cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Colin McKenzie Fraser
Ds. Fraser se aftrede
Ná die dankgebed is adresse deur die kerkraad, die gemeente van Luckhoff en die stadsraad hulle aangebied. Met gevoelvolle woorde is die hegte bande na 44 jaar losgemaak: "Verliest de Gemeente in U den trouwen Leeraar en Herder, die inwoners van Philippolis verliezen in U den waardigen medeburger, den liefdevollen vaderlijken vriend." Nadat die gryse leraar al die skenkers van die adresse bedank het, "zong het koor op de wijzie van Home sweet home een lied, gedicht door den heer Marais, den orgelist te Philippolis. Daarop klonk uit aller mond: Dat's Heeren zegen op u daal en ds. Fraser sprak den Zegen uit. De diens duurde twee en een half uur."
Kalamata-olyf
Sinonieme
Aetonychalea: (Kalámai), Aetonychi: (Griekeland), Aetonycholia: (Kalámai en Pátrai), Calamata (Agrínio, Aitolokón, Siprus, Iznik, Kalámai, Lakonia, Messíni, Peloponnesos, Spárti, Wes-Kaap en Kalifornië)
Kalamataiani: Pelopónnisos, Kalamon: Griekeland, China, Siprus, Kríti, Pelopónnisos, Perugia (Italië) en Suid-Afrika.
Colin McKenzie Fraser
Ds. en mev. Fraser se laaste jare
Nadat ds. Fraser sy emeritaat aanvaar het, het hy en sy gade vanaf Philippolis verhuis en na die plaas Onze Rust in die distrik Bloemfontein vertrek, waar hulle 'n tyd lank by pres. en mev. Steyn gaan inwoon het. Daarna het hulle hul in Kaapstad gaan vestig waar hy op Maandag 27 Februarie 1911 oorlede is. Op 5 Maart 1911 is hy op Philippolis ter aarde bestel. 'n Baie groot skare en 'n aansienlike aantal predikante was teenwoordig, "mede-arbeiders op het veld dat zoo ijverig door den overledene was bearbeid". Die kansel en baie ander dele van die kerk was in 'n swart roukleed gehul. Ná die roudiens in die kerk en terwyl die kerkklok gelui het, het die stoet grafwaarts beweeg. "Bij den ingang van de begraafplaats stonden eenige honderden naturellen, die bij de aankomst van den stoet hun liederen aanhieven. Hier werden de laaste woorden gesproken, de laaste gezang aangeheven; en het overschot van een man die edelmoedig geleefd, en zijn Meester trouw gediend had, onder veel tranen ter aarde besteld." As 'n blyk van waardering vir sy dienste het die gemeente al die onkoste verbonde aan sy begrafnis betaal. In April 1917 is mevrou Fraser oorlede en langs haar geliefde eggenoot in Philippolis ter ruste gelê.
In Mei 1914 is 'n monument ter nagedagtenis aan hom reg voor die kerkgebou onthul. Enkele treffende woorde op die gedenkteken vorm 'n volmaakte opsomming van sy vrugbare lewe: "Gewijd aan de Zalige Nagedachtenis van wijlen Ds. Colin Mackensie Fraser Geb. 20 Jan. 1837. Ovl. 27 Febr. 1911. In leven predikant der Ned. Geref. Gem. Philippolis 1863–1907 Door een dankbare Gemeente."
Kalamata-olyf
Sinonieme
Karakolia (Griekeland), Nychati: Kalámai en Pelopónnisos, Nychati di Kalamata: Aitolokón, Kalámai en Lakonia, Tsigeli : en Karamursel Su Kalamata: Bursa, Gebze, Gölcük, Karamürsel, Kocaeli, die Marmara-streek, en die Su Zeyt-verskeidenheid van Turkye.
Queensland
Die gebied is vir die eerste keer deur Australiese inboorlinge en Straat van Torres eilandbewoners bewoon wat ongeveer tussen 40 000 en 65 000 jaar gelede daar aangekom het volgens verskeie dateringstegnieke. Later het Queensland 'n Britse kroonkolonie geword wat afgestig is van die deelstaat Nieu-Suid-Wallis op 6 Junie 1859, 'n datum wat steeds jaarliks herdenk word as Queenslanddag. Die gebied wat tans as Brisbane bekend staan was voorheen die Moreton Bay-strafkolonie gewees wat bedoel was as 'n plek om misdadigers wat herhaaldelik oortree het na toe te stuur. Die staat het later vrye vestigings aangemoedig en vandag word Queensland se ekonomie gedomineer deur die landbou-, toeriste- en natuurlike hulpbronsektore.
Mercedes-Benz M136 enjin
Die Mercedes Benz M136-enjin was 'n 1697 cc inlynviersilinder wat in 1935 deur Mercedes-Benz bekendgestel is vir sy nuwe W136-sedan. Dit is aanvanklik in die Mercedes-Benz W136 170 V gebruik.
Vanielje
Vanielje is 'n geur afgelei van orgideë van die genus Vanilla, hoofsaaklik uit die Meksikaanse spesie, platblaarvanielje (V. planifolia). Die woord vanielje is afgelei van die verkleinvorm van die Spaanse woord vaina (wat beteken skede of peul), vertaal as bloot "klein peul".
Pre-Columbiaanse Meso-amerikaners het oorspronklik die wingerdstok van die vanielje-orgidee gekweek. Die Spanjaard Hernán Cortés word gekrediteer met die bekendstelling van beide vanielje en sjokolade aan Europa in die 1520s.
Vanielje is die tweede duurste spesery na saffraan omdat die kweek van vanieljepeule arbeidsintensief is. Ten spyte van die koste word vanielje hoog aangeskryf vir sy smaak, wat die skrywer Frederic Rosengarten, Jr. beskryf in The Book of Spices as "suiwer, pittig en delikaat", met sy komplekse blommegeur 'n "eienaardige boeket" Om hierdie rede word vanielje wyd gebruik in beide kommersiële en huishoudelike gebak, parfuumvervaardiging en aromaterapie.
Bleekvlerkspreeu
Die Bleekvlerkspreeu (Onychognathus nabouroup) is 'n amper-endemiese algemene standvoël en plaaslike nomade in rotsagtige klowe, by kranse in droë en woestynstreke. Die swerms lê soms groot afstande af om by spesifieke kosbronne te kom. Die voël pik soms ektoparasiete van sebras en antilope af. Die voël is 26 – 28 cm groot en weeg 80 - 120 gram. In Engels staan die voël bekend as die Pale-wingd Starling.
Doringbroodboom
Die doringbroodboom (Encephalartos horridus (Jacq.) Lehm.) is 'n broodboomspesie wat endemies is aan Suid-Afrika. Op die SANBI-rooilys is dit as bedreigde spesie (EN) gelys. Dit kom net in die Albanie-ruigte in die Oos-Kaap rondom Gqeberha en Uitenhage voor op klipperige kwartsdagsome. Die plant het reeds meer as 50% van sy oorspronklike voorkomsgebied verloor.
