cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stikstofvaslegging
Biologies
Die proses word gekoppel aan die hidrolise van 16 ekwivalente van ATP en gaan gepaard met die gelyktydige vorming van een ekwivalent van. Die omskakeling van na ammoniak kom voor by 'n metaalgroepering genaamd FeMoco, wat 'n afkorting is vir die yster-molibdeen ko-faktor. Die meganisme vind plaas via 'n reeks protonering - en reduksiestappe waarin die FeMoco aktiewe ligging (die gebied van 'n ensiem waar substraatmolekules met mekaar verbind en 'n chemiese reaksie ondergaan) die substraat met water kombineer. By vrye diazotrope word nitrogenase-gegenereerde ammoniak na glutamaat geassimileer by wyse van glutaminsintetase/glutamaat-sintase. Die mikrobiese nif-gene wat benodig word vir stikstofvaslegging kom wydverspreid voor in verskeie omgewings.
Nitrogenase word vinnig deur suurstof afgebreek. Om hierdie rede staak baie bakterieë die produksie van die ensiem in die teenwoordigheid van suurstof. Baie stikstofvasleggende organismes bestaan slegs in anaërobiese toestande, en kan deur respirasie suurstofvlakke afbring, of die suurstof met 'n proteïen soos beenhemoglobien verbind.
Mikro-organismes
Diazotrope kom wydverspreid voor binne bakterieë, insluitend sianobakterieë (byvoorbeeld die belangrike Trichodesmium en Cyanothece), sowel as groen swawelbakterieë, Azotobacteraceae, rhizobia en Frankia. Verskeie anaërobiese bakterieë lê stikstof vas, insluitend baie (maar nie almal nie) Clostridium spp. Sommige archaea lê ook stikstof vas, insluitend verskeie methanogeniese taksa, wat 'n belangrike bydraer is tot stikstofvaslegging in suurstofarm grond.
Sianobakterieë bewoon byna alle verligte omgewings op Aarde en speel sleutelrolle in die koolstof- en stikstofsiklus van die biosfeer. Oor die algemeen kan sianobakterieë verskillende anorganiese en organiese bronne van gekombineerde stikstof gebruik, soos nitrate, nitriete, ammonium, ureum of sommige aminosure. Verskeie sianobakterie-stamme is ook in staat om diazotrofiese groei te bewerkstellig, wat moontlik in hul laaste voorouer in die Argeïkum-Eon aanwesig was. Stikstofvaslegging deur sianobakterieë in koraalriwwe kan twee keer soveel stikstof oplos soos op land — na raming sowat 660 kg/ha/jaar. Daar word vermoed dat die koloniale mariene sianobakterium Trichodesmium stikstof op so 'n skaal vaslê dat dit byna die helfte van die stikstofvaslegging in mariene stelsels wêreldwyd uitmaak.
Mariene oppervlak-korstmosse en nie-fotosintetiese bakterieë wat aan Proteobacteria en Planctomycetes behoort, lê belangrike atmosferiese stikstof vas.
Peulgewas-familie
Plante wat bydra tot stikstofvaslegging sluit in dié van die peulplant familie — Fabaceae — met taksa soos kudzu, klawer, sojabone, lusern, lupiene, grondboontjies en rooibos. Dit bevat simbiotiese rhizobia-bakterieë binne knoppies in hul wortelstelsels, en produseer stikstofverbindings wat die plant help groei en met ander plante meeding. As die plant sterf, word die vaste stikstof vrygestel, wat dit aan ander plante beskikbaar stel; dit help om die grond te bemes. Die oorgrote meerderheid peulgewasse beskik oor hierdie assosiasie, maar 'n paar genera (bv. Styphnolobium ) beskik nie daaroor nie. In baie tradisionele en organiese boerderypraktyke word lande deur verskillende soorte gewasse geroteer, wat gewoonlik een insluit wat hoofsaaklik of geheel en al bestaan uit klawer of bokwiet (nie-peulgewas-familie Polygonaceae), oftewel "groen bemesting". Die doeltreffendheid van stikstofvaslegging in die grond is afhanklik van baie faktore, insluitend die voorkoms van peulgewasse, en lug- en grondtoestande. Byvoorbeeld, stikstofvaslegging deur rooi klawer kan wissel van 50-200 lb./akker.
Thereianthus longicollis
Thereianthus longicollis is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Thereianthus behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die berge tussen Porterville en Wolseley voor. Die plant word beskou as seldsaam, dit het 'n voorkomsgebied van 190 km².
LUSAC-11
Die LUSAC-11 is 'n Amerikaanse dubbeldekker vegvliegtuig wat tydens die Eerste Wêreldoorlog diens gedoen het. Dit was in Frankryk ontwerp maar in Amerika vervaardig. Die naam LUSAC is die akroniem vir (Lepère United States Army Combat).
Stikstofvaslegging
Nie-peulagtig
Ander stikstofvasleggingfamilies sluit in:
Die vermoë om stikstof vas te lê is teenwoordig by ander families wat aan die ordes Cucurbitales, Fagales en Rosales behoort, wat saam met die Fabales 'n klade van eurosiede vorm. Die vermoë om stikstof vas te lê kom nie algemeen in hierdie families voor nie. Byvoorbeeld, van 122 Rosaceae- genera, is daar net vier wat stikstof vaslê. Fabales was die eerste geslag wat hierdie van hierdie stikstofvasleggende klade vertak het; dus kan die vermoë om stikstof vas te lê plesiomorfies wees en derhalwe verlore gaan by die meeste nasate van die oorspronklike stikstofvasleggende plant. Dit kan egter ook wees dat die basiese genetiese en fisiologiese vereistes in 'n begin-toestand aanwesig was by die mees onlangse voorouers van al hierdie plante, maar slegs in sommige van hulle ontwikkel het.
Endosimbiose in diatome
Rhopalodia gibba, 'n diatome- alge, is 'n eukarioot met sianobakteriese -vasleggende endosimbiont organelle. Die sferoïede liggame woon in die sitoplasma van die diatome en is onlosmaaklik van hul gashere.
