cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Masjien
Dinamika van masjiene
Die dinamiese ontleding van masjiene begin met 'n rigiede-liggaamsmodel om reaksies by die laers te bepaal, op watter punt die elastisiteitseffekte ingesluit is. Die rigiede-liggaamsdinamika bestudeer die beweging van stelsels van onderling verbonde liggame onder optrede van eksterne kragte. Die aanname dat die liggame styf is, wat beteken dat hulle nie vervorm word onder die werking van toegepaste kragte nie, maak die ontleding eenvoudiger deur die parameters wat die konfigurasie van die stelsel beskryf, te verminder tot die vertaling en rotasie van verwysingsraamwerke wat aan elke liggaam geheg is.
Die dinamika van 'n starre liggaamstelsel word gedefinieer deur sy bewegingsvergelykings, wat afgelei word deur gebruik te maak van Newton se bewegingswette of Lagrangiaanse meganika. Die oplossing van hierdie bewegingsvergelykings bepaal hoe die konfigurasie van die stelsel van starre liggame verander as 'n funksie van die tyd. Die formulering en oplossing van rigiede liggaamsdinamika is 'n belangrike hulpmiddel in die rekenaarsimulasie van meganiese stelsels.
Kinematika van masjiene
Die dinamiese ontleding van 'n masjien vereis die bepaling van die beweging of kinematika van die onderdele, bekend as kinematiese analise. Die aanname dat die stelsel 'n samestelling van starre komponente is, laat rotasie- en translasiebeweging wiskundig gemodelleer word as Euklidiese of rigiede transformasies. Dit laat toe dat die posisie, snelheid en versnelling van alle punte in 'n komponent vanuit hierdie eienskappe vir 'n verwysingspunt bepaal kan word, en die hoekposisie, hoeksnelheid en hoeksnellering van die komponent.
Masjien ontwerp
Masjienontwerp verwys na die prosedures en tegnieke wat gebruik word om die drie fases van die lewensiklus van 'n masjien aan te spreek:
Shirley Temple
Shirley Temple (23 April 1928 – 10 Februarie 2014) was 'n Amerikaanse aktrise en diplomaat. Sy het reeds vroeg in haar lewe roem verwerf. Die meisie met die goudblonde krulle en vonkelende oë word deur baie as die bekendste kinderster in die geskiedenis van film beskou. Sy het tussen 1932 en 1949 in meer as vyftig Amerikaanse rolprente gespeel.
Beknopte biografie
Shirley Jane Temple is op 23 April 1928 in Santa Monica in die Amerikaanse staat Kalifornië gebore. Sy begin haar loopbaan op driejarige ouderdom en het gou 'n bekende kindergesig op die silwerdoek geword.
Maria Szymanowska
Maria Szymanowska (14 Desember 1789 - 24 Julie 1831) - was 'n Poolse pianis en komponis van klassieke musiek.
Shirley Temple
Beknopte biografie
Temple was twee keer getroud: eers met John Agar (in 1945 toe sy 17 jaar oud was) en in 1950 met die Amerikaanse oorlogsveteraan Charles Alden Black. As volwassene was sy 'n ambassadeur. Sy het die naam Shirley Temple Black gebruik.
Maria Szymanowska
Szymanowska is in Warskou (Pole) gebore. Sy is in Sint Petersburg (Rusland) oorlede.
Shirley Temple
Beknopte biografie
Temple is op 10 Februarie 2014 op 85 jarige ouderdom oorlede. Sy word deur drie kinders, 'n kleindogter en twee agterkleindogters oorleef.
Die Bywoners
Die Bywoners was ’n Afrikaanse toneelgeselskap wat in Johannesburg gestig is deur die akteurspaar Schalk Jacobsz en Elma Potgieter.
Die geselskap het in 1981 die eerste vertaling van Athol Fugard se Hello and Goodbye onder regie van Jan Engelen in die Markteater opgevoer met die titel Hallo en Koebaai. Ander stukke sluit in Die Eensame Vlug, Potgieter se eenvrouvertoning Darling Blossom, Die Wildsboudjie deur Fritz Steyn, Corlia Fourie se Hoer of Heilige, Moervrug (’n verwerking van Engemi Ferreira se novelle Die Jaar toe my Ma begin Sing het), Laetitia Kom Terug (’n klugtige eenvrouvertoning wat Elma geskryf het) en Fugard se Boesman en Lena. Jacobsz het baie van die stukke se regie gedoen of self daarin gespeel.
Moyamoya-sindroom
Moyamoya is 'n siekte wat in die 1960's in Japan bekend geword het, maar seldsaam in die res van die wêreld is. Die siekte veroorsaak dat die bloedvate na die brein vernou en verdik. Omdat brein die bloed nodig het, ontstaan 'n netwerk van kapillêre bloedvaatjies om die vernoude bloedvate. As die brein geskandeer word lyk dit soos 'n rookwolk. In Japannees beteken "moyamoya" dan ook "rookwolkie".
Verenigde Arabiese Emirate se nasionale krieketspan
Die Verenigde Arabiese Emirate se nasionale krieketspan (Arabies: فريق الإمارات الوطني للكريكيت) is die nasionale krieketspan wat die Verenigde Arabiese Emirate (VAE) in internasionale krieket verteenwoordig. Hulle word deur die Emiratiese Krieketraad (ECB, van Engels: Emirates Cricket Board) bestuur wat in 1989 ’n geaffilieerde lid van die Internasionale Krieketraad (IKR) en een jaar later ’n geassosieerde lid geword het. Sedert 2005 is die IKR se administratiewe kantore in Doebai gesetel, terwyl die hoofkantoor nog steeds op Lord’s in Londen is.
Moyamoya-sindroom
Omdat die brein te min bloed (suurstof) kry, kom verbygaande isgemiese aanvalle voor, wat met tydelike verlamming gepaard kan gaan. As die netwerk van kapillêre bloedvaatjies uiteindelik nie meer die bloedtoevoer kan hanteer nie, tree beroertes in.
Moyamoya kan nie genees word nie, maar daar is wel behandeling daarvoor beskikbaar. 'n Neurochirurg kan 'n nuwe slagaar in die gebied met te min bloed aanlê (aaromleiding) om sodoende die bloedtoevoer na die brein te verbeter.
Bali
Bali (Indonesies: Pulau Bali) is die westelikste en vyfde grootste van die Klein Soenda-eilande (na Timor, Soembawa, Flores en Soemba) en is in die suide van die eilandnasie Indonesië geleë. Die eiland word begrens deur die Balisee in die noorde en die oop Indiese Oseaan in die suide. Bali is ook 'n provinsie van Indonesië op sy eie en die hoofstad sedert 1958 is Denpasar, die grootste stad van die Klein Soenda-eilande; voorheen het Singaraja as hoofstad van Bali gedien. Bali is veral as 'n toeristebestemming bekend.
