cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Libiese Burgeroorlog
Verwysings
Libia - ليبيا
1. FC Lokomotive Leipzig
Duitse hereniging
Die klub is dadelik herstig as ''1. FC Lokomotive Leipzig, maar moes as 'n nuwe klub op die 11de vlak in die 3. Kreisklasse'' begin meeding. Lok het egter sy ondersteunersbasis behou en op 9 Oktober 2004 'n wêreldrekord opgestel deur in 'n 11de vlak-wedstryd teen Eintracht Großdeuben se tweede span 12 421 toeskouers na die Zentralstadion in Leipzig te trek. Die klub het in 2004 met SSV Torgau saamgesmelt en sy plek in die sewende liga ingeneem. Tans (2007/08-seisoen) ding die klub in die Landesliga Sakse op die vyfde vlak mee.
Ruimtekolonisasie
Oorlewing van die mensdom
As ons mense vir honderdduisende of miljoene jare wil oorleef, sal ons uiteindelik ander planete moet bewoon. Vandag is die tegnologie van so ’n aard dat dit skaars denkbaar is. Ons is nog in ons kinderskoene ... Ek praat van daardie eendag, ek weet nie wanneer daardie dag sal wees nie, maar daar sal meer mense weg van die Aarde as op die Aarde woon. Ons sal dalk mense hê wat op die maan woon. Ons kan mense hê wat op die mane van Jupiter en ander planete bly. Ons kan mense hê wat habitats op asteroïdes geskep het ... Ek weet die mens sal die sonnestelsel eendag koloniseer.
Louis J. Halle, vroeër van die Amerikaanse departement van buitelandse sake, het in 1980 in die Amerikaanse tydskrif Foreign Affairs (Somer-uitgawe) geskryf kolonisasie sal die mensdom beskerm in geval van ’n wêreldwye kernoorlog. Die fisikus Paul Davies is ook van mening dat as ’n ramp die Aarde bedreig, ’n selfonderhoudende kolonie iewers anders die Aarde daarna sal kan herbevolk. Die skrywer en joernalis William E. Burrows en die biochemikus Robert Shapiro het ’n privaat projek bekend as die Alliance to Rescue Civilization voorgestel met die doel om ’n "rugsteunstelsel" ("backup") vir die menslike beskawing weg van die Aarde te skep.
J. Richard Gott het ’n raming gedoen wat op die Koperniese beginsel berus dat die mens nog 7,8 miljoen jaar sal oorleef, maar dit is onwaarskynlik dat ons ander planete sal koloniseer. Hy het egter gesê hy hoop hy word verkeerd bewys, want om ander wêrelde te koloniseer is ons beste kans om die oorlewingsvooruitsigte van die mensdom te verbeter.
Oorlewing van die biosfeer
Dieselfde gevare wat die mens in die gesig staar, sal die Aarde se biosfeer gedeeltelik of heeltemal vernietig. ’n Voorbeeld is ’n baie groot asteroïdebotsing. En hoewel al baie gegis is oor lewe en intelligensie in ander dele van die ruimte, is die Aarde die enigste plek in die heelal waar dit na ons wete voorkom.
Maar selfs al word hierdie bedreigings afgeweer, sal die Aarde eindelik onbewoonbaar word. Dit is weens die toename in die Son se ligsterkte: die Son was na raming sowat 70% so helder as nou toe dit 4,5 miljard jaar gelede gevorm het, en oor ’n miljard jaar sal dit 10% helderder wees. Daar is al voorgestel dat die Aarde oor sowat 800 miljoen jaar nie meer veelsellige lewe sal kan onderhou nie. ’n Paar miljard jaar later sal die al hoe helderder Son ’n weghol-kweekhuiseffek skep wat alle lewe op Aarde sal uitwis.
Groot hulpbronne in die ruimte
Hulpbronne in die ruimte, wat materiaal en energie betref, is enorm. Die sonnestelsel alleen het, volgens verskillende ramings, genoeg materiaal en energie om enigiets van verskeie duisende tot meer as ’n miljard keer die huidige aardse bevolking te onderhou. Buite die sonnestelsel, in die Melkweg, is tot ’n paar honderd miljard ander sonnestelsels. Buite die Melkweg is tot ’n paar honderd miljard ander sterrestelsels in die waarneembare ruimte.
Al hierdie planete en ander hemelliggame bied ’n feitlik oneindige hoeveelheid hulpbronne wat onbeperkte groei sal verseker. Die ontginning van dié hulpbronne kan tot veel groter ekonomiese ontwikkeling lei.
Uitbreiding met minder nadele
Die uitbreiding van die mensdom en tegnologiese vooruitgang het dikwels gelei tot die een of ander vorm van omgewingsverwoesting en die vernietiging van ekostelsels en hul meegaande natuurlewe. Die Aarde is tans aan die begin van nog ’n massauitwissing soortgelyk aan die een wat die dinosourusse 65 miljoen jaar gelede laat uitsterf het. Die rede vir hierdie nuwe massauitwissing is die mens. Buite die Aarde is daar geen bekende biosfere om te vernietig nie.
Bogenoemde uitbreiding het ook plaasgevind ten koste van baie inheemse volke – die behandeling van dié mense wissel van inbreukmaking tot volksmoord. Sommige voorstanders van kolonisasie meen aangesien die ruimte sover bekend geen inheemse volke het nie, sal niemand op ’n soortgelyke manier daardeur geraak word nie.
Doelwitte
’n Baie groot aanvanklike beleggingskoste sal nodig wees vir ruimtekolonies of enige ander permanente ruimte-infrastruktuur weens die hoë koste van ruimtevlugte. Voorstanders glo egter dit sal langtermynvoordele inhou wat veel groter is as die aanvanklike koste.
Om ruimtevlugte goedkoper te maak is dus een van die grootste prioriteite, gevolg deur die gebruik van hulpbronne in die ruimte. Van dié hulpbronne is meer volop of van hoër gehalte as op Aarde en sal gebruik kan word om sekere artikels makliker te vervaardig. Dit sal dan waardevolle handelsmiddels uitmaak en op die lang duur finansieel voordelig wees.
Van dié waardevolle handelsmiddels sluit in edelmetale, edelstene, krag, sonselle, koeëllaers en farmaseutiese produkte.
... die kleinste asteroïde wat die Aarde se wentelbaan kruis, 3554 Amun ... is ’n 2 km breë stuk yster, nikkel, kobalt, platinum en ander metale; dit bevat 30 keer soveel metaal as wat die mens al deur die geskiedenis gemyn het, hoewel dit net die kleinste van dosyne bekende metaalryke asteroïdes is en dalk $20 biljoen (trillion) werd teen 2001 se markpryse as dit stadig ontgin word om in die aanvraag te voorsien.
