cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seweweeksvaring
Die plant groei nie hoër as 50 cm nie en het 'n voorkeur vir vogtige plekkies.
Charleston, Suid-Carolina
Charleston is die derde grootste stad in die deelstaat Suid-Carolina. Die stad is geleë op 'n lang, dun skiereiland aan die Atlantiese Oseaan, waar die Cooper- en Ashleyrivier saamvloei. Dit is ook 'n belangrike hawe.
Geskiedenis
Die eerste nedersetters, onder leiding van William Sayle, het hulle reeds in April 1670 hier gevestig. Die stad het eers bekend gestaan as Charles Town ter ere van Charles II van Engeland. Tien jaar later het Franse Hugenote hulle ook hier gevestig en binne 'n paar jaar het die nedersetting ontwikkel in voorspoedige seehandelpos. Diervelle, rys en later katoen was die vernaamste uitvoer produkte. Daar was ook handel gedryf met slawe. Teen 1775 was die stad die rykste suid van Philadelphia. Die eerste onafhanklike regering was hier gestig tydens die Amerikaanse Rewolusie in Maart 1776. Drie maande later het die Amerikaners hulle eerste oorwinning van die rewolusie hier behaal by Fort Sullivan. Die Britte het die stad egter in 1780 beset. Nadat die Britte onttrek het in 1783 was die stad herdoop tot Charleston.
Die eerste skote van die Amerikaanse Burgeroorlog is hier by Fort Sumter geskiet.
Waterjuffer
'n Waterjuffer is 'n soort insek van die suborde Zygoptera, wat tot die orde Odonata behoort. Die term Zygoptera beteken "vlerke wat in pare voorkom". Waterjuffers is delikate, swak-vlieënde insekte. 'n Volwasse waterjuffer het 'n lang, skraal liggaam, wat groen, blou, rooi, geel, swart of bruin is en dikwels helderkleurig. Die kleur van sommige van die spesies verskil in verskillende omgewings, verbleikend van helderblou tot 'n dowwe pers waar hulle reageer op koeler temperatuur of lig.
Die meeste waterjuffers hou hulle vlerke oor hulle eie liggaam, nie uit na die kante soos naaldekokers nie. Waterjuffers is kleiner as naaldekokers, en hulle oë is aan die kante van die kop, nie bo-op die kop nie.
Die mannetjies van die meeste waterjuffers het helderder kleure as die wyfies. Beide geslagte het breë, langwerpige koppe met 'n groot, wyd geskeide uitpeuloë en baie kort voelers. Volwassenes gebruik hul harige agterpote om prooi in vlug te vang. Sodra die prooi gevang is, vreet hulle dit terwyl hulle dit met hul pote vashou.
Volwassenes word gewoonlik regdeur die jaar gedurende die dag gesien. Waterjuffers is vleisetende insekte wat naby varswater leef en broei. Hulle vlieg in tandem tydens paring en hulle paringspatroon is nogal ongewoon.
Kepler se wette
Die wette is deur die Duitse wiskundige en sterrekundige Johannes Kepler (1571 - 1630) ontdek. Kepler het gewerk met die waarnemings van die sterrekundige Tycho Brahe en het rond 1605 opgemerk dat Brahe se waarnemings van die planete se posisies hierdie relatief eenvoudige wiskundige wette volg.
Kepler se wette het die Aristoteliaanse en Ptolemeïese sterrekunde en fisika in twyfel getrek. Sy stelling dat die aarde in beweging is, sy gebruik van ellipse eerder as episiklusse en sy bewyse dat die planete se spoed wissel, het sterrekunde en fisika totaal verander. Byna 'n eeu later was dit vir Isaac Newton moontlik om Kepler se wette van Newton se eie bewegingswette en swaartekragwet af te lei, deur gebruik te maak van klassieke Euklidiese meetkunde.
Tans word Kepler se wette gebruik om die benaderde wentelbane van kunsmatige satelliete te bereken, asook dié van liggame om die son waarvan Kepler self nie bewus was nie (soos die buitenste planete en kleiner asteroïdes). Die wette is van toepassing waar enige klein liggaam 'n groter, relatief massiewe liggaam omwentel, alhoewel die effekte van atmosferiese weerstand, relatiwiteit en ander naburige liggame veroorsaak dat die resultate nie akkuraat genoeg is vir 'n spesifieke doel nie.
'n Animasie om Keppler se wette volg hieronder. In beide illustrasies verteenwoordig die geel kolletjie die sentrale liggaam (gewoonlik die son)en die blou kolletjie die wentelende liggaam (gewoonlik 'n planeet. Die rooi lyn draai om die sentrale liggaam met 'n konstante hoeksnelheid terwyl die swart lyn die hoeksnelheid van die wentelende liggaam toon. In die illustrasie aan die linkerkant is die eksentrisiteit van die wentelbaan nul. Dit lei daartoe dat die wentelende liggaam 'n konstante hoeksnelheid het. In die regterhandse illustrasie is die eksentrisiteit hoog (0,8) en dit kan redelik duidelik gesien word dat die swart lyn se hoeksnelheid veranderlik is.
Wincenty Kasprzycki
Wincenty Kasprzycki (Warschau, 1802 – Warschau, 27 Mei 1849) was 'n Poolse skilder.
Lewe
Hy studeer aan die Universiteit van Vilnius (1821-1828) en aan die Akademie vir Beeldende Kunste in Warskou (1821-1828)
Écart
'n Écart is die naam van 'n baie klein soort nedersetting in landelike dele van Frankryk en is sinoniem met gehug. Dit is kleiner as die hoofburg van die kommune waaraan dit behoort. Écarts (of hameaux) word onderskei van lieux-dits in die sin dat dit altyd bewoon is terwyl dit nie altyd die geval is vir lieux-dits nie.
Tsjerkessk
Tsjerkessk (Russies: Черке́сск) is die hoofstad van die Republiek van Karatsjai-Tsjerkessië, ’n federale deelgebied van Rusland. Die bevolking in 2013 was 126 206.
Nicolas Bro
Nicolas Bro (gebore 16 Maart 1972) is 'n Deense akteur en kinematograaf. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente King's Game (2004) en Adam's Apples (2005), en in die televisiereekse The Killing (2007) en Bron/Broen (2011).
Jim Henson
Jim Henson (24 September 1936 – 16 Mei 1990) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Muppet Movie (1979) en The Dark Crystal (1982), en in die televisiereekse Sesame Street (1969) en The Muppet Show (1976).
Hakea gibbosa
Hakea gibbosa, ook bekend as harige hakea en as rotshakea, ‘n lid van die Proteaceae-familie, is met Wet 42 van 1937 in Suid-Afrika tot onkruid verklaar.
