cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Halloween
Halloween is 'n fees wat sy oorsprong na bewering in die Keltiese Samhain het – tradisionele feesvieringe wat in Ierland se historiese ooste teen die einde van die somer gehou is. Die fees was gelyktyding 'n oesviering wat die einde van die kalenderjaar en die begin van die wintertyd gemarkeer het. Op hierdie dag, so is beweer, is die wêreld van die lewendes en oorledenes net deur 'n dun sluier van mekaar geskei sodat spoke en demone maklik tussen die twee wêrelde kon beweeg.
Die fees word tans gewoonlik op 31 Oktober, die tradisionele Allerheilige-aand, gevier. Deesdae het die Halloween-fees orals in die Westerse wêreld tot 'n mindere of meerdere mate gewild geraak, al is dit net as deel en afgietsel van die Amerikaanse popkultuur ingevoer.
Litiumioonbattery
'n Litiumioonbattery (soms Li-ion battery) is 'n lid van 'n familie van herlaaibare batterye wat litiumione beweeg van die negatiewe elektrode na die positiewe elektrode tydens ontlading, en terug wanneer die battery weer herlaai word. Litiumioonbatterye gebruik 'n organiese litiumverbinding as een elektrodemateriaal, in teenstelling met die metaal litium wat gebruik word in 'n nie-herlaaibare litiumbattery. Die elektroliet, wat voorsiening maak vir ioniese beweging, en die twee elektrodes is die samestellende komponente van 'n litiumioonbatterysel.
Halloween
Die huidige feesviering het sy oorsprong veral in die Verenigde State en Kanada, waar kinders kostuums aantrek en van huis tot huis trek om vir lekkers te vra. Ierse, Skotse en ander immigrante het die tradisie van Halloween saamgeneem na Noord-Amerika.
Die term "Halloween" is afgelei van Hallowe'en, 'n verkorte vorm van All Hallow's Eve (Allerheilige-aand), of die aand voor die Christelike feesdag van Allerheilige, wat sy oorsprong in die heidense tradisies van Noord-Europa het en deur Christelike sendelinge net 'n nuwe, Christelike betekenis gekry het.
Litiumioonbattery
Litiumioonbatterye is tans besig om 'n gemeenskaplike plaasvervanger vir loodsuurbatterye te word, wat histories gebruik is vir gholfkarretjies en nutsvoertuie. In plaas van swaar loodplate en suurelektroliet, is die neiging om eerder liggewig litiumioonbatterypakke te gebruik wat dieselfde spanning bied as loodsuurbatterye, sodat daar geen verandering aan die voertuig se aandryfstelsel nodig is nie.
Halloween
In sommige dele van Ierland word Halloween ook die Pooky Night genoem, wat sy etimologiese oorsprong in púca of "bose gees" het.
Litiumioonbattery
Die batterye het in 2013 bekend geraak toe hulle brande aan boord van die Boeing 787 Dreamliner veroorsaak het.
Halloween
Die Keltiese Britte en Iere vier in die voor-Christelike tydperk die Dag van die Oorledenes op Allerheilige-dag (1 November). Op hierdie dag, wat Samhain genoem word, het die oorledenes glo uit hulle grafte verrys, en kos is voor die deure neergelê om hulle aan te trek. Om die bose geeste te laat skrik, het die Kelte maskers gedra. Toe die Romeine Brittanje verower, begin hulle die Keltiese tradisie met hulle eie oesfees en verering van die oorledenes vermeng. Hierdie tradisie is eeue later na die Verenigde State en Kanada oorgedra.
Kampen
Kampen kan wees:
Halloween
Halloween word deur sommige mense met die okkultisme geassosieer, aangesien die nag van Halloween in die heidense kultuur een van die spesiale tye van die jaar is wanneer die wêreld van die geeste in aanraking kom met die wêreld van die lewendes en towery hoogty kan vier.
Halloween in Ierland
Hallowe'en is veral gewild in sy land van oorsprong, Ierland, waar dit in Iers-Gaelies bekend staan as "Oíche Shamhna" ("Die Nag van Samhain"). Die Kelte het Halloween as die "Einde van die Somer" gevier. Groot feesvure is ontsteek om bose geeste te verdryf, en hierdie diep gewortelde heidense praktyke was ook ná die kerstening van Ierland teen die middel van die 6de eeu nog steeds gewild.
Nogtans is daar baie min oorlewerings oor hoe die Halloweenfees in die voorindustriële Ierland werklik gevier is. Die geskiedkundige Nicholas Rogers het geskryf:
Huise word met uitgeholde pampoene of rape versier, wat gruwelike gesigte en ander dekorasies uitbeeld. Die hoofde word dan met kerse verlig en versier.
Die tradisionele Ierse Halloweenkoek is barmbrack (afgelei van die Iers-Gaeliese báirín breac of "gespikkelde brood" ), 'n soort vrugte- of rosyntjiesbrood, waarvan elke familielid 'n sny ontvang. Om die nabye toekoms van elke familielid te voorspel, word verskillende voorwerpe met die deeg vermeng. Daar is groot belangstelling in die uitkoms, aangesien in elke koek 'n klein lap, 'n muntstuk en 'n ring verberg is. As 'n mens die lap kry, is sy finansiële toekoms onseker. Diegene, wat die munt in sy sny ontdek, mag uitsien na 'n voorspoedige jaar. Die ring is 'n voorbode van 'n romanse, voortdurende geluk of 'n huwelik. Barmbracks, wat deesdae in winkels gekoop kan word, bevat gewoonlik slegs die ring.
In 2006 het 'n aantal graafskaps- en stadsrade die feesvure as 'n veiligheidsmaatreël verbied, maar ook weens die gesondheidsgevare, wat hulle sou inhou.
Halloween in Skotland
In sy bekende gedig "Hallowe'en" gee die Skotse digter Robert Burns 'n indruk van Skotland se feesvierings op 31 Oktober, wat vrolike bygeloof insluit. Die Skotte glo dat jong mans en dames, wat op daardie aand bepaalde rites volg, sal kan uitvind wie hul toekomstige bruide en bruidegoms sal wees.
Geskiedenis
Halloween is in die Verenigde State eers vanaf die 19de eeu as 'n besondere feesdag gevier – Puriteinse tradisies het Amerikaners oor 'n baie lang tydperk verhoed om baie feesdae waar te neem. Amerikaanse almanakke uit die laat 18de en vroeë 19de eeu het Halloween derhalwe ook nie as 'n feesdag gelys nie. Eers met die vestiging van byna twee miljoen Ierse immigrante as gevolg van die Ierse Aartappelhongersnood tussen 1845 en 1849 is Halloween uiteindelik as 'n feesdag waargeneem.