In die 2 900 km3 van Eros is daar meer aluminium, goud, silwer, sink en ander metale as wat in die geskiedenis ontgin is of wat ooit in die boonste lae van die Aarde se kors ontgin kan word.
Ruimtekolonisasie word beskou as een van die langtermyndoelwitte van ruimteprogramme. Sedert die begin van die 21ste-eeuse kommersialisering van die ruimte, wat deure geopen het vir samewerking tussen Nasa en die privaat sektor, het verskeie privaat maatskappye planne aangekondig om Mars te koloniseer. Onder die entrepreneurs wat ruimtekolonisasie voorstaan, is Elon Musk, Dennis Tito en Bas Lansdorp.
Groot maatskappye het al planne aangekondig vir onder meer ruimtetoerisme- en hotelle, sonkragsatelliete en die ontginning van asteroïdes. Moontlike plekke vir ruimtekolonies sluit in die maan, Mars, asteroïdes en drywende ruimtehabitats.
Natalse kraaibek
Die Natalse kraaibek (Oplegnathus robinsoni) is 'n vis wat endemies is aan die ooskus van Suid-Afrika en Mosambiek. Hulle kom noordwaarts vanaf Transkei voor. In Engels staan hulle bekend as die Natal Knifejaw.
Voorkoms
Die vis is grysbruin met 'n groot, tweede dorsale vin. Die vissies is geel wanneer hulle klein is met vier swart strepe oor die lyf. Die tande is deel van die bek om sodoende organismis te kan afskeur. Die vis word tot 60 lank en 3 kg swaar.
Habitat en gewoontes
Hulle kom voor in riwwe naby die kus. Hulle is ook volop in die St Luciameer.
Ringgit
Die Maleisiese ringgit is die geldeenheid van Maleisië. Een ringgit is 'n honderd sen. Munte in sirkulasie is: 5, 10, 20, 50 sen en 1 ringgit. Die papiergeld is beskikbaar in 1, 5, 10, 20, 50 en 100 ringgit.
Omar Chajjam
Omar Chajjam (volle naam: Hakim Ghijath-al-Din Aboe'l-Fath Omar ibn Ibrahim Chajjam Nisaboeri; Persies: غیاث الدین ابو الفتح عمر بن ابراهیم خیام نیشابوری EngelsːOmar Khayyam); (18 Mei 1048, Nisjapoer - 4 Desember 1131) was 'n Persiese digter, wiskundige, sterrekundige en Soefimistikus wat in Nisjapoer, Persië, gebore is.
As 'n wiskundige is hy veral bekend vir sy werk oor die klassifikasie en oplossing van derdegraadse vergelykings, waar hy meetkundige oplossings verskaf het deur die deursnit van 'n keëlsnit. Chajjam het ook bygedra tot die begrip van die parallelle aksioma. As sterrekundige het hy die duur van die sonjaar met merkwaardige presiesheid en akkuraatheid bereken en die Jalali-kalender ontwerp, 'n sonkalender met 'n baie presiese 33-jaar interkalasiesiklus   wat die basis verskaf het vir die Persiese kalender wat na byna 'n millennium steeds in gebruik is.
Daar is 'n tradisie om poësie aan Omar Chajjam toe te skryf, geskryf in die vorm van kwatryne (rubāʿiyāt رباعیات). Hierdie poësie het wyd bekend geword aan die Engels-lesende wêreld weens'n vertaling deur Edward FitzGerald (Rubaiyat by Omar Khayyam, 1859) van sy agnostiese en skeptiese poësie. Dit het veral bygedra tot die gewildheid van Oriëntalisme en die fin de siècle in die Weste gedurende die periode. C.J. Langenhoven, Herman Charles Bosman en Abraham Jonker het van sy gedigte in Afrikaans vertaal.
Lewensloop
Omar Chajjam is gebore, van Khorasani Persiese afkoms, in Nisjapoer in 1048. In Middeleeuse Persiese tekste word hy gewoonlik bloot Omar Chajjam genoem. Alhoewel dit oop is vir twyfel, is daar dikwels aangeneem dat sy voorvaders die ambag van tentmaak gevolg het, aangesien Chajjam tentmaker in Arabies beteken. Die historikus Bayhaqi, wat persoonlik met Omar bekend was, verskaf die volledige besonderhede van sy horoskoop: "hy was Tweeling, die son en Mercurius wat in die opkoms was[...]". Dit is deur moderne geleerdes gebruik om sy geboortedatum as 18 Mei 1048 vas te stel. Mausoleum van Omar Chajjam
Chajjam se jeugjare is deurgebring in Nisjapoer, 'n toonaangewende metropool onder die Groot Seldjoekse Ryk,  en dit was 'n belangrike sentrum van die Zoroastriese godsdiens. Sy volle naam, soos dit in die Arabiese bronne voorkom, was Aboe'l-Fath Omar ibn Ibrahim Chajjam. Sy gawes is erken deur sy vroeë onderwyswers wat hom gestuur het om te studeer onder Imam Muwaffaq Nishaburi, die grootste onderwyser van die Khorasan-streek wat die kinders van die hoogste adelstand onderrig het. Omar het deur die jare 'n goeie vriendskap met hom gemaak. Chajjam is ook deur die Zoroastriese wiskundige, Abu Hassan Bahmanyar bin Marzban, onderrig. Nadat hy wetenskap, filosofie, wiskunde en sterrekunde by Nishapur gestudeer het, het hy omstreeks die jaar 1068 na die provinsie Bukhara gereis, waar hy die bekende biblioteek van die Ark besoek het. In ongeveer 1070 het hy na Samarkand verhuis, waar hy sy beroemde verhandeling oor algebra begin skryf het, onder die beskerming van Abu Tahir Abd al-Rahman ibn ʿAlaq, die goewerneur en hoofregter van die stad. Omar Chajjam is vriendelik ontvang deur die Karakhanid-heerser Shams al-Mulk Nasr, wat volgens Bayhaqi "hom die grootste eer sou betoon, soveel so dat hy [Omar] langs hom op sy troon sou sit".
In 1073–4 is vrede gesluit met Sultan Malik-Shah I wat invalle in Karakhanid-dominiums gemaak het. Chajjam het in 1074–5 in diens van Malik-Shah getree toe hy deur die grootvisier Nizam al-Mulk genooi is om Malik-Shah in die stad Marv te ontmoet. Chajjam het daarna die opdrag gekry om 'n sterrewag in Isfahan op te rig en 'n groep wetenskaplikes te lei in die uitvoering van presiese astronomiese waarnemings wat gemik is op die hersiening van die Persiese kalender. Die onderneming het waarskynlik in 1076 begin en geëindig in 1079 toe Omar Chajjam en sy kollegas hul metings van die lengte van die jaar afgesluit het en dit as 365.24219858156 dae aangegee het. Gegewe dat die lengte van die jaar in die sesde desimale plek oor 'n persoon se leeftyd verander, is dit buitengewoon akkuraat. Ter vergelyking was die lengte van die jaar aan die einde van die 19de eeu 365,242196 dae, terwyl dit vandag 365,242190 dae is.
