cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dietrich Mateschitz
Lewe
Mateschitz het 'n akademiese graad by die Hochschule für Welthandel (Universiteit vir Wêreldhandel) in Wene verwerf. Daarna was hy onder meer as handelsverteenwoordiger vir Jacobs Kaffee (tans 'n handelsmerk van Mondelēz International) en die tandepastavervaardiger Blendax werksaam. In 1984 het hy saam met sy Thailandse vennote Chaleo en Chalerm Yoovidhya die onderneming Red Bull GmbH ("Red Bull Bpk") gestig. Hulle het die resep vir 'n gewilde Thailandse koeldrank, Krating Daeng, aangepas en 'n bemarkingkonsep ontwikkel wat op die jeugmark en sportgeesdriftiges gefokus is. In 1987 is hul kafeïendrank Red Bull op die mark bekend gestel wat binne enkele jare tot die leidende handelsmerk op die wêreldmark van kafeïen-bevattende energiedranke gegroei het. Red Bull is tans die bekendste Oostenrykse handelsmerk.
Min is bekend oor Mateschitz se privaat lewe. In 1993 is 'n seun vir hom gebore.
Volgens die tydskrif Forbes Magazine word Mateschitz se fortuin op VSA-$ 13,4 miljard beraam wat van hom die rykste Oostenryker maak. Op die lys van die wêreld se rykste mense is hy in 2017 86ste geranglys.
Taliep Petersen
Taliep Petersen (15 April 1950 - 16 Desember 2006) was 'n Suid-Afrikaanse sanger, komponis en regisseur van 'n aantal populêre musiekblyspele. Hy het onder andere met David Kramer gewerk, saam met wie hy 'n Olivier-toekenning ontvang het.
Dood
Petersen, 'n praktiserende Moslem, was twee keer getroud en het ses kinders gehad. Hy is op 16 Desember 2006 by sy huis doodgeskiet. In 'n huldeblyk het Ebrahim Rasool, premier van die Wes-Kaap, lof toegeswaai vir Petersen se vermoë om "ons hele geskiedenis vas te lê, ons diepste pyn uit te druk, ons vreugde te verwoord en ons menswees deur musiek en drama te demonstreer".
Op 18 Junie 2007 is sy vrou, Najwa Petersen, in die familiehuis in hegtenis geneem in verband met die moord. Sy is saam met drie mans aangekla van "beplande moord met voorbedagte rade". Najwa Petersen is op 2 Desember 2008 in die Kaapse Hooggeregshof skuldig bevind, saam met die twee mans Abdoer Emjedi en Waheed Hassen. Al drie is skuldig bevind aan moord en aan roof met verswarende omstandighede. Regter Siraj Desai het Najwa Petersen tot 28 jaar tronkstraf gevonnis.
Peer, België
Peer is 'n Belgiese stad en munisipaliteit in die noorde van die Vlaamse provinsie Limburg. Die munisipale gebied het sowat 16 000 inwoners (2011) en 'n oppervlakte van 87 km².
In die dorp Kleine Brogel lê 'n lugmagbasis van NAVO. Op 20 Augustus 2009 is 'n temperatuur van 38,2 °C hier aangeteken. Dit is op een na die hoogste temperatuur wat nog in België aangeteken is.
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Peer:
Erpekom, Grote-Brogel, Kleine-Brogel, Linde, Peer (stad), Wauberg en Wijchmaal.
Kreits
'n Kreits (Duits: Reichskreis) was 'n regionale groep state binne die Heilige Romeinse Ryk. Die kreitse is aan die begin van die 16de eeu tot stand gebring tydens die Rykshervorming. Dit het bly bestaan tot die einde van die Ryk in 1806. Die bestuur van 'n kreits is uitgevoer deur die "kreitsdag" (Kreistag).
Die kreitse was onder andere verantwoordelik vir die handhawing van die vrede en die uitvoering van die uitsprake van die "rykshofraad" en die "rykskamergereg".
Die kreitse was:
Die volgende is die kreitse wat in 1500 opgerig is:
In 1512 is hierdie aanvanklike groep uitgebrei met vier verdere kreitse:
Julia Bache-Wiig
Julia Bache-Wiig (gebore 18 Augustus 1984) is 'n Noorse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Somewhat Gentle Man (2010) en Two Lives (2012), en in die televisiereeks The Last Kingdom (2015).
Noord-Kaapse Provinsiale Wetgewer
Die Noord-Kaapse Provinsiale Wetgewer is die wetgewer van die Noord-Kaapprovinsie van Suid-Afrika. Dit het 'n eenkamersamestelling van dertig lede wat elke vyf jaar verkies word. Die huidige wetgewer is op 8 Mei 2019 verkies en het 'n African National Congress meerderheid. Dit is in Kimberley gesetel, in 'n nuutgeboude kompleks wes van die middestad aan die rand van Galeshewe.
Die Noord-Kaapse Provinsiale Wetgewer, soos die agt ander provinsiale wetgewers in Suid-Afrika, is op 27 April 1994 gestig deur die tussentydse grondwet van Suid-Afrika, wat die vier oorspronklike provinsies (en hul provinsiale rade) ontbind het en die nege huidige provinsies tot stand gebring het. Dit is tans saamgestel ingevolge hoofstuk ses van die Grondwet van Suid-Afrika, wat die struktuur van die provinsiale regerings omskryf.
Ampsdraers
Zamani Saul is sedert 22 Mei 2019 die provinsie se premier, terwyl die speaker Newrene Klaaste en die adjunk-speaker Mangaliso Matika is. Almal is lede van die regerende ANC.
Taipei
Taipei (Chinees: 臺北市) is die hoofstad en tweede grootste stad van die Republiek China (Taiwan) met 2 619 920 inwoners (skatting Maart 2009). Die stad op die eiland Taiwan, wat teen die Danshueirivier lê, is die ekonomiese en kulturele sentrum van die eilandrepubliek. Die vernaamste nywerhede is elektriese en elektroniese uitrusting, tekstiele, metale, skeepsbou en motorfietse.
Geskiedenis
Taipei was oorspronklik die tuiste van die Ketagalan. Eers met die begin van die Ming-dinastie (1368-1644) het die immigrasie van Han-Chinese 'n aanvang geneem. In die 17de eeu het die gebied onder Spaanse en Nederlandse heerskappy gekom, tog is die Europeërs deur die Chinese veroweraar Koxinga (Zheng Chenggong) weer verdryf. Die gebied van Taipei het tydens die grootskaalse Chinese kolonisasie 'n ongerepte wildernis gebly, aangesien die setlaars van die vasteland hulle veral in die stad Tainan gevestig het.
