cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Builepes in Suid-Afrika
Oorsprong en verspreiding
Tot in 1901 was builepes in Suid-Afrika ‘n onbekende siekte. Die Britse militêre owerhede het onbewustelik besmette rotte in voer vir hul perde uit Suid-Amerika en Indië ingevoer. Besmette linne op skepe uit Asië is boonop na Suid-Afrika gebring. In daardie landstreke se hawens het builepes destyds onbeheerbaar gewoed. Suid-Afrikaanse hawens en agterbuurte het op daardie tydstip weer gewemel van die rotte. Vlooie van hierdie rotte wat vrek, het gou hul weg gevind na die mens en builepes veroorsaak. Die eerste en grootste uitbrake van die plaag was dus in die hawestede. In Kaapstad was daar honderde sterfgevalle. In 1903 is besmette Indiër-arbeiders na die Rand gebring. Toe builepes die volgende jaar in Johannesburg uitbreek, is ‘n deel van Braamfontein onteien en met die grond gelyk gemaak om die besmetting teen te gaan. In die periode 1903 tot 1905 was die epidemie versprei in Kaapstad, Port Elizabeth, Oos-Londen, Durban, Pietermaritzburg, Kingwilliamstown en Queenstown. ‘n Tien jaar later het dit geheers tot in die plattelandse gebiede van Mosselbaai, Graaff-Reinet, Tarka, Middelburg, Glen Grey en Uitenhage. Streepmuise het die probleem in Knysna veroorsaak. Met die uitwissing van die knaagdierbevolking in die stede en dorpe en die afsondering van besmette mense kom die epidemie tot ‘n end.
Kaapstad
Dooie rotte het in die hawegebied rondgelê. Vuil agterbuurte was die ideale omstandighede vir die verspreiding van builepes. Op 7 Februarie 1901 was die eerste uitbraak in Distrik Ses. Gewapende polisie het die inwoners uit die besmette gebied verwyder en hulle verskuif na Pinelands op die Kaapse Vlakte. Daar is ook ‘n afsonderingshospitaal ingerig. ‘n Aantal geboue in Distrik Ses is ontruim en ander heeltemal gesloop. Dele van die stad is deeglik opgeruim en skoongewas met karbolsuur en formalien. Gevangenes wat hiermee gehelp het, het afslag op hul vonnisse gekry. Om verdere verspreiding van die siekte te voorkom, is mense verbied om die stadsgebied te verlaat. Rondloperhonde is summier geskiet. Jag is gemaak op rotte. Vir elke dooie rot het die owerheid ‘n tiekie betaal. Die hawegebied is vir die publiek gesluit. Lede van die Maleier-bevolking het oproerig geraak oor die beperkings wat op die begrafnisse van hul geloofsgenote geplaas is. Die imams kon darem die gemoedere tot bedaring bring. Ook die mediese personeel het gely onder die siekte. Selfs die matrone van die afsonderingshospitaal het gesterf. By elke huis met ‘n pasiënt het ‘n geel vlag gewapper as waarskuwing. Einde Julie was daar ‘n 400 sterfgevalle in die stad. Alhoewel daar dooie rotte in die wynkelders rondgelê het, het geen mens wat daarin gewerk het, aldus die skinderstories  uit die tyd, daar siek geword nie.
Teenswoordig
Jare na die eerste besmettings in die hawestede is eers agtergekom dat builepes helaas na die inheemse veldknaagdiere versprei het. Die graatjiemeerkat, witkwasmuishond, vaalveldmuis, en die streepmuis speel nou nog ‘n belangrike rol in die verspreiding van builepes na die mens. Higiëniese toestande is teenswoordig egter veel beter as ‘n eeu terug. Vlooie en knaagdiere word nou strenger beheer om besmetting te voorkom. In die 1980’s was daar slegs 18 aangemelde gevalle van builepes in die land. Die siekte word nie deur vee of huisdiere versprei nie. In Oktober 2017 het die Wêreldgesondheidsorganisasie nog nege lande in Suider-Afrika  waaronder Suid-Afrika gewaarsku om voorsorgmaatreëls te tref na ‘n ernstige uitbraak van builepes in Madagaskar.
Acarnus toxeata
Acarnus toxeata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acarnus en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1973 deur Boury-Esnault.
Vlag van Oos-Turkestan
Die vlag van Oos-Turkestan, Oeigoeristan of Oos-Turkmenistan, ook bekend as Kök Bayraq (Oeigoers: كۆك بايراق, Көк Байрақ, letterlik: "blou banier") is op 12 November 1933 deur die Oos-Turkestaanse regering goedgekeur. Dit is ’n simbool van die Oos-Turkestaanse onafhanklikheidsbeweging wat vir die selfbeskikking van die Chinese outonome gewes Xinjiang – soms Oos-Turkestan of Oeigoeristan genoem – pleit.
Die vlag lyk baie soos die Turkse vlag, insluitende ’n ster en sekelmaan wat die historiese Tengriisme verteenwoordig. Die blou kleur verwys na die Gökturke, ’n groep van antieke nomadiese Turkse volke. Gökturke kan vertaal word as "Hemelse Turke". Soos die vlag van Tibet is die vlag van Oos-Turkestan weens die Oeigoere se strewe na onafhanklikheid in die Volksrepubliek China verbied en die besit of vertoning daarvan sal erg bestraf kan word. In teenstelling daarmee word die Oos-Turkestaanse vlag by pro-Oeigoerse optogte in die Republiek China op Taiwan gebruik.
Kleure
In ’n RGB-kleurruimte bestaan die blou kleur van die Oos-Turkestaanse vlag uit 101/183/255 (dec); in heksadesimale kleurkode #65B7FF. In ’n CMYK-kleurruimte bestaan dit uit 58% siaan, 19% magenta, 0% geel en 0% swart. Die blou van die vlag word algemeen as hemelblou beskryf.
Die kleurskema word hieronder gelys:
Brisbane (dubbelsinnig)
Brisbane kan na een van die volgende verwys:
Benny Gantz
Gantz het geskiedenis aan die Tel Aviv-universiteit, politieke wetenskap aan die Universiteit van Haifa, as ook aan die Nasionale Verdediging Universiteit in die Verenigde State studeer.
Acheliderma
Acheliderma is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Benny Gantz
Van 1977 tot 2015 het hy in die Israeliese weermag gedien, waarvan van 2011 tot 2015 as die opperbevelvoerder.
In Desember 2018 het hy 'n nuwe party opgerig: Hosen L'Yisrael (Veerkragtigheid Israel).
Hy het met die Yesh Atid-party van Yair Lapid en die nuwe Telem-party van Moshe Ya'alon in Februari 2019 die politieke alliansie Kahol Lavan (Blou en Wit) gesluit.
