cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nasionale Taaldiens
Die Nasionale Taaldiens ("NTD") van Suid-Afrika bevorder en fasiliteer kommunikasie tussen tale. In ooreenstemming met die taalvereistes van die Grondwet bestuur die NTD die taaldiversiteit van die samelewing van die land en is hy verantwoordelik vir die benutting van al die tale van ons mense deur beleidsmaatreëls in werking te stel wat gemik is op die bevordering van die gebruik van al hierdie tale, ook van die tale wat histories afgeskeep is.
Die kern van die NTD se werksaamhede is om aan die taalvereistes van die Suid-Afrikaanse Grondwet te voldoen deur 'n vertaal- en nasiendiens in al die amptelike te verskaf ten einde kommunikasie oor tale heen te fasiliteer en te bevorder, en deur taaldiversiteit deur middel van taalbeplannings- en terminologieprojekte te bestuur.
Boogskutter (sterrebeeld)
Die Boogskutter (Latyn: Sagittarius) is ’n sterrebeeld in die suidelike hemelruim wat deel van die diereriem uitmaak. Dit bevat die Melkweg se middelpunt. Sy simbool is (Unicode U+2650 ♐), ’n pyl, en dit word gewoonlik uitgebeeld as ’n sentour met ’n pyl en boog. Dit lê tussen die Slangdraer in die weste en die Steenbok in die ooste.
Sterre
Alpha Sagittarii is die hoofster van die sterrebeeld, maar met ’n helderheid van 3,96 mag is dit nie die helderste een nie. Daar is 22 sterre wat sover bekend planete het – die meeste van al die sterrebeelde.
Diepruimtevoorwerpe
Die Melkweg is naby die Boogskutter op sy digste omdat die galaktiese middelpunt hier lê. Daarom bevat die sterrebeeld baie sterreswerms en newels. Een van die helderste sterreswerms is Messier 55. Van die bekendste newels is die Lagune- (Messier 8), die Omega- (Messier 17) en die Driespletige Newel (Messier 20), ’n groot newel met ’n paar baie jong, warm sterre.
Die Omega-newel (Messier 17, Swaan- of Perdekop-newel) is ’n taamlike helder newel met ’n magnitude van 6, sowat 4 890 ligjare van die Aarde af. Dit is in 1746 vir die eerste keer waargeneem en sterrekundiges verskil sedertdien oor hoe hulle die newel sien, vandaar die groot verskeidenheid name daarvoor.
Die Driespletige Newel (Messier 20, NGC 6514) is ’n emissienewel in die Boogskutter, minder as twee grade van die Lagune-newel af. Dit is deur die Franse komeetjagter Charles Messier ontdek, en is tussen 2 000 en 9 000 ligjare van die Aarde af. Dit het ’n deursnee van sowat 50 ligjare. Die buitekant van die newel is ’n blouerige refleksienewel; die binnekant is pienk met twee donker stroke wat dit in drie verdeel. Waterstof in die newel word geïoniseer, wat aan hom sy kenmerkende kleur gee, deur ’n driedubbele ster in die middel wat in die kruising van die twee donker stroke gevorm het. Die newel word verbind met ’n sterreswerm met ’n magnitude van 6,3.
Messier 24, wat ook die Klein Boogskutter-sterwolk genoem word, is ’n sterreswerm met ’n magnitude van sowat 3. Dit is omtrent 9 400 ligjare van hier af en het ’n deursnee van sowat 330 ligjare. In Messier 24 is NGC 6603, ’n kleiner sterreswerm wat baie dig is. NGC 6567, ’n dowwe planetêre newel, en Barnard 92, a Bok-bol, is ook nabygeleë.
NGC 6445 is ’n planetêre newel met ’n magnitude van sowat 11. Dit is ’n groot newel met ’n deursnee van byna een boogminuut en lyk of dit naby die middel van die bolswerm NGC 6440 lê.
Messier 54 (NGC 6715), met ’n magnitude van 8,73, was die eerste bolswerm wat buite die Melkweg gevind is. NGC 6638 is ’n dowwer bolswerm van 9,2 mag met ’n gemiddelde konsentrasie in sy middel; dit is 26 000 ligjare ver. Dit is sowat ’n graad van die helderder bolswerms Messier 22 en Messier 28 af geleë.
Baade se Venster is ’n gebied wat baie min ruimtestof bevat wat die uitsig versper, en wys dus voorwerpe nader aan die Melkweg se middel wat normaalweg nie gesien sou kon word nie. NGC 6522, met ’n magnitude van 8,6, en NGC 6528, magnitude 9,5, is albei bolswerms wat deur Baade se Venster gesien kan word. Hulle is onderskeidelik 20 000 en 24 000 ligjare van die Aarde af en het albei gemiddelde konsentrasies in die middel. NGC 6528 is nader aan die galaktiese middelpunt, op ’n afstand van sowat 2 000 ligjare.
Mitologie
Die Babiloniërs het die Boogskutter geïdentifiseer as die god Nerigal of Nergal, ’n vreemde wese wat met ’n pyl en boog skiet. Hy is gewoonlik uitgebeeld met vlerke, twee koppe en ’n skerpioenagtige angel bo sy meer konvensionele perdestert.
In die Griekse mitologie is geglo dis ’n sentour: half mens, half perd. In sommige legendes was die sentour Chiron, seun van Chronos en Philyra wat homself in ’n perd verander het om van sy jaloerse vrou af weg te kom. Die pyl van die sterrebeeld wys na die ster Antares, die "hart van die skerpioen".
Secret Garden
Secret Garden (Afrikaans: Geheime Tuin) is 'n Iers-Noorse musiekgroep. Die groep bestaan uit die Ierse violiste Fionnuala Sherry en die Noorse komponis-pianis Rolf Løvland. Die groep het al meer as 3 miljoen albums verkoop.
Hul eerste album was 'n groot sukses en daar is meer as een miljoen kopieë verkoop. Dit het platinumstatus in Noorweë en Suid-Korea behaal, en goud in Ierland, Hong Kong en Nieu-Seeland.
Hul bekendste lied is You Raise Me Up, wat deur Brian Kennedy vertolk is en deur verskeie ander kunstenaars gecover is, waaronder Westlife en Josh Groban.
Phahameng, Tswelopele
Phahameng is 'n township in die Tswelopele Plaaslike Munisipaliteit, in sentraal-Vrystaat, Suid-Afrika. Tydens die apartheidera was Phahameng waar die dorp Bultfontein se Swart mense gewoon het.
Volgens die 2011-sensus het die nedersetting 'n bevolking van 21 189 gehad.
NG gemeente Stellenbosch-Sentraal
Die NG gemeente Stellenbosch-Sentraal is die tweede jongste van die vyf gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op Stellenbosch.
