cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
C.J. Langenhoven
Drama
Verskeie van sy werke word vir die verhoog verwerk. TRUK bied in 1964 die Langenhoven-program “Modes van voor, skuld van agter” aan. Met die honderdjarige herdenking van sy verjaarsdag in 1973 word verskeie van sy werke gedramatiseer en op die planke gebring, onder andere “Sagmoedige Neelsie” deur TRUK, ’n teks wat uit Langenhoven se werke saamgestel is deur Bartho Smit. In 1995 word “Doppers en Filistyne” in ’n solostuk op die planke gebring met die ervare Eric Nobbs as die skrywer en akteur en hierdie opvoering beleef vele opvoerings oor baie jare. By die KKNK van 1998 word “Die laaste strooi” ter ere van Oudtshoorn se gedenkjaar op die planke gebring, ’n stuk saamgestel uit Langenhoven se werke deur Ilse van Hemert waarin Cobus Rossouw die rol van Langenhoven gespeel het. Lizz Meiring en Hannes Muller bring ook in 1998 by die KKNK ’n pantomime van “Brolloks en Bittergal” op die planke. In 2007 word “Fragment” en “Brief van die harlekyn” uit “Stille waters” deur Thijs Nel tot die drama “Brief van die harlekyn” verwerk en by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees op Oudtshoorn opgevoer. Uittreksels uit sy “Aan stille waters”-rubriek word ook vir die radio verwerk en deur Radiosondergrense by hulle eerste kunstefees oor die radio in 2013 uitgesaai as “Vroutjie weet alweer beter”.
Versamelde werke
Sowat ’n maand na sy dood het die Nasionale Pers, Vroutjie en Goldblatt briewe begin ontvang om sy werke in ’n eenvormige band en formaat beskikbaar te stel. Dit lei tot die uitgawe van sy “Versamelde werke”, wat aanvanklik in twaalf boekdele gepubliseer word. Die eerste twee drukke word in 1933 tot 1935 gepubliseer en in 1936 en 1937 het twee verdere boekdele verskyn wat onderskeidelik sy drie Engelse werke en sy nagelate werke bevat het. Die publikasie van Versamelde werke was die grootste enkele produk waartoe Sarah Goldblatt se toewyding as administratrise van Langenhoven se nalatenskap gelei het. In die veertigerjare, die vyftigerjare en weer in die eeufeesjaar 1973, is dit herdruk en betreklik gou uitverkoop. In 1955 word “Aan stille waters II” as deel vyftien herdruk en in 1958 word deel sestien bygevoeg wat bestaan uit dokumentasie oor “Die Stem van Suid-Afrika”, “Ons eie vlaglied”, Langenhoven se ontwerp vir ’n sonwyser, vroeë stukke in Nederlands, Engels en Afrikaans, die reeks “Ou-liedjies” en verspreide gedigte wat nie in een van sy vroeëre bundels opgeneem is nie.
Eerbewyse
Sy gedig “Die stem van Suid-Afrika”, wat in 1918 geskryf is, word deur M.L. de Villiers getoonset en op 2 Mei 1957 tot amptelike volkslied verklaar, nadat die destydse Eerste Minister, generaal J.B.M. Hertzog, reeds so vroeg as 1938 besluit het dat die lied saam met “God save the king” by die opening van die Parlement gesing moet word. In 1931 ken die Universiteit van Stellenbosch ’n eredoktoraat (D.Litt. honoris causa) aan hom toe. Op 21 April 1955 word sy huis Arbeidsgenot as Nasionale Museum geopen. Ten tye van sy eeufeesviering in 1973 word ’n groot Langenhoven-fees gehou, met feesvieringe veral in Oudtshoorn. KRUIK en TRUK dramatiseer van sy werke vir opvoering, die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie bied van sy werke aan en voorlesings word oor die radio uitgesaai, terwyl ’n nuwe, bygewerkte uitgawe van sy “Versamelde Werke” ook gepubliseer word. Verskeie koerante en tydskrifte, insluitende Rapport, Die Huisgenoot, Die Taalgenoot, Tydskrif vir Letterkunde, Tydskrif vir Geesteswetenskappe, Die Unie en Die Matie wy gedenkuitgawes in hierdie jaar aan hom. Die beeldhouer Olgo Pieri maak in 1973 tydens die eeufeesvieringe ’n standbeeld wat tot sy eer by die Universiteit van Stellenbosch opgerig word. ’n Reeks van twaalf episodes oor Langenhoven en sy werk word in 1983 oor televisie gebeeldsaai, met die teks geskryf deur Manie van Rensburg en Johan van Jaarsveld. In Desember 2002 word hy en sy vrou se grafte in die openbare begraafplaas opgegrawe en ’n herbegrafnis vind op 30 Maart 2003 plaas op die gronde van Arbeidsgenot.
Nalatenskap
Die Universiteit van Stellenbosch se studentesentrum is na Langehoven vernoem, en is bekend as "Die Neelsie".
Suid-Afrikaanse filmmaker Manie van Rensburg het in 1983 'n lighartige komedie vir televisie vervaardig gebaseer op Langenhoven se werke. Dit was getiteld Sagmoedige Neelsie.
Die plek waar Langenhoven en sy familie gewoon het van 1903 tot 1950, Arbeidsgenot, is vandag 'n huismuseum.
C.J. Langenhoven is in 1932 aan hartversaking oorlede. Hy was 58 jaar en 11 maande oud.
Siembamba, ek is 'n seuntjie, Siembamba, ek is 'n seuntjie maar jy sal sien ek is net nou groot; slaan maar orige kêrels dood.
Siembamba, ek is getroud nou, Siembamba, ek is getroud nou --maar sy dink ek is nog op die skoot, wil nie glo nie ek is groot.
Siembamba, almal babas. Siembamba, almal babas --al die mans is danig groot-- almal babas tot hul dood.
Wetton
Wetton is 'n voorstad in Kaapstad. Volgens die 2011-sensus het Wetton 'n bevolking van 3 300 gehad, waarvan 81% Kleurlinge was.
R579 (Suid-Afrika)
Die R579 is 'n streeksroete wat die R33-provinsiale pad, 6km noord van Stoffberg met die R37 by Lebowakgomo verbind. Dit kruis die R518 in Lebowakgomo.
Het Zand, Gelderland
Het Zand, ook Huissen-Zand genoem, is ’n nedersetting in die munisipaliteit Lingewaard in die provinsie Gelderland in Nederland.
Pisay Pao
Pisay Pao (gebore 1 November 1984) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Whole Truth (2009) en in die televisiereekse NCIS: Los Angeles (2009) en Z Nation (2014).
Geoffrey Perkins
Geoffrey Perkins (22 Februarie 1953 – 29 Augustus 2008) was 'n Engelse vervaardiger, skrywer, en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Spitting Image (1984), KYTV (1989), Harry Enfield's Television Programme (1990), en Harry Enfield and Chums (1994).
