cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Clathria horrida
Clathria horrida is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1911 deur Row.
Al Franken
Al Franken (gebore 21 Mei 1951) is 'n Amerikaanse skrywer, vervaardiger, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Trading Places (1983) en Stuart Saves His Family (1995), en in die televisiereekse Saturday Night Live (1975) en LateLine (1998).
Petrus Hulsenaar
Ds. Petrus Hulsenaar (of Hulsenaer) (Kampen, Overijssel, 1639 – Kaapstad, 16 Desember 1677) was die sesde predikant wat in diens van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika getree het.
Min is oor sy kinderjare of bediening in Nederland bekend buiten dat hy op 27 Mei as student aan die Universiteit van Leiden ingeskryf het. Op 24 Februarie 1676 het hy met die skip Silversteyn aan die Kaap gekom en op 21 Maart die dienswerk van ds. Rudolphus Meerlandt in die NG gemeente Kaapstad oorgeneem. Hier het hy gearbei tot in Desember 1677 toe hy ná ’n siekte van 14 dae oorlede is. In die Dagregister is sy afsterwe op 16 Desember as volg vermeld:
"Onze Bedienaar des Goddelyken Woords, Domine Petrus Hulsenaer, omtrent 14 dagen onpasselyk en ziek geweest, is in den gepasseerden nacht, tussen 12 en 1 ure, dezer wereld overleden, tot ons groot leedwezen, maar bysonderlyk, tot deszelfs nagelatene weduwe; zijnde sijn E. geweest een Leeraar van een modest humeur, burgerlijke omgang en een Christelijk leven, aan den welken de Kaapsche Gemeente al veel heeft komen te verliezen. Dewijl de oude Kerk, binnen de nieuwe Fortresse staande, binnen kort noodzakelijk, ten opzigte om in de Fortresse de vereischte ruimte te geven, staat te worden afgebroken en geslecht, en gemerkt de grond, waarin van tyd tot tyd de dooden zijn begraven, vry hooger is dan het plein, en gevolgelyk de dooden, daarin rustende, zullen moeten worden opgenomen en verplaatst, zoo is goedgevonden en gearresteerd, door den Ed. Heer Gouverneur en Raad, aldaar geene dooden meer te laten brengen en begraven; mitsgaders in plaats van dien, door den Heer Gouverneur den Raad aangewezen en vertoond eene bekwame gelegenheid, in 's Comp. verlaten Tuin, om aldaar eene goede begrafenisplaats te ordineren, en daar ter plaatse door de Diaconie, of de Ed. Comp. vooreerst een ommuurd Kerkhof, en met ter tijd een behoorlik proper kerkje te laten maken, waarin de gequalificeerde en mindere Europeanen, ieder na zijne begeerten voor de daarop te stellene somme van penningen, zullen mogen hare rustplaats hebben; zoo is dan verstaan, na gedaan overleg, met dat nieuwe project, ten aanzien om de welgelegenheid van de plaats, en de noodzakelijkheid van dien, daarmede tusschen wyle voort te varen en onzen overledenen Predikant, den Eerw. Petrus Hulsenaer, in 't midden van de nieuwe geprojecteerde kerk als de eerste te begraven. Voldag 17 December.
Krieketwêreldbeker 2007
Die Krieketwêreldbeker 2007 (Engels: 2007 Cricket World Cup) is van 13 Maart tot 28 April 2007 in Wes-Indië beslis. Dit was die negende krieketwêreldbeker van die vierjaarlikse krieketwêreldkampioenskap in internasionale eendagkrieket (EDI) wat deur die Internasionale Krieketraad (IKR) aangebied word en die eerste in die Amerikas. Die sewe Karibiese eilandstate Antigua en Barbuda, Barbados, Grenada, Jamaika, St. Kitts en Nevis, St. Lucia en Trinidad en Tobago, asook Guyana het gesamentlik as gashere van dié toernooi opgetree, meer as by enige ander krieketwêreldbekertoernooi. Saam met die T20I-wêreldbeker 2007 in September in Suid-Afrika was dit een van twee groot kriekettoernooie in 2007.
Petrus Hulsenaar
"Op den namiddag, omtrent de klokke 4 uren, is de overleden Domine Petrus Hulsenaer, met behoorlike staatsie en solemniteit, op de nieuwe geprojecteerde begraafplaats ter aarde besteld."
Krieketwêreldbeker 2007
16 nasionale krieketspanne het aan die Krieketwêreldbeker 2007 deelgeneem: Die destydse tien toetskrieketlande (Australië, Bangladesj, Engeland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika, Wes-Indië en Zimbabwe), saam met die ses beste spanne van die IKK-trofee 2005 (Bermuda, Ierland, Kanada, Kenia, Nederland en Skotland), meer as by enige ander krieketwêreldbeker. Tydens die Krieketwêreldbeker 2007 is 51 wedstryde gespeel, drie minder as tydens die vorige Krieketwêreldbeker 2003 (ondanks twee bykomende deelnemende spanne). Die spanne is in vier groepe van vier elk verdeel, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne in die groep gespeel het. Die twee beste spanne van elke groep het hierna vir die Super Agt gekwalifiseer, waarvandaan die vier beste spanne vir die halfeindrondte gekwalifiseer en die wenners mekaar in die eindstryd ontmoet het. Elke wedstryd het uit 50 boulbeurte per span bestaan.
Australië, Nieu-Seeland, Sri Lanka en Suid-Afrika het vir die halfeindrondte gekwalifiseer. Australië het Suid-Afrika en Sri Lanka het Nieu-Seeland geklop, voordat die verdedigende kampioen Australië die eindstryd op Kensington-ovaal in Barbados teen Sri Lanka met 53 lopies (D/L-metode) gewen en sodoende sy vierde titel ingepalm en as enigste land tot dusver ’n driekuns behaal het. Die nasionale krieketspanne van Bermuda en Ierland het vir die eerste keer aan ’n krieketwêreldbekertoernooi deelgeneem. Dit is tot dusver die enigste krieketwêreldbeker waaraan drie spanne van die Amerikas en vier van Europa deelgeneem het.
