cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Fauresmith
Kerklike geboue
Die tydelike kerkie het gestaan waar Fauresmith se markplein vandag is. Dit is dan ook Kerkplein genoem. Die straat waardeur die treinspoor later aangelê is, was Kerkstraat. Die kerkraad het reeds besluit, nadat Jacobs ingewillig het, om Sannahspoort teen 14 000 riksdaalders (£1 050) te koop. Dadelik is daar 'n begin gemaak met die verkoop van erwe. Volgens Ons gemeentelike feesalbum was dit waarskynlik die skriba wat die dorp Sannahspoort verdoop het na Fauresmith. Sy notule lui eers almal "vergadering te Sannahspoort", maar op 30 Augustus 1851 staan die naam "Fauresmith" boaan. Die Standard Encyclopaedia of Southern Africa skryf die naamgewing toe aan 'n plaaslike onderwyser, Jacobus Groenewald, wat aanbeveel het dat die dorp genoem word na ds. Philip Eduard Faure, indertydse moderator van die Kaapse Kerk, wat die Voortrekkers in die Trans-Oranje in 1848 besoek het, en na die goewerneur sir Harry Smith.
Eerste leraar
Eers in 1859 het die kerkraad kaart en transport van die plaas Sannahspoort verkry, nie van Jacobs nie, maar van die Griekwa Gert Dikkop. Op kerklike gebied het dinge vinnig gevorder. In Mei 1855 is ds. A.A. Louw as eerste predikant op Fauresmith bevestig, dus reeds sewe jaar na die stigting van die gemeente. Die nuwe kerk is in Julie 1860 ingewy, maar toe nog sonder 'n toring. Die toring is eers in 1875 voltooi. Gedurende die volgende jaar is 'n orrel uit Duitsland bestel en geïnstalleer. Dit moes 'n klein orreltjie gewees het en het slegs £250 gekos. Tydens die dienstyd van ds. Bam is 'n nuwe orrel in 1905 aangebring.
Latere leraars
Ná ds. Louw volg ds. H.J. Lückhoff (1868-'93). Hy was baie hardwerkend en het 'n haastige geaardheid gehad. Dit het meegebring dat hy soms met lidmate in botsing gekom het. Gedurende Oktober 1894 is ds. C.D. Bam hier bevestig. Hy was 'n baie beminlike en opgeruimde mens en het met groot seën gewerk. Van 1899 tot 1902 tydens die Anglo-Boereoorlog is nie net die Vrystaatse samelewing nie, maar ook die kerklike lewe geheel en al ontwrig. Tot September 1900 het ds. Bam nog probeer voortgaan met sy werk, selfs nadat die Engelse troepe Fauresmith ingeneem het, maar later het dit vir hom onmoontlik geword. Ná ds. Bam dien onder meer di. R.J. van Niekerk (1909-'33), R.J.N. van Tonder (1934-'42), J.R. Alheit ('n seun van ds. W.A. Alheit) en Hennie Botha.
Weser
Die Weser (Nederduits: Werser of Wersern) is 'n rivier wat in noordwaartse rigting deur die Noord-Duitse Laagvlakte vloei. Dit dra sy naam vanaf Hannoversch Münden waar sy twee groot bronriviere, Werra en Fulda, saamvloei. Die Weserrivier mond naby die hawestad Bremerhaven in die Noordsee uit.
Die Weser is oor sy hele lengte as federale waterweg geklassifiseer en loop deur die deelstate Hesse, Noordryn-Wesfale, Nedersakse en Bremen. Sy stroomgebied strek egter verder ooswaarts tot in die deelstate Thüringen en Sakse-Anhalt.
Die feit, dat die riviername Weser en Werra dieselfde etimologiese oorsprong het, wys daarop die huidige Werrarivier oorspronklik as boloop van die Weser beskou is, terwyl die korter Fulda eerder as een van sy takriviere geag is. Die name Weser en Werra het eers in die Vroeg-Nieuhoogduitse taalperiode onafhanklik van mekaar ontwikkel.
Lendum
Lendum is ‘n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek van die Hjørring-munisipaliteit. Dit het 936 inwoners.
Krios
Krios of Kreios (Grieks: Κριός, Κρεῖος) was in die Griekse mitologie een van die Titane, die reusagtige kinders van Uranos (Hemel) en Gaia (Aarde).
Shalita Grant
Shalita Grant (gebore 28 Augustus 1988) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse NCIS (2003), Bones (2005), NCIS: New Orleans (2014), en Mercy Street (2016).
Krios
Daar is omtrent niks oor Krios bekend nie. Friedrich Solmsen merk in Hermes 117.4 (1989:413-422), bl. 419, op: "Oor Koios en Kreios moet ons erken ons weet niks." Sy metgesel was Eurubia, dogter van Gaia (Aarde) en Pontus (See), en hulle het Astraios, Pallas en Perses gehad. Astraios het by Eos (Daeraad) die kinders Eosforos, die Sterre en die Winde gehad.
Krios is saam met die ander Titane deur Zeus en die ander Olimpiese gode onttroon in die Titanestryd. Ná die oorlog is hy en die meeste van sy broers en susters na Tartaros verban.
Koios
Koios (Grieks: Κοῖος) was in die Griekse mitologie een van die Titane, die reusagtige kinders van Uranos (Hemel) en Gaia (Aarde). Hy was die god van wysheid in die mitologie en dus die slimste van die Titane.
Soos die meeste van hulle het hy nie ’n aktiewe rol gespeel in die Griekse godsdiens nie; hy verskyn net in lyste van Titane, soos in Hesiodus se Teogonie 133. Ovidius verwys in Metamorfoses (VI.185) na Koios se obskure aard: "Latona, daardie Titaan wat Koios verwek het, wie hy ook al is". Volgens M.L. West in "Hesiod's Titans" (The Journal of Hellenic Studies 105, 1985:174–175) is Foibe se man Koios " ’n selfs meer obskure karakter".
Koios was egter veral belangrik vanweë sy nakomelinge. Hesiodus noem onder andere Hekate, dogter van Asteria. By sy suster Foibe het Koios die kinders Leto en Asteria gehad. Leto het by Zeus, die seun van Koios se mede-Titane Kronos en Rea die tweeling Artemis en Apollo gehad.
Koios is saam met die ander Titane deur Zeus en die ander Olimpiese gode onttroon in die Titanestryd. Ná die oorlog is hy en die meeste van sy broers en susters na Tartaros verban.
Suid-Ndebele
[[Lêer:South Africa 2011 Ndebele speakers proportion map.svg|duimnael|links|Suid-Afrikaanse distrikte met 'n meerderheid van Suid-Ndebeletaliges in 2011:
]] [[Lêer:South Africa 2011 Ndebele speakers density map.svg|duimnael|links|Geografiese verspreiding van Suid-Ndebele in Suid-Afrika ná bevolkingsdigtheid per vierkante kilometer in 2011:
Suid-Ndebele (meestal net Ndebele in Suid-Afrika, ook isiNdebele in Ndebele) is 'n taal in die Nguni-taalfamilie. Dit is 'n amptelike taal van Suid-Afrika waar dit deur ongeveer 1 090 000 mense as moedertaal gepraat word (2011-sensus), hoofsaaklik in Mpumalanga, Gauteng, Noordwes en die Limpopoprovinsie.
