cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adam Mickiewicz
Lewe in Parys
In sy persoonlike herinneringe verwys die Russiese skrywer Aleksander Herzen na die treurige indruk wat Mickiewicz in sy laaste jare op hom gemaak het. Ouderdomsverskynsels het by hom baie vroeg opgetree namate armoede, wanhoop en huislike moeilikhede hul tol geëis het. Die Pools-Franse pianis Fryderyk Chopin het sy siek landgenoot in die winter van 1848–49, in die laaste maande van sy eie lewe, besoek en sy senuwees met sy klaviermusiek gekalmeer. Meer as 'n tiental jare gelede had Chopin al sommige van Mickiewicz se gedigte getoonset.
In 1849 het Mickiewicz saam met ander Poolse emigrante en inheemse aktiwiste 'n radikale Franse dagblad gestig (La Tribune des Peuples), maar die publikasie is reeds na een jaar weens politieke druk, wat deur die Russiese ambassadeur in Parys uitgeoefen is, gestaak. Ná die staatsgreep van 1851 het die Franse polisie Mickiewicz se politieke aktiwiteite gemonitor. Nogtans het hy oor 'n basis van getroue aanhangers beskik, en sowel Poolse emigrante asook Franse intellektueles het sy politieke oortuigings en entoesiasme gedeel. Die herstelling van die Tweede Franse Keiserryk het Mickiewicz blykbaar nuwe krag en hoop gegee, en sy laaste literêre werk was dan ook 'n Latynse ode aan Napoléon III.
Lampriformes
Lampriformes is 'n vis-orde wat hoort tot die klas Actinopterygii. 'n Sinoniem is Lampridiformes.
Adam Mickiewicz
Krimoorlog en dood
In 1855 is sy vrou Celina oorlede. Met die uitbreek van die Krimoorlog het Mickiewicz sy minderjarige kinders in Parys agtergelaat en na Konstantinopel in Turkye vertrek waar hy op 22 September 1855 aangekom het. Hy was van voorneme om Poolse magte vir die stryd teen Rusland te organiseer. Uiteindelik het hy saam met sy vriend Armand Levy, 'n Roemeen van Joodse afkoms, daarin geslaag om 'n Joodse legioen met Russiese en Palestynse vrywilligers, die Hussare van Israel, in die lewe te roep. Van 'n besoek aan 'n militêre kamp het hy siek na sy woonstel in Konstantinopel se Yenişehir-straat teruggekeer en is daar op 26 November aan cholera oorlede. Die huis waarin hy gebly het, is in 'n museum ter nagedagtenis aan Mickiewicz omgeskep.
Lampriformes
Die volgende families is deel van die orde Lampriformes:
Tanja Lorentzon
Tanja Lorentzon (gebore 25 September 1971) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent The Girl Who Kicked the Hornet's Nest (2009).
Adam Mickiewicz
Krimoorlog en dood
Die digter is 'n tyd lank in 'n kripte onder sy woonstel begrawe. Sy sterflike oorskot is daarna na Frankryk oorgebring waar Mickiewicz aanvanklik op die Poolse begraafplaas in Montmorency ter ruste gelê is. In 1900 is sy sterflike oorskot na Pole oorgebring, wat destyds nog nie as 'n onafhanklike staat bestaan het nie, en die digter is uiteindelik in die kripte van Krakow se Wawel-katedraal begrawe, waar talle beduidende persoonlikhede uit Pole se politieke en kulturele lewe hul laaste rusplek gevind het.
Vroeë Romantiese werke
Mickiewicz se omvangryke en veelsydige literêre werk sluit digkuns, epiese gedigte, dramatiese werke en essays, maar ook talle fragmente en onvoltooide werke in.
Mickiewicz het sy literêre loopbaan met digkuns begin wat nog in die klassisistiese tradisies van die 18de eeu gewortel was – in sy gedig "Stadwinter" het hy Latynse inversies, parafrases en mitologiese name aangedurf om die destydse lewe in Vilnius op 'n skertsende manier te beskryf: die "modieuse byeenkomste met tabak uit Istanboel, Sjinese tee en Hongaarse wyn, biljartspelle en sleevaarte".
Hoe meer die jong digter egter in aanraking gekom het met die werke van Goethe, Duitse Romantiese digters en Byron, hoe meer het sy belangstelling en skryfstyl in 'n ander rigting begin beweeg. Die digbundel Poezje ("Gedigte", boekdeel I) wat in 1822 verskyn het, word as die beginpunt van die Poolse literêre Romantiek beskou. In sy Przedmowa ("Voorwoord") en in die ballade Romantyczność ("Romantiek") lewer hy 'n pleidooi vir 'n nuwe soort digkuns wat inspirasie in die volksgeloof en volksverhale, gevoelens en verbeelding, die natuur en die onsigbare sou vind – en die wêreld juis nie deur die bril van 'n geleerde sou bekyk nie.
Met sy nuwe digkuns het Mickiewicz in gedigte soos Romantyczność, Świteź, Świtezianka, Trzech budrysów en Parys ("Paris") literêre genres op 'n indrukwekkende manier vermeng om inspirasie te trek uit poëtiese volksverhale, ballades en kontemplasies, maar ook uit sy tuisland Litaue: dit was vir hom 'n land van magiese mere en woude, 'n ryk van nag en skrik, 'n oorgangswêreld na die onwerklike, waar oorledenes met lewendes en die ou Litause godhede met Mickiewicz se tydgenote op die platteland gesels het.
In 1823 het die tweede boekdeel van Poezje verskyn wat onder meer die gedigte Dziady ("Aand van die Voorvaders", deel II en IV) en die historiese werk ''Grażyna. Powieść litewska'' ("Grażyna – 'n Litause verhaal") bevat het. Die laasgenoemde gedig oor 'n Litause prinses wat mansklere dra om 'n Litause leër in 'n veldtog teen die ridders van die Duitse Orde te voer was Mickiewicz se eerste poging om in die literêre tradisie van Scott en Byron te skryf – die digter het hier 'n Romantiese voorstelling aan patriotisme gegee en sy tuisland as 'n gemenebes opgevat.
'n Reis deur Rusland het Mickiewicz in 1829 tot sy Sonety (krymskie i odesskie) ("Krim-sonnet" en "Sonnet uit Odessa") geïnspireer – digkuns in 'n gesofistikeerde klassisistiese styl waarin hy uitdrukking aan sy mistiese gevoelens oor sy eenheid met die natuur gee en dit as 'n sacrum of geheiligde plek ervaar.
