cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Padda
Metamorfose
Aanvanklik kan die paddavissie nie swem of eet nie. Hy klou aan die oorblyfsels van sy eier of aan die blaar van die een of ander waterplant vas deur middel van kleeforgaantjies aan die onderkant van die liggaam. Die diertjie haal asem deur drie pare uitwendige kieue. Na 'n paar dae verskyn die mond, die neusgate gaan oop, en die oë word onder die vet gevorm.
Berlynse Muur
Voordat die Muur opgerig is, het 3,5 miljoen Oos-Duitsers die Oosblok se emigrasie-beperkinge omseil en na die Weste oorgeloop. Baie van hulle is oor die grens tussen Oos- en Wes-Berlyn en vandaar na Wes-Duitsland en na ander Wes-Europese lande. Tussen 1961 tot 1989 het die Muur die emigrasie grotendeels gestop. In dié tydperk het sowat 5 000 mense probeer om oor die Muur te ontsnap, met tussen 136 tot meer as 200 wat in hul vlugtogte, in en om Berlyn, dood is.
Fritz Joubert Duquesne
1919 tot 1939
Ongeveer ’n jaar later het hy in Boston opgeduik onder die skuilnaam afgetrede Britse majoor Frederick Craven. Hy het verskeie ander skuilname ook gebruik waaronder Kolonel Beza, Piet Niacud asook Kaptein Fritz du Quesne (sy regte naam en rang).
Padda
Metamorfose
Die stert word langer en die uitwendige kieue word deur vier pare inwendige kieue vervang. Sodra die paddavissie hierdie stadium van ontwikkeling bereik, begin hy om te swem en te eet. Later verskyn twee agterbene, en dan die voorbene, terwyl die stert kleiner word en uiteindelik verdwyn. Mettertyd word die inwendige kieue ook deur die liggaam geabsorbeer, die longe ontwikkel, en die paddavis verander in 'n klein paddatjie. Hierdie metamorfose duur gewoonlik drie maande.
Fritz Joubert Duquesne
1919 tot 1939
Van hierdie tydperk in sy lewe is min bekend, slegs dat hy as vryskut joernalis gewerk het en ’n agent vir Joseph P. Kennedy se rolprentvervaardigingsagentskap was. Dit is ook gedurende hierdie tyd dat hy met Clement Wood saamgewerk het om sy biografie bekend as Die man wat Kitchener se dood veroorsaak het. Die regte is aan ’n rolprentmaatskappy verkoop.
In 1932 is Duquesne verraai deur ’n vrou wat sy werklike identiteit aan die FBI verskaf het. Hy is gearresteer en die Britse owerhede wou hom weer uitgelewer hê. Hy het homself in die hof verdedig. Die regter het beslis dat, alhoewel die klagtes meriete gehad het, die wet van beperkings reeds verval het.
Berlynse Muur
Die versperrings het wagtorings al langs die groot betonmuur ingesluit, wat 'n wye gebied (later bekend as die "doodsstrook") met teenvoertuig-loopgrawe, stroke besaai met spykers, en ander hindernisse om te verhoed dat Oos-Duitsers na die westekant kan vlug. Die Oosblok het aangevoer dat die Muur gebou is om sy bevolking teen die fascistiese elemente te beskerm wat saamsweer om te verhoed dat die "wil van die volk" 'n sosialistiese staat in Oos-Duitsland kan vestig. In praktyk was die Muur daar om 'n massa-uittog uit Oos-Duitsland te verhoed wat 'n kenmerk was van die toestande in die tyd na die Tweede Wêreldoorlog toe emigrasie en vlugtogte uit Oos-Duitsland en die Oosbloklande 'n algemene verskynsel was.
Frans Andersson
Frans Andersson (23 Mei 1911 – 3 Augustus 1988) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Woolen Stocking Peddler (1971) en Bejleren - en jydsk røverhistorie (1975).
Berlynse Muur
In 1989 was daar 'n reeks van radikale politieke veranderings in die Oosbloklande wat verband gehou het met die bevryding van die outoritêre regeringstelsel, tesame met die val van pro-Sowjetregerings in die aangrensende Pole en Hongarye. Na 'n paar weke van burgerlike onrus kondig die Oos-Duitse regering op 9 November 1989 aan dat DDR-burgers Wes-Berlyn en Wes-Duitsland mag gaan besoek. Die Berlynse Muur is op die aand van 9 November 1989 geopen nadat die Oos-Duitse bevolking steeds meer druk op die bewindhebbers geplaas het. Skares Oos-Duitsers het die grens oorgesteek, en op die muur geklim waar Wes-Duitsers in 'n feestelike atmosfeer by hulle aangesluit het. Die val van die Muur het die pad gebaan vir die ineenstorting van die DDR-bewind, die ontbinding van Oos-Duitse staatsstrukture en die uiteindelike hereniging van Wes- en Oos-Duitsland.
In die volgende paar weke het begeesterde mense en soewenierjagters met hamers en beitels die Muur begin verwoes. Die regering het later nywerheidstoerusting gebruik om wat van die Skandmuur oorgebly het, heeltemal te sloop. In teenstelling met die algemene opvatting, het die werklike sloping van die Muur eers in die somer van 1990 begin en is eers in 1992 heeltemal afgebreek en die rommel verwyder. Die val van die Berlynse Muur was die begin van Duitse hereniging wat op 3 Oktober 1990 amptelik bevestig is.
Na-oorlogse Duitsland
Met die einde van die Tweede Wêreldoorlog is Duitsland wes van die Oder-Neisse-lyn in vier besettingsones opgedeel, soos by die Potsdam-ooreenkoms bepaal is. Elkeen van die vier Geallieerdes van die Tweede Wêreldoorlog – die Verenigde State van Amerika, die Verenigde Koninkryk, Frankryk en die Sowjetunie – het 'n sone onder sy beheer gekry. Die hoofstad Berlyn is eweneens in vier sektore verdeel, hoewel die hoofstad se ligging in totaliteit binne die Sowjetunie se sone geval het.
