cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Omgewingsielkunde
Omgewingsielkunde is eers in die laat sestigerjare as 'n aparte veld erken toe wetenskaplikes die verband tussen menslike gedrag en ons natuurlike en beboude omgewings begin bevraagteken het. Sedert sy konsepsie is die veld verbind tot die ontwikkeling van 'n dissipline wat beide waardegeoriënteerd en probleemgeoriënteerd is, wat navorsing prioritiseer wat daarop gemik is om komplekse omgewingsprobleme op te los in die strewe na individuele welstand binne 'n groter samelewing. Wanneer probleme opgelos word wat mens-en-omgewing interaksies behels, hetsy wêreldwyd of plaaslik, moet 'n mens 'n model van menslike natuur hê wat die omgewingstoestande voorspel waartydens mense gunstig sal reageer. Hierdie model kan help om omgewings te ontwerp, te bestuur, te beskerm en/of te herstel wat redelike gedrag verbeter, waarskynlike uitkomste voorspel wanneer hierdie voorwaardes nie nagekom word nie, en probleemsituasies diagnoseer. Die veld ontwikkel so 'n model van menslike natuur met behoud van 'n breë en inherente multidissiplinêre fokus. Dit ondersoek uiteenlopende kwessies soos gemeenskaplike eiendomshulpbronbestuur, hoe om jou pad te vind in komplekse omgewings, die effek van omgewingstres op menslike prestasies, die kenmerke van omgewingsrestorasie en helende omgewings, menslike inligtingverwerking en die bevordering van volhoubare bewaringsgedrag. Die afgelope tyd, naas die verhoogde fokus op klimaatsverandering in die samelewing en die sosiale wetenskappe en die heropkoms van beperking-van-groei-kwessies, was daar 'n groter fokus op omgewingsvolhoubaarheidskwessies binne die veld.
Hierdie multidissiplinêre paradigma het nie slegs die dinamika gekenmerk waarvoor omgewingsielkunde na verwagting sou ontwikkel het nie, maar dit was ook die katalisator om ander vakgebiede aan te lok, afgesien van navorsingsielkundiges. Geograwe, ekonome, landskapargitekte, beleidmakers, sosioloë, antropoloë, opvoeders en produkontwikkelaars het almal hierdie veld ontdek en daaraan deelgeneem.
Alhoewel "omgewingsielkunde" waarskynlik die bekendste en ook die mees omvattende beskrywing van die veld is, staan dit ook bekend as menslike faktore wetenskap, kognitiewe ergonomie, ekologiese sielkunde, ekopsigologie, omgewing-gedragstudies en persoon-omgewingstudies. Verdere verwante velde sluit ondermeer in argitektoniese sielkunde, sosio-argitektuur, gedragsgeografie, omgewingsosiologie, sosiale ekologie en omgewingsontwerp navorsing.
Geskiedenis
Die oorsprong van die vakgebied kan teruggevoer word na die Romantiese digters, soos Wordsworth en Coleridge wat die aandag gevestig het op die krag van die natuur en die betekenisvolheid van menslike interaksie daarmee. Darwin het gewys op die rol van die omgewing in die vorming van evolusie. Hierdie idee is vinnig toegepas op menslike interaksies met die omgewing. 'n Uiterste Victoriaanse aanvaarding hiervan was 'omgewingsdeterministe' wat daarop aangedring het dat die fisiese omgewing en klimaat die evolusie van rasseienskappe beïnvloed het. Willy Hellpach is na bewering die eerste persoon om "omgewingsielkunde" by name te noem. Een van sy boeke, Geopsige, bespreek onderwerpe soos die wyse waarop die son en die maan menslike aktiwiteit beïnvloed, die impak van ekstreme omgewings en die uitwerking van kleur en vorm (Pol, E., 2006, Blueprints for a history of environment psychology I): From first birth to American transition. "Medio Ambiente y Comportamiento Humano", 7(2), 95-113). Van die ander groot geleerdes vanuit die grondslag van omgewingsielkunde was Jakob von Uexküll, Kurt Lewin, Egon Brunswik, en later Gerhard Kaminski en Carl Friedrich Graumann.
Die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die noodsaaklikheid van leiding aangaande die dringende heropbouiings program na die vernietiging van die oorlog teweeggebring. Om aan die regering se beplanningsvereistes te voorsien, het baie lande navorsingsentrums opgerig wat 'n studie gemaak het van die wyses waarop mense ruimtes benut. In die VK het die Bounavorsingsentrum ruimtegebruik in huise en later geraasvlakke, verwarming en beligtingsvereistes bestudeer. Die glasmaker Pilkingtons het 'n daglig-navorsingseenheid, gelei deur Thomas Markus, op die been gebring om inligting te verskaf oor die invloed van natuurlike beligting in geboue en riglyne oor dagligvereistes. Peter Manning het dit verder ontwikkel by die Pilkington Navorsingseenheid aan die Universiteit van Liverpool in die 1960's. Hy het kantore bestudeer en een van die eerste mense in diens geneem wat 'n Ph.D in omgewingsielkunde verwerf het, Brian Wells. Markus het voortgegaan om die Bouprestasie-navorsingseenheid by die Universiteit van Strathclyde in 1968 op te rig met die sielkundige David Canter wat onder begeleiding van Wells en Manning was vir sy Ph.D by die Pilkington Navorsingseenheid. Canter het toe na die Universiteit van Surrey gegaan om daar in 1971 'n Omgewingsielkunde-program saam met die Departement Sielkunde op te stel. Die hoof van daardie departement was Terence Lee wat sy PhD oor die konsep van "buurt" onder toesig van sir Frederick Bartlett aan die Universiteit van Cambridge gedoen het.
