cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pous Victor II
Pontifikaat
In Junie 1055 hou Pous Victor II 'n vergadering met keiser Hendrik III in Florence waarop die selibaat van priesters weereens bevestig word. Op 5 Oktober 1056 sterf Hendrik III in Botfeld en Victor word die beskermheer van die jonge Hendrik IV en die raadgewer van sy moeder, die regentes keiserin Agnes van Poiteau. Pous Victor II gebruik die posisie om die pouslike gesag te versterk en vrede te herstel in die keiserryk. Hy het Frederik, die ab van Monte Casino en broer van Godfried, hertog van Lorraine, 'n kardinaal gemaak. Frederik gaan later vir Victor opvolg as Pous Stefanus IX (X).
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Pristina
Pristina is die hoofstad en grootste stad van Kosowo. Dié land is op 17 Februarie 2008 eensydig onafhanklik verklaar van Serwië. Pristina is vernoem na die Prištrivier.
Demografie
Die oorgrote meerderheid van die ongeveer 500 000 inwoners is Albaniërs. Serwiërs het 20% van die inwonertal in 1981 en 13% in 1991 uitgemaak. Die meeste het egter sedertdien na Serwië getrek. In 2000 was 97,4% van die mense Albaniërs.
Vervoer
Na onafhanklikheid is nuwe paaie gebou, soos 'n hoofweg na die stad Uroševac en na Serwië.
Sport
Basketbal is die gewildste sport in Pristina, asook sokker.
Thomas Barthel
Thomas Sylvester Barthel (4 Januarie 1923 – 3 April 1997) was ’n Duitse etnoloog en epigraaf wat veral bekend is vir sy katalogus van Paaseiland se onontsyferde rongorongo-skrif.
Barthel het ná die Tweede Wêreldoorlog folklore, geografie en voorgeskiedenis in Berlyn, Hamburg en Leipzig studeer. Hy het in 1952 sy doktorsgraad behaal met ’n tesis oor die Maya-skrif. Van 4 Julie 1957 tot 1 Februarie 1958 was hy ’n gasnavorser oor Paaseiland aan die Universiteit van Chili.
Om rongorongo te dokumenteer, het Barthel die meeste van die museums besoek waar die tablette gehou is, en met ’n potlood afdrukke daarvan gemaak. Daarmee het hy die eerste korpus van die skrif saamgestel en dit in 1958 gepubliseer as Grundlagen zur Entzifferung der Osterinselschrift ("’n Grondslag vir die Ontsyfering van die Paaseilandskrif"). Hy was die eerste geleerde wat enigiets van die skrif ontsyfer het, en dit is dat twee reëls in die Mamari-tablet met ’n kalender te doen het.
Barthel was ook in die middel 20ste eeu aktief betrokke by pogings om die Maya-skrif te ontsyfer. Hy was een van die eerste mense wat embleemgliewe in besonderhede en in terme van hul politieke en hiërargiese verband ontleed het.
Helshoogte
Helshoogte is 'n bergpas in die Wes-Kaap, Suid-Afrika op die R310-hoofpad oos van Stellenbosch. Die pas is in 1854 gebou en gaan oor die nek tussen die Jonkershoekberge en Simonsberg. Op 378m bo seevlak bereik die pas sy hoogste punt en dit het 'n maksimum steilte van 1:10. Die oorsprong van die naam is onseker, sekere bronne sê die naam is afgelei van die donker en steil kloof waardeur die ou wapad gegaan het terwyl ander sê dit is as gevolg van die helling van die pad.
Hartaknoet van Denemarke
Hartaknoet (gebore omstreeks 890 – 940) was ’n legendariese koning van Denemarke. Hy word in bronne genoem die seun van óf ene "Sven" óf die halfmitiese Wiking Sigurd Slang-in-die-oog, wat ’n seun van die legendariese Ragnar Lodbrok was. Sommige historici meen Hartaknoet was ’n kleinseun van Sigurd en nie ’n seun nie.
Voorgangers
Volgens Adam van Bremen is Denemarke deur die Swede onder Olaf en sy twee seuns met geweld oorgeneem en so het die Huis van Olaf in Denemarke ontstaan. Ná Olaf se dood het sy seuns regeer. Hulle is opgevolg deur Sigtrygg.
Magsoorname
Adam is die enigste bron wat Hartaknoet noem.
Callyspongia elegans
Callyspongia elegans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Lendenfeld.
Chicago Pile-1
Chicago Pile-1 (CP-1) was die eerste kernreaktor ter wêreld. Op 2 Desember 1942 is die eerste mensgemaakte, selfonderhoudende kernkettingreaksie in CP-1 begin tydens 'n eksperiment onder leiding van Enrico Fermi. Die geheime ontwikkeling van die reaktor was die eerste groot tegniese prestasie vir die Manhattan-projek, die Geallieerde poging om kernwapens te skep tydens die Tweede Wêreldoorlog. Dit is ontwikkel deur die Metallurgiese Laboratorium aan die Universiteit van Chicago en is onder die westelike stellasies van die oorspronklike Stagg Field gebou. Alhoewel die burgerlike en militêre leiers van die projek twyfel oor die moontlikheid van 'n rampspoedige reaksie, vertrou hulle Fermi se veiligheidsberekeninge en besluit hulle kan die eksperiment in 'n digbevolkte gebied uitvoer. Fermi het die reaktor beskryf as 'n "ru stapel swart bakstene en houtbalke."
Die reaktor is in November 1942 saamgestel deur 'n span wat Fermi, Leó Szilárd (wat voorheen 'n idee geformuleer het van kettingreaksie sonder fisie), Leona Woods, Herbert L. Anderson, Walter Zinn, Martin D. Whitaker en George Weil ingesluit het. Die reaktor het natuurlike uraan gebruik. Dit het 'n baie groot hoeveelheid materiaal benodig om krities te word, tesame met grafiet wat as neutronmoderator gebruik is. Die reaktor bevat 45 000 ultra-suiwer grafietblokke met 'n gewig van 360 kort ton (330 ton) en word aangedryf deur 5,4 kort ton (4,9 ton) uraanmetaal en 45 kort ton (41 ton) uraanoksied. In teenstelling met die meeste daaropvolgende kernreaktors, het dit geen bestralingsbeskermings- of verkoelingstelsel gehad nie, want dit werk teen 'n lae krag - ongeveer een-en-'n-half watt.
In 1943 is CP-1 na Red Gate Woods verskuif en geherkonfigureer om Chicago Pile-2 (CP-2) te word. Daar is dit tot 1954 vir navorsing bedryf, toe dit afgebreek en begrawe is. Die staanplekke by Stagg Field is in Augustus 1957 gesloop; die terrein is nou 'n Nasionale Historiese Landmerk en 'n Chicago Landmerk.
