cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Geopolitiek
Frankryk
Die Franse geograaf en geopolitikus Jacques Ancel word beskou as die eerste teoretikus van geopolitiek in Frankryk, en het 'n noemenswaardige reeks lesings gelewer in die Europese Sentrum van die Carnegie Endowment for International Peace in Parys en in 1936 Géopolitique gepubliseer. Soos Reclus, verwerp Ancel Duitse deterministiese sienings oor geopolitiek (insluitend Haushofer se leerstellings).
Braudel se breë siening het insigte uit ander sosiale wetenskappe gebruik, die konsep van die longue durée gebruik en die belangrikheid van spesifieke gebeure as van minder belang geag. Hierdie metode is geïnspireer deur die Franse geograwe Paul Vidal de la Blache (wat op sy beurt beïnvloed is deur die Duitse denke, veral die van Friedrich Ratzel wat hy in Duitsland ontmoet het). Braudel se metode was om die interafhanklikheid tussen individue en hul omgewing te ontleed. Vidaliaanse geopolitiek is gebaseer op uiteenlopende vorme van kartografie en op moontlikheid (gebaseer op 'n samelewingsbenadering van geografie - dws op die beginsel van ruimtelike polimorfe voorkomste, afhangende van baie faktore onder die mensdom, kultuur en idees) in teenstelling met determinisme.
As gevolg van die invloed van die Duitse Geopolitik op die Franse geopolitiek, is laasgenoemde lank van akademiese werke uitgesluit. In die middel-1970's het Yves Lacoste - 'n Franse geograaf wat direk deur Ancel, Braudel en Vidal de la Blache geïnspireer is - in 1976 La géographie, ça sert d'abord à faire la guerre (Aardrykskunde se eerste gebruik is oorlog) geskryf. Dit 'n boek - wat baie bekend is in Frankryk - simboliseer die geboorte van hierdie nuwe skool vir geopolitiek (indien nie tot dusver die eerste Franse skool vir geopolitiek aangesien Ancel in die dertiger-veertigerjare baie geïsoleer was). Aanvanklik gekoppel aan die Kommunistiese Party het dit ontwikkel tot 'n minder liberale benadering. Aan die einde van die tagtigerjare het hy die Institut Français de Géopolitique (Frans Instituut vir Geopolitiek) gestig wat die Hérodote-revue publiseer.
Terwyl die veralgemenings en breë abstraksies wat deur die Duitse en Anglo-Amerikaanse tradisies (en die nuwe geografe) gebruik word, verwerp word, fokus hierdie skool wel op ruimtelike dimensie van geopolitieke aangeleenthede op verskillende vlakke van analise. Hierdie benadering beklemtoon die belangrikheid van multivlakanalise (of multi-skale) en kaarte, teenoorgestelde van kritieke geopolitiek wat sulke instrumente vermy. Lacoste het voorgestel dat elke konflik (plaaslik of wêreldwyd) beskou kan word vanuit 'n perspektief gebaseer op drie aannames:
Die Franse geograaf Michel Foucher, verbonde aan hierdie stroom en voormalige lid van die Hérodote-redaksie, het 'n langtermyn-analise van internasionale grense ontwikkel. Hy het verskillende neologismes geskep waaronder: Horogenese: Neologisme wat die konsep van die bestudering van die geboorte van grense beskryf, Dyade: grens gedeel deur twee naburige state (byvoorbeeld Amerikaanse grondgebied het twee terrestriële dyades: een met Kanada en een met Mexiko). Die hoofboek van hierdie soeker "Fronts et frontières" (Fronte en grense), wat die eerste keer in 1991 gepubliseer is, sonder ekwivalent bly onvertaal in Engels. Michel Foucher is 'n kenner van die Afrika-unie oor grenssake.
Stéphane Rosière, wat min of meer met hierdie skool verband hou, kan aangehaal word as hoofredakteur van die aanlynjoernaal L'Espace politique. Hierdie joernaal is gestig in 2007 en het die mees prominente Franse joernaal vir politieke geografie en geopolitiek geword met Hérodote.
'n Baie meer konserwatiewe stroom word deur François Thual verpersoonlik. Thual was 'n Franse kenner van geopolitiek, en 'n voormalige amptenaar van die Ministerie van Burgerlike Verdediging. Thual het geopolitiek van die godsdienste aan die Franse Oorlogskollege gedoseer, en het dertig boeke geskryf wat hoofsaaklik gewy is aan die geopolitieke metode en die toepassing daarvan in verskillende wêrelddele. Hy is veral geïnteresseerd in die Ortodokse, Sjiïtiese en Boeddhistiese godsdienste en in onrustige streke soos die Kaukasus. Verbind met Thual is Aymeric Chauprade, voormalige professor in geopolitiek aan die Franse Oorlogskollege en nou lid van die ekstrem-regse party "Front National", en onderskryf 'n vermeende "nuwe" Franse skool vir geopolitiek wat veral betoog vir  'n terugkeer na realpolitiek en die "botsing van die beskawings" soos deur Samuel Huntington ontwikkel). Die denke van hierdie skool word uitgespreek deur die Franse Review of Geopolitics (onder leiding van Chauprade) en die International Academy of Geopolitics. Chauprade is 'n voorstander van 'n Europa van nasies; hy bepleit 'n Europese Unie wat Turkye uitsluit, en 'n beleid van kompromie met Rusland (in die raamwerk van 'n Eurasiese alliansie wat onder die Europese ekstreme regse populiste is) en ondersteun die idee van 'n multipolêre wêreld - insluitend 'n gebalanseerde verhouding tussen China en die VSA.
Die Franse filosoof Michel Foucault se dispositif wat vir die doel van biopolitieke navorsing ingestel is, is ook aangeneem op die gebied van geopolitieke denke, waar dit nou 'n rol speel..
Rusland
Die geopolitieke houding wat deur Rusland aangeneem is, is tradisioneel vanuit 'n Eurasiese perspektief ingelig, en die ligging van Rusland bied 'n mate van kontinuïteit tussen die geostrategiese houding van Tsaristiese Rusland, die Sowjetunie en die posisie van Rusland in die internasionale bestel. In die negentigerjare het 'n senior navorser aan die Institute of Philosophy, Russian Academy of Sciences van die Russian Academy of Sciences, Vadim Tsymbursky (1957-2009) die term "eiland-Rusland" geskep en die konsep "Great Limitrophe" ontwikkel.
