cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cornelia Clarke
Herontdekking van haar werk
Die omvang van Clarke se werk het grootliks verlore gegaan tot en met 2017 toe die historikus, Dan Kaiser, haar verhaal begin navors het. Sommige artefakte en beelde uit haar lewe en werk was in die versamelings van die Grinnell Historiese Museum en die argiewe van die Drake Gemeenskapsbiblioteek. Dit was meestal die vroeë katbeelde, fotos van Cornelia en haar pa, en haar kamera. Daar was geen botaniese fotos nie en baie min oor die omvang van daardie werk onder die Iowa-versamelings. Kaiser se navorsing het die omvang van haar gepubliseerde werke aan die lig gebring. Daar word beraam dat meer as 1 200 van haar fotos in wetenskaplike joernale, handboeke en 'n aantal ensiklopedieë verskyn het, baie van dit wat eers lank na haar afsterwe gepubliseer is. Kaiser se navorsing het ook die raaisel van wat gebeur het met die glasplate van die botaniese fotos wat sy geskep het, terwyl sy vir Grinnell College gewerk het aan die lig gebring. Deur sy navorsing het hy ontdek dat die plate by die State Historical Society of Iowa gehou is, verkeerdelik bestempel is as die werk van Henry Conard, die Grinnell College-professor wat haar werk wyd in sy onderrig gebruik het. Deur die werk van mnr. Kaiser en lede van die Grinnell Historiese Museum is die glasplate opgespoor, geïdentifiseer en geïndekseer en 'n seleksie van 100 daarvan is gedigitaliseer. In 2019 het die Grinnell Historiese Museum "Die jaar van Cornelia Clarke" gevier. 'n Uitstalling van haar werk is by die Grinnell Area Arts Centre Stewart Gallery en die Drake Community Library vertoon. In 2021 is Cornelia Clarke opgeneem in die Iowa Women's Hall of Fame.
Aktiewe luister
Gebruik
Aktiewe luister kan opgehef word deur die aktiewe luister waarneming skaal.
Cornelia Clarke
Opmerklike publikasies insluitend Cornelia Clarke-fotos
'n Gedetailleerde lys van Cornelia Clarke fotos is saamgestel deur Dan Kaiser en is beskikbaar by Drake Community Library, in Grinnell, Iowa.
Persoonlike lewe
In 1929 was 'n motorongeluk die begin van die laaste jare van Cornelia se lewe. Beide sy en haar pa is in die ongeluk beseer wat die lewe van die ander bestuurder geneem het. Kort daarna het Clarke se gesondheid begin agteruitgaan, en in die 1930's is kanker by haar gediagnoseer. Sy is op 29 September 1936 oorlede en is saam met haar ma en pa in Grinnell, Iowa, in die Hazelwood-begraafplaas begrawe.
NG gemeente Bellville-Wes
duimnael|links|220px|Die kerkgebou is in Oktober 1949 ingewy.
duimnael|regs|170px|Ds. P.J. Raubenheimer was Bellville-Wes se leraar van 1950 tot hy in 1960 na Wellington vertrek het.
duimnael|regs|170px|Ds. F.J. Conradie, leraar van 1961 tot 1964.
duimnael|regs|170px|Ds. J.C. du Plessis, leraar van 1968 af.
duimnael|regs|240px|Ds. en mev. J.M. Delport en gesin. Hy was die leraar hier van 1973 tot sy aftrede in 1980.
duimnael|regs|230px|Ds. Johnny Gavera was die leraar hier van 1980 tot sy aftrede in 2002.
Die NG gemeente Bellville-Wes is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Boston, Bellville, Kaapstad.
Aktiewe luister
Hindernisse tot aktiewe luister
Sommige hindernisse kan wees as gevolg van hongerte of moegheid van die luisteraar, wat kan maak dat hulle geïrriteerd is en minder geneig is om te luister na die spreker. Die taal wat die spreker praat kan ook 'n invloed hê op die ontvangs van die boodskap as die klanke in 'n hoë toon is en as die woorde bombasties en dubbelsinning oorkom. Woordkeuse, woordeskat en 'n beperkte aandagspan, kan ook maak dat 'n luisteraar dit moeilik vind om aktief te luister.
Nefertem
Nefertem (ook gespel Nefertoem of Nefer-temoe) was in die Egiptiese mitologie met die skepping van die wêreld ’n lotusblom wat in ’n blou waterlelie (Nymphaea caerulea) uit die oerwaters ontstaan het. Hy verteenwoordig beide die eerste sonlig en die heerlike geur van die Egiptiese blou lotus. Van sy titels was "hy wat mooi is" en waterlelie van die son".
Nefertem die kind kom uit sy aardvader Noe se swart oerwaters en sy lugmoeder is Noet. Wanneer hy volwasse word, is hy Ra.
Nefertem is eindelik beskou as die seun van die skeppergod, Ptah, en die godin Sechmet. Soms is Bastet sy ma.
Aktiewe luister
Verskuiwing van reaksie
Om reaksie te verskuif is 'n algemene neiging van 'n spreker in 'n gesprek om die aandag te hervestig op die luisteraar. Dit is 'n tipe van gespreks narcisme—die neiging van die luisteraars om die onderwerp te draai na hulself sonder om volgehoue belangstelling in ander te toon. 'n Ondersteuningsreaksie is die teenoorgestelde van 'n verskuiwingsreaksie; die aandag word intensioneel op die spreker gefokus. In plaas daarvan dat dit selfgeoriënteerd is, is die gesprek dan groeps-georiënteerd. Dit is die reaksie wat 'n bekwame kommunikeerder in meeste gevalle geneig is om te gebruik.
Die begrip van nie-verbale aanwysings
Oneffektiewe luisteraars is onbewus van nie-verbale leidrade, tot 'n sekere mate is dit 'n perseptuele versperring. Tot 93% van mense se houdings word gevorm deur nie-verbale aanwysings, dit kan die luisteraar help om reg op te tree en om sekere onderwerpe te vermy. Oormatige gebruik van nie-verbale kommunikasie kan ook lei tot verwarring en dat die luisteraar onder 'n wanindruk geplaas word.
Hoe om oor luisterhindernisse te kom
Die aktiewe luistertegniek word gebruik om persoonlike kommunikasie in organisasies te verbeter. Luisteraars skuif hul eie emosies en vrae eenkant en parafraseer wat die spreker sê om 'n duidelike begrip te vorm van wat die spreker se voorneme is om te sê. Om te vroeg 'n oordeel uit te spreek is die gevolg van 'n persoonlike opinie en dit verhoed die luisteraar om ten volle te kan luister. Oogkontak en toepaslike liggaamstaal is belangrike komponente tydens aktiewe luister.
