cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
X-straaldubbelster
Ligte X-straaldubbelster
Die gas (hoofsaaklik waterstof) van die begeleidende ster val nie direk op die kompakte voorwerp nie, maar draai om dit en vorm eindelik ’n akkresieskyf. Die meeste X-strale kom vanuit die binnenste deel van die akkresieskyf. Dié materie word verhit tot enorme temperature (meer as ’n miljoen grade).
Kwesbare spesie
’n Kwesbare spesie is ’n spesie wat op die IUBN-rooilys, die Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur en Natuurlike Hulpbronne se lys van bewaringstatus, aangedui word as waarskynlik om uit te sterf tensy die omstandighede verbeter wat sy voortbestaan en voortplanting bedreig. Daar is tans 4 728 diere en 4 914 plante wat as "Kwesbaar" geklassifiseer is, in vergelyking met 1998 se syfers van 2 815 en 3 222 onderskeidelik.
Kwesbaarheid word gewoonlik veroorsaak deur die verlies of vernietiging van die spesie se habitat. So ’n spesie is nie bedreig of kritiek bedreig nie, maar uitwissing staar dit op medium termyn in die gesig.
Sebastian Kurz
Sebastian Kurz (gebore 27 Augustus 1986) is 'n Oostenrykse politikus wat van Desember 2017 tot Mei 2019 en van Januarie 2020 tot Oktober 2021 as kanselier van Oostenryk het gedien. Hy was van Mei 2017 tot Desember 2021 ook voorsitter van die Oostenrykse Volksparty (Duits: Österreichische Volkspartei, ÖVP) gewees.
Kurz is in Meidling, Wene gebore en het daar grootgeword. Hy matrikuleer in 2004 aan die GRG 12 Erlgasse en voltooi in 2005 sy militêre diensplig. In daardieselfde jaar begin hy regte by die Universiteit Wene studeer, maar hy voltooi nie sy studies nie. Kurz se politieke loopban begin in 2003 toe hy by die Jong Volksparty (Duits: Junge Volkspartei, JVP) aansluit. Hy betree in 2008 sy eerste politieke pos as voorsitter van die JVP vir Wene. Een jaar later word hy die federale voorsitter van die JVP.
In 2019 word Kurz lid van die Weense staats- en stadswetgewer. Na 'n skommeling van die eerste kabinet van Faymann in 2011 word Kurz staatssekretaris vir integrasie in die departement van binnelandse sake. In 2013 dien hy kortliks as lid van die nasionale raad. Na die wetgewende verkiesing van 2013 word Kurz minister van buitelandse sake, en word hy sodoende die jongste persoon in die geskiedenis van Oostenryk om hierdie amp te beklee.
Na die bedanking van visekanselier Reinhold Mitterlehner as voorsitter van die Volksparty in Mei 2017 word Kurz as sy opvolger aangewys. Mitterlehner se onttrekking uit alle politieke poste lei tot die einde van die kabinet van Kern en tot die vroeë wetgewende verkiesing van 2017, waarin Kurz as die gewildste kandidaat vir sy party deelneem en groot ondersteuning werf met sy kerntemas van immigrasie en sosiale politiek. Die Volksparty wen uiteindelik die verkiesing met 31,5% van die stemme.
As leier van die grootste party na die verkiesing word Kurz deur die staatspresident Van der Bellen opdrag gegee om 'n kabinet te vorm. Kurz vorm gevolglik 'n koalisie met die Vryheidsparty van Oostenryk (Duits: Freiheitliche Partei Österreichs, FPÖ) en word op 18 Desember 2017 as kanselier beëdig. Tydens sy kanselierskap stel hy die 12-uur-werkdag in werking, begin hy die samesmelting van alle Oostenrykse sosiale versekeringsfondse, verbied hy volgesigsluiers in die openbaar, wysig hy familiesubsidie vir Europese buitelanders, bring hy verpligte Duitslesse tot stand, verwerp hy die globale migrasiepakt van die Verenigde Nasies, en stel hy die digitale kantoor en 'n federale basisinkomste voor.
Sy ondersteuners beskou sy regeringstyl as aktief en spoedig, terwyl sy opponente dit as onsamewerkend en haastig beskou. Tydens sy termyn as kanselier was hy die jongste regeringshoof ter wêreld.
Weens 'n korrupsieskandaal in die Vryheidsparty breek die koalisie uitmekaar en word Kurz op 27 Mei 2019 deur die nasionale raad deur middel van 'n mosie van wantroue uit die amp van kanselier onthef. Die staatspresident Van der Bellen verwyder hom die volgende dag amptelik uit sy pos en vervang hom met Hartwig Löger.
Ditte Arnth
Ditte Arnth (gebore 6 Julie 1982) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Bølle Bob - Alle tiders helt (2010) en Parterapi (2010), en in die televisiereeks Below the Surface (2017).
Superhelde
Superhelde is 'n Afrikaanse jeug-rolprent wat op 22 April 2011 vrygestel is. Die film se subtitel is: "Ontmasker die held in jou!".
Genre
Die rolprent is 'n komedie. Dit het 'n ouderdomsperk van 13 jaar (swak taalgebruik en sekstonele). Dit is op 'n jong gehoor gemik en tieners sal hierby aanklank vind.
Storielyn
"In 'n land waar mense nie meer opstaan vir waarin hulle glo nie, waar helde en liefde net in Hollywood flieks bestaan, moet twee ontluikende superhelde die krag binne hulself vind om die een plek waar hulle inpas te red."
Wanneer hul geliefde comic-winkel bedreig word, kom twee beste vriende se superheldkleure na vore. Dimensie Komieks is diep in die skuld en in die moeilikheid. Boonop word die winkel deur hul aartsvyand van skool, J.J. van Tonder bedreig. J.J. en sy pa is die eienaars van die winkelsentrum oorkant Dimensie Komieks. Hulle benodig ruimte vir meer parkeerplek en hulle het 'n ogie op die gebou waarin Dimensie Komieks is. Albert en Peet beraam saam met Saskia, Monique en SuperWayne 'n buitensporige plan om die winkel van die stootskrapers te red.
Sekhukhune
Sekhukhune, ook gespel Sikukuni of Sekoekoeni (1814 – 13 Augustus 1882) was koning van die Marota. Sy ryk was geleë tussen die Limpopo- en Vaalrivier in die hedendaagse Suid-Afrikaanse provinsie Limpopo.
Lewensloop
Sekhukhune word na die dood van sy vader op 21 September 1861 koning van die Marota. Om sy ryk te versterk en te verdedig teen Europese kolonisering laat hy sy jong onderdane in blanke myne en op plase werk sodat hul salarisse gebruik kon word om gewere van die Portugese in Delagoabaai, en ook vee aan te koop.