''Konrad Wallenrod. Powieść historyczna z dziejów litewskich i pruskich'' ("Konrad Wallenrod – 'n Historiese Verhaal uit die Litause en Poolse Annale", 1828) het modelkarakter as 'n Romantiese heldedig. Dit speel in die 14de eeu af en beskryf noukeurig die destydse plaaslike kultuur met sy verhaal oor die hoofkarakter, 'n Grootmeester van die Duitse Orde, wat met twee mekaar weersprekende waardestelsels sukkel nadat hy sy Litause wortels ontdek en gevoelens van patriotisme vir hierdie land ontwikkel het. Nogtans gaan hy voort om die Orde in 'n verwoestende veldtog teen die Litauers aan te voer – 'n opsetlike en doelbewuste besluit wat in 'n verpletterende neerlaag uitloop. Hy pleeg sodoende verraad teen sy eie eergevoel en alle ideale van ridderlikheid. Die werk is opgevat as 'n metafoor vir die morele konflikte van mense wat aan patriotiese sameswerings deelneem.
"Aand van die Voorvaders III"
In 1832 het Mickiewicz die derde deel van "Aand van die Voorvaders" in Dresden geskryf. Die stuk behandel die hofsaak teen die Filomate en speel deels in 'n gevangenissel, deels in die paleis van senator Nikolai Nowosiltsef af. Saam met die tweede en vierde deel wat vroeër ontstaan het, vorm dit 'n Romantiese drama wat deur sy fragmentariese karakter, los struktuur en wisselende styl gekenmerk word. Die tweede en vierde deel verwys na voor-Christelike rituele waarby die siele van oorledenes terug na die lewe gebring word en is gegrond op volksgelowe waarin die sigbare en onsigbare wêreld 'n eenheid vorm asook op die moontlikheid van wisselwerkings tussen hierdie twee wêrelde. Die werk lewer daarnaas 'n pleidooi vir eenvoudige, intuïtiewe morele waardes.
In deel IV word met Gustaw, wat ongelukkig verlief is, 'n karakter ingevoer wat as 'n tipiese voorbeeld van 'n Romantiese held beskou kan word en sekere ooreenkomste met Goethe se Werther toon. In deel IV behandel Mickiewicz eietydse onderwerpe soos die inhegtenisneming van jong lede van die Filomate-verbond en die hofsaak teen hulle. Die handeling speel hom in die gevangenis en in die weelderige onthaalkamers van Tsaristiese amptenare af. Met die hoofkarakter Gustaw, wat patriotiese gevoelens ontwikkel en voortaan as rebel Konrad teen die Russiese onderdrukking veg, word die derde en vierde deel tematies met mekaar verbind.
Drachten
Drachten is 'n groot dorp in die Nederlandse provinsie Friesland. Die dorp lê suidoos van Leeuwarden en ressorteer onder die munisipaliteit Smalligerland (Wes-Fries: Smellingerlân). Dit het sowat 50 000 inwoners (2012-sensus).
Adam Mickiewicz
"Aand van die Voorvaders III"
Die Wielka Improwizacja ("Groot Improvisasie"), 'n monoloog van Konrad, en die ''Widzenie ks. Piotra'' ("Die visie van pater Piotr") word as die hoogtepunte in hierdie deel beskou. In die eersgenoemde kla Konrad God daarvan aan dat hy die misdaad teen die nasie toelaat en geen mededoë met mense het nie sodat Konrad liewer marteling en verbanning kies, terwyl die tweede na 'n toekomstige Pole verwys wat as nasie sal herleef. In pater Piotr se visie word die land en ook die hele mensdom deur 'n geheimsinnige held met die naam "44" bevry. Mickiewicz verduidelik nie die betekenis van hierdie getal nie, maar letterkundiges neem aan dat dit in die kabalistiese tradisie aan Mickiewicz se voornaam Adam gelykstaan – veral omdat Piotr die "seun van 'n vreemde moeder" is: moontlik 'n verwysing na Mickiewicz se Joodse moeder.
Rowland V. Lee
Rowland V. Lee (6 September 1891 – 21 Desember 1975) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente I Am Suzanne! (1933), The Count of Monte Cristo (1934), The Three Musketeers (1935), en Mother Carey's Chickens (1938).
Adam Mickiewicz
Pan Tadeusz
Mickiewicz se beduidendste werk, Pan Tadeusz, het tussen die najaar van 1832 en 13 Februarie 1834 in Parys ontstaan. Dit verenig 'n verskeidenheid literêre genres soos die historiese roman, die versverhaal, die heldedig en die liriese beskrywing in 'n unieke nasionale digwerk wat in die literatuur ongeëwenaar is. Terwyl hy verskillende literêre konvensies – liriese, patetiese, ironiese en realistiese elemente – neerslag in sy werk laat vind, laat hy die wêreld van die lae Litause adel, die szlachta, op die vooraand van die intog van Napoléon Bonaparte se leër lewendig word.
'n Groep Sarmate, wat gewoonlik onderling verdeeld en vol intriges is, verenig hulle in hierdie werk in patriotiese verbondenheid tot hul tuisland, met hoop en idealisme vir die herwinning van nasionale vryheid besiel. Die geheimsinnige pater Robak, 'n bode van Napoléon, is een van die hoofkarakters wat vir die sondes van sy jeug – hy was 'n strydlustige adellike – nou in diens van die vaderland boet. Die einde van die werk is vol vreugde en hoop – iets wat deur die geskiedenis, soos die digter dit self beleef het, nie vervul is nie. Pan Tadeusz was dan ook daarop gemik om die harte van lesers met hoop op 'n beter toekoms te vervul.
In 1839 en 1840 het Mickiewicz sy Lausannese Gedigte in Switserland geskryf – 'n gedigsiklus wat deur 'n mistiese gevoel van eenheid met die natuur oorheers word en waarin die digter oor tyd, ewigheid en verganklikheid reflekteer.
Romantiese messianisme
As publisis het Mickiewicz binne die stroming van Romantiese messianisme geskryf – 'n denkrigting wat ook in die werke van Franse filosowe soos Saint-Martin, de Maistre, de Lamennais of die opvolgers van Saint-Simon en in die Duitse filosofie en literatuur uitblink. Alhoewel daar verskillende stromings binne die messianistiese filosofie bestaan het, het hulle almal die oortuiging gedeel dat ná 'n tydperk van lyde, vernedering en chaos 'n "groot omwenteling" sou plaasvind wat vergelykbaar sou wees met die koms van die verlosser: 'n nuwe periode waarin die Christelike leer in die politieke en sosiale lewe verwerklik sou word. Die rol van die verlosser sou in die verskillende stromings van messianisme deur uitstekende indiwidue of gemeenskappe waargeneem word.