Geskiedenis
Carl Rogers en Richard Farson het die term "aktiewe luister" in 1957 in 'n koerant vasgevang met dieselfde titel herdruk in 1987 in die volume Kommunikasie in Besigheid Vandag). Hulle skryf:
"Aktiewe luister is 'n belangrike manier om veranderinge mee te bring in mense. Ten spyte van die populêre idee dat die soort luister is 'n passiewe benadering, het kliniese en -navorsingsbewyse getoon dat sensitiewe luister die mees effektiewe manier is om veranderinge in 'n individu asook in groepe mee te bring. Luister bring veranderinge in mense se houdings mee asook teenoor ander; dit bring ook veranderinge in hul basiese waardes en persoonlike filosofie mee. Mense na wie daar geluister word op hierdie spesifieke manier, raak meer emosioneel volwasse, maak hulself oop vir nuwe ervaringe, is minder verdedigend en meer demokraties."
Dave Madden
Dave Madden is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Charlotte's Web (1973) en in die televisiereekse The Partridge Family (1970), Alice (1976), en Married with Children (1986).
Diana Churchill (aktrise)
Diana Churchill (21 Augustus 1913 – 8 Oktober 1994) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Housemaster (1938), Scott of the Antarctic (1948), The History of Mr. Polly (1949), en The Winter's Tale (1967).
NG gemeente Bellville-Wes
Op Maandagaand 27 Oktober 1947 het sowat honderd inwoners van Bellville-Wes in die kerkgebou van die gemeente Bellville vergader om 'n nuwe gemeente af se stig. Die Boston-landgoed (waar in 1962 ook die gemeente Boston afgestig is), met Vredelust aan die westekant (waar in 1955 die gemeente Vredelust afgestig is en by wie Boston later ingelyf is), sou die nuwe eenheid uitmaak. Die Ringskommissie van Parow het vir die doel oorgekom. Die skriba deel mee dat 'n versoekskrif deur lidmate van Boston voor die Ringsvergadering gedien het en dat dit vergesel was van 'n behoorlik getekende waarborglys. Daarop het die Ring opdrag gegee om so spoedig moontlik tot stigting oor te gaan. Voorstelle is gemaak verband met 'n naam vir die nuwe gemeente. Een wou dit Boston-landgoed maak. Ds. A.A. Weich, een van die lidmate van die nuwe gemeente, het voorgestel dat 'n komitee aangestel word om 'n naam te soek. Hierdie voorstel is aanvaar. Ds. Frieter de Waal, 'n ander inwoner van Bellville-Wes, is tot sameroeper gekies.
Die eerste predikant was ds. H.A. Sandenbergh wat die beroep vanuit die moedergemeente aangeneem het. Hy is begin 1947 daar bevestig as medeleraar en op Skrikkeldag (29 Februarie) 1948 as leraar van Bellville-Wes. Hy het die jong gemeente tot einde 1950 bearbei. Op 31 Maart 1951 is ds. P.J. Raubenheimer bevestig en sou hier bly tot hy in 1960 'n beroep na die moedergemeente Wellington aangeneem het. Die pastorie is in Desember 1947 voltooi. Die hoeksteen van die kerkgebou is in Maart 1949 gelê en die inwyding het in Oktober 1949 plaasgevind.
Babin Jar
thumb|240px|Sowjetse oorlogsgevangenes word deur die Nazi's gebruik om 'n massagraf toe te gooi ná die Babin Jar-slagting, 1 Oktober 1941.
NG gemeente Bellville-Wes
Die eerste kerkraadsvergadering in die konsistorie is volgens notule op 18 November 1949 gehou. Tot daardie datum het die kerkraad in huise van ouderlinge en in die pastorie vergader. Eredienste is vanaf die stigting tot 6 Februarie 1949 gehou saam met die moedergemeente, wie se kerkgebou, ontwerp deur J. Anthonie Smith, reeds in 1940 ingewy is. Daarvandaan het dit in die kerksaal van die moedergemeente plaasgevind waar ook Sondagskool gehou is. 'n Orrel van £2 500 is aangekoop en deur die susters afbetaal. By afstigting het die nuwe gemeente slegs 250 huisgesinne getel. Vyf jaar later het die getal ongeveer verdubbel en was die grootte van die gemeente naasteby 1,5 myl by 1 myl, wat deur afstigtings weer gekrimp het. Nuwe huise is destyds vinnig aangebou en die meeste daarvan het behoort aan lede van die NG Kerk.
In 1952 kon Ons gemeentelike feesalbum berig: "Die kerkraad is ten volle verteenwoordigend van die gemeente en by ter perse gaan is die samestelling van die kerkraad sodanig dat dit die volgende insluit: 'n Magistraat, 'n medikus, 'n lid van die Volksraad, 'n lid van die Provinsiale Raad, amptenare van die Suid-Afrikaanse Spoorweë, die Staatsdiens, die Onderwys, die Polisie en verskeie sakemanne."
Babin Jar
Babin Jar (Oekraïens: Бабин Яр) of Babi Jar (Russies: Бабий Яр) is 'n kloof of ravyn in die Oekraïense hoofstad, Kijif, en 'n terrein waar Nazi-Duitsland tydens die Tweede Wêreldoorlog in sy veldtog teen die Sowjetunie massaslagtings uitgevoer het. Die eerste en bes gedokumenteerde slagting het op 29-30 September 1941 plaasgevind toe omtrent 33 771 Jode vermoor is as deel van 'n veldtog om al die Jode van Kijif uit te wis.
Dit was die grootste massamoord onder die Nazi's en hulle Oekraïense meelopers in die veldtog teen die Sowjetunie, en dit word "die grootste enkele slagting in die geskiedenis van die Holocaust" tot in daardie stadium genoem. Dit is net oortref deur die latere Odessa-slagting van meer as 50 000 Jode in Oktober 1941 (deur Duitse en Roemeense soldate) en deur Aktion Erntefest van November 1943 in die besette Pole met 42 000 tot 43 000 slagoffers.
Slagoffers van ander slagtings op die terrein sluit in Sowjetse oorlogsgevangenes, kommuniste, Oekraïense nasionaliste en Roma. Tussen 100 000 en 150 000 mense is raming tydens die Duitse besetting by Babin Jar vermoor.