Kolonel-generaal Leonid Ivashov (afgetree), 'n Russiese spesialis in die geopolitiek van die vroeë 21ste eeu, het aan die hoof gestaan van die Akademie vir Geopolitieke Probleme (Russies: Академия геополитических проблем), wat die internasionale en binnelandse situasies ontleed en geopolitieke leer ontwikkel. Vroeër was hy hoof van die Hoofdirektoraat vir Internasionale Militêre Samewerking van die Ministerie van Verdediging van die Russiese Federasie.
Vladimir Karyakin, voorste navorser van die Russiese Instituut vir Strategiese Studies, het die term "geopolitiek van die derde golf" voorgestel.
Aleksandr Dugin, 'n Russiese politieke ontleder wat 'n noue verhouding met die Russiese Akademie van die Algemene Staf ontwikkel het, het in 1997 The Foundations of Geopolitics: The Geopolitical Future of Russia geskryf, wat 'n groot invloed gehad het in die Russiese weermag, polisie en buitelandse beleid elite. en dit is gebruik as 'n handboek in die Akademie van die Algemene Personeel van die Russiese weermag Die publikasie daarvan in 1997 is in Rusland goed ontvang en magtige Russiese politieke figure het daarna belang gestel in Dugin se idees.
Bobbie Comber
Bobbie Comber (8 Januarie 1890 – 15 April 1942) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Brother Alfred (1932), Be Careful, Mr. Smith (1935), en Sporting Love (1936).
Paracornulum dubium
Paracornulum dubium is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Paracornulum en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1912 deur Hentschel.
Wit beweging
220px|thumb|Wit vroue-offisiere laat in 1917.
Die Wit beweging (Russies: Бѣлое движеніе / Белое движение, Beloje dvizjenije), ook bekend as die Wittes (Бѣлые / Белые, Belije), was 'n losse konfederasie van anitikommunistiese magte wat in die Russiese Burgeroorlog (1917-1922/'23) geveg het teen die kommunistiese Bolsjewiste, ook bekend as die "Rooies". Hulle het in 'n mindere mate bly werk as gemilitariseerde verenigings van opstandelinge beide binne en buite Russiese grense in Siberië tot min of meer met die Tweede Wêreldoorlog (1939-'45). Die beweging se militêre arm was die Wit Leër (Бѣлая Армія / Белая Армия, Belaja Armija).
Tydens die Russiese Burgeroorlog het die Wit beweging gedien as 'n oorkoepelende politieke beweging wat 'n verskeidenheid politieke opinies in Rusland verteenwoordig het wat verenig was in hulle teenstand teen die kommunistiese Bolsjewiste – van die liberale wat 'n republiek wou hê en Kerenskiïstiese sosiaal-demokrate aan die linkse front tot die monargiste en ondersteuners van 'n verenige multinasionale Rusland tot die ultranasionalistiese Swart Honderde aan die regse front.
Ná die militêre neerlaag van die Wittes het oorblyfsels en voortsettings van die beweging in verskeie organisasies agtergebly, sommige met min steun, tot ná die val van die Europese kommunistiese state in die Oos-Europese rewolusies van 1989 en die daaropvolgende verbrokkeling van die Sowjetunie in 1990-'91. Dié antikommuniste in die buiteland was dikwels verdeel tussen liberale en konserwatiewer segmente, met sommige wie se hoop nog gevestig was op die herstel van die Huis van Romanof. Twee aanspraakmakers op die leë troon het tydens die burgeroorlog hulle verskyning gemaak: groothertog Kirill Wladimirowitsj en groothertog Nikolaas Nikolajewitsj.
Moi, un noir
Opsomming
Die film beeld jong immigrante uit Niger wat hul land verlaat het om werk te kry in die Ivoorkus, in die Treichville-woonbuurt van Abidjan, die hoofstad. Hierdie immigrante woon in onheil in Treichville, jaloers op die aangrensende kwartiere van The Plateau (die sake- en nywerheidsdistrik) en die ou Afrika-kwartier van Adjame. Hierdie jong immigrante is Oumarou Ganda (wat homself uitbeeld onder die skuilnaam van Edward G. Robinson, 'n bynaam wat hy aanneem weens sy verafgoding van die gelyknamige filmster), Petit Tourè (wat homself as Eddie Constantine uitbeeld), Alassane Maiga (Tarzan), Amadou Demba (Élite), Seydou Guede (Posman), en Karidyo Daoudou (Petit Jules).
Die film volg 'n week in hierdie immigrante se lewens, wat die lyn tussen hul karakters se roetines en hul eie vervaag. Tarzan, Eddy Constantine en Edward G. Robinson soek elke oggend werk in Treichville in die hoop om die 20 frank te kry wat 'n bak sop hulle kos. Hulle verrig handearbeid as dokwerkers.
Elke dag word ingelei deur ‘n stem van die alwetende verteller (deur Jean Rouch), wat 'n universalistiese tematiese afstand bied aan die rolprent se gebeure. Die rolprent is geboekstaaf deur 'n vertelling gerig aan beide Petit Jules en die gehoor van Edward G. Robinson wat met liefde terugkyk op sy kinderdae in Niger en tot die gevolgtrekking kom dat sy lewe sy drome werd is.
Verfiliming
Jean Rouch het nie met 'n spesifieke idee in die vervaardiging van hierdie rolprent ingegaan nie, en verkies om soveel as moontlik beeldmateriaal vas te vang om 'n narratief met sy onderwerpe te struktureer. Baie tonele in die film is toevallig tydens lang aaneenlopende skote vasgevang.
Met die maak van die rolprent was Jean Rouch verbaas oor hoeveel sy onderwerpe bereid was om te openbaar oor hul lewensdrome en aspirasies, en het gevind dat sy "flink kamera"-tegniek hom 'n paspoort na vryheid bied, wat hom in staat stel om sirkels te navigeer wat hy nie gedroom het om te integreer nie. Gevolglik het hy sy liggewig 16 mm Kodachrome-kamera in elke sosiale omgewing ingebring.
Nadat Jean Rouch en sy onderwerpe ooreengekom het dat hulle genoeg beeldmateriaal vasgelê het, het hulle die dialoog in 'n ateljee in die Musée de l'Homme in Parys, Frankryk, opgeneem wat hy oor die straatgeraas rondom Abidjan geplaas het. Hierdie asinchroniese klankeffekte gebore uit praktiese beperkings het gehelp om by te dra tot die "droomagtige" atmosfeer van baie tonele in die film.
