cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gras
Indeling en bou
Daar is meestal drie meeldrade, maar soms is daar ses (twee kranse van drie), soos by mielies en rys. Dit stem ooreen met die bou van eensaadlobbige plante. Die helmknoppe is op so 'n wyse aan die meeldrade vas dat dit maklik deur die wind beweeg kan word. Gras is afhanklik van windbestuiwing, wat meebring dat groot hoeveelhede stuifmeel vervaardig word. Stuifmeel veroorsaak hooikoors by mense wat allergies is daarvoor. As rogakkers in die blom is, kan 'n mens soms 'n hele wolk stuifmeel bo die plante sien.
Fabia Drake
Fabia Drake (20 Januarie 1904 – 28 Februarie 1990) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Good Companions (1957), A Room with a View (1985), en Valmont (1989).
Gras
Indeling en bou
Die stamper staan in die middel van die blom met 'n bostandige vrugbeginsel, een styl en twee geveerde stem pels. Die stempeloppervlak is groot, sodat die swewende stuifmeel maklik opgevang kan word. Die spesie Nardus stricta het geen kelkkaffies nie en net een stempel. Die spesie Anthoxanthum odoratum het weer aan die basis van een aartjie vier kelkkaffies.
Ontkieming
Grasse het graanvrugte, maar die bamboes dra ŉ bessie of 'n pitvrug. By die graanvrug lê die kiem binne die vergroeide vrugwand en saadhuid. Die grootste deel van die vrug bestaan uit die kiemwit of endosperm. Aan die jong kiem is 'n stingel met ŉ pluimpie (plumula) en 'n worteltjie. Die stingel is omring deur die koleoptiel (pluimpieskede) en die wortel deur 'n koleorisa (kiemwortelskede). Tussen die kiem en die reserwevoedsel is 'n skildjie (kutellum), wat as die eerste blaartjie beskou word.
Teenoor die skildjie is soms 'n epiblas wat die restant van 'n tweede blaartjie kan wees. Die skildjie vervul 'n belangrike taak by ontkieming: die ensiem maltase, wat die onoplosbare endosperm (stysel) in oplosbare moutsuiker (maltose) omsit, word hier vervaardig. Die suiker kan dan as voeding na die kiem vervoer word. Die vermoë van die vrug om moutsuiker te vervaardig, word in bierbrouery benut.
Voedselgewasse
Alle belangrike voedselgewasse behoort tot die grasfamilie. Dit sluit in rys (Oryza sativa), gewone koring (Triticum aestivum), mielies (Zea mays), gars (Hordeum vulgare), hawer (Avena sativa), sorghum (Sorghum bicolor) en manna of giers (Panicum muliaceum).
Daar is ongeveer 172 genera en 800 spesies gras in Suid-Afrika. Suid-Afrika se grasvelde strek oor die Vrystaat, die binneland van Natal, Suid-Gauteng, Noord-Gauteng en Mpumalanga. Grasbedekking kom egter minder voor in die Karoo en in die suidwestelike en westelike dele van Kaapland. Die natuurlike graslande van Suid-Afrika is die belangrikste bron van weiding. Veredelde grassoorte is egter al as aangeplante weidings gevestig.
Van die belangrikste spesies wat in die natuurlike grasvlaktes voorkom, is rooigras (Themeda triandra), buffelsgras (Panicum maximum en Panicum coloratium), bloubuffelsgras (Cenchrus ciliaris) en knietjiesgras (Eragrostis lehmanniana). Onder die aangeplante weidingsgrasse tel oulandgras (Eragrostis curvula), kropaargras (Dactylis glomerata) en raaigrasse (Loliumspesies). Weidingsgrasse wat die meeste gebruik word, is buffelsgras, rooigras en vingergras.
Clathrina jorunnae
Clathrina jorunnae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Clathrina en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2006 deur Rapp.
Dovyalis keniensis
Dovyalis keniensis is 'n struik of klein boom wat deel is van die Salicaceae-familie en is inheems in Kenia.
David Newell (akteur, gebore 1905)
David Newell (23 Januarie 1905 – 25 Januarie 1980) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Marriage Playground (1929), The Angry Red Planet (1959), en The Phantom Planet (1961), en in die televisiereeks Dangerous Assignment (1952).
Golfoorlog
Die Persiese Golfoorlog (2 Augustus 1990 - 28 Februarie 1991) was 'n oorlog wat deur 'n koalisie van 34 lande onder leiding van die Verenigde State van Amerika teen Irak gevoer is. Die oorlog was 'n reaksie op die Irakse inval en anneksasie van Koeweit op 1 Augustus 1990.
Hlangeni
Die Hlangeni is 'n niestandhoudende spruit in die Krugerwildtuin in die Mpumalangaprovinsie.
Dit vloei wes van die Letaba-Satarapad (naby die Olifantsbrug) en mond noordwaarts uit in die Timbavatirivier, wat 'n sytak van die Olifantsrivier is.
Golfoorlog
Die oorlog begin met Operation Desert Shield (2 Augustus 1990 - 17 Januarie 1991) vir die opbou van troepe en die verdediging van Saoedi-Arabië. Dit is gevolg met Operation Desert Storm (17 Januarie 1991 – 28 Februarie 1991) vir die inval en bevryding van Koeweit.
Die grootste deel van die koalisie se militêre magte was vanuit die VSA afkomstig, met Saoedi-Arabië, die Verenigde Koninkryk en Egipte as die grootse bydraers (in die orde). Dit was die grootste militêre alliansie sedert die Tweede Wêreldoorlog. Saoedi-Arabië het sowat VS$ 36 miljard van die VS$ 60 miljard koste gedra.
Die aanslag om Irakse troepe uit Koeweit te verdryf begin op 17 Januarie 1991 met lugaanvalle. Dit word op 24 Februarie met 'n grondinval opgevolg. Die koalisie behaal 'n beslissende oorwinning, wat Koeweit bevry en Irakse grondgebied binnedring. Een honderd uur na die grondinval verklaar die koalisie 'n skietstilstand. Lug- en grondaanvalle was beperk tot Irak, Koeweit, en gebiede op Saoedi-Arabië se grens. Irak het Scudmissiele teen koalisieteikens en teen Israel geloods.
In April 1991 keur die Verenigde Nasies resolusie 687 goed wat 'n formele skietstilstand bewerkstellig. Die omstredenheid oor die toepassing hiervan en daaropvolgende resolusies lei 12 jaar later tot die uitbreek van die Irakse Oorlog.
Dovyalis hispidula
Dovyalis hispidula is 'n struik of klein boom wat deel is van die Salicaceae-familie en is inheems in Kenia, Mosambiek, Tanzanië en Zimbabwe.
