cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oksitaans
Van die totale plaaslike bevolking van veertien miljoen het na ramings sowat ses miljoen kennis van Oksitaans, terwyl sowat drie miljoen dit vlot kan praat. Die laaste moedertaalsprekers, wat geen kennis van Frans (die amptelike taal) gehad het nie, is al in die dertigerjare van die twintigste eeu oorlede. Omdat die gebruik van Standaardfrans ook op skool afgedwing is, glo baie ou mense nog steeds dat Oksitaans niks meer as 'n verbasterde plaaslike variant van die Franse taal is nie.
Die presiese beraming van die sprekertal word bemoeilik deur die afwykende kategorisering van Oksitaanse streeksvariante. So word Gaskonies, Limousin, Provensaals, Languedokies, Dauphinois en Auvergnat soms as Oksitaanse dialekte, soms as selfstandige tale geklassifiseer. Die grootste verskille bestaan tans tussen Gaskonies en Provensaals.
Oksitaanse dialekte het uit die Gallies-Romeinse variant van Vulgêrlatyn ontwikkel soos dit in die suide van die voormalige Romeinse Gallië gebesig is. Hulle toon min of geen Frankies-Germaanse invloede – in teenstelling met dialekte noord van die Loirerivier (die historiese vestigingsgebied van Franke). Uit die laasgenoemdes sou die moderne Franse standaardtaal voortspruit, gebaseer op die dialek van die Île de France, die streek rondom Parys. Oksitaans is nader verwant aan Katalaans as aan die moderne Standaardfrans.
Romeinse tydperk
Die Romeinse tydperk was van historiese belang vir die Oksitaanse taalgebied. Die Provincia Romana (dikwels kort Provincia genoem, waarvan die Franse Provence afgelei is), 'n gebied wat rofweg ooreenkom met die huidige Provence en waarvan die naam eers in 22 v.C. na Gallia Narbonensis gewysig is, is reeds tussen 125 v.C. en 118 v.C. deur Rome verower. Hierdie streek was van strategiese belang weens die handelsroetes wat Italië met Spanje verbind het – twee Romeinse paaie, die Via Domitia, wat by die Via Aurelia op Italiaanse gebied aansluit, het deur die Provincia Romana gelei. Die grootskaalse vestiging van Romeinse veterane, aan wie grond geskenk is, het bygedra tot die vroeë en intensiewe Romanisering van die streek wat dus nouer bande met Rome sou handhaaf as die latere Noord-Galliese gebiede (die huidige noorde van Frankryk).
Beslissend vir die taalkundige ontwikkeling van Noord- en Suid-Frankryk was die omvang van Germaanse invloede waaraan die streke blootgestel is. Die suide, die Pays d'Oc, het vanaf 413 onder Wes-Gotiese bewind gekom. Die Wes-Gote was klein in getalle – groot genoeg om as heersers administratiewe strukture te vestig, maar te klein om enige taalkundige invloed uit te oefen. Hulle is reeds in 507 deur die Franke verdryf wat op hul beurt beperkte militêre en administratiewe strukture geskep het.
Vanaf 720 het die streek met die verowering van Narbonne onder Moorse bewind gekom. Die Arabiese heerskappy het voortgeduur tot in die 9de eeu en enkele spore in die vorm van leenwoorde in Oksitaans gelaat.
Die vroeë geskiedenis
Die eerste Oksitaanse woorde in Latynse geskrifte verskyn in die tydperk tussen 700 en 800. Die eerste bekende teks, wat volledig in Oksitaans geskryf is, dateer uit die jaar 1002. Tussen 1229 en 1232 verower Jaume I "El Conqueridor" ("Die Veroweraar") die eiland Mallorca en Valencia van die Almohadiese Moslem-heersers. Katalaans, wat in hierdie tydperk nog grootliks ooreenkom met die Middeleeuse Oksitaans, vervang Arabies as amptelike taal.
Die vroegste verwysing na 'n kategorisering volgens die verskillende woorde vir "ja" (oïl, òc en si) kom voor in Dante Alighieri se onvoltooide werk oor destydse Romaanse volkstale waarmee hy self vertroud was, De Vulgari eloquentia, wat tussen 1303 en 1305 ontstaan het. Alighieri se taalkundige ondersoek oor die gesproke tale van sy tyd gooi lig op die lingua d'oco, die taal van Suid-Frankryk; die lingua d'oil, soos gebesig in die noorde van die land; en die lingua del sì as voorloper van moderne Italiaans. Kastilies of Spaans is nie ingesluit in Alighieri se ontleding nie.
Die vroegste voorbeelde vir die benamings "Oksitaans" en "Oksitanië" is veral in Latynse tekste vanaf die laat 13de eeu gedokumenteer, maar hulle word tot in die vroeë 20ste eeu nouliks gebruik. Eers met die stigting van die Oksitanistebeweging raak hierdie name ingeburger.
Die bloeitydperk in die Middeleeue
Die taal en letterkunde van Oksitanië speel 'n belangrike rol in die Middeleeuse geskiedenis van Wes-Europa. Die geskiedenis van die Oksitaanse letterkunde begin met die digter Willem IX van Akwitanië (1071–1127). As die taal van die trobadors, digter-musikante wat in hul liedere van hoë ideale, sosiale gelykheid van ryk en arm en van man en vrou, en van hoofse liefde sing, wek Oksitaans vanaf die 11de eeu belangstelling by hoofse gehore in dele van Frankryk, Italië, Spanje, Duitsland en Engeland. Vir die Engelse koning Richard I Leeuehart, seun van Eleonore van Akwitanië, was Oksitaans die moeder- en gunstelingtaal. Die groot ridderlike liefdesverhale vind vanuit Oksitaans ingang tot die Europese literatuur, die sage van Tristaan en Isolde, 'n liefdesverhaal wat naas die Artusepiek onder die belangrikste literêre werke van die Middeleeue gereken word, is – ondanks die feit dat dit van Keltiese oorsprong is – vanuit Oksitanië dwarsoor die vasteland versprei.
Die kruistog teen die Kathare
Gedurende die kruistog teen die Albigensers of Kathare tussen 1209 en 1229/44 het Oksitanië, wat tot dusver de facto onafhanklik was en onder Katalaans-Aragonese invloed gestaan het (veral die graafskap Tolosa), onder die bewind van Franse konings gekom. Die Franse besetting van Oksitanië het 'n einde gemaak aan die noue betrekkinge met Aragón-Katalonië. Die heersers van Aragón en Katalonië het hulle belangesfeer vervolgens uitgebrei na die Iberiese Skiereiland, waar hulle aktief betrokke was by die Christelike herowering, die sogenaamde Reconquista, en die westelike Middellandse Seegebied.