Historiese konteks
Hierdie film is vrygestel te midde van die dekolonisasiebeweging in Niger, en dra 'n waarskynlik sterk aanklag van die deurdringende aard van die ikone van die Westerse kultuur op die psige van Afrika saam. Die fliek se redigering kombineer Afrika-uitbeeldings van Westerse eienskappe rondom Treichville met hul deurdringende invloed op die onderwerpe se droomlewens. As 'n Fransman was Jean Rouch deeglik bewus van die swaar kulturele verantwoordelikheid wat op hom geplaas is om die lewe vir die immigrante van Niger vas te vang.
Kritiek
Terwyl Jean Rouch sy Afrika-onderwerpe hul eie storie laat aanbied, bly 'n aantal van sy redigeerbesluite omstrede. Hy is daarvan beskuldig dat hy hulle uitgebuit het en hulle onder 'n mikroskoop deur sy neerbuigende kameralens gehou het. Verder het sommige van sy medewerkers hom as te diktatoriaal gevind in die redigeerproses, in teenstelling met sy baie oop houding terwyl hy beeldmateriaal vasgelê het.
Elisabeth Rosen
Elisabeth Rosen is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Warcraft (2016) en Cult of Chucky (2017), en in die televisiereekse The X-Files (1993) en The West Wing (1999).
Moi, un noir
Nalatenskap
Die rolprent is met groot lof ontvang en word beskou as invloedryk in die bekendstelling van die Franse New Wave-beweging. Dit is bekroon met die 1958 Louis Delluc-prys. Oumarou Ganda, wat Edward G. Robinson in hierdie rolprent vertolk het, het voortgegaan om een van Afrika se hoofrolprentmakers te word. Hierdie rolprent het die baanbreker in die gebruik van evokatiewe springsnitte en nie-professionele akteurs, twee eienskappe wat Jean-Luc Godard sou gebruik om sy film Breathless te maak en die Franse Nuwe Golf te vorm. Godard het aangevoer dat die film "ongekende vlakke van waarheid wat op film vasgevang is" bereik het in 'n Maart 1959-uitgawe van die tydskrif Arts, en later het Moi, un Noir as sy vierde gunsteling rolprent van die jaar geplaas.
Slaughterhouse-Five
Slaughterhouse-Five, or The Children's Crusade: A Duty-Dance with Death (1969) is 'n wetenskapfiksie roman deur Kurt Vonnegut oor sy Tweede Wêreldoorlogse ervarings en die wedervaringe van Billy Pilgrim - van sy tyd as 'n Amerikaanse soldaat en kapelaan-assistent - tot na die oorlog. Dit word algemeen erken as Vonnegut se mees invloedryke en gewildste werk. 'n Sentrale gebeurtenis is Pilgrim se oorlewing van die Geallieerdes se aanval op Dresden. Dit was 'n gebeurtenis in Vonnegut se eie lewe, en die roman word as semi-outobiografies beskou.
Storielyn
Die verhaal word in 'n nie-lineêre volgorde vertel, en gebeure word duidelik deur terugflitse en tydreiservarings van die onbetroubare verteller. Die verteller beskryf die verhale van Billy Pilgrim, 'n Amerikaanse man uit die fiktiewe stad Ilium, New York, wat glo dat hy in 'n vreemde dieretuin op die fiktiewe planeet Tralfamadore gehou is en dat hy tydreise ervaar het.
As assistent van 'n kapelaan in die Amerikaanse Leër tydens die Tweede Wêreldoorlog, is Billy 'n swakopgeleide, gedisoriënteerde en fatalistiese Amerikaanse soldaat wat vind dat hy nie van oorlog hou nie en weier om te veg. Hy word in 1944 deur die Duitsers tydens die Ardenne-offensief gevange geneem. Billy staar die dood in die oë weens 'n reeks gebeure. Voordat die Duitsers hom gevange neem, ontmoet hy Roland Weary, 'n patriot en sadistiese boelie wat die lafhartigheid van Billy uitlag. Toe die twee gevange geneem word, konfiskeer die Duitsers alles wat Weary het, en dwing hy hom om pynlik hout te dra. Uiteindelik word Weary moeg en kry gangreen wat veroorsaak word deur ontsteekte wonde. Terwyl hy in 'n spoorwa vol gevangenes sterf, oortuig Weary die mede-soldaat Paul Lazzaro dat Billy die skuld dra vir sy dood. Lazzaro belowe om Weary se dood te wreek deur Billy dood te maak, want wraak is 'die soetste ding in die lewe'.
Op hierdie oomblik kry Billy terugflitse uit sy voormalige lewe. Billy en die ander gevangenes word deur die Duitsers na Luxemburg vervoer. Teen 1945 het die gevangenes in die Duitse stad Dresden aangekom om as kontrakarbeid (dwangarbeid) te werk. Die Duitsers hou Billy en sy medegevangenes in 'n leë slagpale genaamd Schlachthof-fünf ('slaghuis vyf'). Tydens die uitgebreide bomaanval op Dresden deur die Geallieerdes, skuil Duitse wagte saam met die gevangenes in die slaghuis, wat gedeeltelik onder die grond is en goed beskerm is teen die skade op die oppervlak. As gevolg hiervan is hulle onder die min oorlewendes van die vuurstorm wat tussen 13 en 15 Februarie 1945 in die stad woed. Na VE-dag in Mei 1945 word Billy na die Verenigde State oorgeplaas en ontvang hy sy eerbare ontslag in Julie 1945.
Styl
Die roman is eenvoudig in sintaksis en sinstruktuur, deel van Vonnegut se styl. Net so is ironie, sentimentaliteit, swart humor en didaktiek heersend deur die hele werk.
Die boek is geklassifiseer as 'n postmoderne, metafiksionele roman. Die eerste hoofstuk van Slaughterhouse-Five word geskryf in die styl van die skrywer se voorwoord oor hoe hy die roman geskryf het.
Ontvangs
Die resensies van Slaughterhouse-Five was grootliks positief. Dit was die eerste roman van Vonnegut wat 'n topverkoper word, terwyl dit sestien weke op die New York Times se lys van topverkopers was met 'n hoogtepunt van nommer 4.
Matthew Bennett (TV-vervaardiger)
Matthew Bennett (gebore 30 Junie 1964) is 'n Amerikaanse vervaardiger, regisseur, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse After the Catch (2007) en Barnwood Builders (2013).
Trachyandra mandrarensis
Trachyandra mandrarensis is 'n meerjarige plant wat tot die genus Trachyandra behoort. Die plant is endemies aan Madagaskar.
Ernst Dernburg
Ernst Dernburg (4 April 1887 – 4 Julie 1960) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Das Rheinlandmädel (1930), The Woman They Talk About (1931), D III 38 (1939), en Herz ohne Heimat (1940).
Paracornulum fistulosum
Die spons behoort tot die genus Paracornulum en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2010 deur Sutcliffe, Hooper & Pitcher.
