cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
COBOL
Alle COBOL programme is in 4 afdelings ("division") georganiseer, wat: IDENTIFICATION, ENVIRONMENT, DATA, & PROCEDURE genoem word. Elke afdeling kan dan verder verdeel word in onderafdelings wat "section" genoem word. Elke "section" kan paragrawe bevat.
Voorbeeld
'n Eenvoudige COBOL-program:
Pelé
Edson Arantes do Nascimento (23 Oktober 1940 – 28 Desember 2022), beter bekend as Pelé, was 'n Brasiliaanse sokkerspeler en word dikwels beskryf as die beste sokkerspeler van alle tye. Hy is ook deur die Internasionale Olimpiese Komitee as atleet van die eeu benoem. Alhoewel sy geboortesertifikaat wys dat sy eerste naam "Edison" is (hy is vernoem na Thomas Edison), verwys hy na homself as "Edson", maar dit is as "Pelé" wat hy 'n sportlegende geword het.
Kopernikium
duimnael|links|180px|Nicolaas Copernicus.
Pelé
Pelé het 'n nasionale held in sy tuisland geword, waar die regering hom tot 'n nasionale skat verklaar het. Hy is bekend vir sy prestasies in en bydraes tot sokker en FIFA het amptelik verklaar dat hy die sokkerambassadeur van die wêreld is. Hy bied ook sy ondersteuning aan beleide wat die sosiale omstandighede van die armes probeer verbeter; toe hy sy duisendste doel aangeteken het, het hy dit aan die arm kinders van Brasilië opgedra. Deur die loop van sy loopbaan het hy bekend gestaan as "die koning van sokker (O Rei do Futebol), "die koning Pelé (O Rei Pelé) of slegs "die koning" (O Rei). Hy is ook 'n lid van die Amerikaanse nasionale sokkereregalery.
Kopernikium
Kopernikium is ’n superswaar, kunsmatige element met die atoomgetal 112 en simbool Cn. Dit kom nie in die natuur voor nie en kan net in ’n laboratorium vervaardig word. Die stabielste bekende isotoop, kopernikium-285, het ’n halfleeftyd van sowat 29 sekondes. Dit is in 1996 deur die Sentrum vir Swaarioonnavorsing naby Darmstadt, Duitsland, sinteties vervaardig en genoem na die sterrekundige Nicolaas Copernicus.
Pelé
Pelé het op 15-jarige ouderdom vir die Santos-sokkerklub begin speel en reeds met 16 saam met die nasionale span uitgedraf: saam met sy span het hy op 17 sy eerste Sokker-Wêreldbeker gewen. Alhoewel hy talle aansoeke van Europese klubs gehad het, was die ekonomiese omstandighede en die destydse Brasiliaanse sokkerregulasies ten gunste van die Brasiliaanse Santos-sokkerklub en het hy tot 1974 vir hulle gespeel. Pelé het binnevoorspeler, doelskopper en spelskepper gespeel. Sy tegniek en natuurlike atletiese vermoëns is alom geprys; hy was beroemd vir sy uitstekende dribbelwerk en aangee, sy pas, kragtige skoppe en tallose doele.
Canon EOS 1100D
Video-opname
Die 1100D neem 720p video op, dit het egter nie deurlopende outofokus met die verfilming van video nie; om 'n bewegende onderwerp in fokus te hou moet die gebruiker óf die outofokus heraktiveer, soos wanneer stilfoto's geskiet word, of die fokus met die hand aanpas, terwyl die opname gemaak word.
Kopernikium
Op die periodieke tabel lê kopernikium in die d-blok, in groep 12 en periode 7. Tydens reaksies met goud het dit gewys dit is ’n hoogs vlugtige metaal, en dit is dus moontlik ’n gas by ’n standaardtemperatuur en -druk.
Pelé
Hy is die speler met die meeste doele in die geskiedenis van die nasionale Brasiliaanse sokkerspan en is die enigste sokkerspeler wat al deel was van drie spanne wat die Sokker-Wêreldbeker (1958, 1962 en 1970) verower het. Hy het egter nie die 1962-toernooi voltooi nie, as gevolg van 'n besering. FIFA het egter in November 2007 aangekondig dat die medalje tog aan hom toegeken sal word.
Meganiese ewewig
'n Standaard definisie van statiese ewewig is: Dit is 'n streng definisie, en dikwels word die term “statiese ewewig” soos volg gebruik op minder streng wyse, en verwisselbaar met “meganiese ewewig”.
Pelé
Ná sy aftrede in 1977 was Pelé 'n sokkerambassadeur.
Internasionale loopbaanstatistieke
Vir die Brasiliaanse nasionale sokkerspan:
Kopernikium
Daar word gereken kopernikium het verskeie eienskappe wat verskil van dié van sy ligter homoloë, sink, kadmium en kwik. Vanweë relativistiese effekte kan dit selfs sy 6d-elektrone afstaan in plaas van sy 7s-elektrone. Daar is ook bereken kopernikium het moontlik ’n oksidasietoestand van +4, terwyl kwik dit net in een verbinding het (wat betwis word) en sink en kadmium dit glad nie het nie. Daar is ook voorspel dit sal moeiliker wees om kopernikium te oksideer vanuit sy neutrale toestand as die ander elemente in groep 12.
Meganiese ewewig
'n Standaard definisie van meganiese ewewig vir 'n deeltjie is: Die noodsaaklike toestande vir meganiese ewewig vir 'n stelsel van deeltjies is: Soos toegepas op 'n rigiede liggaam sal die noodsaaklike en voldoende toestande die volgende word:
'n Rigiede liggaam in meganiese ewewig ondergaan nóg lineêre- nóg rotasieversnelling, maar dit kan teen 'n konstante snelheid voortbeweeg of roteer.
Kalahariskilpad
Die Kalahariskilpad (Psammobates oculifer) is 'n skilpad wat in die Kalahari en in die westelike gedeeltes van die Limpopo-provinsie (maar nie suid van die Oranjerivier nie) voorkom. Die skilpad word 12 tot 14 cm lank en weeg 300 tot 480 gram. Dit is amper-endemies aan Suid-Afrika.
Die skilpad het 'n lae, koepelvormige karapaks (bo-dop). Die karapaks is het 'n ligte geelbruin tot donkerbruin kleur met geelbruin strepe van die middel van elke effens opgehewe skildplaat. Dit het nie 'n skarnier nie, maar het 'n duidelik geskulpte rand.
Kalahariskilpaaie is aangepas by droë savanne en woestyngebied met struikgewasse. Die skilpaaie grawe hulself vir beskerming in die los grond onderom lae bossies in. Hulle vreet klein vetplante, grasse en mis.
Die skilpaaie lê een of twee eiers in die lente of somer in 'n gat. Die kleintjies broei in die vroeë herfs uit.