Na die dood van Malik-Shah en sy visier (vermoor, word gemeen, deur die Ismaili-orde van Assassyne), het Omar by die hof teenkanting ervaar en daarop op sy pelgrimstog na Mekka vertrek. 'n Moontlike bymotief vir sy pelgrimstog wat deur Al-Qifti gerapporteer is, was 'n openbare demonstrasie van sy geloof met die doel om vermoedens van skeptisisme te besweer en die bewerings van onortodoksie (insluitend moontlike simpatie of nakoming van Zoroastrisme) wat deur 'n vyandige geestelikes teen hom gebring is, te weerlê  Hy is toe deur die nuwe Sultan Sanjar na Marv genooi, moontlik om as 'n hofastroloog te werk. Hy is later toegelaat om na Nisjapoer terug te keer weens sy verswakkende gesondheid. Met sy terugkeer lyk dit of hy die lewe van 'n kluisenaar gelei het.
Pelle Emil Hebsgaard
Pelle Emil Hebsgaard (gebore 26 April 1988) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent April 9th (2015) en in die televisiereekse Follow the Money (2016), Mercur (2017), en GG Horsens (2019).
Rugbywêreldbeker 2003
Die Rugbywêreldbeker 2003 (Engels: 2003 Rugby World Cup) is van 10 Oktober tot 22 November 2003 in Australië beslis. Oorspronklik was ook wedstryde in Nieu-Seeland beplan, maar ná ’n dispuut tussen die Nieu-Seelandse Rugbyunie en die Internasionale Rugbyraad (IRR; nou Wêreldrugby) is dié plan laat vaar. Dit was die vyfde rugbywêreldbeker van die vierjaarlikse rugbywêreldkampioenskap wat deur die IRR aangebied word en die derde in die Suidelike Halfrond. Australië het met Nieu-Seeland die eerste Rugbywêreldbeker 1987 saam gehuisves.
20 nasionale rugbyspanne het aan die Rugbywêreldbeker 2003 deelgeneem: die agt regstreekse kwalifiseerders van die 1999-toernooi (Argentinië, Australië, Engeland, Frankryk, Nieu-Seeland, Skotland, Suid-Afrika en Wallis), saam met die twaalf beste spanne van die kwalifisering (Fidji, Georgië, Ierland, Italië, Japan, Kanada, Namibië, Roemenië, Samoa, Tonga, Uruguay en die Verenigde State). Tydens die Rugbywêreldbeker 2003 is 48 wedstryde gespeel, waaronder 40 tydens die poelfase en agt tydens die uitklopfase, insluitende die eindstryd. Die spanne is in vier poele van vyf elk verdeel, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne in die poel gespeel het. Die twee beste spanne van elke poel het hierna vir die kwarteindrondte gekwalifiseer. Die spanne wat tot die kwarteindrondte gevorder het (altesaam agt spanne), het ook regstreeks vir die volgende Rugbywêreldbeker 2007 in Frankryk gekwalifiseer.
Voor die afskop van die Rugbywêreldbeker 2003 is Engeland, Nieu-Seeland, Frankryk, Australië en Suid-Afrika as gunstelinge op die titel beskou. Engeland het die eindstryd op Telstra-stadion in Sydney teen die verdedigende kampioen en gasheer Australië met 20–17 gewen, nadat ’n bykomende tien minute ekstra tyd toegestaan is toe die telling 17–17 was, en sodoende sy eerste wêreldtitel ingepalm. Engeland het daarmee die eerste nasionale rugbyspan van die Noordelike Halfrond geword om die toernooi te wen. Daarbenewens is dit ná sokker in 1966 die tweede wêreldbekertrofee in een van Engeland se gewildste sportsoorte wat die onderskeidelike nasionale span ingepalm het; in 2019 het ook die krieketwêreldbekertitel gevolg. Nieu-Seeland het in die derde en Frankryk in die vierde plek geëindig; interessant genoeg het die vier poelwenners as die vier beste spanne van die toernooi geëindig. Suid-Afrika is in die kwarteindrondte deur Nieu-Seeland met 9–29 uitgeskakel; Namibië is ná vier nederlae reeds in die poelfase uitgeskakel. Die Georgiese nasionale rugbyspan het vir die eerste keer aan ’n rugbywêreldbekertoernooi deelgeneem. Rudie van Vuuren, wat vir Namibië gespeel het, het voorheen met dié land se nasionale krieketspan ook aan die Krieketwêreldbeker 2003 in Suid-Afrika deelgeneem, waardeur hy die eerste sportlui geword het wat in dieselfde jaar in twee verskillende sportkodes aan wêreldbekertoernooie deelgeneem het.
Die Rugbywêreldbeker 2003 het om verskeie redes geskiedenis gemaak: nadat die Rugbywêreldbeker 1999 se ingewikkelde formaat met vyf poele van vier spanne elk en die uitspeelrondte gekritiseer is, is vir die Rugbywêreldbeker 2003 ’n eenvoudiger formaat gebruik, waarvolgens die 20 spanne in vier poele van vyf elk verdeel is. Vervolgens was dit die eerste rugbywêreldbekertoernooi waartydens 48 wedstryde gespeel is. Daarbenewens is vir die eerste keer in die poelfase die bonuspuntstelsel gebruik vir die druk van vier of meer drieë of ’n nederlaag met sewe of minder punte. Die toernooi was volgens die ekonomiese impak die tweede grootste sportgebeurtenis wat nog in Australië aangebied is ná die Olimpiese Somerspele 2000, groter as die Melbourne Lentewedrenkarnaval 2002, die Australiese Grand Prix en die Australiese Ope. Die organiseerders het 65 000 oorsese besoekers verwag wat na Australië vir die aangeleentheid sou reis. Die gasheer en verdedigende kampioen Australië het die eerste span geword wat daarin geslaag het om vir ’n derde keer in ’n eindstryd te verskyn. Die Rugbywêreldbeker 2003 het ook die opkoms van Georgië, wat sedertdien vir elke rugbywêreldbekertoernooi gekwalifiseer het, gesien. Die Rugbywêreldbeker 2003 is tot dusver die enigste toernooi waartydens geen speler ’n rooikaart gesien het nie.