In die verkiesings vir die 21ste Knesset op 9 April 2019 het Kahol Lavan 35 setels gehaal en het daardeur net so groot geword soos die Likoed-party.
Sedert 30 April 2019 is hy 'n lid van die Knesset en het in 2020 enkele maande as die Knesset se voorsitter gefungeer. Ook was hy die leier van die opposisie gewees.
Gantz was sedert Mei 2020 die minister van Verdediging in die Netanyahu-Gantz-kabinet, wat hy het voortsit in die Bennett-Lapid-kabinet. In hierdie kabinet was hy ook vise-premier. Gantz sou in die Netanyahu-Gantz-kabinet die eerste minister word in November 2021 maar die regering was sedert Desember 2020 demissionêr.
In die verkiesings vir die 24ste Knesset op 23 Maart 2021 en die 25ste Knesset op 1 November 2022 het Kahol Lavan, wat nog slegs uit die Hosen L'Yisrael-party bestaan, 8 setels behaal.
Stuttgart
Stuttgart (Duits: [ˈʃtʊtɡaʁt], ; letterlik: "merrietuin"; Swabiese Duits: Schduágórd, [ˈʒ̊d̥ua̯ɡ̊ɛʕd̥]) is die hoofstad van die Suidwes-Duitse deelstaat Baden-Württemberg. Met 'n bevolking van 630 305 in die stadsgebied en sowat drie miljoen in die metropolitaanse gebied (Region Stuttgart) is dit die grootste stad in die deelstaat Baden-Württemberg en die sesde grootste in Duitsland. Stuttgart is die administratiewe en ekonomiese sentrum van Baden-Württemberg en vorm 'n stedelike distrik (Duits: Stadtkreis). Dit is ook die hoofstad van die administratiewe gewes Stuttgart van Baden-Württemberg met 'n bevolking van vier miljoen.
Die stad is weerskante die Neckarrivier in die hartland van die historiese streek Swabe geleë, temidde van 'n beboste gebied met wingerde en vrugteboorde. Oos en suid daarvan strek die berglandskappe van respektiewelik Swartwoud en Swabiese Alb.
Acarnus wolffgangi
Acarnus wolffgangi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acarnus en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Keller.
Stuttgart
Op 'n bloeitydperk in die 16de eeu het die verwoestings van die Dertigjarige Oorlog (1618–1648) en die Franse invalle onder Lodewyk XIV (1681–1684) gevolg wat 'n periode van agteruitgang ingelui het. Eers met die nywerheidsomwenteling in die 19de eeu het Stuttgart weer aansienlike groei ervaar.
Vandag vervul Stuttgart nie net administratiewe funksies as setel van die deelstaatregering van Baden-Württemberg en die administrasie van die gelyknamige gewes nie, maar dien ook as 'n belangrike spoorwegsentrum langs 'n natuurlike roete wat die Donaugebied met Noord-Duitsland en die Ryn verbind. Die stad se rivierhawe is in 1958 geopen, terwyl sy internasionale lughawe tans met jaarliks sowat 9,7 miljoen passasiers die sesde grootste in Duitsland is. Dit was een van die gasheerstede tydens beide die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1974 en FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006.
Ekonomie
Stuttgart is die ekonomiese spilpunt van die grootste nywerheidsgebied in Suidwes-Duitsland en tree as gasheerstad van 'n verskeidenheid handelskoue en kongresse op. Alhoewel die nywerheidsektor tans 'n minder belangrike rol speel, is daar steeds bedrywe wat wêreldfaam geniet, soos elektriese ingenieurswese, masjienbou en motorvervaardiging (Mercedes-Benz en Porsche). Daarnaas word ook tekstiele, presisie-instrumente soos kameras en ander optiese toerusting, hout- en leerprodukte en musiekinstrumente plaaslik vervaardig. Van ewe groot belang is bierbrouerye, chemiese produkte en voedselvervaardiging, drukkerye en uitgewerye asook diensteverskaffing. Die stad vervul belangrike funksies vir die plaaslike wynboubedryf en is een van die voorste handelstede vir wynmakers en vrugteverbouers.
Albert Prisco
Albert Prisco (gebore 1890) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Great Mysteries of New York (1914), Monte Cristo (1922), The Sea Hawk (1924), en Won in the Clouds (1928).
Jo Onderstall
Jo Onderstall (née De Beer, 1929 – 2016) was 'n Suid-Afrikaanse amateur-plantkundige, wat bekendheid verwerf het weens verskillende publikasies, artikels en praatjies oor plantlewe en fungi van Mpumalanga, benewens haar bydraes tot natuurbewaring.
Sy is op 17 Mei 1929 in Harrismith gebore. Sy het in 1948 liggaamsopvoeding by die Universiteitskollege van die Oranje-Vrystaat studeer en vir 'n jaar daarna klasgegee voor sy getroud is met William “Bill” Onderstall.
Sy was vir baie jare verbonde aan die bestuur van die Laeveldse tak van die Botaniese Vereniging van Suid-Afrika, en was ook die voorsitter daarvan vir etlike jare. In 1984 het uit haar pen verskyn "Veldblomgids No 4 - Transvaalse Laeveld en Platorand" / "Transvaal Lowveld and Escarpment Wild Flower Guide", een van 'n reeks veldblomgidse van die Botaniese Vereniging. Dit was die eerste beskikbare gids tot die laeveldse veldblomme en is met haar eie foto's geïllustreer. In die volgende twaalf jaar het sy 'n voldoende fotografiese versameling opgebou om in 1996 'n tweede volume saam te stel, genaamd "Wild Flower Guide to Mpumalanga and Northern Province", wat deur Sappi geborg is. Benewens hierdie veldblomgidse het sy baie artikels vir verskillende publikasies geskryf.
Sy het gereeld praatjies gelewer oor plante, voëls of sampioene, laasgenoemde 'n onderwerp waaroor sy ook goed ingelig was. Sy was oor die jare in gereelde kontak met John Kluge (1947– ), wat eers natuurbewaringsbeampte van die Departement Bosbou te Witklip was, en later die kurator van die Laeveldse Botaniese Tuin sou word. In die 1970's was hulle samewerking instrumenteel om 'n ekologies belangrike stuk berggrasveld te bewaar, wat ondermeer ryk aan orgideespesies is. Hierdie gebied op die kruin van die platorand was bestem vir 'n nuwe denneplantasie, maar kon weens haar en John se samewerking in 'n reservaat omskep word.
Sy was die samesteller van die eerste plantlys vir die Buffelskloof Private Natuurreservaat op die Mpumalanga-platorand. Toe die reservaat 'n belangrike navorsingsgerief verkry het, is daar dikwels op haar botaniese kennis staatgemaak. Met haar dood was 'n derde boek, bestaande uit haar herinneringe, byna voltooid. Sowat 400 plantspesimens wat sy in die laeveld en platorand versamel het word in die herbaria van die Laeveldse Botaniese Tuin en Pretoria (PRE) bewaar.
