cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Neu-Venedig
Die gebied was oorspronklik 'n vleiland wat deel uitgemaak het van die landgoed Rahnsdorf. In 1924, ná die stigting van Großberlin (Berlyn binne sy huidige grense), is met die bou van kanale begin om die gebied as ontspanningsterrein vir watersport te ontwikkel. Die terrein is tot en met 1926 droog gelê. Erwe op die sewe eilande van Neu-Venedig is vir twee Ryksmark per vierkante meter aan Berlyners verkoop. Alle erwe in die buurt is regstreeks aan een van hierdie kanale geleë en beskik dikwels oor hul eie vasmeerplek of boothuis. In die DDR-era het talle funksionarisse van die Sosialistiese Eenheidsparty van Duitsland (SED) hier oor naweekhuise (DDR-Duits: Datschen) beskik.
Carleton G. Young
Carleton G. Young (26 Mei 1907 – 11 Julie 1971) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Bud Abbott and Lou Costello in Hollywood (1945), His Kind of Woman (1951), en Superman in Exile (1954), en in die televisiereeks The Plymouth Playhouse (1953).
Lesetlheng
Lesetlheng is 'n nedersetting in die Mankwestreek van Suid-Afrika, op die grens van die Pilanesbergwildreservaat in die Noordwesprovinsie. Dit val onder die Moses Kotane Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Bojanala-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Dit is die tuiste van die Moruleng-stadion, waar Platinum Stars ook van hul wedstryde speel. Die stadion en dorp het beide Nieu-Seeland en Engeland se nasionale sokkerspanne gehuisves tydens hul voorbereiding vir die 2009 FIFA Konfederasiebeker- en 2010 FIFA Wêreldbeker-kompetisies.
Millennium Park (Chicago)
Millennium Park is 'n nuwe vername burgersentrum in Chicago en een van die stad se belangrike bakens langs die oewer van die Michiganmeer. Die projek maak deel uit van burgemeester Richard M. Daley se ambisieuse idee om Daniel Burnham se oorspronklike Chicago-plan uit die jaar 1909 te verwesenlik.
Die beplanning het in Oktober 1997 en die boubedrywighede in Oktober 1998 begin. Die projek is in Julie 2004 voltooi. Millennium Park is op 16 Julie 2004 plegtig ingewy as deel van 'n driedaagse feestelikheid, wat onder meer 'n inwydingskonsert van die Grant Park-orkester en -koor ingesluit het. 300 000 mense het die inwydingseremonie bygewoon.
Millennium Park het sedertdien tot een van die mees spoggerige woonbuurte in die stad ontwikkel, en die plaaslike poskode 60602 is deur Forbes as die gewildste in die land aangewys, onder meer danksy nuwe luukse-geboue soos The Heritage at Millennium Park in 130 N. Garland-straat. Nuwe projekte soos Waterview Tower, The Legacy en Momo sal die gewildheid verder verhoog. Die gemiddelde prys vir 'n eiendom het volgens Forbes in 2005 VSA-$ 710 000 bereik.
Millennium Park maak deel uit van die groter Grant Park, een van die grootste openbare parke in die stad en 'n voortreflike voorbeeld van Chicago se pos-moderne argitektuur. Hier lê die McCormick Tribune-ysskaatsbaan, Wrigley Square se Peristyle, die Joan W. en Irving B. Harris-teater vir Musiek en Dans, AT&T Plaza, Lurie-tuin, die Chase-promenade en Trees in Millennium Park.
Die park behels drie bekende kunswerke: Cloud Gate, Crown Fountain en die Jay Pritzker-pawiljoen. Millennium Park word dikwels as die grootste daktuin ter wêreld beskou, aangesien dit bo-oor 'n uitgestrekte spoorwegterrein en parkeergarage gebou is.
Pritzker-pawiljoen
Die Jay Pritzker-pawiljoen is een van die mees kenmerkende geboue in Millennium Park, wat volgens 'n ontwerp van die befaamde argitek Frank Gehry met 4 000 vaste en 'n bykomende 7 000 sitplekke in die grasperk opgerig is. Die pawiljoen met sy massiewe titaanpanele, wat soos 'n bekoorlike bloeisel of die seile van 'n groot skip lyk, weerspieël Gehry se tipiese styl.
Die Pritzker-pawiljoen huisves die Grant Park-musiekfees, die enigste reeks van buitelug-konserte met klassieke musiek, wat danksy die stedelike befondsing gratis toegang vir besoekers bied.
Oos van die pawiljoen span die enigste brug ter wêreld, wat deur Frank Gehry ontwerp is. Die voetgangerbrug met 'n lengte van 925 voet is net soos die pawiljoen van titaan gemaak en beskik oor 'n laag uit hardehout. Die brug kronkel soos 'n fladderende lint oor die nabygeleë Columbus Drive.
Cloud Gate
AT&T Plaza pronk met Cloud Gate, 'n skulptuur wat oor drie verdiepings strek en 110 ton weeg. Plaaslike inwoners het die bynaam The Bean - "Die Boontjie" - aan die kunswerk gegee. Die skulptuur is die werk van die wêreldbekende kunstenaar Anish Kapoor - sy eerste in die Verenigde State. Die kunswerk is danksy private skenkings teen 'n totale bedrag van VSA-$ 23 miljoen geskep.
Cloud Gate is 'n hoogs gepoleerde reflekterende staalskulptuur en versinnebeeld 'n kwiksilwerdruppel, wat nog net bokant die grond sweef voordat dit uiteindelik sou land. Die spieëlagtige oppervlak van die kunswerk reflekteer besoekers, die stadshorison en die hemel; dit het intussen die gewildste skulptuur in Chicago geword.
Crown Fountain
Crown Fountain, wat ter ere van Chicago se Cown-gesin vernoem is, is deur die Katalaanse konseptuele kunstenaar Jaume Plensa ontwerp. Dit is die eerste installasie van sy soort wêreldwyd. Deurskynende glasblokke is gebruik om twee torings van 50 voet elk teen die middel van swart graniet-plaza, wat met 'n ag duim diepe laag van water bedek word, op te rig. Agter die glasstene gesofistikeerde LCD-videoskerms aangebring, wat - sodra hulle verlig word - video's met die gesigte van naastenby duisend Chicagose burgers vertoon. Die video's versinnebeeld die etniese diversiteit van die stad, terwyl die gesigte van 'n klein waterval oorstroom word.
Die installasie is 'n grapperige moderne weergawe van historiese fonteine en hulle spuitgeute. Net soos water uit die oop monde van dié wesens gespuit het, bevat die video's spesifieke momente, wanneer die persoon haar of sy mond open, en skielik begin spesiale tuite water na die middel van die poel te spuit. Besoekers word uitgenooi om oor die waterbedekte plaza te loop om sodoende die indruk te kry dat hulle op water loop.
