cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Loopvoëls
Lewende verteenwoordigers
Die kiwi's (familie Apterygidae) is die enigste lewende verteenwoordigers van die orde van die Kiwi-agtiges. Hul liggaamsbou wyk sterk af van die van die ander loopvoëls. Hulle het geen sterte nie, die vlerke is baie klein (5cm lank) en hul verekleed is baie harig. Aan die kort maar sterk pote kom skerp kloue voor. Hul oë is baie swak, maar die reukorgane is baie goed ontwikkel. Die neusgate kom naby die punt van die snawel voor. Kiwi's is nagvoëls wat bedags in grotte of tussen struike skuil.
Die naam kiwi, 'n nabootsing van die geluid wat hulle maak, kom van die Maori's af, wat die voëls om hul viers en vere gejag het. Die kiwi is Nieu-Seeland se nasionale voel. Drie spesies word onderskei, naamlik die gewone kiwi (Apteryx australis), wat op albei eilande van Nieu-Seeland voorkom, die groot grys kiwi (Apteryx haasti) en die klein grys kiwi (Apteryx owenii), wat net op die Suid-Eiland voorkom.
John Cazale
John Cazale (12 Augustus 1935 – 13 Maart 1978) was 'n Amerikaanse akteur en kinematograaf. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Godfather (1972), The Godfather: Part II (1974), The Conversation (1974), en Dog Day Afternoon (1975).
Joe Anderson (akteur)
Joe Anderson (gebore 26 Maart 1982) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Across the Universe (2007), The Ruins (2008), The Crazies (2010), en The Grey (2011).
Anthony Zerbe
Anthony Zerbe (gebore 20 Mei 1936) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Omega Man (1971), Papillon (1973), Licence to Kill (1989), en The Matrix Reloaded (2003).
Groot-Brakrivier
Die Groot-Brakrivier is 'n rivier in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die rivier mond uit in die suidelike Indiese Oseaan by. Die naaste groot dorpe is Mosselbaai, 24 km na wes, en George, 34 km na die ooste per pad. Die hoofbydraers tot die Groot-Brakrivier is die Perdebergrivier, Tweeriviererivier en Varingsrivier. Die dorpie Groot-Brakrivier is naby die riviermonding.
Andrew Marr
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Andrew Marr
Britse joernalis, televisie-aanbieder en politieke kommentator
Akademiese opleiding
Trinity Hall, Cambridge
Bekende programme
BBC News
Mckenna Grace
Mckenna Grace (gebore 25 Junie 2006) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Gifted (2017) en I, Tonya (2017), en in die televisiereeks Designated Survivor (2016).
Andrew Marr
The Andrew Marr Show
Getroud met
Jackie Ashley (1987 tot hede)
Andrew William Stevenson Marr (* 31 Julie 1959 in Glasgow, Skotland) is 'n Britse joernalis, televisie-aanbieder en politieke kommentator.
Hy was twee jaar lank, tot en met Mei 1998, redakteur van die dagblad The Independent en daarna, vanaf 2000 tot en met 2005, politieke redakteur van die BBC News. Vanaf September 2005 het hy Sunday AM (tans The Andrew Marr Show), 'n politieke program wat op Sondagoggende deur BBC One uitgesaai word. Marr is ook die aanbieder van BBC Radio 4 se program Start the Week.
In 2007 het Andrew Marr 'n dokumentêre televisiereeks oor die politieke geskiedenis van na-oorlogse Brittanje, Andrew Marr's History of Modern Britain, aangebied wat deur BBC Two uitgesaai is. Twee jaar later is 'n opvolgreeks vervaardig wat die periode tussen 1901 en 1945 behandel, Andrew Marr's The Making of Modern Britain.
In 2010 het hy 'n televisiereeks aangebied wat die lewe in, die ontwikkeling van en die uitdagings vir sommige van die wêreld se grootste stede behandel, Andrew Marr's Megacities. Koningin Elizabeth II se sestig jaar op die troon is vroeg in 2012 in 'n televisiereeks van drie aflewerings, The Diamond Queen, behandel.
In 2012 is sy boek A History Of The World deur Macmillan Uitgewers, 'n druknaam van Pan Macmillan Uitgewers, uitgegee.
Wolwedansdam
Die Wolwedansdam in die Groot-Brakrivier in die Outeniquaberge voorsien die chemiese fabriek PetroSA en die munisipale gebied van Mosselbaai van water. Dit vorm die hart van die Mosselbaai-staatswaterskema.
Groot-Brakrivier
Die Groot-Brakrivier ontspring op die suidelike hellings van die Outeniquaberge en vloei suidwaarts deur 'n diep, smal kloof wat deur die hoërliggende kusplato sny. Aan die seekant van die dorp Groot Brakrivier vorm die rivier 'n lagune van 79 ha voordat dit in die Indiese Oseaan uitmond.
Die totale opvanggebied van die rivier en sy belangrikste sytak, die Varingsrivier, beslaan 200 km². Die totale afloop van hierdie hele rivierstelsel is gemiddeld 37 miljoen m³ per jaar. Tot die bou van die dam het die meeste van hierdie water na die see geloop. In die berge is die neerslag in jare met 'n normale reënval gemiddeld 1 200 mm en dit neem af tot 500 mm by die dorp.
Die geologiese toestande by die damterrein was gunstig vir die bou van 'n swaartekragboogdam en bestaan hoofsaaklik uit 'n onverweerde skisrotsbodem in die riviergedeelte en matig verweerde skisrots aan die sykante.
Doel
Die hoofdoel van die Wolwedansdam is om water aan PetroSA te verskaf, maar dit maak ook voorsiening vir die toenemende vraag na vars water in Mosselbaai en direkte omgewing.
Water word met 'n pypleiding van 14,5 km met 'n deursnee van 800 mm van die dam na die Klein-Brakrivier-reservoir vervoer. Vanaf die Klipheuvelpompstasie by die reservoir word die water bedoel vir PetroSA oor 'n afstand van 15,4 km deur 'n pypleiding met 'n deursnee van 500 mm na die hoër geleë Bartelsfontein-reservoir gepomp. Van daar loop die water onder natuurlike druk vir 3,1 km in 'n pypleiding met 'n 600 mm deursnee na die fabriek van PetroSA.
Beskrywing
Die Wolwedansdam is 'n rolbeton-swaartekrag-boogstruktuur wat geskik is vir die diep vallei waarin dit lê. Tot voor die konstruksie van hierdie dam is rolbeton slegs vir swaartekragtipe-damme gebruik. Die Wolwedans- en die Knellpoortdam in die Rietspruit, 'n tak van die Caledonrivier, is feitelik tegelykertyd gebou en is die eerste rolbeton-swaartekrag-boogdamme ter wêreld. Swaartekragboogdamme verskil van swaartekragdamme. Swaartekragboogdamme se dwarssnit is kleiner en 'n strukturele boogaksie word vereis om die waterlading te kan weerstaan.
