cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Onderwaterduik
Menslike faktore
Menslike faktore is die fisiese of kognitiewe eienskappe van individue, of sosiale gedrag spesifiek vir die mens, wat die funksionering van tegnologiese stelsels sowel as menslike-omgewing-ewewig beïnvloed. Menslike foute is onvermydelik en almal maak op 'n stadium foute, en die gevolge van hierdie foute is uiteenlopend en hang af van baie faktore. Die meeste foute is klein en veroorsaak nie skade nie, maar in 'n hoërisiko-omgewing, soos in duik, is foute meer geneig om tot katastrofiese gevolge te lei. Voorbeelde van menslike foute wat lei tot ongelukke is in groot getalle beskikbaar, aangesien dit die direkte oorsaak van 60% tot 80% van alle ongelukke is. Menslike foute en paniek word beskou as die hoofoorsake van duikongelukke en sterftes. 'n Studie deur William P. Morgan dui daarop dat meer as die helfte van alle duikers in die opname op een of andere tyd tydens hul duikloopbaan paniek ondervind het. Hierdie bevindinge is onafhanklik bevestig deur 'n opname wat dui dat 65% ontspanningsduikers onderwater paniekbevange geraak het. Paniek lei dikwels tot foute in 'n duiker se oordeel of prestasie, en kan tot 'n ongeluk lei. Die veiligheid van onderwaterduikoperasies kan verbeter word deur die frekwensie van menslike foute en die gevolge daarvan te verminder wanneer dit voorkom.
Slegs 4,46% van die ontspanningsduiksterftes in 'n studie van 1997 was toe te skryf aan 'n enkele bydraende oorsaak. Die oorblywende sterftes het waarskynlik ontstaan ​​as gevolg van 'n progressiewe reeks gebeure wat twee of meer prosedurefoute of toerustingfalings behels, en aangesien prosedurefoute vermy kan word deur 'n goed-opgeleide, intelligente en waaksame duiker, wat in 'n georganiseerde werkstruktuur, sonder oormatige spanning werk, is tot die gevolgtrekking gekom dat die lae ongeluksyfer in professionele duik 'n gevolg van hierdie faktore is. Die studie het ook tot die gevolgtrekking gekom dat dit onmoontlik sou wees om alle geringe kontra-indikasies van duik uit te skakel, aangesien dit tot oorweldigende burokrasie sal lei en alle duik tot stilstand sal bring.
Risikobestuur
Risikobestuur behels die gewone maatreëls van ingenieurskontrole, administratiewe beheer en prosedures, en persoonlike beskermingstoerusting,  insluitende gevaaridentifikasie en risikobepaling (HIRA), beskermende toerusting, mediese keuring, opleiding en toepassing van standaardprosedures. Professionele duikers is oor die algemeen wettig verplig om hierdie maatreëls uit te voer en formeel op te teken. Hoewel ontspanningsduikers nie wettiglik verplig word om dit te doen nie, sal bekwame ontspanningsduikers, en veral tegniese duikers, dit oor die algemeen informeel as roetine uitvoer. Dit vorm ook 'n belangrike deel van tegniese duikopleiding. Byvoorbeeld, 'n mediese ondersoek vir fiksheid, vooraf terplaatse assessering en inligtingsessies, veiligheidsdril, termiese beskerming, toerusting ontslag, alternatiewe lugbron, nagaan van makkers, makker- of spanduikprosedures, duikbeplanning, onderwaterhandseine, en die voorsienimg van noodhulp- en suurstoftoedieningstoerusting is alles deel van tegniese duik.
Regsaspekte
Binnelandse kommersiële en militêre (land)-duik word in meeste lande deur wetgewing gereguleer. Die verantwoordelikhede van die werkgewer-, kliënt- en duikpersoneel word in hierdie gevalle uitgestippel. Aflandige kommersiële seeduik kan in internasionale waters plaasvind, en word dikwels volgens die riglyne van 'n vrywillige lidmaatskapsorganisasie soos die International Marine Contractors Association (IMCA) bedryf, wat kodes van aanvaarde beste praktyk publiseer wat hulle lidorganisasies dan volg.
Die wettige verantwoordelikheid van ontspanningsduikdiensverskaffers word gewoonlik sover moontlik beperk deur afstanddoenings (waivers) wat hulle vereis die kliënt moet teken voordat enige duikaktiwiteite onderneem word. Die omvang van die verantwoordelikheid van ontspanningsmakkerduik is onduidelik en is die onderwerp van aansienlike regsgedinge. Dit is waarskynlik dat dit wissel tussen jurisdiksies. Ten spyte van hierdie gebrek aan duidelikheid word makkerduik aanbeveel deur die meeste duikersertifiseringsorganisasies as veiliger as alleenduik, en sommige diensverskaffers dring daarop aan dat hul kliënte met 'n makker duik.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Boosoogblaasop
Die Boosoogblaasop (Amblyrhynchotes honckenii) is 'n giftige vis wat voorkom vanaf Valsbaai tot by Maputo. In Engels staan die vis bekend as die Evileye Puffer.
Voorkoms
Die vis is swartbruin tot donkergroen met geel strepe op sy sye. Daar is wit vlekke op die bokant en die onderkant is wit. Die dorsale, pektorale en stert vinne is donker en die anale vin is wit. Die vis word tot 25 cm groot.
Habitat
Hulle kom voor in riviermondings, seegrasbeddings en sanderige en rotsagtige bodems tot op dieptes van 400 m. Hulle eet isopode soos strand- en sandluise, krappe en vis. Die vis blaas hom op wanneer hy bedreig voel. Die vis is so giftig dat persone wat aan hulle gevat het, hul hande moet was.
780
Die jaar 780 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 80ste jaar van die 8ste eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Konstantyn VII van Bisantium
Konstantyn VII of Konstantyn Porphyrogennetos (Grieks: Κωνσταντῖνος Ζ΄ Πορφυρογέννητος; 2 September 905 – 9 November 959) was die vierde Bisantynse keiser van die Masedoniese Dinastie en het van 913 tot 959 regeer. Hy was die seun van keiser Leo die Wyse en sy vierde vrou, Zoe Karbonopsina.
Die grootste deel van sy bewind was onder ’n regentskap, van 913 tot 919 dié van sy ma, Zoe, en van 920 tot 945 het hy die troon gedeel met Romanos Lekapenos, met wie se dogter hy getrou het, en dié se seuns. Konstantyn VII is die beste bekend vir sy vier boeke, De Administrando Imperio, De Ceremoniis, De Thematibus en Vita Basilii.
