cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Formule Een
Wedrenne en strategie
'n Formule Een grand prix vind oor die tydperk van 'n naweek plaas en begin met vrye oefeninge op die Vrydag. Drie kwalifiserende rondtes vind plaas op die Saterdag, waartydens elke bestuurder aan 'n "vlieënde ronde"-tydtoets op 'n leë baan onderwerp word. Die eerste ronde bepaal die volgorde waarvolgens die renjaers die tweede en die finale sessie sal aandurf (Dit is dikwels voordelig om laaste te gaan aangesien die baan geneig is om vinniger te wees namate rubber neergelê word en daar is natuurlik ook die voordeel dat die mikpunt bekend is). Die derde rondte bepaal dan die wegspringvolgorde op die baan. Die reëls sedert die 2015 seisoen bepaal verder dat die span nie aan die motor (insluitende brandstofvlakke) mag verstel na die voltooiing van die finale kwalifiserende rondte en die aanvang van die wedren op die Sondag nie (Parc Fermè).
Elke span kan twee inskrywings maak en al was dit algemeen in die vroeë verlede vir motors om nie te kwalifiseer nie, is die kostes en risiko's vir die spanne te hoog en word kwalifisering nie meer gebruik om te bepaal of die motor mag deelneem al dan nie, slegs hul wegspringposisies.
Pan-Afrika Kongres
Rol van Blaise Diagne
Diagne het goeie bande met die Franse minister-president Georges Clemenceau gehad, hoofsaaklik as gevolg van sy suksesvolle pogings om in die Eerste Wêreldoorlog duisende Afrika troepe vir die Franse leër te werf. Die Afrika soldate was vir 'n groot deel verantwoordelik vir die stuit van die Duitse offensief by die Slag by die Marne in 1918. Diagne het Clemenceau se toestemming vir die Kongres bekom, al benadruk die Franse minister-president dat die kongres nie aangekondig moet word nie, wat die gevoeligheid oor die byeenkoms des te meer onderstreep. Diagne sou uiteindelik president word van die Pan-Afrikaanse Kongres, met Du Bois die sekretaris.
Steun vir die Kongres
Du Bois het aan die begin van Januarie reeds 'n gedetailleerde organisasieplan en alle besprekingsonderwerpe gereed. Hy wou 'n komitee vorm wat verantwoordelik was vir die voorbereidings van die kongres en die stuur van uitnodigings. Ook hoop Du Bois dat die Pan-Afrikaanse Kongres van 1919 'n permanente organisasie sou word. Hy wou in Parys gehoor word en die kongres moes 'n gevolg kry. Hierdie hoop was ook teenwoordig by die eerste Pan-Afrikaanse Konferensie in 1900, maar blyk toe tevergeefs. As deel van sy plan soek hy samewerking met die gekleurde lede van die Franse parlement en verskeie blanke liberale organisasies soos die Aborigines Protection Society of England, the American Peace Society, the International Bureau for Protection of Aborigines, the International Geographical Institute of Belgium en the League for the Rights of Man. 'n Ander belangrike wins was die steun van Madame Calman-Levy, weduwee van 'n bekende Franse uitgewer, wat sorg dat die voorbereidings in een van die mees prominente salonne van Parys kon plaasvind. Du Bois bewerkstellig verder kontak met Afrikane wat al in Parys teenwoordig was, met die onafhanklike regerings van Liberië, Haïti en Ethiopië en met Amerikaanse organisasies soos die Amerikaanse leër, die YMCA en die YWC.
Afgevaardigdes
Die Pan-Afrikaanse Kongres was uiteindelik meer 'pan' as Afrika, aangesien slegs 'n handvol van die 57 afgevaardigdes daadwerklik afkomstig was van die Afrika vasteland. Soos die sekretaris van die kongres self, het Du Bois en sy kollegas uit die Verenigde State (16 afgevaardigdes) self nog nooit Afrika besoek nie. Sewe afgevaardigdes was afkomstig uit Haïti en dieselfde aantal het uit Frankryk. Algerië, Belgiese-Kongo, die Spaanse en Portugese kolonies, Ethiopië en Egipte het elk een afgevaardigde. Uitsonderlik genoeg was dit ook net een afgevaardigde wat die hele Britse Afrika moes verteenwoordig, naamlik die gekleurde voormalige burgemeester van die wyk Battersea in Londen. Lloyd George se regering het duidelik geen belangstelling gehad nie en die ander Britse belangstellendes moes rekening hou met die verbod op hul paspoorte.
Besluite
Die toesprake en die amptelike dokumente tydens die kongres was hoofsaaklik gerig aan die koloniale magte in Afrika. Die uitlatings het egter 'n gematigde toon en was weinig krities. President van die Pan-Afrikaanse Kongres, Blaise Diagne, het Frankryk selfs vir sy beleid in Afrika geloof. Ook die gruweldade van die Belgiese en Portugese regering in Afrika is nie aangeraak nie. Daarbenewens was daar net 'n handvol Afro- Amerikaanse delegasie lede wat die ongelyke situasie van die swart bevolking in die Verenigde State onder die aandag gebring het, maar het dit is ook in 'n gematigde toon gedoen.
Die meeste aandag het tydens die kongres word gefokus op 'n petisie wat aan die Volkebond gerig was. Die petisie versoek die geallieerde moondhede om die voormalige Duitse kolonies van Tanzanië, Kameroen, Togo en Suidwes-Afrika onder internasionale toesig te plaas. Die gedagte hieragter was dat hierdie lande hul uiteindelik self kon bestuur en daarmee onafhanklik sou wees. Du Bois sou 'n aantal jare later beweer dat die besluit oor die koloniale gebiede, die stelsel van die mandaatgebied, wat tydens die vredesbesprekings van Versailles gemaak was, gebaseer sou wees op die petisie van die Pan-Afrikaanse Kongres. Hierdie bewering word egter as nie bewys nie en selfs ligtelik oordrewe beskou.
