cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A.G. Visser
Skryfwerk
Sy nagelate gedigte word gebundel in “Die purper iris en ander gedigte”, met soortgelyke gedigte as in sy vorige bundels. Treffend is “Amakeia”, wat die verhaal vertel van die swart vrou wat eerder doodgemaak sal word as om die wit seuntjie wat aan haar sorg toevertrou is, aan sy vervolgers uit te lewer. “Sneeuwitjie” is ’n verwerking in versvorm van die Rachel de Beer-legende, terwyl “Die ruiter van Skimmelperdpan” die verhaal is van ’n spookruiter wat elke middernag sy verskyning maak. Die titelgedig is ’n liefdesgedig aan sy tweede vrou, Marie, waarin hy hulle liefdesgeskiedenis teen ’n Oosterse agtergrond uitbeeld. Treffende kindergedigte uit hierdie bundel is “Liewe onskuld” (met herinneringe oor kinders se kattekwaad), “Die duisendpoot” en “Wit en swart” (wat vertel wat gebeur wanneer die klein engeltjies van die hemel en die duiweltjies deurmekaar raak). “Uit ons prille jeug” bevat nagelate kinderverse, met die voorrede “Aan die kinders” wat deur C. Louis Leipoldt geskryf is. Dit is veral “As dit fluit-fluit gaan” (oor ’n seuntjie se gefluit in die kerk) en die uitbeelding van die diere in “Noag se ark” (insluitende die olifant, renoster, dromedaris, seekoei en kameelperd) wat bekoorlik is. “Die strandlopertjie” beeld op kostelike wysie die onskuld van die voor-puberteitskind uit. ’n Keur uit al sy kindergedigte verskyn later as “Kinderkeur uit A.G. Visser”, byeengebring deur D.J. Opperman met illustrasies deur Katrine Harries.
Gerrit Dekker stel ’n “Bloemlesing uit die gedigte van A.G. Visser” saam en in 1978  word “Roos en lanset” gepubliseer, ’n keur uit sy gedigte byeengebring deur F.I. J. van Rensburg. In 1980 verskyn “Versamelde gedigte”, waarin al sy bundels plus ’n paar ongebundelde verse (uit beide sy vroeë Ons Klyntji-dae as latere ongebundelde verse) opgeneem word, saamgestel en van ’n inleiding voorsien deur Merwe Scholtz. Van sy gedigte word deur J. Potbrey in Engels vertaal en in 1978 uitgegee onder die titel “A.G. Visser selected verse”. Die musikaliteit van sy gedigte maak dit baie geskik om getoonset te word en nie minder nie as twintig van sy getoonsette gedigte word in die FAK Volksangbundel opgeneem. Toonsettings is onderneem deur komponiste soos Rosa Nepgen, S. Le Roux Marais, G. Bon, Arthur Ellis en Walter Spiethoff. Visser publiseer sy gedigte gereeld in tydskrifte en dit word ook in ’n menigte bloemlesings opgeneem, waaronder “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, “Ons jongste letterkunde”, “Digters en digkuns”, “Uit ons digkuns”, “Digterstemme”, “Afrikaanse verse”, “Afrikaanse letterkunde”, “Afrikaanse ballades”, “Digters en digsoorte”, “Eerste stemme”, “Junior verseboek”, “Die junior digbundel”, “Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte”, “Nuwe Kleinverseboek”, “Nuwe Kleuterverseboek”, “Faune”, “Stories op rym”, “Digters op die toring”, “’n Rooie met ratte, Pa”, “Miskien sal ek die wingerd prys”, “Liggaamlose taal”, “Uit ons letterkunde”, “Woordpaljas”, “Patriot-digters”, “Pitkos”, “My Afrikaanse verseboek”, “Voorspraak” en “Die tweede gerf”.
Sy prosa is van beperkte omvang. Op Carnarvon skryf hy in die tyd tussen 1907 en 1909 prosasketse vir die Jongelingsvereniging onder die skuilnaam Vaaljas. Hierdie sketse handel oor dinge soos soen, liefde en trane en ander alledaagse onderwerpe. Sommige daarvan word in 1936 in Die Huisgenoot gepubliseer, maar al die sketse word eers in 1969 as “Joernaalaand” gebundel. Ten spyte van die feit dat hierdie stukke by skrywe daarvan nie bedoel was vir publikasie nie en dat dit ’n bepaalde, plattelandse gehoor in gedagte gehad het, toon dit reeds Visser se vernuftige woordspel, knap kontraste en vermoë tot treffende vergelykings. In die Nuwejaarsnommers van Die Burger van 1924 en 1925 verskyn die eerste twee aflewerings van ’n reeks oor “Gedaantes en gedoentes in die Karo” onder die skuilnaam dr. Roskam. Hoewel hierdie aflewerings bedoel was as deel van ’n omvattender werk, word dit nooit voltooi nie.
Eerbewyse
Die Oranjeklub stig na sy dood in 1929 ’n A.G. Visser gedenkfonds, die opbrengs waarvan hulle gebruik om jaarliks ’n A.G. Visser-Herdenkingsprys uit te loof vir ’n afdeling van die letterkunde of voordrag op die Afrikaanse Eisteddfod in Kaapstad. Die Laerskool A.G. Visser in Heidelberg word na hom vernoem. Verskeie studies word aan sy lewe en werk gewy. W.W. Kilpert behaal in 1938 sy M.A.-graad aan die Universiteit van Kaapstad met die ongepubliseerde verhandeling “Die volksdigter – A.G. Visser”, Dorothea Labuschagne behaal in 1974 die M.A.-graad aan die Universiteit van Stellenbosch met die ongepubliseerde verhandeling “Die Afrikaanse kinderpoësie, met spesiale verwysing na die werk van A.G. Visser”, P.J. Nienaber versamel verskeie bydraes oor sy lewe en werk in die boek “A.G. Visser, digter en sanger” en P.H. Langenhoven skryf die biografie “Sanger van die Suikerbosrand: die lewensverhaal van A.G. Visser”. Op 11 September 1948 onthul die Afrikaanse Skrywerskring ’n gedenkplaat op sy graf. In 2012 stig Solidariteit Helpende Hand die A.G. Visser-Beursfonds vir behoeftige mediese studente.
Trivia
Sy agterkleinseun is die kunstenaar Jacob van Schalkwyk.
Ashley Judd
Ashley Judd (gebore 19 April 1968) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Heat (1995), Double Jeopardy (1999), Frida (2002), en Bug (2006).
Ville-Marie
Ville-Marie kan verwys na enige van die volgende:
Sien ook Autoroute Ville-Marie, Place Ville-Marie; Westmount--Ville-Marie.
43ste Oscar-toekenningsaand
Die 43ste Oscar-toekenningsaand is op 15 April 1971 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences in Los Angeles gehou om erkenning te gee aan die rolprente van 1970. Daar was geen aanbieder nie.