R553 (Suid-Afrika)
Die R553 is 'n streeksroete wat die R57-provinsiale pad met die M1 in Johannesburg verbind waar die pad as die Goue Hoofweg bekend staan. Die roete begin waar dit aftak van die R57 en noord gaan. Dit kruis die R54 en word medebeskryf met die R28 vir 8.6 km. Die roete gaan verby Sebokeng en die R28 tak af by Evaton. Die roete staan nou bekend as die Goue Hoofweg. Die roete kruis nou die R551-streeksroete, gaan deur Ennerdale, kruis die N1-nasionale pad en die R557 net na mekaar. Hierna kruis dit die R554, die N12, dan die N1 weer 'n keer, verby die M38, kruis die R68 en eindig waar dit by die M1 aansluit.
Vlag van Noord-Korea
Die nasionale vlag van Noord-Korea is op 8 September 1948 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon drie horisontale bane van bo na onder in blou, rooi en blou met ’n wit fraiing tussen elke baan en wit skyf met ’n rooi ster in die rooi baan.
Ontwerp
Die middelpunt van die skyf en die ster is op ’n derde na die vlagpaalkant van die vlag. Elk van die blou bane is ’n sesde van die hoogte met die fraiings ’n ses-en-dertigste.
Kleure
Die kleurskema word hieronder gelys:
Simboliek
Die Noord-Koreaanse vlag se prominente rooi ster is ’n universele simbool van kommunisme maar sedert die aanvaarding van die vlag is die kommunistiese outoriteit as die staat se leidinggewende ideologie vervang met die Marxisme-Leninisme van Juche en verwysings na kommunisme is stelselmatig uit die land se grondwet en regsdokumente verwyder. Die rooi baan stel rewolusionêre tradisies voor terwyl die blou bane soewereiniteit, vrede en vriendskap voorstel. Die wit fraiings stel reinheid voor.
Die webwerf van die Koreaanse Vriendskapvereniging dui egter in teendeel aan dat die rooi ster rewolusionêre tradisies voorstel terwyl die rooi baan die patriotisme en vasberadenheid van die Koreane voorstel. Die wit fraiings stel die verenigde volk en haar kultuur voor en die blou bane stel eenheid voor.
Trivia
’n 270-kg Noord-Koreaanse vlag hang aan die wapper aan die derde hoogste vlagpaal ter wêreld, geleë in Kijŏng-dong aan die Noord-Koreaanse kant van die Militêre Afbakeningslyn binne die Koreaanse Gedemilitariseerde Sone. Die vlagpaal is 160 m hoog.
Geskiedenis
Die vlag is aanvaar toe die noordelike deel van Korea ’n sosialistiese staat geword het met die ondersteuning van die Volksrepubliek China en die Sowjetunie na die herstel van onafhanklikheid in Korea in 1945. Die vlag is ontwerp deur Kim Tu-bong en het in Julie 1948 die taegukgi vervang. Die nuwe vlag het die naam van Volksrepubliekvlag (인공기,Ingonggi) gekry.
Frederik IX van Denemarke
Frederik IX (11 Maart 1899 – 14 Januarie 1972) was van 1947 tot met sy dood koning van Denemarke.
Wachtebeke
Wachtebeke (nuwe Nederlandse spelling van Wagtebeke) is 'n dorp in Oos-Vlaandere, België. Sowat 7500 mense woon in Wachtebeke. Die dorp is geleë aan die E34 Antwerpen – Knokke-Heist. Die Moervaartkanaal loop deur Wachtebeke. Die Zuidlederivier is die suidelike grens; die Langeledekanaal loop deur die dorp.
Frederik IX van Denemarke
Vroeë lewe
Frederik is in Sorgenfri, op die eiland Seeland, gebore as die seun van Christiaan X en Alexandrine van Mecklenburg-Schwerin.
Wachtebeke
Geskiedenis
Wachtebeke word vir die eerste keer vermeld in 1198 as Wagtebeke. Mense het baie menings oor die betekenis van die woord Wagte, dit sou "wag hou" kan beteken, of "plek waar 'n mens deur die water moet loop waar dit nie diep is nie" (waden).
Frederik IX van Denemarke
Vroeë lewe
Hy het die Deense koninklike tradisie verbeek deur ’n vloot- eerder as ’n leërloopbaan te volg. Voordat hy koning geword het, het hy tot by die rang skout-admiraal gevorder.
Wachtebeke
Geskiedenis
Die Romeinse Heerweg vanuit Antwerpen verdeel homself in Wachtebeke in die rigting van Gent en in die rigting van Brugge. Vanaf die 13e eeu het vooral die omliggende abdye eiendom in Wachtebeke. Die ontginning van turf het tot stand gekom en aangesien hierdie ontginning baie werk vereis, het baie volk na hierdie plek gereis om daar te woon. Vir die vervoer van turf na Gent word in die laat Middeleeue die Langelede-kanaal ("Lange stroom") gegrawe. Hierdie kanaal is in 1774 deeglik verbeter.
Frederik IX van Denemarke
Vroeë lewe
In 1922 het Frederik verloof geraak aan prinses Olga van Grieland en Denemarke, sy niggie en die dogter van prins Nikolaas van Grieland en Denemarke. Hulle het egter nie getrou nie en hy is op 24 Mei 1935 in Stockholm getroud met prinses Ingrid van Swede, sy agterkleinniggie en die dogter van kroonprins Gustaf Adolf, later koning Gustaf VI Adolf van Swede.
Turtur
Turtur is 'n genus van voëls in die familie van duiwe (Columbidae). Die genus omvat vyf spesies wat almal inheems aan Sub-Sahara Afrika is.
Frederik IX van Denemarke
Vroeë lewe
Hulle het drie dogters gehad:
Wachtebeke
Geskiedenis
Wachtebeke was nooit 'n selfstandige eenheid nie. Dit het altyd deel uitgemaak van die ambacht Assenede, en behoort tans tot die Oos-Vlaamse streek die Meetjesland. Die parochie Wachtebeke en Sint-Kruis-Winkel het wel saam 'n eie vierskaar gevorm. Toe die munisipaliteite in 1795 tot stand gekom het, het Wachtebeke self 'n onafhanklike munisipaliteit geword.
Sasha Barrese
Sasha Barrese (gebore 24 April 1981) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Hangover (2009), Let Me In (2010), The Hangover Part II (2011), en The Hangover Part III (2013).
Turtur
Spesies
Die genus bestaan uit die volgende spesies:
Frederik IX van Denemarke
Bewind
Omdat hy nie seuns gehad het nie en net mans die troon kon bestyg kragtens die Saliese wet, was sy broer Knud die waarskynlike troonopvolger. Die proses om die grondwet te verander het in 1947 begin toe dit duidelik word koningin Ingrid sou nie nog kinders hê nie. Die gewildheid van Frederik en sy dogters en die meer prominente rol wat vroue in Denemarke begin speel het, het die verandering tot gevolg gehad.
