cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seksuologie
Victoriaanse Era tot WOII
In 1908 is die eerste professionele tydskrif in die veld, Zeitschrift für Sexualwissenschaft, gepubliseer – maandeliks vir ’n jaar. Dié uitgawes het artikels bevat deur Freud, Alfred Adler en Wilhelm Stekel. In 1913 is die eerste akademiese vereniging gestig: die Society for Sexology.
Freud het ’n teorie van seksualiteit ontwikkel. Die ontwikkelingstadiums sluit in: oraal, anaal, fallies, latent en genitaal. Dié stadiums het mekaar opgevolg van die babajare tot puberteit en daarna. Dit was gebaseer op studies van sy kliënte tussen die laat 19de en vroeë 20ste eeu.
Die Duitsland voor Nazisme het onder die seksueel liberale Napolentiese Kode geveg teen die antiseksuele, Victoriaanse kulturele invloede. Die momentum van dié groepe het gelei tot gekoördineerde seksnavorsing oor tradisionele akademiese dissiplines heen, en Duitsland was aan die voorpunt in seksuologie. Die geneesheer Magnus Hirschfeld was ’n uitgesproke voorstander van seksuele minderheidsgroepe en het die Wetenskaplike Humanitêre Komitee gestig – die eerste voorstander van homoseksuele en transgender regte.
Hirschfeld het ook in 1919 die eerste instituut vir seksuologie in Berlyn gestig. Sy biblioteek het 20 000 volumes, 35 000 foto's, ’n groot versameling kuns en ander voorwerpe bevat. Mense van oor Europa het die instituut besoek om ’n beter begrip van hulle seksualiteit te kry en om vir hulle seksuele probleme behandel te word.
Duitsland se oorheersing in navorsing oor seksuele gedrag is beëindig toe die Nazi's op 8 Mei 1933 aan die bewind kom. Die instituut en sy biblioteek is minder as drie maande later verwoes. Hirschfeld se boeke is ook verbrand.
Ná WOII
Ná die Tweede Wêreldoorlog het seksuologie ’n renaissance ondergaan, in die VSA sowel as Europa. Grootskaalse studies van seksuele gedrag, funksie en disfunksie het aanleiding gegee tot die ontwikkeling van seksterapie. Seksuologie in die VSA is ná die oorlog beïnvloed deur die instroming van Europese vlugtelinge wat van die Nazi-regering gevlug het en die gewildheid van die Kinsey-studies. Tot in dié tyd het Amerikaanse seksuoloë hoofsaaklik bestaan uit groepe wat ’n einde aan prostitusie probeer maak het en die jeug oor seksueel oordraagbare infeksies ingelig het.
In die 1950's het die sielkundige en seksuoloog John Money teorieë ontwikkel oor seksuele en genderidentiteit. Sy werk word sedertdien as omstrede beskou, veral oor die David Reimer-saak, al was dié saak instrumenteel in die ontwikkeling van behandelingsprotokols vir interseks babas en kinders.
Kurt Freund het in die 1950's peniele pletismografie in Tsjeggo-Slowakye ontwikkel. Die toestel is ontwerp vir ’n objektiewe meting van seksuele opwekking in mans en word tans veral gebruik in die beoordeling van pedofilie en hebefilie. Dit word ook met seksoortreders gebruik.
In 1966 en 1970 het Masters en Johnson onderskeidelik hulle werk Human Sexual Response en Human Sexual Inadequacy uitgereik. Dit het goed verkoop en hulle het in 1978 die Masters & Johnson-instituut gestig.
Die ontwikkeling van MIV/vigs in die 1980's het ’n drastiese verskuiwing in seksuologiese navorsing teweeggebring na ’n poging om die verspreiding van die siekte te verstaan en beheer.
21ste eeu
Tegnologiese vooruitgang het daartoe gelei dat seksuologiese kwessies ondersoek kon word met die gebruik van gedragsgenetika, neurobeelding en grootskaalse internetgebaseerde peilings.
Patrick Ludlow
Patrick Ludlow (24 Maart 1903 – 27 Januarie 1996) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Bitter Sweet (1933), Evergreen (1934), Faces (1934), en Modesty Blaise (1966).
Herbert Knaup
Herbert Knaup (gebore 23 Maart 1956) is 'n Duitse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Invincibles (1994), Lola rennt (1998), Nowhere in Africa (2001), en The Little Ghost (2013).
Richard Brake
Richard Brake (gebore 30 November 1964) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Doom (2005), Hannibal Rising (2007), Kingsman: The Secret Service (2014), en 31 (2016).
Russia Beyond
Russia Beyond the Headlines (RBTH) of kortweg Russia Beyond is 'n Russiese webtuiste en multimedia-projek wat deur die outonome nie-winsgewende organisasie TV Novosti in veertien tale gepubliseer en redaksioneel versorg word. Die doelwit is om 'n positiewe beeld van Rusland in die buiteland te versprei met artikels en agtergrondinligting wat gewoonlik selde ingang vind tot die hoofstroommedia. TV Novosti word deur die Russiese regering befonds.
William Lugg
William Lugg (4 Junie 1852 – 5 Desember 1939) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Daddy (1917) en The Old Curiosity Shop (1921).
Lillo Brancato Jr.
Lillo Brancato Jr. (gebore 30 Augustus 1976) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente A Bronx Tale (1993), Renaissance Man (1994), Crimson Tide (1995), en Enemy of the State (1998).
Jillian Kesner-Graver
Jillian Kesner-Graver (9 Augustus 1949 – 5 Desember 2007) was 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Student Body (1976), Firecracker (1981), en Raw Force (1982), en in die televisiereeks Mork & Mindy (1978).
Osei Kofi Tutu I
Osei Kofi Tutu I was een van die stigters van die Asjantiryk, met die hulp van sy hoofpriester, Okomfo Anokye. Die Asjanti was ’n sterk, oorloglustige en hoogs gedissiplineerde volk van Wes-Afrika. Osei Tutu het ’n verbond van Asjanti-state teen hulle oorheersers, die Denkyira, gelei en hulle verslaan. Deur diplomasie en oorlogvoering het hy daarna die leiers van ander Asjanti-stadstate oorreed om trou aan sy hoofstad, Kumasi, te sweer.
Deur sy hele bewind is hy van raad voorsien deur Anokye, ’n geestelike wie se spirituele invloed op die volk gehelp het om die ryk te stig.