Tesame met hierdie ontwikkelinge het mense in die VSA begin om hierdie kwessies binne en tydens omgewingsontwerp te oorweeg. Een van die eerste areas was die oorweging vir en van psigiatriese hospitale. Psigiaters het saam met argitekte gewerk om die ervaring van pasiënte wat geestesongesteld was in berekening te bring. Robert Sommer het sy boek oor 'Persoonlike ruimte' geskryf en Edward T Hall het as 'n antropoloog kommentaar gelewer oor die wyses waarop mense ruimtelik met mekaar in verhouding tree. Amos Rapoport het groot belangstelling onder argitekte gewek met sy boek 'Huisvorm en kultuur', wat aantoon dat die vorm van geboue nie net funksioneel was nie, maar ook allerhande kulturele invloede gehad het. Dit het bygedra tot die ontstaan van 'post-modernisme' in argitektuur, wat die simboliese eienskappe van argitektuur baie ernstig opgeneem het. Hierdie vroeë ontwikkelings in die 1960's en 1970's is dikwels gesien as deel van 'argitektoniese sielkunde'. Dit was toe Harold Proshansky en William Ittelson die omgewingsielkunde-program by die 'City University of New York Graduate Centre' opgestel het wat die term Architectural Psychology' vervang het met 'Environmental Psychology', die wyd gebruikte term vir die studie van die wyses waarop mense sin gemaak het van en interaksie gehad het met, hul omgewings. Dit is geïnstitusionaliseer toe Canter 'The Journal of Environmental Psychology' in 1980 saam met Kenneth Craik, 'n persoonlikheidsielkundige aan die Universiteit van Kalifornië in Berkeley, gestig het. President Nixon se veldtog om die verwoesting van die omgewing teen te werk, het verdere stukrag gegee aan 'n verandering in die vakgebied wat verskeie aspekte van geboue oorweeg het, en die wyse waarop daar singemaak word van stede, tot die breër kwessies van klimaatsverandering en die impak van mense in die globale omgewing, bewerkstellig het.
Omgewingsielkundige
Omgewingsielkundiges is diegene wat die verhouding tussen menslike gedrag en die omgewing wat hulle omring bestudeer. Hierdie sielkundiges bestudeer enige tipe omgewing, selfs die omgewings wat "gebou" is, soos mense se huise. Hulle bestudeer die wyses waarop ons as mense optree en dan interaksie in die wêreld het. Vanaf Mei 2020 is die jaarlikse salaris van 'n omgewingsielkundige na raming $82,180. Die twee subdissiplines van die veld is bewaringsielkunde en ekosielkunde. Bewaringsielkunde is die studie van die ontwikkeling van houdings in die omgewing. Ekosielkunde is bykans dieselfde as bewaringsielkunde, maar dit fokus sterker op die bande tussen omgewings- en samelewingsdegradasie.
Oriëntasies
Daar is verskeie oriëntasies binne die vakgbied van Omgewingsielkunde. Daar is probleem-georiënteerde, stelsel georiënteerde, interdissiplinêre en ruimte-oor-tyd oriëntasies.
Probleem georiënteerd
Omgewingsielkunde is 'n direkte studie van die verhouding tussen 'n omgewing en die wyses waarop daardie omgewing sy inwoners beïnvloed. Spesifieke aspekte van hierdie veld behels die identifisering van 'n probleem, en om dan deur middel van die identifisering van die genoemde probleem 'n oplossing te ontdek. Daarom is dit nodig dat omgewingsielkunde probleemgerig moet wees.
Een belangrike aspek van 'n probleemgeoriënteerde veld is dat daar deur die proses om probleme te identifiseer, oplossings vorendag kom wat uit die navorsing verkry is. Die oplossings kan help om die samelewing as 'n geheel beter te laat funksioneer en 'n rykdom van kennis oor die innerlike werking van samelewings te skep. Omgewingsielkundige Harold Proshansky bespreek hoe die veld ook “waarde-georiënteerd” is as gevolg van die veld se verbintenis tot die verbetering van die samelewing deur probleemidentifikasie. Panyang bespreek die belangrikheid daarvan om nie net die probleem te verstaan nie, maar ook die noodsaaklikheid van 'n oplossing te besef. Proshansky wys ook op sommige van die probleme van 'n probleemgeoriënteerde benadering vir omgewingsielkunde. Eerstens moet die probleme wat geïdentifiseer word onder sekere spesifikasies bestudeer word: hulle moet aan die gang wees en in die werklike lewe voorkom, nie in 'n laboratorium nie. Tweedens moet die idees oor die probleme direk van die bron afkomstig wees - wat beteken dat hulle direk van die spesifieke omgewing moet kom waar die probleem voorkom. Die oplossings en begrip van die probleme kan nie uit 'n omgewing kom wat gekonstrueer en gemodelleer is om soos die werklike lewe te lyk nie. Omgewingsielkunde moet die werklike samelewing weerspieël, nie 'n samelewing wat in 'n laboratoriumomgewing gebou is nie. Die moeilike taak van die omgewingsielkundige is dus om probleme te bestudeer soos wat dit in die alledaagse lewe voorkom. Dit is moeilik om alle laboratoriumnavorsing te verwerp, want laboratoriumeksperimente is waar teorieë getoets kan word sonder om die werklike omgewing te beskadig. Dit kan ook as modelle dien wanneer oplossings getoets word. Proshansky maak hierdie punt ook, en bespreek die uitdagings in die algehele probleemgeoriënteerde benadering. Hy noem dat dit egter belangrik is dat die omgewingsielkundige alle aspekte van navorsing en ontleding van die bevindinge steeds benut en beide die algemene en geïndividualiseerde aspekte van die probleme in ag neem.
Omgewingsielkunde spreek omgewingsprobleme aan soos digtheid en druk, geraasbesoedeling, substandaard lewe en stedelike verval. Geraas verhoog omgewingstres. Alhoewel daar gevind is dat beheer en voorspelbaarheid die grootste faktore in stresvolle effekte van geraas is; konteks, toonhoogte, bron en gewoonte is ook belangrike veranderlikes. Omgewingsielkundiges het aanvanklik geteoretiseer dat digtheid en druk ook 'n nadelige uitwerking op bui kan hê en stresverwante siektes of gedrag kan veroorsaak. Om omgewingsprobleme te verstaan en op te los, glo omgewingsielkundiges dat konsepte en beginsels direk uit die fisiese omgewings en die probleme waarna gekyk word, moet kom. Byvoorbeeld, faktore wat gevoelens van druk binne geboue verminder, sluit in:
Persoonlike ruimte en grondgebied
Proxemics staan bekend as die studie van menslike ruimte. Dit bestudeer ook die uitwerking wat die bevolking op menslike gedrag, kommunikasie en sosiale interaksie het. Om 'n gebied van persoonlike ruimte binne-in 'n openbare ruimte te hê, bv. by die kantoor, is 'n sleutelkenmerk van verskeie argitektoniese ontwerpe. Om so 'n 'verdedigbare ruimte' te hê, kan moontlik die negatiewe gevolge van druk in stedelike omgewings verminder. Die term, wat in 1947 deur John B. Calhoun geskep is, is die resultaat van verskeie omgewingseksperimente wat op rotte uitgevoer is. 'n Eksperiment wat oorspronklik begin is om te meet hoeveel rotte in 'n gegewe ruimte geakkommodeer kan word, het uitgebrei om te bepaal hoe rotte, gegewe die regte kos, skuiling en beddegoed, binne 'n beperkende omgewing sou optree.