Suid-Ndebele is baie nou verband aan Swazi. In Suid-Afrika is daar dialektiese verskille tussen die taal in die noorde en die suide van die ou Transvaal, bv. in Noord-Transvaalse Ndebele word die taal Nrebele genoem, en daar is verdere dialektiese verskille tussen Suid- en Noord-Ndebele. Die laasgenoemde staan ook bekend as Matabele, is nader verwant aan Zoeloe en word in Suid-Afrika, Zimbabwe en Botswana gepraat.
In die onlangse geskiedenis word Suid-Ndebele erg gemarginaliseer: tot en met die stigting van die Ndebele Bantoestan, KwaNdebele, was mense ontmoedig om die taal in die openbaar te gebruik. Meeste sprekers verkies om Zoeloe te praat, grootliks te danke daaraan dat laasgenoemde taal in skole aangebied word. Deesdae vaar die taal beter, en geniet beter beskerming omrede sy status as amptelike taal in Suid-Afrika.
Woorde
Algemene woorde en frases:
Johannesburgse Botaniese Tuin
Oorsprong
Frans Geldenhuys en sy broer, Louw, was die eienaars van 'n gedeelte van die plaas Braamfontein. In 1891 het hulle die plaas tussen mekaar verdeel. Wedersydse serwitute het aan elkeen die helfte van die water in die spruit gewaarborg. As 'n mens vandag die skeidslyn wou aandui, begin dit in Melville, oorkruis die Melvillekoppies, sluit by Orangeweg aan en volg dan die spruit oor die Emmarentiadam. Die broers het hierdie dam kort ná die Tweede Vryheidsoorlog gebou. Frans was ook die eienaar van ŉ gedeelte van die aanliggende plaas Waterval. Frans is oorlede in 1934. Die Johannesburgse stadsraad het Frans se eiendomme op Braamfontein en Waterval in 1943 van sy erfgename gekoop. Die munisipaliteit het onmiddellik 'n begraafplaas met die naam Wespark uitgelê en later hul eie sportterrein, Markspark, met Frans se huis as klubhuis, aangelê. Die gebied onder die sportterrein is aangewend as openbare park en in 1952 die Jan van Riebeeckpark genoem. Die park beslaan 125 ha. Dit sluit die Emmarentiadam in. Daar is toe reeds ŉ begin gemaak met die roostuin, wat eindelik meer as 7 500 roosplante sou bevat. 'n Monument vir die 300ste herdenking van die Hugenote in Suid-Afrika is aan die bokant van die roostuin opgerig. Twee gronddamme is in die spruit bokant die Emmarentiadam gebou.
Geskiedenis
Die oudste gedeelte van Johannesburg se Botaniese Tuin is die terrasvormige roostuin wat reeds in 1964 deur die kurator Patric Chambers teen 'n helling aangelê is en tans 10 000 roosplante bevat.
Hoewel inwoners reeds in die 1920's op die daarstelling van 'n botaniese tuin aangedring het, was Johannesburg dekades lank een van min groot metropole wat nie oor 'n sodanige tuin beskik het nie. Eers nadat die direkteur van die afdeling munisipale parke en ontspanning op 19 November 1968 'n verslag oor die lewensvatbaarheid van 'n botaniese tuin by die stadsraad se bestuurskomitee ingedien het, is in die volgende jaar 81 hektaar grond by die Jan van Riebeeckpark beskikbaar gestel.
Die Botaniese Tuin is eers in 1973 begin. Dit sou die trots van die afdeling parke en ontspanning wees. Daar was 'n proefroostuin, 'n tuin met grondbedekkers, 'n kruietuin en sou 'n versameling van meer as 20 000 inheemse en uitheemse bome insluit. 'n Floreum is gebou en na Sima Eliovson vernoem. Sade is van buitelandse botaniese tuine bekom en in die kwekery verbou. Die botaniese tuin het ook sy eie herbarium gekry.
Geriewe
Die Emmarentiadam reg oos van die tuin gee die plek 'n ruim uitgestrekte gevoel. Die tuin beskik oor die volgende besienswaardighede en geriewe:
Ingange en parkering
Die nuwe hoofingang is in Thomas Bowler-straat, Roosevelt Park. Ligging: 26°09'15.73"S, 27°59'53.76E (WGS84). Die munisipaliteit is tans besig om die groot parkeerterrein onder plaveisel te bedek. Die ingang word ook deur besoekers aan die roostuin gebruik. Daar is nog 'n ingang in Thomas Bowler-straat, maar nader aan Beyers Naude-rylaan. Die parkeerterrein is van sementbakstene gemaak en is in goeie toestand. Hierdie ingang word ook deur honde-eienaars en fietsryers gebruik. Daar is nog 'n ingang in Orange-straat, Emmarentia. Die parkeerterrein word tans opgeknap. Hierdie ingang word ook deur honde-eienaars gebruik. Die ingang naby die hoek van The Braids en Louw Geldenhuysrylaan word hoofsaaklik deur mense gebruik wat naby die dam wil wees. Die parkeerterrein is in goeie toestand. Die laaste ingang en parkeerterrein is in Olifantsstraat langs die damwal. Hierdie ingang word gewoonlik gebruik deur mense wat die dam of floreum wil besoek.
Kruietuin
Die aanwysingtekens na die tuin is in goeie toestand. Die tuin is in beddings verdeel met paadjies van gemesselde bakstene tussen hulle. Die plaveisel is in uitstekende toestand. Baie van die beddings staan al vir die afgelope paar jaar leeg. Dit lyk asof geen onderhoudswerk in die afgelope vyf jaar gedoen is nie. Baie van die naambordjies in die beddings het verdwyn of is beskadig. Die bestaandes lyk omtrent 'n kwarteeu oud. Dit lyk asof sommige van die beddings 'n paar jaar gelede gebruik is om bol- en risoom-plante, soos Agapanthus, Strelitzia en Eucomis, te vermeerder en dat daardie plante steeds daar is, hoewel hulle nou vervuil geraak het. Sommige beddings bevat slegs onkruide wat jare laas verwyder is. Dit lyk asof niks gekom het van die plan om daar ook inheemse kruie en medisynes aan te plant nie.