Kirof-oblast
Kirof-oblast (Russies: Ки́ровская о́бласть, Kirofskaja oblast) is ’n deelgebied van Rusland. Dit lê in die Wolga- Federale Distrik en die hoofstad is Kirof.
NG gemeente Stellenbosch-Sentraal
Agtergrond
Ná ds. D.S. Botha (1904–'27) se koms, het die gemeente en gemeenskap van Stellenbosch ingrypend verander. Die probleme wat oor die hoof gesien is tydens die laaste 10 jaar van ds. J.H. Neethling se bediening (1858–'04), kon nie langer uitgestel word nie. Die Engelse dienste, die bruin lidmate, die groot getal lidmate en die studentebearbeiding het dringend aandag vereis. Op sy beskeie manier het ds. Botha oplossings vir al dié probleme probeer vind. Skaars twee maande ná sy koms is die NG sendinggemeente gestig. Die maand daarna is die Engelse dienste afgeskaf en vervang deur Hollandse dienste.
Eerste studentebearbeiding in moedergemeente
Die kerkraad het besef ds. Botha kon nie alleen die groeiende getal studente en die groot gemeente bedien nie. Teen 1907 het hulle begin dink aan ’n hulpleraar of ’n tweede predikant. Nog drie jaar is gewik en geweeg voor eindelik besluit is om ’n hulpprediker aan te stel. Die kerkraad het die probleem van die groot gemeente met al sy studente probeer oplos deur twee hulppredikers aan te stel: een om ds. Botha by te staan en die ander vir studentebearbeiding. Vir laasgenoemde het die kerkraad Tobie Muller in gedagte gehad, maar hy was nog op die Kweekskool. Sy akademiese kwalifikasies het jonk en oud se bewondering afgedwing en onder sy studentemaats was hy gelief vanweë sy persoon en sy standpunt oor nasionalisme. Ook het hy die simpatie van die gemeente se lidmate gehad nadat hy op skool die Rhodes-beurs van die Stellenbosse Gimnasium van die hand gewys het omdat hy hom nie met Cecil John Rhodes se imperialisme kon vereenselwig nie. Ná sy opleiding het die kerkraad hom vir ’n tweede keer genader, maar hy wou eers verder gaan studeer in Europa.
Einde 1913 het dr. Muller toe wel ingestem om die eerste hulpprediker vir die studente te word. Die kerkraad was tevrede met sy werk en die studente het hom goed ontvang. Binne ’n jaar of wat het egter ’n nuwe situasie vir die kerkraad ontstaan nadat ernstige verskille oor Suid-Afrika se deelname aan die Eerste Wêreldoorlog tot die Maritz-rebellie aanleiding gegee het. In die CJV-saal, waarin hy dienste vir studente gehou het, het dr. Muller in die nuwe gees van nasionalisme van die reël afgewyk en ’n preek in Afrikaans gelewer. Ook het sekere van sy politieke uitlatings die kerkraad en gemeente in beroering gebring. Op 17 Oktober 1914 dien hy sy bedanking in. Op ’n spesiale kerkraadsvergadering is ’n kompromis bereik, waarna hy sy bedanking teruggetrek en onderneem het om nie weer in Afrikaans te preek nie, hoewel hy toegelaat is om Afrikaans te gebruik wanneer hy met kleiner groepies ontmoet. Dat Stellenbosch graag Hollands wou bly, blyk ook daaruit dat die kerkraad hom uitgespreek het teen ’n beskrywingspunt op die Sinode om die Bybel in Afrikaans te vertaal. Intussen het dr. Muller sy werk met groot welslae voorgesit. In 1916 het hy ’n beroep na die NG gemeente Philippolis aangeneem sodat die kerkraad opnuut na ’n hulpprediker moes soek.
Kirof-oblast
Geskiedenis
Kirof-krai is op 7 Desember 1934 gestig. Dit is op 5 Desember 1936 in die Kirof-oblast omskep ná die aanvaarding van die Sowjetse grondwet van 1936. Op 30 Oktober 1997 het Kirof saam met die oblaste Astrakhan, Moermansk, Oeljanofsk en Jaroslawl ’n magdelingsooreenkoms met die federale regering gesluit waarvolgens outonomie aan hulle toegeken is. Die ooreenkoms is op 24 Januarie 2002 afgeskaf.
NG gemeente Stellenbosch-Sentraal
Dr. G.B.A. Gerdener, tweede leraar
duimnael|regs|170px|Dr. [[G.B.A. Gerdener was van 1917 tot 1920 Stellenbosch se eerste tweede leraar, veral gemoeid met studentebediening.]] Ná dr. Muller se vertrek in 1916 is die kerkraad verplig om weer tydelike hulppredikers te kry, maar die gedagte het ál meer begin posvat dat die beste raad ’n tweede leraar sou wees. In Junie 1917 het hulle ds. A.F. Louw beroep, maar hy sou eers die tweede beroep op hom, 10 jaar later, aanneem. Eers die derde beroep, op ds. G.B.A. Gerdener, het geslaag. Hierdie belowende jong predikant, ’n gemeenteseun wat die Christelike Studentevereniging in 1896 help stig het, was gewild onder die studente, wat hy moes bearbei. Ds. Gerdener was ook minder uitgesproke as dr. Muller en het dus in stilte gewerk. Die studentetal het destyds so toegeneem dat die kerkgebou en die CJV-saal te klein geword het sodat die gedagte aan ’n tweede kerk toe gebore is, wat later ’n werklikheid sou word met die oprigting van die Studentekerk. Ná slegs drie haar het ds. Gerdener se liggaamskragte begin ingee; daarom bedank hy einde 1920 en vertrek na Europa. Weens groot finansiële aansprake en die vooruitsig om in die afsienbare toekoms ’n tweede kerkgebou op te rig, het die kerkraad nie weer ’n tweede leraar beroep nie. Hulle het vir eers die hulp van die Kweekskool se professore en studente ingeroep om met studentebediening te help. Hierdie tussentydse reëling het nie goeie vrugte afgelewer nie en in 1922 het die kerkraad finaal besluit dat die tyd van ’n enkele leraar vir so ’n groot en ingewikkelde gemeente finaal verby was. Vroeg in 1923 is ds. T.C. de Villiers as Stellenbosch se tweede leraar bevestig.
