cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seksualiteit in antieke Rome
Seks tussen mans en vroue
"Maar moenie jou dame in die steek laat deur groter seile in te span nie, en moenie dat sy jou voorspring nie; jaag saam na die eindstreep: Dit is wanneer plesier volkome is, wanneer man en vrou daar lê, ewe verslaan."
Mulier equitans
"Perdry" was ’n algemene metafoor vir die seksdaad, veral wanneer die vrou bo was. Die mulier equitans ("vrou wat perdry") kom nie op Griekse geverfde potte voor nie, maar is gewild in Romeinse kuns. Ovidius beveel dit vir die klein vroutjie aan, omdat ’n lang vrou nie sal wil lyk asof sy bo die man uittroon nie. Dit was blykbaar ’n gunsteling van die mitologiese paartjie Hector en Andromache, al was sy legendaries lank, en is grappenderwys "die Hector-perd" genoem. Een reliëf uit Romeinse Gallië wat die mulier equitans uitbeeld, sinspeel op die metafoor deur ’n galoppende perd in ’n raampie op die agtergrond te wys (sien eerste foto onder).
’n Perdrymetafoor is ook gebruik vir die cinaedus wat bo "ry" in anale seks tussen mans, en minstens een keer vir lesbiërs wat "beurte maak om perd te ry en te beweeg met die maan as getuie".
Anale seks
Mans wat die passiewe rol gespeel het, het dit "soos ’n vrou gevat", maar wanneer ’n vrou anaal gepenetreer is, het sy "die seun se rol gespeel". Martialis glo anale seks is beter met seuns as met vroue; toe sy vrou sê sy laat hom anale seks toe sodat hy getrou aan haar kan bly, tart hy haar met die minderwaardigheid van haar anus in vergelyking met dié van ’n seun.
Die figura veneris, die posisie waarin die vrou vooroor buk om haar sitvlak te lig en wat "die leeuwyfie" genoem is, kon gewees het vir anale penetrasie, want seuns in Griekse kuns het dieselfde posisie ingeneem. Met ’n vrou is dit egter moeilik om in kuns te onderskei van a tergo (hondjiestyl). Culibonia ("goeie anus") was ’n grappige term vir ’n prostituut met dié spesialiteit. Een rede dat vroulike prostitute dit verkies het, was waarskynlik om swangerskap te vermy, want volgens letterkundige bronne is seuns daarvoor verkies.
Os impurum
Os impurum ("vuil mond" of "onreine mond") was ’n skelnaam vir mense wat orale seks verskaf het. "Orale slegtheid" was ’n gunstelingskelnaam vir Catullus, Horatius en Martialis. Om iemand daarvan te beskuldig dat hy of sy ’n os impurum het, was die grootste belediging.
Dit was tradisie in obsene komedies dat orale seks ’n slegte asem veroorsaak wat byna toksies is. "Hoere van die agterstrate" is besmet deur die orale seks wat hulle gegee het; die feit dat die penis ook gebruik word om te urineer, het gemaak dat orale seks buitengewoon afstootlik was vir Catullus, wat gepraat het van "die vuil spoeg van ’n bepiste hoer". Martialis spot dat ’n goeie parfuum in vissous (garum) verander wanneer dit geruik word deur ’n man wie se asem na orale seks ruik. In nog ’n epigram van Martialis blaas ’n fellator op ’n warm koek om dit af te koel en verander dit in ontlasting.
Cunnilingus en fellatio
Weens die stigma wat gekleef het aan die verskaffing van fisieke plesier, is ’n man wat aan ’n vrou orale seks gegee het, dikwels bespot. Cunnilingus word in Romeinse kuns bloot as ’n wederkerige handeling uitgebeeld, wanneer die vrou haar man orale seks gee in ’n vorm van die 69-posisie. In ’n muurskildering uit Pompeii (op die foto regs) word ’n unieke omruiling van rolle uitgebeeld: Die vrou wat cunnilingus kry, is lank, goed gebou en kaal, terwyl die man klein en ten volle geklee is. Hy is vooroor gebuig en het ’n angstige uitdrukking op sy gesig. Die situasie is so buitengewoon dat dit waarskynlik bedoel was om humoristies te wees.
Die Latynse werkwoord fellare is gewoonlik gebruik vir ’n vrou wat aan ’n man orale seks gee. Om ’n man daarvan te beskuldig dat hy ’n ander man fellare, was waarskynlik die grootste belediging. Dit was ook iets wat ’n mens sou gevra het van ’n infamis en nie iets wat ’n man in ’n fatsoenlike huishouding van sy vrou sou verwag nie. Fellatio is beskou as ’n ietwat bespotlike voorkeur van ouer mans wat gesukkel het om ’n ereksie te behou, maar volgens graffiti is die dienste van ’n goeie fellatrix met geesdrif verwelkom. Fellatio was in Romeinse kuns ’n redelik algemene onderwerp.
Irrumatio
Irrumatio was ’n gedwonge vorm van fellatio, feitlik altyd teenoor ’n ander man. Om iemand te dwing om orale seks op jou toe te pas is beskou as ’n bewys van jou viriliteit, iets om oor te spog, soos aangedui in die Priapeia en die gedigte van Catullus en Martialis. Dit was ook ’n dreigement van straf, veral vir owerspelers. Martialis raai ’n man aan wat reeds die ore en neus van sy vrou se minnaar afgesny het, om die vernedering af te handel deur die owerspeler se mond met orale verkragting te bevuil.
Groepseks
Groepseks kom voor in letterkunde, graffiti en kuns. Suetonius vertel dat keiser Tiberius daarvan gehou het om na groepseks te kyk, en beskryf "kettings" wat deur seuns en meisies gevorm is:
"In sy vakansiehuis op Capri het hy ’n slaapkamer gehad wat die teater vir sy geheime losbandigheid was. Daar het hy van oral oor groepe manlike en vroulike prostitute vergader, asook uitvinders van verregaande koppulasies (wat hy spintriae genoem het); ineengestrengel het hulle ’n driedubbele ketting (triplici serie connexi) gevorm en hulself voor hom geprostitueer om sy kwynende begeerte te laat opvlam."
In die meeste tonele van seks tussen drie mense word twee mans uitgebeeld wat ’n vrou penetreer. ’n Medalje uit Romeinse Gallië beeld twee mans uit wat op ’n bed lê, een links en een regs, met hul bene uitgestrek onder ’n vrou tussen hulle. Op ’n ander een word ’n vrou gewys wat op ’n man "perdry" terwyl hy agteroor lê en ’n man agter haar haar bene oopmaak om haar te penetreer. ’n Variasie wat veel minder voorkom, is een man wat ’n vrou van agter penetreer terwyl hy self anale seks van ’n man agter hom ontvang, ’n scenario wat gevind word in Catullus, Carmen 56, sowel as in kuns. Catullus maak dit duidelik dat hierdie posisie humoristies was, moontlik omdat die man in die middel ’n cinaedus kon wees, ’n man wat graag die ontvanger van anale seks was, maar ook beskou is as aanloklik vir vroue.
