cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saturnus
Samestelling
Saturnus se buitenste atmosfeer bestaan uit 93,2% molekulêre waterstof en 6,7% helium. Spore van ammoniak, asetileen, etaan en metaan is ook bespeur. Die boonste wolke bestaan uit ammoniakkristalle, terwyl dit lyk of die laer wolke uit ammoniumhidrosulfied (NH4) of water bestaan.
Interne struktuur
Saturnus is inwendig soortgelyk aan Jupiter, met 'n rotsagtige kern in die middel wat omhul word deur 'n vloeibare metaliese waterstoflaag wat weer deur 'n molekulêre waterstoflaag omhul word. Spore van verskeie yse is ook teenwoordig. Die binneste deel van die planeet is baie warm, met 'n kern wat oor die 12 000 kelvin (11 700 °C) meet; die planeet gee ook meer hitte af as wat hy van die Son ontvang. Die meeste ekstra energie word deur die Kelvin-Helmholtz-meganisme (stadige swaartekragsamepersing) opgewek, maar dit is nie genoeg om Saturnus se hitteproduksie te verduidelik nie. 'n Moontlike bykomende meganisme is die "reën" van heliumdruppels diep binne-in Saturnus: Daar word geglo sulke heliumdruppels gee deur middel van wrywing hitte af namate hulle deur die ligter waterstof val.
Atmosfeer
Saturnus se atmosfeer het 'n kenmerkende ringpatroon wat sterk aan Jupiter s'n herinner, maar Saturnus se ringe is vaer en baie wyer naby aan die ewenaar. Die planeet se winde is van die vinnigste in die sonnestelsel. Voyager se data dui op oostewinde met 'n maksimum spoed van 500 m/s. Saturnus se delikater wolkpatrone is nie waargeneem tot met Voyager se besoek nie. Sedertdien het tegnologie egter so gevorder dat daar tans normale waarnemings van die Aarde af gemaak kan word.
Saturnus se redelik eentonige atmosfeer vertoon soms langdurige ovale en ander verskynsels wat algemeen op Jupiter is. In 1990 het die Hubble-ruimteteleskoop 'n enorme wit wolk naby Saturnus se ewenaar waargeneem wat nie daar was met Voyager se besoeke nie en in 1994 is 'n ander, kleiner storm waargeneem. Die 1990-storm was 'n voorbeeld van 'n Groot Wit Vlek, 'n unieke, maar kort gebeurtenis wat ongeveer elke 30 jaar op Saturnus voorkom. Vorige vlekke is in 1876, 1903, 1933, 1960 en 1990 waargeneem: die 1933-storm is die bekendste. As die storm aanhou om dié patroon te volg behoort die volgende vlek omstreeks 2020 te verskyn.
In onlangse beelde van die Cassini-ruimtetuig lyk Saturnus se noordelike halfrond helderblou (soortgelyk aan Uranus). Die blou kleur kan nie tans van die Aarde af waargeneem word nie, aangesien Saturnus se ringe op die oomblik ons uitsig op die noordelike halfrond blokkeer. Die blou kleur is waarskynlik as gevolg van Rayleigh-verstrooiing.
Sterrekundiges het deur middel van infrarooifotografie gewys Saturnus het 'n warm poolmaalstroom; tot dusver is hy die enigste planeet in die sonnestelsel met dié verskynsel.
Rotasie
Saturnus beweeg nie teen 'n eenvormige spoed om sy eie as nie, dus word meer as een rotasieperiode met hom verbind (nes met Jupiter). Stelsel I het 'n periode van 10 uur, 14 minute en 0 sekondes (844,3°/d) en bevat die ekwatoriale omgewing vanaf die noordpunt van die suid-ekwatoriale gordel en die suidpunt van die noord-ekwatoriale gordel. Alle ander breedtegrade het 'n rotasieperiode van 10 uur, 39 minute en 24 sekondes (810,76°/d), ook bekend as Stelsel II. Stelsel III word gebaseer op die radio-uitstralings van die planeet en het 'n periode van 10 uur, 39 minute en 22,4 sekondes (810,8°/d); aangesien die verwantskap tussen Stelsels II en III so nou is, het laasgenoemde Stelsel II grotendeels vervang.
Terwyl die Cassini-ruimtetuig Saturnus in 2004 genader het, het dit 'n geringe versnelling in die radio-rotasieperiode van Saturnus waargeneem; die nuwe tydsduur was 10 uur, 45 minute en 45 sekonds (± 36 sekondes). Die oorsaak van die versnelling is onbekend, alhoewel gespekuleer word dat dit as gevolg van die beweging van die radiobron na 'n ander breedtegraad binne-in Saturnus kan wees.
Saturnus se ringe
Saturnus is seker een van die merkwaardigste planete in die sonnestelsel danksy sy bekende stelsel ringe wat om hom wentel.
Geskiedenis
Hierdie ringe is in 1610 die eerste keer waargeneem deur Galileo Galilei met sy teleskoop, maar hy kon hulle nie as sodanig identifiseer nie. Hy het aan die Hertog van Toskane geskryf: "Die planeet Saturnus is nie alleen nie, maar bestaan uit drie, wat amper aan mekaar raak, maar nooit beweeg of uit verhouding gaan nie. Hulle is in 'n lyn parallel met die diereriem geleë en die middelste een (Saturnus self) is sowat drie keer die grootte van sy planete [die ringe]." Hy het ook daarna verwys as Saturnus se "ore". In 1612, as gevolg van die rotasie van die planeet en sy ringe was die vlak ringe reguit na die Aarde gedraai en het dit gelyk asof hulle verdwyn het. In 1613 het hulle weer verskyn, tot die konsternasie van Galilei.
In 1655 was Christiaan Huygens die eerste persoon wat voorgestel het dat Saturnus deur 'n ring omring word. Deur middel van 'n teleskoop wat meer gevorderd as Galilei s'n was, het Huygens die planeet bestudeer en waargeneem: "Dit [Saturnus] is omring deur 'n dun, plat ring wat niks aanraak nie en 'n neiging na die elliptiese het."
In 1675 het Giovanni Domenico Cassini vasgestel Saturnus se ring bestaan eintlik uit 'n aantal kleiner ringe en dat daar spasies tussen die ringe is. Die grootste van hierdie spasies is later die Cassini-verdeling genoem.
In 1859 het James Clerk Maxwell gedemonstreer dat die ringe nie solied kan wees nie, anders sou hulle onstabiel word en breek. Hy het voorgestel die ringe is uit kleiner deeltjies saamgestel wat saam om Saturnus wentel. Maxwell se teorie is in 1895 korrek bewys deur die spektroskopiese bestudering van die ringe deur James Keeler van die Lick-sterrewag in Kalifornië.
