cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uys Krige
Lewe en werk
In September 1943 word Mussolini tot ’n val gebring en sluit Italië ’n wapenstilstand met die Geallieerde Magte, wat hom in staat stel om die kamp te verlaat. Duitsland is egter reeds besig om Italië binne te val en as voortvlugtige trek hy oor die Alpe om hom by die Geallieerde linies aan te sluit. In sy vlug voor die Duitse soldate verleen talle Italiaanse boere en herders hulp aan hom en die ander vlugtelinge, ten spyte van die feit dat die Duitsers sulke mense swaar straf en selfs fusilleer. Hierdie ontsnapping verhaal hy later in The way out (in Afrikaans vertaal as Môrester oor die Abruzzi). Hulle vlug neem hulle deur die berge na Compabasso, waar hulle deur die Duitse linies kom, en eindelik na Foggia, die vroeëre hoofkwartier van die Luftwaffe. Hiervandaan vertrek hy onmiddellik per skip terug na Suid-Afrika en arriveer in November 1943. In Johannesburg sluit hy weer by Lydia en Eulalia aan en bly hulle in ’n huisie in Norwood, wat Lydia intussen gekoop het. Hulle gaan hou vakansie in Onrus, waar Uys vanaf Februarie 1944 begin om The way out aan Lydia te dikteer. In Maart 1944 keer hulle terug na hulle huisie in Norwood. Kort na sy terugkoms is sy vrou swanger en hulle seun, Taillefer Lafras Markgraaf, word op 6 Desember 1944 gebore. In Augustus 1944 is Krige egter reeds terug in Italië, Frankryk en Engeland as militêre waarnemer. Hierdie optrede van hom plaas ernstige stremming op sy huwelik.
Na die oorlog is hy vanaf Junie 1945 vir sowat ses maande lank lid van sy vrou se geselskap wat in Egipte, Italië en Oostenryk vir die troepe in Afrikaanse en Engelse stukke optree. Hierna vertoef hy ’n ruk in Parys en in Januarie 1946 gaan hy na Londen, waar hy by die in vier tale uitsaai. In Maart 1946 keer hy terug na Suid-Afrika en woon in Johannesburg. Hier tree hy onder meer vanaf September 1946 saam met Ehrhardt Planje as mederedakteur van Vandag op, ’n tydskrif wat hom beywer om die verskillende nasies in Suid-Afrika oor taalgrense en rassegrense heen, deur middel van die letterkunde, nader aan mekaar te bring. Die tydskrif word egter na vier uitgawes weens geldelike probleme gestaak. Lydia het intussen die huisie in Norwood verkoop en ’n groter een in Parktown-Noord aangekoop.
Hierdie tyd kort na die oorlog word van die produktiefste in Uys se skrywersloopbaan en hy skryf of voltooi etlike dramas (Twee lampe, Die ryk weduwee en ’n hele aantal eenbedrywe), asook die digbundel Hart sonder hawe, terwyl hy van sy verhale en sketse bundel, 'n ontsnappingsverhaal skryf en vele vertalings uit veral Frans en Spaans doen. Hy hou ook baie openbare voorlesings oor onderwerpe wat wissel van die oorlog tot die literatuur en politiek, terwyl hy ook gereeld radiopraatjies lewer, onder andere in 1951 ’n reeks oor From a writer’s notebook. In Februarie 1950 verhuis die gesin na Kaapstad, waar die teater in daardie tyd meer kanse gebied het vir Lydia se loopbaan. Hulle woon aanvanklik in ’n huis in St. James aan die Valsbaaikus, maar vestig hulle later in ’n huis in Rouwkoopweg in Rondebosch.
Vanaf Maart 1952 tot 1954 onderneem hy weer ’n reis deur Europa, met die doel om teaters in verskillende sentrums te verken, waarvoor hy ’n beurs van £500 van die Molteno Trust ontvang, asook geldelike hulp van die Franse regering uit erkenning van sy dienste aan die Franse kultuur in Suid-Afrika. Op 26 Maart vertrek hy met die skip Klipfontein uit die Kaapstadse hawe na Southampton. Tydens sy nege maande in Engeland woon hy meer as negentig opvoerings by. In Engeland onderteken hy saam met sy mede-Suid-Afrikaners Alan Paton, Roy Campbell, Laurens van der Post en Enslin du Plessis ’n ope brief aan die Suid-Afrikaanse regering waarin hulle protesteer teen die planne om bruin mense op ’n aparte kieserslys te plaas. Hiervandaan gaan hy na Skotland, waar hy The dream voltooi. Dan besoek hy Engeland, Spanje en Frankryk, waar hy weer eens verskeie van die voorste skrywers in Europa ontmoet, baie lees en die teater gereeld besoek.
In Desember 1952 kom hy in Parys aan, waar hy vir drie maande oorbly aan huis van Jan Rabie en Marjorie Wallace en help met die eerste skaafwerk van Rabie se 21. Eindelik bly hy sewe maande in Parys, waar hy artikels skryf vir tydskrifte en koerante, oor die radio en televisie optree en lesings en praatjies hou. Hy verlaat Parys eers in Augustus 1953. Nou doen hy België en Nederland aan, waar hy vir N.P. van Wyk Louw besoek. Hierna volg sewe maande in Spanje, waar hy vir ’n ruk in Tossa de Mar, ’n vissersdorpie aan die Costa Brava, bly. Hier loseer hy aan huis van die eenvoudige Katalaanse vissersvrou Adela Domingo Estran en haar man Juan en skryf die drama Die goue kring. Aan die begin van 1954 bied hy aan die Universiteit van Salamanca ’n aantal lesings aan oor sowel die Afrikaanse as die Spaanse literatuur. Hy keer terug na Kaapstad aan die einde van Maart 1954.
Ná sy terugkeer hou hy hom weer besig, benewens sy skryf- en vertaalwerk, met vele publieke voorlesings, ook aan universiteite, en radiopraatjies. Hy skryf vir verskeie publikasies voortreflike en uitvoerige besprekings van nuwe werke in die Afrikaanse en Engelse Suid-Afrikaanse letterkunde. In die jare 1957–1959 behartig hy ’n rubriek oor taal en literatuur in Weekblad, die Kaapse mondstuk van die Verenigde Party. Sy huwelik, wat lank in troebel waters gevaar het, word op 3 Junie 1958 ontbind met finale keerdatum 20 Junie 1958. Lydia is nie lank daarna nie (op 20 Augustus 1958) met hulle eertydse buurman John Mantel in Johannesburg getroud. Sy is in Julie 1997 in Andorra in die suide van Frankryk oorlede. Na die egskeiding knoop Uys ’n redelik ernstige verhouding aan met Irma Roth, wat in 1959 tot ’n einde kom. Op 1 September 1958 trek hy saam met Jack Cope in Sea-Girt, een van die houthuisies in Clifton wat vroeër ook aan N.P. van Wyk Louw behoort het. Hierdie woning word die bymekaarkomplek van die leidende literêre figure van die nuwe letterkundige beweging in Suid-Afrika, onder andere Ingrid Jonker, Jan Rabie, Adam Small en André P. Brink.
