cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mornay du Plessis
In Kaapstad
Schalk Visser, in die middel tagtigerjare musiekhoof van die Transvaalse Raad vir die Uitvoerende Kunste (Truk), ’n familielid van Wessels, het tydens die begeleier Anna Bender se navorsing oor die lewe van Du Plessis aan haar vertel dat Du Plessis tydens sy verblyf in die Kaap op Wessels se dogter Joyce Beecroft verlief geraak het. Beecroft het destyds (die tagtigerjare) in Nieu-Seeland gewoon.
Dood
Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in September 1939 het Du Plessis hom by die Unie-Verdedigingsmag aangesluit en kort daarna na die noorde vertrek. Daar het hy spoedig as boordskutter en bomrigter uitgeblink. ’n Dag ná sy vader se begrafnis (op 11 Maart 1941) in Kaapstad het die eerste berig Du Plessis se moeder bereik dat hy as vermis aangemeld is. Die brief wat sy van die senior inligtingsoffisier van die hoofkantoor in Nairobi ontvang het, het onder meer gelui: “Parachutes were found near the aircraft. The pilot’s parachute had a hole through the label of the parachute with blood around the hole. The search for the crew lasted days. The country is very bushy. Occasional tracks were found. Italians assumed that the crew had contacted friendly natives. Examinations of the fuselage reveal numerous bullet holes. Above information substantiated by four Italian officers.”
Blykbaar het Du Plessis en die vlieënier dus begin stap. Eers op 14 Januarie 1942, 10 maande ná die aanvanklike skrywe, het ’n brief van die “Northern Frontier” vermeld dit blyk duidelik dat die twee mans van die dors omgekom het. “Hulle sou beslis hul lewe kon gered het deur hulle aan die Italianers oor te gee en hulle sou vir seker geweet het watter groot kans hulle gewaag het deur die waterlose, onbewoonde woestyn te voet aan te durf.”
Ná Du Plessis se dood het Catherine Jeffries, ’n bewonderaar van hom, ’n brosjure, A little memorial, onder die skuilnaam HAMST uitgegee. Dié digbundeltjie bevat onder meer ’n sinspeling op Du Plessis se dood.
Artistieke talent
Du Plessis was ’n begaafde mens, skryf Bender. “Hy het briljant klavier gespeel en was besonder bedrewe in die Franse taal, waarvoor hy ’n hartstogtelike liefde gehad het. Hy het ook besondere vaardigheid met die penseel getoon en heelwat skilderye nagelaat.” Van die tonele wat hy in die Kaap geskilder het, was die dokke met sonsondergang (in waterverf), terwyl ’n skildery wat hy in Pretoria van die Uniegebou geskilder het, ook behoue gebly het. Bender skryf hy was besonder lief vir die natuur. “Bergklim en lang staptoere was sy lewe.”
Du Plessis het self die manuskripte van die groot getal liedere wat hy in die Kaap gekomponeer het, keurig versorg. Bender meen sy notebalkskrif lyk soos drukwerk. Sy liederkomposisies sluit in “Liefdeswee”, “Die Groot Karoo”, “The Wanderer’s Serenade”, “I thank thee, Lord”, “We’d love to take you hiking“ en “Die lied van die Voortrekkerwa”, sy enigste lied wat in druk verskyn het. Dis opgedra aan die trekleiers van die Simboliese Ossewatrek van 1938. Vir klavier het hy drie solo’s gekomponeer: “Rêverie”, “Adagio in C-majeur” en “Joyous Impulse”, terwyl hy ook twee operas nagelaat het: La Bergère en Arlequinade.
Literêre bedrywighede
Frikkie Botha, ’n vorige Suid-Afrikaanse ambassadeur in Washington, D.C., het dikwels simfoniekonserte saam met Du Plessis bygewoon. Hy het volgens Bender met groot agting van Du Plessis se letterkundige bekwaamhede en bedrywighede gepraat. In die Kaap het Du Plessis die Cercle des Amis de La Langue Français gestig. Sy Franse toneelstuk, Marguerite de Manenteau, is met goeie gevolg in die Kleinteater op die Hiddinghkampus van die Universiteit van Kaapstad opgevoer.
Van 1928 tot 1939 is heelparty van Du Plessis se artikels en kortverhale in verskeie tydskrifte en koerante gepubliseer, byvoorbeeld “The vanity of Dick Trevelian”, onder die skuilnaam Andrew Liner, in die Cape Argus van 5 Oktober 1929; “The Mole”, onder die skuilnaam André Dumorné in Outspan van 17 Oktober 1930; “Is the wireless making us musically unconscious?”, onder sy eie naam in die Cape Argus van 2 Mei 1938; en “The Tryst” in Desember 1939 in die tydskrif Pictorial.
Liefdeswee
Die sangeres Cecilia Wessels het sowat 30 jaar lank tydens haar optredes Du Plessis se Afrikaanse kunslied “Liefdeswee” gesing. Die begeleier Anna Bender het Wessels op ’n keer genader om ’n kopie van die lied te bekom sodat ander sangers dit ook kon sing, want slegs Wessels het dit tot in daardie stadium gesing. Wessels het summier geweier en gesê: “Jammer, my hartjie … oor my dooie liggaam … Mornay het dit vir my geskryf en ek alleen sal dit sing, want hy het my tipe stem in gedagte gehad. Ek laat die musiek nooit uit my hande gaan nie.”
Nadat Snyman se langspeelplaat uitgereik is, het sy ’n TV-program gekry, waartydens ook “Liefdeswee” uitgevoer is. Dit het Du Plessis onder die publiek se aandag gebring. Die akteur Alec Heyns, wat met ’n suster van Du Plessis getroud was, het Snyman ná die uitsending van die program gebel en sy waardering uitgespreek dat die komponis aan die vergetelheid ontruk is. Tydens ’n ontmoeting wat Du Plessis se ander suster, Louié Mostert, ook bygewoon het, het dié alle materiaal oor Du Plessis aan Bender beskikbaar gestel.
Eksistensialisme
Belangrikste konsepte
•	Eksistensie gaan oor essensie.
Hierdie stelling kom van Sartre. Omdat 'n mens selfbewus is en op homself/haarself reflekteer, ontaard die ek dikwels in 'n wanvoorstelling van homself/haarself (être-en-soi, 'Synde-in-dit-self', as essensie). Op 'n stadium sal iemand optree in die beeld wat hy/sy van homself/haarself geskep het. Sartre noem dit 'kwade trou', vals, afdwaal van die regte 'ek'. Dit ontneem 'n deel van iemand se vryheid. Eers wanneer 'n persoon homself/haarself kan skei van die idee wat hy/sy van homself/haarself het (of wat ander van hom/haar het) en sy keuses maak in alle vryheid, van die 'niks' sonder doel of opdrag, kan hy bestaan as 'n outentieke persoon ('être-pour-soi').