Trachyandra margaretae
Trachyandra margaretae is 'n meerjarige plant wat tot die genus Trachyandra behoort. Die plant is endemies aan KwaZulu-Natal, Limpopo en Mpumalanga.
Edward Cooper (akteur)
Edward Cooper (28 Junie 1883 – 15 Julie 1956) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Go and Get It (1920), Officer Thirteen (1932), On the Avenue (1937), en The Life and Death of Colonel Blimp (1943).
Prins Pedro de Alcântara
Prins Pedro de Alcântara (15 Oktober 1875 – 29 Januarie 1940) was die eersgebore seun van prinses Isabel en Prins Gaston, en as sodanig, is tweede-in-lyn gebore op die keiserlike troon van Brasilië, tydens die bewind van sy oupa, keiser Pedro II, tot die ryk se afskaffing.
Pedro is opgevoed deur voorgangers, onder leiding van die baron van Ramiz, en het in die Isabel-paleis, in Rio de Janeiro, saam met sy jonger broers gewoon tot die proklamasie van die republiek, op 15 November 1889, toe hy veertien jaar oud was. Een van sy aangrypendste gebare by geleentheid van die vertrek van die Brasiliaanse keiserlike familie na ballingskap was toe hy aan sy oupa keiser Pedro II die idee voorgestel het "om 'n wit duif op die oop see te laat gaan, wat die laaste boodskap van die Brasiliaanse keiserlike familie sou wees." Na die dood van die Prinses Imperial in 1921, het die oorlede Dom Luiz se seun, Prins Pedro Henrique van Orléans-Braganza, die posisie van aanspraakmaker op die Brasiliaanse troon aanvaar en is as sodanig deur baie van Europa se dinastieë erken. Na Dom Pedro de Alcântara se dood in 1940 het sy oudste seun, prins Pedro Gastão van Orléans-Braganza, 'n teeneis as die regte opvolger beweer (met die steun van sy swaers, die voorgee op die trone van Orléanist France en Miguelist Portugal ), en sommige Brasiliaanse regsgeleerdes het daarna aangevoer dat sy pa se afstanddoening inderdaad grondwetlik ongeldig sou gewees het onder die monargie.
Prins Augusto Leopoldo
Prins Augusto Leopoldo (6 Desember 1867 – 11 Oktober 1922), was 'n prins van die Ryk van Brasilië en van die Huis van Sakse-Coburg en Gotha-Koháry. Hy was die tweede van vier seuns wat gebore is aan die Duitse prins Ludwig August van Sakse-Coburg en Gotha en prinses Leopoldina van Brasilië.
Die tweede kleinseun van die keiser Pedro II, die prins, was vir 'n paar jaar tussen die vermoedelike erfgename van die Keiserlike Kroon van Brasilië. Hulle afstammelinge sou die Sakse-Coburg- en Gotha-tak van die Keiserlike Huis van Brasilië vorm.
Teryl Rothery
Teryl Rothery (gebore 9 November 1962) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Masterminds (1997) en in die televisiereekse Stargate SG-1 (1997), Caprica (2009), en Arrow (2012).
Lee Cornes
Lee Cornes (gebore 1951) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Young Ones (1982), Blackadder Goes Forth (1989), Bottom (1991), en Jack and Jeremy's Real Lives (1996).
Jubilee-diamant
Die Jubilee-diamant, oorspronklik bekend as die Reitzdiamant, is 'n kleurlose, kussing-vormige diamant van 245.35 karaat (49.07 gram). Dit is die tiende grootste diamant ter wêreld. Die diamant is aanvanklik na Francis William Reitz, die destydse president van die Oranje-Vrystaat, waar die steen ontdek is, genoem. In 1897 is dit na die huidige naam hernoem om koningin Victoria se 60ste jaar op die troon te gedenk.
Die oorspronklike steen, 'n rowwe agtvlakkige klip van 650.80 karaat (130.16 g) is in 1895 by die Jagersfonteinmyn in Suid-Afrika ontdek. 'n Konsortium van diamanthandelaars uit Londen koop dit in 1896 saam met die groter Excelsior-diamant, en stuur dit na Amsterdam waar dit deur M.B. Barends gepoleer is. 'n Veertig karaat (8 g) stuk is verwyder, wat self 'n 13.34 karaat (2.668 g) peervormige steen opgelewer het, en uiteindelik deur Carlos I van Portugal gekoop is.
Dorabji Tata koop die diamant in ongeveer 1900 en skenk dit aan sy vrou, Meherbai. Sy het dit tydens openbare funksies en met haar besoeke aan die koninklike howe gedra. Die Jubilee-diamant was die grootste ter wêreld tot 'n groter diamant in 1905 tentoongestel is. Dit is net ná Tata se dood in 1932 verkoop en die geld is vir die stigting van die Sir Dorabji Tata Trust gebruik.
Robby Benson
Robby Benson (gebore 21 Januarie 1956) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente One on One (1977) en Beauty and the Beast (1991), en in die televisiereekse The Ed Sullivan Show (1948) en Friends (1994).
Sekretarisvoël
Die sekretarisvoël (Sagittarius serpentarius) is 'n groot, grondlewende roofvoël wat endemies aan Afrika is. Hierdie voëls word aan hulle unieke voorkoms gekenmerk: lang, kaal bene, met 'n statige houding en kuifvere met 'n swart punt. Gewoonlik word hierdie voëls in die oop grasvlaktes en savannes van Sub-Sahara Afrika gevind, waar hulle bedags aktief op jag is na prooi.
Benaming
Die oorsprong van die naam "sekretarisvoël" is moontlik afkomstig van die kuifvere, wat die voëls soos outydse sekretarisse laat lyk, met penvere agter die ore. Daar is egter voorgestel dat "sekretaris" afkomstig is van die Arabiese saqr et-tair ("jagvoël"), wat by hierdie voël se eetgewoontes pas.
Die wetenskaplike naam is Sagittarius serpentarius (Latyns): Sagittarius beteken "boogskutter" en die spesienaam serpentarius beteken "betrekking hê op slange". Die "boogskutter" verwys moontlik na die kuifvere, wat herinner aan pyle wat bo 'n koker uitsteek, terwyl "serpentarius" waarskynlik na die slange in die voël se dieet verwys.
Identifikasie
Hierdie groot voëls is uniek en behoort nie maklik met ander voëls verwar te word nie.