Bali is in die ooste van Java en in die weste van Lombok geleë. In die noorde, oorkant die Balisee, lê Borneo, en verder noordoos Soelawesi. Bali het 'n bevolking van 3 891 428 in 2010 gehad en beslaan 'n oppervlakte van 5 780,06 km².
Verenigde Arabiese Emirate se nasionale krieketspan
Die Verenigde Arabiese Emirate is een van die opkomende EDI-spanne; hulle het die AKR-trofee tussen 2000 en 2006 vier keer agtereenvolgens gewen, en was ook naaswenners by drie ander geleenthede (in 1996, 1998 en 2008) sedert dié toernooi vir die eerste keer uitgespeel is. Hulle het die 1994-krieketwêreldbekerkwalifikasie gewen en aan die Krieketwêreldbeker 1996 deelgeneem. Bykomende EDI-wedstryde is tydens die Asiatiese Bekertoernooie in 2004 en 2008 gespeel. Tydens die 2014-krieketwêreldbekerkwalifikasie het hulle in die tweede plek na Skotland geëindig en sodoende vir die Krieketwêreldbeker 2015 gekwalifiseer en EDI-status tot in 2018 verkry.
Bali
Bali se geologie word gekenmerk deur baie aktiewe vulkane wat dié eiland van wes na oos gevorm het. Bali se vulkane behoort tot die Ring van Vuur wat die Stille Oseaan van Nieu-Seeland tot Chili omsirkel.
Hindoeïsme is die dominante godsdiens in Bali (83,5%), gevolg deur Moslems (13,4%), Christene (2,5%) en Boeddhiste (0,5%). Die inheemse taal van Bali is Balinees, wat oor sy eie skrif beskik.
Die Balinese kat is na die Balinese dansers genoem, maar nie van Bali of Indonesië afkomstig nie.
Verenigde Arabiese Emirate se nasionale krieketspan
In April 2018 het die IKR besluit om aan al sy lede volle T20I-status toe te ken. Vervolgens sal al die T20I-wedstryde wat die Verenigde Arabiese Emirate ná 1 Januarie 2019 teen ander IKR-lede speel, as ’n volle T20I erken word. Die Verenigde Arabiese Emirate is tans (Julie 2023) 19de op die eendagranglys en 16de op die Twintig20-wêreldranglys.
Beheerliggaam
Die Emiratiese Krieketraad (Engels: Emirates Cricket Board, ECB) is in 1989 gestig en verantwoordelik vir die reëling van krieket in die Emirate. In 1990 het hulle as ’n geassosieerde lid by die Internasionale Krieketraad (IKR) aangesluit.
Die Emiratiese Krieketraad bestuur al die Verenigde Arabiese Emirate se verteenwoordigende nasionale spanne, insluitende die mans, vroue en jeug. Hulle is ook verantwoordelik vir die bestuur en organisasie van EDI- en T20I-reekse teen ander spanne, en die reëling van internasionale wedstryde tuis. Daarbenewens is die ECB verantwoordelik vir inkomsteverkryging deur die verkoop van kaartjies, borgskappe en uitsaairegte, veral in verband met die Verenigde Arabiese Emirate se span.
Kinders en jongmense word reeds op skool aan krieket bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting. Nes ander krieketlande beskik die Verenigde Arabiese Emirate oor ’n o/19-nasionale span wat aan die o/19-krieketwêreldbeker deelneem.
Invoering en vestiging van krieket
In 1892 het die Verenigde Koninkryk verantwoordelikheid oorgeneem vir die sjeikdomme langs die Persiese Golf, destyds “Verdragskus” genoem. Soldate van die Britse Leër het krieket saamgeneem en dié sportsoort op ’n informele vlak beoefen. Die eerste amptelike wedstryde is tydens die Tweede Wêreldoorlog gespeel, toe personeel van die Britse Lugmag en ander Britse Statebondmagte (insluitende eersterangse en klubspelers uit Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika) in stede soos Ajman, Al Ain, Doebai en Sharjah gestasioneer was en hulle hul gunsteling tydverdryf beoefen het. Die kolfblaaie wat hulle rondom die Sharjah-lugmagbasis opgerig het, is ná die einde van die wêreldoorlog deur Britte en ander buitelandse personeel verder gebruik.
Die nasionale span se eerste jare
In 1976 het die nasionale span sy eerste wedstryd teen die Pakistanse Internasionale Lugdiens se eersterangse span in Sharjah gespeel. Die toeriste het 345/5 tydens hul 50 boulbeurte aangeteken en die gasheer was op 88/4 ná 28 boulbeurte, toe dié wedstryd weens reën afgelas is. In 1980 is plaaslike krieketbeheerliggame in Doebai en Sharjah gestig en een jaar later is die Sharjah-krieketstadion ingewy, waarin ryk inwoners beleë het. Internasionale wedstryde in die Emirate het meestal sonder die plaaslike nasionale span plaasgevind, so die Asiatiese Beker 1984, wat in hierdie stadion aangebied is. Tydens dié toernooi is die eerste EDIs in die Emirate aangebied; deelnemers was Indië, Pakistan en Sri Lanka. Vier jaar later is hier die Austral-Asiatiese Beker tussen Australië, Bangladesj, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan en Sri Lanka aangebied. In 1995 het die Emirate die Asiatiese Beker tussen Bangladesj, Indië, Pakistan en Sri Lanka aangebied, weer sonder eie deelname. Altesaam is op die stadion meer as 200 EDIs en vier toetswedstryde aangebied. Weens veiligheidskwessies het die Pakistaanse beheerliggaam van sy tuiswedstryde na die Emirate verskuif. Ook Afghanistan moes weens die veiligheidsituasie van sy tuiswedstryde hierheen verskuif.
In 1984 het hulle by die Asiatiese Krieketraad aangesluit. In 1989 is die Emiratiese Krieketraad (Engels: Emirates Cricket Board, ECB) gestig en hulle het in dieselfde jaar ’n geaffilieerde van die Internasionale Krieketraad (IKR) geword, wat hulle vir wedstryde teen ander nasionale spanne toegelaat het. Reeds in die daaropvolgende jaar het die beheerliggaam ’n geassosieerde lid geword. Weens sy nielidmaatskap in die wêreldbeheerliggaam kon die nasionale span nie aan die kwalifiserings vir die krieketwêreldbekertoernooie in 1979, 1983, 1987 en 1992 deelneem nie. Dieselfde was vir die Asiatiese Bekertoernooie in 1984, 1986, 1988, 1990 en 1995 van toepassing. In 1990 het die nasionale span twee keer swak teen Nederland verloor. Hierdie nederlae het verduidelik dat die Verenigde Arabiese Emirate nog baie moes doen om tydens die IKR-trofee in 1994 suksesvol te wees en die EKR het toe ’n omstrede beleid goedgekeur.