William Fehr
William Fehr (Burgersdorp, 17 April 1892 – Kaapstad, 2 April 1968) was 'n Suid-Afrikaanse sakeman en versamelaar van kuns en oudhede.
Ná voltooiing van sy skoolloopbaan aan die Albert-Akademie op Burgersdorp gaan Fehr vir verdere studie na Europa en keer aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog na Suid-Afrika terug. Daarna sluit hy by die familieonderneming in Kaapstad aan en word mettertyd die hoof van die maatskappy wat handel dryf in suiker, tabak en sigarette.
Fehr stel baie belang in die geskiedenis van sy eie familie. Hoewel sy vader 'n immigrant uit Duitsland was, was sy moeder 'n dogter van die bekende Suid-Afrikaanse Maskew-familie wat op hul beurt verbonde was aan die families Theron, Berning en Lepan.
Hy het 'n passie gehad om items van historiese belang vir Suid-Afrika te versamel. Dus koop hy in die buiteland Afrikana aan en voer dit in. Sy versameling staan nou bekend as die William Fehr-versameling en word in die Kasteel en in Rust en Vreugd in Kaapstad gehuisves.
Fehr het verskeie artikels oor Afrikana geskryf. Die boeke The Old Town House (1955), Caldwell's animals (1961) en Treasures of the Castle of Good Hope (1963) het uit sy pen verskyn. In 1968 vertaal hy uit Duits die boek uit 1807 deur Ludwig Alberti met die Engelse titel Account of the Tribal Life and Customs of the Xhosa.
Fehr was lid van verskeie bewaringsliggame vir sowel kultuur- as natuursake. In 1963 vereer die Universiteit van Kaapstad hom met 'n eredoktorsgraad in die regte. Die Raad vir Nasionale Gedenkwaardighede het in 1968 'n goue medalje aan hom toegeken.
Masafumi Yokoyama
Masafumi Yokoyama (横山 正文) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Herman Engelbrecht
Herman Engelbrecht (*22 Julie 1945, Kaapstad –) is ’n joernalis, senior lektor in die Departement Kommunikasiekunde aan die Universiteit van die Vrystaat en reklamebestuurder by Sanlam. Hy is ook ’n Afrikaanse digter en liedjieskrywer.
Vroeë lewe en herkoms
Hermanus Johannes Engelbrecht is op 22 Julie 1945 in Kaapstad gebore as een van drie kinders. Katrien Engelbrecht, sy suster, publiseer later self digbundels en hy het ook ’n broer, Dirk. Sy ouers is die joernalis en taalkundige C.J. (Charl) Engelbrecht (oorlede in 1999) en Aletta Gericke, die bekende aktrise, wat later direkteur word van die Akademie vir Dramakuns (oorlede in 2005).
In 1948 verhuis die gesin na Johannesburg, waar hy in die voorstad Linden groot word. Hier is hy ’n leerling aan die Laerskool Louw Geldenhuys en die Hoërskool Linden tot met standerd agt. Hierna gaan hy koshuis toe en in 1963 matrikuleer hy aan die Hoërskool Lichtenburg met ’n eerste klas en onderskeidings in Afrikaans en Latyn. Reeds in 1958 as twaalfjarige slaag hy in ’n radiotoets en neem vir baie jare deel aan radiohoorspele. Op skool verwerf hy etlike goue diplomas vir voordrag op kunswedstryde en later ook ’n diploma vir sang.
Opleiding
Ná sy militêre diensplig in 1964 studeer hy vanaf 1965 verder aan die Universiteit van Pretoria, waar hy in 1967 die B.A.-graad met hoofvakke Afrikaans-Nederlands, waarin hy ’n onderskeiding behaal, en Romeins-Hollandse Reg verwerf. In hierdie tyd is hy in 1966 ’n redaksielid van die studentekoerant Die Perdeby. In 1968 verwerf hy die B.A. Honneurs-graad in Afrikaans en Nederlands met lof en in 1969 die M.A.-graad, ook met lof. Sy M.A.-verhandeling (Aspekte van Hubert Lampo se skrywerskap na aanleiding van ’n struktuuranalise van De Komst van Joachim Stiller) word later onder die titel Poort na Atlantis gepubliseer en is ’n studie oor die Vlaamse skrywer Hubert Lampo. Gedurende hierdie twee jaar is hy letterkundige assistent in die Departement Afrikaans en Nederlands aan die Universiteit van Pretoria. In 1969 trou hy met René Terblanche, dogter van H.J. Terblanche, en die egpaar het ’n dogter, Jeanne, en ’n seun, Charl.
Callyspongia flammea
Callyspongia flammea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Herman Engelbrecht
Loopbaan as joernalis en verdere studie
Van die begin van sy studentejare wy hy hom aan vryskutjoernalistiek en publiseer artikels oor ’n wye verskeidenheid onderwerpe in baie van die vername Afrikaanse tydskrifte en koerante, terwyl hy in 1969 universiteitsberiggewer van Die Transvaler is. In 1970 word hy verslaggewer in die Pretoriase kantoor van Die Transvaler en werk dan in 1971 vir sowat drie maande in die Johannesburgse kantoor as subredakteur. Teen die helfte van 1971 aanvaar hy ’n betrekking in die redaksie van Die Huisgenoot in Kaapstad. Hier is hy artikelskrywer, subredakteur, redakteur van die tienerrubriek Tienerdebat en vermaaklikheidsredakteur, terwyl hy ook waarneem as hoofsubredakteur en foto-redakteur. Aan die begin van 1973 word hy lektor in die Departement Kommunikasiekunde aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat en in 1976 word hy bevorder tot senior lektor. In 1977 slaag hy aan hierdie universiteit in sy doktorale eksamen in Afrikaanse en Nederlandse Letterkunde en in 1982 ken hulle ook die M.A.-graad in Kommunikasiekunde aan hom toe.
Callyspongia flammea
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1984 deur Desqueyroux-Faúndez.
Parktown (kiesafdeling)
Parktown was 'n kiesafdeling vir die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf 1915 tot 1994. In dié tydperk van 79 jaar kon die Nasionale Party die kiesafdeling nie een keer wen nie en was dit agtereenvolgens in die hande van die Unionisteparty, die Suid-Afrikaanse Party, die Verenigde Party, die Progressiewe Party, die Progressiewe Federale Party en uiteindelik van 1989 tot 1994 die Demokratiese Party.