Skotse immigrasie na Kanada voor 1870 en later na die Verenigde State het ook die Skotse Halloween-tradisies na Noord-Amerika ingevoer. Die hoogtepunt van Amerikaanse en Kanadese feesvierings is trick-or-treating: Kinders vermom hulle in Halloween-kostuums en loop in hulle woonbuurt van deur na deur, lui elke deurklok en gil "Trick or treat!" om sodoende vir 'n klein geskenkie – gewoonlik lekkers – te vra.
Aan die begin van die 20ste eeu het Halloween in 'n nag van vandalistiese dade ontaard waartydens eiendom beskadig en mense net soos diere mishandel is. Omstreeks 1912 het die Padvinders, Boys Clubs en ander verenigings saamgespan om 'n veilige feesviering te bevorder en 'n einde aan vandalisme te maak. Skoolplakkate het leerders destyds opgeroep om 'n Sane Halloween te vier. Kinders het begin om van deur te deur te loop en lekkers te ontvang – eerder as om kattekwaad by hul bure aan te vang. Vanaf die 1930's het hierdie beggar's nights baie gewild geraak, en teen die einde van die dekade was trick-or-treating orals in die land 'n vaste bestanddeel van die feesvierings.
Tradisies
Die kommersialisering van Halloween het in die Verenigde State eers in die 20ste eeu 'n aanvang geneem. Aanvanklik het Halloween-poskaarte met 'n groot verskeidenheid ontwerpe gewild geraak, veral in die tydperk tussen 1905 en 1915. Dennison Manufacturing Company (wat sy eerste Halloween-katalogus in 1909 gepubliseer het) en Beistle Company was pionier-ondernemings wat met die kommersiële vervaardiging van Halloween-versierings begin het. Duitse vervaardigers het hulle op Halloween-figuurtjies toegespits wat in die periode tussen die twee wêreldoorloë na die VSA uitgevoer is.
Voor die jaar 1900 is daar min bronne vir die tradisie van Halloween-kostuums in die VSA of elders. Massavervaardigde Halloween-kostuums is eers vanaf die 1930's in winkels verkoop, terwyl trick-or-treating nie voor die 1950's 'n vaste bestanddeel van Halloween-feesvierings geword het nie.
In die 1990's het vervaardigers 'n groter verskeidenheid van Halloween-versierings begin aanbied – voor hierdie periode was die meeste dekorasies nog tuisgemaak. Halloween is ten opsigte van versierings tans die tweede gewildste feesdag in die VSA ná Kersfees. Die verkoop van kostuums en lekkers – wat sowel aan kinders asook volwassenes bemark word – is al lank deel van die feesvierings. Op Vrydae en Saterdae, wat die naaste aan 31 Oktober is, word talle kostuumpartytjies gehou.
Halloween in Suid-Afrika en Namibië
In Suid-Afrika word Halloween regoor die land gevier – so bied restaurante Halloween-etes en gedanserye aan, teaters organiseer rillerfeeste, en ook by Johannesburg se dieretuin kon gesinne en hul kinders hulle in 2009 in Halloween-kinderpret verlustig. Die fees word ook deur enkele geesdriftiges in Namibië gevier.
Simbole
Die mees bekende Halloweensimbool is die uitgeholde pampoen, wat as 'n lantern gebruik word. Dit staan in die VSA as Jack-O'-Lantern bekend.
Volgens 'n ou legende het 'n hoefsmid, Jack O., 'n ooreenkoms met die duiwel aangegaan, wat van hom vir 'n tydperk van sewe jaar die beste hoefsmid in die land gemaak het. Die prys hiervoor was Jack se siel. Jack het 'n uitgeholde pampoen met kerse binne-in by die ingang van sy smidswinkel opgehang – as teken van sy nuwe vaardighede.
As straf vir sy duiwelse ooreenkoms is Jack O. uiteindelik daartoe verdoem om vir ewig met sy Jack-O'-Lantern deur die wêreld te swerf.
Kritiek
Kritiek kom veral uit kringe van religieuse randgroepe soos evangelikale Christene, in enkele gevalle ook van meer verligte hoofstroomkerke.
In Duitsland, waar die Halloweenfees steeds meer gewild word en intussen ook 'n groot kommersiële betekenis het, word 31 Oktober ook as Hervormingsdag van die Evangeliese Kerk in Duitsland (EKD) gevier en is 'n vakansiedag in die meeste Oos-Duitse deelstate (behalwe vir Berlyn). Die voorsitter van die Raad van die EKD en biskop van Berlyn, Dr. Wolfgang Huber, het hom ook in 2006 weer teen die Halloweenfeesvierings uitgespreek, aangesien die Christelike geloof nie versoenbaar met heidense tradisies sou wees nie. Halloween as 'n nag, waar die geeste van oorledenes die mensewêreld kom besoek, is vir hom ewemin aanvaarbaar soos die tradisie dat kinders by vreemde mense lekkergoed kom opeis en met 'n skelmstreek dreig indien hulle dit nie sou ontvang nie.
In Rooms-Katolieke gebiede van Europa word op 1 November die Allerheiligeaand en op 11 November die Sint-Maartenfees gevier. Ook by die laasgenoemde fees is dit gebruiklik dat kinders lanterntjies by hulle dra en die deurklokkies lui om lekkers en vrugte of geskenkies te ontvang. Net soos by Halloween is hier sprake van voorchristelike gebruike. Die opkoms van Halloween dreig om die in-baie-opsigte-eenderse Sint-Maartenfees te verdring.
Kampen, Nederland
Kampen lê in de provinsie Overijssel in Nederland aan die monding van die IJssel, met 'n oppervlakte van amper 162 vierkante kilometer en meer as 50 000 inwoners. Die stad is 'n kulturele sentrum met 2 teologiese universiteite en talle historiese geboue. In die Kamper tabaksmuseum is die grootste sigaar van Europa (ruim 5 meter) te sien.
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Kampen:<br/ > Grafhorst, 's-Heerenbroek, IJsselmuiden, Kampen, Kamperveen, Wilsum en Zalk.
Kevin McCarthy (akteur)
Kevin McCarthy (15 Februarie 1914 – 11 September 2010) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Invasion of the Body Snatchers (1956), Invasion of the Body Snatchers (1978), Innerspace (1987), en UHF (1989).
