cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saffraan
Verbouing
Saffraankrokusse groei die beste in krummelrige, los, lae-digtheid, goedbenatte en goedgedreineerde klei-kalkagtige grond met hoë organiese inhoud. Verhewe beddings word tradisioneel gebruik om goeie dreinering te verseker. Histories is organiese inhoud verbeter deur byvoeging van 20–30 ton mis per hektaar. Daarna—en sonder enige verdere bemesting —is knolle geplant. Ná 'n somerslaapperiode skiet smal blaartjies uit die knolle op en begin dit in die herfs blomknoppies vorm. Eers in middelherfs begin die plante te blom. Oes moet noodwendig vinnig gedoen word: nadat die blomme teen sonsopkoms oopgegaan het, verlep dit vinnig soos die dag verloop. Verder blom saffraankrokusse in 'n kort vensterperiode wat 'n week tot twee weke duur. Ongeveer 150 blomme lewer 1 kg droë saffraanstingels; om 12 g gedroogte saffraan te lewer (72 g varsgeoes), word 1 kg blomme benodig. Een varsgeplukte blom lewer gemiddeld 0,03 g vars saffraan, of 0,007 g gedroogde saffraan.
Chemie
Saffraan bevat meer as 150 vlugtige en aroma-verskaffende verbindings. Dit het ook baie nie-vlugtige aktiewe komponente, waarvan baie karotenoïede is, insluitend zeaxantien, likopeen, en verskeie α- en β-karotene. Saffraan se goudgeel kleur is egter hoofsaaklik te danke aan α-krosien. Hierdie krosien is trans-krosetien di-(β-D-gentiobiosiel) ester (sistematiese (IUPAC) naam: 8,8-diapo-8,8-karotenoïese suur). Dit beteken dat die krosien, wat onderliggend tot saffraan se aroma is, 'n digentiobiose-ester van die karotenoïed krosetien is. Krosiene self is 'n reeks hidrofiliese karotenoïede wat òf monoglikosiel- òf diglikosiel-poliëenesters van krosetien is. Krosetien is 'n gekonjugeerde poliëne dikarboksielsuur wat hidrofobies is en dus meer oplosbaar is in olie. As krosetien verester word met twee wateroplosbare gentiobioses (wat suikers is), word 'n produk gelewer wat self wateroplosbaar is. Die α-krosien wat gelewer word is 'n karotenoïedpigment wat meer as 10% van droë saffraan se massa kan beslaan. Die twee veresterde gentiobioses maak α-krosien ideaal vir kleur van watergebaseerde (nie-vetterige) kos soos rysdissse.
Die bitter glukosied pikrokrosien is verantwoordelik vir saffraan se smaak. Pikrokrosien (chemiese formule: C16H26O7; sistematiese naam: 4-(β-D-glukopiranosieloksi)-2,6,6-trimetielsikloheksa-1-een-1-karboksi-aldehied) is 'n samesmelting van 'n aldehied-subelement wat as safranaal (sistematiese naam: 2,6,6-trimetielsikloheksa-1,3-dien-1-karboksi-aldehied) bekend staan en 'n koolhidraat is. Dit het insekwerende en plaagdodende eienskappe, en kan tot 4% van droë saffraan beslaan. Dit is beduidend dat pikrokrosien 'n verkorte weergawe (geproduseer deur oksidatiewe verdeling) van die karotenoïed seaxantien is en dit is die glikosied van safranaal. Die rooierig gekleurde seaxantien is toevallig een van die karotenoïede wat natuurlik in die retina van die menslike oog voorkom.
Wanneer saffraan gedroog word, nadat dit geoes is, verdeel die hitte, tesame met ensiemreaksies, pikrokrosien om D-glukose en 'n vrye safranaal-molekule te lewer. Safranaal, 'n vlugtige olie, gee saffraan baie van sy bekende aroma. Safranaal is nie so bitter soos pikrokrosien nie en kan tot 70% van droë saffraan se vlugtige fraksie beslaan. 'n Tweede element onderliggend tot saffraan se aroma is 2-hidroksie-4,4,6-trimetiel-2,5-sikloheksadien-1-oon, waarvan die reuk beskryf word as "saffraan, gedroogde hooi-agtig". Chemici bevind dat dit die kragtigste bydraer tot saffraan se reuk is ondanks die feit dat dit in kleiner hoeveelhede teenwoordig is as safranaal. Gedroogde saffraan is hoogs sensitief vir wisselende pH-vlakke, en breek vinnig chemies af in die teenwoordigheid van lig en oksidasiemiddels. Dit moet daarom in lugdigte houers gestoor word om kontak met die atmosferiese suurstof te verminder. Saffraan is tot 'n mate hittebestand.
Geskiedenis
Die geskiedenis van saffraanverbouing strek meer as 3 000 jaar terug. Die wilde voorganger van die gekweekte saffraankrokus was Crocus cartwrightianus. Menslike verbouers het wilde voorbeelde geteel en die plant verbeter deur eksemplare met ongewoon lang stempels te kies. 'n Steriele mutant vorm van C. cartwrightianus, C. sativus het in die laat Bronstydperk op Kreta ontstaan. Deskundiges het vir lank glo dat saffraan vir die eerste keer gedokumenteer is in 'n Assiriese botaniese verwysing wat onder Ashurbanipal in die 7de eeu v.C. saamgestel is.
Onlangs is dokumentasie ontdek van saffraan se gebruik oor 'n tydperk van 4 000 jaar in die behandeling van sowat 90 siektetoestande. Saffraan is sedertdien as 'n spesery en medisyne in die Mediterreense gebied gebruik. Gebruik en verbouing het stadigaan tot ander dele van Eurasië, Noord-Afrika en Noord-Amerika, en in die laaste paar dekades ook na Oseanië uitgebrei.
Mediterreense gebied
Minoërs het saffraan teen 1500–1600 v.C. op muurskilderye in hul paleise uitgebeeld, waarby die terapeutiese gebruik van saffraan aangetoon word. Later het Griekse legendes vertel van seevaarte na Cilicië. Daar het avonturiers gehoop om, wat hulle geglo het die beste saffraan ter wêreld sou wees, in die hande te kry. Nog 'n legende vertel van Crocus en Smilax, waarin Crocus getoor is en verander is in die oorspronklike saffraankrokus. Antieke Mediterreense volke—insluitend die parfuummakers in Egipte, dokters in Gaza, dorpenaars op Rhodos, en die Griekse hetaerae courtisane—het saffraan in hulle parfuums, salwe, potpourri's, maskara's, geestelike offerandes, en mediese behandelings gebruik.
