cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Samuel Colt
Eie besigheid
In April 1836 stig hy sy maatskappy in Patterson, New Jersey wat in die produksie van rewolwers spesialiseer. Die fabriek het moeisaam op die been gekom omdat Colt byna geen beleggers kon vind nie. Hy probeer daarom om self die geld bymekaar te maak. Hy demonstreer sy rewolwer onder andere aan president Andrew Jackson, wat Colt sy goedkeuring gee. Desondanks wou byna niemand die nuwe wapen koop nie. Met die paniek van 1837 is Colt se fabriek amper bankrot verklaar, maar hy kry sy eerste opdragte na die uitbreek van die oorlog teen die Seminole (Amerikaanse Indiane). Hierdie sukses het egter nie lank gehou nie en Colt moes sy fabriek uiteindelik sluit.
In 1847 kry Colt nog 'n geleentheid toe kaptein Samuel Walker 1 000 rewolwers vir die Texas Rangers bestel om in die Meksikaans-Amerikaanse Oorlog te gebruik. Hierdie bestelling het nuwe lewe in Colt se maatskappy geblaas en die rewolwer het ook al hoe gewilder geword. Die Kaliforniese goudstormloop en kolonisasie van die weste van die VSA het verkope 'n aansienlike hupstoot gegee.
Latere lewe
Later koop Colt 'n stuk grond aan die Connecticut-rivier en rig 'n groter fabriek, genaamd die Colt Armory op. Hy reël vir sy personeel 'n 10-uur werksdag met 'n uur etenstyd tussenin. Hy rig ook vir hulle 'n klub naby die fabriek in. Op 5 Junie 1856 trou hy met Elizabeth Jarvis.
Colt is op 10 Januarie 1862, op 47-jarige leeftyd in sy geboortedorp oorlede. Hy is by die Cedar Hill-kerkhof begrawe.
Kiwivrug
Die Kiwivrug of Sjinese appelliefie (dikwels verkort tot Kiwi buite Nieu-Seeland), is die eetbare bessie van 'n houtagtige wingerdstok in die genus Actinidia.
Die mees algemene kultivar van kiwivrug ('Hayward') is ovaal en ongeveer die grootte van 'n groot hoendereier (5-8 cm in lengte en 4,5-5,5 cm in deursnee). Dit het 'n veselagtige, dowwe groen-bruin skil en heldergroen of goue vlees met rye klein, swart, eetbare sade. Die vrugte het 'n sagte tekstuur en 'n soet maar 'n unieke smaak, en word vandag kommersieel verbou in verskeie lande, soos Italië, Nieu-Seeland, Chili, Griekeland en Frankryk.
NG gemeente Observatory
duimnael|320px|NG gemeente Observatory se kerkgebou behoort nou aan die Nuwe Apostoliese Kerk. Dit is deur die vermaarde argitek [[Wynand Louw ontwerp.]] duimnael|regs|160px|Ds. D.F. Barnard, die eerste leraar, was skaars 'n jaar leraar in sy eerste gemeente toe hy op [[30 Oktober 1914 in die amp oorlede is.]] duimnael|regs|160px|Ds. E.G. du Toit was van 1915 af 40 jaar lank leraar van Observatory. Dié foto is omstreeks 1917 geneem. duimnael|160px|Ds. J.F. Myburgh, medeleraar van 1939 tot 1941. 160px|duimnael|regs|Dr. E.A. Venter, medeleraar van 1944 tot 1947. duimnael|regs|240px|Ds. en mev. J.M. Delport en gesin. Hy was die leraar van 1955 tot 1960. duimnael|regs|240px|Ds. P.L. Rossouw en sy gesin. Hy was leraar van 1964 tot sy aftrede op [[10 Februarie 1974.]] duimnael|regs|160px|Ds. P.J.J. Schoeman was van 1971 tot 1974 leraar van Observatory en hospitaalleraar vir die Ring van Kaapstad en van Wynberg.
Die NG gemeente Observatory is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Kaapstad se gelyknamige voorstad.
Die eerste dienste in verband met die NG gemeente Kaapstad se werk in die voorstad Observatory is in die Taunton-saal deur eerw. B. Pienaar in Augustus 1903 gehou. Dit was ’n klein begin, maar die aantal aanbidders het so snel vermeerder dat reeds in 1905 daaraan gedink is om ’n gemeente te stig. Die Ringskommissie het egter, nadat hy ondersoek ingestel het, gemeen dat die tyd daarvoor nog nie aangebreek het nie.
Intussen het die kerkraad van die moedergemeente Kaapstad besluit om ’n doelmatiger gebou vir godsdiensoefeninge daar te stel. So is die NG kerksaal, wat tot en met die bou van die nuwe kerk as kerkgebou sou dien, in 1905 ingewy. Eerw. B. Barnard, wat met seën gearbei en veel gedoen het om die plaaslike gemeente op te bou, is op 9 Oktober 1906 vervang deur ds. G.J. du Plessis, wat as agtste (met ander woorde een van agt, nie die agtste agtereenvolgens nie) die wyk Observatory as vaste werkkring gehad het.
Ná sy vertrek na die Nieuw Kerk (Tamboerskloof) aan die begin van 1912 is weer pogings aangewend om ’n afsonderlike gemeente te stig. Hierdie keer het die pogings geslaag, die Ring gee sy goedkeuring en op 11 November 1912 is die nuwe gemeente gestig. Die eerste leraar was ds. Daniel Francois Barnard, wat op Dinsdagaand 19 Augustus 1913 bevestig is, maar ná ’n kort dog baie geseënde arbeid sterf hy op 30 Oktober 1914 in die hospitaal in Rosebank in die jeugdige ouderdom van 30 jaar.
Vorige leraars
Naamlys van leraars soos verstrek deur beskikbare bronne, in volgorde van bevestiging:
Perdikkas II van Masedonië
Perdikkas II (Grieks: Περδίκκας Β), uit die Argeïese Dinastie, was van 454 tot 413 v.C. koning van Masedonië. Hy was een van ’n paar seuns en die uiteindelik opvolger van Alexander I.
Elisha Collier
Elisha Collier (1788–1856) was 'n Amerikaanse ontwerper wat die 'flintlock'-rewolwer in ongeveer 1814 uitgevind het. Sy ontwerp was die eerste van sy soort. Sy wapen is een van die vroegste ware rewolwers, in teenstelling met die vroeëre peperkaste wat veelvuldige lope gehad het. Collier se rewolwer het nie self gedraai nie, maar het outomaties kruit in die pan losgelaat wanneer die hamer gespan word. Sedert 1819 het die maatskappy John Evans & Son die wapen in Londen geproduseer. Hierdie rewolwer was een van wapens wat die meeste deur die Britse leër in Brits-Indië gebruik is.
Perdikkas II van Masedonië
Toe Alexander I vermoor is, het die Masedoniese volksraad besluit dat drie van sy seuns hom moet opvolg: Philippus, Alketas II en Perdikkas. Die drie broers het mekaar egter gou die stryd aangesê. Die volksraad het Perdikkas se broers toe van die troon gesit en hy het die troon alleen bestyg as Perdikkas II.