Blizzard
Blizzard is 'n hewige sneeustorm wat deur lae temperature, sterk winde en hoog opgewaaide sneeu gekenmerk word. Blizzards word gevorm wanneer 'n hoogdrukgebied met 'n laagdrukgebied ontmoet en die eersgenoemde se lugmassas horisontaal na die laagdrukgebied beweeg. Alhoewel sneeu- of winterstorms dwarsoor die wêreld voorkom, word die term blizzard gewoonlik net vir sneeustorms in Noord-Amerika gebruik. Maar selfs Noord-Amerikaanse nuusmedia verwys na 'n sterk winterstorm dikwels as blizzard, alhoewel hy nie aan die amptelike kriteria van hierdie soort storm voldoen nie.
In Noord-Amerika word veral die noordoostelike Verenigde State en die oostelike maritieme provinsies van Kanada deur blizzards getref.
Klassifikasie
Aangesien die klassifikasie van 'n sneeustorm as 'n blizzard baie ingewikkelde faktore behels, is daar 'n aantal verskillende definisies. Een van die mees gebruikte definisies is in 1958 deur die Verenigde State se Weerburo opgestel. Voordat 'n sneeustorm deur die Weerburo as blizzard beskou word, moet hy aan verskillende voorvereistes voldoen:
Aa, Noord-Brabant
Die Aa is 'n klein riviertjie in Nederland. Die rivier se oorsprong is naby Meijel in die suidoostelike provinsie Limburg, in Die Peel. Dit vloei noordwes deur die provinsie Noord-Brabant na ’s-Hertogenbosch, rofweg langs die Zuid-Willemsvaartkanaal. In ’s-Hertogenbosch, by die samevloei van die Aa en die Dommel, word die Diezerievier gevorm wat 'n paar kilometer verder in die Maas in vloei. Die hoofstede langs die loop van die Aa is Asten, Helmond, Veghel en ’s-Hertogenbosch.
Blizzard
Klassifikasie
Environnement Canada/Environment Canada het 'n ander definisie opgestel waarvolgens die winterstorm deur windsnelhede van 40 kilometer (25 myl) per uur of meer, 'n sigbaarheid van minder as een kilometer (sowat 5⁄8 myl) en 'n aanvoelbare temperatuur (Engels: wind chill) van minder as -25 °C (-13 °F) gekenmerk moet wees, om as 'n blizzard erken te word. Daarbenewens moet die genoemde kenmerke tenminste drie ure lank optree.
In die Verenigde Koninkryk het die amptelike Weerburo (Met Office) laer standaarde vasgelê en definieer 'n blizzard as "matige of swaar sneeuval", wat saam met 'n gemiddelde windspoed van 30 myl per uur en 'n sigbaarheid van minder as 200 meter optree. Sodra hierdie weersomstandighede ook ná die sneeuval voortduur, word die winterstorm deur Britse weerkundiges ground blizzard (grondblizzard) genoem.
Die uiterste vorm van 'n blizzard word in Engels whiteout genoem; dit tree op wanneer lug vertikaal beweeg en tegelykertyd sneeu val. Sodra hierdie verskynsels baie hewig word, is dit dikwels onmoontlik om tussen grond en lug te kan onderskei. Mense, wat in 'n whiteout vasgevang is, raak hulle oriëntasievermoë kwyt en verdwaal. Whiteouts hou veral gevare vir lugverkeer in, indien vliegtuie teen die hoogte van die storm vlieg of besig is om op 'n vliegveld of lughawe te land. Daarnaas word die vlerke aan 'n sterk verysing blootgestel.
Etimologie
In die taal van die grensgebied in die Midweste het die term blizzard na 'n slag of skoot verwys, wat iemand op die grond laat neerslaan het. Die term, wat al omtrent 1825 gebruiklik was, is moontlik afgelei van die Duitse Blitz ("weerlig, bliksem"). Later het dit geleidelik ook na 'n hewige sneeustorm begin verwys. 'n Dagblad in Iowa het die term blizzard in die 1870's as 'n sinoniem vir 'n hewige sneeustorm gebruik. Met die strawwe winter van 1880–1881, wat deur 'n aantal swaar winterstorms gekenmerk was, is die term landwyd gebruik en die ouer betekenis van menslike geweldpleging het in vergetelheid geraak.
Kultuurgeskiedenis
Die eerste setlaars in die Noord-Amerikaanse kolonies was verbaas oor die hewigheid van die plaaslike sneeustorms. In 1717 het 'n blizzard, wat later meer as 'n eeu lank as die "Groot Sneeu" (Great Snow) bekend gestaan het, die oostelike kusgebiede getref. Drie tot vyf meter se sneeuval is aangeteken, en die sterk wind het die sneeu tot by 25 voet hoog opgehoop.
Gedurende die 19de eeu het die kolonisasie van die Midweste se Groot Vlaktes begin, en die setlaars was in die winter blootgestel aan die huilende winde en swaar sneeuval van die prairiegebiede. Die spoorwegverkeer is dikwels deur hewige sneeuval ontwrig, en wanneer die blizzards dae lank gewoed het, het die voedsel- en brandstofvoorrade vinnig skaars geword. Aangesien oonde en stowe weens die koue dikwels oorbenut is, was die brandgevaar baie hoog. Die bestryding van brande is egter ontmoontlik gemaak sodra waterleidings weens die koue bevries was. Telegraaf-, telefoon- en kragpale het onder die gewig van die sneeu omgeval, terwyl ook nuut opgerigte hangbrûe weens die las van ys en sneeu ineengestort het.
Die groot blizzard van 1873 het in die Groot Vlaktes sewentig menselewens geëis en treinvervoer vir die grootste deel van die winter ontwrig. Die "Blizzard van '88", wat ook as die "Skoolhuis-blizzard" bekend staan, was deur hewige sneeuval en temperature gekenmerk, wat binne agtien ure met sestig graad gedaal het – met tragiese gevolge. Die meeste van die tweehonderd slagoffers was skoolkinders wat in hulle skoolhuise vasgevang was sonder brandstowwe of op pad huis toe in die skielike koue gesterf het. In Maart van dieselfde jaar het 'n blizzard die oostelike kusgebiede getref. Ysige koue en stormwinde met snelhede van meer as 70 myl per uur is in New York Stad aangeteken. Sneeuvalle van meer as twintig voet het motors en selfs die eerste verdiepings van 'n aantal geboue begrawe, en mense was vasgevang in kantore, huise en treine. Meer as vierhonderd mense het gesterf.
