cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kepler-186
Planetêre stelsel
Die vier binneste planete het waarskynlik ’n sinchroniese rotasie, maar Kepler-186f is verder weg van die ster. Vanweë die stadige evolusie van rooidwerge kan die ouderdom van die Kepler-186-stelsel nie akkuraat bepaal word nie, maar dit is waarskynlik ’n paar miljard jaar oud.
Tin(II)jodied
Tin(II)jodied is 'n sout van tin, in sy +2 oksidasietoestand, en jodium.
Kristalstruktuur
Die struktuur is monoklinies en het 'n taamlik ingewikkelde gelaagde AX-struktuur waarin tin in twee verskillende omringings voorkom. Tweederde van hulle is in 'n omringing soos dit ook in se struktuur teruggevind word. Die ander tinatome is in kettings.
Sintese
Hierdie jodied kan vanuit die elemente vervaardig word, maar die produk is dikwels verontreinig met. 'n Suiwere produk kan verkry word deur:
By afkoeling kristalliseer die vaste verbinding as oranjerooi kristalle.
Perovskietsonselle
Tin(II)jodied is 'n geskikte uitgangsmateriaal vir die vervaardiging van perovskietsonselle wat geen lood bevat nie.. is oplosbaar in DMF en kan saam met metielammoniumjodied vorm wat 'n perovskiet-struktuur besit.
Changyuraptor
Changyuraptor  is ’n genus roof-dinosourusse "met vier vlerke" uit die Vroeë Krytperiode wat in China ontdek is. Dit behoort tot die suborde Theropoda en daar is net een spesie, Changyuraptor yangi.
Ten tyde van sy ontdekking was Changyuraptor yangi die grootste bekende lid van die Microraptorinae, of viervlerkige dinosourusse.
Ontdekking
Die fossiel is in 2012 ontdek deur ’n span wetenskaplikes onder leiding van dr. Luis Chiappe, direkteur van die Dinosourus-instituut van die Natuurhistoriese Museum van Los Angeles. Die genusnaam is afgelei van die Chinese woorde vir "langverige raptor" en die spesienaam gedenk die navorser Yang Yandong.
Beskrywing
’n Ontleding van die fossiel aan die Universiteit van Kaapstad, Suid-Afrika, het gewys die dier was volgroeid en sowat 1,2 m lank, en dit het sowat 4,1 kg geweeg – min of meer soveel as ’n kalkoen. Dit maak die Changyuraptor die grootste viervlerkige dinosourus bekend: minstens 60% groter as vorige groot mikroraptorines.
Changyuraptor het vere oor sy hele lyf gehad, insluitende sy arms en bene, en daarom het dit gelyk of hy twee paar vlerke het. Die teenwoordigheid van lang vere aan al vier ledemate dui ook daarop dat hy kon vlieg. Die dinosourus se stert was lank en geveer, met elke stertveer sowat 30 cm lank, en dit het sowat 30% van sy lengte uitgemaak. Dit het die dier dalk gehelp om sagter en veiliger te land.
Betekenis
Microraptor, ’n dinosourus omtrent so groot soos ’n kraai wat sowat 1 kg geweeg het, was die eerste mikroraptorine wat ontdek is, in 2003. Dit het nes ander spesies soos Anchiornis en Xiaotingia groot, geveerde ledemate en lang, benerige sterte gehad en dit het wetenskaplikes laat glo hul klein grootte was die gevolg van ’n evolusieproses om hulle in staat te stel om te vlieg. Changyuraptor se grootte en gewig weerspreek dié hipotese.
Hymeraphia verticillata
Hymeraphia verticillata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Meridel Le Sueur
Meridel Le Sueur (22 Februarie 1900, Murray, Iowa – 14 November 1996, Hudson, Wisconsin ) was 'n Amerikaanse skryweres en kampvegter vir vroueregte wat met die proletariese literatuurbeweging van die 1930's en 1940's verbind word. Sy is gebore as Meridel Wharton en het later die familienaam van die tweede eggenoot van haar moeder, Arthur Le Sueur (1867−1950), die vroeëre sosialistiese burgemeester van Minot in Noord-Dakota, aangeneem. Meridel Le Sueur het in Kansas grootgeword, maar die grootste deel van haar lewe in Minnesota gewoon.
Kwessies soos vroueregte en sosiale hervormings staan sentraal in haar fiksie, digkuns en joernalistiese werk. Daarnaas het sy belang gestel in die plattelandse lewe van die Amerikaanse Middelweste. Gedurende die McCarthy-tydperk, toe linkse intellektueles aan politieke vervolging blootgestel was, is haar politieke werke geswartlys, en sy moes 'n bestaan maak uit die publikasie van kinderliteratuur, doseerwerk in werkswinkels vir skrywers en 'n verskeidenheid ander baantjies.
Haar politieke werke het sedert 1970 gewild geraak by nuwe gehore. In 1996 is haar naam tot die Iowa Women's Hall of Fame bygevoeg.
Stafford Beer
Anthony Stafford Beer (Londen, Groot-Brittanje, 25 September 1926 – 23 Augustus 2002) was 'n sielkundige en is bekend vir sy werk oor die ontwikkeling van kubernetika, operasionele navorsing en as die stigter van 'n lewensvatbare stelselmodel.
Lewensloop
Anthony Stafford Beer is op 25 September 1926 in Londen gebore. Hy studeer in filosofie en sielkunde aan die Universiteit van Londen.
Nadat Beer sy studies voltooi het, het hy tydens die Tweede Wêreldoorlog by die weermag aangesluit. Hy het begin in die artillerie, is tot die hoof van die intelligensie-afdeling in Indië bevorder, voordat hy as hoof van personeelkeuring aangestel is.
Toe Beer die weermag verlaat, het hy verantwoordelik geword vir die Operasionele Navorsingsgroep by 'n staalvervaardiger. Daar het hy verskeie kubernetiese modelle ontwikkel. Hy word aangestel as hoof van operasionele navorsing en kubernetika, waarin hy verantwoordelik was vir die oplossing van probleme op verskeie gebiede. Navorsing in neurokubernetika en wiskundige modelle het 'n lewensvatbare stelselmodel opgelewer, 'n model vir die ontwerp van organisasies. Sy bydraes tot hierdie wetenskap het Stafford Beer baie toekennings en eregrade besorg.
Projek Cybersyn
In die middel van 1971 is Beer genader deur Fernando Flores, destyds 'n hooggeplaaste lid van die Chileense Produksie-ontwikkelingskorporasie (CORFO) in die nuutverkose sosialistiese regering van Salvador Allende, vir advies oor die toepassing van sy kubernetiese teorieë op die bestuur van die staat-bestuurde sektor van die Chileense ekonomie.
