cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Verkiesings in Suid-Afrika
Einde van apartheid
Na afloop van die referendum in 1992 is besluit om 'n einde te maak aan die beleid van afsonderlike ontwikkeling, wat universele stemreg aan alle kiesers binne die grense van Suid-Afrika sou verleen. Dit het gelei tot die eerste demokratiese verkiesing in Suid-Afrika in April 1994.
Anthony Heald
Anthony Heald (gebore 25 Augustus 1944) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Silence of the Lambs (1991), Red Dragon (2002), X-Men: The Last Stand (2006), en Accepted (2006).
Brakspruit (Kliprivier, VS)
''Hierdie artikel handel oor die spruit in Vrystaat. Vir ander riviere met dieselfde naam, sien Brakspruit (dubbelsinnig)''
Die Brakspruit is 'n spruit in die opvanggebied van die Vaalrivier in die noordooste van die Vrystaat. Dit is 'n sytak van die Kliprivier.
Ted Healy
Ted Healy (1 Oktober 1896 – 21 Desember 1937) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mad Love (1935) en San Francisco (1936).
Corvospongilla ultima
Corvospongilla ultima is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Corvospongilla en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1910 deur Annandale.
Sarah E. Daniels
Sarah E. Daniels (gebore 1 Augustus 1989) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Dr. Oz Show (2009), Deadly Sins (2012), en Deadline: Crime with Tamron Hall (2013).
Los Ángeles (Chili)
Los Ángeles is 'n stad in Chili met 300 000 inwoners (2012).
Diane Brewster
Diane Brewster (11 Maart 1931 – 12 November 1991) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent The Invisible Boy (1957) en in die televisiereekse Leave It to Beaver (1957), The Fugitive (1963), en Arrest and Trial (1963).
Platkopharder
Die platkopharder (Mugil cephalus) kom langs die hele Suid-Afrikaanse kuslyn voor. Dit is 'n lang, silwer vis wat ietwat donkerder aan die bokant is. Dit kom normaalweg in skole voor en is 'n belangrike prooi vir roofvisse. Die gemiddelde lengte is 40 cm maar die vis kan tot 80 cm lank en 4.5 kg swaar word. In Engels staan die vis bekend as Grey mullet.
Swartswaan
Die swartswaan is 'n swaan wat in Australië, Tasmanië en tans ook in Nieu-Seeland en Europa voorkom.
Verspreiding en habitat
Die swartswaan is endemies aan Australië en Tasmanië, maar is deur mense na Nieu-Seeland en Europa as troeteldiere geneem en kan vandag ook in die natuur aangetref word. In Australië verkies hulle hoofsaaklik die moeraslande van Suid-Australië en vermy hulle die noordelike tropiese gebiede. Hulle kom ook in van Suidoos- tot Suidwes-Australië voor, asook die suidooste van Tasmanië.
Swartswane woon langs mere, riviere en moeraslande, ongeag of die water vars, sout- of brakwater is. Hulle verkies wel 'n habitat met waterplante, siende dat dit 'n groot deel van hul dieet uitmaak. Indien daar 'n voedseltekort is, kan hulle ook soms in droër gebiede aangetref word.
Voorkoms
Die swartswaan se naaste familielid is die witswaan en die twee deel die klassieke swaanvoorkoms: 'n geboë nek en hoë wenkbroue. Soos die naam aandui, is die swartswaan byna geheel en al swart, alhoewel van die vlerkvere wit is (gewoonlik slegs tydens vlug sigbaar). Hulle het ook rooierige irisse en bloedrooi snawels met 'n wit lyn. Die kleintjies is grys-bruin met 'n ligte snawel. Buiten dat die mannetjie groter as die wyfie is, is daar nie ander opmerklike verskille in hulle voorkoms nie. 'n Volwasse swartswaan het 'n lengte van tussen 110 en 140 cm en weeg tussen 3,7 en 8,7 kg. Sy vlerkspan strek tussen 160 en 200 cm.
Gedrag
Die swartswaan se roep klink soos 'n beuelgeskal en word met gestrekte nek geuiter as hulle saans vlieg of vlerksleep. In vergelyking met ander swane is hulle nie vreeslik territoriaal nie en sal soms in kolonies voorkom. Wanneer kos skaars is sal hulle van gebied tot gebied rondtrek.
Dieet
Swartswane vreet hoofsaaklik waterplante en gras maar ook lêkorrels vir hoenders en eende. Hulle kan ook plante bereik wat onderwater is, danksy hulle lang nekke. Swartswane sal ook soms insekte vreet.
Schoonenberg
Die Nederlandse Oos-Indiëvaarder Schoonenberg het op pad van Batavia na Nederland in die vroeë oggendure van 20 November 1722 by Struisbaai (naby Kaap Agulhas) op die rotse beland. Buitengewoon volledige dokumentasie oor hierdie gebeurtenis het in die Kaapse Argief bewaar gebly: die betrokke Resolusies van die Politieke Raad en korrespondensie tussen die Goewerneur en die Here XVII in Nederland; die Skeepsjoernaal van die skipper; reisjoernale van die sendings na die wrak; beëdigde verklarings deur die skipbreukelinge; die klagstaat (Eijsch en Conclusie) van die fiskaal; die dokumentasie van die geregtelike ondersoek deur die Raad van Justisie met verskeie rondtes argumente en teenargumente, en die finale uitspraak. Hieruit kan die verloop van die gebeure in besonderhede gerekonstrueer word. Nogtans was dit ‘n verdigsel, radikaal verskillend van die werklikheid, waardeur die Schoonenberg-skeepsramp bekendheid verwerf het.
Swartswaan
Voortplanting
'n Swartswaan is monogaam: hy sal dikwels dieselfde maat vir sy hele lewe hê. Swartswane woon in paartjies wanneer hulle paar, maar parende swartswane wat in kolonies woon is nie onbekend nie. Die dreigende gedrag van swartswane kom ooreen met die van witswane: beide voëls klap en waai hulle vlerke twee of drie keer, gevolg deur 'n roep. Die swartswaan se vlerke maak 'n groter geraas as dié van die witswaan. Hulle staan ook in verskillende posisies wanneer hulle dreig: 'n swartswaan hou sy nek regop, my sy snawel wat met 'n punt na onder wys en vere wat in alle rigtings staan.