Lurie Garden
Lurie Garden is deur Gustafson Guthrie Nichol en die Nederlandse botanis Piet Oudolf as 'n nuwe botaniese tuin in die middestad van Chicago ontwerp. Die tuin lê tussen 'n nuwe orkes-pawiljoen, wat deur Gehry Partners ontwerp is, en die Renzo Piano Building Workshop se uitbreiding van die Chicago Art Institute. Die hele tuin is bo-oor die boonste dek van die Millennium-parkeergarage gebou. Sodra dit uitgegroei het, sal 'n reusagtige "gespierde" haag die binnetuin aan die noordelike en westelike kant omsluit.
Bassiaan
Die bassiaan (Procellaria aequinoctialis) is 'n groot stormvoël in die familie Procellariidae. Hulle kom in die Suidelike Oseaan voor vanaf so ver noord as die suide van Australië, Peru en Namibië. Hulle broei in kolonies op verspreide eilande. Dit word deur die IUBN geklassifiseer as 'n kwesbare spesie.
FC Emmen
FC Emmen is 'n Nederlandse sokkerspan in Emmen, wat in die Eerste divisie speel. Die span se tuisveld is Stadion Meerdijk, wat 'n kapasiteit van 8600 sitplekke het. Ondanks baie sterk seisoene in die Eerste divisie (Nederland se tweede nasionale afdeling) het die klub nog nooit na die Eredivisie opgeskuif nie.
Wildenartjie
Die wildenartjie (Vepris bremekampii) is 'n klein, immergroen boom wat vanaf die noorde van KwaZulu-Natal tot in die Soutpansberge en die suide van die Zimbabwe se hooglande asook Mosambiek voorkom. Die boom groei in droë woud en die knobbelrige, suurlemoenagtige vruggies is kenmerkend.
Die plant se FSA-nommer is 262.
Oud-Assiriese Ryk
Die Oud-Assiriese Ryk was ’n tydperk in Assirië se geskiedenis van die laat 21ste tot middel 18de eeu v.C. toe dié land ’n magtige ryk geword het nadat dit die Akkadiese juk afgeskud het. Daarna het dit in die 18de en 15de eeu v.C. vir kort rukke onder onderskeidelik Babiloniese en Mitannies-Horitiese heerskappy gekom.
Dié tydperk is opgevolg deur die Middel-Assiriese Ryk (1365 tot 1056 v.C.).
Onafhanklikheid
Ná die val van die Akkadiese Ryk omstreeks 2154 v.C. en die kortstondige Nieu-Sumeriese Ryk, wat net oor Suid-Assirië geheers het, het Assirië onafhanklik geword.
Die eerste geskrewe inskripsies deur "verstedelikte" Assiriese konings het in die middel 21ste eeu v.C. verskyn nadat die Assiriërs die Sumeriese juk afgeskud het. Die land het toe uit ’n aantal klein Semitiese koninkryke bestaan, waarvan sommige aanvanklik onafhanklik van Assirië was. Die eerste groot tempel in die stad Assur word gewoonlik toegeskryf aan koning Uspia, wat omstreeks 2050 v.C. regeer het; hy was waarskynlik ’n tydgenoot van Ishbi-Erra van Isin en Naplanum van Larsa. Hy is moontlik opgevolg deur konings met die name Apiashal, Sulili, Kikkiya en Akiya (oorl. omstreeks 2026 v.C.), van wie min bekend is buiten veel latere meldings van Kikkiya wat die stadsmure laat versterk het en van bouwerk aan die tempels in Assur.
Die belangrikste vyande, bure en handelsvennote van die eerste Assiriese konings in die 22ste, 21ste en 20ste eeu v.C. sou die Hattiërs en Horiete in Klein-Asië in die noorde gewees het, asook die Guitiërs, Lullubi en Turukkeërs in die Zagrosgebergte in noordwestelike Antieke Iran in die ooste, die Elamiete in wat nou Suid-Sentraal-Iran is in die suidooste, die Amoriete in Sirië in die weste, en ander stede in Suid-Mesopotamië soos Isin, Kisj, Ur, Eshnunna en Larsa.
Soos baie stadstate in die vroeë Mesopotamiese geskiedenis was Assur oorspronklik in ’n groot mate ’n oligargie eerder as ’n monargie. Die mag het aan "die Stad" behoort en die staat het drie hoofgesagsliggame gehad – ’n vergadering van oudstes, ’n erfgenaamkoning en ’n eponiem. Die heerser het die vergadering gelei en sy besluite uitgevoer. Hy is nie "koning" (šarrum) genoem nie; dié titel is gebruik vir die stad se beskermgod, Assur, van wie die heerser die hoëpriester was. Die heerser selfs is net die "hofmeester van Assur" (iššiak Aššur) genoem. Die derde magsfiguur was die eponiem (limmum), wat jaarliks verkies is en na wie die spesifieke jaar genoem is waarin hy die amp beklee het. Hy was verantwoordelik vir die ekonomiese administrasie van die stad, wat die mag ingesluit het om mense aan te hou en beslag op eiendom te lê. Die instelling van die eponiem en die titel iššiak Aššur is deur die hele bestaan van die Assiriese koninkryk gebruik.
Dinastie van Puzur-Assur I, 2025–1809 v.C
In omstreeks 2025 v.C. het Puzur-Assur I blykbaar die bewind van Kikkiya omvergewerp en ’n nuwe dinastie gestig wat 216 jaar lank bestaan het. Sy afstammelinge het inskripsies agtergelaat wat hom noem in verband met die bou van tempels aan gode soos Assur, Adad en Isjtar. Dit is onbekend hoe lank hy regeer het.
Shalim-ahum (oorl. omstreeks 2009 v.C.) het die troon op ’n onbekende datum bestyg. Hy het inskripsies agtergelaat in argaïese Oud-Assiries oor die bou van ’n tempel vir die god Assur. Ilushuma (omstreeks 2008–1975 v.C.) het die troon omstreeks 2008 v.C. bestyg en is bekend vir sy inskripsie waarin hy beweer hy het "die koper gewas" en "vryheid bewerkstellig" vir die Akkadiërs in Sumeriese stadstate tot by die Persiese Golf. Sommige geleerdes dink dit beteken hy het militêre veldtogte na Suid-Mesopotamië gelei om sy mede-Mesopotamiërs teen Amoritiese en Elamitiese invalle te beskerm. Ander meen die inskripsie beteken hy het koper van Hatti aan dié gebiede voorsien, en dat die woord vir "vryheid" (adduraru) gebruik is in die sin dat hy die Suid-Mesopotamiese konings van heffings vrygestel het.
