cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ionisasie-energie
Die term ionisasiepotensiaal is 'n ouer en verouderde term vir ionisasie-energie, omdat die oudste metode om ionisasie-energie te meet gebaseer was op die ionisering van 'n monster en die versnelling van die elektron wat verwyder is met behulp van 'n elektrostatiese potensiaal.
Die belangrikste faktore wat die ionisasie-energie beïnvloed, sluit in:
Ander faktore sluit in:
26ste Oscar-toekenningsaand
Shirley Booth, wat in Philadelphia in ’n toneelstuk opgetree het, het die beste akteur deur middel van ’n lewendige uitsending aangekondig nadat die aanbieder Donald O'Connor vir haar die naam oor die telefoon gegee het. Gary Cooper het sy prysoorhandiging aan die beste aktrise vooraf opgeneem op ’n stel in Mexiko en O'Connor het die wenner aangekondig.
Al die grootste wenners in dié jaar was swart-wit rolprente. Die grootste was Fred Zinnemann se From Here to Eternity, met 13 benoemings en 8 Oscars, waaronder vir beste rolprent, manlike en vroulike byspeler, regisseur en draaiboek. Met sy 8 pryse het hy die rekord geëwenaar van Gone with the Wind (1939).
William Holden se toespraak as beste akteur was bloot "Dankie" – een van die kortste toesprake in Oscar-geskiedenis.
Pryse
Hier volg ’n lys van die belangrikste wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem en is in vet druk):
Mikael Helmuth
Mikael Helmuth (gebore 19 Desember 1958) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Memories of a Marriage (1989) en in die televisiereekse Tonny Toupé show (1985) en Sonny Soufflé chok show (1986).
Kaapse kwarteltjie
Die Kaapse kwarteltjie (Turnix hottentottus) is 'n endemiese, standvoël wat aan die suidkus van Suid-Afrika voorkom. Die voëltjie is 14–15 cm lank en weeg 40-60 gram en staan in Engels as Hottentottus Buttonquail bekend.
Nquthu
Nquthu is 'n dorp in Umzinyathi-distriksmunisipaliteit in die KwaZulu-Natalprovinsie van Suid-Afrika. Die dorp is ook die setel van die Nquthu Plaaslike Munisipaliteit.
Pieter Smit
Pieter Smit is ’n Afrikaanse digter.
Lewe en werk
Pieter Smit is in 1946 op Rustenburg gebore. Hy studeer aan die Universiteit van Kaapstad, vertoef ’n ruk in Stellenbosch en verhuis dan na die Transvaal. Hier is hy ’n tyd lank verbonde aan die Vaktaalburo en word daarna taaladviseur in Pretoria. Daarna bemark hy tegnologiese produkte. Hy trou met die bekende digter Rosa Smit en hulle woon vir ’n ruk langs die Hartbeespoortdam aan die voet van die Magaliesberg. Hulle het twee seuns, maar is later geskei.
Skryfwerk
Hy skryf sy eerste gedig reeds in standerd drie, oor ’n fluitspeler wat ’n voël ontdek wat mooier sing as wat hy kan speel. Later publiseer hy gedigte in tydskrifte soos Standpunte en Donga en debuteer dan met die digbundel “Visum vir die vreemde”. Die eerste afdeling (“Visum vir die vreemde”) bevat wetenskapgedigte met volop ruimtelike verwysings en wetenskapsjargon, met die doel om die ontmensliking en meganisering van die mens te belig. Die tweede afdeling (“Paspoort”) bevat hoofsaaklik belydenisverse en liefdesverse, wat in hulle eenvoudiger beelding en vorm sterker kommunikeer. Hier maak hy in teenstelling met die eerste afdeling met sy paspoort die deure na ’n meer bekende wêreld oop.
“Witskrif” bevat verse oor Afrika, die politiek, wetenskap en die liefde. Dwarsdeur die bundel word besondere klem op die woord “wit” gelê en dit word in al sy variasies gebruik om politiese implikasies, gestroop, bleek tot suiwer maagdelikheid, dood, rein en klinies voor te stel en te impliseer, terwyl hy ook die teenstellings van wit ontgin. Die bekoring van hierdie verse lê in die eenvoud daarvan, wat dit vir die gewone leser toeganklik maak. Sy verse word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, “Voorspraak” en “Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte”.
Hy spandeer ook baie tyd in navorsing vir ’n drama oor die Franse Hugenote aan die Kaap, maar dit word nie opgevoer nie. Hierin veg ’n Hugenoot vir die waarheid aan die Kaap, maar sterf ’n grusame dood.
Tydskrifte en koerante
Gibson, Erika “Pieter se ‘Witskrif’ ryk aan besinning deur vers en formule” “Die Transvaler” 25 Augustus 1987
President van die Verenigde State van Amerika
Die President van die Verenigde State van Amerika (Engels: President of the United States of America) is die staatshoof van die Verenigde State. Volgens die V.S.A. se grondwet is die President ook die hoof- uitvoerende beampte van die federale regering en die opperbevelvoerder van die Amerikaanse Gewapende Magte. Die president is die hoof-verkose verteenwoordiger van die burgers van die V.S.A.
As gevolg van die supermoondheid-status van die Verenigde State word die Amerikaanse President gereeld "die magtigste persoon op aarde" genoem en die dienende president is een van die wêreld se mees bekende figure.
Gedurende die Koue Oorlog was daar soms verwys na die president as "die leier van die vrye wêreld", 'n term wat steeds soms gebruik word.
Periodieke neiging
Periodieke neigings is neigings of patrone of tendense wat regdeur die periodieke tabel waargeneem kan word, soos byvoorbeeld elektronrangskikkings en ionisasie-energieë.
Periodieke neigings van elektronrangskikking
Toe Dmitri Mendelejef die periodieke tabel opgestel het, was nog niks oor elektrone bekend nie. Dit was eers later dat hulle besef het die elektronrangskikking volg 'n patroon of neiging in die tabel.
Die eerste periode bestaan uit net twee elemente, Waterstof en Helium. Waterstof het een elektron en Helium twee, met die elektrone van albei in die laagste toegelate energievlak. Dié energievlak kan twee elektrone bevat. Die tweede periode bestaan uit agt elemente, waar elektrone by die tweede energievlak gevoeg word. Hierdie elemente is Litium, Berillium, Boor, Koolstof, Stikstof, Suurstof, Fluoor en Neon. Aan die einde van hierdie periode is die edelgas Neon (atoomgetal tien), waarvan die eerste én tweede energievlakke vol is. Volgens die elektronrangskikking bevat die eerste energievlak twee elektrone en die tweede energievlak agt elektrone. Die derde periode bestaan ook uit agt elemente, met elektrone tot in die derde energievlak van die atoom. Die laaste element, Argon, is 'n edelgas of trae gas. Die argonatoom bevat twee elektrone in die eerste vlak, agt elektrone in die tweede, en agt elektrone in die derde. Waar die eerste twee vlakke albei heeltemal gevul is, kan die derde vlak in der waarheid tot agttien elektrone bevat. Behalwe vir die Heliumatoom, stel 'n buitenste vlak met agt elektrone 'n stabiele toestand voor.