Hoewel die Britte die Transvaalse oorlog teen Sekhukhune eers veroordeel het, het hulle na die anneksasie daarmee voortgegaan. In 1878 en 1879 word drie Britse aanvalle met sukses afgeweer totdat Sir Garnet Wolseley in November 1879 met 'n leër van Britte, Boere en 10 000 Swazis vir Sekhukhune verslaan het. Op 2 Desember word die vlugtende Sekhukhune gevange geneem en op 9 Desember word hy in Pretoria se gevangenis opgesluit.
Op 3 Augustus 1881 word die Konvensie van Pretoria onderteken, waarin in artikel 23 beveel word dat Sekhukhune vrygelaat moes word. Omdat sy hoofstad afgebrand het, trek hy na 'n plek genaamd Manoge. Op 13 Augustus 1882 word Sekhukhune vermoor deur sy halfboer Mampuru, wat beweer het dat hy die regmatige koning was. Mampuru word die jaar daarop deur die Boere gevange geneem, tot moord veroordeel en in Pretoria opgehang.
Sokoto stad
Sokoto is 'n stad in die noord-wes van Nigerië, met 'n bevolking van 427 760 in 2006.
Lars Arvad
Lars Arvad (gebore 25 Augustus 1979) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Aftenshowet (2007), Dicte (2013), en Follow the Money (2016).
Gerhard Steyn
Gerhard Steyn (gebore op 27 November 1976) is 'n bekende Afrikaanse sanger en liedjieskrywer. Hy is in 2006 aangewys as die Vonk-liedjieskrywer van die jaar. Met sy liedjie Baby Tjoklits, wat hy self sing, verower hy die 2009 Vonk-prys vir liedjie van die jaar. Die liedjie is ook deur Radio Rippel se luisteraars as die liedjie van 2009 aangewys. Steyn het ook as televisieaanbieder homself gevestig, waar hy saam met die akteur Alvin Bruinders, die program Konings van Kitskos, aangebied het op die Via-kanaal 147, op Dstv. Dié program het op televisie in 2017 verskyn en weens die gewildheid daarvan is die vyfde seisoen van Konings van Kitskos in 2020 begin uitsaai. Steyn is ook 'n sakeman en is mede-eienaar van die kuierplek, Live@Wildebeest, in Boksburg, Gauteng.
Loopbaan hoogtepunte
Steyn was op 16 Desember 2007 genooi deur die parlement vir 'n optrede. In 2010 het Steyn 'n toer onderneem na Dubai vir 'n optrede en dieselfde jaar was hy ook die afrigter vir die sangkompetisie, Supersterre. Ook in 2010 was Steyn deel van die groep kunstenaars van die Skouspel Plus konsert in Kaapstad, asook die Skouspel konserte by Sun City in 2010, 2012 en 2013. Vanaf 2010 tot 2016 het Steyn ook jaarliks by die hoof verhoog opgetree by die Innibos fees in Nelspruit. In 2012 was Steyn deel van die Voelgoed Ekspo, in samewerking met die tydskrif, Finesse, en in Augustus, dieselfde jaar, het Steyn die voorprogram behartig vir die konsert van MW Smith se toer na Suid-Afrika. In Oktober 2014 het Steyn die voorprogram behartig en geopen vir die Parletones se konsert by Carnival City. In 2015 het Steyn die hoofrol vertolk in die film, Forsaken, wat gebaseer is op 'n ware verhaal. In 2016 het Steyn saam met die aktrise Angelique Gerber, die hoofrol vertolk van die film, Sewentig x 7. In April 2017 het Steyn die rol van Jesus vertolk in die produksie, The Passion of Christ, wat vervaardig is deur Christian Family Church Internasionaal, wat vier vertonings gehad het met meer as 13 000 mense wat die uitvoering gaan kyk het.
Gladiolus zimbabweensis
Gladiolus zimbabweensis is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is inheems aan Mosambiek en Zimbabwe.
Adriana Caselotti
Adriana Caselotti (6 Mei 1916 – 18 Januarie 1997) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse Walt Disney's Wonderful World of Color (1954), The Julie Andrews Hour (1972), en John & Leeza from Hollywood (1993).
Geskiedenis van Afrikaans
Dekades voor die vestiging van 'n Nederlandse kolonie aan die suidpunt van Afrika het Kaapse Khoin-Khoin reeds kennis gemaak met Seemansnederlands. Besoeke van seevaarders soos Van Linschoten (in 1583) en De Houtman (in 1595) aan die Kaapse kus is gedokumenteer. Die vroegste vorm van Afrikaans, Khoi-Afrikaans as aanleerderstaal of trade jargon ('n eenvoudige verkeerstaal wat kommunikasie tussen seevarende Europeërs en inheemses vergemaklik het), is dus nog voor die begin van die 17de eeu aan die Kaap gebesig.
Vanaf 1652 het hoofsaaklik Nederduitse en Hoogduitse immigrante hulle aan die Kaap gevestig. Die Nederlanders (of Nederduitsers) het hulself destyds as 'n Duitse/Dietse volk beskou en het ook as Duitsmanne, Duismanne of Duusmanne bekend gestaan. Ook sou Franse Hugenote, Engelse, Portugese, Skandinawiërs en Maleiers hulle aan die Kaap vestig. Die nedersetting aan die Kaap is deur die VOC vanuit Nederland bestuur en die gebruikstaal was Nederlands. Alle inwoners aan die Kaap, inklusief die inheemse bevolking en slawe, het Nederlands gebruik (of dit aangeleer).
Taalondersoekers wys verder daarop dat mense in laer sosio-ekonomiese klasse 'n vereenvoudigde taalkode gebruik. Hierdie verskynsel kom oral in die wêreld voor (in die stede sowel as op die platteland). Die omgangsvariëteite aan die Kaap was ongetwyfeld ook onderworpe aan hierdie proses. Vereenvoudigde Afrikaans-Nederlandse omgangsvariëteite was die resultaat van hierdie proses. Die huidige Standaardafrikaans is in werklikheid vereenvoudigde Nederlands.
Ten spyte daarvan dat die Afrikaners oor 'n kultuurtaal beskik het (Nederlands), was die Genootskap van Regte Afrikaners (GRA) in 1875 van mening dat ook een van die ander omgangsvariëteite wat daar aan die Kaap gepraat is, uitgebou moes word tot 'n kultuurtaal vir die Afrikaners. Hierdie "regte" variëteit was Boere-Afrikaans.
Die doelstelling van die GRA het egter ingedruis teen die algemene opvatting van die publiek oor taal (in die tyd). Nederlands is toe beskou as die algemeen aanvaarde kultuurtaal. Om hierdie rede moes lede van die GRA in die geheim vergader omdat hulle idee oor "Afrikaans as skryftaal" te radikaal was. Afrikaans is toe met onkunde, agterlikheid en ongeletterdheid geassosieer. Daarbenewens het die Afrikaners van 1880 nie aanvaar dat hulle Afrikaans praat nie, maar het hulle werklik 'n taal gepraat wat as tussen Afrikaans en Nederlands bestempel kan word. Sowat sestig jaar gelede het Afrikaans ook bekend gestaan as die Kombuistaal.