Onder hierdie omstandighede het die mans aggressief geword, sommige uitsluitlik homoseksueel. Ander het panseksueel en hiperseksueel geword en kanse gesoek om enige rot te bestyg wat hulle teëgekom het. As gevolg hiervan is paringsgedrag ontwrigd met 'n gepaardgaande toename in babasterftes. Ouers het versuim om behoorlike neste te voorsien, het hulle kleintjies onnadenkend weggegooi en hulle selfs aangeval. Sodoende het babasterftes in sekere dele met so hoog as 96% gestyg. Calhoun het die resultate gepubliseer as "Population Density and Social Pathology" in 'n 1962-uitgawe van Scientific American. Om afskortings te skep en ruimtes te verpersoonlik is ondermeer wyses waarop persoonlike ruimtes geskep kan word, bv. deur prente of fotos van 'n mens se gesin in 'n kantooromgewing te gebruik. Dit verhoog kognitiewe beheer, aangesien 'n mens sien dat jy beheer het oor die mededingers binne die persoonlike ruimte en dus in staat is om die vlak van digtheid en druk in die ruimte te kan beheer. Persoonlike ruimte kan beide goed en sleg wees. Dit is gunstig wanneer dit gebruik word soos hierbo beskryf. Die skepping van "persoonlike ruimte" in 'n kantoor of werksomgewing kan 'n mens meer gemaklik laat voel om by die werk te wees. Persoonlike ruimte kan egter ook ongunstig wees indien iemand in jou persoonlike ruimte is teen jou sin. In die beeld regs is een persoon ongemaklik met die ander persoon omdat sy haar persoonlike ruimte binnedring deur op haar skoot te lê.
Stelsel georiënteerd
Die sisteemgeoriënteerde benadering tot eksperimentele werk word toegepas op individue of mense wat deel is van gemeenskappe, groepe en organisasies. Hierdie gemeenskappe, groepe en organisasies is stelsels in homeostase. Homeostase staan bekend as die "toestand van bestendigheid binne 'n stelsel." Hierdie benadering ondersoek veral groepinteraksies, in teenstelling met ondersoeke na 'n individu se interaksies en dit beklemtoon ook faktore van sosiale integrasie. In die laboratorium fokus stelsel georiënteerde eksperimente op oorsaak- en gevolgprosesse binne die menslike natuur.
Ruimte-oor-tyd oriëntasie
Die ruimte-oor-tyd oriëntasie beklemtoon die belangrikheid van die verlede. Die verkenning van probleme wat die verlede in gedagte hou skep 'n beter begrip van die wyse waarop kragte uit die verlede, soos sosiale, politieke en ekonomiese kragte, moontlik relevant kan wees vir huidige en toekomstige probleme. In hierdie verband is dit ook belangrik om tyd en plek in ag te neem. Dit is ook belangrik om oor lang tydperke na "tyd" te kyk. Fisiese instellings verander met verloop van tyd; hulle verander met betrekking tot fisiese eienskappe en hulle verander ook omdat individue wat die ruimte gebruik, oor tyd heen verander. Indien hierdie ruimtes oor verskeie tydperke beskou sou word, kan dit moontlik help om veranderinge te monitor en selfs moontlik toekomstige probleme te kan voorspel.
Identiteit van Plek
Harold Proshansky en sy kollegas by die 'Graduate School and University Centre van die City University of New York' het vir baie jare die konsep van plekidentiteit, oftewel "Identiteit van Plek" ondersoek. Plekidentiteit is tradisioneel gedefinieer as 'n 'sub-struktuur van die self-identiteit van die persoon wat bestaan uit wyd-opgestelde kognisies oor die fisiese wêreld waarin die individu leef'. Hierdie kognisies definieer die daaglikse ervarings van elke mens. 'n Mens kan aan die hand van houdings, gevoelens, idees, herinneringe, persoonlike waardes en voorkeure teenoor die verskeidenheid en tipe fisiese omgewings, die omgewing waarin hulle woon en hul algehele ervaring daarvan, verstaan.
Soos wat 'n persoon met verskeie plekke en ruimtes interaksie het, is hulle in staat om te evalueer watter eienskappe van verskillende omgewings aan sy/haar verskillende behoeftes voldoen. Wanneer 'n plek komponente bevat wat 'n persoon biologies, sosiaal, psigologies en/of kultureel bevredig, skep dit die omgewingsverlede van 'n persoon. Deur 'goeie' of 'slegte' ervarings met 'n plek, is 'n persoon dan in staat om hul persoonlike waardes, houdings, gevoelens en oortuigings oor die fisiese wêreld te reflekteer en ook te definieer.
Plekidentiteit is beskryf as die individu se inkorporering van plek in die groter konsep van die self; 'n "potpourri van herinneringe, opvattings, interpretasies, idees en verwante gevoelens oor spesifieke fisiese omgewings, sowel as tipes instellings". Ander teoretici was instrumenteel in die skepping van die idee van plekidentiteit. Drie humanistiese geograwe, Tuan (1980), Relph (1976) en Buttimer (1980), deel 'n paar basiese aannames met mekaar. Soos 'n persoon leef en herinneringe skep binne 'n plek, word gehegtheid ontwikkel. Dit is dan deur 'n mens se persoonlike verbintenis met 'n plek, dat 'n gevoel van "behoort" en selfs "doelmatigheid" verkry word, wat dan betekenisvolheid aan hul lewe gee.
Vyf sentrale funksies van plek-identiteit is uitgebeeld: herkenning, betekenis, ekspressiewe vereiste, bemiddeling van verandering en angs- en verdedigingsfunksie. Plekidentiteit word 'n kognitiewe "databasis" waarteen elke fisiese omgewing ervaar word. Die aktiwiteite van 'n persoon oorvleuel dikwels met fisiese omgewings, wat dan weer 'n agtergrond skep vir die res van die lewe se interaksies en gebeure. Die individu is dikwels onbewus van die verskeidenheid van gevoelens, waardes of herinneringe van 'n enkele plek en raak eenvoudig oor tyd meer gemaklik of ongemaklik met sekere breë soorte fisiese omgewings, en verkies gevolglik spesifieke ruimtes bo andere. In die tydperk sedert die term "plekidentiteit" bekend gestel is, was die teorie die model vir identiteit wat omgewingsielkunde oorheers het.