Rebecca Wisocky
Rebecca Wisocky (gebore 12 November 1971) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Hello, My Name Is Doris (2015) en in die televisiereekse The Mentalist (2008), American Horror Story (2011), en Devious Maids (2013).
Jackie Selebi
Jackie Selebi (7 Maart 1950 – 23 Januarie 2015) was ’n voormalige Nasionale Polisiekommissaris (2000–2009), president van die ANC-jeugliga (1987–1991), asook voormalige president van Interpol.
In Januarie 2008 is Selebi op verpligte verlof geplaas en het hy as die president van Interpol bedank, waarna hy weens korrupsie aangekla is. Hy is in Julie 2009 deur Bheki Cele as polisiekommissaris opgevolg.
Selebi is op 2 Julie 2010 aan korrupsie skuldig bevind. Op 3 Augustus 2010 is hy vyftien jaar gevangenisstraf opgelê. Sy aansoek om appèl is op 2 Desember 2011 afgekeur. Desnieteenstaande is hy in Julie 2012 op mediese parool vrygelaat.
Haute-Corse
Haute-Corse (Korsikaans: Cismonte) is 'n département op die eiland van Korsika, Frankryk, met ongeveer 174,993 inwoners. Die hoofstad (prefektuur) is Bastia.
Linyi
Linyi (Chinees: 临沂) is 'n stad in die Chinese provinsie Sjandong met 'n bevolking van 10 039 400 in 2010. Die stad is geleë in die ooste van China naby die kus van die Oos-Chinese See.
Linyi grens in die ooste aan Rizhao, in die noordooste aan Weifang, in die noorde aan Zibo, in die noordweste aan Tai'an, in die weste aan Jining en in die suidweste aan Zaozhuang.
Nsamarivier
Die Nsamarivier is 'n sytak van die Klein-Letabarivier in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Die Hudson Ntsanwisidam is in die Nsamarivier geleë.
Ben Shenkman
Ben Shenkman (gebore 26 September 1968) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Pi (1998), Must Love Dogs (2005), en Blue Valentine (2010).
Fall Out Boy
Fall Out Boy is 'n musiekgroep wat musiek produseer vaagweg rondom die emo- en pop punk genres. Die groep het in 2001 in Wilmette, Illinois naby Chicago tot stand gekom.
Britse Ryk
Die Britse Ryk (Engels: British Empire) was 'n groep lande wat voorheen deur Groot-Brittanje beheer is. Dit was die mees uitgestrekte koloniale ryk in die geskiedenis met 'n groot aantal kroonkolonies, kolonies, dominiums en protektorate op elke vasteland. Aan die begin van die 20ste eeu het Groot-Brittanje meer as twee vyfdes van die wêreld se landoppervlakte oorheers, waaronder die twee destydse kolonies en twee Boererepublieke van Suid-Afrika, met 'n bevolking van sowat 458 miljoen of 'n kwart van die destydse wêreldbevolking. Die feit dat Engels nog steeds die belangrikste internasionale verkeerstaal is, het onder meer te make met die groot rol wat Brittanje in die moderne geskiedenis gespeel het.
Kenmerke
Ondanks sy groot oppervlakte en bevolking het die Britse Ryk met Groot-Brittanje as sy moederland net oor 'n relatief klein geografiese en bevolkingsbasis beskik wat ver van sy oorsese besittings geleë was. Nogtans het hierdie klein eilandnasie in die weste van Europa in die laat 18de eeu tot die wêreld se leidende handels- en nywerheidsland asook die grootste seemoondheid ontwikkel.
Die Britse geskiedkundige John Darwin, een van die voorste deskundiges op die gebied van historiese navorsing oor Britse koloniale geskiedenis, verwys in sy baanbrekende werk Unfinished Empire: The Global Expansion of Britain (2012) na die Britse Ryk se onvoltooide en provisoriese karakter.
Ten eerste het die Britse Ryksgedagte nie op 'n enkele visie berus nie. 'n Verskeidenheid belangegroepe in die Britse Moederland het uiteenlopende - en dikwels nie versoenbare - konsepte oor die ryk se karakter en uitbreiding ontwikkel, soos kolonisasie deur Britse en ander Europese setlaars; die vestiging van administratiewe strukture volgens die Europese model (deur middel van koloniale Britse amptenare); bekering (deur Christelike sendelinge); en aanknoping van handelsbetrekkinge (by voorkeur sonder setlaars, amptenare en sendelinge).
Ten tweede was die bestuur van só 'n wêreldryk 'n onoorkombare uitdaging. Daar kon nie sprake wees van 'n beplande en goed georganiseerde administrasiestelsel nie. In die praktyk was die koloniale bestuur, wat vanuit die Colonial Office in Whitehall, Londen georganiseer is, dikwels chaoties van aard, maar in elk geval aangewese op die steun en samewerking van inheemse elites, lojale setlaars en plaaslike Britse amptenare met die koloniale owerheid in die Britse hoofstad.
Ten derde kon die Britse Ryk nooit in 'n sfeer van sy eie bestaan nie, maar moes daar rekening gehou word met 'n groot verskeidenheid eksterne invloede waaraan onderdane blootgestel was - op politieke, ideologiese, kulturele, ekonomiese en godsdienstige gebied. Bowendien was daar in 'n onstabiele wêreld altyd nuwe geostrategiese veranderinge, uitdagings en gevare wat 'n konstante hersiening van die algemene Britse koloniale beleid en sy hoofdoelwitte vereis het.
In die tydperk tussen die twee wêreldoorloë het die Britse Ryk sy grootste omvang bereik met die insluiting van die Duitse en Ottomaanse Ryk se koloniale besittings. Nogtans was dit in dié periode nog net 'n skadu van sy vorige glorie nadat die Verenigde Koninkryk deur sy deelname aan die Eerste Wêreldoorlog naby die punt van ekonomiese uitputting gekom het en sy ekonomiese omstandighede in vergelyking met die vorige eeu merkbaar versleg het. Die agteruitgang en verval van die ryk was, ongeag sy omvang, net 'n kwessie van tyd was. Ná die Tweede Wêreldoorlog het Groot-Brittanje nie meer oor die finansiële middele en die wil beskik om 'n wêreldryk te regeer nie sodat die meeste oorsese besittings hul onafhanklikheid in 'n min of meer vreedsame proses verwerf het.