Schoonenberg
Die Verdigsel
Die vroegste bekende weergawe, geskryf deur Oliver Jenkins, het in Desember 1939 onder die opskrif “The Vanished Treasure of Vergelegen” in die Cape Times verskyn. Daarvolgens sou die skipper en drie boere saamgesweer het om die skip te laat strand. Die skip se skatte is na Vergelegen in die Hottentots-Holland geneem, en een van die boere met vier slawe het dit in die oktagonale tuin agter die opstal gaan begrawe. Drie van die slawe is later vermoor en die ander een het ontvlug. Ook die boer het geheimsinnig gesterf toe die samesweerders die skat wou gaan opgrawe, sodat niemand meer geweet het waar om te soek nie. Die Goewerneur het die samesweerders laat vang en verhoor. Die skipper is geradbraak, verwurg en opgehang, en die twee oorblywende boere is in kettings na Batavia verban. Jenkins verskaf geen bronne vir sy verhaal nie, maar die voorkoms van historiese persone se name dui op die kreatiewe gebruik van brokkies uit die Argief. Moord in Vergelegen se wingerd, en ‘n versteekte skat, was ‘n ou mondelinge oorlewering in die Hottentots-Holland.
Bourg-en-Bresse
Bourg-en-Bresse ([buʁ.k‿ɑ̃ bʁɛs]) is 'n Franse stad in die administratiewe gewes (région) Auvergne-Rhône-Alpes en die prefektuur (administratiewe setel) van die département Ain met 'n bevolking van 40 819 inwoners in 2015.
Rebecca Rittenhouse
Rebecca Rittenhouse (gebore 30 November 1988) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Don't Worry, He Won't Get Far on Foot (2018) en in die televisiereekse Red Band Society (2014), Blood & Oil (2015), en The Handmaid's Tale (2017).
Swartswaan
Voortplanting
'n Kenmerkende eienskap van die swartswaan vind tydens vlerksleping plaas, soms verwys na as die "triomfseremonie": die mannetjie nader die vroutjie al roepende met sy vlerke en ken omhoog. Die vroutjie antwoord met dieselfde roep. Daarna sal hulle om die beurt hulle koppe laat sak en dan hulle nekke weer reguit maak. Daarna roep hulle met hulle nek reguit en snawels na bo. Laastens hou hulle hulle nekke teen 'n 45° hoek met hulle snawels na onder gedraai teen 'n regte hoek, terwyl hulle in 'n sirkel swem. Die mannetjie sal dit gewoonlik begin en sal meer geneig wees om dit uit te voer hoe meer ander swane daar is. Hierdie "seremonie" is bedoel om die band tussen 'n paartjie of ouers en hul kuikens te versterk, maar kan ook soms in 'n dreigende gebiedsafbakende vertoning geïntegreer word.
Schoonenberg
Die Verdigsel
Jenkins se verhaal is met geringe wysigings herhaal deur die bekende skrywers Eric Rosenthal (1951) en Lawrence Green (1958). Nie een van hulle het spesifieke bronne vermeld nie, maar elkeen het voorgegee dat sy verhaal deur ou dokumente gestaaf word. Gevolglik is hierdie knap verdigsel daarna algemeen as ‘n geloofwaardige legende aanvaar.
Swartswaan
Voortplanting
Die broeiseisoen strek die hele jaar deur, alhoewel dit in sommige gebiede van Februarie tot September beperk is. Die vroutjie (soms die mannetjie) bou 'n drywende, groot, deurmekaar nes van stokkies, dooi blare en ander materiaal in baie vlak water of op eilande bou. Die wyfie lê tussen 4 en 7 roomkleurige eiers, wat elk 'n dag apart gelê word. Beide die wyfie en die mannetjie broei die eiers om die beurt uit (dit is die enige swaanspesie waar die mannetjie help om die eiers uit te broei). Die kuikens maak na 36 tot 38 dae hulle verskyning en sal die daaropvolgende twee tot drie weke nog in die nes deurbring.
Die kuikens is self na drie jaar broeigereed, maar sal by ander groepe vir 'n jaar of twee aansluit voor hulle begin teel. Swartswane kan in die natuur tot 30 jaar oud word.
Schoonenberg
Die ware Schoonenberg-verhaal
Tussen 2011 en 2017 is alle dokumentasie rakende die Schoonenberg in die Kaapse Argief sistematies nagegaan. Hieruit het die ware verhaal van die skip en sy bemanning na vore gekom.
Die Schoonenberg is vir die Amsterdamse Kamer van die VOC gebou as ‘n tipiese driemaster-retoerskip vir handel met die Ooste. Die vaartuig van 800 t was iets meer as 40 m lank. Dit is in 1717 te water gelaat, het in 1719 op sy eerste vaart na die Ooste vertrek, en was in 1721 terug in Nederland. Albertus van Soest was die skipper vir die tweede vaart wat op 15 Desember 1721 van Texel weg is. Dit was ook sý tweede vaart na die Ooste as skipper. Tydens besoeke aan die Kaap is gewoonlik tussen drie en ses weke oorgestaan, en Van Soest het bevriend geraak met Jacob van der Heijde wat vleis aan die skepe voorsien het. Op 21 Julie 1722 het die Schoonenberg in Batavia aangekom.
Die rampspoedige vaart
In die geselskap van nog ‘n Oos-Indiëvaarder, die Anna Maria, het die Schoonenberg op 25 September 1725 uit Batavia vertrek. Sy vrag van 700 ton het bestaan uit suiker, tee, koffie, peper en sapanhout ter waarde van 294 411 gulden. Daar was 110 opvarendes en ook 28 kanonne aan boord. Die twee skepe het mekaar verloor kort voordat die Schoonenberg op 16 November by Algoabaai die kus van Afrika gesien het. Die volgende dae is suid-wes en daarna wes geseil, en die skip se breedtegraad is op die middag van 19 November as 34 grade 54 minute suiderbreedte gemeet, dit is ongeveer 8 km verder suid as Kaap Agulhas, die suidelikste punt van die kontinent. In opdrag van die skipper is voortgegaan om reg wes te stuur.
Volgens die offisiere was land teen sononder noordwes van wes sigbaar, so 60 km ver. Reg wes was dit te dynserig om iets te sien. Die Kompanjie se staande opdrag was dat dieptepeilings gedoen moes word wanneer ‘n skip die kus nader. Die offisiere het die skipper gevra of hulle nie moet lood nie. Sy antwoord, bevestig deur die manne aan die stuur, was dat hulle geweet het waar hulle was -  op die sand (dit is die Agulhasbank)  -  en dat loding net hulle vaart onnodig sou vertraag. Hulle sou dit wel die volgende oggend doen. Voor ‘n stewige oos-noordoostewind het die skip onder volle seil voortgevaar.