Australië se onoorwonne rekord in die toernooi het hul totaal tot 29 agtereenvolgende krieketwêreldbekerwedstryde sonder ’n nederlaag verhoog, ’n reeks wat op 23 Mei 1999, tydens die groepfase van die Krieketwêreldbeker 1999, begin het. Die toernooi het ook ontsteltenisse en verassingsuitslae gesien, toe die toernooigunstelinge Indië en Pakistan nie die Super Agt gehaal het nie, terwyl Bangladesj, destyds die tweede laagste volle lid op die IKR se EDI-ranglys, en die wêreldbekerdebutant Ierland, destyds ’n assosiaatlid, die Super Agt gehaal het deur onderskeidelik Indië en Pakistan te verslaan. Ierland het daarmee ná Kenia in 2003 die tweede assosiaatlid geword wat die tweede rondte van ’n krieketwêreldbekertoernooi gehaal het. Pakistan se destydse afrigter Bob Woolmer is een dag ná die uitskakeling van sy span dood aangetref. Die daaropvolgende dag het die Jamaikaanse polisie aangekondig dat sy dood agterdogtig was en ’n volledige ondersoek aanbeveel. Agt maande later het die polisie die saak gesluit verklaar ná die goedkeuring van ’n openbare beslissing deur ’n elf-lede-jurie.
Na aanleiding van die toernooi het die IKR toernooi-inkomste van $239 miljoen onder sy lede verdeel. Die Krieketwêreldbeker 2007 is aanvanklik as ’n ramp bestempel, aangevoer is die relatief lang duur met 51 wedstryde (die meeste nog) in vier fases oor 47 dae, die lang reisafstand tussen die eilande, die Pakistanse afrigter se dood en die aansluitende langdurige ondersoek, die vroeë uitskakeling van beide Indië en Pakistan, asook die omstrede handhawing van die slegte weersomstandighede tydens die eindstryd deur die skeidsregters. Die toernooi word egter ook as die mees inklusiewe krieketwêreldbekertoernooi beskou, aangesien vir die enigste keer 16 spanne kon deelneem en gedurende die groepfase al die spanne in kleiner groepe ’n billike kans op vordering gehad het.
Toewysing
Die Krieketwêreldbeker 2007 is volgens die Internasionale Krieketraad se rotasiebeleid toegewys aan Wes-Indië. Dit is die eerste keer dat die krieketwêreldbekertoernooi in die Karibiese eilande gehou is, ten spyte van die feit dat die Wes-Indiese nasionale krieketspan destyds die tweede suksesvolste span in die geskiedenis van die krieketwêreldbekertoernooi was. Oorspronklik het die Bahamas, Bermuda en die Verenigde State deel gevorm van die Wes-Indiese eilande se bod vir die Krieketwêreldbeker 2007. Dié toernooi is egter aan die sewe Wes-Indiese eilandstate Antigua en Barbuda, Barbados, Grenada, Jamaika, St. Kitts en Nevis, St. Lucia en Trinidad en Tobago, asook Guyana toegewys.
Deelnemers
Die volgende 16 spanne het vir die Krieketwêreldbeker 2007 gekwalifiseer: Australië, Bangladesj, Engeland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika, Wes-Indië (gasheer) en Zimbabwe het as volle lede van die Internasionale Krieketraad met toetskrieketstatus regstreeks vir die Krieketwêreldbeker 2007 gekwalifiseer. Bermuda, Ierland, Kanada, Kenia, Nederland en Skotland was spanne sonder toetsstatus en het tydens die IKR-trofee 2005 gekwalifiseer.
[[Lêer:2007 Cricket World Cup participating nations.svg|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering; altesaam 38 nasies het deelgeneem.
Stadions
Agt plekke regoor die Wes-Indiese eilande is gekies om die krieketwêreldbekertoernooi aan te bied. Al die gasheerlande het ses wedstryde elk aangebied met die uitsonderings van St. Lucia, Jamaika en Barbados (wat die eindstryd gehuisves het), waar sewe wedstryde elk gespeel is.
Die Verenigde State het voorgestel dat wedstryde in die nuut opgerigte Sentrale Browardpark van Lauderhill, Florida, gespeel word, maar die IKR het dié aansoek verwerp en al die wedstryde aan Karibiese lande toegewys. Die krieketstadion is in 2007 opgerig en was destyds die enigste met internasionale toetsstatus in die Verenigde State.
Formaat
Die Krieketwêreldbeker 2007 is oor 49 dae tussen 16 verskillende spanne oor 51 wedstryde beslis. Dit het op 13 Maart 2007 op Sabinapark in Kingston, Jamaika, met die openingswedstryd tussen die gasheer Wes-Indië en Pakistan begin. Die toernooi het geëindig op Kensington-ovaal in Bridgetown, Barbados, op 28 April met die eindstryd tussen Australië en Sri Lanka, waartydens Australië die Krieketwêreldbekertrofee verdedig het.
Kalender
Die volgende tabel dui die Krieketwêreldbeker 2007 se daaglikse program aan. ’n Rooi blokkie dui op beide die openings- en sluitingseremonie, ’n pers blokkie op wedstryde tydens die groepfase, ’n siaan blokkie op die Super Agt, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Groepfase en Super Agt
Die Krieketwêreldbeker 2007 is deur 16 nasionale krieketspanne beslis. Vir die groepfase is die 16 deelnemende spanne in vier groepe van vier elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die groepfase gespeel. Twee punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop of onbesliste wedstryd en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens lopietempo, dan boultempo en dan die uitslag van die direkte ontmoeting gerangskik. Die twee beste spanne van elke groep het na die Super Agt deurgedring.
In die Super Agt-rondte het elke span teen die spanne gespeel, waarteen in die groepfase geen wedstryde gespeel is nie. Spanne wat alreeds in die groepfase ontmoet het, het nie teen mekaar gespeel nie en die punte van dié wedstryde is na die Super Agt-rondte se tabel oorgedra.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit drie wedstryde bestaan het: twee halfeindstryde en die eindstryd. Die vier beste spanne van die Super Agt het na die uitklopfase deurgedring. Die eerste span het teen die vierde span en die tweede span teen die derde span in die halfeindstryde gespeel. Elke wedstryd in die uitklopstadium moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná albei kolfbeurte ’n gelykopuitslag was, is die wedstryd deur ’n uitboul beslis.
Groepfase
16 spanne het aan die groepfase deelgeneem. Die drie beste spanne in elke groep het na die Super Agt deurgedring.
Super Agt
Die top twee spanne in elke eerste rondte het die Super Agt gehaal wat as ’n volledige rondte met wedstryde almal teen almal uitgespeel is. Al die agt spanne het egter net ses nuwe wedstryde gespeel, pleks van sewe. Elke groep se twee verteenwoordigers het hul uitslag teen mekaar oorgedra, eerder as om weer te speel. Die onderstaande tabel, wat sewe wedstryde vir elke span bevat, dek al die wedstryde tussen die Super Agt-kwalifiseerders, insluitende dié van die groepfase.