Sy is op 28 Maart 2016 in Nelspruit oorlede, en word oorleef deur haar seun David (1953– ) wat ook belangstellings in plant- en dierkunde koester en 'n kranige plantversamelaar is.
Marta Kaczmarek
Marta Kaczmarek (gebore 24 April 1955) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Shine (1996) en Last Dance (2012), en in die televisiereeks Blue Heelers (1994).
Kaaimanseilande
Die Kaaimanseilande (Engels: Cayman Islands) is 'n oorsese gebied van die Verenigde Koninkryk in die Wes-Indiese Eilande, noordwes van Jamaika en suidwes van Kuba.
Aangesien daar geen direkte belasting gehef word nie, is baie handelsbanke se hoofkantore hier gevestig. Die meeste inwoners van die Kaaimanseilande is veelrassige (swart en wit) Engelssprekendes. Die Kaaimanseilande het in 2006 'n bevolking van 60 456 gehad en het 'n oppervlakte van 264 km². Die Kaaimanseilande bestaan uit die Grand Cayman, Cayman Brac en Little Cayman. Die hoofstad en grootste stad is Georgetown.
Freddie Prinze
Freddie Prinze (22 Junie 1954 – 29 Januarie 1977) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse American Bandstand (1952), The Dean Martin Comedy World (1974), en Chico and the Man (1974). Hy het homself op 22-jarige ouderdom in die kop doodgeskiet. Hy was die vader van Freddie Prinze Jr.
PayPal
PayPal Holdings Inc., wat as PayPal handel dryf, is 'n Amerikaanse maatskappy wat wêreldwye aanlyn-betalings en aanlyn-oorbetalings bedryf en dien as 'n elektroniese alternatief vir tradisionele betaalmetodes soos tjeks en geld bestellings. Die maatskappy funksioneer as 'n betalings-fasiliteerder vir aanlynwinkels, veilingswebwerwe en baie ander kommersiële gebruikers, waarvoor dit 'n fooi hef in ruil vir voordele soos een-kliek-transaksies en wagwoordgeheue. Dit is in Desember 1998 deur Elon Musk, Ken Howery, Luke Nosek, Max Levchin en Peter Thiel gestig nadat Musk se X.Com en Levchin, Thiel en Nosek se Confinity saamgemelt het om PayPal te vorm. PayPal is deur eBay op 3 Oktober 2020 bekom vir 'n waarde van $1.5 miljard.
Met behulp van PayPal kan mens betalings vanaf 'n bankrekening of kredietkaart na 'n epos-adres op die Internet maak. Mens kan ook geld vanaf ander gebruikers ontvang of geld oorplaas na jou persoonlike bankrekening toe.
Erica vernicosa
Erica vernicosa is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
PayPal
Onstaan
PayPal was in 1998 begin as Confinity, 'n maatskappy wat sekuriteits-sagteware ontwikkel het vir handtoestelle soos selfone. PayPal was begin deur 6 mense: Max Levchin, Peter Thiel, Luke Nosek, Ken Howery, Yu Pan en Russel Simmons. PayPal was ontwikkel as 'n geldoorplasings diens by Confinity in 1999, befonds deur John Mallor van "BlueRun Ventures".
In Maart 2000, het Confinity met X.com, die aanlyn bankdienste maatskappy wat deur Elon Musk begin is, saamgesmelt. Musk was optimisties oor die toekoms van die geldoorplasings-tegnologie wat Confinity besig was om te ontwikkel. Musk en destydse uitvoerende hoof van X.com, Bill Harris, het egter juis hieroor vasgesit en daarom het Harris die maatskappy verlaat. In Oktober van dieselfde jaar het Musk besluit om die internetbankdienste van X.com te staak en te fokus op die geldoorplasings-tegnologie van PayPal. In dieselfde maand is Musk deur Thiel vervang as uitvoerende hoof van X.com. X.com was hernoem na PayPal in 2001 en die uitvoerende komitee het besluit om PayPal te noteer in 2002. PayPal was genoteer teen $13 per aandeel. Dit het die stigters van PayPal baie ryk gemaak en gelei tot die ontstaan van die PayPal mafia, wat menigte tegnologiese maatskappye (Tesla, SpaceX, LinkedIn, Youtube, Yelp en Yammer) gestig het.
Gebruik in Suid-Afrika
Vanaf Junie 2005 kan Suid-Afrikaanse burgers PayPal rekeninge oopmaak, en selfs betalings aan ander stuur. Sedert 2010 kan Suid-Afrikaanse burgers geld ontvang deur die vennootskap tussen PayPal en FNB. In November 2011 was daar reeds 500,000 PayPal rekeninge in Suid-Afrika.
Erica versicolor
Erica versicolor is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Noodhulp
Noodhulp of eerstehulp is die noodbehandeling van beserings. Volgens die SafeTech noodhulpopleidingshandleiding word noodhulp vir drie redes toegepas: Om 'n persoon aan die lewe te hou, om te voorkom dat 'n besering of toestand vererger en om spoedige herstel te bevorder. Kardiopulmonêre resussitasie (KPR) is 'n belangrike vaardigheid wat deel van noodhulp vorm.
'n Lewe kan eweneens gered word deur bloeding te beheer terwyl op professionele mediese hulp gewag word. Noodhulp is in die afgelope 2 dekades wêreldwyd ontwikkel as 'n voorsorgmaatreël ten tyde van natuurrampe en vyandelike aanvalle. In Suid-Afrika is die direktoraat Burgerlike Beskerming van die Suid-Afrikaanse Weermag belas met die koördinering van alle noodhulp tydens 'n noodtoestand.
Noodhulp is die voorlopige sorg wat aan die slagoffer van 'n ongeluk of 'n skielike siektetoestand verleen word in die kritieke tyd voordat professionele mediese hulp opdaag. Dit het voorheen ook die vervoer van pasiënte ingesluit, maar die aspek het sedertdien uiters gespesialiseer geword en die begrip noodhulp is dus hoofsaaklik op hulpverlening op die ongelukstoneel van toepassing. Baie lewens kan gered word deur die noodsaaklike stappe onmiddellik te doen, byvoorbeeld deur bloeding te stop of tydens 'n skyndood kunsmatige asemhaling en hartmassering toe te pas.
Eksterne oorsake veroorsaak dikwels die noodtoestand en dit kan meestal deur noodhulp uitgeskakel word deur byvoorbeeld 'n elektriese stroom af te skakel wanneer 'n slagoffer daardeur geskok word, ŉ drenkeling uit die water te haal of ŉ slagoffer uit 'n vasgeknelde posisie te bevry. 'n Afwyking in die normale liggaamsfunksies van die slagoffer, byvoorbeeld 'n floute, bewusteloosheid, skok of 'n skyndood, kan dikwels beheer word deur die bloedsomloop of asemhaling te ondersteun of te herstel.
