cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Kennedy Toole
Dunces is 'n pikareske roman met die rampe van die hoofkarakter Ignatius J. Reilly, 'n lui, vetsugtige, misantropiese, self-gestileerde geleerde wat by die huis saam met sy ma woon. Dit word geprys vir sy akkurate uitbeeldings van New Orleans-dialekte. Toole het Reilly gedeeltelik op sy universiteitsprofessor-vriend Bob Byrne gebaseer. Byrne se slordige, eksentrieke gedrag was allesbehalwe professioneel, en Reilly het hom in hierdie opsigte weerspieël. Die karakter was ook gebaseer op Toole self, en verskeie persoonlike ervarings het gedien as inspirasie vir gedeeltes in die roman. Terwyl hy by Tulane was, het Toole vir 'n vriend ingevul by 'n werk as 'n warm tamale karretjieverkoper, en gewerk by 'n klerefabriek wat deur die familie besit en bedryf word. Albei hierdie ervarings is later in sy fiksie opgeneem.
Erylus granularis
Erylus granularis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Topsent.
Miranda (maan)
Miranda, ook bekend as Uranus V, is die kleinste en binneste van Uranus se vyf ronde mane. Dit is op 16 Februarie 1948 deur Gerard Kuiper ontdek en genoem na Miranda in William Shakespeare se toneelstuk The Tempest. Nes die ander groot mane van Uranus wentel Miranda naby aan die planeet se ewenaarvlak. Omdat Uranus op sy sy om die Son wentel, is Miranda se wentelbaan loodreg met die sonnebaan.
Eienskappe
Met ’n deursnee van net 470 km is Miranda een van die kleinste bekende voorwerpe in die Sonnestelsel wat dalk in hidrostatiese ewewig (deur sy swaartekrag rond gedruk) is. Die enigste nabyskote van Miranda is geneem deur die Voyager 2-ruimtetuig, wat Uranus in Januarie 1986 tydens sy verbyvlug waargeneem het. Tydens die verbyvlug was Miranda se suidelike halfrond na die Son gedraai, en net dié deel is dus bestudeer.
Miranda het moontlik uit ’n akkresieskyf gevorm wat die planeet kort ná sy ontstaan omring het en dit is nes ander mane waarskynlik gedifferensieerd: met ’n kern van rots, omring deur ’n mantel van ys. Miranda het een van die mees ekstreme en gevarieerde topgrafieë in die Sonnestelsel. Dit sluit in Verona Rupes, ’n 20 km hoë eskarp wat die hoogste krans in die Sonnestelsel is. Die oorsprong en evolusie van hierdie gevarieerde geologie word steeds nie heeltemal verstaan nie en baie hipoteses bestaan oor Miranda se evolusie.
Tirus
thumb|269px|Die Tiriese skiereiland uit die weste gesien. Tirus (Arabies: صور Ṣūr; Frans: Tyr; Grieks: Τύρος Tyros) is een van die oudste aaneenlopend bewoonde stede in die wêreld, hoewel dit ’n paar eeue in die Middeleeue net ’n klein inwonertal gehad het. Dit was een van die eerste Fenisiese stede en die legendariese geboorteplek van die Fenisiese prinses Europa, haar broers Cadmus en Phoenix, sowel as Kartago se legendariese stigter, Dido (Elissa).
Herodotos het Tirus omstreeks 450 v.C. besoek en gesê volgens die plaaslike priesters is die stad omstreeks 2750 v.C. gestig. Volgens argeologiese bewyse was egter reeds omstreeks 2900 v.C. nedersettings op die terrein. Die stad het baie antieke terreine, soos ’n hippodroom, en kom as geheel voor op Unesco se lys van wêrelderfenisgebiede. Die historikus Ernest Renan het gesê: "'n Mens kan Tirus ’n stad van ruïnes noem wat van ruïnes gebou is."
Die Bybel verwys verskeie kere na Tirus, veral in Jesaja 23, waar die stad se ondergang voorspel word. Koning Hiram I was ’n tydgenoot van Dawid en Salomo. Jesus het ook die streke Tirus en Sidon besoek.
Tirus is vandag die grootste stad in Libanon naas Beiroet, Tripoli en Sidon. Dit is sowat 80 km suid van die hoofstad, Beiroet, geleë. Dit het aanvanklik uit twee afsonderlike gebiede bestaan: 'n eiland naby die kus en ’n verwante nedersetting op die vasteland. Alexander die Grote het in 332 v.C. 'n straatweg laat bou om die eiland met die vasteland te verbind en Tirus vorm dus nou 'n skiereiland.
Tirus het ’n Mediterreense klimaat met warm somers. Dit is ses maande per jaar droog, met ’n jaarlikse gemiddelde temperatuur van 20,8 °C. Die reënval is gemiddeld 645 mm per jaar.
Tina Andrews
Tina Andrews (gebore 23 April 1951) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Why Do Fools Fall in Love (1998).
Tirus
Omgewing
Tirus steek ’n ent in die Middellandse See uit aan die weskus van Libanon en is sowat 80 km suid van Beiroet geleë. Dit het aanvanklik uit twee afsonderlike gebiede bestaan: Tirus self, wat op ’n eiland naby die kus geleë was, en ’n verwante nedersetting, Oesjoe, op die vasteland; dit is later Palaetyrus genoem ("Ou Tirus" in antieke Grieks).
thumb|220px|'n Vrou dra water van Ras al-Ain af; 1881-houtgraveerwerk deur John Douglas Woodward. thumb|220px|links|’n Groep rotsagtige eilande naby Tirus. Deur die loop van die geskiedenis, van die voorgeskiedenis af, het nedersettings in die Tirusomgewing baat gevind by die oorvloed vars water, veral van die fonteine van die nabygeleë Rashidieh en Ras al-Ain in die suide. Daar is ook die fonteine van Al Bagbog en Ain Ebreen in die noorde en die Litanirivier.
Die hedendaagse stad dek ’n groot deel van die oorspronklike eiland, asook die grootste deel van die straatweg wat Alexander die Grote in 332 v.C. laat bou het. Dié landengte het deur die eeue aansienlik groter geword vanweë slikdeposito's aan albei kante.
Die deel van die oorspronklike eiland wat nie deur die moderne stad beslaan word nie, is grootliks ’n argeologiese terrein met oorblyfsels van die antieke stad.
Tirus, met sy oppervlakte van 16,7 km2, bestaan uit vier munisipaliteite en is op ’n vrugbare kusvlakte geleë. Daarom word interstedelike landbou op sowat 44% van die gebied beoefen. Die beboude gebiede maak net meer as 40% uit.
Tirus lê naby die Roum- en Yammoune-breuk. Hoewel dit in sy geskiedenis ’n paar vernietigende aardbewings ondervind het, is die bedreiging relatief klein op die meeste plekke en hoogstens gemiddeld op ’n paar ander plekke. ’n Tsoenami ná ’n aardbewing, en waarskynlike grondstortings en oorstromings daarna, is egter ’n groot moontlike natuurramp wat die inwoners in die gesig staar.
