cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elim, Wes-Kaap
Geskiedenis
Toe die sendingstasie by Genadendal te groot raak, besluit die Morawiese Sendinggenootskap in 1824 om die plaas Vogelstruyskraal van Louis du Toit aan te koop om daarop 'n nuwe sendingpos te stig. Op die naam Elim is besluit na aanleiding van Ex. 15:27. Op die dorre Agulhas-kusvlakte was genoeg vars water uit die Nuwejaarsrivier beskikbaar. Hans Pieter Hallbeck was die stigter-sendeling.
Die ou plaashuis van Vogelstruyskraal staan nog aan die westekant van die dorp. In 1974 is die watermeul van 1828 tot nasionale monument verklaar. Hier is die koring van die omgewing gemaal. Voor die biblioteek staan die enigste monument in die land wat die vrystelling van die slawe in 1834 in Suid-Afrika gedenk. Die kerkklok het 'n unieke meganisme en is reeds sedert 1764 in Herrnhut gebruik en is in 1914 hier geïnstalleer.
Omdat die Morawiese kerk die eienaar van die grond is, kon die kerk lank sy oorheersende invloed in die gemeenskap handhaaf. Die sendelinge het nie slegs die Evangelie gebring nie, maar ook hul gemeentelede in allerlei vaardighede onderrig. Daarom het Elim bekend geword vir sy rietdekkers, messelaars en skrynwerkers. Boere verbou vrugte (o.a. druiwe) en groente en hou vee aan. In 'n fabriek word fynbos insluitende dekriet en hakea gedroog vir die uitvoermark. Reeds meer as 150 jaar word sewejaartjies (Helichrysum en Helipterum spp.) gedroog vir Europese bloemiste. Erica regia, die Elim-heide, groei in die omgewing.
Met die amptelike sensus van 1891 was hier 1 150 inwoners. Die huidige inwonertal word op 1 400 beraam.
Kubus
links duimnael|'n Kubus met die breedtelyn = a, die dieptelyn = b, die hoogtelyn = c en die diagonaal = d. 'n Kubus of heksaëder is 'n platoniese veelvlak (of platoniese vaste liggaam) wat uit ses vlakke bestaan wat almal vierkante is en in agt hoekpunte saamkom. Daar is 12 sye wat almal hoeke met mekaar maak wat gelyk is aan 90°.
Die inhoud van 'n kubus word bereken deur die formule a³ (dus a.a.a), waar "a" gelykstaande aan die hoogte van die kubus is.
Die oppervlak word bereken deur die formule 6 × a², waar "a", weereens, gelykstaande aan die hoogte van die kubus is.
Die diagonaal van 'n kubus kan bereken word deur die formule, met "a" gelykstaande aan die hoogte van die kubus.
Brahui
Brahui (براهوئی) is 'n Drawidiese taal wat deur sowat 2,4 miljoen mense in Pakistan, Afghanistan, Iran en Turkmenistan gepraat word. Dit is geïsoleer van die naaste Drawidies-sprekende buurbevolking van Suid-Indië deur 'n afstand van meer as 1 500 kilometer (930 myl). Brahui is die belangrikste van die Noord-Drawidiese tale en is verwant aan Malto en Kurukh, die twee noordelikste Drawidiese tale van Indië. Brahui word met die Arabiese alfabet (Nastaliq) of met die Latynse alfabet geskryf. Quetta vorm die belangrikste sentrum van Brahuisprekendes in Pakistan. Brahui toon 'n sterk invloed deur aangrensende, maar nie verwante Irannese tale, waaronder veral Beloetsji.
Edith Louise Mary King
Gekenmerk deur 'n hoë vlak van botaniese detail, haar skilderye kombineer gevorderde beplanning en betekenisgewing met 'n soort stilistiese onskuld. King ondersteun haarself as kunsonderwyseres en later as hoof van Hoërskool Eunice in Bloemfontein, Suid-Afrika. Nadat sy afgetree het as 'n onderwyseres, het sy saam met haar suster gewoon, gereis en geskilder en vriende en familie aangemoedig in hul artistieke aktiwiteite, sowel as om uitstallings te organiseer en daaraan deel te neem. Vyf van haar skilderye is op die Armory Show in 1913 vertoon. Sedert haar dood in 1962 is King se werk te sien in die Tatham Gallery en die mobiele Everard Phenomenon-uitstalling in Suid-Afrika. Haar werk is ook in die permanente versamelings van die Suid-Afrikaanse Nasionale Kunsmuseum en die Pretoriase Kunsmuseum.
Riach
Riach is 'n van. Noemenswaardige mense met die van sluit die volgende in:
8,8 cm-Flak 18/36/37/41
Die 8,8 cm-Flak 18/36/37/41 is 'n Duitse lugafweer- en antitenkkanon wat in die 1930's ontwikkel is. Dit was een van Nazi-Duitsland se mees gebruikte kanonne regdeur die Tweede Wêreldoorlog en van hul mees gevreesde en herkenbare wapens tydens die oorlog. Die ontwikkeling van die oorspronklike ontwerp het gelei tot die daarstelling van 'n groot verskeidenheid kanonne.
Die naam het betrekking op 'n verskeidenheid kanonne; die eerste een was amptelik die 8,8 cm-Flak 18, die verbeterde weergawe van die 8,8 cm-Flak 36 en later die 8,8 cm-Flak 37 genoem. Die woord Flak is 'n akroniem in Duits vir Flugzeugabwehrkanone en beteken lugafweerkanon, die oorspronklike doel vir die ontwerp van die kanon. In Engels het die woord Flak 'n generiese term geword vir enige lugafweervuur vanaf die grond. Informeel is na die kanonne verwys as Acht-acht (agt-agt) deur die Duitsers en die eighty-eight deur die Geallieerdes.
Die beweegbare, goed ontwerpte kanonwa het daartoe bygedra dat die lugafweerkanon direk in 'n beperkte antitenkrol gebruik kon word terwyl dit net so op sy wiele gestaan het. Dit kon binne twee en 'n halwe minuut geskuif word. Die kanon se sukses in die geforseerde antitenkrol het tot gevolg gehad dat 'n kanon vir tenks ontwikkel is uit die lugafweerkanon, die 8,8 cm-KwK 36; KwK beteken Kampfwagen-Kanone (letterlik oorlogsvoertuigkanon of gevegsvoertuigkanon) en is ontwerp om as die primêre wapen in die skiettoring van 'n tenk gebruik te word. Die Tiger I-swaartenk was toegerus met die 8,8 cm-KwK 36-kanon.
Benewens hierdie Krupp-ontwerpe het Rheinmetall later 'n kragtiger lugafweerkanon, die 8,8 cm-Flak 41, ontwerp waarvan maar relatief min vervaardig is. Krupp het hierop gereageer met 'n prototipe van die langloop- 8,8 cm-kanon, wat later ontwikkel is as die 8,8 cm-PaK 43-kanon wat vir tenkvernietiging gebruik is in die Elefant en Jagdpanther-tenkvernietiger. Dit is ook in die skiettoring van die Tiger II-tenk geïnstalleer, wat dit 'n ware swaargewigtenk gemaak het.