Letsels aan die een of ander liggaamsdeel, byvoorbeeld 'n beenbreuk, ontwrigting van 'n lit, wonde en bloeding, word behandel deur eerstens afwykings in die normale liggaamsfunksies van die beseerde sover moontlik onder beheer te bring. 'n Floute word veroorsaak deur 'n verminderde bloedtoevoer na die brein, meestal vanweë skok, hewige pyn, uitputting, en so meer. Indien die persoon plat neergelê word, sal hy vanself bykom. Bewusteloosheid tree in wanneer daar 'n ernstige steurnis in die brein plaasgevind het, maar die asemhaling en bloedsomloop (polsslag) bly normaal.
Daar is verskeie oorsake vir die toestand, naamlik:
- ernstige breinskade (harsingskudding, breinbloeding of breinkneusing);
- vergiftiging van allerlei aard (ook alkohol of geneesmiddels);
- suurstofgebrek (verstikking, verdrinking, gasvergiftiging);
- bepaalde siektoestand (beroerte, epilepsie, niervergiftiging, suikersiekte).
Die versorging van 'n slagoffer in 'n noodgeval geskied volgens ŉ vaste patroon. Eerstens moet vasgestel word of die persoon nog asemhaal en of die proses nie belemmer word nie. Indien bloeding voorkom, moet dit onmiddellik gestop word, en die pasiënt moet ook so gemaklik moontlik gemaak word totdat professionele mediese hulp opdaag. Normale asemhaling geskied teen 12 tot 20 inhalasies per minuut, terwyl gebrekkige asemhaling gemerk kan word aan 'n bloupers kleur aan die oorlobbe en om die mond.
Asemhaling kan belemmer word deur 'n obstruksie in die mond of keel, en die dele moet dus ondersoek word vir slym, bloed, braaksel en ander voorwerpe ('n kunsgebit moet altyd eerste verwyder word). Obstruksies veroorsaak soms ŉ roggeling tydens asemhaling of skuim om die mond, en moet verwyder word deur die slagoffer op sy maag te plaas met die kop sywaarts. In die geval van braaksel moet die kop laer as die liggaam na onder gehou word.
'n Bewustelose persoon kan ook verstik deurdat sy tong terugsak en so die keelgat afsluit. Wanneer alle obstruksies verwyder is, word die pasiënt in die sogenaamde stabiele syposisie geplaas: die boonste knie gebuig, terwyl die kop op die onderste gebuigde arm rus. Wanneer die slagoffer in 'n skyndoodtoestand verkeer, is hy nie net bewusteloos nie, maar het sy asemhaling en bloedsomloop opgehou. Indien noodhulp nie onmiddellik toegepas word nie, sal die persoon binne enkele minute weens 'n suurstoftekort sterf of kan ernstige breinskade intree.
Indien daar geen asemhaling is nie of slegs uiters swak asemhaling, moet kunsmatige asemhaling toegepas word. Die pasiënt word op sy rug geplaas en die ken gelig sodat die lugpyp oop is. In die geval van 'n volwassene, word die persoon se neus toegeknyp en word asem deur sy mond ingeblaas in 'n tempo van sowat 12 keer per minuut. Na elke blaasslag sal die longe uitsit en die persoon moet toegelaat word om self uit te asem.
By klein kinders plaas die hulpverlener sy mond oor sowel die neus as die mond van die pasiënt en die blaasproses word vinniger, ligter en in 'n tempo van ongeveer 30 keer per minuut toegedien. Die proses moet ononderbroke voortgesit word totdat die persoon weer vanself begin asemhaal. 'n Ander metode van kunsmatige asemhaling wat selde toegepas word en tegnies moeiliker is, geskied deur met die hand palms op die slagoffer se bors te druk sodat die lug ontsnap (uitaseming). Sy arms en skouers word daarna opgelig sodat die borskas vergroot en lug outomaties deur die lugkanale instroom (inaseming). Indien 'n slagoffer se hart gaan staan het, moet hartmassering onmiddellik saam met kunsmatige asemhaling toegepas word (kardiopulmonale bybringing). 'n Vuishou effens na links op die onderste deel van die borsbeen kan die hart weer laat klop. Die verkeerde toepassing van hierdie prosedure kan ŉ gebreekte borsbeen of ribbes veroorsaak, maar kan nogtans ŉ lewe red.
Met hartmassering word met die een handpalm teen die onderkant van die borsbeen gedruk en die ander hand word bo-oor die hand geplaas. Die noodhulpbeampte, wat langs die pasiënt kniel, druk dan met sy liggaamsgewig op laasgenoemde se borskas. Die pasiënt moet verkieslik op ŉ harde oppervlak neergelê word. Die drukproses moet 40 tot 60 keer per minuut herhaal word. Indien net een persoon die noodhulp toepas, word daar na elke 15 drukke op die bors 2 keer deur die slagoffer se neus geblaas.
Indien 2 mense hulp verleen, word daar om die beurt 5 keer op die hart gedruk en 1 keer deur die mond geblaas. 'n Slagoffer kan op die manier ure lank aan die lewe gehou word en die kanse op herstel hang van die bykomende letsels af, byvoorbeeld die mate van breinbeskadiging. Wanneer die pasiënt aan skok ly, word sy bloedsirkulasie belemmer. Die persoon kry 'n vaal kleur, sweet, word bloupers om die mond en onder die vingernaels en het 'n baie swak polsslag.
In so 'n geval moet die kop in 'n posisie laer as die res van die liggaam geplaas word sodat soveel bloed moontlik na die brein kan vloei. Die slagoffer moet ook met 'n kombers of iets dergeliks warm gehou word. 'n Ernstige skoktoestand vereis mediese sorg en sal nie outomaties herstel nie. 'n Bloedoortapping of die toediening van bloedplasma is gewoonlik nodig om die bloedsirkulasie te normaliseer. Bloeding kan uitwendig of inwendig wees.
Uitwendige bloeding kan stopgesit word deur met die vingers of 'n skoon lap op ŉ spesifieke drukpunt (posisies waar slagare oor 'n been loop) of desnoods op die wond te druk. Wanneer 'n slagaar beseer is, sal helderrooi bloed al polsende uit die wond spuit. Benewens die drukverband- of kompressiemetode kan 'n toerniket of skroefverband gebruik word om bloeding te beheer. Hiermee word die bloedtoevoer na 'n ledemaat afgebind, maar die metode moet nooit langer as 20 minute aaneen toegepas word nie aangesien dit soms meer skade as goed kan doen. (Dit kan lei tot die beskadiging van weefsel, bloedvate en senuwees.)
