cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hadj
Tawaf en saj
Die tawaf-ritueel behels dat sewe keer antikloksgewys om die Kaäba geloop word. Wanneer pelgrims by Al-Masdjid al-Haram aankom, voer hulle ’n eerste tawaf uit as deel van die verwelkomingseremonie. Tydens die tawaf sluit pelgrims ook Hateem in: ’n gebied noord van die Kaäba. Elke omsirkeling begin met die soen of aanraking van die Swart Steen (al-Ḥajar al-Aswad). Wanneer dit nie moontlik is nie weens die groot skare, kan daar met elke omsirkeling met die hand na die Swart Steen gewys word. Pelgrims mag nie eet nie, maar wel water drink om dehidrasie te voorkom. Mans word aangemoedig om die eerste drie omsirkelings vinnig af te lê en die laaste vier teen ’n meer gemaklike pas.
Nadat sewe keer om die Kaäba geloop is, volg twee gebede by die Plek van Abraham (Maqām Ibrāhīm), ’n plek in die moskee naby die Kaäba. Die gebede kan egter, weer eens vanweë die groot skare, elders in die moskee plaasvind. Ná die gebede drink pelgrims water uit die Zamzam-put, wat oral in die moskee beskikbaar is.
Hoewel die omsirkeling van die Kaäba tradisioneel op die grondverdieping plaasvind, kan dit ook op die eerste verdieping of die dak van die moskee gedoen word weens die skares.
Tawaf word gevolg deur saj, die loop of hardloop (sewe keer) tussen die heuwels Safa en Marwa, wat naby die Kaäba geleë is. Dit was voorheen in die ope lug, maar is deesdae heeltemal onderdak. Pelgrims word aangeraai om te loop, maar hulle kan ook hardloop. Daar is ook ’n laan vir gestremdes. Ná saj skeer die mans hul hare en vroue knip gewoonlik ’n stuk van hul hare af. Dit voltooi die oemra.
Pieter Willem Bingle
Pryse en eerbewyse
Dr. Bingle het op 22 April 1994 ’n merieteprys vir kultuurdiens van oudpres. FW de Klerk namens die Wes-Kaapse Streekraad vir Kultuursake ontvang. Op 16 September 1999 het die voormalige staatspresident Marais Viljoen ’n prys vir voortreflike diens (klas goud) namens die Maatskappy vir Immigrasie (MVI) toegeken aan dr. Bingle sowel as ds. Lafras Moolman. Die FAK se nasionale prestigeprys vir het hy op 20 September 2002 ontvang van Piet Badenhorst, die FAK se nasionale voorsitter. Tien jaar later, op 4 Desember 2012 is ’n oorkonde aan hom toegeken vir 40 jaar se betrokkenheid by Hawesending Tafelbaai in Suid-Afrika en ook internasionaal. Hy het op 25 November 2014 ’n oorkonde van Radio Kansel ontvang wat oorhandig is deur die voorsitter, dr. Lawrence McCrystal, tydens ’n direksievergadering in die kantoor van Radio Kansel in Kilner Park, Pretoria.
Hadj
Eerste dag van die hadj: 8 Dhu'l Hidjdja
Op 8 Dhu'l Hidjdja word die pelgrims aan hul pligte herinner. Hulle gaan die gewyde toestand ihram binne nadat hulle reinigingsrituele ondergaan en die ihram-klere aangetrek het. Dit moet gebeur voordat hulle die mikat betree.
Die beperkings van ihram begin nou. Pelgrims moet vergeet van studies, besigheid en verhoudings, en op God fokus.
Ná die oggendgebed op 8 Dhu'l Hidjdja beweeg die pelgrims na Mina, waar hulle die hele dag deurbring en noen-, namiddag-, aand- en naggebede doen. Die volgende dag verlaat hulle Mina ná die oggendgebed en beweeg na Arafat.
Tweede dag: 9 Dhu'l Hidjdja
Op die oggend van 9 Dhu'l Hidjdja kom die pelgrims by Arafat aan – ’n droë stuk grond sowat 20 km oos van Mekka. Hier bid hulle, toon berou en doen boete oor hul sondes van die verlede, en vra genade by Allah. Hulle luister ook na preke deur Islamitiese geleerdes vanaf Berg Arafat (Jabal ‘Arafah), waar Mohammed na berig word sy laaste preek gelewer het. Dit duur van die middag tot met sonsondergang en is een van die belangrikste rituele van die hadj. ’n Pelgrim se hadj word as ongeldig beskou as hy nie die middag op Arafat deurgebring het nie. Dit dui op die belangrikheid daarvan om deur Allah vergewe te word.
Pelgrims moet na Moezdalifa vertrek ná sonsondergang, maar sonder om die aandgebed te doen. Moezdalifa is ’n gebied tussen Arafat en Mina. Wanneer hulle daar aankom, doen pelgrims die aand- en naggebed tegelykertyd en bring die nag daar deur onder die ope lug. Hulle maak ook klippies bymekaar vir die volgende dag se steniging van die duiwel.
Derde dag: 10 Dhu'l Hidjdja
Nadat hulle van Moezdalifa af teruggekeer het, bring pelgrims die nag in Mina deur.
Hoeksteen (Barneveld)
Die Hoeksteen in die Nederlandse dorp Barneveld is met 2 531 sitplekke een van die grootste kerkgeboue in Nederland. Dit behoort aan die Gereformeerde Gemeenten in Nederland, die mees konserwatiewe van al die gereformeerde kerkverbande in Nederland. Die kerkgebou is eers in 2008 ingewy deur 'n diens van ds. J. Roos.
Hadj
Derde dag: 10 Dhu'l Hidjdja
Wanneer hulle terug is in Mina, voer die pelgrims ’n simboliese steniging van die duiwel (Ramī al-djamarāt) uit deur van sonsopkoms tot sonsondergang sewe klippies na die grootste van die drie pilare (djamarat) te gooi. Hulle gooi nie dié dag klippe na die ander twee pilare nie. Die drie pilare verteenwoordig Satan.
Hoeksteen (Barneveld)
Konstruksie
Planne vir die bou van 'n nuwe kerk is eers in 2005 oorweeg. Die konstruksie het in 2007 in aanvang geneem en het 1.5 jaar geduur. Die nuwe kerk met sy 2 531 sitplekke is in 2008 ingewy. Die kerk se toring is 37,75 meters hoog.
Hadj
Derde dag: 10 Dhu'l Hidjdja
Die djamarat (enkelvoud: djamra) van oos na wes word genoem:
Die steniging is ’n simboliese daad wat Abraham se hadj weerspieël, toe hy klippe na drie pilare gegooi het wat die duiwel verteenwoordig: die grootste pilaar verteenwoordig Abraham se versoeking om Ismael nie te offer nie; die middelste een Hagar se versoeking om hom te keer; en die kleinste een Ismael se versoeking om te keer dat hy geoffer word. Die duiwel is elke keer verslaan.