Agtergrond
Aanvanklik tydens die Eerste Wêreldoorlog was lugafweerkanonne aangepaste mediumkaliberwapens, so gemonteer dat hulle teen 'n veel groter hoek kon vuur. Teen 1915 het die Duitse bevelvoerders egter besef dat die aksie nutteloos was en miskien net as 'n afskrikmiddel dien, selfs teen die lugballonne en stadig bewegende vliegtuie van die tyd. Namate die vermoë van vliegtuie verbeter het, het weermagte doelgerigte lugafweerkanonne met hoë trompsnelhede ontwerp wat projektiele tot hoër hoogtes kon skiet. Dit was juis die hoë trompsnelheid, gekoppel met die projektiel se swaar massa, wat die 8,8 cm-Flak een van die beste antitenkwapens van die Tweede Wêreldoorlog gemaak het. Die eerste sodanige Duitse kanon is in 1917 in diens gestel en het die 8,8 cm-kaliber gebruik, wat 'n standaardkaliber in die Duitse Vloot was.
Ná die Duitse nederlaag in die Eerste Wêreldoorlog is hulle volgens die bepalings van die Verdrag van Versailles verbied om nuwe wapens van die meeste tipes aan te skaf. Tog het die Krupp-maatskappy begin om 'n nuwe lugafweerkanon saam met Bofors van Swede te ontwikkel. Die ontwerp was 'n 75 mm-model. Gedurende die prototipefase het die Duitse Leër gevra vir 'n kanon met groter slaankrag; die ontwerpers het toe weer van voor af begin en die 88 mm-kaliber gebruik.
Prototipes van die 88 is in 1928 vervaardig. Die eerste model, die Flak 18, het oor 'n enkelloop met 'n lengte van 56 kalibers beskik, wat gelei het tot die algemene benaming van L/56.
Eerste generasie: Flak 18, 36 en 37
Die Flak 18 was gemonteer op 'n kruisvormige kanondraer. Dit kanon het oor 'n eenvoudige halfoutomatiese herlaaistelsel beskik wat die dop van die pas gevuurde skoot uitskop sodat die volgende projektiel gelaai kan word. Die kanon vuur die volgende skoot en die terugslag vind plaas. Gedurende die terugslag word die leë dop deur middel van hefbome terugwaarts uitgewerp en dan skop 'n nokas in en die kanon word oorgehaal. Dit verseker dat 15 tot 20 skote per minuut gevuur kon word, wat beter was as die meeste soortgelyke wapens van die era. Hoëplofkragammunisie is gebruik teen vliegtuie en soldate en pantserammunisie teen tenks en ander pantservoertuie.
Namate die Nazi's in 1933 begin beheer oorneem het, is daar wydverspreid met produksie begin en die Flak 18 was in klein hoeveelhede beskikbaar toe Duitsland aan die Spaanse Burgeroorlog deelgeneem het. Dié kanon het homself gou bewys as die beste lugafweerkanon wat toe beskikbaar was. Die afdeling wat die Flak 18 gebruik het, het bewys dat die kanon akkuraat is en ook in ander rolle gebruik kan word, byvoorbeeld teen landteikens. Die hoë trompsnelheid en groot kaliber het verseker dat dit 'n uitstekende langafstandteenvoertuig- en teenbunkerwapen was. Die aksie in die oorlog het ook 'n aantal klein probleme geïdentifiseer en ook waar moontlik verbeteringe aangebring kon word.
Die beweegbare, goed ontwerpte kanondraer het tot gevolg gehad dat die lugafweerkanon direk in 'n beperkte antitenkrol gebruik kon word terwyl dit net so op sy wiele gestaan het sonder dat die ekstra bene uitgeplaas word. Daar was egter beperkings op die hoogte en afstand wat behaal kon word in dié modus. Vir normale werking is die voorste en agterste wiel- en asstelle ontkoppel, die ekstra bene is vanaf die vertikale posisie na die grond oopgevou en die proses het slegs twee en 'n halwe minuut geduur. Albei modusse het verseker dat die kanon gebruik kon word in vinnig bewegende operasies, tipies soos met die Blitzkrieg. Omrede die kanon swaar was, kon slegs groot voertuie dit sleep; die ''Sd.Kfz. 7''-voertuig met rusperbande agter was die beste keuse.
Elke battery het uit vier kanonne bestaan met 'n teikenaanwyser elk, wat aan die sentrale beheerder gekoppel is wat gekoördineerde vuur moontlik maak. Met 'n outomatiese herlaaistelsel was die kanonrigter se taak om die kanon se loop op die teiken te hou met die seine vanaf die sentrale beheerder. Die laaiers moes net seker maak dat die wapen gevoer word met lewendige ammunisie wat gevuur is sodra dit gelaai is; die kanonrigter moes die kanon mik volgens die data.
J. Warren Kerrigan
J. Warren Kerrigan (25 Julie 1879 – 9 Junie 1947) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Samson (1914), The Pool of Flame (1916), The Covered Wagon (1923), en Captain Blood (1924).
8,8 cm-Flak 18/36/37/41
Eerste generasie: Flak 18, 36 en 37
Baie verbeteringe is aangebring aan die Flak 36; dit is toegerus met 'n loop wat uit twee stukke bestaan het om geslyte voerings makliker te vervang. Die Flak 36 was ook somtyds toegerus met 'n pantserskerm om beperkte beskerming aan die bemanning te verleen. Hierdie skerms kon ook aan die Flak 18's geheg word.
Die latere model Flak 37 se instrumentasie is opgegradeer sodat die kanonrigters die aanwysings vanaf die sentrale beheerder makliker kon volg. Sommige bronne berig verkeerdelik dat die Flak 37 nie in 'n teenpantserrol gebruik kon word nie. Die feit is dat alle 8,8 cm-Flak-kannone in staat was om vir beide die rolle van lugafweer en teenpantser gebruik te word.
Die onderdele van die verskeie modelle was uitruilbaar en dit was nie ongewoon dat onderdele gemeng word nie. Beide die Flak 18 en die Flak 36 het dieselfde permanente tydbuis met twee "Zünderstellbecher" gehad. Die Flak 37/41 het 'n eenvoudiger tydbuis gehad.
Tweede generasie: Flak 41
So vroeg as 1939 reeds het die Lutfwaffe 'n versoek gerig vir wapens met 'n nog beter vermoë om die bedreiging van vliegtuie wat aanvalle vanaf hoë hoogtes doen, die hoof te bied. Rheinmetall se antwoord was die nuwe 88 mm ontwerp met 'n langer projektiel en loop.