Japannese Prinses plant bome
Op 23 Julie 2010 was die Japannese prinses Hisako Takamado in Johannesburg om haar land se sokkerspan te ondersteun tydens die Wêreldbeker Sokkertoernooi. Sy was die beskermvrou van Japan se sokkerspan. Om honderd jaar van diplomatieke betrekkinge tussen die twee lande te herdenk, het sy met groot fanfare 'n kersieboom in die Johannesburgse Botaniesetuin geplant. Johannesburg se burgemeester, Amos Masondo, het ook 'n soortgelyke boom daar geplant. Japan se ambassadeur, Toshiro Ozawa, was ook daar. Daar is ook 'n gedenkteken opgerig. Ses jaar later was die gedenkteken nog daar, maar die bome het lankal gevrek en slegs 'n leë gat agtergelaat.
Prehistoriese tuin
In 2011 het die munisipaliteit aangekondig dat 'n prehistoriese tuin uitgelê sou word. Daar sou die publiek kon leer hoe plante oor miljoene jare ontwikkel het. Die eerste fase was die plasing van 'n aantal staalbalke wat dan deur nette oorgetrek sou word. Dit sou kwansuis soos 'n kokon lyk. Prehistoriese plante, soos broodbome, sou geplant en beelde van dinosouriërs opgerig word. Daar was ook sprake van geelhoutbome. Teen 2016 was die kokon wel daar, maar daar was geen teken van die gemelde bome en beelde nie.
Die Shakespeare-tuin
Hierdie tuin is ontwerp in die vorm van 'n wawielvormige gras-amfiteater en was beplant met 'n verskeidenheid kruie- en ander plante wat in William Shakespeare se toneelstukke en gedigte vermeld word. Borde het die plante se botaniese name en aanhalings uit Shakespeare se werke aangedui.
Die tuin is omring deur 'n digte plantheining wat 'n knus atmosfeer skep. Die sirkelvormige wandelgang is met plaveisel bedek en daar is 'n hele paar gemaklike banke om op te sit. Die beddings is tussen die wandelgang en die plantheining. Ongelukkig is die enigste herinnering aan die ontwerper se oorspronklike bedoeling 'n enkele verslete naambordjie in 'n andersins leë pietersieliebedding.
Floreum en wegneemetes
Die Floreum is 'n oulike saaltjie wat gereeld gebruik word vir uitstallings, vergaderings en dies meer. So, byvoorbeeld, was daar al uitstallings van vetplante en orgideë en vergaderings van 'n plaaslike blommerangskikkingsklub. Reg langsaan is 'n winkeltjie waar mens wegneemetes kan koop. Daar is selfs 'n paar tafels en stoele waar jy dit kan eet. Gebruik die Olifantstraat ingang om naby hierdie fasiliteite te kom.
Vetplanttuin
Ongelukkig het kransaalwyne (Aloe arborescens) meeste beddings oorgeneem. Die bedding met uitheemse kaktusplante is steeds daar, maar heelwat plante en alle naamborde daarin het verdwyn. Daar is nog 'n paar gewone Suid-Afrikaanse aalwyne, maar sonder name. Plante anders as vetplante gedy ook in hierdie tuin. Dit word eenvoudig nie meer ordentlik versorg nie.
Roostuin
Die tuin is uitgelê in die Franse Barokstyl, met sewe terrasse, wat fonteine en damme insluit. Aan die onderkant is 'n groot sirkelvormige dam met 'n sentrale spuitfontein. Daar is heelwat kersiebome (Prunus serrulata) in die tuin geplant. Die plan was dat afsonderlike basterrose in elke bedding geplant word. Beddings sou ook gereeld met nuwe kultivars vervang word. Ongelukkig het die munisipaliteit nie met hierdie plan volhard nie en baie van die beddings staan deesdae halfleeg. Baie naambordjies het ook al verdwyn. Desnieteenstaande is die roostuin steeds baie populêr en baie bruidsgroepe besoek dit in die somermaande.
Broodboomtuin
Die Broodboomtuin is versteek in die munisipaliteit se spergebied. Geen gewone besoeker aan die park sal dit ooit vind nie. Selfs daar het meeste van die naambordjies ook reeds verdwyn.
Aktiwiteite op die dam
Die Dabulamanzi-kanoklub is die grootste benutter van die Emmarentiadam. Hul klubhuis het 'n pragtige uitsig oor die dam. Daar is ook 'n seilklub en 'n duikklub. Die "Sea Scouts" het 'n kajuit langs die water en hul vloot-walvisboot word ook daar geanker. Dan is daar ook 'n klein hawetjie waarvandaan radiobeheerde modelbootjies bestuur word. Mens sien ook gereeld optimistiese hengelaars, maar hulle trek gewoonlik maar net krappe uit die dam.
Charles Freeman
duimnael|regs|200px|Die Metropolitan-Metodistekerk op [[Groentemarkplein, Kaapstad, opgerig in 1876.]] links|270px|duimnael|Die ou Standard bank-gebou in [[Adderleystraat, Kaapstad, word beskou as een van Freeman se mooiste geboue.]]
Charles Freeman (Cheltenham, Gloucestershire, Engeland, 11 Oktober (volgens 'n ander bron 1 Oktober) 1832 – Seepunt, Kaapstad, 19 Januarie 1911) was ’n baanbreker argitek wat vir van die mooiste geboue in Victoriaans Suid-Afrika verantwoordelik was.
In Engeland
Freeman het sy jeugjare in Warwickshire deurgebring waar sy vader ’n skoenmaker en ander familielede bouers was. Later is hy na Wotton Waven gestuur waar hy vier jaar by die argitek-kontrakteur George Clarke ingeskryf was. Al het hy waardevolle ervaring op die platteland opgedoen, het Freeman nie daarmee die geleentheid gekry om as lid van ’n instituut vir argitektuur toegelaat te word nie. Hy kon ook geen getuigskrifte daarvoor kry nie. Tog het hy eintlik nie veel waarde aan sulke formaliteite geheg nie. Aan die begin van sy loopbaan het hy in Warwickshire gepraktiseer en later in Cheltenham, waar hy die St. Markuskerk gebou het wat deur Middleton ontwerp is, asook die pastorie en drie villas teen Bay's Hill wat hy self ontwerp het.
Eerste jare in Suid-Afrika
Vroeg in die sestigerjare van die 19de eeu het hy na Suid-Afrika gekom en hom by die departement van openbare werke in Natal aangesluit. Met sy hoofkwartier in Pietermaritzburg het hy agt jaar lank met die koloniale ingenieur P. Paterson saamgewerk en in dié tyd brûe en geboue vir die koloniale owerheid ontwerp en toesig gehou oor die bou daarvan, onder meer die brûe oor die Umvotirivier, Sterkspruit, Lionsrivier en Ockertspruit, en die magistraatskantore en goewermentshuis.
In Kaapstad
Weens swak gesondheid het Freeman Natal verlaat, en op pad terug na Engeland het hy gereageer op 'n advertensie vir werknemers in die Kaapse departement van openbare werke, waar hy dan ook tydelik aangestel is in Desember 1871 as tekenaar en landmeter. In Kaapstad het hy eers aan die ontwerp en bou van die hoofposkantoor in St. Georgestraat gewerk en daarna aan veranderings aan die akteskantoor, die Lady Grey-brug, die poskantoor op Graaff-Reinet en die tronk op Beaufort-Wes. In sy privaat hoedanigheid het hy ook 'n aandeel gehad in die bou van die Rooms-Katolieke katedraal in Kaapstad, die Baptiste-kapel in Waalstraat en die Suid-Afrikaanse Bank.