The Carpenters
The Carpenters was 'n legendariese musiekgroep wat bestaan Amerikaanse jongelinge. Die duo het bestaan ​​uit broer en suster Richard (New Haven, Connecticut, 15 Oktober 1946) en Karen Carpenter (New Haven, 2 Maart 1950 – Downey, Kalifornië, 4 Februarie 1983). Hulle het talle treffers in beide die VSA en Europa gehad met hul melodiese popliedjies.
Jeug
In 1963 het die gesin na Downey, 'n voorstad van Los Angeles, verhuis. Richard het van kleins af in musiek belang gestel en het op 'n vroeë ouderdom klavier begin speel. Die skuif van Connecticut na Kalifornië was dus deels om hom die geleentheid te gee om sy musikale loopbaan te ontwikkel. Karen het nie so baie van hierdie skuif gehou nie aangesien sy haar vriende moes mis en hulle moes Kersfees met 30 grade vier. Karen het aanvanklik min belangstelling in musiek getoon; daardie belangstelling het eers op hoërskool geopenbaar toe sy by die skoolorkes aangesluit het en leer tromme speel. Rondom daardie tyd het dit geblyk dat sy ook 'n goeie sangstem gehad het.
Vroee loopbaan
In die middel-1960's het broer en suster Carpenter probeer om 'n loopbaan in musiek te maak, maar kon nie 'n platemaatskappy kry om saam met hulle te werk nie. Dit het gelyk of dinge in Mei 1966 beweeg het toe Karen Richard vergesel het om 'n oudisie vir baskitaarspeler Joe Osborn te doen. Karen is gevra om saam te sing en is dadelik 'n kontrak as solosanger aangebied. Sy het twee enkelsnitte vrygestel, I'll be yours en Looking for love, maar die platemaatskappy het bankrot geraak, so die belowende begin het op niks uitgeloop nie. Gedurende hierdie tydperk het Karen en Richard, saam met baskitaarspeler-vriend Wes Jacobs, die trio "The Richard Carpenter Trio", 'n instrumentale jazzgroep, gevorm. Hulle het die 1966-talentprogram "Battle of the Bands" gewen en is deur die platemaatskappy RCA raakgesien. Dié platemaatskappy het egter uiteindelik besluit om nie hul plate vry te stel nie, en weens twyfel oor die kommersiële potensiaal van die trio is die kontrak gou beëindig. Karen en Richard het toe die groep Spectrum saam met vier studente van die California State University gestig en gou vir stampvol huise in die streek gespeel. Daar was geen platekontrak vir dié groep nie, maar Karen en Richard het baie ondervinding opgedoen en by ’n liriekskrywer (John Bettis) geëindig.
Nadat die groep Spectrum opgebreek het, het broer en suster Carpenter besluit om voort te gaan as 'n duo: Karen op tromme, Richard op klawerborde, en albei as sangers. Hulle het demo's aan verskeie platemaatskappye gestuur en die aandag van Jack Daugherty van A&M Records getrek. Hulle het 'n kontrak in 1969 geteken. Hul eerste album, Offering, het baie van die materiaal bevat wat Richard gedurende die Spectrum-tydperk geskryf het. Die mees noemenswaardige liedjie op die album was egter 'n cover van die Beatles-liedjie Ticket to Ride. Dit het 'n klein treffer vir die Carpenters geword. Die langspeelplaat is heruitgegee onder die naam Ticket to Ride, en het redelik goed verkoop. Die platemaatskappy het 'n vertoning vir die duo by die premières van die rolprente Goodbye Mr. Chips en Hello Dolly in Desember 1969.
Deurbraak
Richard en Karen het hul werklike deurbraak in 1970 gehad met hul vertolking van Burt Bacharach se liedjie (They Long to Be) Close to You. Dié enkelsnit was vier weke boaan die Amerikaanse trefferlyste. Hul daaropvolgende enkelsnit We've Only Just Begun het nommer twee bereik en die duo se tweede groot treffer geword. Albei liedjies is ook op die album Close To You ingesluit, wat 'n topverkoper geword het. Die Carpenters het die jaar afgesluit met 'n Kersfees-enkelsnit, Merry Christmas Darling. Hierdie liedjie is gedurende die daaropvolgende jare gereeld rondom Kersfees vrygestel. 'n Rits treffers het in die 1970's gevolg, insluitend Sing, Yesterday Once More en Top Of The World. 'n Album van "grootste treffers" het gevolg, The Singles 1969-1973. Vir 'n lang tyd het hierdie langspeelplaat die nommer een plek in beide die VSA en Groot-Brittanje beklee. Dit het een van die topverkoper langspeelplate van die dekade geword en het meer as sewe miljoen in die VSA alleen verkoop.
Om hul albums te bevorder, het die Carpenters wyd opgetree, beide op toere en op televisieprogramme. In 1973 is hulle deur die Amerikaanse president Richard Nixon genooi om in die Withuis te speel, wat tans die gasheer was vir Wes-Duitse kanselier Willy Brandt.
Die intensiewe toerskedule het meegebring dat die duo in 1973-1974 nie tyd gehad het om nuwe materiaal op te neem nie. In plaas daarvan het hulle gekies om 'n liedjie van hul album Song For You (I Won't Last A Day Without You) weer vry te stel. Hierdie liedjie het nommer 11 in die Amerikaanse trefferlyste bereik. In dieselfde jaar (1974) het die Carpenters 'n cover van Hank Williams se treffer Jambalaya (On the Bayou) in 'n up-tempo weergawe vrygestel. Hierdie is nie as 'n enkelsnit in die VSA vrygestel nie, maar het een van hul grootste treffers in Europa en Japan geword. Hul weergawe van die Marvellettes-liedjie Please Mr. Postman het in 1975 die duo se laaste nommer-een-treffer geword. Daaropvolgende enkelsnitte soos Only Yesterday en Solitaire (geskryf deur Neil Sedaka) het steeds die Amerikaanse/Engelse treffers gehaal, maar het nie groot treffers geword nie. Die langspeelplate wat in die tydperk daarna vrygestel is, het dieselfde verkoopspatroon getoon: hulle het steeds verkoop, maar die regte "verkooprekords" het nie gerealiseer nie. Die disco-era het in die VSA begin, en maklik luister was uit die mode.