Fritz Joubert Duquesne
Tweede Wêreldoorlog – Duquesne Spioenasiesindikaat
Op 28 Junie 1941, na ’n ondersoek wat twee jaar geduur het, is Duquesne deur die FBI gearresteer saam met twee ander medewerkers op aanklagte dat hulle geheime inligting omtrent Geallieerde wapentuig en skeepsbewegings aan Duitsland gelek het. Agente het daarin geslaag om lede van Duquesne se sindikaat te verfilm waar hulle inligting aan William G. Sebold, ’n geheimde FBI-informant en dubbelagent, lek. Op 2 Januarie 1942 is die 33 lede van die Duquesne Spioenasiesindikaat, die grootste spioenasiesindikaatskuldigbevinding in die geskiedenis van die VSA, gevonnis tot ’n totaal van meer as 300 jaar tronkstraf. Een Duitse spioenmeester het later gesê dat die sindikaat se vonnis die doodshou vir hulle pogings tot spioenasie in die VSA was. J. Edgar Hoover het sy FBI se ontbloting van die sindikaat as die grootste in die geskiedenis van die buro genoem. Tydens sy verhoor het Duquesne aangevoer dat sy aksies gemik was teen die VK as wraak vir die misdade wat hulle aan hom en sy mense gedurende die Tweede Vryheidsorolog gepleeg het.
Berlynse Muur
Na-oorlogse Duitsland
Binne twee jaar was daar onmin tussen die Sowjetunie en die drie ander geallieerde moondhede. Die Sowjetbewind in Moskou was nie te vinde vir die heropbouprogram wat die na-oorlogse Duitsland weer selfonderhoudend sou maak nie. Die Sowjette het ook geweier om rekenskap te gee van die industriële installasies en infrastruktuur wat deur die Sowjetunie uit die land verwyder is. Die Britte, Franse, die VSA en die Benelux-lande het later vergader en besluit om die sones, wat nie deel van die Sowjetunie uitmaak nie, in een sone te verander vir heropbou. Volgens die Marshall-plan het die Verenigde State finansiële bystand aan Duitsland en ander Europese lande wat deur die oorlog geraak is, verleen.
Fritz Joubert Duquesne
Tweede Wêreldoorlog – Duquesne Spioenasiesindikaat
Hierdie keer het die 64-jarige Duquesne nie ontsnap nie; hy is gevonnis tot 18 jaar tronkstraf. Hy het ook ’n 2 jaar konkurrente vonnis gekry en hy is ’n boete van $2,000 opgelê vir die oortreding van die Wet op Registrasie van Buitelandse Agente. Hy het sy vonnis in die Leavenworth Federale Strafgevangenis in Kansas uitgedien waar hy mishandel en geslaan is deur ander gevangenes. In 1954 is hy vrygelaat weens siekte nadat hy 13 jaar van sy vonnis uitgedien het. Hy het as hulpbehoewende op Welsynseiland (nou Roosevelteiland) op 24 Mei 1956 op 78-jarige leeftyd gesterf.
Die legende
Duquesne was ’n meester in selfbevordering en 'n baie goeie storieverteller. Verskeie bronne regdeur die wêreld maak melding van hom al is dit een van sy aliasse. Dit is welbekend dat hy aantreklik, sjarmant, intelligent en vlot in verskeie tale (Afrikaans, Nederlands, Engels, Frans, Duits en dalk Spaans of Portugees) was.
Berlynse Muur
Oosblok en die Berlynse lugbrug
Na die Tweede Wêreldoorlog stig die Sowjetleier, Josef Stalin, 'n unie van volkere op sy westegrens genaamd die Oosblok, wat Pole, Hongarye en Tsjeggo-Slowakye insluit. Hy het gehoop om die Oosbloklande saam met 'n verswakte Sowjetbeheerde Duitsland aan die gang te hou. Stalin het al in 1945 teenoor die Duitse kommunistiese leiers aangedui dat hy die Britse posisie binne die Britsbeheerde sone stelselmatig wil ondermyn en verswak. Dan sal die VSA binne 'n jaar of twee onttrek. Dit moes die pad baan vir 'n verenigde kommunistiese Duitsland as deel van die Oosblok.
Fritz Joubert Duquesne
Die legende
Sy sjarme was onder die vroue bekend maar hy het ook ’n indruk op mans gelaat. ’n Dominee, A.J. van Blerk, wat saam met Duquesne in Bermuda geïnterneer is, het hom beskryf as “ ’n aantreklike man, goed ontwikkel, met helder blou oë en pragtige swart hare wat tot op sy skouers gehang het” in sy boek “Op die Bermudas beland”.
Op ’n “Gesoek” plakkaat is Duquesne soos volg beskryf (sy lengte, massa, velkleur en oogkleur is verkeerd):
Padda
Kommunikasie
Paddas kommunikeer met ander paddas deur middel van verskeie komplekse roepe, soos kierie-kieries en kwake en ander geluide. Hierdie geluide word baie soos die spraak van mense voortgebring, deur lug uit die longe oor die stembande in die keel te forseer. Padda-geselsies is baie belangrik in die paartyd wanneer die mannetjies roep om die wyfies se aandag te trek.
Berlynse Muur
Oosblok en die Berlynse lugbrug
Die indoktrinasie van Marxisme-Leninisme het 'n verpligte deel van skoolleerplanne geword. Dit het veroorsaak dat professore en studente op strepe na die Weste uitgewyk het. 'n Omvattende stelsel van politieke polisiërings-apparatus is deur die Oos-Duitse regering ingestel wat die bevolking in alle fasette van hul lewens dopgehou en gemonitor het. Die Sowjetunie se gevreesde veiligheidspolisie, SMERSH, het hiermee gehelp.
Met die ongelukkigheid tussen die Sowjetunie en die Westerse moondhede oor die heropbou van Duitsland, en onenigheid oor die instel van 'n eenvormige geldstelsel, begin Stalin in 1948 met die Berlyn-blokkade, deur te weier dat kosvoorrade en ander noodsaaklikhede na Wes-Berlyn vervoer mag word. Die VSA, Brittanje, Frankryk, Kanada, Australië, Nieu-Seeland, Suid-Afrika en verskeie ander lande het 'n lugbrugoperasie begin waarna later as die Berlynse Lugbrug verwys is. Kos en ander voorrade soos brandstof is met vragvliegtuie vanaf Wes-Duitse lughawens na Wes-Berlyn ingevlieg.
Moskou het met 'n massiewe openbare veldtog teen die Weste se beleidsverandering begin, terwyl Oos-Berlyn pogings onderneem het om die 1948-verkiesing te ontwrig. In Wes-Berlyn het 300 000 mense betoog dat die lugbrug voortgesit word. In Mei 1949 staak Stalin die blokkade en laat die Weste weer toe om voorrade na Wes-Berlyn te verskeep.