Resolusies
Die 57 afgevaardigdes van die Pan-Afrikaanse Kongres in Parys was nie van mening dat die gekoloniseerde Afrika lande vir volledige onafhanklikheid moes stry nie. Hulle was egter van mening dat die lande meer regte en kontrole in hul eie regering moes kry, maar het tegelykertyd aagedui dat dit nie vinniger moes wees as wat hul "ontwikkeling" sou toelaat nie. Behalwe vir meer regte verklaar die afgevaardigdes dat daar 'n pakket van internasionale wetgewing nodig was om die inheemse bevolking van Afrika te beskerm en hulle te voorsien van goeie onderwys. Ook moes daar nuwe wette kom wat uitbuiting, slawerny en lyfstraf sou teengaan. Die Volkenbond moes 'n permanente buro oopmaak om te kontroleer of aan hierdie politieke, sosiale en ekonomiese wette voldoen word. Daarbenewens was daar geëis dat die swart-en spesifiek die Afrika-bevolking voortaan volgens die volgende beginsels sou regeer word:
Afloop
Op Woensdagmiddag, 19 Februarie 1919, het Blaise Diagne die eerste Pan-Afrikaanse Kongres geopen. Hy het 'n toespraak gegee oor die moontlikhede wat die Franse kolonialisme aan haar onderdane aangebied het en druk sy hoop uit dat die idee van rasse eenheid almal van Afrika afkoms sou inspireer. Daar kan gesê word dat die driedaagse Pan-Afrikaanse Kongres onbepland en haastig was, maar ook verbasend in sy voorbereiding en uitvoering. Alle sessies van die kongres is gehou in die Grand Hotel op die Boulevard des Capucines. Die resolusies van die kongres sou vir die vredes besprekings in Versailles aangebied word. Dit was egter moontlik om kontak met hoëgeplaatste lede van die Wilson-administrasie te maak. Walter Lipp Mann, een van Wilson se belangrikste adviseurs by die vredesbesprekings van Versailles, het ná afloop gesê hy was baie geïnteresseerd in die idees van die kongres.
Die suksesvolle afloop van die Pan-Afrikaanse Kongres, laat die reputasie van Du Bois styg. Hy het duisende kopieë van die resolusies versprei aan afgevaardigdes op die vredesbesprekings van Versailles. Die koste van die totale reis was beraam op VSA $ 2 291, maar die werklike koste vir die kongres was slegs $ 750. In 'n artikel in The Crisis het Du Bois aangevoer dat die uitkomste nog beter kon gewees het as daar meer geld was. Hierdie uitspraak word as onrealisties gesien: "As die Negers van die Wêreld, as Pan-Afrikaners, tydens die sessies van die Vredeskonferensie in Parys gebly het, 'n sentrale hoofkwartier met kundiges, klerke en helpers, kon hulle die toekoms van Afrika gevestig het teen 'n koste van minder as $ 10 000. "
Uitkomste
Wat het die Pan-Afrikaanse Kongres van 1919 in Parys nou eintlik beteken ? Oor die algemeen kan gesê word dat die resolusies van die kongres nie revolusionêr of dreigend was in hul eise was nie. Die vereistes vir die afskaffing van slawerny en lyfstraf, die verbetering van onderwys, die beskerming teen uitbuiting en onteiening van land en die toesig van die Volkenbond, is destyds as redelik algemeen gesien. Baie van hierdie punte was selfs al genoem op die Pan-Afrikaanse Konferensie van 1900 in Londen. Ook die eis om Afrikane geleidelik te laat regeer, is reeds aangedui op die konferensie in Londen.
Ook al is Afrika net gedeeltelik verteenwoordig op die kongres in Parys, was die persentasie en die verhouding met die heersende Afrika opinie baie groter as die Pan-Afrikaanse Konferensie van 1900. Ten spyte van hierdie verbeterde verteenwoordiging is die beslissings nog steeds deur die middelklasse gemaak en was ook gematig in toon. Die geallieerde magte by die vredesbesprekings van Versailles het egter nooit die resolusie van die Pan-Afrikaanse Kongres ernstig oorweeg nie. Die manifes is "in beginsel" aanvaar, maar het nooit tot 'n spesifieke beleid gelei nie. Die onteiening van grond en die ekonomiese uitbuiting van Afrika sou nog baie jare voortgaan, net soos gedwonge arbeid en baie aspekte van slawerny. Wel was daar klein verbeterings in die onderwys, maar ook al kon Afrikane steeds meer deel uitmaak van hul regerings, word inspraak altyd tot 'n minimum beperk.
Vervolg
Du Bois het die Pan-Afrikaanse Kongres in Parys gesien as 'n persoonlike oorwinning en 'n groot sukses. Ook al kan daar gestel word dat die vergadering weinig tasbare uitkomste gehad het, moet daar genoem word dat die ontmoeting van 57 afgevaardigdes in 'n tyd toe die onderwerp baie onpopulêr was, 'n prestasie op sigself is. Alhoewel die resolusies nie direk opgeneem is nie, sorg hulle wel vir goeie toekomstige propaganda. Ondanks die nie-revolusionêre karakter van die kongres, is dit belangrik vir die evolusie van die panafrikanisme. Die kongres van 1919 het meer publisiteit as die konferensie van 1900 gekry, maar Du Bois het geweet dat daar 'n taak was wat moontlik nog belangriker was om die doelwitte van die panafrikanisme te realiseer. Vanuit die kongres van 1919 ontstaan 'n strategie wat potensiaal het om tot 'n Pan-Afrikaanse organisasie te ontwikkel. Dit behels 'n moontlike Pan-Afrika-Assosiasie wat Afrikane kan bystaan by die vreedsame oorgang na selfbeskikking en selfbestuur. Die volgende kongres sou in 1921 plaasvind in Londen en Brussel. In 1923 was dit die beurt van sowel Londen as Lissabon, om vervolgens in 1927 in New York gehou te word. Die vyfde en laaste kongres is op 1945 in Manchester gehou.
Formule Een
Wedrenne en strategie
Punte word toegeken aan die top tien renjaers in elke resies en aan hul onderskeie vervaardigerspanne. Die wenner van die jaarlikse kampioenskap is die bestuurder (of dan die span in geval van die vervaardigerskampioenskap) met die meeste punte teen die einde van die seisoen.
Renjaers en vervaardigers
'n Uitstaande kenmerk van Formule Een is dat die spanne self die motors bou waarmee hulle deelneem, anders as die "spesifikasiereekse" soos die Indy Racing League en Nascarreekse in die VSA. Gevolglik is die terme "span" en "vervaardiger" uitruilbaar. Formule Een se 1950-intreeseisoen het agtien spanne gelok om deel te neem, maar vanweë die stygende kostes het heelparty vinnig uitgetree.
Ferrari is die enigste span uit die 1950 inskrywings wat nog steeds deelneem en sedert 2004 is daar slegs tien spanne, elk met twee inskrywings, op die inskrywingslys.
Die Duitse renjaer Michael Schumacher en die Brit Lewis Hamilton deel tans die rekord vir die meeste bestuurderskampioenskappe ooit gewen (sewe) en Ferrari hou die rekord vir die meeste vervaardigerskampioenskappe (veertien). Jochen Rindt is die enigste renjaer aan wie die kampioenskap na sy dood toegeken is.