Plekverbondenheid
Volgens die boek, "Place Attachment", is plekverbondenheid (of plekgehegtheid) 'n "komplekse verskynsel wat mense-plek-verbinding inkorporeer" Verskeie verskillende sieninge van die band wat tussen mense en plekke bestaan is veronderstel en bestudeer. Die mees wydverspreide terme sluit plekverbondheid en "sin van plek" geseteldheid in. Een konsekwente draad wat deur die mees onlangse navorsing oor plekverbondenheid geweef is, handel oor die belangrikheid van die hoeveelheid tyd wat op 'n sekere plek spandeer word (die lengte van assosiasie met 'n plek). Terwyl beide navorsers en skrywers die saak gemaak het dat tyd en ervaring in 'n plek belangrik is vir die verdieping van die betekenisse en emosionele bande sentraal tot die persoon-plek-verhouding, het min in-diepte navorsing hierdie faktore en hul rol in die die bande wat smee word bestudeer.
Plekverbondenheid word gedefinieer as 'n mens se emosionele of affektiewe bande met 'n plek, en word algemeen beskou as die gevolg van 'n langtermyn-konneksie met 'n sekere omgewing. Dit is anders as 'n eenvoudige estetiese reaksie soos om byvoorbeeld te sê 'n sekere plek is spesiaal omdat dit pragtig is. 'n Mens kan byvoorbeeld 'n emosionele reaksie op 'n pragtige (of lelike) landskap of plek hê, maar hierdie reaksie kan soms vlak en vlugtig wees. Hierdie onderskeid is een wat Schroeder as "betekenis versus voorkeur" bestempel het. Volgens Schroeder is die definisie van "betekenis" "die gedagtes, gevoelens, herinneringe en interpretasies wat deur 'n landskap opgeroep word"; terwyl "voorkeur" "die mate van voorkeur vir een landskap in vergelyking met 'n ander" is. Vir 'n dieper en blywende emosionele gehegtheid om te ontwikkel (Of in Schroeder se terme, vir dit om betekenis te hê) is 'n blywende verhouding met 'n plek gewoonlik 'n kritieke faktor. Chigbu het 'n landelike studie van plekverbondenheid uitgevoer deur 'n kwalitatiewe benadering te gebruik om die impak daarvan op 'n gemeenskap, Uturu (in Nigerië), na te gaan en het gevind dat dit 'n direkte verband met die vlak van gemeenskapsontwikkeling gehad het.
Omgewingsbewustheid
Leanne Rivlin het geteoretiseer dat een wyse waarop daar na 'n individu se omgewingsbewustheid gekyk kan word, is om te erken hoe die fisiese plek betekenisvol is, en dan na die mense/plek-verhouding te kyk.
As gevolg van die onlangse wêreldwye bewustheid en besorgdheid oor die omgewing, het die omgewingsbewussyn of -bewustheid verbandhoudend geraak met die groei en ontwikkeling van begrip en bewussyn teenoor die biofisiese omgewing en sy probleme.
Gedrag instellings
Die vroegste noemenswaardige ontdekkings op die gebied van omgewingsielkunde kan terugdateer word na Roger Barker wat die veld van ekologiese sielkunde geskep het. Met die stigting van sy navorsingstasie in Oskaloosa, Kansas in 1947, het sy observasies uitgebrei na die teorie dat sosiale omgewings gedrag beïnvloed. Empiriese data wat vanaf 1947 tot en met 1972 in Oskaloosa ingesamel is, het hom gehelp om die konsep van die "gedrag-omgewing" te ontwikkel om sodoende die verhouding tussen die individu en die onmiddellike omgewing te help verduidelik. Dit is verder ondersoek in sy werk met Paul Gump in die boek Big School, Small School: High School Size and Student Behaviour. Een van die eerste insiggewende verklarings rakende die redes waarom groepe geneig is om minder bevredigend vir hul lede te wees namate hulle in grootte toeneem, het hulle studies het aangetoon dat groot skole 'n soortgelyke aantal gedragsinstellings het as dié van klein skole. Dit het aanleiding gegee tot die studente se vermoë om heelwat verskillende rolle in klein skole te aanvaar (bv. om in die skoolorkes en die skoolsokkerspan te wees), maar in groter skole was daar weer 'n geneigdheid om oor hul sosiale keuses te besin.
In sy boek Ecological Psychology (1968) beklemtoon Barker die belangrikheid van die dorp se gedrag en omgewing as die inwoners se mees algemene instrument om hul omgewing te beskryf. Daar word gestel dat "Die hibriede, eko-gedragskarakter van gedragsinstellings blyk vir die Midde-Weste se inwoners met groot gemak na vore te tree. bied; selfstandige naamwoorde wat milieu en bestaande gedrag kombineer, is algemeen, bv. oester-aandete, basketbalwedstryd, kalkoenete, goue hamer-seremonie, koekstaptog, rugchirurgie, geskenk-uitruiling, veeveiling, motorherstelwerk."
Barker het aangevoer dat sy studente T-metodes (sielkundige as 'transducer': maw metodes waarin hulle die man in sy 'natuurlike omgewing' bestudeer het) eerder as O-metodes (sielkundige as "operateurs" maw eksperimentele metodes) moet implementeer. Basies het Barker veldwerk en direkte observasies verkies eerder as beheerde eksperimente. Sommige van die minuut-vir-minuut observasies van Kansan-kinders van die oggend tot die aand, neergeskryf deur jong en moederstudente, is dalk van die mees intieme en treffendste dokumente wat in sosiale wetenskappe bestaan. Barker het sy loopbaan toegewy aan wat hy ekologiese sielkunde genoem het, om hierdie gedragsinstellings te identifiseer en rekeninge soos One Boy's Day (1952) en Midwest and Its Children (1955) te publiseer.
Natuurlike omgewing navorsingsbevindinge
Omgewingsielkunde-navorsing het verskeie konsepte waargeneem wat verband hou met mense se aangebore verbintenis met natuurlike omgewings wat in die vroeë kinderjare begin. Een studie toon aan dat die bevordering van kinders se verbondenheid met die natuur op sy beurt mettertyd gewone pro-ekologiese gedrag sal kan skep. Blootstelling aan natuurlike omgewings kan aanleiding gee tot positiewe sielkundige welstand en positiewe houdings en gedrag teenoor die natuur vorm. Verbondenheid met die natuur het aangetoon dat dit 'n groot bydraer is tot die voorspelling van mense se algemene pro-ekologiese en pro-sosiale gedrag. Daar is ook aangetoon dat verbondenheid aan die natuur welstand, geluk en algemene bevrediging bevoordeel. "Natuur-tekortversteuring" is onlangs geskep om die gebrek aan verbondenheid met die natuur te verduidelik as gevolg van 'n gebrek aan bewussynsidentifikasie en natuurontkoppeling. Verdere navorsing is nodig om definitiewe aansprake te maak oor die uitwerking van verbondenheid met die natuur.