Asjantiryk
Die Asjantiryk is amptelik in 1701 gestig en Osei Tutu is gekroon as Asantehene (koning van die Asjanti). Hy het op die troon gebly tot met sy dood in omstreeks 1717. Osei Tutu was die vierde heerser in die koninklike geskiedenis van die Asjanti nadat hy sy oom, Obiri Yeboa, opgevolg het. Die Asjanti het die grootste deel uitgemaak van die Akanvolk.
Markus Knüfken
Markus Knüfken (gebore 18 Augustus 1965) is 'n Duitse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Knockin' on Heaven's Door (1997) en in die televisiereekse Auf Achse (1980), Millennium Mann (2001), en Maja (2006).
Phorbas hoffmani
Phorbas hoffmani is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Phorbas en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1966 deur Bakus.
Vergiettes
'n Vergiettes is 'n kombuisgereedskap wat gebruik word om voedsel soos pasta of rys te strooi of om groente te spoel. Die geperforeerde aard van die vergiettes laat vloeistowwe deur dreineer terwyl die vaste stowwe binne gehou word.
Gewoonlik is vergiettes vervaardig van 'n ligte metaal, soos aluminium of dun gerolde vlekvrye staal. Maar vergiettes is ook gemaak van plastiek, silikoon, en keramiek.
Ted Lune
Ted Lune (Augustus 1920 – 7 Januarie 1968) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Lady Is a Square (1959) en Berserk (1967), en in die televisiereekse The Army Game (1957) en Double Six (1957).
Winnitsja-oblast
Winnitsja-oblast (Oekraïens: Вінницька область) is 'n oblast in Oekraïne. Die hoofstad en grootse stad van die oblast is Winnitsja.
Kathleen Key
Kathleen Key (1 April 1903 – 22 Desember 1954) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Sea Hawk (1924), Ben-Hur: A Tale of the Christ (1925), The Flaming Frontier (1926), en The Desert's Toll (1926).
Romilly Lunge
Romilly Lunge (4 Oktober 1904 – 1 Augustus 1994) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Crimson Dynasty (1935), Man of Affairs (1936), A Royal Divorce (1938), en Chamber of Horrors (1940).
Jonathan Brandis
Jonathan Brandis (13 April 1976 – 12 November 2003) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The NeverEnding Story II: The Next Chapter (1990) en Ladybugs (1992), en in die televisiereeks SeaQuest 2032 (1993).
Anna Favella
Anna Favella (* 21 September 1983 in Rome, Lazio, Italië) is 'n Italiaanse aktrise. Sy is veral bekend vir haar rolle in die TV-reeks Terra ribelle en in die rolprent Mr. America.
Larry Brantley
Larry Brantley (gebore 30 Oktober 1966) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Wishbone (1995) en Inspector Mom (2006).
Evelyn Keyes
Evelyn Keyes (20 November 1916 – 4 Julie 2008) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Gone with the Wind (1939), The Thrill of Brazil (1946), The Killer That Stalked New York (1950), en The Seven Year Itch (1955).
Phorbas intermedia
Phorbas intermedia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Phorbas en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1961 deur Bergquist.
Tewodros II
Tewodros II (Ge'ez: ቴዎድሮስ, gedoop as Sahle Dingil; 14 Januarie 1818 - 14 April 1868) was van 1855 tot met sy dood in 1868 keiser van Ethiopië. Hy is as Kassa Haile Giorgis (Ge'ez: ካሳ ኀይለ ጊዮርጊስ kasa häylä giyorgis) gebore en word beskryf as ’n "romantiese avonturier", ’n vaardige vegter, leeuagtig en ’n onselfsugtige idealis. Hy het teen Ottomaans-Egiptiese invallers geveg toe hy jonk was en was ’n soort Robin Hood-karakter; terwyl hy ’n rower teen die tirannieke koninklikes was, het hy van die rykes gesteel en aan die armes gegee. Sy bewind word dikwels beskou as die begin van die moderne Ethiopië en die einde van die gedesentraliseerde Zemene Mesafint ("Era van Prinse").
Bewind
Tewodros II se eerste taak nadat hy die ander provinsies verenig het, was om Shewa onder sy beheer te kry. Gedurende die Era van Prinse was Shewa, selfs meer as die meeste ander provinsies, ’n onafhanklike entiteit; sy leier het homself selfs negus (koning) genoem. Hy het sukses teen Shewa behaal, maar daar was aanhoudende rebellies deur adellikes in ander streke wat nie wou moderniseer nie.
In die eerste ses jaar van sy bewind het hy dié rebellies onderdruk en die ryk was van omstreeks 1861 tot 1863 relatief vreedsaam, maar die energie, geld en mannekrag wat nodig was om met streeksteenstand klaar te speel het die omvang van Tewodros se ander aktiwiteite beperk. Hy het nooit sy droom verwesenlik om ’n sterk monargie te herskep nie, maar het belangrike eerste stappe geneem. Hy het die beginsel gevestig dat goewerneurs en regters aanstellings moes wees wat ’n salaris verdien. Hy het ook ’n vaste leër daargestel, eerder as om op plaaslike adellikes staat te maak om soldate vir sy ekspedisies te verskaf. Hy het die versameling van boeke vir ’n biblioteek begin, asook belastingskodes en ’n gesentraliseerde politieke stelsel met verskillende administratiewe distrikte.
Tewodros was veral ’n talentvolle militêre kryger. Hy het ook beplan om die kerk te hervorm, maar het sterk teenkanting gekry toe hy probeer het om die kerke belasting te laat betaal op grond om sy regeringsbedrywighede te finansier. Hy het baie vyande in die kerk en min vriende elders gemaak toe hy op dié grond beslag lê.
Hy het eindelik selfmoord gepleeg in die Slag van Magdala tydens die Britse ekspedisie in Abessinië.
Piëtisme
Piëtisme is die belangrikste hervormings- en vroomheidsbeweging in die vastelandse Europese Protestantisme ná die Protestantse Hervorming. In teologiese opsig was dit 'n terugkeer na die sentrale beginsels van die Reformasie, alhoewel dit sterk deur ander tradisies beïnvloed en omgevorm is. Die vrome subjek staan sentraal in piëtisme, terwyl die suiwerheid van die kerkleer net soos kerkeenheid minder belangrik geag word. So toon piëtisme moderne trekke wat die persoonlikheid van die indiwidu en die waarde, wat daaraan geheg word, betref. Andersyds het piëtisme in die loop van sy ontwikkeling in baie opsigte 'n teologies en sosiaal behoudende beweging geword.