Bloeding uit 'n groot aar word altyd gestop deur druk op die wond toe te pas en die betrokke liggaamsdeel op te lig. Indien die toerniket te styf aangewend word, kan dit tot verlamming van die ledemaat lei. Brandwonde word liggies met ŉ steriele, rafelvrye verband (nie watte nie) toegedraai, en in die geval van oppervlakkige velbrandwonde kan die beseerde dele vir sowat 10 minute met koue water afgespoel word. Brandwondsalf moet nie aangewend word nie.
Beenbreuke, ontwrigting van 'n lit en kneusings kan vanweë die pyn en bloedingsimptome soms moeilik onderskei word en word derhalwe as 'n voorsorgmaatreël gespalk. Wanneer 'n persoon deur gasse of dampe vergiftig is, moet hy vars lug of soms suurstof kry. Gif wat per mond ingeneem is (byvoorbeeld ook geneesmiddels), kan op verskeie maniere geneutraliseer word; melk versnel die opname van fosfor en ander stowwe uit die dermkanaal, en braking is soms doeltreffend, maar kan ook skadelik wees indien petroleum of bytstowwe ingeneem is. Siekes en gewondes word verkieslik op 'n draagbaar vervoer. In normale omstandighede is daar gespesialiseerde noodvervoerdienste beskikbaar. Soms is dit egter noodsaaklik dat 'n slagoffer onmiddellik oor 'n kort afstand verskuif word, en die manier waarop dit gedoen word, sal bepaal word deur die beskikbare hulp, die slagoffer se besering en sy toestand.
Organisasies
Noodhulporganisasies is in die afgelope dekades wêreldwyd tot stand gebring om paraatheid teen vyandelike invalle te verseker asook om op natuurrampe voorbereid te wees
Oorlewingsbeplanning is ook sedert 1962 op 'n georganiseerde grondslag in Suid-Afrika onderneem en die direktoraat Burgerlike Beskerming van die SA Weermag is verantwoordelik vir die koördinering van alle noodhulpdienste tydens nasionale of uitgebreide noodtoestande. Die Suid-Afrikaanse Noodhulpliga asook private ambulansdienste, verleen landwyd noodhulp, onder meer by sportbyeenkomste.
Hoe om KPR toe te pas
As 'n pasiënt bewusteloos is, kantel sy of haar kop agteroor en lig die ken om die lugweë oop te maak. Ondersoek die borskas en luister en voel vir asemhaling.
Noodsaaklikhede vir 'n noodhulpkis
Elke huis en werksplek moet 'n noodhulpkis hê. Wanneer 'n onderneming meer as vyf personeellede in diens het, word dit deur die Wet op Beroepsgesondheid en Veiligheid vereis.
Noodnommers
Vul hierdie lys aan met die nommers van jou tuisdorp.
Wenke vir 'n noodsituasie
Die span van VIA (DStv-kanaal 147) se mediese werklikheidsprogram, Noodlig, gee 'n paar wenke vir 'n noodsituasie:
Bel dadelik die noodhulpdiens wanneer jy die volgende simptome sien:
Die Suid-Afrikaanse Noodhulpliga
Die Suid-Afrikaanse Noodhulpliga (SANL) is in April 1935 gestig en bied noodhulpopleiding aan die gemeenskap in die algemeen, asook by sport en ander gemeenskapsaktiwiteite te bied. Die organisasie is by die Departement van Arbeid geregistreer en volg die riglyne wat deur die Resussitasieraad van Suider-Afrika neergelê is.
Die SANL bied noodhulpkursusse aan, verkoop noodhulptoerusting en bied noodhulp by geleenthede.
Bauhaus
Bauhaus is 'n moderne styl van argitektuur en ontwerp wat oorspronklik in die 1920’s en 1930’s aan die Bauhaus-skool in Duitsland onderrig is. Bauhaus-geboue is bekend daarvoor dat hulle eenvoudig en funksioneel is en van staal en beton gebou word. Dié styl het ’n groot invloed op vele moderne argitekte en kunstenaars gehad. Die Bauhaus-geboue in Dessau-Roßlau en Weimar is in 1996 deur Unesco as wêrelderfenisgebiede gelys en die ADGB-skool in Bernau bei Berlin, 'n vakbondskool wat tot die Bauhaus behoort, is in 2017 by die wêrelderfenisgebied ingesluit.
Die Bauhaus-skool
Die Staatliche Bauhaus Weimar, afgekort Bauhaus, is in 1919 deur die Duitse argitek Walter Gropius as 'n kunsskool in Weimar (Thüringen) gestig. Gropius se konsep van 'n skool wat teorie en praktyk sou verenig en waar kunstenaars en ambagsmanne sou begin saamwerk om 'n nuwe kunsrigting onder die leiding van die argitektuur te skep was destyds ongekend. Die benaming Bauhaus is opsetlik gekies en verwys na die middeleeuse bouhutte of gildes van bouwerkers en steenhouers onder leiding van 'n meester.
Die baanbrekende historiese Bauhaus, wat tot in 1933 bestaan het, word vandag as die invloedrykste skool vir boukuns en ontwerp en ook as die bakermat van die modernisme op alle gebiede van die vrye en toegepaste kuns beskou. Die Bauhaus het met sy beginsel van "Vorm volg funksie" (wat oorspronklik in 1896 deur die Amerikaanse argitek Louis Sullivan in sy essay The tall office building artistically considered geformuleer is) volledig afstand gedoen van al die paradigmas wat kenmerkend was vir laat 19de eeuse en vroeë 20ste eeuse style in kuns en argitektuur soos historisme en Jugendstil (Art Nouveau).
Die Bauhaus het in Weimar met die samesmelting van die plaaslike kunsskool met die Großherzoglich Sächsische Kunstgewerbeschule Weimar, 'n instelling wat in 1907 deur die Belgiese argitek en ontwerper Henry van de Velde in die lewe geroep is, ontstaan. Dit was die regstreekse voorloper van die Bauhaus, wat later in Van de Velde se skoolgeboue gevestig sou word. In 1925 is die Bauhaus na Dessau verskuif en het in die volgende jaar in sy bekende hoofkwartier Bauhaus Dessau ingetrek. In 1932 was die skool gedwing om na Berlyn te verhuis en is in 1933 gesluit.
Die Bauhaus se invloed was só omvattend dat sy naam in die omgangstaal dikwels as sinoniem vir die modernistiese styl in die boukuns en ontwerpkuns gebruik word. In kunshistoriese opsig is dit egter misleidend om die Bauhaus-styl en die ontwikkelinge in Duitsland as 'n geïsoleerde beweging te beskou en die term Bauhaus as vakterm vir 'n bepaalde argitektoniese of meubelstyl te gebruik. Die ontwerpe en werke van die Bauhaus se dosente en studente word gevolglik as deel van internasionale stromings beskou wat oor 'n langer tydperk bestaan het en met vakterme soos funksionalisme, modernistiese styl, nuwe saaklikheid, Internasionale Styl of nuwe boustyl beskryf.