Bou van die Studentekerk
links|300px|duimnael|Die Studentekerk, wat sedert omstreeks 2006 bekendstaan as Kruiskerk. Die gemeente was versigting om tot kerkbou oor te gaan, maar teen 1918 was die bestaande kerkgebou veels te klein terwyl die CJV-saal lankal onvoldoende was. Sondagoggende moes vele studente voor ’n oorvol kerk omdraai. Al moes iets drasties gedoen word, het die kerkraad telkens koue voete gekry wanneer planne voorgestel is. Die studente veral en selfs ds. Botha het begin moedeloos raak, veral ná ds. Gerdener se vertrek. Die ou leraar se gesondheid het begin versleg en hy was van plan om binnekort af te tree, maar volgens hom was ’n tweede leraar en groter kerkruimte essensieel. In 1926 was dit duidelik dat die tweede leraar, ds. De Villiers, en selfs twee eredienste elke Sondagoggend nie die probleem opgelos het nie. Die kerkraad het toe die ou Concordia-perseel op die hoek van Victoria- en Van Ryneveldstraat aangekoop om ’n kerk met 2 000 sitplekke te bou. Op 19 Maart 1927 het die bejaarde ds. Botha die hoeksteen gelê, maar die voltooide gebou sou hy nie sien nie, want hy is op 8 November daardie jaar oorlede. Sewe maande ná sy dood is die kerk ingewy. Amptelik het die kerk bekendgestaan as ’n hulpkerk, maar die studente het dit as hul kerk aangeneem en so het dit die benaming Studentekerk gekry.
Eerste afstigting op Stellenbosch
duimnael|regs|170px|Ds. (later prof.) Tobias Nicolaas Hanekom was studenteleraar in die moedergemeente van 1942 tot 1946.
In die middel veertigerjare van die 20ste eeu het die moedergemeente uit sy nate gebars. In 1946 was die sieletal byvoorbeeld 7 130 en die lidmaattal 5 366. Die vier predikante het elkeen amper 1 350 belydende lidmate in hul sorg gehad. Geen deeglike huisbesoek kon gedoen word nie, iets wat gebiedend noodsaaklik was in ’n gemeente met so baie studente asook die armblankes, wat sedert 1939 in die behuisingskemas in Kromrivier en La Colline gehuisves is. Die studente het ál meer begin vra vir ’n tweede studenteleraar. Eers is ds. J.S. Gericke as vierde leraar beroep en einde 1946 ontvang. Hy het die las ietwat verlig, maar kon nie die probleem oplos nie. Die Ring van Stellenbosch het in 1947 die wenk van afstigting gegee, maar die kerkraad wou niks weet nie. Tog het hulle besef dat dié voorstel nie heeltemal nutteloos was nie en keur afstigting in beginsel goed, maar dit sou eers ’n lang pad loop voor dit werklikheid geword het.
Teen 1951, toe die gemeente se sieletal tot 7 577 en die lidmaattal tot 5 627 toegeneem het, kon die kerkraad nie langer uitstel nie. Die grens van ’n nuwe gemeente is vasgestel en einde 1952 het die gemeente Stellenbosch-Wes die lig gesien. Ds. A.G.E. van Velden van die moedergemeente was die dogtergemeente se eerste leraar. Die eerste dogtergemeente het so goed gevaar dat die moedergemeente sommer reeds in 1953 oorgegaan het tot die afstigting van Stellenbosch-Noord, wat die moedergemeente se bediening van verarmde lidmate grootliks verlig het. Binne ’n kleiner gemeente kon dié mense baie meer aandag kry.
Stellenbosch-Sentraal stig af
Ondanks die afstigtings het studentebediening in die moedergemeente ’n knellende probleem gebly. Met ds. W.S. Conradie se aftrede in 1953 het dr. Andries Treurnicht sy plek gevul, maar die studentebearbeiding was ’n geweldige las. In 1958 was daar, ten spyte van twee afstigtings, steeds 5 312 lidmate (van wie die helfte studente was) en 6 176 siele wat deur net drie predikante bedien is: amper 1 800 belydende lidmate per predikant. Met net een studenteleraar kon die gemeente nie dié gemeenskap behoorlik bedien nie, en so het afstigting weer ter sprake gekom. Die kerkraad wou nie graag die studente afstaan nie, maar ná vele stampe en stote was dit al uitweg en so kom die gemeente Stellenbosch-Sentraal in 1959 tot stand met 3 338 lidmate, grotendeels studente, en twee leraars.
In 1965 het die vierde dogtergemeente afgestig, naamlik Stellenbosch-Welgelegen, en presies 20 jaar later (1985) kry Stellenbosch sy sesde NG gemeente met die afstigting van Stellenbosch-Studentekerk van Stellenbosch-Sentraal. Die Sentraal-gemeente het in 2003 'n nuwe perseel in Uniepark, Stellenbosch, betrek terwyl die Stellenbosch-Studentekerk voortgegaan het op die oorspronklike perseel op die hoek van Ryneveld- en Victoriastraat. So het die Ring van Stellenbosch in 1990 net uit Stellenbosse gemeentes bestaan met ’n lidmaattal van 11 854 en 16 predikante. Hierdie getal het later afgeneem tot vyf nadat Studentekerk by die moedergemeente ingelyf is. Die afstigting van Studentekerk in 1985 het Sentraal met 1 035 belydende lidmate in 1990. In 2000 was dit 736, maar in 2015 net 345.
Kirof-oblast
Geografie
Die grondslag van die krai se natuurlike hulpbronne is woude (meestal naaldbome), fosfaat, rots, veen en pelse. Daar is groot neerslae veen en niemetaalagtige minerale: kalksteen, vrugbare kleigrond, sand en gruis. Die gebied is ryk aan minerale bronne en terapeutiese modder. Nizhnejifkino is ’n dorp met ’n oord waarheen mense van oor Rusland kom vir behandeling en rus.
Die streek se 19 753 riviere is altesaam 66 650 km lank. Die grootste deel van die streek word beslaan deur die Wjatkarivierbekken. Die Wjatka is ’n sytak van die Kamarivier in Tatarstan. Ander groot riviere sluit in die Moloma, Pizjma, Loeza, Kobra en Tsjeptsa.
Daar is altesaam 4 500 mere in die oblast – die grootstes is die Aksjoeben, Orlofskoje en Moeserskoje. Die diepste meer is die Lezjninskoje (36,6 m).
Demografie
Die bevolkingsyfer van die Kirof-oblast volgens die Russiese sensus van 2010 is 1 341 312.
Godsdiens
Volgens ’n opname in 2012 behoort 40,1% van die Kirof-oblast se bevolking tot die Russies-Ortodokse Kerk, 5% is Christene maar behoort nie tot ’n spesifieke denominasie nie, 1,3% is Ortodokse Christene maar behoort nie tot die Russiese Kerk nie, 1% is Ougelowiges en 0,9% is Moslems. Daarbenewens beskou 32,9% hulle as spiritueel maar nie gelowig nie, 13,1% is ateïsties en 5,4% volg ander godsdienste of het nie die vraag beantwoord nie.
Clathria biclathrata
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1994 deur Hooper & Wiedenmayer.
