cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rugbywêreldbeker 2023
Die toernooi se formaat van 2003, 2007, 2011, 2015 en 2019 bly onveranderd en 20 nasionale rugbyspanne neem aan die Rugbywêreldbeker 2023 deel: die twaalf regstreekse kwalifiseerders van die 2019-toernooi (Argentinië, Australië, Engeland, Fidji, Frankryk, Ierland, Italië, Japan, Nieu-Seeland, Skotland, Suid-Afrika en Wallis), saam met die agt beste spanne van die kwalifisering (Chili, Georgië, Namibië, Portugal, Roemenië, Samoa, Tonga en Uruguay). Tydens die Rugbywêreldbeker 2023 word 48 wedstryde gespeel, waaronder 40 tydens die poelfase en agt tydens die uitklopfase, insluitende die eindstryd. Die toernooi skop op 8 September met die wedstryd tussen die gasheer Frankryk en Nieu-Seeland op die Stade de France in Saint-Denis af. Die spanne word in vier poele van vyf elk verdeel, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne in die poel speel. Die twee beste spanne van elke poel kwalifiseer hierna vir die uitklopfase, terwyl die drie beste spanne van elke poel – altesaam twaalf spanne – regstreeks vir die volgende Rugbywêreldbeker 2027 in Australië kwalifiseer. Die eindstryd word op die Stade de France in Saint-Denis beslis. Die Suid-Afrikaanse Springbokke is die verdedigende kampioen nadat hulle in 2019 hul derde titel ingepalm het. Die Chileense nasionale rugbyspan neem vir die eerste keer aan ’n rugbywêreldbekertoernooi deel, terwyl Kanada sy eerste toernooi misloop. Daarmee is dit die eerste rugbywêreldbekertoernooi waaraan drie Suid-Amerikaanse spanne deelneem en ná die 1999-toernooi die tweede met drie Spaanstalige lande. Nadat die Verenigde State in die uitspeelrondte ook uitgeskakel is, neem vir die eerste keer geen Noord-Amerikaanse span deel nie.
Saam met die Olimpiese Somerspele 2024 in Parys is die Rugbywêreldbeker 2023 een van twee groot sportkompetisies in Frankryk binne een jaar; albei behoort tot die mees gesiene sportgeleenthede ter wêreld. Tydens die Olimpiese Somerspele 2024 word sewesrugbywedstryde gespeel, waarmee Frankryk twee van die rugbywêreld se belangrikste toernooie binne een jaar huisves.
Toewysing
Ná die begin van die amptelike bodtydperk in Mei 2015 het die belangstellende beheerliggame tot op 1 Junie 2017 tyd gehad om hul bod in te dien. Suid-Afrika, Ierland en Frankryk was kandidate vir die aanbied van die Rugbywêreldbeker 2023, nadat Italië, wat ’n tyd lank ook ’n kandidaat was, sy aansoek teruggetrek het.
Frankryk het die Rugbywêreldbeker 2007 aangebied, asook tydens die 1991- en 1999-toernooie as medegasheer opgetree. Die Franse Rugbyfederasie (FFR) het sy bod vir die Rugbywêreldbeker 2023 op 9 Februarie 2017 amptelik ingedien; dit het 19 moontlike speelstede en ’n omgewingsvriendelike vervoerkonsep bevat. Die aantal speelstede is aanvanklik tot twaalf en later tot nege verminder.
Suid-Afrika, wat die Rugbywêreldbeker laas in 1995 aangebied het, is as gunsteling beskou, nadat sy kandidature vir die toernooie van 2011, 2015 en 2019 misluk het. In April 2016 is die Suid-Afrikaanse Rugbyunie (SARU) deur die regering verbied om sy bod verder te neem, omdat die integrasie van swart spelers in die nasionale span volgens bewerings nie aan die regering se vereistes voldoen het nie. SARU kon vir Fikile Mbalula, die destydse Minister van Sport en Ontspanning, egter die teendeel bewys, waarvolgens hy die verbod teruggetrek het. Suid-Afrika se bod wat op 9 Mei 2017 amptelik ingedien is, het die volgende agt speelstede bevat: Bloemfontein, Durban, Johannesburg, Kaapstad, Nelspruit, Port Elizabeth, Pretoria en Soweto.
Die regerings van die Republiek Ierland en Noord-Ierland het saam met die Ierse Rugbyvoetbalunie (IRFU) reeds op 5 Desember 2014 hul belangstelling in die Rugbywêreldbeker 2023 bekend gemaak. Volgens die eie verwagtinge het hul bod oor goeie kanse beskik, aangesien Ierland nog nooit as ’n gasheer op sy eie opgetree het nie en hulle ’n ooreenkoms bereik het, waarvolgens sommige stadions van die Gaeliese Atletiekvereniging (waaronder Crokepark) ingespan kon word. Hul bod het twaalf stadions in nege stede bevat: Belfast, Castlebar, Cork, Derry, Dublin, Galway, Killarney, Kilkenny en Limerick.
Italië het ook in die Rugbywêreldbeker 2023 belanggestel en die Italiaanse Rugbyfederasie (FIR) het in Maart 2015 sy bod aangekondig. Italië is nes Argentinië die enigste van die elf vlak-een-rugbynasies wat tot dusver nog nie ’n wedstryd tydens ’n rugbywêreldbekertoernooi gehuisves het nie. Die Italiaanse bod het die stede Rome, Bari, Bologna, Florence, Genua, Milaan, Napels, Padua, Palermo, Turyn en Udine bevat. Op 28 September 2016 het die FIR sy bod egter teruggeneem, nadat die Roomse burgemeester Virginia Raggi aangekondig het dat ’n bod vir die Olimpiese Somerspele 2024 nie ondersteun word nie, waarvolgens haar ondersteuning vir ’n bod vir die Rugbywêreldbeker 2023 ook bevraagteken is.
Die drie oorblywende beheerliggame het op 25 September 2017 hul botte aan Wêreldrugby se afgevaardigdes verduidelik. Tot op 31 Oktober het ’n neutrale deskundige kommissie die beskikbare dokumente volgens vyf kriteria geëvalueer. Hulle het die Suid-Afrikaanse bod bo dié van Frankryk en Ierland geplaas. Wêreldrugby se afgevaardigdes het op 15 November 2017 in Londen vergader. Ondanks die aanbeveling van die deskundige kommissie het hulle Frankryk bo Suid-Afrika verkies, wat in die tweede stemming 24 van 39 stemme ontvang het. Daarmee is dit ná die Rugbywêreldbeker 1995 in Suid-Afrika, die Rugbywêreldbeker 2003 in Australië, die Rugbywêreldbeker 2011 in Nieu-Seeland en die Rugbywêreldbeker 2019 in Japan die vyfde rugbywêreldbekertoernooi wat geheel en al in een land aangebied is.