Alhoewel die werklik groot treffers nie opdaag nie, het die duo baie gewild onder die publiek gebly. In 1978 het hulle nog 'n klein treffer gehad met die country-agtige liedjie Sweet, Sweet Smile. In dieselfde jaar het hulle nog 'n album van "grootste treffers" in Europa vrygestel, met enkelsnitte uit die jare 1974-1978. In die VSA het hulle gelyktydig 'n Kersfees-album, A Christmas Portrait, vrygestel. Dit was 'n uitsondering op hul dalende gewildheid en het 'n seisoenstop geword. Hulle het voortgegaan om hul televisieprogramme in die VSA te doen en het steeds goeie graderings gehad. In 1980 het die Carpenters vir die laaste keer in die Amerikaanse/Engelse trefferlyste aangeteken met die liedjie Touch me when we're dancing van wat later hul laaste studio-LP Made in America sou blyk te wees.
In die middel 1970's het die intense prestasie en gebrek aan vrye tyd hul tol begin eis. Karen het ’n obsessie met haar gewig ontwikkel en aan anorexia nervosa gely. Dit het in 1975 aan die lig gekom toe optredes gekanselleer moes word weens die sangeres se uitputtingsimptome, nadat sy tydens ’n optrede in Las Vegas flou geword het terwyl sy Top Of The World gesing het. Op sy beurt het Richard verslaaf geraak aan metaqualone, 'n barbituraat. Hierdie gebeure het gelei tot die einde van die duo se lewendige optredes in 1978.
Vroeë tagtigerjare
Richard is in 1979 in 'n kliniek in Topeka opgeneem om van sy verslawing ontslae te raak. Karen het besluit om solo voort te gaan, en het saamgespan met die vervaardiger Phil Ramone. Haar langspeelplate van meer disko-georiënteerde materiaal is egter deur die platemaatskappy teruggetrek en is tot 1996 op die kort gesit. Die duo het uiteindelik herenig sodra Richard van sy verslawing genees is. Hul langspeelplate Made In America is in 1981 vrygestel en die enkelsnit Touch Me When We're Dancing het die top-twintig in die VSA bereik.
Die duo se persoonlike probleme het egter die geleenthede belemmer. Die gevolge van Karen se anorexia nervosa het al hoe meer duidelik geword. Na 'n kort, intense romanse het Karen in Augustus 1980 met Thomas J. Burris getrou. Hierdie huwelik het egter op 'n ramp geëindig en die egpaar het in November 1981 om egskeiding aansoek gedoen. In 1982 het Karen besluit om na terapie te gaan om van haar eetversteuring ontslae te raak. Daar is gerugte dat Karen braakmiddels gebruik, wat haar hart verrek en beskadig het. Karen, wat 'n heeltemal normale skildklier gehad het, het ook 'n bykomende 10 keer die wettige dosis van 'n skildkliermedikasie geneem om haar metabolisme te versnel. Dit, tesame met die groot hoeveelhede lakseermiddels wat sy geneem het, het haar hart baie verswak.
Karen se skielike dood
Nadat Karen na terapie gegaan het, het sy vyf kilogram in een week opgetel. Hierdie skielike gewigstoename was egter 'n swaar las op haar hart, wat reeds erg verswak is deur die baie diëte wat sy gevolg het. Op 4 Februarie 1983, op die ouderdom van 32, het Karen hartstilstand by haar ouerhuis gekry. Sy is na die hospitaal gehaas, maar net die dood kon vasgestel word.
Op 12 Oktober van dieselfde jaar is die Carpenters met 'n ster op die Hollywood Walk of Fame bekroon.
Megaciella anisochela
Megaciella anisochela is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
The Carpenters
Karen se skielike dood
Karen Carpenter se dood het baie aandag ontlok vir eetversteurings soos anorexia nervosa en bulimia. Karen se dood het bekendes ook die moed gegee om oor moontlike eetversteurings te praat. Hospitale en terapeute het al hoe meer aansoeke ontvang van pasiënte wat wou en waag om behandel te word. Voor Karen Carpenter se dood was die bestaan ​​van eetversteurings heeltemal onbekend aan die meeste mense, wat dit moeilik gemaak het om te diagnoseer en te behandel.
Moraea bovonei
Moraea bovonei is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort. Die spesie is endemies aan die Demokratiese Republiek die Kongo.
NG gemeente De Bloem
duimnael|260px|NG gemeente in De Bloem, Bloemfontein. Die NG Gemeente De Bloem is gestig in 1935. Die gemeente is geleë in Raymond Mhlaba (voorheen Andries Pretoriusstraat) langs die Navalsig Polisiestasie. Die gemeente se eerste predikant was ds. HS Theron.
Die kerkgebou en orrel se inwyding het op Saterdag 18 en Sondag 19 Mei 1940 plaasgevind, waar die wydingsgebed deur Vader J.D. Kestell en die “wydingswoord” deur ds. H.S. Theron gelewer is.
Tans bedien die elfde leraar (Ds. Jannie Smith) De Bloem.
Mark Margolis
Mark Margolis (26 November 1939 - 3 Augustus 2023) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Scarface (1983), Ace Ventura: Pet Detective (1994), Pi (1998), en Requiem for a Dream (2000).
Treurrivier
Die Treurrivier is 'n takrivier van die Blyderivier in Mpumalanga in Suid-Afrika.
Oorlogsduiwe
Posduiwe het vir lank 'n belangrike rol in oorloë gespeel. Vanweë hul tuiskominstink, spoed en vermoë om hoog te kan vlieg, is hulle dikwels as militêre boodskappers gebruik. Posduiwe van die Racing Homer-ras is tydens die Eerste en Tweede Wêreldoorlog gebruik om boodskappe oor te dra. Twee-en-dertig van hierdie duiwe is met die Dickin-medalje vereer. Sedert 1957 word posduiwe nie meer in hierdie hoedanigheid gebruik nie.
Gedurende die Eerste sowel as die Tweede Wêreldoorlog is posduiwe gebruik om boodskappe terug te neem na hulle hokke agter die linies. Wanneer die duiwe geland het, het drade in die duiwehok 'n klokkie of gonser geaktiveer, sodat 'n soldaat van die Seinkorps sou agterkom dat 'n boodskap gearriveer het. Hy sou na die duiwehok gaan, die boodskap uit die houer verwyder en dit per telegraaf, veldtelefoon of persoonlike boodskapper na die bestemming stuur.
'n Posduif se werk was gevaarlik. Vyandelike soldate in die nabye omgewing het gereeld duiwe probeer afskiet, omdat hulle geweet het dat die losgelate voëls belangrike boodskappe dra. Sommige van die posduiwe het baie bekend geword onder die infanteriesoldate vir wie hulle gewerk het. Een duif met die naam The Mocker, het 52 sendings gevlieg voordat hy gewond is. 'n Ander duif, met die naam Cher Ami het haar poot en een oog verloor, maar haar boodskap is afgelewer en 'n groot groep omsingelde Amerikaanse infanteriesoldate is gered.