Helen Hayes, die beste vroulike byspeler, was die eerste kunstenaar wat ’n Oscar vir beide beste aktrise en beste vroulike byspeler gewen het (sy het 38 jaar tevore die prys vir beste aktrise gewen vir The Sin of Madelon Claudet).
Aki Aleong
Aki Aleong (gebore 19 Desember 1934) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Cable Guy (1996), House of Sand and Fog (2003), Superhero Movie (2008), en Pound of Flesh (2015).
43ste Oscar-toekenningsaand
Pryse
Hier volg ’n lys van die belangrikste wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem en is in vet druk):
328
Die jaar 328 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 28ste jaar van die 4de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Malcolm Cherry
Malcolm Cherry (17 Mei 1878 – 13 April 1925) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente My Lady's Dress (1917), Hope (1919), Broken Shadows (1919), en A Member of Tattersall's (1919).
Virus (dubbelsinnig)
Virus kan na een van die volgende verwys:
Onkruid
duimnael|250px|Die [[geelblom–bloudissel (Argemone mexicana) word beskou as onkruid.]]
Onkruid is ongewenste plante. Die kategorisering van onkruid is dus subjektief. Onkruid kan soms skade doen aan 'n omgewing of ander plante, en kan as gevolg daarvan as onkruid gesien word. Plante wat soms as onkruid gesien word, kan dalk vir ander nuttig wees.
Onkruid kan soms baie vinnig groei en groei soms bo-oor ander plante om te keer dat hulle son en water kry. Onkruid gebruik soms baie water.
Onkruid is enige plante wat op plekke groei waar hulle ongewens (skadelik of lastig) is. Die meeste onkruide is vreemd aan die gebied waar hulle as onkruid beskou word, en hulle groot getalle is deels toe te skryf aan die gebrek aan natuurlike vyande.
Edvard Beneš
Edvard Beneš, soms verengels aan Edward Benesh (28 Mei 1884 - 3 September 1948), was 'n Tsjeggiese politikus en staatsman wat president van Tsjeggo-Slowakye was van 1935 tot 1938 en weer van 1945 tot 1948. Hy het ook Tsjeggo-Slowakye in ballingskap van 1939 tot 1945 tydens die Tweede Wêreldoorlog gelei. As president het Beneš twee groot krisisse in die gesig gestaar wat albei tot sy bedanking gelei het.
Onkruid
Hulle ontkiem en groei meestal vinnig, waardeur hulle die gewenste plante verdring. Van die ernstigste onkruide in Suid-Afrika is van Australië afkomstig. Onkruid kan gedefinieer word as enige plant wat ongewens is op die plek waar dit groei. Lusern wat byvoorbeeld in 'n koringland groei, is 'n onkruid daar. Normaalweg is 'n plant egter 'n onkruid wanneer dit sekere eienskappe het en vreemd is aan die gebied waarin dit groei.
Edvard Beneš
Sy eerste bedanking het gekom ná die München-ooreenkoms en die daaropvolgende Duitse besetting van Tsjeggo-Slowakye in 1938, wat sy regering in ballingskap in die Verenigde Koninkryk gebring het. Die tweede het ontstaan met die kommunistiese staatsgreep van 1948, wat 'n kommunistiese regime geskep het.
Onkruid
In die gebiede waar hulle inheems is, skep hulle dus meestal nie 'n probleem nie. Oor die algemeen het 'n onkruid die volgende eienskappe: Die saad ontkiem baie vinnig, maar kan aan die ander kant jare lank in die grond lê voordat dit ontkiem. Die saad van die stinkblaar (Datura stramonium) het byvoorbeeld al vir 80 jaar kiemkragtig gebly, terwyl dié van die portjacksonboom of goudwilger (Acacia saligna) waarskynlik vir tot 300 jaar of meer kiemkragtig bly.
Onkruide groei voorts gewoonlik vinnig en hul saad versprei maklik. Vanweë bogenoemde eienskappe is onkruid meestal pionierplante, met ander woorde hulle is van die eerste plante wat op versteurde grond (soos byvoorbeeld geploegde lande) opkom. Daar ding hulle mee met ander plante soos landbougewasse, sodat laasgenoemde swakker as normaal groei of afsterf (byvoorbeeld bloudissels, dubbeltjies en stinkblaar).
In ander gevalle is onkruid daartoe in staat om in onversteurde plantegroei te ontkiem en ding hulle so sterk met die natuurlike plantegroei mee dat laasgenoemde naderhand verdring word (byvoorbeeld hakeas, swartwattels, Port Jacksonbome en die litjieskaktus). Oor 'n tydperk van miljoene jare het plante en diere saam met die ander organismes rondom hulle ontwikkel en hulle by mekaar aangepas. Gedurende hierdie, evolusieproses het sekere diere byvoorbeeld geleer om sekere plante te eet, die plante het weer verdedigingsmeganismes teen die diere ontwikkel, ensovoorts.
Die gevolg is dat elke organisme in 'n gemeenskap normaalweg deur ander organismes (parasiete, roofdiere, ensovoorts) beheer word. Wanneer 'n organisme uit so 'n natuurlike gemeenskap geneem en elders geplaas word waar dit nie natuurlik voorkom nie, word die natuurlike beheerstelsel opgehef. Baie plante (of diere) kan in die nuwe omgewing nie oorleef nie omdat hulle gespesialiseerde aanpassings, byvoorbeeld ten opsigte van klimaat of grond, toon. As hulle dus nie in presies die regte omstandighede groei nie, sterf hulle af.
Plante met die eienskappe wat hierbo genoem is (vinnig ontkiemende sade, vinnig groeiend, doeltreffende verspreiding en sade wat lank kiemkragtig bly), is gewoonlik daartoe in staat om in 'n groot verskeidenheid omgewings te groei. Omdat hulle natuurlike vyande ontbreek, neem hulle dan so vinnig toe dat hulle 'n plaag word en dan as onkruid bekend staan. Om die rede is onkruide in enige bepaalde gebied gewoonlik uitheems. In Suid-Afrika is daar sowat 1000 plantspesies wat as onkruid beskou word, en ongeveer 50 is van groot ekonomiese belang. Miljoene rande word jaarliks bestee aan die bestryding daarvan. Suid-Afrikaanse onkruide kan ruweg in 3 groepe ingedeel word: landbou- en tuinbou-onkruide, bosbou-onkruide en indringerplante.
Tom Monroe (akteur)
Tom Monroe (2 September 1919 – 2 Desember 1993) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Quicksand (1950), Two Lost Worlds (1951), en War Drums (1957), en in die televisiereeks Death Valley Days (1952).
Onkruid
Die meeste onkruide is plante wat die landbou benadeel deurdat hulle gou ontkiem en vinnig groei. Van die bekendste voorbeelde van hierdie onkruide is die bloudissel (Argemone mexiana), die stinkblaar (Datura stramonium), die dubbeltjie (Tribulus terrestris) en die nastergal (Solanum nigrum). Ander onkruide benadeel die landbou op ander maniere. Die kankerroos (Xanthium pungens) en die kloudoring (Harpagophytum proeumbens) het byvoorbeeld stekelrige vrugte wat in skape se wol vashaak en heelwat skade aan sowel die wol as die wolkammasjiene veroorsaak. Dodder (Cuscuta campestris en ander Cuscuta-spesies) is 'n parasitiese plant wat onder meer op landbougewasse teer en die plante uiteindelik kan verstik.
