy het later van 2013 tot 2019 vir twee termyn as burgemeester van Manila gedien.
Howard Morton
Howard Morton (15 Mei 1925 – 11 Mei 1997) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Scorpio (1973) en in die televisiereekse Tarzan (1966), Gimme a Break! (1981), en The Munsters Today (1987).
Jon Stewart
Jon Stewart (gebore 28 November 1962) is 'n Amerikaanse skrywer, vervaardiger, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Faculty (1998), Half Baked (1998), en Jay and Silent Bob Strike Back (2001), en in die televisiereeks The Daily Show (1996).
Živa
Živa (ook Šiva, Siva, Siwa, Żiwia, Sieba of Razivia) was die Slawiese godin van liefde en vrugbaarheid. Sy is aanbid in wat vandag Pole, Tsjeggië, Slowakye, Slowenië en Duitsland is voor die Christendom in die gebied versprei het. Haar naam beteken "lewend, om te wees, om te bestaan". Haar lewensmaat was Siebog, haar manlike eweknie.
Josefsdal
Josefsdal is 'n grenspos in Mpumalanga tussen Suid-Afrika en Eswatini. Die naaste dorp is Barberton en is verbind met die R40 hoofpad vanaf die grenspos.
Vals-engelsman
Die Vals-engelsman (Chrysoblephus lophus) is 'n vis wat endemies aan Suid-Afrika is en voorkom van Richardsbaai tot by Oos-Londen. In Engels staan die vis bekend as die False englishman seabream.
Voorkoms
Die vis se kop en lyf is silwerwit met 5 - 8 rooierige vertikale breë strepe oor die lyf. Daar is ook klein blou kolletjies op die skubbe wat op die lyf is. Die vis word 50 cm lank en 3 kg swaar.
Habitat
Die vis kom voor in rots- en koraalriwwe in water wat 20 – 150 m diep is. Die wyfies skiet kuit gedurende die lente. Dit is 'n gewilde eetvis.
Arthur Cullin
Arthur Cullin is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Great Adventure (1915), The Valley of Fear (1916), en The Sign of Four (1923).
Pauline Burlet
Pauline Burlet (gebore 9 April 1996) is 'n Belgiese aktrise.
Fidel Ramos
Fidel Valdez Ramos ( Spaans: [fiˈðel βalˈdes ra.mos]: gebore Fidel Ramos y Valdez; 18 Maart 1928), algemeen bekend as FVR en Eddie, is 'n afgetrede Filippynse generaal en politikus wat van 1992 tot 1998 as die 12de president van die Filippyne gedien het. Ramos is gedurende sy ses jaar in die amp, deur baie erkenning gegee en bewonder vir die herlewing en hernuwing van die internasionale vertroue in die Filippynse ekonomie. Op 91-jarige ouderdom is hy tans die oudste lewende voormalige Filippynse president.
Hy het vroeg in sy loopbaan in die Filippynse weermag opgetree en word hoof van die Filippynse konstabulêre hoof en stafhoof van die gewapende magte van die Filippyne gedurende die termyn van president Ferdinand Marcos.
Voor sy verkiesing as president het Ramos in die kabinet van president Corazon Aquino gedien, eers as stafhoof van die gewapende magte van die Filippyne (AFP), en later as sekretaris van nasionale verdediging van 1986 tot 1991. Hy is gekrediteer vir die skepping van die spesiale magte van die Filippynse leër en die Spesiale Aksiemag van die Filippynse nasionale polisie.
Na sy aftrede het hy aktief in die politiek gebly en as adviseur vir sy opvolgers gedien.
Park Chung-hee
Generaal Park Chung-hee (Koreaans: 박정희; 30 September 1917 - 26 Oktober 1979) was 'n Suid-Koreaanse politikus en soldaat. Hy was die 3de president van Suid-Korea vanaf 1963 tot sy dood in 1979.
Park Chung-hee is in 1979 deur 'n lid van die Koreaanse geheime diens in die Blou Huis doodgeskiet. Hy word deur Choi Kyu-ha opgevolg, maar in 1980 gryp generaal Chun Doo-hwan die mag.
Charles Michel
Charles Yves Jean Ghislaine Michel (gebore op 21 Desember 1975 in Namur) is 'n Belgiese politikus van die Franstalige, liberale Mouvement Réformateur (MR). Op 1 Desember 2019 het hy aangetree as die president van die Europese Raad.
