cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joezjno-Sachalinsk
Geskiedenis
Die stad was aanvanklik ’n klein dorpie met die naam Wladimirofka wat in 1882 deur gevangenes gestig is. Ná die Russies-Japannese Oorlog van 1904–1905 is die suidelike deel van Sachalin-eiland aan Japan toegeken en Wladimirofka is hernoem tot Tojohara.
Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog is die Japannese deel van Sachalin-eiland deur Sowjet-troepe beset. Die stad het deel van die Sowjetunie geword en is Joezjno-Sachalinsk genoem.
Vanweë groot beleggings deur oliemaatskappy in veral die noordelike deel van die eiland, het dit aansienlik gegroei. Die aanvraag na natuurlike hulpbronne deur Japan, China en Suid-Korea verseker dat die eiland nog lank gaan vooruitgaan.
N18 (Suid-Afrika)
Die N18 is een van die nasionale paaie in Suid-Afrika. Die pad verbind Warrenton, Noord-Kaap, met die grenspos Ramatlabama, Noordwes.
Noord-Kaap
Die N18 begin by Warrenton, hou noord-noordwes en 23 km later loop die pad deur Jan Kempdorp. Nog 16 km verder is Hartswater. Nog 25 km verder is Taung en die Hartsrivier word gekruis en die reisiger is nou in die Noordwes.
Vredefort (kiesafdeling)
Vredefort was ’n kiesafdeling in die Vrystaat vir die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing ná Uniewording in 1910. In 1966 is die kiesafdeling se naam verander na “Parys”.
Die kiesafdeling is van 1943 tot 1966 verteenwoordig deur Henning Klopper. Sy oupa, C.C. Klopper het dieselfde kiesafdeling verteenwoordig in die Volksraad van die Vrystaatse Republiek.
Verkiesingsuitslae
Verkiesingsuitslae vir die kiesafdeling :
Groothertog Michail Pawlowitsj van Rusland
Biografie
Michail is in Sint Petersburg gebore en was die enigste van Paul se kinders wat gebore is nadat hy keiser geword het. Hy was van kleins af lewendig en sosiaal en was gewild aan die hof. Hy was baie geheg aan sy ouer broer Nikolaas en hulle het lewenslank groot vriende gebly. Hy het ook ’n goeie verhouding met sy broer Konstantyn gehad en was die skakel tussen Warskou en Sint Petersburg in 1825 toe hul oudste broer, keiser Aleksander I, dood is en daar verwarring oor die troonopvolging was. ’n Opstand het in Rusland uitgebreek terwyl Konstantyn in Pole was.
Persoonlikheid
duimnael|180px|Die groothertog in sy jeug.
Daar was twee kante aan Michail se persoonlikheid; hy was bekend vir sy grappies en humor en het graag poetse gebak, maar was gesteld op formaliteit, selfs binne die familie. Hoewel hy liefdevol en vrolik was, het hy ook ’n voorkeur vir orde en dissipline gehad. Hy het sy beste eienskappe weggesteek en het rof en soms vreesaanjaend voorgekom.
Militêre loopbaan
In die weermag was hy ’n bekwame aanvoerder en op 16 jaar het hy al aan die Sesde Koalisie se veldtogte teen Napoleon deelgeneem. In 1820 het hy die eerste militêre skool in Rusland gestig. Hy het in Desember 1825 deelgeneem aan die onderdrukking van die Dekabriste se opstand teen Nikolaas I, wat eerder vir Konstantyn as keiser wou hê ná Aleksander I se dood.
In 1826-1828 was hy ’n aanvoerder in die Russies-Turkse Oorlog. Toe hy die Orde van Sint Joris ontvang ná die oorwinning by Brăila, het hy geweier om dit te dra omdat hy geglo het die prys vir die oorwinning was te hoog. In 1830-1831 het hy deelgeneem aan die onderdrukking van die Poolse opstand van 1830. In 1831 het hy ook die rang adjudant-generaal gekry vir die storming van Warskou.
Van 1831 af was hy die hoof van verskeie kadetkorpse; altesaam 14 nuwe korpse is in sy tyd gestig. Aan die einde van sy loopbaan was hy aanvoerder van die Wag-en-grenadierkorps (1844).
Michailofski-paleis
duimnael|300px|Die Michailofski-paleis in Sint-Petersburg soos dit vandag lyk.
Met Michail se geboorte het sy pa, keiser Paul, geld beskikbaar gestel vir die bou van ’n paleis vir sy jongste seun. Hy sou dit egter nooit voltooi sien nie, want hy is kort daarna vermoor. Toe Michail 21 word, het sy oudste broer, Aleksander I, opdrag gegee dat die paleis gebou word. Die argitek was Carlo Rossi. Die pragtige Michailofski-paleis is in 1825 voltooi. Dit behoort vandag aan die Russiese Museum.
Huwelik en kinders
Anders as sy ouer broers, wat jonk getrou het, was Michael 27 jaar oud toe hy in die huwelik tree. Keiserin Maria Fjodorowna het in haar geboorteland, Württemberg, ’n vrou vir haar jongste seun gevind. Sy was die kleindogter van die keiserin se broer en die oudste dogter van prins Paul van Württemberg: prinses Charlotte. Toe hulle mekaar ontmoet, het Michail nie van haar gehou nie. Hulle is egter wel op 8 Februarie 1824 in Sint Petersburg getroud en sy het die Ortodokse naam Jelena Pawlowna aangeneem.
Die verhouding tussen hulle het nie juis verbeter nie en selfs sy broers was geskok oor die min aandag wat Michail aan sy vrou gegee het. Die prinses het ’n baie goeie opvoeding en algemene kennis gehad, maar die groothertog het al sy aandag aan die weermag gewy. Hy het die geselskap van sy vrou soveel moontlik vermy.
Vyf dogters is uit die huwelik gebore, van wie twee as babas dood is. Nog twee dogters is op ’n jong ouderdom oorlede.
Dood
Hoewel Michail fisiek sterk was, was sy gesondheid nie goed nie. In 1819 het hy baie siek geword en dokters het hom aangeraai om behandeling in die helende water van Karlsbad te ondergaan, waarheen hy in die somer van 1821 is. In 1837 is hy ’n paar maande lank in Europese oorde versorg. Maar selfs ná twee jaar het sy gesondheid nie juis verbeter nie, en dit is vererger deur die feit dat hy nie altyd die dokters se aanbevelings gevolg het nie. Nikolaas I het geskryf: "Die aankoms binnekort van Michail Pawlowitsj is eerder hartseer as ’n vreugde omdat hy nie sy behandeling voltooi het nie en dit sal moet oorbegin; na verwagting sal hy nie sy leefstyl en slegte gewoontes verander nie."
