cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ICOSA
Die koalisie van die Demokratiese Alliansie / ICOSA het in Augustus 2006 die Kannaland Plaaslike Munisipaliteit mag bekom toe die kortstondige ANC-geleide koalisie-ooreenkoms met die DA ineengestort het. Die koalisie van die DA en die ICOSA het ineengestort toe twee ICOSA en drie ANC-raadslede die vloer oorgesteek het, wat die NPP vyf setels uit nege in die raad gegee het of 'n volstrekte meerderheid (die enigste SA-raad wat deur hierdie nuwe nuwe party beheer is teen daardie tyd). Die DA het geweier om die nuwe NPP-bestuursadministrasie te erken omdat dit beweer het dat die twee ICOSA-oorlopers ontslaan is voordat die vloeroorloopskerm oop was en was toe in die Kaapse hooggeregshof uitgedaag. As sodanig weier sy voormalige burgemeester om sy pos te ontruim in afwagting van die uitkoms van die saak, wat onsekerheid en onstabiliteit in hierdie beleërde raad skep.
In die 2011 munisipale verkiesing het ICOSA 'n meerderheid in die Kannaland-munisipaliteit met drie setels herwin, terwyl die ANC en die DA twee elk gewen het.
Die party het ook aan die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2019 deelgeneem, waartydens dit 12 386 stemme of 0,07% landswyd behaal het, dus geen setel in die parlement nie.
Manifes
Jeffrey Donson stel in sy manifes van 1 Februarie 2013(?)
Die rooi vlam van ICOSA brand hoog vir die Bruinmense van Suid-Afrika maar vir almal wat hulle vereenselwig met die stryd van Bruinmense. In ICOSA is ons almal gelyk. Die volk is moeg van swaarkry en onderdruk word, deur elke een wat regeer.
Cyron Melville
Cyron Melville (gebore 1 Julie 1984) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Fighter (2007), Love and Rage (2009), en Nymphomaniac: Vol. I (2013).
Alaska
Alaska (Engels: State of Alaska; Russies: Аляска) is 'n deelstaat van die Verenigde State van Amerika aan die noordweskus van Noord-Amerika. Dit is die grootste deelstaat met 'n oppervlakte van 1 530 693 vierkante kilometer (wat gelykstaan aan byna 'n vyfde van die 49 ander deelstate se totale oppervlakte) – en die grootste skiereiland in die Westelike Halfrond. Alaska se hoofstad is Juneau en die grootste stedelike nedersetting is Anchorage. Die deelstaat word in die noorde deur die Arktiese Oseaan, in die ooste deur Kanada (provinsies: Yukon en Brits-Kolombië), in die suide deur die noordelike Stille Oseaan, en in die weste deur die Beringstraat begrens. Die bekendste byname, wat aan Alaska gegee is, is Die Laaste Landgrens (Engels: The Last Frontier) en Die Groot Land (The Great Land). Die naam Alaska is afgelei uit die Aleoetiese alaxsxaq ("die vasteland", of, volgens 'n meer presiese vertaling "die voorwerp waarop die see se handelinge gerig is").
Ciocalypta massalis
Ciocalypta massalis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ciocalypta en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1883 deur Carter.
Alaska
Maar eers in 1959 is die politieke aspirasies van sy bewoners vervul toe Alaska as 49ste deelstaat tot die Unie toegelaat is. Die Arktiese Sirkelroete tussen die Verenigde State en Asië was gedurende die Tweede Wêreldoorlog en die Koue Oorlog van groot strategiese belang. Die permanente stasionering van militêre personeel in Alaska het grootliks bygedra tot die deelstaat se vinnige bevolkingsgroei, terwyl sy ekonomie en infrastruktuur deur federale befondsing ontwikkel is. Die ekonomiese basis is verder verstewig met die ontsluiting van groot olie- en aardgasvelde.
Alaska se ongerepte wildernis
Toe die federale geograaf Henry Gannett (1846−1915), een van die stigterslede van die National Geographic Society, in 1904 as landmeter in Alaska werksaam was, het hy reeds die potensiaal van die gebied se uitgestrekte wildernisgebiede raakgesien wat tans die ruggraat van toerisme in die deelstaat vorm. Die beperkte padnetwerk bepaal nogtans die hoofroetes vir toeriste van wie die oorgrote meerderheid per bus, trein of motor besoeke aan ontwikkelde nasionale parke en ander bewaringsgebiede of nedersettings bring. Inheemses verwys na Alaska se afgeleë wildernisgebiede, wat nie deur paaie ontsluit word nie, as Alaskan Bush, en na hul bewoners as Alaskan Bush people.
Georganiseerde of privaat ekotoerisme neem besoekers na Alaska se ongerepte wildernis met 38 bergreekse, 100 000 gletsers (wat 4,5 persent van die deelstaat se oppervlakte of 29 000 vk myl bedek ), 3 000 riviere en meer as drie miljoen mere waarvan die grootste, die Iliamna-meer in Suidwes-Alaska, 2 850 km² of 1 100 vierkante myl beslaan. Die deelstaat se wye spektrum van klimaatsones en ekostelsels strek van gematigde reënwoude tot droë Arktiese streke.
Grenslyn
Die grenslyn tussen Alaska en Brits-Noord-Amerika (die latere Kanada) is oorspronklik in 1825 deur die twee koloniale moondhede Rusland en die Verenigde Koninkryk getrek. Nadat die Verenigde State Alaska in 1867 van Rusland gekoop het, was die historiese grensooreenkoms en die presiese grensverloop omstrede. Die Amerikaanse standpunt is in 1903 deur 'n internasionale tribunaal gesteun wat die huidige grensverloop bevestig en die grensgeskil sodoende besleg het.
Publieke grond
Groot dele van Alaska word deur die staat of organisasies van die inheemse bevolkings bestuur. Meer as die helfte van die deelstaat se oppervlakte word deur die federale owerheid geadministreer. In teenstelling met ander deelstate mag hierdie grond vir bestaansboerdery, visvangs of jag gebruik word. Selfs nasionale parke val in hierdie kategorie. In nasionale parke, wat in hul amptelike naam die byvoegsel and Preserve voer, soos byvoorbeeld Denali National Park and Preserve, staan bepaalde gebiede oop vir visvangs en jag vir eie gebruik, of die beoefening van sport. Net dele van 'n park, wat deur borde as wilderness aangedui word, en waar gewoonlik ook die meeste besienswaardighede geleë is, geniet beskerming en mag nie deur jagters of vissers betree word nie.
