cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Konstantin Tsiolkofski
Vuurpylontwerp 1895
Tsiolkofski het in 1895 met 'n idee vorendag gekom om 'n vuurpyl te bou wat van vloeibare brandstof gebruik sou maak. Hy het nog nooit gehoor van die voorheen voorgestelde soortgelyke idee van sy Duitse kollega Hermann Ganswindt nie. Anders as Ganswindt, kon Tsiolkofski egter 'n gedetailleerde plan vir die bou van sy vuurpyl opstel. Hy was ook die eerste mens wat die skakel tussen die vuurpylspoed, die massa van die vuurpyl en die spoed van die gas in die vuurpylbuis aan die einde van die vuurpylstert (Tsiolkofski se vuurpylvergelyking) gemaak het. Dit word beskou as een van die boustene van ruimtevaart. Dit is dus nie verbasend dat Tsiolkofski beskou word as die vader van vuurpyltegnologie nie. Hy het nie die gees van die tyd gevolg nie; rondom die eeuwisseling het die meeste mense sy idees as dagdrome beskou. Sy teorieë en idees het die bou van 'n vuurpyl, wat ruimtevaart moontlik sou maak, bespoedig.
Sy eerste skets van 'n ruimtetuig toon 'n ruimtetuig in die vorm van 'n druppel. Die kajuit van die passasiers is aan die voorkant in die neus. Die brandstoftenks is agter in die toestel. 'n Lang, keëlvormige staalpyp loop tussen die tenks in. As dryfmiddels het hy 'n mengsel van vloeibare waterstof en vloeibare suurstof aanbeveel. Tsiolkofski het 'n visioenêre siening gehad: Die Saturn V-maanvuurpyl het van hierdie dryfmiddels gebruik gemaak.
Om die vuurpyl buite die atmosfeer te kon beheer, het hy 'n skuifbare uitlaat of beweegbare oppervlakke in die uitlaat voorgestel. Daarbenewens was hy op soek na maniere om die toevoer van dryfmiddels na die verbrandingskamer te reguleer met behulp van mengkleppe. As 'n moontlike oplossing vir voldoende afkoeling van die verbrandingskamer en uitlaat, noem hy 'n dubbelwandige omhulsende mantel waardeur een van die dryfmiddels gelei kan word om die temperatuur onder beheer te hou. Hy het ook die gebruik van ander brandstowwe, soos alkohol, petrol, paraffien en metaan, benadruk. Tsiolkofski het ook die groot versnelling waaraan die bemanning blootgestel sou word in ag geneem. As 'n oplossing lê die bemanning agteroor met hulle rug teen die enjin. Hy het ook die moontlikheid voorgestel dat die bemanning in 'n vloeistof met dieselfde digtheid as die menslike liggaam gedompel word.
Helga Kohl
Helga Kohl is 'n fotograaf wat in Pole gebore is en in Namibië woon. Haar werk verken verlate diamantmyndorpe in Namibië. Haar hoofreeks foto's van geboue in Kolmanskop wys hoe die Namibwoestyn se sand die verlate geboue oor jare heen teruggeneem het. Sy is 'n lid van die Professionele Fotograwe in Suider-Afrika (PPSA) en haar werk is internasionaal uitgestal en versamel, hoewel veral prominent in Namibië.
Konstantin Tsiolkofski
Vuurpylontwerp 1895
Die lewensomstandighede aan boord het ook nie sy aandag ontsnap nie. Die vuurpyl moes 'n dubbele romp hê wat die bemanning teen meteoriete beskerm. Dit het gelyktydig gedien as isolasie teen uiterste hitte en koue. Die drukkajuit het suurstof uit die tenks met vloeibare suurstof gedreineer, wat toegerus moes wees met toerusting om koolstofdioksied op te neem en hinderlike reuke te absorbeer. Hy het ook die kajuit met 'n lugluik toegerus; bemanningslede in ruimtepakke bly deur middel van 'n ketting aan die vuurpyl verbonde. Verder het Tsiolkofski voorgestel dat die ruimtetuig op sy eie as draai om dit te stabiliseer. Hy het ook die idee van meervoudige vuurpyle uitgewerk. Hy het hulle "vuurpyltreine" genoem en voorgestel dat dit van 'n helling gelanseer word wat hy ’n "lanseerberg" genoem het. Volgens hom was meervoudige vuurpyle, wat hul leë rompe tydens die vlug wegwerp, die enigste praktiese manier om die ontsnappingspoed te bereik. Hy was oortuig daarvan dat 'n kapsule in 'n wentelbaan om die aarde geplaas kon word en het die ideale hoeveelheid brandstof vir elke fase bereken.
Helga Kohl
Vroeë lewe
Helga Kohl is in 1943 in Silesië, Pole gebore. Sy het in 1958 na Wes-Duitsland geëmigreer, waar sy fotografie studeer en 'n graad van die Münster-handelskamer ontvang het. In 1970 het Kohl na Namibië verhuis, waar sy sedert 1975 as vryskutfotograaf werk.
Loopbaan
Kohl se werk fokus op verlate diamantmynterreine, veral dié van Kolmanskop in die suidelike Namibwoestyn. Kohl se foto's verken hoe die myndorp, wat in 1954 ontruim is, deur sandduine ingeneem is. Sy het oor etlike dekades na die terrein teruggekeer om die veranderende lig, skaduwee en argitektoniese verval op film vas te vang. Tydens haar besoeke het sy gesit en kyk hoe die duine deur die kamers skuif voordat sy sou besluit het om 'n foto te neem. Haar laaste reeks foto's het vier jaar geneem om saam te stel (1993–1997). Kohl se Elisabeth Bay-fotoreeks van 1997 het die verlate Namibiese diamantmynterrein met dieselfde naam verken. Die Elisabethbaai-myn was tussen 1908 en 1948 in bedryf. Haar foto's dokumenteer die oorblyfsels van hoe mense eens in die myndorp geleef het. Die dorp se ruïnes, wat deur die woestyn ingeneem is, wys waar mense eens gewoon het en wat die uitwerking van tyd en die natuur op menslike bestaan is.
Patrick White
Patrick Victor Martindale White (28 Mei 1912 – 30 September 1990) was 'n Australiese skrywer wat van 1935 tot 1987 twaalf romans, drie kortverhaalbundels en agt toneelstukke gepubliseer het.
Konstantin Tsiolkofski
Ander feite
Tsiolkovfski het ook 'n ruimtehysbak bedink, geïnspireer deur die Eiffeltoring. In 1895 argumenteer hy dat dit moontlik is om 'n toring te bou wat na die ruimte kan reik. Hy verbeel hom 'n geostasionêre "ruimtevesting" wat in die ruimte sal wees, en met 'n kabel aan die aarde gekoppel is. Van die aarde af kan 'n toring dan langs die kabel gebou word tot op die hoogte van die "ruimtekasteel" op 35 800 kilometer.