Die “hondewag”, van 24h00 tot 04h00 die volgende oggend, was die wagbeurt van onderstuurman Pieter Corver. Sy opdrag was om die skipper te waarsku en weg van die kus te stuur, sou hy land gewaar. Omtrent 03h30 het schieman Pieter Jansz geroep dat daar land voor was. Corver het dit gehoor, maar niks gedoen nie. Kort daarna het die schieman weer geroep, en Corver het die skipper, wat die tweede roep gehoor het en reeds na die dek op pad was, gaan haal. Dié het geskreeu dat die roer en seile dadelik verstel moes word om weg van die land te kom. Die waterdiepte was 12.5 m, maar dit het vinnig vlakker geword. Toe die skip traag reageer, het hy die daaglikse anker laat uitgooi, maar die ankertou het gebreek toe dit gerem is. Die gety-anker met sy tou aan die voormas vas, is uitgegooi. Dit het die boeg na die noorde laat swaai, maar dié ankertou het ook gebreek toe dit uitgeloop het. Nou was die diepte net 7,5 m. Die skip het na die rif gedryf en is deur die branders stewig op die rotse gestoot, met sy boeg na die wal, omtrent 800 m ver.
Water het begin instroom en na ‘n uur of twee kon die pompe nie meer voorbly nie. Baie van die matrose was dronk nadat hulle die drankkaste oopgebreek het. Sommige skipbreukelinge is met die skip se boot na die wal. Die ander het vlotte gemaak, en so het almal behoue aan land gekom. Die skipper en van sy offisiere het nog die hele dag en die volgende nag aan boord gebly terwyl die geweld van die branders die skip in die middel laat deurkraak het, met die maste nog staande. Die oggend van 21 November is die offisiere deur die boot afgehaal; die skipper eers teen die aand.
Op die strand het ‘n vyandige ontvangs op hom gewag. Volgens hom het die offisiere die manskappe wysgemaak dat hý vir die ramp verantwoordelik was. Die nag is hy deur ‘n paar belhamels in sy tent gekarnuffel en beroof. Die water en kos wat van die skip gebring is, was skraps: 150 l water, 2 vate gort en 3 lewendige varke. Die volgende oggend het die offisiere hom ingelig dat hulle na die Kaap gaan stap. Ongeveer 84 man het hulle gevolg, terwyl omtrent 20 by Van Soest agtergebly het. Dié was onbeheerbaar en is na willekeur na die wrak om dit te stroop en nog drank te gaan haal. Van Soest en sy boekhouer, Paulus Augier, moes pistole dra om hulle teen die muiters te beskerm. Eers op 26 Desember het almal saam met die tweede feitesending na die Kaap vertrek.
Volgens alle getuienis was daar geen sprake van ‘n opsetlike stranding nie. Nalatigheid wel, veral met die keuse van ‘n roete gevaarlik ná aan die bedrieglike kus, en met die versuim om dieptepeilings te doen. Maar waarom so ver van die beplande vaarrigting afgewyk is, bly ‘n raaisel. Moontlike navigasiefoute kan nie die volle afwyking van 12 km na die noorde verklaar nie. Die bekende terugkolkings van die Agulhasstroom na die noorde waar dit die Agulhasbank tref, het heel waarskynlik ‘n rol gespeel. Op die Bank bereik sulke systrome dikwels meer as 4 km per uur. Die seelui sou nie gedurende die nag kon agterkom dat hulle noord afdryf terwyl hulle wes gestuur het nie.
Optrede deur die Goewerneur en Politieke Raad
Die Anna Maria het die namiddag van 24 November Tafelbaai binnegeseil met die nuus dat hy die Schoonenberg op die rotse sien sit het. Goewerneur Mauritz de Chavonnes het dadelik laat vasstel wat die toestand is. Toe hy verneem dat skipbreukelinge na die Kaap op weg was, is ‘n delegasie onder leiding van sy sekunde, Jan de la Fontaine, na Hottentots-Holland gestuur om hulle op Vergelegen, die plaas van Jacob van der Heijde, te gaan ontmoet. Volgens die offisiere was die skip en sy vrag verlore, en het die manne by die wrak min water en kos gehad. Op versoek van die amptenare het Jacob (Jacques) Malan, die boer van die buurplaas Morgenster, en Gerrit Romond op 30 November met Malan se wa met noodvoorrade na Struisbaai vertrek. Twee dae later is Cornelis Valk en Johannes Pleunes ook deur die Goewerneur daarheen gestuur op ‘n amptelike feitesending. Albei waens het die gestrandes op 6 Desember bereik.
Intussen is die 84 man en hul offisiere deur Philip Morkel op sy plaas Onverwacht versorg en onthaal. Uit dankbaarheid het hulle ná hulle terugkeer in Nederland ‘n huldeblyk in die vorm van ‘n epiese gedig (“Liefdekrans”) aan die Morkels gestuur.
Die tweede feitesending na die wrak het op 25 Desember op die Schoonenberg se dek besluit dat niks gered kon word nie. Van Soest en Augier is later deur die Politieke Raad gestuur om die wrak te gaan verbrand sodat dit nie verbygaande vaartuie sou mislei nie. Dit is op 26 Januarie 1723 gedoen.
788
Die jaar 788 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 88ste jaar van die 8ste eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1953
Die Suid-Afrikaanse parlementsverkiesing van 1953 het op 15 April 1953 plaasgevind. Die uitslag was 'n absolute meerderheid vir die regerende Nasionale Party van Eerste Minister D.F. Malan, terwyl die grootste opposisieparty, die Verenigde Party van J.G.N. Strauss sewe setels verloor het.
In die aanloop tot die verkiesing het die Verenigde Party en die klein sosiaal-demokratiese Arbeidersparty ooreengekom om nie kandidate in dieselfde kiesafdelings te nomineer nie. Die oorwinning van die Nasionale Party verseker dat Malan vir 'n tweede termyn eerste minister word en ook sy apartheidswetgewing kon versterk.
Schoonenberg
Geregtelike ondersoek en straf
Fiskaal Cornelis van Beaumont het beëdigde verklarings van al die betrokkenes afgeneem en in Maart 1723 sy klagstaat opgestel. Die skipper en sy drie offisiere is aangekla van nalatigheid omdat hulle versuim het om dieptepeilings te doen. Die hofsaak voor die Raad van Justisie, met beredenerings, argumente en teenargumente, het voortgeduur totdat al die partye "regt" versoek het. Op 11 September is eindelik uitspraak gelewer. Al vier is skuldig bevind. Van Soest en Corver is onthef van amp, rang en salaris, en is onbevoeg verklaar om ooit weer vir die Kompanjie te werk. Hulle besittings en verskuldigde salaris is gekonfiskeer. Opperstuurman Willem Verbeek is onthef van amp, rang en salaris, en derdewaak Dirk Prest is deur die Raad berispe, maar het sy rang behou.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1953
Uitslag
duimnael|links|Setels in die [[Volksraad van Suid-Afrika na die 1953-verkiesing
Schoonenberg
Geregtelike ondersoek en straf
Skipper van Soest wou nie ná die verlies van sy rang as gewone passasier op ‘n VOC-skip reis nie, en het aan die einde van 1723 met die hulp van Jacob van der Heijde in die geheim op ‘n Engelse skip, die Berrington, na Europa vertrek.