In die 20ste eeu was 'n aantal nuwe uitvindings beskikbaar waarmee die nadelige uitwerkings van blizzards verminder kan word. Lokomotiewe en vragwaens is van massiewe sneeuploeë voorsien, en telegrawe en telefoonlyne is gebruik om mense op tyd teen swaar weersomstandighede te waarsku. Later is ook meer gesofistikeerde weerkundige toerusting ingespan om blizzards te kan voorspel.
Desondanks was daar ook in die 20ste eeu 'n reeks swaar blizzards. Die sogenaamde Knickerbocker Storm, wat die hoofstad Washington, DC in Januarie 1922 met twee voet se sneeuvalle getref het, het byna eenhonderd menselewens geëeis nadat die dak van die Knickerbocker Theater ineengestort het. In 1941 het die buitengewoon warm weer in Maart baie eendjagters na die Midweste se mere gelok. 'n Skielike blizzard op 15 Maart het in die twee Dakotas, Minnesota, Wisconsin en Michigan tientalle menselewens geëis. 'n Reeks swaar winterstorms langs die wesoewer van die Michiganmeer het die openbare lewe van Chicago in Januarie 1967 ontwrig nadat twee voet sneeu die stad bedek het. Dit het twee weke geneem om die sneeubedekte strate op te ruim, en sestig mense het hulle lewens verloor. Plunderings was 'n baie groot probleem.
In die laat 20ste eeu is die openbare lewe in die VSA nog deur twee groot blizzards ontwrig. Die "Superstorm van 1993" het in Maart van daardie twee derdes van die land geraak en was langs die ooskus ook deur rekord-sneeuval gekenmerk. Deelstate van Alabama tot by Massachusetts is met sneeu bedek, en daar was selfs sprake van 'n "wit orkaan". Die westelike gebiede van die land is deur 'n aantal donderstorms, oorstromings en tornado's ontwrig. 92 mense het gesterf.
Dié superstorm is nog oortref deur die blizzard van Januarie 1996 wat weer twee derdes van die kontinentale Verenigde State getref het. Die storm het in die suidooste begin en daarna in noordelike rigting beweeg, met sneeuval van vier voet in deelstate soos Virginië. Nege deelstate is heeltemaal ontwrig, en die blizzard het meer as honderd menselewens geëis. In die volgende weke is ook die noordooste en die sentrale en noordelike gedeeltes van die Groot Vlaktes deur blizzards getref.
Massiewe ysstorms in November 1996 in die gebied van die Groot Vlaktes en die Groot Mere met rekord-sneeuval van tussen twee en drie voet per blizzard en ysige koue het tot 'n aantal oorstromings gelei.
Die blizzard van 2005 was een van die eerste swaar sneeustorms in die 21ste eeu wat groot dele van die noordelike Verenigde State ontwrig het. In die suidooste van Massachusetts en die metropolitaanse gebied van Boston is sneeuval van meer as drie voet (90 sentimeter) aangeteken. Ook Philadelphia en New York Stad is deur die storm geraak, met sneeuval van tussen twaalf en vyftien duim (30-38 sentimeter).
Die Valentynsdag-blizzard van 14 Februarie 2007 is deur rekord-sneeuval in Nieu-Engeland gekenmerk – die swaarstes in sowat vier dekades met tot by vier meter in die Oswego-distrik van die deelstaat New York – en het landwyd veertien menselewens geëis.
Martin Hansen (akteur)
Martin Hansen (1 Januarie 1903 – 30 Maart 1988) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tango (1933) en For frihed og ret (1949).
Tony Shalhoub
Tony Shalhoub (gebore 9 Oktober 1953) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Galaxy Quest (1999), The Man Who Wasn't There (2001), en Teenage Mutant Ninja Turtles (2014), en in die televisiereeks Monk (2002).
Refleksologie
Refleksologie is 'n skynwetenskaplike alternatiewe mediese terapie wat gebaseer is op die oortuiging dat die massering van sekere punte op die pasiënt se voete of hande genesende effekte op die liggaam het, omdat die punte deur sommige ongedefinieerde energie lyne aan ander dele van die liggaam gekoppel word.
George Stevens
George Stevens (? - 11 Augustus 2018) was 'n Kaapse bariton en waarnemende hoof van die Universiteit van Kaapstad. Hy was 'n student van Nellie du Toit. Hy word oorleef deur sy vrou Zoë, sy pa en twee broers en twee susters.
Refleksologie
Daar is geen oortuigende bewyse dat refleksologie effektief vir enige mediese toestand is nie.
Beginsels
Refleksologie is 'n skynwetenskap wat berus op dieselfde beginsel as akupunktuur, naamlik dat die hele liggaam en sy organe verbind word met ongedefinieerde energiebane waardeur ongedefinieerde energie vloei. Praktisyne van refleksologie glo dat blokkasies in hierdie stelsel siektes en ongesteldhede veroorsaak. Daar is geen bewyse van die bestaan van die energie of die effekte daarvan op die liggaam nie.
In refleksologie word gefokus op die sleutelpunte aan die onderkante van die voete. Deur spesifieke sleutelpunte te masseer, glo praktisyne dat die blokkasies verwyder word en organe wat daarmee verbind word, genees word. Daar is geen bewys dat die behandeling beter as 'n plasebo werk nie.
Meganisme
Refleksoloë beweer dat die blokkeer van 'n energieveld, onsigbare lewensmag, of Qi, genesing kan voorkom. Nog 'n beginsel van refleksologie is die oortuiging dat praktisyns stres en pyn in ander dele van die liggaam kan verlig deur middel van die manipulasie van die voete. Een beweerde verduideliking is dat die druk wat in die voete ontvang word, seine kan stuur wat die senuweestelsel "balanseer" of chemikalieë vrylaat, soos endorfiene wat stres en pyn verminder. Hierdie hipotese word deur die mediese gemeenskap verwerp, weens 'n gebrek aan wetenskaplike bewyse en die goed getoets "kiemteorie van siekte".
Geskiedenis
Refleksologie is in 1913 in die VSA ingevoer deur Dr. William H. Fitzgerald, (1872-1942), 'n oor neus en keel spesialis (Otolaringoloog), en Dr. Edwin Bowers. Fitzgerald beweer as druk toegepas word, 'n pynstillende effek op die areas van die liggaam sal voorkom.