Fisiese eienskappe
Saturnus se ringe kan met behulp van 'n klein moderne teleskoop of selfs net 'n goeie verkyker waargeneem word. Hulle strek van 6 630 km tot 120 700 km bo Saturnus se ewenaar met 'n algemene gemiddelde dikte van 'n kilometer en is saamgestel uit silikarots, ysteroksied en ysdeeltjies wat wissel in grootte van so groot soos 'n stofdeeltjie tot die grootte van 'n motor. Daar is twee hoofteorieë oor die ontstaan van die ringe. Een teorie, wat oorspronlik in die 19de eeu deur Édouard Roche voorgestel is, beweer die ringe is oorblyfsels van een van Saturnus se mane waarvan die wentelbaan so verswak het dat dit deur getykragte uiteengeruk is (sien Rochelimiet). 'n Variasie hiervan stel voor die maan is deur 'n groot komeet of asteroïde getref en het toe uiteengespat. Volgens die tweede teorie was die ringe nie deel van 'n maan nie, maar eerder die oorblyfsels van die oorspronklike newel waaruit Saturnus ontstaan het. Die teorie is tans nie meer gewild nie – daar word geglo Saturnus se ringe is oor 'n tydperk van miljoene jare onstabiel is en bly verander, en dus het dit onlangs eers ontstaan.
Die grootste gapings tussen Saturnus se ringe, soos die Cassini-verdeling en die Encke-gaping, kan van die Aarde af gesien word. Die Voyager-ruimtetuie het egter ontdek dat daar 'n ingewikkelde stelsel van duisende klein gapings en klein ringe is. Daar word gespekuleer die stelsel is die gevolg van die swaartekragsaantrekkings van Saturnus se baie mane. Sommige van die gapings het hul ontstaan te danke aan die wentelbane van klein mane (waarvan baie nog nie ontdek is nie), soos Pan, en sommige ringe blyk in stand gehou te word deur klein herdersmane soos Prometheus en Pandora. Ander gapings ontstaan as gevolg van die resonansie tussen die wentelperiode van klein deeltjies in die gaping en dié van 'n groter maan wat verder weg is. Mimas hou die Cassini-verdeling op so 'n manier in stand. Ander strukture in die ringe bestaan uit spiraalgolwe wat deur die mane se tydelike swaartekragversteurings veroorsaak word.
Data van die Cassini-ruimtetuig het aangedui Saturnus se ringe het hulle eie atmosfeer, onafhanklik van die planeet s'n. Die ringe se atmosfeer bestaan uit molekulêre suurstofgas (O2) wat ontstaan wanneer die ultravioletstrale van die Son met die waterys in die ringe reageer. Chemiese reaksies tussen die watermolekulefragmente en verdere ultravioletstimulasie skep en stel onder andere O2 vry. Volgens modelle van hierdie atmosfeer is H2 ook teenwoordig. Die O2- en H2-atmosfeer is egter so dun verspreid dat dit ongeveer een atoom dik sou wees as die hele atmosfeer op 'n manier op die ringe gekondenseer word. Die ringe het ook 'n dun verspreide OH (hidroksied)-atmosfeer. Soos in die geval van die O2 onstsaan hierdie atmosfeer deur die disintegrasie van watermolekules, maar in dié geval word die disintegrasie veroorsaak deur energieke ione wat bots teen watermolekules wat deur Saturnus se maan Enkelados uitgewerp word. Alhoewel hierdie atmosfeer so dun verspreid is, is dit van naby die Aarde af deur die Hubble-ruimteteleskoop ontdek.
Saturnus se helderheidspatrone is ingewikkeld. Die grootste deel van die variasies is vanweë die veranderende aspekte van die ringe – dit wil sê hul posisie ten opsigte van die Aarde. Daar is twee helderheidsiklusse per omwenteling. Daar moet egter ook rekening gehou word met die planeet se eksentrisiteit wat sy wentelbaan betref – dit beteken hy kry nie altyd dieselfde hoeveelheid lig van die Son af nie en weerkaats dus nie altyd dieselfde hoeveelheid nie.
In 1980 het Voyager I verby Saturnus gevlieg en ontdek dat die F-ring (die buitenste ring) saamgestel is uit drie dun ringe wat lyk asof dit volgens 'n ingewikkelde struktuur gevleg is. Dit is tans bekend dat die twee buitenste ringe (van die drie) bestaan uit knoppe, knikke en klonte wat die illusie van 'n vlegsel skep, terwyl die middelste, vaer ring tussen die twee lê.
Die ringe se speke
Tot 1980 is die struktuur van Saturnus se ringe toegeskryf aan die gevolg van swaartekrag. Die Voyager-ruimtetuig het egter radiale verskynsels in die B-ring ontdek, waarna as "speke" verwys word. Hierdie speke kan nie as gevolg van swaartekrag verduidelik word nie, aangesien hulle permanente posisie en wenteling om die ringe nie ooreenstem met wentelmeganika nie. Die speke lyk donkerder teen die verligte kant van die ringe en lig teen die verdonkerde kant. Daar word aangeneem hulle is verwant aan elektromagnetiese wisselwerkings, aangesien hulle amper saam met Saturnus se magnetosfeer beweeg.
Sowat 25 jaar later het Cassini weer die speke waargeneem. Hulle blyk 'n seisoenale verskynsel te wees: Hulle verdwyn in die middel van Saturnus se winter en somer en verskyn dan weer namate Saturnus nader aan sy dag-en-nagewenings beweeg. Die speke was nie sigbaar toe Cassini Saturnus in 2004 besoek het nie. Sommige wetenskaplikes het gespekuleer die speke sou nie weer voor 2007 sigbaar wees nie, gebaseer op modelle wat die speke se formasie probeer beskryf. Die Cassini-span het nietemin bly uitkyk vir speke in inkomende beelde van die ringe, en die speke was weer op beelde te sien wat op 5 September 2005 geneem is.
Saturnus se natuurlike satelliete
Saturnus het 'n groot aantal mane. Dit is nie bekend presies hoeveel daar is nie, aangesien die wentelende stukke ys in Saturnus se ringe tegnies gesproke almal mane is en dit is moeilik om te onderskei tussen 'n groot ysdeeltjie en 'n klein maan. Teen 2019 is 82 mane reeds geïdentifiseer, saam met drie onbevestigde mane wat miskien net groot klonte in die ringe is. Baie van die mane is uiters klein: Van die 82 het 30 'n deursnee van minder as 10 km en nog 13 'n deursnee van minder as 50 km. Slegs sewe van die mane was groot genoeg om deur hul swaartekrag rond gedruk te word. Hulle word in die tabel hieronder met die Aarde se Maan vergelyk. Die noemenswaardigste maan is Titaan, aangesien hy die enigste maan in die Sonnestelsel is met 'n digte atmosfeer.