Historiese agtergrond
Die Babin Jar-kloof word in 1401 die eerste keer in historiese rekords genoem, in verband met die verkoop daarvan deur 'n baba ("ou vrou"), wat ook die cantinière ("marketenter" of "smous") van die Dominikaanse klooster was. Die woord "jar" is van Turkse oorsprong en beteken "kloof" of "ravyn". Die terrein is deur verskeie eeue vir verskillende doeleindes gebruik, insluitende militêre kampe en minstens twee begraafplase, 'n Oosters-Ortodokse en Joodse begraafplaas.
Slagting van September 1941
Die Spilmoondhede, hoofsaaklik Duitsland, het Kijif op 19 September 1941 beset. Tussen 20 en 28 September het plofstof wat deur die Sowjetse geheime diens geplant is, aansienlike skade in die stad aangerig en op 24 September het 'n ontploffing die Agterhoedehoofkwartier Leërgroep Suid geruk. Twee dae later, op 26 September, het generaal-majoor Kurt Eberhard, die militêre goewerneur, en SS-Obergruppenführer Friedrich Jeckeln, die SS- en polisiehoof, vergader en besluit om die Jode van Kijif uit te wis, glo as weerwraak vir die ontploffing. Ook teenwoordig was SS-Standartenführer Paul Blobel, aanvoerder van Sonderkommando 4a van Einsatzgruppe C, en sy hoof, SS-Brigadeführer dr. Otto Rasch, bevelvoerder van Einsatzgruppe C. Die massamoord sou uitgevoer word deur eenhede onder bevel van Rasch en Blobel, wat in die somer en herfs van 1941 vir baie gruweldade in Sowjet-Oekraïne verantwoordelik was.
Die uitvoering van die opdrag is toevertrou aan Sonderkommando 4a onder Blobel, onder aanvoering van Jeckeln.
thumb|200px|'n Bevel met die datum 28 September 1941 in Russies, Oekraïens en Duits wat Jode opdrag gee om byeen te kom. Op 26 September 1941 is die volgende bevel oral in Kiëf opgeplak:
"Alle Jode van die stad Kiëf en omgewing moet op Maandag 29 September teen agtuur die oggend op die hoek van Melnikowa- en Dokterifskaja-straat (naby die Wijiskowe-begraafplaas) bymekaarkom. Bring dokumente, geld en waardevolle artikels, asook warm klere, beddegoed, ens. Enige Jode wat nie die bevel gehoorsaam nie en elders aangetref word, sal geskiet word. Enige burgerlikes wat die huise wat Jode agterlaat, binnegaan en goed daarin vat, sal geskiet word."
- Die bevel is op of rondom 26 September 1941 opgeplak en was in Duits, Oekraïens en Russies.
Op 29 en 30 September 1941 het die Nazi's en hulle meelopers sowat 33 771 Joodse burgers by Babin Jar vermoor. Volgens die getuienis van 'n vragmotorbestuurder met die naam Hofer is slagoffers aangesê om hulle klere uit te trek en dié wat geweier het, is geslaan. Die Jode het verder opdrag gekry om al hulle besittings op hopies neer te sit. Die skare was so groot dat die slagoffers nie sou besef het wat aangaan voordat dit te laat was nie. Teen die tyd dat hulle die masjiengeweervuur gehoor het, was daar geen kans om te ontsnap nie. Almal is tien-tien deur 'n kolom soldate gestuur en dan geskiet.
Volgens die vragmotorbestuurder is die naakte slagoffers na die kloof gelei wat sowat 150 m lank, 30 m breed en 15 m diep was. Wanneer hulle onder in die kloof gekom het, is hulle deur lede van die Schutzpolizei gegryp en bo-op ander Jode, wat reeds geskiet was, laat lê. Die lyke was letterlik in lae. 'n Polisieskutter sou elke Jood met 'n masjiengeweer in die nek skiet. "Ek het gesien hoe hierdie skutters op lae lyke staan en die een ná die ander skiet ... Die skutter sou oor die lyke van die tereggestelde Jode loop na die volgende Jood, wat intussen gemaak lê is, en hom skiet."
Nog slagtings
thumb|links|220px|'n Lugfoto deur die Luftwaffe van Babin Jar, 1943.
In die daaropvolgende maande is nog duisende mense in hegtenis geneem, na Babin Jar gevat en daar geskiet. Na raming is meer as 100 000 Kijifse inwoners van alle etniese groepe, meestal burgerlikes, in die oorlog daar deur die Nazi's vermoor. 'n Konsentrasiekamp is ook in die gebied gebou.
Massateregstellings by Babin Jar het voortgeduur totdat die Nazi's aan die stad Kijif onttrek het. Op 10 Januarie 1942 is sowat 100 gevange Sowjetse matrose daar tereggestel nadat hulle gedwing is om die liggame van vorige tereggesteldes te veras. Ook die inwoners van vyf sigeunerkampe is daar vermoor. Pasiënte van 'n psigiatriese hospitaal is vergas en hulle lyke is in die kloof gegooi. Ook duisende ander Oekraïners is daar tereggestel. Onder hulle was 621 lede van die Organisasie van Oekraïense Nasionaliste.
Ná die Sowjetse bevryding van Kijif in 1943 het amptenare Westerse joernaliste na die terrein geneem en hulle toegelaat om onderhoude met oorlewendes te voer. Onder hulle was Bill Lawrence van The New York Times en Bill Downs van CBS. Downs beskryf in 'n berig vir Newsweek wat 'n oorlewende, Efim Wilkis, aan hom vertel het. Volgens Wilkis is Russiese oorlogsgevangenes gedwing om brandstapels so hoog soos 'n dubbelverdiepinghuis te bou waarop sowat 1 500 lyke op 'n slag verbrand is. Dié verassing het 40 dae lank geduur. Die gevangenes, teen dié tyd 341, het toe opdrag gekry om nog 'n brandstapel te bou. Omdat daar geen lyke meer oor was nie, het hulle besef die laaste brandstapel is vir hulle. Hulle het probeer vlug, maar is geskiet en net sowat 'n dosyn het weggekom.
thumb|160px|Paul Blobel by die [[Neurenberg-verhore, Maart 1948.]]
Getalle vermoordes
In 'n brief aan die Israeliese joernalis en skrywer Shlomo Even-Shoshan van 17 Mei 1965, wat onlangs gepubliseer is, sê die Russiese skrywer Anatoly Kuznetsov oor Babin Jar:
"In die twee jaar daarna is Oekraïners, Russe, sigeuners en mense van alle nasionaliteite in Babin Jar vermoor. Die mening dat Babin Jar 'n uitsluitlik Joodse graf is, is verkeerd... Dit is 'n internasionale graf. Niemand sal ooit weet hoeveel mense daar begrawe is en van watter nasionaliteite hulle was nie, want 90% van die lyke is verbrand en hulle as is in klowe en oor velde verstrooi."
