cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Soutwater
Die probleem met versouting is dat daar reeds net ’n beperkte varswatervoorraad van sowat 3% van totale waterbronne beskikbaar is vir verbruik. Met drie kwart daarvan boonop gletser-ys, beteken dit dat ’n skrale 0,75% water benut kan word.
Seewater
Seewater proe nie verniet sout nie: dit bevat ’n groot hoeveelheid natriumchloried, oftewel tafelsout. Die konsentrasie in seewater is sowat 3%, wat beteken dat daar 3 gram sout per 100 gram water is. Sout kom wel ook in varswater voor, maar in sulke onbeduidende hoeveelhede dat dit nie ’n souterige smaak het nie.
Wanneer seewater nie vryelik met die groter oseane meng nie, kan die konsentrasie soute egter verhoog. Die Rooisee en die Middellandse See is voorbeelde. In die poolgebiede is die soutkonsentrasie ook effens kleiner, veral in die somermaande wanneer groter dele van die gletsers smelt en varswater aan die onmiddellike seewater toevoeg.
Een van die gevolge van smeltende gletser-ys is dat die seevlak in so ’n mate kan styg dat dit landbougrond en selfs drinkwater kan versout. In sommige gebiede is die geleidelike vermindering van grondwater selfs daarvoor verantwoordelik dat meer soutwater in die grond kan versamel. Libanon is so ’n voorbeeld, waar van die boorgate naby Beiroet reeds ’n soutinhoud van 60 keer soveel het as wat dit jare gelede die geval was. Die pragtige Florida Keys in Amerika het ook al sowat 70% van sy dennewoude verloor weens te veel sout in die grondwater. Die Batinah-kusgedeelte van Oman kan ook glad nie meer vir landboudoeleindes gebruik word nie. In China is die Jangtse-delta naby Sjanghai ook op die gevaarlys omdat marginale soutgrondwater lank vir besproeiing gebruik is.
Die probleem is dat, wanneer grondwater eers versout het, dit dekades kan neem om die oormaat sout deur die hidrologiese siklus uit te spoel. Die versoutingskade wat die groot tsoenami van Desember 2004 aan grond in onder meer Sri Lanka, Indonesië, Thailand en Jemen aangerig het, kan ook dekades neem om dit deur natuurlike prosesse te herstel.
In moeras-gebiede soos die Mississippi in Amerika, Las Marismas in Europa en die Rhone-delta in Frankryk het soutwater ook al die grond ingesyfer. Van die plante, landdiere en voëls het die wyk geneem en daar is slegs groot dele soutverdraagsame grassoorte en ander plante, soos seelaventel, en sekere diere soos die moerasskilpad en die muskusrot oor.
Soutmere
Verskeie mere ter wêreld het gesamentlik derduisende kubieke kilometer varswater, maar daar is ook ’n hele paar mere wat oor die jare al erg versout het. Die meeste mere kry hul water van riviere, reën en selfs grondwater, maar sommiges verloor slegs water deur verdamping en versout dus geleidelik.
Die Groot Soutmeer in die westelike deel van Amerika se water is vandag sowat agt keer so sout soos die oseane, terwyl die Kaspiese See in Eurasië (die wêreld se grootste meer) nog ’n voorbeeld van ’n soutmeer is. Die meer met die hoogste soutinhoud ter wêreld is die Asal-meer in Oos-Afrika: tien keer soveel as die oseane.
Soutpanne
Soutpanne, wat in sommige gevalle droog is, is ook interessante voorbeelde van soutwater wat nie in die see voorkom nie. In Suider-Afrika is verskeie voorbeelde, die Makgadikgadi-panne, in die Chrissiesmeer-omgewing en Etosha. Die Makgadikgadi-panne is die oorblyfsels van ’n reuse-meer van soortgelyke grootte as die Victoria-meer, wat miljoene jare gelede gevorm het. As gevolg van toevloeiroetes wat oor die jare verdwyn het en algemene droogte in die gebied, het dit later opgedroog.
Die kleiner groep panne kry net water in nat jare en grondwater wat soms stewig styg en, soos die geval is met mere met geen uitloop nie, versout dit geleidelik. Die soutinhoud van ’n pan gee hoofsaaklik die netto verandering weer van jaarlikse reënval en verdamping. In die Noord-Kaap word dikwels nie meer as 100 mm reën per jaar ontvang nie, terwyl die verdamping tot 3 000 mm kan wees.
Ontsouting
Die ontsouting van soutwater – ’n proses wat die minerale van soutwater verwyder – vind  toenemend plaas. Ontsoutingsaanlegte kan reeds in meer as 120 lande gevind word, insluitend Oman, die Verenigde Arabiese Emirate, Saoedi-Arabië, Indië, Australië, Japan, Spanje, Portugal, Italië en Griekeland. By Al Jubayl in Saoedi-Arabië is een van die grootste ontsoutingsaanlegte ter wêreld en produseer daagliks tussen 90-100 miljoen liter water. Die ontsoutingsaanleg by Tampa Bay in Florida, Amerika, voorsien daagliks tot soveel as 50 miljoen liter drinkwater aan die gebied – sowat 10% van die behoefte. Dié ontsoutingsaanleg gebruik ’n proses van omgekeerde osmose – wat ook deur heelwat ander ingespan word om varswater te verseker – om die seewater te ontsout.
Suid-Afrika, wat gemiddeld heelwat minder reën per jaar kry as die wêreldgemiddeld, het in die onlangse jare met nuwe oë na die ontsouting van seewater gekyk. In Mosselbaai is byvoorbeeld die land se grootste ontsoutingsaanleg, wat ontsoute water aan inwoners en nywerhede, soos PetroSA, voorsien.
Namate versouting van water toenemend plaasvind en droogtes ervaar word, soos dié onlangse droogte in die Wes-Kaap, wat as die ergste in 130 jaar beskryf is, sal ontsouting bepaald veld wen. Omdat ontsouting deur konvensionele ontsoutingstegnieke soos omgekeerde osmose en termiese distillasie ’n duur proses is en heelwat energie vereis, sal die tegnologie egter deurlopend verbeter moet word en baie navorsing in dié verband word wêreldwyd onderneem. Die onlangse ontdekking van tweedimensionele materiaal en strukturele analoë boronnitried en molibdeendisulfied het baie beteken vir energiebesparende ontsouting deur nanotegnologie in te span.