Dit verteenwoordig ook die mens se wegbeweeg van sy self en die handeling om sy lae begeertes en wense te verwerp en hom aan God te onderwerp.
Die klippies kan vanaf die veelvlakkige Djamarat-brug of op die grondvlak gegooi word. Om veiligheidsredes is die pilare in 2004 deur lang mure vervang, waar die klippe opgevang word nadat hulle gegooi is; baie pelgrims het voorheen mense aan die oorkant per ongeluk raakgegooi.
Ná die steniging word diere geslag om die storie van Abraham en Ismael te gedenk. Tradisioneel het die pelgrims self diere geslag, maar vandag koop hulle ’n bewys in Mekka en die diere word dan op die 10de namens hulle geslag sonder dat hulle teenwoordig hoef te wees. Moderne slagplase verwerk die vleis en dit word na arm mense regoor die wêreld gestuur. Terselfdertyd offer Moslems regoor die wêreld diere tydens ’n driedaagse fees, Eid-oel-Adha.
Nadat ’n dier geslag is, volg nog ’n belangrike ritueel van die hadj: die skeer of knip van hare. Die mans skeer of knip hul hare op die dag van Eid al-Adha, en vroue knip die punte van hul hare af.
Vierde dag: 11 Dhu'l Hidjdja
Van die middag tot met sonsondergang gooi pelgrims weer klippe na elk van die drie pilare in Mina.
Vyfde dag: 12 Dhu'l Hidjdja
Op 12 Dhu'l Hidjdja volg dieselfde prosedure van die steniging van die duiwel. Pelgrims mag voor sonsondergang van Mina na Mekka reis.
Laaste dag by Mina: 13 Dhu'l Hidjdja
As hulle nie op die 12de kon vertrek nie of self besluit het om langer te bly, moet die perlgrims weer die steniging van die duiwel uitvoer voordat hulle na Mekka terugkeer.
Eindelik, voordat hulle Mekka verlaat, moet pelgrims ’n laaste tawaf, Tawaf al-Wadaa, uitvoer. "Wadaa" beteken "om tot siens te sê". Die pelgrims loop sewe keer antikloksgewys om die Kaäba en as hulle kan, soen hulle die Kaäba of raak daaraan.
Reëlings en geriewe
Om elke jaar die nodige reëlings vir die toenemende getal pelgrims te tref is ’n logistieke probleem vir die regering van Saoedi-Arabië, wat sedert die 1950's meer as $100 miljard bestee het om geriewe te verbeter.
Belangrike kwessies soos huisvesting, vervoer, sanitasie en gesondheidsorg is grootliks verbeter deur die instelling van verskeie ontwikkelingsprogramme deur die regering, met die gevolg dat daar deesdae moderne geriewe is en verskeie rituele maklik uitgevoer kan word. Kwotas word dikwels vir verskillende lande vasgestel om die getal besoekers te beheer en veiligheidsmagte en kameras sorg vir algehele veiligheid tydens die hadj.
Verskeie instellings en regeringsprogramme soos hadj-subsisies help pelgrims hul koste dek.
Vervoer
Pelgrims reis gewoonlik in groepe na die hadj. In die vroeë 19de eeu is reise in karavane oor land onderneem, en later het hulle meestal met stoomskepe gereis. Dit het ’n tyd lank geduur tot lugvervoer die mees algemene manier van reis geword het; Egipte het in 1937 die eerste lugdiens vir hadj-reisigers ingestel.
Vandag bied baie reisagente en lugdienste hadj-pakkette aan wat reisreëlings en huisvesting insluit. Lughawens in Djedda en Medina het spesiale terminale vir pelgrims. Baie lughawens in ander lande het ook spesiale terminale wat die vertrek en terugkeer van pelgrims vergemaklik. Baie lugdienste het ekstra vlugte tydens die hadj om die groot getal pelgrims te akkommodeer.
Tydens die hadj reis pelgrims per bus of te voet tussen die verskillende terreine. Die Saoedi-regering beheer voertuigtoegang tot dié besige gebiede streng. Soms duur ’n reis ure weens die swaar voertuig- of voetgangerverkeer. In 2010 het die Saoedi-regering ’n enkelspoor ingestel tussen Arafat, Moezdalifa en Mina. Dit verkort die reis tydens die kritieke "Nafra" van Arafat na Moezdalifa tot minute. Dit is egter nie toeganklik vir alle pelgrims nie en word streng beheer. Tans kan dit sowat 500 000 mense vervoer.
Moderne probleme met skarebeheer
Die getal pelgrims het die afgelope jare geweldig toegeneem, en dit het gelei tot verskeie ongelukke en sterftes weens verdringing. Die eerste groot ongeluk in moderne tye het in 1990 plaasgevind, toe ’n toeloop in ’n tonnel by Medina die dood van 1 462 mense veroorsaak het. Daarna is verskeie skarebeheermaatreëls in werking gestel om veiligheid te verseker.
Weens die groot skares het party van die rituele meer simbolies geword. Dit is byvoorbeeld nie meer nodig om die Swart Steen te soen nie. Pelgrims kan bloot daarna wys in elke omsirkeling van die Kaäba. Die pilare vir die gooi van klippe is ook in 2004 verander in lang mure met plekke daaronder waar die die klippe opgevang word. Nog ’n voorbeeld is die offering van diere wat nou deur aangewese slagplase hanteer word sonder dat pelgrims self teenwoordig hoef te wees.
Vir 2016 se hadj het die Saoedi-regering ook elektroniese GPS-opsporingsarmbande beskikbaar gestel.
Ondanks dié veiligheidsmaatreëls kan voorvalle steeds voorkom tydens die hadj wanneer daar ’n toeloop is of platforms meegee onder die gewig van die baie besoekers. In 2015 het ’n toeloop die dood van 769 mense en die besering van 934 mense veroorsaak, volgens die Saoedi-owerhede. In ’n verslag van Associated Press is die dodetal op 1 470 geraam na aanleiding van amptelike verslae van ander lande, en dit maak dit die grootste sodanige ramp tot op datum.
Kommer is in 2013 en 2014 uitgespreek oor die verspreiding van Midde-Oosterse asemhalingsindroom weens die groot skares. Volgens die Saoedi-minister van gesondheid is geen gevalle van dié siekte nog onder pelgrims bespeur nie.
Betekenis
Die hadj het vir Moslems ’n godsdienstige sowel as sosiale betekenis. Buiten dat dit ’n godsdiensplig is, hou dit vir hulle ’n spirituele belang in wat hulle ’n geleentheid tot selfvernuwing gee. Die hadj dien as ’n herinnering aan die Oordeelsdag, wanneer mense voor God te staan sal kom. Hadit-geskrifte (aanhalings van Mohammed) lê klem op verskeie voordele wat ’n pelgrim geniet as hy die hadj suksesvol afgelê het. Ná hul terugkeer kan pelgrims die titel "Al-Hadji" voor hul naam skryf en word hulle met respek in die Moslemgemeenskap bejeën.
