cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Qatar Airways
Qatar Airways Maatskappy Q.C.S.C. (Arabies: القطرية, Al Qatariyah ), wat as Qatar Airways handel dryf, is die staatsbeheerde lugredery en vlagdraer van Katar. Met sy hoofkwartier in die Qatar Lugdienstoring in Doha, bedryf die lugredery 'n spilpunt-en-speeknetwerk wat meer as 100 internasionale bestemmings regoor Afrika, Sentraal-Asië, Europa, die Verre Ooste, Suid-Asië, die Midde-Ooste, Noord-Amerika, Suid-Amerika en Oseanië met sy basis in Doha verbind, met behulp van 'n vloot van meer as 150 vliegtuie.
Die lugredery het meer as 30 000 werknemers met 17 000 personeel in direkte diens en 'n verdere 13 000 by sy filiale. Op 8 Oktober 2012 het die uitvoerende hoof, Akbar Al Baker, aangekondig dat Qatar Airways by die "Oneworld Alliance" gaan aansluit. Die redery het net een jaar later, op 30 Oktober 2013, 'n volwaardige lid geword.
Qatar Airways is as die wêreld se beste lugredery aangewys by die "Skytrax World Airline Awards 2022".
Kritiek
Qatar Airways is internasionaal onder kritiek as gevolg van sy swak werksomstandighede. So word swanger werknemers, volgens indiensnemingsvoorwaardes, ontslaan as hul swanger sou raak. Verder word die bemanning se hotelkamers gemonitor en die besit van alkohol, sigarette of varkvleis is 'n rede vir ontslag uit die redery se diens.
Logo en kleurskema
Die logo van Qatar Airways word in die kleure van die vlag van Katar versier. Die Engelse naam van die lugredery is in Optimafont en die Arabiese naam in Kufiskrif. 'n Gemsbokkop pryk op die stert van Qatar Airways-vliegtuie. Die in-vlug vermaakstelsel wat in alle kajuitklasse beskikbaar is, word Oryx genoem. Die vliegtuie word nou liggrys, op die boonste deel, en wit geverf. Die oorspronklike kleur was wit met 'n wynrooi-strook oor die vensters en stert.
Ozoroa viridis
Ozoroa viridis is 'n boom of struik wat aan die familie van mango-agtiges (Anacardiaceae) behoort. Die plant is endemies aan Zambië.
Ozoroa uelensis
Ozoroa uelensis is 'n struik wat aan die familie van mango-agtiges (Anacardiaceae) behoort. Die plant is endemies aan die Demokratiese Republiek die Kongo.
Neofibularia chinensis
Neofibularia chinensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Neofibularia en tot die familie Desmacellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1982 deur Pulitzer-Finali.
Königstein im Taunus
Königstein im Taunus is 'n stad en herstellingsoord in die administratiewe distrik Hochtaunuskreis van die Duitse deelstaat Hesse. Die stad is naby Frankfurt am Main teen die beboste hellings van die Taunus-bergreeks geleë.
Die eerste verwysing na Königstein dateer van 1215. In 1313 is stadstatus aan die nedersetting verleen. Vandag is Königstein im Taunus, net soos sy buurstad Kronberg im Taunus, een van die welvarendste nedersettings in Duitsland, met 'n gemiddelde koopkragindeks van 191 in 2011 (in vergelyking met 'n gemiddeld van 100 vir die hele land). Naas die kernstad met sy welgestelde woonbuurte is daar drie stadsdele, Mammolshain, Schneidhain en Falkenstein. Aan die laasgenoemde is, net soos aan die kernstad, weens sy gesonde klimaat die amptelike predikaat Heilklimatischer Kurort ("herstellingsoord") toegeken.
Twee kastele toring uit bo Königstein en Falkenstein. Die bouvalle van die kasteel Königstein is een van die grootstes in Duitsland. Volgens historiese oorlewerings is dit deur die grawe von Nürings gebou om vanaf die vroeë 14de eeu die belangrike handelsroete tussen Frankfurt am Main en Keulen te beskerm. Ná die Staufertydperk is die kasteel grootliks uitgebrei. Die laer gedeelte van die onbewoonde hooftoring, die sogenaamde Bergfried of wagtoring, dateer van die vroeë 14de eeu en is later verskeie kere verhoog tot sy huidige hoogte van 34 meter.
Die bouvalle van die kasteel Falkenstein bied 'n uitsig oor Frankfurt am Main en die Ryn-Mainvlakte. Groot dele van die oorspronklike kasteel het bewaar gebly, waaronder die hooftoring uit die vroeë 14de eeu met 'n hoogte van 18 meter.
Skarnier
'n Moderne skarnier bestaan hoofsaaklik uit 2 skarnierblaaie wat in die middel om 'n pen draai. Die pen le in 'n kanaal wat gevorm is deur die deurboring, vou of rol van die skarnierblaaie, en hy hou die 2 skarnierblaaie ten opsigte van mekaar in posisie. Die pen self hang aan 'n plat kop (soos 'n spykerkop) om te verhoed dat hy uit die skarnier gly, en laat die nodige draaibeweging toe. Daar kan onderskei word tussen die dubbellidskarnier wat aan die een blad 2 skarnierlede en aan die ander blad 3 skarnierlede het, en die enkellidskarnier met een lid aan die een blad en 2 lede aan die ander blad.
Sulke skarniere kan byna 180° om hul penne beweeg. Skarniere met vaste penne is onder meer die lessenaarskarnier, die vierkantskarnier, die smalskarnier en die klavierskarnier.
Skarniere met los penne is die dubbelsponningskarnier vir deure me 2 sponnings, en die boogskarnier wat deur wegsinking in die houtwerk onsigbaar is. Die skermskarnier wat 'n draaibeweging tot 360° toelaat, het 2 los penne. Vir swaar deure en winkeldeure word die deurveerskarnier (enkelwerkend of dubbelwerkend) gebruik.
By die koeëllaerskarnier word die massa (byvoorbeeld van die deur) deur 'n koeëllaer gedra en die pen word net aan sywaartse kragte onderwerp. Hierdie soort skarnier draai besonder glad. By die passkarnier en die paumelle-skarnier het die een skarnierblad 'n pen en die ander een ŉ daaroor passende gat of dop. Die deur kan dus maklik uitgelig word. Sekere paumelle-skarniere het ŉ skroefvormige dravlak wat die deur ietwat laat lig wanneer hy oopgaan en weer vanself laat terugsak en toegaan.
Homo antecessor
Homo antecessor is ’n uitgestorwe Homo-spesie (of -subspesie) wat sowat 800 000 tot 1,2 miljoen jaar gelede geleef het. Dit is een van die vroegste bekende menslike spesies in Europa. Die fossiele is deur Eudald Carbonell, Juan Luis Arsuaga en J.M. Bermúdez de Castro ontdek.
