cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Walter Benjamin
Periode 1920–1933
In 1921 en 1922 het hy gewerk aan die teks Goethes Wahlverwandschaften. In dieselfde tyd het Dora en hy betrokke geraak in 'n ingewikkelde reeks driehoekige verhoudings wat nie goed uitwerk nie. Dora is verlief op Ernst Schoen, 'n vriend van Benjamin. Walter het 'n verhouding met Jula Cohn, die suster van sy kinderjare vriend Alfred Cohn, begin. Albei verhoudinge het geëindig, maar die huwelik van Walter en Dora het dit nie oorleef nie. Vanaf 1923, volgens Scholem, het die eggenote om finansiële redes en die kind op 'n vriendskaplike basis gebly.
Intussen het Benjamin se pa begin druk uitoefen op Benjamin. Hy het gedink sy seun moes in 'n bank begin werk. Benjamin het dit geweier en het homself suksesvol na sy skoonpa vir finansiële ondersteuning gewend. Dit was die Weense anglofoon en uitgewer van Herzl se geskrifte Leon Kellner. Intussen het Dora as 'n vertaler vir 'n Amerikaanse joernalis gewerk en danksy hierdie twee finansiële inkomste bronne het die huishouding voortgegaan om te funksioneer.
1581
Die jaar 1581 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 81ste jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Walter Benjamin
Periode 1920–1933
In die somer van 1923 was Benjamin saam met Scholem in Frankfurt om sy "Habilitation" voor te berei. Hier ontmoet hy Siegfried Kracauer en Theodor Adorno.
Wanneer hy nie op pad was nie, het hy saam met Dora in Berlyn gewoon. Hy was immers 'n gereelde reisiger. Hy het van Mei tot Oktober 1924 op Capri, toe 'n goedkoop en nie toeristiese eiland, deurgebring. Daar het hy die eerste weergawe van sy proefskrif Ursprung des deutschen Trauerspiels geskryf. Hier ontmoet hy die Lettiese-aktrise en regisseur Asja Lacis, wat sy derde groot liefde geword het. Hierdie ontmoeting en lees van Georg Lukács se Geschichte und Klassenbewußtsein (1923) het Benjamin se verbintenis en intellektuele belangstelling teenoor die sosiale beweging versterk. Hy het dit begin oorweeg om 'n lid van die kommunistiese party te word.
In 1925 het hy sy proefskrif onttrek nadat dit vir hom duidelik gemaak is dat dit verwerp sal word. Daarmee het hy die universiteit vir goed vaarwel geroep. Hy het daarop begin fokus om op 'n ander manier geld te verdien.
Van Maart tot Oktober 1926 woon Benjamin in Parys, waar hy en Franz Hessel 'n aantal dele van Marcel Proust se werk vertaal het. Daarbenewens het hy artikels geskryf vir die Frankfurter Zeitung en die Literary Welt.
In Desember 1926 en Januarie 1927 het hy Asja Lacis in Moskou besoek. In die dagboek, wat hy toe gehou het en wat later as Moskauer Tagebuch gepubliseer is, en in die artikel Moskau, het hy sy ervarings in die Russiese hoofstad aangeteken.
Terug in Parys het hy begin met Das Passagen-Werk, sy groot studie van die wortels van die twintigste-eeuse kultuur in Parys van die negentiende eeu. Hy het intensief met Scholem geskakel, wat tydelik in Parys was, en dink weer oor emigrasie na Palestina. In hierdie jaar het hy vir die eerste keer met Hasjiesj geëksperimenteer.
In 1928 verskyn uit Benjamin se pen sy Rowohlt Einbahnstraße (toegewy aan Asja Lacis), en Ursprung des deutschen Trauerspiels, Benjamin se afgekeurde proefskrif. In dieselfde jaar was Asja Lacis in Berlyn en Benjamin woon vir twee maande by haar. Hy wou met Lacis trou en eis dat Dora van hom skei. Laasgenoemde het in 1930 gebeur. Lacis het egter sonder om met Benjamin te trou na Moskou teruggekeer. Benjamin se nuwe belangstelling in Marxistiese estetika en politiek het hom gelei om Asja Lacis te vra om hom met Bertolt Brecht in aanraking te bring. Dit het in Mei 1929 gebeur.
Een van die eerste gesamentlike projekte van Brecht en Benjamin sou 'n tydskrif wees; Krisis und Kritik. Na 'n teoretiese meningsverskil het Benjamin teruggetrek, waarna die tydskrif weens organisatoriese en finansiële probleme nie van die grond af gekom het nie. Brecht en Benjamin het steeds vriende gebly tot met Benjamin se dood, ten spyte van hul meningsverskille. Scholem en Theodor Adorno het hierdie vriendskap met ontsteltenis beskou omdat hulle nie die invloed van Brecht op Benjamin waardeer het nie.
In 1930 het Benjamin gestop met Das Passagen-Werk. Hy het voortgegaan om 'n bestaan te maak deur artikels vir koerante en tydskrifte te skryf. In 'n brief van 20 Januarie 1930 aan Scholem verklaar hy dat hy daarna streef om as die belangrikste Duitse literêre kritikus beskou te word. Van April tot Julie 1932 het hy in Ibiza gebly, waar hy by Berliner Kindheit um neunzehnhundert gewerk het. Hy het met selfmoordplanne teruggekeer.
Periode na 1933
In Maart 1933 het hy homself permanent in Parys gevestig. Hy was op vlug van die Nazi's. In hierdie jaar het hy begin werk vir die Institut für Sozialforschung, waar Adorno ook gewerk het. Hierdie instituut het hom van finansiële hulp voorsien, omdat hy skaars in Duitsland kon publiseer.
Van April tot September 1933 moes hy weer na Ibiza toe gaan. Omdat twee Duitse koerante, die Vossische Zeitung en Frankfurter nog steeds resensies en kort prosa-tekste van hom gepubliseer het, en deur die verkoop van sy versameling handtekeninge, kon hy die lae lewenskoste in Ibiza bekostig. Hy het min en ongesond geëet, soms net 'n stuk sjokolade, welke hom op die lange duur benadeel het. Aan die einde van September het hy teruggekeer na Parys, siek weens malaria.
Na sy herstel was hy op soek na nuwe finansiële bronne, maar met min sukses. Net sy werk vir die Frankfurter Institut für Sozialforschung het vir hom 'n bietjie perspektief gegee. Die instituut, wat vanuit 'n sosiaal-kritiese grondslag navorsing gedoen het, het in 1932 van Frankfurt na Genève verskuif, met die oog op 'n verwagte fascistiese oorname van mag en 'n jaar later na New York geskuif. Adorno was Benjamin se kontakpersoon by die instituut, wat sedert 1932 sy eie tydskrif gepubliseer het: Zeitschrift für Sozialforschung. Die kontak tussen Benjamin en die instituut het met baie irritasies gepaard gegaan omdat die direkteur, Max Horkheimer, nie eksplisiet-politiese uitsprake in die tydskrif wou hê nie. Hy het gehoop om die posisie van die instituut in die VSA te beskerm. Baie van Benjamin se artikels is geskrap of veranderings is aangebring. Hierdie praktyk is dikwels filosofies en metodologies gelegitimeer. Benjamin het min keuse gehad en moes die meeste kritiek aanvaar.