Dit het gelei tot Beer se betrokkenheid by die nooit voltooide Projek Cybersyn, wat daarop gemik was om rekenaars en 'n teleksmasjien-gebaseerde kommunikasienetwerk te gebruik om die regering in staat te stel om produksie te maksimeer terwyl die outonomie van werkers en laer bestuur behoue bly. Alhoewel Cybersyn ná Allende se dood tydens die Pinochet-staatsgreep in 1973 laat vaar is, het Beer voortgegaan om in die Amerikas te werk en vir die regerings van Mexiko, Uruguay en Venezuela gekonsulteer.
Wetenskaplike bydrae
Stafford Beer pas in die tradisie van stelselteorie, verteenwoordig deur onder andere W. Ross Ashby en Ludwig von Bertalanffy. By Ashby het hy geleer dat elke organisme (en Beer sluit ook organisasies in) in staat moet wees om kompleksiteit in sy omgewing (gemeet in veranderlikheid) te hanteer deur voldoende interne veranderlikheid teë te staan (Ashby se wet van vereiste verskeidenheid). Beer het voortgebou op Ashby se bevindinge en sy lewensvatbare stelselmodel ontwikkel.
Die lewensvatbare stelselmodel word in Beer se boek The Brain of the Firm uitgewerk. Hierin stel Beer eerstens vas dat organisasies kompleksiteit moet hanteer om lewensvatbaar te bly. Die hantering van kompleksiteit kan op drie maniere gedoen wordː
Teldec
Teldec (Telefunken-Decca Schallplatten GmbH) is 'n Duitse plaatetiket wat geleë is in Hamburg, Duitsland. Vandag is die plate-etiket die eiendom van die Warner Musiekgroep.
Louis Huard
Louis Huard (1813 – 9 September 1874) was 'n Frans-gebore illustreerder wat in Londen gewerk het. Huard is in Aix-en-Provence gebore, en het in Antwerpen gestudeer.
Sanktus
Die Sanktus is die derde vaste gesang van die Rooms-Katolieke erediens (die Mis). Dit is 'n onderdeel van die eucharistiese gebed en volg op die "prefasie". Die naam van die lied is afgelei van die eerste drie woorde daarvan. Na die Sanktus volg die "kanon".
Die Sanktus bestaan uit twee dele; die Sanktus self, gebaseer op Jesaja 6:3 (1933 vertaling)
en die Benediktus, gebaseer op Matteus 21:9 (Die intog in Jerusalem; 1933 vertaling)
Die eerste deel kom uit die Joodse liturgie van die sabbatoggend, die "kedusja". Die Sanktus is in gevoer deur Pous Sixtus I en word deur die priester en die gelowiges saam gesing. Dit is waarskynlik die oudste stuk volksang van die Mis. Sedert 4 Desember 1963 toe die Mis ook in die volkstaal opgedra mog word, is verskeie vertalings in baie tale gemaak.
Josef Suk
Biografie
Josef Suk (gebore in Křečovice, Boheme) was van 'n jong ouderdom af betrokke in, en goed opgelei in musiek. Hy het die orrel, viool, en klavier van sy vader, Josef Suk snr, geleer, en was ook verder opgelei in viool deur die Tsjeggiese violis Antonín Bennewitz. Sy teoretiese studies was saam met verskeie ander komponiste onderneem, insluitende Josef Bohuslav Foerster, Karel Knittl, en Karel Stecker. Hy het hom later daarop toegespits om kamermusiek te skryf onder die wakende oog en onderrig van Hanuš Wihan. Ten spyte van uitgebreide musikale opleiding, was daar dikwels gesê dat sy musikale vernuf grootliks oorgeërf was. Alhoewel hy voortgegaan het met sy lesse onder Wihan vir 'n verdere jaar na die voltooiing van sy studies, het Suk se grootste inspirasie egter gekom van een van sy ander onderwysers, die Tsjeggiese Meester en komponis Antonín Dvořák.
Suk, bekend as een van Dvořák se gunsteling leerlinge, het ook op 'n persoonlike vlak naby gegroei aan sy mentor. Onderliggend hieraan was Dvořák se respek vir Suk, wat gereflekteer is in Suk se troue in 1898 aan Dvořák se dogter, Otilie, wat sommige van die gelukkigste tye in die komponis se musiek en lewe uitgemaak het. Die laasgenoemde gedeelte was egter met tragedie besaai. Oor die relatief kort tydperk van veertien maande, in omstreeks 1904-1905, het nie slegs Suk se mentor, Dvořák, gesterf nie, maar ook sy gade Otilie. Hierdie tragiese gebeure het as inspirasie vir Suk se Asrael Simfonie gedien.
Sanktus
Dominus Deus Sabaoth; Pleni sunt cæli et terra gloria tua. Hosanna in excelsis. Benedictus, qui venit in nomine Domini. Hosanna in excelsis."
Josef Suk
Biografie
As gevolg van 'n gedeelde erfenis-en die toeval van hul sterfte 'n paar maande uit mekaar uit—is Suk al vergelyk, wat sy werk en styl betref, met sy mede Tsjeggiese komponis Otakar Ostrčil. Suk, saam met Vitezslav Novak en Otakar Ostrčil, word beskou as een van die voorste komponiste in Tsjeggiese Modernisme, met gedeelde invloede tussen die drie wat op hul beurt van Dvořák afkomstig was. Vooraanstaande Duitse persoonlikhede soos die groot meester Johannes Brahms en die kritikus Eduard Hanslick, het Suk se werk gedurende sy leeftyd saam met die Tsjeggiese Kwartet erken. Met verloop van tyd het bekende Oostenrykse komponiste soos Gustav Mahler en Alban Berg ook begin kennis neem van Suk en sy werk.
Sanktus
Vry in Afrikaans vertaal as: Here God van die leërskare Die hemel en aarde is vol van U heerlikheid Hosanna in die Hoge Geseënd is Hy wat kom in die naam van die Here Hosanna in die Hoge"
Josef Suk
Biografie
Alhoewel hy meestal instrumentale musiek geskryf het, het Suk soms uitgebrei na ander genres. Orkestrale musiek was sy sterk punt, en vernaam die Serenade vir Strykinstrumente, Op. 6 (1892). Sy tyd met die Tsjeggiese Kwartet, alhoewel die kwartet tot en met sy aftrede suksesvolle konserte gehou het, was nie altyd met goedkeuring begroet nie. Verskeie anti-Dvořák veldtogte het op die voorgrond getree; met kritiek wat nie slegs tot die kwartet gerig was nie, maar spesifiek tot Suk. Die linkse kritikus Zdeněk Nejedlý het die Tsjeggiese Kwartet daarvan beskuldig dat hulle op onvanpaste wyse konserte gegee het op Tsjeggiese grond tydens die Eerste Wêreldoorlog. Terwyl hierdie aanvalle tog Suk se gemoedstemming beïnvloed het, het hulle gelukkig nie sy werk gehinder nie.