Olimpiese Winterspele 2018
Die Olimpiese Winterspele 2018 (Koreaans: hangoel: 평창 동계 올림픽; hanja: 平昌 冬季 올림픽; Jeisipsamhoe Donggye Ollimpik), amptelik bekend as die XXIIIste Olimpiese Winterspele, is tussen 9 en 25 Februarie 2018 in Pyeongchang, Suid-Korea, aangebied. Die spanne van Ecuador, Eritrea, Kosovo, Maleisië, Nigerië en Singapoer het vir die eerste keer aan Olimpiese Winterspele deelgeneem. Die Russiese span is weens grootskaalse, van die regering ondersteunde, doping van die Olimpiese Winterspele uitgesluit, hoewel atlete wat nie aan die staatsondersteunde doping deelgeneem het nie, onder neutrale vlag deelgeneem het.
Karrueche Tran
Karrueche Tran (gebore 17 Mei 1988) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Honor List (2018) en Never Heard (2018), en in die televisiereekse The Bay (2010) en Claws (2017).
241
Die jaar 241 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 41ste jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Olimpiese Winterspele 2018
Tydens die Spele is daar in 102 items oor 7 Olimpiese sportsoorte in 15 dissiplines meegeding. Dit het van die Spele die grootstes in die geskiedenis gemaak. Suid-Afrika het met een atleet aan hierdie Olimpiese Winterspele deelgeneem, Connor Wilson het dus ook die Suid-Afrikaanse vlag tydens die opening- en sluitingseremonies in die Olimpiese Stadion van Pyeongchang ingedra.
Die Paralimpiese Winterspele 2018 is tussen 9 en 18 Maart in Pyeongchang gehou.
Toewysing
Pyeongchang is op 6 Julie 2011 in Durban deur die Internasionale Olimpiese Komitee as die gasheer vir die Olimpiese Winterspele in 2018 aangewys. Ander kandidate was: München en Annecy.
Die stemming het as volg verloop:
Sporte
7 Olimpiese sporte in 15 dissiplines is tydens die Spele beoefen. • 4
Kalender
Die volgende tabel dui die Spele se daaglikse program aan. 'n Blou blokkie beteken dat wedstryde plaasgevind het, maar dat geen medaljes op die spel was nie. 'n Geel blokkie dui aan dat medaljes toegeken is, die getal dui op die getal medaljeparades wat die dag gehou is.
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Olimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die getal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Suid-Afrikaanse deelname
Suid-Afrika het aan hierdie Winterspele deelgeneem, maar kon geen medaljes verower nie. Die Johannesburger Connor Wilson het vir sy land in die alpeski-sportsoort meegeding.
Getal medaljes
[[Lêer:2018 Winter Olympic games countries.svg|duimnael|400px|Kaart van deelnemende nasies in 2018:
]] [[Lêer:2018 Winter Olympic Games medals map.png|duimnael|400px|Kaart van medaljes volgens lande:
vertoon lande, wat ten minste een goue medalje gewen het.
vertoon lande, wat ten minste een silwer medalje gewen het.
vertoon lande, wat ten minste een brons medalje gewen het.
vertoon lande, wat geen medaljes gewen het nie.
vertoon die Olimpiese atlete van Rusland.
vertoon lande, wat nie aan die Olimpiese Winterspele 2018 deelgeneem het nie.]] Hier is die top tien lande wat medaljes by die Spele verower het:
Charismatiese beweging
Die Charismatiese beweging is 'n frase wat gebruik word om 'n groep Christene binne denominasies wat glo in die Gawes van die Heilige Gees te beskryf.
Charismaties kom van die Griekse woorde charis en charisma wat verwys na die buitengewone/bonatuurlike gawes van die Heilige Gees.
Eksterne skakels
Voorbeelde van Charismatiese Kerke in Suid-Afrika:
Oegoconia annae
Etimologie
Die spesie is vernoem na die vrou van die skrywer.
Zirk van den Berg
Zirk van den Berg, ’n Suid-Afrikaanse skrywer, is op 14 Julie 1960 in Walvisbaai in Suidwes-Afrika (tans Namibië) gebore as die vierde van vyf kinders.
Lewe en werk
Van den Berg het twee ouer susters, ’n ouer broer en ’n jonger suster. Sy oupa Zirkie van den Berg het in die Eerste Wêreldoorlog saam met generaal Louis Botha in Suidwes teen die Duitsers geveg en het in die laat twintigerjare permanent teruggekeer daarheen. Sy pa, Martiens van den Berg, word op ’n plaas in die Kalahari groot. Martiens word later die stadstesourier op Walvisbaai. Van den Berg se oupa aan moederskant, Andries Bredenkamp, het as transportryer die Dorslandtrekkers in die twintigerjare help terugtrek uit Angola en het hom op ’n plaas in die Khomas Hochland gevestig. Van den Berg se ma, Hettie Bredenkamp, is in Windhoek gebore. Na haar troue met Martiens word sy ’n tuisteskepper.
Van den Berg word in Suid-Afrika groot nadat sy pa ’n pos as stadstesourier by die Stadsraad van Bellville aanvaar het. Hy deurloop sy gehele skoolloopbaan in Bellville en matrikuleer in 1978. Hierna word hy met ’n beurs van Nasionale Pers ’n student aan die Universiteit van Kaapstad waar hy Afrikaans-Nederlands en Kunsgeskiedenis as hoofvakke het vir die B.A.-graad, wat hy aan die einde van 1981 verwerf. Van April 1980 af werk hy gedurende vakansies by Die Burger, destyds nog in Keeromstraat. Na universiteit gaan hy Johannesburg waar hy as subredakteur by Beeld werk. Tydens sy militêre diensplig is hy as joernalis verbonde aan die leërkoerant Uniform. In hierdie tyd vestig hy hom weer in Kaapstad, waar hy weer verbonde is aan Die Burger, eers as misdaadverslaggewer en later as lid van die kunsredaksie. Die skrywers Kerneels Breytenbach, André le Roux, Johann Botha en Emile Joubert is hier van sy kollegas. Hy het ook in hierdie tyd vir sowat agtien maande ’n besondere verhouding met Anoeschka von Meck. In 1990 is hy getroud met Elsabé Pretorius, wat hy reeds van sy skooljare af ken, en twee kinders word uit die huwelik gebore, Bernard en Anna.
Altviool
Die altviool is 'n strykinstrument en die oudste lid van die vioolfamilie. Dit het in ongeveer 1530 ontstaan. Hierdie familie sluit ook die viool en tjello in.
Zirk van den Berg
Lewe en werk
Na die publikasie van sy eerste kortverhaalbundel, Ekstra dun vir meer gevoel, werk hy vanaf ongeveer 1990 by Sanlam in die kommunikasiedepartement as kopieskrywer, waar François Bloemhof, Deon Meyer, Regina Kemp en Rudie van Rensburg sy kollegas is. Daarna word hy kopieskrywer in die reklamewese, eers vanaf 1994 by Saatchi & Saatchi en later by Berry Bush/BBDO. In hierdie hoedanigheid verower hy ’n Pendoring toekenning vir Afrikaanse advertensies met sy gevatte Blafana-Blafana hondekos-advertensie vir Husky.
