cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arend Hofmeyr
Bidure en verenigings
Een van die geseënde vrugte van hierdie herlewings was 'n toenemende belangstelling in die sendingsaak en die gemeentelike eredienste en bidure. Die opkoms en bloei van bidure is veral opvallend in die tagtiger- en negentigerjare. Reeds in ds. Marais se tyd is 'n begin gemaak met maandelikse bidure in 'n paar buitewyke. Hierdie maandelikse bidure, wat veral in verband gestaan het met die uitbreiding van Gods Koninkryk, is reeds in 1881 in sowat vyf buitewyke gereeld gehou. In 1879 is 'n sustersbiduur op die dorp begin. Daar het reeds 'n biduur vir die manslidmate bestaan. Met die stigting van die CJV in die vroeë tagtigerjare, het ds. Hofmeyr aparte bidure vir jong mans en dogters in die lewe geroep. In 1885 is selfs 'n biduur vir kinders gestig. Behalwe dié vir jong dogters en kinders, is feitlik al die dorpsbidure oor die naweek gereël: Saterdagmiddag vir die susters, Saterdagaand vir die jongmans en Sondagmôre net voor die kerkdiens, vir die manslidmate.
'n Hele paar verenigings is ook in ds. Hofmeyr se tyd gestig. In 1884 is byvoorbeeld 'n tak van die Britse en Buitelandse Bybelgenootskap gestig, 'n vereniging wat nooit juis wou posvat nie en drie jaar later maar weer ontbind moes word. Behalwe die CJV wat in hierdie tyd (1884) in die lewe geroep is en veral gedurende die negentigerjare 'n bloeityd deurgemaak het, het ds. en mev. Hofmeyr ook 'n “zusters werkgeselschap" gestig, wat veral groot werk verrig het in verband met die vernuwing van die kerk, die bou van die CJV-saal, dankfeeste ens. Hierdie werkgeselskap was in daardie jare in 'n bloeiende toestand, en 'n aansienlike getal susters het daartoe behoort, luidens die godsdiensverslag van 1885. Ook die Dorpsondagskool het in die tagtigerjare gebloei; in 1888 is byvoorbeeld 'n boekery vir die Sondagskoolkinders gestig. Begin 1891 is die eerste tak van die Vrouesendingbond deur die Hofmeyrs hier gestig.
Strenge kerktug
Destyds is die kerktug nog streng toegepas. Kort-kort is lidmate wat hulle aan die een of ander ernstige vergryp, soos byvoorbeeld dronkenskap en onsedelikheid, skuldig gemaak het, voor die kerkraad gedaag en onder tug geplaas. Soms het een geweier om te verskyn en dan is hy, ook weens minagting van die kerkbestuur, vir 'n onbepaalde tyd onder sensuur geplaas. In die meeste gevalle doen het laasgenoemdes dan later aansoek gedoen om opheffing van die sensuur, wat dan ook toegestaan is mits daar genoegsame blyke van berou en beterskap was. Selfs binne die geledere van die kerkraad moes daar soms opgetree word. Hier is 'n treffende voorbeeld uit die notule van 12 Oktober 1898. Toe die vergadering, met die oog op die naderende ringsitting, moes antwoord op die vraag of al die kerkraadslede onberispelik is in leer en wandel, is daar ernstig beswaargemaak teen 'n sekere broeder wat by geleentheid toegelaat het dat “in zyn huis gedanst word". Die broeder is hieroor ernstig vermaan en versoek om “ten gevolge de ontevredenheid by sommigen" daardie naweek van die Nagmaaltafel weg te bly.
Geliefde pastoriemoeder heengegaan
Op 3 Januarie 1883 het 'n ramp die pastorie (en gemeente) van Hanover getref met die heengaan van die pastoriemoeder. Ná 'n kort siekbed het sy in haar 38ste lewensjaar aan die belroos (erisipelas of wondroos) beswyk, en is twee dae later vanuit die kerkgebou ter aarde bestel. Dit was 'n groot begrafnis, waaraan nie minder nie as vyf besoekende predikante, onder andere 'n swaer van die oorledene, ds. J.R. Albertyn, deelgeneem het. Nie net die pastoriegesin nie, maar ook die gemeente was in rou. “Het was of men van het graf niet scheiden kon.” Die susters van die gemeente, wat besonder geheg aan hierdie geliefde pastoriemoeder was, het met trane in die oë die een ná die ander gekom en 'n hand vol grond in die graf gegooi. Sy is gehuldig as 'n “uitstekende echtgenote en moeder", 'n “yverige dienstmaagd” van die Here en “allergeschikste" predikantsvrou. Hierdie toegewyde vrou wat geblaak het van ywer vir die saak van die Heer, het veral haar liefde vir die sending afgedruk op die jeugdige gemoed van haar kinders. Nagelaat met sewe moederlose kinders, waarvan die jongste maar ses maande oud was, het ds. Hofmeyr hom in 'n onbenydenswaardige posisie bevind. Gelukkig het sy suster, mev. (ds.) Kriel van Jansenville (wat intussen ook weduwee geword het) haar oor die pastoriegesin van Hanover ontferm. “Aunt Maggie" (soos die Hofmeyr-kinders haar genoem het) het haar op Hanover kom vestig, en soos 'n eie moeder die moederlose weeskinders versorg. 'n Paar jaar later het ds. Hofmeyr 'n tweede huwelik aangegaan, hierdie keer met mej. Jane Grey Wright, destyds prinsipale van die Bellevue-seminarie op Somerset-Oos.
Pastorie-offers op die sendingaltaar
duimnael|regs|300px|Ds. Hofmeyr se seuns. Voor: [[Attie Hofmeyr|Attie, sendeling in Njassaland en Jan, mediese sendeling op Madzimoyo, Noord-Rhodesië. Agter: Charlie (na wie die Hoërskool Charlie Hofmeyr op Ceres genoem is) en Willie, albei later skole-inspekteur.]]
Die oorlyde van sy eerste vrou was die eerste maar nie die laaste bitter beker nie wat ds. Hofmeyr sou ledig. Sowat 11 jaar later volg 'n tweede swaar slag die pastorie van Hanover: die oudste seun, Arend, sneuwel in Suid-Rhodesië, waar hy deelgeneem het aan die oorlog teen die Matabele. Hy was een van 'n klein patrollie van 34 wat onder maj. Alan Wilson vooruitgegaan het om opperhoof Lobengula te probeer vang. Hul is deur die Matabele omsingel en almal doodgemaak. “Toe ds. Hofmeyr hierdie tyding kry" (so vertel 'n susterskind van hom, ds. J.P. Kriel) “was sy treffende gebed dat van sy kinders die Evangelie van Gods Liefde na die woeste heidene mag bring".