Die dood van sy dogter Elisabeth in 1845 was ’n groot skok vir Michail. Die volgende jaar is sy oudste dogter, Maria, in sy arms dood. Terwyl hy in Wene was, het sy neus begin bloei. Drie jaar later het sy neus weer in Moskou begin bloei en het hy ’n senu-ineenstorting gehad.
Clathria micropunctata
Clathria micropunctata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Burton & Rao.
N12 (Suid-Afrika)
Die N12 is een van die nasionale paaie in Suid-Afrika. Die pad verbind George, Wes-Kaap, met Witbank, Mpumalanga.
Kusvlakte
Die N12 begin in George waar dit van die N2 afdraai. Dit gaan deur George en klim vinnig waar dit as die Outeniquapas oor die Outeniekwaberge gaan. Nou is die reisiger in die Klein-Karoo.
Klein-Karoo
Ongeveer 5 km na die Outeniquapas draai die N9 van die N12 af. Die N12 kronkel noordwaarts, verby baie volstruisplase en kruis die Olifantsrivier voor dit deur Oudtshoorn gaan. Die afstand van George na Oudtshoorn is 59 km. In Oudtshoorn swaai die N12 oos, verby Dysselsdorp, deur De Rust en Meiringspoort. In die poort is daar baie besienswaardighede. Anderkant die poort gaan die reisiger deur Klaarstroom en is nou in die Koup. Die pad is 57 km lank van Oudtshoorn na Klaarstroom.
Die Koup
Die N12 hou nou reg noord, plat en reguit; 117 km later sluit die N12 by die N1 aan en 6 km later is die reisiger in Beaufort-Wes. Die N12 en N1 bly een pad (noordoos) tot by Drie Susters, Noord-Kaap, waar die N12 noordwaarts afdraai. Die reisiger is nou in die Karoo.
Karoo
Van Drie Susters kronkel en rol die pad vir 62 km na Victoria-Wes. Vanaf Victoria-Wes is die pad lank en reguit vir 104 km voor Britstown bereik word. By Britstown gaan die N12 oor die spoorlyn wat De Aar met Namibië verbind en kruis ook die N10. Die pad is nou lank en reguit vir 77 km na ’n klein dorpie, Strydenburg en hou so aan vir nog 56 km tot by Hopetown. Net na Hopetown gaan die N12 oor die Oranjerivier en betree die groot noordweste van Suid-Afrika. Op pad na Kimberley (120 km verder) gaan die N12 verby ’n klomp slagvelde van die Tweede Vryheidsoorlog. Die eerste is Belmont, dan Graspan, dan volg Modderrivier en laaste Magersfontein. Kimberley bied ook verskeie besienswaardighede aan die reisiger en is baie bekend vir diamante en die Groot Gat. Net verby Kimberley is Kamferdam aan die linkerkant en nou hou die N12 noordwaarts vir 71 km tot by Warrenton.
Noordwes
Anderkant Warrenton swaai die N12 noordoos, kruis die Vaalrivier en gaan die Noordwes binne. Die N12 hou noordoos en bly parallel met die Vaalrvier vir 40 km tot by Christiana en hou so aan vir nog 57 km tot by Bloemhof waar die bekende Bloemhofdam is. En steeds rol die N12 voort, 64 km verder gaan die pad deur Wolmaransstad en nog 81 km verder is die reisiger in Klerksdorp. Hier word die eerste goudmyne raakgeloop. Stilfontein, ook ’n myndorp, is net 11 km verder aan met die N12. Steeds hou die N12 noordoos, 35 km later word Potchefstroom binne gery. Potchefstroom bied ook baie besienswaardighede aan die reisiger. Die afdraai na Fochville en Carletonville is net 52 km verder en die reisiger gaan nie net Gauteng binne nie maar ook die Hoëveld.
Ongeveer 8 km voor die Fochville-afdraai is daar ’n 24 m hoë gedenknaald vir die vermaarde Boereverkenner Danie Theron op die plek waar hy gesneuwel het.
Hoëveld
Nou is daar baie tekens van mynbou te sien. 22 kilometer vanaf die Fochville-afdraai word ’n groot 4-rigtingstop teëgekom. Hier word die R28-pad gekruis, links draai Randfontein af en regs Vereeniging. Die N12 is nou ’n dubbelbaansnelweg en gaan tussen Lenasia en Soweto deur totdat dit saamsmelt met die N1.
By Diepkloof skei die N12 van die N1. Die pad is nog steeds ’n snelweg, hou oos en staan bekend as die Suidelike Verbypad. Die N12 gaan deur die suidelike voorstede van Johannesburg en swaai dan noord waar dit by die N3 aansluit (ook bekend as die Oostelike Verbypad). By die Gillooly’s-wissellaar skei die N12 van die N3 en hou oos, verby Boksburg, Benoni, Brakpan en Springs. Die N12 hou noordoos en net verby Springs word Mpumalanga binne gegaan.
Mpumalanga
Die N12, steeds ’n snelweg, hou noordoos. Die reisiger het nou die steenkoolvelde betree. Die N12 gaan verby Ogies en verskeie kragstasies tot dit aansluit by die N4 buite Witbank.
Laterale denke
Laterale denke is 'n manier van dink wat deur Edward De Bono verwoord is. Die tegniek is gebore uit sy teorie rondom die werking van die mens se brein en selforganiserende stelsels. Volgens hierdie teorie werk 'n mens se brein baie soos 'n landskap met 'n rivier wat daaroor vloei. Patrone raak gevestig (net soos 'n rivier se loop) en hoewel dit 'n mens se brein in staat stel om blitsvinnig te reageer op patrone wat reeds gevestig is (oorweeg as voorbeeld al die besluite wat 'n tennisspeler binne 'n fraksie van 'n sekonde moet neem), is dit geneig om 'n mens te kortwiek in die ontwikkeling van nuwe idees. Sy tegnieke is daarop gemik om hierdie spreekwoordelike rivier te forseer om sy normale loop te verlaat en oor nuwe terreine te laat beweeg. Om dit te bewerkstellig gebruik hy tegnieke wat daarop gemik is om provokasie tot die normale gedagtevloei in te voer. Sy tegnieke fokus sterk op die menslike persepsie (wat basies maar die gevestigde denkpatroon is wat deur die jare aangeleer is).