Land van die middernagson – land van die poolnag
Alaska ontvang in die lente en somer meer sonlig as enige ander Amerikaanse deelstaat en baie ander plekke op aarde. Sy ligging naby die Noordpool maak van die deelstaat gedurende die somermaande 'n land van die middernagson en van die poolnag gedurende die winter. In Utqiaġvik (tot 2006 bekend as Barrow), die mees noordelike nedersetting in die deelstaat, gaan die son twee-en- 'n-half maande lank, tussen 10 Mei en 2 Augustus, nie onder nie. In die donker poolnag tussen 18 November en 24 Januarie klim die son nie meer bo die horison nie en bly die nedersetting in permanente donkerheid gehul.
Die Land van die Middernagson word rofweg begrens deur die Arktiese Sirkel, op die 66ste breedtegraad, 33 minute noord. Hierdie verbeelde lyn markeer die laagste breedtegraad waar die son gedurende die Somerstilstand op 20 of 21 Junie 'n volle 24 uur lank bo die horison bly – en 'n volle 24 uur benede die horison op 21 of 22 Desember, die dag van die Wintersonstilstand.
Byna 'n derde van Alaska is noord van die Arktiese Sirkel geleë, alhoewel informeel dikwels na die hele deelstaat as 'n "land van die middernagson" verwys word. Enige plek in Alaska geniet lang dagligure in die somermaande – selfs in Ketchikan, die mees suidelike stedelike nedersetting, kry meer as 17 ure daglig op Juniedae.
Tydsones
Toe die eerste setlaars hulle in Alaska gevestig het, het plaaslike gemeenskappe grotendeels self besluit oor hul tydsones – dit was 12 uur middags op hul plek wanneer die son daar direk oorhoofs was. Gaandeweg het daar nogtans 'n behoefte ontstaan aan 'n geordende struktuur van tydsones. Vervolgens is die gebied op 18 November 1883 deur spoorwegmaatskappye in vier tydsones ingedeel wat by hul besondere behoeftes en roosters aangepas is – die Pasifiese of Stille Oseaantyd (in Suidoos-Alaska), die Yukon-tydsone (in die omgewing van Yakutat), die Alaska-tydsone (wat vanuit 'n gebied oos van Cold Bay tot die gebied net wes van Yakutat en noordwaarts tot Nome gestrek het), en die Bering-tydsone wat die Aleoetiese Eilande en die noordkus gedek het.
Ná die einde van die Tweede Wêreldoorlog het Alaska se hoofstad Juneau besluit om van die Stille Oseaantyd oor te skakel na die Alaska-standaardtyd – en was vervolgens in 'n ander tydsone geleë as sy omgewing. Stadsbewoners het in opstand gekom teen die besluit wat uiteindelik herroep is.
Vier verskillende tydsones in een deelstaat was nogtans nie net vir die sakegemeenskap hoogs onbevredigend nie, hulle het kommunikasie vir alle bewoners belemmer. Goewerneur Bill Sheffield (Demokratiese Party) het in sy verkiesingsveldtog in 1982 belowe om die grootste deel van Alaska in 'n gemeenskaplike tydsone te verenig. Die Alaskaanse regering het die federale regering in Washington, DC versoek om Alaska se tydsones te wysig, en ná openbare verhore het die destydse minister van vervoer, Elizabeth Hanford Dole, die versoek in die najaar van 1983 toegestaan.
Vandag gebruik sowat 90 persent van die deelstaatbevolking die Alaska-standaardtyd wat een uur agter die weskus van die Verenigde State is. Bewoners in die res van Alaska – hoofsaaklik op die Aleoetiese en die Sint Lawrence-eilande – bevind hulself in die Hawais-Aleoetiese Standaardtydsone.
Russiese invloede
. Die sendingwerk van Russies-Ortodokse geestelikes het Christelike waardes in 'n gebied gevestig wat, net soos Siberië anderkant die Beringstraat, tradisioneel deur sjamanistiese oortuigings oorheers is. Russiese sendelinge het die Heilige Skrifte en himnes vertaal in inheemse tale soos gepraat deur Aleoete, Alutiiq, Tlingit en Yup’ik Al het die Russiese Tsareryk die gebied oor 'n langer tydperk geadministreer en sy rykdomme ontgin, het Russiese setlaars hulle nie in groot getalle in Alaska gevestig nie. Die gebied is as ongeskik geag vir nedersetting deur Europeërs. Gedurende die hele tydperk onder Russiese bewind tussen 1741 en 1867 het die getal Russiese setlaars in Alaska nouliks die 500-kerf oorskry.
Russiese koloniste het die binneland van Alaska nouliks binnegedring, en nedersettings het net in kusgebiede ontstaan. Russiese koloniste was ook in bloedige konflikte met inheemse bevolkings gewikkel. Die verspreiding van die Christelike Russies-Ortodokse geloof is nogtans as instrumenteel beskou vir Rusland se koloniale ambisies. In 1860 is die getal inheemse Russies-Ortodokse Christene op sowat 12 000 beraam. Die Russies-Ortodokse kerkinfrastruktuur het uit 35 kapelle, nege kerkgeboue, 17 skole en drie weeshuise in 43 gemeentes bestaan. Die Russiese regering het Alaska aan die Verenigde State verkoop onder die voorwaarde dat die Russies-Ortodokse Kerk en sy gemeentes beskerming moet geniet. Tot en met 1917 het die Russies-Ortodokse Kerk sendelinge en fondse aan kerkgemeentes in Alaska beskikbaar gestel.
So is die belangrikste kulturele erfenis uit die Russiese tydperk die sakrale boukuns van Ortodokse kerke en betreklik groot gemeentes van Russies-Ortodokse gelowiges – nasate van inwoners wat deur Russiese sendelinge bekeer is. Russiese Ougelowiges vorm 'n uitsondering. Hulle het eers in die 20ste eeu na Alaska geïmmigreer. Die meeste lede van hierdie groep, wat op enkele duisend siele beraam word, het hulle op die Kenai-skiereiland en in die omgewing van Kodiak gevestig. So is daar klein nedersettings soos Nikolaevsk in die Kenai Peninsula Borough waar Russies die huistaal vir twee derdes van die bevolking van iets meer as 300 siele is. Ougelowige vroue word uitgeken aan hul lang klere, mans aan hul lang baarde. Besoekers kom soms in aanraking met Oulowiges – byvoorbeeld wanneer hulle inkopies doen in winkels of hulself besig hou met visvangs.
Ander Europese invloede
In 1773 het die Spaanse koloniale owerheid verkenners na Alaska gestuur om Russiese aktiwiteite in die gebied dop te hou, sy eie aanspraak op geweste in die noorde te bevestig en die Noordwestelike Deurvaart te vind. In 1795 het die Spanjaarde hulle uit die noorde onttrek nadat hulle 'n stukkie grond in Nootka Sound aan die Britte afgestaan het. So bly die Spaanse erfenis in Alaska beperk tot enkele plekname soos Valdez, Cordova, Revillaigedo en Malaspina.