Hulle word tussen 90 en 150 cm hoog en kan tot soveel as 5 kg weeg. Wyfies is effens kleiner as mannetjies: mannetjies het 'n vlerkspan wat wissel tussen 1,26 en 1,65 m, terwyl wyfies se vlerkspan van 1,2 tot 1,32 m strek.
Bolangs is hulle grys en word ligter na onder. Op die agterkop en nek kom die kenmerkende lang swart vere voor. Hulle kan regop getrek word. Die dye en pens is swart en onder die stert is 'n massa wit donsvere; die swart dye laat dit lyk asof die voëls kortbroeke aan het. Vlugvere is swart en ondervlerke wit. Die twee kenmerkende lang stertvere is grys met 'n breë swart band en die verste puntjies is wit. Sekretarisvoëls het 'n kleinerige kop met 'n grys snawel en 'n geel-oranje neusvrat. Hulle oë kan wissel van donkerbruin tot geel, met kaal dele rondom die oë in 'n diep oranje kleur. Hulle liggaamsbou herinner aan 'n arend sin, alhoewel hulle pienk, naakte onderbene glad nie soos dié van 'n arend lyk nie: met groot skubbe en kort tone wat in bot kloue eindig. Hulle lang bene is een van die sekretarisvoël se kenmerke. Die wyfies lyk soos die mannetjies (soms bietjie donkerder van kleur): daar is weinig geslagsdimorfie by sekretarisvoëls.
Jong voëls lyk soos hulle ouers, met 'n paar uitsonderings. Die gesigsvel van 'n jong voël is 'n ligter geel as dié van 'n ouer voël, wat tot rooi-oranje kan verdonker. Hulle sentrale stertvere is ook korter en die punte van die skouervere is swart gekleur.
Gedrag
Sekretarisvoëls word soms alleenlopend aangetref, maar meer dikwels saam met hul maats of in familiegroepe wat uit tot vyf voëls kan bestaan. Wanneer water en voedsel volop is mag klein groepe naby mekaar woon, maar breek gewoonlik na 'n kort tyd weer op. Hierdie voëls is bedags aktief en sal na sonsopkoms 'n uur of twee wag totdat die meeste dou van die gras verdamp het. Hulle spandeer die dag op soek na voedsel en sal laat in die middag na hulle nes terugkeer. Sekretarisvoëls loop eerder as wat hulle vlieg en loop elke dag gemiddeld tussen 20 en 30 km.
Wanneer hulle bedreig word sal hulle hardloop en dan begin vlieg. Alhoewel hulle meestal loop, is hulle goeie vlieërs en kan groot hoogtes bereik.
Sekretarisvoëls is normaalweg stil. Hulle het 'n skor, kwaakagtige roep korr-korr-korr wat oor groot afstande gehoor kan word. Hierdie roep word ook in kombinasie met 'n gromgeluid tydens vlerksleep gebruik. 'n Sagter kwaakgeluid word by die nes gebruik, wanneer die kuikens gevoer word. Die kuikens se roep begin as 'n sagte piep, maar ontwikkel tot 'n harder "tjok-a-tjok-a-tjok-a-tjok".
Dieet en jaggewoontes
Die algemene idee dat sekretarisvoëls hoofsaaklik van slange leef, is dus nie waar nie. Dalk het hierdie idee sy ontstaan te danke aan die Latynse spesienaam van die sekretarisvoël.
Sekretarisvoëls jag deur doelgerig deur die veld te stap op soek na kos en dan dikwels met hulle voete op gras en bossies te stamp om prooi op te jaag. Alle prooi word op die grond gevang en groter prooi word met harde houe van die pote doodgemaak. As prooi waargeneem word, sal hulle opgewonde die vlerke lig, versnel en dan die prooi inhaal. Kleiner prooi word gevang deur bloot te buk en die prooi met die snawel te vang. Groter prooi, waaronder slange, word met die voël se pote gestamp. 'n Sekretarisvoël sal 'n slang ook agter sy kop pik om die nek te breek of die slang katswink te slaan. Volgens oorlewering sal 'n sekretarisvoël 'n bewustelose slang optel, hoog die lug in vlieg en hom dan laat val, maar daar is nie betroubare aantekeninge van hierdie gedrag nie. Dooie of bewustelose slange sal heel ingesluk word, tensy dit te groot is: groot prooi word uitmekaar geskeur en dan stuk-stuk gevreet.
Na 'n voël gevreet het, sal hy homself ontlas. Die kuttels bestaan uit onverteerde kosreste: pels, bene of eksoskelette in. Soms word gras ook in die mis gevind; dit is nie duidelik of die gras toevallig saam met die prooi ingesluk word nie: dit is moontlik dat dit met opset ingesluk word om te verseker dat die kuttel nie uitmekaar val nie (veral in gevalle waar min pels ingesluk word). Verder is ook klippies in die mis waargeneem: hulle help om die eksoskelette van die groter ongewerweldes, byvoorbeeld krappe of groot skerpioene, op te breek.
Verspreiding en habitat
Die sekretarisvoël kom wydverspreid in Sub-Sahara Afrika voor – maar vermy dig beboste gebiede naby die ewenaar, soos in die Demokratiese Republiek van die Kongo en Wes-Afrika. Die voëlspesie kom ook nie in Somalië, Sierra Leone en Liberië voor nie en ontbreek ook van die suidelike dele van Guinee, Ivoorkus, Ghana en Nigerië. In Suider-Afrika sal hulle ook nie in die droë westelike dele soos die Namibwoestyn en die suidelike dele van Mosambiek gevind word nie.
Sekretarisvoëls kan nomadies wees, aangesien droogtes, tekort aan voedsel, oorbeweiding deur vee en veldbrande die habitatte waarin hulle die meeste tuis is, verander. 'n Paartjie sal 'n gebied van 20 tot selfs 500 km verdedig, afhangend van die aantal sekretarisvoëls en voedselbronne in die omgewing. Sekretarisvoëls wat in die gebied oortree sal met krag uitgejaag word. Dit kan soms selfs gebeur dat hulle baie ver versprei van hulle gebiede van herkoms – daar bestaan 'n ringrekord van 'n voël wat 1 537 km vanaf die plek waar dit oorspronklik gering is weer opgemerk is. Hierdie voël is in die Sabi-Sand Wildreservaat in Mpumalanga gering en is minder as 4 maande later weer in die noorde van Namibië opgemerk.