Eukariotiese nitrogenase-ingenieurswese
Sommige wetenskaplikes werk daaraan om die gene wat verantwoordelik is vir stikstofvaslegging direk in plant-DNA in te voer. Aangesien alle bekende voorbeelde van stikstofvaslegging by prokariote plaasvind, is die oordrag van funksionaliteit na eukariote soos plante 'n uitdaging; een span gebruik gis as hul eukariotiese toetsorganisme. 'n Groot versperring is die suurstofgevoeligheid van die geproduseerde ensieme, sowel as die energiebehoeftes. Die proses wat binne mitokondrië of chloroplaste plaasvind, word oorweeg.
Industriële prosesse
Die moontlikheid dat atmosferiese stikstof met sekere chemikalieë reageer, is die eerste keer in 1828 deur Desfossés waargeneem. Hy het opgemerk dat mengsels van alkalimetaaloksiede en koolstof by hoë temperature met stikstof reageer. Met die gebruik van bariumkarbonaat as uitgangsmateriaal het die eerste kommersiële proses in die 1860's beskikbaar geword, ontwikkel deur Margueritte en Sourdeval. Die resulterende bariumsianied kan reageer met stoom, wat ammoniak lewer.
Geskiedenis
Voor 1900 het Tesla met industriële stikstofvaslegging geëksperimenteer "deur gebruik te maak van strome met 'n buitengewone hoë frekwensie of vibrasiekoers".
Frank-Caro-proses
In 1898 het Frank en Caro die proses ontkoppel en kalsiumkarbied geproduseer, en tydens 'n daaropvolgende stap dit met stikstof laat reageer om kalsiumsianamied te vorm. Die Ostwald-proses vir die produksie van salpetersuur is in 1902 ontdek. Die Frank-Caro- en Ostwald-prosesse het industriële vaslegging oorheers, tot die ontdekking van die Haber-proses in 1909.
Haber-proses
Daar is baie navorsing gedoen oor die ontdekking van katalisators vir stikstofvaslegging, dikwels met die doel om energiebehoeftes te verminder. Sulke navorsing kon egter tot dusver nie die doeltreffendheid en gemak van die Haber-proses te ewenaar nie. Baie verbindings reageer met stikstof in die atmosfeer om di-stikstofkomplekse te skep.
Reduksie van omgewingsstikstof
Die bereiking van katalitiese chemiese stikstofvaslegging by omgewingsomstandighede is 'n deurlopende wetenskaplike poging. Gelei deur die voorbeeld van stikstofgenase, is hierdie gebied van homogene katalise 'n voortgesette proses, met die klem wat veral op hidrogenering val.
Metaal-litium brand in 'n stikstofatmosfeer en skakel dan om na litiumnitried. Hidrolise van die resulterende nitride gee ammoniak af. In 'n verwante proses reageer trimetielsilielchloried, litium en stikstof in die teenwoordigheid van 'n katalisator om tris(trimetielsiliel)amien te gee. Dit kan dan gebruik word vir reaksie met α, δ, ω-triketone om trisikliese pirrole te gee. Prosesse waarby litiummetaal betrokke is, is egter van geen praktiese belang nie, aangesien dit nie-katalities is en moeilik is om die ione opnuut te verminder.
Vepris letouzeyi
Vepris letouzeyi is 'n boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is endemies aan Kameroen.
Stikstofvaslegging
Reduksie van omgewingsstikstof
In die begin van die 1960's is verskeie homogene stelsels geïdentifiseer wat stikstof in ammoniak omskakel, soms katalities, maar ook dikwels deur swak gedefinieerde meganismes. Die oorspronklike ontdekking word in 'n vroeë oorsig beskryf: "'Vol'pin en medewerkers, met gebruikmaking van 'n nie-protiese Lewis-suur, aluminiumtribromied, kon die werklike katalitiese effek van Titaan demonstreer deur dinitrogeen met 'n mengsel van titaantetrachloried, metaalaluminium en aluminiumtribromied op 50 ° C te behandel, hetsy in die afwesigheid of in die teenwoordigheid van 'n oplosmiddel, byvoorbeeld benseen. Soveel as 200 mol ammoniak per mol is na hidrolise verkry. ... '" Die soeke na goed gedefinieerde tussenprodukte het gelei tot die karakterisering van baie oorgangsmetaal-dinitrogeenkomplekse. Alhoewel min van hierdie goed gedefinieerde komplekse katalities funksioneer, het hul gedrag waarskynlike stadiums in stikstofvaslegging uitgelig. Vroeë studies het gefokus op (dppe)2 (M = Mo, W), wat protoneer om tussenprodukte met ligand M = N−  te gee. In 1995 is 'n molibdeen (III) amidokompleks ontdek wat splits ten einde die ooreenstemmende molibdeen (VI) nitriet te gee. Hierdie, en verwante terminale nitriet komplekse is gebruik om nitriel te maak.
In 2003 is gevind dat 'n molibdeenamido-kompleks die reduksie van kataliseer, hoewel met min omsette. In hierdie stelsels, soos die biologiese een, word waterstof heterolities voorsien aan die substraat by wyse van protone en 'n sterk reduksiemiddel eerder as met.
In 2011 is 'n ander molibdeen-gebaseerde stelsel ontdek, maar met 'n di-Fosfor knyptang-ligand ('n ligand is 'n ioon of molekule wat deur gekoördineerde binding aan 'n metaalatoom geheg is). Fotolitiese stikstofverdeling word ook oorweeg. Stikstofvaslegging by 'n p-blok- element is in 2018 gepubliseer, waardeur een molekule dinitrogeen gebind word deur twee kortstondige Lewis-basis-gestabiliseerde borilienspesies. Die gevolglike dianioon is daarna tot 'n neutrale verbinding geoksideer en met water gereduseer.
Ircinia fusca
Ircinia fusca is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Stikstofvaslegging
Fotochemiese en elektrochemiese stikstofreduksie
Met behulp van katalise en energie voorsien deur elektrisiteit en lig kan direk van stikstof en water by omgewingstemperatuur en - druk geproduseer word.
Hyalonema tenue
Hyalonema tenue is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Stikstofvaslegging
Navorsing
Vanaf 2019 is daar oorweging geskenk aan alternatiewe maniere om stikstof in die landbou te lewer. In plaas daarvan om kunsmis te gebruik, het navorsers dit oorweeg om verskillende soorte bakterieë te gebruik en afsonderlik die saad te bedek met probiotika wat die groei van stikstofvasleggende bakterieë aanmoedig.