In 1959 besoek hy die Verenigde State van Amerika met ’n Leadership Exchange-beurs van die Carnegie-organisasie om meer te wete te kom van die Amerikaanse teater. Hy vertrek in Februarie 1959 vir kort besoeke aan Parys en Londen, vanwaar hy in Maart 1959 Amerika toe is vir sewe maande. Hy besoek verskeie stede, waaronder New York, Washington, Columbia, Tucson, New Orleans en San Francisco en lê altesaam meer as 25 000 myl af. By verskeie geleenthede bied hy lesings aan by universiteite, insluitende Columbia (New York) en Tucson (Arizona), terwyl hy ook ’n gas is by Harvard, Yale, North Carolina en Texas Universiteite. By die Universiteit van Texas gee hy twee weke lank ’n reeks lesings en seminare oor die literatuur van die Statebond, met veral ’n fokus op die Suid-Afrikaanse literatuur van die vyftigerjare. Verder ontmoet hy ’n aantal bekende skrywers by ’n kongres, waaronder die Brit Kingsley Amis, die Deense romanskrywer Karen Blixen en die digter Robert Lowell. Hy lê ook besoek af by Barend Toerien en ontmoet vir Marnix Gijsen, bekende Nederlandse skrywer. Daarna keer hy terug na Brittanje waar sy dogter Eulalia haar by hom aansluit en hulle vanaf Oktober 1959 verskillende stede en lande in Europa besoek, insluitende Italië en Griekeland.
In die sestigerjare spreek hy hom by verskeie geleenthede skerp by wyse van openbare vertoë, briewe aan koerante en staatsinstellings en die ondertekening van petisies uit oor die beleidsrigtings van die Nasionale Party, soos die inperking van mense sonder verhoor, die instel van streng publikasiebeheer en die gedwonge verskuiwing van die Kleurlinge uit Distrik Ses. By verskeie geleenthede word hy ook genooi om lesings te gee aan universiteite soos Natal, Rhodes, Stellenbosch en Witwatersrand. Saam met Jack Cope werk hy ook mee aan die tydskrif Contrast wat Cope in 1960 begin en hy tree ook later tot die redaksie toe. Op 14 Januarie 1961 is sy vader op 82-jarige leeftyd oorlede en op 10 Oktober 1961 is sy suster Mizzi aan kanker oorlede, skaars 44 jaar oud.
Baie later as sy tydgenote word Uys in 1964 eindelik verkies tot lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns. In April 1968 verkoop Uys sy deel van Sea-Girt in Clifton aan Jack Cope en vestig hom op 18 April 1968 op Onrusrivier. Omdat Jack dit nie breed gehad het nie, kom hulle ooreen dat hy Uys in paaiemente van R1000 per maand sal afbetaal, maar kan dit ook nie bekostig nie. Dit is eers wanneer Jack in 1970 Sea-Girt verkoop dat hy Uys se deel kan uitbetaal. Vanaf Mei 1968 onderneem Uys met ’n leierskapbeurs van die State Departement van die Verenigde State van Amerika nogeens ’n reis deur Europa en Amerika, waar hy vele plekke besoek waar hy reeds voorheen was. Na drie maande in Amerika, waar hy onder andere ’n ruk by Barend Toerien bly en ook die beroemde dramaturg Arthur Miller ontmoet, gaan hy in Augustus 1968 na Ierland, waar sy seun Taillefer by hom aansluit en hulle die land verken. Hiervandaan gaan hulle na Londen en dan in November 1968 na Parys, waar hulle bly in ’n hotel naby Breyten Breytenbach en André P. Brink, wat ook toe in Parys was. Hiervandaan gaan hulle na Italië, waar Uys weer sy weldoeners van die oorlog opsoek. Uys reis alleen verder na Griekeland. Hy keer in Januarie 1969 terug na Kaapstad en vestig hom daarna in sy huis Swartdakkies op Onrus, waar hy hom voltyds aan sy skryfwerk wy. Hier bly hy tot met sy dood en Jan Rabie en Jack Cope vestig hulle ook mettertyd permanent op hierdie dorp. In Julie 1971 gaan hy met ’n studiebeurs van die Italiaanse regering na Rome, waar hy sy seun Taillefer besoek wat op hierdie tydstip daar studeer en waar sy moeder en suster Suzanne ook vir ’n kort ruk by hom aansluit.
Hy is gedurende sy lewe voortdurend gepla deur ’n derm- en maagkwaal wat hom etlike kere in die hospitaal laat beland. In die sestigerjare is hy ’n paar keer in die Groote Schuur-hospitaal en in 1966 spandeer hy tyd in die H.F. Verwoerd-hospitaal in Pretoria. In Mei 1970 word hy vir twee weke opgeneem in die Groote Schuur-hospitaal in Kaapstad en in 1972 ondergaan hy ’n blaasoperasie in die Volkshospitaal en later daardie jaar is hy weer in die Groote Schuur vir sy maag, waarna hy ook ’n prostaatoperasie ondergaan. Na sy moeder se dood in Februarie 1976 word hy weer gepla deur ’n bloeiende maagsweer en word in Hermanus se hospitaal opgeneem. ’n Ernstige motorongeluk in Pretoria op 30 Junie 1976, toe hy omgery word toe hy ’n besige straat wil oorsteek, knak sy gesondheid. Dit neem langer as ses maande voordat hy kan terugkeer na Onrus en sy een been is nou korter as die ander, terwyl sy kenmerkende lewenslus duidelik geblus is. Eienaardig genoeg is hy hierna nie weer deur sy maagsweer gepla nie. Hy onderneem in 1983 ’n laaste Europese reis as deel van ’n televisieprogram wat die televisieregisseur Pierre Marais oor sy lewe en werk maak onder die titel Sol y sombra. Hy besoek onder andere Spanje, Portugal, Frankryk en Italië. Wanneer hy terugkeer, het hy ernstige gesondheidsprobleme en bring daarna die meeste van sy tyd tot met sy dood in sy huis op Onrus deur. Uys is op 10 Augustus 1987 in sy huis op Onrusrivier na ’n lang siekbed aan maagkanker oorlede.