Omrede die kanon meer kompleks was het dit meer instandhouding geverg en ook meer probleme opgelewer. Hulle was hoofsaaklik in Duitsland gebruik omrede dit makliker was om hulle te onderhou en te diens. Van die probleme was dat die leë projektieldoppe vasgehaak het wanneer dit uitgeskop word tydens die terugslag. Weens die hoë koste en kompleksiteit van die kanon was daar maar relatief min van hulle vervaardig, slegs 556 in totaal. Die eerste eenhede is in Maart 1943 afgelewer; vanaf Augustus 1944 was daar slegs 157 eenhede in bedryf en in Januarie 1945 slegs 318.
Daar is ook geëksperimenteer om die Flak 41 se loop op die onderstel van die 10,5 cm FlaK 39 te monteer. Dié produk het die 105 mm oortref en is die 8,8 cm-Flak 39/41 genoem. Dit het egter nooit in produksie gegaan nie omrede geen Flak 41-lope beskikbaar was nie.
Produksiegeskiedenis
In vergelyking met ander tipe artillerie het die Duitse oorlogsindustrie 570 swaar (kaliber 88–128 mm) lugafweerkanonne, 1 020 veldartillerie eenhede en 1 300 tenkkanonne, antitenkkanonne en selfaangedrewe kanonne in Desember 1943 gebou.
Krygsgeskiedenis
American troops knew that the greatest single weapon of the war, the atomic bomb excepted, was the German 88 mm flat-trajectory gun, which brought down thousands of bombers and tens of thousands of soldiers. The Allies had nothing as good, despite one of them designating itself the world's greatest industrial power.
Duitse gebruik
Die 88 mm is in twee rolle gebruik: as swaarlugafweerkanon en as 'n antitenkkanon. Ander gebruike sluit in ondersteuningsvuur vir die troepe aan die front en in 'n statiese lugafweerrol op die Duitse tuisfront.
Lugverdediging van die Duitse Ryk
Ná 1935 is die lugafweerverdediging van Duitsland deur die Luftwaffe beheer. Toe die Tweede Wêreldoorlog uitbreek het die Luftwaffe oor 6 700 (2 cm en 3,7 cm) ligte en 2 628 swaar Flakkanonne beskik. Die meeste van laasgenoemde was 8,8 cm-Flak 18s, 36s of 37s; daar was ook 'n klein aantal 10,5 cm Flak 38's of 39's. Dit was tweekeer soveel as die aantal lugafweerkanonne waaroor die Britse lugverdeging beskik het, terwyl Frankryk en Amerika selfs nog minder gehad het. Die meeste van die 88 mm kanonne is regdeur die oorlog vir lugafweer gebruik, waarvoor hulle ontwerp was.
Die kanonne was gewoonlik toegerus met 'n Kommandogerät-stelsel, wat 'n analoogskietrekenaar was. Die Kommandogerät-stelsels was sedert 1925 in gebruik, en die Kommandogerät p40 was die standaardstelsel gedurende meeste van die oorlog. Dit het uiters presiese vuur toegelaat, en sou selfs in ag neem hoe ver die kanonne van mekaar en die mikbemanning was, wat die afset uitgekanselleer het en alle wapens op dieselfde punt gerig het. Dit het toegelaat dat veelvuldige kanonne presies op dieselfde teiken gerig word deur 'n enkele bevelbemanning van vyf man, in plaas daarvan om opgeleide spanne op elke kanon te vereis.
Radar-rigstelsels is ook ontwikkel om hierdie stelsels aan te vul. Derduisende van die Würzburg-radarreeks is vervaardig en wyd gebruik. Dit het vuur in die algemeen sonder siglyn toegelaat, maar het swak akkuraatheid in vergelyking met die visuele stelsels gehad. Dit het gelei tot die Giant Würzburg, wat voldoende akkuraatheid gehad het om kanonne presies te beheer sonder direkte visuele kontak.
Die lugafweerkanonne was nie goedkoop nie, veral as dit vergelyk word met die kostes van vegvliegtuie. In Januare 1943, op die tydstip toe Duitsland in 'n desperate geveg gewikkel was tydens die Slag van Stalingrad in die Ooste en strawwe bombarderings moes verduur van die Geallieerdes in die Weste, was uitgawes op lugafweerkanonne 39 miljoen ryksmark, terwyl die res van die uitgawes gespandeer op ammunisie en wapens slegs 93 miljoen mark was; dit sluit 20 miljoen vir die Duitse Vloot in en slegs 9 miljoen vir vliegtuie.
In Augustus 1944 was daar 10 704 Flak 18, 36 en 37 kanonne in diens, hul getalle is aangevul deur die 10,5 cm Flak 38 en 39 kanonne asook die gedugte 12,8 cm-Flak 40. Die rede vir die toename was die verskerpte bomaanvalle deur die Britse en Amerikaanse lugmagte gedurende 1943 en 1944. Daar was klagtes dat die lugverdedigingprogram nie doeltreffend was nie en dat die kanonne verskuif moes word na waar dit in 'n antitenkrol gebruik kon word. Hierdie polities-ongewilde oorplasing het nooit plaasgevind nie.
Ondersteuning van troepe
Die 8,8 cm-Flak het goed gevaar in sy oorspronklike rol as 'n lugafweerkanon en het homself ook in 'n antitenkrol bewys. 'n Amerikaanse tenkbemanningslid wat drie tenkvoltreffers oorleef het, het aan die Chryslerkorporasie (waar die tenks vervaardig is) geskryf na D-dag en bevestig dat die 88 hulle vinnig verwoes het en deur die tenks gaan asof dit papier was. Die sukses van die kanon was toe te skryf aan sy bruikbaarheid, die loop kon laat sak word sodat dit onder die horison kon mik. Geen ander lugafweerkanon kon dit doen nie. Soos die Tweede Wêreldoorlog gevorder het, het dit duidelik geword dat bestaande antitenkwapens nie die pantser van groter en swaarder vyandelike tenks kon deurdring nie, en bevelvoerders het meer en meer die 8,8 cm-Flakkanon teen tenks gebruik.
Die 8,8 cm-Flak is ontplooi teen tenks in 'n antitenkrol net soos in sy lugafweerrol, hulle is saam geplaas in batterye, gewoonlik vier elk. Die hoërvlak taktiese eenheid was gewoonlik 'n mengsel van lugafweerkanonne (gemischte Flak-Abteilung). Die bataljonne het gemiddeld uit 12 kanonne bestaan, ondersteun deur kleiner kanonne.
Die Duitse Condor Legioen het hoofsaaklik die 8,8 cm-Flak 18 kanon tydens die Spaanse Burgeroorlog gebruik, waar sy gebruik as 'n antitenkwapen sy rol as 'n lugafweerkanon oorskadu het. Vir die Slag van Frankryk was die Duitse Leër ondersteun deur 8,8 cm-Flak-kanonne van 24 gemengde lugafweerbataljonne. Die 8,8 cm-Flak was gebruik teen die swaar gepantserde tenks soos die Char B1 bis en Matilda II, wie se voorste pantser nie deur die standaard ligte 3,7 cm antitenkkanon deurdring kon word nie. Die 8,8 cm-Flak was kragtig genoeg om deur 84 mm pantser te dring op 'n afstand van 2 km en maak dit 'n ongeëwenaarde antitenkwapen gedurende die vroeë dae van die oorlog en steeds gedug teen alles behalwe die swaarste tenks aan die einde van die oorlog. Erwin Rommel het die kanon gebruik tydens die Slag van Arras in 1940 om die Britse teenaanval te stuit en daarmee hulle enigste kans om uit die omsingeling te breek, verydel. Gedurende die Slag van Frankryk het dit 152 tenks en 151 bunkers vernietig. Tydens die Slag van Frankryk is die voertuiggemonteerde 8,8 cm-Flak 18s ook vir die eerste keer gebruik, die sogenaamde "Bunkerknacker" van die Sd.Kfz. 8 swaarvoertuig.
