cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sakemodel
'n Aanvullende vennootskap tussen maatskappye
Deur navorsing oor samewerking tussen maatskappye te bestudeer, het Hummel et al. in 2010 bevind dat wanneer oor sakevennote besluit word, dit belangrik is om seker te maak dat die partye se sakemodelle aanvullend tot mekaar is. Hulle het byvoorbeeld gevind dat dit belangrik is om te bepaal wat die waarde-aandrywers van potensiële vennote is deur hul sakemodelle te ontleed, en dat dit voordelig is om maatskappye as vennote te kry wat die kernaspekte van jou eie maatskappy se sakemodel verstaan.
Die Universiteit van Tennessee het navorsing gedoen oor die verhoudings in ondernemings wat baie goed saamwerk. Die navorsers het 'n sakemodel geskep wat bekend staan as "gevestigde belange" (Vested) (ook genoem gevestigde uitkontraktering). Gevestigde belange is 'n hibriede sakemodel van verkryging en verskaffing waar kopers en verskaffers in 'n uitkontraktering- of sakeverhouding op gedeelde waardes en doelwitte fokus om 'n reëling te skep wat besonder samewerkend en wedersyds voordelig vir albei is.
Ontwerp
Die ontwerp van 'n sakemodel is 'n deel van die proses van sakeontwikkeling en die skep van 'n besigheidstrategie. Massa en Tucci (2014) beklemtoon die verskil tussen die samestelling van 'n nuwe sakemodel wanneer daar nog niks in plek is nie, soos dikwels die geval is met akademiese byprodukte en hoë-tegnologie-entrepreneurskap, en die verandering van 'n bestaande besigheidsmodel, soos toe die gereedskapmaatskappy Hilti oorgegaan het van die verkoop van gereedskap na 'n model om dit te verhuur. Hulle het gesê die verskil is so groot (byvoorbeeld, 'n gebrek aan hulpbronne in die eerste geval en onwilligheid om te verander aan die bestaande strukture in laasgenoemde) dat dit die moeite werd kan wees om verskillende terme vir die twee te skep. Hulle stel voor dat verwys word na die "ontwerp" van 'n besigheidmodel waar daar nog niks in plek is nie, en die "aanpassing'" van 'n besigheidsmodel wanneer aan 'n bestaande model verander word. Hulle beklemtoon dat die een nie die ander uitsluit nie en dat 'n aanpassing baie van die prosesse van 'n ontwerp sal bevat.
Voorbeelde
Die volgende voorbeelde bied 'n oorsig van verskeie soorte sakemodelle wat al bespreek is sedert die ontstaan van die term "sakemodel":
Verwante konsepte
Die proses van die ontwerp van 'n sakemodel is deel van die maatskappy se strategie. Dit verwys na die manier waarop 'n maatskappy (of 'n netwerk van maatskappye) hul sakelogika op die strategiese vlak definieer.
In teenstelling daarmee implementeer maatskappye hul sakemodel op 'n operasionele vlak, deur middel van hul sakebedrywighede. Dit verwys na hul prosesvlakbedrywighede, -vermoëns, -funksies en -infrastruktuur (byvoorbeeld, hul besigheidprosesse en besigheidprosesmodellering), hul organisatoriese strukture (bv. organograms, werkvloei, menslike hulpbronne) en stelsels (bv. inligtingstegnologie-argitektuur en produksiebane).
Gevolglik moet 'n operasioneel lewensvatbare en haalbare sakemodel lateraal ooreenstem met die onderliggende sakebedrywighede.
Die standaard-terminologie en -voorbeelde van sakemodelle is nie van toepassing op die meeste niewinsgewende organisasies nie, aangesien hul bronne van inkomste oor die algemeen nie dieselfde as die begunstigdes is nie. Die term "finansieringmodel" sal oor die algemeen eerder daarvoor gebruik word.
Die model word bepaal deur die organisasie se visie, missie en waardes, asook die stel van grense vir die organisasie – watter produkte of dienste wil hy lewer, watter kliënte of markte sal hy teiken, en watter verkryging- en afleweringkanale sal hy gebruik. Hoewel dié sakemodel hoëvlak-strategieë en 'n taktiese rigting vir hoe die organisasie die plan in werking sal stel, insluit, bevat dit ook die jaarlikse doelwitte wat die spesifieke stappe bepaal wat die organisasie in die volgende jaar gaan neem, asook die maatstawwe wat bepaal of hulle behaal is.
Edwald Yurk
Edwald Yurk (Guaratuba, 16 Mei 1962), beter bekend as Vavá, is 'n Brasiliaanse sokkerspeler. Hy speel onder meer vir Coritiba, Goiás, Palmeiras, Náutico, Avaí en Rio Branco-PR.
869
Die jaar 869 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 69ste jaar van die 9de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Brookelands Lewenstyllandgoed
Brookelands Lewenstyllandgoed is 'n voorstad van Centurion, Suid-Afrika.
Jane Bryan
Jane Bryan (11 Junie 1918 – 8 April 2009) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Kid Galahad (1937), Girls on Probation (1938), Each Dawn I Die (1939), en We Are Not Alone (1939).
Ster van Betlehem
Die Ster van Betlehem of Campanula isophylla is ’n spesie plante van die familie Campanulaceae.
Eienskappe
170px|duimnael|links|Campanula isophylla in ’n hangpot. Die spesie is meerjarige rankplante wat 15 tot 20 cm hoog en 30 cm breed is. Die blomme is stervormig en 3,5 cm breed, en is blou, wit of ligpers. Die blomme kom in die laat somer of vroeë herfs uit. Die plant se blare is hartvormig, getand en liggroen.
Die Ster van Betlehem is ’n gewilde huisplant en is ideaal vir hangmandjies. Die groen stamme hang langs die kant van potte af. Soms word die naam verkeerdelik aangedui as Campanula mollis. Daar is egter ’n verskil in die blaarvorm van die twee spesies.
In die berge van Noord-Italië, wat die plant se habitat is, kan dit effense ryp weerstaan, maar potplante nie. Laasgenoemde groei goed in lugtige, gematigde toestande. Hulle kan skade opdoen van direkte sonlig.
Craniella prosperiaradix
Craniella prosperiaradix is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
2020 Britse Grand Prix
Die 2020 Formule Een Britse Grand Prix is op 2 Augustus 2020 op die Silverstone-renbaan in Silverstone, Brittanje met geen toeskouers op die pawiljoene gehou. Dit was die vierde wedren van die kampioenskapseisoen.