Die Kaapse Parlementsgebou
Daar was blykbaar geen perke aan sy werkvermoë nie. Freeman was een van sewe deelnemers aan ’n wedstryd van die Kaapse departement van openbare werke vir die ontwerp van ’n nuwe parlementsgebou vir die Kaapkolonie. Hy was die enigste inwoner van die kolonie wat aan die wedstryd deelgeneem het, onder die skuilnaam Spes Bona, en is in November 1874 as wenner aangekondig en het prysgeld van 250 ghienies ontvang. Hy is dan ook vanaf 1 Januarie 1875 vir duur van die bouwerk as resident-argitek by die departement van openbare werke aangestel. Maar dié eer het op uitgerekte regs- en parlementêre geskille uitgeloop, want kort ná die hoeksteenlegging op 12 Mei 1875 deur die goewerneur sir Henry Barkly waartydens Freeman die eregas was, is daar gesê die fondament was ontoereikend en die koste sou die raming oorskry. Boukoste sou bykans £114 000 beloop, pleks van die ooreengekome £50 000. Freeman is daarvan beskuldig dat hy die koste doelbewus onderskat het. 'n Gekose komitee is aangestel om die ongerymdhede te ondersoek en die gevolg hiervan was dat Freeman in Februarie 1876 as resident-argitek ontslaan is weens nalatigheid en verswyging van inligting oor die verhoogde boukoste. Die komitee het bevind dat al die betrokkenes onbevoeg was om aan so ’n groot projek te werk. Henry Greaves het as argitek oorgeneem het nadat ’n versoekskrif aan die Kaapse Wetgewende Vergadering namens Freeman misluk het. Die parlementsgebou is eindelike in 1884 sonder sy koepel voltooi nadat die grootste deel van die gebou wel volgens die wenplan opgerig is. Blykbaar was die fondament volgens Freeman se plan nie sterk genoeg om die swaar koepel te dra nie.
Hy het die departement van openbare werke se diens in 1876 verlaat, maar sy loopbaan het geensins gely weens die debakel oor die parlementsgebou nie. Net in Kaapstad is 19 geboue opgerig of verander volgens Freeman se planne, onder meer talle kerke. Die planne vir etlike van sy geboue word bewaar in die Universiteit van Kaapstad se argitektuurbiblioteek.
In privaat praktyk
Met sy vrou, Miriam Esther Solomon, en hul tweejarige seun om te onderhou, het Freeman in 1876 met 'n privaat praktyk begin en spoedig sukses behaal met geboue soos die St. John's Round Church in Seepunt en die Metropolitan-Metodistekerk (1879) op Groentemarkplein. Terwyl hy inspeksie aan die toring van laasgenoemde kerk gedoen het, was hy in 'n ongeluk betrokke, en die feit dat hy daarna mank was, asook sekere van sy karaktertrekke, het tot verskeie staaltjies oor sy eksentrisiteite aanleiding gegee.
Die invoer van gietyster en algemene boumateriaal was 'n betalende byverdienste en saam met sy twee seuns, John en Charles, het hy in 1894 die onderneming C. Freeman & Co. Gestig, wat in 1902 met Thomas Ross saamgesmelt het en gehuisves was op 'n perseel in Strandstraat.
Freeman het aanvanklik aan Groentemarkplein gewoon, maar hom later gevestig in Thornhill House, wat hy in Seepunt gebou het. Hy het in dié woning gesterf.
Maatstreep
In musieknotasie is ’n maat ’n tydsegment wat ooreenstem met ’n spesifieke aantal maatslae waarin elke maatslag verteenwoordig word deur ’n spesifieke nootwaarde en die grense van die maat aangedui word deur vertikale maatstrepe. Die verdeling van musiek in mate voorsien gereelde verwysingspunte om plekke in ’n stuk musiek te identifiseer. Dit maak geskrewe musiek ook makliker om te volg, aangesien elke maat met balksimbole as ’n groep gelees of gespeel kan word. ’n Stuk bestaan tipies uit etlike mate van dieselfde lengte, en in moderne musieknotasie word die aantal maatslae in elke maat vasgestel aan die begin van die bladmusiek deur die boonste syfer van ’n tydmaatteken (soos 3/4), terwyl die onderste syfer die nootwaarde van die maatslag aandui (in die voorbeeld 3/4 het die maatslag ’n kwartnootwaarde).
Die eerste volledige maat van ’n stuk musiek word ‘maat 1’ of ‘m. 1’ genoem. Wanneer die musiek met ’n anakrusis (’n onvolledige maat aan die begin van ’n stuk musiek) begin, is ‘maat 1’ of ‘m. 1’ die volgende maat.
Maatstreep
’n Dubbelmaatstreep kan bestaan uit twee enkele maatstrepe wat naby mekaar getrek word wat twee afdelings in een stuk musiek skei, of ’n maatstreep wat gevolg word deur ’n dikker maatstreep, wat die einde van ’n stuk musiek of ’n beweging aandui. ’n Ander term vir die maatstreep aan die einde van ’n stuk musiek is eindmaatstreep.
'n Herhalingsteken (of herhalingsmaatstreep ) lyk soos die eindmaatstreep, maar dit het twee kolletjies, die een bo die ander, wat aandui dat die gedeelte van die musiek wat daarvoor staan, herhaal moet word. Die begin van die herhaalde gedeelte kan gemerk word deur ’n beginherhaalteken; as dit nie gebruik word nie, word aangeneem dat daar van die begin van die stuk musiek of beweging herhaal moet word. Hierdie beginherhaalteken, as dit aan die begin van die balk staan, tree nie as ’n maatstreep op nie, omdat daar geen maat daarvoor is nie; die enigste funksie daarvan is om aan te dui waar die gedeelte wat herhaal moet word, begin.
In musiek met ’n reëlmatige metrum tree maatstrepe op om ’n periodieke aksent in die musiek aan te dui, ongeag die duur daarvan. In musiek wat van gemengde metrum gebruik maak, word maatstrepe eerder gebruik om die begin van ritmiese nootgroepe aan te dui, maar dit wissel baie: party komponiste gebruik stippelmaatstrepe, ander (onder andere Hugo Distler) het maatstrepe op verskillende plekke geplaas om verskillende groperings van deel tot deel aan te dui.
Igor Strawinski het van maatstrepe gesê:
Mate en maatstrepe dui ook groepering aan: ritmies van maatslae binne en tussen mate, binne en tussen frases en op hoër vlakke, soos in metrum.
Geskiedenis
Die vroegste maatstrepe, wat in klawerbord- en vihuelamusiek in die 15e en 16e eeu, het nie ’n reëlmatige metrum aangedui nie, maar het net ’n skeiding van dele aangedui, of in party gevalle elke maatslag.