Maritz-rebellie
Die Maritz-rebellie (ook bekend as Die Rebellie van 1914 en die Huilooorlog) was 'n Suid-Afrikaanse opstand wat in 1914 plaasgevind het.
Ten spyte van die stigting van die Unie van Suid-Afrika het aansienlike verbittering weens die Tweede Vryheidsoorlog in die hart van baie Afrikaners bly voortleef. Toe Groot-Brittanje in 1914 oorlog teen Duitsland verklaar, het baie voormalige Republikeine nie hulle weg oopgesien om aan die kant van die Geallieerdes te veg nie. Aangevuur deur vertellings van visioene van Siener van Rensburg, wat die ondergang van die Britse Ryk voorspel het, het teenstand teen enige militêre verpligting begin vorm aanneem.
Die saak is op die spits gedryf in September 1914 toe die eerste minister, genl. Louis Botha, bekendgemaak het dat Suid-Afrika van voorneme was om Duits-Suidwes-Afrika in te val. Teenstemme het in talle dele van die land opgeklink, maar daar was min koördinasie tussen die groepe onder aanvoering van genls. Manie Maritz in Noordwes, Christiaan Frederik Beyers, bevelvoerder van die Uniale Weermag in die Transvaal, kaptein Jopie Fourie en genl. Christiaan de Wet.
Uruk-tydperk
Die Uruk-tydperk (omstreeks 4000-3100 v.C.; ook bekend as die Protogeletterdheidstydperk) het van die prehistoriese Eneolitikum geduur tot die vroeë Bronstydperk in die geskiedenis van Mesopotamië. Dit was ná die Obeid-tydperk en voor die Jemdet Nasr-tydperk. Dit is genoem na die Sumeriese stad Uruk en was die begin van die stedelike lewe in Mesopotamië en die Sumeriese beskawing. In die laat Uruk-tydperk (34ste tot 32ste eeu v.C.), wat met die vroeë Bronstydperk ooreenstem, het wigskrif geleidelik ontstaan.
Maritz-rebellie
Daadwerklike pogings deur die Nederduitse Gereformeerde Kerk, president M.T. Steyn en ander kragtige magte om vyandigheid te voorkom, het misluk en gevegte het byna gelyktydig in die Transvaal, in die Kaapprovinsie naby Upington en in die Vrystaat uitgebreek. Genl. Louis Botha het die nuutgestigte Unieverdedigingsmag opgeroep en 'n beroep op lojale burgers gedoen om die regering te ondersteun.
Genl. Christiaan de Wet is in die Vrystaat verslaan en het in Betsjoeanaland (Botswana) gaan skuil, waar hy later gevange geneem is. Genl. Beyers het verdrink terwyl hy die Vaalrivier probeer oorsteek het en Jopie Fourie is in hegtenis geneem en deur 'n vuurpeloton ingevolge Krygswet om die lewe gebring.
Uruk-tydperk
Datums
Die term Uruk-tydperk is in 1930 begin gebruik saam met die name Obeid- en Jemdet Nasr-tydperk. Daar word heelwat gedebatteer oor die chronologie van die Uruk-tydperk en die datums is nog onseker. Dit is bekend dat dit die grootste deel van die 4de milennium v.C. beslaan het, maar geen begin- of einddatum is al vasgestel nie. Dit is hoofsaaklik daaraan te wyte dat die oorspronklike stratigrafie van die sentrale distrik van Uruk antiek en baie onduidelik is. Uitgrawings is in die 1930's gedoen, voor die bestaan van baie moderne tegnieke.
Maritz-rebellie
Die laaste Rebelle het hulle vroeg in 1915 oorgegee, van wie baie gevangenisstraf opgelê is. Pogings is deur die Duitse bewindhebbers in Suidwes-Afrika aangewend om die Rebellie aan te vuur deur 'n sogenaamde verdrag met genl. Manie Maritz te sluit, wat hom die vestiging van 'n republiek in die Unie gewaarborg het.
Agtergrond
Die Kabinet wat met die stigting van die Unie van Suid-Afrika in 1910 deur genl. Louis Botha op versoek van die Goewerneur-Generaal saamgestel is, het verteenwoordigers van sowel die Afrikaanse as die Engelssprekende politieke groepe in die land bevat. Dit was 'n weerspieëling van Botha se begeerte om die Afrikaanse en Engelse elemente in die land met mekaar te versoen en hulle saam te snoer tot 'n verenigde Suid-Afrikaanse nasie wat die imperiale bande met die Britse Ryk sou handhaaf.
Walter Benjamin
Periode na 1933
Vanaf die begin van 1934 ontvang Benjamin 500 Franse frank per maand van die instituut plus 'n toelaag vir reis, boeke ens. Dit was egter nie genoeg om op te leef nie. Ten einde die lewenskoste te verminder, het hy af en toe saam met sy suster, wat ook in Parys gewoon het, of saam met sy voormalige vrou, Dora, wie 'n gastehuis in San Remo gehad het, gewoon. Hy het die somers van 1934 en 1936 in Skovbostrand naby Brecht deurgebring.
In 1934 het hy weer met Das Passagen-werk begin. Dit was hierdie projek wat hom aan die gang gehou het. In die winter van 1934–1935 het hy in San Remo begin met die keuse en rangskikking van die materiaal wat hy tot op daardie stadium versamel het. Op versoek van die Frankfurtse instituut het hy 'n navorsingsvoorstel geskryf waarin hy die eerste deel van die materiaal vir die Passagen-werk: ''Paris, die Hauptstadt van XIX. Jahrhunderts'' skryf. Op grond van hierdie voorstel was die instituut bereid om by te dra tot die koste van die navorsing vir die Passagen-werk. Dit kom daarop neer dat Benjamin meer tyd vir sy navorsing verkry het.
In 1936 het die Stalinistiese burokrasie die eerste politieke vertoonverhore in Moskou georganiseer. Benjamin het dit verstom waargeneem. Kort daarna het hy kontak gesoek met 'n groep in Parys verbonde aan Georges Bataille en die tydskrif Acéphale. In dieselfde jaar publiseer hy Das Kunstwerk im Zeitalter seiner tegniese Reproduzierbarkeit (die kunswerk in die era van meganiese voortplanting) – oor die politieke betekenis van die film. Ook publiseer hy die Deutsche Menschen onder die skuilnaam Detlef Holz; 'n versameling van 26 briewe waarin deur Benjamin kommentaar gelewer is uit die jare 1783–1883.