In 1949, toe die regering van die Republiek China sy setel na Taiwan verskuif het, was Taipei nog 'n onbenullige klein stad. Vanaf die sestigerjare het dit egter tot een van die belangrikste metropole in Asië ontwikkel. Desondanks die ekonomiese groei is die Chinese karakter van die stad bewaar en lok vandag selfs toeriste uit Hongkong en Singapoer, waar die ou Chinese stadskerne grotendeels verdwyn het.
Geografie en klimaat
Taipei lê teen die Tamsoeirivier, in 'n kusvlakte van die subtropiese Noord-Taiwan. Die eiland het net twee seisoene, 'n hete tussen Mei en Oktober en 'n koue van Desember tot Maart. Die taifoenseisoen duur van Julie tot Oktober.
Mound Builders
Mound Builders is 'n historiografiese en argeologiese Amerikaanse vakterm wat na 'n groep voor-Columbiaanse Indiaanse beskawings in Noord-Amerika verwys wat oor 'n tydperk van sowat 5 000 jaar 'n verskeidenheid kunsmatige aardheuwels vir godsdienstige, seremoniële, begrafnis- en - ten opsigte van hul elites - ook residensiële en administratiewe doeleindes aangelê het. Die oudste aardheuwel-kompleks, Watson Brake, is in die Ouachita-parogie in Louisiana geleë.
Die bou van aardheuwels was kenmerkend vir beskawings uit drie opeenvolgende kulturele en historiese periodes wat vanaf ongeveer 3500 v.C. ('n tydperk waarin die bou van Watson Brake val) tot die 16de eeu bestaan het:
Mound Builder-gemeenskappe is in 'n gebied aangetref wat van die Groot Mere in die noorde tot die Golf van Meksiko in die suide, en van die Ohio-riviervallei en die Mississippi-riviervallei met sy takriviere ooswaarts tot die Appalache-bergreeks gestrek het. In teenstelling met die Amerikaanse Suidweste, 'n betreklik droë gebied waar hoogs ontwikkelde beskawings ontstaan het wat deur wetenskaplikes Anasazi en Hohokam genoem word (waarby die laasgenoemde beskawing 'n ingewikkelde stelsel van damme en slote vir watervoorsiening gebou het), kon Mound Builders voordeel trek uit die gematigde en vogtige klimaat van die Mississippivallei wat 'n natuurlike habitat vir 'n groot verskeidenheid wilde plante en diere laat ontstaan het. Plaaslike bevolkings het 'n bestaan as kossoekers gevoer - hulle was aangewese op die versameling van eetpare plante, visvangs en jag. Die ontwikkeling van 'n meer gevorderde landboustelsel is sodoende vertraag.
Eerste pogings in hierdie verband strek terug tot omstreeks 2000 v.C. toe Mound Builder-gemeenskappe sonneblomme en ander gewasse as stapelvoedsel probeer aanplant het. Maar eers omstreeks 800 n.C. is oorgegaan tot die stelselmatige verbouing van mielies, bone en pampoene (squash) - die sogenaamde "drie-eenheid" van Indiaanse landbou. Toestande vir hierdie soort boerdery was in die wye vloedvlaktes van die Mississippivallei ideaal - die uiters vrugbare streek is jaarliks in die tyd van die lentevloede met voedingstofryke sedimente aangevul wat deur die magtige Mississippi stroomaf gedra is. Eenvoudige landbouwerktuie soos kliphakke was voldoende om die goed gewaterde grond te bewerk.
Opbrengste was so hoog dat die bevolking kon vervierdubbel. Die Mississippivallei het die mees digbevolkte streek noord van Sentraal-Meksiko geword. Net soos inheemse Meksikaanse bevolkings het ook Mound Builders die son as hul hoofgodheid begin aanbid, siende dat dit die bron van alle lewe was wat ryk oeste aan hulle geskenk het.
Johanna van Arkel
Johanna van Arkel (Frans: Jeanne d'Arc, [ʒanˈdaʁk]), (c. 1412 – 30 Mei 1431) was 'n 15de-eeuse volksheldin van Frankryk. Sy is van kettery aangekla en tereggestel toe sy slegs 19 jaar oud was. Die veroordeling is 24 jaar later deur die pous herroep en sy is onskuldig bevind en tot martelaar verklaar. Sy is in 1909 salig verklaar en in 1920 tot heilige verklaar.
Johanna het beweer dat sy visioene van God gehad het waarin sy aangesê is om haar land van Engelse oorheersing te bevry laat in die Honderdjarige Oorlog. Die ongekroonde Koning Karel VII het haar ná die beleg by Orléans (wat van 1428 tot 1429 geduur het) gestuur as deel van 'n sending om die stad te bevry. Sy het bekendheid verwerf toe sy die minagtende houding van die ervare bevelvoerders oorkom het en die beleg in slegs nege dae opgehef het. Verskeie ander snelle oorwinnings het gelei tot Karel VII se kroning by Reims, wat die dispuut om die troonopvolging besleg het.
Die hernude Franse selfvertroue het Johanna se eie vlugtige loopbaan oorleef. Sy het geweier om die slagveld te verlaat toe sy gewond is tydens 'n poging om Parys in die herfs van 1429 terug te neem. Sy is gekniehalter deur hof-intriges en het van toe af slegs kleiner kompanies gelei; sy is gevange geneem in 'n skermutseling naby Compiègne die volgende lente (in 1430). 'n Polities gemotiveerde verhoor het haar aan kettery skuldig bevind. Die Engelse regent, Jan van Lancaster, 1ste Hertog van Bedford, het haar in Rouen op die brandstapel laat verbrand. Sy was 'n heldin van haar land vandat sy 17 jaar oud was en het gesterf toe sy slegs 19 jaar oud was. Sowat 24 jaar later het Pous Callixtus III die saak heropen en in 'n nuwe bevinding die oorspronklike veroordeling omgekeer op 7 Julie 1456. Haar vroomheid tot aan die einde het die hof tydens haar herverhoring beïndruk. Pous Benedictus XV het haar op 16 Mei 1920 heilig verklaar.
Agtergrond
Die Honderdjarige Oorlog het in 1337 begin as 'n opvolgingsdispuut tot die Franse troon met tussenposes van relatiewe vrede. Byna al die gevegte het in Frankryk plaasgevind en die Engelse het daarop gefokus om verwoesting te saai; hulle het Franse vestigings verbrand en geplunder om die produktiwiteit van gebiede te verminder en so die ekonomie platgeslaan. Die Franse bevolking het nog nie van die Swart Dood van die vorige eeu herstel nie en die land se handelaars is afgesny van buitelandse markte. Teen die begin van haar loopbaan het die Engelse hulle doelwit van 'n dubbele monargie onder Engelse beheer bewerkstellig en het die Franse leër vir 'n generasie lank reeds nie een belangrike oorwinning kon behaal nie.