Lewering
Beramings toon dat die dam 10,2 miljoen kubieke meter water per jaar kan lewer. Hiervan benodig PetroSA 5,6 miljoen kubieke meter, dus nagenoeg die helfte. Een miljoen kubieke meter water moet in reserwe gehou word vir ekologiese gebruik in die lagune van die Groot-Brakrivier. Die res is beskikbaar vir die inwoners, boerderye en nywerhede van Mosselbaai en omgewing.
Die leweringvermoë van 'n dam hang af van die risiko waarteen dit bedryf word, naamlik 'n normale reënvalpatroon. Aangesien 'n bestendige waterbron van die allergrootste belang is vir die PetroSA-fabriek, is die kans dat water nie aan die fabriek voorsien kan word nie, bereken om so laag as een maal in 200 jaar te wees. Dit beteken dat 'n groot reserwevoorraad water normaalweg in die dam beskikbaar is. Die risiko van te min water beskikbaar vir die ander gebruikers is een maal in 50 jaar.
Konstruksie van die damwal
Die dam is volgens die rolbetonmetode gebou wat tydbesparend was en daarby finansieel voordelig. Rolbeton, wat minder sementeringsmateriaal as konvensionele beton bevat, is ook minder vatbaar vir die kraakvorming wat ontstaan as gevolg van die hitte van die chemiese reaksie wat plaasvind wanneer sement hard word. Daar is voorsiening gemaak vir die beheer van die kraakvorming wat algemeen in die beton voorkom deur kraakinduseerders in die damwal in te bou. Sodoende is seker gemaak dat krake op voorafbepaalde plekke sal voorkom wat dan met bry gevul kan word om 'n monolitiese struktuur te verseker. Om die moontlikheid van kraakvorming verder te bekamp, is die rolbeton so ver moontlik gedurende die koeler maande van die jaar geplaas.
Pompstasie, pypleidings en reservoirs
Die Klipheuvel-pompstasie, die Klein-Brakrivier-balanseerreservoir met 'n kapasiteit van 3 000 kubieke meter, die 33 km pypleiding en die Bartelsfontein-eindpuntreservoir is deur private kontrakteurs gebou. Die totale statiese pomphoogte is ongeveer 210 m. Die eerste 14,5 km van die pypleiding is 'n swaartekragpypleiding wat beide Mosselbaai en die PetroSA-aanleg van water voorsien en het 'n kapasiteit van 609 liter per sekonde. Die res van die pypleiding het 'n kapasiteit van 333 liter per sekonde en bedien slegs die aanleg.
Die Klipheuvel-pompstasie en die pypleidings vanaf Klipheuvel via die Bartelsfonteinreservoir na die PetroSA-aanleg is in staat om in beide die normale piek- en abnormale piek (brandpiek)-wateraanvraag van die aanleg te voorsien. Die Bartelsfontein-eindpuntreservoir met 'n opgaarvermoë van 115 000 kubieke meter het 'n grondwal met 'n kruinlengte van 430 m, 'n maksimum walhoogte van 10 m en 'n stroomophellingbeskerming van grondsement. Die reservoir het die vermoë om aan die PetroSA-aanleg se 7 dae normale aanvraag en 6 dae normale piekaanvraag te voldoen. Die hooffunksie van die reservoir is om te verseker dat die gehalte van die water wat aan die aanleg voorsien word stabiel bly en om noodopgaarvermoë te voorsien.
Omgewing
Na deeglike ondersoek deur die Departement van Waterwese, wat 'n omvattende omgewingsinvloedverslag ingesluit het, is op die spesifieke terrein van die dam besluit. Die aanbevelings wat in die verslag vervat is, is by die ontwerp van die dam toegepas om te verseker dat die projek die minste nadelige invloed op die omgewing sal hê. Op versoek van die Departement het die Suid-Afrikaanse Museum die damterrein ondersoek en verskeie argeologiese terreine geïdentifiseer waarvan een van groot belang is. Die Museum het gedurende die konstruksietydperk uitgrawings op die terrein gedoen en die onkoste daaraan verbonde is as deel van die projekkoste beskou.
Die lagune aan die mond van die Groot-Brakrivier lê ongeveer halfpad tussen George en Mosselbaai. Die getymeer was reeds ekologies versteur lank voordat die Wolwedansdam stroom op gebou is. Die mens het reeds in die 19de eeu die mond daarvan kunsmatig oopgestoot om oorstromings van laagliggende geboue en landerye te voorkom.
Toe daar besluit is om die Wolwedansdam te bou, het die Departement van Waterwese die Groot-Brakrivier Omgewingskomitee (GOK) in die lewe geroep om 'n omgewingstudie uit te voer met die doel om 'n bestuursplan vir die lagune te ontwikkel. Die GOK het bestaan uit lede van die Departement self, die Munisipaliteit van Groot-Brakrivier, die Eiland-huiseienaars, die Hoofdirektoraat Natuur- en Omgewingsbewaring van die Kaapse Provinsiale Administrasie en die WNNR.
Hierdie Komitee het die Afdeling vir Aard-, Marine en Atmosferiese Wetenskappe en Tegnologie van die WNNR genader vir bystand met die studie en die ontwikkeling van 'n bestuursplan vir die lagune. Die doel van hierdie plan was om die negatiewe omgewingsinvloede wat deur die ontwikkelings meegebring is te verminder en om positiewe omgewingsinvloede te bevorder.
Die studie het getoon dat, deur versigtig gebruik te maak van die een miljoen kubieke meter water wat jaarliks deur die Wolwedansdam aan die lagune toegewys is, tesame met die bykomende meganiese oopstoot van die mond, 'n situasie kan ontstaan wat die lagune tot voordeel sal strek. As gevolg van die inisiatief wat deur die Departement aan die dag gelê is om die publiek d.m.v. die GOK te betrek, is die bestuursdoelwitte vir die lagune ontwikkel en maatreëls ingestel waardeur die omgewingsbewaring van die lagune verseker sal word.
Die bestuursplan is gedurende 1991/92 onder toesig van die GOK geïmplementeer. Daarna het dit die verantwoordelikheid van die Munisipaliteit van Groot-Brakrivier geword om die plan na gelang van die behoeftes in werking te stel. Beheerde vrystelling van water uit die dam sal die meganiese oopstoot van die sandbank by die monding vergemaklik, die bodem van die lagune van tyd tot tyd uitspoel en dit gedurende droogtes van water voorsien. Daarbenewens sal die dam vloedspitse kan afplat en dus ook moontlike vloedskade aan die eiendomme op die Eiland kan verminder.