Op pad na die eerste krieketwêreldbekerdeelname
Ten einde van ’n suksesvolle nasionale span tydens die IKR-trofee 1994 in Kenia het die EKR verskeie eersterangse spelers in Indië, Pakistan en Sri Lanka betrek om ’n werkgeleentheid in dié land te vat, sodat hulle volgens die residensiële vereistes vir die Verenigde Arabiese Emirate se nasionale krieketspan kon speel. Met die inheemse kaptein Sultan Zarawani het die Verenigde Arabiese Emirate die trofee ingepalm en daarmee vir die Krieketwêreldbeker 1996 gekwalifiseer. Dit was hul eerste sukses tydens hul eerste probeerslag. Hulle het die gasheer Kenia in die eindstryd verslaan (met twee paaltjies). Sowel die Keniaanse spelers asook die krieketraad was baie kwaad oor die feit dat hulle verslaan is deur ’n span wat volgens hulle en ander waarnemers uit “huursoldate” bestaan het. Die IKR het oor dié dispuut geswyg, maar hulle het die vereistes vir nasionale spanne verhoog.
Tydens die Austral-Asiatiese Beker 1994 het die Emiratiese gasheer sy eerste EDIs teen Indië en Pakistan gespeel, maar hulle is ná twee nederlae reeds in die groepfase uitgeskakel. Die Emiratis het laaste geëindig tydens ’n driehoekige reeks teen Kenia en Nederland in dieselfde jaar en ook in 1995 laaste tydens ’n toernooi teen die A-spanne van die volle lede Indië, Pakistan en Sri Lanka. ’n Jaar later het die span aan die Pakistanse EDI-toernooi deelgeneem en een van vier wedstryde gewen. Tydens die Krieketwêreldbeker 1996 in Indië, Pakistan en Sri Lanka het hulle vir die eerste keer aan dié toernooi deelgeneem, maar al hul wedstryde behalwe vir dié teen Nederland verloor: teen Suid-Afrika (met 169 lopies), teen Engeland (met agt paaltjies), teen Pakistan (met nege paaltjies) en teen Nieu-Seeland (met 109 lopies). Die ontmoeting met Nederland was die eerste EDI-wedstryd tussen twee geassosieerde lede van die IKR en die eerste EDI-oorwinning vir die Verenigde Arabiese Emirate (met sewe paaltjies).
Tydens die eerste AKR-trofee 1996 in Maleisië het die Verenigde Arabiese Emirate ná hul nederlaag in die eindstryd teen Bangladesj (met 108 lopies) as naaswenner geëindig, waarmee hulle die Asiatiese Beker 1997 misgeloop het. Weens die verhoogde vereistes vir nasionale spanne was die Verenigde Arabiese Emirate nie in staat om hul sukses van 1994 te herhaal nie, tydens die IKR-trofee 1997 in Maleisië het hulle in die tiende plek geëindig. Tydens die halfeindstryd van die AKR-trofee 1998 in Nepal is die Verenigde Arabiese Emirate deur Bangladesj met ses paaltjies verslaan en hulle het ook die Asiatiese Beker 2000 misgeloop.
In die nuwe millennium
Oor die jare heen het die span, nadat Bangladesj in 2000 ’n volle lid van die IKR geword het, homself as die beste geassosieerde lid in Asië gevestig, hoewel hulle nie teen die beste geassosieerde lede van Europa en Noord-Amerika kon meeding nie. Die Emirate het die AKR-trofeë 2000 en 2002 gewen, nadat hulle onderskeidelik Hongkong (met drie paaltjies) en Nepal (met ses paaltjies) in die eindstryde verslaan en sodoende vir die daaropvolgende Asiatiese Bekertoernooie in 2004 en 2008 gekwalifiseer het. Tydens die IKR-trofee 2001 in Kanada het die Emirate egter in die vyfde plek geëindig en sodoende die Krieketwêreldbeker 2003 misgeloop. Tydens die Hong Kong Cricket Sixes in dieselfde jaar het hulle daarin geslaag om Australië twee keer te klop.
In 2004 het die Verenigde Arabiese Emirate die Sesnasies-uitdaging 2004 aangebied en volgens punte gelykop met vier ander spanne in die vyfde plek geëindig. In dieselfde jaar het die Emirate hul eerste Interkontinentale bekerwedstryd teen Nepal gespeel, waartydens Ali Asad nege paaltjies in die eerste beurt geneem het. Daarna het die Emirate Maleisië verslaan, maar in die halfeindstryd teen Kanada verloor. Die Verenigde Arabiese Emirate het die AKR-trofee gewen, nadat hulle Oman in die eindstryd met 94 lopies geklop het. Daarna het hulle weer EDI-krieket gespeel, maar hulle is deur beide Indië (met 116 lopies) en Sri Lanka (ook met 116 lopies) in die eerste rondte van die Asiatiese Beker 2004 verslaan. Tydens die Hong Kong Cricket Sixes het hulle in die vierde plek geëindig, nadat hulle sowel Indië asook Suid-Afrika verslaan het.
Die Verenigde Arabiese Emirate het tydens die Interkontinentale beker 2005 weer die halfeindstryd gehaal, hoewel hulle in die eerste rondte teen Nepal verloor het. Daarna het hulle in Sharjah ’n reeks teen Engeland A gespeel, maar hulle is in al hul vier wedstryde verslaan. Daarna het hulle Hongkong in die eindstryd van die eerste ACC Fast Track Countries Tournament 2004/05 geklop. Tydens die IKR-trofee 2005 in Ierland het die Emiratis sesde geëindig en daarmee die Krieketwêreldbeker 2007 naelskraap misgeloop. Aansluitend het hulle die tweede ACC Fast Track Countries Tournament 2005/06 gewen. Die Emirate het Hongkong in die eindstryd van die AKR-beker 2006 in Maleisië met vyf paaltjies verslaan, maar hul Interkontinentale bekerveldtog het met ’n beurtnederlaag teen Namibië begin. Daarop het ’n gelykop teen Skotland en ’n nederlaag teen Ierland gevolg, weer met ’n beurt, nadat Eoin Morgan met 209 onoorwonne lopies ’n nuwe Ierse rekord opgestel het. Tydens die eerste AKR T20I-beker 2007 het die Emirate in die vierde plek en tydens die derde en laaste ACC Fast Track Countries Tournament ná Nepal in die tweede plek geëindig.
Die Interkontinentale Beker 2007/08 het teleurstellend verloop, aangesien die Emirate net een oorwinning teen Bermuda in hul sewe wedstryde kon aanteken, terwyl hulle teen Skotland onbeslis gespeel het en deur Kanada verslaan is. Tydens die eerste ACC T20I-beker 2007 in Koeweit het hulle in die vierde plek geëindig. Die afdeling twee van die Wêreldkrieketliga 2007 in Windhoek het vir die span heelwat beter verloop, met ’n oorwinning in die eindstryd teen Oman (met 67 lopies).