Combretum mortehanii
Combretum mortehanii is 'n struik wat aan die familie Combretaceae behoort. Die spesie is inheems aan die Demokratiese Republiek die Kongo, Gaboen, Sentraal-Afrikaanse Republiek en Sierra Leone.
Jheronimus Bosch
Jheronimus Bosch (ook gespel Hieronymus Bosch; gebore as Jheronimus van Aken, 1450 - 9 Augustus 1516) was een van die bekendste Nederlandse skilders uit die Laat Middeleeue. Hy het geleef en gewerk in 'n tyd toe die Christendom aan die vooraand van die Hervorming was. Sy werk is in hoë mate ’n weerspieëling van die Laat-Middeleeuse denke en kan gesien word as 'n pessimistiese uitkyk op die mens wat weens sonde en dwaasheid ten gronde gaan.
Jheronimus Bosch, soms ook Jeroen genoem, is in 1453 in ’s-Hertogenbosch gebore. Hy het sy hele lewe lank in dié stad as skilder gewerk en is ook in 1516 daar dood. Uit die min gegewens wat daar oor sy lewe bekend is, blyk dit dat hy gedurende sy leeftyd selfs buite hierdie provinsiale stad groot bekendheid geniet het.
Met sy ryk, beeldende fantasie het Bosch die heersende spanninge op sy doeke vertolk. Met sy kwas het hy die dwaasheid en swakheid van die mens, wat besig was om weens sy sonde ten gronde te gaan, uitgebeeld. Die meeste van sy skilderye het sterk godsdienstige temas gehad. Dit is onbekend of Bosch enige leerlinge gehad het, maar gedurende die hele 16e eeu is sy werk gekopieer en nagevolg. Die Surrealiste het Bosch as 'n direkte voorloper van dié rigting gesien.
Hoewel die ooreenkoms met hulle werk slegs uiterlik was, verklaar dit tog Bosch se hedendaagse gewildheid. Van Bosch se belangrikste werke word onder andere in museums in Madrid, Lissabon, Venesië, Rotterdam en Gent bewaar. In die beroemde Prado-museum in Madrid hang die baie bekende triptiek Tuin van Wellus asook Die Versoeking van die Heilige Antonius.
Janyse Jaud
Janyse Jaud (gebore 26 November 1969) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Strawberry Shortcake: Berry Best Friends (2014) en in die televisiereekse Adoption Stories (2003) en Batman: Black and White (2008).
Charles Baker (akteur)
Charles Baker (gebore 27 Februarie 1971) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en kinematograaf. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente To the Wonder (2012) en The Neon Demon (2016), en in die televisiereekse Breaking Bad (2008) en The Blacklist (2013).
Babiana noctiflora
Babiana noctiflora is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Babiana behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom by Paardeberg voor. Dit het 'n voorkomsgebied van kleiner as 10 km² en daar is twee subpopulasies wat in totaal minder as 250 plante is. Die spesie het groot gedeeltes van sy habitat afgestaan aan die aanlê van wingerde en boorde.
Die plant is eers in 2007 beskryf.
Allan Cuthbertson
Allan Cuthbertson (7 April 1920 – 8 Februarie 1988) was 'n Australiese akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Court Martial (1954), Room at the Top (1959), The Guns of Navarone (1961), en The Trygon Factor (1966).
Oceanapia abrolhosensis
Oceanapia abrolhosensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Oceanapia en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Dendy & Frederick.
Humberto Maturana
Humberto Maturana (14 September 1928 - 6 Mei 2021) was 'n Chileense bioloog en filosoof. Baie beskou hom as 'n lid van 'n groep tweede-orde kubernetika-teoretici soos Heinz von Foerster, Gordon Pask, Herbert Brün en Ernst von Glasersfeld.
Maturana was saam met Francisco Varela en Ricardo B. Uribe veral bekend daarvoor dat hulle die term 'outopoiëse' geskep het oor die selfgenererende, selfonderhoudende struktuur in lewende stelsels, en konsepte soos strukturele determinisme en struktuurkoppeling. Sy werk was invloedryk op baie terreine, hoofsaaklik op die gebied van stelseldenke en kubernetika. Oor die algemeen fokus sy werk op die biologie van kognisie. Maturana (2002) het daarop aangedring dat outopoiëse slegs in die molekulêre domein bestaan, en hy stem nie saam met die uitbreiding tot sosiologie en ander velde nie: "Die molekulêre domein is die enigste domein van entiteite wat deur hul interaksies aanleiding gee tot 'n oop uiteenlopende verskeidenheid entiteite (met verskillende dinamiese argitekture) van dieselfde soort in 'n dinamika wat kan lei tot 'n oop uiteinde van rekursiewe prosesse wat op hulle beurt lei tot die samestelling van 'n oop uiteenlopende verskeidenheid enkelvoudige dinamiese entiteite."
Lewe en loopbaan
Maturana is in Santiago, Chili, gebore. Nadat hy in 1947 'n hoërskool aan die Liceo Manuel de Salas voltooi het, het hy by die Universiteit van Chili ingeskryf en eers geneeskunde en daarna biologie studeer. In 1954 verwerf hy 'n beurs van die Rockefeller Foundation om anatomie en neurofisiologie aan die University College in Londen te studeer. Hy behaal 'n PhD in biologie aan die Harvard-universiteit in 1958.
Hy het in neurowetenskap aan die Universiteit van Chili gewerk in die navorsingsentrum "Biología del Conocer" (Biologie van Weet). Maturana se werk is ontwikkel en geïntegreer in die werk oor ontologiese afrigting wat ontwikkel is deur Fernando Flores en Julio Olalla.
Singapoer Changi Lughawe
Die Internasionale Singapoer Changi Lughawe (IATA: SIN, ICAO: WSSS), is die belangrikste lughawe in Singapoer. Dit is 'n groot lugvaartspilpunt in Suidoos-Asië, geleë 17 km (10 myl) noordoos van die besigheidsentrum in Changi, op 'n 13 vierkante kilometer (3 200 hektaar) perseel.
Humberto Maturana
Lewe en loopbaan
In 1994 ontvang hy Chili se nasionale prys vir natuurwetenskappe.