Vanaf 11 Oktober 2014 tot 27 Oktober 2019 was hy die eerste minister van België. Hy het van 2014 tot 2018 die Michel I-kabinet gelei, 'n koalisie van liberale, christendemokrate en Vlaams-nasionaliste. Van 2018 tot 2019 het hy die Michel II-kabinet gelei, 'n koalisie van liberale en christendemokrate.
Van 2006 tot 2018 was hy burgemeester van die Waalse stad Waver, en van 2007 tot 2011 was hy ook 'n federale minister gewees.
Robert Armstrong (akteur)
Robert Armstrong (20 November 1890 – 20 April 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente King Kong (1933), The Son of Kong (1933),  'G' Men (1935), en Mighty Joe Young (1949).
Nico Smith
Nico Smith (1929 - 19 Junie 2010) was 'n Suid-Afrikaanse leraar en prominente teenstander van apartheid. Smith was 'n professor in teologie aan die Universiteit van Stellenbosch, 'n lid van die Afrikaner Broederbond, en 'n predikant van die Nederduitse Gereformeerde Kerk. In die 1980's het Smith sy leefstyl verruil om in Mamelodi, 'n verarmde en gesegregeerde swart gemeenskap in Pretoria, te gaan woon, waar hy die swart gemeenskap ondersteun het in hul stryd teen apartheid. Smith het by die NG Kerk in Afrika (NGKA), 'n afsonderlike tak van die NG Kerk vir nie-blankes, aangesluit, as gevolg van die NG Kerk se verbintenis tot apartheid.
Vroeë lewe en loopbaan
Smith het grootgeword in die Oranje-Vrystaat, en is grootgemaak met die konvensionele Afrikanerstandpunte oor die minderwaardigheid van bruin- en swartmense in daardie dae. Hy het deelgeneem aan die vieringe toe die Nasionale Party die 1948-verkiesing gewen het. Smith het vir sewe jaar aan die Universiteit van Pretoria gestudeer, waar hy ‘n graad in teologie bekom het, en daarna is hy as 'n predikant van die NG Kerk georden. Smith het vir 'n tydperk van 7 jaar sendingwerk in Venda gedoen, waar hy die gaping tussen wit en swart in die Suid-Afrikaanse samelewing gesien het. Daarna het hy vir drie jaar by die hoofkantoor van die NG Kerk in Pretoria gewerk. Terwyl hy in Pretoria gewerk het, ontvang hy 'n uitnodiging om aan te sluit by die gesogte Afrikaner Broederbond, wat baie van die elite Afrikanergemeenskap en regeringsamptenare ingesluit het. Smith het later van sy 10-jarige Broederbondlidmaatskap gesê: "Ek is baie dankbaar dat God aan my 'n geleentheid gegee het om te ontdek wat aangaan in die harte en gedagtes van Afrikaners." Smith het met die hulp van die Broederbond voortgegaan om trappe is sy professionele loopbaan te klim, en is aangestel as professor in teologie aan die Universiteit van Stellenbosch.
Pleknaamsveranderinge in Zambië
Hier volg 'n lys van dorpe en stede in Zambië waarvan die name verander is:
Nico Smith
Vroeë lewe en loopbaan
Terwyl Smith steeds gehou het by die tipiese wit Suid-Afrikaanse standpunte van die tyd, is die saadjie vir sy latere verandering van posisie reeds in die 1960's en 1970's geplant. Smith het die Switserse teoloog, Karl Barth, gekrediteer vir sy hulp om hom uiteindelik te laat besluit het om apartheid te beveg. In 1963, het Barth hom gevra of hy werklik vry is om die Evangelie in Suid-Afrika te verkondig. Barth het hom die vraag drie keer gevra, en afgesluit met "Sal jy vry wees om die evangelie te verkondig, selfs as die regering in jou land vir jou vertel dat jy teen die hele stelsel preek?" Smith het bevind dat "Ek kon nie regtig die vraag eerlik antwoord nie. Ek het gedink ek is vry, en tog was ek nie seker nie." Smith het later gesê dat hy besef het hy moet besluit "om my teologie te onderrig maar nie toe te pas nie, of om dit toe te pas en die gevolge te dra."