Bande
Bandverskaffer Pirelli verskaf spanne met die sagte, medium en harde samestellings van die P-Zero band - die drie hardste samestellings beskikbaar - vir die wedren, asook twee soorte reënbande.
Daar is egter vir die 70ste Herdenking Grand Prix, wat ook by Silverstone gehou is die volgende naweek, die C2, C3 en C4 seleksie gebruik. Die bedoeling was om 'n groter strategiese verskil te skep tussen die twee wedrenne, en ook om die spanne te verplig om hul oefentyd volledig te benut op die tweede naweek, eerder as om te vertrou op die vorige week se data.
Uitslag
Sergio Pérez het na sy terugkeer van Meksiko positief getoets vir Covid-19. Hy is op kort kennisgewing deur Nico Hülkenberg vervang, wat die negende vinnigste oefentydtyd, 1.170 sekondes agter Verstappen, behaal het met sy terugkeer agter die stuur van 'n Formule 1-motor.
Weens 'n tegniese probleem met die tussenverkoeler van sy Ferrari SF1000 het Sebastian Vettel nie tydens die eerste vrye oefening 'n enkele rondte voltooi nie.
Lucy Deakins
Lucy Deakins (gebore 18 Desember 1971) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Boy Who Could Fly (1986), The Great Outdoors (1988), en Little Nikita (1988), en in die televisiereeks As the World Turns (1956).
Laura Dean (aktrise)
Laura Dean (gebore 27 Mei 1963) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Fame (1980), Soup for One (1982), en Chicago (2002), en in die televisiereeks Friends (1994).
870
Die jaar 870 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 70ste jaar van die 9de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
871
Die jaar 871 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 71ste jaar van die 9de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Rebecca Romijn
Rebecca Romijn (gebore 6 November 1972) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente X-Men (2000), Femme Fatale (2002), X-Men 2 (2003), en X-Men: The Last Stand (2006).
Nana Bryant
Nana Bryant (23 November 1888 – 24 Desember 1955) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Theodora Goes Wild (1936), If I Had My Way (1940), Brewster's Millions (1945), en Harvey (1950).
Vermaak
Vermaak is 'n aktiwiteit wat die aandag en belangstelling van 'n gehoor behou of plesier verskaf. Dit kan 'n idee of 'n taak wees, maar dit is waarskynlik een van die aktiwiteite of gebeure wat oor duisende jare ontwikkel het, spesifiek met die doel om 'n gehoor se aandag te trek.
Inleiding
Alhoewel mense se aandag deur verskillende dinge getrek word, is die meeste vorme herkenbaar en bekend omdat individue verskillende voorkeure vir vermaak het. Storievertelling, musiek, drama, dans en verskillende soorte opvoerings bestaan in alle kulture en is in koninklike howe ondersteun en ontwikkel tot gesofistikeerde vorms en het mettertyd vir alle burgers beskikbaar geword. Die proses is in moderne tye versnel deur 'n vermaaklikheidsbedryf wat produkte vooraf opneem en verkoop. Vermaak ontwikkel en kan aangepas word vir elke skaal, wat wissel van 'n individu wat privaat vermaak kies uit 'n enorme reeks vooraf opgeneemde produkte; na 'n banket wat vir twee aangepas is; na enige grootte of tipe geleentheid, met toepaslike musiek en dans; by optredes vir skares van duisende; en selfs vir 'n wêreldwye gehoor.
Die ervaring van vermaak word sterk geassosieer met amusering sodat 'n algemene idee pret en gelag is, hoewel baie vermaak 'n ernstige doel het. Dit kan byvoorbeeld die geval wees in die verskillende vorme van seremonies, vieringe, godsdienstige feeste of satires. Daar bestaan dus die moontlikheid dat wat as vermaak voorkom ook 'n manier kan wees om insig of intellektuele groei te bewerkstellig.
'n Belangrike aspek van vermaak is die gehoor, wat die rol van verligting en ontspanning speel in vermaak. Die gehoor kan 'n passiewe rol hê, soos in die geval van persone wat na 'n toneelstuk, opera, televisieprogram of film kyk; of die gehoor se rol kan aktief wees, soos in die geval van speletjies, waar die deelnemer / gehoor se rol gereeld omgekeer kan word. Vermaak kan in die openbaar of privaat wees, met formele teks wat op skrif gestel is, soos in die geval van teater of konserte; of ongeskrewe en spontaan, soos in die geval van kinderspeletjies. Die meeste vorme van vermaak het oor baie eeue heen voortgeduur en ontwikkel as gevolg van veranderinge in kultuur, tegnologie en mode. Films en videospeletjies, byvoorbeeld, hoewel hulle nuwer media gebruik, vertel hulle steeds stories, bied drama aan en speel musiek. Feeste wat aan musiek, films of dans gewy is, laat gehore toe om gedurende 'n aantal opeenvolgende dae vermaak te word.
Sommige vermaak, soos openbare teregstellings, is nou onwettig in die meeste lande. Aktiwiteite soos skermsport of boogskiet, wat eens in jag of oorlog gebruik is, het 'n toeskouersport geword. Op dieselfde manier het ander aktiwiteite, soos kookkuns, ontwikkel tot optredes onder professionele persone, opgevoer as wêreldkompetisies en dan uitgesaai vir vermaak. Wat vir een groep of individu vermaak is, kan deur 'n ander beskou word as 'n werk of wreedaardig.
Die bekende vorme van vermaak het die vermoë om verskillende media oor te steek en toon 'n oënskynlik onbeperkte potensiaal vir kreatiewe vermenging. Dit het die kontinuïteit en die lang lewe van baie temas, beelde en strukture verseker.
Sielkunde en filosofie
Vermaak kan onderskei word van ander aktiwiteite soos opvoeding en bemarking, hoewel hulle geleer het hoe om die aantrekkingskrag van vermaak te gebruik om hul verskillende doelstellings te bereik. Soms kan vermaak 'n mengsel vir beide wees. Die belangrikheid en impak van vermaak word erken deur geleerdes en sy toenemende gesofistikeerdheid het praktyke beïnvloed in ander gebiede soos Museumkunde.