Tydens die Asiatiese Beker 2008 in Pakistan is die Emirate in die eerste rondte deur Bangladesj (met 96 lopies) en Sri Lanka (met 142 lopies) verslaan. Tydens die AKR Elitetrofee 2008 het hulle ’n verrassende nederlaag teen Saoedi-Arabië gely; hul eerste AKR-trofee-nederlaag sedert dié in die halfeindstryd in 1998. Hulle het in die eindstryd teen Hongkong met drie paaltjies verloor wat hul reeks van vier agtereenvolgende titels beëindig het.
Die Verenigde Arabiese Emirate het die AKR T20I-beker 2009 aangebied en as naaswenners geëindig, nadat hulle die eindstryd teen Afghanistan met 94 lopies verloor het; tydens dié toernooi het die span al sy vier groepwedstryde en die halfeindstryd teen Oman gewen. Tydens die Krieketwêreldbekerkwalifisering 2009 in Suid-Afrika het die Emirate net die sewende plek gehaal en sodoende die Krieketwêreldbeker 2011 misgeloop. Daarna het hulle Namibië besoek, waar hulle die Interkontinentale Bekerwedstryd en twee bykomende eendaagse wedstryde gewen het. Eers in 2010 kon die span aan die T20I-wêreldbekerkwalifisering deelneem, nadat hulle voorheen nie aan die Wêreldkrieketliga-afdeling een 2007 vir die T20I-wêreldbeker 2007 en die T20I-wêreldbekerkwalifisering 2008 vir die T20I-wêreldbeker 2009 deelgeneem het nie. Die gasheer kon egter net die derde plek haal en het sodoende die T20I-wêreldbeker 2010 misgeloop. Aansluitend het die Emirate die Marylebone-krieketklub (MKK) gehuisves. Daarna het Uganda se span die Emirate besoek. Terwyl die wedstryd tydens die Interkontinentale Skild 2009/10 onbeslis geëindig het, het die gasheer die eendaagse wedstryd en albei T20Is gewen. Daarna het die span tydens die AKR Elitetrofee 2010 in Koeweit in die sesde plek geëindig en vir die eerste keer die halfeindstryd tydens dié toernooi misgeloop. Aansluitend het die Emirate Bermuda besoek, waar hulle albei eendaagse Interkontinentale Bekerwedstryde en albei T20Is teen die gasheer gewen het. Die daaropvolgend besoek aan Kenia was egter minder suksesvol, aangesien hulle al die vier eendaagse wedstryde teen die nasionale span verloor het. Die eindstryd van die Interkontinentale Skild is in Doebai aangebied en deur Namibië teen die gasheer gewen.
Gereelde deelname aan toernooie
In April 2011 het die Emirate afdeling twee van die Wêreldkrieketliga aangebied en sonder ’n nederlaag beklink, nadat hulle die eindstryd teen Namibië gewen het. In Junie/Julie 2011 het die Emiratis tydens die eerste rondte van die Interkontinentale Beker 2011/13 in Nairobi teen Kenia te staan gekom, waar hulle die Interkontinentale bekerwedstryd gewen en die reeks van twee eendaagse wedstryde onbeslis geëindig het. Daarna het hulle Afghanistan verwelkom; terwyl die Interkontinentale bekerwedstryd onbeslis geëindig het, het die gasheer albei eendaagse wedstryde gewen. In Desember 2011 het die Emirate deelgeneem aan die AKR T20I-beker in Nepal, wat as Asiatiese kwalifiseringstoernooi vir die T20I-wêreldbekerkwalifisiering gedien het. Aangesien die nasionale span reeds in die Asiatiese kwalifisering uitgeskakel is, het hulle die hooftoernooi misgeloop. Tydens die AKR Elitetrofee 2012 het hulle die titel met Nepal gedeel, nadat die eindstryd onbeslis geëindig het.
Tydens die AKR T20I-beker 2013 het die Verenigde Arabiese Emirate met ’n oorwinning in die uitspeelwedstryd teen Hongkong die derde plek gehaal. In November dieselfde jaar het hulle die T20I-wêreldbekerkwalifisering 2013 aangebied en ná ’n nederlaag in die uitspeelwedstryd teen Nepal in die vierde plek geëindig; met die oorwinning teen Nederland met tien lopies in die kwarteindstryd was hulle reeds vir die T20I-wêreldbeker 2014 gekwalifiseer. Die jaar 2014 het die Emiratiese span in Nieu-Seeland afgeskop met die krieketwêreldbekerkwalifisering 2014, die laaste fase van die Wêreldkrieketliga 2009/14. In die kwalifisering het hulle die eindstryd gehaal, is deur Skotland met 41 lopies verslaan en het vir die Krieketwêreldbeker 2015 in Australië en Nieu-Seeland gekwalifiseer. Daarmee het die Verenigde Arabiese Emirate ná amper 20 jaar weer aan ’n krieketwêreldbekertoernooi deelgeneem. Nadat hulle die kwalifiseringstoernooi onder die vier beste spanne afgesluit het, het hulle vir die daaropvolgende vier jaar ook EDI-status ontvang.
Die T20I-wêreldbeker 2014 het teleurstellend verloop, aangesien die Emiratiese nasionale span in al hul drie wedstryde deur Nederland (met ses paaltjies), Ierland (met 21 lopies) en Zimbabwe (met vyf paaltjies) verslaan en reeds in die eerste rondte uitgeskakel is. Tydens die AKR Premierliga 2014 het hulle met hul tweede plek vir die AKR Kampioenskap 2014 gekwalifiseer. Aangesien Afghanistan en die Verenigde Arabiese Emirate besig was met voorbereidings vir die Krieketwêreldbeker is die AKR Kampioenskap 2014 gekanselleer. In teenstelling met die meeste ander aan die krieketwêreldbekertoernooi deelnemende spanne het die Emiratiese span veral uit halfprofessionele spelers bestaan. In die groepwedstryd teen Zimbabwe in Nelson het die span met 285/7 hul hoogste EDI-telling tydens ’n toernooi aangeteken, hulle het nogtans met vier paaltjies verloor. Shaiman Anwar het met 106 lopies teen Ierland die eerste honderdtal vir die Emirate tydens dié toernooi aangeteken en die span het ’n algehele telling van 278/9 bereik. Nadat Ierland die teiken in die laaste boulbeurt gehaal het, is die Emirate nogtans met twee paaltjies verslaan. Nadat hulle ook deur Indië (met nege paaltjies), Pakistan (met 129 lopies), Suid-Afrika (met 146 lopies) en Wes-Indië (met ses paaltjies) verslaan is, is hulle reeds in die groepfase uit die toernooi geskakel. Troosprys was in die laasgenoemde wedstryd die met 109 lopies hoogste vennootskap tussen Amjad Javed en Nasir Aziz teen ’n toetsspan.