Eerste taalbeweging
Op 14 Augustus 1875 is die Genootskap van Regte Afrikaners (GRA) in die Paarl gestig onder leiding van ds. S.J. du Toit. Hierdie gebeurtenis word as 'n mylpaal beskou in die geskiedenis van die Afrikaanse taal en as die begin van die Eerste Afrikaanse Taalbeweging. Die doel van hierdie organisasie was om die mense daarvan bewus te maak dat hulle 'n eie taal het wat Afrikaans genoem word. Die GRA was egter van mening dat dit nog te vroeg was om te dink aan 'n Bybelvertaling in Afrikaans, alhoewel hulle die idee verwelkom het.
Die oogmerk van die GRA was om Afrikaans tot 'n kultuurtaal uit te bou wat kenmerke moes hê van beide Kaapse Afrikaans sowel as Oosgrensafrikaans. Die dryfkrag agter die GRA was mense soos Arnoldus Pannevis en S.J. du Toit. Pannevis het vir 'n Afrikaanse Bybelvertaling gepleit omdat die Kleurlinge Nederlands (volgens hom) nie goed kon verstaan nie. Du Toit het sy volksgenote aangemoedig om in Afrikaans te skryf en sodoende die publikasie van 'n aantal boeke en klein toneelstukke bevorder. Die GRA se belangrikste medium was die koerant Di Patriot, 'n dagblad waarin hulle hul eie soort Afrikaans aan die publiek bekend gestel het, en later ook Ons Klyntji. In 1876 het du Toit se grammatikaboek, Eerste beginsels van die Nederlandse taal, verskyn, en in 1897 het hy die Fergelijkende Taalkunde fan Afrikaans en Engels gepubliseer.
In die tyd was bitter min Kapenaars geesdriftig oor die moontlike koms van Afrikaans as kultuurtaal. Die algemeen aanvaarde kultuurtaal in dié tyd was Nederlands. Afrikaanse briewe, wat aan die pers gestuur is, is onder skuilname geskryf. Die eerste redakteure van Afrikaanse blaaie het ook onder skuilname geskryf omdat daar 'n stigma gekleef het aan Afrikaans as skryftaal. Die redakteur van Di Patriot, naamlik D.F. du Toit, se skuilnaam was Oom Lokomotief. Du Toit is selfs met die dood gedreig omdat hy in Afrikaans geskryf het. Die Eerste Taalbeweging word ook gekenmerk deur 'n poging om die Afrikaanse skryftaal so na as moontlik aan die spreektaal te bring. Dit kan beskou word as 'n pre-standaardiserings fase.
Die Eerste Taalbeweging het met die Anglo-Boereoorlog doodgeloop.
Tweede taalbeweging
Op 18 September 1915 het die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns die spelwyse van Afrikaans aanvaar soos voorgestel deur sy Spellingskommissie. Die grondslag vir 'n Afrikaanse spelling was gelê en in 1917 verskyn die Woordelys en Spelreëls in opdrag van die Akademie.
Om die fout van die Eerste Taalbeweging te voorkom deur die skryftaal so na as moontlik aan die spreektaal te hou, is daar nou besluit om die Afrikaanse spelling ná aan Nederlands te hou. Nie almal was dit eens met die Afrikaanse spelling nie. Veral die wysiging van die spelreëls in 1920 het heftige reaksies ontlok. Die taalstryder Gustav Preller het beswaar aangeteken. Ook is beswaarskrifte deur talle koerante en tydskrifte opgestel en aan die Akademie voorgelê, waarop die Akademie nouliks gereageer het. Die blaaie wat beswaarskrifte opgestel het was onder andere: Die Volkstem, Ons Vaderland, De Spectator, Die Brandwag, Die Landbouer, Die Boer, Die Kristelike Skoolblad, Die Banier, Jong Suid Afrika en De Vriend des Volks.
Die Taalkommissie moes nie alleen besluit hoe daar gespel moes word nie, maar ook welke woorde as Afrikaans erken sou word. Die nuwe spelvorm het ook 'n toonaangewende rol gespeel in die uitspraak van die taal. Ook sou die Noordelike (Transvaalse) uitspraak meer erkenning begin kry het in die normeringsproses, waar Suidelike (Kaapse) taalkenmerke aanvanklik dominant was.
Taalverenigings
Reeds in 1890 is die Zuid Afrikaansche Taalbond (Taalbond) in Kaapstad gestig met as doel: "Bevordering van de kennis der Volkstaal en aankweking van een ontwikkeld nationaliteitsgevoel". Die Taalbond was ten gunste van die behoud van Nederlands as kultuurtaal van die Afrikaners. Die leuse van die Taalbond was: "Leer Nederlands, schrijf Nederlands, en spreek Afrikaans." Die Taalbond (voorstanders van Nederlands) is gestig deur die elite aan die Kaap en was 'n teenreaksie op die stigting van die GRA (voorstanders van Afrikaans). Die stigting van die Taalbond word beskou as die begin van die Nederlandse Taalbeweging in Suid-Afrika.
In 1895 het studente en oudstudente van die Victoria College en die Kweekskool die bekende letterkundige vereniging Ons Spreekuur gestig, onder leiding van prof. W.J. Viljoen. Die vereniging het hom beywer vir die bevordering van die Nederlandse taal en letterkunde, en die doel van die vereniging was om die jong geslag te besiel met die skone letterkunde en musikale produksie van hul moedertaal Nederlands, of volgens F.P. Cillié, om "ons volk, insonderheid ons Jong Zuid Afrika, met liefde te bezielen voor de taal onzer vaderen en onzer Kerk". Die vereniging het een keer per week byeengekom, om temas uit die Nederlandse letterkunde te bespreek, en is met Nederlandse liedere afgewissel, terwyl 'n toneelstuk een keer per jaar opgevoer is. Ons Spreekuur het 'n eie biblioteek gehad met meer as 1 150 Nederlandstalige titels.
J.H. Hofmeyr, bekend as Onze Jan Hofmeyr (of Onze Jan), wat ook 'n groot voorstander was van die behoud van Nederlands as kultuurtaal van die Afrikaners, het op 6 Maart 1905 in Stellenbosch 'n toespraak "Is 't ons ernst?" gehou, waarin hy 'n sterk pleidooi gelewer het vir Nederlands in die private en openbare lewe, in die onderwys en in die staatsdiens. Sy toespraak is in Ons Land gepubliseer en ook in pamflette uitgegee. Dit het oral in die land groot belangstelling gaande gemaak.