Wachtebeke
Geskiedenis
Weens die industrialisering langs die kanaal Gent-Terneuzen ontwikkel Wachtebeke stadigaan van 'n arme boeredorp na 'n residensiële omgewing vir die hoë middelklas.
Frederik IX van Denemarke
Bewind
Twee agtereenvolgende parlemente en ’n referendum moes die stap goedkeur. Sedertdien word vroue toegelaat om die troon te bestyg as hulle nie ’n broer het nie. Prinses Margrethe het toe die waarskynlike opvolger geword.
Wachtebeke
Geskiedenis
In 1965 word 'n kleine deel van die toe ontbinde munisipaliteit Mendonk by Wachtebeke gevoeg.
Frederik IX van Denemarke
Bewind
Daar was talle verandering gedurende Frederik se bewind. Die land het die beperkinge van ’n landboustaat afgeskud en ’n welsynstaat ontwikkel. Danksy die uitstekende ekonomie van die 1960's het vroue ook die arbeidsmark betree. Denemarke het dus ’n moderne staat geword, met nuwe eise aan die monargie.
Wachtebeke
Kerne
Daar is geen andere deelgemeente langer in die munisipaliteit van Wachtebeke nie. Aan die noordekant, op die grens met Nederland, lê die dorpjie Overslag.
Frederik IX van Denemarke
Bewind
Kort voor die koning sy Nuwejaarstoespraak aan die einde van 1971 sou maak, het hy siek geword. Hy is kort daarna, op 14 Januarie 1972, oorlede.
Wachtebeke
Kaart
I:Wachtebeke II:Overslag
Danielle Nicolet
Danielle Nicolet (gebore 24 November 1973) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Central Intelligence (2016) en in die televisiereekse The Flash (2014) en Born Again Virgin (2015).
A Brief History of Time
A Brief History of Time (Afrikaans: "'n Kort geskiedenis van tyd") is 'n boek deur Stephen Hawking waarin hy sy idees oor die ontstaan en ontwikkeling van die heelal en tyd uiteensit. In die klassieke topverkoper verduidelik hy die kompleksiteite van moderne denke oor kosmologie in goeie luim en in leketaal. Die boek is die eerste keer in 1988 uitgegee en ondertussen in meer as 35 tale vertaal.
Van die onderwerpe wat in die boek aangeraak word, is die geskiedenis van fisika, swaartekrag, hoe lig in die heelal beweeg, ruimtetyd, elementêre deeltjies (klein, fundamentele deeltjies waaruit die heelal opgebou is), swartkolke, die oerknal (die teorie dat die heelal van een punt begin het) en tydreise (die idee dat reise na die verlede en die toekoms onderneem kan word).
Alhoewel die boek komplekse teorieë behandel, bevat dit in sy geheel slegs een natuurkundige vergelyking, E = mc². Die outeur en sy uitgewer is van die oortuiging dat "elke formule in 'n boek die aantal lesers halveer".
Die boek was vir meer as vier jaar as 'n topverkoper deur die Londense Sunday Times gelys. Meer as 10 miljoen kopieë is oor 'n tydperk van 20 jaar verkoop.
Unmasked
Unmasked is 'n album van KISS wat in 1980 vrygestel is.
Alfred Métraux
Alfred Métraux (5 November 1902 – 11 April 1963) was ’n Switserse antropoloog, etnoloog en menseregteleier.
Hy het belangrike inligting gepubliseer oor Suid-Amerika se Indiane, die voedoeïsme van Haïti en die antieke samelewings van Paaseiland. Hy het onder meer deelgeneem aan die opstel van die Verenigde Nasies se Verklaring oor Menseregte. Sy boeke sluit in Voodoo, The History of the Incas en Easter Island.
Métraux het selfmoord gepleeg deur ’n oordosis kalmeermiddels te neem.
Landmeester
Landmeester in Lyfland was 'n hoë amp in die Duitse orde. Die Landmeester het die gebiede en nedersettings van die Duitse orde bestuur. Die setel van die Landmeester was die kasteel Wenden. Die amp van Landmeester het in Lyfland tot 1561 bestaan en Gotthard Kettler was die laaste Landsmeester. Wolter von Plettenberg was ook 'n Landsmeester wat 'n belangrike rol gespeel het in die geskiedenis van Lyfland.
Katherine Routledge
Katherine Maria Routledge (gebore Pease; 11 Augustus 1866 – 13 Desember 1935), was ’n Britse argeoloog en antropoloog wat in 1914 die eerste ware opname van Paaseiland gedoen, maar nie voltooi het nie.
Nordenham
Nordenham [nɔʁdənˈham] is 'n stad in die administratiewe distrik Wesermarsch (Duits: Landkreis Wesermarsch) van die Noord-Duitse deelstaat Nedersakse met 'n oppervlakte van 87,2 vierkante kilometer en 'n bevolking van 26 193 (soos op 31 Desember 2018). Die stad is op die skiereiland Butjadingen naby die monding van die Weserrivier in die Noordsee aan die rivier se westelike oewer en teenoor die hawestad Bremerhaven aan die regteroewer geleë. Nordenham se Midgard-seehawe is die grootste Duitse hawe van sy soort in privaatbesit, terwyl die plaaslike Airbus-aanleg in die stadsbuurt Einswarden komponente vir die rompe van Airbus-stralers vervaardig.
Katherine Routledge
Ná die Anglo-Boereoorlog het sy saam met ’n komitee na Suid-Afrika gereis om ondersoek in te stel na die hervestiging van ongetroude werkende vroue van Engeland in Suid-Afrika. In 1906 is sy met William Scoresby Routledge getroud. Die egpaar het in 1910 tussen die Kikuyu van die destydse Brits-Oos-Afrika gaan bly en saam ’n boek oor hul navorsing gepubliseer met die titel With A Prehistoric People.
Fanie Olivier
Fanie Olivier (* 23 Junie 1949– ) is 'n Afrikaanse digter bekend vir sy liefdesgedigte en samestellings.
Katherine Routledge
Paaseiland
In 1910 het die Routledges besluit om hul eie ekspedisie na Paaseiland te reël. Hulle het op 29 Maart 1914 met die skoener Mana by Paaseiland gearriveer. Hulle het ’n basiskamp by Mataveri en by Rano Raraku gehad en ook Orongo en Anakena verken. Met die hulp van ’n eilandbewoner met die naam Juan Tepano het Routledge die plaaslike bevolking ondervra en ’n katalogus opgestel van die moai (reusestandbeelde) en ahu (steenplatforms waarop hulle staan). Hulle het meer as 30 moai uitgegrawe, die stamoudstes in hul kolonie vir melaatses noord van Hanga Roa besoek en verskeie legendes en oorlewerings neergeskryf, onder meer dié van Hotu Matu'a, die voëlmankultus, clan-name en die rongorongo-skrif.