Suk het in 1933 afgetree, alhoewel hy voortgegaan het om 'n waardevolle en inspirerende openbare figuur vir die Tsjegge te wees. Hy het op 29 Mei 1935, in Benešov, Tsjeggo-Slowakye beswyk. Suk is die oupa van die bekende Tsjeggiese violis Josef Suk.
Musikale styl
Suk se musikale styl het aanvanklik onder die sterk beïnvloeding van sy mentor, Dvořák, ontwikkel. Die grootste verandering in Suk se styl was teweeggebring nadat hy 'n "dooie punt" bereik het in sy vroeë musikale styl (musiek het minder van 'n rol in Suk se lewe buitekant sy opleiding gespeel ), net voordat hy gedurende die jare 1897-1905 met 'n stilistiese paradigma skuif begin het. Hy het miskien besef dat die oorweldigende en oordadige invloed van Dvořák sy kreatiewe uitset sou beïnvloed. Morbiditeit was altyd 'n groot faktor in Suk se musiek. Hy het byvoorbeeld in 1889 sy eie dodemars geskryf, en dit speel ook 'n wesentlike rol in een van sy ander groot werke, te wete die "Begrafnis Simfonie" (Asrael), Op. 27. Ripening, 'n simfoniese gedig, is ook 'n verhaal van pyn, en die bevraagtekening van die waarde van die lewe. Ander werke - soos die musiek wat hy getoonset het tot Julius Zeyer se drama Radúz a Mahulena – toon hom egter in gelukkiger luim, welke hy toegeskryf het aan sy troue met Otilie. Nog 'n werk van Suk, die Feeverhaal Pohádka, was afkomstig van sy werk met Radúz a Mahulena. Die naaste wat Suk aan opera gekom het was sy insidentele musiek tot die toneelstuk Pod jabloní (Benede die Appelboom).
Die oorgrote meerderheid van Suk se oorblywende stukke word in Praag bewaar. Daar bestaan ook 'n nuwe katalogus van Suk se werke wat meer manuskripte bevat as die voorafgaande katalogusse. Sommige van die stukke daarvan bevat ook sketse deur Suk.
Suk het van homself gesê: "Ek buig nie voor enigeen nie, behalwe voor my eie gewete en voor ons Edele Dame Musiek...en tog weet ek terselfdertyd dat ek daardeur my land dien, en loof ek die wonderlike mense van die tydperk van ons ontwaking, wat ons geleer het om ons land lief te hê."
Tucker Carlson
Tucker Swanson McNear Carlson (16 Mei 1969) is 'n Amerikaanse konserwatiewe joernalis, skrywer en politieke kommentator wat die aandprogram Tucker Carlson Tonight op Fox News van 2016 tot 2023 aanbied. Die eerste aflewering daarvan is deur 3,7 miljoen kykers gekyk.
Carlson het in die negentigerjare 'n joernalis geword en vir die tydskrif The Weekly Standard geskryf. Hy was 'n kommentator op CNN vanaf 2000 tot 2005, en mede-aanbieder van die nuusdebatprogram Crossfire. Hierna was vanaf 2005 tot 2008 Carlson die aanbieder van die nagtelike program Tucker op MSNBC. Hy is sedert 2009 'n politieke ontleder by Fox News, en het as gas of gas-aanbieder op verskeie programme gedien voor die aanvang van sy huidige program. Carlson is die medestigter van The Daily Caller (2010), en het ook gedien as die aanvanklike hoofredakteur van dié konserwatiewe nuus- en meningswebwerf.
Carlson het twee boeke geskryf naamlik, die outobiografie getitel Politicians, Partisans and Parasites: My Adventures in Cable News (2003) en Ship of Fools: How a Selfish Ruling Class is Bringing America to the Brink of Revolution (2018).
Vroeë lewe en onderwys
Carlson is gebore as Tucker McNear Carlson in San Francisco, Kalifornië. Hy is die ouer seun van Richard Warner Carlson, 'n voormalige "Gonzo-verslaggewer", wat die regisseur van Voice of America, president van die Corporation for Public Broadcasting en die VSA ambassadeur tot die Seychelle geword het. Carlson se grootouers aan vaderskant was Richard Boynton en Dorothy Anderson, wat sy vader in 'n weeshuis geplaas het waar hy aangeneem is deur die Carlsons toe hy twee jaar oud was. Richard Carlson se aanneemvader was 'n wolmakelaar.
Carlson se ma was die kunstenaar Lisa McNear (née Lombardi). Hy het ook 'n broer, Buckley Peck Carlson (later Buckley Swanson Peck Carlson), wat byna twee jaar jonger is en twee maande te vroeg gebore is.
Persoonlike lewe
Carlson is getroud met Susan Carlson (née Andrews). Hulle het mekaar ontmoet terwyl hulle leerlinge was aan St. George's skool, en is in 1991 in die hoërskoolkapel getroud. Hulle het drie dogters en een seun genaamd onderskeidelik Lillie (geb. 1995), Buckley (geb. 1997), Hopie (geb. 1999), en Dorothy.
Carlson behoort aan die Episcopal Church van die VSA en "is mal oor die liturgie, alhoewel hy die liberales wat die denominasie bestuur walglik vind."
Carlson het in 2002 opgehou om alkohol te drink, "nadat hy besluit het dat nóg die aangename nagte, nóg die onaangename oggende sy lewe verbeter het." Hy het jare vroeër opgehou rook en sigarette met nikotienkougom vervang, wat hy in grootmaat koop en "voortdurend kou".
Carlson is 'n "Deadhead" ('n aanhanger van die rockgroep "Grateful Dead") en het tydens 'n onderhoud in 2005 gesê dat hy meer as 50 van hul konserte bygewoon het.
Carlson se vervreemde ma, Lisa Vaughn, is in Oktober 2011 oorlede. Vaughn het vermoedelik intestaat gesterf, en in 2012 het Carlson en sy broer Buckley 'n regsgeding begin ten einde te bepaal wie op haar olie- en gas-tantième in verskeie Kaliforniese streke (counties) geregtig is. Die tantième is aanvanklik gewaardeer op meer as $ 125,000, maar dit is later bevind dat dit meer as $ 2,5 miljoen werd is. In 2013 is daar egter 'n handgeskrewe testament (bestaande uit slegs een bladsy) ontdek waarin Vaughn uitdruklik verklaar dat sy wil hê dat haar boedel slegs na haar man gaan, en dat Carlson en sy broer elk een dollar kry. Met ingang Maart 2019 was die regsgeding steeds op appèl.