Singapoer Changi Lughawe
Die lughawe, wat deur die Changi Lughawegroep bedryf word, is die tuisbasis van Singapore Airlines, Singapore Airlines Cargo, SilkAir, Scoot, Jetstar Asia Airways en Valuair. In Mei 2013 bedien Changi Lughawe meer as 100 lugrederye met 6 400 weeklikse vlugte wat Singapoer met meer as 250 stede in 60 lande en gebiede wêreldwyd verbind. Tot 30 Maart 2013 het die lughawe ook gedien as 'n sekondêre spil vir Qantas, wat Singapoer gebruik het as die belangrikste halte vir vlugte op die Kangaroe-roete tussen Australië en Europa. Qantas was die grootste buitelandse lugredery wat die lughawe gebruik het, met meer as twee miljoen passasiers per jaar. Met meer as 28 000 personeel in diens by die lughawe is dit 'n belangrike bydraer tot die ekonomie van Singapoer, en is jaarliks verantwoordelik is vir meer as S$4.5 miljard se omset.
Humberto Maturana
Lewe en loopbaan
Vanaf 2000 stig Maturana sy eie refleksie- en navorsingsentrum, die Instituto de Formación Matriztica. In 2020 word hy bekroon met 'n ere-genootskap van die Cybernetics Society.
Singapoer Changi Lughawe
Changi Lughawe het drie passasiersterminale met 'n totale jaarlikse hanteringskapasiteit van 66 miljoen passasiers. Terminaal 1 is in 1981 geopen, gevolg deur Terminaal 2 in 1990 en Terminaal 3 in 2008. Die Ekonomieterminaal is op 26 Maart 2006 geopen en weer op 25 September 2012 gesluit; dit sal plek maak vir Terminaal 4 wat teen 2017 gereed sal wees.
Humberto Maturana
Lewe en loopbaan
Maturana sterf op Santiago op 6 Mei 2021 op 92-jarige ouderdom weens longontsteking.
Werk
Maturana se navorsingsbelangstelling het betrekking op begrippe soos kognisie, outopoiëse, taalleer, nul tyd kubernetika en struktuurbepaalde stelsels. Maturana se werk strek tot filosofie, kognitiewe wetenskap en selfs tot familieterapie. Hy is geïnspireer deur die werk van die bioloog Jakob von Uexküll.
Sy inspirasie vir sy kognisiewerk het gekom toe hy 'n mediese student was en ernstig siek geword het weens tuberkulose. Hy was beperk tot 'n sanatorium met baie min leesstof gehad en het in die tyd besin oor sy toestand en die aard van die lewe. Wat hy tot die besef gekom het, was dat "...wat eie is aan lewende stelsels, was dat dit afsonderlike outonome entiteite was, sodat al die prosesse wat hulle geleef het, geleef het in verwysing na hulself ... of 'n hond my byt of my nie byt nie, dit is net iets wat met homself te doen het." Hierdie paradigma van outonomie, vorm die basis van sy studies en werk.
AirBaltic
Air Baltic Corporation (airBaltic) is die nasionale lugredery van Letland wat in 1995 as 'n aandelemaatskappy gestig is. Die hoofaandeelhouers sluit die Letlandse staat (52,6 persent) en Baltijas aviācijas sistēmas SIA (42,6 persent) in. In 2017 het airBaltic sowat 3,5 miljoen passasiers vervoer. Air Baltic bied tans regstreekse vlugte vanuit sy drie hooflughawens, Riga (Letland), Tallinn (Estland) en Vilnius (Litaue), aan.
Humberto Maturana
Werk
Maturana en sy student Francisco Varela was die eerste wat die konsep van 'outopoiëse' definieer en gebruik. Afgesien van die lewer van belangrike bydraes tot die evolusieveld, word Maturana geassosieer met 'n epistemologie wat gebaseer is op empiriese bevindings van die neurowetenskap. Maturana en Varela skryf in hul Santiago Theory of Cognition: datː "Lewende stelsels is kognitiewe stelsels, en lewe as 'n proses is 'n proses van kognisie. Hierdie stelling is geldig vir alle organismes, met of sonder 'n senuweestelsel."
AirBaltic
Air Baltic bedien ook die Litause mark nadat alle inheemse lugrederye hul bedrywighede moes staak.
Vloot
Air Baltic se vloot het in Mei 2022 uit die volgende vliegtuie bestaan:
Humberto Maturana
Besin oor die lewe en samewerking met Francisco Varela
In 'n artikel in Constructivist Foundations, beskryf Maturana die oorsprong van die konsep van outopoiëse en sy samewerking met Varela.
In die populêre kultuur
Maturana beïnvloed - en verskyn in gekodeerde vorm as 'n karakter in - die roman Replay van die Duitse skrywer Benjamin Stein.
Publikasies
Die aanvanklike baanbrekende referaat wat as voorspel staan vir alles wat volg:
Combretum micranthum
Combretum micranthum is 'n struik of klein boompie wat aan die familie Combretaceae behoort. Die spesie is inheems aan Benin, Burkina Faso, Gambië, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Ivoorkus, Mali, Mauritanië, Niger, Nigerië, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek en Sierra Leone.
Europese Sokkerkampioenskap 2016
Die Europese Sokkerkampioenskap 2016 (UEFA Europa-beker; amptelik UEFA EURO 2016 of kort Euro 2016, Frans: Championnat d'Europe de football 2016) is van 10 Junie tot 10 Julie 2016 in Frankryk aangebied. Dit was die 15de aanbieding van die vierjaarlikse UEFA Europa-beker-toernooi en die derde keer (1960, 1984 en 2016) wat Frankryk die geleentheid gekry het om as gasheer op te tree.
Vir die eerste keer in die geskiedenis het 24 spanne vanuit verskeie Europese lande aan die toernooi deelgeneem. Dit is ’n uitbreiding van 8 spanne, waardeur daar ook 20 wedstryde meer gespeel is. Die sokkerspanne van Albanië, Noord-Ierland, Slowakye, Wallis en Ysland het vir die eerste keer aan die UEFA Europa-beker-toernooi deelgeneem.
Spanje was die tweemalige houer en die verdedigende kampioen van die UEFA-trofee, nadat hulle die toernooie in 2008 en in 2012 gewen het. Portugal het die trofee gewen nadat hulle die gasheer Frankryk op 10 Julie op die Stade de France in Saint-Denis met 1–0 in ekstra tyd geklop het en sodoende hul eerste Europese titel ingepalm het; Portugal het daarmee regstreeks vir die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2017 in Rusland gekwalifiseer. Die verdedigende kampioen Spanje is in die agtste eindrondte uitgeskakel.