Tydens die T20I-wêreldbekerkwalifisering 2015 in Ierland en Skotland het die Emirate net die 13de plek gehaal en sodoende die T20I-wêreldbeker 2016 misgeloop. Op 21 Julie 2016 het die Emiratiese Krieketraad die eerste sentrale kontrakte met agt krieketspelers gesluit, wie sodoende dié land se eerste professionele krieketspelers geword het. Tydens die Interkontinentale Beker 2015/17 kon hulle net Papoea-Nieu-Guinee (met nege paaltjies) en Namibië (met 34 lopies) verslaan, terwyl die deur reën beïnvloede wedstryd teen Skotland onbeslis geëindig en hulle die ander vier wedstryde verloor het. Die enigste ligpunte was die eersterangse honderdtalle deur Muhammad Usman en Saqlain Haider (albei teen Papoea-Nieu-Guinee), deur Adnan Mufti teen Namibië, asook die hoogste aanvangskolwervennootskap vir die Emirate tussen Rohan Mustafa en Chirag Suri tydens dié toernooi teen Afghanistan (met 146 lopies). Nadat die Emirate tydens die Asiatiese Bekerkwalifisering 2016 in Bangladesj al hul drie wedstryde teen Afghanistan, Hongkong en Oman gewen het, het hulle vir die hooftoernooi gekwalifiseer. Tydens die Asiatiese Beker 2016 in Bangladesj is hulle egter in al hul wedstryde deur Sri Lanka (met 14 lopies), Bangladesj (met 51 lopies), Pakistan (met sewe paaltjies) en Indië (met nege paaltjies) verslaan.
As gasheer was die Emirate regstreeks vir die T20I-wêreldbekerkwalifisering 2019 gekwalifiseer, maar met hul sewende plek het hulle die T20I-wêreldbeker 2021 naelskraap misgeloop. In 2021 het die Emirate Ierland vir vier EDIs gehuisves. Hulle het die eerste EDI met ses paaltjies gewen en sodoende hul eerste oorwinning teen Ierland in dié formaat aangeteken. Die tweede en derde EDI moes egter weens verskeie Covid-19-gevalle afgelas word. Ierland het eindelik die vierde EDI gewen en die reeks met 1–1 geëwenaar. In Oktober dieselfde jaar het die Emirate Ierland vir drie T20Is ontvang. Ná hul nederlaag in die eerste wedstryd het hulle die ander twee wedstryde gewen en die reeks met 2–1 beklink. Vanweë die aanhoudende wêreldwye Covid-19-pandemie is die T20I-wêreldbeker in die Verenigde Arabiese Emirate en Oman aangebied, waarmee albei lande vir die eerste keer wedstryde tydens ’n internasionale toernooi gehuisves het; Indië het egter as amptelike gasheer aangebly. In teenstelling met Oman het die Emirate nie vir dié toernooi gekwalifiseer nie. Tydens die T20I-wêreldbekerkwalifisering se groep A 2022 in Oman het die Verenigde Arabiese Emirate die eindstryd teen Ierland gewen en sodoende vir die T20I-wêreldbeker 2022 in Australië gekwalifiseer. In Februarie 2020 het die Emirate aan die AKR westelike streek T20 deelgeneem, wat deel was van die Asiatiese Bekerkwalifisering 2022. Hulle het al hul groepwedstryde teen Iran, Koeweit en Saoedi-Arabië gewen, in die halfeindstryd Katar verslaan en die eindstryd teen Koeweit beklink. In die tweede deel van die kwalifisering, die Asiatiese Bekerkwalifisering 2022 in Augustus 2022 is die Emiratis deur Koeweit en Hongkong verslaan, terwyl hulle Singapoer geklop het, waarvolgens hulle die hooftoernooi misgeloop het. Vanweë die ekonomiese krisis in Sri Lanka moes die Asiatiese Beker 2022 na die Verenigde Arabiese Emirate verskuif word, terwyl die Sri Lankaanse beheerliggaam as amptelike gasheer aangebly het. Tydens die T20I-wêreldbeker 2022 se eerste rondte het die Emiratis teen Nederland en Sri Lanka verloor, terwyl hulle Namibië kon verslaan, waarmee hulle uit dié toernooi geskakel is; laasgenoemde was hul eerste T20I-wêreldbekeroorwinning nog.
Marike de Klerk
Marike de Klerk (29 Maart 1937 – 3 Desember 2001) was die presidentsvrou van Suid-Afrika as vrou van die voormalige Staatspresident F.W. de Klerk gedurende 1989–1994. Sy was ook 'n politikus van die voormalige regerende Nasionale Party in haar eie reg. Sy is in 2001 in haar huis in Kaapstad vermoor.
Verenigde Arabiese Emirate se nasionale krieketspan
Kleure en kenteken
Die Emiratiese Krieketraad se kenteken toon ’n valk van Koraisj met die belettering UAE Cricket Board daaronder.
Marike de Klerk
Persoonlike lewe
duimnael|links|230px|Marike en haar aanstaande, [[FW de Klerk verkoop Pukkies op universiteit, omstreeks 1956.]]
Verenigde Arabiese Emirate se nasionale krieketspan
Tuisstadions
Die Verenigde Arabiese Emirate beskik nie oor ’n amptelike tuisstadion vir sy nasionale span nie. Die Verenigde Arabiese Emirate se nasionale krieketspan gebruik vir hul krieketwedstryde eerder ’n verskeidenheid stadions dwarsdeur die Verenigde Arabiese Emirate. Die span het tot dusver tuiswedstryde op vier tuisstadions gespeel. Drie van dié vier Emiratiese stadions beskik oor toetskrieketstatus, waarmee die Emirate saam met Oman die enigste land is, wat oor stadions in dié kategorie beskik, maar self geen toetswedstryde speel nie.
T20I-wêreldbekerstadions
Die Verenigde Arabiese Emirate het saam met Oman die T20I-wêreldbeker 2021 aangebied; Indië het egter steeds as amptelike gasheer aangebly. Dit was die eerste internasionale kriekettoernooi wat in beide Oman en die Verenigde Arabiese Emirate aangebied is, asook die eerste vername kriekettoernooi wat geheel en al deur IKR-assosiaatlede gehuisves is.
Marike de Klerk
Persoonlike lewe
Marike is gebore in 'n bo-middelklas Afrikanergesin van Pretoria. Haar vader, Wilhelm Willemse, was 'n akademikus en skrywer. Hy was professor van sosiale patologie en sielkunde aan die Universiteit van Pretoria.
Marike ontmoet haar toekomstige man, FW de Klerk, aan die Potchefstroomse Universiteit waar sy studeer het vir 'n handelsgraad. Die egpaar is later getroud en het drie kinders saam aangeneem; Jan, Willem en Susan.
Verenigde Arabiese Emirate se nasionale krieketspan
Spelerstatistieke
Altesaam het vir die Verenigde Arabiese Emirate 107 spelers EDI- en 63 spelers T20I-krieket gespeel. Vervolgens die spelers wat vir die Emiratiese span die meeste lopies aangeteken en die meeste paaltjies geneem het.