Deur aksie, vryheid en keuse te beklemtoon, posisioneer eksistensialiste hulself lynreg teenoor rasionalisme, idealisme en die positivisme, veral teen hulle deterministiese aspekte. In situasies van vrees, veral in 'n eksistensiële krisis, bied die rede geen oplossing nie. Dit kom neer op 'n proses om betekenis te gee en dit waag om keuses daar te maak.
•  Die absurde.
Eksistensialiste is geneig om die mens as 'n wese in 'n onverskillige en selfs vyandige omgewing te beskou, as vereensaam in 'n absurde heelal. In hierdie heelal vind die mens nie 'n betekenis van 'n hoër natuurorde nie, maar moet hierdie betekenis deur sy/haar eie optrede geskep word, ongeag hoe onstabiel en voorlopig hierdie skepping ook mag wees. Die realiteit rondom die mens is ook nie rasioneel nie, so dit is nutteloos om dit met rasionele middele 'n greep daarop te probeer kry. Albert Camus, wat dikwels met eksistensialisme geassosieerd word, het sy visie dan ook 'absurdisme' genoem.
•	Met betrekking tot die bestaan of afwesigheid van God neem eksistensialisme twee moontlike posisies in: die teologiese en die agnostiese visie.
o	'n Vroeë 'eksistensialis' soos Kierkegaard het die verhouding tot God gesien as 'n uitnemende eksistensiële vraag. Nietzsche, daarenteen, het verklaar dat "God dood was" en dat die konsep van 'n God eenvoudig verouderd was. So sou 'teologiese eksistensialiste' soos Paul Tillich, Gabriel Marcel en Martin Buber, heelwat van hulle leerstellings met dié van die eksistensialisme deel.
o	Agnostiese eksistensialisme doen hulle nie voor om te weet of alles in 'n breër, metafisiese raamwerk kan plaasvind nie. Dit word slegs vasgestel dat die enigste waarheid waarvan ons seker kan wees, daardie waarheid is waarop ons optree. Om te weet of 'n God bestaan, lê nie binne die moontlikhede van die menslike gees nie. Die bestaan van die mens is dus in die eerste plek subjektief.
Eksistensialisme in die teologie
Eksistensialisme speel ook 'n belangrike rol in die teologie. Rudolf Bultmann, het byvoorbeeld, baie aan Heidegger se filosofie ontleen. Nog 'n kenmerk van Bultmann is die onderskeid tussen eksistensiële en eksistensiaal. Eksistensiaal gaan oor die ontleding van die bestaan, terwyl eksistensiël betrekking het op die besluite wat 'n mens maak oor sy eie bestaan.
Invloedryke Christelike of godsdienstige geïnspireerde eksistensialiste (benewens die vroeër genoemde Kierkegaard en Bultmann):
Eksistensialisme in die kuns
In die kuns word eksistensialisme onder andere uitgedruk in die werk van die Fluxus-beweging deur George Maciunas. In Nederland in die a-dinamiese kuns deur Wim T. Schippers, maar ook in die werk van Willem Frederik Hermans. Laasgenoemde laat die hoofkarakters 'n betekenislose lewe in sy werk, wat vol mislukkings en toevallighede is, lei.
In die rolprentbedryf is eksistensialisme algemeen, onder meer deur regisseurs soos Ingmar Bergman, Andrei Tarkovsky, Terrence Malick en Stanley Kubrick. In Bergman se Die sewende seël lei die hoofrolspeler 'n onverbiddelike bestaan totdat hy eendag met die dood gekonfronteer word. Die bekende rolprent Taxi Driver van Martin Scorsese is ook vol van eksistensialisme.
Thomas Hayes (akteur)
Thomas Hayes (gebore 7 Maart 1997) is 'n Noorse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Skam (2015), The River (2017), en Ingen Retur (2018).
Spartan
Spartan is 'n industriële voorstad van Kemptonpark aan die Oos-Rand van Suid-Afrika. Vele industrieë wat onder meer met verf, automotor en algemene ligte masjinering werk, het hul bedrywe hier.
Die area se sensussyfer is baie laag, slegs 236, dit behels hoofsaaklik die nagsekuriteitspersoneel wat op hul firma's se eiendom slaap.
Erichem
Erichem is ’n dorp in die munisipaliteit Buren in die provinsie Gelderland in Nederland.
Estação Cabo Branco
Die Estação Cabo Branco is 'n wetenskap-, kultuur- en kunssentrum in João Pessoa, die hoofstad van die Brasiliaanse deelstaat Paraíba.
Die agthoekige sentrum met sy kenmerkende spieëlglasfasade, wat deur die befaamde argitek Oscar Niemeyer ontwerp en ná 'n boutyd van een jaar op 3 Julie 2008 ingewy is, maak deel uit van 'n kulturele en opvoedkundige gebouekompleks in die stadsdeel Cabo Branco en het intussen ook 'n gewilde toeristetrekpleister geword.
Die sentrum het 'n vloeroppervlakte van 8 571 m². Die boukoste, wat R$ 33,5 miljoen beloop het, is deur die Brasiliaanse Departement van Wetenskap en Tegnologie gedra.
Die argitektuur van die sentrum
Die sentrum maak deel uit van 'n kompleks van vyf geboue wat deur die sentrale agthoekige toring in die middel met mekaar verbind word. Die sentrale toring, wat as hoofgebou van die kompleks dien, het 'n deursnee van 43 meter en rus op 'n silindervormige onderdeel met 'n deursnee van vyftien meter.
Sycon ensiferum
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1893 deur Dendy.
Robey Leibbrandt
Sidney Robey Leibbrandt (Potchefstroom, 25 Januarie 1913 – Ladybrand, 1 Augustus 1966), was ’n Springbok-bokser en later Duitse valskermsoldaat, Abwehr-agent en "vryheidsvegter" teen die Britse invloed en politieke mag in Suid-Afrika.
Boksloopbaan
Ná skool het hy eers by die Unie-Verdedigingsmag aangesluit en in 1932 by die Suid-Afrikaanse Polisie (SAP). Van 1932 tot 1935 was hy die SAP se ligswaargewig-bokskampioen en in 1934 is hy gekies as lid van die Springbokspan wat Suid-Afrika op die Statebondspele in Londen verteenwoordig het. By dié geleentheid het hy 'n bronsmedalje verower. In Oktober 1935 het Leibbrandt 'n pos aanvaar by die nuutgestigte Suid-Afrikaanse Spoorweg-en-hawepolisiekollege en in 1936 is hy weer gekies vir die Springbokspan wat aan die Olimpiese Somerspele 1936 in Berlyn sou deelneem. Hy was hieroor verheug omdat dit hom in staat sou stel om Adolf Hitler vir wie hy 'n heldeverering gehad het, in lewende lywe te sien. By die Spele is Leibbrandt in sy vierde geveg uitgeskakel, maar die besoek aan Duitsland was vir hom allesins die moeite werd; dit sou trouens 'n ingrypende omwenteling in sy lewe teweegbring, soos sy latere loopbaan en optrede getuig het.