Saturnus se mane word tradisioneel na Titane van die Griekse mitologie vernoem. Die gewoonte het ontstaan nadat John Herschel – die seun van William Herschel en die ontdekker van Mimas en Enkelados – dit voorgestel het in sy 1847-uitgawe van Results of Astronomical Observations made at the Cape of Good Hope; die Titane was die broers en susters van Kronos, die Griekse ekwivalent van die Romeinse god Saturnus, na wie die planeet vernoem is.
Pioneer 11
Saturnus is vir die eerste keer in September 1979 besoek, deur Pioneer 11. Dit het binne 20 000 km van die planeet se boonste wolke verbygevlieg en laeresolusiebeelde van die planeet en sommige van sy mane geneem. Hierdie beelde was egter nie goed genoeg om enige oppervlakeienskappe te kon waarneem nie. Die ruimtetuig het ook die ringe bestudeer; tussen die ontdekkings was die dun F-ring en die feit dat die donker gapings tussen die ringe helder vertoon wanneer dit in die rigting van die son gesien word, met ander woorde, hulle het nie 'n gebrek aan materie nie. Pioneer 11 het ook Titaan se temperatuur gemeet.
Voyager
Amper 'n jaar later, in Augusts 1981, het Voyager 2 die bestudering van die Saturnusstelsel voortgesit. Weer eens is meer beelde van Saturnus se mane van naderby verkry, asook bewyse van veranderings in Saturnus se atmosfeer en ringe. Ongelukkig het die ruimtetuig se beweegbare kamera tydens die besoek vir 'n paar dae lank vasgesit en sommige beplande foto's is nie geneem nie. Saturnus se swaartekrag is gebruik om die ruimtetuig na Uranus te stuur.
Die ruimtetuie het ook 'n aantal nuwe satelliete, wat naby of binne Saturnus se ringe wentel, ontdek en bevestig. Hulle het ook die klein Maxwell- en Keeler-gaping ontdek.
Cassini
Op 1 Julie 2004 het die Cassini-Huygens-ruimtetuig in 'n wentelbaan om Saturnus gegaan. Cassini het egter die omliggende stelsel vooraf reeds bestudeer. In Junie 2004 het die ruimtetuig naby die maan Phoibe verbygevlieg en hoëresolusiebeelde en data teruggestuur.
Op 10 Maart 2007 het NASA gerapporteer dat die Cassini-ruimtetuig bewyse van vloeibare waterreservoirs gevind het wat in geisers op Saturnus se maan Enkelados uitbars.
Op 20 September 2006 het die Cassini-ruimtetuig 'n voorheen onontdekte ring ontdek, buite die helderder hoofringe van Saturnus en binne die G- en E-ring.
Einde 2006 het die ruimtetuig vier nuwe satelliete ontdek en bevestig. Sy hoofsending het in 2008 ten einde geloop, nadat dit 74 keer om die planeet gewentel het.
Besigtiging
Saturnus is die verste van die vyf planete wat maklik sonder enige gereedskap waargeneem kan word. Die ander vier is Mercurius, Venus, Mars en Jupiter (Uranus is slegs in baie donker gebiede sigbaar). Saturnus was ook die mees onlangs ontdekte planeet tot met die ontdekking van Uranus in 1781. Saturnus kom snags voor as 'n helder, geel ster met 'n gemiddelde magnitude van 0,46. Dit neem ongeveer 29½ jaar om sy elliptiese wentelbaan teen die agtergrond van die twaalf sterrebeelde van die diereriem te voltooi. Om Saturnus se ringe duidelik te sien word gereedskap in die vorm van goeie verkykers of teleskope benodig wat minstens 20x vergroot.
Alhoewel dit enige tyd lonend is om Saturnus te besigtig, word die planeet en sy ringe die beste waargeneem wanneer sy ringe in 'n goeie posisie ten opsigte van die Son en Aarde is. Die planeet was laas op 13 Januarie 2005 op sy helderste, te danke aan die helling van sy ringe. Die volgende keer is eers weer in 2031.
Wanneer 'n mens Saturnus besigtig, is dit interessant om in gedagte te hou die planeet is 75 ligminute van die Aarde af. Die beteken dit wat ons sien, is hoe Saturnus 75 minute tevore gelyk het.
Vlag van Suriname
Die nasionale vlag van Suriname is op 25 November 1975 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon vyf horisontale bane in groen, wit, rooi, wit en groen met ’n geel vyfpuntige ster in die middel van die rooi baan.
Simboliek
Die kleure van die Surinaamse vlag dra die volgende simboliese waardes: die ster stel die eenheid van alle etniese groepe voor, die rooi baan stel vooruitgang en liefde voor, die groen stel hoop en vrugbaarheid voor en die wit stel vrede en geregtigheid voor.
Ontwerp
Die verhouding van die horisontale bane is 2:1:4:1:1.
Erica filamentosa
Erica filamentosa is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap waar dit voorkom van Swellendam tot by Suurbraak. Die plant se voorkomsgebied is 24 km2 waar daar slegs twee populasies is en sy habitat word bedreig deur landbou aktiwiteite.
John Lupton
John Lupton (23 Augustus 1928 – 3 November 1993) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente All the Brothers Were Valiant (1953), The Great Locomotive Chase (1956), Jesse James Meets Frankenstein's Daughter (1966), en Airport 1975 (1974).
Sjut
Die familienaam of van Sjuts is afgelei van die naam Sjut. Die genitief-'s, impliseer die betekenis "om aan die familie van … te behoort".
Ximoko Party
Die Ximoko Party is 'n klein politieke party in Suid-Afrika. Dit het geen verteenwoordiging in die Nasionale Vergadering of die provinsiale wetgewers nie, maar het tans 3 raadslede op munisipale vlak in die Limpopo-provinsie.
Geskiedenis
Gestig as 'n kulturele organisasie in 1984 deur Hudson Ntsanwisi, die premier van die Gazankulu-tuisland, het Ximoko in 1990 tot 'n politieke party verander, steeds onder Ntsanwisi se leierskap.
Ná sy dood in 1993 het sommige party lede 'n alliansie met die African National Congress (ANC) gevorm, terwyl ander as die Ximoko Democratic Party voortgegaan het en aan die 1994-verkiesing deelgeneem het, wat steeds as die Ximoko Progressive Party geregistreer is. Die party het geen setels gewen nie.
In 1996 het die party as die Ximoko Party hervorm en die 1999-verkiesing in die destydse Noordelike Provinsie (nou Limpopo) deelgeneem, en weer geen setels gewen nie. Dit het sedertdien net verkiesings in Limpopo betwis, sonder om enige setels te wen.
Die party neem slegs in Limpopo deel tydens die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2019.