Daar word aan elke motor 'n nommer toegeken. Voorheen het die vorige jaar se Wêreldbestuurderskampioen nommer 1 gekry. Nommer 13 word al sedert 1974 nie meer gebruik nie.
Grands Prix
Die aantal Grands Prixs wat in 'n seisoen plaasvind het oor die jare gevarieer. Slegs sewe wedrenne het in die eerste 1950 seisoen plaasgevind; oor die jare het die kalender meer as verdubbel in grootte. Die getal wedrenne na 1980 het min of meer konstant gebly rondom sestien tot sewentien, met die grootste aantal wedrenne in 2021 (22).
Ses van die oorspronklike sewe wedrenne het in Europa plaasgevind met die enigste nie-Europese wedren in Amerika Indianapolis 500, wat ondanks die poging om Amerikaanse deelnemers te lok, nie 'n sukses was nie. Die F1-kampioenskap het stadig uitgebrei na ander nie-Europese lande. Argentinië was die eerste Suid-Amerikaanse Grand Prix gasheer in 1953 en Morokko het die eerste Afrika Grand Prix aangebied in 1958. Asië (Japan, 1976) en Oseanië (Australië, 1985) het later ook gevolg. Die huidige 22 wedrenne is versprei oor die kontinente van Europa, Asië, Australië, Noord-Amerika en Suid-Amerika.
Tradisioneel bied elke nasie slegs 'n enkele grand prix aan wat dan die naam van die land dra. As 'n land egter meer as een wedren aanbied word daar ander name aan die wedrenne toegeken. Duitsland, Spanje en Brittanje het almal al voorheen twee wedrenne aangebied wat dan bekend gestaan het as die Europese Grand Prix.
Die grand prixs, waarvan sommige 'n langer geskiedenis het as die Formule Een Wêreldkampioenskap, word nie altyd elke jaar op dieselfde baan gehou nie. Die Britse Grand Prix, het byvoorbeeld gewissel tussen Brands Hatch en Silverstone tussen 1963 en 1986. Die enigste wedren wat in al die kampioenskapseisoene se kalenders voorkom is die Italiaanse Grand Prix wat elke jaar op Monza plaasgevind het behalwe in 1980 toe dit in Imola plaasgevind het. Van 1981 tot 2006 staan die Imola-wedren as die San Marino Grand Prix bekend.
Renbane
Die meeste renbane in gebruik vandag is spesifiek vir die kompetisie gebou. Daar is drie straatrenbane, die Circuit de Monaco wat vir die Monaco Grand Prix gebruik word, die Marinabaai Straatbaan en die Bakoe-straatrenbaan in Azerbeidjan. Van die ander bane is ook geheel of deels op publieke paaie uitgelê, soos byvoorbeeld die bane van Spa-Francorchamps of Montréal. Die glansrykheid van die Monaco GP bly een van die belangrikste redes waarom die baan steeds in gebruik is al voldoen die baan strenggesproke nie aan die veiligheidsvereistes wat op ander bane van toepassing gemaak word nie. Die voormalige wêreldkampioen Nelson Piquet het in sy bekende kommentaar gesê dat om in Monaco te jaag dieselfde is as om met 'n helikopter in jou sitkamer rond te vlieg.
Na die dood van Ayrton Senna en Roland Ratzenberger gedurende die 1994 seisoen het die FIA hoër veiligheidstandaarde vereis; moderne Formule Eenbane bevat afloopareas en bandversperrings om die gevaar van beserings tydens ongelukke te voorkom.
Ellen Pompeo
Ellen Pompeo (gebore 10 November 1969) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Moonlight Mile (2002), Daredevil (2003), en Old School (2003), en in die televisiereeks Grey's Anatomy (2005).
Formule Een
Renbane
Ander bane wat ook F1-renne aangebied het in die verlede, maar verwyder is, tesame met die datum van hul laaste wedren is soos volg:
Mense
Formule Een is al die sepie van die sportwêreld genoem: Die eksotiese plekke, groot bedrae geld en bekende gesigte betrokke by die "F1 sirkus" verleen aan die sport 'n aura van glans wat afwesig is by baie ander sportsoorte. Onder die bekendste name in F1-geskiedenis tel die volgende:
Telefoon
Die telefoon of slegs foon (vanuit Grieks τῆλε (ti:le) tele = vêr, en φωνή (fɒni:) foon = klank (stem)) is 'n telekommunikasietoestel wat gebruik word om klank oor 'n afstand te vervoer en te ontvang. Die meeste telefone werk deur elektriese seine oor 'n vaste telefoonnetwerk te versend, wat tot gevolg het dat amper enige twee persone met mekaar kan kommunikeer, selfs oor lang afstande.
Ontwikkeling
In beginsel bestaan 'n telefoonverbinding uit 'n mikrofoon en ŉ luidspreker wat via elektriese geleiers met mekaar verbind is. Geluid wat die mikrofoon bereik, word in elektriese seine omgesit, wat weer deur die luidspreker in geluid omgesit word. In die telefoontegnologie word daar egter nie van 'n mikrofoon en ŉ luidspreker gepraat nie, maar van ŉ mondstuk en 'n gehoorstuk. Om beurtelings te kan praat en luister, het elke telefoon sowel 'n mond- as 'n gehoorstuk.
Vir die verbinding tussen 2 telefone is vroeër 4 drade gebruik (2 tussen die een telefoon se mondstuk en die ander se gehoorstuk en andersom), maar om kabel te bespaar, is later net 2 drade gebruik. By die 2-draadstelsel moet spesiale voorsorg egter getref word om te voorkom dat 'n persoon sy eie spraak in sy gehoorstuk hoor wanneer hy in die mondstuk praat. Hoewel die natuurkundige beginsels wat by mikrofone en luidsprekers gebruik word, reeds dekades lank bekend was, is dit eers van ongeveer 1870 af prakties toegepas.
Dit kan gedeeltelik daaraan toegeskryf word dat die aandag van die elektrotegnici in daardie tyd toegespits was op die vervolmaking van die telegrafie. Deur die werk van die Duitse natuurkundige Hermann Helmholtz (1821-1894) het dit geblyk dat spraak uit geluidstrillings saamgestel is en uitvinders het die moontlikheid ingesien dat die trillings in elektriese trillings (wisselende elektriese spanning) omgesit kan word. Die eerste luidspreker het bestaan uit 'n elektromagneet en 'n dun plaatjie (membraan). 'n Wisselende spanning in die elektromagneet het trillings in die plaatjie veroorsaak, waardeur geluid voortgebring is.