Die volgende twee jaar het hy gewerk om iets te publiseer in ruil vir sy beurs, benewens die Passagen-werk. Dit was 'n boek oor Baudelaire, wat saamgestel moes word uit die materiaal van die Passagen-werk. Tydens sy laaste besoek aan Brecht in Denemarke het hy in die somer van 1938 groot dele van die tweede deel van die boek geskryf. Die deel moes gepubliseer word onder die titel Das Paris des Second Empire bei Baudelaire in die Zeitschrift für Sozialforschung. In September het hy die teks na New York gestuur. Die artikel is gekritiseer deur Adorno, en Benjamin het die volgende jaar 'n deel van hierdie teks gewysig. Über einige Motive bei Baudelaire verskyn in Januarie 1940. Alhoewel hy deur Benjamin aan baie kante aangespoor is weens die dreigende houding van Duitsland teenoor Frankryk, hy het in Parys gebly. Hy was van mening dat die Passagen-werk slegs daar voltooi kon word.
Periode 1939-1940
In Februarie 1939 het Benjamin 'n brief van Max Horkheimer ontvang waarin hy hom inlig het dat die Instituut in finansiële moeilikheid was en dat die Instituut nie langer Benjamin op hul salarisrekening kon hou nie. Benjamin het toe aan Scholem geskryf met die versoek om iets vir hom in Palestina te reël.
In April 1939 was Benjamin nog in Frankryk. Hy het reeds probeer om Franse nasionaliteit te kry, sonder sukses, en het nou vir die eerste keer gepoog om te ontvlug na die VSA. Intussen het hy gewerk aan Über einige Motive bei Baudelaire. Hy het die teks aan die einde van Julie na New York gestuur.
Na die inval van die Duitse leërs in Pole op 1 September 1939, is Benjamin as Duitser, in 'n kamp naby Nevers geïnterneer. In die kamp het hy filosofie kursusse vir gevorderde studente gegee teen betaling van drie Gauloises of 'n broekknoop. Hy het ook beplan om 'n kamptydskrif op te stel. Op hierdie manier sou hy verlof kry om na die biblioteek in die stad te gaan. Benjamin word in November vrygestel danksy veral die bemiddeling van Adrienne Monnier en Jules Romains. Hy het teruggekeer na Parys, waar hy die tesisse Über den Begriff der Geschichte geskryf het. In Junie 1940, toe die Franse aan die Duitse leërs oorgegee het, het Benjamin sy manuskripte aan Georges Bataille oorhandig, wat dit in die Bibliothèque Nationale berg en met sy suster na Lourdes gevlug. In Augustus het hy 'n inskrywingsvisum vir die VSA in Marseille ontvang nadat die Instituut namens hom bemiddel het. As gevolg van die afwesigheid van 'n Franse uitreisvisum moes hy die grens onwettig oorsteek. Op 26 September het hy 'n poging aangewend om Frankryk via 'n pas in die Pireneë te verlaat. By die Spaanse grens is die groep gearresteer en, vergesel deur drie agente, het hulle na die Spaanse grensdorp Portbou teruggegaan. Die volgende oggend sou hulle teruggebring word na die Franse grens.
In die suide van Frankryk was die regering van die Philippe Pétain, wat met die Duitsers saamgewerk het, aan bewind. Om terug te keer na Frankryk sou dus uitlewering van Benjamin na Duitsland impliseer met sy uiteindelike bestemming synde die konsentrasiekampe. Met dié vooruitsig het hy in die nag van 26 tot 27 September 'n einde gemaak aan sy lewe met 'n oordosis morfien wat hy vir so 'n geval by hom gehad het. Die doanebeamptes, waarskynlik as gevolg van Benjamin se dood, het die res van die groep by die grens gelaat.
Maritz-rebellie
Agtergrond
Die stigting van die Suid-Afrikaanse Party (SAP) in 1911 was 'n verdere stap in die rigting van Botha se sogenaamde "konsiliasie". Die meeste Afrikaners en baie Engelssprekendes het hul politieke heil by die party gesoek. In die praktyk het dit spoedig geblyk dat baie Afrikaners nie met die konsiliasiebeleid saamgestem het nie. Met genl. J.B.M. Hertzog as leier het hulle van die SAP weggebreek en in Januarie 1914 die Nasionale Party (NP) gestig.
Die NP het hom beywer vir die handhawing van die Afrikanerkultuur parallel met die van die Engelssprekendes. Hulle het Botha daarvan beskuldig dat hy Suid-Afrika se belange verwaarloos ten gunste van Brittanje en was voorstanders van onder andere die republikeinse ideaal, wat na die Tweede Vryheidsoorlog onder die Afrikaners voortgeleef het. Op 4 Augustus 1914 het Brittanje teen Duitsland oorlog verklaar en versoek dat die Suid-Afrikaanse Regering hom aktief bystaan deur die radiostasies in Duits-Suidwes Afrika te verower.
Walter Benjamin
Invloed
Na sy dood het Benjamin vir 'n lang tyd ongesiens gebly, maar in die middel van die 1950's het vriende en bewonderaars daarin geslaag om belangstelling in sy werk te laat herleef. Dit was eers tot die laat sestigerjare dat Benjamin volle aandag gekry het. Sy werk is belangrik vir latere vorme van kulturele kritiek.
Tekste van Benjamin
Alle tekste kan gevind word in sy Gesammelte Schriften (Suhrkamp, Frankfurt am Main), maar 'n groot deel is ook afsonderlik beskikbaar.
Maritz-rebellie
Agtergrond
Die Britse versoek het die regering in 'n moeilike posisie geplaas. Vir baie Afrikaners was die Anglo-Boereoorlog nog te vars in die geheue en hulle sou eerder die wapen teen as vir Brittanje opneem. Hul wantroue is vererger deur die verspreiding van gerugte dat die regering van plan was om burgerkommando's vir die verowering van Suidwes-Afrika te gebruik. Hulle het die oorlog in Europa beskou as 'n gulde geleentheid om hul onafhanklikheid met geweld terug te kry.
Aan die ander kant het die moontlikheid bestaan dat die Engelssprekende deel van die bevolking, veral Natal en Oos-Kaap, sou weier om verder deel van die Unie te wees indien daar nie aan die Britse versoek voldoen word nie. Botha en sy adjunk, genl. J.C. Smuts, was ten gunste van aktiewe deelname aan die oorlog. Hulle het ingesien dat Suidwes-Afrika in elk geval deur Brittanje verower sou word, heel moontlik met die hulp van Australiese of Indiese troepe, en dat Suid-Afrika daardeur die inisiatief in Suider-Afrika sou verloor.