Toewysing
[[Lêer:Euro 2016 bids.svg|duimnael|Lande wat hulleself aangebied het as gasheer vir die Europese Sokkerkampioenskap 2016:
]] Frankryk is op 28 Mei 2010 in Genève deur die UEFA gekies as die gasheer vir die Europese Sokkerkampioenskap 2016. Ander kandidaatlande was Italië en Turkye asook ’n gemeenskaplike kandidatuur deur Noorweë en Swede, maar Noorweë en Swede het voor die stemming hulleself onttrek.
Die stemming het as volg verloop:
Franz Arnold
Franz Arnold (28 April 1878 – 29 September 1960) was 'n Duitse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Warm Corner (1930), The Soaring Maiden (1931), Tisíc za jednu noc (1933), en Public Nuisance No. 1 (1936).
Europese Sokkerkampioenskap 2016
Kwalifisering
Die gasheer Frankryk het regstreeks vir die Europese Sokkerkampioenskap 2016 gekwalifiseer. Tydens die kwalifisering het 53 spanne om die oorblywende 23 plekke meegeding.
Kwalifiserende spanne
Die volgende 24 spanne het vir die finale toernooi gekwalifiseer:
[[Lêer:UEFA Euro 2016 qualifying map.svg|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
]]
Stadions
Die wedstryde is in tien stede en in tien stadions gespeel.
Die Franse Sokkervereniging wys in November 2009 twaalf speelstede aan: Saint-Denis, Marseille, Lyon, Villeneuve-d'Ascq, Parys, Lens, Saint-Étienne, Toulouse, Bordeaux, Straatsburg, Nice en Nancy. Dit word later verminder tot 9 speelstede (Straatsburg, Saint-Étienne en Toulouse val weg). In Junie 2011 word Saint-Étienne en Toulouse weer bygevoeg by die lys, maar in Desember 2011 besluit Nancy om af te sien van die toernooi, omdat die opknapping van hul stadion nie betyds voltooi sou word nie.
Wedstrydballe
Vir die eerste keer in die toernooi se geskiedenis is twee amptelike balle gebruik. Die Adidas Beau Jeu, wat tydens die groepfase gebruik is, is op 12 November 2015 deur die voormalige Franse sokkerspeler Zinedine Zidane onthul. Gedurende die toernooi is die Adidas Fracas as die eksklusiewe wedstrydbal vir die uitklopfase ingevoer.
Formaat
Die Europese Sokkerkampioenskap 2016 is oor 30 dae tussen 24 verskillende nasies oor 51 wedstryde uitgespeel. Dit het op 10 Junie 2016 op die Stade de France in Saint-Denis met ’n wedstryd tussen die gasheer Frankryk en Roemenië afgeskop. Die toernooi het geëindig by dieselfde stadion op 10 Julie met die eindstryd tussen Portugal en Frankryk, waartydens Portugal die Europese Sokkerkampioenskaptrofee ingepalm het.
Kalender
Die volgende tabel dui die Europese Sokkerkampioenskap 2016 se daaglikse program aan. ’n Pers blokkie dui op wedstryde tydens die groepfase, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Groepfase
Die Europese Sokkerkampioenskap 2016 is deur 24 nasionale sokkerspanne uitgespeel. Vir die groepfase is die 24 deelnemende spanne in ses groepe van vier spanne elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die groepfase gespeel. Drie punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens aangetekende doele gerangskik.
Klassifisering binne elke groep was gegrond op die volgende puntestelsel:
Aan die einde van die groepfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vierde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee top spanne en die vier beste derde-plek-spanne wat na die uitklopfase deurgedring het. As twee spanne gelyk op punte was, is die rangorde deur hul aantal aangetekende doele bepaal.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit agt wedstryde bestaan het: agt agtste eindstryde, vier kwarteindstryde, twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.
Die wenner en naaswenner van elk van die groepe het saam met die vier beste derde-plek-spanne na die uitklopfase deurgedring. Elke wedstryd in die uitklopstadium moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná negentig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om die wenner te bepaal. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, 15 minute in elke rigting. As daar steeds nie ’n wenner was ná 120 minute nie, is die wenner deur ’n strafskopkompetisie bepaal.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die groep- en die uitklopfase. Die loting is op 12 Desember 2015 in die Palais des congrès de Paris in Parys gehou.
Groepfase
24 spanne het aan die groepfase deelgeneem. Die boonste twee spanne in elke groep en die vier beste spanne van die ses derde plekke het na die uitklopfase deurgedring.
Meeste doele aangeteken
Meeste doele aangeteken:
Fairbridge-versameling
Die Fairbridge-biblioteek van Africana maak deel uit van die Nasionale Biblioteek van Suid-Afrika in Kaapstad. In Fairbridge se boekery is verskeie unieke werke, dit is een van die kosbaarste versamelings in die land en is van groot kultuur-historiese belang.
Charles Aken Fairbridge (Wynberg, 22 Mei 1824 – Seepunt, 4 Julie 1893) was 'n prokureur, kortverhaalskrywer, boekversamelaar en 'n paar termyne parlementslid in die Kaapkolonie. Sy biblioteek bestaan uit 7 250 boeke hoofsaaklik oor Afrika. Na sy dood het sy seun die versameling verkoop aan sir Abe Bailey wat dit in 1925 op sy beurt aan die volk van Suid-Afrika geskenk het. Daarmee saam het Bailey geld verskaf vir die bou van die vleuel aan die biblioteek in Koningin Victoriastraat. 'n Spesiale Fairbridge-kamer is daarin ingerig.
Opvallend aan hierdie versameling is die goeie gehalte drukwerk van baie van die boeke, die aantal boeke afkomstig van klein uitgewerye en veral die mooi bindwerk. Soms is dit in halfleer en dikwels volledig in leer gebind en dan ook gewoonlik in kalfsleer. Dit was meestal die werk van Kaapse boekbinders en veral deur Robert Scott.
Fairbridge en John Noble het in 1886 die Catalogue of books relating to South Africa saamgestel.
Sarah Jeffery
Sarah Jeffery (gebore 3 April 1996) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Across the Line (2015) en in die televisiereekse The X-Files (1993), Wayward Pines (2015), en Shades of Blue (2016).
Combretum multinervium
Combretum multinervium is 'n struik wat aan die familie Combretaceae behoort. Die spesie is inheems aan Gaboen, Ivoorkus, Liberië en Republiek die Kongo.
Oceanapia aerea
Oceanapia aerea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Oceanapia en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Topsent.
Sydney Deane
Sydney Deane (1 Maart 1863 – 20 Maart 1934) was 'n Australiese akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Squaw Man (1914), The Goose Girl (1915), Treasure Island (1920), en The Last of the Mohicans (1920).