Refleksologie is verder ontwikkel deur Eunice D. Ingham (1899-1974), 'n verpleegsuster en fisioterapeut, in die 1930's en 1940's.  Ingham beweer dat die voete en hande besonder gevoelig is, en het die hele liggaam in refleksareas ingedeel en die relevansies op 'n kaart aangeteken. Dit was die tyd toe "soneterapie" hernoem is na refleksologie, en die aantal toestande waarvoor die behandeling gehelp het, het vermeerder.
Moderne refleksoloë in die VSA, Engeland en ook in Suid-Afrika leer aan die begin meestal die Ingham's metode. Daar is ook ander nuwer metodes ontwikkel.
Refleksologie '(Pad)-Kaart'
'n Refleksologiekaart wys die sogenoemde "reflekssones" wat aan die sole van elke voet gevind word. Soortgelyke kaarte bestaan ook vir die posisies van die reflekspunte in die hande.
In hierdie kaart, wys die verskillende kleure die organe en liggaamsdele uit:
Eksterne skakels
Professionele liggame en organisasies
Aquileia
Aquileia was een van die grootste stede van antieke Italië en een van die belangrikste seehawens en militêre basisse van die Romeinse Ryk, geleë aan die Natisone-rivier naby die Adriatiese See met 'n bevolking van sowat 100 000 gedurende sy bloeitydperk in die 2de eeu n.C. - en 'n verdere 100 000 in sy omgewing - onder wie ambagsmanne, skeepsbouers en wapensmede. Aquileia was destyds die eindpunt van die Barnsteenroete wat die Romeinse Ryk met die Baltiese gebiede aan die Oossee verbind het. Daarnaas was dit die belangrikste spilpunt vir die handel met die ooste.
Uiteindelik het Aquileia se rykdomme die aandag van barbaarse volke getrek - en begeertes gewek. In die laat-antieke tydperk, toe die Romeinse Ryk onder die invalle van hierdie volkere moes swig, het die bewoners begin om hulle na die nabygeleë strandmeer terug te trek wat as veilige skuilplek kon dien. Hierdie beskeie nedersettings sou die bakermat van een van die magtigste seemoondhede in die Europese geskiedenis sou word - die Republiek Venesië.
Bryce Dallas Howard
Bryce Dallas Howard (gebore 2 Maart 1981) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Help (2011), Jurassic World (2015), en Gold (2016).
Lobito
Lobito is 'n stad in die weste van Angola aan die kus van die Atlantiese Oseaan en het in 2005 'n bevolking van 207 957 gehad. Die stad het een van die belangrikste hawens in Angola, maar die doeltreffendheid daarvan is kwaai gekortwiek deur verbrekings in spoorvervoer tydens die Angolese Burgeroorlog (1975–2002). Sedert vrede en stabiliteit in die 2000's heers, is Lobito herbou en begin dit weer ontwikkel.
Sofia Aleksejewna van Rusland
Sofia Aleksejewna (Russies: Софья Алексеевна; - ) was van 1682 tot 1689 regent van die Tsaredom van Rusland. Sy het regeer namens haar broer, Iwan V, en halfbroer, Pieter die Grote, wat as medetsaars gekies is ná die dood van Sofia en Iwan se broer, tsaar Fjodor III. Iwan was liggaamlik en geestelik gestrem en Pieter was maar tien jaar oud toe sy broer dood is en te jonk om te regeer.
Wendy Williams
Wendy Williams (gebore 18 Julie 1964) is 'n Amerikaanse skryfster, aktrise, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Think Like a Man (2012), Think Like a Man Too (2014), en Mike and Dave Need Wedding Dates (2016), en in die televisiereeks Law & Order: Special Victims Unit (1999).
Sofia Aleksejewna van Rusland
Sy het met ’n ystervuis regeer en het nie geskroom om gewelddadige taktieke te gebruik nie. Haar bewind was soveel meer besonders omdat vroue in daardie tyd gewoonlik in die openbaar sluiers gedra en opgepas is, en nie openlik aan enige politieke bedrywighede deelgeneem het nie.
In 1689 het Pieter Sofia na die Nowodewitsji-klooster gestuur om ’n non te word nadat sy probeer het om die bewind oor te neem. In 1696 het die sieklike Iwan gesterf en van toe af was Pieter die alleenheerser.
FC Nöttingen
FC Nöttingen is 'n sportklub uit Remchingen in die deelstaat Baden-Württemberg in Duitsland. Nöttingen is 'n dorpsgedeelte van Remchingen. Behalwe sokker, het die klub ook afdelings vir tafeltennis en schnürles, 'n tipe sokkertennis.
Die klub het geleidelik opgang gemaak deur van die Kreisliga B na die Kreisliga A te vorder in 1969, die Bezirksliga te haal in 1972, die Landesliga in 1996, die Verbandsliga in 1997 en die Oberliga Baden-Württemberg in 2003. Die klub het selfs in 2004 verstommend die Regionalliga gehaal vir een seisoen.
Ivor Barnard
Ivor Barnard (13 Junie 1887 – 30 Junie 1953) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Good Companions (1933), Pygmalion (1938), Great Expectations (1946), en Beat the Devil (1953).
Amerikaanse Rewolusie
Die Amerikaanse Rewolusie was 'n tydperk tussen 1765 en 1783 toe die Dertien Kolonies – Britse besittings in Noord-Amerika wat later as die Verenigde State van Amerika sou bekend staan – in opstand gekom het teen die Britse koloniale gesag en uiteindelik hulle onafhanklikheid van die Britse Ryk gekry het.
In hierdie periode het die Kolonies hulle onderlinge geskille laat staan en gesamentlik in opstand teen die Britse heerskappy gekom. Een van die hoofredes hiervoor was die Britse ekonomiese beleid ten opsigte van die Noord-Amerikaanse kolonies. Die koloniste se eie Puriteinse erfenis en die vryheidsteorieë van die Verligting het ook 'n groot rol gespeel. Die Amerikaanse Rewolusionêre Oorlog het gevolg en vanaf 1775 tot 1783 geduur. Die oorlog het sy hoogtepunt met die Amerikaanse Onafhanklikheidsverklaring in 1776 en die Kolonies se militêre oorwinning in 1781 bereik.
Frankryk het 'n beduidende rol in die oorlog gespeel, onder meer as die organiseerder van 'n anti-Britse koalisie. Die Franse het die Amerikaners van geld en ammunisie voorsien en 'n vloot en troepe na Amerika gestuur wat 'n beslissende rol in die Slag en Beleg van Yorktown gespeel het. Met hulle neerlaag naby Yorktown was die stryd vir die Britte verlore. Die alliansie met Frankryk het meegebring dat ook Spanje en die Nederlandse Republiek later tot die oorlog toegetree het, ter ondersteuning van die Amerikaners.
