cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Beeldhoukuns
Oud-Italië
Die Romeine het uit die verowerde gebiede kunsskatte versamel en toe Griekse beeldhouers na Rome gebring om die Griekse beelde in marmer na te maak. Uit die ooste het hulle die gebruik oorgeneem om oorwinnings van veldslae in reliëf uit te beeld, byvoorbeeld op die Suil van Trajanus (Rome; 106-113 n.C.), wat as voorbeeld vir verskillende latere monumente gedien het. Die Romeine het baie beroemd geword vir hul gebeeldhoude portrette. In teenstelling met die Grieke het hulle die menslike gelaat nie geïdealiseer nie, maar realistiese afbeeldings daarvan gemaak. Talle borsbeelde van heersers, militêre helde en vooraanstaande burgers van die stad het bewaar gebly.
Middeleeue
In 330 n.C. verskuif keiser Konstantyn die hoofstad van die Romeinse Ryk van Rome na Bisantium (nou Istanboel). Hy verklaar ook die Christelike godsdiens tot staatsgodsdiens. In die Ooste, in Bisantium, en in die Weste, in Italië, het die Romeinse tradisies lank voortgeleef. So is daar in Italië marmersarkofae vir Christene gemaak, en die voorstellings wat daarop uitgebeeld is, het nouliks van dié van die heidene verskil. Talle uitbeeldings is ook gemaak in ivoor, wat in die Middeleeue sowel in die Weste as in Bisantium 'n gesogte materiaal was.
Met die verval van die Romeinse Ryk in die 4e en 5e eeu, het talle Germaanse volkstamme Europa binnegetrek. Soos met ander rondtrekkende stamme ook die geval was, het hulle nie kunswerke gelewer wat groot afmetings gehad het nie, maar hulle het wel 'n bloeiende edelsmeedkuns gehad waarin fantasiediere 'n belangrike rol gespeel het. Hierdie diermotiewe kom later weer in die houtsnywerk van die Noormanne voor. Keiser Karel die Grote het ca. 800 probeer om die kuns en kultuur van die ou Romeinse Ryk van Noord-Europa te laat herleef.
Die ivoorsnykuns het nou weer 'n opbloei beleef. Van belang is ook die klein bronsruiterbeeldjie wat waarskynlik in die tyd van Karel die Grote se kleinseun, keiser Karel die Kale, vervaardig is (ca. 875). Geen groot beelde uit hierdie tyd het bewaar gebly nie, maar wel uit die tyd van die volgende dinastie, die Ottoniese, soos byvoorbeeld die houtbeeld van Christus aan die kruis, in Duitsland.
Baie beelde uit die daaropvolgende eeue het bewaar gebly, uit die Romaanse (12e eeu) sowel as die Gotiese tyd (ca. 1150-15e eeu). Die meeste beelde was oorspronklik bestem vir die talle kerke wat in hierdie eeu opgerig is. Gebeeldhoude reliëfs het die ingangsportale van die kerke en die kapitele (kopstukke) van die suile versier; langs die deure is groot beelde aangebring. Deurgaans is die lewe van Christus, verskeie heiliges en die skeppingsverhaal uitgebeeld. Die Gotiese beeldhouwerk in die katedrale in Chartres en Reims, Frankryk, is beroemd. Terwyl die beelde uit die Romaanse tyd dikwels verwronge of langgerek was, het dit in die Gotiese periode al hoe meer naturalisties geword. Behalwe klip, is ook baie van edelmetale en hout gebruik gemaak. Veral uit Skandinawië, maar ook uit ander dele van Europa, het houtbeelde bewaar gebly. Hulle was altyd met goud oorgetrek of gekleur.
Min name van kunstenaars van hierdie tyd is vandag bekend, omdat die meeste werke sonder handtekening was. Handtekeninge op kunswerke het eers teen 1300 in Italië die gebruik geword. Bekende kunstenaarsname uit hierdie tyd is dié van die Italiaanse beeldhouers Nicola Pisano, wat ca. 1260-1280 in Pisa en Siena werksaam was, en Andrea Pisano (geen familie van mekaar nie), wat ca. 1290-1348 in Florence 216 en in Orvieto werksaam was. Uit die noorde was daar die beeldhouers Claus Sluter, wat omstreeks 1400 vir die hof van die Boergondiërs gewerk het.
Renaissance
Omstreeks 1400 het daar in Italië 'n geweldige opbloei op alle gebiede van die kuns en kultuur gekom: die Renaissance. Hierdie oplewing het spoedig na die res van Europa versprei. Die beeldhouers uit daardie tyd het ook, soos die kunsskilders, veral na voorbeelde uit die Romeinse tyd gewerk. Hul ideaal was 'n absoluut juiste weergawe van die werklikheid. Liggame is ontleed om die menslike anatomie te bestudeer. Naas die Bybel het hulle ook inspirasie geput uit die Griekse en Romeinse mitologie. Die eerste bekende beeldhouers uit dié tydperk was die Florentyn Donatello (1386-1466). wat uit klip, brons en hout beroemde beelde geskep het. Die beroemdste kunstenaar van die Renaissance was egter Michelangelo Buonarotti (1476-1564). Van sy bekendste werke is die wêreldberoemde beelde van Moses en Dawid.
Maniërisme
In die loop van die 16e eeu het 'n kunsstyl ontstaan wat maniërisme genoem word. Die styl was in baie opsigte 'n voortsetting van die Renaissance, maar dit was nie so naturalisties nie. Beelde van mense is lank, slank en in ingewikkelde houdings uitgebeeld. 'n Bekende beeldhouer van die maniërisme was Giovanni da Bologna (1529-1608) van Doornik. Hy het in Italië gewerk en talle beelde gemaak, dikwels groepe van twee figure, wat die toeskouer dwing om rondom die werk te stap om dit te besigtig. Dit het hy bereik deur die figure spiraalvormig te maak.
Barok
Die Barok is 'n kunsstyl van die 17e eeu wat tot in die 18e eeu standgehou het. Dit het veral in Suid-Europa, Italië en Duitsland voorgekom. Ook die Barok is in sekere opsigte 'n voortsetting van die Renaissance. Waar die figure van die maniërisme elegant was, was hulle nou swaarder en die houdings teatraal. Die belangrikste Barok-beeldhouer was Giovanni Lorenzo Bernini (1598-1680). Hy het onder meer groot ensembles geskep, soos die Titron-fontein op die Piazza Navona in Rome.