Hyalonema tenue
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Schulze.
Ircinia fusca
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1880 deur Carter.
Hyalonema schmidti
Hyalonema schmidti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1899 deur Schulze.
Grootneushaai
Die Grootneushaai (Carcharhinus altimus) is 'n haai wat in tropiese en subtropiese water voorkom, en jong haaitjies was al gewaar vanaf KwaZulu-Natal tot die Oos-Kaap. Die migrerende haai leef gewoonlik in diep water van 90 – 430 meter (300 – 1,410 vt) en vertoef graag aan die kante van kontinentale banke. In Engels staan die haai bekend as die Bignose shark.
Vepris mandangoana
Vepris mandangoana is 'n boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is endemies aan die Demokratiese Republiek die Kongo.
Lehlareng
Lehlareng is 'n landelike nedersetting sentraal in die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Groter Letaba Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Lapgesigsmasker
'n Lapgesigsmasker is 'n masker wat van gewone tekstielstowwe, gewoonlik katoen, gemaak word, en wat oor die mond en neus gedra word. Hoewel hierdie soort maskers minder effektief is as chirurgiese maskers of N95 maskers, word dit deur die algemene publiek in huishoudelike opsette en gemeenskapsomgewings gebruik om beskerming te bied teen aansteeklike siektes en lugbesoedelingspartikels.
Vanaf die laat 19de eeu tot die middel van die 20ste eeu is dit op 'n gereelde basis deur gesondheidsorgwerkers gebruik. Gedurende die 1960's het lapgesigsmaskers in die ontwikkelde wêreld in onbruik geraak, weens die ontwikkeling van en voorkeur vir moderne chirurgiese maskers. Die gebruik van lapgesigsmaskers het egter in ontwikkelende lande voortgeduur. Tydens die koronaviruspandemie van 2019-2020 is die gebruik van lapgesigsmaskers weer in ontwikkelde lande as 'n laaste uitweg gebruik, weens 'n tekort aan chirurgiese maskers en respirators.
Gebruik
Voor die koronaviruspandemie van 2019-2020 is herbruikbare lapgesigsmaskers hoofsaaklik in ontwikkelende lande en veral in Asië gebruik. Lapgesigsmaskers verskil van chirurgiese maskers en respirators, soos N95-maskers, wat van nie-geweefde materiaal wat deur 'n smeltblaasproses gevorm word, en wat vir die doeltreffendheid daarvan gereguleer word. Soos chirurgiese maskers, en in teenstelling met respirators, bied lapgesigsmaskers geen seël om die gesig nie.
In gesondheidsomgewings word lapgesigsmaskers op siek pasiënte as 'bronbeheer' gebruik om oordrag van siektes deur asemhalingsdruppels te verminder, en deur gesondheidsorgwerkers wanneer chirurgiese maskers en respirators, soos N95-maskers, nie beskikbaar is nie. Lapgesigsmaskers word gewoonlik net as 'n laaste uitweg, as die chirurgiese maskers en respirators uitgeput is, aanbeveel. Dit word ook deur die algemene publiek in huishoudings en gemeenskapsomgewings as beskerming teen aansteeklike siektes en lugbesoedeling gebruik. Verskeie soorte lapgesigsmaskers is kommersieel beskikbaar, veral in Asië. Tuisgemaakte lapgesigsmaskers kan ook geïmproviseer word met behulp van bandana's, T-hemde, sakdoeke, serpe, of handdoeke.
Ircinia mutans
Ircinia mutans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1925 deur Wilson.
Vepris mbamensis
Vepris mbamensis is 'n boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is endemies aan Kameroen.
Lapgesigsmasker
Effektiwiteit
Vanaf 2015 was daar geen gerandomiseerde kliniese toetse of riglyne oor die gebruik van herbruikbare lapgesigsmaskers nie. Die meeste navorsing is in die vroeë 20ste eeu uitgevoer, voordat weggooibare chirurgiese maskers algemeen geword het. Een studie wat in 2010 uitgevoer is, het bevind dat 40–90% van die partikels deur 'n lapgesigsmasker kan dring. Die effektiwiteit van lapgesigsmaskers verskil baie na gelang van die vorm, passing op die gesig en tipe materiaal wat gebruik word, sowel as die fynheid van die tekstielstof en aantal lae. Vanaf 2006 is geen lapgesigsmaskers deur die Amerikaanse voedsel- en geneesmiddeladministrasie vir gebruik as chirurgiese maskers goedgekeur nie.
Tianwa Jang
Tianwa Jang (Chinees: 杨天娲|t=楊天媧|p=Jáng Tianwa) (gebore op 8 April 1987) is 'n Chinese Klassieke violis.
Biografie en loopbaan
Tianwa Jang het die viool begin studeer toe sy nog 'n peuter was (op 4-jarige ouderdom) en vinnig vioolkompetisies begin verower. Teen die ouderdom van tien jaar het sy onder Professor Lin Yaoji by die Sentrale Konservatoria van Musiek in Beijing begin studeer. Sy het reeds op daardie stadium begin om aandag van die media te ontvang vir die kwaliteit van haar spel. Nadat sy tydens die 1999 Beijing Musiek-fees gespeel het, het die violis Isaac Stern haar uitgenooi om in die VSA saam met hom te speel.
Lapgesigsmasker
Effektiwiteit
In 'n eksperiment wat in 2013 deur die Engelse openbare gesondheidsorg, die land se agentskap vir gesondheidsbeskerming, uitgevoer is, is bevind dat 'n kommersieel vervaardigde chirurgiese masker 90% van die virusdeeltjies, wat deur deelnemers uitgehoes is, uit die lug gefiltreer het, terwyl 'n stofsuiersakkie 86% uitgefiltreer het, 'n kombuisvadoek het 72% geblokkeer en 'n T-hemp van katoen 51% - hoewel dit uiters belangrik is dat enige doen-dit-self masker goed moet pas om 'n goeie seël om die mond en neus te verseker. Die gebruik van algemene tekstielstowwe vir die maak van lapgesigsmaskers is getoets.