Japan Nasionale Roete 347
Japan Nasionale Roete 347 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Japan Nasionale Roete 348
Japan Nasionale Roete 348 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Monoloog
In teater is ’n monoloog (uit Grieks: μονόλογος, uit μόνος mónos, "alleen” en λόγος lógos, "spraak") ’n toespraak wat deur ’n enkele karakter gelewer word. Dit word gewoonlik gebruik om hulle gedagtes hardop uit te spreek, maar word soms ook direk aan ’n ander karakter of die gehoor gerig. Monoloë kom regoor die spektrum van die dramatiese media (toneelstukke, films,  ens.), sowel as niedramatiese media soos poësie  voor. Alhoewel daar baie ooreenkomste tussen monoloë en ander literêre middels is, insluitend alleenspraak, apostrowe en tersydes, is daar wel verskille.
Soortgelyke literêre middels
Monoloë is soortgelyk aan poësie en plotselinge wetes (epifanieë) in die sin dat daar een “stem” is, maar daar bestaan verskeie verskille tussen hulle. ’n Alleenspraak behels byvoorbeeld ’n karakter wat sy of haar gedagtes en gevoelens aan hom-/haarself en die gehoor verwoord sonder om enige van die ander karakters aan te spreek. ’n Monoloog is die gedagtes van ’n persoon wat hardop uitgespreek word. Monoloë word ook van apostrowe onderskei waar die spreker of skrywer ’n denkbeeldige persoon, nielewende voorwerp of idee aanspreek. Tersydes verskil nie net in lengte van bogenoemde figure nie (tersydes is korter), maar word ook nie deur ander karakters gehoor nie, selfs in situasies waar hulle realisties gesproke gehoor moet word (bv. waar ’n gesprek tussen twee karakters onderbreek word wanneer een van daardie karakters ’n tersyde lewer).
Geskiedenis
In die antieke Griekse teater, die oorsprong van Westerse drama, is die konvensionele drie-akteurreël deur ’n twee-akteurreël voorafgegaan, wat op sy beurt weer deur ’n konvensie voorafgegaan is waarin ’n enkele karakter saam met die koor op die verhoog sou verskyn. Die oorsprong van die monoloog as ’n dramatiese tegniek is dus nie in dialoog gewortel nie. Inteendeel, die dialoog het uit die monoloog ontwikkel.
Die antieke Romeinse teater het ruim van monoloë gebruik gemaak, meer as die antieke Griekse teater of moderne teater.. Een van die belangrikste doelwitte van hierdie monoloë was om die verloop van groot hoeveelhede tyd (wat te omslagtig sou wees om in werklike tyd uit te speel) binne tonele aan te toon. Hierdie soort monoloog word ’n skakelmonoloog genoem. Ander monoloogtipes sluit in "verskyningsmonoloë" en afgangsmonoloë. Die primêre funksie is telkens 'n aanduiding van tydsverloop.
Beginnende by die Renaissance-teater, was die fokus van monoloë oor die algemeen op die karakters se gebruik van die uitvoerige toespraak om hulle dramatiese strewes voort te sit. In Postmoderne teater, aan die ander kant, het die uitvoerende (performatiewe) aspekte van die monoloog gewild geraak, in so ’n mate dat die grens tussen karakteruitbeelding (m.a.w. toneelspel) en outobiografiese toesprake vervaag het.
Tipes monoloë
Innerlike dialoë behels dat ’n karakter sy gedagtes verwoord sodat die gehoor in ervarings kan deel wat andersins hoofsaaklik intern sou wees. In teenstelling daarmee behels ’n dramatiese monoloog dat een karakter met ’n ander karakter praat. Monoloë kan ook in aktiewe en narratiewe monoloë verdeel word. In ’n aktiewe monoloog gebruik ’n karakter sy toespraak om ’n duidelike doel te bereik. Narratiewe monoloë behels bloot dat ’n karakter ’n storie vertel en word dikwels uitgeken aan die feit dat die verlede tyd gebruik word.
Oudisiemonoloë
Daar word dikwels van verhoogakteurs, en soms rolprent- en televisie-akteurs, vereis om monoloë vir oudisie-doeleindes te gebruik. Oudisiemonoloë demonstreer ’n akteur se vermoë om ’n stuk voor te berei en op te voer. Hierdie stukke word gewoonlik tot twee minute (soms korter) beperk en word dikwels met ’n kontrasterende monoloog gekombineer. ’n Komiese dialoog kan byvoorbeeld saam met ’n dramatiese monoloog gelewer word, of ’n klassieke monoloog saam met ’n kontemporêre monoloog. Die keuse van monoloë vir ’n oudisie berus dikwels op die betrokke toneelstuk of die rol wat die akteur wil vertolk. Die oudisiemonoloog dien as inlywingsrite vir verhoogakteurs en is ’n tradisie wat vandag nog voortgesit word.
Felix Mendelssohn
Felix Mendelssohn (1809–1847) was 'n Duitse komponis, pianis en dirigent, en het op verskeie gebiede in 'n gematig Romantiese styl binne die raamwerk van die Weense klassieke styl gekomponeer.
Jakob Ludwig Felix Mendelssohn Bartholdy is op 3 Februarie 1809 in Hamburg gebore en het in Berlyn grootgeword. Die familie het Bartholdy by hul van gevoeg nadat 'n welgestelde oom (Bartholdy) aan moederskant 'n landgoed aan hulle bemaak het. Die Mendelssohns was Jode, maar het die Christelike geloof aanvaar en Felix en sy twee susters is in die Lutherse Kerk gedoop.
Die jong Felix het sy eerste klavierlesse van sy moeder ontvang en daarna het hy klavier en komposisie in Berlyn studeer. Die kinders het ook onderrig ontvang in die lettere en die skilderkuns. Felix het dus 'n breë kunsopleiding geniet en in sy jeugjare het hy reeds 5 operas, 11 simfonieë vir strykorkes, solokonserte, sonates en fugas gekomponeer.
Mendelssohn is van kleins af met beroemdes in aanraking gebring en in 1821 het hy as twaalfjarige kennis gemaak met die bejaarde Johann Wolfgang von Goethe (1749–1832), met wie hy 'n merkwaardige vriendskap gehad het. In Parys het hy die bewondering van Luigi Cherubini (1760–1842) afgedwing.
In 1825 het Mendelssohn sy Oktet vir Strykers gekomponeer en in 1826 die betowerende Midsomernagdroom-ouverture, waarby hy 15 jaar later bykomstige musiek gevoeg het. Albei hierdie werke toon groot tegniese vermoëns en ligtheid, asook melodiese en ritmiese oorspronklikheid.
Mendelssohn het in 1829 vir 'n historiese geleentheid gesorg toe hy Bach se Mattheüs-passie in Berlyn uitgevoer het – die eerste uitvoering daarvan sedert Bach se dood en die begin van 'n herlewing in die belangstelling in Bach se musiek in die 19de en 20ste eeu.