18e en 19e eeu
Die Rococo, in die eerste helfte van die 18e eeu, het nie juis belangrike beeldhouwerke opgelewer nie. In die daaropvolgende kunsstyl, die Neo-Klassisisme, het verskillende beeld houers gewerk wat in hul lewe oor die hele Europa bekend was: die Italianer Antonio Canova (1757- 1822) en die Deen Bertel Thorvaldsen (1768-1844). Teen 1860 het die Impressionisme in die skilderkuns na vore gekom. Die Fransman Auguste Rodin (1840-1917) was egter d ie eerste beeldhouer wat in hierdie styl begin werk het. Hy het aan sy werke 'n onreëlmatige oppervlak gegee, waardeur dit 'n onvoltooide maar lewendiger indruk geskep het. Beelde wat baie bekend geword het, was Die Denker (1889), die beeld van Honoré de Balzac (1897) en die beeldegroep Die Burgers van Calais (1884-1888). Naas Rodin, wat as die grootste voorloper van die 20e-eeuse beeldhoukuns beskou word, het ook die Fransman Aristide Maillo (1861 - 1944) bekendheid verwerf.
20e eeu
Die belangrikste vernuwing in die 20e eeu was die ontstaan van die abstrakte kuns. Daarnaas het die tradisionele figuratiewe kuns egter voortgeduur, ofskoon die vorme dikwels eenvoudiger weergegee is. 'n Globale historiese oorsig van die 20e-eeuse beeldhoukuns is nie moontlik nie, omdat so baie verskillende rigtings gevolg is. In toenemende mate is geëksperimenteer met nuwe materiaal soos yster, staal, kunsstowwe en allerlei afval soos skroot. 'n Nuwe werkwyse het ook ontstaan. In plaas van beelde uit hout te sny, uit klip te kap of in brons te giet - meestal nadat daar vooraf studies op papier of van klei of gips gemaak is - is beelde nou ook saamgestel uit onderdele wat vooraf spesiaal daarvoor vervaardig is uit staal, skroot, plastiek, ens.
Voorstudies word selde gemaak. 'n Belangrike beeldhouer in hierdie eeu is die Brit Henry Moore (geb. 1898), wie se lêende vrouefigure - van klip of brons - baie vereenvoudig is. Ander bekende beeldhouers is Constantin Braucusi (1876-1957), wat as grondlegger van die abstrakte beeldhoukuns beskou word; Alberto Giacometti (1901-1966). bekend vir sy langgerekte figure uit staal en brons; en die Amerikaner Alexander Calder (geb. 1898). wat beweegbare objekte uit staal vervaardig het, die sogenaamde "mobiles".
Klip
Klip is die oudste materiaal wat in die beeldhoukuns bekend is. Omdat dit so duursaam is, het dit die langste en beste bewaar gebly. By beeld hou in klip word tussen twee metodes onderskei: die direkte metode (taille directe) en die indirekte metode (taille indirecte). By die direkte metode word die beeld direk uit die klip gekap sonder dat 'n voorbeeld gemaak is. By die indirekte metode word 'n afgewerkte voorbeeld gekopieer. Klipsoorte wat meestal gebruik word, is graniet (hard), marmer (mediumhard), kalksteen (sag) en merrel (baie sag).
Garnaalkelkie
'n Garnaalkelkie (Eng. "Prawn cocktail") is 'n seekosgereg bestaande uit uitgedopte, gekookte garnale in 'n Marie Rose-sous of skemerkelkiesous, bedien in 'n glas. Dit was die gewildste voorgereg in Brittanje van die 1960's tot die laat 1980's, en was ook alomteenwoordig in Amerika in daardie tyd. In 1972 het die Amerikaanse koskritikus James Beard geskryf: "Daar is geen hors d'oeuvre so gewild soos 'n mengsel van garnale met 'n ruim porsie skemerkelkiesous nie."
Beeldhoukuns
Brons
Brons is 'n legering van koper (80 tot 90 %) met tin en moontlik ook sink. Daar bestaan verskillende tegnieke van bronsgiet, waarvan die oudste al omstreeks 1500 v.C. toegepas is. Teenswoordig word beelde meestal nie deur die beeldhouers self gegiet nie, maar deur kommersiële gieterye, wat ook ander soorte gietwerk doen. Groot beelde word nie in een sy geheel gegiet nie, maar opgebou uit afsonderlike stukke.
Crateromorpha cylindrica
Crateromorpha cylindrica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Beeldhoukuns
Klei
Van oudsheer af word beelde uit klei gemaak: 'n eenvoudige en direkte metode. Primitiewe kulture het hul beelde in die son laat droog word. Hulle het dus breekbaar gebly. Later is die beelde in 'n oond gebak. Die gebakte materiaal word terracotta genoem. Die gebakte klei kan ook geglasuur word. Pottebakkerswerk is 'n aparte vorm van kleibewerking. Ander materiaal wat in die beeldhoukuns gebruik word, is ivoor, been, horing, yster, staal, koper, kunsstowwe, papier-maché, plastiek, skroot, ens.
Bief Diane
Bief Diane is 'n Amerikaanse gereg bestaande uit 'n pangebraaide biefstuk met 'n sous gemaak van die gesoute pansappe, oor die algemeen in restaurante by die tafel voorberei en geflambeer. Dit was baie gewild in die middel-20ste eeu, maar word as uitgedateer beskou sedert 1980.
"Steak Diane" verskyn nie in die klassieke werke van die Franse kookkuns nie, en is waarskynlik uitgevind in die middel-20ste eeu in New York as deel van die gier van tafel-geflambeerde geregte. Die naam Diane, die Romeinse godin van die jagkuns, word gebruik vir verskeie wildsgeregte, soos die "Wildsvleis steak Diane" rondom 1914. Dié gereg word gesoteer en geflambeer, en versier met vrugte, in teenstelling met latere bief-Diane resepte.
Teen die 1940's was "Steak Diane" 'n algemene item op die spyskaarte van restaurante en gewild met die Café-samelewing, insluitende die restaurante by die Drake en Sherry-Netherland hotelle en The Colony restaurant. Dit word dikwels toegeskryf aan Sjef Beniamino Schiavon, Nino of the Drake.
Projek Cybersyn
Projek Cybersyn was 'n Chileense projek van 1971 tot 1973 tydens die presidentskap van Salvador Allende wat daarop gemik was om 'n verspreide besluitsteunstelsel te bou om te help met die bestuur van hul nasionale ekonomie. Die projek het uit vier modules bestaan: 'n ekonomiese simulator, pasgemaakte sagteware om fabriekswerkverrigting na te gaan, 'n operasiekamer en 'n nasionale netwerk van teleksmasjiene wat aan een hoofraamrekenaar gekoppel was.