Tianwa Jang
Biografie en loopbaan
Jang het in 2001 haar buiging in Europa gemaak, waar sy saam met die Tsjeggiese Uitsaai-simfonieorkes in Praag gespeel het. In 2003 het sy Prokofiëf se Concerto No. 2 in München saam met die Beierse Staatsorkes (Bayerische Staatsoper) uitgevoer, en dit opgevolg met uitvoerings in Parys, Frankfurt en Wene. Sy het ook in 2003 'n spesiale twee-jaar beurs van die Duitse Akademiese Uitruildiens (DAAD) ontvang ten einde kamermusiek in Duitsland te kan studeer. Jang se Noord-Amerikaanse debuut het in die 2007-2008 seisoen plaasgevind toe sy tydens die Virginia Kunstefees saam met die Virginia Simfonieorkes opgevoer het. Sy het ook in dieselfde jaar haar buiging by die Berlynse Filharmoniese Saal gemaak wat daardie selfde jaar lewendig deur Deutschland Radio uitgesaai is. Sy het uitvoerings in Switserland en Frankryk gegee, en 'n uitgebreide toer van Duitsland onderneem met die Klassische Philharmonie Bonn.
Jang het in 2000 op die jeugdige ouderdom van dertien jaar haar eerste CD opgeneem met 'n opname van Paganini se 24 Caprices op die Hugo Classical plate-etiket. In 2004 het sy vir Naxos begin opnames maak, beginnende met 'n reeks van die volledige werke van Pablo de Sarasate, welke uiteindelik uit 8 CDs sal bestaan. Sy het ook werke deur Piazzolla en Vivaldi opgeneem. Op 15 Desember 2011 het sy saam met Romain Descharmes (klavier) by die Clara-Wieck Ouditorium in Sandhausen, Duitsland Mendelssohn se Vioolsonate in F mineur, Op. 4, MWV Q 12 opgeneem.
Lapgesigsmasker
Effektiwiteit
Die primêre doel van lapgesigsmaskers wat deur die algemene publiek gedra word, is om "diegene wat reeds besmet is, te verhoed om die virus in die lug rondom hulle te versprei." Dit is veral van belang tydens die Koronaviruspandemie van 2019-2020, omdat asimptomatiese oordrag 'n belangrike rede vir die vinnige verspreiding van die virus blyk te wees. Van die mense aan boord van die Diamond Princess-passassierskip is 634 mense byvoorbeeld besmet - 52% het geen simptome tydens die toetsing gehad nie, insluitend 18% wat nooit simptome ontwikkel het nie.
Geskiedenis
Die eerste aangetekende geval van iemand wat 'n lapgesigsmasker gebruik het, was tydens 'n operasie in 1897 in Parys, toe die Franse chirurg Paul Berger 'n lapgesigsmasker gedra het. Lapgesigsmaskers is in die vroeë 20ste eeu in gebruik geneem om beskerming teen aansteeklike siektes te verleen. 'n Ontwerp deur Wu Lien-teh, wat in die Chinese keiserlike hof gewerk het tydens die uitbreek van die Mantsjoeryse pneumoniese plaag van 1910-11, was die eerste wat gebruikers tydens empiriese toetsing teen bakterieë beskerm het; dit het maskers geïnspireer wat tydens die grieppandemie van 1918 gebruik is. Die eerste studie wat die gebruik van maskers deur gesondheidsorgwerkers ondersoek het, het in 1918 plaasgevind. In die 1940's is lapgesigsmaskers van kaasdoek gebruik om verpleegkundiges teen tuberkulose te beskerm.
Lapgesigsmaskers is in die 1960's grotendeels deur moderne chirurgiese maskers van nie-geweefde materiaal vervang  hoewel die gebruik daarvan in die ontwikkelende lande voortgeduur het. Dit is in Asië tydens die SARS-uitbraak van 2002-2004, en in Wes-Afrika tydens die Ebola-epidemie van 2013–2016, gebruik.
Koronaviruspandemie van 2019 - 2020
Tydens die koronaviruspandemie van 2019-2020 het verskeie lande aanbeveel dat lapgesigsmaskers gedra behoort te word om die verspreiding van die virus te verminder.
Die Amerikaanse sentrum vir siektebeheer en -voorkoming (CDC) het in Maart 2020 aanbeveel dat as daar geen chirurgiese maskers of respirators, soos N95-maskers, beskikbaar is nie, dit moontlik as 'n noodmaatreël nodig sal wees dat gesondheidsorgwerkers maskers wat nog nie deur die NIOSH geëvalueer of goedgekeur is nie, of selfs tuisgemaakte lapgesigsmaskers dra, hoewel hierdie opsie met omsigtigheid oorweeg behoort te word. In April 2020 het CDC aanbeveel dat die algemene publiek lapgesigsmaskers dra in openbare ruimtes waar ander sosiale distansiëringsmaatreëls moeilik is om te onderhou, byvoorbeeld in kruidenierswinkels en apteke, veral in gebiede met 'n beduidende gemeenskapsoordrag, as gevolg van die verskynsel dat die siekte asimptomaties en pre-simptomaties oorgedra word.
In April 2020 het Duitsland die dra van lapgesigmaskers in openbare vervoerstelsels, sowel as tydens inkopies in die meeste Duitse state, verpligtend gemaak. In Skotland het die regering aanbeveel dat lapgesigsmaskers tydens aankope en in openbare vervoer gebruik moet word, hoewel die sentrale Britse regering nie dieselfde advies uitgereik het nie.
Thereianthus racemosus
Thereianthus racemosus is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Thereianthus behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die Vier-en-Twintigrivierberge en Groot Winterhoekberge naby Porterville voor. Die plant word as seldsaam beskou.
Disperis oppositifolia
Disperis oppositifolia is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems in die Comore-eilande, Madagaskar, Mauritius en Réunion.
Die spesie het twee subspesies:
Disperis parvifolia
Disperis parvifolia is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems aan Kameroen, Malawi em Tanzanië.
Hyalonema toxeres
Hyalonema toxeres is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1873 deur Thomson.