Helga Kohl
Loopbaan
Sy het in 1989 by die PPSA aangesluit en het hul Presidentstoekenning in 1993 ontvang. In 1998 is sy deur dié organisasie met 'n genootskap in beeldende kunsfotografie bekroon. Kohl hou gedurende die 1990's solo-uitstallings in Windhoek, Swakopmund en Kaapstad. Sy stal ook tydens die Mej. Heelal-skoonheidskompetisie in 1995 in die Namibiese hoofstad haar werk uit. Kohl het aan groepuitstallings in Windhoek en Johannesburg deelgeneem, en aan verskeie Standard Bank Namibia-biënnales, waarvan sy die eerste prys in 2001 gewen het.
Haar foto's was die "kenmerkende beelde" van die African Photo Encounters-biënnale wat in 2005 in Bamako, Mali gehou is. Dié foto's is daarna internasionaal uitgestal en later aan die Nasionale Argief van Namibië geskenk. Kohl het 'n jaar vóór die biënnale 'n boek oor die foto's, getiteld Kolmanskop: Past and Present, gepubliseer. In 2007 het Kohl by die Atelier Voices Off uitgestal en 'n kunstenaarsverblyf in Bremen begin. Haar foto's is ook ten toon gestel in 'n 2013-uitstalling by die National Museum of African Art in Washington, DC. Dit uitstalling was getiteld Earth Matters: Land as Material and Metaphor in the Arts of Africa. Kohl se werk is in private versamelings internasionaal en in die openbare versameling van die Nasionale Kunsgalery van Namibië.
Konstantin Tsiolkofski
Ander feite
Tsiolkofski het ook gedroom van ruimtestasies wat bestaan uit onderdele wat gelanseer word en in die ruimte aan mekaar verbind word. Die wiskundeonderwyser uit die 19de eeu het ’n vooruitsienende blik gehad op wat later ruimtestasies sou wees, soos Mir. Hy het ook voorsien dat suurstof en voedsel deur plante op die stasie voorsien sou kon word.
Patrick White
White se prosa maak gebruik van humor, verskuiwende narratiewe waarnemingspunte en bewussynstroom tegnieke. In 1973 is hy bekroon met die Nobelprys vir Letterkunde, "vir 'n epiese en sielkundige vertelkuns wat 'n nuwe kontinent in die letterkunde ingebring het", soos per die Sweedse Akademie. Hy is die enigste Australiër wat tot op hede met die prys bekroon is (J. M. Coetzee het die toekenning in 2003 as 'n Suid-Afrikaanse burger gewen, voordat hy in 2006 'n Australiese burger geword het). White was ook die eerste ontvanger van die Miles Franklin-toekenning.
Lys van werke
Romans
Konstantin Tsiolkofski
Ander feite
Van 1896 af het hy navorsing gedoen oor straalmotore. In 1903 het hy "Wetenskaplike resensie" gepubliseer, 'n artikel wat deur hom genoem is "Die ontdekking van die heelal deur reaksievoertuie". Vandag word hierdie artikel en verskeie daaropvolgende artikels (1911, 1912 en 1914) algemeen beskou as die eerste deeglike, wetenskaplikgestaafde voorstelle vir die gebruik van vuurpyle om die ruimte te verken. Dekades later was lesers steeds verbaas oor die detail van Tsiolkofski se beskrywing van die ruimtetuig.
In 1903 het hy 'n keur van hoofstukke gepubliseer uit sy boek Die ontdekking van die ruimte deur die vuurpylwetenskap. Daarin het hy sy teorie vir die uitvoering van vuurpylvlugte uitgewerk en die moontlikhede opgesom om ruimtevlugte te onderneem. Hy was nie die eerste mens wat ruimtevlugte wou realiseer nie. Anders as ander, het Tsiolkofski egter voldoende kennis gehad om sy tegniese idees op 'n uitvoerbare manier aan te bied. Een van sy belangrikste aanbevelings was om oor te skakel na vuurpyle met vloeibare brandstof. Dit sou doeltreffender wees om te gebruik en makliker om te beheer ná ontbranding ('n vastebrandstofvuurpyl kan nie ná ontsteking afgeskakel word nie).
In 1926 het Tsiolkofski 'n 16-stap-program gepubliseer vir die mensdom om hom elders in die heelal te vestig as die son uitdoof. Hy het tuie met vuurpylaandrywing beskryf asook die gebruik van plante vir klimaatbeheer aan boord en van sonstraling vir energie, en om voedsel te kweek. Hy het ook die gebruik van die ruimtepak voorsien om die ruimtetuig te verlaat en die bou van groter ruimtestasies. Volgens hom sou die mensdom eers die asteroïdegordel, daarna die sonnestelsel en dan die res van die heelal koloniseer.
Drie jaar later het Die Ruimtevuurpyltreine gevolg, waarin hy sy vroeëre idees rakende meerfasevuurpyle verder ondersoek het. Sy berekenings het getoon die lading van meerfasevuurpyle kon eindelik met behulp van weggooibare rompe versnel word.
Vinne wat van grafiet gemaak is, sou die vuurpyl kon stuur, terwyl kriogeniese brandstof die verbrandingskamer en uitlaatgasse afkoel. Pompe moes die brandstof van die tenks na die verbrandingskamer vervoer.
In 1930 het hy 'n lesing met die titel Die Straalvliegtuig gehou. Daarin het hy die voor- en nadele van skroef- en straalvliegtuie tydens hoësnelheidsvlugte in die boonste atmosferiese lae bespreek en gesê: "... Die era van skroefvliegtuie moet gevolg word deur die straalvliegtuig of stratosfeervliegtuie ...". Jare later is ook dié stelling van Tsiolkofski korrek bewys.
Patrick White
Lys van werke
Kortverhaalbundels
Danacord
Danacord is 'n Deense klassieke musiek -platemaatskappy wat in 1979 in Kopenhagen deur Jesper Buhl gestig is. Danacord het baie première-opnames van minder bekende Deense musiek gemaak. Danacord het ook historiese opnames soos die opname deur die Kai Olsson (1924-1996) weer vrygestel, en opname vir die Deense Radio van 26 Deense vioolconcertos, van 200 jaar, in 10 volumes.
Vendée
Vendée (uitgespreek [vɑ̃.de]) (85) is 'n Franse département van die gewes Pays de la Loire. Sy prefektuur (hoofstad) is La Roche-sur-Yon.
