cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Weer (meteorologie)
Die weer in Suid-Afrika
Suidwaarts van Namibië af tot by Kaapstad word die reënval hoër namate die westewinde genader word. Die winterreënval van die Wes-Kaap kan toegeskryf word aan opeenvolgende ooswaarts bewegende siklone en antisiklone. Nadat hulle oor Suidwes- en Suid-Kaap beweeg het, word hulle egter deur die antisikloon oor die binneland gedivergeer. Fronte word ook met die depressies geassosieer. Warm fronte is diffuse verskynsels en moeilik identifiseerbaar en feitlik onmoontlik om te volg, maar koue fronte is algemener, skerper omgrens en makliker herkenbaar.
Agter die front ontstaan noordweste- tot weste- en suidwestewinde. Diep sikloniese versteuring, gevolg deur 'n aankomende antisikloon van die Suid-Atlantiese Oseaan, veroorsaak soms vlae van subpolêre lug op die plato en het onverwagte koue tot gevolg. Sneeu op die Kaaplandse berge en langs die platorand, veral in KwaZulu-Natal, is algemeen en intens koue, winderige weer kan selfs tot in Namibië in die noorde strek. Oor die kusgebiede gaan 'n laedrukstelsel dikwels die ware koue front vooruit.
Kuslaedrukstelsels gaan gepaard met vlak sirkulasie, wat nie diep die binneland in strek nie. Die ontstaan van westelike en suidwestelike winde en die gelyktydige toename in seelug as voorloper van 'n koue front is kenmerkend vir die suidelike en oostelike kuste van Suid-Afrika. Bergwinde is baie droë, warm winde wat van die binneland af seewaarts waai en in die oorgangsone tussen antisikloniese en sikloniese sirkulasies kan voorkom.
Bergwinde gee aanleiding tot die eienaardige anomalie dat Suid-Afrikaanse kusgebiede in die winter dikwels hoë temperature ondervind. Hulle kom hoofsaaklik van April tot September voor en is baie algemeen aan die weskus (ongeveer 50 keer per jaar). Die ontstaan van die wind gaan normaalweg gepaard met ŉ toename in die temperatuur, wat dikwels 10°C kan oorskry. Aan die stertkant van die wind kan die temperatuur as gevolg van die invloed van die naderende depressie egter met meer as 15 °C daal.
Nog belangriker as die verlaagde druk naby die oppervlak is die verdwyning van die temperatuurinversies sodat vogtige lug onbelemmerd na die plato kan vloei. Die voginhoud van die lug in die somer is gevolglik heelwat hoër as in die winter. Kenmerkend vir die somerweer oor die plato van Suid-Afrika is die voorkoms van donderstorms, wat vir die grootste gedeelte van die neerslag verantwoordelik is. Die meeste van hierdie stor"m s beweeg in 'n lyn van suidwes na noordoos, skynbaar teen 'n noordelike oppervlakwind in.
Derhalwe word die storms in 2 opponerende strome gevorm, naamlik 'n warm en vogtige oppervlakstroom en 'n koel, dalende suidwestelike stroom op 'n hoogte van ongeveer 4 km. Die verwarming van die oppervlaklug deur termiese konveksie is waarskynlik vir die instabiliteit verantwoordelik, terwyl die konvergensie van die oppervlaklug oor die dalende suidwestelike lugstroom die instabiliteit tot uiting laat kom en tot swaar reënneerslag en dikwels ook hael lei.
Die weer oor die Wes-Kaap word in die somer hoofsaaklik bepaal deur die Suid-Atlantiese antisikloon, wat vir die suid- en suidoostewinde verantwoordelik is. Hierdie winde waai ongeveer 60 % van die somer in die Wes-Kaap en kan dikwels vir tot 3 dae aanmekaar stormsterkte bereik. In KwaZulu-Natal en Gauteng is die berg- en valleiwinde in die somer ŉ algemene verskynsel. Die bergwinde is oor die algemeen heelwat swakker as in die winter, terwyl die valleiwinde baie sterker is. Konvergensie van die valleiwinde aan die platorandsone van die Drakensberg is verantwoordelik vir die talle donderstorms wat in daardie gebied voorkom. Aan die kus waai die seelug vir langer daaglikse periodes as in die winter. Die seewind aan die weskus is sterker as die aan die ooskus vanweë die minder plantegroei en die sterk land/seetemperatuurgradiënt (koue see, warm woestyn).
Hans von Koessler
Hans von Koessler (1 Januarie 1853 - 23 Mei 1926) was 'n Duitse komponis, dirigent en musiekonderwyser. In die Koninkryk van Hongarye, waar hy vir 26 jaar werksaam was, het hy bekendgestaan as János Koessler.
Koessler was 'n neef van Max Reger, en is gebore in Waldeck, Fichtelgebirge (Fichtelgebergtes) (nou deel van Kemnath, Opper-Palts).
Hy het van 1874 tot 1877 die orrel onder Josef Rheinberger studeer en koorlesse van Franz Wüllner in München ontvang. Onmiddellik hierna het hy na Dresden verhuis waar hy aangestel is as direkteur en onderwyser vir musiekteorie en koorliedere aan die Hochschule für Musik Carl Maria von Weber Dresden. Vanaf 1878 was hy ook dirigent van die Dresdner Liedertafel orkes. Van 1882 tot 1908 het hy aanvanklik onderrig gegee in orrel en koormusiek aan die Franz Liszt Musiekakademie (Nasionale Akademie van Musiek in Boedapest) in Hongarye. Later het hy ook professor in komposisie geword en is hy tot die adelstand verhef.
Sy studente (soos byvoorbeeld Zoltán Kodály, Béla Bartók en Ernő Dohnányi) het van die beste Hongaarse komponiste van daardie era geword. Na sy aftrede in 1908 het hy teruggekeer na Duitsland.
Koessler het meer as 130 werke gekomponeer, waaronder 'n opera, twee simfonieë, simfoniese variasies vir orkes, 'n vioolconcerto, twee strykkwartette, 'n strykkwintet, 'n stryksekstet, 'n klavierkwintet, 'n suite vir klavier, viool en altviool, en 'n mis vir vrouekoor en orrel. Hy het ook psalms getoonset. As gevolg van sy wisselvallige leefwyse het 'n groot aantal van sy komposisies egter verlore gegaan of in private hande geland.
Koessler se kamermusiek is hoog aangeprys deur verskeie kommentators, waaronder die vooraanstaande kamermusiek wetenskaplike Wilhelm Altmann, wat Koessler se Tweede Strykkwartet en sy Trio-suite vir klavier, viool en altviool vir spesiale lof uitgesonder het.