Alhoewel messiaanse motiewe reeds in vroeëre werke van Mickiewicz aanwesig was (veral in die tweede deel van die "Aand van die Voorvaders"), tree hulle in Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego ("Boeke van die Poolse Nasie en Pelgrimskap", 1832) sterk na vore en word hier presies geformuleer. Hierdie boeke is in die vorm van 'n gebedeboek en in 'n Bybelse styl geskryf om as vertroosting, bemoediging en wegwyser vir Poolse emigrante te dien wat ná die mislukte November-opstand in Frankryk aangekom het en is dan ook gratis onder hulle versprei. Mickiewicz het in hierdie werk sy oortuiging uitgespreek dat Pole 'n besondere leierskapsrol in die nasies se stryd teen die tirannie van owerhede sou speel en op religieuse en politieke gebied belangrike funksies sou waarneem wat die geskiedenis van die mensheid sou beïnvloed. Die pous het nogtans 'n bul uitgevaardig waarin hy die Boeke skerp veroordeel het – die Rooms-Katolieke Kerk was sterk gekant teen die gebruik van religieuse argumente in geskrifte wat radikale sosiale hervorming (waaronder die afskaffing van lyfeienskap en die toekenning van burgerregte aan almal, insluitende vroue en Jode) voorgestaan het.
Slawistiek
Mickiewiczs se lesings aan die Collège de France is aan die hand van notas wat deur studente gemaak is, as Cours de la littérature slave gepubliseer. In die eerste en tweede kursus het Mickiewicz die Poolse, Tsjeggiese, Russiese en Serwiese literatuur in die konteks van dié nasies se geskiedenis en kultuur behandel en Slawiese literatuur sodoende ook vir Westerse intellektueles toeganklik gemaak. Die derde kursus was aan eietydse literatuur gewy, waarby Mickiewicz dikwels op 'n polemiese manier gedoseer het.
Versamelde werke en sekondêre literatuur
Die belangrikste Poolse uitgawes van Mickiewicz se werke sluit Pisma ("Geskrifte", boekdele 1-11, 1860–61), Dzieła ("Werke", boekdele 1-16, 1948–55, Wydanie Narodowe/Nasionale Uitgewers) en Dzieła ("Werke", boekdele 1-16, 1953, Wydanie Jubileuszowe/Jubileum-uitgewers) in.
Baie sekondêre literatuur oor Mickiewicz en sy werke bestaan reeds, terwyl nuwes steeds gepubliseer word. Die Kronika życia i twórczości Mickiewicza ("Kroniek van Mickiewicz se lewe en werk"), wat in nege boekdele deur die Poolse Akademie van Wetenskappe (Polskiej Akademii Nauk) se Instytut Badań Literackich ("Instituut vir Letterkundige Navorsing") uitgegee is, word as een van die gesaghebbendste bronne van inligting oor die digter beskou.
Ontvangs in Pole
In Pole word Adam Mickiewicz as die land se belangrikste digter vereer. Sy betekenis vir die Poolse letterkunde staan gelyk aan dié van Shakespeare vir Engeland en dié van Goethe vir Duitsland. Sy werk en lewe was met drie groot hoofidees vervul – Pole, poësie en politiek.
Mickiewicz het 'n groot passie vir die Poolse vryheidsstryd gekoester en homself vir die herstelling van Pole as 'n selfstandige staat beywer. Sy literêre werk het op 'n meesterlike manier uitdrukking aan die Poolse volk se verlange na vryheid verleen. Vir sy politieke optrede is hy uit Pole-Litaue verban, maar het nogtans daarin geslaag om met sy verbinding van politieke sending en volmaakte digkuns die geestelike en literêre sfeer te skep waarin die Poolse nasie tydens 150 jaar van onderdrukking as 'n nasie sonder staat oorleef het. Mickiewicz het die literêre idool van Pole geword en daar is geen ander Europese volk wat homself gedurende die 19de eeu só sterk met sy literatuur en sy digters vereenselwig het.
Naas Zygmunt Krasiński en Juliusz Słowacki word na Mickiewicz dikwels ook as een van die sogenaamde "Drie Barde" verwys – 'n erenaam vir Pole se drie invloedrykste 19de eeuse digters. Hul digkuns was 'n soort literêre Messianisme waarin hulle die lyde van die Poolse volk met dié van Christus vereenselwig het. Volgens die Drie Barde sou Pole die voortou neem in die stryd teen onderdrukking en tirannie.
Met sy Pan Tadeusz (1834) het Adam Mickiewicz die lot van sy volk en sy gevoelens in digvorm gegiet – hierdie werk is uiteindelik as die nasionale epos van Pole beskou. Die invloed van Mickiewicz se omvangryke en veelsydige literêre werk op die Poolse literatuur en kuns kan nie onderskat word nie. Naas Aleksander Poesjkin word Mickiewicz ook as die grootste Slawiese digter en as een van die beste skrywers van die Romantiese skool beskou, alhoewel hy sy inspirasie uit 'n heeltemal ander sfeer gekry het as sy Wes-Europese eweknieë. Sy werke was twee eeue lank 'n vaste bestanddeel van letterkundige en patriotiese opvoeding in Pole, terwyl sy digkuns groot invloed op die taal en gedagtewêreld uitgeoefen en selfs op die alledaagse taal uitgestraal het. Metafore, aanhalings en verwysings na sy werk kom in talle 19de en 20ste eeuse Poolse literêre werke voor en hy het ook moderne skrywers soos Czesław Miłosz en Tadeusz Różewicz geïnspireer.
Vertalings en ontvangs in die buiteland
Die buitelandse resepsie van Mickiewicz se werke – veral dié gedurende sy leeftyd – speel 'n beduidende rol by letterkundige navorsing oor die digter se betekenis vir die Europese literatuur. Vroeë Duitse resensies uit die jare 1828 en 1829 – soos die Blätter für literarische Unterhaltung wat deur Brockhaus uitgegee is – verwys reeds na Mickiewicz se rigtingwysende digkuns en sy "buitengewone talent".
Invloed op die kunste
Die hoofkarakter van "Aand van die Voorvaders", Konrad, het in die Poolse literatuur en toneelkuns tot die oerbeeld van die Poolse tragiese held ontwikkel. Die "Voorvaders" word as 'n uitdaging vir die beste Poolse teaters beskou, terwyl die "Groot Improvisasie" as toneelstuk baie van die akteurs verg. Elke verwerking van "Aand van die Voorvaders" vir die verhoog is 'n beduidende kulturele gebeurtenis, waaronder die opvoerings van Stanisław Wyspiański (1901 in Krakow), Leon Schiller (Lemberg/Lviv in 1932 en Warskou in 1934), Kazimierz Dejmek (Warskou in 1967) en Konrad Swinarski (Krakow in 1973). In 2000 het Andrzej Seweryn in Brussel fragmente van die drama as Franstalige toneelstuk verwerk.