Die meeste setlaars, wat hulle in die tydperk kort ná die Alaska Purchase in 1867 in die gebied gevestig het, was immigrante uit Duitsland (tans is 19 persent van inheemse blankes van Duitse afkoms) en Ierland (twaalf persent van die permanente bevolking het wortels op die Groen Eiland).
Landbou
Klein groentetuine, wat deur Russiese pelshandelaars aangelê is, word as die beskeie begin van moderne landbou in Alaska beskou. In die tyd van die goudstormlope het inwoners en delwers begin belangstel in Alaska se landboukundige potensiaal, maar eers in 1935 is met kommersiële landbou-aktiwiteite in noemenswaardige omvang begin toe president Franklin D. Roosevelt as deel van sy New Deal-beleid tydens die Groot Depressie sowat 200 boeregesinne uit die Amerikaanse Middeweste in die Matanuska-vallei in suidelike Sentraal-Alaska hervestig het om in die gebied se voedselbehoeftes te kan voorsien. Alhoewel baie van hulle nul boerderybedrywighede later weer gestaak het weens die ongunstige klimaat en betreklik onvrugbare grond, is daar met die projek se probeer en fouteer-proses waardevolle ervaring opgedoen vir latere generasies van boere wat in Alaska beter sou vaar.
Klimaattoestande is nogtans nie die grootste uitdaging vir Alaskaanse boere nie. Hoë produksiekoste, 'n tekort aan maklik toeganklike landbougrond en mededinging uit die ander vastelandse deelstate, die Lower 48, is die belangrikste struikelblokke. Hulle is nogtans nie onoorkomelik nie. Aanpassing by die deelstaat se besondere omstandighede was die sleutel vir 'n groeiende suksesbedryf. Terwyl die getal boerderye in die Lower 48-deelstate tussen 2012 en 2017 met 'n gemiddeld van jaarliks 3,2 persent afgeneem het, toon die USDA (Amerikaanse Departement van Landbou) se 2017 Census of Agriculture (Landbousensus), wat in April 2019 gepubliseer is, dat die getal Alaskaanse boerdrye in dieselfde periode met dertig persent gegroei het.
Huidige landbou-aktiwiteite in Alaska, waarna ook as high latitude agriculture (landbou op hoë breedtegrade) verwys word, varieer volgens omvang van klein agtertuine tot groot plase met 'n oppervlakte van sowat 3 000 akker. Weeruiterstes en die betreklik kort groeiseisoen plaas beperkings op die bedryf, maar gewasse soos aartappels (soos die Yukon Gold-kultivar wat sy oorsprong in Kanada het), rabarber, kool, blomkool, brokkoli en worteltjies aard goed in Alaska se koeler landbougrond – en breek met hul gewig soms rekords nadat hulle aan die ononderbroke daglig van Alaskaanse somers blootgestel is. Plaaslike boere het wêreldrekords behaal vir 'n worteltjie van 19 pond, 'n rutabaga (koolraap) van 76 en 'n kool van 127 pond.
Die Alaskaanse somer met sy permanente sonlig gedurende die hoofgroeiseisoen laat groente en vrugte selfs beter smaak. Die koolhidrate, wat tydens fotosintese in gewasse opbou, word in Alaska in 'n groter omvang in suiker omgesit as in die suidelike 48 deelstate. Groente en vrugte word sodoende nie net groter nie, hulle smaak ook baie soeter. So kan Alaskaanse worteltjies agt keer soeter wees as worteltjies uit ander klimaatsones. Alaskaanse zucchini het opvallend helder kleure en is groter as kultivars wat in Kalifornië geoes word.
Die deelstaat se belangrikste boerderygebiede is die Matanuska-vallei noordoos van Anchorage (wat in 2004 sowat 62 van die totale landbouproduksie volgens waarde opgelewer het) en die Tanana-vallei wat vanaf Fairbanks tot Delta Junction strek (32 persent). Alhoewel tussen 15 en 18 miljoen akker van Alaska se totale oppervlakte teoreties beboubaar is, word tans slegs 900 000 akker (minder as 'n halfpersent) as deel van plase vir landboudoeleindes gebruik. Landerye met graangewasse het in 2004 sowat 31 000 akker beslaan, die res is as weiveld gebruik of nie bewerk nie.
Bees- en varkvleis, hooi, eiers en ander vars landbouprodukte word langs die sogenaamde Railbelt geproduseer, 'n gebied wat deur die Alaska Railroad (Alaska-spoorweg) ontsluit is en vanaf Seward noordwaarts tot Fairbanks strek. Tans word 95 persent van alle kos, wat in Alaskaanse winkels en supermarkte verkoop word, ingevoer. Hierdie persentasie sal moontlik verminder namate aardverwarming die groeiseisoen verleng en die verbouing van nuwe gewasse moontlik sal maak. Winters is in die vroeë 21ste eeu sowat ses grade warmer as gedurende die 1950's sodat vir die eerste keer appelbome en ander gewasse 'n kans op oorlewing het.
Tans is plaaslik verboude groente en vrugte byna uitsluitlik vir die Alaskaanse mark bestem. Die enigste gewas, wat in noemenswaardige omvang na ander dele van die VSA uitgevoer word, is pioenrose wat as blomversierings gewild is by huweliksplegtighede.
Alaska Marine Highway System
Openbare vervoer vir Alaska se kusgemeenskappe word verskaf deur die Alaska Marine Highway System (AMHS), 'n veerbootstelsel langs die suidelike kuslyn wat oor 'n afstand van 3 500 myl strek en 35 gemeenskappe bedien waarvan baie nie per pad toeganklik is nie – van Bellingham in die deelstaat Washington tot Unalaska/Dutch Harbor, 'n nedersetting op die Aleoete-eilande – in die uiterste suidweste van die deelstaat. AMHS se vloot is ontwerp om sowel passasiers asook voertuie en houers te vervoer. Die veerbootstelsel maak deel uit van die Amerikaanse snelweg- en grootpadstelsel, die National Highway System, en word deur die owerheid op dieselfde manier befonds soos snelweë.
Die veerbote word onderverdeel in groot hooflynskepe wat in talle hawens aandoen en groter gemeenskappe bedien op roetes wat oor duisende myle kan strek, met vaartye wat so lank soos 38 ure kan wees – soos op die veerbootroete tussen Bellingham en Ketchikan in Suidoos-Alaska, en kleiner veerbote (sogenaamde day boats) wat kleiner gemeenskappe met mekaar of met die hoofroetes verbind. Hulle word aangevul deur kleiner veerbote (shuttle ferries) wat heen-en-weer-dienste tussen gemeenskappe verskaf.