In die eerste verkiesing in Parktown en die tweede algemene verkiesing in die Unie van Suid-Afrika wen R. Feetham van die Unionisteparty met 1 702 stemme teen die Nasionale Party se Oswald Pirow, wat slegs 299 stemme kon kry. Die Arbeidersparty se A.W. Barlow was derde met 192 stemme. Feetham word in 1920 onbestrede verkies en weer in 1921 as kandidaat van die Suid-Afrikaanse Party, nadat die Unioniste en die Sappe saamgesmelt het. In 'n tussenverkiesing op 26 September 1923 wen die S.A.P. se W. Rockey met 1 289 stemme teen die Arbeidersparty se J. George. In die verkiesing van die daaropvolgende jaar vergroot Rockey sy meerderheid tot 1 435 teen G. Hills, ook 'n Arbeider. Hy wen ook in 1929, dié keer weer teen 'n Nasionalis, S. Kramer, wat net 309 stemme kry vir 'n meerderheid van 1 393.
Herman Engelbrecht
Loopbaan in die sakewêreld
In Oktober 1982 bedank hy by die Universiteit van die Oranje-Vrystaat en begin sy eie sake-ondernemings in Bloemfontein, ’n reklame-onderneming (Oranje Promosies) en ’n motorwassery. Hy word ook besturende direkteur van Uitgewery Oranje, wat vroeër verskeie van sy boeke uitgegee het.
Parktown (kiesafdeling)
In 1933 word Leila Reitz, die vrou van die politikus Deneys Reitz, die eerste vrou wat verkies word tot die Volksraad toe sy die onbestrede kandidaat van die S.A.P. in Parktown is. In 1938 kry sy teenstand van twee ander kandidate, maar wen met 'n meerderheid van 3 080 teen die onafhanklike F. Brickman. Reitz stel haar nie weer in 1943 verkiesbaar nie, maar nou wen J.R. Stratford die setel onbestrede vir die Verenigde Party.
In 1948 is die V.P.-kandidaat E.J.W. Henderson. Hy wen met 4 571 stemme teen die onafhankliek F.A.W. Lucas. In 1953 word die V.P. se J.P. Cope onbestrede verkies en weer in 1958. In die volkstemming oor republiekwording in 1960 kry die gedagte net 1 038 stemme in Parktown vergeleke met 10 640 stemme daarteen. In die eerste verkiesing, die volgende jaar, waaraan die Progressiewe Party deelneem, verloor Cope, wat intussen lid van die P.P. geword het, met net 85 stemme teen die V.P. se S. Emdin, wat in 1966 gemaklik met 'n meerderheid van 2 949 teen die P.P. se B. Friedman wen. Emdin behou die setel in 1970 teen die P.P. se H. Brigish met 'n verminderde meerderheid van 1 1116 stemme, maar in 1974 word Parktown een van die vyf nuwe setels wat die P.P. tydens hul deurbraak-verkiesing verower toe Réné de Villiers vir Emdin met 391 stemme klop.
Herman Engelbrecht
Loopbaan in die sakewêreld
In Desember 1983 verkoop hy sy ondernemings om vanaf Februarie 1984 ’n posisie as reklamebestuurder by Sanlam in Bellville aan te neem. Hy vestig hom in Stellenberg in Durbanville. By Sanlam is hy onder meer verantwoordelik vir die maatskappy se reklame in alle media, die ontwikkeling van hulle publikasies, die Beltelprogram, reklamehulpmiddels en welwillendheidsgeskenke vir bemarkers en die maatskappy se kongresdienste. Binne twee jaar na sy toetrede tot Sanlam neem die bewustheid van die maatskappy se reklame onder die publiek met agtien persent toe. Na aftrede by Sanlam is hy onafhanklike konsultant wat kommunikasie strategieë ontwerp. In sy vrye tyd het hy ’n passie vir Borgward motors en stig in 1974 die Borgward-klub van die Vrystaat, wat hom met sy bedanking in 1986 met erelidmaatskap vereer. In Kaapstad raak hy betrokke by die plaaslike Borgward-klub en is in 1995 ondervoorsitter en in 1997 voorsitter.
Skryfwerk
Van kleins af stel hy in skryf belang. As vyftienjarige publiseer hy sy eerste verhaal, As Jan vertel, in die jeugtydskrif Patrys. Sy bydraes verskyn ook in Hoërskool Lichtenburg se skoolblad en as matriekleerling in 1963 verower hy pryse met Engelse opstelle in wedstryde van die Vlootbond en The Better Vision Council. Kortverhale in Die Taalgenoot, Huisgenoot, Mandalon en Tydskrif vir Letterkunde volg, terwyl hy gedigte publiseer in Trek, Mandalon, Standpunte, Tydskrif vir Letterkunde, Honderd nieuwe dichters 3 en die Vlaamse tydskrif Dimensie.
Digkuns
Sy gedigte word gebundel in Droomskerwe, “Waaigras, Wildeals  en Kruispunt, maar al die bundels word deur meeste kritici negatief beoordeel. Gewilde temas is die godsdiens, die liefde en die dood. Sekere gedigte bevat mooi beelde, sommige gedigte het ’n verdienstelike nugter beskrywing van alledaagse dinge, maar die kritiese mening is dat feitlik geen gedig as geheel treffend is nie.
Van sy gedigte word egter dikwels voorgedra en is ook van tyd tot tyd vir kunswedstryde voorgeskryf. Sy gedigte word ook voorgelees op radioprogramme soos Verse op versoek en Klankpaljas, terwyl ’n aantal getoonset word deur kunstenaars soos Anneli van Rooyen en Coenie de Villiers. Coenie wen in 1980 ’n Sarie-toekenning vir die mees belowende sanger met ’n toonsetting van die gedig ’n Tyd vir dankie sê uit die bundel Droomskerwe. Benewens gedigte skryf hy ook lirieke wat deur verskeie prominente kunstenaars soos Carike Keuzenkamp, Sias Reinecke en Rina Hugo opgeneem word. Carike Keuzenkamp wen ’n Sarie-toekenning vir die beste sangeres met ’n langspeler waarop Herman se liedjie Boemelaar ’n gewilde treffer was. In 1985 word sy liedjie Vier woorde deur die luisteraars van die radioprogram Afrikaanse Treffers aangewys as die Afrikaanse treffer van die jaar, sowel as gewildste treffer van die vorige sewe jaar.
Van sy gedigte word opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte en ook in Goudaar en “Nuwe verset”.
Nie-fiksie
Afrikaanse taalgids is ’n beknopte alfabetiese gids tot suiwer taalgebruik vir hoërskoolleerlinge en studente, waarin taalfoute en taalprobleme uitgewys word deur voorbeelde van die foutiewe en korrekte vorme te gee. Hierdie boek word voorgeskryf vir studente in die Kommunikasiekunde. Later sien ’n hersiene uitgawe die lig onder die titel Nuwe Afrikaanse taalgids.
As medewerker is hy verantwoordelik (saam met Aletta Gericke en Susan Snyman) vir die boek oor vertolkingskunde, Stem en woord, wat aan verskeie universiteite se drama-departemente voorgeskryf word.