Leonore Annenberg
Leonore Cohn Annenberg (20 Februarie 1918 - 12 Maart 2009), ook bekend as Lee Annenberg, was 'n Amerikaanse sakevrou, staatsamptenaar en filantroop wat tussen 1981 en 1982 as Hoof van Protokol van die Verenigde State gedien het.
Wolwedansdam
Omgewing
Ondersoeke het getoon dat die Wolwedansdam weinig invloed op die damkomgebied sal hê. Ofskoon die Groot-Brakriviervallei aantreklik is, kom daar geen bedreigde fauna of flora voor nie en is dit vervuil met indringerplante soos die wattelboom (Acacia mearnsii). Ten einde die voordelige effek wat die dam op die omgewing kan hê ten beste te benut en die negatiewe effek daarvan tot die minimum te beperk, is besondere maatreëls getref om die omgewing te beskerm tydens die konstruksieperiode. Landskapherstelwerk is ook tydens en direk na voltooiing van die projek onderneem.
Projekkoste
Die Wolwedansdam is deur die Departement van Waterwese binne die beplande konstruksietyd en begroting van R48 miljoen teen die pryse van Februarie 1991 gebou. Die Klipheuvel-pompstasie, die Klein-Brakrivierreservoir insluitende die pypleidings en die Bartelsfonteineindpuntreservoir is onderskeidelik vir R34 miljoen en R4 miljoen deur kontrakteurs voltooi.
Leonore Annenberg
Sy was getrou met die mediamagnaat en filantroop Walter Annenberg wat in 1969 deur president Richard Nixon as Amerikaanse ambassadeur in die Verenigde Koninkryk benoem is en dié pos vyf jaar lank beklee het. Leonore Annenberg het daarnaas vanaf 2002 tot haar afsterwe in 2009 as die Annenbergstigting se voorsitter van die raad en president gedien.
Wolwedansdam
Besoek
Om die dam te besoek ry op die ou N2 nasionale pad (die geteerde pad noord van die lughawe) van George in die rigting van Mosselbaai. Draai regs op die grondpad na Jonkersberg. Draai na 'n kort afstand links op 'n ander grondpad. Hou u oë oop vir 'n bordjie wat aandui dat die dam regs in die kloof lê. Onder by die dam is 'n parkeerterrein.
Vanuit Groot-Brakrivier is daar 'n voetpad na die dam. Ry met die grondpad verby die winkels in die rigting van George. Omtrent dadelik links is 'n parkeerplek. 'n Tien meter verder staan die bordjie wat die begin van die voetpad aandui.
Leonore Annenberg
Leonore Annenberg, 'n boorling van New York wat in Los Angeles grootgemaak is, het haar akademiese opleiding by die Stanford-universiteit ontvang. Nadat haar eerste twee huwelike verbrokkel het, het sy in 1951 met die bekende sakeman Walter Annenberg getrou. Gedurende sy ampstermyn as ambassadeur in Londen was sy verantwoordelik vir die omvattende opknappingswerk in sy ampswoning.
Vera Moechina
Vera Ignatjewna Moechina (Russies: Вера Игнатьевна Мухина, wetenskaplike transliterasie Vera Ignat'evna Muchina; Lets: Vera Muhina; * 1 Julie 1889 in Riga, Letland; † 6 Oktober 1953 in Moskou), was 'n Russiese beeldhoueres.
Prins Alfredpas
Die Prins Alfredpas is 'n bergpas op die R339-pad. Die pas verbind Knysna oor die Outeniquaberge met Avontuur in die westelike deel van die Langkloof.
Wolwedansdam
Naam
Die Wolwedansdam lê nie op die plaas waaraan hy sy naam ontleen nie. Wolwedans was die plaas op die westelike oewer van die Groot-Brakrivier by sy mond en in die dorpie.
Vera Moechina
Opleiding en vroeë werk
Moechina is in 'n welvarende gesin gebore. Sy het 'n akademiese opleiding in Moskou gevolg en later na Parys gegaan waar sy verdere kunsopleiding by Bourdelle, een van Auguste Rodin se assistente, ontvang. Kort voor die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het sy na Rusland teruggekeer waar die politieke gedagtes van Lenin haar geesdrif gewek het. Saam met haar kollega Lebedewa het sy ontwerpe by openbare kunswedstryde ingedien wat volgens Lenin se "Plan vir 'n monumentele propaganda" gehou is om staatskunswerke deur 'n nuwe generasie van beeldhouers te laat skep.
Leonore Annenberg
Die Annenbergs het met hul skenkings finansieel bygedra tot Ronald Reagan se presidensiële verkiesingsveldtog in 1980. Leonore is ná Reagan se inswering as Hoof van Protokol benoem en het sodoende as die president, vise-president en buitelandse minister se raadgewer oor diplomatieke protokolsake gedien.
Die Annenbergs het met hul ruim filantropiese skenkings grootliks bygedra tot die befondsing van opvoedkundige instellings en kunsgalerye en was ook betrokke by liefdadigheidsaktiwiteite. Leonore het daarnaas funksies in 'n verskeidenheid komitees en rade waargeneem. Sy het ook ná die afsterwe van haar eggenoot in 2002 voortgegaan om skenkings te maak en hom opgevolg as die Annenbergstigting se voorsitter van die raad en president.
Vera Moechina
Opleiding en vroeë werk
So het een van Moechina se eerste kunswerke, wat in 1919 ontstaan het, die titel "Die Vlam van die Rewolusie" gedra. Die werksomstandighede vir die jong kunstenaresse was egter ondraaglik. Die materiaal vir hul kunswerke was van slegte gehalte en is dikwels deur weersinvloede soos reën en ryp vernietig. Dikwels het net klein ontwerpe bewaar gebly. Moechina het haar ook met ander gebiede van ontwerp besig gehou. Projekte soos coulisses vir toneel en rolprente asook mode-ontwerpe is dikwels saam met ander kunstenaresse verwesenlik, onder wie Alexandra Exter en Nadjesjda Lamanowa. Teen die middel van die twintigerjare het beeldhoukuns weer sentraal in haar werk gestaan. Moechina het in hierdie periode veral naak- en borsbeelde geskep.
Wolwedansdam
Vandag
Weens die aanhoudende droogte in die Suid-Kaap is die Wolwedansdam begin Junie 2010 maar 21% vol. PetroSA gebruik tans 15 megaliter water per dag. Dit is drie megaliter meer as die totale verbruik van die inwoners en nywerhede van die groter Mosselbaai saam. As 'n noodmaatreël sal 'n ontsoutingsaanleg by Voorbaai teen November 2010 in gebruik wees. Dit sal tussen 5 en 10 megaliter water per dag kan lewer. PetroSA oorweeg dit om R80 miljoen van die totale R140 miljoen te dra wat die ontsoutingsaanleg sal kos.