Nordenham
Geskiedenis
Alhoewel die huidige stadswyk Blexen reeds sowat 1 200 jaar gelede gestig is, het die huidige stad danksy die inisiatief van die koopman Wilhelm Müller in 1908 ontstaan. Reeds in 1857 het Müller die redery Norddeutscher Lloyd oorreed om vee vanaf die skiereiland Butjadingen na Engeland te vervoer, en die sogenaamde Ochsenpier is as die eerste hawehoof aangelê wat vinnig ook deur passasierskepe op pad na Bremen en Bremerhaven gebruik is.
Fanie Olivier
Herkoms en vroeë lewe
Stephanus Petrus Olivier is op 23 Junie 1949 in Pretoria gebore. Hy is die seun van professor S.P. Olivier, die eerste rektor van die Universiteit van Durban-Westville, en hy ontvang dus hoofsaaklik sy skoolopleiding in Durban. Hy matrikuleer in 1966 aan die Hoërskool Port Natal.
Katherine Routledge
Paaseiland
Die egpaar het die eiland in Augustus 1915 verlaat en teruggekeer huis toe. Sy het in 1919 haar bevindings gepubliseer in die gewilde reisboek The Mystery of Easter Island. Honderde van die voorwerpe wat sy en haar man ontdek het, is nou in die Pitt Rivers-museum in Oxford en die Britse Museum in Londen.
Nordenham
Seekabels
In 1866 het die Amerikaner Cyrus W. Field daarin geslaag om die eerste Transatlantiese seekabel tussen Europa en Noord-Amerika in bedryf te stel wat 'n telegrafiese verbinding tussen die twee vastelande geskep het. Dit was die prototipe vir die huidige onderseese kabelverbindings wat vir kommunikasie of dataoordrag gebruik word. In teenstelling met Field se prototipe beskik huidige kabels in plaas van 'n koperkern oor 'n bundel van optiese vesels wat die impulse lei. Amerikaans-vervaardigde optiese veselspoele, wat in Nordenham verwerk word, bevat kabels met 'n lengte van tot by 400 kilometer.
Fanie Olivier
Verdere studie en loopbaan
Daarna studeer hy vanaf 1967 aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy die B.A.-graad in Regte, die B.A. Honneurs-graad in Afrikaans en in 1972 die M.A.-graad (cum laude) behaal met ’n verhandeling oor Aspekte van ballingskap en vaderland in die poësie van Breyten Breytenbach. Hy is lid van die Letterkundige Laboratorium onder die leierskap van D.J. Opperman. Verder is hy onder meer kunsredakteur van Die Matie en Die Stellenbosse Student en loods ’n nuwe literêre blad, Penseel, vir die studente. Hy keer terug na Natal en verwerf bekendheid as kunsredakteur van Die Nataller en fliek- en teaterresensent van Tempo en word ook in 1973 tydelik aangestel as dosent in Afrikaans aan die Universiteit van Natal, ’n posisie wat hy vir vyftien maande beklee.
Katherine Routledge
Gesondheid
Routledge het na berig word aan paranoïede skisofrenie gely. Ná 1925 het dit vererger – sy het Scoresby uit haar huis in Hyde Park geskop en haarself binne-in toegesluit. In 1929 het Scoresby en haar familie haar in ’n psigiatriese hospitaal laat opneem. Sy is in 1935 daar dood.
Nordenham
Seekabels
Die plaaslike maatskappy Norddeutsche Seekabelwerke is in 1899 as die oudste onderneming van Nordenham gestig en vervaardig tans see- en spesiaalkabels vir oopsee-nywerhede. Die maatskappy was ook by die daarstel van ARCOS-1 (die Americas Region Caribbean Optical Ring System) betrokke, 'n optiese veselseekabel sonder versterkers wat oor 'n afstand van sowat 9 000 kilometer 24 landingspunte in 15 Karibiese lande met mekaar verbind.
Titaandioksied
Die maatskappy Kronos-Titan verwerk Ilmeniet, 'n titaanerts wat uit Suid-Noorweë ingevoer word, tot titaandioksied, 'n spierwit pigment wat vir die vervaarding van verwe, lak, kunsstowwe en spesiaalpapier benodig word.
Airbus
Die Airbus-fabriek in die stadsbuurt Einswarden vervaardig in sy geoutomatiseerde aanleg 140 verskillende rompkomponente vir straalvliegtuie, waaronder ook die Airbus A380, wat via die Midgard-seehawe in spesiale reusehouers na die Airbus-fabriek in Hamburg-Finkenwerder vervoer word.
Fanie Olivier
Verdere studie en loopbaan
In 1974 ontvang hy die studiebeurs van die Studiefonds voor Zuid-Afrikaansche Studenten en hy spandeer sowat twee jaar aan die Rijksuniversiteit in Utrecht in Nederland vir verdere studie. Hier skryf hy die doktorale eksamen (Drs.Litt.) in Literêre Teorie. Terug in Suid-Afrika word hy dosent aan die Universiteit van Durban-Westville. Vanaf 1982 neem hy ’n pos aan as onderwyser by Union High School op Graaff-Reinet, werk ’n rukkie as kunsredakteur by Rapport, gee onderwys aan Ridgeway College op Louis Trichardt en maak ook ’n draai as dosent by die ou Skiereilandse Technikon. Na ’n ruk word hy aangestel as professor en hoof van die departement Afrikaans en Nederlands aan die Universiteit van Venda en later word hy dekaan van die Fakulteit Lettere en Wysbegeerte. In 1985 verwerf hy die D.Litt.-graad aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys onder promotorskap van T.T. Cloete met ’n studie oor Die mistiek in die Afrikaanse poësie. Hy is in 1989 deel van die groep Afrikaanse skrywers wat die toe nog verbode ANC by die Victoriawatervalberaad ontmoet. In 1990 word hy verkies tot voorsitter van die Afrikaanse Skrywersgilde, ’n posisie wat hy tot 1992 beklee. Deur die Universiteit van Suid-Afrika voltooi hy ook ’n LL.B.-graad en in 2002 word hy toegelaat as advokaat in die Hooggeregshof van Suid-Afrika.
Nordenham
Die Midgard-hawe
Die Midgard-seehawe met sy geriewe naby die stadsentrum is in privaatbesit en word deur die maatskappy Rhenus Midgard met 170 medewerkers beheer. Die hawe hanteer naas komponente vir Airbus-stralers ook massavrag-goedere soos steenkool, ertse en hout.