Die Oksitaans-Katalaanse neerlag in die Albigensiese oorlog, waarvolgens Oksitaanse adelshowe verdwyn of aan belangrikheid verloor het, het die trobadors van hul kulturele en finansiële basis ontneem. Die Dominikaanse Orde, wat namens die Rooms-Katolieke Kerk die godsdienstige vervolging van Kathare bedryf het, het ook die trobadorliriek as "goddelose kunsvorm" geteiken. So het baie trobadors, saam met ander Oksitaniërs, na Katalonië gevlug waar hul kunsvorm steeds hoë aansien geniet het – veral omdat Katalaanse heersers Oksitaans, die taal van trobadorliriek, as die poëtiese variant van hul eie taal gewaardeer het. Opvallend genoeg is die destydse Katalaanse letterkunde deur diglossie (tweetaligheid) gekenmerk – Prosa is in Katalaans geskryf, terwyl digters die voorkeur aan Oksitaans gegee het. Naas Katalonië was ook Italië en lande so ver as Hongarye veilige toevlugsoorde vir trobadors.
Oksitaniërs, wat in hul geboorteland gebly het, het die Noord-Franse steeds as buitelanders beskou en in die volgende eeue argwanend teenoor die Paryse regering gebly. Die Franse Rewolusie van 1789 is in die gebied ewe sterk ondersteun soos die gedagtes van die antiklerikalisme en radikale sosialisme. Vandag is daar weer 'n klein maar groeiende beweging wat die nagedagtenis en erfenis van die Kathare in die plaaslike publiek bevorder.
Die Katalaanse parlement het aan Oksitaans naas Katalaans en Kastilies in 2010 die status van derde ampstaal verleen.
Ontwikkeling in die moderne tyd
Sedert die kruistogte het die Oksitaanse bevolking hulle identiteit min of meer deur die gebruik van die eie taal bewaar, terwyl ook die naam Oksitanië vir die taalgebied vanaf die 13de eeu algemeen aanvaar is. Met die edik van Villers-Cotterêts is Frans in 1539 tot die enigste ampstaal in Frankryk verklaar en Oksitaans afgeskaal tot 'n eenvoudige streeks- en omgangstaal (Frans: patois). Oksitaanse intellektueles en skrywers soos Michel Eyquem de la Montaigne en Charles baron de Montesquieu het vervolgens na Frans oorsgekakel. Terwyl dit eeue lank beperk gebly het tot die omgangstaal van die Oksitaanse platteland, het Romantiese strominge in die 19de eeuse literatuur- en kultuurbedryf nuwe belangstelling in Oksitaans gewek.
Dialekte
Die hoofsaaklike taalvariëteite of dialekgroepe van die Oksitaanse taal is
Die vorming van Oksitaanse dialekte is in sy vroegste fases beïnvloed deur Kelties-Gallies in die noorde en Ibero-Akwitaans of Proto-Baskies in die suidweste van die taalgebied. Oksitaanse dialekte het sedert die Middeleeue geen ingrypende taalkundige veranderinge ervaar nie, alhoewel Frans as standaardtaal sy invloed op onder meer die woordeskat laat geld. 'n Nou verwantskap bestaan tussen Oksitaans en Katalaans, waarby die meeste verskille wat tans bestaan onder die invloed van die oorheersende Franse en Spaanse taal ontstaan het. Die spelling van Oksitaans neem gewoonlik Frans as sy voorbeeld, terwyl Spaanse skryfwyses na Katalaans oorgedra is.
Normtaal
Vanaf die eerste helfte van die 20ste eeu is in Frankryk met die normering van Oksitaans begin om 'n oorkoepelende standaardtaal (L'occitan estandard) en spelwyse vir alle Oksitaanse dialekgebiede te skep. Die drywende krag agter hierdie proses was die Instituut vir Oksitaanse Studies (Institut d'Estudis Occitans) in Toulouse (Tolosa). Standaardoksitaans berus op twee taalkundige pilare waarby die klem op etimologiese wortels val:
Standaardoksitaans word intussen as norm in die hele taalgebied aanvaar, met uitsondering van Provence waar steeds voorkeur gegee word aan fonetiese spelwyses, soos gevestig deur die gewilde digter Frédéric Mistral en sy Felibritge-beweging.
Amptelike status
Oksitaans word aan die begin van die 21ste eeu nog in Frankryk steeds nie as ampstaal gebruik nie – die tweede artikel van die Franse grondwet erken uitsluitlik Frans as staatstaal. So berus alle aktiwiteite ter bewaring van Oksitaans op privaat insiatiewe. 'n Eie televisie- en radiostasie is gevestig (TV Occitània en Ràdio Occitània), terwyl die openbare Franse televisiekanaal France 3 gereeld nuusberigte in Oksitaans uitsaai. Suid-Franse kinders kan die Oksitaanse taal in besondere kleuterskole, die sogenaamde calandretas, aanleer. Oksitaans verskyn ook af en toe op die ingangspadborde van verskeie dorpe.
Moderne digters
Dit was veral die werk van die digter Frédéric Mistral (Oksitaanse spelling: Frederic Mistral, 1830–1914) wat aan die beginpunt van die nuwe bloeitydperk van die Oksitaanse taal staan. Saam met ander jong skrywers het hy op 25 Mei 1854 die kultureel-politieke beweging Felibritge (Frans: Félibrige) gestig wat pogings onderneem het om op die grondslag van die Provensaalse dialek 'n nuwe standaardtaal te skep wat ook vir literêre doeleindes geskik sou wees – saam met 'n spelling wat Mistral se naam dra, die gràfia mistralenca. Daarnaas is die mees volledige Oksitaanse woordeboek ooit saamgestel, Lou Tresor dóu Felibritge. Saam met voorlopers soos Abbé Joseph Roux wat die spelling gestandaardiseer het, Prosper Estieu en Antonin Perbosc word Mistral die belangrikste Oksitaanse digter beskou. Vir die gedig Mirèio, wat hy reeds in 1851 geskryf het, het Mistral in 1904 die Nobelprys vir Letterkunde ontvang.
Max Rouquette (Oksitaans: Max Roqueta) is 'n ander groot Oksitaans-Provensaalse digter van die 20ste eeu. Sy werk omvat talle romans, kortverhale, gedigte en toneelstukke, wat hy steeds ook self na Frans vertaal. Max Rouquette sterf in Junie 2005 op 96-jarige leeftyd in Montpellier.
Poets
'n Poets (Engels: hoax) is 'n grap of streek wat getrek word. Dit kan verskeie vorme aanneem, soos: roemers wat versprei word, gefabriseerde inligting waarmee mense op April-gekkedag vir die gek gehou word en bedrieglike e-posse wat valshede op die Internet versprei.
