cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jeannine Auboyer
Jeannine Auboyer (1912 - 1990) was 'n Franse kurator van die Musée Guimet (1965–80) in Parys wat verskeie Argeologiese ekspedisies na Indië en Kambodja onderneem het en ook verskeie Franstalige geskiedenisboeke geskryf het. Sy is veral bekend vir haar boek, Daaglikse Lewe in Antieke Indië (Frans: La Vie quotidienne dans l'Inde ancienne), te wete 'n oorsig van antieke Indiese rituele en gebruike, waarvan baie vandag nog voorkom in die Indiese samelewing.
John Slater (akteur)
John Slater (22 Augustus 1916 – 9 Januarie 1975) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Othello (1946), Bad Blonde (1953), en Man with a Million (1954), en in die televisiereeks Z Cars (1962).
Prosuberites psammophilus
Prosuberites psammophilus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Prosuberites en tot die familie Suberitidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1986 deur Pulitzer-Finali.
Gereformeerde kerk Midrand
Die Gereformeerde kerk Midrand is die jongste nuwe gemeente in die GKSA se Klassis Groter-Johannesburg, aangesien die Gereformeerde kerk Randburg, wie se stigtingsdatum aangegee word as 2003, in werklikheid ’n samestelling is van die ou gemeentes Johannesburg-Melville (1924), Randburg (1960) en Randburg-Oos (1976). Einde 2015, toe Midrand 95 belydende en 18 dooplidmate gehad het, was dit die sewende kleinste van die 15 gemeentes in dié Klassis.
Vanaf veral die negentigerjare het die gebied tussen Johannesburg en Centurion rondom die ouer nedersetting Halfweghuis en Kyalami geweldig ontwikkel en in dié tyd die naam Midrand gekry. Eers was die ontwikkeling veral langs die N1, maar later het woongebiede ook vêrder weg van die nasionale pad ontwikkel. In dié gebied het die Gereformeerde kerk Midrand in 1999 tot stand gekom. ’n Groot erf is op die Erand-landbouhoewes Uitbreiding 1, wes van die N1, gekoop en in vier erwe verdeel.
Van 2002 af het hierdie gemeente en die Nederduitsch Hervormde gemeente Midrand, wat op 1 Januarie 1931 as Johannesburg-Noord gestig is, maar sy kerkgebou by Atholstraat 188, Highlands-Noord, verkoop het nadat die meeste lidmate weggetrek het, ’n besonderse verbintenis omdat hulle ooreengekom het om saam ’n kerk op te rig. Die Gereformeerde kerk Midrand het toe ’n sieletal van sowat 200 gehad en die Hervormde gemeente Midrand sowat 75, vergeleke met sowat 100 in 2014.
Een van die erwe is vir kerklike gebruik gehersoneer. In November 2004, nadat die Hervormdes ’n tyd lank eredienste gehou het in die Laerskool Halfway House, het die kerkrade van die twee gemeentes ooreengekom om die erwe saam te besit en te beheer en om die bestaande woonhuis op een daarvan as ’n kerkgebou te ontwikkel.
Uit albei gemeentes is ’n gesamentlike eiendomskommissie aangewys wat verantwoordelik sou wees daarvoor om die woonhuis by Elfde Weg 124, Erand, in ’n kerkgebou te omskep. Op 18 September 2005 is die gebou ingewy deur albei gemeentes, wat ook saam besluit het om ’n Allen-orrel te installeer.
In 2013 het die Gereformeerde, Hervormde en NG gemeentes van Midrand saam die Midrand Afrikaanse Akademie gestig, wat later uit die NG pastorie na die gesamentlike kerkperseel verhuis het.
Johanna van der Merwe
Johanna Cornelia van der Merwe (7 Maart 1825 – 15 Januarie 1888) was 'n Voortrekkerheldin wat ten spyte daarvan dat sy meer as twintig assegaaisteke ontvang het, die Bloukransmoorde (ook bekend as die Bloedbad van Weenen) oorleef het na 'n impi-aanval op haar trekparty op 17 Februarie 1838.
Sy is later getroud met Hendrik Frederik Delport saam met wie sy sewe seuns gehad het, ten spyte daarvan dat sy gestremd gelaat is deur die aanval. Sy het op die ouderdom van twee-en-sestig gesterf en is in Rouxville begrawe.
'n Ossewa was tydens die geskiedkundige 1938 Groot Trek Eeufeesviering na haar vernoem, asook 'n Daphné-klas duikboot van die Suid-Afrikaanse Vloot, SAS Johanna van der Merwe.
Boyko Borisov
Boyko Metodiev Borisov (Бойко Методиев Борисов, ; gebore 13 Junie 1959) is 'n Bulgaarse politikus en sedert 4 Mei 2017 die 50ste Eerste Minister van Bulgarye. Hy het reeds twee termyne in hierdie pos gedien, naamlik vanaf 2009 tot 2013 en vanaf 2014 tot Januarie 2017. Hy was vanaf 2005 tot 2009 die burgemeester van Sofia.
Tod Slaughter
Tod Slaughter (19 Maart 1885 – 19 Februarie 1956) was 'n Engelse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Maria Marten, or The Murder in the Red Barn (1935), The Demon Barber of Fleet Street (1936), The Crimes of Stephen Hawke (1936), en Crimes at the Dark House (1940).
Una Merkel
Una Merkel (10 Desember 1903 – 2 Januarie 1986) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Private Lives (1931), The Maltese Falcon (1931), 42nd Street (1933), en The Parent Trap (1961).
Nicolaas Nieuwoudt
Luitenant-generaal Nicolaas Nieuwoudt MBChB SSA SD SM (1929 – 1989) was 'n Suid-Afrikaanse militêre bevelvoerder. As 'n mediese dokter, het hy in 1960 by die Suid-Afrikaanse Lugmag se geneeskundige tak aangesluit, na vyf jaar privaat praktyk. Hy was van 1977 tot 1988 die Suid-Afrikaanse Geneeskundige Diens se bevelvoerder as geneesheer-generaal. Hy was ook die bevelvoerder van die geheimsinnige Suid-Afrikaanse chemiese en biologiese wapenprogram (tydens die apartheidsjare), bekend as Project Coast, van 1981 tot 1988.
Opleiding
Nieuwoudt het 'n graad in geneeskunde aan die Universiteit van Pretoria verwerf.
Eerbewyse en toekennings
Hy het die volgende medaljes en versierings ontvang:
Proteleia sollasi
Proteleia sollasi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Proteleia en tot die familie Polymastiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Dendy & Ridley.