'n Paar plante soos die luisbos (Solanum mauritianum), mauritiusdoring (Caesalpinia decapetala) en in sommige gevalle die inheemse inkbessie (Phytolacca octandra) is lastige onkruide in bosbougebiede omdat hulle in veral kaalgekapte vakke in groot getalle groei. So word toegang tot die gebied belemmer en die latere bewerking van die vakke moeilik of selfs onmoontlik gemaak. Terwyl die denneboompies of ander aangeplante boompies nog klein is, wedywer hierdie onkruide ook met hulle.
Indringerplante is onkruide wat in natuurlike veld gevestig raak en naderhand baie van die- inheemse plantegroei verdring. Daar is talle voorbeelde van sulke onkruide in Suid-Afrika, en veral in die Suidwes-Kaap word groot dele van die bergfynbos deur indringerplante bedreig. In die berge van Suidwes-Kaap is die vernaamste gevaar die hakeas (Hakea sericea, Hakea suavolens en Hakea gibbosa), terwyl groot dele van die Kaapse Vlakte en ander dele van die Kaap, veral langs die kus, deur Port Jacksonbome (Acacia saligna), rooikrans (Acacia cyclops) en verskeie ander Australiese Acacia-spesies ingeneem word.
Die Acacia-spesies is oorspronklik uit Australië ingevoer om sandduine te stabiliseer, maar hulle het so goed in die Kaapse klimaat geaard dat hulle vinnig versprei het. Die bekende swarthout (Acacia melanoxylon) word reeds geruime tyd as meubelhout in die Suid-Kaap aangeplant, maar het ook na die woude en rivieroewerbosse versprei, waar hulle 'n bedreiging vir die inheemse plantegroei vorm. Een van die ergste indringerplante is die litjieskaktus (Opuntia aurantiaca), wat reeds groot dele weiveld in die Oos-Kaap ingeneem het en baie moeilik is om uit te roei.
Ook die Nasella-polgras wen vandag geweldig veld in die hoërliggende dele van die Oos-Kaap en verminder so die beskikbare weiding. Oorbeweiding is geneig om die indringingsprobleem te vererger. Die lantana (Lantana camara) is oorspronklik vir sy mooi blomme aangeplant, maar die verspreiding van die saad deur voëls het meegebring dat die plant vandag in groot dele van die Oos-Kaap, KwaZulu-Natal en Mpumalanga vervuil is. Benewens die feit dat hierdie plant waardevolle weiding in beslag neem, is dit ook giftig en kan dit sterftes onder mens en dier veroorsaak.
Die swartwattel (Acacia mearnsii) word in KwaZulu-Natal aangeplant vir sy bas, waaruit tannien verkry word, maar elders dring die boom veral langs rivierlope in en veroorsaak onder meer die verlies van water uit riviere. Die waterhiasint (Eichornia crassipes) is 'n indringerplant wat baie vinnig aanteel en groot oppervlaktes water in beslag kan neem. Twee bekende damme wat in 'n stadium grotendeels deur hierdie plant bedek was, is die Hartbeespoortdam en die Bon Accorddam, albei naby Pretoria.
Baie van die onkruide in Suid-Afrika is van Australiese oorsprong, waarskynlik omdat die klimaat van Australië baie met dié van Suid-Afrika ooreenstem. Die teenoorgestelde is egter ook waar- verskeie van die Australiese onkruide is van Suid-Afrika afkomstig. Die gewone tulp (Homeria collina) is byvoorbeeld nie van veel belang in Suid-Afrika nie, maar sedert dit na Australië versprei het, is duisende hektaar Australiese weiveld daardeur besmet. Omdat die plant giftig is, veroorsaak dit dikwels vergiftiging by vee.
Voorbeelde
Enkele voorbeelde van plante wat as onkruid beskou kan word:
Aloe patersonii
Aloe patersonii is 'n aalwyn wat endemies aan die Demokratiese Republiek die Kongo is.
Mae West
Sy is gebore as die dogter van Jack West en Matilda Doelger.
Denver Vraagom
Denver Vraagom, gebore op 13 Januarie 1972 te Mosselbaai, Kaapprovinsie, is 'n Suid-Afrikaanse akteur, regisseur, kopieskrywer, aanbieder en stemkunstenaar. Vraagom het in Stellenbosch grootgeword en het reeds op skool begin deelneem aan dramakompetisies. In 1998, in sy graad 10-jaar, het Vraagom by die Breughel Teatergroep aangesluit en het hy die geleentheid gekry om in sy eerste televisiereeks te speel. Wyle Dr. Benoni de Haeck was Vraagom se mentor vir toneelspel en Henry Mylne het vir Vraagom die fondasie help neerlê vir regisseurswerk.
Mae West
Mae West het begin optree in Vaudeville op die ouderdom van vyf. Teen die ouderdom van twaalf het sy opgetree onder die naam "The Baby Vamp."
Denver Vraagom
Nadat hy in 1990 matrikuleer het, het Vraagom BA Menslike Bewegingskunde studeer aan die Universiteit van die Wes-Kaap, aangesien hy 'n provinsiale gimnas en atleet was en 'n liefde vir sport het. Vraagom het besef dat hierdie studierigting nie in lyn met sy passie vir die kunste is nie en het in 1992 begin om as 'n vryskutkunstenaar te werk. Sedertdien is hy 'n akteur, regisseur, televisieaanbieder, skrywer en stemkunstenaar. Vraagom het ook al aan verskeie radiovervolgverhale deelgeneem en was die seremoniemeester vir die Ghoema-musiektoekennings in 2014.
Mae West
Sy het uiteindelik haar eie opvoerings begin skryf. Haar eerste optrede op Broadway was getiteld Sex. Die hoofrol is deur haarself vertolk, sy was ook die skryfster, vervaardiger en direkteur. Die opvoering het nie aanklank gevind by die stad se amptenary nie, en sy is gearresteer, asook al die ander toneelspelers.
Kirk Thornton
Kirk Thornton (gebore 13 Mei 1956) is 'n Amerikaanse stemakteur en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Ninja Scroll (1993) en Perfect Blue (1997).
Gryskopmeeu
Die Gryskopmeeu (Chroicocephalus cirrocephalus) is 'n seevoël wat aan die hele Suid-Afrikaanse kuslyn voorkom.
KwaZulu
KwaZulu is 'n voormalige Bantoestan (tuisland) in die ooste van Suid-Afrika. Dit het 'n oppervlak van sowat 5 748 950 vierkante kilometer beslaan en uit sewe ingeslote grondgebiede bestaan, wyd versprei deur die vorige Suid-Afrikaanse provinsie van Natal. Die hoofstad in 1981 was Ulundi. Die tuisland is geskep om Zoeloesprekende mense te huisves en in 1994 het dit meer as 36 074 inwoners gehad.
