cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Suzette de Ridder
Herkoms
Boy, haar Pa is in die distrik Losberg in Wes-Transvaal gebore. Hy was in Potchefstroom op Gimnasium en Potchefstroom Boys High op skool waarna hy in 1921 aan die Universiteit van Stellenbosch die B.A.-graad verwerf het. Terwyl hy as onderwyser by Potchefstroom Boys High skoolgegee het, het hy voortgegaan met sy studie aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys en in 1941 sy M.A. graad in Latyn aan Unisa verwerf. In 1952 het hy die graad D.Litt. aan die Universiteit van Pretoria gewerf.
Hy het vir die grootste gedeelte van sy lewe as onderwyser skoolgegee, maar was later ook ‘n dosent aan die Universiteit van Pretoria, die Polisiekollege, Normaalkollege en Unisa. Hy het 'n uitmuntende gawe gehad om enige saak te verduidelik en het met sy buitengewone kennis van die klassieke, sy wye algemene kennis en vermoë om onderhoudend te praat en strengheid 'n onuitwisbare indruk gelaat op almal wat by hom op skool was. In 1939 het hy volgens 'n uitruilskema vir 'n jaar skoolgegee aan die Royal High School en James Gillispie High School in Edinburgh, Skotland. Daar het hy as 'n uitmuntende ambassadeur vir sy land en volk opgetree. Sy vermoë om spookstories te vertel, sy humorsin en onuitputlike skat van verhale en herinnerings uit die verlede het almal geboei en veral kinders aan sy lippe laat hang. Hy was 'n kleurryke, karaktervolle, talentvolle en musikale mens, vol liefde, humor en blymoedigheid.
Opleiding
Op skool het sy haar onderskei as ’n kranige sportvrou en haar skool in krieket, swem, tennis netbal en hokkie verteenwoordig en selfs ’n medalje as instrukteur as lewensredder verwerf. Sy het van jongs af besondere leierseienskappe getoon en was onder andere prefek in standerd vyf op, hoofmeisie in standerd tien, sportsekretaris en skoolsportkaptein op hoërskool.
Op universiteit het sy in die Damestehuis U.P., beter bekend as die Fant, tuisgegaan en later saam met andere oorkant die Fant by ’n mev. Dickson geloseer.
Huwelik
Op ’n braaivleisgeselligheid in 1954 ontmoet sy Johan (Johannes) de Ridder. Hulle trou op 14 Desember 1954 en vestig hulle in Groenkloof, Pretoria, by Herbert Bakerstraat 31 en 56 van 1957–2003 en later met sy aftrede in Centurion (Protea-aftreeoord).
Uit die huwelik is vier kinders gebore. • Johan (Johannes Andries) (1958–2012) was getroud met Helene van der Merwe met drie seuns: André, Erik en Cobus. Johan is in 2012 oorlede nadat hy lank breinkanker gehad het. • Tienie (Josephus Marthinus) (1962) • Thomas (Johannes Thomas) (1964–1982). Hy het in 1982 tragies verongeluk toe hy in sy eerste jaar in argitektuur was. • Trudy (Gertruida Anna Susanna) (1959) was getroud met Nic (Nicholas Anthony) Borain met twee seuns: Luke en Jake.
Omstreeks 2011 is Parkinsonsiekte by Johan sr. gediagnoseer en is hy op 29 Januarie 2013, agt dae ná sy 86ste verjaarsdag oorlede ná ’n lang en bittere lyding wat hy moedig met geduld en aanvaarding gedra het. Hy is op 1 Februarie begrawe uit die Gereformeerde kerk Pretoria (die Krugerkerk), waar hy ook gedoop is.
Moskwa (skip)
As Moskwa
Op 3 Julie 2020 het Moskwa herstelwerk en instandhouding voltooi wat haar in staat sou stel om tot 2040 in diens te bly. Die eerste na-herstel-uitgang na die see was geskeduleer vir Augustus 2020, maar in werklikheid het sy eers in Februarie 2021 vir die ontplooiing begin voorberei. Sy is in Maart 2021 oor oefeninge ter see aangemeld.
Aanval op Slangeiland
In Februarie 2022 het die kruiser Sewastopol verlaat om aan die 2022 Russiese inval in die Oekraïne deel te neem. Die skip is later teen die Oekraïense gewapende magte gebruik tydens die aanval op Zmijini-eiland (Slangeiland), saam met die Russiese patrollieboot Vasily Bykov. Moskva het die eiland se garnisoen oor die radio gehuldig en die oorgawe daarvan geëis, en is meegedeel "Russiese oorlogskip, gaan fok jouself". Hierna is alle kontak met Slangeiland verloor, en die Oekraïense garnisoen van dertien lede is gevange geneem.
Suzette de Ridder
Huwelik
Hulle het ’n besonder vol, ryk, gelukkige en liefdevolle huwelik van bykans 60 jaar gehad en het sy hom met die grootste liefde en sorg bygestaan en ondersteun.
Moskwa (skip)
Aanval en ontploffing
Op 13 April 2022 het die Oekraïense presidensiële adviseur Oleksiy Arestovych en Odesa-goewerneur Maksym Marchenko gesê dat hul magte Moskwa met twee R-360 Neptune-teenskipmissiele getref het, en sy was aan die brand in rowwe see. Daar was berigte van 'n ontploffing en daaropvolgende brand waarby een van Moskva se blootgestelde missielbuise ontplof het.
Suzette de Ridder
Afsterwe
Op 24 Oktober 2021, 26 dae ná haar 93ste verjaarsdag, is Suzette in Huis Nazareth in Pretoria oorlede en op 29 Oktober 2021 uit dieselfde kerk as haar man begrawe.
Kultuurdeelname
Sy was ’n gerespekteerde persoonlikheid in Afrikaanse Kultuurkringe en waar ook al in kultuurorganisasies en ander instansies onbaatsugtig gedien. Sy was onder andere offisier van die Dirkie Uys-Voortrekkerkommando, ondervoorsitter van Dames Kenkrag, voorsitter van die Vroueparaatheidsfront, hoofdame van die Suid-Afrikaanse Vrouefederasie, lid van die Gereformeerde Sustersvereniging van die Gereformeerde Kerk Pretoria-Sunnyside en Groenkloof se Burgelike Beskermingsvereniging.