Daar is in die laat-16de eeu begin om maatstrepe in ensemblemusiek te gebruik, maar dit is aan die begin ongereeld gebruik. Eeers teen die middel-17de eeu is maatstrepe op die moderne manier gebruik sodat elke maat dieselfde lengte gehad het, en hulle het met tydmaattekens begin verband hou.
Moderne uitgawes van vroeë musiek wat oorspronklik sonder maatstrepe geskryf is gebruik soms 'n mensurstrich.
Hipermaat
’n Hipermaat, grootskaalse of hoëvlakmaat, of maatgroep is ’n metriese eenheid waarin elke gewone maat oor die algemeen een maatslag (eintlik hipermaatslag) van ’n groter ritme vorm. Gevolglik is ’n maatslag in ’n maat soos ’n maat/hipermaatslag vir ’n hipermaat is. Hipermate moet groter as ’n genoteerde maat wees, as ’n eenheid gesien word, uit ’n patroon van sterk en swak maatslae bestaan en saam met aanliggende hipermate, wat van dieselfde lengte moet wees, ’n sin van hipermetrum skep. Die term is gesmee deur Edward T. Cone in Musical Form and Musical Performance (New York: Norton, 1968), en is soortgelyk aan die minder formele konsep van ’n frase.
Ficksburg
Ficksburg is 'n dorp in die Vrystaat, Suid-Afrika en is langs die Caledonrivier en gevolglik die grens tussen Suid-Afrika en Lesotho geleë. 'n Grenspos genaamd Ficksburgbrug opereer 24 uur per dag tussen Ficksburg en Maputsoe in die twee lande.
Ander dorpe in die omgewing sluit Fouriesburg, Clocolan, Clarens en Bethlehem in.
Geskiedenis
Dié dorp is in 1867 na Johan Izak Jacobus (Jan) Fick vernoem, wat 'n kommandant-generaal van die Vrystaatse magte was tydens die Tweede Basoeto-oorlog van 1865 en 1866. Ficksburg is, soos Wepener en Ladybrand, onmiddellik ná die laaste oorlog teen die Basoeto's in 1867 as 'n vesting van die Vrystaat in die verowerde Basoeto-gebied gebou. Dié dorpe moes verset deur die Basoeto's en strooptogte oor die grens verhoed.
Omgewing
Die distrik is 1 326 km2 groot. Ficksburg se hedendaagse bekendheid is as gevolg van sy kersiefees wat in November elke jaar gehou word. Byna die hele land se kersies word hier verbou, terwyl aspersies ook op groot skaal in die area verbou word.
Tydens die jaarlikse Kersiefees wat op Ficksburg gehou word, word die bekende Kersiehalfmaraton gehou. Hierdie uitmergelende halfmaraton word oor 'n afstand van 23 km gehou, in plaas van die standaard 21.1 km vir 'n halfmaraton. Die maraton begin in die noorde van die dorp, volg 'n roete wat oor Imperaniberg aan die weste strek, en eindig in die suide van die dorp.
Ficksburg lê tussen Imperaniberg aan die weste, Stafford's Hill in die noord-ooste, en die Caledonrivier aan die ooste. Die Caledonrivier vorm die grens tussen die Vrystaat en Lesotho. Die bekende landskapsbaken Soutkop is ook ongeveer 5 km buite die dorp.
Ficksburg se dam, die Meulspruitdam is agter Imperani berg geleë. Die dam is beide 'n ontspanningsoord en dien as die dorp se watertoevoer.
Ficksburg word gekenmerk deur sy vele sandsteengeboue, soos die NG Kerk, die ou Poskantoor en die ou Hoërskool Ficksburg.
Gitega
Gitega (voorheen: Kitega) is een van die grootste stede in Burundi en dien sedert 24 Desember 2018 as die hoofstad van dié land. Die stad is in die ooste van die voormalige hoofstad Bujumbura geleë en het 'n bevolking van sowat 23 000 in 2012 gehad.
Gembloers
Gembloers (Frans: Gembloux, Wallonies: Djiblou) is 'n Belgiese stad en munisipaliteit in die Waalse provinsie Namur met 'n oppervlakte van 96 km² en ongeveer 24 000 inwoners (2011). Die bevolkingsdigtheid is 247 inwoners per km².
Ekonomie en onderwys
Die stad staan bekend vir sy mesfabriek en sy Universitêre Fakulteit Landbouwetenskappe. Die Belgiese sportmotorvervaardiger Gillet het sy hoofkwartier in Gembloers.
Argitektuur
Die kloktoring van Gembloers het in 2005 UNESCO se wêrelderfenisstatus verkry en is sodoende by die bestaande lys van Vlaamse, Waalse en Noord-Franse kloktorings gevoeg.
Geskiedenis
Tydens die Middeleeue het die gebied van Gembloers 'n graafskap onder die heerskappy van die plaaslike abdy gevorm. Die gebouekompleks, wat tans die Fakulteit Landbouwetenskappe huisves, het vroeër deel uitgemaak van die Benediktynse abdy van Gembloers.
In die eerste Slag van Gembloers het Spaanse troepe die leër van die Nederlandse State-Generaal verpletter. In die tweede Slag van Gembloers van 1940 het Franse troepe, waaronder ook skutters van Senegal en Marokko, tydens die Tweede Wêreldoorlog teen die Duitsers geveg.
Gitega
Gitega was eens die hoofstad van die voormalige Koninkryk Burundi en die voormalige president Pierre Nkurunziza het aangekondig dat dié stad weer die hoofstad van Burundi gemaak sal word.
Geografie
Gitega is ook die hoofstad van die Gitega-provinsie, een van die agtien provinsies van Burundi. Dit is geleë in die middel van die land, ongeveer dieselfde afstand tussen die kommersiële hoofstad, Bujumbura aan die Tanganjikameer in die weste, die Tanzaniese grens na die ooste - albei ongeveer 62 kilometer en die Rwandese grens, ongeveer 72 kilometer na die noorde. Dit lê op 'n breë plato omring deur heuwels, enkele kilometers suidwes van die samevloeiing van die Ruvyironza- en Ruruburiviere. Ruvubu Nasionale Park, die grootste land van die land, lê 26 kilometer na die ooste.
Geskiedenis
Die Duitsers het die stad Gitega in 1912 gestig.
In Maart 2007 het president van Burundi, Pierre Nkurunziza, aangekondig dat Burundi van plan was om sy hoofstad na Gitega terug te skuif en gesê dat dit 'n beter plek vir 'n hoofstad is as Bujumbura.
Op 24 Desember 2018 het Nkurunziza aangekondig dat Gitega die hoofstad van Burundi sou word, hangende slegs van die goedkeuring van die Parlement.