Elisha Collier
Wapenvervaardiging
Collier se rewolwer is in 1818 gepatenteer, geproduseer vanaf 1819 deur John Evans & Son van Londen, en in groot hoeveelhede gebruik deur die Britse magte in Indië. Meer as 10 000 Engelse pond in waarde (ongeveer 160 gewere) sou na bewering vir Indië gemaak en gekontrakteer word volgens Elisha H. Collier se getuienis in die patente-oortredingsverhoor van Colt teen die Massachusetts Arms Company in 1851. Maar verdere getuienis deur Collier dui daarop dat hierdie aantal slegs die verwagte vervaardiging was. Dit is bekend dat daar maar ongeveer 225 Collier-pistole en gewere tussen 1819 en 1824 gemaak is volgens bekende reeksnommers tussen die soorte. 'n Enkele loop het groter akkuraatheid en 'n vinniger herlaaityd toegelaat, terwyl onnodige gewig verminder word. Die vuursteen-aksie was egter 'n ernstige nadeel: vuurstene was onbetroubaar en moes gereeld verander word, terwyl buskruit van minderwaardige gehalte 'n misvuur kon veroorsaak.
Hoërskool Eaglesvale
Die Hoërskool Eaglesvale is 'n hoërskool in Harare, Zimbabwe. Dit het sy ontstaan gehad as Bothashof, 'n Afrikaansmedium-skool met noue Suid-Afrikaanse bande in die destydse Suid-Rhodesië en later Rhodesië. Dit het aan die einde van die koloniale tydeperk Engelsmedium geword en eindelik ook vir 'n kort rukkie in die onafhanklike Zimbabwe as sodanig bestaan. Die voertaal is verander omdat die Afrikaanse gemeenskap in dié land so verminder het dat die skool hernoem is na Eaglesvale en "'n ware Zimbabwiese skool" geword het. Die hoër- en laerskole Eaglesvale deel 'n perseel.
Perdikkas II van Masedonië
Bewind
Perdikkas het gebots met Athene, wat sy grondgebied probeer uitbrei het in Masedonië, wat toe kwaai deur interne konflik verswak was. Perdikkas het gereageer deur rebellie aan te vuur in ’n paar stede wat aan Athene belasting moes betaal, ander andere Potidaia. Dié stad het wel in opstand gekom, maar is deur Athene ingeneem. Dit het weer tot ’n voortslepende oorlog tussen Athene en Sparta gelei. Perdikkas het telkens van kant verander soos dit hom gepas het. Eindelik was hy van die Atheense bedreiging ontslae deurdat Athene en Sparta mekaar in die oorlog verswak het.
Elisha Collier
Wapenvervaardiging
Samuel Colt het vuurwapens van hierdie soort gesien terwyl hy in 'n kajuitwerker aan boord van die brig Corvo in 1832 gedien het. Na sy terugkeer uit die Verre Ooste is hy geïnspireer om sy eie slagslot - rewolwer te skep: die Colt Paterson.
Hoërskool Eaglesvale
Daar is meer as 500 leerlinge in die hoërskool. Studente, alumni en personeel van Eaglesvale noem hul skool "Vale".
Perdikkas II van Masedonië
Bewind
Op kulturele gebied het Perdikkas die werk van sy pa voortgesit. Hy het digters, filosowe, skrywers en kunstenaars na sy hof genooi en so gesorg vir ’n kulture bloeitydperk.
Elisha Collier
Wapenvervaardiging
Benewens handwapens, het Collier in die 1820's revolwertipe-haelgewere en karabyne vervaardig. Slegs 150 van hierdie nou skaars vuurwapens is gemaak.
Hoërskool Eaglesvale
Stigting
Omstreeks 1910 het ds. A.J. Botha van die NG gemeente Bulawayo met 'n fiets gery na 'n siek weduwee wat op 'n plaas saam met sy twee dogters gewoon het. Die vrou is later oorlede en haar twee dogters wees gelaat. Dié twee is toe versorg deur Ndebele-dorpenaars. Die NG Kerk stig toe 'n weeshuis in Rhodesstraat, Bulawayo, om na dié kinders om te sien. Later het ene mev. Basson haar twee seuns na die weeshuis gebring omdat haar man, soos bogenoemde weduwee, aan swartkoors beswyk het. 'n Klein skooltjie is op die kerkgrond opgerig om dié kinders te onderrig en dit het op 30 Januarie 1911 geopen. Die skool was nie tot wese en armlastige kinders beperk nie, en dit het mettertyd 65 leerlinge gehuisves.
Perdikkas II van Masedonië
Bewind
Hy het baie kinders gehad, onder andere ’n seun Archelaos by sy broer se slavin. Hy sou ná Perdikkas se dood die mag bekom ná talle intriges.
Elisha Collier
Ander aktiwiteiete
In die 1830's het Collier 'n nuwe ketel vir stoomskepe uitgevind. Hy het 'n boek geskryf oor die onderwerp wat in 1836 gepubliseer is. In 1839 het Collier 'n masjien ontwerp vir die massaproduksie van spykers vir die Globe Dock Factory, Rotherhithe, Surrey.
Hoërskool Eaglesvale
Eerste verhuising
Enkele jare later is daar besluit om die skool na 'n plek te verskuif waar die kinders ook plaasopleiding kon kry. Daar is gevoel dat dit goedkoper sou wees om die skool op die platteland te bedryf omdat groente verbou kon word vir voedsel, koeie vir hul melk aangehou kon word en dit ander voordele sou inhou. So koop die NG Kerk 'n plaas aan die hoofspoorlyn na Salisbury. Die skool was 118 km van Bulawayo en 54 km van Gwelo en dus redelik afgeleë. Op 15 Augustus 1914 is die hoeksteen van die eerste en hoofgebou op die nuwe perseel deur ds. J.N. Geldenhuys gelê.
Elisha Collier
Later lewe
Collier het van 1818 tot 1850 in Engeland gewoon, waarna hy terug is na Boston, Massachusetts. Teen hierdie tyd het Colt se goedkoper massa-vervaardigde rewolwers sy vroeëre, handgemaakte ontwerpe vervang. Collier word gelys dat hy in Eliotstraat 88 in 'n sensus van 1850 gewoon het, waar hy op 23 Januarie 1856 oorlede is.
Phil Olivier
Ds. Philippus (Phil) Lodewickus Olivier (21 Junie 1918 in Germiston – 26 Augustus 2008 in Kaapstad) was predikant in drie gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk, assistentredakteur van die Kerkbode en samesteller van Ons gemeentelike feesalbum, 'n oorsig oor die ontstaan en groei van byna al die destydse NG gemeentes met geleentheid van die 300-jarige herdenking in 1952 van Jan van Riebeeck se landing aan die Kaap, die sogenaamde Van Riebeeck-fees.