In laat Hellenistiese Egipte het Cleopatra saffraan in haar bad gebruik ter wille van verhoogde seksuele plesier. Egiptiese genesers het saffraan as behandeling vir 'n verskeidenheid maagaandoenings gebruik. Saffraan is ook as 'n tekstielkleurmiddel gebruik in Levantynse stede soos Sidon en Tyrus. Aulus Cornelius Celsus skryf saffraan voor in medisyne vir wonde, hoes, koliek en brandsiekte, en in die mithridatium. So groot was die Romeine se voorliefde vir saffraan dat Romeinse koloniste hulle saffraan saamgeneem het toe hulle hulle in die suide van Gallië gevestig het waar dit dan ekstensief verbou is tot met Rome se val. Verskillende teorieë stel dat saffraan eers na Frankryk teruggekeer het met die More in die 8ste eeu of tydens die pouslike ballingskap in Avignon in die 14de eeu n.C.
Asië
Saffraan-gebaseerde pigmente is gevind in 50 000 jaar oue uitbeeldings van prehistoriese gediertes in wat vandag Irak is. Later het die Sumeriërs wilde saffraan in hulle geneesmiddels en towerdrankies gebruik. Saffraan was dus 'n artikel wat deel gevorm het van die langafstandhandel voordat die Minoïese paleiskultuur in die 2de millennium v.C. sy hoogtepunt bereik het. Saffraan is ook in die Hebreeuse Lied van Salomo geëer. Antieke Perse het Persiese saffraan (Crocus sativus 'Hausknechtii') in Derbena, Isfahan, en Khorasan teen die 10de eeu v.C. verbou. By sulke terreine is saffraan in tekstiele ingeweef, wat in rituele aan gode geoffer is, en is dit in kleurmiddels, parfuums, medisyne, en lyfwasmiddels gebruik. Saffraan sou dus oor beddens gestrooi word en in warm tees gemeng word as 'n teenmiddel vir melankolie. Nie-Perse het ook die Perse se gebruik van saffraan as 'n dwelmmiddel en seksstimuleermiddel gevrees. Tydens sy Asiese veldtogte het Alexander die Grote Persiese saffraan in sy aftreksels, rys, en baddens gebruik as 'n geneesmiddel vir oorlogswonde. Alexander se troepe het die gebruik nageaap en die saffraan-bad na Griekeland teruggebring.
Daar is botsende teorieë oor saffraan se aankoms in Suid-Asië. Tradisionele Kasjmirse en Chinese verslae plaas die aankoms daarvan iewers tussen 900–2500 jaar gelede. Historici wat antieke Persiese rekords bestudeer plaas die aankoms weer tot voor 500 v.C., en skryf dit toe aan of Persiese oorplanting van saffraanknolle om nuwe tuine en parke te beplant of aan 'n Persiese inval en kolonisasie van Kasjmir. Fenisiërs het daarna Kasjmirse saffraan as kleurmiddel en 'n behandeling vir neerslagtigheid bemark. Vandaar het die gebruik van saffraan in voedsel en kleurmiddels oor die hele Suid-Asië versprei. Boeddhiste monnike in Indië het byvoorbeeld saffraan-gekleurde togas aangeneem na Boeddha Siddhartha Gautama se dood.
Saffraan het vir die eerste keer deur Persië in China aangekom saam met die Mongoolse invallers. Saffraan word in antieke Chinese mediese tekste genoem, insluitend die veertig-volume Shennong Bencaojing (神農本草經 — "Shennong se Groot Kruieboek", ook bekend as Pen Ts'ao of Pun Tsao) farmakopee, 'n foliant wat dateer uit 200–300 v.C.. Die lywige boekdeel wat tradisioneel toegeskryf word aan die legendariese Yan ("Vuur") Keiser (炎帝) Shennong dokumenteer 252 fitochemiese-gebaseerde behandelings vir verskeie kwale. Tog het die Chinese in omtrent die 3de eeu n.C. na Safraan as afkomstig van Kasjmir verwys. Wan Zhen, 'n Chinese mediese deskundige, het byvoorbeeld verslag gedoen dat "die habitat van saffraan in Kasjmir is, waar mense dit hoofsaaklik groei om dit aan die Boeddha te offer." Wan het ook beskryf hoe saffraan in sy tyd gebruik is: "Die saffraankrokusblom verwelk binne 'n paar dae, en dan word die saffraan verkry. Dit word aangeskryf vir die uniforme geel kleur daarvan. Dit kan gebruik word om wyn te aromatiseer."
Europa
In Europa het saffraanverbouing drasties gedaal ná die val van die Romeinse Ryk. Saffraan is heringevoer toe dit deur die Moorse beskawing na Spanje, Frankryk, en Italië versprei het. Tydens die 14de eeu het aanvraag vir saffraan-gebaseerde medisyne as gevolg van die Swart Dood die hoogte in geskiet en moes baie saffraan via Venesiese en Genuaanse skepe uit die suidelike en Mediterreense lande soos Rhodos ingevoer word. Die diefstal van een so 'n skeepsvrag deur edelmanne het gelei tot die veertien weke lange "Saffraanoorlog". Die konflik en gevolglike vrees vir verwoede saffraanrowery het aanleiding gegee tot beduidende saffraanverbouing in die Switserse stad Basel, wat as gevolg daarvan welgesteld geword het. Verbouing het vandaar na Neurenberg versprei waar die meng van saffraan met minderwaardige produkte epidemiese vlakke bereik en tot die Safranschau-kode gelei het, waarvolgens saffraan-verdunners beboet, in hegtenis geneem of tereggestel is. Saffraanverbouing het daarna na die hele Engeland versprei, veral Norfolk en Suffolk. Die dorp Saffron Walden in Essex, wat sy naam van die nuwe spesialiteitsgewas gekry het, het as Engeland se hoofsaaklike sentrum vir die verbouing en handel met saffraan te voorskyn gekom. Die invloei van eksotiese speserye soos sjokolade, koffie, tee, en vanielje uit lande in die Ooste en oorsee, waarmee handelsbande aangeknoop is, het versoorsaak dat Europese verbouing en gebruik van saffraan gedaal het. Slegs in die suide van Frankryk, Italië, en Spanje het beduidende verbouing behoue gebly.