Hy is in 1926 in Ansbach op 73-jarige ouderdom oorlede.
NG gemeente Pietermaritzburg-Noord
duimnael|regs|170px|Ds. G.H. Oosthuizen, van 1950 af die gemeente se eerste leraar.
Die NG gemeente Pietermaritzburg-Noord is een van net drie oorblywende gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in KwaZulu-Natal se hoofstad, Pietermaritzburg, nadat dié stad en onmiddellike omgewing in ’n stadium sewe NG gemeentes gehad het, met nog twee op die nabygeleë Howick (Merrivale) en Camperdown/Cato Ridge (Duisend Heuwels). Aangesien die moedergemeente nou die destydse gemeente Merrivale se kerkgebou op Howick gebruik, het die stad eintlik net twee gemeentes.
Pietermaritzburg-Noord se moedergemeente, Pietermaritzburg-Wes (waarby Napierville op 5 September 1993 ingelyf is), is by die Noord-gemeente ingelyf. Pietermaritzburg-Suid is op 1 Maart 2012 by Hayfields ingelyf. Duisend Heuwels het in 1980 van die Suid-gemeente afgestig, maar is in 1985 weer daarby ingelyf. Merrivale is in 1999 ingelyf by die moedergemeente Pietermaritzburg. Die Pietermaritzburg Reformed Congregation is by Durban Reformed Congreagation ingelyf, wat op sy beurt in 2004 ontbind het. So bestaan nog net die moedergemeente, Pietermaritzburg-Noord en Hayfields sedert Maart 2012.
Stigting
Die gemeente was met sy stigting deels 'n stadsgemeente, maar het ook 'n groot deel van die distrik beslaan. Vier beroepe is uitgebring voor die gemeente 'n herder en leraar in die persoon van ds. G.H. Oosthuizen, vroeër van Biesjesvlei, gekry het. Die eerste beroep is ook op hom uitgebring. Ds. en mev. Oosthuizen is presies nege maande ná afstigting in die gemeente ontvang.
Eerste aanbiddingsplek
Vir 'n geruime tyd was die gesukkel groot om 'n geskikte plek vir aanbidding te vind. Die probleem is tydelik opgelos met die aankoop van 'n Sinodale gebou, 'n dubbelverdieping, wat terselfdertyd as pastorie moes dien en 'n deel daarvan as saal. Dit het ruimte vir 150 tot 200 persone gebied.
Die hoeksteen van die saalkerk is op 3 Februarie 1951 gelê en dis op 28 Julie 1951 ingewy. Dit het ruimte gebied vir tussen 400-500 mense, met alle moontlike geriewe, soos 'n moederskamer met luidspreker, 'n goed ingerigte kombuis en 'n groot agterstoep vir basaars en ander geleenthede. Die gebou is in pragtige omgewing geleë, maar die geaardheid van die terrein het met die bouwerk baie hoofbrekens besorg. Dit kon gelukkig oorkom word en die gebou, wat £12 000 gekos het, is een van die sierlikstes in die omgewing en 'n sieraad vir die Kerk. Die gemeente het die perseel omstreeks 1952 uitgelê. Daar is ook toe reeds 'n begin gemaak met die aanbou van 'n mooi pastorie met 'n pragtige uitsig. Die beraamde koste daarvan was £7 000.
In 1952 berig Ons gemeentelike feesalbum: “Intussen gaan die gemeente van krag tot krag vorentoe. Daar is 'n opbloei in die geestelike lewe, en die samewerking is baie hartlik. Weens die uitgestrektheid van die gemeente en die talle klein groeperings van lidmate, is gevrees vir 'n gebrek aan same-horigheidsgevoel; met die hulp van die Here is dit egter alles oorkom en werk die gemeente pragtig saam. Die gemeente het 'n bloeiende sustersvereniging wat alreeds 'n klavier aan die kerkraad geskenk het, asook 'n Wurlitzer-orrel van £1 325. Die Sondagskoolkinders tel oor die 200. Daar is 'n bloeiende Kinderkranstak, asook 'n MSA-tak met 'n ledetal van 40. Jong mans kan erelede van hierdie vereniging word. Die kerkraad bestaan tans uit 50 lede, en is manne wat met pligsgetrouheid en toewyding in hul amp staan. Die uitbreiding geskied hier nog met 'n snelle tempo, en verwag word dat dit nog 'n groot en sterk gemeente gaan word.”
Pietermaritzburg se NG gemeentes
Die hele NG Kerk se belydende lidmate het van 1985 tot 2015 van sowat 953 000 tot 766 000 afgeneem, 'n verlies van amper 12%, maar in dieselfde tyd het Pietermaritzburg en omgewing se belydende lidmate van 4 491 tot 1 858 gekrimp, 'n verlies van amper 59%.
Milad-toring
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Milad-toring
Ligging
Teheran, Iran
Funksie
Televisietoring Restaurant Konferensiesentrum Hotel Uitkykplatform
Opgerig
2000–2007
Tegniese gegewens
Hoogte: 435 m
Uitkykplatforms: 250-315 m
Die Milad-toring (ook bekend as Borj-e Milad , Farsi: برج میلاد ) is 'n televisie- en kommunikasietoring in die Iranse hoofstad Teheran. Die toring is tussen 2000 en 2007 in opdrag van die Teheranse stadsregering aan die grens tussen die stadsdistrikte Shahrak-e Gharb en Gisha opgerig en in 2008 geopen. Dit is met 'n hoogte van 435 meter (insluitende die antenne) die hoogste toring in Iran en tans die sesde hoogste televisietoring ter wêreld. Die toring het 'n hoofgebou met twaalf verdiepings waarvan die dak op 'n hoogte van 315 m geleë is. Dit kan deur middel van trappe of hysbakke bereik word. Die toring se agthoekige basis versinnebeeld tradisionele Persiese boukuns.
Die Milad-toring maak deel uit van die Tehran International Trade and Convention Centre wat naas die telekommunikasietoring, restaurante met 'n panoramiese uitsig oor Teheran, 'n vyfsterhotel, 'n konferensiesentrum, 'n wêreldhandelsentrum en 'n inligtingstegnologiepark insluit. Dit beskik verder oor 'n parkeerplek van 27 000 m², 'n groot rekenaar- en telekommunikasie-eenheid, 'n kulturele en wetenskaplike sentrum, 'n vertoonlokaal vir uitstallings, 'n gespesialiseerde biblioteek en 'n administratiewe eenheid.
Musophagidae
Musophagidae is 'n familie van voëls wat tradisioneel aan die orde van koekoekvoëls (Cuculiformes) behoort. In die Sibley-Ahlquist-taksonomie van voëls word die groep egter tot 'n eie orde verhef, naamlik die  Musophagiformes. Die studie van Hackett et al. in 2008 bevestig dit en toon ook 'n verrassende verband met die groot groep (klade) van sogenaamde watervoëls.