Denver Vraagom
Regisseurswerk
Vraagom was betrokke by die vervaardiging en regie van die SABC2-sepie, 7de Laan en het ook as vertaler en kopieskrywer gewerk. Op die stelle van Scandal, S.O.S., Madam and Eve, Unicity en Arendsvlei was hy regisseur en assistentregisseur.
Gryskopmeeu
Voorkoms
Die voël het 'n grys kop en die oë is bleek, gelerig met 'n rooi rand.
Pous Bonifatius VI
Bonifatius VI was die 112de pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Pascal Elso
Pascal Elso (gebore 31 Julie 1955) is 'n Franse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Girls Can't Swim (2000) en Mesrine Part 2: Public Enemy #1 (2008).
Spencer Stone
Spencer Stone (gebore 13 Augustus 1992) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The 15:17 to Paris (2018) en in die televisiereekse Extra (1994), Access Hollywood (1996), en Celebrity Page (2013).
Denver Vraagom
Advertensies
Vraagom het in sy loopbaan as kunstenaar in verskeie advertensies verskyn om produkte of maatskappye te help bemark, onder andere: Vodacom, RAM Couriers, Cambridge Food, Assupol, Pepsi, Tropicana, Spur, Old Mutual en MWeb.
Gryskopmeeu
Habitat en gewoontes
Die gryskopmeeu vang kos langs die hele kuslyn en broei op eilande. Die voël is raserig en kom in groepe voor. Hulle leef van afval, oorblyfsels en dooie vis, jag insekte, skaaldiere, eiers en jong voëls. Die voëls is erg lastig by hengelplekke en het al 'n been verloor soos hulle om vissermanne saamdrom.
Denver Vraagom
Persoonlike lewe
Vraagom is op 28 Mei 2005 getroud met mede-aktrise Ingrid Paulus, bekend as Vanessa in 7de Laan. Die egpaar het twee dogters, Skye en Hannah Elizabeth.
Pous Bonifatius VI
Biografie
Pous Bonifatius VI is gebore in Rome die seun van Adrianus. Voor sy verkiesing is hy reeds twee keer afgeset eers as sub-diaken en later as priester (weens onsedelikheid ref. BBKL). Na 'n oproer wat gevolg het op die dood van Pous Formosus word hy in April 896 deur die teenstanders van sy voorganger tot pous verkies en regeer slegs vyftien dae tot sy dood in April 896. Vir ander kort pontifikate sien Lys van kortste pontifikate. Hy word opgevolg deur Pous Stefanus VI (VII). Die naam ‘Bonifatius’ beteken 'weldoener'.
Lancia Ypsilon
Die Lancia Ypsilon is 'n motorvoertuig wat sedert 1996 deur Lancia vervaardig word.
KwaZulu
Ná die eerste demokratiese Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1994 is die tuisland heringelyf by die Republiek van Suid-Afrika en wel as deel van KwaZulu-Natal.
Knelpunte kenmerkend vir 'n ontwikkelende staat was algemeen in KwaZulu: Daar was 'n gebrek aan onderwysers en onderwysgeriewe, die gesondheidsdienste was ontoereikend, die tekort aan behuising was ernstig en die infrastruktuur was swak. Die belangrikste sektor van die ekonomie was landbou.
KwaZulu het oor uiters vrugbare landbougrond beskik en was ook bale waterryk. Suikerriet en katoen was die belangrikste kontantgewasse. Die staat se nywerheidsgroeipunt was iSithebe, wat oor een van die grootste nywerheidsgebiede in Suid-Afrika beskik het.
Die dorp iSithebe het baie vinnig ontwikkel en het talle moderne fabrieke gehuisves. Gedurende die eerste helfte van 1982 het die Suid-Afrikaanse regering aangekondig dat die Ingwavuma-distrik in die noorde van KwaZulu, aan die grens van Mosambiek, by Eswatini (destyds bekend as Swaziland) ingelyf sou word. KwaZulu was daarteen gekant en opeenvolgende hofbevele het die deurvoering daarvan vertraag. In Augustus 1982 is daar onderneem om nuwe samesprekinge oor die aangeleentheid te voer.
Ligging en klimaat
KwaZulu was die grootste van die selfregerende swart nasionale state van Suid-Afrika.
Pous Bonifatius VI
Pontifikaat
Tydens 'n konsilie in Rome in 898 het Pous Johannes IX Bonifatius se verkiesing ongeldig verklaar omdat Bonifatius weens sy afsettings nie verkiesbaar was nie. Desondanks word Bonifatius nog steeds gelys as 'n wettige pous in die "Annuario Pontificio".
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
KwaZulu
Ligging en klimaat
Die kusstreek het 'n hoe reënval wat tussen 1 000 en 1 100 mm per jaar wissel. Die maksimum temperatuur in die somer is gemiddeld 28°C en die minimum temperatuur in die winter gemiddeld 9°C. Die plantegroei bestaan hoofsaaklik uit doringveld en natuurlike woude. Talle riviermondings kom in hierdie streek voor, waarvan die Tugelamond die grootste is.
Die suidoostelike doringveldstreek strek vanaf die Tugelarivier in die noorde tot by die Umzimkulurivier in die suide. Die gemiddelde reënval wissel tussen 635 en 1000 mm per jaar en die klimaat stem met die van die kusstreek ooreen. 'n Groot aantal kleiner riviere vloei deur die streek, waar hoofsaaklik suurveld en plantegroei, wat kenmerkend vir die Natalse misgordel is, voorkom. Die landskap van die streek oos van die Drakensberg wissel van hoë berge en rante tot laerliggende valleie, rivierlope en stroompies.
Mis en motreën kom algemeen teen die berghange voor en die meeste sneeu in Suid-Afrika val hier. Die jaarlikse reënval wissel tussen 860 en 1 900 mm, terwyl die gemiddelde dagtemperature tussen 27 °C in die somer en 3 °C in die winter wissel. Suurveld en soet tot gemengde grasveld is algemeen. Die laagliggende bosveldstreek lê in die noordoostelike deel van Natal.
Die belangrikste riviere is die Swart- en die Wit-Umfolozi, en die Hluhluwe. Die reënval wissel tussen 760 en 1 000 mm per jaar, terwyl die gemiddelde dagtemperatuur met dié van die kusstreek ooreenstem. Doringveld en tropiese plantegroei word in hierdie streek aangetref.
Historiese oorsig
Die Zoeloes van Natal is vir die eerste keer in reservate geplaas ingevolge 'n beleid van sir Theophilus Shepstone. Die reservate was tussen Blankes se plase geleë en die doel daarvan was om swart arbeiders in Natal eweredig te versprei.