Assirië het lank handel gedryf met Hetitiese en Horitiese stede op die plato van Anatolië in Klein-Asië en moontlik geheers oor klein gebiede wat aan Assirië gegrens het. Nou het hulle aansienlike kolonies in Kappadosië gestig. Dié kolonies, wat karums (die Akkadiese woord vir "hawe") genoem is, was by Hattiese stede in Anatolië, maar fisiek apart, en hulle het ’n spesiale belastingstatus gehad. Handel is gedryf met metale (koper of tin en miskien yster; die terme is nie heeltemal duidelik nie) en tekstiel uit Assirië.
Erishum I (omstreeks 1974–1935 v.C.) het die Assiriese kolonies in Klein-Asië aansienlik uitgebrei tydens sy lang bewind. Hy het ook van die vroegste geskrewe wette geskep en uitgebreide bouwerk onderneem om stadsmure te versterk en tempels vir Assur en Isjtar op te rig. Ikunum (omstreeks 1934–1921 v.C.) het ’n groot tempel vir die god Ningal laat bou en die stadsmure verder laat versterk.
Sargon I (omstreeks 1920–1881 v.C.) het hom in 1920 v.C. opgevolg en 39 jaar lank regeer. Hy is moontlik na sy beroemde voorganger Sargon van Akkad genoem. Hy het die verdedigingsmure van groot Assiriese stede laat versterk en Assiriese kolonies in Klein-Asië onderhou. Tydens sy bewind is die aanvanklik klein stadstaat Babilon in 1894 v.C. gestig deur ’n Amoritiese prins, Sumuabum.
Puzur-Assur II (omstreeks 1881–1873 v.C.) was taamlik ouer toe hy die troon bestyg vanweë sy pa se lang bewind. Min is oor hom bekend. Naram-Sin (omstreeks 1872–1818 v.C.) het die troon in 1872 v.C. bestyg. Tydens sy bewind van 54 jaar het Assirië welaf gebly en hy het die toekomstige troonrower koning Shamshi-Adad I verslaan wat sy troon wou afneem.
Erishum II (omstreeks 1818–1809 v.C.) was die laaste koning van die dinastie van Puzur-Assur I. Ná agt of nege jaar op die troon is sy bewind omvergewerp deur Shamshi-Adad I, die Amoritiese troonrower wat voorheen deur Naram-Sin verslaan is. Hy het aanspraak op die troon gemaak vanweë sy beweerde afstamming van koning Uspia van die middel 21ste eeu v.C.
Amoritiese tydperk, 1809–1750 v.C.
Die troonrower Shamshi-Adad I se bewind het geduur van omstreeks 1809–1776 v.C. en was ’n uitbreiding van die Semitiese Amoritiese stamme van die Khaburrivierdelta in die Noordoos-Levant.
Ishme-Dagan I (1774–1763 v.C.) het Assirië geërf, maar Yasmah-Adad se bewind in Mari is deur ’n nuwe koning, Zimrilim, omvergewerp. Hy het ’n bondgenootskap gesluit met die Amoritiese koning Hammurabi van Babilon, wat dié voorheen klein stadstaat in ’n groot mag omskep het. Dit was van sy bewind af dat Suid-Mesopotamië bekend geword het as Babilonië.
Assirië is nou bedreig deur die toenemende mag van Babilon in die suide. Ishme-Dagan het daarop gereageer deur bondgenootskappe te sluit met Babilon se vyande, en die magstryd het dekades voortgeduur sonder enige oplossing. Ishme-Dagan was nes sy pa ’n groot vegter en het die Babiloniese aanvalle afgeweer en suksesvolle veldtogte gelei teen die Turukku en Lullubi van die Zagrosgebergte wat die Assiriese stad Ekallatum aangeval het, asook teen Dadusha, koning van Eshnunna, en die staat Iamhad (die hedendaagse Aleppo).
Babiloniese oorheersing, 1750–1732 v.C.
Hammurabi het, nadat hy Mari, Larsa en Eshnunna verower het, eindelik in 1750 v.C. oor Ishme-Dagan se opvolger, Mut-Ashkur (1750–1740 v.C.), geseëvier en hom onderwerp. Onder Hammurabi het die karums in Anatolië ophou handel dryf, moontlik omdat die Assiriese goedere nou geruil is vir dié van Babilonië. Die Assiriese monargie het oorleef, maar die drie Amoritiese konings wat Ishme-Dagan opgevolg het – Mut-Ashkur, die seun van Ishme-Dagan, Rimush (1739–1733 v.C.) en Asinum (1732 v.C.) – was leenmanne van Babilonië onder Hammurabi en vir ’n kort rukkie onder sy opvolger, Samsu-iluna.
Adasi-dinastie, 1732–1451 v.C.
’n Plaaslike koning, Assur-dugul, het die troon in 1732 v.C. oorgeneem, waarskynlik met die hulp van Puzur-Sin. Hy kon egter nie lank beheer behou nie en is gou deur ’n teenstander, Assur-apla-idi, onttroon. Die binnelandse onstabiliteit het voortgeduur onder nog vier konings (Nasir-Sin, Sin-namir, Ipqi-Ishtar en Adad-salulu) wat mekaar binne ses jaar (tussen 1732 en 1727 v.C.) vinnig opgevolg het. Babilonië was teen dié tyd waarskynlik nie by magte om die situasie uit te buit nie.
Eindelik het ’n koning met die naam Adasi (1726–1701 v.C.) omstreeks 1726 v.C. daarin geslaag om die onrus in die land te beëindig. Hy het die Babiloniërs en Amoriete uit Assirië verdryf en die Babiloniërs se invloed in Mesopotamië as geheel het daarna vinnig afgeneem. Hulle het egter in ’n klein en verswakte Babilonië die mag behou tot in 1595 v.C., toe hulle verower is deur die Kassiete, ’n volk van die Zagrosgebergte met ’n onafhanklike taal wat nie tot die Semitiese of Indo-Europese taalfamilie behoort het nie.
Adasi is opgevolg deur Bel-bani (1700–1691 v.C.), wat die Babiloniërs en Amoriete nog terugslae toegedien en sy koninkryk verder versterk en gestabiliseer het.
Ook van Shamshi-Adad II (1585–1580 v.C.), Ishme-Dagan II (1579–1562 v.C.) en Shamshi-Adad III (1562–1548 v.C.) is min bekend, hoewel dit lyk of hul bewind vreedsaam was. Ook Assur-nirari I (1547–1522 v.C.) het nie probleme met die nuut gestigte Mitanniese Ryk, die Hetitiese Ryk of Babilonië gehad tydens sy bewind van 25 jaar nie. Hy was ’n aktiewe koning wat die infrastruktuur verbeter en verskeie bouprojekte soos tempels aangepak het.