Prins Alfredpas
Geskiedenis
Met die stigting in 1825 van Knysna en die ontwikkeling van die omgewing het goeie verbindingsweë noord- en ooswaarts 'n groot behoefte geword. Duiwelskoppas was 50km weswaarts en Paardekoppas het van Plettenbergbaai noordwes in die rigting van Kykoe in die Langkloof geloop. Beide bergoorgange was bekend as onveilig, swak onderhou, tydrowend en onnodig lank. Die roete van Knysna na Avontuur is in 1856 deur Andrew Geddes Bain beplan. Sy seun Thomas het in 1862 met die oprigting van die kwartiere vir die 250 bandietarbeiders by Ysternek, 27km van Knysna, begin. Na 'n besoek van die hoofinspekteur van paaie, M.R. Robinson, is die gevangenis 26km verder na De Vlugt verskuif.
Vera Moechina
Stalinistiese tydperk
Vir baie kunstenaars het intussen moeilike tye aangebreek. Die Sowjet-owerheid het steeds meer in die kunslewe ingemeng en streng riglyne vir kunstenaars daargestel. 'n Groot aantal van hulle het na die weste geëmigreer, sommige is in werkkampe aangehou. Moechina was gelukkiger daaraan toe. Die Volkskommissaris vir Opvoeding, Anatoli Wassiljewitsj Loenatsjarski, het groot waardering vir haar gehad, en so het die kunstenares in die 1930's en 1940's 'n groot aantal kunswerke in staatsopdrag geskep. Sy kon haar werk daarnaas nie net in die Sowjetunie nie, maar ook op kunsuitstallings in die buiteland vertoon.
Asbestopluma globularis
Asbestopluma globularis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Prins Alfredpas
Bou van die pas
Die werk aan die suidelike deel was moeilik omdat dit deur 70 km inheemse woud, digte plantegroei en oor verskeie riviertjies gegaan het. Net so moeilik, maar van 'n ander aard was die trajek tussen De Vlugt en Avontuur. Hier het die pad geklim van 300 m bo seespieël tot 'n 1 050 m in 14 km. Groot stukke steil rotswande moes weggeskiet word en het die koste van die padbouery verhoog.
Vera Moechina
Stalinistiese tydperk
Baie van haar kunswerke is deur die destydse ideologiese en patriotiese strominge geïnspireer, maar Moechina het temidde van 'n tyd van oppervlakkige kuns volgens die doktrine van Sosialistiese realisme haar eie styl probeer handhaaf. Haar bekendste werk is Arbeider en Kolchoswerkster, 'n standbeeld van monumentele afmetings wat die Sowjet-pawiljoen tydens die "Internasionale Uitstalling van Kuns en Tegnologie in die moderne lewe" in Parys in 1937 gekroon het. Die monument van vlekvrye staal bestaan uit 'n man en 'n vrou wat vorentoe beweeg en 'n hamer en 'n sekel omhoog hou. Die heroïese paar dien sedert 1947 ook as kenteken vir die Russiese rolprentmaatskappy Mosfilm.
Asbestopluma globularis
Die spons behoort tot die genus Asbestopluma en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1964 deur Lévi.
Prins Alfredpas
Bou van die pas
Op 29 September 1866 is die pad geopen en vernoem na prins Alfred, die eerste hertog van Edinburgh en tweede seun van koningin Victoria.
Vera Moechina
Stalinistiese tydperk
Moechina se eggenoot, die militêre snykundige Aleksei Andrejewitsj Zamkof, het in 1928 bekendheid verwerf as ontdekker van die preparaat Gravidan wat uit die urine van swanger vroue ontgin is. Die preparaat het gebruikers na bewering met 'n intense geluksgevoel vervul en hul fisiese doeltreffendheid verhoog. Vera Moechina het dit volgens oorlewerings dikwels ingeneem, net soos die skrywer Maksim Gorki. Ná Gorki se afsterwe in 1936 het Gravidan verdag geword en sedertdien in vergetelheid geraak.
Prins Alfredpas
Vandag
Die hele roete van Knysna tot Uniondale is van groot toeristiese belang. Net buite Knysna in die rigting van Port Elizabeth draai die R339 noordwaarts na Uniondale. Na enkele kilometer raak dit 'n grondpad wat gaan deur die inheemse bosse. Na nog 10,5km lê die Diepwalle-bosboustasie. Hier is verskeie wandelpaaie, onder andere die Olifantwandelpad. Ook die Outeniquavoetslaanpad loop hier verby en vir die langafstandstappers is daar die oornaghut. By Kruisvallei sluit die pad van Keurboomsriviermond oor Wittedrif (die R340) by die R339 aan. Hier “kruis” die Prins Alfredpas en die destydse Paardekoppad. Vir 'n deel loop die pad verder langs die Keurboomsrivier, die oostelike grens van Outenikwaland. By die nedersetting De Vlugt is daar 'n forelboerdery. Hier gaan die pad oor die bolope van die Keurboomsrivier. Alhoewel die pad verskeie male deur vloede verspoel is, volg dit nog die oorspronklike roete. By een van die stilhouplekke langs die pad is 'n monument ter ere van Thomas Bain.
Letterkunde
Dalene Matthee het hierdie gebied aan die wêreld bekendgestel met haar "bosromans". Kringe in ’n bos (1984), Moerbeibos (1987) en Toorbos (2003) speel in die omgewing af. Fiela se kind (1985) is geplaas langs hierdie pad van Avontuur en Uniondale in die Langkloof, deur die berge, riviere en woude, verby De Vlugt na Knysna. Vertalings van hierdie boek in verskeie tale sowel as die verfilming daarvan het die streek aan die wêreld bekendgestel. 'n Gedenksteen ter ere van die skryfster is op Saterdag 23 Februarie 2008 by Krisjan-se-nek onthul.
George Chakiris
George Chakiris (gebore 16 September 1934) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente West Side Story (1961), Diamond Head (1962), The Young Girls of Rochefort (1967), en The Big Cube (1969).
Okkert Bosman
Okkert Bosman is ’n skuilnaam van E.J.M. Fraser (*1902, McGregor Robertson - † 11 September 1971, Uitenhage).
Fraser vorm deel van 'n groep skryfsters wat teen die helfte van die vorige eeu onder manlike of neutrale name te skryf. Ander voorbeelde sluit in Marius Gie en Rudolph Meiring (skuilnaam van Debra Mocke, later Debra Sauer) en J van Elders. Behalwe vir die skuilnaam Okkert Bosman, publiseer Fraser ook onder die skuilnaam P.J. Rademeyer.