Verdoeseling van die misdade
Voordat die Nazi's aan Kijif onttrek het voor die Sowjet-aanval van 1944, het hulle opdrag van die bevelvoerder Wilhelm Koppe gekry om hulle misdade in die ooste te verdoesel. Paul Blobel, wat twee jaar tevore in beheer van die massamoorde by Babin Jar was, het die Sonderaktion 1005 gebruik om die spore van die slagtings dood te vee. Die Aktion is vroeër in alle doodskampe uitgevoer. Die lyke is opgegrawe en verbrand, en die as is oor landerye in die omgewing verstrooi.
Verhore
Ná die oorlog is verskeie SS-bevelvoerders wat by die slagting betrokke was, in hegtenis geneem en verhoor. Paul Blobel is by Neurenberg ter dood veroordeel en is op 7 Junie 1951 by die Landsberg-gevangenis gehang. Otto Rasch is in dieselfde verhoor aangekla, maar sy verhoor is gestaak weens gesondheidsredes, en hy is in 1948 in die tronk dood. Friedrich Jeckeln is in Riga verhoor, ter dood veroordeel en op 3 Februarie 1946 gehang. Kurt Eberhard is deur Amerika in hegtenis geneem, maar het in 1947 selfmoord gepleeg terwyl hy in aanhouding was.
William Hurt
William McChord Hurt (20 Maart 1950-13 Maart 2022) was ’n Amerikaanse verhoog- en rolprentakteur. Hy het in die 1970's begin toneelspeel.
Loopbaan
In 1985 het hy groot lof en verskeie pryse ingepalm, onder meer ’n Oscar en ’n Bafta vir beste akteur vir sy rol as ’n gay man in Kiss of the Spider Woman. Hy het nog twee Oscar-benoemings gekry vir sy hoofrolle in Children of a Lesser God (1986) en Broadcast News (1987). Hy het deur die 1980's ook op die verhoog verskyn, onder meer in Off-Broadway-produksies soos Henry V, Fifth of July, Richard II en A Midsummer Night's Dream. Hurt het in 1985 sy eerste Tony-benoeming gekry vir die Broadway-produksie Hurlyburly.
Nadat hy in die volgende dekade uiteenlopende rolle gespeel het, het Hurt sy vierde Oscar-benoeming (vir beste manlike byspeler) gekry vir sy spel in die riller A History of Violence (2005). Ander noemenswaardige prente sluit in A.I. Artificial Intelligence (2001), The Village (2004), Syriana (2005), The Good Shepherd (2006), Mr. Brooks (2007), Into the Wild (2007), The Incredible Hulk (2008) en Robin Hood (2010).
Lissodendoryx tubicola
Lissodendoryx tubicola is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1959 deur Burton.
Moraea melanops
Moraea melanops is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die fynbos en renosterveld is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Caledon tot by Bredasdorp voor. Dit het 'n voorkomsgebied van 482 km² en het habitat afgestaan aan gewasverbouing. Die oorblywende drie subpopulasies word bedreig deur indringerplante.
Walliesers
Die Walliesers (Engels: Welsh people, Wallies: Cymry) is 'n Keltiese nasie en etniese groep inheems aan Wallis en die omliggende eilande wat met die Walliese taal verband hou. Dié taal is histories in die hele Wallis gepraat, met sy voorganger Oud-Brits wat in die grootste deel van die Britse vasteland gepraat is. Terwyl Wallies die oorheersende taal in sekere gebiede van Wallis gebly het, is Engels die oorheersende taal in die meeste gebiede van dié land.
In opdrag van die Walliese regering is die verspreiding van die Walliese vanne ondersoek, wat getoon het dat 718 000 mense, of omtrent 35% van Wallis se bevolking, oor 'n van met Walliese oorsprong beskik, in vergelyking met 5,3% in die res van die Verenigde Koninkryk, 4,7% in Nieu-Seeland, 4,1% in Australië en 3,8% in die Verenigde State. Sowat 16,3 miljoen mense in die lande wat ondersoek is, is ten minste van gedeeltelike Walliese afkoms. Volgens die sensus van 2011 woon meer as 300 000 Walliesers in Londen, waarvan 1 310 Wallies praat.
Sabi Sabi
Sabi Sabi is 'n privaatwildreservaat in Mpumalanga, Suid-Afrika. Dit is geleë in die Sabi Sand-wildreservaat wat aan die suidwestelike deel van die Krugerwildtuin grens. Die Sabi Sandreservaat is een van die parke waaruit die Groter Krugerwildtuin bestaan.
Dit is 'n bewaringsgebied waar die groot vyf wild (leeu, luiperd, renoster, buffel en olifant) natuurlik voorkom.
Wild
Die reservaat beskik oor 'n groot verskeidenheid vrylopende wildsoorte. Behalwe die Groot vyf, is daar ook sebra, kameelperd, klipspringer, steenbok, rooibok, rooijakkals, blouwildebees, rooihartbees, njala, koedoe, duiker, Kaapse bobbejaan, jagluiperd, Afrikasivet, seekoei, grootkolmuskeljaatkat, gevlekte hiëna, rietbok, kolhaas, nagapie, witkwasjakkals, swartkwasmuishond, boomeekhoring, blouaap, vlakvark, ystervark, vaalboskat, waterbok, wildehond en witstertmuishond.
Voëllewe sluit in saalbekooievaar, aasvoël, veereier en bruinkoppapegaaie, sowel as verskeie spesies reptiele, visse en ongewerweldes.
Satyrium ketumbense
Satyrium ketumbense is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems aan Angola, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Malawi, Mosambiek, Tanzanië en Zambië.
Alsophila
Alsophila kan verwys na een van die volgende:
Moraea regalis
Moraea regalis is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die fynbos is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom by De Rust voor. Daar is net een populasie waarvan 50% habitat reeds afgestaan is aan infrastruktuur ontwikkeling. Tans word dit bedreig deur oorbeweiding en brandhout versamelaars. Daar is minder as 1000 plante oor.
Achramorpha truncata
Achramorpha truncata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Achramorpha en tot die familie Achramorphidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1908 deur Topsent.