Toewysing
Die Rugbywêreldbeker 2003 is oorspronklik aan beide Australië en Nieu-Seeland toegewys. Ná ’n kontraktuele dispuut oor grondtekenregte tussen die Nieu-Seelandse Rugbyunie en die IRR is aan Australië die alleenlike gasheerreg vir die Rugbywêreldbeker 2003 toegestaan. Nieu-Seeland sou oorspronklik 23 van die 48 wedstryde huisves, maar Nieu-Seeland se aandringing op die wysiging van die bepalings rakende stadionadvertensies was onaanvaarbaar vir die IRR. Daarmee het dit ná die Rugbywêreldbeker 1995 in Suid-Afrika die tweede rugbywêreldbekertoernooi geword wat geheel en al in een land aangebied is.
Deelnemers
20 spanne het vir die Rugbywêreldbeker 2003 gekwalifiseer. Die agt kwarteindstrydfinaliste van die Rugbywêreldbeker 1999 – Argentinië, Australië, Engeland, Frankryk, Nieu-Seeland, Skotland, Suid-Afrika en Wallis – het almal regstreeks gekwalifiseer, terwyl die res van die spanne moes kwalifiseer tydens ’n reeks kompetisies wat regoor die wêreld gehou is. Tien van die twintig posisies wat in die toernooi beskikbaar was, is gevul deur streekskwalifiseerders, terwyl die oorblywende twee posisies deur heruitdunning gevul is. Die kwalifiseringstoernooi is in vyf streekspoele verdeel: Afrika, Amerikas, Asië, Europa en Oseanië. Vier plekke is vir die nasionale spanne van Europa gereserveer, twee plekke elk vir die Amerikas en Oseanië en een elk vir Afrika en Asië. Die twee oorblywende plekke is tydens ’n interkontinentale kwalifiseringsrondte beslis. As die regstreekse klassifiseerders getel word, het 88 nasies in aanmerking gekom vir kwalifisering vir die finale toernooi in Australië.
In Julie 2002 is Fidji en Samoa bevestig as kwalifiseerders van Oseanië, as onderskeidelik Oseanië 1 en 2. In dieselfde maand het Japan die enigste Asiatiese toekenning gewen nadat hulle die Republiek China met 120–3 in Tainan verslaan het. In Augustus van dieselfde jaar het Kanada as Amerikas 1 gekwalifiseer toe hulle Chili met 27–6 in Calgary verslaan het. Amerikas 2 is in September gevul toe Uruguay Chili met 34–23 in Montevideo geklop het. In daardie maand het Italië in die Europese kwalifisering se Poel A as Europa 2 gekwalifiseer toe hulle Roemenië met 25–17 in Parma geklop het; Roemenië het Spanje met 67–6 in Iași geklop en daarmee ook vir die Rugbywêreldbeker 2003 gekwalifiseer as Europa 3. In Poel B het Ierland Georgië met 63–14 in Dublin verslaan om eerste plek in die land se kwalifiseringpoel te behaal en gekwalifiseer as Europa 1; Georgië het Rusland met 17–13 in Tbilisi geklop en as Europa 4 gekwalifiseer. Namibië het vir hulle tweede agtereenvolgende Wêreldbeker gekwalifiseer toe die span Tunisië oor twee seksies in November geklop het.
Kwalifiserende spanne
Die volgende 20 spanne het vir die finale toernooi gekwalifiseer. Georgië, wat Spanje vervang het, is die enigste verandering in die 20-span-lys van die Rugbywêreldbeker 1999. Georgië het ook vir die eerste keer aan ’n rugbywêreldbekertoernooi deelgeneem.
[[Lêer:2003 Rugby World Cup (men) participating nations.svg|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
]]
Stadions
Die 48 wedstryde is op elf verskillende stadions dwarsdeur Australië aangebied, waarvan die meeste langs die ooskus. Die algehele stadionkapasiteit was 421 311, ’n vermindering teenoor die Rugbywêreldbeker 1999 in Wallis (met wedstryde wat ook in Engeland, Frankryk, Ierland en Skotland gehou is) met ’n algehele kapasiteit van 654 677 oor 18 plekke.
Adelaide-ovaal, weliswaar ’n krieketstadion, is met die oog op die Rugbywêreldbeker 2003 opgeknap en twee pawiljoene langsaan die Victor Richardson-hekke is bygevoeg. Die koste van AU$ 20 miljoen is deur die Suid-Australiese Krieketvereniging gedra. Langpark in Brisbane is nuut opgerig en op rugby- asook sokkerwedstryde gespesialiseer. Die boukoste het sowat AU$ 280 miljoen beloop en dié stadion is enkele dae voor die begin van die toernooi ingewy. Die nuwe stadion se kapasiteit van 52 000 was 12 000 meer as dié van die ou Langpark. Die Central Coast-stadion in Gosford is in Februarie 2000 ingewy en ook op rugby en sokker gespesialiseer; die boukoste het sowat AU$ 30 miljoen beloop.
Sydney se wedstryde is in twee stadions aangebied. Die Aussiestadion het tydens die Olimpiese Somerspele 2000 se sokkertoernooi as hoofstadion gedien. Die Telstrastadion in die Olimpiese Park in Sydney was die Olimpiese Stadion tydens die Olimpiese Spele. Die boukoste het sowat AU$ 690 miljoen beloop; die stadion is die tweede grootste in Australië, net ná die Melbourne-krieketveld. Met ’n kapasiteit van 83 500 was dit die grootste stadion gedurende die Rugbywêreldbeker 2003 (dié stadion het ’n oorspronklike kapasiteit van 110 000 gehad en ná die Olimpiese Spele ’n herontwikkeling van 2001 tot 2003 ondergaan). Die Telstrastadion in Melbourne is die enigste stadion met ’n sondak. Hoewel die Telstrastadion oor beweegbare sitplekke beskik wat vier dele van die onderste bak met 18 meter vorentoe kan beweeg om die veld ’n meer reghoekige omringing te gee, is dit nie tydens die Rugbywêreldbeker 2003 gebruik nie, aangesien dit die stadion se kapasiteit met sowat 3 500 verminder.
Formaat
Die Rugbywêreldbeker 2003 is oor 42 dae tussen 20 verskillende spanne oor 48 wedstryde beslis. Dit het op 10 Oktober 2003 op die Aussiestadion in Sydney met die openingswedstryd tussen die gasheer Australië en Argentinië afgeskop. Die toernooi het geëindig by dieselfde stadion op 22 November met die eindstryd tussen Australië en Engeland, waartydens die Rose die Webb Ellis-beker ingepalm het.
Kalender
Die volgende tabel dui die Rugbywêreldbeker 2003 se daaglikse program aan. ’n Rooi blokkie dui op beide die openings- en sluitingseremonie, ’n pers blokkie op wedstryde tydens die poelfase, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Poele
Die eerste rondte, of die poelfase, het 20 lande wat in vier poele van vyf spanne elk gedeel is. Die loting vir die poelfase was op 20 Mei 2002 in die Sydney-opera waar die agt regstreekse kwalifiseerders in twee groepe gedeel is na aanleiding van hul prestasies tydens die 1999-toernooi.