Agtergrond
'n Voorbeeld van sy tegnieke om 'n mens te forseer om probleme indirek en vanuit verskeie hoeke te beskou, is:
Simplisties gesproke is die antwoord oënskynlik 25 voet diep. Dié antwoord is gebaseer op 'n paar (moontlik) verkeerde aannames:
Die korrekte antwoord—wat dit ook al mag wees—druis in teen die standaard wiskundige opleiding. Die wiskundige antwoord is dus nie noodwendig verkeerd nie, maar die punt is dat die standaard wiskundige opleidingstegnieke 'n mens nie altyd leer hoe om wiskunde in die werklike wêreld goed toe te pas nie. Laterale denke laat 'n mens toe om die beste antwoord te ontdek deur meer faktore in ag te neem: die persepsies wat in woorde opgesluit lê, word ontleed en 'n mens word dus doelbewus toegelaat om vanaf die gevestigde denkpatrone te ontsnap.
Daar bestaan die wanopvatting dat laterale denke slegs te doen het met die vrymaak van 'n mens se inhibisies en om 'n mens se kindergees toe te laat om met dikwels absurde idees vorendag te kom. Die tegnieke het egter 'n rasionele grondslag en die absurde idees is maar net een van die metodes waarop provokasie geskep word. 'n Mens kan byvoorbeeld met die idee vorendag kom om die stuurkajuit onder aan die vliegtuig te monteer in plaas van voor in die vliegtuig. Die idee op sigself het dalk weinig waarde, maar die sielkundige tegniek behels dat 'n mens in 'n mens se verbeelding inlewe in so 'n tipe vliegtuig en die voordele daarvan raaksien (soos dat die vlieënier 'n uitstekende uitsig op die landingstrook gaan hê as hy of sy land). So kan daar dus ontsnap word vanaf die geykte denkpatrone en nuwe idees rondom stuurkajuitontwerp gewerk word wat die loods 'n beter uitsig sal gee op die aanloopbaan (soos met Concorde se geboë neus).
Voorbeelde
Hier is 'n paar probleme om te illustreer hoe 'n goeie antwoord tot 'n probleem 'n mens kan ontwyk as gevolg van 'n mens se persepsie van die probleem.
Tegnieke
Van die formele tegnieke wat gebruik word in laterale denke is:
Stille Oseaan
Die oseaan beslaan ongeveer 'n derde van die aarde se oppervlak en byna die helfte van die wateroppervlak. In die suide staan dit as die Suidsee bekend. Vanweë die enorme uitgestrektheid van die oseaan word oppervlakstrominge beïnvloed deur winde wat dwarsdeur die jaar in 'n bestendige rigting waai, byvoorbeeld die noord- en die suidoospassaat tussen die twee keerkringe en die westewinde by hoër breedtegrade.
Sowel die temperatuursverandering van die oppervlakwater as die vertikale verandering van temperatuur en soutgehalte van die dieptewater verloop reëlmatig. Hoewel die meeste van die handelsroetes oor die oseaan teenswoordig in die Noordelike Halfrond lê, behoort die swaartepunt mettertyd na die Suidelike Halfrond te verskuif namate die lande in Suidoos-Asië en Suid-Amerika ontwikkel en die verkeer daarheen toeneem.
Die noordelike grens van die Stille Oseaan (of Groot Oseaan) word deur die noordoostelikste en noordwestelikste kuste van die Asiatiese en die Noord-Amerikaanse vasteland gevorm – die kontinente word deur die Bering-straat en die Tsjoektsji-see geskei. Die oostelike grens van die oseaan bestaan uit die weskuste van Noord – en Suid- Amerika en 'n lyn oor die kortste afstand tussen Vuurland (die suidelikste punt van Suid-Amerika) en die Suid-Shetland-eilande van Antarktika oor die Straat van Drake (Estrecho de Drake). Antarktika vorm die suidelike grens van die oseaan, terwyl die westelike grens met die Indiese Oseaan gevorm word deur die Indonesiese argipel, Australië en die meridiaan by 147° O, wat oor die Bass-straat van Australië na Tasmanië strek.
Die ooskus van Asië vorm die noordwestelike grens. Oor die suidwestelike grens bestaan daar egter meningsverskil – sommige navorsers beskou die Timor-see, die Alfoere-see, die Straat van Malakka en die Bass-straat as deel van die Stille Oseaan, en ander nie. Met uitsondering van die fjords van Vuurland en Alaska is die kuste van die Stille Oseaan reëlmatig. Die berge loop ewewydig aan die kus en rand- en binnesee kom slegs in die weste voor.
Laasgenoemde is van noord na suid die Bering-see, die See van Ochotsk, die Japanse See, die Geel See, die Oos-Chinese See en die Suid-Chinese See. Eilandgroepe skei die watermassas van die res van die Stille Oseaan. Sonder sy rand- en binnesee het die Stille Oseaan 'n oppervlakte van 166 miljoen km2 en met inbegrip daarvan beslaan dit 180 miljoen km2 – meer as die totale landoppervlakte van die aarde.
Bodemreliëf
Vanweë verskille in die samestelling en reliëf van die oseaanbodem word die Stille Oseaan in 'n westelike, sentrale en oostelike deel verdeel. Die westelike en die sentrale deel word deur die Andesietlyn geskei: wes daarvan is die oseaanbodem uit stollingsgesteentes opgebou, onder meer andesiet, wat deur gestolde lawa of magma aan die oppervlak gevorm is.
Nadat die ketting deur 'n aantal eilandgroepe (onder andere die Fidji-eilande) onderbreek word, loop die Andesietlyn via die Tonga-trog (10 882 m) en die Kermadec-trog (10 047 km) verder suidwaarts in die rigting van Nieu-Seeland. In die noorde en die ooste van die Stille Oseaan volg dit die kuslyn. Die skeidingslyn is deur die konvergensie (sameloop) van landmassas tydens die kontinentskuiwing gevorm: omdat die landmassas teen mekaar geskuur het, is of diep trôe, of gebergtes (die Rotsgebergte en die Andesgebergte) gevorm.
Die eilande wat in die westelike deel van die Stille Oseaan van die kontinentale plat oprys, word kontinentale eilande genoem, byvoorbeeld die Japanse, die Indoniesiese en die Filippynse eilandgroep. Die sentrale gedeelte van die oseaan strek van die Andesietlyn tot by die meridiaan by 120° 0, waar die landmassas geskei het en ondersese berge gevorm is.
Laasgenoemde loop van Kalifornië via die Galapagos-eilande, Paaseiland en die Albatros Cordillera ('n ondersese bergreeks) tot by Antarktika. Benewens ondersese berge kom ondersese rûens, bekkens en ’n groot aantal eilandgroepe wat van die oseaanbodem oprys (oseaniese eilande), ook algemeen in die sentrale deel van die oseaan voor. Aan weerskante van die Sentraal-Pasifiese Bekken is 2 uitgestrekte eilandgroepe, Mikronesië en Polinesië. In die noordooste, by die Hawaii-eilande, lê die Oos-Pasifiese Bekken en suid daarvan die Emerald-bekken.