Lapeirousia dolomitica
Lapeirousia dolomitica is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Lapeirousia behoort. Die spesie is inheems aan die Noord-Kaap en Namibië. Dit kom in die suide van Namibië, die Richtersveld en die noorde van Namakwaland voor.
Sjakadoem
Sjakadoem is 'n Afrikaanse liedjie.
Lirieke
Eendag sê pa muis vir sy liewe kleine vrou Ek dink dit is hoogtyd dat ons dogtertjie nou trou Terwyl ons sit en dink sê die dogtertjie bediens Die een wat ek wil hê moet die heel sterkste wees Die een wat ek wil hê moet die heel sterkste wees
Sjakadoem sjakadoem sjakadoem da dei Wie is die sterkste man vir my? Sjakadoem sjakadoem sjakadoem da dei Dis hy wat vir my gaan kry
Dadelik kyk hul op asseblief meneer die son Jy’s die grootste sterkste een wees jy tog die bruidegom? Maar hy wys na wolk en hy skud sy kop Want as wolk voor hom skuif is hy in die sop As wolk voor hom skuif is hy in die sop
Wolk voel geëer maar hy’s swakker as die wind En nou probeer hul wind in die huwelik verbind Maar die wind sê nee want hy word telkens gekeer As ‘n huis voor hom verskyn kan hy glad nie daar deur As ‘n huis voor hom verskyn kan hy glad nie daar deur
En ons sê vir huis neem ons dogter as jou vrou En hy sê hy sou graag wou maar hy kannie met haar trou En hul kyk toe af en hul sien ‘n dapper muis Waar hy knibbel aan ‘n gat dwarsdeur die sterke huis Waar hy knibbel aan ‘n gat dwarsdeur die sterke huis
Sjakadoem sjakadoem sjakadoem da dei Muis is die sterkste een vir my Sjakadoem sjakadoem sjakadoem da dei Dis hy wat vir my gaan kry
Sjakadoem sjakadoem sjakadoem da dei Muis is die sterkste een vir my Sjakadoem sjakadoem sjakadoem da dei Dis hy wat vir my gaan kry Dis hy wat vir my gaan kry Dis hy wat vir my gaan kry Dis hy wat vir my gaan kry
Roosoranje
Roosoranje is 'n ligte kleurskakering van oranje.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word roosoranje as volg voorgestel:
Groot Brand van 1869
Die Groot Brand van 1869 in die Kaapkolonie was ‘n veldbrand wat tot ‘n nasionale ramp ontwikkel het.
Die jaar 1868 was ‘n goeie reënjaar. Dus was die plantegroei daarna besonder ruig. Helaas is dit gevolg deur die baie warm en droë somer van 1868-1869. Soos die gebruik was, het die boere die veld met beheerde brande skoongemaak. Op 9 Februarie kom ‘n onverwagte sterk bergwind wat veroorsaak dat die kleiner brande buite beheer raak. Skielik versprei ‘n reuse brand van Swellendam tot by Groenbossies, aan die buitekant van die huidige stad Gqeberha (Port Elizabeth). ‘n Kusstrook van 500 km tot in die omgewing van Oudtshoorn, De Rust, Langkloof, Gamtoosriviervallei en deur die Outeniquaberge en die Tsitsikammaberge staan in vlamme. Digte rookwolke hang selfs oor die see.
Die dorpe George, Mosselbaai, Knysna en Oudtshoorn het wonderbaarlik geen skade gely nie. Op die plase was die skade egter baie groot: 31 mense sterf, honderde opstalle en werkershuise is in puin gelê, derduisende beeste, skape, varke, bokke, wildsbokke en ander wilde diere het gevrek, wingerde, tabaklande en ander oeste het in vlamme opgegaan. Telegraafverbindings is onderbreek. Ryk boere was oornag brandarm. Houtkappers was skielik werkloos. Oorlewende skape se wol was dikwels tot op die vel geskroei. As het op sekere plekke sentimeters diep gelê.
Jacqueline du Pré
Haar loopbaan was kortgeknip deur Motorneuronsiekte (MNS) of amiotrofiese laterale sklerose, wat veroorsaak het dat sy op die ouderdom van 28 jaar nie meer kon speel nie. Sy het die siekte vir baie jare beveg totdat sy op die ouderdom van 42 jaar beswyk het daaraan. Sy was postuum die onderwerp van 'n rolprent getiteld Hilary and Jackie wat kontroversieel was wat betref die feitelikheid daarvan, en gekritiseer was as sou dit haar private lewe gesensasionaliseer het.
Hymerhabdia contracta
Hymerhabdia contracta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymerhabdia en tot die familie Bubaridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1960 deur Sarà & Siribelli.
Jacqueline du Pré
Vroeë lewe en opvoeding
Daar word gesê dat du Pré op die ouderdom van vier jaar die klank van die tjello op die radio aangehoor het en haar moeder vir "een van daardie" gevra het. Sy het met lesse begin onder haar moeder, wat klein stukkies gekomponeer het wat vergesel was van illustrasies, voordat sy op vyfjarige ouderdom ingeskryf is by die Londense Tjelloskool waar sy saam met Alison Dalrymple studeer het.
Wat haar algemene opvoeding betref was du Pré eers ingeskryf by Commonweal Lodge, 'n voormalige onafhanklike meisieskool in Purley, Londen, en daarna was sy op die ouderdom van agt jaar oorgeplaas na Croydon High School, ook 'n onafhanklike meisieskool, wat geleë was in Suid Croydon. Sy het in 1956 op die ouderdom van elf jaar die Guilhermina Suggia Toekenning gewen, en die toekenning is tot 1961 elke jaar aan haar toegestaan. Die Suggia toekenning het vir du Pré se klasgelde by die Guildhall Skool van Musiek en Drama in Londen betaal, en ook vir privaatlesse saam met die gevierde tjellis William Pleeth.
Die gesin het aan die einde van 1958 na Londen verhuis waar Derek du Pré die pos van Sekretaris van die Instituut van Koste en Rekeningkunde aangeneem het. Du Pré was in Januarie 1959 ingeskryf by Queen's College, Londen maar sy het egter agter geraak in haar skoolwerk, en in Desember het du Pré se ouers haar uit die skool geneem. Dié stap het du Pré se algemene onderrig beëindig, en sy sou nooit die Algemene Sertifikaat neem nie.