Fanie Olivier
Polemiek
Sy loopbaan by die Universiteit van Venda verloop stormagtig. In 1992 word hy deur die studente van die kampus verjaag omdat hy die studenteraad in ’n brief kritiseer vir hulle eis dat meer studente op die kampus toegelaat moet word as waarvoor daar geriewe is. Hy word as “rassis” bestempel en die raad van die universiteit staan drie maande verlof aan hom toe om hom sodoende van die kampus te kry en die bui te laat bedaar. Hy is egter verplig om hooggeregshof toe te gaan om ’n hofbevel te kry om weer op die kampus toegelaat te word. In 1995 kom hy te hore dat ’n kredietkaart op onbehoorlike wyse aan die visekanselier van die universiteit toegestaan is. Hy skryf aan die betrokke bank vir nadere besonderhede, maar word dan onderwerp aan ’n dissiplinêre ondersoek omdat hy “onregmatig” namens die raad opgetree het. Hy word van die raad en senaat geskrap en wend hom weer tot die Hooggeregshof, waarna hy weer in sy amp herstel word, slegs om weer aangekla te word. Intussen verwys hy die uitgawes op die kredietkaart na die spesiale ondersoekeenheid van oudregter William Heath wat op daardie tydstip aan die gang is. Die visekanselier word uiteindelik verplig om R200 000 se kostes terug te betaal. Terwyl hierdie saak voortslepend is, skryf hy ’n interne e-pos waarin hy beweer dat die universiteit se nuwe dissiplinêre kode aan die regering voorgelê is sonder dat die raad dit ooit gesien het. Hy word aangekla dat hy die universiteit in diskrediet gebring het, word skuldig bevind en in Desember 1999 afgedank. In Maart 2000 beslis die hooggeregshof in sy guns, maar die universiteit weier om hom in sy amp te herstel en neem die saak appèlhof toe, waar die saak verval. Terwyl hierdie geding aan die gang is, word hy genoodsaak om as advokaat te praktiseer om sy inkomste aan te vul. Uiteindelik bereik die partye in 2004 ’n skikking buite die hof, nadat die saak selfs ’n draai in die parlement maak. In Junie 2004 tree hy dus uit die personeel van hierdie universiteit.
Latere loopbaan
Hy gaan in September 2004 na Poznan in Pole as professor in Afrikaans en South African Studies in die Departement Engels van die Adam Mickiewicz Universiteit.
In 2006 keer hy na Suid-Afrika terug ter wille van sy vrou se gesondheid. Na haar dood sluit hy aan die einde van 2007 weer by die personeel van die Universiteit van KwaZulu-Natal aan.
In 2010 keer hy na sy vorige pos as professor aan die Adam Mickiewicz Universiteit in Poznan in Pole terug.
Persoonlike lewe
Hy trou in 1976 met die digteres Marlise Joubert en die egpaar het ’n dogter, Marcelle, maar skei later.
Na sy egskeiding trou Fanie met Rike Antonissen, dogter van die literator Rob Antonissen. Sy is self ’n akademikus by verskeie universiteite in Suid-Afrika en die buiteland en is ook skrywer. Die egpaar het ’n seun en Rike het ook ’n dogter uit ’n vorige huwelik. In Pole kom hulle agter dat iets met haar gesondheid skort en die siekte word later gediagnoseer as primêre progressiewe afasie, ’n breinaandoening waardeur sy geleidelik die vermoë om te praat, verstaan en lees verloor. Weens Rike se siekte keer hulle in Februarie 2006 terug na Suid-Afrika en vestig hulle op Pennington in KwaZulu-Natal, waar hy as prokureur ’n bestaan maak. Rike is in Julie 2007 oorlede.
Hy is weer getroud, hierdie keer met Antoinette Klein.
Digkuns
Van sy gedigte verskyn reeds in standerd ses in sy skool se jaarblad en daarna publiseer hy ook in tydskrifte soos Standpunte. In sy studentejare verower hy twee kere die Nasionale Boekhandel-prys van die Afrikaanse Studiekring vir sy poësie.
Sy debuutbundel Gom uit die sipres verower in manuskripvorm in 1971 die Reina Prinsen Geerligsprys. Die titel van die bundel dui aan dat die digter die gom uit die sipres, of te wel die essensie of kern uit die lewe en werklikheid kan haal. Die gedigte se sterk ritme gee ’n liriese eenvoud daaraan. Die bundel bestaan uit vyf ongetitelde afdelings. Die eerste afdeling bevat gedigte oor verskillende fasette van die mens se bestaan op aarde, maar veral die dood. Vroeë mis gee met surrealistiese beelde ’n aweregse toespeling op Totius se gedig Die wêreld is ons woning nie. Aand in Jamestown bereik met sy perspektiefwisseling tussen die jeugwêreld en die hede ’n mooi effek. Liefdeservaringe in die jeug is in afdeling twee. Kyk die wêreld vou sy lou hand vir jou oop tref met sy atmosfeerskepping en beelde wat inmekaar vloei, terwyl Afskeid aan Droogfontein mooi gebruik maak van die water verwante beelde in elke strofe (“windpomp”, “damwal;”, “trane”) in kontras met die titel se droogte. In Eerste aand is die jongman per fiets op pad na sy nooi met onpraktiese geskenke van ’n karba wyn, ’n blaar en ’n duifie, waaruit die jeugdige verliefdheid blyk wat alles met die geliefde wil deel. Afdeling drie bevat haikoes oor die natuur en afdeling vier is meer ernstig met gedigte oor wrede werklikhede soos uitbuiting, aardbewings en verwoesting. Die laaste afdeling lewer siniese kommentaar op politieke gebeure en politieke bannelinge soos Breyten Breytenbach (Patriot in Parys en Oproep tot hoër digterlike spesialisasie). Hoogtepunte in hierdie afdeling is Trekvoëls, waarin die voëls se hunkering na ’n tuiste en nuwe begin in die lente uitgebeeld word, en Winter, wat ’n benadeelde kind se sosiale tragiek as tema het.
Die gedigte in Om alleen te reis het die liefde en godsdiens as temas en bevat ook mooi stemmingsverse. Die titelgedig is ’n proloog waarin om alleen te reis as gevaarlik bestempel word en om te dig is per definisie ’n alleenreis. Die bundel word in vier afdelings verdeel. Die eerste afdeling bevat liefdesverse oor verlange en herinneringe. In verskeie gedigte probeer die spreker hom sonder veel sukses in sy alleenheid teen die wêreld verskans. Weer op die Stormberge het steeds iets van die jeugdige varsheid van sy eerste bundel en gee in die eerste strofe die landelike omgewing in sy bekoring weer, gekontrasteer met die tweede strofe se verval wat onvermydelik intree. Die tweede afdeling word gewy aan die reis na die oase van fisieke en erotiese bevrediging en die verband wat dit het met die religieuse. Die soeke na die dieper sin oorheers in die derde afdeling, waar verskeie insidente of verskynsels ontleed word op soek na die onderliggende betekenis. Oujaarsaand beskryf die verkragting van ’n jong meisie wat vreemd is in die omgewing en beeld op onsentimentele wyse die onnadenkende wreedheid uit. Insident op ’n Donderdag gee blyke van Olivier se fyn waarnemingsvermoë. Die laaste afdeling word gewy aan politieke verse waarin veral die apartheidsbestel getakel word.