Makowo (Astrachan-oblast)
Makowo (Russies: Маково) is 'n dorpie in Astrachan-oblast, Rusland. Dit is die setel en die enigste nedersetting van die gelyknamige Makowo Plaaslike Munisipaliteit. Soos baie ander nedersettings in Wolodarski-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë. Dit lê oorkant die Sacharnistroom van 'n groter dorpie, Zelenga.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Makowo 1 090 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Ochna baronii
Ochna baronii is 'n struik wat tot die Ochnaceae familie hoort. Die spesie is endemies aan noordwes Madagaskar.
Sari Maritza
Sari Maritza (17 Maart 1910 – Julie 1987) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Latin Love (1930), Forgotten Commandments (1932), Her Secret (1933), en Crimson Romance (1934).
Suzette de Ridder
Kultuurdeelname
Onder leiding van die hoof van die Suid-Afrikaanse Noodhulpliga het sy tientalle dames in noodhulp opgelei. Sy was ’n ywerige skut, het skietklasse by Suid-Afrikaanse Polisie geneem en was lid van die Groenkloofse Skietklub.
Geaardheid
Sy was ’n besondere netjiese, stylvolle, stil en beskeie vrou, liefdevol en opofferend. Sy het baie van diere gehou en het die mooiste Duitse herdershond, Woeps, gehad voordat sy getrou het. Katte het ook ’n spesiale plek in hart gehad en haar kroos is bederf met baie huisdiere.
Die manier hoe sy terugslae en beproewing sonder klag en moed in groot lydsaamheid gedra en na siekes en veral na haar ouers en Johan omgesien het, sal haar nmageslag altyd bybly en as voorbeeld dien.
Ná haar dood het haar kinders en kleinkinders geskryf: "God het in haar as persoon verenig die eienskappe van nederigheid, krag, trots, vurigheid van gees, lydsaamheid, beleefdheid, vriendelikheid, gasvryheid en getrouheid.
“Ons dank die Hemelse Vader vir sy onmeetlike genade vir die voorbeeld wat aan ons gestel was deur ’n Godvresende, saggeaarde, nederige, dankbare, talentvolle ma en ouma. Vir ons is sy onmisbaar, maar ons berus in die wonderlike troosvolle wete dat sy nou by haar Skepper is.”
Mycale topsenti
Mycale topsenti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1959 deur Burton.
Ochna comorensis
Ochna comorensis is 'n struik wat tot die Ochnaceae familie hoort. Die spesie is endemies aan die Comore-eilande.
Mycale chungjae
Mycale chungjae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Koedrino (Astrachan-oblast)
Koedrino (Russies: Кудрино) is 'n klein dorpie in Astrachan-oblast, Rusland. Dit behoort tot die Marfino Plaaslike Munisipaliteit wat nog twee groter nedersettings insluit. Soos baie ander nedersettings in Wolodarski-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë.
Mycale chungjae
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2002 deur Lerner & Hajdu.
Koedrino (Astrachan-oblast)
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Koedrino 144 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Mycale tylota
Mycale tylota is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Mycale trichela
Mycale trichela is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Mycale tylota
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1958 deur Koltun.
Mycale trichela
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1963 deur Lévi.
Mycale arcuiris
Mycale arcuiris is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2002 deur Lerner & Hajdu.
Graham Greene
Graham Greene (2 Oktober 1904 – 3 April 1991) is een van die mees gelese Engelse romanskrywers. Sy omvangryke oeuvre word gekenmerk deur sy Rooms-Katolieke geloofsoortuiging, 'n skerp oog vir die plaaslike omstandighede en 'n tematiese betrokkenheid by die korrupte en die gewelddadige in die mens.
Henry Graham Greene is op 2 Oktober 1904 in Berkhamsted (Hertfordshire, Engeland) gebore. Hy het aan die Balliol College in Oxford gestudeer en as joernalis by die Nottingham Journal gewerk. Ná 'n geestelike krisis het hy in 1929 lid van die Rooms-Katolieke kerk geword. Dié krisis word beskryf in sy outobiografie A sort of life, wat in 1971 verskyn het. Van 1926 tot 1930 was hy 'n verslaggewer by The Times, later redakteur van The Spectator en medewerker vir 'n aantal Engelse koerante. As joernalis het hy onder meer Viëtnam, Haïti, Kuba en Meksiko besoek. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het hy vir die inligtingsdiens in Afrika gewerk.
Greene se werk word in vyf groepe verdeel: kortverhale, toneelstukke, reisverhale, vermaaklikheidslektuur en romans. In sy reisverhale kom dikwels elemente van die roman voor. The lawless roads (1939) is byvoorbeeld 'n verslag van Greene se reis deur Meksiko, waaruit die belangrike roman The power and the glory (1940) ontspring het. Die hoofkarakter in dié roman is 'n dranksugtige en sondige priester in Meksiko wat die gebod van naasteliefde egter beter begryp en nakom as talie "goeie" priesters, en juis deur sy sonde skynbaar die naaste aan God leef. Karakters soos dié priester, sondige mense wat ondanks alles goddelike genade kan ontvang, kom dikwels in Greene se werk voor.
Greene se vier toneelstukke is The living room (1935), The potting shed (1957), The complaisant lover (1959) en Carving a statue (1964). Sy kortverhale is onder meer saamgevat in The basement room (1935) en Twenty one stories (1954), A sense of reality (1963), vier magies-realistiese verhale en ''May we borrow your husband? (1967)''.
Van 1955 af het Greene meer dikwels politieke situasies in sy romans betrek: die oorlog in Viëtnam en die Amerikaanse inmenging daarin in The quiet American (1955), die diktatuur en terreur in Latyns-Amerika in Our man in Havana (1958) en stedelike terrorisme in The honorary consul (1973).
Misdade speel 'n belangrike rol in die psigologiese rillers England made me (1935), A gun for sale (1936), Brighton Rock (1938) en The confidential agent (1939). Laasgenoemde drie boeke is almal verfilm, asook verskeie ander, onder meer Our man in Havana en The confidential agent. In 1974 het sy biografie oor die losbandige digter en vriend van koning Karel II van Engeland, John Wilmot, Earl of Rochester (1647–1680), verskyn.
Mycale cleistochela
Mycale cleistochela is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Kika Markham
Kika Markham (gebore 1942) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Killing Me Softly (2002) en Franklyn (2008), en in die televisiereeks The Love School (1975).