Hy skryf ook vakkundige artikels wat onder andere in Tydskrif vir Letterkunde verskyn, terwyl hy die plaaslike uitgawe van De komst van Joachim Stiller van Hubert Lampo saam met Jan Senekal van ’n inleiding en aantekeninge voorsien.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn, sluit in:
Cape Argus
duimnael|regs|300px|Die Burgstraatse kant van die gebou waar onder andere die Cape Argus saamgestel en gedruk is tot die gebou in 2011 vir R86 miljoen aan 'n eiedomsontwikkelaar verkoop is. Die drukkery is geruime tyd voor die verkoping gesluit toe die Independent sy drukwerk uitgekontrakteer het.
Cape Argus is 'n poniegrootte-dagblad in Kaapstad wat op 3 Januarie 1857 deur Brian Henry Darnell en R.W. Murray opgerig is.
Dit was aanvanklik 'n oggendblad, maar het in 1883 'n middagblad geword. Die firma Saul Solomon & Co. het die koerant in 1862 oorgeneem, maar beland in die besit van die Argus Printing and Publishing Company in 1886 toe Francis Dormer dié maatskappy stig en die vorige eienaar bankrot speel. Vandag is die Argus Printing and Publishing Company Independent News & Media. Die koerant is op 1 Desember 1969 hernoem tot net The Argus. Die naam het egter nie inslag gevind nie en is in die nuwe millennium weer Cape Argus gemaak.
Sirkulasie
Die koerant het lank die grootste sirkulasie van enige dagblad in die destydse Kaapprovinsie gehad, maar is sedertdien verbygesteek deur sowel Die Burger as Die Son. Cape Argus se sirkulasie het afgeneem tot sowat 75 000 eksemplare per dag in 2008, vergeleke met byvoorbeeld 120 000 in 1974 – 'n afname van 37,5%. Dit beteken terwyl meer as een uit elke nege mense in 1974 in Kaapstad die koerant elke dag gekoop het, het net een uit elke byna 47 mense dit elke dag in 2008 gekoop omdat die bevolking met 218% van 1,1 miljoen tot 3,5 miljoen toegeneem het. Die koerant is weliswaar steeds die grootste dagblad in die Kaapse Skiereiland, omdat Die Burger en Die Son baie gewild op die Wes-Kaapse platteland is.
Selfs nadat die koerant in 2012 in 'n ponieformaat herontwerp is, het die sirkulasie bly daal tot sowat 33 000 in die derde en 32 000 in die vierde kwartaal van 2012.
Elizabeth Ann Bennett
Elizabeth Ann Bennett (gebore 25 Julie 1978) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Liberty Heights (1999) en The Ultimate Life (2013), en in die televisiereeks NCIS (2003).
Pofadder, Noord-Kaap
Pofadder is 'n klein dorp in Boesmanland, Noord-Kaap, sowat 151 km suidwes van Kakamas en 185 km noordoos van Springbok.
Ekonomie
Dit is in 'n halfwoestyngebied geleë en is die sentrum van 'n skaapboerderystreek. Dadels en subtropiese vrugte word ook verbou. Die bevolking is sowat 3 000. Die N14 nasionale pad gaan deur Pofadder.
Geskiedenis
Die dorp het ontwikkel uit 'n sendingstasie van die Binnelandse Sendinggenootskap, wat hier in 1875 deur eerw. Christiaan Schroder gestig is, en na Klaas Pofadder, 'n hoofman van die Koranna wat in die buurt van die Grootrivier rondgeswerf het, vernoem. Die dorpie is in 1917 uitgelê en 'n dorpsbestuursraad is in 1937 ingestel. Die oorspronklike naam was Theronsville, maar die naam Pofadder is in 1936 in ere herstel. Sedert 2000 is die dorp deel van die Khâi-Ma Plaaslike Munisipaliteit.
NG-gemeente
Die gemeente was vroeër die Boesmanlandse wyk van die moedergemeente Namakwaland op Springbok. In 1909 het die kerkraad van Namakwaland besluit die evangelis Pieter Malan moet veral sy aandag aan dié wyk gee met Namies, die ou skool- en kerkplaas, as die sentrum. Die wyk is op 23 Maart 1912 afgestig en het toe saam met dele van die gemeentes Kenhardt en Brandvlei die gemeente Namies gevorm. Die gemeente was aanvanklik baie behoeftig omdat die lidmate meesal rondtrekkende veeboere was.
Intussen is die dorpie Pofadder aangelê. Prop. A.F. Marais aanvaar 'n beroep in Mei 1914. 'n Pastorie word in 1920 op die dorp gebou en die eerste kerkgebou (van graniet) ingewy. Pofadder word toe die hoofsentrum, hoewel Namies nog 'n skool- en kerksentrum bly. Die gemeente verander sy naam van Namies na Pofadder in 1928.
Die gemeente toon die tipiese profiel van 'n plattelandse gemeente wat vroeër jare 'n wisseling in lidmaattalle aan droogte en voorspoed te wyte gehad het, maar die laaste paar dekades 'n geleidelike afname weens die "ontblanking" van die platteland toon. In 2006 was hier 361 belydende lidmate en die leraar ds. P.F.C. Pieterse.
In Oktober 2021 sluit Ds. Willie Korb by die gemeente aan as leraar. Op 12 Maart 2022 het Ds. Korb sy hoogte- en angsvrees aangevat deur op die kerktoring, wat 22 meter hoog is, vir 12 ure te sit. Hy wou hoop bring vir almal, en het gebid en sy stilte tyd met die Here gehou vir als wat nodig is.
Opvoeding
Die Hoërskool Boesmanland is 'n gekombineerde skool op die dorp.
Bevolking
Volgens die World Gazetteer het Pofadder se bevolking tussen 1996 en 2007 ietwat afgeneem van 2 931 tot 2 845, maar in 2008 was dit weer 3 905 en 3 287 in 2011.
R520 (Suid-Afrika)
Die R520 is 'n streeksroete wat die R101 by Mookgophong met Vanalphensvlei verbind.
Seevonk
Die seevonk (Noctiluca scintillans (Macartney) Kofoid & Swezy) is 'n eensellige organisme uit die dinoflagellate wat bekend is omdat dit bioluminessensie veroorsaak. Hierdie spookagtige ligskynsel is ook as die “die ligte van die see” bekend.