Daar is altesaam 32 veerbootterminale, waarvan dertig in Alaska, een in Kanada (in Prince Rupert, provinsie Brits-Columbië) en een in die deelstaat Washington. Die laasgenoemde terminaal in Bellingham speel 'n belangrike rol in motorvervoer tussen Alaska en die suidelike 48 deelstate van die VSA. Die roete tussen Alaska en Bellingham is nie onderhewig aan immigrasie-, doeane- of invoerregulasies nie.
Hideto Takahashi
Hideto Takahashi (gebore 17 Oktober 1987) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Nederlandse Grand Prix
Die Nederlandse Grand Prix (ook bekend as die Hollandse of Dutch GP) is 'n motorwedren wat van 1948 tot 1985 vir 34 byeenkomste aangebied is. Die wedren het in 1952 deel geword van die Formule Een-wêreldkampioenskap.
Uitenhage
Uitenhage is 'n dorp digby Gqeberha (voorheen Port Elizabeth) in die Oos-Kaapprovinsie van Suid-Afrika, wat veral vir sy Volkswagenfabriek bekend is. Die Suid-Afrikaanse dogtermaatskappy van die Duitse motorvervaardiger is die grootste op die vasteland van Afrika met sowat 20 000 werknemers.
Nederlandse Grand Prix
Die Nederlandse Grand Prix word by die 4,252 km lange Zandvoort-renbaan in Zandvoort, Nederland gehou.
Uitenhage
Geskiedenis
Die landdrosdistrik Uitenhage, is op 7 Februarie 1804 deur kommisaris-generaal Jacob Abraham de Mist per proklamasie as 5de distrik van die Kolonie van Graaff-Reinet afgestig. Op 25 April 1804 is kaptein Alberti, die kommandant van Fort Frederick, deur 'n "Publicatie" deur die goewerneur van die Kaapkolonie, Jan Willem Janssens, aangestel om die nuwe landdrosdistrik te bestuur en 'n geskikte woning vir die landdros van die distrik te vind. Kapt Jacob Cuyler is in 1806 gestuur om die pligte van Kapt Alberti oor te neem.
Die goewerneur vernoem die dorp na die Kaapse kommissaris-generaal Jacob Abraham Uitenhage de Mist. Op 11 Junie 1841 het die munisipaliteit van Uitenhage tot stand gekom deur die publikasie van regulasies daarvoor in die Staatskoerant ("Government Gazette").
Nederlandse Grand Prix
Die wedren sou op 3 Mei 2020 sy terugkeer tot die kalender gemaak het as die 2020 Nederlandse Grand Prix, maar het nie plaasgevind nie, weens die koronaviruspandemie van 2019-2020. Daar word nou beplan om 2021 se wedren op 5 September te hou.
Antony Beevor
Sir Antony James Beevor (gebore op 14 Desember 1946) is 'n Engelse militêre geskiedkundige. Hy het verskeie gewilde historieë betreffende die Tweede Wêreldoorlog en die 20ste eeu oor die algemeen gepubliseer.
Uitenhage
Distrik
Die distrik is 2 500 km² groot. Die belangrikste produkte wat verbou word is wol, sybokhaar, bees- en skaapvleis, sitrus en groente.
Uitenhage het in 2001 saam met Port Elizabeth en Despatch deel geword van die Nelson Mandelabaai Metropolitaanse Munisipaliteit.
Sien ook
Nota: Afstande per teerpad gemeet
Walmer (kiesafdeling)
In 1966 word Walter Graham Kingwell die eerste Volksraadslid vir Walmer toe hy die Nasionale Party se J.C. la Cock met 3 786 stemme klop. Die Progressiewe Party se R.K. Hancock was derde met 906 stemme. Hy behou die setel in 1970 met 'n meerderheid van 4 172 stemme, meer as die 4 025 stemme van die N.P.-kandidaat, D.H. Potgieter. In 1974 word T. Aronson van die VP onbestrede verkies. Walmer is in 1977 een van net drie setels wat die nuwe Suid-Afrikaanse Party kon verower. Van 1981 af wen eers die Progressiewe Federale Party tot 1987 en daarna die Demokratiese Party in 1989 in Walmer.
Volkswagen Scirocco
Die Volkswagen Scirocco is 'n kompakte sportkoepee wat sedert 1974 deur die Duitse vervaardiger Volkswagen vervaardig word, en bemark is oor drie geslagte.
Volkswagen het sy reeks in 2008 uitgebrei met die vrystelling van die Passat CC, 'n vierdeurkoepee-weergawe van die Passat.
Antony Beevor
Eerbewyse
Beevor is aangestel as 'n Ridder Bachelor in die 2017 Nuwejaars-eerbewyse vir "dienste ter ondersteuning van Gewapende Magte se Professionele Ontwikkeling".
Tielman Susato
Tielman Susato is gebore in ongeveer 1510/15 en het rondom 1570, tydens die Renaissance gesterf. Hy was 'n musikant en komponis. Hy het in 1543 die eerste drukkery vir musiek in Antwerpen gestig.
Kaj Mervild
Kaj Mervild (14 Augustus 1895 – 12 September 1941) was 'n Deense akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Lynet (1934), Balletten danser (1938), en I dag begynder livet (1939).
Antony Beevor
Eerbewyse
Beevor is 'n Chevalier de l'Ordre des Arts et des Lettres, 'n lid van die Orde van die Kruis van Terra Mariana en 'n kommandeur van die Orde van die Kroon (België).
Beevor is in Julie 2016 as 'n eregenoot van King's Kollege Londen verkies. 'n Honorêre D.Litt. van die Universiteit van Bath is in 2010 aan hom toegeken, en 'n eredoktoraat van die Universiteit van Kent is in 2004 aan hom toegeken
Beevor het vir sy boek Crete: The Battle and the Resistance die Runciman-prys gewen (die prys word geadministreer deur die Anglo-Hellenistiese Liga) vir die bevordering van belangstelling in die Griekse geskiedenis en kultuur.
Beevor se werk is erken met die Pritzker Militêre Museum en Biblioteek se Literatuurtoekenning vir 2014 vir sy "Lewenslange Prestasie in Militêre Geskiedskrywing". Die outeur, Tim O'Brien, (die 2013 ontvanger) het die aankondiging namens die verkiesingskomitee gemaak. Die toekenning is vergesel van 'n kontantprys van $VSA 100,000.