Islam-geleerdes meen egter die hadj behoort ’n aanduiding van ’n persoon se godsdiensverbintenis te wees en nie beskou te word as ’n meting van sy sosiale status nie. Die hadj bring Moslems van oor die hele wêreld bymekaar en verenig hulle ongeag hul ras, kleur en kultuur, en dit dien as ’n simbool van gelykheid.
Die Amerikaanse menseregte-aktivis Malcolm X het die sosiologiese atmosfeer wat hy in die 1960's op sy hadj ervaar het, as volg beskryf:
"Daar was tienduisende pelgrims, van oor die hele wêreld. Hulle was van alle kleure, van blonde mense met blou oë tot swart Afrikane. Maar ons het almal aan dieselfde ritueel deelgeneem, en ’n gees van eenheid en broederskap ervaar wat my ondervindings in Amerika my laat glo het nooit kan bestaan tussen wit en nie-wit nie. Amerika behoort Islam te verstaan, want dit is die een geloof wat die rasseprobleem uit sy gemeenskap uitwis. Jy kan geskok wees dat ek dié woorde uiter. Maar wat ek op hierdie pelgrimstog gesien en ervaar het, het my oorreed om baie van my vorige gedagtepatrone te wysig."
Getal pelgrims per jaar
Daar was die afgelope 92 jaar ’n aansienlike toename in die getal pelgrims, en die getal buitelandse pelgrims het met sowat 2 824 persent toegeneem, van 58 584 in 1920 tot 1 752 932 in 2012. Vanweë ontwikkelings en uitbreidings by Al-Masdjid al-Haram het die Saoedi-regering die getal pelgrims in 2013 beperk. Die getalle het sedert 1920 soos volg toegeneem:
Telegonos
Telegonos (Grieks: Τηλέγονος, "ver weg gebore") was in die Griekse mitologie die seun van Kirke en Odusseus.
Dochiariou-klooster
Die Dochiariou-klooster (Grieks: Μονή Δοχειαρίου) is ’n Oosters-Ortodokse klooster op Berg Athos in Griekeland. Dit is 10de in rang van die skiereiland se kloosters en is toegewy aan die aartsengele Migael en Gabriël. Daar is tans sowat 30 monnike.
Telegonos
Mitologie
Toe Telegonos groot was, het Kirke hom gestuur om Odusseus, wat teen dié tyd eindelik van die Trojaanse Oorlog na Itaka teruggekeer het, te vind. Telegonos is deur ’n storm weggedryf en toe hy op Itaka aanland, het hy gedink dit is Korkura (Corfu). Hy het die eiland begin plunder omdat hy honger was. Odusseus en sy oudste seun, Telemachos, het hulle stad verdedig en Telegonos het sy pa per ongeluk doodgemaak met ’n spies wat in die gif van ’n pylstertvis gedoop is.
Dochiariou-klooster
Die klooster is die 10de eeu gestig. Een van die kultuurskatte in sy besit is die Ikoon van die Maagd "Gorgoypikoos" ("Sy Wat Gou Hoor"). In die biblioteek is 545 manuskripte, 62 van hulle op perkament, en meer as 5 000 gedrukte boeke.
Telegonos
Mitologie
In opdrag van die godin Atena het Telegonos sy pa se lyk teruggeneem na Aiaia en dit daar begrawe. Hy het ook Odusseus se vrou, Penelope, en sy seun Telemachos saamgeneem. Kirke het hulle onsterflik gemaak en met Telemachos getrou, terwyl Telegonos Penelope as vrou geneem het. By Penelope het hy die seun Italos gehad, wat Italië gestig en dit na homself genoem het.
Dit is hoe die verhaal vertel word in die Telegonie, ’n vroeë Griekse epiese gedig waarvan net ’n opsomming bewaar gebly het, maar moontlik deur Eugamon van Sirene geskryf is en volg op die gebeure in die Odussee. Ander weergawes bestaan in die werk van latere digters. In ’n tragedie deur Sophokles, Odysseus Acanthoplex (wat ook nie bewaar gebly het nie), vind Odusseus by ’n orakel uit sy seun sal hom eendag doodmaak. Hy neem aan Telemachos word bedoel en hy verban hom van die eiland af. Toe Telegonos op Itaka aanland, wil hy Odusseus spreek, maar die wagte wil hom nie toelaat nie. ’n Skermutseling ontstaan en Odusseus, wat dink dit is Telemachos, storm uit en val aan. In die daaropvolgende geveg maak Telegonos hom dood.
Lansetvissies
Die lansetvissies (Cephalochordata) is 'n groep rugstringdiere sonder skedel, werwelkolom of kake.
Vandag is daar net twee families met drie genera en ongeveer twintig spesies, maar hierdie groep moet baie oud wees en 'n groter verskeidenheid gehad het. 'n Fossiele vorm van 500 miljoen jaar gelede Pikaia behoort dalk tot hierdie groep. Omrede hulle liggaam geen harde dele het nie, is fossiele seldsaam. Daar is daarom min bekend oor hulle geskiedenis.
Lansetvissies het 'n ingegrawe lewenswyse in die seebodem op dieptes tussen 5 en 30 meter. Hulle filter plankton uit die water. Hulle is tot 5 cm lank en het liggevoelige orgaantjies aan die sykante van die kop.
Vanweë hulle anatomie is hulle baie belangrik vir die kennis van die Chordata omdat hulle toon watter bou die eerste Chordadiere se liggaam oorspronklik gehad het. Hulle het 'n notochord wat 'n elastiese rugstring vorm wat strek van die neuspunt tot die stert en waaraan die spiere van hul lyf geheg is. Hulle het geen ledemate nie. 'n neurale buis lê bo die notochord. In die embrionale stadium van alle chordadiere kan so 'n notochord aangetref word.
Intergoewermentalisme
Intergoewermentisme is 'n beginsel in die internasionale politiek waarvolgens state besluit om in 'n organisasie as soewereine state saam te werk, sonder om van hulle soewereiniteit aan die organisasie oor te dra nie.
Die meeste internasionale organisasies in die wêreld is intergoewermenteel. Die Europese Unie verenig nogtans intergoewermentele elemente met supranasionale elemente.
22
Die jaar 22 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 22ste jaar van die 1ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Salpeteroorlog
Die Salpeteroorlog of die Pasifiese Oorlog (Spaans: Guerra del Pacífico) is in die weste van Suid-Amerika tussen Chili asook die geallieerdes Bolivië en Peru op 'n verskeidenheid van terreine, insluitend die Stille Oseaan, die Atacamawoestyn en Peru se woestyne en bergagtige streke in die Andes, geveg. Vir die eerste vyf maande is die oorlog as 'n vloot-veldtog gevoer, nadat Chili gesukkel het om 'n see-gebaseerde voorraadkamp vir sy magte in die wêreld se droogste woestyn te vestig. Die oorlog is 'n dramatiese baken in die geskiedenis van Suid-Amerika en staan as een van die mees belangrike militêre ontmoetings van die laat 19de eeu bekend. Weens die oorlog se belangrikheid het dit 'n aansienlike wetenskaplike belangstelling gelok.