Tussen 1829 en 1832 het hy in Engeland en Skotland rondgereis en onder meer besoek gebring aan die Hebride-eilande wat die Hebrides-ouverture geïnspireer het. In 1832 is die eerste deel van sy Liedere Sonder Woorde in Londen gepubliseer.
Die reise na Londen, Skotland en Italië het as inspirasie gedien vir verskeie van sy belangrikste orkeswerke: die virtuose Eerste Klavierkonsert (1831), die Derde Simfonie (die sogenaamde Skotse Simfonie, 1830–1842) en die Vierde Simfonie (die sogenaamde Italiaanse Simfonie, 1833).
In 1833 het hy musiekdirekteur in Düsseldorf geword en in 1835 dirigent van die Leipzigse Gewandhaus-orkes. Benewens die werke van sy tydgenote, het hy ook die musiek van Bach, Händel en die Weense klassieke komponiste uitgevoer.
In 1836 het hy in Düsseldorf die première van sy oratorium Paulus self gedirigeer. Hy is in 1837 met Cécile Jeanrenaud getroud en in 1838 het Mendelssohn begin werk aan sy briljante Vioolkonsert, 'n taak wat 6 jaar geduur het.
Erica filialis
Erica filialis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap waar dit voorkom in die Hexrivierberge. Die plant het 'n voorkomsgebied van 0.2 km2 met een populasie. Sy habitat word bedreig deur veldbrande wat te veel voorkom.
Albert van der Sandt Centlivres
Albert van der Sandt Centlivres (13 Januarie, 1887 – 19 September, 1966) was 'n Hoofregter van die Unie van Suid-Afrika. Hy is op 13 Januarie 1887 in Kaapstad gebore en ontvang sy opleiding aan die Suid-Afrikaanse Kollege en Oxford. Hy word 'n advokaat in Kaapstad, word bevorder tot regter en was Hoofregter van 1950 tot 1957. Sedert 1951 was hy ook die kanselier van die Universiteit van Kaapstad. Hy is oorlede op 19 September 1966.
Hermetisme
duimnael|200px|Hermes Trismegistos.
Felix Mendelssohn
Frederik Wilhelm IV van Pruise het Mendelssohn in 1841 aangestel as musiekdirekteur, en in 1843 het Leipzig die musieksentrum van Europa geword toe Mendelssohn die Leipzigse Konservatorium gestig het.
Hermetisme
Hermetisme is ’n godsdienstige, filosofiese en esoteriese tradisie wat hoofsaaklik geskoei is op geskrifte wat aan Hermes Trismegistos ("drie-keer-grootste Hermes") toegeskryf word. Dié geskrifte het die Westerse esoteriese beweging in ’n groot mate beïnvloed en is as van groot belang beskou tydens beide die Renaissance en die Hervorming. Die tradisie maak aanspraak daarop dat dit afstam van ’n prisca theologia, ’n leerstelling wat die bestaan bevestig van ’n enkele, ware teologie wat in alle godsdienste teenwoordig is en in die oudheid deur God aan die mens gegee is.
Maja Söderström
Maja Söderström (gebore 2011) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Breaking Surface (2020) en in die televisiereekse Storm på Lugna gatan (2018) en Helt Perfekt (2018).
Hermetisme
Baie skrywers, insluitende Augustinus van Hippo, Giordano Bruno en sir Thomas Browne, het Hermes Trismegistos beskou as ’n wyse heidense profeet wat die koms van die Christendom voorsien het.
Felix Mendelssohn
Onder sy laaste werke is veral sy 6 orrelsonates (1844–1845) en die oratorium Elia (1846) belangrik.
Hermetisme
Trismegistos
Een weergawe van hoe Hermes Trismegistos die naam "drie-keer-grootste" gekry het, kom uit die Smaragtablet van Hermes Trismegistos, waarin gesê word hy het die drie dele van die wysheid van die hele heelal geken het. Die drie dele is alchemie, astrologie en towerkuns.
Felix Mendelssohn
Mendelssohn se hele lewe is gekenmerk deur 'n snelle lewenstempo, maar met die dood van sy lieflingsuster, Fanny, het sy gesondheid 'n ernstige knou gekry. Ná 'n beroete-aanval is hy op 4 November 1847 in Leipzig oorlede.
Mendelssohn het verskeie ander komponiste, insluitende Wagner, beïnvloed, en as herontdekker van Bach se musiek kan sy belangrikheid nouliks oorskat word. Sy werke word gereeld in konsertsale oor die hele wêreld uitgevoer.
Hermetisme
Trismegistos
Die Egipties-Griekse geskrif Poimandres beweer: "Hulle het hom Trismegistos genoem, want hy was die grootste filosoof en die grootste priester en die grootste koning." Volgens die Bisantynse ensiklopedie die Soeda (10de eeu) is hy Trismegistos genoem omdat hy die drie-eenheid geloof en gesê het "daar is een goddelike natuur in die drie-eenheid".
Sheikh Abdalqadir as-Sufi
Shaykh Dr. Abdalqadir as-Sufi (gebore 1930 in Ayr, Skotland as Ian Dallas), is 'n Sheikh van Tarbiyah (Instruksie), leier van die Darqawi-Shadhili-Qadiri Tariqa, stigter van die Murabitun Wêreldbeweging en 'n skrywer van talle boeke oor Islam, Sufisme (Tasawwuf) en politieke teorieë. Hy is in Skotland gebore en hy was 'n dramaturg en akteur voordat hy met die Imam van Masjid al-Qarawiyyin (Qarawiyyin Moskee) in 1963 tot die Islamitiese geloof in Fes, Marokko bekeer het.
Hermetisme
Invloed
’n Groot deel van hermetisme se belangrikheid spruit uit die verbinding daarvan met die ontwikkeling van die wetenskap van 1300 tot 1600 n.C. Die prominensie wat dit gegee het aan die idee dat die natuur beïnvloed of beheer kan word, het daartoe gelei dat baie wetenskaplikes hulle na die okkultisme en verbonde kunste (byvoorbeeld alchemie en astrologie) gewend het omdat geglo is die natuur kan daardeur getoets word met behulp van eksperimente. Dit was gevolglik die praktiese aspekte van Hermetiese geskrifte wat wetenskaplikes se aandag getrek het.
Isaac Newton het groot waarde geheg aan die begrip van ’n onvervalste, antieke leerstelling, en hy het dit ernstig bestudeer om hom die fisieke wêreld te help verstaan. Baie van Newton se manuskripte – waarvan die meeste nog nie gepubliseer is nie – beskryf sy deeglike bestudering van die Corpus Hermeticum, geskrifte wat glo uit antieke tye dateer en waarin die geheime en tegnieke onthul is om die sterre en natuurkragte te beïnvloed (dus Soos Bo, Net So Soos Onder).