Reëlingskomitee
In 2018 is ’n openbare belangegroep gestig om die toernooi in Frankryk voor te berei. Jacques Rivoal, voormalige president van Volkswagen Frankryk, is as president van die reëlingskomitee aangestel, terwyl Claude Atcher, direkteur van die bodkomitee, as direkteur van die reëlingskomitee benoem is. Claude Atcher is op 2 September 2022 geskors. Hy is vervang deur sy adjunk Julien Collette tot aan die einde van ’n dissiplinêre prosedure wat ingestel is na ’n ondersoek deur die Arbeidsinspektoraat na ’n “diep sosiale malaise” binne die GIP, hy is in Oktober 2022 permanent uit sy pos ontslaan.
Die Franse Rugbyfederasie besit 62% aan die regte en verpligtinge van die openbare belangegroep (37% behoort aan die Franse staat en 1% aan die CNOSF). In Januarie 2023, agt maande voor die toernooi, het die FFR-president, Bernard Laporte, afstand gedoen van sy pos om te voldoen aan die versoek van die Franse Rugby-etiekkomitee en die Ministerie van Sport ná sy skuldigbevinding deur die Paryse Strafhof in eerste instansie vir “passiewe korrupsie”, “omkopery”, “onwettige renteneming”, “wegsteek van misbruik van korporatiewe bates” en “misbruik van korporatiewe bates”.
Sébastien Chabal is as voorsitter van die spelerskomitee verantwoordelik vir beide die spelers en spanne se beter huisvesting tydens die toernooi. Sy ambassadeurstatus laat hom toe om sowat honderd kaartjies vir toernooiwedstryde te koop, terwyl die werknemers van die reëlingskomitee tot agt kaarte kan koop. Hy word in die media verdink van kaartjiehandel en beweer dat hy hierdie plekke aan diegene rondom hom versprei sonder om wins te maak.
Deelnemers
Wêreldrugby het in Junie 2020 die kwalifiseringsproses gespesifiseer. Vervolgens is van 2021 af agt van die 20 plekke van die toernooi tydens die kwalifisering uitgespeel. Die kwalifiseringstoernooi is in vyf streekspoele verdeel: Afrika, Amerikas, Asië, Europa en Oseanië. Twee plekke elk is vir die nasionale spanne van die Amerikas en Europa gereserveer en een elk vir Afrika en Oseanië. Die twee oorblywende plekke is tydens ’n interkontinentale kwalifiseringsrondte (uitspeel tussen Asië en Oseanië) en ’n uitspeelwedstryd (Repechage) tussen al die vastelande in November 2022 uitgespeel. As die regstreekse klassifiseerders getel word, het 34 nasies in aanmerking gekom vir kwalifisering vir die finale toernooi in Frankryk.
Naas die gasheer Frankryk, wat ook deur sy deelname aan die kwarteindrondte van die Rugbywêreldbeker 2019 gekwalifiseer het, het ook die ander sewe deelnemers aan die kwarteindrondte en die drie ander derdeplek-spanne van die 2019-poelfase vir die Rugbywêreldbeker 2023 gekwalifiseer. Die volgende twaalf spanne het regstreeks vir die Rugbywêreldbeker 2023 gekwalifiseer: Suid-Afrika as verdedigende kampioen, Engeland as naaswenner, Nieu-Seeland as derde plek, Wallis as halfeindrondtespan, die spanne van die kwarteindrondte Australië, Frankryk, Ierland en Japan, asook die derde plekke van die poelfase Argentinië, Fidji, Italië en Skotland. Die kwalifiseringsproses het tydens die Europese Rugbykampioenskap op 6 Maart 2021 afgeskop. Op 17 Julie 2021 het met Samoa as Oseanië 1 die eerste nasionale span vir die Rugbywêreldbeker 2023 gekwalifiseer. Nadat Chili tydens die kwalifisering vir die eerste keer Kanada verslaan het, is die Rugbywêreldbeker 2023 die eerste toernooi wat laasgenoemde span misloop. Op 9 Oktober 2021 het Uruguay gekwalifiseer as Amerikas 1, op 12 Maart 2022 Georgië as Europa 1 en op 10 Julie 2022 Namibië as Afrika 1. Nadat Chili op 16 Julie 2022 ook die Verenigde State geklop het, het hulle as Amerikas 2 vir die eerste keer nog vir ’n rugbywêreldbekertoernooi gekwalifiseer. Op 23 Julie 2022 het Tonga as wenner van die uitspeelwedstryd tussen Asië en Oseanië gekwalifiseer.
Aanvanklik het Spanje glo as Europa 2 gekwalifiseer, maar nadat dié span tydens die kwalifisering ’n uitgeslote speler ingespan het, is hulle vir elke wedstryd met hierdie speler met puntaftrekking beboet, waarvolgens Roemenië vir Spanje as Europa 2 se kwalifiseerder vervang en Portugal Roemenië se plek in die uitspeeltoernooi ingeneem het. Die 20ste en laaste plek is in November 2022 tydens die uitspeelrondte tussen Hongkong, Kenia, Portugal en die Verenigde State beslis, waartydens Portugal met ’n 16–16-gelykop in die laaste wedstryd teen die Verenigde State vir die tweede keer vir ’n rugbywêreldbekertoernooi gekwalifiseer het.
Kwalifiserende spanne
Die volgende 20 spanne het vir die Rugbywêreldbeker 2023 gekwalifiseer. Dit sal die eerste toernooi wees waaraan Chili deelneem en wat Kanada misloop. Dit is ook die tweede toernooi wat die Verenigde State misloop en die eerste waaraan geen Noord-Amerikaanse span deelneem nie, terwyl vir die eerste keer drie Suid-Amerikaanse spanne verskyn.
[[Lêer:2023 Rugby World Cup (men) participating nations.svg|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
]]
Stadions
Die Franse Rugbyfederasie (FFR) se bod is deur Wêreldrugby op 15 November 2017 bo die aansoeke van die Suid-Afrikaanse Rugbyunie en die Ierse Rugbyvoetbalunie gekies. Frankryk het sy bod op 9 Februarie 2017 ingedien. Die FFR se bestuur het op 17 Maart 2017 twaalf stede as moontlike gasheerstede voorgestel. Dié lys is later tot nege stede verminder (sonder Parys, Montpellier en Lens).