Anti-apartheid aktivisme
In 1981, kon Smith nie meer sy lidmaatskap in die Afrikaner Broederbond met 'n goeie gewete hou nie, en hy bedank as lid. Hy het dit vergelyk met sosiale selfmoord - baie van sy "vriende" wou skielik niks met hom te doen gehad het nie. Smith se hoofde was woedend toe hy begin met 'n aggressiewe uitdaging van apartheid in sy klasse. Hulle wou hê dat hy "teorie moes onderrig, en nie gevolgtrekkings nie." Smith het deelgeneem aan openbare proteste teen die omstoot van plakkershutte in Kaapstad, en hy is geroep voor 'n kerkkommissie waar hy homself moes verdedig. Smith het besluit om uit sy professoraat te bedank en verlaat die NG Kerk om by die kerk se nie-blanke tak, die NG Kerk in Afrika, aan te sluit. Smith en sy vrou Ellen het van daardie punt af anti-apartheid-aktiviste geword. Hy begin in 1982 in Mamelodi preek, in 'n voorstad wat in daardie tyd slegs deur nie-blankes bewoon kon word, as gevolg van die Groepsgebiedewet. Smith het uiteindelik in 1985 seldsame toestemming van die Suid-Afrikaanse regering ontvang om daar te woon. Smith en sy vrou was die enigste blankes wat in daardie tyd in die voorstad gewoon het. In Mamelodi, het hy nie net as 'n predikant opgetree nie, maar ook as 'n gemeenskapsorganiseerder en burgerlike beplanner om integrasie en interaksie tussen die aparte gemeenskappe aan te moedig. In 1988 organiseer hy 'n uitruiling waarby 170 blankes by swart gesinne in Mamelodi ingetrek het, terwyl 35 swartmense by wit gesinne in die voorstede van Pretoria gaan woon het. Die uitruiling het vier dae geduur. Smith het verduidelik dat hy die uitruiling gereël het omdat "Wit vrees is een van die groot struikelblokke tot begrip en vordering in hierdie land... maar oor die afgelope twee jaar was daar 'n toenemende bewustheid onder blankes oor die diepte en die graad van swart woede." Die uitruiling was aangeval as "'n poging om Marxisme te bevorder", in die tyd toe byna enige teenstand teen apartheid gesien was as 'n kommunistiese komplot om die land te destabiliseer. Smith het ook gevra vir 'n ondersoek na die verdagte moorde op anti-apartheidsaktiviste.
In 1989 verhuis hy terug na 'n blanke voorstad van Pretoria. Smith se Suid-Afrikaanse model van die tuismaaltyd en storievertel behaal die 1989 Beyond War-toekenning, en inspireer die Jewish-Palestinian Living Room Dialogue Group in die Verenigde State.
Later Jare
Nico Smith is op 19 Junie 2010 oorlede aan 'n hartaanval. Hy was 81 jaar oud. African National Congress woordvoerder Jackson Mthembu het hulde aan hom gebring as 'n "dapper vegter, en [ons] sal die bydrae wat hy gemaak het in die stryd om bevryding en die bou van ons demokrasie, vir ewig koester."
Straatnaam
Nico Smith-weg (voorheen bekend as Michael Brink-weg) in Pretoria is in 2012 na hom genoem.
Ellie Kemper
Ellie Kemper (gebore 2 Mei 1980) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Bridesmaids (2011), 21 Jump Street (2012), en The Lego Batman Movie (2017), en in die televisiereeks The Office (2005).
Kaapse suikervoël
Die Kaapse suikervoël (Promerops cafer) is 'n endemiese, algemene standvoël en plaaslike nomade in fynbos en besoek tuine en kusstreke – hoofsaaklik in die somer. Die voël is 28–44 cm groot en weeg 25–50 gram. In Engels staan die voël bekend as die Cape sugarbird. Die Kaapse suikervoël is een van die provinsie Wes-Kaap se amptelike simbole.
Olimpiese Winterspele 1980
Die Olimpiese Winterspele 1980 (Engels: 1980 Winter Olympics), amptelik bekend as die XIIIde Olimpiese Winterspele, is tussen 13 en 24 Februarie 1980 in die Adirondack-gebergte by Lake Placid in die deelstaat New York in die Verenigde State gehou. Vancouver-Garibaldi in Kanada doen aanvanklik ook aansoek om die Spele te organiseer, maar onttrek hulself voor die stemming.
Die Olimpiese Somerspele 1980 is in Moskou, Sowjetunie, aangebied. Die Paralimpiese Winterspele 1980 is tussen 1 en 7 Februarie in Geilo, Noorweë, gehou.
Toewysing
Lake Placid is op 13 Oktober 1974 in Wene deur die Internasionale Olimpiese Komitee gekies as die gasheer vir die Olimpiese Winterspele in 1980. Die enigste ander kandidaat was Vancouver-Garibaldi, maar het voor die stemming hulself onttrek.