Elandsrivier (Krokodil, Mpumalanga)
Die Elandsrivier is 'n takrivier van die Krokodilrivier in Mpumalanga in Suid-Afrika.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1953
Uitslag
]]
Schoonenberg
Vermoedens van wrakroof
Die Here XVII was ontevrede met die lang verloop van die hofsaak, en veral met Van Soest se ligte vonnis, terwyl hulle hom van ‘n doelbewuste stranding verdink het. Ná sy terugkeer na sy vaderland as vry man, wou hulle hom aankla van die roof van bestelgoedere wat hy vir Nederlanders uit die Ooste sou saamgebring het, en wat volgens hom in die ramp vernietig is.
Fiskaal Adriaan van Kervel se ondersoek in 1726 in opdrag van die Here XVII het wel getuienis gevind dat Van Soest ‘n verseëlde pakket met ‘n som geld na Van der Heijde gestuur het, en dat geslote kiste en rolle Oosterse materiale op Vergelegen afgelaai is. Maar Van der Heijde en sy gesin het ontken dat hulle iets hiervan weet. Geen bewysstukke is gevind nie, en daar was geen getuienis dat enigiets weer van Vergelegen af weggeneem is nie.
Pieter Willem Botha
Pieter Willem Botha (1916–2006), beter bekend as PW en ook as Die Groot Krokodil, was 'n lid van die ou Suid-Afrikaanse Nasionale Party (NP). Hy was van 1966 tot 1978 die Minister van Verdediging, van 1978 tot 1984 Eerste Minister en van 1984 tot 1989 die Staatspresident van Suid-Afrika. Van 1978 tot 1989 was hy ook die leier van die Nasionale Party. In 1983 stel hy ’n driekamerparlement in – ’n Volksraad vir wit kiesers, ’n Huis van Verteenwoordigers vir bruin mense en ’n Huis van Afgevaardigdes vir Indiërs, maar die gesag het steeds by die Volksraad en by homself (as staatshoof) berus. Hy is in 1988 deur F.W. de Klerk opgevolg.
Schoonenberg
Vermoedens van wrakroof
Die Here XVII het laat weet dat hulle verder oor die saak sal dink. Geen dokumente is gevind wat daarop dui dat iemand ooit van wrakroof aangekla is nie.
Pieter Willem Botha
Jeug
Pieter Willem Botha is op 12 Januarie 1916 in die distrik Paul Roux in die Oranje-Vrystaat uit ’n stoere boerefamilie gebore. Sy vader, met dieselfde naam, het in die Tweede Vryheidsoorlog (1899–1902) geveg. Sy ma, Hendrina Christina Botha (née de Wet), is tydens die oorlog in 'n Britse konsentrasiekamp geïnterneer.
Schoonenberg
Die wrak gevind
Op 25 November 1985 het Charlie Shapiro en Mike Keulemans tydens ‘n magnetometer-opname op Northumberlandrif by Struisbaai tekens van ‘n wrak gekry. Deur ‘n sistematiese ondersoek in 1990 onder leiding van Jimmy Herbert, is die posisie van 4 ankers (insluitend ‘n gebuigde gety-anker) en 21 kanonne gekarteer, en Oosterse porselein, peper, ijselstene, gesmelte lood en verskeie gebruiksartikels gevind. Hierdie getuienis, saam met die historiese gegewens oor die posisie van die wrak en die verloop van die stranding, het die ondersoekers oortuig dat dit wel die wrak van die Schoonenberg was.
Pieter Willem Botha
Jeug
Botha het aanvanklik die Paul Roux Laerskool bygewoon en aan die Hoërskool Voortrekker in Bethlehem gematrikuleer. In 1934 begin hy sy studie in die regte aan die Grey-Universiteitskollege (later Universiteit van die Vrystaat) in Bloemfontein, maar hy staak sy studie op 20-jarige leeftyd om 'n politieke loopbaan te volg deur vir die NP in die Kaapprovinsie te werk.
In die aanloop tot die Tweede Wêreldoorlog het Botha by die Ossewabrandwag aangesluit, 'n regse Afrikanernasionalistiese groep wat die Duitse Nazi-party goedgesind was. Maande na die Duitse aanval op die USSR, het hy egter die Ossewabrandwag veroordeel en sy ideologiese getrouheid na Christelike nasionalisme verander.
In 1943 trou Botha met Anna Elizabeth Rossouw (Elize). Die egpaar het twee seuns en drie dogters.
Babelas
Etimologie
Die Afrikaanse woord babelas is ontleen uit die Zoeloe ibhabhalazi wat op sy beurt uit die Afrikaans bibberasie ontleen is.
Pieter Willem Botha
Parlementêre loopbaan
Hoewel Botha bekend was vir sy konserwatiewe beleid, was hy baie meer pragmaties as sy voorganger. Hy het dikwels gewys op die belangrikheid van grondwetlike hervorming en het gehoop om 'n federasie of konfederasie vir Suid-Afrika in te voer gebaseer op taal en etnisiteit volgens die Switserse staatsmodel.
As voormalige Minister van Verdediging, streef Botha as premier na die handhawing van 'n sterk verdedigingsbeleid vir Suid-Afrika. Hy het groot uitbreiding vir die Suid-Afrikaanse strydmagte aangekondig. Hy het ook toenadering gesoek by die Weste en veral Amerika, maar dit was nie altyd moontlik nie. Volgens Botha was Suid-Afrika ’n kampvegter vir die bestryding van kommunisme, veral na die onafhanklikheid van Angola en Mosambiek.
In die jare 1980 begin hy en sy regering in die geheim met die ontwikkeling van kernwapens in samewerking met Israel. Hy was op militêre gebied verantwoordelik vir die stigting van Koevoet, ’n elite-eenheid in die Suidwes-grenspolisie. Onder leiding van Botha tree Suid-Afrika tot die Angolese Burgeroorlog toe, met steun vir die beweging UNITA. Die stryd in Angola/Namibië duur tot aan die begin van die negentigerjare toe Kubaanse troepe en raadgewers gedwing is om uit die gebied te onttrek.