Na die oorlog van 1879/80 tussen die Zoeloes en die Engelse het die Britse owerheid die onafhanklikheid van die Zoeloes beëindig. In 1887 het sir Garnet Wolseley die Zoeloe-koninkryk versplinter deur dit in 13 distrikte onder gelykwaardige kapteins te verdeel en dit onder Britse beskerming geplaas.
Selfregering
Een van die belangrikste stappe op die pad na selfregering was die instelling van ’n ongeaktiveerde gebiedsowerheid vir KwaZulu in 1970. Hierdie gebiedsowerheid, wat hoofsaaklik raadgewende bevoegdhede gehad het, is uit lede van die 25 streekowerhede verkies. KwaZulu het nie deur 'n fase van geaktiveerde gebiedsowerheid gegaan nie en die status van sy ongeaktiveerde gebiedsowerheid is in 1972 tot die van wetgewende vergadering verhoog. Dit het uit 126 lede bestaan, waaruit 'n uitvoerende raad saamgestel is.
Wasili Zaitsef
Wasili Grigorjewitsj Zaitsef (Russies: Васи́лий Григо́рьевич За́йцев, IPA: [vɐˈsʲilʲɪj ɡrʲɪˈɡorʲjɪvʲɪtɕ ˈzajtsɨf]; 23 Maart 1915 - 15 Desember 1991) was ’n Sowjet-sluipskutter tydens die Tweede Wêreldoorlog. Voor 10 November 1942 het hy 32 Duitse soldate met ’n standaardweermaggeweer doodgemaak. Tussen 10 November 1942 en 17 Desember 1942, tydens die Slag van Stalingrad, het hy 225 vyandelike soldate, waaronder 11 sluipskutters, doodgemaak.
Arthur Chesney
Arthur Chesney (21 November 1881 – 27 Augustus 1949) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Lodger: A Story of the London Fog (1927), Fanny Hawthorne (1927), Sorrell and Son (1933), en Colonel Blood (1934).
Inlynsessilinder
Die inlynsessilinderenjin of reguitsesenjin is 'n tipe binnebrandenjin met al ses silinders in 'n reguit lyn gemonteer, of in 'n gelyke vlak bo/langs die krukas. Die enkelbanksilinders kan gerig word in óf 'n vertikale óf 'n skuinsvlak met al die suiers wat 'n gemeenskaplike krukas aandryf. Waar dit skuins teen 'n hoek geplaas is, word dit soms 'n skuinsses genoem. In 'n spesifikasie, grafiek of wanneer 'n afkorting gebruik word, word 'n inlynsessilinder enjin gelys óf as I6 of L6.
Lepidosireniformes
Lepidosireniformes (Suid-Amerikaanse en Afrika-longvisse) is 'n vis-orde wat hoort tot die klas Sarcopterygii. Spesies van hierdie orde kom net in varswater voor.
Wasili Zaitsef
Zaitsef het tydens die oorlog 'n heldfiguur geword en later 'n held van die Sowjetunie, en hy word steeds geprys vir sy vaardighede as 'n sluipskutter. Sy lewe en militêre loopbaan was die onderwerp van verskeie boeke en rolprente: Sy ervarings, soos uitgebeeld word in William Craig se boek Enemy at the Gates: The Battle for Stalingrad van 1973, het die basis gevorm vir die 2001-rolprent Enemy at the Gates, met Jude Law wat die rol van Zaitsef vertolk. Hy kom ook voor in David L. Robbins se historiese roman War of the Rats van 1991.
KwaZulu
Selfregering
Kaptein Mangosuthu Gatsha Buthelezi is tot hoof- uitvoerende raadslid verkies. Op 1 Februarie 1977 het KwaZulu 'n selfregerende staat met 'n hoofminister en 'n kabinet geword. Die eerste algemene verkiesing is in die daaropvolgende jaar gehou en kaptein Buthelezi is tot hoofminister verkies. In die vroeë tagtigerjare het KwaZulu onafhanklikwording verwerp.
Gorilla Monsoon
Robert James Marella (4 Junie 1937 – 6 Oktober 1999), bekend onder sy ringnaam Gorilla Monsoon, was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse WWF Championship Wrestling (1972) en Spectrum Wrestling (1977).
Hartlaubse meeu
Die Hartlaubse meeu (Chroicocephalus hartlaubii) is 'n seevoël wat aan die suidkus naby Kaapstad, die suidweskus en weskus van Suid-Afrika voorkom. Dit is voorheen soms as 'n subspesie van Chroicocephalus novaehollandiae beskou en, soos die geval is met baie meeue, was dit tradisioneel in die genus Larus geklassifiseer. Deesdae vorm dit egter deel van die genus Chroicocephalus.
KwaZulu
Gatsha Buthlezi
Mangosuthu Buthelezi, destydse hoofminster van KwaZulu, is een van die mees dinamiese en bekendste swart leiers van Suider-Afrika. Hy is op 27 Augustus 1928 naby Mahlabatini in die suide van Zoeloeland gebore en het aan die Adams-kollege naby Amanzimtoti gematrikuleer. Daarna het hy in die geskiedenis en Bantoe-administrasie aan Fort Hare gestudeer en 'n BA-graad behaal.
Hy is van koninklike afkoms en is die erfopvolger van die Buthelezistam, waarvan hy in 1953 kaptein geword het. Buthelezi het nie net as staatshoof bekendheid verwerf nie, maar ook as politieke denker. Hy is die stigter van die Inkatha-Vryheidsparty, 'n "kulturele bevrydingsbeweging" wat sowat 300 000 aanhangers het veral onder die Zoeloes. Hy het reeds talle reise deur Afrika, Europa en die Verenigde State onderneem en soms omstrede uitsprake daar gemaak.
Aloe peckii
Aloe apeckii is 'n aalwyn wat endemies aan Somalië is.
KwaZulu
Gatsha Buthlezi
Tydens 'n vergadering van Afrikaleiers in Addis Abeba in 1973 het hy byvoorbeeld opspraak verwek deur te sê dat die blankes van Suid-Afrika inheems in Suid-Afrika is. In Oktober 1980 het Buthelezi die eerste swart leier van Suid-Afrika geword wat sosialistiese lede van die Europese Parlement in Straatsburg toegespreek het. Tydens sy toespraak het hy onder meer die aanspraak van die verbode politieke organisasie, die African National Congress (ANC), verwerp dat die organisasie die enigste verteenwoordiger van swart aspirasies in Suid-Afrika sou wees.
Lancia Kappa
Die Lancia Kappa (Tipe 838) is 'n motor vervaardig deur Lancia vanaf 2001 tot 2009.
Hartlaubse meeu
Voorkoms
Die voël het 'n wit kop behalwe in die broeiseisoen wanneer dit gryserig word. Die oë is donker.