Nur-ili se seun, Assur-shaduni (1470 v.C.) is deur sy oom Assur-rabi I (1470–1451 v.C.) in sy eerste bewindsjaar van die troon afgesit. Min is bekend oor Assur-rabi se bewind van 19 jaar.
Assirië se agteruitgang, 1450–1393 v.C.
Die opkoms van die Mitanniese Ryk in die 16de eeu v.C. het eindelik gelei tot ’n kort tydperk van sporadiese Mitannies-Horitiese oorheersing in die laaste helfte van die 15de eeu. Die Indo-Europeessprekende Mitanni het vermoedelik die inheemse Horiete van Oos-Anatolië verower en oor hulle geheers.
Die Egiptenare het die guns van Assur-nadin-ahhe I (1450–1431 v.C.) probeer wen; hulle was vyande van Mitanni en het probeer om ’n vastrapplek in die Nabye-Ooste te kry. Amenhotep II het vir die Assiriese koning goud gestuur om ’n bondgenootskap teen Mitanni te sluit. Dié bondgenootskap het Saushtatar, die keiser van Mitanni, waarskynlik aangespoor om Assirië binne te val en die stad Assur te verwoes, waarna Assirië vir ’n ruk ’n leenstaat van Mitanni geword het. Assur-nadin-ahhe I is gedwing om heffings aan Saushtatar te betaal. Hy is in 1430 v.C. deur sy broer Enlil-nasir II (1430–1425 v.C.) van die troon afgesit, waarskynlik met die hulp van Mitanni, aan wie die nuwe koning heffings betaal het. Assur-nirari II (1424–1418 v.C.) se bewind was rustig en dit lyk of hy ook heffings aan Mitanni betaal het.
Mitanni se invloed op Assirië blyk sporadies te gewees het en die ryk wou of kon vermoedelik nie altyd in Assirië se binne- en buitelandse sake inmeng nie.
Assur-bel-nisheshu (1417–1409 v.C.) was blykbaar nie onder Mitanni se invloed nie, soos blyk uit die ondertekening van ’n verdrag met die Kassitiese koning van Babilonië in die laat 15de eeu v.C. Hy het ook aansienlike herbouwerk in Assur onderneem en dit lyk of Assirië tydens sy bewind die ryk se voormalige gesofistikeerde finansiële en ekonomiese stelsels herontwikkel het.
Eriba-Adad I (1392–1366 v.C.), ’n seun van Assur-bel-nisheshu, het die troon in 1392 v.C. bestyg en finaal die Mitanniese juk afgeskud.
Peniskanker
Peniskanker is ’n kwaadaardige groeisel aan die vel of weefsel van die penis. Sowat 95 persent van peniskankers is plaveiselselkarsinoom (PSS). Ander soorte is taamlik skaars.
Klassifikasie
Plaveiselselsarkinoom word in die volgende soorte geklassifiseer:
Vorming en simptome
Soos baie ander kwaadaardige gewasse kan peniskanker deur die liggaam versprei. Dit is gewoonlik die primêre bron van kanker, wat beteken die kanker ontstaan in die penis. Dit is selde ’n sekondêre kwaadaardigheid, wanneer die kanker van ’n ander plek na die penis versprei.
Die menslike papilloomvirus kom voor in tot 40 persent van peniskankergevalle. MPV16 is die soort wat die meeste peniskankers veroosaak – sowat 63 persent van MPV-positiewe gewasse. In die geval van vratagtige/basaloïede kankers is die voorkoms van MPV 70 tot 100 persent, terwyl dit in ander gevalle sowat 30 persent is.
Simptome sluit in:
Infeksies
MIV-positiewe mans se kans om peniskanker te kry is agt keer so groot as ander mans s'n. Die menslike papilloomvirus is ’n groot faktor in die ontwikkeling van dié kanker – tot 40 persent van gevalle in die VSA. Daar is meer as 120 soorte MPV. Genitale vratte verhoog die kans van peniskanker met tot 3,7 keer as dit langer as twee jaar voorgekom het. Sowat die helfte van mans met peniskanker het ook genitale vratte, wat deur MPV veroorsaak word.
Higiëne en beserings
Swak higiëne kan die kans op peniskanker vergroot. Smegma, ’n kombinasie van afgeskeide stukkies vel en olie wat onder die voorhuid kan saampak, word verbind met ’n groter voorkoms van peniskanker. Die Amerikaanse Kankervereniging reken smegma kan nie kanker veroorsaak nie, maar verhoog die risiko omdat dit ’n irritasie en inflammasie van die penis veroorsaak.
’n Infeksie van die eikel van die penis, bekend as balanitis, en ’n besering van die penis word verbind met ’n kans op peniskanker van sowat 3,1 keer dié van ander mans. Infeksie word gewoonlik veroorsaak deur swak higiëne, ’n allergiese reaksie op sekere seepsoorte of ’n onderliggende gosondheidstoestand soos reaktiewe artritis of diabetes. Klein skeurtjies en skaafwonde aan die penis word verbind met ’n verhoogde kans van 3,9 keer.
Voorhuidvernouing is ’n mediese toestand waar die voorhuid nie heeltemal oor die eikel kan terugtrek nie en word verbind met ’n hoër kans op peniskanker. Dit kan ook ’n simptoom van peniskanker wees. Parafimose is ’n mediese toestand waar die voorhuid agter die eikel vashaak en is ook ’n risikofaktor.
Sommige studies toon besnydenis as kind verskaf ’n sekere mate van beskerming teen peniskanker, maar dit is nie die geval wanneer ’n volwassene besny word nie. Daar is voorgestel die afname in risiko in eersgenoemde geval word veroorsaak deur ’n kleiner kans op voorhuidvernouing, smegma en MPV-infeksies.
Ander
Peniskanker kom selde voor by mans jonger as 50 jaar. Sowat vier uit elke vyf mans wat daarmee gediagnoseer word, is ouer as 55. Ligeensklerose, ’n siekte waar die vel wit verkleur, is ’n risikofaktor. Die presiese oorsaak van die siekte is onbekend en daar is dus geen bekende manier om dit te voorkom nie.
Rook of die kou van twak verhoog die kans op peniskanker met tot ses keer, na gelang van hoeveel en hoe lank die persoon gerook het. Mans met psoriase wat met UV-lig en ’n middel bekend as psoralen behandel is, het ’n groter kans op peniskanker.
Voorkoming
Inenting teen MPV kan die risiko op MPV en dus peniskanker verlaag. Die gebruik van kondome kan waarskynlik ook help om iemand teen MPV-verwante peniskanker te beskerm. Verder kan goeie genitale higiëne – die daaglikse was van die penis, skrotum en voorhuid met seep – die kans op balanitis en dus peniskanker verklein. Om op te hou rook kan ook die risiko verklein. Sekere geleerdes meen besnydenis as kind kan ’n mens teen peniskanker beskerm; die Amerikaanse Kankervereniging noem egter hoe skaars die siekte is en dat nie die Amerikaanse of Kanadese akademie van pediaters die roetinebesnydenis van babas aanbeveel nie.