Sekretarisvoëls verkies savannes en oop grasvelde met verspreide bome en struike, alhoewel hulle ook in semi-woestynagtige en lig beboste gebied sal woon. Hulle is veral lief vir Akasia-doringveld en Combretum-savanne. In Zimbabwe sal hulle in weivelde voorkom, langs landingstroke en ander gebiede met korter gras. Sekretarisvoëls verkies grasvelde waar die gras een meter of korter is, sodat hulle gesigsveld nie versper word nie. Hulle is ook algemeen naby landbougebiede wat volop aan prooi is. Hulle is afwesig in ruie bosvelde en klipperige heuwelagtige gebiede, asook ware woestyngebiede wat baie droog is.
Vlerksleep en paring
Sekretarisvoëls is monogaam en daar word geglo dat hulle lewenslange maats kies. Hulle pronk op land en in die lug, terwyl hulle 'n krasgeluid maak. Wanneer hulle in die lug pronk, sweef hulle hoog in die lug. Die mannetjie sal na benede duik om die wyfie te beïndruk en, indien sy ook in die lug is, sal sy met haar kloue na hom toe draai. Hierdie manier van pronk is soortgelyk aan dié van ander roofvoëls. Op land sal die mannetjie en vroutjie met uitgestreke vlerke om mekaar dans. Kleiner groepe sekretarisvoëls sal soms by hierdie dans aansluit. Na die hofmaking vind paring gewoonlik op die grond plaas, alhoewel sommige paartjies ook in bome sal paar. Sekretarisvoëls paar dwarsdeur die jaar.
Nes
Die mannetjie en wyfie bou saam 'n groot nes op die plat kroon van 'n alleenstaande boom of groot bos. Heel dikwels word die nes op 'n Akasiaboom gebou, maar ander bome of groot bosse sal ook gebruik word. Die nes is in die vorm van 'n piering, met 'n deursnee van tussen 1,5 en 2,5 m en is tot 30–50 cm dik en gewoonlik 4-5m bo die grond. Die basis van die nes is stokke wat dik met gras, wol, mis en ander soortgelyke materiaal uitgevoer word. Die eiers word in 'n holte in die middel van die nes gelê.
Eiers en inkubasie
Eiers word dwarsdeur die jaar gelê, maar daar is 'n piektyd tussen Mei en Oktober. Die broeisel bestaan gewoonlik uit 2 eiers, maar soms word 1 of 3 gelê en in uitsonderlike gevalle selfs 4 eiers. Eiers word met 'n interval van 2-3 dae gelê en die wyfie begin broei sodra die eerste eier gelê is. Die mannetjie sal haar soms op die nes aflos, maar meestal doen die wyfie die meeste van die harde werk terwyl die mannetjie vir haar kos sal aandra.
Die eiers is ovaalvormig met 'n kenmerkende skerper punt na die een kant. Hulle is wit tot bleek-blougroen en het 'n kalkerige tekstuur en soms kom klein bloedkleurige vlekkies op die eiers voor. Eiers wissel in grootte en wissel van 68x52 mm tot 92x61 mm, met 'n gemiddelde massa van 130 g. Die kuikens broei na 42 tot 46 dae uit, met 'n 2-3 dae interval tussenin. Daar is nie bewyse dat die groter kuikens die kleineres doodmaak nie (Kainisme), maar in groter broeisels (drie tot vier kuikens), vrek die kleinste gewoonlik van die honger, omdat die ouers 'n beperkte hoeveelheid voedsel kan aandra en die kleinste kuiken nie met sy groter broers en susters kan kompeteer nie.
Pasgebore kuikens is in vuil-wit dons gedek, met groot koppe wat lyk asof hulle amper te groot vir die kuikens se klein lyfies is. Na twee weke verkry hulle 'n dik laag grys dons en hul kenmerkende kuif verskyn na drie weke. Sekretariskuikens ontwikkel stadig: dit neem ses weke voor die kuikens op hulle eie voete kan staan. Teen sewe weke het hulle hulle volledige verekleed en sal hulle vlerke teen 60 dae begin oefen (soms klap hulle hulle vlerke genoeg om klein afstande bo die nes op te styg).
Die kuikens sal gemiddeld 85 dae (65-106 dae) in die nes bly, waarna hulle die nes sal verlaat en dan word hulle vir nog 'n verdere 62-105 dae deur die ouers versorg voordat hulle selfversorgend sal wees. Beide ouers bring kos na die nes toe in hulle kroppe. Hulle bring dit op in die nes en die kuikens vreet self vanaf dag 17. Ouer kuikens sal ongeveer 1 maal per uur kos ontvang. Jong voëls sal vir ongeveer 'n maand na die eerste vlug binne 'n paar honderd meter van die nes bly, voordat hulle dit verder sal waag. Oor die algemeen duld die ouers 'n jong voël vir twee maande, voor hulle hom uit hulle gebied weg sal jaag sodat hulle weer kan paar.
Sekretarisvoëls wat in gevangenis lewe kan ouer as 18 jaar word.
Kelly Rowan
Kelly Rowan (gebore 26 Oktober 1965) is 'n Kanadese aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The O.C. (2003) en Perception (2012).
Banjarbaru
Banjarbaru (uitgespreek as Bandjar-baroe; Indonesies vir nieuwe gemeenskap) is 'n stad en lê in die provinsie Suid-Borneo in Indonesië.
Buurte
Die stad het 3 buurte/administratiewe distrikte (Indonesies: kecamatan):
Sekretarisvoël
Bedreigings en voor- of nadele vir die mens
Die Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur (IUBN) het die sekretarisvoël in 2016 as 'n kwesbare spesie gelys en in 2020 as 'n bedreigde spesie gelys as gevolg van 'n vinnige afname in getalle.
Met die verspreiding van die mens en die daarmee gepaardgaande inperking van natuurlike habitat, sal die wêreldwye bevolking van die sekretarisvoël waarskynlik afneem in die toekoms. Die koop en verkoop van sekretarisvoëls word deur CITES (Konvensie op Internasionale Handel in Bedreigde Spesies van Wilde Fauna en Flora) gereguleer.
Die mens trek voordeel uit die sekretarisvoël, siende dat hy gelok word deur knaagdiere en insekpeste wat boere se gewasse kan beskadig. Hulle jag ook die slange wat self óók deur hierdie gediertes gelok word.
Kulturele betekenis
Alhoewel die sekretarisvoël nie Suid-Afrika se nasionale voël is nie, neem dit 'n prominente plek op die staatswapen in. Dit simboliseer waaksaamheid en militêre slaankrag, sowel as die opkoms en die trots van die moderne Suid-Afrika. Die goue kleur van die embleem op die landswapen assosieer dit ook met die son en die hoogste gesag van die land.