Skryfwerk
As Okkert Bosman publiseer sy Tamboer van die dood (1948)
Sien ook
Vir volledige biografiese inligting verwys na:
Dominic Zhai
Dominic Zhai (gebore 12 Februarie 1990) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Lost in the Pacific (2016).
1836
Die jaar 1836 was 'n skrikkeljaar en het volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin. Dit was die 36ste jaar van die 19de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Lugstroom
Lugstrome is gekonsentreerde gebiede van winde. Hulle is hoofsaaklik as gevolg van verskille in druk en / of temperatuur.
Kaalhoekrivier
Die  Kaalhoekrivier  is 'n rivier wat in die Oos-Kaap, Suid-Afrika vloei. Dit mond uit in die Koonaprivier in die Lingelethu-township van die dorp Adelaide. Die rivierstelsel val in die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Lugstroom
Die lug in die onderste gedeelte van die atmosfeer vorm nie 'n uniforme geheel nie en daar word 'n hele aantal lugsoorte, waarvan die eienskappe totaal van mekaar verskil, onderskei. Aan die grensvlak tussen twee lugsoorte sal daar as gevolg van die uiteenlopende eienskappe dikwels 'n onstabiele toestand heers. Die snylyn van 'n dergelike grensvlak met die aardoppervlak word 'n front genoem.
Kaalhoekrivier
Oorsprong
Winterberge by die koördinate:
Lugstroom
Lugsoorte
'n Hoeveelheid lug wat in elke horisontale vlak ongeveer dieselfde eienskappe besit (byvoorbeeld wat temperatuur en vogtigheid betref), word 'n lugsoort genoem. Die horisontale afmetings van 'n lugsoort beloop dikwels duisende kilometer. Die dikte wissel gewoonlik van 1 tot 10 km, maar kan ook meer wees.
Lugsoorte verkry hulle relatiewe homogeniteit van die sogenaamde brongebied waaroor dit aangetref word. 'n Brongebied is 'n uitgestrekte area waar die aardoppervlak ongeveer dieselfde temperatuur en oppervlakgesteldheid het. Om 'n redelike mate van homogeniteit te bereik, moet die brongebied altyd of slegs bokant die see, of slegs bokant die land geleë wees. Kenmerkende brongebiede is onder meer woestyne, steppes en oseane.
'n Woestyn sal 'n droë en ŉ oseaan 'n vogtige lugsoort lewer. Nog 'n kenmerk van brongebiede is die ligging daarvan in streke met weinig of geen wind nie. Dit is met ander woorde veral gebiede in die stiltegordels, die permanente hoog en laagdrukgebiede. In 'n sekere stadium sal die gevormde lugsoort die brongebied verlaat en sal onderweg met ander oppervlakgeaardhede in aanraking kom, waardeur dit geleidelik ander eienskappe verkry. Die transformasie kan so ver vorder dat die oorspronklike eienskappe heeltemal verdwyn.
Indeling van lugsoorte
By die klassifikasie van lugsoorte word gebruik gemaak van die geografiese ligging en die oppervlakgesteldheid van die brongebied. Net soos by klimate kry lugsoorte naas die omskrywende naam 'n kode, wat op die herkoms van die soort gebaseer is. As die brongebied byvoorbeeld oor 'n oseaan lê, word daar van maritieme lug (m) gepraat; bokant die land ontstaan kontinentale lug (c). Die groot verskil tussen die lugsoorte is die vogtigheidsgraad. Op grond van die geografiese ligging van die brongebied word die volgende soorte onderskei:
- Ekwatoriale lug (EL), waarvan die brongebied in of vlak by die ekwatoriale stiltegordel (20˚ NB - 20˚ SB) lê.
- Tropiese lug (TL), met die brongebied in die subtropiese hoogdrukgordels (20-45˚).
- Polêre lug (PL), waarvan die brongebied in 'n subpolêre laagdrukgordel op gematigde breedte (45-90˚) lê.
- Arktiese lug (AL), met 'n brongebied in die poolstreke (65-900).
Convair B-36 Peacemaker
Die Convair B-36 Peacemaker was 'n strategiese bomwerper wat deur Convair vervaardig en tussen 1949 en 1959 uitsluitlik deur die Amerikaanse Lugmag (United States Air Force, USAF) gebruik is.
Die B-36 was die grootste massavervaardigde suierenjinvliegtuig en het met 70,1 meter die breedste vlerkspan van enige vegvliegtuig gehad wat ooit gebou is, alhoewel enkele groter militêre vragvliegtuie vervaardig is. Die B-36 was die eerste bomwerper wat in staat was om enige kernwapen uit die Amerikaanse arsenaal regstreeks vanuit sy vier bomruimtes af te werp sonder dat wysigings aan die vliegtuig aangebring moes word. Met 'n maksimum reikafstand van 9 700 kilometer en 'n maksimumbomvrag van 33 000 kilogram was die B-36 die eerste bemande interkontinentale bomwerper ter wêreld.
Asbestopluma gracilior
Asbestopluma gracilior is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Convair B-36 Peacemaker
Die ontwikkeling van die B-36 het in die vroeë 1940's begin nadat die militêre gebeure in Europa vrese oor 'n Duitse inval in die Verenigde Koninkryk laat ontstaan het. Ná 'n moontlike Duitse besetting van die VSA se belangrikste bondgenoot sou hierdie bomwerpers in staat wees om teikens in Europa vanuit die Amerikaanse vasteland te bereik, met tussenlandings in die Amerikaans-besette Ysland.
Asbestopluma gracilior
Die spons behoort tot die genus Asbestopluma en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Schmidt.
Convair B-36 Peacemaker
Vanaf Februarie 1956 is B-36-bomwerpers geleidelik deur B-52s vervang. Die laaste vliegtuig is in Februarie 1959 uit bedryf gestel.
Lys van outeurs/U
A – B – C – D – E – F – G – H – I – J – K – L – M – N – O – P – Q – R – S – T – U – V – W – X – Y – Z
Bismarck du Plessis
Bismarck du Plessis (* 22 Mei 1984, Bethlehem, Vrystaat) is 'n Springbokrugbyspeler wat vir die Natalse Haaie in die Curriebeker en die Sharks in die Superrugbykompetisie op haker gespeel het. Hy was ook deel van Suid-Afrika se span tydens die Rugbywêreldbeker 2015.
Lugspoortrein
Lugspoortreine kan op twee spore ("duorail", dubbelspoor) of op een spoor ("monorail", enkelspoor) voortbeweeg, en by laasgenoemde kan die voertuig ook hangende (hangspoor) voortbeweeg. Die oudste en bekendste lugspoorweg is die sogenaamde Third Avenue Elevated in New York in die VSA. Die spoorlyn is ongeveer 30 km lank en is in 1878 tussen Manhattan en Bronx Park, oor die hele lengte van Third Avenue, aangelê.