Seks tussen vier mense word ook in Romeinse kuns aangetref, veral tussen twee mans en twee vroue en soms in selfdegeslagparings. Een voorbeeld van so ’n sekssituasie uit Pompeii demonstreer wat die Romeine as die superieure rol beskou het. ’n Vrou heel regs kniel langs ’n bed om aan ’n ander vrou, wat daarop lê, cunnilingus te gee; dié vrou gee weer orale seks aan ’n man wat oor haar kniel. Dié man word anaal gepenetreer deur ’n vierde persoon, wat as die "veroweraar" voorgestel word: Hy kry bevrediging sonder om dit aan iemand anders te gee, en hy kyk reguit vorentoe met ’n triomfantelike waai van die hand.
’n Latynse epigram deur die Gallies-Romeinse digter Ausonius (4de eeu n.C.) is ’n raaisel wat staatmaak op kennis van die konfigurasies in groepseks:
"'Drie mans is saam in die bed: twee gee ongeoorloofde seks (stuprum) en twee ontvang ongeoorloofde seks.' 'Is daar dan nie vier mans nie?' 'Nee, die mans aan die buitekant tel elk as ’n enkele oortreding, maar die een in die middel gee en ontvang ongeoorloofde seks.'"
Masturbasie
Romeinse bronne gee min aandag aan masturbasie. Martialis noem dit ’n paar keer in sy gedigte, maar beskou dit as ’n minderwaardige vorm van seksuele bevrediging wat deur slawe toegepas word. Hy erken egter dat hy self masturbeer wanneer ’n mooi slaweseun te duur is: "My hand het my bevredig as ’n plaasvervanger vir Ganimedes".
Die oorsprong van die Latynse werkwoord masturbari is onseker. Daar is al gereken dit is ’n samestelling van turbare, "oprui", en mas, "manlik", in ’n unieke gebruik vir "penis". Een tradisionele siening is dat dit kom van man(u)-, "hand-," en ’n veranderde vorm van stuprare, "om te besoedel, om ’n seksuele onreg te pleeg teenoor". Calvert Watkins meen dit is afgelei van ’n Proto-Indo-Europese stam wat beteken "murg, brein", omdat antieke mediese skrywers gedink het semen kom van die brein af deur die bene; as dit reg is, kon die woord turbare steeds ’n invloed gehad het op die vorming van die woord in Latyn.
Bestialiteit
Die mitologiese tradisie is vol seksdade tussen mens en dier, veral tussen sterflike vroue en gode wat as diere vermom is. Bestialiteit is veral ’n eienskap van seks met Jupiter (Gieks: Zeus), wat Leda as ’n swaan en Europa as ’n bul nader. Die Minotourus word gebore toe Pasiphaë so aangetrokke tot ’n bul voel dat sy haar as ’n koei vermom om met hom te paar. Saters, bekend vir hul seksuele vraatsug, word dikwels met dierlike eienskappe uitgebeeld.
Kamma-bestialiteit is aangeteken as ’n vorm van seksuele rolspel in antieke Rome. Nero het glo ’n vorm van vasbinding met manlike én vroulike seksmaats geniet waarin hy diervelle aangetrek en hul geslagsdele aangeval het, nes veroordeelde gevangenes vasgebind en in die arena deur wilde diere aangeval is. Die historikus Dio vertel hoe ’n prostituut haar as ’n luiperd voorgedoen het vir die bevrediging van ’n senator. Die akteur Bathyllus was bekend daarvoor dat hy ’n erotiese dans uitgevoer het geklee as Leda wat seks het met die swaan. Bestialiteit is ook ’n tema van Apuleius se roman Metamorphoses (of Die Goue Donkie), waarin die protagonis, wat in ’n donkie verander is, begeer word deur ’n ryk vrou, nes Pasiphaë die bul begeer het.
Daar is aanduidings dat gewelddadige seksdade soos dit in mitologiese scenarios uitgebeeld is, in die arena nageboots is as straf vir gevangenes. Die digter Martialis loof ’n toneel vir sy getrouheid aan die mite oor Pasiphaë. Die manier waarop ’n seksdaad tussen ’n vrou en ’n bul nageboots sou word, is ’n kwessie van spekulasie; as "Pasiphaë" ’n veroordeelde misdadiger was wat gemartel en doodgemaak moes word, sou die bul opgewek gewees het deur "die vaginale afskeiding van ’n koei op hitte" aan die persoon te smeer. In Apuleius se roman moet ’n vroulike gevangene wat tot ad bestias gevonnis is, in die arena verskyn vir seks met die protagonis in sy dierlike vorm.
Hermafroditisme en androgeniteit
In sy hoofstuk oor antropologie en menslike fisiologie in die ensiklopedie Natuurgeskiedenis sê Plinius "daar is selfs diegene wat van albei geslagte gebore word en wat ons hermafrodiete noem, voorheen androgyni" (andr-, "man," en gyn-, "vrou," uit Grieks). Die Sisiliaanse historikus Diodorus (laat 1ste eeu v.C.) het geskryf "daar is sommige wat sê die geboorte van sulke wesens is wonderwerke en omdat dit selde gebeur, kondig hulle die toekoms aan, soms ten goede en soms ten kwade". Isidorus van Sevilla (c. 560–636) beskryf hermafrodiete onrealisties as "mense wat die regterbors van ’n man en die linkerbors van ’n vrou het, en ná seks kan hulle kinders verwek én baar".
In die moderne wêreld het die woord "hermafrodiet" ’n negatiewe term geword vir mense wat met eienskappe van albei geslagte gebore word; in die oudheid was die liggaam van die sogenaamde hermafrodiet ’n belangrike bron van vrae oor geslagsidentiteit. Die hermafrodiet verteenwoordig ’n "oortreding van die sosiale grense, veral dié wat verband hou met die alledaagse lewe as mans en vroue". In tradisionele Romeinse godsdiens het die geboorte van ’n hermafrodiet gedui op ’n ontwrigting van die pax deorum, Rome se verdrag met die gode. Livius beskryf ’n voorval in oorlogstyd toe die ontdekking van ’n vierjarige hermafrodiet gelei het tot ’n uitgebreide reeks "regstellings": Die kind is in ’n kis toegemaak en in die see verdrink. Dit is gevolg deur nog rituele. ’n Hermafrodiet wat in 133 v.C. ontdek is, is in die plaaslike rivier verdrink. Dit lyk of die oorgee van die hermafrodiet aan die waterelement die voorgeskrewe manier was om dit wat as ’n oortreding van die natuurlike orde beskou is, te herstel.