In Soedan kan die sekretarisvoël gesien word op die middelste wit baan van die presidensiële vlag. Daarbenewens vorm dit die hooffokus op die presidensiële seël en verskyn baie prominent op militêre kentekens in Soedan. Op die presidensiële vlag en seël is die kop na regs gedraai en die kenmerkende veerpenne op die agterkop is baie duidelik sigbaar. Die voël se vlerke is oopgesprei en 'n wit banier met die woorde "Al-Nasr Lana" (Arabies vir "Oorwinning behoort aan ons") is tussen die vlerke gespan.
Eksterne skakels
Hierdie artikel is gedeeltelik oorgeneem en vertaal uit die Engelse artikel en:Secretary Bird en is uit ander bronne bygewerk.
Trachyandra muricata
Trachyandra muricata is 'n meerjarige plant wat tot die genus Trachyandra behoort. Die plant is inheems aan die Noord-Kaap, Wes-Kaap en Namibië.
Trachyandra oligotricha
Trachyandra oligotricha is 'n meerjarige plant wat tot die genus Trachyandra behoort. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Lhokseumawe
Lhokseumawe is 'n stad en lê in die provinsie Atjeh in Indonesië op die eiland Sumatra. Die bevolking het 180 200 getel in 2014.
Prinses Pia Maria
Prinses Pia Maria (4 Maart 1913 – 24 Oktober 2000) was lid van die voormalige Huis van Orléans-Braganza en die voormalige Brasiliaanse keiserlike familie.
Ritchie Coster
Ritchie Coster (gebore 1 Julie 1967) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Tuxedo (2002), The Dark Knight (2008), Let Me In (2010), en Blackhat (2015).
Prinses Pia Maria
Met die voortydige dood van haar pa, Prins Luís van Orléans-Braganza, in 1920, en die volgende jaar, die dood van haar ouma, Isabel, Prinses Imperial van Brasilië, in 1921, Pia Maria se ouer broer Prins Pedro Henrique van Orléans-Braganza het die titel Prins Keiser van Brasilië in 1920 geëis, en die posisie van hoof van die Keiserlike Huis van Brasilië in 1921. Ten tyde van laasgenoemde eis het prins Pedro Henrique nog geen kinders gehad nie, en daarom het prins Luiz Gastão van Orléans-Braganza, broer van Pedro Henrique en Pia Maria, die titel van Prins Keiser geëis.
Hierdie situasie het in 1938 verander, toe die eersteling van Pedro Henrique, prins Luiz van Orléans-Braganza, gebore is. Pia Maria het teruggekeer na die gebruik van 'n vroeëre titel van Prinses van Brasilië, die derde in opvolging, 'n situasie wat sy selfs deur ongelyke huwelike sou behou, met die graaf van Nicolay.
Groot Egiptiese Museum
Die Groot Egiptiese Museum, ook bekend as die Giza-museum, is ’n museum wat by Giza, Egipte, gebou word en artefakte van Antieke Egipte sal huisves. Dit word beskryf as die grootste archeologiese museum ter wêreld, en sal volgens plan in 2015 open. Dit sal op ’n terrein van 50 hektaar staan, sowat 2 km van die Giza-piramides, en is deel van ’n nuwe meesterplan vir die plato.
Prinses Pia Maria
Sy is op 24 Oktober 2000 in die Chateau de Le Lude dood.
Groot Egiptiese Museum
Oorsig
Die ontwerp van die gebou is deur middel van ’n kompetisie gekies. ’n Wenplan is uit 1 557 inskrywings uit 82 lande gekies en op 2 Junie 2003 aangekondig – dit was die grootste argitektuurkompetisie in die geskiedenis. Die kompetisie is gewen deur die maatskappy Heneghan Peng van Dublin, Ierland.
Prinses Pia Maria
Huwelik en kwessie
Sy trou in Parys, op 12 Augustus 1948, met René Jean Marie Nicholas de Nicolaÿ, graaf van Nicolaÿ (1910-1954), seun van Aymard Marie Jean de Nicolaÿ, markies van Goussainville, en sy vrou, Yvonne Léonie Marie Anne Georgine de Talhouët- Roy. Hulle het twee kinders gehad:
Groot Egiptiese Museum
Oorsig
Die gebou is in die vorm van ’n afgekante driehoek. Die noorde- en die suidemuur lyn direk op met die Groot Piramide van Cheops en die Piramide van Menkaoere. Voor die gebou is ’n groot plaza met palmbome. Op 5 Januarie 2002 het die destydse president Hosni Mubarak die eerste steen van die fondament gelê. Die standbeeld van farao Ramses II, wat sowat 3 200 jaar oud is, is op 25 Augustus 2006 van Ramses-plein na Giza geskuif; dit word opgeknap en sal by die ingang van die museum staan.
Die nuwe museum is ontwerp om die jongste tegnologie te gebruik, onder meer virtuele realiteit. Dit sal ook ’n internasionale sentrum van kommunikasie tussen museums wees.
Trachyandra paniculata
Trachyandra paniculata is 'n meerjarige plant wat tot die genus Trachyandra behoort. Die plant is inheems aan die Noord-Kaap, Wes-Kaap en Namibië.
Prins Luiz Gastão
Prins Luiz Gastão (19 Februarie 1911 – 8 September 1931) was 'n lid van die Huis van Orléans-Braganza, 'n afstammeling van die Brasiliaanse Keiserlike Familie.
Prins Luiz Gastão is in Cannes, Frankryk, gebore, die tweede seun van prins Luiz van Orléans-Braganza (1878–1920), en sy vrou, prinses Maria di Grazia van Bourbon-Twee Sicilië (1878–1973). Sy pa was die tweede seun van Prins Gaston, graaf van Eu, en Isabel, Prinses Imperial van Brasilië.
Sicunusa
Sicunusa is 'n dorp in die suidweste van Eswatini. Dit is naby die grens met Suid-Afrika geleë.
Prins Luiz Gastão
Prins Luis Gastão se ouma aan vaderskant, Isabel, Prinses Imperial van Brasilië, was die erfgenaam van die Brasiliaanse troon. Haar pa, Pedro II, was die laaste keiser van Brasilië totdat hy in 1889 afgesit is. Isabel se oudste seun, Pedro de Alcântara, Prins van Grão-Pará, het in 1908 afstand gedoen van sy opvolgregte en die opvolging aan sy jonger broer, Prins Luiz, oorgedra. Toe prins Luiz in 1920 gesterf het, het sy oudste seun, en Luiz Gastão se ouer broer, prins Pedro Henrique, die hoof van die Brasiliaanse keiserlike huis geword, met prins Luiz Gastão as sy nominale erfgenaam.