Ná die Olimpiese Spele het hy in Duitsland agtergebly om 'n kursus aan die Ryksakademie vir Liggaamlike Opvoeding in Berlyn te volg. Einde 1936 het hy na Suid-Afrika teruggekeer, maar met die vaste voorneme om Duitsland weer te besoek. Terug in Suid-Afrika het hy uit die Spoorwegpolisie bedank en beroepsbokser geword. In Junie 1937 het hy die gesogte swaargewigtitel van Suid-Afrika verower, maar kort hierna die beroepskryt vaarwel toegeroep en is vir verdere studie in liggaamlike opvoeding eers na Londen en daarna na Denemarke, Swede en Finland, om in 1938 na Duitsland terug te keer.
Tweede Wêreldoorlog
Leibbrandt se verblyf in Duitsland het nie slegs van hom 'n oortuigde en toegewyde Nasionaal-sosialis gemaak nie, maar 'n fanatikus. Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in September 1939 het Leibbrandt hom steeds in Duitsland bevind. Hoewel hy vasbeslote was om na Suid-Afrika terug te keer om die Smuts-regering se oorlogspoging in die wiele te ry, is hy afgeraai om dadelik hierdie voorneme uit te voer aangesien hy moontlik as 'n spioen beskou kon word; dit was trouens geen geheim dat sy simpatie by die Duitse volk en die Nasionaal-sosialistiese ideologie gelê het nie. Die voorstel is aan hom gemaak voor alvorens hy na sy vaderland terugkeer, hy eers as valskermsoldaat opgelei moes word, aangesien die moontlikheid dat sy terugkoms per vliegtuig sou geskied, nie uitgesluit was nie. Hy het hom dus amptelik by die Duitse leër aangesluit en sy opleiding by Stendal voltooi.
Eindelik het hy op 1 April 1941 met 'n seiljag, die Kyloe, uit die Franse hawe Paimpol na Suid-Afrika vertrek. Sy opdrag was onder meer om die marconi's van die boot, 'n Fransman van die Duitse geheime diens, na 'n Duitse agent in Lambertsbaai te bring. Gedurende die tyd het hy onder die skuilnaam Walter Kempf beweeg en dit was taamlik duidelik dat hy dit oorweeg het om op die een of ander wyse genl. J.C. Smuts te elimineer en so Suid-Afrika se deelname aan die oorlog in duie te laat stort.
In Bloemfontein het Leibbrandt sy Nasionaal-sosialistiese rebellegroep gestig met die doel om 'n nasionaal-sosialistiese staat op die model van Duitsland in Suid-Afrika tot stand te bring. Die onmiddellike oogmerk van die rebellegroep was grootskaalse sabotasie van treinverbindings na die noorde. By herhaalde geleenthede het Leibbrandt se groep met 'n radiosender kontak met Duitsland probeer maak en mettertyd het die Suid-Afrikaanse Polisie van dié ondermynende bedrywighede bewus geword. Hierna het Leibbrandt hom vir 'n geruime tyd in die Soutpansberge skuilgehou, veral toe talle lede van sy rebellegroep geïnterneer is.
Die OB-leiers het op dié tydstip bevrees begin raak dat Leibbrandt se manne onverantwoordelike sabotasieplanne van stapel kon laat loop en het gevolglik inligting deurgestuur aan die minister van justisie, adv. H.G. Lawrence, en hom aangeraai om Leibbrandt so gou moontlik in hegtenis te laat neem. Die soektog na hom is op groot skaal aangepak, veral toe probeer is om 'n troepetrein digby Pretoria met dinamiet te saboteer. 'n Regeringsagent wat die Leibbrandt-groep se geledere binnegedring het, was eindelik daarvoor verantwoordelik dat Leibbrandt in die nag van 24 Desember 1941 by Sesmylspruit, naby Pretoria, in 'n hinderlaag gevange geneem is.
Leibbrandt se outobiografie Geen genade, waarin hy sy weergawe gegee het van die behandeling wat hy as gevangene ondervind het, is verbied. Sy hoogverraadhofsaak het wye belangstelling in die pers geniet en veral sy versinsel dat hy met 'n duikboot aan die Suidweskus geland het, is sensasioneel uitgebuit. Op 11 Maart 1942 is Leibbrandt aan hoogverraad skuldig bevind en die doodvonnis opgelê. Verlof tot appèl is toegestaan en 'n unieke hofsaak in die regsgeskiedenis het plaasgevind toe die terdoodveroordeelde sy eie verdediging waargeneem het. Leibbrandt se appèl het misluk, maar op 23 Desember 1943 is sy doodvonnis na lewenslange gevangenisstraf verander.
Ná die oorlog
Met die bewindsaanvaarding van die Nasionale Party in Mei 1948 het Leibbrandt se vrylating as politieke gevangene geweldige reaksie binne Verenigde Party-geledere ontketen, ondanks die feit dat die opposisieleier, genl. Smuts, erken het dat Leibbrandt wel vrygelaat sou word. Ná sy vrylating het Leibbrandt 'n blomplasie gekoop by Honeydew, naby Johannesburg. Daarna het hy 'n slaghuis in vennootskap op Springbok in Namakwaland geopen, voor hy hom in Bloemfontein gevestig het. Daar het hy eers 'n motorsaak en daarna 'n skryfbehoeftewinkel geopen.
Terselfdertyd het hy hom sterk beywer vir die bestryding van kommunisme in Suid-Afrika en onder beskerming van die Anti-Kommunistiese Beskermingsfront het 'n aantal pamflette, Ontwaak Blank Suid-Afrika (Bloemfontein s.j.) uit sy pen verskyn. 'n Laaste opspraakwekkende gebeurtenis was Leibbrandt se lasteraksie teen die Sunday Times wat hom as 'n Nazi-saboteur beskryf het. Leibbrandt het hierdie hofsaak in die hooggeregshof gewen, maar in die appèlhof is die saak met koste verwerp. Hy het 'n geweldige finansiële verlies gely sodat hy verplig is om al sy eiendomme (volgens 'n ander bron sy huis) te verkoop. Daarna het hy en sy gesin in 'n woonstel gaan woon.
Beskouing
J.H. le Roux skryf in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek: "As mens was Leibbrandt vurig van geaardheid, uitgesproke en dikwels ontaktvol. Hoewel hy gedurende die oorlogsjare die verbeelding van 'n groepie Afrikaners aangegryp het, het sy onvoorwaardelike aanvaarding van die Nasionaal-sosialisme as 'n lewenswyse meegebring dat hy nie tot die Afrikanervolk in die breë gespreek het nie. Sy invloed op die politiek van sy tyd was derhalwe gering."