Hulle het dit ook as Suid-Afrika se morele plig beskou om Brittanje by te staan. Die saak moes egter vir beslissing aan 'n spesiale sitting van die Parlement voorgelê word (September 1914). Die standpunt van die ontevrede seksie van die Afrikaners is in die Volksraad deur genl. Hertzog gestel. Hy het erken dat Suid-Afrika as deel van die Britse Ryk in 'n staat van oorlog met Duitsland verkeer het, maar het aangevoer dat dit hom nog nie verplig om tot militêre optrede oor te gaan nie.
Die verowering van Suidwes-Afrika sou volgens hom met onnodige onkoste en lewensverlies gepaard gaan. In die Volksraad sowel as in die Senaat is daar egter met 'n oorweldigende meerderheid ten gunste van deelname gestem.
Uruk-tydperk
Datums
thumb|220px|links|Mesopotamiese koning as meester van die diere, omstreeks 3300-3200 v.C. (Abydos, [[Egipte). Dié werk dui op vroeë betrekkinge tussen Mesopotamië en Egipte (Louvre). ]] thumb|220px|links|Afdruk van ’n silinderseël uit die Uruk-tydperk, omstreeks 3100 v.C. ([[Louvre).]] Die tradisionele chronologie is gebaseer op ’n paar sleutelklanke in die Eanna-distrik van Uruk. Die antiekste klankvlakke (XIX-XIII) behoort tot die einde van die Obeid-tydperk (Obeid V, 4200-3900 of 3700 v.C.); erdewerkverskynsels van die Uruk-tydperk begin in vlakke XIV/XIII.
Maritz-rebellie
Ooreenkoms
Die bewoording van die ooreenkoms lui as volg:
Uruk-tydperk
Datums
Die tydperk word tradisioneel in verskeie fases opgedeel. Die eerste twee is "Ou Uruk" (vlakke XII-IX) en "Middel-Uruk" (VIII-VI). Min is daarvan bekend en datums verskil onder geleerdes.
Maritz-rebellie
Ooreenkoms
Overeenkomst gemaakt en aangegaan door en tussen de Keizerlijke Governeur van Duits Zuid West Afrika, als vertegenwoordiger van zyn Ge-eerbiedigde Majesteit, de Keizer van Duitsland, en Generaal S.G. Maritz die namens en ten behoeve van een aantal Officieren en manschappen handelt die bereid zyn de onafhanelikheid van Zuid-Afrika te verklaren, te weten:-
Uruk-tydperk
Datums
Die bekendste tyd, "Laat Uru", begin in die middel van die 4de millennium v.C. en duur tot omstreeks 3200 of 3100 v.C. In dié fase kom die bekendste eienskappe van die beskawing van die Uruk-tydperk voor: hoë tegonologiese ontwikkel, die ontwikkeling van belangrike stedelike konsentrasies met groot monumentstrukture (veral in vlak IV van Eanna), die verskyning van staatsinstellings en die uitbreiding van die beskawing deur die hele Naby Ooste.
Maritz-rebellie
Ooreenkoms
1. Genoemde Generaal S.G. Maritz heft de onafhankelikheid van Zuid-Afrika verklaart en de stryd tegen Engeland aangevangen.
Uruk-tydperk
Datums
Die fase "Laat Uruk" is gevolg deur ’n ander fase (vlak III van Eanna), waarin die Uruk-beskawing agteruitgegaan en ’n paar plaaslike kulture deur die Nabye Ooste ontwikkel het. Dit is algemeen bekend as die Jemdet Nasr-tydperk, genoem na die argeologiese terrein met dié naam. Die presiese aard daarvan word betwis en dit is moeilik om die eienskappe daarvan te onderskei van dié van die Uruk-kultuur; sommige geleerdes verwys dus eerder daarna as die "Finale Uruk"-tydperk. Dit het van omstreeks 3000 tot 2900 v.C. geduur.
Maritz-rebellie
Ooreenkoms
2. De Regierung van D.Z.W. Afrika erkent alle Afrikaanse Strydmachten die tegen Engeland optreden als Oologsvoerende Machten aan en zal ze, na verdere bespreking in de stryd tegen Engeland ondersteunen.
3. Wordt dat tot nu Brits Zuid-Afrika gedeeltelik of als een geheel onafhankelik zal de Keizerlijke Goeverneur van D.Z. W. Afrika alle middelen aanwenden om die staat of Staten zo spoedig mogelik door het Duitse Ryk als zodanig erkend te krygen en ze te laten vallen onder de algemene vrede-sluiting.
Afrikaanse musiek
Afrikaanse musiek is musiek waarin Afrikaans as taal aangewend word. Dit kan 'n verskeidenheid Afrikaanse dialekte en musiekgenres dek.
Uruk-tydperk
Alternatiewe chronologie
In 2001 is ’n nuwe chronologie voorgestel wat op onlangse uitgrawings gebaseer is, veral op terreine buite Mesopotamië. Daarvolgens word die Uruk-tydperk as die "Laat Kopersteentydperk" (LC) beskou. LC 1 stem ooreen met die einde van die Obeid-tydperk en eindig omstreeks 4200 v.C. met die begin van LC 2, wat die eerste fase van die Uruk-tydperk is. "Ou Uruk" word in twee fases verdeel met die oorgang tussen hulle omstreeks 4000 v.C. Die fase LC 3 begin omstreeks 3800 v.C. Dit stem ooreen met die "Middel-Uruk"-fase en duur tot omstreeks 3400 v.C., toe dit deur LC 4 opgevolg is. Dit gaan vinnig oor in LC 5 ("Laat Uruk"), wat duur tot 3000 v.C.
Maritz-rebellie
Ooreenkoms
4. In kosideratie voor zodanige verleende hulp zullen de nieuw gevormde staat of Staten geen bezwaar maken als het Duitse Ryk Walvis-Baai en de Eilande die tegenover D.Z.W. Afrika liggen in bezit nemen.
5. Het Dalweg van de Oranje Rivier zal in die toekomst de grenzen vormen tussen D.Z.W. Afrika en de Kaap Kolonie.
6. De Duitse Ryk zal geen bezwaar maken als genoemde Staten Delagoa Baai in bezit nemen.
Uruk-tydperk
Alternatiewe chronologie
Sommige ander chronologieë is ook al voorgestel.