Die verwagte parlementêre instemming (gegewe die president se CNDD-FFD-party gemaklike meerderheid in albei kamers) het op 16 Januarie 2019 met 'n stemming gekom, terwyl sommige ministeries reeds twee dae later met die skuif begin het. Alle regerings departemente sal na verwagting oor 'n periode van drie jaar verhuis
Onderwys
Die Politegniese University of Gitega is in 2014 gestig.
Kultuur
Dit is die tuiste van Burundi se nasionale museum van Gitega. Verskeie karyenda-dromreservate is in die gebied geleë, sowel as die ibwami (koninklike hof). Op 29 April 1972 is Ntare V van Burundi, die land se laaste Mwami (Koning), in Gitega vermoor.
Plekke vir aanbiding
Die aanbiddingsplekke is dit oorwegend Christelike kerke en tempels: Rooms-Katolieke Aartsbisdom van Gitega (Katolieke Kerk), Provinsie die Anglikaanse Kerk van Burundi (Anglikaanse Kerk), Union of Baptist Churches in Burundi (Baptist World Alliance), Assemblies of God. Daar is ook Moslem-moskees.
Ficksburg
Skole
Die bekendste skole op die dorp is die Laerskool Ficksburg en die Hoërskool Ficksburg. Die Hoër Tegniese Skool het in die vroeë negentigerjare met die Hoërskool Ficksburg saamgesmelt en laasgenoemde se naam en kultuur is behou, maar die skool self het na die Hoër Tegniese Skool se terrein verskuif. Die Laerskool Ficksburg het tersefdertyd die perseel van die ou Hoërskool Ficksburg betrek. Baffie Coetzee was vanaf 1953 tot 1972 die skoolhoof hier.
Gitega
Vervoer
Gitega is bedien deur die Gitega-lughawe, wat nou buite bedryf is. Gitega word ook deur vier nasionale paaie met die res van die land verbind (Routes Nationales, RN) RN2 verbind dit met Bujumbura deur die noordweste, via Muramvya en Bujumbura landelike provinsies. RN15 lei na die noorde van die land, in die rigting van Ngozi en gaan verder na Rwanda, terwyl hy deur die antieke koninklike hof van Gishora gaan; RN12, wat van RN15 aan die buitewyke van Gitega skei, loop noordoos om die provinsies Karuzi en Muyinga te bedien. Die laaste is RN3, wat in die suidweste op pad is na Rumonge en die Tanganjikameer.
Ficksburg
Skole
Die biblioteek van die ou Hoërskool Ficksburg is versier deur kuns van die skilder Pierneef, wat teen die mure van hierdie gebou geskilder het. Pierneef het sy eerste opdrag ontvang om Boesmanskilderye hier aan te bring.
Joodse gemeenskap
duimnael|links|270px|Ficksburg se gewese sinagoge.
Ficksburg se ligging aan die grens met Basoetoland en gunstige boerderyomstandighede het Joodse handelaars en dié wat in die landbou belanggestel het, na die dorp en omgewing gelok. Amper Suid-Afrika se hele kersieoes word deur Ficksburg gelewer en ’n kersiefees word jaarliks in November gehou. Van die vroeë Joodse intrekkers was Gabriel Meyer, ’n baanbreker van die Oranje-Vrystaat in die 1850's, wat later te Ficksburg gewoon het, Henry Isaac Myers in die 1890's, M.P. Myers, wat die Ficksburg-hotel omstreeks 1903 bestuur het, Solomon Milner, ene Joffa, Abie Abrahams, Herman Herring, mev. R. Herring, Morris en Lily Aronson, Lionel Israel en Mendel en Leah Kosviner.
Tot 1912, toe die Ficksburgse Hebreeuse Gemeente formeel gestig is, is sinagogedienste in die Saal van die Matigheidsvereniging. ’n Sinagoge is gebou op grond wat geskenk is deur Mendel Kosviner, wat die hoeksteen op 29 Junie 1926 gelê het. Die sinagoge is op 9 Januarie 1927 in gebruik geneem. Gereeld cheder-klasse is gehou en die eerste vaste Hebreeusonderwyser, ene mnr. Susman, is in die 1920's aangestel. Die eerste sprake in die rekords van ’n heeltydse predikant is in 1931 van eerw. A. Godlberg. In 1950 is die hoeksteen van die gemeenskapsentrum gelê en kon Max Feinberg dit amptelik in 1953 open. Aangesien Focksburg ’n betreklik groot gemeenskap is, kon die plaaslike Joodse predikant ook omsien na die omliggende dorpe, soos Clocolan en Marquard.
Ficksburg se Joodse begraafplaas was ’n ent buite die dorp geleë en in later jare onderworpe aan gedurige vandalisme. Gevolglik is die besluit geneem om die 24 grafte te verskuif en op 1 Oktober 1995 is die nuwe begraafplaas binne die algemene een ingewy.
Ficksburg se Joodse Damesvereniging is gestig op 8 Mei 1924 met Leah Kosviner as die eerste voorsitster. In 1945 is die naam verander na die Unie van Joodse Vroue (Ficksburgtak). Sionistiese en jeugbewegings was ook vanaf omstreeks 1911 op die dorp bedrywig. Destyds het die dorp Joodse winkeliers, ’n boer, hotelier, kleremaker en kroegman gehad; later was daar prokureurs, dokters, aptekers, hoteliers en ’n loods gehad. Joodse het aktief aan die dorp se burgerlike lewe deelgeneem. Isaac daneman en Ben Gorvy het in die dorpsraad en as burgemeester gedien in die 1930's en die 1950's onderskeidelik. Jacob Lotzoff was onderburgemeester in 1954 en raadslid tot omstreeks 1959. Dr. Israel het in 1954 in die dorpsraad gedien, terwyl Queenie Israel redaktrise van twee plaaslike koerante was van 1951 tot 1964.
In 1937 is verslag aan die Suid-Afrikaanse Joodse Raad van Afgevaardigdes gedoen dat anti-Semitisme hoogty vier in die Vrystaat en dat die dorp Ficksburg besoek is deur die leier van die Gryshemde. In 1949 was daar sterk teen-Joodse gevoelens onder die Engelse gemeenskap van die dorp en moes ’n gemengde vergadering afgelas word uit vrees vir geweldpleging.
In 1904 het die gemeenskap bestaan uit 15 siele, terwyl hier in 1911 nege gesinne was. In 1936 was dit 118, 84 in 1943, 115 in 1951 en 105 in 1953. Elf jaar later was dit net 55 en teen 1980 se sensus 19. In 1991 was hier nog sewe Jode oor, maar in 1996 net twee, een in 1998 en teen 1999 was daar van die eens florerende gemeenskap niks oor nie. Die laaste inwonende predikant van die Ficksburgse Hebreeuse Gemeente was eerw. I.W. Garrun, wat in 1974 vertrek het. Die gemeente het reeds teen die vroeë 1980's ophou funksioneer, maar dis eers in 1986 ontbind. Die sinagoge is verkoop en die hoeksteen en enkele stukke meubels word vertoon in die Riemland-museum op Heilbron.