Gedurende die Noord-Afrikaveldtog het Rommel dié kanon uiters effektief aangewend deur die Britse tenks van die Agste Leër in lokvalle te lei. Hy het gemaak of sy eie tenks terugval en dit gebruik as aas. Slegs twee flak-bataljonne het 264 Britse tenks vernietig in 1941. Tydens die slagte by Halfaya-pas het die 8,8 cm-Flakkanonne soveel tenks vernietig dat dit later die Hellfire-pas genoem is. Later in dieselfde omgewing, tydens die Slag van Faid in Tunisië, het Rommel 'n aantal 8,8 cm-Flaks (tesame met 7,5 cm Pak 40s en 5 cm Pak 38's) in die kaktusomgewing gekamoefleer. Die onervare Amerikaanse tenkbevelvoerders het hulle in die vallei van Faid ingehaas net om uitgewis te word. Toe die Amerikaanse Leër M3 Stuart en M4 Sherman tenks stuur om die kanonne te vernietig, het versteekte Duitse kanonne die tenks uitgewis, op afstande wat langer was as die reikafstand van die Amerikaanse 37 mm en 75 mm tenkkanonne.
Tydens Operasie Barbarossa, die inval van die Sowjetunie, het die Duitsers die 8,8 cm-Flak in 51 gemengde lugafweer-bataljonne gebruik. Die bataljonne is hoofsaaklik deur die Luftwaffe beheer en verbind met die Heer op korps- of leërvlak, met ongeveer een bataljon per korps toegeken. Die wapen was deurentyd gebruik op die Oostelike front.
Die gebruik van die 8,8 cm-Flak in 'n antitenkrol was meer effektief in die plat en oop terrein van Libië, Egipte en die Oostelike Front. Die digbebosde terrein in Italië en Noord-Frankryk was minder geskik vir die gebruik van die kanon, met sy langafstandvermoë, in 'n antitenkrol. Die sukses van die gebruik van die kanon in 'n antitenkrol het die Geallieerdes genoop om nuwe tenkontwerpe te ontwerp as 'n verdedigingsmaatreël. Op 18 en 19 Julie 1944 is 'n Luftwaffe 8,8 cm lugafweerbattery deur majoor Hans von Luck gebruik om Britse tenks naby Cagny aan te val. Die tenks was deel van Operasie Goodwood. Twintig tenks is vernietig deur die kanonne in die eerste paar sekondes van die aanval en ten minste 40 tenks is vernietig deur 8,8 cm-Flaks tydens die aanval. Die sukses van die 8,8 cm-Flaks het die ontwikkeling van die doelgerigte 8,8 cm kaliber PAK's tot gevolg gehad. Die PAK's was selfs beter in 'n antitenkrol as gevolg van hulle laeprofielontwerp. Teen Februarie 1945 was daar 327 swaarlugafweerbatterye in gebruik teen die Russiese Leër. Dit was 21% van alle kanonne wat gebruik was vir lugafweerdoeleindes.
Kusverdediging
Op 14 September 1942 het Flak-Abt. I./43 (majoor Wegener) die kanonne gebruik teen 'n kommando-inval van die Britse Vloot genaamd Operasion Agreement naby Tobroek. Tussen majoor Wegener en die Italiaanse 155 mm (6-duim) kusbatterye het hulle die torpedojaer HMS Sikh so ernstig beskadig dat dit gesink het terwyl die skip op sleeptou geneem is deur HMS Zulu.
Italië
In Junie 1939 het Italië 'n krediet van ongeveer 300 miljoen Italiaanse liere met Nazi Duitsland teen die verkope van verwerkte materiale gehad. Die Italiaanse Oorlogministerie het voorgestel dat die krediete afgelos kan word met 50 batterye 8,8 Flak (88/55 – Italiaanse nommertoewysing) se kanonne, wat ongeveer gelyk was aan 300 kanonne tesame met ammunisie. Die beginsel was oor die algemeen aanvaar maar die Duitse owerhede het gesê dat hulle nie oor so 'n hoeveelheid van die betrokke wapen beskik nie; hulle het die skuld afgelos met 'n gedeelte 8,8 cm-Flak en gedeeltelik met die 7,5 cm kanon (75/50 in Italiaanse terme).
Die Duitse owerhede het ook voorsien dat hulle meganiese onderdele van Italië gaan bestel vir hulle lugafweer en antitenkkanonne en het dit in die voorstelling ingesluit met die gevolg dat produksie van die komponente by die werkswinkels van Ansaldo, in Genoa en Pozzuoli, en OTO begin is. Die batterye is afgelewer, kompleet met 'n Zeiss-vuurbeheerstelsel Mod. 36, en die relevante hulptoerusting.
Die batterye het in Italië gearriveer 'n paar dae nadat hulle tot die oorlog toegetree het. Die battery was aanvanklik gedeeltelik afgelewer aan die Milizia Volontaria per la Sicurezza Nazionale (Militêre Vrywilligers vir Nasionale Sekuriteit) vir beskerming van die Italiaanse hoofstede en die ander gedeelte is na Libië gestuur om hul hawens te beskerm. Ander batterye is later afgelewer aan die mobiele motorfietsseksies. Dit was gou duidelik dat die Italiaanse Koninklike Weermag nie oor 'n geskikte voertuig of trekker beskik het om die kanonne te trek nie. Hulle die Lancio 3Ro gebruik wat nie oor vierwielaandrywingvermoë beskik het nie. Teen die einde van 1940 was 44 kanonne en die vuurstasies beskikbaar. Vanaf Oktober 1942 is verskeie batterye, terwyl dit steeds die eiendom van Duitsland was, deur Italiaanse magte gebruik vir die beskerming van militêre infrastruktuur en stede. Hierdie praktyk is meer intensief gebruik in 1943 toe tot 100 batterye so gebruik is. Nadat die eerste toerusting in 1940 afgelewer is, is nog 24 kanonne en hulle sleepvoertuie na Italië oorgeplaas met die doel om hul 1ste Pantserdivisie "M" toe te rus. Die 88/55 kanon in die Regio Esercito was in sy natuurlike rol as lugafweerkanon gebruik. Sy gebruik as 'n antitenkwapen was beperk tot gebruik in die verskillende Noord-Afrikafronte (Libië en Tunisië) en slegs deur 'n paar selfaangedrewe veldartilleriegroepe (gruppi autocampali).