Voorhuidvernouing kan voorkom word deur die toepassing van behoorlike higiëne en die terugtrek van die voorhuid oor die eikel op ’n gereelde grondslag. Parafimose kan voorkom word deur die voorhuid nie vir lang tydperke teruggetrek te hou nie.
Behandeling
Verskeie soorte behandeling is beskikbaar na gelang van die stadium van die kanker. Dit sluit in chirurgie, bestraling, chemo- en biologiese terapie. Die gewas en van die omringende weefsel kan ook verwyder word, die kankerselle kan met laserlig weggebrand word, die voorhuid kan besny of die penis of ’n deel daarvan weggesny word.
Meer gevorderde kankers kan ’n kombinasie van chirurgie, bestraling en chemoterapie vereis.
Pella, Noordwes
Pella is 'n dorp in die Noordwesprovinsie van Suid-Afrika. Dit val onder die Moses Kotane Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Bojanala-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Schwarzenburg
Schwarzenburg is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 4 318 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2020 het meeste van die inwoners Duits gepraat.
Oos-Berlyn
Die term Oos-Berlyn is in Westerse lande gebruik om na die Sowjetsektor van Berlyn te verwys wat in 1945 ná die einde van die Tweede Wêreldoorlog geskep is en die oostelike stadsdistrikte behels het. Die drie Westerse (Amerikaanse, Britse en Franse) sektore het as Wes-Berlyn bekend gestaan.
Oos-Berlyn het aanvanklik as die administratiewe sentrum van die Sowjet-besettingsone in Duitsland gedien en het tussen 1949 en 1990 de facto as hoofstad en regeringsetel van die Duitse Demokratiese Republiek (DDR) gefungeer. Die status van Oos-Berlyn was omstrede; volgens die drie westelike Geallieerdes het dit de jure steeds deel uitgemaak van die gedemilitariseerde Berlyn onder beheer van die Geallieerde magte Verenigde State, Verenigde Koninkryk, Frankryk en Sowjetunie, en nie van die Sowjet-besettingsone of DDR nie.
Die Sowjetunie het ná die stigting van die DDR geleidelik begin om Oos-Berlyn as 'n integrale bestanddeel van dié land te beskou, terwyl Wes-Berlyn tot by die Duitse hereniging in 1990 steeds as 'n gebied onder gemeenskaplike Geallieerde beheer behandel is. Vanaf die 1970's het die spesiale status van Oos-Berlyn gevolglik in die praktyk nog nouliks 'n rol gespeel; Oos-Berlynse afgevaardigdes is regstreeks as lede van die DDR-parlement verkies, terwyl diensplig vir Oos-Berlyners ondanks die gedemilitariseerde status van Berlyn ingevoer is.
Berlyn as Vier-sektore-stad
Reeds in Mei 1945 het die Sowjetunie 'n regering vir die hele stadsgebied van Berlyn benoem wat as "Magistraat van Groot-Berlyn" bekend gestaan het. Op 5 Junie 1945 het die vier geallieerde moondhede nog eens bevestig dat hulle Berlyn gemeenskaplik sou beset. Die destydse oostelike stadswyke (Duits: Bezirke) Mitte, Prenzlauer Berg, Friedrichshain, Pankow, Weißensee, Lichtenberg, Treptow en Köpenick het voortaan die "Sowjetsektor van Groot-Berlyn" gevorm.
As gevolg van politieke spanninge tussen die geallieerde moondhede is die gemeenskaplike administrasie van Berlyn in Oktober 1948 gestaak, en die Sowjetunie het besluit om die Geallieerde Kommandantuur te verlaat. In die Sowjetsektor is 'n afsonderlike stadsregering benoem wat voortgegaan het om na homself as "Magistraat van Groot-Berlyn" te verwys. Later is hierdie naam met die toevoegsel "Demokratiese Sektor" gebruik.
Stigting van twee Duitse state
Met die inwerkingtreding van die Grondwet is die Bondsrepubliek Duitsland (Wes-Duitsland) op 23 Mei 1949 gestig. Volgens artikel 23 sou die Grondwet ook op 'n deelstaat "Groot-Berlyn" toegepas word. Die Sowjetunie het nogtans die toepassing van die Grondwet op sy Berlynse sektor geweier, terwyl dit in die drie westelike sektore vanweë die geallieerde voorbehoude net beperk toegepas kon word.
Ná die stigting van die Bondsrepubliek Duitsland was daar vir die Sowjetunie geen ander opsie meer as die oprigting van 'n Duitse deelstaat in sy besettingsone. Die Grondwet van die Duitse Demokratiese Republiek (DDR), wat oorspronklik vir die hele Duitsland saamgestel is, is derhalwe op 7 Oktober 1949 deur die voorlopige parlement, die Volkskammer, vir die deelstate Sakse, Sakse-Anhalt, Thüringen, Brandenburg en Mecklenburg-Voorpommere in werking gestel en sodoende die Oos-Duitse Duitse Demokratiese Republiek gestig. Hierdie grondwet het in artikel 2 bepaal dat Berlyn die hoofstad van die republiek sou wees – 'n verwysing na die stigting van 'n gemeenskaplike Duitse staat wat oorspronklik verwag is.
As gevolg van Berlyn se Viermoondhedestatus het die Sowjetsektor van Berlyn nie deel uitgemaak van die Sowjetbesettingsone of die DDR nie. Die grondwetlike organe van die DDR het hier nie oor regstreekse gesag beskik nie, en DDR-wette kon hier slegs indirek in werking gestel word nadat hulle deur die Magistraat van Berlyn bekragtig is. Oos-Berlynse afgevaardigdes kon in die DDR-parlement net raadgewende funksies vervul en is nie regstreeks verkies nie.
Integrasie in die DDR
Nogtans is daar reeds van die begin af nou bande tussen Oos-Berlyn en die DDR gehandhaaf, veral aangesien die DDR-regering in Oos-Berlyn gesetel was en die hele stad as hoofstad van die DDR geproklameer het. Die DDR-regering het net soos die Militêre Sowjetadministrasie formeel steeds die besondere status van Berlyn erken om sodoende aanspraak op die gesag oor die hele Berlyn te kan maak. Die Sowjetunie het immers vanaf 1948 die hele Berlyn as 'n integrale bestanddeel van sy besettingsone in Duitsland beskou, ongeag die Londense Protokol en alhoewel die land doe Viermoondhedestatus van Berlyn steeds erken het. Daarbenewens het die Sowjette besef dat die Berlyn-kwessie 'n belangrike punt by die beoogde hereniging van Duitsland sou kon wees.