Formaat
Die Rugbywêreldbeker 2023 word oor 51 dae tussen 20 verskillende spanne oor 48 wedstryde beslis. Dit skop op 8 September op die Stade de France in Saint-Denis naby Parys met die openingswedstryd tussen die gasheer Frankryk en Nieu-Seeland af. Die toernooi eindig op dieselfde stadion op 28 Oktober met die eindstryd waarin die wenner van die Webb Ellis-beker in 2023 bepaal word.
Kalender
Op 22 Februarie 2021 het Wêreldrugby verskeie maatreëls aangekondig wat verband hou met die fisieke integriteit van spelers:
Die wedstrydskedule is op 26 Februarie 2021 deur Wêreldrugby bekendgemaak. Die volgende tabel dui die Rugbywêreldbeker 2023 se daaglikse program aan. ’n Rooi blokkie dui op beide die openings- en sluitingseremonie, ’n pers blokkie op wedstryde tydens die poelfase, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Poele
Die eerste rondte, of die poelfase, het 20 lande wat in vier poele van vyf spanne gedeel is met dieselfde formaat as wat in 2003, 2007, 2011, 2015 en 2019 gebruik is. Die loting vir die poelfase, waar die twaalf regstreekse kwalifiseerders in drie poele gedeel is na aanleiding van hul posisie op die Wêreldrugby-ranglys (soos op 1 Januarie 2020), het op 14 Desember 2020 in die Paryse Palais Brongniart plaasgevind. Die oorspronklike datum vir die loting was 30 November 2020, die tradisionele plek ná die eindjaarrugbytoetsreeks gedurende die Novembermaand ná die vorige Rugbywêreldbekertoernooi.
Die lootstelsel van vorige rugbywêreldbekertoernooie is behou met die twaalf regstreekse kwalifiseerders uit 2019 wat op die lotingsdag aan hul onderskeie groepe toegewys is, gebaseer op hul plek op die Wêreldrugby-ranglys op 1 Januarie 2020:
Dit beteken dat die 20 deelnemende spanne, gekwalifiseerde en kwalifiserende, soos volg gekeur is (volgens hul plek op die wêreldranglys op 1 Januarie 2020):
Ná die loting op 14 Desember 2020 lyk die poele soos volg:
Elke land kan 33 spelers vir die toernooi kies. Die spanne moet teen 28 Augustus 2023 aan Wêreldrugby voorgelê word.
Poelfase
Soos in die Rugbywêreldbekertoernooie van 2003, 2007, 2011, 2015 en 2019 word die 20 spanne wat vir die Rugbywêreldbeker 2023 kwalifiseer in vier poele verdeel. Die poele word verdeel van Poel A tot Poel D en elke poel bestaan uit vyf spanne. Elke poel bevat een semifinalis en een kwarteindfinalis (regstreekse kwalifiseerders) van die Rugbywêreldbeker 2019, met die ander drie plekke wat deur die kwalifiseringstelsel aangevul is. Elke land speel een keer teen elke ander span in hulle poel: elke land speel dus vier wedstryde in die poelfase.
Bonuspunte wat bydra tot spanne se versamelde wedstrydpuntetelling word toegeken in elkeen van die volgende omstandighede (een wedstrydpunt vir elke geval):
Aan die einde van die poelfase word die spanne gerangskik van die eerste na die vyfde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee beste spanne wat na die kwarteindrondte deurdring. As twee of meer spanne ewe veel punte behaal het, word ’n kriteriastelsel gebruik om te bepaal watter span ’n hoër rang het. Die kriteriastelsel berus op ’n gedetailleerde analise van die wedstryde waaraan die spanne deelgeneem het. As geen uitslag met die stelsel bereik kan word nie, word die span wat die hoër rang op die amptelike ranglys van Wêreldrugby het die hoër rang toegeken.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af neem die toernooi ’n uitklopformaat aan wat uit agt wedstryde bestaan: vier kwarteindstryde, twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.
Die wenner en naaswenner van elk van die poele dring na die uitklopfase deur. Poelwenners speel teen naaswenners in ander poele in die kwarteindstryde, byvoorbeeld: die wenner van Poel A speel teen die naaswenner van Poel B en die wenner van Poel B teen die naaswenner van Poel A. Spanne van dieselfde poel sal dus eers weer in óf die klein finale óf die eindstryd kan ontmoet.
Elke wedstryd in die uitklopfase moet met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná tagtig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag is, word daar verder gespeel om te bepaal wie die wenner is. Aanvanklik word daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, tien minute in elke rigting: as daar dan steeds geen wenner is nie, word daar vir tien minute gespeel in ’n uitklopformaat, waar die eerste span wat daarin slaag om punte aan te teken, wen. As daar steeds nie ’n wenner is ná 110 minute nie word die wenner bepaal deur ’n stelskopkompetisie.
2023-effek op 2027-kwalifisering
Soos tydens die Rugbywêreldbekertoernooie van 2007, 2011, 2015 en 2019 kwalifiseer die beste drie spanne in elke poel regstreeks vir die volgende Rugbywêreldbeker 2027 in Australië.
Kaartjies en borgskappe
Altesaam 2,6 miljoen kaartjies vir die Rugbywêreldbeker 2023 is in drie fases verkoop; die meeste kaartjies vir ’n rugbywêreldbekertoernooi nog. Die eerste-fase-kaartjies is van Maart 2021 vrygestel en die laaste-fase-kaartjies in 2022. Op 24 Januarie 2023 is ’n amptelike herverkoopplatform vir private kopers op die organiseerder se webwerf ingestel. Op 31 Mei 2023, presies 100 dae voor dié toernooi se afskop, het Wêreldrugby aangekondig, dat al sowat 2,5 miljoen kaartjies verkoop is, wat die vorige rekord van die 2015-toernooi oortref.
Wedstrydbeamptes
Wêreldrugby het die volgende twaalf skeidsregters, sewe lynregters en vir die eerste keer ’n uitgebreide televisieskeidsregtersspan van sewe vir die 48 wedstryde benoem. Onder die span is Wayne Barnes, wat die eerste skeidsregter sal word wat vir sy vyfde rugbywêreldbekertoernooi blaas, terwyl Nika Amasjoekeli die eerste Georgiese skeidsregter tydens ’n rugbywêreldbekertoernooi en sedert die professionele tydperk die eerste vlak twee-skeidsregter sal word. Matthew Carley, Karl Dickson en Andrew Brace maak hulle debuut as skeidsregters en Joy Neville word die eerste vrou wat wedstryde tydens ’n mansrugbywêreldbekertoernooi hanteer.