Hoërskool Eaglesvale
Eerste verhuising
Onderrig het op 20 Januarie 1915 begin. Hoewel die skool hom aanvanklik op wese toegespits het, het dit uitgebrei sodat ouers uit Suid-Rhodesië sowel as Noord-Rhodesië (Zambië) hulle kinders na die koshuis gestuur het. Die kinders is opgevoed in 'n Christelike atmosfeer, is in Afrikaans onderrig en praktiese opleiding gebied om hulle in staat te stel om makliker werk te kry nadat hulle die "Pionierskool", soos dit bekendgestaan het, verlaat het. Die meisies het, buiten in die gewone vakke, ook onderrig ontvang in huishoudkunde en kleremakery, terwyl die seuns landbou, stoffering, skoenmakery en skrynwerk geleer het. Die skool het ontluik in 'n klein dorpie met sy eie aantreklike kerk, hospitaal, werkswinkels, skoolkoshuis, personeelkwartier en plaasgeboue. Daar was 'n eie wassery asook 'n kragopwekker, 'n kudde frieslandbeeste, en hulle het selfs hul eie seep vervaardig. Vir ontspanning was daar rugbyvelde, vier tennisbane en 'n tenni-quoit-baan. Teen 1936 het die skool reeds 271 leerlinge gehad.
Phil Olivier
Agtergrond
Ds. Phil Olivier se ouers was Johannes Diederik Olivier en Christine Elizabeth Lamont. Hy begin sy skoolopleiding in 1924 aan die Laerskool Germiston-Suid en matrikuleer in 1934 aan die Hoërskool Germiston. Van 1935 tot 1937 studeer hy aan die Universiteit van die Witwatersrand en behaal sy B.A.-graad. Die volgende jaar begin hy sy studie aan die Teologiese Fakulteit (Afd. B) van die Universiteit van Pretoria en ontvang die B.D.-graad in 1941. Aan die einde van 1942 word hy as proponent gelegitimeer.
Hoërskool Eaglesvale
Laaste verhuising
Die vernaamste rede vir die skool se verhuising was omdat dit so afgesonder was. Daar is gevoel die leerlinge en personeel loop sosiale, kulturele en opvoedkundige geleenthede mis. Hoë vervoerkoste was ook 'n probleem en as iemand dringende mediese hulp gekort het, moes hulle die meer as 50 km na Gwelo of die amper 120 km na Bulawayo aflê. Boonop was die plaas se grond nie besonder vrugbaar nie sodat genoeg produkte nie verbou kon word nie en water was ook skaars. Soms was daar nie eens genoeg vir huislike gebruik nie, laat staan nog die landboubedrywighede.
Phil Olivier
Kerklike loopbaan
Ná 'n kort bediening in die gemeente Louis Trichardt word Olivier in 1945 leraar van die NG gemeente Vergenoeg in Kenia, maar in 1951 verhuis hy en sy gesin Kaapstad toe. Hulle noem hulle huis "Vergenoeg" ter herinnering aan hul wonderlike tye in Oos-Afrika. Op 1 Augustus 1951, in die ouderdom van net 33 jaar, word hy redaksionele hoof van N.G. Kerk-uitgewers en beklee dié pos tot 1959. In dié tyd help hy met die samestelling van die Jaarboek van die NG Kerke en is hy samesteller van Ons gemeentelike feesalbum. In die voorwoord, gedagteken Februarie 1952, skryf Olivier: "Hier het ons 'n boek wat nie daarop aanspraak gaan maak 'n standaard-werk te wees nie. Die gedagte was net om 'n 'mooi boek' in die hande van ons lidmate te stel wat as eenvoudige aandenking aan die groot dade van God wat ons Kerk – wat drie eeue gelede hier geplant is – kon dien."
Hoërskool Eaglesvale
Laaste verhuising
Die skool besluit toe om na Salisbury te verhuis omdat dit die hoofstad van die kolonie was en meer sentraal geleë was ten opsigte van die hele land. Daar was meer werksgeleenthede in Salisbury en leerlinge wat werk gekry het in die groot, onpersoonlike stad, kon in die skool aanbly tot hulle nesgeskop het en by die snelbewegende, moderne stadslewe aangepas het.
Phil Olivier
Kerkbode
In 1960 word hy assistentredakteur van die Kerkbode in Kaapstad. Ná die aftrede van ds. M.J. van der Westhuizen, wat 21 jaar lank redakteur was, neem Olivier as redakteur waar tot dr. Andries Treurnicht op 1 Maart 1960 redakteur word. Hulle het sewe jaar saamgewerk. In dié tyd was daar intense spanning oor onder meer die Cottesloe-kerkeberaad en pogings om afsonderlike ontwikkeling Skriftuurlik te regverdig. Treurnicht het 'n behoudende standpunt ingeneem, maar Olivier was 'n profetiese stem by die koerant wat hom nie met die verkramptes in die Kerk kon vereenselwig nie.
Hoërskool Eaglesvale
Bothashof aangekoop
In 1944 is die plaas Bothashof aangekoop vir die bedrag van £18 000 en die bouwerk begin die jaar daarop. Die laaste skooldag op Daisyfield was op Vrydag 27 Augustus 1948. Om 'n hele kosskool 320 km te verskuif, was geen geringe taak nie. Bokwaens het die meubels en kiste na die stasie gebring, waar dit op die trein gelaai is. Aan die begin was Bothashof allermins 'n huislike woonplek. Die geboue was half voltooi en die boumateriaal is daarin geberg. Daar was geen lopende water vir sanitasie nie, geen kookgeriewe nie en die vloere en vensters was vuil. Boonop het die vragmotor met lewensnoodsaaklike voedsel nie opgedaag nie.
Phil Olivier
Kerkbode
In 1967 word Treurnicht op versoek van die eerste minister, B.J. Vorster, die redakteur van die Pretoriase middagblad Hoofstad, waarna die kommissie vir kerklike tydskrifte besluit om die pos van assistentredakteur af te skaf. Olivier moes sy pos binne ses maande ontruim, maar word die vryheid gegun om vroeër te gaan, indien hy dit so sou verkies. Op dieselfde vergadering op 21 Junie 1967 waarop Treurnicht sy bedanking as redakteur aan die Algemene Kommissie vir Kerklike Tydskrifte en die Jaarboek meegedeel het, is besluit watter name as opvolger vir Treurnicht in volgorde aan die Moderatuur en Algemene Sinode deurgestuur sou word. Olivier se naam het nie onder dié drie verskyn nie en pleks van 'n assistentredakteur sou 'n joernalistieke assistent die redakteur voortaan bystaan. Die latere ds. Herbert Brand is op 12 September 1967 in dié pos aangestel.