In Duitsland het piëtisme sedert sy ontstaan in die tweede helfte van die 17de eeu vele veranderinge ondergaan – van klassieke piëtisme gedurende die Baroktyd, laat piëtisme in die laaste dekades van die 18de en in die vroeë 19de eeu, 19de eeuse opwekkingsbewegings en gemeenskapsbewegings, tot die evangelikale beweging in die tweede helfte van die 20ste eeu. Radikale piëtisme is 'n stroming binne die beweging wat krities teenoor die kerk staan.
Muraltia
Muraltia (kroesbossies) is 'n genus van oorwegend struike wat deel is van die Polygalaceae familie. Die genus is vernoem na die Switser, John M. von Muralt, 'n Switserse botanikus en outeur. Die genus is inheems aan Afrika en kom in slegs sewe lande voor en Muraltia flanaganii is die enigste spesie wat buite Eswatini, Lesotho en Suid-Afrika voorkom.
Lois Kibbee
Lois Kibbee (13 Julie 1922 – 18 Oktober 1993) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Caddyshack (1980) en in die televisiereekse Search for Tomorrow (1951), The Edge of Night (1956), en One Life to Live (1968).
Phorbas kovdaicum
Phorbas kovdaicum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Phorbas en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1925 deur Rezvoj.
Drakensville
ATKV-Drakensville is 'n vakansieoord in die Noordelike Drakensberge op die R74-roete tussen Harrismith en Bergville (net oor die grens tussen die Vrystaat en KwaZulu-Natal). Die oord is 'n rapsie meer as drie uur se ry van Johannesburg en Bloemfontein en sowat twee en ’n halfuur van Durban af. ATKV-Drakensville lê naby die voetheuwels van die Drakensberg-amfiteater, ’n wêrelderfenisgebied, en het 'n aangename koel bergklimaat.
Frederick Carrington
Sir Frederick Carrington (1844–1913) was 'n Britse offisier met die rang van Generaal-majoor. Hy is gebore in Cheltenham, Engeland. Hy arriveer in 1875 in Suid-Afrika. Sy eerste veldtog was in Griekwaland-Wes. Daarna was hy betrokke in die Galeka-veldtog in 1877. Hier bring hy die Frontier Light Horse op die been wat hy ook aanvoer. Hy was die kommandant van die Transvaalse Vrywilligerkorps wat Sekoekoenie se vesting aanval. Hy was die aanvoerder by Mafeteng in die Gewere-oorlog waar hy ook swaar gewond is.
Drakensville
Ontstaan
Die oord het sy ontstaan aan die Kilburndam en Eskom se bedrywighede in die omgewing te danke. Hulle het 'n plaas in die omgewing gehuur om werkers tydens die bou van die Drakensberg-pompopgaarskema te huisves. Dit het kort voor lank tot 'n klein dorpie gegroei. Toe die damprojek afgehandel is, het Eskom onttrek en hul infrastruktuur verkoop. Die oord is in 2006 deur die ATKV gekoop en word ook deur hulle bestuur.
Frederick Carrington
In 1884 voer hy die Second Mounted Rifles aan en 1888 was hy kommandant van die opgekommandeerde swartmans in die Zoeloe-onluste. Hy was die bevelvoerende offiser in die Matabele-opstand van 1896. Hy word kommandant van die Betsjoeanalandse Grenspolisie in 1893. Tydens die Tweede Vryheidsoorlog was hy die bevelvoerder van 'n Rhodesiese mag wat Transvaal uit die noorde moes aanval. Hy is in 1913 oorlede. Sy dogter is die skryfster Dorothy Carrington.
Drakensville
Geriewe
Drakensville bied verhitte swembaddens, 'n waterglybaan, monsterskaak, stap-, perdry- en bergfietsroetes, foefieslaaid oor die dam, kapel vir troues, ens. Besoekers kan die kampeergeriewe gebruik of in die goedversorgde asbeshuisies tuisgaan.
In die omgewing
Boesmanrotskuns en die Drakensberg-amfiteater is binne gesig geleë. Daguitstappies per motor kan ook na die omgewing van die Sentrale Drakensberge (soos Cathedralpiek en Champagne Castle) onderneem word.
Barry Lupino
Barry Lupino (7 Januarie 1882 – 26 September 1962) was 'n Engelse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Barry Butts In (1919), Bed and Breakfast (1938), en Garrison Follies (1940).
Muraltia spinosa
Die skilpadbessie (Muraltia spinosa) is 'n struik wat deel is van die Polygalaceae familie. Die spesie is endemies aan Suid-Afrika en kom in die Noord-Kaap, Oos-Kaap en die Wes-Kaap voor. Die plant is deel van die fynbos en staan ook as die bokbessie bekend.
Phorbas lamellatus
Phorbas lamellatus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Phorbas en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1963 deur Lévi.
Giant's Castle
Giant's Castle is 'n bergpiek in die Noordelike Drakensberge van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Giants Castle bied besoekers aan die streke stapgeleenthede met 'n besonderse panoramiese uitsig. Die natuurreservaat bied afgeleë akkommodasie, Boesmanrotskuns met maklike toegang vir almal, en die beste basis om 'n Drakensberg-stapervaring vanaf te begin. Die gebied is een van Suid-Afrika se avontuurgebiede, en speel gasheer vir die reuse-uitdaging bergfiets marathon in April elke jaar.
Giant's Castle lê aan die suidelike punt van die sentrale Drakensberg en kry sy naam van die omtrek van die berge en platorand wat kombineer om soos die profiel van 'n slapende reus te lyk. Dit is in wese 'n grasplato wat onder die diep dale van hierdie deel van die Drakensberg nestel.
Giants Castle Wildreservaat word beskou as die tuiste van die eland sowel as die baardaasvoël. Nog 'n Giants Castle hoogtepunt is die wonderlike Boesmanrotskuns by die hoofgrotte wat maklik is om te vind en goed aangebied is.
Voorheen was die bekende Lammergeiersteek oop vir besoekers om die baardaasvoëls en ander bedreigde voëlspesies te aanskou. Hierdie fasiliteit het sedertdien verval.
Boesmanrotskuns
Die rotskuns in die natuurreservaat is deur Boesmans wat ongeveer 8 000 jaar gelede in die gebied gevestig het, geskilder. Dit beeld meestal diere en mense uit. Die hoofgrotte, op die Boesmansrivier-staproete, is een van die bekendste rotskunsterreine in Suid-Afrika. Dié grotte bevat meer as 450 boesmantekeninge.
Staproetes
Daar is meer as 25 staproetes in die Giant’s Castle Natuurreservaat. Hierdie staproetes vorm 'n netwerk van 285 km en sluit maklike roetes van 3 km (ongeveer 1 uur) tot lang roetes van 30 km (oornag) in.