Geskiedenis
Voor die koms van die radio is posduiwe gereeld op die slagveld gebruik om 'n mobiele mag in staat te stel om met 'n gestasioneerde hoofkwartier te kommunikeer. In die 6de eeu v.C. het Cyrus, die koning van Persië, posduiwe gebruik om met verskillende dele van sy koninkryk te kommunikeer. In Antieke Rome word daar in verskeie tekste verwys na posduiwe wat gebruik is om boodskappe van Julius Caesar te stuur.
Gedurende die 19de eeuse (1870–71) Frans-Pruisiese oorlog, het beleërde Parysenaars posduiwe gebruik om boodskappe uit die stad te stuur; in antwoord daarop het die aanvallende Pruisiese Weermag valke gebruik om die posduiwe te jag. Die Franse Weermag het ballonne gebruik om duiwe verby vyandelike lyne te vervoer. Mikrofilmbeelde, met honderde boodskappe, het dit moontlik gemaak vir posduiwe om briewe vanaf so ver as Londen na Parys te neem. Meer as een miljoen verskillende boodskappe is op hierdie manier gedurende die beleg van vier maande oorgedra. Daar is toe besef dat posduiwe baie nuttig kan wees, met die gevolg dat hulle rol goed oorweeg is in militêre teorie in die tydperk wat die Eerste Wêreldoorlog voorafgegaan het.
Eerste Wêreldoorlog
Posduiwe is in die Eerste Wêreldoorlog op groot skaal gebruik. In 1914, tydens die Eerste Slag van die Marne, het die Franse leër 72 duiwehokke saam met die troepe geneem.
Die Amerikaanse Leër se Seinkorps het net in Frankryk alleen, 600 duiwe gebruik.
Een van hul posduiwe, 'n Blue Check hen met die naam Cher Ami, is met die Franse "Croix de Guerre met Palm" toekenning bekroon vir heroïese diens om 12 belangrike boodskappe tydens die Slag van Verdun af te lewer. Op haar laaste sending, in Oktober 1918 het sy 'n boodskap afgelewer, ten spyte van die feit dat sy deur die bors of vlerk geskiet is. Die deurslaggewende boodskap, gevind in die kapsule wat aan 'n ligament van haar versplinterde been gehang het, het 194 Amerikaanse soldate van die 77ste Infanterie-afdeling se "Lost Battalion" gered.
Die Amerikaanse Vloot se Lugvaartafdeling het 12 duiwestasies in Frankryk in stand gehou, waarvan die totale inventaris 1 508 duiwe was toe die oorlog beëindig is. Duiwe is in vliegtuie vervoer om boodskappe vinnig na hierdie stasies terug te stuur; 829 voëls het in 10 995 vliegtuigpatrollies tydens die oorlog gevlieg. Vlieëniers van die 230 patrollies met boodskappe wat aan duiwe toevertrou is, het die boodskapdraende duif óf op óf af gegooi, afhangende van die tipe vliegtuig, om die duif uit die skroef te hou en weg van lugvloei na die vliegtuigvlerke en stutte. Elf van die gegooide duiwe het in aksie verdwyn, maar die oorblywende 219 boodskappe is suksesvol afgelewer. Toe die eerste Amerikaanse vliegdekskip USS Langley op 20 Maart 1922 in gebruik geneem is, is duiwe tot so 'n mate as 'n wesenlike element van lugvaartkommunikasie beskou dat die skip 'n duiwehuis op die agterstewe gehad het. Terwyl die Langley omskep is, is die duiwe in die Norfolk-vlootskeepswerf opgelei. Solank as wat 'n paar duiwe op 'n slag vrygelaat is vir oefening, het hulle na die skip teruggekeer; maar toe die hele vlug (swerm) vrygelaat is toe USS Langley by Tanger-eiland geanker was, het die duiwe suid gevlieg en hulself tuisgemaak in die hyskrane van die Norfolk-skeepswerf. Daarna is die duiwe nooit weer see toe geneem nie.
Die Tweede Wêreldoorlog en latere ontplooiings
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Verenigde Koninkryk ongeveer 250 000 duiwe vir baie verskillende doeleindes gebruik, onder meer om met diegene agter vyandelike linies te kommunikeer, byvoorbeeld die Belgiese spioen Jozef Raskin. Die Dickin-medalje, die hoogste moontlike toekenning vir dapperheid wat diere kon ontvang, is aan 32 duiwe toegeken, insluitend GI Joe van die Amerikaanse Weermag se Duiwediens en die Ierse duif Paddy.
Die Verenigde Koninkryk se Lugvaartministrie het die Duiwe-afdeling gedurende die Tweede Wêreldoorlog, en ook 'n rukkie daarna, onderhou. 'n Duifbeleidskomitee het besluite geneem rakende die gebruik van duiwe in militêre kontekste. Die hoof van die afdeling, Lea Rayner, het in 1945 gerapporteer dat duiwe opgelei kan word om spesifieke teikens met klein bomme of biowapens aan te val. Die voorstelle is nie deur die komitee opgeneem nie, en in 1948 het die Britse Leër verklaar dat duiwe van geen verdere nut was nie.
Gedurende die oorlog was boodskapperduiwe geregtig om 'n spesiale toelaag vir koring en saad te ontvang. Toe die oorlog beëindig is, is hierdie toegewing egter afgeskaf en moes eienaars van duiwe gebruik maak van hul eie persoonlik gerantsoeneerde koring en saad om ook die duiwe te voer. Die Britse veiligheidsdiens MI5 was egter steeds besorg oor die gebruik van duiwe deur vyandelike magte. Hulle het tot 1950 gereël dat 100 voëls deur 'n burgerlike duiweliefhebber onderhou word om teenmaatreëls in stand te hou. Die Switserse leër het sy Duiwe-afdeling in 1996 ontbind.
21ste eeu
In 2010 het die Indiese polisie die vermoede uitgespreek dat 'n duif uit Pakistan wat onlangs gevang is, moontlik 'n boodskap van Pakistan gedra het.
In 2016 het 'n Jordaniese grensamptenaar op 'n nuuskonferensie gesê dat militante van die Islamitiese Staat posduiwe gebruik om boodskappe aan operateurs buite die sogenaamde "kalifaat" te lewer.
Aboe Gorab
Aboe Gorab (ook bekend as Aboe Goerab en Aboe Djirab) is ’n argeologiese terrein naby Memphis, Egipte, waar ’n sontempel ontdek is. Uitgrawings is tussen 1898 en 1901 daar gedoen namens die Berlynse Museum.