Maracay
Maracay is 'n stad in die noorde van Venezuela en is die hoofstad van die deelstaat van Aragua. Die stad het 'n bevolking van 955 362 in 2011 gehad en het 'n oppervlakte van 311,52 km², terwyl die metropolitaanse gebied 'n bevolking van 1 150 000 en 'n oppervlakte van 911,57 km² het.
Verenigde Arabiese Emirate se nasionale krieketspan
Spankapteins
Tot op hede was elf spelers reeds die kaptein vir die Verenigde Arabiese Emirate tydens ’n EDI-wedstryd en agt tydens ’n T20I.
Marike de Klerk
Persoonlike lewe
F.W. en Marike de Klerk was vir 39 jaar getroud voordat hulle geskei is in 1998. F.W. de Klerk het 'n week later weer getrou.
Ernest Oppenheimer-teater
Die Ernest Oppenheimer-teater is ’n teater in Welkom in die Vrystaat. Dit is genoem na Welkom se stigter, Ernest Oppenheimer, 'n bekende Suid-Afrikaanse sakeman en die stigter van die diamantkartel wat deur die maatskappy De Beers beheer is.
Maracay
Maracay is net suid van die Karibiese See en aan die ooskus van die Valenciameer geleë. Die stad is op 5 Maart 1701 deur die Spaanse biskop Diego de Baños y Sotomayor gestig.
Marike de Klerk
Persoonlike lewe
In die later jare van haar lewe het sy aan erge depressie gely.
Ernest Oppenheimer-teater
Brand
In Oktober 2011 het ’n brand in die teater uitgebreek tydens ’n vertoning deur ’n vlamdanser en miljoene rande se skade is aangerig. Nadat meer as ’n jaar gesloer is weens onderhandelings met die teater se versekeringsmaatskappy, is in Januarie 2013 eindelik aangekondig dat die herstelwerk aan die teater sou begin.
Marike de Klerk
Loopbaan
In 1993 is sy bekroon met die "Vrou vir Vrede"-toekenning in Genève, Switserland vir die bevordering van die welstand en ontwikkeling van landelike vroue.
Sy het later twee boeke geskryf. In A Journey Through Summer and Winter beskryf sy haar huwelik van 39 jaar met F.W. de Klerk. Later in A Place Where the Sun Shines Again (Afr: "'n Plek waar die son weer skyn") gee sy leiding aan vroue wat egskeiding in die gesig staar, soos later in haar lewe.
Haar gewese man het 'n hoofstuk uit A Place Where the Sun Shines Again, wat handel oor sy ontrouheid, suksesvol laat sensor.
Moord
In Mei 2003 is 'n voormalige sekuriteitswag, Luyanda Mboniswa, skuldig bevind aan haar moord.
Haar moord is deur baie hoë-profiel figure bespreek. Suid-Afrikaanse president Thabo Mbeki het opgemerk dat sy 'n "''sterk, pragtige en waardige vrou was". Winnie Madikizela-Mandela het gesê dat'' "...as 'n vrou, kan ek met die uitputting van haar emosionele hulpbronne identifiseer in die vorming van haar gewese man se loopbaan".
F.W. de Klerk sê in sy eie verklaring: "Ek het met 'n groot skok en hartseer van die omstandighede van die tragiese dood van my gewese vrou Marike gehoor."
De Klerk het haar eiendomme en boedel van R2 miljoen aan haar kinders bemaak.
Vlag van Colombia
Die nasionale vlag van Colombia is op 26 November 1861 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon drie horisontale bane in geel bo, blou in die middel en rooi onder. Die ontwerp van die vlag is baie soortgelyk aan dié van Ecuador en Venezuela wat ook voormalige samestellende gebiede van Groot-Colombia is. Al drie vlae is gebaseer op ’n voorstel van die Venezolaanse generaal Francisco de Midanda wat in 1811 deur Venezuela aanvaar is en later deur Groot-Colombia met ’n paar verstellings.
Simboliek
Geel stel die goud voor wat in Colombia ontdek is, blou stel die seë aan die kus van Colombia voor (Colombia is die enigste Suid-Amerikaanse land wat aan twee oseane grens) en rooi stel bloed voor van diegene wat gesterf het in die stryd om Colombia se vryheid.
Ander variasies oor die interpretasie van die kleure bestaan ook, soos byvoorbeeld dat geel die son en die aarde voorstel, dat blou die water voorstel wat die mense in stand hou en dat rooi die bloed voorstel wat gevloei het van die mense wat vir Colombia se onafhanklikheid geveg het.
Ontwerp
Die horisontale bane (van bo na onder) in geel, blou en rooi het ’n verhouding van 2:1:1. Tesame met die vlag van Ecuador wat ook van die vlag van Groot-Colombia afgelei is, is die vlag van Colombia anders as ander driekleure, hetsy horisontaal of vertikaal omdat die bane van die driekleur nie in die verhouding 1:1:1 is nie. Die vlag van Venezuela, wat ook van die vlag van Groot-Colombia afgelei is, is meer konvensioneel met sy bane in die verhouding 1:1:1.
Daar is geen amptelike regulasies wat die verhouding van die vlag vasstel nie, maar dit word tradisioneel as 2:3 gebruik.
Kleure
Die amptelike kleure vir die Colombiaanse vlag is nog nie in wetgewing vasgelê nie, maar die volgende tabel word vir gebruik aanbeveel:
Volgens die huidige interpretasie dui die kleure aan:
Die kleure van die vlag het egter ook ander interpretasies, soos blou vir lojaliteit en waaksaamheid, rooi vir oorwinning van gevegte vir Colombiaanse onafhanklikheid, en uiteindelik geel vir soewereiniteit en geregtigheid.
Geskiedenis
Francisco de Miranda is die persoon wat verantwoordelik is vir die skep van die geel-blou-rooi vlag van Groot-Colombia wat vandag deur Colombia, Ecuador en Venezuela gedeel word. Miranda het ten minste twee inspirasies vir sy vlag gelys. In ’n brief aan graaf Simon Romanowitsj Woronzof in 1792 sê Miranda dat die kleure gebaseer is op die teorie van primêre kleure wat deur die Duitse skrywer en filosoof Johann Wolfgang von Goethe gegee is. Miranda het ’n laataand-gesprek wat hy met Goethe tydens ’n feestelikheid in die winter van 1785 in Weimar gehad het, beskryf. Goethe was in so ’n mate bekoor deur Miranda se wedervaringe in die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog en sy reise deur Europa en die Amerikas, dat hy aan Miranda gesê het “Jou lot is om in jou land ’n plek te skep waar die primêre kleure nie versteur is nie.” Miranda verduidelik in die brief wat Goethe bedoel het:
In sy militêre dagboek gee Miranda ’n ander moontlike inspirasie vir sy vlag: die geel, blou en rooi van die vaandel val Hamburg se Bürgerwache, wat hy ook gesien het tydens sy reise in Duitsland.