Ondergang van die ryk
In die Tweede Wêreldoorlog het Brittanje die laaste keer die rol van Westerse leier gespeel. Die nuwe leier en supermoondheid, Amerika, het geen erg aan die Britse Ryk gehad nie. Die Britse Arbeidersregering het ook nie belang gestel in 'n voortsetting van die ou koloniale ryk nie. In 1947 het Indië onafhanklikheid verkry, maar lid van die Gemenebes gebly. Die Moslem-gedeelte van Indië is tot 'n aparte staat, naamlik Pakistan, omskep. In 1956 het Pakistan ook onafhanklik geword, gevolg deur Birma en Ceylon (Sri Lanka). Die onafhanklikwording van Nigerië in 1957 het die dekolonisasieproses in Afrika aan die gang gesit. Sommige van die nuwe onafhanklike state het lede van die Gemenebes gebly, maar ander, soos Suid-Afrika, Suid-Rhodesië, Indië en Pakistan, het om verskeie redes uitgetree.
In 1961 het ook Suid-Afrika 'n onafhanklike republiek geword, gevolg deur Rhodesië (Zimbabwe) wat hom in 1965 eensydig onafhanklik verklaar het. Vandag het die Britse Gemenebes feitlik geen invloed meer nie - die eens magtige Britse ryk het geruisloos ondergegaan.
Carla Humphries
Carla Humphries (gebore 20 Mei 1988) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Love Story (2007) en 10000 Hours (2013), en in die televisiereekse Maalaala mo kaya (1991) en Ang Probinsyano (2015).
Mutale
Mutale is 'n dorp in Collins Chabane munisipaliteit in die Vhembe-distriksmunisipaliteit in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika
Osvald Helmuth
Osvald Helmuth (14 Julie 1894 – 18 Maart 1966) was 'n Deense akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Blind Justice (1916), Blaavand melder Storm (1938), Ebberød Bank (1943), en Den kloge mand (1956).
Cross Times
Cross Times was 'n kritiese en polities progressiewe Christelike blad wat van 1989 tot 1991 in Kaapstad verskyn het onder redaksie van Hannes Siebert. Siebert het voorheen 'n onafhanklike koerant in Bloemfontein op die been probeer bring en is vandag die direkteur van die Media Peace Centre in Kaapstad. Medewerkers by die blad het Melissa Baumann, Heloise Henning, Lesley Fordred, Dawid Venter, en Val Pacquet ingesluit.
Cross Times het ook Home for All - The Challenge Of Homelessness deur Elaine Cosser uitgegee.
Carcassonne
Carcassonne (Oksitaans: Carcassona, ) is 'n stad in die suide van Frankryk geleë in die departement Aude en die regio Languedoc-Roussillon. Die stad is die prefektuur van Aude en is bekend vir die Cité de Carcassonne, 'n goedbewaarde Middeleeuse bouwerk wat as Wêrelderfenisterrein aangewys is deur UNESCO in 1997. Die inwoners van die stad staan as les Carcassonnais bekend. In die omgangstaal staan die stad plaaslik algemeen as "Carca" bekend.
Stigting
Carcassonne was reeds vroeg die ligging van 'n aktiewe prehistoriese nedersetting geleë naby die Atax (die Aude). Dit is in dié verband dat die toponiem Carcasso vir die eerste keer sy verskyning maak. Plinius die Ouere het die naam in die eerste eeu na Christus gebruik, maar dit blyk dat die term reeds voor dit in die 5de eeu v.C. bestaan het. Die oorspronklike ligging van Carcassonne was op die plato waar die A61-pad vandag loop. Dit is vervolgens in die 6de eeu om onbekende redes verplaas na die hedendaagse ligging van die Cité de Carcassonne. Aan die einde van die 2de eeu v.C. was die terrein al 'n oppidum met gragte wat die Galliese inwoners geherberg het. In 118 n.C het die Romeine die plek wat deur die Volques Tectosages-stam gevestig is ingeneem en versterkings aan die oppidum aangebring.
Vervolgens het die Wesgote die oppidum in die 5de eeu ingeneem, daarna die Sarasene in die 8ste eeu wat dertig jaar lank in die omgewing vertoef het voor hulle deur die Franke verjaag is. Laasgenoemde het die naam Karkashuna agtergelaat. Ander name verskyn as Carcasona of Carcassione. Ná die verbrokkeling van die Carolingiese Ryk, is 'n feodale era gevestig met die Trencavel-familie aan die hoof daarvan wat daar as 'n dinastie regeer het van die 11de eeu tot die 13de eeu. Carcassonne het vooruitgegaan en 'n belangrike strategiese plek die Languedoc verwerf.
Middeleeue
Die Katharisme het Carcassonne bereik waar dit 'n groot aantal volgelinge binne die stadsmure verwerf het. Die Kathare is beskerm deur die burggraaf (vicomte) Raimond-Roger Trencavel, die stad het uit die pous se oogpunt 'n kettergebied geword. Gevolglik het die stad swaar deurgeloop onder die vure van die kruistog wat deur Simon de Montfort gelei is. In Augustus 1209 het die kruisvaarderleër Carcassonne beleër. Die twee burge het vinnig geval, hulle is afgebrand en in puin gelê. Die stadsmure van die Cité het die aanvallers weerstaan, droogte en dors het egter die oorgawe van die Burgraaf van Carcassonne na twee weke se beleëring afgedwing. Hy is onmiddellik in die tronk gestop waar hy spoedig vermoor is. Na die inneming van die Cité is die grondgebied van die Trencavel aan 'n Baron in die noorde toegeken, die gevierde Simon de Montfort. Sy seuns het die gebied aan die koning van Frankryk geskenk wat dit in 1224 in die koninklike domein opgeneem het.
Die onderste stad (ville basse) het in 1248 'n consulat, 'n middeleeuse plaaslike regeringsvorm, verkry. Ses konsuls het die stad regeer met die ondersteuning van stadsouderlinge. In die 14de eeu was die stad die eerste tekstielproduksiesentrum, waar die roumateriaal wol afkomstig uit die Montagne Noire en die Corbières gebruik is. Die produksie is uitgevoer na Konstantinopel of Alexandrië deur die groot Europese handelaars. In 1348 is die stad soos die res van Europa deur die Swart Dood getref en die epidemie het herleef in die daaropvolgende eeu. In dieselfde tydperk het die Honderdjarige Oorlog talle rampe veroorsaak. Die Swart Prins het die onderste stad in 1355 deur brandstigting vernietig, maar die Cité de Carcassonne is gespaar. 'n Beleg sou te lank neem en sou sy plundertog vertraag het. Die bastide is in 1359 heropgebou en versterk. Die tekstielnywerheid het herleef en verder ontwikkel.