Vermaak kan ontevredenheid oortref en 'n mate van insig by die gehoor lewer. Vermaak kan moontlik universele filosofiese vrae vra, soos: "Wat beteken dit om mens te wees?"; "Wat is die regte ding om te doen?"; of "Hoe weet ek wat ek weet?". "Die betekenis van die lewe' is byvoorbeeld die onderwerp in 'n wye verskeidenheid vermaaklikheidsvorme, waaronder film, musiek en letterkunde val. Vrae soos hierdie dryf baie vertellings en dramas aan, hetsy dit aangebied word in die vorm van 'n verhaal, film, toneelstuk, gedig, boek, dans, strokiesprent of spel. Dramatiese voorbeelde sluit Shakespeare se invloedryke toneelstuk Hamlet in, waarvan die held hierdie bekommernisse in die poësie artikuleer; en films, soos The Matrix, wat die aard van kennis ondersoek en wêreldwyd vrygestel is. Romans bied 'n groot geleentheid om hierdie temas te ondersoek terwyl hulle hul lesers vermaak. 'n Voorbeeld van 'n kreatiewe werk wat filosofiese vrae so vermaaklik beskou dat dit in 'n baie groot verskeidenheid vorme aangebied is, is The Hitchhiker's Guide to the Galaxy. Hierdie verhaal, wat oorspronklik 'n radiokomedie was, het so gewild geword dat dit ook verskyn het as 'n roman, film, televisiereeks, verhoogproduksie, strokiesprent, klankboek, LP-plaat, avontuurspel en aanlyn-speletjie. Die idees daarvan het gewilde verwysings geword en is in baie tale vertaal. Die temas daarvan bevat die betekenis van die lewe, sowel as "die etiek van vermaak, kunsmatige intelligensie, meerdere wêrelde, God en filosofiese metode".
Geskiedenis
Die ou kuns om gebeure en ervarings te kommunikeer, deur woorde, beelde, klanke en gebare te gebruik deur 'n verhaal te vertel is nie net die manier waarop mense hul kulturele waardes en tradisies en geskiedenis van een generasie na die ander deurgedra het nie, dit was ook sedert die vroegste tye 'n belangrike deel van die meeste vorme van vermaak. Daar word steeds in die vroeë vorme van verhale vertel, byvoorbeeld rondom 'n vuurtjie tydens kampering, of as daar na die verhale van 'n ander kultuur as 'n toeris geluister word. Die vroegste vertellings waaroor ons nou skryf, was ongetwyfeld oorspronklik van mond tot oor en hul krag as vermaak afgelei van dieselfde elemente wat ons vandag in films en romans geniet." Storievertelling is 'n aktiwiteit wat ontwikkel is en ontwikkel na smaak. Baie vermaak, insluitend verhale, maar veral musiek en drama, is nog steeds bekend, maar het ontwikkel tot 'n wye verskeidenheid vorms wat pas by 'n wye verskeidenheid persoonlike voorkeure en kulturele uitdrukkings. Baie soorte word vermeng of ondersteun deur ander vorms. Dramas, verhale en banket word byvoorbeeld gereeld verbeter deur musiek; sport en speletjies word by ander aktiwiteite ingelyf om die algehele voorkoms te verbeter. Sommige het moontlik ontwikkel uit ernstige of noodsaaklike aktiwiteite (soos hardloop en spring) tot kompetisie en dan ontwikkel tot vermaak. Daar word byvoorbeeld gesê dat paalspring oorspronklik in Nederland ontstaan het, waar mense lang pale gebruik het om oor breë kanale te kom, eerder as om met hul klompe kilometers ver na die naaste brug toe te loop. Ander beweer dat paalspring gebruik is in oorlogvoering om oor fortmure te kom. Die toerusting vir sulke sportsoorte word al hoe meer gesofistikeerd. Pale was byvoorbeeld oorspronklik van hout soos gemaak; in die 19de eeu is bamboes gebruik en in die 21ste eeu kon pale van koolstofvesel vervaardig word. Ander aktiwiteite, soos om op stelte te stap, word nog gesien in sirkusuitvoerings in die 21ste eeu. Gladiator gevegte was gewild gedurende die Romeinse tyd en is 'n goeie voorbeeld van 'n kombinasie van sport, straf en vermaak.
Vermaak het ook ontwikkel in verskillende vorme en uitdrukkings as gevolg van sosiale omwentelinge soos oorloë en rewolusies. Tydens die Chinese Kulturele Rewolusie, is revolusionêre opera deur die Kommunistiese party gesanksioneer en het die Eerste Wêreldoorlog, die Groot Depressie en die Russiese Rewolusie die vermaak beïnvloed.
Relatief geringe veranderinge aan die vorm en plek van vermaak word voortgesit en sommige elemente word uitgefasseer, aangesien dit beïnvloed word deur die tydperk, mode, kultuur, tegnologie en ekonomie. 'n Verhaal wat in dramatiese vorm vertel word, kan byvoorbeeld aangebied word in 'n opelug teater, 'n musieksaal, 'n fliekteater, of via 'n persoonlike elektroniese toestel soos 'n tabletrekenaar. Vermaak word aangebied vir massa-gehore in geboue wat juis vir hierdie doeleinde opgerig is, soos 'n teater, ouditorium of stadion. Een van die beroemdste lokale in die Westerse wêreld, die Colosseum, met honderd dae se speletjies, het vyftigduisend toeskouers vermaak. Skouspele, kompetisies, wedrenne en sport is eens in hierdie arena aangebied as openbare vermaak. Nuwe geboue word steeds gebou om aan te pas by die al hoe meer gesofistikeerde vereistes van wêreldgehore.
Hofvermaak
Keiserlike en koninklike howe het as opleidingsterreine en ondersteuning gedien vir professionele onthalers, met verskillende kulture wat paleise, kastele en forte op verskillende maniere gebruik het. In die stadstate van die Maja, het skouspel gereeld in groot pleine voor die paleise plaasgevind; die skares het óf daar óf op spesifieke plekke bymekaargekom waarvandaan hulle op 'n afstand kon kyk. Hofvermaak het ook oor kulture gekruis. Die Durbar is deur die Moghale keisers aan Indië bekendgestel en oorgedra aan die Britse Ryk, wat toe die Indiese tradisie gevolg het: instellings, titels, gebruike, seremonies waardeur 'n Maharaja of Nawab geïnstalleer is, die uitruil van amptelike geskenke en die volgorde van voorrang, is alles aangeneem deur die keisers van Delhi. In Korea is die hofvermaaklikheidsdans oorspronklik in die paleis opgevoer vir vermaak tydens bankette.
In sommige howe, soos gedurende die Bisantynse Ryk, is die geslagte onder die hoër klasse geskei, sodat mans ten minste voor die periode van die Komnenoi (1081–1185) van vroue geskei is tydens seremonies waar daar vermaak was by onthale en bankette.