Altviool
Die instrument
Die altviool is ietwat groter as die viool en 'n mens kry gewoonlik drie groottes: 15", 16" en 17". Die mees algemene grootte is die 16" altviool. Waar 'n standaardviool 35 cm lank is, wissel die grootte van die altviool na gelang van die speler se voorkeur en handgrootte. Professionele spelers verkies soms die groter altviole om 'n dieper en meer resonante klank voort te bring. Die altviool het, soos meeste ander strykinstrumente, vier snare en soos die tjello is dit in die volgende volgorde van laagste tot hoogste gestem: c-g-d'-a'.
Zirk van den Berg
Lewe en werk
In Augustus 1998 verhuis hy met sy gesin na Nieu-Seeland, waar hulle in Browns Bay in die noordelike voorstede van Auckland woon. In Nieu-Seeland was hy bevriend met die skrywer Ryk Hattingh, wat nie ver van hom af gewoon het nie.
Skryfwerk
Reeds in 1979, op agtienjarige ouderdom, verskyn sy eerste kortverhaal, Die moontlikheid, in Die Huisgenoot. Hierna lê hy verskeie manuskripte aan Tafelberg Uitgewers voor, wat almal afgekeur word. Sy kollega André le Roux gee hom die raad om “resensies van die lewe” te skryf, wat lei tot sy debuutkortverhaalbundel Ekstra dun vir meer gevoel. Die titel is gekies na aanleiding van 'n advertensie vir kondome. Die kortverhale in hierdie bundel is kort en kompak en gee meermale op joernalistieke wyse verslag van die moderne wêreld en grootstad se geweld, seks, voyeurisme en eensaamheid. Soos die titel verwys na 'n sekere soort voorsorgmaatreël word die verhale bevolk deur karakters wie se voorsorgmaatreëls teen die lewe te dun was en lei tot pyn en ontnugtering. Slim kommentaar (reeds deur die titel gesuggereer) word ook op seks gelewer, wat veronderstel is om die persoonlikste, intiemste uiting van menslike gevoelens te wees, maar in die samelewing heeltemal misbruik word en sodoende sy gevoelswaarde verloor. Die oorheersende gevoel in die bundel is ontnugtering met die wêreld soos wat hy in al sy naaktheid is, met 'n sterk aanvoeling vir die ritme, interpunksie, woordkeuse, invalshoek, titel en slotreëls wat van die kortverhaal 'n unieke kunsvorm maak. Hy maak ook treffende gebruik van 'n oop slot, waar die leser self die suggesties van die verhaal moet oorweeg om die verhaal te voltooi, terwyl die interaksie tussen verskillende verhale veroorsaak dat nabetragting eintlik eers kan plaasvind nadat al die verhale gelees is. Die agtergrond van baie van die verhale is Kaapstad, hoewel Angola en die grensoorlog ook betrek word. Besonder geslaag is Makkerhulp, wat effektief van dubbelsinnigheid gebruik maak, terwyl Die druiweplukker 'n treffende karakterskets is.
Volkslied van Peru
Die Volkslied van Peru
Zirk van den Berg
Skryfwerk
In 1992 skryf van den Berg sy kortverhaal Henkie se storie in vir De Kat se kortverhaal wedstryd en word dit opgeneem in Die wond en ander verhale as een van die 21 beste verhale in die wedstryd. Henkie Hoogeland is 'n mongoolseun wat elke dag by oom Floris se sterfbed kom sit om hom geselskap te hou. Oom Floris lê in die buitekamer met slegs 'n klein venstertjie, sodat hy nie sy ultra-netjiese vrou San se huis besoedel nie. Floris vertel alles wat hom pla en wat hy lees aan Henkie, in die hoop dat Henkie dit, soos dit sy gewoonte was, aan almal sal oorvertel. Miskien is daar dan iemand wat later daarvan sal sin maak. Wat hy aan Henkie vertel en wat Henkie daarvan maak, kan selfs Henkie egter nie oorvertel nie. Van Zirk se kortverhale word in verskeie versamel bundels opgeneem, waaronder Eendag dag ek ek sien bloed in Reënboog saamgestel deur J.P. en Ria Smuts. Hierdie kortverhaal word ook opgeneem in Feesmaal onder redaksie van E.A. Swanepoel, Vuurslag onder redaksie van Hennie Aucamp en Storiepalet en Eeu onder redaksie van Abraham H. de Vries. Ander kortverhale soos Voor die trein en Makkerhulp verskyn in Wisselstroom onder redaksie van Hennie Aucamp, Die druiweplukker, Voor Dooimansdeur en Pa is altyd daar in Vuurslag van Hennie Aucamp en Rook verbode en Sewe soorte stront in Kort-kort. Sy kortverhale verskyn ook in ander versamel bundels soos Soort soek soort en  'n Rooie met ratte, Pa.
Volkslied van Peru
KOOR
Altviool
Die instrument
Die altviool speel 'n belangrike rol in die standaard simfonieorkes, asook in die stryktrio, strykkwartet en ander kamermusiekkombinasies. In die orkes kan die altviool enkele rolle vervul. Dit kan solopassasies speel, die tjello's se basstem ondersteun, as harmoniese aanvulling of as teenstem dien. In elke geval moet die altviolis presies weet hoe om die toon van die instrument aan te pas.
Zirk van den Berg
Skryfwerk
In Nieu-Seeland publiseer hy in 2004 die misdaadroman Nobody dies. Hierdie roman speel hom steeds in Suid-Afrika af en vra ernstige vrae oor getuiebeskermingsprogramme, waar getuies wie se lewens in gevaar is, moet verdwyn en 'n nuwe identiteit kry. Erica van der Linde is aan die hoof van die getuiebeskermingsprogram in Kaapstad en laat die getuies permanent verdwyn deur hulle te vermoor. Omdat die getuies tussen identiteite is, soek niemand hulle nie en niemand kry hulle nie. Daniël Enslin is 'n doodgewone man wie se enigste bron van opwinding 'n onwaarskynlike vriendskap met die skelm Frank Redelinghuys is. Daniël verrig klein takies vir Frank, maar wanneer hy sien hoe 'n moord gepleeg word, kontak hy die polisie. Hier kom hy in kontak met die polisieman Mike Acker, wie se een groot missie in die lewe is om Frank Redelinghuys agter tralies te kry. Mike weet dadelik Daniël se lewe is in gevaar. Hy probeer hom veilig hou deur hom in 'n sel te sit, maar Redelinghuys reël 'n aanslag op sy lewe. Nou moet Daniël verdwyn en Erica is die vrou wat dit moet reël. In die afgeleë plek waar sy hom voorberei op sy nuwe lewe word van die begin af kat en muis gespeel en Daniël oorleef die aanslag wat Erica op sy lewe maak. Nou sien Erica 'n magtelose man wat gevaarlik geraak het. Die boek word 'n soeke na self-identiteit in 'n omgewing waar getuies van hulle vorige lewens weggevat word en in 'n staat van afwagting en onsekerheid geplaas word. Veral die karakters van Daniël, Mike en Erica word goed ontwikkel. Die NZ Herald loof die boek as een van die vyf beste spanningsverhale van die jaar, die enigste plaaslike boek op hulle lys. Wanneer geen Suid-Afrikaanse uitgewer belangstel in die boek nie, gee hy dit in 2011 self as e-boek uit, sodat dit wêreldwyd oor die Internet te koop is. Hy vertaal die boek en dit word in Afrikaans uitgegee as  'n Ander mens. Die boek wen in 2014 die kykNET-Rapportprys in die rolprentkategorie. 'n Rolprent wat op die boek gegrond is, word in 2019 uitgereik.