Karel VI, die Franse koning wat geheers het teen Johanna se dood, het episodiese aanvalle van waansin ervaar en was baie keer nie daartoe in staat om effektief te regeer nie. Die koning se broer, Hertog Lodewyk van Orléans, en die koning se neef, Jan sonder Vrees, Hertog van Boergondië, het oor die regentskap van Frankryk en voogdyskap oor die koninklike kinders gestry. Die dispuut het verval tot aantygings van 'n buite-egtelike verhouding met Koningin Isabella van Beiere en die ontvoering van die koninklike kroos. Die saak se klimaks is bereik toe die Hertog van Boergondië in 1407 die teregstelling van die Hertog van Orléans beveel het.
Die faksies wat aan die twee vroue getrou was het bekend geword as die Armagnacs en die Boergondiërs. Die Engelse koning, Hendrik V, het die geleentheid wat die woelinge geskep het gebruik om Frankryk binne te val en in 1415 het hy 'n dramatiese oorwinning by die Slag van Agincourt behaal en noordelike Franse stede ingeneem. Die toekomstige Franse koning, Karel VII, het die titel Dauphin (kroonprins, uitgespreek do-fen) op veertienjarige ouderdom aangeneem nadat al vier sy ouer broers dood was. Sy eerste beduidende amptelike daad was om 'n vredesverdrag met Boergondië te sluit in 1419. Dit het rampspoedig geëindig toe Armagnac-partisane Jan sonder Vrees vermoor het tydens 'n vergadering onder Karel se beskermingswaarborg. Die nuwe Hertog van Boergondië, Filip die Goeie het Karel blameer en in 'n alliansie met die Engelse getree. Die alliansie het tot die oorwinning van groot dele van Frankryk gelei.
In 1436 het Koningin Isabella van Beiere die Verdrag van Troyes onderteken wat die Franse koninklike opvolging aan Hendrik V en sy erfgename toegeken het in voorkeur tot haar seun Karel. Die reëling het gerugte oor haar veronderstelde verhouding met die ontslape Hertog van Orléans laat opvlam en van vooraf vermoedens laat ontstaan dat die dauphin 'n koninklike buite-egtelike kind was eerder as die seun van die koning. Hendrik V en Karel VI het binne twee maande van mekaar gesterf in 1410 wat die kind, Hendrik VI van Engeland, as die nominale monarg van beide koninkryke gelaat het. Hendrik V se broer Jan van Lancaster, 1ste Hertog van Bedford, het as regent opgetree.
Teen die begin van 1484 was byna die hele noordelike Frankryk en sommige dele van die suidweste onder buitelandse beheer. Die Engelse het oor Parys geheers, terwyl die Boergondiërs Reims beheer het. Laasgenoemde stad was belangrik as die plek waar Franse kroning- en wydingsplegtighede tradisioneel plaasgevind het, veral aangesien nie een van die aanspraakmakers tot die troon nog gekroon is nie. Die Engelse het Orléans, wat die enigste oorblywende lojale stad noord van die Loire was, beleër. Die stad se strategiese ligging langs die rivier het dit 'n hindernis gemaak in enige poging om die res van die Franse hartland in te val. Die lot van Orléans het dus die toekoms van die hele koninkryk bepaal. Niemand was optimisties dat die stad die beleëring lank sou kan weerstaan nie.
Lewe
Johanna van Arkel is aan Jacques d'Arc en Isabelle Romée gebore in Domrémy, 'n dorpie wat toe in die Hertogdom van Bar was (en wat later tot die Lorraine-provinsie geannekseer is en herdoop is na Domrémy-la-Pucelle). Haar ouers het ongeveer 50 acres (0,2 vierkante kilometer) grond besit en haar vader het sy boerderywerk aangevul met 'n kleiner posisie as dorpsamptenaar, belas met die insamel van belasting en diening as hoof van die plaaslike wag. Hulle het in 'n afgeleë gedeelte van die noordoostelike gebied gewoon wat lojaal tot die Franse kroon gebly het, ondanks die feit dat dit omring was deur Boergondiese gebiede. Verskeie strooptogte het gedurende Johanna se kinderdae plaasgevind en by een geleentheid is haar dorpie aan die brand gesteek.
Op 16-jarige ouderdom het sy 'n familielid, Durand Lassois, gevra om haar na die nabygeleë Vaucouleurs te neem waar sy die bevelvoerder van die garnisoen, Graaf Robert de Baudricourt, om toestemming gevra het om die koninklike Franse hof by Chinon te besoek. Baudricourt se sarkastiese reaksie het haar nie afgeskrik nie. Sy het die volgende Januarie teruggekeer en die ondersteuning van twee vername mans bekom: Jean de Metz en Bertrand de Poulengy. Met hulle ondersteuning het sy 'n tweede onderhoud bewerkstellig waar sy 'n merkwaardige voorspelling oor 'n militêre ommekeer naby Orléans gemaak het.
Opkoms
Robert de Baudricourt het haar 'n geleide toegestaan om Chinon te besoek nadat nuus van die front ontvang is wat haar voorspelling bevestig het. Sy het die reis deur vyandige Boergondiese grondgebied in 'n manlike vermomming onderneem. Met haar aankoms by die koninklike hof het sy Karel VII tydens 'n private vergadering beïndruk. Hy het agtergrondondersoeke en 'n teologiese eksamen by Poitiers ('n dorp in sentraal-Frankryk) beveel om haar moraliteit te bevestig. Op daardie stadium het Karel se skoonmoeder, Jolanda van Aragon, 'n ontsettingsveldtog na Orléans gefinansier. Johanna het versoek om saam met die leër te reis en die toerusting van 'n ridder te dra. Sy was afhanklik van geskenkte pantser, 'n perd, swaard, banier, en gevolg. Volgens oorlewering was haar pantser wit.