Hofseremonies, paleisbankette en die skouspele, is nie net gebruik om te vermaak nie, maar ook om rykdom en mag te demonstreer. Sulke gebeure versterk die verhouding tussen die regeerder en die wat regeer word; tussen diegene met mag en diegene sonder, wat dien om die verskille tussen gewone gesinne en dié van die heerser te dramatiseer. Dit geld net soveel vir tradisionele howe soos vir hedendaagse seremonies, soos die oorhandigingseremonie in Hong Kong in 1997, waar 'n reeks vermaak (insluitend 'n banket, 'n parade, vuurwerke, 'n feesuitvoering en 'n kunsskouspel) gebruik is om 'n verandering in politieke mag te beklemtoon. Daar is gewoonlik vermaak by die hof aangebied vir koninklikes en hofgangers, asook vir die plesier van plaaslike en besoekende hoogwaardigheidsbekleërs. Koninklike howe, soos die Koreaanse, het ook tradisionele danse ondersteun. In Sudan het musiekinstrumente soos die sogenaamde "spleet" of "pratende" tromme, eens "deel van die hoforkes van 'n magtige hoof", verskeie doeleindes gehad: dit is gebruik om musiek te maak; te "praat" tydens seremonies; gemeenskapsgeleenthede op te teken; die stuur van langafstandboodskappe; en om mans te roep wat jag of oorlog gevoer het.
Hoflike vermaaklikheid demonstreer ook die komplekse verhouding tussen vermaaklikheid en toeskouer: individue kan 'n vermaaklikheidster of deel van die gehoor wees, of hulle kan rolle verruil selfs tydens een vermaaklikheidseremonie. In die hof in die Paleis van Versailles het duisende hofdienaars, waaronder mans en vroue wat die woonstelle bewoon het, opgetree as kunstenaars en toeskouers in daaglikse rituele wat die statushiërargie versterk het.
Soos hofvermaak het koninklike geleenthede soos kroning en troues as platforms gedien om sowel die aristokrasie as die mense te vermaak. Die pragtige toetredingsvierings van koningin Elizabeth I, wat in 1595 aangebied is, het byvoorbeeld toernooie gehou en ander opvoerings. Hierdie opvoerings was nie net voor die vergaderde hof nie, maar ook voor duisende Londenaars wat gretig was vir goeie vermaak vir die dag.
Openbare straf
Alhoewel die meeste vorme van vermaak met verloop van tyd ontwikkel het en steeds voortduur, is sommige vorme wat eens gewild was nie meer so aanvaarbaar nie. Tydens vroeëre eeue in Europa was dit byvoorbeeld 'n aanvaarde en gewilde vorm van vermaak om te kyk na of deel te neem aan die straf van misdadigers of sosiale uitgeworpenes. Baie vorme van openbare vernedering het ook in die verlede as plaaslike vermaak gedien. Selfs die doodstraf soos hang en onthofing, wat as waarskuwing aan die publiek gedien het, is ook deels as vermaak beskou. 'n Groter openbare skouspel was die doodstraf, wat langer geduur het, soos steniging. 'n Geleentheid waar iemand gehang was, het ontaard in 'n karnaval vir werkende en werklose klasse van die samelewing. Goeie burgerlike of nuuskierige aristokrate wat dit kon bekostig, het dit vanuit 'n koets bekyk of 'n kamer gehuur. Openbare straf as vermaak het geduur tot die 19de eeu, toe die ongelooflike gebeurtenis van 'n publieke hang [wraak] van skrywers en filosowe gewek het. Dickens en Thackeray het in 1840 oor 'n hang in die Newgate-gevangenis geskryf en het 'n groter deel van die publiek geleer dat teregstellings obsene vermaak is.
Kinders
Kindervermaak is gebaseer op spel en is belangrik vir hul groei. Vermaak word ook aan kinders gebied of deur volwassenes aan hulle geleer en baie van die aktiwiteite waarin kinders belangstel, vind volwassenes ook vermaaklik soos poppespel, narre, tekenprente en pantomimes.
Kinders het nog altyd speletjies gespeel, dit word aanvaar dat speletjies, asook om vermaaklik te wees, kinders se ontwikkeling stimuleer. Een van die bekendste visuele verhale van kinderspeletjies is 'n skildery deur Pieter Bruegel, die Ouere genaamd Kinderspeletjies, wat in 1560 geskilder is. Dit beeld kinders uit wat 'n verskeidenheid speletjies speel wat vermoedelik tipies van dié tyd was. Baie van hierdie speletjies, soos albasters, wegkruipertjie, seepborrels blaas en om op iemand se rug te ry, het deur al die tye heen oorleef. Die meeste vorme van vermaak kan verander of aangepas word by die behoeftes en belangstellings van die kinders. Gedurende die 20ste eeu, het die dikwels gekritiseerde, maar nietemin belangrike werk van G. Stanley Hall, wat die verband tussen die studie van ontwikkeling en die 'nuwe' laboratoriumsielkunde bevorder, en veral met die werk van Jean Piaget, wat kognitiewe ontwikkeling as analogies aan biologiese ontwikkeling beskou het, het dit verstaan dat die sielkundige ontwikkeling van kinders in fases plaasvind en dat hul vermoëns van volwassenes verskil. Daarom is verhale en aktiwiteite, hetsy in boeke, films of videospeletjies spesifiek vir kindergehore ontwikkel. Lande het gereageer op die spesiale behoeftes van kinders en die opkoms van digitale vermaak deur stelsels soos televisie-inhoudbeoordelingsstelsels is ontwikkel om die publiek en die vermaaklikheidsbedryf te lei.
In die 21ste eeu is daar baie vermaak vir kinders op die internet vir privaat gebruik, net soos vir volwassenes. Dit is 'n beduidende verandering van vroeër. Die hoeveelheid tyd wat kinders binnenshuis spandeer aan vermaakgebaseerde inhoud en die merkwaardige ineenstorting van kinders se betrokkenheid by die natuur, het kritiek gelewer weens die negatiewe gevolge daarvan vir verbeelding, kognisie van volwassenes en sielkundige welstand.
Bankette
Bankette is sedert antieke tye 'n plek vir vermaak of plesier en duur voort tot die 21ste eeu, toe dit nog steeds vir baie van hul oorspronklike doeleindes gebruik is, om besoekers te beïndruk, veral die belangrikes; om gasvryheid te toon; as geleentheid te dien om ondersteunende vermaak soos musiek of dans, of albei, ten toon te stel. Dit was 'n integrale deel van die vermaak van die hof en het gehelp om vaardighede te ontwikkel. Dit is ook belangrike komponente van vieringe soos kronings, troues, verjaarsdae, burgerlike of politieke prestasies, militêre verbintenisse of oorwinnings, sowel as godsdienstige verpligtinge. In die moderne tyd is bankette kommersieel beskikbaar, byvoorbeeld in restaurante en gekombineer met 'n opvoering in aandete-teaters. Kookkuns deur professionele sjefs het ook 'n vorm van vermaak geword as deel van wêreldwye kompetisies soos die Bocuse d'Or.