Die Bauhaus het verskillende gebiede van die beeldende kuns, toegepaste kuns en uitvoerende kuns, wat tradisioneel van mekaar geskei was, volgens sy eie konsep met mekaar verbind en sodoende groot invloed op die skilderkuns, uitvoerende kuns en musiek uitgeoefen.
Konsep
Oorspronklik was Henry van de Velde en Walter Gropius van plan om kuns en kunshandwerk in die tydperk van industrialisering te laat herleef. Hulle wou 'n alternatief tot die estetiese vorms van die historisme skep wat ornamente uit die kunshandwerk deur middel van industriële massaproduksie grootskaals gekopieer het. Met die term "kuns" het hulle nie na die destydse avantgarde verwys nie, maar eerder na die vormtaal wat eietydse ontwerpers gebruik het om volgens die styl van vroeëre kunsperiodes te produseer.
Met die herlewing van die kunshandwerk wou hulle nie vroeëre kunsstyle op 'n industriële manier herskep nie, maar met hul eksperimente eerder 'n nuwe vormtaal ontwikkel wat by die industriële vervaardigingsproses aangepas sou wees. Een van die Bauhaus se leitmotiewe was die idee om argitektuur as 'n omvattende kunswerk met ander kunste te verbind. Sodoende is die modulêre bouwyse, wat van voorafvervaardigde bouelemente gebruik gemaak het, nie net vir nywerheidsaanlegte ingespan nie, maar het ook die kans gebied om byvoorbeeld bekostigbare behuising in die satellietstede van groot metropole te skep.
Die Staatliche Bauhaus is deur sy stigter Walter Gropius as 'n werkgemeenskap beplan waar geen onderskeiding meer tussen kunstenaar en ambagsman getref is nie. Die Bauhaus-medewerkers het beoog om met hul gemeenskaplike projek maatskaplike en sosiale verskille te oorkom en die skeidslyne tussen volkere en kulture te verwyder. Ten opsigte van sy idee en sy resultate was daar baie ooreenkomste tussen die Bauhaus en die Deutsche Werkbund, wat in 1907 gestig is en waarvan Walter Gropius tot in die jaar 1933 'n lid was.
Saaklikheid, doelmatigheid en 'n nuwe puristiese vormgewing was die kenmerke van alle Bauhaus-produkte en -ontwerpe. Die styl van die Bauhaus het 'n radikale verandering van kuns en ontwerp beteken, wat vir baie tydgenote van Gropius onaanvaarbaar was en selfs as "Bolsjewisties" afgemaak is. Maar in feite weerspieël dit die groot maatskaplike veranderings van die Eerste Wêreldoorlog – die einde van die outydse aristokratiese klasstelsel en die begin van die nuwe tydperk van die demokrasie en die massaverbruik. Walter Gropius het sy Bauhaus ook as 'n persoonlike bydrae beskou om 'n klaslose maatskappy te skep en beter verhoudings tussen volkere te bevorder.
As tak van 'n internasionale beweging het die Bauhaus elemente van die funksionalisme en nuwe boustyle verenig. Die tydlose styl voldoen aan die basiese behoeftes van 'n mens, maar dit skep ook nuwe ervarings soos die argitektoniese verbinding tussen "binne" en "buite" deur die gebruik van staal en veral baie glas. Die nuwe Bauhaus in Dessau, wat deur Walter Gropius in die jare 1925 tot 1926 opgerig is, is 'n verwesenliking van hierdie visie.
Die begin van die NSDAP-heerskappy in Januarie 1933 het 'n einde aan die rewolusionêre beweging se bedrywighede in Duitsland gemaak. Bekende Bauhaus-argitekte soos Ludwig Mies van der Rohe het na die Verenigde State geëmigreer.
1919: Weimar
Die Bauhaus is op 21 Maart 1919 gestig toe die Großherzoglich Sächsische Hochschule für Bildende Kunst en die Kunstgewerbeschule (wat in 1915 ontbind is) in Weimar saamgesmelt het.
Gropius het daarin geslaag om beduidende kunstenaars soos Lyonel Feininger, Johannes Itten, Josef Albers, Paul Klee (vanaf 1921), Wassily Kandinsky (vanaf 1922) en Oskar Schlemmer (vanaf 1921) as dosente na sy Bauhaus te lok. Die onderwys het uit 'n sogenaamde Vorkurs (inleidingskursus) en praktiese werk in die ateljees bestaan. Die ateljees is deur kunstenaars, wat na hulself as "Meesters van die vorm" (Duits: Formmeister) verwys het, en meester-ambagsmanne gelei. Die gemiddelde studentetal was 100, en baie van hulle was veelsydig en het gelyktydig aan fotografie-, skildery- en argitektuur-kursusse deelgeneem.
Aanvanklik is 'n romantiese heroplewing van voor-industriële produksiemetodes vermeng met moderne ontwerpbeginsels. Vroeë Bauhaus-projekte soos die Haus Sommerfeld was in hierdie fase nog gekenmerk deur sterk ekspressionistiese invloede. In 1923 het die konstruktiwis László Moholy-Nagy as opvolger van die skilder Johannes Itten by die Bauhaus aangesluit. Itten was 'n voorstander van holistiese gedagtes wat lewensvernuwing ten doel gehad het.
Die Bauhaus se gemeenskaplike inleidingskursus, wat 'n veelsydige en opvattende opleiding van studente verseker het, het 'n voorbeeld vir kuns- en ontwerpskole dwarsoor die wêreld geword. Die vertoonhuis Am Horn, wat in 1923 in Weimar ontstaan het, was die eerste projek waar argitektuur en meubilering konsekwent die beginsels van Nuwe Saaklikheid gevolg het – 'n kunsstroming wat hier veral deur sy Nederlandse rigting De Stijl beïnvloed was. Vir die algemene publiek is hierdie soort geboue destyds nog as "koud", "karig" en "masjinaal" bestempel.
In die tydperk van die Weimarrepubliek is dosente, studente en bewonderaars van die Bauhaus dikwels as "links" en "internasionalisties" beskryf. Regsgesinde politieke partye was vanaf sy stigting in opposisie tot die Bauhaus. Nadat regse partye in die verkiesings van Februarie 1924 'n meerderheid in die parlement van die deelstaat Thüringen gekry het, het die regering onder leiding van Richard Leutheußer (Duitse Volksparty) die Bauhaus se begroting met vyftig persent ingekort. In reaksie hierop het ander stede aangebied om as nuwe gashere van die Bauhaus op te tree. Vanweë die politieke druk, wat in Thüringen op hulle uitgeoefen is, het die Bauhaus se Meisterrat ("Meesterraad") in 1925 besluit om die skool na die nywerheidstad Dessau te verskuif wat destyds op politieke gebied oor 'n stabiele meerderheid van sosiaaldemokrate en liberale beskik het. In Dessau het die vliegtuigvervaardiger Hugo Junkers sy finansiële steun aan die instelling toegesê. Die Bauhaus in Weimar is in 1925 ontbind.