Nog 'n belangrike mylpaal is op 4 April 1905 behaal met die stigting van die Zuid-Afrikaanse Onderwijzers-unie (ZAOU), wat 'n groot bydrae sou lewer om die belange "van 't onderwys in 't algemeen en die van 't Hollands in 't biezonder te helpen bevorderen."
Op 13 Desember 1905 is die Afrikaanse Taalgenootskap op 'n kongres in Pretoria gestig onder leiding van Gustav Preller. Die doel van die Afrikaanse Taalgenootskap volgens Preller was: "Afrikaans schrijven en spreken, Hollands leren, albei lezen."
Op 3 November 1906 is deur die voorstanders van Afrikaans, in Kaapstad, die Afrikaanse Taalvereniging (ATV) gestig, onder leiding van D.F. Malan en later J.H.H. de Waal. Daar is spoedig takke in 'n hele aantal dorpe in die Kaapkolonie gestig om die gedagte van 'n eie taal, Afrikaans, te propageer. Die leuse van die ATV was: "Leer Nederlands, schrijf Nederlands als ge kunt en wilt, maar als ge niet kunt of wilt, schrijf dan niet Engels, maar Afrikaans."
Op 29 Augustus 1908 is in Bloemfontein die vereniging Onze Taal gestig deur Dr G. Knothe. Onze Taal sou Nederlands bevorder, ook wat Nederlandse toneel, musiek, sang en die letterkunde betref. Onze Taal was egter nie vyandig teenoor Afrikaans nie. Die Vrystaatse tak van die Afrikaanse Taalgenootskap en Onze Taal sou later saamgesmelt het.
In 1908 is ook in Pretoria die Afrikaans-Hollandse Taalvereniging (AHTV) gestig. Die AHTV het hom beywer vir die bevordering van Nederlands, veral in die onderwys. Die vereniging het ook daarop aangedring dat onderwysers eers Nederlands goed magtig moes wees voordat hulle in die onderwys aangestel kon word.
Die Afrikaners was op hierdie stadium in twee kampe verdeel. Een groep was ten gunste van die behoud van Nederlands as ons kultuurtaal en die ander groep wou Afrikaans tot kultuurtaal verhef, naas Nederlands, of in die plek van Nederlands.
Stryd tussen Afrikaans en Nederlands
Midde in die "taalstryd" het die voorstanders van Nederlands na die pen gegryp en op alle moontlike maniere probeer bewys hoe nadelig dit vir die volk sou wees, indien Afrikaans tot skryftaal verhef sou word."
"Het Christelik Schoolblad", mondstuk van die "Christelijk Nationaal Onderwijs" in Transvaal het teen die opkoms van Afrikaans in 1905 gewaarsku, dat die Afrikaanse skryftaal sou beteken dat Nederlands vir die Afrikaner 'n geslote skatkamer sou word, en dat die babataal: Afrikaans, deur die volwasse reus: Engels, oorrompel sou word. Prof J.I. Marais verwys in 1905 na die aksie van die Taalgenootskap van Preller en skryf hy: "De kombuistaal, die in Pretoria verheerlijkt wordt, is niet de taal van den ontwikkelden Afrikaner.
Voorstanders van Nederlands
Die voorstanders van die behoud van Nederlands as kultuurtaal van die Afrikaners se argument was dat die Afrikaners, Nederlanders en Vlaminge 'n gemeenskaplike kultuurtaal (Nederlands) deel, net soos die Skotte, Amerikaners, Kanadese en Australiërs 'n gemeenskaplike taal (Engels) deel. Hierdie groep het verduidelik dat die Afrikaner se onmag teenoor Engels net baie groter sou word indien Afrikaans vir Nederlands as kultuurtaal sou vervang, en dat die Afrikaners tesame met die Vlaminge en Nederlanders 'n baie groter kultuurgroep kon vorm wat beter beskerm kon word. Die groter kultuurgroep sou ook beter in staat wees om kultuurprodukte van hoë kwaliteit en kwantiteit te lewer.
Die Afrikaner elite het vasgehou aan Nederlands en dit beskou as 'n prestigetaal. Die taal het hoë aansien geniet in die samelewing. Hierdie groep mense het Afrikaans gesien as 'n bedreiging van "onze schone moedertaal Hollands". Dieselfde groep het gewys op die mooi beheersing van Nederlands deur baie Afrikaners. In Ons Land van 23 Julie 1914 is die vrees dan ook uitgespreek dat "onze oude, schone en geliefde Hollandse taal" gewoon sou ondergaan, as dit vervang sou moes word deur 'n taal (Afrikaans) wat "door indiese en mosambiekse kindermeiden verbasterd en ontaard is."
Nederlands is volgens prof. W.J. Viljoen, beskou as "de taal der vaderen" en ook as die Afrikaner se "heilig erfrecht." Volgens Ons Land van 21 Maart en 29 Augustus 1905 is Nederlands die taal waarin Afrikaners se ganse stryd opgesluit was; die taal wat hulle deur storms gedra het en wat hulle beskou het as hul 'hoogs verheven erfrecht'.
Hierdie groep Afrikaners het daarop gewys dat ook in Nederland en Vlaandere die meeste mense (net soos in Suid-Afrika) verskillende dialekte praat en dat slegs 'n klein persentasie Nederlanders en Vlaminge, Standaardnederlands kon praat. In werklikheid het in 1930 maar 3% van die Nederlanders, Standaardnederlands gepraat en minder as 1% van die Vlaminge was hiertoe in staat.
Voorstanders van Afrikaans
Die voorstanders van Afrikaans was "besiel" met 'n "sterk geloof" en 'n "groot liefde" vir Afrikaans. Die emosionele aspekte van die taalproblematiek is swaar oordryf en swaar belaai. Hierdie groep het dikwels uit die laer geskoolde klasse bestaan.
Die leiers verskil
In hierdie taaldebat het twee leiers sterk van mekaar verskil. J.B.M. Hertzog was van mening dat Nederlands ook óns kultuurtaal is. Hy het selfs in 1916 gedreig om te bedank as hoofleier van die Nasionale Party as hy gedwing sou word om Afrikaans te gebruik. Teenoor Hertzog het D.F. Malan gestaan. Vir Malan was Nederlands 'n buitelandse taal wat in Nederland hoort en nie in Suid-Afrika nie. Ook wat die Kleurling betref sou die twee here 180 grade van mekaar verskil het. Hertzog wou die Kleurlinge nie van die kieserslyste skrap nie. Sy standpunt was: "die Kleurlinge praat ons taal en hoort by ons". Malan wou die Kleurlinge van die kieserslyste skrap. Malan het gewen.