Tot in 1952 was dit maklik om die afgebakende grensgebied op die meeste plekke tussen Oos-Duitsland en die Westerse besettingsones oor te steek. Op 1 April 1952 vergader die Oos-Duitse leiers met Josef Stalin in Moskou waartydens die Sowjet-Russiese minister van buitelandse sake, Wjatseslaf Molotof, voorstel dat die Oos-Duitsers "'n passtelsel vir Wes-Duitse besoekers na gebiede in Oos-Berlyn instel om die vrye beweging van Westerse spioene na die DDR te stop." Stalin het saamgestem en die toestand as "onuithoudbaar" bestempel. Hy het voorgestel dat die Oos-Duitsers hul grensvestings moet opbou, maar ook verder gegaan en gesê "die afbakeningslyn tussen Oos- en Wes-Duitsland moet 'n grens wees- nie sommer enige grens nie- maar 'n gevaarlike een... Die Duitsers moet hul verdedigingslyn met hul lewens beskerm."
Net hierna is die binnegrense tussen die twee Duitse state gesluit, en 'n doringdraad-heining is gebou. Die grens het egter oopgebly, hoewel die verkeer tussen die Sowjet- en die Westerse sektore ietwat beperk is. Dit het veroorsaak dat Berlyn 'n magneet geword het vir al die Oos-Duitsers, wat uit die DDR wou vlug, en na die stad gestroom het. Dit het ook 'n fokuspunt van spanning tussen die Verenigde State en die Sowjetunie geword.
In 1955 het die Sowjets vir Oos-Duitsland beheer oor die beweging van burgerlikes in Berlyn gegee. Dit het beteken dat daar beheer aan 'n regime gebied is wat nie deur die Weste erken is nie. Die Oos-Duitsers het aanvanklik "besoeke" gemagtig sodat sy burgers familielede in Wes-Duitsland kon gaan besoek. Met die groot aantal Oos-Duitsers wat oorgeloop het na die Weste, het die Oos-Duitse regering in 1956 bepaal dat byna alle reise na die Weste beperk word. Die Sowjet ambassadeur in Oos-Duitsland, Mikhail Pervukhin het tot die slotsom gekom dat "die oop en onbeheerde grens tussen die sosialistiese- en die kapitalistiese hoofstad daartoe bydra dat die bevolking onbewustelik 'n vergelyking tref tussen die twee dele van die stad, en dit was nie altyd ten gunste van Oos-Berlyn nie."
'n Belangrike rede dat die Wes-Berlynse grens nie vroeër gesluit is nie is omdat dit 'n groot deel van die spoorvervoer in Oos-Duitsland sou afsny. Bouwerk aan die Berlynse buitering, wat om Wes-Berlyn sou gaan, het in 1951 begin en is in 1961 voltooi. Dit het die weg gebaan vir die sluiting van die grenslyn.
Bou van die muur in 1961
Die transkripsie van 'n telefoongesprek tussen Nikita Chroesjtsjof en die Oos-Duitse partyleier, Walter Ulbricht, op 1 Augustus 1961, het bewys dat Chroesjtsjof agter die bou van die Muur gesit het.
Die Berlynse Muur was meer as 140 km lank. In Junie 1962 is nog 'n parallelle muur so 100 m dieper in die Oos-Duitse grondgebied gebou. Die huise langs die grens af is gesloop en die bewoners elders gevestig. Dit het later die doodstrook geword. Die doodstrook is met sand en gruis gevul en gereeld gehark om maklik voetspore te kan sien. Dit was oop stroke grond met geen skuiling en het ideale sig vir die grenswagte gebied om mense, wat na die Weste probeer vlug, te skiet. Ida Siekmann was die eerste slagoffer van die Berlynse Muur toe sy op 22 Augustus 1961 vanaf die derde vloer van haar woonstel in Bernauerstraat 48 gespring het. Die eerste mens wat doodgeskiet is, toe hy oor die grens probeer vlug het, was Günter Litfin, 'n 20-jarige kleremaker. Hy het op 24 Augustus 1961 probeer om deur die Spreekanaal na Wes-Duitsland te swem op dieselfde dag toe die grenswagte opdrag gekry het om te skiet om dood te maak.
Padda
Habitat
Paddas is afhanklik van klam, nat blyplekke. Omdat vleilande baie kwesbaar vir ontwikkeling is, word paddas se habitat maklik vernietig. Hulle is egter aanpasbare diere en hulle kom in 'n groot verskeidenheid habitatte voor, van seevlak tot in berggebiede.
Berlynse Muur
Die spermuur uit die oogpunt van die DDR-regering
Volgens die DDR-regering het die "mees aggressiewe kringe van die Imperialisme" die Koue Oorlog teen die DDR in 1960 en 1961 verskerp. So het die Wes-Duitse regering in die najaar van 1960 handelsooreenkomste met die DDR eensydig opgeskort – 'n stap wat die Oos-Duitse ekonomie nadelig getref het. Tegelykertyd is Wes-Duitsland, wat 'n ekonomiese opswaai beleef en 'n tekort aan geskoolde mannekrag ondervind het, daarvan beskuldig dat dit Oos-Duitse spesialiste en ander vaardige werknemers, onder wie veral jongmense, stelselmatig op groot skaal na die weste sou lok. Hierby het Wes-Berlyn volgens die Oos-Duitse regering die rol van 'n Menschenschleuse ("mensesluis") vervul.
Die verslaggewing in Wes-Duitse en Wes-Berlynse media was volgens die DDR-regering daarop gemik om onrus in die DDR te stook, terwyl anti-kommunistiese propaganda daartoe gelei het dat 'n oorlogspsigose in die weste posgevat het. Die Wes-Duitse weermag ("Bundeswehr") het tydens militêre oefeninge verskillende variante van "beperkte oorlogsvoering" teen die DDR getoets. Vroeg in Augustus 1961 het NAVO-magte in Wes-Europa hul militêre paraatheid opgeskerp. 'n Militêre konflik langs die DDR-grens met Wes-Berlyn is deur waarnemers in Warskouverdrag-lidlande as hoogs waarskynlik geag.
Padda
Voortplanting
Die paddawyfie lê haar eiers tussen waterplante. Daar kan lang stringe wees, in groot groepe of klein groepies of selfs enkeles.
Berlynse Muur
Die spermuur uit die oogpunt van die DDR-regering
Op 13 Augustus 1961 het die Nasionale Volksleër van die DDR saam met ander gewapende magte in 'n gesamentlike aksie met Sowjetmagte en ná raadpleging met ander Warskouverdragstate die beheer oor die grens met Wes-Berlyn, wat voorheen oop was, oorgeneem en saam met werkers grensversperrings opgerig wat in die volgende maande nog uitgebou en uitgebrei is. Met dié stap is die ekonomiese ontwikkeling en politieke stabiliteit van die DDR verseker, asook sy voortgesette lidmaatskap in die gemeenskap van sosialistiese state.