Skryfwerk
Reeds op skool begin hy skryf, eers in Engels en kort daarna in Afrikaans, en sy eerste gedigte verskyn reeds in 1925 in die skooljaarblad. Hy skryf verse, sketse en verhale en vir The Cape Argus skryf hy gereeld oor sportgebeurtenisse, waardeur hy ekstra sakgeld verdien. Van sy Engelse gedigte en opstelle word ook opgeneem in die weekblad The Cape en The South African Review. Sy eerste letterkundige prys wen hy met ’n Engelse skets in die kinderafdeling van The Cape Argus, terwyl hy met sy eerste inskrywing vir De Goede Hoop in November 1925 ’n eerste prys verower met sy gedig oor Dingaansdag. Daarna publiseer hy gereeld prosa en gedigte in Afrikaans en Engels in publikasies soos The Cape, The South African Review, The Sunday Times, The Cape Times, De Goede Hoop, Die Boerevrou, Die Stellenbosse Student, Die Huisgenoot, Die Nuwe Brandwag, Voorslag, The South African Nation, De Gids, De Stem, Die Jongspan en die Jaarboek van die Afrikaanse Skrywerskring. Vir sy gedigte in Die Stellenbosse Student gebruik hy die skuilnaam Matuk, wat ’n verkorting is van sy volle name Mattheus Uys Krige), Later verskyn sy werk ook in Standpunte en Tydskrif vir Letterkunde. Op universiteit maak hy kennis met die Franse letterkunde en hy waag sy hand selfs aan die skryf van enkele Franse gedigte. Reeds in hierdie tyd is hy vertaler wat Franse en Engelse gedigte in Afrikaans vertaal en ook Jan Celliers se gedig Stille werkers in Engels. Gedurende sy verblyf in Europa in die dertigerjare is van sy gedigte in Desember 1933 in die Nederlandse tydskrif Helikon gepubliseer, waar sy verse saam met digters soos J. Slauerhoff en A. Roland Holst opgeneem word. In samewerking met die redakteur A.A.M. Stols stel hy later die bundel Afrikaanse versameling vir die Europese mark saam. Hierdie bloemlesing word in 1937 gepubliseer en wil ’n aanduiding gee van die opbloei in die Afrikaanse digkuns in die dertigerjare. Deur die jare tree hy op as letterkundige redakteur van tydskrifte soos Die Suiderstem, Vandag en Contrast.
Poësie
Sy opvolgbundel is Rooidag, met gedigte uit sy Franse en Spaanse periodes wat nie in sy debuutbundel verskyn het nie en gedigte wat hy sedert sy terugkeer na Suid-Afrika geskryf het.. Hierdie eerste twee bundels,
Kentering en Rooidag, word later saamgebundel in Gedigte 1927–1940. In hierdie bundel verskyn die gedigte in chronologiese orde, ingedeel volgens plek en bring Uys, soos sy gewoonte was by herdrukke, ingrypende hersienings in sommige van die gedigte aan. Hy laat twee kort gedigte, Dialoog en Die waarheid wat ek wou omhels uit Rooidag weg en sluit ’n aantal voorheen ongepubliseerde gedigte in, soos Aand…, Kontras, Grafskrif, Reisindruk, CE 93 en Ballade van die bron. Die seemeeu is tiperend van sy gevoelsverse, waar die gedig nie deur beredenering gerig word nie, maar deur ’n ontroerde gemoed se indrukke en gevoelens, wat dan in kort reekse vrae en uitdrukkings gestalte kry. Die funksionele herhaling en vindingryke tipografie dui die rusteloosheid en rigtinglose beweging van die voël aan, wat simbolies word van die menslike strewe in navolging van sy gevoelens.
Oorlogsgedigte word in 1942 uitgegee en in 1947 met hersienings en toevoeging van die goeie gedig Waterkloof herdruk as Die einde van die pad en ander oorlogsverse. Die gedigte is ’n chronologiese verslag van sy ervaring van die oorlog vanaf 1939 tot Mei 1941 en hy voorsien die gedigte met ’n datum en aanduiding van die plek waar hy dit geskryf het. Eenheid en progressie word in die bundel bereik deurdat die digter agtereenvolgens ’n beeld van die geluk van ’n gesin voor die oorlog, ’n voorspel tot die krygsverrigtinge en die ervaring van die soldaat in die eindelose woestynlandskap en die militêre hospitaal gee. As die enigste Afrikaanse digter van werklike betekenis wat eerstehandse kennis van die oorlog het, is die onderwerp van groot belang vir ons letterkunde. Reeds in 1943 word Rooidag en Oorlogsgedigte deur twee van die drie lede van die keurpaneel vir die Hertzogprys aanbeveel, maar uiteindelik besluit die Fakulteitsraad om eerder ’n bekroning te maak van Elisabeth Eybers se eerste twee digbundels.
Hart sonder hawe bevat hoofsaaklik gedigte wat hy as krygsgevangene in Italië geskryf het.
Ballade van die groot begeer is ’n bundel wat anders is as sy vorige werk daarin dat hy weg beweeg van die vrye vers en ’n vaster vorm en rymskema gebruik, terwyl hy hier hoofsaaklik die Kaapse bruinmense met hulle oorspronklikheid van segging en sienswyse aan die woord stel. Die toonaard van die bundel omvat dan ook die sarkasme, pyn, skrynende leed en aanklag van hierdie bevolkingsgroep oor hulle lewensomstandighede, ryklik getemper met hulle sinnelike oorgawe aan plesiere en hulle eiesoortige humor.
In 1973 verskyn ’n Keur uit sy gedigte, waarin hy self die keuse van die gedigte uit sy gepubliseerde bundels maak. Hierdie bundel word in 1974 met die Hertzogprys bekroon. In 1985 verskyn sy Versamelde gedigte. As samesteller is hy verantwoordelik vir Afrikaanse versameling, ’n keur uit die poësie van die Dertigers vir die Nederlandse mark, waarin hy sy eie gedigte onder die skuilnaam Arnoldus Retief publiseer. Hy stel ’n keur uit die gedigte van Roy Campbell saam as The poems of Roy Campbell, waarvoor hy ’n deeglike en insiggewende voorwoord skryf. In 1968 stel hy saam met Jack Cope The Penguin book of South African verse saam.
Sy gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Afrikaanse versameling, Afrikaanse verse, Afrikaanse ballades, Digters en digkuns, Ons jongste Letterkunde, Uit ons digkuns, Senior verseboek, Junior verseboek, Digterstemme, Digters en digsoorte, Die junior digbundel, Faune, Die dye trek die dye aan, Afrikaanse natuurpoësie, Miskien sal ek die wingerd prys, Liggaamlose taal, Woordpaljas, Verse vir Opperman, My Afrikaanse verseboek, Tussen die engtes, Voorspraak en Goudaar. In 1977 vertaal Jewgeni Witkowski ’n dertigtal verse van hom in Russies, wat onder die titel Ballada o wjelikom moezjestwê (Ballade van die groot dapperheid) in Moskou verskyn.