Patrick White
Lys van werke
Poësie Dertien Gedigte / onder die skuilnaam Patrick Victor Martindale. – Sydney : Privaat gedruk, (omstreeks 1929) The Ploughman and Other Poems. – Sydney : Beacon Press, (1935)
Toneelstukke
Hyrtios erectus
Hyrtios erectus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Patrick White
Lys van werke
Draaiboeke
'''Outobiografie
Hyrtios erectus
Die spons behoort tot die genus Hyrtios en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Keller.
Aguri Suzuki
Vroeë loopbaan
Suzuki het in 1972, op die ouderdom van 12, begin met knortjorre jaag. In 1978 het hy die Japannese kartkampioenskap gewen en in 1979 sy debuut in die Japannese Formule Drie-kampioenskap gemaak. Hy het voortgegaan in karting en was in 1981 weer Japannese kartkampioen. In 1983 het hy tweede geëindig in die All-Japan F3-reeks, met 'n Hayashi-Toyota. Hy het hom toe na toermotorrenne gewend en in 1986 vir die Nissan-fabriekspan die Japannese titel gewen. Dieselfde jaar het hy sy debuut in Japannese F2 gemaak en in die Le Mans 24 uur gejaag. In 1987 het hy as naaswenner in die Japannese F3000-reeks geëindig en een ren (Suzuka) gewen. In 1988 het hy met 'n March - Yamaha die titel gewen met drie oorwinnings (Fuji, Nishi-Nippon en Suzuka).
Formule Een-loopbaan
In 1988 het Suzuki in die Europese F3000 vir Footwork gdeelgeneem, voordat hy op 30 Oktober by sy tuisren in Formule Een gedebuteer het. Zakspeed, wat Yamaha- enjins gebruik het, het Suzuki vir 1989 gehuur, maar hy kon nie in al 16 wedrenne vooraf kwalifiseer nie.
In 1992 en 1993 was hy by Footwork saam met Michele Alboreto en toe Derek Warwick, maar albei het gereeld beter as hy gevaar. Hy het in 1995 'n Ligier met Martin Brundle gedeel, maar het net een punt in sy wedrenne behaal, en is deur Mika Salo gekritiseer nadat die twee in Buenos Aires gebots het. In 'n massiewe botsing tydens oefening vir die 1995 Japannese Grand Prix het hy 'n nekbesering opgedoen wat hom die wedren laat misgeloop het, en hy het dadelik sy uittrede aangekondig.
Go, Dog. Go! (TV-reeks)
Episodes
Die reeks bestaan uit 26 episodes:
Seisoen 1 (2021)
Die eerste seisoen debuteer in 26 Januarie 2021.
Seisoen 2 (2021)
Die tweede seisoen debuteer in 7 Desember 2021.
Seisoen 3 (2022)
Die derde seisoen debuteer in 19 September 2022.
Resensies
Ashley Moulton van Common Sense Media het die reeks 4 uit 5 sterre gegee.
Searsia glutinosa
Searsia glutinosa is 'n boom wat hoort tot die genus Searsia. Die boom kom op die Arabiese Skiereiland in Jemen en Saoedi-Arabië en in Afrika in Eritrea, Ethiopië, Kameroen, Sentraal-Afrikaanse Republiek en Soedan voor.
Die plant het drie subspesies:
Die Bruin Planeet
Die Bruin Planeet is wetenskapsfiksie en 'n ruimteroman geskryf deur Kobus Smit. Die boek handel oor die wedersydse besoek van ruimtewesens en mense aan hul onderskeie planete. Dit het oorspronklik as vervolgverhaal in Die Huisvrou verskyn.
Hoofstuk 1: 'n Skaduwee voor die maan
In die verhaalruimte het die Bruin Planeet drie maande voor die verhaalhede uit die niet verskyn en geostasionêr om die aarde bly wentel. Volgens die koerantberigte en radionuus, 'n maand later, is vreemde ruimtevaartuie saans in onder meer die hoofstrate van New York en Londen opgemerk. Die Sowjetunie en Amerika het 'n wapenstilstand gesluit om op die probleem te fokus. Elke oorlogsmasjien is in gereedheid gebring vir 'n moontlike inval. Geen aardse ruimtetuig kon nog die magnetiese dampkring van die planeet binnedring nie.
In 'n afgeleë Karoodorpie, Paleisheuwel, skakel Kellie Burger een aand vir Rocco Venter om van sy waarneming te vertel. Hy het 'n rukkie gelede voor die volmaan 'n silhoeët gesien van 'n menslike liggaam met die vlerke van 'n vlermuis. Kellie vermoed dit is een van die Bruin Planeet se bewoners. Rocco twyfel sterk en stel voor dat professor De la Mare besoek word.
Een middag, na rugbyoefening en 'n stortbad, fiets die seuns na die De la Mares se moderne woning. Tydens die kuiertjie kom dit aan die lig dit was die professor self, met sy patent.
Hoofstuk 2: 'n Proefneming
Die professor vertoon sy proefnemings en patente aan Rocco, Kellie en Hermien en verduidelik hoe die toestel se magnetiese beginsel werk. De la Mare vra stipte geheimhouding.
Intussen heers daar op skool 'n uitermatige groot belangstelling in die aarde se "nuwe probleem".
Een aand om halfagt besoek die seuns weer die professor. Die proefvaart van die professor se eie ruimtetuig, die Neptunus, word gereël. Die seuns kan saamkom, maar weens die moontlike ruimtegevare moet Hermien tuisbly. Die Neptunus se deursnee is ongeveer twintig voet, die hoogte tien voet met bakwerk van staal en 'n uitsigkoepel van deursigtige veselglas. Op die proefrit merk Rocco 'n ligstippeltjie op die radarskerm wat die tuig nader. Die professor verloor beheer oor die Neptunus en word deur 'n reusepiering ingetrek.
Polemiek
'n Polemiek is omstrede retoriek wat bedoel is om 'n spesifieke posisie te ondersteun deur reguit aansprake en die ondermyning van die opponerende posisie. Polemiek word meestal gesien in argumente oor kontroversiële onderwerpe. Die beoefening van sulke beredenering word polemieke genoem. 'n Persoon wat gereeld polemieke skryf, of wat polemies praat, word 'n polemikus genoem. Die woord is afgelei van Antieke Grieks πολεμικός (polemikos), wat "oorlogagtig, vyandig" beteken en van πόλεμος (polemos), wat "oorlog" beteken.