Century Child
Century Child is 'n album van Nightwish wat in 2002 vrygestel is.
Harrison Page
Harrison Page (gebore 27 Augustus 1941) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Lionheart (1990) en in die televisiereekse Sledge Hammer! (1986), Quantum Leap (1989), en JAG (1995).
Driemanskap-monument
Die Driemanskap-monument roep in herinnering die Britse anneksasie van die Zuid-Afrikaansche Republiek en sy stryd om die onafhanklikheid terug te wen.
Doel
Die beeld is opgerig ter ere van Paul Kruger, Marthinus Wessel Pretorius en Piet Joubert wat in Desember 1880 te Paardekraal aangewys is as leiers in die Eerste Vryheidsoorlog en ter herinnering aan die periode wat Heidelberg die hoofstad van die ZAR was.
Ligging
Die monument staan in Heidelberg voor die stadsaal in H.F. Verwoerdstraat, tussen Ueckermann- en Voortrekkerstraat en regoor die hoë kerktoring in die middedorp.
Geskiedenis
Op 13 Desember 1880 is 'n groot volksvergadering te Paardekraal gehou waartydens besluit is om te veg vir die herstel van die ZAR. Omdat die president reeds die land verlaat het, is drie leiers verkies, naamlik Kruger, Pretorius en Joubert. Hierdie Driemanskap en 'n kommando het op 16 Desember Heidelberg binnnegery en die Vierkleur voor die landdroshof gehys. Hierdie optrede was die begin van die Eerste Vryheidsoorlog.
Beplanning
As 'n uiting van Afrikanernasionalisme het die Heidelbergse Afrikaanse Kultuurvereniging in 1952 besluit om 'n gedenkteken op te rig en is met 'n landswye fondsinsameling begin. Hennie Potgieter is as beeldhouer aangestel en die monument is op Saterdag 9 Oktober 1954 deur minister F.C. Erasmus onthul.
Fisiese monument
Die driehoekige voetstuk het gebeitelde trappies en is 1½m hoog. Op die voetstuk staan 'n driehoekige naald van 3 m. Aan elke sy van die voetstuk is 'n paneel aangebring wat elkeen 'n geskiedkundige oomblik herdenk. Die vlaghysing van 1880 in Heidelberg, die Simboliese Ossewatrek van 1938 en die rapportryers van 1949 word uitgebeeld. En op die hoeke van die voetstuk rus die borsbeelde in brons van Kruger, Potgieter en Joubert. Aan elk van die sykante van die naald is 'n fakkel.
Simboliek
Die basis van rooi graniet (dit is harde rots) dui op die stewige  grondslag van die Afrikaner as kultuurvolk. Op hierdie basis rus die borsbeelde van die Driemanskap en dus hul volgelinge. Die gepoleerde (dit is fyn afgewerkte) rooi granietklip met sy fakkels dui op die lig wat die Westerse beskawing gebring het.
Kleinsperwer
Die kleinsperwer (Accipiter minullus) is 'n klein roofvoëlspesie met 'n liggaamslengte van net 23 tot 28 cm. Dit word dikwels in stadstuine gesien, veral in gebiede aangrensend aan hul natuurlike habitat, soos bosveld met groot bome of naby boomryke stroomoewers. Dit is 'n algemene tot skaars standvoël, maar word weens hul ontwykende gedrag maklik misgekyk. Hulle sal vinnig in hul eksklusiewe gebied rondbeweeg, of onopsigtelik wag op prooi. Soortgelyke spesies wat maklik met hierdie spesie verwar kan word is die Afrikaanse sperwer en die gebande sperwer. In Engels staan dit bekend as die little sparrowhawk.
Algemeen
Beskrywing: Die volwassene word van die gebande sperwer onderskei deur die wit kruis en twee opvallende wit kolle op die stertvere. Dit lyk meeste na die Afrikaanse sperwer mannetjie, wat egter groter is. By laasgenoemde ontbreek 'n wit kruis en die washuid van volwassenes is ook grys eerder as geel. Die geslagte is eners behalwe dat die wyfie groter is. Mannetjies weeg sowat 74 gram en wyfies 106 gram. Die jongvoël het nie wit kruis nie en kom ooreen met onvolwasse Afrikaanse sperwer mannetjie wat kleur betref, maar is kleiner en het 'n geel oogiris en nie 'n grys washuid nie. Hul habitat is uiteenlopend. Hulle word aangetref in woude, boswêreld of savanne en het aangepas by uitheemse plantasies. Ontwykend. Roep: 'n Hoë 'pie-pie-pie-pie-pie' –geluid word deur mannetjie gemaak in broeiseisoen. Wyfie maak 'n sagter 'kieeu-kieeu-kieeu'. Dieet: Hulle vreet feitlik net klein voëltjies soos vinke, tinktinkies, suikerbekkies, sangers en wewers, maar sal soms ook insekte soos naaldekokers of klein reptiele vang.
Broeigewoontes
Die nesmaakplek is in 'n hoë boom. Die nes word van takkies gebou en met groen blare uitgevoer. Dit is groter as wat mens by so 'n klein voëltjie verwag. Die broeiseisoen duur van September tot Desember. Die legsel bestaan uit een of twee eiers, en dié neem omtrent 'n maand, tipies 32 dae, om uit te broei. Die kuikenstadium duur sowat 25 dae.
Habitat
Habitat: Die Kleinsperwer kan aangemoedig word om 'n tuin met groot lowerryke bome te besoek waar hy die hele dag lang onopsigtelik kan bly. Dit is egter onwaarskynlik dat hy oorgehaal sal word om 'n permanente inwoner van stedelike tuine te word, want hy het baie digte plantegroei nodig om sy prooi voor te lê. Hierdie klein, onopvallende roofvoël sal af en toe 'n voëlbad besoek. Kosvereistes: Tuine met gesonde bevolking klein voëltjies suikerbekkies, tinktinkies, sangers en wewers en 'n oorvloed insekte sal help om die kleinsperwer 'n gereelde besoeker te maak. Nesmaak: Hoewel Kleinsperwers nie maklik in tuine sal broei nie, sal hulle op groot eiendomme wat aan natuurlike habitat grens, nesmaak. Uitheemse bloekoms (Eucalyptus-spesies) en vaalpopuliere (Populus x canescens) word dikwels as nesmaakplekke gekies, omdat sulke hoë bome hulle in staat stel om hul nes hoog bo grondvlak te bou. Die twee eiers wat gelê word, is ongewoon by sperwers en is kenmerkend, want hulle is wit en ongemerk. Tydens die broeisiklus verdedig die ouers die nes baie aggressief. Hulle gebruik dikwels dieselfde nes in opeenvolgende broeiseisoene, maar sal soms ook 'n nuwe nes naby die vorige jaar s'n bou.
