cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liggewende plante en diere
Oorsprong en funksie
Net soos in die geval van ongewerwelde diere, lyk dit asof liguitstraling ook gebruik word vir selfverdediging, die herkenning van soortgenote en die aanlok van prooi. Omdat die visse op sulke geweldige dieptes voorkom, is dit byna onmoontlik om navorsing oor hulle te doen. Daarom is min inligting oor hulle bekend.
Zack du Plessis
TV-programme
Van die TV-programme waarin hy verskyn het: en andere.
Liggewende plante en diere
Meganisme van liguitstraling
Reeds in 1667 het Robert Boyle aangetoon dat organismes suurstof nodig het vir liguitstraling. Verdere navorsing het aangetoon dat dit vir alle organismes wat lig uitstraal, behalwe kamkwalle, geld. In 1887 het Dubois die twee belangrikste chemiese stowwe ontdek wat 'n rol speel in die proses van liguitstraling, naamlik lusiferien en lusiferase. Lusiferase is 'n ensiem wat betrokke is by die reaksie van lusiferien met suurstof.
Zack du Plessis
Rolprente
Van die rolprente waarin hy te siene was:
Liggewende plante en diere
Meganisme van liguitstraling
Heelwat navorsing word gedoen en moet nog gedoen word om meer duidelikheid te verkry oor die proses van fotogenese en funksies daarvan.
Japan Nasionale Roete 105
Nasionale Roete 105 is 'n nasionale snelweg van Japan. Dit verbind Yurihonjō, Akita en Kitaakita, Akita.
Pous Adrianus I
Adrianus I was die 95ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Adrianus I is in Rome gebore, die seun van 'n Romeinse edelman met die naam Theodorus. Op 9 Februarie 772 volg hy Pous Stefanus III op en regeer tot sy dood op 25 Desember 795. Hy word opgevolg deur Pous Leo III. Die naam ‘Adrianus’ beteken 'inwoner van Adrië'.
Pontifikaat
Net voor die verkiesing van Pous Adrianus I val Desiderius die koning van die Lombarde die pouslike gebied binne. Adrianus vra hulp van Karel die Grote, koning van die Franke. Karel die Grote val Italië met 'n groot leër binne en verower Pavia, die hoofstad van die Lombarde. Desiderius vlug na die abdy van Corbië in Frankryk. Karel het die hele Lombardye ingeneem en ook die titel "Koning van die Lombarde" vir homself gevat.
Die pous het 'n paar toevoegings gekry tot die hertogdom van Rome, die eksargaat van Ravenna en die vyf stede (die Pentapolis) aan die Adriatiese kus, van Rimini tot Ancona sowel as die kusvlakte tot by die berge.
'n Bewys vir die rustigheid wat in die Hertogdom van Rome geheers het, is gevind in die "Domusculta Capracorum", die sentrale landgoed wat Adrianus laat bou het in die landelike gebied noord van Veii. Die landgoed word beskrywe in die Liber Pontificalis, maar was onbekend tot 1960, toe uitgrawings dit herontdek het. Die landgoed was self-onderhoudend met sy eie graanmeul, smitswinkel en teëlfabriek. 'n Gemengde ekonomie met graan, wingerde, olywe, groentes en 'n varkboerdery is gevind. In die 10de eeu het verskeie dorpies uit die landgoed ontstaan, Campagnano in 1076, Formello in 1027, Mazzano in 945, en Stabia (teenswoordig Faleria) in 998.
In sy stryd met die Bisantynse Ryk en die Lombardiese hertog van Benevento, Arichis II, het Adrianus vasgeklou aan sy bondgenootskap met die Franke. Hy het wel met die Franke verskil oor die ikonoklasme en Adrianus het die dekreet van die tweede sinode van Nicaea bekragtig wat die verering van beelde toegelaat het. Die tweestryd het gelei tot die ontstaan van die "Libri Carolini". Adrianus het hom daarteen verset en in 'n brief die banvloek (anatema) uitgespreek teen almal wat geweier het om beelde van Jesus, die Maagd Maria of die heiliges te vereer. Die Frankiese sinode van Frankfurt in 794 het die praktyk weereens veroordeel en die strydpunt het gebly tot na Adrianus se dood.
In 787 het hy die bisdom van Lichfield in Engeland verhef tot 'n aartsbisdom op die versoek van die Engelse biskoppe en die Engelse koning Offa om die magsbalans tussen Kent en Mercië te handhaaf. Hy het die pallium aan biskop Higbert besorg in 788.
Onderstaande grafskrif geskryf deur Karel die Grote in digvorm, waarin hy Adrianus as 'vader' beskrywe, kan vandag nog gesien word by die deure van die Sint Pieterskerk.
Nomina jungo simul titulis, clarissime, nostra : Hadrianus, Carolus, rex ego, tuque pater.
Quisque legas versus, devoto pectore, supplex Amborum mitis, dic, miserere Deus.
Adrianus het van die akwadukte in Rome herstel en die kerke Santa Maria in Cosmedin en San Marko laat herbou.
Adrianus was een van die pouse wat die langste regeer het. Toe hy sterf, was hy naas Petrus die langs regerende pous. Na hom was daar nog vier pouse wat langer regeer het Pius VI, Pius IX, Johannes Paulus II en Leo XIII.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
Bertrand Retief
Bertrand Retief is 'n Suid-Afrikaanse rolprentregisseur en skrywer. Hy was 'n skakelbestuurder by Krygkor.
Lewe en werk
Bertrand Renaldo Retief is op 29 Maart 1936 op die NG Kerk Sendingstasie Nkhoma in Njassaland (tans Malawi) gebore waar sy pa, Renaldo Leopold Retief, ’n sendingdokter was. Hy begin sy skoolopleiding hier in Malawi en tydens die Tweede Wêreldoorlog maak hy hier as kind die eerste keer kennis met die militêre. In 1945 keer die gesin terug na Suid-Afrika en hy gaan skool op Umtata in Transkei en vanaf 1948 aan Bellville Hoërskool, waar hy in 1953 matrikuleer. In 1954 verhuis die gesin na Pretoria waar hy by die Departement van Justisie werk en by die Universiteit van Pretoria inskryf vir ’n Dip. Iuris, maar hy voltooi slegs sy tweede jaar. Hierna sluit hy in 1959 by die Suid-Afrikaanse Toerismekorporasie (Satoer) aan. Op 4 April 1959 trou hy met die onderwyseres Naudeen du Toit, oorspronklik van Worcester, en hulle het drie kinders, Anell, Müller en Ingrid.