China
In 1937 het die Chinese Nasionale Regering 20 Flak 18 kanonne ingevoer en hulle gebruik om die verdediging langs die Yangtzerivier te versterk. Hierdie kanonne is intensief gebruik gedurende die Japannese lugaanval tydens die Slag van Chongqing en Chengdu.
Finland
In 1943–1944 het Finland ook 90 8,8 cm-Flak 37-kanonne van Duitsland gekoop en gebruik vir lugverdediging in die grootste Finse stede. Hierdie kanonne het 'n groot rol gespeel teen die Sowjetunie se lugaanvalle teen Helsinki in Februarie 1944. Na die oorlog was die kanonne steeds gebruik deur die Finse magte as lugafweerkanonne tot in 1977 en is daarna vir kusverdediging gebruik tot vroeg in die 2000's. Die Finne het na die kanonne as Rämäpää (roekeloos) verwys, na aanleiding van vervaardiger se voorletters RMB op die kanonne. Verskeie van die Finse kanonne word bewaar in museums en ook as gedenktekens.
Spanje
In 1936, tydens die Spaanse Burgeroorlog, is vier Flak 18 88 mm batterye (16 kanonne) na Spanje gestuur vir gebruik as lugafweerkanonne deur die Duitse Condor Legioen maar hulle het dit gebruik vir antitenkaksie, bunkervernietiging en selfs om vyandelike batterye uit te wis. Daar is later meer kanonne na hulle gestuur en 'n aantal 88 mm kanonne is ook verskaf aan die Spaanse weermageenhede. Teen die einde van die oorlog het die Spaanse Leër al 52, van die Flak 18 eenhede ontvang, gebruik.
Artillerietoerusting was skaars vir die Spaanse Nasionalistiese magte en die lae vaardigheidsvlak van die Spaanse kanonbemannings het tot gevolg gehad dat die Flak 18 kanon gebruik is in 'n verskeidenheid rolle, antitenk en as 'n tradisionele, artilleriekanon. Met die regte ammunisie was die kanon effektief in beide rolle. Die oorlog in Spanje se fronte het wild gefluktueer en daar is ook Russiese tenks gebruik deur die Republikeine, wat die Duitse magte gedwing het om die Flak 18 teen teikens op die grond te gebruik. Teen die einde van die oorlog was die Flak 18 kanonne meer gebruik in 'n antitenk- en tradisionele artillerierol as vir die lugafweerrol waarvoor dit oorspronklik ontwerp is. Die kanon is 377 keer gebruik in gevegsaksie, maar slegs 31 keer teen vyandelike vliegtuie. Die gebruik van die Flak kanon in 'n direkte ondersteuningsrol van die infanterie het tot gevolg gehad dat die kanonbemannings onderhewig was aan vyandelike infanterievuur. Die slagoffers van die Flakbatterye was die tweede meeste naas dié van die bomwerpervlieëniers.
Vroeg in 1937 was daar gevegte rondom Malaga en 'n battery Flak 18-kanonne is bevel gegee om ondersteunende vuur te verskaf aan die infanteriebrigade. Slegte weer het tot gevolg gehad dat die bomwerpers nie kon opstyg nie, maar die aanval was steeds 'n sukses, hoofsaaklik omrede die kanonne akkurate en gekonsentreerde ondersteuningsvuur verskaf het. Flak 18-batterye is ook gebruik deur die Nasionaliste tydens die Slag van Ebro, as direkte vuur teen veldbunkers asook indirekte ondersteuningsvuur vir die aanslag op Barcelona.
Na die burgeroorlog was nog 88 Flak 36 modelle aan Spanje gelewer in 1943 en na 1943 is dit onder lisensie vervaardig in Trubia volgens ooreenkoms FT 44; ongeveer 200 kanonne is vervaardig.
Geallieerdes
Laat in 1944 is verowerde Flak 36-kanonne vir 'n kort tydperk aan die Amerikaanse Sewende Weermag uitgereik vir gebruik. Die 79ste Veldartilleriebataljon (Voorlopig) is gevorm uit personeel van die 79ste en 179ste Veldartilleriegroepe om verowerde Duitse artillerie te gebruik tydens 'n ammunisietekort. Soortgelyk was die 244ste Veldartilleriebataljon tydelik toegerus met 'n verskeidenheid verowerde Duitse 88 mm kanonne en 105 mm en 150 mm houwitsers. Teen 31 Desember 1944 het die 244ste Veldartilleriebataljon reeds 10 706 rondes gevuur met verowerde Duitse wapentuig.
Frankryk
In Maart 1945 het Frankryk sy 401ste en 403de Lugafweerartillerieregimente van verowerde Duitse 88 mm kanonne voorsien wat met die Britse GL Mk. I en GL Mk. III radars toegerus was. Die kanonne was tot in 1953 deur sekondêre eenhede gebruik en toe nog vir 'n paar jaar vir opleiding.
Joego-Slawië
Gedurende die Joego-Slawiese oorloë van die 1990's was verskeie Flak kanonne gebruik, hoofsaaklik deur die vlootartillerie van die Joego-Slawiese Volksweermag (JNA). Die Joego-Slawiese Weermag (VJ) het ook die Flak kanonwaens gebruik wat toegerus is met dubbele 262 mm vuurpyllanseerbuise van die M-87 Orkan vuurpyllanseerder nadat die 88 mm kanon verwyder is. Dit kon ook trosbomme afvuur sowel as antipersoneel- en antitenklandmyne; sover as 50 km. Daar was egter net 'n paar gebou in 1993; die hele projek is as 'n mislukking beskou.
Griekeland
Griekeland het oor ten minste 24 Flak kanonne beskik wat teen die Regia Aeronautica gebruik is tydens die Italiaanse inval van Griekeland in 1940. Hierdie kanonne is later, in April 1941, teen invallende Duitse Magte gebruik.
Viëtnam
Aan die begin van 1954 het die Demokratiese Republiek van Viëtnam 'n aantal Flak 88-kanonne van die Sowjetunie ontvang. Dié kanonne is gebruik teen Amerikaanse vegvliegtuie in die vroeëre 1960's.
Vergelyking met soortgelyke lugafweerkanonne
Die Flak 18/36/37 kon min of meer vergelyk word met die Italiaanse en Geallieerdes se lugafweerkanonne. Dit het 'n projektiel van 9,2 kilogram gevuur met 'n trompsnelheid van 840 m/s tot op 'n effektiewe hoogte van 8 000 meter en met 'n maksimum hoogte van 9 900 meter. Dit was effektief vir gebruik teen die Amerikaanse daglig-lugaanvalle wat gewoonlik op hoogtes van 6 400 tot 7 600 m gevlieg het. Sommige vliegtuie kon hoër as die kanon se effektiewe hoogte vlieg. Sommige lugafweerkanonne was al verweer, die kanonne het reeds meer skote gevuur as waarvoor dit ontwerp was, en dit het hulle hoogte beperk tot ongeveer 7 470 m.