Afrikaanse musiek
Voor 1994
Afrikaanse musiek weerspieël die diversiteit van die Afrikaner: Sedert die tagtigerjare was daar nie alleen tradisionele Boeremusiek benewens populêre musiek (soos veral vervat in die Huisgenoot Skouspel) nie, maar ook alternatiewe strome. Waar populêre musiek (byvoorbeeld Bles Bridges, Cora Marie, Janita Claassen, Rina Hugo en Carike Keuzenkamp hulself toegespits het op die vermaaklikheidsaspek van musiek, het alternatiewe kunstenaars (byvoorbeeld Piet Botha, Bernoldus Niemand, Koos Kombuis en Johannes Kerkorrel) sosiale kommentaar gelewer op Apartheid en Afrikaneridentiteit. Belangrik in voor-1994 Afrikaanse musiek is ook kunstenaars soos Laurika Rauch, Anton Goosen, Coenie de Villiers, Lucas Maree en Koos du Plessis wat hulself beywer het vir die skryf van kwaliteit musiek en lirieke, alhoewel hulle selde direkte sosiale kommentaar gelewer het.
Maritz-rebellie
Ooreenkoms
7. Als de opstand op een mislukking uitloopt zullen de opstandelingen die sich op Duitse Gebiet begeve als Duitse Bundgenoten aangezien en als zulks behandeld woorden.
Uruk-tydperk
Alternatiewe chronologie
Hoewel die chronologie van die Uruk-tydperk baie onseker is, word algemeen gereken dit het oor sowat duisend jaar gestrek, van omstreeks 4000 v.C. tot omstreeks 3000 v.C., en dat dit in verskillende fases opgedeel moet word.
Maritz-rebellie
Ooreenkoms
op de 17de Oktober 1914.
Get. S.G. Maritz.
B. von Zastrow, Keizerl. Bezirksamtmann
als vertegenwoordiger van de Keizerlijke Goeverneur
van Duits Zuid West Afrika.
Gevolge
Die 1914-Rebellie het verreikende gevolge gehad. Baie Afrikaners het gekant geraak teen die Botharegering en aan die Nasionale Party steun verleen. Die verandering in die politieke klimaat het reeds met die verkiesing van 1915 geblyk toe die Nasionale Party, skaars 'n jaar na sy stigting, 78 000 stemme teenoor die 94 000 van die SAP getrek en 26 setels in die Volksraad verower het teenoor die SAP se 54.
Om aan die bewind te kon bly, was die Botharegering al hoe meer aangewese op die steun van die Unioniste. Die werklike groei van die Nasionale Party en die nasionale eenheidsgevoel van die Afrikaners dateer van die Rebellie af. Minder as tien jaar later in 1924 het die Nasionale Party die regering oorgeneem.
Afrikaanse musiek
Ná 1994
Ná 1994 is die Afrikaner se herontdekking van sy identiteit in sy musiek weerspieël. Die musikante van Voëlvry het meer inwaarts gekeer, groepe soos Battery9 is gestig wat Afrikaans in nuwe genres gebruik het, en Afrikaans het selfs sy eerste heavy metal-liedjie, Voice of Destruction se "J.M.S.P.", gekry (1995). Sedert 2000 het Afrikaanse musiek 'n oplewing ondervind: Groepe soos Fokofpolisiekar, K.O.B.U.S!, Insek, Straatligkinders, Jack Parow, Brasse van die Kaap en Die Antwoord het Afrikaans in 'n groter verskeidenheid musiekgenres aangewend en daardeur aangetoon dat Afrikaans 'n lewendige en nie eendimensionele taal is nie. Vertalings is ook gebruik om die interkulturele gesprek met veral Europa na die isolasie van Apartheid te hervat: Hier kan veral die Afri-Frans, Afri-Spaans en Brel-projekte genoem word.
Die anti-apartheid protesmusiek van Voëlvry is ook opgevolg met nuwe protesmusiek teen die establishment: Koos Kombuis het na 'n paar verspreide protesliedjies sy "Bloedrivier" album in 2008 vrygestel, en groepe soos Glaskas, Klopjag, Fokofpolisiekar en natuurlik Bok van Blerk het begin om protesliedjies te skryf teen wat gesien word as 'n marginalisering van die Afrikaner, asook die heersende misdaadklimaat.
Uruk-tydperk
Alternatiewe chronologie
Sommige navorsers het probeer verduidelik dat die finale fase van die Uruk-tydperk begin het toe nuwe, Semitiessprekende volke (die toekomstige Akkadiërs), in die streek aangekom het. Daar is egter geen onomstootlike bewyse nie.
Benede-Mesopotamië
thumb|250px|Die ligging van die belangrikste stede in Suid-Mesopotamië in die Uruk- en Jamdet Nasr-tydperk. Benede-Mesopotamië is die middelpunt van die Uruk-beskawing en dit lyk of die streek in dié tyd die kultuursentrum was, want dit is waar die belangrikste monumente en spore van ’n stedelike gemeenskap voorkom, met staatsinstellings wat in die tweede helfte van die 4de millennium v.C. ontstaan het, asook die eerste skryfstelsel, en dit is die materiële en simboliese kultuur van dié streek wat die meeste invloed op die res van die Nabye Ooste gehad het. Die streek is egter nie argeologies goed bekend nie, want net die terrein van Uruk self lewer bewyse van monumente en administratiewe dokumente wat die siening van die streek as die dinamiesste en invloedrykste een regverdig. Dit is tans moeilik om te bepaal of Uruk werklik uniek in die streek was en of dit net per ongeluk vanweë die spesifieke opgrawings is dat dit belangriker as ander stede lyk.
Die etniese samestelling van die streek is onseker, ook of die bewoners daarheen migreer het of nie.
Uruk
Van die gemeenskappe in die gebied was Uruk sover bekend verreweg die grootste en dit is van hom dat die chronologie van die streek afgelei is. Dit kon 230-500 hektaar beslaan het tydens sy hoogtepunt in die Laat Uruk-tydperk, meer as die ander terreine, en dit kon ’n inwonertal van tussen 25 000 en 50 000 gehad het.
Die argitektoniese profiel van die terrein bestaan uit twee groepe monumente sowat 500 m uit mekaar. In vlakke IV en III is ook belangrike kleitablette ontdek. Dit is duidelik hoe met hulle weggedoen is, maar nie hoe hulle geskep is nie. In die Uruk III- of Jemdet Nasr-tydperk is die Eanna-distrik heeltemal gereorganiseer: Die geboue op die terrein is afgebreek en deur ’n groot terras vervang. Kunswerke uit dié tyd is in die ouer geboue se fondamente ontdek.
Buurstreke
Die bronne oor die Uruk-tydperk kry hulle inligting van ’n groep terreine wat oor ’n groot gebied uitgesprei is: die hele Mesopotamië en die buurstreke tot Sentraal-Iran en Suidoos-Anatolië. Die Uruk-kultuur self word hoofsaaklik gekenmerk deur terreine in Suid-Mesopotamië en ander wat lyk of hulle ontstaan het vanweë migrasies uit hierdie streek. Maar die verskynsel bekend as die Uruk-uitbreiding kan gesien word op terreine wat oor ’n groot streek versprei is, soos die hele Nabye Ooste en streke wat nie werklik deel van die Uruk-kultuur is nie – dié is hoofsaaklik tot Benede-Mesopotamië beperk.