Paradysrigting van die wind is ’n getuigskrif oor ’n liefdesgeskiedenis vanaf verlange na vervulling en heerlikheid, met die huwelikslied as hoogtepunt. Die titel van die bundel kry sy beslag in die gedig Die weerstasie en sensitiewe meter wys soontoe, waar die kerk se toring die paradysrigting van die wind bevestig. Die gedigte word aanvanklik geskryf vanuit die grys en troostelose Hollandse landskap met die geliefde wat afwesig is. Hieruit vloei die treurigheid en onsekerheid, wat later besweer word deur die terugreis en die slotgedig, die Huwelikslied. Marie the dawn is breaking bereik mooi effekte rondom die woorde van ’n popliedjie, waar die aanhalings en teks mekaar telkens relativeer.
Skimmellig se titel dui op ’n oorgangstadium en die bundel ondersoek dan ook grootliks die spanning wat daar tussen teenpole bestaan, tussen toe en nou, tussen ek en jy, mens en God. Die bundel word in ses afdelings verdeel, waar die eerste afdeling persoonlike verse is wat hoofsaaklik die digter se verhouding tot ’n land en die natuur uitbeeld. Die tweede afdeling behandel Afrika, ook binne sy politieke konteks. Dis parstyd in die Boland die onderland bereik mooi effekte met die gebruik van volkswysies en die betrek van verskillende landstreke. Die skrynende Last grave at Dimbaza vertel die treurige verhaal van Beauty Douglas wat op ’n wintersnag in die arm swart township Dimbaza, naby Kingwilliamstown, gebore is. Beauty is die eerste dogter en sy beteken lobola wanneer sy trou, beeste wat die armoede sal verlig. Die vreugde van die ma is groot en ook van die pa wat ver weg op die myne werk, maar twee maande later is Beauty dood. Die derde afdeling bevat hoofsaaklik gedigte oor die stad, met Reisoes ’n mooi beelding van die landelike milieu. In die vierde afdeling is verhoudings- en liefdesgedigte. Besoekersboek is ’n hoogtepunt in die bundel, met die graffiti wat knap uitgebeeld word as onbekendes se pogings om iewers hulle identiteit te bewaar en so hulleself “teen sterflikheid probeer verskans”. Afdeling vyf is opdragverse aan familie en bekendes, ook ander digters. Dis toevallig dat ek nou die dag maak van triviale gegewens ’n fyn waarnemingsgedig met De Rust wat ’n aangrypende beeld gee van ’n ou man wat in die skemeruur tevrede sy eiendom kan gadeslaan. In Demosthenes, die klipkouer, digby Kalamata is die tema die Griekse redenaar se gebruik om met klippies in sy mond sy spraakgebrek te probeer oorkom. Hierdie gebruik word dan knap in verband gebring met sy verhouding met ander mense en sy strewe na inskakeling in die gemeenskap. Die gedigte in die laaste afdeling het ’n religieuse toonaard.
Verklarings 1967–1987 se sosio-politieke inslag is reeds duidelik uit die afdruk van die Staatskoerant van 12 Junie 1986 (waarin die proklamasie van die noodtoestand vervat is) op die voorblad. Meer as die helfte van hierdie verse kom reeds in sy vorige bundels voor. Nuwe gedigte handel oor die geweld in die land, die menslike leed in die townships en word opgedra aan spesifieke persone. As daar ’n hemel is iewers anderkant behandel grepe uit die spreker se herinnering aan Steve Biko se lewe, met Biko se naam wat effektief verswyg word tot met die laaste versreël. Saam na die noorde is gebaseer op ’n volksliedjie, met die trek in verskillende rigtings wat effektief die opgewondenheid op pad na die oorlog en die weemoedige traagheid van die kis se terugkeer kontrasteer. In Eloffstraat en Houghton is ’n interessante toespeling op die ritme en woordkeuse van I.D. du Plessis se Rietfontein.
Apostroof word opgedra aan sy oorlede vrou Rike. ’n Apostroof (of afkappingsteken) is ’n leesteken wat aandui dat iets ontbreek en dat die apostroof die plek daarvan inneem. Op ’n manier is hierdie bundel dan ’n wyse om te sê dat Rike ontbreek en dat die bundel in haar plek staan. Die verse is dan aanvanklik glad nie bedoel vir publikasie nie, maar slegs om met vriende en familie haar gedagtenis te herdenk. Apostroof verwys in die Griekse retoriese tradisie egter ook na die aanspreek van ’n afwesige persoon. In hierdie bundel spreek hy Rike dus aan en probeer ook sin maak van dood en die liefde. Daar is ook gedigte oor die daaglikse hantering van haar siekte, hul gesamentlike voorbereiding vir haar afsterwe en herinneringe aan gelukkiger tye. Die gedig Geding word op die buiteblad gedruk om dit van buite af na die inhoud te laat kyk en dit vorm dan ook die slot en gevolgtrekking van die bundel. Hierin sleep die digter God voor die hof omdat Sy handeling dat Rike moet doodgaan, onredelik en onbillik was. God kan nie daar wees nie, omdat dit ’n ongeopponeerde mosie is, maar Hy staan tog in die hof op en verklaar dat Hy wel daar is en die saak wil laat afstaan om dit buite die hof met die aansoeker te skik.
Versamelbundels
Sy gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte, Digters en digkuns, Die dye trek die dye aan, Kraaines, Miskien sal ek die wingerd prys, Goudaar, Honderd jaar later, Woordpaljas, Verse vir Opperman, My Afrikaanse verseboek, Die goue vreugde, Voorspraak en Nuwe verset. Hy stel verskeie versamelbundels saam. Dit sluit in Goudaar in 1986 ter herdenking van Johannesburg se eeufees, Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte (wat verskeie herdrukke en heruitgawes beleef   ) en As die son kom oogknip tydens die sonsverduistering van 2002.
Chemiese affiniteit
In chemiese fisika en fisiese chemie is chemiese affiniteit die elektroniese eienskap waardeur verskillende chemiese spesies chemiese verbindings kan vorm. Chemiese affiniteit kan ook verwys na die neiging van 'n atoom of verbinding om deur chemiese reaksie met atome of verbindings van 'n ander samestelling te kombineer.
Fanie Olivier
Ander skryfwerk
Hoewel hy primêr bekend is vir sy digkuns, verskyn sy kortverhaal Landkaart in 1987 in die versamelbundel Forces’ Favourites. Vir die bloemlesing Tuinprovinsie Natal onder redaksie van C.J.M. Nienaber lewer hy die bydrae Oor die Drakensberge bo, terwyl sy skets oor Utrecht opgeneem word in Stad en stedelig, ’n versamelbundel met sketse en vertellings oor wêreldstede. Verder vertaal hy J.M. Coetzee se roman Disgrace as In oneer in Afrikaans. Gereelde resensies van hom verskyn ook in tydskrifte en koerante.