Klimaat
thumb|220px|’n Halo van 22° oor die Al Mina-terrein, 2019.
Tirus het ’n Mediterreense klimaat met warm somers (as Csa geklassifiseer volgens die Köppen-klimaatklassifikasie). Dit beteken dit het ses maande per jaar droogte, van Mei tot Oktober. Dit het gemiddeld 300 dae per jaar met sonskyn en ’n jaarlikse temperatuur van 20,8 °C. Die gemiddelde maksimum temperatuur is tot 30,8 °C in Augustus en die gemiddelde minimum temperatuur tot sowat 10 °C in Januarie.
Die jaarlikse reënval is gemiddeld 645 mm. Die seewater se minimum temperatuur is 17 °C in Februarie en die maksimum 32 °C in Augustus. Op ’n diepte van 70 m is dit konstant 17-18 °C.
Die styging van seevlakke weens aardverwarming dra by tot die bedreiging van erosie aan die skiereiland en baaigebiede van Tirus.
Geskiedenis
links|thumb|150px|'n Borsbeeld van Melqart in die Nasionale Museum van Denemarke.
Stigting (2750-1700 v.C.)
thumb|220px|Die Ontvoering van Europa, ’n Romeinse [[mosaïek uit Biblos, 200-300 n.C., Nasionale Museum van Beiroet.]]
Die Griekse geskiedkundige Eusebius het vertel van die algemene mite dat die god Melqart die stad gebou het as guns vir die meermin Tiros en dit na haar genoem het. Daar is egter ook verskeie ander legendes oor Tirus se stigting. In die Griekse mitologie het die hoofgod, Zeus, die vorm van ’n bul aangeneem om die Tiriese prinses Europa na Kreta te ontvoer. Daar het die paartjie drie seuns gehad: Minos, Radamantos en Sarpedon, wat konings van Kreta geword het en ná hulle dood regters van die onderwêreld. Die kontinent Europa is na haar genoem.
Egiptiese tydperk (1700-1200 v.C.)
thumb|220px|’n [[Stele van Ramses II wat in Tirus ontdek is, in die Nasionale Museum van Beiroet.]]
In die 17de eeu v.C. het die nedersetting onder die heerskappy van die farao's van Egipte gekom. In die daaropvolgende jare het dit voordeel getrek uit die beskerming deur Egipte se 18de Dinastie en het dit kommersieel vooruitgegaan.
Volgens argeologiese bewyse het Tirus reeds teen die middel 2de millennium v.C. begin met die vervaardiging van ’n seldsame en buitengewoon duur soort pers kleurstof, Tiriese pers. Dit was bekend daarvoor dat dit mooi en ligbestand was. Dit is gemaak van ’n ekstrak van die seeslakke Murex trunculus en Murex brandaris. Die kleur is in antieke kulture uitgesonder vir gebruik deur koninklikes, of minstens adellikes.
thumb|150px|links|’n [[Amarna-briewe|Amarna-kleibrief deur die Tiriese prins Abimilku aan farao Achenaten, Metropolitaanse Kunsmuseum.]] thumb|220px|"Die ontdekking van pers", deur [[Peter Paul Rubens, omstreeks 1636.]] Die Tiriërs was uiters diskreet oor die bedryf om ’n absolute monopolie te verseker.
Volgens die mitologie het die god Melqart op die strand geloop saam met die nimf Tiro, vir wie hy die hof gemaak het, toe sy hond ’n seeslak byt en die weekdier sy bek pers vlek. Tiro wou ’n rok van dieselfde kleur by Melqart hê, en so het die bedryf ontstaan.
Die antieke skrywer Strabo, wat Tirus ook besoek het, het gesê die kleurstofbedryf besoedel die lug so dat die stank sy verblyf in die stad baie onaangenaam gemaak het. Kenners het bereken sowat 8 000 seeslakke sou vermorsel moes word om een gram van die kleurstof te onttrek, en dit kon dieselfde gekos het as omtrent 20 gram goud.
Die eerste duidelike verslae oor die stad word gegee deur die Amarna-briewe van omstreeks 1350 v.C. wat die prins van Tirus, Abimilku, aan farao Achenaten geskryf het. Die onderwerp is dikwels water, hout en die Habiru wat die platteland van die vasteland oorneem en hoe dit die eiland-stad beïnvloed. Egiptiese magte het eindelik ’n Hetitiese leër verslaan wat Tirus beleër het.
Hoewel die stad eers Melqart genoem is, na die stadsgod, verskyn die naam Tirus reeds van 1300 v.C. af op monumente.
In die 12de eeu v.C. het Egipte se farao's geleidelik politieke beheer oor die Levant verloor, hoewel Egiptiese kuns Tiriese kuns meer as ’n halwe millennium daarna steeds beïnvloed het.
Onafhanklike Fenisiese tydperk (1200-868 v.C.)
In die 11de eeu v.C. het die groep maritieme stadstate wat Fenisië uitgemaak het, begin met ’n kommersiële uitbreiding. Veral Tirus en Sidon het voordeel getrek uit die uitskakeling van die voormalige handelsentrums in Oegarit en Alalakh. Dus is Fenisië deur buitelanders en die Fenisiërs vereenselwig met Sidonia of Tyria. Tirus se maritieme oorheersing was so groot dat die Middellandse See bekend geraak het as die "Tiriese See".
thumb|160px|’n Stele van die Al Bass-terrein in Tirus, die grootste bekende Fenisiese nekropolis, in die Nasionale Museum van Beiroet. Daar is baie min argeologiese data oor Tirus uit dié deel van die Ystertydperk II, en daarom is dit nie bekend hoe hy sy heerskappy aan ander opgedwing het nie. Daar word egter algemeen aanvaar die stad het staatgemaak op handel en kulturele uitwisseling, eerder as op militêre oorwinnings. Tirus is veral bekend vir die verspreiding van sy alfabet en ’n telstelsel wat op 20 gebaseer was.
’n Belangrike faktor in dié globale opkoms was blykbaar die buitengewone kundigheid van Tiriese geleerdes in sterrekunde om hulle skepe te navigeer. Ook het die Tiriërs meerverdiepinggeboue opgerig vanweé die beperkte ruimte op die eiland. Hulle het dus ook die reputasie verwerf dat hulle goeie bouers en ingenieurs was, asook metaalwerkers en veral skeepsbouers.
In geskrewe tradisies word die sterk groei van Tirus se vooruitgang van die 10de eeu v.C. af veral aan een individu toegeskryf: Hiram I, wat sy pa, Abibaal, in 969 v.C. opgevolg het. Meer as ’n millennium later het Flavius Josephus die legende aangeteken dat Hiram die stedelike gebied uitgebrei het deur projekte wat twee eilande verbind het om ’n enkele eiland te vorm, waarop hy tempels laat bou het vir Melqart, Astarte en Baalsamin.