Die verband tussen die Uruk-kultuur en sommige gebiede is onduidelik, soos die kulture van die Persiese Golf waaroor min uit dié tyd bekend is, Egipte waarvan die betrekkinge met die Uruk-kultuur min was en oor gedebatteer word en die Levant waar die invloed van Suid-Mesopotamië skaars sigbaar is.
In ander streke is die Uruk-kultuur duideliker, soos in Bo-Mesopotamië, Noord-Sirië, Wes-Iran en Suidoos-Anatolië. Hulle het min of meer op dieselfde manier ontwikkel, met stedelike konsentrasies en groter politieke entiteite, en hulle is sterk beïnvloed deur die kultuur van die "middelpunt" in die latere deel van die tydperk (omstreeks 3400-3200 v.C.). Daarna het hulle eie streekskulture aan die begin van die 3de millennium v.C. begin ontwikkel.
Die "Uruk-uitspreiding"
thumb|300px|Fie "Uruk-uitspreiding": die terreine van die "sentrum" en die "randstreke". thumb|200px|’n Koning-priester met ’n boog veg teen sy vyande, met ’n tempel in die middel (3800-3100 v.C.), ontdek in [[Susa in die huidige Iran. Louvre.   ]]
Ná die ontdekking van die terreine by Habuba Kabira en Jebel Aruda in die 1970's in Sirië, wat beskou is as kolonies of handelsposte van die Uruk-beskawing, het vra ontstaan oor die verband tussen Benede-Mesopotamië en die buurstreke. Die feit dat tekens van die Uruk-kultuur oor so ’n groot gebied voorkom, van Noord-Sirië tot die Irannese plato met Benede-Mesopotamië as ’n duidelike sentrum, het daartoe gelei dat argeoloë wat dié tydperk bestudeer het daarna verwys het as ’n "Uruk-uitspreiding". Weens die onmoontlikheid van opgrawings in Mesopotamië self word gekonsentreer op opgrawings buite die streek, as ’n "randstreek", en op hoe dit verband hou met die "sentrum". Algemene modelle is opgestel op grond van parallelle met ander plekke en tydperke, en dit skep probleme om die modelle en parallelle te laat pas by die feite wat uit opgrawings bekend is.
Guillermo Algaze het ’n model van Immanuel Wallerstein aanvaar en daarop uitgebrei. Sy siening is deur sommige geleerdes aanvaar, maar daar was ook baie kritici. Volgens sy model het die mense van Uruk ’n reeks kolonies buite Benede-Mesopotamië gestig, eers in Bo-Mesopotamië (Habuba Kabira en Jebel Aruda, sowel as Nineve, Tell Brak en Samsat in die noorde), toe in Susiana en die Irannese plato. Algaze het dit beskou as ’n vorm van ekonomiese imperialisme: Die elite van Suid-Mesopotamië wou die talle grondstowwe bekom wat nie in die vlaktes van die Tigris en Eufraat beskikbaar was nie en het vlugtelinge in buurstreke laat woon, soos in sommige modelle van die Griekse kolonisasie. Die hoë produktiwiteit van die buurstreke het Benede-Mesopotamië dus help vooruitgaan. Hulle het die bes ontwikkelde staatstrukture gehad, kon langafstandhandelsbande ontwikkel, invloed oor hulle bure handhaaf en dalk selfs militêre oorheersing toepas.
Kritiek teen Algaze se teorie is dat te min oor die Uruk-beskawing uit opgrawings bekend is om die invloed van Suid-Mesopotamië se ontwikkeling te kan evalueer. Verder is die chronologie van dié tydperk onduidelik en kan die tyd van die uitspreiding dus nie bepaal word nie. Dit is ook moeilik om die vlakke van verskillende terreine goed genoeg te laat ooreenstem om hulle aan ’n enkele tydperk te koppel. Hoewel kommersiële faktore dus kon bygedra het tot die uitspreiding, is dit nie ’n bewys van die redes daarvoor nie.
Sommige ander teorieë stel ’n vorm van landboukolonisasie voor wat spruit uit ’n gebrek aan grond in Benede-Mesopotamië of ’n migrasie van vlugtelinge nadat die Uruk-streek ekologiese of politieke omwentelings ondervind het.
Einde van die Uruk-tydperk
’n Paar geleerdes verbind die einde van die Uruk-tydperk met ’n groot klimaatsverandering, ’n skielike koue en nat tydperk in die Holoseen-epog. Nog ’n verduideliking is die aankoms van Oos-Semitiese stamme wat deur die Kisj-beskawing verteenwoordig is.
Stoomskip
'n Stoomskip is 'n soort stoomaangedrewe vaartuig, gewoonlik seewaardig, wat deur een of meer stoomenjins aangedryf word wat skroewe of skepwiele draai.
Stoomskepe was nog tot laat in die twintigste eeu algemeen in gebruik. Stoom was die krag wat verskeie bote en later bekende en gerekende skepe aangedryf het. Franse ingenieurs het reeds so vroeg as 1615 met stoomaangedrewe vaartuie begin eksperimenteer.
Aangesien stoomskepe onafhanklik was van windpatrone, het hulle nuwe handelsroetes oopgemaak. Die stoomskip is beskryf as 'n "hoofbestuurder van die eerste golf van handelsglobalisering (1870-1913)" en 'n bydraer tot die toename in internasionale handel wat ongekend was in die mensgeskiedenis.
Stoomskepe van 1843-1900
Die Britse ingenieur Isambard Kingdom Brunel het die seevaartbedryf in 1843 geskud toe hy die grootste stoomskip van daardie tyd, die Great Britain, in die nywerheidstad Bristol in die suidweste van Engeland bekend gestel het. Dié 3 270-tonner was die eerste ysterskip om met ’n skroef ’n transatlantiese vaart te voltooi – weliswaar met ses maste met seile om seker te maak alles verloop vlot. Dié hibriedskip word allerweë as die eerste werklike lynskip ter wêreld geag.
Stoomskepe ná 1900
Van die lande wat bekende stoomskepe opgelewer het totdat die doeltreffender dieselenjin die stoomturbine-aandrywing ’n nismark gemaak het, sluit in:
Brittanje
Met hoog aangeskrewe stoomskepe soos die Mauretania (1907), Aquitania (1914), Olympic (1911), Queen Mary en die Queen Elizabeth het die Britte verskeie nuwe rekords  in die 20ste eeu opgestel. Die Mauretania was as een van die voortreflikste skepe geag wat ooit gebou is: dit was nie alleen verreweg die grootste skip van daardie tyd nie maar het ook die transatlantiese spoedrekord aansienlik verbeter. Dié rekord het vir meer as twee dekades gestaan. Die Queen Elizabeth 2 was die laaste olie-aangevuurde passasierskip totdat dit met ’n moderne dieselenjin toegerus is.