Proteleia burtoni
Proteleia burtoni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Proteleia en tot die familie Polymastiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1964 deur Koltun.
Jenny Gröllmann
Jenny Gröllmann (5 Februarie 1947 – 9 Augustus 2006) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Hälfte des Lebens (1985) en Blutspur in den Osten (1995), en in die televisiereekse Schwurgericht (1995) en Der Mordsfilm (1997).
Mesembryanthemum quartziticola
Mesembryanthemum quartziticola is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie. Die plant is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap.
Brigitte Grothum
Brigitte Grothum (gebore 26 Februarie 1935 in Dessau) is 'n Duitse aktrise, rolprentvervaardiger en regisseuse. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Mein ganzes Herz ist voll Musik (1959).
Ethel Merman
Ethel Merman (16 Januarie 1908 – 15 Februarie 1984) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Call Me Madam (1953), There's No Business Like Show Business (1954), It's a Mad Mad Mad Mad World (1963), en Airplane! (1980).
Bububuspruit
Die Bububuspruit is 'n linkersytak van die Shingwedzirivier in die Limpopoprovinsie in Suid-Afrika.
Roete
Vloei ooswaarts in die Krugerwildtuin.
Chris Clanton
Chris Clanton is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente All in the Game (2011), Sleeping with Fate (2013), en Mega Shark vs. Kolossus (2015), en in die televisiereeks The Wire (2002).
Protosuberites
Protosuberites is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Shisharivier
Die Shisharivier is 'n takrivier van die Shingwedzirivier in die Limpopoprovinsie in Suid-Afrika.
Roete
Vloei suidwaarts in die Krugerwildtuin
Mphongolorivier
Die Mphongolorivier is 'n groot takrivier van die Shingwedzirivier in die Limpopoprovinsie in Suid-Afrika.
Roete
Vloei ooswaarts verby Makuleke en dan suidooswaarts in die Krugerwildtuin.
Bruno Steinhoff
Bruno Ewald Steinhoff (gebore 26 November 1937) is 'n Duitse miljardêr sakeman, die stigter van Steinhoff International, 'n Suid-Afrikaanse-gebaseerde internasionale kleinhandelhouermaatskappy, en die maatskappy se uitvoerende voorsitter tot September 2008. Hy is nou 'n nie-uitvoerende direkteur, en 'n lid van die raad.
Vroeë lewe
Bruno Steinhoff is op 26 November 1937 in Herzebrock in Duitsland gebore.
Loopbaan
Steinhoff het sy loopbaan in die meubelbedryf in 1964 in Westerstede, Duitsland begin. Hy het begin deur die verkryging van meubels uit Oos-Europa en dit verkoop in Wes-Europa. Hy het in 1989 met vervaardiging begin.
Steinhoff International is Europa se tweede grootste meubelkleinhandelaar, na Ikea.
Persoonlike lewe
Sy dogter Angela Krüger-Steinhoff is 'n lid van die raad van Steinhoff International.
Ribitol
Ribitol of adonitol is 'n kristallyne pentose alkohol (C5H12O5) wat gevorm word deur die reduksie van ribose. Dit kom natuurlik in die plant Adonis vernalis voor, sowel as in die selwande van sekere gram-positiewe bakterieë, in die vorm van ribitolfosfaat, in teichoïese sure. Dit vorm ook deel van die chemiese struktuur van riboflavien en flavienmononukleotied (FMN), 'n nukleotiedkoënsiem wat deur die sogenaamde flavoproteïne gebruik word.
Jurinus Janse van Rensburg
Luitenant-generaal Jurinus (Rinus) Janse van Rensburg SD SM MMM KStJ, (gebore 7 Januarie 1952) is 'n voormalige Suid-Afrikaanse militêre bevelvoerder. Hy het in 1972 by die Suid-Afrikaanse Militêre Gesondheidsdiens aangesluit en was die diens se bevelvoerder as geneesheergeneraal van 2000 tot 2005 beveel. Hy het as Hoof van Korporatiewe Personeel gedien vanaf 1 Augustus 2005 tot sy aftrede in 2010.
Vroeë lewe
Hy is op 7 Januarie 1952 in Murraysburg, in die Karoo gebore en het in 1969 aan die Hoër Jongenskool Paarl gematrikuleer. Hy het in 1970 by die Weermag aangesluit en was by 1 Onderhoudseenheid by Lenz gestasioneer. Dit was in hierdie tydperk dat hy besluit het om medies te studeer en het sy studies aan die Universiteit van Pretoria begin.
Nadat hy sy graad in 1976 behaal het, het hy 'n mediese beampte by 1 Militêre Hospitaal geword. In 1980 is hy as die Senior Operasionele Beampte na die destydse Suid-Afrikaanse Geneeskundige Diens se hoofkwartier oorgeplaas, en gedurende dieselfde jaar na die destydse Suidwes-Afrika Mediese Kommandement, Sektor 10, as mediese beampte oorgeplaas.
In 1983 het hy die SO2 van Mediese Opleidingskommando geword. Hy is in 1986 in sy eerste bevelsposisie aangestel, toe hy die Bevelvoerder van die destydse Suidwes-Afrika Mediese Kommandement geword het. In 1989 is hy bevorder tot die rang van Brigadier-generaal en het die Algemene Bevelvoerder van 1 Militêre Hospitaal geword.
In 1994 is hy teruggeplaas na die SAMHS Hoofkwartier as Hoof van Personeelbeplanning totdat hy in 1997 as Hoof van Mediese Magsaanwending aangestel is. Op 1 Oktober 2000 volg hy wyle lt-genl. Davidson Masuku, as die geneesheer-generaal van die SANW, 'n pos wat hy tot 31 Julie 2005 beklee het. Hy is op 1 Augustus 2005 as Hoof van Korporatiewe Personeel aangestel.
Steven Saylor
Steven Saylor (gebore op 23 Maart 1956) is 'n Amerikaanse skrywer van historiese romans. Saylor is 'n gegradueerde van die Universiteit van Texas in Austin, waar hy geskiedenis en oudheid studeer het.
Oulu-treinstasie
Die Oulu-treinstasie (Fins: Oulun rautatieasema, Sweeds: Uleåborgs järnvägsstation) is in die middestad van Oulu (Uleåborg), Finland geleë. Dit is die grootste en belangrikste treinstasie in noordelike Finland en bied daaglikse verbindings na die Finse hoofstad Helsinki en 'n aantal ander stede, insluitend Tampere, Turku, Kuopio en Rovaniemi. Alle passasiersdienste word deur die nasionale spoorwegmaatskappy VR bedryf. Die Oulu-busstasie met addisionele verbindings is net langs die stasie.