In Julie 2016 is die Medlicott-medalje aan Beevor toegeken vir sy dienste aan geskiedenis deur die VK-gebaseerde geskiedkundige genootskap.
Gepubliseerde werke
Beevor het in totaal dertien boeke geskryf. (beide romans en nie-fiksie).
Antony Beevor het verskeie boeke geredigeer, insluitende:
Hy het ook bygedra tot verskeie ander boeke, insluitende:
Millennium
'n Millennium (meervoud: millennia) is 'n tydperk van 'n duisend (1000) jaar. Die woord millennium is van twee Latynse woorde afgelei: "mille", duisend" en "annum", jaar.
Koreaanse Grand Prix
Die Koreaanse Grand Prix (Koreaans: 코리아 그랑프리) was 'n Formule Eenmotorwedren wat vierkeer van 2010–2013 in Yeongam, Suid-Korea plaasgevind het. Die wedren is na vier seisoene van die Formule Een-kalender verwyder omdat dit ongewild was by ondersteuners en baie leë sitplekke in die pawiljoene vir elke Grand Prix gelaat het. Dit is deels veroorsaak deur die baan se geografiese ligging en die gebrek aan akkommodasie in die omliggende gebied.
Millennium
'n Millennium begin in 'n kalenderjaar waarvan die jaartal op 001 eindig, en dit eindig in 'n kalenderjaar waarvan die jaartal op 000 eindig (byvoorbeeld 1001 tot en met 2000). Omdat die Christelike kalender, net soos alle kalenders, met die 1|jaar een begin, is daar nie 'n jaar nul nie.
Die eerste millennium n.C. het op 0001-01-01 om 00:00 begin en op 1000-12-31 om 24:00 geëindig. Die 2de millennium n.C. strek vanaf 1001-01-01 om 00:00 tot 2000-12-31 om 24:00. Ons leef tans in die 3de millennium n.C.
Erick Ray Evans
Erick Ray Evans (29 Desember 1945 – 21 Augustus 1999) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Scream for Help (1984) en Supergirl (1984), en in die televisiereekse Philip Marlowe, Private Eye (1983) en Star Cops (1987).
Vals-wag-'n-bietjie
Die vals-wag-'n-bietjie (Ziziphus rivularis) is 'n struik tot middelgroot boom wat in Suid-Afrika op klipperige plekke en langs waterlope in die Lebomboberge voorkom. Die spesie is ook inheems in Eswatini en Mosambiek. Die boom lyk baie soos die blinkblaar-wag-'n-bietjie maar het geen dorings nie.
UMgenivlei-natuurreservaat
Die uMgenivlei-natuurreservaat is 'n reservaat in KwaZulu-Natal met die doel die beskerming van en navorsing oor sekere bedreigde voëlspesies.
Ligging
Hierdie voëlreservaat is 22 km suidwes van Nottingham Road, suidwes van Fort Nottingham en die Fort Nottingham-natuurreservaat, wesnoordwes van Pietermaritzburg, oos van die Maloti-Drakensbergpark en suidoos van die uMkhomazi-natuurreservaat. Dit is by en lê by 1840 m bo seespieël.
Besoek
Die reservaat is nie vrylik toeganklik vir die publiek nie. Dit lê tussen plase en die toegang is moeilik. Besoeke kan slegs plaasvind as betyds die nodige toestemming daartoe verkry is. Permitte word gewoonlik slegs aan navorsers uitgereik.
Die reservaat
Dit is 958ha groot, waarvan die helfte bestaan uit permanente vleie, poele en moerasse. Die ander deel is bedek met riete, gras en bosagtigheid. Mis en wolke is alledaags en dit weerlig hier die meeste in die land. Reënval van tussen 800 en 1 000 mm per jaar is normaal en die meeste hiervan val in die somer. Dit is die oorsprong van die Umgenirivier wat via die Midmardam, Albert Falls-dam, Nagledam en die Inandadam water aan Durban en Pietermaritzburg verskaf. In 1987 het die destydse Natlase parkeraad die gebied in besit geneem om die lelkraanvoël te beskerm en in 2013 het die park Ramsar-status verkry. Weens die goeie samewerking met die aangrensende boere wei die boere se beeste en skape op ooreengekome tye op die grasvelde van die reservaat. Wilddiewe en uitheemse plante skep ‘n probleem. Ook bedreig die rooijakkals die lelkraanvoël.
Flora en fauna
Die volgende voëls kom in die reservaat voor: lelkraanvoël, mahem, bloukraanvoël, witvlerkvleikuiken, grasuil, geelborskoester, Afrikaanse vleivalk, sekretarisvoël, grondspeg, bergklipwagter, langtoonkliplyster, Oranjeborsberglyster, kransaasvoël, baardaasvoël en die bleekkopgrassanger. Onder die soogdiere is daar die bedreigde oorbietjie. Die inheemse medisinale plant Merwilla natalenis en verskeie vuurpyl-spesies is inheems, maar die Amerikaanse braambos is ‘n indringerplant.
LIG
LIG (vantevore Die Voorligter) is 'n Christelike Afrikaanse gesinstydskrif wat sedert Oktober 2004 in die kleinhandel beskikbaar is. Die tydskrif is vir die eerste keer in Desember 1937 onder die titel Die Voorligter uitgegee en was destyds 'n maandblad vir lidmate van die Nederduitse Gereformeerde Kerk. Dit het naas die Kerkbode verskyn en is selfs as 'n "populêre uitgawe van Die Kerkbode" aangebied. Danksy massa-intekening deur kerkrade het die blad ’n beduidende sirkulasie opgebou, veral toe diakens nog maandeliks vir bydraes deur hulle wyke gegaan en Die Voorligter van huis tot huis afgelewer het.
Mettertyd het die bedieningspatroon in gemeentes verander, kerkrade het nie meer groot bestellings geplaas en diakens het nie meer maandeliks by hulle wyke uitgekom nie. Die naam van die tydskrif is verander en dit het in die mark met ander tydskrifte begin meegeding. Die fokus op NG Kerk-identiteit het plek gemaak vir "mens"-verhale, veral dié van glanspersoonlikhede. In rubrieke word raad vir ’n gesonde, Christelike lewenstyl, met die klem op die gesin, gegee.
Geskiedenis
In 1937 vra ds. Attie Burger, destyds predikant van Paulpietersburg, die Transvaalse sinode om ’n algemene maandblad vir die kerk in die lewe te roep. Die blad moes die werk en lewe van die kerk onder die aandag van sy lidmate en huisgesinne bring en die amptelike kerkblad, Die Kerkbode, aanvul. Dit moes ’n gewilde, goed geïllustreerde maandblad wees wat deur bemiddeling van die betrokke kerkrade in elke huis ingedra kon word.