1372
Die jaar 1372 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 72ste jaar van die 14de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Cecil Aronowitz
Aronowitz is op 4 Maart 1916 in King William’s Town gebore. In 1933 begin hy viool by Stirling Robbins in Durban studeer. Twee jaar later vertrek hy op 'n oorsese studiebeurs na Engeland om sy studies aan die Royal College of Music in Londen voort te sit. In 1939 is sy studies deur die Tweede Wêreldoorlog onderbreek en dien hy die volgende ses jaar in die weermag. Toe hy na Engeland teruggekeer, het hy na die altviool oorgeskakel.
Hy sterf op 7 September 1978 in Ipswich, Engeland nadat hy die vorige dag 'n beroerte tydens 'n opvoering gehad het.
Langkuifloerie
Die Langkuifloerie (Tauraco schalowi) is 'n standvoël wat voorkom langs die Zambezirivier wes van die Victoria-waterval in Zimbabwe tot in Oos-Caprivi.
Voorkoms
Die loerie is groen en lyk baie soos die Mosambiekloerie maar het 'n langer kuif en 'n donkerblou of pers stert. Die rugkant is effens ligter.
Akihito
Akihito (明仁) het vanaf 1989 tot 2019 as keiser (天皇) van Japan gedien en was die 125ste keiser volgens Japan se tradisionele opvolgingsorde. Soos in Japan gebruiklik is hy tydens sy bewind nie by sy geboortenaam Akihito genoem nie, maar "keiserlike majesteit" (天皇陛下, tennō heika) of "Sy huidige majesteit" (今上陛下, kinjō heika). Sy posthume naam sal Keiser Heisei (平成天皇, Heisei Tennō) wees, sy regeringstyd sal ná sy afsterwe darem as Heisei-tydperk (平成時代, Heisei jidai) bekend staan. Hy het die Krisanttroon in 1989 bestyg en in 2019 abdikeer. Sedert sy abdikasie is die amptelike aanspreekvorm keiser emeritus (上皇).
Akihito is die oudste seun van die sewe kinders van Keiser Shōwa en sy vrou Nagako. Toe Tokio in Maart 1945 deur Amerikaanse bomwerpers aangeval is, is Akihito en sy jonger broer Masahito (hy heet nou Hitachi) na veiligheid geneem. In Junie 1953 het hy Japan tydens die kroning van koningin Elizabeth II verteenwoordig.
Hy trou op 10 April 1959 met Shoda Michiko. Hulle het drie kinders:
As die destydse kroonprins, het hy sewe staatsbesoeke saam met kroonprinses Michiko afgelê. Ná die afsterwe van sy vader word hy op 7 Januarie 1989 die keiser van Japan. Die amptelike kroningseremonie het egter eers op 12 November 1990 plaasgevind. In Desember 2017 het die Japannese regering die abdikasie van Akihito vir 30 April 2019 aangekondig, hy is op 1 Mei 2019 deur sy oudste seun, Kroonprins Naruhito, opgevolg.
Geelhotnot
'n Geelhotnot (of Common hottentot skipper soos dit in Engels bekend staan), is 'n vlinder, Gegenes niso, en behoort tot die familie van Ratsvlieërskoenlappers (Hesperiidae). Dit kom voor in Afrika suid van die Sahara, in 'n wye verskeidenheid van habitatte, insluitende savanne, grasveld en oop kolle in woude.
HR 8799
HR 8799 is ’n hoofreeksster van rofweg 30 miljoen jaar oud sowat 129 ligjare van die Aarde af in die sterrebeeld Vlieënde Perd. Sy massa is rofweg 1,5 keer dié van die Son en sy ligsterkte 4,9 keer die Son s'n. Dit is deel van ’n stelsel wat ook ’n rommelskyf en minstens vier gasreuse bevat. Hierdie planete en Fomalhaut b is die eerste eksoplanete waarvan die wentelbane met regstreekse beeldvorming bevestig is.
Geelhotnot
Die Geelhotnot is vinnig en is moeilik om met die oog te volg wanneer dit vlieg. Dit sit gereeld op grasstele. Albei geslagte voed op blomme. Die mannetjies vestig hulself in graskolle en benut grasstele of lae bosse as stellasies. Waar hul gebiede aangrensend is, spandeer die mannetjies baie tyd om mekaar uit hul gebiede te verjaag.
Frank Quint
Dr. Frank Quint was Suid-Afrika se eerste bruin ambassadeur. Hy is in 1987 deur pres. P.W. Botha as SA se ambassadeur in die Nederland aangestel en beklee die pos tot in 1990.
HR 8799
Dit is die enigste bekende ster wat tegelykertyd ’n Gamma Doradus-veranderlike, ’n Lambda Boötis-ster (met ’n oppervlak wat arm is aan metale) en ’n Vega-tipe ster (met uitermate infrarooi uitstralings vanweë ’n sirkumstellêre skyf) is.
Frank Quint
Biografie
Frank James Lloyd Quint is op 10 April 1921 op Worcester gebore. Hy was die jongste van twee broers. Sy pa, Samuel, was 'n skrynwerker en sy ma, Lenie, 'n huisvrou.
HR 8799
Ster se eienskappe
HR 8799 val in die klas Lambda Boötis (λ Boo), ’n groep sterre wat besonder min metale (elemente swaarder as waterstof en helium) in hul buitenste atmosfeer het. Sulke sterre het ’n baie ingewikkelde spektraaltipe. Sommige aspekte stem ooreen met dié van ’n tipiese F0 V-ster en ander aspekte met dié van ’n A5 V-ster. Die ster se spektraaltipe word geskryf as kA5 hF0 mA5 V; λ Boo.
Frank Quint
Biografie
Na afloop van sy studies aan die Wesley-onderwyskollege in Kaapstad begin hy in 1942 sy loopbaan as onderwyser op Steinkopf in die Namakwaland. Hy was die eerste persoon wat 'n doktorsgraad in opvoedkunde aan die Universiteit van Wes-Kaapland verwerf het. Hy was ook die eerste bruin rektor van die Hewat-onderwyserskollege in Athlone.
Quint was onder meer lid van die SAUK-raad en 'n stigterslid van die Staatsdiensliga. Hy het ook etlike jare lank rubrieke vir Die Burger en Rapport geskryf.
HR 8799
Planeetstelsel
Op 13 November 2008 het Christian Marois van die Herzberg-instituut van Kanada se Nasionale Navorsingsraad en sy span aangekondig hulle het drie eksoplanete om die ster direk waargeneem met die Keck- en Gemini-teleskope in Hawaii.
Infrarooi beelde van die drie planete deur die Hubble-ruimteteleskoop wat al in 1998 geneem is, is later ontdek. Verdere waarnemings in 2009-2010 het gewys daar is ’n vierde planeet wat nader aan die ster is as die ander drie.