Musiek
Musiek is 'n ondersteunende komponent van vele soorte vermaak en die meeste uitvoerings. Dit word byvoorbeeld gebruik om verhale te ondersteun, dit is onontbeerlik in dans en opera en word gewoonlik opgeneem in dramatiese film- of teaterproduksies.
Musiek is ook 'n universele en gewilde soort vermaak op sigself, wat 'n hele opvoering vorm, soos wanneer konserte aangebied word. Afhangend van die ritme, instrument, uitvoering en styl, word musiek in baie genres verdeel, soos klassiek, jazz, folk, rock, popmusiek of tradisioneel. Sedert die 20ste eeu is musiek uitgevoer, wat eens slegs beskikbaar was vir diegene wat vir die kunstenaars kon betaal, goedkoop beskikbaar gestel vir individue deur die vermaaklikheidsbedryf, wat dit uitsaai of vooraf opneem om dit te verkoop.
Die wye verskeidenheid musiekuitvoerings, of dit nou kunsmatig versterk is, bied almal vermaak, ongeag of die uitvoering van soliste, koor- of orkesgroepe is, of ensemble. Regstreekse optredes gebruik gespesialiseerde lokale, wat klein of groot mag wees; binne of buite; gratis of duur. Die gehore het verskillende verwagtinge van die kunstenaars sowel as van hul eie rol in die opvoering. Sommige mense verwag byvoorbeeld om in stilte te luister en word vermaak deur die uitnemendheid van die musiek, die uitvoering daarvan of die interpretasie daarvan. Ander gehore van lewendige optredes word vermaak deur die atmosfeer en die kans om deel te neem. Nog meer luisteraars word vermaak deur vooraf opgeneemde musiek en luister in hul eie private hoedanigheid.
Die instrumente wat by musikale vermaak gebruik word, is slegs die menslike stem of slegs instrumenteel of die een of ander kombinasie van die twee. Die uitvoering kan deur sangers of musikante aangebied word, die uitvoerders kan soliste wees of deel uitmaak van 'n klein of groot groep en op hul beurt 'n gehoor wat individueel, verbygaande, klein of groot wees. Sang gaan oor die algemeen gepaard met instrumente hoewel sommige vorme, veral a cappella en ondertoonse sang, begelei word. Moderne konserte gebruik dikwels verskillende spesiale effekte en ander style om optredes van sang en dans te begelei.
Speletjies
Speletjies word vir vermaak gespeel — soms net vir ontspanning, soms ook vir prestasie of beloning. Dit kan alleen, in spanne of aanlyn gespeel word; deur amateurs of deur professionele persone. Die spelers het miskien 'n gehoor van nie-spelers, soos wanneer mense vermaak word deur na 'n skaakkampioenskap te kyk. Aan die ander kant kan spelers in 'n spel hul eie gehoor wees omdat hulle beurte neem om te speel. Dikwels is daar 'n deel van die vermaak vir kinders wat 'n speletjie speel, om te besluit wie deel is van die gehoor en wie 'n speler is.
Toerusting wissel met die spel. Bordspeletjies soos Go, Monopoly of bakspel benodig 'n bord en merkers. Een van die oudste bekende bordspeletjies is Senet, 'n spel wat in Antieke Egipte gespeel word, wat deur die Farao Toetankamen geniet was. Kaartspeletjies, soos whist, poker en Brug, word al lank gespeel as aandvermaak onder vriende. Vir hierdie speletjies is al wat nodig is, 'n pak speelkaarte. Ander speletjies, soos bingo, wat met talle vreemdelinge gespeel word, word gereël om die deelname van nie-spelers via dobbelary te betrek. Baie is bedoel vir kinders en kan in die buitelug gespeel word soos eenbeentjie, wegkruipertjie of Blindemol. Die lys van balspeletjies is redelik uitgebreid, dit bevat byvoorbeeld kroukie, rolbal en en verfbal, asook baie sportsoorte wat verskillende vorme van balle gebruik. Die opsies pas op 'n wye verskeidenheid vaardigheids- en fiksheidsvlakke. Fisiese speletjies kan vaardighede in motoriese vaardighede ontwikkel. Getalspeletjies soos Sudoku en legkaartspeletjies soos die Rubik se kubus kan geestelike vaardigheid ontwikkel.
Videospeletjies word met behulp van 'n beheerder gespeel om resultate op die skerm te skep. Dit kan ook aanlyn gespeel word met deelnemers wat vanaf 'n afstand aanmeld. In die tweede helfte van die 20ste eeu en in die 21ste eeu het die aantal speletjies geweldig toegeneem, wat 'n wye verskeidenheid vermaak aan spelers regoor die wêreld bied. Videospeletjies is wêreldwyd gewild.
Literatuur
Lees is al baie lank 'n bron van vermaak, veral as ander vorme, veral omdat uitvoerende vermaak, onbeskikbaar of te duur was (of is). Selfs as die primêre doel van die skryfstuk is om in te lig of te onderrig, is dit steeds ontspannend om te lees. Beide verhale en inligting word deur die tradisie van vertelling oorgedra en mondelinge tradisies oorleef byvoorbeeld in die vorm van uitvoeringspoësie. Hulle het egter drasties afgeneem. Nadat geletterdheid sterk arriveer het, was daar geen terugkeer na die mondelinge vertellings nie. Die koms van drukwerk, die verlaging van die koste van boeke en 'n toenemende geletterdheid het alles bygedra tot die groot aantrekkingskrag van lees. Aangesien lettertipes gestandaardiseer is en tekste duideliker geword het, het lees opgehou om 'n pynlike proses van ontsyfering te wees en het dit 'n daad van pure plesier geword. Teen die 16de eeu in Europa was die aantrekkingskrag van lees as vermaak goed gevestig.