Hierdie gebed is in later jare treffend verhoor: drie seuns en twee dogters het hul lewe aan die sending in Midde-Afrika gewy. Die een seun, ds. Attie Hofmeyr, was baie jare lank (1901–1919) sendeling in Njassaland, waar hy sy moedergemeente verteenwoordig het tot op sy betreurde dood te Mkoma op 14 Mei 1919. Hy was maar 46 jaar oud toe hy ’n slagoffer word van die gevreesde swartwaterkoors. Sy heengaan was 'n swaar slag, nie net vir die pastorie en gemeente Hanover nie, maar ook vir die Njassa-sending. “Van die begin af het hy sy merk daar gemaak, en in 1904 is hy tot adjunkvoorsitter van die Sendingraad gekies. Hy was sowel 'n sendingstaatsman as 'n leidsman. Hy het 'n helder hoof gehad en kon nuwe planne uitdink en deurvoer. Hy het 'n vrye uitsig gehad en sy dood was een van die swaarste verliese wat die Njassa-sending ooit gely het." So het ds. A.C. Murray hulde aan hom gebring in sy boek Ons Nyasa-Akker.
Nog 'n seun van ds. Hofmeyr, Willie (uit sy tweede huwelik) het later as onderwyser na Njassaland vertrek, waar hy as hoof van die Normaalskool te Mkhoma jare lank diens gedoen het. In later jare het hy sowel as sy broer Charlie, naam gemaak in die onderwys in die Unie, albei as inspekteurs van skole; die laasgenoemde, oorlede in 1954, was lank hoofinspekteur van Kaapland.
Maar ook twee van ds. Hofmeyr se dogters het die sending as roeping gekies. Issie het ook na Njassaland gegaan, waar sy later met die sendingboer Frikkie van Eeden getroud is. Net soos haar broer Attie, het sy ook hier op die sendingveld (te Magwero) aan die swartwaterkoors beswyk. Lily weer het deur haar huwelik met ds. Kotie Retief van Njassaland ook die sendingsaak gedien. En die rede waarom so baie van hierdie gesin hul lewens op die sendingaltaar gelê het? In sy Attie Hofmeyr van Nyasaland, skryf ds. J.W.L. Hofmeyr: “Het spreekt vanzelf dat zulk een vader en moeder niet slechts zouden gebeden hebben, dat hun kinderen zendelingen zouden worden. De inwoners van de pastorie te Hanover ademden zekerlik een zending-atmosfeer. In de geest zien wy de jonge Attie, met zyn broeders en zusters, met diepe aandacht luisteren naar de boeiende brieven uit het Zendingveld, die oom Stefanus Hofmeyr uit de Zoutpansbergen, naar De Wekker schreeft, en die door zyne moeder Zondagavonds aan hen voorgelezen waren. Of weer by de huisgodsdienst zien wy in de geest de vader zyne kinderen uit Gods dierbaar Woord, het grootste zendingboek in de wêreld, van de zending vertellen en liefde tot de zending inprenten.” Daar het 'n sendingatmosfeer in die pastorie van Hanover geheers, en die kinders het dit van jongs af aan vrylik ingeasem.
Ds. Hofmeyr se heengaan
duimnael|regs|300px|Die teraardebestelling van ds. Hofmeyr uit die ou kruiskerk op Hanover, April 1903. Op die foto staan: "Het begrafnis van den Weleerw. Heer A.H. Hofmeyr. Geboren 27 September 1837 te Kaapstad – overleden 14 April 1903 te Hermanus distr. Caledon."
Iemand het destyds die opmerking gemaak dat die lede van hierdie familie nie tuis sterwe nie. Die drie oudste seuns en 'n dogter het ver buite hul vaderland, een selfs in Skotland, die lewe afgelê. So was dit ook met ds. Hofmeyr self: hy moes na Hermanus gaan om daar, amper 1 000 km van sy tuiste af, te sterf. Hy is daarheen ter wille van die gesondheid van sy eggenote; en dit was terwyl hy besig was om haar te verpleeg en te versorg dat hy self krank geword en binne drie dae heengegaan het. Hy het op 21 April 1903 aan die belroos beswyk, dieselfde kwaal wat die lewe van sy eerste vrou geëis het.
Sy heengaan was baie onverwags, en dus 'n geweldige skok vir die gemeente. Hy was maar in sy 66ste lewensjaar, en het tot 'n paar dae voor sy dood skynbaar goeie gesondheid geniet. 'n Paar dae later is hy op Hanover ter ruste gelê, langs die stoflike oorskot van sy eerste vrou wat hom 20 jaar vroeër vooruitgegaan het. Vir die gemeente wat hy 26 jaar met soveel toewyding gedien het, was sy heengaan 'n gevoelige verlies. Hy het hom hier veral beywer vir die onderwys en opvoeding van die jeug in sowel die dagskool as die Sondagskool. Vir sy gemeente, wat hom liefgehad en hooggeag het, was hy nog meer as predikant: hy was 'n ware vader en raadgewer. Ook in die breër kerklike lewe sou hy baie gemis word. In die Ring van Colesberg is hy hooggeag deur die broeders wat hom dan ook met die stigting van hierdie Ring in 1881 as sy eerste voorsitter gekies het. As Ringsinspekteur van die sending en veral van die onderwys, het hy as oortuigde voorstander van hierdie twee sake, gewaardeerde dienste aan Kerk en volk bewys. Voorts was hy een van die eerste persone wat die oë van die NG Kerk oopgemaak het vir die geestelike bearbeiding van die spoorwegpersoneel. Hy het dan ook gedien in die eerste kommissie vir spoorwegbearbeiding wat die Sinode van 1897 benoem het. Verder was hy lid en jare lank penningmeester van die “Commissie voor Hulpbehoewende jongelingen". Sy tweede vrou wat hom baie jare sou oorlewe, is in die hoë ouderdom van 90 jaar op Stellenbosch oorlede, waar twee dogters (Jeanie en Annie) indertyd lektrises aan die Universiteit was. 'n Ander dogter van wyle ds. Hofmeyr, Miemie, was die eggenote van wyle ds. A.M. McGregor, jare lank leraar van onder meer die NG gemeente Drieankerbaai, Kaapstad.
Jacoba Coetzee
duimnael|regs|200px|Tant Koba Coetzee.
Jacoba Christoffelina Frederika Coetzee (noemnaam tant Koba, 1847–1933) was in die Gereformeerde Kerk bekend as die “predikante-moeder”.