Hoërskool Eaglesvale
Bothashof aangekoop
In die skool se jaarblad van 1949 (weens die verhuising was daar nie 'n jaarblad in 1948 nie) staan dié verslag oor die vroeë omstandighede: "In 'n atmosfeer van stof, sement en klippe het die vestiging hier begin … dit was glad nie maklik om alles op hul korrekte plek te sit nie … elke huishoudinggesin moes in een van die slaapsale intrek, wat nog sonder deure of gordyne was. Van 'n bad was daar nie sprake nie. Ons was afhanklik van water van 'n buitekraan ver in die velde wat 'n stadige en onderbroke straaltjie gelewer het. Die stoof was nie aan ons beskikbaar nie en ons vroue moes sukkel om etes te berei. Weense worsies het prominent op die spyskaart voorgekom. Was dit moeilike tye? Nee, want ons het met geesdrif gewerk. Omdat ons saam met die plek grootgeword het, geniet ons dit vandag baie en waardeer ons die geriewe meer as die nuweling wat al dié luuksheid betree."
Phil Olivier
Kerkbode
Olivier verlaat die Kerkbode aan die einde van 1967 met hartseer. Hy het self gesê dat dit vir hom gevoel het asof hy daar nie "vreeslik nodig" was nie. Dit was vir hom en sy vrou 'n teleurstellende sameloop van omstandighede, maar hy is lank genoeg gespaar om dekades later te beleef hoe die Kerk die lig sien.
Hoërskool Eaglesvale
Amptelike opening
Bothashof is amptelik geopen in 1949 met mnr. D.H. Davel as skoolhoof. Die seunskoshuis van die huidige Eaglesvale School is na hom genoem. In daardie jaar het seuns sowel as dogters gehelp om die sportvelde aan te lê op velde wat nog nooit geploeg was nie. 'n Rugbyveld, 'n atletiekbaan, vier netbalbane en 6 dwergtennisbane is aangelê. Die seuns het rugby teen omliggende skole gespeel en 'n begin is vir hulle gemaak met krieket en bofbal. Die dogters het meegeding in netbal en al die leerlinge het in die destydse swembad geswem en gewens vir 'n grotere. 'n Tuinklub is begin en ook die Rhodesiese Voortrekkers wat na Pretoria gereis het vir die inwyding van die Voortrekkermonument in Desember 1949.
Phil Olivier
Verdere bediening
Olivier en sy gesin verhuis dieselfde jaar na die destydse Suid-Rhodesië waar hy leraar van die NG gemeente Bulawayo-Noord word. In sy dienstyd is 'n nuwe orrel ingewy. In 1972 word Wankie ook deel van sy arbeidsveld en kort daarna beleef die gemeente die Wankie-mynramp.
In 1973 vertrek die Olivier-gesin na die NG gemeente Philippolis in die Vrystaat. Op 1 Augustus 1976 aanvaar Olivier 'n betrekking by die Bybelgenootskap van Suid-Afrika in Kaapstad as hoofsekretaris van publikasies en verspreiding.
Aftrede
Hy tree af op 30 Junie 1983 en hy en sy vrou gaan woon in Plumstead in die suidelike voorstede van Kaapstad. Na sy aftrede het hy 'n tyd lank deeltyds vir die Bybelgenootskap gewerk, veral aan die nuwe Afrikaanse Bybelvertaling. Hy het proeflees- en vertaalwerk gedoen. Uit sy pen het altesaam 15 publikasies verskyn, waarvan Ons gemeentelike feesalbum sekerlik die bekendste is.
Hoërskool Eaglesvale
Amptelike opening
Die Rhodesiese regering het die skool spesiale toestemming gegee om die leerplan van die Suid-Afrikaanse nasionale onderwysdepartement in Engels te gebruik (dis nie bekend wanneer Afrikaans aan die skool uitgefaseer is nie). Dié leerplan het gelei tot die matriekeksamen wat dit vir kandidate met matrikulasievrystelling moontlik gemaak het om aan Suid-Afrikaanse universiteite te gaan studeer. Dit het beteken Bothashof was afhanklik van onderwysers wat hulle aan Suid-Afrikaanse instellings bekwaam het.
Zimbabwiese onafhanklikheid
Met die voortslepende vryheidstryd in Rhodesië en die gedurige verhuising van Afrikaanssprekendes terug na die Republiek van Suid-Afrika het die skool se leerlingtal veral van 1979 af kwaai afgeneem en dit het ook ál moeiliker geraak om onderwysers uit Suid-Afrika te werf. Die vakkeuse moes ingeperk word en selfs vir verpligte vakke was dit moeilik om bekwame onderwysers te kry. Einde 1981 het dit duidelik geword dat die Senior Sertifikaat nie meer aangebied sou kon word nie en die laerskoolafdeling het ook in gedrang gekom met net 76 leerlinge van gr. 1 tot gr. 7. Die hoërskoolafdeling is daarom begin 1982 gesluit, maar in daardie jaar neem die laerskoolinders skielik toe tot 170 en so ontstaan 'n dringende behoefte om die hoërskoolafdeling te heropen.
Nuwe lewe
Ten einde die onderwysertekort te bowe te kom, is daar besluit om die AEB-leerplan in te voer in ooreenstemming met ander Zimbabwiese privaat skole en so heropen die skool in 1983 met geriewe tot en met Vorm III. Namate die Vorm III-klas jaar ná jaar gevorder het, is die vorms verhoog totdat die "A Levels" in 1986 ingevoer is. Toe die skool 'n ware Zimbabwiese privaat skool word, het die leerlingtalle skerp toegeneem sodat die skool reuse-kapitaalbesteding moes aangaan om 30 voorafvervaardigde klaskamers aan te skaf, laboratoriums in te rig, kunsklaskamers, biblioteke ens. Die koshuisgeriewe is vermeerder en 'n vloot busse is aangeskaf om sowat 480 leerlinge daagliks na en van die skool te bring. Van 1911 het die NG Kerk al die geld voorsien vir die skool se uitbreiding tot die instelling wat dit vandag is.
Einde van 'n era
In 1985 is die skool se naam van Bothashof na Eaglesvale verander in ooreenstemming met die instelling se geheel en al nuwe aard wat voorsiening gemaak het vir alle sektore van die samelewing, hoewel die grondbeginsel van Christelike onderwys onveranderd gebly het en die leuse, in 'n land waarin byna geen Afrikaans gepraat word nie, "Diens" gebly het.
Zygmunt Krasiński
Graaf Napoleon Stanisław Adam Ludwig Zygmunt Krasiński [ˈzɨɡmunt kraˈɕiɲskʲi], * 19 Februarie 1812 in Parys, Frankryk; † 23 Februarie 1859 in Parys), was 'n Poolse adellike en digter na wie saam met Adam Mickiewicz en Juliusz Słowacki as "Nasionale Barde" verwys word. Hierdie drietal Romantiese digters het tydens die periode van vreemde oorheersing beduidende invloed op die nasionale bewussyn van die Poolse volk uitgeoefen.
Lewe en werk
Krasiński was die seun van graaf Wincenty Krasiński, 'n generaal van Napoleon Bonaparte en lid van die adellike Krasiński-familie. Hy het regswetenskappe aan die universiteite van Warskou en Genève gestudeer. In die laasgenoemde stad het hy kennis gemaak met Adam Mickiewicz.