Die Amerikaanse Rewolusie het met 'n aantal verreikende intellektuele en sosiale veranderings in die Amerikaanse samelewing gepaard gegaan en onder meer die ideale van republikanisme onder die koloniale bevolking laat posvat. In 'n aantal deelstate is vurige debatte oor die rol van demokrasie in die regeringstelsel gevoer. Die republikeinse en demokratiese gedagtes het die ou tradisionele sosiale hiërargie omvergewerp en aanleiding gegee tot 'n nuwe etiek wat die grondbeginsel van Amerika se politieke waardes sou vorm.
Nadat onluste in Boston uitgebreek het, is Britse troepe teen die opstandelinge uitgestuur, terwyl die setlaars hulle burgermag gemobiliseer het. In 1775 het die eerste gevegte tussen Britte en Amerikaners plaasgevind. Sowat 'n sesde of vyfde van die Amerikaanse bevolking was nog steeds lojaal gesind teenoor die Britse gesag, maar die Amerikaanse Patriotte het steeds tussen 80 en 90 persent van die koloniale gebied beheer, terwyl die Britse magsgebied tot 'n aantal nedersettings langs die Atlantiese kus beperk was.
In 1776 het die afgevaardigdes van die dertien kolonies die Amerikaanse Onafhanklikheidsverklaring eenstemmig aanvaar en die Verenigde State van Amerika gestig. Dié Onafhanklikheidsverklaring sou later die basis vorm van die Grondwet wat in 1787 opgestel is. Danksy hulle politieke en militêre verbond met Frankryk het die Kolonies uiteindelik 'n oorwinning oor die Britte gehaal en in die Vrede van Parys is die Amerikaanse onafhanklikheid in 1783 deur Groot-Brittanje amptelik erken.
Die nuwe grondwet het voorsiening gemaak vir 'n groot mate van outonomiteit vir elk van die nuwe state. Alhoewel die rewolusie politieke veranderings meegebring het, het die land weinig verskil in sy sosiale en ekonomiese groei gesien. Die werklike politiese gesag sou egter steeds by die hoër middelklas en groot grondbesitters lê.
Belasting sonder verteenwoordiging
Tussen 1607 en 1763 het Groot-Brittanje 13 uitgestrekte kolonies in Noord-Amerika gestig. Die kolonies het in baie opsigte verskil, veral aard en oorsprong: die enigste wat hulle in gemeen gehad het, was hulle onderdanigheid aan Brittanje. Naas die dertien kolonies was daar sestien kleiner gebiede, wat regstreeks deur koninklike goewerneurs geregeer is. Die goewerneur het opgetree as 'n verteenwoordiger van die Britse regering en is bygestaan deur 'n raad wat as die "Kroon" bekend gestaan het.
Die Amerikaanse setlaars het hulself in 1765 nog as lojale onderdane van die Britse Kroon beskou, met dieselfde historiese regte en pligte as onderdane in Brittanje. Alhoewel Brittanje die kolonies se handel streng beheer het, het die swak uitvoerende gesag en die afstand tussen Brittanje en die kolonies daartoe gelei dat min mense hulle daaraan gesteur het.
Ná die Sewejarige Oorlog het die moederland meer aandag aan haar kolonies begin skenk: om te vergoed vir haar finansiële laste in Noord-Amerika tydens die oorlog was Groot-Brittanje van plan om belastings in die kolonies te hef en handelswette (wette rakende die handel) in te stel. Dit was verreweg die duurste oorlog wat Brittanje tot die tyd toe gevoer het en, siende dat die oorlog om die kolonies se onthalwe gevoer is, is daar besluit dat hulle 'n gedeelte van die koste moes herhaal. Alhoewel hierdie nuwe belasting relatief laag was, het die setlaars nogtans beswaar aangeteken. Hulle was immers vooraf nie geraadpleeg nie, aangesien hulle nie in die Britse parlement verteenwoordig was nie. Die leuse "Geen belasting sonder verteenwoordiging nie" het dus in die kolonies in baie Amerikaanse kringe gewild geraak.
Londen het aangevoer dat die setlaars ten minste op 'n "virtuele" manier verteenwoordig was, maar die meeste Amerikaners het dié teorie – dat mans in Londen wat niks van hulle behoeftes en lewensomstandighede af geweet het nie hulle sou kon verteenwoordig – verwerp.
Teoreties gesproke het Groot-Brittanje die ekonomieë van sy kolonies reeds deur die Navigation Acts volgens die merkantilistiese leerstellings gereguleer, dus was enige beleid waaruit die Britse Ryk voordeel getrek het (en wat ander ryke in ekonomiese opsig seer gemaak het) van voordeel. Nogtans het die owerhede oor 'n lang tydperk geduld dat die bepalings van hierdie wette deur die setlaars dikwels geïgnoreer of omseil is. Die bepalings van die wette is nou skielik algemeen afgedwing deur onder meer die uitreiking van onbeperkte lasbriewe tot huissoekings. Die Massachusetts-gebaseerde advokaat James Otis het in 1761 geredeneer dat hierdie lasbriewe die koloniste se konstitusionele regte sou aantas. Alhoewel Otis sy saak verloor het, het John Adams later geskryf: "Amerikaanse onafhanklikheid is terstond gebore".
Die Seëlwet (1765)
duimnael|regs|200px|Benjamin Franklin (1706–1790) In 1764 het die Britse parlement nuwe wetgewing verorden, waardeur die Amerikaanse setlaars onder meer belasting op suikerprodukte opgelê is. Die protesbeweging wat daarop gevolg het, het veral die boikot van Britse goedere as 'n nuwe magtige wapen gebruik. Die Seëlwet van 1765 het voorsiening gemaak vir die eerste regstreekse belasting wat die Amerikaanse kolonies ooit deur die Britse parlement opgelê is. Die setlaars was verplig om die belastingseëls op alle amptelike dokumente soos testamente en kollegediplomas, skeepsdokumente, lisensies, polisse en selfs dobbelkaarte, dagblaaie, almanakke en pamflette aan te bring.
Alle dertien kolonies het dadelik teen hierdie belasting geprotesteer en volksleiers soos Patrick Henry in Virginië en James Otis in Massachusetts het massabyeenkomste en betogings georganiseer. 'n Geheime groep, die Sons of Liberty, is gestig en het kopers van die seëls met geweld gedreig. Lede van die groep het die rekords, wat deur die hof van die viseadmiraal in Boston gehou is, verbrand en die hoofregter Thomas Hutchinson se praghuis geplunder.