Verspreiding
Hierdie plant is waarskynlik rond 1830 vir ‘n heiningplant uit Nieu-Suid-Wallis waar dit inheems voorkom, ingevoer. Teen 1910 is dit as vinnig-groeiend brandhout by Caledon aangeplant. Die plant aard besonder goed in die winterreënvalgebied in die Wes-Kaap. Dit kom daarom wydverspreid in die Kaapse Skiereiland (veral by Houtbaai), by Caledon en Hermanus en in die Franschhoekberge voor. Orals verdring dit daar die Kaapse fynbos.
Lesley Osmond
Lesley Osmond (23 November 1921 – 1987) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente In Which We Serve (1942), We'll Meet Again (1943), Down Melody Lane (1943), en This Was a Woman (1948).
Hakea gibbosa
Morfologie
Harige hakea kom voor as vertakte struike of klein boompies tot 3 m hoog. Dit het dik houtagtige wortels. Die stamme is dik, houtagtig met ‘n donkergrys bas en die takke is dig, bruinerig tot grys. Die blare is eenvoudig, grysgroen, naaldvormig, tot 80 mm lank, 1,5 mm in deursnee, stekelpuntig, met fyn haartjies en word later onbehaard. Geel blommetjies lewer die houtagtige skurwe vrugte wat gewoonlik in die okselknoppe gedra word. Die vrugte is 30 mm lank en 25 mm in deursnee en grys van kleur. Dit bevat twee sade, elkeen 10 mm lank en 8 mm breed met aan die bokant ‘n vleuel van 15 mm by 12 mm. Hulle word vrygestel na ‘n brand of as die moederplant sterf.
Gevaar
Rotshakea kom dikwels saam met syerige hakea (Hakea sericea) voor en is geneig om baie digte bosse te vorm wat die natuurlike plantegroei heeltemal verdring. Die probleem word vererger deur die feit dat hierdie plante reeds vrugte (dus sade) vorm as dit nog klein is, die struike boonop oud word en dit selfs in donker skaduwee goed groei. Daarom onderduk dit die groei van die Kaapse fynbos. Die plante gebruik so baie water dat dit die volume afloopwater van die berge na die damme aansienlik verminder.
Carl Jung
Carl Gustav Jung (Duits: [kaʁl ˈjʊŋ]; 26 Julie 1875 – 6 Junie 1961), ’n Switserse psigiater en sielkundige, word beskou as een van die grondleggers van die analitiese sielkunde. Hy het dit aanvanklik selfstandig, maar later in samewerking met Sigmund Freud, ontwikkel. Dié twee het veral oor die onbewuste met mekaar verskil. Freud het dit as ’n neweproduk van die bewussyn beskou, terwyl Jung van mening was dat die bewussyn uit die onbewuste afkomstig is. Die onbewuste omvat nie net iemand se persoonlike lewensgeskiedenis nie, maar het ook ’n "laag" wat alle mense met mekaar gemeen het: die kollektiewe onbewuste, waarvan onder meer argetipes of oerbeelde deel vorm. Hoewel verskeie van Jung se idees algemeen aanvaar word, het hy nie soveel invloed soos Freud en ander dieptesielkundiges uitgeoefen nie.
Vladimir Ashkenazy
Vladimir Ashkenazy (* 6 Julie 1937 -) is 'n Russiese pianis en dirigent wat in die Sowjetunie gebore is en van 1987 tot 1994 die musiekdirekteur van die Koninklike Filharmoniese Orkes in Londen was.
Vladimir Davidovitsj Asjkenazi (Russies: Владимир Давидович Ашкенази) is op 6 Julie 1937 in Nizjni Nowgorod gebore. Hy studeer aan die Moskou-konservatorium, en behaal in 1955 die tweede plek op die internasionale Frederick Chopin-kompetisie in Warschau. In 1956 wen hy die Koningin Elisabeth-wedstryd in Brussel en in 1962 wen hy (saam met John Ogdon) die eerste prys by die internasionale Tsjaikowski-wedstryd in Moskou.
Van 1998 tot 2003 was Asjkenazi die hoofdirigent van die Tsjeggiese Filharmoniese Orkes. Hy is tans die musikale leier van die Sydney Filharmoniese Orkes en die Europese Unie se Jeugorkes. Daarnaas is hy eredirigent van die Yslandse Simfonieorkes en voorsitter van die Rachmaninoff Genootskap.
Hy het in 1972 na Ysland gemigreer en woon tans in Switserland. Naas Russiese burgerskap is hy ook 'n Yslandse burger.
Carl Jung
Jung word saam met Freud en Alfred Adler as die grondleggers van die dieptesielkunde beskou. By dieptesielkunde word die belangrikheid van ’n mens se onbewuste “sielslewe” beklemtoon. Dié sielslewe speel nie net ’n belangrike rol by die ontstaan van geestesteurings nie, maar is ook van waarde om die gedrag en belewenisse van gesonde mense te verstaan.
Jung het ook op ’n ander manier vasgestel hoe belangrik die onbewuste is. Hy het baie in spiritistiese en parapsigologiese verskynsels belang gestel. As student het hy op ’n dag gesien hoe ’n meisie tydens ’n séance in ’n beswyming raak. Dit het hom só geboei dat hy sy proefskrif daaroor geskryf het. Later het hy hom met assosiasieproefnemings besig gehou. Tydens dié ondersoeke het dit vir Jung duidelik geword dat wanneer iemand aarsel om te begin praat nadat hy ’n sekere prikkelwoord gebruik het, dit die gevolg kan wees van ’n pynlike konfrontasie met ’n onbewuste probleem. Jung was, op grond van verdere studies en publikasies op dié gebied, al ’n bekende sielkundige voordat hy in 1907 met Freud in aanraking gekom het.
Die onbewuste
Freud en Jung het vyf jaar lank nou saamgewerk. In 1912 het hulle paaie egter uiteengegaan toe Jung hom verset teen Freud se benadering dat onderdrukte seksuele probleme die belangrikste oorsaak van die meeste psigiese kwale is. Volgens Jung was dié siening eensydig en dogmaties. Die libido, volgens Freud die mens se seksuele drang, het vir Jung ’n wyer betekenis gehad: ’n algemene lewenskragtigheid wat die grondslag van alle uitinge van die lewende natuur – dus ook die mens – vorm. Jung se standpunt was dat die menslike problematiek ver bo slegs sy seksuele problematiek verhewe is. Baie probleme het betrekking op die verhouding met ander mense of op die doel van sy eie lewe en dié van ander. Volgens Jung streef die mens hoofsaaklik na selfverwesenliking. Baie raak egter in die loop van die lewe die spoor byster, en dit is derhalwe die psigiater se taak om hulle met selfverwesenliking te help. Jung se psigoterapie of behandelingsmetode was in ooreenstemming hiermee doelgerig en finaal in teenstelling met Freud se psigoanalitiese metode, wat op die oorsaak van die psigiese ontsporing, dit wil sê kousaal, gerig was.