Die stasie wat in die stadsdeel van Vaara geleë is, dien as 'n aansluiting tussen die spoorlyne Seinäjoki–Oulu, Oulu–Tornio en Oulu–Kontiomäki.
Steven Saylor
Saylor het ook twee romans geskryf wat afspeel in Texas. A Twist at the End, met die karakter O. Henry, speel af in Austin in die 1880's en is gebaseer op werklike reeksmoorde en verhore (die saak van die sg. Servant Girl Annihilator). Have You Seen Dawn? is 'n eietydse riller wat afspeel in 'n fiksionele Texaanse dorp genaamd Amethyst, en is gebaseer op Saylor se tuisdorp, Goldthwaite, Texas.
Oulu-treinstasie
Die stasiegebou van Oulu is deur die argitek Knut Nylander ontwerp en in 1886 gebou.
Steven Saylor
Saylor leef sedert 1976 saam met sy lewensmaat Richard Solomon.
Nana Gualdi
Nana Gualdi (29 April 1932 – 11 Julie 2007) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Schlagerrevue 1962 (1961) en Os abas Largas (1965), en in die televisiereeks Großstadtrevier (1986).
Steven Saylor
Ander boeke
Gepubliseer onder sy eie naam:
Malebo-poel
Die Malebo-poel (tot 1972 bekend as die Stanley-poel) is 'n groot meer met 'n hawe in die Kongorivier.
Steven Saylor
Ander boeke
Die volledige werke gepubliseer onder die skuilnaam Aaron Travis is in 2012 heruitgereik in Amazon Kindle- en Barnes & Noble Nook uitgawes.
Erotiese Fiksie onder die skuilnaam Aaron Travis
Romans
Malebo-poel
Bevaarbaarheid
Die Kongoriver is uit die binneland van Afrika vanaf hawens by Mbandaka, Kisangani en Bangui tot by die Malebo-poel bevaarbaar. Stroomversnellings bekend as die Livingstone-watervalle deur die Kristalberge (Monts de Cristal, 'n reeks laeheuwels wat strek van Ekwatoriaal-Guinee tot Angola en ewewydig aan die Atlantiese Oseaan) verhoed verdere skeepvaart na die see. By die Malebo-poel word goedere oorgelaai op die Matadi-Kinshasa-trein (gebou in 1890–1898) en verder vervoer na die rivierhawens Matadi, Boma en Banana.
Edward Sloman
Edward Sloman (19 Julie 1886 – 29 September 1972) was 'n Engelse regisseur, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Mantle of Charity (1918), Pilgrims of the Night (1921), Surrender (1927), en We Americans (1928).
Steven Saylor
Erotiese Fiksie onder die skuilnaam Aaron Travis
Novelles
Versamelings
Versamelings geredigeer deur Saylor
Lalique
Lalique is 'n Franse glasmaatskappy wat in 1888 deur die bekende glasmaker en juwelier René Lalique gestig is. Lalique is veral bekend vir die vervaardiging van glaskuns, insluitend parfuumbottels, vase enmasjienkapsierings vir motors, gedurende die vroeë twintigste eeu. Na René Lalique se dood het die maatskappy gedurende die 1950's oorgeskakel na die vervaardiging van loodglas (kristal) artikels, onder leiding van René se seun, Marc Lalique. Sedert 2010 word Lalique deur die Switserse maatskappy Art and Fragrance besit.
Geskiedenis
René Lalique (1860-1945) het op 16-jarige ouderdom sy loopbaan as juweliersambagsleerling begin, en teen 1881 was hy 'n vryskutontwerper vir baie van die bekendste Paryse juweliers. In 1885 het hy sy eie werkswinkel by Place Gaillon in Parys, die voormalige werkswinkel van Jules Destape, geopen. In 1887 het Lalique 'n onderneming in Rue du Quatre-Septembre geopen en die volgende jaar die handelsmerk "RL" geregistreer. In 1890 open hy 'n winkel in die Opera-distrik in Parys. Binne 'n dekade was Lalique een van die bekendste Paryse juweliers. In 1905 het Lalique 'n nuwe winkel by Place Vendôme geopen wat nie net juweliersware, maar ook glaswerke, uitgestal het. Dit was naby die winkel van die befaamde parfumeur, François Coty; in 1907 het Lalique begin om swierig versierde parfuumbottels vir Coty te produseer. Die vervaardiging van glasvoorwerpe het in 1902 by Lalique se plattelandse villa begin en is tot minstens 1912 daar voortgesit. Die eerste Lalique-glasfabriek is in 1909 in 'n gehuurde fasiliteit in Combs-la-Ville, wat Lalique later in 1913 gekoop het, geopen. In Desember 1912 het Lalique 'n uitstalling van Lalique Glass, soos sy glas bekend sou staan, in die Place Vendôme-winkel gehou. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het die glasfabriek alledaagse items ter ondersteuning van die oorlogspoging, vervaardig. In 1919 is werk aan 'n nuwe produksie-aanleg in Wingen-sur-Moder, wat in 1921 geopen is, begin. Van 1925-1931 vervaardig Lalique 29 modelle masjienkapversierings vir motors; 'n meerminbeeldjie wat aanvanklik in 1920 geproduseer is, is ook later as 'n masjienkapversiering verkoop. Gedurende die 1920's en 1930's was Lalique een van die wêreld se bekendste glasmakers.
René Lalique is in 1945 oorlede. Sy seun Marc Lalique het die onderneming oorgeneem en aanvanklik as 'M.Lalique' en later as 'Cristal Lalique' bedryf. Onder Marc se leiding het die maatskappy oorgegaan van die vervaardiging van die beroemde Lalique Glass na loodglas, algemeen bekend as kristal. Marie-Claude Lalique het ná Marc se dood in 1977 beheer oor die onderneming geneem. Dit is in 1994 aan Pochet verkoop, en in 2008 aan 'n vennootskap van Art & Fragrance en die beheermaatskappy Financière Saint-Germain. Sedert 2010 word Cristal Lalique in geheel deur Art & Fragrance besit.
Protosuberites aquaedulcioris
Protosuberites aquaedulcioris is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Protosuberites en tot die familie Suberitidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1915 deur Annandale.