Die 16de tot die 18de eeue
Aan die begin van dié tydperk het die onderste stad vinniger gegroei as die Cité wat ook sy militêre rol verloor het. In 1531 het die protestantisme sy verskyning gemaak, maar die Calviniste is uit die ville basse, wat beter versterkings gehad het, verjaag. Dit het 'n basis geword vir die Katolieke wat in 'n stryd gewikkel was met die protestantse dorpies van die omgewing: Limoux, Bram, ens. Eskalering van die wedywering tussen die Cité en die ville basse het op die ou einde gelei tot die vernietiging van die ville basse. Aan die begin van 1560 is die Protestante van die stad uitgemoor. Karel IX het die stad besoek tydens sy koninklike toer van Frankryk (1564-1566), vergesel van die hof en hoogeplaatstes in die koninkryk: sy broer die Hertog van Anjou, Hendrik van Navarre en die Kardinale van Bourbon en Lotharinge.
In 1659 het die Verdrag van die Pireneë die grense van die provinsie Roussillon aan Frankryk toegeken, wat Carcassonne se militêre belangrikheid verminder het. Vestingwerke is verwaarloos en stadig maar seker het die Cité sy belangrikheid verloor met die oordrag van talle instansies na die ville basse wat toegeneem het. Die rykdom wat deur die handel in tekstiel bekom is, het die verfraaiing van die stad moontlik gemaak. Luukse geboue is opgerig, water is na die stad aangelê en plaveisel en beligting is op die strate aangebring wat die stad gemoderniseer het. Die ou stadsmure van die ville basse is in die 18de eeu gesloop en die Portail des Jacobins ("Hek van die Jacobins") is in die tydperk opgerig. Ongelukkig vir die stad het verskeie probleme die agteruitgang van dié enkele nywerheid tot gevolg gehad. Onder die Restaurasie is die aktiwiteite gemeganiseer en het salarisse erg geval. Die stad se tekstielnywerheid het ook gely onder die sterk groeiende kompetisie van die wynbou.
Tydens die Franse Rewolusie was die stad nouliks betrokke en die salarisse in die tekstielnywerheid het dramaties geval as gevolg van mededinging uit Engelens. Op 29 Januarie 1790 is die département Aude geskep en het Carcassonne die hoofstad van die streek geword. Die prys van voedsel het egter steeds gestyg en hongersnood en algemene ontevredenheid het ontstaan.
Carcassonne het Carcassonne-Cité tussen 1795 en 1800 geabsorbeer.
Die 19de en 20ste eeue
In die 19de eeu het 'n verandering in mentaliteit posgevat ten opsigte van historiese monumente en pogings is aangewend om die Franse erfenis te restoureer en bewaar. Die Cité was geheel en al geruïneer en verwaarloos sou ondersteuning ontvang van die vakkundige uit die Aude en Carcassonne, Jean-Pierre Cros-Mayrevieille, wie ook ondersteun sou word deur Prosper Mérimée, die Inspekteur van geskiedkundige monumente. Die eerste restourasiewerk wat uitgevoer is was aan die Basiliek Saint-Nazaire-et-Saint-Celse.
Verskeie onteienings het gevolg, alle wonings wat in die lices (oop spasies tussen die binneste en buitense mure van die sitadel) gebou is, is gesloop en 'n deel van die bevolking is uit die Cité verwyder. 'n Halfeeu se werk het die grootste Middeleeuse versterking in die Weste tot sy 13de eeuse glorie herstel. Die argitek Viollet-le-Duc, 'n spesialis in Franse restourasie, het die leiding geneem in die restourasie. Hy het egter soms polemiek veroorsaak met sy restourasiekeuses en veral van sy persoonlike inisiatiewe. Die Cité de Carcassonne word egter wêreldwyd beskou as 'n toonbeeld van restourasiewerk: slegs 30% van die bouwerk was restourasie werk, veral dakke en inkepings langs die versterking se mure.
In 1907 het die wynmakers van Carcassonne deelgeneem aan die wynbouersopstand om aandag te vestig op die probleme in die wynbou in Languedoc. Herhalende bedrog deur sekere produsente, oorproduksie, skimmel en kompetisie het daartoe gelei dat hulle hulle frustrasie op die regering uitgehaal het wat aanvanklik nie opgetree het en wynbouregulasies in plek gestel het nie. Carcassonne het in September 2007 by die Confédération générale des vignerons (CGV, "Algemene konfederasie van wynbouers"), die belangrikste sindikaatverening aangesluit.
In 1944 is die Cité de Carcassonne deur Duitse troepe beset wat die kasteel gebruik het as 'n bergplek vir ammunisie en plofstof. Die inwoners is uit die cité verban. Joë Bousquet, aanvoerder van die Erelegioen, was hoogs verontwaardig oor die besetting en het in 'n brief aan die prefek aangedring dat die cité, wat deur alle lande as 'n kultuurerfenis beskou is, vrygestel moes word.
In 1997 het die Cité de Carcassonne bevestiging ontvang van die sitadel se klassifikasie as 'n wêrelderfenisterrein deur UNESCO en die onderste stad, "La Bastide Saint-Louis", as 'n bewaringsgebied. Vandag is dit met meer as drie miljoen toeriste een van die mees besoekte plekke in Europa.
Ligging
Die oppervlak van die commune (munisipaliteit / distrik) is 65 km²; een van die groter munisipaliteite in vergelyking met die talle klein munisipaliteite van die Aude departement. Die naburige munisipaliteite is: Pennautier, Villemoustaussou, Villalier, Berriac, Villedubert, Trèbes, Montirat, Palaja, Cazilhac, Cavanac, Couffoulens, Lavalette, Roullens, Caux-et-Sauzens en Pezens.
Klimaat
Die weerstasie van Carcassonne-Salvaza verskaf reeds sedert 1948 daagliks verskeie weerparameters. Maar gereelde meetings is reeds sedert 1849 op die inisiatief van Don de Cépian, 'n ingenieur van die département wat 'n reënmeter by Carcassonne opgerig het, geneem. Hierdie data verskaf kennis oor die weerstoestande aan die einde van die 19de eeu.