Babelas
Oorsake
'n Ander faktor wat bydra tot 'n babelas is die gevolg van die afbraak van etanol deur twee chemiese reaksies wat aangehelp word deur ensieme wat in die lewer vervaardig word. Etanol word na asetaldehied omgeskakel deur die ensiem alkoholdehidrogenase en dan van asetaldehied na asynsuur deur die ensiem asetaldehieddehidrogenase. Asetaldehied is matig giftig wat dan bydra tot die babelas.
Die bogenoemde twee reaksies vereis ook die omskakeling van NAD+ na NADH. Met 'n oormaat NADH word die laktaatdehidrogenase-reaksie gedryf om laktaat te vervaardig vanuit piruvaat (die eindproduk van glikolise) om NAD+ te hergenereer, wat noodsaaklik is vir die voortsetting van lewe. Dit neem die piruvaat weg van ander reaksies soos glukoneogenese en verminder die lewer se vermoë om glukose aan weefsels, veral die brein, te lewer. Omdat glukose die primêre energiebron van die brein is, dra hierdie gebrek aan glukose by tot die simptome van 'n babelas soos moegheid, swakheid, slegte buie en gebrekkige konsentrasie.
Pieter Willem Botha
President van Suid-Afrika
Die bestuurstyl van Botha was outoritêr, wat hom soms by vriend en vyand ongewild gemaak het. Die Anti-apartheidsbeweging het Botha as ’n rassistiese diktator uitgekryt. Tydens sy bewind het talle lande ook 'n ekonomiese boikot (met verlammende sanksies) teen Suid-Afrika ingestel. Buitelandse beleggings het ook begin afneem wat ’n erg-nadelige uitwerking op die ekonomie gehad het. Tog het die meeste blankes, maar ook baie kleurlinge en Indiërs, hulle agter die standvastige leiding van Botha geskaar.
Apartheid
Tog was Botha in sommige opsigte minder streng as sy voorgangers. Hy het die verbod op gemengde huwelike afgeskaf, veelrassige politieke partye toegelaat en die groepsgebiedewet verslap. Met die driekamerparlement verkry die Kleurlinge en Indiërs ook politieke regte. Volgens die grondwet van 1983 kon Botha ook makliker ’n noodtoestand afkondig om onrus te beheer. Die polisie het meer bevoegdhede gekry om misdadigers aan te keer en ’n politieke onrus in bedwang te hou.
Babelas
Oorsake
Laastens is daar ook die uitwerking op die senuweestelsel. Die onderdrukkende effekte van alkohol in die brein is waarskynlik die oorsaak van die hoër lig- en klanksensitiwiteit.
Die teenwoordigheid van ander alkohole (soos metanol en ander swaarder alkohole) wat byprodukte van die alkoholiese gistingsproses, ook kogenerante genoem, vererger dikwels ook die simptome. Die hoeveelheid kogenerante in die alkoholiese drank mag daarom 'n impak hê op die graad van die simptome. Rooiwyn bevat byvoorbeeld tipies meer kogenerante as witwyn en sommige mense beweer hul kry 'n ligter babelas van witwyn.
In die metabolisme van alkohol, lewer een molekuul etanol (die hoofaktiewe bestanddeel van alkoholiese dranke) twee molekule NADH, wat sianokobalamien as koënsiem inspan. Die oormatige verbruik van alkohol kan dus ook 'n vitamien B12-tekort tot gevolg hê.
Nikotieninname kan ook die simptome van 'n babelas vererger, veral omdat rokers geneig is om meer te rook wanneer hulle onder die invloed is.
Pieter Willem Botha
Botha se politieke ondergang
Botha het onder swaar druk verkeer om ’n politieke oplossing vir Suid-Afrika te bewerkstellig. Binne die Nasionale Party ontstaan meningsverskille oor sy bestuurstyl. In Februarie 1989 kry Botha ’n ligte beroerte-aanval. F.W. de Klerk sien dit as ’n gunstige oomblik om Botha uit te druk. De Klerk voer ’n "mini-staatsgreep" uit en Botha moes sy kantoor ontruim, deels ook omdat hy nie meer genoegsame ondersteuning van sy kabinet en L.V.'s gehad het nie. De Klerk volg Botha op as staatspresident van Suid-Afrika.
Aftrede
Botha en sy vrou Elize het hulle aan die politieke lewe onttrek, na hulle huis Die Anker op Wildernis, naby George. Alhoewel hy uit die aktiewe politiek getree het, was hy ’n groot teenstander van die koers wat F.W. de Klerk ingeslaan het en het nie gehuiwer om dit bekend te maak nie. Tot en met sy dood was Botha van mening dat Suid-Afrika liewer ’n federale staatsvorm moes invoer gegrond op taal en etnisiteit.
Babelas
Moontlike kure
Ander moontlikhede om die simptome te verminder:
Pieter Willem Botha
Aftrede
Botha het geweier om mee te werk aan die Waarheids-en-versoeningskommissie onder leiding van aartsbiskop Desmond Tutu. Die kommissie het hom gedagvaar om voor hul te verskyn, maar hy het dit prontuit teengestaan.
Hy is op 31 Oktober 2006 ná ’n langdurige siekte in sy huis Die Anker op Wildernis oorlede. Hy was 90 jaar oud.
Brakspruit (Valsrivier)
Die Brakspruit is 'n spruit in die opvanggebied van die Vaalrivier in die ooste van die Vrystaat. Dit sluit noordwes van Bethlehem aan by die Valsrivier.
Krysten Ritter
Krysten Alice Ritter (gebore 16 Desember 1981) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Big Eyes (2014) en in die televisiereekse Breaking Bad (2008), Don't Trust the B in Apartment 23 (2012), en Jessica Jones (2015).
NG gemeente Noupoort
duimnael|links|320px|Ds. M. le Roux het die hoeksteen van die gemeente se teenswoordige kerkgebou op [[14 September 1973 gelê.]]
Times of Zambia
Die Times of Zambia is 'n staatsbeheerde dagblad wat in Ndola, hoofstad van Zambië se Koperstreek-provinsie en die land se derde grootste stad, uitgegee word.
NG gemeente Noupoort
duimnael|regs|280px|Ds. L.J. Heyns, hier afgeneem saam met sy gesin, was as leraar van die moedergemeente [[NG gemeente Colesberg|Colesberg (1940 tot 1946) Naauwpoort se eerste konsulent.]]
Times of Zambia
Die Britse mynmaatskappy het die koerant en sy susterpublikasie, die Sunday Times, tot 3 Augustus 1983 besit toe die destydse regerende party, die United National Independence Party, die koerant se beheer oorgeneem het.