In teenstelling het die Britse QF 3,7-duim Merk III kanon 'n 13 kg projektiel gevuur met 'n trompsnelheid van 790 m/s tot op 'n effektiewe hoogte van 10 600 m en die Amerikaanse 90 mm M1 het 'n projektiel met 'n trompsnelheid van 820 m/s tot op dieselfde hoogte geskiet. Die Italiaanse Cannone da 90/53 het 'n 10,33 kg projektiel met 'n trompsnelheid 830 m/s tot op 'n effektiewe hoogte van 12 000 m gevuur. Die wapens van die Geallieerdes was meer effektief omrede hulle oor 'n nabyheidsbuis vir hulle wapens beskik het. Die Geallieerde en Italiaanse wapens was egter swaarder en minder mobiel terwyl die Geallieerdes se wapens slegs vir grondvuur gebruik kon word indien verskeie modifikasies aangebring is. Die Geallieerde en Italiaanse 90 mm was ook gebruik vir antitenk aksie in hulle M36 tenkvernietiger en M26 Pershing tenks, maar die gebruik in sodanige rol was beperk omrede die Duitse tenks op daardie stadium van die oorlog in 'n verdedigende rol en die Geallieerdes se tenks in 'n aanvallende rol gebruik is.
8,8 cm-KwK 36
Die KwK 36 (Kampfwagenkanone 36) was 'n kanon wat vir tenks ontwikkel en gebou is deur Krupp, terselfdertyd as die Flak 36. Die KwK 36 het dieselfde ammunisie en ballistiek gebruik as die Flak 36. Hierdie kanon was die hoofwapen van die Tiger I-tenk.
8,8 cm-PaK 43 en KwK 43
Terselfdertyd dat Rheinmetall die Flak 41 ontwikkel het, het Krupp probeer meeding deur hulle 8,8 cm Gerät 42 te ontwikkel, die kanon was egter nooit aanvaar as 'n produksiemodel nie. Krupp het egter aangehou met ontwikkeling en die dodelike 8,8 cm-PaK 43-antitenkkanon en die verwante 8,8 cm-KwK 43-kanon die lig laat sien.
Die PaK 43 (Panzerjägerkanone 43 ) is gebruik op 'n nuwe kruisvormige platform met die kanon baie nader aan die grond, wat dit makliker gemaak het om die kanon weg te steek en ook moeiliker gemaak het om te tref. Dit was ook toegerus met sterker pantserskild wat teen 'n groter hoek geïnstalleer was, dit het beter beskerming aan die bemanning gebied. Behalwe die standaard kanonwatipe was daar ook 'n selfaangedrewe weergawe. Die Nashorn was lig gepantser en die Elefant en Jagdpanther was swaarder gepantserde tenkvernietigers.
Alle weergawes kon 200 mm pantser deurdring op 'n afstand van 1 000 m. Dit kon dus enige tenk vernietig. Die hoofwapen van die Tiger II-tenk was die 8,8 cm-KwK 43-kanon, 'n PaK 43 aangepas vir gebruik deur tenks wat ook oorweeg was vir gebruik op die Panther III-tenk.
Museumstukke
Die volgende museums beskik oor 'n 8,8 cm-Flak kanon in hulle uitstallings:
Suikersiekte
Diabetes mellitus is 'n metaboliese afwyking wat gekenmerk word deur hiperglukemie (hoë bloedsuiker / -glukose). Dit word suikersiekte in die volksmond genoem, maar daar kan deur die gebruik hiervan verkeerde afleidings gemaak word. Twee sulke afleidings sluit in dat mens die siekte opdoen deur te veel suiker in te neem, en tweedens dat mens geen suiker mag inneem as mens die siekte onder lede het nie.
Diabetes mellitus moet nie verwar word met ander skaars toestande wat ook diabetes genoem word nie. Die mees algemeen hiervan is diabetes insipidus. Hierdie aandoening veroorsaak dat mense baie meer moet urineer as wat normaal is. Dit kan deur skade aan die nier (nefrogene DI) of hipofise/pituitêre klier (sentrale DI) veroorsaak word. Dit het dus niks te doen met suikersiekte nie.
Hiperglukemie wat voortduur en hoog genoeg is kan glukosurie (glukoseverlies in die urine) veroorsaak, en met verergering lei dit tot poliurie (vermeerderde urinering) asook polidipsie (drink meer as normaal).
Die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) erken drie hooftipes diabetes mellitus: tipe 1, tipe 2, en gestasionele (swangerskaps-) diabetes (soms tipe 3 genoem). Hierdie tipes het soortgelyke tekens en simptome, maar het verskillende oorsake en kom voor in verskillende groepe. Hulle verteenwoordig nie 'n enkele siekte/toestand nie. Tipe 1 is gewoonlik weens die outo-immuun vernietiging van die insulien-produserende selle – pankreatiese beta-selle – terwyl tipe 2 gekenmerk word deur 'n wisselende mate van insulienweerstandigheid in die weefsel. Gestasionele diabetes se oorsaak kan teruggevoer word na die fetale behoefte en moederlike metaboliese beheer. Die onderliggende meganismes hiervan is onduidelik. Tipe 2 kan soms voortgaan om te lei na verlies van die beta-selfunksie.
Tipes 1 en 2 is sedert die eerste gebruik van insulien (1921) nog steeds nie geneesbaar nie, maar behandelbare chroniese toestande; gestasionele diabetes klaar tipies op na verlossing van die baba. Die hoofrisiko's sluit, behalwe die akute abnormaliteite van bloedglukose, ook kenmerkende langtermyn-komplikasies in. Hieronder tel kardiovaskulêre siekte (dubbele risiko), chroniese nierversaking (die hoofoorsaak van dialise in die ontwikkelde wêreld), retinale skade ( wat tot blindheid kan lei), senuweeskade, mikrovaskulêre skade (insluitend erektiele disfunksie en vertraagde wondgenesing wat kan lei tot gangreen en selfs amputasie).
Volgens die huidige internasionale konvensie lê die ideale bloedglukose tussen 4 en 6 mmol/l (millimol per liter). 'n Vastende waarde by 'n onbehandelde persoon bo 6.9 mmol/l en 'n nie-vastende waarde van bo 11 mmol/l word beskou as diagnosties van diabetes mellitus. Hierdie waardes word van tyd tot tyd gewysig soos verdere navorsing gedoen word.
Djotsji Khan
Djotsji (Mongools: Зүчи; Zütsji) (1181–1227) was die oudste seun van die Mongoolse leier Djengis Khan by sy hoofvrou, Börte. Hy was ’n bekwame militêre leier en het saam met sy broers en ooms deelgeneem aan sy vader se verowering van Sentraal-Asië. Daar is verskeie spellings van sy naam: ook Djoetsji, Zütsji, Zjoetsji en Djötsji.