Combretum mweroense
Combretum mweroense is 'n struik wat aan die familie Combretaceae behoort. Die spesie is endemies aan Zambië.
Rooivleis
In kulinêre terme word slegs vleis van soogdiere of voëls (nie vis nie) geklassifiseer as rooi- of witvleis. In voedingswetenskappe word rooivleis egter gedefinieer as enige vleis wat meer mioglobien as "witvleis" het, gedefinieer as vleis van hoender (uitgesonderd die been) of vis. Varkvleis, word geklassifiseer as rooivleis onder die voedingsdefinisie, en witvleis onder die algemene of gastronomiese definisie.
2001 Spaanse Grand Prix
Die 2001 Formule 1 Spaanse Grand Prix is op 29 April 2001 op die Circuit de Barcelona-Catalunya in Montmeló, Spanje gehou. Dit was die vyfde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Michael Schumacher van Ferrari gewen.
1990 Japannese Grand Prix
Die 1990 Formule Een Japannese Grand Prix is op 21 Oktober op die Suzuka Internasionale Renbaan in Suzuka, Japan gehou. Dit was die vyftiende wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Nelson Piquet in 'n Benetton-Ford gewen.
Joubertpark
Joubertpark is 'n woonbuurt in Johannesburg, Gauteng, Suid-Afrika.
Die park
Joubertpark is ook die naam van 'n parkie in Johannesburg se sentrale sakegebied. Ongeag dieselfde naam, is hierdie park nie in die voorstad van Joubertpark geleë nie. Die Johannesburgse kunsgalery is hier geleë. Op 17 Augustus 1909 het 'n hewige sneeustorm plek-plek tot 40 cm sneeu in Joubertpark agterlaat.
AKA
Kiernan Jordan Forbes, (28 Januarie 1988 – 10 Februarie 2023) beter bekend as AKA, was 'n Suid-Afrikaanse musiekkunstenaar en kletsrymer. Forbes, gebore en getoë in Kaapstad, het erkenning gekry nadat hy sy enkelsnit "Victory Lap" van sy debuutateljee-album, Altar Ego (2010) vrygestel het.
Forbes het sy sukses voortgesit deur ateljee-albums vry te stel wat Levels (2014), Touch My Blood (2018), Bhovamania (2020), en die samewerkende album met Anatii, getiteld Be Careful What You Wish For (2017) insluit. In April 2018 was Forbes as 'n spesiale gas op WWE Live-geleenthede, wat in Johannesburg en Kaapstad gehou is, te sien. In 2019 was hy 'n deelnemer vir die Comedy Central Roast special.
Gladiolus splendens
Die bergafrikaner (Gladiolus splendens) is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is endemies aan die Noord- en die Wes-Kaap.
AKA
Op 10 Februarie 2023 is Forbes buite 'n restaurant in Durban doodgeskiet.
Babiana odorata
Die stinkbobbejaantjie (Babiana odorata) is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Babiana behoort en is deel van die fynbos en renosterveld. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Piketberg tot by Durbanville voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van 3500 km² en het groot gedeeltes van sy habitat afgestaan aan graan verbouing en voorstedelike ontwikkeling, veral by Malmesbury en Darling. Indringerplante is ook 'n bedreiging vir die oorblywende subpopulasies.
Johannes Arpe
Johannes Arpe (29 Julie 1897 – 3 Oktober 1962) was 'n Duitse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Das Fräulein von Scuderi (1955), Erich Kubak (1959), en Der Fremde (1961), en in die televisiereeks Tempel des Satans (1962).
Kūlgrinda
Kūlgrinda is 'n Litause musiekgroep wat hulle op rituele polifoniese religieuse musiek toespits. Die groep is in 1990 deur Inija en Jonas Trinkūnas (1939−2014), leiers en hoëpriesters van Litaue se Baltiese geloofsgemeenskap Romuva, in die lewe geroep. Die ander groeplede is jongmense tussen die ouderdom van 17 en 25 jaar.
Die groep tree gereeld in tradisionele 10de tot 12de eeuse Litause kleredrag op wat volgens argeologiese vondse gerekonstrueer is. Die naam Kūlgrinda is afgelei van tradisionele Litause klippaaie wat dikwels ook onder water deur moerasgebiede en mere geloop het en in die voor-Christelike tydperk as heilige inisiasiepaaie beskou is.
Kūlgrinda se musikale repertoire sluit tradisionele liedere, himnes, sutartinės (ou polifoniese volksliedere), gebede en danse in wat met Middeleeuse instrumente soos tromme en doedelsakke begelei word. Kūlgrinda het in die afgelope jare 'n aantal albums opgeneem en vrygestel, waaronder
Kūlgrinda word gereeld uitgenooi om by funksies en feestelikhede in Litaue op te tree.
Eksterne skakels
Media (MP3-snitte en video's)
John Dease
John Dease (26 Mei 1906 – 1 Februarie 1979) was 'n Australiese akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Pacific Adventure (1946) en Newsfront (1978), en in die televisiereekse Certain Women (1973) en Case for the Defence (1978).
Oceanapia aliformis
Die spons behoort tot die genus Oceanapia en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Ridley.
Combretum niphophilum
Combretum niphophilum is 'n struik wat aan die familie Combretaceae behoort. Die spesie is endemies aan Kameroen.
Babiana patersoniae
Babiana patersoniae is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Babiana behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en die Wes-Kaap.
Combretum nioroense
Combretum nioroense is 'n struik wat aan die familie Combretaceae behoort. Die spesie is inheems aan Burkina Faso, Guinee-Bissau, Mali en Senegal.
Deleen Bekkerprys vir die beste rolprentdraaiboek in Afrikaans
Die Deleen Bekkerprys word deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns toegeken vir die beste draaiboek in Afrikaans, om die beurt vir 'n TV-drama, dokumentêre program of rolprent.
Panzer I
Die Panzer I is 'n ligte tenk wat in die 1930's in Nazi-Duitsland vervaardig is. Die naam is kort vir die Duitse Panzerkampfwagen I ("gepantserde gevegsvoertuig merk I"), afgekort PzKpfw I. Die tenk se amptelike Duitse voorraadbenaming was Sd.Kfz. 101 ("spesialedoelvoertuig 101").