Die sel van hierdie spesie is baie groot (omtrent 200 - 2000 μm in deursnee) en soos 'n ballon opgeblaas en amper bolvormig. Sy buikgroef is breed en wyd en bevat een sweepagtige flagellum, een tand en een tentakel. Die seevonk is nie fotosinteties nie. Dit is heterotroof en fagotroof en vreet diatome en ander dinoflagellate. Daar kan fotosintetiese simbionte aanwesig wees wat die sitoplasma pienk of groen sal kleur. Die spesie kan aseksueel deur seldeling voortplant maar ook deur seksuele voortplanting en vorming van isogamete. Die seevonk dryf in die seewater van die neritiese en kusgebiede van die wêreld. Dit kan rooigetye veroorsaak en die see die kleur van tamatiesoep gee en die dood van baie vis veroorsaak.
Bioluminessensie
Die luminessensie in N. scintillans word soos in baie ander dinoflagellaatspesies vervaardig in spesiale organelle wat scintillons genoem word. Hulle bevat die lusiferiensubstraat, die ensiem lusiferase en 'n lusiferienbindingsproteïen (LBP) wat die liggewende reaksie veroorsaak. Die gene wat hierdie eiwitte se sintese moontlik maak is bekend, maar hulle interpretasie is omstrede. Die organisme kan as 'n primitiewe verteenwoordiger van die dinoflagellate gesien word. In ander noctilucoïede dinoflagellate ontbreek nogtant die bioluminessensie en N. scintillans se gene kan dus ook horisontaal van 'n ander dinoflagellaatspesie oorgeneem wees.
2012 Italiaanse Grand Prix
Die 2012 Formule Een Italiaanse Grand Prix is op 9 September 2012 op die Autodromo Nazionale Monza, in Italië, gehou. Dit was die dertiende wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Lewis Hamilton in 'n McLaren-Mercedes gewen.
Kazumi Tsubota
Kazumi Tsubota (坪田 和美) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Callyspongia fragilis
Callyspongia fragilis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1898 deur Kieschnick.
Naaldblaarsuikerbos
Die naaldblaarsuikerbos (Protea subulifolia) is 'n blomdraende struik wat tot die bekende Proteagenus behoort. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom vanaf die Stettynskloof tot Riviersonderendberge, Langeberg, Botrivier tot by die Elim-vlakte voor waar dit deel van die fynbos-bioom is. Die plant word 50 cm in deursnee en 70 cm hoog en blom van Julie tot September.
Kevin Daniels
Kevin Daniels (gebore 9 Desember 1976) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Ladder 49 (2004) en in die televisiereekse Modern Family (2009), Sirens (2014), en Atypical (2017).
Joseph Sweeney (akteur)
Joseph Sweeney (26 Julie 1884 – 25 November 1963) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent 12 Angry Men (1957) en in die televisiereekse Armstrong Circle Theatre (1950), The United States Steel Hour (1953), en The Defenders (1961).
Michelle Paress
Michelle Paress is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Wire (2002) en Hawthorne (2009).
Haley Bennett
Haley Bennett (gebore 7 Januarie 1988) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Music and Lyrics (2007), Marley & Me (2008), The Magnificent Seven (2016), en The Girl on the Train (2016).
Het Leuven
Het Leuven is ’n nedersetting in die munisipaliteit Duiven in die provinsie Gelderland in Nederland.
Geelkwassie
Geelkwassie (Bulbine annua (L.) Willd.) is 'n plant wat endemies aan Suid-Afrika is. Dit kom net in die Wes-Kaap voor en op die SANBI-rooilys is dit as 'veilig' (LC) gelys.
Dit kom op sanderige grond in die kusfynbos voor. Dit vorm polle met penagtige blare wat 15-40 cm groot word en veselrige wortels het. Die blomme is liggeel en groei in digte trosse op lang stingels.
Koji Tanaka
Koji Tanaka (田中 孝司) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Groenvlei
Groenvlei lê oos van Sedgefield aan die suidekant van die N2-nasionale pad in die rigting van Knysna in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Dit is een van die mere (plaaslik bekend as vleie) tussen George en Knysna en vorm deel van die Goukamma-natuurreservaat.
Die meer se hele lengte van 4 km vorm die suidwestelike grens van die Goukammma-natuurreservaat. Ses vissoorte kom in die vlei voor. Slegs die Kaapse spierinkie en die rivier-rondeharing is inheems. In die 1930’s is die Amerikaanse grootbekswartbaars vir hengeldoeleindes in die vlei geplaas.
Aan die water aan die suidekant is ‘n hotel en aan die westekant ‘n kampeerterrein. Die vlei en direkte omgewing word in beperkte mate vir ontspanningsdoeleindes benut. ‘n Grondpad loop oor die duine na die see by Platbank.
A Wizard of Earthsea
A Wizard of Earthsea is 'n fantasieroman deur die skrywer Ursula K. Le Guin wat die eerste keer in 1968 gepubliseer is. Dit word wyd erken as 'n klassieke voorbeeld van fantasie en kinderliteratuur. Die storie speel af in die fiktiewe argipel van Earthsea, en vertel die storie van 'n jong towenaar by die naam van Ged, wat gebore is op die eiland van Gont. Terwyl Ged nog 'n seun is, sluit hy aan by 'n skool van toordery, en dryf sy kompeterende geaardheid hom tot konflik met een van sy medestudente; waartydens hy in 'n tweestryd 'n skadu-kreatuur loslaat, waarvan hy deur die res van die roman probeer ontsnap.
Hierdie roman word dikwels as 'n Bildungsroman beskryf. Verder kommunikeer die roman temas wat vanuit die Taoïsme geleen is, naamlik dat die balans van Earthsea se wêreld gehandhaaf word deur die idee dat tale en name die krag het om materiële dinge te kontroleer.
Dolph Sweet
Dolph Sweet (18 Julie 1920 – 8 Mei 1985) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Colossus: The Forbin Project (1970), Heaven Can Wait (1978), en The Wanderers (1979), en in die televisiereeks Gimme a Break! (1981).
A Wizard of Earthsea
A Wizard of Earthsea word opgevolg deur vyf ander boeke wat gesamentlik deel uitmaak van die Earthsea-sekwens of -reeks, naamlik The Tombs of Atuan (1970), The Farthest Shore (1972), Tehanu (1990), Tales from Earthsea (2001) en The Other Wind (2001).
Koninkryk van Groot-Brittanje
Die Koninkryk van Groot-Brittanje (Engels: Kingdom of Great Britain), bekend as Groot-Brittanje, was 'n staat in Wes-Europa wat van 1707 tot 1800 bestaan het. Dit is geskep met die saamsmelting van die Koninkryk van Skotland en die Koninkryk van Engeland, onder die Acts of Union 1707, om 'n enkele koninkryk te vorm wat die hele Groot-Brittanje eiland omvat het. 'n Enkele nuwe parlement en regering gebaseer in Westminster in Londen het die nuwe koninkryk beheer. Die twee afsonderlike koninkryke van Skotland en Engeland het reeds dieselfde monarg gedeel sedert James VI, Koning van die Skotte, Koning van Engeland geword het in 1603 na die dood van Koningin Elizabeth I.