Die gevolge van 'n poets kan wissel van minder ernstig ('n grap) tot algemene paniek en skadelike optrede deur persone wat geteiken word. Die ernstige gevalle kan die aanhitser van 'n poets selfs strafregtelik vervolg word.
Sluipmoord op Bill Gates
In 2003 het verskeie Chinese en Suid-Koreaanse webwerwe beweer dat CNN gerapporteer het dat Bill Gates, die stigter van Microsoft, vermoor is. Die gevolg was dat die Suid-Koreaanse aandelemark met 1,5% geval het.
Die verdeling van Bill Gates se fortuin
Die e-pos het aangedui dat Bill Gates se geld verdeel gaan word en dat almal wat op die e-pos reageer 'n duisend euro sal ontvang. Die e-pos lyk eg en dui ook aan dat sommige mense (na bewering) reeds geld ontvang het.
Karookoeniebos
Die Karookoeniebos (Searsia burchellii), voorheen Rhus burchellii, is 'n struik of klein boom wat inheems is aan die droër gedeeltes van die Noord-Kaap, Wes-Kaap en die Vrystaat asook Lesotho en Namibië. Die boom kan tot 5 m hoog word en sy FSA-nommer is 379. Die plant is gehard, dit weerstaan ryp en droogtes.
Die blommetjies is klein en roomkleurig, die boom blom van April tot Mei. Die vruggies verskyn van Mei tot Julie.
Fresno
Fresno (uitgespreek /ˈfrɛzno/) is die vyfde grootste stad in die Amerikaanse deelstaat van Kalifornië, en die 36ste grootste stad in die nasie. Die stad het 'n bevolking van 500 017 in 2009, mit 1 002 846 mense in die Metropolitaanse gebied.
Geografie
Fresno is geleë in sentraal-Kalifornië, omtrent 322 km (200 myl) noord van Los Angeles (Kalifornië se grootste stad), en 274 km (170 myl) suid van Sacramento (Kalifornië se hoofstad).
Geskiedenis
Die Fresno-distrik was in 1856 geskep, en Millerton was die hoofstad. Ander dorpe in die distrik was Firebaugh's Ferry (nou Firebaugh), Scottsburg (nou Centerville) en Elkhorn Springs. Maar Millerton was op die San Joaquin-rivieroewer geleë, en was in 1867 oorstroom.
2000
In 2000 het die stad 'n bevolking van 427 652 gehad: 50,17% wit, 8,36% swart of Afro-Amerikaans, 1,58% Amerikaanse inboorlinge, 11,23% Asiaties, 0,14% Pasifiese eilanders, 23,36% van ander rasse en 5,16% van twee of meer rasse. Spaans-Amerikaners of Latyns-Amerikaners van enige ras het 39,87% van die bevolking uitgemaak.
2005
Die bevolking van die stad in 2005 was omtrent 56,3% wit (34% nie Spaans-Amerikaners nie).
Kanton Basel-Stadt
Basel-Stadt is 'n kanton in Switserland met sowat 190 duisend inwoners. 80,2% van die inwoners praat Duits as moedertaal. Die hoofstad is Basel.
Kaapse Wynland-distriksmunisipaliteit
Die Kaapse Wynland-distriksmunisipaliteit (voorheen bekend as die Boland-distriksmunisipaliteit) is 'n distriksmunisipaliteit in die sentrale Wes-Kaap, wat die dorpe Wellington, Robertson, Ceres, Montagu, De Doorns, Worcester, Wolseley, Tulbagh, Bonnievale, Touwsrivier, Ashton, Franschhoek, Rawsonville, Stellenbosch, die Paarl en McGregor omvat.
Bure
Die munisipaliteit word begrens deur:
Plaaslike munisipaliteite
Die munisipaliteit bestaan uit die volgende plaaslike munisipaliteite:
Demografie
Die volgende statistiek is van die sensus in 2011.
Verkiesingsuitslae
Verkiesingsuitslae vir die munisipaliteit in die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2009.
Erika Flores
Erika Flores (gebore 22 November 1979) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Star Trek: The Next Generation (1987), Dr. Quinn, Medicine Woman (1993), en House (2004).
Kanton Fribourg
Fribourg is 'n kanton in Switserland met sowat 303 duisend inwoners. 29,2% van die inwoners praat Duits as moedertaal. Die hoofstad is Freiburg.
Oude Maasdijk
Oude Maasdijk is ’n nedersetting in die munisipaliteit West Maas en Waal in die provinsie Gelderland in Nederland.
Waterstofperoksied
Waterstofperoksied is 'n chemiese stof met formule.
Bariumperoksiedproses
Die industriële vervaardiging van waterstofperoksied gaan terug na die stof se isolering deur L.J. Thenard in 1818. Hy het bariumperoksied met salpetersuur laat reageer en dit het 'n verdunde oplossing van waterstofperoksied opgelewer. Later is soutsuur gebruik: Die bariumchloried, wat ook in water oplosbaar is, kan deur byvoeging van swaelsuur uit die oplossing verwyder word omrede die bariumsulfaat wat gevorm word nie oplosbaar is nie. Hierdie vervaardigingsmetode is steeds in die middel van die 20ste eeu gebruik. Die nadeel van die hierdie proses is dat net swak oplossings van waterstofperoksied (~3%) verkry kan word.
Antrokwinoonproses
In 1953 het Dupont de Nemours begin om suiwere waterstofperoksied met 'n ander proses te vervaardig. 'n Oplossing van 'n 2-alkielantrakwinoon word katalities gehidrogeneer tot die ooreenkomstige 2-alkielhidroantrakwinoon. Hierdie produk word geskei van die katalis en met saamgeperste lug geoksideer, wat die 2-alkielantrakwinoon teruggee saam met waterstofperoksied. Later is nog baie ander prosesse voorgestel.
Ontbinding en gevare
Die stof in alle vorme is termodinamies onstabiel en kan maklik ontbind in water en suurstof: Dit kan tot ontploffings lei omrede die ontstane suurstof 'n hoë druk kan opbou in 'n geslote vat. Die handelsproduk verloor gewoonlik minder as 1% m/m per jaar, maar dit kan steeds tot probleme lei. Die ontbinding versnel vinnig by hoër temperature en kan ook gekataliseer word. Mangaandioksied is 'n bekende katalis vir hierdie reaksie. Hoë en lae pH kan dit ook versnel. Waterstofperoksied is goed oplosbaar in van die organiese oplosmiddels soos esters, maar hierdie oplossings kan gevaarlik wees. Die stof is 'n baie reaktiewe sterk oksidant en kan organiese stowwe aanval. Dit kan tot ontploffings lei. Byvoorbeeld die plofkrag van 85%/gliserol is 46, amper nitrogliserien s'n (52), maar sy gevoeligheid is 10-15 kg.cm, nitrogliserien s'n slegs 2-5 kg.cm.