Die klimaat is tipies mediterreens. Dit word gekenmerk deur droë en warm somers en matige herfs en winter sonder ys en lentes met min reën. Sneeu is raar, dit val omtrent 7 dae per jaar tussen Desember en Maart en smelt baie gou. Yskoue dae kom baie selde voor.
Neerslag is die sterkste in van die herfs tot Oktober en in die lente in April. Somerreën kom as donderstorms voor wat soms geweldadig kan wees met hael wat wingerde kan beskadig.
Carcassonne is baie winderig en gemiddeld 117 dae per jaar waai die wind sterker as 55 km/h. Dit is die oostewind, die seewind of die westewind wat Cers genoem word.
Carcassonne het verskeie oorstromings van die Aude verduur in 1872 en 1875. Die oorstromings van die jaar 1891 is onder die belangrikste met water wat 8 m gestyg het in die onderste kwartier van die stad. In Augustus 1912 is Carcassonne deur 'n tornado getref wat verwoesting gesaai het: onder meer is bome is ontwortel en dakke vernietig.
Vervoerverbindings
Carcassonne is geleë op die hoofroete tussen Toulouse en die Middellandse See. Die Canal du Midi wat dateer uit die 17de eeu was vroeër 'n baie belangrike waterweg. Vandag loop die Autoroute des Deux Mers ("snelweg van die twee seë"), en meer spesifiek die oostelike tak van die A61 suid van die stad verby, wat direkte toegang aan Toulouse of Montpellier verskaf. Twee afritte ( en ) bedien die munisipaliteit. Op die sekondêre netwerk oorkruis die departementele 6113 (vroeër RN 113) Carcassonne en verskaf dit verbindings aan Toulouse in die weste en Narbonne in die ooste. In die suide bied die departementele 118 'n pad deur die Audevallei om by Limoux uit te kom. In die noorde strek dieselfde pad 118 tot by die Montagne Noire en verbind dit die stad met Mazamet.
Carcassonne kan ook per trein bereik word te dank aan die Toulouse-Sète-spoorlyn, deur Narbonne. Die stad is ook verbind aan Quillan deur 'n gedeelte van die ou lyn Carcassonne-Rivesaltes. Carcassonne se stasie is geleë noord van die middestad naby oewer van die Canal du Midi. Dit is in 1857 gebou deur die Compagnie des chemins de fer du Midi ("Die Spoorwegmaatskappy van die Suide"). Die stasie se argitektuur is in die klassieke styl met 'n hoof deel en twee vleuels weerskante daarvan wat na agter strek en 'n klok aan die fasade sonder 'n tweede vloer. Die bou van die stasie het die begin van toerisme na die Cité de Carcassonne aangedui. L'hôtel Terminus is in 1914 deur die argitek Belin ingewy en is 'n merkwaardige gebou in die kwartier om die stasie waarvan die ontwikkelaar gebaat het by die instroming van toeriste.
Die lughawe Carcassonne Salvaza, herdoop na Aaéroport de Carcassonne en Pays Cathare in 2004, is suidwes van die stad geleë in die bedryfsgebied van Salvaza. Dit bied vlugte na die Verenigde Koninkryk (Londen, Liverpool en Nottingham), na Ierland (Dublin, Cork en Shannon) en na België (Charleroi) deur die lugredery Ryanair. In 2002 is die lughawe toegelaat om sy hoofaanloopbaan langer te maak om groter vliegtuie te kan bedien. Die lughawe het in 2005 339 505 passasiers bedien en teen 2007 466 305: 'n styging van 37,4 % in twee jaar. ,.
Elf busdienslyne deurkruis Carcassonne en verbind die stad met die lughawe. Die Agglo Busmaatskappy bestuur gesamentlik al die busse van die agglomerasie van Carcassonne. Gedurende die somervakansie word die bastide Saint-Louis gratis bedien deur klein elektriese voertuie wat Les Toucs genoem word.
Terrein
Die Aude kom in Carcassonne aan nadat dit deur die berge slinger in diep klowe van die bovallei van die Aude en word dan 'n baie kalmer rivier. Dit gaan by Païcherou verby langs die Saint-Michel-begraafplaas, waarna dit in twee takke verdeel wat 'n eiland vorm wat "l'île du Roy" genoem word. Vier brûe oorkruis die rivier: Garigliano-brug, Vieux-brug (wat slegs deur voetgangers gebruik kan word), Neuf-brug en die de l'Avenir-brug. Die Canal du Midi loop ook noord van die stad verby tussen die stasie en die tuin vAndré-Chénier langs die bastide Saint-Louis.
Die stad is geleë in 'n pas tussen die Montagne Noire in die noorde en die Pireneë in die suide. Die vlakte bestaan uit onlangse neerslae uit die Aude en van die Pireneë. Dit vorm die sandsteen van Carcassonne, wat gekenmerk word deur afwisseling van sandsteen, konglomerate en mergelsandsteen wat uit die Eoseen dateer.
Stedelike morfologie
Die twee belangrikste kwartiere is die cité of ville haute en die bastide of ville basse. Die twee dele van die stad word verbind deur die Trivalle met die Vieux-brug wat die Aude kruis. Die Cité is geleë op 'n hoë heuwel wat deur stadsmure omring word wat in die Middeleeue gebou is. Die habitat hier is dig en oud. Verkeer is problematies, gereguleer en verbode tydens Julie en Augustus. Die ville basse is 'n ou bastide ("versterkte nedersetting") wat volgens 'n reëlmatige seshoekige plan uitgelê is met bastions (bolwerk wat van 'n vestingwerk uitsteek) wat daaruit steek. Die strate sny mekaar loodreg en is om 'n sentrale plein gerangskik, die Place Carnot. 'n Boulevard omsirkel die bastide saam nadat die ou stadsmure in 1764 in opdrag van die biskop Armand Bazin de Bezons vernietig is. Die boulevard is breed en oop in teenstelling met die strate van die bastide wat heelwat smaller is. Baie van die strate van die bastide is tot voetgangerverkeer beperk.
Die res van die stad is verdeel in 'n aantal kwartiere: La Conte et Joliot-Curie, Ozanam et Saint-Saëns, Saint-Georges, le Viguier, Saint-Jacques, la Cité Fleming, Grazailles-la Reille, la Cité la Prade, la Cité Albignac, le Palais, Gambetta, le Plateau, les Capucins, Bellevue en Pasteur.
Die stad beskik oor talle uiters klein, geïntegreerde dorpies: Montlegun, Montredon, Grèzes, Herminis, Maquens en Villalbe.
Behuising
Carcassonne het teen 1999 19 399 wonings gehad. Min huise is sedert 1999 gebou en slegs 8,9% van die hoofwonings is na 1990 gebou. In teenstelling hiermee dateer 29,2% van alle bouwerk uit vóór 1949.