Europeërs het saffraan na die Amerika's gebring. Lede van die Schwenkfelder Kerk, wat Europa verlaat het om 'n nuwe heenkome in die Nuwe Wêreld te vind, het daar met 'n trommel vol saffraanknolle aangekom; baie Schwenkfelders het inderdaad saffraan in Europa verbou. Teen 1730 het die Pennsilvanië-Duitsers saffraan oor die hele oostelike deel van Pennsilvanië verbou. Spaanse kolonies in die Karibbiese eilande het groot hoeveelhede van die nuwe Amerikaanse saffraan gekoop, en hoë aanvraag het verseker dat saffraan se prys op die Philadelphia handelsbeurs gelyk gestel is aan dié van goud. Die handel met die Karibiese eilande het later in die nasleep van die Oorlog van 1812 in duie gestort toe baie saffraan-handelskepe vernietig is. Die Pennsilvanië-Duitsers het egter aangehou om kleiner hoeveelhede saffraan vir plaaslike handel en vir gebruik in hulle koeke, pasta en hoender- of foreldisse te verbou. Amerikaanse saffraanverbouing het hoofsaaklik in Lancaster County, Pennsilvanië tot vandag toe behoue gebly.
Handel en gebruik
Die hoeveelheid blomme benodig asook die aantal arbeid wat die oes van saffraan verg het tot gevolg gehad dat saffraan in sommige lande (soos die VSA) letterlik sy gewig in goud werd is en selfs meer in ander lande (soos Australië).
Saffraan se aroma herinner volgens fynproewers aan metaalagtige heuning met gras of hooi-agtige note, terwyl die smaak ook as hooi-agtig en effens bitter beskryf word. Saffraan gee ook 'n helder oranje-geel kleur aan kos. As gevolg van die ongewone smaak en kleur wat dit tot voedsel bydra word dit algemeen in Arabiese, Sentraal-Asiese, Europese, Indiese, Iranse, Marokkaanse en Corniese kookkuns gebruik. Lekkergoed en likeurs bevat baiekeer ook saffraan. Algemene saffraan-plaasvervangers sluit in Saffloer (Carthamus tinctorius, wat baiekeer as "Portugese saffraan" of "assafroa" verkoop word) en borrie (Curcuma longa). Medies het saffraan 'n lang geskiedenis as deel van tradisionele heling; moderne medisyne het ook ontdek dat saffraan kankerwerende, anti-mutageniese (mutasie-werend), immunomodulelerende en antioksidant-agtige eienskappe het. Saffraan is ook as 'n tekstielkleurmiddel gebruik, veral in China en Indië, en in die parfuumbedryf.
Meeste saffraan word verbou in 'n band wat strek van die Middellandse See in die weste tot Kasjmir in die ooste. Jaarliks word omtrent 300 ton saffraan wêreldwyd geproduseer. Iran, Spanje, Indië, Griekeland, Azerbeidjan, Marokko, en Italië (in volgorde van verminderende produksie) is belangrike saffraanprodusente. Meer as 90% van die wêreld se produksie van saffraan is uit Iran afkomstig en omtrent 96% van die land se produksie gebeur in Sentraal-Khorasan. 'n 450 g ('n Pond) droë saffraan benodig 50 000–75 000 blomme, die ekwivalent van 'n rugbyveld-grootte land. Sowat veertig ure dolle dag-en-nag arbeid word benodig om 150 000 blomme te pluk. Tydens ekstraksie word stempels vinnig gedroog en (verkieslik) in lugdigte houers verseël. Saffraan-pryse teen groothandel- en kleinhandelpryse wissel van $1100–$11,000 per kilogram. In Westelike lande is die gemiddelde kleinhandelprys $2200/£1100/€1550 per kilogram. Tussen 70 000 en 200 000 drade weeg 'n pond. Skerp karmynrooi kleur, effense klamheid, elastisiteit, onlangse oesdatum, en gebrek aan klein stukkies afgebreekte saffraandrade is eienskappe van vars saffraan.
Kultivars
Verskeie saffraan kultivars word wêreldwyd verbou. Spanje se variëteite, insluitend dié met die handelsname 'Spanish Superior' en 'Creme', is oor die algemeen matiger in kleur, smaak, en aroma; dit word deur regerings-voorgeskrewe standaarde. Italiaanse variëteite is sterker, terwyl die mees intense variëteite van Masedonies-Griekse, Irannese en Indiese oorsprong is. Westerlinge kan beduidende hindernisse ondervind om saffraan uit Indië te bekom. Indië het byvoorbeeld die uitvoer van hoëgraad-saffraan verban. Benewens bogenoemde is verskeie "boetiek"-gewasse beskikbaar uit Nieu-Seeland, Frankryk, Switserland, Engeland, die VSA, en ander lande. In die VSA word Pennsilvanië-Duitse saffraan — wat bekend is vir die aardse note — in klein hoeveelhede bemark.
Verbruikers beskou sekere kultivars as "premium"-kwaliteit. Die "Aquila"-saffraan (zafferano dell'Aquila) — wat deur hoë safranaal- en krokieninhoud, vorm, ongewoon pikante aroma, en intense kleur gedefinieer word— word uitsluitlik op agt hektaar in die Navelli Vallei van Italië se Abruzzo-streek naby L'Aquila verbou. Dit is vir die eerste keer in die Inkwisisie-era deur 'n Dominikaanse monnik uit Spanje na Italië gebring. Die grootste saffraan-verbouingsstreek in Italië in terme van opbrengs en gehalte is in San Gavino Monreale, Sardinië. Daar word saffraan op 40 hektaar (60% van die Italiaanse produksie) verbou; dit het ook 'n baie hoë krokien, pikrokrokien en safranaalinhoud. 'n Ander variëteit in die kategorie is die Kasjmirse "Mongra" of "Lacha" saffraan (Crocus sativus 'Cashmirianus'), wat van die moeilikste is vir verbruikers om in die hande te kry. Aanhoudende droogtes, plae, en misoeste in Kasjmir, tesame met die Indiese uitvoerverbod, dra by tot die hoë prys wat dit behaal. Kasjmirse saffraan word herken aan die uiters donker bruinrooi-pers kleur, onder die donkerste ter wêreld, wat die saffraan se sterk smaak, aroma en kleurseleffek suggereer.
Fort de Goede Hoop
Die Fort de Goede Hoop was die eerste militêre gebou wat in Kaapstad gebou is. Dit is in 1652 deur Jan van Riebeeck en sy werkers gebou en tot in 1674 gebruik, toe dit deur die Kasteel die Goeie Hoop vervang is.
Natalia Oreiro
Natalia Oreiro (gebore 19 Mei 1977) is 'n Uruguaanse sangeres en musikant.
1528
Die jaar 1528 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 28ste jaar van die 16de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Carteriospongia fissurella
Carteriospongia fissurella is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Carteriospongia en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1948 deur De Laubenfels.