Bruwer
Bruwer is 'n Afrikaanse van afgelei van die Franse van Bruére en kan na die volgende persone verwys:
Japan Nasionale Roete 349
Japan Nasionale Roete 349 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Johannes Keevy
duimnael|regs|180px|Genl. J.M. Keevy.
duimnael|regs|160px|Adj.komm. J.M. Keevey toe hy in 1952 kwartiermeester van die SA Polisie was.
Genl. Johannes Marthinus Keevy (Somerset-Oos, Kaapkolonie, 1908 – Pretoria, Transvaal, Suid-Afrika, 1981) was van September 1962 tot September 1968 kommissaris van die Suid-Afrikaanse Polisie.
Keevy ontvang sy skoolopleiding aan die Gill-kollege op sy tuisdorp en sluit op 7 Februarie 1929 by die polisie aan. Die polisiekantore waar hy met die jare gestasioneer was sedert sy opleiding aan die SAP-kollege, was Ganskuil, Boons, Rustenburg, Potchefstroom, Krugersdorp, Pietersburg, Ermelo, Heidelberg (Tvl.) en Durban, waar hy die kwartiermeester was.
Vyf jaar ná aansluiting, gedurende 1934, verwerf hy kommissierang. In 1951 verwerf hy die graaf B.A. (Ekon.). In 1962, toe hy lt.genl. was, word hy aangestel as kommissaris van polisie, die laaste keer onder die vorige polisiebedeling dat iemand sonder die rang van generaal in dié amp aangestel is. Op 23 September 1968, in die maand van sy aftrede, open hy die “nuwe” SA Polisiemuseum.
Hy het op 72-jarige leeftyd in die HF Verwoerd-hospitaal in Pretoria beswyk nadat hy vermoedelik 'n beroerte gehad het. Hy en sy vrou, Marthina Johanna Maria Stolz, het die laaste jare van sy lewe in Lynnwood Manor in Pretoria gewoon, maar sy is ’n jaar voor hom oorlede. Hulle is op 19 Desember 1936 in die huwelik bevestig. Sy begrafnisdiens is gelei uit die NG kerk Polisiekollege, waarna hy begrawe is in die Rebeccastraat-begraafplaas.
Robert Axelrod (akteur)
Robert Axelrod (29 Mei 1949 – 7 September 2019) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Blob (1988), Akira (1988), en Mighty Morphin Power Rangers: The Movie (1995), en in die televisiereeks Mighty Morphin Power Rangers (1993).
Japan Nasionale Roete 350
Japan Nasionale Roete 350 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Case Study Houses
Die Case Study Houses was 'n Amerikaanse gevallestudie in die veld van eksperimentele woonhuis-argitektuur. Die program, wat die ontwerp en bou van eenvoudige laekoste-modelhuise behels het, is teen die agtergrond van die behuisingsnood geloods wat die Verenigde State ná die Tweede Wêreldoorlog ervaar het toe miljoene terugkerende soldate en hul gesinne gehuisves moes word.
Die program, wat deur die argitektuur-tydskrif Arts & Architecture geborg is, is in 1945 van stapel gestuur en het voortgeduur tot 1966. Die programkoördineerder en uitgewer van Arts & Architecture, John Entenza, was 'n uitgesproke aanhanger van modernistiese boukuns wat gesiene argitekte soos Richard Neutra, Raphael Soriano, Craig Ellwood, Charles en Ray Eames, Pierre Koenig en Eero Saarinen vir die projek kon werf.
Die Case Study Houses-program was 'n unieke en buitengewoon innovatiewe fase in die geskiedenis van Amerikaanse boukuns wat beslissende invloed op die verdere ontwikkeling van Amerikaanse en internasionale argitektuur sou uitoefen met sy pogings om nuwe woonvorme te ontwikkel.
Altesaam 36 huise is ontwerp, alhoewel nie almal verwesenlik is nie. Die eerste ses modelhuise het tot en met 1948 ontstaan en is deur meer as 350 000 belangstellendes besigtig. Meeste van die Case Study Houses is in die metropolitaanse gebied van Los Angeles opgerig, naas enkele woongeboue in die San Francisco-streek en een in Phoenix, Arizona. Van die voltooide ontwerpe is in Arts & Architecture aan 'n breër leserspubliek voorgestel, met foto's van Julius Shulman.
Die mees ikoniese woonhuis, wat sy ontstaan aan die program te danke het, is Stahl House in Los Angeles wat danksy sy ligging in die bergreeks Hollywood Hills 'n ongewone uitsig oor dié Suid-Kaliforniese metropool bied. Stahl House is in opdrag van die argitek en bouaannemer C. H. Buck Stahl, 'n vroeëre American Football-speler, deur die argitek Pierre Koenig (1925−2004) as 'n glas-en-staal-struktuur ontwerp en in 1959 voltooi.
Balkfontein
Balkfontein is 'n nedersetting in die noordweste van die Vrystaat, en is op die oewer van die Vaalrivier net suid van die Valsrivier se monding geleë.
Motivering
Motivering is 'n teoretiese konsep wat gebruik word om gedrag te verduidelik. Dit verskaf die rede vir mense se optredes, begeertes en behoeftes. Motivering kan ook gedefinieer word as 'n persoon se gerigtheid op 'n sekere gedrag, of dit wat maak dat 'n persoon 'n gedrag wil herhaal, en omgekeerd. 'n Motief spoor 'n persoon aan om op 'n sekere manier op te tree, of om minstens 'n geneigdheid vir spesifieke gedrag te ontwikkel.
Sielkundige teorieë
Motivering kan verstaan word as 'n siklus waarbinne gedagtes tot sekere gedrag lei, waarop gedrag tot prestasie lei, en prestasie weer tot sekere gedagtes lei.
Rasionele motiverings
Almal is bekend met die idee dat mense rasioneel is en dat menslike gedrag deur logiese denke gerig word. Die terrein van gedragsekonomie is egter in die besonder gemoeid met die beperkings van rasionaliteit in ekonomiese agente.
Aansporingsteorieë: intrinsieke en ekstrinsieke motivering
Motivering kan in twee verskillende teorieë verdeel word, naamlik intrinsieke (interne of inherente) motivering en ekstrinsieke (eksterne) motivering.
Emy Storm
Emy Storm (20 Mei 1925 – 24 November 2014) was 'n Sweedse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Emil i Lönneberga (1971), Emil and the Piglet (1973), en The Best Intentions (1992).
Motivering
Intrinsieke motivering
Voordele: Intrinsieke motivering kan blywend en selfonderhoudend wees. Pogings fokus eerder op die subjek as op beloning of straf.