Margot Fonteyn
Dame Margot Fonteyn de Arias, DBE (18 Mei 1919 – 21 Februarie 1991) was 36 jaar lank prima ballerina van die Royal Ballet.
Mycale cliftoni
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1867 deur Gray.
Margot Fonteyn
Hierdie wêreldberoemde ballerina is op 18 Mei 1919 in Regate, Surrey, gebore. Sy het as kind in Hongkong ballet studeer en later in Londen by die bekende Serafina Astaviewa onderrig ontvang. Hierna het sy haar balletstudies by die Sadler's Wells-balletskool voortgesit. Fonteyn het haar debuut as balletdanseres in 1934 by die Vic-Wells- balletgeselskap gemaak. Van 1935 af, toe die ballerina Markova dié geselskap verlaat het, het Fonteyn baie van haar klassieke rolle oorgeneem. Onder hierdie rolle was dié van Giselle, wat deur Fonteyn beroemd gemaak is. Vanweë haar buitengewone talent het Fonteyn baie vinnig die hoofdanseres van hierdie geselskap geword.
Ná 1959 het sy as gaskunstenares saam met die Royal Ballet opgetree. In hierdie tydperk het sy talle oorsese lande besoek.
Sy het in 1954 presidente van die Royal Academy of Dancing geword en is in 1956 met die titel Dame of the Order of the British Empire (OBE) vereer.
In Suid-Afrika het Fonteyn vir die Johannesburg Festival Ballet gedans en, na die totstandkoming van Truk, ook vir dié geselskap (1971). In 1972 het sy die balletskool van die Universiteit van Kaapstad besoek en saam met die balletgeseIskap van Kruik in die ballet Swanemeer opgetree.
In 1955 is Fonteyn met Roberto Emilio Arias, 'n gewese Panamese ambassadeur in Brittanje, getroud. In 1964 is hy deur ’n politieke opponent geskiet waarná hy ’n parapleeg was. Na haar uittrede het Fonteyn sy al haar tyd in Panama deurgebring,by haar man en sy kinders uit ’n vorige huwelik. Sy het geen pensioen gehad nie, en het al haar geld aan die versorging van haar man bestee. Kort voor sy dood in 1989 is Fonteyn met kanker gediagnoseer. Sy is op 21 Februarie 1991, op die ouderdom van 71 in ’n hospitaal in Panama-stad, Panama, oorlede.
Lawrence Aurelius Folley
'n Kort besoek aan Suid-Afrika het sy terugkeer in 1968 voorafgegaan. In Kaapstad het hy vir Kruik in Carmen en Martha opgetree, en het vanaf 1969 'n voltydse betrekking by Truk beklee. Totdat hy in Januarie 1980 na Kaapstad verhuis het, het hy in die destydse Transvaal in 'n wye verskeidenheid operas en operettes opgetree, waaronder Don Garlos, La forza del Destino, Rigoletto, Don Giovanni, Simon Boccanegra, Peter Grimes, Lucia di Lammermoor, Die Fledermaus, The Merry Widow en The great Waltz.
Soos vroeër in Engeland het hy ook in Suid-Afrika met konsertoptredes en programme vir die radio en televisie 'n veel wyer publiek met sy kuns bereik. Sy grootste suksesse het hy egter op die operaverhoog behaal. Hoogtepunte was die drie toekennings van die Nederburg-prys vir Opera (in 1972, 1977 en 1979) en die groot rol van lago in Verdi se opera Othello, wat tydens die inwyding van die Staatsteater in Pretoria (1981) opgevoer is.
Hy het sy debuut as lid van die Kruik-geselskap in 1980 in Cole Porter se Kiss me, Kate gemaak.
In 1993 het Lawrence afgetree en weer in die Brittanje gaan woord om naby sy drie dogters te wees. In 1998 is Marie in Skotland oorlede en in Oktober 2001 het Lawrence met die Suid-Afrikaanse teaterregisseur Jacky Vermaas getrou. Na ’n lang stryd teen velkanker is Lawrence op 14 Januarie, 2007, op die ouderdom van 78 by die Ardgowan Hospice in Greenock, Skotland oorlede.
Vachellia hebeclada
Die trassiedoring (Vachellia hebeclada ) is 'n boom wat tot die Fabaceae familie hoort. Die spesie is inheems aan die Gauteng, Limpopo, Mpumalanga, die Noord-Kaap, Noordwes en die Vrystaat. Buite Suid-Afrika kom die boom ook in Angola, Botswana, Namibië, Zambië en Zimbabwe voor.
Die spesie het drie subspesies:
Die boom se FSA-nommer is 170. Die boom het ook 'n magdom plaaslike name:
Tasché Burger
Tasché Susanne Burger (gebore op 29 Junie 2000 in Kaapstad, Wes-Kaap, Suid-Afrika) is 'n Afrikaanse sangeres. Sy het van 4-jarige ouderdom af sanglesse geneem en aan haar talent geskaaf. Haar vroeë opvoeding ontvang sy by Laerskool Totius en Laerskool Durbanville; na haar Graad 8-jaar in Hoërskool Stellenberg het sy tuisonderrig ontvang tot Graad 12.
Sy is die wenner van die derde seisoen van die TV-musiekwerklikheidsreeks The Voice SA op die TV-kanaal M-Net. Sy het ’n platekontrak by Universal Music SA losgeslaan. Tasché was ook die eerste vroulike kunstenaar en die jongste om dié realiteitsreeks te wen. Francois van Coke was haar afrigter tydens hierdie reeks. Haar musiekloopbaan word bestuur deur Wynand Myburgh se musiekagentskap, Valkie van Coke.
Ochna bakeriana
Ochna bakeriana is 'n struik wat tot die Ochnaceae familie hoort. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Polenta
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Tradisionele stapelkos van Noord-Italië
Tradisionele bereiding
Paiolo (koper- of gietysterketel)
Polenta is 'n soort mieliepap wat vanaf die 17de eeu – nadat Christophorus Columbus mielie as voedsame en produktiewe graansoort uit Sentraal-Amerika na Europa geneem het – in Noord-Italië en die suidelike Alpevalleie 'n stapelkos geword het. Hier word gekookte polenta, nadat dit afgekoel en 'n vaster tekstuur gekry het, ook gebak of gebraai. Polenta het antieke voorlopers wat van inheemse graansoorte berei is. Graan is in Europa tradisioneel eerder as pap genuttig. So is mielie behandel soos ander graansoorte – dit is gedroog en fyngemaal tot griesmeel waarvan polenta berei kon word. Polenta is nog tot in die 1930's as stapelkos van laer inkomstegroepe beskou, maar het lankal ingang gevind tot die gesofistikeerde kookkuns.