Hugh Prosser
Hugh Prosser (6 November 1900 – 8 November 1952) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Daredevils of the Clouds (1948), Bruce Gentry (1949), The Adventures of Sir Galahad (1949), en Mysterious Island (1951).
Bauhaus
1925: Dessau
In 1925 is die Bauhaus na Dessau verskuif. Hier is die eerste meubels ontwerp wat van nuwe materiale soos staalpype vervaardig is, waaronder Marcel Breuer, Mart Stam en Ludwig Mies van der Rohe se eerste Freischwinger-(cantilever-)stoele. Die Bauhaus het begin om met industriële vervaardigers saam te werk.
Die nuwe Bauhaus-gebou, wat deur Walter Gropius ontwerp is, is op 4 Desember 1926 ingewy. Besonder indrukwekkend was die ateljeevleuel aan straatkant met sy glasfasade en Gropius se Meisterhäuser ("Meesterhuise") wat as woonhuise gedien het en net soos die Bauhaus-hoofkwartier die beweging se gedagtes ten opsigte van woon- en werksfeer verenig het.
In 1945 is die Bauhaus-gebou in Dessau gedeeltelik beskadig en eers in 1976 herstel.
Hemichromis
Hemichromis is 'n genus van visse wat aan die familie Cichlidae behoort. Die genus verkies om in riviere en mere in woude in Sentraal- en Wes-Afrika te leef en kom glad nie in Oos-Afrika voor nie. Daar is elf spesies wat hoort tot die genus en slegs een kom in Suider-Afrika voor.
Bauhaus
1932: Berlyn
In 1931 het die Nasionaalsosialiste die munisipale verkiesings in Dessau gewen. Die Bauhaus was in die volgende jaar 'n tweede keer genoodsaak om sy setel te verskuif en het hom in die Berlynse stadsdeel Steglitz gevestig. Kort daarna het die Nasionaalsosialiste – wat die Bauhaus as 'n "Kerk van Marxisme" afgemaak het – die Bauhaus-span gedwing om hul instelling self te ontbind.
Sommige van die Bauhaus se leidende figure soos Josef Albers, Walter Gropius, László Moholy-Nagy en Ludwig Mies van der Rohe het vervolgens na die VSA geëmigreer waar die Bauhaus se gedagtes, konsepte, metodes en leerstellings binnekort 'n beduidende invloed op die plaaslike boukuns, produk- en kommunikasie-ontwerp uitgeoefen het, met die Black Mountain College as die vernaamste onderwyssentrum.
Walter Gropius het ook in Amerikaanse ballingskap met sy Bauhaus-konsep voortgegaan wat vanaf 1937 as The New Bauhaus bekend gestaan het. Uiteindelik het hy sy Amerikaanse Bauhaus met sy eie argitekteburo gekombineer.
Ná 1945
Ná die einde van die Tweede Wêreldoorlog is in 1953 in Ulm (deelstaat Baden-Württemberg) die Hochschule für Gestaltung (HfG Ulm) onder leiding van Max Bill, wat sy opleiding by die Bauhaus gekry het, gestig. Die skool was op dieselfde konsep gegrond as die oorspronklike Bauhaus en is in sy grafiese werk onder meer deur Switserse tipografie beïnvloed.
'n Reeks gelisensieerde meubels en gebruiksvoorwerpe, wat tot vandag toe die publiek se waarneming ten opsigte van die unieke Bauhaus-styl beïnvloed, het in die vroeë 1970's verskyn. Die oorlogskade aan die Bauhaus-gebou in Dessau is aanvanklik net gedeeltelik herstel. In 1964 is die Bauhaus Dessau tot 'n nasionale monument verklaar, maar restourasiewerk het eers in 1976 begin. In 1996 is die gebou deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys, en ná omvattende herstelwerk is ter geleentheid van sy 80jarige jubileum in Desember 2006 'n uitstalling onder die titel Ikone der Moderne – das Bauhausgebäude in Dessau in die gebou gehou.
Fotografie
Onder die invloed van die Russiese Avantgarde het Moholy-Nagy fotografie as 'n uiters geskikte medium vir 'n "Nuwe Sig" op dinge beskou – dit was vir hom 'n "suiwer vorming van lig" wat nuwe moontlikhede geopen het om 'n wêreld wat deurgrypend deur moderne tegnologie verander is op 'n nuwe manier waar te neem en te interpreteer. Met sy abstrakte ligbeelde van sy fotogramme, sy ongewone kamera-perspektiewe en uitknipsels van foto's asook sy nuwe tegnieke van montasie, kollages of herhaalde beligting het Moholy-Nagy tot een van die pioniers van moderne fotografie ontwikkel. Daarnaas was hy een van die eerstes wat die potensiaal van fotografie vir die ontwerp van kommersiële grafiese kuns en advertensies besef het. In sy eie publikasies – en later ook dié van Herbert Bayer – het die sogenaamde Typofoto, dit wil sê die kombinasie van beeld en teks, 'n sentrale rol gespeel.
In teenstelling met haar eggenoot het Lucia Moholy 'n opleiding as fotograaf gevolg en derhalwe eerder in 'n onsydige fotografiese uitbeelding van die werklikheid as eksperimente of fotografiese tegnieke belang gestel. Haar doelwit was tekenend van die Nuwe Saaklikheid, en haar opnames, wat oorspronklik gemik was vir die gebruik in publikasies en die pers, was indrukwekkende dokumentêre foto's van die Bauhaus se ateljeeprodukte, boukuns en binneruimtes. Haar buitengewone portrette van onderwysers en studente oefen nog steeds 'n beduidende invloed op die waarneming van die Bauhaus-skool uit.
Maar eers met die nuwe kurrikulum, wat onder die direksie van Hannes Meyer in 1929 ingevoer is, is fotografie-klasse onder leiding van Walter Peterhans aan die Dessause Bauhaus aangebied. Die leerprogram het naas die teorie en praktyk van fotografie ook onderwys in presiese waarneming ingesluit. Peterhans se eie fotografiese werk het indrukwekkende stillewens van alledaagse voorwerpe en fragmente, tekstiele, glas, metaal, vere en grashalms ingesluit.
'n Groot aantal fotografieë, kiekies en fotografiese eksperimente van Bauhaus-lede het bewaar gebly en gee 'n lewendige indruk van die alledaagse lewe in hierdie instelling, sy optimistiese werkatmosfeer en sy feeste.