'n Hele geslag teologiese studente en professore aan die Teologiese Skool het by haar op Burgersdorp loseer. Volgens oorlewing het sy “haar” studente goed geken en met ’n ysterhand regeer. Sy was van 'n haastige, vurige, selfs ontvlambare geaardheid, maar daarmee het sy 'n onblusbare blymoedigheid aan die dag gelê. Gedrenk in die Calvinistiese leer en lewe kon sy elke situasie, stroming en neiging takseer, beoordeel, en as dit moes, ook skerp veroordeel. Een van haar dogters, Bettie, was met getroud ds. P.W. Bingle, leraar van Colesberg van 1910–1921 en van Venterstad van 1921 tot sy dood op 8 Maart 1923.
Burgerygebaseerde eweknieproduksie
Burgerygebaseerde eweknieproduksie (Engels:Commons-based peer production) is 'n term geskep deur Harvard Regsprofessor Yochai Benkler met die doel om 'n nuwe model van ekonomiese produksie te beskryf waarvolgens die kreatiewe energie van 'n groot groep individue gekoördineer word (gewoonlik met behulp van die internet) in omvangryke, betekenisvolle projekte, meestal sonder tradisionele hiërargiese organisasies of finansiële vergoeding.
Omskrywing van konsep
Die term word die eerste keer gebruik in Yochai Benkler se artikel Coase’s Penguin.
Die redes vir individue se deelname word as volg deur hom beskryf: "Mense neem deel in eweknieproduksie gemeenskappe vir 'n wye verskeidenheid van intrinsieke en selfbelange redes....basies, mense wat deelneem in eweknieproduksie gemeenskappe hou daarvan. Hulle voel passie oor hul spesifieke area van kundigheid en geniet die vooruitsig om iets nuut of beter te skep."
Hy vergelyk dit met firmaproduksie (waar 'n gesentraliseerde besluitnemingsproses besluit wat gedoen moet word en deur wie dit gedoen moet word) en markgebaseerde produksie (wanneer verskillende vergoedings van verskillende take dien as 'n aansporing vir enigeen wat belangstel om die werk te doen).
In 2006 het Benkler ook sy boek The Wealth of Networks gepubliseer, 'n boek wat voortbou op die konsep van burgery gebaseerde eweknieproduksie.
'n Ander definisie, deur Aaron Krowne (Free Software Magazine) lui dat burgery gebaseerde eweknieproduksie "verwys na enige gekoördineerde, (hoofsaaklik) internet-gebaseerde poging waarvolgens vrywilligers bydra tot 'n projek en waar daar 'n proses bestaan wat ten doel het om hul werk saam te voeg in die produksie van ’n gesamentlike intellektuele produk. Burgerygebaseerde eweknieproduksie sluit in verskillende tipes van intellektuele uitsette van sagteware tot biblioteke van kwantitatiewe data tot menslik leesbare dokumente (handboeke, boeke, ensiklopedieë, resensies, webjoernale, tydskrifte, en so meer)."
Voorbeelde
Voorbeelde van produkte geskep deur middel van burgerygebaseerde eweknieproduksie sluit in Linux, 'n rekenaarbedryfstelsel, Slashdot, 'n nuus en aankondiging webwerf; Kuro5hin, 'n besprekingswebwerf vir tegnologie en kultuur; Wikipedia, 'n aanlynensiklopedie; en Clickworkers, 'n gesamentlike wetenskaplike webwerf.
Gevolge
Verskeie onverwagte maar tog nie onvoorsiene gevolge sluit in:
Argyrosomus hololepidotus
Die Argyrosomus hololepidotus is 'n baarsagtige stekelvinvis wat om Madagaskar, in die Atlantiese Oseaan, die Middellandse See en naby Australië aangetref word. Dit staan in Engels bekend as die Madagascar meagre en lyk baie soos die Suid-Afrikaanse kabeljou spesies.
Burgerygebaseerde eweknieproduksie
Verwante konsepte
Die beginsel van burgerygebaseerde eweknieproduksie is soortgelyk aan kollektiewe uitvinding, 'n model van oop innovasie in die ekonomie, 'n term geskep deur Robert Allen.
Argyrosomus hololepidotus
Dit het 'n blouerige bosy, 'n silwerige ondersy met gladde skubbe en 'n geronde stertvin.
Ga-Rampuru
Ga-Rampuru is 'n Swart nedersetting in Aganang Plaaslike Munisipaliteit, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Dit is noordwes van Polokwane geleë.
Artemisina archegona
Artemisina archegona is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Artemisina en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1978 deur Ristau.
Brief aan die redakteur
'n Brief aan die redakteur  is 'n brief wat 'n leser aan 'n koerant of tydskrif stuur oor kwessies wat die publikasie se lesers aangaan. Sulke briewe is gewoonlik bedoel vir publikasie. In baie publikasies kan briewe aan die redakteur deur gewone pos, per faks of per e-pos aangestuur word, en deesdae ook per SMS of kitsboodskap.
Briewe aan die redakteur word gewoonlik vereenselwig met briewe aan koerante en nuustydskrifte, maar hulle word ook aan ander tydskrifte (soos vermaak- en tegniese tydskrifte) en radio- en televisiestasies gestuur. Wat laasgenoemde betref, kan sulke briewe soms regstreeks oor die radio of TV gelees word, gewoonlik in 'n nuusprogram of 'n kletsradioprogram. In dié geval kan daar ook gepraat word van kykerbriewe of luisteraarbriewe, afhangend van die medium.
In die akademiese uitgewersbedryf is briewe aan die redakteur van 'n akademiese joernaal gewoonlik 'n oop resensie nadat die vorige publikasie verskyn het, dikwels krities oor sekere aspekte van daardie uitgawe. Die skrywers van die oorspronklike stukke reageer soms met hul eie briewe. Omstrede referate in hoofstroomjoernale lok dikwels etlike briewe aan die redakteur uit. 'n Deeglike aanhalingsindeks gee 'n lys van die oorspronklike referate saam met al die reaksies daarop. Afhangend van die lengte van die brief en die joernaal se styl, kan ander soort opskrifte gebruik word soos "Portuurkommentaar". Daar is 'n paar variasies op dié gebruik. Party joernale vereis altyd kommentare ook, wat dan saam met die oorspronklike referaat geplaas word, in 'n proses wat "oop portuurkommentaar" genoem word. In die geval waar joernale eers elektronies uitgegee word, kan briewe aan die redakteur wat nie versoek is nie, asook die skrywer se antwoord, gelyktydig in die gedrukte weergawe verskyn, solank hulle gestuur word in die tydperk tussen die elektroniese publikasie en sy verskyning in druk.