Daarnaas is verskeie pogings onderneem om Pan Tadeusz vir die toneel en silwerdoek te verwerk. Mieczysław Kotlarczyk het hierdie werk 1945 in Krakow as toneelstuk opgevoer. Adam Hanuszkiewicz het in 1970 en 1971 'n televisiereeks geskep wat op die Pan Tadeusz gebaseer het, terwyl die regisseurs Ryszard Ordynski (1928) en Andrzej Wajda (1999) dit vir die silwerskerm verfilm het. Die laasgenoemde rolprent het internasionale erkenning verwerf.
Mickiewicz se werk het daarnaas ook skilders en grafiese kunstenaars (illustrasies is onder meer deur Gerson, Andriolli, Smokowsi en Lesser geskep) en komponiste soos Fryderyk Chopin, Stanisław Moniuszko, Karol Szymanowski, Ignacy Paderewski, Tsjaikofski en Rimski-Korsakof geïnspireer.
As een van Pole se beduidendste digters en as nasionale profeet is ook Mickiewicz self in verskeie vir skilderye, tekeninge en medaljons geportretteer, onder meer deur Wańkowicz, Oleszkiewicz, Norwid en Delacroix.
Politieke invloed
Adam Mickiewicz het met sy filosofiese en sosiale oortuigings groot invloed uitgeoefen, waarby die eiesoortige vermenging van religieusiteit, romantiese nasionalisme en sosiale radikalisme daartoe gelei het dat 'n wye spektrum politieke groeperings, wat van ver-regses tot linkses strek, hulle op hom beroep het. Sy Slawiese messianisme was in elk geval van groot belang vir die vorming van 'n nasionale bewussyn in dié Oos-Sentraal-Europese lande wat nie oor hul eie staat beskik het nie.
Mickiewicz se oortuigings is steeds aktueel wat die debatvoering oor die toekomstige staatsvorm van 'n verenigde Europa betref. Mickiewicz was 'n voordenker vir 'n federasie van vrye nasies en burgers en 'n baanbreker vir die idee dat 'n vaderland ook as 'n gemeenskap beskou kan word wat op 'n gemeenskaplike kultuur en waardestelsel berus.
Nasionaliteit
Adam Mickiewicz staan algemeen as 'n Poolse digter bekend, maar alhoewel sy beduidende werke almal in Pools geskryf is, is sy nasionaliteit steeds aan omstredenheid gekoppel.
Sommige Litauers beweer dat hy van Litause afkoms sou wees; sy naam word volgens die algemene gebruik in Litaue gelituaniseer en verskyn sodoende as Adomas Mickevičius. Volgens die Poolse deskundige Bonifacy Miązek is daar geen twyfel dat Mickiewicz 'n afstammeling van 'n ou adellike Litause familie, die Rimvyd-Mickiewicz, was nie. Die Mickiewiczs was oorspronklik in die Litause parogie Rodune in die Lyda-distrik woonagtig, maar het hulle teen die einde van die 18de eeu in die omgewing van die Wit-Russiese Nowogródek gevestig – 'n streek waar Litaus destyds nog nouliks gepraat is.
Ander bronne beweer dat Mickiewicz se moeder uit 'n Frankistiese Joodse familie gekom het wat later bekeer is. Daar is egter ook bronne wat die laasgenoemde bewering in twyfel trek.
Die digter se moeder, Barbara z Majewskich Mickiewiczowa, was 'n gelowige Rooms-Katoliek met 'n Poolse etniese agtergrond, soos Tomasz Łubieński in sy biografie M jak Mickiewicz verduidelik. Daar was 'n ander Majewski-gesin in Litaue gedurende die Pools-Litause Gemenebes wat wél van Frankistiese afkoms was.
Die kontroverse oor Mickiewicz se etniese agtergrond kan toegeskryf word aan die feit dat die moderne konsep van etnies-gebaseerde nasionaliteit in die 19de eeu nog nie volledig ontwikkel was nie. Die term Litaue, soos Mickiewicz dit self gebruik het, het in daardie periode 'n wyer geografiese betekenis gehad as vandag.
Mickiewicz se geboorteplek, Zaosie, is tans in Belarus geleë, in 'n gewes wat in die Middeleeue oorspronklik nog 'n Oos-Slawiese streek was en in die 13de eeu deur Litaue verower is – 'n land wat later in 'n politieke unie met Pole verenig is. Die digter se geboortestreek – waarna tradisioneel as Kresy of "Grensland" verwys is – was eeue lank deur veeltaligheid en 'n kaleidoskoop van verskillende etniese groepe en godsdienste gekenmerk.
Mickiewicz het in die kultuur van die Pools-Litause Gemenebes opgegroei, 'n multikulturele staat wat destyds 'n aantal moderne lande soos Pole, Litaue, Letland, Wit-Rusland en Oekraïne in een ryk verenig het. Sy bekendste gedig, Pan Tadeusz, begin met die aanroeping: "Oh Litaue, my vaderland, jy is soos goeie gesondheid".
Daar word algemeen aanvaar dat die term "Litaue" in Mickiewicz se tyd nog steeds sterk met die Grootvorstedom Litaue verbind is, wat deel van die Pools-Litause Gemenebes uitgemaak het, en dat die digter dit eerder in politieke as in etniese verband gebruik het. Hy het nogtans die etniese Litause nasie daarvan onderskei en kon Litaus in 'n sekere mate verstaan en skryf – hy het byvoorbeeld die teks van 'n Litause lied self neergeskryf.
Simonas Daukantas se Litause vertaling van die gedig Žywila was die eerste vertaling van 'n Mickiewicz-gedig in 'n ander taal. Sy werke het beduidende invloed op die Litause nasionale hergeboorte in die laat 19de eeu uitgeoefen.
Taalkennis
Volgens oorlewerings kon Mickiewicz naas sy moedertaal Pools nie slegs Frans, Engels, Duits en Italiaans vlot praat nie, maar het ook kennis van Latyn en klassieke Grieks gehad. Sy gedwonge verblyf in Rusland vir 'n tydperk van vyf jaar het hom moontlik in staat gestel om ook Russies aan te leer. Daarbenewens het Mickiewicz net kort voordat hy as professor in Parys aangestel is in 'n brief na sy Tsjeggiese taalkennis verwys. Mickiewicz het sy lesings in Frans gehou.
Adam Mickiewicz Instituut
Die Adam Mickiewicz Instituut is 'n Poolse kulturele organisasie wat ter ere na hom vernoem is.
Bronnelys
Monografieë
Tydskrifte
Suid-Afrikaanse Buro vir Standaarde
Die Suid-Afrikaanse Buro vir Standaarde of SABS is 'n statutêre liggaam wat gestig is kragtens die Standaardewet, Wet No. 24 van 1945, en funksioneer kragtens die nuutste weergawe van die Standaardewet, Wet No. 29 van 1993 as nasionale instituut vir die bevordering en handhawing van standardisasie en kwaliteit van goedere en die lewering van dienste.