Padda
Voortplanting
Na omtrent tien dae word die eiers deur die son se hitte uitgebroei. Uit die eier kom 'n paddavissie wat 'n stertvin het om mee te swem. Die paddavissie haal soos 'n vis deur kieue asem. Na omtrent twee maande kry die paddavissie agterpote, waar die stertvin aan die liggaam vas is; daarna kry hy voorpote.
Met dié metamorfose verander die “vissie” na 'n padda sodat hy op land en in die water kan lewe. Longe (vir asemhaling) vervang die kieue, sy stertvin verdwyn en sy mond vergroot.
Algemeen
Daar steek geen waarheid in die stories dat 'n mens vratte kry as jy 'n padda hanteer nie.
Paddas word gebruik om mense die anatomie van gewerweldes (diere met 'n ruggraat) te leer en paddaeiers help geleerdes om meer van die ontwikkeling van embrio’s te wete te kom. Paddas is ook al gebruik vir swangerskaptoetse op vroue.
Paddas drink nie water nie. Vog word deur hul velle geabsorbeer en in 'n interne watersak gestoor. Dié water word in droë tye gebruik om die vel klam te hou, sodat hulle kan asemhaal.
Paddas in Suid-Afrika
Daar kom meer as 100 spesies in Suid-Afrika voor waarvan die helfte endemies of amper-endemies is. Die brulpadda, wat tot 20 cm lank kan word, is Suid-Afrika se grootste padda. Tydens droogtes skei brulpaddas 'n stof deur hul vel af wat 'n kokon om hulle vorm. In die Karoo bly brulpaddas soms vir jare in dié kokonne, tot dit weer nat genoeg is om na buite te gaan.
Ward Ruyslinck
Raymond De Belser (17 Junie 1929 - 3 Oktober 2014), wat ook onder die skuilnaam Ward Ruyslinck geskryf het, was 'n Vlaamse skrywer. Hy was die seun van Leo De Belser en Germaine Nauwelaers. Sy vader was bibliotekaris by 'n oliemaatskappy, en Ruyslinck het in 'n Rooms-Katolieke gesin grootgeword. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die gesin na Mortsel verhuis.
Vroeë lewe
Ruyslinck is in Berchem gebore. Op 12-jarige ouderdom het hy 'n roman getiteld Vaargeulen geskryf. Sy vader, wat self die roman Gepantserde Beschaving geskryf het, het sy seun se roman na Stijn Streuvels gestuur, wat die roman ongelees teruggestuur het, maar met 'n gepaardgaande brief vol lofprysinge. Die manuskrip het tydens 'n lugaanval in 1943 wat hul huis verwoes het verlore geraak. Hy het 'n aantal gedigte en verhale geskryf, waarvan sommige in die koerant Het Vlaamsche land gepubliseer is.
Nadat hy in 1947 hoërskool voltooi het, het hy die Universiteit van Gent bygewoon om Germaanse filologie te studeer. Hy het egter na 'n jaar uitgeval, wat volgens hom die gevolg was van die impak op wat sy broer se dood in 1948 op hom gehad het. Hy het vyf gedigte ter geleentheid van sy broer se dood geskryf wat onder familie en vriende versprei is.
Loopbaan
Hy het as vertaler by 'n reisagentskap en by 'n oliemaatskappy gewerk. Hy is ook aangestel as kurator van die skilderyversameling van die Plantin-Moretus Museum in Antwerpen.
Hy het met Alice Burm getrou, en saam het hulle een seun genaamd Chris gehad.
Sy digbundel, Fanaal in de mist (1956), is bekroon met die Poëzieprijs der Algemene Kunstkamer in België. In 1957 het hy die kortverhaal De ontaarde slapers gepubliseer, wat oor een van sy hooftemas handel - die ongelyke stryd tussen individue en hul gemeenskappe.
Sy mees gelese boek, Wierook en tranen, is in 1958 gepubliseer. In 1961, met die publikasie van die roman Het dal van Hinnom, het sy paaie met dié van die kerk en samelewing geskei. In 1964 het hy na Pulle verhuis en die roman Het reservaat geskryf wat handel oor die illusie van individuele vryheid. Hy het die Prijs voor Letterkunde van de Vlaamse provincies vir hierdie werk gewen. In 1966 het hy die bittersoet sprokiesverhaal Golden Ophelia geskryf.
Gedurende die sestiger- en sewentigerjare het hy baie gereis om navorsing te doen vir tydskrifartikels en Pole, die Sowjetunie, Kanada en Argentinië besoek. In 1975 het hy lid geword van die Koninklike Akademies vir die Wetenskappe en Kunste in Belgie, en in 1985 het hy president daarvan geword. In 1980 is hy bekroon met die eerste Europalia- prys vir sy gehele oeuvre.
Ruyslinck se werk kombineer maatskaplike toewyding met 'n pessimistiese lewensbeskouing, humor en satire. Verskeie van sy werke is vir die verhoog verwerk. De slakken, Golden Ophelia en Wierook en tranen is vir film verwerk.
Ruyslinck, wat aan Alzheimersiekte gely het, is op 3 Oktober 2014 in 'n aftreeoord in Meise oorlede.
Bibliografie
Engels
Nederlands
Fritz Joubert Duquesne
Die legende
Die lewe van Fritz Duquesne was die onderwerp van ’n dokumentêre rolprent in 1999 van die Suid-Afrikaanse rolprentmaker François Venter. Dit het ses Stone-toekennings gewen.
Die 1945-rolprent The House on 92nd Street is gebaseer op die “Duquesne Spioenasiesindikaat-sage” van 1941, maar is nie histories akkuraat nie. Die skrywer Charles G. Booth het ’n Oscar-toekenning vir beste storie gekry
Gladiolus calcaratus
Gladiolus calcaratus is 'n meerjarige plant wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is endemies aan Mpumalanga en kom op die Mpumalanga Hoëveld voor, tussen Dullstroom, Pelgrimsrus en Lydenburg.
Gladiolus caeruleus
Gladiolus caeruleus is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort en is deel van die fynbos. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Yzerfontein tot by Kaap Columbine voor. Die plant se voorkomsgebied is 560 km2 en daar is vyftien subpopulasies. Die plant het habitat afgestaan aan stedelike ontwikkeling langs die kus en word steeds bedreig deur stedelike ontwikkeling langs die kus.
Samies
Samies (soms ook Sami of Saami) is die naam wat algemeen gebruik word vir 'n groep Oeraalse tale wat deur die Sami in Lapland in die noordelike dele van Finland, Noorweë, Swede en Noordoos-Rusland gepraat word. Die Samiese tale vorm 'n tak binne die Finse groep van die Fins-Oegriese tale in die Oeraalse taalfamilie. Tradisioneel word Samies as verwant aan die Oosseefinse tale gesien met 'n gemene Proto-Fins-Samiese taal as oorsprong. Daar is egter ook vakkundiges wat meen dat getuienis vir 'n Fins-Samiese prototaal nie sterk genoeg is nie en dat die ooreenkomste tussen die tale deur latere kontak veroorsaak is.