Die buitenste planeet wentel in ’n stowwerige skyf soortgelyk aan die Sonnestelsel se Kuipergordel. Dit is een van die grootste bekende skywe om ’n ster binne 300 ligjare van die Aarde af. Daar is ook in die binneste stelsel plek vir aardplanete. Daar is nog ’n rommelskyf net binne die wentelbaan van die binneste planeet.
Die wentelradiusse van planete e, d, c en b is twee tot drie keer dié van Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus onderskeidelik. Die planete is naby die maksimum massa vir klassifikasie as planete; as hulle massas van meer as 13 Jupiter-massas gehad het, sou hulle in staat gewees het tot deuterium-fusie in hul binnekant en sou hulle as bruindwerge geklassifiseer kon word volgens die definisies van die Internasionale Astronomiese Unie (IAU) se werkgroep vir ekstrasolêre planete.
duimnael|’n Spitzer-infrarooifoto van HR 8799 se rommelskyf, Januarie 2009. Die klein kolletjie in die middel is die grootte van [[Pluto se wentelbaan.]] Die stelsel sal meer waarskynlik stabiel wees as planete e, d en c in ’n 4:2:1-resonansie is. Dit lyk of b nie in resonansie met die ander drie is nie.
Die vier planete is steeds gloeiend warm vanweë hul jong ouderdom. Hulle is nou groter as Jupiter, maar sal mettertyd afkoel en krimp tot ’n grootte van 0,8 tot 1 Jupiter-radiusse.
Rommelskyf
Die halo is ongewoon en dui op ’n hoë vlak van dinamiese aktiwiteit wat waarskynlik verband hou met gravitasionele versteurings deur die groot planete. Volgens die Spitzer-span kom botsings waarskynlik voor tussen liggame, nes in die Kuipergordel, en het die drie groot planete moontlik nog nie gevestig geraak in finale, stabiele wentelbane nie.
Op die foto kom die helder, geelwit dele van die rommelskyf van die buitenste koue skyf. Die groot oranjerooi halo het ’n deursnee van ≈2 000 AE. Die deursnee van Pluto se wentelbaan (≈80 AE) word as verwysing as ’n kolletjie in die middel gewys. Die skyf is so dik dat dit die jong stelsel se stabiliteit bedreig.
Frank Quint
Biografie
Op 12 Januarie 1987 begin Quint sy ampstermyn as Suid-Afrika se eerste bruin ambassadeur in Nederland. Met sy vertrek noem hy dat hy sy familiegeskiedenis wil gaan navors: "Die eerste Quint, 'n vrou, het op 16 Desember 1658 hier aan wal gestap. In Utrecht is blykbaar nog van dié Quints". Met sy aankoms is hy deur anti-apartheidsbetogings begroet. Hy beklee die pos tot in 1990.
Quint is op 19 Februarie 2003, op 81-jarige ouderdom ná 'n kort siekte in Kaapstad oorlede. Hy word oorleef deur sy vrou, Sophia, dogters, Louise, Linda en Eleanor, seuns, Sammy en Charles, en ses kleindogters en een kleinseun.
Jovianus
Jovianus (Grieks: Ἰοβιανός; 331 - 17 Februarie 364) was van Junie 363 tot Februarie 364 keiser van die Romeinse Ryk. Hy was lid van die keiserlike wag en het keiser Julianus vergesel op sy veldtog teen die Sassanidiese Ryk. Ná Julianus se dood tydens die veldtog is Jovianus deur die soldate tot keiser verklaar. Met die leër én voorraad wat uitgeput was en omdat hy nie in staat was om die Tigrisrivier oor te steek nie, het hy op vernederende terme vrede met Persië gesluit. Ná sy aankoms in Edessa het Jovianus ’n petisie van biskoppe ontvang oor die Christelike geloof, en teen September 363 het hy dit weer die staatsgeloof gemaak.
Valentinianus en Valens het enige bedreigings vir hulle amp uit die weg geruim. Jovianus se seun, Varronianus, is verblind om te verseker hy sou nooit op die troon sit nie.
Cheetahs (Verenigde Rugbykampioenskap)
Die Cheetahs (weens borgskapredes bekend as die Toyota Cheetahs), is ’n Suid-Afrikaanse rugbyspan wat tans aan die multinasionale Verenigde Rugbykampioenskap deelneem, nadat hulle van 2006–2017 aan die Superrugbykompetisie deelgeneem het. Die konsessie sluit die Vrystaat en die Noord-Kaap in. In terme van Curriebekerunies kom die Cheetahs spelers van die Vrystaat Cheetahs, Noord-Vrystaat Griffons en die Griekwas af. Hulle speel hul tuiswedstryde op die Toyota-stadion in Bloemfontein. Die huidige kaptein van die span is Francois Venter.
Die Cheetahs was een van die twee konsessies wat in 2006 tot die uitgebreide Super 14-kompetisie toegetree het; die ander was die Western Force. Die Sentrale Unie is in April 2005 ten koste van die SOK-unie die konsessie toegeken. In hul eerste seisoen het die Cheetahs verbasend goed gevaar toe hulle tiende uit 14 geëindig het. Voordat die Cheetahs tot Superrugby aanvaar is in 2006 het hul spelers as deel van die Cats-konsessie op die veld gedraf. Die Vrystaatse Curriebekerspan het in 1997, voordat Suid-Afrika konsessies toegeken het, ook aan die Super 12 kompetisie deelgeneem. In 2017 is die Cheetahs se deelname aan Superrugby beëindig en het die span begin met deelname aan die Pro14-toernooi.
Kleure
Die primêre kleure van die Sentrale Cheetahs is ’n wit trui met ’n oranje kraag met ’n turkoois en pers motief teen die kant van die trui. Die kleure verteenwoordig die drie Curriebekerunies wat deel uitmaak van die konsessie; oranje en wit (Vrystaat Cheetahs), turkoois (Griekwas) en pers (Noord-Vrystaat Griffons).
Die alternatiewe trui het dieselfde ontwerp, behalwe dat die primêre kleur oranje is. Die klere word deur Puma vervaardig en die primêre borg van die konsessie is Toyota.
Geskiedenis
Voor Suid-Afrika se toetrede tot die toenmalige Super 12, het die plaaslike Curriebekerspanne aan die kompetisie deelgeneem. Die Vrystaat Cheetahs, een van die spanne wat die teenswoordige Sentrale Cheetahs opmaak, het in 1997 aan een Super 12 seisoen deelgeneem. Die Vrystaat het in 11 wedstryde gespeel waarvan hulle 5 gewen en 6 verloor het. Aan die einde van die seisoen was hulle op die punteleër.