In 1961 word hy deur Satoer na Londen verplaas en hy word in 1963 bestuurder in beheer van hierdie kantoor. Hier bly hy tot 1967 en keer dan terug na Suid-Afrika. In Suid-Afrika werk hy vir ’n jaar by Saambou Bouvereniging en daarna vanaf 1969 by Federale Volksbeleggings se hotelgroep, waar hy Cape Hotels se bemarkingsbestuurder is. In 1973 begin hy werk by Kavalier Films as reklamebestuurder. Hier skryf hy die draaiboek vir die rolprent “Groetnis vir die Eerste Minister” en word dan as regisseur aangestel. Hy is as regisseur betrokke by die maak van verskeie rolprente vir Kavalier Films, onder andere “Seun van die wildtemmer”, “Groetnis vir die Eerste Minister”, “Mirage-eskader”, “Hank Hennery en vriend”, “Ses soldate” en “Boland”. Wanneer Kavalier Films in 1978 tot niet gaan, voltooi hy die rolprent “Pretoria O Pretoria” wat hy by hulle begin het en skep dan verskeie dokumentêre programme vir die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie. Hierdie programme sluit in ’n Vakansieoorde-reeks met Jan Spies as verteller, ’n Engelse dokumentêre program “The Spirit of the Spitfire” oor die vlieënier Larry Bennett wat in Benoni sy eie Spitfire bou en laat vlieg het en die “Opdrag”-reeks oor die Suid-Afrikaanse Weermag en die bosoorlog.
Hy sluit hom intussen ook aan by die Suid-Afrikaanse Weermag, waar hy die Burgermagkursusse by Danie Theron Krygskool in Kimberley deurloop. In 1976 verrig hy grensdiens en in 1982 word hy tot kommandant bevorder. Na sy grensdiens versorg hy ’n aantal oudiovisuele skyfiereekse vir die Suid-Afrikaanse Leër, waar hy beide die draaiboek skryf en die verfilming behartig. In 1978 aanvaar hy ’n pos by die Suid-Afrikaanse Permanente Bouvereniging as reklamebestuurder en in 1982 sluit hy as rekeningebestuurder aan by die reklame-agente McKinstry Schönfeldt en Vennote. In 1983 sluit hy permanent aan by die Staande Mag as Direkteur, Openbare Betrekkinge van die Suid-Afrikaanse Lugmag, met die rang van kolonel. Ná sy aftrede vestig hy hom op Hartenbos en tree hiervandaan op as toerleier vir buitelandse toergroepe wat die slagvelde van die Anglo-Boereoorlog besoek. Hy is volle lid van die Openbare Skakelinstituut van Suid-Afrika, volle lid van die Vereniging van Industriële Redakteurs en lid van die Federasie van Afrikaanse Kultuurverenigings (FAK).
Skryfwerk
Terwyl hy in Londen is, verskyn sy eerste kortverhale in die Byvoegsel van Die Burger, met die onderwerp die Britte se snaakse gewoontes. Hierna spits hy hom toe op kortverhale oor die grensoorlog, gegrond op die werklikheid soos hy dit beleef het, wat hy in “Tweede prys is ’n houtjas” en “Half boom, half mens” bundel. “Tweede prys is ’n houtjas” is grensstories uit Ovamboland, waarin die taal van die gewone soldaat die lewe in die bos skets soos dit is. Die titel verwys na wanneer die soldaat in ’n doodskis huis toe kom. Die verhale behandel die sielkundige impak van die stryd, die uitputting, vrees en moed en ook van die durende teenwoordigheid van die dood. “Half boom, half mens” se verhale is almal gegrond op werklike gebeure tydens die grensoorlog, waarin beide die dramaties spannende en die humoristiese gebeure ’n plek vind. Verhoudinge is sentraal in hierdie bundel, insluitende verhoudinge tussen range, tussen soldate en hulle families, tussen moediges en lafhartiges en tussen wit en swart. Al die fasette van die lewe in die oorlogsone word aangeraak. Benewens die geweld en kontak met terroriste is daar ook die soldate se verlange en hulle stryd teen vrees en fisieke uitputting en ontbering. “Sieketroosters” bevat benewens grensverhale ook verhale oor meer alledaagse temas. Die sketse in die boek is gebaseer op werklike ervarings en getrou aan die titel is daar lering en stigting, maar toegedien met ’n goeie skeut humor. “Humor in SA Uniform” bevat grappige anekdotes uit die weermaglewe. Van sy kortverhale word in versamelbundels opgeneem, waaronder “A great-a pleasure” en “Ons Britse Boertjie” in “Op hulle stukke” onder redaksie van Jeanette Ferreira en “Blêrriekat” in “Ses wenverhale”.
Bibliografie
Boeke wat hy gepubliseer het:
Filmografie
As regisseur:
Draaiboeke:
Michael Green
Michael Green skryf onder die skuilnaam R.R. Ryger verskeie romans en novelles wat die laer middelklasmense se subkultuur van ’n vergryp aan seks, alkohol en dwelms uitbeeld.
Skryfwerk
Op laerskool besef hy reeds dat hy ’n boek kan skryf, toe hy ’n storie oor ’n pangaman skryf en sy onderwyser ’n loopbaan as moordverhaalskrywer voorspel. Vanaf sy matriekjaar skryf hy kortverhale wat hy aan Die Huisgenoot voorlê vir publikasie, maar geeneen word aanvaar nie. ’n Kenmerkende kortverhaal was byvoorbeeld Die Beer van Katanzaro met die tema van ’n man wat mense met ’n byl kap, maar hierdie temas was klaarblyklik nie in die tydskrifte se smaak nie. Hy word algemeen bekend nadat hy ’n artikel vir Scope skryf waarin ’n foto van hom verskyn waar hy op die toilet sit met sy broek om sy enkels en hy beskryf word as die gekste skrywer in Suid-Afrika. Sy werke is tiperend van ’n subkultuur van nihilisme en ’n vergryp aan seks, alkohol en dwelms, met die fokus op die laermiddelklas-mense. Hiermee sluit hy aan by die werk van onder andere Jeanne Goosen, Ryk Hattingh en die grafiese Bitterkomix-reeks van Anton Kannemeyer en Tinus Horn.
Die hol gevoel beskryf ’n siniese hedendaagse man se soeke na betekenis in disko’s en kroeë. Lytton is ’n weeskind wat deur stiefouers grootgemaak is en hulle was self buitestaanders wat aan ’n vreemde godsdiens behoort het. Die titel beskryf die gevoel wat Lytton het terwyl hy sy vrugtelose soektog na sin en geborgenheid onderneem. Die nihilisme van die roman loop eindelik op ’n voorspelbare negatiewe einde uit.