Jung het die onbewuste nie slegs as ’n aanhangsel en verborge deel van die bewussyn beskou nie, maar as ’n ryk “moederbron” waaruit die bewussyn bloei. Die mens se bewussyn is nie net individueel nie, maar bevat dele wat alle mense gemeen het. Die lewe word volgens Jung gevoed deur die kragte van die onbewuste, waaruit nuwe insigte ontstaan en inspirasie geput word. As die bewussyn vervreemd raak van die “moederbron” van die onbewuste, ontstaan ’n hiperrasionele denkwyse waarin gevoel geen rol speel nie en wat dan uiteindelik steriel word. Die onbewuste bestaan dus volgens hom nie net uit dit wat persoonlik vergeet (onderdruk), onbewustelik waargeneem of individueel problematies is nie, maar is ook die plek waar die hele mensdom se gevoelens en denke neerslag vind: dus die kollektiewe onbewuste.
Argetipes
Jung het van argetipes gepraat omdat temas soos die gevoelsverhoudings tot die vader, moeder, kind, God, die duiwel en dié tussen man en vrou oral voorkom. Dit kom ook in alle kulture tot uiting deur mites, godsdienstige opvattings, kunssinnige uitings en simbole. Dieselfde motiewe word in die uiteenlopendste kulture op dieselfde manier in beelde en verhale uitgedruk. Hy het dié motiewe en beelde argetipes of grondvorms genoem. Argetipes is ’n universele predisposisie of vorm van denke en gevoel, is van nature onbewus en kan nooit bewuste materiaal word nie. Dit veroorsaak beelde en visies wat met bewuste ervarings ooreenstem.
In die argetipe van die vader word alle aspekte van die gevoelsverhouding tot die vader uitgedruk: die vader as God, as tiran, as streng maar regverdig, as genadig en as goeie versorger. Die argetipe van die moeder omvat beelde van die moeder as die universele moeder, moedergodin, vrugbaarheidsimbool, toegewyde, liefdevolle versorger, maar ook byvoorbeeld as egoïstiese moeder wat nie van haar kinders wil afsien nie, die kwaai stiefma of die dreigende moeder. Die moeder wat nie van haar kinders wil afsien nie, word in drome dikwels as ’n inkvis of as ’n spinnekop uitgebeeld; die stiefmoeder word dikwels in sprokies uitgebeeld, terwyl die dreigende moeder in kinderverhale as die wolf of heks uitgebeeld word (in die Oosterse godsdienste as die moedergodin wat kinderoffers vra).
In die onbewuste gevoelslewe van die vrou vorm die beeld van die ideale man, die Animus, onder meer as held, beskermer, minnaar en as versorgingsobjek, ook ’n argetipe. Hierteenoor is daar die argetipe van die Anima, die onbewuste beeld van die ideale vrou soos dit in die onbewuste van die man aangetref word: as minnares en verleidster, versorger en moeder, sportiewe kameraad en kind-vrou. Dan is daar ook die argetipe van die Goddelike Kind, die onbewuste beeld van die kind as nuwe lewe, geluk, en een wat heil bring, teer en deur gevare omring, maar tog lewenskragtig en tot iets groter as sy ouers bestem; miskien ’n profeet wat die mens tot selfverwesenliking sal lei.
Baie mense het Jung kwalik geneem omdat hy God ook as ’n argetipe beskou het. Jung het sy argetipe van God egter nie net as argeskepper wat buite die wêreld staan, beskou nie, maar as die God wat in elkeen aanwesig is. Anders as baie ander dieptesielkundiges het Jung ’n sterk godsdienstige inslag gehad. Hoewel hy nie ’n gelowige in die ware sin van die woord was nie, het hy baie respek gehad vir die rol wat die onderskeie soorte godsdienste gespeel het om betekenis aan mense se lewens te gee.
Net soos Freud het Jung drome ook as die beste manier beskou om tot die onbewuste deur te dring (die "koninklike weg" na die onbewuste). Ander uitdrukkingsmetodes soos tekeninge, musiek en dans kan ook as uitings van probleme in die onbewuste gevoelswêreld beskou word. Volgens Jung hoef ’n droom nie net op grond van die vrye assosiasies van die dromer vertolk te word nie, maar kan die toehoorder, byvoorbeeld die psigoterapeut, se assosiasie ook help om die droom te vertolk. Die psigoterapeut kan op grond van sy kennis vasstel of ’n bepaalde droombeeld net ’n uitbeelding van die dromer se persoonlike probleme is, en of dit op ou kultuuruitinge gegrond is, en dus van kollektiewe aard is. Jung was ook van mening dat die karakters in ’n droom nie noodwendig betrekking hoef te hê op persone wat ’n rol in die dromer se lewe speel nie, maar ook sy eie persoonlikheid kan weerspieël. ’n Droom moet dus nie net objektief ontleed word nie, maar ook subjektief, met die betrokke persoon in gedagte.
Persoonlikheidstipes
Jung is bekend vir sy tipe-indeling van mense. Hy onderskei tussen ekstroverte, wat hulle op die buitewêreld rig, en introverte, mense wat in hulself gekeer is. Albei dié eienskappe kom in alle mense voor, maar die een oorheers altyd. Hy het ook vier psigologiese funksies onderskei: waarneming, intuïsie denke en gevoel. Volgens Jung vul die eerste twee funksies mekaar aan, asook die laaste twee. As ’n mens byvoorbeeld te veel klem op waarneming lê en intuïsie verwaarloos, kan hy siektesimptome ontwikkel, terwyl mense wat denke ten koste van gevoel ontwikkel, ook kan siek word, en omgekeerd.
Mandala
Van Jung se pasiënte het dikwels ’n sirkelvormige figuur geteken. Dié sirkel het volgens hom baie met figure in Oosterse godsdienste, sogenaamde mandalas, ooreengestem. Psigiatriese pasiënte het dié figure as ’n soort beskerming teen invloede van buite beskou, as ’n soort towersirkel wat die pasiënt kon gebruik om te probeer verhoed dat hy innerlik heeltemal ineenstort. Die mandala is dus volgens Jung ’n simbool van integrasie wat in alle kulture waar dit voorkom, as ’n middel tot meditasie gebruik word. Dit stel die individu in staat om op homself te konsentreer.