Frankryk
Die Franse het ook beïndruk met die stoomskepe France II (1912), Ile de France (1927), Normandie II (1935) en France III (1962).
Italië
Dit is interessant dat die twee groot Italiaanse stoomskepe Rex (1932) en Conte di Savola (ook 1932) albei in die Tweede Wêreldoorlog raakgeskiet is en gesink het.
Amerika
Die Amerikaanse skepe America II (1946) en United States (1952) het ook beïndruk. Laasgenoemde het in 1952 die vinnigste lynskip ter wêreld geword deur die spoed van 35 knope te haal.
Hoewel die stoomturbine in die loop van die eeu stoom verloor het, val dit op dat die moderne kernaangedrewe skepe in wese “stoomaandrywing” gebruik, omdat kernenergie die stoomketel verhit. Daar is ook hibriede wat gas en stoomturbines naas mekaar gebruik.
Sarah Paulson
Sarah Paulson (gebore 17 Desember 1974) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Martha Marcy May Marlene (2011), 12 Years a Slave (2013), en Carol (2015), en in die televisiereeks American Horror Story (2011).
Dennis Day
Dennis Day (21 Mei 1916 – 22 Junie 1988) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Buck Benny Rides Again (1940), Music in Manhattan (1944), en The Girl Next Door (1953).
Luke Roberts (akteur)
Luke Roberts (gebore 5 Oktober 1977) is 'n Engelse akteur en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Holby City (1999), Game of Thrones (2011), Black Sails (2014), en Ransom (2017).
Dick Findlay
Dick Findlay (1928-28 Maart 1996) was ’n Suid-Afrikaanse visuele kunstenaar en dramaturg.
Lewe en werk
Richard Findlay is in 1928 in Pretoria gebore. Hy was veral bekend as kunstenaar en het uitstallings gehou van sy skilderwerk in onder andere Londen, Tokio, Brussel en Israel. Vir sy skilderkuns ontvang hy die Grenfellmedalje. Sedert 1973 word van sy ontwerpe gebruik vir posseëls, soos die bekende proteaseëls van Suid-Afrika en die herdenkingsreekse vir Venda, Transkei, Lesotho en Bophuthatswana. Sy veelsydigheid kan duidelik gesien word uit die veelvoud van onderwerpe uit die natuur wat hy op die seëls uitbeeld. Daar is roofvoëls, watervoëls, medisinale plante, eetbare wildevrugte, aalwyne, skoenlappers, inheemse bome en varings, proteas en klein soogdiere. Hy is ook verantwoordelik vir die voëlontwerpe op Suid-Afrikaanse muntstukke. Sy illustrasies word in verskeie boeke oor die natuurlewe gebruik, soos in “A Field Guide to the Birds of Southern Africa” van O.P.M. Prozesky, “South African Birds: First series” van Allan Bird, “The Mammals of the Southern African subregion” van John D. Skinner en Reay H.N. Smithers en “Birds of the national parks of South Africa” van Thomas Campbell en Meg Kemp. Hy is ook verantwoordelik vir die illustrasies in ’n gesamentlike uitgawe van Eugène N, Marais se “The soul of the white ant” en “The soul of the ape”. Ten einde materiaal vir sy kuns te versamel onderneem hy verskeie reise deur die natuur en velde van ons land, veral in die noorde van Suid-Afrika, waarvandaan hy dan terugkeer met baie sketsboeke vol tekeninge en notas. Op 28 Maart 1996 is hy oorlede.
Skryfwerk
Sy drama “Bitter lied van die somer” word dikwels opgevoer (onder andere in 1973 deur SUKOVS) en is in Engels verfilm as “Forgotten summer”. Dit word ook vir die televisie verfilm en in 1986 uitgesaai. Die drama het as tema ’n vrou (Anna) wat ’n buite-egtelike dogter grootmaak na ’n vroeë liefdesverhouding met ’n jong gestorwe soldaat. Sy neem dan ’n jong loseerder in om haar eie huur te kan betaal. Dit lei tot ’n driehoek van verhoudings aangesien die vrou in die jong loseerder iemand sien met wie sy haar verlore jonkheid en die jare wat sy nooit gehad het nie, kan terugwin. Sy probeer hom dus by haar dogter afvat, met ’n tragiese einde. Sy drama “Requiem vir Kanaän” is in ’n Engelse vertaling op televisie vertoon en sy eenbedryf, “Roep van die naguiltjie”, word in Gerhard J. Beukes se versamelbundel met dieselfde naam opgeneem. Hierdie eenbedryf is oor die droom wat weier om saam met die verval van ’n mens se liggaam en sy omgewing te sterf. Iewers oorleef die lewe en die vreugde om te lewe. Die susters Liz en Kate is melaats en moes daarom afstand doen van hulle minnaars en ’n normale lewe. Dan ontdek hulle jong suster Alice dat sy ook melaats is. Alice verwys metafories na haar minnaar as ’n naguiltjie, wat sy onbereikbaarheid illustreer. Findlay skryf ook ’n vollengte-drama oor Louis Trichardt en ’n driebedryf oor Socrates, maar geeneen van hierdie werke word gepubliseer nie.
Loopspruit
Loopspruit is 'n klein kulturele nedersetting in Mpumalanga, Suid-Afrika. Die dorpie lê langs die Loopspruit, 55 km noordoos van Pretoria.
Witpenswindswael
Die witpenswindswael (Tachymarptis melba) is 'n algemene standvoël en intra-Afrika broeiende somertrekvoël. Hulle kom dikwels in groot gemengde swerms saam met ander windswaels voor. Die voël is 20 – 22 cm lank en 68 - 90 g groot. In Engels staan die voël as die Alpine Swift bekend.
Wilton Taylor
Wilton Taylor (1869 – 24 Januarie 1925) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Gray Ghost (1917), Treasure Island (1920), Terror Island (1920), en Alias Jimmy Valentine (1920).
Lucca
Lucca is 'n stad met 89.000 inwoners en 'n comune (munisipaliteit) in die Sentraal-Italiaanse provinsie Toskane, geleë in die vrugbare Serchio-riviervallei, 20 km noordoos van Pisa en 20 km oos van die Tirreense Seekus.
Dit is 'n kunsstad, die hoofstad van die provinsie Lucca.
Dit is bekend vir sy ongerepte stadsmure van die Renaissance-era.
Lucca is die stad Giacomo Puccini
1582
Die jaar 1582 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 82ste jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Tim Couzens
Tim Couzens (1944–2016) was ’n Suid-Afrikaanse literêre en sosiale geskiedskrywer. In 1993 is hy met die CNA-literêre prys, asook die Sunday Times-Alan Paton-toekenning bekroon vir sy boek, Tramp Royal: The True Story of Trader Horn. Hy het 16 werke gepubliseer, waaronder Battles of South Africa, Murder at Morija en Nelson Mandela se Conversations With Myself.