Geskiedenis
Briewe aan die redakteur was nog altyd 'n kenmerk van Amerikaanse koerante. Baie van die vroeë nuusberigte en kommentaar wat vroeë Amerikaanse koerante geplaas het, is gedoen in die vorm van 'n brief. Teen die middel van die 18de eeu was briewe aan die redakteur 'n belangrike middel van politieke en sosiale diskoers. Baie invloedryke essays oor die rol van die regering oor kwessies soos persoonlike vryheid en ekonomiese ontwikkeling is gedoen in die vorm van briewe – byvoorbeeld Cato se briewe of Briewe van 'n boer in Pennsilvanië, wat wyd herdruk is in vroeë Amerikaanse koerante. Regdeur die 19de eeu is briewe aan die redakteur al hoe meer op dieselfde bladsye naby die redakteur se kommentaar in die koerant gebruik. Teen die wending van die 20ste eeu het briewe aan die redakteur permanente en vaste instellings op die kommentaarblaaie geword.
Die kwessie van naamlose briewe is 'n taamlik nuwe ontwikkeling in die bestuur van briewe aan die redakteur. Voor die Koue Oorlog-paranoia van die middel van die 20ste eeu was anonieme briewe aan die redakteur algemeen. Trouens, die reg om anoniem te mag skryf is beskou as sentraal tot die vrye pers/vrye spraakbeweging (soos in die hofsaak in 1735 teen John Peter Zenger, wat begin is met 'n naamlose essay). Teen die 1970's het redakteurs 'n sterk negatiewe houding teen naamlose briewe ontwikkel, en teen die einde van die 20ste eeu het sowat 94% onmiddellik naamlose briewe afgekeur. Party koerante het in die 1980's en 90's spesiale anonieme opinieforums geskep wat lesers in staat gestel het om óf kort mondelingse menings per telefoon weer te gee (wat dan getik en gepubliseer is) of briewe te stuur wat ongeteken is en waar die skrywer 'n skuilnaam gebruik. Hoewel baie joernaliste die anonieme inbelforums afgemaak het as oneties (iemand kan byvoorbeeld 'n ongegronde mening uitspreek sonder kommer oor die gevolge of om die mening met harde feite te steun), het die voorstanders daarvan gesê dat sulke forums die persvryheid van lewendige, ongeïnhibeerde debatvoering handhaaf soos wat dit in die vroeë koerante was.
Hoewel dit as hoofsaaklik 'n funksie van gedrukte publikasies beskou word, is briewe aan die redakteur ook deel van die elektroniese media. In televisiejoernalisme was briewe aan die redakteur nog altyd 'n halfgereëlde kenmerk van 60 Minutes en die nuusprogramme van National Public Radio in die VSA. Briewe aan die redakteur kom algemeen voor in verskeie gedaantes op die internet.
Teen die 21ste eeu het die internet 'n afleweringsdiens geword vir baie briewe aan die redakteur deur e-pos en nuus-webwerwe (trouens, nadat verskeie koeverte met poeier wat daarvan verdink is dat dit antraks bevat na wetmakers en joernaliste gestuur is, het talle nuusorganisasies aangekondig dat hulle in die toekoms net e-posbriewe aanvaar). Omdat die internet die potensiële leserstal van redaksionele kommentaar- en meningstukke by klein publikasies uitgebrei het, kan hul omstrede redaksionele kommentaar of rubrieke soms veel meer briewe lok as waaraan hulle gewoond was – soveel so dat sommige koerante se e-posbedieners gaan staan het.
Ric Carrott
Ric Carrott is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Sunburst (1975) en Marathon Man (1976), en in die televisiereekse Love, American Style (1969) en The Streets of San Francisco (1972).
Brief aan die redakteur
Geskiedenis
Hoewel die bestuur van briewe aan die redakteur min aandag kry in vaktydskrifte, plaas een organisasie, die Nasionale Konferensie van Redaksionele Skrywers, dikwels artikels oor die bestuur van briewe aan die redakteur in hul nuusbrief, The Masthead, en by hul jaarlikse vergaderings. Een van die konferensie se grootste voorstanders van briewe aan die redakteur, Ronald D. Clark van die St. Paul Pioneer Press, skryf: "Beskou briewe as 'n barometer van hoe goed jy lesers of kykers betrokke kry. Hoe meer briewe jy kry, hoe beter maak jy met hulle kontak. Hoe minder jy kry, hoe sterker is die teken dat jy hulle aan die slaap sus."
Aan die ander kant sal baie redakteurs toelaat dat briewe geplaas word waar die naam en adres van die briefskrywer aan die redakteur bekend gemaak word, maar wat dan nie in die publikasie verskyn nie. Dit kan 'n debat aanhelp oor kwessies wat persoonlik, omstrede of 'n verleentheid is, maar nogtans belangrik is om in 'n openbare debat aangeroer te word.
Soms sal 'n brief aan 'n redakteur van 'n plaaslike koerant, soos die "Dear IRS"-brief wat Ed Barnett aan die Wichita Falls Times Record News in Wichita Falls, Texas, geskryf het, selfs die aandag trek van die nasionale media.
Verdraaiings
Deur 'n brief onder 'n vals naam te skryf om steun vir 'n jouself te werf, of om jou teenstander te kritiseer, kan ernstige gevolge hê. Die Kanadese politikus Paul Reitsma se loopbaan het in 1999 in 'n skandaal geëindig nadat hy 'n brief aan 'n koerant onderteken het as "Warren Betanko", waarin hy homself prys en sy teenstander aanval. Die plaaslike koerant het 'n voorbladberig geplaas onder die opskrif  "MLA Reitsma is a liar and we can prove it".
In 1966 in Israel was die Herut-party se destydse opposisieleier Menachem Begin in 'n skandaal gewikkel en sy kop is geëis nadat briewe hom skerp aangeval het. Daar is bewys die briewe, wat in groot dagkoerante geplaas is, is deur Begin se mededingers vir die leierskap van sy party geskryf en aan die koerante gestuur onder verskeie skuilname. Gevolglik is die mededingers se geloofwaardigheid aangetas en hulle is uiteindelik uit die party geskors, wat gehelp het om Begin se leierskapposisie te versterk totdat die party in 1977 die nasionale verkiesing gewen het en hy die Eerste Minister van Israel geword het.
Ben Carruthers
Ben Carruthers (14 Augustus 1936 – 27 September 1983) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Shadows (1958), A High Wind in Jamaica (1965), L'inconnu de Shandigor (1967), en The Dirty Dozen (1967).
HMS Beagle
Die HMS Beagle was 'n Cherokee-klas skip van die Britse Vloot. Dit is bekend as die skip waarmee Charles Darwin na Suid-Amerika gevaar het om natuurhistoriese studie te doen en plant- en dierspesies te versamel. Die skip is op 11 Mei 1820 van die Woolwich-skeepswerf op die Teemsrivier te water gelaat. Nadat dit vir vyf jaar vir militêre gebruik in reserwe gehou is, is dit op 27 September 1825 as 'n navorsingskip omgebou.