'n Opvallende kenmerk van die oostelike gedeelte van die Stille Oseaan is die breuksones wat loodreg op die kus van die Amerikaanse vasteland aanloop. Van die breuksones wat deur die kontinentskuiwing op die oseaanbodem agter gelaat is, is onder andere (van noord na suid): die Murray-breuksone, die Clarion-breuksone en die Clipperton-breuksone.
Stroompatrone
Aangesien daar geen groot landmassas in 'n groot gedeelte van die Stille Oseaan is nie, kom daar ook geen moesonwinde oor die see voor nie. Die stroompatrone ontstaan onder invloed van winde wat dwarsdeur die jaar in ’n bestendige rigting waai. Die krag van die aarde se draaiing (coriolis-krag) dwing die strome om in die Noordelike Halfrond regsom en in die Suidelike Halfrond linksom te vloei.
Onder invloed van die noord en die suidoospassaat vloei die Noord-Ekwatoriale Stroom en die Suid-Ekwatoriale Stroom tussen onderskeidelik 10° NB en SB en 20° NB en SB; omdat hulle van laer na hoër breedtegrade beweeg, is hulle relatief warm. Tussen die strome ontstaan die sogenaamde kompensasiestroom, die Ekwatoriale Teenstroom, wat van wes na oos vloei.
By ongeveer 40° NB en SB ontstaan seestrome onder invloed van westewinde wat dwarsdeur die jaar waai. In die Noordelike Halfrond vloei die Koero Sjio-stroom van Japan af in 'n oostelike rigting tot by die Hawaii-eilande, waar die coriolis-krag dit suidwaarts dwing. 'n Klein vertakking van die stroom vloei noord van die eilande na Alaska. Van waar dit in die rigting van die Aleoete-eiland begin vloei, staan dit as die Alaskastroom ('n relatief warm stroom) bekend.
Vanuit die Bering-see vloei die relatief koue Oja Sjio- of Koerilestroom naby die Asiatiese kus langs die Kamtsjatkaskiereiland en die Koerile-argipel verby. In die Suidelike Halfrond kom die westewindstroming reg rondom Antarktika voor. By die Suid-Amerikaanse vasteland vertak ’n gedeelte daarvan as die Perustroom (of Humboldtstroom) na die noorde. Omdat laasgenoemde van hoër na laer breedtegrade beweeg, is dit relatief koud.
Naby die kus kom die stroom in aanraking met die koue, voedselryke waters wat van die bodemlaag van die oseaan na die bolaag gestyg het. Die verskynsel kom ook in die relatief koue Kaliforniese kus voor. In die Suidelike Halfrond is die Oos-Australiese Stroom 'n relatief warm vertakking van die Suid-Ekwatoriale Stroom.
Temperatuur en soutgehalte
In sowel die Noordelike as die Suidelike Halfrond daal die temperature van die oppervlakwater geleidelik namate die afstand van die ewenaar toeneem. Die temperature word egter ook beïnvloed deur die oppervlskstrome. Die noordelike deel van die Stille Oseaan is relatief warmer vanweë die invloed van die Koero Sjio-stroom en omdat dit nie regstreeks met die koue water van die Noordelike Yssee in aanraking kom nie, maar by 55° SB, waar die westewindstrome met die subantarktiese water in aanraking kom, is die temperature tussen 1 en 2 °C.
Die vertikale temperatuursveranderinge verloop ook baie reëlmatig. By Antarktika bly die temperatuur van die dieptewater naastenby 0 °C; die temperatuur van die water die per as 2 000 m wissel tussen 1 en 2 °C; en tussen 1 000 en 2 000 m diep is daar 'n koue waterlaag met temperature van tussen 2 en 3 °C, wat by 55° SB na die oppervlak beweeg. By Antarktika is die water se soutgehalte ongeveer 35 %0 en laer. By ongeveer 60° SB beweeg die soutwater na onder, en in die noordelike deel van die oseaan bereik dit ’n diepte van ongeveer 2 500 m.
Aan die kuste van Peru en Kalifornië is die soutgehalte ook relatief laag, vanweë die opwelling vanaf die bodemlaag. Aardolie en aardgas word veral aan die randgebied van die Stille Oseaan aangetref, byvoorbeeld aan die Kaliforniese, die Suid-Amerikaanse en die Alaska-kus, asook in die waters rondom Indonesië. Die afsettings waarin die grondstowwe voorkom, is egter van die vastelande afkomstig, aangesien die tekort aan sediment op die oseaanbodem olieafsettings verhoed.
Hoewel enorme mangaanafsettings in die vorm van sogenaamde mangaanknolle verspreid voorkom, sal tegniese en ekonomiese probleme eers uit die weg geruim moet word voordat dit winsgewend ontgin kan word. Aangesien die relatief vooruitstrewende lande in die Noordelike Halfrond lê, is die belangrikste handelsroetes oor die oseaan hoofsaaklik die tussen die VSA en Japan via die Hawaii-eilande. Die swaartepunt sal egter na verwagting uiteindelik na die Suidelike Halfrond verskuif, waar die lande in Suid-Amerika en Suid-Asië toenemend goedere- en passasiersvrag trek.
Die Stille Oseaan speel 'n uiters belangrike rol in die internasionale visserybedryf, aangesien die grootste visserslande rondom die oseaan lê. Die beste visserygebiede is geleë in gebiede waar relatief koue, suurstofryke water van die bodemlaag af met baie dooie organiese materiaal na die oppervlak opwel. Veral Peru het baie voordeel uit die seetoestande geput: die land het aan die begin van die sewentigerjare die grootste vangste ter wêreld beleef.
Indien dit egter gebeur dat 'n vertakking van die relatief warm Ekwatoriale Teenstroom Peru bereik, sal dit rampspoedig vir die bedryf wees. Die relatief voedsel- en suurstofarm water sal naamlik veroorsaak dat baie vis, asook die voëls wat van vis leef, sterf. Die Peruane noem die gevreesde stroom "El Nino" (Die kind).
Onafhanklike lande
1 Die status van Taiwan en China is omstrede.
1120
Die jaar 1120 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 20ste jaar van die 12de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Ha-Lambani
Ha-Lambani is 'n nedersetting in die Thulamela Plaaslike Munisipaliteit van Vhembe-distriksmunisipaliteit in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Tasjkent
Tasjkent (Oesbekies: Toshkent; Russies: Ташкент; beteken 'klip-stad' in Turkse tale) is die hoofstad en grootste stad van Oesbekistan in die oostelike deel van die land, naby die grense met buurlande Kazakstan, Kirgisië en Tadjikistan. . Die stad het 'n bevolking van 2 140 486 (waarvan sowat 20% Russe is) in 2008 gehad en 'n oppervlakte van 334,8 km². Vandag is Tasjkent die vierde grootste stad in die voormalige Sowjetunie.