Die DDR het dus met die oog op die moeilike volkeregtelike status van Berlyn slegs versigtige stappe gedoen om Oos-Berlyn in die DDR te integreer. Vanaf Oktober 1953 is byvoorbeeld DDR-identiteitskaarte aan inwoners van Oos-Berlyn uitgereik.
Na Oos-Berlyn is nogtans reeds vanaf 1949 as "Hoofstad van die DDR" verwys, ongeag alle besware van die westelike geallieerdes. Hier was alle ambassades asook die "Permanente verteenwoordiger van die Bondsrepubliek Duitsland by die DDR" gesetel, net soos alle DDR-departemente. Die enigste uitsondering was die Oos-Duitse Departement van Verdediging wat sy hoofkwartier oos van Berlyn in Strausberg gehad het.
In Januarie 1957 het die Oos-Duitse owerhede 'n belangrike besluit ten opsigte van die integrasie van Oos-Berlyn geneem – die Magistraat van Oos-Berlyn is onder beheer van die Ministerraad van die DDR geplaas, terwyl die nasionale Volkskammer-parlement die toesig oor die Oos-Berlynse stadsparlement gehou het wat nou tot "stadsraad" (Stadtverordnetenversammlung) hernoem is. Tegelykertyd het die status van Berlyn 'n brandende kwessie geword. Die Sowjetunie het die voortdurende geldigheid van die Londense Protokol bevraagteken en het in die najaar van 1958 met die sogenaamde Chrusjtsjef-ultimatum die omskepping van Wes-Berlyn tot 'n vrye stad en "besondere staatkundige eenheid" geëis. Die westelike geallieerdes het hierdie eis van die hand gewys.
Bou van die Berlynse Muur
Ná langdurige onderhandelinge is in September 1971 die sogenaamde Viermoondhede-ooreenkoms oor Berlyn onderteken wat onder meer die toegang van Wes-Berlyn tot die Bondsrepubliek Duitsland gereël het. Die konflik oor Berlyn is as gevolg van hierdie ooreenkoms grootliks bygelê. Nogtans was die algemene bepalings van die ooreenkoms allesbehalwe noukeurig bewoord en was sodoende oop vir teenstrydige interpretasies. Volgens die westelike geallieerdes het die ooreenkoms die besondere status van die hele Berlyn bevestig, terwyl die Sowjetunie en die DDR die bepalings net op Wes-Berlyn wou toepas. Hulle het hul aanspraak op die hele stadsgebied laat vaar en Oos-Berlyn as 'n aparte stad beskou.
Tegelykertyd is visums vir buitelanders, wat 'n dagbesoek aan Oos-Berlyn wou aflê, verpligtend gemaak en kontrolposte langs die paaie na die gebied van die DDR afgeskaf. Met die Volkskammer-verkiesings van 1981 is die Oos-Berlynse afgevaardigdes vir die eerste keer regstreeks verkies. Oos-Berlyn was nou de facto volledig in die DDR geïntegreer, behalwe vir 'n aantal geallieerde voorregte. Af en toe het die westelike geallieerdes nog protesnota's oorhandig wanneer die gedemilitariseerde status van Berlyn deur militêre parades van die DDR se Nasionale Volksleër geskend of Volkskammer-verkiesings ook in Oos-Berlyn gehou is.
Holly Kenny
Holly Kenny (gebore 23 Januarie 1995) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Doctors (2000), Shameless (2004), Waterloo Road (2006), en In the Club (2014).
Oos-Berlyn
Bou van die Berlynse Muur
Die Berliner Appell van 1982 was die eerste opposiesiegroep waarin lede van die Christelike vredesbeweging met Marxistiese regeringskritici soos Robert Havemann saamgewerk het. 'n Openbare vredebetoging is in 1983 deur die owerheid verbied. Een jaar later het dramatiese tonele hulle in die ambassades van westelike lande en die permanente verteenwoordiging van die Bondsrepubliek Duitsland afgespeel nadat DDR-burgers emigrasiepermitte geëeis en geweier het om die geboue weer te verlaat.
Staatskrisis en Duitse hereniging
In die herfs van 1989 het die politieke en ekonomiese krisis in die DDR verskerp. Terwyl die DDR se 40ste verjaardag op 7 Oktober nog met groot optogte gevier is – lede van die SED se jeugorganisasie Freie Deutsche Jugend (FDJ) het 'n fakkeloptog met 100 000 deelnemers gereël – het 'n halfmiljoen mense vier weke later, op 4 November, tydens 'n massabetoging van die Oos-Duitse opposisie op die Alexanderplein vergader. Ná die bedanking van Erich Honecker as staatshoof en partyleier op 17 Oktober het die nuwe DDR-bewind onder leiding van Ego Krenz op 9 November die verrassende besluit geneem om die landsgrense – en sodoende ook die Berlynse Muur – oop te stel.
Op 15 Januarie 1990 het betogers die uitgestrekte hoofkwartier van die Oos-Duitse Staatsveiligheidsdiens (Stasi) in die Berlynse distrik Lichtenberg binnegedring. Naas meubels is ook 'n groot aantal boeke, dokumente en lêers vernietig. Nogtans het die betogers nie toegang tot die geheime argiewe gekry nie, en lede van die DDR-burgerregbeweging vermoed dan ook steeds dat mense opsetlik van die belangrike dele van die gebouekompleks weggehou is sodat Stasi-lede 'n beduidende deel van die Staatsveiligheidsdiens se dokumente self kon vernietig.
Binne enkele maande is die pad vir die hereniging van Oos- en Wes-Berlyn berei: Op 6 Mei is die eerste vrye verkiesing in Oos-Berlyn gehou, op 11 Junie het lede van die Oos-Berlynse Magistraat en die Wes-Berlynse Senaat vir hul eerste gemeenskaplike sitting vergader, en op 2 Desember is die eerste vrye verkiesing in heel Berlyn sedert 1946 gehou.
Met die Duitse hereniging op 3 Oktober 1990 het Oos-Berlyn by die geldigheidsgebied van die Wes-Duitse Grondwet aangesluit en sodoende 'n bestanddeel van die deelstaat Berlyn geword. Met 'n verklaring ten opsigte van die sogenaamde Twee-plus-vier-ooreenkoms het die geallieerde moondhede op dieselfde dag hul voorregte in Berlyn opgeskort. Die Twee-plus-vier-ooreenkoms van 12 September 1990 het bepaal:
Die verenigde Duitsland behels die gebiede van die Bondsrepubliek Duitsland, die Duitse Demokratiese Republiek en die hele Berlyn. (Artikel 1 paragraaf 1 bladsy 1 van die Verdrag oor die afsluitende reëling ten opsigte van Duitsland)
Berlyn het sodoende 'n grondwetlike bestanddeel van die herenigde Duitsland geword.