Ontwerp van die Panzer I het in 1932 begin en massaproduksie het in 1934 begin. Dit was slegs bedoel as 'n oefentenk om die konsep van gepantserde oorlogvoering aan die Duitse leër, die Panzer, bekend te stel. Die Panzer I het gevegte in Spanje gevoer tydens die Spaanse Burgeroorlog, in Pole, Frankryk, die Sowjetunie en Noord-Afrika tydens die Tweede Wêreldoorlog, en in China tydens die Tweede Chinees-Japannese Oorlog. Ervaring wat opgedoen is met die Panzer I tydens die Spaanse burgeroorlog het die Duitse Panzerwaffe se inval in Pole in 1939 en Frankryk in 1940 help vorm. Teen 1941 is die Panzer I onderstelontwerp gebruik as die basis vir tenkvernietigers en aanvalskanonne. Daar is gepoog om die Panzer I op te gradeer gedurende sy diensgeskiedenis, ook deur buitelandse lande, om die lewensduur van die ontwerp te verleng. Dit het uiteindelik tot 1954 in die Spaanse Weermag diens gedoen.
Alexz Johnson
Alexz Johnson (gebore 4 November 1986) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Final Destination 3 (2006) en in die televisiereekse So Weird (1999) en Instant Star (2004).
Panzer I
Die Panzer I se prestasie in gepantserde gevegte is beperk deur die dun pantser en ligte bewapening met twee masjiengewere, wat nooit bedoel was om dit teen gepantserde teikens te gebruik nie, eerder ideaal vir onderdrukking van infanterieë, in ooreenstemming met bestaande oorlogleerstellings. As 'n ontwerp wat bedoel was vir opleiding, was die Panzer I minder bekwaam as sommige ander hedendaagse ligtetenkontwerpe, soos die Sowjet-T-26, alhoewel dit destyds relatief gevorderd was in vergelyking met ouer ontwerpe, soos die Renault FT, wat steeds in verskeie lande diens gedoen het.
Balinder Johal
Balinder Johal is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Heaven on Earth (2008) en Beeba Boys (2015), en in die televisiereeks Sanctuary (2008).
Panzer I
Alhoewel hulle nie 'n tenk in gepantserde gevegte gehad het nie, het dit 'n groot deel van Duitsland se gemeganiseerde magte uitgemaak en is dit in alle belangrike veldtogte tussen September 1939 en Desember 1941 gebruik, waar dit steeds baie nuttige diens verrig het teen verskanste infanterie en ander 'sagte' teikens, wat nie eens hulself teen ligte wapentuig kon verdedig nie, en wat baie kwesbaar was vir masjiengeweervuur. Die klein, kwesbare ligte tenk, tesame met sy ietwat kragtiger opvolger die Panzer II, sou binnekort as 'n (voorkant-) gepantserde gevegsvoertuig oortref word deur kragtiger Duitse tenks, soos die Panzer III, en later die Panzer IV, Panzer V en Panzer VI; nietemin was die Panzer I se bydrae tot die vroeë oorwinnings van Nazi-Duitsland tydens die Tweede Wêreldoorlog belangrik. Later in die oorlog is die torings van baie verouderde Panzer I en Panzer II 's weer as skiettorings op spesiaal geboude verdedigingsbunkers, veral op die Atlantiese Muur, hergebruik.
Ontwikkelingsgeskiedenis
Die Verdrag van Versailles na die Eerste Wêreldoorlog van 1919 het die ontwerp, vervaardiging en ontplooiing van tenks in die Reichswehr verbied. Paragraaf 24 van die verdrag het voorsiening gemaak vir 'n boete van 100 000 mark en gevangenisstraf van tot ses maande vir enigiemand wat 'gepantserde voertuie, tenks of soortgelyke masjiene [vervaardig] wat militêr gebruik kan word'.
Ten spyte van die mannekrag en tegniese beperkings wat die Duitse leër deur die Verdrag van Versailles opgelê is, het verskeie Reichswehr-offisiere 'n geheime personeel ingestel om die Eerste Wêreldoorlog te bestudeer en toekomstige strategieë en taktieke te ontwikkel. Alhoewel die konsep van die tenk as 'n mobiele oorlogswapen aanvanklik apaties was, is die Duitse industrie aangemoedig om na die ontwerp van die tenk te kyk, terwyl stille samewerking met die Sowjetunie onderneem is. Daar was ook klein militêre samewerking met Swede, insluitend die ontginning van tegniese data wat van onskatbare waarde was vir die vroeë Duitse tenkontwerp. Reeds in 1926 is die Duitse maatskappye Krupp, Rheinmetall en Daimler-Benz gekontrakteer om prototipe tenks te ontwikkel wat gewapen was met 'n groot 75-millimeter kanon. Dit is onder die naam Großtraktor (groot trekker) ontwerp om die ware doel van die voertuig te verskuil. Teen 1930 sou 'n ligte tenk gewapen met vinnige masjiengewere ontwikkel word onder die naam Leichttraktor (ligte trekker). Die ses geproduseerde Großtraktor is later vir 'n kort tydperk in die 1 Panzer-afdeling in gebruik geneem; die Leichttraktor het tot 1935 in toetsing gebly. In die laat 1920's en vroeë 1930's was die Duitse tenkteorie baanbrekerswerk deur twee figure: generaal Oswald Lutz en sy stafhoof, luitenant-kolonel Heinz Guderian. Guderian het die invloedrykste van die twee geword en sy idees is wyd bekend gemaak. Soos sy tydgenoot, Sir Percy Hobart, het Guderian aanvanklik 'n gepantserde korps (panzerkorps) in die vooruitsig gestel wat uit verskillende soorte tenks bestaan. Dit het 'n stadige infanterietenk ingesluit, gewapen met 'n klein kaliber kanon en verskeie masjiengewere. Volgens Guderian moes die infanterietenk swaar gepantser wees om te verdedig teen vyandige teentenkkanonne en artillerie. Hy het ook 'n vinnige deurbraaktenk in die vooruitsig gestel, soortgelyk aan die Britse kruistenk, wat teen die vyandelike antitenkwapens gepantser sou word en 'n groot 75 millimeter (2,95 dm) hoofkanon. Laastens het Duitsland 'n swaar tenk benodig, gewapen met 'n 150 millimeter (5.9 dm) kanon om vyandelike vestings te verslaan, en nog sterker wapenrusting. So 'n tenk het 'n massa van 70 tot 100 ton benodig en was heeltemal onprakties gegewe die vervaardigingsvermoëns van die dag.