Die naam Porphyrogennetos beteken "in die purper" of "koninklik geborene" en verwys na die Purper Kamer van die paleis waar die wettige kinders van regerende keisers gewoonlik gebore is en wat met porfier versier was. Konstantyn is ook hier gebore, al is sy ma eers ná sy geboorte met Leo getroud. Die naam het hom egter in staat gestel om sy posisie as wettige erfgenaam te beklemtoon, in teenstelling met die ander wat in sy tyd aanspraak op die troon gemaak het. Seuns wat gebore is terwyl ’n keiser regeer het, het voorkeur geniet bo ouer seuns wat nie "in die purpur" gebore is nie.
Bewind
Konstantyn was net twee jaar oud toe sy pa op 15 Mei 908 sterf en sy oom, Alexander, keiser word. Ná Alexander se dood in 913 het hy op sewe jaar keiser geword onder die regentskap van die patriarg van Konstantinopel, Nicholas Mystikos.
Sy regent was verplig om vrede te maak met Simeon I van Bulgarye, wat hy teen sy sin as Bulgaarse keiser erken het. Weens dié ongewilde stap is die patrarg uit die regentskap gedwing deur Konstantyn se ma, Zoe.
Sy het nie veel beter gevaar nie en in 1917 is haar generaal Leo Phokas deur die Bulgare verslaan. In 919 is Zoe as regent vervang met admiraal Romanos Lekapenos, wat Konstantyn met sy dogter laat trou het. Hy het sy posisie gebruik om homself in Mei 919 tot basileopatōr (letterlik vader van die keiser) te verklaar, in September 920 tot caesar en eindelik in Desember van dié jaar as medekeiser en dus senior heerser. Hy het sy drie seuns, Christopher, Stephen en Konstantyn, as medekeisers aangestel.
Konstantyn was ’n baie intelligente man met baie belangstellings en het die jare wat hy deur Romanos en sy seuns oorheers is, gebruik om die hof se seremonies te bestudeer.
In 949 het Konstantyn ’n nuwe vloot van 100 skepe gestuur om Kreta van die Arabiere terug te neem, maar nes sy pa se poging in 911 het syne misluk. Aan die oosgrens het hy groter, maar wisselende sukses behaal: in 949 het die Bisantyne Germanicea verower en in 952 die Bo-Eufraat oorgesteek. In 953 het die Arabiere Germanicea egter herower en die keiserlike gebied binnegeval.
In die herfs van 957 is Konstantinopel besoek deur grootprinses Olga van Kiëf. Die rede vir dié besoek is nooit opgeklaar nie, maar sy is as ’n Christen gedoop met die naam Helena en het Chritelike sendelinge gesoek om haar heidense volk te oortuig om Christene te word.
Konstantyn is in November 959 dood en is opgevolg deur sy seun, Romanos II. Daar was gerugte dat hy deur sy seun en skoondogter, Theophano, vergiftig is.
Lucille Bremer
Lucille Bremer (21 Februarie 1917 – 16 April 1996) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Meet Me in St. Louis (1944), Ziegfeld Follies (1945), Till the Clouds Roll By (1946), en Behind Locked Doors (1948).
Eendbekdier
Die eendbekdier (ook platipus genoem) kom in Australie en Tasmanië voor en sy wetenskaplike naam is Ornithorhyncus anatinus. Dit is een van die min soogdiere wat 'n eier lê. Vroeë Britse Setlaars het woorde gebruik soos "watermol", "eendbek" en "eendmol".
Hulle is bedek met bruin pels vir hitte en hulle stoor vet in hul sterte vir ekstra reserwes. Hulle het gewebde pote vir swem en 'n groot, rubberagtige snoet. Eendbekdiere word tussen 43 cm en 50 cm lank en weeg 700 g tot 1,2 kg. Hulle leef in klein riviertjies en stroompies.
Die manlike eendbekdier het 'n toonnael op sy agterpote wat giftig is.
Weens droogte, habitatverlies en besoedeling is die bevolking van eendbekdiere besig om drasties af te neem.
Merle Dandridge
Merle Dandridge (gebore 31 Mei 1975) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Sons of Anarchy (2008), The Night Shift (2014), en Greenleaf (2016).
Vlag van Burundi
Simboliek
Die groen simboliseer hoop, die wit simboliseer reinheid en die rooi simboliseer die bloed wat gevloei het in die stryd om onafhanklikheid. Die drie sterre in die skyf stel die drie vernaamste etniese groepe van Burundi voor: die Hutu, die Twa en die Tutsi. Die drie sterre staan ook vir die drie elemente in die nasionale leuse: eenheid, werk en vooruitgang.
Ontwerp
Tot 27 September 1982 was die verhouding van die vlag 2:3 deur amptelike regulasies.
Molly Ringwald
Molly Ringwald (gebore 18 Februarie 1968) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Sixteen Candles (1984), The Breakfast Club (1985), Pretty in Pink (1986), en For Keeps? (1988).
Kasairivier
Die Kasai is 'n sytak van die Kongorivier in Sentraal-Afrika. Die rivier begin in Angola en dien as die grens tussen Angola en die Demokratiese Republiek van die Kongo (DRK), vloei dan in die DRK verder, waar dit by Kwamouth noordoos van Kinshasa by die Kongorivier aansluit. Die Kasairivier se sytakke sluit in: die Fimirivier, Kwangorivier en die Sankururivier. Die stukkie van die Kasairivier wat strek vanaf die invloei van die Fimirivier tot die Kongorivier staan as die Kwahrivier bekend.
Van die visse wat hier aangetref word sluit in:
Asemhaling
Asemhaling behels om lug in te neem in die longe en dit weer uit te laat. Daar is twee spiere wat help met asemhaling, naamlik die tussenribspiere en die diafragma. Asemhaling bestaan uit twee prosesse: inaseming en uitaseming. Die brein beheer die tempo waarteen 'n persoon asemhaal. Die asemhalingsentrum is in die verlengde rugmurg geleë.
'n Mens sal vinniger asemhaal wanneer hy oefening doen, en stadiger wanneer hy slaap.
Gaswisseling
Gaswisseling is die proses waardeur suurstof (O2) deur die longe na die bloed gaan, en koolstofdioksied (CO2) vanaf die bloed na die longe beweeg. Gaswisseling vind in die longe en by die selle plaas.