Wedstryde
Die wedstryde word in twee fases opgedeel, naamlik die poel- en die uitklopfase.
Jermaine Crawford
Jermaine Crawford (gebore 28 Oktober 1992) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Roxanne Roxanne (2017) en in die televisiereekse The Wire (2002) en Person of Interest (2011).
Grand Central
Grand Central is 'n voorstad in Midrand, Suid-Afrika. Dit grens aan die Grand Central Lughawe.
Radiospongilla hozawai
Die spons behoort tot die genus Radiospongilla en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1936 deur Sasaki.
Marguerite Nichols
Marguerite Nichols (3 Augustus 1891 – 17 Maart 1941) was 'n Amerikaanse aktrise.
Euclea polyandra
Die baviaanskers (Euclea polyandra) is 'n meerjarige struik wat deel is van die Ebenaceae familie. Dit plant is endemies aan die Oos- en die Wes-Kaap. Die spesie kom van Rooi Els tot by Gqeberha voor en is deel van die fynbos-bioom. Die struik word ook bobbejaanbessiebos, bobbejaankers, dwaaskers, dwarskers en kersbos genoem.
Kamberg (KwaZulu-Natal)
Kamberg is 'n bergreeks in die UMgungundlovu-distriksmunisipaliteit in die provinsie KwaZulu-Natal, ongeveer 400 km van die hoofstad Pretoria. Die hoogste piek is 2 074 meter bo seevlak en styg 417 meter bokant die omliggende terrein uit.
Haworthiopsis attenuata
Haworthiopsis attenuata is 'n vetplant wat tot die genus Haworthiopsis behoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en kom van Patensie tot by die Mbasherivier voor. Dit het 'n voorkomsgebied van 19 322 km², die spesie se getalle het met 30% die afgelope 100 jaar afgeneem weens onwettige versameling daarvan deur tradisionele medisyne handelaars asook onwettige versameling deur handelaars.
Daar is drie subspesies:
Glenferness LH
Glenferness LH is 'n voorstad in die weste van Midrand, Suid-Afrika. Dit bestaan uit verskeie klein uitgemete landbouhoewes.
Haworthiopsis
Haworthiopsis is 'n genus van vetplante wat hoort tot die familie Asphodelaceae. Die genus was voorheen ingesluit in die genus Haworthia. Spesies van die genus is tipies kort, meerjarige plante met die blare wat meestal in 'n roset gerangskik is en die meeste het wit merke op. Spesies van die plant is inheems in Eswatini, Mosambiek, Namibië en Suid-Afrika.
Spesies
Daar is negentien spesies wat tot die genus hoort:
Radiospongilla inesi
Radiospongilla inesi is 'n gewone sponsspesie uit die familie van die Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Nicacio & Pinheiro.
Radiospongilla indica
Radiospongilla indica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Radiospongilla en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1907 deur Annandale.
Tsjerkasi
Tsjerkasi (Oekraïens: Черка́си; Russies: Черка́ссы) is 'n stad in sentrale Oekraïne met ongeveer 286 duisend inwoners (2011). Die stad is ook die administratiewe sentrum van die Tsjerkasi-oblast. Tsjerkasi, wat aan die Dnjeprrivier geleë is, het in 1795 stadstatus verkry.
Denise Nickerson
Denise Nickerson (1 April 1957 – 11 Julie 2019) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Willy Wonka & the Chocolate Factory (1971) en Smile (1975), en in die televisiereekse Search for Tomorrow (1951) en Dark Shadows (1966).
Stephanus François Kotzé
Stephanus François Kotzé (gebore op 17 Mei 1922 te Piketberg en oorlede 21 Mei 2005 in Kaapstad) was 'n Suid-Afrikaanse politikus en lid van die regerende Nasionale Party.
S.F. Kotzé, meer bekend onder sy bynaam Pen Kotzé, is op 17 Mei 1922 op 'n familieplaas in Melkbosfontein naby Piketberg gebore.
Politieke loopbaan
In 1954 word hy verkies tot lid van die Kaapse provinsiale raad vir die kiesafdeling Bellville–Parow.
In 1958 (tot 1984) word hy verkies tot Volksraadslid vir die Parow-kiesafdeling en was van 1974 tot 1978 ondervoorsitter van die parlementêre groep van die Nasionale Party. Hy word as konserwatief binne die Nasionale Party beskou.
In November 1978 sluit Kotzé aan by die regering van P.W. Botha as adjunkminister en word in Oktober 1980 bevorder tot Minister van Minister van Plurale Ontwikkeling (1980 - 1984) en openbare hulpdienste (1980-1981). As Minister van Plurale Ontwikkeling was hy verantwoordelik vir die bestuur van die Kleurling- en Indiërbevolking van Suid-Afrika en onderhou hy betrekkinge met hul onderskeie verteenwoordigende rade (in 1984 afgeskaf).
Lavell Crawford
Lavell Maurice Crawford (gebore 11 November 1968) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente American Ultra (2015), The Ridiculous 6 (2015), en Meet the Blacks (2016), en in die televisiereeks Breaking Bad (2008).
Stephanus François Kotzé
Politieke loopbaan
In 1984, na die inwerkingtreding van die nuwe Suid-Afrikaanse grondwet wat 'n driekamerparlement tot stand gebring het, het Pen Kotzé saam met Piet Koornhof by die presidentsraad aangesluit.
Pen Kotzé, wat jare lank aan kanker gely het, het op 21 Mei 2005 op 83-jarige ouderdom in Kaapstad gesterf.
Euclea sekhukhuniensis
Euclea sekhukhuniensis is 'n meerjarige struik wat deel is van die Ebenaceae familie. Dit plant is endemies aan Mpumalanga en kom in die Steelpoortriviervallei voor.
Cornelis van der Merwe
Cornelius Visser (Nak) van der Merwe (gebore te Fauresmith in 1921 en oorlede op 26 April 1985) was 'n Suid-Afrikaanse politikus, lid van die Nasionale Party, lid van die Volksraad vir Fauresmith (1966 – 1979) en daarna Bethlehem (1981 – 1985). Hy was leier van die Nasionale Party in die provinsie Oranje-Vrystaat (1980 – 1985), Minister van Waterwese en Bosbou (1981 – 1982) en Minister van die Omgewing (1981 – 1983), asook Minister van Gesondheid en Welsyn (1982 – 1984) in die regerings van P.W. Botha.