In die Noordoos-Italiaanse streek Veneto, en hier veral in die provinsies Treviso, Padua en Venesië, word daar 'n onderskeiding gemaak tussen geel (polenta gialla) en wit polenta (polenta bianca). Wit polenta word van 'n helder soort geskilde mielie berei. Dit het 'n minder intensiewe smaak as die geel variant en word in Veneto sodoende dikwels as bygereg saam met vis en ander seekos of groente bedien, maar pas ook uitstekend by wilds- en hoender- of selfs beesvleis. Vanweë sy sagte tekstuur is dit ook geskik vir soet nageregte.
In Lombardye en Piëmont word die voorkeur aan polenta uit growwe mieliemeel gegee. Bramata is 'n soort polenta wat eweneens van growwe mieliegries berei word en veral in Italiaanssprekende Switserland gewild is.
Buite die noorde van Italië het polenta ook deel van die kookkuns van Oostenrykse streke (soos Tirol, Karintië en Stiermarke), dele van Switserland (veral die Italiaanssprekende kanton Ticino, die kanton Grischun/Graubünden/Grigioni, en die Rynvallei van St. Gallen ), Provence, Spanje, Moldowa, Roemenië en ander streke op die Balkanskiereiland geword. As grits word dit in die Amerikaanse Suide saam met garnale, kaas of vleisbredies bedien.
Lasarus-groep
Die Lazarus-groep het sterk bande met Noord-Korea. Die Amerikaanse Federal Bureau of Investigation verklaar dat die Lasarus-groep 'n Noord-Koreaanse "staatsgeborgde kuberinbraakorganisasie" is. Volgens die Noord-Koreaanse oorloper Kim Kuk-song staan die eenheid intern in Noord-Korea bekend as Skakelkantoor 414.
Die naam "Lasarus" kom van die Bybelse Lasarus van Betanië, wat uit die dood opgewek is volgens die Evangelie volgens Johannes. ’n Kenner het in ’n onderhoud verduidelik: “Wanneer jy dink jy het Lasarus verslaan, slaan hulle weer toe”, vandaar die verband. Kubersekuriteitsmaatskappye het met die naam "Lasarus" vorendag gekom. .
Mycale diversisigmata
Mycale diversisigmata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1984 deur Van Soest.
Waleri Zaloezjni
Waleri Fedorowitsj Zaloezjni Fedorowitsj Zaloezjni (Oekraïens: Валерій Федорович Залужний; gebore 8 Julie 1973) is 'n Oekraïense generaal, opperbevelvoerder van die Oekraïense Gewapende Magte (sedert 27 Julie 2021), en lid van die Nasionale Veiligheids- en Verdedigingsraad van Oekraïne (sedert 28 Julie 2021).
Bevelvoerder van die Noord-Operasionele Bevelruktuur (2019–2021), Hoof van die Gesamentlike Operasionele Staf van die Gewapende Magte van Oekraïne — Eerste Adjunk-bevelvoerder van die Gesamentlike Magte (2018), Stafhoof — Eerste Adjunk-bevelvoerder van die Wes-Operasionele Bevel (2017). Bevelvoerder van die 51ste Gemeganiseerde Wagte Brigade (2009–2012).
Biografie
In 1989, het hy gegradueer aan die stad skool No.9, begin studeer aan die Novograd-Volyn Masjiebou Tegniese Skool waar hy in 1993 met onderskeiding gegradueer het. Hy het later die algemene militêre fakulteit van die Odesa Instituut vit Landmagte betree. In 1997 het hy met lof aan die instituut gegradueer, waarna hy al die vlakke van militêre diens geslaag het: pelotonbevelvoerder, opleidingpelotonbevelvoerder, gevegpelotonbevelvoerder, opleidingskompaniebevelvoerder, kadetmaatskappybevelvoerder en bataljonbevelvoerder.
In 2005 het hy by die Nasionale Akademie van Verdediging van Oekraïne ingeskryf. In 2007 het hy met 'n goue medalje gegradueer, is hy aangestel as stafhoof en eerste adjunkbevelvoerder van die 24ste Afsonderlike Gemeganiseerde Brigade in Yavoriv, Lviv-oblast. Hy het vir twee en 'n half jaar in hierdie pos gedien.
Deur die besluit van die Hoof van die Algemene Staf van die Gewapende Magte van Oekraïne op 13 Oktober 2009, is hy aangestel as bevelvoerder van die 51ste afsonderlike gemeganiseerde brigade. Hy het dit tot 2012 aangevoer.
In 2014 het hy aan die Ivan Cherniakhovskyi Nasionale Verdedigingsuniversiteit van Oekraïne gegradueer. As die beste gegradueerde van die operasionele en strategiese vlak van opleiding, is hy bekroon met die "Oorgangsswaard van die Koningin van Groot-Brittanje".
In 2017 was hy Stafhoof — Eerste Adjunkbevelvoerder van die Operasionele Bevel Wes.
In 2018, word hy Hoof van die Gesamentlike Operasionele Personeel van die Gewapende Magte van Oekraïne, Eerste Adjunkbevelvoerder van die Gesamentlike Magte.
Op 9 Desember 2019 is hy aangestel as bevelvoerder van die Operasionele Bevel Noord.
In Desember gedurende 2020 het hy aan die Nasionale Universiteit “Ostroh Akademie” gegradueer met 'n meestersgraad in Internasionale Verhoudinge.
Op 27 Julie 2021 het president van die Oekraïne, Wolodimir Zelenski, Zaloezjni aangestel as opperbevelvoerder van die gewapende magte van die Oekraïne. Hy het Ruslan Khomchak in hierdie posisie vervang. Die volgende dag is hy aangestel as 'n lid van die Nasionale Veiligheids- en Verdedigingsraad van Oekraïne.
Met betrekking tot sy prioriteite as opperbevelvoerder, het Zaloezjni gesê: "Die algehele verloop van die hervorming van Oekraïne se gewapende magte in ooreenstemming met NAVO-beginsels en -standaarde bly onomkeerbaar. En die sleutel hier is die beginsels. Veranderinge moet hoofsaaklik in die wêreldbeskouing en houding plaasvind, teenoor mense. Ek wil graag hê dat u u aangesig na die mense, na u ondergeskiktes moet rig. My houding teenoor mense het nie deur my dienstyd verander nie."