Die staproetes is hoofsaaklik boomloos en stappers moet liefs sonbrandroom voor staptogte aanwend. 'n Groot hoed en voldoende water word ook aanbeveel.
Van die meer bekende staproetes sluit in:
Kort staproetes:
Lang staproetes:
Stanley Lupino
Stanley Lupino (15 Mei 1893 – 10 Junie 1942) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Happy (1933), Facing the Music (1933), Cheer Up (1936), en Over She Goes (1937).
Hardapdam
Hardapdam is 'n dam naby Mariental in die Hardap-streek in sentraal-Namibië. Die Hardapdam, wat in 1963 gebou is terwyl Namibië onder Suid-Afrikaanse bewind was, is die grootste dam in die land. Die reservoir dam die Visrivier op en is die tuiste van talle wildspesies van Namibië.
Beskrywing
Die Hardapdam, wat sedert 1897 in die vooruitsig gestel is, is Namibië se grootste dam met 'n kapasiteit van 320 miljoen kubieke meter en 'n oppervlakte van 25 km2 (2 500 ha). Bouwerk het in 1960 begin en is in 1963 voltooi, die derde grootste dam in die destydse Unie van Suid-Afrika.
Die Hardapdam voorsien Mariental en die omliggende nedersettings van drinkwater. Die ligging naby die stad hou egter ook 'n gevaar in om dit te oorstroom wanneer die sluise heeltemal oopgemaak moet word weens goeie reën in die Visrivier se opvanggebied. Rietgrasse wat in die Visrivierbedding groei, vertraag die vloei van water en verhoog die gevaar van oorstromings verder.
Voor die dam gebou is, is Mariental in 1923 en 1934 oorstroom. Oorstromings ná die ingebruikneming van die dam het in 1972, 1974, 1976, 2000 en 2006 plaasgevind. Sedertdien word die dam se watervlak op 'n maksimum van 70% van sy kapasiteit gehou om sowel 'n oorloop as 'n onbeheerde uitvloei deur volledig oopgemaakte sluise te voorkom.
Etimologie
Die naam "Hardap" kom van 'n Namawoord wat "knoppie" of "puisie" beteken, weens die lae koniese koppies wat in die omgewing te vinde is.
Daar is verskeie hengelplekke aan die noorderoewer van die dam. Permitte, en 'n kaart van toegelate hengelareas, is by die oord se kantoor beskikbaar.
Fauna en flora
Die gebied is die tuiste van die swartrenoster, gemsbokke, Hartmannse bergsebra, koedoes, volstruise, springbokke en steenbokke. Daar is ook 'n groot verskeidenheid voëlspesies wat in en om die dam waargeneem kan word. Witpelikane, kormorante, slanghalsvoëls en lepelbekke kan op die meer gesien word, asook visarende en 'n paar visvalke.
Die plantegroei in die gebied word as dwergstruik-savanne geklassifiseer. Die volgende bome kom voor: kameeldoring, wildegroenhaarboom en buffeldoring.
Toerisme
Ná opknappings oor 'n tydperk van vier jaar onderneem is, is die dam se ontspanningsterreine in 2016 heropen. Aktiwiteite by die dam sluit swem, visvang en voëlkyk in. Daar is 'n restaurant en 'n winkel.
Guy Branum
Guy Branum (gebore 12 November 1975) is 'n Amerikaanse skrywer, vervaardiger, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent No Strings Attached (2011) en in die televisiereekse Awkward. (2011), The Mindy Project (2012), en Another Period (2013).
Charles Baudelaire
Charles-Pierre Baudelaire (9 April 1821 in Parys – 31 Augustus 1867 in Parys) was ‘n Franse digter, vertaler en literêre- en kunskritikus wie se reputasie hoofsaaklik rus op Les Fleurs du mal (1857; Die Blomme van Boosheid) -welke miskien die belangrikste en mees invloedrykste digbundel is wat in Europa gedurende die 19de eeu gepubliseer was. Op soortgelyke wyse was sy ‘’Petits poèmes en prose’’ (1868; “Klein Prosagedigte”) die mees suksesvolste en mees innoverende vroeë eksperiment in prosa-poësie van die era.
Vroeë lewe
Baudelaire was die enigste kind van François Baudelaire en sy veel jonger tweede vrou, Caroline Defayis, met wie hy in 1819 getroud is. François het sy loopbaan as ‘n priester begin, maar het die beroep in 1793 gelos en uiteindelik ‘n welvarende staatsbeampte geword. Hy was ‘n skilder en digter van middelmatige talent, en het sy seun aan die kunste bekendgestel, of wat die jong Baudelaire later sy grootste, mees oorheersende, en vroegste passie sou noem, synde “die okkult van beelde.” Sy vader het in Februarie 1827 gesterf, en vir agtien maande daarna het Baudelaire en sy moeder saamgewoon aan die buitewyke van Parys in omstandighede wat die jong Baudelaire altyd sou bybly. Hierdie “ paradys van liefdes uit sy kinderdae” is egter skielik in November 1828 beëindig toe sy moeder getroud is met Jacques Aupick, ‘n soldaat wat sou rys tot die rang van generaal, en wat later sou dien as die Franse ambassadeur tot die Ottomaanse Ryk en Spanje voordat hy ‘n senator onder die Tweede Franse Ryk sou word. In 1831 was Aupick in Lyons gestasioneer, en Baudelaire het aldaar sy opvoeding by die Collège Royal in 1832 begin voordat hy by die gesin se terugkeer na Parys in 1836 verplaas is na die prestigeryke Lycée Louis-le-Grand. Baudelaire het as student belofte ingehou en het begin om van sy vroegste gedigte te skryf, maar vir sy onderwysers was hy die toonbeeld van ‘n voorbeeld van vrypostige verdorwenheid en sedeloosheid, en het hy; wat hulle “voorwendsels en aanstellerighede wat onvanpas was vir sy ouderdom” genoem het; getoon. Hy het ook ‘n geneigdheid ontwikkel om buie van intense melancholie te beleef, en hy het bewus daarvan geword dat hy van nature ‘n alleenloper was. Gereelde dade van ongedissiplineerdheid het daartoe gelei dat hy as gevolg van ‘n triviale insident in April 1839 uit die skool geskors is. Nadat hy sy baccalaureus eksamens geslaag het terwyl hy ingeskryf was by die Collège Saint-Louis, het Baudelaire ‘n nominale regstudent geword by die École de Droit terwyl hy in realiteit besig was om ‘n sorgelose en onverantwoordbare “vry lewe” te lei in die Latynse Kwartier. Daar het die jong Baudelaire die eerste kontakte in die literêre wêreld ontwikkel en ook die geslagsiekte opgedoen wat uiteindelik sy dood sou veroorsaak, waarskynlik van ‘n prostituut genaamd Sarah la Louchette, welke persoonlikheid hy sou vier in sommige van sy mees ontroerende en aangrypende vroeëre gedigte. In ‘n poging om sy stiefseun te weerhou van sulke berugte en skandelike geselskap het Aupick vir Baudelaire in Junie 1841 op ‘n uitgebreide seereis na Indië gestuur, maar Baudelaire het in Mauritius oorgebly, en na ‘n paar weke daar en in Réunion het hy in Februarie 1842 na Parys teruggekeer. Die reis het egter Baudelaire se verbeelding verryk, en sy vlugtige kontak met die tropiese wêreld sou sy skryfwerk verryk met ‘n menigte eksotiese beelde en sensasies, asook ‘n onuitputbare tema van nostalgiese verlange.