Ovulasie
[[Beeld:Female reproductive system.svg|180px|duimnael|Voortplantingstelsel in die vrou:
1. Nier; 2. Nierbekken; 3. Urienleier; 4. Eierleier; 5. Eierstok; 6. Baarmoeder; 7. Blaas; 8. Serviks; 9. Vagina]] Ovulasie is die vrystelling van ’n eiersel van ’n vrou se eierstokke.
Wanneer ’n vrou ovuleer, gewoonlik in die middel van haar menstruasiesiklus, word ’n eiersel van een van die vrou se twee eierstokke ryp en van die eierstok afgestoot, en word die sel dan oor ’n tydperk van drie tot vier dae deur die eierleier na die vrou se baarmoeder vervoer. 'n Gemiddelde eiersel lewe egter net ongeveer 24 uur, dus moet bevrugting reeds in die eierleiers plaasvind, vóór die eiersel die baarmoeder bereik. Oor die algemeen word slegs een eiersel ryp, maar in sommige gevalle word twee (of selfs meer) ryp en, indien albei ná geslagsgemeenskap bevrug word, kan dit tot 'n gewone (nie-identiese) tweeling lei.
Tydens ovulasie word die slym in die baarmoeder dikker en neem dit meer bloed op, vir geval ’n bevrugte eiersel (nou ’n sigoot) daaraan moet heg. Indien geen bevrugting plaasvind nie, moet die baarmoeder die onnodige bloed en slym afskei, wat tot 'n vrou se maandstonde lei.
Ná ovulasie is daar ’n tydsduur van slegs ’n paar uur waartydens die eiersel deur ’n saadsel bevrug kan word. Wanneer ’n man tydens geslagsgemeenskap ejakuleer, stort hy miljoene spermselle in die vrou se vagina, wat dan opwaarts reis en probeer om die eiersel in die eierleier te bevrug deur daarmee te versmelt. Hierdie reis duur tussen 12 en 24 uur.
Spermselle lewe baie langer as eierselle, van 3 tot 7 dae, dus is die beste kans op bevrugting wanneer die spermselle reeds die eierleiers bereik het wanneer die eiersel afgestoot word.
Amanda Drew
Amanda Drew (gebore 21 Desember 1969) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Other Man (2008) en in die televisiereekse EastEnders (1985), Holby Blue (2007), en Switch (2012).
David Margulies
David Margulies is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dressed to Kill (1980), Ghostbusters (1984), Ghostbusters II (1989), en Ace Ventura: Pet Detective (1994).
Clathrina laminoclathrata
Clathrina laminoclathrata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Clathrina en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Carter.
Megaciella annectens
Megaciella annectens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Scott Newman (akteur)
Scott Newman (23 September 1950 – 20 November 1978) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Towering Inferno (1974), Breakheart Pass (1975), en The Great Waldo Pepper (1975), en in die televisiereeks S.W.A.T. (1975).
Penelope Dudley-Ward
Penelope Dudley-Ward (4 Augustus 1914 – 22 Januarie 1982) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Citadel (1938), The Frightened Lady (1940), Major Barbara (1941), en In Which We Serve (1942).
Aneb-Hetch
Aneb-Hetch ("Wit Mure"; ook Inboe-Hedj, "Wit Vesting") was een van 42 nomosse (administratiewe afdelings) in Antieke Egipte.
Geografie
Die hoofstad was Memphis. Nog ’n stad was Saqqara.
Lisbonrivier
Die Lisbonrivier is 'n kort takrivier van die Blyderivier in Mpumalanga in Suid-Afrika. Die Lisbonwaterval is in die rivier.
Aneb-Hetch
Geskiedenis
Elke nomos is deur ’n "nomarg" (provinsiale goewerneur) regeer wat aan die farao verwantwoording gedoen het.
Clathrina laxa
Clathrina laxa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Clathrina en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1896 deur Kirk.
Berea, Johannesburg
Berea is 'n voorstad van Johannesburg in Gauteng. Dit is volgens die stadsindeling in Gebied F geleë. Berea word aan die westekant deur Hillbrow begrens, aan die ooste deur Yeoville, en aan sy suidekant lê Doornfontein.
Berea is in 1889 deur die mynmagnaat en miljoenêr Barney Barnato aangelê op ’n heuwel wat op die middestad uitkyk. Hy het ’n weelderige herehuis in Barnatostraat begin bou, maar is oorlede voordat dit voltooi kon word. Dit het later ’n kosskool geword. Aan Tudhopelaan was een van die eerste gholfbane in die stad, maar dit is later toegebou. Johannesburg se eerste opgaardam was oos van Berea, bo Saratogalaan. Die voorstad is waarskynlik genoem na Berea in Durban omdat dit, nes daardie voorstad, op ’n heuwel geleë is wat oor die stad uitkyk.
Deesdae bestaan die voorstad hoofsaaklik uit woonstelblokke, onder meer die Tygerberg-gebou waarvan die Ponte-toringgebou die hoogste is. Die omgewing het in die 1990's en vroeë 2000's 'n demografiese omwenteling ondergaan, soortgelyk aan dié van Hillbrow, waartydens eiendomspryse aansienlik gedaal het.
Moraea bolusii
Moraea bolusii is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die Sukkulente Karoo is. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom in die noordelike Namakwaland voor, vanaf Steinkopf tot Springbok. Die populasie is stabiel.
Miranda Kerr
Miranda May Kerr (gebore 20 April 1983 in Sydney) is 'n Australiese model en sakevrou. Kerr het in 2007 prominent geword as een van die Victoria's Secret Angels. Kerr was die eerste Australiese Victoria's Secret-model en het ook die Australiese afdelingswinkelketting David Jones verteenwoordig. Kerr het haar eie handelsmerk van organiese velsorgprodukte, KORA Organics, bekendgestel en het 'n selfhelpboek geskryf.
Kerr het in die modebedryf begin modelwerk toe sy 13 was en die 1997 Dolly -tydskrifmodelsoekkompetisie gewen. Sedert 2008 was Kerr deurlopend op die Forbes-lys van modelle met die hoogste verdienste. Kerr was voorheen getroud met die Engelse akteur Orlando Bloom, by wie sy haar eerste seun gehad het. Sedert 2017 is sy getroud met Snapchat se uitvoerende hoof, Evan Spiegel, by wie sy twee kinders het.
