cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lamantyn
Die Karibiese lamantyn is 'n bedreigde en nou ook beskermde diersoort. Die bevolkingsyfers het oorspronklik as gevolg van jagters gedaal, maar selfs na die dier beskerm is, hou menslike aktiwiteite steeds 'n gevaar in: die verspreiding van die mens hou in dat die diere se leefgebied kleiner word, terwyl die skroefenjins van motorbote en ingeslukte vishake en nylondraad verdere gesondheidsrisiko's inhou.
Bou en habitat
Lamantyne is aangepas vir lewe onder die water: hulle liggame is torpedovormig en hulle voorpote en stert is omgevorm tot vinne. Hulle agterpote het geheel en al verdwyn, hulle het geen oorskulpe nie en hulle kan hulle neusgate afsluit. Die lamantyn het opgeswelde, beweeglike lippe waarmee hy drywende seegras afslurp en het horingagtige plate op 'n harde verhemelte en in sy onderkaak om die kos te help kou. Hulle het slegs maaltande, waarvan die voorste twee mettertyd afgeslete word en dan uitval. Twee nuwe kiestande verskyn dan agter in hulle monde en die tande skuif op om die gaping voor in hul mond te vul. Mannetjies het twee kort slagtande in hul bokaak wat geen funksie blyk te dien nie.
Alhoewel hulle in die water lewe, is lamantyne soogdiere, wat beteken dat hulle elke drie tot vyf minute na die wateroppervlak moet kom om asem te haal. Wanneer hulle baie aktief is (en dus baie energie gebruik) sal hulle elke dertig sekondes na die oppervlak kom om asem te haal, terwyl 'n rustende lamantyn tot 20 minute onder water kan bly.
Voortplanting
'n Lamantyn is ongeveer een jaar dragtig, waarna een kalf gebore word (tweelinge is ook al waargeneem). Geboorte vind onder water plaas en die kleintjie soog aan die melkkliere op 'n koei se bors. Daar word geglo dat verhale oor meerminne hul oorsprong het in matrose wat lamantyne en doegongs sien soog het aan hul moeders. Kalwers is na ongeveer vyf jaar geslagsryp.
Guy Raymond
Guy Raymond (1 Julie 1911 – 26 Januarie 1997) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Gypsy (1962), Bandolero! (1968), en The Undefeated (1969), en in die televisiereeks The United States Steel Hour (1953).
No Orchids For Miss Blandish
No Orchids for Miss Blandish ontlok aansienlike kontroversie as gevolg van sy eksplisiete uitbeelding van seksualiteit en geweld. Die roman was 'n groot kritieke sukses en is ingesluit in Le Monde se 100 boeke van die eeu.
In 1942 is die roman aangepas in 'n verhoogspel wat vir meer as 200 optredes by die Prins van Wallis-teater in Londen opgevoer is. Robert Newton was die hoofakteur. In 1948 is dit aangepas in 'n Britse film No Orchids vir Miss Blandish en het in 'n kontemporêre omgewing van New York Stad afgespeel. Die 1971 Amerikaanse rolprent The Grissom Gang was ook gebaseer op die roman, wat die voorkoms van gebeure verskeie jare terug na 1931 Kansas City verskuif het.
In 1944 was dit ook die onderwerp van 'n essay deur George Orwell, Raffles and Miss Blandish, en geparodieer deur Raymond Queneau in We Always Treat Women Too Well. In 1962 is die roman omvattend herskryf en geherrangskik deur die skrywer omdat hy gedink het dat die wêreld van 1939 te ver verwyderd was vir 'n nuwe generasie lesers.
1984
Die jaar 1984 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 84ste jaar van die 20ste eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Johannesburgstadion
Die Johannesburgstadion is 'n stadion in Doornfontein, 'n voorstad van Johannesburg in Gauteng, Suid-Afrika. Die stadion het 'n dak wat kan toeskuif. Dit kan 37 500 toeskouers huisves.
Die agtste IAAF Wêreldbeker is in 1998 hier aangebied. Die stadion was ook die hoofstadion vir die Afrikaspele van 1999.
Verskeie internasionale kunstenaars het al hier opgetree. Onder andere: Bon Jovi op 1 Desember 1995, Tina Turner op 21–22 April 1996 en U2 op 21 Maart 1998.
Oriana Panozzo
Oriana Panozzo (gebore 1959) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Turkey Shoot (1982), Starview (1986), Sum of Existence (2005), en I Wish I Were Stephanie V (2009).
Amorphinopsis siamensis
Amorphinopsis siamensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amorphinopsis en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1925 deur Topsent.
Milkman
Milkman is 'n roman geskryf deur Anna Burns. Dit het die 2018 Man Booker-prys vir fiksie gewen, die eerste keer dat 'n Noord-Ierse skrywer die prys ontvang het.
Tydens die politieke probleme in Noord-Ierland volg die verhaal 'n 18-jarige meisie wat geteister word deur 'n ouer getroude man, bekend as die "melkman". Die roman het positiewe resensies gekry van The Guardian, The Daily Telegraph en The Irish Times.
Kritiese reaksie
Die boekresensie saamestelling webwerf Book Marks het berig dat 63% van die kritici die boek 'n "uitstekende"-oorsig gegee het, terwyl 25% en 4% van die kritici onderskeidelik "positiewe" of "gemengde" indrukke uitgedruk het. Nog 8% van die kritici het die boek "afgekeur", gebaseer op 'n steekproef van 24 resensies.
Toekennings
Die roman het die 2018 Man Booker-prys gewen. Haar roman het die 50ste roman geword om die Man Booker-prys te wen.
Kwame Anthony Appiah, Voorsitter van beoordelaars het hierdie kommentaar gelewer:
‘Die taal van Anna Burns se Milkman is eenvoudig wonderlik; dit begin met die kenmerkende en konsekwent gerealiseerde stem van die snaakse, veerkragtige, slim, duidelik uitgesproke, eerstepersoon-protagonis. Van die openingsblad trek haar woorde ons in die daaglikse geweld van haar wêreld - dreigemente van moord, mense wat vermoor word deur staatsmoordbendes - terwyl sy reageer op die alledaagse realiteite van haar lewe as 'n jong vrou, wat 'n weg moet baan tussen die eise van familie, vriende en minaars in 'n verontrustende tyd. Die roman skitter in die afbakening van die mag van skinder en sosiale druk in 'n noue-gemeenskap, en toon aan hoe beide gerugte en politieke lojaliteit in die diens van 'n meedoënlose veldtog van individuele seksuele teistering gestel kan word. Burns maak gebruik van die ervaring van Noord-Ierland tydens die tydperk van "Moeilikhede" om 'n wêreld uit te beeld wat individue toegelaat word om die mag wat deur 'n gemeenskap verleen word aan diegene wat die staat namens hulle weerstaan, te misbruik. Tog is dit nooit 'n roman oor net een plek of tyd nie. Die plaaslike is in diens van 'n verkenning van die universele ervaring van samelewings in 'n krisis.’