In 1801 se plan vir ’n weermag om Spaans-Amerika te bevry wat sonder sukses deur Miranda ingedien is by die Britse kabinet, het hy materiaal versoek vir “tien vlae waarvan die kleure rooi, blou en geel in drie sones sal wees.” Die eerste vlae is egter eers op 12 Maart 1806 in Jacmel, Haïti, gehys tydens Miranda se rampspoedige ekspedisie na Venezuela.
Ooreenkomste met ander vlae
Die vlae van Colombia, Ecuador en Venezuela kan elkeen teruggetrek word na die vlag van die nasie Groot-Colombia (1819–1830), die kortstondige republiek wat die gebied van al drie lande beslaan het. Die vlag van Groot-Colombia is geïnspireer deur die vlag van die Eerste Republiek Venezuela, die eerste onafhanklike regering van daardie nasie. Die vlag van die Venezolaanse Republiek is geïnspireer die vlag wat vroeër deur generaal Francisco de Miranda geskep is in sy pogings om onafhanklikheid vir Venezuela te verkry. Hierdie vlag is in 1806 oor die hawe van La Vela in Santa Ana de Coro, Venezuela, vertoon.
Die vlae van Colombia, Ecuador en Venezuela gebruik al drie die geel, blou en rooi driekleur maar dit is waar die ooreenkomste eindig. In ’n dekreet wat in 1934 in Colombia uitgevaardig is, is die bane vasgestel in ’n verhouding van 2:1:1 en die vlag in ’n verhouding van 2:3, soortgelyk aan die huidige vlag van Ecuador. Die wapenskild word egter slegs gebruik op vlae wat deur regeringsamptenare of militêre magte gebruik word. Vir Venezuela was die basiese ontwerp om die drie bane gelyk in die vertikaal te hê, anders as dié van Ecuador en Colombia. Sedert 1863 het Venezuela egter besluit om hul vlag met wit sterre te versier in plaas van ’n wapenskild. Daar is egter die opsie om die Venezolaanse vlag met die wapenskild op te vertoon. In 2006 is hierdie vlag verander deur een ster by te voeg en die wapenskild effens te verander. Die posisie van die wapenskild op die Venezolaanse vlag verskil ook van dié van Ecuador en Colombia deur in die skildhoek te wees, in plaas van in die middel van die vlag.
Saalpeultjieboom
Die saalpeultjieboom (Wrightia natalensis) is 'n middelgroot boom wat voorkom noord vanaf Port St. Johns, Eswatini, Mosambiek, die Lebomboberge en tot in die suide van Zimbabwe asook Mosambiek. Die boom is nie baie algemeen nie en groei in droë woud en op hellings. Die boom se blare is neerhangend, smal ellipties en liggroen. Die peule kan tot 300 mm lank word.
Puyi
Puyi (1906 – 1967) was die laaste keiser van die Qing-dinastie en dus ook van China. Hy is aan die einde van 1908 tot keiser gekroon – nog nie eens 'n volle drie jaar oud nie – en het onder die naam Xuantong regeer tot sy abdikasie op 12 Februarie 1912. Hy is daarna op 'n keer weer tot keiser uitgeroep, maar het die troon minder as twee weke lank beset, naamlik van 1 tot 12 Julie 1917. In 1934 word hy deur die Japanners as keiser Kangde oor die vasalstaat Mantsjoekwo (ook Mantsjoerye) aangestel, en hy "regeer" tot die einde van die Tweede Chinees-Japannese Oorlog in 1945. Hy is egter weinig meer as 'n willose handpop van die Japanners. Hierna volg ’n tyd waarin hy as gevangene totale vernedering ervaar totdat hy uiteindelik amnestie ontvang en as gewone man sy eie potjie moet krap. Hy het in 'n dieretuin gewerk, maar moes op 'n keer ook die strate vee. Hy is in 1967 weens natuurlike oorsake oorlede.
Beknopte biografie
Aisin-Gioro 'Henry' Puyi (Sjinees: 愛新覺羅•溥儀 / 爱新觉罗•溥仪, Aìxīnjuéluó Pǔyí) is op 7 Februarie 1906 in Beijing gebore. Die hoogs invloedryke Keiserin-weduwee en regentes Cixi het hom op haar sterfbed as keiser aangewys, waarna hy in Desember 1908 op die ouderdom van twee jaar en tien maande oorgeneem het by die vorige keiser, Guangxu, wat op 14 November oorlede is. Guangxu was die keiser van 1875 af tot met sy sterfte.
Puyi was dus nie 'n kind van die vorige keiser nie, maar wel steeds die seun van 'n prins van die Qing-dinastie.
Sy pa was Zaifeng, prins Chun II, wat as keiser-regent in sy plek sou waarneem totdat hy oud genoeg sou word om self te regeer. Hy het nie sy ma geken nie en is deur eunugs grootgemaak.
Omdat hy nou die keiser was, kon hy egter doen wat hy wou en niemand is toegelaat om hom te straf nie, is vertel. Dit het beteken dat hy toomloos te kere kon gaan en selfs die eunugs daagliks laat slaan het vir geringe oortredings. Hy het hulle tot met sy windbuks geskiet, terwyl hulle niks kon doen om die sadistiese klein tirannetjie vas te vat nie. Piyu het later vertel dat sy oppasster, Wang Wen-Chao, die enigste mens was wat hom kon beheer. Hy het snags by haar geslaap waar sy hom tot op sewe jaar nog geborsvoed het, maar sy is weggestuur toe hy agt was.
Sy jong lewe sou juis in dié tyd radikaal verander. Die Xinhai-rewolusie breek in Oktober 1911 uit en Puyi doen op 12 Februarie 1912 afstand van die troon. Hy bly amptelik tot 1924 die keiser, maar is in der waarheid 'n gevangene in die Verbode Stad.
In 1917 word Puyi opnuut as keiser van China uitgeroep nadat Zhang Xun, een van die krygshere, daarin geslaag het om die Chinese hoofstad, Beijing, te verower. Hy probeer die keiserryk herstel deur Puyi weer op die troon te plaas.
Twaalf dae later word die keiserryk deur 'n ander krygsheer, generaal Duan Qirui, tot 'n val gebring en moet Puyi weer van die troon afstand doen.
Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog word Puyi deur die Rooi Leër gevang en na die Sowjetunie geneem. In 1950 word hy deur die Sowjetowerheid aan die kommunistiese regime van Mao Zedong oorgegee en gearresteer omdat hy saam met die Japannese besetters gewerk het. Hy word in 'n "heropvoedingskamp" vir oorlogsmisdadigers in Shenyang en later Harbin geïnterneer.
In Desember 1959 verkry hy amnestie van Mao, waarna hy persoonlik deur premier Zhou Enlai ontvang word.
'n Geruime tyd later word hy die tuinier in die botaniese tuin van Beijing. Die gewese keiser, wat op 'n ander keer selfs die strate gevee het om te oorleef, publiseer in 1964 sy outobiografie, Van keiser tot burger (From emperor to citizen).
