cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Clarens
Gemeente gestig
In 1913 is die skool in 'n bouvallige waenhuis geopen. As eerste skoolhoof is die heer J.S. de Leeuw aangestel. 'n Paar jaar ná die stigting van die dorp is die dorpsbestuur vervang deur 'n munisipaliteit. Die eerste burgemeester was die heer N.B. Swart. In 1920 is die gemeente Clarens van Bethlehem afgestig. Die eerste leraar was ds. S.J. Stander, later van onder meer Hartebeestfontein. Ook het die Clarens-tak van die OVV. hier 'n saal gebou, naamlik die President Kruger-gedenksaal.
In 1940 is 'n sierlike kerk gebou. Die hoeksteen is deur die destydse predikant, ds. J.J. le Roux, gelê. In die voorportaal van die kerk is 'n klip ingemessel, afkomstig uit die fondament van die tweede Voortrekkerkerkie wat in Natal gebou was. Bokant die klip is 'n koperplaat met die opskrif: “Hierdie klip is uit die Marianna (Tweede Voortrekkerkerkie), gebou deur die Voortrekkers in 1852 op Mount Howell, tussen die groot en klein Tugela, Natal, en is gesloop in 1874."
Vanweë die pragtige natuurskone berge, met die wonderlike rotsformasies en heerlike somerklimaat, het Clarens 'n gewilde vakansieoord geword, nie alleen van Suid-Afrika nie, maar ook vir mense ver buitekant die grense.
Esdoringstroop
Esdoringstroop is 'n soetstof wat uit die sap van die esdoringbome (Acer saccharum, Acer rubrum en Acer nigrum) vervaardig word. Dit word gewoonlik met pannekoeke en wafels geniet of dien as 'n bestanddeel van terte, gebak en nageregte.
Die esdoringboom en esdoringstroop is 'n belangrike deel van die kultuur van die noordooste van Noord-Amerika, en oestyd in die laat winter of vroeë lentetyd is 'n gebeurtenis wat in baie dorpe met feesvierings gepaardgaan. Die suikeresdoringboom is die amptelike "staatsboom" van die Amerikaanse deelstate New York, Vermont, Wisconsin en Wes-Virginië. Die esdoringblaar is ook die sentrale simbool van Kanada se nasionale vlag en die algemeen gebruikte rooi embleem vir Kanada.
Geskiedenis
Die Eerste Nasies van Kanada ken lankal die "soet water" van die esdoringboom en het dit gebruik as 'n soetstof, bestanddeel van hulle kookkuns en as 'n soet drank. Gedurende die winter, wanneer vleis die stapelvoedsel vir die Indiaanse bevolking was, het esdoringstroop as 'n belangrike bron van vitamien C die gevreesde "lentekoors" of skeurbuik help voorkom.
Die Indiane het die bome gewoonlik in die laat najaar "uitgetap", nadat die sap deur herhaalde vors en daaropvolgende milde weerstoestande in die stamme begin opstyg het. Die sap is in hol stamme versamel en geleidelik ingekook totdat dit 'n stroperige konsistensie bereik.
Die blanke setlaars van Nieu-Frankryk het vinnig die Indiaanse metode oorgeneem. Esdoringstroop was ook vir hulle 'n gewilde soetstof, veral aangesien ingevoerde suiker van die Karibiese eilande nouliks bekostigbaar was. Gewoonlik is met 'n tomahawk, die tipiese Indiaanse strydbyl, kerwe in die boomstam geslaan, om die esdoringsap in houers, wat uit berkeboombas vervaardig is, op te vang en vervolgens in kleipotte te kook. Ander stamme het stene verhit en in die esdoringsap gelê om dit te laat kondenseer. Die eerste dokumente oor die handel met esdoringstroop in Quebecstad en Montreal dateer uit die jaar 1685. Die vervaardiging het eeue lank feitlik dieselfde gebly, alhoewel die Europese setlaars met die invoer van yster- en koperketels beter resultate bereik het, aangesien hierdie potte langer verhit kon word en sodoende meer water verdamp het. In die 18de eeu was esdoringsuiker en -stroop belangrike handelsware in die Noord-Amerikaanse kolonies, en hulle is eers vanaf die 19de eeu grotendeels deur suikerriet vervang.
Sowat veertig liter esdoringsap word vir die vervaardiging van een liter stroop benodig. Die sap word in verdampers versigtig verhit totdat die meeste water verdamp het en die goudkleurige of donker esdoringstroop oorbly. Die vervaardiging van die natuurproduk word in Kanada, die vernaamste produsent van esdoringstroop ter wêreld, deur die Departement van Landbou beheer. Die reinheid en klassifikasie van die stroop word noukeurig gekontroleer. Die deurskynendheid van die stroop is die belangrikste kriterium van gehalte.
Oestyd
Die oestyd van esdoringsap begin teen die einde van die winter of in die vroeë lente, afhangende van die klimaat- en weerstoestande in die verskillende oesgebiede, maar steeds sodra die winternagte met ryp deur warmer dae met temperature bo vriespunt opgevolg word. Tipiese oesmaande is Februarie, Maart en April.