Gespikkelde valkvis
Die Gespikkelde valkvis (Cirrhitichthys oxycephalus) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika vanaf Oman tot Oos-Londen. In Engels staan die vis bekend as die Spotted hawkfish.
Voorkoms
Die vis se lyf is bedek met bruin of rooi vlekke in rye en kolomme terwyl daar kleiner kolle is op die kop en onderste gedeelte van die lyf. Die vis word tot 9 cm groot.
Saga
duimnael|200px|Dronning Ragnhilds drøm (Koningin Ragnhild se Droom) uit Snorre Sturlassons Kongesagaer deur Erik Werenskiold, omstreeks 1899.
Sagas is stories oor hoofsaaklik die antieke Nordiese en Germaanse geskiedenis, vroeë Wiking-reise, die gevegte tydens dié reise, die migrasie na Ysland en die vetes tussen Yslandse families. Hulle is hoofsaaklik in Oudnoors in Ysland geskryf.
Die tekste is in ’n prosavorm wat ooreenkomste toon met die epos. Die verse of hele gedigte is dikwels in allitererende vorm en beskryf helde en heroïese dade van lank gelede. Die helde was dikwels Wikings – sommige heidens en ander Christelik. Die verhale is meestal realisties, behalwe in die geval van legendariese sagas, die sagas oor heiliges en biskoppe en vertaalde romantiese stories. Dié is soms geromantiseer en denkbeeldig.
Agtergrond
Die term "saga" kom van Noors (saga, meervoud sögur) en beteken "stelling" of "iets wat gesê is", asook "storie" of "geskiedenis". Dit is verwant aan die Afrikaanse woord "sage".
duimnael|links|200px|’n Uittreksel uit Njáls saga in die Möðruvallabók (AM 132 folio 13r), omstreeks 1350. Yslandse sagas is geskoei op mondelinge tradisies en baie navorsing is gedoen oor wat werklik en wat fiksie is. Die akkuraatheid van die verhale word dikwels betwis. Die meeste van die manuskripte waarin die sagas voorkom, is in die 17de eeu na Denemarke en Swede geneem, maar later aan Ysland terugbesorg. Klassieke sagas is in die 13de eeu geskryf. Geleerdes het eers geglo hulle is mondelings oorgedra van geslag tot geslag totdat skribas hulle in die 13de eeu neergeskryf het. Die meeste glo egter nou die sagas was bewuste kunstige skeppings wat op beide mondelinge en geskrewe tradisies geskoei is.
’n Studie het gefokus op die klere wat in die sagas beskryf word en die navorsers het afgelei die skrywers het probeer om ’n "historiese gevoel" aan die verhale te gee deur die karakters klere te laat dra wat hulle as "outyds" beskou het. Dié klere stem egter nie ooreen met die tyd waarin die verhale geskryf is nie, maar eerder met klere wat in die 12de eeu gedra is.
Daar is baie stories oor konings (byvoorbeeld Heimskringla), gewone mense (soos Bandamanna saga) en karakters wat groter as die lewe is (soos Egils saga). Die sagas beskryf ’n deel van die geskiedenis van sommige van die Nordiese lande (byvoorbeeld die laaste hoofstuk van Hervarar saga). Die Britse Eilande, Noord-Frankryk en Noord-Amerika word ook genoem. Die verhale oor reise na Noord-Amerika (die hedendaagse Kanada) is eers aan die begin van die 20ste eeu as eg bewys.
Die meeste sagas oor Yslanders speel af in die tydperk 930-1030, wat in die Yslandse geskiedenis bekend is as söguöld (tyd van die sagas). Die sagas oor konings en biskoppe het hul eie tydraamwerk. Die meeste is tussen 1190 en 1320 neergeskryf – sommige is op mondelinge vertellings geskoei en ander is fiktief. Sommige skrywers se identiteit is bekend; die skrywer van die saga oor koning Sverrir het byvoorbeeld die monarg ontmoet en hom as bron gebruik.
E (dubbelsinnig)
Die letter E - e kan na een van die volgende onderwerpe verwys:
Brandenburgse Poort
Die Brandenburgse Poort in Berlyn is by die Pariser Platz ("Paryse Plein") in die buurt Dorotheenstadt in die stadsdistrik Mitte geleë. Die poort, wat tussen 1788 en 1791 in opdrag van die Pruisiese koning Frederik Willem II deur die argitek Carl Gotthard Langhans gebou is en oorspronklik as Friedenstor ("Vredespoort") bekend gestaan het, is tans die bekendste simbool van die Duitse hoofstad.
Die poort word tegelykertyd ook as 'n nasionale simbool beskou waarmee talle gebeurtenisse in die 20ste eeuse geskiedenis van Berlyn, Duitsland, Europa en die wêreld verbind word. Volgens sy boustyl word die Brandenburgse Poort by die vroeg-klassisistiese periode gereken.
Argitektuur
Die poort is van vyf deurgange, waarvan die middelste een ietwat wyer gebou is, en twee poorthuise voorsien. Kenmerkend is die ses 15 meter hoë Doriese suile aan weerskante van die poort wat volgens die Ioniese styl met kannelures (oorlangse uitgroewings) versier is. Die voetstukke, waarop hulle rus, het 'n deursnee van 1,75 meter.
In boutegniese opsig verskil die suile van hul klassieke voorbeelde omdat hulle aan die binnekant met massiewe draende mure gebou is. Die attika en die binnekante van die deurgange is met reliëfs versier wat onder meer die heldedade van Hercules uitbeeld.
Groot standbeelde van die Romeinse oorlogsgod Mars, wat sy swaard in die skede steek, en Minerva, die godin van wysheid, met lans, is in die twee poorthuise opgerig. Die modelle vir die twee standbeelde is in 1792 deur Johann Gottfried Schadow geskep. Mars is deur Carl Friedrich Wichmann gemaak, Minerva deur Johann Daniel Meltzer. Die laasgenoemde standbeeld is tydens die Tweede Wêreldoorlog vernietig en tussen 1951 en 1952 deur 'n kopie van die beeldhouerkollektief Kranolda vervang.
Aan weerskante van die poort was oorspronklik poorthuise vir die militêre wagdienste en die belastingamptenaar geleë. Nadat die Berlynse doeane- en aksynsmuur in 1867/1868 geval het, is hierdie geboue in 1868 deur Heinrich Strack, 'n skolier van die meesterargitek Schinkel, met twee oop suilgange vervang wat by die boustyl van die poort aangepas is.