Superrugby
Die Sentrale Cheetahs het die 2007 Super 14-seisoen op ’n hoë noot afgeskop toe hulle die Stormers met 27 - 9 in Bloemfontein geklop het. Die res van die seisoen het hulle nog drie wedstryde gewen. Hulle het die seisoen afgesluit met ’n plek op die punteleër. In 2008 kon die Cheetahs slegs een wedstryd wen (teen die Reds maar het dertiende geëindig omdat hulle so baie bonuspunte gehad het (9 in totaal). In die 2009 Super 14-seisoen het dit egter nog slegter gegaan toe die Cheetahs heel laaste geëindig het op die punteleer. Een ligpunt was dat hulle daarin kon slaag om die Sharks, wat op daardie stadium tweede op die punteleer was, met 31 - 9 te klop. Twee weke later het die Cheetahs die verdedigende kampioene, die Crusaders met 20 - 13 geklop.
In 2011 het die Cheetahs hul swak oorsese rekord begin verbeter deur hul eerste wedstryd te wen (teen die Waratahs, en in 2012 het hulle nog beter gevaar deur twee wedstryde te wen en 11 ligapunte in die buiteland te behaal.
In 2013 het die Cheetahs sonder meer hul beste toernooi tot dusver beleef deur sesde in die kompetisie te eindig en sodoende te kwalifiseer vir die uitspeelrondes (iets van ’n kwarteindstryd). Die span het ook sy vorige rekord van vyf seges in ’n seisoen na tien verbeter en die 54 ligapunte is die meeste wat die span nóg in een seisoen kon bymekaarmaak en die span het sy beste oorsese toer beleef deur drie van die vier wedstryde te wen. Voorts is spelers soos Pieter Labuschagne, Trevor Nyakane, Pieter van Zyl, Willie le Roux en Robert Ebersohn as beloning vir goeie spel gedurende die toernooi as nuwe spelers in die Springbokgroep vir die inkomende toetsreeks teen Samoa, Skotland en Italië gekies waarvan slegs Labuschagne en Ebersohn nie hul debuut vir die Springbokke gemaak het nie.
In 2014, na ’n teleurstellende veldtog in die Superrugbytoernooi, het die Vrystaat ’n aantal spelers aan oorsese en plaaslike klubs afgestaan. Spelers soos Johan Goosen, Riaan Smit, Philip van der Walt, Rossouw de Klerk (Frankryk), Hennie Daniller, Andries Ferreira (Italië), Ligtoring Landman (Wallis), Nick Schonert (Engeland), Kevin Luiters (Oostelike Provinsie), Pieter Labuschagne, Trevor Nyakane en Adriaan Strauss (Blou Bulle) het groener weivelde gaan soek terwyl Piet Lindeque uitgetree het. Ten spyte hiervan is spelers soos Cornal Hendricks, Lood de Jager en Oupa Mohoje na die Springbokspan opgeroep om teen Wallis en Skotland te speel.
Pro14
Deur die loop van die 2017-seisoen van Superrugby is besluit om die toernooi se formaat weer aan te pas en die aantal spanne van 18 na 15 te verminder. Suid-Afrika sou twee spanne en Australië een span moes prysgee. Die Cheetahs, saam met die Kings is in Julie die trekpas gegee. Later in Julie is bekend gemaak dat die Cheetahs saam met die Kings en twaalf spanne van Ierland, Wallis, Skotland en Italië sal meeding in ’n nuwe uitgebreide formaat van die Pro14-toernooi waar hulle 21 rondomtaliewedstryde sal speel voor die aanvangs van die uitkloprondes.
Stadion
Die tuisveld van die Cheetahs is die Vrystaatstadion, voorheen bekend as Vodacom Park, in Bloemfontein. Die stadion het sitplek vir 48,000 toeskouers nadat dit in 2009 opgegradeer is vir die 2010 FIFA Wêreldbeker. Die stadion is die tuiste van rugby in die Vrystaat en is ook die tuiste van die Vrystaat Cheetahs, ’n Curriebekerspan wat die meeste spelers aan die konsessie lewer. Wedstryde word ook op Hoffepark in Kimberley, tuiste van die Griekwas Rugbyunie, en op die Noordwes-stadion in Welkom, tuiste van die Griffons Rugbyunie, gespeel.
’n Volgepakte stadion (met 37 383 toeskouers) het die eerste amptelike wedstryd van die Cheetahs in die Super 14 teen die Bulls op 10 Februarie 2006 aanskou.
Superrugby
Die volgende tabel som die Cheetahs se Superrugby-uitslae op: ! width="20"|Seisoen ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|Punte vir ! width="20"|Punte teen ! width="25"|+/- ! width="20"|BP1 ! width="20"|Pte ! width="250"|Notas 1 Punte toegeken vir ’n loslootjie is nie hierby ingereken nie.
Die volgende tabel som die Cheetahs se Superrugby-uitslae vir die uitgebreide toernooi van agtien spanne op: ! width="20"|Seisoen ! width="20"|Pos Alg ! width="20"|Pos Groep ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|Punte vir ! width="20"|Punte teen ! width="35"|+/− ! width="20"|BP1 ! width="20"|Pte ! width="250"|Notas
Keltiese Liga/Pro12/Pro14
! width="20"| Seisoen ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|BP ! width="20"|Punte ! width="300"|Notas
Huidige span
Cheetahs-span vir die 2022-’23 Europese Professionele Klubrugby (ECPR) Uitdaagbeker
Kapteins
Cheetahkapteins sedert 2006.
Jesper Zuschlag
Jesper Zuschlag (gebore 20 Julie 1987) is 'n Deense akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Truth About Men (2010) en in die televisiereekse Mercur (2017), Below the Surface (2017), en 29 (2018).
J.W.G. Strasheim
duimnael|180px|regs|Ds. J.W.G. Strasheim was tussen 1890 en sy aftrede in 1926 leraar van drie [[Nederduitse Gereformeerde Kerk|NG gemeentes, waarvan Klerksdorp sowel as Germiston nie meer bestaan nie.]]
Ds. Jacob Willem Gideon Strasheim (1 Augustus 1860 - Kaapstad, 17 Oktober 1930) was 'n leraar in die Nederduitse Gereformeerde Kerk.
Ds. Strasheim se ouers het omstreeks 1850 uit Nederland na Suid-Afrika gekom. Hy het sy eerste skoolopleiding en sy voorbereidende opleiding studie tot die Kweekskool ontvang onder sy ouer broer, Pieter, wat eers onderwyser was op Swellendam en in die Paarl en later predikant geword het.
In 1889 is ds. Strasheim tot die evangeliebediening toegelaat en georden en bevestig as leraar van die NG gemeente Klerksdorp op 25 April 1890. Hy sou sy hele amptelike lewe, wat oor meer as 36 jaar gestrek het, in die destydse Transvaal deurgebring. In 1910 het hy 'n beroep aangeneem na die NG gemeente Germiston en in 1918 het hy die eerste vaste leraar geword van die NG gemeente Hendrina. In laasgenoemde gemeente het hy gebly tot 1926 toe hy, ná die bereiking van die pensioenouderdom, sy emeritaat aanvaar het.