In Februarie 1878 het Bolivië 'n nuwe belasting op 'n Chileense mynmaatskappy ("Compañía de Salitres y Ferrocarril de Antofagasta", kort CSFA) opgelê ten spyte van die Boliviaanse uitdruklike waarborg in die grensverdrag van 1874, waarin vasgelê is, dat belastings op Chileense persone of nywerhede vir 25 jaar nie verhoog word nie. Chili het teen die belastingsverhoging geprotesteer en gevra om dit te stuur vir mediasie, maar Bolivië het geweier en dit as 'n onderwerp van Bolivië se howe beskou. Chili het daarop aangedring en die Boliviaanse regering in kennis gestel, dat Chili hulself nie langer aan die grensverdrag van 1874 gebind beskou nie indien Bolivië nie die handhawing van die wet opskort nie. Op 14 Februarie 1879, toe Boliviaanse owerhede probeer het om die gekonfiskeerde eiendom van CSFA te veiling, het Chileense gewapende magte die hawestad Antofagasta beset.
Peru, geallieerd met Bolivië deur hul geheime alliansie-verdrag van 1873, het geprobeer om te bemiddel, maar op 1 Maart 1879 het Bolivië oorlog verklaar teen Chili en Peru versoek om hul alliansie te aktiveer, terwyl Chili daarop aangedring het dat Peru sy neutraliteit sou verklaar. Op 5 April, nadat Peru geweier het, het Chili oorlog teen beide nasies verklaar. Die volgende dag het Peru gereageer deur die erkenning van die casus foederis.
Daarna het Chili se landveldtog die Boliviaanse en Peruaanse weermagte oorrompel. Bolivië is verslaan en het ná die Slag van Lima op 26 Mei 1880 onttrek. Die Peruaanse weermag is verslaan in die Slag van Arica op 7 Junie 1880. Die landveldtog het sy hoogtepunt met die Chileense besetting van Lima in Januarie 1881 bereik. Oorblyfsels van die Peruaanse weermag het begin om 'n guerrilla-oorlog teen Chili te voer. Hierdie veldtog van die Breña was 'n weerstandsbeweging, maar het nie die oorlog se uitslag verander nie. Na Peru se nederlaag by die Slag van Huamachuco in Julie 1883, het Chili en Peru op 20 Oktober 1883 die verdrag van Ancón onderteken. Bolivië het 'n wapenstilstand met Chili in 1884 onderteken.
Chili het die Peruaanse grondgebied van Tarapacá verkry, die omstrede Boliviaanse departement van Litoral (sny Bolivië af van die see), sowel as die tydelike beheer oor die Peruaanse provinsies van Lima en Arica. In 1904 het Chili en Bolivië die "Verdrag van vrede en vriendskap" onderteken, waarin definitiewe grense vasgelê is. Die Lima-Arica-kompromie van 1929 het Arica aan Chili en Lima aan Peru gegee.
Clydesdale
Clydesdale is 'n klein dorpie in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Die dorpie lê in die suide van die provinsie.
Nederbiel
Nederbiel is ’n nedersetting in die munisipaliteit Berkelland in die provinsie Gelderland in Nederland.
Praděd
Praděd (1.491.5 meter) is die hoogste berg in die Hrubý Jeseník- bergreeks, Morawië, Tsjeggies-Silesië en Opper-Silesië, en is die vyfde hoogste berg van Tsjeggië. Die gemiddelde jaarlikse temperatuur is ongeveer 1°C. 'n TV-sender is bo op die berg. Die boonste platform word gebruik as 'n wagtoring. Die berg is ook 'n gewilde gebied vir ski.
Geskiedenis
Die eerste gebou op die berg was 'n 32m hoog klip wagtoring. Dit is tussen 1903 en 1912 gebou deur die Sudeten Duitse toeriste vereniging. Na 1945 het die toeriste vereniging nie meer bestaan nie omdat alle Duitsers geskors is. As gevolg van sy ononderhoude toestand in die kommunistiese Tsjeggo-Slowakye, met water wat vries in die krake wat dit opbreek, het die wagtoring op 2 Mei 1959 ineengestort kort voor dit veronderstel was om herstel te word.
Die Petrovy kameny (Peter se klippe) is 'n gneis klip vorming in die Hrubý Jeseník bergreeks van die Tsjeggiese Republiek, naby die piek. In die Middeleeue het mense die plek gevrees, omdat hulle geglo dat hekse daar woon. Die gebied is die tuiste van baie seldsame plante, dus dit is nie oop vir die publiek nie. Die sender is tussen 1968 en 1983 gebou. 'n Restaurant is in die gebou geleë en kan bereik word deur 'n geplaveide pad. Die Hoë Tatra, Malá Fatra Mts. en Alpe kan gesien word vanaf die wagtoring-platform.
1950 Vliegongeluk
Op 27 Februarie 1950 om 07:31 Československé státní aerolinie Douglas C-47A-15-DK op pad van Ostrava-Hrabůvka Lughawe na Praag Ruzyně Internasionale Lughawe het in die kant van die Praděd-berg neergestort. Drie bemanningslede en drie passasiers het gesterf. 25 ander, insluitend 21 passasiers en 4 bemanningslede het die ongeluk oorleef.
Preise, Jerusalem, den Herrn, BWV 119
Preise, Jerusalem, den Herrn, BWV 119, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Gütersloh
Gütersloh is 'n stad in Noordryn-Wesfale in die weste van Duitsland, met 'n bevolking van 94 973 op 31 Desember 2012 en 'n oppervlakte van 112 km². Ná Bielefeld en Paderborn is dit die derde grootste stad in die administratiewe gewes Detmold. Gütersloh is net suidwes van Bielefeld en suid van die grens tot Nedersakse geleë.
Montclair
Montclair is 'n voorstad van Durban, wes van Clairwood en noord van Woodlands. Dis ook die naam van 'n spoorweghalte tussen Jacobs en Merebank.
Die naam Montclair is afgelei van Clairmont, die plaas van W.R. Thomson. Toe die stasie gebou is, is die naam Clairmont omgekeer om verwarring met Claremont tussen Soutrivier en Heathfield in Kaapstad te voorkom.
Gott, man lobet dich in der Stille, BWV 120
Gott, man lobet dich in der Stille, BWV 120, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Montclair
Vir sensusdoeleindes beslaan Montclair 3,83 km². In 2011 was die totale bevolking 16 301, van wie amper 71% swart was. Nietemin was net 44,11% Zoeloesprekend, vergeleke met 36,2% Engels- en 4,5% Afrikaanssprekendes.
Moira Harris
Moira Harris (gebore 20 Julie 1954) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Of Mice and Men (1992), Tall Tale (1995), Breakdown (1997), en Terminator 3: Rise of the Machines (2003).