Volkslied van Peru
Ons is vry, kan ons altyd en ontken die lig voor die son wat versuim om aan die plegtige gelofte te hou die land wat aan God.
Altviool
Repertorium
Verskillende komponiste het altviool gespeel, waaronder Bach, Beethoven, Mozart, Joseph Haydn, Mendelssohn, Paganini, Dvořák, Britten en Hindemith. Weinig musiek is aanvanklik vir die altviool geskryf, aangesien dit slegs as 'n aanvullende instrument beskou is. Later het dit egter verander en het veel meer komponiste daarvoor begin skryf. In die Barok is noemenswaardige werke dié van Telemann (Altvioolkonsert in G majeur) en J.S. Bach (Brandenburgkonsert no. 6).
Volkslied van Peru
Strophes
Peru se lang-onderdruk Onheilspellend ketting gesleep; gevonnis tot wrede slawerny lang brul stil. Maar so gou as die heilige huil Vryheid! op sy oewers is gehoor skud die traagheid van die slawe, verneder het sy kop.
Altviool
Repertorium
In die Klassieke tydperk het die repertorium vinnig uitgebrei. Karl Stamitz, Hoffmeister, Dittersdorf, Pleyel, Vanhal en Rolla het almal indrukwekkende werke vir die instrument geskryf. Mozart, self 'n altvioolspeler, het twee baanbrekende werke vir die instrument geskryf, eerstens die Kegelstatt Trio vir altviool, klarinet en klavier en tweedens die Sinfonia Concertante vir viool en altviool saam met orkes. Sy duo's vir viool en altviool het ook tot die repertorium bygedra.
Zirk van den Berg
Skryfwerk
Die vertes in, wat in 1905 in die destydse Duits Suidwes-Afrika afspeel verskyn in 2018 (ook in Engels onder die titel Parts unknown) en 'n eietydse novelle, Ek wens, ek wens, in 2019.
Altviool
Repertorium
In die 19e eeu het Carl Maria von Weber en Johann Nepomuk Hummel vir die altviool geskryf (concertantes). Paganini het Hector Berlioz om 'n altvioolkonsert gevra, maar was nie tevrede met die eindresultaat nie: Harold en Italie. Volgens Paganini was dit nie konsertagtig genoeg nie, maar eerder 'n simfonie waar die altviool 'n belangrike rol speel. Brahms het sy Opus 120 klarinetsonates self vir die altviool verwerk (met oorreding van Joseph Joachim) en Schumann het ook enkele werke vir die kombinasie klarinet en altviool geskryf. Vir dieselfde kombinasie het Max Bruch 'n volwaardige konsert vir sy seun geskryf.
Zirk van den Berg
Skryfwerk
Sy komiese televisiedrama Draadwerk word in 1994 oor Suid-Afrikaanse televisie uitgesaai as deel van die Vierspel reeks. Vier skrywers (Zirk, Eleanor Baker, Melvin Whitebooi en André le Roux) het dieselfde gegewe gekry wat hulle as wegspringplek vir 'n enkeldrama moes gebruik. Die gegewe was: 'n Eensame ou man woon alleen op 'n afgeleë plaas met sy kat as enigste geselskap. Naby die plaashuis is 'n bos waar die ou man gaan stap. Hier vind hy 'n beseerde vreemdeling wat sy lewe verander. Die verhaal moet met dié gegewe en hoogstens nog twee karakters vertel word. In Draadwerk probeer die eksentrieke ou man die weerlig inspan om na sy huis te gelei vir elektrisiteit en Eskom so te fnuik. Intussen word 'n bankklerk met 'n trommel geld ontvoer deur 'n rower wat eintlik 'n akteur wou wees. Almal beland dan saam in die ou man se bos met komiese en spannende gevolge. Wanneer die Vierspel-konsep later herhaal word, skryf hy die gesinsdrama Oor die muur. Dit is die verhaal van 'n skrywer en 'n aktrise wat so in hul eie wêreld leef, dat hulle nie die werklikheid van die skrywer se dogter se ambisie raaksien nie. Die drama word uitgesaai met Marie du Toit in die hoofrol.
242
Die jaar 242 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 42ste jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Volkslied van Peru
En die brul van ruwe kettings hoor ons drie eeue van die angs, van die vrye, die heilige huil hulle het gehoor hoe die wêreld verstom, opgehou het. Oral San Martin, geswel, vryheid, vryheid, regeer en rocking hulle basis in die Andes bekend gemaak dat hulle ook, in harmonie.
Altviool
Repertorium
Die 20ste eeu het 'n verandering vir die altvioolrepertorium teweeggebring. Vele komponiste het groot en belangrike werke vir die instrument geskryf. Sjostakowitsj, Hindemith, Britten, Milhaud, Reger, Martinu en Bártók was van dié komponiste. Virtuose spelers het ook in hierdie tyd na vore getree (daarom die meer uitdagende werke) waaronder Lionel Tertis, Paul Hindemith en William Primrose.
Termodinamiese ewewig
In termodinamika, is termodinamiese ewewig die toestand van 'n termodinamiese stelsel wanneer termiese ewewig, meganiese ewewig, stralingsewewig, en chemiese ewewig bereik word. Klassieke termodinamika handel oor die dinamiese ewewigstoestande. Die plaaslike toestand van 'n stelsel by termodinamiese ewewig word bepaal deur die waardes van die intensiewe parameters, soos druk, temperatuur, ensovoorts. Termodinamiese ewewig word spesifiek deur die minimum termodinamiese potensiaal gekenmerk, soos die Helmholtz vrye energie, d.i. die stelsel teen 'n konstante temperatuur en volume: of met die Gibbs vrye energie, d.i. die stelsel teen 'n konstante druk en temperatuur:
Altviool
Uitvoering
Dit het lank geneem vir spelers en komponiste om die komplekse klank van die altviool te ontdek. Sekere tekortkominge van die instrument, soos die feit dat dit moeilik uitstaan bo die oorweldigende klank van 'n orkes of vleuelklavier, veroorsaak dat die gewildheid daarvan nie by dié van die viool en tjello kom nie. Daar is egter 'n uniekheid aan die instrument se klank en vermoëns wat dit nie net onmisbaar in die orkes maak nie, maar ook bydrae tot die voortbrenging van die mooiste, melankoliese klanke.