Eindstryd
Die Krieketwêreldbekereindstryd van 2007 is tussen Australië en Sri Lanka in Bridgetown, die hoofstad van Barbados, gespeel en en deur Australië met 53 lopies gewen. Australië se eindtelling was 281/4 en Sri Lanka s’n was 215/8.
Teen die einde van die wedstryd het grootskaalse chaos geheers: dit het te lank aangehou en is aanvanklik verkort na 38 boulbeurte per span, en later tot 36 boulbeurte vir Sri Lanka. Swak lig het veroorsaak dat spel gestaak is met Sri Lanka se instemming, ten spyte van die feit dat hulle nog drie paaltjies en 18 balle oorgehad het.
Kritiek is gelewer op die skeidsregters se besluit om die spel te staak as gevolg van swak lig. Amptelike kennisgewings en die puntebord het almal aangedui dat Australië reeds gewen het en die Australiese span het gevolglik reeds hul oorwinning gevier. Die skeidsregters het egter volgehou dat die spel gewoon gestaak is en nie voltooi is nie. Hulle het aangevoer dat daar nog drie boulbeurte gespeel moes word. Gevolglik het Sri Lanka in slegte lig nog drie boulbeurte gekolf.
Die skeidsregters en die IKR het om verskoning gevra vir die onnodige situasie. In Junie 2007 het die IKR besluit om die betrokke skeidsregters van deelname aan die 2007 Twintig20-wêreldkampioenskap te skors. Hierdie skeidsregters is Steve Bucknor en Aleem Dar, reserweskeidsregters Rudi Koertzen en Billy Bowden, en die wedstrydskeidsregter Jeff Crowe.
Julius Frankenburg
Julius Frankenburg is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Humanizing Mr. Winsby (1916).
Lester Wilson
Lester Wilson (13 April 1942 – 14 Februarie 1993) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Saturday Night Fever (1977), Scrooged (1988), Hot Shots! (1991), en ''Hot Shots! Part Deux'' (1993).
Bazangoma (Lusutfu)
Die Bazangomarivier is 'n rivier in die noorde van KwaZulu-Natal. Dit is 'n sytak van die Pongolarivier en in die opvanggebied van die Maputorivier (Lusutfu).
Regina
Regina (uitgespreek /rɪˈdʒaɪnə/) is die hoofstad en tweede grootste stad (naas Saskatoon) van die Kanadese provinsie Saskatchewan.
Christendom in Sirië
Christene in Sirië maak sowat 10% van die bevolking uit. Die land se grootste Christelike denominasie is die Grieks-Ortodokse Kerk van Antiogië en die Hele Ooste, gevolg deur die Melkitiese Katolieke Kerk, een van die Oosters-Katolieke Kerke, wat ’n gemeenskaplike oorsprong met die Grieks-Ortodokse Kerk van Antiogië het, en dan deur die Oriëntaal-Ortodokse Kerke soos die Siries-Ortodokse Kerk en die Armeens-Apostoliese Kerk. Daar is ook ’n minderheid Protestante asook lede van die Assiriese Kerk van die Ooste en Chaldeus-Katolieke Kerk. Die stad Aleppo het vermoedelik die grootste getal Christene in Sirië.
In die laat tydperk van Ottomaanse heerskappy het ’n groot deel van Siriese Christene uit Sirië geëmigreer, veral ná die bloedige reeks voorvalle in 1840 waarin Christene spesifiek geteiken is, die slagting in 1860 en die Assiriese volksmoord. Volgens die Libanees-Amerikaanse historikus Philip Hitti het sowat 900 000 Siriërs tussen 1899 en 1919 in Amerika aangekom (meer as 90% van hulle Christene). Die Siriërs waarna verwys is, is van die historiese Sirië of die Levant, wat insluit Sirië, Jordanië en Palestina. Siriese Christene is geneig om relatief ryk en opgevoed te wees.
Oorsprong
Sowat 10% van die Siriese bevolking is Christene. Dit was 1,2 miljoen mense in 2010 voor die Siriese Burgeroorlog begin het. Ortodokse Christene is hoofsaaklik lidmate van die Grieks-Ortodokse Kerk van Antiogië (700 000), ’n Oosters-Ortodokse kerk, of die Siries-Ortodokse Kerk, ’n Oriëntaal-Ortodokse kerk. Die meeste Katolieke behoort tot die Melkitiese Grieks-Katolieke Kerk, wat gestig is ná ’n skeuring binne die Grieks-Ortodokse Kerk, grotendeels oor ’n betwiste verkiesing tot die patriargaat van Antiogië in 1724. Ander Christelike kerke in gemeenskap met Rome sluit in die Maroniete, Siriese Katolieke, Armeniërs, Chaldeuse en ’n klein aantal Latynse Rite-Katolieke. Nog ’n kerk is die Assiriese Kerk van die Ooste (of die "Nestoriaanse" Kerk). Lidmate van laasgenoemde kerk is hoofsaaklik Oos-Arameessprekende, etniese Assiriërs/Siriërs wat in Mesopotamië ontstaan het.
Die skeurings wat die verskeie afsonderlike kerke veroorsaak het, was die resultaat van politieke en doktrinale verskille. Een van die leerstellings wat ’n groot invloed gehad het, was oor die natuur van Christus. In 431 het die Nestoriane (aanhangers van Nestorius) geskei geraak van die destydse Christelike hoofkerk omdat hulle geglo het Christus het ’n dubbele karakter: dus dat hy twee aparte, maar onskeibare entiteite was. Daarom het hulle geglo dat Maria nie die moeder van Christus die God was nie, maar net van Christus die mens. Die Konsilie van Chalcedon, wat die hoofstroom-Christene verteenwoordig het, het in 451 ’n ander mening gehandhaaf en bevestig dat Christus een persoon met ’n dubbele natuur is: die menslike Jesus en goddelike Logos – Maria was dus die moeder van ’n enkele persoon wat beide menslik en goddelik is. Die Miafisiete het geglo die Logos het op sy eie in een natuur ’n oomblik van menslikheid aangeneem. Hulle was die voorlopers van die hedendaagse Siries- en Armeens-Ortodokse kerke.
Teen die 13de eeu het skeurings ontwikkel tussen die Oosterse of Griekse Christendom en die Westerse of Latynse Christendom. In die volgende eeue, veral tydens die Kruistogte, het van die Oosterse kerke egter die outoriteit van die pous in Rome erken en in ’n herbevestigde gemeenskap met die Katolieke Kerk getree. Hulle word vandag die Oosters-Katolieke Kerke genoem en hulle het hulle eie taal, kerkwette en liturgie.
Oosterse Ortodoksie
thumb|200px|Sint Gregorius-katedraal in Hama, Sirië.