Kort nadat hy in Duitsland aan bewind gekom het, het Adolf Hitler die skepping van Duitsland se eerste pantserdivisies goedgekeur. Om sy vroeëre voorstel te vereenvoudig, het Guderian die ontwerp van 'n hoofgevegsvoertuig voorgestel wat in die Panzer III ontwikkel sou word, en 'n deurbraaktenk, die Panzer IV. Geen bestaande ontwerp het Guderian geval nie. As stopprop het die Duitse leër 'n voorlopige voertuig bestel om Duitse tenkspanne op te lei. Dit word toe die Panzer I.
Die Panzer I se ontwerpgeskiedenis kan teruggevoer word na die Britse Carden Loyd-tenk, waarvan hy baie van sy spoor- en veringontwerp geleen het. Nadat ses prototipes van die Kleintraktor vervaardig is, is die omslagnaam verander na Krupp-Traktor, terwyl die ontwikkelings-kodenaam verander is na Landwirtschaftlicher Schlepper (La S) (Landboutrekker). Die La S was nie net bedoel om die pantsertroepe van Duitsland op te lei nie, maar ook om die Duitse industrie voor te berei op die massaproduksie van tenks in die nabye toekoms; 'n moeilike ingenieursprestasie vir die tyd. Die bewapening van die produksie-weergawes sou twee 7.92 mm MG 13 masjiengewere in 'n draaiende toring wees. Daar is bekend dat masjiengewere grotendeels nutteloos was teen selfs die ligste tenkwapens van destyds, wat die Panzer I beperk het tot 'n opleidings- en anti-infanterie-rol volgens sy ontwerp. Die finale amptelike benaming, wat in 1938 toegeken is, was Panzerkampfwagen I (MG) met spesiale ''ordonnommer Sd.Kfz. 101''. Die eerste 150 tenks (1. / LaS, 1ste reeks LaS, Krupp-Traktor), wat in 1934 vervaardig is, het nie die draaiende toring ingesluit nie en is gebruik vir opleiding van bemanning. Hierna is die produksie oorgeskakel na die gevegsweergawe van die tenk. Die Ausf. A was onvoldoende gepantser, met slegs 13 millimeter staalplate op sy dikste. Die tenk het verskeie ontwerpfoute gehad, insluitend suspensieprobleme, wat die voertuig teen hoë snelhede laat kantel het, en die enjin wat oorverhit het. Die bestuurder is binne die onderstel geposisioneer en gebruik konvensionele stuurhefbome om die tenk te beheer, terwyl die bevelvoerder in die toring geposisioneer is, waar hy ook as kanonnier opgetree het. Die twee bemanningslede kon deur middel van 'n stembuis kommunikeer. Masjiengeweerammunisie is in vyf blikke geberg, wat verskillende aantal 25-ronde magasyne bevat het. 1190 van die Panzerkampfwagen I Ausf. A is in drie reekse gebou (2.-4. / LaS). 'n Verdere 25 is as bevelstenks gebou.
Baie van die probleme met die Ausf. A is reggestel met die bekendstelling van die Ausf. B. Die lugverkoelde enjin, wat slegs 44 kW (60 pk) gelewer het, is vervang deur 'n waterverkoelde, sessilinder Maybach NL 38 TR, wat 74 kW lewer, en die ratkas is verander na 'n meer betroubare model. Die groter enjin het die voertuig se onderstel met 40 cm (16 dm) verleng, wat 'n verbetering van die suspensie van die tenk moontlik gemaak het deur nog 'n bogiewiel by te voeg en die spanner te verhoog. Die tenk se massa het met 0,4 ton gestyg. Produksie van die Ausf. B begin in Augustus 1936 en eindig teen die somer van 1937 nadat 399 in twee reekse gebou is (5a-6a/LaS). Verder is 159 in twee reekse as beveltenks gebou, en 295 onderstelle is gebou as skiettoringlose oefentenks. Nog 147 oefentenks is gebou met omskepbare onderstelle met geharde pantser met die opsie om dit op te gradeer na volledige gevegstatus deur die bobou en skiettoring by te voeg.
Ander Panzer I-tenks aan die front
Nog twee gevegsweergawes van die Panzer I is tussen 1939 en 1942 ontwerp en vervaardig. In hierdie stadium is die ontwerpkonsep vervang deur medium en swaar tenks, en geen variant is in voldoende getalle vervaardig om 'n werklike impak op die vordering van die oorlog te hê nie. Hierdie nuwe tenks het niks gemeen met die Ausf. A of B, behalwe hul naam nie. Een hiervan, die Panzer I Ausf. C, is in 1939 gesamentlik deur Krauss-Maffei en Daimler-Benz ontwerp om 'n ruim gepantserde en gewapende ligte verkenningstenk te bied. Die Ausf. C spog met 'n heelnuwe onderstel en toring, 'n moderne wringstaafvering en vyf ingevoude wiele van Schachtellaufwerk. Dit het ook 'n maksimum pantserdikte van 30 millimeter gehad, meer as twee keer die van die Ausf. A of B, en was gewapen met 'n Mauser EW 141 semi-outomatiese anti-tenkgeweer, met 'n 50-ronde trommel, wat kragtige pantser-deurdringende 7.92 × 94 mm Patronen 318 anti-tenkrondes afgevuur het. Veertig van hierdie tenks is vervaardig, saam met ses prototipes. Twee tenks is in 1943 in die 1ste Panzerdivisie ontplooi, en die ander agt-en-dertig is tydens die landing in Normandië in die LVIII Panzer Reserwekorps ontplooi. Die tweede voertuig, die Ausf. F, was so anders van die Ausf. C as die Ausf. A en B. Bedoel as 'n infanteriesteuntenk, het die Panzer I Ausf. F 'n maksimum pantserdikte van 80 millimeter (3.15 dm) gehad en tussen 18 en 21 ton geweeg. Die Ausf. F was gewapen met twee MG-34's van 7,92 millimeter. Dertig is in 1940 vervaardig, en 'n tweede bestelling van 100 is later gekanselleer. Om vir die swaarder massa te vergoed, is 'n nuwe 110 kW (150 pk) Maybach HL45 Otto-enjin gebruik, wat 'n maksimum padspoed van 25 km/h moontlik gemaak het. Dit was toegerus met vyf oorvleuelende padwiele per kant en het weggedoen met die Ausf. C se verweefde eenhede. Agt van die dertig tenks wat vervaardig is, is in 1943 na die 1ste Panzerdivisie gestuur en het aan die Slag van Koersk deelgeneem. Die res is vir opleiding en evaluering aan verskeie weermagskole gegee.