Susan Stephen
Susan Stephen (16 Julie 1931 – 21 April 2000) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente His Excellency (1952), Stryker of the Yard (1953), en The Barretts of Wimpole Street (1957), en in die televisiereeks Little Women (1950).
23
Die jaar 23 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 23ste jaar van die 1ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Mohamed Siad Barre
Jaalle Mohamed Siad Barre (Somalies: Jaale Maxamed Siyaad Barre; Arabies: محمد سياد بري‎; 6 Oktober 1919 - 2 Januarie 1995) was 'n Somaliese politikus wat van 1969 tot 1991 president van die Somaliese Demokratiese Republiek was.
Siad Barre, 'n generaal-majoor in die gendarmerie, het president van Somalië geword na die staatsgreep in 1969 wat die Somaliese Republiek omvergewerp het na die sluipmoord op president Abdirashid Ali Shermarke. Die militêre junta van die Supreme Revolutionary Council onder Siad Barre het Somalië herkonstitueer as 'n een-party Marxisties-Leninistiese kommunistiese staat, wat die land herdoop het tot die Somaliese Demokratiese Republiek en wetenskaplike sosialisme aangeneem het, met die steun van die Sowjetunie.
Siad Barre se vroeëre heerskappy is gekenmerk deur wydverspreide modernisering, nasionalisering van banke en nywerhede, die bevordering van koöperatiewe plase, 'n nuwe skryfstelsel vir die Somaliese taal en antistamisme. Die Somaliese Revolusionêre Sosialistiese Party het in 1976 die voorhoede-party van Somalië geword, en Siad Barre het die Ogaden-oorlog teen Ethiopië op 'n platform van Somaliese nasionalisme en pan-Somalisme begin.
Siad Barre se gewildheid was die grootste gedurende die sewe maande tussen September 1977 en Maart 1978 toe hy feitlik die hele Somaliese streek verower het. Dit het van die laat 1970's afgeneem na die nederlaag van Somalië in die Ogaden-oorlog, wat die Somaliese rebellie ontketen en die bande met die Sowjetunie verbreek het. Opposisie het in die tagtigerjare gegroei vanweë Siad Barre se toenemend diktatoriale heerskappy, die groei van stampolitiek, misbruik van die Nasionale Veiligheidsdiens, waaronder die volksmoord in Isaaq, en die skerp agteruitgang van Somalië se ekonomie. In 1991 het Siad Barre se regering in duie gestort toe die Somaliese rebellie hom suksesvol uit sy magsposisie verwyder het. Dit het tot die Somaliese burgeroorlog gelei en Siad Barre in ballingskap gedwing waar hy in 1995 in Nigerië gesterf het.
Formule E
Formule E, amptelik die ABB FIA Formule E-kampioenskap, is 'n klas motorsport wat slegs elektriese motors gebruik. Die kampioenskap is in 2011 bedink, en die eerste wedren van die reeks het in September 2014 in Beijing plaasgevind.
Die reeks staan onder die FIA se toesig en is tans in sy vierde seisoen. Alejandro Agag is die stigter en huidige uitvoerende hoof van Formule E.
Rietvlei, KwaZulu-Natal
Rietvlei is 'n klein dorpie in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Die dorpie lê in die suide van die provinsie.
Zograf-klooster
Die Sint Joris die Zograf-klooster is ’n Bulgaarse klooster op Berg Athos in Griekeland. Dit word ook net die Zograf-klooster (Bulgaars: Зографски манастир; Grieks: Μονή Ζωγράφου, Moní Zográphou) genoem. Daar is tans sowat 15 monnike.
Die klooster is in die laat 9de of vroeë 10de eeu gestig deur drie Bulgare van Ohrid. Dit is genoem na die 13de- of 14de-eeuse Ikoon van Sint Joris bekend as Sint Joris die Zograf (Светѝ Гео̀рги Зогра̀ф). Dié naam kom van die geloof dat die ikoon homself geskilder het op ’n voorbereide doek (zograf(os) in Grieks beteken "skilder").
Geskiedenis
Die vroegste bewyse van die klooster se bestaan dateer uit 980 n.C. Tydens die Middeleeue is die klooster ruimhartig ondersteun deur die Bulgaarse heersers, soos Iwan Asen II en Iwan Aleksander, omdat dit ’n saak van trots was dat Bulgarye ’n klooster op Berg Athos het. Die klooster het ook grond van Bisantynse keisers soos Leo VI die Wyse en Serwiese heersers gekry.
Katalaanse huursoldate het die kloosters twee jaar lank (van 1307 tot '09) aangeval, geplunder en verwoes. Van die 300 kloosters op Berg Athos was daar aan die begin van die 14de eeu net 35 oor. Dié kloosters het gou herstel met die steun en geldelike hulp van die heersers van die Paleologus-dinastie en die prinse van die Donou-vorstedomme. Die Zagrof-klooster se geboue is in die laat 13de eeu gerestoureer danksy die finansiële hulp van keiser Andronikus II Paleologus. Die klooster het ook grond gekry in verskeie lande, maar het net dié in Griekeland behou.
Die huidige geboue dateer uit die 18de eeu. Die suidelike vleuel is in 1750 gebou, die oostelike vleuel in 1758, die klein kerk in 1764 en die groot kerk in 1801. Die noordelike en die westelike vleuel dateer uit die tweede helfte van die 19de eeu, en grootskaalse restourasiewerk en die bou van ’n kloktoring is in 1896 voltooi.
Kultuurskatte
Onder die talle relieke an ander heilige voorwerpe in die klooster is die Ikoon van die Akatistos, waarvan die feesdag 10 Oktober (Nuwe Tyd: 23 Oktober) is.
In die biblioteek is talle Middeleeuse manuskripte, wat tot uit die 14de eeu dateer, asook sowat 10 000 gedrukte boeke. Twee Middeleeuse koninklike handveste, die Zograf-handves en die Rila-handves, is ook in die bibioteek ontdek.
Nog ’n belangrike manuskrip wat in 1843 daar ontdek is, is die Codex Zographensis, ’n Evangelieboek in die Glagolitiese skrif wat uit die 10de of 11de eeu dateer.
Karakallou-klooster
Die Karakallou-klooster (Grieks: Μονή Καρακάλλου) is ’n Oosters-Ortodokse klooster in die suidoostelike deel van Berg Athos in Griekeland. Dit is 11de in rang van die skiereiland se kloosters. Daar is tans sowat 50 monnike.
Die biblioteek bevat 330 manuskripte en sowat 3 000 gedrukte boeke.
Willie Hoel
Willie Hoel (16 Junie 1920 – 15 Junie 1986) was 'n Noorse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Det kunne vært deg (1952), Kvinnens plass (1956), en Boer Boerson Jr. (1974).