Die plant kan in dwergvorm voorkom of in sy normale vorm. Dis 'n klein broodboom van 80 cm hoog en 30 cm in deursnee. Die plant het 'n ongewone blouerige kleur en die blare het opvallende stekels. Die plant kry net een keël per jaar. Die manlike kegels is blouer as die vroulikes. Die plant is gewild in tuine, en is nou by kwekerye beskikbaar, sodat verdere druk nie op die veldbevolking uitgeoefen word nie. Die boom se FSA-nommer is 14.15.
Hudsonbaai
Die Hudsonbaai (Engels: Hudson Bay, Frans: Baie d'Hudson) is 'n baai in die noordooste van Kanada. Sy uitgestrekte wateroppervlakte beslaan 1,23 miljoen vierkante kilometer, en die baai dreineer 'n baie groot gebied wat onder meer dele van Ontario, Quebec, Saskatchewan, Alberta, die grootste deel van Manitoba, dele van Noord-Dakota en Minnesota, en die suidooste van Nunavut insluit. 'n Kleiner tak van Hudsonbaai, Jamesbaai, lê in die suide.
Die Internasionale Hidrografiese Organisasie (IHO) lys Hudsonbaai in sy Special Publication 23 (Limits of Oceans and Seas, vierde uitgawe) as 'n deel van die Arktiese Oseaan. In die ooste word die baai deur die Hudson-seestraat met die Atlantiese Oseaan se Labradorsee verbind en in die noorde deur die Foxe-bekken (wat nie as deel van Hudsonbaai beskou word nie) met die res van die Arktiese Oseaan. In die noorde van die Hudsonbaai is Southampton-eiland, die grootste eiland, geleë. Ander eilande sluit in Belcher-eilande in die suidooste, Coats- en Mansel-eiland in die noorde. Sy geografiese koördinate is 78° tot 95° Wes, 51° tot 70° Noord.
In die Oostelike Cree-taal word die baai Wînipekw (suidelike dialek) of Wînipâkw (noordelike dialek) genoem, wat letterlik "brakwater" beteken. Die plaaslike Cree het 'n eenderse naam vir die Winnipegmeer.
Geskiedenis
Hudsonbaai is vernoem na Henry Hudson wat die baai in 1610 met sy skip Discovery verken het. Op sy vierde seereis het hy om die weskus van Groenland en uiteindelik na Hudsonbaai geseil en kaarte van die grootste deel van die ooskus geteken. Die Discovery het egter tydens die winter in die ys vasgevang geraak, en die bemanning moes aan land gaan waar hulle aan die suidelike punt van die Jamesbaai oorleef het. Toe die ys in die lente gebreek het, was Hudson van plan om die res van die gebied te verken. Op 22 Junie 1611 het sy bemanning egter gemuit.
Sestig jaar later het die skip Nonsuch die baai bereik en handel met die plaaslike Cree gedryf wat bewervelle aan die Europeërs verkoop het. Hierdie handelsbande het die aanleiding tot die stigting van die Hudsonbaai-kompanjie (Hudson's Bay Company) gegee wat hierdie naam nog steeds dra. Die Britse Kroon het aan die kompanjie 'n handelsmonopolie vir die Hudsonbaai-bekken (wat Rupert's Land genoem is) toegeken. Frankryk het hierdie monopolie aanvanklik betwis en 'n aantal militêre ekspedisies na die gebied gestuur, maar sy aanspraak in die Verdrag van Utrecht in April 1713 laat vaar.
Egoli
Egoli kan beteken:
Hudsonbaai
Geskiedenis
Die Hudsonbaai-kompanjie het in hierdie tydperk verskeie forte en handelsposte langs die kus opgerig wat meestal by die mondings van groot riviere geleë was soos byvoorbeeld Fort Severn (Ontario), York Factory en Churchill (beide Manitoba). Die strategiese ligging van hierdie forte en poste het die verkenning van die binneland en veral ook die handel met inheemse volke vergemaklik. Die Eerste Nasies-stamme van die gebied het hul pelse na die handelsposte gebring van waar die kompanjie dit regstreeks na Europa vervoer het – wat oor 'n korter afstand bereik kon word as Montreal. Die kompanjie het tot by die vroeë 20ste eeu van hierdie handelsposte gebruik gemaak.
Alexis Jordan
Alexis Jordan (gebore 7 April 1992) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Abduction (2011) en Magic Mike (2012), en in die televisiereeks Emily's Reasons Why Not (2006).
Jack Briggs (akteur)
Jack Briggs (1 Augustus 1920 – 22 Augustus 1998) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Parachute Battalion (1941), Joan of Paris (1942), Ladies' Day (1943), en My Forbidden Past (1951).
Paul Sparks
Paul Sparks (gebore 16 Oktober 1971) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Midnight Special (2016) en in die televisiereekse Boardwalk Empire (2010) en House of Cards (2013).
Neutmuskaat
Neutmuskaat (ook bekend as pala in Indonesië) is een van die twee speserye - die ander is foelie - afgelei van verskeie spesies van die boom in die genus Myristica. Die belangrikste kommersiële spesies is Myristica fragrans, 'n immergroen boom wat inheems is aan die Banda-eilande in die Molukke (of "Spesery-eilande") van Indonesië.
Neutmuskaat is die saad van die neutmuskaatboom, rofweg eiervormig en sowat 20 - 30 mm lank en 15 - 18 mm breed, en weeg tussen 5 en 10 g droog, terwyl die foelie die gedroogde rooi skilbedekking van die saad verteenwoordig. Die eerste oes van neutbome vind 7-9 jaar na aanplanting plaas, en die bome bereik volle produksie na twintig jaar. Neutmuskaat word gewoonlik gebruik in poeiervorm. Dit is die enigste tropiese vrugte wat die bron is van twee verskillende speserye. Verskeie ander kommersiële produkte is ook afkomstig van die bome, insluitende essensiële olies, onttrekte oleoharse en neutmuskaatbotter.
Organiese suur
'n Paar algemene voorbeelde sluit in:
Sydney Chaplin
Sydney Chaplin (16 Maart 1885 – 16 April 1965) was 'n Engelse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente King, Queen and Joker (1921) en The Better 'Ole (1926).
Marius Barnard
Marius Barnard (3 November 1927 - 14 November 2014) was die jonger broer van prof. Chris Barnard, die bekende hartsjirurg. Barnard was 'n kardioloog in eie reg en was deel van sy broer se span tydens die eerste menslike hartoorplantings. Hy was ook die skepper van kritieke siekteversekering in 1983 nadat hy gesien het dat pasiënte nie hul lewenstyl as gevolg van die hoë koste van mediese sorg kon volhou nie. Tussen 1980 en 1989 was hy 'n lid van die Suid-Afrikaanse parlement vir die Progressiewe Federale Party.