Hy het eers op Johannesburg gaan woon om sy rus te geniet, maar gerus het hy eintlik nie, want wanneer sy kragte dit toegelaat het, en waar hy ook al die geleentheid gekry het, het hy die evangelie "met gloed en opgewektheid verkondig, waartoe hy dan ook goeie gawes van hart en verstand gehad het" (volgens eer. Andries Dreyer). Hy het al die lang jare met "vreugde en seën" gedien.
Op 'n besoek aan familie in Kaapstad ter wille van sy gesondheid is hy in Oktober 1930 in die Volkshospitaal oorlede en twee dae daarna uit die Groote Kerk in die Mowbrayse kerkhof begrawe.
Julee Cerda
Julee Cerda (gebore 29 Januarie 1978) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Disappearance of Eleanor Rigby: Them (2014), The Intern (2015), en Passengers (2016), en in die televisiereeks Iron Fist (2017).
P.G. Hendriks
P.G. Hendriks (*19 September 1920, Waterberg – † 18 April 1997, Pretoria) was die skuilnaam van Pieter Pistorius, bekroonde Afrikaanse skrywer en professor in Sosiopedagogiek aan die Universiteit van Wes-Kaapland. Hy debuteer in die 1950's onder die skuilnaam T.A. Harmse waarna hy die skuilnaam P.G. Hendriks gebruik vir die skryf van sy romans. Gedurende sy loopbaan verwerf hy bekendheid as 'n skrywer van fiksie met 'n historiese aanslag. Hy skryf onder meer verhale wat in die Bybelse en ou-Kaapse tydperke afspeel, maar hy publiseer ook moderne fiksieverhale en selfs liefdes- en jeugverhale. Onder sy eie naam verskyn daar nie-fiksie werk.
Herkoms en vroeë lewe
Pieter Pistorius (wat onder die skuilnaam P.G. Hendriks skryf) is op 19 September 1920 op die plaas Rhenosterpoort 402 in die distrik Waterberg gebore. Hy is die enigste seun uit ’n gesin van drie kinders. Sy vader, Pieter Georg Hendrik Pistorius, was hier hoof van ’n plaasskooltjie en sy moeder was Catarina Elena Gildenhuys. Sy susters was Ella Maria Aletta en Anna Susanna. Hy matrikuleer aan die Hoërskool Pietersburg en word as onderwyser opgelei aan die Pretoria Normaalkollege en die Universiteit van Pretoria.
Loopbaan en verdere studie
Vir lank hou hy skool in Johannesburg en Nylstroom en studeer in hierdie tyd deeltyds verder aan die Universiteit van die Witwatersrand, waar hy die B.A. Honneurs-graad in Afrikaans onder leiding van C.M. van den Heever verwerf. Hy onderneem ook nagraadse studies in die opvoedkunde aan die Universiteit van Pretoria, waar hy in 1964 die M.Ed.-graad verwerf met ’n verhandeling oor Die pedagogiese momente in die antropologie van Martin Buber. Aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys verwerf hy in 1967 die D.Ed.-graad met ’n proefskrif oor Die implikasies van die antropologie van Hellas, Israel en die vroeë Christendom vir die moderne opvoedkundige denke. Later word hy hoof van die departement van opvoedkunde aan die Potchefstroomse Onderwyskollege. Vanaf 1970 tot met sy aftrede in 1981 is hy professor in Sosiopedagogiek aan die Universiteit van Wes-Kaapland. Hier lewer hy in 1970 sy intreerede onder die titel Die Plek en funksie van sosiopedagogiek in onderwysersopleiding aan die Universiteit van Wes-Kaapland.
Persoonlike lewe en sterfte
Hy is getroud met Johanna Petronella Botha en die egpaar het drie seuns, Pieter, Lourens Rasmus en Petrus Christiaan (Chris). Hulle woon in Bellville in die Kaap, maar verhuis ná sy aftrede na Pretoria, terwyl hy ook deeltyds op die familieplaas Rhenosterpoort 402 boer.
Hy is op 18 April 1997 in Pretoria aan ’n aneurisme oorlede.
Skryfwerk
In 1954 begin hy fiksie skryf, meestal kortverhale onder die skuilnaam T.A. Harmse, wat in tydskrifte soos Sarie, Brandwag en Naweekpos verskyn. Vir sy romans gebruik hy die skuilnaam P.G. Hendriks, wat afgelei is van sy pa se voorname. In sy werke maak hy meermale van historiese boustof gebruik.
Historiese fiksie
Werktuig van Adonai neem die profeet Jona as hoofkarakter en vertel in romanvorm die verhaal van sy lewe, terwyl daar ook buite die Bybel beweeg word om redes te verskaf vir sy aanvanklike weiering van God se bevel om die mense van Ninevé te evangeliseer. In die proses van Jona se opstand teen God en sy belewenisse, leer hy verskeie lesse en kom hy tot diep insigte, sodat die roman in wese ’n opvoedingsroman is. Deur hierdie insigte verander Jona se opstand in vrede en berusting. Adonai is ’n Hebreeuse aanduiding vir God om die uitspreek van die verbode naam Jahwe te vermy.
ŉ Koning vir die volk is ’n roman oor Saul, die eerste koning van Israel. Die uiterlike gebeure sowel as die redes wat individue en groepe motiveer tot aksie word weergegee. Die skrywer slaag daarin om lewensgroot en sielkundig goed gemotiveerde karakters te skep uit hierdie oorbekende historiese gegewe. Deur die stryd tussen Saul en Samuel word in werklikheid die stryd tussen kerk en staat beskryf. Hierdie boek word in 1989 benoem vir die ATKV-Prosaprys.
ŉ Tyd vir oorlog en ’n tyd om lief te hê behandel die tyd van keiser Nero van Rome, die eerste Christene, die vernietiging van Jerusalem en die massa selfmoord van die Jode op Masada. Die sentrale figuur is die jong Romein Marco Bruno, wat vir die eerste keer met die waardes en liefde van die Christene gekonfronteer word.
Anna Rodolphus behandel weer die lewe aan die Kaap reg aan die begin van die Hollandse nedersetting na aanleiding van ’n kort aantekening in Van Riebeeck se dagregister. Hierdie aantekening meld dat Anna Rodolphus in Januarie 1660 in die Kaap oorlede is aan buikloop, slegs ’n week voordat sy met die burger Gysbert Arensz van Bommel sou trou. Die verhaal begin egter in Nederland, waar Anna na die dood van haar ouers as elfjarige in ’n weeshuis geplaas word. Op sestien ontsnap sy uit die weeshuis en vermom as ’n soldaat kry sy werk op ’n skip. Op die skip ontmoet sy haar toekomstige verloofde. By die Kaap aangekom, wag nuwe uitdagings egter op haar.