Historikus
'n Historikus of geskiedkundige is 'n persoon wat die verlede navors, bestudeer en daaroor skryf, en as 'n deskundige op die gebied beskou word.
Objektiwiteit
In 'n artikel wat in die Yale Law Journal gepubliseer is, identifiseer Wendie E. Schneider hierdie sewe punte as kriteria vir objektiewe geskiedskrywing:
1. Die historikus moet bronne met die nodige voorbehoud hanteer. 2. Die historikus mag nie teenstrydige getuienis sonder wetenskaplike oorweging verwerp nie. 3. Die historikus moet getuienis onpartydig hanteer. 4. Die historikus moet enige spekulasie duidelik aantoon. 5. Die historikus mag dokumente nie verkeerd vertaal of lesers mislei deur gedeeltes van dokumente uit te laat nie. 6. Die historikus moet die egtheid van alle gebeure verifieer, nie slegs dié wat sy eie beskouing weerspreek nie; en 7. Die historikus moet die motiewe van historiese rolspelers in ag neem.
Geskiedenisontleding
Die proses van historiese ontleding behels die bestudering en analise van mededingende idees, feite en beweerde feite ten einde 'n samehangende narratief te skep om die "wat het gebeur" en "waarom of hoe het dit gebeur" te verduidelik. Moderne historiese ontleding put gewoonlik uit ander geesteswetenskappe, insluitend ekonomie, sosiologie, politiek, sielkunde, antropologie, filosofie en linguistiek. 'n Belangrike bydrae deur baie moderne historici is die stawing of verwerping van vroeëre historiese vertellings deur die bestudering van nuut ontdekte bronne en onlangse vakkundigheid of deur parallelle dissiplines soos argeologie.
Antiek
Om die verlede te verstaan blyk 'n universele menslike behoefte te wees, en die oordrag van geskiedenis het onafhanklik in beskawings regoor die wêreld ontwikkel. Die vroegste chronologieë dateer uit Mesopotamië en antieke Egipte, alhoewel nie een van die historiese skrywers in hierdie vroeë beskawings aan ons bekend is nie.
Sistematiese historiese denke het in antieke Griekeland ontwikkel. Die vroegste bekende kritiese historiese werk was The Histories deur Herodotos van Halikarnassus (484 – c. 425 v.C.), wat later die "vader van geskiedenis" (Cicero) genoem sou word. Herodotos het gepoog om tussen meer en minder betroubare vertellings te onderskei, en het persoonlik navorsing gedoen deur baie te reis en skriftelike verslag oor verskeie Mediterreense kulture te lewer. Alhoewel Herodotos hoofsaaklik op die optrede en karakters van mense klem gelê het, het hy ook 'n belangrike rol aan die godheid in die bepaling van historiese gebeure toegeskryf. Thukydides het goddelike oorsaaklikheid verwerp. Hy was ook die eerste historikus wat tussen aanleidende oorsaak en die onmiddellike oorsprong van 'n gebeurtenis onderskei het. Alhoewel vroeë Romeinse werke in Grieks geskryf is, is die Origines deur die Romeinse staatsman Cato the Ouere (234–149 v.C.), in Latyns geskryf in 'n doelbewuste poging om die Griekse kulturele invloed teë te werk. Livy (59 v.C. – 17 n.C.) beskryf die opkoms van Rome van stadstaat tot ryk. Sy spekulasie oor wat sou gebeur het as Alexander die Grote teen Rome opgeruk het, verteenwoordig die eerste bekende geval van alternatiewe geskiedenis.
Thomas Bain
Thomas Charles John Bain (29 September 1830 – 29 September 1893) was 'n Suid-Afrikaanse ingenieur en geoloog wat 'n aansienlike bydrae gelewer het tot die padvervoer in Suid-Afrika deur die verbindingsweë in die Kaapland oop te stel. Hy is bekend vir die bou van altesaam 24 belangrike bergpasse en -paaie in die tweede helfte van die negentiende eeu, onder meer die Prins Alfredpas tussen Knysna en Uniondale, die Robinsonpas tussen Mosselbaai en Oudtshoorn, die Swartbergpas tussen Oudtshoorn en Prins Albert, en die Tradouwpas by Barrydale. Sy reputasie as Suid-Afrika se ywerigste padingenieur is vandag meesal vergete, maar moderne reisigers gebruik steeds die passe en paaie wat hy laat bou het.
Historikus
Antiek
In Chinese geskiedskrywing is die Classic of History een van die Vyf Klassieke geskrifte van die Chinese klassieke tekste en een van die vroegste narratiewe van China. Sima Qian (rondom 100 v.C.) was die eerste historikus in China wat die grondleggingswerk vir professionele geskiedskrywing gedoen het. Christelike geskiedskrywing het vroeg begin, moontlik reeds by Lukas-Handelinge, wat die primêre bron vir die Apostoliese Tydperk was. Geskiedskrywing was gewild onder Christelike monnike en kerklui in die Middeleeue. Hulle het die geskiedenis van Jesus Christus, die Kerke, dié van hulle beskermheiliges en die dinastiese geskiedenis van die plaaslike heersers aangeteken.
Thomas Bain
Persoonlike lewe
Bain is in 1830 in Graaff-Reinet, Suid-Afrika gebore as die tweede seun van Maria Elizabeth von Backstrom en Andrew Geddes Bain, ook 'n ingenieur en geoloog, wat dikwels die vader van Suid-Afrikaanse geologie genoem word. Hy is in 1855 met Johanna Hermina de Smith getroud; sy was die dogter van die sekretaris van die sentrale parkeraad, W.A.J. de Smidt. Die paartjie het twaalf kinders gehad.
Vosges
Vosges (88) is 'n Franse département van die gewes Grand Est, wat vernoem is na die Vogese-gebergte (Frans: Vosges). Sy prefektuur (hoofstad) is Épinal. Vosges het 'n bevolking van ongeveer 380 000 inwoners (2010) en 'n oppervlakte van 5 874 km².
Historikus
Antiek
Moslem-historiese geskrifte het in die 7de eeu hulle verskyning gemaak, met die rekonstruksie van die profeet Mohammed se lewe in die eeue ná sy dood. Die bestaan van verskeie teenstrydige vertellings oor Mohammed en sy metgeselle uit verskeie bronne het geleerdes genoop om te bepaal watter bronne meer betroubaar was. Om hierdie bronne te evalueer het hulle verskeie metodologieë ontwikkel, soos die wetenskap van biografie, wetenskap van hadith en Isnad (orde van oordrag).
Thomas Bain
Persoonlike lewe
Bain het op 29 September 1893 gesterf, die dag van sy 63ste verjaardag.