Projek Cybersyn was gebaseer op 'n lewensvatbare stelselmodelteorie-benadering tot organisasie-ontwerp, en het innoverende tegnologie vir sy tyd gehad: dit het 'n netwerk van teleksmasjiene (Cybernet) in staatsbeheerde ondernemings ingesluit wat inligting met die regering in Santiago sou oordra en ontvang. Inligting uit die veld sou in statistiese modelleringsagteware (Cyberstride) ingevoer word wat produksie-aanwysers, soos grondstofvoorraad of hoë vlakke van werkersafwesigheid, in "amper" intyds moniteer, wat die werkers in die eerste geval waarsku en, in abnormale situasies, as daardie parameters in 'n baie groot mate buite aanvaarbare omvang val, ook die sentrale regering. Die inligting sou ook ingevoer word in ekonomiese simulasie sagteware (CHECO, vir CHilean ECOnomic simulator) wat die regering kan gebruik om die moontlike uitkoms van ekonomiese besluite te voorspel. Laastens sou 'n gesofistikeerde operasionele kamer (Opsroom) 'n ruimte bied waar bestuurders relevante ekonomiese data kan sien, haalbare reaksies op noodgevalle kan formuleer en advies en voorskrifte aan ondernemings en fabrieke in alarmsituasies kan oordra deur die teleksnetwerk te gebruik.
Die hoofargitek van die stelsel was die Britse operasionele navorsingswetenskaplike Stafford Beer, en die stelsel het sy idees van organisatoriese kubernetika in industriële bestuur beliggaam. Een van sy hoofdoelwitte was om besluitnemingsmag binne nywerheidsondernemings na hul arbeidsmag af te wentel ten einde selfregulering van fabrieke te ontwikkel.
Hymeniacidon atlantica
Hymeniacidon atlantica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Projek Cybersyn
Na die militêre staatsgreep op 11 September 1973, is Cybersyn laat vaar, en die operasiekamer is vernietig.
Hymeniacidon atlantica
Die spons behoort tot die genus Hymeniacidon en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1948 deur Burton.
Projek Cybersyn
Naam
Die projek se naam in Engels (Cybersyn) is 'n samevatting van die woorde kubernetika (cybernetics) en sinergie (synergy). Aangesien die naam nie eufonies in Spaans is nie, is die projek in daardie taal Synco genoem, beide 'n initialisme vir die Spaanse Sistema de Información y CONtrol, ('stelsel van inligting en beheer'), en 'n woordspeling op die Spaanse cinco, die nommer vyf, wat verwys na die vyf vlakke van Beer se lewensvatbare stelselmodel.
Geskiedenis
Stafford Beer was 'n Britse konsultant in bestuurskubernetika. Hy het ook simpatie gehad met die verklaarde ideale van Chileense sosialisme om Chili se demokratiese stelsel en die outonomie van werkers te handhaaf in plaas daarvan om 'n Sowjet-styl stelsel van bo-na-onder bevel en beheer af te dwing.
In Julie 1971 het Fernando Flores, 'n hoëvlakwerknemer van die Chileense Produksie-ontwikkelingskorporasie (CORFO) onder opdrag van Pedro Vuskovic, Beer gekontak vir advies oor die inkorporering van Beer se teorieë in die bestuur van die nuut genasionaliseerde sektor van Chili se ekonomie. Beer het dit gesien as 'n unieke geleentheid om sy idees op nasionale skaal te implementeer. Meer as om raad te gee, het hy die meeste van sy ander konsultasiebesigheid verlaat en baie tyd gewy aan wat Projek Cybersyn geword het. Hy het gereeld na Chili gereis om met plaaslike implementeerders saam te werk en sy persoonlike kontakte gebruik om hulp van Britse tegniese kundiges te verkry.
Die implementeringskedule was baie aggressief, en die stelsel het aan die begin van 1973 'n gevorderde prototipe-stadium bereik.
Die stelsel het handig te pas gekom in Oktober 1972, toe ongeveer 40 000 stakende vragmotorbestuurders in die toegangstrate wat na Santiago saamgetrek het, en sodoende die stad versper het. Volgens Gustavo Silva (uitvoerende sekretaris van energie in CORFO), het die stelsel se teleksmasjiene gehelp om die vervoer van hulpbronne na die stad te organiseer met slegs sowat 200 vragmotors wat deur stakingbrekers bestuur is, wat die potensiële skade wat deur die 40 000 stakende vragmotorbestuurders veroorsaak is, verminder het.
Stelsel
Daar was 500 ongebruikte teleksmasjiene wat deur die vorige regering gekoop is. Elkeen is in 'n fabriek geplaas. In die beheersentrum in Santiago is elke dag data wat van elke fabriek afkomstig is (data, soos grondstofinsette, produksie-uitset en aantal afwesiges) ingevoer in 'n rekenaar, wat korttermynvoorspellings vir die nodige aanpassings gemaak het. Daar was vier vlakke van beheer (firma, tak, sektor, totaal), met algedoniese terugvoer. As een vlak van beheer nie 'n probleem in 'n sekere interval reggestel het nie, is die hoër vlak in kennis gestel. Die resultate is in die operasiekamer bespreek en 'n topvlakplan is gemaak. Die netwerk van teleksmasjiene, genaamd Cybernet, was die eerste operasionele komponent van Cybersyn, en die enigste deel wat gereeld deur die Allende-regering gebruik is.
Die futuristiese operasiekamer is ontwerp deur 'n span gelei deur die koppelvlakontwerper Gui Bonsiepe. Dit was ingerig met sewe draaistoele (wat as die beste vir kreatiwiteit beskou word) met knoppies, wat ontwerp is om verskeie groot skerms te beheer wat die data kan projekteer, en ander panele met statusinligting, hoewel dit van beperkte funksionaliteit was, aangesien dit slegs vooraf voorbereide grafieke kon wys. Dit het uit skyfies bestaan.
Die visie van die projek was verspreiding van beheer en betrokkenheid van werkers by sakebeplanning. Die ontwerp het meer gelyk soos burokratiese sentralisering van beheer deur onder-na-bo-verslaggewing en bo-na-onder rigtinggewing. Daar is van werkers verwag om prosesse uit te voer en hulpbronne te gebruik op die maniere wat gemodelleer en beplan is. Enige beduidende afwyking daarvan moes opwaarts gerapporteer word, en regstellende voorskrifte moes afwaarts gewentel word.