Plinius meen hoewel hermafrodiete eens as voorbodes beskou is, was hulle in sy tyd voorwerpe van genot; hulle was onder die menslike vreemdhede wat die rykes sou kon aanskaf op die "monstermark" in Rome, soos beskryf deur Plutarchus.
In die mitologie was Hermafroditos (Hermaphroditus vir die Romeine) die pragtige seun van Hermes (Mercurius) en Afrodite (Venus). Ovidius het ’n invloedryke verhaal geskryf oor hoe Hermafroditos androgeen geword het. Terwyl die jong man aan die vooraand van volwassenheid gestaan het, het hy die liefde verwerp, nes Narsissus gedoen het, en ook langs ’n poel water. Dit is waar die waternimf Salmacis hom gesien en begeer het. Hy het haar verwerp en sy het gemaak of sy weggaan. Toe hy dink hy is alleen, het Hermafroditos uitgetrek om in haar water te bad. Sy het haarself op hom gewerp en gebid dat hulle nooit weer geskei word nie. Die gode het haar versoek toegestaan en daarna het Hermafroditos se liggaam beide manlike en vroulike eienskappe gehad. Ná die voorval het mans wat uit Salmacis se poel gedrink het, "sag geword met die eienskappe van ’n impudicitia (die passiewe maat in man-tot-manseks)", volgens die leksikograaf Festus.
Die mite van Hylas, die jong minnaar van Hercules wat deur waternimfe ontvoer is, vertel saam met dié van Hermafroditos en Narsissus van die gevare wat mooi jong mans in die gesig staar terwyl hulle op die drumpel van volwassenheid staan, met verskillende uiteindes.
Uitbeeldings van Hermafroditos was gewild onder die Romeine. Die dramatiese uitbeeldings het mense dikwels twee keer laat kyk of die tema van seksuele frustrasie uitgebeeld. Hermafroditos was dikwels in die geselskap van ’n sater, ’n figuur met dierlike seksualiteit wat daarvoor bekend was dat hulle dikwels met niksvermoedende of slapende slagoffers teen hul sin seks gehad het; die sater in tonele saam met Hermafroditos het gewoonlik ’n uitdrukking van verbasing of weersin op sy gesig, vir humoristiese effek. In ’n paar werke is Hermafroditos sterk genoeg om die sater af te weer, maar in ander lyk hy gewillig om seks te hê, selfs al stel die sater nie meer belang nie.
Macrobius beskryf ’n manlike vorm van "Venus" (Afrodite) wat op Siprus aanbid is; sy het ’n baard en manlike geslagsdele gehad, maar vroueklere gedra. Die godheid se manlike aanbidders het vroueklere gedra en die vroue mansklere. Die Latynse digter Laevius het geskryf oor die aanbidding van die "vertroetelende Venus", vroulik óf manlik. Die figuur is soms "Afroditos" genoem. In verskeie voorbeelde van Griekse en Romeinse beeldhouwerk wat bewaar gebly het, word sy uitgebeeld met haar rok voor opgelig om haar manlike eienskappe te vertoon, ’n houding wat tradisioneel die nodige towerkrag gehad het om die bose af te weer.
Seksuele verowering en imperialisme
In 55 v.C. het Pompeius sy teaterkompeks geopen wat aan Venus Victrix ("Venus die Veroweraar") opgedra was. Dit het tot in die laat oudheid as verhoog gedien vir uitvoerende kunste, letterkunde, landskapontwerp, visuele kuns en argitektuur. Die teater was in baie opsigte ’n permanente monument vir Pompeius se militêre oorwinnings ses jaar tevore. Onder die uitstallings was galerye met portrette van vroulike skrywers en van hoëklasprostitute. In die algemeen is intellektualiteit en kultuur as vroulik en Hellenisties uitgebeeld, terwyl oorlog en politiek manlik en Romeins was.
Standbeelde het 14 verowerde nasies verpersoonlik as vroue in etniese drag. Ander monumente reg deur die Romeinse Ryk, insluitende die Sebasteion by Afrodisias en die altaar van die Tempel van die Drie Galliës by Lugdunum (die moderne Lyon, Frankryk), sowel as verskeie muntstukke, het verowerde gebiede en volke as vroue voorgestel: Die Romeinse militêre mag het "vervroulikte" nasies oorgeneem.
Hoewel die figure uit Pompeius se teater nie bewaar gebly het nie, het reliëfpanele van Afrodisias tonele ingesluit soos ’n naakte Claudius wat Britannia, met ’n ontblote regterbors, tot oorgawe dwing en Nero wat ’n dooie Armenia wegsleep, ’n komposisie wat die verowering van die Amasones se Penthesilea deur Achilles voorstel. ’n Reeks muntstukke wat besonder goed gedokumenteer is, beeld Iudaea Capta uit, ’n vroulike verpersoonliking van die verowerde Judea as ’n gevangene. Die munte is uitgereik ná die vernietiging van die Joodse Tempel in 70 n.C.
Seksuele oorwinning is ’n metafoor wat die Romeine dikwels vir imperialisme gebruik het, maar nie noodwendig vir Romeinse oorheersing nie. Horatius het dit uitstekend gestel toe hy gesê het die verowerde Griekeland het die Romeine verower. Die beeld van die Romeinse kultuur wat van binne gekoloniseer is deur ’n beskawing wat hulle verower het maar intellektueel en asteties as hul meerdere beskou het, kan uitgedruk word deur mites waarin ’n man ’n vrou verkrag, ontvoer of tot slaaf maak maar dan op haar verlief raak, soos uitgebeeld in die kunswerk Achilles en Briseis.
Richard Rober
Richard Rober (14 Mei 1910 – 26 Mei 1952) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Port of New York (1949), The File on Thelma Jordon (1950), Kid Monk Baroni (1952), en Jet Pilot (1957).
Forrest Wheeler
Forrest Wheeler is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Incredible Burt Wonderstone (2013) en in die televisiereekse Community (2009), Mortal Kombat: Legacy (2011), en Fresh Off the Boat (2015).
Marthinus Basson
Marthinus Basson (1953-) is 'n Suid-Afrikaanse akteur, regisseur, ontwerper en vertaler. Hy word as een van die land se veelsydigste teaterpersoonlikhede beskou. Hy was ’n lid van die Space-teater (Die Ruimte) in Kaapstad en daarna van die eertydse Sukovs en Kruik.