Operasie Market Garden
Operasie Market Garden was 'n Geallieerde offensief teen Nazi-Duitsland in September 1944 wat agt maande voor die einde van die Tweede Wêreldoorlog in Europa plaasgevind het. Die operasie, gekenmerk deur 'n massiewe ontplooiing van valskermtroepe om strategiese brûe op Nederlandse grondgebied te verower, was egter uiteindelik 'n mislukking omdat die belangrike brug by Arnhem nie behou kon word nie.
Die Britse veldmaarskalk Bernard Montgomery pleit tydens die opmars vanuit Normandië, waar die Geallieerdes in die besette Frankryk geland het, om die hele Duitse hooffront, wat hy reeds as verslaan beskou het, uit die noorde te benader deur die groot riviere in Nederland oor te steek. Ná aanvanklike twyfel het die opperbevelvoerder Dwight D. Eisenhower op 10 September tot hierdie gewaagde plan ingestem.
Market Garden het 'n grootskaalse luglandingsoperasie (Market) en 'n grondoffensief vanuit België (Garden) behels. Britse, Poolse en Amerikaanse luglandingstroepe sou belangrike brûe oor die Nederlandse riviere neem, waarna grondtroepe oor hierdie brûe vinnig na die Ysselmeer sou kon vorder. Dit sou die Duitse troepe in die weste van Nederland afsny, waarna hulle na die ooste sou opruk tot in die Ruhrgebied, die industriële hart van Duitsland. Op hierdie manier is die gevreesde Westwall, die versterkingsgordel tussen Frankryk en Duitsland, omseil.
Die plan was baie ambisieus en vinnige implementering was noodsaaklik vir sukses. Die Britse 30ste Leërkorps, onder leiding van luitenant-generaal Brian Horrocks, moes van die noorde van België na drie dae na Arnhem opruk, waartydens alle tussenbrûe onbeskadig in Geallieerde hande moes val. Die Amerikaanse 101ste luglanding-divisie, onder bevel van majoor-generaal Maxwell D. Taylor, het die taak gehad om die brûe tussen Eindhoven en Veghel te beveilig. Die ander Amerikaanse lugafdeling, die 82ste luglanding-divisie onder leiding van die brigadier-generaal James Gavin, is opdrag gegee om die brûe tussen Grave en Nijmegen te verower. Die Britse eerste luglanding-divisie, onder bevel van majoor-generaal Roy Urquhart, moes die brûe oor die Neder-Ryn naby Arnhem inneem. Die Poolse 1ste onafhanklike valskermbrigade, gelei deur majoor-generaal Stanisław Sosabowski, het die Britte uiteindelik ondersteun by Oosterbeek, van die suidelike oewer van die Neder-Ryn.
Op 17 September het die eerste landing uit die lug sonder probleme verloop. Daar was egter onmiddellik 'n aantal terugslae. Die Britse landingsone was ver wes van Arnhem en slegs een bataljon het die brug bereik. Die Amerikaners, wat by Groesbeek geland het, kon nie dadelik die brug by Nijmegen verower nie. Die brug by Son is opgeblaas. Die XXXste Leërkorps het die aand by Valkenswaard gestop. Die nuwe brug by Son is eers op die oggend van 19 September gebou. 'n Britse pantserdivisie het onmiddellik na Nijmegen opgeruk, maar dit het geblyk dat die brug steeds nie verower is nie. Op dieselfde dag het die Britte, versterk deur nuwe landings, probeer om deur die rivier na die brug van Arnhem deur te breek, maar hulle is vernietigend afgeweer deur 'n aantal klein Duitse eenhede. Die landingsones is verloor en die oorblyfsels van die eerste luglanding-divisie is in Oosterbeek verskans.
Op 20 September het die Amerikaners die Waalrivier in bote oorgesteek en die brug van Nijmegen verower. Dit het egter geblyk te laat te wees; daardie dag moes die omringde bataljon in Arnhem die brug weer prysgee. Die Poolse brigade het op 21 September in Driel geland, maar die hoop om Oosterbeek as 'n alternatiewe brughoof oor die Neder-Ryn te gebruik, was onrealisties. Die Britse offensief aldaar was besig om in duie te stort, en die toevoer via die korridor was steeds deur die Duitse flankaanvalle ontwrig. Die operasie is op 24 September gekanselleer. Gedurende die nag van 25 tot 26 September is die laaste tweeduisend soldate uit Oosterbeek oor die rivier ontruim.
As gevolg van Operasie Market Garden is Montgomery gedwing om Zeeland vinnig te beset sodat hul toegang na die noodsaaklike hawe van Antwerpen tydens die moeilike Slag van die Scheldt verseker kon word. Die Duitsers het tyd gewen om vir die Ardenne-offensief voor te berei. Dus het die mislukking uiteindelik tot 'n vertraging van ses maande gelei wat die Geallieerde opmars in die Weste betref het. Die noorde en weste van Nederland is nie in 1944 bevry nie, en sou derhalwe deurloop onder die sogenaamde Hongerwinter.
Satyrium ligulatum
Satyrium ligulatum is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan KwaZulu-Natal, Noordkaap, Oos-Kaap, Vrystaat en die Wes-Kaap.
Kiel Martin
Kiel Martin (26 Julie 1944 – 28 Desember 1990) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Panic in Needle Park (1971) en Moonrunners (1975), en in die televisiereekse Hill Street Blues (1981) en The Ray Bradbury Theater (1985).
Alsophila (plant)
Alsophila is 'n genus van plante in die Cyatheaceae familie.
Sarah Churchill (aktrise)
Sarah Churchill (7 Oktober 1914 – 24 September 1982) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Three Wise Brides (1941) en Royal Wedding (1951), en in die televisiereekse Matinee Theatre (1955) en Armchair Theatre (1956).
Afskaffing van slawerny
Afskaffing, of die afskaffingsbeweging (Engels: Abolitionism), was die beweging om slawerny te beëindig. In Wes-Europa en die Amerikas was die afskaffing 'n historiese beweging wat probeer het om die Atlantiese slawehandel te beëindig en die verslaafde mense te bevry.
Die Britse afskaffingsbeweging het in die laat 18de eeu begin toe Engelse en Amerikaanse Kwakers die moraliteit van slawerny begin bevraagteken het. James Oglethorpe was van die eerstes wat die Verligtingsaak teen slawerny verwoord het, dit op humanitêre gronde in die Provinsie van Georgia verbied het, en daarteen in die Parlement betoog het, en uiteindelik sy vriende Granville Sharp en Hannah More aangemoedig het om die saak kragtig na te streef. Kort na Oglethorpe se dood in 1785 het Sharp and More met William Wilberforce en ander verenig om die Clapham-sekte te vorm.