Gesinslewe
Uit sy huwelik met Eda Botha is vyf kinders gebore, van wie die tweede oudste vroeg oorlede is.
120+ Sommerstories
120+ Sommerstories is 'n Afrikaanstalige boek deur PG du Plessis. Dit is 'n bundel van kortverhale.
Tim Kramer
Tim Kramer (2 Februarie 1958 – 16 April 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tony's Initiation (1983), Trick Time (1983), Heroes (1984), en I Do (1984).
Kusvaalbos
Die kusvaalbos (Brachylaena discolor) is 'n klein boompie wat voorkom in die kusbosse vanaf die noorde van die Oos-Kaap, deur KwaZulu-Natal, Limpopo en Mpumalanga tot by die Mosambiekse grens. Die spesie is inheems in Botswana, Eswatini, Mosambiek, Suid-Afrika en Zimbabwe.
Die boom word gebruik in die stabilisering van duine. Die soortnaam discolor beteken tweekleurig en verwys daarna dat die blare bo donkergroen en onder silwerwit is.
Subspesies
Die boom het vier subspesies:
Janet Yellen
Janet Louise Yellen (gebore 13 Augustus 1946) is 'n Amerikaanse ekonoom van Joodse afkoms en sedert 26 Januarie 2021 die 78ste Amerikaanse minister van finansies. Sy was van 2014 tot 2018 die 15de voorsitter van die Federale Reserweraad. Sy is 'n lid van die Demokratiese Party.
Yellen was 'n lid van die Federale Reserweraad Raad van Goewerneurs tussen 1994 tot 1997 en weer van 2010 tot 2018. Tussen 1997 en 1999 het sy as voorsitter van die Raad van Ekonomiese Adviseurs onder president Bill Clinton gedien. Sy was van 2004 tot 2010 die president van die Federale Reserwebank van San Francisco. Vanaf 2010 tot 2014 het sy as ondervoorsitter van die Federale Reserweraad gedien.
In 2014 het president Barack Obama vir Yellen genomineer om Ben Bernanke as voorsitter van die Federale Reserweraad op te volg. Sy het net een termyn gedien en is in 2018 nie weer deur president Donald Trump aangewys nie.
Op 30 November 2020 het president Joe Biden aangekondig dat hy vir Yellen sal benoem om as minister van finansies in sy kabinet te dien. Die Finansiële Komitee van die Senaat het Yellen se bevestiging op 22 Januarie 2021 eenparig goedgekeur. Die Amerikaanse Senaat het haar benoeming met 'n stem van 84–15 (met een Senator wat nie stem nie) op 25 Januarie 2021 goedgekeur. Sy is toe die volgende deur visepresident Kamala Harris ingehuldig. Yellen is die eerste vrou in Amerikaanse geskidenis om as minister van finansies te dien en die eerste persoon wat die drie magtigste ekonomiese liggame in die federale regering van die Verenigde State gelei het: die Departement van Tesourie, die Federale Reserweraad en die Withuisraad van Ekonomiese Adviseurs.
Pierre Varignon
Varignon het by die Jesuïet Kollege in Caen studeer. Na verdere studie by die Universiteit van Caen het hy sy M.A. in 1682 ontvang. Hy is die volgende jaar as 'n Katolieke priester bevestig.
Varignon is vir die eerste keer aan wiskunde blootgestel deur Euclides se werk te lees. Nadat hy Descartes' se La Géométrie gelees het, het hy homself toegewy aan die wiskundige wetenskappe. Varignon het professor van wiskunde geword by die Collège Mazarin in Parys in 1688 en is in dieselfde jaar verkies tot die Académie Royale des Sciences. In 1704 het hy die departmentewle leerstoel by Collège Mazarin beklee en ook professor van wiskunde by die Collège Royal geword. Hy is verkies tot die Berlyn Akademie in 1713 en tot die Royal Society in 1718. Baie van sy werk is in Parys in 1725 gepubliseer, drie jaar na sy dood. Sy lesings by Mazarin is in 1731 in Eléments de mathématiques gepubliseer.
Varignon was 'n vriend van Newton, Leibniz, en die Bernoulli familie. Varignon se hoof-bydraes was tot grafiese statika en meganika. Behalwe vir l'Hôpital, was Varignon die vroegste Franse voorstander differensiaalrekening. Hy het die belangrikheid van 'n toets vir die konvergensie van 'n reeks besef, maar analitiese probleme het hom verhoed om sukses te behaal. Hy het nogtans die bewyse van baie stellings in meganika vereenvoudig, Leibniz se analise aangepas tot die traagheidsmeganika van Newton se Principia, en meganika in terme van die komposisie van kragte behandel in Projet d'une nouvelle mécanique in 1687. Onder Varignon se ander werke was 'n 1699 publikasie oor die toepassing van differensiaalrekening tot vloeistofvloei en waterklokke. In 1690 het hy 'n meganiese verduideliking van gravitasie ontwikkel. In 1702 het hy analise op veer-gedrewe horlosies toegepas.
Die Varignon Parallelogram is deur Coxeter and Greitzer aan Pierre Varignon (1654–1722) toegeskryf. Die stelling wat postuum in 1731 gepubliseer is sê dat die middelpunte van opeenvolgende sye van enige vierhoek 'n parallelogram vorm. Die Varignon teorema is een van die fundamentele stellings in die teorie van glyende vektore. Volgens Varignon se stelling, as 'n stelsel van glyende vektore gereduseer kan word tot 'n enkele resultant, is die moment van die resultant om 'n punt 0 (of as ) gelyk aan die som van die momente van die samestellende vektore om die punt (of as).
André le Roux
André le Roux is joernalis en redakteur van Sarie en ’n Afrikaanse digter en skrywer van rubrieke, kortverhale en ’n roman.
Lewe en werk
André Abraham le Roux is op 14 Julie 1954 in Bellville gebore as die jongste van drie kinders en enigste seun van Abrie en Chrissie le Roux. Hy het twee ouer susters, Alida en Netta. Sy pa doen verskeie werke, waaronder skoolbus ry en die bedryf van ’n vis-en-tjips-winkel, maar die grootste deel van sy lewe rig hy staalkonstruksies vir geboue op. By hom leer André om met sy hande te werk. Hy word groot op Laingsburg, Matjiesfontein, Franschhoek, Koppies in die Vrystaat en Parow, waarna hy aan die Hoërskool President in Goodwood matrikuleer. As kind kuier hy gereeld by sy ouma in Montagu, waar die samekomste van die plattelandse mense en die verhale wat hulle vertel ’n groot indruk op hom maak en sy oor ontwikkel vir stories en intriges. Na skool studeer hy met ’n onderwysbeurs verder aan die Universiteit van Stellenbosch en behaal ’n B.A.-graad en ’n B.A. Honneurs-graad in Afrikaans-Nederlands. Op universiteit is hy lid van D.J. Opperman se letterkundige laboratorium. Na afloop van sy studies doen hy sy verpligte militêre opleiding op plekke soos Ovamboland, Ladysmith, Pretoria, Bloemfontein en Johannesburg. In hierdie tyd sluit hy vir ’n ruk by die Staande Mag aan.