SABS is ook die liggaam wat Suid-Afrika by die Internasionale Standaarde Organisasie (ISO) verteenwoordig.
Funksies van die SABS
Die SABS is werksaam op die volgende gebiede:
Organisasie
In 'n poging om sy diensverskaffing aan die nywerhede wat dit bedien te maksimeer het die SABS sy aktiwiteite verdeel in sewe nywerheidsektore, wat elk die volle reeks dienste kan lewer wat betrekking het op daardie spesifieke nywerheid. Die sewe sektore is:
Doelwitte
Die SABS se doelwitte sluit in:
Suidelike blouvin-tuna
Die Suidelike blouvin-tuna (Thunnus maccoyii) is 'n roofvis wat voorkom in matige tot koue water van die Atlantiese-, Indiese- en Stille oseane. In Engels staan die vis bekend as Southern bluefin tuna.
Junkers Ju 88
Die Junkers Ju 88 is 'n veeldoelige vliegtuig wat onder andere as bomwerper en nagvegter deur die Luftwaffe gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog. Dit was ook gebruik vir lae ondersteuning, verkenning en as torpedodraer. Dit was oorspronklik ontwerp as 'n hoëspoed bomwerper en word soms beskryf as die Duitse Mosquito.
Ontwikkeling
Die vliegtuig het ontstaan na aanleiding van 'n spesifikasie uitgereik deur die ReichsLuftMinisterium (RLM) in 1937. Die eerste prototipe (D-AQEN) het sy nooiensvlug op 21 Desember 1936 voltooi. Dit was toegerus met twee 1,000 perdekrag DB 600A inlynenjins. Die tweede prototipe was in wese dieselfde maar die derde was toegerus met Jumo 211A enjins wat later die hoofenjin sou bly. Die kenmerkende multipaneel glinster neus het verskyn met die vierde prototipe.
'n Klompie Ju 88A-0's is geproduseer gedurende die somer van 1939 en produksie van Ju-88A-1 het begin in September. Die A-modelle is uitgerol sonder enige probleme tot by A-17. Dit het verskeie variante ingesluit; duikbomwerpers, skeepsaanvalle, verkenning en opleidingsmodelle. Die mees volopste vliegtuig van die reeks was die A-4 wat in Afrika en Europa gebruik is. Operasionele ondervinding wat tydens die Slag om Brittanje opgedoen is, is teruggeploeg in model A-4. Die vlerke was langer, nuwe Jumo 211J enjins, groter bomvrag en verdedigende bewapening was toegevoeg. Twintig Ju 88A-4 was verskaf aan Finland en 'n aantal aan die Italiaanse Lugmag.
Die Ju 88B was ontwikkel voor die begin van die Tweede Wêreldoorlog en het 'n ander ontwikkelings pad geloop om eindelik as die Junkers Ju 188 te verskyn.
Die volgende belangrike ontwikkeling was die verskyning van die Ju-88C vegvliegtuig reeks. Hulle was toegerus met 'n soliede neus wat 'n aantal kanonne en masjiengewere gehuisves het. Hulle was ook toegerus met Jumo 211 of BMW 801 enjins. Die Ju-88C-O het sy nooiensvlug voltooi in Julie 1939.
Die Ju-88D was ontwikkel uit die A-4 as 'n strategiese verkenningsvliegtuig. Daar was meer as 1,800 van die Ju-88D vervaardig.
Die Ju-88T-1 en Ju-88T-3 was ontwerp vir fotoverkenning en was afgelei van die S-1 en S-3.
Daar was 10,700 eenhede van die bomwerper en verkennings weergawes gebou; net oor die 60% van die totale produksie.
André du Pisani
André du Pisani (gebore 15 Januarie 1949, in Windhoek) is 'n Namibiese politieke wetenskaplike. Du Pisani is 'n professor by die Universiteit van Namibië sedert 1998. Du Pisani bestuur die Suid-Afrikaanse Weermag en Sekuriteit Bestuur Netwerk (SADSEM)(Namibië) vir die afgelope dekade en is die land se koördineerder van die Volkswagen Stigting multinasionale navorsingsprojek oor versoening, post-konflik heropbou en vrede in Suider-Afrika vir die afgelope drie jaar. Hy dien op die redaksie van die Joernaal van Namibiese studies en is 'n trustee van die Instituut vir Openbare Beleid Navorsing (Namibië) (IPPR), die Tulipamwe Kunste Trust en die John Muafangejo kunssentrum, en 'n lid van die Uitvoerende Komitee van die Nasionale Raad vir Hoër Onderwys (NCHE).
Onderwys
Die boorling van Windhoek verwerf sy BA-graad van Universiteit Stellenbosch in Suid-Afrika in 1971 en 'n honneurs in politiek vanaf Stellenbosch in 1972. Hy het later 'n meesters graad in politiek gekry by Stellenbosch in 1975. Vanaf 1975 tot 1976, was du Pisani 'n navorsing-student by die London School of Economics. In 1988, verwerf hy sy Ph.D. in politiek by die Universiteit van Kaapstad. Tussen 1995-96, het hy post-doktorale navorsing deur die Globale Veiligheid Genote Inisiatief by die Universiteit van Cambridge in die Verenigde Koninkryk gedoen.
Philece Sampler
Philece Sampler (gebore 1 September 1956) is 'n Amerikaanse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Digimon Adventure tri: Reunion (2015) en ''Digimon Adventure Tri. 2: Decision (2016), en in die televisiereekse Digimon: Digital Monsters (1999) en The Legend of Korra'' (2012).
Meliaceae
Meliaceae is die mahonie-familie wat hoort tot die orde Sapindales. Die familie kom voor in tropiese en subtropiese areas en is bekend vir sy timmerhoutbome. Dit sluit verskeie spesies mahoniebome van Afrika in asook twee ingevoerde genera, Toona - voorheen Cedrela, en Melia - voorheen bekend as die Persiese sering. Die twee genera is na Suid-Afrika uitgevoer waar hulle genaturaliseer het.
Spesies
Van die inheemse Suid-Afrikaanse spesies is:
Hilgard Muller
Hilgard Muller (4 Mei 1914, Potchefstroom – 10 Julie 1985, Pretoria ) was 'n Suid-Afrikaanse politikus van die Nasionale Party, burgemeester van Pretoria (1953–1955), verkose lid van die parlement in 1958 en minister van buitelandse sake na die aftrede van Eric Louw in 1964. Hy het afstand gedoen van beide poste in 1977.