Buite sy grense het Hiram blykbaar sterk bande gevorm met die Israelitiese konings Dawid en Salomo. Hy het na berig word sederhout en geskoolde werkers gestuur om die groot Tempel in Jerusalem te help bou. Invoer van Siprus het ’n belangrike rol in dié tydperk gespeel.
Verder het Hiram se samewerking met ander lande in die streek en sy bevegting van Filistynse seerowers gehelp om handelsbande met Arabië en Noord- en Oos-Afrika aan te knoop.
Hulle het ook
"'kolonies gestig aan die kuslyne en op naburige eilande in die Egeïese See, in Griekeland, aan die noordkus van Afrika, by Kartago en ander plekke, op Sisilië en Korsika, in Spanje by Tartessos en selfs anderkant die pilare van Hercules by Gadeira (Cádiz).' ''"
Ná Hiram se bewind van 34 jaar is verskeie Tiriese konings ná mekaar in gevegte gedood.
Nieu-Assiriese tydperk (868-612 v.C.)
180px|thumb|’n Begrafnismasker van Tirus, 7de eeu v.C., Nasionale Museum van Beiroet.
In die loop van die 9de eeu v.C. het die stad noue bande met die Israeliete bly handhaaf, soos blyk uit die troue van Isebel van Tirus se koninklike familie met Agab, koning van Israel.
Sesdaagse Oorlog
Die Sesdaagse Oorlog (Hebreeus: מִלְחֶמֶת שֵׁשֶׁת הַיָּמִים, Milhemet Sjesjet Ha Jamim; Arabies: النكسة, an-Naksah, "Die Terugslag", of حرب 1967, Ḥarb 1967, "Oorlog van 1967") het tussen 5 en 10 Junie 1967 plaasgevind tussen Israel en die naburige state Egipte en Sirië (toe bekend as die Verenigde Arabiese Republiek), asook Jordanië.
Tirus
Nieu-Assiriese tydperk (868-612 v.C.)
Tirus het egter heffings aan die Nieu-Assiriese Ryk begin betaal en dié land het geleidelik oor Fenisië begin heers. Tirus het egter blykbaar ’n groot mate van onafhanklikheid behou terwyl dit kommersieel voordeel uit die stabiliteit van die sterk streeksmag getrek het. Dus het Tirus een van die magtigste stede in die Oos-Mediterreense gebied gebly. Een van sy konings, die priester Itobaal I (887-856 v.C.), het tot in Beiroet in die noorde regeer en tot in ’n deel van Siprus.
Volgens mites is die Noord-Afrikaanse stad Kartago in 814 v.C. gestig deur Tirus se prinses Elissa, algemeen bekend as Dido ("Die Swerweling"), wat met ’n vloot skepe ontsnap het ná ’n magstryd met haar broer, Pigmalion.
Sesdaagse Oorlog
Betrekkinge tussen Israel en sy buurlande het in 1967 nog nie heeltemal herstel ná die Arabies-Israeliese Oorlog van 1948 nie. In 1956 het Israel die Sinaiskiereiland in Egipte binnegeval; een van sy doelwitte was om die Straat van Tiran te heropen wat Egipte sedert 1950 vir Israeliese skepe geblokkeer het. Israel moes eindelik noodgedwonge terugtrek, maar is verseker die Straat van Tiran sal oopbly. ’n VN-noodmag is aan die grens ontplooi, maar daar was geen demilitarisasie-ooreenkoms nie.
Tirus
Nieu-Assiriese tydperk (868-612 v.C.)
thumb|240px|links|Skepe van Tirus bring heffings vir Salmanasser II. In die loop van die 8ste eeu v.C. het die Nieu-Assiriese konings probeer om hulle heerskappy oor Tirus se versterk. Tiglat-Pileser III (744-727 v.C.) het heffings van Hiram II geëis en probeer om handel tussen Tirus en nedersettings in die suide te verbied. Sy opvolger, Salmanasser V, het die stad van omstreeks 725 tot 720 v.C. probeer beleër met die hulp van die Fenisiërs van die vasteland, maar kon dit nie inneem nie. Siprus het homself egter in 709 v.C. van Tiriese oorheersing bevry.
Sanherib, wat van 705 tot 681 v.C. oor die Nieu-Assiriese Ryk regeer het, kon Tirus nie in sy militêre veldtogte oorwin nie, maar die Tiriese koning Elulaios het beheer oor die gebiede buite die stad verloor en het gevlug. Hy is opgevolg deur pro-Assiriese monarge en goewerneurs. Die Tiriese koning Baäl I het na berig word die Nieu-Assiriese heerser Esarhaddon (680-669 v.C.) gehelp om ’n Sidoniese opstand te onderdruk en het as ’n beloning beheer oor ’n groot deel van die kus van Palestina gekry. Baäl het egter ’n ooreenkoms met die Egiptiese farao Taharqa aangegaan en is deur Esarhaddon gestraf.
Sesdaagse Oorlog
In die maande voor Junie 1967 het spanning gevaarlik toegeneem. Israel het sy posisie voor 1956 herhaal dat die sluiting van die Straat van Tiran vir Israeliese skepe ’n oorlog sou veroorsaak. In Mei het die Egiptiese president, Gamal Abdel Nasser, aangekondig die straat gaan vir Israeliese skepe gesluit word en hy het Egiptiese magte aan die grens met Israel gemoboliseer. Op 5 Junie het Israel ’n reeks lugaanvalle op Egiptiese vliegvelde uitgevoer. Die vraag oor watter kant die oorlog begin het, is een van ’n paar omstrede kwessies van die konflik.
Tirus
Nieu-Assiriese tydperk (868-612 v.C.)
Assurbanipal, Esarhaddon se opvolger van 669 tot 631 v.C., het die agterland van Tirus verwoes, maar die weer eens rebellerende stad bewaar vanweë sy ekonomiese potensiaal. Tirus het daarna sy handel hervat en aanhou vooruitgaan.
Terwyl Nieu-Assirië in die 7de eeu v.C. verbrokkel het, het Tirus en die ander Fenisiese stadstate nie net aansienlike onafhanklikheid geniet nie, maar ook bloeiende handelsbedrywighede.
Sesdaagse Oorlog
thumb|links|220px|Die stertgedeelte van 'n Egiptiese MiG-19 wat in die lugaanval vernietig is. Die Egiptenare is onkant betrap en feitlik die hele Egiptiese Lugmag is vernietig, terwyl Israel net ’n paar verliese gely het. Die land het terselfdertyd ’n grondaanval op die Gazastrook en die Sinaiskiereiland van stapel gestuur, wat die Egiptenare ook onkant betrap het. Ná aanvanklike teenstand het Nasser gelas dat die Sinai ontruim word. Israeliese magte het weswaarts agter die Egiptenare aangestorm. Die Israeli's het hulle groot verliese toegedien en die Sinai verower.