NG gemeente Noupoort
duimnael|links|220px|Al wat Noupoort se eerste NG kerk oorgebly het, is die hoeksteen wat ds. [[Daniël Jozua Pienaar|D.J. Pienaar van die NG gemeente Uitenhage in 1913 gelê het. Dr. D.F. Malan, destyds van die NG gemeente Graaff-Reinet en later eerste minister van die Unie, het die kerk ingewy.]]
Times of Zambia
Toe die Movement for Multiparty Democracy in November 1991 die bewind oorneem, het die party hom tot die hof gewend omdat hy beweer het UNIP het die koerante onregmatig verkry. Die hof het in die MMD se guns beslis en gelas die koerante moet aan die staat oorgedra word, sodat albei koerante nou deur die staat, pleks van die regerende of enige ander politieke party, beheer word.
Corvospongilla victoriae
Corvospongilla victoriae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
NG gemeente Noupoort
duimnael|regs|170px|Ds. Daniël Michaelis Christoffel Smit was van [[1 Desember 1945 tot 19 April 1950 Noupoort se eerste leraar. Daarna was hy, van 1950 tot sy aftrede in 1956, ook die eerste leraar van die NG gemeente Pondoland.]]
Corvospongilla victoriae
Die spons behoort tot die genus Corvospongilla en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1914 deur Annandale.
790
Die jaar 790 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 90ste jaar van die 8ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
NG gemeente Noupoort
Agtergrond
Die dorp Noupoort is 45 km suid van Colesberg geleë en het sy naam gekry na aanleiding van 'n nou poort in die Carltonh Heights 27 km noordwes van die dorp. Die syspoor na De Aar vanaf die hooflyn tussen Kaapstad en Johannesburg is in 1881 voltooi. Ten einde 'n rangeer- en aansluitingswerf daar te stel asook 'n steenkooldepot, is die plaas Hartebeeshoek in 1884 van Barend Kruger aangekoop en 'n stasie daarop gebou. Die oorspronklike naam, Naauwpoort, na aanleiding van 'n aangrensende plaas, is in 1963 verafrikaans tot Noupoort.
'n Dorpie het mettertyd om die stasie ontwikkel en in 1942 munisipale status verwerf. Die meeste bedrywighede op die dorp het gewentel om die spoorweë; in 'n stadium het tot honderd treine daagliks deur die dorp gery.
Naauwpoort het, wat die NG Kerk betref, beurtelings onder die Steynsburg, Middelburg, Hanover en Colesberg geressorteer tot dit op 20 November 1944 van laasgenoemde as 'n aparte gemeente afgestig is. Dit was die voorlaaste van die sewe gemeentes wat in die voorlaaste jaar van die Tweede Wêreldoorlog in die Kaapse Kerk gestig is. Die ander is Gamtoosvallei, Kruispad (later bekend as Brackenfell), Klipplaat (ook in die Oos-Kaap en eweneens 'n spoorwegsentrum), Tsitsikamma, Tafelberg en Gansbaai. Landwyd is 25 gemeentes gestig.
Voor hierdie tyd was dit sedert Maart 1905 die Antiochië van die spoorwegleraar ds. B.J. Pienaar vanwaar "sy reise steeds begin het en waarheen dit dan ook steeds teruggekeer het". Ds. Pienaar is in 1940 gelegitimeer en het as spoorwegleraar vanuit Noupoort bly werk tot en met sy demissie in 1956.
Op sy inisiatief en deursettingsvermoë is 'n mooi en doeltreffende kerkgebou opgerig, waarvan dr. D.F. Malan, wat toe nog predikant van die NG gemeente Graaff-Reinet was voor hy in 1915 redakteur van Die Burger sou word, in 1913 die inwydingsrede waargeneem het. Die kerkgebou het gestaan op 'n mooi geleë stuk grond, destyds deur mnr. J.F. Appel geskenk.
June Brewster
June Brewster (8 Augustus 1913 – 2 November 1995) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Flying Devils (1933), Bombshell (1933), en The Case Against Mrs. Ames (1936).
NG gemeente Noupoort
Vroeë jare
In 1952 het Ons gemeentelike feesalbum oor die toe agt jaar oue gemeente berig: "Trots die feit dat die gemeente as groot spoorwegsentrum ook sy sterk vlottende gemeenskap besit — daar is tans slegs 16 plase in die gemeentelike area waarvan die bewoners lede van die gemeente is — is al die eerste kerkraadslede op vyf ná nog in die gemeente." In daardie jaar het die gemeente Noupoort 870 lidmate gehad.
Onder die konsulentskap van ds. L.J. Heyns van Colesberg, het die gemeente daarin geslaag om met sy vierde beroep sy eerste herder en leraar in die persoon van ds. D.M.C. Smit te verkry. Hy is op 1 Desember 1945 in die gemeente bevestig is. Onder sy bekwame, minsame, nederige en beskeie leiding het die gemeente sy kinderskoene ontgroei. Die woonhuis van mnr. G.P.T. Hitchcock, met 'n ruim aantal erwe, in rotsagtige maar hoogliggende gebied geleë, is as pastorie teen die bedrag van £4 000 aangekoop en afbetaal.
Corvospongilla volkmeri
Corvospongilla volkmeri is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
NG gemeente Noupoort
Vroeë jare
'n Nuwe orrel van £2 150 is aangekoop en vir die installasie daarvan is 'n orrelgalery, konsistorie en kinderkamer aangebring. Op haas elke terrein van die gemeenskap het ds. Smit sy belangstelling getoon, veral in die plaaslike sendingaangeleenthede, wat as wyk onder Middelburg geressorteer het, met die gevolg dat die sendingwerkkring in Mei 1951 sy eerste evangelis in die persoon van J.A. van Voore kon ontvang. Op 19 April 1950 het ds. Smit sy demissie ontvang, van die gemeente afskeid geneem en vertrek na sy nuwe werkkring, die NG gemeente Pondoland.
Op 20 Januarie 1951 is sy opvolger, dr. F.J. Minnaar, in die gemeente bevestig. Die gemeente is met 'n sieletal van 1 264 en ledetal van 652 gestig en na vyf jaar het dit gestaan dit op 1 583.