Op 2 November 2021 het Zaloezjni Dmytro Yarosh, voormalige leier van Regte Sektor, as sy adviseur aangestel; volgens Ukrayinska Pravda is Yarosh egter in Desember 2021 deur so 'n posisie ontslaan, toe die (weermag) pos van openbare adviseurs afgeskaf is.
Op 5 Maart 2022, te midde van die Russiese inval in die Oekraïne, is luitenant-generaal Zaloezjni bevorder tot die rang van generaal deur die president Zelenski die hoogste moontlike rang in die gewapende magte van die Oekraïne.
Militêre range
• Generaal-majoor (23 Augustus 2017);
• Generaal (5 Maart 2022);
James F. Byrnes
James Francis Byrnes (2 Mei 1882 Charleston, Suid-Carolina – 9 April 1972) was 'n Amerikaanse staatsman. Tydens sy politieke loopbaan het hy as minister van buitelandse sake onder president Harry S. Truman gedien en was hy goewerneur van Suid-Carolina.
Vroeë jare
James Byrnes is gebore en getoë in Charleston, Suid-Carolina. Sy pa is kort ná sy geboorte oorlede en hy is deur sy ma grootgemaak. Op die ouderdom van 14 het hy as stenograaf in 'n regsfirma begin werk. Ten spyte daarvan dat hy nie hoërskool voltooi het of 'n ander graad behaal het nie, het hy as 'n klerk vir 'n regter in Aiken gewerk. Eers in 1903 het hy daarin geslaag om 'n diploma te verwerf om as prokureur te werk.
Vanaf 1908 het hy as prokureur begin praktiseer. Hy het dit vir slegs twee jaar gedoen, aangesien hy in 1910 tot Suid-Carolina-verteenwoordiger van die 2de distrik verkies is.
Politieke loopbaan
Gedurende sy tyd as 'n afgevaardigde was Byrnes besonder aktief in die grootskaalse padbouprogramme van die 1920's. Gedurende hierdie tydperk het hy bevriend geraak met President Woodrow Wilson en 'n noue vennoot van die President geword. In 1925 het hy sy setel in die Verenigde State se Huis van Verteenwoordigers prysgegee om 'n lid van die Amerikaanse Senaat te word. Hy het die verkiesing tot die setel verloor weens inmenging van die Klu Klux Klan, wat beweer het Byrnes was steeds Katoliek. Terwyl Byrnes die Episkopale Kerk met sy huwelik in 1906 betree het.
In 1930 het hy weer vir die setel in die Senaat meegeding. Hierdie keer het Byrnes 51% teenoor sy opponent Coleman Blease gewen. Byrnes het weer daarin geslaag om bevriend te raak met 'n Amerikaanse president, Franklin Delano Roosevelt. In die Senaat het James Byrnes homself voorgehou as 'n fel verdediger van die president. Hy was 'n belangrike woordvoerder vir die New Deal in die Senaat. Sy termyn in die Senaat het in 1941 geëindig toe Roosevelt Byrnes in die Hooggeregshof aangestel het. Na slegs vyftien maande het hy bedank om 'n ander pos in die politiek te beklee.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog was Byrnes aan die hoof van die Kantoor van Ekonomiese Stabilisering, wat belangrike kwessies van pryse en belasting in Amerika hanteer het. In 1943 het hy uit hierdie pos bedank en hoof van die Kantoor vir Oorlogsmobilisasie geword, waarin hy verantwoordelik was vir die bou van baie fabrieke in Amerika om toerusting vir die Amerikaanse weermag te vervaardig. Baie het verwag dat Byrnes in 1944 Roosevelt se nuwe visepresident sou word, want daar was 'n kans dat die visepresident binnekort die sieklike president sou moes vervang. In plaas daarvan om Byrnes te kies, het die keuse op Harry S. Truman geval. Byrnes het egter na die Jalta-konferensie gegaan as Roosevelt se sekondant. Na Roosevelt se dood op 12 April 1945 was Byrnes 'n sleutelraadgewer vir die nuwe president Truman.
Toe Harry Truman sy kabinet in Julie 1945 herorganiseer het, is James Byrnes as minister van buitelandse sake aangestel. In hierdie posisie het hy 'n belangrike rol in die Potsdam-konferensie en die Vrede van Parys gehad. Byrnes het ook te doen gehad met die Griekse president Constantinos Tsaldaris, wat Amerika as 'n belangrike bondgenoot in die Griekse Burgeroorlog gesien het. As gevolg van sy diplomatieke pogings in en om die Iran-krisis, is hy in 1946 as TIME Persoon van die Jaar aangewys.
Later lewe
Tog het Byrnes en Truman se werksverhouding geleidelik uitmekaar gedryf. In Februarie 1947 het Byrnes uit sy amp as minister bedank. Op die ouderdom van 68, in 1951, is hy verkies tot goewerneur van Suid-Carolina. Hy het een termyn in hierdie pos gedien. Gedurende hierdie tydperk was hy betrokke by die vermindering van rassisme in Suid-Carolina. Hy het staatshulp aan swart skole in sy staat gegee. Hy het die dra van maskers verbied behalwe op Halloween. Op hierdie manier het hy gehoop om die mag van Klu Klux Klan in Suid-Carolina in te perk. Hy het nie aan die verkiesing vir 'n tweede termyn deelgeneem nie en het uitgetree.
Ten spyte daarvan dat hy daarna uit die openbare politiek verdwyn het, het Byrnes tot dan by die politiek betrokke gebly. Daar word gesê dat hy Richard Nixon geadviseer het oor hoe om die suidelike Demokrate vir die Republikeinse Party te wen. Hy is in 1972 in Columbia, Suid-Carolina, op die ouderdom van 89 oorlede.
Japie Greyling
Jacobus Johannes Cornelis (Japie) Greyling is in 1890 op die plaas Smaldeel in die distrik Hoopstad in die destydse Oranje-Vrystaat gebore. Tydens die Anglo-Boereoorlog, toe sy vader en twee ouer broers op kommando was, het die tienjarige Japie saam met sy moeder, susters en tweelingbroertjie op die plaas agtergebly.