In sosio-politieke opsig was Krasiński konserwatiewer as die ander twee digters en het baie van sy werke anoniem gepubliseer. Hy het veral bekendheid verwerf met sy filosofies-messianistiese gedagtes. Sy drama Nie-Boska komedia ("Die On-Goddelike Komedie") uit die jaar 1835 behandel die tragedie van 'n ou-wêreldse adelsklas wat deur 'n nuwe, kommunistiese en demokratiese maatskaplike orde tot val gebring word. Dit is 'n digterlike profesie van klassestryd en Rusland se Oktober-rewolusie. 'n Ander drama, Irydion (1836), tematiseer die vryheidsstryd van 'n onderdrukte nasie teen sy oorheerser binne die konteks van Christelike etiek.
Krasiński se werke is sterk deur 19de eeuse gruwelromans, die Angel-Saksiese Gothic novels, en Dante Alighieri beïnvloed. Uit sy bekendste werke blyk dat die digter veral in die uiterstes van die menslike bestaan belang gestel het – soos byvoorbeeld haat, wanhoop of eensaamheid. Sy Agaj-Han (1834), wat in Pole by die bekendste 19de eeuse werke gereken word, is 'n verhalende roman wat op historiese gebeurtenisse baseer, maar verskil nogtans duidelik van tradisionele historiese romans soos dié van Walter Scott wat by Poolse lesers gewild geraak het. Dit is eerder 'n grieselike verhaal van dood, broedermoord en tragiese noodlot en kontrasteer sterk met sy latere werk Psalmy przyszłości ("Psalms van die toekoms") waarin Christelike waardes soos liefde en liefdadigheid sentraal staan.
Krasiński het op 26 Julie 1843 met die Poolse gravin Eliza Branicka (1820–1876) getrou.
Phil Olivier
Aftrede
In 1984 verhuis die egpaar na Gansbaai en in 1993 na Melkbosstrand. In 1999 kry hy 'n beroerte en sterf op 26 Augustus 2008. Sy troosdiens is waargeneem deur ds. Francois Hanekom van die NG gemeente Bloubergstrand.
Persoonlike lewe
Olivier is op 10 Maart 1945 met Petro Verster getroud. Hulle het twee dogters, Marietjie en Christine, gehad en met sy afsterwe was daar vier kleinkinders. Sy suster was die Afrikaanse skrywer en vertaler Elizabeth Weber.
Slag van Stalingrad
Die Slag van Stalingrad (23 Augustus 1942 – 2 Februarie 1943)   was ’n groot en belangrike slag van die Tweede Wêreldoorlog waarin Nazi-Duitsland en sy bondgenote teen die Sowjetunie geveg het om beheer van die stad Stalingrad (nou Wolgograd) in die suidweste van die Sowjetunie.
Dit is gekenmerk deur gewelddadige konflikte op kort afstand en direkte aanvalle op burgerlikes deur die Luftwaffe, en word dikwels beskou as die grootste en bloedigste konflik in die geskiedenis van oorlogvoering. Die swaar verliese van die Wehrmacht maak dit waarskynlik een van die mees strategies beslissende gevegte van die hele oorlog. Dit was ’n keerpunt vir Europa – die Duitse magte het nooit weer die inisiatief in die ooste teruggewen nie en het ’n groot militêre mag aan die weste onttrek om op te maak vir hul verliese.
Die Duitse aanval deur die 6de Leër en elemente van die 4de Pantserleër op Stalingrad het in die laatsomer van 1942 begin. Die aanval is gerugsteun deur intensiewe lugbomaanvalle wat ’n groot deel van die stad in puin gelê het. Die stryd het later ontaard in gevegte van gebou tot gebou en albei partye het versterkings na die stad gestuur. Teen die middel van November 1942 het die Duitsers die Sowjet-verdedigers teruggedryf in smal sones aan die wesoewer van die Wolgarivier.
Historiese agtergrond
Teen die lente van 1942, ondanks die mislukking van Operasie Barbarossa om die Sowjetunie in ’n enkele aanslag te oorwin, het die oorlog goed afgeloop vir die Duitsers: die U-bootaanval in die Atlantiese Oseaan was baie suksesvol en Rommel het pas Tobroek oorrompel. In die ooste het hulle hul front gestabiliseer in ’n linie van Leningrad in die noorde tot Rostof aan die Don in die suide. Daar was ’n paar uitlopers in die linie waar die Sowjetunie die Duitsers teruggedryf het (veral noordwes van Moskou en suid van Charkof), maar dit het nie ’n groot bedreiging ingehou nie. Hitler was oortuig daarvan dat hy die Rooi Leër teen die winter van 1942 sou verslaan, want ondanks Heeresgruppe Mitte se terugslae wes van Moskou die vorige winter, was 65% van sy infanterie uitgerus en toegerus omdat hulle nie aan gevegte deelgeneem het nie. Nie Leërgroep Noord of Leërgroep Suid was in die winter onder groot druk nie.
Josef Stalin het verwag die grootste someroffensief sou weer teen Moskou gerig wees. Die Duitsers het egter besluit om hul somerveldtog op die suide van die Sowjetunie toe te spits. Die aanvanklike doel van die aanval op Stalingrad was die vernietiging van die nywerheidvermoëns van die stad en die ontplooiing van magte om die Wolga te blokkeer. Die rivier was ’n belangrike roete van die Kaukasus en die Kaspiese See na Sentraal-Rusland. Die val van die stad sou die handelsverkeer op die rivier ontwrig. Die Duitsers het die pyplyn van die olievelde afgesny toe hulle Rostof op 23 Julie ingeneem het. Die oorname van Stalingrad sou die aflewering van voorraad van die Leen-en-pagwet deur die Persiese Korridor bemoeilik.
Die Sowjetunie het besef hy is onder geweldige druk wat tyd en hulpbronne betref en het opdrag gegee dat enigiemand wat sterk genoeg was om ’n geweer vas te hou, gestuur word om te veg.
Inleiding
Leërgroep Suid is gekies om deur die Suid-Russiese steppe te breek tot in die Kaukasus om die belangrike Sowjet-olievelde daar oor te neem. Die beplande someroffensief is Fall Blau (Geval Blou) genoem. Dit sou die Duitse 6de, 17de, 4de Pantser- en 1ste Pantserleër insluit. Leërgroep Suid het die Oekraïense Sosialistiese Sowjetrepubliek in 1941 ingeneem. Dit was in die Oos-Oekraïne, en sou die aanval lei.
Hitler het egter tussenbeide getree en die Leërgroep gelas om in twee te verdeel. Leërgroep Suid (A), onder die bevel van Wilhelm List, moes soos beplan saam met die 17de Lëer en 1ste Patserleër suidwaarts bly beweeg na die Kaukasus, terwyl Leërgroep Suid (B), insluitende die 6de Lëer en 4de Pantserleër, ooswaarts moes beweeg na die Wolga en Stalingrad.