Liberië
Liberië (Engels: Liberia, [laɪˈbɪəriə], ), amptelik die Republiek Liberië (Engels: Republic of Liberia), is 'n land aan die weskus van Afrika, begrens deur Sierra Leone in die noordooste, Guinee in die noorde, Ivoorkus in die ooste en die Atlantiese Oseaan in die suidweste. Dit het in die onlangse verlede gebuk gegaan onder twee burgeroorloë, die Eerste Liberiese Burgeroorlog (1989–1996) en die Tweede Liberiese Burgeroorlog (1999–2003), wat honderde-duisende mense verplaas en die Liberiese ekonomie vernietig het.
Chemiese affiniteit
Vroeë teorieë
Die term "affiniteit" is figuurlik gebruik sedert 1600 in besprekings van strukturele verhoudings in chemie, filologie, ens. en verwysing na "natuurlike aantrekkingskrag" is vanaf 1616 bekend. "Chemiese affiniteit" het histories verwys na die "krag" wat chemiese reaksies veroorsaak asook, meer algemeen en vroeër, die "neiging van enige paar stowwe te kombineer". Die breë definisie, wat gewoonlik deur die geskiedenis heen gebruik word, is dat chemiese affiniteit die "stof is wat ontbinding betref of weerstaan".
Liberië
Liberië het 'n oppervlakte van 111 369 en 'n bevolking van 4 503 000 in 2015 gehad. Die hoofstad en grootste stad is Monrovia wat in die weste langs die Atlantiese Oseaan geleë is. Die oostelikste punt van Liberië grens aan die Golf van Guinee. Die naam van dié land is afgelei van Latyn liber vir "vry" en verwys na die tuiste vir vrygelate Afro-Amerikaanse slawe uit die Verenigde State, wie se voorvaders tydens die Atlantiese slawehandel deur Europese uit Wes-Afrika magte na die Amerikas geneem is. Die VSA het op verskeie vlaktes as voorbeeld vir Liberië gedien, byvoorbeeld is die vlag van Liberië van die Amerikaanse vlag en dié land se grondwet van die Amerikaanse grondwet ontleen.
Chemiese affiniteit
Vroeë teorieë
Die moderne term chemiese affiniteit is 'n gewysigde variasie van die agtiende-eeuse term "elektiewe affiniteit" of "elektiewe aantreklikhede", 'n term wat deur die 18de-eeuse chemiese dosent William Cullen gebruik is. [6] Dit het vinnig oral in Europa versprei en is deur die Sweedse chemikus Torbern Olof Bergman gebruik in sy boek De attractibus electivis (1775). Affiniteitsteorieë is deur die meeste chemici gebruik van ongeveer die middel van die 18de eeu tot die 19de eeu om die verskillende kombinasies waarin stowwe kan binnedring en waaruit dit opgespoor kan word, te verduidelik en te organiseer. Antoine Lavoisier, in sy 1789 boek Traité Élémentaire de Chimie (Elemente van Chemie), verwys na Bergman se werk en bespreek die konsep van elektiewe affiniteite of aantreklikhede.
Liberië
Liberië is op 7 Januarie 1822 deur die Amerikaanse koloniale genootskap gestig wat slawe uit die Verenigde State na Wes-Afrika gebring en daar vrygelaat het. Op 26 Julie 1847 het president Joseph Jenkins Roberts Liberië se onafhanklikheid van die Verenigde State verklaar, wat van dié land na Ethiopië die tweede oudste van Afrika maak. Die eerste grondwet dateer van 5 Januarie 1839 en is georiënteerd aan die Amerikaanse s'n. Volgens hierdie grondwet is dié land amptelik Gemenebes Liberië (Commonwealth of Liberia) genoem. Tydens die Amerikaanse Burgeroorlog het sowat 12 000 Afro-Amerikaners in Liberië geleef. Dié land se samelewing word tot vandag deur konflikte tussen die slawe se nasate en die inheemse bevolking gekenmerk.
Chemiese affiniteit
Vroeë teorieë
Die Amerikaanse chemici Gilbert N. Lewis en Merle Randall se invloedryke handboek uit 1923 Thermodynamics and the Free Energy of Chemical Reactions het gelei tot die vervanging van die term "affiniteit" deur die term "vrye energie" in 'n groot deel van die Engelssprekende wêreld.
Liberië
Monrovia het tot 'n belangrike hawestad aan die kus van Wes-Afrika ontwikkel. As gevolg van die Kongokonferensie 1884/1885 in Berlyn moes Liberië 'n deel aan Frankryk afstaan en net die VSA se politiese druk het 'n anneksasie verhoed. Die Afrikabevolking het in 1904 burgerregte en in 1907 stemreg ontvang. 1926 het die Amerikaanse maatskappye Firestone en Goodrich Corporation groot gebiede grond vir rubberplantasies gekoop, wat vir 99 jaar gehuur is. Hierdeur het dié land in ekonomiese opsig van die VSA afhanklik geword. In 1979 het 'n prysverhoging vir rys aanleiding gegee tot landswye proteste en oproer. Op 12 April 1980 het Samuel K. Doe in 'n staatsgreep die mag oorgeneem wat vir 20 jare tot 'n polities onstabiele situasie gelei het. Doe is in 1990 afgesit, gemartel en vermoor, waarop 'n 14-jarige burgeroorlog gevolg het. Nadat in 2003 'n skietstilstand bereik is, het president Charles Taylor dié land verlaat. In 2005 is Ellen Johnson Sirleaf tot Afrika se eerste vroulike president verkies en is op 16 Januarie 2006 ingesweer. Saam met Tawakkol Karman uit Jemen en haar landsvrou Leymah Gbowee het sy in 2011 die Nobelprys vir Vrede gewen. Sy is op 23 Januarie 2018 deur die voormalige sokkerspeler George Weah opgevolg, dit word as Liberië se eerste demokratiese leierskapverandering sedert 1944 beskou.
Chemiese affiniteit
Moderne opvattings
In moderne terme hou die verskynsel waardeur sekere atome of molekules die neiging het om te versamel of te bind verband met die konsep van affiniteit. In die boek Chemistry of Human Life geskryf deur George W. Carey, uit 1919, word daar byvoorbeeld gesê: "Gesondheid hang af van 'n behoorlike hoeveelheid ysterfosfaat Fe3(PO4)2 in die bloed, want die molekules van hierdie sout het chemiese affiniteit vir suurstof en dra dit na alle dele van die organisme." In hierdie verouderde konteks word chemiese affiniteit soms sinoniem gebruik met die term "magnetiese aantrekkingskrag". Baie geskrifte, tot ongeveer 1925, verwys ook na 'n "wet van chemiese affiniteit".