Die grootste Christelike denominasie in Sirië is die Grieks-Ortodokse Kerk van Antiogië (amptelik die Ortodokse Patriargaat van Antiogië en die Hele Ooste).
Lidmate van die kerk noem hulleself gewoonlik "al-Rûm", wat in Turks en Arabies "Oos-Romeins" of "Asiaties-Grieks" beteken. Die term "Grieks" verwys na die Griekse liturgie wat in tradisionele gebede en priesterlike rites gebruik word.
Lede van die gemeenskap verwys ook soms na hulleself as "Melkiete", wat in Semitiese tale letterlik "ondersteuners van die keiser" beteken – ’n verwysing na hulle getrouheid in die verlede aan die Romeinse en Bisantynse keisers. In moderne tye verwys die term egter gewoonlik na lidmate van die plaaslike Melkitiese Katolieke Kerk.
Siriërs van die Grieks-Ortodokse gemenskap word ook goed verteenwoordig in die provinsie Hatay in Suid-Turkye (wat aan Noord-Sirië grens), asook in die Siriese diasporas van Brasilië, Argentinië, Mexiko, die VSA, Kanada en Australië.
Oriëntale Ortodoksie
thumb|200px|Die aartsbiskop van Aleppo, [[Johanna Ibrahim|Mor Gregorios Johanna Ibrahim (links) in 2012 saam met die Oostenrykse politikus Reinhold Lopatka.]]
Die tradisionele Christendom in Sirië word ook verteenwoordig deur die Oriëntaal-Ortodokse gemeenskappe, wat hoofsaaklik tot die Siries-Ortodokse Kerk, maar ook tot die Armeens-Apostoliese Kerk, behoort.
Die Armeens-Apostoliese Kerk is die tweede grootste Oriëntaal-Ortodokse groep in Sirië. Sy liturgie is in Armeens en sy leerstelling is miafisities (nie monofisities, soos soms verkeerdelik beweer word, nie).
Protestantse kerke
Daar is ’n minderheid Protestante in Sirië. Protestantisme is deur Europese sendelinge na Sirië gebring en ’n klein aantal Siriërs behoort tot Protestantse denominasies. Die diaspora-agentskap Gustav-Adolf-Werk (GAW) van die Evangeliese Kerk in Duitsland steun Christene in Sirië wat vervolg word aktief met hulpprojekte. Volgens ’n studie in 2015 het na raming 2 000 Moslems hulle tot die Christendom bekeer en die meeste van hulle behoort tot Protestantse kerke.
Volgens ’n raming deur Elisabe Granli van die Universiteit van Oslo het sowat 1 920 Siriese Droese hulle tot die Christendom bekeer. Volgens dieselfde studie het die bekeerde Droese hulleself steeds as Droese beskou en het hulle beweer daar is geen teenstelling tussen om ’n Droes en ’n Christen te wees nie.
Katolieke Kerk
Die Maroniete is die oudste Oosters-Katolieke kerk in Sirië. Hulle het minstens sedert die 12de eeu bande met Rome. Hulle status voor dié tyd is onbekend; sommige mense beweer hulle het aanvanklik die dwaalleer monoteletisme aangehang tot in 1215, terwyl die Maroniete self beweer hulle was altyd in gemeenskap met Rome. Hulle liturgie is in Aramees (Siries).
Die Patriargaat van Antiogië het nooit die wedersydse ekskommunikasie van 1054 tussen Rome en Konstantinopel met die Oos-Wes-skisma erken nie en dit was dus steeds in gemeenskap met albei. Ná ’n betwiste patriargale verkiesing in 1724 het die kerk in twee groepe verdeel, een in gemeenskap met Rome en die ander met Konstantinopel. Vandag word die term "Melkiete" hoofsaaklik gebruik deur die Griekse Katolieke van Sirië en Libanon. Nes sy susterskerk die Grieks-Ortodokse Kerk van Antiogië gebruik die Melkitiese Grieks-Katolieke Kerk beide Grieks en Arabies in sy tradisionele liturgie.
thumb|200px|Die klooster van die Franciskaanse Sendelinge van Maria in Aleppo. thumb|200px|Siriese Christene in 2017 in ’n kerk in [[Damaskus.]] thumb|200px|Die ou Christelike kwartier van Jdeydeh, Aleppo. thumb|200px|Die Grieks-Katolieke katedraal Maagd Maria in Aleppo.
Die meeste van die sowat 375 000 Katolieke in Sirië behoort tot die Melkitiese Rite, en die res tot die Latynse Rite, Maroniete, die Armeense en Siriese Rite.
Pouse van die Katolieke Kerk
Sewe van die pouse van die Rooms-Katolieke Kerk was van Sirië. Baie van hulle het in Italië gewoon. Gregorius III was die laaste pous wat buite Europa gebore is totdat Franciskus in 2013 verkies is.
Status van Siriese Christene
Damaskus was een van die eerste streke wat die Christendom in Petrus se tyd bereik het. Daar was meer Christene in Damaskus as op enige ander plek. Met die militêre uitbreiding van die Islamitiese Omajjadiese Ryk tot in Sirië en Anatolië moes nie-Moslems wat hulle eie geloof behou het ’n belasting betaal. Hulle kon land besit, maar kon nie soos Moslems aanspraak op welsyn maak nie.
’n Aansienlike deel van die Christene in die land woon steeds in Damaskus, wat kerke oor die hele stad het, maar veral in die distrik Bab Touma. Misse word elke Sondag gehou en staatsdiensamptenare kry Sondagoggende af sodat hulle kerk toe kan gaan, al is Sondae ’n werkdag in Sirië. Skole in distrikte met baie Christene se naweke val op Saterdag en Sondag, terwyl die amptelike Siriese naweek op Vrydag en Saterdag val.
Integrasie
Christene neem deel aan alle aspekte van die Siriese lewe en Siriese Christene is relatief ryk en goed opgevoed in vergelyking met ander godsdiensgroepe. Hulle neem deel aan die ekonomie, akademiese lewe, wetenskappe, ingenieurswese, kunste, politiek en vermaak. Baie Christene is bestuurders en direkteure in die openbare en privaat sektor, en sommige is plaaslike administrateurs, parlementslede en ministers. Verskeie Christene is ook weermagoffisiere. Hulle verkies om met Moslems te meng eerder as om Christelike eenhede en brigades te hê, en het sy aan sy geveg in Arabies-Israeliese konflikte van die 20ste eeu.
In September 2017 is Hammouda Sabbagh, ’n Siriese Ortodokse Christen en lid van die Ba'ath-party, met 193 stemme uit 252 verkies tot speaker van die parlement.