Sy het op 29 April 1429 by die Beleg van Orléans aangekom, maar Jean d'Orléans, die waarnemende hoof van die Orléans hertogsfamilie, het haar aanvanklik uit krygsrade uitgesluit en nagelaat om haar in te lig wanneer die leër met die vyand slaags raak. Dit het haar egter nie daarvan verhoed om by meeste rade en slagte teenwoordig te wees nie. Die mate van haar militêre leierskap is 'n onderwerp van historiese debat. Tradisionele historici soos Édouard Perroy kom tot die gevolgtrekking dat sy 'n vaandeldraer was wat hoofsaaklik impak gemaak het op moraal. Dié soort analise steun gewoonlik op die getuienis van die veroordeling-verhoor, waar sy gestel het dat sy haar vaandel bo haar swaard verkies het. Onlangse vakkundige werk wat gefokus is op die ongeldigverklaringsverhoorgetuienis stel dat haar mede-offisiere haar as 'n begaafde taktikus en 'n suksesvolle strateeg beskou het. Stephen W. Richey se opinie is een voorbeeld: "Sy het die leër in 'n verstommende reeks oorwinnings gelei wat die deurlag in die oorlog gelewer het." Historici stem in elk geval saam dat die leër merkwaardige sukses behaal het tydens haar vlugtige loopbaan.
Leierskap
[[Lêer:Verdrag van Troyes.svg|300px|duimnael|
]] Sy het die het die oorversigtige strategie wat die Franse leierskap gekenmerk het verwerp. In die vyf maande van belegging voor haar aankoms het die verdedigers van Orléans slegs een aggressiewe beweging uitgevoer wat rampspoedig geëindig het. Op 4 Mei het die Franse die afgeleë fort Saint Loup aangeval en ingeneem. Dit is op 5 Mei gevolg deur 'n opmars na 'n tweede fort genaamd Saint Jean le Blanc. Toe hulle dit verlate aantref het dit 'n bloedlose oorwinning geword. Die volgende dag het sy Jean d'Orleans by 'n krygsraad teëgestaan en aangedring dat nog 'n aanval op die vyand uitgevoer word. D'Orleans het beveel dat die stadshekke gesluit word om sodoende nog 'n geveg te verhoed, maar sy het die dorpenaars en gewone soldate byeengeroep en die burgemeester gedwing om 'n hek oop te maak. Met die ondersteuning van slegs een kaptein het sy uit die stad vertrek en die fort van Saint Augustins verower. Daardie aand het sy te hore gekom dat sy uitgesluit is uit 'n krygsraad waar die leiers besluit het om vir versterkings te wag voor hulle weer sou optree. Sy het die besluit verontagsaam en aangedring daarop om die hoof Engelse vesting gemaand "les Tourelles" op 7 Mei aan te val. Tydgenote het haar as die heldin van die geveg erken nadat sy 'n pylwond aan haar nek opgedoen het maar gewond teruggekeer het om die laaste aanval te lei.
Die enigste eietydse gelykenis van Johanna van Arkel is deur Clément de Fauquembergue geskets in 1429 op die dag wat nuus van die Franse oorwinning in Orléans Parys bereik het. Die kunstenaar het haar egter nooit in lewende lywe gesien nie.
Die skielike oorwinning by Orléans het tot talle voorstelle vir offensiewe aksie gelei. Die Engelse het 'n poging om Parys her in te neem of 'n aanval op Normandië verwag. In die nasleep van die onverwagte oorwinning het Johanna Karel VII oortuig om haar mede aanvoerder van die leër te maak saam met Hertog Jan II van Alençon en sy het daarin geslaag om koninklie toestemming te verkry vir haar plan om die nabygeleë brûe langs die Loire aan te val as 'n prelude tot 'n opmars na Reims en 'n kroningsplegtigheid. Dit was 'n dapper voorstel aangesien Reims rofweg twee keer sover as Parys was en diep in die vyand se gebied.
Die leër het Jargeau op 12 Junie teruggeneem, Meung-sur-Loire op 15 Junie, daarna Beaugency op 17 Junie. Die Hertog van Alençon het tot al Johanna se besluite ingestem. Ander aanvoerders insluitend Jean d'Orléans was beïndruk met haar prestasie by Orléans en het ondersteuners van haar geword. Alençon het gesê dat sy sy lewe gered het by Jargeau waar sy hom gewaarsku het van 'n naderende artillerie aanval. In die selfde slag het sy 'n slag van 'n klip kanonbal teen haar helm weerstaan terwyl sy teen 'n leër opgeklim het. 'n Verwagte Engelse aflosmag het op 18 Junie in die omgewing aangekom onder bevel van Sir John Fastolf. Die slag by Patay kan gesien word as die omgekeerde van die Slag van Agincourt. Die Franse voorhoede het met hulle aanval begin voordat die Engelse boogskutters hulle voorbereidings kon voltooi. 'n Wilde vlugtog het ontstaan wat die hoofonderdeel van die Engelse leër platgelê het en waarin meeste van die aanvoerders doodgemaak of gevang is. Fastolf het met 'n klein groepie soldate ontsnap en is die sondebokke vir die Engelse vernedering gemaak. Die Franse het minimale verliese gelei.
Die Franse leër het op 29 Junie van Gien-sur-Loire na Reims vertrek en het die voorwaardelike oorgawe van die Boergondies-gehoude stad Auxerre op 3 Julie aanvaar. Elke dorp op hulle pad het sonder weerstand tot Franse trou teruggekeer. Troyes, die plek van die verdrag wat gepoog het om Karel VII te onterf het na 'n vierdaagse bloedlose beleg oor gegee. Die leër het min voorrade oor gehad teen dit Troyes bereik het. Edward Lucie-Smith gee dit as 'n voorbeeld dat Johanna meer gelukkig as bekwaam was: 'n wandelende prediker genaamd Broeder Richard het oor die einde van die wêreld gepreek in Troyes en het die plaaslike bewoners oortuig om boontjies te plant, 'n gewas wat vroeg geoes kon word. Die uitgehongerde leër het aangekom net toe die boontjies ryp was.
Reims het sy hekke op 16 Julie oopgemaak. Die kroning het die volgende oggend plaasgevind. Hoewel Johanna en die hertog van Alençon 'n onmiddellike opmars na Parys bepleit het, het die koninklike hof 'n onderhandelde skikking met die hertog van Boergondië nagestreef. Hertog Filips die Goeie het die ooreenkoms gebreek en dit as 'n vertragings taktiek gebruik om die verdediging van Parys te versterk. Die Franse leër het intussen deur dorpe naby Parys gemarsjeer en nog vreedsame oorgawes aanvaar. Die Hertog van Bedford was aan die hoof van 'n Engelse mag en het die Franse leër op 15 Augustus gekonfronteer. Die Franse aanslag op Parys het op 8 September 'n aanvang geneem. Ondanks 'n kruisboogpyl wond aan haar been het Johanna voortgegaan om die troepe te lei tot die einde van die dag se gevegte. Die volgende oggend het sy 'n koninklike bevel ontvang om terug te val. Meeste historici blameer die Franse groot kamerheer Georges de la Trémoille vir die politieke flaters wat op die kroning gevolg het.