Eerste reis (1826–1830)
Op 22 Mei 1826 vertrek die Beagle (vir hidrografiese opmetings) om die waters van Patagonië en Vuurland te verken. Een van die plekke wat hulle gevind het, die Beagle-kanaal, is na die skip vernoem. Tydens die reis raak kapt. Pringle Stokes depressief en skiet homself. Hy sterf tien dae later. Robert FitzRoy het die kapteinskap by hom oorgeneem. Vier Vuurlanders is aan boord gebring met die doel om hulle tot die Christendom te bekeer, as sendelinge op te lei, en later weer na Vuurland terug te neem. Met sy terugkeer het die Beagle op 14 Oktober 1830 in Engeland vasgemeer.
Tweede reis (1831–1836)
Ná die eerste kaptein se selfmoord, wou kapt. FitzRoy nie die tweede reis alleen onderneem nie. Hy het iemand gesoek om hom te vergesel en het uiteindelik op Charles Darwin besluit.
Die Beagle vertrek op 27 Desember 1831 om opnames in Suid-Amerika te doen. Die vier Vuurlanders wat tydens die eerste reis opgelaai is, is ook na hul eiland van geboorte teruggeneem. Op pad terug besoek hulle die Galápagos-eilande, Australië en Suid-Afrika, waarna hulle op 2 Oktober 1836 weer in Falmouth in Engeland dok.
Darwin het 'n dagboek van die dinge wat hy tydens die reis gesien het gehou. Hy skryf dit later oor in 'n boek met die titel Journal and Remarks (Joernaal en kommentaar). Die boek is in 1839 as die derde volume van die amptelike verslag van die ekspedisie gepubliseer. Die boek was baie gewild en is 'n paar keer onder verskillende titels herdruk. Dit het uiteindelik as The Voyage of the Beagle (Die vaart van die Beagle) bekend geword.
Derde reis (1837–1843)
In 1837 vertrek die Beagle op sy derde reis om die kus van Australië te verken. Kommandeur John Clements Wickham was in bevel gewees. Oorblyfsels van die gestrande VOC-skip Zeewijk is onder ander op die reis gevind.
Hulle begin met hulle werk aan die westelike kus tussen die Swanrivier (moderne Perth, Australië) en die Fitzroy-rivier. Daarna doen hulle opmetings langs beide kante van die Bass-straat. In Mei 1839 vaar hulle noord na die kus van die Arafurasee (teenoor Timor) vir opnames. Hierdie reis het in 1843 ten einde geloop.
Talle plekke rondom die kus het hulle name aan hierdie reis te danke. Wickham het Port Darwin ter ere van Charles Darwin genoem. 'n Nedersetting daar word in 1869 die dorp Palmerston, wat in 1911 na Darwin herdoop is. Die Golf van Beagle is na die skip genoem.
Swanesang
Teen die einde van sy lewe is die Beagle as 'n doeaneskip langs die kus van Essex vir teensmokkelpatrollies ontplooi. In 1870 is die skip as skrootmetaal verkoop.
Lesley Beake
Lesley Beake (1949—) is ’n Skotsgebore Suid-Afrikaanse skrywer van kinderboeke. Haar boeke is in meer as sewe tale vertaal (waaronder Sweeds, Japannees en Nederlands) en sy het verskeie daarvoor pryse ingepalm. In 1986-’87 wen sy die Percy FitzPatrick-prys vir The Strollers. Haar boek, A Cageful of Butterflies, is met die Percy FitzPatrick-prys van 1988-'89, asook die M-Net-boekprys van 1991 bekroon.
Beake is in Edinburgh in Skotland gebore. In 1966 emigreer sy na Suid-Afrika. Sy studeer aan die Rhodes-universiteit en aan Unisa. Ná haar studies het sy as 'n dosent gewerk en haar met Engels as tweede taal en met personeelopleiding bemoei.
Een van haar eerste werke is Detained at her majesty's pleasure (1986), wat as 'n realistiese jeugverhaal beskryf word. The strollers (1987) is 'n jeugboek oor die lewe van straatkinders in Kaapstad. Beake het navorsingsmateriaal gebruik om hierdie storie lewenseg te maak. Daarteenoor is Traveller (1989) 'n historiese jeugboek oor die lewe in die 19de eeu aan die Kaap. Song of Be (1991) handel oor Be, 'n Boesman-meisie van Namibië, wat die dorp met haar moeder verlaat om op die plaas 'Ontevrede' te gaan woon, waar haar oupa gewerk het. Be maak kennis met die veranderende kultuur en politiek van Namibië. Haar boek Beau and the Baobabtree verskyn in 1992 en in 1997 word Jakey gepubliseer. Talle boeke het daarna gevolg.
Khasi
Khasi (Ka Ktien Khasi, ক ক্ত্যেন খসি, [ka kt̪eːn kʰasi]) is 'n Austro-Asiatiese taal wat deur sowat 1 miljoen mense in Oos-Indië en Bangladesj gepraat word. Khasi word óf met die Latynse alfabet óf die Bengaalse skrif geskryf.
Khasi is een van die mees gesproke Austro-Asiatiese tale en een van die belangrikste van dié taalfamilie in Suid-Asië. Dit is verwant aan Khmer en Viëtnamees, die amptelike tale van onderskeidelik Kambodja en Viëtnam. Daarbenewens word Khasi in die Indiese deelstate Assam en Meghalaya gepraat.
Artemisina arcigera
Artemisina arcigera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Artemisina en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Schmidt.
Planoise
Planoise is 'n Franse buurt in die stad Besançon in die département Doubs (gewes Franche-Comté).
Ga-Ngwetsana
Ga-Ngwetsana is 'n Swart nedersetting in Aganang Plaaslike Munisipaliteit, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Dit is noordwes van Polokwane geleë.
Bagheera
Bagheera (Hindi: बघीरा / Baghīrā), die swartluiperd, is 'n denkbeeldige, manlike dierekarakter wat oorspronklik in Rudyard Kipling se Engelse Mowgli-verhale, The Jungle Book ("Die Oerwoudboek", 1894) en The Second Jungle Book ("Die Tweede Oerwoudboek", 1895) verskyn het. Hy is nie slegs die mees gevreesde roofdier in die Indiese reënwoud nie, maar tree ook op as beskermheer, metgesel en vriend van Mowgli. Sy naam staan in Duits en Portugees onderskeidelik as Baghira en Baguera bekend.
Almal het Bagheera geken, en het hom nie sommer probeer raakloop nie; hy was so slu soos Tabaqui, so onverskrokke soos die verwilderde buffel en so onverskillig soos die gekweste olifant. Tog het hy 'n stem so sag gehad soos wilde heuning wat van 'n boom afdrup, sowel as pels wat sagter as dons is. -Rudyard Kipling, Die Oerwoudboek
Mowgli se Broers (Mowgli’s Brothers)
Die leser ontmoet Bagheera op die tydstip wanneer daar van Vader Wolf en Raksha, wat die menswelp, Mowgli, wil aanneem, deur die Seeonee(Seoni)-wolftrop geëis word dat 'n tweede buitestander ten gunste van die nuwe lid moet pleit, net ná Baloo sy insette gelewer het. Hy betree die Raadsrots en, deur net soos Shere Khan, die tier, die Oerwoudswet se skuiwergate, sowel as die twintig wolwe se teerheid vir kos, uit te buit, koop hy Mowgli se lewe met 'n pasdoodgemaakte bul, en help om die kind as deel van die wolftrop groot te maak.