Luiz Gastão het op 'n vroeë ouderdom ongetroud gesterf en is in die Orléans-mausoleum in Dreux begrawe. Ná sy dood het sy suster, prinses Pia Maria, die titulêre erfgenaam van haar broer Pedro Henrique geword, tot die geboorte van Pedro Henrique se seun, ook genoem prins Luiz, in 1938.
Paracornulum sinclairae
Paracornulum sinclairae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Paracornulum en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1988 deur Bergquist & Fromont.
Rugby League
Rugbyliga of Rugby League  is 'n kontakspansport wat met 'n rugbybal gespeel word deur twee spanne van dertien spelers op 'n reghoekige grasveld. Rugby league is een van die twee vorme van rugbyvoetbal (Rugby Union oftewel rugby, soos dit algemeen in Suid-Afrika bekend staan, is die ander vorm) en word deur baie as een van die fisies strafste vorme van enige spansport beskou.
Rugby league ontleen sy naam van die Rugby Football League wat in 1895 gestig is toe die Northern Rugby Football Union weggebreek het van die Engelse Rugby Football Union (RFU), hoofsaaklik oor argumente oor betalings aan spelers. Beide organisasies het die spel aanvanklik onder soortgelyke reëls gespeel totdat daar 'n skeuring van RFU-geaffilieerde klubs in Australië en Nieu-Seeland in 1907 en 1908 plaasgevind het en sogenaamde rugby football leagues daar gestig is.
'n Veranderde stel reëls is hierna bekend gestel en 'n nuwe vorm van rugbyvoetbal is gebore. Die Northern Football Union het sy naam na die Northern Rugby Football League verander in 1922 en later ook van die Northern in die naam ontslae geraak. Sodoende het die sport self mettertyd ook die naam "rugby league" gekry. Oor die jare heen het die reëls van beide vorme van rugbyvoetbal merkbaar verander sodat rugby league en rugby union vandag twee duidelik onderskeibare sportsoorte is.
Paracornulum strepsichela
Paracornulum strepsichela is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Paracornulum en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1922 deur Dendy.
James Bentley (akteur)
James Bentley (gebore 14 Julie 1992) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Others (2001), The Life and Death of Peter Sellers (2004), en Stella Street (2004).
Whiplash
Whiplash is 'n 2014 Amerikaanse dramarolprent wat deur Damien Chazelle geskryf en vervaardig is.
Dit handel oor die verhouding tussen 'n ambisieuse jong Jazz tromspeler, (gespeel deur Miles Teller) en sy hardvogtige instrukteur (gespeel deur J. K. Simmons). Paul Reiser en Melissa Benoist speel ook daarin.
Whiplash het sy premieropvoering ontvang in die "US Dramatic Category" tydens die 2014 Sundance Filmfees op 16 Januarie 2014 as die fees se openingsrolprent.
Sony Pictures Worldwide het die internasionale verspreidingsregte daarvan bekom. Die rolprent het op beperkte skaal begin wys in die VSA op 10 Oktober 2014 en geleidelik uitgebrei tot meer as 500 teaters tot die finale opvoering op 26 Maart 2015. Die rolprent het VS$49 miljoen verdien op 'n skamele produksiebegroting van slegs VS$3,3 miljoen.
Die rolprent het wydverspreide kritiese lof ontvang, met spesifieke lof vir Simmons se spel en vir die draaiboek van Chazelle. Tydens die 87ste Academy Awards toekenningsaand het die rolprent die pryse gewen vir Beste filmredigering, Beste Klankvermenging, en beste ondersteunende akteur vir Simmons. Dit was ook genomineer vir beste Aangepaste Draaiboek en Beste Prent.
Ernst Deutsch
Ernst Deutsch (16 September 1890 – 22 Maart 1969) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Pique Dame (1918), The Golem (1920), Der Prozeß (1948), en The Third Man (1949).
Port Elizabeth-konsentrasiekamp
Die konsentrasiekamp in Port Elizabeth het van Desember 1900 tot ongeveer November 1902 bestaan. Dit het gemiddeld 230 kinders en 86 vroue gehuisves en was met draad van 1,5 m hoog omhein. Die hutte was van sink en yster. Op dieselfde terrein was 'n aparte, omheinde kamp vir 32 mans, wat in tente gehuisves is. Vroeër is 'n terrein op die renbaan, dieselfde as vir Uitlandervlugtelinge, gebruik waar John Fox Smith die gesagvoerder was, maar die Boerebevolking is later na hierdie terrein, 'n voormalige Prins Alfredswag-regimentskampterrein, verskuif.
In hierdie sogenaamde “modelkamp” het slegs enkeles teenoor die duisende van ander kampe gesterf. Dit was hoofsaaklik Vrystaters uit Jagersfontein en Fauresmith wat hier aangehou is. Onder hulle was generaal, en later Eerste Minister, J.B.M. Hertzog se moeder, eggenote, drie skoonsusters en hul kinders. Hy sou later aan dr. J.P. Botha vertel: “My vrou moes die ontberings van die konsentrasiekamp in Port Elizabeth deurmaak. Ons oudste seun Albert is vier maande voor die aanvang van die oorlog gebore. Die genadige en bewarende hand van die Here het hulle ná die oorlog albei lewend aan my teruggegee.”
Lewe in die Kamp
Die kamp is deur Britse militêre gesag vanuit Bloemfontein beheer. Dit was geleë aan die huidige Lennoxweg, digby die Mountweg-polisiekantoor, die terrein van die eertydse John Browndam, vandag die Kemsley Park SA Polisiesportterrein en die Oud-Greysportveld. Die vroue en groter meisies het hoofsaaklik self kos berei, orde gehandhaaf, skoongemaak, onderwys gegee, Bybelstudie gedoen, konsert gehou en ontspanning gereël. Talle het was- en strykwerk en kleremakery vir sommige van die 17 000 blankes van die dorp onderneem ten einde 'n ekstra inkomste te verdien. Die Britse beleid van “Verskroeide Aarde” het hierdie meestal goed versorgde families immers in groot geldelike ellende gedompel. Danksy die besondere rol wat me. Nellie Hauptfleisch, 'n vrywillige inwoner uit Stellenbosch, gespeel het, is die lot van die kampbevolking meer draaglik gemaak.
Eredienste is gereeld deur besoekende predikante gehou omdat die NG gemeente Port Elizabeth eers in 1907 gestig sou word. Van die gemeentes in die distrik en ander hulpgroepe het ekstra voedsel, klere en geld voorsien. Die getroue meelewing van die kerk het hierdie mense in elke opsig gedra. Dit bevestig dan ook die noue band tussen Afrikanervolk en kerk tot heil van albei.