Impak op die beboude omgewing
Omgewingsielkundiges het die laboratorium-eksperimentele paradigma verwerp vanweë die vereenvoudiging en skewe siening van die oorsaak-en-gevolg verhoudings van menslike gedrag en ervarings. Omgewingsielkundiges ondersoek hoe een of meer parameters 'n effek genereer terwyl ander maatstawwe konstant gehou word. Dit is onmoontlik om werklike omgewings in 'n laboratorium te manipuleer.
Omgewingsielkunde is daarop gemik om die werk van professionele ontwerpers (argitekte, ingenieurs, binneshuise ontwerpers, stedelike beplanners, ens.) te beïnvloed en sodoende die menslike omgewing te verbeter.
Op 'n burgerlike skaal het pogings om voetgangerlandskappe te verbeter, tot 'n mate vrugte afgewerp uit die betrokkenheid van figure soos Jane Jacobs en Kopenhagen se Jan Gehl. Een hooffiguur hier is die ontslape skrywer en navorser William H. Whyte. Sy steeds verfrissende en waarnemende "Stad", gebaseer op sy versamelde observasies van bekwame voetgangers in Manhattan, verskaf stappe en patrone van gebruik in stedelike pleine.
Die rol en impak van argitektuur op menslike gedrag word binne die argitektuurprofessie gedebatteer. Sienings wissel vanaf die veronderstelling dat mense sal aanpas by nuwe argitektonies en stadsvorme, die siening dat argitekte nie die impak van geboue op mense kan voorspel nie en daarom eerder besluite op ander faktore moet baseer, tot die siening van diegene wat gedetailleerde presedentstudies van plaaslike geboutipes onderneem en dan ondersoek hoe dit deur daardie samelewing gebruik word.
Omgewingsielkunde word deeglik geraadpleeg wanneer toekomstige stadsontwerpe bespreek word. Ekostede en eko-dorpe is bestudeer om die maatskaplike voordele van die skepping van meer volhoubare en ekologiese ontwerpe te bepaal. Ekostede laat mense toe om in harmonie met die natuur te leef en volhoubare lewenstegnieke te ontwikkel. Die ontwikkeling van ekostede vereis kennis van die interaksies tussen "omgewings-, ekonomiese, politieke en sosio-kulturele faktore gebaseer op ekologiese beginsels".
Uitdagings
Die vakgbied het beduidende navorsingsbevindinge en 'n redelike oplewing van belangstelling in die laat 1970's en vroeë 1980's gehad, maar het uitdagings ervaar in terme van nomenklatuur, die verkryging van objektiewe en herhaalbare resultate, omvang, en die feit dat sommige navorsing berus op onderliggende aannames oor menslike persepsie, wat nog nie ten volle verstaan word nie. In wese is 'n interdissiplinêre vakgebied ook moeilik, aangesien dit nie noodwendig 'n soliede definisie en doel het nie. Dit is ook moeilik vir die veld en vakgebied om by organisatoriese strukture in te pas. In die woorde van Guido Francescato, wat in 2000 hieroor gepraat het, omvat omgewingsielkunde 'n "ietwat verwarrende reeks uiteenlopende metodologieë, konseptuele oriëntasies en interpretasies ... wat dit moeilik maak om, met enige mate van akkuraatheid, presies te omlyn waaroor die veld gaan, en ook om aan te dui wat kan dit bydra tot die konstruksie van die samelewing en die ontvouing van die geskiedenis."
'n Groot uitdaging op die gebied van omgewingsielkunde vandag is om die impak van menslike gedrag op die klimaat en klimaatsverandering te verstaan. Om te verstaan waarom sommige mense betrokke is by pro-omgewingsgedrag, kan help om die nodige vereistes te voorspel om ook andere te betrek om sodoende volhoubare verandering te kan bewerkstellig.
Omgewingsielkunde het nie naastenby genoeg ondersteuners ontvang om as 'n interdissiplinêre veld binne sielkunde beskou te word nie. Harold M. Proshanksy was een van die stigters van omgewingsielkunde en is aangehaal soos wat hy gesê het "As ek vandag na die veld van omgewingsielkunde kyk, is ek bekommerd oor die toekoms daarvan. Dit het nie sedert sy ontstaan in die vroeë 1960's gegroei tot die punt waar dit kan ooreenstem met die velde van sosiale, persoonlikheid, leer of kognitiewe sielkunde nie. Dit het wel verseker toegeneem in ledetal, in terme van die aantal tydskrifte wat daaraan toegewy is, en selfs in terme van die hoeveelheid professionele organisatoriese ondersteuning wat dit geniet, maar steeds nie genoegsaam dat 'n mens na enige groot universiteit kan kyk en vind dat dit 'n veld van spesialisasie in 'n departement sielkunde is nie, of, nog belangriker, in 'n interdissiplinêre sentrum of instituut."
Woestynsand (kleur)
Woestynsand is 'n helder taankleur wat ooreenstem met die kleur van 'n woestyn se sand. Dit kan ook beskou word as 'n diep skakering van beige.
Omgewingsielkunde
Ander bydraers
Ander noemenswaardige navorsers en skrywers in hierdie vakgebied sluit in:
Woestynsand (kleur)
In 1998 het Crayola 'n krytkleur genaamd "woestynsand" begin maak.
Whig Party
Die Whigs was eers 'n politieke faksie en daarna 'n politieke party in die parlemente van Engeland, Skotland, Groot-Brittanje, Ierland en die Verenigde Koninkryk. Tussen die 1680's en 1850's het die Whigs die mag betwis met hul mededingers, die Tories. Die Whigs het in die 1850's met die nuwe Liberale Party saamgesmelt, hoewel sommige aristokrate van die Whigs die Liberale Party in 1885 verlaat het om die Liberale Unioniste Party te vorm, wat in 1912 saamgesmelt het tot mededinger van die Liberales, die hedendaagse Konserwatiewe Party.