Die poort word deur 'n vyf meter hoë koperskulptuur bekroon wat eweneens deur Schadow geskep is. Dit beeld die gevleuelde Romeinse godin van oorwinning, Victoria, uit wat met haar strydwa, wat deur vier perde getrek word, die stad in ry. Sy het haar blik in oostelike rigting op die Berlynse kasteel gerig.
Frank Readick
Frank Readick (6 November 1896 – 1965) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Journey Into Fear (1943).
Amorphinopsis subacerata
Amorphinopsis subacerata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amorphinopsis en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
Amphiastrella
Amphiastrella is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Paralimpiese Somerspele 2024
Die Paralimpiese Somerspele 2024 (Frans: Jeux paralympiques d'été de 2024) sal na verwagting tussen 28 Augustus en 8 September 2024 in Parys, Frankryk, aangebied word. Dit sal die 17de aanbieding van die Paralimpiese Somerspele wees. Dit sal ook die eerste keer wees dat Parys die spele gaan organiseer.
Alexandra Park (aktrise)
Alexandra Park (gebore 14 Mei 1989) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Home and Away (1988), Packed to the Rafters (2008), The Elephant Princess (2008), en The Royals (2015).
Paralimpiese Somerspele 2024
Die Olimpiese Somerspele 2024 sal tussen 2 en 18 Augustus in Parys gehou word.
Toewysing
As deel van 'n formele ooreenkoms tussen die Internasionale Paralimpiese Komitee en die Internasionale Olimpiese Komitee uit 2001 is die wenner van die bod vir die Olimpiese Somerspele 2024 ook die gasheer vir die Paralimpiese Somerspele 2024.
Parys is op 13 September 2017 in Lima deur die Internasionale Olimpiese Komitee as die gasheer vir die Olimpiese Somerspele in 2024 aangewys. Die enigste ander kandidaat was Los Angeles, maar het hulself voor die stemming onttrek en vir die Olimpiese Somerspele 2028 beskikbaar gestel.
Die stemming het as volg verloop:
Laeveldpatrys
Die Laeveldpatrys (Scleroptila shelleyi) is 'n algemene standvoël en kom in die Oos-Kaap, KwaZulu-Natal, Mpumalanga, Limpopo, suid Mosambiek en noord Zimbabwe voor. Die voël is 30 – 36 cm groot en weeg 380 - 590 gram. Hulle leef in savanne en oop boomveld. In Engels staan die voël bekend as Shelley's Francolin.
Marthinus Daneel
Ds. Marthinus Smuts Daneel (Heidelberg, Kaap, 27 Mei 1869 – 26 Junie 1937) was ’n predikant in drie gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk, naamlik Calvinia van 1898 tot 1906, Fraserburg van 1906 tot 1914 en toe Victoria-Wes tot sy aftrede in 1934.
Volgens D.A. Kotzé kan van ds. Daneel gesê word "dat hy hom hart en siel beywer het vir die geestelike en tydelike belange, nie alleen van die gemeente nie, maar ook van dorp en distrik (Fraserburg) in die algemeen. Hy was 'n wakker leier op wie se beslissing die gemeente in tye van twyfel kon reken. Ds. Daneel was 'n man uit 'n stuk, 'n man wat wis wat hy wou."
Herkoms
duimnael|regs|300px|Ds. [[Alexander Daneel en sy gesin met vakansie aan die strand by Witsand in 1880. Die naam White Sands word reeds in 1867 aangetref, maar ds. Daneel en sy gesin het eers omstreeks 1880 hul vakansies hier begin deurbring. Tussen die ou riethuisies en tente van die "strand gasten" het ds. Daneel die eerste huis gebou en baie dekades daarna het dit nog as die Ou Pastorie bekendgestaan. Marthinus Daneel moes toe 10 jaar oud gewees het en is waarskynlik die seun regs langs sy pa.]]
duimnael|links|180px|Ds. Daneel, hier afgeneem in 1896 as lid van Stellenbosch se eerste rugbytoerspan.
duimnael|270px|regs|'n Chemieklas aan die Victoria-kollege, 1890. Agter: H. Brincker, [[Jan Smuts, J.N. de Vos, H, Stroebel, F.S. Malan. Voor: P.C. Luttig en Marthinus Daneel.]]
Rooimeer (Kroasië)
Die Rooimeer (Kroaties: Crveno jezero) is 'n sinkgat met 'n karstmeer naby die stad van Imotski, Kroasië. Dit is bekend vir sy talle grotte en merkwaardige hoë kranse, bereik oor 241 meter bo die normale water vlak en die voortsetting van onder die water vlak. Die totale bekende diepte van hierdie sinkgat is ongeveer 530 meter met 'n volume van ongeveer 25-30 miljoen kubieke meter, dit is dus die derde grootste sinkgat in die wêreld. Die water dreineer uit die trog deur die ondergrondse water wat daal onder die vlak van die meervloer.
Marthinus Daneel
Herkoms
duimnael|links|Ds. Daneel se ouers, ds. [[Alexander Daneel|Alexander Berthin Daneel en Margaretha Louw, kort ná hul troudag in 1863.]]
Rooimeer (Kroasië)
Die sinkgat is vernoem na die rooibruin kleur van die omliggende kranse, gekleur deur ysteroksiede.
Marthinus Daneel
Herkoms
regs|340px|duimnael|Ds. Daneel was lid van Maties se eerste rugbyspan van 1896 wat die eerste keer die Groot Uitdaagbeker gewen het; vandaar ook sy belangstelling in die bevordering van sport op Fraserburg. Hy sit links in die middelste ry. (Die latere ds.) [[Cornelis Nel|C.V. Nel sit regs in die middelste ry. (Die latere ds.) P.K. Albertyn staan agter, vierde van links. Die kaptein, in die middel met die bal op sy skoot, is John Hofmeyr, later predikant van Somerset-Oos. Links van Hofmeyr sit Herman van Broekhuizen, later NG predikant van Kuilsrivier en Pretoria voor hy oorgegaan het na die Hervormde Kerk.]]
Rooimeer (Kroasië)
Soos die nabygeleë Bloumeer, word dit vermoed dat die meer ontstaan het nadat die plafon van 'n groot grotsaal ingestort het.
Marthinus Daneel
Herkoms
duimnael|links|320px|Die Holy Brigade, in 1896 die Victoria-kollege se heel eerste rugbytoerspan, so genoem omdat hulle nooit 'n druppel drank oor hul lippe laat gaan het nie. Agter: D. Kloppers, [[Cornelis Nel|C.V. Nel, P.A. Bergh, H.D. van Broekhuizen, Paul de Waal, P.K. Albertyn, A.L. Hofmeyr, Ebbe Dommisse, C.A. Neethling, H.R. Kemsley. Middel: M.S. Daneel, H.J. Bergh, J.M. Hofmeyr (kaptein), D. Morkel, G. Chapman. Voor: A.M. McGregor, Piet de Vos, C. Gonin, P.A.M. de Vos.]]