Later jare
Teen 1960 het die gemeente se sieletal tot 1 684 toegeneem en die lidmaattal tot 936. Daar was 313 kinders in die Sondagskool wat onderrig is deur 24 onderwysers. In daardie jaar was die leraar ds. L.H. Badenhorst. Die lidmaattal vir sekere jare sedertdien, lyk as volg:
Susterskerke
Die eerste diens op Noupoort deur die Gereformeerde Kerk is waargeneem deur ds. Du Plessis van Colesberg. Tydens die Tweede Vryheidsoorlog is dienste deur ds. Stephanus Postma van Middelburg gehou. Die Gereformeerde lidmate het aangegroei en in 1938 het hulle hul eie kerk opgerig. In dié kerk was 'n appelkooshoutstoel en 'n Statebybel wat aan J.P. van der Walt, die eerste eienaar van Caroluspoort, behoort het. Die Gereformeerde gemeente Noupoort het in 1950 afgestig en ook die dorp en distrik Hanover ingesluit, maar weens die uittog van wit Afrikaanssprekendes uit die Spoorweë ná 1994 het die aantal belydende lidmate in 1997 afgeneem tot 22 en die dooplidmate tot 16. In 2001, die jaar voor die gemeente ontbind het, was hier net 14 belydende lidmate en drie dooplidmate oor. Van 2002 af val Noupoort se hand vol lidmate onder Middelburg.
Die Hervormde Kerk het nooit 'n gemeente op Noupoort gehad nie en die Afrikaanse Protestantse Kerk ook nie.
791
Die jaar 791 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 91ste jaar van die 8ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Ellis Brown-viaduk
Die Ellis Brown-viaduk is ‘n padbrug oor die Umgenirivier ten noorde van Durban in Suid-Afrika.
Brug
Hierdie betonbrug is 480 m lank en bestaan uit twee rybane van elk 7½ m breed sowel as ‘n voetganger- en fietsrybaan. Dit is in 1955 gebou en was toentertyd een van die duurste brûe in die land.
Naam
Die Ellis-Brown-familie was vooraanstaande sakemense, veral in die koffiebedryf. Twee lede van die familie was burgemeester van Durban. Rupert Ellis-Brown (26 Oktober 1880 – 28 Junie 1969) se naam is gekoppel aan die brug. Hy was vir twee termyne burgemeester, naamlik van 1939 tot 1945 en van 1946 tot 1947. Ook was hy ‘n begaafde seiljagvaarder. By die Olimpiese Spele van 1924 in Meulan in Frankryk was hy die enigste lid van die Suid-Afrikaanse seilspan. Dit was ook Suid-Afrika se debuut in die seilsport by die Olimpiese Spele.
1950’s
In die vyftigerjare van die 20ste eeu het daar besonder groot vordering in die bou van paaie, passe, tonnels en brûe in Suid-Afrika plaasgevind. Tussen 1950 en 1960 het die aantal passasiersmotors met 90% en handelsvoertuie met 71% in die land toegeneem.
Zambia Daily Mail
Die Zambia Daily Mail is 'n dagblad wat in Lusaka, Zambië se hoofstad, uitgegee word.
Die koerant het sy ontstaan in die jare vyftig as die weeklikse African Mail gehad, maar in die jare sestig word dit die Central African Mail, toe dit tydens die laaste jare van die Sentraal-Afrikaanse Federasie die belange van Noord-Rhodesië en Njassaland se inheemse bevolking verwoord het. Destyds was dit in die private besit van dr. Alexander Scott.
Ná Zambië se onafhanklikwording in 1964 het die regering die koerant uitgekoop omdat dit beskou is as 'n mondstuk vir die belange van die inheemse bevolking en die regering sy eie spreekbuis wou hê om sy boodskap aan die inwoners oor te dra. Destyds was dit nog 'n weeklikse poniekoerant.
In 1989 het die koerant deel geword van die mediakonglomeraat National Media Corporation, wat die beherende maatskappy was van die ZPC, Printpak (wat die Times of Zambia en Sunday Times in Ndola druk), Times Newspapers (wat laasgenoemde twee koerante uitgee) en Newspaper Distributors Limited. Die MMD-regering het dié beherende maatskappy egter in 1993 ontbind.
Ongeag die veranderinge sê die koerant op sy webwerf hy dien steeds die land en sy inwoners, ingevolge sy leuse: "Serve the Nation Without Fear or Favour". Die omset het egter mettertyd teruggesak tot tussen 10 000 en 15 000 vanweë die koerant se gebrek aan onafhanklikheid.
Sedertdien het die koerant twee susterpublikasies gekry, die Sunday Mail en die Financial Mail.
Die koerant het sy werksaamhede in 1994 gerekenariseer en ook 'n webtuiste (sien Eksterne skakel) op die been gebring. Hoewel die koerant in kleur druk, erken hulle self dat die drukwerk van swak gehalte is, weens 'n gebrek aan moderne kleurskeidingstoerusting.
Coscinoderma
Coscinoderma is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Talcahuano
Talcahuano is 'n stad in Chili met 'n oppervlak van 92,3 km². Volgens die 2012-sensus woon daar 171 383 mense. In 2004 word die munisipaliteit Hualpén van Talcahuano afgestig.
792
Die jaar 792 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 92ste jaar van die 8ste eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Lugmag
'n Lugmag is die deel van 'n land se militêre krygsmag wat in die lugruim opereer. Lugmagte is tipies verantwoordelik vir die verkryging van beheer oor die lugruim, die uitvoering van strategiese en taktiese bombadering, en ondersteuning aan land- en vlootmagte, dikwels in die vorm van lugverkenning en noue lugondersteuning. 'n Lugmag gebruik vliegtuie soos vegters, bomwerpers, helikopters en vragvliegtuie. 'n Lugmag kan ook militêre personeel, toerusting en voorraad vervoer.
Vir die meeste (maar nie alle) wermagte word 'n organisatoriese onderskeid getref tussen die leër, die vloot en die lugmag, en dit is grootliks onafhanklike komponente. Baie lugmagte is ook verantwoordelik vir operasies in die militêre ruimte, interkontinentale ballistiese missiele (IKBM) en kommunikasietoerusting. Sommige lugmagte kan ander lugverdedigingsbates soos lugafweerartillerie, oppervlak-tot-lug-missiele of anti-ballistiese missielwaarskuwingsnetwerke en verdedigingstelsels beheer. Sommige lande, hoofsaaklik Rusland, die voormalige Sowjetunie en lande wat hul militêre magte volgens Sowjet-lyn gemodelleer het, het of het 'n lugverdedigingsmag wat organisatories geskei is van hul lugmag.
Die grootste lugmag ter wêreld is die lugmag van die Verenigde State van Amerika.
Swaarder-as-lug militêre vliegtuie
Die eerste lugvaartmag ter wêreld was die Aviation Militaire van die Franse Leër wat in 1910 gestig is, wat uiteindelik l'Armée de l'Air geword het. In 1911, tydens die Italië-Turkse Oorlog, het Italië vir die eerste keer ooit in die wêreld vliegtuie gebruik vir verkennings- en bombarderingmissies teen Turkse posisies in Libië. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het Frankryk, Duitsland, Italië, die Britse Ryk en die Ottomaanse Ryk almal belangrike magte van bomwerpers en vegters besit. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het meer senior bevelvoerders verantwoordelikheid ontvang om die lugoorlogvoering te bestuur, sowel as om die vlieëniers te lei.