Du Pré het vanaf 'n jong ouderdom ingeskryf by plaaslike musiekkompetisies en verskeie gewen saam met haar suster, die fluitspeler Hilary du Pré. Sy het in 1959 begin optree by konserte vir kinders en jongmense, insluitende saam met mede-studente by Guildhall se konserte wat aan die einde van die kwartaal gehou was. Dit was gevolg deur 'n verskyning op BBC Televisie, waar sy Édouard Lalo se Tjellokonsert gespeel het.
In Meimaand van dieselfde jaar het sy die Lalo konsert weer gespeel, maar hierdie keer saam met die BBC se Walliese Orkes in Cardiff, met 'n bykomende opname van Haydn se Tjellokonsert No. 2 by die BBC se Lime Grove Studios saam met die Koninklike Filharmoniese Orkes.
In 1960 het du Pré die Goue Medalje van die Guildhall Skool van Musiek en Drama verower en ook in dieselfde jaar deelgeneem in 'n Pablo Casals Meestersklas in Zermatt, Switserland. Pleeth het haar ingeskryf in die Koningins-prys kompetisie vir uitnemende musikante onder 30 jaar oud. Die paneel was onder voorsitterskap van Yehudi Menuhin en het eenpariglik aan du Pré die prys toegeken. Menuhin het haar gevolglik uitgenooi om trio saam met hom en sy suster te speel.
Loopbaan
In Maart 1961 (op die ouderdom van 16 jaar) het du Pré haar formele buiging gemaak by Wigmore Hall, Londen. Sy was begelei deur Ernest Lush, en het sonatas deur Georg Friedrich Händel, Johannes Brahms, Claude Debussy en Manuel de Falla gespeel, asook die Bach Tjello Suites. Sy het haar concerto buiging op 21 Maart 1962 by die Royal Festival Hall gemaak toe sy die Elgar se tjelloconcerto gespeel het saam met die BBC Simfonieorkes onder Rudolf Schwarz. Sy het die tjelloconcerto dieselfde jaar herhaal tydens Die Proms met dieselfde orkes op 14 Augustus onder Sir Malcolm Sargent. In September, 1962 het du Pré haar buiging gemaak by die Edinburgh Festival met die Brahms Tjellosonate No. 2, gevolg deur buigings in Berlyn in September en Parys, Frankryk in Oktober. Sy het tydens beide geleenthede Schumann se Tjelloconcerto gespeel.
Na haar Paryse debuut, het du Pré ingeskryf by die Conservatoire de Paris ten einde vir ses maande saam met Paul Tortelier te studeer. Die klasgelde was betaal deur die finale toelaag van die Guilhermina Suggia Toekenning, alhoewel du Pré sou voortgaan om na Pleeth te verwys as haar primêre onderwyser.
In 1963 het du Pré opgetree tydens Die Proms. Sy het weer Elgar se Tjelloconcerto gespeel, hierdie keer onder Sir Malcolm Sargent. Haar opvoering van die concerto was so populêr dat sy drie jaar na mekaar teruggekeer het ten einde die werk uit te voer. Tydens haar opvoering van 3 September 1964 by Die Proms het sy weer Elgar se Tjelloconcerto gespeel sowel as die premiere van Priaulx Rainier se Tjelloconcerto. Du Pré het 'n gunsteling tydens die Proms geword en elke jaar tot 1969 teruggekeer.
In 1965 (op die ouderdom van 20 jaar) het du Pré die Elgar Tjelloconcerto vir EMI opgeneem saam met die Londen Simfonieorkes onder Sir John Barbirolli. Die opname het aan haar internasionale faam en roem besorg. Die opname het ook 'n maatstaf geword wat die komposisie betref, en een wat nooit uit die katalogus was sedert sy vrystelling nie. Du Pré het ook die Elgar Tjelloconcerto saam met die BBC Simfonieorkes onder Antal Doráti opgevoer vir haar VSA debuut by Carnegie Hall op 14 Mei 1965. In 1966 het du Pré saam met Mstislav Rostropovich in Rusland studeer. Hy was so beïndruk met haar dat hy op die einde van sy tutorskap haar verklaar het as "die enigste tjellis van die jonger generasie wat [sy] eie prestasies kan ewenaar en kan oortref."
In 1968 is daar op voorstel van die impresario Ian Hunter (impresario), 'n komposisie geskep deur Alexander Goehr wat spesifiek bedoel was vir du Pré, nl. die Romanza vir tjello en orkes, op.24, wat sy die eerste keer opgevoer het by die Brighton Musiekfees met Daniel Barenboim wat die New Philharmonia Orkes gedirigeer het.
Bykomend tot die reeds genoemde opvoerings, het Du Pré opgetree saam met verskeie orkeste regdeur die wêreld, insluitende die Londen Filharmoniese Orkes, Cleveland Simfonieorkes, New Philharmonia Orkes, BBC Simfonieorkes, New York Filharmoniese Orkes, Philadelphia Orkes, Israel Filharmoniese Orkes, en die Los Angeles Filharmoniese Orkes. Sy het haar buiging saam met die Berliner Philharmoniker in 1968 gemaak toe sy Dvořák se Tjelloconcerto in B mineur saam met Zubin Mehta gespeel het. Sy het ook gereeld opgevoer saam met dirigente soos Barbirolli, Sargent, Sir Adrian Boult, Daniel Barenboim, en Leonard Bernstein.
Du Pré het hoofsaaklik gespeel op twee Stradivarius tjello's en die Davidov Stradivarius van 1712. Beide instrumente was geskenke van Ismena Holland. Sy het vanaf 1961 tot 1964 met die 1673 Stradivarius opgevoer, toe sy die Davidov aangeskaf het. Baie van haar mees bekendste opnames was op diè instrument gemaak, insluitende die Elgar Tjelloconcerto onder Barbirolli, die Robert Schumann Tjelloconcerto saam met Barenboim en die twee tjellosonates van Brahms.
Van 1969 tot 1970 het sy (soos Casals voor haar) gespeel op 'n Francesco Goffriller tjello, en in 1970 het sy 'n moderne instrument aangeskaf van die Philadelphia vioolmaker Sergio Peresson. Sy het van die instrument (Peresson Tjello) gebruik gemaak vir die res van haar loopbaan tot 1973, en dit gebruik vir 'n tweede, lewendige opname van die Elgar Tjelloconcerto, en ook haar laaste ateljee opname, van Frédéric Chopin se tjellosonate en César Franck se vioolsonate wat rangskik was vir tjello, in Desember 1971.