Vanaf die longe na die bloed en vanaf die bloed na die selle word O2 gewissel. Vanaf die selle na die bloed en vanaf die bloed na die longe word CO2 gewissel.
Die gasse beweeg deur middel van die diffusieproses deur die liggaam. Bloed is die vervoermiddel waarmee gasse in die liggaam versprei word. Rooibloedliggaampies is die strukture in die bloed wat O2 vervoer.
Selrespirasie
Selrespirasie is die proses waardeur 'n sel suurstof verbruik om glukose (suiker) te verbrand en energie vry te stel. Die energie wat vrygestel word tydens selrespirasie word deur die selle benut om hul funksies te verrig. Selrespirasie vind in die mitochondrium in die sel plaas. Wanneer 'n persoon vinnig hardloop, sal selrespirasie die vinnigste in sy spierselle plaasvind. Wanneer iemand baie hard konsentreer terwyl hy leer, sal selrespirasie die vinnigste in sy breinselle plaasvind.
Alle lewende wesens is uit selle opgebou. Om aan die lewe te bly, moet hulle voortdurend van energie voorsien word. Selfs al doen die liggaam niks nie, gebruik hy gedurig energie vir die steeds werkende selle.
Energiebron
Organismes of selle kan geklassifiseer word volgens die energiebron wat hulle gebruik. Selle wat van ligenergie gebruik maak, met ander woorde van die proses van fotosintese, is fototroof. Groen selle van hoër plante, alge en sommige bakterieë behoort tot hierdie groep. Spesiale selstrukture, wat chloroplaste genoem word, verander die sonenergie in energie wat deur die sel gebruik word.
Chemotrowe selle kry weer hul energie van chemiese reaksies en het nie lig nodig nie. Chemotrowe selle kan verder onderverdeel word volgens die stof wat met die verbruiking van energie gelewer word. Die meeste selle vorm minder of meer ingewikkelde organiese stowwe soos glukose - hierdie selle word chemo-organotrofies genoem. Die mens, diere en die meeste mikro-organismes het hierdie tipe selle.
Ander selle gebruik weer eenvoudige anorganiese verbindings soos waterstof, swaelwaterstof (H2S) en ammoniak. Hierdie selle is chemolitotroof. Slegs sekere bakterieë behoort tot hierdie groep. Fototrowe selle word soms outotroof genoem omdat hulle met behulp van ligenergie hul eie selbestanddele uit eenvoudige verbindings soos kooIsuurgas kan opbou. Chemotrowe selle gebruik juis die produkte van fototrowe selle as energiebron vir die sintese van hul eie selbestanddele. Daarom word hulle gewoonlik heterotroof (gevoed deur ander) genoem. Alle lewende wesens gebruik dus direk of indirek energie wat van die son afkomstig is.
Oksidasie
Die verbranding van voedsel in die selle met behulp van suurstof staan bekend as respirasie. Dit is ook moontlik om voedsel sonder suurstof te verbrand. In sulke gevalle word gepraat van fermentasie. Die begrip verbranding word dan eerder vervang deur die woord oksidasie om die verskil duidelik te maak. Oksidasie is die afgee van elektrone van een stof aan 'n ander stof. Die voedingstowwe in die selle lewer dus elektrone.
Chemotrowe selle kan verder as volg ingedeel word:
1.   Selle wat suurstof uit die lug of water gebruik, word aërobe genoem.
2.   Selle wat nie van suurstof gebruik maak nie, word anaërobe genoem.
Anaërobiese selle fermenteer dus. Waar 'n organisme aërobiese selle het, moet die suurstof die selle oral in die liggaam kan bereik. Die mens en hoër diersoorte het hiervoor spesiale organe, waarby bloed as vervoerder optree. Organismes wat kan asem haal én fermenteer, bestaan ook. In sulke gevalIe word gepraat van fakultatief aërobiese organismes of fakultatief anaërobiese organismes.
Mitochondria
Aërobiese selle het spesiale selstrukture waarin die sel asemhaling plaasvind. Hierdie strukture word mitochondria genoem. Hulle is die sel se "kragsentrales". Mitochondria is omring deur 'n buite-membraan, wat kleiner molekules deurlaat, en 'n binne-membraan, wat minder deurlaatbaar is en onder andere geen natrium-, magnesium- en chloorione deurlaat nie. Die binne-membraan se oppervlakte word vergroot omdat dit nie glad is nie, maar instulpings (cristae) vorm. Die asemhalingsensieme sit in hierdie binne-membraan.
Die aërobiese sel
In aërobiese selle vind die selasemhaling uitsluitlik in die mitochondria plaas. Dit beteken dat die voedsel grotendeels afgebreek is voordat die elektrondraers na die mitochondria vervoer word. Hierdie voedselafbreking vind dus sonder suurstof plaas. In die aërobiese selle kan dus ook anaërobiese prosesse plaasvind. In die meeste gevalIe word die stof glukose deur 'n anaërobiese proses, naamlik glikolise, in pirodruiwesuur omgesit.
Glikolise vind buite die mitochondria plaas. Daarna word die pirodruiwesuur in die mitochondria met behulp van suurstof heeltemal geoksideer om koolsuurgas en water te vorm. Omdat daar met oksidasie soveel energie vrygestel word, moet die sel 'n meganisme hê wat die proses stadiger sal laat plaasvind, anders sou die sel letterlik kon verbrand het. Omdat die oksidasie nou stapsgewys plaasvind, het dit die voordeel dat dit gereguleer kan word. Die sel kan op elke punt ingryp om die energieproduksie by die energiebehoefte aan te pas. Die vervaardiging van energie in bruikbare vorm beteken vir die sel die vorming van energieryke verbindings. 'n Belangrike voorbeeld hiervan is adenosientrifosfaat (ATP), wat bestaan uit adenosien, ribose ('n suiker) en drie fosfaatgroepe. ATP is die universele draer van energie in alle lewende wesens.
Gesonde asemhaling
Die lug wat ons inasem, bestaan uit 'n mengsel van verskeie gasse: Die lug rondom ons bevat ook miljoene der miljoene stofdeeltjies en 'n magdom mikroskopiese organismes. Vir die behoorlike funksionering van die liggaam moet die ingeasemde lug so suiwer as moontlik wees. Dit is egter baie moeilik in groot stede. Veral die giftige gasse wat deur motors se uitlaatpype versprei word, is baie nadelig vir die mens.