Voor die invloed van Islam in die 8ste eeu nC begin het, is Tasjkent in die vroeë geskiedenis deur die Sogdiese en Turkse kulture beïnvloed. Na die vernietiging daarvan deur Genghis Khan in 1219, is die stad herbou en het voordeel getrek uit die syroete. Van die 18de tot die 19de eeu het die stad 'n onafhanklike stadstaat geword voordat dit weer deur die Khanaat van Kokand verower is. Baie van die historiese geboue is tydens die sosialistiese rewolusie in 1917 en tydens 'n groot aardbewing in 1966 vernietig.
Demografie
In 2017 is altesaam 43.900 kinders gebore. Die geboortesyfer is 18,2 % en is dus die laagste in Oesbekistan. In dieselfde tydperk is 16 500 mense dood. Die sterftesyfer is 6,9 %. Dit is die hoogste in Oesbekistan. Die natuurlike bevolkingsaanwas is +27.400 mense, of + 11.3 % en is dus die laagste in die hele Oesbekistan.
Bob Marley
Marley is op 6 Februarie 1945 gebore as Robert Nesta Marley, en in 1961 stig hy sy eerste groep, The Rudeboys, wat later The Wailers geword het. Met sy meesleurende ritme en sterk lirieke het Marley gou die eerste reggae-musikant geword om internasionale ster-status te bereik. Twee ander lede van The Wailers, Bunny Livingston en Peter Tosh, sou later ook suksesvolle loopbane op hul eie volg.
Reggae is 'n versamelnaam om 'n verskeidenheid van Jamaikaanse musiekstyle te beskryf - "ska", "rock-steady", "poppatop" en "mento". Marley se musiek het ook invloede getoon van die Amerikaanse "rhythm and blues" en Jamaikaanse "folk" en "dub".
In 1967 het Marley, wat 'n Christelike agtergrond gehad het, hom amptelik tot die Rastafarianisme bekeer en daarna het sy musiek sterk elemente van spiritualisme en mistisisme bevat. Met sy lang Rasta-lokke en openlike voorspraak vir die gebruik van ganja het Marley vir baie jong swartmense oor die wêreld 'n toonbeeld geword van rebelsheid en verset teen die Babilon-stelsel. In sommige van sy liedjies bevorder hy openlik revolusie as 'n metode om persoonlike vryheid te bereik, terwyl ander handel oor liefde of 'n lewe sonder sorge.
In 1976 het Marley 'n groot impak op Europa gemaak tydens 'n toer deur onder meer Engeland, Swede, Nederland en die voormalige Wes-Duitsland. Dieselfde het gebeur tydens 'n daaropvolgende toer deur die VSA, waar sy albums soos Exodus (1977), Kaya (1978), Babylon by Bus (1978) en Uprising (1980) vandag nog gewild is. Bob Marley is op 11 Mei 1981 in die fleur van sy lewe dood aan kanker, maar sy musiek leef steeds wêreldwyd voort.
NG gemeente Randpoort
duimnael|regs|170px|Ds. G.N.P. Cloete, leraar van 1931 tot 1935. duimnael|links|230px|Die NG kerk Randpoort. Nadat die gebou opgeknap is, is dit heringewy op [[4 Desember 1954. Ds. J.H.R. Bartlett, die eerste leraar. het die oorspronklike hoeksteen gelê op 24 Augustus 1929.]] regs|170px|duimnael|Ds. D.N.J. du Toit is in 1946 hier bevestig en het in die gemeente gearbei tot in die sestigerjare.
Protium
Protium is 'n isotoop van waterstof wat slegs een nukleoon bevat - 1 proton en geen neutrone. Sy kern word die proton genoem. Dit word ook soos volg geskryf: H of slegs 1H.
Suiwer protiumgas word dikwels eenvoudig as geskryf of as. Dit kom in twee vorms voor orto- en para-waterstof wat in die kernspins van die twee protone verskil.
Die relatiewe aanwesigheid van protium in waterstof is baie hoog en daar word gewoonlik net van waterstof gepraat. Die term protium word min gebruik behalwe as mens die verskil met deuterium wil benadruk.
NG gemeente Randpoort
'n Hele aantal jare lank is die dienste in 'n sinkgeboutjie waargeneem (waarvan soms spottend gepraat is as "die koeistal"). Geen bruidskat in die vorm van geboue, grond of geld is ontvang nie. Die ampsbetrekkinge van koster en orrelis is deur vrywilligers waargeneem. Op 13 Julie 1918 is eerw. prop. J.H.R. Bartlett, destyds hulpprediker op Krugersdorp, tot herder en leraar van die gemeente beroep. Hy het die beroep aangeneem en is op 12 Oktober van dieselfde jaar bevestig.
Onder sy bekwame en toegewyde arbeid het die gemeente spoedig vooruitgegaan, sodat op 1 Maart 1930 'n gerieflike en doelmatige kerkgebou ingewy kon word. By die bou van hierdie kerk was daar uitmuntende samewerking: verskeie lidmate het in hul vrye tyd hand bygesit, bv. as handlangers, messelaars en met die aanry van boumateriaal, stene, klippe, sand, ens. 'n Onderwyser het onder meer later vertel hoe hy en 'n aantal helpers die fondament van die toring met ysterstawe en spoorstukke eiehandig versterk het.
In September 1930 het ds. Bartlett vertrek na Standerton, waar hy jare lank gewerk het. Ds. G.N.P. Cloete, sy opvolger, het vier jaar die gemeente bearbei, waarna hy 'n beroep na Rietfontein (Winburg) aangeneem het. Op 31 Augustus 1935 is ds. C.H.L. Mouton in Randfontein bevestig. Gedurende die agt jaar wat hierdie gewilde en beminde leraar hier gearbei het, het die gemeente met 'n ongekende snelheid uitgebrei, sodat, met 'n ledetal van 2 400, die gemeente Randfontein op 28 April 1939 met 'n getal van 800 lede kon afstig.