Sporte
6 Olimpiese sporte in 10 dissiplines is tydens die Spele beoefen. • 4
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Olimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die getal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Getal medaljes
[[Lêer:1980 Winter Olympic Games medals map.png|duimnael|400px|Kaart van medaljes volgens lande:
vertoon lande, wat ten minste een goue medalje gewen het.
vertoon lande, wat ten minste een silwer medalje gewen het.
vertoon lande, wat ten minste een brons medalje gewen het.
vertoon lande, wat geen medaljes gewen het nie.
vertoon lande, wat nie aan die Olimpiese Winterspele 1980 deelgeneem het nie.]] Hier is die top 19 lande wat medaljes by die Spele verower het:
Verdrag
'n Verdrag is 'n formele skriftelike ooreenkoms wat akteurs in die internasionale reg aangegaan het, naamlik soewereine state en internasionale organisasies. 'n Verdrag kan ook bekend staan as 'n internasionale ooreenkoms, protokol, verbond, pakt, konvensie of briefwisseling, onder ander bepalings. Ongeag terminologie word slegs instrumente wat bindend is vir die partye beskou as verdrae onderworpe aan internasionale reg.
Verdrae kan losweg met kontrakte vergelyk word deurdat die partye gewillig bindend onder mekaar opneem, en enige party wat sy verpligtinge oortree, kan volgens die internasionale reg aanspreeklik gehou word. Verdrae verskil wesenlik in inhoud en ingewikkeldheid, en dit kan 'n wye verskeidenheid aangeleenthede reguleer, soos territoriale grense, handel en transaksies, politieke alliansies, en meer.
Die internasionale reg oor verdrae is meestal gekodifiseer deur die Wenen-konvensie oor die Wet van Verdrae, wat die reëls en prosedures uiteensit vir die opstel, handhawing, wysiging en interpretasie van verdrae. As een van die vroegste manifestasies van internasionale betrekkinge, word verdrae erken as 'n primêre bron van internasionale reg.
Todd Armstrong
Todd Armstrong (25 Julie 1937 – 17 November 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Jason and the Argonauts (1963) en King Rat (1965), en in die televisiereeks Iron Horse (1966).
Josh Stewart
Josh Stewart (gebore 6 Februarie 1977) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Collector (2009), The Dark Knight Rises (2012), The Collection (2012), en Interstellar (2014).
Edel Agtvoudige Pad
Die Edel Agtvoudige Pad is een van die primêre leerstellings van Theravada-Boeddhisme. Dit word gebruik om insig in die ware aard van realiteit te kry en om begeertes, gulsigheid, haat en delusie te beëindig. Die Edel Agtvoudige Pad is die vierde van die Boeddha se Vier Edel Waarhede; die eerste element van die pad is weer om die vier waarhede te verstaan. Dit is ook bekend as die Middeweg. Deur dit te volg kan ’n mens ’n arhat word.
Die Mahayana-weergawe van die Edel Agtvoudige Pad is die Bodhisattva-pad, waardeur boeddhaskap behaal kan word.
In Boeddhistiese simboliek word die Edel Agtvoudige Pad dikwels uitgebeeld met die dharmawiel (dharmachakra), waarvan die agt speke die agt elemente van die pad verteenwoordig. Die agt elemente word gewoonlik in drie afdelings verdeel:
Die faktore dui nie op "fases" wat die een ná die ander afgelê word soos op ’n gewone pad nie, maar is agt dimensies van ’n mens se optrede – geestelik en liggaamlik – wat onderling afhanklik werk en saam ’n volledige pad of lewenswyse definieer.
Tierpoortrivier
Die Tierpoortrivier (voorheen bekend as die Kafferrivier) is 'n rivier wat in die suidooste van die Vrystaat vloei.
Die river ontspring op 1 520 m bo seevlak net suidwes van Dewetsdorp en vloei noordwes tot die Tierpoortdam. Daarna verander die rigting na suidwes, stroom verby Austin’s Post en sluit kort daarna op 24 km noordwes van Edenburg by die Rietrivier aan. Dit het 'n opvanggebied van net oor die 900 km².