Couzens is op 13 Februarie 1944 in Durban gebore en is aan die Hoërskool Durban, Rhodes Universiteit en die Universiteit van die Witwatersrand opgelei. Hy het tot 1976 by die Engelse Departement by Wits gedoseer, waarna hy by die Wits-instituut vir Afrika-studies aangesluit het, en daar tot sy aftrede professor was. Hy is op 28 Oktober 2016 by sy huis in Johannesburg oorlede nadat hy geval en beseer is. Hy was 72 jaar oud.
Draadkar oor die see
Titel snit van Lize Beekman se album Draadkar oor die see. Die album is in 2005 vrygestel en was die finalis vir die SAMA-toekenning in 2006 in die kategorie "Best Adult Contemporary album: Afrikaans".
Afrikaans
Afrikaans is tipologies beskou 'n Indo-Europese, Wes-Germaanse, Nederfrankiese taal, wat aan die suidpunt van Afrika onder invloed van verskeie ander tale en taalgroepe ontstaan het. Afrikaans is op 8 Mei 1925 as 'n amptelike taal van Suid-Afrika erken en is tans die derde jongste Germaanse taal wat amptelike status geniet, naas Faroëes wat in 1948 grondwetlik erken is en Luxemburgs wat hierdie status in 1984 verkry het.
Afrikaans is een van die elf amptelike tale van Suid-Afrika en daarnaas ook 'n belangrike taal van Namibië. Volgens die Suid-Afrikaanse sensusopname van 2011, beskou ongeveer 6,9 miljoen sprekers in Suid-Afrika (13,5% van die totale bevolking) dit as hulle moedertaal. Sowat een miljoen van dié sprekers is tweetalige moedertaalsprekers van Afrikaans en Engels.
Afrikaans het as kontaktaal aan die suidpunt van Afrika ontwikkel uit die kontak tussen 16de- en 17de eeuse Nieunederlands (of Nuwe Nederlands), Khoi, San, Maleis, Portugees, Frans, Duits, Engels en verskeie Nguni- en Sothotale.
Klassifikasie
Afrikaans is 'n Indo-Europese taal wat aan die Wes-Germaanse tak van die Germaanse tale behoort. Afrikaans behoort saam met Nederlands aan die Nederfrankiese taalgroep wat van Oudnederlands afstam. Nederfrankiese verskeidenhede word in Europa in Nederland, die noorde van België, Frans-Vlaandere in Frankryk en die Duitse gebied langs die Ryn tussen Keulen en die grens tussen Duitsland en Nederland gepraat. Buite Europa word Nederfrankiese verskeidenhede in Suid-Afrika, Namibië, Suriname en die Nederlandse eilande in die Karibiese See gepraat.
Die Nederfrankiese verskeidenhede word saam met Nedersaksies onder Nederduits gegroepeer. Daar het 'n skeiding gekom tussen Nederduits en Hoogduits vanweë die Hoogduitse klankverskuiwing.
Ontstaan van die Afrikaanse omgangsvariëteite
Teen die middel van die 17de eeu het Europeërs hulle aan die Kaap gevestig. Op taalgebied sou hier 'n proses plaasvind wat in alle Nuwe Wêreldlande waar mense van verskillende tale en kulture vermeng het, plaasgevind het. Nuwe omgangsvariëteite sou ontstaan. Aan die Kaap sou ook taalontwikkelinge wat latent in Nederlands aanwesig was, tot ontplooiing kom, soos die sinkopee van die intervokaliese -d- en -g- (byvoorbeeld: sadel > saal en regen > reën).
By die ontwikkeling van sommige Afrikaans-Hollandse omgangsvariëteite, was die invloed van vreemde tale gering, maar ander variëteite het 'n kreoliseringsproses ondergaan – byvoorbeeld Hottentot-Hollands en Slawe-Hollands. Alle vreemdelinge aan die Kaap het Nederlands egter eie probeer maak. Veral ander Europeërs is binne 'n relatief kort tydperk geassimileer. Die nuwe omgangsvariëteite word wel deur 'n eenvoudiger taalkode gekenmerk. Hierdie proses was egter nie alleen tot die Kaap beperk nie. In Brasilië sou in dieselfde tyd 'n omgangsvariëteit ontstaan het wat grammatikaal eenvoudiger as Europese Portugees is. In Quebec het ook 'n omgangsvariëteit ontstaan wat grammatikaal eenvoudiger as Europese Frans is.
As gevolg van die Europese volksverhuising, verhuis Friese, Angele, Sakse en Jutte van die Europese vasteland na die Britse eilande waar hierdie Germaanse immigrante met die Britse Kelte vermeng. Tussen 800 en 1100 sou Wikings of Vikinge hulle ook op die Britse Eilande vestig. Die nuwe Germaanse taal wat hier ontwikkel het en later as Engels (afkomstig van Angele) bekend sou staan, is ook grammatikaal eenvoudiger as die Germaanse tale van die Europese vasteland.
As gevolg van die grootskaalse taal- en kultuurvermenging in Amerika, het dáár ook nuwe omgangsvariëteite ontstaan wat grammatikaal eenvoudiger as Standaardengels is. Die bekendste voorbeeld hiervan is Negerengels.
Die Nederlandse omgangsvariëteite aan die Kaap tussen 1652 en omstreeks 1800, is selde op skrif gestel, wat beteken dat ons nie vandag presies weet hoe hierdie variëteite gelyk het nie. Teen omstreeks 1800 is die volgende omgangsvariëteite aan die Kaap gepraat:
Die skrywer A.N.E. Changuion vermeld dat die volgende variëteite in 1844 aan die Kaap gepraat was:
In 1875 was S.J. du Toit van mening dat drie soorte Afrikaans in die Kaap gepraat was. Dit was volgens hom:
S.J. du Toit was van mening dat Boere-Afrikaners die 'regte' inwoners van Suid-Afrika was en het hy Boere-Afrikaans as die model waarop Standaardafrikaans geskoei moes word, beskou.
Standaardisering en ontwikkeling van Afrikaans as kultuurtaal
Aan die Kaap is verskillende Afrikaans-Hollandse omgangsvariëteite gepraat met Nederlands as die oorkoepelende kultuurtaal. Nederlands was die algemeen aanvaarde kultuurtaal en het as skryftaal, bestuurstaal, kerktaal en die taal van die onderwys gedien. In 1806 het die Kaapkolonie vir die tweede keer in Britse hande geval, waarna Engels 'n kragtige opmars begin het. Die gebruik van Afrikaans-Nederlands is onder Engelse bestuur ontmoedig.