Die begin van Blau is vir laat in Mei 1942 beplan. ’n Paar Duitse en Roemeense eenhede wat daaraan moes deelneem, was egter besig om Sewastopol op die Krim te beleër. Weens vertragings om die beleg af te handel, is die datum vir Blau verskeie kere uitgestel; die stad is eers einde Junie verower. ’n Kleiner aanval is intussen geloods, waarin ’n Sowjet-oorloper in die Tweede Slag van Charkof afgesny is, en dit het gelei tot die ontplooiing van ’n groot Sowjet-mag op 22 Mei.
Die aanvanklike inval van die 6de Leër was so suksesvol dat Hitler tussenbeide getree en die 4de Pantserleër opdrag gegee het om by Leërgroep Suid (A) in die suide aan te sluit. ’n Groot verkeersknoop het ontstaan toe die 4de en 1ste Pantserleër albei die paar paaie in die streek probeer gebruik. Albei leërs is in hul spore gestuit terwyl hulle die opeenhoping van voertuie probeer uitsorteer het. Die oponthoud was lank, en daar word geglo dit het die inval met minstens ’n week gestuit. Hitler het weer van plan verander en besluit die 4de Pantserleër moet hulle weer op Stalingrad toespits.
Teen einde Julie het die Duitsers die Russe oor die Donrivier teruggedryf. In dié tyd was die Don en Wolga net 65 km uitmekaar en die Duitsers het hul belangrikste voorraaddepots wes van die Don gelos. Dit sou later in die slag belangrike gevolge hê.
Die Duitsers het die leërs van hul Italiaanse, Hongaarse en Roemeense bondgenote begin gebruik om hul (noordelike) linkerflank te beskerm. Die Duitse 6de Leër was net ’n paar dosyn kilometer van Stalingrad, en die 4de Pantserleër, wat nou suid van hulle was, het noordwaarts gekeer om die stad te help inneem. In die suide het Leërgroep A ver in die Kaukasus inbeweeg, maar hul inval is vertraag deur die groot druk op hul voorraadlinies. Die twee Duitse leërgroepe was weens die groot afstande nie in staat om mekaar te ondersteun nie.
Nadat dit in Julie 1942 duidelik geword het wat die Duitsers beplan, het Josef Stalin maarskalk Andrei Jerjomenko op 1 Augustus 1942 as bevelvoerder van die suidoosfront aangestel en kommissaris Nikita Chroesjtsjof het opdrag gekry om die verdediging van Stalingrad te behartig. Die oosgrens van Stalingrad was die breë Wolgarivier en bykomende Russiese magte is oorkant die rivier ontplooi. Dié eenhede het die nuwe 62ste Leër geword, en Jerjomenko het luitenant-generaal Wasili Tsjoeikof op 11 September 1942 in bevel daarvan geplaas. Dit was nie ’n maklike taak nie en toe hy gevra is hoe hy sy opdrag beskou, het hy gesê: "Ons sal die stad verdedig of sterf terwyl ons probeer." Die 62ste Leër se opdrag was om Stalingrad tot elke prys te verdedig. Tsjoeikof se leierskap in die slag het hom een van sy twee toekennings as Held van die Sowjetunie besorg.
Aanval op Stalingrad
Op 23 Augustus het die 6de Leër die buitewyke van Stalingrad bereik op die spoor van die Sowjetunie se 62ste en 64ste Leër. Veldmaarskalk Paul Ludwig Ewald von Kleist het later van die oorlog gesê: "'Die verowering van Stalingrad was ondergeskik aan ons hoofdoel. Dit was net van belang as ’n gerieflike plek, in die bottelnek tussen die Don en die Wolga, waar ons ’n aanval deur Russiese magte uit die ooste op ons flank kon afkeer. Aan die begin was Stalingrad vir ons niks meer as ’n naam op die kaart nie.'"
Die Sowjet-magte het genoeg waarskuwing gehad van die Duitsers se opmars om graan, beeste en spoorwegtrokke oor die Wolga en buite bereik van die Duitsers te kry, maar die meeste burgerlike inwoners het agtergebly. Die verwydering van voorraad het die stad sonder genoeg kos gelaat nog voor die Duitse aanval begin het. Voor die landmagte die stad bereik het, het die Luftwaffe die Wolga, wat noodsaaklik was om voorraad in die stad in te bring, onbegaanbaar gemaak vir Sowjet-skepe. Tussen 25 en 31 Julie is 32 skepe verwoes en nog nege erg beskadig.
Die geveg het begin met die bombardering van die stad deur kolonel-generaal Wolfram von Richthofen se Luftflotte 4, wat in die somer en herfs van 1942 die sterkste lugformasie in die wêreld was. Sowat 1 000 ton bomme is binne 48 uur op die stad gegooi, meer as op Londen tydens die hoogtepunt van die Blitz. ’n Groot deel van die stad is gou in puin gelê hoewel ’n paar fabrieke produksie voortgesit het terwyl hul werkers aan die gevegte deelgeneem het. Die 369ste Versterking-infaterieregiment van Kroasië was die enigste nie-Duitse eenheid wat deur die Wehrmacht gekies is om die stad tydens die aanval binne te gaan. Dit het deel gevorm van die 100ste Jäger-divisie.
Stalin het alle beskikbare troepe na die oosoewer van die Wolga gehaas, party van so ver as Siberië. Al die gewone veerbote is gou deur die Luftwaffe vernietig, en daarna het hulle hulle toegespits op troepedraers wat stadig deur sleepbote oor die rivier getrek is.
’n Omvattende Duitse strategiese bomaanval op 23 Augustus het ’n vuurstorm veroorsaak waarin duisende inwoners dood is en wat Stalingrad verander het in ’n uitgestrekte gebied van rommel en verbrande ruïnes. Sowat 90 persent van die huise in die Worosjilofski-gebied is vernietig. Daar is beweer Stalin het burgerlikes gekeer om die stad te verlaat omdat hy geglo het hul teenwoordigheid sou die stad se verdedigers aanmoedig om groter weerstand te bied. Burgerlikes, onder andere vroue en kinders, is aangesê om loopgrawe te grawe en verdedigingsversterkings te bou. Volgens Sowjet-verslae tussen 23 en 26 Augustus is 955 mense in die bomaanval dood en nog 1 181 gewond. Daarna is ongevalle nie aangeteken nie weens die lugaanvalle.
Die Sowjet-lugmag, die Wojenno-Wozdoesjnije Sili (WWS), is deur die Luftwaffe verwoes. Die WWS-basisse in die omtrek het tussen 23 en 31 Augustus 201 vliegtuie verloor, en ondanks versterkings van nog 100 vliegtuie in Augustus, het dit net 192 bruikbare vliegtuie oorgehad, waarvan 57 vegvliegtuie was. Die Sowjetunie het aangehou om lugversterking in laat September na Stalingrad te bring, maar het steeds kwaai verliese gely; die Luftwaffe het algehele beheer oor die lug uitgeoefen.