Die luidspreker is in 1876 deur Alexander Graham Bell (1847-1922) gepatenteer. Hy het beset dat die luidspreker ook andersom kon werk, met ander woorde dat geluidstrillings op die plaatjie in ŉ elektriese wisselspanning (seine) omgesit kon word. Die elektromagnetiese mikrofoon het egter probleme gelewer en was ondoeltreffend. Thomas Alva Edison (1847-1931) het op die gedagte gekom om die geluidstrillings deur middel van ŉ veranderende elektriese weerstand in spanningsveranderings om te sit en het die koolstofmikrofoon gepatenteer.
Dit bestaan uit 'n houer met koolstofkorrels waarvan die elektriese weerstand verander as dit saamgedruk word (byvoorbeeld deur middel van 'n membraan). Die weerstand word laer as die korrels digter teen mekaar lê en hoër as dit uitmekaarbeweeg. Die kombinasie van die koolstofmikrofoon (mondstuk) en die elektromagnetiese luidspreker (gehoorstuk) blyk goed aan die meeste vereistes te voldoen en word selfs vandag nog in 'n feitlik ongewysigde vorm gebruik. In 1887 was daar reeds ongeveer 150 000 telefone in die VSA en meer as 100 000 telefone in die res van die wêreld in gebruik.
Sentrales
Om die verskillende telefone met mekaar te verbind, word 'n sentrale gebruik. Elke telefoon is deur middel van 2 geleiers met die sentrale verbind en die verbinding tussen 2 bepaalde telefone word met die hand of outomaties bewerkstellig. Die eerste sentrale is op 28 Januarie 1878 te New Haven, Connecticut (VSA), in gebruik geneem en het 27 intekenaars bedien. Die verbindings is deur middel van skakelaars bewerkstellig, wat later deur koorde vervang is, veral by groter sentrales.
Die telefoondrade was aan sokke in die sentrales vas en verbindings is gemaak deur die koorde se proppe in die vereiste sokke te steek. Aanvanklik het elke telefoon sy eie batterye gehad. Dit moes egter gereeld vervang word en het soveel probleme gelewer dat sentrale batterystelsels gebruik moes word. Die telefone was voorsien van klein elektriese ontwikkelaars met handslingers wat gebruik is om 'n lyn aan te vra. Moderne sentrales het batterye waarmee spannings van 24, 48 of 60 volt voorsien kan word.
Die eerste telefoonsentrales is slegs vir verbindings tussen plaaslike intekenaars gebruik, maar spoedig is die verskillende sentrales met mekaar verbind en het hooflynoproepe voorkeur bo plaaslike oproepe geniet. Die elektriese weerstand van die geleiers het oor die lang afstande egter baie groot geword en transformators moes gebruik word om 'n sterk genoeg oordrag van seine te verkry. Met die koms van die elektroniese versterker in 1915 kon feitlik onbeperkte afstande oorbrug word en verbindings is later selfs tussen verskillende lande bewerkstellig.
Ondersese kabels vorm teenswoordig 'n onontbeerlike skakel in die moderne kommunikasiestelsels. Die elektronika maak ook diegebruik moontlik van multipleksstelsels waarmee 'n groot aantal verskillende gesprekke gelyktydig deur 'n enkele geleier oorgedra kan word. In die nuutste ontwikkelings word sentrales deur middel van straalsenders met mekaar verbind en radiogolwe as geleiers gebruik, terwyl satelliete ook hulle deel bydra.
Geskiedenis (Suid-Afrika)
Die ontwikkeling van telefone en telefoondienste het 'n belangrike rol in die algemene ontwikkeling van Suid-Afrika gespeel en word hieronder kortliks saamgevat.
- 1880: Die Poskantoor neem die eerste telefone in gebruik. Die telefone was egter regstreeks, sonder 'n sentrale, met mekaar verbind.
- 1881: Meer as 30 telefone is verbind deur middel van ongeveer 50 km draad.
- 1882: Die eerste sentrale word in Port Elizabeth in gebruik geneem. Hoewel die sentrale en die telefoonlyne aan die Poskantoor behoort het, is telefone privaat aangekoop, waardeur talle verskillende soorte telefone hul verskyning gemaak het.
- 1884: Kaapstad kry sy eerste telefoonsentrale
- 1886: Kimberley neem telefone sonder 'n sentrale in gebruik.
- 1887: 'n Sentrale word in Oos-Londen geïnstalleer.
- 1895: Grahamstad word van ŉ sentrale voorsien.
- 1897: Kimberley en Queenstown word van sentrales voorsien.
- 1900: Meer as 2 000 telefone word oor die hele land gebruik. 1910: 20 sentrales voorsien telefoonverbindings met ongeveer 3 000 lyne, wat oor meer as 8 000 km strek.
- 1922: 'n Outomatiese sentrale word by Kampsbaai in gebruik geneem.
- 1923: 'n Hooflyn word tussen Kaapstad en Johannesburg aangelê.
- 1925: Outomatiese sentrales word in Johannesburg, Port Elizabeth en Pietermaritzburg geïnstalleer.
- 1928: Durban word van 'n outomatiese sentrale voorsien.
- 1932: 'n Telefoonberig word per radio tussen Suid-Afrika en Engeland oorgedra.
- 1960: Mikrogolfsenders (straalsenders) word tussen Johannesburg en Klerksdorp in gebruik geneem.
- 1977: 55 000 mikrogolfkanale word in Suid-Afrika gebruik.
- 1980: Suid-Afrika het telefoonverbindings met 180 lande deur middel van ondersese kabels, landlyne, radio en satelliete (Intelsat).
Telefoonverbindings
Die belangrikste enkele onderdeel waarmee telefoonverbindings in ŉ sentrale bewerkstellig word, is ŉ kieser. Dit is 'n toestel wat twee telefone outomaties met mekaar verbind wanneer 'n nommer geskakel word. Die eerste kieser is deur Almon B. Strowger gebou en in 1892 is die eerste outomatiese sentrale in La Porte (Indiana, VSA) in gebruik geneem wat met die Strowger-kiesers gewerk het. Die kieser bestaan uit 'n elektromagneet met ŉ hefboom wat op die tande van 'n rat inpas.
Na gelang van die nommer wat geskakel word, word die elektromagneet 'n aantal kere geaktiveer en skuif die hefboom die rat 'n ooreenstemmende aantal kere aan. Daardeur word die kontakte van 2 bepaalde telefone dan met mekaar verbind. Hoewel die elektromeganiese kiesers steeds in baie sentrales gebruik word, word dit algaande deur elektroniese toerusting vervang. In moderne sentrales word mikroverwerkers (klein rekenaars) gebruik om verbindings te bewerkstellig.
1               2          3           4           5      kolomme
1           0               0          0            0          0
2           0               0          0            0          0
3           0              0           0           0          0
4          0               0           0           0          0
5          0               0           0           0          0
Chalinula
Chalinula is 'n genus van sponsdiere uit die familie van die Demospongiae (gewone sponse).