Die Somersett-saak in 1772, waarin 'n voortvlugtige slaaf bevry is met die uitspraak dat slawerny nie onder die Engelse gemenereg bestaan het nie, het gehelp om die Britse beweging te begin om slawerny af te skaf. Alhoewel anti-slawerny sentimente wydverspreid was teen die laat 18de eeu het baie kolonies en opkomende nasies voortgegaan om slawearbeid te gebruik: Nederlandse, Franse, Britse, Spaanse en Portugese gebiede in die Wes-Indiese Eilande, Suid-Amerika en die Suidelike Verenigde State. Nadat die Amerikaanse Revolusie die Verenigde State tot stand gebring het, het noordelike state, wat begin met Pennsilvanië in 1780, gedurende die volgende twee dekades wetgewing aangeneem wat slawerny afgeskaf het, soms deur geleidelike emansipasie. Massachusetts het 'n grondwet bekragtig wat alle mans gelyk verklaar het; vryheidshofsake wat slawerny op grond van hierdie beginsel uitdaag, het 'n einde aan slawerny in die staat gebring. Vermont, wat van 1777 tot 1791 as 'n onerkende staat bestaan het, het volwasse slawerny in 1777 afgeskaf. In ander state, soos Virginia, het soortgelyke verklarings van regte is deur die howe geïnterpreteer as nie van toepassing op Afrikane en Afro-Amerikaners nie. Gedurende die volgende dekades het die afskaffingsbeweging in noordelike state gegroei, en die Kongres het die uitbreiding van slawerny in nuwe state wat tot die unie toegelaat is, gereguleer.
In 1787 is die Vereniging vir die Afskaffing van die Slawehandel in Londen gestig. Revolusionêre Frankryk het slawerny regdeur sy ryk in 1794 afgeskaf, hoewel dit in 1802 deur Napoleon Bonaparte herstel is as deel van 'n program om soewereiniteit oor sy kolonies te verseker. Haïti (toe Saint-Domingue) het in 1804 formeel onafhanklikheid van Frankryk verklaar en die eerste soewereine nasie in die Westelike Halfrond geword wat slawerny in die moderne era onvoorwaardelik afgeskaf het. Die noordelike state in die VSA het almal slawerny afgeskaf teen 1804. Die Verenigde Koninkryk (toe Ierland ingesluit) en die Verenigde State het die internasionale slawehandel in 1807 verbied, waarna Brittanje pogings gelei het om slaweskepe te blokkeer. Brittanje het slawerny regdeur sy ryk afgeskaf deur die Slavery Abolition Act 1833 (met die noemenswaardige uitsondering van Indië), die Franse kolonies het dit in 1848 weer afgeskaf en die VSA het slawerny in 1865 afgeskaf met die 13de wysiging van die Amerikaanse Grondwet. In 1888 het Brasilië die laaste land in die Amerikas geword wat slawerny afgeskaf het.
James Madio
James Madio (gebore 22 November 1975) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Basketball Diaries (1995) en Jersey Boys (2014), en in die televisiereeks Law & Order: Special Victims Unit (1999).
Celtis zenkeri
Celtis zenkeri is 'n boom wat deel is van die Cannabaceae familie. Die spesie is inheems aan Angola, Benin, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Ethiopië, Guinee, Ivoorkus, Kameroen, Liberië, Nigerië, Republiek die Kongo, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Soedan, Tanzanië, Togo en Uganda.
Ekologie
Die boom se sade word versprei deur voëls en primate wat die vrugte eet.
Sendelingposisie
thumb|200px|Die basiese posisie waarin ’n man en vrou se voorkante na mekaar wys tydens seks. thumb|200px|Twee mans in die posisie tydens anale seks. Die sendelingposisie of die man-bo-posisie is ’n seksposisie waarin ’n vrou gewoonlik tydens vaginale seks op haar rug lê en ’n man bo-op haar terwyl hulle na mekaar kyk. Dit kan ook vir ander soorte seksuele aktiwiteite gebruik word, soos anale seks. Dit word algemeen verbind met heteroseksuele seks, maar word ook deur paartjies van dieselfde geslag beoefen.
Beskrywing
Die posisie word dikwels verkies deur mense wat die romantiese aspek van vel-tot-velkontak geniet, asook om in mekaar se oë te kyk, te soen en mekaar te liefkoos. Dit word ook beskou as ’n goeie posisie vir voortplanting. Die sendelingposisie gee die man kans om die ritme en diepte van penetrasie te beheer. Die vrou kan ook help deur haar heupe vorentoe en agtertoe te beweeg of hom stywer vas te druk met haar arms of bene. Die posisie is ongunstiger vir die laat stadiums van swangerskap of wanneer die vrou groter beheer wil hê.
Naam
Die Franse het daarna verwys as die "klassieke posisie", die Toskane as die "engeleposisie" en sommige Arabiese groepe as die "manier van die slange".
Lissodendoryx tylostyla
Lissodendoryx tylostyla is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1986 deur Jinhe.
Internasionale oranje
Internasionale oranje is 'n skril oranje kleur wat gebruik word om struikelblokke uit te wys, deur die verhoging van die kontras met omliggende voorwerpe en lug op die agtergrond. Dit is soortgelyk aan vlamoranje, nog 'n kleur wat gebruik word vir dié doel. Dit is egter donkerder en het 'n rooier kleur, en hoewel vervaardigers soms nie voldoen aan die standaarde nie, is dit moeilik om dit te onderskei van soortgelyke kleure.
Die Golden Gate-brug en die Tokiotoring is in internasionale oranje geverf, asook die drukpakke van die bemanning van die ruimtependeltuig (verwys na as die "gevorderde bemanningsontvlugpak"). Die uitrusting vir 'n hoë-vlug in die Amerikaanse Lugmag het eerder 'n ligter skakering.
In die lugvaartbedryf, word internasionale oranje algemeen gebruik om die dele aan te dui wat getoets word.
Die kleur word as strepe geverf aan die kante van die Amerikaanse Kuswag se skepe.