88,3% van die wonings is hoofwonings, verdeel in 53,9% individuele wonings en 46,1 % woonstelle (onderskeidelik 59,1% en 40,9% in die regio). 47,6% van die inwoners is eienaars van hulle wonings teenoor 48,7% huurders (onderskeidelik 56,8% en 37,6% in die regio) '.
Opmerklik het 3 771 wonings of 19,4% onder huurbeheer (HLM of Habitation à loyer modéré) geval in 1999 (9,6% in die regio), die stad voldoen dus nie aan die bepalings van artikel 55 van die wet op Solidariteit en stedelike vernuwing van Desember 2000 nie, wat bepaal dat te minste 20% maatskaplike behuising vir die belangrikste munisipaliteite (bekend as communes) opsy gesit moet word. Mens kan ook let op die aantal wonings wat leeg staan: in 1999 was 9,4% leeg teenoor 7,7% in die regio as geheel. Die HLM-kantoor van Aude het in 1988 deelgeneem aan programme vir die verbetering van behuising deur huise met geïntegreerde huisoutomatisering op te rig. Die wonings wat as "l'étoile"  en "Roosevelt" bekendstaan in Carcassonne is die eerste HLM-wonings wat geoutomatiseerd is. Die kwartier Viguier en La Conte beslaan die grootste gros van die maatskaplike behuising in die stad en die meerderheid van die bevolking in die gebiede is dus immigrante of van immigrante-oorsprong. Die buurte bestaan uit HLM-wonings en woonstelle.
Die meeste wonings het 4 kamers (63,8%), of 3 kamers (19,9%), gevolg deur 2 kamers (11,8%). Klein wonings bly min (studio's: 4,5%). Die stad beskik dus oor groot wonings aangesien ruimte vir behuising nie beperk is nie en daar geringe aanvraag vir klein wonings is '. Die wonings in die stad is oor die algemeen goed uitgeurs met byna 89,9% wat sentrale lugversorging het en 57,4% wat 'n motorhuis of parkeerplek het (onderskeidelik 76,5% en 61,7% vir die regio).
Ontwikkelingsprojekte
Verskeie stedelike ontwikkelingsprojekte is onderweg in die noorde van die stad. Die projekte is daarop gemik om nuwe kommersiële sones in plek te stel om nuwe sakeondernemings na Carcassonne te lok en om nuwe woongebiede daar te stel. Die ZAC (zone d'aménagement concerté, "sone vir gekoördineerde ontwikkeling") van Hauts de Grazailles, geleë tussen die ringpad en die Canal du Midi word oorweeg en sal dit moontlik maak om tussen 500 en 700 wonings en openbare dienste geboue soos skole op te rig op 27 hektaar. Die ZAC Montredon is 'n nuwe buurt wat geskep sal word deur die verskuiwing van die hospitaal in 2012. Die terrein sal die nuwe gesondheidssentrum huisves sowel as wonings en opebare geriewe. Ten slotte is die onderverdeling van Montredon onderweg om op 'n terrein van 17 hektaar in die klein dorpie Montredon die konstruksie van maatskaplike besuising en woonstelle moontlik te maak.
Ela Spence
Herkoms en vroeë lewe
Elizabeth Engela Stander is op 23 September 1909 op Burgersdorp in die Oos-Kaap gebore as die enigste kind van dominee en mevrou Gideon Stander. Vir baie jare is haar vader kapelaan, eers by die gevangenis op Barberton en later van die Sentrale Gevangenis in Pretoria. Ela gaan na die laerskool op Barberton en matrikuleer dan aan die Hoërskool Ermelo in Mpumalanga.
Loopbaan
Hierna studeer sy verder in Musiek aan die Universiteit van Stellenbosch, met die doel om operasangeres te word. Halfpad deur haar kursus word sy egter baie siek en moet noodgedwonge haar studies laat vaar. Sy is vir ’n ruk verslaggewer by ’n plaaslike koerant op Barberto en begin in hierdie tyd om bydraes te lewer vir Engelse tydskrifte. Op 30 Junie 1934 trou sy met Reginald Spence en hulle vestig hulle in Pretoria, waar haar man lank onderhoof is aan die Laerskool Pretoria-Oos. Sy is na haar huwelik voltyds huisvrou en skryfster. Twee dogters (Annette en Elna) word uit die huwelik gebore, met Annette wat bekendheid verwerf as skryfster van die reeks Groen heuwels-jeugverhale wat op ’n perdeplaas afspeel.
Oorsese reise
Verskeie kere reis Ela na Europa, meestal alleen, waar sy stof inwin vir haar romans. Op uitnodiging van verskeie lugdienste vlieg sy na Europa en Suid-Amerika. In die Duitse dorpie Oberammergau maak sy kennis met Anton Preisin ge, wat in 1950 en 1960 die rol van Christus vertolk het in die beroemde Passiespel wat op hierdie dorpie opgevoer word en sy korrespondeer later met hom. In Engeland leer sy ook Enid Blyton ken en kuier by haar aan huis in Beaconsfield in Engeland Benewens die talle verhale wat sy vir tydskrifte lewer, behartig sy ook ’n rubriek met persoonlike advies vir twee tydskrifte. Na ’n ligte beroerte-aanval in 1981 hou sy op met skryf omdat sy nou sukkel om te tik. Na haar man se aftrede gaan bly hulle in ’n woonstel in Sunnyside in Pretoria.
Latere jare en sterfte
Haar man is in 1984 oorlede, waarna sy in die Sonnheim-tehuis vir bejaardes in Pretoria bly. Sy verhuis in 1992 na Stellenbosch, waar sy by haar dogter, Elna Reitmann, inwoon. Sy is op 2 Mei 1997 in Stellenbosch aan hartversaking oorlede.
Skryfwerk
Sy begin in 1946 skryf. Aanvanklik lewer sy bydraes vir Engelse tydskrifte, maar begin na haar huwelik kinderverhale in Afrikaans skryf.
Soekie-reeks
Dit sluit in die baie gewilde Soekie-reeks wat verskeie kere herdruk word. Die hoofkarakter wie se wedervaringe vertel word, is Soekie Rossouw, ’n pastoriekind in haar laat laerskool- en vroeë hoërskooljare. Bennie en Bertus is haar onmoontlike tweeling broertjies en sy het ook ’n ouboet en ousus.
Soekie en die Tweeling vertel van Soekie en haar tweeling broertjies se plaasvakansie in die Laeveld, waar hulle spannende avonture beleef.