Telefoon
Telefoonverbindings
rye
Wanneer telefoon nommer 3 in die horisontale ry (kolomme) byvoorbeeld met telefoon nommer 2 in die vertikale ry (rye) verbind moet word, word die element op die kruispunt regoor 2 en 3 geaktiveer:
1                 2                    3                     4
1               0                  0                 0                    0
2               0                  0                 2,3                 0
Die element kan byvoorbeeld ŉ transistor wees wat as 'n skakelaar gebruik word om telefoon 2 en 3 te verbind. Benewens die verbinding verrig die mikroverwerker terselfdertyd ook ander funksies deur byvoorbeeld die oproepkoste te bereken en 'n besettoongenerator te aktiveer wanneer 'n nommer geskakel word wat reeds beset is.
Netwerke
Die meeste telefoonlyne bestaan uit metaalgeleiers wat hoofsaaklik ondergronds gele word. Die draadjies vorm 'n kabel waarmee selfs verbindings met die buiteland bewerkstellig kan word. Telefoonlyne kan egter ook uit optiese vesels of selfs uit dragolwe (mikrogolwe) bestaan. Om die maksimum aantal verbindings met behulp van die beskikbare aantal lyne te verkry, word 'n multipleksstelsel gebruik.
In hierdie stelsel kan tot 1 000 gesprekke gelyktydig deur middel van 'n enkele geleier gevoer word. In frekwensiemultipleksstelsels word 'n groot aantal dragolwe (kanale) met verskillende frekwensies (byvoorbeeld 1 000 Hz, 2 000 Hz, 3 000 Hz, ensovoorts} gebruik wat gemoduleer kan word. Daarvoor word modems (modulator/demodulator} gebruik wat uit filters bestaan en net die bepaalde gemoduleerde dragolf deurlaat waarvoor dit ingestem is.
Die oorskakeling vind egter so vinnig plaas dat dit voorkom asof die gesprek glad nie onderbreek word nie. Telefoonapparaat kan egter ook vir ander doeleindes as spraak gebruik word. Dit word byvoorbeeld dikwels deur banke en ander ondernemings gebruik vir die oordrag van rekenaargegewens (data). Transmissielyne word ook vir die herleiding van televisie- uitsendings deur middel van satelliete gebruik.
Nuwe tegnologie
Sedert ISDN (Integrated Services Digital Network)-tegnologie in die 1980's ingevoer is, het telefoondienste geleidelik vanaf analoog na digitaal verskuif. Dit sluit onder andere in die gebruik van sogenaamde SoIP = Spraak oor Internet Protokol (Engels: VoIP = Voice over Internet Protocol).
Johann Schmelen
Johann Heinrich Schmelen (Kassebruch aan die Weser, naby Bremen, Duitsland, 7 Januarie 1777 – Komaggas, Namakwaland, Kaapkolonie, 26 Julie 1848) was sendeling van die Londense en Rynse Sendinggenootskap, kenner van die Namataal en pionierreisiger.
Naas Schmelen se baanbrekersreise in die uitgestrekte en onherbergsame Transgariep moet sy Bybelvertalings in die Namataal (waarvan die suig- en ander eienaardige klanke vir die vreemdeling raaiselagtig moet klink, moeilik in skrif aangegee kan word en hulle selfs minder daartoe leen om gedruk te word) as sy verdienstelikste prestasie gereken word.
Herkoms en opleiding
Schmelen was die seun van welgestelde ouers wat hom 'n goeie skoolopleiding gegee het. Omdat hy afkerig was van krygsdiens, gaan hy in 1804 na Londen, waar hy onder die invloed kom van die pastor van die Duitse gemeente in Londen, dr. Steinkopf, en besluit om sendeling te word nadat hy met J.J. Kicherer en die bekeerde Khoikhoi, wat Kicherer na Londen gebring het, in aanraking gekom het.
Na Suid- en Suidwes-Afrika
duimnael|regs|260px|Talle nedersettings in die sentrale en suidelike deel van [[Namibië het ontstaan danksy die werk van Rynse sendelinge soos eerw. Schmelen.]]
Hans-Henrik Krause
Hans-Henrik Krause (13 Maart 1918 – 15 April 2002) was 'n Deense akteur en regisseur.
Johann Schmelen
Na Suid- en Suidwes-Afrika
Intussen vertrek hy in 1818 op reis na Kaapstad, en by sy terugkeer stig hy ten suide van die Oranjerivier by Besondermeid, 'n stasie wat hy Steinkopf noem na sy Londense geestelike vader. Drie pogings, in 1823, 1827 en 1828, om Bethanien opnuut in die lewe te roep, misluk weens onluste, droogtes en sprinkaanplae. Hy onderneem egter verdere verkenningsreise noordwaarts; in 1820 vergesel hy James Kitchingman en Barnabas Shaw na die Visrivier en verder na die Brukkarosberg, en in 1824–'25 gaan hy alleen op reis. Hy bereik Walvisbaai in sy soektog na 'n geskikte toevoerhawe vir moontlike toekomstige sendingstasies in die binneland. In hierdie streke bly hy 'n ruk lank en ontmoet die gedugte Oorlamse kaptein, Jonker Afrikaner, in die Auasberge ten weste van die huidige Rehoboth.
Vertaling van Bybel in Nama
duimnael|240px|links|Die kerkie van die [[Londense Sendinggenootskap op Komaggas, die stasie wat Schmelen in 1829 gestig het. Hans Christian Knudsen het dit waarskynlik geskets toe hy in 1841 hier vertoef het. Eerw. Gottlieb Weich was hoof van dié stasie van omstreeks 1646 tot omstreeks 1880.]]
Aangesien Bethanien in puin gelê is, stig Schmelen in 1829 suid van die Oranje 'n stasie op Komaggas waar hy tot aan sy dood sou bly. Ná ongeveer sewe jaar, waartydens hy van vleis en melk lewe, nooit brood sien nie en velklere dra, besluit hy om in 1830 weer na Kaapstad te gaan. Hy erken dat hy in daardie lang tyd onder die Nama selfs sy moedertaal, Duits, vergeet het. Schmelen se genootskap moedig hom aan om sy kennis van die Namataal met die oog op die vertaling van die Bybel aan te wend. Hy doen 'n grondige kennis van die taal op omdat hy voor 1815 met 'n vrome Namavrou in die huwelik tree wat hom met sy vertaling van die vier Evangelies help. Hy hersien sy manuskrip weer eens en is toe op weg na Kaapstad om oor die druk daarvan toesig te hou.