De Boarn
De Boarn is 'n rivier oos van Oldeboorn in Friesland, Nederland. Die rivier vloei van Bakkeveen tot Irnsum. Dit staan ook as die Ouddiep (Wes-Fries: Alddjip) of Koningsdiep bekend.
Cornelis van der Merwe
Dr. Nak van der Merwe is op Fauresmith in die Oranje-Vrystaat gebore, en studeer medies aan die Universiteitskollege van Bloemfontein en daarna die Universiteit van Pretoria. Hy word verkies tot raadslid vir Fauresmith in 1966 en word lid van verskeie parlementêre komitees en ook administrateur van die Oranje-Vrystaat (1979 – 1980). Hy sluit in 1980 aan by die Suid-Afrikaanse regering as Minister van die Omgewing.
In 1984 benoem P.W. Botha hom as Minister van Gesondheid en Welsyn in die Volksraad van die nuwe driekamerparlement, en as voorsitter van die Raad van Ministers van die Volksraad.
2018 Brasiliaanse Grand Prix
Die 2018 Formule Een Brasiliaanse Grand Prix is op 11 November 2018 op die Autódromo José Carlos Pace in São Paulo, Brasilië beslis. Dit was die twintigste en voorlaaste wedren van die kampioenskapseisoen gewees.
Be-ster
thumb|240px|’n Voorstelling van [[Achernar, die helderste Be-ster.]]
Be-sterre is ’n heterogene groep B-tipe sterre met emissielyne. ’n Enger definisie, wat soms klassieke Be-sterre genoem word, is ’n B-ster wat nie ’n superreus is nie en waarvan die spektrum een of meer Balmer-emissielyne het of in ’n stadium gehad het.
Definisie en klassifikasie
Baie sterre het B-tipe spektrums en toon waterstofemissielyne, insluitende baie superreuse, Herbig Ae/Be-sterre, massaoordraende dubbelsterre en B(e)-sterre. Daar word verkies om die term "Be-ster" net te gebruik vir sterre wat nie superreuse is nie en een of meer Balmerlyne in emissie toon. Dikwels word na hulle as klassieke Be-sterre verwys. Die emissielyne kan net op sekere tye sigbaar wees.
Hoewel die Be-tipe spektrum sterker by B-tipe sterre voorkom, kan dit ook gesien word by O-tipe en A-tipe skilsterre, en hulle word ook soms Be-sterre genoem. Be-sterre is gewoonlik hoofreekssterre, maar ’n paar subreuse en reusesterre word ook ingesluit.
Model
Namate die proses van emissielyne in die vroeë 20ste eeu beter verstaan is, het dit duidelik geword hierdie lyne by Be-sterre moet kom van ’n sirkumstellêre skyf van materiaal wat uit die ster gewerp word vanweë die ster se vinnige rotasie. Al die waarneembare eienskappe van Be-sterre kan nou verduidelik word aan die hand van ’n gasagtige skyf wat gevorm word deur materiaal wat uit die ster gewerp word. Die oormaat infrarooi en polarisasie is die gevolg van die verstrooiing van sterlig in die skyf, terwyl die lyn-emissie gevorm word deur die reprosessering van ultravioletlig in die gasagtige skyf.
Skilsterre
Sommige Be-sterre toon spektrumeienskappe wat vertolk kan word as die resultaat van ’n "skil" gas om die ster, of meer akkuraat ’n skyf of ring. Hierdie skileienskappe word vermoedelik veroorsaak wanneer die skyf wat om baie Be-sterre voorkom, reg van die kant van die Aarde af gesien word en baie smal absorpsielyne in die spektrum skep.
Bostelegrafie
Die tamboer was ‘n uitgeholde boomstam van ‘n 4m lank. In die gemeenskap was die trom ‘n belangrike stuk stameiendom en die tromslaner het ‘n hoë aansien geniet.
Skilster
thumb|240px|Pleione in die [[Plejades (sterreswerm)|Plejades is ’n skilster.]]
’n Skilster is ’n ster met ’n uitsonderlike spektrum wat uiters breë absorpsielyne toon, asook sommige baie smal absorpsielyne. Hulle het gewoonlik ook emissielyne, veral van die Balmerreeks, maar soms ook ander. Die breë absorpsielyne is vanweë die vinnige rotasie van die fotosfeer, die emissielyne vanweë ’n ewenaarskyf (of "skil") en die smal absorpsielyne word gevorm wanneer die skyf byna direk van die kant gesien word.
Skilsterre het sterreklassifikasies van O7,5 tot F5 en ’n rotasiespoed van 200-300 km/s, naby aan die punt waar die rotasieversnelling die ster sal ontwrig.
Spektrum
Die skilsterre word gedefinieer as ’n groep met breër fotosferiese spektraallyne vanweë hul rotasie in kombinasie met baie smal absorpsielyne. Emissielyne is dikwels teenwoordig, maar nie altyd nie. Die presiese spektraallyne kan in ’n mate wissel: Balmer-emissielyne is baie algemeen, maar kan swak of afwesig wees in koeler sterre; Fe(II)-lyne is algemeen, maar nie altyd teenwoordig nie; heliumlyne kan in die warmste sterre gesien word. Die breedte van die fotosferiese lyne neem toe met die rotasie, en rotasiesnelhede kan 200 km/s of meer wees.
Skilsterre het dikwels emissielyne en is dus dikwels Be-sterre, maar kan ook in spektraaltipes O, A en soms F voorkom.
Die oorgrote meerderheid bekende skilsterre is van spektraaltipe B. As gevolg hiervan word baie koeler skilsterre waarskynlik oorgesien. Die Be-verskynsel, en daarom die term Be-ster self, word nou algemeen gebruik vir soortgelyke sterre nie net van klas B nie, maar ook A en soms O en F.
2018 Brasiliaanse Grand Prix
Bande
Pirelli het die volgende bande aan alle spanne verskaf:
Vrye oefening
Toetsbestuurders tydens vrye oefening 1: Antonio Giovinazzi (Sauber-Ferrari) Lando Norris (McLaren-Renault) Nicholas Latifi (Force India-Mercedes)
Kwalifisering
Daniel Ricciardo ontvang ná die kwalifisering 'n straf van vyf wegspringplekke omdat hy sy motor se turbo moes laat vervang. Dit was sy sesde turbo van die seisoen, wat die maksimum aantal toegelate onderdele oorskry. Die Force India-bestuurder Esteban Ocon het 'n straf van vyf beginplekke ontvang omdat hy sy ratkas moes vervang, wat minder as die minimum toegelate aantal van ses wedrenne in sy motor diens gedoen het.