Nadat ds. Mouton in Aug. 1943 na Lindley vertrek het, het die gemeente die sonderlinge rekord belewe dat hy in 'n tydperk van twee jaar drie maal agtereen van leraar moes afskeid neem en 'n nuwe ontvang. (Ds. G. Nel en ds. J. J. Louw het tien maande en agt maande respektiewelik in die gemeente gebly.) Op 27 April 1946 is ds. D. N. J. du Toit hier bevestig. In dieselfde jaar wat Randfontein afgestig is, naamlik 1939, is ook 'n sendinggemeente gestig, wat deur die twee blanke gemeentes Randfontein en Randpoort onderhou is. Eerw. W.H. du Plessis wat tans die sendinggemeente bearbei, het (met sy drie evangeliste) sy hande vol gehad met 50 000 swart mense wat om die myne saamgetrek was
Die kerkgebou is geleë by Smutsstraat 71, Randgate, Randfontein. In 2013 was die leraars di. H.J. le Roux en Johan van der Merwe. Daar was in daardie jaar 239 doop- en 942 belydende lidmate. Ds. Van der Merwe het die gemeente in 2014 verlaat en was toe beroepbaar. Teen 2016 het die belydende lidmate afgeneem tot 531 en die dooplidmate tot 91.
Tritium
Tritium of waterstof-3 is 'n isotoop van waterstof wat 3 nukleone bevat – 1 proton en 2 neutrone. Dit word ook soos volg geskryf: H of slegs 3H of T. Sy kern word 'n triton genoem.
Aanwesigheid
Tritium kan in die atmosfeer kosmogeen vervaardig word en daar was voor 1945 'n uiters klein natuurlike aanwesigheid in die atmosfeer. Wat nou in die atmosfeer aangetref word is egter die produk van proewe met kernwapens wat in die atmosfeer gehou is of uitstoot uit kernreaktors.
Die kosmogene vorming is hoofsaaklik die gevolg van reaksie van stikstof en neutrone met hoë energie:
Sedert die Verdrag vir 'n Verbod op Kerntoetse in 1963 het die konsentrasie tritium begin afneem.
Die totale aanwesigheid op aarde is nou sowat 3*1018 Bq (ongeveer 50 kg.) Elke kernreaktor stel ongeveer 1014 Bq per jaar vry. Kernreaktore waar kernsplyting plaasvind lewer tritium deur twee soorte prosesse.
Die meeste splyting van isotope soos uraan-235 is binêr: die kern splyt in twee ongelyke dele en 'n paar neutrone. Splyting kan soms ook drie dele oplewer en een daarvan kan tritium wees. Byvoorbeeld:
Kernfusie
Tritium word as 'n moontlike bron van brandstof vir kernfusie beskou. Die gewenste reaksie is:
Verval
Tritium is radioaktief en vertoon betaverval. Dit beteken dat dit elektrone vrystel. Hulle het 'n maksimum-energie van 18,54 keV wat die laagste waarde van alle betastralers verteenwoordig. Hierdie 'sagte' straling dring net 0,5 – 6 mm deur in lug en in water is dit net 6 μm. Daar word geen gammastraling vrygestel nie. Dit wil sê dat tritiumstraling maklik afgeskerm kan word. Tritium word net gevaarlik indien dit ingesluk of ingeasem word. Ongelukkig word tritium opgeneem in die biologiese kringlope omdat dit chemies net waterstof is.
Mnyameni
Mnyameni is 'n Xhosa-gemeenskap in die Amahlathi Plaaslike Munisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika, ongeveer 13 km noordwes van Keiskammahoek.
N17 (Suid-Afrika)
Die N17 is een van die nasionale paaie in Suid-Afrika. Die pad verbind Johannesburg, Gauteng, met Mbabane, eSwatini, via die Oshoekgrenspos.
Mnyameni
In Desember 2012 het die gemeenskap van Mnyameni 'n ooreenkoms onderteken met die Afrikanergemeenskap van Orania in die Noord-Kaap, met die doel om samewerking op die gebied van landbou, onderwys en toerisme te verbeter.
Tritium
Fukushima
Tritium is 'n groot probleem vir die Japanse Fukushima-Daiichi-kernaanleg wat deur 'n tsoenami getref is in Maart 2011. Daar is amper 'n miljoen ton radioaktief besoedelde water. Die meeste radionukliede is daaruit deur ioonuitwisseling verwyder, maar tritium kan nie uit die water gehaal word nie.
N17 (Suid-Afrika)
Gauteng
Die N17 begin naby Wemmerpan, suid van City Deep. Die pad gaan suidoos en later oos tot dit onder deur die N12 nasionale pad gaan. Dit kruis dan die N3 nasionale pad by die Germiston/Randse Lughawe Wissellaar. Nou gaan die N17 verder oos en gaan suid van Germiston, Brakpan en Springs verby. Die N17 hou steeds oos verby Devon en gaan dan Mpumalanga binne.
Mpumalanga
Nou gaan die pad verby Leandra tot in Kinross. Die N17 hou steeds oos, verby Secunda en Trichardt tot in Bethal. Na ’n verdere 55 km bereik die N17 die dorp Ermelo. Hier kruis die pad die N11 nasionale pad en die beginpunt van die N2 nasionale pad. Die N17 swaai nou noordoos, kruis die Vaalrivier, amper by sy oorsprong, en gaan deur Chrissiesmeer. Warburton is 24 km verder oos en Lochiel 36 km verder. Hiervandaan is dit ongeveer 25 km tot by die Oshoekgrenspos.
Langlaagte (kiesafdeling)
Langlaagte was 'n kiesafdeling in Transvaal vir die Suid-Afrikaanse Volksraad en die Transvaalse Provinsiale Raad vanaf die eerste algemene verkiesing ná Uniewording in 1910.
8 Desember
8 Desember is die 342ste dag (343ste in 'n skrikkeljaar) van die jaar soos uitgereken met die Gregoriaanse kalender. Daar bly nog 23 dae in hierdie jaar oor.
Binnie Barnes
Binnie Barnes (25 Mei 1903 – 27 Julie 1998) was 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Private Life of Henry VIII. (1933), Holiday (1938), The Spanish Main (1945), en The Time of Their Lives (1946).
Tolla van der Merwe
Tertius Willem Jacobus (Tolla) van der Merwe (Clanwilliam, 21 Augustus 1943 - naby Belfast, Mpumalanga, 7 Augustus 2000) was 'n Afrikaanse televisiepersoonlikheid, storieverteller en komediant. Hy was gereeld op SAUK2 se program Maak 'n Las te sien. Sy seun, Wicus van der Merwe, is self 'n noemenswaardige sanger.
Biografie
Van der Merwe matrikuleer aan die Hoërskool Clanwilliam en verwerf ná skool 'n NT53-kwalifikasie. Hy trou met Marita Bouwer en hulle het vier kinders, Wicus, Anél, Bouwer en Cara. Hy sterf in 2000 in 'n motorongeluk.