Lalique
Werke
Lalique produseer deesdae 'n verskeidenheid luukse produkte in vyf hoofkategorieë: juweliersware, dekoratiewe items, interieurontwerp, parfuum en kuns. Die maatskappy is veral bekend vir die vervaardiging van kunswerke in glas, en gebruik sedert die middel van die twintigste eeu hoofsaaklik kristal (loodglas). Die toevoeging van parfuums (in 1992) en dekoratiewe voorwerpe en kuns van ander materiale as glas (sedert 2011), is onlangse toevoegings tot Lalique se produktekreeks. Reproduksies van René Lalique se ontwerpe het sedert 2009 toegeneem. Van die stigting van die onderneming, tot die 1900's-1910's was Lalique een van Frankryk se voorste ontwerpers van juweliersware in die Art Nouveau-styl. Tydens die eerste twee dekades van die twintigste eeu het Lalique een van die wêreld se bekendste vervaardigers van artistieke glasvoorwerpe geword. Gedurende die eerste helfte van die twintigste eeu het Lalique parfuumbottels, vase (ongeveer 300 ontwerpe), masjienkapversierings vir motors (30 ontwerpe) en dekoratiewe glaswerke, soos inkpotjies, boekstutte en papiergewigte, vervaardig. Lalique het ook verskeie interieurs, waar hy groot hoeveelhede glas ingesluit het, ontwerp, byvoorbeeld: die SS <i id="mwaQ">Parys</i>, die SS Ile de France</i> , die SS <i id="mwbQ">Normandie</i> , die Orient Express- treinwaens, die Peace Hotel (Shanghai), die Oviatt-gebou (Los Angeles) en St. Matthew-kerk (Jersey).
Fabriek
Die maatskappy se enigste produksiefasiliteit is die Cristallerie Lalique in Wingen-sur-Moder. Dit is in 1921 geopen as die Verrerie d'Alsace (Alsace Glasfabriek) en het die huidige naam in 1962 gekry.
Malebo-poel
Naam
Die Stanley-poel is vernoem na Henry Morton Stanley.
Trivia
Brazzaville en Kinshasa is blykbaar van alle hoofstede in die wêreld die wat die naaste aanmekaar lê.
Mesembryanthemum rapaceum
Mesembryanthemum rapaceum is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie. Die plant is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap.
Anthony Clark (akteur)
Anthony Clark (gebore 4 April 1964) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dogfight (1991), The Thing Called Love (1993), en The Rock (1996), en in die televisiereeks Yes, Dear (2000).
Protosuberites brevispinus
Protosuberites brevispinus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Protosuberites en tot die familie Suberitidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1951 deur De Laubenfels.
Gereformeerde kerk Phalaborwa
duimnael|links|170px|Ds. A.Z. Pelser, leraar van 1964 tot 1970.
Die Gereformeerde kerk Phalaborwa is die tiende oudste van die 25 gemeentes in die GKSA se Klassis Limpopo. In 2015 was hier 144 belydende en 17 dooplidmate, vergeleke met 241 en 119 in 2001.
Tot in 1964 was al die Gereformeerdes wat op Phalaborwa in die huidige provinsie Limpopo gewoon het, lidmate van die Gereformeerde kerk Laeveld met sy kerkgebou op Tzaneen. Dié gemeente het in 1960 ’n sieletal van 372 gehad van wie amper 46 persent dooplidmate was. Al om die ses weke het ds. P. du Plessis ’n erediens op Phalaborwa gehou. Die kerkraad van Laeveld het toestemming verleen dat die sakramente op Phalaborwa bedien word. Die eredienste is in die saaltjie van die Groenskool gehou. Tussendeur is ’n leesdiens elke Sondag gehou, wat voortgegaan het selfs nadat Phalaborwa afgestig het.
Die Gereformeerde kerk Phalaborwa is op 7 Maart 1964 in die saal van die ou munisipale gebou gestig onder voorsitterskap van ds. P. du Plessis. Die afgevaardigde van die Klassis Waterberg was ds. Johan van Ryssen van die Gereformeerde kerk Potgietersrus. Tydens die stigting is die gemeente in 10 wyke verdeel en die grense vasgestel: die gebied suid van die Letabarivier en oos van Gravelotte tot teenaan die Olifantsrivier. Verder was ook die hele gebied suid van die Olifantsrivier tussen die berg en die Krugerwildtuin en tot teenaan die tuislande aan die suide ook deel van die gemeente. Ook lidmate in die wildtuin noord van die Olifantsrivier staan onder bearbeiding van die nuwe gemeente.
Mettertyd het die lidmate so toegeneem dat die saaltjie te klein geword het. Dienste is toe verskuif na die saal van die Hoërskool Frans du Toit. Onder leiding van ds. R.J. du Plessis, die leraar van 1970 tot '76, is die kerkgebou en pastorie voltooi. Foskor het die kerkperseel teen ’n billike prys aangebied. Die argitek van die kerkgebou was Otto Verhoef en die staalstruktuur is opgerig deur Genrec. Die saal se bouaannemer was Dirk Engelbrecht.
Onder leiding van ds. Du Plessis se opvolger, ds. S.J. van der Westhuizen, die leraar tot 1986, is die kerksaal met kombuis en katkisasielokale voltooi.
Brian Eno
Brian Peter George St. John le Baptiste de la Salle Eno ([ˈiːnoʊ], * 15 Mei 1948 in Woodbridge, Suffolk, Engeland as Brian Peter George Eno), bekend as Brian Eno of kort Eno, is 'n Engelse musikant, komponis, musiekvervaardiger, sanger en visuele kunstenaar wat bekendheid verwerf het as een van die voorste vernuwers van ambient music.
Eno het sy akademiese opleiding onder Roy Ascott by die Ipswich Civic College ontvang en vervolgens aan die Colchester Institute se kunsskool in Essex, Engeland gestudeer waar hy sy inspirasie in minimalistiese skilderkuns, kubernetiek en eksperimentele musikale tegnieke gevind het. In die vroeë 1970's het hy as sintetiseerderspeler by die musiekgroep Roxy Music aangesluit.
Roxy Music het binnekort groot sukses in die glam rock-musiekgenre behaal, maar Eno het geleidelik moeg geraak vir konserttoere en sy geskille met die groep se hoofsanger Bryan Ferry. In 1973 het Eno die groep verlaat om 'n reeks vernuwende langspelers op te neem waarop hy met verskillende musiekstyle geëksperimenteer en 'n baanbreker vir ambient music geword het.
Gereformeerde kerk Randburg
duimnael|regs|180px|Ds. G.N.V. Botha toe hy in 1964 'n vierdejaarstudent aan die [[Teologiese Skool Potchefstroom was. Hy was aan Randburg verbonde van 1968 tot 2005.]]