Nwanedziheuwel
Die Nwanedziheuwel is 'n heuwel in die sentrale Krugerwildtuin in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Michael Green
Skryfwerk
Beertjie en sy boytjies beeld die lewens uit van ’n disfunksionele familie in ’n Pretoria agterbuurt, waar die munisipale busbestuurder Beertjie Booyse sy drie seuns self grootmaak na sy vrou se dood. Die seuns gee hom egter probleme: Andreas het uit die weermag gedros, Ketter wil biltong steel en Sugar wil net boks en is verlief op die skool se slet. Dit is die tyd van die noodtoestand in 1986 en bied die rioolkultuur van ’n bepaalde soort Afrikaner van hierdie tyd uit soos geen ander werk dit doen nie.
In Die spoed van die lewe verwys “spoed” na “speed” of dwelms. Die boek beskryf die plesiersoeker Frederick Mott se onversadigbare soeke na opwinding in seks, alkohol en dwelms, wat hom na Europa neem. In sy soeke na ’n gepaste rolmodel (hy word sonder vader groot) ontwikkel hy ’n obsessie met die popmusiekheld Jim Morrison, wat aan ’n oordosis dwelms dood is en wie se graf hy in Parys wil besoek. In Amsterdam val hy egter vas, in die “ongoddelike paradys” soos hy dit noem, en gee hom oor aan sy hellevaart met die gebruik van kokaïen. Eindelik kom Frederick tot bekering en keer terug na Pretoria in ’n ongemotiveerde slot.
Nwanedziheuwel
Die Nwanedziheuwel lê 4 km suid van die Letabarivier en 10 km wes van Letabaruskamp.
Michael Green
Skryfwerk
Skoelapper is ’n komiese liefdesverhaal en ’n parodie op hygromans en rillers. Helena en Perry het ’n vuurwarm liefdesverhouding en droom daarvan dat die filmregisseur Selma Pringle Perry se draaiboek sal verfilm sodat hulle geld kan kry om te kan trou. Hulle verhaal gebeur teen die agtergrond van ’n land waar vroue wag om verkrag te word en waar angs, verskrikking en wreedheid alledaags is. Dit is ’n vermaaklike boek wat tog ook kommentaar lewer op ’n Suid-Afrikaanse lewenswyse en kultuur.
Dominatrix en ander stories fokus op afwykende seksuele gedrag. Hierdie bundel bevat die verhale Dominatrix, Astrodom en Berserker. In Dominatrix besoek die teruggetrokke Jakobus die Elektriese Blou Mistress waar sy met hoëhakskoene, visnetkouse, slaan- en ander martelgoed aan hom “genesing” bied vir sy seksuele fantasieë. In die proses ontboesem hy hom voor haar en kom allerhande geraamtes uit die kas uit. Hierdie verhaal is aanvanklik as drama geskryf en dit word in 2000 by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees opgevoer. Astrodom verskyn in 1996 eers in die tydskrif Loslyf en handel oor ’n meisie wat seksueel gemolesteer word. Burns en Ariel ontmoet mekaar in die Robber’s Dog om daarvandaan ’n orgie-nag deur te bring, met die taalgebruik en beskrywings wat niks aan die verbeelding oorlaat nie. Berserker (’n gewelddadige homoseksuele liefdesverhaal) was ’n finalis in 1993 se De Kat- romanwedstryd en bestaan uit ’n driedelige verhaalstruktuur, naamlik Rohan Visagie se verhouding met die professor, sy grensverhaal en sy verhouding met sy voog. Hierdie verhale werk algaande sterker op mekaar in, sodat die berserker se verwarde gemoedstoestand duidelik uitgebeeld word.
’n 101 bakgat maniere om te lewe en sterwe bestaan uit twee afsonderlike verhale, Bloedlyn en Kaktushart. Beide die verhale word gekenmerk deur makabere karakters en gebeure. In Bloedlyn word die ondersoekende joernalis Chris Steyn deur ’n ryk man gehuur om sy dogter, die naakmodel en ontkleedanseres Maria Staal, op te spoor. Chris kry egter te doen met ’n reeks familieprobleme soos ’n afgestorwe vrou, afhanklike ma, leeglêer-broer en ’n onstabiele skoonsuster en hy loop hom ook vas in ’n mensvreter-dwerg, ’n biseksuele satanis en ’n sameswering-teoretikus met ’n vieslike velsiekte. In Kaktushart loop Walter Cronjé, suksesvolle afrigter van die Springbok-rugbyspan, sy aantreklike ou skoolvriendin Essie Kokkot weer raak. Walter word dan deur die lede van haar bisarre vriendekring ontvoer sodat hulle in die naam van kuns ’n kaktus in sy borsholte kan plant.
Ryger se gedig Broer word in Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer. Verder lewer hy ook ’n bydrae vir Pomp ’08, terwyl ’n verhaal van hom opgeneem word in die versamelbundel Skrik op die lyf. Die boek Drank, seks en Alan Chaney (’n grensverhaal) en ’n kortverhaalbundel word aan uitgewers voorgelê, maar nie vir publikasie aanvaar nie.
Onder sy eie naam lewer hy bydraes in die bonatuurlike genre wat as die reeks Geheime dossiere by Perskor verskyn, waarin dr. Mariaan Dreyer en gewese polisieman Neville Botha die ondersoekspan is verbonde aan die nuutgestigte Buro vir Paranormale Sake. Hulle ondersoek onverklaarbare gevalle waarin onder meer sangomas, heksery, energie-vampiere, zombies en Sataniste voorkom. Hierdie boeke verskyn onder die titels Vreemde verskynsels, Nagbewegings en Sieners. Hy skryf ook die jeugverhaal oor rugby, Die derde rugbybal, waarby hy insluit die kortverhaal Die ding onder die bed, wat ’n ervaring van een van die newekarakters in die boek vertel.