Schmelen se vroegste vertalings in die Namataal (bewaar in die Grey-versameling van die SAOB, Kaapstad, as ongedateerde, eiehandig geskrewe manuskrip) is 'n vertaling van H. Wester se Nederlandse kategismus van die geskiedenis van die Ou en Nuwe Testament, waaraan hy 'n gesang toevoeg. Hierdie teks en die boek deur Schmelen met 'n byna soortgelyke inhoud wat in 1830 in Kaapstad deur William S. Bridekirk gedruk is (Kwii Namatiigna kannis.- Namakoaandiis [ 'n Namavraeboek vir Namakinders], Kaapstad, 1830), is blykbaar die eerste waarin 'n praktiese poging aangewend is om die vier soorte suigklanke in die Namataal te onderskei.
Schmelen se leesboek in Nama vir kinders en volwassenes wat uittreksels uit die Skrif bevat, is in 1830 ook deur Bridekirk gepubliseer, en in 1831 verskyn Schmelen se boekie met 13 gesange in Nama. In dieselfde jaar publiseer Bridekirk ook Schmelen se vernaamste werk, die Evangelies, waarvoor hy die lang reis aangepak het met sy vrou wat hom met die proeflesing help: Annoe kayn hoeaati haka kanniti (Die vier boeke van die heilige blye boodskap, Kaapstad, 1831). Om die een of ander rede, miskien weens 'n gebrek aan geskikte setsel, word slegs een van die suigklanke in hierdie Nama-uitgawe van die Evangelies aangegee (slegs die eiehandige eksemplaar in die Grey-versameling bevat al die suigklanke, soos op 2 Oktober 1840 deur Schmelen ingeskryf), en die teks kon dus nie maklik gelees word nie, nóg deur die Nama nóg deur ander sendelinge, wat later verkies om die vertaling van die Noorweër H.C. Knudsen te gebruik. Nietemin is Schmelen se vertaling die aanvoorwerk vir die Nama-Bybel wat ná 1938 deur Friedrich Pönnighaus voltooi en in 1967 in Kaapstad uitgegee is.
Laaste jare
duimnael|regs|280px|Op 16 Februarie 1989, in die jaar voor [[Namibië se onafhanklikwording, het Suidwes-Afrika vier seëls ter nagedagtenis aan Rynse sendelinge uitgereik, onder wie Schmelen.]] Sy vrou, wat hom tot aan haar einde help, sterf op die terugreis na Komaggas en laat hom agter met drie dogters wat almal hul skoolopleiding in Kaapstad ontvang, en 'n seun wat jonk sterf. Een dogter, Hanna, tree in 1842 in die huwelik met Franz Heinrich Kleinschmidt, die Rynse sendeling wat Schmelen 'n rukkie kom help het terwyl hy op Komaggas was. Die jongste dogter, Frederica, trou met C.J. Bam, broer van Schmelen se tweede vrou.
Kort daarna word Schmelen deur siekte gedwing om Kaapstad weer te besoek. Ná sy herstel trou hy in 1832 met Elisabeth Maria Bam (gedoop 29 Maart 1807 – oorlede 14 November 1848), die dogter van C.J. Bam van Kaapstad, en keer terug na sy stasie waar hy ondanks droogtes en die rondtrekkery van sy gemeentelede werk, die eerste huis met mure bou en die beoefening van die landbou aanmoedig. Teen 1838 voel hy verplig om die Rynse sendinggenootskap te versoek om Komaggas oor te neem; Kleinschmidt daag egter nie op voor Mei 1840 nie en Schmelen gaan na Windhoek en neem Charles Bam (1-1856), 'n broer van Schmelen se vrou wat later 'n Rynse kategis word, met hom saam. Daarna word Schmelen tydelik deur die jong sendelinge Brecher en Budler gehelp, maar sy opvolger, G.A. Weich, daag eers 'n paar maande voor Schmelen se dood op. Schmelen word begrawe in die klein begraafplaas op Komaggas, waar die grafsteen nog te sien is; sy vrou sterf binne vier maande ná hom en word ook daar begrawe.
Casey Donovan (akteur)
Casey Donovan (2 November 1943 – 10 Augustus 1987) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Ginger (1971), Score (1974), The Opening of Misty Beethoven (1976), en Gal Young Un (1979).
Carson City
Carson City is die hoofstad van die Amerikaanse deelstaat Nevada. In 2010 het die stad ongeveer 55 000 inwoners gehad. Dit het 'n oppervlakte van 410 vierkante kilometer en lê in die weste van die staat. Carson City is 'n onafhanklike stadsdistrik, wat nie aan een van Nevada se counties behoort nie. Die stad is net oos van die grens tot Kalifornië geleë.
Die stad is in 1851 gestig, toe mynbou in Nevada gefloreer het. Destyds is silwer hier gemyn. Die stad is na die ontdekkingsreisiger Kit Carson vernoem.
Die stad lê oos van Lake Tahoe, 'n trekpleister vir toeriste.
Skerptand-kardinaal
Die Skerptand-kardinaal (Cheilodipterus quinquelineatus) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Stille Oseean gebied, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van Mosambiek. In Engels staan die vis bekend as die Sharptooth cardinal.
Identifikasie
Die vis word tot 12 cm lank en sy lyf is liggrys net vyf nou, swart horisontale strepe op die lyf van die snoet tot by die stertvinbasis. Die stertvinbasis is geel met 'n swart kol op.
Die vis leef in vlak koraalriwwe in water way 3 tot 30m diep is. Hulle vorm klein tot groot groepe en bly naby beskutting rondswem. Hulle vreet klein vissies en skaaldiere.
Amoer
Die Amoer (Russies: Амур), Heilong Jiang (Chinees: 黑龙江) of Sahaliyan Ula (Mantsjoe) is die wêreld se negende langste rivier en vorm die grens tussen die Russiese Verre-Ooste en Noordoos-China (Mantsjoerye).
Geskiedenis
In baie historiese geskrifte word na bogenoemde twee gebiede verwys as onderskeidelik Buite-Mantsjoerye (Russiese Mantsjoerye) en Binne-Mantsjoerye. Die Chinese provinsie Heilongjiang aan die suideroewer sowel as die Russiese Amoer-oblast aan die noorderoewer is na die rivier genoem. Die naam "Swartrivier" (sahaliyan ula) is deur die Mantsjoes en die Qing-dinastie gebruik – hulle het die rivier as heilig beskou.
Die Amoer het altyd ’n belangrike rol gespeel in die betrekkinge tussen Rusland en China. In 1689 is die Argoenrivier as die grens tussen die lande vasgestel ná ’n botsing by die Amoer. Twee eeue later het die Russe die verswakking van die Qing-dinastie uitgebuit en is die grens in 1858 by die Verdrag van Aigun na die Amoer verskuif.