Chipo Chung
Chipo Chung (gebore 17 Augustus 1977) is 'n Zimbabwiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Proof (2005), Sunshine (2007), en In the Loop (2009), en in die televisiereeks Into the Badlands (2015).
Kirke
Kirke (Grieks: Κίρκη) is in die Griekse mitologie ’n godin en towenares. Sy is die dogter van die god Helios en óf die Okeanied Perse óf die godin Hekate. Kirke was bekend vir haar groot kennis van towerdrankies en kruie. Met behulp daarvan en van ’n towerstaf kon sy haar vyande transformeer, of dié wat haar te na kom in diere verander.
Mitologie
Die beste legende oor haar kom uit Homeros se Odussee. Toe Odusseus haar eiland, Aiaia, besoek op sy pad terug van die Trojaanse Oorlog, het sy die meeste van sy bemanningslede in varke verander. Hy het haar oortuig om hulle terug in mense te verander. Hy het ’n jaar lank by haar gewoon en seuns by haar gehad, onder wie Latinos en Telegonos. Haar vermoë om ander in diere te verander, word verder geïllustreer deur die verhaal van Pikos, ’n Italiaanse koning wat sy in ’n houtkapper verander omdat hy haar toenaderings van die hand wys. In nog ’n verhaal word vertel hoe sy op die seegod Glaukos verlief raak, wat die nimf Skilla bo haar verkies. Uit wraak vergiftig Kirke die water waar haar mededinger bad en verander haar in ’n vreeslike monster.
Kirke is ook beskou as die argetipiese vroulike jagter van mans, wat haar as ’n seksueel vrye vrou laat uitstaan het. Sy is as sulks dikwels in kunswerke van die Renaissance tot die moderne tyd uitgebeeld.
In Westerse skilderye is ook ander verhale as inspirasie gebruik vir kunswerke oor haar, soos Ovidius se Metamorfoses. Die episodes oor Skilla en Pikos het ’n geurtjie van gewelddadige jaloesie by haar slegte eienskappe gevoeg en het haar ’n gehate én begeerlike wese gemaak.
Kudzai Chimbaira
Kudzai Chimbaira (13 Oktober 1985 – 2018) was 'n Zimbabwiese aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Zimbabwe (2008), Medan vi lever (2016), en Bokcirkeln.
Transatlantiese slawehandel
Die Atlantiese slawehandel of transatlantiese slawehandel verwys na die vervoer van slawe, hoofsaaklik Afrikane, deur slawehandelaars, hoofsaaklik na die Amerikas, van die 16de tot die 19de eeu. Die slawehandel het gereeld die driehoekige handelsroete en sy middelgang gebruik. Die oorgrote meerderheid van diegene wat in die transatlantiese slawehandel verslaaf en vervoer is, was mense uit Sentraal- en Wes-Afrika, wat deur ander Wes-Afrikane aan Wes-Europese slawehandelaars verkoop is (met 'n klein persentasie wat direk deur die slawehandelaars in kusaanvalle gevange geneem is) en na die Amerikas geneem is. Die Suid-Atlantiese en Karibiese ekonomieë was veral afhanklik van betroubare arbeid vir die produksie van kommoditeitsgewasse, waarmee goedere en klere gemaak is en in Europa verkoop is. Dit was noodsaaklik vir dié Wes-Europese lande wat in die laat 17de en 18de eeue geveg het vir die vestiging van oorsese ryke.
Agtergrond
Die belangrikste nasies wat aan die Atlantiese slawehandel deelgeneem het was, volgens handelsvolume: die Portugese, die Britte, die Franse, die Spanjaarde en die Nederlandse Ryk. Verskeie het buiteposte op die Afrika-kus gevestig waar hulle slawe van plaaslike Afrika-leiers gekoop het. Slawe is in 'n factorie of depot aangehou terwyl hulle gewag het om verskeep te word. Volgens onlangse skattings is ongeveer 12 miljoen Afrikane oor die Atlantiese Oseaan verskeep, hoewel die hoeveelheid wat deur die handelaars aangekoop is aansienlik meer was, maar die sterftesyfer ter see baie hoog was. Teen die begin van die 19de eeu het verskeie regerings die slawehandel verbied, hoewel onwettige smokkelary steeds plaasgevind het. In die vroeë 21ste eeu het verskeie regerings amptelik om verskoning vir die transatlantiese slawehandel gevra.
Siberiese muskushert
Die Siberiese muskushert (Moschus moschiferus) kom in die bergwoude van Noordoos-Asië voor, veral in die taiga van Suid-Siberië. Dit jag snags en migreer net oor kort afstande. Volwasse diere is klein en weeg van 7 tot 17 kg. Dit word gejag vir sy muskusklier, wat tot honderdduisende rande per kilogram kan haal, en word deur die IUBN geklassifiseer as 'n kwesbare spesie.
Transatlantiese slawehandel
Agtergrond
Die Atlantiese slawehandel het ontwikkel nadat handelskontrakte tussen die "Ou Wêreld" (Afro-Eurasië) en die "Nuwe Wêreld" die Amerikas ) gevestig is. Oor die eeue het vloedstrome die oseaanreise besonder moeilik en riskant gemaak vir die skepe wat destyds beskikbaar was, en as sodanig was daar baie min, of geen, maritieme kontak tussen die mense wat op die onderskeie vastelande woon het. In die 15de eeu het nuwe Europese ontwikkeling in seevaarttegnologie egter tot gevolg gehad dat skepe beter toegerus was vir die getystrome en kon die Atlantiese Oseaan verken word. Tussen 1600 en 1800 het ongeveer 300 000 matrose wat by die slawehandelbetrokke was, Wes-Afrika besoek.
Bakoese Metro
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Bakı Metropoliteni
Transatlantiese slawehandel
Oorsprong van slawerny
Slawerny in die Midde-Ooste was van die vroegste tye deel van sosiaal-ekonomiese opset van die Semitiese volke. In die Bybel word in Genesis 6 tot 21 verwys na die Hebreeuse Verbondspatriarg, Abram, wat ŉ Egiptiese slavin, Hagar, gehad het by wie hy ŉ seun, Ismael, verwek het. Abram se Hebreeuse vrou, Sarai, het Hagar sleg behandel en by Abram aangedring om Hagar en Ismael weg te stuur. Hagar en Ismael het daarop die Berséba-woestyn ingevlug. Later het Ismael vir hom ŉ Egiptiese vrou geneem en die stamvader van die Arabiere geword.
Bakoese Metro
Moltreinstelsel van Bakoe
Opening
Transatlantiese slawehandel
Oorsprong van slawerny
Ook in Genesis 37 tot 39 word vertel van Josef, seun van Jakob (Israel), wat deur sy broers in Dotan as ŉ slaaf aan Ismaelitiese handelaars (nakomelinge van Ismael) vir twintig sikkels silwer verkoop is. Josef is na Egipte ontvoer en aan Potifar, leërowerste van Farao, verkoop. Dit was na raming 2 000 jaar voor Christus.