Lewe en werk
Marthinus Cloete Basson is op 7 April 1953 op Darling in die Kaap gebore. Hy is die jongste van drie kinders van Coenraad Basson en Elna Cloete, wat op dertienjarige ouderdom reeds die skool verlaat om huiswerk te doen op haar grootwordplaas by Philadelphia. Sy broer en suster is albei aan kanker oorlede. Hy word groot op sy ouers se plaas Zwartwater tussen Yzerfontein en Langebaan aan die Weskus. Ná skool studeer hy aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy in sy eerste jaar sy B.A.-graad in tale  sonder sy ouers se medewete verander na 'n B.A.-graad in Drama. Wanneer hulle daarvan uitvind, word hy verplig om hierdie jaar oor te doen. Hy sluit dan aan by 'n amateurtoneelgeselskap en vertolk 'n rol in 'n drama van Jean Anouilh. Hierna skop hy sy studies op om rekwisietemeester te word by die Kruik-toneelgeselskap in die Nico Malan-skouburg in Kaapstad. Terselfdertyd is hy verhoogbestuurder in die veel kleiner Ruimte-teater, waar hy onder andere rolle vertolk in “Selle ou storie”, “Die Trommel”, “Eskoriaal”, “Fortune and Men’s Eyes”, “''Ooh! La-la”, “Piekniek te velde” en “Snowhite and the Special Branch''”. As akteur is hy lid van die Sukovs-toneelgeselskap in die Vrystaat en speel in talle van Dirk de Villiers se films. Onder andere vertolk hy 'n rol in die rolprent “Die Spaanse vlieg”, waarvoor Pieter-Dirk Uys die draaiboek geskryf het. In 1977 sluit hy as junior akteur by KRUIK aan en doen vir ses jaar lank skoleteater, terwyl hy ook deelneem aan Chris Pretorius se eksperimentele produksies in die Baxter-teater en die destydse Glas-teater. Vir KRUIK speel hy onder andere in opvoerings van “Snoopy!” en “Die rebellie van Lafras Verwey”. Hy doseer drama aan die Universiteit van Kaapstad en die Universiteit van Stellenbosch, waar hy in 2006 voltyds aangestel word in die dramadepartement. Hy bly op Stellenbosch.
Eerbewyse
In 'n loopbaan van meer as veertig jaar verower hy 38 pryse en is hy die regisseur van dramas en operas wat benewens Suid-Afrika ook in België, Amerika en Australië opgevoer word. Onder die toekennings is talle Fleur du Cap- en Vita-toekennings, terwyl hy in 1989 die Standard Bank Young Artist’s Award ontvang. Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns vereer hom in 2003 met 'n Erepenning vir Toneelkuns vir sy bydrae tot die Suid-Afrikaanse teater. In 2013 verower hy die OFM-prys as beste redakteur vir sy opvoering van “macbeth.slapeloos” by die Aardklop Kunstefees op Potchefstroom. Hierdie drama is gebaseer op sy verwerking van Eitemal se vertaling van “Macbeth” en die drama verower ook die AngloGold Ashanti Fyngoud-prys vir die beste Afrikaanse aanbieding en die Clover Soveel Beter-prys vir die beste algehele aanbieding. Dit word verder vir ses Fiësta-toekennings benoem, waaronder een vir hom as beste regisseur, en word eindelik met drie bekroon. In 2014 by Aardklop is hy weer die wenner van die OFM-prys vir beste regie vir “Bloed en rose: Die lied van Jeanne en Gilles”, 'n drama van Tom Lanoye. Hierdie produksie word daarna benoem vir ses Fiësta-toekennings en word bekroon met die Fiësta-toekenning vir beste aanbieding.
2014 Brasiliaanse Grand Prix
Die 2014 Formule Een Brasiliaanse Grand Prix het op 9 November 2014 op die Autódromo José Carlos Pace in São Paulo, Brasilië plaasgevind. Dit was die agtiende wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Nico Rosberg in sy Mercedes gewen.
Jacob Abraham de Mist
Jacob Abraham Uitenhage de Mist (Zaltbommel, Nederland, 20 April 1749 - Voorburg, Nederland, 3 Augustus 1823) was 'n Nederlandse staatsman, staatshoof van die Bataafse Republiek van 17 April 1797 - 1 Mei 1797 en kommissaris-generaal van die Kaapkolonie tydens die afwesigheid van 'n goewerneur van 21 Februarie 1803 tot 25 September 1804 in ooreenstemming met die Verdrag van Amiens.
De Mist word in 1768 meester in die regte aan die Universiteit van Leiden en in 1796 afgevaardig as lid vir die distrik Deventer na die Nasionale Vergadering. In 1800 is hy benoem tot lid van die "Raad der Aziatische Bezittingen en Etablissementen". Op 10 Desember die volgende jaar gee die Bataafse regering hom opdrag om ondersoek in te stel na die wyse waarop die Kaap geregeer moet word. Hy gee sy beskouinge in sy memorandum.
As kommissaris van die Kaap stel hy op 1 Maart 1803 vir luitenant-generaal Jan Willem Janssens aan as goewerneur van die Kaap en stel ook die Politieke Raad en Raad van Justisie in. Hierna vertrek hy op 'n reis na die binneland. In 1804 besoek hy die sendeling dr. J.T. van der Kemp en proklameer op 7 Februarie 'n nuwe distrik wat later ter ere van hom Uitenhage genoem sou word. In Mei stel hy 'n Kommissaris van Veeteelt aan en vaardig op 25 Julie die Kerkorde en op 11 September sy Onderwysordonnansie uit.
Op 25 September lê hy die amp van kommissaris-generaal neer en vertrek 25 Februarie die volgende jaar met die Silenus of New York oor Amerika na Nederland. Op 25 Julie lê hy 'n verslag voor oor sy handelinge en besluite aan die Kaap.
Hulle het ons eeu gevorm
Hulle het ons eeu gevorm is 'n lys van 100 mense wat die grootste invloed op Suid-Afrika in die 20ste eeu gehad het. Die lys is gebaseer op 'n stemming wat deur Media24 op hulle webportaal aangebied is. Na die sluiting is biografieë oor die eerste 100 persone saamgestel en in boekvorm in beide Afrikaans en Engels gepubliseer.
Daar is twee pa-en-seun pare en twee man-vrou pare in die finale lys, naamlik Ernest en Harry Oppenheimer, Govan en Thabo Mbeki, Nelson en Winnie Mandela, en Walter en Albertina Sisulu. Dit is interessant dat een van die kandidate op die lys, Andre P Brink, ook die outeur van baie van die biografieë in die boek is.