In Wie ’n vrou vind doen drie studentestappers, ’n man en twee meisies, by ’n bejaarde skrywer aan wie se werk vir hulle voorgeskryf is. Na hulle vertrek skryf hy na aanleiding van argeologiese opgrawings die liefdesgeskiedenis van die vrou Lea en haar man Simeon, wat saam met hulle seun Josua in 70 n.C. omkom by Masada, die laaste vesting van ’n groep Joodse Selote wat die Romeinse Ryk teengestaan het. Daarna, ook na aanleiding van opgrawings, beskryf hy die lewe van Lepidina, haar kinderlose huwelik met die Romeinse prefek Ceriatis en haar gevoel vir die ouer vrou Severa teen die agtergrond van die Romeinse verowering van Brittanje. Hierdie storie het nie ’n logiese einde nie en hy roep die drie studente in sy verbeelding op om saam te besin oor moontlike eindes. So word op besondere wyse ’n interaksie tussen werklikheid, verbeelding, fiksie en geskiedenis geskep.Die Bosveld en veral die Waterberge en die leefwyse en gewoontes van die mense daar vind neerslag in ’n groot aantal boeke.
Nie-historiese fiksie
ŉ Spyker vir Slypsteenkop is jeugherinneringe, waar die verteller Boet aan sy drie seuns, Pieter, Loutjie en Chris, staaltjies vertel oor sy eie kinderdae op die bosveldplaas Slypsteenkop. Die natuur, gebeure en ander besonderhede oor die verlede word noukeurig weergegee, sodat die boek ook waarde het as optekening van dinge wat verby gegaan het. Die verhaal strek vanaf die tyd toe die vader as plaasskoolonderwyser daardie stuk grond gekoop het, totdat die ouers dood is en die susters met hul mans die grond besit het. Hierdie boek word reeds voor publikasie in 1973 bekroon met die Jochem van Bruggen-prys vir Prosa van die Departement van Nasionale Opvoeding.
In ’n Soort bevryding keer Hendriks terug na die platteland en sy herinneringe aan sy onderwysjare. Die hoofkarakter Dawid Nolte gaan as lid van ’n aflospersoneel na die plattelandse dorp Uitsig waar hy in ’n jaar meer as net die normale wedervaringe van ’n plattelandse onderwyser ondervind. Dawid vind dat sy intieme interaksie met sy leerlinge en die mense op die dorp ’n baie groter invloed het op sy mensvorming as wat hy ooit sou gedink het. Hy verloor baie van sy eiemagtigheid en besef dat hy nie werklik in beheer is van wat met hom gebeur nie. Sy droom van ’n digbundel gooi hy een nag weg, want om te besef dat jy nie werklik talent het nie, is ook ’n talent, ’n soort bevryding. Hy leer dat jy gelei word na plekke en mense wat jy bedoel is om te ken, sodat jy die persoon kan word wat jy bedoel is om te wees. Om dit te glo en daarop te vertrou, is die grootste bevryding. Die boek word gekenmerk deur die humoristiese weergawe van die karakters en gebeure, beskryf in keurige taal.
Roep van die Tsetlo se titel is na aanleiding van die tsetlo of heuningvoëltjie. As jy agter hom aanstap, lei hy jou na ’n heuningnes wat jy anders waarskynlik nie sou gekry het nie, of hy lei jou na gevaar – daar is nie ’n manier om vooraf te weet nie. Die weduwee Drieka Eksteen begin saam met haar seun Faan ’n nuwe lewe wanneer sy trou met Naas Prinsloo wat met sy dogter Janet op Drieka se plaas Samekoms in die Waterberge in die Bosveld kom woon. Die sterfwoorde van sy nuwe pa, Naas Prinsloo, is aan Faan om vir hom te sê dat hy net moet luister na die roep van die tsetlo in hom. So leer Faan om na sy talent te luister en nie maar net moet boer omdat dit verwag word nie.
ŉ Geboorte en ’n Opstand is ’n vervolg op Roep van die tsetlo, met al die bekende karakters van daardie boek. Die verhaal begin met die geboorte van ’n kalf op die plaas Samekoms in die Noord-Transvaalse platteland. Drieka Prinsloo se seun Faan moet hom eers met baie dinge versoen en die depressie en droogte van die dertigerjare, die oorlogsjare en die opstand van die Ossewa-Brandwag deurmaak voordat ’n ware samekoms gestalte kan kry. Ander karakters van Roep van die tsetlo maak ook weer hulle verskyning, soos die boerefilosoof oom Koot, die dieresielkundige Gert Pypers, die wilddief Harm Jansen, die mampoerstoker Gert Ketel en tant Kiet van die poskantoor. Die wyse waarop Drieka en haar gesin en vriende terugslae te bowe kom en in opregtheid voortgaan, beklemtoon die belangrikheid van eenvoudige, aardse waardes.
’n Monument vir Elias Hardehand teken die verhale van ’n baasverteller uit die Bosveld op. Uit los vertellings slaag die skrywer daarin om ’n hegte eenheid op te bou wat beide Elias Hardehand en die mense wat hom onthou karakteriseer. By oom Elias se begrafnis besluit ’n aantal mense wie se lewens hy verryk het, om vir hom ’n monument in die vorm van ’n boek met vertellings oor sy lewe uit te gee. Ernst Koelman, wat vroeër vir oom Elias gewerk het en daarna ’n senior staatsamptenaar geword het, word getaak om die samestelling te behartig. So begin hy dan om al die vertellings in verskillende style oor oom Elias te orden, waaruit sy aardse realisme, naïef-eenvoudige geloof en boeresielkunde duidelik blyk.
Die simboliek van Kringe van die draaigras is gebaseer op die groeityd na die reën, wanneer die strengel van die draaigras die saad in die grond inboor sodat dit kan groei. Die verhaal is van Ben, ’n moederlose pastoriekind wat materieel goed versorg word, maar emosioneel verwaarloos word, en die liefdes in sy lewe. Linda is sy jeugvriendin en Camilla is mooi, maar onbereikbaar, met ’n berekende vyandigheid teenoor mans. Elke karakter se lewe beweeg deur kringe op soek na volkome menswording en beïnvloed sodoende mekaar, met verreikende gevolge. Hierdie boek is in 1986 op die kortlys vir die toekenning van die Perskor-prys.
ŉ Plaas anderkant die berge is in 1990 op die kortlys vir die toekenning van die Ou Mutual-prys en word in dieselfde jaar genomineer vir die Rapportprys. Die boek bevat kontreivertellings van die verteller se terugkeer na ’n familieplasie in die Waterberge, die Agterste Plaas, wat hy van sy pa geërf het. Met deernis vertel hy van die mense, diere en die skeppingsvreugde nadat hy die vrugte van sy arbeid begin pluk het.