Toshihide Saito
Toshihide Saito (gebore 20 April 1973) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Die Kerkblad
duimnael|links|180px|Prof. [[Jan Lion Cachet, in 1873 stigter van De Maandbode, voorloper van Die Kerkblad.]]
duimnael|regs|180px|Dr. Dion Kempff, redakteur van 1964 tot '87. Hy was tot sy aanstelling predikant van die [[Gereformeerde kerk Vereeniging-Oos.]]
Die Kerkblad is ’n maandelikse tydskrif wat besit en 11 keer per jaar uitgegee word deur die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika (GKSA). Dit word met behulp van die Redaksiekommissie en onder toesig van die GKSA se Deputate vir Kerklike Tydskrifte gepubliseer, maar is nie die GKSA se amptelike mondstuk nie.
Ontstaan
Die eerste uitgawe het op 1 April 1873 onder redaksie van prof. Jan Lion Cachet op Burgersdorp verskyn as De Maandbode. Die uitgewer was aanvanklik St. P. O'S. O'Brien en later J.J. McNally. In die eerste uitgawe is die blad se strewe deur sy subtitel verwoord: "Nuusblad toegewy aan die belange van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika." Prof. Cachet het aanvanklik De Maandbode op eie rekening en risiko uitgegee om die horison van gemeentelede in die hele kerkverband te verbreed, skole onder die pioniersvolk te propageer, en om die lidmate sendingbewus te maak.
Eerste naamsverandering
Die Sinode van 1894 het De Maandbode aan die kuratore en professore van die Teologiese Kweekskool toevertrou en terselfdertyd die naam verander na Het Kerkblad. Dieselfde Sinode het prof. Cachet vas aangestel as enigste professor in die teologie aan die skool van die Gereformeerde Kerk op Burgersdorp om die volle predikante-opleiding te behartig en die rektorskap van die skool met sy voorbereidende afdeling waar te neem.
Weens die Tweede Vryheidsoorlog is publikasie van Het Kerkblad van Oktober 1899 tot April 1903 gestaak. Einde 1904 is die publikasie sowel as die Teologiese Skool Burgersdorp na Potchefstroom verplaas waar J.A. Wormser die uitgewer geword het. (Volgens 'n ander bron het Het Kerkblad eers vanaf 1 April 1906 op Potchefstroom verskyn, weer met Cachet as redakteur, maar dit sou 'n onderbreking in die publikasie veroorsaak het omdat Cachet sy werk begin 1905 op Potchefstroom hervat het. Nadat dit al die jare as maandblad uitgegee het, het dit ná 1910 tweeweekliks begin verskyn. Op 1 Julie 1922 is die naam verander na die Afrikaanse Die Kerkblad met dr. J.D. Totius en ds. T. Hamersma as redakteurs.
Herorganisasie
In 1952 het die Sinode van die Gereformeerde Kerk 'n reorganisasie van Die Kerkblad goedgekeur ingevolge waarvan die kuratore van die blad vervang is deur 'n sinodale raad, 'n voltydse redakteur so gou moontlik aangestel sou word en die blad voortaan weekliks sou verskyn. Dié belsuite is uitgevoer en vanaf Januarie 1953 tot 1958 was ds. D.G. Venter die redakteur. Vanaf Julie 1953 is dit weekliks uitgegee. Later het 'n tegniese bestuurder by die personeel aangesluit.
Die Kerkblad is vanaf 17 April 1928 beskryf as die amptelike orgaan van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika, maar op aanbeveling van die raad het die Sinode van 1961 besluit om dié beskrywing weg te laat omdat dit die indruk gewek het dat die Algemene Sinode verantwoordelik was vir wat ook al die blad verskyn het. Die Kerk gee dit uit omdat dit sy amptelike kennisgewings bevat, terwyl skrywers, onder wie die redakteur, artikels bydra wat nie in stryd is met die Kerk se geloofdbelydenis nie en verantwoordelikheid vir hul werk aanvaar. In die vroeë 1970's was die drukker Heraut-Drukpers van Potchefstroom.
Hugh Trevor
Hugh Trevor (28 Oktober 1903 – 10 November 1933) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Wallflowers (1928), Love in the Desert (1929), The Pay-Off (1930), en The Royal Bed (1931).
Eurystomus
Eurystomus is 'n genus van voëls in die familie van troupante (Coraciidae). Die genus omvat die spesies met breë snawels wat in Afrika, Asië en Australasië broei.
Spesies
Spesies wat aan die genus behoort.
Elliott Dexter
Elliott Dexter (29 Maart 1870 – 21 Junie 1941) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente For Better, for Worse (1919), Something to Think About (1920), The Witching Hour (1921), en An Old Sweetheart of Mine (1923).
Sharon Pierre-Louis
Sharon Pierre-Louis is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Django Unchained (2012) en in die televisiereekse CSI: Miami (2002), Switched at Birth (2011), en The Lying Game (2011).
Johannes VIII Palaiologos
Johannes VIII Palaiologos (Grieks: Ἰωάννης Παλαιολόγος, Iōannēs Palaiologos; 18 Desember 1392 - 31 Oktober 1448) was die tweede laaste keiser van die Bisantynse Ryk; hy het van 1425 tot 1448 regeer.
Lewe
Johannes VIII was die oudste seun van Manuel II Palaiologos en Helena Dragas, dogter van die Serwiese heerser Konstantyn Dragas. Hy was voor 1416 medekeiser saam met sy pa en het in 1425 die alleenheerser geword.
In Junie 1422 het Johannes Konstantinopel suksesvol verdedig tydens ’n beleg deur Murat II, maar moes afstand doen van Thessaloniki, wat sy broer Andronikos in 1423 aan Venesië gegee het. Om hulp teen die Ottomaanse Ryk te kry het hy pous Eugenius IV besoek en ingestem tot die hereniging van die Griekse en die Roomse Kerk. Die hereniging is in 1439 bekragtig op die Konsilie van Florence, wat Johannes saam met 700 volgelinge bygewoon het, onder andere patriarg Josef II van Konstantinopel. Die hereniging het misluk weens teenstand in Konstantinopel, maar Johannes kon eindelik die stad teen die Ottomaanse Ryk verdedig.
Johannes VIII het sy broer, Konstantyn, wat twee keer tevore regent van Konstantinopel was, as sy opvolger aangewys. Ondanks die gekonkel van sy jonger broer Demetrios het sy ma, Helena, verseker dat Konstantyn in 1448 keiser word.
Johannes VIII is in 1448 in Konstantinopel oorlede – hy was die laaste regerende Bisantynse keiser wat aan natuurlike oorsake gesterf het.