Strukturalisme
Die strukturalisme is 'n teoretiese benadering en intellektuele beweging binne die sosiale wetenskappe en kontemporêre filosofie wat in die sestiger- en sewentigerjare van die twintigste eeu sy hoogtepunt gehad het. Dit behoort egter nie as 'n eenvormige beweging gesien te word nie, maar as 'n groep filosowe en sosioloë wat 'n gemeenskaplike beginpunt het naamlik; daar is direk waarneembare of onbewuste strukture wat onderliggend is aan alle sosiale verskynsels. Hierdie strukture is versamelings van die verhoudings tussen die elemente wat die sosiale realiteit uitmaak. Dit is dus 'n versamelnaam vir 'n aantal interdissiplinêre metodes en navorsingsprogramme wat verklaar dat daar groot onbewustelik funksionele kulturele simboolstelsels bestaan wat die alledaagse tot 'n groot mate bepaal en wat hulle ook dus wil ondersoek.
Inhoud
Die strukturalisme is die uitbreiding van strukturele taalteorie van Ferdinand de Saussure na verskeie ander dissiplines. Hierdie taalteorie het verklaar dat die betekenis van 'n woord nie bepaal word deur waarna dit na verwys nie, maar deur die hele taal self. Om 'n woord te verstaan, moet 'n mens die breër taal ondersoek en sien hoe hierdie element daarin pas. De Saussure dink taal, en meer konkreet 'n woord, wat uit twee elemente bestaan: betekenisvollheid en betekenis. Wat De Saussure die betekenisvollheid noem, is die werklike gerealiseerde teken (naamlik die letters op die papier of die klank). Die betekenis is die verstandelike konsep waarna die betekenis geewer verwys. Die betekenis van die teken moet onderskei word van die eksterne verwysing. Hy is gekant teen die klassieke siening dat die betekenis van 'n woord slegs deur die buite-talige voorwerp wat dit sou verwys, bepaal word en stel 'n alternatiewe interpretasie voor. Die betekenis is die verstandelike konsep waarna die persoon wat betekenis gee verwys. Die betekenis van die teken moet onderskei word van die eksterne verwysing. Hy is gekant teen die klassieke siening dat die betekenis van 'n woord slegs deur die buite-talige voorwerp wat dit sou verwys, bepaal word en stel 'n alternatiewe interpretasie voor. Dit is nie vir De Saussure om dinge in die wêreld te doen nie, maar die konsepte wat in taal voorkom. Volgens De Saussure word die betekenis van 'n woord slegs deur die ander betekenisgewers in die stelsel self bepaal. Die betekenisgewer en betekenis vorm saam as 'n teken-eenheid die basiese element van sy taalkunde. Hy sien hierdie twee dele van die teken as die twee kante van 'n vel papier. Verdere bydraes tot hierdie teorie is gemaak deur Louis Hjelmslev, Roman Jakobson en André Martinet.
Strukturalisme bevat dus 'n soort holisme, en stel die geheel primêr bo die dele. Die geheel wil van die interne samehangende verskynsels as 'n struktuur dink. Daarom kan strukturalisme nie direk op 'n navorsingsvoorwerp fokus nie. Dit is immers net verstaanbaar in die konteks van die groter stelsel. Die mens fokus op die algemene stelsel wat die konkrete elemente moontlik maak. Hierdie strukture word beskou as slegs formeel beslissend en onafhanklik van enige inhoud en die konkrete persone wat onder hierdie struktuur leef.
Benewens 'n taalkundige strukturalisme, wat hoofsaaklik bekend was, is ook 'n wiskundige strukturalisme ontwikkel, gebaseer op die werk van die Bourbaki-groep. Die invloed hiervan kan gevind word in die werk van Georges Dumézil, Gilles-Gaston Granger, Claude Lévi-Strauss, (die vroeë) Michel Serres.
Mary Clare
Mary Clare (17 Julie 1894 – 29 Augustus 1970) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Foolish Monte Carlo (1920), The Clairvoyant (1935), The Lady Vanishes (1938), en Oliver Twist (1948).
Strukturalisme
Strukturalisme en die onderwerp
Miskien is die belangrikste kenmerk van strukturalisme dat dit nie meer die onderwerp (of breër die mens) sentraal plaas nie, in teenstelling met die tradisionele filosofie. Die strukturalisme stel gewoonlik dat die kategorie van die kategorie 'n sosiale konstruksie is. Sommige strukturaliste wil selfs so ver gaan om die hele konsep van die persoonlike en vrye onderwerp te ondermyn en selfs af te skaf. Die strukturalis Claude Lévi-Strauss sou byvoorbeeld beweer dat die hoofrol van die geesteswetenskappe nie die mens moet uitmaak nie, maar om hom net op te los. Die Marxistiese Louis Althusser het dan weer verklaar dat die onderwerp 'n produk is van die (heersende) ideologie.
Die filosoof en historikus Michel Foucault sal in sy werk les mots et les choses (1966) argumenteer dat die feit dat die mens so sentraal is, slegs 'n produk is van ons hedendaagse kultuur is. In hierdie werk ondersoek hy die geskiedenis van kennis en die geesteswetenskappe en kom tot die gevolgtrekking dat die opkoms van die moderne geesteswetenskappe aan die lig gekom het - omdat die mens beide onderwerp en voorwerp van navorsing is - daardie mens is nie die oorsprong en grondslag van alle kennis nie. Hy beskou dus strukturalisme as 'n historiese simptoom waarin die mens besef dat hy nie die laaste woord het nie. Die strukturalisme laat die mens heeltemal verdwyn as 'n onderwerp van kennis. Foucault self gaan so ver as om die mens dood te verklaar en praat van die einde van die mens (l'homme est fini).
Toepassings
Dit is hierdie strukturele taalkunde wat geleidelik op ander dissiplines toegepas sal word. 'n Belangrike persoon in hierdie verspreiding is Roman Jakobson, 'n Russiese taalkundige wat deur sy intellektuele kontakte hierdie idee oor verskeie ander dissiplines versprei. Jakobson sal hierdie taalteorie van De Saussure self verder ontwikkel. Jakobson sê byvoorbeeld dat daar twee basiese beginsels van die taal is, naamlik metafoor en metonimie. Metafoor is gelyk aan die keuse van 'n bepaalde feit. 'n Mens moet sekere woorde kies, en nie ander nie. Metonimie is weer dieselfde as die feit dat die spreker ook hierdie gekose terme op 'n grammatikaal korrekte manier moet kombineer. Hierdie verskynsels is maklik om in die taal te identifiseer: mense gebruik voortdurend vergelykings en metafore om mense te beskryf (byvoorbeeld: "Jou kop in 'n bynes steek"), en ook die metonimie is in die vorm wat mens byvoorbeeld praat van 'n vloot van twaalf maste, terwyl 'n mens twaalf skepe bedoel.