Argeoloë en antropoloë verskil oor die verband tussen H. antecessor en ander Homo-spesies in Europa. Een mening is dat dit ’n oorgang is tussen H. ergaster en H. heidelbergensis, maar Richard Klein dink dit is ’n aparte spesie wat uit H. ergaster ontstaan het. Sommige wetenskaplikes beskou dit as dieselfde spesies as H. heidelbergensis, wat tussen 250 000 en 600 000 jaar gelede tydens die Pleistoseen in Europa geleef het.
Die bes bewaarde fossiel is die bokaak van ’n 10-jarige wat in Spanje ontdek is. Die gemiddelde breingrootte was 1 000 cm3. In 1994 en 1995 is 80 fossiele van nog ses individue in Spanje gevind. Op die terreine is verskeie tekens gevind dat die vleis van die bene afgesny is, wat daarop dui dat H. antecessor dalk kannibale was.
Voetspore wat vermoedelik dié van H. antecessor is en meer as 800 000 jaar oud is, is aan die kus van Norfolk, Engeland, gevind.
Joy Garrett
Joy Garrett (2 Maart 1945 – 11 Februarie 1993) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Who? (1974) en in die televisiereekse Days of Our Lives (1965), Remington Steele (1982), en Star Trek: The Next Generation (1987).
Elgin, Oregon
Elgin is 'n dorp in die noordooste van Oregon, in die Union-distrik.
Demografie
In 2000 het die dorp 'n bevolking van 1 654 gehad: 97,16% wit, 0,06% swart of Afro-Amerikaans, 0,73% Amerikaanse inboorlinge, 0,06% Asiaties, 0,36% Pasifiese eilanders, 1,03% van ander rasse en 0,60% van twee of meer rasse. Spaans-Amerikaners of Latyns-Amerikaners van enige ras het 1,33% van die bevolking uitgemaak.
Neofibularia hartmani
Neofibularia hartmani is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Neofibularia en tot die familie Desmacellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Hooper & Lévi.
Toetredeversperring
’n Toetredeversperring is in teorieë van mededinging en ekonomie ’n koste wat deur ’n nuwe toetreder tot ’n mark aangegaan moet word wat nie vir huidige mededingers nodig was om aan te gaan nie. Dit kan ook dui op faktore wat dit moeilik maak om toegang tot ’n mark te kry. ’n Voorbeeld van toetredeversperrings is eksklusiewe ooreenkomste van bestaande spelers in die mark met verspreiders of kleinhandelaars. Nog ’n voorbeeld is patente, wat ’n bestaande maatskappy die wetlike reg gee om te verhoed dat ander firmas vir ’n sekere tydperk ’n soortgelyke produk vervaardig.
Omdat toetredeversperrings huidige maatskappye beskerm en medededinging in ’n mark beperk, kan dit lei tot buitensporige pryse. Dit veroorsaak of vergemaklik dikwels die ontstaan van monopolieë of gee sekere maatskappye mag in ’n mark.
28ste eeu v.C.
Die 28ste eeu v.C. het geduur van 2800 tot 2701 v.C.
John Adam (akteur)
John Adam is 'n Australiese akteur, regisseur, en kinematograaf. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Water Rats (1996), Farscape (1999), en City Homicide (2007).
2002 Australiese Grand Prix
Die 2002 Formule Een Australiese Grand Prix is op 3 Maart 2002 in Melbourne, Australië, gehou. Dit was die eerste wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Michael Schumacher in 'n Ferrari gewen.
Suid-Afrikaanse Klas 5M2
Die Suid-Afrikaanse Klas 5M2 en Klas 5M2A is elektriese veelvuldige (lokomotief)eenhede wat deur Metrorail gebruik word om pendelspoordienste in die groot stede van Suid-Afrika te verskaf. Die oorspronklike Klas 5M2-treinstelle is tussen 1958 en 1960 deur Metro-Cammell vir die Suid-Afrikaanse Spoorweë gebou. Die meeste van dié wat vandag gebruik word, is egter van Klas 5M2A, gebou volgens dieselfde ontwerp deur Union Carriage & Wagon (UCW) van 1962 tot 1985; altesaam 4 447 waens is deur UCW gebou.
Patsy Garrett
Patsy Garrett (4 Mei 1921 – 8 Januarie 2015) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Parallax View (1974) en Benji (1974), en in die televisiereekse Ironside (1967) en Nanny and the Professor (1970).
Suid-Afrikaanse Klas 5M2
Alhoewel die meeste van Metrorail se dienste steeds deur 5M2A's bedryf word, word hulle geleidelik herbou tot die nuwe Klas 10M3, 10M4 en 10M5. Klas 5M2A-waens word tot by die onderraam gestroop, wat dan as basis vir die Klas 10M's gebruik word.
Wasili Soerikof
Wasili Iwanowitsj Soerikof (Russies: Василий Иванович Суриков; 24 Januarie 1848 - 19 Maart 1916) was ’n Russiese realistiese geskiedenisskilder. Baie van sy werke het bekend geraak danksy hulle gebruik as illustrasies.
Vroeë lewe
Soerikof is in ’n ou Don-Kosak-gesin gebore wat hulle in Siberië gevestig het. Sy pa was ’n staatdiensbeampte. In 1854 is hy na die dorp Soechoboezimskoje verplaas, waar Wasili sy laerskoolloopbaan begin het.
thumb|250px|links|Die Katedraal van Christus die Verlosser in 1905. Ná sy pa se dood in 1859 aan tuberkulose het die gesin na Krasnojarsk teruggekeer. Wasili het begin teken terwyl hy die plaaslike distrikskool bygewoon het en is deur die skool se kunsonderwyser aangemoedig.
Sy eerste werk dateer van 1862, maar die gesin kon nie meer sy opvoeding bekostig nie en hy het ’n klerk in ’n regeringskantoor geword. Dit het hom in kontak gebring met Pawel Zamjatin, die goewerneur van Jenisei, wat vir hom ’n beskermheer, Pjotr Koeznetsof, gekry het – dié was ’n plaaslike handelaar wat verskeie klein goudmyne besit het.
In 1868 het hy te perd na Sint Petersburg gery, maar kon nie kwalifiseer vir toelating tot die Keiserlike Akademie vir die Kunste nie, en daarom het hy aan die tekenskool van die Keiserlike Vereniging vir Aanmoediging van die Kunste studeer. Ná ’n jaar daar is hy toegelaat as student aan die Keiserlike Akademie.