Siriese Burgeroorlog
Tydens die Siriese Burgeroorlog, wat op 15 Maart 2011 begin het, het ISIS- of Koerdiese guerrillastryders op Siriese Christene toegeslaan; dit sluit die Al-Qamishli-bomme van Julie 2015 en die Qamishli-bomme van Julie 2016 in. In Januarie 2016 het volksbeskermingsvegters ’n verrassingsaanval op Assiriese kontrolepunte in Qamishli gedoen; ’n Assiriër is dood en verskeie gewond.
Sedert die burgeroorlog uitgebreek het, het tussen 300 000 en 900 000 Christene die land verlaat. Namate die situasie sedert 2017 stabiliseer ná herowerings deur die regering en die herstel van elektrisiteit en water in baie gebiede wat deur die regering beheer word, het sommige Christene egter na Sirië begin terugkeer, veral na die stad Homs.
Sophie Cookson
Sophie Cookson (gebore 15 Mei 1990) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kingsman: The Secret Service (2014), The Huntsman: Winter's War (2016), en Kingsman: The Golden Circle (2017).
Tambof-oblast
Tambof-oblast (Russies: Тамбо́вская о́бласть, Tambofskaja oblast) is ’n deelgebied van Rusland. Dit lê in die Sentrale Federale Distrik en die hoofstad is Tambof.
Wimpelstert-suierbekkie
Die wimpelstert-suierbekkie (Chiloglanis anoterus) is 'n varswatervis wat endemies aan die Pongola- en Komatiriviere in Suider-Afrika is. In Engels staan die vis bekend as die Pennant-tailed suckermouth.
Voorkoms
Die mondskyf is groot en die baarde korterig en die dorsale vin is eweneens kort. By die mannetjies is die middelste strale van die stertvin langer as die res (die wimpelstert) van die stert terwyl die wyfies se stert holrond is. Die vis is bruin tot swart van kleur met ligbruin vlekke en rye vertikale lyne op die rug. Die vis word tot 9 cm groot.
KaXu Solar One
KaXu Solar One is 'n sonkragsentrale naby Pofadder, Noord-Kaap. Dit is gebou deur die Spaanse maatskappy Abengoa Solar en in 2015 in bedryf gestel.
Die sentrale beslaan 'n oppervlak van 313 ha, kan 100 MW produseer en voorsien 80 000 gesinne van hernubare energie. Dit voorkom die atmosferiese vrystelling van 300 000 ton koolstofdioksied per jaar. Die sentrale gebruik paraboliese trôe om die sonkrag in hitte om te sit en op te slaan in gesmelte sout.
Tydens die bou daarvan het dit aan tot 1 000 mense werk gebied, maar tans bied dit aan 80 mense 'n permanente goeie besoldiging.
Georgia
Georgia (Engels: State of Georgia) is 'n deelstaat in die suidooste van die Verenigde State van Amerika. Dit is een van die oorspronklike 13 deelstate wat in opstand teen die Britse heerskappy gekom het. Atlanta is die hoofstad asook die grootste stad. Die deelstaat het 'n bevolking van 10,6 miljoen en 'n oppervlakte van 153 909 vierkante kilometer. Georgia word in die noorde deur Tennessee en Noord-Carolina, in die ooste deur Suid-Carolina, in die suide deur Florida, en in die weste deur Alabama begrens. Die Atlantiese Oseaan lê in die ooste.
Georgia se byname is Peach State en Empire of the South. Georgia se oorspronklike naam was Province of Georgia (1732 - 1777).
Constantiapark
Constantiapark is 'n voorstad in die ooste van Pretoria, Suid-Afrika. Constantiapark is geleë tussen Moreletapark, Waterkloof Glen en Garsfontein.
Die voorstad se naam is afkomstig van Constantia in Kaapstad. Constantiapark het selfs 'n paar wonings met gekrulde gewels in die tradisionele Kaaps-Hollandse boustyl.
Bazangoma (Tugela)
Die Bazangomarivier is 'n rivier wat sentraal in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Buffelsrivier en is in die opvangsgebied van die Tugelarivier.
Tjoemen-oblast
Tjoemen-oblast (Russies: Тюме́нская о́бласть, Tjoemenskaja oblast) is ’n deelgebied van Rusland. Dit lê in die Oeral- Federale Distrik en die hoofstad is Tjoemen.
Herbert Hoover
Herbert Clark Hoover (* 10 Augustus 1874, † 20 Oktober 1964) was die 31ste President van die Verenigde State (1929–1933). Hoover, wat in 'n Kwakergesin gebore is, het 'n opleiding as mynbouingenieur gevolg. Hoover het tydens die Eerste Wêreldoorlog internasionale bekendheid verwerf met die hulp wat hy aan die bevolking van die oorloggeteisterde België verleen het. Voor en gedurende die oorlog het Hoover as hoof van die Verenigde State se Food Administration gedien.
In die 1920's het Hoover as minister van handel onder die presidente Warren G. Harding en Calvin Coolidge strategiese vennootskappe tussen die regering en ondernemings onder die rubriek "ekonomiese modernisering" bevorder. In die presidentsverkiesing van 1928 het hy die nominasie as kandidaat van die Republikeinse Party maklik gewen ofskoon hy nie oor enige politieke ervaring beskik het nie. Hoover is tot dusver die laaste Amerikaanse minister wat as President van die Verenigde State verkies is, en naas William Howard Taft een van slegs twee presidente wat tot dié amp verkies is sonder dat hulle vooraf enige politieke pos of militêre rang beklee het.
Saskatoon
Saskatoon (uitgespreek /ˌsæskəˈtuːn/) is die grootste stad van die Kanadese provinsie Saskatchewan.
Lewis Wilson
Lewis Wilson (28 Januarie 1920 – 9 Augustus 2000) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Batman (1943), There's Something About a Soldier (1943), en Wild Women (1951), en in die televisiereeks Craig Kennedy, Criminologist (1952).
Lynnwood
Lynnwood is 'n voorstad in die ooste van Pretoria, Suid-Afrika. Lynnwood is geleë tussen Hatfield, Brooklyn, Menlopark en Die Wilgers.
Siberiese Tartare
Die Siberiese Tartare (Siberiese Tartaars: Себерләр) is ’n subgroep van die Tartare in Siberië wat soms as ’n aparte etniese groep beskou word. Hulle praat Siberiese Tartaars, wat ’n dialek van Tartaars is. Hulle stam deels van die Turkse, Oegriese, Mongoolse en Samojeedse volke af, maar hul belangrikste stamvaders was die Kiptsjaks.