Die projek word in 'n mate beskryf in die tweede uitgawe van Stafford Beer se boeke Brain of the Firm en Platform for Change. Laasgenoemde boek bevat voorstelle vir sosiale innovasies soos om verteenwoordigers van diverse 'belanghebbende' groepe in die beheersentrum te hê.
Estetika
Die Ops-kamer het Tulpstoele gebruik soortgelyk aan dié wat in die Amerikaanse wetenskapfiksie-TV-program Star Trek gebruik word, hoewel die styl volgens die ontwerpers nie deur wetenskapfiksieflieks beïnvloed is nie.
Nalatingskap
Rekenaarwetenskaplike Paul Cockshott en ekonoom Allin Cottrell het in hul 1993-boek Towards a New Socialism na Projek Cybersyn verwys, en dit aangehaal as 'n inspirasie vir hul eie voorgestelde model van rekenaarbestuurde sosialistiese beplande ekonomie. The Guardian het die projek in 2003 "'n soort sosialistiese internet, dekades voor sy tyd" genoem.
Skrywers Leigh Phillips en Michal Rozworski het ook 'n hoofstuk oor die projek opgedra in hul 2019-boek, The People's Republic of Walmart. Die skrywers het 'n saak voorgelê om die haalbaarheid van 'n beplande ekonomie te verdedig, aangehelp deur kontemporêre verwerkingskrag wat deur groot organisasies soos Amazon, Walmart en die Pentagon gebruik word. Die skrywers bevraagteken egter of daar veral op Projek Cybersyn gebou kan word, spesifiek, "of 'n stelsel wat in noodtoestande, byna burgeroorlogtoestande in 'n enkele land gebruik word - wat 'n beperkte aantal ondernemings dek en, weliswaar, slegs gedeeltelik verbeter 'n haglike situasie—kan toegepas word in tye van vrede en op 'n globale skaal", veral aangesien die projek nooit voltooi is nie as gevolg van die militêre staatsgreep in 1973, wat gevolg is deur ekonomiese hervormings deur die Chicago Boys.
Chileense wetenskapfiksieskrywer Jorge Baradit het 'n Spaanstalige wetenskapfiksie-roman Synco in 2008 gepubliseer. Dit is 'n alternatiewe geskiedenisroman wat in 'n 1979 afspeel, waarvan hy gesê het: "Dit stop die militêre staatsgreep, die sosialistiese regering konsolideer en skep die eerste kubernetiese stel, 'n universele voorbeeld, die ware derde weg, 'n wonderwerk."
In Oktober 2016 het 99% Invisible 'n poduitsending oor die projek vervaardig. Die Radio Ambulante-podgooi het 'n bietjie geskiedenis van Allende en die Cybersyn-projek gedek in hul 2019-episode "The Room That Was A Brain".
In 'n 2014-essay vir The New Yorker, het tegnologiejoernalis Evgeny Morozov aangevoer dat Cybersyn gehelp het om die weg te baan vir groot data en het verwag hoe Groot Tegnologie sou funksioneer, met verwysing na Uber se gebruik van data en algoritmes om vraag en aanbod vir hul dienste intyds te monitor as 'n voorbeeld.
Crateromorpha haliprum
Crateromorpha haliprum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Crateromorpha en behoort tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2004 deur Tabachnick & Levi.
Hymeniacidon assimilis
Hymeniacidon assimilis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymeniacidon en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Levinsen.
2023 Australiese Grand Prix
Bande beskikbaar gestel
Pirelli het die volgende bande aan alle spanne in Melbourne verskaf:
Kwalifisering
In die eerste kwalifiserende segment het Sergio Pérez se wiele gesluit en hy het van die baan af gegly, wat 'n rooi vlag veroorsaak het. Hy kon nie 'n verteenwoordigende tyd vasstel nie en het hom daarna by Oscar Piastri, Zhou Guanyu, Logan Sargeant en Valtteri Bottas aangesluit om uit die sessie te val. Pérez is egter toegelaat om te jaag onder die goeddunke van die beamptes.
Tydens die tweede sessie het Lando Norris, wat dertiende gekwalifiseer het, in die gruis beland; hy het in die tweede sessie by Esteban Ocon, Yuki Tsunoda, Kevin Magnussen en Nyck de Vries aangesluit. Nico Hülkenberg is so hoog as vyfde in die tweede sessie geplaas. In die derde sessie het Max Verstappen geringe probleme met sy motor se meganika gerapporteer, en uiteindelik die voorwegspringplek ingeneem met George Russell wat tweede voor sy spanmaat Lewis Hamilton was.
*1 Sergio Pérez kon nie 'n tyd aanteken tydens K1 nie, maar mag volgens die beamptes wel aan die wedren deelneem.
Wedren
Max Verstappen het sy sewe-en-dertigste Grand Prix-oorwinning van sy loopbaan behaal.
Dit was 'n chaotiese wedren weens herhaalde botsings, wat gelei het tot drie rooi vlae met twee "staande" herwegspronge. Die derde herbegin was – met een rondte om te gaan – 'n rollende wegspring agter die veiligheidsmotor en daarom is niemand toegelaat om op hierdie laaste rondte verby te steek nie.
Renuitslag
Sergio Pérez ry vir die tiende keer in sy loopbaan 'n vinnigste rondte en behaal daarmee 'n ekstra punt.
*1 Valtteri Bottas en Sergio Pérez moes beide vanuit die kuipe wegspring omdat daar aan hul motors gewerk is onder Parc Fermé toestande.
*2 Carlos Sainz jr. eindig die wedren as vierde, maar kry 'n tydstraf van 5 sekondes vir sy veroorsaak van 'n botsing met Fernando Alonso.
*† Uitgeval, maar wel geklassifiseer, omdat hy meer as 90% van die renafstand afgelê het.
Tylecodon fragilis
Tylecodon fragilis is 'n plant wat hoort tot die familie Crassulaceae. Die plant is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap. Die spesie het 'n voorkomsgebied van 150 km² en kom van Strandfontein tot by Brand-se-baai op die kus voor waar daar drie subpopulasies is. Die plant word bedreig deur ontwikkeling aan die kus en oopgroef mynbou.
Paul Heinrich Gerhard Möhring
Paul Heinrich Gerhard Möhring, ook bekend as Paul Mohr, (21 Julie 1710, Jever - 28 Oktober 1792) was 'n Duitse dokter, plantkundige en dierkundige.