Volkslied van Peru
Met sy instroming van mense wakker en die idee versprei soos 'n bom; van die landengte om die land van die vuur, van die vuur streek te vors. Almal beloof die skakel te breek Natura geweier om beide wêrelde, en verbreek die staf dat Spanje sodat eerzuchtig in beide.
Lima, voldoen aan hierdie plegtige gelofte, en ernstige, haar woede het. aanvang van die magteloos tiran, wat probeer om hul onderdrukking te brei. In haar poging krieke en die vore dat die herstel self opgewek haat en wraak geërf het van hulle Inca en Here.
Skandiumgroep
Die skandiumgroep is 'n groep chemiese elemente van die periodieke tabel wat in die derde kolom van hierdie tabel geplaas word. Hulle is metale met 'n taamlik lae elektronegatiwiteit.
Daar is net twee elemente waaroor alle chemici saamstem dat hulle in hierdie kolom geplaas moet word: skandium en yttrium. Hulle is die eerste oorgangsmetale, die d-blok van die 4de en 5de periode en vorm net 3+ ione. Die plek onder yttrium word dikwels aan lantaan gegee, maar soms word ook lutesium as die eerste d-blokelement van die 6de periode gesien. Vir die 7de periode geld dieselfde: dit kan aan aktinium of aan lawrensium toegeken word. Dikwels word ook die hele f-blok tot die elemente van groep 3 gereken.
Die elemente van die skandiumgroep (veral Sc, Y en die lantaniede) word ook die seldsame aarde genoem, hoewel hierdie naam vandag minder gebruik word. Van die elemente is taamlik seldsaam soos skandium of tulium, maar ander lede van die groep soos serium is dit hoegenaamd nie. Die lantaniede toon nes skandium en yttrium hoofsaaklik 3+ ione. In die aktiniede-ry is daar meer uitsonderings as in die lantaniede-ry. Die ione van Sc, Y, La en Lu het 'n f-subskil wat leeg of heeltemal vol is en hulle is kleurloos. Die ander ione vertoon lig-absorpsie in die sigbare gebied en het dikwels 'n kenmerkende kleur. Tuliumione is byvoorbeeld groen en fluoresseer blou.
Die 3+-ione het amper dieselfde radius, hoewel hierdie grootte in die reeks La - Lu kleiner word. Dit is belangrik vir die skeiding van die elemente wat dikwels saam in een mineraal voorkom en chemies amper dieselfde eienskappe besit. Die minerale is dikwels mengkristalle. Hierdie eienskap word ook gebruik om kleurlose kristalle van yttriumaluminiumgranaat te doteer. Hierdie gedoteerde kristalle word gebruik as ligversterkers en lasers.
Volkslied van Peru
Haar landgenote nie meer 'n slaaf getreurd sy verneder vir drie eeue kan ons vir ewig vry gelofte handhawing van sy eie prag. Ons wapen, so ver ongewapende is altyd die voeding van die canyon dat een dag die strand van Iberia voel die skrik van sy brul.
Op die top van die Andes volhou die vlag of banier bicolor eeu wat die moeite kondig om vry te wees, vir ewig aan ons gegee het. In sy skaduwee ons lewe rustig, en die berg by die geboorte van die son, vernuwe die groot eed te gee aan die God van Jakob EscucharLeer fonéticamente
Diccionario - Ver diccionario detallado
Koffiefonteinmyn
Koffiefonteinmyn is 'n diamantmyn geleë in die Vrystaat, ongeveer 80 km van Kimberley, Suid-Afrika. Dit is een van baie Kimberleymyne. Kimberleymyn, De Beersmyn, Dutoitspan, Bultfontein en Wesselton is van sy meer bekende bure.
Die myn is in 1870 geopen en het uit 1200 kleims bestaan. Daar is op 'n groot skaal gewerk aan die begin van die eeu. Verskeie bronne haal egter aan dat dit 'n swak opbrengs: 4 tot 5 karaat (800 tot 1000 mg) in 100 vragte gelewer het en volgens Streeter was die myn glad nie winsgewend teen die einde van die 19de eeu nie. Streeter het ook opgemerk dat veral die diamante van Koffiefontein en Jagersfontein van die "eerste water" was; wat beteken dat dit baie helder is.
Daar was min op die oppervlak om die posisie van hierdie neerslae te merk, sommige neerslae was effens verhewe bo die oppervlak, sommige het 'n klein insinking, en dit was eers na mynbou begin dat die omvang van die deposito's duidelik geword het.
Die myn is verskeie kere gesluit in sy geskiedenis en het nooit 'n groot produksieterrein geword nie. Die totale produksie van die myn was 7,3 miljoen karaat (1460 kg), en die grootste steen het 139 karaat (27,8 g) geweeg. Die myn is onlangs heropen in 1987 maar De Beers het in Januarie 2006 sy finale sluiting aangekondig.
In November 2006 het Petra aangekondig dat dit in gevorderde gesprekke met De Beers  was om die myn oor te neem en teen Julie 2007 het hulle eienaarskap bekom met aandeelhouding van 76%. Die ander twee aandeelhouers is: Kago Diamonds (Eiendoms) Bpk en Itumeleng Petra Diamonds Employee Trust.
Katedraal van Vilnius
Die Sint-Stanislaus- en Sint-Ladislauskatedraal in Vilnius (Litaus: Vilniaus Šv. Stanislovo ir Šv. Vladislovo arkikatedra bazilika, Pools: Bazylika archikatedralna św. Stanisława Biskupa i św. Władysława, kort Vilniaus katedra) is die Rooms-Katolieke katedraal van die aartsbisdom Vilnius, die hoofstad van Litaue, en die belangrikste plek van aanbidding vir Rooms-Katolieke gelowiges in die land. Aan die katedraal is in 1985 die eretitel Basilica minor verleen.
Die katedraal is aan die voet van die burgheuwel van die grootvorstelike paleis, die Gediminas-burg, in die historiese stadskern van Vilnius geleë en staan dus op historiese grond: hier was 'n vroeë nedersetting geleë en die kerkgebou is dus nou verweef met die Litause geskiedenis. Dit is ook hier waar die grootvorste van Litaue gekroon en beduidende Litause persoonlikhede ter ruste gelê is.
Die basiliek gaan in sy huidige vorm terug op 'n ontwerp in die klassisistiese styl deur Laurynas Gucevičius en is in 1801 voltooi. Sy kloktoring (of campanile) is net soos by talle ander Baltiese kerke as 'n vrystaande struktuur uitgevoer.