Bakoese Metro
6 November 1967
Bedryf deur
Transatlantiese slawehandel
Oorsprong van slawerny
Die Encyclopedia Britannica definieer slawerny as die maatskaplike goedkeuring van gedwonge knegskap soos toegepas deur een mens of ŉ groep mense op ŉ medemens. Tot aan die begin van die 20ste eeu is slawerny as ŉ eiendomsreg beskou. Die handel in ontvoerde mense ter wille van goedkoop dwangarbeid is eeue lank skriftuurlik deur die onderskeie kerkgenootskappe geregverdig. Ook het filosowe soos John Hobbes en Thomas More die toestand van slawerny as deel van die menslike toestand beskou.
Bakoese Metro
Kaart van die moltreinnetwerk
Totale lengte
Transatlantiese slawehandel
Oorsprong van slawerny
In 1842, toe slawerny in die Britse Ryk reeds verbied was, het die Britse konsul in Marokko by dié land se sultan verneem watter maatreëls hy getref het om slawerny af te skaf. ŉ Hoogs verbaasde sultan het geantwoord dat “slawehandel ŉ saak is waaroor alle godsdienste en nasies saamgestem het van die tyd van Adam se seuns. . . tot vandag.”
Bakoese Metro
40,3 kilometer
Stasies
Transatlantiese slawehandel
Moslem-slawehandelaars en Afrika-stamhoofde
In sy boek Kaap van Slawe (2012) skryf Marthinus van Bart dat die Moslem-slawehandelaars, wat al baie eeue voor die era van die transatlantiese slawebedryf slawemarkte in Sentraal- en Noord-Afrika en die Midde-Ooste gevestig en beheer het, vanaf die 16de eeu ywerig tot die ontluikende slawehandel tussen Afrika, Engeland, Europa en die Amerikas toegetree het. Hulle was uit hul eeue-lange ervaring veral bedrewe in die vang of inkoop van Afrikane en om hulle aan die factories aan die kus in die hande van die Engelse slawehandelaars met hul skepe te besorg. Arabies-Moslemse slawevergaarders, wat die binneland van Sentraal- en Noord-Afrika van ca. 650 tot 1905 beheer het, het sowat 25 miljoen Afrikane in slawerny ontvoer, waarvan nagenoeg 2 miljoen tydens gevangeneming of transportasie gesterf het.
Dié Arabiere se handelshoofstad in Ekwatoriaal-Sentraal-Afrika was die legendariese Timboektoe in Mali. Afrika-stamhoofde het reeds sewe eeue voordat die eerste blanke slaweskepe die Afrika-kus bereik het, ŉ winsgewende slawehandel met die Arabiere van Noord-Afrika en hul Islamitiese bondgenote van die Midde-Ooste bedryf. Stamme het mekaar voortdurend aangeval en die krygsgevangenes is verkoop. Van stamgenote wat stamwette oortree of wat polities of maatskaplik ongewens was, is ontslae geraak deur hulle as slawe te verkoop.
Vanaf die 17de tot die vroeë 20ste eeu het hierdie slawehandelaars na raming meer as 9 miljoen Afrikane van Sentraal-Afrika net op die Sahara-roete via Timboektoe ontvoer na die noorde en die Midde-Ooste, waar hoogs ontwikkelde slawehandelsmarkte was. Toe Europese slawehandelaars hulle tot Afrika begin wend het, het hulle aanvanklik simbioties van hierdie reeds bestaande slawehandelstruktuur gebruik gemaak en nie dadelik daarop inbreuk gemaak nie. Engeland se Barbary Company van 1585 was die eerste buitelandse organisasie wat die handel probeer oorneem het, maar kon toe nie daarin slaag nie.
Bakoese Metro
Spoorwydte
Transatlantiese slawehandel
Hoekstene van die slawehandel
Die drie hoekstene van die transatlantiese slawebedryf was volgens Van Bart (2012) Engelse en Amerikaanse kapitaal en vervaardigde ware, Wes-Afrikaanse slawe-arbeidskrag en Amerikaanse roumateriale en kommoditeite. Indien alles vir ŉ slawevang-ekspedisie reg verloop het – daar was groot risiko’s aan verbonde – is ŉ wins van 100% op die beleggingskoste verkry. Die gemiddelde opbrengs vir gewone beleggers was egter 9% tot 10%.
Bakoese Metro
Elektrifisering
Derde spoor
Transatlantiese slawehandel
Hoekstene van die slawehandel
Die Engelse slaweskepe het hul slawehandelsekspedisies in drie vaarte uitgevoer, naamlik die Uitvaart, die Middelvaart en die Terugvaart.
Bakoese Metro
Die Bakoese Metro (Azerbeidjans: Bakı Metropoliteni, Russies: Бакинский метрополитен имени В. И. Ленина) is 'n openbare vervoerstelsel in Bakoe, Azerbeidjan. Die moltreinnetwerk is geopen op 6 November 1967. Dit bestaan uit drie lyne wat ondergronds loop en altesaam 40,3 kilometer lank is met 27 stasies. Die spoorwydte is 1 520 millimeter (Russiese wydte). Elektriese toevoer word deur 'n derde spoor verskaf en die elektriese spanning is 825 volt gelykstroom.
Lyne
Die metrostelsel bestaan uit die volgende drie lyne:
Chronologie van die uitbreiding
20,1 km Lyn 1 - Bakı Soveti - Həzi Aslanov
Transatlantiese slawehandel
Hoekstene van die slawehandel
Die Uitvaart het gestrek van die hawens van Londen, Liverpool en Bristol na die Kanariese Eilande, waar proviand en vars water ingeskep is. Dié seetog en die verblyf daar kon van twee weke tot ŉ maand duur. Die seilskepe se verdere tog van daar na die Wes-Afrikaanse kus, waar die slawe gevang of aangekoop is, het nog ŉ maand geduur, afhangende van die wind en weer. Hul verblyf aan die weskus van Ekwatoriaal-Afrika het van 5 tot 10 maande geduur, afhangende van hoe spoedig slawe aangebring en gekoop of verruil kon word.
Bakoese Metro
Chronologie van die uitbreiding
6,5 km 1967 Bakı Soveti - Nəriman Nərimanov
Transatlantiese slawehandel
Hoekstene van die slawehandel
Die Middelvaart van Afrika na die Amerikas het sowat 6 tot 10 weke geduur, terwyl die Terugvaart se tydsduur na die tuishawens van oorsprong van die weer en die kaptein afgehang het, maar dit was normaalweg ook 6 tot 10 weke.
Bakoese Metro
Chronologie van die uitbreiding
2,7 km 1970 N. Nərimanov - Ulduz
Transatlantiese slawehandel
Hoekstene van die slawehandel
Tydens die vergaartydperk en die Middelvaart kon ŉ slaaf so lank as ŉ jaar in ŉ skeepsruim ingekerker gewees het voordat hy of sy ŉ voet op vaste grond in die Amerikas of elders kon sit. Om hierdie rede is onder meer na die slaweskepe verwys as “drywende tronke”. Omdat so baie slawe binne daardie inkerkeringstydperk aan boord gesterf het, is die skepe ook “drywende doodskiste” genoem.