R409 (Suid-Afrika)
Die R409 is 'n streeksroete in die Oos-Kaap van Suid-Afrika wat by die R61-provinsiale pad begin 6 km wes van Tsomo. Dit sluit aan by die R352-streeksroete by Tsomo, gaan dan suidoos deur Nqamakwe en oorvleuel met die N2-nasionale pad vir 12 km vanaf Ndabakazi tot by Butterworth. Die roete verlaat die N2 net na Butterworth, gaan suidoos en eindig by die R349 in Kentani.
André le Roux
Lewe en werk
Hy begin sy joernalistieke loopbaan in 1980 by Beeld in Johannesburg en bly in Hillbrow, waarna hy terugkeer Kaapstad toe en aansluit by die redaksie van Huisgenoot, vir wie hy onder andere selfdoen-artikels skryf. Vanaf 1985 werk hy by Die Burger as teater, film en boekresensent. Dan word hy assistent-redakteur van Sarie, maar behartig steeds vir geruime tyd die weeklikse rubriek “Nou ja toe” vir Beeld. Later word hy bevorder tot eindredakteur van Sarie. In 1984 word hy aangewys as die eerste wenner van die FAK-Joernalistiekprys op grond van sy artikels in Huisgenoot wat volgens die beoordelaars ’n besondere bydrae tot die Afrikaanse joernalistiek maak. In 2006 verower hy ’n Vodacom Wes-Kaap Joernalis van die Jaar toekenning as rubriekskrywer van “Op die vrou af” in Sarie, terwyl hy in dieselfde jaar ook aangewys word as Media24 se Beste Rubriekskrywer en Media24 se Joernalis van die Jaar. Uit sy eerste huwelik met Ina is twee dogters (Petro en Selene) gebore. Hy is weer getroud, die tweede keer met die kunstenares Marté, en hulle bly in Tamboerskloof in Kaapstad.
Skryfwerk
In matriek begin hy gedigte skryf en sy werk word saam met dié van onder andere Etienne van Heerden en Marlene van Niekerk opgeneem in die versamelbundel “Poort 1972”, wat ’n keur is uit die werk van hoërskoolleerlinge. Van sy eerste gedigte verskyn ook in Standpunte en Donga. Sy debuut is met die digbundel “Struisbaai-blues”, waarin hy gedigte bundel wat hy grootliks in matriek en sy eerste jaar op universiteit geskryf het. Die gedigte het meestal liefdesvreugde en verdriet as tema. Sommige liefdesverse het sterk erotiese beelding, terwyl die ek en sy verhoudings soms op ongewone wyse betrag word. “Selene” is ’n sterk liefdesvers, terwyl “Storm”, “Reën” en “Misweer” sensitiewe natuurwaarnemings bevat. Hy bevind hom van meet af aan die ontvangkant van die streng sensuurwette wat in die sewentiger- en tagtigerjare toegepas word, en “Struisbaai-blues” word ’n tyd lank verbied, vermoedelik weens die erotiese aard van sommige van die gedigte. Sy verse word opgeneem in verskeie versamelbundels, waaronder “Groot verseboek” en “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”. Hy publiseer ook gedigte in ander letterkundige tydskrifte soos The bloody horse en van sy gedigte word opgeneem in die April 1985 uitgawe van die Belgiese tydskrif Kruispunt.
Dit is egter met sy prosa dat hy sy grootste bydrae tot die Afrikaanse letterkunde maak. Op skool en universiteit stuur hy kortverhale aan Huisgenoot wat nie gepubliseer word nie, maar sommige word wel onder verskillende skuilname in Brandwag gepubliseer. In April 1977 verskyn sy kortverhaal “Struisbaai-blues” in Standpunte, waarna hy debuteer met die novelle “Te hel met ouma”, wat hy ’n “fotoverhaal” noem. Hierdie subtitel is insiggewend, aangesien die roman geen foto’s bevat behalwe die oneerbiedige een op die voorblad nie, en dui dus eerder aan dat die tegniek van die beeldende en gefragmenteerde teks, soos in ’n fotoverhaal, gevolg gaan word. Op eksperimentele wyse word die teks dan gefragmenteer en gejukstaponeer, sodat weinig van die gevestigde roman-verordeninge onaangeraak bly. So wissel die verteller byvoorbeeld op lukrake wyse tussen “ek” en “hy” en is die inleiding ’n onderbreking van die eerste hoofstuk, wat gevolg word deur hoofstuk een. Soos die vertelwyse, is die hoofkarakter moeilik om te peil, ’n hawelose wat doelloos deur die stad swerf. Hy woon in die huis van Ouma ’n bisarre partytjie by wat ontaard in ’n reeks bloedige en uiters gewelddadige tonele. Die boek probeer die anargie, sinloosheid en geweld van die moderne samelewing uitbeeld en vermoedelik is die loshangende tonele en karakters wat nie maklik by die res van die verhaal inskakel nie, deel van hierdie uitbeelding van sinloosheid. In die “nuwe begin” wat na die slot volg, wil dit voorkom asof die hoofkarakter die rampsaligheid oorleef het, wat aan die titel dan ’n addisionele betekenislaag gee, naamlik dié van werklike veroordeling. Soos sy debuutdigbundel, “Struisbaai-blues”, word “Te hel met ouma”, ook ’n tyd lank verbied. In 1992 verskyn sy eerste werk wat nie kontroversieel is nie, ’n selfhelpboek met die titel “Huisgenoot Doen-dit-self / You Do-it-yourself”
“Sleep vir jou ’n stoel nader” is ’n kortverhaalbundel waarin daar onemosioneel ingegaan word op die skadukant van die menslike lewe. Die verhale is van prostitute, dwelmslawe, die marteling van ’n informant deur soldate in die bosoorlog, halssnoermoorde en seks met minderjarige meisies, met politieke ondertone wat die apartheidsregering impliseer. Daardeur word ’n beeld geskep van ’n ontwrigte samelewing waar onmenslikheid en wreedheid alledaags geword het. Die struktuur van die bundel is heg en maak gebruik van verskeie kruisverwysings om verskillende verhale aan mekaar te verbind. “Sleep vir jou ’n stoel nader” word ook aangekla by die Sensuurraad, maar dit word nie verbied nie. Hierdie bundel is in 1990 op die kortlys vir die toekenning van die Ou Mutual-prys. “Kom ons sit sommer by die tafel” is sy tweede kortverhaalbundel en die titel is ’n direkte verwysing na die titel van sy eerste bundel. Al die verhale in “Sleep vir jou ’n stoel nader” is dan ook weer in hierdie bundel ingesluit en daar is ’n groot aantal kruisverwysings tussen nuwe verhale en dié wat in die eerste bundel ook verskyn het. Weereens beeld die nuwe verhale die wreedheid van die samelewing uit, met die duidelike implikasie dat die wêreld van die nuwe verhale geensins verbeter het van die vorige verhale nie, ten spyte van die veranderde politieke raamwerk. Huisvroue word deur indringers oorval, kinders word doodgeskiet in die uitbeelding van sinnelose geweld. In navolging van postmodernistiese tegnieke word koerantopskrifte, politieke slagspreuke, nuusberigte en aanhalings uit politieke manifeste in die teks ingesluit, sodat die leser gekonfronteer word met ’n mengelmoes feite wat op die oog af onsamehangend is, maar kollektief die morele bankrotskap van die samelewing uitbeeld. Hy noem sy verhale “dokumentêre fiksie”, wat verhale vertel wat geanker is in dokumente en die werklikheid en hom toelaat om kommentaar te lewer deur waarneming. Sy kortverhaal “Mupeki pis mos deesdae soos ’n gieter” (wat oorspronklik in “Sleep vir jou ’n stoel nader” verskyn) word in 1987 opgeneem in die versamelbundel “Forces’ Favourites” en “Struisbaai-blues” (oorspronklik in Standpunte van April 1977) deur Hennie Aucamp in “Blommetjie gedenk aan my”. Ander versamelbundels wat van sy werk opneem sluit in “Borde borde boordevol” onder redaksie van Hennie Aucamp, “Vertellers 2” van Merwe Scholtz, en “’n Rooie met ratte, Pa” onder redaksie van Temple Hauptfleisch en Ulla Schüler.