Verskeie wetgewende vergaderings het 'n oproep aan alle burgers gedoen om gesamentlik teen die nuwe belastingwette op te tree en afgevaardigdes uit nege kolonies het aan die New Yorkse Seëlwet-kongres van Oktober 1765 deelgeneem. Gematigdes onder die leiding van John Dickinson het 'n Verklaring van Regte en Besware opgestel, waarin hulle vasgestel het dat belasting sonder verteenwoordiging ou regte sou skend. Met hul ekonomiese boikot van Britse goedere het die setlaars hulle vasberadenheid om weerstand teen die belasting te bied onderstreep. Britse uitvoere na die Amerikaanse kolonies het van £2 250 000 in 1764 tot £1 944 000 in 1765 gedaal.
In Londen het die nuwe regering onder die eerste minister Rockingham aan die bewind gekom en in die parlement is daar beraadslaag of die wette herroep of eerder deur troepe afgedwing sou moet word. Benjamin Franklin het die Amerikaanse saak gestel en verduidelik dat die kolonies in 'n reeks oorloë teen die Franse en Indiane reeds soldate, geld en bloed opgeoffer het om die Britse Ryk te verdedig en dat verdere belastings as gevolg van hierdie oorloë ongeregverdig was en tot rebellie sou kon lei. Die parlement het saamgestem en die wette herroep, maar in 'n "Verklaring van Regte" in Maart 1766 duidelik gestel dat die parlement die volle reg sou hê om enige wet met betrekking tot die kolonies te verorden. Dié verklaring was vir die Amerikaanse koloniste onaanvaarbaar en hulle het dit beskou as 'n inbreuk op hulle konstitusionele regte.
Die Townshend-wette (1767)
Nadat die belastings op eiendomme in Engeland in 1767 deur die parlement verlaag was, het Charles Townshend, die destydse Minister van Finansies, 'n wetsontwerp ingedien waarvolgens die belastinginkomste in die Amerikaanse kolonies verhoog sou word. Met die sogenaamde Townshend-wette is nuwe invoerbelasting op lood, glas, verf, tee en papier gehef. Die belastinginkomste sou gebruik word vir die administrasie van die kolonies en om die salarisse van Britse amptenare in die kolonies te betaal. Daarnaas het die wette ook bepaal dat die wetgewende vergadering van New York ontbind moes word, aangesien die afgevaardigdes steeds geweier het om 'n ander wet uit die jaar 1765 te aanvaar.
Die Townshend-wette het weer aanleiding tot onluste in die kolonies gegee en die Britse owerhede het troepe gestuur om wet en orde te herstel. Weens die voortgesette boikot-aksies teen Britse goedere het handelaars in die moederland groot verliese gely en uiteindelik was die parlement gedwing om die wette in 1770 te herroep. Om te toon dat hulle nog steeds die reg sou hê om belastings in die kolonies te hef, het die Britse afgevaardigdes die belasting op tee bekragtig.
Die Boston-slagting (1770)
duimnael|regs|250px|Hierdie handgeverfde gravure deur Paul Revere, wat die Boston-slagting uitbeeld, was 'n blitsverkoper in die kolonies Reeds in Oktober 1768 is Britse troepe in Boston ontplooi nadat doeanebeamptes, wat die Townshend-wette moes toepas en afdwing, verskeie kere deur betogers bedreig is. Daar was nou voortdurend botsings tussen setlaars en soldate.
Die Patriotte-leiers het die insident as 'n slagting beskryf en skerp veroordeel. Daar was dreigemente van gewelddadige vergelding en onder die druk van betogers het goewerneur Thomas Hutchinson die Britse troepe uit die stadsgebied van Boston onttrek en op 'n eiland in die hawe gestasioneer.
Om die onsydigheid van die koloniale howe te demonstreer, het John Adams en Josiah Quincy, twee Patriotte-leiers, as vrywillige advokate ingespring om kaptein Preston en sy mans te verdedig. Tydens die hofsaak is daar egter min bewyse voorgelê en Preston en ses soldate is gevolglik vrygespreek. Twee ander soldate is aan manslag skuldig bevind, op een hand gebrandmerk en vrygelaat.
Baie Patriotte het die uitsprake skerp veroordeel en 5 Maart is tot 'n patriotiese gedenkdag verklaar. Nogtans het die onttrekking van troepe en die herroeping van die meeste invoerbelasting gemoedere in Boston in die volgende jare gekalmeer. Maar die gevaar van gewelddadige opstand teen die Britse gesag het al bewys gelewer dat die Britse gesag in die kolonies maklik ondermyn sou kon word.
Die Bostonse Teeparty (1773)
Die Britse Oos-Indiese Kompanjie het in 1773 volgens 'n besluit van die parlement die monopolie op Amerikaanse tee-invoere gekry – 'n stap waarmee die finansieel minder suksesvolle maatskappy voordeel uit sy belangrike posisie in die handel met Indië sou trek om sodoende sy bankrotskap te vermy. Die Teewet van 10 Mei 1773 het invoerbelasting op 'n manier aangepas dat die Britse Oos-Indiese Kompanjie tee teen laer pryse as selfs die Amerikaanse smokkelaars kon verkoop. Die kompanjie het "amptelike" ontvangers van teeinvoere in die koloniale hawens van Boston, New York, Charleston en Philadelphia gekies en in September 'n half miljoen pond tee na Amerika verskeep. Maar die Teewet was net nog 'n polities-ekonomiese maatreël waarteen die setlaars besware aangeteken het.
duimnael|links|250px|Die Bostonse Teeparty (litografie uit die jaar 1846) Onder die druk van die Patriottegroepe het die tee-invoerders in Charleston, New York en Philadelphia geweier om die skeepsvragte tee aan te neem, maar in Boston het die amptelike handelaars (waaronder ook twee seuns en 'n neef van die plaaslike goewerneur Thomas Hutchinson) geweier om onder die politieke druk te swig. Die eerste teeskip, die Dartmouth, het Bostonhawe op 27 November bereik en nog twee skepe het 'n rukkie later daar aangedoen.