Bismarck du Plessis
Sy huidige klub is Montpellier in Frankryk, en sy broer is die oud-Springbokstut Jannie du Plessis.
Lugspoortrein
In Europa word lugspoortreine op kleiner skaal in stede soos Parys en Rotterdam gebruik as deel van die spoorwegnet of die moltreinstelsel. By die vroeëre vervoerstelsel is dubbelspore gebruik, maar die enkelspoorstelsel is deesdae gewilder. Die oudste enkelspoorstelsel is die in Wuppertal (Duitsland), wat uit 1900 dateer en die "Schwebebahn" heet. Die Schwebebahn is 13 km lank en rus op 472 pilare, maar is lawaaierig omdat die drastelle nie geveer is nie.
Aanvanklik is staal vir lugspoorkonstruksies gebruik, maar dit is later deur beton vervang. Die voertuie beweeg op rubberwiele oor die betonbalke en word deur horisontaal geplaasde leiwiele ondersteun. Soortgelyke stelsels kom in Disneyland (Los Angeles), Seattle (VSA) en in Tokio voor. In Frankryk is daar in 1964 ŉ eksperimentele hangspoor gebou. Die voertuig hang aan wiele wat in die gleuf van 'n hol betonkanaal loop. Op hierdie 1,37 km lange spoor kon die voertuig 'n snelheid van tot 100 km/h haal.
In Japan is daar soortgelyke stelsels, waarvan net die 7 km lange Jokohama-spoor van praktiese waarde is. Enkelspoortreine word bo dubbelspoortreine verkies omdat sulke stelsels vinnig en goedkoop gebou kan word en geruisloos is, hoewel wissels en kruisings by enkelspore moeilik aangelê kan word en enkelspoorlyne gewoonlik geïsoleerde verbindings tussen twee vaste punte vorm. Naas wiele is ander metodes ontwikkel waardeur lugspoortreine op 'n baan gehou en voortbeweeg is onder meer lugkussings en magneetkussings.
Lugkussingtreine word deur vertikale en horisontale lugkussings ondersteun en word deur middel van lugskroewe, straalmotore of dryfwiele oor 'n betonbaan aangedryf. 'n Voorbeeld hiervan is die Franse "aerotrain", wat met 80 passasiers aan boord ŉ snelheid van tot 300 km/h kan bereik, terwyl Engeland 'n soortgelyke "hovercraft train" het. By magneetkussingtreine word die voertuig deur die afstotende kragte van elektromagnete onder aan die trein en op die staalspore gedra.
Aandrywing geskied deur middel van spesiale elektromotore en die voertuie word dikwels met behulp van 'n outomatiese rekenaarstelsel beheer. Die elektriese energie word van kabels aan die kant van die trein verkry en remming vind plaas deur die stroomrigtings om te keer. By magneetkussingspoorweë is die gebruik van kruisings en wissels wel moontlik. Magneetkussingtreine bied baie moontlikhede en snelhede van tot 500 km/uur is al daarmee bereik, terwyl dit, afgesien van die viadukte, feitlik geen ruimte op die grond in beslag neem nie.
William John Burchell
William John Burchell (* 23 Julie 1781, † 3 Maart 1863 in Fulham, Londen) was 'n Engelse ontdekkingsreisiger, natuurkundige, botanikus, kunstenaar en skrywer. Hy word by die belangrikste natuurkundiges gereken wat ekspedisies op die vasteland van Afrika onderneem het, waaronder 'n botaniese en dierkundige reis na die binneland van Suid-Afrika tussen 1810 en 1815. Sy ervarings en vakkennis van land en natuur het 'n beslissende rol by die beplanning van die eerste Britse volksplanting in die Oos-Kaap, die 1820-Setlaars, gespeel.
Burchell se amptelike botaniese outeursafkorting is Burch.
Vroeë lewe en opleiding
Burchell is as die oudste seun van Matthew Burchell gebore, 'n welgestelde botanikus en eienaar van die Fulham-plantkwekery wat nege en 'n half akkers grond langsaan die tuine van die Fulham-paleis beslaan het. William het al vroeg in natuurkunde begin belangstel. Hy het sy opleiding as leerling-botanikus in die Koninklike Botaniese Tuin in die Londense stadsdeel Kew ontvang. In 1803 is hy as lid van die Linnean Society verkies. In hierdie tyd het hy verlief geraak op Lucia Green, 'n jong dame uit Fulham. Sy ouers was egter gekant teen hul verlowing.
St. Helena
Op 7 Augustus 1805 het Burchell aan boord van die Northumberland, 'n skip van die Oos-Indiese Kompanjie, na St. Helena vertrek. Hy was van voorneme om saam met 'n Londense sakevennoot, William Balcombe (1779-1829), 'n handelsonderneming op dié Suid-Atlantiese eiland te vestig. Nadat hy een jaar lank by handelsaktiwiteite op St. Helena betrokke was, het hy sy ontevredenheid met sy situasie uitgespreek, en die sakevennootskap is kort daarna ontbind. Drie maande later het hy 'n pos as onderwyser op die eiland aanvaar en is later as amptelike botanis aangestel.
Verkenningstogte in Suider-Afrika
Stormagtige weer het die aankoms van Burchell se skip in Suid-Afrika met dertien dae vertraag, maar op 26 November 1810 het hy uiteindelik in Tafelbaai geland. Die aanleer van die Kaaps-Nederlandse omgangstaal was deel van sy voorbereidings. In Junie 1811 het hy met 'n goed toegeruste ossewa vanuit Kaapstad vertrek vir sy ekspedisie na die binneland. Hy is deur Khoikhoi-gidse vergesel wat tydens sy reis verskeie kere deur ander inheemses vervang is.
Burchell het vyf jaar lank, tot en met 1815, oor 'n afstand van 7 000 km deur grotendeels onverkende gebiede van Suid-Afrika gereis en meer as 50 000 monsters versamel, waaronder diervelle met skedels. Vyfhonderd tekeninge het tydens sy ekspedisie ontstaan, terwyl hy ook sterre- en weerkundige waarnemings gedokumenteer het.
Henri Comrie
Henri Comrie is 'n Suid-Afrikaanse argitek. Saam met sy vennoot Chris Wilkinson het hy die Gordonsinstituut, ’n universiteitskapel in Vereeniging en die stedelike konteks van die Kaapse Millennium-stadion ontwerp. Hulle is ook vir die hernuwing van die Kaapse stasie en die ontwerp van verskeie kontemporêre woonhuise verantwoordelik.