In 1988 skryf hy die eenvrou-toneelstuk “Bybie” vir Shaleen Surtie-Richards en dit word opgevoer in Johannesburg, Windhoek, Port Elizabeth, Kimberley en by die Grahamstadse Kunstefees. In 1994 is hy een van vier skrywers wat gekies word om aan TV1 se Afrikaanse Drama projek “Vierspel” en die opvolg “Vierspel 2” deel te neem. Die televisiedrama “Verlore tyd” word in 1994 op televisie gebeeldsend. Hierin keer die eienaar van ’n spogplaas se seun van universiteit af terug met ’n bruin vrou, maar die pa jaag hulle van die plaas af weg. Jare later, ná die seun se dood, keer die vrou met haar seuntjie terug na die plaas om hom vir sy oupa te wys en ’n pak briewe wat sy seun aan hom geskryf het aan die ou man af te gee. “Eendag is eendag” is ’n televisiedrama wat handel oor ’n vrou wat haar verdwene man ná twee jaar amptelik dood laat verklaar, sodat sy die lewensversekering kan kry. Dan daag hy skielik op. Die rubrieke “Op die vrou af” word in 2003 deur Pedro Kruger voorgelees op die Volksblad Kunstefees en dit is so gewild dat Hennie van Greunen dit omskep in ’n musiekteaterproduksie wat op kunstefeeste voor vol sale opgevoer word.
Christine de Rivoyre
Christine Berthe Claude Denis de Rivoyre (29 November 1921 – 3 Januarie 2019) was 'n Franse joernalis en skrywer.
Vroeë lewe
Sy is in Tarbes gebore as die dogter van Francois Denis de Rivoyre en Madeleine Ballande. Sy is opgevoed in Katolieke skole en het hierna 'n graad in letterkunde van die Sorbonne ontvang. Sy het voortgegaan met haar studies aan die Universiteit van Syracuse. De Rivoyre het artikels vir Le Monde geskryf en het hierna die literêre redakteur vir Marie Claire geword.
Haar eerste roman, L'Alouette au miroir, gepubliseer in 1955, het die Prix des Quatre Jurys ontvang. Verskeie van haar romans is in rolprente verwerk:
De Rivoyre het in 1979 die Prix Prince Pierre de Monaco ontvang en die Grand Prix de Littérature Paul Morand in 1984 van die Académie française vir haar werk.
Sy is vernoem na 'n beampte in die Franse Erelegioen.
Ubuntu Plaaslike Munisipaliteit
Uitslag van munisipale verkiesings
Die getal setels in die raad is voor die munisipale verkiesing van 2016 verminder van agt tot sewe.
Nedersettings
Dorpe in die munisipaliteit:
Glukosurie
Glukosurie is 'n toestand van osmotiese diurese wat tipies voorkom by lyers aan diabetes mellitus. Dit lei tot uitskeiding van glukose in die urine. Weens die tekort aan die hormoon insulien is die plasmaglukosewaardes hoër as normaal. Dit lei tot versadiging van reseptore in die niere, en dit kom voor by plasmaglukosewaardes bo 11 mmol/l.
Aksel Hennie
Aksel Hennie (gebore 29 Oktober 1975) is 'n Noorse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Uno (2004), Headhunters (2011), en Hercules (2014).
Aston Manor
Aston Manor is 'n voorstad van Kemptonpark in die Oos-Rand. Dit val onder bestuur van die Ekurhuleni Metropolitaanse Munisipaliteit. Volgens die 2011-sensus het Aston Manor 'n bevolking van 1 961 gehad.
Marabastad
Marabastad is 'n sakebuurt van Pretoria naby die stadskern. Marabastad is vernoem na die plaaslike Pedihoofman, Maraba, van 'n dorpie wes van Steenhoven Spruit. Hy het in die 1880's in Schoolplaats gewoon en as vertaler opgetree.
Marabastad is aanvanklik as 'n sogenaamde lokasie gestig nadat Schoolplaats nie genoeg ruimte vir nuwe aankomelinge gehad het nie en plakkery in oop gebiede begin plaasvind het. In Augustus 1888 is grond deur die ZAR regering opgemeet en is Marabastad tussen die Apiesrivier in die noorde, Skinnerspruit in die weste, Steenhovenspruit in die ooste en De Kortestraat in die suide gestig. 67 erwe wat gewissel het in grootte van 1400 en 2500 m². Inwoners kon nie grond besit nie maar moes dit teen 4 pond per jaar by die regering huur. Hulle kon egter huise op die erwe bou en gewasse daarop aanplant.
Gedurende die Tweede Vryheidsoorlog het die Britse besettingsmag Nuwe Marabastad in 1900 tussen Marabastad en die Asiatiese Basaar ontwikkel om huisvesting te verskaf aan swart mense wat na Pretoria gestroom het. Alhoewel Nuwe Marabastad bedoel was om as 'n tydelike nedersetting te dien het die militêre owerhede hulle werknemers toegelaat om permanente strukture op te rig en is skole en kerke ook in die gebied gebou. Teen 1903 het Nuwe Marabastad gegroei tot 412 erwe terwyl Ou Marabastad steeds slegs 67 gehad het. Toegang tot water was 'n groot probleem veral nadat die 58 putte gesluit is uit vrees vir die uitbreek van epidemies. 'n Enkele kraan het water aan die gemeenskap verskaf. In 1903 is nog krane geïnstalleer maar dit was steeds onvoldoende.