In die lootstelsel is die agt regstreekse kwalifiseerders uit 1999 op die lotingsdag aan hul onderskeie groepe toegewys, gebaseer op hul prestasies tydens die Rugbywêreldbeker 1999:
Dit beteken dat die agt regstreekse kwalifiseerders soos volg gekeur is (volgens hul 1999-prestasies):
Ná die loting op 20 Mei 2002 lyk die poele soos volg:
Poelfase
Klassifisering binne elke poel was gegrond op die volgende puntestelsel:
Uitklopfase
Die wenner en naaswenner van elk van die poele het na die uitklopfase deurgedring. Poelwenners het teen naaswenners in ander poele in die kwarteindstryde gespeel, byvoorbeeld: die wenner van Poel A het teen die naaswenner van Poel B en die wenner van Poel B teen die naaswenner van Poel A gespeel. Spanne van dieselfde poel sou dus eers weer in óf die klein finale óf die eindstryd kon ontmoet het.
Elke wedstryd in die uitklopfase moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná tagtig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om te bepaal wie die wenner is. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, tien minute in elke rigting: as daar dan steeds geen wenner was nie, is daar vir tien minute gespeel in ’n uitklopformaat, waar die eerste span wat daarin geslaag het om punte aan te teken, gewen het. As daar steeds nie ’n wenner was ná 110 minute nie is die wenner bepaal deur ’n stelskopkompetisie.
Kaartjies en borgskappe
Die eerste kaartjies vir die Rugbywêreldbeker 2003 is op 19 Oktober 2002 vrygestel. Sowat twee miljoen toeskouers het die rugbywêreldbekerwedstryde bygewoon.
Die wêreldwye vennote van die toernooi was Coca-Cola, Heineken, Visa, Qantas, British Airways, Telstra en Bundaberg Rum, en die amptelike borge sluit in Suncorp, Peugeot en Lloyds TSB. Gilbert het die rugbyballe vir die toernooi verskaf en die Xact-wedstrydbal is deurgaans in die toernooi gebruik. Dit sit Gilbert se betrokkenheid by rugbywêreldbekertoernooie voort nadat die maatskappy die Barbarian- (1995) en Revolution-balle (1999) vir vorige toernooie verskaf het. Saam met Gilbert was die amptelike verskaffers Reebok, Jacobs Creek, Super Odds, Allens Arthur Robinson, Unysis, Sony, Rugby Logistics en Rugby Hospitality.
Wedstrydbeamptes
’n Paneel van 16 skeidsregters en agt lynregters en televisieskeidsregters is vir die toernooi ingespan.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die poel- en die uitklopfase.
Poelfase
20 spanne het aan die poelfase deelgeneem. Die twee beste spanne in elke poel het na die uitklopfase deurgedring en regstreeks vir die volgende toernooi gekwalifiseer.
Finale puntestand
Hierdie tabel toon die finale puntestand van al 20 deelnemende nasionale rugbyspanne in die Rugbywêreldbeker 2003.
Erik Chisholm
Erik Chisholm (1904–1965) was ’n Skotsgebore pianis, dirigent en komponis. Hy staan as "Skotland se verlore komponis" bekend en het ’n belangrike en verrykende invloed op Suid-Afrikaanse klassieke musiek gehad. Van 1946 tot met sy dood was hy musiekdirekteur van die Kollege vir Musiek aan die Universiteit van Kaapstad. Chisholm het veral Skotse musiek in sy komposisies verwerk en kan in die opsig met Béla Bartók vergelyk word, wat Hongaarse volksmusiek in sy komposisies verwerk het.
Lewensloop
Erik William Chisholm is op 4 Januarie 1904 in Glasgow, Skotland gebore. Sy ouers was John Chrisholm en Elizabeth McGeachy Macleod. Hy het van jongs af gesondheidsprobleme gehad en verlaat skool op 13. Teen daai tyd was sy (klein) komposisies reeds gewaardeer en uitgegee. Later neem hy klavierlesse by die Royal Scottish Academy of Music and Drama en studeer orrel aan die Katedraal van Glasgow. Ná lesse by Leff Pouishnoff vertrek Chisholm na Kanada, Nova Scotia, New Glasgow, waar hy 'n orrelis en koorleier in die Westminster Presbiteriaanse Kerk word.
'n Jaar later is Chisholm weer terug na Glasgow om die orrel in die Barony Kerk te speel en privaat lesse te gee. Omdat hy nie 'n skooldiploma gehad het, nie kon hy nie aan 'n universiteit studeer nie. Met steun van sy toekomstige vrou, Diana Brodie, en haar musikale vriende kry hy uiteindelik in 1928 vrystelling om aan die Universiteit van Edinburgh te studeer. Hy gradueer daar in 1934 onder Donald Tovey. Ondertussen het hy die Vereniging vir Skotse Ballet gestig en ook resensies vir twee twee koerante, die Glasgow Weekly Herald en Scottish Daily Express, gedoen. In 1930 word hy 'n dirigent by die Glasgow Grand Opera.
In die 1930's kom sy Skotse agtergrond na vore in die titels wat hy aan sy werke gee: Pibroch Pianoconcert (1930); Straloch, suite vir orkes (1933) en die sonate An Riobhan Dearg (1939). In 1933 was hy die solis in sy eie ''pianoconcert nr. 1'', waarvan die première in Amsterdam plaasgevind het. Sy Britse premières sluit in die van Idomeneo van Mozart (1934); Les Troyens van Hector Berlioz (1935) en Béatrice et Benedict (Berlioz) in 1936. Hy was by talle musikale organisasies betrokke en was onder andere die musikale direkteur van die Celtic Ballett, waarvoor hy ook ballette gekomponeer het (byvoorbeeld: The Forsaken Mermaid).
Vanweë sy swak gesondheid (oë en verbuigde arm) kon hy nie gedurende die Tweede Wêreldoorlog diens doen nie, maar hy het wel uitvoerings vir die troepe gelewer. So beland hy in Italië en Suidoos-Asië (1943–1945). Gedurende dié tyd het hy 'n multikulturele orkes in Indië gestig en die Simfonie-orkes van Singapoer tot stand gebring. Intussen is hy 'n tweede keer getroud – met Lillias, die dogter van komponis Francis George Scott. In 1946 arriveer hy in Suid-Afrika, waar hy as 'n professor in musiek aan die Universiteit van Kaapstad aangestel is.
Chisholm is op 8 Junie 1965 in Kaapstad oorlede. Hy het meer as honderd werke oor sy lewe gekomponeer.
Yvette Wilson
Yvette Wilson (6 Maart 1964 – 14 Junie 2012) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Poetic Justice (1993), Friday (1995), en Don't Be a Menace to South Central While Drinking Your Juice in the Hood (1996), en in die televisiereeks The Parkers (1999).