Hy is op 17 Oktober 1967 as 'n vry man in Beijing aan kanker oorlede. Hoewel hy vyf keer getrou het, het hy geen kinders gehad nie.
Puyi se lewensverhaal is deur die Italiaanse regisseur Bernardo Bertolucci as L'Ultimo Imperatore (1987) (The Last Emperor) verfilm.
Helenè Bester
Helenè Bester is 'n Afrikaanse sangeres en TV-aanbieder. Sy is in 1997 deur die ATKV as beste opkomende sanger aangewys. In 1999 tree sy by haar eerste kunsfees, Aardklop, saam met Mathys Roets op. Sy het sedertdien by verskeie kunsfeeste, insluitend die KKNK opgetree.
Cirebon
Cirebon (Indonesies: garnaalrivier) (uitgespreek as Tji-re-bon) is 'n stad in Indonesië op die Java-eiland in die Wes-Java-provinsie.
Joelia Lipnitskaja
Joelia Lipnitskaja (Russies: Ю́лия Липни́цкая; geb. 5 Junie 1998 in Jekaterinburg) is 'n Russiese sierskaatser. Sy het 'n goue medalje in die figuurskaats-spankompetisie by die Olimpiese Winterspele van 2014 in Sotsji, Rusland gewen. Sy is ook die Europese kampioen van 2014 en in 2012 was sy die Junior Wêreldkampioen.
Cirebon
duimnael|200px|links| Hoofingang Kraton Kasepuhan
Kratons (Paleis)
duimnael|links|300px| Die Treinstasie Cirebon
Burgemeester
Nederlands-Indiese tyd:
duimnael|links|100px|Die oude stadwapen tot 1950
Surabaya
Surabaya (uitgespreek as Soeraa-baa-jaa) is 'n stad in Indonesië op die Java-eiland in die Oos-Java-provinsie. Die stad staan bekend as die hoofkwartier en opleidingsentrum van die Indonesiese Vloot.
El Alto
El Alto (Spaans vir "die hoogte"; Aymara: Altu pata) is 'n voorstad net wes van die Boliviaanse regeringsetel, La Paz en die tweede grootste stad van die land ná Santa Cruz de la Sierra en voor La Paz. Die stad was tot 1985 deel van La Paz. Die hoogste internasionale lughawe ter wêreld is in die stadsgebied geleë.
Denpasar
Denpasar is 'n stad in Indonesië op die Bali-eiland in die Bali-provinsie. Denpasar is vanaf 1958 die hoofstad van die provinsie (vroeër Singaraja).
Denpasar is vandag nie net 'n gewilde toeristebestemming nie (met die sandstrand Kuta), maar ook 'n handel- en nywerheidsentrum.
duimnael|links|200px| Internasionale Lughawe Ngurah Rai in Denpasar
Ganspan
Ganspan is 'n dorp in die Frances Baard-distriksmunisipaliteit in die Noord-Kaapprovinsie van Suid-Afrika.
Dieetvesel
Dieetvesel (of soms ruvoer of growwigheid) is die onverteerbare gedeelte van voedsel afkomstig van plante en afval van die diere wat dieetvesel eet.
Daar is twee hoofkomponente:
Dieetvesel kan optree deur die verandering van die aard van die inhoud van die spysverteringskanaal en deur die verandering van hoe ander voedingstowwe en chemikalieë geabsorbeer word. Sommige tipes van oplosbare vesel absorbeer water tot 'n gelatienagtige, taai stof wat gefermenteer word deur bakterieë in die spysverteringskanaal. Sommige tipes van onoplosbare vesel het uitdyende aksie en word nie gefermenteer nie. Lignien, 'n belangrike onoplosbare dieetveselbron, kan die koers en metabolisme van oplosbare vesel verander. Ander vorme van onoplosbare vesel, veral weerstandige stysel, word ten volle gefermenteer.
Veselinhoud van kos
Dieetvesel kom die meeste voor in groente en vrugte. Die berekende hoeveelhede van vesel in kos kan in die volgende tabel van verwagte vesel in USDA se voedselgroepe/subgroepe gesien word:
Johann Hummel
Johann Nepomuk Hummel (14 November 1778 - 17 Oktober 1837) - was 'n Oostenrykse pianis en komponis van klassieke musiek en romantiese musiek.
Hummel is in Pressburg (huidige Bratislava), in Slowakye gebore. Hy is in Weimar (Duitsland) oorlede.
Suid-Afrikaanse Nasionale Padagentskap
Suid-Afrikaanse Nasionale Padagentskap (Beperk) (Engels: South African National Roads Agency, afgekort SANRAL) is 'n Suid-Afrikaanse publieke maatskappy wat verantwoordelik is vir die bestuur, instandhouding en ontwikkeling van Suid-Afrika se nasionale padnetwerk. SANRAL is in 1998 ingevolge die wet op die Suid-Afrikaanse Nasionale Padagentskap Beperk en Nasionale Paaie, wet nr. 7 van 1998, gestig. Hulle hoofkantoor is in Hatfield, Pretoria, Gauteng.
e-tol
Op 3 Desember 2013 stel SANRAL 'n omstrede e-tolstelsel op die hoofweë van Gauteng in werking. Die paaie wat hierdeur geraak word is die N1, N3, N12 en die R21. Motoriste wat die paaie gebruik kan 'n e-skyfie koop of 'n dagpas aanskaf. Rekeninge word uitgestuur aan padgebruikers wat nie by SANRAL geregistreer is nie.
Bottelboom
Die Bottelboom (Pachypodium lealii) is 'n dik, sukkulente boom wat tot 6 m hoog kan word en kom voor in die noorde van Kaokoland in Namibië. Dit is ook inheems aan die Angola en Botswana. Dit lyk baie soos die halfmens maar het minder dorings op sy stam en is yl vertak. Die blare groei in 'n eindstandige roset.
Die boom se FSA-nommer is 648.
Columbus, Nieu-Meksiko
Columbus is 'n dorpie in die deelstaat Nieu-Meksiko langs die grens met Meksiko Palomas, Chihuahua. Die dorp is in 1891 gestig en het bekend geword toe die Meksikaanse generaal Pancho Villa 1500 Meksikane in 'n aanval lei oor die VSA-grens op 9 Maart 1916 wat aanleiding gegee het tot 'n strafekspedisie deur die Amerikaanse Weermag.
Ciudad Guayana
Ciudad Guayana is 'n stad in die ooste van Venezuela in die deelstaat van Bolívar. Die stad het 'n bevolking van 1 050 283 in 2001 gehad en het 'n oppervlakte van 3 200 km². Ciudad Guayana is aan die suidelike bank van die Río Orinoco net suidwes van die monding in die Atlantiese Oseaan geleë. Dit is op 2 Julie 1961 as industriële stad gestig.