Barnard is in 1927 op Beaufort-Wes in die Wes-Kaap gebore. Hy is op 14 November 2014 na 'n 17 jaar lange stryd met prostaatkanker in Hermanus oorlede. Hy was 87 jaar oud.
Art Mix
Art Mix (18 Junie 1896 – 7 Desember 1972) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Bandit Chaser (1928), Border Devils (1932), Treason (1933), en The Cowboy and the Bandit (1935).
Canon EOS-1D Mark III
Die Canon EOS 1D Mark III is 'n 10,1 megapieksel-enkellensreflekskamera vir professionele fotograwe. Die EOS 1D Mark III is op 21 Februarie 2007 aangekondig en is die opvolger van die Canon EOS-1D Mark II N van 2005.
Die EOS 1D Mark III beskik oor die volgende eienskappe:
Suid-Afrikaanse Radioliga
Die Suid-Afrikaanse Radioliga (SARL) is in 1925 gestig met 'n tydelike hoofkwartier in Johannesburg. Lede was oor die hele land versprei. Die Liga is gevorm omdat 'n behoefte bestaan het om 'n oorkoepelende radio-organisasie te hê met min-of-meer dieselfde fokus en doel as die American Radio Relay League (ARRL). Tot op daardie stadium het daar 'n aantal radio-klubs of -organisasies bestaan en hulle lede het aktief deelgeneem aan die opbou van die SARL.
Van die aktiwiteite waaraan die liga meedoen is:
Honda CBR1000RR
Die CBR1000RR, wat in sommige lande bekend staan as die Fireblade, is 'n 999 cc (61,0 kubieke duim) vloeistofverkoelde inlynviersilinder sportfiets, wat deur Honda in 2004 vrygestel is as die 7de geslag van die CBR-reeks van motorfietse wat begin het met die CBR900RR in 1992.
Wedrenoorsprong
Die Honda CBR1000RR is deur dieselfde span ontwikkel wat agter die MotoGP-reeks sit. Baie van die nuwe tegnologie wat in die Honda CBR600RR ('n direkte afstammeling van die RC211V) bekendgestel is, word gebruik in die nuwe CBR1000RR, soos 'n lang swaaiarm, Unit Pro-Link agtersuspensie, en 'n dubbelstadiumbrandstofinspuitstelsel (DSFI).
Honda CBR900RR
Die Honda CBR900RR, ook bekend as die Fireblade in sommige lande, is 'n 900 cc sportfiets, deel van die CBR-reeks deur Honda bekendgestel in 1992. Dit was die eerste van 'n reeks van groot-verplasing Honda-modelle met die RR-agtervoegsel. Die ontwikkeling van die eerste generasie CBR900RR was gelei deur Tadao Baba.
CBR900RR (893cc) SC28
Die eerste generasie CBR900RR is in 1992 met 'n 893 cc inlynviersilinderenjin. Dit stel 'n presedent vir ligte gewig in die superfietsklas. Die CBR900RR is gebaseer op 'n gevorderde navorsingsmodel bekend binne Honda as die "CBR750RR". Met die doel van gelykstaande aan die versnelling van die mededingers se vlagskipsportfietse, het Honda die slag van sy inlyn-4-silinder 750cc enjin en daarmee ook die die verplasing tot 893cc verhoog. Ter aanvulling van sy kragprestasie is die fiets se massa van net 185 kg, asafstand van 1,405 mm en 'n bakwerk byna identies aan die gevorderde navorsingsmodel.
KwaMhlanga
KwaMhlanga is 'n dorp in Suid-Afrika se provinsie Mpumalanga. Dit was ook die hoofstad van die voormalige tuisland KwaNdebele vanaf 1981 tot 1994.
Ernst Udet
Ernst Udet (26 April 1896 - 17 November 1941) was 'n Duitse vlieënier tydens die Eerste Wêreldoorlog en 'n Luftwaffe-kolonel-generaal (Generaloberst) tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Udet het op 19-jarige ouderdom by die Deutsche Luftstreitkräfte (Imperiale Duitse Lugmag) aangesluit en uiteindelik 'n belangrike vlieënier geword van die Eerste Wêreldoorlog. Hy het teen die einde van sy lewe 62 bevestigde seges behaal. Die Duitse vegvlieënier wat die hoogste aantal oorwinnings behaal het om daardie oorlog te oorleef, en die op die naasbeste telling ná Manfred von Richthofen, sy bevelvoerder in die Flying Circus. Udet het 'n eskaderbevelvoerder onder Richthofen geword, en later onder Hermann Göring. Udet het die 1920's en vroeë dertigerjare deurgebring as kunsvlieënier, internasionale skuurstormer, vervaardiger van ligte vliegtuie en 'n swierbol (playboy).
In 1933 sluit Udet by die Nazi-party aan en raak hy betrokke by die vroeë ontwikkeling van die Luftwaffe, waar hy as direkteur van navorsing en ontwikkeling aangestel is. Teen 1939 het Udet 'n invloed gehad op die aanval van duikbomtegnieke en die Stuka-duikbomwerper. In 1939 het Udet opgetree as direkteur-generaal van toerusting vir die Luftwaffe. Die stres van die posisie en sy afkeer van administratiewe pligte het daartoe gelei dat Udet alkoholisme ontwikkel het.
Die bekendstelling van Operasie Barbarossa, gekombineer met kwessies met die Luftwaffe se behoeftes aan toerusting wat Duitsland se produksievermoë oortref en toenemend slegte betrekkinge met die Nazi-party, het Udet op 17 November 1941 selfmoord gepleeg deur homself in die kop te skiet. "Ons nederlaag is deur Udet veroorsaak," sou Hitler beweer. 'Die man het 'n onsinnige toedrag van sake wat ooit in die geskiedenis van die Luftwaffe gesien is, geskep.'
Eddie Spears
Eddie Spears (gebore 29 November 1982) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Bone Tomahawk (2015) en in die televisiereeks Hell on Wheels (2011).
Coit Albertson
Coit Albertson (14 Oktober 1880 – 13 Desember 1953) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Carter Case (1919), The Evil Dead (1922), Face to Face (1922), en Casey of the Coast Guard (1926).
Wards of the City of London
Die Wards of the City of London is die 25 kieswyke waarin die historiese middestad van Londen, die City of London (kort City genoem), vir verkiesingsdoeleindes verdeel is. In teenstelling met ander dele van die Britse hoofstad het die City sy eie historiese stelsel van plaaslike regering bewaar en is 19de en 20ste eeuse munisipale hervormings hier nie toegepas nie. So bestaan die City of London Corporation, die munisipale regeringsliggaam van die City, uit twee raadsliggame: die Court of Aldermen, wat tans hoofsaaklik seremoniële funksies vervul, en die Court of Common Council as hoof besturende liggaam.