Eenbedrywe
Die bundel eenbedrywe Alle paaie gaan na Rome bevat benewens die titelstuk ook Fuente Sagrada en Die grootkanonne. Alle paaie gaan na Rome beeld ’n Italiaanse grootmoeder uit wie se vyf seuns tydens die Tweede Wêreldoorlog reeds deur die Duitsers gefusilleer is. Sy soek tevergeefs op militêre vragwaens vervoer na Rome sodat sy haar kleindogter Gina, sprakeloos gelaat deur bomskok, by mediese hulp kan kry. Hierdie drama beeld die verwoesting en menslike ellende van die oorlog op skreiende wyse uit. Indrukwekkend is Krige se gebruik van subtiele teenstellings om stemming te skep en sy punt te maak, wat die impak sterk verhoog. Die aksie speel af in ’n verlate dorpie, laatmiddag in die winter, wat die troosteloosheid en koue van die fisiese maar ook geestelike omgewing uitbeeld. Die grootmoeder en haar kleindogter staan onder die beeld van Maria met die Christuskind in haar arms, simbool van hopeloosheid onder die simbool van hoop. Eindelik is hulle slegs negentig myl van Rome af, maar die treinverbindings met Rome is verbreek, die brûe opgeblaas en nie al die militêre vragwaens gaan na Rome nie, sodat die titel van die drama ’n ironiese betekenis kry. Eindelik word die karakters nie net individue nie, maar mense verteenwoordigend van die mensdom, met die grootmoeder simbool van die opofferings en liefde wat sal oorwin en die kleindogter simbool van ’n verslae en stom mensdom. Die soldate word aangedui as verskillende tipes, soos diegene wat onverskillig staan teenoor ander, diegene wat medelye toon maar onwillig is om te help en diegene wat slegs sal help as daar eie voordeel daarin is. Die ouma en dogter se vrugtelose wag beeld ook die uitsigloosheid van hulle bestaan uit, ’n kenmerk van die Absurde Teater wat eers sowat tien jaar later in Samuel Beckett se Waiting for Godot sy dramatiese intrede vind. Hierdie eenbedryf word deur Gerhard J. Beukes opgeneem in Woord en masker en deur F.C.L. Bosman in Vier uitgesoekte eenbedrywe.
Fuente Sagrada beteken “die heilige put” en dramatiseer ’n insident uit die Spaanse Burgeroorlog, waarin die buitelandse vegter probeer om ’n boer te laat begryp hoe nodig sy stootkarretjie is vir die vervoer van waardevolle krygsdokumente en sodoende die beskerming van sy land. Die boer begryp egter slegs eenvoudige dinge van sy grond en sy boerdery en is moeilik om te oortuig. Eers wanneer die soldaat terloops iets noem binne die boer se verwysingswêreld, naamlik dat hy ook verwantskap het met grond en sy grond moes opoffer om te veg, dat die boer toestem. Dit is egter in die visualiteit van die lang optog van hawelose mense wat woordeloos oor die verhoog trek wat die dramaturg die sterkste simboliese boodskap bring van die ellende wat oorlog oor onskuldige mense bring.
Die grootkannone is ’n na-oorlogse Suid-Afrikaanse stuk, waar twee soldate wat hoë range in die oorlog beklee het, nou weer net gewone mense in die samelewing is en deur alles oorheers word, selfs deur vrouens. Saam probeer hulle nou die verdriet verdrink en ook om vroeëre glorie te herwin, wat tussen die humor die gebeure ook ’n ietwat tragiese en patetiese aanskyn gee. Die gesprek tussen die twee dronkes is besonder geestig.
Die sluipskutter is ’n bundel eenbedrywe wat naas die titelstuk ook die impromptu-stuk Die ongeskrewe stuk en die hoorspel Die gees van die water bevat. Die sluipskutter speel tydens die Tweede Wêreldoorlog in Italië af, waar die Duitser Heinrich gevange geneem word en kolonel Venter van die Suid-Afrikaanse Leër besluit om hom dood te skiet, onder die indruk dat hy ’n sluipskutter is wat sy peetkind, een van sy manskappe, doodgeskiet het. In werklikheid het Heinrich uit noodweer opgetree. Kaptein Meyer, ’n Jood wat Duitsland verlaat het om ’n Suid-Afrikaanse burger te word, is daarenteen die menslike gesig wat die krygsgevangenes verseker dat hulle nie tereggestel sal word nie. Sy optrede is des te meer merkwaardig omdat hy uit hoofde van sy afkoms as  Duitse Jood alle rede het om die Duitse krygsgevangenes te haat. Die menings van ander karakters, soos ’n Italiaanse vrou, belig die moraliteit van die Kolonel en die sluipskutter se dade. Hierdie enkele geval word simbolies van die wreedheid van die oorlog, wat die futiele dood van iemand soos Heinrich tot gevolg het, en die brute geweld, waarteen die suiwer menslikheid van ’n persoon soos kaptein Meyer niks kan uitrig nie. In Die ongeskrewe stuk daag die musikant, regisseur, student, akteur en meisies net voor die vertoning op en hulle blote teenwoordigheid en onderlinge verhoudings sorg dat ’n nuwe drama ontstaan. Die sentrale boodskap is dat die werklike lewe die drama is. Dit is ’n vrye verwerking van Pirandello se Ses karakters op soek na ’n skrywer. Hierdie eenbedryf word ook opgeneem in die versamelbundel Die kleiner kosmos, saamgestel deur P.P.B. Breytenbach en Temple Hauptfleisch. Die gees van die water is gebaseer op die Japanse sprokie van die klipkapper. Dit is ’n digterlike allegoriese stuk met ’n gesprek tussen die Berg, die Water en die Wind, waarin die Water besef dat die rus wat hy voorheen versmaai het, ware geluk bring.
Vier eenbedrywe is ’n keur deur J.C. Kannemeyer uit sy reeds gepubliseerde eenbedrywe en bevat Die skaapwagters van Bethlehem, Die arrestasie, Alle paaie gaan na Rome en Die sluipskutter. Kannemeyer voorsien hierdie bundel met ’n deeglike oorsig van die opgenome eenbedrywe. Die eenbedryf Die lewe is alleen draaglik as 'n mens bietjie dronk is word in die versamelbundel Rostrum opgeneem. Dit is ’n nostalgiese tweegesprek tussen ’n ou skrywer en sy getroue bediende en dis reeds laat in die dag, waarin die vrees vir die lang koue winternag in die skrywer opkom. Dit dwing hom om sy lewe in oënskou te neem.
Krige vertaal self vyf van sy eenbedrywe in Engels. Vier verskyn dan in The sniper and other one-act plays en een in Two lamps and The big shots.