Baudelaire het in April 1842 sy erfporsie ontvang en gou korte mette daarvan gemaak, aangehelp deur sy status as ‘n “man van lettere”. Hy het vryelik geld uitgegee op klere, boeke, skilderye, duursame kos en wyn, en veral marijuana en opium, laasgenoemde twee waarmee hy die eerste keer in die tydperk tussen 1843 en 1845 begin eksperimenteer het in sy Paryse woonstel by die Hôtel Pimodan (nou bekend as die Hôtel Lauzun) op die Île Saint-Louis. Dit was kort nadat hy teruggekeer het van sy reis in die suidelike seë dat Baudelaire vir Jeanne Duval ontmoet het wat, eers as sy minnares en daarna, na die middel 1850’s, as sy finansiële verantwoordelikheid, sy lewe vir die volgende twintig jaar sou oorheers. Jeanne sou die inspirasie wees agter Baudelaire se mees angsvolle en sensuele liefdesgedigte, met haar parfuum en bo alles, haar digte en pragtig-vloeiende swart haardos wat sulke meesterstukke van die eksoties-erotiese verbeelding soos La Chevelure (“Die Kop van Hare”) uit sy pen sou laat voortvloei. Baudelaire se voortgesette spandabelrigheid het binne twee jaar die helfte van sy erflating uitgeput; hy was ook die slagoffer van skelms en geldleners, en sodoende is die fondament vir ‘n opeenhoping van skuld wat hom vir die res van sy lewe sou kortwiek, gelê. In September 1844 het sy familie hom ‘n regsooreenkoms opgelê wat sy toegang tot sy erflating beperk het en wat hom effektiewelik minderjarig gemaak het wat sy regstatus betref. Die skamele jaarlikse toelaag wat hom voortaan gegun was, was onvoldoende om sy skuld te delg, en die resulterende staat van permanente finansiële probleme het daartoe gelei dat hy in al hoe groter wordende mate emosioneel en finansieel afhanklik geraak het van sy moeder, dit het ook sy groeiende verafskuwing van sy stiefpa vererger. Die kwellende buie van isolasie, wanhoop en vertwyfeling wat Baudelaire getref het in sy jeug het bygevolg teruggekeer en meer dikwels voorgekom.
Vroeë skrywes
Baudelaire het in 1842 teruggekeer vanaf die suid seë, meer vasberade as ooit om ‘n digter te word. Van toe af tot 1846 het hy waarskynlik die grootste deel van die gedigte geskryf wat uiteindelik die eerste uitgawe (1857) van Les Fleurs du mal sou uitmaak. Hy het hom egter daarvan weerhou om dit as aparte tekste te publiseer, wat daarop dui dat hy van die begin af ‘n samebindende versameling, wat verbind is deur hegte tematiese argitektuur, in die oog gehad het, eerder as ‘n eenvoudige opeenvolging van onafhanklike gedigte. In Oktober 1845 het hy die verskyning aangekondig van ‘n bundel getiteld Les Lesbiennes (“Die Lesbians”), wat in intervalle na 1848 gevolg is deur Les Limbes (“Limbo”), waarvan die verklaarde doelwit was om “die onrustighede en melancholieë van die moderne jeug te verteenwoordig.” Nie een van die twee bundels het egter ooit in boekvorm verskyn nie, en Baudelaire het hom eers aanvanklik in die Paryse kulturele milieu gevestig as ‘n kritikus van kuns, met sy resensies van die Salons van 1845 en 1846, en nie as digter nie. Hy was geïnspireer deur die voorbeeld van die Romantiese skilder Eugène Delacroix, wat in sy Salons uitgebrei het op ‘n wydlopende teorie van moderne skilderwerk, met skilders wat aangepor is om die “heroïsme van die moderne lewe” te vier. In Januarie 1847 het Baudelaire ‘n novelle getiteld La fanfarlo gepubliseer wie se held, of anti-held, Samuele Cramer, wyd gesien word, al is dit ‘n ietwat eenvoudige, simplistiese siening, as ‘n selfportret van die outeur - soos hy op kwellende wyse ossilleer tussen sy begeerte vir die ouerige en respektabele Madame de Cosmelly en ‘n erotiese aktrise-danser.
Daarna is daar min van Baudelaire gehoor tot Februarie 1848; toe daar wyd gerapporteer is dat hy deelgeneem het aan die onluste wat Koning Louis-Philippe omvergewerp het en die Franse Tweede Republiek (Frankryk) tot stand gebring het. Een ongestaafde relaas vertel van Baudelaire wat ‘n geweer rondswaai en die moeilikheidmakers aanmoedig om Generaal Aupick, wat toe direkteur van die École Polytechnique was, te skiet. Sulke verhale het sommige daarna beweeg om Baudelaire se betrokkenheid in die rewolusionêre gebeurlikhede van 1848 tot 1851 te beskou as blote rebellie aan die kant van ‘n onvergenoegde, afvallige en onthutste (en steeds ongepubliseerde) bourgeois digter. Meer onlangse studies toon egter aan dat Baudelaire baie toegewyd was aan ‘n radikale politiese oogpunt wat waarskynlik die van die Anarchies-Sosialistiese Pierre-Joseph Proudhon gereflekteer het. Daar word op geloofwaardige wyse gerapporteer dat Baudelaire deelgeneem het aan beide die werkersklas opstand van Junie 1848 sowel as aan die weerstand teen die Bonapartiese militêre staatsgreep van Desember 1851. Baudelaire het kort daarna beweer dat laasgenoemde sy aktiewe belangstelling in politiek beëindig het. Voortaan sou hy eksklusief op sy skryfwerk fokus.