Filmografie
As akteur:
1121
Die jaar 1121 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 21ste jaar van die 12de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Auguste Rodin
François Auguste René Rodin (12 November 1840 – 17 November 1917), bekend as Auguste Rodin (Engels: [oʊ|ˈ|ɡ|uː|s|t|_|r|oʊ|ˈ|d|æ|n|,_|r|oʊ|ˈ|d|æ̃]; Frans: [oɡyst ʁɔdɛ̃]), was 'n Franse beeldhouer. Hoewel Rodin in die algemeen beskou word as die vader van moderne beeldhouwerk, het hy nie deur sy werk teen die verlede probeer rebelleer nie. Hy is op 'n tradisionele wyse opgevoed, en het 'n soort vakman-benadering tot sy werk gehad, en gestrewe na akademiese erkenning, hoewel hy nooit deur Parys se vooraanstaande kunsskool aanvaar is nie.
Rodin het oor 'n unieke vermoë beskik om 'n ingewikkelde, abstrakte en verwikkelde oppervlak in klei te vorm. Baie van sy mees noemenswaardige beeldhouwerke is in sy leeftyd gekritiseer. Sy werke het vernaamlik gebots met die oorheersende figuratiewe beeldhoutradisies, waarin werke dekoratief, formulaïes of hoogs tematies was. Rodin se mees oorspronklike werk het afgewyk van tradisionele temas van mitologie en allegorie, het die menslike liggaam met realisme gemodelleer, en het individuele karakter en fisiese eienskappe vooropgestel bo alle ander oorwegings. Rodin was sensitief oor die omstredenheid wat met sy werk gepaardgegaan het, maar het geweier om sy styl te verander. Rodin se opeenvolgende werke het egter toenemend die guns van die regering en die kunsgemeenskap geniet.
Van die onverwagte realisme van sy eerste groot figuur – geïnspireer deur sy reis na Italië in 1875 – tot die onkonvensionele gedenktekens wat hy later sou skep, het Rodin se reputasie toegeneem, en het hy die oorheersende Franse beeldhouer van sy era geword. Teen 1900 was hy 'n wêreldbekende kunstenaar. Gegoede private kliënte het Rodin se werk nagejaag na sy Wêreldskou-uitstalling, en hy was vriende met verskillende hoëprofiel-intellektuele en -kunstenaars. Sy studente het Antoine Bourdelle, Camille Claudel, Constantin Brâncuși en Charles Despiau ingesluit. Hy het met sy lewenslange metgesel, Rose Beuret, in die laaste jaar van hul lewens getrou. Sy beeldhouwerke het ná sy dood in 1917 'n insinking in gewildheid beleef, maar binne 'n paar dekades was sy erfenis ongetwyfeld verseker. Rodin bly een van die min beeldhouers wat wyd bekend is buite die visuelekunste-gemeenskap.
Vormingsjare
Rodin is in 1840 as die tweede kind van Marie Cheffer en Jean-Baptiste Rodin in Parys gebore. Die gesin was deel van die werkersklas en Rodin se vader was 'n klerk in die polisiedepartement. Rodin het hom grootliks self onderrig, en het op die ouderdom van tien jaar begin teken. Tussen die ouderdom van 14 en 17 jaar het hy by die Petite École studeer, 'n skool wat spesialiseer in kuns en wiskunde, en waar hy ook die vakke teken en skilder geneem het. Sy tekenonderwyser Horace Lecoq de Boisbaudran het daarin geglo dat die persoonlikheid van sy leerlinge eerste ontwikkel moet word sodat hulle met hul eie oë kon waarneem en uit herinnering teken, en Rodin het later in sy lewe groot waardering vir hierdie onderwyser uitgespreek. Hy het by die Petite École die eerste keer kennis gemaak met Jules Dalou en Alphonse Legros.
In 1857 het Rodin 'n kleimodel van 'n metgesel aan die École des Beaux-Arts voorgelê ten einde toegang daartoe te verkry; hy het egter nie geslaag nie, en twee verdere aansoeke is ook afgekeur. Die toelatingsvereistes by die Grande École was nie besonders straf nie, en daarom was die afkeurings groot terugslae vir die jong Rodin. Rodin se onvermoë om toegang te kry kon dalk die gevolg gewees het van die beoordelaars se Neoklasistiese smaak, terwyl Rodin opgelei is in ligte, 18de eeuse beeldhouwerk. Hy het die Petite École in 1857 verlaat, en die grootste deel van die volgende twee dekades sy brood as ambagsman verdien. Hy het in die tydperk dekoratiewe voorwerpe en argtitekturele verfraaiings gemaak.
Rodin se suster Maria, wat twee jaar ouer as hy was, is in 1862 in 'n klooster aan peritonitis dood, en Rodin was oorweldig deur selfverwyt omdat hy haar aan 'n ontroue minnaar bekendgestel het. Hy het kuns die rug toegekeer en hom aangesluit by die Katolieke orde van die Kongregasie van die Allerheiligste Sakrament. Sint Pieter Juliaan Eymard, stigter en hoof van die kongregasie, het Rodin se talent herken en sy ongeskiktheid vir die orde aangevoel, en dus het hy Rodin aangemoedig om voort te gaan met sy beeldhouwerk. Rodin het teruggekeer na sy werk as versierder terwyl hy klas geloop het by die beeldhouer van dieretonele Antoine-Louis Barye. Die onderwyser se aandag aan detail en sy keurige uitbeelding van die spiere van bewegende diere het Rodin baie beïnvloed.
In 1864 het Rodin begin saamwoon met 'n jong naaldwerkster genaamd Rose Beuret (gebore in Junie 1844), saam met wie hy vir die res van sy lewe met 'n wisselende mate van toegewydheid gewoon het. Die paartjie het 'n seun gehad met die naam Auguste-Eugène Beuret (1866–1934). Daardie jaar het Rodin sy eerste beeldhouwerk vir 'n uitstalling aangebied en ingeskryf by die ateljee van Albert-Ernest Carrier-Belleuse, 'n suksesvolle massa-produsent van objets d'art. Rodin het tot 1870 as Carrier-Belleuse se hoof-assistent gewerk en het onder meer die dekorasie van dakke, trappe en deure hanteer. Met die koms van die Frans-Pruisiese oorlog is Rodin opgeroep om in die Franse Nasionale Wag te dien, maar sy diens was van korte duur weens sy swak sig. Die werk vir versierders het as gevolg van die oorlog weggekwyn, maar Rodin moes steeds sy gesin onderhou, aangesien armoede 'n voortgesette probleem vir hom was totdat hy sowat dertig jaar oud was. Carrier-Belleuse het hom spoedig gevra om by hom in België aan te sluit, waar hulle aan ornamentasie vir die Brusselse Aandelebeurs gewerk het.