Thereianthus montanus
Thereianthus montanus is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Thereianthus behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die Riviersonderendberge naby Pilaarkop voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van kleiner as 14 km² en daar is twee subpopulasies. Dit groei op die suidelike hellings op hoogtes van 1500 m en word bedreig deur indringerplante.
John Leguizamo
John Leguizamo (gebore 22 Julie 1964) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Romeo + Juliet (1996), Spawn (1997), The Pest (1997), en Moulin Rouge! (2001).
Disperis reklieberae
Disperis reklieberae is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan Rwanda.
Disperis perrieri
Disperis perrieri  is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Vepris mendoncana
Vepris mendoncana is 'n boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is endemies aan Zambië.
Hyalonema abyssale
Hyalonema abyssale is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1964 deur Lévi.
IPadOS
iPadOS is 'n mobiele bedryfstelsel vir die Amerikaanse rekenaarvervaardiger Apple se tabletrekenaars uit die iPad- en iPad Pro-reekse wat ter geleentheid van die Worldwide Developers Conference op 3 Junie 2019 bekendgestel is. iPadOS is 'n derivaat van iOS wat vir die gebruik op tabletrekenaars aangepas is en meer funksionaliteit bied. Die eerste weergawe van iPadOS sal die gebruik van eksterne stoormedia soos hardeskywe en USB-stafies asook multitaakverwerking en databestuur op meerdere vlakke met iPad en iPad Pro moontlik maak. Die finale weergawe is sedert 24 September 2019 beskikbaar.
Een van die opvallendste veranderinge vir aktiewe  Wikipedia-gebruikers is iPadOS se nuwe lettertipe vir die wysigingsboks.
Ircinia novaezealandiae
Ircinia novaezealandiae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1961 deur Bergquist.
Kodály Kwartet
Die Kodály Kwartet is 'n strykkwartet wat in 1966 in Boedapest, Hongarye gestig is, en het oorspronklik as die Sebestyén-kwartet bekend gestaan. In 1969, met die goedkeuring van die Ministerie van Kultuursake van die Hongaarse Republiek, neem die kwartet sy huidige naam ter ere van die Hongaarse komponis Zoltán Kodály aan. Die kwartet toer internasionaal en het die volledige siklusse van Haydn, Beethoven en Schubert vir die Naxos-etiket opgeneem. Die kwartet se diskografie bestaan uit meer as sestig opnames, meestal vir Naxos.
Lede
Die kwartet se lede is tans:
Romain Descharmes
Romain Descharmes (gebore in Maart 1980) is 'n Franse klassieke pianis.
Biografie
Romain Descharmes was in Nancy, Frankryk gebore. Hy het met klavierstudies by die Conservatoire régional du Grand Nancy begin waar hy op die ouderdom van veertien jaar 'n goue medalje in Hugues Leclère se klas gewen het. In 1998 het hy na Parys getrek en ingeskryf by die Conservatoire de musique, danse et art dramatique en France en die Paryse Konservatoria (CNSMDP).
Hy het met sy studies voortgegaan na sy tyd by die CNSMDP; waar hy vier eerste pryse gewen het (klavier, kamermusiek, klavierbegeleiding en vokale begeleiding). Hy het onder Jacques Rouvier, Christian Ivaldi, Bruno Rigutto, Jean Koerner en Anne Grappotte gestudeer. Later het hy sy studies voorgesit onder Jacques Rouvier en daarna Bruno Rigutto. Gedurende die tyd is 'n beurs aan hom toegeken deur die Meyer Stigting vir kulturele en artistieke ontwikkeling. Hy het ook gedurende die tyd 'n opname gemaak van werke deur vroeë twintigste eeuse komponiste. Hy het vir die projek advies van Pierre Boulez ontvang. Hy het ook meesterklasse geneem by Dimitri Bashkirov, Idil Biret, John O'Conor en Oxana Yablonskaya. Terselfdertyd is Romain Descharmes ook 'n instrukteur by die Conservatoire à rayonnement régional de Paris vir kamermusiekstudente, en werk hy veral met sangers.
Romain Descharmes het in konserte saam met orkeste in die VSA, Engeland, Ierland, Frankryk, Japan en China verskyn, waarvan die mees noemenswaardige was saam met die Midland Simfonieorkes, die Nasionale Simfonieorkes van Ierland, die l'Orchestre de la Garde Républicaine, le Nouvel Ensemble Instrumental du Conservatoire de Paris, l'Orchestre de Paris, l'Orchestra del Lazio en die Shanghai Filharmoniese Orkes. Hy het uitvoerings gegee in Frankryk (Festival de La Roque-d'Anthéron, Piano aux Jacobins, Rencontres Internationales Frederic Chopin, Serres d'Auteuil, Nancyphonies, Ars Terra, Aix-en-Provence, Saint Jean-de-Luz, Estivales de Musique au Coeur du Médoc, Agora Festival) en oorsee (Festival Arties in Indië, Beirut, Leipzig, Napels, Lissabon Opera, en die Cervantino-fees in Meksiko). Romain Descharmes het ook deelgeneem aan verskeie uitsendings vir televisie en radio (France Musique, Mezzo TV, NHK Japan).
Hy is ook gesog as 'n kamermusikant. Hy is bekend vir sy aandagtige, sensitiewe speelwerk en wye repertorium, wat van sonates tot groter ensemble stukke strek, sowel as lieder, waarvoor hy besonder lief is. Hy het saam met kunstenaars soos Roland Daugareil, Henri Demarquette, Laurent Korcia, Sarah Nemtanu, die Court-Circuit Ensemble, en die Ebène Philarmoniker Quintette gewerk. Hy het verskeie CDs vir klavier opgeneem: (Ravel -Audite, Brahms -Claudio Records) en kamermusiek (Naïve, Cristal, Saphir).
In 2012 het hy die Klavierconcerto No. 2 (Camille Saint-Saëns) van Saint-Saëns opgeneem saam met die Orchestre de Paris en met Alain Altinoglu as dirigent. Daaropvolgende resensies het bevestig dat Romain Descharmes tans een van die beste Franse pianiste is.
Notas en verwysings
5 ^ http://www.claudiorecords.com/detail/cr5786-6_descharmes.html
Vepris mildbraediana
Vepris mildbraediana is 'n boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is endemies aan Tanzanië.