Rooimeer (Kroasië)
Die meer is 'n habitat vir die vis Delminichthys adspersus. In die droë tyd van die jaar, kan hierdie vis soms gesien word in die omliggende fonteine, riviere en mere, wat daarop dui dat daar 'n ondergrondse verband tussen die Rooimeer en ander waterliggame is.
Marthinus Daneel
Herkoms
duimnael|regs|190px|Ds. Daneel was die [[NG gemeente Calvinia se leraar van 1898 tot 1906.]]
Rooimeer (Kroasië)
Op die 13de Internasionale Kongres van Speleologie, is nuwe bevindinge aan die lig gebring. 'n Invloei grotvormige kanaal wat ongeveer 30 x 30 meter meet, is in die oostelike deel van die meer ontdek op 'n diepte van 175 meter.
Marthinus Daneel
Herkoms
links|170px|duimnael|Ds. Daneel se seun, (die latere ds.) [[George Daneel|George Murray Daneel, was in 2004 die eerste Springbok wat honderd jaar oud geword het. Hy het vir Maties se eerste rugbyspan en vir die Westelike Provinsie van 1925 tot 1930 gespeel, en vir Suid-Afrika in 1928 en 1931.]]
Ds. Daneel se moeder was Margaretha Johanna Louw (7 April 1846 – 1 Junie 1934 ), 'n dogter van Johannes Wynand Louw (13 Desember 1820 – 13 Februarie 1873 ) en Maria Elizabeth Smuts (28 November 1824 – 2 Oktober 1895 ), en sy vader ds. Alexander Berthin Daneel, seun van Richard Daneel (19 Januarie 1814 – 13 Februarie 1859 ) en Hester Aletta Smuts (16 Januarie 1813 – 25 Augustus 1887 ). Ds. Alexander Daneel is gebore op 14 Februarie 1836 op die plaas moddergat in die distrik Stellenbosch, waarskynlik op sy Smuts grootouers se plaas, aangesien sy ouers dorpenaars was. Ds. Daneel sr. is in 1862 in die gemeente Heildelberg, Kaap, bevestig en het daar gebly tot hy op 22 Maart 1899 in die amp oorlede is. Margaretha en Alexander Daneel is op 7 Oktober 1863 in die huwelik bestig toe die bruid 17 jaar oud was. Die bruid se moeder was 'n niggie van die bruidegom se moeder.
In Margaretha Louw het ds. Alexander Daneel 'n eggenote gekry wat hom gedurende baie jare nie alleen getrou ter syde gestaan het nie, maar hom ook wonderlik aangevul het. Terwyl hy soms stug voorgekom het, was sy die minsaamheid self; terwyl hy die deftige waardigheid van die ouer geslag predikante in 'n volle mate gehandhaaf het, het sy gemeensaam met almal omgegaan; terwyl erns by hom oorweeg het, het sy 'n blye humorsin besit wat haar tot op hoë leeftyd gekenmerk het. Hul hoogs gelukkige huwelikslewe is met nege seuns en drie dogters geseën. Van dié egpaar se kinders het twee predikant geword: ds. Johannes Wynand Daneel (1865–1940), skoonseun en opvolger van eerw. Stephanus Hofmeyr in die Soutpansberge, en ds. Marthinus Daneel.
Ds. Daneel se eerste vrou was Charlotte Louisa Murray (16 Junie 1874 – 1 September 1916 ), die dogter van ds. George Murray, wat ten tyde van haar geboorte op predikant was van die NG gemeente Willowmore. Vier van haar ooms aan vaderskant, onder wie ds. Andrew Murray, was ook predikant. Sy is oorlede op 1 September 1916 nadat sy die lewe geskenk het aan 10 kinders, van wie twee predikant geword het: Charlotte Louise, Alexander Bertin, ds. George Murray (1904–2004), wat agt keer vir die Springbokke uitgedraf het, Margarita Johanna, Catharina Johanna, Maria Elizabeth, ds. Marthinus Smuts, Frances and Lottie. Ds. Daneel se skoonmoeder en Charlotte Louisa Murray se moeder was Catharina Johanna Murray (geb. Louw, 23 Januarie 1852 – 22 Augustus 1942 ), ’n kleindogter van Johannes Wynand Louw (12 Januarie 1786 – 15 September 1854 ), en die vierde oudste van die sewe dogters van Adriaan Jacobus Louw (15 November 1811 – 7 Januarie 1877 van die Paarl wat almal met ’n predikant getroud was: 1. Maria (Miemie), getroud met prof. Nicolaas Hofmeyr; 2. Louisa Adriana (Wiesie) getroud met ds. Arend Hermanus Hofmeyr van Hanover; 3. Margaretha Johanna (Maggie) met ds. Johannes Rudolph Albertyn; 4. Catharina Johanna (Kitty) met ds. George Murray; 5. Johanna Hendrina met prof. C.F.J. Muller; 6. Charlotte met ds. J.C. Truter; 7. Susanna Maria met ds. P.G.J. Meiring. Dié sewe susters se broer was Tobias Johannes Louw (1850–1930), wie se seun Wynand Louw ’n bekend kerkargitek was.
Nadat sy eerste vrou in 1916 oorlede is, is hy getroud met Winifred May, gebore 6 April 1888 en oorlede 24 Desember 1969. Ds. A.P. Smit skryf egter in die NG gemeente Calvinia se eeufeesgedenkboek van 1947 ds. Daneel tydens sy 21-jarige dienstyd in die NG gemeente Victoria-Wes drie vroue aan die dood afgestaan en is oorleef deur sy vierde vrou en sewe kinders, almal uit die eerste huwelik gebore. Twee van die seuns het die vader se beroep gekies en predikant geword, naamlik ds. George M. Daneel en ds. Martinus S. Daneel (werksaam in Niassaland). 'n Derde seun was bestuurder van die drukpers van die NG Sending in Masjonaland, en een van die dogters het deur haar huwelik met ds. L.J. Heyns eweneens in die diens van die Kerk te staan gekom.
Kinderjare en opleiding
duimnael|links|320px|Daneel was op Stellenbosch lid van die Unie-Debatsvereniging. Hierdie foto van die ampsdraers en joernaliste is in 1895 geneem. Agter: [[Cornelis Nel, J. Radloff, Andrew Rowan, M.S. Daneel en Christie Neethling. Voor: Dawie Mostert, Henri Gonin, D.F. Malan, E.T.F. Malan (voorsitter), C.H. Murray en George Rudman. Sover vasgestel kon word, het Nel, Daneel, Neethling, Gonin, D.F. Malan, Murray en Rudman predikant in die NG Kerk geword.]]