Terminologiese problematiek
Indien daar in ander opsigte uitdruklik na Oos-Berlyn verwys moes word, is dit of deur die konteks bepaal of deur toevoegsels verduidelik. In Wes-Berlyn en in die Bondsrepubliek Duitsland was Berlin (Ost) as amptelike naamkonvensie gebruiklik. 'n Kommissie van die Wes-Berlynse Senaat het in 1960 aanbeveel dat Oos-Berlyn 'n geskikte term vir nie-amptelike gebruik sou wees.
Later is hierdie term ook deur gesaghebbende woordeboeke soos die Wes-Duitse Duden oorgeneem, en tans word dit daarnaas ook in die meeste wetenskaplike publikasies gebruik. In bibliografiese literatuurlyste word dikwels na Berlin (DDR) verwys, terwyl die Wes-Duitse omgangstaal die voorkeur aan terme soos Sowjetsektor, Ostsektor en Ostberlin gegee het.
In amptelike Oos-Duitse publikasies is die taalreëls verskeie kere verander. Die Statistieke Jaarboek van die DDR het na Oos-Berlyn tot 1955 as Groß-Berlin, Demokratischer Sektor, tot 1957 as Berlin, demokratischer Sektor, tot 1961 as Demokratisches Berlin en daarna as Haupstadt Berlin verwys. In die omgangstaal en op amptelike DDR-kaarte is die oostelike deel van Berlyn dikwels net Berlin genoem, terwyl na die Westelike Sektore as Westberlin (sonder koppelteken) verwys is.
Argitektuur
Die Stalinistiese boustyl van die Sowjetunie het tydens die heropbou van Oos-Berlyn ná die Tweede Wêreldoorlog die voorbeeld vir 'n nuwe boustyl, die "Sosialistiese klassisisme", gelewer. Een van sy bekendste leuses was om "paleise vir die volk" op te rig. Volgens die beginsels van Sosialistiese stadsbeplanning is ruim woonbuurte en parke ook in die stadsentrum aangelê.
Stalinallee (Karl-Marx-Allee)
Die Stalinlaan (Duits: Stalinallee, later hernoem tot Karl-Marx-Allee) was die eerste groot ambisieuse bouprojek in Oos-Berlyn. Bekende argitekte, wat by die heropbou van Oos-Berlyn betrokke was en gewoonlik in sogenaamde beplanningskollektiewe saamgewerk het, het Hermann Henselmann (boumeester van die Stalinallee, die Haus des Lehrers of "Huis van die Onderwyser" en die Kongresshalle), Josef Kaiser, Herbert Aust, Günter Kunert en Horst Bauer ingesluit.
Die "arbeiderspaleise" in die Große Frankfurter Straße, wat op 21 Desember 1949 ter geleentheid van Josef Stalin se 70ste verjaardag tot Stalinallee hernoem is, was daarop gemik om die ekonomiese mag en ingenieursvernuf van die Duitse Demokratiese Republiek te versinnebeeld. Die Stalinallee (tans Karl-Marx-Straße en Frankfurter Allee) was een van agt strate wat vanuit die historiese stadsentrum, die Hackescher Markt en Alexanderplein, stervormig na die noorde, noordooste en ooste loop.
Ter voorbereiding van die bouprojek in Stalinallee het 'n afvaardiging na Moskou, Kiëf, Stalingrad (tans Wolgograd) en Leningrad (tans Sint Petersburg) gereis om voorbeelde van stadsbeplanning in die Sowjetunie te bestudeer. By die kompetisie in 1951 het die argitek Egon Hartmann die eerste prys ingepalm. Alhoewel sy wenontwerp geblyk het om die beste oplossing te wees, is uiteindelik saam met die ander vier wenners, Richard Paulick, Hanns Hopp, Karl Souradny en Kurt Leucht die finale bouplan ontwerp. Vir hierdie ontwerp het ook die Moskouse argitek Alexander W. Wlassow en die Visepresident van die Akademie vir Argitektuur, Sergej I. Tsjernisjef, 'n bydrae gelewer.
Die geboue in Stalinallee toon ten opsigte van hul boustyl baie ooreenkomste met die Lomonossof-universiteit in Moskou en die Paleis van Kultuur en Wetenskap in Warskou. Reeds in 1952 het digby die Karl-Marx-Allee 'n wolkekrabber (Duits: Hochhaus an der Weberwiese) volgens 'n ontwerp van Hermann Henselmann ontstaan wat as argitektoniese riglyn van die straat sou dien.
Die breë Stalinallee sou nie uitsluitlik tot die stadsverkeer beperk bly nie, maar het Berlyn se rol as hoofstad onderstreep en was daarnaas ook 'n uiters geskikte laan vir opmarse en parades. Die laan loop oor 'n afstand van een kilometer reguit en word deur groot woonstelblokke met tot by dertien verdiepings omsoom. Om ideologiese redes het die boumeesters aanspraak daarop gemaak om Berlyn se argitektonies-historiese erfenis te eerbiedig en die fasades onder van meer stylelemente van die Berlynse Klassisisme van 120 jaar gelede voorsien. Ander stylelemente, waaronder Doriese en Ioniese suile, versierde gewels met argitrawe en friese, is uit die antieke boukuns ontleen.
Hierdie boustyl het 'n skerp kontras met 'n ander grootskaalse bouprojek gevorm wat tegelykertyd in Wes-Berlyn aangepak is: Die heropbou van die Hansabuurt (Duits: Hansaviertel) wat eweneens tydens die oorlog verwoes is. Ter geleentheid van 'n internasionale boutentoonstelling het befaamde argitekte hier 'n woonbuurt met moderne woonstelblokke in 'n boomryke parklandskap geskep. Die twee projekte in Oos- en Wes-Berlyn was derhalwe nie slegs 'n wedstryd tussen verskillende argitektoniese konsepte van stadsbeplanning nie, maar ook 'n wedstryd tussen twee politieke stelsels.
Die Stalinallee word in die weste deur die plein Strausberger Platz begrens – die woonstelblokke met dertien verdiepings, wat hier volgens ontwerpe van Henselmann ontstaan het, lyk soos 'n stadspoort en toon ooreenkomste met die Amerikaanse Art Déco-boustyl van die 1930's. Die Frankfurter Tor ("Frankfurtse Poort") met sy twee torings, wat eweneens deur Henselmann ontwerp is, vorm die oostelike grenspunt van die laan. Die torings se koepels is volgens die voorbeeld van Gontard se torings by die Duitse en Franse Katedraal in Berlyn ontwerp.
Die industrialisering van die woningbou
In die 1960's was dit egter duidelik dat die DDR nie oor die finansiële middele beskik het om voort te gaan met duur woonbouprojekte nie, en die klemtoon is derhalwe verskuif na die industrialisering van die nasionale woningbou. Net soos in Oos-Berlyn het orals in die DDR groot woonstelblokke ontstaan wat met voorafvervaardigde bouelemente opgerig is.