Intussen kom daar 'n wending. Gustav Preller wat aanvanklik 'n groot kampvegter vir Afrikaans was, sou hom in die 20er jare weer teen die Afrikaanse Taalbeweging keer deur te beweer dat Afrikaans nie (in 1914) in die onderwys ingevoer moes word nie; dat daar nie 'n Afrikaanse woordeboek moes kom nie; dat die Bybel nie in Afrikaans vertaal moes word nie en dat Afrikaans nie amptelike status moes verkry nie.
Die kerk in konflik
Aanvanklik was die kerk sterk gekant teen Afrikaans as kultuurtaal. Gedurende 1885 het die Vrystaatse sinode, en ook die Kaapse sinode in 1886, van die NG Kerk hulle uitgespreek téén 'n Afrikaanse Bybelvertaling, en behoud van die Nederlandse Bybel. Op 24 Augustus 1905 skryf ds. H.S. Bosman in die kerkblad, De Vereniging: "De Kerk zal nooit het Afrikaansch kunnen aannemen".
Predikante het in Nederlands gepreek. Hulle was in Nederland opgelei of aan die Kweekskool op Stellenbosch. Ook Skotse predikante wat deur Brittanje gestuur is om die Afrikaners te verengels, moes 'n deel van hul studie in Nederland voltooi om met die Afrikaners in Nederlands te kon kommunikeer. Die Hollandse kerk in Suid-Afrika was verder die sterkste vesting van die Nederlandse taal, en ook die mees beskermde, want die Kerkorde van De Mist het dit tot sekere mate onafhanklik van die staat gemaak. Van Afrikaans as skryftaal, om van amptelike taal nie eens te praat nie, wou die Afrikaners aanvanklik niks weet nie, en is Afrikaans as 'n 'barbaarsch patios' beskou, want "de Hollandsche Taal is de officieele Taal onzer kerk, en de moedertaal van een groot deel der bevolking".
Die professore van die NG kerk se Kweekskool het 'n sterk bolwerk gevorm vir die behoud van Nederlands as kerktaal. Toe die Zuid Afrikaansche Taalbond toestemming ontvang het in 1904 vanuit Nederland en Vlaandere om die Nederlandse spelling in Suid-Afrika te vereenvoudig (Kollewijn-spelling), het die Kweekskool geweier om die spelreëls te volg. Volgens die professore van die Kweekskool moes Nederland en Vlaandere eers ook self die spelreëls goedkeur vir gebruik in Nederland en Vlaandere, voordat die kerk in Suid-Afrika dit sou volg.
'n Groot voorstander van die vertaling van die Bybel in Afrikaans, ds. Willem Postma, het nog in 1912 gemeen dat daar nog gewag moes word met die vertaling van die Bybel in Afrikaans totdat daar groter eenstemmigheid sou heers oor die taalvorm, omdat "Afrikaans nog in die maak" was.
Tot en met 1919 het onder die Afrikaners talryke Christelijke Jongenlieden Verenigingen en ook Debatsverenigingen bestaan en hulle het almal Nederlands as taal gebruik en is alle notules in Nederlands gehou. Dit was ook die geval in die bedryfslewe en in die politiek. Die notules van die Nationale Partij, later Nasionale Party was aanvanklik slegs in Nederlands gehou.
Die Stellenbosse professore van die Kweekskool het egter in 1919 aanvaar dat Afrikaans erkenning moes geniet, naas Nederlands. In November 1919 het die Kaapse Sinode van die NG Kerk dan 'n mosie aanvaar ten gunste van 'n Afrikaanse Bybelvertaling. Hierdie besluit het ook weer heftige reaksie uitgelok. Baie Afrikaner het prontuit verkondig dat hulle die Afrikaanse Bybel nooit sou aanvaar nie. Maar die Afrikaanse Bybel het in 1933 gekom, die Afrikaanse Psalmboek gedurende 1937, en die Afrikaanse Gesangeboek gedurende 1944.
Die pers
Die koerante en tydskrifte in Suid-Afrika was aanvanklik almal Nederlandstalig. Met die koms van Afrikaans as kultuurtaal sou hulle langsamerhand van die toneel af verdwyn (en sommige het oorgeskakel na Afrikaans). Ons Land, De Volksstem, De Vereniging, De Vriend Weekblad, De Unie, De Burger, Het Volksblad, De Huisgenoot, De Zuid-Afrikaan, Cradocksche Afrikaner, De Volksbode, Gereformeerde Maandblad, De Gereformeerde Kerkbode, Ons Vaderland, De Spectator, Jong Zuid-Afrika, De Vriend des Volks, De Goede Hoop, Het Westen, Het Zuid-Afrikaanssche Tijdschrift, Ons Tijdschrift, De Verzamelaar, Het Nederduitsch Zuid-Afrikaansch Tydschrift (NZAT), De Tijd, Hollandsch Zuid-Afrika, De Week, De Express, De Afrikaner, De Natalier, ens. is voorbeelde van Nederlandstalige blaaie voor die koms van Afrikaans as kultuurtaal.
Die toekoms van Afrikaans
Taalondersoekers wys daarop dat taaleilande van kardinale belang is by die voortbestaan van minderheidstale. Die rede waarom minderheidstale in die VSA so lank stand kon hou (tot en met die 20ste eeu) was te danke aan die bestaan van taaleilande. Hoe groter so 'n eiland, hoe groter is die kans om assimilasie teen te werk. Duits het lank in die VSA stand kon hou en het eers begin verdwyn toe die taaleilande verdwyn het. Die rede waarom die taaleilande verdwyn het, is omdat dit nie grondwetlik beskerm was nie. Om hierdie grondwetlike beskerming te verwerf, het sommige lande 'n federale staatsvorm ingevoer volgens die kantonstelsel van Switserland, byvoorbeeld: die Federale staatsvorm van Indië, die federale staatsvorm van België en die federale staatsvorm van Kanada. Suid-Afrika ken egter nie 'n federale staatsvorm gebaseer op taal of etnisiteit wat dien as taaleiland nie. Afrikaans bevind hom vandag in dieselfde posisie as die Europese tale wat in taaleilande bestaan het in Amerika, voor die Eerste Wêreldoorlog. Engels het hierdie taaleilande in die VSA opgeruim.
Taalondersoekers wys ook daarom dat indien 'n taal ook in 'n ander land gebruik word, daardie taal se oorlewingskans sterker is. Die taal word getalsterker en die aantal kultuurprodukte (musiek, boeke, koerante, rolprente, TV-programme, ens.) word beduidend meer. Die taalgebruiker word dan kultureel beter gevoed. So hoef 'n Spaanssprekende persoon geen Engels te ken nie, want Spaans is 'n baie groot taal wat in 'n hele aantal lande dien as kultuurtaal. Spaanse kultuurprodukte kan die spreker van Spaans volledig voed op kulturele gebied. Die Fransspekendes van Quebec behou die taalband met Frankryk, ten spyte van groot verskille tussen die spreektale van Quebec en Frankryk. Dieselfde geld vir die taalbande tussen Brasiliaanse en Europese Portugees, Suid-Amerikaanse en Europese Spaans sowel as die Nederlands van Vlaandere, Nederland en Suriname. Tussen 1652 en 1925 was Nederlands 'n integrale deel van die Afrikaners se kultuur. Die Afrikaners van 1880 het selfs nie eens aanvaar dat hulle Afrikaans praat nie. Vandag egter, is Nederlands vir die Afrikaners 'n vreemde taal. Die verbreking van die taalband met Nederlands beteken dat dit nie die behoud van Afrikaans op bogenoemde wyse ondersteun nie.