Bakoese Metro
Chronologie van die uitbreiding
4,7 km 1972 Ulduz - Neftçilər
1,7 km 1979 Nərimanov - Bakmil
Transatlantiese slawehandel
Hoekstene van die slawehandel
Omdat die slawehandel in wese ŉ etieklose bedryf was, was skeepskapteins altyd gereed om ander slaweskepe met geweld van hul vragte slawe te beroof. Dikwels is so ŉ skip, die bemanning, proviand en die vrag slawe buitgemaak. Dorpies en gehuggies aan die kus en rivieroewers is dikwels vanaf die skeepsdekke met kanonvur aangeval om verwarring onder die inwoners te saai alvorens hulle gevang en met geweld in die skeepsruime gedwing is.
Bakoese Metro
Chronologie van die uitbreiding
3,0 km 1989 Netfçilər - Əhmədli
1,5 km 2002 Əhmədli - H. Aslanov
Transatlantiese slawehandel
Hoekstene van die slawehandel
Die slaweskepe was aanvanklik enige van verskeie soorte vragskepe wat deur die skeepskrynwerkers intern verbou is om slawe in plaas van gewone vrag te vervoer. Mettertyd, veral sedert die middel 1700’s, is die skepe reeds in die skeepswerwe volgens spesiale voorskrifte eksklusief as slaweskepe gebou.
Bakoese Metro
Chronologie van die uitbreiding
14,5 km Lyn 2 - Dərnəgül - Günəşli
2,3 km 1968 28 mai - Şah İsmayıl Xətayi
Transatlantiese slawehandel
Slawehandelaars en die binneland van Afrika
In die 1500’s, toe die transatlantiese slawebedryf nog ongestruktureerd was, is Afrika-slawe op lukrake wyse deur inheemse slawehandelaars in kano’s na die Engelse of Europese skepe gebring en op die bodek aan die skeepskapteins verkoop. Namate die handel toegeneem het, is slawe by klein handelsposte aan rivieroewers versamel en daar aan skeepskapteins verkoop, wat die slawe dan in bote na die skepe, geanker by die riviermondings aan die kus, gebring het.
Die bloeiende transatlantiese slawehandel het die kusgebiede van Wes-Afrika egter betreklik gou ontvolk, sodat die skeepskapteins of hul plaaslike aankopers begin om slawe in die binneland te vang of om hulle by handelsposte van plaaslike hoofmanne te koop of te verruil. Daar het die skeepskapteins die gesondste slawe uitgekies, wat deur die skeepsjirurgyns vir gebreke of siektes ondersoek is. Die gekeurdes is in vasgekettingde groepe na depots aan die kus aangejaag en aan boord van die wagtende slaweskepe gelaai.
Bakoese Metro
Chronologie van die uitbreiding
2,4 km 1976 28 mai - Nizami Gəncəvi
6,7 km 1985 Nizami - Memar Əcəmi
Transatlantiese slawehandel
Slawehandelaars en die binneland van Afrika
Van Bart (2012) skryf dat die factories deur ŉ korps van gemiddeld 300 werknemers bedryf is. Dit het dikwels van ses tot agt maande en langer geduur voordat ŉ volle skeepsvrag op hierdie wyse versamel is en die skip op sy twee maande lange tog na die Amerikas kon vertrek. Baie van die vasgekettingde slawe het gevolglik in die ongesonde skeepsruime gesterf nog voordat die skepe vertrek het.
Bakoese Metro
Chronologie van die uitbreiding
4,1 km 1995 Memar Əcəmi - Dərnəgül
Transatlantiese slawehandel
Slawehandelaars en die binneland van Afrika
By die eeuwisseling aan die einde van die 1700’s het Engelse slaweskepe ook die ooskus van Afrika vir slawe ontgin. Die bestemming van die skepe was gewoonlik Brasilië en die roete was om die Kaap die Goeie Hoop, waar gereeld in Tafelbaai of Valsbaai aangedoen is om vars water en proviand in Kaapstad en Simonstad aan te koop en in te skeep. Mettertyd het die Kaap dan ook ŉ bestemming vir hulle geword om skeepsvragte slawe te verkoop.
Bakoese Metro
Chronologie van die uitbreiding
10,2 km 2005 Xətayi - Günəşli
2,1 km 2008 Memar Əcəmi-Nəsimi
1,3 km 2009 Nəsimi - Azadlıq prospekti
Herr Gott, Beherrscher aller Dinge, BWV 120a
Herr Gott, Beherrscher aller Dinge, BWV 120a, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Bakoese Metro
Chronologie van die uitbreiding
1,5 km 2011 Azadlıq prospekti-Dərnəgül
5,7 km Lyn 3 - Xocəsən - 8 Noyabr
Transatlantiese slawehandel
Britse slawehandel aan die Kaap Die Goeie Hoop
Aangesien Nederland en Engeland van tyd tot tyd oor handelsbelange gebots het, was Engelse skepe tydens die bewind van Nederland se Vereenigde Oos-Indiese Kompanjie (VOC) aan die Kaap die Goeie Hoop, van 1652 tot 1795, nie altyd welkom om daar water en proviand in te skeep nie. In tye van betreklike vrede is hulle wel in die Kaapse gebiedswaters toegelaat, en van die nodige proviand voorsien – waarvoor betreklik duur betaal moes word.
Bakoese Metro
Chronologie van die uitbreiding
2,1 km 2016 Memar Əcəmi-2 - Avtovağzal
Transatlantiese slawehandel
Britse slawehandel aan die Kaap Die Goeie Hoop
Vrye handelaars wat onwettig handel gedryf het of wat vermoedelik seerowers was, het normaalweg geen hulp van die Kaapse owerheid gekry nie. Die vrybuitery van Britse slawehandelaars het hulle die gramskap van die Kompanjie op die hals gehaal. Sekretaris Van Dam noem hulle “rowers”, nadat twee VOC-skepe wat op ŉ slawesending van die Kaap die Goeie Hoop na Madagaskar gestuur is, deur Britse skepe oorval en as buit weggevoer is.
Bakoese Metro
Chronologie van die uitbreiding
1,4 km 2021 Memar Əcəmi-8 Noyabr
2,2 km 2022 8 Noyabr-Xocəsən
Glenmore
Glenmore is 'n voorstad in die weste van Durban.
Gestreepte koester
Die gestreepte koester (Anthus lineiventris) is 'n gelokaliseerde, algemene standvoël op klipbestrooide heuwelhange in boomveld. Die voël vlieg in bome in wanneer hy gesteur word en word maklik misgekyk wanneer hy nie sing nie. Die voël is 18 cm groot en weeg 34 gram. In Engels staan die voël bekend as die Striped pipit.