Diepkloofspruit
Die Diepkloofspruit is 'n rivier in die noorde van KwaZulu-Natal. Dit is 'n sytak van die Bivanerivier en in die opvanggebied van die Maputorivier (Lusutfu).
Clathria inanchorata
Clathria inanchorata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
Cheddarkaas
Cheddar is die gewildste soort kaas in die Verenigde Koninkryk wat 51 persent van dié land se jaarlikse kaasmark van £1,9 miljard verteenwoordig. Cheddarkaas het ook in ander lande met 'n Engelssprekende bevolking soos die Republiek van Ierland, die Verenigde State, Australië, Nieu-Seeland, Suid-Afrika en Kanada gewild geraak waar dit ook plaaslik vervaardig word.
Geskiedenis
Kaas word reeds sedert die 12de eeu in die omgewing van Cheddar gemaak. Die plaaslike kaas is deur koning Henry II as die beste in die land beskryf. Finansiële rekords van die koninklike hof, wat uit 1170 dateer, verwys na 'n aankoop van 10 420 pond (omstreeks 4 644 kg) Cheddarkaas teen 'n prys van een farthing ("oortjie") per pond (of £3 per ton).
Die grotte van die dorp Cheddar is danksy hul konstante temperatuur van 7 °C tradisioneel as koel- en stoorplek vir plaaslik geproduseerde kaas gebruik. Die kaasaroma het egter ook rotte gelok sodat hierdie praktyk uiteindelik laat vaar is.
In die 19de eeu het Joseph Harding 'n sentrale rol by die modernisering en standaardisering van die Cheddarkaas-vervaardiging gespeel, en vanweë sy baanbrekerswerk met die ontwikkeling en bekendstelling van nuwe wetenskaplike produksiemetodes word Harding as die "vader van Cheddarkaas" beskryf. Hy het die tipies Engelse Cheddarkaas ook op die Skotse en Amerikaanse markte ingevoer, terwyl sy seun, Henry Harding, die aanleiding tot die vervaardiging van Cheddarkaas in Australië gegee het.
Vervaardigingsproses
Die vervaardiging van Cheddarkaas behels in teenstelling met ander kaassoorte 'n bykomende stap waarby die kaasstremsel ná verhitting met sout ingeknie word, daarna in blokkies gesny sodat die wei geskei word en uiteindelik gestapel en omgedraai word. Sterk, ekstra ryp Cheddarkaas, wat soms vintage genoem word, word oor 'n tydperk van tot by vyftien maande rypgemaak. Die proses verloop teen 'n konstante temperatuur wat dikwels besondere stoorfasiliteite vereis. Net soos in die geval van spesialiteitskase in ander Europese lande is grotte ook in die Verenigde Koninkryk 'n uiters geskikte omgewing om Cheddarkaas ryp te maak – die grotte van Wookey Hole en Cheddar Gorge word nog steeds vir kaasryping gebruik.
Internasionale vervaardiging en smaak
Cheddarkaas word tans in die Verenigde Koninkryk, Ierland, Kanada, die Verenigde State, Suid-Afrika, Nieu-Seeland, Australië (waar dit gewoonlik as tasty cheese bekend staan), Swede, België en Nederland gemaak. Groot hoeveelhede Cheddarkaas word as 'n massaproduk vervaardig sodat die gehalte sterk varieer. Die sterk smaak van Cheddarkaas begin geleidelik ontwikkel, en daar is 'n groot verskeidenheid tipes beskikbaar wat op die verpakking as lig (mild), medium, sterk, pikant (tasty), skerp, ryp of vintage beskryf word. Dikwels word die rypmaakperiode op die etiket vermeld.
Status
Die naam "Cheddarkaas" word tans internasionaal gebruik en is nie as die produknaam van enige soort gehaltekaas met 'n geografiese herkomsaanduiding beskerm nie. Nogtans erken die Europese Unie net een soort Cheddarkaas, West Country Farmhouse Cheddar, as 'n handelsmerk en gevestigde produknaam. Om aan hierdie standaard te voldoen, moet die kaas volgens die tradisionele metode in een van vier bepaalde Suidwes-Engelse graafskappe vervaardig word – Somerset, Devon, Dorset of Cornwall.
Die Slow Food-beweging word deur Neal's Yard Dairy geadviseer en aangemoedig om die standaardvereistes vir Cheddarkaas verder te spesifiseer. Die beweging het 'n Cheddar Presidia gestig en stel voor dat slegs kase wat in Somerset volgens tradisionele metodes met roumelk en tradisionele stremsel van dierlike oorsprong vervaardig en in 'n doek verpak is, die produknaam "Cheddarkaas" mag dra.
Grigori Raspoetin
Grigori Jefimowitsj Raspoetin (of Grigori Jefimowitsj Nowi) (Russies: Григо́рий Ефи́мович Распу́тин / Григо́рий Ефи́мович Но́вый) (Prokofskoje, 10 Januarie 1869 – Sint Petersburg, 30 Desember 1916) was ’n Russiese lekeprediker uit die distrik Tjoemen in Siberië. Hy word ook soms die "Mal Monnik" genoem, maar die naam is misleidend omdat hy nie ’n monnik was nie. Hy het ’n belangrike rol gespeel aan die hof van die laaste tsaar van Rusland, Nikolaas II, en het daardeur ’n indirekte invloed gehad op die uiteindelike val van die tsaar en Keiserlike Rusland.
Vandag word Raspoetin beskou as enigiets van ’n geloofsgeneser, siener en profeet tot ’n losbandige godsdienstige kwaksalwer en konkelaar. Hy was waarskynlik ietsie van alles, maar dis moeilik om sy ware persoonlikheid vas te pen omdat staaltjies oor sy lewe dikwels geskoei is op twyfelagtige herinneringe, hoorsê en legendes.
Vroeë lewe
Toe hy sowat agttien was, het Raspoetin drie maande lank in ’n klooster gewoon, waarskynlik as boetedoening vir diefstal. Daar het hy in die godsdiens begin belangstel. Daar was talle bewerings tot aan die einde van sy lewe dat hy lid was van ’n sekte met die naam Chlisti (Geselbroeders), wie se passievolle dienste geëindig het in fisieke uitputting. Dit het gelei tot gissings dat godsdienstige en seksuele ekstase deel van hul dienste uitmaak. Raspoetin se betrokkenheid by die Chlisti kon egter nooit bewys word nie.