Die laaste jare
Die mislukking van Les Fleurs du mal, waarvan Baudelaire so baie verwag het, was ‘n bittere slag, en die oorblywende jare van sy lewe was ingekleur deur ‘n groter wordende bewustheid van mislukking, ontnugtering en smart. Kort na die boek se verwerping het hy ‘n vlugtige en skynbaar verbroude ongeoorloofde liefdesverhouding gehad met Apollonie Sabatier, gevolg in 1859 deur ‘n enersyds vlugtige en ongelukkige hereniging met Marie Daubrun. Alhoewel Baudelaire van sy beste werk in hierdie jare geskryf het, was min daarvan in boekvorm gepubliseer. Na die publikasie van sy vroegste eksperimente in prosagedigte, het hy voortgegaan met die voorbereiding van ‘n tweede uitgawe van Les Fleurs du mal. Terwyl hy gewoon het saam met sy moeder in 1859 by Honfleur op die Seinrivier, waar sy moeder afgetree het na Aupick se dood in 1857, het hy in snelle opeenvolging ‘n reeks poëtiese meesterstukke voortgebring, beginnende met Le Voyage in Januarie; wat ‘n klimaks bereik het in wat beskou word as sy enkele grootste gedig, Le Cygne (“Die Swaan”) in Desember. Terselfdertyd het hy twee van sy mees uitlokkende essays in die kunstekritiek geskryf naamlik die Salon de 1859 en Le Peintre de la vie moderne (“Die Skilder van die Moderne Lewe”). Laasgenoemde essay, geïnspireer deur die tekenaar Constantin Guys, word wyd beskou as ‘n profetiese verklaring van die hoofelemente van die Impressionistiese uitkyk en styl, en wel ‘n goeie dekade voor die eintlike opkoms van daardie skool. Die jaar 1860 het die publikasie van Les Paradis artificiels voortgebring, te wete Baudelaire se vertaling van dele van die Engelse essayis Thomas De Quincey se “Confessions of an English Opium-Eater” (Afrikaans: Belydenisse van ‘n Engelse Opium-Eter) wat vergesel is van Baudelaire se eie ondersoekende analise en verwerping van dwelms. In Februarie 1861 was ‘n tweede, wesenlik vergrote en verbeterde uitgawe van Les Fleurs du Mal gepubliseer deur Poulet-Malassis. Gelyklopend en samevallend hiermee het Baudelaire belangrike kritiese essays gepubliseer oor Théophile Gautier (1859), Richard Wagner (1861), Victor Hugo en ander tydgenootlike digters (1862), asook Delacroix (1863), welke almal na sy dood gebundel sou word in L'Art romantique (1869). Die “watertand” outobiografiese fragmente getiteld Fusées (“Vuurpyle”) en Mon coeur mis à nu (“My Hart Blootgelê”) dateer ook uit die 1850’s en vroeë 1860’s. In 1861 het Baudelaire ‘n onbedagte en onberedeneerde poging gemaak om toegang tot die Franse Akademie te verkry. In 1862 is Poulet-Malassis bankrot verklaar; myns insiens was Baudelaire betrokke in sy uitgewer se mislukking, en sy finansiële moeilikhede het desperaat begin raak. Teen hierdie tyd was hy wat beide sy fisiese- en psigologiese toestand betref in ‘n kritiese toestand, by name dit wat hy op ontmoedigende wyse genoem het “die wind van die vlerk van onnoselheid” wat oor hom gaan. Hy het versgedigte as sy verkose medium laat staan, en het uitsluitlik gekonsentreer op die skryf van prosagedigte; in ‘n opeenvolging van twintig werke wat in 1862 in La Presse gepubliseer sou word.
In April 1864 het Baudelaire Parys vir Brussel verlaat met die hoop om ‘n Belgiese uitgewer te oortuig om sy volledige werke te publiseer. Hy sou, verbitterd, ontnugter, ontgogel en verarm in België aanbly tot die somer van 1866 toe hy, na aanleiding van ‘n ongeluk in die Kerk van Sint-Loup, magteloos en verlam gelaat is. Hy sou nooit hiervan herstel nie. Baudelaire het op die ouderdom van slegs ses-en-veertig jaar beswyk in die Paryse sorgeenheid waarin hy vir die laaste jaar van sy lewe gehou is. By Baudelaire se dood het baie van sy werke ongepubliseer gebly, en dit wat wel gepubliseer was, was nie meer in druk nie. Die toekomstige leiers van die Simboliese Beweging wat sy begrafnis bygewoon het, het hulself alreeds as volgelinge beskryf, en teen die 20ste eeu was Baudelaire wyd erken as een van die grootste Franse digters van die 19de eeu.
Invloed en erfenis
As beide digter en kritikus staan Baudelaire in verhouding tot die Franse en Europese poësie op soortgelyke wyse as wat Gustave Flaubert en Édouard Manet in verhouding staan m.b.t. fiksie en skilder; as respektiewelik ‘n noodsaaklike skakel tussen die Romantiek en modernisme en as ‘n uitstekende voorbeeld; wat beide sy lewe en werk betref; van wat dit beteken om ‘n moderne kunstenaar te wees. Sy geweldige invloed was in die 19de eeu deur persone soos Arthur Rimbaud, Paul Verlaine, Stéphane Mallarmé, en Algernon Charles Swinburne herken, en in die 20ste eeu deur Paul Valéry, Rainer Maria Rilke, en T.S. Eliot. In Baudelaire se soeke na ‘n “stemmingsvolle goëlery” of “stemmingsvolle toorkuns” van beelde en klanke, en sy vermenging van intellek en gevoelswaarde, ironie en lirisme, asook sy doelbewuste verwerping van retoriese uitspraak, het hy van die Romantiese poësie van verklaring en emosie wegbeweeg na die moderne digkuns van simbool en suggestie. Hy was, soos sy dissipel Jules Laforgue dit gestel het, die eerste digter om van Parys te skryf soos een wat daartoe veroordeel was om dag-tot-dag daarin te leef; sy grootste oorspronklikheid, soos Verlaine so vroeg as 1865 sou skryf, was om “die moderne man, op kragtige wyse, en gestroop tot op die been, voor te stel” in al sy fisiese, psigologiese en morele ingewikkeldheid. Hy is ‘n uiters belangrike persoon wat die Europese literatuur en denke betref, en sy invloed op moderne poësie is enorm.