'n Polemiese skryfstyl was algemeen in Antieke Griekeland, soos in die geskrifte van die historikus Polybius. Polemiek het in die Middeleeue en vroeë moderne tyd weer algemeen geword. Sedertdien het beroemde polemici soos die satirikus Jonathan Swift, die Franse Verligtingskrywer, historikus en filosoof Voltaire, die Christelike anargis Leo Tolstoy, die sosialistiese filosowe Karl Marx en Friedrich Engels, die romanskrywer George Orwell, die dramaturg George Bernard Shaw, die sielkundige Noam Chomsky, die sosiale kritikus Christopher Hitchens, die eksistensiële filosoof Søren Kierkegaard, en Friedrich Nietzsche, skrywer van On the Genealogy of Morality: A Polemic ingesluit.
Die Bruin Planeet
Hoofstuk 3: Gevange op Aruru
'n Besoek word gelewer aan Aruru en Belal. Belal gee die professor die geleentheid om sy proefvlug te omskryf. Hoewel die leier wil glo dat die professor suiwer wetenskaplike bedoelings het, ken hy nie die mens se spioenasietaktiek nie. Belal stel dus voor dat wedersydse 'studietoere' op al twee planete gemaak word. 'n Ooreenkoms word gesluit: Rocco en Kellie moet op Aruru agterbly as gyselaargaste, vir omtrent twee dae, terwyl De la Mare saam met Belal na die aarde toe gaan. Die seuns besluit om slapenstyd om die beurt wag te hou, net vir ingeval hulle oorval sou word.
Polemiek
Polemiese geskrifte was algemeen in die Middeleeuse en vroeë moderne tyd. Gedurende die Middeleeue het polemiek 'n godsdienstige dimensie gehad, soos in Joodse tekste wat geskryf is om Joodse gemeenskappe te beskerm en te weerhou om tot ander godsdienste oor te skakel. Middeleeuse Christelike geskrifte was ook dikwels polemies; byvoorbeeld in hul meningsverskille oor Islam. Die 95 stellings van Martin Luther, wat aan die deur van die kerk in Wittenberg vasgespyker is, was 'n polemiek teen die Katolieke Kerk. Robert Carliell se verdediging van die nuwe Kerk van Engeland en veroordelings teen die Rooms-Katolieke Kerk uit 1619 was 'n 250-reël gedig getitld: Britaine's glorie, or An allegoricall dreame with the exposition thereof: containing The Heathens infidelitie in religion...
Die Bruin Planeet
Hoofstuk 4: 'n Gedugte Vyand
Rocco en Kellie kan nie slaap nie en gesels die tyd om. Kellie merk 'n kamera of loergat in die slaapvertrek op en gooi dit met sy skoen "dêd senter". Terwyl Kellie besig is om die kussingpluisstof aan die brand te steek, bars ses Aruruane by die vertrek in. Kaptein Buru se linkeroog is geswel en daar is 'n snyplek langs sy neus. Die kaptein word bewusteloos platgeduik, maar die seuns word deur die ander soldate op die klipvloer vasgedruk. Die brandblusgas bedwelm die seuns. Rua trap later die Kaptein oor sy optrede uit.
Polemiek
Polemiek word gewoonlik gerig op belangrike sake in godsdiens en politiek. Polemiese joernalistiek was algemeen in die vasteland van Europa in 'n tyd toe lasterwette nie so streng was soos nou nie. 'n Britse navorsingsprojek het duisende polemiese pamflette uit die era op die internet geplaas ter ondersteuning van die studie van die kontroversies van die 17e-19de eeu.
Besprekings rondom ateïsme, humanisme en Christendom het in die 21ste eeu polemies gebly; In 2007 het Brian McClinton aangevoer dat boeke teen godsdiens soos Richard Dawkins se The God Delusion deel uitmaak van die polemiese tradisie. Die humanistiese filosoof A. C. Grayling het in 2008 'n boek gepubliseer met die titel Against All Gods: Six Polemics on Religion and an Essay on Kindness.
Die Bruin Planeet
Hoofstuk 5: Ontmoeting met Toledo
Uit hul ontwaking ontmoet die seuns vir Toledo, 'n vroulike Aruruaan met 'n vermenslikte voorkoms op wie Buru verlief is. Rua verduidelik kortliks die hiërargie op Aruru en dat trou op die planeet tans verbode is.
Hoofstuk 6: Ramp uit die Ruim
In die eetsaal, vir ontbyt, kom vele van die Aruruane van aangesig tot aangesig met die aardbewoners. Die gebruiklike tafelgebed word gedoen. Buiten die neute is die kos vir die seuns onsmaaklik. Die hoeveelheid water word weens sy skaarste in likeurglasiegrootte kelkies bedien. Rua skets 'n kort oorsig van Aruru se verlede aan die seuns.
Oorspronklik was Aruru se atmosfeer, klimaat en plantegroei soortgelyk aan die aarde s'n. Vyfduisend aardjare tevore is elektrisiteit ontdek en ander omliggende planete besoek. Daar is vasgestel dat 'n veraf supernova 'n reuseplaneet op Aruru se wentelbaan afgestuur het. 'n Onvermydelike botsing is voorspel. Die bevolking het ondergrondse stede begin bou binne die vyf jaar voor die ramp. 400 miljoen arbeiders het meegedoen. Op die vooraand van die botsing het die sterrekundiges besef dat die spoed van die reuseplaneet effens oorskat is, hoewel Aruru steeds uit sy baan geruk sou word. Die magnetiese toring was kragtig genoeg om die planeet weg te stoot, hoewel die korsskokke van Aruru die ondergrondse stede laat toeval en duisende inwoners lewendig begrawe het. Die wetenskaplikes kom egter tot die besef dat Aruru soos 'n neet aan die kolossale planeet vassit en die ruimte in saamgesleep word. So het vlieënde rotsblokke, asook die afwesigheid van hitte, lig en lug die oppervlak geleidelik leweloos gemaak.
Weens verpligte staatsake word Rua se gesprek kortgeknip. Taledo word as gids aangestel om die seuns na Tumbu, 'n ondergrondse stad, te vergesel.
Hoofstuk 7: Tumbu, Onderaardse Stad
Vertaalapparate (wedersyds Engels na Aruruaans) en gasmaskers word aan Kellie en Rocco verskaf. Per vlieënde piering sweef hul saam met Taledo al met die marmerpad langs tot by Tumbu. Toledo voltooi Rua se geskiedenisles.
Die reuseplaneet se baan het op 'n son afgestuur - Aruru was gedoem tot 'n vlammedood. 'n Tweede magnetiese toring is so spoedig moontlik probeer bou. Die mere het verdamp en die verdampte vog is deur die reuseplaneet aangetrek. 'n Ernstige watertekort het gedreig. Buru het tydens die Verskroeiingstydperk die werkers gedryf om klaar te maak. Die twee torings is geaktiveer en Aruru het van die reuseplaneet weggeskiet. Uiteindelik is die aarde raakgesien waar water ingeneem kon word. Hierdie swerftog na die aarde het 40 jaar geduur. Weens die water- en voedseltekort lê die meeste Aruruane bevrore in die koelkamers tot die dag wanneer die planeet hulle weer kan onderhou. Om die administrasie te vergemaklik en 'n enkele groot ineenstorting te voorkom, is die bevolking oor tagtig ondergrondse stede versprei. Aruru is 2½ maal kleiner as die aarde.