Dramas
Sy eerste vollengte drama en ook eerste gepubliseerde drama is Magdalena Retief, ’n geleentheidstuk geskryf vir die Voortrekker eeufees in 1938 en daarna in 1948 en weer in 1975 hersien en heruitgegee. In die drama word die hoofkarakter, wat die vrou was van die Voortrekkerleier Piet Retief, oor verskeie dekades geteken. Aan die begin is sy ’n meisie van sestien en aan die einde met die Epiloog ’n vrou van sewentig. Die aanloop tot en verloop van die Groot Trek soos dit op haar van toepassing is, word in agt taferele geskets, met die Epiloog ’n nabetragting. Die belangrikste gebeure en botsings van die Voortrekker-geskiedenis en belangrike momente in die wording van die Afrikanervolk kry hierin beslag. In hierdie geskiedenis word Magdalena simbool van die Afrikaanse vrou, wat ten spyte van terugslae altyd voortveg en oor haar nageslag waak. Die vorm van die drama is meer dramatiese vertelling as egte drama en baie van die konflikte wat sy deurstaan word vertel maar nie uitgebeeld nie. Magdalena Retief verower in 1938 die eerste prys in ’n wedstryd van die Krugersdorpse Toneelvereniging vir die Voortrekkereeufees.
Die twee lampe word in 1948 geskryf en in 1951 gepubliseer, waarna ’n hersiene uitgawe in 1975 verskyn. Die drama is gebaseer op Sannie Uys se kortverhaal Die vader. Hierin bots ’n trotse, outokratiese vader (Oom Gert) met sy twee seuns (die lampe van die titel) nadat hy reeds sy vrou en twee dogters aan die dood afgestaan het. Die vader se lewe word regeer deur sy rigiede, ontoepaslike godsdiensopvattings. Hy weier om enige toegewing te maak (ook aan homself), wat tragiese gevolge het. Die seuns is egter te pap en hulpeloos voorgestel, wat afbreuk doen aan die potensiaal vir ware dramatiese konflik. Die twee lampe verower in 1951 ’n tweede prys (gedeel met Johannes Meintjes) in die groot toneelwedstryd tydens die Van Riebeeckfees, wat gewen is deur Gerhard J. Beukes en W.A. de Klerk. The two lamps (sy eie vertaling van Twee lampe) word in 1963 in die Verenigde State van Amerika met die Rosamund Gilder-toekenning bekroon.
Die ryk weduwee is ’n komedie wat die komiese uitbuit van wewenaars en oujongkêrels wat gelyktydig met huweliksaansoeke by ’n ryk weduwee opdaag. Anna de Kock van die plaas Soete Inval naby Wellington word die hof gemaak deur Etienne Roux, oujongkêrel en verstrooide professor in die letterkunde, Frans de Waal, wewenaar-boer van Beaufort-Wes, Pierre Naudé, wewenaar-prokureur en haar voorman, Piet Swart, wat bieg dat hy hierdie werk aanvaar het slegs om in haar teenwoordigheid te kan wees. Die landwye toer in 1953 van die Nasionale Toneelorganisasie met hierdie stuk is ’n groot sukses en daar word geraam dat meer as honderdduisend mense hierdie opvoerings bygewoon het. Resensente wys die ongemotiveerde handeling, weinige sielkundige indringing en te veel uiterlike handeling slegs gerig op effek as swakpunte uit. Daarenteen is dit ongetwyfeld vermaak uit die boonste rakke, met vlot handelingsverloop versterk deur lewendige dialoog gelaai met dubbelsinnighede. Na hierdie aanvanklike toer word dit periodiek weer met groot sukses opgevoer, onder andere in 1968 deur TRUK en in 1974 deur KRUIK. Die trefkrag en tydloosheid van die drama word daarin geïllustreer dat dit in 2009, wanneer dit by die Aardklop Kunstefees opgevoer word, weer vol sale trek en een van die gewildste produksies op die fees is. In 1951 wen hierdie drama die gesamentlike tweede prys met die toneelwedstryd tydens die Van Riebeeck-fees.
Die goue kring se titel verwys na die kringloop van lewe en dood. Dit is gegrond op ’n legende uit die Portugese literatuur, wat Krige in Spanje laat afspeel. Hy het ook die kortverhaal La miseria uit sy bundel Die palmboom op hierdie legende gegrond. In die oorspronklike legende kry die hoofkarakter drie wense en een daarvan is dat hy ’n vrugteboom kry waarin die een wat daarin klim nie kan afklim voordat die hoofkarakter hom nie daartoe beveel nie. In die drama kom die Dood in die gedaante van ’n aantreklike jong man na ’n dorpie om Moeder Mart te kom haal, maar deur die towerkrag wat aan haar gegee is, laat sy hom aan ’n lemoenboom vassit. Selfs wanneer sy hom bevry, kan hy slegs in ’n nou sirkel om die boom beweeg. Weens die Dood se gevangenskap sterf geen mens meer in die wêreld nie en selfs pyn word onsterflik, sodat mense wat met pyn worstel nou gedoem is om dit vir ewig te verduur. Omdat dood en lewe so nou verbonde is, word geen nuwe kinders ook gebore nie. Moeder Mart besef eindelik dat sy haarself sal moet offer ter wille van ander. Sy bevry die Dood en hy neem haar saam met hom en so word die “goue kring” van lewe en dood weer herstel. Die ander karakters verteenwoordig dikwels die bekende tekortkominge van die mens, soos vrekkerigheid, luiheid en hoogmoed, wat aan die drama ’n meer universele impak gee, veral waar hulle deur die gebeure gedwing word om na te dink oor die sin van lewe en dood. Hierdie drama gee dus uiterlike substansie aan die metafisiese konsepte van ons menswees en die wisselwerking tussen lewe en dood.
Die komedieklug Die loodswaaiers word reeds in 1966 deur KRUIK opgevoer, maar eers in 1977 gepubliseer. ’n Afdeling Suid-Afrikaanse soldate bevind hulle in Abessinië tydens die Tweede Wêreldoorlog, met die Italiaanse magte wat hulle kan vaskeer. In hierdie omstandighede maak ’n string loodswaaiers hulle verskyning in die tent van dokter François van Rensburg om sodoende regverdiging te kry vir hulle voorgenome ontwyking van aktiewe diens. Die dokter, bygestaan deur sy ordonnans wat wil gaan veg maar weens sy werk nie kan nie, moet beide die vlees en die gees regdokter. Wanneer die krisis-uur aanbreek, lei die dokter die geveg, die ordonnans kan ook ’n bydrae lewer en dit blyk tog dat die dokter daarin geslaag het om die loodswaaiers te inspireer.