T20I-wêreldbeker 2010
Die T20I-wêreldbeker 2010 (Engels: 2010 ICC World Twenty20) is van 30 April tot 16 Mei 2010 in Wes-Indië beslis. Dit was die derde T20I-wêreldbeker in T20I-krieket wat deur die Internasionale Krieketraad (IKR) aangebied is. Destyds is dié toernooi Wêreldtwintig20 2010 genoem, maar sedert die 2021-toernooi staan dit as T20I-wêreldbeker bekend. Die manstoernooi is gelyktydig met die vrouetoernooi gehou en beide die halfeindrondte en die eindstryde van albei toernooie is op dieselfde dag op dieselfde stadions gespeel. Dit was ná die Krieketwêreldbeker 2007 die tweede groot kriekettoernooi in Wes-Indië.
Hoewel die T20I-wêreldbeker sedert die eerste toernooi in 2007 al om die twee jaar gehou is, is die in 2010 beplande EDI-toernooi Kampioenetrofee in Wes-Indië in ’n T20I-formaat omgeskep nadat die Kampioenetrofee 2008 in Pakistan weens veiligheidskwessies uitgestel en die internationale kriekettoernooikalender aangepas moes word. Vervolgens het die T20I-wêreldbeker 2010 net tien maande ná die vorige T20I-wêreldbeker 2009 plaasgevind.
Australië, Engeland, Pakistan en Sri Lanka het vir die halfeindrondte gekwalifiseer. Australië het die verdedigende wêreldkampioen Pakistan en Engeland het Sri Lanka geklop, waardeur vir die eerste keer in dié toernooi se geskiedenis geen Suid-Asiatiese span die eindstryd gehaal het nie. Engeland het Australië in die eindstryd op Kensington-ovaal in Bridgetown, Barbados, met sewe paaltjies verslaan en sodoende sy eerste internasionale kriekettitel ingepalm. Beide die gasheer Wes-Indië en Suid-Afrika is in die Super Agt uitgeskakel.
Toewysing
Die Internasionale Krieketraad het Wes-Indië as gasheer vir die T20I-wêreldbeker 2010 aangewys. Wes-Indië sou oorspronklik die Kampioenetrofee 2010 aanbied, maar nadat die vorige Kampioenetrofee 2008 in Pakistan weens veiligheidskwessies uitgestel moes word, is die 2010-toernooi in ’n T20I-wêreldbeker verander en Wes-Indië het as gasheer aangebly.
Deelnemers
Die volgende twaalf spanne het vir die T20I-wêreldbeker 2010 gekwalifiseer: Australië, Bangladesj, Engeland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika, Wes-Indië (gasheer) en Zimbabwe het as volle lede van die Internasionale Krieketraad met toetskrieketstatus regstreeks vir die T20I-wêreldbeker 2010 gekwalifiseer. Afghanistan en Ierland het as wenners van die kwalifisering vir dié toernooi gekwalifiseer. Afghanistan het vir die eerste keer vir ’n belangrike internasionale kriekettoernooi gekwalifiseer, terwyl die leidende assosiaatlede Nederland en Skotland dié toernooi misgeloop het. Aangesien Zimbabwe aan die vorige 2009-toernooi onttrek het, het hulle nie ’n plasing in die 2010-toernooi verkry nie.
Stadions
Tydens die toernooi is drie Wes-Indiese stadions gebruik. Altesaam 27 wedstryde is tydens die T20I-wêreldbeker 2010 gespeel, waaronder twee halfeindstryde en die eindstryd.
Formaat
Die T20I-wêreldbeker 2010 is oor 17 dae tussen twaalf verskillende nasies oor 27 wedstryde beslis. Dit het op 30 April 2010 op Providencestadion in Georgetown, Guyana, met die openingswedstryd tussen Nieu-Seeland en Sri Lanka begin. Die toernooi het geëindig op Kensington-ovaal in Bridgetown, Barbados, op 16 Mei met die eindstryd tussen Australië en Engeland, waartydens Engeland die T20I-wêreldbekertrofee ingepalm het. Dieselfde formaat is voorheen tydens die T20I-wêreldbekertoernooie in 2007 en 2009 ingespan.
Kalender
Die volgende tabel dui die T20I-wêreldbeker 2010 se daaglikse program aan. ’n Pers blokkie dui op wedstryde tydens die eerste rondte, ’n siaan blokkie op die Super Agt, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Groepe
Die eerste rondte is op die volgende stede verdeel:
Eerste rondte en Super Agt
Die T20I-wêreldbeker 2010 is deur twaalf nasionale krieketspanne beslis. Vir die eerste rondte is die twaalf deelnemende spanne in vier groepe van drie spanne elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel, dus het elke span twee wedstryde in die eerste rondte gespeel. Twee punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n onbesliste wedstryd en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens lopietempo, dan boultempo en dan die uitslag van die direkte ontmoeting gerangskik. Die twee beste spanne van elke groep het na die Super Agt deurgedring.
In die geval van ’n gelykop (d.w.s. as albei spanne die gelyke aantal lopies aan die einde van hul onderskeidelike kolfbeurt aangeteken het), is die wedstryd deur ’n Superboulbeurt beslis. Dit was van toepassing in alle fases van die toernooi.
Die Super Agt is deur agt spanne in twee groepe van vier spanne elk beslis, waartydens elke span een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel het, dus het elke span drie wedstryde in die Super Agt gespeel. Die kwalifisering was gegrond op dieselfde kriterias as in die eerste rondte.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit drie wedstryde bestaan het: twee halfeindstryde en die eindstryd. Die wenner en naaswenner van elk van die Super Agt-groepe het na die uitklopfase deurgedring. Die groepwenner van albei groepe het teen die naaswenner van die ander groep in die halfeindstryde gespeel. Elke wedstryd in die uitklopstadium moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná albei kolfbeurte ’n gelykopuitslag was, is die wenner deur ’n Superboulbeurt bepaal.
Skeidsregters en wedstrydbeamptes
’n Paneel van 13 skeidsregters en drie wedstrydbeamptes is vir die toernooi ingespan.
Wedstryde
Die wedstryde is in drie fases opgedeel, naamlik die eerste rondte, die Super Agt en die uitklopfase. Die groepe is op 4 Julie 2009 bekend gemaak.
Eerste rondte
Twaalf spanne het aan die eerste rondte deelgeneem. Die boonste twee spanne in elke groep het na die Super Agt deurgedring.
Super Agt
Agt spanne het aan die Super Agt deelgeneem. Die boonste twee spanne in elke groep het na die uitklopfase deurgedring.
Finale puntestand
Hierdie tabel toon die finale puntestand van al die twaalf deelnemende nasionale krieketspanne in die T20I-wêreldbeker 2010.
NG gemeente Hermanus
Die NG gemeente Hermanus is ‘n gemeente in die Sinode van Wes-Kaapland.