Invloed
In teenstelling met Freud, die grondlegger van die psigoanalise, en in ’n mindere mate Adler, die grondlegger van die individuele sielkunde, het Jung se analitiese sielkunde nie baie aanhang geniet nie. Een van die redes is moontlik dat sy geskrifte moeilik verstaanbaar en diepsinnig is, en dat baie mense nie die geduld of agtergrond het om dit te begryp nie. Die godsdienstige en mistieke aard van baie van Jung se geskrifte het ook probleme meegebring. Die feit dat hy ’n tyd lank nie afkerig was van Hitler se Nasionaal-Sosialisme nie, het baie mense ook ontstel. Sy menings word egter steeds verkondig, veral by die Jung-instituut in Zürich, wat in 1948 gestig is en waar terapeutiese metodes volgens sy idees toegepas word. Organisasies wat analitiese sielkundemetodes bestudeer en toepas, bestaan in verskeie lande.
Charles Somerset
Lord Charles Henry Somerset (2 Desember 1767 - 18 Februarie 1831, Brighton) was goewerneur van die Kaap die Goeie Hoop.
Hy was die tweede oudste seun van die hertog van Beaufort (vandaar Suid-Afrikaanse plekname soos Beaufort-Wes, Port Beaufort en Fort Beaufort) en die kleinseun van admiraal Boscawen. Somerset kom op 5 April 1814 in die Kaap aan. Sy ampstermyn was deurentyd stormagtig, hoofsaaklik vanweë sy outokratiese ingesteldheid. Die Britse Laerhuis het gereeld aantygings van uitspattigheid en finansiële onbevoegdheid bespreek. Hy het egter ook opreg in die bevordering van die landbou belang gestel en altyd die 1820-Setlaars in tye van nood bygestaan. Buiten bogemelde dorpe, dra ook Somerset-Wes en Somerset-Oos sy familienaam.
Sy groot stryd teen persvryheid het hom laat swaarde kruis met Thomas Pringle en John Fairbairn, wie se South African Commercial Advertiser hy probeer onderdruk het.
Farrah Fawcett
Farrah Fawcett (2 Februarie 1947 – 25 Junie 2009) was 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Logan's Run (1976), Saturn 3 (1980), en The Cannonball Run (1981), en in die televisiereeks Charlie's Angels (1976).
Sy is in 2009 op ouderdom 62 aan anale kanker oorlede.
David Pasquesi
David Pasquesi is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Groundhog Day (1993) en Angels & Demons (2009), en in die televisiereekse Veep (2012) en Lodge 49 (2018).
Warcraft III: Reign of Chaos
Warcraft III: Reign of Chaos (War3 of WC3) is 'n RTS-rekenaarspeletjie (real-time strategy-speletjie) wat deur Blizzard Entertainment in Julie 2002 uitgegee is. Dit is die tweede opvolg van Warcraft: Orcs & Humans, die derde speletjiestel in die Warcraft Universe, en die eerste om ware 3D-grafika te gebruik. Die speletjie is een van die mees gewilde rekenaarspeletjies ooit, met 4,5 miljoen kopieë wat vooraf bestel is en meer as 1 miljoen bykomende kopieë wat binne een maand verkoop is. Warcraft III bevat drie rasse waarmee mens kan speel, insluitende die Humans (Mense) en die Orcs (Ongediertes), wat voorheen ook in Warcraft: Orcs & Humans en in Warcraft II: Tides of Darkness verskyn het. Die bykomende twee rasse is die Night Elves (Nagtelike Dwergies) en die Undead (Nie-Doderyk), wat nuut tot die Warcraft-reeks is. Warcraft III se tog (Engels: campaign) is op dieselfde manier as Starcraft s'n uitgelê.
Verwysings
Warcraft ウォークラフト
Braunau am Inn
Braunau am Inn is 'n stad in die Oostenrykse deelstaat Opper-Oostenryk met 'n bevolking van sowat 16 000 (2012). Braunau am Inn lê op die regteroewer van die Innrivier, wat die grens met die Duitse deelstaat Beiere vorm. Die stad is bekend as die geboorteplek van Adolf Hitler.
Vigga Bro
Vigga Bro (gebore 20 Oktober 1937) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Tag en rask beslutning (1967), Winterborn (1978), en Kufferten (2012), en in die televisiereeks Jul i Valhal (2005).
Alex Henteloff
Alex Henteloff (gebore 23 Mei 1942) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Star Trek IV: The Voyage Home (1986) en Payback (1999), en in die televisiereekse Black Sheep Squadron (1976) en Simon & Simon (1981).
Hailee Steinfeld
Hailee Steinfeld (gebore 11 Desember 1996) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente True Grit (2010), Ender's Game (2013), Pitch Perfect 2 (2015), en The Edge of Seventeen (2016).
Optiese vesel
'n Optiese vesel is 'n glas- of plastiekvesel wat lig langs die lengte daarvan dra. Die ontwikkeling van optiese vesel het eers in 1965 in alle erns begin. In daardie stadium was die beginsels van optiese vesel reeds gevestig, maar as gevolg van hoë verliese was die tegnologie aanvanklik nie kommersieel lewensvatbaar nie.
Charles K. Cao en George A. Hockham, navorsers van die Britse maatskappy Standard Telephone and Cables, het met die idee vorendag gekom dat verliese van minder as 20 dB per kilometer moontlik is. Hulle het die teorie gehad dat verliese deur onsuiwerhede veroorsaak word, en dat dit verwyder kan word, maar nie deur fisiese effekte soos dispersie (oftewel skifting, strooiing of pulsverbreding) nie.
In 1970 is die kritieke vlak van 20 dB per kilometer bereik deur navorsers van Corning Glass Works, tans bekend as Corning Incorporated. Hulle het die verlies beperk tot 17 dB per kilometer deur silikaglas met titaan te behandel. 'n Paar jaar later het hulle die prestasie verbeter tot slegs 4 dB per kilometer. Tans is die verliese 0.19 dB per kilometer by die 1550 nm golflengte.
Optiese vesel word vervaardig van glas of plastiek. Dit lyk amper soos 'n mens se hare, maar is dunner en kan lig gelei. In koperkabels word elektrisiteit gelei deur elektrone maar in optiese vesel word lig voortgeplant as fotone. Die glas wat gebruik word, is suiwer silikon en word deur middel van ’n chemiese proses vervaardig. Glas-optiese vesel word veral in die telekommunikasie-industrie gebruik.
Optiese vesel van plastiek het beperkte gebruik en word hoofsaaklik vir multimodusprodukte gebruik.
Optiese vesel word veral gebruik vir kommunikasie, aangesien dit ’n groot bandwydte kan hanteer. Bandwydte word in bisse per sekonde of bis/s gemeet. Hedendaagse bandwydtes van 40 Gbis/s is alledaags, en 1 Tbis/s is op die horison. Optiese vesel het koperkabel vir ’n paar redes vervang. Eerstens kan optiese vesel seine met minder verlies gelei — dus verder reik; en tweedens is dit immuun teen elektromagnetiese steurings.