Konstantyn XI Palaiologos
Konstantyn XI Dragases Palaiologos (Grieks: Κωνσταντῖνος Δραγάσης Παλαιολόγος; 8 Februarie 1405 - 29 Mei 1453), in latere Griekse folklore bekend as die Marmerkeiser (Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, Marmaromenos Vasilias), was die laaste Bisantynse keiser en het regeer van 1449 tot met sy dood met die val van Konstantinopel in 1453. Konstantyn se dood het die einde beteken van die Bisantynse Ryk, wat teruggespoor kan word tot met Konstantyn die Grote se stigting van Konstantinopel as die Romeinse Ryk se nuwe hoofstad in 330 n.C.
Omdat die Bisantynse Ryk die Romeinse Ryk se Middeleeuse voortsetting was, met sy burgers wat na hulleself as Romeine verwys het, het Konstantyn XI se dood en Konstantinopel se val ook die definitiewe einde beteken van die Romeinse Ryk, wat byna 1 500 jaar vroeër deur Augustus gestig is.
Lewe
Konstantyn was die vierde oudste seun van keiser Manuel II Palaiologos en Helena Dragas, die dogter van die Serwiese heerser, Konstantin Dejanović. Min is van sy vroeë lewe bekend, maar van die 1420's af was hy ’n ervare generaal. Gebaseer op sy loopbaan en uit bronne van dié tyd blyk dit Konstantyn was hoofsaaklik ’n goeie soldaat. Dit beteken nie hy was nie ook ’n goeie administrateur nie: Hy is so deur sy ouer broer keiser Johannes VIII Palaiologos vertrou dat dié hom twee keer as regent aangewys het terwyl Johannes in 1423-1424 en 1437-1440 uit Konstantinopel was.
In 1427-1428 het Konstantyn en Johannes ’n aanval op die Morea-skiereiland (die Peloponnesos) deur Karlos I Tocco van Epirus afgeweer en in 1428 is Konstantyn verklaar tot die despoot van die Morea. Hy het saam met sy broers Theodorus en Thomas oor die provinsie regeer. Saam het hulle die Bisantynse heerskappy uitgebrei tot oor die hele Peloponnesos vir die eerste keer sedert die Vierde Kruistog meer as 200 jaar tevore en ’n antieke muur herbou wat die skiereiland van aanvalle van buite beskerm het. Hoewel hy eindelik nie geslaag het nie, het Konstantyn in 1444-1446 persoonlik ’n veldtog na Sentraal-Griekeland en Thessalië gelei in ’n poging om Bisantynse heerskappy weer in Griekeland te vestig.
Bewind
In 1448 is Johannes VIII sonder kinders dood en Konstantyn is op 6 Januarie 1449 tot keiser verklaar. Hy het hoofsaaklik drie probleme gehad. Eerstens was daar die kwessie van ’n opvolger, want Konstantyn was ook kinderloos. Ondanks pogings deur sy vriend en vertroueling, George Sphrantzes, om vir hom ’n vrou te vind, het Konstantyn nooit getrou nie. Tweedens was daar godsdienstige onenigheid in die klein deel van sy ryk wat oorgebly het. Konstantyn en sy voorganger, Johannes, het albei geglo ’n hereniging van die Ortodokse en die Rooms-Katolieke Kerk was nodig om militêre hulp van Katolieke Europa te verseker, maar ’n groot deel van die Bisantynse bevolking was daarteen gekant.
Sy derde en belangrikste kommer was die groeiende Ottomaanse Ryk, wat Konstantinopel teen 1449 heeltemal omsingel het. In April 1453 het die Ottomaanse sultan Mehmet II Konstantinopel met miskien tot 80 000 soldate beleër. Al was Konstantyn se soldate dalk minder as ’n tiende hiervan, het hy die idee om Konstantinopel oor te gee verwerp. Hy het gebly om die stad te verdedig en op 29 Mei is Konstantinopel verower. Konstantyn is dieselfde dag dood. Hoewel daar geen betroubare bronne is oor hoe hy dood is nie, word in die meeste historiese weergawes gereken hy het ’n laaste aanval teen die Ottomane gelei en is in dié geveg dood.
Konstantyn was die laaste Christelike heerser van Konstantinopel. Dit en sy dapperheid aan die einde het hom in latere geskiedenisse en Griekse folklore gevestig as ’n byna-legendariese figuur. Sommige beskou die stigting van Konstantinopel (die Nuwe Rome) onder Konstantyn die Grote en sy verlies onder nog ’n Konstantyn as die vervulling van die stad se lot, net soos wat Rome deur ’n Romulus gestig en onder ’n ander Romulus verloor is. ’n Gewilde legende wat eeue lank vertel is, is dat Konstantyn nie werklik dood is nie, maar deur ’n engel gered en in ’n marmerstandbeeld verander is wat onder die Goue Poort van Konstantinopel wag om deur God weer lewendig gemaak te word en beide die stad en ou ryk te herower.
Shauna Bloom
Shauna Bloom (gebore 5 Junie 1965) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Memoria (2015).
Melbourne Reghoekige Stadion
AAMI-park is Melbourne se eerste reghoekige stadion. Daar is ander stadions (soos die MCG, Docklandsstadion en Princes Park) in Melbourne maar dit is meer geskik vir sportsoorte soos krieket en Australiese voetbal wat op ovaalvormige velde gespeel word. Die grootste reghoekige stadion in die stad, Olympic Park, is 'n atletiekbaan wat nie fasiliteite het vir 'n spansport soos rugbyunie, rugbyliga of sokker nie.
1529
Die jaar 1529 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 29ste jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Comotor
Die maatskappy Comotor SA (Frans: Compagnie Européenne de Construction de Moteurs Automobiles) is in April 1967 deur NSU en Citroën in Luxemburg opgerig nadat die maatskappye in 1964 die Genève-gebaseerde gesamentlike dogtermaatskappy Comobil gestig het om 'n passasiersvoertuig met 'n wankelejin te ontwikkel. Comotor se doelwit was om wankelenjins te vervaardig. In 1969 koop Comotor 850 000 m² grond in Altforweiler in Saarland, Duitsland om 'n fabriek te bou.
Comotor vervaardig die wankelenjin vir die Citroën M35 prototipe in 1969. Dit lei tot die ontwikkeling van die tweerotorenjin vir die Citroën GS Birotor wat in Maart 1974 bekendgestel word. 'n Comotorenjin baie soortgelyk aan dié in die Birotor is gebruik in die Van Veen OCR 1000 motorfiets wat in klein getalle in die laat-70's verkoop is. In 1972 eindig NSU se verbintenis met Comotor toe Volkswagen, wat NSU intussen oorgeneem het, uit die samewerking onttrek.