Woestynsand (kleur)
Die kleur regs stem ooreen met die ligste van die drie kleure in die 3-kleurige woestynkamoefleeruniform van die Verenigde State van Amerika Gewapende Magte, wat sedert 1990 die 6-kleurige Desert Battle Dress uniform vervang het.
Whig Party
Die Whigs het 'n sentrale rol gespeel in die Glorieryke Rewolusie van 1688, en was die vyande van die Stuartkonings, wat Rooms-Katoliek was. Die Whigs het volle beheer van die regering oorgeneem in 1715. Hulle het dit behou totdat koning George III, wat in 1760 op die troon kom, Tories weer toegelaat het.
Woestynsand (kleur)
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word woestynsand as volg voorgestel:
Whig Party
Toe hulle aan die bewind was, het die Whigs die Tories gesuiwer van alle belangrike posisies in die regering, die weermag, die Kerk van Engeland, die regsberoep en plaaslike amptenaarsposte.
Ruschia neovirens
Ruschia neovirens is 'n vetplant uit die vygiefamilie en is endemies in Suid-Afrika en kom in die Oos-Kaap voor.
Richard I van Boergondië
Richard I van Boergondië of Richard Justiciarius (de Rechtsbrenger, die Bringer van Geregtigheid) (858 – 1 September 921), was vanaf 880 graaf van Autun, en die grondlegger van die Hertogdom Boergondië (918-921).
Lewensloop
Richard was 'n Bosonied en die seun van Bivinus van Metz en Richildis. Sy ouer broer was Boso van Provence, en sy jonger suster Richildis, die tweede vrou van Karel die Kale.
In 875, na die dood van Keiser Lodewyk III, het Richard en Boso vir Karel na Italië vergesel vir sy kroningseremonie. Karel het in Februarie 876 in Pavia, terwyl hy voorberei het vir sy terugkeer, vir Boso as "Hertog en Onderkoning van Italië en Hertog van Provence" benoem. Boso het in 877 by Karel se afsterwe na Frankryk teruggekeer en die administrasie van Italië en die hertogdom van Provence aan Richard en Hugo die Ab toevertrou, as sogenaamde missi dominici.
duimnael|Kaart van die drie gebiede van die ou Koninkryk van Boergondië, omstreeks [[900.
{{legend|#ECE87B|Bo-Boergondië}} {{legend|#FBCB8C|Benede-Boergondië}} {{legend|#D6B68A|Hertogdom van Boergondië van Richard "die Bringer van Geregtigheid"}}]]
In 879 het Boso homself as "Koning van Provence" verklaar na die dood van Lodewyk die Stamelaar. Richard het egter Boso se heerskappy uitgedaag en die graafskap van Autun oorgeneem, wat Karloman II van Frankryk in 880 amptelik aan hom toegestaan het. Richard en Karloman II het hul magte saamgevoeg tydens die Slag van Saône. Richard het Mâcon beset en dit in die naam van Karloman II en Lodewyk III onder bevel van Bernard Plantapilosa beveilig. Nadat hy Lyon ingeneem het, het hy sy ouer broer se hoofstad Vienne beleër, waar Lodewyk III, Karloman II, en keiser Karel III die Dikke by hom aangesluit het. Richard het Boso uiteindelik in 882 verdryf en sy vrou Ermengarde van Italië en haar kinders Engelberga en Lodewyk die Blinde gevange geneem en hulle na Autun gestuur. Boso het in Provence gaan skuiling soek.
Familie
Hy het verskeie kinders gehad by sy vrou Adelheid (getroud in 888),, dogter van Koenraad II en Waldrada van Worms:
Tetradenia galpinii
Tetradenia galpinii is 'n struik wat deel is van die Lamiaceae familie. Die spesie is inheems in Eswatini, Malawi, Mosambiek, Namibië, Suid-Afrika, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe. In Suid-Afrika kom die plant in Limpopo en Mpumalanga voor.
Hymedesmia hallmanni
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1928 deur Topsent.
Sirkelredenasie
'n Sirkelredenasie (Engels: "circular reasoning") is 'n logiese denkfout waar die persoon begin by die punt waar hy wil eindig. Dit beteken die gevolgtrekking word aangevoer as deel van die argument, so die argument is slegs oortuigend as 'n mens reeds die gevolgtrekking glo.
Hier is 'n voorbeeld van sirkelredenasie:
Haworthia compacta
Haworthia compacta is 'n meerjarige sukkulent wat tot die genus Haworthia behoort. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Robbie Jones (akteur)
Robbie Jones (gebore 25 September 1977) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Hurricane Season (2009) en Temptation: Confessions of a Marriage Counselor (2013), en in die televisiereekse One Tree Hill (2003) en Hellcats (2010).
Hymedesmia inflata
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1969 deur Vacelet.
Haworthia cooperi
Haworthia cooperi is 'n meerjarige sukkulent wat tot die genus Haworthia behoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap. Daar is dertien subspesies:
Daar is tans groot taksonomiese verwarring oor die plant en kan slegs opgelos word met onder andere DNS toetsing.
Laaste Oordeel
thumb|280px|Stefan Lochner, Laaste Oordeel, omstreeks 1435. Wallraf-Richartz-museum, [[Keulen.]]
Die Laaste Oordeel of Oordeelsdag (Hebreeus: יום הדין, Yom ha-din, Arabies: یوم القيامة, Yawm al-qiyāmah of یوم الدین, Yawm ad-din) is deel van die Abrahamitiese gelowe en die Frashokereti van Zoroastrisme.
Sommige Christelike en Islamitiese denominasies glo die Wederkoms van Christus is die finale oordeel deur God van alle mense. Dit word talle kere in die Bybel genoem: die "dag van die Here" (Joël 2:31); "oordeelsdag van die Here" (Esegiël 13:5); en "Die Here die Almagtige het 'n dag bepaal" (Jesaja 2:12). Jesaja 2:17 lui: "Die hoogmoediges sal verneder word, die selfversekerdes sal tot 'n val kom."
In die Nuwe Testament is die Wederkoms ook 'n algemene leerstelling. Dit kom onder meer voor in Matteus 24:27 ("Die koms van die Seun van die mens"), Handelinge 17:31 ("Hy het 'n dag bepaal waarop Hy regverdig oor die wêreld gaan oordeel deur 'n Man wat Hy uitgekies het. As bewys daarvan vir almal, het Hy Hom uit die dood laat opstaan"), Romeine 14:10 ("Ons sal tog almal voor die regterstoel van God moet verskyn"), 1 Korintiërs 4:5 ("voordat die Here kom"), 2 Korintiërs 5:10 ("Ons moet immers almal voor die regterstoel van Christus verskyn"), 2 Timoteus 4:1 ("Ek beveel jou voor God en voor Christus Jesus wat die lewendes en die dooies sal oordeel"), Jakobus 5:7 ("Wag dan geduldig, broers, totdat die Here kom"), ensovoorts. Dit word ook "Christus se koms" (1 Korintiërs 15:23); "wanneer die Seun van die mens verskyn" (Lukas 17:30) en "die laaste dag" (Johannes 6:39-40) genoem.