In Maart 1901 het die oorlog reeds in 'n guerrillastryd verander. Die Boeremagte was in klein kommando's verdeel wat oral op onverwagte plekke toegeslaan en dan weer vinnig padgegee het voordat die Britte hulle kon vaskeer. Een van die kommando's wat in die distrik Hoopstad bedrywig was, het een aand op die Greylings se plaas oornag. Die volgende oggend vroeg is 'n afdeling Britse soldate onder bevel van kapt. J.E.B. Seely in aantog na die plaas gewaar en moes die burgers vinnig vlug.
Seely was bewus daarvan dat 'n klompie burgers op die plaas oornag het en hy het tot die gevolgtrekking gekom dat daar 'n kommando iewers in die omgewing moes wees.
Nadat die Britte op Smaldeel aangekom het, het Seely met behulp van 'n tolk Japie begin uitvra. Hy wou weet wie' die burgers was wat daar oornag het en waarheen hulle op pad was. Hy wou ook die getalsterkte van die kommando weet. Japie het geweier om te antwoord. Alle pogings van Seely om die seun so ver te kry om te praat, was vergeefs.
Uiteindelik het Seely Japie teen 'n muur van die huis voor 'n vuurpeloton laat staan. Hy het gedreig dat hy Japie sou laat skiet indien hy nie die verlangde inligting verstrek nie. Japie het steeds volgehou dat hy nie sou sê waar die Boere hulle bevind nie.
Die dapperheid van die kind het Seely so beïndruk dat hy sy soldate beveel het om hul gewere te laat sak. Hy het Japie met 'n handdruk gegroet en die plaas verlaat. Jare ná die oorlog het Seely nog met groot bewondering van die heldhaftige Boereseun gepraat.
Die onverskrokkenheid en beginselvastheid wat Japie Greyling aan die dag gelê het, is eienskappe wat vriend en vyand as heldemoed erken en waardeer.
Petra Markham
Petra Markham (gebore 17 Maart 1944) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Get Carter (1971) en in die televisiereekse Doctor Who (1963), The Children of the New Forest (1964), en EastEnders (1985).
Ochna andravinensis
Ochna andravinensis is 'n struik wat tot die Ochnaceae familie hoort. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Once were warriors (rolprent)
Once were warriors is 'n Nieu-Seelandse dramarolprent van 1994 wat geskoei is op die topverkoperroman van Alan Duff. Dit vertel die verhaal van die Hekes, 'n stedelike Maorigesin en hulle probleme met armoede, alkoholisme en huishoudelike geweld, hoofsaaklik weens die optrede van die patriarg, Jake.
Die rolprent is geregisseer deur Lee Tamahori en geskryf deur Riwia Brown. Van die akteurs is Rena Owen, Temuera Morrison en Cliff Curtis. Dit het die meeste geld van alle prente verdien in Nieu-Seeland en het talle pryse gewen.
Intrige
Beth verlaat haar klein Maori-dorpie en trou tot haar ouers se ontsteltenis met Jake "The Muss" Heke. Ná 18 jaar woon hulle in 'n slordige staatshuis in Suid-Auckland en het vyf kinders. Hulle idee van die lewe en om Maori's te wees word getoets.
Jake verloor sy werk, maar is tevrede met sy werkloosheidstoelae en om die meeste dae saam met sy vriende dronk te raak by 'n plaaslike kroeg. Hy nooi dikwels 'n klomp mense van die kroeg na sy huis vir dronkpartytjies. Toe sy vrou "astrant" raak, rand hy haar gewelddadig aan voor die groep, wat te geïntimideer is om in te meng. Beth begin ook drink wanneer dinge skeefloop en openbaar self per geleentheid woedende uitbarstings en geweld op 'n kleiner skaal. Haar kinders moet die bloedbevlekte huis skoonmaak nadat hulle pa haar aangerand het.
Nig, die Hekes se oudste seun, trek uit en sluit by 'n bende aan wie se rituele insluit om gesigtatoes te kry. Nig gee om vir sy sibbes, maar haat sy pa. Hy word woedend wanneer sy ma geslaan word, maar meng nie in nie. Nig se jonger broer, Mark, ook bekend as "Boogie", word in 'n tugskool geplaas weens sy ouers se huislewe. Jake is min gepla en hoop die ondervinding sal hom taaier maak. Ondanks sy aanvanklike woede vind Boogie 'n nuwe nis vir homself nadat die tugskool se hoof, mnr. Bennett, hom gehelp het om sy Maori-erfenis te omarm.
Grace, die Hekes se 13-jarige dogter, hou 'n dagboek waarin sy alles aanteken wat gebeur, asook alles wat sy aan haar jonger sibbes vertel. Haar beste vriend is 'n hawelose seun, Toot, wat in 'n wrak woon. Sy sien op teen 'n toekoms wat sy glo onafwendbaar is en word voortdurend daaraan herinner dat sy moet trou en die rol van 'n eggenote moet vertolk. Sy glo dit beteken om na 'n man se pype te dans en geslaan te word. Sy droom daarvan om 'n onafhanklike lewe as 'n ongetroude persoon te lei.
Grace word deur oom Bully, 'n vriend van haar pa, verkrag. Sy raak baie depressief en soek die steun van Toot, saam met wie sy vir die eerste keer dagga rook. Toot soen haar, maar sy reageer gewelddadig en storm uit. Sy glo hy is "nes die res van hulle". Die verwarde Grace keer eindelik huis toe na 'n woedende Jake en sy vriende. Bully vra 'n nagsoentjie om sy mag oor haar te toets. Sy weier en Jake beskou dit as 'n teken van minagting; hy skeur haar dagboek middeldeur en slaan haar byna. Beth kom terug by die huis nadat sy na Grace gesoek het, en sy skree histeries toe sy sien haar dogter het haar aan 'n boom in die agterplaas opgehang.
Jake hanteer die tragedie deur kroeg toe te gaan terwyl die res van die gesin Grace se liggaam na 'n tangihanga neem. Beth staan hom die eerste keer teen toe hy weier dat Grace na die marae geneem word. Die tonele wissel tussen die rouery, Jake se drinkery en die gesin op die marae. Boogie beïndruk Beth met sy Maori-sang op die begrafnis. Toot groet Grace en vertel vir haar die sagte soen wat hy haar gegee het, was om hulle mantra "beste vriende vir altyd" te bevestig. Boogie verseker Toot dat Grace hom liefgehad het en Beth nooi hom om by hulle te kom woon.