Historikus
Verligting
Gedurende die Verligting het die moderne ontwikkeling van geskiedskrywing deur die implementering van presiese metodes begin. Die Franse filosoof Voltaire (1694–1778) het 'n reuse invloed op die kuns van geskiedskrywing gehad. Sy bekendste geskiedenistekste is The Age of Louis XIV (1751), en Essay on the Customs and the Spirit of the Nations (1756). "My hoofdoel," het hy in 1739 geskryf, "is nie politieke of militêre geskiedenis nie; dit is die geskiedenis van die kunste, van handel, van beskawings – in een woord – van die menslike denke." Hy was die eerste vakkundige wat 'n ernstige poging aangewend het om 'n wêreldgeskiedenis te skryf deur teologiese raamwerke te elimineer, en die ekonomie, kultuur en politieke geskiedenis te beklemtoon. Terselfdertyd het die filosoof David Hume 'n soortgelyke impak op geskiedskrywing in Groot Brittanje gehad. Hume het dieselfde beskouing as Voltaire in sy tekste gehuldig; benewens die geskiedenis van konings, owerhede en leërs, het hy die geskiedenis van kultuur, insluitend die letterkunde en wetenskap, ondersoek. William Robertson, 'n Skotse historikus het die History of Scotland 1542–1603, in 1759 gepubliseer, en sy bekendste werk The history of the reign of Charles V, in 1769. Sy vakkunde was pynlik noukeurig vir daardie tyd en hy het 'n groot hoeveelheid dokumentêre bronne ondersoek wat nog nie voorheen bestudeer was nie.
Thomas Bain
Loopbaan
Bain het reeds op ouderdom 19 die wêreld van padingenieur betree deur sy vader te help met die Bainskloof-projek. Dié projek is in 1849 begin en in 1853 voltooi. Ná die projek het Bain sy siviele-ingenieurseksamen geskryf en uitstekend geslaag, wat gelei het tot sy aanstelling as padinspekteur vir Wes-Kaapland.
Historikus
Verligting
Die hoogtepunt van geskiedskrywing in die Verligting was Edward Gibbon se monumentale werk van ses volumes, The History of the Decline and Fall of the Roman Empire, wat op 17 Februarie 1776 gepubliseer is. Danksy die werk se relatiewe objektiwiteit en gebruik van primêre bronne, het die metodologie daarvan 'n model vir latere historici geword. Dit het daartoe gelei dat Gibben die eerste "moderne historikus" genoem is.
Thomas Bain
Loopbaan
In 1857 het Bain sy eerste eie projek begin: die 11 km Greypas oor die Olifantberge. Hy het die projek in 1858 voltooi, waarna hy na die kusgebied rondom Knysna verhuis het om daar die dorp se paaie te verbeter. Daar het hy in 1860 die Phantompas langs die westelike oewer van die Knysnarivier gebou. Die pas is vandag die beginpunt van die "Sewe passe"-uitsigrit wat deur Knysna se toeristeraad aanbeveel word. Adam de Smidt, Bain se swaer, was ook 'n padingenieur en die twee het 'n aantal projekte saam behartig, totdat 'n meningsverskil veroorsaak het dat die twee nooit weer met mekaar gepraat het nie.
Tussen 1863 en 1867 het Bain met sy (tot dusver) uitdagendste projek begin: 'n pad oor die Outeniekwaberge na Knysna. Die 70 km-pas strek oor hoë bergreekse en digte oerwoud en word dikwels as Bain se voortreflikste werk beskou, as gevolg van die vaardigheid wat Bain met die bou van die pas ten toon gestel het. Die pas is later na prins Alfred, koningin Victoria se tweede seun, genoem. Prins Alfred het Knysna in 1867 in sy hoedanigheid as die Hertog van Edinburg besoek.
In die 1860's het Bain hom ook besig gehou met twee ander passe: die Robinsonpas (1867–1870) van Mosselbaai na Oudtshoorn, en die Tradouwpas (1869–1873), tussen Swellendam en Barrydale. Die twee passe het vir die inwoners van en reisigers deur die afgesonderde Klein Karoo 'n weg na die kusstreek gebaan. Bain het Tradouwpas in 1879 herbou, nadat dit deur vloedwater verspoel is.
Historikus
19de eeu
Thomas Carlyle het sy meesterwerk van drie volumes, The French Revolution: A History in 1837 gepubliseer. Die daaropvolgende werke het 'n nuutgevonde passie vir geskiedskrywing bevat. Thomas Macaulay het sy bekendste geskiedeniswerk, The History of England from the Accession of James the Second, in 1848 uitgegee. Sy werk is bekend vir klinkende prosa en 'n selfversekerde, soms dogmatiese, klem op 'n progressiewe model van die Britse geskiedenis. In sy vernaamste werk Histoire de France het die Franse historikus Jules Michelet die term Renaissance ("Hergeboorte" in Frans) geskep, 'n tydperk in Europa se kulturele geskiedenis wat 'n wegbreek van die Middeleeue verteenwoordig het en waartydens 'n moderne begrip van die mensdom en sy plek in die wêreld geskep is. Michelet was een van die eerste historici wie se geskiedskrywing meer op die gewone mense as op die leiers en instellings van die land gefokus was. Nog 'n belangrike Franse historikus uit hierdie tydperk was Hippolyte Taine. Literêre historisme as 'n kritiese beweging het volgens gerug by hom ontstaan.
Thomas Bain
Loopbaan
Sy volgende vier bergpasse sou byna tegelykertyd gebou word. Twee passe het oor die Langeberg gestrek, die Garciapas (1874–1877, 18 km), tussen Riversdal en Ladismith, en Kogmanskloof (1875–1877, 5 km) wat Ashton en Montagu met mekaar verbind het. Die ander twee bergpasse was Verlatenkloof (1875) in die Roggeveldberge en die Pakhuispas (1875–1877) naby Clanwilliam. Kogmanskloof het ook 'n tonnel ingesluit en die Engelse het tydens die Anglo-Boereoorlog in 1899 'n fort bo-op die tonnel gebou.
Historikus
19de eeu
Een van die groot voorlopers van kultuur- en kunsgeskiedenis was die Switserse historikus Jacob Burckhardt. Burckhardt se bekendste werk is The Civilization of the Renaissance in Italy (1860). Volgens John Lukacs was hy die eerste meester van kulturele geskiedenis, 'n vakgebied waar daar gepoog word om die gees en die uitdrukkingsvorm van 'n spesifieke era, 'n spesifieke volk of 'n spesifieke plek te beskryf.
Thomas Bain
Loopbaan
In 1879 is Bain opdrag gegee om Meiringspoort te herbou, nadat dié (saam met die Tradouwpas) deur vloedwater beskadig is.