Loopbaan in Moskou
thumb|links|190px|Soeworof Steek die Alpe Oor. In 1877 het hy ’n kommissie gekry om muurskilderings te skilder in die Katedraal van Christus die Verlosser, wat toe in aanbou was, en hy het Moskou toe getrek. Hy het daarna besluit om in Moskou aan te bly en met ’n reeks historiese skilderye begin wat hom bekend sou maak. Die eerste hiervan was Die Oggend van die Streltsi-teregstelling. In 1881 het hy sy eerste uitstalling gehou. In 1883 is Mensjikof in Berjozowo deur Pawel Tretjakof gekoop vir ’n bedrag wat Soerikof in staat gestel het om ’n Europese toer te onderneem. In 1887 het hy ook portrette begin skilder; sy eerste een was van sy ma.
In 1888 het hy vir twee jaar na Krasnojarsk teruggekeer en daarna het hy sy voorouers se tuiste in Siberië besoek. Daar, langs die Obrivier, het hy sketse gemaak vir een van sy bekendste werke, Die Verowering van Siberië deur Jermak Timofejewitsj (’n voorval waaraan van sy voorouers deelgeneem het). In 1897 het hy Switserland besoek en Soeworof Steek die Alpe oor geskilder; dit is deur tsaar Nikolaas II gekoop.
In 1907 het hy by die Russiese Kunstenaarsunie aangesluit. Hy het Spanje drie jaar later besoek en in dieselfde jaar ’n kunsteskool saam met ’n ander kunstenaar, Leonid Tsjernisjof, geopen. Vier jaar later het hy vir ’n ruk na Kranojarsk teruggekeer en landskappe geskilder.
Teen dié tyd het hy hartprobleme gehad en ná mislukte behandeling in die Krim in 1915 is hy vroeg die volgende jaar in Moskou oorlede.
Deniz Akdeniz
Deniz Akdeniz (gebore 16 Mei 1990) is 'n Australiese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Tomorrow, When the War Began (2010) en in die televisiereekse Once Upon a Time (2011), Agents of S.H.I.E.L.D. (2013), en Jane the Virgin (2014).
Dysidea aedificanda
Die spons behoort tot die genus Dysidea en tot die familie Dysideidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1911 deur Row.
Euryops speciosissimus
Die pronkharpuisbossie (Euryops speciosissimus) is 'n struik wat endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap is. Die struik word tot 2 m hoog en is deel van die fynbos-bioom.
Skaafgereedskap
By skaafwerk word materiaal verwyder deur 'n beitel oor ŉ werkstuk te beweeg. Die bekendste skawe is die handskawe wat vir houtwerk gebruik word, hoewel daar skawe is wat ook vir metaal gebruik kan word. Masjienskaafbewerking by hout word gewoonlik skaafwerk genoem, hoewel dit in werklikheid 'n freesbewerking is. Skaafgereedskap word op verskillende maniere by timmerwerkplekke en in doen-dit-self-werkwinkels gebruik.
Baltiese Tier
Baltiese Tier is 'n term wat gebruik is om na enige van die drie Baltiese lande Estland, Letland en Litaue te verwys, veral tydens die groot ekonomiese opswaai wat hierdie lande in die periode tussen 2000 en 2007 ervaar het. Die term volg die voorbeeld van die sogenaamde Vier Asiatiese Tiere, d.i. die vier Oos-Asiatiese lande Suid-Korea, Hongkong, die Republiek China en Singapoer, en die Keltiese Tier wat verwys na die Republiek Ierland, almal vinnig groeiende ekonomieë.
Skaafgereedskap
Elementêre skaafgereedskapstukke is onder meer die steekbeitel, die gutsbeitel en die steekguts. 'n Ewe eenvoudige gereedskapstuk is die spookskaaf, met 'n breë lem en 'n handvatsel aan weerskante van die lem. Dit is veral nuttig vir die maak van geboë vlakke (byvoorbeeld kunswerke, bootrompe, ensovoorts). Die handskaaf bestaan uit 'n hout of metaalraam waarin 'n verstelbare beitel gemonteer is. Die beitel word met behulp van 'n keerbeitel in posisie gehou, wat terselfdertyd afgeskaafde houtkrulle ombuig en dit afbreek.
Baltiese Tier
Ekonomiese groei
Die Baltiese Tier-ekonomieë het ná die jaar 2000 belangrike ekonomiese hervormings toegepas en stappe ter bevordering van ekonomiese deregulering en privatisering onderneem. Verder het die Baltiese lande se relatief lae loon- en salarisvlakke en hul goed opgeleide mannekrag grootskaalse buitelandse beleggings gelok en sodoende vinnige ekonomiese groei verseker. Tussen 2000 en 2007 het die Baltiese Tierstate die hoogste groeikoerse in Europa aangeteken.
Skaafgereedskap
Die raamwerk het ŉ gladde onderkant (sool) wat die beitel oor die hout gelei. Die langste handskaaf is die ryskaaf, wat ongeveer 60 cm lank is. Die voorloperskaaf is ongeveer 40 cm lank en die blokskaaf ongeveer 20 cm. Hoe langer die skaaf, hoe platter vlak word verkry. Vir die skaaf van profiele word 'n aantal spesiale skawe gebruik, waaronder die ploegskaaf, waarmee groewe in die middel van 'n werkstuk gemaak kan word.
Die spanningskaaf word vir groewe aan die sykant van 'n werkstuk gebruik. Die neusskaaf het 'n beitel vooraan waarmee tot in hoeke geskaaf kan word. Die reeds genoemde spookskaaf is deesdae 'n moderne, ligte werktuig waarmee bol- en holvlakke bewerk kan word.
Masjienskawe
Om hout vinniger te bewerk, word verskillende skaafbanke gebruik. Die werkstuk word hierby oor 'n stewige, plat vlak waarin 'n roterende beitelhouer is, geskuif. Hierdie masjien is dus in wese 'n freesmasjien. By die vlak- of reebank lê die roterende beitel in die plat vlak, terwyl die beitel by die sterkarm-bank bokant die vlak uitstaan.
Neofibularia irata
Neofibularia irata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Neofibularia en tot die familie Desmacellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1978 deur Wilkinson.
Baltiese Tier
Ekonomiese groei
Daar is verder voorspel dat die Baltiese ekonomieë nog minstens tot en met 2010 met 'n jaarlikse groeikoers van tussen 5 en 10 persent sou groei. Volgens ontleders sou die BBP in die periode tussen 2000 en 2010 dramaties styg – vergelykbaar met die ekonomiese opswaai wat Ierland in die 1990's ervaar het.