Gevangeneming
Na geringe aksie by La Charité-sur-Loire in November en Desember het Johanna die volgende April na Compiègne gegaan om te help verdedig teen die 'n Engelse en Boergondiese beleg. 'n Skermutseling op 23 Mei 1430 het tot haar gevangeneming gelei. Toe sy beveel is om terug te val het sy die eerbare plek ingeneem as die laaste om die veld te verlaat. Boergondiërs het die agterhoede omsingel.
Dit was gebruiklik vir gevangenes se familie om 'n losprys vir 'n krygsgevangene te betaal. Johanna en haar familie het egter nie oor die nodige finansiële bronne beskik nie. Baie historici veroordeel Karel VII daarvoor dat hy nie tussenbeide getree het nie. Sy het verskeie kere probeer ontsnap en het by een geleentheid van haar 21 m hoë toring in Vermandois na die sagte grond en droë grag gespring waarna sy na die Boergondiese dorp Arras verskuif is. Die Engelse regering het haar uiteindelik van Hertog Filips van Boergondië aangekoop. Biskop Pierre Cauchon van Beauvais, 'n Engelse partisaan, het 'n belangrike rol gespeel in die onderhandelinge en later in haar verhoor.
Verhoor
Johanna se verhoor vir kettery was polities gemotiveer. Die Hertog van Bedford het die troon van Frankryk vir sy kleinneef Hendrik VI opgeëis. Sy was verantwoordelik vir die wedywerende kroning en om haar te verdoem sou die koning se legitimiteit ondermyn. Geregtelike verrigtinge het op 9 Januarie 1431 in Rouen, die setel van die Engelse besettingsregering, begin. Die prosedure was op 'n aantal punte onreëlmatig. In 1456 het Pous Calixtus III haar onskuldig aan die kettery klagte wat teen haar aanhangig gemaak is verklaar.
Een van die belangrikste probleme was dat die Biskop Cauchon nie jurisdiksie oor die saak gehad het nie. Hy het sy aanstelling te danke gehad aan sy partisane ondersteuning van die Engelse regering wat die hele verhoor gefinansier het. Kerklike notaris Nicolas Bailly, aangestel om getuienis teen Johanna te versamel kon geen negatiewe getuienis vind nie. Sonder sulke getuienis het die hof nie gronde gehad om met 'n verhoor te begin nie. Deur in elk geval met 'n verhoor voort te gaan het die hof ook kerklike reg oortree deur haar van haar reg tot 'n regsadviseur te ontneem. By die opening van die eerste openbare ondervraging het Johanna gekla dat die wat teenwoordig was almal partisane teen haar was en het sy gevra dat "kerklikes van die Franse kant" uitgenooi word.
Die verhoorverslae demonstreer haar merkwaardige intellek. Die transkripsie se beroemdste woordewisseling is toonbeeld van subtiliteit. "Toe sy gevra is of sy weet of sy in God se genade was, het sy geantwoord: 'As ek nie is nie, mag God my daar plaas; en as ek is, mag God my so hou.'" Die vraag is 'n vakkundige lokval. Kerklike doktrine het gehou dat niemand ooit seker kon wees of hulle in God se genade is nie. As sy ja sou antwoord sou sy haarself skuldig gemaak het aan kettery. As sy nee sou antwoord sou sy haar skuld erken het. Notaris Boisguillaume sou later getuig dat op die oomblik toe die hof die antwoord hoor, "Die wat haar ondervra het was stom geslaan." In die twintigste eeu sou George Bernard Shaw die dialoog so boeiend gevind dat dele van sy toneelstuk Saint Joan letterlike vertalings van die verhoorrekord is.
Verskeie hoofamptenare het later getuig dat beduidende dele van die transkripsie teen haar guns aangepas is. Baie klerklikes het onder dwang gedien, insluitend die inkwisiteur, Jean LeMaitre, en 'n paar het selfs doodsdreigemente van die Engelse ontvang. Onder inkwisitoriale riglyne moes Johanna in 'n kerlike tronk aangehou gewees het onder toesig van vroulike wagte (i.e., nonne). In stede hioervan het die Engelse haar in 'n sekulêre tronk met hulle eie soldate aangehou. Biskop Cauchon het Johanna se appel tot die Konsilie van Basel en die pous, wat die verrigtinge moes stop, van die handgewys.
Die twaalf beskuldigingsartikels wat die hof se bevindinge opsom weerspreek die reeds gedokterde hofrekord. Die ongeletterde beskuldigde het 'n verloëningdokument geteken wat sy nie verstaan het nie toe sy met onmiddellike teregstelling gedreig is. Die hof het dit met 'n ander verloëningdokument vervang in die amptelike rekord.
Teregstelling
Kettery was slegs 'n halsmisdaad vir herhaaldelike oortredings. Johanna het ingestem om vroue klere te dra toe sy verloën is. 'n Paar dae later is sy in die tronk seksueel aangerand. Sy het die dra van manlike drag hervat, of as beskerming, of, volgens die getuienis van Jean Massieu, omdat haar rok gesteel is en daar niks ander was wat sy kon dra nie.
Ooggetuies het die toneel van haar teregstelling op 30 Mei 1431 beskryf. Sy is aan 'n pilaar vasgebind. Daar het sy twee van die kerkmanne, Martin Ladvenu en Isambart de la Pierre, gevra om 'n kruis voor haar te vas te hou. 'n Kleinboere het ook 'n klein kruis gemaak wat sy aan die voorkant van haar drag gedra het. Nadat sy dood is het die Engelse die kole teruggehark om haar verkoolde liggaam bloot te stel sodat niemand kon beweer dat sy lewendig ontsnap het nie, en die liggaam daarna nog twee keer verbrand om dit te as te reduseer en die versamel van enige aandenkings te verhinder. Hulle het haar oorblyfsels in die Seine gewerp. Die teregsteller, Geoffroy Therage, het later gesê dat hy bevrees was dat hy verdoem sou word
Herverhoor
Nadat die oorlog verby is, is Johanna se saak na haar dood herverhoor. Die Pous Callixtus III het die verrigtinge wat ook as die "rehabilitasie verhoor" goedgekeur op versoek van Inkwisiteur-Generaal Jean Brehal en Johanna se moeder Isabelle Romée. Die doel van die verhoor was om te ondersoek of die oorspronklike verhoor en die beslissing daarvan regverdig en volgens die wet uitgevoer is. Die verrigtinge is afgeskop met 'n ondersoek deur die kerkman Guillaume Bouille. Brehal het in 1452 'n ondersoek gedoen. 'n Formele appel het in November 1455 gevolg. Die appelproses het kerklui van oral in Europa ingesluit en is volgens standaard hofprosedures gehou. 'n Paneel teoloë het die getuienis van 115 getuies ondersoek. Brehal het sy finale opsomming in Junie 1456 gemaak waarin hy Johanna as 'n materlaar beskryf en die ontslape Pierre Cauchon van kettery beskulidig vir die veroordeling van 'n onskuldige vrou vir 'n sekulêre vendetta. Die hof het haar op 7 Julie 1456 onskuldig verklaar.