Historikus
Tot beroep gemaak in Duitsland
Die aanvoorwerk vir die moderne akademiese bestudering van geskiedenis en metodes van geskiedskrywing is in die 19e eeu aan Duitse universiteite gedoen. Leopold von Ranke was die vernaamste invloed in hierdie verband, en word as die stigter van moderne brongebaseerde geskiedenis beskou.
Thomas Bain
Loopbaan
Hy het die 1880's ingelui met die Tsitsikamma-pad, wat uiteindelik 'n aantal bergpasse sou insluit, die Bloukrans-, Grootrivier- en Stormsrivierpas. Die pad sou deur 'n groot, onherbergsame gebied vol berge, oerwoude en riviere moes kronkel en groot dele van hierdie gebied was in dié tyd nog onbekend. Bain het saam met 'n bosbewaarder, C. Harrison, die gebied vir die eerste keer in 1868 verken. Dit sou uiteindelik ses jaar duur om die Bloukrans-, Grootrivier- en Stormsrivierpasse te voltooi.
Historikus
Tot beroep gemaak in Duitsland
Ranke het 'n buitengewoon groot verskeidenheid bronne vir 'n historikus van daardie tyd gebruik, insluitend "memoires, dagboeke, persoonlike en formele briewe, regeringsdokumente, diplomatieke verslae en eerstehandse vertellings van ooggetuies". Ranke het die standaarde vir veel latere historiese werke gestel. Hy het idees soos afhanklikheid van primêre bronne (empirisme), 'n klem op narratiewe geskiedenis en veral internasionale politiek (aussenpolitik) bekendgestel.
Thomas Bain
Loopbaan
Terwyl hy met die Tsitsikamma-pad doenig was, was Bain ook besig met die De Jagerspas, die Homtinipas (naby Knysna), die Klein Swartbergpas (suid van Laingsburg), die Moltenopas en die Van Rhynspas.
Historikus
20ste eeu
Herbert Butterfield het die term Whig-geskiedenis is in sy boek The Whig Interpretation of History in 1931 geskep om na die opkoms van 'n geskiedskrywing te verwys wat die verlede as 'n onafwendbare progressie na 'n ewig groeiende vryheid en verligting verteenwoordig. Die term is ook algemeen in historiese dissiplines buite die Britse geskiedenis gebruik om doelmatige, heldgebaseerde en transhistoriese narratiewe te kritiseer. Die Franse Annales Skool het die fokus van historiese navorsing in Frankryk in die 20ste eeu radikaal verander. Hulle het eerder op langdurige sosiale geskiedenis as op politieke of diplomatieke temas gekonsentreer. Die skool het die gebruik van kwantifisering beklemtoon en spesiale aandag aan geografie gegee. 'n Vooraanstaande lid van hierdie skool, Georges Duby, het sy benadering tot geskiedenis beskryf as een wat die sensasionele na die kantlyn skuif en teen 'n eenvoudige vertelling van gebeure waak, 'n benadering wat daarna streef om probleme te opper en op te los, om oppervlakkige steurings te ignoreer, om die lang- en korttermyn evolusie van die ekonomie, samelewing en beskawing te bestudeer.
Thomas Bain
Loopbaan
Bain se langste projek was die Groot Swartbergpas tussen Oudtshoorn en Prins Albert. Die bouwerk van hierdie 24 km-pad is in 1884 begin en in 1887 voltooi. 'n Ander padingenieur, John Tassie, het 6 km van die pad naby Prins Albert gebou. Bain het in hierdie tyd ook Schoemanspoort, wat die Swartbergpas met Oudtshoorn verbind het, gebou. Sy laaste projek (1887) was die Victoria-pad van Kampsbaai na Houtbaai in die Kaapse Skiereiland.
Historikus
20ste eeu
Marxistiese geskiedskrywing het as 'n skool van historiografie ontwikkel wat deur die vernaamste leerstellings van Marxisme beïnvloed is, insluitend die sentraliteit van sosiale klasse en ekonomiese beperkings in die bepaling van historiese uitkomste. 'n Groep historici binne die Kommunistiese Party van Groot Brittanje (CPGB) het in 1946 gevorm en 'n hoogs invloedryke groep Britse Marxistiese historici geword wat tot werkersklasgeskiedenis (history from below) en klassestruktuur in die vroeë kapitalistiese samelewing bygedra het. Lede het Christopher Hill, Eric Hobsbawm en E. P. Thompson ingesluit.
Grantessa spissa
Grantessa spissa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Thomas Bain
Loopbaan
Thomas Bain was ook een van die eerste Suid-Afrikaanse padingenieurs wat doeltreffend gebruik gemaak het van die hulp van bandietarbeid. Hy het daarin geslaag om die ongeskoolde bandiete só te leer, dat hulle 'n week of langer selfstandig met die padbouwerk kon voortgaan.
Historikus
20ste eeu
Wêreldgeskiedenis, as 'n afsonderlike historiese studieveld, het in die 1980's as 'n onafhanklike akademiese veld na vore gekom. Dit het op die bestudering van geskiedenis vanuit 'n globale perspektief gefokus. Arnold J. Toynbee se tien-volume, A Study of History (1933–1954), was 'n belangrike invloed op hierdie ontwikkelende veld. Hy het 'n vergelykende aktuele benadering tot onafhanklike beskawings gevolg en gedemonstreer dat daar treffende parallelle in hulle oorsprong, ontwikkeling en ondergang was. William H. McNeill het The Rise of the West (1965) geskryf om op Toynbee te verbeter deur te daarop te wys dat daar van die vroegste tye af interaksie tussen die afsonderlike beskawings van Eurasië was.
Grantessa spissa
Die spons behoort tot die genus Grantessa en tot die familie Heteropiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Carter.
Historikus
Beroep
Professionele historici werk gewoonlik aan kolleges en universiteite, by argiewe, staatsinstansies, museums en as vryskutskrywers en konsultante. Werksgeleenthede vir nuwe PhD's in Geskiedenis is min en baie historici bevind hulle noodgedwonge in deeltydse "adjunk"-onderrigposte wat min betaal en geen voordele het nie.
Neoproterosoïkum
Die Neoproterosoïkum is die jongste era van die Proterosoïese Eon van ons planeet se geskiedenis.
Die Neoproterosoïkum is die onderwerp van baie navorsing. Dit het van ongeveer 1 000 tot 541 miljoen jaar gelede geduur en bestaan uit drie tydperke: die Tonium, die Kriogenium en die Ediacarium.
In die Tonium het die kontinente 'n superkontinent, Rodinië, gevorm wat later opgebreek het. Die tektoniese gebeurtenisse word aan die biologiese ontwikkeling gekoppel.