Die Gereformeerde kerk Randburg is die grootste gemeente in die GKSA se Klassis Groter-Johannesburg
In dié Klassis is Randburg meer as twee keer groter as die naasgrootste gemeente, Linden; trouens, dit bevat 45 persent van al die lidmate in die Klassis se 15 gemeentes. In die hele Kerk was dit einde 2015 met ’n sieletal van 2 062 die naasgrootste gemeente; net Wapadrant met ’n sieletal van 2 218 was toe groter. Vanweë die gemeente se geskiedenis beslaan dit ’n reusegebied wat stadsgebiede insluit soos Randburg self, Braamfontein, Bryanston, Craighall Park, Fourways, Jukskeipark, Melville, Sandringham, Sandton (wes van die M2), Sunninghill en Witkoppen.
Die Gereformeerde kerk Randburg, in sy oorspronklike gedaante, het in 1960 van Linden afgestig met 320 belydende en 264 dooplidmate. Kort voor lank het die nuwe gemeente ’n ruim kerkgebou met ’n spitstoring laat bou op die hoek van Main- en Rockstraat, Bordeaux, Randburg, nadat hulle eers vir eredienste byeengekom het by Sentraalweg 119, Linden-uitbreiding. In Mei 1976 het die Gereformeerde kerk Randburg-Oos afgestig, maar die twee gemeentes sou deurentyd dieselfde kerkgebou gebruik en is die eredienste ná aan die einde van Randburg-Oos se bestaan byvoorbeeld soggens sowel as saans op dieselfde tye gehou.
Weens die verswakkende omstandighede rondom die kerkgebou (waarmee waarskynlik bedoel word dat 'n sakegebied aan die een kant ontstaan het) moes die kerkrade van die twee gemeentes dit eindelik verkoop. ’n Tyd lank is die eredienste toe in die saal van die Hoërskool Randburg gehou. Intussen het die twee gemeentes ’n nuwe kerkgebou in die noordelike deel van albei se gebied beplan. Die vereiste was dat dit ’n bruikbare gebou sonder luukshede sou wees, ’n ouditorium sou bevat met ’n verskuifbare preekstoel en dat dit net een ingang sou hê. Later is bepaal die mure moes hoër as die dak wees en die kerk en saal moes onder een dak wees.
Die argitek was Jan Pretorius en Francois Meiring het die terrein voorberei. Die argitek het opdrag gegee dat geen boom van die perseel verwyder mag word nie. Die gebou was amper klaar toe besluit is om ’n verskuifbare muur tussen die ouditorium en die portaal aan te bring. Hierdie kompleks in Derdeweg, Northwold, Randburg, is op 16 Augustus 1997 in gebruik geneem.
In 2002 het die Johannesburg-Melville een geword met Randburg-Oos. Op 14 April 2003 jaar het Randburg en Randburg-Oos saamgesmelt as die Gereformeerde kerk Randburg.
Gereformeerde kerk Goeie Hoop
Die Gereformeerde kerk Goeie Hoop is die kleinste van die 30 gemeentes in die GKSA se Klassis Noordwes en een van die kleinste in die hele Kerk. Einde 2016 was hier 11 belydende en drie dooplidmate, dieselfde getal belydende lidmate as in 2009, maar vier minder dooplidmate. In 1960 was die syfers onderskeidelik 60 en 50.
Die Gereformeerde kerk Goeie Hoop is in 1931 gestig en die bekende Gemsbokvlakte asook die dorpie Piet Plessis, halfpad tussen Stella en Tosca, val binne die gemeentegrense. Agttien jaar later kon die gemeente sy kerkgebou, wat vandag nog gebruik word, in gebruik neem en wel op 2 Julie 1949. L.A. Nortjé was voorsitter van die boukommissie. Tydens die ingebruikneming van die kerk het 15 sprekers opgetree buite die verwelkoming, oorhandiging van die sleutels en ’n erediens. Ds. J.L. de Bruin het die ingebruiknemingseremonie gehou.
Charlotte Merriam
Charlotte Merriam (5 April 1906 – 10 Julie 1972) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Brass Bottle (1923), So Big (1924), Pampered Youth (1925), en Night Nurse (1931).
Gereformeerde kerk Goeie Hoop
Op dieselfde Saterdag (2 Julie) is die voorbereidingsdiens om seweuur die aand gehou en die eerste Nagmaal in die nuwe die volgende môre.
Hoewel die wegtrek van lidmate uit die omgewing Goeie Hoop se sieletal tot net 14 laat afneem het en hier einde 2015 net twee ouderlinge maar geen diakens was nie, bestaan die gemeente tans (2016) nog voort. Die Hervormde gemeente Goede Hoop is op 29 November 1913 gestig en het einde 2014 36 belydende en 13 dooplidmate gehad, terwyl die NG gemeente Piet Plessis eers in 1956 tot stand gekom het. Dié gemeente het einde 2014 118 belydende en 27 doopldimate gehad.
Operasie Totalize
Operasie Totalize (ook gespel "Operasie Totalise" in meer onlangse Britse bronne) was 'n aanval van die Geallieerde magte van die First Canadian Army gedurende die laaste fases van Operasie Overlord van 8 tot 13 Augustus 1944. Die bedoeling was om deur die Duitse verdediging te breek suid van Caen op die oostelike flank van die Geallieerde posisie in Normandië en om die sukses te benut en suidwaarts te beweeg om die hoërliggende gebied te wen noord van die stad Falaise. Die algehele doel was om die ineenstorting van die hele Duitse front te bespoedig en om die retirerende Duitse magte af te sny wat verder wes teen die Amerikaanse en Britse magte geveg het. Die veldslag word beskou as die intree operasie van die Kanadese Weermag wat amptelik aktief geword het op 23 Julie.
In die vroeë ure van 8 Augustus 1944 het II Canadian Corps 'n aanval geloods waarin hulle gemeganiseerde infanterie gebruik het. Hulle het deur die Duitse front linies gebreek en belangrike posisies ingeneem wat diep binne die Duitse verdediging was. Die bedoeling was dat twee nuwe gewapende afdelings die geveg sou voortsit maar die betreklik onervare afdelings het gehuiwer en die Duitsers se gewapende teenaanvalle het die offensief vertraag. Nadat hulle 9 myl (14 km) gevorder het, is die Geallieerdes 7 myl (11 km) noord van Falaise gestuit en gedwing om 'n nuwe aanval te beplan.