Rasputin het in 1889 getrou met Praskowija Fjodorowna Doebrowina en hulle het drie kinders gehad: Dmitri, Maria en Warwara. In 1901 het hy sy tuisdorp verlaat as ’n strannik (of godsdienstige swerwer). In 1903 kom hy in Sint Petersburg aan waar hy geleidelik ’n reputasie verwerf as ’n starets (of heilige man) met geneeskrag en profetiese kragte.
Invloed
Keiserin Aleksandra het geglo hy kan haar seun, die tsarewitsj Aleksei wat aan hemofilie (bloeiersiekte) gely het, gesond maak. Aleksei het die siekte van sy ma oorgeërf. Sy was die kleindogter van koningin Victoria, ’n draer van die siekte. (Draers het nie self die siekte nie, maar kan dit aan hulle kinders oordra.)
Rasputin was gou ’n omstrede figuur en hy is betrek by die politieke stryd tussen monargiste, antimonargiste, revolusionêre en ander politieke magte. Hy is deur baie vooraanstaande mense beskuldig van verskeie misdade, van ’n losbandige sekslewe (onder meer die verkragting van ’n non) tot die onbehoorlike politieke oorheersing van die keiserlike familie.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het Raspoetin weer eens in die spervuur beland weens beskuldigings van onpatriotiese beïnvloeding aan die Russiese hof. Die ongewilde tsaritsa was boonop Duitsgebore en sy is daarvan verdink dat sy ’n spioen vir die Duitsers was.
Nadat die tsaar onder Raspoetin en die tsaritsa se invloed bevel van die Russiese leër oorgeneem het en dus dikwels aan die front was, het Raspoetin se invloed oor die tsaritsa verder toegeneem. Hy het gou haar vertroueling en persoonlike raadgewer geword en haar ook oorreed om sekere regeringsampte te vul met kandidate wat hy met die hand uitgesoek het. Om nog meer mag te kry, het Raspoetin met hoëklasvroue geslaap in ruil vir politieke gunsies, soos die bevordering van hul mans. Intussen het Rusland se ekonomie ’n groot knou gekry tydens die oorlog en baie mense het die skuld gegee aan Aleksandra en Raspoetin weens sy invloed op haar. Raspoetin het onwetend tot sy eie ongewildheid bygedra deur graag te spog oor sy vermoë om die tsaar en tsaritsa te beïnvloed.
Moord
Deur sy groot mag aan die hof en op die Russiese politiek is Raspoetin al hoe meer deur veral die Russiese adel gewantrou. In die nag van 28 op 29 Desember 1916 word hy deur ’n groep adellikes, onder andere prins Feliks Joesoepof en groothertog Dmitri Pawlowitsj (een van die min Romanofs wat die slagting van die familie deur die kommuniste vrygespring het) na die Joesoepofs se Moika-paleis gelok waar hy vermoor is. Oor die moord word baie gespekuleer. Die mees aanvaarde weergawe is dat Joesoepof vir Raspoetin na sy paleis genooi het vir ’n partytjie. Een van die gaste moes genoeg sianied in sy eet- en drinkgoed gooi om ’n paar mense dood te maak. Raspoetin het egter nie gesterf nie, maar hy het wel sleg gevoel en het na buite gegaan, waar Joesoepof hom geskiet het. Daarna is sy liggaam in die Newarivier gegooi. Dit het egter agterna geblyk dat hy in daardie stadium steeds nie dood was nie, aangesien met ’n lykskouing water in sy longe gevind is, wat daarop dui dat hy verdrink het.
Die tsaritsa het hom daarna in Tsarskoje Selo laat begrawe. Na die Februarie-revolusie het ’n groep werkers egter sy oorskot opgegrawe en in die nabygeleë woud verbrand.
Die naam
Die naam Raspoetin beteken nie "losbandig" in Russies soos dikwels beweer word nie, al is daar ’n baie soortgelyke Russiese byvoeglike naamwoord, raspoetni (распу́тный), met dié betekenis asook ’n ooreenstemmende selfstandige naamwoord, raspoetnik (распу́тник). Rasputin is nie ’n ongewone Russiese van nie en het nie ’n gure betekenis nie. Die geloofwaardigste verduideliking is dat dit ’n standaard-van is wat afgelei is van die ou Slawiese van Rasputa (Rasputko).
Raspoetin het volgens baie bronne glo probeer om sy van te laat verander na die minder opvallende Nowi (Новый, Russies vir "nuut"). Dis egter ’n groot geskilpunt.
Kepler-37
Kepler-37 is ’n G-tipe hoofreeksster 209 ligjare van die Aarde af in die sterrebeeld Lier. Dit het vier eksoplanete, wat almal in ’n wentelbaan na aan die ster is. Kepler-37 se massa is omtrent 80,3% van die Son s’n en sy radius sowat 77%. Dit is effens koeler en effens ouer as die Son.
Planeetstelsel
Kepler-37b is die naaste planeet aan die ster en was in Februarie 2013, toe die ontdekking aangekondig is, die kleinste bekende eksoplaneet. Met ’n deursnee van 3 865 km is dit effens groter as die Maan. Kepler-37c is sowat driekwart die Aarde se grootte en Kepler-37d sowat twee keer so groot.
Die eerste drie planete is in September 2012 ontdek en die ontdekking is in Februarie 2013 aangekondig. Die vierde planeet is in 2014 ontdek.Die wentelperiode van die binneste drie planete is binne 1% van ’n 5:8:15-resonansie. Nie een van die planete kan lewe onderhou nie weens hul nabyheid aan die ster.
Wildepou
Wildepoue en korhane is groot voëls wat hoofsaaklik met droë, oop lande en steppes van Afrika en Eurasië geassosieer word. Hulle vorm saam die familie Otididae (vroeër bekend as Otidae). Wildepoue is nie familie van die flambojante Asiatiese poue nie.
Hierdie voëls is omnivore en maak hulle neste op die grond. Hulle het stewige, sterk bene en groot tone wat hulle ondersteun terwyl hulle loop en na kos pik. Hulle het lang, breë vlerke.
Die wyfie lê telkens drie tot vyf donker, gespikkelde eiers in 'n gat in die grond en broei hulle alleen uit.
Status
Meeste spesies is besig om te verminder of bedreig te word deur die vermindering en verlies aan habitat, selfs waar hulle normaalweg beskerm word. Twee Otis tarda (en: Great bustard) eiers is onlangs gelê in die Verenigde Koninkryk vir die eerste keer in oor die 150 jaar, maar hulle was onbevrug; moontlik a.g.v. die meestal jong manlike populasie. Die laaste wildepou in Brittanje het omstreeks 1832 gesterf, maar die voël word hervestig deur groepe kuikens vanaf Rusland in te voer.