Hondsdol is ’n boek in die gees van sy R.R. Ryger-werke. Gracie is getroud met Ben Hond Klopper, ’n joernalis wat sy werk by die koerant verloor het, en hulle het ’n seun Henry. Ben grom en blaf soos ’n hond, vandaar sy bynaam. Hy probeer positief bly deur vir sy seun Kung Fu-truuks te leer en ’n Kung Fu musiekspel te skryf. Gracie kan later die stres in die huis nie meer hanteer nie en gaan kuier saam met Henry by haar suster op Jeffreysbaai. Dit los vir Ben om alleen agter te bly en om te sien na die kat en die buurvrou Tan Lien. Lien verhuur woonstelle, onder andere aan ’n wit prostituut en twee Nigeriërs, wat klaarblyklik dwelms verkoop. Daar is ook ’n homoseksuele dwelmbaas wat mense op die maat van Neil Diamond se musiek doodskiet en ’n oud-recce wat ander mense se ledemate met ’n katana-swaard afkap. Tan Lien vra vir Ben om saam met haar te gaan kyk na haar huurders se doen en late, wat dan die aanleiding is tot sy kennisname van die onderwêreld van dwelms, misdaad, polisiekorrupsie en geweld.
Chileense nasionale rugbyspan
Die Chileense nasionale rugbyspan (Spaans: Selección de rugby de Chile) is die nasionale rugbyspan wat Chili in internasionale wedstryde (toetswedstryde) verteenwoordig. Hulle dra die bynaam Los Cóndores (Spaans vir: “die kondors”), na die andeskondor (Vultur gryphus), die nasionale voël van die land. Rugby word in Chili geadministreer deur die Chileense Rugbyfederasie (Federación Chilena de Rugby, FRC) wat in 1953 gestig is. Chili word as die vyfde beste rugbyspan in die Amerikas beskou (ná Argentinië, die Verenigde State, Kanada en Uruguay) en deur Wêreldrugby as ’n vlak drie-span erken. Die Chileense rugbyspan is tans (Januarie 2023) 21ste op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys.
Chili het in 1936 sy eerste internasionale wedstryd teen Argentinië gespeel. In 2022 het Chili vir die eerste keer vir die rugbywêreldbekertoernooi gekwalifiseer en daarmee die derde Suid-Amerikaanse land geword wat daarin geslaag het. Chili het in 2015 vir die eerste keer die Suid-Amerikaanse Rugbykampioenskap gewen. Sedert 2016 neem Chili ook aan die jaarlikse Amerikaanse Rugbykampioenskap deel, saam met die tweede Argentynse span, Brasilië, Kanada, Uruguay en die Verenigde State.
Die sport beskik oor ’n historiese verbintenis met die Skotse gemeenskap in dié land. In 2012 is twee Skots-gebore spelers, Donald en Ian Campbell, in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem.
Beheerliggaam
Die beheerliggaam vir rugby in Chili is die Chileense Rugbyfederasie (Spaans: Federación Chilena de Rugby, FRC). Die Chileense Rugbyfederasie is in 1953 gestig en het in 1991 ’n volle lid van die Internasionale Rugbyvoetbalraad (IRR; nou Wêreldrugby) geword. Daarbenewens het die Chileense Rugbyfederasie in 1981 ’n stigtingslid van CONSUR (vandag Sudamérica Rugby) geword.
Naas die amptelike nasionale span roep die Chileense Rugbyfederasie ook ander keurspanne byeen. Nes ander rugbylande beskik Chili oor ’n o/20-nasionale span wat aan die Wêreldrugby o/20-kampioenskap deelneem. Die Chile Sevens is die Chileense sewesrugbyspan en hulle neem aan internasionale toernooie soos Wêreldrugby se Sewesreeks, Sewesrugbywêreldbeker en Olimpiese Somerspele deel. Kinders en jongmense word reeds op skool aan rugby bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting.
Invoering en vestiging van rugby
Nes in ander Suid-Amerikaanse lande is rugby aan die einde van die laat 19de eeu deur Britse immigrante na Chileense hawestede gebring. Die eerste bekende rugbywedstryde op Chileense bodem was in 1894 deur Britse immigrante in Santiago de Chile, Iquique en Valparaíso gespeel. Tot in die 1930’s is rugby in Chili veral deur afstammelinge van die Britse immigrante gespeel.
Chili se eerste internasionale wedstryd was in September 1936 teen Argentinië, toe ’n twee-toetsreeks in die hoofstad Santiago de Chile gespeel is. Chili het albei wedstryde met tellings van onderskeidelik 0–20 en 3–31 verloor. Chili het toe in 1938 in Argentinië teen die Poemas gespeel, maar dié wedstryd met 3–33 verloor. Chili se volgende internasionale wedstryd was teen Uruguay in 1948, wat die Andeskondors met 21–3 in Buenos Aires kon wen.
Die Chileense span kon in die 1950’s meer konsekwent meeding. In 1951 het Chili aan die eerste Suid-Amerikaanse Rugbykampioenskap teen Brasilië, Uruguay en Argentinië deelgeneem; Chili het derde geëindig, nadat hulle Brasilië met ’n telling van 68–0 kon klop, maar teen beide Uruguay en Argentinië verloor het. In 1952 het Chili Ierland in Santiago de Chile gehuisves, maar met 0–30 verloor. In 1953 is die Chileense Rugbyfederasie gestig. Chili het in 1954 teen ’n ander Vyfnasies-span, Frankryk, te staan gekom, maar hulle is met 34–3 geklop. In 1958 het Chili aan die tweede Suid-Amerikaanse Rugbykampioenskap deelgeneem en tweede geëindig, nadat hulle beide Peru en Uruguay kon klop, maar deur Argentinië verslaan is.
Aansluiting by die middelklas
In die 1960’s kon Chili homself as ’n medium-mededinger in Suid-Amerika vestig. Chili kon spanne soos Brasilië en Uruguay herhaaldelik klop, maar hulle was nie in staat om die sterk Poemas te oorwin nie. In 1966 het Chili die Springbokke vir hul eerste toets teen ’n SANZAR-span gehuisves, maar is met 72–0 verslaan. Gedurende die 1970’s het Chili nie wedstryde teen nie-Suid-Amerikaanse spanne gespeel nie; Chili het tydens dié dekade meestal as tweede of derde span in Suid-Amerika geëindig, nadat hulle gewoonlik Brasilië en die opkomende Paraguay kon klop, en met Uruguay om die tweede plek gewedywer het. Gedurende die 1980’s het die voormalige Franse afrigter Jean-Pierre Juanchich die leisels van Chileense rugby oorgeneem en dié span na ’n beter vertoning geneem. In 1985 het die Internasionale Rugbyraad (IRR, nou Wêreldrugby), wat destyds baie eksklusief was en net agt lede gehad het, op die invoering van die rugbywêreldbekertoernooi besluit. Vir die eerste Rugbywêreldbeker 1987 het die IRR nege spanne vir deelname genooi, maar Chili het geen uitnodiging ontvang nie. In 1989 is ’n nuwe beheerliggaam vir rugby in Suid-Amerika, CONSUR, opgerig.