Spaanse Burgeroorlog
Op 18 Julie 1936 het oorlog op die Iberiese skiereiland uitgebreek toe Spanje in 'n burgeroorlog verval het. Na die chaos van die aanvanklike opstand het twee opponerende partye saamgesmelt en hul posisie begin konsolideer - die Volksfront (die Republikeine) en die Spaanse Nasionalistiese front. In 'n vroeë voorbeeld van 'n gevolmagtigde oorlog het albei partye vinnig steun van ander lande ontvang, veral die Sowjetunie en Duitsland, aangesien albei hul taktiek en toerusting wou toets. Die eerste besending buitelandse tenks, 50 Sowjet- T-26's, het op 15 Oktober aangekom. Die versending is deur Nazi-Duitsland se Kriegsmarine opgemerk en Duitsland het dadelik gereageer deur 'n paar dae later 41 Panzer I's na Spanje te stuur. Alhoewel die Panzer I aan byna elke groot Nasionalistiese offensief van die oorlog deelgeneem het, het die Nasionalistiese weermag al hoe meer gebuite T-26 tenks begin ontplooi om vir hul gebrek aan beskerming en vuurkrag te vergoed. Alhoewel die Panzer I aanvanklik die T-26 op kort afstand kon uitslaan — 150 meter of minder — met behulp van 'n pantser-deurdringende 7.92 millimeter-koeël, het die Republikeinse tenks begin aanval van afstande waar hulle immuun teen die masjiengewere van die Panzer I was.
China
In 1937 is ongeveer tien Panzer I Ausf. A's aan die Republiek van China (ROC) verkoop gedurende 'n tydperk van sterk samewerkingsbande tussen die ROC en Nazi-Duitsland. Dit is daarna in die Slag van Nanjing deur die 3de Pantserbataljon van die ROC se National Revolutionary Army (NRA) gebruik in geveg teen die Japannese Keiserlike leër (IJA).
Na die val van Nanking is die Chinese Panzer I Ausf. A's deur die Japannese gebuit en by die Yasukuni-heiligdom uitgestal. As gevolg van die noue verhouding tussen Hitler se Duitsland en die keiserlike Japan teen daardie tyd, is die Chinese Panzer I Ausf. A's aangedui as 'Made in the USSR' (die USSR was die algemene vyand van hierdie twee sterk anti-kommunistiese lande).
Europa
Tydens die aanvanklike veldtogte van die Tweede Wêreldoorlog het die Duitse ligte tenks, insluitend die Panzer I die grootste deel van sy pantserkrag gevorm. In Maart 1938 marsjeer die Duitse leër Oostenryk binne en ervaar 'n meganiese onklaarrakingskoers van tot dertig persent. Die ervaring het egter aan Guderian verskeie foute in die Duitse Panzerkorps uitgewys, en hy het die logistieke ondersteuning verbeter. In Oktober 1938 beset Duitsland die Sudetenland van Tsjeggo-Slowakye en die res van die land in Maart 1939. Met die inname van Tsjeggo-Slowakye kon verskeie Tsjeggiese tenkontwerpe, soos die Panzer 38(t), en hul daaropvolgende variante en produksie, in die Duitse leër se sterkte opgeneem word. Dit het ook Duitse magte voorberei op die inval van Pole.
Pole
Op 1 September 1939 val Duitsland Pole binne met behulp van twee en sewentig afdelings (insluitend 16 reserweafdelings in OKH-reservate), waaronder sewe panzerdivisies (1., 2., 3., 4., 5., 10., "Kempf") en vier ligte afdelings (1., 2., 3., 4. ). Drie dae later het Frankryk en Brittanje oorlog teen Duitsland verklaar. Die sewe panzer en vier ligte afdelings was in vyf leërs saamgevoeg, wat twee leërgroepe gevorm het. Die bataljonsterkte van die 1ste Panzerdivisie het nie minder nie as veertien Panzers ingesluit Is, terwyl die ander ses afdelings vier-en-dertig ingesluit het. Altesaam 2 700 tenks was beskikbaar vir die inval in Pole, maar slegs 310 van die swaarder Panzer III- en IV-tenks was beskikbaar. Verder was 350 van Tsjeggiese ontwerp - die res was óf Panzer I's of Panzer II's. Die inval was vinnig en die laaste Poolse weerstandsposisies het op 6 Oktober oorgegee. Die hele veldtog het vyf weke geduur (met die hulp van die Sowjet-magte, wat op 17 September aangeval het), en die sukses van die Duitse tenks in die veldtog is opgesom in reaksie op Hitler op 5 September: op die vraag of dit die duikbomme was wat 'n Poolse artillerieregiment vernietig het, het Guderian geantwoord: "Nee, ons panzers!"
Sowat 832 Duitse tenks (waaronder 320 PzI, 259 PzII, 40 Pz III, 76 PzIV, 77 Pz35(t), 13 PzBef III, 7 PzBef 38(t), 34 ander PzBef en 'n paar Pz38 (t)) is verloor tydens die veldtog, waarvan ongeveer 341 nooit weer diens sou doen nie. Dit verteenwoordig ongeveer 'n derde van die wapenrusting van Duitsland wat vir die Poolse veldtog ontplooi is. Tydens die veldtog was nie minder nie as die helfte van die tenks van Duitsland onbruikbaar weens onderhoudskwessies of optrede van die vyand, en van al die tenks, was die Panzer I die kwesbaarste vir Poolse antitenkwapens. Verder is bevind dat die hantering van gepantserde magte tydens die veldtog veel te wense oorgelaat het. Gedurende die begin van die aanval deur Guderian in Noord-Pole, is sy korps 'n geruime tyd teruggehou om met die infanterie te koördineer, wat 'n vinniger opmars verhoed het. Eers nadat Leërgroep-Suid die aandag van Warskou in die Slag van Bzura laat kwyn het, is Guderian se wapenrusting volledig ontplooi. Alhoewel tenkproduksie na die Poolse veldtog tot 125 per maand verhoog is, was die Duitsers genoodsaak om verdere insette te trek uit Tsjeggiese tenkontwerpe, en ligte tenks het steeds die grootste deel van Duitsland se pantserkrag gevorm.
Wesfront (Frankryk)
Die twee belangrikste voordele wat die Duitse wapenrusting geniet het, was radio's wat hulle in staat kon stel om vinniger te koördineer as hul Britse of Franse eweknieë, en superieure taktiese leerstellings, bo en behalwe die aansienlik vinniger spoed.