Russiese chemikus Ilya Prigogine het die konsep van affiniteit opgesom en gesê: "Alle chemiese reaksies dryf die stelsel tot 'n ewewigstoestand waarin die affiniteite van die reaksies verdwyn."
Termodinamika
Die huidige IUSTC-definisie is dat affiniteit A die negatiewe gedeeltelike afgeleide van Gibbs se vrye energie G is met betrekking tot die mate van reaksie ξ teen konstante druk en temperatuur. Dit wil sê
Hieruit volg dat affiniteit positief is vir spontane reaksies.
In 1923 het die Belgiese wiskundige en fisikus Théophile de Donder 'n verband afgelei tussen affiniteit en die Gibbs-vrye energie van 'n chemiese reaksie. Deur 'n reeks afleidings het de Donder getoon dat as ons 'n mengsel van chemiese spesies met die moontlikheid van chemiese reaksie beskou, dit bewys kan word dat die volgende verband geld:
Met die geskrifte van Théophile de Donder as basis, het Prigogine and Defay in Chemical Thermodynamics (1954) chemiese affiniteit gedefinieer as die tempo van verandering van die ongekompenseerde reaksiewarmte Q, aangesien die reaksieverloop veranderlik of die reaksiesom ξ oneindig klein groei:
Hierdie definisie is nuttig vir die kwantifisering van faktore wat verantwoordelik is vir die toestand van ewewigstelsels (waar A = 0) en vir die verandering van die toestand van nie-ewewigstelsels (waar A ≠ 0).
Mayfair-Wes
Mayfair-Wes is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit is in Johannesburg se F-streek geleë.
Oorsig
Die voorstad is 5,6 km wes van die stadsaal geleë. Dis uitgelê op die plase Langlaagte in die suide en Middelfontein in die noorde. Highstraat skei dit in die noorde van Brixton, Bellonaweg en Nestorstraat in die ooste van Mayfair, die spoorlyn na Krugersdorp en Albertina Sisuluweg in die suide van Homestead Park en Mercurystraat in die weste van Crosby.
Mayfair-Wes is 'n voormalige blanke groepsgebied en het vroeër 'n groot Afrikaanse gemeenskap gehad. Die kerkgebou van die destydse NG gemeente Johannesburg-Wes op die hoek van Indra- en St. Albanlaan is nou 'n Moslemskool, terwyl die Hervormde gemeente Brixton se kerkgebou op die hoek van Bellonaweg en Dianastraat in 'n Hindoetempel omskep is. Die naaste Gereformeerde kerk was Johannesburg-Mayfair se kerkgebou in Sesde Laan, Mayfair, enkele meter vanaf die grens tussen Mayfair en Mayfair-Wes. Dié kerkgebou het die gemeente gehuisves tot 1986, toe dit saamgesmelt het met Johannesburg-Oos en Johannesburg-Sentraal as die Gereformeerde kerk Johannesburg (herstig).
Demografie
Volgens die sensus van 2011 het die voorstad 4 669 inwoners van wie 60,23% (2 812) Indiërs of Asiate is, 25,7% (1 203) swart, 6,62% (309) wit en 4,8% (224) bruin. Die meeste (67,8%, vergeleke met 66,7% in 2001) se huistaal was Engels, gevolg deur Afrikaans (10%, vergeleke met 12,6% in 2001) en verskeie swart tale met minder as 3% elk. Die wit bevolkingsaandeel het sedert die sensus van 2001 met amper 60% afgeneem van 15,5% tot 6,62% (612 tot 309), die Indiese of Asiese aandeel het ietwat toegeneem van 57,78% tot 60,23% (2 276 tot 2 812) en die swart aandeel met 'n kwart van 20,9% tot 25,7% (824 tot 1 203). Die bruin bevolking se aandeel aan die totaal het egter in die 10 jaar tussen 2001 en 2011 afgeneem: van 5,8% (227) tot 4,8% (224). Die voorstad se totale bevolking in 2001 was 3 939.
Geskiedenis
Mayfair is aangelê op die plaas Langlaagte no. 258, waarvan die minerale regte in 1886 deur J.B. Robinson gekoop is. Die goewermentslandmeter, M.C. Vos, het die buurt opgemeet en die eerste erwe is op 24 Mei 1896 verkoop. Robinson het sy hoofkwartier daar gehad toe dit meestal kaal veld was en sy eerste verdiepingkantoorgebou daar opgerig. Langermanstraat is genoem na sy algemene bestuurder, wat gekeer het dat die Robinson-myngroep hom vereenselwig met die Reform Committee. Die voorstad is bes moontlik genoem na die bekende voorstad in Londen.
São Tomé en Príncipe
São Tomé en Príncipe (Portugees: São Tomé e Príncipe, [sɐ̃w tuˈmɛ i ˈpɾĩsɨpɨ]; letterlik: "Sint Tomas en Prins"), amptelik die Demokratiese Republiek São Tomé en Príncipe (República Democrática de São Tomé e Príncipe), is 'n klein eilandstaat in die Golf van Guinee. Dit bestaan uit twee eilande: São Tomé en Príncipe, omtrent 140 km van mekaar geleë en onderskeidelik omtrent 250 en 225 km van die noordwestelike kus van Gaboen. São Tomé en Príncipe is tussen die twee eilande Bioko en Annobón geleë, wat deel uitmaak van Ekwatoriaal-Guinee. Die hoofstad en grootste stad is São Tomé op die gelyknamige hoofeiland. São Tomé en Príncipe beslaan 'n oppervlakte van 1 001 km² en het 'n bevolking van sowat 223 000 in 2021 gehad. São Tomé en Príncipe is na die heilige apostel Tomas en die prins van Portugal genoem.
Beide eilande is deel van 'n aktiewe vulkaniese bergreeks wat van Kameroenberg in die noordooste oor die vier eilande São Tomé, Príncipe, Bioko en Annobón tot in die suidweste in die Golf van Guinee strek. Die Ilha de São Tomé, die groter en suidelike eiland, is byna reg op die ewenaar geleë. Dit is genoem na Sint Thomas omdat Portugese ontdekkers die eiland op Sint Thomasdag (21 Desember 1471) ontdek het, terwyl Ilha do Príncipe die "prins se eiland" beteken. In die noordooste sluit die Golf van Bonny aan.
Demografie
Van die bevolking van amper 223 000 in 2016 woon ongeveer 172 000 op São Tomé, 7 000 op Príncipe en nog ander op ander eilande. Die verskillende etniese groepe behels:
Portugees is die amptelike taal van São Tomé en Príncipe, terwyl Fang 'n erkende minderheidstaal is. Meer as 80% van die bevolking is Christene, waarvan die meeste Rooms-Katolieke.
Ekonomie
Landbou (kakaoverbouing) is baie belangrik en maak die grootse gedeelte van die ekonomie uit, maar dié land is ook op soek na ruolie in die Golf van Guinee.