Bergen-Belsen-konsentrasiekamp
Bergen-Belsen (ook Belsen) was 'n Nazi-konsentrasiekamp in die noorde van Duitsland gedurende die Tweede Wêreldoorlog. Duisende mense, veral Jode en Sowjet-soldate, het in Belsen gesterf. Die kamp was suidwes van die dorp Bergen, naby Celle in die hedendaagse Nedersakse geleë. Dit was een van die grootste konsentrasiekampe in Duitsland.
Die kamp is oorspronklik gestig om krygsgevangenes te huisves. In 1943 is dele daarvan in 'n konsentrasiekamp omskep. Die aanvanklike doel was om Jode aan te hou wat later vir Duitse krygsgevangenes uitgeruil kon word.
Van 1941 tot 1945 is sowat 50 000 gevangenes en 20 000 Sowjet-krygsgevangenes in Belsen dood. Tot 35 000 van hulle is net voor, of net na die kamp bevry is aan tifus oorlede.
Die kamp is op 15 April 1945 deur Britse soldate bevry. Hulle het 60 000 mense daar aangetref, asook 13 000 lyke wat onbegrawe op die grond gelê het.
Vandag is daar 'n gedenkteken met 'n uitstalruimte op die terrein.
Messier 5
Messier 5 of M5 (ook bekend as NGC 5904) is ’n bolvormige sterreswerm in die sterrebeeld Slang. Dit is in 1702 deur Gottfried Kirch ontdek. Dit kan verwar word met die heelwat dowwer swerm Palomar 5, wat naby daaraan geleë is.
Die swerm is in uiters goeie toestande net-net met die blote oog sigbaar as ’n dowwe "ster" naby die ster 5 Serpentis. Met ’n verkyker kan individuele sterre nie gesien word nie, maar wel met groter teleskope. Die helderste ster het ’n oënskynlike magnitude van 12,2.
Charles Messier het in 1764 ook die sterreswerm gesien, maar gedink dit is ’n newel sonder enige sterre. William Herschel het in 1791 vir die eerste keer individuele sterre ontleed en het sowat 200 getel.
M5 is 165 ligjare breed en is een van die grootste bolswerms bekend. Die sfeer waar die swaartekrag groter is as dié van die Melkweg, het ’n radius van sowat 200 ligjare. Dit is sowat 13 miljard jaar oud en is een van die oudste swerms wat met die Melkweg verbind word. Die swerm is sowat 24 500 ligjare van die Aarde af en het meer as 100 000 sterre – tot soveel as 500 000 volgens sommige skattings.
Daar is 105 bekende veranderlike sterre in M5. Die helderste en makliks waarneembare een wissel tussen 10,6 en 12,1 in magnitude oor ’n tydperk van net onder 26,5 dae.
Leander Starr Jameson
Sir Leander Starr Jameson, (10 Februarie 1853 – 26 November 1917) was 'n gekwalifiseerde mediese spesialis, gewilde Suid-Afrikaanse en Rhodesiese staatsman en eerste leier van die Unionisteparty in Suid-Afrika.
Na Suid-Afrika
In Kimberley het hy kort voor lank erkenning gekry as die knapste dokter op die Diamantveld. Hy was baie gewild en het 'n hegte vriendskap met Rhodes gesmee. Namens Rhodes het Jameson drie opeenvolgende sendings na Lobengula, koning van die Matabele onderneem van 1889 en 1890. Die sendings het uitgeloop op 'n konsessie deur Lobengula aan die British South Africa Company.
Imperialisme
Hoewel Jameson die Pioneer Column vergesel het, het hy geen amptelike posisie beklee nie, buiten as "verteenwoordiger van Rhodes". In 1891 is hy egter aangestel as administrateur van Mashonaland, waar hy baie gewild onder die nedersetters was. Na die Matabele in die oorlog van 1893 verslaan is, het Matabeleland in 1894 ook onder die administrasie van "dr Jim" gekom.
Jameson-inval
Op 29 Desember 1895 het hy die Transvaalse Republiek sonder provokasie vanuit Betsjoeanaland (Botswana) binnegeval en na Johannesburg opgeruk, voorsien van 'n skriftelike uitnodiging van die Uitlanderleiers om die vroue en kinders aldaar teen die Boere te beskerm. Dit was 'n dag na die datum wat oorspronklik beplan was vir die uitbreek van 'n Uitlanderopstand in Johannesburg, wat deur Engeland aangegryp sou word as stawing vir die anneksasie van die Republiek, maar wat ter elfder ure uitgestel is. Hierdie voorval sou later bekend word as die Jameson-inval.
Die kommando's Potchefstroom, Krugersdorp en Rustenburg het die invallers op 2 Januarie 1886 na enkele skermutselings digby Krugersdorp gedwing om die wit vlag te hys.
Na sy oorgawe aan die Boere is hy aan die Britse regering uitgelewer en in Londen verhoor. Die verhoor het sewe dae geduur en hy is gevonnis tot 15 maande gevangenisstraf, wat hy nie uitgedien het nie omdat hy in Desember 1896 weens swak gesondheid vrygelaat is. Hy het in 1898 teruggekeer na Rhodesië waar hy 'n uitgebreide reis met die roete van die voorgenome telegraaf- en spoorlyne onderneem het.
Met die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog het hy sy diens aan die Imperiale Regering aangebied en Ladysmith tydens die beleg bereik, maar sy gesondheid het ingegee.
Politieke loopbaan
In 1900 het hy lid van die Kaapse Parlement geword en vinnige opgang danksy sy gewildheid gemaak. Met Rhodes se dood in 1902 word hy leier van die Progressive Party en in 1904 eerste minister. Hy was, tot baie se verbasing, nie lid van die eerste Unie-kabinet nie, maar word in 1910 leier van die Unionisteparty en dus van die Amptelike Opposisie nadat hy onbestrede in die kiesafdeling Albanie in die Oos-Kaap verkies is.
Michigan
Michigan (Engels: State of Michigan) is 'n deelstaat van die Verenigde State van Amerika. Dit bestaan uit twee skiereilande: Die Opper-Skiereiland (Engels: Upper Peninsula of UP) en die Neder-Skiereiland (Engels: Lower Peninsula).
Die Opper-Skiereiland word in die noorde deur die Bowemeer, in die suide deur die Michiganmeer, en in die weste deur die deelstaat Wisconsin begrens. Neder-Skiereiland word in die ooste deur die Huronmeer, Kanada (Ontario), die Saint Clairmeer en die Eriemeer, in die suide deur Ohio en Indiana, en in die weste deur die Michiganmeer begrens. Die Straat van Mackinac lê tussen Opper- en Neder-Skiereiland.