Tessa-reeks
Tessa en die tienerbende vertel van die tweede kwartaal van Tessa se eerste jaar op hoërskool. Tessa het die blink plan om ’n tienerbende te stig, met die doel om hulp en vriendskap te gee aan jong kinders in die hospitaal wat ver van die huis is en wie se ouers hulle nie gereeld kan besoek nie.
In Tessa weer tuis het Tessa aan die einde van haar eerste jaar op hoërskool gekom en uitgesien na die heerlike lang vakansie. Die persoon met die stroperige stem wat alewig met haar pa oor die telefoon wou gesels en die opdringerige vrou met haar rooi hare wat vir Tessa geen goeie woord het nie, versuur egter die vakansie.
Bokkie reeks
In die Bokkie-reeks verskyn net twee titels. Bokkie is die bynaam van Bokkie de Waal, ’n lewenslustige kosganger wat probeer om ’n dame te word en in tipiese kosskool insidente betrokke is.
Skryfwerk vir jonger kinders
Japsnoetjie is ’n verhaal vir kleiner kinders, terwyl sy ook verskeie bydraes skryf vir reekse soos die Excelsior, Sonstraal, Kleingoed, Kleuterpret, Sonskyn (verhale uit die wêreldletterkunde oorvertel vir kinders in Afrikaans), Doenige diertjies, Vrolike dae en Môreson boekies wat op die mark vir klein kinders gerig is.
Ander skryfwerk vir kinders
So verwerk sy verskeie wêreldwye gunstelinge in Afrikaans, insluitende Aspoestertjie, Rooikappie, Sneeuwitjie, Die gelaarsde kat en Tyl Uilspieël, terwyl daar ook etlike nuutskeppinge van haar is, soos Boffie en Moffie, Kammie se keeloperasie (oor die operasie wat ’n kameelperd moes kry vir sy seer keel), Die diere se piekniek, Kietsie die Katjie, Ollie Nollie Olifant en Toortannie se toorwinkeltjie.
Sy skryf die operettes Vrolike feesdae, Die ontevrede bruidjie en Die dogter van Don Domingo, waarvoor Hansie Gouws die musiek skryf. By die kabouters en By Kabouter Pim is boekies met kinderversies, met Jan Kromhout wat van haar versies opneem in Keur vir ons kinders, terwyl D.J. Opperman daarvan opneem in Nuwe Kleuterverseboek.
Liefdesverhale
Haar eerste boek is Bevryding (1946) waarin die aanpassing by die gewone lewe nadat tronkstraf uitgedien is, uitgebeeld word.
Die uitdraaipad (1950) is die verhaal van Lulu Marais en Ernst. Hy verklaar sy ewigdurende liefde vir haar een Oujaarsaand, maar hulle is kort daarna betrokke in ’n ongeluk waarvoor Ernst verantwoordelik was en wat Lulu blind laat. Die vraag is of sy liefde in hierdie omstandighede werklik sterk genoeg gaan wees.
In Goudgeel kappertjies (1950) kry die vroulike hoofkarakter polio, waarna die man wat sy liefhet met haar suster trou. As die herfs kom (1951) is ’n vervolg hierop, waar die held en heldin wel aan die einde bymekaar uitkom.
Die blinde orrelis (1953) speel af op die dorpie Mellersdorp. Die begaafde orrelis Roland Joubert is eers verlief op Rosalette, maar hulle dryf uitmekaar. Dan word hy blind in ’n ongeluk en keer terug na Mellersdorp, waar hy weer ’n integrale deel van die dorp se mense se wel en wee word. Daar is die prokureur Petrus Retief, ds. Bensen, Koeksie wat Roland Joubert sommer op hulle eerste ontmoeting om die nek val, Nols Retief wat die gaafste man op aarde is as hy sober is, die uitgeworpe Christa Meyer en Rykie Siebrits wat so gereeld kerk toe kom om na die orrelspel te kom luister.
In Uur van betowering (1959) is Cecile Cloete die erfgenaam van die spogplaas Cloeteshoek, waar sy vele ure van betowering deurgebring het. Sy ontmoet die argitek van Kaapstad, Wilhelm Bruyns, maar hy het ’n grief teen die mense van Cloeteshoek. Cecile se rusteloosheid dryf haar na Kaapstad, dan na die Drakensberge en eindelik na Switserland, waar sy die geheim tot die volmaakte uur van betowering vind.
In Silwerbrokaat (1961) kyk die 70-jarige Margaretha Verschuur op haar verjaarsdag terug na haar armoedige verlede, terwyl sy nou in weelde wag vir haar kinders om haar verjaarsdag te vier. Haar kinders het elkeen hulle eie planne vir die toekoms en hulle eie probleme in die hede, wat sorg vir ’n spannende verjaarsdagaand.
Onbekende lied (1962) is die verhaal van nege Suid-Afrikaners se vakansie in Switserland. Hier in die skoonheid van die berge word elkeen op sy eie manier deur die omgewing en mense aangeraak.
In Klank van die kastanjette (1963) trek Madeleina en haar groep sigeuners uit Spanje na Suid-Afrika. Hulle kampeer naby Nelspruit toe dit tyd word dat Juanita, Madeleina se oogappel en enigste kind, se eersteling gebore word. Madeleina stap dorp toe om vir Juanita vars melk te gaan koop en stap om ’n onverklaarbare rede by ’n vreemde woning langs die hoofweg in, waar sy verneem dat daar die nag ’n dogtertjie in die huis gebore is. Terug by die kamp word daar voorbereidings getref vir die geboorte van die nuweling. Madeleina staan Juanita alleen by en is die enigste wat weet dat Juanita se dogtertjie doodgebore word. Oombliklik weet Madeleina wat haar te doen staan. “
Drie mans en Maria (1966) is die verhaal van die weeshuisdogter Maria. Haar vriendin Brenda se vriendskap moet die plek van haar familie inneem. Maria wil ver lande besoek en gaan werk by ’n reisburo terwyl sy geld spaar om haar doel te bereik. Xander Larsen word tydelike bestuurder van die reisburo en nooi Maria saam met hom wanneer hy terugkeer na Nederland. Die verhouding misluk en Maria gaan na Durban vir ’n vakansie om te vergeet. Hier ontmoet sy vir Dewald Coulyn en hy vra haar om te trou.
In Wanneer die liefde kom (1966) word die broers Victor en Peet op die dorpie Dennehoek groot, waar die buurdogter Lulu vir hulle soos ’n suster in die huis is. Wanneer hulle groot word, is albei verlief op Lulu en sy moet kies tussen Victor, die gevoelsmens, en Peet, die aantreklike maar oppervlakkige een.