Op verskillende plekke in die wêreld word die belang van streektale beklemtoon as reaksie op die toenemende globaliseringstendense en die dreigende verlies van kulturele identiteit. Afrikaans bevind homself in 'n gelyksoortige posisie as sommige streektale in Europa.
Lughawe Ca Mau
Lughawe Ca Mau (Viëtnamees: Sân bay Cà Mau) is 'n lughawe in Viëtnam. Die lughawe lê 2 km suid van Ca Mau, in die provinsie Ca Mau en is die tuiste van die Viëtnamese lugredery, Vietnam Airlines.
Die Lughawe aanloopbaan lengte is 1 500 meter. Die lughawe kan 0,3 miljoen passasiers per jaar bedien.
Atterbury Property Holdings
Atterbury Property Holdings (meer bekend as net Atterbury of "Atterbury Property") is 'n eiendomsmaatskappy wat in 1994 deur Louis van der Watt en Francois van Niekerk in Pretoria gestig is.
Die maatskappy se hooffokus is op die ontwikkeling van kleinhandelsentrums en handelsgeboue, maar residensiële eiendom word ook ontwikkel. Atterbury was die medestigter van Attfund ('n ongenoteerde plaaslike winkelsentrumfonds) in 2002, maar dit is aan Hyprop verkoop in 2011. In 2005 is Attacq gestig, waarvan sy belangrikste bates sy aandeelhouding in Attfund en ander ontwikkelings is. Attacq is in 2013 op die JSE genoteer. AttAfrica is in 2012 gestig, 'n fonds wat verskeie winkelsentrums dwarsoor Afrika ontwikkel het en besit.
Emme Rylan
Emme Rylan (gebore 4 November 1980) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Impulse Black (2011) en in die televisiereeks The Young and the Restless (1973).
Jens Asby
Jens Asby (23 April 1912 – 4 Oktober 2003) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Natekspressen P903 (1942), Kriminalassistent Bloch (1943), Heidesommer (1945), en Der Mann, der nicht nein sagen konnte (1958).
Princeton, Indiana
Princeton is 'n stad in die deelstaat Indiana en die administratiewe setel van die Gibson County. Daar is steenkoolmyne en ru-olie velde in die omgewing. Die eerste blankes het hulle in 1814 hier gevestig en die nedersetting het dorpstatus in 1884 ontvang. Abraham Lincoln het in 1827 wol hier aan die Evans-meule verkoop; die gebou staan nog.
Eartha Kitt
Eartha Kitt (17 Januarie 1927 - 25 Desember 2008) was 'n Amerikaanse aktrise, sangeres en kabaretster wat onder meer vir haar kersfeesliedjie Santa Baby uit die jaar 1953 bekend gestaan het. Orson Welles het haar as die "opwindendste vrou ter wêreld" ("most exciting woman in the world") beskryf. In die derde seisoen van die televisiereeks Batman het sy in die 1960's die rol van Catwoman vertolk en sodoende Julie Newmar vervang wat vir die finale seisoen nie meer beskikbaar was nie.
Vroeë lewe
Kitt is as Eartha Mae Keith op 'n katoenplantasie in North, 'n klein dorp in Orangeburg County naby Columbia (deelstaat Suid-Carolina), gebore. Haar moeder was van Cherokee- en Afro-Amerikaanse, haar vader van Duitse en Nederlandse afkoms. Sy het beweer dat sy uit 'n verkragting gebore is.
Kitt is deur die suster van haar moeder, Anna Mae Riley, grootgemaak - 'n Afro-Amerikaanse vrou wat deur Kitt as haar biologiese ma beskou is. Riley het haar niggie later in die sorg van pleegouers geplaas wat haar egter na bewering mishandel en verwaarloos het. Sy het dit selfs as "slawerny" beskryf, en toe haar tannie haar weggegee het, het sy haarself afgevra wie haar sou aanvaar - sy was immers bang dat mense haar sou afwys.
Ná Riley se afsterwe is sy na New York gestuur om by Mamie Kitt te bly. Sy het te wete gekom dat Mamie haar biologiese moeder was, maar niks oor haar pa geweet nie, behalwe dat sy van Kitt was en dat hy - soos veronderstel is - die seun van die eienaar van die plaas was waar sy gebore is.
Loopbaan
Kitt het haar loopbaan as 'n lid van die Katherine Dunham Company begin. Met hierdie dansgroep het sy in 1948 ook haar filmdebuut in Casbah gemaak. As 'n begaafde sangeres met 'n merkwaardige stem het sy treffers soos Let's Do It, Champagne Taste, C'est si bon, Just an Old-Fashioned Girl, Monotonous, Je cherche un homme, Love for Sale, I'd Rather Be Burned as a Witch, Uska Dara, Mink, Schmink, en Under the Bridges of Paris opgeneem, asook haar bekendste lied, Santa Baby wat in 1953 vrygestel is. Toe sy in Europa gebly en opgetree het, het Kitt haar unieke styl met die aanleer van die Franse taal nog verfyn. Sy kon ook ander tale redelik goed praat en het haar taalvernuf tydens talle opnames van kabaretoptredes, wat in lewende lywe gedoen is, met finesse aangewend.
Cameron Diaz
Cameron Diaz (gebore 30 Augustus 1972) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente My Best Friend's Wedding (1997), There's Something About Mary (1998), Charlie's Angels (2000), en Vanilla Sky (2001). In 2013 was sy die hoogste betaalde aktrise aangewys ouer as 40 in Hollywood.
Eartha Kitt
Filmdebuut
In 1950 het Orson Welles haar die eerste hoofrol as Helena in sy verfilming van Doktor Faustus gegee. Enkele jare later het sy in die revue New Faces of 1952 gespeel waarin sy twee liedjies - Monotonous en Bal, Petit Bal gesing het waarmee sy nog steeds vereenselwig word. Die rolprentateljee 20th Century Fox het hierdie revue in 1954 onder die eenvoudige titel New Faces na die silwerdoek gebring.