Standaarde
Die ITU (International Telecommunication Union) is verantwoordelik om standaarde vir optiese vesel op te stel en te reguleer. Die standaarde vir optiese vesel bestaan uit 'n reeks dokumente, naamlik G.65x.
Optiese vesel
Optiese vesel bestaan uit ’n glaskern wat omring word deur 'n glasdeklaag. Die deklaag word omring deur die bekleding wat die vesel versterk. Die bekleding bestaan uit akrilaat. Dit beïnvloed egter glad nie die werking van die vesel nie, aangesien die lig slegs in die kern en die deklaag gedra word. Die kern is tipies 8,5 μm in deursnee, terwyl die deklaag 125 μm in deursnee is. Saam met die bekleding is die vesel 250 μm in deursnee.
Refleksie
Wanneer lig ’n voorwerp tref en daarvan kaats en nie deur die voorwerp beweeg nie, word die proses weerkaatsing of refleksie genoem. Wanneer lig weerkaats word vanaf ’n oppervlakte wat veroorsaak word deur twee mediums wat ontmoet met verskillende digthede kom die kritieke hoek ter sprake.
Wanneer die lig wat die oppervlakte tref groter as ø kritiek is, sal die lig reflekteer; indien die hoek kleiner as ø kritiek is, sal die lig breek. Dit sal slegs gebeur indien n2 > n1, dit wil sê as die ligbrekingsindeks van die kern groter is as die deklaag.
Ligbreking
Wanneer lig op ’n glas water met ’n lepel daarin val, lyk dit asof die lepel gebuig is waar dit in die water ingaan. Die verskynsel staan bekend as ligbreking of as refraksie. Dit gebeur weens die feit dat die lig teen verskillende snelhede deur die twee mediums beweeg, aangesien die digthede van die mediums verskil. Die twee mediums het dus twee verskillende ligbrekingsindekse.
Net so breek lig wanneer dit van die kern na die bekleding in optiese vesel beweeg. Dié verskynsel volg Snel se wet.
Ligbrekingsindeks
Die ligbrekingsindeks is die spoed van lig, c, in 'n vakuum, in verhouding tot die spoed van lig in enige ander medium. Dit word voorgestel deur: waar n=ligbrekingsindeks, c = spoed van lig in vakuum en v spoed van lig in ander medium is.
Die ligbrekingsindeks vir glas is 1,44 wat beteken dat lig 1,44 keer vinniger in 'n vakuum as in glas beweeg.
Voortplantingsbeginsels
Lig word in die kern gehou deur die proses van interne refleksie (of interne weerkaatsing). Dit veroorsaak dat die optiese vesel as ’n golfleier dien.
Om te verseker dat die lig in die kern bly, moet die ligbrekingsindeks van die kern groter wees as dié van die bekleding. Dit verseker dat die sein terug “buig“ (of breek) na die kern wanneer dit in die bekleding in beweeg.
Die ligbrekingsindeks van die kern word verhoog deur dit met germanium te behandel. Die bekleding bestaan uit suiwer silikon.
Multimodusvesel
Deur die kern van die vesel groter te maak (byvoorbeeld 50 μm), word die kenmerke van die vesel verander. Die lig het nou etlike paaie of modusse waardeur dit kan voortplant. In multimodusvesel is die ligbron en ontvanger aansienlik goedkoper as enkelmodusvesel. Multimodusvesel se deurlatingsafstand is aansienlik korter (maksimum 2 km) as gevolg van modale dispersie (oftewel skifting, strooiing of pulsverbreding) wat glad nie by enkelmodusvesel voorkom nie.
Verswakking
Van die lig wat in optiese vesel gelei word, word geabsorbeer as gevolg van absorpsie en Rayleigh-verstrooiing. Rayleigh-verstrooiing vind plaas wanneer die fotone met onsuiwerhede in die vesel bots. Dit beteken dat daar ’n beperking is op die afstand waaroor die vesel gebruik kan word. Tipiese afstande is 70 km wat gebruik word vir stelselontwerp. Verswakking word in desibel (dB) gemeet.
Grafiek 1 gee 'n tipiese verswakkingskurwe weer vir enkelmodusvesel. Die bult naby die 1400 nm-golflengte staan bekend as die “waterpiek”. Dié verskynsel word veroorsaak deur die lig wat reageer met die waterstofione in die glas.
Dispersie
Ligpulse wat in die vesel gelei word, word algaande al hoe langer. Die verskynsel word dispersie (oftewel skifting, strooiing of pulsverbreding). Dispersie word veroorsaak deurdat die ligpuls nie net uit een golflengte bestaan nie en deurdat elke golflengte ’n unieke ligbrekingsindeks met die vesel het. Dispersie beperk dus die bandwydte wat gebruik kan word. Dispersie word gemeet in pikosekonde (ps). Die dispersiekoëffisiënt word bereken deur die volgende formule: ps/(nm.km).
Polarisasiemodusdispersie
Polarisasiemodusdispersie (PMD) is 'n verskynsel wat die werking van stelsels oor optiese veselkabels teen bandwydtes van groter as 2.5 GBisse per sekonde beïnvloed. Aangesien die vesel nie 100% rond is nie en die toestand oor die lengte van die vesel wissel, beweeg die lig teen verskillende snelhede in die verskillende vlakke van die vesel na die eindpunt. Die lig in die verskillende vlakke bereik die ontvanger nie teen dieselfde tyd nie en het dus PMD ondergaan. Dit lei ook tot vervorming van die golf, net soos by dispersie.
Eenvoudige optieseveselstelsel
In ’n optieseveselstelsel is die vesel die medium tussen die sender en die ontvanger. Die sender kan ’n LD (ligdiode – multimodus ) of laser (enkelmodus) wees. Gekodeerde ligseine word op dié wyse deur die vesel gestuur.
Optieseveselkabels
’n Optieseveselkabel bestaan uit etlike optiese vesels wat saam gegroepeer word in bondels, tipies ses vesels per bondel. Tipiese kabelgroottes is 12-24 vesels per kabel. Kabels wat 144 of meer vesels bevat, is egter nie ongewoon nie.
Daar is baie tipes optieseveselkabels. Die onderwaterkabels wat die oseane deurkruis, is seker die bekendste. So byvoorbeeld word Suid-Afrika verbind met onderwateroptieseveselkabels vanaf Europa, naamlik SAT-2 en SAT-3 langs die weskus van Afrika. Dit dra tans die meeste van die kommunikasie, byvoorbeeld telefoon-, data-, internet- en videoverkeer tussen Suid-Afrika en Europa. Die SAFE-onderwaterkabel verbind Suid-Afrika met die Ooste, terwyl die SEACOM-kabel Suid-Afrika met Europa verbind langs die ooskus van Afrika.
Daar is ook ondergrondse optieseveselkabels wat direk begrawe of in pype ingeblaas kan word.