John McHale
John McHale (19 Augustus 1922 – 2 November 1978) was 'n Britse kunstenaar, kunsteoretikus, sosioloog en futuris. Hy was 'n lid van die Independent Group (Onafhanklike Groep), 'n Britse beweging (Instituut vir Hedendaagse Kunste, Londen) wat ontstaan het uit Popkuns (Pop Art), wat uit belangstelling in Amerikaanse massakultuur en die post-Tweede Wêreldoorlog-tegnologie gegroei het.
Ariel Kaplan
Ariel Kaplan (gebore 4 April 1994) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Neighbours (1985), The Saddle Club (2001), en John Safran's Race Relations (2009).
John McHale
Opvoeding
Hy is gebore in Maryhill, Glasgow, Skotland. Hy was opgevoed in die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State van Amerika, met 'n PhD in Sosiologie. Na 'n jaar aan die Yale Universiteit in 1955–1956, het hy in 1962 na die VSA getrek om met die argitek Richard Buckminster Fuller te werk op ekologiese kwessies en omgewingsvolhoubaarheid. Hy en sy vrou, die kunstenaar Magda Cordell, het toe hul eie toekomstige navorsingsorganisasie, die Center for Integrative Studies (CIS), gestig om op die langtermyn gevolge van wetenskaplike en tegnologiese ontwikkelings op die mens se toekoms en die omgewing te fokus.
Popkuns
Volgens McHale se seun is die term Pop Art in 1954 deur sy pa die eerste keer geskep in gesprek met Frank Cordell, hoewel ander bronne die oorsprong hiervan aan die Britse kritikus Lawrence Alloway toeskryf. Albei weergawes stem saam dat die term in die middel van die 1950's in die Independent Group gebruik is.
Die kritikus Reyner Banham het John McHale die "geleerde-kunstenaar", hierdie "Vader van Pop" genoem. In sy Artforum-artikel oor Pop art Since 1949 noem hy dat "met verwysing na popkuns wat getoon kan word […] John McHale maak collages in 1955 uit die destydse vars naoorlogse kleur gedrukte Amerikaanse tydskrifte." McHale se werke sluit in beeldende kunste, grafika, uitstallingsontwerp, televisie, film en algemene konsultasie aan organisasies in die VSA en Europa. Hy het vanaf 1950 wyd in Europa uitgestal. Hy het begin as 'n Konstruktivistiese kunstenaar en dan oorgeskakel na sy Popkuns en Proto Op kuns. Met mede-lede van die Independent Group, Richard Hamilton, Reyner Banham en Lawrence Alloway, het hy die Growth and Form-uitstalling in 1951 georganiseer, geïnspireer deur die werk van die wetenskaplike D'Arcy Wentworth Thompson. Alhoewel dit geen finansiële steun van die regering of die Feeskantoor ontvang het nie, het dit 'n agenda gehad wat naby aan die amptelike uitstallings van die fees van Brittanje was. McHale met Alloway het 'n Collages and Objects-uitstalling by die ICA in 1954 georganiseer, waar McHale die eerste keer sy formatiewe Popkuns-collages, insluitend die Transistor-reeks, en sy interaktiewe spelcollageboek, Why I Took To The Washers In Luxury Flats. uitgestal het.
John McHale het 'n beurs ontvang om in Augustus 1955 saam met Josef Albers aan die Ontwerp Departement van die Yale Universiteit te studeer en in Junie 1956 na Londen terug te gaan. Hy het toe aan die 1956-uitstalling deelgeneem met die tema This Is Tomorrow by die Whitechapel-kunsgalery. Daar het hy popkuns-visuele materiaal (projektors, grammofoonmotors, filmplakkate en waarskynlik die jukebox is deur Frank Cordell verskaf) uitgestal. Jeremy Hunt sê in sy artikel oor This Is Tomorrow dat die uitstalling popkuns-plakkaat Just What Is It that Makes Today's Homes So Different, So Appealing? word toegeskryf aan "Richard Hamilton gebaseer op 'n ontwerp deur McHale." Volgens Magda Cordell, "het die materiaal in daardie collage uit John McHale se lêers gekom."
Gepubliseerde werk
McHale was 'n lid van die Fakulteit vir Suidelike Illinois Universiteit. In die 1960's was hy 'n medewerker met Buckminster Fuller in die World Resources Inventory en in die World Design Science Decade Center by die Southern Illinois University Carbondale waar hy mede-outeur van 'n aantal van die verslae. McHale het breedvoerig in Europa en die VSA gepubliseer oor die impak van tegnologie en kultuur, massakommunikasie en die toekoms. Sy talle artikels sluit in Gropius and the Bauhau in Art (1955), Josef Albers en Buckminster Fuller in Architectural Review (1956), The Expendable Ikon # 1, # 2 in Architectural Design (1959) The Fine Arts and Mass Media in Cambridge Opinion (1959), The Plastic Parthenon in Macatre (1966) en "2000+" in Architectural Design (1967), Telefutures: Prospective Observations in The New Television: A Public/Private Art, MoMA (1977), The Future of Art and Mass Culture in Leonardo (1979), The Future and Function of Art in ART News (1973). Sy boeke sluit in The Future of the Future gepubliseer deur George Braziller in 1968, The Ecological Context, ook deur Braziller, in 1970, World Facts and Trends gepubliser deur Collier-MacMillan in 1972, The Changing Information Environment gepubliseer deur Westview Press in 1972, en 'n Futures Directory (1977).
Erkennings
McHale was 'n genoot (en sekretaris-generaal) van die World Academy of Sciences, die Royal Society of Arts, die New York Academy of Sciences, en die Amerikaanse Geografiese Vereniging. Hy het die Medaille d'Honneur en Vermeil, Society d' Encouragement au Progrès in 1966 en die Kruis van die Orde van St. Denis van die Knight in 1974 toegeken. McHale was 'n lid van die Amerikaanse Sosiologiese Vereniging, Instituut vir Ekologie, Vereniging vir Die Bevordering van Algemene Stelselteorie, 'n lid van die Colorado Argeologiese Vereniging, 'n lid van die World Futures Studies Federation, en 'n stigterslid van die Futures Advisory Board.
Alain Badiou
Alain Badiou (gebore 17 Januarie 1937, Rabat, Marokko) is 'n bekende Franse linkse filosoof wat voorheen die hoof van die École normale supérieure was.
Afrikaanse boomvalk
Die Afrikaanse boomvalk (Falco cuvierii) is 'n skaars inter-Afrika somertrekvoël. Hulle leef gewoonlik in boomveld, woude en die aangrensende oop wêreld. Die voël is 28–30 cm groot en weeg 15–220 gram. In Engels staan die voël bekend as African hobby.