Marthinus Smuts Daneel het sy vroegste onderwys op sy geboortedorp ontvang het tot hy vir sy matrikulasie na Stellenbosch gegaan het. Ná aflegging van laasgenoemde eksamen, het hy aan die Victoria-kollege vir die B.A.-graad ingeskryf en o.a. veldmaarskalk J.C. Smuts onder sy medestudente en tydgenote getel. Aan die Kollege het hy hom as student sowel as sportsman onderskei. In laasgenoemde hoedanigheid is hy indertyd gekies as lid van die Suid-Afrikaanse rugbyspan wat in 1892 teen die eerste Engelse toerspan gespeel het. Een van sy jonger broers, Henry, was weer lid van die beroemde Springbok-rugbyspan wat in 1906 onder die kapteinskap van Paul Roos deur Groot-Brittanje getoer het. Marthinus Daneel het in 1891 en weer van 1894 tot 1896 vir die Victoria-kollege se eerste span rugby gespeel. Sy seun ds. George Murray Daneel het in sy voetspoor gevolg en van 1925 tot 1930 vir Stellenbosch se eerste span uitgedraf, vir die Westelike Provinsie in dieselfde jare en vir die Springbokspan in 1928 en 1931. George Daneel was predikant van Grahamstad van 1946 tot 1953 en voor die tyd betrokke by buitekerklike kerk en in die Tweede Wêreldoorlog ’n veldprediker. Nadat hy Grahamstad verlaat het, was hy tot in die jare vyftig by die Morele Herbewapeningsbeweging betrokke.
Nadat Marthinus Daneel 'n jaar lank in Transvaal onderwys gegee het, het hy na Stellenbosch teruggekeer om aan die Teologiese Seminarie vir predikant te studeer. In 1897 is hy tot die bediening toegelaat en daarna het hy 'n beroep na Calvinia aangeneem. 'n Jaar ná sy aankoms op Calvinia het hy in die huwelik getree met Charlotte Louise Murray, oudste dogter van ds. George Murray, destyds predikant van Oudtshoorn.
Ontvangs en bevestiging
Op 19 April 1898 het prop. Daneel, vergesel van di. Neethling en Murray (die bron meld nie hul voorname nie, maar dit was moontlik ds. J.H. Neethling en ds. George Murray, wat in 1899 prop. Daneel se skoonvader sou word), van Ceres vertrek op pad na Calvinia. Ná 'n vakature van byna twee jaar het die gemeente reikhalsend uitgesien na die koms van hul nuwe leraar. Sowat 60 rytuie het hom 'n ent buite die dorp tegemoet gegaan en verwelkom. Die gemeentesusters het die pastorie vooraf in gereedheid gebring en prop. Daneel en die besoekende leraars die naweek daarin onthaal. Die gemeente het in groot getalle opgedaag, want benewens die verwelkoming en ordening van prop. Daneel was dit ook Nagmaal. Die feesvreugde en dankbaarheid is daardeur verhoog dat deurdringende reëns pas uitgesak het en die langdurige droogte eindelik gebreek is.
Die ordeningsplegtigheid het die Saterdag plaasgevind onder leiding van die konsulent, ds. C.F. Leipoldt van Clanwilliam (vader van die digter C. Louis Leipoldt). Behalwe laasgenoemde en bogenoemde twee besoekende predikante, het ook nog ds. August Ahrbeck, tot 1893 van Prieska en twee jaar lank hulpprediker van Calvinia ná ds. Truter se vertrek in 1896, en die plaaslike sendeling, eerw. J. P. de Villiers, aan die handeoplegging voor die kansel deelgeneem. Die volgende oggend met Nagmaal het sowat 800 kerkgangers die ou kerk gevul Op versoek van die nuwe leraar het die skare opgestaan en die Heer vuriglik gedank vir die uitkoms wat die reën gebring het.
Bouwerk aan die nuwe kerk
Calvinia se vierde predikant, ds. J.C. Truter (1889–'96), het onvermoeid gearbei in verband met die stywing van 'n sterk boufonds "voor een ruimer en meer doeltreffend kerkgebouw". Reeds in 1892 het hierdie belangrike saak ds. Truter se gedagtes besig gehou. In die godsdiensverslag van daardie jaar betreur hy en sy kerkraad dit dat die bestaande Godshuis "op verre na voor de gemeente te klein is." Die "stoflike staat" van die gemeente was destyds taamlik gunstig en daar is gehoop dat 'n ruimer kerk binnekort gebou sou kon word. In die godsdiensverslag van die volgende jaar kom ds. Truter op hierdie saak terug. Hy meld dat die gemeente sowat 2 220 lede en 4 820 siele tel, terwyl die kerkgebou net sitplek aan 420 mense kon verskaf. Veral met Nagmaalsgeleenthede moes baie buite omdraai. Intussen het ds. Truter en sy kerkraad reeds skouer aan die wiel gesit en 'n som van £4 500 byeengebring wat as kern van ’n boufonds kon dien.
Dat 'n jaar of wat daarna nog nie oorgegaan is tot kerkbou nie, was weens sekere buitengewone omstandighede. Eerstens was daar die lang uitgerekte onderhandelings in verband met die afstigting van twee dogtergemeentes, te wete Brandvlei en Nieuwoudtville. Hierdie dogters is eers in 1897 afgestig. Tweedens het ds. Truter se siekte, sy vertrek begin 1896 en die daaropvolgende lang vakature, die voorgenome kerkbouplanne verder vertraag. Eindelik het die ernstige en langdurige droogte van 1896–'98 'n demper op feitlik alle ondernemings geplaas.
Met ds. Daneel se koms in April 1898 en die daaropvolgende deurdringende reëns het beter tye gelukkig aangebreek. Die nuwe predikant het die bou van 'n nuwe kerk met moed en durf aangepak. Op 28 Mei 1899 het 'n korrespondent dié beriggie na De Kerkbode gestuur, wat op 8 Junie verskyn het: "Maandag was er Kerkraads- en Bouw-Commissie Vergadering. Men is van plan eene nieuwe kerk te bouwen. De Architect Gaysford van Potchefstroom was overgekomen ten einde de Bouw-Commissie te ontmoeten . . . Heel waarschynlik wordt de hoeksteen der nieuwe kerk reeds in October gelegd. De Heere zegene deze onderneming en openede harten der gemeenteleden tot hartelyke medewerking. Calvinia! wees eendrachtig in deze zaak van den Heere en de Heere zal u zegenen."
Die boukommissie het bestaan uit ds. Daneel (voorsitter en sekretaris); Jac. Nel van der Merwe sr. (ondervoorsitter), W.S. Truter (asst.sekr.), Jac. Adriaan Louw sr. (Bo Daunis), Albert Nel (Akkerendam) en Jac. N. Moolman (’n rustende boer, woonagtig op die dorp). Benewens hierdie ses wat die "werkende" of uitvoerende kommissie uitgemaak het, het nog 17 broeders ook in die breë boukommissie gedien.