Tegelykertyd was veral vanaf die 1980's talle historiese stadskwartiere weens die gebrek aan fondse vir restourasie en gepaste herontwikkeling aan verval uitgelewer. Die oprigting van woonstelblokke aan die stadsrand was immers kostebesparend. Die stigting van drie nuwe administratiewe distrikte in die noord-ooste van die stad – Hellersdorf, Marzahn en Hohenschönhausen – het gepaard gegaan met die bou van uitgestrekte nuwe woonbuurte, maar was eintlik 'n verbreking van geallieerde ooreenkomste oor die hele Berlyn.
Eers ter geleentheid van die 750-jaarfeesvierings in Berlyn in 1987 is die amptelike beleid verander; belangrike voorbeelde was die restourasie van die Husemannstraat en die heropbou van die historiese stadsbuurt Nikolaiviertel in die stadsentrum van Oos-Berlyn. Stadsbeplanners en argitekte het pogings onderneem om voorafvervaardigde bouelemente ook vir die herontwikkeling van woonkwartiere en pleine in die binnestad te gebruik soos byvoorbeeld die plein Gendarmenmarkt, die Friedrichstraße en die kwartier Rosenthaler Vorstadt.
Alexanderplatz
In die 1960's is met die herontwikkeling van die Alexanderplatz ("Alexanderplein") in die stadsentrum begin wat tot 'n ruim sentrale plein uitgebou is. Danksy 'n nuwe straattonnel het die padverkeer hier verdwyn, alhoewel 'n aantal historiese geboue soos die Minolhuis uit die 1920's en bouvalle soos dié van die Georgenkirche en die refektorium van die Grys Klooster hiervoor afgebreek moes word.
Suidwes van die Alexanderplein het in 1965 die boubedrywighede vir die nuwe Berlynse televisietoring begin nadat die oorblyfsels van die historiese stadsentrum rondom die kerkgebou Marienkirche gesloop is. Aan die noordwestelike kant van die plein is tot in 1969 die Centrum-afdelingswinkel en die wolkekrabber van die Hotel Stadt Berlin met 'n hoogte van 120 meter opgerig. Nuwe geboue aan die noordelike kant het die Haus der Elektroindustrie ("Huis van die Elektroniese Nywerheidsbedryf") met 17 verdiepings en (in 1971) die Haus des Reisens met tien verdiepings ingesluit.
Die hele Alexanderplein is in 1969 omgebou; Walter Womacka se Brunnen der Völkerfreundschaft en Erich John se Urania-Weltzeituhr was van die projekte waarmee die plein opgeknap is. Dit het vinnig tot 'n gewilde plein vir Berlyners en toeriste ontwikkel. Ná die voltooiing van die plein se "Sosialistiese herontwikkeling" in 1971 was sy oppervlakte van 18 000 vierkante meter voor die Tweede Wêreldoorlog meer as vervierdubbel tot 80 000 vierkante meter.
Namur (stad)
Namur is die hoofstad van die gelyknamige Franssprekende provinsie. Dit is sowat 65 kilometer suid-oos van die Belgiese hoofstad Brussel by die samevloeiing van die Sambre- en Maasriviere geleë. Namur is die setel van die Waalse parlement, 'n Rooms-Katolieke biskop en die Rooms-Katolieke universiteit Notre-Dame de la Paix.
Oos-Berlyn
Alexanderplatz
Die beplanning en konsep was aan die Rooi Plein in Moskou ontleen, en net soos hierdie plein in die Russiese hoofstad sou ook Alexanderplein as 'n sentrale vergaderplek dien. Die Karl-Marx-Allee met 'n wydte van 125 meter was uiters geskik vir die jaarlikse opmarse van die Oos-Duitse weermag wat ter herdenking van die DDR se stigting op 7 Oktober plaasgevind het, terwyl die televisietoring, wat ook op 'n ver afstand maklik raakgesien kan word, die nuwe baken en simbool van Oos-Berlyn geword het. Oos-Berlyn was die eerste Europese stad wat oor hierdie soort indrukwekkende landmerk in sy binnestad beskik het.
Namur (stad)
Die stad is in 1914 tydens die Eerste Wêreldoorlog ernstig beskadig.
Oos-Berlyn
Alexanderplatz
Maar aangesien Alexanderplein deur breë strate van die omliggende woonkwartiere afgesny is, het hy baie van sy ou metropolitaanse karakter, waarvoor dit in die 1920's bekend gestaan het, kwytgeraak. Groot gebeurtenisse en byeenkomste soos die X Wêreldjeugspele in die somer van 1973, die feesvierings ter geleentheid van die DDR se 25-jarige bestaan of die plegtighede ter herdenking van die einde van die Tweede Wêreldoorlog in 1975 het vervolgens hier plaasgevind. Op 4 November 1989, net enkele dae voor die opening van die Berlynse Muur, is die grootste betoging ooit teen die DDR-bewind met 'n groot vergadering op Alexanderplein afgesluit waaraan tussen 500 000 en een miljoen mense deelgeneem het.
Nick Boraine
Nick Boraine (gebore 14 November 1971) is 'n Suid-Afrikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Bloodline (2018) en in die televisiereekse Homeland (2011) en Black Sails (2014).
Katutura
Katutura (Otjiherero vir Die plek waar mense nie wil wees nie) is 'n voorstad van Windhoek, Khomas-Streek, Namibië. Katutura is geskep in 1961 na aanleiding van die gedwonge verwydering van Windhoek se swart bevolking vanaf die 'Ou Lokasie', wat daarna ontwikkel is in die voorstad Hochland Park. Sam Nujoma-Stadion, wat in 2005 gebou is, is geleë in Katutura. Katutura staatshospitaal, een van die twee staatshospitale in Windhoek gebied, is geleë in die dorp.
Geskiedenis
Gedurende die 1950's, het die Windhoek munisipaliteit en die Suid-Afrikaanse koloniale administrasie besluit om die inwoners van die Ou Lokasie te skuif na die noorde van die stad, waarna die mense die naam Katutura gegee het wat beteken "Die plek waar mense wil nie om te lewe" in Herero.
Vir 'n aantal redes wou die meeste inwoners nie skuif nie: Hulle het van die erwe in die Ou Lokasie besit, terwyl in Katutura al die grond behoort aan die munisipaliteit. Die nuwe erwe wat toegeken was is ook baie kleiner as dié in die Ou Plek. Ook ekonomies is swart inwoners slegter af na die skuif omdat hulle huur moet betaal aan die munisipaliteit, en moet 'n bus gebruik om plekke waar hulle werk te bereik.