Die Koninkryk van Groot-Brittanje is vervang deur die Verenigde Koninkryk van Groot-Brittanje en Ierland in 1801 toe die Koninkryk van Ierland met die Act of Union 1800 geabsorbeer is na die onderdrukking van die Ierse Rebellie van 1798.
Politieke Struktuur
Die Koninkryk van Groot-Brittanje is deur 'n enkele monarg regeer, soos dit tussen 1603 en 1707 regeer is (behalwe vir die Interregnum). Anders as te vore het die enkele monarg van Die Koninkryk van Groot-Brittanje geheers met die mag van 'n enkele Kroon, Die Kroon van Groot-Brittanje, in plaas van twee aparte krone wat deur een persoon gevul is. Troonopvolging is deur die Engelse Act of Settlement 1701, bepaal eerder as die Skotse alternatief, die Act of Security. Die aanemening van die Act of Settlement het vereis dat die Britse monarg 'n protestante afstammeling van Sophia van Hanover moes wees. Wetgewende mag het berus by die Parlement van Groot-Brittanje wat die Parlement van Engeland] en die Parlement van Skotland vervang het. Soos in die moderne Parlement van die Verenigde Koninkryk, het die Parlement van Groot-Brittanje uit drie dele bestaan: die Laerhuis (House of Commons), die Hoërhuis (House of Lords), en die Kroon in Parlement (Crown-in-Parliament). Engeland en Skotland is setels in beide die Hoërhuis en die Laerhuis toegeken. Skotland se verteenwoordiging was in beide huise laer as wat die bevolking daarvan sou aan dui aangesien verteenwoordiging op daardie stadium nie op bevolking gegrond was nie maar op belasting. Volgens die bepalings van die unie het Skotland 16 verteenwoordigende adellikes na die Hoërhuis gestuur en is 45 lede na die laerhuis verkies. Die res het van Engeland en Wallis gekom.
Mickey Daniels
Mickey Daniels (11 Oktober 1914 – 20 Augustus 1970) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente My Wild Irish Rose (1922), Adventurous Knights (1935), en Roaring Roads (1935).
Lennon Parham
Lennon Parham (gebore 26 Oktober 1976) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Horrible Bosses 2 (2014) en The House (2017), en in die televisiereekse Best Friends Forever (2012) en Playing House (2014).
Ram Narayan
Ram Narayan (Hindi: राम नारायण; IAST: ) (gebore 25 Desember 1927) is 'n Indiese musikant wat die sarangi bespeel. In 2005 het hy 'n Padma Vibhushan gewen.
Vlieënde Vis
Die Vlieënde Vis (Latyn: Volans) is ’n sterrebeeld in die suidelike hemelruim. Die naam is ’n verkorte vorm van die oorspronklike naam, Piscis Volans. Dit is een van die 12 konstellasies wat Petrus Plancius geskep het na aanleiding van waarnemings deur Pieter Dirkszoon Keyser en Frederick de Houtman.
Daar is twee dubbelsterre in die sterrebeeld wat met ’n klein teleskoop gesien kan word, Gamma Volantis en Epsilon Volantis, asook twee sterrestelsels, wat dalk moeiliker is om duidelik te sien, NGC 2442 en NGC 2434.
Telesouffleer
Omdat die spreker nie nodig het om af te kyk om sy geskrewe notas te raadpleeg nie, lyk dit of hy die toespraak gememoriseer het, of spontaan praat terwyl hy direk in die kameralens kyk. Witkaarte, aan die ander hand, word altyd weg van die lens af vertoon, en forseer die spreker om na 'n punt langs die kamera te kyk, wat die indruk skep van 'n afleiding.
Toljatti
Toljatti of Togliatti (Russies: Тольятти, [tɐˈlʲjætʲɪ], ), vanaf 1737 tot 1964 Stawropol aan die Wolga (moenie verwar word met Stawropol in die Stawropol-krai nie), is 'n belangrike nywerheidstad in die Russiese oblast Samara. Met 'n bevolking van 719 632 volgens die 2010-sensus is dit die tweede grootste en tweede belangrikste stad van die oblast na die hoofstad Samara. Dit is die grootste stad in Rusland wat nie as 'n administratiewe hoofstad van 'n federale deelgebied dien nie. Toljatti staan veral vir die Ladafabriek bekend.
Du Preez Stoltz
Du Preez Stoltz is 'n Afrikaanse sanger wat geestelike liedere sing. Sy debuutalbum, Hy Leef In My is in 2010 deur SELECT-musiek vrygestel. Hy is ook deel van die musiekgroep SA se Eie Drie Tenore saam met Phillip Kotze en Chris Coetzer (in Jannie Moolman se plek).
Du Preez het in 1996 aan Hoërskool Welkom Gimnasium gematrikuleer en daarna die graad B.Soc.Sc aan die Universiteit van die Vrystaat behaal. Hy het aanvanklik begin om teologie te studeer, maar het later na sielkunde oorgeskakel.
Toljatti
Na die ontbinding van die Sowjetunie is Toljatti deur georganiseerde misdaad geteister en is as een van Rusland se stede met die hoogste misdaad beskou. Onder ander is hier Sergei Iwanof, leier van Lada-TV, op 3 Oktober 2000 in sy woonstelgebou vyf keer in die kop en bors geskiet, Aleksei Sidorof van die koerant Toljatinskoje Obozrenije is op 9 Oktober 2003 vermoor soos sy voorganger Waleri Iwanof, wat in April 2002 geskiet is.
Du Preez Stoltz
Hy is in Desember 2008 met Nadia getroud. Hulle het twee dogtertjies.
Toljatti
Susterstede
• 3
Cyprian Bhekuzulu kaSolomon
Cyprian Bhekuzulu Nyangayezizwe kaSolomon (4 Augustus 1924 – 17 September 1968) was koning van die Zoeloenasie van 1948 tot sy dood in 1968 by Nongoma. Hy volg sy vader, koning Solomon kaDinuzulu, na 'n lang dispuut wat eers in 1944 besleg is op. Sy oom, Arthur Mshiyeni kaDinuzulu, het tydens die dispuut as heerser waargeneem.
Cyprian is deur sy seun Goodwill Zwelithini kaBhekuzulu opgevolg.