Danielle Campbell
Danielle Campbell (gebore 30 Januarie 1995) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent You Can Choose Your Family (2018) en in die televisiereekse The Originals (2013) en Tell Me a Story (2018).
LIG
Geskiedenis
Op 1 Desember 1937 verskyn die eerste uitgawe van Die Voorligter. Die eerste redakteur, ds. P.J. Viljoen (destyds predikant van Heidelberg, Transvaal), skryf in die eerste uitgawe: "Welkom Voorligter! Hartlik welkom in ons huise en ons harte. Mag die Here jou seën en jou tot 'n groot seën maak. So hoop ons sal elke lidmaat van ons Kerk Die Voorligter begroet as jy vir die eerste maal in ons wonings verskyn, met die bedoeling om hom daar tuis te maak en voortaan te wees ons vriend, raadgewer, trooster, teregwyser, leermeester en voorligter op ons pad deur die tyd, maar veral op ons weg na die ewigheid."
David Mitchell (komediant)
David Mitchell (gebore 14 Julie 1974) is 'n Britse skrywer en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Peep Show (2003), That Mitchell and Webb Look (2006), Upstart Crow (2016), en Back (2017).
LIG
Geskiedenis
Viljoen het die redakteurskap daarna vir nege jaar op 'n deeltydse basis behartig. Attie Burger het hom in 1948 opgevolg en was van 1957 tot 1970 die voltydse redakteur. H.J.M. (Sporie) van Rensburg het in 1947 as "tegniese redakteur" by hom aangesluit. In 1967 het W.L. (Willie) Maree die heeltydse assistant-redakteur geword, en van 1970 tot 1989 was hy die redakteur – die eerste nie-predikant wat hierdie pos beklee het.
12 Februarie
12 Februarie is die 43ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender. Daar volg nog 322 dae in die res van die jaar (323 in skrikkeljare).
LIG
Geskiedenis
In Maree se tyd het Die Voorligter se maandoplaag tot 188 000 gestyg. Hy is in 1989 deur F.M. (Frits) Gaum opgevolg wat tegelykertyd ook die redakteur van Die Kerkbode was. Gaum het in Maart 1998 nuwe lewe in die tydskrif geblaas en die naam is na die Nuwe Voorligter verander.
Die Nuwe Voorligter het Lig en (sedert die Desember 1999/Januarie 2000-uitgawe) LIG geword om in die ope mark met ander tydskrifte mee te ding. Hierdie tendens is voortgesit toe J.C. (Johann) Symington vir Gaum in 2004 opgevolg het. Adri-Louise van Renen, die eerste vroueredakteur van die Kerkbode en toe reeds jare lank die blad se adjunk-redakteur, het in 2005 die redakteur geword. Ná haar dood in 2014 het Francine van Niekerk haar opgevolg.
Paul Weigel
Paul Weigel (18 Februarie 1867 – 25 Mei 1951) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Me und Gott (1918), Mademoiselle Midnight (1924), The Vanishing Legion (1931), en The Great Dictator (1940).
Frank Evans (akteur)
Frank Evans (* 1849, † 11 Maart 1934) was 'n Amerikaanse akteur.
Growwevleigras
Die growwevleigras (Eragrostis curvula (Schrad.) Nees) is 'n grasspesie wat inheems is aan Suid-Afrika en deur die hele land, behalwe in dele van die Noord-Kaap soos Namakwaland en Boesmanland, algemeen aangetref word. Op die SANBI-rooilys is dit as 'veilig' (LC) gelys.
Dit is 'n meerjarige polgras met 'n wortelstok. Die blare is lank en blougroen. Die aartjies is klein olyfgroen en onopvallend. Die plant kan 1,2 m hoog word. Dit het verlengde afgeplatte stekeltjies wat 4 - 13 klein blommetjies bevat. Die spesie is in die Verenigde State ingevoer om in die suidweste erosie teen te staan en word in Florida, Georgia en Suid-Carolina as indringerspesie beskou.
Virus
E. curvula is gasheer vir 'n plantvirusspesie wat eers in 2008 geïsoleer is, die Eragrostis curvula streak virus wat die nuwe genusnaam Eragrovirus gekry het. Dit behoort tot die Geminiviridae van die ssDNA-virusse.
Beweiding
Dit het 'n hoë weidingswaarde:
Camilla Metelmann
Camilla Metelmann (gebore 29 September 1983) is 'n Deense skryfster en aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Art of Crying (2006) en Predatory Instinct (2009), en in die televisiereekse De beskidte helte (2015) en Holder Danmark i live (2015).
Roscoff
Roscoff [ʁɔskɔf], Bretons: Rosko, is 'n seehawe in die Noordwes-Franse département Finistère en die historiese Bretonse streek Pays de Léon, met 'n bevolking van 3 404 in 2017. In Frans word na die bewoners as Roscovites verwys.
Die gematigde klimaat en die skoon water langs Roscoff se kus het van die nedersetting al in die 19de eeu 'n gewilde strandoord gemaak. Die geneeskundige potensiaal van Roscoff as herstellingsoord is deur die Marquise van Kergariou raakgesien wat hier 'n tuberkulose-sanatorium vir kinders geopen het. 'n Thalassoterapie-sentrum het sy deure in 1899 geopen.
Geografie
Roscoff is aan die noordkus van Bretagne, 25 km noord van die Baai van Morlaix en sowat 60 km oos van Brest, geleë. Net soos op ander plekke langs die Bretonse kus is die getyeverskil hier betreklik (tot meer as tien meter). Die kusgebied van Roscoff word gekenmerk deur 'n buitengewoon groot aantal biotope waarvan die meeste tydens die ebtyd toeganklik is. Dit is die habitat van 700 plant- en 3000 dierspesies, waaronder twee seealge-ekostelsels.
Die Station biologique de Roscoff (SBR) is in 1872 deur Henri de Lacaze-Duthiers (1821–1901) as seebiologiese en oseanografiese navorsings- en onderwysinstelling in die lewe geroep.
Seehawe
Roscoff se seehawe word tradisioneel verbind met seerowers en smokkelaars wat in historiese tye van hier vertrek het. Later het Bretonse boere, wat vanaf 1828 'n heenkome as uieverkopers (sogenaamde Onion Johnnies) in Engeland en Wallis gevind het, hul vaart or die Engelse Kanaal hier begin. Henri Ollivier, 'n jong boer uit Roscoff, was die eerste uieverkoper wat saam met sy vriende die potensiaal van die Engelse mark raakgesien en daardie afsetgebied bo sy tradisionele markte in Parys verkies het. Hy was reg en het groot sukses behaal.