Die Samiese tale word in twee hoofgroepe verdeel: die westelike en oostelike groepe. Die groepe kan verder onderverdeel words in verskeie subgroepe. Die Samiese tale vorm gedeeltelik 'n dialekkontinuum waarvolgens aangrensende tale tot 'n groot mate onderling verstaanbaar is. Tale wat verder van mekaar geleë is, is egter oor die algemeen nie onderling verstaanbaar nie. Skerp taalgrense word egter aangetref tussen byvoorbeeld Noord-Samies, Inari-Samies en Skolt-Samies.
In Noorweë word drie variante van Samies amptelik erken (Lule-Samies, Noord-Samies en Suid-Samies) en geniet saam met Noors (Bokmål en Nynorsk) amptelike status.
Hoed
'n Hoed is 'n tipe hoofbedekking of hooftooisel wat op 'n persoon se kop geplaas word. Daar is baie verskillende tipes van hoede. Hoede verskil in alle dele van die wêreld. Sommige hoede word nét deur vroue, sommige nét deur mans, en ander deur albei gedra; babas en kinders kan ook hoede dra. 'n Paar hoede word nooit deur iemand gedra nie, hierdie hoede word net vir versiering gebruik.
Mense wat hoede maak, word hoedemakers genoem. Die vorm van hoede (of pette, wat soos hoede is) wat gedra word deur verskillende gemeenskappe in verskillende lande wissel baie. Sommige hoede of pette word as 'n teken van hoogs gespesialiseerde sosiale rolle gedra. As 'n voorbeeld, kan biskoppe musse dra en prokureurs en regters pruike dra. Meeste weermagte vereis ook altyd die dra van 'n hoofbedekking saam met 'n uniform.
In sommige gemeenskappe is die dra van hoede van groot politieke belang, soos die wit hoed van die Engelse radikale, die hoed van vryheid van die Jakobyne van Frankryk, en die twee politieke partye in Swede, die Hoede (edelmanne) en pette (gewone mense).
Verdere voorbeelde is:
Halikarnassos
Halikarnassos (Ἁλικαρνᾱσσός — Halikarnassós of Ἀλικαρνασσός — Alikarnassós, moderne Bodrum) was 'n antieke Griekse stad aan die suidweskus van Karië, Anatolië (Klein-Asië), geleë op 'n aanskoulike, voordelige ligging, aan die Keramiese Golf, (Golf van Kos, Golf van Gökova). Dit was die ligging van die Beleg van Halikarnassos, tussen Alexander die Grote en die Persiese ryk. Die stad was aanvanklik beperk tot die klein eiland Zephyria, na aan die kus, waar tans die groot Bodrumkasteel (Kasteel van Sint Petrus) staan, wat in 1404 deur die Ridders van Rhodos gebou is; met verloop van tyd is hierdie eiland egter by die vasteland aangesluit, en het die stad uitgebrei ten einde Salmakis in te sluit, 'n ouer stad van die Lelegers en Kariërs.
בודרום
Loretta Devine
Loretta Devine (gebore 21 Augustus 1949) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Waiting to Exhale (1995) en Crash (2004), en in die televisiereekse Boston Public (2000) en Grey's Anatomy (2005).
Darleen Carr
Darleen Carr (gebore 12 Desember 1950) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Jungle Book (1967) en in die televisiereekse The Streets of San Francisco (1972) en Magnum, P.I. (1980).
Gladiolus calcicola
Gladiolus calcicola is 'n meerjarige plant wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is endemies aan Ethiopië.
Sersant-majoor (vis)
Die sersant-majoor (Abudefduf vaigiensis) is 'n vis wat in die Stille Oseaan, die Indiese Oseaan en meer spesifiek die Rooisee, Oman en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot in die suide van die Oos-Kaap voorkom. In Engels staan die vis bekend as die Sergeant major.
Gladiolus canaliculatus
Gladiolus canaliculatus is 'n meerjarige plant wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is endemies aan Tanzanië.
Cribrochalina brassicata
Cribrochalina brassicata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Sersant-majoor (vis)
Identifikasie
Die vis word tot 20 cm lank en is blougrys met vyf swarterige vertikale strepe op die lyf. Die rug is heldergeel en die stert is gevurk. Die vis kom voor in rotskusareas, hawens, beskermde areas, vlak rots- en koraalriwwe in water wat 0.3 tot 20 m diep is. Die volwasse visse verkies dieper water waar hulle in groepe bo die rif swem. Die onvolwasse visse word in rotsgetypoele gevind. Gedurende paartyd verander die mannetjie se kleur na blou. Die eiers word gelê op harde oppervlaktes en aggressief opgepas deur die ouers. Hulle vreet soöplankton en alge.
Cribrochalina brassicata
Die spons behoort tot die genus Cribrochalina en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1885 deur Carter.
Aspirien
Aspirien, ook bekend as asetielsalisielsuur, is 'n salisilaatgeneesmiddel, wat dikwels gebruik word as 'n pynstiller om ligte tot matige pyn te verlig, of as koorswerende of anti-inflammatoriese medikasie. Die aktiewe bestanddeel van Aspirien is die eerste keer in 1763 in die bas van die wilgerboom ontdek deur Edward Stone van Wadham Kollege, Oxford Universiteit. Hy het salisielsuur, die aktiewe metaboliet van aspirien ontdek. Aspirien is die eerste keer in 1897 vervaardig deur Felix Hoffmann, 'n chemikus wat vir die Duitse maatskappy Bayer gewerk het.
Ander werking
Aspirien het ook 'n uitwerking op bloed se plaatjiekleefbaarheid, deur die produksie van tromboksaan. Onder normale omstandighede bind plaatjiemolekules saam met fibrinogeen in stukkies om beskadigde wande van bloedvate te herstel, bv. wanneer 'n mens 'n skrapie opdoen wat effens bloei. Omdat die plaatjieklont te groot kan word en bloedvloei verminder of afsny, word aspirien teen 'n lae dosis op langtermyn gebruik. Dit help om hartaanvalle, beroertes, en bloedklontvorming te voorkom in pasiëte met 'n hoë risiko vir die ontwikkeling van hartvatsiekte en bloedklonte. Daar is ook vasgestel dat lae dosisse van aspirien gegee kan word onmiddellik ná 'n hartaanval om die risiko van nog 'n hartaanval of die afsterwe van hartweefsel te verminder. Aspirien kan effektief wees by die voorkoming van sekere vorme van kanker, veral kolorektale kanker.