Reeds in 1941 maak sy dramas sterk aanspraak op die Hertzogprys, toe Magdalena Retief en Die wit muur en ander eenbedrywe deur die keurpaneel aangeprys word as die enigste werke, naas J.F.W. Grosskopf se Die klipdolk en ander kortspele, wat ernstige oorweging verdien. Die paneel bevind dat Magdalena Retief ’n verdienstelike werk is, maar as drama onbevredigend, terwyl Die wit muur op ’n hoër vlak staan. Hulle bevind dat slegs sy werk die prys verdien, maar twyfel of hy reeds die rypheid, breedte en diepte bereik het wat mens met die Hertzogprys assosieer. Die saak word na ’n breë kommissie verwys, wat met ses stemme teen vier teen ’n bekroning besluit. Interessant genoeg is beide Magdalena Retief en Die wit muur werke wat in die besonder uitgelig word as bekroningswaardig wanneer die keurpaneel in 1985 wel die Hertzogprys aan hom toeken. In 1966 beveel die keurraad eenparig aan dat Krige die Hertzogprys vir drama vir sy oeuvre moet kry, maar die Akademieraad keur hierdie aanbeveling af en geen toekenning word daardie jaar gemaak nie. ’n Heftige polemiek breek hierna los, waartydens verskeie prominente skrywers die beskuldiging maak dat Krige se anti-apartheid politieke uitsprake die oordeel van die Akademie negatief beïnvloed het en dat hulle hierop konsentreer eerder as op die intrinsieke gehalte van sy werk. Daar word verder beweer dat die destydse Eerste Minister, advokaat B.J. Vorster, self ingegryp het en die sekretaris van die Akademie, Daan Goosen, en die voorsitter, P.J. Nienaber, persoonlik gedreig het indien hulle Krige sou vereer. Eindelik word die Hertzogprys vir drama in 1985 aan hom toegeken vir sy hele oeuvre, in besonder Magdalena Retief, Alle paaie gaan na Rome, Die wit muur, Die sluipskutter en Die goue kring. By herhaling kry hy ook kleiner toekennings vir sy werk, soos ’n derde prys in die ATKV se dramawedstryd in 1964.
Prosa
Krige se prosa is aanvanklik merendeels fiksie. As student vertaal hy ’n aantal Franse kortverhale wat van 1928 tot 1932 in Die Huisgenoot verskyn. Tussen 1931 en 1939 publiseer hy verskeie oorspronklike verhale in Die Huisgenoot, De Gids, Die Brandwag, De Stem, Die Jongspan en die Jaarboek van die Afrikaanse Skrywerskring. In hierdie tyd skryf hy ook talle sketse en essays oor sy belewenisse en reise in die Europese lande wat hy besoek. Na sy debuut met ’n kortverhaalbundel kan verreweg die meeste van sy prosa egter as van meer dokumentêre aard geklassifiseer word, waar hy vanuit ’n ek-verteller perspektief verslag doen oor sy ervarings. Die onderliggende genre is dan die reisverhaal, waarin onderhoudend verslag gedoen word van verblyf, omgewing, mense, gewoontes, kultuur en geskiedenis, maar veral van eie ervaring, indrukke en emosies binne hierdie belewenis. Selfs die verhaal van sy ontsnapping in Italië tydens die Tweede Wêreldoorlog is hier inbegrepe. ’n Deurlopende tema in baie van sy verhale en ander prosa is die dood, met veral Die droom en Die dood van ’n Zoeloe aangrypende weergawes van kontak met die dood, een deur die jong kind wat sy hele lewenshouding verander en die ander deur die volwasse man. Tradisioneel trek sy prosa ten onregte minder aandag as sy poësie en dramas, maar dit is nie ’n korrekte beoordeling van die meriete daarvan nie. Sy prosa is gelykstaande aan sy ander werk en in sekere gevalle bereik hy besondere hoogtepunte. Die swakhede wat baie van sy poësie en dramas kenmerk, veral die romantiese aard daarvan en die woordrykheid, word soms meer sinvol geakkommodeer binne die prosa. Dit is opvallend dat sy internasionale aansien veel meer gegrond is op sy prosa as op sy werk in ander genres en van sy verhale word in verskeie tale vertaal, selfs Magjaars en Russies.
Sy debuut as prosaskrywer is met die kortverhaalbundel Die palmboom, waarin ’n keur uit die verhale wat in die dertigerjare in tydskrifte gepubliseer is, opgeneem word. Hy beïndruk met sy raak karakterisering en natuurlike verstelstyl, soms met speelse oordrywing van tipes en situasies.
Die reisboek Sol yl sombra (Spaans vir “son en skaduwee”) bevat sketse en artikels oor sy verblyf in Spanje in die hawestede Barcelona, Valencia en Almeria. Behalwe een is al hierdie sketse in koerante en tydskrifte gepubliseer selfs voor die verskyning van sy eerste digbundel. Hierin munt hy uit met sy eiesoortige perspektief op die politiek, godsdienstige gewoontes en leefwyse van die Spanjaarde en stel ’n besondere standaard daar vir die reisverhaalgenre in Afrikaans. Krige self beskou Huis aan die see as die beste skets in hierdie bundel, op sterkte van die hegte bou en fyn uitbeelding van motief, sfeer, stemming en gevoel. Tremrit is ’n skerpsinnige uitbeelding van sy medepassasiers in hulle reis deur die wêreld. A.P. Grové neem In die Comedor Popular uit hierdie bundel op in Trekvoëls, ’n versamelbundel met reissketse.
’n Soortgelyke bundel is Ver in die wêreld, wat sketse bevat oor sy verblyf in Frankryk, Spanje en sy ervarings in die oorlogsjare in Noord-Afrika en Italië en later ook in Suid-Afrika. Weereens munt hy uit met sy vasvang van die atmosfeer van die plek wat hy beskryf en die stemming van die gebeure, asook met die manier waarop die mense belig en hulle karakters openbaar word. Die gebeure is wyd uiteenlopend van aard en beskryf dinge so divers as sy professionele rugbyloopbaan, oorlogsaksie en uitstappies in die veld. Eggo tref met sy beelding van oorlogsmoegheid en oorlogsverskrikking, wat hy in ’n kroeg probeer ontvlug.