Van die vele genres in literatuur is sommige ontwerpe, geheel of gedeeltelik, slegs vir vermaak. Limericks gebruik byvoorbeeld verse in 'n streng, voorspelbare rym en ritme om humor te skep en die gehoor van luisteraars of lesers te vermaak. Interaktiewe boeke soos 'kies jou eie avontuur' kan literêre vermaak meer deelnemend maak. Strokiesprente en tekenprente is literêre genres wat tekenings of grafika gebruik, gewoonlik in kombinasie met teks, om 'n vermaaklike vertelling oor te dra. Baie kontemporêre strokiesprente het elemente van fantasie en word vervaardig deur ondernemings wat deel uitmaak van die vermaaklikheidsbedryf. Ander het unieke skrywers wat 'n meer persoonlike, filosofiese siening van die wêreld het en die probleme waarmee mense te kampe moet bied. Strokiesprente oor superhelde soos Superman is van die eerste soort. Voorbeelde van die tweede soort sluit in die individuele werk oor 50 jaar van Charles M. Schulz wat 'n gewilde strokiesprent genaamd Peanuts oor die verhoudings tussen 'n rolverdeling kinderkarakters; en Michael Leunig wat vermaak deur die vervaardiging van grillerige tekenprente wat ook sosiale kritiek insluit. Die Japannese Manga-styl verskil van die westerse benadering in die sin dat dit 'n wye verskeidenheid genres en temas omvat vir lesers van alle ouderdomme. Karikatuur gebruik 'n soort grafiese vermaak vir doeleindes wat wissel van bloot 'n glimlag op die kyker se gesig, tot sosiale bewusmaking, tot die morele eienskappe van 'n persoon wat gekarakteriseer word.
Komedie
Komedie is beide 'n genre en komponent van vermaak, wat lag en amusering lewer, hetsy of die komedie die enigste doel is of as 'n vorm van kontras in 'n andersins ernstige stuk gebruik word. Dit lewer 'n groot bydrae tot baie vorme van vermaak, onder meer in literatuur, teater, opera, film en speletjies. In koninklike howe, soos in die Bisantynse hof, en vermoedelik ook in sy welgestelde huishoudings, was mimiek die fokus van georkestreerde humor, wat verwag of verplig was van almal om by die hof te vermaak, selfs met die keiser en keiserlike lede ingesluit. Hierdie hoogs gestruktureerde rol van hofnarre het bestaan uit verbale humor, insluitend terg, rokke, belediging, bespotting en verspotheid asook nie-verbale humor, wat verspotte gesigsuitdrukkings en manerismes ingesluit het.
Shakespeare het sewentien komedies geskryf wat baie tegnieke bevat wat steeds gebruik word deur kunstenaars soos grappe, woordspeling, parodie, waarnemingshumor of die onverwagte effek van ironie. Kort grappe en satires word ook gebruik in die literatuur.
Die betekenis van die woord komedie en die verwagtinge van die gehoor daarvan het mettertyd verander en wissel volgens kultuur. Eenvoudige fisiese komedie soos geselstaal vermaak 'n wye verskeidenheid mense van alle ouderdomme. Namate kulture meer gesofistikeerd raak, verskyn nasionale nuanses in die styl en verwysings, sodat dit wat in die een kultuur amusant gevind word, in 'n ander onverstaanbaar kan wees.
Opvoering
Regstreekse optredes voor 'n gehoor vorm 'n belangrike vorm van vermaak, veral voor die ontdekking van klank- en video-opnames. Opvoering neem 'n wye verskeidenheid vorme aan, insluitend teater, musiek en drama. In die 16de en 17de eeu het Europese koninklike howe maskerspele aangebied wat komplekse teatervermaak was wat dans, sang en toneelspel behels het. Opera is 'n soortgelyke veeleisende styl wat gewild bly. Dit omvat ook al drie vorme, wat 'n hoë vlak van musikale en dramatiese vaardigheid vereis, samewerking en ook soos die maskerspel, kundigheid om die produksie uit te voer. Gehore toon gewoonlik hul waardering vir 'n vermaaklike opvoering met 'n applous. Alle akteurs loop egter die risiko om nie hul gehoor se aandag te trek nie en dus nie te vermaak nie. Ontevredenheid uit die gehoor is dikwels brutaal, eerlik en direk.
Storievertelling
Storievertelling is 'n ou vorm van vermaak wat byna alle ander vorme beïnvloed het. Dit is nie net vermaaklik nie, dit is ook 'n denkproses om deur menslike konflikte en teenstrydighede te werk. Hoewel verhale direk aan 'n klein gehoor gelewer kan word, word dit ook as vermaak aangebied en word dit gebruik as 'n komponent van enige stuk wat op 'n vertelling berus, soos film, drama, ballet en opera. Geskrewe verhale is verbeter deur illustrasies, dikwels tot 'n baie hoë artistieke standaard. Verhale bly 'n algemene manier om 'n groep wat op reis is, te vermaak. Chaucer het gewys hoe stories gebruik word om die tyd te verwyl en 'n gehoor van reisigers te vermaak. Hy gebruik pelgrims in sy literêre werk The Canterbury Tales in die 14de eeu, net soos Wu Cheng'en in die 16de eeu in Journey to the West. Alhoewel die reis nou vinniger voltooi kan word, word daar steeds verhale vertel aan passasiers wat per motors en vliegtuie reis deur een of ander vorm van tegnologie.
Die vermoë van stories om te kan vermaak is duidelik in een van die bekendste verhale, Scheherazade, 'n verhaal wat deel is van die Persiese storievertel tradisie, van 'n vrou wat haar eie lewe red deur stories te vertel. Die konneksies tussen die verskillende soorte vermaak word uitgebeeld deur verhale soos dié oor te dra in 'n ander medium, soos musiek, film of speletjies. Komponiste Rimsky-Korsakov, Ravel en Szymanowski was geïnspireer deur die Scheherazade-verhaal en het dit omskep in 'n orkeswerk; regisseur Pasolini het dit verwerk tot 'n film; en daar is 'n innoverende videospeletjie gebaseer op die verhaal. Verhale kan woordeloos vertel word, byvoorbeeld in musiek, dans of poppespel, soos in die Javaanse tradisie van wayang, waarin die uitvoering gepaard gaan met 'n gamelan- orkes of die soortgelyke tradisionele Punch and Judy-vertoning.
Epiese verhale, gedigte, sagas en allegories uit alle kulture vertel sulke aangrypende verhale dat hulle ontelbare ander verhale in alle vorme van vermaak geïnspireer het. Voorbeelde hiervan is die Hindoe Ramayana en Mahabharata; Homerus se Odyssey en Iliad; die eerste Arabiese roman Hayy ibn Yaqdhan; die Persiese verhaal Shahnameh; die Sagas van Yslanders en die verhaal van die Genji. Versamelings van verhale, soos Grimms' Fairy Tales of die geskryf deur Hans Christian Andersen, het ook 'n invloed gehad. Hierdie versameling volksverhale, wat oorspronklik in die vroeë 19de eeu gepubliseer is, het 'n groot invloed op die moderne populêre kultuur gehad, wat die temas, beelde, simbole en strukturele elemente daarna gebruik het om nuwe vermaaklikheidsvorme te skep.