Haar vriendskap met musikante soos Yehudi Menuhin, Itzhak Perlman, Zubin Mehta en Pinchas Zukerman, en haar huwelik met Daniel Barenboim het tot vele onvergeetlike kamermusiek-opvoerings gelei. In 'n boekresensie vir twee biografieë oor die tjellis (du Pré), het Eugenia Zukerman, die fluitspeler en voormalige eggenote van Pinchas Zukerman, geoordeel dat du Pré "een van die mees bewonderenswaardige en talentvolle musikante van ons tyd is". Die 1969 opvoering in die Koningin Elizabeth Saal in Londen van Franz Schubert se Forelkwintet in A majeur was the basis van 'n rolprent, The Trout, deur Christopher Nupen. Nupen het ook ander rolprente gemaak waarin du Pré voorgekom het, insluitende Jacqueline du Pré and the Elgar Cello Concerto, 'n dokumentêre rolprent wat 'n lewendige opvoering van die Elgar Tjelloconcerto en die Beethoven Klaviertrio in D majeur Op. 70 bevat saam met Barenboim en Zukerman.
Motorneuronsiekte (MNS) of amiotrofiese laterale sklerose
In 1971 het du Pré se speelwerk begin agteruitgaan soos sy begin het om sensitiwiteit in haar vingers en ander dele van haar liggaam te verloor. Sy was in Oktober 1973 gediagnoseer met amiotrofiese laterale sklerose. Haar laaste opname van sonatas deur Chopin en Franck was gemaak in Desember 1971. Sy het vanaf 1971 tot 1972 op sabbatsverlof gegaan en voortaan slegs op rare geleenthede opvoerings gegee. Sy het weer in 1973 begin opvoerings gee, maar teen die tyd het haar toestand ernstig begin raak. Vir haar Januarie toer van Noord-Amerika was daar sommige swak resensies van haar opvoerings gegee, welke 'n aanduiding was dat haar toestand versleg het, behalwe vir kort oomblikke wanneer sy sonder enige merkbare probleme kon speel. Haar laaste Londense konserte was in Februarie 1973 gegee, insluitende die Elgar Tjelloconcerto met Zubin Mehta en die New Philharmonia.
Haar laaste openbare konserte het plaasgevind in New York Stad in Februarie 1973, nl. vier opvoerings van Brahms se Dubbelconcerto saam met Pinchas Zukerman en Leonard Bernstein wat die New York Filharmoniese Orkes gedirigeer het. Du Pré het in herinnering geroep dat sy probleme gehad het om die gewig van die strykstok te skat, en om net die tjellotas oop te maak het probleme meegebring. Aangesien sy die sensasie in haar vingers verloor het, moes sy haar vingerwerk met die oog koördineer. Sy het slegs drie van die konserte gespeel en het die laaste konsert gekanselleer; waarop Isaac Stern haar plek op die program ingeneem het en Felix Mendelssohn se Vioolconcerto gespeel het.
Sterfte
Die Vuitton Stigting het haar Davidov Stradivarius vir net oor die 1 miljoen pond aangekoop, en dit beskikbaar gemaak en geleen aan Yo-Yo Ma. Nadat dit behoort het aan die Noorweegse tjellis, Øyvind Gimse is die 1673 Stradivarius - wat ter ere van du Pré deur Lynn Harrell vernoem is na die Du Pré Stradivarius - aan die Hongaarse tjellis István Várdai geleen. Du Pré se 1970 Peresson tjello word tans geleen deur Kyril Zlotnikov, tjellis van die Jerusalem Kwartet.
Persoonlike lewe
Du Pré het die pianis en dirigent Daniel Barenboim op oukersaand in 1966 ontmoet. Kort daarna, voor die Sesdaagse Oorlog van 1967, het sy al haar verpligtinge gekanselleer, na Jerusalem gevlieg met Barenboim (waar sy die Judaisme aangeneem het) en het hulle aldaar getrou. Barenboim en du Pré was hoog aangeslaan as 'n "goue paartjie" in die musiekindustrie gedurende die 1960's en hulle uitvoerige optredes en opname samewerking was ook beskou as van die beste van hul tyd.
Die postuum memoir A Genius in the Family (later vernoem na Hilary and Jackie - deur Jacqueline se suster en broer Hilary en Piers), wat 'n geruime tyd na haar dood gepubliseer is, beweer dat sy 'n buite-egtelike verhouding (vanaf 1971 tot 1972) gehad het met haar swaer Christopher Finzi toe sy Hilary se familie besoek het.
Boek en rolprent
The postuumse memoir A Genius in the Family deur Hilary en Piers du Pré het later die onderwerp van die 1998 rolprent aanpassing Hilary and Jackie, geword waarvan die regisseur Anand Tucker was, welke op sy beurt die gewildheid van die memoir verhoog het. Beide die boek en die rolprent-aanpassing was egter gekritiseer omdat dit Jacqueline du Pré se persoonlike lewe sou sensasionaliseer, alhoewel die algemene bewering van 'n verhouding ondersteun was deur andere. The memoir se inhoud bly egter oor die algemeen ongestaaf en betwis en bevat wesenlike weglatings. Die memoir se eintlike beskrywing van gebeure is dubbelsinnig, en beskryf Jacqueline se skielike versoek vir seksuele "terapie-sessies" as sou dit voorgekom het gedurende 'n tydperk van buitengewone en uiterste depressie. Die ongewone depressie (geag 'n vroeë simptoom van motorneuronsiekte of laterale sklerose te wees) het ook saamgeval met 'n uitgebreide periode waarin Finzi die inisiatief geneem het om Jacqueline te vertroos. Hilary beweer dat sy besig was om haar suster deur haar depressie te help. Sy argumenteer ook dat dat sy geviktimiseer was deur haar suster se eise, en sluit af deur die bewering te maak dat haar suster 'n begeerte na haar man gehad het. The memoir se relaas van die verhouding met Finzi is verwerp deur Hilary se dogter, Clare Finzi, wat beweer dat haar vader 'n "gewoonte" egbreker was wat haar emosioneel weerlose tannie verlei het in 'n tyd van groot behoefte, ten einde sy eie ego te bevredig.
Die postuum bewering van 'n verhouding, gekombineer met Hilary se eis dat sy geviktimiseer is, het onvermydelik baie kontroversie oor Jacqueline du Pré se private lewe geskep. Die rolprent Hilary and Jackie, ondersteun deur Hilary Finzi, verander egter die storielyn van die memoir op verskeie belangrike feitelike punte en was gekritiseer deur sommige as sou dit 'n skandaal op Jacqueline se private lewe neerbring.
Eerbewys en toekennings
Na haar dood het 'n rooskultivar wat na haar vernoem is die meriete-toekenning van die Koninklike Tuinbou Genootskap gewen. Sy was 'n erelid van St Hilda's Kollege, Oxford, gemaak, welke skool se hoofgebou haar naam dra.