Hoeksteenlegging
duimnael|regs|310px|Lede van die boukommissie van die [[NG gemeente Calvinia, afgeneem met die hoeksteenlegging van die nuwe kerk op Saterdag 30 September 1899.]]
Die lede van die boukommissie, bygestaan deur die argitek Gaisford, het nie gras onder hul voete laat groei nie. Einde September 1899 was alles gereed vir die plegtige hoeksteenlegging, wat vir die laaste naweek van die maand bepaal is. Dit was dae van buitengewone groot en heuglike feesviering. Die "voorhoede" van hierdie geesdriftige feesskare het reeds Dinsdag 26 September opgedaag. Woensdag het 'n tweede en groter groep hulle by die skare gevoeg, en teen Donderdag het die aantal feesgangers reeds so aangegroei dat toe daardie aand 'n vergadering van manslidmate in die kerk gehou word, die gebou "proppen vol op den vloer" was. Die volgende oggend is 'n geslaagde kerkbasaar gehou. Daarrie namiddag het die besoekende predikante opgedaag: di. Christie Neethling van Nieuwoudtville, W.A. Alheit (van Ceres) en S.P. Malherbe (Philadelphia). Die korrespondent van De Kerkbode vervolg: "En van alle kanten, ook uit Sutherland, Brandvlei en Nieuwoudtville kwamen nog menigten gedurig aan, zoodat onze straten nu even woelig schenen als Adderleystraat, Kaapstad. Verscheidenen werden genoodzaakt door gebrek aan herberg hunne tenten op te slaan."
Die hoeksteenlegging self het die Saterdagmôre plaasgevind. 'n Ooggetuie het die volgende neerskryf: "Den volgenden morgen (Zaterdag) te half tien ure, vergaderde de groote schare by het oude Kerkgebouw. Kort daarna begon de optogt. 't Was een liefelyke gezicht de blyde schare te zien heen wandelen, al zingende Ps. 146. Menigeen gevoelde als of hy gelyk David voor de ark kon dansen, want het lievelings droombeeld van menig hart moest nu worden verwerkelykt. By den hoeksteen begonnen de plechtigheden door het lezen van Gods Woord en gebed door Ds. Malherbe. Daarna spraken de plaatselyke leeraar en de bejaarde broeders J.N. van der Merwe, J.A. Louw, N. Louw en Carel van der Merwe, als ook de plaatselyke Zendeling (Eerw. J.P. De Villiers) eenige hartelyke woorden . ..
"Het werd nu verhaald hoe men reeds in de dagen van Prof. Hofmeyr alhier een nieuwe kerk wilde bouwen, maar door zyn spoedig vertrek teleurgesteld werd. Later bracht Ds. J. Truter een aanzienlyke som byeen waarvoor hy veel eer heeft. Vooral werd er ook gewag gemaakt van die eensgezindheid en liefde dezer dagen in de gemeente. Ds. W.A. Alheit ontvang nu den troffel en legde den steen in den Naam des Drieënigen Gods. Daarna beklom hy den steen . . . . en hy sprak over den hoeksteen als : 1. Een beeld van vastigheid. 2. Een beeld van eenheid. 3. Een beeld van sierlykheid." – (De Kerkbode, 12 Okt. 1899.) Die verbygaande skares het ten slotte ’n volle £535 op die hoeksteen neergelê.
Die Sondagmôre kon ds. Daneel in die vroeë biduur die "blye tyding" bring "dat de zeer aanzienlyke som" van £2 084 daardie naweek ingesamel is. Die getal kerkgangers was so aansienlik dat op drie verskillende plekke kerk gehou moes word.
Die inwyding
Binne 14 dae nadat die hoeksteen gelê is, het die Tweede Vryheidsoorlog uitgebreek, 'n stryd wat geografies nie tot die Boererepublieke beperk sou bly nie, maar mettertyd ook na die Kaapkolonie en by name Calvinia sou uitbrei. Ondanks die abnormale landstoestande, het ds. Daneel en sy boukommissie volhard met die bou van die kerk, met die gevolg dat einde November 1900 – iets meer as 'n jaar ná die hoeksteenlegging – ingewy kon word. Die wydingsplegtigheid het saamgeval met die Nagmaalsviering. Weer het 'n buitengewone groot skare na die dorp gestroom. Onder die eregaste was ses besoekende leraars, onder wie die vorige leraar van die gemeente, ds. Truter, en twee Stellenbosse teologiese hoogleraars, proff. N. Hofmeyr (ook ’n oudleraar van Calvinia) en J.I. Marais.
Die verrigtings het Vrydag 24 November begin, toe plegtige afskeid geneem is van die ou kerk, wat die gemeente langer as 50 jaar as Godshuis gedien het. Hier het ds. Truter die woord gevoer. Hiervandaan het die skare in optog gegaan na die nuwe kerk waar ds. Daneel die deur ontsluit en die menigte, onder die sing van Psalm 100:3, die kerk binnegegaan het. Met Psalm 84:2 as uitgangspunt, het prof. Hofmeyr 'n treffende wydingsrede uitgespreek. Al het die nuwe kerk sowat 1200 sitplekke, was die skare so groot dat baie buite moes omdraai. Ter wille van laasgenoemde is die wydingsdiens die aand voortgesit.
Die basaar van Saterdagvoormiddag was 'n klinkende sukses, en dit, saam met die voorafgaande wyksbasaars, het die aansienlike som van £4 000 ingebring. Die eredienskollekte alleen het die naweek £200 bedra. Die dienste is voortgesit tot Maandag. Nie minder nie as 27 dienste is deur die verskillende leraars waargeneem. Sondagmôre met die viering van die Nagmaal, kon die nuwe kerk en die CJV (Christelike Jongeliedevereniging)-saal nie al die aanbidders bevat nie, en is die kerkraad verplig "om een derden dienst op de pastorie stoep te houden". Prof. Marais het die Nagmaalsdiens in die nuwe kerk waargeneem. 'n Skare van 1 000 kinders en jong mense het die kinderdiens Sondagmiddag bygewoon. Selfs in die sendingkerk is vir die bruin mense dienste gehou en die Nagmaal bedien.
Dat die nuwe kerk 'n besonder gunstige indruk gewek het, blyk onder meer uit dié aanhaling uit die verslag van 'n besoekende joernalis: "Zoowat in het midden van het dorp staat de fraaie nieuwe kerk. Zy strekt den architect, den heer J.H. Gaysford, tot eer. Alles is zoo degplyk aangelegd dat het geheel een kunststuk vormt. De kleuren passen goed by elkaar, de gordynen zyn smaakvol, de vier galeryen doelmatig, de klank zeer goed en de zitplaatsen zoo geriefelyk. Het gebouw is van baksteen, zoo hard gebakken als maar komen kan ..."