Terwyl die per capita-BBP in 2015 sowat 60 tot 75 persent van die Europese Unie se gemiddeld beloop het, word daar verwag dat dit oor die middeltermyn die vlak van ander Europese ekonomieë sal bereik. Die vlak van sowat 65 persent van die EU se gemiddeld word reeds as 'n indrukwekkende ekonomiese prestasie beskou wanneer in ag geneem word dat Letland en Litaue se BBP in 1999 nog slegs 25 persent van die EU se gemiddeld was.
Die newe-effekte van vinnige groei
Een van die negatiewe kenmerke van vinnige ekonomiese groei was die groot en toenemende tekorte op die lopende rekening van die betalingsbalans en die feit dat 'n groot deel van die privaatverbruik, regeringsbesteding en die beleggings vir grootskaalse bouprojekte deur lenings by Skandinawiese banke gefinansieer is. Weens die algemene kredietkrisis het die BBP in 2009 in al drie Baltiese ekonomieë gekrimp – in Estland en Letland selfs met dubbelsyferpersentasies.
Die werkloosheidsyfers het laat 2008 in al drie lande vlakke van oor die tien persent bereik – Letland se werkloosheidsyfer van 22,8 persent in Februarie 2010 was selfs die hoogste in die Europese Unie, terwyl dit in November 2010 nog op 14,3 persent gestaan het. Letland het in 2009 lenings ter waarde van 7,5 miljard € van die Internasionale Monetêre Fonds, die Europese Unie en Skandinawiese lande ontvang.
Skaafgereedskap
Masjienskawe
Vir fyn afwerking het die meerdoelige skaaf 'n stroopmes. Dit is ŉ spesiaal geslypte ysterplaatjie wat oorblywende, ruwe plekkies gladmaak. Die slyp en instel van beitels in skawe is 'n noukeurige werk, wat bekwaamheid vereis. Ongelyke oppervlakke beskadig nie alleen die werkstuk en verkwis tyd nie, maar kan ook gevare skep deurdat beitels skielik breek of oorverhit. Die roterende beitel het 'n rotasiefrekwensie van ongeveer 200 rpm en harde hout beweeg teen gemiddeld 30 m/s deur die skaaf, terwyl sagte hout teen 75 mis daardeur beweeg.
Metaalskawe
Groot metaaloppervlakke word gelykgemaak deur dit te frees of te skaaf. Skaaf het die nadeel dat 'n enkele beitel per slag gebruik moet word, en wanneer die beitel terugbeweeg, word dit self opgelig sodat dit nie breek. Ten einde die skaafproses produktiewer te maak, verloop die teruggaande slag vinniger as die aanvoerslag. Andersins kan ŉ dubbelwerkende beitel gebruik word. Die eenvoudigste metaalskaafbank is die sterkarmskaaf. Dit het ŉ oorhoofse slee wat heen en weer kan beweeg.
Die slee dra die beitel en voer die hoofbeweging uit. Deur die beitelhouer te laat verskuif, word 'n ander deel tel kens afgeskaaf. Die werkstuk word op 'n onderliggende blad vasgeklem en beweeg nie tydens die bewerking nie. Deur die blad op te skuif, kan die spaandiepte ingestel word. Die aandrywing van die slee geskied met behulp van ŉ krukasmeganisme. Die lengte van ŉ slag en die snelheid van die skaafbeweging kan verstel word.
By die sleeskaafbank staan die beitel stil terwyl die werkstuk beweeg. Die beitel word dan verstel tydens die aanset- en instelbewegings. Die sleeskaaf word vir baie lang werkstukke gebruik en het 'n ingewikkelder werking as die sterkarmskaaf. Daarvoor word hidrouliese aandrywing dikwels gebruik. 'n Steekbank is 'n vertikaal opgestelde skaafbank wat weinig van 'n sleeskaaf verskil, buiten dat die hoofbeweging vertikaal plaasvind.
Dit is veral geskik vir profilering, en met behulp van ŉ trekfrees kan 'n ronde gat byvoorbeeld tot 'n vierkantige gat bewerk word. Metaalbewerking met behulp van metaalskawe is 'n duur proses, wat hoofsaaklik vir die vervaardiging van gespesialiseerde toerusting geskik is. Andersins word massavervaardiging gedoen deur middel van gietwerk, ensovoorts.
Vyl- en slypwerk
Vyl- en slypwerk behoort in werklikheid ook tot die skaafbewerking. Dit word egter hoofsaaklik gedoen om gereedskap noukeurig te bewerk. Vyle word vir sowel hout as metaal gebruik, en die verskil lê in die aantal tande wat die vyl het. Houtvyle het byvoorbeeld soms slegs 10 tande per cm, terwyl metaalvyle tot 200 tan de per cm kan hê.
Sagte metale soos lood, aluminium en koper verstop vyle maklik omdat dit tussen die tande kleef. 'n Growwe houtvyl word dikwels 'n rasper genoem, en daarmee kan baie hout per slag verwyder word. Die werkvlak word daarna gewoonlik met 'n soetvyl afgewerk. Vyle word oor die algemeen ingedeel in ronde, vierkantige en driehoekige vyle. Vyltande word in vyle aangebring in 'n kapproses, waarby rye tande eers in een rigting en ander rye oorkruis daarmee gekap word.
Alexandre Dumas
Hy is die vader van Alexandre Dumas fils, wat ook skrywer was, onder andere van die bekende werk La Dame aux camélias.
Afkoms
Alexandre Dumas was 'n afstammeling van 'n Normandiese adelike familie. Sy pa, die Franse generaal Thomas Alexandre Dumas (1762–1806), was die seun van Antoine Alexandre Davy, Marquis de La Pailleterie. Dumas se oupa het die Franse regering as Algemene Kommissaris in die Franse kolonie San Domingo (hedendaagse Haïti) gedien. Daar het hy getrou met 'n swart slaaf, Marie-Césette Dumas, wat in 1762 aan Dumas se pa geboorte skenk het en in 1772 oorlede is.
Jeug
Dumas het aanvanklik as 'n derde klerk by 'n plaaslike notaris gewerk, maar het gedroom van Parys. In 1822 het hy na die Franse hoofstad gegaan met slegs 'n paar sent in sy sak. Tydens hierdie wegbreek het hy selfs in kontak gekom met die groot akteur Talma in die Theâtre-Français. Na hierdie uitstappie het hy teruggekeer na die huis. Die Parys se avontuur het hom egter sterk beïnvloed. Die provinsiale lewe het ondraaglik geword en hy het besluit om met sy werkgewer te breek om sy geluk in Parys te probeer. Gewapen met aanbevelingsbriewe van sy ma, het hy hulp gesoek van sy pa se kennisse, wat hom 'n pos laat kry as skrywer by die sekretariaat van die Hertog van Orléans.