Die katedraalkerk is aan die heilige biskop Stanislaus van Krakau en die heilige Ladislaus I, koning van Hongarye, gewy, twee beduidende steunpilare van die Rooms-Katolieke Kerk in die 11de eeuse oostelike Sentraal-Europa.
Middeleeue
Die Sint-Stanislauskatedraal word algemeen as die eerste Christelike kerk op Litause bodem beskou. Die eerste kerkgebou het waarskynlik reeds gedurende die regeringstydperk van koning Mindaugas in die 13de eeu ontstaan. Mindaugas het die Christelike geloof in 1251 veral uit politieke oorwegings aangeneem en 'n heidense heiligdom deur 'n klein Gotiese kerk met drie skepe en 'n koor laat vervang. Oorblyfsels van hierdie vroeë kerkgebou is in die laat 20ste eeu onder die huidige katedraal ontdek.
Jogaila se kerk is in 1419 deur 'n brand vernietig. Sy neef, grootvors Vytautas, het 'n nuwe saalkerk in die Gotiese styl laat oprig wat met sy mure nog steeds die katedraal se binneruimte oorheers. In die loop van die 15de en 16de eeu is aan weerskante van die kerk kapelle bygevoeg.
Vroeë moderne tydperk
Die huidige Klassisistiese voorkoms van die katedraal gaan terug op 'n projek van die Litause argitek Laurynas Stuoka-Gucevičius wat vanaf 1783 uitgevoer is. Stuoka-Gucevičius, wat sterk deur die Klassisistiese boustyl van die Franse rewolusionêre tydperk beïnvloed is, is in 1798 oorlede toe die boubedrywighede nog aan die gang was, tog is die projek in 1801 onder leiding van die argitek Michael Schulz voltooi.
Vanweë die inlywing van Litaue in die Russiese Tsareryk 1795–1798 is die bisdom Vilnius egter ontbind en by die aartsbisdom Mogiljov ingelyf. Die geestelike werk van plaaslike biskoppe is deur die Russiese owerheid belemmer, en met die sluiting van die Universiteit van Vilnius het die bisdom ook sy geestelike opleidingsentrum kwytgeraak. Toe die Kasimir-kerk ná die Pools-Litause Opstand in 1831 in 'n Ortodokse kerk omgeskep is, is die Rokoko-standbeelde van Litause grootvorste, heiliges en apostels in die nisse van die katedraal se buitemure verplaas.
20ste eeu
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog is die kerk deur Duitse soldate geplunder, en ná die oorlog het sowel die Poolse asook die Litause Katolieke gemeentes van Vilnius aanspraak op die katedraal gemaak. Toe die Vilnius-gebied uiteindelik aan Pole oorhandig is, is alle misse in die katedraal vanaf 1923 uitsluitlik in Pools gehou. In 1925 het die Sint-Stanislauskatedraal die amptelike setel van die nuwe aartsbisdom Vilnius geword, terwyl die westelike gebiede van die voormalige bisdom Vilnius, wat Litaus gebly het, in die nuwe bisdom Kaišiadorys verenig is.
In 1931 is krake in die katedraal se mure ontdek en vanaf die volgende jaar is omvangryke herstelwerk uitgevoer wat eers in 1939 voltooi was. Onder die Kasimir-kapel is 'n nuwe kripte aangelê.
Ná die Tweede Wêreldoorlog is die katedraal as gevolg van die Sowjet-owerheid se ateïstiese beleid in 1949 gesluit. Aanvanklik is oorweeg om dit tot 'n motorwerkswinkel om te skep. Terwyl die kerkgebou vir drie jaar leeggestaan het, is verskeie kere ingebreek en kunswerke gesteel. Vanaf 1953 is die katedraal tot 'n kunsgalery omgebou wat in 1956 ingewy is. Die sterflike oorskot van Sint Kasimir is reeds in 1953 na die Pieter-en-Paulus-kerk oorgeplaas.
In 1989 is die katedraal weer aan die Rooms-Katolieke Kerk oorhandig en met 'n mis op 5 Februarie 1989 deur biskop Julijonas Steponavičius (1911–1991) feestelik heringewy. Op 3 Maart 1989, een dag voor sy naamdag, is die sterflike oorskot van Sint Kasimir met 'n plegtige prosessie weer na die Kasimir-kapel teruggeplaas. Die derde belangrike gebeurtenis in 1989 was die kersfeesmis in die katedraal wat - ná taai onderhandelinge met die Staatskomitee vir Televisie en Radio (Gosteleradio) in Moskou - deur die openbare Duitse uitsaaier Südwestfunk Baden-Baden in samewerking met die Litause uitsaaikorporasie LRT regstreeks na Duitsland, Switserland, Oostenryk, die Verenigde State en Japan uitgesaai is.
Pous Johannes Paulus II het sy apostoliese reis deur Litaue in 1993 in die Katedraal van Vilnius begin en by Sint Kasimir se sarkofaag gebid.
Argitektuur
Die katedraal se huidige argitektoniese voorkoms word oorheers deur Stuoka-Gucevičius se klassisistiese ontwerp, alhoewel die binneruimte sy oorsprong in die 15de eeuse Gotiese saalkerk met drie skepe het. Stuoka-Gucevičius het die katedraal se uiterlike voorkoms by antieke voorbeelde aangepas: 'n trigliewe-fries word volgens die Doriese orde deur drie magtige gladde suile gedra, terwyl die portaal deur 'n magtige geweldriehoek afgesluit word.
Die reliëf in die geweldriehoek beeld Noag se dankoffer ná die ark-redding uit. Die drie beeldhouwerke op die gewel is tussen 1786 en 1792 deur die beeldhouer Karol Jelski geskep en beeld Sint Stanislaus (die beskermheilige van Pole, links), Sint Kasimir (die beskermheilige van Litaue, regs) en Sint Helena (middel, met 'n groot kruis in haar hand) uit. Hulle is deur Michael Schulz op die gewel geplaas en vanweë hul reusagtige afmetings eintlik buite alle proporsie. Die figure is in 1950 deur die Sowjet-bewindhebbers verwyder. Ná lang debatvoering is die kunswerke in 1997 teruggeplaas.
Aan die katedraal se linkerkant is 'n sakristie bygevoeg wat dieselfde barokstyl-voorkoms het as die Kasimir-kapel - sodoende het die katedraal uiteindelik die simmetriese vorm gekry wat in die oorspronklike klassisistiese ontwerp beplan was. Daarnaas is die grafkapelle uit die 16de en 17de eeu van eenderse buitemure voorsien, hul vensters aan die onderkant vergroot en van 'n reeks Doriese suile voorsien.