Loopbaan
Op 13-jarige ouderdom het Kerr vir die 1997 jaarlikse Dolly-tydskrif /Impulse-modelkompetisie ingeskryf en gewen. Sy is 'n week voor haar 14de verjaardag na Sydney gevlieg om vir die tydskrif te skiet. Met Kerr se oorwinning het plaaslike media "bekommerde verontwaardiging" oor haar jong ouderdom uitgespreek. Die omstredenheid het kommer laat ontstaan oor die verheerliking van jong meisies in die mode-, skoonheids- en vermaaklikheidsbedryf. Kerr het by Chic Management se Sydney-afdeling geteken in 1997. Sy het aansienlike kommersiële blootstelling gekry ná 'n reeks stranddrag-advertensies hoofsaaklik vir die Australiese branderplankryketting Billabong, waarin Kerr branderplankry-handelsmerke Tigerlily, Roxy, Billabong Girls en One Teaspoon gemodelleer het. Kerr was ook die handelsmerkambassadeur van Australië se mees erkende swemdraghandelsmerk, Seafolly. Nadat sy in Australië en Japan gemodelleer het, het Kerr na New York verhuis, waar sy 'n minderheidsbelang in die Bowery Ballroom, 'n musieklokaal, verkry het.
Alldays-lughawe
Alldays-lughawe (IATA-kode: ADY, ICAO: FAAL) is 'n klein lughawe en militêre vliegveld geleë by Alldays in die noorde van Suid-Afrika, naby die grens met Botswana en Zimbabwe.
Miranda Kerr
Loopbaan
Na haar sukses met Maybelline, het Kerr die eerste Australiese Victoria's Secret Angel geword wat by die modelle Alessandra Ambrosio, Karolína Kurková, Adriana Lima, Selita Ebanks, Izabel Goulart en Heidi Klum aangesluit het. Voordat hy 'n Angel in 2007 geword het, is Kerr reeds gekies om die opvolger van Alessandra Ambrosio as die gesig van PINK in 2006 te word.
Alldays-lughawe
Die lughawe is op 'n hoogte van 792 m (2 600 voet) bo seevlak geleë. Dit het een aanloopbaan wat as 10/28 aangewys is, met 'n asfaltoppervlak wat 1 450 by 30 meter (4 757 voet × 98 voet) meet.
Anne-Marie Duff
Anne-Marie Duff (gebore 8 Oktober 1970) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Nowhere Boy (2009) en Suffragette (2015), en in die televisiereeks Shameless (2004).
Dovyalis macrocalyx
Dovyalis macrocalyx is 'n struik of klein boom wat deel is van die Salicaceae-familie en is inheems in Angola, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Kenia, Malawi, Mosambiek, Rwanda, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Soedan, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Eli Marienthal
Eli Marienthal (gebore 6 Maart 1986) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Slums of Beverly Hills (1998), American Pie (1999), The Iron Giant (1999), en American Pie 2 (2001).
Megaciella fragilis
Megaciella fragilis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Megaciella en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1955 deur Koltun.
Crompton-versameling
Die Crompton-versameling van hoofsaaklik briewe in die staatsargief van kwaZulu-Natal gee ‘n beeld van die mense en geskiedenis van die streek tussen 1857 en 1880.
Carnegie-verslag
Die Carnegie-verslag was die resultaat van die Carnegie-kommissie se ondersoek tussen 1928 en 1932 na die probleem van die groot aantal armblankes in Suid-Afrika.
Clathrina luteoculcitella
Clathrina luteoculcitella is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Crompton-versameling
John Lake Crompton is in November 1815 in Norwich, Engeland gebore en het in Maart 1857 in die kolonie Natal aangekom. In Pinetown was hy ‘n Anglikaanse priester, sakeman, groot grondbesitter, boer, politikus, vrederegter en aandeelhouer in die Natal Railway Company.
Carnegie-verslag
Agtergrond
In die tweede helfte van die 1920’s het die Carnegie-korporasie van New York in die armoede waarin baie blankes in Suid-Afrika gedompel was, begin belangstel nadat dr. E.G. Malherbe hul aandag daarop gevestig het. Dit het in 1927 uitgeloop op ‘n besoek van die president en sekretaris van die korporasie aan Suid-Afrika. Twee jaar later het die korporasie aangekondig dat dit die hele navorsingsprojek sal finansier en dat die N.G. Kerk die leiding in die projek sal neem. Aanvanklik het die Amerikaners dr. K.L. Butterfield en dr. C.W. Coulter gehelp, maar daarna was dit in die hande van die hoofnavorsers R.W. Wilcocks, J.R. Albertyn en J.F.W. Grosskopf. Die werk is hoofsaaklik deur Suid-Afrikaanse geleerdes en deskundiges onderneem. Hulle het die hele land deurkruis en onderhoude gevoer, vraelyste laat invul en toetse afgneem.
Crompton-versameling
Die briewe handel onder meer oor sy leierskapsrol in die stryd teen en rondom biskop John William Colenso, maar ook oor sy ander aktiwiteite. Sekere briewe gaan oor die lewenstoestande in Natal toe hy daar aankom, sy indrukke van die kultuur van die Zulu-volk, sy mening oor die invoer van Indiër-arbeiders in Natal en oor vrygestelde slawe. In nagelate dokumente van sy vrou, Harriette Phelps, blyk dit dat sy ‘n vroeë stryder vir vrouregte was.
Carnegie-verslag
Verslae
Die verslag het in 1932 verskyn en het bestaan uit 5 omvattende dele in Afrikaans en Engels en is in Oktober 1934 by die Volkskongres gereël deur die Federale Armesorgraad van die NG Kerk bespreek.
Clathrina luteoculcitella
Die spons behoort tot die genus Clathrina en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1999 deur Wörheide & Hooper.
Carnegie-verslag
Bevindings
Die kommissie het vasgestel dat 17% van die blanke bevolking, d.w.s. 300 000 mense, as arm beskou kan word. Veral die afgesonderdheid waarin die mense geleef het en die beperkte kontak met ander mense van hul eie kultuurgroep is as die hoofoorsake van die probleem aangedui. Swak of heeltemal geen onderwys het die saak vererger. Boonop was daar min geskikte werkgeleenthede vir die mense in die nywerhede. Dit alles het gelei tot ‘n swak selfbeeld van die Afrikaner. Al die verslae het klem gelê op die oorsake van die probleem en het nie die uitdeel van aalmoese as ‘n goeie oplossing daarvan beskou nie. Dat die ontstaan van die armblanke aan genetiese faktore en ‘n lekker klimaat toegeskryf kan word, dat hulle verstandelik swak  en boonop ‘n natuurlike afsaksel in die samelewing was, is as ongegrond bewys.