Suikersiekte
Oorsaak van die siekte (Patogenese)
Diabetes is 'n ongeneeslike siekte waar die liggaam onvoldoende energie uit glukose (suikers) kan verkry. Glukose kan in die meeste selle (insulien-afhanklike selle) slegs opgeneem word as daar voldoende insulien teenwoordig is en mits daar funksionerende insulien-reseptore op die selle aanwesig is. By diabetes is daar 'n onderliggende tekort aan insulien of die reseptore is nie sensitief vir insulien nie. Wanneer die glukose nie/onvoldoende in die selle opgeneem word, styg die bloedglukosewaarde – hiperglukemie tree in.
Djotsji Khan
Erfenis
Djengis Khan het sy ryk tydens sy leeftyd tussen sy vier oorlewende seuns verdeel. Djotsji het die westelike deel van die ryk gekry, tussen die Oeral- en die Irtisjrivier. Tydens die raad van prinse twee jaar ná Djengis se dood in 1227 is dié verdeling gehandhaaf. Djotsji, wat ses maande voor Djengis dood is, se grondgebied is onder sy seuns verdeel.
Suikersiekte
Oorsaak van die siekte (Patogenese)
Insulien is die hoof hormoon wat die opname van glukose in die meeste selle vanaf die bloed reguleer (meestal spier- en vetselle, maar nie die selle van die sentrale senuweestelsel nie). 'n Tekort aan insulien of die onsensitiwiteit van sy reseptore speel 'n sentrale rol in alle vorme van diabetes mellitus.
Djotsji Khan
Erfenis
Djotsji se oudste seuns, Orda en Batoe, het onderskeidelik die Wit en Blou Horde gestig, wat later verenig is as die Goue Horde.
Suikersiekte
Oorsaak van die siekte (Patogenese)
Die meeste van die koolhidrate in voedsel word binne 'n paar uur na die monosakkaried glukose omgeskakel. Glukose is die hoof-koolhidraat in die bloed. Ander koolhidrate sluit in: vrugtesuiker (fruktose), wat as 'n sellulêre brandstof gebruik word maar nie na glukose afgebreek word nie en dus nie deelneem aan die beheermeganisme van insulien en glukose nie ; sellulose wat lang kettings glukose is maar nie deur die verteringstelsel verwerk kan word nie.
Djotsji Khan
Erfenis
Djotsji se seun Berke was een van die eerste Mongole wat hulle tot die Islam bekeer het. Dit is hy wat die Wit en Blou Horde ná Orda en Batoe se dood verenig het.
Suikersiekte
Oorsaak van die siekte (Patogenese)
Insulien word in die bloed vrygestel deur die beta-selle (β-selle) in die pankreas wanneer daar stygende vlakke van bloedglukose voorkom (bv. na 'n ete). Insulien maak dit vir meeste liggaamselle (ongeveer 2/3 volgens skattings) moontlik om glukose uit die bloed op te neem as brandstof. Dit word dan omgeskakel na ander molekule of word gestoor. Insulien is ook die hoof beheersein vir die omskakeling van glukose (die basiese suiker) na glikogeen vir storing in die lewer en spierselle. Verlaagde insulienvlakke veroorsaak verminderde vrystelling van insulien uit die beta-selle asook omskakeling van glikogeen na glukose wanneer glukosevlakke afneem.
Nagoja
Nagoja (名古屋市) is die vierde grootste stad in Japan. Dit is aan die Stille Oseaan geleë in die Tsjoeboe-streek op sentrale Honsjoe. Dit is die hoofstad van die Aichi-prefektuur en een van Japan se belangrike hawens tesame met Tokio, Osaka, Kobe, Jokohama, Tsjiba, en Hakata. Dit is ook die middelpunt van Japan se derde grootste metropolitaanse gebied wat bekend staan as die Tsjoekiō- Metropolitaanse Gebied. Teen 2000 het die Tsjoekiō- Metropolitaanse Gebied 8,74 miljoen inwoners gehad waarvan 2,17 miljoen in die stad Nagoja gewoon het.
Oorsig
Nagoja (名古屋市, Nagoja-shi ) is die grootste stad in die Chūbu-streek, die vierde mees bevolkte stad en derde mees bevolkte stedelike gebied in Japan, met 'n bevolking van 2,3 miljoen in 2020. Geleë aan die Stille Oseaan-kus in sentraal Honsjoe, is dit die hoofstad en mees bevolkte stad van Aichi-prefektuur, en is een van Japan se belangrikste hawens saam met dié van Tokio, Osaka, Kobe, Jokohama en Chiba. Dit is die hoofstad van die Chūkyō-metropolitaanse gebied, wat die derde mees bevolkte metropolitaanse gebied in Japan is met 'n bevolking van 10,11 miljoen in 2020.
Suikersiekte
Oorsaak van die siekte (Patogenese)
Wanneer die hoeveelheid beskikbare insulien onvoldoende is, wanneer selle swak op die uitwerking van insulien reageer (insulien-onsensitiwiteit of insulienweerstandigheid, of as die insulien self defektief is, word die glukose nie na behore deur die liggaamselle hanteer of behoorlik in die lewer of spierweefsel gestoor nie. Dit lei na voortdurende hoë glukosevlakke, swak proteïensintese en ander metaboliese afwykings soos asidose.
Nagoja
Oorsig
In 1610 het die krygsheer Tokugawa Ieyasu, van Oda Nobunaga, die hoofstad van die Owari-provinsie van Kiyosu na Nagoja verskuif. In hierdie tydperk is die Nagoja-kasteel opgeknap. Die koms van die 20ste eeu het 'n samekoms van ekonomiese faktore gebring wat vinnige groei in Nagoja aangevuur het, tydens die Meiji-herstel, en 'n belangrike industriële spilpunt vir Japan geword het. Die tradisionele vervaardiging van horlosies, fietse en naaimasjiene is gevolg deur die vervaardiging van spesiale staal, keramiek, chemikalieë, olie en petrochemikalieë, soos die area se motor-, lugvaart- en skeepsbou-industrieë gefloreer het. Hierdie faktore het die stad 'n teiken gemaak vir Amerikaanse lugaanvalle tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Suikersiekte
Oorsaak van die siekte (Patogenese)
Verskeie organe word deur 'n te hoë konsentrasie glukose beïnvloed:
In die nier sal die konsentrasie van die glukose so hoog wees dat nie alle suikers geabsorbeer kan word nie. Daar gaan dus glukose verlore in die urine. Hiermee saam vind groter waterverlies plaas – groter volumes urine word geproduseer: poliurie. Weens die groter urinevolume word die persoon meer dors en drink dan meer: polidipsie.
Aterosklerose versnel in die groter slagare/arteries. Ook die kleiner slagare gaan minder goed funksioneer (mikroangiopatie) wat weer visie nadelig kan raak deur die uitwerking op die retina. In só 'n geval is dit nodig dat die kliënt na 'n hospitaal (sekondêre vlak) waar laserterapie gegee sal word, verwys word. Senuwees wat betrokke is by sensasie/gevoel in die ledemate se funksie word ook ingekort. Die gevolg hiervan is 'n verlies van sensasie in die voete en hande. Ontsteking/infeksie van wonde kom ook meer voor en genesing word in die wiele gery deur die versteurde bloedtoevoer. Al hierdie faktore kan bydra dat voete en soms bene geamputeer moet word.