Kleredrag
Johanna het mansklere gedra van haar vertrek van Vaucouleurs tot haar verloëning by Rouen. Dit het in haar eie tyd teologiese vrae laat ontstaan. Die tegniese rede vir haar teregstelling was 'n Bybelse kleredragwet. Die rehabilitasie-verhoor het die skuldigbevinding tersyde gestel deels omdat die verhoor nie die doktrinale uitsondering tot die wet beskou het nie.
Doktrinies gesproke kon sy haarself as as 'n page skildknaap vermom tydens 'n ries deur vyandige grondgebied en kon sy pantser dra tydens gevegte. Die Chronique de la Pucelle stel dat dit molestasie verhoed het terwyl sy in die veld gekamp het. Kerklui wat by haar hervoor getuienis gelewer het, het bevestig dat sy in die tronk aangehou het om manlike kleredrag te dra om molestasie en verkragting te verhoed. Bewaring van kuisheid was ook 'n regverdigbare rede vir die dra van mansklere. Haar drag sou 'n aanvaller vertraag het en mans sou in elkgeval minder geneid wees om haar as 'n seksvoorwerp te sien.
Sy het die hof oor die saak na die Poitiersondersoek verwys tydens haar verhoor. Die Poitiersrekord het verlore gegaan, maar omstandighede dui daarop dat die Poitiers kerklui haar gebruik goedgekeur het. Met ander woorde, sy het 'n sending gehad om 'n man se werk te doen en dit was daarom gepas om so aan te trek. Sy het ook haar hare kort gedra tydens haar militêre veldtogte en terwyl sy in die tronk was. Haar ondersteuners, soos die teoloog Jean Gerson, het haar haarstyl verdedig. So ook het Inkwisiteur Brehal tydens haar rehabilitasie-verhoor.
Visioene
Johanna se visioene lok reeds lank belangstelling uit. Vakkundiges is van mening dat haar geloof opreg was. Sy het Sint Margaretha, Sint Catharina, en aartsengel Michaël as die bron van haar openbaringe aangegee. Daar is egter 'n mate van onduidelikheid aangaande watter van verskeie heiliges met dieselfde name sy bedoel het. Sommige Katolieke beskou haar visioene as goddelike inspirasie.
Analise van haar visioene is problematies aangesien die hoofinligtingsbron oor die onderwerp die transkripsie van veroordelingsverhoor  is waarin sy gebruiklike hofprosedure verontagsaam het en geweier het om enige vra oor haar visioene te antwoord. Sy het gekla dat 'n gewone getuie-eed sou bots met haar vroeëre geswore belofte om vertroulikheid te bewaar oor haar ontmoetings met haar koning. Dit is ook nie bekend tot watter mate die rekords wat behoue gebly het die verdigsels van korrupte hofamptenare is of self of Johanna self stories gefabriseer het om staatsgeheime te bewaar nie. Haar geloof in haar roeping is egter moontlik belangriker as die oorsprong van die visioene.
Dokumente uit haar eie era en historici voor die 20ste eeu het meestal aangeneem dat Johanna gesond en van gesonde verstand was. Meer onlangs het 'n aantal vakkundiges egter gepoog om haar visioene in psigiatriese of neurologiese terme te interpreteer. Potensiële diagnoses wat reeds geopper is luit in epilepsie, migraine, tuberkulose, en skisofrenie. Konsensus is nie aangaande enige van die vermeende diagnoses bereik nie aangesien hallusinasie en godsdienstige entoesiasme simptomaties van verskeie sindrome kan wees en omdat kenmerkende simptome van sulke sindrome in konflik is met Johanna se lewe en die prestasies wat sy behaal het.
'n Ander beswaar teen sulke diagnoses is dat dit onwaarskynlik is dat iemand wat aan 'n geestesgebrek gelei het die guns van Karel VII se hof sou kon gewen het. Die koning se eie vader, Karel VI se bynaam was Charles le Fol of le Fou, letterlik Karel die waansinnige, en die politiese en militêre agteruitgang wat Frankryk onder sy bewind deurgemaak het kon toegeskryf word aan die magsleemtes wat sy episodes van geestesongesteltheid tot gevolg gehad. Die vorige koning het geglo dat hy van glas gemaak is, 'n dwaling wat niemand vir godsdienstige ontwaking misgis het nie. Vrese dat Karel VII aan dieselfde toestand sou lei kon moontlik 'n rol gespeel het in die poging om hom te onterf in Troyes. Hierdie stigma was so hardnekkig dat tydgenote van die volgende geslag oorerflike geestesiekte blameer het vir Engeland se Koning Hendrik VI se ineenstorting in 1453: Hendrik VI was 'n kleinneef van Karel VII en kleinseun van Karel VI. Toe Johanna by Chinon aangekom het, het die koninklike raadgewer Jacques Gélu gewaarsku dat “'n Mens nie ligtelik enige beleid moet verander as gevolg van 'n gesprek met 'n meisie, 'n kleinboerin... so vatbaar tot illusies; 'n mens kan jou belaglik maak uit die oogpunt van vreemde nasies....”
In stryd met modern stereotipes oor die Middeleeue was Karel VII se hof uitgeslape en skepties oor die onderwerp van geestesgesondheid.
Benewens die fisiese eise wat haar militêre loopbaan aan haar gestel het, wat oënskynlik baie mediese hipoteses sou uitsluit, het sy geen van die kognitiewe gebreke wat met die hoofsielsiektetoestande gepaard kan gaan vertoon nie. Sy het tot aan die einde van haar lewe skerpsinnig gebly. Die rehabilitasie verhoorgetuienis verwys verskeie kere oor haar skerpsinnigheid:
Baie keer het hulle [die regters] van een vraag na die ander oorgegaan, rigting verander, en nie teen staande hiervan, het sy omsigtig geantwoord, en 'n wonderlike geheue aan die dag gelê.