KwaZulu
Bevolking
Sowat 60% van die Zoeloebevolking van Suid-Afrika het in KwaZulu gewoon. Hoewel Zoeloes die oorgrote meerderheid van die sowat 3,5 miljoen inwoners van KwaZulu uitgemaak het, was daar ook Suid-Sotho's, Swazi's en Xhosas wat in die gebied gewoon het. Sowat 80 % van die inwoners was Christene, en die separatistiese kerke het die meeste aanhangers gehad. Van die ander kerkgenootskappe wat ondersteun is, was die Rooms-Katolieke Kerk, die Metodistekerk en die Lutherse Kerk die belangrikste. Net 'n geringe aantal Zoeloes was lidmate van die Afrikaanse kerke.
Lepidosireniformes
Die volgende families is deel van die orde Lepidosireniformes:
Inlynsessilinder
Soos by gewone passasiersmotors is dit die gladde loopeienskappe van die reguitsesenjin wat dit ook wenslik maak vir industriële gebruik. Die reguitses is 'n eenvoudige enjin wat in beide primêre en sekondêre balans verkeer. Dit beteken dit kan tot 'n groot mate opgeskaal word, sonder om oormatige vibrasie op te doen. Die meeste van die enjinkomponente en -toebehore kan langs beide kante monteer word, eerder as bo of onder die silinderbanke, wat beteken dat toeganklikheid en onderhoud makliker is as op 'n V-enjin in 'n vragmotor of industriële opset. Verder is 'n reguitsesenjin meganies eenvoudiger as 'n V6- of V8-enjin aangesien dit net een silinderkop, en die bonokas net die helfte soveel nokaste het.
KwaZulu
Onderwys
Baie aandag is daaraan bestee om die geletterdheidspeil in KwaZulu te verhoog. Reeds meer as 80 % van alle skoolryp kinders het skool gegaan, hoewel die persentasie wat die skole na enkele jare weer verlaat, hoog was. Daar was 'n aantal onderwyserskolleges en hoewel die tekort aan behoorlik opgeleide onderwysers ’n knelpunt was, was dit nie so ernstig as in sommige van die ander nasionale state nie.
Hartlaubse meeu
Habitat en gewoontes
Hartlaubse meeu vang kos lange die kuslyn en broei op eilande. Dit leef van afval, dooie vis en insekte. Hulle word ook op ashope en in die Kaapse middestad aangetref.
KwaZulu
Gesondheid en behuising
KwaZulu het meer hospitale as enige ander nasionale staat gehad, maar omdat die land ook verreweg die meeste inwoners gehad het, was die verhouding van hospitaalbeddens per 1 000 inwoners nie hoër as die gemiddelde van die nasionale state nie. Hierdie situasie is verder versleg deur die groot tekort aan klinieke, dokters, tandartse en ander gesondheidspersoneel.
Daar was 'n verskeidenheid van welsynsinrigtings soos kinderhuise, tehuise vir bejaardes en sentrums vir liggaamlik gestremdes, maar die meeste is deur private organisasies bedryf. KwaZulu se knellendste sosiale probleem was behuising vir die stedelike bevolking. In die Vroeë tagtigerjare is die tekort aan stedelike wonings op sowat 80 000 geraam.
Die wooneenhede wat die algemeenste gebou is, was standaard-viervertrekhuise.
Landbou
Ondanks sporadiese droogtes soos die van 1979/80, toe die oesopbrengs in sekere dele van KwaZulu met sowat 80 % gedaal het, was die gebied die waterrykste in Suid-Afrika en beskik oor uiters vrugbare landbougrond. Landbou was dan ook die vernaamste ekonomiese bedrywigheid van die inwoners.
Suiker en katoen was die belangrikste kontantgewasse, terwyl groot dele ook besonder geskik is vir veeteelt. Feitlik die hele voormalige KwaZulu is geskik vir die verbouing van suikerriet. In die rypvrye kusstrook word subtropiese vrugte soos piesangs en pynappels aangeplant, terwyl papajas en avokado's in die suidoostelike deel van die voormalige KwaZulu goed aard. Katoen en sisal word in die laer deel van die Umfolozidistrik verbou. Laasgenoemde twee streke is ook plek-plek geskik vir mielieverbouing.
Die belangrikste vertakking van die veeteelt in die voormalige KwaZulu is beesboerdery, wat veral in die binnelandse gebiede bedryf word. Skape en bokke word ook algemeen op die platteland aangehou.
Nywerheid
KwaZulu se nywerheidsgroeipunt was Isithebe. Die dorp, wat sowat 100 km noord van Durban geleë is, beskik oor een van die grootste nywerheidsgebiede in Suid-Afrika en is per spoor met Durban en Richardsbaai verbind. Dit het onder meer die grootste enkele onderneming in enige ontwikkelende swart staat in Suider-Afrika gehuisves, naamlik 'n gietery vir mangaan-staatallooi.
Die mikpunt van die gietery was 'n jaarlikse produksie van 11 000 ton. In die ander fabrieke in iSithebe is 'n groot verskeidenheid artikels vervaardig, byvoorbeeld vragmotorbakke, motorsleepwaens, veselglas- en laaghoutartikels, erdeware, reinigingsmiddels, klere, betonpype en chemikalieë.
Elders in KwaZulu is daar 2 skoenfabrieke en saagmeulens. Die belangrikste nywerheidsentra buite die voormalige KwaZulu wat werk aan pendelaars verskaf het, is Pietermaritzburg, Richardsbaai, Durban, Ladysmith, Newcastle en Hammarsdale.
Mynbou
Hoewel daar 31 ekonomies ontginbare minerale in die voormalige KwaZulu voorkom, staan die mynbou nog in sy kinderskoene. Die bestaande myne is hoofsaaklik in die Tugela-vallei, waar goeie afsettings van onder meer kaolien en kookssteenkool voorkom. Veral die groot steenkoolafsettings was belangrik vir die ekonomie. Bekende afsettings in die Nongoma-distrik beloop etlike miljoene ton.
Ander bedrywe
Die voormalige KwaZulu het die laaste stuk ongerepte kuslyn van Suid-Afrika besit, naamlik die van Maputaland. Dit het 'n subtropiese klimaat en 'n besonder ryk fauna en flora. Sommige kenners meen die koraalseeskap daar is een van die skouspelagtigstes ter wêreld. Hier en elders in die voormalige KwaZulu is natuurbewaring deur die staat geïnisieer en gesteun. Naas wildreservate is ook onder meer die oorspronklike jagvelde van Shaka tot natuurreservaat verklaar. Die ontwikkeling van 'n toeristebedryf is egter as ’n langtermynprojek beskou.
Infrastruktuur
Die stedelike sowel as die plattelandse infrastruktuur in KwaZulu was baie gebrekkig. Sowat 20% van die land se paaie was in ’n uiters swak toestand en net die hoofroetes wat deur die staat gelei het, was geteer.
Israel-museum
Die Israel-museum (Hebreeus: מוזיאון ישראל‎, Muze'on Yisrael) in Jerusalem is in 1965 as Israel se nasionale museum gestig. Dit is op 'n heuwel in die weste van Jerusalem, naby die parlementsgebou (Knesset) en die Nasionale Kampus vir die Argeologie van Israel, geleë.