Prosedure gevolg
'n Aanvanklike lys van 120 name is deur die geskiedkundige Trwella Cameron en uitgewer JJ Human saamgestel. Die name van BJ Vorster en Chris Hani is aanvanklik doelbewus uitgelaat. Die publiek wat die webwerf besoek is gevra om te stem en voorstelle in te dien om by die lys te voeg. Uit die voorleggings het die uitgewer bepaal dat beide BJ Vorster en Chris Hani wel op die lys ingesluit sal moet word. Mense wat nie Suid-Afrikaners is nie, maar wat 'n invloed op Suid-Afrika gehad het is ook vir die lys in aanmerking geneem. Tydens die stemming is geen etikette (soos "politikus", "sportpersoon", "aktivis", ens.) saam met die name voorsien nie.
Aanvanklik sou die stemming in Julie 1999 geëindig het, maar dit is later verleng tot 31 Augustus en weer tot in Oktober 1999.
Die stemming het plaasgevind op http://news.24.com/best100. Die stem-portaal het ook 'n gespreksforum gehad sodat mense oor die meriete van die kandidate kon redekawel. Lede van die publiek kon ten gunste van 'n kandidaat stem, maar kon ook teen 'n kandidaat stem. Die name op die werf is van skakels voorsien sodat besoekers 'n kort profiel oor die persoon kon lees.
Kritiek
Van die kritiek teen die lys sluit in vrae oor hoekom Gustav Preller nie die lys gehaal het nie, of hoekom staatsmanne soos Hertzog en M.T. Steyn laer as sportmanne soos Gary Player en Danie Craven asook die verhoogkunstenaar Pieter-Dirk Uys gelys is.
Die lys
Die name in die boek in volgorde:
Anne Haddy
Anne Haddy (5 Oktober 1930 – 6 Junie 1999) was 'n Australiese aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent The Fourth Wish (1976) en in die televisiereekse Dynasty (1969), Sons and Daughters (1982), en Neighbours (1985).
Georg Friedrich Händel
In 1694 het hy musieklesse ontvang van Friedrich Wilhelm Zachov (1662- 1712), wat die grondslag gele het vir Händel se latere styl. In 1703 is Händel na Hamburg, waar hy sy eerste opera, Almira (1705), gekomponeer het, asook sy eerste Johannes-Passie (1704), na die teks van Christian Postel (1658- 1705). Van 1706 tot 1710 was Handel in Italië. Sy kantates en operas wat hier gekomponeer is (Rodrigo, 1707, en veral Agrippina, 1709), het hom oor die hele Europa bekend gemaak.
Eksotiese korthaarkat
Die eksotiese korthaarkat (Engels: Exotic Shorthair) is ’n katras wat ontwikkel is om ’n kortharige weergawe van die Persiese kat te wees.
Georg Friedrich Händel
In 1710 het hy Agostino Steffani opgevolg as hofkomponis in Hannover. In dieselfde jaar was hy 'n ruk lank in Londen, waar sy nuwe opera Rinaldo groot welslae behaal het. Hy het twee jaar later na Londen teruggekeer, waar hy in 1713, waarskynlik in opdrag van koningin Anne, die Utrecht Te Deum gekomponeer het ter herdenking van die Vrede van Utrecht. Hierdie werk het aan hom 'n vaste plek in die Engelse musieklewe besorg. Terwyl hy in 1716 vir 'n kort rukkie terug was in Duitsland, het hy ŉ tweede Johannes-Passie gekomponeer, die keer na die teks van Heinrich Brockes (1680-1747). Händel het hom toe in Londen gevestig en sy naam geangliseer tot George Frideric Handel.
Onder beskerming van die latere hertog van Chandos het hy tussen 1717 en 1720 voortgebou op die Engelse koortradisie, en benewens sy 12 Chandos Anthems, het hy in die tyd ook 3 Te Deums, Acis and Galatea, die eerste weergawe van sy oratorium Ester en agt suites vir die klavesimbel gekomponeer. In 1719 het Handel komponisdirigent van die pas gestigte Royal Academy of Music geword en hy het 'n hele reeks operas gekomponeer, onder meer Radamisto (1720), Floridante (1712), Ottone (1723), Giulia Cesare (1724), Rodelinda (1725), Alessandro (1726), Admeto (1727) en Siroë. (1728).
Eksotiese korthaarkat
Geskiedenis
Die Persiese kat is in die 1950's in die geheim deur telers van Amerikaanse korthaarkatte gebruik om hul katras te "verbeter". Die hibride-voorkoms het in dié tyd erkenning op skoue begin gekry, maar telers wat ongelukkig was met die veranderinge, het daarin geslaag om korthaarkatte wat tekens van hibridisering toon, gediskwalifiseer te kry. Een teler van korthaarkatte wat die moontlikhede van die kruising tussen dié katte en die Persiese kat raakgesien het, het eindelik die Amerikaanse Cat Fanciers' Association (CFA) sover gekry om die katte in 1966 as ’n nuwe ras te erken met die naam eksotiese korthaarkat. Tydens die teelprogram is kruisings ook gedoen met die Russiese bloukat en Birmaanse kat. Die Europese Fédération Internationale Féline het die eksotiese korthaarkat in 1986 erken.
Vanweë gereelde kruistelings met Persiese katte, het sommige katte die resessiewe geen vir lang hare. Dit bring mee dat een uit elke vier eksotiese korthaarkatte lang hare kan hê.
Sommige verenigings soos die CFA beskou dié langharige weergawes nie as Persiese katte nie, terwyl The International Cat Association (TICA) dit wel doen. Ander verenigings beskou hulle weer as ’n aparte eksotiese langhaarkat.
Sibusiso Sithole
Sibusiso Camagu Thokozani 'S'bura' Sithole is 'n Suid-Afrikaanse rugbyspeler. Sithole draf meestal as vleuel of senter op die veld uit. Hy verteenwoordig die Sharks in die Currie- en Vodacombeker.
Georg Friedrich Händel
Handel het 'n beroerteaanval gehad en vir mediese behandeling na Aken gegaan. Daarna het hy na Londen teruggekeer en hom nog 'n paar jaar lank met die opera besig gehou, maar na die geslaagde politieke satire, The Beggar's Opera (teks deur John Gay, musiek deur Johann Pepusch), wat in 1728 vir die eerste keer in Londen opgevoer is en waarin die spot gedryf word met die eienaardighede van die aristokratiese opera seria, het Händel se Italiaanse operastyl al hoe minder inslag gevind. Tot Händel se laaste operas behoort Faramondo (1738), Serse (1738), Imeneo (1740) en Deidamia (1741). Hulle het egter min welslae behaal. Inmiddels het Händel sy eerste oratoria gekomponeer, wat groot indruk gemaak het. Onder hulle was Saul en Israel in Egypt (1739), Messiah (Messias) en Samson (1742), Judas Maccabaeus (1746), Joshua (1748), Solomon (1749) en Jephte (1752).