In die Neoproterosoïkum het die samestelling van die aarde se atmosfeer verander. Die suurstofgehalte het toegeneem en dit het die ontstaan van hoër organismes moontlik gemaak. Hierdie era is dus van groot belang vir die ontwikkeling van hoër organismes, soos plante en diere, op aarde. In die Tonium is daar reeds getuienis van die teenwoordigheid van meersellige organismes, hoewel die suurstofgehalte van die lug tot ongeveer 900 miljoen jaar gelede laag was, ongeveer 0,1%. Later het dit toegeneem. In die Kriogenium het ekstreme vergletsering en wysigings in die koolstofkringloop plaasgevind. Hoe die lewe op aarde oorleef het, is een van die onderwerpe van wetenskaplike navorsing. In die Ediacarium het die eerste duidelike fossiele van dierlike organismes verskyn. Hulle het nogtans net sagte liggame gehad en dikwels behoort tot groepe wat later uitgesterf het. In die Kambrium, wat op die Ediakarium gevolg het, het diere verskyn met harde dele wat baie makliker fossiele vorm.
Carol Ann Susi
Carol Ann Susi (2 Februarie 1952 – 11 November 2014) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Secret of My Succe$s (1987), Sea of Love (1989), Cats & Dogs (2001), en Just Go with It (2011).
Neoproterosoïkum
Die onwenteling van die Aarde en die Maan in die Neoproterosoïkum het effens verskil van vandag. Daar word geraam dat rond 620 Ma gelede die jaar 400±7 (sonne)dae lank gewees het en die dag 21,9±0,4 uur geduur het. Daar was omtrent 13,1±0,1 sinodiese maande per jaar.
Tyler Perry
Tyler Perry is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Diary of a Mad Black Woman (2005), Madea's Family Reunion (2006), Madea Goes to Jail (2009), en Gone Girl (2014).
Kanton Genève
Genève is 'n kanton in Switserland met sowat 477 duisend inwoners. 3,9% van die inwoners praat Duits as moedertaal. Die hoofstad is Genève.
Gaspard Ulliel
Gaspard Ulliel (25 November 1984 – 19 Januarie 2022) was 'n Franse rolprentakteur. Hy het in die laat 1990's en vroeë 2000's in televisierolprente begin verskyn voordat hy as 'n rolprentakteur in Frankryk bekend geword het. Hy het onder meer die titelrol in die rillerrolprent Hannibal Rising vertolk.
Hy sterf op 19 Januarie 2022 a.g.v. breinbeserings na 'n ski-ongeluk in Savoie, Frankryk.
Kristine Sutherland
Kristine Sutherland (gebore 17 April 1955) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Honey, I Shrunk the Kids (1989), The Cat Returns (2002), en The Perfect Wedding (2012), en in die televisiereeks Buffy the Vampire Slayer (1996).
Beechcraft 1900
Die Beechcraft 1900 is 'n 19-sitplek passasiersvliegtuig met 'n drukkajuit, aangedryf deur twee turboskroefmotore en vervaardig deur Beechcraft. Dit is ontwerp en word meestal gebruik vir streeksdienste. Dit word ook gebruik vir die vervoer van vrag, as 'n korporatiewe vervoermiddel en deur verskeie regerings- en militêre instansies.
Produksie is in Oktober 2002 gestaak omrede die mark begin het om groter vliegtuie te gebruik.
Die vliegtuig was ontwerp om passasiers in alle weerstoestande te kan dra vanaf lughawens met relatief kort aanloopbane. Dit het 'n togafstand van 970 km, maar min lugrederye gebruik die vliegtuig se togafstand ten volle. In terme van die aantal vliegtuie gebou en steeds in gebruik, is dit een van die gewildste 19-sitplek passasiersvliegtuie ooit.
Morbihan
Morbihan is die enigste département wat geen Franse naam dra nie. Die Bretonse "Morbihan" beteken "klein see" en beskryf die Golf van Morbihan wat soos 'n klein binnesee met honderde eilande lyk. Die kuslengte van sowat 500 kilometer sluit verskillende landskapsvorme van rotsberge tot sandstrande in, en talle van sy klein baaie is natuurreservate. Die baai van Quiberon is 'n belangrike kruisvaarthawe. Die département beskik oor een van die gewildste watersportsentra in Europa, met bekende jaghawens soos La Trinité-sur-Mer, Carnac, Port-Haliguen en Le Crouesty op die skiereiland Rhuys.
Twee ander stede in die département is ook bekendes in die watersport – Lorient, die uitgangspunt vir groot transatlantiese regattas in Europa, en Vannes, waar groot Franse seilregattas plaasvind.
Die gematigde klimaat en baie sonskynure bevorder die ongewone fauna en flora van die gebied wat 'n mens so ver in die noorde eintlik nie meer sou verwag nie. Die département huisves een van die grootste seevoëlkolonies langs die Atlantiese kus van Frankryk, waaronder sowat een kwart van die wêreld se wildeganse. Die klimaat met sy gesonde seelug het van die gebied die Franse sentrum van die thalassoterapie gemaak.
Geskiedenis
duimnael|links|250px|Die "steenlane" van Carnac
Die geskiedenis van Morbihan begin sowat 3500 v.C. met vroeë nedersettings in Armorika. Een van die grootste versamelings megaliete ter wêreld getuig van 'n beskawing wat tot vandag raaiselagtig bly. Die indrukwekkende "steenlane" van Carnac, die "koopmanstafel" van Locmariaquer en die vorsteheuwel van Gavrinis is die bekendste monumente wat van steen gemaak is.
Kuns en kultuur
duimnael|links|220px|Kaart van Morbihan
Die Festival Interceltique de Lorient vind sedert die vroeë sewentigerjare in Lorient plaas en lok in 2004 reeds 600 000 besoekers. Meer as 4 500 kunstenaars uit Skotland, Ierland, Wallis, Cornwall, die eiland Man, Asturië, Galisië en Bretagne bied jaarliks 'n fees met tradisionele en destydse Keltiese kultuur en musiek.
Gliese 876
Gliese 876 is ’n rooi dwergster sowat 15 ligjare van die Aarde af in die sterrebeeld Waterdraer. Dit is die vierde naaste ster aan die Son wat ’n bevestigde planeetstelsel is en die naaste ster wat meer as een planeet het – daar is altesaam vier.
Twee planete is in die ster se bewoonbare sone geleë, maar hulle is moontlik gasreuse soortgelyk aan Jupiter.
Eienskappe
Gliese 876 is redelik na aan die sonnestelsel – sowat 15,3 ligjare. Dit is egter so flou dat dit net deur ’n teleskoop gesien kan word. As ’n rooi dwerg is dit baie ligter as ons Son; dit het na raming sowat 32% van die Son se massa. Sy radius is ook kleiner en hy is koeler. Al hierdie faktore maak dat die ster slegs 1,24% so helder as die Son is, waarvan die grootste deel infrarooistrale is.