Warskou-opstand (dubbelsinnig)
Alhoewel die mees bekende weerstandsbeweging in Warskou, Pole, die gewapende stryd van 1944 was, was daar ook 'n aantal ander opstandings wat daar plaasgevind het.
Basisinkomste
'n Basisinkomste of burgerloon of universele basiese inkomste (UBI) is 'n maatskaplike welsynsvoorstel waarin alle burgers van 'n gegewe bevolking gereeld 'n onvoorwaardelike oordragbetaling ontvang (d.w.s. sonder 'n middeletoets of behoefte om te werk). Dit sal onafhanklik van enige ander inkomste ontvang word. As die vlak voldoende is om in 'n persoon se basiese behoeftes te voorsien (d.w.s. by of bo die armoedegrens), word dit soms 'n volle basiese inkomste genoem; as dit minder as daardie bedrag is, kan dit 'n gedeeltelike basiese inkomste genoem word. Geen land het ook nog bekendgestel nie, hoewel daar talle loodsprojekte was en die idee in baie lande bespreek word. Sommige het UBI as utopies bestempel as gevolg van sy historiese oorsprong. In 'n kapitalistiese raamwerk sou so 'n basisinkomste deur middel van belasting en/of negatiewe inkomstebelasting befonds word. Bekende voorstanders van die konsep sluit Philippe van Parijs, Ailsa McKay, André Gorz, Rutger Bregman en Guy Standing in.
Daar is verskeie welsynsreëlings wat as soortgelyk aan basiese inkomste beskou kan word, hoewel dit nie onvoorwaardelik is nie. Baie lande het 'n stelsel van kindervoordeel, wat in wese 'n basiese inkomste vir voogde van kinders is. 'n Pensioen kan 'n basiese inkomste vir afgetrede persone wees. Daar is ook kwasi-basiese inkomsteprogramme wat beperk is tot sekere bevolkingsgroepe of tydperke, soos Bolsa Familia in Brasilië, wat op die armes gekonsentreer is, of die Thamarat-program in Soedan, wat deur die oorgangsregering ingestel is om die gevolge te verlig. van die ekonomiese krisis wat van die Basjir-regime geërf is. Net so het die ekonomiese impak van die Covid-19-pandemie sommige lande aangespoor om direkte betalings aan sy burgers te doen. Die Alaska Permanent Fund is 'n fonds vir alle inwoners van die Amerikaanse deelstaat Alaska wat jaarliks gemiddeld $1 600 beloop (in 2019 geldeenheid), en word soms beskryf as die enigste voorbeeld van 'n werklike basiese inkomste in die praktyk. 'n Negatiewe inkomstebelasting (NIT) kan beskou word as 'n basiese inkomste vir sekere inkomstegroepe waarin burgers al hoe minder geld ontvang totdat hierdie effek omgekeer word hoe meer 'n persoon verdien.
Kritici beweer dat 'n basiese inkomste op 'n gepaste vlak vir alle burgers nie finansieel haalbaar is nie en vrees dat die instelling van 'n basiese inkomste daartoe sal lei dat minder mense werk en beskou dit as sosiaal onregverdig dat almal dieselfde bedrag geld moet ontvang, ongeag hul individuele behoeftes. Voorstanders sê dit is inderdaad finansierbaar, met die argument dat so 'n stelsel, in plaas van baie individuele middele-getoetsde maatskaplike voordele, baie duur maatskaplike administrasie en burokratiese pogings sal uitskakel, en verwag dat onaantreklike werk beter betaal sal moet word en hul werksomstandighede verbeter omdat daar 'n aansporing sal moet wees om dit te doen wanneer reeds 'n inkomste ontvang word, wat die gewilligheid om te werk sal verhoog. Advokate voer ook aan dat 'n basiese inkomste billik is omdat dit verseker dat almal 'n voldoende finansiële basis het om op voort te bou en minder finansiële druk, en sodoende mense in staat stel om werk te kry wat by hul belange en sterkpunte pas.
Vroeë historiese voorbeelde van onvoorwaardelike betalings dateer uit die oudheid, en die eerste voorstelle om 'n gereelde onvoorwaardelik betaalde inkomste vir alle burgers in te stel is tussen die 16de en 18de eeu ontwikkel en versprei. Na die Industriële Revolusie het publieke bewustheid en ondersteuning vir die konsep toegeneem. Ten minste sedert die middel van die 20ste eeu was basiese inkomste herhaaldelik die onderwerp van politieke debatte. In die 21ste eeu hou verskeie besprekings verband met die debat oor basiese inkomste, insluitend dié rakende outomatisering, kunsmatige intelligensie (KI) en die toekoms van die noodsaaklikheid van werk. 'n Sleutelkwessie in hierdie debatte is of outomatisering en KI die aantal beskikbare werksgeleenthede aansienlik sal verminder en of 'n basiese inkomste sulke probleme kan help voorkom of verlig deur almal toe te laat om voordeel te trek uit 'n samelewing se rykdom, asook of 'n UBI 'n stapsteen na 'n hulpbrongebaseerde of post-skaarste ekonomie.
Ouer geskiedenis
Vroeë denkers wat die idee aanraak was Aristoteles, Thomas More en Juan Luis Vives. Die eerste konkrete voorstel, insluitend finansiering, was Thomas Paine vir die boek Agrarian Justice (1796).
1920–1980
Gedurende die 1920's is die idee tot 'n mate in Engeland bespreek. Dennis Milner en Clifford Hugh Douglas was twee van die voorste voorstanders.
Sedert 1980
Die Basic Income European Network (BIEN) is in 1986 gestig.
Veneto
Veneto (amptelike Italiaanse naam: Regione del Veneto [ˈvɛːneto]; Veneties of Venesiaans: Vèneto [ˈvɛneto]) is 'n administratiewe streek in Noordoos-Italië met 'n oppervlakte van 18 407,4 km² en 'n bevolking van 4,9 miljoen. Die administratiewe setel is Venesië. Veneto is die vyfde grootste administratiewe streek in Italië volgens inwonertal, en die agste grootste volgens sy oppervlakte.
Hanne Hedelund
Hanne Hedelund (gebore 20 Junie 1957) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Art of Crying (2006) en Idealisten (2015), en in die televisiereekse Unit 1 (2000) en Borgen (2010).
Veneto
Histories het Veneto (naas Friuli-Venezia Giulia) deel uitgemaak van die Terra ferma, Venesië se vastelandse besittings in Noord-Italië wat - as gevolg van die agteruitgang van die Mediterreense seehandel - as vrugbare landboustreke en alternatiewe ekonomiese basis ontwikkel is. Nie net die karakter van Venesië as sy administratiewe setel nie, maar ook dié van sy historiese besittings op die vasteland word deur water bepaal. Veneto is 'n land van strandmere, mere, riviere en kanale wat deur die magtige Po-rivier deurkruis word. Dit strek vanaf die Adriatiese Seekus tot die majestueuse rooi bergmassief van die Dolomiete.