Newe-effekte
Die belangrikste ongewenste newe-effekte van aspirien mondelings geneem, is maagsere, maagbloeding, en tinnitus, veral teen hoë dosisse. In kinders en tieners word aspirien nie meer aangedui vir griepagtige simptome of om die simptome van waterpokkies of ander virale siektes te beheer nie, as gevolg van die gevaarrisiko van Reye se sindroom.
Gebruike
Aspirien is deel van 'n groep van medisyne genoem nie-steroïdale anti-inflammatoriese middels (NSAIMs), maar verskil van die meeste ander NSAIMs in die meganisme van aksie. Ander salisilate het soortgelyke effekte (koorswerend, anti-inflammatories, pynverligting) maar aspirien werk op 'n onomkeerbare wyse en, in teenstelling met ander, beïnvloed meer die COX-1 as die COX-2 variant van die ensiem.
Vandag is aspirien een van die mees gebruikte medisynes in die wêreld, met 'n geskatte 40 000 ton wat elke jaar verbruik word. In lande waar Aspirien 'n geregistreerde handelsmerk is, besit deur Bayer, word die generiese naam asetielsalisielsuur vir die medisyne algemeen gebruik.
Kolnooientjie
Die Kolnoointjie (Abudefduf sordidus) is 'n vis wat aan die ooskus van Suid-Afrika en Mosambiek voorkom. Die vis is grys met 6-7 dowwerige vertikale strepe op die lyf en swart kol op die stertvinsteel. Dit kan tot 23 cm lank word. Die vis kom voor op vlak koraal- en rotsriwwe.
Theresa Russell
Theresa Russell (gebore 20 Maart 1957) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Last Tycoon (1976), Bad Timing (1980), Wild Things (1998), en Spider-Man 3 (2007).
Wet op Bevolkingsregistrasie
Die Wet op Bevolkingsregistrasie (Wet 30 van 1950) het vereis dat alle inwoners van Suid-Afrika volgens hulle rasseeienskappe klassifiseer en geregistreer moes word as deel van die Apartheidstelsel. Die wet was 'n hoeksteen van die apartheidstelsel en talle ander wette het gesteun op die klassifikasie wat deur die wet gedoen is. Sosiale en politieke regte, onderwys geleenthede en ekonomiese status is grootliks bepaal deur die rassegroep waaraan 'n individu behoort het.
Laila Andersson
Laila Andersson (gebore 28 Mei 1938) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Suddenly, a Woman! (1963), Cover Girls (1964), Winterborn (1978), en Hvordan vi slipper af med de andre (2007).
Mungarra-kragstasie
Die Mungarra-kragstasie is 'n kragsentrale 50 km suid-oos van Geraldton in Wes-Australië. Dit word deur natuurlike gas aangedryf. Drie gasturbines word ingespan om 'n totale uitset van 112 MW se elektrisiteit te lewer.
Die stasie is in 1990 in bedryf gestel.
Mary Carr
Mary Carr (14 Maart 1874 – 24 Junie 1973) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Over the Hill to the Poorhouse (1920), Drusilla with a Million (1925), Lights of New York (1928), en Oregon Trail (1945).
Cribrochalina compressa
Die spons behoort tot die genus Cribrochalina en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1883 deur Carter.
Deanna Russo
Deanna Russo (gebore 17 Oktober 1979) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Ice Cream Truck (2017) en in die televisiereekse Knight Rider (2008), Being Human (2011), en Burning Love (2012).
Lucy DeVito
Lucy DeVito (gebore 11 Maart 1983) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Leaves of Grass (2009) en The Comedian (2016), en in die televisiereekse It's Always Sunny in Philadelphia (2005) en Deadbeat (2014). Sy is die dogter van die akteurs Danny DeVito en Rhea Perlman.
Gladiolus candidus
Gladiolus candidus is 'n meerjarige plant wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is inheems aan Djibouti, Ethiopië, Jemen, Kenia, Oman, Somalië en Tanzanië.
Vanderkloofdam
Die Vanderkloofdam (voorheen bekend as die P.K. le Rouxdam) is 130 km stroomaf van die Gariepdam in die Oranjerivier. Bouwerk aan die dam het begin gedurende April 1971 en die dam is in diens gestel in September 1977. Die dam het 'n bakmaat van 3 236 miljoen m3, die lengte van die wal is 765 m, die hoogte van die wal is 108 m (die hoogste in Suid-Afrika) en die oppervlakte van die dam is 13 874 ha wanneer dit vol is.
Die damwal is 'n gravitasie-boogtipe ontwerp en die wal bevat 1.1 miljoen m3 beton. Vier gravitasiesluise aan die linkerkant van die wal verseker dat tot 8 500 m3/s water vrygelaat kan word.
Die dam se hidroëlektriese vermoë is 240 MW en laat water vry teen 'n tempo van 400 m3/s wanneer dit in volle werking is. Die dam is deur die Departement van Waterwese gebou.
Die dam is ook deel van die Oranjerivierprojek.
Gladiolus carinatus
Die blou-Afrikaner (Gladiolus carinatus) is 'n meerjarige plant wat tot die genus Gladiolus behoort en is deel van die fynbos. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Rikke Louise Andersson
Rikke Louise Andersson (gebore 13 Maart 1972) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Nightwatch (1994), Bleeder (1999), en In a Better World (2010), en in die televisiereeks Kødkataloget (2013).
Keiserlike harem
Die keiserlike harem (Turks: Harem-i Hümâyûn) van die Ottomaanse Ryk (1299–1923) was een van die belangrikste elemente van die hof. Dit was in die Weste bekend as die Seraglio, ’n Italiaanse term. Die sultan se ma het in die harem gebly, asook sy vroue, byvroue en kinders, die eunugs wat die harem bewaak het, die hoof-eunug en hulle bediendes.
Een van die bekendste en grootste harems van die Ottomaanse tyd was in die Topkapı-paleis in Istanboel. Dit het meer as 400 kamers beslaan.
Rol van die keiserinmoeder
Die moeder van ’n nuwe sultan het ná haar seun se troonbestyging met prag en praal na die harem gekom en die rol van keiserinmoeder (Valide Sultan) aangeneem. Sy was die hoof van die harem en het oor die lede van die dinastie regeer.
Keiserinmoeders het tydens verskeie tydperke die politieke lewe in die Ottomaanse Ryk beïnvloed en het die gesag gehad om die verhouding tussen die sultan en sy vroue en kinders te reguleer. Sy was ’n majestueuse simbool van die dinastie en het groot mag gehad.