Callyspongia fructicosa
Callyspongia fructicosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Kazuaki Nagasawa
Kazuaki Nagasawa (長沢 和明) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
NG gemeente Bethulie
duimnael|links|260px|Bethulie se NG kerkgebou, hier afgeneem in 2012. Die argitek was [[Arthur Reid.]]
duimnael|regs|165px|Ds. J.J.T. Marquard, derde leraar van 1885 tot 1894. Sy enigste ander standplaas was [[NG gemeente Winburg|Winburg van 1894 tot sy dood op 18 Desember 1904.]]
duimnael|links|260px|Bethulie se NG kerkgebou, hier afgeneem in 1917.
duimnael|165px|links|Ds. J.H. Cloete, van 1868 tot 1872 Bethulie se eerste NG leraar.
duimnael|links|165px|Ds. [[Johannes Gerhardus Olivier|J.G. Olivier was die tweede leraar van 1873 tot sy dood in Maart 1884. Hy is binne die ringmuur van die destydse kerkgebou begrawe en die gemeente, wat hom innig liefgehad het, het 'n marmersteen tot sy gedagtenis op sy graf opgerig.]]
duimnael|regs|165px|Ds. [[Andries Stockenström (predikant)|Andries Stockenström, leraar van 1917 tot 1927. Hy is vyftig jaar later, op 21 Julie 1977, op Ficksburg in die ouderdom van 93 jaar oorlede. ]]
regs|duimnael|300px|Ds. en mev. A. Stockenström met Ingeborg. Hy was leraar hier van 1917 tot 1927 en ná Bethulie meer as twee dekades leraar van die [[NG gemeente Ficksburg, ook in die Vrystaat. Inge is op 11 Oktober 2010 op Mosselbaai oorlede. ]]
duimnael|regs|160px|Dr. E.P. Groenewald, leraar van 1932 tot 1938.
regs|220px|duimnael|Dr. en mev. D.J. Barnard. Hy was Bethulie se leraar van 1938 tot 1943, waarna hy, soos sy voorganger ds. Stockenström, 'n beroep na die [[NG gemeente Ficksburg|gemeente Ficksburg aanvaar het, maar skaars twee jaar later weer vertrek het.]]
regs|270px|duimnael|Ds. J.P. Strümpfer en sy gesin. Hy was die gemeente se leraar van 1944 tot 1947. Hy het die gemeente verlaat nadat hy 'n beroep aangeneem het na die [[NG gemeente Messina.]]
duimnael|regs|165px|Ds. Stephanus Salomon Weyers was leraar van Bethulie van 1948 tot 1952. Van 1935 tot 1938 was hy leraar van [[NG gemeente Venterstad|Venterstad en toe van die NG gemeente Greykerk van 1938 af en van die NG gemeente Durbanville van 1942 af tot 1948.]]
Agtergrond
Die eerste geestelike werk wat in dié omgewing gedoen is, was onder die Boesmans. 'n Sekere Clark van die Londense Sendinggenootskap het hier gewerk tot Julie 1833 toe hy die werk as hopeloos opgegee het. Eerw. Jean Pellissier, stamvader van die familie wat latere bekende Suid-Afrikaners soos Mabel Jansen, dr. Samuel Henri Pellissier, prof. George Murray Pellissier, regter Erns Louis Jansen en adv. Mabel Jansen insluit, het in 1831 in Suid-Afrika aangekom en Clark se werk op die latere Bethulie kom voortsit. Dr. Philip, hoof van die Londense Sendinggenootskap, het die stasie aan die Franse Sendinggenootskap oorgemaak en Pellissier moes die werk behartig.
Die Boesmans het egter byna almal vertrek en Pellissier het 'n paar Betsjoeanas, wat in die omgewing van Philippolis gewoon het, daartoe beweeg om hulle in die omgewing van die latere Bethulie te gaan vestig. Die naam van die sendingstasie was destyds Caledon. Eerw. Pellissier het in 1835 die naam van die stasie na Verheullpolis verander. Die direkteure van die sendinggenootskap het egter die naam "Bethulia" verkies, wat beteken "maagd van die Here" en kom uit die apokriewe boek Judit 4:6,7. Die spelling is later verander na "Bethulie". Toe die stasie tot dorp verklaar word in 1869 het dit die naam Heidelberg gekry en enkele jare lank as sodanig bekendgestaan, maar om verwarring te voorkom met die gelyknamige dorpe in die Kaapkolonie en Transvaal, is dit in 1872 weer na "Bethulie" verander. Pellissier het elke Sondag 'n preek vir die inboorlinge in hul taal gehou en een in Nederlands. Reeds voor die eintlike Groot Trek van 1836 en daarna het Afrikaanse koloniste hulle in dié omgewing kom vestig.
Stigting
In 1860 word daar 'n landdros op Bethulie aangestel. Twee jaar later, naamlik in 1862, word die NG gemeente gestig met ds. Piet Roux van die NG gemeente Smithfield, waarvan hy die grondlegger was, as konsulent. Hy was die oupa aan moederskant van prof. Murray, dr. Murray en mev. Jansen, terwyl eerw. Pellissier hul oupa aan vaderskant was. Die Franse sendeling het sy kerk tydelik afgestaan vir godsdiensoefeninge totdat die gemeente sy eie kerk voltooi, wat op 10 September 1864 sonder skuld ingewy is.
Eerste predikante
Die eerste leraar was ds. J.H. Cloete, wat op 26 Maart 1868 hier bevestig is. Die pastorie op 'n ruim perseel is deur hom in 1871 voltooi. Ná 'n dienstyd van vier jaar en ses maande neem ds. Cloete op 16 September 1872 sy ontslag. In sy plek word ds. J.G. Olivier van Franschhoek beroep en in April 1873 bevestig. Met sy aankoms op Bethulie, was ds. Olivier, wat lank reeds siek was, so swak dat hy nouliks voorgestel kon word. Sy kollegas wat teenwoordig was by dié geleentheid wou nie toelaat dat hy sy intreepreek lewer nie. Die kerkraad het gevolglik besluit om rus van drie maande aan hom toe te staan, waarna hy, toe hy veel sterker gevoel het, sy arbeid in die gemeente aanvaar het. Hy het die gemeente getrou gedien. Al was hy nooit heeltemal sterk nie, het hy sy werk hoog op prys gestel en meer gedoen as vele wat groter kragte tot hul beskikking gehad het.
Nie net in sy eie gemeente nie, maar ook in buurgemeentes in die Vrystaat en die Kaapkolonie, was ds. Olivier vir baie tot seën met sy ernstige preke. Hy het homself nooit ontsien nie; wanneer iets vir die Here gedoen kon word, was hy altyd gereed. 'n Kollega, wat baie vir hom gevoel het en gemerk het dat prediking saans baie nadelig vir sy gestel was, het met hom gepraat oor die noodsaaklikheid dat hy homself meer in ag moes neem. Ds. Olivier het hom die staaltjie vertel van die predikant wie se dokter hom gewaarsku het dat hy net nog skaars drie jaar sou lewe as hy so met sy werk sou volhou. Die leraar wou by die predikant weet hoe lank hy sou lewe as hy sou ophou werk, waarop die leraar geantwoord het dat hy dan miskien nog ses jaar sou kon lewe. "Wel," het die leraar aan die dokter gesê, "ik verkies liever drie jaren te werken en dan henen te gaan." Ds. Olivier het bygevoeg: "En dit is ook mijn gevoelen."