Rodin het beplan om 'n paar maande in België te bly, maar het inderdaad die volgende ses jaar buite Frankryk gewoon. Dit was 'n belangrike tydperk in sy lewe. Hy het in die tydperk ondervinding opgedoen en vaardighede as ambagsman verwerf, maar niemand het sy kuns gesien nie. Dit het in sy werkswinkel gestaan aangesien hy nie kon bekostig om dit te giet nie. Sy verhouding met Carrier-Belleuse het intussen versleg, maar hy het ander werk in Brussel gevind, en het sommige van sy werke in kunskamers vertoon. Sy metgesel, Rose, het ook by hom aangesluit. Toe Rodin genoeg geld bymekaargemaak het, het hy Italië in 1875 twee maande lank besoek, toe hy aangetrokke gevoel het tot die werke van Donatello en Michelangelo. Hul werke het 'n diepgaande invloed gehad op sy artistiese rigting. Rodin het gesê: "Dit is Michelangelo wat my bevry het van akademiese beeldhouwerk." Met sy terugkeer na België, het hy begin werk aan die beeldhouwerk Die Era van Brons, 'n lewensgrootte manlike figuur, waarvan die realisme die aandag op Rodin gevestig het, maar wat gelei het tot aantygings van oneerlikheid – die werk se realisme en skaal was van so 'n aard dat kritici beweer het dat hy die werk van 'n lewende model gegiet het. Baie van Rodin se latere werk was op eksplisiete wyse groter of kleiner as lewensgrootte, deels vanweë sy begeerte om die dwaasheid van sulke bewerings te weerlê.
Artistieke onafhanklikheid
Rose Beuret en Rodin het in 1877 na Parys teruggekeer en in 'n klein woonstel aan die Linkeroewer tuisgegaan. Rodin se lewe was egter nou oorlaai met tragiek: sy moeder, wat graag wou sien dat haar seun in die huwelik tree, was dood, en Rodin se vader was blind en seniel. Rodin se skoonsuster, tante Thérèse, moes vir sy vader sorg en hom verpleeg. Rodin se elf jaar oue seun Aruguste, wie se ontwikkeling moontlik agter was, is ook in die sorg geplaas van die behulpsame Thérèse. Rodin het wesenlik sy seun vir ses jaar verlaat, en sou regdeur sy lewe 'n baie beperkte verhouding met sy seun hê. Rodin se vader en sy seun het ook nou by die paartjie aangesluit in die woonstel, met Rose as die versorger. Die beweringe van vervalsing betreffende Rodin se Die Era van Brons wou ook nie gaan lê nie. Rodin het al hoe meer die geselskap van jong vroue in Parys opgesoek, en Rose het op die agtergrond gebly.
Tom Terriss
Tom Terriss (28 September 1872 – 8 Februarie 1964) was 'n Britse regisseur, skrywer, en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Mystery of Edwin Drood (1914), Flame of Passion (1915), Boomerang Bill (1922), en The Naughty Duchess (1928).
Auguste Rodin
Artistieke onafhanklikheid
Rodin het sy brood verdien deur samewerking met meer gevestigde beeldhouers aan openbare werke, soos gedenktekens en neo-barokstukke in die styl van Carpeaux. Wat betref kompetisies en wedywering vir kommissies het hy modelle van Denis Diderot, Jean-Jacques Rousseau, en Lazare Carnot gesubmiteer, maar dit was alles tevergeefs. Hy het op sy eie tyd aan studies gewerk wat gelei het tot die skepping van sy volgende belangrike werk, Sint Johannes die Doper wat Preek.
In 1880 het Carrier-Belleuse – nou die kunsdirekteur van die Sèvres- nasionale porseleinfabriek – Rodin 'n deeltydse werk as ontwerper aangebied. Die aanbod was deels 'n gebaar van versoening, en Rodin het dit aanvaar. Die deel van Rodin wat 18de eeuse smake en modes waardeer het, was gestimuleer, en hy hom met oorgawe gewy aan ontwerpe vir vase en tafelornamente wat die fabriek regoor Europa bekend gemaak het.
Die artistieke gemeenskap het sy werk waardeer, en Rodin is na die Paryse Salons genooi deur vriende soos die skrywer Léon Cladel. Tydens Rodin se vroeë verskynings by hierdie sosiale geleenthede het hy skaam en teruggetrokke voorgekom; maar in sy later jare, namate sy bekendheid toegeneem het, het hy die spraaksaamheid en temperament begin openbaar waarvoor hy beter bekend was. Die Franse staatsman Leon Gambetta het sy begeerte bekend gemaak om Rodin te ontmoet, en die beeldhouer het hom beïndruk toe hulle by 'n salon ontmoet het. Gambetta het op sy beurt voorspraak vir Rodin gedoen by verskeie regeringsministers, wat waarskynlik Edmond Turquet, die Ondersekretaris van die Department van Fynkunste, ingesluit het, en vir wie Rodin uiteindelik sou ontmoet.
Rodin se verhouding met Turquet was besonder lonend: deur hom het hy in 1880 die opdrag gekry om 'n portaal vir 'n beplande museum van dekoratiewe kunste te ontwerp. Rodin het die grootste deel van die volgende vier dekades bestee aan die uitbreiding van sy Hekke van die Hel, 'n onvoltooide portaal vir 'n museum wat nooit gebou is nie. Baie van die portaal se figure het op sigself beeldhouwerke geword, insluitende Rodin se uiters bekende Die Denker en Die Kus. Saam met die opdrag van die museum het 'n gratis ateljee gekom, wat aan Rodin 'n nuwe vlak van artistiese vryheid besorg het. Hy het gou opgehou om by die porseleinfabriek te werk, aangesien sy inkomste uit private opdragte verdien is.
In 1883 het Rodin ingestem om in sy afwesigheid toesig te hou oor 'n kursus vir die beeldhouer Alfred Boucher, en daar het hy die agttienjarige Camille Claudel ontmoet. Die twee het 'n passievolle maar stormagtige verhouding gehad en mekaar wedersyds op artistieke vlak beïnvloed. Claudel het Rodin as model geïnspireer en baie van sy figure is op haar gebaseer. Sy was ook 'n talentvolle beeldhouer en het hom met sy opdragte bygestaan.
Hoewel Rodin besig was met Die Hekke van Hel het hy ook ander opdragte ontvang. Hy het 'n geleentheid nagejaag om 'n historiese monument vir die dorp van Calais te ontwerp. Rodin is in 1891 gekies om 'n monument te skep wat opgedra is aan die Franse skrywer Honoré de Balzac. Albei beeldhouwerke se styl was egter in stryd met die tradisionele smaak, en is met wisselende mate van afkeuring begroet deur die organisasies wat die werke aangevra het. Rodin was agter steeds besig om ondersteuning te kry van die verskillende bronne wat hom bekend gemaak het.