Pous Gregorius XIV
Gregorius XIV was die 229ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1590 tot 1591. Hy was slegs 10 maande en 12 dae pous en die tweede in 'n reeks van drie pouse waarvan die gesamentlike lengte van hulle pontifikate minder as twee jaar was.
Biografie
Pous Gregorius XIV is gebore as Niccolò Sfondrati op 11 Februarie 1535 in Somma Lombardo, Varese, Hertogdom Milaan. Sy ma Anna Visconti, was 'n lid van die vername Visconti familie en is dood tydens 'n bevalling. Sy pa Francesco was 'n senator van Milaan en is op 19 Desember 1544 deur Pous Paulus III as kardinaal aangestel. Niccolò het gestudeer in Perugia en Padua, word priester en al gou biskop van Cremona op 13 Maart 1560. Hy neem deel aan die konsilie van Trente. Op 12 Desember 1583 word hy aangestel as kardinaal deur Pous Gregorius XIII. Op 5 Desember 1590 volg hy Pous Urbanus VII op en word gekroon op 8 Desember 1590 deur kardinaal Andreas von Austria. Hy regeer tot sy dood op 16 Oktober 1591 en word opgevolg deur Pous Innocentius IX. Die naam ‘Gregorius’ beteken 'wagter'.
Pontifikaat
Die konklaaf na die dood van Pous Urbanus VII het lank geduur. Philip II, die koning van Spanje, het 'n lys met sewe vir hom aanneemlike kandidate voorgelê. Na twee maande se deliberasies is Sfondrati, wat op die lys was, gekies as Pous Gregorius XIV. In sy bul "Cogit nos" van 21 Maart 1591 verbied hy alle weddenskappe op die uitkoms van 'n konklaaf en oor die aanstelling van kardinale.
Pous Gregorius hy kragdadig kant gekies vir Spanje in hulle stryd teen Frankryk, waarskynlik omdat hy sy verkiesing te danke gehad het aan die Spaanse kardinale. Hy het die Katolieke party gesteun in die Franse Godsdiens Oorlog. Op voorspraak van die Spaanse koning Filip II en die hertog van Mayenne, ekskommunikeer hy Henri IV, koning van Frankryk op 1 Maart 1591. Hy herbevestig die standpunt van Pous Sixtus V dat Henri 'n ketter was en nie geregtig was op die troon van Frankryk nie.
Die pous bring 'n leër op die been en stuur dit na Frankryk onder die bevel van sy neef Ercole Sfondrati. Hy het ook maandeliks 15000 "scudi" aan die Katolieke Party gegee.
Gregorius het vyf kardinale aangestel, waaronder sy neef Paolo Emilio Sfondrati, sy staatsekretaris. Hy het probeer om ook sy goeie vriend Philip Neri kardinaal te maak, maar Neri het geweier.
Die pous is dood aan die gevolge van 'n groot galsteen.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Opvolging
Basis URL: en:Pope Gregory XIV
Sjimpansee
Die sjimpansee (Pan troglodytes) is ’n spesie van mensape. ’n Nabyverwant is die bonobo. Fossiel- en DNS-toetse wys albei spesies is sustersgroepe van die moderne menslike lyn.
Die sjimpansee is bedek met growwe, swart hare, maar het ’n haarlose gesig, vingers, tone, handpalms en voetsole. Dit is sterker gebou as die bonobo; dit weeg tussen 40 en 65 kg en is van kop tot stert sowat 1,3 tot 1,6 m lank. Sjimpansees is agt maande lank dragtig. Babas word op sowat drie jaar gespeen, maar het gewoonlik jare daarna nog ’n sterk verhouding met die ma. Hulle bereik puberteit op sowat 10 jaar en hul lewensverwagting is sowat 50 jaar.
Sjimpansees woon in groepe van 15 tot 150 lede, hoewel individue bedags in veel kleiner groepe rondbeweeg. Die spesie word deur die manlike diere oorheers en lewe volgens ’n streng hiërargie, wat beteken verskille kan gewoonlik sonder geweld opgelos word. Byna alle sjimpanseebevolkings gebruik gereedskap, aangepaste stokke, klippe, gras en blare om heuning, termiete, miere, neute en water bymekaar te maak.
Slag van Stalingrad
Aanval op Stalingrad
Die aanvanklike taak om die stad te verdedig, het gerus op die skouers van die 1077ste Teenvliegtuigregiment, ’n eenheid van hoofsaaklik jong vroulike vrywilligers sonder voldoende opleiding. Tog het hulle, sonder enige hulp van ander eenhede, op hul pos gebly en die naderende pantsers die hoof gebied. Die Duitse 16de Pantserdivisie moes na berig word "skoot vir skoot" teen die 1077ste Regiment se artilleriste veg totdat al die teenvliegtuigwapens vernietig was. Die Duitsers was geskok toe hulle uitvind hulle het teen vroue geveg. In die vroeë stadium van die slag het die NKWD swak toegeruste werkers wat nie direk by oorlogsproduksie betrokke was nie, gestuur om te veg. Hulle het dikwels geen gewere gehad nie. Personeellede en studente van die plaaslike tegniese universiteit het eenhede gevorm wat by die trekkerfabriek tenks aanmekaargesit het van oorskietonderdele. Hierdie tenks is net so, ongeverf en sonder visiere, reguit na die slagvelde gestuur. Soldate kon net op nabygeleë teikens korrel vat deur die tenks se loop.
Villa Rosa
Villa Rosa was 'n televisiesepie wat vanaf 4 Oktober 2004 tot 31 Maart 2016 op kykNET uitgesaai is. Dit het altesaam 2283 episodes gehad. Dit het gehandel oor die drama, intrige en soms komiese gebeure in die lewens van die mense van die Villa. Villa Rosa self is 'n gastehuis in Bloemfontein, hoewel die reeks in Johannesburg verfilm is.
Sjimpansee
Die sjimpansee is op die Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur (IUBN) se lys van bedreigde spesies. Daar is na raming tussen 170 000 en 300 000 sjimpansees oor in die woude en grasvelde van Wes- en Sentraal-Afrika. Hul grootste bedreiging is die vernietiging van hul habitat, wilddiefstal en siektes.
Slag van Stalingrad
Aanval op Stalingrad
Teen 1 September kon die Sowjetunie net hul magte versterk en van voorraad voorsien in haglike omstandighede, deur die Wolga onder konstante Duitse skutgevuur oor te steek. Op 5 September het die Sowjetunie se 24ste en 66ste Leër ’n groot aanval teen die 14de Patserkorps geloods. Die Luftwaffe het die aanval egter help afkeer deur die Sowjet-magte op die grond aan te val. Die Sowjet-troepe is gedwing om ná net ’n paar uur te onttrek. Hulle het 30 van hul 120 tenks in die lugaanval verloor.
Sowjet-operasies is voortdurend deur die Luftwaffe gestuit. Op 18 September het die Sowjetunie se 1ste Wagtekorps en 24ste Leër die Duitse 8ste Leërkorps by Kotloeban aangeval. Die 8ste Fliegerkorps het vlaag ná vlaag Stuka-duikbomwerpers op die Sowjet-magte afgestuur en die aanval is afgeweer. Die Stukas het 41 van die 106 Sowjet-tenks vernietig terwyl bykomende Bf 109's 77 Sowjet-vliegtuie verwoes het.