Haar skerp antwoorde tydens kruisverhoor het selfs die hof gedwing om op te hou om publieke sessies te hou. As haar visioene 'n mediese of psigiatriese oorsprong gehad het sou sy bepaald 'n uitsonderlike geval gewees het.
Erfenis
Die Honderdjarige Oorlog het vir 22 jaar voortgeduur na Johanna se dood. Karel VII het daarin geslaag om legitimiteit as koning van Frankryk te bou ten spyte van 'n rival kroning van Hendrik VI in Desember 1431 op die seun se tiende verjaarsdag. Voor Engeland sy militêre leerskap en langboog korps wat gedurende 1429 verlore gegaan het kon heropbou, het die land sy bondgenootskap met Boergondië in die Verdrag van Arras in 1435. Die hertog van Bedford het in dieselfde jaar gesterf en Hendrik VI het die jongste koning van Engeland geword om sonder 'n regent te regeer. Die verdrag en sy swak leierskap was waarskynlik belangrike faktore in die beëindiging van die konflik. Kelly DeVries argumenteer dat Johanna van Arkel se aggressiewe gebruik van artillerie en frontale aanvalle Franse taktiek vir die res van die oorlog bepaal het.
Sy het van 'n obskure dorpie gekom en opgang gemaak toe sy amper nog 'n kind was en sy het dit gedoen as 'n ongeleerde kleinboerin. Franse en Engelse konings het die voortslepende oorlog regverdig deur kompeterende interpretasies van die duisendjaaroue Saliese reg. Die konflik was 'n erflating vete tussen monarge. Sy het betekenis verskaf aan oproepe soos die van edelman Jean de Metz toe hy gevra het, "Moet die koning uit die koninkryk gedryf word; en moet ons dan Engelse wees?" In die woorde van Stephen Richey, "Sy het wat 'n droë dinastiese twis wat die gewone mense ongeërg gelaat het behalwe vir hulle eie lyding verander in 'n vurige populêre oorlog van nasionale bevryding."
Max Palmer
Max Palmer (27 November 1927 – 7 Mei 1984) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Sniper (1952), Killer Ape (1953), Invaders from Mars (1953), en Stone (1974).
Ole Christoffer Ertvaag
Ole Christoffer Ertvaag (gebore 23 September 1987) is 'n Noorse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Pornopung (2013) en in die televisiereeks The Last Kingdom (2015).
Swartstertwalvisvoël
Die Swartstertwalvisvoël (Pachyptila turtur) is 'n walvisvoël en 'n seldsame swerwer aan die kus van Suid-Afrika. Die voël is 24 – 26 cm groot en weeg 110 - 170 g met 'n vlerkspan van 50 - 60 sentimeter. Daar broei 2 miljoen pare in die somer op subantarktiese eilande, Tasmanië en om Nieu-Seeland. In Engels staan die voël bekend as Fairy prion.
Joernalistiek
Joernalistiek is die werk van 'n joernalis as bydraer tot die media of dikwels ook as ander medewerker aan 'n joernalistieke medium.
Basiese omskrywing
Joernalistiek het veral betrekking op die versamel en verwerking van bydraes tot die pers, televisie, radio en meer onlangs ook die internet. Die joernalistiek kan dui op algemene verslaggewing oor 'n wye spektrum onderwerpe in al vier die bogenoemde media of ook op spesialisverslaggewing, byvoorbeeld wanneer 'n joernalis hom of haar toespits op 'n bepaalde belangstellingsveld, byvoorbeeld die omgewing, gesondheid, misdaad, leefstyl, vermaak, motors of opvoeding.
Joernalistiek word beskou as 'n byna onmiddellike vorm van geskiedskrywing.
Objektiwiteit
Hoewel een van die hoofvereistes van die joernalistiek ewewig en objektiwiteit is, is dit in die praktyk nie altyd die geval nie. Baie media, veral koerante, het 'n bepaalde politieke vooroordeel. In Suid-Afrika was dit veral voor 1994 die geval met sekere (meesal Afrikaanse koerante) wat die Nasionale Party ondersteun het, en sekere (meesal Engelse koerante) wat die Verenigde Party en later ook die Progressiewe Federale Party ondersteun het. In gevalle waar 'n medium so 'n bepaalde politieke uitkyk handhaaf, is dit selde vir die bestuur (hetsy redaksioneel of algemeen) nodig om joernaliste te sensoreer, omdat sulke media meesal net joernaliste aanstel wat hulle politieke vooroordeel huldig.
Loopbaan
Joernalistiek as loopbaan word gekenmerk deur lang en ongereelde ure, werkspanning, swak besoldiging en ooreising. Aan die pluskant ervaar joernaliste byna daaglikse bevrediging wanneer hulle werk uitgesaai of gepubliseer word. Joernaliste kry die bykomende bevrediging dat hulle kan meehelp om die openbare mening te vorm. Veral weens die swak besoldiging verlaat baie joernaliste uiteindelik die beroep vir meer lonende werk in loopbane in onder meer openbare skakelwese.
Erica placentiflora
Erica placentiflora is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Steven Mnuchin
Steven Terner Mnuchin (gebore 21 Desember 1962) is 'n Amerikaanse voormalige beleggingsbankier wat as die 77ste Minister van Finansies van die Verenigde State in die kabinet van Donald Trump gedien het. Mnuchin was voorheen 'n rolprentvervaardiger en verskansingsfondsbestuurder.
NG gemeente Burgersdorp
duimnael|links|270px|Die koepel in die kerkgebou.
Die NG gemeente Burgersdorp is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode van Oos-Kaapland. Dis die agtste oudste gemeente in dié Sinode en is in 1846 gestig, 54 jaar ná Graaff-Reinet. In die hele NG Kerk was dit die 34ste stigting, waarvan almal behalwe Pietermaritzburg (1839) en Potchefstroom (1842) in die destydse Kaapkolonie geleë was. In 2016 het die gemeente 510 belydende en 135 dooplidmate gehad. Van die belydende lidmate was net 200 jonger as 50, terwyl 140 van die 510 op plase gewoon het.
Agtergrond
Teen die einde van 1844 is aan sowat 300 gesinne tussen die Stormbergspruit en die Kraairivier toestemming verleen deur die Ring van Graaff-Reinet om hul eie gemeente hier te stig. Op 27 Desember 1847 het hulle die plaas Klipfontein gekoop, wat destyds aan Gert Buytendach behoort het, om 'n kerk te bou en 'n dorp te stig. Die plaas van 3 607 morge is teen 15 000 riksdaalders aangekoop. Dit was op dié plaas wat die gemeente op 13 Oktober 1846 gestig is. Op 20 Januarie 1847 is 'n veiling van erwe gehou en 75 erwe is verkoop teen 'n gemiddelde prys van £50 pond. 'n Uitsoekerf is reeds in 1846 aan Gert Buytendach geskenk toe die plaas aangekoop is. Die gemeente se oorspronklike grense het die latere gemeentes van Aliwal-Noord en Venterstad ingesluit asook gedeeltes van Dordrecht en Barkly-Oos.