Tiffany Grant
Tiffany Grant (gebore 11 Oktober 1968) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Neon Genesis Evangelion: The End of Evangelion (1997) en in die televisiereekse Neon Genesis Evangelion (1995), Chrono Crusade (2003), en Fullmetal Alchemist: Brotherhood (2009).
Once
Once is 'n album van Nightwish wat in 2004 vrygestel is.
Michael Park (akteur)
Michael Park (gebore 20 Julie 1968) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse As the World Turns (1956), Gotham the Series (2009), Steamboat (2010), en Gotham (2014).
Karl Malden
Karl Malden (22 Maart 1912 – 1 Julie 2009) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Streetcar Named Desire (1951), On the Waterfront (1954), Baby Doll (1956), en Patton (1970).
Neufeld an der Leitha
Neufeld an der Leitha (Hongaars: Lajtaújfalu, Kroaties: Novo Selo) is 'n kleine stad in die Oostenrykse deelstaat Burgenland met 'n bevolking van sowat 3 000 (2013) en 'n oppervlakte van sowat 4 km².
Neufeld an der Leitha dank sy naam aan die Leitha-rivier, wat hierdie grens met die deelstaat Neder-Oostenryk vorm. Die Neufelder See is 'n kunsmatige meer wat regs van die stad aangelê is.
Wenzhou
Wenzhou (Chinees: 温州) is 'n stad in die Chinese provinsie Zhejiang met 'n bevolking van 3 039 500 in 2010.
Die stad is geleë tussen Lishui in die weste, Taizhou‎‎ in die noorde en die Oos-Chinese See in die ooste.
Sechaba
Sechaba is 'n Swart nedersetting in Aganang Plaaslike Munisipaliteit, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Dit is ongeveer 18 km noordwes van Polokwane geleë.
Pensstreep-blaasop
Die Pensstreep-blaasop (Arothron inconditus) is 'n vis wat endemies is aan Suid-Afrika en kom tussen Knysna en Oos-Londen voor. In Engels staan die vis bekend as die Bellystriped puffer.
Voorkoms
Die vis het swart strepe van bo die anale vin tot by die ken en daar is 'n swart vlek by die anus. Die vis word tot 40 cm lank.
Ontariomeer
Die Ontariomeer (Engels: Lake Ontario, Frans: Lac Ontario) is geleë in Noord-Amerika en is een van die Groot Mere. Die meer beslaan 'n oppervlakte van 19 000 km² met 'n geskatte volume van 1 640 km³.
Lødderup
Lødderup is ‘n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek van die Morsø-munisipaliteit. Dit het 268 inwoners (2008).
Nathan Parsons
Nathan Parsons (gebore 16 Junie 1988) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse True Blood (2008), Bunheads (2012), en The Originals (2013).
Allen Covert
Allen Covert (gebore 13 Oktober 1964) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Happy Gilmore (1996), Little Nicky (2000), 50 First Dates (2004), en Grandma's Boy (2006).
Anna Graves
Anna Graves (gebore 12 Mei 1978) is 'n Amerikaanse aktrise.
Peter von Gomm
Peter von Gomm (gebore 23 Augustus 1966) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Kamen Rider Ghost the Movie: The 100 Eyecons and Ghost's Fateful Moment (2016) en in die televisiereeks Kamen Rider Ghost (2015).
Rory Mallinson
Rory Mallinson (27 Oktober 1913 – 26 Maart 1976) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dark Passage (1947), Rodeo King and the Senorita (1951), Montana Belle (1952), en Jesse James vs. the Daltons (1954).
George Eastman
George Eastman is in 1854 in Waterville, New York gebore. Toe hy vyf jaar oud was, het sy gesin na Rochester verhuis, waar sy pa die Eastman Kommersiële Kollege begin het. Na sy pa se dood het die Eastmans finansieel gesukkel en George moes skool op die ouderdom van 14 verlaat om sy gesin by te staan.
Eastman het entoesiasties geraak oor fotografie toe 'n kollega voorgestel het dat hy foto's moet neem tydens sy vakansie. Die fotografietoerusting was egter die grootte van 'n losstaande rekenaar en Eastman het begin eksperimenteer met toerusting wat minder omslagtig is. Hy het alles wat hy oor die onderwerp kon kry, gelees en, met 'n formule uit 'n Britse tydskrif, het hy begin eksperimenteer met droëplaatemulsies teenoor die nat plate wat op daardie stadium in gebruik was. Hy het sy droëplaatformule in Amerika en Engeland gepatenteer en 'n masjien ontwikkel vir die vervaardiging van 'n groot aantal plate en in 1880 begin om droë plate aan ander fotograwe te verkoop.
In 1885 het Eastman die eerste kommersiële rolfilm vervaardig wat deursigtig en buigsaam was. In 1888 het hy 'n klein bokskamera bekend gestel wat 'n filmrol, voldoende vir 100 foto's, bevat het. In 1889 het die maatskappy papiernegatiewe met buigbare selagtige film vervang wat die weg gebaan het vir die eerste rolprente. In 1900 het die Kodak Brownie, bekostigbaar teen $1 elk, fotografie binne die bereik van Jan Alleman gesit. Al wat nodig was, was die druk van 'n knoppie.
George Eastman het nooit getrou nie, maar het die laaste derde van sy lewe spandeer aan al die aktiwiteite waarvoor tyd ontbreek het terwyl hy 'n wêreldmark vir fotografie geskep het. Hy het jag, visvang en timmerwerk geniet en was 'n buitengewoon goeie kok. Hy het gely aan 'n degeneratiewe ruggraatkwaal wat hom toenemend daarvan weerhou het om 'n aktiewe lewe te lei. Gefrustreerd en neerslagtig het hy op 13 Maart 1932 selfmoord gepleeg. Kort voor sy dood het hy geskryf: "My werk is gedoen. Waarvoor wag?"
Belangrikste prestasies
George Eastman se innoverende ontwerp van droë, buigsame rolfilms en die handkamera wat hierdie films kon aanwend, het fotografie gerewolusioneer en omskep in een van die twintigste eeu se oorheersende kunsvorms en kragtigste kommunikasiemedia. 'n Eeu na hy die wêreld se eerste Kodak hand-kiekiekamera ontwerp het, word miljarde foto's elke jaar deur professionele en amateurfotograwe geneem.
George Eastman het sy besigheid opgebou deur noukeurig aandag te skenk aan elke klein detail, van die naam Kodak (wat hy gekies het oor die sterk plosiewe k-klanke en nie omdat die woord enigiets beteken het nie), die sorgvuldige verskaffing van 'n handelsmerk, tot die slim slagspreuk ("Jy druk die knoppie, ons doen die res") en die welstand van sy werknemers. Sy indiensnemingsbeleide was rewolusionêr vir die tyd: hy het 'n winsdeelstelsel vir sy werkers ingestel dekades voor die konsep deur ander aanvaar is.
Rosendal
Rosendal is in 'n vallei geleë wat omring word deur die Witteberge. Die area is ongeveer 2400 meter bo seevlak wat die winters uiters koud maak.