Hoofstuk 8: Die Lewende Dooies
Die seuns word meegedeel in elke stad is slegs sowat vyfduisend Aruruane aktief, plus die sowat eenduisend wat administratiewe werk doen by die hoofkwartier. Toledo dwaal weg om 'n wetenskaplike van die mense se aankoms te verwittig. Nie al die Aruruane is bewus van die aardbewoners se aankoms op hul planeet nie.
Kellie en Rocco word deur wetenskaplikes aangeval, maar die bedreigings word afgeweer. Die Aruruane het gedink die mense is geenmutasies van die skyndooies. Die misverstand word opgeklaar en daar heers 'n vrolike luim. Die seuns word die rye en rye liggame gewys wat in 'n skyndood op marmertafels lê. Die skyndooies word noukeurig gemonitor. 'n Park word besoek, waar Kellie 'n soortgelyke "Tatsrugby"-spel as op aarde herken. Buitekant die ontdooiingskamer lig die superintendent die seuns in dat in elke stad vyfmiljoen Aruruane jaarliks verkoel en ontdooi word, oftewel ongeveer veertienduisend ontdooiings per dag. Voldoende maatskaplike en heraanpassingsondersteuning ly daarom gebrek. Kellie en Rocco is ontroer deur die Aruruane se treurige bestaan.
Hoofstuk 9: Kunsmatige Voedsel
Kellie en Rocco ontdek die hele tuin, klippe en veelkleurige papegaai op die groen plein is van plastiek gemaak. Gou merk hul ook dat die Aruruane nie oor sake van die hart of hul diepste wese gesels nie.
Toledo word gevra waarom daar so min vroue op die planeet te vinde is. Sy antwoord dat geen Aruruaan mag trou voordat Aruru nie tot sy normale staat teruggekeer het nie. Alle jong meisies onder twintig jaar lê al vir meer as vyf-en-twintig jaar in die spesiale stede bevries, omrede hulle nie nodig vir die instandhouding van die planeet is nie, maar wel eendag vir voortplantingsdoeleindes. Toledo is egter op die bevel van Buru laat ontwaak, deels omrede sy verpleging kan doen, deels omrede hulle mekaar voor die groot ramp geken het. Toledo erken as derde rede dat Buru verlief is op haar, maar dat 'n man soos Rua haar eintlik geval.
Die seuns word dan gewys hoe kos kunsmatig gekweek en vervaardig word. By die slaghuis tref hul seekoeiagtige, eenkoppige diere aan met veeltallige liggame - op hierdie wyse kan voedsel en water besuinig word om die meeste vleis te bekom. Die senuwees van die diere word daarenteen geflous deur prikkeling. Die geselskap keer terug na die administratiewe hoofstad. Die aarde het ingestem om water en ander voorrade te skenk.
Hoofstuk 10: Muitery in Hoë Kringe
Meer spesifiek, die Suid-Afrikaanse regering het ingestem om water en vars, asook ingemaakte voedsel te voorsien om Aruru weer op die been te bring. Verder voorsien Rhodesië ook landings- en pompgeriewe.
Buru is nie met hierdie plan gediend nie. As redes voer hy aan: 1) Deur vir die aarde 'n guns te vra, toon Aruru se weerloosheid. 2) Aruru moet eerder sy krag aan die aarde vertoon. Geen gunste moet gevra word nie. Indien die eise nie gehoorsaam word nie, sal die aarde vernietig word. 3) Hoe kan met sekerheid gesê word die vyand wil nie Aruru op eie bodem oormeester nie?
Die Aruruane beskik oor wapens wat die aarde middeldeur kan sny. Boonop, indien die planeet verby die aarde beweeg, kan die see die land oorstroom.
Daar heers reeds rusie onder die manskappe wie om te gehoorsaam: Rua of Buru? Een groot probleem is dat die manskappe so gedissiplineerd is dat hul vir 'n hoër gesag selfs voor 'n trein sou inmarsjeer as die meerdere so 'n bevel gee. Om die saak selfs ingewikkelder te maak, word Rua se pos beskou as van administratiewe of politieke aard - Buru, as hoof van verdediging, se bevel voer hulle uit.
Hierdie muitery kan ook om sensitiewe redes nie nou aan Belal meegedeel word nie; hy is tans omring deur leiers van die aarde. Vertroue kan geskend word en 'n uitbarsting sou onvermydelik wees. Toledo doen aan die hand om sin in Buru se kop te praat. Voordat die daad by die woord gevoeg kan word, bars tien manne van die Stralerkorps die kantoor binne om die seuns die geleentheid te gee om te ontsnap. Rua word ingelig dat Buru vir hom en die seuns om die lewe wil bring en die aarde wil aanval. Rua besluit om die geselskap te versteek in die Begraafplaas van Aruru.
Hoofstuk 11: Begraafplaas van Aruru
In die begraafplaas, waar Toledo, die seuns, Rua en die handjievol lojale soldate binnestap, heers 'n gewyde atmosfeer van 'n leë kerk. Die generaal van die Stralerkorps, Kapulka, word aan die seuns voorgestel. Hy reken dat die kans dat die muitery homself sal uitwoed, 50-50 is.
Die doel is tans om by die masjienkamer uit te kom via die krematorium. Die masjienkamer is die hart van Aruru waar die lugreëling, lugslotte en elektrisiteitsvoorsiening beheer word. Deur die gedeelte waarin Buru en sy soldate geïsoleer kan word af te skakel, sal die aggressors binne 'n halfuur gedwing word tot oorgawe of sterf aan 'n suurstoftekort.
Boris Belkin
Boris Davidovich Belkin (Russies: Борис Давидович Белкин; gebore 26 Januarie 1948 in Jekaterinburg) is 'n vioolvirtuoos wat in die Sowjetunie gebore is. Hy is van Joodse afkoms.
Onderwysers
Belkin het onderrig by Isaac Stern en Yuri Yankelevich ontvang.
Vroeë jare
Belkin het as 'n wonderkind reeds op die ouderdom van ses jaar die viool begin bestudeer. Hy het sy eerste openbare optrede gelewer toe hy sewe was saam met die dirigent Kiril Kondrašin. Hy het sy studies by die Sentrale Musiekskool van die Moskou Konservatoria onder die professore Yuri Yankelevich, Felix Andrievsky en Isaac Stern ondergaan.