Buffalo, New York
Buffalo is 'n stad in die weste van die Amerikaanse deelstaat New York met 'n oppervlak van 136 vierkante kilometer en 'n bevolking van 261 310 (soos op 1 Julie 2010). Buffalo is die tweede grootste stad in die deelstaat na New York en die administratiewe setel van die Erie-distrik. Die stad is ook die ekonomiese en kulturele sentrum van die Buffalo-Niagara-streek, 'n metropolitaanse gebied met meer as 1,2 miljoen inwoners. Buffalo word soms ook by die Goue Hoefyster gereken, 'n Kanadees-Amerikaanse metropolitaanse gebied met meer as 9,7 miljoen inwoners. Die stad het ook nou ekonomiese bande met die Quebecstad-Windsor-korridor.
Buffalo lê aan die oostelike oewer van die Eriemeer en aan die suidelike boloop van die Niagararivier, wat die Erie- met die Ontariomeer verbind. Die eerste Europees-Amerikaanse setlaars het hulle hier in die laat 18de eeu gevestig. Die stad het tot by die bou van die Eriekanaal sowat veertig jaar later net 'n stadige groei ervaar. As die kanaal se westelike eindpunt het Buffalo tot by die vroeë 20ste eeu tot een van die belangrikste nywerheidsentrums van die Verenigde State en sy grootste binnehawe ontwikkel. Met die opening van die nuwe Welland-kanaal en die Sint-Laurens-waterweg het die stad teen die middel van die 20ste eeu sy belangrike funksie as uitvoerhawe en nywerheidsentrum ingeboet. Die proses van deïndustrialisering het sedert die 1950's gepaard gegaan met 'n voortdurende bevolkingsafname.
Vandag ontwikkel Buffalo tot 'n kulturele, finansiële, opvoedkundige en mediese sentrum.
Etimologie
Die naam van Buffalo is afgelei van die spruitjie wat deur die stad vloei. Die oorsprong van die spruitjie se naam bly egter onduidelik, en daar bestaan 'n aantal teorieë, wat nie deur historiese bewyse gestaaf is nie. Een teorie stel dat die naam 'n verengelsing van die Franse Beau Fleuve ("Mooirivier") sou wees – moontlik volgens 'n uitroep van Louis Hennepin, toe hy die spruit vir die eerste keer gesien het. Daar is geen historiese bronne uit daardie tydperk wat hierdie teorie steun nie.
Vroeë Franse ontdekkers het verslag gelewer oor die groot aantal buffels aan die suidelike oewer van die Eriemeer, maar daar is geen bewyse dat hulle ook aan die oewers van die Buffalo Creek voorgekom het nie.
Nóg die Indiaanse naam ("Plek van Lindebome") nóg die Franse benaming ("Perderivier") het oorleef, sodat die huidige naam waarskynlik uit die tydperk van die Britse besetting dateer, wat met die verowering van Fort Niagara in 1759 begin het. Plaaslike geskiedkundiges beskou 'n ander teorie as geloofwaardig waarvolgens by die ondertekening van 'n verdrag in die huidige stad Rome (New York) in 1784 'n vertalingsfout ingesluip het – 'n vertaler het moontlik die Indiaanse woord vir "bewer" as "buffel" weergegee, aangesien dié twee terme in die inheemse taal eenders geklink en bewers in teenstelling met buffels wél by die spruit voorgekom het.
'n Ander storie beweer dat 'n Indiaan van die Seneca-stam met die naam "Buffel" hier gewoon het, sodat dié naam later ook vir die spruit gebruik is.
Vroeë geskiedenis
Voor die Europese kolonisasie is die gebied deur die Ongiara bewoon. Hierdie Irokese-stam is deur die Franse setlaars "die Onpartydiges" genoem, aangesien hulle as bemiddelaars tussen die Europeërs en ander stamme opgetree het wanneer daar twiste was.
Die grootste deel van die westelike New York is deur koning Karel II van Engeland aan die hertog van York (later Jakobus II van Engeland) geskenk, tog is die eerste Europese nedersetting in die huidige Erie-distrik in 1758 deur Franse by die monding van die Buffalo Creek gestig. Nadat die Britte een jaar later Fort Niagara verower het, is die dorp deur die Franse ontruim en aan die brand gesteek. Met die einde van die Franse en Indiaanse Oorlog in 1763 het die Britte die hele streek oorheers.