567
Die jaar 567 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 67ste jaar van die 6de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Gliese 876
Eienskappe
Gliese 876 is ’n veranderlike ster. Sy helderheid wissel met sowat 0,04 mag.
Planeetstelsel
Twee onafhanklike spanne onder leiding van onderskeidelik Geoffrey Marcy en Xavier Delfosse het op 23 Junie 1998 die bestaan van ’n planeet om Gliese 876 aangekondig. Dit is ontdek deur die ster se radiale snelheid te meet en is Gliese 876 b genoem.
Op 4 April 2001 is ’n tweede planeet, Gliese 876 c, binne die wentelbaan van b ontdek. Eugenio Rivera en J. Lissauer het gevind dat die twee planete ’n sterk swaartekrag-interaksie ondervind terwyl hulle om die ster wentel, en dit veroorsaak dat die wentelbaan-elemente vinnig verander.
Op 13 Junie 2005 het ’n span onder leiding van Rivera ’n derde planeet, Gliese 876 d, binne die wentelbane van die twee Jupiter-grootte-planete ontdek. Die vierde planeet, Gliese 876 e, is op 23 Junie 2010 ontdek.
Nie een van die planete beweeg voor die ster verby soos van die Aarde af gesien nie en dit maak dit moeilik om hul eienskappe te bestudeer.
Planete
Die buitenste drie bekende planete het waarskynlik buite die stelsel gevorm en is daarna deur die ster aangetrek.
Gliese 876 d is die binneste planeet, en met sy massa van net 5,88 keer dié van die Aarde, kan hy ’n digte terrestriële planeet wees.
Gliese 876 c is ’n reuseplaneet van sowat 0,62 MJ. Dit neem 30,34 dae om om die ster te wentel. Sy wentelbaan is binne die bewoonbare sone en daar kan vloeibare water op sy mane se oppervlak wees indien hulle bestaan.
Gliese 876 b het ’n massa van omtrent twee keer dié van Jupiter en neem sowat 61 dae om om die ster te wentel op ’n afstand van net 0,208 AE, nader as wat Mercurius aan die Son is. Die teenwoordigheid van vloeibare water op sy mane is moontlik indien hulle bestaan.
Gliese 876 e het ’n soortgelyke massa as Uranus en sy wentelbaan word in 124 dae voltooi.
NG gemeente Langebaanweg
Die NG gemeente Langebaanweg was van 1967 tot einde 1999 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk met sy setel op die Lugmagbasis Langebaanweg. Dit is in Desember 1999 by die NG gemeente Langebaan ingelyf en bestaan van toe af voort as wyksgemeente.
Agtergrond
Die Suid-Afrikaanse Weermag wou al in 1943 'n gedeelte van die plaas Theewatervlei naby Hopefield hê vir die oprigting van 'n lugmagbasis, wat toe later gebou is op Langebaanweg, sowat 25 km wesnoordwes van Hopefield af. Die munisipale raad onder voorsitterskap van H.G. Greeff was gekant teen die bou van 'n basis so na aan die dorp omdat dit sou veroorsaak dat "die vyand bomme op Hopefield sal gooi". Al sou die personeel 'n paar kilometer van Hopefield af woon, sou die dorp se skool, kerk, sakeondernemings, sport en nog meer daarby baat gevind het.
Die Lugmagstasie (later genoem Lugmagbasis) Langebaanweg het in 1946 ontstaan en geleidelik het die inwonertal en so ook die getal NG lidmate toegeneem. Die behoefte het ontstaan aan eredienste en in die beginjare moes die kerkgangers die sowat 25 km Hopefield toe aflê om daar kerk te gaan.
Miriam Flynn
Miriam Flynn (gebore 18 Junie 1952) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente National Lampoon's Vacation (1983), National Lampoon's Christmas Vacation (1989), Babe (1995), en Vegas Vacation (1997).
NG gemeente Langebaanweg
Agtergrond
Minder as vyf jaar nadat die basis opgerig is, het die lidmate besluit om liewer plaaslike eredienste te laat hou en eers is ’n houtgebou vir dié doel gebruik. In 1951 het die basis ’n lesingskamer vir dié doel aan die gemeente Hopefield toegesê. Op 18 Desember 1957 het die gekombineerde gemeente Saldanha/Langebaanweg van Hopefield afgestig en in Februarie 1958 word ds. A.H. Malan in die nuwe gemeente bevestig. Die KJA-tak van die lugmagstasie het ’n Kanselbybel geskenk.
Stigting
Die gemeente Langebaanweg het op 9 November 1967 afgestig. Die moedergemeente het ’n tyd lank as Saldanha bekendgestaan en die dorpsgemeente op Saldanha as Saldanha-Noord (wat in 1966 vermoedelik van Vredenburg afgestig het), waarna eersgenoemde Saldanha-Militêr geword het en die tweede gemeente net Saldanha. Saldanha-Militêr is later by Saldanha ingelyf nadat die demografiese verandering in die vloot se personeelkorps die voortbestaan van die gemeente onmoontlik gemaak het.
Die moedergemeente Saldanha het ’n bruidskat van R500 aan die dogtergemeente Langebaanweg oorbetaal, en ná sy stigting is die skriba, kassier, koster en orreliste aangestel. Die skriba en kassier het elk R10 per maand verdien, die koster R6 en die orreliste R15. Die eerste leraar, ds. Piet Visser, is op 29 Februarie 1968 in die amp bevestig en het hier gebly tot 1981. Hy was die vernaamste dryfveer van Langebaanweg se kerkgebou, wat voltooi is in samewerking met die departement van openbare werke. Die orrel is ontwerp deur prof. Gawie Cillié.
Die tweede leraar was ds. A.J. Combrink. Die gemeente het in 1980 ’n sangfees gehou in die basis se ontspanningsaal waaraan talle kore van die Weskus deelgeneem het. Ná ds. Combrink se kort bediening is talle onsuksesvolle beroepe uitgebring waarna ds. Steenkamp eindelik in 1983 bevestig kon word. Hy het die organisasie van die gemeente vergemaklik.
Ná ds. Steenkamp bedien agtereenvolgens di. Marius Cours, Marius Brits, Sidney Saayman en dr. Johan van den Heever die gemeente. In sy tyd beleef die gemeente ongekende groei in erediensbywoning en finansies, maar dit was sy taak om die gemeente in te lig dat die volgende kapelaan, wat die staat aanstel, dalk nie ’n NG leraar sou wees nie.
Inlywing
Ná lang gesprekvoering met buurgemeentes aanvaar die NG gemeente Langebaan die verantwoordelikheid om Langebaanweg as wyksgemeente onder sy vlerk te neem. Einde Desember 1999 ontbind Langebaanweg en smelt saam met Langebaan. Die ooreenkoms was dat Langebaanweg ’n wyksgemeente sou wees onder die beheer van Langebaan-gemeente.