Popigai-krater
Die Popigai-krater in Siberië, Rusland, ding met die Manicouagan-krater in Kanada mee as die vierde grootste geverifieerde impakkrater op Aarde. 'n Groot boliedbotsing het die 100 km breë krater sowat 35 miljoen jaar gelede tydens die Eoseen geskep. Dit kan verband hou met die Eoseen-Oligoseen-uitwissing.
Die krater is 300 km oos van die dorp Khatanga en 880 km noordoos van die stad Norilsk. Unesco het dit aangewys as 'n Geopark, 'n terrein van spesiale geologiese erfenis. Daar is 'n klein moontlikheid dat die Popigai-krater saam met die sowat 35 miljoen jaar oue Chesapeake Bay-slagkrater gevorm het. Die terrein van die krater het paleontoloë en geoloë dekades lank betower, maar toegang tot die hele gebied was verbode weens diamante wat daar ontdek is. In 1997 is 'n groot ondersoekekspedisie daarheen gestuur, met 'n gevorderde begrip van die enigmatiese struktuur. Die voorwerp wat die krater veroorsaak het, is geïdentifiseer as óf 'n 8 km breë chondriet óf 'n 5 km breë steenmeteoriet.
Balule-natuurreservaat
Die Balule-natuurreservaat (ook genoem Balule Private Game Reserve) is 'n beskermde gebied van 40 000 hektaar in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit maak ook deel uit van die Groter Limpopo Oorgrenspark as 'n lid van die Associated Private Nature Reserves (APNR). As 'n daadwerklike inisiatief om wildbewaring te bevorder, is al die heinings wat die APNR-natuurreservate - Balule, Timbavati, Klaserie en Umbabat - geskei het, asook die Krugerwildtuin s'n, verwyder. Die ekologiese voordele van hierdie inisiatief het die streek 'n gewilde eko-toerismebestemming gemaak en bewaringspogings het verseker dat die wildbevolking nou die Groot vyf insluit: leeus, olifante, buffels, luiperds en swartrenosters.
Javahaai
Die Javahaai (Carcharhinus amboinensis) kom voor in die oos Atlantiese Oseaan, die Indiese-Pasifiese area, die Golf van Aden, Madagaskar en aan die ooskus van Afrika tot by KwaZulu-Natal. In Engels staan die haai bekend as die Pigeye shark of Java shark.
Ircinia oligoceras
Ircinia oligoceras is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Poléjaeff.
Vepris montisbambutensis
Vepris montisbambutensis is 'n boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is endemies aan Kameroen.
Hyalonema apertum
Hyalonema apertum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Schulze.
Oranje Rewolusie
Die Oranje Rewolusie (Oekraïens: Помаранчева революція) was 'n reeks betogings en politieke gebeure wat van einde November 2004 tot Januarie 2005 in Oekraïne plaasgevind het in die onmiddellike nasleep van die afloopstemming van die Oekraïense presidensiële verkiesing van 2004 wat na bewering deur massiewe korrupsie, intimidasie en verkiesingsbedrog gekenmerk is. Kijif, die Oekraïense hoofstad, was die fokuspunt van die beweging se veldtog van burgerlike verset, met duisende betogers wat daagliks betoog het. Landwyd is die rewolusie beklemtoon deur 'n reeks dade van burgerlike ongehoorsaamheid, betogings en algemene stakings wat deur die opposisiebeweging georganiseer is.
Die betogings is aangespoor deur verslae van verskeie binnelandse en buitelandse verkiesingsmonitors sowel as die wydverspreide openbare persepsie dat die uitslag van die afloopstemming van 21 November 2004, tussen die leidende kandidate Wiktor Joesjtsjenko en Wiktor Janoekowitsj, deur die owerhede gemanipuleer is ten gunste van laasgenoemde. Die landwye betogings het geslaag toe die uitslag van die oorspronklike verkiesing nietig verklaar is en 'n herstemming deur Oekraïne se Hooggeregshof vir 26 Desember 2004 gelas is. Onder intensiewe ondersoek deur plaaslike en internasionale waarnemers, is die tweede afloop as "vry en regverdig" verklaar. Die finale uitslae het 'n duidelike oorwinning getoon vir Joesjtsjenko, wat sowat 52% van die stemme gekry het, vergeleke met Janoekowitsj se 45%. Joesjtsjenko is as die amptelike wenner aangewys en met sy inhuldiging op 23 Januarie 2005 in Kijif het die Oranje Rewolusie geëindig. In die daaropvolgende jare het die Oranje Rewolusie 'n negatiewe konnotasie onder pro-regeringskringe in Belarus en Rusland gehad.
In die presidensiële verkiesing van 2010 het Janoekowitsj Joesjtsjenko se opvolger as president van Oekraïne geword nadat die sentrale verkiesingskommissie en internasionale waarnemers verklaar het dat die presidensiële verkiesing regverdig plaasgevind het. Janoekowitsj is vier jaar later uit sy magsposisie gedryf ná die Euromaidan-botsings in Februarie 2014 op Kijif se Onafhanklikheidsplein. Anders as die bloedlose Oranje Rewolusie, het hierdie betogings tot meer as 100 sterftes gelei, meestal tussen 18 en 20 Februarie 2014.
Theodore Kusjar
Theodore Kusjar (gebore op 31 Mei 1963) is 'n Oekraïens-Amerikaanse dirigent van Klassieke musiek, en 'n Altviolis.
Biografie
Kusjar was in 1963 in New York Stad gebore. Hy het op die ouderdom van tien jaar die viool begin studeer en later na die altviool oorgeskakel. Hy het in 1982 van die Cleveland Instituut van Musiek gegradueer waar sy instrukteur Robert Vernon was.
In 1980 het hy 'n Paul Fromm Beurs van die Boston Simfonieorkes ontvang ten einde by die Tanglewood Musieksentrum te kan studeer. Hy was die prinsipiële altviolis van die orkeste in Cleveland, Helsinki, en Kaapstad.