Toe Beth later die dag Grace se dagboek lees, vind sy van die verkragting uit en konfronteer Bully by die kroeg. Jake dreig Beth aanvanklik omdat sy sy vriend beskuldig, maar Nig tree tussenbeide en beskerm sy ma. Nadat Jake self na die dagboek gekyk het, ontplof hy van woede en slaan Bully amper dood. Hy kastreer hom met 'n gebreekte bottel. Beth, wat Jake net soveel soos Bully kwalik neem weens sy gewelddadige lewenstyl, besluit om haar kinders terug te neem na haar Maori-dorpie en -tradisies. Sy vertel Jake haar erfenis gee haar die krag om sy beheer oor haar te weerstaan. Jake skree op haar buite die kroeg toe die gesin vertrek, terwyl polisiesirenes op die agtergrond loei.
Produksie en ontvangs
Once Were Warriors is die eerste rolprent wat deur Communicado Productions vervaardig is. Dit het die prys as beste rolprent gewen op die filmfeeste in Durban, Montreal en Rotterdam, asook die New Zealand Film & Television Award. Dit was die prent wat die meeste geld by die loket in Nieu-Seeland verdien het.
Once were warriors het in Mei 1994 in vier teaters in Auckland en Hamilton, Nieu-Seeland, geopen. Die prent het goeie resensies gekry. Op Rotten Tomatoes het dit op grond van 45 resensies 'n telling van 93% gekry. Daar is konsensus dat dit nie maklik is om na die prent te kyk nie, "maar die rou krag van sy storie – en die spel van die uitstekende akteurs – beloon kykers wat dit wel doen". Op Metacritic het die prent 'n telling van 77% behaal, gebaseer op 20 resensies.
Roger Ebert het drie en 'n half sterre aan die prent toegeken en gesê hy dink nie iemand hoef die prent te sien om te weet hoe nadeling huishoudelike geweld is nie. Hy prys egter die prent veral om twee ander redes: hoe dit wys dat alkohol skielike veranderings in persoonlikheid teweegbring, en die uitstekende toneelspel van Morrison en Owen. "Jy sien nie dikwels toneelspel soos dié nie. Hulle plaas die Academy Awards in perspektief."
In 'n Nieu-Seelandse meningspeiling in 2014 is Once were warriors gekies as die beste Nieu-Seelandse rolprent van alle tye.
Fopnuus
Fopnuus is 'n vorm van pruljoernalistiek of propaganda wat uit doelgerigde disinformasie of blufstories bestaan wat via die tradisionele pers, uitsaai-nuusmedia of aanlyn-sosiale media gepropageer word. Fopnuus word geskryf en gepubliseer met die oogmerk om te mislei ten einde 'n agent, entiteit of persoon skade te berokken en/of finansieel of polities uit gevolglike wanpersepsies munt te slaan. Dikwels word sensasionele, oordrewe, of blatant valse opskrifte gebruik om aandag te trek. Doelbewus misleidende of bedrieglike fopnuus verskil van ooglopende satire of parodie wat op humor ingestel is, aangesien eersgenoemde die gehoor wil inloop of manipuleer. Fopnuus wend frappante opskrifte of volkome gefabriseerde nuusberigte aan om lesergetalle, aanlynmededelings en internet-bladtrekinkomstes 'n hupstoot te gee. In die voorgenoemde geval is dit vergelykbaar met sensasionele aanlyn-"clickbait"-opskrifte en maak staat op die advertensieinkomste wat deur hierdie aktiwiteit gegenereer word, ongeag die juistheid van die gepubliseerde storie. Fopnuus ondermyn ook ernstige mediadekking en bemoeilik die taak van joernaliste as hulle oor belangrike nuusgebeure verslag moet doen.
Maklike toegang tot aanlyn advertensie-inkomste, hoër politieke polarisasie, en die gewildheid van sosiale media, veral Facebook-nuusvoer, is almal al geïmpliseer by die verspreiding van fopnuus, wat in die internet-era 'n vastrapplek gevind het as mededinger van legitieme nuusstories. Antagonistiese regeringsagente is ook al uitgewys as die opstellers en verspreiders van fopnuus, veral tydens verkiesings. 'n Ontleding deur Buzzfeed het aangetoon dat die top-20 fopnuustories rakende die VSA se 2016-verkiesing meer byval op Facebook gevind het as die top-20 nuustories oor die verkiesing komende van 19 gesaghebbende mediaverskaffers. Fopnuuswebblaaie wat anoniem gepubliseer word is al as bronne aangehaal omdat dit die vervolging van fopnuuspublisiste vir laster bemoeilik. Die relevansie van fopnuus het 'n opbloei beleef in die post-faktiese politiek van byvoorbeeld die 2016 VSA-verkiesing en die Brexit-referendum.
Met die uitbreiding van tegnologie was daar 'n toenemende strewe na meer bladtrekke en hoër graderings. Vir mediaverskaffers maak dit sin om 'n beleid te implementeer wat 'n groter gevolg vir hulle webblaaie sal oplewer en wat derhalwe adverteerders sal aanmoedig om vir reklame daarop te betaal. Sodanige publikasie van 'n storie met valse inhoud kan dan 'n skynprominensie voorhou en 'n groot gehoor aantrek sodat hul adverteerders en graderings daarby voordeel trek.
Ochna pervilleana
Ochna pervilleana is 'n struik wat tot die Ochnaceae familie hoort. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Mycale flagellifera
Mycale flagellifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1971 deur Vacelet & Vasseur.
Uncle Tom's Cabin
Uncle Tom's Cabin; of, Life Among the Lowly, is 'n anti-slawerny roman geskryf deur die Amerikaanse outeur, Harriet Beecher Stowe. Dit was bepubliseer in 1852 en die roman het 'n diepgaande uitwerking op houdings teenoor Afro-Amerikaners en slawerny in die VSA gehad, en het gesê dat dit "gehelp het om die grondslag vir die Burgeroorlog te lê".
Stowe, wat in Connecticut gebore is en 'n onderwyser was by die Hartford Female Seminary asook 'n aktiewe teenstander van slawerny, skryf oor die karakter van oom Tom, 'n langmoedige swart slaaf om wie die stories van ander karakters draai. Die sentimentele roman beeld die werklikheid van slawerny voor, terwyl ook beweer word dat Christelike liefde iets wat so vernietigend is as slawerny van medemense kan oorkom.