Tirus
Onafhanklikheid en Neo-Babiloniese tydperk (612-539 v.C.)
thumb|180px|’n Beeld van ’n Fenisiese koning in die styl van ’n farao, uit Tirus, 7de eeu v.C. thumb|180px|’n Terracottabeeld van ’n sittende vrou met ’n tiara op, van Tirus, 6de eeu v.C., in die [[Louvre.]]
Ná die val van die Assiriërs in 612 v.C. het Tirus en die ander Fenisiese stadstate aanvanklik nog ’n opbloei in hulle handel beleef sonder die betaling van heffings.
Sesdaagse Oorlog
Jordanië het ’n week voor die oorlog ’n verdedigingsverdrag met Egipte gesluit; die ooreenkoms het voorsiening daarvoor gemaak dat Jordanië in geval van oorlog nie ’n aanvallende rol sou speel nie, maar sou probeer om Israeliese magte te keer om grondgebied te verower.
Tirus
Onafhanklikheid en Neo-Babiloniese tydperk (612-539 v.C.)
Dié tydperk het egter ná ’n paar jaar geëindig toe Nebukadnesar II in 605 v.C. met militêre veldtogte in die Levant begin het. Die Tiriese heersers het hulle aan die kant van Egipte, die koninkryke Juda, Edom en Moab sowel as ander Fenisisese stede geskaar teen Neo-Babiloniese ambisies oor die uitbreiding van sy grondgebied. Hulle het daarin geslaag om hulle onafhanklikheid te behou.
In 586 v.C. het Nebukadnesar II met ’n beleg van Tirus begin wat 13 jaar geduur het. Dit het misluk, maar die verswakte stad het eindelik ingestem om heffings te betaal. Weens die lang beleg het Tirus ekonomiese skade gely en sy handelsbedrywighede is in ’n groot mate deur die onstabiliteit geknou. Die stad het ook sy tradisionele wedywering met die naburige Sidon verloor, en laasgenoemde stad het die oorhand gekry.
Sesdaagse Oorlog
Egipte en Jordanië het op 8 Junie op ’n wapenstilstand besluit en Sirië op 9 Junie. ’n Ooreenkoms is op 11 Junie met Israel onderteken. Israel het die Egiptiese, Siriese en Jordaniese weermagte verlam – hulle het meer as 20 000 soldate gedood en self minder as 1 000 verloor. Die Israeliese sukses was die gevolg van ’n goed voorbereide en uitgevoerde strategie, die swak leierskap van die Arabiese state en slegte militêre leierskap en strategie. Israel het die Gazastrook en Sanaiskiereiland van Egipte afgeneem, die Wesoewer insluitende Oos-Jerusalem van Jordanië en die Golanhoogland van Sirië. Israel se internasionale aansien het in die daaropvolgende jare baie gestyg. Sy oorwinning was ’n vernedering vir Egipte, Jordanië en Sirië, en het daartoe gelei dat Nasser verleë bedank het; hy is later in sy amp herstel ná protesoptogte in Egipte oor sy bedanking.
Die spoed en gemak van die Israeliese oorwinning het later gelei tot ’n gevaarlike oormoed in die Israeliese weermag, wat bygedra het tot aanvanklike Arabiese suksesse in die daaropvolgende Jom Kippoeroorlog, hoewel Israeliese magte eindelik sukses behaal en die Arabiere verslaan het. Die ontheemding van burgerlike bevolkings weens die oorlog sou langtermyngevolge hê, want 300 000 Palestyne het uit die Wesoewer gevlug en sowat 80 000 Siriërs het die Golanhoogland verlaat. Joodse minderheidsgemeenskappe dwarsoor die Arabiese wêreld het gevlug of is verban.
Agtergrond
thumb|links|President Nasser het op 22 Mei 1967 sy vlieëniers op die Sinai toegespreek en gesê: "Die Jode dreig met oorlog – ons sê vir hulle ahlan wa-sahlan (welkom)!" In die volgende paar jaar was daar talle klein botsings tussen Israel en sy Arabiese buurlande, veral Sirië. Vroeg in November 1966 het Sirië ’n wedersyde verdedigingsooreenkoms met Egipte onderteken. Kort hierna, in reaksie op guerrillabedrywighede deur die Palestynse Bevrydingsorganisasie (PBO), insluitende ’n mynaanval waarin drie mense dood is, het die Israeliese weermag die dorp as-Samoe in die Jordanies besette Wesoewer aangeval. Jordaniese magte wat gereageer het, is vinnig teruggedryf. Koning Hoessein van Jordanië het die Egiptiese president Nasser gekritiseer omdat hy Jordanië nie tot hulp gesnel het nie en "agter UNEF-rokspante weggekruip het".
In Mei 1967 het Nasser valse verslae van die Sowjetunie ontvang dat Israel aan die Siriese grens begin versamel het. Nasser het sy troepe in twee verdedigingslyne aan die Israeliese grens op die Sinaiskiereiland opgestel (16 Mei), UNEF-magte uit Gaza en die Sinai gesit (19 Mei) en UNEF-posisies ingeneem by Sjarm el-Sjeich, wat oor die Straat van Tiran uitkyk. Israel het verklarings wat hy in 1957 gemaak het, herhaal: dat die sluiting van die straat as ’n oorlogsdaad beskou sou word of regverdiging vir ’n oorlog sou wees. Nasser het egter die straat op 22-23 Mei vir Israeliese skepe gesluit. Ná die oorlog het president Lyndon B. Johnson van Amerika gesê:
Tirus
Persiese tydperk (539-332 v.C.)
Onder Persiese heerskappy is Tirus, nes die ander Fenisiese stadstate, toegelaat om sy eie koning te behou, maar eindelik is die ou stelsel van koningshuise afgeskaf. Die stadstate het republieke geword, met suffetes (regters) wat vir ses jaar die mag behou het.
Tirus se ekonomie het steeds gesteun op die vervaardiging van pers kleurstof uit seeslakke, wat op ’n silwermuntstuk van Titus van omstreeks 450-400 v.C. verskyn, toe die stad sy eie geld begin munt het. Ander motiewe op munstukke het dolfyne en uile ingesluit.
Sesdaagse Oorlog
Agtergrond
"As ’n enkele dwase daad meer verantwoordelik vir hierdie ontploffing was as enige ander, was dit die wispelturige en gevaarlike aankondiging dat die Straat van Tiran gesluit sou word. Die reg van onskuldige seedeurgang moet vir alle nasies beskerm word."
Tirus
Persiese tydperk (539-332 v.C.)
Herodotos het Tirus omstreeks 450 v.C. besoek en die tempel van Melqart gesien. "Dit was ryklik versier met offerandes, en daar was tussenin twee pilare, een van goud en een van smarag, wat snags helder geskyn het." Sommige historici meen die smaragpilaar was van glas en is met ’n lamp verlig.