Deur die tyd het gereelde grenskonflikte oor die rivier plaasgevind – die ergstes was in 1900 met die verdrywing van die Chinese uit Blagowesjtsjensk in die Amoer-oblast en die botsing tussen die Sowjetunie en China in 1969 oor ’n paar eilande. Eers in 2005 is ’n volledige ooreenkoms oor laasgenoemde bereik.
Sedert die middel van die 20ste eeu verskuif die bedding van die Amoer algaande noordwaarts, ’n proses wat versnel word deur Chinese bouwerk soos studamme. Dit het ’n oorstromingsgevaar tot gevolg, veral vir die stad Chabarofsk.
Beskrywing
Die Amoer ontstaan uit die noordelike rivier die Sjilka, waarvan die water kom uit die Henti-gebergte in Mongolië en die suidelike rivier die Argoen, wat weer ontspring in die Groot Hinggan-gebergte in die noordooste van China. Die twee riviere kom by die Chinese dorp Moguhe in die Heilongjiang-provinsie bymekaar en vorm die Amoer.
Die rivier vloei daarna ooswaarts deur ’n uiteenlopende landskap van woestyne, steppe, toendra en taiga in die rigting van die Stille Oseaan se kus. Suidwes van die Russiese stad Nikolajefsk aan die Amoer vloei die rivier in die Straat van Newelskoi, ’n onderdeel van die Straat van Tartarye wat die eiland Sachalin van die vasteland skei. Die Straat van Tartarye is direk verbind aan See van Ochotsk noord daarvan en die See van Japan suid daarvan.
Die Amoer se belangrikste sytakke is die Zeja, Boereja, Amgoen, Songhua, Toengoeska, Oessoeri en Anjoei.
As die Sjilka se sytak die Onon bygereken word, is die Amoer se rivierstelsel sowat 4 000 km lank.
Tydens die reënseisoen vloei water van die Hulunmeer, wat eintlik sonder uitvloei is, sowat 30 km noord en bereik die Argoen. Daarmee behoort die Kherlen se rivierloop soms tot die Argoen-Amoer-rivier, wat daardeur 'n lengte van 5 052 km (3 139 myl) bereik.
Jean-Éric Vergne
Jean-Éric Vergne (gebore 25 April 1990) is 'n Franse beroepsrenjaer en 'n voormalige Formule Een-renjaer.
Akira Narahashi
Akira Narahashi (gebore 26 November 1971) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Barklypas
Barklypas is 'n bergpas in die Oos-Kaap. Dit is op die R58-teerpad tussen Elliot en Barkly-Oos in die Drakensberge geleë. Die pas bereik sy hoogste punt bo seevlak op 2 018 m. Dit het 'n maksimum helling van 1:12.
Die pas begin enkele kilometer wes vanaf Elliot op 'n hoogte van 1473 m bo seevlak. Dit styg geleidelik met skerp draaie teen 'n helling van 1:22 oor 'n afstand van 12 km. Die verskil tussen die voet en die kruin is 626 m.
Die pas word gereeld in die winter gesluit weens swaar sneeuneerslae, en die pas moet in die algemeen versigtig deur motoriste aangedurf word.
Sjikokoe
Sjikokoe (Japannees: 四国,, letterlik: "Vier provinsies") is die kleinste (225 km lank en tussen 50 km en 150 km wyd) en het die kleinste bevolking (3 845 534 teen 2015) van die vier hoofeilande van Japan. Dit is suid van die eiland Honsjoe en oos van Kioesjoe geleë. Die eiland se antieke name sluit in Iyo-no-futana-shima (伊予之二名島), Iyo-shima (伊予島) en Futana-shima (二名島). Die huidige naam verwys na die vier voormalige provinsies waaruit die eiland bestaan het: Awa, Tosa, Sanuki en Iyo.
Sjikokoe vorm saam met Hokkaido, Honsjoe en Kioesjoe die vier hoofeilande van die Japanse Argipel tussen die See van Japan in die weste en die oop Stille Oseaan in die ooste. Dié eiland grens in die noorde aan die Binnelandse See en in die suide aan die Filippynse See.
Sjikokoe se vulkane behoort tot die Ring van Vuur wat die Stille Oseaan van Nieu-Seeland tot Chili omsirkel.
Shikoku is 225 km lank en tussen 50 en 150 km breed.
Geografie
Shikoku-eiland, wat uit Shikoku en sy omliggende eilandjies bestaan, beslaan ongeveer 18 800 vierkante kilometer en bestaan ​​uit vier prefekture: Ehime, Kagawa, Kōchi en Tokushima. Oorkant die Seto Binnelandse See lê die prefekture Wakayama, Osaka, Hyōgo, Okayama, Hiroshima en Yamaguchi op Honsjoe. In die weste lê die Prefekture Ōita en Miyazaki op Kioesjoe.
Shikoku word gereken as die 50ste grootste eiland volgens gebied in die wêreld. Boonop word dit gereken as die 23ste mees bevolkte eiland ter wêreld, met 'n bevolkingsdigtheid van 193 inwoners per vierkante kilometer.
Berge wat oos en wes loop, verdeel Shikoku in 'n smal noordelike substreek, frontend op die Seto Binnelandse See, en 'n suidelike deel wat na die Stille Oseaan kyk. Die Hortensia hirta-spesies kom in hierdie bergreekse voor. Die meeste van die 3,8 miljoen inwoners woon in die noorde, en almal behalwe een van die eiland se min groter stede is daar geleë. Berg Ishizuchi (石鎚山) in Ehime op 1 982 m is die hoogste berg op die eiland.
Nywerheid is matig goed ontwikkel en sluit die verwerking van erts van die belangrike Besshi-kopermyn in. Grond word intensief gebruik. Wye alluviale gebiede, veral in die oostelike deel van die sone, word met rys beplant en word vervolgens dubbel gesny met winterkoring en gars. Vrugte word regdeur die noordelike gebied in groot verskeidenheid verbou, insluitend sitrusvrugte, persimmons, perskes en druiwe. As gevolg van koringproduksie het Sanuki udon (讃岐うどん) 'n belangrike deel van die dieet in die Kagawa-prefektuur (voorheen Sanuki-provinsie) in die Edo-tydperk geword.
Die groter suidelike gebied van Shikoku is bergagtig en ylbevolk. Die enigste betekenisvolle laagland is 'n klein alluviale vlakte by Kōchi, die prefektuurhoofstad. Die gebied se matige winters het 'n mate van vragmotorboerdery gestimuleer, wat spesialiseer in die kweek van buite-seisoen groente onder plastiekbedekking. Twee gewasse rys kan jaarliks ​​in die suidelike gebied verbou word. Die pulp- en papierbedryf het voordeel getrek uit die oorvloedige woude en hidro-elektriese krag.