Vlag van Bonaire
Die vlag van Bonaire is op 11 Desember 1981 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon 'n geel driehoek in die skildhoek en ’n blou driehoek aan die wapperkant. Die twee driehoeke word geskei deur ’n breë wit diagonale baan waarin ’n rooi sespuntige ster binne ’n swart kompas is.
Die Amerikaanse vlagdeskundige Whitney Smith het die riglyne tydens die ontwerp van die vlag gegee.
Simboliek
Die kompas stel die seelui en vissers van Bonaire voor. Die vier gelyksydige driehoeke wat die punte van die kompas uitmaak stel die gelykheid van alle mense uit die noorde, ooste, suide en weste voor. Die sespuntige rooi ster is opgebou uit twee gelyksydige driehoeke en verteenwoordig die oorspronkelijke ses dorpies op Bonaire (Playa, Kiniboko, Tera Korá, Antriol, Nort Saliña en Rincon). Die rooi kleur stel die bloed en oorlewingskrag van die Bonairese samelewing voor.
Die geel driehoek stel die son en die blommeprag van die eiland voor omdat die meeste inheemse Bonairese blomme geel van kleur is (soos die Kibrahacha, die Anglo en die kaktusblomme). Die wit stel vrede en internasionalisme voor. Die blou stel die see en die groot golwe voor. Die blou gedeelte is ook ’n herdenking aan die moedige Bonairese mense wat gesterf het tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Chileense nasionale rugbyspan
Eerste rugbywêreldbekerkwalifiserings
Die Rugbywêreldbeker 1999-kwalifisering was meer suksesvol. Chili kon die groep met Bermuda en Trinidad en Tobago maklik wen. Hulle is egter deur Uruguay met 14–20 verslaan en het dus die uitspeelwedstryd misgeloop, waardeur hulle nie meer vir die toernooi kon kwalifiseer nie.
In 2000 was Chili met twee punte naby om Argentinië te verslaan. Dié beter vertoning is in die vroeë 2000’s voortgesit, en Chili kon maklik met Brasilië tydens die Rugbywêreldbeker 2003-kwalifisering afreken. In die laaste rondte, bestaande uit Kanada, Uruguay en die VSA, kon Chili sy eerste tuiswedstryd teen Uruguay wen, maar hulle is in die volgende twee wedstryde deur die VSA en Kanada verslaan. Later kon Chili die VSA egter verras en die Arende met 21–13 in Santiago de Chile verslaan. Ondanks hul beter vertoning het Chili die twee volgende wedstryde verloor en hul veldtog met twee oorwinnings en vier nederlae beëindig. Weens minder gedrukte drieë het Chili laaste geëindig en die uitspeelwedstryd weer net-net misgeloop.
Die Rugbywêreldbeker 2007-kwalifisering het op ’n soortgelyke manier verloop, nadat Chili in die eerste rondte beide Paraguay en Brasilië kon verslaan, maar in die tweede rondte teen Argentinië en Uruguay verloor het. Chili het dus weer die uitspeelwedstryd net-net misgeloop.
Op pad na die eerste rugbywêreldbekerdeelname
Die Rugbywêreldbeker 2011-kwalifisering was van ’n kort duur, nadat Chili in rondte 3A van die nuwe formaat geloot is. Chili kon weer Brasilië verslaan, maar is deur Uruguay geklop, waardeur Chili die uitspeelwedstryd weereens misgeloop het.
In 2010 kon Chili die nuwe dekade amper met ’n verassing afskop, nadat hulle op die punt was om die eilandstaat Tonga te verslaan, maar hulle verloor met 32–30. Die volgende jaar kon Chili Uruguay vir die eerste keer in nege jaar met 21–18 verslaan, en eindig tweede in die Suid-Amerikaanse Rugbykampioenskap.
Die dekade is deur onbestendige resultate gekenmerk. In 2013 het Chili die Rugbywêreldbeker 2015-kwalifisering met ’n oorwinning teen Brasilië afgeskop, maar weereens teen Uruguay verloor, met dieselfde uitkoms as by al die vorige veldtogte sedert 1999. In 2014 het Chili sy laagtepunt beleef: tydens die Suid-Amerikaanse Rugbykampioenskap in 2014 het hulle laaste geëindig, nadat hulle vir die eerste keer deur Brasilië verslaan is. Chili het tydens die nuwe 2014 CONSUR-beker, ’n nuwe kompetisie tussen Argentinië en die twee naasbeste spanne van Suid-Amerika, die houtlepel “gewen”. Die volgende jaar kon Chili egter herstel en die Suid-Amerikaanse Rugbykampioenskap vir die eerste keer wen, nadat hulle beide Brasilië en Paraguay verslaan het en Uruguay tuis 30–15 kon klop.
In 2016 het Chili aan die eerste Amerikaanse Rugbykampioenskap in sy huidige formaat deelgeneem. Chili kon ’n tuisoorwinning teen Brasilië aanteken, voordat hulle in ’n taai wedstryd teen Argentinië in die laaste 20 minuut agteruitgegaan het en met 52–15 verslaan is. Die VSA kon 64–0 met Chili in Fort Lauderdale afreken en in die volgende wedstryd is Chili net-net 20–23 deur Uruguay geklop. Chili het hul laaste wedstryd tuis teen Kanada met 64–13 verloor en sodoende laaste in die toernooi geëindig.
Tydens die Amerikaanse Rugbykampioenskap in 2017 is Chili in al vyf wedstryde verslaan en kon net vier drieë in die toernooi druk. In die 2017-Nasiesbeker kon Chili Kenia verslaan, maar is deur beide Rusland en Hongkong geklop.
Tydens die Rugbywêreldbeker 2019-kwalifisering kon Chili Paraguay 68–7 klop, maar hulle speel gelykop teen Brasilië (met 20–20) en is in die volgende wedstryd deur Uruguay verslaan (met 39–14). Vervolgens het Chili tot die tweede rondte gevorder, waar hulle Paraguay en Brasilië kon klop, maar weer deur Uruguay verslaan is. Hulle kon sodoende nie tot die toernooi in Japan vorder nie.
Tydens die Rugbywêreldbeker 2023-kwalifisering het Chili vir die eerste keer Kanada verslaan, wat op sy beurt vir die eerste keer ’n rugbywêreldbekertoernooi sal misloop. Nadat Chili later ook die Verenigde State vir die eerste keer geklop het, het hulle vir die eerste keer vir ’n rugbywêreldbekertoernooi gekwalifiseer.