Sesdaagse Oorlog
Agtergrond
Op 30 Mei het Jordanië en Egipte ’n verdedigingsverdrag gesluit. Die volgende dag het die Irakse weermag op Jordanië se uitnodiging troepe en gepantserde eenhede in Jordanië begin ontplooi. Hulle is later deur ’n Egiptiese afdeling versterk. Op 1 Junie het Israel ’n nasionale eenheidsregering gevorm deur sy kabinet te vergroot en op 4 Junie is besluit om oorlog te maak. Die volgende oggend het Israel Operasie Fokus van stapel gestuur – ’n grootskaalse verrassingslugaanval wat die begin van die Sesdaagse Oorlog was.
Tirus
Persiese tydperk (539-332 v.C.)
Volgens die Romeinse historikus Justinus het ’n opstand deur slawe in die Persiese tydperk plaasgevind. Die lewe van net een slawemeester met die naam Straton is gespaar. Die voormalige slawe het hom toe as die nuwe koning gekies en ’n dinastie gestig.
Sesdaagse Oorlog
Militêre voorbereiding
Voor die oorlog het Israeliese vlieëniers en grondpersoneel deeglik geoefen om vliegtuie wat van krygsvlugte af terugkeer te herstel. ’n Enkele vliegtuig kon tot vier keer per dag op sendings gestuur word, teenoor die Arabiese norm van een of twee vlugte per dag. Die Israeliese lugmag kon dus op die eerste dag van die oorlog verskeie vlae aanvalle op Egiptiese vliegvelde doen en ook ander Arabiese lugmagte uitskakel. Dit het bygedra tot die Arabiese mening dat Israel deur buitelandse lugmagte gehelp is.
Tirus
Persiese tydperk (539-332 v.C.)
In 392 v.C. het Evagoras, die prins van Siprus, met Atheense en Egiptiese steun ’n opstand teen die Persiese heerskappy begin. Sy magte het Tirus ingeneem – óf deur hulle aan te val óf deur die geheime instemming van die Tiriërs. Hy het die rebellie egter ná 10 jaar beëindig en Tirus het weer onder Persiese beheer gekom.
Die stad het nie deelgeneem aan Sidon se opstand in 352 v.C. nie en het voordeel getrek uit die buurstat se daaropvolgende verwoesting.
Sesdaagse Oorlog
Militêre voorbereiding
Die Egiptenare het verdedigingsversterkings op die Sinaiskiereiland opgestel. Dit is gedoen met die veronderstelling dat ’n aanval sou kom vanuit die rigting van die paar paaie deur die woestyn, eerder as oor die onbegaanbare woestynterrein. Die Israeli's het egter besluit om die Egiptiese verdediging uit ’n onverwagte hoek aan te val.
Tirus
Hellenistiese tydperk (332-126 v.C.)
Ná sy oorwinning oor die Persiese koning Darius III in 333 v.C. het Alexander die Grote sy leërs suid na Sirië en die Levant geneem en heffings geëis van al die Fenisiese stadstate aan die kus. Omdat hulle moeg was van Persiese onderdrukking, het die meeste die nuwe heerser verwelkom. Tirus het egter hewig weerstand gebied.
Sesdaagse Oorlog
Militêre voorbereiding
James Reston het op 23 Mei 1967 in The New York Times geskryf: "Wat dissipline, opleiding, moreel, toerusting en algemene bevoegdheid betref, is sy [Nassar se] weermag en ander Arabiese magte, sonder die regstreekse hulp van die Sowjetunie, geen gelyke vir die Israeli's nie . . . Selfs met 50 000 troepe en die beste generaals en lugmag in Jemen kon hy niks uitrig in daardie klein en primitiewe land nie, en selfs sy pogings om die Kongorebelle te help het misluk."
Aan die vooraand van die oorlog het Israel gedink hy sal ’n oorlog binne drie tot vier dae kan wen. Die Verenigde State en Brittanje het gereken dit sou sewe tot tien dae verg om te wen.
Weermagte
Die Israeliese weermag het altesaam 264 000 soldate gehad (reserviste ingesluit), hoewel dié getal nie volgehou kon word nie omdat die reserviste lewensbelangrik was vir die burgerlike lewe.
Tirus
Hellenistiese tydperk (332-126 v.C.)
Alexander het die stad beleër ondanks sy reputasie dat hy nie ingeneem kan word nie. Die Masedoniese veroweraar het binne sewe maande daarin geslaag om die stad te beleër deur die ou stad op die vasteland af te breek en die geboue se stene te gebruik om ’n straatweg na die eiland te bou.
Sesdaagse Oorlog
Weermagte
Aan die vooraand van die oorlog het Egipte sowat 100 000 van sy 160 000 troepe op die Sinai ontplooi, insluitende al sewe sy divisies (vier infanterie-, twee pantser- en een gemeganiseerde divisie), asook vier onafhanklike infanteriebrigades en vier onafhanklike pantserbrigades. Meer as ’n derde van hierdie soldate was veterane van Egipte se voortdurende inmenging in die Noord-Jemense Burgeroorlog en nog ’n derde was reserviste. Hierdie magte het 950 tenks, 1 100 gepantserde troepedraers en meer as 1 000 stukke artillerietoerusting gehad.
Tirus
Hellenistiese tydperk (332-126 v.C.)
thumb|180px|Demetrius II word vermoor, Franse illustrasie van omstreeks 1413-1415. Sowat 8 000 Tiriërs is tydens die beleg dood en hoewel Alexander koning Azemilcus en die hoofmagistrate begenadig het, is sowat 30 000 burgers as slawe verkoop. Tirus is vandag steeds ’n skiereiland in plaas van ’n eiland.
Sesdaagse Oorlog
Weermagte
Sirië se leër was 75 000 man sterk en is aan die grens met Israel ontplooi. Professor David W. Lesch het geskryf "’n mens sal moeilik ’n weermag kry wat minder voorberei op oorlog teen ’n ooglopend meerderwarige vyand is", want Sirië se weermag is in die voorafgaande maande en jare afgetakel deur staatsgrepe en pogings tot staatsgrepe wat gelei het tot ’n reeks suiwerings, verdelings en opstande in die weermag.
Tirus
Hellenistiese tydperk (332-126 v.C.)
Kort ná Alexander se dood in 323 v.C. het Ptolemeus van Egipte die streek geannekseer, maar dit net ’n paar jaar lank behou. In 315 v.C. het Alexander se voormalige generaal Antigonos Tirus self beleër. Antigonos se seun, Demetrios, het tot in 287 v.C. oor Fenisië regeer, maar Ptolemeus het dit teruggewen. Dit was daarna sowat 70 jaar lank onder beheer van Ptolemeus se opvolgers, totdat die Seleukidiese Ryk onder Antiogos III Fenisië in 198 v.C. verower het.