Euclea tomentosa
Die heuningghwarrie (Euclea tomentosa) is 'n meerjarige boom wat deel is van die Ebenaceae familie. Dit boom is endemies aan die Noord- en die Wes-Kaap. Die spesie kom vanaf die Richtersveld suidwaarts tot by die Kaapse Skiereiland voor en is deel van die fynbos en Sukkulente Karoo-biome.
Gertrude Niesen
Gertrude Niesen (8 Julie 1911 – 27 Maart 1975) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Start Cheering (1938), Rookies on Parade (1941), He's My Guy (1943), en This Is the Army (1943).
Steely Dan
Steely Dan is 'n beroemde Amerikaanse popgroep, die kern van hierdie groep word gevorm deur Donald Fagen en Walter Becker. Die genre van Steely Dan word as Jazz / Jazz Rock gekenmerk, hul styl is taamlik uniek. Die hoogtepunt van Steely Dan was in die jarige sewentig. Maar Steely Dan tree ook vandag nog gereeld op. Steely Dan word geroem om hul intelligente tekste en hul musikale vakmanskap. Enkele bekende liedjies is Hey nineteen, Do it again en  Rikki don't lose that number.
Alcantara (mikroveselstof)
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Lidj Josua van Ethiopië
Lidj Iyasu, Josua of Jasoe (Ge'ez: ልጅ ኢያሱ), soms verkeerdelik Iyasu V genoem (4 Februarie 1895 – 25 November 1935), was van 1913 tot 1916 die aangewese keiser van Ethiopië. Sy doopnaam was Kifle Yaqob (ክፍለ ያዕቆብ kəflä y’aqob). Ethiopiese keisers het tradisioneel hulle troonnaam gekies op die dag dat hulle gekroon is, en omdat hy nooit gekroon is nie word gewoonlik na hom verwys as Lidj Iyasu. (Lidj beteken "kind", veral een met koninklike bloed.)
Alcantara (mikroveselstof)
Alcantara is 'n handelsmerk vir 'n mikrovesel-vliesstof wat van poliëster en poliuretaan vervaardig word. Die stof het 'n voorkoms en tekstuur wat baie op dié van Sweedse leer lyk en voel ook so aan. Die materiaal het asemhalende en anti-allergiese eienskappe, is waterwerend en brandtraag, en kan in 'n oneindige verskeidenheid van effens glansende kleure, met diktes van tussen 0,4 en 1,2 millimeter, vervaardig word. Net soos ander mikrovesels is ook Alcantara só fyn dat 'n 10 000 meter lange vesel minder as 1 gram weeg. Die stof is in 1970 deur Miyoshi Okamoto, 'n wetenskaplike in diens van die Japannese chemiese onderneming Toray Industries, ontwikkel. In 1972 het Toray en die Italiaanse chemiese maatskappy ENI 'n gesamentlike onderneming gevestig, Alcantara SpA in die Umbriese stad Terni, wat die nuwe mikroveselstof begin vervaardig en internasionaal versprei het.
Lidj Josua van Ethiopië
Afkoms
Lidj Iyasu is in Wollo gebore tydens die bewind van Menelik II van Ethiopië. Sy ma, Woizero Shoaregga, was Menelek se oudste dogter. Sy pa was Ras Mikael, goewerneur van Wollo en jare lange vriend van Menelik. Mikael is gebore as Mohammed Ali en was ’n Moslem tot in 1875, toe hy die Christelike geloof aangeneem het.
Alcantara (mikroveselstof)
Alcantara word gebruik vir die vervaardiging van klere, vir meubels en die interieur van motors in die hoër pryssegment. Meubels en motorsitplekke, wat met Alcantara oortrek is, is meer bestand teen wrywing as natuurlike leer en hou dus langer. Alcantara is nogtans minder vlekbestand as egte leer. Vlekke uit ouer Alcantara-oortreksels kan nie maklik verwyder word nie en laat in elk geval meer of minder sigbare spore.
Lidj Josua van Ethiopië
Agtergrond
Menelik het geweier om Taye Gulilat, van wie hy nie baie gehou het nie, te oorweeg. Wosan Seged het aan dwergisme gely en is in Maart 1908 aan tuberkulose dood. Dit was duidelik dat die aristokrasie nie ’n vrou as leier sou respekteer nie, en Zauditu is ook nie ernstig oorweeg nie. Op 11 Junie 1908 het Menelik ’n beroerte gehad en op 15 Mei 1909 het hy sy ministers meegedeel dat Iyasu hom sou opvolg. Vanweë Iyasu se jeug het Menelik egter ingestem tot die voorstel dat hy ’n regent (Enderase) het terwyl hy minderjarig is. Totdat Iyasu mondig geword het, sou die oudste staatsman, Ras Tessema Nadew, sy regent wees.
In Mei 1909, kort voordat die keiser hierdie besluit geneem het, het Lidj Iyasu getrou met Woizero Romanwerk Mengesha, die dogter van Ras Mengesha Yohannes en kleindogter van keiser Yohannes IV, en die niggie van keiserin Taitu. Dié huwelik is egter nietig verklaar sonder dat dit voltrek is. Daarna, in April 1910, het Iyasu getrou met Sabla Wangel Hailu, die dogter van Ras Hailu Tekle Haymanot van Gojjam.
Regentskap
Nie lank nadat keiser Menelik besluit het Lidj Iyasu sou hom opvolg nie, het hy nog beroertes gehad. Dit het hom net ’n skaduwee van sy vorige self gemaak en hom buite aksie gestel tot met sy dood in 1913. In sy laaste paar jaar het keiserin Taitu, in ’n pogigng om die mag terug te kry, teen sy erfgenaam gekonkel en probeer om hom met haar stiefdogter Leult Zauditu of haar dogter se man, Ras Gugsa Welle, te vervang. In reaksie het ’n paar adellikes ’n alliansie teen haar gevorm. Op 28 Oktober 1909, nadat Menelik ’n massiewe beroerte gekry het, is sy keuse as opvolger aangekondig, met Ras Bitwoedded Tessema Nadew as regent.
thumb|200px|Lidj Iyasu by sy nuwe regent, Ras Tessema. Die nuwe regent se gesag is nie net deur die verlamde keiser Menelik aan bande gelê nie, maar ook deur die keiserin. Tessema was egter self siek en sou binne ’n jaar sterf. Saam met Tessema het Iyasu keiser Menelik se program van modernisering voortgesit, onder meer die vestiging van ’n eerste polisiemag in Addis Abeba. Op 10 April 1911 het Tessema Nadew gesterf en toe ’n opvolger aangewys moes word, het Lidj Iyasu daarop aangedring om ’n sê in die saak te hê. Toe hy gevra word wie hy as regent wil hê, het hy glo gesê: "Myself!" Op 11 Mei het Iyasu se seël dié van sy oupa vervang, maar hy was nog nie keiser nie.