Vermy samedrommings van mense as 'n mens suiwer lug wil inasem. Die lug wat uitgeasem word, bevat koolsuurgas of koolstofdioksied (CO2). In toe, bedompige plekke waar baie mense saamdrom, gebeur daar egter baie dinge wat skadelik is vir die mens se longe: Suurstof (O2) word in groot hoeveelhede opgebruik en nie genoegsaam vervang nie. Die beskikbare hoeveelheid in die lug daal van 21 tot 15%. Die koolsuurgas in die lug vermeerder tot 5%. By 7% word asemhaling moeilik en by 14% tree die dood in.
Die hoeveelheid bakterieë (kieme) vermeerder van 400 per cm³ tot 10 miljoen per cm³. Die temperatuur styg en die vogtigheid van die lug neem toe. Die liggaam sweet (perspireer) minder en die hoeveelheid koolsuuurgas waarvan dit ontslae kan raak, verminder dienooreenkomstig.
Organe
Die asemhalingstelsel bestaan uit organe wat gebruik word om mee asem the haal. Dit is hoofsaaklik die longe en die verskillende gange of lugweë waardeur lug beweeg na en van die longe.
Dwergthunbergia
Die dwergthunbergia (Thunbergia natalensis) is 'n struik wat voorkom in Oos-Kaap, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Eswatini, Zimbabwe en verder noord in Oos-Afrika. Die struik word tot een meter hoog. Dit is 'n gewilde tuinplant en blom gedurende die somer. Die struik het onvertakte stingels vanaf 'n bosagtige basis. Die blare is teenoorstaande in die blaaroksels, tregtervormig, wit tot ligmauve met 'n geel kelk. Die kelk is verberg deur ligkleurige skutblare met 'n opvallende groen netwerk van are. In Engels staan die plant bekend as Natal bluebell.
Corvospongilla scabrispiculis
Corvospongilla scabrispiculis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Corvospongilla en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1913 deur Annandale.
782
Die jaar 782 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 82ste jaar van die 8ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Gereformeerde kerk Pietermaritzburg
duimnael|links|160px|Ds. Daniël Francois Malan, leraar van 1947 tot 1949.
duimnael|regs|160px|Ds. [[V.E. d'Assonville|V.E. D'Assonville was die gemeente se leraar van 1954 tot 1961.]]
duimnael|regs|160px|Ds. Nardus Droomer, leraar van 1963 tot 1968.
duimnael|regs|160px|Ds. J.H. van der Walt, leraar van 1969 tot 1971.
duimnael|regs|160px|Ds. Dirk Postma, leraar van 1972 tot 1981, sy derde gemeente.
duimnael|regs|160px|Dr. M.J. du Plessis, leraar van 1981 tot 1986.
Die Gereformeerde kerk Pietermaritzburg is ’n gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika in die KwaZulu-Natalse hoofstad, Pietermaritzburg.
Hoewel Vryheid (1897) en Paulpietersburg (1899–1951) baie ouer as Durban (1922) is, was eersgenoemde twee gemeentes lank kerklik (ook wat die NG Kerk betref) deel van Transvaal omdat dit geleë is in wat destyds die Nieuwe Republiek was. So was Durban met sy stigting in Julie 1922 die eerste gemeente wat in die ou Natal tot stand gekom het. Van dié gemeente was Pietermaritzburg ’n wyk. In Augustus 1925 het die Gereformeerde kerk Pietermaritzburg afgestig en ’n selfstandige gemeente geword, die tweede in Natal.
Ds. Venter se beskrywing van die kerkgebou
In die GKSA se Almanak vir 1953 het die redaksie ’n paar foto's van nuwe kerkgeboue geplaas wat in daardie tyd opgerig is. Daarby is kort beskrywings vand ie geboue gegee. Ds. J.J.S. Venter, Pietermaritzburg se predikant van 1949 tot 1953, het die bydrae oor sy gemeente se nuwe kerk geskryf: "Hier het ons 'n ou ontwerp, die langwerpige saalvorm, aangepas by moderne argitektuur, gemoderniseer, om ’n wonderskone eenheid van konstruksie daar te stel. Twee hoë gewels, een voor en een agter, met 'n besonder hoë en spits teëldak, verleen buitengewone skoonheid aan heel. Daarby kom die hoë en snits toring van om en by die 90 voet. Twee hoof-ingange verleen toegang tot die gebou aan die voorkant. Elke ingang het twee stelle dubbeldeure, waartussen daar 'n taamlik ruim portaal gevestig is.
"Bo die linkerkantse portaal verrys die toring, heeltemal aan die sykant. In die regterkantse portaal is die galery-trappies aangebring en dit vorm 'n sy-vleuel aan die voorkant van die gebou. Op die galery, wat sitplek bied aan 70 persone, staan die speeltafel van die orrel. Die orrelpype (die orrel moet nog geïnstalleer word) word ingebou in die orrelkamer agter en bo die preekstoel, en is omlyn deur paneelwerk van kiaat.
"Die blokkiesvloer en alle meubels in die gebou is van kiaat. Kenmerkend van die gebou is die reguit lyne en die eenvoud wat daaruit spreek. Op die galery-vloer is 'n pakkamer (of argiefkamer) onder die toring ingebou (om geen ruimte te vermors nie). Onder die galerytrap is nog ’n pakkamer ingebou. Aan die voorkant van die preekstoel, en deel daarvan, is die kateder vir die ouderlinge, en daarop is ook die doopbak aangebring. Dit word, wanneer nodig, uitgetrek en rol op wieletjies. Met Nagmaalsvieringe is dit nie in die pad nie, maar ingeskuif onder die preekstoel, vorm dit deel van die voorkant daarvan.
"Alhoewel betreklik klein en kompak, gee die gebou tog nie die indruk van beklemming nie, maar, inteendeel, van ruimte. Die kerkgebou het 350 sitplekke en het £13 000 gekos. Dit is ontwerp deur die firma Geers en Geers van Johannesburg en gebou deur die firma Dirker Broers van Durban."
Predikante
Pietermaritzburg se tweede predikant, ds. D.F. Malan (gebore op 16 Maart 1921, oorlede 10 November 1967) is in 1944 gelegitimeer nadat hy sy studie aan die Stellenbosse Kweekskool van die NG Kerk voltooi het. Hy is op 21 Februarie 1945 in die sendinggemeente Mochudi in Betsjoeanaland bevestig, maar het reeds in 1946 oorgekom na die Gereformeerde Kerk. In die kort bestek van 14 jaar het hy vyf gemeentes bedien tot hy in 1961 ook die GKSA verlaat het.