Onafhanklike lugmagte
Die Britse Koninklike Lugmag (RAF) was die eerste onafhanklike lugmag ter wêreld. Die RAF is op 1 April 1918 gestig deur samesmelting van die Britse Leër se Royal Flying Corps en die Royal Naval Air Service. Met die stigting van die RAF het dit uit meer as 20 000 vliegtuie bestaan, en was onder bevel van 'n hoof van die lugpersoneel wat die rang van generaal-majoor beklee het en deur sy eie regeringsministerie (die lugministerie) bestuur word.
Die Finse Lugmag word ook beskou as die eerste onafhanklike lugmag ter wêreld, wat op 6 Maart 1918 gevorm is, toe die Sweedse graaf, Eric von Rosen, die tweede vliegtuig, Thulin Typ D, aan Finland gegee het. Sommige meen egter dat die Finse lugmag nie amptelik gedurende die Finse burgeroorlog bestaan het nie, en dat die Rooi Wagte (Finse rebelle) hul eie lugmag gehad het.
In die daaropvolgende dekades het die meeste lande met 'n wesenlike militêre vermoë hul eie onafhanklike lugmagte gevestig. Die Suid-Afrikaanse Lugmag is op 1 Februarie 1920 gestig en die Koninklike Australiese Lugmag is kort daarna op 31 Maart 1921 gestig, hoewel daar eers in 1922 'n hoof van die lugmag aangewys was wat op 'n gelyke voet met sy eweknieë van die Australiese Leër en die Vloot was. Die Kanadese Lugmag is gestig aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog en is tussen 1918 en 1924 is dit verskeie kere afgeskaf en geherorganiseer. Dit het die permanente Koninklik Kanadese Lugmag geword toe dit op 1 April 1924 die koninklike titel deur koninklike proklamasie ontvang het. Dit het egter eers in 1938 onafhanklik van die Kanadese Leër geword toe 'n Hoof van die Lugmag aangewys is. Net so is die Koninklike Nieu-Seeland Lugmag in 1923 gestig as die Nieu-Seeland Permanente Lugmag, maar het eers in 1937 onafhanklik van die Nieu-Seeland Leër geword. Ander Britse beïnvloed lande het ook hul eie onafhanklike lugmagte gevestig. Die Koninklike Egiptiese lugmag is byvoorbeeld in 1937 geskep toe die Egiptiese militêre lugvaart van die leër se beheer geskei is. Die Afghaanse Lugmag is op 22 Augustus 1924 gestig met die steun van die Sowjetunie en Groot-Brittanje, maar 'n burgeroorlog het die meeste vliegtuie vernietig en dit is eers weer tot stand gebring in 1937, toe koning Mohammed Nadir Shah die mag oorgeneem het.
Buite die Britse Ryk, is die Italiaanse Koninklike Lugmag in 1923 gestig, die Finse Lugmag is op 4 Mei 1928 as 'n aparte diens gestig, en die Brasiliaanse Lugmag is in 1941 tot stand gebring. Beide die Verenigde State Lugmag en die Fillipynse Lugmag is in 1947 as 'n aparte takke van hul onderskeie gewapende magte gevestig. Die Israeliese Lugmag het op 18 Mei 1948 met die staat Israel ontstaan, maar is geskep uit die bestaande Sherut Avir (lugdiens) van die Haganah-paramilitêre groep. Die Japanse Lugverdedigingsmag is eers in 1954 tot stand gebring; tydens die Tweede Wêreldoorlog is Japanese militêre lugvaart deur die leër en die vloot beheer. Anders as al hierdie lande, bly die Mexikaanse Lugmag 'n integrale deel van die Mexikaanse Leër.
Eerste Wêreldoorlog
Vastevlerkvliegtuie was destyds redelik primitief en kon snelhede bereik wat vergelykbaar was met dié van die destydse motors en die montering van minimale wapens en toerusting. 'n Lugmag was nog steeds grootliks 'n nuwe onderneming, en relatief onbetroubare vliegtuie en beperkte opleiding het tot 'n ongelooflike lae lewensverwagting vir vroeë militêre vliegtuie gelei.
Tweede Wêreldoorlog
Toe die Tweede Wêreldoorlog begin het, het vliegtuie baie veiliger, vinniger en betroubaarder geword. Hulle is as standaard aanvaar vir bombardering en om ander vliegtuie af te skiet. Die Sowjet Lugmag was teen die begin van die Tweede Wêreldoorlog in 1939 die grootste militêre lugmag ter wêreld, en hoewel dit baie deur die oorlog uitgeput was, sou dit die grootste lugoperasies van die Tweede Wêreldoorlog tydens die vier jaar van gevegte met die Duitse Luftwaffe geloods het.
Waarskynlik was die oorlog se belangrikste lugoperasie, die Slag om Brittanje. Dit het gedurende 1940 oor Brittanje en die Engelse kanaal tussen die Britse Koninklike Lugmag en die Duitse Luftwaffe afgespeel. Uiteindelik het Brittanje seëvierend uitgekom, en dit het daartoe gelei dat Adolf Hitler sy plan om Brittanje binne teval, prysgegee het. Ander prominente lugmagbedrywighede gedurende die Tweede Wêreldoorlog sluit in die geallieerde bomaanvalle op Duitsland gedurende 1942–1944, en die Rooi Lugmagoperasies ter ondersteuning van strategiese grondoffensiewe aan die Oostelike Front. Die lugoorlog in die teater van die Stille Oseaan was van 'n soortgelyke strategiese belang as die Slag om Brittanje, maar is grootliks deur die Amerikaanse en Japanse vlootlugvaart vermoeëns gevoer en nie deur lugmagte nie.
Strategiese bombardering
Die rol van die lugmag vir strategiese bombardering teen vyandelike infrastruktuur is gedurende die dertigerjare ontwikkel deur die Japannese in China en deur die Duitsers tydens die Spaanse Burgeroorlog. Hierdie rol vir die bomwerper is tydens die Tweede Wêreldoorlog vervolmaak tydens die geallieerde "Duisend Bomwerperaanval"-operasies. Die noodsaaklikheid om hierdie bomwerpers gedurende die dag en snags te onderskep, het die ontwikkeling van vegvliegtuie aangespoor. Die oorlog het geëindig toe die Amerikaanse weermag Boeing B-29 Superfortress-bomwerpers in Augustus 1945 atoombomme op Hiroshima en Nagasaki in Japan laat val het.