Met die inwyding het nog net £2 800 skuld op die gebou gerus wat ruim £12 000 gekos het. Volgens ds. A.P. Smit "spreek boekdele vir die samewerking in die gemeente". Die toe nog lewenskragtige Christelike Jongeliede-vereniging het indertyd die som van £430 tot die kerkboufonds bygedra. Binne drie jaar ná die inwyding kon die kerkraad die balans van die skuld vir die bou van die kerk (£2 800) uitwis.
Oorlogswolke
Ds. Daneel het al sy kragte onverdeeld aan die gemeente gewy. In die bou en afbetaal van die nuwe kerk het hy besonderse ywer en organisasietalent aan die dag gelê, aldus ds. A.P. Smit. Die gemeentelike lewe het mooi opgebloei. Een van die blywende vrugte van die besonder geseënde Pinkster van 1898 was die instelling van 'n weeklikse vrouebiduur. Ds. Daneel was 'n uitnemende vriend van kinders en jong mense. So byvoorbeeld het hy in 1899 'n tak van die "Christelyke Strevers Vereniging" gestig met 25 aktiewe lede. Ook het hy nuwe lewe geblaas in die CJV wat intussen "haar bestaan soms wat levensloos voortsleepte".
Sake het egter net mooi op dreef gekom, of die Tweede Vryheidsoorlog breek uit, die begin van ’n sware tyd vir ds. Daneel en sy gemeente. Die gemeentelike lewe het nog tot 'n mate gevlot, tot krygswet op 7 Januarie 1901 onder meer ook in die distrik Calvinia afgekondig is. Hierdie uittreksel uit die godsdiensverslag van Oktober 1901–Oktober 1902 handel oor die uitwerking van krygswet op die gemeente: "Wy hebben het afgeloopene jaar te midden der oorlogsvlammen in angst en benauwdheid doorgebracht Zware slagen en bittere beproevingen zyn ons toegediend geworden ... Wat de openbare eerediensten betref fen, zy werden door den krygswet en uitbreiding van krygsoperaties eerst grooteliks gestremd en uiteindelyk geheel opgegeven. Aan buitendiensten viel er reeds by het begin der krygswet niet te denken. Geen byeenkomsten van welken aard ook werden toegelaten. Toen onzeleeraar by het begin van September 1901 weggezonden werd, was er ook dadelyk een einde aan de byeenkomsten van het weeklyksche biduur, de zustersbiduur en de leden van de Strevers Vereniging. De openbare eerediensten des Zondags in den morgen werden nog een tyd lang door een oud-ouderling in stand gehouden, doch moesten later onder drang van omstandigheden ook worden opgegeven. Geen Avondmaal werd gevierd, geene kinderen gedoopt, geene paren in het huwelyk bevestigd, geen jongelieden tot lidmaten aangenomen, geene gelden ontvangen of uitbetatad.14) Behalve wat door ouders aan hunne gezinnen gedaan werd, vonden er geene godsdienstige byeenkomsten plaats, dan in de boerencommando's alwaar sommigen onzer leden een tydlang onder bearbeiding van ds. A. Krie1 en de Teol. student McDonald kwamen."
Gedurende 'n tydperk van twee jaar (November 1900 – Oktober 1902) kon die kerkraad nie 'n enkele vergadering hou nie. Eers byna ses maande ná die vredesluiting kon die kerkraad hul byeenkomste hervat, maar selfs toe nog kon hul "wegens omstandigheden zoo moeilyk onmiddellyk op den oorlog" niemand na die Ringsvergadering afvaardig nie. Dat die kerklike eiendomme, veral die ou kerk, geen geringe skade weens die optrede van die vyand gely het nie, blyk uit die feit dat die kerkraad later £636 van die regering vir kompensasie ontvang het. Persoonlik het ds. Daneel en sy gesin die grootste ontberings as gevolg van die oorlog gely.
Ontvangs
Die eerste twee beroepe ná die vertrek van ds. Former Sypkens uit die NG gemeente Fraserburg was onsuksesvol. Die eerste een is uitgebring op ds. Daneel van Calvinia, waar hy reeds sedert 1898 in sy eerste gemeente gearbei het, en die tweede op ds. H.J.L. du Toit van Richmond. Op 14 Mei 1906 is ds. Daneel vir die tweede maal beroep. Reeds drie weke later het hy die beroep aanvaar, mits hy op Fraserburg einde September of begin Oktober bevestig kon word. Die kerkraad het hierin toegestem. Op waardige wyse is ds. Daneel toe op 29 September verwelkom. Wat veral 'n blywende indruk gemaak het, volgens D.A. Kotzé in die eeufees-gedenkboek van dié gemeente (1951), was die voortreflike koorsang onder leiding van die orrelis mnr. Strobos bygestaan deur mej. Dyason. Etlike adresse is hom en sy gade ook aangebied. Sewe jaar en vier maande het ds. Daneel op Fraserburg gearbei.
Tydens sy dienstermyn was daar deurgaans prysenswaardige samewerking wat gemeentelike aangeleenthede betref. In tye wanneer belangrike besluite geneem moes word, het die gemeente bankvas agter die predikant gestaan. Wat kerklike werk betref, getuig die Ringsverslae van vrug op die arbeid. Die bywoning van die gewone oggend- en aanddienste was goed. Die gemiddelde getal toehoorders was om en by 200 per geleentheid. Die Junie-nagmaal van 1907 (is) baie uitstekend bygewoon, en daar was nie meer sprake van dat 'n lidmaat dorp toe kom en nie nagmaal gebruik nie. Verreweg die grootste gedeelte van die lidmate het deelgeneem.
Godsdienstoestande
duimnael|230px|links|Ds. Daneel se portret in die NG konsistorie op Fraserburg. In hierdie stadium is daar gereeld op agt plekke in die gemeente buitedienste gehou. Daar was drie klasse van bidure, naamlik: een weeklikse vir volwasse mans. Hieraan is hartlik deelgeneem. Dan was daar een, ook weekliks, vir getroude vroue. Ook hieraan is hartlik deelgeneem. Die derde was 'n weeklikse bidstond vir jong mense. Die deelname hieraan was minder bemoedigend. Dan was daar nog die ou gevestigde instelling van die maandelikse sendingbiduur. Die sendingywer van die gemeente het hoog opgevlam in hierdie tyd. Dit moet gedeeltelik toegeskryf word aan die besielende besoeke van drie buitelandse sendelinge, waarvan die blywendste eerw. T. Vlok van Njassaland s'n was. Dit was ook in hierdie tyd dat eerw. Hugo, 'n seun van die gemeente, hier georden is. "Die gemeente voel haar dankbaar een van haar seuns te kan afsonder vir die werk," verklaar die kerkraad. In Junie 1907 was ds. J. Daneel van Kranspoort ook hier op besoek. Sy prediking was ook tot groot seën "en het die gemeente verder verlig". Die Christelike Vrouevereniging wat 'n paar jaar tevore op Fraserburg gestig is, het ook onverpoosd met hulle goeie werk voortgegaan. Hulle het juis in 1907 'n basaar gehou en besluit om met die versamelde geld 'n dogter uit die gemeente te laat oplei as onderwyseres.