Die wards in die City of London het hul oorsprong in 'n middeleeuse regeringstelsel waarbinne baie klein buurte as selfregerende eenhede binne Londen kon bestaan. Hulle dien as kiesafdelings en politieke onderafdelings en is permanente seremoniële, geografiese en administratiewe entiteite binne die City of London. Hul grense is in 2003 en nog eens in 2013 nuut getrek, alhoewel die aantal wards ewemin verander is soos hul oorspronklike name.
Wierook
Wierook is 'n mengsel van aromatiese organiese stowwe, wat aangesteek kan word om 'n aangename soet geur in die lug te versprei. Wierook verwys ook soms na die hars van die wierookboom (Boswellia). Die oorspronklike betekenis van die woord wierook is "wyrook" (soos in gewyde rook).
Olivia Jordan
Olivia Jordan (gebore 28 September 1988) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Hot Tub Time Machine 2 (2015) en in die televisiereeks Murder in the First (2014).
Wierook
Christendom
Wierook word meer as 'n honderd keer in die Bybel vermeld, vanaf die boek Eksodus in die Ou Testament, tot en met Openbaring.
In die Psalms verwys Dawid daarna as 'n offer voor God:
In die Evangelie volgens Matteus in het Nuwe Testament gee die drie konings wierook aan die pasgebore Jesus:
In die boek Openbaring gebruik die engele wierook voor God in die hemel:
Indiese spreeu
Die Indiese spreeu (Acridotheres tristis) is 'n gelokaliseerde algemene standvoël in stedelike en voorstedelike gebiede en kom ook om plase voor. Die voël is vanaf Asië ingevoer en die verspreidingsgebied kring maandeliks verder uit. Hulle slaap gewoonlik kommunaal saam en pik soms ektoparasiete van vee en wild af. Die voël is 25 cm groot en weeg 65 - 135 gram. In Engels staan die voël bekend as die Common Myna.
Mercedes-Benz 260 D
Die Mercedes-Benz 260 D, kode Mercedes-Benz W 138 volgens interne werksbenaming, was een van die eerste drie passasiersvoertuie wat met dieselenjins vervaardig is, saam met die Citroën Rosalie 11UD van 1933 en die Hanomag Rekord-dieselweergawe. Die 260 D is benoem op grond van sy enjinkapasiteit. Byna 2 000 voertuie is tot 1940 gemonteer, waarna die Daimler-Benz-groep hom amper voltyds aan militêre vervaardiging moes toewy.
Loodsreeks
Die eerste pogings van Daimler-Benz om 'n sessilinder-dieselenjin in 'n Mercedes-Benz Mannheim-onderstel te monteer, het uiteindelik misluk weens die enorme vibrasie. In 1936 is 'n kleiner 2545 cc oorhoofse klep, 4-silinderenjin suksesvol geïnstalleer in 'n Mercedes-Benz 230 (W21) onderstel. Dit het 'n Bosch-dieselinspuitingstelsel gebruik en 34 kW gelewer teen 3000 opm. Die motor het ongeveer 1 530 kg geweeg en kon 'n topsnelheid van 95 km/h haal.
1937–1940
Die tweede reeks is vanaf 1937 vervaardig, die gewone produksie van die 260D gebaseer op die Mercedes-Benz W143, met 'n viergang-volledig-gesinchroniseerde ratkas. Die onderstel was gebaseer op destydse Mercedestegnologie en het onafhanklike dwarsbladveer-voorvering en swaaiasse aan die agterkant gehad. Die remme was hidroulies. 'n Verskeidenheid bakwerktipes is vervaardig. Na die Tweede Wêreldoorlog is die produksie van motors met dieselenjins met die Mercedes-Benz 170D in 1949 hervat.
'n Oorblywende voorbeeld van die motor word in die Mercedes-Benz Museum in Stuttgart, Duitsland, vertoon.
Slag van Graspan
Die Slag van Graspan (ook Slag van Enslin of Slag van Rooilaagte) het op 25 November 1899 plaasgevind tydens die vroeë fase van die Tweede Vryheidsoorlog. 'n Britse mag van 8 500 man onder leiding van luitenant-generaal Lord Methuen het met die Boeremagte onder leiding van genl. De la Rey en kommandant Jacobus Prinsloo slaags geraak. Kommandant Cronje was ook teenwoordig. Die Britte het die slag gewen maar die Boere kon daarin slaag om uit hul knyptangbeweging te ontsnap nadat hulle die Britte verliese toegedien het. Dit het gevolg op 'n geveg twee dae tevore by Belmont-spoorweghalte, 18 km suidwaarts, en die Britte was steeds besig om langs die enkelspoorlyn op te ruk vir die ontsetting van Kimberley.
Die Boere het 'n reeks koppies, sowat 60 meter hoog, ten ooste van die Graspan-spoorweghalte beset, en Britse verkenningspartye wat tot 2 km van die Boere gevorder het, het Methuen ingelig dat slegs sowat 400 boere teenwoordig was, ondersteun deur twee kanonne. Om te verhoed dat die Boere soos te Belmont ontsnap, het Methuen besluit om die Boerestelling eers met grofgeskut te teiken terwyl sy beskikbare 900 berede troepe om albei flanke opruk. Sodra lg. vleuels in posisie was, sou 'n frontale aanval deur die klein Vlootbrigade geloots word. Sonder Methuen se wete is die oorspronklike Boere-verdedigers egter laatmiddag op 24 November deur 2 000 Vrystaatse burgers onder kommandant Jacobus Prinsloo versterk, om 'n saamgestelde mag van 'n geskatte 3 000 te vorm.
Toe die twee Britse veldbatterye die volgende oggend kort ná 6 uur losbrand, en is hulle deur die Boere begroet met 'n battery van vyf kanonne in plaas van die verwagte twee, benewens 'n Hotchkiss-snelvuurwapen en 'n Maxim-masjiengeweer. Ten spyte van die Britse bombardering het die Boere hul stellings hardnekkig beset. Methuen het besef dat sy oorspronklike skema onwerkbaar was, en dadelik op 'n algehele konvensionele aanval besluit. Hierdie benadering sou die Vlootbrigade met 'n paar infanterie-afdelings op die Boere se oos- of linkerflank rig, terwyl die orige Britse mag sou probeer om die Boere elders te immobiliseer, sodat die Britte se hoofteiken nie versterkings ontvang nie. Gevolglik het die Vlootbrigade, ondersteun deur die Yorkshire Light Infantry, Northamptons, Northumberlands en Loyal North Lancashires die Boerestellings bestorm.