Die eerste erwe word in 1855 in die vissersdorpie, in wat later Hermanus sou word, uitgemeet. Kort daarna het die Henn-familie van Hawston (toe Herriesbaai – enkele kilometer buite Hermanus aan die Kaapse kant), hierheen verskuif. Hermanus-hawe was veiliger as dié van Hawston, wat oop in die aanslag van die Noordwes-wind gelê het. Dit word vertel dat een van die meisies kort na hulle aankoms gestuur is om te gaan water haal. Met haar terugkeer vra haar Ma: “Waar het jy water gekry?” Sy antwoord: “By Hermanus Pieters se fontein.”. Hermanus Pieters was ‘n plaasskool-onderwyser vanuit die Caledondistrik. Wanneer hy vakansie gehad het, het hy met sy troppie vee hier teen die see kom uitkamp. Oor tyd het ‘sy’ fontein met naamskoppeling die nuwe nedersetting ‘Hermanuspietersfontein’ geword. Hierdie lang naam is gebruik tot die plaaslike posmeester op ‘n goeie dag in 1903 ‘ingegryp’ het. Hy het eenvoudig besluit om die naam tot ‘Hermanus’ te verkort. Volgens oorleweringwas hy moeg vir die lang naam wat hy telkens moes uitskryf. Die poskantoor het dus ‘n besondere rol gespeel in dit wat vandag kortweg as Hermanus bekend is.
Die nuwe gemeenskap het by die Caledonse gemeente ingeskakel. Vroeg reeds is daar egter begin om ook van tyd tot tyd dienste in Hermanus te hou. Die eerste baba is in 1858 hier gedoop. ‘n Groeiende behoefte aan kerk- en gemeentewees het daartoe gelei dat die eerste kerksaal, waar die Grobbelaarsaal tans is, in 1878 in gebruik geneem is. In 1926 is die huidige kerkgebou, wat later as die NG Kerk Hermanus bekend sou staan, deur Caledon se gemeente gebou en in gebruik geneem. Caledon-gemeente het sy Hermanus-wyk se groei en behoeftes raakgesien. In 1926 volg die KJV Zaal, wat vandag as Ertjiesvlei bekend staan. Hierdie historiese kleinhoewe en gebou wat steeds trots in besit van die gemeente is, is in die mooie Hemel-en-Aarde-vallei geleë – in die rigting van Caledon, en word vir allerhande gemeente- en privaatgeleenthede gebruik. In 1931 is ‘n kerksaal op Kleinmond, wat toe nog deel van Hermanus (as ‘n wyk van Caledon) was, gebou.
Hermanus-wyk het bly groei. Op 7 Desember 1934 het dit van Caledon afgestig om volwaardig as ’n NG gemeente in Hermanus tot stand te kom, met ds Dirk van der Spuy du Toit as die eerste gemeenteleraar en mej McFarlane as orrelis. Die orrel, wat steeds in gebruik is en hoog aangeslaan word, is tweedehands in Engeland aangekoop. As gevolg van die Tweede Wêreld Oorlog is aflewering vertraag, maar dit kon op 18 Desember 1940 ingewy word. In 1980/81 is die orrel teen ‘n koste van R12 000 oorgedoen en grootliks vernuwe. Gedurende die dienstydperk van ds FR Grobbelaar, wat ds van der Spuy in 1948 opgevolg het is die Grobbelaarsaal gebou. Hierdie bekende saal lê as baken aan die onderkant van die gemeente se eiendom, aan die see-kant. Ds Grobbelaar is ongelukkig voor voltooiing onverwags oorlede.
Ds Grobbelaar is deur die jonge ds PC Malan in Maart 1953 opgevolg. Die Malans wat in Desember die vorige jaar getroud is het in Maart in Hermanus aangekom vir ‘n dienstydperk van bykans 3 jaar. Gedurende sy dienstyd is daar vir die eerste keer middagdienste in die aangrensende dorpie Onrusrivier gehou – wat in die omgangstaal as Onrus bekend geword het. Soos die geval met Hermanus, het Onrus ook in later jare ‘n eie munisipaliteit en dorpsraad verkry. Sedert 1994, met die groepering van munisipaliteite, is Onrus saam met Hermanus en aangrensende dorpe in die oorkoepelende Overstrand Munisipaliteit gevoeg. Weens ‘n groeiende inwonertal sou ‘n eie gemeente weldra volg.
Na vertrek van die Malans is ds EJ (Elias) Matthee beroep. Met viering van die gemeente se kwarteeufees oor 4-6 Desember 1959, was Hermanus-gemeente reeds sodanig uitgebrei dat die Ring van Caledon van mening was dat die bediening deur een leraar nie aan die behoefte kon voldoen nie. Gevolglik is op 24 Mei 1960 besluit om eerwaarde Theunissen as ‘n hulpleraar vir Kleinmond aan te stel. 1)
Groeiende getalle het die kerkraadgedwing om vir beter bedieningsopsies the te kyk. Kort na die aankoms van ds Mike Müller (1970 – 1973), is besluit om Kleinmond af te stig. Ten spyte van die 350 volwassenes en 92 kinders wat met afstigting op 21 September 1971 na die nuwe Kleinmond-gemeente oorgeskuif het, was die gemeente nog so groot dat ook ‘n tweede leraarspos geskep is. In 1972 kry die gemeente ‘n eerste tweemanspan toe ds Willie Alheit (1972 – 1975) beroep is om saam met ds Müller in die gemeente te dien. 2) ‘n Tweede pastorie, die ‘Mussonstraatpastorie’, is aangekoop.
Die volgende tweemanspan is gevorm toe ds Gert Lambrecht (1974 – 1978) by ds Alheit aangesluit het. In hulle tyd is Huis Lettie Theron gebou en ingewy. Die eerste verkennende gesprekke vir ‘n eie ouetehuis is al in 1966 met die toenmalige Departement Volkswelsyn en die Sinodale Kommissie vir Barmhartigheid gevoer. In Maart 1974 is tenders vir die projek aangevra. Bouwerk het in Augustus 1974 begin en is in September 1976 voltooi. Alhoewel die eerste inwoners reeds in Oktober ingetrek het, is die tehuis eers in April 1977 ingewy. Na ‘n skenking van R25000 deur mev. Theron, (van Zeerust die grootste deur ‘n enkele donateur), is besluit om die tehuis na mev Lettie Theron te vernoem. Die uiteindelike koste het R426 000 beloop. Die Sinodale Kommissie vir Barmhartigheid, wat vandag as Badisa bekend is, is steeds die eienaar van die tehuis.