Sy meesterstuk, die Messias, is in April 1742 vir die eerste keer in Dublin opgevoer. Händel het 'n voorkeur vir die dramatiese gehad en sy onderwerpe hoofsaaklik uit die Ou Testament gekies. Nuut was die wyse waarop hy die koor by die handeling betrek het as deelnemers aan die drama. In 1753 het Händel blind geword en die laaste jare van sy lewe rustig deurgebring. Hy is op 14 April1759 oorlede en is in die Westminsterabdy in Londen begrawe. Händel was een van die belangrikste komponiste van die 18e eeu en word dikwels op dieselfde vlak as Johann Sebastian Bach (1685 - 1750) geplaas.
Daar is egter 'n belangrike benaderingsverskil tussen die twee: Bach was 'n Duitser en 'n "provinsialis"; Händel was ŉ wêreldburger, hof- en opera-komponis. In Händel se musiek, ook in die instrumentale komposisies, hoor 'n mens steeds die menslike stem; Bach se benadering was wesenlik instrumentaal, ook in sy vokale musiek. Händel se operas behoort tot die belangrikste deel van sy werk.
Met sy koororatoria het hy egter 'n nuwe genre geskep, wat deur Haydn, na sy besoek aan Engeland, voortgesit is. In sy instrumentale musiek, waarvan die 12 Concerti Grossi, opus.6, (1739) 'n hoogtepunt vorm, het Händel voortgebou op die concertovorm wat deur Corelli ontwikkel is. Die Watermusiek (ongeveer 1717) en die Musiek vir die Koninklike Vuurwerke (1749) is in die suitevorm gekomponeer. Händel se werk is omvattend: 44 operas, 20 oratoria, odes en pastorale, 20 volksliedere, 2 passies, 26 kantates, 23 concerti grossi, 18 orrelkonserte, 2 orkessuites en ŉ groot hoeveelheid vokale en instrumentale kamermusiek. Een van die vier lofsange wat hy in 1727 vir die kroning van koning George II gekomponeer het, Zadok the Priest, is sedertdien by elke kroningsplegtigheid van 'n Engelse vors uitgevoer. Friedrich Chrysander (1826- 1901) het die publikasie van Händel se werke in 105 bande vir die Deutsche Handel Gesellschaft versorg.
Sibusiso Sithole
Sithole het in 2013 tydens die Sewes Wêreldbeker in Moskou vir Suid-Afrika gespeel.
Eksotiese korthaarkat
Beskrywing
Die eksotiese korthaarkat het ’n kompakte, ronde, sterk lyf met ’n kort nek. Dit het groot, ronde oë, ’n kort wipneus en klein ore. Alle kleure word erken.
Sibusiso Sithole
In Mei 2014 is Sithole, as een van agt nuwelinge, vir 'n Springbok-oefenkamp opgeroep. Hy het egter nie die geleentheid gekry om as 'n Springbok op die veld uit te draf nie.
Eksotiese korthaarkat
Sien ook
Lys van katrasse
Albert Crafford
Albert Crafford (2 November 1932 – 12 Februarie 2001) was ’n joernalis en politieke kommentator by Die Burger en Rapport. Hy het ook spanningsromans geskryf en verskeie boeke in Afrikaans vertaal.
Lewe en werk
Albert Crafford is op 2 November 1932 op Carnarvon gebore. Hy was vir 22 jaar ’n joernalis by Die Burger en daarna vir agtien jaar assistentredakteur en politieke kommentator van Rapport tot met sy aftrede in 1992. Hierna vestig hy hom op Franskraal in die Wes-Kaap. Hy was getroud met Carien Pretorius en die egpaar het twee seuns (’n tweeling) en twee dogters. Op Maandag 12 Februarie 2001 is hy op Franskraal aan kolonkanker oorlede.
Skryfwerk
Hy is veral bekend vir sy vertalings van Heinz Konsalik se boeke in Afrikaans. Hy skryf ook die spanningsromans “Onheil op Wolwedans” en “Spel met die dood”. In laasgenoemde roman is Henk Basson  die teaterbestuurder van die nuwe Teater van die Jeug. Wanneer hy mense laat in die aand in die halfvoltooide teater sien, deel hy sy vermoedens met majoor Lourens van die Veiligheidspolisie. ’n Strik word vir die vermeende saboteurs gestel, maar majoor Lourens is in ’n botsing betrokke na ’n gevaarlike jagtog en word bewusteloos in die hospitaal opgeneem. Intussen gaan die voorbereidings vir die groot première voort, met die hele kabinet wat soontoe genooi is.
Donker web
Die donker web is die inhoud van die wêreldwye web wat op donkernette bestaan, oorlegnetwerke wat die Internet gebruik, maar wat spesifieke sagteware, konfigurasies of toegangsreg vereis. Die donker web vorm 'n klein deel van die diep web, die deel van die web wat nie deur soekenjins geïndekseer word nie, hoewel die term diep web verkeerdelik gebruik word om spesifiek na die donker web te verwys.
Die donkernette wat die donker web uitmaak, sluit in klein, vriend-tot-vriend-eweknienetwerke, sowel as groot, gewilde netwerke soos Tor, Freenet, I2P, en Riffle wat deur openbare organisasies en individue bedryf word. Gebruikers van die donker web verwys na die gewone web as die "Clearnet" weens sy ongekodeerde aard. Die Tor-donker web kan na verwys word as onionland, 'n verwysing na die netwerk se topvlak-domein-agtervoegsel (.onion) en die "verkeer-anonimisietegniek van uie"-roetering.
Terminologie
Die donker web word dikwels verwar met die diep web, wat verwys na die dele van die web wat nie deur soekenjins geïndekseer word nie (en dus nie soekbaar is nie). Hierdie verwarring dateer terug na ten minste 2009. Sedertdien, veral in die rapportering oor die Silk Road-mark, word die twee terme dikwels gekombineer,  ten spyte van die nuttigheid om hul tog apart te beskou.