Die Britse infanterie het ten spyte van hewige vuur koppie na koppie oorval, en Boere-stellings is op die punt van die bajonet ingeneem. Die Vlootbrigade het egter erg gely toe hulle die laaste Boere-stelling bestorm, en die Remington's Scouts moes insgelyk onder hewige vuur deurloop. Bevelvoerder Ethelston en nege ander het gesneuwel, en kaptein Prothero is gewond. Die heuwelkruine is eindelik bereik, maar nie voordat 15 Britte gesneuwel en nog 79 uit die 245 sterk aanvalsmag gewond is nie. Op die heuweltoppe aangekom was meeste Boere reeds weg, maar 'n klein groepie het weerstand gebied totdat net een man oorgebly het. Die orige terugtrekkende Boere is met grofgeskut geteiken. Die 9de Lancers het ook die Boere se terugtog probeer afsny, maar is weens hewige vuur van 'n koppie af gedwing om terug te val. Van bo kon die Britte die Boere in goeie orde oor die vlakte sien terugtrek na Vrystaatse grondgebied, maar weens 'n tekort aan berede troepe was 'n kragtige agtervolging onmoontlik.
Dertig gewonde Boere is deur die Britte van die veld gehaal, en onder die gevangenes was kommandant Rissik wat 'n Boerekommando gelei het, en wetgewer Jeppe. Britse ongevalle was minder as te Belmont, en gewondes is deur die hospitaaltrein weggeneem.
Die slag het opnuut getoon dat die Boere teen Methuen se getalle-oormag opgewasse was. Methuen het gereageer deur sy tekort aan berede troepe te bekla, en sy teleurstelling uit te spreek oor die bydrae van sy kavallerie deur die bevelvoerder van die 9de Lancers te onthef, maar kon nie daardeur sy eie taktiese onbevoegdheid verbloem nie. Totale ongevalle by Graspan was 17 dooies en 168 gewondes.
Eisenstadt
Die Freistadt Eisenstadt (Hongaars Kismarton, Kroaties Željezno) is die hoofstad van die Oostenrykse deelstaat Burgenland (Kroaties Gradišće, Hongaars Őrvidék) en ook sy grootste nedersetting. In administratiewe opsig is Eisenstadt 'n statutêre of selfregerende stad.
Geografie
Eisenstadt lê op 'n terras aan die suidelike voet van die Leitha-gebergte wat geleidelik na die Wulka-vlakte daal.
Klimaat
Die gemiddelde jaarlikse temperatuur was in die tydperk tussen 1961 en 1990 10,4 °C, terwyl die gemiddelde in 2007 11,8 °C was. Die gemiddelde jaarlikse reënval in die periode tussen 1961 en 1990 was 589 millimeter.
Edward Chapman (akteur)
Edward Chapman (13 Oktober 1901 – 9 Augustus 1977) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Juno and the Paycock (1930), Murder! (1930), The Skin Game (1931), en A Stitch in Time (1963).
Nasionale Dag van Switserland
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Benoît Magimel
Benoît Magimel (gebore 11 Mei 1974) is 'n Franse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Thieves (1996), The Piano Teacher (2001), Crimson Rivers 2: Angels of the Apocalypse (2004), en A Girl Cut in Two (2007).
Nasionale Dag van Switserland
Nasionale Dag van Switserland
Bundesfeier Jour de la fête nasionale suisse
Giorno della festa nazionale svizzera
Di da la festa naziunala
Tradisies
Augustusvuur op bergpieke
Die Nasionale Dag van Switserland word op 1 Augustus ter herdenking van die Bundesbrief, die stigtingsdokument van die Switserse Konfederasie wat aan die begin van Augustus 1291 as 'n gemeenskaplike verdedigingsooreenkoms tussen drie sogenaamde oerkantons (Urkantone) onderteken is.
Die Nasionale Dag word sedert 1891 dwarsoor Switserland herdenk en is 'n openbare vakansiedag. 1 Augustus as datum van die ondertekening van die Bundesbrief is egter nie histories oorgelewer nie; in die oorkonde word net vermeld dat dit aan die begin van Augustus 1291 onderteken is.
Historiese agtergrond
Alhoewel met die Bundesfeier die stigtingsoorkonde van 1291 herdenk word, is hierdie feesdag eers vanaf 1891 waargeneem. Hiervoor word deur geskiedkundiges twee oorsake aangevoer.
Eerstens is nog tot in die 19de eeu 'n ouer stigtingsdatum, 8 November 1307, herdenk wat deur Aegidius Tschudi (1505-1572) in sy onvoltooide Switserse kroniek Chronicon Helveticum oorgelewer is. Die stigtingsoorkonde van 1291, wat in Latyns geskryf is, was vir 'n lang tydperk onbekend. Dit is eers in die 18de eeu herontdek en in 1760 deur Johann Heinrich Gleser gepubliseer, maar destyds nog nie as stigtingsdokument beskou nie.
'n Tweede rede is dat eeufeesvierings vroeër gewoonlik nie waargeneem is nie. Mense het eerder feeste in jaarlikse ritmes gevier sonder om die historiese dieptes daarvan te peil en geskiedenis in tydruimtes te verdeel. Eers die moderniseringstendense van die 19de eeu en die ontwikkeling van natuurwetenskappe, wat daarmee gepaard gegaan het, het 'n histories-nasionale bewussyn by Switsers laat ontstaan waaraan deur eeufeesvierings uitdrukking gegee is. Aanvanklik is belangrike veldslagte en die toetreding van kantons tot die Switserse Konfederasie herdenk. Kort voor 1891, die jaar waarin ook die hoofstad Bern sy stigting sou herdenk, het die idee posgevat om ook die 600-jaarfees van die Konfederasie te vier, met verwysing na die Bundesbrief van 1291. Vir meer behoudende Switserse burgers was 'n datum, wat met 'n regtelike staatsvorming verbind is, in elk geval meer aanvaarbaar as 1307, die jaar waarin 'n rewolusionêre sameswering plaasgevind het. Toe die 600-jaarfees in 1891 gevier is, is dit as 'n enkele gebeurtenis beskou, en daar was dus geen planne om die stigting van die Konfederasie in 'n jaarlikse ritme te herdenk nie.
Eers in 1899 het die Federale Raad 'n beroep op die kantons gedoen om saans op 1 Augustus alle kerkklokke te lui. Veral Switserse gemeenskappe in die buiteland, wat onder die indruk van die Franse feesvierings op 14 Julie (Quatorze Juillet) of die viering van die Duitse keiser Wilhelm II se verjaardag op 27 Januarie gestaan het, het op só 'n waarnemingsdag aangedring. Vervolgens het ook ope vure soos die Augustusvure op bergpieke 'n sentrale bestanddeel van die feesvierings geword. Toesprake is gehou, lampionne in die nasionale kleure uitgehang en vuurwerk-vertonings gelewer.
In die nuwe nasionale mite, wat veral in die tyd van die Tweede Wêreldoorlog ontstaan het, is die Bundesbrief en 1 Augustus steeds meer met die plegtige eed verbind wat drie oorspronklike kantons - Uri, Schwyz en Unterwalden - op die Rütli-weiveld naby die meer Vierwaldstättersee afgelê het.