Muller het regte aan die Universiteit van Pretoria gestudeer, 'n Rhodes-beurs aan die Universiteit van Oxford ontvang en 'n doktorsgraad in die regte behaal. Nadat hy in die regte in Pretoria gepraktiseer het, is hy in 1951 tot Pretoria se stadsraad verkies en het twee jaar later burgemeester van die stad geword.
Hy het in 1957 uit die stadsraad bedank en is die volgende jaar vir Pretoria-Oos tot die nasionale volksraad verkies. Hy besluit in 1961 om nie vir 'n tweede termyn te dien nie, in plaas daarvan is hy as Suid-Afrika se ambassadeur in Londen aangestel, maar keer in 1964 na die parlement terug en is onmiddellik as minister van buitelandse sake aangestel.
Muller het in 1977 uit die openbare lewe getree en is deur Frederik Roelof "Pik" Botha opgevolg, wat dié amp tot die eerste volle demokratiese verkiesing in 1994 beklee het.
Financial Times
Die Financial Times (FT) is 'n Britse sakeblad wat daagliks internasionaal uitgegee word. Die koerant het groot aansien in die politieke- en sakewêreld met hoë joernalistieke norme. Die Financial Times word onder meer in Londen uitgegee en word as 'n liberale koerant gesien.
Die Financial Times verskyn vir die eerste keer op 13 Februarie 1888. Vanaf 1893 word dit op salmkleurige papier gedruk. Die indeks van die Londense beurs is na die koerant vernoem (bynaam: footsie).
Op 1 Januarie 1979 word die eerste Financial Times buite Groot-Brittanje gedruk, naamlik in Frankfurt am Main. Dit was die beginpunt van 'n groot internasionale uitbreiding. Tans word dit op 23 plekke gedruk en het naas die Britse uitgawe ook drie Europese, een Amerikaanse en een Asiatiese uitgawe. In Duitsland het van 2000 tot 2012 'n Duitstalige uitgawe verskyn, die Financial Times Deutschland.
Nermina Lukac
Nermina Lukac (gebore 5 Januarie 1990) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Eat Sleep Die (2012) en The Prosecutor the Defender the Father and His Son (2015), en in die televisiereeks Sommarkväll (2009).
Mugiliformes
Mugiliformes is 'n vis-orde wat hoort tot die klas Actinopterygii.
Daar is slegs een familie in die orde Mugiliformes:
Lihetlane
Lihetlane is 'n nedersetting in die Oos-Kaapprovinsie van Suid-Afrika. Volgens die 2011-sensus het die nedersetting 'n bevolking van 1 400 gehad, almal Swartes.
Westmount, Quebec
Westmount is 'n welgestelde nedersetting op Montreal-eiland in die suidweste van Kanada se Franssprekende provinsie Quebec wat as enklawe volledig deur die stadsgebied van Montreal omsluit word. Die meerderheid van Westmount se bevolking van 19 931 (volgens die sensus van 2011) was tradisioneel Engelssprekend, maar is intussen tweetalig en word, naas dié van Shaugnessy en Kerrisdale (twee buurte van Vancouver) en dié van Lawrence Park, Forest Hill, Rosedale en The Bridle Path (buurte van Toronto), onder die welvarendstes in heel Kanada gereken. Dit was veral Westmount se aantreklike ligging teen die hellings van Mont-Royal wat van die nedersetting 'n gewilde woonplek gemaak het.
Oidipus
Oidipus (Grieks: Οἰδίπους; Oidípous, letterlik "geswolle voet") was in die Griekse mitologie die koning van Thebe. Hy het ’n voorspelling laat waar word dat hy sy pa sou doodmaak en met sy ma sou trou, en so ’n ramp sou bring oor sy stad en sy familie. Daar is verskeie weergawes van die verhaal en Sigmund Freud het dit gebruik toe hy die Oidipus-kompleks ’n naam gegee het.
Die verhaal
Oedipus was die seun van Laios en Jokaste, koning en koningin van Thebe. ’n Orakel het voorspel dat as Laios ’n seun sou hê, hy hom (Laios) sou doodmaak en met Jokaste sou trou. Toe Jokaste wel die lewe aan ’n seun skenk, steek Laios sy enkels aan mekaar vas en los hom in die veld, waar ’n herder hom vind. Hy beland in die paleis van Polybos, die koning van Korinthe, en sy vrou, Merope, wat hom grootmaak.
Jare later reis Oidipus na Thebe en kom ’n strydwa teë wat deur sy biologiese pa, Laios, bestuur word. Oidipus weet natuurlik nie dis sy pa nie. In ’n stryery oor wie eerste oor ’n kruising moet ry, maak Oidipus vir Laios uit selfverdediging dood, en vervul so onwetend die eerste deel van die orakel se voorspelling.
Later op sy reis kom hy ’n sfinks teë wat reisigers doodmaak tensy hulle ’n raaisel kan oplos. Die raaisel is: "Wat loop op vier bene in die oggend, twee in die middag en drie in die aand?" Oidipus antwoord toe: " ’n Mens; as kind kruip hy, as volwassene loop hy op sy twee bene en as hy oud is, gebruik hy ’n kierie."
Die sfinks is verstom, want Oidipus is die eerste mens wat die raaisel kon oplos, en sy spring na haar dood van ’n rotswand af. Uit dankbaarheid stel die mense van Thebe hom aan as hul koning en gee vir hom die onlangs gestorwe koning se weduwee, Jokaste, as vrou. (Hulle weet nie wie hul koning vermoor het nie.) So vervul Oidipus die res van die voorspelling.
Oidipus en Jokaste het vier kinders gehad: twee seuns, Polynikes en Eteokles, en twee dogters, Antigone en Ismene.
Baie jare later tref ’n pes die stad Thebe. Oidipus stuur Kreon, Jokaste se broer, na die orakel. Toe Kreon terugkeer, vertel hy vir Oidipus die moordenaar van die vorige koning moet gevind word en dan óf doodgemaak óf verban word. Eindelik vind Oidipus uit dat hy sy eie pa doodgemaak het. Jokaste pleeg selfmoord en Oidipus steek sy eie oë uit. Hy verlaat Thebe saam met sy dogter Antigone en dwaal met haar as gids in die land rond voor hy eindelik in Kolonos sterf.
Die Oidipus-kompleks
Sigmund Freud het die naam "Oidipus-kompleks" gebruik om ’n toestand te beskryf waarin ’n seun onbewustelik sy ma se liefde net vir homself wil hê. Dié begeerte veroorsaak jaloesie teenoor die pa en ’n onbewustelike begeerte dat die pa moet sterf. Oidipus self het nie aan die toestand gely nie, maar Freud het blykbaar gereken dat die Grieke wat die toneelstuk gesien het, sou weet dat Oidipus wel sy pa doodgemaak en met sy ma getrou het en dat dit hulle sou help om die toestand te verstaan.