Op 'n aantal massavergaderings wat deur die setlaars byeengeroep is, het deelnemers geëis dat die tee terug na Engeland gestuur moes word sonder om die invoerbelasting te betaal. Die spannings is verhoog nadat Patriottegroepe onder die leiding van Samuel Adams die handelaars en die goewerneur genader het om hierdie besluit te aanvaar. Op 16 Desember het 'n massavergadering van betogers by die Old South Church die nuus gekry dat Hutchinson nie sou toegee aan hulle eise nie.
Teen middernag het Adams en 'n klein groep van die Sons of Liberty hulle as Mohawk-Indiane verklee, aan boord van die teeskepe gegaan, 342 teekiste gegryp en hulle onder die oë van groot skare toeskouers in die hawewater gestort.
Hierdie nagtelike strooptog, wat later as die Bostonse Teeparty bekendheid verwerf het, was vir die Britse parlement net nog 'n bewys dat die bewoners van Massachusetts die harde kern van die protesbeweging teen die Britse gesag in die kolonies sou vorm. Met die sogenaamde Coercive Acts, dwangmaatreëls wat in 1774 ingestel is en op Massachusetts – en veral Boston – gemik was, wou die Britse afgevaardigdes die plaaslike setlaars vir die Teeparty en hulle opstand teen die Britse owerhede straf.
Die kolonisasie van die westelike gebiede
Met die Britse Koninklike Proklamasie van 1763 is 'n verbod op die vestiging van setlaars anderkant die Appalagge-bergreeks geplaas, maar die Amerikaanse koloniste het nie omgegee nie en steeds weswaarts getrek. Die proklamasie is kort daarna gewysig en die verbod is opgehef. Nogtans was baie Amerikaners woedend oor die feit dat hulle nie eers geraadpleeg is nie.
Die Quebec-wet van 1774 het die provinsie Quebec se grense tot by die Ohio-rivier uitgebrei en sodoende die dertien kolonies se landeise uitgesluit. Teen hierdie tydperk het die meeste koloniste nie meer ag geslaan op nuwe wette vanuit Londen nie en eerder met die militêre opleiding van burgermagte en ander oorlogsvoorbereidings begin.
Die politieke en filosofiese agtergrond
Met sy gedagtes oor liberalisme het John Locke 'n beduidende invloed op die voordenkers van politieke onafhanklikheid in die Amerikaanse kolonies gehad; met sy teorieë van 'n "maatskaplike ooreenkoms" het hy ook die morele regverdiging vir 'n gewapende opstand teen die heersende bewind opgelewer wat volgens die setlaars se opvatting hulle regte as Engelse burgers nou al jare lank onbeskaamd geminag het. Daarenteen het Jean-Jacques Rousseau se gedagtes volgens geskiedkundiges maar 'n baie klein rol in Amerika gespeel. Toe hulle die grondwette van die verskillende deelstate en dié van die Unie saamgestel het, het die Amerikaners hulle veral op Montesquieu se ontleding van die gebalanseerde Britse grondwet gesteun.
Omtrent 1775 het die politieke ideologie wat as republikanisme bekend gestaan het, die debatvoering in die kolonies oorheers. Ook die sogenaamde Britse country party se kritiek op die destydse Britse regering aangaande moontlike korrupsie het 'n groot invloed op Amerikaanse politici uitgeoefen. Die koloniste het die Britse hof met luukse en oorgeërfde aristokrasie vereenselwig en dit in 'n toenemende mate verwerp.
Die koloniste het korrupsie as die grootste euwel beskou en as deugsame burgers het hulle hul persoonlike begeertes verwaarloos ten gunste van hul burgerlike verantwoordelikhede en verpligtinge. Mans het dit as hulle burgerlike verpligting beskou om vir hulle land te veg. Vir vroue was "republikeinse moederskap" 'n ideaal wat hulle met voorbeelde soos Abigail Adams en Mercy Otis Warren nagestreef het. Die eerste verpligting van 'n republikeinse vrou was om vir hulle kinders die republikeinse waardes in te prent en om luukshede en pronkery te vermy. Die Amerikaanse "Stigtingvaders", veral Samuel Adams, Patrick Henry, Thomas Paine, Benjamin Franklin, George Washington, Thomas Jefferson en John Adams, was sterk voorstanders van republikanisme.
Die krisisse van die jare 1772 tot 1775
duimnael|regs|180px|Die Gaspee word aan die brand gesteek duimnael|links|325px|Hierdie Amerikaanse weergawe van 'n Londense spotprent verwys na die "verkragting" van Boston deur die Intolerable Acts in die jaar 1774 duimnael|regs|180px|Hierdie litografie uit die jaar 1846 het 'n klassieke uitbeelding van die Bostonse Teepartytjie geword
Kort daarna het goewerneur Thomas Hutchinson van Massachusetts berig dat hy en die koninklike regters regstreeks vanuit Londen betaal sal word en die koloniale parlement sodoende omseil is.
Laat in 1772 het Samuel Adams daarmee begin om nuwe Committees of Correspondence daar te stel wat as 'n soort skakel tussen die patriotte in die dertien kolonies en uiteindelik ook as 'n raamwerk vir 'n rebelle-regering sou dien. As die grootste kolonie het Virginië sy Committee of Correspondence, waarin ook Patrick Henry en Thomas Jefferson gedien het, vroeg in 1773 gestig.
Die Intolerable Acts, soos hulle deur die koloniste genoem is, het vier wette behels, wat deur die Britse parlement afgekondig is. Die eerste was die Massachusetts Government Act (die Wet aangaande die Regering van Massachusetts), waardeur die oktrooi van Massachusetts gewysig en town meetings (munisipale vergaderings) beperk is. Die tweede wet oor die beheer van die regswese (Administration of Justice Act) het bepaal dat alle Britse soldate wat gedagvaar sou word, voor 'n Britse – en nie koloniale – hof moes verskyn.
Die derde wet aangaande die Bostonse seehawe het bepaal dat die hawe van Boston gesluit sou bly totdat die Britte skadevergoeding sou ontvang vir die tee wat gedurende die Bostonse Teeparty verniel was (die Britte het hierdie skadevergoeding uiteindelik nooit ontvang nie).
Die vierde wet – die Quartering Act van 1774 – het voorsiening gemaak vir die inkwartiering van Britse soldate, wat die gebied sou kontroleer, in die huise van Bostonse burgers. Die Eerste Kontinentale Kongres het die sogenaamde Suffolk Resolves (Suffolk-besluite) goedgekeur waardeur die Intolerable Acts onkonstitusioneel verklaar is en mense is opgeroep om burgermagte te mobiliseer. Massachusetts is verder opgeroep om 'n patriotte-regering te vorm.