Die eerste permanente Blanke setlaars in die huidige Buffalo was Cornelius Winney en "Black Joe" Hodges, wat hier in 1789 'n blokhuis-winkel gestig het om met die plaaslike Indiaanse gemeenskap handel te dryf. As deel van die sogenaamde Holland Purchase het Nederlandse beleggers die gebied van die Seneca-Indiane aangekoop. Van die begin van 1801 is erwe deur die Holland Land Company se kantoor in Batavia (New York) verkoop. Die nedersetting is aanvanklik Lake Erie genoem, daarna Buffalo Creek, wat verkort is tot Buffalo. Joseph Ellicott, 'n agent van die Holland Land Company, het dit New Amsterdam gedoop, maar hierdie naam het nooit gewild geraak nie. In 1808 is die Niagara-distrik met Buffalo as sy administratiewe setel gestig. Met die administratiewe hervorming van die jaar 1821 is die Erie-distrik uit die Niagara-distrik geskep, en Buffalo is as die distrik se setel behou.
Die 19de eeu
In 1804 het Joseph Ellicott 'n roosterpatroon ontwerp, waarvolgens die strate vanuit die middestad straalvormig uitsprei – een van slegs drie radiale stadsontwerpe in die VSA. Die dorp Buffalo is in 1810 uit die westelike gedeelte van die dorp Clarence gevorm.
Gedurende die Anglo-Amerikaanse Oorlog van 1812 het Britse troepe met hulle Indiaanse geallieerdes op 30 Desember 1813 eers die dorp Black Rock en daarna die res van Buffalo ingeneem en die meeste geboue aan die brand gesteek. Buffalo is geleidelik herbou en het in 1816 sy nuwe hofgebou ingewy. Die oostelike deel van die dorp is in 1818 afgesonder vir die stigting van die dorp Amherst.
Met die voltooiing van die Eriekanaal in 1825 het Buffalo met sy destydse bevolking van sowat 2 400 mense die terminus van 'n waterweg geword, wat oor 'n lengte van 524 myl vanaf New York Stad geloop het. Weens die toenemende handel het die dorp se inwonerstal vinnig gegroei, en in 1832 is Buffalo as stad geïnkorporeer. Met sowat 18 000 inwoners was dit omtrent 1840 reeds die grootste stad wes van die Appalagge-bergreeks. In hierdie dekade het Buffalo met die voltooiing van sy spoorweglyne sy posisie as vervoersentrum en poort na die Midweste aansienlik versterk. Die stewige vraag na yster en staal, wat in die skeepsbou en spoorwegbedryf benodig is, het die aanleiding vir die oprigting van Buffalo se swaar nywerhede gegee.
Buffalo was ook die eindpunt van die Underground Railroad, 'n informele reeks van veilige skuilhuise vir Swart Amerikaners, wat teen die middel van die 19de eeu die slawerny ontvlug het. Die inwoners het hulle bystand aan baie vlugtelinge op pad na Fort Erie in die Kanadese provinsie Ontario – en vryheid – verleen.
Die 20ste eeu
Teen die begin van die 20ste eeu was Buffalo 'n vinnig groeiende stad met 'n florerende ekonomie, en immigrante het uit Ierland, Italië, Duitsland en Pole gearriveer om in die plaaslike staalnywerhede en graanmeule te werk. Danksy die nabygeleë Niagara-watervalle met hulle hidroëlektriese kragstasies het Buffalo die eerste Amerikaanse stad met grootskaalse straatbeligting geword en die bynaam "Stad van Lig" ("City of Light") gekry. Elektrisiteit is ook gebruik vir dramatiese effekte by die Pan-Amerikaanse tentoonstelling van die jaar 1901.
Die opening van die Peace Bridge op 7 Augustus 1927, wat Buffalo met die Kanadese stad Fort Erie in Ontario verbind het, is met groot feestelikheid gevier, en eregaste het Edward, Prinns van Wallis (die latere koning Edward VIII), sy broer Prins Albert George (die latere koning George VI), die Britse Eerste Minister Stanley Baldwin, die Eerste Minister van Kanada, William Lyon Mackenzie King, die Amerikaanse Visepresident Charles G. Dawes en die goewerneur van New York, Alfred E. Smith, ingesluit. Buffalo se Raadsaal, 'n meesterwerk van die Art Déco-boustyl, is op 1 Julie 1932 ingewy en was tot by die jaar 1970 die hoogste wolkekrabber in die stad.
Buffalo is ook deur 'n algemene verskynsel van die na-oorlogse periode geraak, die grootskaalse migrasie na die voorstede. Die bevolking, wat op sy hoogtepunt 'n half miljoen mense bereik het, het met byna vyftig persent gekrimp toe talle plaaslike nywerhede hulle bedrywighede in die stad gestaak het. Baie inwoners het die Rust Belt ("Roesgordel", die ou hartland van Amerika se swaar nywerhede) verlaat en hulle in die nuwe ekonomiese sentrums van die suide en weste gevestig. Die Erie-distrik het sedert 1970 by elke sensus 'n afname van sy bevolking getoon. Saam met St. Louis in Missouri is Buffalo een van min Amerikaanse stede wat in die jaar 2000 minder inwoners gehad het as in 1900.