Sesdaagse Oorlog
Weermagte
Die Jordaniese weermag het bestaan uit 11 brigades met altesaam 55 000 troepe. Nege brigades (45 000 troepe, 270 tenks, 200 stukke artillerietoerusting) is op die Wesoewer ontplooi, insluitende die elite- 40ste Pantserbrigade, en twee in die Jordaanvallei. Hulle het aansienlike getalle M113- gepantserde troepedraers ingesluit en was toegrus met sowat 300 moderne Westerse tenks, waarvan 250 Amerikaanse M48-Pattons was. Hulle het ook 12 artilleriebataljons, ses batterye 81 mm- en 120 mm-mortiere, ’n valskermbataljon en ’n nuwe bataljon gemeganiseerde infanterie gehad. Die Jordaniese weermag, toe bekend as die Arabiese Legioen, was ’n professionele langtermyndiensweermag wat relatief goed toegrus en opgelei was. Israel het ná die oorlog gesê Jordaniese staf het professioneel opgetree, maar was altyd "’n halwe tree" agter die Israeliese maneuvers. Die klein Jordaniese lugmag het net 24 Brits vervaardigde Hawker Hunter-vegvliegtuie, 6 troepedraers en twee helikopters gehad.
Tirus
Hellenistiese tydperk (332-126 v.C.)
In 275 v.C. het Tirus besluit om ’n republiek te word.
Sesdaagse Oorlog
Weermagte
Omtrent 100 Irakse tenks en ’n infaterieafdeling is naby die Jordaniese grens ontplooi, asook twee eskaders vegvliegtuie, Hawker Hunters en MiG-21's, daarnaby.
Tirus
Hellenistiese tydperk (332-126 v.C.)
Terwyl die mag van die Seleukidiese Ryk begin verbokkel het en sy leiers in dinastiese gevegte betrokke geraak het, het hulle houvas op Fenisië ook afgeneem.
Sesdaagse Oorlog
Weermagte
Die Arabiese lugmagte is versterk met ’n paar vliegtuie van Libië, Algerië, Marokko, Koeweit en Saoedi-Arabië om op te maak vir die enorme verlies wat op die eerste dag van aanvalle gely is. Hulle is ook in ’n persoonlike hoedanigheid gehelp deur vrywilligervlieëniers van die Pakistanse lugmag. Hulle het verskeie Israeliese vliegtuie neergeskiet.
Tirus
Onafhanklikheid van die Seleukiede (126-64 v.C.)
In 126 v.C. het Tirus onafhanklik van die kwynende Seleukidiese Ryk geword. ’n Jaar later het die Seleukidiese koning Demetrius II Nicator na Tirus gevlug nadat hy van die troon gesit is. Die prefek van Tirus het hom egter laat vermoor toe hy sy skip verlaat.
Sesdaagse Oorlog
Wapens
Buiten Jordanië het die Arabiese lande hoofsaaklik op Sowjetse wapens staatgemaak. Eersgenoemde land se leër was toegerus met Amerikaanse wapens en sy lugmag met Britse vliegtuie.
Tirus
Onafhanklikheid van die Seleukiede (126-64 v.C.)
In 88 v.C. het Tirus se handelsbedrywighede begin ly onder die onstabiliteit in die gebied. Vyf jaar later, in 83 v.C., het die heersersklasse van die Levant Tigranes die Grote, koning van Armenië, gevra om die heerser van Fenisië te word en orde te herstel. Tirus het egter daarin geslaag om onafhanklik te bly.
Sesdaagse Oorlog
Wapens
Van al die Arabiese lugmagte het Egipte s’n verreweg die modernste vliegtuie gehad, insluitende sowat 420 vegvliegtuie, wat almal deur die Sowjetunie gebou is. ’n Groot deel daarvan was top-MiG-21's. Israel was veral bekommerd oor die 30 Toepolef Tu-16 "Badger"-mediumbomwerpers, wat groot skade aan Israeliese militêre en burgerlike sentrums sou kon aanrig.
Tirus
Romeinse tydperk (64 v.C. - 395 n.C.)
links|thumb|180px|Ain Sur.
Sesdaagse Oorlog
Wapens
Israel se wapens was hoofsaaklik van Westerse oorsprong. Die meeste van sy lugmag se vliegtuie was Franse produkte, en sy gepantserde eenhede was meestal Brits en Amerikaans ontwerp en vervaardig. Van die infanteriewapens, soos die Uzi, was van Israeliese oorsprong.
Meyersdal
Meyersdal is 'n voorstad in Alberton, Gauteng. Dit grens aan die voorstad Randhart in die ooste. Volgens die 2011-sensus het Meyersdal 'n bevolking van 11 251 gehad, van wie 63,4% wit mense was. Engels (49,8%) en Afrikaans (28,4%) is die grootste huistale.
Sesdaagse Oorlog
Lugaanval
Die eerste en belangrikste skuif in die konflik was ’n Israeliese verrassingsaanval op die Egiptiese lugmag. Beide Egipte en Israel het aanvanklik aangekondig dat hulle deur die ander land aangeval is.
Tirus
Romeinse tydperk (64 v.C. - 395 n.C.)
In 64 v.C. het Sirië eindelik ’n provinsie van die laat Romeinse Republiek geword, net voordat laasgenoemde die Romeinse Ryk geword het. Tirus is toegelaat om sy onafhanklikheid in ’n groot mate te behou as ’n "civitas foederata" (vrye stad). Tirus het dus ’n groot deel van sy kommersiële belangrikheid behou. Benewens pers kleurstof, was die vervaardiging van linne ’n belangrike nywerheid.
Sesdaagse Oorlog
Lugaanval
Op 5 Junie om 07:45 Israeliese tyd het die Israeliese lugmag Operasie Fokus (Moked) van stapel gestuur terwyl burgerlikeverdedigingsirenes dwarsoor Israel geloei het. Al 200 sy operasionele stralers buiten 12 het ’n massa-aanval op Egiptiese vliegvelde gedoen. Die Egiptiese verdedigingsinfrastruktuur was baie swak en geen van sy vliegvelde was al toegerus met goeie beskutting wat gevegsvliegtuie kon beskerm nie. Die meeste Israeliese vliegtuie het laag oor die Middellandse See gevlieg om radaropsporing te verhoed voordat hulle in Egipte se rigting gedraai het. Ander het oor die Rooisee gevlieg.
thumb|240px|Israeliese soldate bekyk ’n vernietigde Egiptiese vliegtuig. Intussen het Egipte sy eie verdediging in die wiele gery deur sy hele lugverdedigingstelsel effektiewelik af te skakel: Hulle was bang Egiptiese rebellemagte skiet die vliegtuig neer met veldmaarskalk Abdel Hakim Amer en luitenantgeneraal Sidqi Mahmoud, wat van al Maza op pad was na Bir Tamada op die Sinaiskiereiland om bevelvoerders van die troepe daar te ontmoet. Dit sou in elk geval geen groot verskil gemaak het nie, want die Israeliese vlieëniers het laer gevlieg as die laagste punt waar Egipte se SA-2-lugafweerbatterye ’n vliegtuig kon neerskiet.