Tylecodon viridiflorus
Tylecodon viridiflorus is 'n plant wat hoort tot die familie Crassulaceae. Die plant is endemies aan die Noord-Kaap en is deel van die Sukkulente Karoo. Dit spesie het 'n voorkomsgebied van 183 km² en kom in die Richtersveld in die berge voor waar daar vier subpopulasies is. Die plant word bedreig deur oorbeweiding en erosie
Paul Heinrich Gerhard Möhring
Gedurende sy lang loopbaan het hy korrespondensie behou met Albrecht von Haller, Lorenz Heister, Carl Linnaeus, Hans Sloane en Paul Gottlieb Werlhof. Die plant genus Moehringia (familie Caryophyllaceae) is deur Carl Linnaeus tot sy eer na hom vernoem. Die standaard outeursafkorting Möhring word gebruik om hierdie persoon as die skrywer aan te dui wanneer 'n botaniese naam aangehaal word.
Fynspinnekopbos
Die fynspinnekopbos (Serruria meisneriana) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Serruria behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die noordoos Babilonstoring- en Groenlandberge voor. Die struik is skraal en word 50 cm hoog en blom van Julie tot Oktober
Episkopi
Episkopi, amptelik die Episkopi Cantonment, vorm die administratiewe sentrum van Akrotiri en Dhekelië, 'n Britse oorsese gebied wat as 'n soewereine militêre basis van die Verenigde Koninkryk op Siprus geadministreer word. Dit lê in Akrotiri, die suidelike van die twee militêre basisse en grens aan die Republiek Siprus in die noorde en die Middellandse See in die suide. Episkopi is die huidige kommandosentrum van die Britse Weermag op Siprus.
Fynspinnekopbos
Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Twee maande nadat dit geblom het, val die vrugte af en miere versprei die sade. Hulle stoor die sade in hul neste. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Die plant groei in skaliegrond op hoogtes van 450 - 650 m.
In Engels staan dit as die Dainty Spiderhead bekend.
István Tarlós
István Tarlós (uitgespreek [ˈiʃtvaːn ˈtɒrloːʃ]; gebore 26 Mei 1948 in Boedapest - ) is 'n Hongaarse politikus. In 2010 word hy burgemeester van die land se hoofstad, Boedapest. In Hongarye is hy bekend as Tarlós István omdat persoonlike name in Hongaars met die van begin.
Gethyllis gregoriana
Gethyllis gregoriana is 'n meerjarige geofiet wat tot die koekemakranka-genus behoort en deel is van die fynbos en Sukkulente Karoo. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap. Dit kom van Nieuwoudtville tot by die Biedouwvallei voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van 4 000 km² en daar is dertien subpopulasies. Elke subpopulasie bestaan uit slegs enkele individuele plante, die plant word as seldsaam beskou.
Oswald Mosley
Oswald Ernald Mosley, 6de Baron van Ancoats (Londen, 16 November 1896 - Orsay, 3 Desember 1980), was 'n Britse fascistiese politikus.
Gethyllis heinzeana
Gethyllis heinzeana is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gethyllis behoort. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Oswald Mosley
Jong jare
Oswald Mosley het tydens die Eerste Wêreldoorlog op die westelike front in Vlaandere geveg. Hy was deel van die 16de kavalerieregiment The Queen's Lancers. In 1916 het hy by die Royal Flying Corps aangesluit. Na die Eerste Wêreldoorlog is hy verkies vir die Konserwatiewe Party in die Britse Laerhuis. Hy het gou met daardie party gebreek uit ontevredenheid met die konserwatiewe beleid teenoor Ierland. In 1922 is hy as onafhanklike kandidaat in die Laerhuis verkies. In 1924 het hy 'n lid van die Arbeidersparty geword. In Oktober 1927 het Mosley 'n lid geword van die Nasionale Uitvoerende Raad van die Arbeidersparty.
Toe Ramsay MacDonald in 1929 'n regering gevorm het, het hy Mosley as Kanselier van die Hertogdom van Lancaster aangestel. Mosley het 'n plan ontwerp om stygende werkloosheid te bestry. Hy het sy idees oor die ekonomie van die Britse ekonoom John Maynard Keynes gegrond. Toe die kabinet Mosley se planne verwerp het, het hy van die Arbeidersparty weggebreek en uit die kabinet gegaan.
Leier van die Britse fasciste
In 1931 stig hy die New Party, maar na 'n besoek aan Benito Mussolini in Januarie 1932 het hy sy party se naam verander na die British Union of Fascists (BUF - Britse Unie van Fasciste). Mosley het in fascisme die oplossing vir die sosiale probleme van sy tyd gesien. Hy het later onder die invloed van Adolf Hitler gekom en anti-Semitisme van hom oorgeneem.
Na die dood van sy eerste vrou, Cynthia ('n dogter van George Curzon), het hy in 1936 met Diana Mitford getrou, met wie hy sedert 1932 'n verhouding gehad het. Haar pa was die anti-Semitiese baron Redesdale. Prinses Mitford was 'n groot bewonderaar van Hitler en sy idees. Mitford se susters Nancy en Jessica was bekende Britse skrywers. Diana het ook latere jare enkele boeke geskryf. 'n Vierde Mitford-suster, Unity, was 'n persoonlike vriendin van Hitler.
In 1936 het die Britse Laerhuis 'n wet aanvaar wat die dra van uniforms en logos van politieke partye verbied. Hierdie wet was gemik op Mosley se British Union of Fascists.
Tweede Wêreldoorlog en daarna
Na die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in 1939 is Mosley en sy vrou in Mei 1940 gearresteer en die BUF is verban. Mosley en sy vrou is tot 1943 in 'n klein huis aangehou, waar hulle die geleentheid gehad het om groente te verbou en te lees.
Hulle is in 1943 vrygelaat. Oswald Mosley het 'n uitgewery begin wat ver-regse boeke gepubliseer het. In 1948 het hy die Union Movement gestig, wat gesteef het na 'n verenigde Europa gebaseer op die Anglo-Duitse samewerking. Die beweging het egter geen invloed gehad nie. In 1949 het Mosley en sy vrou na Frankryk verhuis. In 1959 en 1966 het hy homself as kandidaat gestel vir die verkiesing van die Britse Laerhuis, maar is nie verkies nie. Mosley is in 1980 dood.
Kinders
Max Mosley (1940), voormalige president van die Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), is 'n jonger seun van Oswald Mosley.
Gethyllis hallii
Gethyllis hallii is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gethyllis behoort en deel is van die Sukkulente Karoo. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap. Dit kom in Namakwaland, van Koingnaas tot by Vredendal, voor en word as seldsaam beskou..
Jonathan Littell
Jonathan Littell (gebore op 10 Oktober 1967) is 'n Amerikaanse skrywer wat in Barcelona woon. Hy het grootgeword in beide Frankryk en die VSA en is 'n burger van beide lande.