In 1906 is Nuwe en Ou Marabastad saamgesmelt, munisipale belasting is gehef en bouregulasies in plek gestel. Die regulasies het egter nie die gewenste effek gehad nie as gevolg van wanadministrasie, en omdat swart mense nie grond kon besit nie en nie kon bekostig om ordentlike permanente huise te bou nie. Die toestand van die strate, gebrek aan riool en gebrekkige watervoorsiening het daartoe gelei dat die Departement van Naturellesake die Pretoriastadsraad van oneffektiewe administrasie beskuldig het.
Inwoners van Ou Marabastad is tussen 1912 en 1920 na 'n gebied op die suidelike rand van Daspoortrand geskuif, wat as Nuwe lokasie bekend gestaan het, nadat die stadsraad besluit het om 'n rioolplaas in die omgewing op te rig. Gebrek aan spasie het 'n probleem gebly veral nadat 'n deel van die Schoolplaats-inwoners in 1934 na Marabastad verskuif is. In 1939 is Atteridgeville gestig om die probleme te probeer aanspreek. Lede van die Marabastad gemeenskap is na Atteridgeville geskuif met toegang tot huurhuise as vergoeding. Teen 1950 is alle swart mense uit Marabastad geskuif.
Die bruin inwoners van Marabastad is in 1963 na Eersterust geskuif en Indiër-inwoners na Laudium in 1968. Na die verskuiwings het dit 'n sakegebied geword en word baie van die winkels nog deur Indiërs wat vroeër daar gebly het besit. Van die grond in die gebied was in die besit van die stadsraad van Pretoria wat weinig ontwikkeling in die gebied onderneem het. 'n Groot winkelkompleks waarin 'n aantal Indiërwinkels gehuisves word is wel gebou.
Daar is blykbaar planne om die eens kleurvolle Marabastad te laat herleef na jare se verval en verwaarlosing, maar teen 2006 het daar nog nie veel daarvan gekom nie.
Die Suid-Afrikaanse skrywer Es’kia Mphahlele het tydens sy tienerjare in Marabastad gewoon. In van sy werk beskryf hy die armoede en dag tot dag stryd om oorlewing in Marabastad. Hy beskryf die dorpsgebied ook as an organised rubble of tin cans in sy boek Down Second Avenue.
Die Mamelodi Sundowns sokkerklub is in Marabastad gestig in die vroeë 1970's deur 'n groep jeugdiges insluitend Frank "ABC" Motsepe, Roy Fischer, Ingle Singh en Bernard Hartze.
Webblaaier
'n Webblaaier (ook bekend as 'n webleser of webbladleser) is 'n sagtewareprogram wat gebruikers in staat stel om teks, prente en ander inligting op 'n webwerf op die wêreldwye web of 'n lokale netwerk te vertoon.
Teks en prente op 'n webbladsy kan skakels bevat na nader webblaaie op dieselfde of 'n ander webwerf. Webblaaiers stel gebruikers in staat om inligting vinnig en maklik te bekom oor 'n verskeidenheid bladsye en webwerwe deur die blaaie met skakels aan mekaar te verbind. Webblaaiers formatteer HTML-inligting voordat dit vertoon word; die voorkoms van 'n bladsy kan dus verskil na gelang van die bladleser wat gebruik word.
Sommige van die webblaaiers wat beskikbaar is op persoonlike rekenaars sluit in: Mozilla Firefox, Google Chrome, Safari, Opera en Microsoft Edge.
Webblaaiers word meestal gebruik om bladsye op die Wêreldwye Web te besoek, maar kan ook gebruik word om inligting vanaf webbedieners op private netwerke of 'n rekenaar se hardeskyf te sien.
Taalkeuse
Die meeste webbedieners kan opgestel word om dokumente in die gebruiker se taalkeuse aan te stuur. Die taalvoorkeur van die gebruiker se bladleser sal dan bepaal watter dokument gesien word. Byvoorbeeld, as 'n Afrikaanse en Nederlandse bladsy beskikbaar is, maar die gebruiker verkies Afrikaans, sal die Afrikaanse blad vertoon word.
Tropicos
Tropicos is 'n aanlyn botamiese databasis wat taksonomiese inligting bevat oor plante bevat, hoofsaaklik uit die Neotropiese ekosone (Sentraal- en Suid-Amerika). Dit word deur die Missouri Botaniese Tuin onderhou en is meer as 25 jaar gelede gestig.
Die databasis bevat beelde en taksonomiese en bibliografiese data op meer as 4,2 miljoen herbariummonsters. Daarbenewens bevat dit inligting oor meer as 49 000 wetenskaplike publikasies. Die databasis kan in Engels, Frans of Spaans besoek word. Die oudste rekords in die databasis dateer terug na 1703.
Sycon escanabense
Sycon escanabense is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2000 deur Duplessis & Reiswig.
Kobalt
Kobalt is 'n chemiese element in die periodieke tabel met die simbool Co en atoomgetal van 27.
Kenmerkende eienskappe
Kobalt is 'n harde ferromagnetiese silwerwit element. Die Curie-temperatuur is 1388 K met 1.6~1.7 Bohr magnetone per atoom. Dit word dikwels saam met nikkel gevind en beide hierdie elemente is kenmerkende elemente in meteoritiese yster. Soogdiere vereis klein hoeveelhede kobaltsoute in hul dieet. Kobalt-60 is 'n kunsmatig vervaardigde radioaktiewe isotoop van kobalt en is 'n belangrike radioaktiewe spoorder en middel vir die behandeling van kanker. Kobalt het 'n relatiewe deurdringbaarheid gelyk aan twee derdes dié van yster. Metallieke kobalt verteenwoordig 'n mengsel van twee kristallografiese strukture, heksagonaal diggepak en kubies vlakgesentreerd met 'n oorgangstemperatuur tussen die kristalstrukture van 722 K.
Algemene oksidasietoestande van kobalt is +2 en +3, +1 is egter ook al waargeneem.
Aanwendings
60Co is 'n nuttige bron van gammastrale deels omdat dit in bepaalde klein hoeveelhede en op groot maat vervaardig kan word deur natuurlie kobalt eenvoudig aan neutrone in 'n reaktor bloot te stel vir 'n gegewe tyd.