Bagheera het vir Mowgli touwys gemaak hoe om boom te klim en hom ook attent gemaak omtrent die mens se dierstrikke wat orals in die oerwoud gestel is. Soos bloedbroers het hul saam gerus, voetgeslaan en gejag. By laasgenoemde is Mowgli deur die luiperd verbied om enige bees, oud of jonk, te nuttig, omrede sy lewe deur dié van 'n bul gekoop is (toevallig stem hierdie vegetariese gebruik ook ooreen met die nabygeleë Hindoe-statbewoners s’n). Bagheera, wat daarvan bewus is dat Shere Khan die jonger wolwe teen Mowgli opsweep, het die menswelp met soveel woorde probeer meedeel wat 'n gevaarlike kalant die Tier werklik is.
'n Dekade later, op 'n warm dag, waarsku Bagheera weereens vir die seunskind dat, sodra die bejaarde Akela uit die weg geruim is, sy aartsvyand, tesame met die ander jongwolwe, hom sal vermoor, voordat hy wasdom sal bereik. Mowgli verstaan steeds nie waarom sy eie broers teen hom sal draai nie. Bagheera strek hom ten volle lengte uit, en met halftoe oë vra hy Mowgli om onder sy kaak te voel – 'n verborge litteken word so ontdek.
Die melanistiese luiperd lig hom dan oor sy eie hartsgeheime in: Bagheera is in gevangenskap in die Radja van Oodeypore, Britsbesette Indië, se dieretuin gebore. Toe sy ma-luiperd sterf, het 'n smag na vryheid binne hom begin vlamvat. Sodra hy opgewasse en sterk genoeg is, het hy die grendel van sy hok oopgebreek en diep die bosse in ontsnap. Sy woestheid en behendigheid het groot ontsag onder al die oerwoudbewoners gewek; behalwe natuurlik die verwaande Shere Khan. Bagheera se mensekennis het hom deur die jare heen nooit ontgaan nie. Niemand anders, behalwe Mowgli, het ooit uitgevind dat Bagheera eens aan 'n ketting en halsband, vir die mens se vermaak, vasgekluister was nie.
Hy vra vir die seun om hom stip in die oë te kyk, waarna Bagheera binne 'n halfminuut sy kop wegdraai. Hierdeur verduidelik hy die eintlike rede hoekom die wolwe so 'n afsku in Mowgli het: die mens het mag oor die diereryk. Hul kan hom nie in die oë kyk nie, selfs al het hy fisies tussen hulle grootgeword. Mowgli bly nou eenmaal mens deur en deur. Wat Mowgli se toekoms betref, is dit reeds 'n uitgemaakte saak: soos hy, Bagheera, teruggekeer het na die oerwoud, waar hy hoort, sal Mowgli ook later moet terugkeer na die mensdom toe. Instede daarvan om hom, as 'n mens, vir sy verlede te verwyt, het Bagheera vir Mowgli eerder as sy geesverwant vereenselwig, waar altwee van hul werklike tuiste verwyderd is. Dit verduidelik waarom hy veral so 'n hegte vriendskapsband met Mowgli het.
Bagheera stel voor dat Mowgli vuur (beter bekend as die Rooi Blom) as verdedigingswapen byderhand moet hou, vir dit wat die nabye toekoms moontlik mag oplewer. Ná Mowgli se vuurvonds, sê sy vriend vir hom dat Akela die vorige aand die prooi misgevang en dus van die gras afgemaak sou word, was dit nie dat hy, wat Mowgli is, soek was nie. By die vergadering op die Raadsrots spoor Bagheera fluisterend vir Mowgli aan hoe om teen Shere Khan op te tree; staan letterlik agter die seun tydens die onvermydelike teenoormekaarstelling en speel ook die rol van sy vertrooster tydens die uiteindelike tranedal wat volg.
Kaa se Jagtog (Kaa’s Hunting)
Hierdie tydgleuf speel sowat drie jaar voor Mowgli se Broers af.
Gedurende Mowgli se lesse sou Bagheera deur die Oerwoud aangedrentel kom om te kyk hoe sy troetelkind vorder, en met sy kop teen 'n boomstam lê en spin terwyl Mowgli die dag se les aan Baloo, sy leermeester, weergee. Bagheera, wie sou verkies het om eerder vir Mowgli te bederf, het medelye met die knaap gehad, omrede die seun, inaggeneem sy jong ouderdom, vragte inligting moes aanhoor en leer, en veral omrede Baloo hom telkens 'n veeg of twee toegedien het sodra die kind iets vergeet het. Terwyl hy sy eie staalblou kloue bewonder, vra Bagheera Baloo omtrent die ‘Meesterwoorde’ uit, wie dit weer vir die ergerlike Mowgli vra om aan die luiperd voor te dra. Mowgli pronk, en spring op Bagheera se rug, vanwaar hy vir sy onderwyser tong uitsteek. Bagheera verskil met Baloo ten opsigte van die manier hoe hy Mowgli opvoed – Mowgli is teen alle diere deur die kodetaal gevrywaar – maar nie teen sy eie soort, die mens, nie.
Toe die swartluiperd later uitvind dat Mowgli met die Bandar-log (aapvolk) bevriend geraak het, is hy teleurgesteld en woedend – sy oë was so hard soos nefriete. Hy weet dat hulle geen wet en leier het nie en nog altyd leuenagtige aandagvrate was; uiteindelik sal daar van Mowgli ontslae geraak word sodra hulle verveeld begin raak. Hy bedink dat Baloo sy plig versuim het om die seun eerder teen hierdie skepsels te waarsku.
Daardie selfde middag, toe Mowgli tussen sy vriende gedurende hul middagslaap weggeraap is, het Bagheera, woedend deur gramskap en kommer, soos nooit tevore agterna geklim, maar die dun takkies het gedurig onder sy gewig meegegee, met kloue vol boombas soos hy herhaaldelik afgegly het. Verontwaardig brul hy weereens vir Baloo waarom hy die Menswelp nie teen die Bandar-log gewaarsku het nie. Hy besef dit is tervergeefs om die ape in te haal en vra die beer om 'n plan te beraam. Baloo is uit wanhopigheid tot raserny gedryf en Bagheera probeer hom tot bedaring bring deur hom te verseker dat Mowgli gewis nie iets sal oorkom nie, hoewel hy in die hande van die berugte Bandar-log is wat geen ‘vrees’ vir enige dier het nie. Met die klem op die woord ‘vrees’ onthou Baloo skielik hierdeur dat Kaa die aapvolk se enigste vyand is, en stel voor om hom te gaan spreek. Bagheera, wat nie veel omtrent Kaa, die ‘Rotsslang’, se doen en late weet nie, het aanvanklik ewe agterdogtig vir Baloo probeer ontmoedig, maar tog besluit om saam met hom ‘Kaa rede te laat insien’.