Nadele: Dit neem soms lank voordat pogings om intrinsieke motivering te bevorder, 'n persoon se gedrag affekteer en dit kan spesiale en omslagtige voorbereiding vereis.
Ekstrinsieke motivering
Ekstrinsieke motivering verwys na die uitvoering van 'n aktiwiteit ten einde 'n verlangde uitkoms te verkry. Ekstrinsieke motivering kom van invloede buite die individu. Algemene ekstrinsieke motiverings is belonings (byvoorbeeld geld of punte) en die bedreiging van straf vir wangedrag.
Sosiokulturele teorie
'n Voorbeeld van die sosiokulturele teorie is sosiale opsette waar mense saamwerk om gemeenskaplike probleme op te los, soos atletiekspanne, studiegroepe, en burgerverenigings.
Stoot en trek
Stootmotiverings is dié waar mense hulleself druk om hul doelwitte te behaal of om iets te bereik, soos die begeerte na ontsnapping, rus en ontspanning, prestige, gesondheid en fiksheid, avontuur, en sosiale interaksie.
Trekmotivering is die teenoorgestelde van stootmotivering. Eersgenoemde kan beskou word as so 'n sterk begeerte om 'n doel te bereik dat dit voel asof die doel jou aantrek. Dit is waarom trekmotivering sterker as stootmotivering is. Dit is makliker om na iets aangetrek te word as om jouself te druk ter wille van iets wat jy begeer.
Selfbeheersing
Selfbeheersing as motiveringsaspek word toenemend as 'n onderstel van emosionele intelligensie beskou;  daar word voorgehou dat alhoewel 'n persoon as hoogs intelligent geklassifiseer is (soos deur baie tradisionele intelligensietoetse bepaal), hy die motivering kan ontbreek om intellektuele uitdagings aan te gryp.
Drifte
'n Drif of begeerte kan as ’n tekort of behoefte beskou word wat gedrag aktiveer wat daarop gemik is om' n doel te bereik, of 'n aansporing. Basiese drifte word deur tekorte soos honger geaktiveer wat 'n persoon motiveer om kos te soek, terwyl die begeerte na lof en goedkeuring meer subtiele drange is wat 'n persoon motiveer om op 'n manier op te tree wat ander tevrede stel.
Drifverminderingsteorie
Die drifteorie het uit die konsep ontwikkel dat mense sekere biologiese drange het, soos honger en dors. Met verloop van tyd word die drange sterker indien dit nie bevredig word nie (in hierdie geval deur te eet). Die bevrediging van hierdie drang veroorsaak dat die drif se krag afneem.
Kognitiewe dissonansieteorie
Volgens hierdie teorie het mense 'n motiveringsdrang om dissonansie te verminder. Die lui denker (cognitive miser)-perspektief maak dat mense dinge op 'n eenvoudige manier wil regverdig ten einde die inspanning te verminder wat deur denke vereis word.
Inhoudsteorieë
Die inhoudsteorie was een van die eerste motiveringsteorieë. Inhoudsteorieë kan ook behoefteteorieë genoem word, want die teorie fokus op die belangrikheid van dit wat ons motiveer (behoeftes). Hierdie teorieë probeer dus identifiseer wat ons "behoeftes" is en hoe dit verband hou met die motivering om in daardie behoeftes te voorsien.
Maslow se hiërargie van behoeftes
Inhoudsteorieë van menslike motivering sluit Abraham Maslow se hiërargie van behoeftes sowel as Herzberg se tweefaktorteorie in. Abraham Maslow het aangevoer dat individue 'n groeiende innerlike dryfkrag het wat oor groot potensiaal beskik. Sy hiërargie van behoeftes (1954) word algemeen gebruik om menslike motiewe te klassifiseer.
Die behoeftes, gelys van basies (onderste-eerste) tot hoogs kompleks (boonste-jongste) is soos volg:
Herzberg se tweefaktorteorie
Herzberg onderskei tussen:
Alderfer se ERG-teorie
Alderfer het op Maslow se hiërargie van behoeftes uitgebrei en die ERG-teorie geskep. Volgens hierdie teorie is daar drie groepe kernbehoeftes — bestaan (existence), verwantskap (relatedness), en groei (growth), vandaar die naam: ERG-teorie. Die bestaansgroep is gemoeid met die bevrediging van ons basiese materiële bestaansbehoeftes. Die tweede groep behoeftes is dié van verwantskap – ons begeerte na die instandhouding van belangrike persoonlike verhoudings. Ten slotte isoleer Alderfer groeibehoeftes as 'n intrinsieke begeerte na persoonlike ontwikkeling. Al hierdie behoeftes moet vervul word om 'n groter volkomenheid as mens te bereik.
Selfbeskikkingsteorie (SBT)
Hierdie teorie fokus op die mate waarin 'n individu se gedrag selfgemotiveerd en selfbeskik is. Die SBT identifiseer drie ingebore behoeftes wat, indien dit bevredig word, optimale funksionering en groei meebring: bevoegdheid, verwantskap, en outonomie.
Temporele motiveringsteorie
Hierdie teorie beklemtoon tyd as 'n kritiese, motiveringsfaktor. Die Temporele Motiveringsteorie-formule kan op uitstel en doelwitstelling as menslike gedragsvorms toegepas word.
Prestasiemotivering
Prestasiemotivering is 'n geïntegreerde perspektief gebaseer op die veronderstelling dat motivering uit die manier spruit waarop verskeie persoonlikheidskomponente daarop gerig is om te presteer. Die beklemtoning van prestasie is daarop gemik om voorheen afsonderlike benaderings, soos behoefte aan prestasie, met sosiale motiewe soos byvoorbeeld oorheersing te integreer.
Kognitiewe teorieë
Kognitiewe teorieë definieer motivering in terme van mense se manier van dink oor situasies. Kognitiewe motiveringsteorieë sluit die doelwitstellingsteorie en verwagtingsteorie in.
Doelwitstellingsteorie
Die doelwitstellingsteorie is gebaseer op die idee dat individue soms 'n behoefte het om 'n duidelik gedefinieerde eindstaat te bereik. Hierdie eindstaat hou dikwels 'n eie beloning in. 'n Doel se doeltreffendheid word deur drie faktore beïnvloed: nabyheid, moeilikheidsgraad en spesifisiteit. 'n Ideale doel behoort binne 'n situasie te bestaan waar die tyd tussen die aanvangsgedrag en die eindstaat naby mekaar is. 'n Doel behoort nie te moeilik of te maklik te wees nie. Spesifisiteit is gemoeid met die beskrywing van die doel. Die doel behoort objektief omskryf en verstaanbaar te wees.
Verwagtingsteorie
Die verwagtingsteorie verduidelik die gedragsproses waarvolgens 'n individu een gedragsopsie bo 'n ander kies, en waarom/hoe hierdie besluit met betrekking tot sy doel geneem word.