Rol van die byvroue
Om die dinastie se voortbestaan te verseker, is mooi en intelligente vroueslawe uit buurlande as byvroue (Cariyes) gebruik. Hulle is op ’n jong ouderdom na die harem gebring en is daar in die dissipline van die paleis opgevoed. Die byvroue by wie die sultan geslaap het, het lede van die dinastie geword en in rang gevorder tot die status van Gözde (die Gelukkige), Ikbal (die Gunsteling) of Kadın (die Vrou). Geen byvrou mag die harem verlaat het sonder die keiserinmoeder se toestemming nie.
Die keiserinmoeder het die hoogste rang gehad, en onder haar was die kadıns, van wie daar vier was. Onder hulle was die ikbals en heel onder op die ranglys die gözdes.
Võro
Die Võro taal (Võro: võro kiil, Estnies: võru keel) is 'n taal wat tot die Oosseefinse tak van die Fins-Oegriese tale in die Oeraalse taalfamilie behoort. Dit word tradisioneel as 'n dialek van in die Suid Estniese dialekte groep van die Estniese taal beskou. Võro het egter vandag sy eie literêre taal en onderstreuners streef daarna om amptelike status as outochtone streekstaal van Estland te bewerkstellig. Võro het ongeveer 70 000 sprekers, meestal in Suidoos-Estland in die agt gemeentes van die historiese Võru Graafskap: Karula, Harglõ, Urvastõ, Rõugõ, Kanepi, Põlva, Räpinä en Vahtsõliina. Hierdie gemeentes het tans hulle middelpunt in die Võru en Põlva graafskappe met dele wat strek tot in die Valga en Tartu graafskappe. Sprekers word ook aangetref in die stede Tallinn en Tartu en in ander dele van Estland.
Keiserlike harem
Rol van die eunugs
Die eunugs het ook in rang gevorder. Die organisasie van die harem en die ander eunugs is gehanteer deur die hoof-eunug, wat ook die meester van die vroue (Kızlar Ağasi) of swart hoof-eunug genoem is. Hy het toegang tot die sultan en sy familie gehad en het gewoonlik baie magtig geword. Hy is dikwels beskou as net onder die grootvisier (hoof van die ministers) wat betref die vertroue van die sultan. As aanvoerder van ’n keiserlike leërkorps het hy selfs ’n hoë rang gelykstaande aan ’n generaal gehad.
Intussen was die wit hoof-eunug (Kapı Ağasi) in beheer van 300 tot 900 wit eunugs as hoof van die "binnediens" (die paleis se burokrasie – die hantering van al die boodskappe, petisies en staatsdokumente vir die aandag van die sultan), hoof van die paleisskool (vir hofknape wat as wit eunugs opgelei is), hoofhekwagter, hoof van die hospitaal en seremoniemeester van die Seraglio. Hy was oorspronklik die enigste mens wat in privaatheid met die sultan kon praat.
Topkapi-paleis
Die harem in die Topkapi-paleis in Istanboel het meer as 400 kamers langs die private woonkwartier van die sultan beslaan. Die sultan se ma het hier gebly, asook sy vroue, byvroue en kinders, die eunugs wat die harem bewaak het, die hoof-eunug en hulle bediendes. Niemand behalwe hulle en die sultan mag in die harem gekom het nie. Elke groep het sy eie woonkwartier gehad wat om ’n binnehof gebou was. Hierdie kwartiere (daires) en die ander geboue in die harem is met gange en binnehowe verbind.
Die haremvleuel van die Topkapi-paleis is eers in die laat 16de eeu aangebou. Dit het in die Tweede Binnehof uitgeloop en is mettertyd uitgebrei in die rigting van die Goue Horing. Dit was later ’n groot kompleks. Die oorspronklike gebou uit die 15de eeu en die dele wat tot in die 19de eeu aangebou is, weerspieël die stylontwikkeling in die ontwerp en versiering van die paleis.
Binnehowe en geboue
Die harem in die Topkapı-paleis is van die Tweede Binnehof af bereik deur die Hek van Koetse (Arabalar Kapısı). Die eerste gebou was die Kaskamer (Dolaplı Kubbe). Dit is in 1587 deur sultan Murat III laat bou. Die harem se tesourie was hier gevestig. Trustaktes, die haremfondse en die finansiële rekords van die sultan en die keiserlike familie is hier gebêre.
Die Saal van die Reinigingsfontein, ook bekend as die Sofa met Fontein (Şadirvanli Sofa), is gerestoureer ná die harembrand van 1665. Dit was ’n ingangsportaal na die harem; die fontein van waar die kamer sy naam gekry het, is later geskuif.
Nog ’n deur lei na die Binnehof van die Swart Eunugs (Harem Ağaları Taşlığı), met hulle woonkwartier aan die linkerkant. Tussenin is die skool vir die keiserlike prinse, met waardevolle teëls van die 17de en 18de eeu. Aan die einde van die binnehof was die hoofdeur na die harem.
Die deur lei na die wagpos (Nöbet Yeri), waarmee die drie hoofdele van die harem verbind is. Die deur links van die wagpos lei deur die Gang van die Vroue na die Binnehof van die Vroue, die deur in die middel na die Binnehof van die Keiserinmoeder en die deur regs deur die Goue Pad (Altınyol) na die sultan se woonkwartier.
Die woonkwartier van die keiserinmoeder (Valide Sultan Dairesi) vorm saam met die sultan se woonkwartier die grootste en belangrikste deel van die harem. Die enigste kamers wat oop is vir die publiek is die eet-, ontvangs- en slaapkamer.
Die Private Kamer van Murat III (III. Murad Has Odası) is die oudste kamer in die harem en het nog sy oorspronklike binneversiering. Dit dateer van die 16de eeu. Dit het een van die mooiste deure in die paleis en is versier met blou-en-wit en koraalkleurige İznik-teëls.
Daarnaas is nog twee kleiner kamers: die Private Kamer van Ahmet I (I. Ahmed Has Odası), wat ryklik versier is met İznik-teëls, en die kleiner, maar kleurryke Private Kamer van Ahmet III (III. Ahmed Has Odası). Laasgenoemde se mure het panele met geverfde blompatrone en bakke vrugte. Dit is ook bekend as die Vrugtekamer (Yemis Odası) en is waarskynlik vir etes gebruik.
Dit is twee groot kamers met keëlvormige plafonne wat aan die tradisionele tente van die vroeë Ottomaanse Turke herinner. Nes in tente is daar nie regopstaande meubels nie, maar slegs sofas op die vloere teen die mure.