Nyangane
Die Nyangane is 'n niestandhoudende spruit in die Krugerwildtuin in die Mpumalangaprovinsie.
Dit vloei net wes van die Letaba-Satarapad (naby die Olifantsbrug) en mond noordwaarts uit in die Timbavatirivier, wat 'n sytak van die Olifantsrivier is.
Jean Cras
Jean Émile Paul Cras (22 Mei 1879 – 14 September 1932) was 'n 20ste eeuse komponis en vlootoffisier. Sy musikale komposisies is geïnspireer deur Bretagne, sy tuisgebied, en sy reise na Afrika, maar veral deur sy seetogte. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het hy as offisier met onderskeiding gedien tydens die Adriatiese-veldtog.
Lewe en vlootloopbaan
duimnael|regs|Die "Cras Navigasieinstrument", op die voorgrond. Dit is ontwerp deur Jean Cras. duimnael|links|Jean Cras, skeepskaptein, 1930 Cras is gebore in Brest, Frankryk. Sy vader was 'n mediese offisier in die Franse Vloot. Cras het as 17-jarige by die vloot aangesluit. As Adelbors op die Iphigénie het hy na die Amerikas, die Wes-Indiese Eilande en Senegal gereis. Hy is bevorder tot luitenant in 1908. Sy wiskundige vaardighede het daartoe gelei dat hy 'n aantal innovasies in tegniese praktyke voorgestel het wat deur die vloot aangeneem is, insluitend sy uitvinding van 'n navigasie-gradeboog (goniometer) wat in Frans bekend staan as 'n "Règle Cras" (die Cras-meetinstrument, Cras-gradeboog of in Engels die "Cras plotter"). Sommige het dit egter moeilik gevind om dit te gebruik, wat gelei het tot die ontwikkeling van die latere "Bretonse-gradeboog" ('n navigasieinstrument wat saam met kaarte gebruik word vir navigasie ter see) deur Yvonnick Gueret.
Met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in 1914 is Cras as adjudant van admiraal Augustin Boué de Lapeyrère aangestel. Hy het later in die duikbootverdedigingsdiens gedien. In 1916 is hy aangestel as bevelvoerder van die torpedoboot Commandant Bory. Tydens die Adriatiese-kampanje het hy 'n duikboot gesink. Hy is ook geprys vir sy dapperheid toe hy 'n matroos gered het wat oorboord geval het.
Na die oorlog het Cras hoofsekretaris van die personeelhoof geword en is hy bevorder tot Kommandeur. Hy het op verskeie ander vaartuie gedien voordat hy as Dienshoof van die Algemene Personeel vir Wetenskaplike Navorsing aangestel is. In 1931 word hy aangestel as generaal-majoor van die hawe van Brest en bevorder tot Skout-Admiraal. Hy het hierdie pos beklee toe hy na 'n kort siekbed oorlede is in Brest.
Sy dogter, Colette Cras, 'n konsertpianis vir wie hy sy klavierkonsert geskryf het, is met die Pools-Franse komponis Alexandre Tansman getroud.
Musikale loopbaan
duimnael|links|200px|Jean Cras, ongeveer 1899 Cras het die komponis Henri Duparc vroeg in sy loopbaan ontmoet en die twee het hegte vriende geword. Duparc het Cras "die seun van my siel" genoem. Alhoewel Cras se pligte in die Franse vloot hom min tyd gelaat het om aan sy musiek te wy, het hy regdeur sy lewe voortgegaan om te komponeer. Hy het hoofsaaklik kamermusiek en liedere geskryf. Groot dele van sy mees ambisieuse werk, die opera Polyphème, is tydens die oorlog geskryf en georkestreer; die meeste van sy werke is egter ná die oorlog geskryf. Vandag is sy bekendste werke sy strykkrio en strykkwartet.
Sy lirieke tragedie Polyphème word as sy meesterstuk beskou. Die opera is by sy eerste opvoering in 1922 baie lof toegeswaai, wat Cras onmiddellike bekendheid besorg het. Die titelkarakter van die opera is Polyphemus, wat volgens Griekse mitologie die oudste Sikloop en seun van Poseidon is. Die libretto handel oor die bekende verhaal van Polyphemus (bariton) se poging om Galatea (sopraan) van Acis (tenoor) te neem. In die oorspronklike mite vermoor Polyphemus Acis deur 'n rots oor hom uit te rol. Albert Samain, die librettis, het Polyphemus vermenslik deur hom bewus te laat word van die gevoelens wat deur die paartjie gedeel word, wat hom dus laat besluit om dit nie te vernietig nie. Uiteindelik loop die Sikloop die see in omdat die egpaar se geluk hom verskrik. Die musiek is impressionisties, rusteloos en hoogs chromaties, in die gees van Chausson en Duparc. Die invloed van Debussy se opera Pelléas et Mélisande is ook merkbaar. ('n Opname van hierdie opera is in 2003 vrygestel, met Bramwell Tovey wat die Luxemburgse Filharmoniese Orkes dirigeer, met Armand Arapian in die titelrol.)
Cras se latere werk openbaar 'n styl wat vergelykbaar is met dié van Béla Bartók, hoewel dit formeel na aan César Franck se werk is. Hy het kamermusiek as sy sterkpunt beskou en geskryf dat "hierdie verfynde musiekvorm vir my die noodsaaklikste geword het". Die Stryktrio toon 'n wye reeks invloede, insluitend Noord-Afrika. Dit is beskryf as 'n "wonderbaarlike" werk deur André Himonet in 1932, met die bereiking van " 'n perfek-gebalanseerde klank en 'n oorvloed van uitdrukking waartussen 'n mens nie durf kies nie." Die Trio vir strykinstrumente en klavier vermeng Afrika- en Oosterse melodiese patrone met Bretonse musiektradisies tot 'n samehangende geheel. Die kritikus Michel Fleury vergelyk sy werk met die Japonisme-styl van die kunstenaar Henri Rivière wat "'n gestileerde Bretonse land openbaar, asof dit deur die sif van sy uiteenlopende ervarings opgedoen is in die vier kwarte van die aardbol."
Opera
Gepubliseerde uittreksels:
Fred C. Newmeyer
Fred C. Newmeyer (9 Augustus 1888 – 24 April 1967) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Safety Last! (1923), Girl Shy (1924), The Freshman (1925), en They Never Come Back (1932).
Fresko
thumb|350px|[[Die skepping van Adam, 'n detail van die fresko aan die plafon van die Sixtynse kapel deur Michelangelo.]]