William John Burchell
Verkenningstogte in Suider-Afrika
Op 25 Augustus 1815 het Burchell aan boord van die Kate vanuit Kaapstadhawe vertrek, met 48 kiste van botaniese en dierkundige monsters, waaronder dié van Burchell se sebra en 'n witrenoster. Die skip het op sy reis in St. Helena aangedoen. Op 11 November 1815 het Burchell in Fulham aangekom. In die volgende tien jaar het Burchell sy versamelings georden en gedokumenteer. Groot dele daarvan het hy aan die Britse Museum se Natuurhistoriese afdeling (tans die Natuurhistoriese Museum) geskenk. Ongelukkig is baie van sy monsters beskadig omdat hulle in die museum nie op 'n professionele manier gestoor is nie, tot onsteltenis van Burchell.
Italiaanse grondwetlike referendum, 2016
Tydens die Italiaanse referendum van Desember 2016 is Italiaanse kiesers gevra om vir of teen die grondwetlike wysiging van 2016 te stem. Die stemming het op 4 Desember 2016 plaasgevind. Die uitkoms was 'n oorwinning vir die nee-stem.
William John Burchell
Verkenningstogte in Suider-Afrika
'n Dispuut oor dié saak het tussen Burchell en die museum se bestuurders ontstaan wat kwade gevoelens aan albei kante ontlok het. Dr. John Edward Gray (1800-1875), die destydse kurator van die Britse Museum se dierkundige versamelings, het ná die dispuut aan Burchell se sebra die Latynse naam Asinus burchelli gegee, welwetende dat asinus ook die Latynse term vir "domkop" is. Die huidige wetenskaplike naam is Equus burchelli.
Italiaanse grondwetlike referendum, 2016
Die Italiaanse eerste minister Matteo Renzi het vir die "Ja"-stem beywer. Na die afloop van die referendum, het hy sy bedanking aangekondig.
Henri Comrie
Henri Pierre Comrie is op 22 Desember 1965 in Pretoria gebore. In 1991 ontvang hy 'n Baccalaureusgraad in argitektuur aan die Universiteit van Pretoria. In 1996 ontvang hy 'n meestersgraad in stadsontwerp (Universiteit van die Witwatersrand) en in 2003 'n PhD in stadsontwerp van die Universiteit van Greenwich.
William John Burchell
Ekspedisies na Brasilië
Burchell het tussen 1825 en 1830 verdere ekspedisies onderneem, hierdie keer in Brasilië waar hy weer tienduisende monsters versamel het, waaronder meer as 20 000 insekte en 362 voëlspesies. In Maart 1825 het hy uit Engeland vertrek. Op pad na Suid-Amerika het hy twee maande lank monsters in Portugal en op die Kanariese eiland Tenerife versamel.
Italiaanse grondwetlike referendum, 2016
Resultate
Vraag:
Jan Jonathan Serfontein
Jan Jonathan Serfontein (gebore 3 Februarie 1898 te Vegkop en oorlede in die distrik Philippolis, Oranje-Vrystaat, 17 Oktober 1967) was 'n Suid-Afrikaanse politikus, lid van die regerende Nasionale Party en volksraadslid vir Edenburg (1932 – 1935), Boshof (1938 – 1948), Fauresmith (1948 – 1953) en Fauresmith-Boshof (1953 – 1966).
Henri Comrie
Hy het talle pryse vir sy ontwerpe ontvang,onder andere:
William John Burchell
Ekspedisies na Brasilië
Burchell het in Julie 1825 in Rio de Janeiro aangekom waar hy meer as 'n jaar sou deurbring. Tydens sy verblyf in die stad het hy 'n reeks van aansigte van Rio de Janeiro geteken wat later as voorbeeld vir Robert Burford se panoramiese skildery sou dien. Daarnaas het hy talle sterre- en weerkundige waarnemings gedoen, botaniese, entomologiese en mineralogiese monsters in die omliggende distrikte versamel en 'n besoek aan Minas Gerais gebring.
Vanuit Rio de Janeiro het Burchell verder suidwaarts na Santos geseil, waar hy drie maande lank monsters versamel het, en verder na Cubatão gereis waar hy twee maande in 'n afgeleë boshut deurgebring het. Sy volgende bestemming was São Paulo waar hy sewe maande lank sou bly. Vir sy ekspedisie na Goiás het hy muile en muildrywers gehuur. Burchell was oorspronklik van plan om enkele jare lank monsters in die Brasiliaanse binneland te versamel, maar nadat die nuus hom bereik het dat een van sy ouers ernstig siek was het hy sy ontdekkingsreis verkort. Hy het noordwaarts na Porto Real getrek en in Junie 1829 in Pará aangekom van waar hy terug na Engeland gevaar het.
Jan Jonathan Serfontein
Serfontein was aanvanklik Minister van Pos- en Telegraafwese sowel as van Volkswelsyn in die kabinet van Hans Strijdom (1954 - 1958), en later Minister van Onderwys, Kuns en Wetenskap (1958 – 1961) en Minister van Volkswelsyn en Pensioene (1958 – 1966) in die Verwoerdregering.
William John Burchell
Ekspedisies na Brasilië
Die enigste verslae oor sy Brasiliaanse ekspedisies kom in twee briewe voor wat hy aan William Hooker geskryf het en wat later deur die Linnean Society in boekdeel II van Botanical Miscellany gepubliseer is. Die reisjoernale het egter verlore gegaan, net soos die dagboeke wat Burchell gedurende sy latere reise geskryf het. Sy veldnotaboeke met noukeurige beskrywings van sy plantversameling, waaruit die laaste deel van sy reis gerekonstrueer kan word, word in Kew bewaar.
Latere lewe en dood
Tydens sy laaste ekspedisies, wat ook 'n groot finansiële las op hom geplaas het, het Burchell uitgeput geraak. In 1830 het hy vir goed na Engeland teruggekeer. Die omvang en betekenis van sy wetenskaplike werk is nie deur al sy tydgenote raakgesien en gewaardeer nie. Burchell het hom in sy latere lewe in toenemende mate aan die openbare lewe onttrek en is as gedesillusioneerde enkeling beskryf. In sy laaste jare het hy bowendien aan 'n siekte gely. In 1863 het Burchell in sy woning in Fulham, Churchfield-huis, selfmoord gepleeg.
Burchell se versamelings
Burchell se omvattende Afrika-versameling het plante, diervelle, geraamtes, insekte, plantsade, bolle en visse ingesluit. Twee jaar ná sy afsterwe het sy suster Anna Burchell die grootste deel van sy versamelings aan wetenskaplike instellings geskenk. Die meeste plantmonsters word sedertdien in die botaniese tuin in Kew bewaar, terwyl sy entomologiese, etnologiese, geologiese en dierkundige versamelings, waaronder baie insekte, voël- en soogdierspesies, aan die nuut geopende Oxfordse Universiteitsmuseum vir Natuurgeskiedenis oorgedra is.