Republiek van Swellendam
Die Republiek van Swellendam kom tot stand toe sowat sestig Kaapse burgers op 17 en 18 Junie 1795 onder leiding van Petrus Delport die drostdy beset en die landdros van Swellendam, Anthonie Faure en sy amptenare dwing om te bedank. Hermanus Steyn word as President verkies. Die voorval vind plaas enkele maande na Marthinus Prinsloo 'n waarnemende regering in die Colonie van Graaff-Reinet vestig op 4 Februarie 1795. Die opstand en selfregering is gemotiveer deur ongelukkigheid met belastingbetaling aan die Kompanjie en die verbod op inboek van Khoikhoi-kinders op plase. Hoewel 'n nasionale landdros aangestel is en die nasionale konvensie as regering gedien het, is die regering in Vrye Republiek van Nederland erken en is daar nie beoog om 'n republiek te stig nie.
Die kortstondige onafhanklikheid van die gebied kom tot 'n einde kort na die Britse besetting van die Kaap in September 1795.
Corvospongilla seckti
Corvospongilla seckti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Corvospongilla en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1966 deur Bonetto & Ezcurra de Drago.
Sultan Ahmet-moskee
Die Sultan Ahmet-moskee (Turks: Sultan Ahmet Camii) is ’n historiese moskee in Istanboel, die grootste stad in Turkye en van 1453 tot 1923 die hoofstad van die Ottomaanse Ryk. Dit is algemeen bekend as die Blou Moskee vanweë die blou teëls waarmee dit binne versier is.
Dit is tussen 1609 en 1616 tydens die bewind van sultan Ahmet I gebou. Soos baie ander moskees bevat dit ook ’n graftombe vir die stigter, ’n skool en ’n hospies. Terwyl dit steeds as ’n moskee gebruik word, het die Blou Moskee ’n groot toeriste-attraksie geword.
Geskiedenis
Ná die Vrede van Zsitvatorok en die ongunstige afloop van die oorloë met Persië, het sultan Ahmet besluit om ’n groot moskee te bou om Allah se guns te wen. Dit was die eerste nuwe keiserlike moskee in 40 jaar. Waar sy voorgangers vir hulle moskees betaal het met oorlogsbuit, moes Ahmet geld uit sy skatkis gebruik omdat hy geen noemenswaardige oorwinnings behaal het nie. Dit het groot onmin veroorsaak onder die ulema, die Moslemse regsgeleerdes.
Die moskee is gebou op die terrein van die Groot Paleis van Konstantinopel, die paleis van die Bisantynse keisers. Dit was regoor die Aya Sophia, in dié tyd die belangrikste moskee in Istanboel, en die Hippodroom (renbaan), ’n terrein van groot simboliese belang. Groot dele van die moskee se suidekant staan op die fondament van die Groot Paleis. Verskeie paleise wat later op die terrein gebou is asook dele van die Hippodroom moes afgebreek word om die moskee te bou.
Bouwerk het in Augustus 1609 begin. Hy wou gehad het dit moet die belangrikste moskee in sy ryk word en het sy koninklike argitek, Sedefhar Mehmet Ağa, aangestel om ’n ogie oor die bouwerk te hou. Die organisasie van die werk is in die fynste besonderhede in agt volumes beskryf wat nou in die biblioteek van die Topkapi-paleis gehou word.
Argitektuur
Die ontwerp van die Blou Moskee is ’n vermenging van Bisantynse elemente van die Aya Sophia en tradisionele Islamitiese argitektuur. Die binnehof is omtrent net so groot soos die moskee self en word omring deur ’n arkade met ’n gewelfde dak. Die moskee het ses minarette.
Die binnekant is uitgelê met meer as 20 000 handgemaakte keramiekteëls van Iznik in meer as 50 verskillende tulp-ontwerpe. Die prys wat vir elke teël betaal kon word, is deur die sultan op ’n spesifieke bedrag vasgestel, terwyl die prys van teëls in die algemeen algaande gestyg het. Gevolglik het die gehalte van die teëls mettertyd afgeneem. Hulle kleure het verdof en verander (van rooi in bruin en van groen in blou).
Ander versierings sluit in verse van die Koran – baie daarvan geskryf deur Seyyid Kasim Gubari, wat beskou is as die grootste kalligraaf van sy tyd. Die vloer is met matte bedek wat deur gelowiges geskenk word en voortdurend vervang word namate hulle uitgetrap word. Die talle groot vensters wek ’n indruk van ruimte. Die lig wat daardeur val, word aangevul deur groot kandelare.
Witogie
Die witogie (Aplocheilichthys macrurus) is 'n varswatervis wat in die Kunenerivier voorkom. Daar is ook onbevestigde berigte dat die vissie in die Okavangorivier en die Cuanzarivier in Angola voorkom. In Engels staan dit bekend as die White-eye topminnow.
Identifikasie
Die vissie het 'n slank lyf met die dorsale vin wat agter op die rug en kleiner as die anale vin is. Die stertvin is ietwat bolrond. Die vis is deurskynend ligbruin van kleur met donker rante op die dorsale en middellyf skubbe. Daar is ook 'n donkerbruin of swart streep op die snoet net agter die oog. Die vis is wit aan die onderkant. Die skubbe net agter die kieue en bo die pektorale vinne is blouerig. Die vissie word tot 35mm lank.
Habitat
Die vis leef aan die beboste oewers van riviere en vloedvlaktes van die hoofrivier.
Corvospongilla siamensis
Corvospongilla siamensis is 'n gewone sponsspesie uit die familie van die Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2012 deur Manconi & Ruengsawang.
Holm
'n Holm verwys in die algemeen na 'n kunsmatige, meestal geronde opgehoopte grondheuwel. Holms is in die verlede om verskeie redes opgerig, insluitend vir seremoniële redes (platformholms), as grafte (tumuli), of denkmale. Die woordstam kan teruggevoer word na die Proto-Germaanse 'hulmaz' wat 'n "heuwel" of "hoogte" aandui.
Argeologie
In die Verenigde State en Kanada het die term 'n spesifieke tegniese konnotasie, naamlik 'n doelmatig gekontrueerde opgehoopte grondstruktuur wat met 'n verskeidenheid gebruike verbind word. In Europese en Asiatiese argeologie, sal die woord "tumulus" gebruik word as sinoniem vir 'n kunsmatige heuwel, veral wanneer dit met 'n begrafnisgebruik vereenselwig word.