Marcus beskryf Iyasu se onbekwaamhede as ’n heerser:
"Van die begin van sy de facto-bewind af het Lidj Iyasu gewys hy is nie van die stoffasie waarvan groot monarge gemaak word nie. Hy was skerp, maar ook impulsief, wreed, wellustig, geneig tot depressie en egosentrisiteit en polities onbevoeg. Ondanks sy visie van ’n Ethiopië waarin godsdiens en etniese verband geen verskil in ’n mens se politieke of privaat beroep maak nie, het hy geen duidelike begrip gehad van die gesagswerklikhede in die ryk nie, ook nie van sy eie posisie as heerser nie."
In die eerste jaar van sy bewind was daar ’n mislukte staatsgreep, ’n poging om Iyasu te vergiftig en die regering was op die punt van bankrotskap. Sy pa, Ras Mikael, het van nog ’n sameswering gehoor en op 14 November in Addis Abeba aangekom met ’n leër van 8 000 soldate. Dit was net die eerste van baie pogings deur Ras Mikael om sy seun op die troon te hou. Agter die skerms het hy ’n magtige posisie beklee.
thumb|200px|links|Lidj Iyasu by Dejazmach Tafari (later keiser [[Haile Selassie).]] In dié tyd het Lidj Iyasu besluit om die hoofstad te verlaat, kwansuis op ’n militêre ekspedisie teen die Afar, maar hy het bloot deur Oos-Shewa en na Wollo gereis en van die burgers daar ontmoet. Hy het belowe om in Mei 1912 na Addis Abeba terug te keer, maar in plaas daarvan het hy Debre Libanos en toe Addis Alem besoek voordat hy by 'n ekspedisie na Suidwes-Ethiopië aangesluit het. Hier het Lidj Iyasu aan ’n reeks slaweveldtogte deelgeneem waarin 40 000 mense van albei geslagte gevang is – die helfte is op pad dood aan pokke, disenterie, honger en moegheid. Marcus meen dié lang reis buite die hoofstad was sy poging "om te bewys die regering kon nie sonder hom funksioneer nie en om die ministers te dwing om magtiging vir sy onmiddellike kroning te verleen".
Nadat Iyasu terug was in die hoofstad, was daar dadelik konflik tussen hom en die bevelvoerder van die paleiswag. Dit het ontstaan deurdat Iyasu sy wens uitgespreek het dat die keiser uit die paleis verwyder word sodat Iyasu self daar kon gaan woon. In ’n poging om aan die troonopvolger toe te gee, het die ministers ’n oudiënsie met die keiserin gevra en voorgestel sy neem die kesier na Ankober omdat die verandering goed sou wees vir sy gesondheid. Taitu het egter van Iyasu se plan geweet en geweier. Toe die bevelvoerder van die paleiswag van die gesprek hoor, het hy gesweer dat hy die keiser met sy lewe sou beskerm.
Iyasu was woedend en het opdrag gegee dat sy soldate die paleiskompleks omsingel en net kos vir die keiser deurlaat. In die onderonsie met die paleiswag wat gevolg het, is skote gevuur en die keiser, wat aan sy bed gekluister was, moes na die kelderverdieping verskuif word nadat sy kamervensters stukkend geskiet is. Toe hy die skote hoor, het die Ethiopies-Ortodokse aartsbiskop Mattewos hom na die toneel gehaas en ’n skietstilstand gereël. Keiserin Taitu het toe uit die paleis gekom en Iyasu in die openbaar daarvan beskuldig dat hy ’n ondankbare kind is wat sy oupa wil vermoor. Sy het gesê nie sy of die keiser sou uit die paleis trek nie.
Iyasu wou uit weerwraak die bevelvoerder van die paleiswag kwaai straf, maar is eindelik oorreed om hom net uit die hoofstad te verban. Iyasu het ’n groot fees gehou, wat daartoe gelei het dat die Europese diplomate gesê het "hy verwaarloos met opset belangrike sake en verhinder die ministers om hulle pligte uit te voer".
Lidj Iyasu het die hoofstad net meer as ’n maand hierna weer verlaat en ’n veldtog teen die Afar gevoer wat glo 300 van die Karayu-Oromo op Sadimalka aan die Awashrivier vermoor het. Hy kon nie die skuldige partye vind nie en het ’n strafekspedisie teen die hele bevolking gevoer. Dit het die Afar in opstand laat kom. Op 8 April, ná verskeie boodskappe van sy pa om dadelik na die hoofstad terug te keer, het hy eindelik teruggekeer.
Iyasu se bewind
thumb|240px|Iyasu en sy gevolg, omstreeks 1914.
Op 12 Desember 1913 het keiser Menelik II gesterf. Iyasu is oor sy oupa se dood ingelig. Die keiser se liggaam is in die geheim in ’n klein kamertjie langs die paleis se kerk toegesluit. Geen openbare aankondiging van die keiser se dood is gedoen en geen rouritueel is toegelaat nie. Keiserin Taitu is dadelik uit die paleis verban. Ook Iyasu se tante, Zauditu Menelik, is uit die paleis verban.
Radiospongilla multispinifera
Radiospongilla multispinifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Radiospongilla en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1933 deur Gee.
Lidj Josua van Ethiopië
Iyasu se bewind
Teen middel Januarie het die nuus van Menelik se dood uitgelek. Die ministers het byeengekom om die toekoms te bespreek en daar is besluit om Iyasu nie dadelik te kroon nie, hoewel sy pa as "Negus (koning) van die Noorde" gekroon is.
Lidj Iyasu het min belangstelling getoon in die alledaagse werkinge van die regering en het die meeste daarvan aan die ministers oorgelaat. Dié was nog dieselfde as in sy oupa se tyd en het teen dié tyd baie mag en invloed gehad. Lidj Iyasu het hule voortdurend beledig en verkleineer deur na hulle te verwys as "my oupa se vetgemaakte skape".