Villa Rosa
Laaste rolverdeling (akteurs)
en gasspelers.
Slag van Stalingrad
Aanval op Stalingrad
Die Sowjetunie se 62ste en 64ste Leër het in die stad se huise en fabrieke stelling ingeneem. Die gevegte in die stad was woes en verbete. Luitenant-generaal Aleksander Rodimtsef was in beheer van die 13de Wagtedivisie en het een van die twee Held van die Sowjetunie-toekennings gekry vir sy dapperheid. Volgens Stalin se Verordening No. 227 van 27 Julie 1942 sou alle bevelvoerders wat ongematigde bevele gee om terug te val, moes verantwoording doen aan ’n militêre hof. Dit was egter die NKWD wat die gewone soldate opdragte gegee en opgelei het. Hulle het duisende drosters en vermeende skynsiekes tereggestel om die troepe te dissiplineer en aan te spoor om dapper te wees. Net in Stalingrad is 14 000 soldate van die Rooi Leër tereggestel. Die slagspreuke was "Nie ’n tree agteruit nie!" en "Daar is geen land anderkant die Wolga nie!"
Gevegte in die stad
Teen 12 September, toe die Sowjet-soldate in die stad terugtrek, het die 62ste Leër net 90 tenks, 700 mortiere en 20 000 troepe gehad. Die Duitsers het probeer om die stad vinnig oor te neem. Een infanteriedivisie het die Mamajef Koergan, die heuwel wat oor die stad uitkyk, aangeval, een die sentrale treinstasie en een die sentrale landingsplek aan die Wolga.
Die Sowjetunie se 13de Wagtedivisie het swaar verliese gely in ’n teenaanval by die Mamajef Koergan en sentrale treinstasie. Meer as 30 persent van die soldate het in die eerste 24 uur gesneuwel, en net 320 van die oorspronklike 10 000 het die hele geveg oorleef. Albei stellings is teruggeneem, maar net tydelik. Die treinstasie het in ses uur 14 keer van oorwinnaar verander. Teen die volgende aand het die 13de Wagtedivisie nie meer bestaan nie. Die Sowjet-verliese was so groot dat die lewensverwagting van ’n soldaat wat nuut opgedaag het, minder as ’n dag was; die lewensverwagting van ’n Russiese offisier was drie dae.
Gevegte het drie dae lank voortgeduur by die reusagtige graansuier in die suide van die stad. Sowat 50 Sowjet-verdedigers, wat van voorraad afgesny was, het die posisie vyf dae lank verdedig en 10 verskillende aanvalle afgeweer voordat hul ammunisie en water opgeraak het. Hulle het groot voorrade graan tydens hul terugval verbrand om te keer dat die vyandelike magte toegang tot kos kry.
Sjimpansee
Etimologie
Die spesienaam troglodytes (Grieks vir "grotbewoner") is deur Johann Friedrich Blumenbach gebruik in sy boek De generis humani varietate nativa liber, wat in 1776 gepubliseer is. Die boek is gebaseer op sy verhandeling ’n jaar voor die publikasiedatum slegs vir interne gebruik aan die Universiteit van Göttingen, en die verhandeling self het dus nie voldoen aan die voorwaardes vir gepubliseerde werke met betrekking tot dierkundige naamgewing nie.
Metsweding-distriksmunisipaliteit
Die Metsweding-distriksmunisipaliteit en die plaaslike munisipaliteite wat daaronder geval het, is op 18 Mei 2011, die datum van die Suid-Afrikaanse munisipale verkiesing van 2011, ontbind en by die Stad Tshwane Metropolitaanse Munisipaliteit ingelyf.
Sjimpansee
Evolusiegeskiedenis
Ondanks ’n groot aantal vondste van Homo-fossiele, is sjimpanseefossiele in 2005 vir die eerste keer beskryf. Bestaande sjimpanseebevolkings in Wes- en Sentraal-Afrika oorvleuel nie met die groot fossielvondste van mense in Oos-Afrika nie. Daar is egter nou sjimpanseefossiele uit Kenia aangeteken. Dit sou beteken mense sowel as lede van die Pan-klade het tydens die Middel-Pleistoseen in die vallei van die Groot Skeurvallei voorgekom.
Metsweding-distriksmunisipaliteit
Die munisipaliteit was een van 3 distriksmunisipaliteite in Gauteng. Die setel van die munisipaliteit was in Bronkhorstspruit. Die meeste mense in die munisipaliteit praat Ndebele. Die munisipaliteit se kode was DC46.
Sjimpansee
Evolusiegeskiedenis
John Gribbin en Jeremy Cherfas meen in hul boeke The Monkey Puzzle: Reshaping the Evolutionary Tree en The First Chimpanzee: In Search of Human Origins sjimpansees en bonobo's kan van Australopithecus afstam.
Metsweding-distriksmunisipaliteit
Bure
Die munisipaliteit is omring deur:
Sjimpansee
Taksonomie
Volgens DNS-bewyse het die sjimpansee en bonobo moontlik minder as ’n miljoen jaar gelede van mekaar geskei (nes Homo sapiens en die Neanderdallers). Die sjimpanseelyn het sowat 6 miljoen jaar gelede van die laaste gemeenskaplike voorouer van die menslike lyn geskei. Omdat geen spesie behalwe Homo sapiens van die menslike lyn oorleef het nie, is die twee sjimpanseespesies die mens se naaste verwante. Die sjimpanseegenus, Pan, het sowat 7 miljoen jaar gelede van die gorillas se genus afgeskei.
Metsweding-distriksmunisipaliteit
Plaaslike munisipaliteite
Die munisipaliteit het uit die volgende plaaslike munisipaliteite bestaan:
Slag van Stalingrad
Gevegte in die stad
Die Rooi Leër het die grondposisies in die stad so lank as moontlik probeer hou. Hulle het in woonstelblokke, fabrieke, pakhuise, hoekwonings en kantoorblokke stelling ingeneem met klein eenhede van sowat vyf tot tien soldate. Vars soldate is voortdurend van oor die Wolga ingebring. Wanneer hulle ’n stelling moes afstaan, het hulle dadelik probeer om dit terug te wen met behulp van vars troepe.
Gevegte het voortgeduur in elke gebou denkbaar en selfs in die stad se rioolwerk. Die Duitsers, wat hierdie soort oorlogvoering Rattenkrieg ("rotte-oorlog") genoem het, het bitter daaroor gespot dat hulle die kombuis verower het, maar nog veg om die sit- en slaapkamer. Geboue is kamer vir kamer deursoek te midde van die rommel wat oral rondgelê het. In sommige hoë geboue wat voorheen deur die Duitsers in daklose doppe verander is, het verskillende magte op verskillende verdiepings deur gate in die vloer op mekaar geskiet.