Süleymaniye-moskee
Die Süleymaniye-moskee (Turks: Süleymaniye Camii) is ’n Ottomaanse keiserlike moskee geleë op die tweede heuwel van Istanboel, Turkye. Dit is die tweede grootste moskee in die stad en een van die bekendste besienswaardighede.
Geskiedenis
Die moskee is op bevel van sultan Süleyman die Manjifieke laat bou deur een van die Ottomaanse Ryk se grootste argitekte, Mimar Sinan. Bouwerk het in 1550 begin en is in 1558 voltooi. Sinan wou ’n moskee bou wat nog groter was as die Bisantynse Aya Sophia, wat onder Mehmet II in ’n moskee verander is en die model was vir baie Ottomaanse moskees in Istanboel. Die Süleymaniye lyk wel groter as die Aya Sophia omdat dit so hoog geleë is, maar is in werklikheid kleiner.
Holm
Argeologie
Meeste holms in die Verenigde State is prehistoriese grondwerke, geboue deur Amerikaanse inboorlinge. Inheemse Amerikaners het 'n verskeidenheid holms opgerig, insluitend frustrums, d.w.s. afgeplatte piramides of konusse, wat as platformholms bekend staan, geronde konusse, en rif- of langwerpige holms. Sekeres het ongewone vorms, soos die gisantholms wat die buitelyne van diere toon, naamlik diere wat van 'n kosmologiese belang was. Sekeres, bv. 'n paar in Wisconsin, het rotsfondasies of beskik oor petrogliewe binne-in, bo-op of in die nabyheid.
Süleymaniye-moskee
Geskiedenis
Die Süleymaniye is in 1660 deur ’n brand verwoes en is deur sultan Mehmet IV laat restoureer. ’n Deel van die koepel het weer tydens die aardbewing van 1766 ineengestort. Herstelwerk wat daar aangebring is, het skade aangerig aan wat oor was van Sinan se oorspronklike versierings (onlangse skoonmaakwerk het gewys dat Sinan eers met blou geëksperimenteer het voordat hy rooi die oorheersende kleur van die koepel gemaak het).
Tydens die Eerste Wêreldoorlog is die binnehof as ’n wapendepot gebruik. Toe van die ammunisie aan die brand slaan, het nog ’n brand die moskee beskadig. Herstelwerk is eers in 1956 eindelik voltooi.
Holm
Argeologie
Alhoewel die Amerikaanse holms minder bekend is as grafheuwels, as hul Europese eweknieë, het hulle wel 'n verskeidenheid ander gebruike. Sekere prehistoriese kulture soos die Adena-kultuur, het holms hoofsaaklik oor grafte opgerig, terwyl ander dit vir rituele en heilige handelinge opgerig het, benewens vir sekulêre funksies. Die platformholms van die Mississippi-kultuur, byvoorbeeld, kon vermoedelik tempels, die huise van stamhoofde, raadshuise of spreekplatforms gedra het. Ander sou deel uitgemaak het van skansmure wat 'n area sou beskerm. Die Hopewell-kultuur het dit gebruik as merkers van ingewikkelde sterrekundige rigpunte wat met hul seremonies verband gehou het. Die holms en hul verwante grondwerke is die enigste vername monumentale konstruksies van prehistoriese oostelike en sentrale Noord-Amerika.
Holms se benamings is onderhewig aan die kultuur waarvan hulle deel uitmaak. Hulle is wydverspreid in Asië, Europa en die Amerikas. Holmbouende stamgroepe word meer algemeen met die Amerikaanse holms verbind. Hulle konstruksies het almal verskillende betekenisse, en is soms in die vorm van diere gebou, waarvan die vorms duidelik uit die lug sigbaar is.
Süleymaniye-moskee
Argitektuur
Soos by ander keiserlike moskees in Istanboel is daar ’n enorme binnehof (avlu) aan die westekant. Op die vier hoeke van die binnehof is die vier minarette met hul altesaam 10 galerye (serifes), wat volgens tradisie aandui dat Süleyman I die 10de Ottomaanse sultan was.
Die binneversiering is subtiel, met matige gebruik van Iznik-teëls. Alles is eenvoudig ontwerp.
Nes die ander moskees in Istanboel is die Süleymaniye gebou as ’n religieuse en kulturele kompleks met skole, ’n hospies, Turkse baddens, ’n karavanserai en ’n openbare kombuis wat kos aan armes verskaf het. Baie van dié geboue word vandag nog gebruik.
In die tuin agter die hoofmoskee is twee mausoleums, wat die graftombes van sultan Süleyman I, sy vrou, Hürrem Sultan, en ander familielede insluit.
Grootblaaruiehout
Verspreiding
Die boom kom voor vanaf Port St. Johns tot in KwaZulu-Natal en ook in die Chimanimaniberge in Zimbabwe. Die spesie is ook inheems in Angola, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Gaboen, Golf van Guinee-eilande, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Madagaskar, Mosambiek, Nigerië, Republiek die Kongo, Rwanda, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Tanzanië, Togo, Uganda en Zambië.
Terrestriale Tyd
Die Astronomiese Almanak gebruik byvoorbeeld TT vir sy tabelle van die posisies (efemerides) van die Son, Maan en planete soos van die Aarde af gesien. In dié hoedanigheid is TT ’n voortsetting van Terrestriale Dinamiese Tyd (TDT of TD), wat weer volg op Efemeristyd (ET). TT het dieselfde doel as waarvoor ET aanvanklik ontwerp is: om vry te wees van die onreëlmatighede van die Aarde se draaiing.
Die eenheid van TT is die SI-sekonde, waarvan die definisie tans gebaseer is op die sesium-atoomhorlosie, maar TT word nie self deur atoomhorlosies gedefinieer nie. Dit is ’n teoretiese ideaal, en werklike horlosies stem net by benadering daarmee ooreen.
TT verskil van die tydskaal wat dikwels as ’n basis vir burgerlike doeleindes gebruik word, Gekoördineerde Universele Tyd (UTC). TT lê indirek ten grondslag van UTC, via Internasionale Atoomtyd (TAI). Vanweë die historiese verskil tussen TAI en ET toe TT ingestel is, is TT sowat 32,184 sekondes voor TAI.