Meer onlangs, in 1968, het plaaslike drukgroepe onder leiding van Alexis Gourvennec (1936–2007) - 'n varkteler en ekonomiese leier wat 'n beduidende rol in die ekonomiese herlewing van Bretagne na die Tweede Wêreldoorlog gespeel het - die Franse regering se instemming en staatsfondse verkry om Roscoff tot 'n diepseehawe te ontwikkel en sodoende uitvoere van Bretonse landbouprodukte na die Verenigde Koninkryk te vergemaklik asook 'n veerbootroete tussen die Engelse hawe Plymouth en Roscoff te vestig.
Bestaande veerbootrederye het egter geskroom om hierdie betreklik lange roete te bedien, en so het Alexis Gourvennec as uiters bedrywige man dié projek saam met enkele medestryders eiehandig begin uitvoer en die redery Brittany Ferries gestig. Tans bedien dié redery saam met Irish Ferries veerbootroetes tussen Roscoff en bestemmings in Engeland, Ierland (Cork) en Spanje. Roscoff dien sodoende sowel as uitvoerhawe vir Bretonse landbouprodukte asook as Britse en Ierse motortoeriste se toegangshawe tot Bretagne en die res van Frankryk.
Holly Earl
Holly Earl (gebore 31 Augustus 1992) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Queen of the Desert (2015) en in die televisiereekse Doctor Who (2005), Cuckoo (2012), en Ordinary Lies (2015).
Ciocalypta microstrongylata
Ciocalypta microstrongylata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Laura Bassi
Laura Maria Caterina Bassi (29 Oktober 1711 - 20 Februarie 1778) was 'n Italiaanse fisikus en akademikus. Sy is erken en uitgebeeld as 'Minerva' (godin van wysheid), en was die tweede vrou in die wêreld wat die graad Doktor in die Filosofie verwerf het (na die filosoof Elena Cornaro Piscopia, wat in 1678 'n doktorsgraad behaal het) en die eerste vrou wat 'n doktorsgraad in die wetenskap verwerf. Toe sy aan die Universiteit van Bologna gewerk het, was sy ook die eerste vroulike dosent aan 'n universiteit. Sy was op 'n tyd die bes betaalde werknemer daar. Sy word uiteindelik die tweede vroulike universiteitsprofessor in die wêreld na Bettisia Gozzadini. Sy was ook die eerste vrouelid van enige wetenskaplike instelling toe sy in 1732 tot die Akademie vir Wetenskappe van die Instituut van Bologna verkies is.
Ciocalypta microstrongylata
Die spons behoort tot die genus Ciocalypta en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1976 deur Vacelet, Vasseur & Lévi.
Laura Bassi
Bassi het geen formele opleiding gehad nie en is privaat onderrig van vyf tot twintig. Tóé was sy goed vertroud met alle belangrike vakgebiede, insluitende wetenskappe en wiskunde. Prospero Lambertini, die aartsbiskop van Bologna (later pous Benedictus XIV), het haar beskermheer geword. Met die reëling van Lambertini verdedig sy op 17 April 1732 in die openbaar nege-en-veertig proefskrifte voor professore van die Universiteit van Bologna, waarvoor sy op 12 Mei 'n doktorsgraad verwerf. 'n Maand later is sy deur die universiteit aangestel as die eerste vroulike dosent, alhoewel sy beperk was om klasse vir slegs mans te gee. Lambertini, destyds die pous, het haar gehelp om toestemming te kry vir privaatklasse en eksperimente, wat die universiteit in 1740 verleen het.
Bassi het die belangrikste advokaat van Newtonse meganika in Italië geword. Sy is in 1745 deur die pous opgeneem in die Benedettini (soortgelyk aan die moderne Pouslike Akademie vir Wetenskappe) as 'n bykomende lid. Sy het in 1776 die leerstoel vir eksperimentele fisika opgeneem, wat sy tot haar dood beklee het. Sy word by die Kerk van Corpus Domini, Bologna, begrawe.
Volkswagen Sharan
Die Volkswagen Sharan is 'n 7-sitplek mikrobus wat sedert 1973 deur die Duitse vervaardiger Volkswagen vervaardig word, tans in sy tweede geslag.
Wortelgetal
'n Wortelgetal word gebruik om 'n Irrasionele getal presies voor te stel deur van wortels gebruik te maak. Ander maniere om irrasionale getalle voor te stel, is met skattings. 'n Akkurate desimale vorm van 'n irrasionale getal sal 'n oneindige aantal desimale plekke hê. Irrasionale getalle kan in geen vorm, behalwe met die wortelteken, akkuraat geskryf word nie.
Chromitiet
Chromitiet is 'n kumulaat-stollingsgesteente wat hoofsaaklik uit die mineraal chromiet saamgestel is. Dit word aangetref in gelaagde intrusies soos die Bosveldstollingskompleks in Suid-Afrika en die Stillwaterstollingskompleks in Montana.
Ewan Mitchell
Ewan Robert Mitchell (gebore 8 Maart 1997) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent High Life (2018) en in die televisiereekse The Last Kingdom (2015), The Halcyon (2017), en World on Fire (2019).
Ciocalypta melichlora
Ciocalypta melichlora is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ciocalypta en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1902 deur Sollas.
Ciocalypta minuta
Ciocalypta minuta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ciocalypta en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1931 deur Rezvoi.
Svend Methling
Svend Methling (1 Oktober 1891 – 4 Junie 1977) was 'n Deense akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Der var engang (1922), Natekspressen P903 (1942), Regnen holdt op (1942), en Hejrenæs (1953).
Middeleeuse kookkuns
Middeleeuse kookkuns verwys na die voedsel, kookmetodes en eetgewoontes van verskeie Europese kulture tydens die Middeleeue, 'n periode van ongeveer die 5de eeu tot die 16de eeu, wat sterk verskil van die verfynde kookkuns van die Griekse en Romeinse oudheid. Die veranderinge ten opsigte van die dieet en maniere van kos voorberei het regoor Europa in die spanningsveld tussen hongersnode, religieuse voorskrifte en adellike verspilsug plaasgevind.
Daar is min bekend oor die ontwikkeling van die vroeg-Middeleeuse kookkuns. Deskundiges soos Günter Wiegelmann in sy publikasie Alltags- und Festspeisen neem aan dat die eetgewoontes van die gewone bevolking tussen 1000 en die 17de eeu nouliks verander het, veral met die oog op die stadige ontwikkeling van voedselproduksie en die tegnologie wat hierby ingespan is. Die landboukundige drieslagstelsel met sy wisseling van somer- en wintergraan en weidevelde, wat in die 8ste eeu ingevoer is, het eeue lank dieselfde gebly.