Grasdak
Geskiedenis
Metodes om grasdakke te bou is tradisioneel van een geslag na die volgende oorgedra, en baie beskrywings van die materiale en metodes wat die afgelope drie eeue in Europa gebruik is, bestaan nog in argiewe en ou publikasies.
In sommige ekwatoriale lande is gras die algemene plaaslike materiaal vir dakke, en dikwels ook vir mure. 'n Verskeidenheid boutegnieke word gebruik, van die oeroue Hawaise haelskuilings wat van plaaslike ti-blare (Cordyline fruticosa), lauhala (Pandanus tectorius) of pylgras (Heteropogon contortus) gemaak is.
Palmblare word ook dikwels gebruik. In Fijdi, gebruik bouers waaierpalmblare vir dakke met gelaagde rietmure. Gepluimde palmblare word vir dakke gebruik in Dominica. Grasdakke van alang-alang (Imperata cylindrica) kom voor in Hawai en Bali. Suikerrietblare word gebruik in die Kikuyu se stamhuise in Kenia.
Wilde plantegroei soos waterbiesies (Phragmites australis), palmiet (Typha spp.), besemgras (Cytisus scoparius), Skotse heide (Calluna vulgaris) en biesies (Juncus spp. en Schoenoplectus lacustris) is waarskynlik gebruik vir skuilings en primitiewe blyplekke in Europa in die laat Paleolitikum-tydperk, maar tot dusver is geen regstreekse argeologiese bewyse daarvan gevind nie. Mense het waarskynlik strooi begin gebruik in die Neolitiese tydperk toe hulle begin het om graan aan te plant. Ook in dié geval het geen argeologiese bewyse daarvan oorleef nie.
Baie inheemse mense, soos die Maias, die Inkas en die Asteke, het in grasdakhuise gewoon. Na die ondergang van die meeste oorblywende Amerikaanse gemeenskappe weens siektes wat van Europa af versprei het, het die eerste Amerikaners waarop Europeërs afgekom het gewoon in strukture met dakke van boombas of vel wat in panele geplaas is wat verwyder of bygevoeg kon word vir ventilasie, verhitting of verkoeling. Bewyse van baie komplekse geboue met veselgebaseerde dakmateriaal is eers in die vroeë 2000's herontdek. Franse en Britse setlaars het tydelike grasdakblyplekke van plaaslike plantegroei gebou net nadat hulle in Nieu-Frankryk en Nieu-Engeland aangekom het, maar het meer permanente huise met houtplankies bedek.
In die grootste dele van Engeland was gras en riete die enigste dakmateriaal beskikbaar vir die meeste plattelanders tot die 1800's. Die kommersiële vervaardiging van Walliese leiklip het in 1820 begin, en die vervoerbaarheid wat kanale en treinspore gebied het, het ander materiaal beskikbaar gemaak. Nogtans het die aantal grasdakeiendomme in Brittanje in die middel-1800's toegeneem namate landbou uitgebrei het, maar het aan die einde van die 19de eeu afgeneem weens die landbouresessie wat daartoe gelei het dat mense op die platteland uitgedun geraak het. Met verloop van tyd het grasdakke 'n teken van armoede geword en die aantal grasdakhuise het al hoe minder geword, asook die aantal professionele dekkers. Die afgelope 30 jaar het grasdakke weer gewilder geword in Brittanje en is nou eerder 'n simbool van rykdom as van armoede. Daar is sowat 1,000 voltydse dekkers in Brittanje  en grasdakke word al hoe gewilder vanweë die hernude belangstelling daarin om historiese geboue te bewaar en om meer volhoubare boumateriaal te gebruik.
Grasdakmateriaal
'n Grasdak van goeie gehalte strooi of gras kan meer as 50 jaar hou as dit deur 'n vaardige dekker gebou word. Tradisioneel is 'n nuwe laag strooi oor 'n verweerde oppervlak geplaas, wat beteken dat party baie ou geboue se graslaag tot 2 meter dik kan wees.
Tegnologiese veranderinge in die landboubedryf het die gewildheid van grasdakke baie beïnvloed. Die beskikbaarheid van dekgras het heelwat afgeneem teen die einde van die 1930's en die 1940's met die bekendstelling van snydorsmasjiene, asook met die aanplant van graan met kort stamme. Die toenemende gebruik van stikstofkunsmis in die 1960's-1970's het die gras verswak en hul langlewendheid beïnvloed.
In dele waar daar baie palmbome voorkom, word palmblare gebruik vir mure en dakke. In die suidooste van die VSA is Indiaan- en pioniershuise dikwels gebou van palmetto-blare. Die chickees van die Seminole en Miccosukee se dakke word steeds gedek met palmetto-blare.
Onderhoud in 'n matige klimaat
Goeie grasdekking vereis nie gereelde onderhoud nie. Kenners beveel nie meer die gebruk van 'n draadnet aan nie, omdat dit verdamping vertraag en langlewendheid verminder. Mos kan 'n probleem wees as dit baie dik is, maar is nie normaalweg skadelik nie. Sekere spesies mos is selfs beskermend. is steeds die mees gebruikte naslaanboek oor die tegnieke van grasdakke. Die dikte van die laag gras verminder met verloop van tyd aangesien die oppervlak mettertyd verweer en weggewaai en afgespoel word deur reën.
Ontvlambaarheid
Grasdakke is nie so ontvlambaar as wat baie mense dink nie. Dit brand stadig, "soos 'n toe boek", sê dekkers. Die oorgrote meerderheid brande word veroorsaak deur houtstowe of foutiewe skoorstene. Vonke van gebrande rommel of papier kan die droë gras rondom die skoorsteen aan die brand steek.
Versekeringspremies vir huise met grasdakke is hoër as die gemiddeld, weens die beskouing dat grasdakke 'n brandgevaar is, maar ook omdat 'n grasdakbrand omvattende rookskade aanrig en 'n grasdak duurder is om te vervang as byvoorbeeld 'n teëldak.
Alle grasdakke behoort rookverklikkers in die dakspasie te hê.
Doeltreffendheid
Die doeltreffendheid van grasdakke hang af van die dak se vorm en ontwerp, die helling van die dak en ligging – sy geografie en topografie – die gehalte van die materiaal en die kundigheid van die dekker.
Grasdakke het heelparty natuurlike eienskappe wat voordelig is vir sy doeltreffendheid. Dit is van nature weerbestand en wanneer dit behoorlik onderhou word, absorbeer dit nie baie water nie. 'n Dakhelling van ten minste 50 grade sorg dat neerslae vinnig afloop voordat dit die struktuur kan binnedring.
Gras is ook 'n natuurlike insoleerder en lugholtes binne strooidekking insoleer 'n gebou in sowel warm as koue weer. 'n Grasdak sorg dat 'n huis koel in die somer is en warm in die winter.