Tirus
Romeinse tydperk (64 v.C. - 395 n.C.)
thumb|150px|’n Marmerstandbeeld van [[Hadrianus uit Tirus, Nasionale Museum van Beiroet.]] thumb|180px|links|Die Triomfboog (herbou). thumb|150px|’n Borsbeeld van Septimius Severus uit Tirus. In die Nuwe Testament word genoem dat Jesus Sidon en Tirus besoek het. Hy het duiwels uit ’n vrou se dogter gedryf en baie mense het van Tirus en Sidom gekom om Hom te hoor preek. ’n Christelike gemeente is in Tirus gestig kort ná die dood van sint Stefanus. Paulus het op die terugkeer van sy derde sendingsreis ’n week daar in gesprek met die dissipels deurgebring.
In die vroeë 2de eeu n.C. het keiser Hadrianus, wat die stad van die ooste omstreeks 130 n.C. besoek het, die titel "metropolis" aan Tirus gegee. Sy status was van "uiterste belang", want dit het die antieke wedywering met Sidon in Tirus se guns beklink – vir eers.
Daarna is die beroemde Triomfboog en Tiriese Hippodroom, een van die grootste hippodrome ter wêreld (480 m lank en 160 m breed), gebou. Die amfiteater vir die perderesiesbaan kon sowat 30 000 toeskouers huisves. ’n Akwaduk van omtrent 5 km lank is gebou om die stad van water uit die Ras Al Ain-bekkens in die suide te voorsien.
Toe Septimius Severus en Pescennius Niger in 193 n.C. met mekaar meeding om die troon van Rome, het Tirus hom aan Severus se kant geskaar, want hy was gebore in die voormalige Tiriese kolonie Leptis Magna. Uit weerwraak het Niger se soldate Tirus geplunder en baie van sy inwoners vermoor. Ná Niger se nederlaag het Severus Tirus se trou egter beloon met die status van ’n kolonie, wat die stad in staat gestel het om ’n deel van sy rykdom te herwin, want dit het aan Tiriërs Romeinse burgerskap gegee, met dieselfde regte as Romeine self. In 198 het Tirus die hoofstad van die provinsie Syria Phoenice geword.
Met die groei van die Christendom in die 3de eeu het die Romeinse owerhede paganisme gesteun en die aanbidding van Tirus se antieke gode, veral Melqart, aangemoedig. Toe keiser Dekius in 250-251 opdrag gee dat Christene vervolg word, het volgelinge van Jesus in Tirus ook gely.
Meyersdal
Meyersdal is moontlik genoem na veldkornet J.P. Meyer, op wie se plaas Elandsfontein 'n groot deel van Alberton aangelê is.
Tirus
Romeinse tydperk (64 v.C. - 395 n.C.)
In 304 is sowat 500 Christene in Tirus na berig word vervolg, gemartel en vermoor.
Omstreeks 316 het Frumentius, wat omtrent in die tyd van die vervolging in Tirus gebore is, die eerste biskop van die Ethiopies-Ortodokse Tewahedo-kerk geword nadat hy en sy broer, Edesius, saam met hulle oom na die Rooisee gevaar en aan die Eritrese kus gestrand het. Terwyl Edesius na Tirus teruggekeer het om ’n priester te word, het Frumentius die Christendom glo na die Koninkryk Aksum gebring.
Bisantynse tydperk (395-640)
thumb|200px|links|’n Mosaïek met hartvormige wingerdblare by die ingang van die Al Mina-terrein, moontlik Bisantyns.
thumb|200px|Uit die nekropolis van Al Bass, 440 n.C., "moontlik die oudste fresko van die [[Maagd Maria in die wêreld", Nasionale Museum van Beiroet.]] Die nekropolis in die vastelandse Tirus met sy meer as driehonderd sarkofae uit die Romeinse en die Bisantynse tydperk, het gegroei totdat dit een van die grootstes in die wêreld was. In Bisantynse tye is ’n hoofpad van 400 m lank en 4,5 m breed gebou wat met sandsteen geplaveisel is. Daarnaby is twee kerke met marmerversierings in die 5de en 6de eeu gebou toe die boubedryf in Tirus sy hoogtepunt bereik het.
In die 6de eeu, vanaf 502, het ’n reeks aardbewings Tirus getref en beskadig. Die ergste een was in 551, toe die aardbewing ook ’n tsoenami veroorsaak het. Dit het die Triomfboog op die vasteland vernietig, terwyl die Egiptiese hawe en dele van die voorstad aan die suidelike kant van die skiereiland onder die see verdwyn het.
Die stad en sy inwoners het ook in die 6de eeu al hoe meer gely onder die chaos wat ontstaan het deurdat die Bisantynse Ryk deur oorloë geteister is.
Tirus het onder Bisantynse heerskappy gebly totdat dit met die eeuwisseling deur die Sassanidiese sjah Khusro II verower is en daarna, in 640 tydens die Moslemse verowering van die Levant, deur Arabiese magte van die Rasjidoen-kalifaat.
Vroeë Moslemtydperk (640-1124)
Onder Islam is vrede en orde herstel. Tirus het onder beheer van die Kalifaat gou weer vooruitgegaan. Die voorspoed het ’n halwe millennium geduur, ondanks die feit dat die stad beperk was tot ’n deel van die ou eiland ná die verwoesting van die aardbewings in die 6de eeu.
thumb|links|150px|’n Vaas uit die 7de-8ste eeu, Nasionale Museum van Beiroet. In die laat 640's het die kalief se goewerneur, Muawiyah, sy vlootinvalle in Siprus van Tirus af geloods, maar die Rasjidoentydperk het net tot in 661 geduur. Dit is gevolg deur die Omajjadiese Kalifaat (tot in 750) en die Abbasidiese Kalifaat. Tirus het ’n kultuursentrum van die Arabiese wêreld geword, met baie bekende geleerdes en kunstenaars.
Deur die loop van die eeue het Islam versprei en Arabies het Grieks as die taal van administrasie vervang, hoewel sommige mense blykbaar steeds die antieke kultus van Melqart aangehang het.
In die tyd van die Fatimidiese Kalifaat is ’n Groot Moskee gebou, waarskynlik op die plek waar die tempel van Melqart voorheen gestaan het. Intussen het Tirus deel van die Syroete gebly en steeds sy tradisionele vervaardiging van Tiriese pers en glas voortgesit. In uitgrawings op die Al Mina-terrein is glasoonde uit die vroeë Islamitiese tydperk ontdek wat die kapasiteit het om in ’n enkele sessies meer as 50 ton glas te smelt. Daarbenewens het die vervaardiging van suiker van suikerrietlanderye om die stad ook belangrik geword.
In die Tiriese Opstand (996-998) het die inwoners gerebelleer teen die Fatimidiese heerskappy. Dit is gelei deur ’n gewone matroos met die naam 'Allaqa. Die stad is egter deur die Fatimidiese Kalifaat beleër. ’n Bisantynse eskadron wat probeer het om die stad se verdedigers te help, is verslaan. Ná ’n beleg van twee jaar het die Fatimiede die stad geplunder en baie inwoners vermoor.
In 1086 het dit in die hande van die Seldjoekse Ryk geval, wat dit in 1089 weer aan die Fatimiede moes afstaan. Teen daardie tyd was die inwoners sowat 20 000. Die meerderheid was blykbaar Sjiiete.