Nadat hy sy BA-graad verwerf het, het hy nege jaar vir 'n humanitêre organisasie gewerk. Hy het die pos in 2001 verlaat ten einde op sy skryfwerk te konsentreer. Sy eerste roman, Les Bienveillantes (2006), geskryf in Frans, het twee toonaangewende Franse pryse gewen, insluitende die Prix Goncourt en die Prix de l'Académie française.
Sjtsjastja
Sjtsjastja (Oekraïens: Ща́стя) is 'n stad en die administratiewe sentrum van die Sjtsjastja-distrik in die Loehansk-oblast in Oekraïne. Die bevolking van die stad is in 2022 op sowat 11 411 geraam. Die Loehansk-kragstasie, 'n groot kragaanleg wat in die 1950's gebou is, is noord van Sjtsjastja geleë. Die dorp is aan die Donetsrivier geleë. Tydens die pro-Russiese onrus van 2014 in Oekraïne het die stad 'n sleutelplek van gevegte geword.
Russies-Oekraïense Oorlog
Sjtsjastja is deur die separatistiese Volksrepubliek Loehansk beheer van laat April 2014 tot die Oekraïense weermag die stad op 14 Junie 2014 teruggeneem het. Dit is hoofsaaklik deur die vrywillige vegters van die Aidar-bataljon herwin, wat volgens Amnestie Internasionaal toe met "byna geen toesig of beheer nie" oorlogsmisdade in Sjtsjastja en naburige stede gepleeg het. Volgens inwoners van Sjtsjastja het hierdie gedrag voortgeduur totdat Aidar in die lente van 2015 by die Oekraïense weermag ingelyf is.
Gua sha
Gua sha (Chinees: 刮痧 ) of kerokan is 'n pseudowetenskap wat deel van tradisionele Chinese medisyne is. Die praktisyns gebruik 'n instrument om mense se vel te skraap om weefselskade te veroorsaak, want hulle glo dit het medisinale voordeel. In Engels word dit soms "coining" of "scraping" genoem en in Frans "tribo-effleurage". Enige skynbare voordeel van gua sha is as gevolg van die plasebo-effek.
Geskiedenis
Gua sha is as cạo gió na Vietnam van China oorgeplaas, en is baie gewild in Vietnam. Cạo gió vertaal ruwweg as "windskraap", want in die Viëtnamese-kultuur word "verkoue vang" of koors dikwels na verwys as trúng gió, "om wind te vang". Die oorsprong van hierdie term is die Shang Han Lun, 'n Sjinees mediese teks van 220 vC wat oor koue-geïnduseerde siektes handel. Cạo gió is 'n buitengewone algemene middel in Vietnam en vir uitgewekene Viëtnamese.
Effektiwiteit
Alternatiewe medisyne-navorser Edzard Ernst is van mening dat kliniese proewe na gua sha "wys net hoe merkwaardig die placebo-effek kan wees, veral as die behandeling eksoties of indrukwekkend is, fisiese aanraking behels, effens pynlik is en hoë verwagtinge verhoog." Verder, die mediese webblad "Science-Based Medicine" het berig dat gua sha 'n pseudomedisyne is, sonder goeie bewyse dat dit van enige voordeel is: "Dit veroorsaak kneusplekke van trauma". Soos gerapporteer deur 'n oorsigartikel in die 'Tydskrif van die Amerikaanse Akademie vir Dermatologie' (Engels: "Journal of the American Academy of Dermatology"), die newe-effekte van gua sha wissel van klein – insluitend dermatitis, brandwonde en hematurie (bloed in die urine)  – tot seldsaam maar ernstig insluitende serebrale hematoom (bloeding op die brein) en ernstige beserings wat veloorplanting vereis.
Crateromorpha lilium
Crateromorpha lilium is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Crateromorpha en behoort tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Schulze.
Jeppestown
Geskiedenis
Toe in 1887 verwag is dat die jaar oue myndorp Johannes oos of wes sou uitbrei in lyn met die goudrif, het die Jeppe & Ford Estate Company van Julius Jeppe sr., saam met sy seun Julius, en F.L. Ford Jeppestown (in 1889) oos en Fordsburg wes van die middedorp aangelê. Die voorstad is dan ook na Julius sr. genoem. Die vennote het ryk geword uit die verkoop van erwe of standplase. Jeppestown en Belgravia het bestaan uit 2 709 standplase, waarvan die eerste in Augustus 1889 verkoop is. Talle spogwonings is in Jeppestown gebou en die eerste openbare gedenkteken in Johannesburg, 'n obelisk ter nagedagtenis aan Jeppe, die stigter van die voorstad, en van die Jeppe-familie, is in 1893, sy sterfjaar, in Jeppestown opgerig. Toe die spoorlyn deur die voorstad gebou moes word, het Julius Jeppe sr. die grond daarvoor geskenk op voorwaarde dat alle treine sou stilhou vir passasiers by die Jeppe-stasie. Die ZAR se spoorwegowerheid het dié bepaling getrou nagekom, maar dis laat vaat tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die eerste trems deur perde getrek het in 1894 met Commissionerstraat langs tot in Jeppestown by die Belgravia-tolhekke geloop.
In 1893 is die Vrymesselaarstempel voltooi. In 1894 is Jeppestown beskryf as bestaande uit 421 geboue, twee kerke, ’n Vrymesselaarstempel, die Sint Maria-kollege vir Meisies en ’n biblioteek. Reeds in in 1894 het die voorstad 5 647 inwoners gehad. Die Sint Michael-skool vir Seuns, wat intussen hernoem is tot die Hoër Seunskool Jeppe, is in 1890 opgerig en is vandag die oudste staatskool in die Goudstad, en die oop stuk grond, genaamd Julius Jeppe Oval, is omstreeks dieselfde jaar in ’n park omskep. Uit die seunskool het die Hoër Meisieskool Jeppe ontstaan. Albei dié skole is genoem na sir Julius Jeppe, wat die grond geskenk het waarop die hoërskool se eerste geboue in 1909 opgerig is. Die oostelike deel van Jeppestown het as Belgravia bekendgestaan, wat destyds beskryf is as een van Johannesburg aangenamer voorstede en waar talle welgestelde Johannesburgers herehuise gehad het, soos Julius Jeppe jr. se woning, Friedenheim.