Vanessa Hudgens
Vanessa Hudgens (gebore 14 Desember 1988) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente High School Musical 3: Senior Year (2008), Beastly (2011), Spring Breakers (2012), en Journey 2: The Mysterious Island (2012).
Veneto
Etimologie
Daar is twee gebruiklike benaminge vir die gebied tussen die Gardameer en die Adriatiese Golf – Veneto en Venesië. Albei het hulle oorsprong in die Romeinse gewes wat in Latyn Venetia genoem is, maar verwys eintlik nie na dieselfde streek nie. Veneto is die amptelike Italiaanse naam vir die huidige administratiewe streek wat sewe provinsies bevat – Verona, Vicenza, Padova (Padua), Rovigo, Venesië (Italiaans: Venezia), Treviso en Belluno.
NG gemeente Elsburg-Suid
Die NG gemeente Elsburg-Suid is die jongste van die twee gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk wat die Germistonse voorstad Elsburg se naam dra; die ander is die moedergemeente Elsburg, gestig in 1939.
Veneto
Etimologie
Venesië sluit as historiese streeksbenaming dikwels ook gebiede oos van Veneto in – Frioelië (Friuli), soms ook dele van die provinsie Trento – wat in die antieke tydperk deel uitgemaak het van die Romeinse regio Venetia en later, vanaf die laat Middeleeue, van die Terraferma of vastelandse gebiede van die Republiek Venesië (waarna alternatief as Domino Veneto verwys is).
Die betekenis van die Latynse Venetia het reeds in die tyd ná die groot laat-antieke volksverhuising vernou tot die kus- en strandmeerstreek onder Bisantynse bewind (die sogenaamde See-Venesië) en uiteindelik die nedersetting in die strandmeer, Venesië. Om verwarring met die stad te voorkom, het in Italiaans vanaf die 18de eeu Venezia as benaming vir die nedersetting en Veneto as benaming vir die streek gebruiklik geraak. Die laasgenoemde is 'n afkorting vir Domino Veneto.
Administratiewe verdeling
Die huidige administratiewe gewes Veneto word in sewe provinsies onderverdeel: Belluno, Padua, Rovigo, Treviso, Venesië (Venezia), Verona en Vicenza. Hul grense word bepaal deur artikel 131 van die Italiaanse grondwet. Hulle is in die loop van die geskiedenis verskeie kere gewysig.
Veneto het sy historiese oorsprong as administratiewe eenheid onder meer in die Romeinse keiser Augustus se onderverdeling van die Italiese skiereiland in elf geweste – waarvan die tiende (regio X) Venetia et Histria genoem is. Hierdie geweste het in die Hoë Keisertyd geen besondere administratiewe funksies vervul nie, behalwe vir sensusdoeleindes en die amptelike registrasie van grond in staatsbesit. Die belangrikste historiese bron is Plinius die Ouere se Naturalis historia (III, 126-132)
Tale
Naas Standaarditaliaans word in Veneto ook Venesiaans (of Veneties), Duits of Plodaries (in Sappada/Plogn), Frioelies of Frioeliaans (in die Metropolitane Stad Venesië) en Ladinies (in die provinsie Belluno) gebesig.
Kimbries as benaming vir die taal is afgelei van die Duitse term Zimmerer (Middelhoogduits: Tzimberer "timmermans"), nie die antieke Kimbre nie. Danksy hul vaardighede as timmermans het Beierse setlaars in die Middeleeue moontlik gesogte immigrante geword. Kimbriessprekendes verwys na hulself as Zimbarn of Tzimbar.
Die ekonomiese wonder van die 20ste eeu
Veneto is een van die uitstekende voorbeelde vir 'n ontwikkeling waarna in die 1960's as die "Italiaanse ekonomiese wonder" verwys is. Net soos die aangrensende Frioelië was Veneto nog tot die middel van die 1950's 'n streek wat sterk op landbou gesteun het, maar weens sy betreklik lae inkomstevlakke bevolkingsverliese as gevolg van emigrasie na ander Italiaanse streke en die buiteland gely het. Vanaf die 1960's het klein en middelgroot familieondernemings as suksesvolle rolspelers op internasionale markte die voortou geneem om Veneto tot een van Italië se voorste nywerheidstreke te ontwikkel. Tans word Veneto onder die welvarendste streke in die Europese Unie gereken, met 'n nominale bruto binnelandse produk (BBP) van meer as 155 miljard € in 2016 (wat gelykstaan aan 9,25 persent van die totale nasionale BBP van Italië).
Veneto se ekonomie het oorspronklik hoofsaaklik op die tekstiel-, juwele- en voedselbedryf gesteun. Ondernemings uit hierdie sektore het swaar gekry en groot verliese gely gedurende die ekonomiese krisis van 2008 en 2009, en baie van hulle het bankrot gespeel. Vir entrepreneurs in die streek was die resessie 'n aansporing en geleentheid vir vernuwing. So het hulle saamgespan met navorsers om doelgerig aandag te skenk aan nuwe tegnologieë, en Veneto het sy vroeëre rol as een van Italië se mees mededingende streke hervat. Tans is metaalverwerking, masjienbou, voedselverwerking, die tekstiel- en modebedryf en leerverwerking die belangrikste industriële sektore.
Uitvoere het toegeneem (met Duitsland as die belangrikste mark) en in 2017 14 persent van Italië se totaal van €448 miljard beloop, terwyl die groei van die BBP hoër was as die gemiddeld vir Italië. Binnelandse verbruik in Veneto het met 1,5 persent gegroei, onder meer danksy die laagste werkloosheidsyfer van alle Italiaanse streke, en beleggings met 3,9 persent. Duitsland was ook die belangrikste handelsvennot wat invoere betref (€50 miljard). Hulle het in 2017 met 11 persent gegroei tot sowat €10 miljard - waaronder motorvoertuie ter waarde van €4,3 miljard, bewerkte metale en ander goedere ter waarde van €1,4 miljard, voedselprodukte (hoofsaaklik suiwelprodukte, €1,1 miljard), chemiese goedere (hoofsaaklik plastiek, €1 miljard) en masjiene (€925 miljoen). Invoere uit Duitsland het ook in die eerste halfjaar van 2018 stewig gegroei met 27,5 persent. Die Duitse aandeel aan Veneto se invoere het sodoende gestyg tot meer as 25 persent.
Landbou
Ondanks groeiende industrialisering speel die andbousektor steeds 'n sentrale rol in Veneto se ekonomie. In die uitgestrekte vrugbare riviervlaktes en die omliggende heuwelgebiede word graan, wyn en vrugte verbou. Die riviervlaktes van die Po-delta lewer mielies, koring, aartappels en rys op, terwyl vrugteverbouing, die teel van skaaldiere en vissery 'n lang tradisie in Veneto se kusgebiede het. Die visserybedryf word bedreig deur krimpende visbronne.