Tien jaar later het Tirus voorkom dat hulle aangeval word deur heffings te betaal aan die Kruisvaarders wat na Jerusalem opgeruk het. Laat in 1111 het koning Baldwin I van Jerusalem die stad beleër, wat homself onder die beskerming van die Seldjoekse militêre leier Toghtekin geplaas het. Met die steun van Fatimidiese magte het Toghtekin tussenbeide getree en die Franke gedwing om die beleg in April 1112 op te hef nadat sowat 2 000 van Baldwin se soldate gedood is. ’n Dekade later het die Fatimiede Tirus aan Toghtekin verkoop en hy het ’n garnisoen daar opgerig.
Kruisvaardertydperk (1124-1291)
thumb|200px|Die 1124-beleg van Tirus, 12de-eeuse illustrasie.
Sesdaagse Oorlog
Lugaanval
Hoewel die kragtige Jordaniese radarfasiliteit by Ajloun vlae vliegtuie op pad na Egipte opgespoor het en die kodewoord vir "oorlog" na Egipte gestuur het, het die waarskuwings nie die geteikende vliegvelde bereik nie weens Egiptiese bevels- en kommunikasieprobleme.
Tirus
Kruisvaardertydperk (1124-1291)
Op 7 Julie 1124, in die nasleep van die Eerste Kruistog, was Tirus die laaste stad wat eindelik deur die Christelike vegters ingeneem is – 'n Frankiese leër aan die kus en 'n Venesiese vloot van die see se kant af – nà 'n beleg van vyf en 'n halwe maande.
Sesdaagse Oorlog
Lugaanval
Die Israeli's het ’n veelvoudige aanvalstrategie gehad: Hulle het vliegtuie op die grond gebombardeer en ook spesiale bomme, wat in samewerking met Frankryk ontwikkel is, op die aanloopbane gegooi om dit te vernietig en te keer dat Egiptiese vliegtuie kan opstyg. Die aanloopbaan by die Arisj-vliegveld is nie gebombardeer nie, want die Israeli's wou dit ná die oorlog as ’n militêre lughawe vir hul transportvliegtuie gebruik. Oorblywende vliegtuie is in latere vlae aanvalle buite werking gestel. Die operasie was suksesvoller as wat verwag is en het die Egiptenare heeltemal onverhoeds betrap. Feitlik die hele Egiptiese lugmag is lamgelê, terwyl Israel min verliese gely het. Net vier ongewapende opleidingsvliegtuie van Egipte was met die begin van die aanval in die lug. Altesaam 338 Egiptiese vliegtuie is vernietig en 100 vlieëniers gedood, hoewel die getal vliegtuie wat die Egiptenare verloor het, betwis word.
Tirus
Kruisvaardertydperk (1124-1291)
thumb|200px|'n Terracottabeker uit Tirus uit die Kruisvaardertydperk. Onder sy nuwe heersers is Tirus in drie dele opgedeel: Twee derdes het gegaan aan Baldwin van Jerusalem en 'n derde was outonome handelskolonies vir die Italiaanse handelstede, veral Venesië. Tirus was een van belangrikste stede van die Koninkryk Jerusalem, want dit het die Syroete oopgestel aan die koninkryke in die Weste.
Sesdaagse Oorlog
Lugaanval
Onder die Egiptiese vliegtuie wat vernietig is, was al 30 Tu-16-bomwerpers, 27 van 40 Il-28-bomwerpers, 12 Su-7-bomwerpers, meer as 90 MiG-21's, 20 MiG-19's, 25 MiG-17's en sowat 32 verskillende soorte transportvliegtuie en helikopters. Daarbenewens is Egiptiese radars en SAM-missiele ook aangeval en vernietig. Israel het 19 vliegtuie verloor. Een is deur ’n ontploffende Egiptiese bomwerper vernietig.
Tirus
Kruisvaardertydperk (1124-1291)
In 1210 is Jan van Brienne en sy vrou, Maria van Montferrat, in Tirus gekroon as koning en koningin van Jerusalem.
Ná die Sesde Kruistog, van 1231 af, het die magte van Riccardo Filangieri Tirus meer as 'n dekade lank beset namens die Heilige Romeinse keiser Frederick. Hulle is in 1242 deur die Kruistog van die Baronne en hulle Venesiese bondgenote verslaan. In 1257 – 'n jaar ná die begin van 'n oorlog tussen Genua en Venesië oor beheer oor Akko – is die Venesiërs uit hulle derde van die stad verban.
In Mei 1269 het sultan Baibars van die Mamelukke 'n mislukte strooptog op Tirus uitgevoer nadat onderhandelings oor 'n wapenstilstand skeefgeloop het. In September dié jaar is Hugo III van Siprus in Tirus gekroon as koning van Jerusalem.
Sesdaagse Oorlog
Lugaanval
Die Westerse pers het aanvanklik Israel se bewerings oor hoeveel vliegtuie hy vernietig het, met agterdog bejeën. Die feit dat die Egiptiese lugmag, asook ander Arabiese lugmagte wat Israel aangeval het, feitlik glad nie later in die oorlog ’n rol gespeel het nie het egter bewys die getalle is waarskynlik waar. Dwarsdeur die oorlog het Israel voortgegaan om Egiptiese vliegvelde te bombardeer om te keer dat hulle weer in werking gestel word. Intussen het die Egiptiese staatsbeheerde radio berig Egipte het die stryd gewen en 70 Israeliese vliegtuie op die eerste dag vernietig.
Gazastrook en Sinaiskiereiland
thumb|300px|Die verowering van Sinai, 5-6 Junie 1967.
Tirus
Mameluktydperk (1291-1516)
thumb|200px|Seetoneel met Esegiël wat huil op die ruïnes van Tirus, ’n olieverfskildery van 1667 deur Claude Lorrain, wys die Weste se betowering van vroeg af deur die verbrokkelde metropolis.
In 1291 is Tirus weer ingeneem, dié keer deur die Mamelukleër van Al-Ashraf Khalil. Al die inwoners het die stad na berig word per skip verlaat op die dag dat Akko, een van die laaste Kruisvaardervestings wat bly staan het, ná ’n twee maande lange beleg geval het. Die Mamelukke het Tirus dus feitlik leeg aangetref.
Sesdaagse Oorlog
Gazastrook en Sinaiskiereiland
Israel het die aand voor die oorlog by die grens met Egipte versamel en hulle gekamoefleer. Hulle plan was om die Egiptiese magte te verras wat betref tyd (die aanval het presies ooreengestem met die lugaanval op Egiptiese vliegvelde), plek (aanvalle deur Noord- en Sentraal-Sinai, terwyl Egipte ’n herhaling van die 1956-oorlog verwag het toe Israel hulle deur die sentrale en suidelike roetes aangeval het) én metode (deur die gebruik van ’n gekombineerde mag wat van die kante af aanval in plaas van direkte tenkaanvalle).