Fresko is 'n tegniek van muurskildering wat op vars ("nat") kalkpleister aangewend word. Water word gebruik as 'n middel om die droëpoeierpigment met die pleister te laat bind en wanneer die pleister hard word, word die skildering 'n integrale deel van die muur. Die woord "fresko" (Italiaans: affresco) is afgelei van die Italiaanse byvoeglike naamwoord fresco, wat "vars" beteken. 'n Ander tegniek is fresco-secco, waar die verf aan droë pleister aangewend word om skildering in fresko aan te vul.
Die freskotegniek word reeds sedert die oudheid gebruik en word nou verbind met Italiaanse Renaissanceskildering. Die woord "fresko" word soms verkeerdelik gebruik om te verwys na enige muurskildering, ongeag die pleistertegnologie of bindmiddel. Dit dra gedeeltelik by tot die misverstand dat die meeste muurskilderings op nat kalkpleister aangewend is.
Selfs in oënskynlik buon fresco- ("ware vars")-tegnologie was die gebruik van aanvullende organiese materiale algemeen.
Tegnologie
thumb|220px|'n [[Etruskers|Etruskiese fresko. Detail van twee dansers in 'n graftombe in 'n nekropolis in Lazio, Italië, 470 v.C.]] Buon fresco-pigment word teen kamertemperatuur met water gemeng en op 'n dun laag nat, vars pleister aangewend wat die intonaco (van die Italiaanse woord vir pleister) genoem word. Vanweë die chemiese samestelling van die pleister word 'n bindmiddel nie benodig nie, want die pigment wat net met water gemeng word, sal in die intonaco intrek, wat die medium word wat die pigment bevat. Die pigment word deur die nat pleister geabsorbeer; ná 'n paar uur word die pleister droog vanweë 'n reaksie met die lug: Dit is die chemiese reaksie wat die pigmentdeeltjies in die pleister fikseer.
'n Buon fresco is moeilik om te skep weens die tyd waarin die pleister droog word. 'n Laag pleister word gewoonlik binne 10 to 12 uur droog; die kunstenaar sal ná 'n uur begin verf en ophou sowat twee uur voordat die pleister droog is. Dit beteken daar is sewe tot nege uur waarin hy kan werk. As 'n giornata droog is, kan geen verdere werk plaasvind nie en die ongeverfde intonaco moet verwyder word voordat die volgende dag se werk kan begin. As 'n fout gemaak word, kan dit ook nodig wees om die hele intonaco vir daardie deel te verwyder of om dit later a secco te verander. 'n Groot komponent van die proses is die karbonering van die kalk, wat die kleur in die pleister fikseer en verseker die fresko bly vir volgende generasies bewaar.
'n Tegniek in die gewilde fresko's van Michelangelo en Raphael was om inkepings in sekere dele van die pleister te skraap terwyl dit nat was om die illusie van diepte te vergroot of klem op sekere dele te lê. Sommige kunstenaars gebruik dié metode vir die oë van mense, en dit laat die oë dieper en meer peinsend lyk. Michelangelo het die metode gebruik om die sentrale figure in sy fresko's te "omlyn".
thumb|links|210px|'n Fresko deur Giotto in die Scrovegni-kapel in [[Padua. Die lug en blou mantel van Maria is a secco geverf en groot dele van die skildery het verlore gegaan.]]
Ander soorte muurskilderings
'n Secco of fresco-secco-skildering word op droë pleister aangewend (secco beteken "droog" in Italiaans). Die pigmente het dus 'n bindmiddel nodig, soos eier, gom of olie, om die pigment aan die muur te fikseer. Dit is belangrik om te onderskei tussen a secco-werk wat bo-op buon fresco aangebring word (dit was standaard van die Middeleeue af) en werk wat heeltemal a secco op 'n skoon muur aangebring word.
Buon fresco-werke is gewoonlik duursamer as enige a secco-werk wat bo-op aangewend word, omdat a secco-werk langer hou as die pleister grof is, terwyl ware fresko's 'n gladde muur benodig.
Die bykomende a secco-werk is gebruik om veranderings aan te bring en soms om klein besonderhede by te voeg, maar ook omdat nie alle kleure in ware fresko's werk nie; net sommige pigmente werk chemies in die baie alkaliese omgewing van vars kalkgebaseerde pleister. Veral blou is 'n probleem, en die lug of blou dele van klere is dikwels a secco bygevoeg.
'n Derde metode is mezzo-fresco. Dit word op 'n amper droë intonaco aangewend – ferm genoeg om nie 'n duimafdruk te laat nie – wat beteken die pigment penetreer die pleister net gedeeltelik. Teen die einde van die 16de eeu is dit grootliks deur buon fresco vervang.
Geskiedenis
400px|thumb|Die eerste bekende [[Antieke Egipte|Egiptiese fresko, Graftombe 100, Hiërakonpolis, Naqada II-kultuur, c. 3500-3200 v.C.]] thumb|220px|Inhuldiging van Zimri-Lim, [[Sirië, c. 1770 v.C.]] thumb|220px|Die Visserman, [[Minoïese beskawing|Minoïese Bronstydperk-fresko van die Egeïese eiland Santorini, c. 1640-1600 v.C.]] thumb|right|220px|Etruskiese fresko van Velia Velcha uit die graftombe van Orkus, Tarquinia. thumb|220px|links|Die Sigiriya-fresko, [[Sri Lanka, c. 477-495.]]
Egipte en die antieke Nabye Ooste
Die eerste bekende Egiptiese fresko is in Graftombe 100 by Hiërakonpolis ontdek. Dit dateer van omstreeks 3500-3200 v.C. Dit bevat die toneel van 'n "meester van diere", 'n man wat teen twee leeus veg, asook individuele gevegstonele en Egiptiese en buitelandse bote. Die antieke Egiptenare het baie grafte en huise geverf, maar daardie muurskilderings is nie fresko's nie.
'n Ou fresko van Mesopotamië is die Inhuldiging van Zimri-Lim (moderne Sirië), van die vroeë 18de eeu v.C.
Egeïese beskawings
Die oudste buon fresco-werke dateer van die eerste helfte van die 2de millennium v.C. tydens die Bronstydperk en is aangetref onder die Egeïese beskawings, meer presies die Minoïese beskawing van die eiland Kreta en ander eilande van die Egeïese See. Die bekendste hiervan, die Bulspringfresko, beeld 'n heilige seremonie uit waarin individue oor die rug van groot bulle spring. Die oudste Minoïese fresko's wat bewaar gebly het, word aangetref op die eiland Santorini (in klassieke tye bekend as Thera), uit omstreeks 1640-1600 v.C.
Klassieke Oudheid
thumb|220px|Fresko van "[[Sapfo" uit Pompeji, c. 50 n.C.]]