Agtergrond
Die Duitsers het steeds beheer gehad oor die terrein by Verrièresrif - 5 myl (8.0 km) suid van die stad. Die herhaalde Britse en Kanadese aanvalle rondom Caen (deels om die Duitsers weg te lei van die westelike gedeelte van die front  waar die First United States Army gereed gemaak het om uit die Geallieerde skans te breek) het daartoe gelei dat die Duitsers Verrièresrif verdedig het met van hulle sterkste en mees vasberade formasies. Dit het ingesluit elemente van drie SS Pantserdivisies van die I SS Panzer Corps.
Binne 48 uur na afloop van Operasie Goodwood het die 2nd Canadian Infantry Division 'n aanval geloods teen die "formidabele" Duitse verdediging op Verrièresrif. Hulle het meer as 1,300 slagoffers gehad en gebiedsuitbreiding was minimaal. Van 25 Julie tot 27 Julie is nog 'n poging aangewend om die rif te wen as deel van Operasie Spring. Swak uitvoering  het gelei tot omtrent 1,500 Kanadese verliese. Die Slag van Verrièresrif het in totaal meer as 2,800 Kanadese verliese opgelewer. Terwyl die rif steeds in Duitse besit was  het die 2nd Canadian Infantry Division 'n vastrapplek gekry op die rif tussen die dorp Verrières na St.Martin-de-Fontenay. Hier kon die troepe versamel ter voorbereiding van Totalize sonder dat die Duitsers hul kon waarneem.
Die Britse Generaal Bernard Montgomery (bevelvoerder van die grondtroepe in Normandië) wou nou 'n aanval loods op die oostelike flank van die front om Falaise te kon inneem- menende dat so 'n skuif die algehele Duitse ineenstorting kon bespoedig. Die First Canadian Army onder bevel van Luitenant-generaal Harry Crerar het die deel van die geallieerde front beheer. Dit het bestaan uit die Britse I Corps wat verantwoordelik was vir die verre oostelike flank van die geallieerde linies  - asook II Canadian Corps suid van Caen. Canadian II Corps, sou Operasie Totalize afskop en was onder bevel van Luitenant-generaal Guy Simonds. Dit het bestaan uit  die 2nd Canadian Infantry Division, 3rd Canadian Infantry Division, 49th (West Riding) Infantry Division, 51st (Highland) Infantry Division, 4th Canadian (Armoured) Division, 1st Polish Armoured Division, 2nd Canadian Armoured Brigade  en die Britse 33rd Armoured Brigade.
Aanvalsplan
Simonds het geweet dat infanterie-aanvalle wat gesteun word deur massa artillerie nie daarin kon slaag om die Duitse voorste linies te verslaan tydens Operasie Atlantic en Operasie Spring nie. Gedurende Operasie Goodwood het 'n bombardering deur vliegtuie van die RAF Bomber Command die Britte in staat gestel om deur die Duitse front te breek. Hulle het egter swaar verliese gely deur die ongeskonde Duitse diepteverdediging. Infanterie was nie in staat om vinnig te volg en die leidende tenks te steun of die grondgebied agter hulle te beveilig nie (die opvolgeenhede is dus ook vertraag). Ter oplossing van die uitdagings wat die terrein en die diepteverdediging meegebring het, het Simonds 'n radikale oplossing voorgestel wat in effek die wêreld se eerste, grootskaalse gemeganiseerde infanterie-aanval sou wees.
Praecipua
Praecipua (ook bekend as 46 Leonis Minoris of 46 LMi) is die helderste ster in die sterrebeeld Klein Leeu (Leo Minor). Sy sterreklassifikasie is K0+III-IV, wat aandui dit is ’n rooireus of subreus, en dit het ’n skynbare magnitude van 3,83. Dit is sowat 95 ligjare van die Son af. Dit is vermoedelik ’n veranderlike ster met ’n wisseling van omtrent 0,05 magnitudes.
Operasie Totalize
Aanvalsplan
Van die Kanadese en Britse infanterie-afdelings is tydelik toegerus met M7 Priest selfgedrewe kanonne vir die D-Dag landings. Hierdie wapens is daarna onttrek en vervang met gesleepte Ordnance QF 25 ponders. Simonds het die Priests laat omskep in Kangaroo gepantserde troepedraers wat die infanterie in staat gestel het om naby die tenks te volg oor enige terrein. Aangesien die M7s van die Amerikaners geleen is, moes toestemming eers by hulle verkry word om dit te omskep in troepedraers.
Simonds het lugslaankrag 'n belangrike deel gemaak van sy plan om deur die Duitse taktiese gebied te breek. Die grondaanval sou voorafgegaan word deur 'n lugaanval en daarvoor was dit nodig dat die RAF bomwerpers die Duitse verdediging moes oorweldig – op beide flanke van 'n gebied wat vier myl wyd gestrek het al langs die Caen-Falaise pad – gedurende die nag van 7 Augustus. In die vroeë ure van 8 Augustus sou twee aanvalsmagte met tenks en gepantserde troepedraers opmars langs hierdie korridor. Wes van die pad was die Canadian 2nd Division, die 4th Canadian Infantry Brigade en 2nd Canadian Armoured Brigade. Oos van die pad was die British 51st Division, die 154th (Highland) Brigade en die British 33rd Armoured Brigade. Hierdie twee kolomme sou die voorste verdedigingslinie verbysteek en teen dagbreek die belangrikste Duitse anti-tenkmagte verower rondom Cramesnil en Saint-Aignan de Cramesnil.
Die tweede fase sou onmiddellik volg. Die oorblywende vier infanteriebrigades van die 2nd Canadian en die 51st British sou die geïsoleerde voorste Duitse verdediging opruim terwyl die 3rd Canadian Division en die  British 49th Division (van die British I Corps) met bykomende aanvalle sou begin. Die 4th Canadian Armoured Division en Polish 1st Armoured Division sou met die korridor langs beweeg na Cramesnil en voorberei om verder suid te beweeg. Ter voorbereiding vir hul aanval sou bomwerpers van die United States Eighth Air Force die Duitse reserwestellings bombardeer by Hautmesnil. Die uiteindelike doelwit was die hoë grond noord van Falaise, 15 myl (24 km) anderkant die beginpunt.
Anglo-Kanadese aanval
Gedurende die aand van 7 Augustus 1944 is die aanvalsmagte in ses kolomme opgestel – elk slegs 4 voertuie wyd – bestaande uit tenks, Kangaroo troepedraers, half-gerusperde voertuie; self-gedrewe anti-tenk kanonne en mynbestandetenks. Teen 23:00 het die swaar bomwerpers van die RAF Bomber Command begin met hul bombardering van Duitse stellings langs die hele Caen-front. Teen 23:30 het die gepantserde kolomme hul opmars begin agter golwende spervuur.