Literêre debuut
Kort ná sy aankoms in Parys het Dumas 'n verhouding met 'n jong, geskeide linnemaker van Rouen, Marie-Cathérine Labay begin, met wie hy in 1824 'n seun sou hê, Alexandre Dumas-fils, wat ook skrywer sou word. Dumas het egter eers in 1831 sy seun erken en toesig oor sy seun bekom ná 'n regsgeding. Dumas se ma het ook gedurende die tydperk by haar seun ingetrek en by hom gebly tot met haar dood in 1868.
Sy literêre werk het hoofsaaklik bestaan uit vaudeville-stukke en melodramas, wat hy in samewerking met sy vriend Adolphe de Leuven, die seun van 'n verbanne Sweedse edelman, geskryf het. Hul eerste stuk, La Chasse et l'Amour, word in 1825 opgevoer. Hy het ook 'n aandeel in 'n ander vaudevillestuk getiteld La noce et l'enterrement. Aanvanklik het Dumas nie baie sukses behaal nie. Sy eerste groot sukses was in 1829 met die toneelstuk Henri III et sa cour, wat beskou kan word as die eerste groot sukses van die romantiese drama. As gevolg van die stuk, word Dumas ook opgemerk deur die groottes van die romantiese beweging soos Victor Hugo en Alfred de Vigny. Die hertog van Orléans, wat die toneelstuk bygewoon het, was ook beïndruk en het Dumas as bibliotekaris by die Palais Royal aangestel.
Dumas se eerste sukses is gevolg deur nog 'n suksesvolle toneelstuk, Christine (1830), oor Christina van Swede. Die stuk het van voor Henri III et sa cour gedateer, maar Dumas het besluit om tydens die repetisies nie die stuk op te voer nie weens allerhande probleme, onder meer met die aktrise Mlle Mars. As gevolg van hierdie suksesse was dit moontlik dat Dumas skyf voltyds kon opneem en het hy sy werk opgee.
Die suksesvolle dramaturg
Dumas het 'n aktiewe rol gespeel in die revolusie van 1830, wat sy voormalige werkgewer, die Hertog van Orleans, op die troon geplaas het as die Burgerkoning Lodewyk Fillip I. Die rewolusie het veroorsaak dat Dumas die literêre verhoog vir 'n tyd verlaat. So is hy deur La Fayette gestuur op verskeie missies, o.a. na Soissons en na de Vendée. As gevolg van 'n swak advies aan die koning en die feit dat hy tydens die rewolusie verskeie kere sy republiekeinse oortuiginge geuiter het, het Dumas al hoe meer vervreem van die regering geword. Hy het selfs gesê dat dit goed sal wees vir hom om Frankryk 'n rukkie te verlaat, wat hy gedoen het deur 'n toer na Switserland te onderneem. Die breek sou egter nie permanent wees nie en Dumas het 'n noue verhouding met die Hertog van Orleans tot sy dood in 1850 behou.
Dumas het gedurende hierdie tydperk baie suksesse behaal, insluitende die stukke Antony (1831), wat honderd en dertig keer herhaal word, en La Tour de Nesle (1832). Sukses het ook 'n verandering van lewenstyl vir die jong skrywer beteken. Hy het reeds die ma van sy seun, Cathérine Labay, vir ander avonture verlaat. Hy het luukse ietems aangeskaf, homself eksentriek geklee en baie reise onderneem. In 1840 is hy getroud met die aktrise Ida Ferrier, wat gesê word op aansporing van die Hertog van Orleans of deur finansiële manipulasie. Die huwelik het egter nie op enige manier 'n verandering in Dumas se lewenstyl beteken nie. Die nuwe mev Dumas woon selfs ver weg van haar man, in Italië.
Die romanskrywer
Dumas was egter nie tevrede met toneelkuns nie. Sy ongebreidelde verbeelding en veggees het hom aangemoedig om ook op die roman te fokus. Dumas het egter aanvanklik nie op die roman gefokus nie, maar op die historiografie. Dumas het ook sy vaardighede in hierdie dissipline bewys en het daarin geslaag om die hart van dinge deur te dring.
Een van Dumas se eerste pogings tot 'n roman was Le Capitaine Paul (1838), 'n hersiening van een van sy toneelstukke, wat hy as 'n reeks in 'n koerant gepubliseer het. In die tydperk 1839–1841 werk Dumas saam met 'n paar vriende aan 'n agt-deelige versameling essays oor bekende misdadigers en misdade uit die Europese geskiedenis. Dit bevat opstelle oor Cesare en Lucrezia Borgia, maar ook meer onlangse mense soos Karl Ludwig Sand.
Die aandag aan die geskiedenis vind mens ruimskoots in Dumas se bekendste romans. Deur sy vriend, die digter Gerard de Nerval, het Dumas in 1839 kennis gemaak met die geskiedenisdosent Auguste Maquet (1813-1888). Albei mans het 'n ooreenkoms aangegaan om saam te werk, waarin Maquet die nodige materiaal vir die romans sou verskaf, en Dumas sou die feite in die vorm van 'n roman op 'n kragtige manier aanbied. Die eerste produk van die samewerking was die groot roman Les Trois Mousquetaires (8 volumes, 1844), gebaseer op die memoirs van d'Artagnan geskryf deur Gatien de Courtilz de Sandras. Die roman vertel die avonture van d'Artagnan, Athos, Porthos en Aramis, wat saam vir Anna van Oostenryk teen Kardinaal de Richelieu optree. Die bewonderaars van hierdie roman was verheug oor twee opvolg verhale, Vingt Ans Après in 1845 (Twintig jaar later) en Le Vicomte de Bragelonne of Dix ans plus tard uit 1848 (die Burggraaf van Bragelonne tien jaar later), waarvan die derde en laaste deel Die Man in die Yster Masker is die bekendste. Die sukses van Die drie musketiers was oorweldigend, soveel dat Dumas ook gevra word om dit ook vir die verhoog te verwerk. Dumas was aanvanklik onwillig om te doen weens die verskeie skouspelagtige mislukkings wat hy beleef het met toneelstukke. Uiteindelik gee hy toe, hoofsaaklik onder die impuls van finansiële voordeel.
Onmiddellik na Die drie musketiers, in 1844–45, het Dumas nog 'n suksesvolle werk gepubliseer: Le Comte de Monte-Cristo (ook Monte-Christo gespel). Terwyl hy hierdie roman geskryf het, het Dumas 'n nuwe obsessie gehad: hy moes 'n kasteel hê wat die naam Monte-Cristo sou dra. So het dit gebeur: die kasteel is bekom in Le Port-Marly (departement Yvelines).