Definisie
Donkernet-webwerwe is slegs toeganklik via netwerke soos Tor ("The Onion Routing" -projek) en I2P ("Invisible Internet Project"). Die Tor webblaaier en Tor-toeganklike webwerwe word algemeen gebruik onder die donkernet-gebruikers en kan geïdentifiseer word deur die domein ".onion". Terwyl Tor fokus op anonieme toegang tot die internet, spesialiseer I2P om anonieme huisvesting van webwerwe toe te laat. Identiteite en liggings van donkernet-gebruikers bly anoniem en kan nie gevolg word nie as gevolg van die gelaagde enkripsiestelsel. Die donkernet-enkripsietegnologie herlei gebruikers se data deur 'n groot aantal intermediêre bedieners, wat die gebruikers se identiteit beskerm en anonimiteit waarborg. Die oorgedra inligting kan slegs deur 'n daaropvolgende nodus in die skema gedekripteer word, wat na die uitgangskode lei. Die ingewikkelde stelsel maak dit amper onmoontlik om die nodepad te reproduseer en die inligting laag vir laag te dekripteer. As gevolg van die hoë vlak van enkripsie, kan webwerwe nie gelokaliseer word nie en die IP-adres van hul gebruikers nie opspoor word nie, en gebruikers kan nie hierdie inligting oor die gasheer kry nie. So, kommunikasie tussen donkernet gebruikers is hoogs geïnkripteer sodat gebruikers kan praat, blog, en lêers vertroulik deel.
Die donker web word ook gebruik vir onwettige aktiwiteite soos onwettige handel, forums en media-uitruil vir pedofiele en terroriste. Terselfdertyd het tradisionele webwerwe alternatiewe toeganklikheid vir die Tor-blaaier geskep in pogings om met hul gebruikers te koppel. ProPublica het byvoorbeeld 'n nuwe weergawe van sy webwerf bekendgestel wat uitsluitlik vir Tor-gebruikers beskikbaar is.
Inhoud
'n Desember 2014-studie deur Gareth Owen van die Universiteit van Portsmouth het bevind dat die mees algemene tipe inhoud op Tor kinderpornografie was, gevolg deur swart markte, terwyl die individuele webwerwe met die hoogste verkeer toegewy was aan botnet-bedrywighede. Baie fluitjieblaaswebwerwe handhaaf 'n teenwoordigheid sowel as politieke besprekingsforums. Webwewe wat verband hou met Bitcoin, bedrogverwante dienste en posbestellingsdienste is van die mees produktiewe op die donker web.
B.K. de Beer
B.K. de Beer (25 September 1916 – 12 Oktober 1982) is ’n Afrikaanse skrywer van veral streeksgeskiedenisboeke.
Donker web
Inhoud
In Julie 2017 het Roger Dingledine, een van die drie stigters van die Tor-projek, gesê dat die weblaaier hoofsaaklik vir Facebook gebruik word, weens privaatheidsredes  en dat die donker web slegs 3% van die verkeer in die Tor-netwerk uitmaak.
B.K. de Beer
Lewe en werk
Bertus Klaas de Beer is op 25 September 1916 gebore. Hy is ’n boer langs die Krokodilrivier net ’n paar kilometer aan die onderkant van die Hartbeespoortdam. Benewens boerdery het hy baie ander uiteenlopende belangstellings. Hy is getroud met Makkie de Beer, wat na sy dood self begin skryf en die “Stories van die Riemland”-reeks publiseer, waarvan “Gees van die Labrador” die eerste was. Hy is op 12 Oktober 1982 oorlede.
Skryfwerk
Hy publiseer self die letterkundige studie “Reël, rym en ritme”. “Agter die Magalies” is ’n boek oor die geskiedenis van Brits en omgewing vanaf die oertyd tot die hede. Die skrywer werk langer as dertig jaar aan hierdie boek en gebruik hoofsaaklik die getuienis van mense wat self die gebeure meegemaak het. Daar is ook kort Stamregisterlyste van verskeie families. Hierdie boek word later ook in elektroniese formaat vrygestel. “Hartbeespoortdam” is die publikasie van hoofstuk agtien uit “Agter die Magalies”, waarin hy die geskiedenis van die dam uiteensit en beskryf hoe afhanklik die boere was van die water uit die dam.
Donker web
Inhoud
'n Meer onlangse studie in Februarie 2016 van navorsers aan King's College Londen gee die volgende uiteensetting van inhoud deur 'n alternatiewe kategorie te gebruik wat die onwettige aanwending van .onion-dienste beklemtoon.
Botnets
Botnets word dikwels gestruktureer met hul bevel en beheer (B&B) bedieners gebaseer op 'n sensuur-weerstandige verborge diens, wat 'n groot hoeveelheid botverwante verkeer kan skep.
Knoop
Knoop kan na een van die volgende verwys:
Donker web
Bitcoin dienste
Bitcoin dienste soos tuimelaars (tumblers) is dikwels beskikbaar op Tor, en sommige - soos Grams - bied donkernet-markintegrasie. 'n Navorsingsstudie onderneem deur Jean-Loup Richet, 'n navorsingsgenoot by die ESSEC, en uitgevoer met die Verenigde Nasies se kantoor oor dwelms en misdaad, het nuwe tendense in die gebruik van Bitcoin-tuimelaars vir geldwassery aan die lig gebring. 'n Algemene benadering was om 'n digitale geldeenheidwisselaardiens te gebruik wat Bitcoin omskep het in aanlyn-speelbewyse (soos goue munte in World of Warcraft) wat later in geld omgeskakel sal word. Daar is getoon dat die blokketting en kriptogeld gebruik kan word om die donker web te reguleer.
Knoop
Sien ook:
Donker web
Donker webmarkte
Een so 'n studie is uitgevoer op Evolution, een van die gewildste kripto-markte wat aktief was vanaf Januarie 2013 tot Maart 2015. Alhoewel dit gevind is dat die digitale inligting, soos verbergingsmetodes en die versendingsland, "akkuraat lyk", het die studie kwessies met die kwaliteit van onwettige dwelms wat in Evolution verkoop word ontbloot, waarin verklaar word dat "... die suiwerheid van onwettige dwelms anders is as die inligting wat op hul onderskeie noterings aangedui word." Minder is bekend oor verbruikersmotivering vir toegang tot hierdie markte en faktore wat verband hou met hul gebruik.
Bedrogdienste
Daar is talle forums gefokus op kredietkaarte, PayPal en Bitcoin-handelwebwerwe, sowel as handel webwerwe asook bedrog- en vervalsingsdienste. Baie van sulke webwerwe is self swendelary.
Kullery en ongeverifieerde inhoud
Daar is berigte van groepbefondste sluipmoorde en huurmoordenaars, hoewel dit egter beskou word as uitsluitlik swendelary. Die skepper van Silk Road, Ross Ulbricht, is in hegtenis geneem deur Homeland Security investigations (HSI) vir sy webwerf en die  bewering dat hy 'n huurmoordenaar gehuur om ses mense dood te maak, hoewel die aanklagte later laatvaar is.
Daar is 'n stedelike legende dat mens 'n lewendige uitsending van 'n moord op die donker web kan vind. Die term "Red Room" is geskep gebaseer op die Japannese animasie en stedelike legende van dieselfde naam. Die getuienis dui egter daarop dat alle gevalle wat tot dusver gerapporteer is, vals is.