Die aanval het egter beduidende gate in die Duitse verdediging geslaan. Teen dagbreek het die aanvalskolomme van die British 51st Division hul beoogde posisies bereik. Die infanterie het binne 200 treë (180 m) van hul doelwitte van hul Kangaroo troepedraers afgeklim by die dorpe van Cramensnil en Saint-Aignan de Cramesnil en het vinnig die verdedigers oorrompel. Die  kolomme van die Canadian 2nd Division is vertraag deur digte mis en onverwagse opposisie aan hul regterflank – maar teen die middag van 8 Augustus het die Geallieerdes die hele Verrières Rir oorgeneem. Die nuwe metodes wat Simonds gebruik het, het verseker dat die aanvallers veel minder verliese gelei het as wat andersins met 'n gewone aanval die gevolg sou wees.
Die Geallieerdes was gereed om op te trek teen die goedbewaakte dorp Cintheaux wat 2 myl (3.2 km) suid was van hul verste deurdringing. Simonds het die opmars eers gehalt om sodoende die veldartillerie en die gepantserde afdelings (4th Canadian en 1st Polish) kans te gee om in posisie te kom vir die tweede fase van die operasie.
Duitse teenaanvalle
SS Generaal Kurt Meyer, bevelvoerder van die 12th SS Panzer Division het infanterie van verskeie formasies saamgevoeg en hulle opdrag gegee om Cintheaux in te neem. Hy het ook twee gevegsgroepe van sy eie afdeling teenoor die Kanadese front opgestel. Hy het daardie selfde middag die twee gevegsgroepe opdrag gegee om 'n teenaanval te loods teen die voorste Geallieerde troepe.
Op hierdie tydstip het die Geallieerde aanvalsplan 'n addissionele bombardering ingesluit deur die USAAF Eighth Air Force. Die 4th Canadian Armoured Division en die Polish 1st Armoured Division kon daarna verder suid voortgaan na Falaise aan beide kante van die Caen-Falaise pad. Alhoewel die teenaanval van die 12th SS Panzer Division onsuksesvol was, het dit Meyer se tenks noord van die teikengebied geplaas wat deur die  Eighth Air Force gebombardeer is ter voorbereiding van die tweede fase van die Geallieerde aanval. Hierdie tenks is nie deur die bombardering geaffekteer nie, en het die opmars van die Polish 1st Armoured Division vertraag,  wat  'n deurbraak aan die oostekant van die pad verhinder het. Wes van die pad het Duitse infanterie by Cintheaux ook Kanadese formasies se vordering opgehou. Beide hierdie afdelings was vir die eerste keer deel van die geveg en het nie hul aanvalle so hard geloods soos deur Simonds vereis nie. Teen die aand het hulle in verdedigingsformasies laer opgeslaan terwyl troepe gerus en voertuie toegerus is.
In 'n poging om die momentum van die aanval te herstel het Simonds opdrag gegee aan 'n kolom van die 4th Canadian Armoured Division om beslag te lê op Hill 195 – net wes van die hoofpad  tussen Cintheaux en Falaise. Die kolom was bekend as Worthington Force. Hulle het hul vasgeloop in die agterhoede van 'n ander kolom – 'Halfpenny Force'- wat in 'n stryd was met die SS in Bretteville-le-Rabet en in hul poging om rondom hierdie kolom te beweeg het hul verdwaal. Met dagbreek op 9 Augustus was Worthington Force vier en 'n half myl oos van Hill 195 by Hill 140- halfpad tussen Estrees-la-Campagne en Mazieres. Hulle het weerstand gebied teen herhaalde Duitse teenaanvalle  maar het swaar verliese gely wat ook meeste van hul tenks ingesluit het. Teen 17:00 was die oorblywende troepe van Worthington Force óf gevange geneem óf gedwing om terug te trek.
Omdat die kolom so ver van hul doelwit af was, kon eenhede wat gestuur is om hulle te help, hulle nie opspoor nie. 'n Ander mag het Hill 195 verower in 'n model nagaanval op 10 Augustus. Die Duitsers het egter tyd gehad om te terug te val en 'n verdedigende linie te vorm aan die Laisonrivier. Teen 11 Augustus was die Anglo-Kanadese offensief tot stilstand gebring.
Nagevolge
Die vroeë fases van die aanval was 'n groot sukses ten spyte van die swaar verliese wat die twee Geallieerde gepantserde afdelings gely het in hul poging om na Falaise op te mars. Formasies van vier afdelings van die First Canadian Army het hul posisies gehou op Hill 195. Terselfdertyd het Geallieerde magte die Duitsers meer as 1,500 verliese toegedien.
Majoor-generaal Rod Keller is onthef van sy  pos as bevelvoerder van die 3rd Canadian Infantry Division nadat hy swaar gewond is toe sy hoofkwartier getref is deur misplaaste bomme tydens 'n Amerikaanse lugaanval op Duitse stellings. Keller se swak prestasie in Totalize het veroorsaak dat Generaal Crerar vertroue in hom verloor het en geen verdere bevelsposte aan hom gegee is vir die res van die oorlog nie. Simonds en Crerar het 'n opvolgoffensief georganiseer - Operasie Tractable- wat tussen 14 Augustus en 21 Augustus plaasgevind het. Op 21 Augustus is die Falaise Pocket toegemaak met Kanadese en Poolse eenhede wat kontak gemaak het met Amerikaanse troepe na die suide toe. Dit beëindig Statebonddeelname aan die Slag van Normandië met 'n beslissende Geallieerde oorwinning.
Jack Smethurst
Jack Smethurst (gebore 9 April 1932) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente A Kind of Loving (1962), For the Love of Ada (1972), en Chariots of Fire (1981), en in die televisiereeks Love Thy Neighbour (1972).
Sorbitol
Sorbitol, minder algemeen bekend as glusitol, is 'n suikeralkohol met 'n soet smaak, wat stadig deur die menslike liggaam gemetaboliseer word. Dit kan verkry word deur die reduksie van glukose, wat die aldehiedgroep verander in 'n hidroksielgroep. Die meeste sorbitol word uit glukosestroop vervaardig, maar kom ook in die natuur voor, byvoorbeeld in appels, pere, perskes en pruime. Dit word deur sorbitol-6-fosfaat 2-dehidrogenase omgeskakel na fruktose. Sorbitol is 'n isomeer van mannitol, 'n ander suikeralkohol; die twee verskil slegs in die oriëntasie van die hidroksielgroep op koolstof nommer 2. Ten spyte hiervan, het hierdie twee suikeralkohole baie verskillende smeltpunte, natuurlike bronne, en toepassings.