Sommige van die kragtigste en langdurige verhale is die basisverhale, ook genoem oorsprongs- of skeppingsmites, soos die Dreamtime-mites van die inheemse bewoners van Australië, die Mesopotamiese- Heldedig van Gilgamesh, of die Hawaiïese verhale van die oorsprong van die wêreld. Dit word ook ontwikkel tot boeke, films, musiek en speletjies op 'n manier wat die leeftyd van die stories verleng en hul vermaakwaarde verhoog.
Teater
Teateropvoerings, tipies dramaties of musikaal, word op 'n verhoog vir 'n gehoor aangebied en het 'n geskiedenis wat teruggaan na die Hellenistiese tyd toe toonaangewende musikante en akteurs wyd opgetree het by poëtiese kompetisies, byvoorbeeld by Delphi, Delos, Efese. Aristoteles en sy onderwyser Plato het albei oor die teorie en doel van teater geskryf. Aristoteles het vrae gevra soos: "Wat is die funksie van die kunste in die vorming van karakters? Moet 'n lid van die regerende klas bloot opvoerings kyk of 'n deelnemer wees en optree? Watter soort vermaak moet voorsien word vir diegene wat nie tot die elite behoort nie? " Die Ptolemeë in Egipte, die Seleukidiese Ryk in Pergamom, het ook 'n sterk teatertradisie gehad en later het die ryk beskermhere in Rome veel meer uitspattige produksies opgevoer.
Toneelstukke, musiekblyspele, monoloë, pantomimes en uitvoeringspoësie vorm deel van die baie lang geskiedenis van teater, wat ook die plek geword het vir improvisasie komedie. In die 20ste eeu het radio en televisie, wat gereeld regstreeks uitgesaai is, die teatertradisie uitgebrei wat voortgegaan het om naas die nuwe vorme te bestaan.
Die toneel en die ruimtes wat daarvoor uiteengesit word, skep 'n teater. Alle soorte toneelstukke word saam met alle soorte sitplekke vir die gehoor gebruik, insluitend die impromptu of geïmproviseerde; die tydelike; die uitgebreide; of die tradisionele en permanente. Hulle word binnenshuis of in die buitelug opgerig. Die vaardigheid om die verhoog vir 'n opvoering te bestuur, te organiseer en voor te berei, staan bekend as toneelkundigheid. Die ervaring van die gehoor word beïnvloed deur hul verwagtinge, die verhoogwerk, die toneel, en die standaard van die stoele wat voorsien word.
Bioskoop en film
Rolprente is 'n belangrike vorm van vermaak, hoewel nie alle films vermaak as hul primêre doel het nie: 'n dokumentêre film is byvoorbeeld daarop gemik om iets op te neem of om in te lig, hoewel die twee doeleindes dikwels saamwerk. Die medium was van die begin af 'n wêreldwye onderneming. Die Lumière-broers was die eerste om kameramanne oor die hele wêreld te stuur en hulle opdrag te gee om alles te verfilm wat vir die publiek van belang kan wees. In 1908 het Pathé nuusberigte bekendgestel en versprei en teen die Eerste Wêreldoorlog het films in 'n geweldige behoefte aan massa vermaak voorsien. In die eerste dekade van die 20ste eeuse filmprogramme is fiksie en nuusfilms ewekansig gekombineer. Die Amerikaners het eerstens 'n manier om 'n illusie van beweging deur opeenvolgende beelde te produseer, beoog, maar die Franse kon 'n wetenskaplike beginsel omskep in 'n kommersieel winsgewende skouspel. Film het daarom van die vroeë dae af deel uitgemaak van die vermaakbedryf. Al hoe meer gesofistikeerde tegnieke word in dié medium gebruik om gehore te vermaak. Animasie, wat byvoorbeeld die vertoon van vinnige beweging in 'n kunswerk behels, is een van hierdie tegnieke wat veral jonger gehore aangetrek het. Die koms van rekenaar-gegenereerde beeldmateriaal in die 21ste eeu het dit moontlik gemaak om 'n skouspel goedkoper te vervaardig en op 'n heelwat groter skaal deur Cecil B. DeMille. Vanaf die dertigerjare tot die vyftigerjare was films en radio die enigste massavermaak, maar teen die tweede dekade van die 21ste eeu het tegnologiese veranderinge, ekonomiese besluite, risiko-afkeer en globalisering die kwaliteit en omvang van films wat vervaardig is, verminder. Gesofistikeerde visuele effekte en tegnieke, eerder as mense, is nie net gebruik om realistiese beelde van mense, landskappe en gebeure te skep nie, maar ook om animasies te skep wat nie-lewendig is, soos Lego wat normaalweg as vermaak gebruik word. Ontwerpers van The Lego Movie wou hê dat die gehoor moet glo dat hulle na werklike Lego-bakstene kyk op 'n tafelblad wat met 'n regte kamera geskiet is, wat groot omgewings skep met digitale bakstene in die rekenaar. Deur die samesmelting van rekenaars en films kan vermaak op 'n nuwe manier aangebied word en die tegnologie het dit ook moontlik gemaak vir diegene met die persoonlike hulpbronne om films in 'n tuisteater te vertoon, wat die kwaliteit en ervaring van 'n openbare teater in 'n privaat lokaal skep. Dit is soortgelyk aan die manier waarop die adel in vroeër tye private musiekuitvoerings of die gebruik van huishoudelike teaters in groot huise kon opvoer in die vroeë eeue.
Rolprente neem oom vermaak uit ander vorme en herskep verhale van boeke en toneelstukke in 'n nuwe vorm. The Story of Film, 'n dokumentêr oor die geskiedenis van die film, gee 'n oorsig van wêreldwye prestasies en ontdekkings in dié medium, sowel as veranderinge in die opvatting van filmvervaardiging. Dit demonstreer dat hoewel sommige films, veral in die Hollywood- tradisie wat realisme en melodramatiese romantiek kombineer, bedoel is as 'n vorm van ontvlugting, ander 'n dieper betrokkenheid of meer deurdagte reaksie van hul gehore benodig. Die bekroonde Senegalese film Xala neem byvoorbeeld regeringskorrupsie as tema. Charlie Chaplin se film The Great Dictator was 'n dapper en innoverende parodie, ook op politieke tema. Verhale wat duisende jare oud is, soos Noah, is in film weer geïnterpreteer deur bekende literêre instrumente soos allegorie en verpersoonliking toe te pas met nuwe tegnieke om groot temas soos menslike dwaasheid, goed en kwaad te ondersoek, moed en wanhoop, liefde, geloof en dood – temas wat al die vorme van vermaak behels het.