Die Nasionale Dag was oorspronklik geen openbare vakansiedag nie. Die feit, dat mense selfs op hul nasionale dag sou werk, is as 'n positiewe Switserse karaktertrek beskou. Enkele kantons het egter begin om 1 Augustus - of tenminste die namiddag daarvan - tot openbare vakansiedag te verklaar. 'n Politieke party, die Switserse Demokrate (SD), het ter geleentheid van die Nasionale Dag in 1991 'n volksinisiatief geloods om 1 Augustus tot openbare vakansiedag te verklaar. Op 26 September 1993 is dié voorstel in 'n referendum deur 83,8 persent van die uitgebragte stemme goedgekeur, en op 1 Julie 1994 is 1 Augustus dwarsoor Switserland amptelik tot nasionale vakansiedag verklaar (artikel 110 van die Switserse federale grondwet).
Tradisies en feesvierings
Elke munisipaliteit het sy eie tradisies ten opsigte van die nasionale feesviering wat gewoonlik in die namiddag of saans gehou word. Gebede vir volk en vaderland, die sing van die nasionale lied van Switserland (die "Switserse Psalm") en die lui van kerkklokke is meestal 'n vaste bestanddeel van die feesviering. In sommige dorpe word tradisionele klere gedra. Dikwels word 'n toespraak deur 'n openbare persoonlikheid gehou, en plaaslike musiekverenigings tree op. Die Nasionale Dag word daarnaas ook in alle Switserse ambassades in die buiteland gevier. Teen skemertyd word lampionne uitgehang of deur kinders rondgedra, en orals in die land word vuurwerk-vertonings aangebied. Op talle bergpieke en heuwels word groot houtstapels, die sogenaamde Augustusvure, aan die brand gesteek. Sedert 1993 bied talle Switserse plase 'n sogenaamde 1 Augustus-maaltyd aan. In 2007 het 420 boerderye altesaam 200 000 gaste vir 'n groot ontbyt onthaal waartydens veral melk, müesli, vrugte, Hefezopf ('n soort gisgebak), 1 Augustus-rolletjies, kaas, wors en tuisgemaakte rösti bedien word. Hierdie spesiale ontbyt op 1 Augustus word deur die Switserse Boerevereniging (Schweizerischer Bauernverband) gereël.
In sommige nedersettings, waaronder die tweetalige stad Biel/Bienne, vind die amptelike plegtighede reeds op die vooraand van 1 Augustus plaas. So word die Nasionale Dag in Basel amptelik saans op 31 Julie met onder meer 'n vuurwerk gevier.
Daar vind egter geen sentrale nasionale plegtigheid plaas nie. Die enigste nasionale feesviering word sedert 1942 jaarliks deur die Schweizerische Gemeinnützige Gesellschaft (SGG) op die Rütli, volgens historiese oorlewerings die geboorteplek van Switserland, gereël. Daarnaas lewer die Switserse bondspresident 'n plegtige toespraak wat deur televisie- en radiostasies landwyd uitgesaai word. Alle openbare televisiekanale beeldsaai die feesvierings, wat in 'n bepaalde munisipaliteit plaasvind, regstreeks as 'n gemeenskaplike program vir alle taalgebiede.
Saans om agtuur lui alle kerkklokke in Switserland 'n halfuur lank.
Erica leucanthera
Erica leucanthera is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap. Volgens SANBI staan die plant bekend as heuningheide.
William John Macquorn Rankine
William John Macquorn Rankine FRSE FRS (* 5 Julie 1820; † 24 Desember 1872) was 'n Skotse ingenieur wat ook bygedra het tot siviele ingenieurswese, fisika en wiskunde. Hy was 'n stigterskrywer, saam met Rudolf Clausius en William Thomson (Lord Kelvin), tot die wetenskap van termodinamika, en het veral gefokus op die eerste van die drie termodinamiese wette, die behoud van energie. Hy het die Rankine-skaal ontwikkel, gelykstaande aan die Kelvin-skaal van temperatuur, maar in grade Fahrenheit eerder as Celsius.
Rankine het 'n volledige teorie oor die stoommasjien en alle hitte-enjins ontwikkel. Sy handleidings vir ingenieurswetenskap en praktyk is baie dekades lank gebruik nadat dit in die 1850s en 1860s gepubliseer is. Hy het vanaf 1840 'n paar honderd artikels en aantekeninge oor wetenskaplike en ingenieurswese gepubliseer, en sy belangstellings was baie uiteenlopend, insluitend in sy jeug, plantkunde, musiekteorie en getalleteorie, en in sy volwasse jare die belangrikste takke van die wetenskap, wiskunde en ingenieurswese.
Hy was 'n entoesiastiese amateur-sanger, pianis en tjellis wat sy eie humoristiese liedjies gekomponeer het.
Bloukwartel
Die Bloukwartel (Coturnix adansonii) is 'n seldsame standvoël wat in sleg drie areas in Suider-Afrika voorkom: sentraal-Zimbabwe, die kus en binneland in sentraal-Mosambiek en die noordkus van KwaZulu-Natal. In Engels staan die voël bekend as die Blue Quail. Die voël is 12 – 14 cm groot en weeg 40 - 50 gram. Roep en sang: 'n Hoë tee-ti-ti. Die voëls leef nomadies in vogtige en oorstroomde grasvelde.
Frank Albertson
Frank Albertson (2 Februarie 1909 – 29 Februarie 1964) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Bachelor Mother (1939), It's a Wonderful Life (1946), The Enemy Below (1957), en Psycho (1960).
Bhumibol Adulyadej
Bhumibol Adulyadej (Thai: ภูมิพลอดุลยเดช, Phumiphon Adunyadet, [pʰūː.mí.pʰōn ʔà.dūn.já.dèːt] ; (1927–2016), bekend as koning Bhumibol die Grote, was die negende koning van Thailand. Hy was ook bekend as Rama IX, want hy was die negende monarg van die Chakri-dinastie. Hy het sedert 9 Junie 1946 geheers en was die wêreld se langsdienende staatshoof en die langsregerende vors in Thailand se geskiedenis.
Koning Bhumibol is op 5 Desember 1927 in Cambridge, Massachusetts in die Verenigde State van Amerika gebore. Hy het in Switserland studeer. Hy was ook 'n musikant, kunstenaar en matroos.
Bhumibol was 'n miljardêr en het van sy geld gebruik om meer as 3000 ontwikkelingsprojekte, meestal in landelike gebiede, te befonds. As gevolg hiervan was hy baie gewild in Thailand en is deur sommige as 'n semi-goddelike figuur beskou.
Pretoria
Pretoria (Suid-Ndebele: iPitori) is die administratiewe hoofstad van Suid-Afrika en is geleë in die provinsie Gauteng, ongeveer 50 km noord van Johannesburg. Die stadsgebied word deurkruis deur die Magaliesbergreeks.