Amper so goed bekend is die romans wat aan die Valois-siklus behoort. Dit sluit in La Reine Margot (Koningin Margot) (6 volumes, 1845), La Dame de Monsoreau (8 dele, 1846) en Les Quarante-cinq (10 dele, 1847-48). Die meeste van Dumas se romans het in verskeie episodes in die Paryse koerante verskyn, met die doel om so groot as moontlik gehoor te bereik. Dumas was saam met Eugène Sue een van die meesters van die feuilleton verhaal.
Die samewerking tussen Dumas en Maquet was ongetwyfeld 'n baie suksesvolle vennootskap, waarin Maquet se historiese navorsingswerk die basis vir Dumas se verhalende kuns gevorm het. Dumas was 'n onvermoeide werker en gevolglik het die boeke in 'n baie kort tydperk op mekaar gevolg. Die gewildheid van Dumas het baie afguns veroorsaak. Hy is gekritiseer in die werk Alexandre Dumas et Compagnie, Fabrique de Romans, geskryf deur J. Jacquot onder die skuilnaam Eugène de Mirecourt. Dumas is daarin afgebeeld as 'n reklameman, wat geld verdien ten koste van ander hardwerkende skrywers. Daardeur het die skrywer groot onreg gedoen aan die kreatiewe insette van Dumas, wat van groot belang was vir die finale stories. Die hooflyne van die stories is deur Maquet of ander skrywers verskaf, maar dit was Dumas wat lewe in die verhale geplas het deur die besonderhede en dialoë by te voeg.
Richard James Allen
Richard James Allen (gebore 1960) is 'n Australiese vervaardiger en akteur. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Thursday's Fictions (2007).
Susie Garrett
Susie Garrett (29 Desember 1929 – 24 Mei 2002) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Wicked Stepmother (1989) en in die televisiereekse The Jeffersons (1975), Punky Brewster (1984), en 227 (1985).
Alexandre Dumas
Die romanskrywer
Dumas se omvangryke produksie gedurende hierdie tydperk kan grootliks verklaar word deur sy buitensporige lewenstyl. Hy het baie minnares gehad en het uitspattig gelewe. Die konstruksie van sy kasteel, die Château de Monte-Cristo, was ook 'n duur onderneming. Daarbenewens het Dumas die kasteel gevul met 'n groot groep mense wat net voordeel wou trek uit Dumas en sy geld. Hierdie roekelose duur manier van lewe het hom uiteindelik beroerd agtergelaat. Sy eie teater, Theâtre Historique, moes ook sy deure sluit.
Sorghum
Sorghum is 'n genus van blomdraende plante in die Poaceae familie, wat omtrent 25 spesies insluit. Sommige van hierdie spesies het gegroei as graan vir menslike gebruik, en ander in weidings vir diere. Een spesie, Sorghum bicolor, was oorspronklik in Afrika gekweek en het sedertdien oor die hele wêreld versprei. Sewentien van die 25 spesies is inheems aan Australië, met die omvang van sommige tot Afrika, Asië, Mesoamerika en sekere eilande in die Indiese Oseaan en Stille Oseaan. Een spesie word vir graan gekweek, terwyl baie ander as voerplante gebruik word, hetsy gekweek in warm klimaat wêreldwyd of genaturaliseerd in weivelde. Sorghum is in die subfamilie Panicoideae.
Alexandre Dumas
Dumas en die politiek
Dumas het ook 'n paar buitelandse reise onderneem, gekamoefleer as regeringsopdragte, wat 'n bietjie van 'n ophef in die pers veroorsaak het. Hy reis onder andere na Spanje, Algerië en Tunis. Hy het ook in 1849 met sy seun in Den Haag die inhuldiging van koning Willem III van Nederland bygewoon.
Sorghum
Diversiteit
• Sorghum amplum
Alexandre Dumas
Dumas en die politiek
Dumas was baie ambisieus en het erkenning gekry op verskeie terreine. Hy het gretig na 'n plek in die Académie française gegaan en na 'n setel in die Assemblee nasionale. In die Revolusiejaar 1848 wou Dumas ook 'n rol speel in die politiek. Hy het die politieke en historiese tydskrif Mois gestig en verkiesingspraatjies gehou vir 'n setel in die kamer vir die departement van Yonne.
'n Jaar na die staatsgreep van 1851 het Dumas besluit om na die Belgiese hoofstad Brussel te trek, onder meer om sy skuldeisers te ontsnap, maar ook omdat hy nie as 'n republikein nie 'n voorstander van die nuwe keiser Napoleon III was nie. Hy bly egter nie lank in Brussel nie. Hy het einde 1853 na Parys teruggekeer en 'n koerant, Le Mousquetaire, gestig. Dumas het probeer om sy seun te oorreed om vir die koerant te skryf, maar hy het geweier. Dumas junior het gedurende hierdie tydperk weer by sy ma gewoon en hulle was eintlik twee verskillende mense, hoewel hulle goed oor die weg kom. Die jongman het reeds met La Dame aux Camélias roem gewen en beplan om sonder die hulp van sy pa sy eie pad te maak. Le Mousquetaire het tot 1857 oorleef, deels omdat Dumas hom weer omring het met 'n individue uit op winsbejag wat min bygedra het tot die blad.
Dumas se reise en einde van sy lewe
In 1858 het Dumas gevlug uit Parys en die terugslae wat hy gely het en hy het verskeie reise onderneem, insluitende na Rusland en Finland. Hy het ook na Italië gereis om deel te neem aan die onafhanklikheidstryd van Giuseppe Garibaldi. Hy het selfs sy fortuin aan die Italiaanse onafhanklikheidsvegter beskikbaar gestel om wapens te koop. As beloning het Garibaldi hom benoem as museumdirekteur in Napels. Na sy vier jaar verblyf in Napels, Dumas terug na Parys.
Sorghum
Diversiteit
• Sorghum bicolor
Alexandre Dumas
Dumas se reise en einde van sy lewe
Daarna het Dumas liggaamlik verswak en het sy sukses ook getaan. Sy toneelstukke en romans se aantrekkingskrag neem af, onder andere vanweë die destydse heersende realisme. Hy het probeer om vas te hou aan sy vervaagde roem deur allerhande nuwe aksies, maar het uiteindelik in 'n soort van teruggetrokke berusting gesink. Hy is in 1870 in Puys in sy seun se huis dood.
Sorghum
Diversiteit
• Sorghum brachypodum
• Sorghum bulbosum
• Sorghum burmahicum
1991 Australiese Grand Prix
Die 1991 Formule Een Australiese Grand Prix is op 3 November 1991 in Adelaide, Australië, gehou. Dit was die laaste wedren van die kampioenskapseisoen en is deur die Brasiliaan Ayrton Senna in sy McLaren-Honda gewen.