Modelle van gedragsverandering
Sosiaal-kognitiewe gedragsmodelle sluit die konstrukte van motivering en wilskrag in. Motivering word beskou as 'n proses wat tot die vorming van gedragsvoornemens lei. Wilskrag word beskou as die proses waartydens voornemens in die gedrag self oorgaan. Met ander woorde, motivering en wilskrag verwys onderskeidelik na doelwitstelling en die najaag van daardie doel.
Intrinsieke motivering en die 16 basiese begeertesteorie
Beginnende by studies waarby meer as 6 000 mense betrokke was, het professor Steven Reiss 'n teorie ontwikkel waarvolgens daar 16 basiese begeertes is wat amper alle menslike gedrag rig. Intrinsieke motivering is die geneigdheid om uitdagings te soek, om meer te wil uitvind, ontdek en soveel moontlik te leer om sodoende jou volle potensiaal as mens te bereik.
Erica filiformis
Erica filiformis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap waar dit voorkom van Paarl tot Elgin. Die plant se habitat word bedreig deur indringerplante en die hoë frekwensie van brande.
Motivering
Attribusieteorie
Die attribusieteorie, 'n teorie wat deur die sielkundige Fritz Heider ontwikkel is, beskryf die proses waardeur individue die oorsake van hulle gedrag en gebeure verduidelik. 'n Vorm van die attribusieteorie wat deur die sielkundige Bernard Weiner ontwikkel is, beskryf 'n individu se oortuigings oor hoe die oorsake van sukses en mislukking hulle emosies en motiverings beïnvloed.
Benadering teenoor vermyding
Benaderingsmotivering kan omskryf word as wanneer 'n sekere gedrag of reaksie op 'n situasie/omgewing beloon word of 'n positiewe/gewenste uitkoms het. Vermydingsmotivering, aan die ander kant, word omskryf as wanneer 'n sekere gedrag of reaksie op 'n situasie/omgewing gestraf word of 'n negatiewe/ongewenste uitkoms het. Navorsing toon dat, in gelyke omstandighede, vermydingsmotivering geneig is om sterker as benaderingsmotivering te wees.
Motiveringspotensiaaltelling
Die motiveringspotensiaaltelling (MPT) word met behulp van bogenoemde kerndimensies soos volg bereken: Indien 'n pos 'n hoë MPT het, voorspel die poseienskappemodel dat motivering, prestasie en werksbevrediging positief beïnvloed sal word, en dat die waarskynlikheid van negatiewe uitkomste, soos afwesigheid en werknemersomset, sal afneem.
Erkenningsprogramme
Werknemerserkenning gaan nie net oor geskenke en punte nie. Dit gaan daaroor dat die korporatiewe kultuur verander ten einde doelwitte en inisiatiewe te bereik en, heel belangrikste, om werknemers by die maatskappy se kernwaardes en oortuigings te betrek.
Opvoeding
Motivering het verskeie uitwerkings op die manier waarop studente leer en hoe hulle met leerstof omgaan. Dit kan:
Besigheid
By die laagste vlakke van Maslow se hiërargie van behoeftes, soos fisiologiese behoeftes, is geld wel 'n motiveerder, maar die effek daarvan op personeel is egter nie van lange duur nie (in ooreenstemming met Herzberg se tweefaktor motiveringsmodel). By hoër vlakke van die hiërargie is aanprysing, respek, erkenning, bemagtiging en 'n gevoel van geborgenheid baie sterker motiveerders as geld, soos blyk uit Abraham Maslow se motiveringsteorie.
(Rekenaar)speletjies
Motiveringsmodelle vorm die kern van speletjiesontwerp, want sonder motivering sal 'n speler nie daarin belangstel om verder binne 'n sekere speletjie te vorder nie. Daar bestaan verskeie modelle vir speletjiesmotivering, insluitend dié van Richard Bartle. Jon Radoff het 'n vierkwadrant-speletjiesmodel ontwikkel wat samewerking, kompetisie, immersie (verdieping) en prestasie insluit.
Motiveringspreker
'n Motiveringspreker lewer toesprake wat daarop gemik is om 'n gehoor te motiveer of te inspireer. Hierdie sprekers stel hulle ten doel om hulle gehore uit te daag of te help verander. Daar was al baie hoëprofiel motiveringsprekers in die 21e eeu, naamlik Tony Robbins, Zig Ziglar, Nick Vujicic, Louise Hay, Wayne Dyer ens.
Universiteit van Pretoria
Die Universiteit van Pretoria (algemeen na verwys as UP, Tuks, of Tukkies) is 'n multikampus openbare navorsingsuniversiteit in Pretoria, die administratiewe hoofstad van Suid-Afrika.
Erica fimbriata
Erica fimbriata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Weert (naam)
Weert is:
Universiteit van Pretoria
Die universiteit het in 1908 ontstaan as die Pretoriakampus van die Johannesburg-gebaseerde Transvaalse Universiteitskollege (waarvan die naam Tukkies afgelei is) en het gegroei uit die oorspronklike 32 studente in 'n enkele laat-Victoriaanse huis tot ongeveer 39 000 in 2010. Die universiteit het in 1930 selfstandig geword toe die Privaatwet op die Universiteit van Pretoria (Wet no. 13 van 1930) die universiteit tot 'n onafhanklike universiteit verklaar het, met Tielman Roos as eerste kanselier (tot 1932).
Sedert 1997 het die Universiteit meer navorsingsuitsette elke jaar as enige ander instelling van hoëronderwys in Suid-Afrika geproduseer, soos gemeet deur die Departement van Onderwys se akkreditasiemaatstaf. In 2008 het die universiteit 15,8% van alle meesters- en doktorsgrade in Suid-Afrika toegeken, die hoogste persentasie in Suid-Afrika.
Hede
In die 1980 s het die universiteit sowat 13 000 studente gehad, maar in 2005 was daar reeds 38 499 inwonende studente aan die universiteit geregistreer, teenoor 28 093 in 2000. Die verhouding tussen wit en swart was 60:40. Buiten die residensiële studente was daar ook sowat 13 000 studente wat vir die universiteit se afstandsonderrigprogramme ingeskryf het, hoofsaaklik in die Fakulteit Opvoedkunde. Van hulle was meer as 95% swart.
Klasse het in 1989 op die Witbank-kampus begin.
Fakulteite
Die universiteit het nege fakulteite:
Japan Nasionale Roete 351
Japan Nasionale Roete 351 is 'n nasionale snelweg in Japan.
GB
GB kan 'n afkorting wees vir enige van die volgende:
Willie Esterhuizen
Willie Esterhuizen is 'n Afrikaanse akteur, draaiboekskrywer en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in gewilde TV-reekse soos Orkney Snork Nie, Vetkoekpaleis en Gauteng-aleng-aleng.