Die belangrikste rivier in Shikoku is die Yoshino-rivier. Dit loop 196 km van sy bron naby berg Ishizuchi, wat basies wes na oos oor die noordelike grense van die Kōchi en Tokushima Prefekture vloei, en bereik die see by die stad Tokushima. Die Yoshino is bekend vir Japan se beste watervlotvaart, met uitstappies wat langs die Oboke Koboke-gedeeltes van die rivier gaan.
Shikoku het vier belangrike kape: Gamōda in Anan, Tokushima op die oostelikste punt op die eiland, Sada in Ikata, Ehime op die mees westelike punt. Muroto in Muroto, Kōchi en Ashizuri, die suidelike uiterste van Shikoku, in Tosashimizu, Kōchi, mond in die Stille Oseaan uit. Die eiland se mees noordelike punt is in Takamatsu.
Anders as die ander drie groot eilande van Japan, het Shikoku geen aktiewe vulkane nie, en is dit die grootste van Japan se eilande wat hulle heeltemal ontbreek. Maar Shikoku het wel vulkaniese aktiwiteit in die verre prehistoriese verlede ervaar; 'n groot vulkaniese kaldera in die gebied van berg Ishizuchi was ongeveer 14 miljoen jaar gelede gedurende die Mioseen aktief.
Bevolking
Shikoku het 'n totale bevolking van 3 630 320 in 2022. Die grootste stad is Matsuyama (bevolking: 507 137) en is die hoofstad van die Ehime Prefektuur. Shikoku is die hoofeiland met die derde grootste bevolkingsdigtheid, met 193 inwoners per vierkante kilometer.
Samelewing en argitektuur
Shikoku was histories taamlik geïsoleer en daarom het dit die oorspronklike kenmerke van Japan vir 'n langer tydperk behou, veral wat plantegroei en sommige argitektoniese werke betref. Daar is baie Boeddhistiese tempels.
Die "verlore" Shikoku is beskryf deur 'n Amerikaanse skrywer, Alex Kerr, wat vanaf 1970 vir baie jare in 'n afgeleë bergdorpie naby Oboke (大歩危) gewoon het.
Ashizuri-Uwakai Nasionale Park is in die suidwestelike deel van Shikoku geleë.
Tradisies
Shikoku is ook bekend vir sy pelgrimstog van 88 tempels. Die pelgrimstog is gestig deur die Heian-tydperk Boeddhistiese priester Kūkai, 'n boorling van die hedendaagse Zentsūji-cho in die Kagawa-prefektuur. Volgens legende verskyn Kūkai vandag nog aan pelgrims. Die meeste hedendaagse pelgrims reis per bus en kies selde die outydse metode om te voet te gaan. Hulle word gesien met wit baadjies met die karakters wat dōgyō ninin (同行二人) lees wat "twee saam reis" beteken.
Die Tokushima-prefektuur het ook sy jaarlikse Awa Odori in Augustus ten tyde van die Obon-fees, wat elke jaar duisende toeriste van regoor Japan en van die buiteland lok.
Kōchi Prefektuur is die tuiste van die eerste jaarlikse Yosakoi-fees. Die grootste fees in Kōchi, dit vind elke jaar in Augustus plaas en lok dansers en toeriste van regoor Japan.
Borrelpomp
'n Borrelpomp is 'n tipe vloeistofpomp. 'n Borrelpomp bestaan eenvoudig net uit 'n vertikale pyp wat aan beide kante oop is met die onderkant van die pyp onder die vloeistof wat gepomp moet word se vlak gedompel. Saamgeperste gas word aan die onderkant van die pyp ingespuit. Die gas meng met die vloeistof en verlaag die digtheid van die mengsel sodanig dat die gewig van die gas-vloeistofmengsel laer is as die opwaartse krag veroorsaak deur die gasdruk onder aan die pyp/buis. Dus met die korrekte verstelling van gas- en vloeistofvloeiverhouding kan die nodige stuwingshoogte (hoogte van vloeistofoppervlak na uitlaatpunt) bereik word.
Die vloeitempo kan bereken word deur parameters soos dompeldiepte (afstand van vloeistofoppervlak tot die gasinspuitpunt), gasvloei, pypdeursnee en ander fisiese eienskappe van die vloeiers in korrelasies te gebruik (Sien Bronnelys).
Die pompe word tipies ingespan om olie te ontgin. 'n Alledaagse voorbeeld van 'n pomp wat op die beginsel werk is die borrelpompie in 'n koffieperkoleerder wat die borrels wat ontstaan wanneer die water kook, inspan om die warm water tot bo in die filter in te pomp.
Bronnelys
Perry's Chemical Engineers' Handbook - Sixth Edition, Robert H. Perry, Don Green, McGraw Hill 1984.
Wally Van
Wally Van (27 September 1880 – 9 Mei 1974) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Fates and Flora Fourflush (1914), False Gods (1919), The Evil Eye (1920), en Slave of Desire (1923).
Joe Thomas (akteur)
Joe Thomas (gebore 28 Oktober 1983) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Inbetweeners Movie (2011) en The Inbetweeners 2 (2014), en in die televisiereekse Chickens (2011) en White Gold (2017).
Johannes Samuel Hahn
Johannes Samuel Hahn (Teutschenthal, by Halle, Duitsland, 12 Maart 1805 – Stellenbosch, Kaapkolonie 22 Julie 1883), was ’n Rynse baanbrekersendeling in Namaland, Suidwes-Afrika.
Werk aan die Kaapse Weskus
Hahn is as lekebroeder en landbouwerker opgelei in die Rynse Sendinginstituut in Elberfeld-Barmen en in 1834 na die stasie Ebenhaeser, waar ’n sendinggemeente in 1839 gestig vandag nog bestaan as die Verenigende Gereformeerde gemeente Ebenezer bestaan, aan die mond van die Olifantsrivier aan die Kaapse Weskus gestuur om daar veral die praktiese werk in verband met die opbou en ontwikkeling van 'n armsalige Khoikhoi-nedersetting te behartig. Hy verrig indrukwekkende pionierswerk in 'n troostelose wildernis, bou 'n kerk, twee woonhuise en skure, rig 'n windmeul en 'n pompstasie op, lê tuine en landerye aan, gee onderwys aan die Khoikhoi in landboumetodes en verbeter hul vee. Hy sloof hom egter tevergeefs af om die nedersetting deur landbou 'n bestendige bestaan in 'n droogtegeteisterde gebied te verseker.