Destyds het die wild op die vlaktes hier in hulle duisende geloop en tydens die reënseisoen in hulle miljoene, waaronder springbokke, blesbokke, wildebeeste, kwaggas en volstruise. Selfs leeus het destyds in die grasmoerasse en luiperds in die bosryke klowe.
Baie van die ingesetenes was hoogs ontstoke toe daar voorgestel is dat hulle die dorp Maitland moet noem ter ere van die goewerneur sir Peregrine Maitland. Hy het egter die eerbewys van die hand gewys omdat die koloniale regering huiwerig was om dié gebied tot landdrosdistrik te verklaar. Die dorp is toe Burgersdorp genoem, volgens sommige ter ere van die burgerkommandos tydens die Sewende Grensoorlog van 1846 tot 1847. Die meer waarskynlike verklaring is egter dat die dorp deur die toedoen van die burgers self gestig is wat die Christendom na die gebied gebring het. Burgersdorp, wat in 1891 'n munisipaliteit geword het, het kerkeiendom gebly tot 1 Januarie 1913 toe die eiendomsreg van die dorpsmeent aan die plaaslike munisipaliteit oorgedra is.
Die eerste NG kerkgebou is in 1848 ingewy, en die nuwe en huidige kerk in 1913 nadat ds. H.W. Geyer die hoeksteen op 29 Junie 1912 gelê het. Die argitek was William Henry Ford. Dié gebou, in 'n tipiese Romaanse boustyl, het 'n indrukwekkende orrel met 1 100 pype. Die preekstoel is uit kiaathout vervaardig en die gebou het 'n indrukwekkende koepel.
Gereformeerde Kerk
Intussen het ds. Dirk Postma op 21 Januarie 1860 'n gemeente van die Gereformeerde Kerk hier gestig nadat vele lidmate die NG Kerk verlaat het, hoofsaaklik weens hulle ontevredenheid oor die sing van die evangeliese gesange, pleks van net die gebruiklike psalms, maar ook weens die liberalistiese tendens in die NG Kerk. In 1869 het hy 'n teologiese seminarium hier gestig, wat in 1905 na Potchefstroom verplaas is.
Eerste leraar
Uit 10 beroepe was ds. John Murray die eerste om dit aan te neem. Hy was een van die konsulent, ds. Andrew Murray sr. van die NG gemeente Graaff-Reinet, een van die eerste Skotse predikante in die NG Kerk wat die tekort aan predikante in die NG Kerk in die 19de eeu moes kom aanvul, se vyf seuns wat predikant geword het. Die ander vier was William, George, Charles en die bekendste, dr. Andrew Murray, die skrywer van Christelike boeke wat in etlike tale vertaal is.
John vertrek in 1838 op 12-jarige ouderdom saam met die tweede oudste broer, Andrew, na Skotland, vanwaar hulle vader in 1822 as een van die eerste predikant na die Kaap gekom het, om daar onderrig te word. Albei broers het teen 1845 die M.A.-graad in Aberdeen behaal en vertrek saam na Holland om daar aan die Universiteit van Utrecht vir predikant te leer. In 1848 maak hy in sy briewe aan sy vader op Graaff-Reinet melding van die noodsaaklikheid van 'n teologiese seminarie vir Suid-Afrika. Die volgende jaar aanvaar hy, kort na sy terugkoms in Suid-Afrika, 'n beroep na Burgersdorp, wat net drie jaar vantevore gestig is.
Ds. Murray se ontvangs op Burgersdorp
Meer as twee jaar ná die stigting was die gemeente nog altyd vakant en dit het hom moeilik geval. Daarom ook was dit 'n besonder blye vooruitsig toe ds. John Murray die beroep aangeneem het wat op 12 Februarie 1849 op hom uitgebring is. Toe die beroep uitgebring is, staan die volgende treffende woorde wat aan hom geskryf sou word, in die notule aangeteken: "… en wij vertrouwen dat u WelEerw. de goedheid zal hebben om deze ons plegtig en eenparig roeping te willen aannemen, daar wij hebben u Wel. Eerw. Hier hoog noodig en wij hebben reden te geloven dat als de Heer in genade u WelEerw. mogte u daartoe bewilligen uwe arbeid zal hier veel gezegend worden." Die kerkraad is nie in sy verwagting teleurgestel nie. Ds. Murray het hom die beroep laat welgeval en die plegtige bevestiging het op 26 Mei 1849 plaasgevind. Ds. A. Murray van Graaff-Reinet, vader van ds. John Murray, het 'n treffende rede uitgespreek na aanleiding van Hebr. 13:17: "Zijt uwen voorgangeren gehoorzaam, en zijt hun onderdanig; want zij waken voor uwe zielen, als die rekenschap geven zullen; opdat zij dat doen mogen met vreugde en niet al zuchtende; want dat is u niet nuttig." By die geleentheid was ook teenwoordig ds. John Taylor van Cradock, ds. John Pears van Somerset-Oos en ds. Andrew Murray jr., 'n broer van ds. John Murray. Die feit dat vader en twee seuns in die evangeliebediening aan die verrigtinge deelgeneem het, het 'n besonder diep indruk op die gemeente gemaak. 'n Berig lui: "Deze heilige inzegening was een gezigt van geene gewone belangstelling."
Die intreepreek het gehandel oor 2 Kor. 5:20: "Zoo zijn wij dan gezanten van Christus wege, als of God door ons bade; wij bidden van Christus wege: laat u met God verzoenen." Ds. Taylor, wat sedert die stigting van die gemeente konsulent was, het op Maandagoggend afskeid geneem. Dit toon dat die mense toe nie so haastig was om weg te kom nie. Die Maandagoggenddienste van die tyd wat nogal baie voorkom, was vir die mense van besondere betekenis omdat dit hulle in staat gestel het om nog vir laas tot aanbidding saam te kom voordat hulle huiswaarts keer. Ds. Taylor se afskeidswoord was Fil. 1:7, "Alleenlijk wandelt waardiglijk het Evangelie van Christus..." Hy was geliefd in die gemeente en volgens 'n berig in De Zuid-Afrikaan, 25 Junie 1849, is daar groot lof aan hom toegeswaai, veral vir sy hulp aan en belangstelling in die Voortrekkers oor die grense.