So hoog is sy dienste waardeer dat hy nieteenstaande sy swak gestel, dikwels vereer is met beroepe na ander en selfs groter gemeentes. Een hiervan was sy eerste gemeente, Franschhoek, maar ook daarheen het hy die beroep bedank. Toe hy oorlede is, het hy juis onder beroep gestaan na die gemeente Steynsburg in die Noordoos-Kaap. Hy is drie maal verkies as moderator van die Algemene Kerkvergadering van die Oranje-Vrystaat, en ten tyde van sy dood het hy juis weer dié amp beklee. Die sinode se beraadslaging het hy deurgaans met beslistheid en waardigheid gelei. Die opening van die Sinode van Mei 1884 op Bloemfontein was 'n besonderse geleentheid, want die kansel en moderatorstoel is, ter herinnering aan die verlies wat die kerk gely het, met 'n roufloers beklee. Agterna het een van die Sinodegangers getuig: "Die hart van die broeders het gevoel, en die routekens het verkondig, dat die moderator van die vorige Sinode nie meer onder ons was nie. Hy het sy rus ingegaan, en tog het ons gevoel asof sy gees oor ons gesweef het. Terwyl daar droefheid was oor die swaar verlies wat ons gely het, het ons God gedank dat Hy sy dienskneg so lank vir sy kerk gespaar het en sy werk tot so 'n groot seën gemaak het."
Op Saterdag 8 Maart 1884 het ds. Colin Fraser jr. van Philippolis af oorgekom om die volgende dag se dienste op Bethulie waar te neem. Hy was bly om ds. Olivier in 'n redelike goeie toestand aan te tref en hulle kon nog op die Saterdag en Sondag ernstig gesprek voer oor die gemeente, die Kerk, die aanstaande Sinode (Mei 1884) en "die nodigheid van reinheid in die lewe van 'n dienskneg van die Here". Die laaste Sondagaand van sy lewe het ds. Olivier besonder goed gevoel. Halfelf het hy na sy kamer gegaan en daar nog saam met sy gade die toe so toepaslike Ps. 23 gelees: "De Heer is mijn Herder, al ging ik ook in een dal der schaduw des doods, ik zou geen kwaad vreezen, want Gij zijt met mij." Nadat hulle saam gebid het, het hy ingesluimer en goed gerus tot 10 minute voor drie toe die hoes, wat die noodlottige en laaste bloedstorting tot gevolg gehad het, hom wakker gemaak het. Sy kollega ds. Fraser en die dokter was spoedig aan sy sy, maar die laaste uur het aangebreek. Die laaste worsteling was spoedig verby en so het hy ontslaap om halfvier die oggend van 10 Maart 1884 in die 41ste jaar van sy lewe, stil en sag in sy Verlosser. In hom het die gemeente 'n "getroue en dierbare" herder verloor en die Kerk in die Vrystaat "een van haar beste leraars en steunpilare".
Ds. Olivier se begrafnis het plaasgevind op Dinsdag 11 Maart op Bethulie. Behalwe die hele gemeente van Bethulie, het lidmate van omliggende gemeentes in aansienlike getalle opgekom. Die leraars van Edenburg, Rouxville, Colesberg en Venterstad asook die leraar van die Gereformeerde kerk Bethulie en ds. Venter was ook teenwoordig. Die plegtige verrigtinge het uit die huis begin met die sing van Gesang 21:4: "Diepe wijzheid zijn uw paden", en 'n ernstige gebed deur ds. A.A.L. Albertyn van Rouxville.
Ds. Olivier se oorskot het eers in die kerkhof gerus, maar die kerkraad het besluit, sodra die nuwe kerk gebou is, waarvoor ds. Olivier by die £7 000 ingesamel het, sal 'n graf gebou en van 'n ringmuur voorsien word en dat die graf van "een sierlijke graftombe met gepast opschrift te zijner nagedachtenis" opgerig sou word.
As ds. Olivier se opvolger word ds. J.J.T. Marquard beroep en op 21 Mei 1885 bevestig. Dié bekwame leraar dit die werk van sy voorganger met ywer voort en arbei nege jaar lank met merkbare seën. Onder sy leiding word 'n sierlike kerk gebou, waarvan die hoeksteen in 1886 deur pres. J.H. Brand gelê word en in Julie 1887 sonder skuld ingewy word teen 'n koste van sowat £7 500.
In 1893 het die NG kerkraad die sendinggemeente van die Franse Sendinggenootskap oorgeneem.
Anglo-Boereoorlog
Die gemeente het met groot droefheid in 1894 van ds. Marquard afskeid geneem toe hy na Winburg vertrek. Ds. G.S. Malan bedien die gemeente net van Februarie 1895 tot September 1897, toe hy 'n beroep na Greytown aanneem, en word in 1898 opgevolg deur ds. H.C.J. Becker. Hy deel die gemeente se lief en leed 16 jaar lank. Tydens die Driejarige Oorlog het hy hom vele opofferings getroos en baie tyd bestee aan die sorg van die vroue en kinders in die konsentrasiekamp op Bethulie, waar in die kampkerkhof byna 1 500 slagoffers begrawe is. In 1903 het ds. Becker 'n weesinrigting opgerig, wat in Maart 1910 met dié op Ladybrand verenig is.
20ste eeu
In 1905 is die kerkgebou vernuut en die wydingsrede is gehou deur prof. P.J.G. de Vos van Stellenbosch. By hierdie geleentheid is 'n groot herbegrafnis van burgers gehou, toe onder meer sir Cornelis Wessels en genl. J.B.M. Hertzog as sprekers optree. Ná vele beroepe wat hy van die hand gewys het, neem ds. Becker 'n beroep na Ventersburg aan en vertrek in 1914. Sy opvolger, ds. P.A. Alheit, word in Junie 1914 bevestig, maar verwissel dié standplaas reeds in 1916 met Queenstown. Op 10 Februarie 1917 word die Paarl se indertydse gevierde hulpprediker, ds. Andries Stockenström, as Bethulie se nuwe leraar bevestig en bly hier tot 1927.
Ds. J.C. Oosthuizen is in 1927 bevestig en bly tot in 1932. Sy opvolger, dr. E.P. Groenewald, dien die gemeente van daardie jaar tot 1937 toe hy teologiese professor in Pretoria word. Dr. D.J. Barnard staan in die gemeente van 1938 tot 1944, ds. J.P. Strümpfer van 1944 tot 1947 en ds. S.S. Weyers van 1948 tot 1952. In 2014 het die gemeente 494 belydende en 168 dooplidmate gehad. Ds. M.G. Pienaar was die leraar en het 'n vastetermyn-kontrapos gehad.