Elisabeth Leonskaja
Elisabeth Leonskaja (gebore op 23 November 1945) (In Russies: Елизавета Ильинична Леонская) is 'n Sowjetse en Oostenrykse pianis. Sy was gebore in 'n gesin van Joodse en Poolse afkoms wat in Tbilisi gewoon het, wat toe die hoofstad van die Georgiese Sowjet Sosialistiese Republiek was. Toe Leonskaja ses en 'n half jaar oud was, was haar ouers daartoe in staat om vir haar, haar eerste regopstaande klavier te koop. Teen die ouderdom van sewe jaar het sy die toelatingseksamen van een van Tbilisi se sestig musiekskole geslaag. Teen elfjarige leeftyd het sy haar orkestrale buiging gemaak met Beethoven se Klavierconcerto in C Majeur (Op. 15), teen 13 jarige leeftyd het sy haar eerste solo uitvoering gegee. Teen veertienjarige leeftyd het sy met 'n intensiewe vierjaar tydperk van studies by die sekondêre skool begin met 'n nuwe klavieronderwyser van Kiev, beinvloed deur die Russiese Skool van Klavier. In 1964 het Elisabeth Leonskaja die Enesco Internasionale Klavierkompetisie in Boekarest gewen. Die lede van die beoordelingspaneel het die komponis en dirigent Aram Khachaturian en die pianis Arthur Rubinstein ingesluit.
Jeppestown
NG Kerk
Die NG gemeente Jeppestown was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk wat op Donderdag 8 Julie 1897, dieselfde dag as NG gemeente Johannesburg-Oos, van die moedergemeente afgestig is. Dit was deels (saam met Johannesburg-Oos die moedergemeente van die Turffontein (1906), waaruit al die gemeentes in die suide van die stad mettertyd regstreeks of onregstreeks ontstaan het en die moedergemeente van al drie die gemeentes in die ooste van Johannesburg, naamlik Malvern, Bezuidenhoutsvallei en Belgravia. Jeppestown het op 1 November 1992 met Malvern saamgesmelt om die gemeente Kensington te vorm. Sedertdien word die geskiedkundige Jeppestown-kerk deur ’n ander kerkverband gebruik.
Die NG gemeente Belgravia het in 1952 van Jeppestown afgestig as laaste van die moedergemeente se drie dogtergemeentes in die oostelike voorstede. Belgravia het 'n toringkerk van sierstene in die Neo-Bisantynse boustyl op die hoek van Marshall- en Blorestraat opgerig teen 'n heuwel in 'n boomryke straat. Die omgewing was uit die staanspoor meer gegoed as dié rondom die moederkerk. In 1904 het "A Guide to the Transvaal" byvoorbeeld oor Johannesburg se woonbuurte gemeld: "Die meer gegoede voorstede is Parktown, Berea, Belgravia en Doornfontein; die armer buurte is Fordsburg, Braamfontein en Jeppes. Vrededorp word amper uitsluitlik bewoon deur arm Afrikaners ('Dutch'). Staatsamptenare verhuis na Richmond en Melville."
Gereformeerde Kerk
Die Gereformeerde kerk Johannesburg-Oos is in 1924 gestig en lidmate het veral gewoon in die voorstede Kensington, Malvern en Bezuidenhoutsvallei. Die gemeente se eerste kerkgebou is by die NG gemeente Jeppestown gekoop. F.W. Reitz, destyds staatsekretaris van die Oranje-Vrystaat, het die hoeksteen op 8 Oktober 1898 gelê nadat die NG gemeente Jeppestown besluit het om voorlopig eers 'n saal te bou. Die gebou is op 1 Desember 1898 ingewy, maar nadat Jeppestown ’n nuwe kerk in Fairview gebou het, het dié NG gemeente dit as kerksaal gebruik. Ds. A.S.E. Yssel het die nuwe Gereformeerde kerk Johannesburg-Oos se hoeksteen op 16 Junie 1951 gelê. Dié kerkgebou is op ’n hoogte geleë in die omgewing van heelwat ander kerke sodat die inwoners die rif die naam "Hill of Saints" gegee het. Die eerste kerkgebou, opgerig in 1898, is in 1986 tot Nasionale Gedenkwaardigheid verklaar en het ná die samesmelting van die drie Johannesburgse gemeentes in daardie jaar Johannesburg (herstig) se eiendom gebly. Die kerkgebou van 1951 is oorgeneem deur die Engelstalige gemeente Good News Community Church.
Demografie
Volgens die sensus van 2011 het Jeppestown 14 795 inwoners van wie 89,29% swart is, vergeleke met 11 344 in 2001 van wie 78,72% swart was. Die wit inwoners het van 1 187 (10,48%) in 2001 afgeneem tot 602 (4,07%) in 2011.
Hymeniacidon caerulea
Hymeniacidon caerulea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Tylecodon hallii
Tylecodon hallii is 'n plant wat hoort tot die familie Crassulaceae. Die plant is inheems aan die Noord-Kaap en Namibië en kom in die Richtersveld voor.
Maria Kliegel
Maria Kliegel (14 November 1952 -) is 'n Duitse tjellis.
Professionele loopbaan
Kliegel is in Dillenburg, Hesse gebore. Sy het op die ouderdom van negentien jaar onder Janos Starker begin studeer. Sy het eerste prys gewen tydens die Amerikaanse Kollege Kompetisie, Eerste Duitse Musiekkompetisie en Concours Aldo Parisot, en was ook die Grand Prize wenner tydens die tweede Mstislav Rostropovich Internasionale Tjello Kompetisie in 1981.
Die Russiese komponis Alfred Schnittke het haar interpretasie van sy Eerste Concerto vir Tjello en Orkes, toe Kliegel dit in 1990 opgeneem het, as die standaard opname daarvan aanvaar. Bo en behalwe laasgenoemde, het sy ook verskeie opnames vir Naxos gemaak, insluitende concertos en ander werke deur Beethoven, Bloch, Brahms, Bruch, Dohnányi, Dvořák, Elgar, Lalo, Saint-Saëns, Sjostakowitsj, Schumann, Tavener en Tsjaikofski. Sy het ook 'n groot volume kamermusiek deur Brahms, Chopin, Demus, Gubaidulina, Kodály, Mendelssohn en Schubert opgeneem.
Universiteit Utrecht
Universiteit Utrecht (UU) is 'n Nederlandse universiteit in die stad Utrecht. Tot 20 Oktober 1992 word dit die Rijksuniversiteit te Utrech (RUU) genoem. Met meer as 30 000 studente (en 'n jaarlikse inname van 6 500 nuwe studente), is UU een van die grootste universiteite in Nederland. Die universiteit het ongeveer 6 000 werknemers, waarvan 640 professore is. Die universiteit bied baccalaureus-, mineure en meestersprogramme aan, sowel as PhD-programme. Die UU het sewe fakulteite en het 'n totale jaarlikse begroting van ongeveer 761 miljoen euro.