Om Kaa teen die Bandar-log op te rui, herroep Bagheera ingedagte byname wat die aapvolk die luislang al toegesnou het. Toe hy sien dat Kaa hierdeur ontstel word, gaan hy doodluiters voort hoe die ape ook bespiegel dat Kaa al sy tande verloor het en niks groter as 'n boklam sal aandurf nie, omrede hy deur 'n bokram se horings afgeskrik word. Met Kaa wat nou behoorlik opgewerk is, verduidelik Bagheera kortliks hoe hul geliefde Mowgli deur die neutestelers ontvoer is; onderbreek Kaa voordat hy met een van sy lang staaltjies kan begin; bedank Chil, die patrysvalk, vir die rigtingaanwysings om by die Koue Lêplek uit te kom; deel die soekgeselskap mee dat die ligging 'n halfaand se reis daarvandaan is en moet al sy kragte inspan om met Kaa se blitsige pas mee tred te hou.
Hulle spreek af dat Kaa die Westelike Muur sal nader sodra die donker wolk die maan bedek, terwyl Bagheera na die terrasse sal gaan. Bagheera spring klokslag links en regs tussen die ape in en jaag teen die helling op – dit veroorsaak 'n kabaal van vrees en woede wat opgeskop word. Toe Bagheera deur die rollende, skoppende massa onder hom gepootjie word, skreeu een dat die luiperd op die plek doodgemaak moet word. 'n Bytende, krappende en verskeurende menigte sak op die kat toe, terwyl vyf tot ses ape Mowgli teen die somerhuismuur opgetrek en 4,5 meter ver deur 'n opening in die koepeldak laat val. Deur 'n gleuf in die muur gewaar die mensekind hoe Bagheera, vir die eerste keer sedert sy geboorte, verbete om sy lewe moet veg. Mowgli skreeu vir Bagheera om by die watertenk uit te kom. Met die wete dat Mowgli veilig is, verkry die luiperd nuwe moed en druk duim vir duim reguit na die opgaartenks deur. Uit 'n geplas kon Mowgli aflei dat Bagheera die watertenk bereik het, waar die apies hom nie kon bykom nie. Omring deur hordes ape, en uit die onvermoë om Baloo te help, lig Bagheera sy druppende ken op en roep noodgedwonge al hygende om Kaa se hulp.
Die ape probeer op die vlug slaan, maar word met Kaa se sissende woorde tot stilstand gebring en tjoepstil gemaak, wat Bagheera die kans vergun om uit die watertenk te klim en homself droog te skud. Hy vra vir Kaa om Mowgli uit die gevangenis te kry; hy self kan niks meer doen nie. Hy wil net vir Mowgli kry en loop, voordat die ape hulle weer aanval. Kaa verklaar stellig aan Bagheera dat geen aap sal roer nie, en bevry Mowgli. Toe Mowgli met 'n skok opmerk hoe ‘sy broeders’ bloei, merk Bagheera, terwyl hy sy lippe lek, lakonies op dat ander in dieselfde toestand verkeer, verwysende na die dooie ape wat rondgesaai lê. Met Baloo se segging dat Mowgli sy trots is, maak Bagheera in 'n droë stem die kind ongemaklik met die woorde : ‘Daarvan sal ons later oordeel’. Hy stel Mowgli aan Kaa, hul almal se lewensredder, voor en gebied dat die seun volgens hul tradisie die luislang bedank.
Tydens die hipnotiese, betowerende dans van Kaa, word Bagheera, net soos al die ape en Baloo, ook vasgevang, waarna Mowgli, wat onvatbaar hierteen is omdat hy mens is, sy twee vriende met moeite moet verwyder. Fluisterend smeek Bagheera die seun om sy hand op sy skouer te hou, anders sou hy outomaties na die slang toe moet teruggaan.
Buite in die oerwoud, waar die driemanskap weer onder die bome staan, sê Bagheera sidderend dat Kaa oor meer kennis as hulle beskik en dat, as hy agtergebly het, hy verseker in die slang se keelgat sou afgeloop het. Mowgli kan nie begryp waaroor die hele bohaai gaan nie en maak die uitlating dat die hele skouspel vir hom maar net 'n groot slang was wat lawwe sirkels op die grond gemaak het en wie se hele neus seer was. Hieroor raak Bagheera briesend en lees vir Mowgli deeglik die leviete voor. Hy noem onder andere dat sy en Baloo se wonde, pyn en lyding aan Mowgli toegeskryf kan word, asook dat hul vir vele dae nie sal kan jag nie. As die Swartluiperd, is sy eer diep gekrenk deurdat hy genoodsaak was om Kaa se hulp in te roep en, (saam met Baloo) soos klein voëltjies belaglik gemaak is met die Honger-dans – alles omrede Mowgli met die Bandar-log omgegaan het.
Hy vra vir Baloo wat die Oerwoudwet bepaal, waarop Baloo sugtend antwoord dat ‘berou steeds nie straf kan vervang nie’, maar, in teenstelling met sy eie ruwe tugtiging aan die aanvang van die verhaal, ook vinnig bylas dat die luiperd moet onthou dat die seun nog baie klein is. Daar word ook aan Mowgli gevra of hy enigiets te sê het, waarop die kind antwoord dat sy straf welverdiend is. Bagheera deel ses ligte houe uit wat vir 'n sewejarige soos hale sou gevoel het, hoewel dit uit 'n luiperd se oogpunt nie eens 'n luiperdwelpie uit die slaap sou kon wek nie.
Na die hele onsmaaklikheid afgehandel is, is alles vergewe en vergete; Bagheera vra Mowgli om op sy rug te klim om hom sodoende tuis te besorg. Mowgli, met sy kop wat op Bagheera se rug gerus het, het met die terugtog nie eens wakker geword toe die luiperd hom langs Moeder Wolf se sy in die grot neergelê het nie.
Tier! Tier! (Tiger! Tiger!)
