Melanie_Grobler
Lewe en werk
Melanie Hester Haarhoff is op 6 Oktober 1942 op Warmbad (vandag Bela-Bela) gebore en sy is die jonger suster van P.C. Haarhoff, die bekende wetenskaplike en skrywer. Haar vader, Pierre Haarhoff, is as alkoholis in Weskoppies dood toe sy drie jaar oud is en haar ma, Lucy, is ’n onderwyseres. Na haar pa se dood gaan woon sy by familie op ’n kleinhoewe naby Wolhuterskop, totdat sy op sesjarige ouderdom haar weer by haar ma en broer op Rustenburg aansluit. Hier begin sy haar skoolopleiding aan die Rustenburg Juniorskool en matrikuleer later aan die Hoërskool Rustenburg. Vanaf haar studentejare bly sy in Pretoria. Sy studeer na skool verder aan die Universiteit van Pretoria waar sy ’n B.A.-graad in Sielkunde en Wysbegeerte, ’n B.A. Honneurs-graad in Kunsgeskiedenis met lof en ’n M.A.-graad in Kunsgeskiedenis met lof verwerf met ’n verhandeling oor “Kalligrafie op geografie”, ’n studie van die landskapskilder Nico Roos se werk. In haar twintigerjare is sy vir lank siek en word binne vyf jaar 48 keer geopereer vir nierprobleme. Hierdie siekte beïnvloed haar gesondheid steeds vir baie jare daarna. Sy verwerf later ’n B.A. Honneurs-graad in Sielkunde aan die Universiteit van Suid-Afrika. In 1992 verwerf sy akademiese erekleure aan die Universiteit van Pretoria en in dieselfde jaar gee die Franse Instituut in Johannesburg ’n beurs aan haar vir die dokumentering van Breyten Breytenbach se kuns in Frankryk en Nederland. Hierdie studie lei tot haar doktorstesis en sy fotografeer ongeveer duisend skilderye, tekeninge en installasies van Breytenbach in Parys, Haarlem, Kaapstad, Durban en Pretoria. In 2002 voltooi sy aan die Universiteit van Pretoria ’n doktorsgraad in Kunsgeskiedenis met ’n proefskrif getitel “Against fixity: A hybrid reading of Breyten Breytenbach’s art, poetry, writing, aesthetics and philosophy”. Sy is betrokke met kuns, skryf en prosesfasilitering en ontwikkel vanaf 1980 kulturele projekte by die Instituut van Voortgesette Onderwys by die Universiteit van Suid-Afrika, asook by die Buro vir Kulturele Aangeleenthede by die Universiteit van Pretoria. Vir sewe jaar is sy kunskurator by die Universiteit van Pretoria en sy is ook stigterslid van Hlumelo Theatre. Hlumelo is ’n Xhosa-woord vir “loot van ’n dooie boom”, wat die doel saamvat om kreatiwiteit te stimuleer deur ou denk- en gedragspatrone te laat vaar. Vir vyf jaar ontvang sy onderrig by die Art Studio in Pretoria en neem tussen 1989 en 2002 deel aan sowat twaalf solo- en groeptentoonstellings van haar eie kunswerke. Sy is laat in 2005 in polemiek betrokke wanneer bevind word dat gedigte in haar digbundel “Die waterbreker” ooreenkomste toon met die werk van die Kanadese digters Anne Michaels en Anne Carsons. Die jong digter Loftus Marais wys die ooreenkomste uit, waarna Petra Müller vir Grobler verdedig en aanvoer dat dit waarskynlik nie plagiaat was nie, maar slegs ’n osmotiese absorpsie van die bronmateriaal. Die woordelikse ooreenkomste in veral die gedig “Stad” is egter van so ’n aard dat die insident daartoe lei dat sy die Eugène Marais-prys wat sy met hierdie bundel verower, teruggee. Sy is getroud met die regsgeleerde Pieter Grobler, ’n voormalige Nasionale Party Volksraadslid, en hulle het twee dogters (onder wie die sangeres Eugenie Grobler) en ’n seun. Wanneer Pieter se politieke loopbaan in 1998 eindig, verhuis die egpaar vanaf Pretoria eers na Stellenbosch en dan na Pringlebaai, waar hulle in die Kogelberg Biosfeer Reservaat woon