Sout van die aarde sluit ten nouste aan by Sol y sombra en Ver in die wêreld en bevat ook reisverhale en sketse. Hierdie bundel is in ses afdelings verdeel, naamlik Frankryk, Oorlog, Ter see, Spanje, Suid-Afrika en Bo die ou wêreldsee. Soos die titels van die afdelings aandui, beskryf hy reise, mense en gebeurtenisse tydens sy verblyf in Frankryk en Spanje in die dertigerjare, ervarings tydens die Tweede Wêreldoorlog en op see, asook ervarings in Suid-Afrika, wat dan die dertigerhare tot die vyftigerjare dek. Hy beskryf ook staaltjies uit sy rugbyspelende dae in Frankryk en sy eerste ontmoeting met Roy Campbell. Die titelverhaal beskryf sy ervarings saam met twee ander krygsgevangenes terwyl hulle in doodsgevaar tydens die Tweede Wêreldoorlog probeer terugkeer na hulle linies, maar omring word deur vyandelike bedrywigheid en vuur. Hulle kom in hierdie omstandighede ’n ou egpaar teen, wat saam met hulle skoondogter op hulle landjie werk, terwyl hulle kleinkind op die groen gras rondkruip. Die kontras tussen die dood en vernietiging aan die een kant en die skepping en nuwe lewe aan die ander kant word ’n universele uitbeelding van die krag van die lewe. Die skets Señora Adela verskyn in die afdeling oor Spanje. Dit is aan hierdie eenvoudige vissersvrou wat hy gedeeltes van die drama Die goue kring voorlees, waaraan hy in haar huis geskryf het. Ten spyte van haar ongeletterde eenvoud is sy ’n merkwaardige mens, vurig van geaardheid, diepsinnig en gevoelig, met ’n sonderlinge vermoë om dinge in perspektief te plaas. Sy skets oor Die twee Natalle wat in hierdie bundel verskyn, word later deur C.J.M. Nienaber opgeneem in die bloemlesing Tuinprovinsie Natal. Sout van die aarde word in 1960 met ’n eerste prys bekroon in Die Landstem se letterkundige wedstryd. Elize Botha neem die beskrywing van Krieket… uit hierdie bundel op in haar versamelbundel oor Afrikaanse essayiste. Hennie Aucamp maak ’n keuse uit Krige se prosa wat hy as Met ander oë laat publiseer, vergesel van ’n deeglike inleiding oor die aard en betekenis van Krige se prosa.
Môrester oor die Abruzzi is Krige se eie vertaling van The way out, sy spannende verslag oor sy ontsnapping in die Tweede Wêreldoorlog deur die Duitse linies na vryheid nadat hy vir lank in Italië as krygsgevangene aangehou is. In 1990 is Na die Maluti's op die kortlys vir die toekenning van die Ou Mutual-prys en in dieselfde jaar word dit genomineer vir die Rapportprys. Dit is ’n verslag van sy staptoer saam met ’n groep vriende na die Maluti-berge in Lesotho in Mei 1939. Hierdie reisverhaal het oorspronklik as ’n reeks artikels van 9 Junie tot 31 Oktober 1939 in Die Brandwag verskyn, met illustrasies van sy broer François. Benewens sy weergawe van die klimtog en die beskrywing van die natuurskoon gaan hy hier op baie interessante afdraaipaadjies ook. So rapporteer hy geleerde gesprekke tussen hom en sy medereisigers, wat ingesluit het sy suster Mitzi en broer François, en die skilders Terence McCaw en Walter Battiss. Hierdie gesprekke handel oor talle onderwerpe, insluitende die San-kultuur en San-kuns, wêreldliteratuur, die rassekwessie en die verstarde Afrikaanse gees. Die droom is ’n vertaling deur Ina Rousseau van sy Engelse verhaal The dream (wat oorspronklik in The dream and the desert gepubliseer is. Die briewe wat hy in die vroeë dertigerjare hoofsaaklik aan sy broer Bokkie uit Frankryk en Spanje skryf word later versamel en met ’n inleiding deur Peet van Aardt uitgegee as Briewe van Uys Krige uit Frankryk en Spanje.
Van sy verhale en sketse verskyn in tydskrifte soos Standpunte. Sy korter werk word ook in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende Borde borde boordevol, Wys my waar is Timboektoe en Vuurslag, almal saamgestel deur Hennie Aucamp; Mosaïek onder redaksie van J.P. Smuts en R. van Rensburg; Kort keur en Die Afrikaanse kortverhaalboek van Abraham H. de Vries; Dekade: Resente Afrikaanse kortverhale, Kortpad en Kernbeeld van die Afrikaanse kortverhaalboek onder redaksie van F.V. Lategan; Moderne Afrikaanse verhaalkuns van F.E.J. Malherbe; Ons reis om die wêreld saamgestel deur Jac J. Rousseau (skuilnaam van P.J. Nienaber); Vertellers en Vertellers 2 van Merwe Scholtz; Flitse van die Afrikaanse Pers-Boekhandel; en Allegaartjie saamgestel deur Johan de Jager. In die bundel Rooi word vier sketsverhale van hom opgeneem, insluitende die aangrypende Die Carbonari, wat die ontsnapping van ’n krygsgevangene tydens die Tweede Wêreldoorlog beskryf. Hierdie verhaal verskyn oorspronklik in Engels in The dream and the dessert. Sy ander bydraes tot hierdie bundel is voorheen ongepubliseer en is Die hoë torings, Weeskindjie van die woestyn en Bramahpoetra en Baardskeerdersbos.
Hy lewer ook belangrike werk wat oorspronklik in Engels verskyn. The way out vertel die verhaal van sy ontsnapping uit krygsgevangenskap in Italië tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hierin bring hy veral hulde aan die Italiaanse boeremense wat ten spyte van Duitse dreigemente dat hulle doodgeskiet sal word as hulle die voortvlugtiges help, so ’n groot rol in sy ontsnapping gespeel het. Die oorwegende toonaard van die boek word dan ’n lofsang aan die menslike goedheid en geloof. Hoewel ’n feitelike verslag, slaag hy daarin om die verhaal soos ’n spannende roman in te klee, met die voortdurende gevaar dat die Duitsers hulle sal betrap altyd in die agtergrond. Oorsese kritici loof sy behendige en beeldryke gebruik van Engels, waardeur hy sy deeglike beheer oor hierdie taal bewys. Hy vertaal self hierdie boek (met finale afronding deur Jan Rabie) as Môrester oor die Abruzzi en die vertaling word na sy dood gepubliseer.
Saam met Conrad Norton skryf hy Veldtog vir vryheid: 'n kort oorsig van die oorwinning va die Afrikanersoldate in Oos- Afrika 1940–1941, waarin hulle die verloop van die veldslae waarin Suid-Afrikaanse soldate tydens die Tweede Wêreldoorlog in Oos-Afrika deelgeneem het, beskryf. Dit is ’n uitgawe van die Inligtingsburo en verskyn ook in Engels as Vanguard of victory.
Ook as kritikus maak hy ’n belangrike bydrae. So skryf hy inleidings vir verskeie belangrike letterkundige werke, soos Keur uit die verhale van J. van Melle (wat hy saamstel), 21 van Jan Rabie, Poems of Roy Campbell en lewer die belangrike opstel oor Ingrid Jonker se poësie in In memoriam Ingrid Jonker. In Naamlose muse versamel J.C. Kannemeyer sy kritiese werk en letterkundige essays, asook diverse verspreide artikels wat deur die jare in koerante verskyn het, afskrifte van referate wat hy tydens konferensies gelewer het, radiopraatjies, bydraes en inleidings tot boeke en briewe.