Phishing en swendelary
Phishing via gekloone webwerwe en ander bedrogspulwebwerwe is volop, met donkernetmarkte wat dikwels met bedrieglike URL's geadverteer word.
Raaisels
Raaisels soos Cicada 3301 en opvolgers gebruik soms verborge dienste om anoniem leidrade te gee, wat dikwels spekulasie tov die identiteit van hul skeppers verhoog.
Onwettige pornografie
Daar is gereelde wetstoepassingsaksies teen webwerwe wat kinderpornografie versprei  - dikwels deur die inhoud van die webwerf te benadeel deur die verspreiding van virusse aan die gebruikers. Webwerwe gebruik komplekse stelsels van gidse, forums en gemeenskapsregulering. Ander inhoud sluit seksuele marteling en doodmaak van diere en wraakpornografie in.
Terrorisme
Daar is ten minste 'n paar egte maar ook bedrieglike webwerwe wat daarop aanspraak maak dat dit gebruik word deur terroriste soos ISIL (ISIS), insluitende 'n valse een wat in Operation Onymous beslag gelê is. In die nasleep van die November 2015 Parys aanvalle is 'n werklike sodanige webwerf oorgeneem deur 'n Anonymous geaffilieerde kuberkrakergroep GhostSec en vervang met 'n advertensie vir Prozac. Die Rawti Shax-Islamitiese groep was geidentifiseer dat dit op 'n staduim op die donker web aktief was.
Sosiale media
Binne die donker web bestaan daar opkomende sosiale media-platforms soortgelyk soos dié op die Wêreldwye Web. Facebook en ander tradisionele sosiale media-platforms het donker-web weergawes van hulle  webwerwe begin maak om probleme wat met die tradisionele platforms verband hou, aan te spreek en om hul diens op alle gebiede van die Wêreldwye Web te behou.
Kommentaar en polisiëring
Alhoewel baie van die donker web onskadelik is, is sommige aanklaers en regeringsinstansies onder meer bekommerd dat dit 'n toevlugsoord vir kriminele aktiwiteite is. Spesiale nuuswebwerwe soos DeepDotWeb en All Things Vice bied nuusdekking en praktiese inligting oor donker webwerwe en dienste. Die verborge Wiki en sy spieël webwerwe en gevurkte webwerwe hou op enige gegewe tydstip van die grootste inhoudsopgawes oor die donker web.
In Oktober 2013 het die Verenigde Koninkryk se Nasionale Misdaadagentskap en die GCHQ die vorming van 'n 'Joint Operations Cell' aangekondig om op kubermisdaad te fokus. In November 2015 sal hierdie span die taak hê om kinderuitbuiting op die donker web sowel as ander kubermisdaad aan te pak.
In Maart 2017 het die Congressional Research Service 'n uitgebreide verslag oor die donker web vrygestel, wat wys op die veranderende dinamika van hoe inligting bekom word en aangebied word op die donker web; gekenmerk deur die onbekende, is dit van toenemende belang vir navorsers, wetstoepassers en beleidsmakers.
In Augustus 2017 het dit bekend geword dat korporatiewe sekuriteitsfirmas wat spesialiseer in die monitering en ondersoek van die donker web namens banke en handelaars gereeld hul bevindings met die FBI en met ander wetstoepassingsagentskappe, wanneer dit moontlik en nodig is, aangaande onwettige inhoud, deel. Die Russies-sprekende ondergrondse groepe se aanbod van misdaad-as-'n-diens-model word as besonder robuust beskou.
Joernalistiek
Baie individuele joernaliste, alternatiewe nuusorganisasies, opvoeders en navorsers is invloedryk oor hul kennis van die donker web, en maak die gebruik van die donker web duidelik vir die algemene publiek.
Jamie Bartlett
Jamie Bartlett is 'n joernalis en tegnologie blogger vir The Telegraph en Direkteur van die Sentrum vir die Analise van Sosiale Media vir Demos in samewerking met die Universiteit van Sussex. In sy boek, The Dark Net, illustreer Bartlett die wêreld van die donker web en die implikasies daarvan vir menslike gedrag in verskillende kontekste. Byvoorbeeld, die boek begin met die verhaal van 'n jong meisie wat positiewe terugvoer soek om haar selfbeeld te bou deur naak aanlyn te verskyn. Sy word uiteindelik opgespoor op sosiale media-webwerwe waar haar vriende en familie oorval is met naakte prente van haar. Hierdie storie beklemtoon die verskeidenheid menslike interaksies wat die donker web toelaat, maar herinner ook die leser hoe deelname aan 'n oorleg netwerk soos die donker web selde in volle skeiding van die groter Internet is. Bartlett se hoofdoelstelling is 'n verkenning van die donker web en die implikasie daarvan vir die samelewing. Hy ondersoek verskillende subkulture, sommige met positiewe implikasies vir die samelewing en sommige met negatiewe.
Bartlett het in Junie 2015 'n TEDTalk gegee om die onderwerp verder te ondersoek. Sy praatjie, getiteld "Hoe die geheimsinnige donker web hoofstroom word", stel die idee agter die donker web bekend vir die gehoor, gevolg deur 'n deurloop van een van die webwerwe wat die Silk Road genoem word. Hy wys op die bekendheid van webbladontwerp soortgelyk aan verbruikerswebwerwe wat in die groter kommersiële web gebruik word. Bartlett bied dan voorbeelde van hoe funksioneering in 'n onsekere, hoërisiko-mark soos dié in die donker web eintlik die innovering aanmoedig wat hy glo, op alle markte in die toekoms toegepas kan word. Soos hy daarop dui dat verskaffers altyd dink aan nuwe maniere om te werk en hulself te beskerm, het die donker web meer gedesentraliseer, meer kliëntvriendelik, moeiliker om te sensor, en meer innoverend. Aangesien ons samelewings toenemend op soek is na meer maniere om privaatheid aanlyn te behou, is sulke veranderinge soos dié wat in die donker web voorkom, nie net innoverend nie, maar kan voordelig wees vir kommersiële aanlyn-webwerwe en -markte.
Ander media
Tradisionele media en nuuskanale soos ABC News het ook artikels bevat wat die donker web ondersoek. Vanity Fair tydskrif het in Oktober 2016 'n artikel gepubliseer met die titel "The Other Internet". Die artikel bespreek die opkoms van die donker web en noem dat die gevolge ernstig geword het in 'n wettelose digitale wildernis. Dit noem dat kwesbaarheid 'n swakheid in die netwerk se verdediging is. Ander onderwerpe sluit in die e-handel weergawes van konvensionele swart markte, kuberwapens van TheRealDeal, en die rol van operasionele sekuriteit.