Die luukse DeLorean Giugiaro-ontwerpte motor sou van uit die staanspoor met 'n Citroën Comotor Wankelenjin toegerus gewees het. Brandstofverbruik-oorwegings lei egter tot eksperimente met verskeie ander enjins en op die ou einde word die Frans vervaardigde Douvrin PRV (Peugeot - Renault - Volvo) brandstofinspuiting V6 gebruik.
Die Citroën RE2-helikopter met 'n Comotor 624 wankelenjin vlieg vir die eerste keer op 24 Desember 1975.
Comotor het baie noukeurige tegnieke gebruik om hulle enjins te vervaardig. Kruinseëls is in agt lengtes gebou sodat nou toleransies gehandhaaf kon word. Alle onderdele is ultrasonies skoongemaak voor dit aanmekaar gesit is. Individuele rotors is in groepe van 20 gram speling gesorteer en slegs rotors van dieselfde groep is in dieselfde enjin gebruik.
Comotor het tot 1980 bly bestaan. Comotorstraße in Altforweiler is na die maatskappy vernoem.
Mel Smith
Mel Smith (3 Desember 1952 – 19 Julie 2013) was 'n Engelse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente National Lampoon's European Vacation (1985), The Princess Bride (1987), Brain Donors (1992), en Bean (1997).
Carteriospongia flabellifera
Carteriospongia flabellifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Carteriospongia en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1877 deur Bowerbank.
Jesper Klein
Jesper Klein (13 November 1944 – 22 Augustus 2011) was 'n Deense akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Ballad of Carl-Henning (1969), Kaptajn Klyde og hans venner vender tilbage (1980), Beauty and the Beast (1983), en Go Hugo Go (1993).
Khigh Dhiegh
Khigh Dhiegh (25 Augustus 1910 – 25 Oktober 1991) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Manchurian Candidate (1962) en Seconds (1966), en in die televisiereeks Hawaii Five-O (1968).
Flensburg 08
Flensburg 08    is 'n sportklub uit Flensburg in die deelstaat Sleeswyk-Holstein in  Duitsland. Behalwe sokker, het die klub ook afdelings vir tennis en swem.
Die klub is op 15 April 1908 in die restaurant “Kaiserhof” gestig as Flensburger Fußball-Club von 1908. In 1925 is daar met Sportfreunde Verein Deutscher Geher Flensburg saamgesmelt om SV Eintracht Flensburg te vorm. In 1935 was daar 'n verdere samesmelting met VfL Nordmark Flensburg om die huidige klub tot stand te bring.
Die klub het sy grootste prestasie in 1957 behaal toe hy die Sleeswyk-Holstein uitklopbeker gewen het. Ongelukkig het die oorwinning nog nie in daardie jare outomaties toegang tot die hoofrondtes van die DFB-Pokal gegee nie.
Steentydperk
Die Steentydperk is die deel van die geskiedenis van die wêreld wat die eerste wydverspreide gebruik van tegnologie in menslike evolusie aantoon, asook die verspreiding van die mens van die grasvelde van Oos-Afrika na die res van die wêreld. Die tydperk eindig met die ontwikkeling van landbou, die temming van sommige diere en die smelting van kopererts om bruikbare metaal te vervaardig. Daar word na dié tydperk verwys as voorgeskiedenis, aangesien die mensdom nog nie kon skryf nie en daar dus geen opgetekende rekords uit die tydperk dateer nie.
Die Steentydperk strek oor 'n tydperk van ongeveer 2,5 miljoen jaar gelede (2,3 miljoen jaar v.C.) tot ongeveer 3500 v.C. Die datums is egter slegs 'n riglyn, aangesien die oorgang tot die bronstydperk (en in sommige kulture direk na die ystertydperk) van streek tot streek verskil. Die Steentydperk bestaan uit die Paleolitikum (ook genoem die Ou of die Vroeë Steentydperk) en die Neolitikum (ook genoem die Nuwe Steentydperk). In sommige gebiede was daar ook 'n tussenfase wat bekend staan as die Mesolitikum of die Epipaleolitikum.
Paleolitikum
Die Ou Steentydperk, ook genoem die Paleolitikum, dek 'n era van meer as 'n miljoen jaar. Die tydperk begin ongeveer 2,5 miljoen jaar gelede met die ingebruikneming van gereedskap wat uit steen vervaardig word.
Vir meer as een miljoen jaar was die styl van die gereedskap baie eenvoudig en is daar die minimum veranderings en verbeterings daaraan aangebring.
Mesolitikum / Epipaleolitikum
In sommige gebiede word die oorgang van die Paleolitikum na die Neolitikum gekenmerk deur die Mesolitikum. Dié periode vanaf die einde van die laaste ystydperk (ongeveer 10 000 jaar gelede) tot ongeveer 6000 jaar gelede was gekarakteriseer deur stygende seevlakke en die behoefte om by 'n veranderende omgewing te kan aanpas asook nuwe voedselbronne te vind. Die ontwikkeling van gereedskap van mikroliet het begin as 'n reaksie op hierdie omgewingsveranderinge. Die gereedskap was gewysigde weergawes van vorige Paleolitiese gereedskap, vandaar die term "Epipaleolitikum". In Europa word die term Mesolitikum egter gebruik om na die mid-Steentydperk te verwys, aangesien die gereedskap daar, asook die manier van lewe, vanaf die Nabye Ooste ingevoer is. Daar het mikrolietiese gereedskap doeltreffende jagtogte verseker, terwyl meer komplekse vestigings, soos Lepenski Vir, om visvang ontwikkel het. Die tem van honde vir jagdoeleindes dateer waarskynlik uit hierdie era.
Neolitikum
Die Neolitikum was gekarakteriseer deur die ingebruikneming van landbou (soms verwys na as die Neolitiese Revolusie), die ingebruikneming van meer gevorderde gereedskap, die ontwikkeling van erdewerk en meer komplekse en groter vestings soos Çatal Hüyük en Jerigo. Die tydperk begin ongeveer 10 000 jaar gelede en eindig met die begin van die Bronstydperk. Die eerste Neolitiese kulture begin in die vrugbare halfmaan. Landbou en die daaropvolgende kultuur het versprei na die area om die Middellandse See, die Indus-vallei, China en Suidoos-Asië.