In hierdie hoofstuk, waar die agtergrond sowat vier maande ná Mowgli se Broers afspeel, maak Bagheera eers aan die slot van die verhaal sy verskyning. Met 'n diep stem uit die ruigte wens hy sy ‘Kleinboet’ met die puik kordaatstuk (naamlik Shere Khan wat om die lewe gebring is) geluk. Hy noem ook hoe hulle, Mowgli se bondgenote, na hom in die Oerwoud verlang het (waar die seun ondertussen in die stat woonagtig was), voordat hy saam met hom tot bo-op die Raadsrots klim om Shere Khan se huid uit te lê.
Waar die wettelose wolwe nou terughunker om weer Akela en Mowgli as leiers te hê, skop Bagheera teë. Soos die luiperd beweer, sal die wolwe, sodra hul opnuut dikgevreet is, weer 'n omverwerping wil loods. Soos hulle hul eie naam, die Vrye Volk, gestand doen, het die wolwe om vryheid geveg en dit ontvang. Dit is, volgens hom, nóú te laat om terug te keer na soos dit voorheen was; die besluit is geneem en die gevolge moet gedra word.
Hoe Vrees Ontstaan Het (How Fear Came)
Hierdie episode speel in 'n tydperk voor Mowgli se Broers af. As gevolg van die moeson-reën wat nooit gegiet het nie, het 'n kwellende droogte die oerwoud geteister wat al die wild laat uitteer laat het.
In hierdie verhaal word die leser toegelig dat Bagheera tot drie keer in 'n aand sou jag, sonder om 'n volledige maal te bekom. Dit was juis in hierdie moeilike tydperk waar hy as Mowgli se raadgewer opgetree het, en vir die seun voorgeskryf het om suutjies te werk te gaan, stadig te jag en om nooit, onder geen omstandighede, sy humeur te verloor nie.
Hy verneem by Mowgli of hy darem iets te ete gekry het, verseker hom dat die reëns weer sal opdaag, nooi hom saam na die Vredesrots en bied aan om die erg-vermaerde, ermbarmlike kind op sy rug soontoe te dra. Hy vertel met 'n gedempte stem ook vir Mowgli, terwyl hy na sy eie vodde, stowwerige lies kyk, dat hy die vorige aand lelik deur 'n ingespande os grond toe gebring is. Hy ys ook wat sou gebeur het as sy prooidier losgeloop het.
By die Vredesrots, waar hy die water inloop en by die ander roofdiere aansluit, merk Bagheera verontreg op dat al die diere inderdaad nou onder een wet is (naamlik dat nie 'n enkele dier, insluitend plantvreters, vir voedsel doodgemaak mag word nie) en wens die vleiseters 'n Goeie Jagtog ('n groet wat soortgelyk is aan die mens se algemene ‘Goeie Môre’) toe. Dan sê hy deur sy tande dat dit veral vir die plantvreters 'n Goeie Jagtog sal wees. Die laaste dubbelsinnige uitspraak onthuts die herte. Hathi, die Groot Olifant en huidige heerser van die oerwoud, spreek Bagheera hieroor aan. Die luiperd antwoord ergerlik terug dat hy deeglik van die ‘Vredesverdrag’ bewus is en vra retories of plante hom enigsins iets in die sak sal bring, waarop 'n paar-maande-oue boklam antwoord dat sy spesie dit beslis sal verwelkom. Te midde van hul gehawende toestand, laat laasgenoemde die omsittende Oerwoudbewoners uitbars van die lag, waarop Bagheera sagkens spin dat die boklam se woorde ná die Vredesverdrag in sy guns sal tel.
Mowgli kan nie verstaan van watter ‘reg om 'n mens dood te maak’ Shere Khan gepraat het nie, en vra sy luiperdmaat hieroor uit, sienende dat die Oerwoudwet manslag ten sterkste veroordeel. Bagheera stel voor dat hy Hathi hieroor raadpleeg, maar kan darem nie verhelp om te noem hoe hy self die ‘kruppel slagter’ (Shere Khan) sou reggesien het, was dit nie dat die Olifant self gepraat het, nie.
Bagheera lewer ook onderlangs, in die eerste drie paragrawe van Hathi se staaltjie, komiese kommentaar. Na die storie klaar vertel is, vra Bagheera vlugtig twee vrae, net voor die Groot Olifant aankondig dat hy nie gepla wil wees nie.
Binnelaat van die Oerwoud (Letting in the Jungle)
Hierdie verhaal speel direk ná ''Tier! Tier!'' af, en is ook die langste kortverhaal in die hele Mowgli-reeks. Bagheera se handelinge kan as volg opgesom word:
Die Koning se Ankhus (The King’s Ankhus)
Na Mowgli en Kaa die ondergrondse skatkamer verlaat het, het die seun die ankhus teen die oggendson gehou en die robyne daarvan met Bagheera se oë vergelyk. Mowgli is direk na Bagheera toe om inligting omtrent die skat te bekom. Hy kry die pootuit swartluiperd, waar hy na 'n moeisame jagtog besig was om water te drink. Bagheera verhaal dat die ankhus gebruik was om die koppe van olifante stukkend mee te slaan, sodat hulle na die mens se pype kon dans. Nadat die klong die instrument tussen die bome weggesmyt het, loop Bagheera sowat drie kilometers verder weg om te gaan slaap. Mowgli knip ook 'n uiltjie.
Romulus en Remus
duimnael|260px|La Lupa Capitolina ("Die Kapitolynse Wolvin"). Volgens tradisionele geleerdes is die wolffiguur Etruskies en dateer dit van die [[5de eeu v.C. Die figure van Romulus en Remus is in die 15de eeu n.C. deur die Italiaanse kunstenaar Antonio Pollaiuolo bygevoeg. Onlangse studies toon die wolvin is dalk ’n Middeleeuse werk uit die 13de eeu n.C. Die byvoeging van die twee figure verduidelik die langdurige aard van die mite.]] duimnael|260px|’n Altaar aan [[Mars (mitologie)|Mars (Romulus en Remus se goddelike vader) en Venus (hul goddelike voormoeder) wat elemente van hul mite uitbeeld (Nasionale Museum van Rome).]]
Bagheera
Die Koning se Ankhus (The King’s Ankhus)
Bagheera is eerste op die toneel wanneer Mowgli wil weet wat van ‘die doringgepunte ding’ geword het. Deur spoor te sny, speel hul saam speurder, waar hul telkemaal op 'n nuwe menslyk afkom soos hul vorder, soos die een man die skat by die ander gesteel en weer op sy beurt vermoor is; alles in 'n bitter kort tydjie. Altesaam ses mense is dood.
Arsenal F.C.
Arsenal Football Club is 'n professionele Londense sokkerspan wat in die Engelse Premier League speel. Hulle is een van die mees suksesvolle Engelse sokkerspanne en het al drie keer die Premier League gewen. Die klub dra rooi-en-wit truie en hul tuisveld is die Emirates Stadium in Noord-Londen. Hulle bynaam is "The Gunners". Afrigter : Mikel Arteta.