In 1968 het sy egter 'n teenslag ervaar nadat sy tydens 'n onthaal in die Withuis kritiese kommentaar oor die oorlog in Viëtnam gelewer het. Die Amerikaanse publiek was verdeeld in sy opinie oor haar uitlatings. Nadat sy in die VSA feitlik geboikot is, het sy haar energie in oorsese optredes gestort.
Broadway
Gedurende daardie tydperk was daar in die VSA en oorsese lande steeds meer kulturele verwysings na Eartha Kitt soos die bekende Monty Python-televisiegrap The Cycling Tour waarin 'n man met geheueverlies aanvanklik glo hy is Clodagh Rodgers, daarna Trotskij en uiteindelik Eartha Kitt (terwyl sy voor 'n opgewonde gehoor in Moskou optree).
Vir die Broadway-opvoering Timbuktu ('n Afrika-weergawe van die gewilde musiekblyspel Kismet) het Eartha Kitt in 1978 na New York teruggekeer en groot sukses behaal. Een lied in die musiekblyspel gee 'n resep vir mahoun, 'n toebereiding van cannabis, waar Eartha Kitt se snorrende sangstyl die refrein "constantly stirring with a long wooden spoon" op 'n merkwaardige manier beklemtoon.
In 1984 het sy met haar disco-lied Where Is My Man weer internasionale trefferlyste gehaal en ook vir die eerste keer in haar loopbaan goue-plaat-status bereik. Ná hierdie suksesvolle enkelsnit het sy die album I Love Men vrygestel. Haar treffer het vir Eartha Kitt nuwe gehore in Britse en Amerikaanse nagklubs geskep, waaronder ook 'n nuwe generasie van manlike gay bewonderaars. Sy het haar dank met gereelde welwillendheidskonserte betuig waarvan die inkomste aan MIV/VIGS-organisasies geskenk is. Ook haar volgende treffer Cha-Cha Heels, wat sy saam met Bronski Beat opgeneem het, het in Britse nagklubs baie gewild geraak en was ook in dié land se trefferlyste.
Latere jare
In 1992 het Eartha Kitt 'n ondersteunende rol in die trefferrolprent Boomerang (met Eddie Murphy in die hoofrol) gespeel. In die laat 1990's het sy as 'n lid van die rondreisende nasionale Noord-Amerikaanse toneelgroep van The Wizard of Oz die rol van die Wicked Witch of the West vertolk. In 2000 het sy na die Broadway teruggekeer om saam met Mandy Patinkin en Toni Collette in Michael John LaChiusa se toneelstuk The Wild Party op te tree. Die stuk het egter nie lank gespeel nie. Laat in dieselfde jaar het sy die rol van Fairy Godmother in die rondreisende nasionale Amerikaanse toneelgroep van Cinderella, wat ook Deborah Gibson en later Jamie-Lynn Sigler ingesluit het, vertolk. In 2003 het sy Chita Rivera in die musiekblyspel Nine vervang. Vir 'n spesiale opvoering van Cinderella in die Lincoln Center tydens die Kersfeesseisoen van 2004 het sy nog eens die rol van Fairy Godmother gespeel.
Een van haar meer ongewone rolle was dié van Kaa die luislang (Kaa the python) in die BBC se hoorspel The Jungle Book (1994). Kitt het haar kenmerkende stem ook aan Yzma in Walt Disney se rolprent The Emperor's New Groove verleen. Vir hierdie rol het sy haar eerste Annie Award gewen. In die opvolgrolprent Kronk's New Groove, wat onmiddellik as video vrygestel is, en die televisiereeks The Emperor's New School, wat eweneens uit die oorspronklike rolprent voortgespruit het, het sy haar stem nog eens aan die karakter verleen. Hiervoor is in 2007 en 2008 twee Emmy Awards en twee bykomende Annie Awards aan haar toegeken. In die animasiereeks My Life as a Teenage Robot, wat op televisie uitgesaai is, het Kitt haar stem aan die karakter Queen Vexus verleen.
In die laaste jare van haar lewe het haar jaarlikse optredes in New York van Eartha Kitt 'n gevestigde kunstenaar in Manhattan se kabaretbedryf gemaak. Wanneer sy in teaters soos die Ballroom en die Café Carlyle opgetree het, het sy die vele fasette van haar kunstenaarspersoonlikheid duidelik na vore laat kom en steeds weer bevestig. Hierby het sy van liedere, waarmee sy vereenselwig word soos Old Fashioned Millionaire, wat 'n amusante, baatsugtige vermoeidheid met die wêreld beklemtoon het, na minder bekende repertoire gewissel, wat sy met 'n onverwagte wildheid en volharding voorgedra het. Hierby het Kitt die gehore as 'n oorlewingskunstenaar met 'n feitlik bodemlose veerkragtigheid geraak. Haar weergawe van Here's to Life, wat sy dikwels as die laaste lied van 'n konsert gesing het, was 'n goeie voorbeeld hiervan.
Tussen Oktober en vroeë Desember van 2006 het Kitt in die Off-Broadway-musiekblyspel Mimi le Duck opgetree. Daarnaas het sy in 2007 saam met Vanessa L. Williams 'n rol in die onafhanklike film And Then Came Love vertolk.
In 1978 is haar stem gebruik om Aja, die popgroep Steely Dan se nuwe album, met 'n televisieadvertensie bekend te stel.
Persoonlike lewe
Ná romanses met die kosmetiekmagnaat Charles Revson en John Barry Ryan III, die erfgenaam van 'n bankier-fortuin, het Eartha Kitt op 6 Junie 1960 met John William McDonald getrou, 'n vennoot van 'n eiendomsbeleggingsmaatskappy. Uit hierdie huwelik, wat tot in 1965 voortgeduur het, het 'n dogter, Kitt (* 1962), voortgespruit. Eartha het ook twee kleinkinders gehad, Jason en Rachel Shapiro.
As 'n langjarige inwoner van die deelstaat Connecticut het Eartha baie jare in 'n omgeboude skuur gewoon wat deel uitgemaak het van 'n uitgestrekte plaas in die Merryall-deel van New Milford. Sy was aktief by plaaslike weldadigheidsorganisasies en -projekte dwarsoor die distrik Litchfield County betrokke. Nadat sy 'n tyd lank in Pound Ridge (deelstaat New York) gebly het, het Eartha in 2002 na Connecticut teruggekeer en haar in Stamford in die suidelike gedeelte van die distrik Fairfield County gevestig om naby die gesin van haar dogter te kan woon.
Kitt het 'n uitgesproke voorstander van gay burgerregte geword en openlik burgerlike verbintenisse gesteun: "I support it [gay marriage] because we're asking for the same thing. If I have a partner and something happens to me, I want that partner to enjoy the benefits of what we have reaped together. It's a civil-rights thing, isn't it?"
Kitt het drie outobiografiese werke gepubliseer - Thursday's Child (1956), Alone with Me (1976) en I'm Still Here: Confessions of a Sex Kitten (1989).