Alcide De Gasperi
Alcide Amedeo Francesco De Gasperi (3 April 1881, Pieve Tesino – 19 Augustus 1954, Borgo Valsugana) was 'n Italiaanse staatsman. Hy was die Eerste minister van Italië van 1945 tot 1953 in agt verskillende regerings en president van die Parlementêre Assemblee, wat later die Europese Parlement geword het.
Swaan
Swane is voëls van die familie Anatidae, wat ook ganse en eende insluit. Hulle is die grootste van al die watervoëls. Swane word saam met die nouverwante ganse in die subfamilie Anserinae gegroepeer. Meeste swaanspesies kies 'n lewenslange maat, alhoewel "skeidings" ook plaasvind.
Swane (genus Cygnus) lyk soos groot ganse met lang nekke en is aan ganse en eende verwant. Hulle is inheems in Eurasië, Amerika en Australië en die meeste spesies is spierwit. Die bekendste swaan is die knobbelswaan (Cygnus olor), wat reeds eeue lank ter wille van sy vleis en vere as pluimvee aangehou word.
Alcide De Gasperi
Heropbou
Sy Idee Ricostruttive (gedagtes vir heropbou) word die manifes van die Partito Democrazia Cristiana, die Christendemokratiese Party wat in 1943 in die geheim opgerig word. Ná die Tweede Wêreldoorlog en die einde van die fascistiese bewind word hy Eerste Minister in 1945. Hy word die oorheersende persoon van die naoorlogse tydperk van Italië. Regerings word gevorm en val weer, maar hy bly in agt kabinette die eerste minister van 1945 tot 1953. Dit word na hom die Gasperi-tydperk genoem.
Swaan
Swane (genus Cygnus) word saam met eende en ganse in die watervoëlorde Anseriformes geklassifiseer, maar kan aan hul besondere lang nekke maklik van dié voëls onderskei word.
Die grasieuse bewegings en spierwit verekleed van die noordelike spesies het digters deur die eeue geïnspireer. Swane leef van plante en klein diere wat in vlakwater voorkom en word ook dikwels op land aangetref, waar hulle gras vreet.
Alcide De Gasperi
Europa
De Gasperi was nes Monnet en Schuman 'n oortuigde voorstander van die noodsaak van Europese samewerking en eenwording. Hy reageer skielik op die Schumanverklaring van 1950 en die volgende jaar was Italië een van die ses lande wat deelneem aan die supranasionale eksperiment van die Europese Gemeenskap van Steenkool en Staal. Hy word die tweede president van die Parlementêre Assemblee en beywer hom vir die uitbreiding van die Europese projek na ander gebiede as net steenkool en staal. Dit resulteer in die Verdrag van Rome in 1957, maar De Gasperi het dit nie meer meegemaak nie, omdat hy in 1954 dood is.
Swaan
Die knobbelswaan
Die geskiedenis van die knobbelswaan (Cygnus olor), die spesie wat eerste gedomestiseer is, hang nou saam met die van die mens. Die voël se verspreidingsgebied het oorspronklik van Ierland tot Oos-China gestrek, min of meer tussen 40° en 60° NB. 'n Toename in die mens se bedrywighede in die gebied het byna veroorsaak dat die knobbelswaan uitgesterf het, aangesien hy ter wille van sy vleis en vere gejag is.
Dieselfde nuttige eienskappe het egter daartoe aanleiding gegee dat die voël getem en as pluimvee aangehou is. In die Middeleeue was swane dikwels die eiendom van die koning, wat die reg om hulle te jag of aan te hou, onder sy onderdane uitgedeel het. In groot dele van die oorspronklike verspreidingsgebied kom teenswoordig wilde-, mak- en verwilderde knobbelswane saam voor. Hulle is later na Noord-Amerika en Australië ingevoer. 'n Verskil tussen wilde en mak volwasse diere kan nie maklik gesien word nie.
'n Klein bevolking van hierdie swane leef tans wild in die omgewing van Knysna, waarheen hulle vroeër ingevoer is. Hul nes is 'n groot konstruksie van takke en riet. Die wyfie lê vyf tot agt eiers, wat na sowat vyf weke uitgebroei is. Terwyl die wyfie broei, verdedig die mannetjie die nes. Indringers word met 'n na agter geboë nek en opgeligte vlerke verwilder.
Ander verteenwoordigers
In sekere dele van Europa kom buiten die knobbelswaan ook die klein swaan (Cygnus columbianus bewickii) en die wildeswaan (Cygnus cygnus) voor. In Noord-Amerika is die fluitswaan (Cygnus columbianus columbianus) en die trompetswaan (Cygnus cygnus buccinator) inheems en aan onderskeidelik die klein swaan en die wildeswaan verwant. Die fluitswaan broei feitlik uitsluitlik bokant die Poolsirkel, terwyl die trompetswaan vroeër suid, tot selfs by Indiana, gebroei het.
Die Blanke koloniste het in so ŉ mate op die trompetswaan jag gemaak dat hy byna uitgeroei was. Teenswoordig kom hulle voor in natuurreservate in die VSA voor en sedert 1965 word die spesie suksesvol in Engeland geteel. In die Suidelike Halfrond kom 2 spesies voor wat in teenstelling met alle ander swane nie heeltemal wit is nie.
Die Suid-Amerikaanse swarthalsswaan (Cygnus melanocoryphus) het 'n swart nek en 'n swart-en-wit gesig, terwyl die Australiese swartswaan (Cygnus atratus) byna heeltemal swart is. Laasgenoemde het die Nederlandse seevaarders baie verbaas toe hulle hom in die 17e eeu ontdek het omdat hy vir hulle soos 'n swart weergawe van hul eie witswaan gelyk het. Hy dra sy nek en vlerke op dieselfde manier as die knobbelswaan en kon ook getem en uitgevoer word. Die gevolg is dat mak swartswane teenswoordig in die Noordelike Halfrond aangetref word en mak wittes in die Suidelike Halfrond.
Spesies
Die Coscoroba-swaan van Suid-Amerika word ook as 'n swaan beskou, maar is so verlangs verwant aan die Cygnus-swane dat hy in sy eie genus, Coscoroba, geplaas word.
783
Die jaar 783 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 83ste jaar van die 8ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Claire Danes
Claire Danes (gebore 12 April 1979) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Romeo + Juliet (1996) en The Hours (2002), en in die televisiereekse My So-Called Life (1994) en Homeland (2011).
Tiger Haynes
Tiger Haynes (13 Desember 1914 – 14 Februarie 1994) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Times Square (1980), The Mosquito Coast (1986), Dead Bang (1989), en Awakenings (1990).