Oorhoofse optieseveselkabels word ook op groot skaal gebruik. Dit word op houtpale geïnstalleer, terwyl daar ook 'n ander variant is wat op kraglyne geïnstalleer word.
Optiesevesellas
Optiese vesel kan nie met die hand gelas word nie; slegs met die hulp van ’n elektroniese toestel. Die proses word smeltlas (ook fusielas) genoem. Die vesel word eers skoongemaak deur dit af te vee met ’n alkohollappie en dan die punte af te sny met ’n veselklower. Vervolgens word die nuwe punte in die lasmasjien geplaas, wat dit versigtig drie-dimensioneel belyn.
Wanneer die masjien gereed is, word die vesels aanmekaar gesweis met ’n elektriese vlam (na regte ’n elektriese vonk). Die las word vervolgens deur die lasmajien getoets deur lig in die vesel te pomp. Indien die verlies deur die las vir een of ander rede te groot is, moet die proses herhaal word. Enige verlies groter as 0.05 dB word normaalweg as te groot geag.
Die gelaste vesel word dan bedek met ’n spesiale omhulsel wat dan in ’n oond binne die lasmasjien gebak word. Dit word alles gedoen om die gelaste vesel te beskerm.
Die optiese vesel word met 'n Optiesevesel Tyddomein Reflektometer (OTDR) getoets. Met behulp van 'n OTDR kan vesels in kabels getoets word, of die vesels van verskeie kabels wat aanmekaar gelas is, kan ook getoets word.
Kate O'Toole (aktrise)
Kate O'Toole (gebore 26 Februarie 1960) is 'n Engelse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Dead (1987), Agnes Browne (1999), en Possession (2002), en in die televisiereeks My Phone Genie (2012).
Ontlasting
Ontlasting of feses (Latyn: faeces) is die naam vir die onverteerbare reste van die voedsel wat met gereelde tussenposes via die anus uit die derms na die buitewêreld verwyder word (stoelgang). Alle diere met 'n dermstelsel produseer ontlasting. By soogdiere en die mens bestaan die ontlasting behalwe vir onverteerbare voedselreste grotendeels uit bakterieë (ongeveer die helfte van die massa), afgeskilferde dermwandselle (tot 10 g per dag) en enkele stowwe wat deur die liggaam in die derm afgeskei word, soos galkleurstowwe. Sonder galkleurstowwe sou die ontlasting gryswit van kleur wees.
Harry Potter
Harry Potter is die titel van 'n reeks van sewe fantasieromans geskryf deur die Britse skryfster J.K. Rowling, asook die naam van die hoofkarakter in die romans. Die boeke handel oor die avonture van 'n jong towenaar en sy vriende Ron Weasly en Hermione (Hermien) Granger. Gebeure in die verhaal speel meestal af by Hogwarts Skool vir Heksery en Towerkuns, 'n akademie vir jong towenaars en hekse. Die sentrale konflik waarin Harry gewikkel is, is teen 'n bose towenaar, die Heer Voldemort, wat Harry se ouers vermoor het as deel van sy planne om die towerwêreld oor te neem.
Vandat die eerste roman Harry Potter and the Philosopher's Stone (in Afrikaans getiteld Harry Potter en die Towenaar se Steen) in 1997 verskyn het, wat in die VSA hernoem is tot Harry Potter and the Sorcerer's Stone, het die boeke uitermate gewild geword onder lesers van alle ouderdomme, en het die reeks positiewe kommentaar van kritici ontlok. Uit die romanreeks het films, videospeletjies en ander produkte verskyn. Die sewende en laaste boek in die reeks, Harry Potter and the Deathly Hallows (in Afrikaans getiteld Harry Potter en die Skatte van die Dood), is onderskeidelik uitgegee op 21 Julie en 15 November 2008, aangesien die boek, soos die voriges in die reeks, in Afrikaans vertaal moes word.
Vertaling
Die reeks is al in 65 verskillende tale vertaal sedert die eerste boek in 1997 verskyn het. Hierdie tale sluit Frans, Nederlands, Duits, Afrikaans en Italiaans in. Die boeke is ook soos ander klassieke kinderverhale (byvoorbeeld Winnie The Pooh en Peter Rabbit) in Antieke Grieks en Latyn beskikbaar. Harry Potter and the Philosopher's Stone en Harry Potter and the Chamber of Secrets is die enigste twee in die reeks wat in Latyn beskikbaar is. Die rede hiervoor is waarskynlik die tydsame proses van vertaling uit Engels in Latyn. Die vertalings is deur Peter Needham behartig, wat meer as 30 jaar by Eton Kollege gedoseer het in die Klassieke. Sy vertalings, onder die titels Harrius Potter et Philosophi Lapis en Harrius Potter et Camera Secretorum, het 'n positiewe respons van kritici ontvang.
Aangesien die inhoud van die boeke streng geheim gehou is tot dit amptelik regoor die wêreld vrygestel is, moes lesers van ander tale as Engels maande wag vir vertalings in die taal van hulle voorkeur. Dié was ook die geval met die Afrikaanse uitgawes, waar lesers gewoonlik tussen vyf en agt maande moes wag. Die Harry Potter-reeks word in Afrikaans uitgegee deur Human & Rousseau. Die eerste vyf boeke, Harry Potter and the Philosopher's Stone, Harry Potter and the Chamber of Secrets, Harry Potter and the Prisoner of Azkaban, Harry Potter and the Goblet of Fire en Harry Potter and the Order of the Phoenix, in Afrikaans bekend as Harry Potter en die Towenaar se Steen, Harry Potter en die Kamer van Geheimenisse, Harry Potter en die Gevangene van Azkaban, Harry Potter en die Beker Vol Vuur en Harry Potter en die Orde van die Feniks, is in Afrikaans vertaal deur Janie Oosthuysen. Die sesde boek, Harry Potter and the Half-Blood Prince en die sewende boek, Harry Potter and the Deathly Hallows, in Afrikaans getiteld Harry Potter en die Halfbloed Prins en Harry Potter en die Skatte van die Dood, is deur Kobus Geldenhuys vertaal.