Brood was die algemene stapelvoedsel, gevolg deur ander graankosse soos pap en pasta. Vleis is hoër geag en duurder as graan of groente. Algemene middels wat by kos gevoeg is om die smaak te verbeter, was wyn en asyn en verjus, die sap van groen (onryp) vrugte. Saam met die wye gebruik van suiker en heuning (deur diegene wat dit kon bekostig) het dit aan baie disse 'n soet-suur smaak gegee. Die gewildste soort vleis was varkvleis en hoendervleis, terwyl beesvleis meer grondbelegging benodig het en dus minder algemeen verkrygbaar was. Europese kabeljou en haring was gewilde vissoorte onder die noordelike bevolkings, maar 'n wye verskeidenheid ander sout- en varswatervisse was ook verkrygbaar.
Amandels, beide die soet en bitter soorte, was heel geëet as 'n garneersel, of fyngemaak en gebruik om soppe, bredies en souse te help verdik. Amandelmelk was ook uiters gewild en was 'n algemene plaasvervanger vir dieremelk tydens vastye.
Stadige vervoer en ondoeltreffende voedselbewaringstegnieke het die handel van verskeie voedselsoorte oor lang afstande beperk. Dit was grotendeels slegs die welaf en veral die adel wat ingevoerde bestanddele soos speserye kon bekostig en dus was hul kookkuns meer vatbaar vir buitelandse invloed as dié van die armer mense. Soos elke vlak van die samelewing dié bo sy eie gena-aap het, het vernuwings as gevolg van internasionale handel en buitelandse oorloë naderhand versprei tot dit die bo-middelklas van middeleeuse dorpe bereik het.
In 'n tyd toe hongersnood algemeen was en die sosiale hierargieë soms brutaal afgedwing is, was kos 'n belangrike merker van sosiale status op 'n manier wat geen gelyke het in die meeste geïndustrialiseerde nasies van vandag nie. Behalwe die ekonomiese onbeskikbaarheid van luukshede soos speserye, was daar voorskrifte wat die nuttiging van sekere kosse binne-in sekere sosiale klasse verbied het en gebruikswette wat die opvallende gebruik onder die welaf wat nie adellik was nie, beperk het. Sosiale norme het ook voorgeskryf dat die kos van die werkersklas minder verfyn was, aangesien daar geglo was dat daar 'n goddelike of natuurlike ooreenkoms tussen mens se werk en mens se kos was, dus het handarbeiders growwer, goedkoper kos benodig. Destydse medisyne het op dieselfde wyse duur tonikums, opiumkonkoksies en eksotiese speserye vir die kwale van die rykes aanbeveel, terwyl die laer stand met knoffel tevrede moes wees.
Maaltye
Gulde bankette en laatnag reresopers (van die Oksitaanse rèire-sopar, "laat aandete") met 'n aansienlike hoeveelheid alkoholiese drank was as immoreel beskou. Die laasgenoemde was veral geassosieer met booshede soos dobbelary, kru taal, dronkheid en losbandige gedrag. Kleiner maaltye en versnapperinge was algemeen (alhoewel die kerk ook hierop neergekyk het) en werkende mans het gereeld vergoeding van hul base gekry om klein peuselhappies te koop tydens pouses.
Hoofse kookkuns
Die Hoë Middeleeue was gekenmerk deur die skerp onderskeiding wat tussen adellike kookkuns en die boerebevolking se maaltye gemaak is: "Manîc gebûr wirt schimelgrâ, Der selten hât gezzen mensier blâ, Vîgen, hûsen, mandelkern: Rüeben kumpost âz er gern..." ("Menige boer word oud en grys, sonder dat hy ooit amandelpoeding geproe het of vye, uitgesoekte vis en amandelpitte. Worteljies en suurkool het hy graag geniet..." - Hugo von Trimberg [1280-1313], in: Der Renner 9813-16). Die adel het deftige kos as 'n ewe belangrike statussimbool beskou soos hulle kleredrag. Die streng jagwette het toegang tot die bosse, riviere en mere tot die heersende klas beperk en wildsvleis en vis het net soos pluimvee tot die kenmerkende geregte van die Europese adellike kookkuns behoort. Die hoofse epiek verwys na 'n aantal vissoorte soos steur, negenoog en salm wat net in hoofse kringe geniet is; minder welvarendes moes maar tevrede wees met gedroogde kabeljou en gepekelde haring, wat danksy die handelspaaie orals beskikbaar was. Tipiese adellike pluimveegeregte het kraanvoëls, swane, fisante, poue en trapganse ingesluit. Die enigste gedetailleerde bron aangaande adellike huishoudings wat bewaar gebly het, is die Gravin van Leicester (Engeland) se faktuurboeke van die jaar 1265.
Vleisgeregte is dikwels met sterk gekruide souse bedien wat die smaak van die disse heeltemaal verander het. Inheemse speserye is aangevul met ingevoerde Oosterse kruie, en hulle is saam met neute, vye, amandels, dadels, gemmer en rosyntjies vir deftige nageregte gebruik. Slegs witbrood is in adellike kringe opgedis; óf as rolletjies óf as gastels (ronde brode volgens die Franse bakmetode).
Die hoofse epiek beskryf ook die uitgesoekte wyne wat by feestelike etes geniet is. Swaar suidelike wyne, soos dié van die eiland Ciprus, was baie gewild. Inheemse wynsoorte was eerder suur en is met heuning versoet en gekruie. Die Franse leenwoorde soos clâret (gekruide wyn) en sinôpel (rooiwyn) verwys onder meer in Duitsland na die oorheersende invloed van die Franse adel se praktyke. Franse woorde is vir die breekgoed, die maaltye, die aard van kos asook verskeie geregte, dranke en speserye gebruik. Die invloed van die Franse op die adel is ook sigbaar in die hedendaagse Engels: Na die Normandiese verowering van Engeland in 1066 het die adel vir die daaropvolgende 300 jaar hoofsaaklik Frans gepraat en is die invloed van die Franse op die Engelse kookkuns te sien in die oorblywende Franse terme wat steeds in die Engelse taal gebruik word, byvoorbeeld beef, mutton en pork (Anglo-Frans: beof, mutun en porc).
Nogtans het die meeste digters dit as oorbodig beskou om gedetailleerde besonderhede van feestelike etes te verstrek. Die etes was aan 'n vaste protokol en bepaalde rituele onderworpe, waaraan dikwels in die literatuur meer aandag geskenk is as aan die volgorde van die geregte. Die presiese tydstip was belangrik, net soos die bypassende eetsaal, die gedrag van dienaars en die gehalte van gesang en musiek.