Sorghum
Diversiteit
• Sorghum controversum
• Sorghum × drummondii
• Sorghum ecarinatum
• Sorghum exstans
• ''Sorghum grande'
• Sorghum halepense
• Sorghum interjectum
• Sorghum intrans
• Sorghum laxiflorum
• Sorghum leiocladum
• Sorghum macrospermum
Euryops brevilobus
Euryops brevilobus is 'n struik wat endemies aan die Wes-Kaap is en is deel van die fynbos. Dit kom van die Sederberg tot die swartruggens voor. Daar is slegs vyf subpopulasies en die plant word as seldsaam beskou.
Sorghum
Diversiteit
• Sorghum nitidum
• Sorghum plumosum
• Sorghum propinquum
• Sorghum purpureosericeum
• Sorghum stipoideum
• Sorghum timorense
• Sorghum versicolor
• Sorghum virgatum
Broers van Jesus
Die Nuwe Testament noem vier broers van Jesus: (Grieks: ἀδελφοὶ adelphoi, "broers") Jakobus, Joses/Josef, Judas en Simon. Ook susters van Jesus word genoem, maar nie by name nie. Sommige geleerdes meen dié broers, veral Jakobus, het hoë posisies in die vroeë Christelike kerk gehad.
Die Katolieke Kerk, Assiriese Kerk van die Ooste, Oosters-Ortodokse Kerk, Oriëntaal-Ortodokse Kerk en Lutherse Kerk glo in die ewigdurende maagdelikheid van Maria. Ook Protestantse leiers soos Martin Luther, Ulrich Zwingli, John Wesley en hulle onderskeie bewegings het dit geglo. Johannes Calvyn het geglo dit is moontlik dat Maria ’n maagd gebly het, maar ook dat die bewyse in die Skrif nie voldoende is nie. Mense wat eersgenoemde glo, verwerp bewerings dat Jesus biologiese sibbes gehad het en glo dié broers en susters word so genoem vanweë hulle nabye verbintenis met Jesus se gesin, as óf kinders van Josef uit ’n vorige huwelik óf broers- of susterskinders van Maria of Josef.
Die letterlike vertaling van die woorde "broer" en "suster" is problematies omdat daar min aanhalings is en die woorde verskillende betekenisse in die Semitiese taalfamilie het, terwyl die begrippe ook in Koine, die taal waarin die Nuwe Testament geskryf is, in ’n breër sin gebruik word.
In die 3de eeu is biologiese verwante aan die kerngesin van Jesus, sonder om eksplisiet na broers en susters te verwys, die desposuni genoem; die Griekse woord δεσπόσυνοι is die meervoud van δεσπόσυνος, wat beteken "behorende tot die meester of heer".
Broers en susters
Die Evangelie volgens Markus (Markus 6:3) en volgens Matteus (Matteus 13:55-56) noem Jesus die seun van Maria en broers van Jakobus, Joses/Josef, Judas en Simon. Op dieselfde plekke in die Bybel word ook gepraat van susters, maar hulle name word nie genoem nie. Markus 3:31-32 vertel ook hoe Jesus se moeder en broers na Jesus soek. ’n Vers in Galasiërs (1:19) noem ook dat Paulus "Jakobus die broer van die Here" gesien het, en geen ander van die apostels nie, toe hy Jerusalem toe gegaan het. In 1 Korintiërs word ook "die Here se broers" genoem, asook die apostels en die naam van Sefas apart (1 Korintiërs 9:5). Daarin word ook genoem dat hulle vroue het. Sommige geleerdes glo Jesus se familie het gesagsposisies in die Jerusalemgebied beklee totdat keiser Trajanus Jode van die nuwe stad uitgesluit het om op die ruïnes daarvan te bou.
Sommige mense het in die vroeë eeue n.C. geglo die broers was beide Josef en Maria se kinders. Die 3de-eeuse Antidikomarianiete ("teenstanders van die leer van die Onbevlekte Ontvangenis") het geglo toe Josef Maria se man geword het, was hy ’n wewenaar met ses kinders, en dat hy normale huweliksbetrekkinge met Maria gehad het. Later het hulle geglo Jesus is nie uit dié betrekkinge gebore nie.
Bonosus was ’n biskop wat laat in die 4de eeu beweer het Maria het nog kinders ná Jesus gehad, en ander biskoppe het hom daarvoor veroordeel. Jovinianus en verskeie aanhangers van Arianisme (die leer dat Jesus ’n skepsel van God is) het dieselfde leerstelling geglo. Toe die 4de-eeuse Christelike skrywer Helvidius dit voorstel, weer in die 4de eeu, het Hieronimus van Stridon die algemene mening van die kerk gehandhaaf dat Maria vir altyd ’n maagd gebly het; hy het geglo die mense wat die broers en susters van Jesus genoem word, was eintlik die kinders van Maria se suster, ook Maria, wat hy gedink het die vrou van Klopas was.
Die terms "broers" en "susters" in hierdie konteks kan verskillend vertolk word, soos dat hulle óf kinders van Josef uit ’n vorige huwelik was ) óf Maria se suster s’n óf dié van Klopas, wat volgens die kroniekskrywer Hegesippus Josef se broer was, en ’n vrou wat nie die suster van Maria was nie (’n moderne voorstel).
Etimologie
Die Nuwe Testament noem Jakobus, Joses/Josef, Judas en Simon as die broers (adelphoi in Grieks) van Jesus (Markus 6:3, Matteus 13:55, Johannes 7:3, Handelinge 1:14, 1 Korintiërs 9:5).
Die etimologie van die Griekse woord vir "broer" (adelphos) is “van dieselfde baarmoeder”, a-delphys, hoewel die betekenis in die Nuwe Testamentiese, Christelike en Joodse gebruik breër is en selfs gebruik kan word vir lede van dieselfde gemeente. In die Bybel word die Griekse woorde adelphos en adelphe nie tot die letterlike betekenis van "volbroer" of "volsuster" beperk nie.
Van vroeg af was daar verskeie besprekings oor hoe om die Griekse term adelphos toe te pas – en of "adelphoi van Jesus" beteken vol-, half-, stiefbroers of neefs. Om sy siening te steun het Helvidius die skrywer Tertullianus aangehaal en beweer die adelphoi was kinders van Maria en Josef wat ná Jesus gebore is; daarop het Hieronimus gesê Tertullianus het "nie tot die Kerk behoort nie,” en dat die adelphoi Jesus se neefs was.