Algehele rekord
Chili het 77 van sy 201 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 38,31%.
Suid-Amerikaanse Rugbykampioenskap
Sedert die eerste toernooi in 1951 neem Chili aan die Suid-Amerikaanse Rugbykampioenskap deel. Hulle het die toernooi een keer gewen en tien keer as naaswenner geëindig.
Amerikaanse Rugbykampioenskap
Chili het vier keer aan die sedert 2009 jaarliks besliste Amerikaanse Rugbykampioenskap (oftewel “Amerikaanse Sesnasies”) deelgeneem, waar hulle teen Brasilië, Chili, Kanada en die Verenigde State asook die Argentynse tweede span speel. By al die vier deelnames het hulle die sesde plek behaal.
Huidige span
Die volgende spelers het Chili se span tydens die 2022 eindjaarrugbytoetsreeks gevorm:
Bekende spelers
Twee voormalige Chileense spelers is vir hul uitstekende prestasies in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem:
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998
32 nasionale sokkerspanne het aan die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998 deelgeneem. Die spanne is in agt groepe verdeel, waarvan die twee beste spanne van elke groep na die agtste eindrondte deurgedring het. Frankryk het die trofee gewen nadat hulle die verdedigende kampioen Brasilië met 3–0 in die eindstryd geklop en sodoende hul eerste wêreldbekertitel ingepalm het. Frankryk het die sewende nasie geword om ’n Wêreldbekertoernooi te wen en hulle was ook die sesde gasheer ná Uruguay in 1930, Italië in 1934, Engeland in 1966, Wes-Duitsland in 1974 en Argentinië in 1978 wat die toernooi gewen het. Met sy verowering van die wêreldbekertitel het Frankryk regstreeks vir die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2001 in Suid-Korea en Japan gekwalifiseer. Kroasië het in die derde en Nederland in die vierde plek geëindig. Dit was die eerste toernooi waartydens die goue doel-reël vir die beslissing van ’n wedstryd ingespan is, maar dié reël is reeds ná die volgende 2002-toernooi weer geskrap.
Die Suid-Afrikaanse nasionale sokkerspan het vir die eerste keer aan die toernooi deelgeneem, maar hulle is reeds in die groepfase uitgeskakel. Die nasionale sokkerspanne van Jamaika, Japan en Kroasië het ook vir die eerste keer aan ’n Sokker-Wêreldbekertoernooi deelgeneem. Dit was die eerste toernooi met die nuwe aantal van 32 nasionale sokkerspanne, wat verhoog is van die vorige 24 deelnemers tussen die Sokker-Wêreldbekertoernooie van 1982 tot 1994.
Toewysing
Frankryk is op 1 Julie 1992 in Zürich deur FIFA gekies as gasheer vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998. Ander kandidaatlande was Marokko en Switserland, maar Switserland het voor die stemming hulself onttrek.
Die stemming het as volg verloop:
Kwalifisering
Die gasheer Frankryk en die verdedigende kampioen Brasilië het regstreeks vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998 gekwalifiseer. Van die 30 oorblywende plekke is 14 vir nasionale sokkerspanne van UEFA (Europa) gereserveer, vyf vir CAF (Afrika), vier vir CONMEBOL (Suid-Amerika), drie vir AFC (Asië) en drie vir CONCACAF (Karibiese gebied, Noord- en Sentraal-Amerika). Een plek is tydens ’n uitspeelwedstryd tussen AFC en OFC (Oseanië) beslis.
Kwalifiserende spanne
Die volgende 32 spanne het vir die finale toernooi gekwalifiseer:
[[Lêer:Qualification for the 1998 FIFA World Cup.png|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
]]
Stadions
Wedstryde is in die volgende stede gespeel:
Formaat
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998 is oor 32 dae tussen 32 verskillende nasies oor 64 wedstryde uitgespeel. Dit het op 10 Junie 1998 op die Stade de France in Saint-Denis met ’n wedstryd tussen die verdedigende kampioen Brasilië en Skotland afgeskop. Die toernooi het geëindig by dieselfde stadion op 12 Julie met die eindstryd tussen Brasilië en Frankryk, waartydens die gasheer die Sokker-Wêreldbekertrofee ingepalm het.
Kalender
Die volgende tabel dui die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998 se daaglikse program aan. ’n Pers blokkie dui op wedstryde tydens die groepfase, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Ira Allen
duimnael|230px|Standbeeld van Ira Allen op die kampus van die Universiteit van Vermont
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998
Groepfase
Klassifisering binne elke groep was gegrond op die volgende puntestelsel:
Ira Allen
Ira Allen (21 April 1751—7 Januarie 1814) was een van die stigtervaders van die Amerikaanse deelstaat Vermont en een van die leiers van die Green Mountain Boys-burgermag. Allen is die "Metternich van Vermont" en die "Vader van die Universiteit van Vermont" genoem.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998
Groepfase
Aan die einde van die groepfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vierde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee top spanne wat na die uitklopfase deurgedring het. As twee spanne gelyk op punte was, is die rangorde deur hul aantal aangetekende doele bepaal.
Ira Allen
Hy is in Cornwall (Connecticut) gebore en was die broer van Ethan Allen. Ira Allen was tussen 1776 en 1777 'n lid van die Algemene Vergadering van Vermont, die destydse parlement van die staat. Allen het die Groot Seël van Vermont en die seël van die Universiteit van Vermont ontwerp.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit 16 wedstryde bestaan het: agt agtste eindstryde, vier kwarteindstryde, twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.
Ira Allen
In 1780 het hy 'n petisie vir die stigting van die Universiteit van Vermont aan die Algemene Vergadering voorgelê. Hy het fondse en 'n perseel van twintig hektaar (vyftig akkers) in Burlington vir die projek bygedra.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998
Uitklopfase
Die wenner en naaswenner van elk van die groepe het na die uitklopfase deurgedring. Groepwenners het teen naaswenners in ander groepe in die agtste eindstryde gespeel, byvoorbeeld: die wenner van Groep A het teen die naaswenner van Groep B en die wenner van Groep B het teen die naaswenner van Groep A gespeel. Spanne van dieselfde groep sou dus eers weer in óf die klein finale óf die eindstryd kon ontmoet het.