Bhumibol Adulyadej
Ná 'n tydperk van swak gesondheid, sterf Bhumibol op 13 Oktober 2016 aan nierversaking by die Siriraj hospitaal in Bangkok. Hy was 88 jaar oud.
Pretoria
Pretoria is op 16 November 1855 deur die Voortrekkers gestig en het in 1860 die hoofstad van die Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR) en in 1910 Transvaal en ook die nuutgestigte Unie van Suid-Afrika se uitvoerende hoofstad geword. Kaapstad is sedert 1910 die wetgewende hoofstad en Bloemfontein die geregtelike hoofstad.
In vergelyking met die naburige Johannesburg het Pretoria, wat eers in 1931 stadstatus verkry het, teen 'n stadiger tempo gegroei. Eers toe die Nasionale Party in 1948 aan bewind gekom het, het Pretoria gaandeweg in belangrikheid toegeneem. Die stad dien tans oorwegend as 'n administratiewe sentrum, en die plaaslike dienstesektor verskaf die meeste werkgeleenthede. Nogtans beskik Pretoria oor 'n nywerheidsbasis, wat veral op die yster- en staalbedryf asook motorvervaardiging steun, en dien daarnaas as 'n spoorwegsentrum.
Pretoria se tersiêre opvoedingsinstellings sluit die Universiteit van Suid-Afrika (gestig in 1873 en tans een van die vernaamste instellings ter wêreld vir afstandsonderwys), die Universiteit van Pretoria (gestig in 1908) en die Tshwane-Universiteit vir Tegnologie in.
Sedert 2000 vorm Pretoria deel van die Stad Tshwane Metropolitaanse Munisipaliteit. Op 7 Maart 2005 het die Stad Tshwane Metropolitaanse Munisipaliteit onder gesag van die ANC in 'n vergadering besluit om die Stad Tshwane formeel as 'n geografiese pleknaam te registreer op die databasis van die Suid-Afrikaanse Geografiese Nameraad (SAGNR) in terme van die SAGNR Wet 118 van 1998. Sedertdien was die vorige Tshwane metroraad in 'n omstrede proses betrokke om Tshwane as die amptelike en enigste naam van die stad te vestig. In Augustus 2007 het die Suid-Afrikaanse Geografiese Nameraad egter bevestig dat Pretoria se naam nie verander word nie. Tot in 2019 is die stad se amptelike naam nie verander nie en dit blyk nou al hoe onwaarskynlik dat dit hoegenaamd nog sal gebeur.
Geografie
Pretoria is in die noordooste van die provinsie Gauteng geleë, sowat 56 km noord van Johannesburg en 260 km wes van Nelspruit af. Pretoria lê 1 339 meter bo seevlak in 'n warm, beskermde en vrugbare vallei wat deur die berge van die Magaliesbergreeks omring word. Pretoria is 'n baie aangename en kosmopolitiese stad, geleë in die oorgangsgebied tussen die Hoëveld- en die Bosveld-gebiede. As gevolg van sy ligging het Pretoria 'n besonder ryk voëllewe.
Administratiewe stadsgebied
Die Metropolitaanse Munisipaliteit Stad Tshwane, wat op 5 Desember 2000 gestig is, het 'n oppervlakte van 2 199 vierkante kilometer en sluit naas Pretoria ook talle dorpe in sy metropolitaanse gebied in, waaronder Centurion (vroeër Verwoerdburg), Akasia, Soshanguve, Mabopane, Atteridgeville, Ga-Rankuwa, Winterveld, Hammanskraal, Temba, Pienaarsrivier, Krokodilrivier en Mamelodi.
Vroeë geskiedenis
Die eerste setlaars in die gebied van die huidige Pretoria was lede van die Nguni-stam, wat later as Ndebele (letterlik "vlugtelinge") of Matabele bekend gestaan het. Enkele honderd jaar lank het hulle die vrugbare Apiesrivierstreek as veetelers bewoon voordat Zoeloe-krygers met hul aanvalle in die vroeë 19de eeu verwoesting in die gebied gesaai het. Baie Nguni is in dié aanvalle dood, terwyl die oorlewendes noordwaarts gevlug en hulle in die gebied van die huidige Zimbabwe gevestig het. Die streek was vervolgens tydelik onbewoon.
Volgens historiese dokumente het Voortrekkergesinne soos die Van der Walts, Prinsloos en Bronkhorsts hulle in die periode tussen 1832 en 1842 in die Fonteinedal gevestig – gelyktydig het ook die eerste Tswana-setlaars na die Pretoriagebied gekom. Die broers Lucas en Gert Bronkhorst was die eerste boere in die gebied wat op die plase Groenkloof en Elandspoort geboer het. Die eerste huis in die gebied is deur J.G.S. Bronkhorst in 1840 in die Fonteinedal opgerig.
'n Aantal Afrikanergesinne het hulle rondom die nabygeleë dorp Elandspoort gevestig. Die plaaslike bewoners het hul dorp in 1854, twee jaar nadat die Sandrivierkonvensie die onafhanklikheid van die gebied noord van die Vaalrivier bevestig het, tot kerkplaas van Sentraal-Transvaal laat verklaar. Elandspoort het sodoende 'n belangrike plek vir nagmale, dope en huwelike geword. Die Voortrekkerleier kommandant-generaal Marthinus Wessel Pretorius het land in die Apiesriviervallei aangekoop wat daarna deur die regering van die ZAR oorgeneem is, met die voorneme om hier 'n permanente gebou vir die Boererepubliek se Volksraad te vestig; dit was immers reeds voorspelbaar dat hier 'n beduidende nedersetting sou ontstaan.
Pretoria is in 1855 deur M. W. Pretorius amptelik as Pretoria Philadelphia ("Die Broederskap van Pretoria") gestig en na sy vader Andries Pretorius genoem, wat ná sy oorwinning oor die Zoeloes in die Slag van Bloedrivier as 'n volksheld vereer is. Andries Pretorius het ook 'n belangrike rol by die onderhandelinge met Groot-Brittanje gespeel, wat in 1852 met die ooreenkoms van Sandrivier tot die onafhanklikheid van Transvaal onder die nuwe naam Zuid-Afrikaansche Republiek gelei het.
Sestigers
Die Sestigers is die groep Afrikaanse skrywers, digters en dramaturge wie se debuut- en verdere werke in die 1960's die literêre weerstandsbeweging teen die Suid-Afrikaanse regering van die dag versinnebeeld het. Die prominentste romanskrywers van dié tydperk was Etienne Leroux, André P. Brink en Jan Rabie. Die vernaamste digters uit hierdie groepering was Ingrid Jonker en Breyten Breytenbach. Die bekendste dramaturge was Adam Small en Bartho Smit. Ander randfigure van hierdie periode was Karel Schoeman, Hennie Aucamp, Abraham H. de Vries en Henriette Grové.