Terwyl hy steeds 'n student was het hy oor die lengte en breedte van die Sowjetunie gereis en saam met leidende orkeste van daardie staat gespeel, en in 1973 het hy eerste plek gewen tydens die Sowjet Nasionale Kompetisie vir Violiste. Hy het egter nie visums ontvang ten einde te kan deelneem aan die Paganini-kompetisie in 1971 en 1973 in Italië nie. Hy het besluit om na Israel te immigreer in 1974. Hy het verskuif na Londen, Parys en toe weer terug na Londen. Hy het sy Belgiese vrou tydens die Yehudi Menuhin-fees in Switserland ontmoet, en hul in Liège gevestig. In 1990 word hy 'n Belgiese burger.
Die Bruin Planeet
Hoofstuk 12: Straalpistole in Aksie
Die masjienkamer word bereik en buite werking gestel. Rua en sy soldate staan met hul rûe teen die element Z-opslagplek, met die wete dat die Buru-soldate nie na hul kant sal skiet nie. 'n Straalpistool kan die element laat ontplof en die hele Aruru in die lug blaas.
Boris Belkin
Loopbaan
Belkin het na die Weste geïmmigreer in 1974, en sedertdien het hy met meeste van die leidende orkeste dwarsoor die wêreld opgetree, insluitende die Boston Simfonieorkes, Cleveland Simfonieorkes, die Berliner Philharmoniker, die Israel Filharmoniese Orkes, die Los Angeles Filharmoniese Orkes; Philadelphia Orkes, Pittsburgh Simfonieorkes, Montreal Simfonieorkes, die Beiere Radio-simfonieorkes, die Koninklike Concertgebouw-orkes, en ook alle leidende Britse orkeste.
Die Bruin Planeet
Hoofstuk 13: Kariba-dam
Buru beraadslaag rondom 'n konferensietafel met sy offisiere. Die personeel kom agter die lugreëling werk nie, maar Buru stoomroller die vergadering voort. Een van die Aruruane kap met sy voorkop hard op die tafel om. 'n Betoog word deur die personeel gelewer dat dit onsinnig is om groot planne te beraam om 'n ander planeet te oorweldig as hulle nie eens in beheer van hul eie planeet is nie. Buru stel ondersoek in en bevind al die lugreëling in al die beweegbare vertrekke is buite werking. Die ses offisiere maak die voorstel dat Buru, as martelaar vir die saak, selfmoord moet pleeg. Buru skiet hulle almal dood.
Horingconcerto nr. 1 (Mozart)
Wolfgang Amadeus Mozart se '''Horingconcerto nr. 1''' in D-majeur, K. (412+514)/386b is laat in Mozart se lewe, waarskynlik in 1791, sy sterfjaar, geskryf.
Die werk bestaan uit twee bewegings, en elke beweging is in die eerste uitgawe van die Köchel-katalogus 'n eie K.-nommer toegeken:
Hierdie horingconcerto is een van twee horingconcerto's van Mozart wat fagot bevat — die ander is K. 447, maar in hierdie een "behandel hy hulle met onverskilligheid in die eerste beweging". Dit is die enigste van Mozart se horingconcerto's wat in D-majeur geskryf is (die ander is in E-mol-majeur) en die enigste wat slegs twee bewegings bevat in plaas van die gewone drie, met uitsondering van die onvoltooide horingconcerto, K. 370b+371.
Alhoewel hierdie concerto eerste onder die horingconcerto's in die Köchel-katalogus verskyn, was dit eintlik laaste voltooi. Vergeleke met die ander drie horingconcerto's is dit korter en heelwat eenvoudiger in terme van omvang en tegniek, waarskynlik ter wille van die horingspeler Joseph Leutgeb se gevorderde ouderdom en moontlik verminderde vermoë ten tyde van die komposisie. Slegs die eerste beweging is volledig in Mozart se handskrif beskikbaar; van die tweede beweging is slegs fragmente in Mozart se handskrif beskikbaar. Volgens Benjamin Perl was Mozart betrokke by die komposisie van die concerto, maar was hy nie die oorspronklike outeur daarvan nie. Volgens Wolfgang Plath is die tweede beweging, K. 514, na Mozart se dood deur sy student Franz Xaver Süssmayr voltooi.
'n Vergelyking tussen Mozart se weergawe en Süssmayr se weergawe dui aan dat Süssmayr weinig van Mozart se materiaal gebruik het: b. 1–40 van Mozart se outograaf stem amper heeltemal ooreen met b. 1–44 van Süssmayr se weergawe, waarna die twee weergawes divergeer met slegs enkele balke (b. 59–62, 84–92, 109–116) in Süssmayr se weergawe wat hoegenaamd met Mozart se materiaal ooreenstem.
Die rondo in die outograafpartituur bevat bisarre teks in Italiaans wat heel waarskynlik aan Leutgeb geaddresseer is: "Vir jou, mnr. Donkie—Kom aan—vinnig—spring nou weg—soos 'n goeie genoot—wees braaf—Is jy al klaar?—vir jou—bees—o wat 'n dissonansie—O!—O wee!!—Wel gedaan, arme knaap—o, pyn in die balle!—O God, hoe vinnig!—jy maak my lag—help—skep asem—gaan voort, gaan voort—dis 'n bietjie beter—nog nie klaar nie?—jou aaklige vark!—hoe bekoorlik is jy!—liewe een!—klein donkie!— ha, ha, ha—haal asem!—Maar speel darem een noot, jou peester!—Aha! Bravo, bravo, hoera!—Jy gaan my vir die vierde keer verveel, en goddank dis die laaste—O kry nou end, ek smeek jou!—Verwar dit—en bravura?—Bravo!—o, 'n skaap wat blêr—is jy klaar?—Dankie tog!—Genoeg, genoeg!"
1996 San Marino Grand Prix
Die 1996 Formule 1 San Marino Grand Prix is op 5 Mei 1996 op die Autodromo Enzo e Dino Ferrari in Imola, Italië gehou. Dit was die vyfde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Damon Hill in sy Williams-Renault gewen.
Die Bruin Planeet
Hoofstuk 13: Kariba-dam
Rua en geselskap kom met die hysbak op dieselfde verdieping aan. Buru wil Rua skiet, maar Toledo se blonde kop is in sy visier. Hy klim ongemerk in die hysbak wat hom na die krematorium en begraafplaas sal neem.
Ondertussen het die Aruruane hul almal oorgegee, met die nuus dat hul offisiere dood is. Rua is hul nuwe leier. Die seuns word terug aarde toe besorg en land op 'n klein lughawe buitekant Kariba. Die eerste ruimteskepe vol water word teruggestuur na die Bruin Planeet. 250 ruimteskepe vertrek na die Swartkops-lughawe om voorsien te word deur die Suid-Afrikaanse owerhede van groente, vleis en ander noodsaaklike voedsel. Die professor, Rocco en Kellie is per ruimteskip op pad na Pretoria.