Binneruimte
Die skildery in die middel oor die altaar is in 1797 deur Pranciškus Smuglevičius (Pools: Franciszek Smuglewicz) geskep en beeld die marteldood van Sint Stanislaus uit. Die tabernakel op die 18de eeuse altaar is 'n waardevolle kunswerk uit die ateljee van Matthias Walbaum, 'n Augsburgse goudsmid, en is tussen 1623 en 1625 geskep. Die reliëfs op die deure beeld die "Laaste Nagmaal" en die "Preek in die Olyftuin" uit. Die krusifiks op die altaar word deur die standbeelde van Sint Stanislaus en Sint Kasimir ingeraam.
In die vroeë 16de eeu is regs van die hoofaltaar die sogenaamde "biskopskapel" aangebou. Dit het sy naam te danke aan die feit dat Vilnius se biskoppe later onder sy vloer ter ruste gelê is. Oor die tabernakel, waarin vandag die allerheiligste bewaar word (die kapel se amptelike naam is dan ook "Kapel van die Allerheiligste"), hang 'n skildery van Gonzaga Nuñez wat in 1877 geskep is.
Die syskepe se mure is met sestien skilderye versier wat deur Constantino Villani geskep is en uit die tweede helfte van die 18de eeu dateer. Tonele uit die Nuwe Testament aan die noordelike kant kontrasteer met tonele uit die Ou Testament aan die suidekant. Die skilderye aan die altaar se kant ("Die voeding van die vyfduisend" en "Die offer van Melgisedek", 1785) is net soos die skildery ("Petrus doop die soldaat in die gevangenis", 1801) en die uitbeeldings van apostels tussen pilare in die middelskip (1785) deur Franciszek Smuglewicz geskep.
Kloktoring
Die vrystaande kloktoring was oorspronklik 'n ronde verdedigingstoring uit die tweede helfte van die 14de eeu wat deel uitgemaak het van die Grootvorstepaleis se Laer Kasteel. Sy mure was vier meter dik. Die skietluike aan die buitekant is nog steeds sigbaar. Die toring se fondamente is intussen 1,2 meter diep in die grond. Daar word aangeneem dat die toring reeds in die 15de eeu as kloktoring gedien het en met 'n aghoekige verdieping in die Gotiese styl verhoog is.
In die 16de eeu (omstreeks 1550 en in 1598) is twee bykomende verdiepings gebou. Tydens die brand in 1610 is ook die kloktoring beskadig en vervolgens herstel. Die huidige horlosies dateer uit die 17de eeu, die koepeldak uit die jaar 1897. Vanweë sy ouderdom en die sagte grond waarop hy gebou is, het die toring intussen begin oorleun. Dit het tans 'n hoogte van 52 meter sonder en 57 meter met kruis. Die toring is in 2002 van ses nuwe klokke voorsien.
Die katedraalplein is die belangrikste politieke vergaderplein in Litaue. Op 23 Augustus 1989 - presies vyftig jaar na die ondertekening van die geheime ooreenkoms tussen Adolf Hitler en Josef Stalin - was die suidelike eindpunt van die sogenaamde Baltiese Pad, 'n menseketting wat oor 'n afstand van 650 kilometer dwarsdeur die Baltiese lande tussen Vilnius en Tallinn gevorm is, tussen die katedraal en die kloktoring geleë. 'n Gedenksteen met die inskrif Stebuklas (Litaus: "Wonder") herinner aan hierdie historiese gebeurtenis waartydens twee miljoen mense vreedsaam teen die Russiese besetting en oorheersing betoog het.
Kronings- en grafkerk
Die Litause grootvorste is vanaf 1401 (Vytautas) tot en met 1529 (Sigismund II August) in die Sint-Stanislauskatedraal gekroon. Daarnaas is beduidende Litause staatsmanne en adellikes, hul eggenotes en kerklike ampsdraers hier ter ruste gelê. Historici neem aan dat ook die heimlike huwelik van Sigismund II August met Barbara Radziwiłł in 1547 in die katedraal plaasgevind het.
Die eerste biskop van Vilnius, Andrej Vasila, het die katedraal se eerste grafkapel in 1397 vir homself laat bou. Tydens opgrawings in 1985 is 'n kripte blootgelê wat as enigste met muurskilderye versier was - moontlik is dit die graf van Vytautas. 'n Fragment wat bewaar gebly het, toon Jesus aan die kruis, met Maria en Johannes wat by hom staan. Dit is die oudste bekende muurskildery in Litaue.
Die Goštautas-kapel - die derde kapel aan die regterkant - huisves Renaissance-grafmonumente wat deur Bernardino Zanobia de Gianotti en Giovanni Maria Padovano, Italiaanse boumeesters wat in Krakau werksaam was, geskep is.
Oor die eeue heen is steeds nuwe kapelle by die katedraal gevoeg of later omgebou. Die argitek Stuoka-Gucevičius het met sy simmetriese ontwerp moeite gedoen om die kapelle tot 'n harmonieuse argitektoniese eenheid om te vorm. Sedertdien is daar elf kapelle in die katedraal, waarvan die Valavičiuskapel (die eerste kapel aan die linkerkant) met sy oorspronklike mure uit die Renaissance-tydperk en die beroemde Kasimir-kapel die oudstes is. Die enigste kapel wat nie deur Stuoka-Gucevičius omgebou is nie, is die Koningskapel. Moontlik het die Latynse inskrif oor die ingang (Violator huius operis infelix esto - "Die vernietiger van hierdie werk sal verdoem wees") hierby 'n rol gespeel.
Bergenaars
Die Bergenaars, ook bekend as Hartenaars, was 'n bende Griekwas wat tussen 1820 en 1829 die bevolking van die hedendaagse Suid-Afrika geteister het.
Katedraal van Vilnius
Kronings- en grafkerk
Tydens argeologiese opgrawings in 1931 is grafte blootgelê, en tussen 1932 en 1939 is 'n nuwe grafkelder gebou waar 'n aantal heersers hul laaste rusplek gevind het:
Bergenaars
Opkoms
Die Bergenaars was 'n splintergroep van die Griekwas van Griekwastad wat in ongeveer 1820 afgestig het. Die waarskynlikste rede hiervoor is dat hulle in opstand teen die outoritêre nuwe kaptein, Andries Waterboer, en sy afhanklikheid aan die Londense Sendinggenootskap gekom het. Hulle vestig hulself saam met 'n aantal Boesmans (San) by die Hartrivier om later die berge by Basoetoland (Lesotho) in te trek.
Katedraal van Vilnius
Kronings- en grafkerk
Ander heersers en bekende persoonlikhede wat in die katedraal ter ruste gelê is, is onder meer:
Bergenaars
Terreur
Die Bergenaars plunder en oorval karavane, dorpies en reisende handelaars. Hulle val ook Sesotho- en Setswanasprekende gemeenskappe binne om vee en slawe aan blanke grensboere te verkoop. Hiervoor maak hulle van perde en gewere gebruik.