In 1992 was Kusjar as prinsipiële gas-dirigent van die Oekraïense Staat-simfonieorkes aangestel, wat sy naam in 1994 verander het na die Nasionale Simfonieorkes van die Oekraïne. In daardie jaar het hy Artistieke Direkteur en Prinsipiële Dirigent van die Orkes geword. Nadat sy kontrak met die orkes in 2000 geëindig het, is die titel van Lewenslange Dirigent Laureaat aan hom toegeken. Onder Kusjar se leiding het die Nasionale Simfonieorkes van die Oekraïne die mees opgeneemde orkes van die voormalige Sowjetunie geword, met oor die 60 cd's onder Naxos en sy Marco Polo etiket. Theodore Kusjar se volledige diskografie nommer oor die 100 cd's, met 90 plate onder Naxos.
Hy was tussen 1996 en 2006 die musiekdirekteur en dirigent van die Boulder Filharmoniese Orkes gewees. Hy het die Sinfonia van Colorado, 'n kamermusiek-ensemble, in 1997 gestig; dit was in 2002 ontbind. Hy was ook tussen 1996 en 2001 professor, en direkteur van orkesstudies, by die Kollege van Musiek van die Universiteit van Colorado te Boulder gewees. Hy was van 2002 tot 2016 die musiekdirekteur en dirigent van die Fresno Filharmoniese Orkes gewees.
Sy teenswoordige posisies sluit in:
Thereianthus spicatus
Die blouvleipypie (Thereianthus spicatus) is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Thereianthus behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van die Piketberg en die Groot Winterhoekberge tot by die Palmietriviermonding en die Riviersonderendberge voor. Dit groei vanaf seevlak tot op hoogtes van 1000 m.
Vepris morogorensis
Vepris morogorensis is 'n boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is endemies aan Tanzanië.
Chesapeake Bay-slagkrater
Die Chesapeake Bay-impakkrater is gevorm deur 'n bolied wat die ooskus van Noord-Amerika omtrent 35,5 ± 0,3 miljoen jaar gelede getref het, in die laat Eoseen. Dit is een van die bes bewaarde "natteiken"-impakkraters in die wêreld.
Voortdurende wegsakking van sediment oor die rommel van die krater het Chesapeake Bay help vorm.
Vorming en daarna
Tydens die warm laat Eoseen was die seevlakke hoog en die laagliggende kusgebied van Virginië het in die waters gelê. Die bolied het die Aarde getref teen 'n spoed van sowat 17,8 km per sekonde en 'n diep gat deur die sedimente en in die granietrotslaag uitgekalwe. Die bolied self het heeltemal verdamp, en die rotse is opgebreek tot 'n diepte van 8 km. 'n Kraterring het om die gebied ontstaan.
Die hele ronde krater het 'n deursnee van sowat 85 km en is 1,3 km diep, met 'n oppervlakte van twee keer dié van Rhode Island, en amper so diep soos die Grand Canyon. Dit lyk egter of die deursnee ná die impak sowat 40 km kon gewees het, eerder as die waargenome 85 km.
Die omringende streek het groot verwoesting ondergaan. Die wetenskaplike David Powars, een van die krater se ontdekkers, het die nasleep beskryf: "Binne minute is miljoene tonne water, sediment en versplinterde rots honderde meters hoog die atmosfeer ingeskiet aan die ooskus." 'n Enorme megatsoenami het die land oorspoel en dalk selfs die Blue Ridge Mountains bereik. Die sedimentmure van die krater het ineengestort; dit het die kater verbreed en 'n laag groot blokke op die vloer van die ringvormige trog gevorm. Die blokke is toe deur rommel bedek. Dit alles het 'n paar uur of dae geduur. Intussen is die krater begrawe deur bykomende sedimentbeddings wat in die 35 miljoen jaar ná die impak versamel het.
TAP Air Portugal
Die lugredery TAP Air Portugal, gestig in 1945 as "Trans Portes Aereos Portugueses, SGPS, SA", algemeen bekend as TAP, is die vlagdraerredery van Portugal. TAP Air Portugal is 100% in staatsbesit en het sy hoofkantoor op die Portela Lughawe, Lissabon. Dit is 'n lid van die Star Alliance sedert 14 Maart 2005, dieselfde dag waarop die maatskappy sy 60ste verjaardag gevier het. Sy middelpunt in Lissabon is 'n belangrike Europese poort by die kruispad van Afrika, Suid-Amerika en Noord-Amerika.
Volgens die JACDEC-vliegtuigveiligheidsverslag word TAP Portugal as Wes-Europa se veiligste lugredery aangeslaan en die wêreld se vierde veiligste lugredery, slegs na Qantas, Finnair en Air New Zealand.
TAP se roetenetwerk bestaan uit 88 bestemmings in 38 lande wêreldwyd. TAP bedryf byna 2 000 weeklikse vlugte met 'n vloot van 61 Airbus vliegtuie, en 'n verdere 16 vliegtuie doen diens by die plaaslike filiaalredery, Portugalia Airlines.
In onlangse jare is TAP Portugal agtereenvolgens verkies as die wêreld se voorste lugdiens na Afrika en Suid-Amerika deur die World Travel Awards (WTA), beskou as die "Oscars" van die wêreldtoerisme-industrie.
Lampranthus leptosepalus
Lampranthus leptosepalus is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en vorm deel van die fynbos.
Xenoscapa
Xenoscapa is 'n kruidagtige plant genus en geofiete wat hoort tot Iridaceae, die irisfamilie. Die genus bestaan uit drie spesies en is na verwant aan die genus Freesia.
Die naam is afgelei van die Griekse woorde xenos wat vreemd beteken en scapa wat blomsteel beteken.
Spesies
Daar is drie spesies in die genus:
Disperis trilineata
Disperis trilineata is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems in die Comore-eilande en Madagaskar.
Surayud Chulanont
Surayud Chulanont (Thai: สุรยุทธ์ จุลานนท์, RTGS: Surayut Chulanon, IPA: [sù.rá.jút t͡ɕù.laː.non]; gebore 28 Augustus 1943) is 'n Thaise politikus. Hy was die Premier van Thailand en hoof van die tussentydse regering van Thailand tussen 2006 en 2008. Hy is 'n voormalige opperbevelvoerder van die Koninklike Thaise Leër en is tans raadslid vir koning Vajiralongkorn.