Grasdakke het ook goeie weerstand teen windskade as dit behoorlik gebou is.
Voordele
Grasdakmateriaal wissel van vlaktegras tot waterdigte blare wat in ekwatoriale streke voorkom. Dit is die mees algemene dakmateriaal in die wêreld omdat dit so geredelik beskikbaar is. Omdat gras ligter is, is minder hout nodig in die dak om dit te ondersteun.
Gras is 'n veelsydige materiaal om ongelyke dakstrukture mee te bedek. Dit beteken tweedehandse, herwonne en natuurlike materiaal kan gebruik word, wat nie net meer volhoubaar is nie, maar dit hoef ook nie aan presiese standaardafmetings te voldoen om goed te werk nie.
Nadele
Grasdakhuise is moeiliker om te verseker weens die beskouing dat dit 'n brandgevaar inhou, en omdat dit arbeidintensief is om te bou is dit duurder as om 'n dak met leiklip of teëls te bedek. Voëls kan die dak beskadig terwyl hulle na kos soek, en knaagdiere word gelok deur oorblywende graan in strooi. Grasdakke het in baie dele van die nywerheidswêreld ongewild geword nie oor die brandgevaar nie, maar omdat die bouwerk baie duur geword het en "harde" materiaal goedkoper is. Maar dié situasie verander stadig maar seker. Daar is sowat 60,000 grasdakhuise in Brittanje  en nog meer word elke jaar gebou.
Die Normans het nuwe grasdakke in die 12de eeu in Londen verbied, en bestaande dakke moes hul oppervlakke laat oorpleister om die gevaar van 'n brand te verminder. Die Groot Brand van Londen in 1666 het niks met grasdakke te doen gehad nie. Die moderne Globe-teater is een van die min grasdakgeboue in Londen (ander kom voor in die voorstad Kingsbury), maar die Globe se moderne waterbiesiegrasdak is bloot vir dekoratiewe doeleindes en is geplaas oor 'n ten volle waterdigte dak wat van moderne materiaal gemaak is. Die Globe-teater, wat in 1997 geopen is, is gebou volgens die voorbeeld van die Rose-teater, wat op 'n droë nag in Junie 1613 deur 'n brand verwoes is toe 'n brandende bol lap wat deur 'n spesiale-effek-kanon tydens 'n vertoning afgevuur is, die grasdak aan die brand gesteek het. Die oorspronklike Rose-teater is met graanstrooi bedek, waarvan 'n voorbeeld deur argeoloë van die Londen-museum ontdek is toe die terrein in die 1980's opgegrawe is.
Daar is mense wat beweer dat 'n grasdak nie 'n gewone sneeuval kan hanteer nie, maar soos met alle dakmateriaal hang dit af van die onderliggende dakstruktuur. In 1640 is 'n wet in Massachusetts geproklameer wat die gebruik van grasdakke in die kolonie onwettig verklaar het om dié rede. Gras is ligter as ander boumateriaal dus hoef die onderliggende struktuur nie so sterk te wees nie, maar as sneeu op 'n swak struktuur val, kan dit meegee. 'n Grasdak is gewoonlik teen 'n helling van 45 tot 55 grade en onder normale omstandighede is dit genoeg om sneeu en water te laat afloop. In dele met uiterste sneeuvalle, soos in sekere dele van Japan, word die helling vergroot.
Katie Sarife
Katie Sarife (gebore 1 Julie 1993) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Abel's Field (2012) en Twisted Sisters (2016), en in die televisiereeks Supernatural (2005).
2020 Spaanse Grand Prix
Bande
Pirelli het die volgende bande aan alle spanne verskaf:
Geelblom-bloudissel
Die geelblom-bloudissel (Argemone mexicana) is 'n indringerplant in Suid-Afrika. Die plant is inheems aan Wes-Indië en moontlik ook aan Sentraal-Amerika en Florida. Dit is ook 'n indringerplant in Indië, Nepal, Bangladesj, Meksiko en op Fiji en Mauritius. Die sade bevat die alkaloïede sanguinarien en dihidrosanguinarien en is baie giftig. Besoedeling van olie wat as voedsel gebruik word met hierdie sade lei tot gesondheidsprobleme soos edeem en gloukoom.
Sy beweidingskapasiteit is gering:
Politegniese hoërskool
Die Politegniese hoërskool (Duits: Polytechnische Oberschule, kort POS en uitgespreek as P-O-S) was die algemene eenheidskool binne die skoolstelsel van die Duitse Demokratiese Republiek (DDR, ook Oos-Duitsland genoem) wat tien grade behels het en geheel en al deur die staat onderhou is. Dit het in 1959 ontstaan toe Oos-Duitse laerskole (met agt grade) en middelbare skole (tien grade) hervorm is.
Die POS-konsep was dié van 'n algemene gekombineerde laer- en hoërskool sonder enige differensiasie tydens die gewone onderrig sodat die klasverband, afgesien van leerders wat na Uitgebreide hoërskole (Erweiterte Oberschule, EOS - matriekskole ter voorbereiding van akademiese studies) gewissel het, oor alle skooljare behoue gebly het - in teenstelling met die tradisionele burgerlike drieledige skoolstelsel wat steeds in die huidige Federale Republiek van Duitsland bestaan. Die konsep is lankal voor die stigting van die DDR ontwikkel en het sy oorsprong in die Duitse hervormingspedagogiek van die 1920's.
As sosialistiese staats- en eenheidskole het politegniese hoërskole volgens die amptelike ideaal aan kinders 'n hoë graad van algemene kennis verskaf, hulle opgevoed volgens die beginsels van kommunisme en hulle deur middel van die verpligte onderrig asook 'n groot verskeidenheid buiteskoolse aktiwiteite voorberei vir hul verdere lewensbaan en die beroepslewe asook vir verdere (tersiêre) opleiding.
Toegang tot politegniese hoërskole, waar alle leerlinge kosteloos onderrig ontvang het, is in die DDR-grondwet veranker as burgerreg en -plig.
Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letteren
Die Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letteren (afgekort tot KANTL) is 'n wetenskaplike genootskap wat sedert 1886 die Nederlandse taal en Nederlandse letterkunde bestudeer en stimuleer. Die Akademie reik jaarliks 'n literêre- en wetenskaplike prys ten bedrae van 5000 euro elk uit.
Geskiedenis
In 1924 is regspersoonlikheid aan die instelling toegeken. In 1938 word die Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten (Vlaamse Academie voor Letteren, Wetenschappen en Schone Kunsten) en die Koninklijke Academie voor Geneeskunde van België (Vlaamse Academie voor Geneeskunde) gestig. Die Akademie bestaan sedert 1939 uit 30 gewone- en 25 buitelandse erelede.