Hoofstuk 14: Die Ewige Ruim
Buru bereik die masjienkamer en beskadig die transformator. Hy vernietig die gedeelte van die masjinerie wat die planeet in sy baan hou, sodat Aruru weer die ruimte sal inskiet. In die proses val die "onbreekbare" magnetiese toring om hom toe.
Op Swartkops is daar 'n bedrywigheid van vlugvertonings en ontmoetings met offisiere van die leër, vloot en lugmag. Daar is ook etlik honderde gaste van oorsee, diplomate en stafhoofde. Maar geen koerantmanne nie. Na ete vertrek die professor en die seuns met die ruimteskip na die Karoo en stryk op die Neptunus se landingsblad neer. Rua merk op dat die Bruin Planeet taamlik vinnig in 'n sywaartse rigting beweeg. Rua besluit daar en dan om die planeet agterna te sit, want "uit haar stof het ons ontstaan en aan haar stof is ons gebind" en groet die aardbewoners. Laasgenoemde wonder of die Bruin Planeet sal terugkeer.
Ontvangs
In haar proefskrif bepaal Ungerer of Die Bruin Planeet wetenskapsfiksie in die ware sin van die woord is: Daar word nie juis ingegaan op enige wetenskaplike verklarings nie, dit is eenvoudig 'n avontuurboek vir jongerige kinders, maar SF is dit tog.
Boris Belkin
Loopbaan
Boris Belkin was ook al te sien in baie televisieproduksies soos 'n rolprentbiografie van Jean Sibelius, waarin hy Sibelius se vioolkonsert opvoer saam met die Sweedse Radio-simfonieorkes onder Vladimir Ashkenazy, die Tsjaikofski Vioolconcerto saam met Leonard Bernstein en die New York Filharmoniese Orkes, en Maurice Ravel se Tzigane saam met die Orchestre National de France ; asook Mozart en Paganini se Vioolconcerto No. 1 saam met Bernard Haitink en die Concertgebouw-orkes.
Dirigente saam met wie hy gewerk het sluit onder andere in: Leonard Bernstein, Vladimir Ashkenazy, Zubin Mehta, Lorin Maazel, Riccardo Muti, Seiji Ozawa, Kurt Sanderling, Rudolf Barshai, Yuri Temirkanov, Christoph von Dohnányi, Charles Dutoit, Gianluigi Gelmetti, Günther Herbig, Klaus Tennstedt, Simon Rattle, Bernard Haitink, Paavo Berglund, Eduardo Mata, Kyung-wha Chung, Junichi Hirokami, Vladimir Fedoseyev, Yuri Ahronovich, Charles Groves, Erich Leinsdorf, William Steinberg, Franz Welser-Möst, Alexander Lazarev en Yuri Simonov.. In 1997 het Isaac Stern vir Belkin uitgenooi om saam met hom op te tree by die Miyazakifees. Belkin is ook 'n toegewyde speler van kamermusiek, en het al saam met kunstenaars soos Juri Bashmet en Mischa Maiski opgetree.
Hoogtepunte van die 2007–2008 seisoen het 'n toer saam met die Sint Petersburg Filharmoniese Orkes en die dirigent Yuri Temirkanov; 'n toer in Suid-Amerika; konserte saam met die NHK Simfonieorkes in Tokio ;en die opvoering van Sibelius se vioolkonsert met die Sydney Simfonieorkes onder Vladimir Ashkenazy, asook konserte in Londen, Berlyn, Barcelona en Rome ingesluit.
Belkin hou reeds sedert 1987 meesterklasse by die Accademia Musicale Chigiana in Sienna, Italië, en sedert 1997 is hy 'n fakulteitslid by die Maastricht Akademie van Musiek in Nederland. Janine Jansen was een van sy studente.
St. John's, Newfoundland en Labrador
St. John's is die hoofstad van die Kanadese provinsie Newfoundland en Labrador. Daar is ook 'n hawe in die stad.
Geskiedenis
Die stad het ontstaan toe Engeland die eiland Newfoundland geannekseer het in 1583. Die beheer van die stad het daarna verskeie kere gewissel tussen Frankryk en Engeland, maar na 1762 het dit onder Engelse beheer gebly.
Hyrtios eubamma
Hyrtios eubamma is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hyrtios en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1954 deur De Laubenfels.
Jay Lacopo
Jay Lacopo is 'n Amerikaanse akteur.
Pterocarpus orbiculatus
Pterocarpus orbiculatus is 'n boom wat deel is van die Fabaceae familie. Die spesie is endemies aan Meksiko.
Rasos de Peguera
Rasos de Peguera is 'n ski-oord geleë naby Berga, in Katalonië (Spanje), wat tans buite diens is.
Die Katalaanse regering het belowe om die oord te help, soos dit met ander doen, om die modernisering en implementering van die kompleks begin, as 'n private inisiatief die projek lei. Die projek sluit in die skepping van 'n wildtuin in die gebied van Raset, 'n gebied van langlaufen, en die modernisering van die bestaande Alpine Ski-gebied.
Rasos de Peguera was die eerste plek vir ski in Katalonië, en in 2008 het die eeufees van die beroemde reis na die Sanctuary of Corbera gevier, 'n inisiatief van die en die Katalaans Federasie van Winter Sport.
Eurete spinosum
Eurete spinosum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Eurete en tot die familie Euretidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1915 deur Lendenfeld.
Eurete trachydocus
Eurete trachydocus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Eurete en tot die familie Euretidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur Ijima.
Hyrtios proteus
Hyrtios proteus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Wladimir Pasjkof
Wladimir Igorewitsj Pasjkof (Russies: Владимир Игоревич Пашков) is die eerste minister van die Volksrepubliek Donetsk, 'n wegbreekrepubliek in die ooste van Oekraïne. Pasjkof is sedert 6 Februarie 2020 die "waarnemende leier van die regering" in Donetsk.
Agtergrond
Pasjkof is in die Siberiese stad Brask gebore en is 'n Russiese burger. Voor sy aanstelling as waarnemende eerste minister van Donetsk was hy tot 2014 die adjunkgoewerneur van Rusland se Irkoetsk-oblast. Pasjkof was ook tot 2005 die burgemeester van sy tuisdorp, Bratsk.