Ds. Daneel het ook 'n stelsel ontwikkel waarvolgens hy by die namiddagdiens ná Nnagmaal vrae gevra het oor die oggend se preek. Hierdie gebruik het die aandag van die kerkgangers aanmerklik verbeter. Dit was 'n stimuleermiddel om hulle beter te laat luister. Hy verklaar later self "velen kunnen reeds beter antwoorden dan tevoren". Die Christelike Jongeliedevereniging het maandeliks vergader en het goeie opvoedingswerk verrig, en gesonde sosiale verkeer meegebring. Eers was die ledetal maar 40. Spoedig het dit aangegroei tot oor 'n honderd. Met Nagmaalsgeleenthede is altyd 'n geestelike onderwerp bespreek. Die biduur ná die Nagmaalsviering het 'n instelling geword. "Dit biduur is nog een gedenkteken van den vromen vroeggestorven ds. Rossouw," het die kerkraad gemeld. Die huisgodsdiens is nagenoeg dwarsdeur die hele gemeente gereeld waargeneem. Sondae is op die boereplase die preke van professor Hofmeyr, Hofacker, Olivier of Mcgregor gelees. In die buitewyke was dronkenskap destyds in die gemeente as't ware onbekend. Op die dorp kon ook nie veel gekla word nie ten spyte van twee hotelle en twee drankwinkels wat sterk drank verkoop het. Nogtans "heeft Bacchus eenige oude aanbidders op ons dorp" en tot dusver misluk die pogings om hulle daarvan te verlos. Die vernaamste vorm van Sabbatsontheiliging, volgens die kerkraad van destyds, het bestaan "in die rondkuiery by bure in plaas van die gemeenskap van die Heer se kinders op te soek in die Godshuis".
In 1911 het die leraar die kerkraad gevra om vir hom 'n motorfiets te koop om gemeentelike werk mee te doen. Dit sou baie tyd bespaar. Die kerkraad het hom £80 vir die doel gegee en onderneem om alle reparasies aan die "instrument" te dra. "De leeraar draagt de lopende kosten van petrol en olie. Als het instrument eene totale mislukking is dan zal ds. Daneel de koopsom terug betalen." In 1912 is besluit om die orrel te vergroot. Daar is toe onderhandel met sekere orrelbouers en sowat £250 is spandeer. Etlike buurgemeentes is in hierdie tyd vergun om kollektes in die gemeente van Fraserburg te kom hou. Onder andere het die kerkraad van Amandelboom, tydens Julie en Oktober met nagmaalsgeleenthede hier, vir hulle kerkfonds gekollekteer. Dr. W.P. Steenkamp is ook verlof toegestaan om vir die gemeente Nieuwoudtville fondse in te samel. Die kerkraad het buitendien self geld ingesamel ter ondersteuning van die Industriële Inrigting (waarskynlik 'n nywerheidskool) op Worcester. Tesame met die groot bedrae wat jaarliks aan die sendingsaak geoffer is, skryf D.A. Kotzé, moet erken word dat die gemeente 'n oop hart en hand ten opsigte van die minderbevoorregtes gehad het. In April 1913 besluit die kerkraad om vir die predikant 'n "Ford motorkar met benodigdhede aan te koop by Hodgson Broers mits ds. Daneel die £80 terugbetaal aan die kerkraad vir die motorfiets reeds aangekoop ... en mits die voorwaarde sal wees dat ds. M.S. Daneel die motorkar van die raad sal terugkoop in geval hy van Fraserburg mag vertrek ... Ds. Daneel moet olie en petrol en die lopende koste dra, die kerkraad verskaf die ander."
Die gemeente en plaaslike sport
Ds. Daneel het ook sportbeoefening aangewakker. Dit was in sy tyd dat die sportterrein aan die munisipaliteit en sportverenigings oorgemaak is. Ook aan die sportgeriewe van die bruin mense is die nodige aandag gegee. Maar ten spyte van die geesdrif vir liggaamsopvoeding, het die kerkraad tog gevoel dat dit nie gepaard moet gaan met verwaarlosing en ondermyning van die belange van die siel nie. In die lig hiervan is dit goed te begryp waarom die kerkraad in 1913 'n beskrywingspunt oor die onderhawige saak na die Ring opstuur en wel as volg bewoord: "De Ring besluit ofschoon hij alle onschuldige en gezonde lichaamsoefeningen in de opene lucht begeert aan te moedigen hij toch ten sterkste afkeurt al de buitengewone geldverkwisting, al het tijdverlies, en alle andere buitensporigheden die gepaard gaan met den voetbal op plaatzen waar men hem overdrijft en begeert dat de Kerk in deze haar stem zal laten hooren en haar invloed daartegen zal laten gelden." Met die oormakingsbepalings van erwe 80-84 aan die stadsraad as openbare sportterrein, het die Kerkraad dan ook so ver moontlik sorg gedra dat sport nie 'n afgod van Fraserburg sou word nie.
Op 2 Februarie 1914 het ds. Daneel afskeid geneem van Fraserburg waar hy sewe jaar en vier maande gearbei het.
Victoria-Wes
duimnael|regs|300px|Ds. Daneel was van 1914 af 20 jaar lank leraar van die [[NG gemeente Victoria-Wes|gemeente Victoria-Wes.]] Ds. Daneel het in Fraserburg met lus en moed gearbei het tot hy in 1913 'n beroep na Victoria-Wes aangeneem en daarheen vertrek het. Dit was sy laaste standplaas waar hy onafgebroke meer as 20 jaar sou dien tot hy in Julie 1934 sy emeritaat aanvaar het. Hy was nog nie 60 jaar oud nie. Persoonlik moes hy op Victoria-Wes deur diepe waters gaan en drie vroue deur die dood afgee. In sy dienstyd het die gemeente van sy donkerste tye beleef weens die Rebellie van 1914, die Eerste Wêreldoorlog en die Groot Depressie, en tog is die grootste skemas vir vooruitgang van die dorp en gemeente in hierdie tyd aangepak en voltooi.
Tydens die dienstyd van ds. Daneel se voorganger in sy derde en laaste werkkring, Victoria-Wes, ds. J.G. Perold, het die gemeente op sendinggebied nuwe hoogtes bereik en onder meer daartoe gekom om sy eie sendeling in die buiteland (wat destyds enigiets buite die Kaapprovinsie beteken het) te onderhou.
Ds. Daneel het sy laaste lewensjare geslyt op Durbanville, waar hy op 26 Junie 1937 tot hoër diens opgeroep is.