Simptome
Diabetes is simptoomloos by 'n groot persentasie van mense met vroeë aantasting. Die genoemde meer drink en meer urineer kom voor by hoë bloedglukosewaardes. Daar is soms 'n vermeerderde voorkoms van blaasontsteking, vaginale kandidiase of lokale velinfeksies. 'n Kenmerk wat by sommige pasiënte waarneembaar is, is die reuk van asetoon op die asem van diabetes-lyers. Dit is weens vetverbranding van die liggaam, met ketone as newe-produkte (een van hulle is asetoon), omdat glukose nie voldoende vir energie aangewend kan word nie. Met ernstige dehidrasie wat soms voorkom saam met hoë bloedglukosewaardes, kan 'n metaboliese asidose ontwikkel. Dit kan ly tot 'n lewensbedreigende koma (diabetiese keto-asidose).
Behandeling
Tipe 1 diabetes kan slegs met insulien behandel word. Insulien kom voor as kort-en langwerkende preparate. Insulienpompe word ook gebruik en insulien wat ingeasem kan word is ook in ontwikkeling. Tipe 2 word eerstens behandel deur dieet-aanpassings en tweedens met 'n aantal orale geneesmiddels wat die sulfonielureums bv. gliklasied en glimepiried, biguaniede bv. metformien en die tiasolidinedione bv. pioglitasoon insluit. Diabetes is 'n chroniese siekte en die klem val op die hantering van korttermyn sowel as langtermyn diabetes-verwante probleme. Pasiënt-opvoeding, voedingsondersteuning, die toets van bloedglukose by die huis asook langtermyn glukosebeheer is alles aspekte wat aandag moet geniet. Noukeurige beheer voorkom langtermyn-komplikasies Die hoofdoel van behandeling is om die bloedglukosevlak op 'n ideale vlak en stabiel te hou. Die korrekte dieet, medikasie en oefening speel hier 'n rol. Die totale koolhidraatinname word bereken, wat beteken dat klein hoeveelhede suiker soms ingesluit mag word by die dieet. Insidente van hipoglukemie (bloedsuiker te laag) en hiperglukemie (bloedsuiker te hoog) kan voorkom, wat vinnige behandeling verg weens die lewensbedreigende aard daarvan. Mense met diabetes het ’n groter risiko wanneer hulle rook, aan hoë bloeddruk (hipertensie) ly of wanneer hul cholesterol-vlakke verhoog is. Dié pasiënte moet ook let op hul gewig en voldoende oefening. By mediese evaluasie word daar gelet op die volgende:
Daar is dus ’n multi-dissiplinêre benadering by die hantering van diabetiese pasiënte. Die Algemene Praktisyn sien om na die monitering van die bloedglukose en die algemene ondersoek. Voetkundiges speel ’n rol by algemene voetversorging, oogartse / oftalmoloë ondersoek die oë jaarliks, met optometriste wat die oë toets. Dieetkundiges, fisioterapeute asook verpleegsters wat diabetes-opleiding verskaf speel elkeen ook ’n groot rol by die hantering van pasiënte met diabetes. Interniste en endokrinoloë hanteer gevalle waar bloedglukose moeilik beheer of waar komplikasies voorkom.
Nagoja
Etimologie
Die naam Chūkyō (中京), bestaande uit chū (middel) + kyō (hoofstad) word ook gebruik om na Nagoja te verwys. Opmerklike voorbeelde van die gebruik van die naam Chūkyō sluit in die Chūkyō-nywerheidsgebied, Chūkyō Metropolitaanse Gebied, Chūkyō Televisie-uitsaaiwese, Chukyo Universiteit en die Chukyo-renbaan.
Geografie
Nagoja lê noord van Isebaai op die Nōbi-vlakte. Die stad is op laevlakplato's gebou om vloedwater af te weer. Die vlakte is een van die land se vrugbaarste gebiede. Die Kisorivier vloei na die weste langs die stadsgrens, en die Shōnairivier kom van die noordooste af en draai suid na die baai by Nishi-wyk. Die mensgemaakte Hori-rivier is in 1610 as 'n kanaal gebou. Dit vloei van noord na suid, as deel van die Shōnai-rivierstelsel. Die riviere is vir handel met die binneland toegelaat. Die Tempaku-rivier vloei uit 'n aantal kleiner riviere in die ooste, vloei kort suid by Nonami en dan wes by Ōdaka in die baai.
Klimaat
Nagoja het 'n vogtige subtropiese klimaat (Köppen klimaatklassifikasie: Cfa) met warm, vogtige somers en koel winters. Die somer is merkbaar natter as die winter, hoewel reën regdeur die jaar val.
Demografie
Een van die vroegste sensusse, wat in 1889 uitgevoer is, het 157 496 inwoners getel. Die bevolking het die een miljoen-kerf in 1934 bereik en het vanaf Desember 2010 'n geskatte bevolking van 2 259 993 gehad met 'n bevolkingsdigtheid van 6 923 inwoners per vk kilometer. Ook vanaf Desember 2010 het daar 'n geskatte 1 019 859 huishoudings gewoon - 'n aansienlike toename vanaf 153 370 aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog in 1945.
Die oppervlakte is 326,45 vk kilometer. Sy metropolitaanse gebied strek tot in die Mie- en Gifu-prefekture, met 'n totale bevolking van ongeveer 10 miljoen mense, wat slegs deur Osaka en Tokio oortref word.
Jomon tydperk
In die Jomon- en Yayoi-tydperk is die Ōguruwa Shell Midden ontdek voor die nedersetting van Nagoja.
Kofun tydperk
In die Kofun-tydperk is Nagoja gevestig en die Danpusan Kofun en Shiratori Kofun is in hierdie gebied gebou. Die Atsuta-heiligdom is van antieke oorsprong, dit is die tuiste van die Imperial Regalia van Japan, met die legendariese swaard Kusanagi no Tsurugi. Volgens tradisionele bronne het Yamato Takeru in 113 nC gesterf. Die besittings van die dooie prins is saam met die swaard Kusanagi bymekaargemaak; en sy weduwee het sy nagedagtenis vereer in 'n heiligdom by haar huis.
Heian tydperk
Die Seigan-ji is in die laat Heian-tydperk deur die Fujiwara-stam gebou. 'n Lid van die stam het gedien as die hoofpriester van die nabygeleë Atsuta-heiligdom, een van die legendariese heiligdomme van Japan. Daar word geglo dat Yura-Gozen, ook bekend as Urahime, 'n dogter van Fujiwara no Suenori, getroud was met Minamoto no Yoshitomo (1123–60) en hul seun Minamoto no Yoritomo se geboorteplek is Nagoja, hy is ook die stigter van die Kamakura-sjogoenaat.