Gladiolus baumii
Gladiolus baumii is 'n meerjarige plant wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is endemies aan Angola.
Vragmotor
[[Lêer:Conventional 18-wheeler truck diagram.PNG|duimnael|280px|Sy- en onderkant van 'n 18-wiel-vragmotor:
2. Sleepwa (kan afgehaak word)
3. Enjin
4. Kajuit
5. Slaapplek (nie by alle vragmotors nie)
6. Windvlerk
7. Brandstoftenk
8. Vyfdewielkoppeling
9. Vragruimte
10. Pote vir wa wat afgehaak is]]
'n Vragmotor of trok (ook soms lorrie) is 'n tipe vragvoertuig wat gebruik word om goedere op paaie te vervoer. Die meeste vragmotors het dieselenjins, wat diesel as brandstof gebruik. Die woord "trok" kom van die Griekse woord "trochos", wat "wiel" beteken.
Ligte vragmotors
Ligte vragmotors is dié wat min of meer so groot soos motors is. Hulle word deur individue en maatskappye gebruik om kleiner voorwerpe te vervoer. In die Verenigde State van Amerika word 'n vragmotor as 'n ligte trok geklassifiseer as dit minder as 6 300 kg (13 000 pond) weeg.
Mediumvragmotors
Mediumvragmotors is swaarder as ligte vragmotors, maar ligter as swaar vragmotors. Hulle word gewoonlik gebruik vir plaaslike aflewerings en openbare dienste soos afvalverwydering. In die Verenigde State word 'n vragmotor as 'n mediumtrok geklassifiseer as dit tussen 6 300 kg (13 000 pond) en 15 000 kg (33 000 pond) weeg.
Swaarvragmotors
Swaarvragmotors is die swaarste vragmotors wat op paaie toegelaat word. Hulle staan ook in die spreektaal as lorries bekend (dit is eintlik die Engelse woord vir 'n vragmotor). Die meeste swaarvragmotors is sleeptrokke, waarvan die kopstuk ('n perd genoem) van die sleepwa afgehaak kan word. Die enjin is in die kopstuk, terwyl die sleepwa sy eie wiele het, maar nie oor 'n enjin beskik nie.
Swaarvragmotors het 'n bruto voertuigmassa van 15 000 kg (33 000 lb) of meer (m.a.w. die massa van die voertuig plus die massa van die loonvrag is 33 000 pond of meer). Wanneer 'n swaardiensvragmotor 'n sleepwa trek, kan dit 'n bruto kombinasiemassa van 36 360 kg (80 000 lb) of meer hê.
Modimolle–Mookgophong Plaaslike Munisipaliteit
Die Modimolle–Mookgophong Plaaslike Munisipaliteit is 'n plaaslike munisipaliteit in die Waterberg-distriksmunisipaliteit in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Dit het ontstaan nadat Modimolle en Mookgophong Plaaslike Munisipaliteite saamgesmelt het op 8 Augustus 2016.
Politieke verteenwoordiging
Die munisipale raad bestaan uit agt-en-twintig lede wat deur gemengde-lede proporsionele verteenwoordiging verkies word. Veertien raadslede word in nege wyke as algehele wenners verkies, terwyl die oorblywende veertien uit partylyste gekies word, sodat die totale aantal partyverteenwoordigers eweredig is aan die aantal stemme wat ontvang is.
Tydens die verkiesing van 3 Augustus 2016 het die African National Congress (ANC) dertien setels in die raad verower, maar nie 'n algehele meerderheid behaal nie. Op 23 Augustus 2016 het die raad Marlene van Staden, die burgemeesterskandidaat van die Demokratiese Alliansie (DA), as die nuwe burgemeester verkies. Op 2 Desember 2021 is Van Staden herverkies as burgemeester, deur die opskiet van 'n muntstuk, nadat sy en die ANC-kandidaat, Aaron Sebolai, na tweekeer se stemming steeds 14 stemme elk gekry het.
Die onderstaande tabel toon die uitslag van die 2016-munisipale verkiesing in beide Modimolle en Mookgophong.
Linden, Switserland
Linden is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 1299 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2000 het 96,6% van die inwoners Duits en 1,9% Frans gepraat.
Gladiolus bellus
Gladiolus bellus is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is endemies aan Malawi en kom op die Mulanjeberg voor.
Konstitusieheuwel
Konstitusieheuwel (Engels: Constitution Hill) is 'n voormalige tronk en militêre fort by Kotzestraat 11 in Braamfontein, Johannesburg, aan die westekant van Hillbrow. Dit is tans die setel van die Konstitusionele Hof van Suid-Afrika.
Konstitusionele Hof
In 1996 is "Nommer Vier", die voormalige tronk vir swart mansgevangenes, as die ligging van die nuwe Konstitusionele Hof van Suid-Afrika aangewys. 'n Internasionale kompetisie is vir die ontwerp en bou van die hof gehou; dit is deur 'n plaaslike span gewen. Die argitekte was Janina Masojada, Andrew Makin en Paul Wygers. Die nuwe gebou is met die stene van die afgebreekte vleuel vir verhoorafwagtendes gebou en die eerste hofsitting het in Februarie 2004 hier plaasgevind.
Lede van die publiek kan die hofsittings bywoon of die kunsversameling in die atrium besigtig. Die hof huisves meer as 200 kontemporêre kunswerke wat deur Albie Sachs, afgetrede regter van die Konstitusionele Hof, saamgestel is. Dit sluit werke van onder andere Gerard Sekoto, William Kentridge en Cecil Skotnes in.
Buite die houtdeure van die hofgebou, in die middel van 'n plein en in een van die trappe van die ou tronk ingebou, is die ewige vlam van demokrasie. Dit is in 2012 aangesteek toe Suid-Afrika die 15de herdenking van die ondertekening van die grondwet gevier het.
Geskiedenis van die tronk en fort
In 1896 is die gevangenis in 'n militêre fort omskep. Tydens die Jameson-inval het 'n groep Britse uitlanders probeer om die regering omver te werp en Johannesburg oor te neem. Die inval het misluk, maar dit het die ZAR-regering genoop om 'n aantal forte te bou om sy militêre vermoë te versterk. Een daarvan is die Ou Fort-gebou rondom die gevangenis. Dit het drie jaar geduur om die Ou Fort te voltooi en is uiteindelik in Junie 1899 teen 'n koste van £40 000 geopen.