Antropologie
'n Vroeë voorbeeld van die toepassing van hierdie idees kan gevind word in die werk van die antropoloog Claude Lévi-Strauss. In die godsdienssosiologie en antropologie het Émile Durkheim en Marcel Mauss die klassifikasie in hul artikel De quelques formes primitives de classification gebruik. In Contribution à l’étude des représentations collectives (1903) en later in Durkheim se boek Les Formes élémentaires de la vie religieuse (1912) word die stelling verdedig dat kollektiewe voorstellings van 'n kultuur bestaan in die vorm van binêre teenstellings. Die sentrale kontras is byvoorbeeld tussen die heilige eendersyds en die profane of allerdaagse aan die ander kant.
Ná kontak tussen Jakobson en Lévi-Strauss het Lévi-Strauss die analogie tussen hierdie binêre taalstrukture en die binêre gemeenskapstrukture soos deur Durkheim en Mauss beskryf, ontdek. Hy het op hierdie spoor gekom deur die mites van sekere stamme sistematies te beskryf aan die hand van taalkundige teenstrydighede en transformasies in die gesproke taal. So het hy hierdie idees begin toepas om die verwantskapstrukture in hierdie primitiewe samelewings te ondersoek. Volgens Lévi-Strauss kon hierdie strukture nooit suiwer bestudeer word deur na die beskikbare empiriese data te kyk nie. 'n Mens moet egter in navolging van De Saussure dit bestudeer as 'n reeks simboliese verhoudings.
Toe Lévi-Strauss sy teorieë eers verduidelik het, was humanistiese Marxisme en eksistensialisme steeds dominant in die intellektuele klimaat van Frankryk. Hy is dus sterk gekritiseer deur onder andere Jean-Paul Sartre. Sartre het immers ontken dat daar so iets soos die onderbewuste was, terwyl Lévi-Strauss net afgewyk het van die hipotese dat daar sulke onderbewuste sosiale strukture was. Verder het Sartre die freudiaanse metode van vrye assosiasie wat Lévi-Strauss gebruik het, betekenisloos gevind, want volgens Sartre het dit toutologies sy eie waarheid getoon. Die kern van die probleem lê egter by die algemene strukturalistiese uitgangspunt dat 'n vrye individu nie sou bestaan nie - dit is juis die belangrikste uitgangspunt van die eksistensialistiese filosofie.
Psigoanalise
Dit is veral die laaste ontwikkeling van Jakobson wat die Franse psigoanalis Jacques Lacan ook aanmoedig het om hierdie strukturele siening in die psigoanalise toe te pas. Hy het byvoorbeeld sterk ooreenkomste gesien tussen hierdie digotomie in die taal en sekere dinge wat Sigmund Freud in sy werk Traumdeutung (1900) oor drome uiteengesit het. Freud bepaal immers dat feite wat in drome verplaas is, na vore kom, maar nie in hul suiwer vorm nie. In 'n droom word egter 'n sekere simboliek gebruik wat die werklike feit verberg. As 'n mens werklik die vrou van 'n vriend wil hê, sal 'n mens nie oor daardie vrou droom nie, maar oor dinge wat met die vrou moet doen (wat dit verteenwoordig), soos iemand met dieselfde beroep of dieselfde haarkleur. 'n Ander meganisme wat in drome werk, is dat jy oor verwante sake drome: in die geval van die vrou sal jy oor haar huis droom of oor iemand met dieselfde naam. Lacan vergelyk hierdie meganismes van verskuiwing met dié van metafoor en metoniem in taal. Hy interpreteer dus die onderbewuste as 'n taal. Taal is die toestand van die onderbewuste en die onderbewuste is met taal verbind. Lacan verskil dus van Freud, wat die onderbewuste vroeër in natuurterme benader het.
Volgens Lacan kom die onderbewuste voort uit die individualiteit van die taal self. So volg hy De Saussure in sy taalfilosofie, maar in lyn met Jakobson pas 'n paar sake aan. Lacan verklaar dat die taal 'n medium is wat nie van die onderwerp self is nie en dat die onderwerp nooit ten volle kan beheer of kontroleer nie. Daarom noem Lacan die taalstelsel en die hele diskoers l'Autre (die Ander of die Andere) of ook wel die simboliese orde. Lacan wys daarop dat as individu ons net 'n taal leer omdat dit met jou gepraat word; die taal word dus aan een persoon opgelê. Daarbenewens sal Lacan in die teenstelling tussen die betekenisgewer en die betekenis ook die voorrang van die betekenisgewer eerste plaas. Immers, in die wêreld vind mens net betekenisgewers in die vorm van woorde en geen betekenis nie, wat in die oë van Lacan dus slegs deur die ketting van betekenisgewers bepaal word.
Lacan sal nou argumenteer dat, ten spyte van die betekenisgewers die funksie het om die wêreld aanwesig te maak (as ek byvoorbeeld oor my hond praat, is hy in die gesprek teenwoordig), dit impliseer ook 'n sekere verlies van daardie onderwerp. Deur oor 'n onderwerp te praat, verloor jy die direkte onderwerp in 'n sekere sin uit die oog. Wanneer my hond binnekom, is hy dadelik aanwesig, maar sodra ek oor hom praat, praat ek oor 'n hond as 'n abstrakte konsep en ek het geen sig van die tasbare hond nie. Hy word bloot verteenwoordig in die gesprek deur die betekenisgewer. Die onderbewuste kom nou in die spel, sodra dit op die self toegepas word, wat tot 'n deling sal lei. Hier kry mens 'n verdeling tussen die "spreekende onderwerp" en die "onderwerp van die uitspraak". Aan die een kant het jy die konkrete ek, die persoon wat ek is, en aan die ander kant het jy die betekenisgewer "ek" wat my in elke gesprek vervang. So sal daar altyd 'n gaping wees tussen die twee, en van hierdie kom die onderbewuste voort en die begeerte om hierdie gaping te oorkom.
Sosiologie
Verder is dit ook in sosiologie deur outeurs soos Jean Baudrillard en Pierre Bourdieu toegepas. Baudrillard, soos De Saussure, sal argumenteer dat die betekenis of waarde van iets deur die hele taal bepaal word, en dus deur alle ander elemente in die betekenisstelsel. In sy vroeë werk sal hy argumenteer dat die klassieke Marxistiese kritiek op die politieke ekonomie aangevul moet word met hierdie semiologiese idees van De Saussure. Baudrillard, soos Roland Barthes, voer aan dat verskynsels soos mode, sport en die massamedia struktuurstelsels is wat deur spesifieke reëls en spesifieke logika beheer word. Met ander woorde, hulle is gestruktureer soos 'n taal.