Katedraal van Vilnius
Kasimir-kapel
Die Kasimir-kapel is tussen 1624 en 1636 op inisiatief van die Poolse konings Sigismund III Wasa en sy seun Władysław IV Wasa deur die Italiaanse argitek Constantino Tencalla gebou. Die verering van Sint Kasimir het in die vroeë 17de eeu 'n nuwe hoogtepunt bereik. Kasimir is in 1521, minder as veertig jaar ná sy afsterwe, heilig verklaar. Reeds in 1501 het Pous Alexander VI aan gelowiges wat 'n besoek aan Kasimir se graf in die katedraal sou aflê, die vergifnis van alle sondes belowe. Toe Kasimir se sarkofaag in 1603 ter geleentheid van die bevestiging van sy heiligverklaring geopen is, was sy liggaam volgens oorlewering byna nie ontbind nie en het dit 'n heerlike geur vrygestel. Sy graf het steeds meer besoekers begin lok.
Bergenaars
Terreur
In 1824 word die situasie in Griekwaland-Wes vyandiger en begin Andries Waterboer 'n verrassingsaanval teen die Bergenaars se kamp by Fauresmith, waartydens hy al 5 000 van die Bergenaars se koeie verower. Hierop val die Bergenaars Griekwastad aan, sonder sukses. Die Kaapkolonie skenk jaarliks ammunisie aan Waterboer om die Bergenaars in toom te hou. In 1827 stel Waterboer ses Bergenaar-leiers tereg, waarna die Bergenaars met meer as 'n duisend man Griekwastad beleër. Vanweë interne konflikte tussen die Bergenaars misluk die offensief.
Katedraal van Vilnius
Kasimir-kapel
Kasimir is in 1458 as een van die troonopvolgers van die Pools-Litause heerserhuis gebore, maar het as gevolg van intriges die troon kwytgeraak. As 'n religieuse mens het Kasimir vervolgens 'n baie asketiese en morele lewe gevoer en sodoende groot waardering uitgelok. Hy is algemeen as die beliggaming van 'n onbaatsugtige, regverdige en beskeie heerser beskou, en die kapel se versierings bring hulde aan hierdie ideale monarg wat in 1484 op 'n jong leeftyd aan tuberkulose oorlede is.
Bergenaars
Terreur
Teen die einde van die dekade was die Bergenaars nie meer 'n bepalende speler in Griekwaland-Wes gewees nie.
Halfmens
Die halfmens (Pachypodium namaquanum) is 'n boom wat inheems aan die Richtersveld en suidelik Namibië is. Hulle groei net in droë, rotsagtige halfwoestyngebiede. Die naam is afgelei van die feit dat die boom soos 'n mens lyk wanneer hulle afgeëts is teen die horison of teen die skemer gesien word. Die boom is 'n bedreigde spesie en word streng beskerm. Die boom se FSA-nommer is 649.
Katedraal van Vilnius
Kasimir-kapel
Die verhaal van Kasimir is aan talle legendes en wonders gekoppel. Na bewering het daar kort ná sy afsterwe 'n jong meisie uit Vilnius naby sy doodskis uit die dood verrys. Gelowiges het aan Kasimir se liggaam wonderdadige krag begin toeskryf, en daar is oorlewerings van 'n seun wat eweneens deur die heilige se sterflike oorskot uit die dood opgewek is. Die opening van Kasimir se sarkofaag en opwekkingstonele word op skilderye in die kapel uitgebeeld.
Halfmens
Voorkoms
Die boom bestaan uit 'n lang stam van tot 4 m met 'n bos blare aan die punt. Die boom is gewoonlik takloos maar kan soms kort takke produseer. Die stam is dik by die wortels en loop spits na die bopunt. Vratterige knoppe bedek die stam en aan elke knop se punt is 'n doring.
Blomme en vrugte
Die blomme is buisvormig en ongeveer 5 cm lank. Hulle is rooi binne en groen binne en word binne die blare voortgebring en later die vrugte ook. Die vrugte is klein en word in pare gedra.
Katedraal van Vilnius
Kasimir-kapel
Die muurskilderye toon die "Wonder by die doodskis van Sint Kasimir" (aan die regterkant) en die "Opening van die doodskis van Sint Kasimir" (aan die linkerkant). Die plafonskilderye bo-oor die altaar beeld Kasimir uit wat 'n kruis en 'n lelie uit die hand van 'n engel ontvang terwyl hy die loflied Omni die dic Mariae sing, die skilderye bo-oor die ingang toon Kasimir se stryd met versoeking en sy oorwinning. Die twee laasgenoemde skilderye is in 1797 deur Franciszek Smuglewicz geskep.
Halfmens
Algemeen
'n Kenmerk van die boom is dat die stam altyd na die noorde wys. Die boom groei glad nie goed weg van sy natuurlike habitat nie.
Katedraal van Vilnius
Kasimir-kapel
Kasimir se liggaam word in 'n kosbare silwersarkofaag bewaar wat in 1747 voltooi is. Die figuur van Sint Kasimir wat daarop troon, het oorspronklik deel uitgemaak van 'n vroeër sarkofaag. Die huidige sarkofaag staan bo-oor die altaar van die kapel wat met 'n portret van Kasimir versier is. Hierdie skildery is volgens 'n ou Pools-Litause tradisie met beskermende silwerplate bedek sodat net 'n klein gedeelte - drie hande - van die oorspronklike kunswerk sigbaar is. Die skildery is omstreeks 1520 geskep en is in 1594 vernuwe. Moontlik is destyds pogings onderneem om die houding van Kasimir se regterhand (waarin hy lelies as 'n simbool van kuisheid en attribuut van die Jonkvrou Maria hou) te verander. Hierdie oorskildering het egter weer sigbaar geword en is sonder aarseling tot 'n wonder verklaar.
Kunshistorici neem aan dat die silwerbeslag ontstaan het toe Sint Kasimir in 1636 in die nuut geboude kapel neergelê is. Die nisse is met versilwerde figure van onbekende heersers versier. Hulle is waarskynlik in die eerste helfte van die 18de eeu geskep - die eerste verwysing na hulle dateer uit 1755. Hul skeppers en ontstaansgeskiedenis is onbekend.
Valavičius-kapel
Die eerste kapel aan die linkerkant van die ingang staan as Valavičius- of Biskops-kapel bekend. Tot en met 1604 is hier die sterflike oorskot van Sint Kasimir bewaar en dit is derhalwe vroeër die "Koninklike Kapel" genoem. Biskop Eustachijus Valavičius (1572–1630) het die kapel tot sy eie grafkamer laat ombou.
Die pleisterwerk in die kapel toon onder meer die vier evangelieskrywers, die vier fresko's aan die plafon beeld die vier belangrikste gebeurtenisse in die lewe van Maria: verkondiging, beproewing, hemelvaart en bekroning. Biskop Valevičius se grafplaat is aan die regterkant teen die symuur aangebring.