Mense het ook begin eksperimenteer met klei en gras om hulle wonings ekstra sterkte te verleen en daar is gou ontdek dat klei ook gebruik kan word om potte en ander erdewerk te skep. Dié ontdekking het daartoe gelei dat voedsel, wat vroeër verlore gegaan het, nou in erdewerk gebêre kon word, in gedroogde vorm of deur die potte te begrawe. Die nuwe oorvloed van beskikbare voedsel het gelei tot 'n verdubbeling van die bevolking.
Voedsel en drank
Die voedselbronne van die jagter-versamelaar-kultuur van die Steentydperk het die diere en plante wat deel van dié mense se natuurlike omgewing was, ingesluit. Verskeie organe van diere was ook genuttig, waaronder die lewer, die niere en harsings. Hulle het slegs 'n klein aantal suiwel en koolhidraat-ryke voedsel soos grane en peulgewasse genuttig.
Huidige ondersoek toon aan dat twee derdes van hul energie van dierprodukte afkomstig was. Alhoewel daar geglo word dat die vetinhoud van hul diëte vergelykbaar met die vetinhoud van die huidige menslike dieet is, was die verhouding van die verskillende soorte vet verskillend as wat tans die geval is: die verhouding tussen die Omega-6 vetsuur tot die Omega-3 vetsuur was destyds ongeveer 3:1, in vergelyking met die huidige verhouding van 12:1.
Naby aan die einde van die laaste ystydperk, 15 000 tot 9 000 jaar gelede, het 'n grootskaalse uitsterwing van groot soogdiere (die Megafauna) in Asië, Europa, Noord-Amerika en Australië plaasgevind. Dit was die eerste massa-uitsterwing van die Holoseen. Dit is moontlik dat hierdie gebeurtenis die mense van die tydperk geforseer het om hul dieet te verander en dat, saam met die verskyning van landboumetodes, plantstowwe 'n algemene onderdeel van hul dieet geword het.
'n Verslag in die National Geographic News dui aan dat die eerste wynproewery moontlik plaasgevind het to Neolitiese mense die sap van wilde druiwe, wat op 'n natuurlike manier gegis het, uit diervelsakke of kru-gemaakte houtbakke gedrink het.
Beskutting en habitat
Daar word beraam dat die eerste mensgemaakte struktuur ongeveer 2 miljoen jaar gelede deur Homo habilis in Oos-Afrika gebou is. Die struktuur het bestaan uit eenvoudige rangskikkings van stene om die takke van bome in sekere posisies te hou. 'n Kringvormige kliprangskikking wat 'n beraamde 500 000 jaar oud is, was ontdek by Terra Amata, naby Nice, Frankryk. Verskeie menslike habitatte wat blyk uit die Steentydperk te dateer is in verskeie dele van die wêreld ontdek. Hierdie sluit in:
Kuns
Prehistoriese kuns kan slegs deur bestaande voorbeelde bestudeer word. Die vorm van prehistoriese musiek word afgelei van ontdekte instrumente, terwyl wandstandige kuns op talle soorte rotse gevind is. Die laasgenoemde word verdeel in petrogliewe (rotstekeninge) en rotsskilderings. Die soorte kuns mag moontlik ook 'n religieuse doel gedien het, alhoewel daar geen bewyse daarvoor is nie.
Rotsskilderings
Rotsskilderings was op rotse "geskilder" en was meer natuurlike afbeeldings as petrogliewe. In Paleolitiese tye was die teenwoordigheid van mense in grotskilderings seldsaam. Dit was meestal diere wat uitgebeeld was: nie slegs diere wat as voedsel gedien het nie, maar ook diere wat as 'n simbool vir iets gedien het, soos die renoster of groot katte (soos in die Chauvet-grot in die suide van Frankryk) wat 'n simbool vir sterkte en mag was. Sommige beelde wat wel mense verteenwoordig het was handafdrukke en half-mens/half-dierlike figure. Die Chauvet-grot in die Ardèche département in Frankryk, bevat sommige van die belangrikste beware grotskilderings van die Paleolitiese era en dateer uit ongeveer 31 000 v.C. Die Altamira-grot in Spanje bevat skilderings wat uit 14 000 tot 12 000 v.C. dateer en sluit, onder andere, ook bisons (Amerikaans buffels) in.
Die doel of betekenis van die skilderings, indien enige, is onbekend. Die grotte was nie in bewoonde areas geleë nie, so dit is moontlik dat hulle slegs vir seisoenale rituele gebruik was. Die diere word vergesel deur verskeie tekens, wat 'n moontlike bonatuurlike gebruik voorstel. Pylagtige simbole in die grotte van Lascaux, Frankryk, word soms geïnterpreteer as deel van primitiewe kalenders, alhoewel die bewyse daarvoor twyfelagtig is. Die belangrikste werk van die Mesolitiese era is die Marsende Krygers, 'n rotsskildering by Cingle de la Mola, Castellón, Spanje wat vanuit die jaar 7,000–4,000 v.C. Daar word geglo dat die skildering gemaak is deur die pigmente na die rots te spoeg of te blaas. Alhoewel die skilderings gestileer is, is hulle tog natuurlik in voorkoms. Die figure is twee-dimensioneel, alhoewel hulle mekaar oorvleuel.
Rituele en gelowe
Moderne studies en die omvattende analise van vondse wat uit die Steentydperk dateer, dui op sekere rituele en gelowe van dié prehistoriese mense. Daar word nou geglo dat die aktiwiteite van die Steentydperkse mense verder gestrek het as slegs die verkryging van voedsel, kleding en skuiltes. Spesifieke plegtighede rakende die afsterfte en begrafnis van mense was beoefen, alhoewel daar verskille is tussen verskillende kulture in die styl en uitvoering van hierdie gebruike. Daar was ook rituele vir geboorte, puberteit en huwelik. Verskeie Steentydperkse vindplekke, in verskeie dele van die wêreld, dui op spore van 'n gedans (enkel en in rye), asook ontgroeningsplegtighede.
Dieretaal
Dieretaal is die vorms van dierekommunikasie wat beskou word as ooreenkomstig met menslike taal. Dierekommunikasie kan as ingewikkeld genoeg beskou word om ŉ vorm van taal genoem te word indien die inventaris van tekens groot genoeg is, die tekens relatief arbitrêr is en indien die diere dit met ŉ mate van wilskrag gebruik (in teenstelling met gekondisioneerde instink). Dierekommunikasie kan ook waargeneem word deur die gebruik van leksigramme (term van Yerkish), aanvullend tot tekens. ŉ Leksigram verteenwoordig ŉ woord maar is nie noodwendig ŉ aanduiding van die objek waarna deur die woord verwys word nie. Dit is simbole wat met objekte en idees ooreenstem en is al deur sjimpansees en bonoboë gebruik om taal uit te druk. Hoewel die term "dieretaal" wyd gebruik word, is navorsers dit eens dat dieretale nie so ingewikkeld en veelbetekenende is soos menslike taal nie
Sommige navorsers insluitend die taalkundige Charles Hockett, wat ŉ lys van ontwerpkenmerke van die menslike taal voorgestel het, redeneer dat daar beduidende verskille bestaan wat menslike taal van dierekommunikasie onderskei, selfs in sy mees ingewikkelde vorm, en dat die onderliggende beginsels nie verwant is nie. Dienooreenkomstig het Thomas A. Sebeok voorgestel om nie die term 'taal' te gebruik in die geval van dieretekenstelsels nie.