Nouadhibou
Nouadhibou (Arabies: نواذيبو) is die tweede grootste stad ná die hoofstad Nouakchott‎ in die noordweste van Mauritanië. Die stad is geleë langs die Atlantiese Oseaan en vissery speel 'n belangrike rol in die ekonomie van die stad terwyl die uitvoer van ystererts die grootste industriële aktiwiteit is. Die stad het sowat 100 000 inwoners in 2005 gehad. Dit is die land se ekonomiese hoofstad. Die stad het ook 'n lughawe en 'n ​​stasie vir die vervoer van passasiers en ystererts. In die koloniale tye was die stad se naam Port-Etienne.
Israel-museum
Die museum het 'n oppervlakte van sowat 50 000 m², insluitende 'n tuin van 24 000 m², en word jaarliks deur byna een miljoen belangstellendes besoek.
Ben Alexander (akteur)
Ben Alexander (26 Mei 1911 – 5 Julie 1969) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Scotty of the Scouts (1926), All Quiet on the Western Front (1930), en Flirtation (1934), en in die televisiereeks Dragnet (1951).
Frank Aletter
Frank Aletter (14 Januarie 1926 – 13 Mei 2009) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent ''Tora! Tora! Tora! (1970) en in die televisiereekse It's About Time (1966), Nancy (1970), en The Fall Guy'' (1981).
Inlynsessilinder
Slagvolumespektrum
Die inlynses vir gebruik in motorvoertuie is ontwerp met enjinverplasings wat wissel van ongeveer 2 tot 5 liter (120-310 kub. duim). Dit word soms ook gebruik vir kleiner enjins, maar hoewel dit baie glad loop, is dit duur om te vervaardig in terme van koste-tot-krag-verhouding. Aangesien die lengte van 'n enjin ongeveer eweredig is aan die aantal silinders op een bank, is die reguitses noodwendig langer as alternatiewe enjins soos die I4, V4, V6 of V8.
Een van die kleinste produksie reguitsesse was in die Benelli 750 Sei motorfiets gebruik, wat 747.7 cc verplaas het. Mike Hailwood het in die 1960's met 'n Honda met 'n RC166 250 cc (15 kub. dm.) sessilinder, 24-klep motorfietsenjin gejaag. Vooroorlogse enjins was nogal groot teen moderne standaarde – soos die Rolls Royce Silver Ghost se 7.4 L-enjin en die 824 kub. dm. (13.5 L) van die 1910 Peerless, Pierce en Fageol.
Die grootste moderne passasiersmotorreguitsesse sluit in die 4.6 L (282 kub. dm.) VAM weergawe van AMC se enjins, die 4.2 liter-kragbron in verskeie Jaguars en AMC's, die 4.0 TVR Speed Six, 4.0 Ford Barra, Chevrolet 250, Chevrolet Vortec 4200, 4.3 Chrysler Hemi Ses, 4.2 Toyota Land Cruiser (diesel), 4.5 en 4.8 Nissan, 4.8 Chevrolet, 4.9 Ford, en die 5 L Hudson H-145 (geproduseer tot 1957). In 2009 het die Cummins B-reeksenjin wat in die Dodge Ram bakkie diens gedoen het, tot 6.7 L verplaas.
Inlynsesdieselenjins
Inlynsesdieselenjins met veel groter verplasing word algemeen gebruik vir industriële toepassings. Dit sluit die verskillende tipes swaar toerusting, kragopwekking, sowel as vervoerbusse in. Feitlik alle swaar padvragmotors het inlynsesdieselenjins, sowel as die meeste mediumgrootte en meeste ligte dieseltrokke. Hul deugde is beter lae-toere wringkrag, 'n baie lang lewe, gladde werking en betroubaarheid. Snelwegoperateurs verkies inlynsesdieselenjins, wat gladweg bedryf en redelik stil loop. Net so, het gebruike van die pad af, soos trekkers, mariene enjins, en elektriese kragopwekkers 'n enjin nodig wat robuust en kragtig is. Anders as by passasiersmotors, is kompaktheid nie 'n belangrike oorweging by hierdie gebruike nie, terwyl die bykomende betroubaarheid en maklike instandhouding van inlynsesdieselenjins wel is.
Lancia Thesis
Die Lancia Thesis (Tipe 841) is 'n motorvoertuig wat deur Lancia vervaardig is vanaf 2001 tot 2009. Die bakvorm is gebaseer op die 1998 Diàlogos konsepmotor.
Johann P. Boshoff
Johann P. Boshoff (*7 Februarie 1956, Jan Kempdorp-) is ’n Afrikaanse digter, skrywer en taalpraktisyn. Boshoff publiseer deur sy loopbaan 'n groot aantal literêre werke (poësie, kortverhale en jeugeverhale) sowel as godsdienstige werke. In 2008 word hy deur die Pan-Suid-Afrikaanse Taalraad (Pansat) vereer as die Afrikaanse Skrywer van die Dekade (vir die bevordering van nasiebou deur veeltaligheid).
Lewe en werk
Johannes Petrus Boshoff is op 7 Februarie 1956 op Jan Kempdorp gebore as die jongste van twee kinders. Hy het ’n suster, Anso, wat twee jaar ouer as hy is. Sy pa is Jacobus Petrus (Kosie) Boshoff (1929–1965), een van agt kinders, wat op ’n plaas tussen Fauresmith en Philippolis gebore is en later Bloemfontein toe getrek het. Na 1947 werk sy pa veral by die destydse Departement van Naturellesake (later Bantoe Administrasie), en die gesin trek ’n hele paar kere. Sy pa is ten tye van sy dood in 1965 lokasiesuperintendent op Keetmanshoop. Sy ma is Isabelle Frederika (Aisa) Dreyer (1931–1992), een van dertien kinders, oorspronklik van die Vaalharts-besproeiingskema. Sy ouers is in 1954 getroud. Hy bring sy vormingsjare tot 1965 in Doornfontein in Johannesburg deur, waar hulle eers in ’n woonstel en later in Louisastraat bly. In hierdie tyd gaan hy skool aan die Joubertpark Laerskool. Na sy pa se dood in 1965 verhuis die gesin na Bloemfontein, waar hy vanaf standerd twee in Hilton bly en skoolgaan aan die Volkskool Kruitberg (Noordskool). Sy moeder trou in 1969 met Pierre Smit en hy kry ’n stiefbroer (Rikus Johannes) en stiefsuster (Annalene) by. In 1973 matrikuleer hy aan die Hoërskool Sentraal in Bloemfontein. Op agtjarige leeftyd in 1964 word hy deur ’n motor omgery terwyl hy en sy suster van Doornfontein na Yeoville gestap het om by hulle nefies te kuier. Hy verkeer vir elf dae in ’n koma en doen effense breinskade op in die ongeluk, wat daarna ly tot lewenslange endogene depressie.