Die familie omvat 6 genusse met 23 spesies. Hierdie voëls kom in Afrika suid van die Sahara voor. Hulle is groot voëls, tot 50 cm hoog en die meeste van hulle vertoon skouspelagtige kleure, veral in vlug.
Natuurkundige konstante
In die wetenskap is ’n natuurkundige konstante ’n fisiese grootheid waarvan die waarde nooit verander nie, byvoorbeeld ligsnelheid in ’n vakuum. Dit verskil van ander fisiese groothede soos temperatuur, druk en elektriese veldsterkte, wat in tyd en plek kan verskil. Met die hersieining van die SI-stelsel, is vyf van hierdie konstante vasgestel. Vanuit hul waarde is vyf van die maateenhede van SI-stelsel gedefinieëer.
Ben Taggart
Ben Taggart (5 April 1889 – 17 Mei 1947) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Woman Next Door (1915), She (1917), Before I Hang (1940), en Don Winslow of the Navy (1942).
Natuurkundige konstante
Vaste Konstantes
Gedurende die negentiende en twintigste eeu is verskillende natuurkundige konstante gemeet en gekatalogiseer. Wetenskaplikes wat die golflengte van liggolwe bestudeer het, besef het dat die definisies van die meter vir hul doeleindes onvoldoende was, dus het hulle die ångström-eenheid (wat nominaal 10-10 meter was) bekendgestel het. In 1960 is die meter sodanig deur die Algemene Konferensie vir Mate en Gewigte (GCPM) herdefinieer dat die ångström presies 10-10 meter was en in 1983 het die CGPM die meter weer herdefineer deur die meter te definieer as die afstand waarvoor die snelheid van die lig presies 299 792 458 ms−1 was.
In 2018 besluit die CGPM om die kilogram, ampere, kelvin en die mol op 'n soortgelyke manier te herdefinieer deur die waardes van die konstante van Planck, die Elementêre lading, die konstante van Boltzmann en die Konstante van Avogadro met die CODATA 2018 waardes vas te stel.
Aangesien dat die verhouding tussen elektronvolts en joules 'n konstant is (1 eV = 1.602 176 634×10-19 J) en ook dat π 'n konstant is, kry die volgende natuurkundige konstante ook vasgestelde waardes:
Konstantes
NB: Die datum in die kolom "Bron" verwys na die laaste datum van kontrole.
Afro-Asiatiese tale
Die Afro-Asiatiese taalfamilie verwys na 'n groep verwante tale wat in Noord-Afrika en die Midde-Ooste sedert antieke tye gepraat word. Dié taalfamilie is so genoem omdat dit oor Afrika en Asië streek. Die grootste moderne taal wat tot die Afro-Asiatiese taalfamilie behoort is Arabies, wat gepraat word vanaf die Atlantiese kus van Afrika tot by die grense van Iran, en geïsoleerd op vele ander plekke.
Die belangrikste onderafdelings van dié familie is:
Jeff Rawle
Jeff Rawle (gebore 20 Julie 1951) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Blackball (2003) en Harry Potter and the Goblet of Fire (2005), en in die televisiereekse Hollyoaks (1995) en Doc Martin (2004).
Koekoekvoëls
Koekoeke staan bekend as voëls wat hul eiers in ander voëls se neste lê en die versorging van die kuikens aan pleegouers oorlaat. In werklikheid is dit egter net sowat een derde van hierdie voëlgroep wat die sogenaamde broeiparasitisme beoefen. Koekoeke is betreklike groot voëls wat in bome lewe.
Callyspongia lobata
Callyspongia lobata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Koekoekvoëls
Die stertpenne is by die meeste spesies lank en die buitenste tone van elke poot is na agter gerig of is baie beweeglik sodat die voëls goed aan takke kan vasklou. Die orde is in 2 families ingedeel, naamlik die egte koekoeke (Cuculidae) en die loeries (Musophagidae), wat tot Afrika beperk is. In Suider-Afrika word 17 spesies koekoeke aangetref, waaronder 'n aantal vleiloeries. Een van die bekendste plaaslike koekoeke is die piet-my-vrou.
Callyspongia lobata
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Ridley.
Koekoekvoëls
Algemeen
Die orde van die koekoeke (Cuculiformes) bestaan uit 2 families wat uiterlik van mekaar verskil, maar soveel ooreenkomste in hul gedrag en ververing toon dat hulle onmiskenbaar aan mekaar verwant is. Die kleinste van die 2 families is dié van die loeries (Musophagidae). Dit bestaan uit net 18 spesies wat hoofsaaklik in die oerwoude van Afrika voorkom. Hulle is helderkleurige voëls met opvallende kuiwe, lang sterte en kort, dik snawels.
Hul voedsel bestaan hoofsaaklik uit vrugte, hoewel hulle soms ook insekte vreet. Loeries lewe in groepe en net tydens die broeityd sonder die pare hulle af om 'n nes te bou en eiers te lê. Egte koekoeke (familie Cuculidae) is veel talryker.
Die familie bestaan uit 147 spesies wat in alle dele van die wêreld, uitgesonder Antarktika, voorkom. Hoewel die egte koekoeke algemeen as baie swak ouers bekend staan wat hul eiers in ander voëls se neste lê en die versorging van die kuikens aan pleegouers oorlaat, word hierdie sogenaamde broeiparasitisme net by 47 spesies aangetref.
Die ander spesies bou almal hul eie neste en versorg hul kuikens self. Die meeste egte koekoeke is liggrys of ligbruin en het dikwels donker strepe op die vlerke, stert en pens. Kenmerkend vir ware koekoeke is dat 2 tone van elke poot na agter gerig is sodat die voëls selfs op die dunste takkies 'n goeie houvas vind. Die snawels verskil van spesie tot spesie aangesien 'n uiteenlopende voedselspesialisasie onder koekoeke voorkom; sommige is vrugte en/ of insekte-eters, terwyl ander klein werweldiere eet. In teenstelling met die groepslewe van die loeries is die meeste koekoeke alleenlopers wat net tydens broeityd pare vorm. Koekoeke kom hoofsaaklik in die trope en subtrope voor en net 'n paar spesies word in Europa aangetref.
Broeiparasitisme
Die 47 spesies koekoeke by wie broeiparasitisme aangetref word, het verskillende gashere, dit wil se hulle kies nie almal dieselfde voëlsoort om hul eiers uit te broei en die kuikens te versorg nie. Een koekoekspesie kan ook meer as een voëlsoort as gasheer gebruik. By die keuse van die gasheer speel verskeie faktore 'n rol. Meestal lyk die gasheer se eiers in vorm en grootte soos die van die koekoek se eier en sommige koekoeke het hulle so aangepas dat hul eiers ook wat kleur betref, met die van die gasheer ooreenstem. Wanneer 'n koekoekwyfie haar eier in 'n vreemde nes lê, gooi sy een van die gasheer se eiers uit die nes.
Dit is dus belangrik dat die broeityd van die gasheer met die van die koekoek moet saamval. Die jong koekoekkuiken broei na sowat 12 dae uit, wat gewoonlik effens vroeër is as die gasheerkuikens. Die kuiken begin onmiddellik en instinktief in die nes rondskarrel en skop so die ander eiers of kleintjies wat reeds uitgebroei het, uit die nes sodat hy alleen al die aandag en voedsel van die pleegouers kry. Hierdie sogenaamde uitwerp gedrag is egter nie by alle koekoekspesies ewe sterk ontwikkel nie.
Soms word die koekoek saam met die ander kuikens grootgemaak, maar omdat hulle gewoonlik groter en sterker is as die gasheerkuikens, het hulle 'n beter kans om die kos te kry. Na 20 tot 30 dae is hulle groot genoeg en verlaat die nes. Dit is opvallend dat die jong koekoeke wat gedurende hul jeug net die geroep van die pleegouers hoor, as volwasse voëls die kenmerkende koekoekroep handhaaf. Die verskynsel dui daarop dat die koekoek se roep erflik bepaal word.
Verteenwoordigers
Die familie van die loeries bestaan uit 4 genera wie se verteenwoordigers almal groen en rooi vere het. Die kleure word deur 2 pigmente veroorsaak wat slegs by hierdie voëls aangetref word, naamlik die groen toerakoverdant en die koperkleurige toerasien. Veral by die helmloeries (genus Tauraco) is hierdie kleure besonder goed ontwikkel. 'n Opvallende spesie is die witkuifloerie (Tauraco leueolophus), wat 'n digte, helmagtige kuif het.
Die skildloerie (genus Musophaga) onderskei hom van ander loeries deurdat hy 'n horingagtige skild oor die bokant van die snawel en die voorkop het. Die grootste van alle koekoeke is die reuseloerie (Corythaeola cristata), wat 65 tot 70 cm lank word. Die koekoekfamilie is baie groter en huisves uiteenlopende spesies. In Suider-Afrika word 17 spesies aangetref, waarvan 'n aantal vleiloeries is. Die vleiloeries onderskei hulle hoofsaaklik daarin dat hul lê hul eie neste bou en self hul kuikens uitbroei.
Een van die bekendste koekoeke in Suider-Afrika is die piet-my-vrou (Cueulus solitarius), wat hoofsaaklik in die oostelike en suidelike dele aangetref word. Ander bekende koekoeke is die klein diedrikkie (Chrysocoecyx caprius), wat gedurende die somer oral in Suid-Afrika aangetref word, die gewone grys koekoek (Cueulus eanorus), wat ook in Europa voorkom en die mooimeisiekoekoek (Chrysoeoccyx eupreus), wat met sy blinkgroen en geel vere 'n buitengewoon mooi voël is.
Die grootste egte koekoek in Suider-Afrika is die gevlekte koekoek (Clamator glandarius) en die streepborskoekoek (Clamator levaillantii), wat sowat 40 cm lank word, terwyl die kleinste koekoek, die klasie of meitjie (Chrysoeoceyx klaas), slegs 18 cm bereik. Hierdie koekoeke kies gewoonlik kwiksterte, tiptolle, lysters, laksmanne, mossies en vinke as hul gashere. Die vleiloeries (genus Centropus) word hoofsaaklik in digte plantegroei of tussen riete naby binnelandse waters aangetref.
Thierry Sabine
Thierry Sabine, gebore op 13 Junie 1949 in Neuilly-sur-Seine, en is op 14 Januarie 1986 (36 jaar oud) in 'n helikopterongeluk oorlede, agt kilometer van Gourma-Rharous (Mali), tydens die Parys-Dakar, is 'n Fransman tydrenjaer, veral stigter van die Parys-Dakar-tydren.
Koekoekvoëls
Verteenwoordigers
Die neste bestaan uit takkies en gras wat op die grond gerangskik word, waarin gedurende die somer 3 tot 6 eiers gelê word. Verskeie koekoekspesies word nie in Suider-Afrika aangetref nie, soos byvoorbeeld die ani's (subfamilie Crotophaginae), wat net in die VSA voorkom. Hulle leef in groepsverband en die wyfies los mekaar bedags tydens die broeityd af, terwyl die mannetjies snags broei. Op Madagaskar kom grondbewonende koekoeke (subfamilie Couinae) voor wat betreklike kort pote het.
Pioneer 11
Pioneer 11 (ook bekend as Pioneer G) is 'n onbemande ruimtetuig van 260 kg wat op 6 April 1973 deur NASA gelanseer is om die asteroïdegordel, die omgewing om Jupiter en Saturnus, sonwind en kosmiese strale te ondersoek. Die ruimtetuig is deel van die Pioneer-program. Dit was die eerste ruimtetuig wat Saturnus verken het en die tweede wat deur die asteroïdegordel gevlieg en Jupiter verken het.
Hierna het Pioneer 11 slegs die tweede van vyf kunsmatige voorwerpe geword wat 'n voldoende spoed bereik het om uit die sonnestelsel te ontsnap. Die laaste amptelike roetinekommunikasie met die ruimtetuig was op 30 September 1995 en die laaste bruikbare ingenieursdata is op 24 November 1995 ontvang. Die rede hiervoor is dat die ruimtetuig kragbeperkings het en die afstand van die Aarde af net te groot geraak het.
Thierry Sabine
Thierry Sabine sterf op die aand van 14 Januarie 1986 met die Franse sanger Daniel Balavoine, die joernalis Nathalie Odent, die helikoptervlieënier François-Xavier Bagnoud en die radiotegnikus Jean-Paul Le Fur (gebore in 1949) in 'n helikopterongeluk. naby Gourma-Rharous, Mali.
Koekoekvoëls
Verteenwoordigers
Enkele van die spesies het tot boombewoners ontwikkel, maar hulle vlieg nie dikwels nie en bekom hul voedsel deur van tak tot tak te spring of te klouter. In Suidoos-Asië en Australië kom ook koekoeke (subfamilie Centropodinae) voor wat se pote by 'n klouterende en kruipende leefwyse aangepas is. Hulle vreet insekte, slakke, akkedisse, slange en ander klein voëltjies.
Thierry Sabine
'n Stele is ter nagedagtenis aan hom in die Ténéré opgerig en die plek is toe gedoop as' Boom van Thierry Sabine 'vanweë die eensame akasia wat daar groei. Hy word begrawe in die intergemeenskaplike begraafplaas van Joncherolles in Villetaneuse.
Pioneer 11
Geskiedenis
Die twee ruimtetuie Pioneer 11 en sy tweeling, Pioneer 10, se sendings is in Februarie 1969 goedgekeur. Hulle is die eerste ruimtetuie wat ontwerp is om die diepruimte te verken. Die sendingsdoelwitte is die gevolg van verskeie voorstelle en idees wat gedurende die 1960's bespreek is, en die eerste doelwitte is as volg uiteengesit:
Ná verdere beplanning is nog meer doelwitte geïdentifiseer:
Pioneer 11 is gebou deur Trw Inc. en bestuur deur die NASA Ames Research Center as deel van die Pioneer-program. 'n Bystandeenheid, Pioneer H, is ook gebou en word tans uitgestal in die "Milestones of Flight"-afdeling van die Nasionale Lug- en Ruimtemuseum in Washington, D.C.. Baie gedeeltes van die Pioneer 11-sending was kritiek vir die beplanning van die Voyager-program.
Ruimtetuigontwerp
Die ruimtetuig se romp is in die vorm van 'n seskant, 36 cm diep, waarvan die kantpanele 76 cm lank is. Die romp het die aandrywingsmiddel bevat wat nodig was om die ruimtetuig se oriëntasie asook agt van die twaalf wetenskaplike instrumente te bedryf. Die ruimtetuig weeg 260 kg.
Posisiebeheer en aandrywing
Oriëntasie en posisiebeheer van die ruimtetuig is verskaf deur ses 4,5 N-stuwers, aangedryf deur die monodryfmiddel hidrasien. Een paar stuwers het 'n konstante tolspoed van 4,8 rewolusies per minuut verseker; een paar het voorwaartse aandrywing voorsien en die ander paar posisiebeheer. Inligting vir oriëntasie is verkry deur die skandering van die aarde se posisie in sy wentelbaan, 'n sensor wat die ster Canopus monitor en twee sensors wat die son se posisie monitor.
Kommunikasie
Die ruimtetuig is toegerus met oortollige sendontvangerstelsels; die een is geheg aan die hoëwins-antenne en die ander aan die omnigerigte- en mediumwinsantenne. Elke sendontvanger se vermoë is 8 watt en ontvang data oor die S-band met die 2 110 MHz-frekwensie vanaf die Aarde en stuur data met die 2 292 MHz-frekwensie na die Aarde wat ter plaatse deur NASA se Diepruimtenetwerk gemonitor is. Net voor data deur die tuig versend is, het dit konvolusiekoderingstegnieke gebruik om foute in die ontvangde data op Aarde te korrigeer.
Krag
Daar is vier SNAP-19-radioisotoop-termo-elektriese generators aan boord wat die sondeerder van krag voorsien. Hulle is geheg aan twee driestaafbalke, elk drie meter lank en 120 grade uit mekaar. Dit word beskou as 'n veilige afstand vanaf die sensitiewe wetenskaplike toerusting aan boord wat eksperimente moes uitvoer. Die gekombineerde krag tydens lansering was 155 W en dit het later afgeneem tot 140 W tydens die tog na Jupiter. Die ruimtetuig benodig 'n minimum van 100 W om al die stelsels aan te dryf.
Rekenaar
Die meeste van die verwerking vir die sending is op Aarde gedoen en dan na die ruimtetuig versend, waar dit in die tuig se geheue gestoor is: tot vyf instruksies van 'n moontlike 222 wat deur die beheerstelsel aangewend kon word. Daar was twee instruksiedekodeerders aan boord van die ruimtetuig asook 'n instruksieverspreidingseenheid en 'n eenvoudige verwerker om hierdie aktiwiteite te beheer. Met hierdie stelsel moes die sendingoperateurs instruksies lank voor die tyd voorberei voordat dit na die ruimtetuig versend is. Daar was 'n datastoorfasiliteit aan boord met 'n vermoë van 6 144 grepe waar data van die verskillende instrumente gestoor kon word. Die digitale telemetrie-eenheid het dan die gestoorde data voorberei voor dit in een van dertien formate na die Aarde gestuur is.
Wetenskaplike instrumente
Pioneer 11 het een meer instrument as Pioneer 10 aan boord gehad: 'n vloedhek-magnetometer.
Lansering en baan
Die Pioneer 11-ruimtetuig is op 6 April 1973 om 02:11:00 UTC lanseer deur NASA vanaf die Amerikaanse Lugmag se Kaap Canaveral-ruimtestasie: lanseerplatform 36A aan boord van 'n Atlas-Centaur-vuurpyl met 'n Star 37E-aandrywingsmodule. Die tweelingtuig, Pioneer 10, is reeds 'n jaar vroeër, op 3 Maart 1972, lanseer.
Pioneer 11 is lanseer in 'n baan wat direk op Jupiter gemik was sonder dat swaartekragslinger gebruik is. In Mei is die ruimtetuig se roete aangepas om verby Jupiter te vlieg op 'n noord-suidbaan wat 'n verbyvlug van Saturnus in 1979 moontlik sou maak. Hierdie aanpassing het sewentien pond aandrywingsmiddel gebruik, het 42 minute en 36 sekondes geneem en Pioneer se snelheid met 230 km/h vermeerder. Daar is ook twee aanpassings in die middel van die tog gedoen, naamlik op 11 April 1973 en 7 November 1974.
Verbyvlug van Saturnus
Op 1 September 1979 het Pioneer 11 verby Saturnus gevlieg op 'n afstand van 21 000 km bo die wolke. Teen daardie tyd was Voyager 1 en Voyager 2 reeds verby Jupiter en ook op pad na Saturnus. Daar is besluit dat Pioneer 11 deur die ringe van Saturnus moes vlieg in dieselfde oriëntasie as wat die Voyager-ruimtetuie binnekort moes doen om die roete te toets. Indien daar fyn ringdeeltjies was wat die ruimtetuie kon beskadig, was dit beter volgens die sendingbeplanners om dit met Pioneer 11 te bepaal. Pioneer 11 het dus pionierswerk in die ware sin van die woord verrig. As die risiko te groot was, kon die Voyager-ruimtetuie verder weg van die ringe herlei word, maar dan sou hulle die geleentheid om Uranus en Neptunus te besoek, misloop.
Pioneer 11 het 'n beeld geneem van een van Saturnus se kleiner mane, waarteen dit amper gebots het. Dit het verby die maan gevlieg op 'n afstand van 4 000 km. Die maan is voorlopig geïdentifiseer as Epimetheus, 'n maan wat net die vorige dag op die beelde van Pioneer 11 ontdek is, alhoewel 'n vermoede van die bestaan daarvan reeds deur waarnemings met aardteleskope verkry is. Ná die Voyager-ruimtetuie se verbyvlugte het dit aan die lig gekom dat daar twee min of meer ewe groot mane is. Epimetheus en Janus het naamlik dieselfde wentelbaan en daar was onsekerheid oor watter maan die ruimtetuig byna getref het. Pioneer 11 het op 1 September 1919 om 14:52 UTC op 'n afstand van 2 500 km verby Janus en om 16:20 op dieselfde dag op 'n afstand van 103 000 km verby Mimas gevlieg.
Benewens Epimetheus, het die ruimtetuig se instrumente ook nog 'n ander klein en tot dusver onbekende maan ontdek en 'n addisionele ring. Saturnus se magnetosfeer en magneetvelde is gekarteer en daar is bevind dat Saturnus se groot maan, Titaan, te koud is vir enige lewe. Die ruimtetuig het ook foto's van Saturnus se ringe gestuur wat van die onderkant afgeneem is. Die ringe, wat normaalweg helder van die aarde af voorkom, het nou donker op die foto's vertoon, en die gapings tussen die ringe wat van die aarde af donker voorkom, het nou helder vertoon.
Interstellêre sending
Op 25 Februarie 1990 het Pioneer 11 die vierde mensgemaakte voorwerp geword wat verby die wentelbane van die planete gevlieg het.
NASA beëindig die sending
Teen 1995 kon Pioneer 11 nie meer krag aan al die detektors lewer nie en die besluit is geneem om hulle af te skakel. Op 29 September 1995 het NASA se Ames-navorsingsentrum – hulle was verantwoordelik om die projek te bestuur – 'n persverklaring uitgereik wat soos volg gelui het: "After nearly 22 years of exploration out to the farthest reaches of the Solar System, one of the most durable and productive space missions in history will come to a close."
Die verklaring het aangedui dat NASA tot iewers in 1996 hul diepruimte-netwerkantennes sal gebruik om een of twee keer per maand met die ruimtetuig te probeer kontak maak, waana sy sender heeltemal stil sou raak. Die NASA-administrateur Daniel Goldin het Pioneer 11 so opgesom: "the little spacecraft that could, a venerable explorer that has taught us a great deal about the Solar System and, in the end, about our own innate drive to learn. Pioneer 11 is what NASA is all about – exploration beyond the frontier." Behalwe die persverklaring het NASA ook 'n historiese opgawe beskikbaar gestel van al die mylpale wat Pioneer 11 tydens die sending behaal het. NASA het roetine-kontaksessies met die ruimtetuig op 30 September 1995 beëindig, maar voortgegaan om kontak te maak vir twee uur elke twee tot vier weke. Die wetenskaplikes het op 24 November 1995 'n paar minute van goeie ingenieursdata van die ruimtetuig ontvang, maar toe finaal kontak verloor toe die aarde uit die antenne se gesigsveld verdwyn het. In 2002 het die sein te swak geword en kon dit nie meer opgevang word nie.
Huidige status
Op 30 Januarie 2019 was Pioneer 11 altesaam 100,84 AE (1,5085×1010 km) vanaf die aarde en 100 AE (1,5×1010 km) vanaf die son terwyl dit teen 'n snelheid van 2,37 AE per jaar weg van die son beweeg. Tans beweeg dit in die rigting van die sterrebeeld Skild in sy huidige posisie regte klimming 18h 50 m deklinasie -8° 39.5' (J2000), wat (op die oog af) naby Messier 26 is. In 928 000 jaar sal dit binne 0,25 parsek van die K-tipe dwergster TYC 992-192-1 verbybeweeg.
Pioneer 11 is intussen deur albei Voyagerruimtetuie, wat in 1977 gelanseer is, verbygesteek. Voyager 1 is tans die verste mensgemaakte voorwerp van die aarde af.
Pioneer-onreëlmatigheid
'n Ontleding van die data ontvang oor die radio's van die Pioneer 10- en 11-ruimtetuie, op afstande van 20-70 AE vanaf die son, het aangedui dat die seine aan 'n klein onreëlmatige frekwensiedwaling onderhewig was weens die Doppler-effek. Die dwaling kan vertolk word as die gevolg van die konstante versnelling van die ruimtetuig van (8,74 ± 1,33) × 10-10 m/s2 direk na die son. Daar is eers vermoed die verskynsel is toe te skryf aan statistiese oorsake, maar dit kon nie bewys word nie. As gevolg hiervan het die belangstelling in hierdie Pioneer-onreëlmatigheid gegroei. Ná verdere ontleding van die sendingdata deur Slava Turyshev en sy kollegas het hulle vasgestel dat die bron van die onreëlmatigheid veroorsaak is deur asimmetriese termiese uitstraling en dat dit 'n resulterende termiese terugwenkrag het wat ingewerk het op die kant van die Pioneer-ruimtetuie wat weg van die son wys. In Julie 2012 het die groep navorsers hul resultate in die Physical Review Letters wetenskaplike joernaal gepubliseer.
Gedenking
In 1991 is Pioneer 11 vereer op een van die tien Amerikaanse Posdiens se seëls wat die onbemande ruimtetuie gedenk wat die (toe nog) nege planete en die maan besoek het. Pioneer 11 het saam met Jupiter op die seël verskyn. Pluto was toe gelys as nog nie verken nie.
Kwêvoëls
Kwêvoëls (Corythaixoides) is 'n genus van voëls in die familie Musophagidae. Die genus omvat drie spesies wat in Afrika voorkom. In teenstelling met die helderkleurige loeries wat in bosse woon, leef kwêvoëls in oop gebiede en het vaal grys en wit vere.
Groenkopwielewaal
Die groenkopwielewaal is 'n seldsame, gelokaliseerde standvoël.
Identifikasie
Sy groen rugkant, kop en keel en sy geel kraag en onderkant onderskei hom van die ander wielewale. Jonges is liggeel van onder, met 'n ligter groen kop. Die voël word 24 cm lank.
Verspreiding
Dit word in Suider-Afrika slegs in die bergwoude van die Gorongosaberg in Sentraal-Mosambiek aangetref.
Geluid
Sy geroep klink baie soos die Swartkopwielewaal s'n, nl. 'n helder "fioee".
John Darrow
John Darrow (17 Julie 1907 – 24 Februarie 1970) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Racket (1928), The Primrose Path (1931), The Big Chance (1933), en Midshipman Jack (1933).
Warburton
Warburton is 'n klein dorpie in die Msukaligwa Plaaslike Munisipaliteit in Gert Sibande-distriksmunisipaliteit van Mpumalangaprovinsie, Suid-Afrika. Die N17 nasionale pad gaan deur die nedersetting.
David Hartsema
David Hartsema (Zoutkamp, 11 Februarie 1925 - Lauwersoog, 14 Februarie 2009) was 'n Nederlandse digter, skrywer en kunstenaar. Hy was lank die voltydse liriekskrywer vir die Groningse sangeres Lianne Abeln.
Mary-Louise Parker
Mary-Louise Parker (gebore 2 Augustus 1964) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente RED (2010) en R.I.P.D. (2013), en in die televisiereeks Weeds (2005).
Kollektiewe onbewuste
Kollektiewe onbewuste (Duits: kollektives Unbewusstes ), 'n term wat deur Carl Jung geskep is, verwys na strukture van die onbewuste wat deur lede van dieselfde spesie gedeel word. Volgens Jung word die menslike kollektiewe onbewuste deur instinkte en argetipes geokkupeer: universele simbole soos die Groot Moeder, die Wyse Ou Man, die Skaduwee, die Toring, Water, die Boom van Lewe en baie ander.
Basiese verduideliking
Die naam "kollektiewe onbewuste" het vir die eerste keer in Jung se 1916-essay "The Structure of the Unconscious" verskyn. Hierdie essay onderskei tussen die "persoonlike" Freudiaanse onbewuste, gevul met seksuele fantasieë en onderdrukte beelde, en die "kollektiewe" onbewuste wat die siel van die mensdom as geheel omsluit.
Op 19 Oktober, 1936, hou Jung 'n lesing "The Concept of the Collective Unconscious" voor die Abernethian Society by die St. Bartholomew's Hospital in Londen. Hy het gesê: My tesis is dan soos volg: Benewens ons onmiddellike bewuste wat van 'n suiwer persoonlike aard is en wat vermoedelik die enigste empiriese psige is, bestaan daar 'n tweede psigiese stelsel van 'n kollektiewe, universele en onpersoonlike aard wat identies in alle individue is. Hierdie kollektiewe onbewuste is oorgeërf. Dit bestaan uit vooraf bestaande vorms, die argetipes, wat slegs sekondêr tot bewussyn kom en 'n definitiewe vorm aan sekere psigiese inhoud gee. Jung het die kollektiewe onbewuste verbind met dit wat Freud "argaïese oorblyfsels" genoem het – verstandelike vorms waarvan die teenwoordigheid nie deur enigiets in die individu se eie lewe verklaar kan word nie en wat inheemse, ingebore en oorgeërfde vorms van die menslike verstand is.
Wanneer die moderne mens sy individuasieproses ondergaan en uit die kollektiewe onbewuste na sy volwasse self beweeg, word 'n persona gevestig — daardie klein gedeelte van die kollektiewe psige wat die individu beliggaam, waarmee hy optree en identifiseer.
Instinkte
Jung se uitleg van die kollektiewe onbewuste bou voort op die klassieke kwessie in die sielkunde en biologie rakende die natuur versus die leer (nature versus nurture). Indien ons aanvaar dat die natuur, of oorerflikheid, 'n invloed op die individuele psige het, moet ons vra hoe hierdie invloed in die werklikheid inslaan.
Argetipes en instinkte bestaan gelyktydig in die kollektiewe onbewuste as onderling afhanklike teenoorgesteldes, sou Jung later verklaar. Terwyl intuïtiewe begrip by die meeste diere volkome met instink verweef is, het die argetipes in mense 'n afsonderlike register vir verstandelike verskynsels geword.
Volgens Jung beleef mense vyf instinkte: honger, seksualiteit, aktiwiteit, refleksie en kreatiwiteit. Hierdie instinkte, in volgorde van toenemende abstraksie, veroorsaak en beperk menslike gedrag, maar laat ook ruimte vir vryheid in hulle implementering en veral in hulle interaksie. Selfs 'n eenvoudige honger gevoel kan tot baie verskille response lei, insluitend metaforiese sublimering. Verskeie lesers van Jung het opgemerk dat hy in sy hantering van die kollektiewe onbewuste, 'n ongewone kombinasie van onontwikkelde "laer" kragte en geestelike "hoër" kragte suggereer.
Argetipes
In 'n vroeë definisie van die term, skryf Jung: "Argetipes is tipiese begripswyses, en oral waar ons uniforme en herhaaldelike begripswyses teëkom, het ons met 'n argetipe te make, ongeag of die mitologiese karakter herken word of nie."
Hierdie argetipes bestaan in 'n wêreld buite die chronologie van 'n menslike leeftyd, en ontwikkel op 'n evolusionêre tydskaal. Wat die animus en anima betref, die manlike beginsel in die vrou en die vroulike beginsel in die man, skryf Jung: Hulle bestaan en funksioneer klaarblyklik in die dieper lae van die onbewuste, in die kollektiewe onbewuste. Hierdie lokalisering verklaar heelwat van hulle vreemdheid: hulle bring 'n onbekende psigiese lewe uit 'n verre verlede na ons kortstondige bewuste. Dis ons onbekende voorouers se manier van dink en voel, die manier waarop hulle die lewe en die wêreld, gode en mense beleef het, hulle psige. Die bestaan van hierdie argaïese strata is vermoedelik die oorsprong van die mens se geloof in reïnkarnasie en herinneringe aan "vorige ervarings." Net soos die menslike liggaam, is die menslike psige ook 'n museum van sy filogenetiese geskiedenis. Dit is nie moontlik om 'n volledige lys van argetipes op te stel  of om die verskille tussen argetipes heeltemal te uit te beeld nie. Ten spyte hiervan het June Singe 'n gedeeltelike lys van deeglik bestudeerde argetipes saamgestel en in pare van teenoorgesteldes gelys:
Bewyse
Wanneer die moderne mens sy individuasieproses ondergaan en uit die kollektiewe onbewuste na sy volwasse self beweeg, word 'n persona gevestig — daardie klein gedeelte van die kollektiewe psige wat hy beliggaam, waarmee hy optree en identifiseer.
Jung het herhalende temas voorgelê as bewyse vir die bestaan van psigiese elemente wat deur alle mense gedeel word. Byvoorbeeld: "Die slangmotief was beslis nie 'n individuele verwerwing van die dromer nie, want slangdrome is baie algemeen onder stadsbewoners wat waarskynlik nog nooit 'n regte slang gesien het nie." Nog sterker bewyse het volgens hom aan die lig gekom wanneer pasiënte komplekse beelde en narratiewe met verborge mitologiese parallelle beskryf.
Kritiek op bewyse
Popperiaanse kritikus Ray Scott Percival betwis sommige van Jung se voorbeelde en redeneer dat sy sterkste bewerings nie weerlegbaar is nie. Percival beskuldig Jung van oordrewe determinisme en skryf: "Hy kon nie die moontlikheid insien dat mense soms idees skep wat nie voorspel kan word nie, selfs in beginsel." Betreffende die bewering dat alle mense sekere denkpatrone toon, redeneer Percival dat hierdie gemeenskaplike patrone deur gemeenskaplike omgewings verklaar kan word (i.e. deur die leer, nie die natuur nie). Aangesien alle mense gesinne het, plante en diere teëkom, en nag en dan ervaar, is dit nie verrassend dat hulle basiese verstandelike strukture rondom hierdie verskynsels sal ontwikkel nie.
Verkenning
Bewyse vir die bestaan van 'n kollektiewe onbewuste, en insig daarin, kan hoofsaaklik uit drome en die aktiewe verbeelding verkry word.
Jung het gemeen dat "die skaduwee" en die anima en animus van die ander argetipes verskil aangesien daar 'n meer direkte verband tussen hulle inhoud met die individu se persoonlike situasie is. Jung het pasiënte aangemoedig om direkte, bewuste dialoog met hierdie innerlike persoonlikhede te voer. Terwyl die skaduwee gewoonlik die persoonlike onbewuste verpersoonlik, kan die anima of Wyse Ou Man as verteenwoordiger van die kollektiewe onbewuste optree.
Op grond van sy interpretasie van sinchronisiteit en ekstrasensoriese persepsie het Jung voorgehou dat psigiese aktiwiteit die brein te bowe gaan.
Die menslike psige bemiddel tussen die oerkrag van die kollektiewe onbewuste en die belewenis van bewussyn of droom. Simbole mag dus interpretasie vereis voordat hulle as argetipes verstaan kan word.
'n Enkele argetipe kan op baie verskillende manier manifesteer. Die Moeder-argetipe is byvoorbeeld nie net van toepassing op ma's, oumas, stiefma's, skoonma's en mitologiese moeders nie, maar ook op verskeie konsepte, plekke, voorwerpe en diere: Simbole van die moeder verskyn in konsepte wat die vervulling van ons verlange na verlossing verteenwoordig, soos die paradys, die koninkryk van God, die hemelse Jerusalem. Baie konsepte wat 'n gevoel van toewyding of ontsag uitlok, byvoorbeeld die kerk, hemel, aarde, die onderwêreld en die maan, kan moedersimbole wees. Dié argetipe word dikwels met dinge en plekke geassosieer wat vrugbaarheid verteenwoordig: 'n geploegde land of 'n tuin. Dit kan ook aan 'n diep put, of houers soos 'n doopvont of komvormige blomme soos die roos of die lotus gekoppel word. Weens die beskerming wat dit impliseer, kan die mandala 'n vorm van die moeder-argetipe wees. Hol voorwerpe soos oonde of bakke word met die moeder-argetipe geassosieer en vanselfsprekend die uterus, joni, en enigiets met 'n soortgelyke vorm. Die lys sluit ook verskeie diere soos die koei en haas in. 'n Mens kan 'n droom egter nie eenvoudig dekodeer deur te aanvaar dat hierdie betekenisse konstant is nie. Argetipiese verduidelikings werk die beste wanneer 'n reeds bekende mitologiese vertelling gebruik kan word om 'n individu se verwarrende ervaring te verduidelik.
Toepassing op psigoterapie
Psigoterapie wat op analitiese sielkunde gebaseer is, het ten doel om die verhouding tussen 'n persoon se individuele bewussyn en die dieper, onderliggende gemeenskaplike strukture te ontleed. Persoonlike ervarings aktiveer argetipes in die psige en verleen betekenis en inhoud daaraan. Argetipes is terselfdertyd op bedekte wyse besig om menslike ervarings en herinneringe te organiseer, maar die kragtige effek daarvan word eers indirek, agterna beskou, duidelik. 'n Begrip van die krag van die kollektiewe onbewuste kan 'n individu help om sy weg deur die lewe te vind.
Toepassing op die samelewing
Elemente van die kollektiewe onbewuste kan onder groepe mense manifesteer wat per definisie almal 'n band met hierdie elemente deel. Groepe mense kan veral vir spesifieke simbole ontvanklik raak weens die historiese situasie waarin hulle hul bevind.
Alhoewel die beskawing mense forseer om hulle bande met die mitologiese wêreld van onbeskaafde samelewings te ontken, was Jung van mening dat aspekte van die primitiewe onbewuste nietemin in die vorm van bygelowe, alledaagse gebruike en onbetwiste tradisies soos die Kersfeesboom herhaal word.
Op grond van empiriese bevindinge het Jung geglo dat alle mense, ongeag ras en geografiese verskille, dieselfde kollektiewe poel instinkte en droombeelde in gemeen het, alhoewel dit weens die vormende invloed van kultuur verskillend manifesteer. Bo en behalwe die primitiewe kollektiewe onbewuste, mag dit ook wees dat mense binne 'n sekere kultuur bykomende primitiewe kollektiewe idees deel.
Die universele toepasbaarheid van argetipes het nie die aandag van bemarkingspesialiste ontsnap nie. Hulle het opgemerk dat handelsmerkgewing (branding) met verbruikers resoneer wanneer daar tot argetipes in die kollektiewe onbewuste gespreek word.
Ursula Karven
Ursula Karven (gebore 17 September 1964 as Ursula Ganzenmüller in Ulm) is 'n Duitse aktrise, skrywer, model, joga-instrukteur.
Filmografie
• 2
Kepler-452b
Kepler-452b is ’n eksoplaneet wat om ’n G-tipe-ster, Kepler-452, wentel. Dit is deur die Kepler-ruimteteleskoop ontdek en Nasa het die ontdekking op 23 Julie 2015 aangekondig. Dit is die eerste eksoplaneet byna so groot soos die Aarde wat ontdek is in die bewoonbare sone van ’n ster soortgelyk aan die Son. Naas Kepler-438b stem die ster die meeste met die Aarde ooreen, maar dit is nie bekend of Kepler-452b ’n rots- of klein gasplaneet is nie. Gebaseer op sy digtheid, is dit waarskynlik ’n rotsplaneet.
Eienskappe
Die planeet wentel elke 385 dae om sy ster. Dit is ouer en 60% groter as die Aarde, maar lê ook in sy ster se bewoonbare sone.