In 2012 was sy ingelyf in die eerste Gramophone Hall of Fame.
Euplectella nodosa
Die spons behoort tot die genus Euplectella en tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Schulze.
François Mauriac
François Charles Mauriac (11 Oktober 1885 - 1 September 1970) was 'n Franse romanskrywer, dramaturg, kritikus, digter en joernalis, 'n lid van die Académie française (vanaf 1933) en wenner van die Nobelprys vir Letterkunde (1952). Hy word in 1958 bekroon met die Groot Kruis van die Légion d'honneur. Hy was 'n lewenslange Katoliek.
Biografie
François Charles Mauriac is gebore in Bordeaux, Frankryk. Hy studeer letterkunde aan die Universiteit van Bordeaux en gradueer in 1905, waarna hy na Parys verhuis om voor te berei vir nagraadse studie aan die École des Chartes.
Op 1 Junie 1933 word hy verkies tot lid van die Académie française, en volg Eugène Brieux op.
Hy was 'n voormalige ondersteuner van die Action Francaise en het tydens die Spaanse Burgeroorlog na links gedraai en die Katolieke Kerk gekritiseer vir die steun van Generaal Francisco Franco. Hy het Petain kort ná die val van Frankryk ondersteun, maar het hom in Desember 1941 by die verset aangesluit. Hy was die enigste lid van die Académie française wat 'n versetteks saam met die Editions de Minuit gepubliseer het.
Mauriac het onmiddellik na die bevryding van Frankryk na die Tweede Wêreldoorlog 'n bitter geskil met Albert Camus gehad. Camus het destyds die versetkoerant Combat (daarna daagliks tot 1947) geredigeer, terwyl Mauriac 'n rubriek vir Le Figaro geskryf het. Camus het gesê dat die nuut-bevryde Frankryk alle Nazi-medewerkerselemente moet suiwer, maar Mauriac het gewaarsku dat sulke geskille ter wille van nasionale versoening tersyde gestel moet word. Mauriac twyfel ook dat geregtigheid onpartydig of nie-emosieel sou wees, gegewe die emosionele onrus van bevryding. Ondanks die feit dat hy deur Robert Brasillach gekritiseer is, het hy 'n veltog teen sy teregstelling gevoer.
Mauriac het ook 'n bitter openbare dispuut gehad met Roger Peyrefitte, wat die Vatikaan in boeke soos Les Clés de saint Pierre (1953) gekritiseer het. Mauriac het gedreig om te bedank uit die koerant waarmee hy destyds gewerk het (L'Express) as hulle nie ophou om advertensies vir Peyrefitte se boeke te plaas nie. Die rusie is vererger deur die vrystelling van die filmaanpassing van Les Amitiés Particulières van Peyrefitte en het uitgeloop op 'n onheilspellende ope brief van Peyrefitte waarin hy Mauriac van homoseksuele neigings beskuldig en hom 'n "Tartuffe (skynheilige)" noem.
In 1952 wen hy die Nobelprys vir letterkunde "vir die diep geestelike insig en die artistieke intensiteit waarmee hy in sy romans die drama van die menslike lewe binnegedring het". Hy word in 1958 bekroon met die Groot Kruis van die Légion d'honneur. Hy publiseer 'n reeks persoonlike memoires en 'n biografie van Charles de Gaulle. Mauriac se volledige werke is tussen 1950 en 1956 in twaalf volumes gepubliseer. Hy het Elie Wiesel aangemoedig om oor sy ervarings as 'n Jood tydens die Holocaust te skryf, en die voorwoord geskryf vir Elie Wiesel se boek Night.
Hy was die vader van die skrywer Claude Mauriac en oupa van Anne Wiazemsky, 'n Franse aktrise en skrywer wat met die Franse regisseur Jean-Luc Godard getrou het en gewerk het.
François Mauriac is op 1 September 1970 in Parys oorlede en is in die Cimetière de Vemars, Val d'Oise, Frankryk, begrawe.
Toekennings en eerbewyse
•	1933 — Lid van die Académie française
•	1952 — Nobelprys vir letterkunde
•	1958 — Groot Kruis van die Légion d'honneur
Beaux Arts Trio
Die Beaux Arts Trio was 'n gerekende klaviertrio en een van die voorste musikale groepe wat bewonder en gevier was vir hul emosionele diepte en wye repertorium. Die trio het hul debuut op 13 Julie 1955 tydens die Berkshire Musiek-fees in Lenox, Massachusetts, Verenigde State - welke vandag bekend staan as die Tanglewood Musiek-fees- gemaak. Hulle finale Amerikaanse konsert was gehou te Tanglewood op 21 Augustus 2008. Dit was lewendig op die internet uitgesaai (webcast), en was op NPR Music geargiveer. Die trio se finale konsert het in Luzern, Switserland op 6 September 2008 plaasgevind.
Die Beaux Arts Trio het die gehele klaviertrio repertorium opgeneem. In 2005 het die trio sy 50ste bestaansjaar gevier met twee spesiale CD uitreikings. Een van die CDs het hul mees gewilde uitreikings gedurende hulle lang jare van opnames bevat (uitgereik deur Philips Records), en die ander het 'n herdenkings-versameling van nuwe musiek bevat (vrygestel deur Warner Records). Die trio was regdeur sy bestaan bymekaar gehou deur Menahem Pressler, die stigterslid en pianis. Die oorspronklike lede van die trio by die stigting daarvan in 1955 was soos volg:
Die viool- en tjello-lede het gereeld verander, met latere lede as volg:
In Julie 2015 het Decca Classics 'n 60-CD boksstel vrygestel om die trio se 60ste herdenking te vier.
Drosanthemum attenuatum
Drosanthemum attenuatum is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap voorkom.
Salmonsdam-natuurreservaat
Die Salmonsdam-natuurreservaat naby Stanford is na kaptein Salmond, die kaptein van die HMS Birkenhead vernoem. Die Britse troepeskip het op 26 Februarie 1852 by Danger Point naby Gansbaai in Suid-Afrika met die verlies van baie lewens vergaan.
Suurlemoen (kleur)
Suurlemoen is 'n helder geel kleur wat verwys na die kleur van 'n ryp suurlemoen se skil.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word suurlemoen as volg voorgestel:
Skroef (lugvaart)
’n Skroef of lugskroef in lugvaart skakel die draaibeweging van ’n enjin of ander kragbron om in ’n skroefwind wat die skroef (en daarmee ook die vaartuig waaraan dit geheg is) vorentoe of agtertoe stoot. Dit bestaan uit ’n draaiende, kragaangedrewe naaf waaraan verskeie lemme geheg is sodat die hele eenheid om ’n lengte-as draai.