Cyamon hamatum
Cyamon hamatum is 'n gewone sponsspesie uit die familie van die Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2012 deur Van Soest, Carballo & Hooper.
Eartha Kitt
Dood
Kitt is op 25 Desember 2008 op die ouderdom van 81 jaar in haar huis in Weston, Connecticut aan kolonkanker oorlede.
Eeuwige Edik van 1667
Gaspar Fagel (Pensioenaris van Haarlem) en Gillis Valckenier (burgemeester van Amsterdam) was die opstellers van die Edik. Hulle wou die Eerste Stadhouerlose Tydperk "eeuwig" laat voortduur en die pogings van die Oranje-Party om prins Willem III van Oranje-Nassau aan die mag te bring kniehalter. Volgens die historikus Lieuwe van Aitzema (1600–1669) wou die Hollanders baas wees in hul eie huis en is dit uiteindelik bereik met die Ewige Edik.
Daar is egter bepalings ingesluit wat ten doel gehad het om uiteindelik Willem se opperbevelskap oor die Staatsleër te bewerkstellig.
Die ander ses geweste sou die algemene strekking van die Edik met die Akte van Harmonie onderskryf op 31 Mei 1670.
In die Rampjaar van 1672 het die Orangiste egter met geweld die mag gegryp en die De Witt-broers vermoor. Die Edik is deur al die provinsies herroep (afskrifte daarvan is in sommige Nederlandse stede verbrand ) en die stadhouerskap is ten gunste van Willem III herstel.
Nouakchott
Nouakchott (Arabies: نواكشوط, Berbies: Nawākšūṭ (plek van winde) ) is die hoofstad van Mauritanië en het 'n bevolking van 881 000 gehad in 2008 met 'n oppervlakte van 1 000 km². Dit is by verre die grootste stad en het ook die tweede grootste hawe in die land.
Nouakchott was maar 'n klein vissersdorpie van 200 mense tot in 1958. Sy gematigde klimaat en die gerieflike plasing van Nouakchott aan die Atlantiese Oseaankus is teen die einde van die Franse koloniale tydperk gekies om 'n dorp te vestig, 'n hoofstad vir die land wat onafhanklikheid te wagte was. Teen onafhanklikheid in 1960 was die bevolking nog steeds in die vier-syfer-reeks; maar deur landelik-stedelike migrasie as 'n gevolg van die ekonomiese krisis en droogtes in die 1970's en 1980's, het die bevolking sederdien opgeskiet tot meer as 890 000 in 2010, grootliks onbepland. Die meeste van die nuwelinge bly ver van die beplande Westerse-styl besigheidsentrum in ruim oop gebiede, meestal in goedkoop hotelle en kwartiere met onvoldoende infrastruktuur op alle gebiede.
Geskiedenis
Nouakchott was 'n klein, versterkte vissersdorpie (ksar) in die pre-koloniale tyd en onder Franse bewind. Terwyl Mauritanië voorberei het op onafhanklikheid, het dit nie 'n hoofstad gehad nie, en die gebied van die hedendaagse Nouakchott is deur Moktar Ould Daddah en sy raadgewers gekies. Ould Daddah wou hê dat die nuwe hoofstad 'n simbool van moderniteit en nasionale eenheid sou wees wat bestaande stede of dorpe in die binneland uitsluit. Die dorp is gekies as die hoofstad vir sy sentrale ligging tussen Saint-Louis, Senegal, die stad waarvandaan die kolonie Mauritanië bestuur is, en Nouadhibou. Die ligging het ook beteken dat dit die sensitiewe vraagstuk of die hoofstad gebou is in 'n gebied wat deur die Arabiese afkoms More of swart Afrikane oorheers word, vermy het.
Bouwerk het in Maart 1958 begin om die dorp uit te brei tot 'n bevolking van 15 000 en die basiese infrastruktuur is voltooi teen die tyd dat die Franse op 28 November 1960 onafhanklikheid verleen het. Nouakchott was beplan met die verwagting dat handel en ander ekonomiese aktiwiteite nie in die stad sou plaasvind nie. Nouakchott se sentrale sakekern was beplan met breë strate en 'n roosteragtige struktuur; die nuwe Cinquième Quartier (Vyfde Distrik) was naby hierdie gebied geleë en het binne enkele jare die ligging geword van 'n groot opelugmark en woongebied. Gedurende die 1960's het die stad sy eie plaaslike regering verkry. Teen die 1970's het hierdie nuwe gebiede soveel gegroei dat dit die ou ksar in terme van belangrikheid vervang het, aangesien dit ook die regeringsgeboue en staatsondernemings gehuisves het.
Die stad is in 1976 twee keer aangeval deur die Polisario-front tydens die konflik in die Wes-Sahara, maar die guerilla's het min skade berokken. Die stad het sedert die begin van die 1970's massiewe en onbeperkte groei gehad, aangedryf deur die Noord-Afrikaanse droogte; honderde duisende het daarheen getrek op soek na 'n beter lewe. Die amptelike sensusse het in 1977 134 000 inwoners getoon en 393 325 in 1988, hoewel albei syfers waarskynlik kleiner was as die werklikheid. Die bevolking bestaan tans uit ten minste een derde van die land se bevolking van 3,2 miljoen en die 2013-sensus het 'n bevolking van 958 379 getoon.
Susterstede
Nouakchott is susterstede met:
Air Liquide
Air Liquide, voorheen L'Air liquide, is 'n Franse industriële groep van internasionale omvang wat spesialiseer in industriële gasse, dit wil sê gasse vir nywerheid, gesondheid, die omgewing en navorsing. Dit is teenwoordig in tagtig lande regoor die wêreld en bedien meer as 3,6 miljoen kliënte en pasiënte. Die Air Liquide-groep is op die Paryse Effektebeurs genoteer en is opgeneem in die samestelling van die CAC 40-indeks, die Euro Stoxx 50 en die FTSE4Good.
Lisa S.
Lisa S. (gebore 26 Mei 1978) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Silver Hawk (2004), Robin-B-Hood (2006), en Inseparable (2011), en in die televisiereeks MTV Whatever Things (2003).
Sharks (Verenigde Rugbykampioenskap)
Die Sharks is ’n Suid-Afrikaanse rugbyspan wat as ’n konsessie aan Superrugby deelgeneem het van 1996 tot 2020, en sedert 2021 aan die Verenigde Rugbykampioenskap. Voor 1996 het ’n span van Natal deelgeneem aan die Super 10 in 1993 en 1994. Die konsessie dek die hele KwaZulu-Natal provinsie in Suid-Afrika en in terme van Curriebekerunies kom spelers vir die Sharks van die Natalse Haaie af. Hulle tuiswedstryde word op die Hollywoodbets Kings Park in Durban gespeel. Die span se kaptein is tans Lukhanyo Am.