Hy het altyd gepraat van sy plan om hulle te vervang en sy eie aristokrasie te skep. Sy hoofsaaklik reformistiese oriëntasie het gebots met die ministers se konserwatisme. Paul Henze sê dit lyk of Iyasu hulle met opset kwaad gemaak het. "Hy het die diplomatieke vaardigheid en verfynde sin vir deskresie kortgekom wat so natuurlik vir Tafari was."
Iyasu se val
In 1914 het Iyasu vir Abdullahi Sadiq aangestel as goewerneur van Ogaden. Dit Britte was erg teen dié aanstelling gekant. In Februarie 1915 het Iyasu na Harar gereis saam met Abdullahi Sadiq, wat sy konstante reisgenoot geword het, en is na die grootste moskee in die stad vir ’n diens van drie uur. Op sy besoek was hy vriendelik met die Moslems, iets wat die priesters van Ethiopië bekommerd gemaak het. Toe hy Paasfees in dié Moslemse gemeenskap deurbring, was hulle baie ontsteld.
thumb|200px|Lidj Iyasu in ’n Moslemse [[tulband saam met Abdullahi Sadiq.]] Die buitelandse afvaardigings in Addis Abeba het egter met mekaar meegeding om hom aan hulle kant te kry in die Eerste Wêreldoorlog. Volgens Marcus was baie van die Ethiopiërs beïndruk deur die vroeë suksesse van die Sentrale Moondhede en het hulle gretig geluister na Duitse en Turkse propaganda oor gebeure. Albei kante wou Ethiopië se steun hê: die Sentrale Moondhede wou hê die Ethiopiërs moet die Italiane uit Eritrea verjaag. Daar was gerugte dat Iyasu, in ruil daarvoor dat hy (die Anglo-Egiptiese) Soedan met 50 000 soldate binneval, beloon sou word met die strategiese hawestad Djiboeti. Die Geallieerdes wou weer hê Ethiopië moet minstens neutraal bly.
In Augustus 1915 het Iyasu Frans-Somaliland (die huidige Djiboeti) in die geheim besoek sonder om Franse diplomate in Addis Abeba of die koloniale regering in te lig. Daar het hy twee dae in geheimsinnige ontmoetings deurgebring. Fitawrari Tekle Hawariat Tekle Mariyam, ’n vurige hervormer en eertydse vriend van Iyasu, het in ’n onlangse outobiografie beweer die Djiboeti-reis was ’n soort vakansie vir Lidj Iyasu, en dat ’n groot deel van sy tyd bestee is in die geselskap van belangrike Moslems in die stad, asook aan die drink van groot hoeveelhede qat en die uitgee van feitlik al die geld van die Ethiopiese sending in die Franse kolonie.
Min of meer dié tyd het die Britte gerapporteer dat dokumente waarin djihad teen die Europeërs gepredik word, in die mark van Harar opgeplak is. In Augustus van dié jaar het die Britte berig voorrade word gestuur na Jijiga ter ondersteuning van die aktiwiteite van die emir van Diriye Guure, Mohammed Abdullah Hassan, en sjeik Hassan Barsane, twee diep godsdienstige Moslems wat oorlog teen die Britte en Italiane in Somalië gevoer het. In September het die Italiane onthul een van hulle Somaliese agente het gesien hoe Iyasu in ’n vergadering met Moslemleiers verklaar dat hy ’n Moslem is en oor dié geloofsversaking op die Koran sweer. Dit het die ontevredenheid met Iyasu tot kookpunt gedryf. Europese koloniale magte in die streek het ook ’n staatsgreep teen hom begin steun weens tekens dat hy op die punt was om aan die teenstanders se kant by die oorlog aan te sluit.
Op 27 September 1916, terwyl Iyasu in Harar was, is hy van die troon gesit ten gunste van sy tante, Zauditu. Die adel het in die hoofstad byeengekom en Lidj Iyasu beskuldig van geloofsversaking. Hulle het beweer hy het hom tot die Islam bekeer en dus die troon versaak. Hy is van die troon gesit en uit die Christelike kerk geëkskommunikeer. Die adellikes het Zauditu Menelik as keiserin gekies en Dejazmatch Tafari Makonnen as haar opvolger. Laasgenoemde se titel is tot Ras verhoog.
Iyasu het ’n leër gestuur om Addis Abeba aan te val, maar hulle het omgedraai toe hulle teenstand kry. Sy pa het toe met 80 000 troepe na die hoofstad opgeruk, maar Negus Mikael is in die Slag van Segale verslaan. Iyasu het gevlug, maar is by Maqdala in hegtenis geneem. Hy het ontsnap en die inwoners van Wollo opgestook tot ’n rebellie. Op 27 Augustus is baie van Iyasu se generaals gevange geneem. Iyasu het weer gevlug, maar is ná vyf jaar in die woestyn op 11 Januarie 1921 gevang. Hy was daarna in ’n gerieflike huisarres.
Later jare
Keiserin Zauditu is in 1930 dood en is deur keiser Haile Selassie (Ras Tafari) opgevolg. Dié het veel minder simpatie met Iyasu gehad. In 1931 het Iyasu ontsnap, maar hy is kort daarna weer gevang. Hy is na 'n fort in Girawa geneem en daarna goed bewaak. Toe Italianse magte Ethiopië in 1935 aanval, het vliegtuie van die Italiaanse lugmag biljette gestrooi waarin die bevolking gevra is om teen Haile Selassie te rebelleer en "die ware keiser, Iyasu V", te steun. Daar was vrese dat die Italiane tweespalt in die bevolking sou veroorsaak om Ethiopië se teenstand teen hulle verowering te verminder.
In November 1935 is Iyasu se dood aangekondig. Die omstandighede is in geheimsinnigheid gehul, maat tot vandag toe is daar gerugte dat keiser Haile Selassie opdrag gegee het dat hy vermoor word. Ander betwis dit en beweer Iyasu is aan natuurlike oorsake dood.
Killarney Gardens
Killarney Gardens is 'n nywerheidsgebied in Kaapstad met geen inwoners of huishoudings nie. Dit is sowat 30 minute van die hawe en die lughawe af geleë en tussen die N1, die N7 en Plattekloofweg geleë.
Naburige voorstede sluit Milnerton Rural, Dunoon, Richwood en Flamingovlei in.
Die wyksraadslid vir die gebied is Joy McCarthy van die Demokratiese Alliansie.