Ira Allen
In 1795 het hy na Frankryk vertrek en 20 000 gewere en 24 kanonne aangekoop, wat vir Vermont bestem was. Hy is op see in hegtenis geneem en in Engeland aangekla weens wapenverskaffing aan Ierse rebelle. Ná 'n hofgeding, wat agt jaar voortgeduur het, is hy uiteindelik vrygespreek, maar het nogtans bankrot geraak. Sy belangrikste werke is:
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998
Uitklopfase
Elke wedstryd in die uitklopstadium moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná negentig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om die wenner te bepaal. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, 15 minute in elke rigting, waartydens die wedstryd deur die aantekening ’n goue doel dadelik beslis kon word. As daar steeds nie ’n wenner was ná 120 minute nie, is die wenner deur ’n strafskopkompetisie bepaal.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die groep- en die uitklopfase. Die loting is op 4 Desember 1997 in die Stade Vélodrome in Marseille gehou.
Ira Allen
Die Vermont Historical Society Collections, (Montpelier, 1870) bevat meer inligting oor Ira Allen.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998
Groepfase
32 spanne het aan die groepfase deelgeneem. Die boonste twee spanne in elke groep het na die uitklopfase deurgedring.
FIFA se ranglys
Ná die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998 het FIFA ’n verslag gepubliseer waarin al die deelnemende spanne geranglys is volgens vordering in die toernooi, algehele resultate en kwaliteit van die meedinger. Die ranglys vir die 1998-toernooi is soos gevolg:
Meeste doele aangeteken
Meeste doele aangeteken:
Jérôme Garcès
Hy het sy eerste volle internasionale verskyning in 2010 gemaak deur die Junior Wêreldkampioenskap in 2009 in Japan te beoordeel. Sy debuut was tussen Engeland en Britse Barbarians in die middeljaartoetse van 2010. Tydens die 2010-jaareindtoetse was hy die skeidsregter in die wedstryd van Ierland teen Samoa, een van sy hoëprofielaanstellings in die jaar. In 2014 het hy die Cook Cup-wedstryd tussen Australië en Engeland op Twickenham geblaas. Garces het noemenswaardige lof van albei die afrigters gekry vanweë die hoë fiksheidsvlak wat hy in die wedstryd getoon het.
Garcès was ook lynregter by die jaarlikse Calcutta Cup-wedstryd tussen Skotland en Engeland tydens die Sesnasies van 2011. In die 58ste minuut word hy skeidsregter, nadat die oorspronklike skeidsregter, Romain Poite, tydens die wedstryd beseer is.
Meksikaanse Primera División
Die Primera División (Spaans vir: "eerste afdeling") of Liga MX is die hoogste sokkerliga in Meksiko wat uit 18 klubs bestaan. Soos by meeste Suid-Amerikaanse sokkerkompetisies is daar twee kampioenskappe per seisoen: Die Apertura (in die winter) en die Clausura (in die somer). In die Apertura en in die Clausura speel die spanne net een keer teen mekaar – as Klub A tuis teen Klub B in die Apertura gespeel het, speel Klub B tuis speel teen Klub A in die Clausura. Ná 'n voltooide seisoen (dus Apertura en Clausura), relegeer net een span na die Liga de Ascenso (tweede vlak).
Jérôme Garcès
Garcès het in die Sesnasieskampioenskap in 2012 die leiding geneem vir die wedstryd Engeland teen Italië. Hy het ook wedstryde tussen Britse en Ierse Leeus en klubspanne tydens die Leeus se toer na Australië in 2013 geblaas.
In 2015 het hy Japan se sege oor Suid-Afrika in Brighton se Falmer-stadion tydens daardie jaar se Wêreldbekertoernooi beoordeel. Hy het later sy eerste halfeindstryd in die wêreldkampioenskap beoordeel toe hy die leiding geneem het oor die wedstryd van Nieu-Seeland teen Suid-Afrika.
In 2019 was hy een van die skeidsregters by die Wêreldbekerrugbytoernooi en word hy ook die eerste Franse skeidsregter wat die fluitjie geblaas het in die eindstryd.
Nuwe Nasionale Operahuis (Oslo)
duimnael|Die Nuwe Operahuis duimnael|Die Groot Saal duimnael|Die dak duimnael|Die ligkroon duimnael|Die foyer Die Nuwe Nasionale Operahuis in die Noorse hoofstad Oslo is sedert April 2008 die tuiste van Den Norske Opera & Ballet.
Geskiedenis
Nadat die debat oor die oprigting van 'n nuwe operahuis in Oslo al dekades lank gevoer is, is die eerste bouplanne vir die ambisieuse gebou van beton, marmer en glas in 1998 aan die publiek bekend gestel. Twee alternatiewe persele by die voormalige Vestbanestasjonen (die westelike stasie van Oslo) en in die ou Folketeater-gebou is uiteindelik verwerp, en die Noorse parlement, die Storting, het op 15 Junie 1999 die besluit geneem om die nuwe operahuis net soos die Sydney Opera House digby die hawe op te rig. Volgens die amptelike beplanning sal die Oslo-operahuis tot die middelpunt van die nuwe stadsbuurt Bjørvika suidoos van Oslo se hoofstasie ontwikkel.
Argitektuur
duimnael|links|'n Balkon bied 'n pragtige uitsig oor die Oslofjord Die Nuwe Nasionale Operahuis word as die grootste kulturele projek in die na-oorlogse Noorweë beskou. Die gebou, wat soos 'n gletser, 'n drywende ysberg en sneeu - tipiese natuurverskynsdels van die noorde van Noorweë - lyk, is deur die Noorse Snøhetta-argitekte ontwerp wat reeds bekendheid met hulle argitektoniese konsep vir die Nuwe Biblioteek van Alexandrië in Egipte verwerf het.
Die operahuis het 'n wydte van 100 meter, 'n lengte van 207 meter en beskik met sy oppervlakte van 38 500 vierkante meter oor meer as 1 500 vertrekke. Naas twee kleiner tonele bied die hooftoneel sitplekke vir 1 358 toeskouers. Die Groot Saal, wat met Duitse eikehoutpanele uitgelê is, pronk met die grootste ligkroon in Noorweë wat deur Snøhetta in samewerking met Hadeland Glassverk geskep is. Die ligkroon het 'n deursnee van sewe meter en 'n gewig van 8,5 ton. 8 500 hipermoderne ligdiodes word as ligbron ingespan.
Die fasade van die operahuis bestaan uit 90 persent wit Italiaanse Carrara-marmer en tien persent Noorse graniet wat in Rennebu ontgin is. Die massiewe gebruik van wit marmer is omstrede, en reeds voor die amptelike inwyding van die gebou het sommige van die sowat 36 000 marmerplate om onbekende redes geel verbleek. Die probleem is waarskynlik aan die koel en vogtige klimaat van Oslo te wyte.