Surayud kom uit 'n militêre familie, maar sy vader het van die Koninklike Thaise Leër na die land getrek Kommunistiese Party van Thailand toe Surayud 'n seun was. Surayud het by die Thaise leër aangesluit en aan bewind gekom as hulpverlening aan generaal Prem Tinsulanonda. Hy het opdrag gegee om troepe tydens Bloody May, die gewelddadige ineenstorting van 1992 teen protesteerders teen die regering, maar hy het ontken dat hy sy manne die opdrag gegee het om betogers te skiet. Hy is tydens die regering van Chuan Leekpai tot leërbevelvoerder bevorder en is in 2003 tot die opperbevelvoerder bevorder onder die regering van Thaksin Shinawatra. By sy uittrede uit die leër is hy deur koning Bhumibol Adulyadej tot die Geheimeraad van Thailand aangestel. Prem Tinsulanonda, president van Surayud en Geheimeraad, het 'n sleutelrol gespeel in die bevordering van generaal Sonthi Boonratklin tot die pos van leërbevelvoerder.
Sonthi het die regering van Shinawatra omvergewerp in 'n staatsgroep op 19 September 2006 en die Surayud versoek om die hoof van die tussentydse regering te wees. Die regering van Surayud was omstrede. Tydens sy regering het die waaragtige vlakke van korrupsie aansienlik vererger. Die adjunkminister van Surayud, Sommai Pasee, is gevonnis vir die misbruik van mag. Surayud het die militêre begroting met 35% verhoog gehad en is beskuldig van die ekonomiese wanbestuur, oorheersende skending van menseregte en die feit dat hy die beleidsrigtings betref. Artikel 19 rangskik Thailand as val agter Kambodja en Indonesië wat vryheid van uitdrukking betref. Thailand se nasionale groeikoers het die laagste vlak in die vyf jaar vertraag en die laagste in die streek. Surayud is egter geprys omdat hy die verskoning gevra het vir die gruweldade wat deur die Thaise weermag gepleeg is teen die opposisie van Suid-Thailand, hoewel die verskoning geplaas is wat met die skerp toonnaam in geweldig opgeneem is. Hy word die volgende beskuldig dat hy 'n bosreserwe oorskry het ('n klag wat nie ondersoek is nie, terwyl die nat op twee jaar nie meer beperk is nie) en dat hy treinwaens onwettig in die boshuis bekom het.
Hy is getroud met Chitravadi Santhadwet Chulanont (Thai: จิตรวดี สันทัดเวช) en het drie seuns, kaptein Non, Khao, en Nam.
Thunderbolt
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Thunderbolt is die naam en handelsmerk vir 'n hardeware-koppelvlak wat deur die Amerikaanse onderneming Intel, Inc. in samewerking met Apple Inc. ontwikkel is om eksterne toestelle met 'n rekenaar te verbind. Dit is aanvanklik onder die naam Light Peak ontwikkel en vir die eerste keer op 24 Februarie 2011 as deel van 'n toestel bemark. Light Peak is oorspronklik vir optiese kabels ontwikkel, maar deur Apple en Intel vir die Thunderbolt-standaard aangepas om inligting ook met koperkabels oor te dra. So kon Thunderbolt as opvolger van die verouderde FireWire-koppelvlak bemark word.
Tot dusver is drie variante op die mark ingevoer. Thunderbolt 1 en 2 maak gebruik van dieselfde verbinder soos die Mini DisplayPort (MDP)-koppelvlak. Vir Thunderbolt 3 word die USB-C-verbinder gebruik. In 'n enkele kabel kombineer Thunderbolt PCI Express (PCIe) en DisplayPort (DP) as twee seriële seine en voorsien toestelle daarnaas ook van gelykstroom (maksimaal 100 W). Maksimaal ses eksterne toestelle kan met een enkele verbinder aan 'n rekenaar gekoppel word.
Thunderbolt is vir die snelle oordrag van data ontwikkel. Terwyl USB 2.0 'n maksimale snelheid van 480 Mbis/s kan bereik, wat met die nuwe standaard USB 3.0 verhoog is tot 5 Gbps, het die Thunderbolt-standaard reeds in sy eerste generasie voorsiening gemaak vir 'n teoretiese snelheid van 10 Gbis/s. Thunderbolt 2 het hierdie snelheid verdubbel tot 20 Gbis/s. Die nuutste standaard Thunderbolt 3 maak voorsiening vir 'n teoretiese maksimale snelheid van 40 Gbis/s.
Hierdie soort snelhede word benodig om byvoorbeeld 'n rekenaar met 'n enkele kabel met twee 4K-skerms (4 096 x 2 160 beeldpunte met 60 Hz) te koppel en gelyktydig data met USB 3.1 (teen 'n snelheid van 10 Gbis/s) en 'n ethernet-netwerk oor te dra. Die twee 4K-skerms kan deur 'n enkele 5K-skerm (met 5 120 x 2 880 beeldpunte teen 60 Hz) vervang word. Met enkele rekenaars (soos Apple se nuutste tafelrekenaar iMac Pro of die 15 duim-skootrekenaar MacBook Pro) kan maksimaal vier 4K- of twee 5K-skerms met 'n Thunderbolt-kabel gekoppel word.
Ircinia oros
Ircinia oros is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Lampranthus lewisiae
Lampranthus lewisiae is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en vorm deel van die fynbos.
Ircinia oros
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1864 deur Schmidt.
Searsia tenuinervis
Die kalaharitaaibos (Searsia tenuinervis) is 'n boom wat hoort tot die genus Searsia. In Suid-Afrika is die boom inheems aan Limpopo, die Noord-Kaap en Noordwes. Dit kom ook in Angola, Botswana, Demokratiese Republiek die Kongo, Ethiopië, Kenia, Malawi, Mosambiek, Namibië, Namibië, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe voor.
Die boom se FSA-nommer is 393.2.
Hyalonema clavapinulata
Hyalonema clavapinulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Vepris ngamensis
Vepris ngamensis is 'n boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is endemies aan Tanzanië.
Vepris noldeae
Vepris noldeae is 'n boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is endemies aan Angola.