Geskiedenis
In 1634 ontstaan die Utrechtse illustere skool waar, na die Latynse skool, 'n vervolgopleiding gevolg kon word. Die illustere skool word aan die Hiëronymusschool verbind en word twee jaar later tot universiteit verhef. Die opening van die Universiteit Utrecht vind plaas op 26 Maart 1636. Die intreerede word deur die invloedryke hoogleraar in teologie Gisbertus Voetius gehou; die eerste rector magnificus was hoogleraar in regte en wiskunde Bernardus Schotanus. Die universiteit tel by die opening enkele tientalle studente en daar werk sewe hoogleraars aan vier fakulteite: die filosofiese, wat 'n propedeutiese opleiding aan alle studente bied, en die drie hoër fakulteite, die teologiese, die juridiese en die mediese.
Utrecht bloei in die sewentiende eeu op, ondanks die mededinging van die ouer universiteite van Leiden (1575), Franeker (1585) en Groningen (1614) en van die illustere skole van Harderwijk (1599, universiteit vanaf 1648) en Amsterdam (1632). Veral Leiden was 'n gedugte mededinger van Utrecht. Daarom moes daar die nodige beleggings gedoen word. Die stadsbiblioteek in die Janskerk kry die funksie van universiteitsbiblioteek. Die Catharijnegasthuis word vir die mediese fakulteit in 1636 'n akademiess hospitaal. 'n Mediese kruietuin kon in 1639 op die bolwerk Sonnenborgh aangelê word. Drie jaar daarna word op die Smeetoren 'n sterrewag ingerig, wat later ook vir weerkundige waarnemings gebruik word. In hierdie beginjare word tewens die Maliebaan geopen waar die maliespel gespeel kon word.
Die universiteit trek vele studente uit die buiteland aan, veral Duitsers, Engelse en Skotte. Hulle was getuies van die intellektuele en teologiese stryd wat die aanhangers van die nuwe filosofie (René Descartes woon 'n tydlang in Utrecht) lewer met die aanhangers van die ortodokse teoloog Voetius, die eerste hoogleraar van die universiteit.
Die Franse besetting gradeer in 1810 die Utrechtse universiteit af na "école secondaire" (middelbare skool), maar na die oprigting van die Koninkryk van die Nederlande in 1813 kry die universiteit sy ou status terug. In 1817 word Leiden, Groningen en Utrecht die drie Rijksuniversiteite (sogenaamde "hoë skole") van die noordelike deel van die nuwe staat. Leiden kry die titel van "eerste" hoë skool. Utrecht speel 'n prominente rol in die opbloei van die Nederlandse natuurwetenskap. Rond 1850 word die sogenaamde "Utrechtse skool" in die natuurwetenskappe gevorm, met as kopstukke die hoogleraars Harting, Mulder, Buys Ballot en Donders. Hulle lei die onderwyslaboratorium as oefenplek vir hul studente in. Die Ryk se Veeartsenyskool word in 1918 'n kollege en vanaf 1925 die fakulteit Dieregeneeskunde van die universiteit.
Met die aanvang van die Tweede Wêreldoorlog het die universiteit oop gebly. In November 1940 het rektor Kruyt die drie Joodse professore (Ornstein, Wolff en Roos) en vier Joodse assistente (Katz, Fischer, Pais en Van der Hoeven) afgedank, waarna hy 'n dringende beroep op Utrechtse studente gedoen het om nie soos in Leiden en Delft in opstand te kom nie. "Die Utrechtse bestuurders het nooit probeer om die dikwels onduidelike maatreëls [van die Duitsers] ten gunste van die betrokke [Joodse] partye te interpreteer nie. In geval van twyfel is daar stelselmatig om presisie van die Departement van Onderwys gevra, wat konsekwent tot die verskerping van die verordeninge gelei het." Joodse studente is ook uit die universiteit verdryf. Einde 1942 eis die Duitse besetters die naamregisters in verband met indiensneming. Die universiteit het geweier om dit oor te gee. Daarna het 'n aantal studente die studenteadministrasie aan die brand gesteek. Sommige studente het deur die Kinderkomitee en Kindjeshaven skuiling vir kinders uit Joodse gesinne voorsien. Student Truus van Lier het gewapende weerstand gebied en die Utrecht NSB-polisiehoof GJ Kerlen in 1943 doodgeskiet.
Sedert die 1960's het 'n beduidende deel van die universiteit verhuis na De Uithof, wat die oostelikste deel van die stad beslaan en suid van De Bilt geleë is.
Die Universiteit Utrecht word verteenwoordig in die Stichting Academisch Erfgoed, 'n stigting wat ten doel het om universiteitsversamelings en kultuurskatte te bewaar.
Fakulteite
Die geboue van die Universiteit Utrecht is oor die hele stad versprei. Die meeste fakulteite is in De Uithof geleë. Twee groot fakulteite (Geesteswetenskappe en Regte, Ekonomie, Bestuur en Organisasie) is in die middestad geleë.
Die sewe fakulteite van die UU is:
Fakulteit Geesteswetenskappe
Die Fakulteit Geesteswetenskappe is in vier verskillende departemente verdeel:
Die Fakulteit Geesteswetenskappe is een van die grootste fakulteite van die Universiteit Utrecht, wat verantwoordelik is vir meer as veertig baccalaureusprogramme en meer as sewentig meestersprogramme.
Fakulteit Regte, Ekonomie, Bestuur en Organisasie
Die Fakulteit Regt, Ekonomie, Bestuur en Organisasie (afgekort REBO) bestaan uit die volgende departemente:
Die Fakulteit Regte, Ekonomie, Bestuur en Organisasie het drie studieverenigings wat die belange van studente bevorder, maar ook studieverwante en sosiale aktiwiteite reël:
Fakulteit Natuurwetenskappe
Die Fakulteit Natuurwetenskappe is in November 2004 gestig as samesmelting en bestaan uit die volgende departemente: Voorheen was dit selfstandige fakulteite, behalwe vir die laaste twee wat saam 'n fakulteit gevorm het.
Die baccalaureusprogram in biomediese wetenskappe word gesamentlik deur die fakulteite Natuurwetenskappe, Veeartsenykunde en Geneeskunde aangebied en word onder die Fakulteit Geneeskunde bevind.
Die Fakulteit Natuurwetenskappe het vyf studieverenigings wat die belang van studente bevorder, maar ook studi-verwante en sosiale aktiwiteite reël: