cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nicaragua
Sosiale gegewens
Die Afrikane het as plantasie- en boswerkers van die Wes-Indiese eilande gekom en woon nou in die groter kusdorpe. Tot in die 18de eeu was die kus van die gebied onder Britse beheer, en gevolglik praat die bevolking daar naas hul eie taal ook Engels en is Protestants. Die res van die bevolking is Rooms-Katoliek en het Spaans as omgangstaal.
Nicaragua behoort ondanks sy baie natuurlike rykdomme tot die armste lande van Sentraal-Amerika en van die hele Latyns-Amerika. Dit blyk uit die lae gemiddelde inkomste van die bevolking, die swak gesondheidsvoorsiening, die swak opleidingsmoontlikhede vir leerpligtige kinders tussen 6 en 13 jaar en die onvoldoende huisvesting in die stede sowel as op die platteland.
Net in die hoofstad en in die stad León is daar vir die inwoners beperkte sosiale voorsieninge. Meer as 40% van die bevolking is analfabete. Die getal laer skole is nie eens voldoende vir die helfte van die totale getal leerpligtige kinders nie.
Honger en armoede dwing baie om te gaan werk, sodat net ’n handjievol sekondêre onderwys ontvang; nog kleiner getalle besoek die Sentraal-Amerikaanse Universiteit van Managua (1961) en die Nasionale Outonome Universiteit van Nicaragua in León, wat in 1814 gestig is. Vakbonde verleen 'n sekere mate van hulp aan hul lede, maar moet hulle van politieke aktiwiteite weerhou.
Die meeste vakbonde is baie klein (nie meer as 5 000 lede nie) en word deur die regering beheer. Vakbondleiers wat aan stakings deelneem, word in hegtenis geneem en stakings word deur spesiale keurtroepe van die Nasionale Wag stopgesit. Die wat werk het, is relatief goed daaraan toe, aangesien hulle byvoordele van werkgewers ontvang. Die werkloses (sowat 50% van die bevolking tussen 15 en 65 jaar) ontvang niks.
Politieke en ekonomiese situasie
Die land het in 1821 onafhanklik geword van Spaanse beheer. Na ’n periode van bloedige burgeroorloë het Anastasio Somoza (1896–1956) in 1936 die mag oorgeneem. Nadat hy in 1956 vermoor is, is die presidentskap afwisselend beklee deur sy seuns Luis (1957–1963) en Anastasio jr. (1967) en sy vertroueling René Schick (1963–1967).
Tydens hul bewind het die Somozas op 'n hardhandige manier alle opposisie onderdruk. Hierdeur is 'n skyn van politieke rus verkry, wat dit veral vir Amerikaanse ondernemers aantreklik gemaak het om daar te investeer. Die investerings is gedoen in die verbouing van koffie, katoen en piesangs, in die soektog na aardolie in die Karibiese See en Stille Oseaan, en in die bou van paaie (onder meer die Ramapad van die ooskus van die Nicaragua-meer na Rama aan die Río Escondido, die belangrikste verbinding tussen die oos- en weskus), spoorlyne en lugverkeer (Transportes Aéreos Centro-Americanos; TACA).
Landbouprodukte, garnale, goud en koper word uitgevoer na die Verenigde State, Nicaragua se belangrikste handelsvennoot. Nywerheidsprodukte soos masjinerie, motors en lewensmiddele, hoofsaaklik bestem vir die oostelike dele van die land, word weer uit die VSA ingevoer. Byna 60% van die arbeidsmag werk in die landbou in die sentrale bergland op klein plasies, waar bone, mielies, sorghum, kassawe en suikerriet vir eie gebruik verbou word.
Die nywerhede is beperk tot die verwerking van landbouprodukte en lewer verbruikersgoedere soos dranke, seep, leerware, suiwelprodukte, kitskoffie en dies meer. Hoe die verdere ontwikkeling van die groot rykdomme van die land (groot vrugbare gebiede wat nog nie bewerk is nie, hout, delfstowwe en kommersiële visvangs) sal plaasvind, hang van die politieke situasie af.
Teen die einde van 1974 het die Sandinistiese Front van Nasionale Bevryding daarin geslaag om ’n paar politieke gevangenes te bevry, waarop Somoza 'n noodtoestand afgekondig en krygswet en perssensuur ingestel het. Weerstand teen die beleid het onder die middel- en hoër klasse opgebou. Burgeroorlog het in 1979 in die land uitgebreek en teen die einde van 1979 het die Sandinistiese Front van Nasionale Bevryding die bewind oorgeneem.
Die land word deur 'n junta van vyf lede geregeer. Na die bewindsoorname is ondernemings met plaaslike eienaars genasionaliseer en is handelsbeheer ingestel. Maatreëls is afgekondig om die ekonomie, wat onder die burgeroorlog verswak het, te verbeter en te herstel.
Bulbinella
Bulbinella (katsterte) is 'n genus van plante in die familie Asphodelaceae, subfamilie Asphodeloideae, en vir die eerste keer beskryf as 'n genus in 1843. Die meeste van die spesies in die genus is inheems aan die Wes-Kaap waar dit voorkom in die winterreënval gebied. Ander spesies is endemies aan Nieu-Seeland, waar die meeste voorkom in die sentrale Otago-gebied. Die gebied het dieselfde tipe klimaat as die Wes-Kaap.
Beskrywing
Hulle word gekenmwerk deur die digte, trosse blomme, meestale geel maar ook wit, pienk of oranje afhangende van die spesies. Daar is een spesie in Nieu-Seeland wat die enigste is wat slegs wit en geel blomme dra.
FC Augsburg
FC Augsburg is 'n sokkerklub uit die Duitse stad Augsburg en is in 1907 gestig as FC Alemannia Augsburg.
In 1921 word die naam verander na BC Augsburg. In 1969 het die klub ernstige finansiële probleme ontwikkel en saamgesmelt met TSV 1847 Schwaben Augsburg en daarna bekendgestaan as FC Augsburg. Die Schwaben-klublede was egter ongelukkig met die samesmelting en het 'n jaar later weer afgestig (vandag speel Schwaben in die Landesliga Suid-Beiere).
In 1973 wen die klub die Regionalliga (toe 2de klas), maar verloor in die uitspeelwedstryde om promosie na die Bundesliga teen Tennis Borussia Berlyn. In die 2006/07-seisoen haal FCA die eerste keer die Bundesliga 2 sedert 1983.
Bleekkatstert
Die bleekkatstert (Bulbinella eburniflora) is 'n meerjarige struik wat hoort tot die aalwynfamilie Asphodelaceae en blom vanaf Augustus tot September. Die struik is endemies aan die Noord-Kaap en kom voor naby Nieuwoudtville op die Bokkeveld-eskarp. Die blomme is roomkleurig tot wit van kleur en die struik word tot 75 cm hoog.
Sarwanand (Sarvanand) Koul Premi
Sarwanand Koul Premi (* 2 November 1924 – † 1 Mei 1990) was 'n Indiese Kasjmiri-talige digter, joernalis, navorsingsgeleerde en onafhanklikheidsaktivis wat in 1990 deur Islamitiese militante vermoor is.
Vroeë lewe en opvoeding
Sarwanand was die seun van Gopinath Koul en Omravati Koul, hulle was 'n Kasjmiri Pandit-familie van die Soaf-Shali-dorp (antieke Sanskritnaam: Saft-Shaleshwar) van Kasjmir se Anantnagdistrik. Premi se vader was die eerste in sy familie om hoëronderwys te ontvang.
Persoonlike lewe
Hy is in 1948 getroud met Oma, van die dorp Hangalgund (Anantnag). Hulle het 3 seuns en 4 dogters gehad.
Sterwe
Gedurende die nag van 29/30 April 1990 het drie gemaskerde militantes hom met sy jonger seun uit hul huis ontvoer. Hul lyke is op 1 Mei 1990 gevind. Premi is vermoor weens sy ondersteuning van die Indiese Nasionalisme in Kasjmir.
Werke
Hy kon vier tale lees en skryf, naamlik Hindi, Oerdoe, Engels en Kasjmiri, en kon Persies en Sanskrit verstaan.
Wrangeleiland
Wrangeleiland (Russies: О́стров Вра́нгеля, Ostrof Wrangelja) is ’n eiland aan die Oos-Siberiese kus in die Noordelike Yssee. Dit lê by die 180°-meridiaan. Die internasionale datumgrens is by dié lengtegraad ooswaarts geskuif sodat dit nie deur die eiland en deur die Tsjoekotka-skiereiland op die Russiese vasteland loop nie. Die naaste land aan Wrangeleiland is die klein, rotsagtige Heraldeiland 60 km oos daarvan. Die naaste deel van die vasteland is 140 km van die eiland af. Wrangeleiland is vermoedelik die laaste plek op aarde waar mammoete oorleef het.
Beskrywing
Feitlik die hele Wrangeleiland, en Heraldeiland, is sedert 1976 ’n hoogs beskermde natuurgebied en die enigste menslike bedrywighede wat toegelaat word, is wetenskaplik van aard. Net vier bewaarders woon sedert 2003 op die eiland. Benewens hulle is daar sowat 12 wetenskaplikes wat in die somer daar navorsing doen.
Die eiland is sowat 125 km breed en beslaan ’n oppervlakte van 7 600 km2. Dit bestaan uit ’n suidelike kusvlakte van tot 15 km breed, ’n sentrale gordel van berge en ’n noordelike kusvlakte van tot 25 km breed. Die berggordel wat van oos na wes loop, die Tsentralnije-bergreeks, is tot 40 km breed en van kus tot kus 145 km lank. Die berge is meestal net meer as 500 m bo die seevlak. Die hoogste berg is Berg Sowjetskaja van 1 096 m bo die seevlak. Die bergreeks eindig aan albei kante in kranse aan die kus.
Administratief val Wrangeleiland in die outonome okroeg Tsjoekotka van die Russiese Federasie. Dit het onder meer ’n weerstasie.
Geologie
duimnael|Wrangeleiland, 2001 Wrangeleiland bestaan uit geplooide, verskuifde en metamorfe vulkaniese, ingeperste afsettingsgesteentes wat in ouderdom wissel van Opper-Prekambries tot Neder-Mesosoïes. Die Prekambriese gesteente, wat sowat 2 km dik is, bestaan uit Opper-Proterosoïese serisiete en chloriete leisteen en skis wat mindere hoeveelhede metavulkaniese gesteente, metakonglomerate en kwartsiet bevat. Bo die Prekambriese rotslae is rotslae van 2,25 km dik uit die Opper-Siluur tot Neder-Karboon wat bestaan uit tussenlae van sandsteen, siltsteen, leisteen, argilliet en seldsame kalksteen en dolomiet. Bo hierdie lae is kalksteen van 2,15 km dik uit die Karboon en Perm, wat grootliks uit seelelielae bestaan, met tussenlae van leisteen, argilliet en klein hoeveelhede dik breksie, sandsteen en horingsteen. Die heel boonste laag van 0,7 tot 1,5 km bestaan uit kleiagtige, kwartsagtige turbidiet uit die Trias met tussenlae van swart leisteen en siltsteen.
’n Dun lagie Kainosoïese grif, sand, klei en modder lê ten grondslag van die kusvlaktes van Wrangeleiland. Klei- en griflae van net ’n paar dosyn meter dik uit die Laat Neogeen bedek die weggevrete oppervlak van die geplooide en verskuifde lae waaruit Wrangeleiland bestaan. Verharde modder en grif van net ’n paar meter dik uit die Plioseen lê op die sediment uit die Laat Neogeen. Sanderige Pleistoseense riviersediment kom voor langs riviere en strome en as ’n dun laag van óf kolluvium óf eluvium.
Flora en fauna
duimnael|links|400px|Die Arktiese [[toendra op Wrangeleiland.]] Wrangeleiland is ’n teelgrond vir ysbere, robbe, walrusse en lemmings. In die somer word dit deur baie soorte voëls besoek. Dit is ook die tuiste van poolvosse. Verskeie soorte walvisse kan naby die kus gesien word.
Wolhaarmammoete het tot 2500–2000 v.C. daar oorleef, en dit is die mees onlangse bekende mammoetbevolking. Sowat 500 tot 1 000 mammoete op ’n tyd het 6 000 lank hier oorleef, afgesonder van die vasteland. Rendiere is in die 1950's bekendgestel en hul getalle word tot 1 000 beperk om hul invloed op die voëlbevolking te verminder. In 1975 is die muskusos ook ingebring. Die bevolking het intussen gegroei van 20 tot sowat 200.
Die flora sluit 417 spesies plante in, dubbel soveel as in enige ander gebied van dieselfde grootte met Arktiese toendra en meer as enige ander Arktiese eiland. Om dié rede is die eiland in 2004 aangewys as die mees noordelike wêrelderfenisgebied.
Klimaat
Wrangeleiland het ’n uiterse poolklimaat. Die streek is vir die grootste deel van die jaar bedek met droë, koue Arktiese lug. Warmer en vogtiger lug kan die eiland in die somer vanuit die suidooste bereik. Dit kry soms ook droë, warm lug.
Die eiland word deur lug van beide die Noordelike Yssee en die Stille Oseaan beïnvloed. Dit veroorsaak onder meer sterk winde. Soms kom "sikloniese" periodes voor, wat gekenmerk word deur vinnige, sirkulêre winde. Daar is ook baie mis.
Winters is lank en word gekenmerk deur ysige weer en sterk noordewinde. In dié tyd bly die temperatuur gewoonlik maande lank ver benede die vriespunt. In Februarie en Maart is daar gereelde sneeustorms met windsnelhede van 140 km/h of hoër.
Die klimaat verskil grootliks in die noordelike, sentrale en suidelike streke. Laasgenoemde twee gebiede is warmer. Die kort somers is koel, maar relatief gemiddeld omdat die middernagson temperature gewoonlik bo die vriespunt hou. Soms kom ryp en sneeu voor, en mis is algemeen. Warmer, droër weer kom in die middel van die eiland voor. In 2003 was die rypvrye tydperk op die eiland baie kort, gewoonlik nie meer as 20 tot 25 dae nie, en meestel net twee weke.
Water
Volgens ’n 2003-verslag het Wrangeleiland sowat 1 400 riviere van meer as ’n kilometer lank; vyf riviere van meer as 50 km lank en sowat 900 vlak mere, meestal in die noordelike deel, met ’n oppervlakte van 80 km2. Die water van die Oos-Siberiese en Tsjoektsji-see om Wrangel- en Heraldeiland het die laagste soutinhoud in die Arktiese seebekken asook ’n baie hoë suurstofinhoud.
Voorgeskiedenis
Dié afgeleë eiland is vermoedelik die laaste plek waar wolhaarmammoete voorgekom het, tot omstreeks 2000 v.C.  ’n Kombinasie van klimaatsveranderings en die teenwoordigheid van moderne mense met gevorderde jagtegnieke het waarskynlik gelei tot hul voortydige uitsterwing.
Bewyse dat voorhistoriese mense hier gewoon het, is in 1975 by die Tsjertof Owrag-terrein ontdek. Verskeie steen- en ivoor-gereedskap is gevind, onder meer ’n harpoen. Radiokoolstofdatering toon mense het omstreeks 1700 saam met die laaste mammoete op die eiland voorgekom, hoewel geen direkte bewyse al gevind is dat mense mammoete gejag het nie. Teen die tyd dat die Weste Wrangeleiland ontdek het, was daar geen inheemse bevolkings oor nie.
’n Legende bestaan onder die Tsjoektsji-volk van Siberië oor ’n hoofman Krachai of Krahay wat met sy mense, die Krahays, oor die see gevlug en in ’n verre noordelike land gaan woon het. Hoewel die verhaal ’n mite kan wees, was die Tsjoektsji's bewus van ’n eiland of kontinent in die noorde vanweë die jaarlikse migrasie van takbokke oor die ys, asook die uitspoel van spiespunte aan die kus van die Noordelike Yssee wat op ’n manier gemaak was wat onbekend aan die Tsjoektsji's was. Die Amerikaanse taalkundige professor Michael E. Krauss het onlangs argeologiese, historiese en taalkundige bewyse gelewer dat Wrangeleiland ’n handelspos was tussen Inuïtiese bevolkings in Alaska en die noordkus van Siberië, en dat die kus in laat prehistoriese en vroeë historiese tye gekoloniseer kon gewees het deur Inuïtiese setlaars van Noord-Amerika. Krauss stel voor die vertrek van dié koloniste hou verband met die Krachai-legende.
Ekspedisies en opeising
duimnael|600px|'n Skets van Wrangeleiland soos gesien van Heraldeiland af, 1881. In 1764 het die Kosak Stepan Andrejef beweer hy het die eiland gesien en dit Tikegen-land genoem. Baron Ferdinand von Wrangel (1797–1870) het Andrejef se verslag gelees en die Tsjoektsji's se storie oor die eiland gehoor en ’n ekspedisie (1820–1824) gereël om dit te gaan soek, maar het nie daarin geslaag nie. Die eiland is eindelik na hom genoem.
In 1849 het kaptein Henry Kellett van die HMS Herald op Heraldeiland geland en dit sy naam gegee. Hy het gedink hy het ’n eiland wes daarvan gesien en dit Plovereiland genoem; daarna is dit op Britse kaarte aangedui as Kellettland. In Augustus 1867 het kaptein Thomas Long van Amerika gesê hy het die eiland gesien en dit Wrangell-land [sic] genoem. ’n Amerikaanse geselskap het op 12 Augustus 1881 op Wrangeleiland geland en dit vir Amerika opgeëis. Hulle het dit "New Columbia" genoem.
In 1911 het die Russiese ysbrekers Waigatsj en Taimir onder Boris Wilkitski op die eiland geland en in 1916 het die tsaar verklaar die eiland behoort aan die Russiese Ryk.
240px|duimnael|Die bewoners van die eiland word verwyder aan boord van die Krasni Oktjabr, 1924. In 1914 het ’n Kanadese ekspedisie onder aanvoering van Vilhjalmur Stefansson op die eiland gestrand geraak weens ys. Hulle is deur ’n Amerikaanse skip gered. In 1921 het Stefansson die eiland vir Kanada probeer opeis, glo om ’n Japannese opeising te verhoed. Van die geselskap wat agtergelaat is, het net een oorleef. Hy is in 1923 deur ’n skip gered wat weer eens ’n geselskap agtergelaat het: die Amerikaner Charles Wells en 12 Inuïete.
In 1924 het die Sowjetunie Wells en die Inuïete van die eiland verwyder aan boord van die Krasni Oktjabr. Wells is daarna in Wladiwostok aan longontsteking dood. Ná nog ’n poging om die eiland vir Amerika op te eis, het die Sowjetregering in 1926 die tsaar se aanspraak op die eiland herbevestig.
In die 1960's is die hoofnedersetting Oesjakojskoje naby Rogersbaai aan die suidsentrale kus van Wrangeleiland gevestig en daarna nog ’n nedersetting, Zwjozdni, 38 km wes daarvan. ’n Militêre radarinstallasie is ook aan die suidooskus by Kaap Hawaii gebou.
Op 23 Maart 1976 is die Natuurreservaat Wrangeleiland gestig vir die bewaring van die natuur op Wrangel- en Heraldeiland. Teen die 1980's was Zwjozdni feitlik verlate. Jag is verbode op die eiland, buiten ’n klein hoeveel seesoogdiere vir die behoeftes van die plaaslike bevolking. In 1992 is die militêre radarinstallasie gesluit en net die nedersetting Oesjakojskoje word tans bewoon. In 2004 is Wrangel- en Heraldeiland, asook die omringende waters, op Unesco se wêrelderfenislys geplaas.
In 2014 het die Russiese Vloot planne aangekondig om ’n basis op die eiland te vestig. Dit sal uit twee stelle van 34 voorafvervaardigde modules bestaan.
George Louw
George Louw (1 Maart 1939 – 5 Mei 2023) was ’n uitgewer en Afrikaanse digter en dramaturg. Sy vader was ’n broer van die digters N.P. van Wyk Louw en W.E.G. Louw.
Herkoms en opleiding
George Louw is op 1 Maart 1939 op Sutherland gebore, waar sy vader op Meintjiesplaas geboer het. Hy is die jongste van drie kinders en het ’n ouer broer en suster. Sy vader is Bismarck von Moltke Louw, die broer van N.P. van Wyk Louw en W.E.G. Louw, en sy ma is Rita Baartman. Sy ouers is op 28 Maart 1931 getroud. In 1944 verhuis die gesin na Parow nadat sy pa op doktersadvies oor sy hoë bloeddruk die plaas moes verkoop. Op 13 Augustus 1945 is sy vader aan ’n hartaanval oorlede. George matrikuleer in 1956 aan die Hoërskool J.J. du Preez in Parow. In 1957 word hy met ’n beurs van Die Burger student aan die Universiteit van Stellenbosch en in 1959 verwerf hy sy B.A.-graad met hoofvakke Afrikaans-Nederlands en Filosofie.
Loopbaan as joernalis en skrywer
Hy word vervolgens joernalis by Die Burger. In 1963 begin hy in die medisyne studeer aan die Universiteit van Stellenbosch en trou in hierdie jaar ook met Sophia Dorothea (Dorette) Theron. In sy tweede akademiese jaar word dit egter duidelik waar sy roeping lê en hy staak sy mediese studies. In hierdie tyd is hy tydelik mede-redakteur van Amicus Certus, nuusblad van Ou Mutual. Hy verwerf in 1965 sy B.A. Honneurs-graad in Afrikaans-Nederlands aan die Universiteit van Kaapstad in die eerste klas en word junior lektor aan hierdie universiteit. In 1968 word hy lid van die redaksie van Die Huisgenoot, waarna hy as uitgewer by Tafelberg-Uitgewers in Kaapstad ander skrywers se werk begin versorg. Hy word later hoof van fiksie by hierdie uitgewery. In 1981 word hy aangestel as uitgewer by NG Kerk-uitgewers, later Lux Verbi. Hy vorder tot assistent-hoofbestuurder van hierdie uitgewery, voordat hy in 1992 'n pos as hoofbestuurder van Van Schaik uitgewers in Pretoria aanvaar. In Maart 1998 tree hy af.
Dood
George Louw is op 5 Mei 2023 in Kaapstad oorlede as gevolg van 'n hartaanval.
Skryfwerk.
As dertienjarige verower hy die eerste prys vir poësie in ’n landwye skryfwedstryd vir kinders onder agtien jaar. In hierdie tyd verskyn die gedig Ek droom reeds op 17 Januarie 1953 in Die Klein Burger, terwyl van sy verse ’n bietjie later ook in Standpunte opgeneem word.
Digkuns
Hy debuteer in 1957 as agtienjarige met Die trekpad, ’n bundel wat hy aan Ingrid Jonker opdra as huldeblyk vir haar mentorskap met sy digkuns. Hierdie bundel trek reeds aandag weens die soepel taalgebruik en tegniese digterlike vermoë, hoewel daar nie veel integrasie van gedigte in die bundel is nie. Te veel van die gedigte steun ook nog te sterk op ’n enkele beeld, ingewing of woord, wat afbreuk doen aan die impak van die geheel. Die gedigte handel oor die ervarings en eerste insigte in die lewe, die jeugliefde met sy vreugde en smart en ’n jongman se religieuse twyfel. Erfenis van ’n ou visser daag die aangesproke “jy” uit om die harde werklikheid van ’n lewe op see ten volle te begryp. Langs die trekpad na Madrid beeld die lewensvreugde uit soos dit in verskeie figure vergestalt word. ’n Hoogtepunt in die bundel is Die lug skif oop, waar die beelding konsekwent deurgevoer word.
Reptiel
Reptiele (lede van die klas Reptilia) is asemhalende, koudbloedige gewerweldes wat se vel met skubbe bedek is en nie hare of vere nie. Moderne reptiele word op elke kontinent behalwe Antarktika aangetref.
Taksonomie
Die taksonomie van hierdie groep lyk taamlik duidelik, indien mens die huidige verteenwoordigers bekyk. Die skilpaaie, krokodille, slange en akkedisse het sekere gemeenskaplike eienskappe wat hulle onderskei van die ander gewerweldes. Hulle het skubbe pleks van hare (soos soogdiere) of vere (soos voëls), hulle is koudbloedig pleks van warmbloedig soos soogdiere en voëls. In teenstelling tot die (meeste) amfibieë het hulle 'n geskubde huid en lê hulle eiers met 'n skaal en 'n vlies wat amnion genoem word, hoewel daar van die slange is wat lewendbarend is. Die huidige reptiele is dus Amniota: diere met 'n amnion en deur hierdie vlies is hulle aangepas om heeltemal op die land te leef.
Phil Hayes (akteur)
Phil Hayes (gebore 5 Julie 1964) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Unforgiven (1992) en Diary of a Wimpy Kid: Dog Days (2012), en in die televisiereekse Big Sound (2000) en Dinosaur Train (2009).
Henog
thumb|180px|God het Henog "na Hom toe weggeneem", soos staan in Genesis 5:24. (Illustrasie uit Figures de la Bible van 1728, deur Gerard Hoet. Henog (Hebreeus: חֲנוֹךְ, H̱anōḵ; Grieks: Ἑνώχ, Henṓkh) is ’n figuur uit die Hebreeuse Bybel van voor die Sondvloed. Hy was die seun van Jered en die pa van Metusalag.
Reptiel
Taksonomie
Maar indien die fossielgeskiedenis bekyk word, stam ook die soogdiere (en hul voorsate die sinapsides en terapsides) en die voëls (Aves) van die eerste Amniota af. Die tradisionele klasse Reptilia is dus parafileties. Dit word dalk steeds deur soöloë gebruik, maar nie deur paleontoloë nie.
Henog
Volgens Genesis het Henog 365 jaar oud geword voordat hy deur God weggeneem is: "Hy het naby God geleef en toe was hy nie meer daar nie, want God het hom na Hom toe weggeneem." (Genesis 5:24.) Sommige Christene vertolk dit as dat Henog lewend opgevaar het na die hemel.
George Louw
Digkuns
Opstand verby bou voort op die ontginning van die vrye versvorm en die seggingskrag van eenvoudige woorde en taal, met meer gebruikmaking van surrealistiese beelde. In hierdie bundel oorheers die godsdiens en geloof as sentrale tema, met die digter wat vasgevang is in twyfel en verwarring. ’n Hoogtepunt is Hitler hou kajuitraad met homself wat ’n treffende uitbeelding gee van die kontras tussen die despoot se kindervrese en sy later onmenslike optrede. Visioen van ’n degenerasie bevat ’n bede om ’n tuiste en vrede vir almal, terwyl Hoop op vernuftige wyse die gewone assosiasie tussen lig en hoop omdraai. Vlug is nie ’n dagrit ver beeld die begeerte uit om terug te vlug na ’n ongerepte jeug, met die ervaring en ouderdom wat soos ’n dooie gewig saamgedra word en die tog bemoeilik, terwyl Herberg vir ’n nag die begeerte na privaatheid te midde van die grofste skendings daarvan uitspreek.
Henog
Henog is die onderwerp van baie Joodse en Christelike tradisies en word beskou as die skrywer van die Boek van Henog.
Die Nuwe Testament het drie verwysings na Henog uit die afstammelinge van Set (Lukas 3:37, Hebreërs 11:5 en Judas 1:14-15).
Reptiel
Vel
Die meeste reptiele het 'n dun, rekbare vel, met keratienskubbe daarop wat langs mekaar kan lê of dakpansgewys gerangskik kan wees. Die rug- en buikskilde van skilpaaie bestaan uit dermale beenskubbe met keratienskubbe daaroor. Namate die skilpaaie groei, word nuwe been voortdurend aan die onderkant van die skubbe gevorm.
By slange vorm 'n nuwe vel periodiek onder die oue en die ou vel word dan afgewerp (hulle vervel). By akkedisse skilfer die vel al namate nuwe vel gevorm word en by krokodille verweer die keratienskubbe geleidelik en word hulle deur nuwes vervang. Die kleur van die vel word deur pigmentselle (chromatofore) daarin bepaal en deur die grootte van die pigmentkorrels te reguleer, kan sommige reptiele van kleur verander.
Tande
Die huidige skilpaaie het geen tande nie, maar byt met behulp van skerp rande van keratien om die kake. Daar is egter aanduidings dat van die fossiele skilpaaie wel tande gehad het. Alle ander reptiele het tande wat vervang kan word wanneer hulle uitval.
Hierdie tande kan in holtes in die been le soos by die krokodille (tekodont), bo-op die been vasgeheg wees soos by die meeste akkedisse (akrodont), of op 'n riffie aan die binnekant van die kakebeen vasgeheg wees soos by die meeste slange (pleurodont). By sekere slange is sommige tande tot giftande omvorm.
Sintuie
Baie reptiele het goed ontwikkelde oë waarmee hulle meestal egter slegs beweging kan waarneem. Benewens die gewone ooglede het baie reptiele 'n derde, deursigtige vlies, bekend as 'n knipvlies, onder die ooglede wat die oog van voor na agter toemaak. Slange het geen beweeglike ooglede nie.
George Louw
Versamelbundels
Van sy gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Faune, Liggaamlose taal, Goudaar, Kraaines, Woordpaljas, Die goue vreugde, Voorspraak en Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte. Rina Coetzee toonset ’n aantal van sy gedigte, wat sy by die Stellenbosse poësiekring opvoer.
Henog
Henog in Genesis
Henog verskyn in Genesis as die sewende van die 10 aartsvaders van voor die sondvloed. Volgens Genesis het al die aartsvaders van voor die vloed verskeie eeue gelewe. In Genesis 5 word ’n stamboom van dié 10 figure (van Adam tot Noag) aangegee, met die ouderdom waarop elkeen was toe sy seun gebore is, asook die ouderdom van almal toe hulle dood is.
Apokriewe boeke van Henog
Drie omvattende apokriewe boeke word dikwels aan Henog toegeskryf:
Hierdie boeke vertel hoe Henog opgevaar het na die hemel en as bewaker van al die hemelse skatte aangestel is, asook as hoof van die aartsengele en die uitvoerder van God se opdragte. Al die geheime en misterieë is ook aan hom geleer. In 3 Henog word hy geïdentifiseer as die Metatron, die engel wat God se woord oordra. Hy word beskou as die een wat God se openbaring aan Moses oorgedra het en as die dikteerder van die Boek van Jubileë.
George Louw
Drama
Sy eerste drama, ’n Skip is ons beloof, het as tema die botsing tussen ’n enkeling en die samelewing tydens die anti-bandiete agitasie van 1848. Die Neptune, ’n skip vol gevangenes, gooi anker in Simonsbaai en die plaaslike inwoners kom in opstand teen Brittanje se besluit om die Kaap as strafkolonie te gebruik. Die goewerneur, sir Harry Smith, wag vir verdere opdragte van die Britse regering voordat hy die gevangenes sal toelaat om aan land te kom. Intussen moet voedselvoorrade vir hulle gevind word, maar die anti-bandiete beweging dwarsboom alle pogings om dit te bekom. ’n Afgetrede leëroffisier en nou boer, Peter Newton (gebaseer op die geskiedenis van Robert Stanford), besluit om menslikheidsredes om tog voorrade te verskaf, maar die gemeenskap draai dan teen hom. Hy en sy gesin word onderwerp aan onmenslike vervolging, tot so ’n mate dat hy selfs nie mediese hulp vir sy sterwende kind kan verkry nie. Dwarsdeur die handeling is drie figure uit ’n later eeu ook op die verhoog teenwoordig, met die Ou Man wat in sy verhouding met die diaboliese Gunter ook aan die bose blootgestel word. Hierdeur word die boodskap dat die oorwinning van haat en onredelikheid telkens in die tyd herhaal sal word en dat liefde nooit werklik bestand is hierteen nie, op kreatiewe wyse versterk. ’n Fragment van die drama verskyn reeds in 1969 in Kol. Hierdie drama word in 1969 voor publikasie deur die Kaapse Raad vir die Uitvoerende Kunste (KRUIK) opgevoer en in 1970 met die W.A. Hofmeyr-prys bekroon. Dit word ook vir skole voorgeskryf.
Reptiel
Sintuie
Die sogenaamde derde oog in die middel van die skedel van sommige akkedisse en die brugakkedis is ŉ uitgroeisel van die epifise ('n uitgroeisel van die brein), waarvan die funksie nog onbekend is, Alle reptiele, behalwe die slange, het eenvoudige ore. Slange kan nie hoor nie, maar is gevoelig vir trillings in die grond. Die beentjies wat vir die opneem van die trillings verantwoordelik is, is in werklikheid gewysigde oorbeentjies.
George Louw
Drama
Sy drama Komete word opgeneem in die versamelbundel Skouspel wat saamgestel is deur Jan B. Vermaak.
Reptiel
Voortplanting
Die embrio's van alle reptiele ondergaan hul ontwikkeling in eiers, wat of dadelik na bevrugting gelê word, 61 'n tyd lank in die liggaam van die wyfie gehou word. Wanneer die eiers in die liggaam gehou word tot die kleintjies uitbroei, staan die toestand bekend as ovoviviparie. Die normale toestand waarby eiers gelê word, staan bekend as oviparie.
George Louw
Ander skryfwerk
’n Essay van hom oor Kaapstad word opgeneem in die versamelbundel Son op die land en die verhaal Man met bal in Blommetjie gedenk aan my. Hy vertaal ook enkele werke in Afrikaans, waaronder Die kruis van die dapperes: roman van die Poolse versetstryd van Roman Bratny. Verder lewer hy ’n bydrae tot Gesprek sonder grense: huldigingsbundel ter ere van Johan Degenaar, wat in 2006 gepubliseer word.
Reptiel
Indeling
Die oudste groep reptiele is die subklas Anapsida, waarvan die lede geen temporale vensters (slaapvensters) in die skedel het nie. Die uitgestorwe ordes Cotylosauria en Mesosauria en die skilpaaie (orde Chelonia of Testudines) word onder hierdie subklas geklassifiseer. Die subklas Lepidosauria word gekenmerk deur 2 temporale vensters in die skedel en 'n paar ander kenmerke van die skelet.
Onder hierdie subklas word die uitgestorwe orde Eosuchia, die tuatara (orde Rhynchocephalia) en die slange en akkedisse (subordes Serpentes en Sauria van die orde Squamata) geklassifiseer. Die krokodille (orde Crocodilia) is die enigste oorlewende orde wat onder die subklas (Archosauria) (ook 2 temporale vensters) geklassifiseer word; van die subklas Synapsida (1 temporale venster) is daar geen lewende verteenwoordigers nie.
George Louw
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Leon
Leon ook Léon is (of was) die naam van 'n aantal stede en dorpe:
Provinsies
Persone
Ander
GnT
GnT is 'n musiekgroep wat bestaan uit twee mans, Matthys Beukes en Eugene Prinsloo. Matthys Rossouw Beukes, gebore in Kimberley, was in Laerskool Newtown en matrikuleer aan Hoërskool Adamantia. Hy het sy diploma in Eiendomswaardasies verwerf. Hy is getroud met Desiree Beukes en het ‘n dogter, Tiffany-Anne Beukes. Eugene Prinsloo, ook gebore in Kimberley, was in Laerskool Staatspresident Swart en het matrikuleer aan Hoërskool Noord-Kaap. Hy is getroud met Hannah Elizabeth Prinsloo (ook bekend as sanger Hannah E).
Op skool het Matthys reeds deelgeneem aan verskeie musiekblyspele en verskeie liedjies opgevoer. Matthys het in die vermaaklikheidswêreld begin as ‘n platejoggie vir korporatiewe funksies en troues. Later het hy tydens funksies begin sing. Hy was ook deel van ‘n kerkkoor wat oor die land gereis het, en hier het sy liefde vir sang begin. Hy het toe saam met Alberto Mazzoncini begin optree en kommersieël begin sing in en om Kimberley en die Noord-Kaap. In 2015 het Matthys vir Eugene by ‘n optrede ontmoet en die moontlikheid van ‘n gesamentlike groep het ontstaan. Hulle het liedjies begin skryf en hul eerste album is deur Vonk Musiek opgeneem en versprei.
Eugene se pa het ‘n klankmaatskappy besit en hy het van kleintyd al gehelp met verhoë bou en klankstelsels en beligting opstel. Eugene het reeds op skool in orkeste gespeel en het die baskitaar, sang en dromme beoefen.
Toekennings
GnT is in 2019 vir Ghoema-musiektoekennings ingeskryf onder pop album, beste nuweling en Eugene as beste nuwe vervaardiger.
Erica pyramidalis
Die plant het een subspesie: ''Erica pyramidalis var. vernalis'' (G.Lodd. ex J.Forbes) Benth.
Panama
Panama (Spaans: Panamá, [panaˈma]), amptelik die Republiek Panama (República de Panamá; [re'puβlika ðe pana'ma]), is die suidelikste land van Sentraal-Amerika. Die Republiek Panama is 'n land in die suidooste van Sentraal-Amerika; dit word in die noorde deur die Karibiese See en in die suide deur die Stille Oseaan begrens. In die ooste grens dit aan Colombia en in die weste aan Costa Rica.
Demografie
Volgens die sensus van 2010 het Panama het 'n bevolking van 3 405 813. Tussen 1950 en 2010 het die bevolking gegroei van 839 000 inwoners tot 3,4 miljoen. Meer as 70% van Panamanians woon is in stedelike gebiede gehuisves en die helfte woon in Panamastad en stedelike gebiede.
Die inskrywingskoers is 93,4%, met 'n maksimum van 95,1% in die provinsie van Colón en 'n minimum van 77,8 in die eilande van San Blas.
Geografie
Die Republiek Panama is 'n ismus wat deel is van Sentraal-Amerika met 'n landoppervlakte van 75 517 km² en 'n wateroppervlak van 2 210 km² met 'n totale oppervlakte van 78 200 km².
Die hoogste pieke is die vulkaan Volcán Barú met 3 474 m, vulkaan Cerro Fabrega met 3 375 m, 3 280 m Itamut met Echandi op 3 163 m. Van die belangrikste eilande is Coiba met 493 km², Del Rey met 234 km² en Cebaco met 80 km². Die grootste mere is Gatun met 423,15 km², die Bayano met 185,43 km², en Alajuela met 57 km². Sy belangrikste riviere is die Chucunaque 231 km, Tuira 230 km, Bayano 206 km, Santa Maria 173 km en sy belangrikste rivier in terme van ekonomiese impak is die Chagres 125 km, wat noodsaaklik is vir die Panamakanaal se werking.
Ekonomie
Die Panamese ekonomie en die bankstelsel is internasionaal bekend as een van die sterkste op die vasteland. Volgens die Wêreldbank het Panama die hoogste per capita-inkomste in Sentraal-Amerika van die $13 090 synde PPA en is die derde grootste ekonomie in Sentraal-Amerika na Guatemala en Costa Rica.
Die neoliberale ekonomiese model wat gedurende die jare 1990 gevorm is, is onder die mees geglobaliseerde van Latyns-Amerika in die onlangse jare. Die ekonomie is 'n ten volle gebaseer op die Amerikaanse dollar sonder 'n eie sentrale bank. Panama se ekonomiese beleid is gebaseer op die tersiêre sektor, wat een van die eerste lande is wat van hierdie beleid gebruik gemaak het. Hierdie sektor verteenwoordig 75% van sy bruto binnelandse produk, maar daar is 'n beduidende toename in die nywerheids-en konstruksiesektor. Die geldeenheid is die Balboa, wat gelykstaande is aan die Amerikaanse dollar; sedert 1904 sirkuleer laasgenoemde wettig in die hele grondgebied.
Panama se uitvoere gedurende 2009 beloop $16 209 000 volgens ECLAC, wat dit die grootste uitvoerder in Sentraal-Amerika en die tiende in Latyns-Amerika maak.
Gedurende die 2000's, veral na 2005, het die land 'n ekonomiese groei en volhoubare BBP ervaar, wat daartoe gelei het dat organisasies soos die Internasionale Monetêre Fonds teen 2015 geprojekteer het dat die land die $16 505 per capita sou bereik ietwat nader aan die drumpel van inkomste ontwikkelde ekonomieë staan teen ongeveer US$20 000 per capita PPP. In 2010 is Panama se gesogte belegginggraad deur die maatskappy Fitch Ratings van graad van "BB" tot "BBB-" met 'n positiewe uitkyk verhoog.
Oos-Europese Tyd
Oos-Europese Tyd (OET) (Engels: EET vir East European Time) is 'n tydsone wat twee ure voor Gekoördineerde Universele Tyd val, met ander woorde UTC+2. Meeste van Oos-Europa val in hierdie tydsone. Hierdie tydsone beslaan die gebied van 22,5° tot 37,5° oosterlengte.
Lande
Die lande wat Oos-Europese Tyd (slegs in die winter) gebruik is:
NG gemeente Barkly-Oos
Stigting
duimnael|regs|300px|Bouliede by die hoeksteenlegging van die huidige kerkgebou op [[15 Desember 1906. Dié gebou is deur Hermann Kallenbach en A. Reynolds ontwerp. Die bouheer, William Henry Ford, self 'n kerkargitek van formaat, staan twee van regs.]]
duimnael|links|150px|Ds. C.H. Radloff, leraar van 1880 tot omstreeks 1886.
duimnael|270px|regs|Ds. G.J. Barnard se ontvangs op [[7 Desember 1928 voor die ou pastorie, gebou in 1885 en vervang deur die nuwe in 1958.]]
Die gemeente is in die naweek van 19 en 20 April 1873 plegtig gestig toe hy van die gemeentes Lady Grey en Dordrecht afgestig is, onderskeidelik die 19de en 17de gemeentes in die Oos-Kaaplandse Sinodale gebied. Tussen die stigting van Lady Grey en Barkly-Oos het ook nog Greykerk (bestaan nie meer nie), Alice (bestaan nie meer nie), Tarkastad en Willowmore gevolg.
Eerste kerkgebou
Die eerste kerkgebou is in 1877 ingewy en in 1893 is die wyk Rhodes as 'n afsonderlike gemeente onder die naam Rossville afgestig. Dié dogtergemeente is genoem na ds. David Ross, een van die 25 Skotse predikante wat deur die loop van die 19de eeu die tekort aan predikante in die NG Kerk moes kom aanvul en later ook die liberale ingesteldheid van die teologiese skole in Nederland moes teenwerk. Hy was sowat 45 jaar lank tot 1908 die eerste leraar van die gemeente Lady Grey. Toe Rossville in die middel van die dekade ná 1970 nie meer op sy eie kon voortbestaan nie weens die ontvolking van die platteland, is die gemeente by Barkly-Oos ingelyf. Rossville het in 1973 net 103 lidmate oorgehad.
Gedurende die jare 1899 tot 1902 is die gemeente Barkly-Oos weens die Anglo-Boereoorlog in skuld gedompel en verskeie lede het in die gevangenis verkeer op aanklag van hoogverraad. Selfs ds. Ross van die moedergemeente Lady Grey is weens sy openlike simpatie met die Boere in hegtenis geneem en van dié misdaad teen die Britse koloniale bewind aangekla. Ná 24 dae in die tronk is hy egter op 4 Mei 1901, 20 dae voor sy 70ste verjaardag, van die aanklag vrygespreek en vrygelaat. Die destydse leraar van Barkly-Oos, ds. Gie, het selfs aangebied om van die kerkraad skape, koring en groente te ontvang as deel van sy salaris omdat die gemeente dit nie kon bekostig nie.
Tweede kerkgebou
Op 14 Desember 1907 is die teenswoordige kerkgebou, met sitplek vir sowat duisend kerkgangers, teen 'n koste van slegs £10 000 ingewy. Neem 'n mens in ag dat die NG gemeente Beaufort-Wes drie jaar vroeër 'n baie ruim pastorie teen 'n koste van £2 390 (waarskynlik sowat R1,2 miljoen in hedendaagse geldwaarde) in gebruik geneem het, kom die koste van Barkly-Oos se kerkgebou in hedendaagse geldwaarde op meer as R5 miljoen te staan. Die argitek was Hermann Kallenbach. Hy het NG kerke oral in Suid-Afrika ontwerp, onder meer vir die NG gemeente Jeppestown, wat as een van die mooiste kerke in Johannesburg beskou word, op Laingsburg, Thaba Nchu en Riversdal. Ander geboue wat hy ontwerp het, sluit die Joodse sinagoge in Benoni en die Lewis & Marks-gebou (1937) in Johannesburg se middestad in.
Die susters van die gemeente het gesorg vir die aankoop van 'n gepaste en doelmatige pyporrel wat destyds, alles ingesluit, slegs £650 (sowat R300 000 in hedendaagse geldwaarde) gekos het. Die sendingkerk in die swart woonbuurt is in 1926 aangebou. In 1930 is 'n ruim en doelmatige kerksaal, wat ongeveer £3 000 gekos het, ingewy. In 1941 word van 'n sendingwerkkring oorgegaan tot die stigting van 'n sendinggemeente.
Leraars
Ds. David Ross van Lady Grey het lank (tot 1893) as konsulent van die gemeente opgetree. In die vroeë jare het hy met volharding en moed te perd die onbegrensde dele van sy gemeente bearbei wat teen 1952 in minstens agt afsonderlike gemeentes verdeel is. Die eerste leraar, ds. C.H. Radloff, is eers georden in 1880, sewe jaar na die stigting van die gemeente hier. Hy is later opgevolg deur ds. G.S. Malan. Hy is aan Groenberg by Wellington gebore en verwerf in 1881 sy B.A.-graad aan die Victoria Kollege op Stellenbosch. Die volgende jaar word hy tot die Kweekskool toegelaat. Ná voltooiing van sy teologiese kursus en legitimasie op 27 Augustus 1885 is hy na hierdie gemeente beroep en op 3 April 1886 hier georden en bevestig. Hy bly egter net 'n jaar, want sy volgende gemeentes is Vredefort in 1887, en daarna agtereenvolgens Montagu (1889), Bethulie (1895), Greytown (1897), Riebeek-Wes (1903) en Drieankerbaai (1911), waar hy bly tot in 1913. Hy is op 6 Desember 1931 in Kaapstad in die ouderdom van 70 jaar oorlede.
Ná ds. Malan kom di. H. Muller en F.W.R. Gie. Ds. Gie het diep spore in die gemeente getrap tydens sy 33 jaar lange dienstyd. Met sy aftrede in 1927 het hy 'n tjek van £1 000 van sy dankbare gemeente ontvang.
Ds. Theron se rampspoedige bediening
duimnael|regs|170px|Ds. [[Jacobus Theron|Jacobus Andries Theron, leraar van 1947 tot sy skorsing in 1957.]]
Ds. Jacobus Theron is in die naweek van 30 Augustus 1947 in die gemeente bevestig. In 1950 het ontevredenheid met die leraar in dié gemeente ontstaan. Sommige lidmate wou selfs nie meer hul dankoffer bydra nie. In Mei 1951 het die kerkraad ’n kommissie van vier lede benoem om die beswaardes te ontmoet en te probeer om die moeilikheid uit die weg te ruim. Drie het kort daarna verskyn, maar geweier om hul klagtes te lug terwyl ds. Theron in die voorsitterstoel sit. Toe was dit duidelik hul besware was teen die leraar gemik. In 1951 het ’n hele paar kerkraadslede bedank en daarna D.M.C. Greyvenstein in September 1952 as skriba weens ’n ernstige meningsverskil met ds. Theron. Die kerkraad het aan die beswaardes voorgestel dat hulle twee onpartydige predikante vra om oor te kom om die geskil te besleg. Die beswaardes was nie daarvoor te vind nie en eis die leraar se bedanking. Die kerkraad kon nie aan dié eis voldoen nie, maar neem in November 1952 die volgende besluit: "Aangesien die welsyn van die kerk en die heil van sy lede nie bevorder kan word deur die ontevredenheid langer toe te laat nie, en aangesien die ontevrede lidmate tot nog toe geweier het om met die ring en die kerkraad saam te werk en vrede te bewerkstellig, en nou al meer as twee jaar voortgaan om die bediening van Gods Woord en van die heilige sakramente te verag, en tweedrag in die gemeente te saai – so besluit die eerw. kerkraad om andermaal ’n skrywe aan die ontevredenes te rig om hulle ernstig in die Naam van die Here te vermaan om tog nie langer so onversoenlik te wees nie en nie in ontevredenheid te leef en die bediening van die Woord en die Nagmaal te verontagsaam nie. As hulle op die verkeerde weg volhou, sal daar vir die kerkraad net een ding oorbly om te doen en dit is om die kerktug toe te pas."
Nietemin het die ontevredenheid, teen die persoon van ds. Theron, net ál meer toegeneem; die beswaardes was weliswaar onversoenlik, maar blykbaar het die leraar ook nie altyd taktvol en verstandig teenoor hulle opgetree nie. Die sterk bewoorde besluit het geen uitwerking gehad nie en so moes die kerkraad weer ’n kommissie benoem om met hulle onderhandel. Intussen het nog kerkraadslede bedank. Die ontevredenheid het geestelike sowel as stoflike skade aangerig, want terwyl die lidmaattal weens die ontvolking van die platteland geleidelik gedaal het, was daar lidmate wat hul dankoffers teruggehou het soda die afname in die gemeente se inkomste des te groter was. Die ontevredenes het so lank reeds niks bygedra nie, dat hulle nie meer by die lidmaattal gereken is nie, wat gevolglik toe op net 558 gestaan het, vergeleke met die NG Kerk-jaarboek se amptelike syfer van 620 vir sy 1952-uitgawe.
In 1952 het twee lede van die Ringskommissie Barkly-Oos besoek om die aanklag van twee ontevrede lidmate aan te hoor. Hulle het dit blykbaar reggekry om dié lidmate se griewe by te lê. Maar in Maart 1957 was daar steeds lidmate wat "ontevrede" en "onvergenoegd" was, luidens die kerkraadsnotule. Tog is die diakens gevra om steeds by hulle aan te klop vir hul dankoffer. Die ontevredenheid het toe al ses jaar voortgeduur en die gemeente groot skade berokken. Asof dit nie erg genoeg was nie, tref ’n opspraakwekkende hofsaak die gemeente waarin ’n ernstige aanklag teen ds. Theron ingebring is. Dié aanklag was so ernstig dat ds. A.P. Smit in sy uiters volledige eeufeesgedenkboek van Barkly-Oos se NG gemeente, 1873–1973, getiteld Ligglans oor die berge, glad nie laat blyk wat dit was nie. Ook verskyn daarin nóg ’n foto nóg ’n lewenskets van ds. Theron, terwyl dit met al die ander leraars die geval is. Eers in 1992 in ''Genade by die plek van klippe. Ned Geref Gemeente Mafikeng, 1892–1992'' laat dr. Gerdrie van der Merwe die aap uit die mou wanneer hy skryf: "Die Ring van Burgersdorp hanteer op 3–4 Desember 1957 die tugsaak waar d.s. J.A. Theron weens 'n beweerde verhouding oor die kleurgrens as predikant geskors word."
Ds. Bezuidenhoud se geseënde bediening
duimnael|170px|Ds. [[Johan Bezuidenhoud, leraar van 1958 tot 1962.]] Die kerkraad van die het ds. Johan Bezuidenhoud die eerste keer in Februarie 1958 beroep. Hy het dit van die hand gewys, maar ná nog twee mislukte beroepe, beroep hulle hom op 24 Mei weer en neem hy die uitdaging aan. Hy is die laaste naweek in Augustus 1958 ontvang en bevestig. Die gemeente het die Bezuidenhouds Vrydagmiddag 29 Augustus op die Lady Greypad in gure weer gaan ontmoet. Op die dorp gekom, het die kerkraad in die sendingpastorie oor 'n koppie tee nader kennisgemaak met die nuwe dominee en sy vrou. Tydens die ontvangsgeselligheid daardie aand in die stadsaal het die konsulent, ds. J.E. Terblanche van Molteno, as seremoniemeester opgetree. Met ds. Bezuidenhoud se bevestiging die Saterdagmiddag het ds. Jannie Malan, sy medeleraar in Riviera, die rede uitgespreek. Hy het ook die roudiens daardie aand ter nagedagtenis van die pas ontslape eerste minister, adv. J.G. Strijdom, waargeneem. Dié Sondagoggend het ds. Bezuidenhoud in 'n stampvol kerk sy intreepreek gelewer na aanleiding van 1 Kor. 2:2: "Want ek het my voorgeneem om niks anders onder julle te weet nie as Jesus Christus, en Hom as gekruisigde."
Ds. J.A. Theron (leraar van 1947 af) is in Desember 1957 geskors as predikant weens 'n beweerde verhouding oor die kleurgrens nadat daar 'n opspraakwekkende hofsaak hieroor was, maar die gemeente was eintlik al sedert Julie daardie jaar sonder predikant. Weens ontevredenheid met ds. J.A. Theron wat al in 1950 begin het, was die gemeente geestelike en geldelik (omdat lidmate hul dankoffers teruggehou het) op 'n laagtepunt. Ds. Bezuidenhoud moes die lidmate se geskokte vertroue in die amp van die leraar herstel en hul samewerking kry. Kort voor lank het 'n nuwe gees van samewerking in die gemeente posgevat. Groot ondernemings, soos die bou van 'n sendingskool en pastorie en die opknapping van die kerkgebou, is aangepak en deurgevoer. Die dorpswyke is ook heringedeel en 'n begin gemaak met die uitgee van 'n gemeenteblad wat elke kwartaal voor die nagmaal versprei is. Ook in die jeugarbeid was daar 'n aansienlike oplewing. Ouers het hul kinders getrou elke Sondag van die plaas af dorp toe gebring sodat die Sondagskool sowat honderd leerlinge bygekry het. Begin 1959 is 'n tak van die Kerkjeugvereniging gestig.