Cribrochalina dendyi
Cribrochalina dendyi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Ponta Delgada
Ponta Delgada is sedert 1450 die hoofstad en grootste stad van die Asore, 'n oorsese gebied van Portugal tussen Noord-Amerika en Europa in die Atlantiese Oseaan. Die stad het in 2004 'n bevolking van 46 102 gehad en 'n oppervlakte van 231,90 km².
Cribrochalina dendyi
Die spons behoort tot die genus Cribrochalina en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1901 deur Whitelegge.
2017 Azerbeidjanse Grand Prix
Die 2017 Formule Een Azerbeidjanse Grand Prix is vir die eerste keer op 25 Junie 2017 op die Bakoe-straatrenbaan in Bakoe, die hoofstad van Azerbeidjan gehou. Dit was die agtste wedren van die kampioenskapseisoen gewees.
Bande
Pirelli het die volgende bande verskaf:
Uíge
Uíge (voorheen Carmona) is die hoofstad van die Uíge-provinsie in Angola. Die stad het 'n bevolking van 119 815 in 2010 gehad.
Gereformeerde kerk Okahandja
duimnael|links|320px|Die Gereformeerde kerk Okahandja, 2016.
duimnael|323x323px|links|Die latere Gereformeerde kerk Okahandja, toe dit nog die saalkerk van die [[NG gemeente Okahandja was.]] links|180px|duimnael|Ds. Peter Hattingh, predikant vanaf 2017 - 2021.
regs|300px|duimnael|Predikante van Klassis Etosha in sitting op [[Okahandja soos in September 2017. Voor: Di. Johan Dunn (Keetmanshoop en Mariental), Peter Hattingh (Okahandja) en Janré van Jaarsveld (Tsumeb). Agter: Di. Henning Venter (Windhoek), Jeremia Moletsane (Sanveld), Werner van den Heever (Gobabis), dr. Callie Opperman (Windhoek-Suid) en ds. Jan van der Walt (Otjiwarongo). Die gemeentes Grootfontein, Karasburg en Walvisbaai/Swakopmund was vakant (in afwagting van hul nuwe predikant se koms uit Suid-Afrika, terwyl Hentiesbaai bedien is deur die emerituspredikant ds. Jan du Plessis.]]
duimnael|regs|300px|Die kansel in Okahandja se Gereformeerde kerk. Die Gereformeerde kerk Okahandja is ’n Gereformeerde gemeente op die Namibiese dorp Okahandja. Dit is tans (2015) die 13de oudste gemeente van die Gereformeerde Kerk in Namibië.
Agtergrond
Okahandja is in werklikheid die jongste van drie Gereformeerde kerke wat met die jare gestig is binne die huidige gemeentegrense wat, buiten die gelyknamige distrik, ook die distrikte Usakos, Karibib, en Omaruru insluit. Die Gereformeerde kerk Usakos is in 1953 gestig, maar het in 1960 ontbind nadat die afstigting van die Gereformeerde kerk Walvisbaai in 1956 dié gemeente se selfstandige voortbestaan onmoontlik gemaak het. En op Omaruru en Karibib het van 1972 tot 1982 ’n gemeente Erongo bestaan het.
Die huidige Gereformeerde kerk Okahandja het ontstaan as ’n wyk van Windhoek, sowat 70 km suid van hier, toe ds. A.G.C. Yssel in die laat 1960's en vroeë 1970's Doppers in die omgewing uitgesnuffel en hulle saamgesnoer het in ’n wyk van sy gemeente, waar hy gestaan het van 1968 tot sy aftrede in 1988. Een maal per maand het die Windhoekse kerk vir dienste op Okahandja gesorg.
Reeds in 1974 was dit moontlik vir die wyk om met Windhoek se hulp die ou kerkgebou van die NG gemeente Okahandja (gestig in 1946) vir R28 000 te koop. Die wyk kon die skuld grootliks self delg en die uitstaande saldo het as bruidskat gekom. Hierdie gebou is vir die eerste keer op 20 Julie 1929 in gebruik geneem deur die NG Kerk toe administrateur A.J. Werth as hoofspreker opgetree het. Die teks op die gedenksteen is Ps. 99:2. Op 18 September 1976 het die Gereformeerde Kerk die gebou amptelik in gebruik geneem toe oudl. Mostert, wat in 1946 in dieselfde gebou gedoop is, die gedenksteen onthul het. Die teksvers op die steen is Ps. 105:4.
Stigting
Die volgende stap was afstigting en wel op 14 Oktober 1978, toe Okahandja in kombinasie gegaan het met die moedergemeente. Die gemeente het einde 2001 82 belydende lidmate gehad, maar teen einde 2014 het dit tot 163 toegeneem nadat dit einde 2012 by 174 gaan draai het. 'n Moontlike verklaring vir dié toeneming sedert 2001 is dat reeds in 2012 sowat 600 mense daagliks tussen Okahandja en Windhoek gependel het omdat die huispryse in die hoofstad vir baie onbekostigbaar geword het.
Tongvis
Tongvis kan verwys na:
Torrey DeVitto
Torrey DeVitto (gebore 8 Junie 1984) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Rite (2011) en Evidence (2013), en in die televisiereeks Chicago P.D. (2014).
Regina Carrol
Regina Carrol (2 Mei 1943 – 4 November 1992) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Psycho à Go-Go (1967), Satan's Sadists (1969), Dracula vs. Frankenstein (1971), en Black Heat (1976).
Pienaarsrivier (dorpie)
Pienaarsrivier is 'n klein dorpie en spoorweghalte noord van Pretoria in die Limpopo-provinsie, Suid-Afrika. Die dorpie lê langs die rivier met dieselfde naam. Die hoofspoorlyn na Polokwane (Pietersburg) het die dorpie in 1896 bereik. Hier is ook 'n takspoorlyn na Marble Hall. Die N1 nasionale pad gaan naby die dorpie verby.
Janice Carroll
Janice Carroll (19 Februarie 1932 – 10 September 1993) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Shane (1953) en How to Succeed in Business Without Really Trying (1967), en in die televisiereeks Simon & Simon (1981).
Rene Russo
Rene Russo (gebore 17 Februarie 1954) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Ransom (1996), Lethal Weapon 4 (1998), The Thomas Crown Affair (1999), en Nightcrawler (2014).
Gladiolus carneus
Gladiolus carneus is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort en is deel van die fynbos. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Cribrochalina dura
Cribrochalina dura is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cribrochalina en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1902 deur Wilson.
Gladiolus carmineus
Die bergpypie (Gladiolus carmineus) is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort en is deel van die fynbos. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom voor van Kaap Hangklip tot by Kaap Infanta. Die plant het 'n voorkomsgebied van kleiner as 20 km2 en word bedreig deur ontwikkeling aan die kus.