Die lemhoek kan vasgestel wees, met die hand veranderbaar wees tot enkele bepaalde posisies of van die outomaties-veranderlike tipe met konstante snelheid wees.
Die skroef van ’n helikopter word ’n rotor genoem.
Drosanthemum albiflorum
Drosanthemum albiflorum is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap voorkom.
Pomegranaat (kleur)
Pomegranaat is 'n rooierige skakering van oranje.
Lapeirousia exilis
Lapeirousia exilis is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Lapeirousia behoort. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap.
Lapeirousia fabricii
Lapeirousia fabricii is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Lapeirousia behoort. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap.
Die plant het drie subspesies:
Institut Français
Onder die voorsitterskap van Bruno Foucher, wat bygestaan word deur Anne Tallineau (adjunk-hoofbestuurder) en Clément Bodeur-Cremieux, (sekretaris-generaal), werk die Franse Instituut nou saam met die Franse kulturele netwerk in die buiteland, bestaande uit meer as 150 takke en byna 1000 takke van Alliance française regoor die wêreld. Die proses om die kulturele netwerke van 'n dosyn diplomatieke missies te inkorporeer is vanaf Januarie 2011 tot 2014 as eksperiment uitgevoer, met insluiting van die missies in Kambodja, Chili, Denemarke, die Verenigde Arabiese Emirate (VAE), Georgië, Ghana, Indië, Koeweit, die Verenigde Koninkryk, Senegal, Serwië, Singapoer en Sirië (geskors weens die politieke situasie in Sirië). Die regering het die Institut Français toevertrou met die bevordering van die Franse kultuur in die buiteland deur artistieke uitruiling met betrekking tot die uitvoerende kunste, die visuele kunste, argitektuur, die verspreiding van Franse boeke, rolprente, tegnologieë en idees wêreldwyd. Gevolglik het die instituut 'n nuwe wetenskaplike program vir die verspreiding van kultuur ontwikkel. Die Institut Français verwelkom buitelandse kulturele missies deur die organisering van "seisoene" oftewel feeste en samewerking met die lande van die suide, insluitende die bestuur van die fondse van "Fonds Sud Cinema" in vennootskap met die Centre national du cinéma et de l'image animée. Dit bied ook opleiding vir nuutgestigte missies, en professionalisering van personeel van die internasionale Franse kulturele netwerk.
Geskiedenis van Franse kulturele inrigtings en sentrums
Die eerste Franse instituut, die Institut français de Florence, is in 1907 in Florence deur Julien Luchaire met die hulp van die Fakulteit Lettere en Wysbegeerte in Grenoble gestig; met die skep van verdere takke in meer lande sou dit weldra 'n belangrike rol speel in die skepping van diep kulturele bande tussen Frankryk en ander lande. Histories was die Franse instellings wat tydens die eerste helfte van die 20ste eeu gestig is gekoppel gewees aan akademiese instellings, terwyl die Franse kultuursentrums gewoonlik later in die tweede helfte van die 20ste eeu, of die begin van die 21ste eeu, deur die Franse regering geskep is. Hierdie verskil bestaan nie meer nie, en alle kultuursentrums het nou die naam Institut Français aangeneem. Sommige instellings het 'n bi-nasionale status wat beheer word deur 'n bilaterale ooreenkoms tussen die regerings, veral in Guinee (Conakry), Guinee-Bissau (Bissau), Mosambiek (Maputo), Namibië ( Windhoek) en Niger (Jean Rouch Franco-Nigerien Kultuursentrum van Niamey). Die 143 Franse instellings en Franse kultuursentrums funksioneer as instellings wat buite Frankryk onder die Ministerie van Buitelandse Sake val, en is belas met die bevordering van intellektuele en kulturele oudiovisuele samewerking tussen professionele persone en om Franse sowel as plaaslike tradisionele en kontemporêre kuns vir alle gehore aan te bied, om Franse hoër onderwys aan buitelandse studente en onderwysers te bevorder, en om 'n volledige reeks kursusse en internasionale eksamens in die Franse taal aan te bied. Hulle het gewoonlik 'n finansiële (maar nie wettige) outonome status in die ambassades van Frankryk waarvan hulle deel vorm. Die takke word ten volle of gedeeltelik befonds deur hul eie inkomste wat deur die onderrig van Frans as amptelike taal of as vreemde taal (afhangend van die lande) verkry word, asook borgskappe. Verder meer is oorsese Franse navorsingsinstellings (IFRE) ook afhanklik van beide die Ministerie van Buitelandse Sake en die CNRS. Franse instellings en Franse kultuursentrums (RTC's) funksioneer deesdae as noodsaaklike hefbome vir die ontwikkeling van samewerking sowel as vir die bevordering van kulturele - en taalverskeidenheid.
In Europa
Institut français d'Allemagne (Duitsland), Institut français d’Ankara (Ankara), Institut français d'Athènes (Athene), Institut français de Barcelone (Barcelona), Institut français de Belgrade (Belgrado, Serwië), Institut français de Bilbao (Bilbao, Spanje), Institut français de Bratislava (Bratislawa, Slowakye), Institut français de Bucarest (Boekarest, Roemenië), Institut français de Budapest (Boedapest), Institut français du Danemark (Denemarke), Institut français d'Écosse (Edinburgh), Institut français de Finlande, Institut français de Florence, Institut français d’Istanbul (Istanboel, Turkye), Institut français d'Italie, Institut français du Royaume-Uni (Londen), Institut français de Madrid, Institut français de Naples (Napels), Institut français de Milan (Milaan), Institut français de Norvège (Noorweë), Institut français de Novi Sad, Institut français de Nis, Institut français de Palerme (Palermo), Institut français de Pologne: Institut français de Cracovie et Institut français de Varsovie (Pole), Institut français du Portugal, Institut français de Prague (Praag, Tsjeggiese Republiek), Institut français - Centre Saint-Louis (Rome), Institut français de Roumanie (Roemenië), Institut français de Saint-Pétersbourg (Sint Petersburg), Institut français de Saragosse (Zaragoza, Spanje), Institut français de Sarajevo (Sarajevo), Institut français de Sofia (Bulgarye), Institut français de Slovénie (Slowenië), Institut français de Stockholm, Institut français de Stuttgart, Institut français d'Estonie (Tallinn, Estland), Institut français des Pays-Bas (Nederland), Institut français de Grèce (Griekeland), Institut français de Thessalonique (Thessalonika, Griekeland), Institut français d'Ukraine (Kiëf), Institut français de Valence, Institut français de Vienne (Wene), Institut français de Zagreb (Kroasië).