Inwyding
Twintig solosangers en sestig dansers het by die openingsgala opgetree; die aanbiedings het onder meer uitreksels uit Richard Wagner se opera Der Fliegende Holländer ingesluit. Aangesien die ingewikkelde tegniek van die toneel nie betyds geïnstalleer kon word nie, is die opvoering van Jorden rundt på 80 dager, 'n opera van die Noorse komponis Gisle Kverndokk, tot aanstaande jaar uitgestel.
Bruce Alexander (akteur)
Bruce Alexander (gebore 28 Mei 1946) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Tomorrow Never Dies (1997) en in die televisiereekse A Touch of Frost (1992), Mercury (1996), en Legacy of the Silver Shadow (2002).
Anthonie P. Roux
Anthonie P. Roux (19 Augustus 1927 – 25 Mei 1973) was 'n Suid-Afrikaanse skrywer en uitgewer. Roux skryf nie net onder sy eie naam nie, maar publiseer ook verskeie werke onder die skuilname Dirk Neveling en Wienand Stals.
Lewe en werk
Anthonie Petrus Roux is op 19 Augustus 1927 op die plaas Onder-Radyn naby Villiersdorp in die Kaap gebore. Sy ouers is Anthonie Petrus Roux en Janetta Maria Magdalene Joubert. Op Villiersdorp ontvang hy sy hoërskoolopleiding aan die Hoërskool De Villiers Graaff, waarna hy aanvanklik op sy pa se plaas in die distrik boer. In 1947 verhuis hy na Kaapstad, waar hy ’n betrekking aanvaar wat hom toelaat om deeltyds te studeer en ’n Intermediêre Sertifikaat in Biblioteekkunde te verwerf. Vanaf Julie 1950 is hy bibliotekaris van beroep wanneer hy aangestel word by die Kaapse Provinsiale Biblioteekdiens. Hy begin in daardie jaar om in die Streekbiblioteek op Vanrhynsdorp te werk. Hier is hy betrokke by die kultuurlewe op die dorp en neem die leiding met die opvoer van etlike eenbedrywe, terwyl hy as sekretaris en kaptein van die plaaslike rugbyklub ook aan sport deelneem. In 1956 word hy na Kaapstad verplaas en later na George. Hy is die eerste redakteur van Kaapse Bibliotekaris, waar hy aanvanklik optree as redakteur, proefleser, kolleerder, binder en afsender. Hy ontruim hierdie pos in 1965 en werk hierna as uitgewer by Tafelberg-Uitgewers. Hy is in 1950 getroud met Sophia Johanna Loubser en hulle het vyf kinders. Op 25 Mei 1973 is hy in Bellville oorlede. Hy is in die Stikland-begraafplaas in Bellville begrawe.
Michele Hicks
Michele Hicks (gebore 4 Junie 1973) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mulholland Dr. (2001) en Messengers (2004), en in die televisiereekse The Shield (2002) en Cold Case (2003).
.uy
.uy is die Internettopvlakdomein vir Uruguay.
Eksterne skakels
Toppdomän
Liev Schreiber
Liev Schreiber is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Manchurian Candidate (2004), Everything Is Illuminated (2005), X-Men Origins: Wolverine (2009), en Spotlight (2015).
Cynthia Watros
Cynthia Watros (gebore 2 September 1968) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Guiding Light (1952), Lost (2004), In Plain Sight (2008), en Video Game High School (2012).
Tickey
Tickey (Tiekie), 'n dwergie, was 'n bekende en geliefde hanswors in Suid-Afrika. Hy is as Eric Hoyland in Yorkshire, Engeland gebore. Sy pa was daar 'n mynweker. Aanvanklik was Tickey 'n gimnas. Op 15-jarige ouderdom sluit hy by 'n groep dwergies bekend as die Lilliputs aan. In 1933 vestig hy hom in Suid-Afrika, word lid van die Boswell-sirkus en lewer as lid van 'n driemanskap 'n trampolienvertoning. T.V. Bulpin het in 1976 die boek “Tickey: the story of Eric Hoyland” gepubliseer. Tickey is op 21 Oktober 1988 oorlede na 'n loopbaan van byna 60 jaar in die vermaaklikheidsbedryf.
Laserdrukker
duimnael|300px|'n 1993 Apple LaserWriter Pro 630 laserdrukker 'n Laserdrukker is 'n algemene tipe rekenaardrukker wat vinnig hoë-kwaliteit teks- en grafiese drukwerk op gewone papier kan lewer. Laserdrukkers gebruik net soos fotostaatmasjiene 'n xerografiese drukproses maar verskil van analoë fotostaatmasjiene deurdat die beeld geskep word deur 'n laserstraal oor die drukker se fotoreseptor te skandeer.
Oorsig
Die gebruik van laserdrukkers het baie voordele bo ander soorte drukkers. Anders as by impakdrukkers is 'n laserdrukker se spoed veranderlik. Dit hang grootliks af van die hoeveelheid besonderhede wat vervat is in die grafiese beeld wat verwerk word. Die vinnigste modelle kan soveel as 200 monochroom bladsye per minuut lewer (d.w.s. 12 000 bladsye per uur). Die vinnigste kleurlaserdrukkers kan soveel as 100 bladsye per minuut lewer (oftewel 6 000 bladsye per uur). Hoë-snelheidslaserdrukkers word gebruik vir massapos van verpersoonlikte dokumente soos kredietkaart- en munisipale rekeninge en kompeteer goed met litografie in sommige kommersiële toepassings. (Die Xerox 9700 laser drukker, druk sowat 120 bladsye per minuut.)
<!-- Moet nog vertaal word The cost of this technology depends on a combination of factors, including inflation, the cost of paper, toner, and infrequent drum replacement, as well as the replacement of other consumables such as the fuser assembly and transfer assembly. Often printers with soft plastic drums can have a very high cost of ownership that does not become apparent until the drum requires replacement.
A duplexing printer (one that prints on both sides of the paper) can halve paper costs and reduce filing volumes. Formerly only available on high-end printers, duplexers are now common on mid-range office printers, though not all printers can accommodate a duplexing unit. Duplexing can also give a slower page-printing speed, because of the longer paper path.
In comparison with the laser printer, most inkjet and dot-matrix printers simply take an incoming stream of data and directly imprint it in a slow lurching process that may include pauses as the printer waits for more data. A laser printer is unable to work this way because such a large amount of data needs to output to the printing device in a rapid, continuous process. The printer cannot stop the mechanism precisely enough to wait until more data arrives, without creating a visible gap or misalignment of the dots on the printed page.