Vertaler en samesteller
As vertaler lewer hy werk van onskatbare waarde vir Afrikaans deurdat hy by uitstek die persoon is wat die Latyns-Romaanse letterkunde (Spaans, Portugees, Italiaans, Frans) vir die Afrikaanse leser oopmaak deur uitmuntende vertolkings van beide die skrif en die hartstog van hierdie werke. Met poësie is sy werkwyse om die gevoel van die oorspronklike te vertolk, eerder as om te poog om ’n letterlike vertaling te doen, wat meebring dat baie vertalings korter of langer is as die oorspronklike. Sodoende kom daar eintlik elke keer ’n nuwe kunswerk tot stand, wat meebring dat André P. Brink later van hierdie vertalings van gedigte insluit in Groot verseboek. Vir die luit en kitaar is sy eerste bundel met vertaalde gedigte, waarin hy vertalings insluit uit Arabies (kwatryne van Abu’l-Ala, wat hy vertaal uit die Engelse oorsettings van Ameen F. Rihani en Henry Baerlein), Frans (gedigte van Prudhomme, Gautier, Villon, Baudelaire en Rimbaud) en Spaans (gedigte van Lope de Vega, De Quevedo, Calderon de la Barca, Machado, Jimenez en Lorca). Hoogtepunte in die bundel is Villon se Ballade van die dames van weleer en Lorca se Klaaglied vir Ignacio Sánchez Mejías. Hy sluit die bundel af met ’n aantal beskouinge oor die werk van sommige van hierdie figure. Vir die luit en die kitaar word in 1951 met die Akademieprys vir Vertaalde Werk bekroon. Met Éluard en die surrealisme stel hy op insiggewende wyse die kunsrigting van surrealisme aan die Afrikaanse leser bekend en wys op voorbeelde van hierdie rigting in die werk van onder andere Bartho Smit en Ingrid Jonker. Hierdie opstelle word gevolg deur ’n bespreking van die belangrike surrealistiese digter, die Franse Paul Éluard, se persoon en werk, gevolg deur vertalings van ’n groot aantal gedigte van Éluard, waar die oorspronklike Frans langs die Afrikaans afgedruk word.
Hy stel die Spaanse digter en dramaturg, Federico García Lorca, wat in die dertigerjare deur die Fascistiese soldate in Spanje tereggestel word, se dramas Yerma en Die huis van Bernarda Alba asook sy Verse van Lorca aan die Afrikaanse leser bekend. Yerma word in 1952 in drie aflewerings in Standpunte gepubliseer en op grond hiervan ontvang Krige in 1956 die Akademieprys vir Vertaalde Werk. Hierdie drama word eers in 1963 in boekvorm gepubliseer. Yerma is die vrou van die hardwerkende boer Juan. Sy smag na ’n kind, maar haar man is onwillig en ook uitermate besitlik teenoor haar, wat haar menswees versmoor. Haar eer laat haar nie toe om haar wens by ’n ander man te vervul nie, al is daar iemand wat sy begeer. Wanneer haar man hom weer aan haar opdring, kan sy die situasie nie meer hanteer nie en vermoor hom. Die Akademieprys vir Vertaalde Werk word in 1981 vir Die huis van Bernard Alba toegeken. Hierin word die dogters van Bernarda Alba na die dood van hulle pa in die ingekerker, wat elkeen se eiesoortige drome verydel. Hy vertaal ook Lorca se dramas Mariana Pineda en Die bloedhuwelik, maar hierdie vertalings word nie gepubliseer nie.
Krige se woordvirtuositeit kom tot sy volle reg wanneer hy die uiters moeilike taak om William Shakespeare se dramas te vertaal, aanpak. Shakespeare se woordspelings is iets wat sy vindingrykheid stimuleer en hy slaag daarin om die Elizabethane plek-plek te laat praat en optree soos tipiese Afrikaners. Twaalfde nag word in 1964 met die eeufees van Shakespeare deur TRUK in Pretoria, Johannesburg en elders opgevoer en die opvoering sowel as die vertaling oes groot lof in, met party kritici wat beweer dat dit die mees geslaagde Shakespeare-opvoering is wat hulle tot op daardie stadium in Suid-Afrika gesien het. Twaalfde nag word in 1969 (saam met Eitemal se vertaling van Goethe se Faust) met die Akademieprys vir Vertaalde Werk bekroon. Krige weier die prys vir Twaalfde nag omdat hy vertroue verloor het in die Akademie se vermoë om letterkundige besluite en nie politieke besluite nie, te maak. Dit is veral na aanleiding van die debakel in 1966 toe die keurraad aanbeveel het dat hy die Hertzogprys vir drama moet kry, maar die Akademieraad weier om enige toekenning te maak. Hy vertaal ook Koning Lear van Shakespeare in opdrag van KRUIK in Afrikaans, wat in 1972 saam met Dokter-teen-wil-en-dank (vertaling van Molière se Le médecin malgré lui wat aansienlik langer is as die oorspronklike, alhoewel dit dieselfde gees en sfeer behou) met die Akademieprys vir Vertaalde Werk bekroon word.
Spaans-Amerikaanse keuse word in 1971 met die Akademieprys vir Vertaalde Werk bekroon. Voor die toekenning vir Spaans-Amerikaanse keuse word hy deur die Akademie voorsitter gevra om tog hierdie keer die prys te aanvaar en nie die huidige Akademie vir die foute van sy voorgangers verantwoordelik te hou nie, waarna hy die prys (en die daaropvolgendes) almal aanvaar. Ballades van Villon is vertalings van die werk van die vyftiende eeuse Franse digter, François Villon. Saam met Barend J. Toerien en Gus Ferguson vertaal hy ook die gedig van Jacques Prévert The song of the snails who went to a funeral. Ook op die gebied van die vertaling van prosa verrig Uys waardevolle werk en reeds vanaf 1928 tot 1932 verskyn etlike vertalings van kortverhale van Franse skrywers in Die Huisgenoot. Saam met sy broer Jacobus Gerhardus Joubert (Bokkie) Krige vertaal hy Antoine de Saint-Exupéry se Pioniers van die wolke in Afrikaans. Hierdie is ’n verhaal van die wedervarings van die onbesonge vlieëniers van die dertigerjare, wat met weinig hulpmiddele die roetes vir die Franse lugposdiens oopgestel het, eers oor die Sahara-woestyn, en later oor die Atlantiese Oseaan en die sneeutoppe van die Andes. Vir hierdie manne was die lewe ’n waaghalsige avontuur, vol onbekende gevare.
As samesteller is hy verantwoordelik vir keuses uit die werk van die Dertigers in Afrikaanse versameling (’n bundel gemik op die Nederlandse mark) en ’n Keur uit die verhale van J. van Melle, beide voorsien van ’n insiggewende inleiding. Hy versorg ook keuses uit die werk van Roy Campbell (Poems of Roy Campbell) en Olive Schreiner (Olive Schreiner: A selection) en saam met Jack Cope maak hy ’n keuse uit die werk van Suid-Afrikaanse digters (Afrikaans en Engels) vir The Penguin book of South African verse. Hy is dan ook medeverantwoordelik vir die vertaling van sommige van die Afrikaanse digters se werk.