Films
Die produksiehuis Warner Bros. het die bal in 2000 aan die rol gesit vir 'n reeks rolprente. Die vyfde rolprent, Harry Potter and the Order of the Phoenix, het mees onlangs verskyn op 11 Julie 2007. Die rol van Harry is vertolk deur die jong akteur Daniel Radcliffe. Die rolle van Hermione (Hermien) en Ron is deur Emma Watson en Rupert Grint onderskeidelik vertolk. Aangesien Rowling aangedring het daarop dat alle rolle deur eksklusief Britse toneelspelers vertolk word, is baie legendes uit die Britse rolprentwêreld ook daarin te sien, onder andere Michael Gambon (as Albus Dumbledore in die derde, vierde, vyfde, sesde, sewende en agtse films), Maggie Smith (as Minerva McGonagall, in alle rolprente), Alan Rickman (as Severus Snape, in alle rolprente) en ook Gary Oldman (as Sirius Black, in films drie, vier en vyf). Vir die eerste twee rolprente, Harry Potter and the Philosopher's Stone en Harry Potter and the Chamber of Secrets, wat onderskeidelik in 2001 en 2002 uitgereik is, het Chris Columbus as regisseur opgetree. Harry Potter and the Prisoner of Azkaban is onder die regie van Alfonso Cuarón verfilm en is in 2004 uitgereik. Vir Harry Potter and the Goblet of Fire, wat in 2005 uitgereik is, het Mike Newell die leisels oorgeneem. Die onlangste rolprent, Harry Potter and the Order of the Phoenix het David Yates as regisseur gehad. Yates het ook die regiewerk vir die sesde film, Harry Potter and the Half-Blood Prince doen. Dié rolprent is in November 2008 uitgereik.
Die musiekklankbane vir die eerste drie rolprente is deur veteraan filmkomponis John Williams geskep. Williams is veral bekend om sy kragtige filmmusiek uit bekende reekse soos Star Wars en Indiana Jones, met 'n styl wat sterk ooreenkom met dié van die bekende komponis Richard Wagner. Williams maak ook graag gebruik van die leitmotif-tegniek, waar sekere musikale temas deur die hele klankbaan voortgesit word. Hierdie temas verskyn ook meestal in die opvolgrolprente. As gevolg van 'n besige jaar in 2004, waar Williams klankbane vir vier ander rolprente geskep het, moes hy die aanbod om weer die musiek vir die volgende Potter-film te doen van die hand wys. Komponis Patrick Doyle het die klankbaan vir Harry Potter and the Goblet of Fire geskryf, maar het Williams se oorspronklike temas behou, onder andere Hedwig's Theme, wat by aanhangers die tema vir die rolprente geword het. Die klankbaan van Harry Potter and the Order of the Phoenix is deur Britse komponis Nicholas Hooper geskryf en soos Doyle het Hooper ook weer gebruik gemaak van Hedwig's Theme. Anders as Williams en Doyle het Hooper nie 'n tematiese benadering gevolg toe hy die musiek vir die rolprent geskryf het nie, maar eerder daarop gefokus om die gevoelswaarde van tonele te neem en die musiek daarvolgens te komponeer.
Neurie
Neurie is 'n klank wat gemaak word sonder woorde, deur die mond te sluit en om die klank te dwing om uit die neus te kom. Om te neurie is om 'n klank voort te bring, dikwels met 'n melodie. Dit is ook geassosieer met 'n deurdagte absorpsie, 'hmm'. 'n Neurie het 'n besondere toonkleur (of klank kwaliteit), gewoonlik 'n eentonig met 'n effense verskuiwing in tone.
Meganika
Die neurie klank word geskep deur die resonansie van die lug in die verskillende dele van die kop en keel van die asemhalingskanale. Die neurie klank wat voortebring word die kolibrie (Engels: hummingbird), is met die op en af beweeg van die voël se vlerke wanneer hy in een posisie bly.
Neurie in menslike evolusie
Joseph Jordania het voorgestel dat neurie 'n belangrike rol kon speel in die vroeë menslike ontwikkeling, deurdat hulle na mekaar kon roep op hierdie manier. Baie sosiale diere maak ook onduidelike geluide (die kloek van 'n hoender) terwyl hulle hul daaglikse aktiwiteite onderneem. Hierdie klanke het twee funksies: om die groep die laat weet hulle is veilig en dat daar geen gevaar is nie en om die groep te laat weet dat daar gevaar op pad is. Die dier wat eerste die gevaar raaksien, hou op met beweeg en maak die geluid, die ander diere volg dan die voorbeeld en binnekort is die hele groep stil en bekyk die omgewing vir gevaar. Charles Darwin was die eerste persoon om hierdie verskynsel waar te neem tussen wilde perde en beeste. Joseph Jordania het voorgestel dat vir baie diere stilte 'n teken van gevaar kan wees, en dit is hoekom 'n sagte neurie klank of musiek 'n ontspannende uitwerking het.
Musiek
Neurie word dikwels gebruik in musiek van klassieke musiek tot jazz en R&B.
Collins Chabane
Collins Chabane (15 April 1960 – 15 Maart 2015) was 'n Suid-Afrikaanse Umkhonto we Sizwe-vegter, politikus, minister van staatsdiens en administrasie, asook 'n lid van die African National Congress se nasionale uitvoerende komitee.
Chabane het op 17-jarige ouderdom in vrywillige ballingskap getree om by die ANC se ondergrondse militêre vleuel, Umkhonto we Sizwe (MK), aan te sluit. Hy is in 1980 na Angola vir militêre opleiding en het in 1981 met sy ondergrondse bedrywighede begin. In 1984 is hy deur die veiligheidspolisie gearresteer en is eers in 1990 vrygelaat.
Na sy vrylating is Chabane in 1994 tot die parlement verkies, waar hy op komitees vir grondwetlike sake, verdediging en intelligensie gedien het. In 1997 is hy as 'n LUR in Ngoako Ramatlhodi se provinsiale kabinet vir Limpopo aangestel. In 1998 is hy na openbare werke verplaas, waar hy dié provinsie se padagentskap op die been gebring het. Tydens die eerste termyn van Jacob Zuma se presidentskap is hy as minister in die presidensie aangestel.
Pius Langa
Pius Langa (25 Maart 1939 – 24 Julie 2013 ) was die hoofregter van die Konstitusionele Hof van Suid-Afrika. Hy is in 1994 deur Nelson Mandela tot die bank aangestel; word in 2001 die adjunkhoofregter; en is in 2005 deur Thabo Mbeki tot hoofregter bevorder. Hy tree in Oktober 2009 af en is in 2013, op 74 jarige ouderdom, na 'n lang siekbed oorlede.
Biografie
Pius Nkonzo Langa is op 25 Maart 1939 op Bosbokrand in die Transvaal gebore as die tweede van sewe kinders. Hy moes skool op 14-jarige ouderdom verlaat om ’n inkomste te verdien om sy gesin te help onderhou, maar het later matriek geslaag en sy regsgrade (in 1973 en sy LLB in 1976) aan Unisa behaal. Sy loopbaan het in 1957 by ’n klerefabriek begin. Tussen 1960 en 1977 het hy in verskeie poste in die Departement van Justisie gedien, van boodskapper tot magistraat. Hy is in 1977 as advokaat van die Hooggeregshof van Suid-Afrika toegelaat, het op die Natalse balie gedien, en is in 1994 tot die rang van senioradvokaat bevorder.