Klimaat
Buffalo lê in die sogenaamde Niagara Frontier-streek, 'n gebied wat deur 'n humiede kontinentale klimaat gekenmerk word. Danksy die nabyheid van die Groot Mere en hulle groot invloed op weerstoestande het die plaaslike klimaat ook sterk maritieme trekke. Daarnaas oefen die meerwater ook 'n stabiliserende invloed uit, sodat Buffalo meer sonskynure en minder donderstorms as ander stede in die binneland het. Die gemiddelde jaarlikse temperatuur is 7,9 °C en die gemiddelde jaarlikse reënval 904 millimeter.
Winters in die weste van New York word deur koue en bewolkte weer met sneeuvalle oorheers. Die gebied is dikwels van laat Desember tot by vroeë Maart met sneeu bedek. Weens die veranderlikheid van weerstoestande kom egter ook langer periodes sonder sneeuvalle of milde temperature met reën voor. Meer as die helfte van die plaaslike sneeuvalle word deur die sogenaamde "meer-effek" veroorsaak, sodra koue lugmassas oor die relatief warm waters van die Groot Mere beweeg. As gevolg van hierdie effek tree wolkvorming en in sommige gebiede ook hewige sneeuvalle op, gewoonlik afhangende van die windrigting en dus veral suid van Buffalo.
Lentetyd breek gewoonlik eers taamlik laat aan, en die yslaag op die Eriemeer verdwyn meestal eers teen die middel van April, terwyl die meerwater nog tot in Mei koud bly. Alhoewel dit laer temperature in die lente veroorsaak, verhoed die meer-effek ook die voorkoms van ryp in die laat lentetyd.
Die somers in Buffalo is baie aangenaam, met warm temperature en gematigde humiditeitsvlakke. Reënbuie kom gereeld voor, maar bereik hulle maksimum gewoonlik snags. Die meer-effek verminder die gevaar van swaar donderbuie en versag baie warm lugmassas wat vanuit die Ohiovallei na Buffalo beweeg. Alhoewel ook bedompige weerstoestande aangeteken word, veral in Augustus, wanneer die Groot Mere se stabiliserende invloed weens die warmer water afneem, styg die kwik slegs tot 'n gemiddelde van 90 °F.
Die gebied van Buffalo word ook deur aangename herfsweer gekenmerk, alhoewel dié seisoen relatief kort is. Die eerste ryp kom gewoonlik teen die middel van Oktober voor, wanneer koue fronte vanuit Kanada oor die stad trek en bewolkte weer oorheers. Sneeuvalle begin teen die middel van November, terwyl swaar sneeustorms as gevolg van die meer-effek veral in laat November en vroeë Desember aangeteken word.
Ekonomie
In die 21ste eeu het Buffalo in toenemende mate tot 'n sentrum van die bio-inligtingsbedryf en navorsing in verband met die menslike genoom geword, met die Universiteit van Buffalo en die Roswell Park-kankerinstituut as die belangrikste instellings, wat as die Buffalo Niagara Mediese Kampus bekend staan.
Buffalo is die hoofkwartier van die M&T Bank, 'n groot handelsbank met bates van VSA-$ 57 miljard (2006). Ander belangrike banke met bedrywighede in die stad is HSBC Bank USA, Bank of America, KeyBank, Geico en Citigroup. Naas gewone bankdienste het ook skuldinvordering 'n groeiende bedryf met ses groot ondernemings geword.
New Era Cap Company is die grootste vervaardiger van gelisensieerde sport-kappies in die Verenigde State en het sy hoofkwartier in die voormalige Federal Reserve-gebou in die middestad.
Die plaaslike voedselbedryf spog met 'n aantal bekende maatskappye. Kunsmatige slagroom, wat onder meer van sojaboon-olie vervaardig word, is hier in 1945 deur Robert E. Rich, Sr. ontwikkel, en sy onderneming Rich Products is een van die grootste plaaslike werkgewers in die privaatsektor. Die maatskappy General Mills is in Buffalo georganiseer en vervaardig hier nog steeds sy Gold Medal-meelblom en graankos-produkte soos Wheaties en Cheerios. Een van die land se grootste kaasvervaardigers, Sorrento Lactalis, het hom in 1947 in Buffalo gevestig.