In hoofstuk 43 van die Koran, Az-Zurhruf, word dit ook genoem.
In die Christendom word geglo die Oordeelsdag sal kom ná die opstanding van die dooies en Preteriste glo dit het al gebeur.
Die Laaste Oordeel het al baie kunswerke geïnspireer.
Bicerin
Bicerin (Piëmontese uitspraak: [bitʃeˈriŋ]) is 'n tradisionele warmdrank wat inheems is aan die Noordwes-Italiaanse stad Turyn en van espresso (of ristretto), drinksjokolade en crema di latte  (of slagroom of volmelk) berei word.
Geskiedenis
Bicerin is genoem na die Turynse koffiehuis waar dit vir die eerste keer bedien is - die Caffè al Bicerin. Die besonderhede van die oorspronklike resep bly die koffiehuis se geheim en word van generasie tot generasie oorgedra. Bicerin het sy oorsprong in die 18de eeuse bavareisa, 'n destyds gewilde warmdrank wat van koffie, sjokolade, melk en stroop berei en aanvanklik in aparte glasies bedien is. Vanaf die 19de eeu is bicerin in 'n enkele glasie bedien - in drie variasies: «pur e fiur» (meer of min vergelykbaar met hedendaagse cappuccino), «pur e barba» (koffie en sjokolade) en «’n poc ‘d tut» ("'n klein bietjie van alles").
Die laaste variasie het geblyk die gewildste te wees wat ook deur ander Turynse koffiekroeë oorgeneem is - en word tot vandag toe onveranderd bedien as bicerin. Die warmdrank se naam is afgelei van die klein glasies waarin dit voorgesit is. Bicerin was tradisionel die gewildste warmdrank wat soggens gedrink is - teen 'n prys per glasie wat vanaf die middel van die 19de eeu tot en met 5 Desember 1913 onveranderd gebly het: drie munte of 15 centesimi. Vervolgens is dit verhoog tot 20 centesimi.
Bucerin is in 2001 amptelik erken as "tradisionele Piëmontese drank".
Arnold Bax
Sir Arnold Edward Trevor Bax (8 November 1883 – 3 Oktober 1953) was 'n Engelse komponis, digter en skrywer. Sy aansienlike klomp werke sluit liedere, kamermusiek en ook solo klavierstukke in. Hy word egter veral onthou vir sy orkestrale musiek. Hy het, bykomend tot 'n reeks simfoniese gedigte, ook sewe simfonieë geskryf. Hy is vir 'n rukkie beskou as die voorste Britse komponis van simfonieë.
Bax is gebore in die Londense buurt van Streatham uit 'n welgestelde familie. Hy is deur sy ouers aangemoedig om 'n loopbaan in musiek na te streef, en sy private inkomste het hom in staat gestel om sy eie weg te volg sonder oorweging van heersende modes of ortodoksie. Gevolglik is hy in musikale sirkels beskou as 'n belangrike maar geïsoleerde figuur. Terwyl hy 'n student aan die Koninklike Musiekakademie was het Bax gefassineerd geraak met Ierse- en Keltiese kultuur, wat 'n sterk invloed op sy vroeëre ontwikkeling sou wees.
In die jare voor die Eerste Wêreldoorlog het hy in Ierland gewoon en 'n lid van Dublin se literêre kringe geword en fiksie en poësie geskyf onder die skuilnaam Dermot O'Byrne. Later het hy 'n verwantskap met die Nordiese kultuur ontwikkel, wat vir 'n tyd die Keltiese invloed op sy werk in die jare na die Eerste Wêreldoorlog vervang het.
Tussen 1910 en 1920 het Bax 'n groot aantal werke geskryf, insluitende die simfoniese gedig Tintagel, wat as sy beste werk beskou word. Gedurende hierdie periode het hy 'n lewenslange assosiasie met die pianis Harriet Cohen gevorm- wat aanvanklik 'n intieme verhouding was, en daarna 'n gewone vriendskap- maar wat altyd 'n hegte en professionele verhouding sou wees. In die 1920's het hy die reeks van sewe simfonieë begin wat die kern vorm van sy orkestrale uitsetting. In 1942 is Bax aangestel as Meester van die Koning se Musiek. Hy het egter min musiek in dié hoedanigheid geskryf.
Vaaljapie
Vaaljapie is ‘n goedkoop natuurllike wit wyn. Dit is troebel en word dus as van minderwaardige kwaliteit beskou. Hierdie is ‘n jong wyn van gewoonlik nie ouer as ses maande nie. Die naam is ontleen aan sy geelbruin kleur, alhoewel dit soms ook rooi van kleur is. Skertsend word na die wyn soms as Val Japé verwys. Gewoonlik is dit hierdie wyn wat in die dopstelsel gebruik is.
Arnold Bax
Van die 1960's, hoofsaaklik as gevolg van 'n groter wordende aantal kommersiële opnames, is sy musiek stelselmatig herontdek, alhoewel min daarvan in die konsertsaal gehoor kon word. In meer onlangse jare is Bax se musiek ook op entoesiastiese wyse herontdek deur 'n nuwe generasie, via aanlyn verspreidingsdienste soos Youtube. Naxos het ook opnames van verskeie van sy werke gemaak en beskikbaar gestel.
Hymedesmia helgae
Hymedesmia helgae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1921 deur Stephens.
Zodwa Dlamini
Zodwa Dlamini (gebore 1963) is 'n Suid-Afrikaanse wetenskaplike en voormalige Republiek van Suid-Afrika-Hoof Afgevaardigde vir die Lesotho-hoogland waterkommissie.