In 1974 doen hy sy een jaar verpligte militêre diensplig, waar hy as pasifis weier om te leer hoe om mense dood te maak. Hy word oorgeplaas na die Mediese Korps en kry dan sy ontslag na sy eerste selfdoodpoging. In hierdie tyd raak hy aktief betrokke in die gay-lewe. Hy werk vir ’n ruk in ’n bank, op die spoorweë en as Mediese Laboratoriumtegnikus. In 1975 is hy ’n wenner van die Tastic/Weiner-beurs vir studie aan die Universiteit van Port Elizabeth, wat hy nie gebruik nie. Hy begin dan in 1976 om te studeer vir ’n B.Sc.-graad aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat, maar skop hierdie studies in Mei op en trek na Pretoria. Hier werk hy by die boekwinkel Van Schaik en ontmoet sy sielsgenoot en lewensmaat, Max James Greenblatt. In 1977 is hy voltyds betrokke by die Transvaalse Raad vir Uitvoerende Kunste (TRUK), eers as assistent verhoogbestuurder vir die toerproduksie “Die reënmaker” en later as akteur in die laerskole toerproduksie “Safari Lub-dub”. Vanaf 1979 studeer hy in die kunste aan die Randse Afrikaanse Universiteit (tans die Universiteit van Johannesburg), waar hy in 1981 die B.A.-graad met Afrikaans en Engels as hoofvakke en in 1982 die B.A. Honneurs-graad in Afrikaans behaal. Die Seba Cuyler-prestigebeurs vir nagraadse studie in die geesteswetenskappe is in 1982 aan hom toegeken. Reeds in sy honneursjaar begin hy as groepklasleier deeltyds by Turret Correspondence College in Johannesburg werk en word later steeds op deeltydse basis die nasionale vakkoördineerder vir Afrikaans Tweede Taal. Vanaf 1984 tot 1989 skryf hy hier al die studiegidse vir grammatika en stelwerk vir Afrikaans. Hy publiseer ook ’n groot aantal akademiese essays in tydskrifte en versamelbundels, skryf handleidings by voorgeskrewe werke soos “Ons wag op die kaptein”, “Raka”, “Senior verseboek”, “Kortgesprek” en “Digters en digkuns” en stel “Afrikaans quiz: 1000 vrae en antwoorde oor taalwerk” saam. In 1984 begin hy deeltyds met ’n M.A.-graad oor die kritiek op Ernst van Heerden se poësie, maar stel die studie uit vanweë sy beroepsverpligtinge.
Ná etlike jare as voltydse onderwyser in Afrikaans Tweede Taal, hoofsaaklik aan Michael Mount Waldorf School in Bryanston, begin hy in 1993 werk as beroepstaalpraktisyn. Van 1977 tot 1992 is hy ook baie betrokke by die toneel en benewens die jaar by TRUK in 1977 is hy akteur en tree op as regisseur en beoordelaar van skoletoneel. Hy word in 1993 hoof vir Afrikaanse vertaling by die Nasionale Taaldiens in die Departement van Kuns en Kultuur, ’n posisie wat hy behalwe vir ’n kort onderbreking in 2001 tot en met 31 Maart 2004 beklee. In 2001 verhuis hy tydelik na die Vrystaat, waar hy beroepstaalpraktisyn is vir die Bloemfontein-steunbasis van die Suid-Afrikaanse Nasionale Weermag en evangelisasie doen onder gay Christene. Hy keer terug na Pretoria en vanaf 2004, ná bedanking van sy korporatiewe posisie, spits hy hom toe op sy skryfwerk en vryskutvertaalwerk. Hy verhuis weer na die Vrystaat en bly vir bykans drie jaar om die beurt in Rosendal, Bloemfontein en Bethlehem. Sedert 2004 is hy die korrespondent vir Rosendal vir die Oos-Vrystaatse streekkoerant Vrystaat en vir Volksblad Kontrei. In 2007 sluit hy as subredakteur aan by Sake24, bylae by die koerante van Nasionale Pers, en woon in Johannesburg. Hierdie betrekking beklee hy tot einde Julie 2008, waarna hy in dieselfde kapasiteit weer terug trek Bloemfontein toe. In 2010 bly hy vir ’n rukkie op Loxton in die Bo-Karoo, waarna hy in 2011 van Bloemfontein na Pretoria toe trek om voltyds as taalpraktisyn in die Unisa-taalkantoor te werk. Sy depressie is ’n voortdurende probleem en hy onderneem drie selfdoodpogings. Op ’n Vrydagaand in 1998 drink hy ’n oordosis pille, maar word die Sondagoggend in die Thembisa Hospitaal wakker met die wete dat sy lewe radikaal verander het. Hy verwerk hierdie gebeure in die gedig “Selfmoord om elf”.
Skryfwerk
Hy begin reeds in 1971 in standerd agt skryf en lê twee manuskripte van digbundels in 1976 en 1977 voor vir publikasie, wat albei afgekeur word. In 1985 verskyn van sy gedigte in Standpunte en in 1987 lê hy weer ’n digbundel met die titel “Melanchronie(k)” vir publikasie voor, wat weereens onsuksesvol is. Vanaf 1998 publiseer hy veral nie-akademiese werk, insluitende poësie, kunsprosa, Christelike oordenkingsbundels en joernalistieke werk oor kunsvorme, kunstenaars, die dorp Rosendal en fotografie. Hy gee meeste van sy boeke self uit. Reeds in 1996 is hy die wenner van die ope afdeling van die Genootskap vir die Handhawing van Afrikaans se poësiekompetisie. Sy eerste digbundel, “Bloot”, gee hy in 1998 uit en hy dra dit op aan sy stiefbroer Rikus wat in 1995 selfmoord gepleeg het. Hierdie bundel maak ’n eksperimentele indruk met veral alliteratiewe klank- en woordspel, tipografiese effekte en steun op mitologiese en Bybelse verwysings. Die bundel het ’n godsdienstige inslag, met ’n worsteling met seksuele oriëntasie wat deurskemer. Die kort slotgedig word in al elf die amptelike tale asook Frans en Engels vertaal, wat uniek is in Afrikaans. “Stasies” is ’n vertolking van die Stasies van die Kruis, wat die lydensweg van Jesus Christus uitbeeld. Hy skryf hierdie teks vir die Suid-Afrikaanse komponis Isak Roux se mini-oratorium, ’n postminimalistiese musikale vertolking van hierdie gegewe. Die wêreldpremière van “Stasies” is op 19 April 2002 in Stuttgart in Duitsland, waarna dit ook in Suid-Afrika uitgevoer word. Die komponis is so beïndruk met die teksgehalte dat hy in “Skryfsels 3” verklaar “Die resultaat was só skitterend dat ek soms die woord voorrang teenoor die musiek gegun het. Sekere dele van die teks laat my steeds hoendervleis kry wanneer ek dit hoor”. “Klankdig” is sy derde digbundel, waar die titel kan beteken dat klank nie kan deurdring nie, of ook die klankwaarde van die digvorm. Die gedigte ondersoek dan ook klank en die sintuiglike. Hy volg hierdie bundel op met “Digsels” met die subtitel “’n lewe in versvorm”.