Ek sal onthou (1967) is die verhaal van ’n vader en sy seun en die vroue in hul lewens. Gideon Holme is teologiese student wat in sy finale jaar dikwels vir Beppie uitneem, wat klaarblyklik sy sielsgenoot is. Hy trou egter nie met haar nie, maar met die beeldskone maar oppervlakkige Ellen. Deon is sy seun, wat sy vader se geloof geërf het. Teen sy sin raak hy verlief op Celia, die meisie wat hom in vele opsigte aan sy moeder herinner. Wanneer die verhouding skipbreuk ly, reis hy oorsee en woon die Passiespel in Oberammergau by.
Sirene in die nag (1967) vertel van die mense verbonde aan ’n groot plattelandse hospitaal, elkeen met sy eie probleme en drome.
In Die silwer bron (1968) bly Ernst de Flamingh en sy gesin op sy droomplaas in die Laeveld. Hy verhuur die vier rondawels op die plaas aan uitgesoekte gaste, wat hierheen kom om genesing vir hulle gees te vind.
Die bruide van Koningsvallei (1969) was eerstens Leila, Thelma was die tweede bruid en daar sou ook ’n derde wees, maar eers nadat die mense van Koningsvallei deur lyding gelouter en gesterk is.
In Die meisie van Kaapland (1969) reis ’n groep met ’n toerbus na ’n vakansieoord in die Drakensberge en word daar deur slegte weer in die huis vasgekeer. Lorraine sluit onverwags by die groep aan nadat sy betrokke was in ’n motorongeluk en oënskynlik aan geheueverlies ly, alhoewel die dokter in die groep twyfel. Almal in die groep is nie wie hulle voorgee om te wees nie.
Net vier dae (1969) is die lengte van die reis van die Pendennis Castle tussen Durban en Kaapstad. Hierdie vier dae het verskillende betekenis vir verskillende passasiers, waar sommiges wroeg oor toekomsbesluite, ander probeer wegkom van die verlede en ander doelloos ronddryf.
Vyf uiteenlopende jong vroue was in Afspraak om vieruur (1971) saam op universiteit. Daar was Jolanda Stewart, aantreklik en baie bewus daarvan; die muisvaal Bettie Cloete; die vrolike rooikop Mitzi Bornman; die witkop Colleen en die stil Louise. Op universiteit maak hulle ’n afspraak om tien jaar van daardie dag af weer bymekaar te kom om te kyk waarheen die lewe elkeen gelei het.
Zonnenhof (1971) is die naam van ’n blok met ses luukse woonstelle. Pieter Bensman verseker vir Bertha van sy ewigdurende liefde toe hy haar met haar verlowing aan Henk gelukwens. Henk verseker haar dat Pieter haar sal vergeet. Dit was baie lank gelede en nou is Henk Verhoef dood en Bertha het alleen agtergebly met haar groot droefheid en die verantwoordelikheid van Zonnenhof, die blok woonstelle wat Henk kort voor sy dood laat bou het. Zonnenhof met sy vreemdsoortige inwoners hou vir Bertha besig en sy is dankbaar vir Pieter se kosbare vriendskap waarop sy altyd kon steun.
Gee my die herinnering (1972) is die verhaal van Madeleine Henning, wat na haar ouers se dood by haar oom en tante op die plaas Wilgerpoort gaan bly. Fred Viviers raak verlief op haar en kom dikwels kuier, maar vir haar is Fred net ’n vriend. Sy raak verlief op Casper Minnaar, die jong prokureur en kondig aan dat sy met hom gaan trou, teen haar oom en tante se wense. Die huwelik beland op die rotse en sy verloor haar baba. Dan ontmoet sy vir dokter Jan Walters op Monsmare, die rustige oord by die see. Madeleine (1973) is die vervolg van Gee my die herinnering. Madeleine en dokter Jan Walters deel die dorpie Monsmare met vele ander karakters, elkeen met sy leed en drome.
Suster Suzanne (1973) werk in ’n Kaapse hospitaal, waar sy doelbewus haar hart toesluit vir toenadering om nie weer die pyn van ’n gebroke verhouding hoef te ervaar nie. Hier in die hospitaal is daar egter Bertus Roets, die verlamde pasiënt wat haar liefgekry het, en ook dokter Gawie Fourie, wat self die pyn ervaar het van ’n gebroke huwelik.
Klein kring van die liefde (1974) is ’n vervolg op Vrou uit die vreemde. Dokter Ronnie Nel en sy Franse vrou kom op die Karoodorpie Donnaville in noue aanraking met verskeie ander mense. Daar is Carel Theron, die eensame wewenaar-dokter, die tandarts Piet Rossouw en sy vrou wat nie geboorte kan skenk nie, die ryk maar onvergenoegde Mollie Heunis, en Wilma Davel, die jong dokter wat na Donnaville vlug na haar verloofde se skielike dood.
In Mooier as ’n droom (1975) wag Carl Havenga reeds van sy matriekjaar vir Nicola van Coller om groot te word sodat hy haar kan vertel van sy liefde. Hy voel egter vir haar soos ’n broer en sy vlug na Wenen, waar sy vir Rolf Gessner ontmoet.
In Drie maal het die uil geroep (1976) beplan Johanna van Claerte om met Frazer de Melior te trou, nie omdat sy hom liefhet nie, maar omdat sy baas wil wees in die herehuis Drie Palms. Haar suster, Salomé, het egter regtig vir Frazer lief.
Sybil Steyn (1979) gee vir Stefan Fichardt die jawoord, ten spyte van Stefan se boesemvriend Dennis wat haar ook vra om sy vrou te word. Na hulle haastige huwelik word Stefan en Sybil se liefde egter tot die uiterste toe beproef.
Die nagwind het gewaai (1983) het aanvanklik in 1959 as ’n vervolgverhaal in ’n tydskrif verskyn, waarna dit veel later in boekvorm uitgegee is. Van haar boeke is in braille beskikbaar en ’n groot aantal is ook opgeneem op Bandhulp vir Blindes en in grootdruk beskikbaar.
Onder haar nooiensnaam Elizabeth Stander skryf sy die liefdesroman Die liefde van Lizelle (1952). Op goue vleuels is ’n verjaardagboekie waarin sy haar eie verse opneem, ingedeel in afdelings vir elke ouderdomsgroep vanaf kinders tot volwassenes, met spesiale afdelings vir verliefdes en verloofdes. Silwervlerke (1952) gee ’n reisbeskrywing van ’n reis deur Europa. Die ontvoerde bruidjie (1975), Vrolike feesdae (1976) en Die skat van Vergelegen (1979) is operettes wat in 1979 deur Dalro gedruk word.