Ander argumenteer dat ŉ evolusionêre kontinuum bestaan tussen die kommunikasiemetodes deur hierdie diere gebruik en menslike taal. Die bestudering van die kontinuum kan help om te verduidelik hoe die mens sy ongelooflike gesofistikeerde vaardigheid vir taal ontwikkel het.
1530
Die jaar 1530 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 30ste jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Ivan Triesault
Ivan Triesault (1 Julie 1898 – 3 September 1980) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Notorious (1946), The Bad and the Beautiful (1952), The Amazing Transparent Man (1960), en The 300 Spartans (1962).
Verna Bloom
Verna Bloom (gebore 7 Augustus 1938) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente High Plains Drifter (1973), Animal House (1978), After Hours (1985), en The Last Temptation of Christ (1988).
Suid-Afrikaanse Lugmag-gedenkteken
Hierdie monument is 'n 5 km suid van Pretoria, by, dus net suid van die Voortrekkermonument en Fort Schanskop. Dit lê op Bay’s Hill en bied 'n mooi uitsig oor die Lugmagbasis Swartkop.
Die hoë konstruksie bestaan uit drie vleuels wat op verskillende hoeke teenoormekaar staan en mekaar gedeeltelik oorvleuel. So skep dit die indruk van 'n vliegtuig. Dit staan op 'n driehoekige sterpatroon. Tussen die vleuels is 'n saal met  ererolle en 'n senotaaf op 'n skarlakenrooi ster. Op die drie sye van die senotaaf staan onderskeidelik “Per adua ad astra”, “They shall mount up with wings as eagles” en “Vinniger as arende was hulle, sterker as leeus”. In een van die vleuels is 'n klein kapel en om die monument is 'n park met 'n amfiteater, gedenkstene en 'n gedenkmuur met nisse vir urne. Twee vlae wapper by die monument, naamlik die landsvlag en die vlag van die lugmag.
Die gedenkteken is op 1 September 1963 deur staatspresident C.R. Swart onthul.
Carteriospongia foliascens
Carteriospongia foliascens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Carteriospongia en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1766 deur Pallas.
Henry Watson
duimnael|regs|180px|Henry Watson.
Henry Arthur Ingress Watson (Wynberg, Kaapkolonie, 10 Mei 1904 – Plettenbergbaai [moontlik], Suid-Afrika, September 1982) was ’n argitek.
Watson is in die Kaapse Skiereiland gebore, maar nadat sy ouers na Pretoria verhuis het, het hy sy skoolopleiding aan die Pretoria Boys' High School ontvang. In 1921 het hy aangesluit by die Suid-Afrikaanse Ingenieurskorps en lid daarvan gebly tot 1925. Luidens sy inskrywing in Wie is wie in Pretoria (1952) het Watson argitektuur in Suid-Afrika en Londen studeer, maar geen datums word vir dié studie aangegee nie. Moontlik het hy tekenaatkursusse voltooi terwyl hy in die Ingenieurskorps was.
In 1938 het Watson ’n vennootskap met Moerdyk aangegaan en die Voortrekkermonument in Pretoria help ontwerp.
Saam was hulle onder meer ook verantwoordelik vir die ontwerp van:
Teen 1952 as hy ’n direkteur van Saambou Nasionale Bouvereniging. In 1969 het hy afgetree en op Plettenbergbaai gaan woon. In 1979 is hy verkies tot lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns nadat dié instansies in 1963 sy erepenning vir argitektuur en beeldhoukuns aan hom toegeken het.
Varswaterpypvis
Die Varswaterpypvis (Microphis fluviatilis) is 'n varswatervis wat voorkom aan die ooskus van Afrika in riviere en mere suidwaarts tot by die voormalige Transkei. In Engels staan die vis bekend as die Freshwater pipefish.
Voorkoms
Die mannetjie het 'n broeisak aan sy onderkant. Die vis word tot 210 mm lank en is blouerig groen tot geelgroen met dun vertikale strepe op die lyf.
Habitat
Die vis leef in stil water tussen plantegroei. Hulle vreet moontlik klein ongewerweldes. Die wyfie stort haar eiers in die broeisak van die mannetjie waar dit bly totdat die larwes uitbroei.
Mathias Klenske
Mathias Klenske (gebore 23 Oktober 1983) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Fearless Frida (1994) en in die televisiereeks Alletiders julemand (1997).
Nick Di Paolo
Nick Di Paolo (gebore 31 Januarie 1962) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rol in die televisiereeks Tough Crowd with Colin Quinn (2002).
Laurence Trimble
Laurence Trimble (15 Februarie 1885 – 8 Februarie 1954) was 'n Amerikaanse regisseur, skrywer, en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Through the Valley of Shadows (1914), Brawn of the North (1922), The Love Master (1924), en My Old Dutch (1926).
Carteriospongia mystica
Carteriospongia mystica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Carteriospongia en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1877 deur Hyatt.
2014 Bahreinse Grand Prix
Die 2014 Formule Een Bahreinse Grand Prix is op 6 April 2014 op die Bahrein Internasionale Renbaan in Sakhir, Bahrein gehou. Dit was die derde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Lewis Hamilton in sy Mercedes gewen.
Rafe Spall
Rafe Spall (gebore 10 Maart 1983) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Hot Fuzz (2007), Life of Pi (2012), The Big Short (2015), en The Ritual (2017).
De Maandbode
duimnael|regs|180px|Prof. [[Jan Lion Cachet, in 1873 stigter van De Maandbode.]]
De Maandbode was ’n godsdienstige nuusblad met noue bande met die Gereformeerde Kerk wat van 1873 tot 1894 gepubliseer is, deurgaans op Burgersdorp. Dit is die voorloper van Die Kerkblad, wat die GKSA besit en wat sedert 1894 op Burgersdorp uitgegee is, maar einde 1904 na Potchefstroom verhuis het saam met die Teologiese Skool Burgersdorp.