Stefanus van Engeland
Stefanus van Blois (Engels: Stephen, Frans: Étienne; 1096 – 25 Oktober 1154) was van 22 Desember 1135 tot April 1141 en van November 1141 tot 25 Oktober 1154 koning van Engeland.
Hy is in Frankryk gebore as die seun van Stefanus, Graaf van Blois en Chartres, en Adela van Engeland, dogter van Willem die Veroweraar. Hy was die laaste Engelse koning van die Huis van Normandië.
Stefanus het die guns gehad van sy oom Hendrik I van Engeland en het in 1115 getrou met Matilda van Boulogne, dogter van graaf Eustatius III van Boulogne. Hy is ná Hendrik se dood deur die Normandiese baronne as koning erken in plaas van Matilda, Hendrik se dogter. Sy moes haar pa eintlik opgevolg het, maar daar was twee struikelblokke in die weg: Sy was ’n vrou en haar tweede man was van die vyandelike Franse Huis van Anjou.
Stefanus is in November vrygelaat, waarna hy weer die leisels oorgeneem het. Hy het slegs met groot moeite staande gebly teen Godfried Plantagenêt, die Graaf van Anjou en Maud se tweede man. Eindelik het Stefanus Maud se seun, die latere Hendrik II, as erfgenaam erken. Hy was die eerste koning van die Huis van Plantagenêt.
Stefanus is op 25 Oktober 1154 in Dover dood.
James C. Morton
James C. Morton (25 Augustus 1884 – 24 Oktober 1942) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Daughter of Uncle Sam (1918), The Devil's Brother (1933), Black Diamonds (1940), en Lucky Devils (1941).
Michael Culver
Michael Culver (gebore 16 Junie 1938) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Star Wars: Episode V - The Empire Strikes Back (1980) en A Passage to India (1984), en in die televisiereeks Breakaway (1980).
Rooiborssuikervoël
Die Rooiborssuikervoël (Promerops gurneyi) is 'n endemiese, gelokaliseerde algemene standvoël en gedeeltelike trekvoël by lappe blommende proteas en aalwyne. Sommige beweeg in die winter na laer hoogtes. Die voël is 23 – 29 cm groot en weeg 24 - 46 gram. In Engels staan die voël bekend as die Gurney's Sugarbird.
Elandsfontein (plaas)
Elandsfontein het teen 1886 toe goud ontdek is en die Sentrale Rand sy landelike karakter begin verloor het, in werklikheid uit twee dele bestaan: Elandsfontein No. 142 in die suide en Elandsfontein No. 147 in die noorde. Op die noordelike plaas is Bedfordview aanvanklik as kleinhoewes aangelê en Geldenhuis Estate-kleinhoewes genoem. Die naam is op 4 Februarie 1926 na Bedfordview verander na aanleiding van Bedford Farm, sir George Farrar se plaas wat van die voorstad af sigbaar is. Blykbaar is ’n groot deel van Germiston ook op die noordelike Elandsfontein aangelê, en wel in 1887. Die ontluikende stad het tot 1904 as Elandsfontein bekendgestaan, toe die naam amptelik na Germiston verander is, na aanleiding van die geboorteplaas van die goudmynpionier John Jack naby Glasgow in Skotland. Die naam leef voort in verskeie dele van die plaas wat nog nie ontwikkel is nie.
Agtergrond
Tydens die aanvanklike vestiging van Voortrekkers uit die Kaapkolonie in Transvaal is mans bo 16 toegelaat om by die owerheid om twee plase van hul keuse aansoek te doen. Die baie spruite en vrugbare grond het die aanlê van plase op die Witwatersrand aanloklik gemaak vir dié nedersetters, maar weens die koue winters waartydens die gras doodgeryp het, het die gebruik bestaan om ’n tweede plaas in die warmer streke uit te soek. So het die meeste Boere teen die 1880's elk twee plase besit: ’n somerplaas op die hoëveld (Witwatersrand) en ’n winterplaas in die laeveld.
Met die uitsoek van plase op die Rand het die Boere net belang gestel in die landbouwaarde van die grond aangesien hulle onbewus was van die enorme ondergrondse rykdom. Volgens oorlewering was daar gevalle dat plase op die Rand voor 1886 vir ’n span osse of ’n ossewa verruil is. Tog het die waarde van die grond vanaf omstreeks 1883 vermeerder, waarskynlik omdat die gemeenskap op die Witwatersrand toe reeds sterk bewus was van die moontlike aanwesigheid van goudrykdomme.