Wynbou
Met byna 75 000 hektaar se wingerde word Veneto onder Italië se drie grootste wynboustreke gereken. Wyn word hier veral in die vlaktes langs die Adriatiese Seekus, langs die Porivier en in die berggebiede rondom die Gardameer verbou. Die gewildste kultivars, wat hier aangeplant word, is Garganega, Glera, Pinot Grigio, Pino Bianco, Trebbiano Soave en Chardonnay vir wit wyne, en Rondinella, Corvina Veronese, Merlot en Cabernet Sauvignon vir rooi wyne. Sowat 'n kwart van alle Italiaanse wyne van oorsprong met DOC- en DOCG-sertifisering word hier in 'n vyftigtal gebiede gekelder, waarvan sommige dig bymekaar geleë is. Veneto lewer sodoende meer wyne van oorsprong op as enige ander wynboustreek in Italië. Die DOC-sertifisering is in Desember 2010 vir die eerste keer ook aan wyne uit die onmiddellike omgewing van Venesië toegeken (Venezia DOC).
Venetiese villa's
Die Venetiese villa's (Italiaans: Ville Venete), waarvan tussen die 15de en 19de eeu meer as 4 000 deur adellike en welvarende families gedurende 'n lang tydperk van vrede en ekonomiese welvaart in die Republiek Venesië se vastelandse besittings (die Terraferma van Veneto en Frioelië, of Domini di Terraferma) met hul uitstekende netwerk van paaie en waterweë opgerig is en tot belangrike sentrums van landbou, kuns asook die kulturele en ekonomiese lewe ontwikkel het, het danksy hul unieke ontwerpe en die sorgvuldig gekose persele 'n integrale bestanddeel van die Venetiese boukuns, kultuur en landskap geword. Hierdie ryke argitektoniese erfenis tel tans altesaam 3 477 eenhede waarvan 'n twintigtal toeganklik is vir die publiek.
Dikwels het Venetiese villa's as somerwonings gedien. Die groot konsentrasie villa's in bepaalde gebiede weerspieël hul vroeëre funksie as gewilde somervakansieplekke van Venesiaanse welvarendes. So het baie luukse somerhuise in die Riviera del Brenta ontstaan, 'n groen landelike gebied langs die historiese loop van die Brenta-rivier wat oorspronklik Venesië met Padua verbind het. As maklike waterweg en toegang tot die vasteland was hierdie rivierloop 'n soort natuurlike voortsetting van Venesië as strandmeerstad te midde van water. Tussen die 16de en 18de eeu het hierdie gebied sy goue tydperk as gunstelingbestemming van Venesiane en Paduane beleef wat hier die modieuse leefstyl van Villeggiatura of somerverblyf in elegante villa's gevolg het.
Kookkuns
As die voorste handelsmoondheid in die oostelike Middellandse See het Venesië met 'n verskeidenheid beskawings en kulturele invloede in aanraking gekom. So was Veneto die eerste streek in Europa waar kruie en speserye, rys en 'n verskeidenheid eksotiese vrugte en groentesoorte ingang gevind het tot die plaaslike kookkuns. Die moerasgebiede van die Povallei was uiters geskik vir die verbouing van rys wat tot 'n Venesiaanse stapelvoedsel ontwikkel het. Rysgeregte neem steeds 'n belangrike plek op die Venesiaanse spyskaart in, met disse soos risi e bisi (rys met ertjies - veral gewild in die vroeë lente wanneer vars ertjies van hoë gehalte beskikbaar is), risotto con scampi (risotto met garnale), riso e trippa (afval met rys) en risotto al neri di seppi (rys met swart inkvissous).
Al was Venesië nie betrokke by die eerste Europese verkenningsvaarte na Amerika, was dit nogtans een van die eerste streke in Italië waar mielie gewild geraak het. Vanaf 1650 het mielie, wat deur Christophorus Columbus na Europa geneem is en aanvanklik as granoturco of Turkse graan bekendgestaan het, ingang tot die Italiaanse kookkuns gevind. Mieliepap het nog in dieselfde eeu 'n stapelvoedsel vir Europese laerinkomstegroepe van Spanje tot Suid-Rusland geword. So ook in Veneto waar dit polenta genoem is. Polenta bianca of wit mieliepap is een van die streek se spesialiteite. Die geel variant is 'n belangrike bestanddeel van Venesiaanse geregte soos fegato alla veneziana (kalflewer met uie en geroosterde polenta).
Doug Sheehan
Doug Sheehan (gebore 27 April 1949) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse General Hospital (1963), Knots Landing (1979), Day by Day (1988), en Clueless (1996).
Deborah Joy Winans
Deborah Joy Winans (gebore 6 September 1983) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Fragile World (2014) en in die televisiereeks Greenleaf (2016).
Francis McDonald
Francis McDonald (22 Augustus 1891 – 18 September 1968) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Prisoner of Shark Island (1936), Union Pacific (1939), Samson and Delilah (1949), en The Ten Commandments (1956).
Río de la Plata
Die Río de la Plata (Spaans: [ˈri.o ðe la ˈplata], letterlik "Silwerrivier") is 'n estuarium (breë riviermonding) waar die Río Paraná en Río Uruguay in die Atlantiese Oseaan vloei. Dit vorm die karakteristieke suidoostelike inkeping in die Suid-Amerikaanse kuslyn. Die monding is in totaal 290 kilometer lank. Waar die twee riviere ontmoet, is die rivier 48 kilometer breed; by die oseaan neem dit tot 220 kilometer toe, wat die Río de la Plata die breedste rivier ter wêreld maak.
Die Spaanse seevaarder, Juan Díaz de Solís, was die eerste Europeër wat die Río de la Plata besoek het. Hy het dit teëgekom toe hy van die Brasiliaanse kus na die suide gevaar het. Hy het gedag dis 'n seearm waarvan die water op onverklaarbare manier soet was. Hy noem dié see Mar Dulce ("die Soete See"). Omdat sy karvele vlak bodems gehad het, kon hy die rivier opvaar.
Die estuarium vorm gedeeltelik die natuurlike grens tussen Argentinië en Uruguay. Die hoofstad van Argentinië, Buenos Aires, en dié van Uruguay, Montevideo, lê aan die Río de la Plata. Die eiland Martín García voor die kus van Uruguay is Argentyns.
In die Tweede Wêreldoorlog is die Duitse dwergslagskip die Admiral Graf Spee hier deur sy bemanning gekelder omdat geglo is dat hulle deur 'n oormag oorweldig sou word en die geveg nie sou kon wen nie.