Versoeter
Sorbitol is 'n suikerplaasvervanger, en wanneer dit in voedsel gebruik word, het dit die INS nommer en E nommer 420. Sorbitol is sowat 60% so soet soos sukrose (tafelsuiker).
Sorbitol word 'n voedsame versoeter genoem, omdat dit voedselenergie verskaf: 2.6 kilokalorieë (11 kilojoules) per gram teenoor gemiddeld 4 kilokalorieë (17 kilojoules) vir koolhidrate. Dit word dikwels gebruik in dieetvoedsel (byvoorbeeld in koeldrank en roomys), pepermente, hoesstroop en suikervrye kougom.
Dit kom ook natuurlik voor in baie steenvrugte en bessies van bome van die genus Sorbus.
Lakseermiddel
Soos met ander suikeralkohole, kan voedsel wat sorbitol bevat, tot 'n omgekrapte maag lei. Sorbitol kan as 'n lakseermiddel gebruik word wat mondelings geneem word, of as 'n lawement. Sorbitol werk as 'n lakseermiddel deur water in die dikderm in te trek, wat dermbeweging stimuleer. Sorbitol is bepaal om veilig te wees vir gebruik deur ouer mense, alhoewel dit nie aanbeveel word om dit sonder mediese advies te gebruik nie. Sorbitol kom in sekere gedroogde vrugte voor, en dra moontlik by tot die lakserende werking van pruimedante. Sorbitol is in 1872 ontdek in die vars sap van Sorbus aucuparia bessies. Dit kom ook in die vrugte van appels, pruime, pere, kersies, dadels, perskes en appelkose voor.
Mediese toepassings
Sorbitol word in bakteriële kultuurmedia gebruik om die patogeniese Escherichia coli O157:H7 te onderskei van meeste ander tipes, omdat daardie tipe gewoonlik nie in staat is om sorbitol te fermenteer nie, in teenstelling met 93% van die bekende E. coli tipes.
'n Behandeling vir hipokalemie (verlaagde bloed kalium) bestaan uit sorbitol en die ioonuitruilhars natriumpolistireensulfonaat (handelsnaam Kayexalate ® ). Die hars ruil magnesiumione teen natriumione in die derm uit, terwyl sorbitol die liggaam help om die hars vinnig uit te skei. In 2010 het die amerikaanse FDA gewaarsku van 'n verhoogde risiko vir GI nekrose met hierdie kombinasie.
Sorbitol word ook gebruik in die vervaardiging van sagte gel kapsules om enkele dosisse van vloeibare medisyne toe te dien.
Gebruike in gesondheidsorg, voedsel en skoonheidsmiddels
Sorbitol word dikwels in moderne skoonheidsmiddels as 'n humektant en verdikker gebruik. Dit word ook in mondspoelmiddels en tandepasta gebruik. Sommige deurskynende gels kan slegs met sorbitol gemaak word, as gevolg van sy hoë brekingsindeks.
Sorbitol, gemeng met sukrose en natriumpolifosfate, word as 'n teenvriesmiddel gebruik in die vervaardiging van surimi, 'n rou vispasta. Dit word ook gebruik as 'n humektant in sekere sigarette.
Buiten sy gebruik as 'n suikerplaasvervanger in voedsel met verlaagde suiker, vind sorbitol ook toepassing as 'n bestanddeel in koekies en lae-vog voedselsoorte soos grondboontjiebotter en konfyt. Dit is ook waardevol in bakware, want dit dien as 'n plastiseerder, en vertraag die verouderingsproses van brood.
Ander gebruike
'n Mengsel van sorbitol en kaliumnitraat word in party modelvuurpyle as 'n vaste brandstof gebruik.
Sorbitol kan moontlik 'n belangrike chemiese tussenproduk in die produksie van brandstowwe uit biomassa word. Koolhidraatfraksies in biomassa, byvoorbeeld sellulose, ondergaan opeenvolgende hidrolise en hidrogenasie in die teenwoordigheid van metaalkatalisators om sorbitol te produseer. Volledige reduksie van sorbitol stel die weg na alkane soos heksaan oop, wat op hulle beurt gebruik kan word as biobrandstowwe. Die waterstof wat vir hierdie reaksie benodig word kan geproduseer word uit die waterfase katalitiese hervorming van sorbitol. Hierdie chemiese reaksie is eksotermies, en 1.5 mol van sorbitol genereer ongeveer 1 mol van heksaan. Wanneer waterstof saam toegevoer word, word daar geen koolstofdioksied geproduseer nie.
Protosuberites capillitium
Protosuberites capillitium is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Sorbitol
Ander gebruike
Poliole vanaf sorbitol word in die produksie van poliuretaanskuim in die konstruksiebedryf gebruik.
Protosuberites capillitium
Die spons behoort tot die genus Protosuberites en tot die familie Suberitidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1892 deur Topsent.
Sorbitol
Mediese belang
Aldosereduktase is die eerste ensiem in die sorbitol-aldose reduktaseroete wat verantwoordelik is vir die reduksie van glukose na sorbitol, sowel as die reduksie van galaktose na galaktitol. Te veel sorbitol wat vasgevang word in die selle van die retina, die lens, en die Schwannselle wat perifere senuwees miëlineer is dikwels die resultaat van langtermyn hiperglisemie wat gepaard gaan met swakbeheerde suikersiekte. Dit kan hierdie selle beskadig, wat lei tot retinopatie, katarakte en perifere neuropatie, onderskeidelik. Aldose reduktase inhibitore, stowwe wat die aksie van aldosereduktase belemmer, word tans ondersoek as 'n manier om hierdie skade te voorkom of vertraag.
Nadelige gesondheidseffekte
Sorbitol wat bygevoeg word by natriumpolistireensulfonaat (SPS, wat gebruik word in die behandeling van hiperkalemie) kan komplikasies veroorsaak in die spysverteringskanaal, insluitend bloeding, geperforeerde kolonsere, isgemiese kolitis en kolonnekrose, veral in pasiënte met uremie. Die volgende risikofaktore word voorgestel vir skade deur sorbitol: immuunonderdrukking, hipovolemie, postoperatiewe toestand, lae bloeddruk na hemodialise, en perifere vaskulêre siekte. SPS-sorbitol moet dus met sorg gebruik word in die bestuur van hiperkalemie.