Pretoria
Vroeë geskiedenis
Die dorp het destyds uit sowat tagtig huise met 'n bevolking van 300 bestaan. In 1856 het 'n raadgewer van die president, Andries du Toit, een van sy Basotho-ponies teen die hele gebied van die huidige voorstad Arcadia geruil. Vir die volgende twee jaar was hy besig met die opmeting van sy besit. Die gebied is deur Stephanus Meintjies ontwikkel, en 'n nabygeleë koppie, Meintjieskop, is na hom genoem. Die destydse dorpsgebied het van Potgieterstraat in die weste tot by Prinsloostraat in die ooste en van Boomstraat in die noorde tot by Scheidingstraat in die suide gestrek.
Sestigers
Literêre aanloop tot die Sestigers
Die Dertigers en Veertigers -- te wete die groep literati wat in Afrikaans gedebuteer het tydens die dertiger- en veertigerjare van die twintigste eeu -- was hoofsaaklik digters. Hulle vernuwing was dat hul poësie nie meer ten doele gehad het om die Afrikaner-politiek kultureel te bedien nie, maar het die fokus na individualisme verskuif. Veral in die werk van D.J. Opperman is ook die kale, klipperige Afrika-landskap geïnkorporeer. Peter Blum debuteer in 1955 met 'n poësiebundel wat die werk van die Sestigers begin vooruitloop, deurdat hy die Suid-Afrikaanse samelewing deur die loep van parodie beskou. N.P. van Wyk Louw se essay Vernuwing in die prosa kondig die daaropvolgende geboorte van die Sestigers aan. In hierdie seminale werk verken hy die paaie in die letterkundige landskap wat tot op daardie tydstip nog nie deur Afrikaanse letterkundiges bewandel was nie.
Historiese agtergrond tot die Sestigers
Na die Nasionale Party se oorwinning in die 1948 algemene verkiesing, het Afrikaner-Nasionalisme hoogty gevier. Terselfdertyd het werk deur Engelse skrywers soos Alan Paton die wêreld bewus gemaak van die apartheidsisteem. Alhoewel Suid-Afrika 'n republiek word in 1961, word die blanke hegemonie toenemend van die internasionale gemeenskap geïsoleer, weens politiese maar ook menswaardigheidsredes. In Maart 1960 dood die Suid-Afrikaanse Polisie 69 mense in Sharpeville. Dit lei tot die verbanning van die PAC en die ANC. Ook in 1960 lewer Harold Macmillan, die Britse premier van daardie tydperk, sy Winds of Change toespraak waarin hy 'n swart meerderheidsregering as 'n onafwendbare verwikkeling voorspel. In reaksie daarop verklaar H.F. Verwoerd, die Suid-Afrikaanse Eerste Minister, dat Suid-Afrika 'n blanke staat sou bly. Alhoewel die leier van die ANC, Albert Luthuli, in 1961 die Nobelprys vir Vrede ontvang, word dit glad nie deur die staatbeheerde openbare uitsender, die SAUK, gemeld nie. In 1963 word menige ANC-leiers, onder meer Nelson Mandela in die Rivonia-verhoor lewenslank tronk toe gestuur, nadat hulle skuldig bevind is van hoogverraad en sabotasie.
Pretoria
Hoofstad van die Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR)
George Heys, 'n boorling van Durban en geesdriftige sakeman wat hom in 1879 in Pretoria gevestig het, het in 1882 sy koetsvoerdiens Express Saloon Coach Service gestig. Die koetse het van Kerkplein op drie hoofroetes na Kimberley, Barberton en Pietersburg vertrek. Die Abbot-Downing-koetse, wat Heys ingespan het, was handgemaak en is van New Hampshire in die Verenigde State ingevoer. Destyds is die koetse, waarvan elkeen agtien tot twintig passasiers en tot drie en 'n halwe ton posstukke kon vervoer, deur feitlik alle belangrike koetsmaatskappye gebruik.
Die kaartjie vir 'n koetsreis was allesbehalwe goedkoop – die span van tien perde moes elke tien tot vyftien myl vervang word. Die reis tussen Pretoria en Johannesburg het destyds ongeveer vyf uur geduur – mits die koets nie in die Sesmylspruit of die Jukskeirivier vasgeval het nie. George Heys se vervoersaak het ook 'n kontrak met die posmeester-generaal van die ZAR, Nicolaas van Alphen, gehad, maar dit het met die aankoms van die eerste trein uit Kaapstad op Pretoria se stasie ten einde geloop. Heys was nogtans 'n welgestelde man en het in 1884 besluit om 'n statige herehuis, Melrose Villa (wat later Melrose-Huis genoem is), in Maréstraat (later Jacob Maréstraat) vir homself en dsy gesin te laat bou. Planne vir die spoghuis is opgetrek deur die Londense argitek W T Vale. Die Heys-gesin het sy intrek in 1887 geneem, en drie jaar later is die villa nog eens vergroot. George Heys is in 1939 tydens 'n besoek aan Engeland oorlede, maar sy afstammelinge het nog tot in 1967 hier gewoon. Die herehuis is daarna aan die Pretoriase stadsraad verkoop wat hom gerestoureer en as museum vir die publiek oopgestel het.
Die Tweede Vryheidsoorlog, wat van 1899 tot 1902 tussen die Boererepublieke en die Verenigde Koninkryk gewoed het, het tot die ondergang van die ZAR gelei en 'n tydperk van Britse oorheersing in Suid-Afrika ingelui. Pretoria het op 5 Junie 1900 gekapituleer en is vervolgens deur troepe onder die bevel van lord Frederick Sleigh Roberts ingeneem. Lord Roberts het van die Sikhs, wat hom op sy veldtogte in Indië bygestaan het, saamgebring na Pretoria en in Melrose-huis ingetrek. Die huis het ook die hoofkwartier van die Britse leër in die stad geword, terwyl die half voltooide Paleis van Justisie in 'n militêre hospitaal vir gewonde soldate omgeskep is. Met die ondertekening van die Vredesooreenkoms van Vereeniging in die eetkamer van Melrose-huis is die oorlog kort voor middernag op 31 Mei 1902 in Pretoria amptelik beëindig.
George Heys het saam met sy vriende, waaronder die sakelui Edmund en George Bourke, 'n baie belangrike rol in die ekonomiese, professionele, politieke en sosiale lewe van Pretoria gespeel. Almal het goeie betrekkinge met president Paul Kruger gehandhaaf en talle liefdadige geskenke aan die stad gemaak, waaronder 'n verpleeginrigting vir gewonde soldate in 'n klein gebou langs die Staats Model School in Van der Walt Straat (1899), die kerksaal van die Metodiste-kerk in Sunnyside en die klokkespel in die stadhuis in Paul Krugerstraat.