Vroeë lewe en opvoeding
Dlamini het grootgeword in die Vrystaat-provinsie van Suid-Afrika en is opgevoed in die Bantoe-onderwysstelsel. Sy voltooi haar B-graad aan die Universiteit van Zoeloeland en behaal 'n honneursgraad van die Universiteit van Fort Hare. Sy was een van honderde Afrikaner studente wat 'n Amerikaanse universiteit in die 1980's bygewoon het op 'n beurs wat gemik was op die identifisering van leiers van die regering, onderwys en besigheid post-Apartheid. Sy ontvang die Suider-Afrikaanse Beursprogram, wat opgestel is deur James Freedman, President van die Universiteit van Iowa. Sy verhuis na Iowa in 1985 waar sy met 'n magistergraad in geografie aanvang. Tydens haar graadstudie het sy in die Universiteit van Iowa se Kantoor van Regstellende Aksie gewerk en huise skoongemaak. Sy het 'n orkes, Imilonji, met vyf ander studente uit Suid-Afrika gevorm wat rondom die kampus, in kerke en in die plaaslike hospitaal opgetree het. Dlamini bly by die Universiteit van Iowa vir haar PhD, waartydens sy ondersoek instel na die onderwys van hawelose kinders in Suid-Afrika. Sy gradueer in 1992.
Loopbaan
Dlamini het teruggekeer na Suid-Afrika in 1993 en stem het in die 1994 Suid-Afrikaanse algemene verkiesing - die eerste nie-rassige demokratiese verkiesing. Sy was aangestel as hoof van die Noord-Kaap-provinsie se Departement van Onderwys. Sy verlaat die Departement in 1996 om haar eie konsultonderneming te begin, waar sy regeringsagentskappe in landelike ontwikkeling en opvoeding adviseer. In 2005 is sy aangestel as Republiek van Suid-Afrika-Hoof Afgevaardigde vir die Lesotho-hooglandwaterkommissie.
Liggroen
Liggroen is die ligte skakering van die kleur groen. 'n Goeie voorbeeld hiervan is die Sultana, 'n pitlose druiwesoort.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word liggroen as volg voorgestel:
Sien ook
Shades of green
Tilky Jones
Tilky Jones (gebore 24 Junie 1981) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Longshot (2001), The Guardian (2006), en Never Back Down (2008).
Oelan-Chol
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Oelan-Chol 2 329 inwoners gehad. Etniese Kalmikiërs vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Tetradenia urticifolia
Tetradenia urticifolia is 'n struik of boom wat deel is van die Lamiaceae familie. Die spesie is inheems in Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Ethiopië, Kenia, Rwanda, Soedan, Tanzanië, Uganda.
Bastertambotie
Die Bastertambotie (Cleistanthus schlechteri) ook bekend as valstambotie is 'n boom inheems aan Suid-Afrika. Dit kom in Suid-Afrika slegs voor in die Nwambiya-sandveld suid van Pafuri tot by die Mosambiekgrens van die Krugerwildtuin, maar word ook in Oos-Afrika tot in Kenia aangetref. Dit behoort tot die familie Phyllanthaceae.
Die boom se FSA-nommer is 320.
Beskrywing
Dit is 'n klein (6 m) bladwisselende boom met 'n enkele of spruitende hoofstam, taamlik regop met 'n minimaal verspreide kroon. Die boom het heelwat takke en kleiner takkies. Die stam is 'n vaal-geelgrys en die bas kraak in klein, min-of-meer reghoekige blokkies.
Eenvoudig, gedra op baie kort, knoestige, laterale takkies. Blare baie klein, ovaal tot eierrond, glad, kaal, donkergroen en blink aan die bokant.
Blomme word deur albei geslagte gedra op aparte bome in klein trosse, geelgroen tot liggroen; (Oktober/November).
Kapsules van 1,0 x 0,8 cm, kaal en blink; bruin tot donkerbruin wanneer dit ryp is (Januarie/Februarie).
Mantisgroen
Mantisgroen is die groen kleur van die hottentotsgot, 'n insek.
Hymedesmia irregularis
Hymedesmia irregularis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Mantisgroen
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word mantisgroen as volg voorgestel:
Hymedesmia irregularis
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1910 deur Lundbeck.
Haworthia cymbiformis
Haworthia cymbiformis is 'n meerjarige sukkulent wat tot die genus Haworthia behoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap. Daar is tans groot taksonomiese verwarring oor die plant en dit kan slegs opgelos word met onder andere DNS toetsing.
Cadaba baccarinii
Cadaba baccarinii is 'n struik wat inheems aan Ethiopië, Jemen, Oman en Somalië is.
Haworthia cymbiformis
Daar is ses subspesies:
Hymedesmia jamaicensis
Hymedesmia jamaicensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1984 deur Van Soest.
Haworthia chloracantha
Haworthia chloracantha is 'n meerjarige sukkulent wat tot die genus Haworthia behoort en deel van die fynbos en die renosterveld is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom vanaf Herbertsdale en die Gouritsriviervallei tot by Groot-Brakrivier voor. Dit het 'n voorkomsgebied van 1343 km² en daar is 'n paar gefragmenteerde subpopulasies oor. Die plant het habitat afgestaan aan ontwikkeling (veral tussen Mosselbaai en Groot-Brak), steengroewe en padkonstruksie. Indringerplante word ook 'n bedreiging. Onwettige versamelaars en handelaars dra ook by tot die plant se afname.
Daar is drie subspesies:
Vlag van Rynland-Palts
Die vlag van Rynland-Palts, ook bekend as Rhineland-Pfalz, is 'n driekleur van drie horisontale strepe van swart, rooi en goud. Hierdie kleure is Duitsland se nasionale kleure en word soms na verwys as schwarz-rot-gold. In die kanton, of die boonste linkerhoek, is die wapen van die staat van Rynland-Palts.
Ty Granderson Jones
Ty Granderson Jones (gebore 19 Januarie 1964) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente CB4 (1993), Heat (1995), Con Air (1997), en Tapped Out (2003).
Mosgroen
Mosgroen is die groen kleur van mos.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word mosgroen as volg voorgestel:
Triptiek
'n Triptiek (van die Griekse byvoeglike naamwoord τρίπτυχον triptukhon, "drievoudig") is 'n kunswerk (gewoonlik 'n paneelskildery) wat uit drie dele bestaan of drie gekerfde panele wat met skarniere aan mekaar vas is en toegevou kan word. Dit is dus 'n vorm van poliptiek, 'n kunswerk wat uit drie of meer panele bestaan. Die middelste paneel is gewoonlik die grootste en het twee kleiner verwante panele weerskante, hoewel 'n mens triktieke kry met ewe groot panele.
Ondanks die verbintenis met 'n kunsformaat word die term soms algemener gebruik vir enigiets met drie dele, veral as hulle 'n eenheid vorm.