Burchell het bekend gestaan vir sy omvangryke en breedvoerige beskrywings wat elke versamelde monster vergesel het, met besonderhede oor habitat en gewoontes, asook vir sy talle tekeninge en skilderye van landskapstonele, mense, kleredragte, diere en plante. Die Pruisiese regering het Burchell genader en vir hom 'n aansienlike pensioen in vooruitsig gestel, onder voorwaarde dat hy sy hele versamelings na Berlyn sou saamneem om daar te werk en te woon. Hy het die aanbod nie aanvaar nie omdat hy van voorneme was om die resultate van sy navorsingsreise in sy eie land te publiseer, 'n plan wat hy nooit verwesenlik het nie.
Burchell en die 1820-Setlaars
In 1819 is Burchell deur 'n gekose komitee van die Britse Laerhuis ondervra oor die geskiktheid van emigrasie na Suid-Afrika, gegewe sy vlak van kennis en ervaring. Sy Hints on emigration to the Cape of Good Hope is in dieselfde jaar gepubliseer. So is reeds een jaar later die eerste Britse emigrasieskema van stapel gestuur waarvolgens die 1820-Setlaars hulle met staatsubsidies in die Oos-Kaap gevestig het.
Toekennings
Die Universiteit van Oxford het in 1830 'n eredoktersgraad aan Burchell toegeken. Hy is daarnaas met 'n reeks plant- en diername vereer, waaronder die monotipiese plantgenus Burchellia R. Br., en 'n verskeidenheid benamings soos Burchell se sebra (Equus burchelli), Burchell se rooivlerkie, die Engelse benaming vir die Gewone vleiloerie (Burchell's coucal), Gevlekte sandpatrys (Pterocles burchelli), Blinksuikerbos (Protea burchellii) en Echiton burchellii, 'n trekmierspesie uit die Nuwe Wêreld.
Piramides van Giza
Onder die sambreelterm Piramides van Giza, oftewel die Nekropolis van Giza, word op die Giza-plato in Kaïro, Egipte, Groot Piramide van Giza, die Piramide van Chafra en die Piramide van Menkaoere, saam met kleiner piramides en die Groot Sfinks van Giza saamgevat. Al hierdie geboue is tydens die 4de Dinastie van die Ou Ryk van Antieke Egipte opgerig. Die plek sluit ook 'n aantal begraafplase en die oorblyfsels van 'n werkersdorpie in.
Die plek is aan die rand van die Westelike Woestyn, sowat 9 km wes van die Nylrivier in die stad Giza en sowat 13 km suidwes van Kaïro se stadsentrum.
Asbestopluma gracilis
Die spons behoort tot die genus Asbestopluma en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1955 deur Koltun.
Marianne de Jong
Marianne de Jong was senior lektor in Literatuurteorie aan die Universiteit van Suid-Afrika.
Lewe en werk
Marianne de Jong het aan die Universiteit van Stellenbosch, die Universiteit van Konstanz en die Goethe-universiteit in Duitsland studeer. Sy was lank as senior lektrise in algemene literatuurwetenskap aan die Universiteit van Suid-Afrika (Unisa) verbonde. Haar spesialisstudievelde is resepsieteorie, poststrukturalistiese teorieë, feminisme en verwante rigtings en die werk van J.M. Coetzee. Ná haar aftrede by Unisa het sy vryskutskrywer en navorser geword. Sy het bekend geword as feminis en vegter vir vroueregte. Sy woon in Melville, Johannesburg.
Skryfwerk
Sy skryf die verslag oor  'n Ander Afrikaanse letterkunde, ’n publikasie van die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing, waarin Marxistiese en sosiaalgerigte teksopvattinge in Afrikaans ondersoek word. Vir die destydse tydskrif Die Suid-Afrikaan en ander kleiner literêre tydskrifte soos Stet lewer sy satiriese werke. Haar kortverhaal Die opsigter word deur Johann de Lange in die versamelbundel Soort soek soort opgeneem en deur Rachelle Greeff in die versamelbundel Lyfspel/Bodyplay. In laasgenoemde bundel verskyn ook Ter wille van Alfred.
Britse langhaarkat
Die Britse langhaarkat (Engels: British Longhair) is ’n katras van gemiddelde grootte wat in Brittanje ontstaan het.
Geskiedenis
Die oorspronklike Britse langhaarkat is met ander, ingevoerde langhaarkatte gekruis en het in die Persiese kat ontwikkel. Hulle het al hoe groter en ekstremer geword met langer, dikker hare as die vroeëre Persiese katte. In die laat 19de en vroeë 20ste eeu is die Persiese kat beskou as ’n langharige weergawe van die Britse korthaarkat. In die laat 20ste eeu is ’n kortharige weergawe van die Persiese kat ontwikkel en dit is die eksotiese korthaarkat genoem; hulle het heeltemal anders as die Britse korthaarkatte gelyk. Daar is toe voorgestel dat ’n Britse langharige kat weer ontwikkel word.
Dié ras is dus ’n langharige weergawe van die Britse korthaarkat. In Europese lande is dit bekend as die Britannica, maar dié ras word nie in Brittanje erken nie.
Beskrywing
Nes die Britse korthaarkat het die langhaarkatte ’n breë, vierkantige kop. Die algemene voorkoms is dié van ’n kompakte kat van middelmatige grootte. Die oë is groot en rond en die ore kort. Die bene is ook kort, maar sterk, en die stert is dik.
Hulle het dieselfde kleure as die korthaarkat, onder meer swart, wit, rooi, room, blou, sjokoladebruin, lila, kaneel en ligbruin. Al die patrone word ook erken: effekleurig, gestreep, skilpaddop, tweekleurig, gerook en met kleurpunte.
Die katte is taamlik kalm en rustig. Hulle is spelerig en liefderik teenoor hul eienaars. Hulle het nie die geselskap van ander diere nodig nie en is nie vernielsugtig nie, en is dus die ideale troeteldier vir werkende mense.
Sien ook
Lys van katrasse
Bombaaikat
Die Bombaaikat (Engels: Bombay) is ’n kortharige katras. Daar is twee soorte: die Amerikaanse en die Britse Bombaaikat.
1837
Die jaar 1837 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 37ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Bombaaikat
Britse Bombaaikat
Britse Bombaaikat is die naam wat gegee word aan swart katte in die Asiatiese rasgroep. Dit is ’n Birmaanse tipe kat met ’n swart pels, tone en neus, en koper tot groen oë. Die blink pels moet tot by die wortels gekleur wees.