Die term adelphos ("broer") verskil van anepsios (neef, niggie, broers- of susterskind). In sy Christelike geskrifte van die 2de eeu het Hegesippus onderskei tussen die anepsioi en adelphoi van Jesus. Die moedertaal van Jesus en sy dissipels was egter Aramees (soos gesien kan word in Matteus 27:46 en Markus 5:41), waarin nie onderskei word tussen ’n volbroer en -suster en ’n neef en niggie nie. Daar is nie ’n woord vir neef of niggie in Aramees nie, nes in Bybelse Hebreeus. In dié twee tale sou mense na wie as "broers" en "susters" verwys is, nie noodwendig dieselfde ma gehad het nie.
Neofibularia mordens
Neofibularia mordens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Neofibularia en tot die familie Desmacellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1967 deur Hartman.
Dysidea amblia
Dysidea amblia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dysidea en tot die familie Dysideidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1930 deur De Laubenfels.
Barbara Garrick
Barbara Garrick (gebore 3 Desember 1965) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Eight Men Out (1988), The Firm (1993), Far from Heaven (2002), en Jumper (2008).
Hawaise uitbarsting
thumb|220px|'n Hawaise uitbarsting: 1. aspluim, 2. lawafontein 3. krater, 4. lawameer, 5. rookgat, 6. lawavloei, 7. lae lawa en as, 8. stratum, 9. intrusieplaat, 10. magmabuis, 11. magmakamer, 12. intrusiegang
'n Hawaise uitbarsting is 'n soort vulkaanuitbarsting waar lawa teen 'n redelik bedaarde tempo sonder ontploffings uit die vulkaanopening vloei; dit word so genoem na die kenmerkende vulkane van Hawaii.
Beskrywing
Gewoonlik is dié soort uitbarstings 'n uitvloeiing van hoogs vloeibare, basaltiese lawa met 'n klein viskositeit, min gas en hoë temperature. Baie min vulkaanas kom voor. Dié soort uitbarstings word verbind met warm kolle soos by Kīlauea op die eiland Hawaii en in Ysland, hoewel dit ook kan voorkom naby subduksiesones, soos in Kalifornië, en skeursones.
Hawaise uitbarstings kom dikwels voor by vulkaanskeure, soos in 1950 op Mauna Loa, of by die sentrale opening, soos in 1959 op Kīlauea Iki. By skeuruitbarstings spuit lawa uit 'n skeur op die vulkaan en voed lawastrome wat teen die hang af vloei. By sentrale openinge kan 'n fontein lawa tot 300 m hoog spuit (hoogtes van 1 600 m is aangeteken vir die 1986-uitbarsting van die berg Mihara in Japan).
Hawaise uitbarstings begin gewoonlik met die vorming van 'n kraak of skeur in die grond waardeur gloeinde magma vloei en verskeie magmafonteine naby mekaar verskyn. Die lawavloei raak later om sulke fonteine gekonsentreerd. Die vrystelling van swaeldioksied by sulke uitbarstings kan dodelik wees.
Angelina Jolie
Angelina Jolie (gebore Voight; 4 Junie 1975 in Los Angeles, Kalifornië) is 'n Amerikaanse aktrise, filmvervaardiger en humanis. Sy het 'n Oscar, twee Screen Actors Guild-toekennings en drie Golden Globe-toekennings ontvang, en is bekend as Hollywood se hoogsbetaalde aktrise.
Jolie het haar rolprentdebuut as kind saam met haar pa, Jon Voight, gemaak in Lookin' to Get Out (1982). Haar filmloopbaan het 'n dekade later in alle erns begin met die kleinbegrotingproduksie Cyborg 2 (1993), gevolg deur haar eerste hoofrol in 'n groot rolprent, Hackers (1995). Sy het in die kritiesbekroonde biografiese televisiefilms George Wallace (1997) en Gia (1998) opgetree, en het 'n Oscar vir die Beste Byspeler vir haar toneelspel in die drama Girl, Interrupted (1999) ontvang.
Jolie se hoofrol as die videospelheldin Lara Croft in Lara Croft: Tomb Raider (2001) het haar as 'n leidende Hollywoodaktrise gevestig. Sy sit haar suksesvolle aksiesterloopbaan voort met Mr. & Mrs. Smith (2005), Wanted (2008), en Salt (2010), en ontvang lof vir haar optredes in die dramas A Mighty Heart (2007) en Changeling (2008 ), wat haar 'n nominasie vir 'n Oscar as beste aktrise besorg.
Sedert 2010 het sy haar loopbaan uitgebrei met die regie en vervaardiging van die oorlogdramas In the Land of Blood and Honey (2011) en Unbroken (2014), asook die romantiese drama By the Sea (2015). Haar grootste sakesukses sover is die fantasieprent Maleficent (2014).
Haar tatoeëermerke
Angelina se tatoes het baie aandag in die media ontvang en joernaliste vra haar dikwels daaroor uit. Terwyl sy nie gekant is teen naaktonele in films nie, sê sy dat die baie tatoes op haar liggaam rolprentvervaardigers dwing om meer kreatief te wees tydens die beplanning van naak- en liefdestonele. Kosmetiese rome word gebruik om haar tatoes in sommige van haar produksies te bedek. Jolie het tans, sover bekend, dertien tatoes. Een van hierdie, op haar rug, lees: Know your rights, en op haar voorarm het sy 'n Tennessee Williams aanhaling:  'n gebed vir die met 'n wilde hart, in hokke gehou, toe sy saam met haar ma was. Verder het sy tatoes met die Arabiese term العزيمة ("wilskrag"), die Latynse spreekwoord quod me nutrit me destruit ("wat my voed, vernietig my"), en 'n Jantragebed geskryf in die antieke Khmer en Pali - vir haar oudste seun Maddox. Op haar linkerboarm pryk vier stelle GPS-koördinate, wat die plekke aandui waar haar kinders gebore is.
Stromboliese uitbarsting
thumb|220px|'n Stramboliese uitbarsting: 1. aspluim, 2. lapilli 3. neerstorting van vulkaanas, 4. lawafontein 5. vulkaanbom, 6. lawavloei, 7. lae lawa en as, 8. stratum, 9. intrusiegang, 10. magmabuis, 11. magmakamer, 12. intrusieplaat
'n Stromboliese uitbarsting is 'n relatief gematigde soort vulkaanuitbarsting, met 'n VEI van sowat 1 tot 2.
Beskrywing
thumb|170px|links|'n Stromboliese uitbarsting. Stromboliese uitbarstings bestaan uit die uitwerping van gloeiende rotse (sintels, lapilli en lawabomme) tot hoogtes van tientalle tot 'n paar honderd meter. Die uitbarstings is klein tot mediumgroot, met sporadiese geweld. Dit is genoem na die Italiaanse vulkaan Stromboli.