Geneeskundige gebruike
Kobalt-60 is 'n radio-aktiewe metaal wat gebruik word in radioterapie. Dit straal twee soorte gammastrale uit met energieë van 1.17 MeV en 1.33 MeV. Die 60Co bron is ongeveer 2 cm in deursnee en produseer gevolglik 'n geometriese penumbra, wat die grens van die stalingsveld vaag maak. Die metaal verpoeier ongelukkig maklik tot 'n fyn stof wat probleme veroorsaak met die beveiliging teen straling. Die 60Co bron is nuttig vir ongeveer 5 jaar maar is selfs hierna steeds baie radio-aktief, wat veroorsaak het dat 60Co masjiene deesdae baie minder gewild is in die Westerse wêreld waar partikelversnellers meer algemeen voorkom. Die eerste 60Co terapie masjien (die "kobaltbom") is in Kanada gebou en gebruik. Hierdie masjien kan besigtig word by die Saskatoon Kankernavorsingsentrum besigtig word waar dit in die voorportaal uitgestal word.
Geskiedenis
Kobalt se verbindings is al sedert antieke tye bekend, waar dit gebruik was om glas 'n diep blou te kleur.
Enkeling
In toekomsstudies is die Enkeling (Engels: Singleton) 'n hipotetiese wêreldorde waarin daar 'n enkele besluitnemingsagentskap op die hoogste vlak funksioneer wat in staat is om effektiewe beheer oor sy domein uit te oefen, en om interne en eksterne bedreigings vir sy oppergesag permanent te voorkom. Die term is die eerste keer deur Nick Bostrom omskryf.
Kobalt
Geskiedenis
In 1938 het John Liningood en Glenn Seaborg kobalt-60 ontdek.
Enkeling
Oorsig
'n Kunsmatige algemene intelligensie wat 'n intelligensie-ontploffing ondergaan het, kan sodanige Enkeling vorm, asook 'n wêreldregering wat beskik oor tegnologie vir waarneming en gedrag beheer. 'n Enkeling hoef nie alles in sy domein regstreeks te bestuur nie; dit kan uiteenlopende vorme van organisasie in sigself toelaat, hoewel dit gewaarborg kan word binne streng parameters. 'n Enkeling hoef nie 'n beskawing te ondersteun nie, en kan dit inderdaad uitwis wanneer hy aan bewind kom.
Kobalt
Geskiedenis
Die woord kobalt is afkomstig van die Duitse woord kobold, wat bose gees beteken, so genoem deur die myners vanweë sy giftigheid en probleme wat dit veroorsaak het (dit het die ander ontginde minerale, soos Nikkel, besoedel). Ander dink weer die naam kom uit die oorspronklike Griekse woord kobalos wat 'myn' beteken.
Enkeling
Oorsig
'n Enkeling hoef nie noodwendig 'n organisasie, regering of kunsmatige intelligensie (KI) te wees nie. Dit kan ontstaan deurdat almal dieselfde waardes of doelstellings aanvaar. Hierdie mense wat saamkom, sou volgens Bostrom 'n "agentskap" vorm in die breë sin van die term.
Kobalt
Verspreiding
Kobalt kom nie in die natuur in vrye metaalvorm voor nie. Kobalt word gewoonlik ook nie alleen gemyn nie en is geneig om as byproduk van nikkel en koper ontgin te word. Die hoofertse van kobalt is kobaltiet, eritriet, gloukodot en skutterudiet. Die wêreld se grootste vervaardigers van kobalt is die D.R.Kongo, China, Zambië, Rusland en Australië.
Enkeling
Oorsig
'n Enkeling hou potensiële risiko's en potensiële voordele in. In die besonder kan 'n geskikte Enkeling wêreldkoördineringsprobleme oplos wat andersins nie oplosbaar sou wees nie, wat andersins ook onbeskikbare ontwikkelingsbane vir die beskawing sou kon open. Ben Goertzel, 'n Kunstmatige algemene intelligensie-navorser, stel byvoorbeeld voor dat mense in plaas daarvan kan besluit om 'n "KI Opsigter" met 'ligte bomenslike intelligensie en toesigmagte' te skep, om die mensdom te beskerm teen eksistensiële risiko's soos nanotegnologie en om die ontwikkeling van ander (onvriendelike) kunsmatige intelligensies tot tyd en wyl die veiligheidskwessies opgelos is. Verder stel Bostrom voor dat 'n enkeling Darwinistiese evolusiedruk in toom kan hou, sodat agente wat slegs in reproduksie belangstel, nie kan oorheers nie.
Kobalt
Verbindings
As gevolg van die vele oksidasietoestande is daar 'n oorvloedige aantal verbindings. Oksiede is antiferromagneties teen lae temperature CoO (Néeltemperatuur: 291 K) en Co3O4 (Néeltemperatuur: 40 K).
'n Belangrike verbinding wat in batterye verwend word is litiumkobaltiet.
Fernando Henrique Cardoso
Fernando Henrique Cardoso ( Portugees: [feʁˈnɐ̃dʊ ẽˈʁiki kaʁˈdozʊ]; gebore op 18 Junie 1931), ook bekend deur sy voorletters FHC ([ɛfjaɡaˈse]), is 'n Brasiliaanse sosioloog, professor en politikus wat vanaf 1 Januarie 1995 tot 31 Desember 2002 as die 34ste president van Brasilië gedien het. Hy was die eerste Brasiliaanse president wat vir 'n volgende termyn herkies is. Cardoso, 'n bekwame geleerde wat bekend staan vir navorsing oor slawerny en politieke teorie, het verskeie toekennings ontvang, waaronder die Prince of Asturias Award for International Cooperation (2000) en die Kluge-prys van die Biblioteek van die V.S.A. Kongres (2012).
Enkeling
Oorsig
Hans Morgenthau het ook benadruk dat die meganiese ontwikkeling van wapens, vervoer en kommunikasie "die verowering van die wêreld tegnies moontlik maak, en dit maak dit ook tegnies moontlik om die wêreld in daardie verowerde staat te hou". Die gebrek daaraan was die rede waarom groot antieke ryke, hoewel groot, nie daarin geslaag het om die universele verowering van hul wêreld te voltooi en die verowering te verewig nie. Nou is dit egter moontlik. Tegnologie maak beide geografiese en klimaatsversperrings ongedaan. "Daar bestaan vandag geen tegnologiese struikelblok in die weg van 'n wêreldryke ryk nie", aangesien "moderne tegnologie dit moontlik maak om die beheer van verstand en aksie uit te brei na elke uithoek van die wêreld, ongeag geografie en seisoen." Morgenthau het voorts verklaar ten opsigte van tegnologiese vooruitgang:
Kobalt
Isotope
Kobalt kom in die natuur in een stabiele isotoop voor, naamlik 59Co. 22 Radio-isotope is geëien met die mees stabiele hiervan 60Co met 'n halfleeftyd van 5.2714 jaar, 57Co met 'n halfleeftyd van 271.79 dae en 56Co met 'n halfleeftyd van 77.27 dae en 58Co met 'n halfleeftyd van 70.86 dae. Die oorblywende radio-aktiewe isotope het halfleeftye wat minder is as 18 ure en die meerderheid van hierdies se halfleeftye is korter as 'n sekonde. Hierdie element het ook 4 metatoestande, waarvan almal 'n halfleeftyd van korter as 15 minute het.