Omstredenheid
Die aanstelling van 'n voormalige senior Russiese amptenaar as waarnemende leier binne 'n wegbreekrepubliek in Oekraïne het tot fel kritiek teen Rusland gelei. In reaksie het Dimitri Peskof, woordvoerder van die Kremlin, gereageer dat "Rusland absoluut niks met daardie konflik te doen het nie. Dis nie 'n amptelike persoon wat amptelik soontoe afgevaardig is nie. In hierdie geval gaan dit moontlik oor die aktiwiteite van 'n private persoon wat as 'n gewone burger van die Russiese Federasie optree."
Peter Singer
By twee geleenthede het Singer gedien as voorsitter van die filosofie-departement aan die Monash-universiteit, waar hy sy Sentrum vir Menslike Bio-etiek gestig het. In 1996 het hy onsuksesvol gestaan as 'n Groen-kandidaat vir die Australiese Senaat. In 2004 is Singer erken as die Australiese Humanis van die Jaar deur die Council of Australian Humanist Societies. In 2005 het The Sydney Morning Herald hom onder Australië se tien mees invloedryke openbare intellektuele geplaas. Singer is 'n medestigter van Animals Australia en die stigter van The Life You Can Save.
North Carolina Black Repertory Company
Die North Carolina Black Repertory Company is gestig in Winston-Salem, North Carolina in 1979 deur Larry Leon Hamlin. Dit was die eerste organisasie vir swart teater in die staat.
Bykomend tot die vervaardiging van verskeie produksies regdeur die jaar, is hulle mees noemenswaardige program is die National Black Theatre Festival.
Sergei Koslof
Sergei Iwanowitsj Koslof (Сергей Иванович Козлов) is 'n politikus van die Loehansk-oblast in Oekraïne wat sedert 2015 as die eerste minister van die Volksrepubliek Loehansk dien.
Koslof is 'n generaal-majoor in die volksmilitia van Donbas waarby hy aangesluit het in reaksie op die Oekraïense Revolusie van 2014. Die Volksrepubliek Loehansk het kort daarna sy onafhanklikheid verklaar. Vóór sy aansluiting by die militia het Koslof in Oekraïne se staatsnooddiens gedien.
Biografie
Vóór sy aanstelling as eerste minister het Koslof die posisie van adjunkkommandeur van die magte van die republiek beklee.
Koslof het in 1981 begin studeer aan die Voroshilovgrad Higher Military Aviation School of Navigators.
Sonvlek
Die aantal sonvlekke kan as 'n maatstaf dien van die Son se aktiwiteit: hoe meer daar te siene is, hoe meer aktief is die son. 'n Akiewe son produseer kort ontploffings van energie waar gelade deeltjes vrykom. Wanneer die deeltjies die aardse atmosfeer binnedring, kan dit Poollig veroorsaaak. Die kans vir Poollig is die grootste in jare met baie sonaktiwiteit.
Gemiddeld om die elf jaar, in 'n "aktiewe" periode, wissel die Son se magnetiese pole van plek. Die laaste keer dat dit gebeur het was einde Desember 2013. Die volgende keer dat die pole van posisie gaan wissel sal in 2024 wees. Die poolverskuiwing vind altyd op die sonmaksimum plaas, die periode van die grootste sonaktiwiteit in die elfjarige siklus van die Son.
Maleisiese heuningwyser
Die Maleisiese heuningwyser (Indicator archipelagicus) is 'n voël in die familie Indicatoridae, wat paleotropies naby sangvoëls is wat verwant is aan die spegte. Die spesie is inheems aan Suidoos-Asië.
Beskrywing
Dit is 'n mediumgrootte, tot 18 cm lank, olyfbruin heuningwyser met groenerige strepe, rooierige iris, dik grys snawel en gryswit pens. Die mannetjie het 'n geel kol op die skouer, terwyl die wyfie dit nie het nie. Die kuiken lyk soos die wyfie met gestreepte borskant.
Habitat en gebied
Die Maleisiese heuningwyser kom regdeur laagland breëblaarwoude van Wes-Thailand, Skiereiland van Maleisië, Borneo en die eiland Soematra voor.
Status
As gevolg van voortdurende habitatverlies, plaaslike en yl bevolking, word die Maleisiese heuningwyser op die IUBN-rooilys van bedreigde spesies as byna bedreig geëvalueer.
Jake Lacy
Jake Lacy (gebore 14 Februarie 1985) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Obvious Child (2014), Carol (2015), Miss Sloane (2016), en Rampage (2018).
Arrows
regs|duimnael|280px|Boutsen in 1984. Arrows is 'n voormalige Britse Formule 1-span wat tussen 1978 en 2002 aan die F1-kampioenskap deelgeneem het. Van 1991 tot 1996 het die span onder die naam Footwork meegeding.
Aktiewe jare
Arrows het sy eerste seisoen drie maande ná hul stigting met die jaers Riccardo Patrese en Rolf Stommelen begin. Gunnar Nilsson was oorspronklik veronderstel om vir die span te ry, maar omdat hy met testikulêre kanker gediagnoseer is, het Stommelen oorgeneem. Nilsson is 'n paar maande later oorlede. Patrese, wat die eerste vier jaar saam met die span gery het, het die eerste suksesse behaal. Hy het tweede gekom by die Sweedse Grand Prix gedurende die eerste seisoen en behaal nog twee tweede plekke en 'n derde plek in die daaropvolgende jare. .
Die Belgiese jaer Thierry Boutsen het sy Formule 1-loopbaan in 1983 by die span begin en vier jaar lank vir die span gery. Hy het ook die tweede plek vir die span behaal. Danksy die BMW-turbo-enjins wat die span vanaf 1984 gebruik het, het die span in 1984 negende in die kampioenskap en in 1985 agtste geëindig. By die San Marino Grand Prix in 1985 was hy in die derde plek en het uit brandstof geraak net kort van die eindpunt. Hy kon sy motor oor die wenstreep druk om sy derde plek te behou, maar ná die renwenner Alain Prost gediskwalifiseer is omdat sy motor twee kilogram onder die wettige massa geweeg het, was Boutsen tweede. Die 1986-seisoen het stadig begin nadat Dave Wass na die mededinger Benetton vertrek het en die motor laat afgelewer is deur die buitemaatskappy wat hul eerste koolstofmonokok sou maak. Om hierdie probleme in die toekoms te vermy, het die span Ross Brawn gehuur om tegniese sake te hanteer en die volgende motor te ontwikkel.
Euryplegma auriculare
Euryplegma auriculare is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Arrows
Aktiewe jare
Die Amerikaner Eddie Cheever, wat tussen 1987 en 1989 vir die span gery het, het twee keer 'n derde plek behaal en Gianni Morbidelli was derde in Australië in 1995.
Euryplegma auriculare
Die spons behoort tot die genus Euryplegma en tot die familie Aulocalycidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Schulze.