Nadat hy ’n lid van die Durbanse balie geword het, het politieke sake hom aangetrek en het hy intens by die stryd om demokrasie betrokke geraak. Hy het die National Association of Democratic Lawyers help stig (en in 1988 die president geword) en het in die UDF gedien. In die Kodesaonderhandelingsproses was hy ’n regsadviseur van die ANC. Volgens oudregter Johan Kriegler kon Langa bykans elke taal en dialek in Suid-Afrika praat.
Langa se werk as advokaat het die stryd teen die apartheidstelsel weerspieël en sy kliënte het minderbevoorregtes, burgerlike organisasies, handelsunies en politieke gevangenes ingesluit.
Toe die Konstitusionele Hof van Suid-Afrika gevestig is aan die vooraand van ’n post-apartheid konstitusionele en demokratiese era in 1994, is regter Langa saam met tien ander as die eerste regters van die nuwe hof aangstel. Hy het in Augustus 1997 adjunkpresident van die hof geword en die posisie van adjunkhoofregter van Suid-Afrika in November 2001 aanvaar. In Junie 2005 het hy die land se hoofregter en hoof van die Konstitusionele Hof geword en het hierdie pos tot en met sy aftrede in Oktober 2009 beklee.
Hy het ’n belangrike rol gespeel om die grondslag van Suid-Afrika se jong grondwetlike demokrasie daar te stel. Gedurende sy termyn in die Konstitusionele Hof, maar ook ná sy aftrede, het hy daarna gestreef om ’n nie-rassige, nie-seksistiese en regverdige samelewing te bou wat op die waardes van menswaardigheid, gelykheid, die oppergesag van die Grondwet en die reg geskoei is.
Oor die jare heen het regter Langa talle konferensies, werkwinkels en seminaars gereël of aan deelgeneem oor onderwerpe soos menseregte, geregtigheid en ander konstitusionele kwessies. Hy het ook toesprake gelewer in talle oorsese lande oor verskeie onderwerpe wat op Suid-Afrika betrekking het.
Langa sal onthou word vir sy toespraak in 2006 oor die aard van “transformatiewe konstitusionalisme”. Daarin bevestig hy dat Suid-Afrika wel ’n “transformerende Grondwet” het en verduidelik hy wat dit beteken: “Dit is ’n manjifieke doelwit vir ’n grondwet: om die wonde van die verlede te genees en ons na ’n beter toekoms te lei. Myns insiens is dít die kern van transformerende konstitusionalisme: dat ons moet verander.”
Hy het vanuit verskeie oorde toekennings ontvang vir die bevordering van geregtigheid en menseregte. President Thabo Mbeki het in 2008 die Orde van die Kremetart: Goud aan hom toegeken.
In Suid-Afrika het die universiteite van Zoeloeland, Wes-Kaap, Kaapstad, Unisa en Rhodes eredoktorsgrade aan hom toegeken, en oorsee het Yale Universiteit, die Nasionale Universiteit van Ierland en die Noord-Oostelike Universiteit in Boston dieselfde gedoen.
Langa is in 1966 met Thandekile Mncwabe getroud en daar is ses kinders en talle kleinkinders uit die huwelik gebore. Hy is op 24 Julie 2013 by die Milpark Hospitaal in Johannesburg, na 'n lang siekbed oorlede.
Stilistiek (taalkunde)
Stilistiek, 'n tak van toegepaste taalkunde, is die studie van styl wat in geskrewe of gesproke taal gebruik word en die effek wat die skrywer of spreker op die leser of luisteraar wil hê.
As dissipline verbind stilistiek Literatuurkritiek aan taalkunde. Dit funksioneer nie op sigself as 'n outonome domein nie, en dit kan toegepas word op 'n begrip van literatuur en joernalistiek sowel as taalkunde.
Yatela-goudmyn
Die Yatela-goudmyn is 'n oopgroefgoudmyn, wat ongeveer 25 km noord van die Sadiola Hill-goudmyn in die Kayesstreek van Mali, in Wes-Afrika geleë is. Dit bestaan uit slegs een oopgroefput. Die myn het operasioneel geword in 2001, en gebruik 'n tegniek waarby die goud deur loging m.b.v. 'n sianied-oplossing uit die erts onttrek word uit hope. Die goud word dan deur geaktiveerde koolstof uit die sianied-oplossing onttrek. Die verdere onttrekking van die goud vind plaas by die aanleg van die nabygeleë Sadiola Hill-goudmyn.
Eienaarskap
Die goudmyn word 80% besit deur die Sadiola Eksplorasie Maatskappy, wat 'n gesamentlike mynbouoperasie is tussen AngloGold Ashanti en Iamgold, met die Maliese regering wat die orige 20% besit.
Lugtemperatuur
Lugtemperatuur is die meting van hoe koud of warm die lug is. Die son is die bron van alle hitte-energie. Die son se energiegolwe beweeg deur die atmosfeer sonder om dit te verhit. Wanneer hierdie golwe die aarde bereik, absorbeer die grond die energie in die vorm van hitte en straal dit terug na die atmosfeer. Die atmosfeer word dus van onder af verhit.
Nicole Steinwedell
Nicole Steinwedell (gebore 2 April 1981) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente He's Just Not That Into You (2009), A Single Man (2009), en Raze (2013), en in die televisiereeks The Unit (2006).
Lugtemperatuur
'n Termometer is 'n instrument wat lugtemperatuur meet. Temperatuur word gewoonlik in grade Celsius (°C) aangegee. Maksimum- en minimumtermometers word algemeen gebruik. Dit is termometers wat in pare gebruik word, met merkers wat die hoogste en laagste temperatuur aandui. Hierdie termometers moet telkens nadat die temperature gemeet is, weer teruggestel ("reset") word sodat hulle gereed is vir 'n volgende lesing. Die maksimumtermometer is 'n kwik-in-glas-termometer omdat kwik geskik is om hoë temperature mee te meet. Die minimumtermometer is 'n alkohol-in-glas-termometer omdat alkohol geskik is om lae temperature mee te meet. 'n Termograaf meet die lugtemperatuur op 'n voortdurende basis.
Temperature measurement
NGR Klas K 2-6-0T
Die NGR Klas K 2-6-0T stoomlokomotief is 'n tenklokomtief wat in 1877 deur die Natalse Regeringspoorweë bestel is.
Meestersgraad in Besigheidsadministrasie
Meestersgraad in Besigheidsadministrasie (Engels: Master of Business Administration -  MBA) is 'n spesiale meestersgraad, bedoel vir mense met 'n baccalaureus- of magistergraad en ten minste 'n paar jaar werkservaring. MBA is 'n professionele bedryfsadministratiewe en bedryfsekonomiestudie.