Soos in ander media, word uitnemendheid en prestasies in films erken deur verskeie toekennings, waaronder toekennings van die American Academy of Motion Picture Arts and Sciences, die British Academy of Film and Television Arts, die Cannes International Film Festival in Frankryk en die Asië Pacific Screen Awards.
Dans
Dans is 'n vorm van kulturele voorstelling wat nie net dansers betrek nie, maar ook choreograwe, gehoorlede, begunstigdes en impresarios en kom van regoor die wêreld en uit verskillende periodes. Of dit nou uit Afrika, Asië of Europa is, beïnvloed dans voortdurend die gebiede van politieke, sosiale, spirituele en die kunste. Alhoewel danstradisies moontlik tot een kulturele groep beperk is, ontwikkel hulle almal. In Afrika is daar byvoorbeeld Dahomean- danse, Hausa-danse, Masai- danse en so meer. Ballet is 'n voorbeeld van 'n baie ontwikkelde Westerse vorm van dans wat in die tyd van Louis XIV na die teaters verhuis het tydens sy bewind, terwyl die dansers professionele opvoerders in teaters geword het. Sommige danse, soos die quadrille, 'n dans wat tydens die Napoleoniese jare in Frankryk voorgekom het en ander landelike danse was eens gewild by sosiale byeenkomste soos balle, maar word nou selde uitgevoer. Aan die ander kant het baie volksdanse (soos die Skotse Hooglanddans en Ierse dans) ontwikkel tot kompetisies, wat hul vermaakwaarde verhoog het deur dans by te voeg. Ierse dansteater, wat soms tradisionele Ierse toneelstukke en musiek bevat, het ontwikkel tot 'n belangrike dansvorm met 'n internasionale reputasie.
Dans se oorspronklike assosiasie word aan vroue gekoppel omdat dans gewoonlik die vroulike liggaam uitbeeld, vroue se ervarings en omdat hulle hul liggame gebruik om 'n inkomste te verdien, eerder as om 'n kuis bestaan te voer. Die siening van die samelewing teenoor vroulike dansers hang af van die kultuur, die geskiedenis en die vermaaklikheidsbedryf self. Byvoorbeeld, hoewel sommige kulture enige gedans deur vroue beskou as die mees skandelike vorm van vermaak, het ander kulture gevestigde plekke soos ontklee klubs waar doelbewuste erotiese of seksueel uitlokkende danse in die openbaar deur professionele vroue uitgevoer word vir meestal manlike gehore.
Verskeie politieke regimes het probeer om dans of spesifieke soorte dans te beheer of te verbied, soms as gevolg van die afkeur van die musiek of klere wat daarmee gepaard gaan. Nasionalisme, outoritarisme en rassisme het 'n rol gespeel in die verbod van danse. Byvoorbeeld, tydens die Naziregime het Amerikaanse danse soos swing, wat as "heeltemal on-Duits" beskou is, 'n openbare oortreding geword en is dit verbied. Net so, in Shanghai, China, in die 1930's, was dans en nagklubs simbolies aan dit waaraan die Chinese gemeenskap 'n afsku in gehad het en amptenare het gewonder of ander vorme van vermaak soos bordele ook verbied moes word. Verbanning het die effek van die dansuitbreek nog groter gemaak. In Ierland het die Openbare Danssaalwet van 1935 danse in openbare plekke verbied, alhoewel dit nie die einde van dans was nie. In die Verenigde State van Amerika is verskillende danse eens verbied, hetsy omdat hulle, soos burlesk, suggestief was, of omdat hulle, soos die twist, met Afro-Amerikaners geassosieer is. Afro-Amerikaanse dansers is meestal verbied om op te tree in minstrel-vertonings tot ná die Amerikaanse Burgeroorlog.
Danse kan solo opgevoer word; in pare; in groepe; of deur groot kunstenaars. Dit kan geïmproviseer word of gechoreografeer word; spontaan vir persoonlike vermaak (soos wanneer kinders vir hulself begin dans); 'n privaat gehoor; 'n betalende gehoor; 'n wêreldgehoor; of 'n gehoor wat belangstel in 'n spesifieke dansgenre. Dit kan deel uitmaak van 'n viering, soos 'n troue of 'n nuwe jaar; of 'n kulturele ritueel met 'n spesifieke doel, soos 'n dans deur krygers soos 'n haka. Sommige danse, soos tradisionele danse en ballet, het 'n baie hoë vlak van vaardigheid en opleiding nodig; ander, soos die can-can, benodig 'n baie hoë vlak van energie en fisieke fiksheid. Die vermaak van die gehoor is 'n normale deel van die dans, maar die fisieke uitvoering daarvan lewer ook dikwels vreugde vir die dansers.
J.H. Neethling
regs|duimnael|210px|Ds. J.H. Neethling.
Vermaak
Diere
Diere word al vir duisende jare gebruik vir vermaaklikheidsdoeleindes. Hulle is gejag vir vermaak; vertoon terwyl hulle na prooi jag; na gekyk wanneer mense met mekaar meegeding het; en na gekyk terwyl hulle 'n opgeleide roetine uitvoer vir menslike vermaak. Die Romeine is byvoorbeeld beide vermaak deur wilde diere en kompetisies wat deur opgeleide diere uitgevoer is. Hulle het gekyk terwyl leeus en bere op die maat van musiek van pype en simbale gedans het; perde is opgelei om te kniel, te buig en te dans. Daar was gewelddadige gevegte met wilde diere en optredes het mettertyd brutaler en meer bloedig geword.
Van Riebeeckbrug
Die Van Riebeeckbrug is 'n brug in die middestad van Johannesburg, Suid-Afrika.
Vermaak
Diere
Diere wat opgeleide roetines of dade doen vir menslike vermaak, sluit dolfyne in dolfinarium en ape wat truuks doen vir 'n gehoor in. Diere wat in antieke tye in dieretuine aangehou is, is dikwels daar gehou om later in die arena as vermaak of vir hul vermaaklikheidswaarde as eksotika gebruik te word.
Van Riebeeckbrug
Hierdie brug in Harrisonstraat oor die spoorlyn bring verkeer van Braamfontein suidwaarts na die middestad. Dit is tans 'n eenrigtingpad.