Uncle Tom's Cabin was die beste verkopende roman van die 19de eeu en die tweede beste verkopende boek van daardie eeu, na die Bybel. Dit is gekrediteer as die brandstof wat die afbrekende oorsaak aangevuur het in die 1850's. In die eerste jaar na publikasie, was 300 000 kopië van die boek verkoop in die VSA en 1 miljoen kopieë in Groot Brittanje. In 1855, drie jaar nadat dit gepubliseer is, is dit "die mees gewilde roman van ons dag" genoem. Die impak wat aan die boek toegeskryf word, is groot, en verder versterk deur 'n storie van toe Abraham Lincoln aan die begin van die Amerikaanse Burgeroorlog met Stowe ontmoet het, verklaar Lincoln: "So dit is die klein dame wat hierdie groot oorlog begin het." Die aanhaling is apokrief; dit het nie in druk verskyn tot 1896 nie. Daar word aangevoer dat "Die langtermyn duursaamheid van Lincoln se groet as 'n staaltjie in literatuurstudie en Stowe-beurs kan dalk gedeeltelik verklaar word deur die begeerte van baie hedendaagse intellektuele ... om die rol van literatuur as 'n agent van sosiale verandering te bevestig. "
Die boek en die toneelstukke wat dit geïnspireer het, het gehelp om 'n aantal stereotipes oor swart mense te populariseer. Dit sluit in die liefdevolle, donkerkleurige "mammie"; die "pickaninny" stereotipe van swart kinders; en die "Oom Tom", of pligsgetroue, lankmoedige dienaar getrou aan sy wit meester of meesteres. In onlangse jare het die negatiewe assosiasies met Oom Tom's Cabin tot 'n mate die historiese impak van die boek oorskadu as "belangrike anti-slaverny gereedskap".
Marfino (Astrachan-oblast)
Marfino (Russies: Марфино) is 'n dorpie in Astrachan-oblast, Rusland. Dit is die setel van die gelyknamige Marfino Plaaslike Munisipaliteit wat nog twee kleiner nedersettings, Koedrino en Watazjka, insluit. Soos baie ander nedersettings in Wolodarski-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Marfino 2 273 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Frank Williams
Sir Francis Owen Garbett Williams (16 April 1942 – 28 November 2021) was 'n Britse sakeman, renmotorbestuurder en die stigter van die Williams Formule Een-span. Hy was die spanhoof van die stigting daarvan in 1977 tot 2020. Gedurende daardie tydperk het die span nege konstrukteurskampioenskappe en sewe jaerskampioenskappe gewen.
Motorsportloopbaan
Na 'n kort loopbaan as bestuurder en werktuigkundige het Williams "Frank Williams Racing Cars" in 1966 gestig, gefinansier deur sy werk as 'n reisende kruideniersverkoper. Hy het met jaers, insluitend Piers Courage, vir etlike jare aan Formule Twee en Formule Drie deelgeneem. Williams het 'n Brabham Formule Een-onderstel gekoop, wat Courage gedurende die 1969 Formule Een-seisoen gery het, en twee keer in die tweede plek geëindig.
Williams, kontantloos, wat spansake uit 'n telefoonhokkie gedoen nadat sy foon weens onbetaalde rekeninge ontkoppel is, het hom na Marlboro en Iso Rivolta, 'n Italiaanse motormaatskappy, gewend vir borgskap. Alhoewel hulle hul steun toegesê het, het hulle nie betyds deurgekom nie. In 1976 het Williams 'n vennoot in die Kanadese oliemagnaat Walter Wolf aangeneem. Alhoewel die span aangehou funksioneer het, het dit nie meer aan Williams behoort nie. Hy het in 1977 vertrek, saam met een van sy werknemers, ingenieur Patrick Head. Die twee vennote het 'n leë tapytpakhuis in Didcot, Oxfordshire, bekom en die stigting aangekondig van Williams Grand Prix Engineering, 'n nuwe span wat aan Formule Een sou deelneem.
Persoonlike lewe en dood
Williams het Virginia Berry in 1967 ontmoet. Hulle is in 1974 getroud. Hulle het twee seuns gehad, Jonathan en Jaime, en 'n dogter, Claire, wat die adjunk-spanhoof van sy toekomstige Formule Een-span Williams Grand Prix Engineering sou word.
Williams was aan 'n rolstoel gekluister sedert sy motorongeluk in die suide van Frankryk, op 8 Maart 1986, wat hom tetraplegies gelaat het. Hy het saam met spanborgskapbestuurder Peter Windsor in 'n gehuurde Ford Sierra van die Paul Ricard-baan na Nice Côte d'Azur-lughawe teruggery toe die voorval gebeur het. Williams was by die baan om die toets van die span se nuwe Williams FW11 dop te hou, maar as 'n kranige langafstand-hardloper het hy ná die toetse na die lughawe teruggekeer omdat hy die volgende dag aan 'n halfmaraton in Londen wou deelneem.
Tydens die rit na die lughawe het hy beheer oor die huurmotor verloor op 'n kinkel in die pad, wat 'n lae klipmuur afgekap het, wat veroorsaak het dat die voertuig die snelweg verlaat het. 'n 2,4 m val tussen die pad en 'n veld het veroorsaak dat die motor op die bestuurder se kant gerol het. Williams het by sy bewussyn gebly, maar was dadelik bewus daarvan dat hy nie kon beweeg nie en was bang vir brand weens brandstofstorting. Nadat hy tussen sy sitplek en die vergruisde dak ingedruk is, het hy 'n ruggraatfraktuur tussen die vierde en vyfde werwel opgedoen. Windsor, wat net geringe beserings opgedoen het, het Williams uit die voertuig gehaal terwyl hy vir die nooddienste gewag het. Virginia het saam met Patrick Head na die Franse hospitaal gevlieg en geglo dat Williams op die punt was om te sterf. Sy het sy dringende repatriasie na Engeland georganiseer, waar dokters by die Royal London Hospital 'n trageotomie uitgevoer het, wat toegelaat het dat sy longe van vloeistof gedreineer word, wat byna sekerlik sy lewe gered het. Williams het konstante sorg en fisiese afhanklikheid van ander vereis as gevolg van die ongeluk.