Die esdoringsap bevat gewoonlik tussen twee en vier persent suiker (veral saccharose), wat gedurende die herfs in die boomwortels gestoor word, waar dit "oorwinter". In die lente begin dit weer na bo styg om sodoende weer die energie vir die boom se stofwisseling op te lewer. Die esdoringsap, wat in Frans eau de l'érable (letterlik "esdoringwater") genoem word, is streng gesproke nie die boom se eintlike sap nie. Hierdie vloeistof, wat duidelik meer minerale en komplekse organiese molekule bevat, styg eers na bo nadat die stofwisseling ten volle begin het. Die eintlike sap markeer met sy opkoms en bitter smaak die einde van die oestyd van die soet esdoringsap.
Net esdoringbome met 'n stamomvang van tenminste twintig sentimeter is geskik vir die oes van esdoringwater, en dit neem gewoonlik sowat 45 jaar voordat 'n nuut geplante boom die soet sap sal oplewer. Die maksimum-leeftyd van 'n esdoringboom is egter sowat driehonderd jaar.
Wêreldproduksie
Kanada (by name Quebec) en die noordoostelike deelstate van die VSA (by name Nieu-Engeland en New York) is tans die belangrikste produsente van esdoringstroop.
Die meeste van die sowat twintig esdoringboomsoorte kan as basis vir die sapontginning dien, alhoewel die voorkeur gewoonlik aan die suikeresdoring (Acer saccharum) en swart esdoring (Acer nigrum) gegee word. Deskundiges verkies meesal die swart esdoring.
Kanada se Franstalige provinsie Quebec is die belangrikste verskaffer van esdoringstroop, met 'n jaarlikse produksie van 15,6 miljoen liter in die jaar 2001. Die provinsies van Ontario en Nieu-Brunswick produseer kleiner hoeveelhede van respektiewelik een miljoen en 680 000 liter (2002). In die VSA lewer Vermont met sowat een miljoen liter 'n kwart van die jaarlikse opbrengs. Maine en New York is die tweede grootste produsente met 19 persent elk. Die stroopvervaardiging het lankal 'n deel van die plaaslike leefwyse in Quebec geword, en vroeg in die lente besoek baie stadsbewoners een van die cabanes à sucre om 'n feesmaal met esdoringstroop te geniet. Eiers, gebakte bone, ham en spek word met stroop bestryk. Tire sur la neige ("oor die sneeu trek") is 'n groot vermaak tydens die winter, wanneer warm stroop oor die sneeu gegiet en, sodra dit afkoel, om stokkies gedraai word om te eet.
Weens die ekonomiese belangrikheid van die esdoringboom word die esdoringblaar op Kanada se nasionale vlag uitgebeeld. Sommige Amerikaanse deelstate soos New York en Vermont het die esdoring as hulle amptelike simboliese boom gekies.
Gnangarameer
Die Gnangarameer is die suidelikste van die Wanneroovleilande in die metropolitaanse Perth, Wes-Australië. Die staat se regering se Vleilandatlas definieer die verskynsel as 'n meer. Die omliggende terrein is lae duine en golwende sandvlaktes. Die meer word gevoed deur die grondwater van die Gnangaraheuwel wat in 'n dun kleilaag voorkom.
Vorige gebruike het ingesluit diatomietmynbou, wat kon bygedra het tot veranderings in die meer se eienskappe en ekologie. Die gebied is nou die onderwerp van 'n bewaringsplan, strategieë vir die bestuur daarvan en beskerming teen potensiële versteuring deur mynboubedrywighede.
Die meerreservaat is 'n belangrike deel van die bestuur van die heuwel.
Die omgewing was die terrein van 'n langtermyn-Nyoongar-kamp sowel as 'n Nyoongar-gemeenskapskollege.
Asimut
duimnael|regs|250px|Diagramtiese voorstelling van die Asimut, θ Asimut is 'n wiskundige begrip wat as 'n hoek tussen die x-as in die xy-vlak en 'n punt gedefinieer word. Dit word gewoonlik deur die simbool θ voorgestel. Dit het verskeie praktiese toepassings insluitende in navigasie, sterrekunde, kartografie, mynbou en artillerie. Die woord asimut is afgelei van die Middeleeuse Latyn azimut wat weer afkomstig is van die Arabies السمت ('al-sumūt') meervoud van al-samt die weg. Dit staan ook veral in navigasie of sterrekunde as die toppuntshoek bekend.
Rosamund Everard-Steenkamp
Rosamund King Everard en later Rosamund King Everard-Steenkamp (1907 - 19 Maart 1946), was 'n Suid-Afrikaanse vlieënier en visuele kunstenares.
Vroeë lewe
Rosamund is in 1907 op die plaas Bonnefoi naby Carolina gebore. Sy was die dogter van Charles Joseph Everard en Amy Bertha Everard (neé King). Sy het in die destydse Oos-Transvaal (nou Mpumalanga) grootgeword en by Hoërskool Eunice in Bloemfontein in 1919 skoolgegaan. In die 1920's het sy saam met haar moeder en suster na Kaapstad en later Engeland en die Europese vasteland gereis. Daar het sy klavier studeer, sowel as viool onder Jacques Thibaud. Sy het geen formele kunsonderrig ontvang nie. Sy het egter saam met haar ma en suster begin skilder toe hulle na Frankryk en Italië gereis het.
In 1926 keer Rosamund terug na die familieplaas in die destydse Oos-Transvaal en fokus op die boerdery, waarmee sy baie suksesvol word. Sy word 'n gekwalifiseerde bees- en wolbeoordelaar. Sy kon baie goed perdry en skiet, en het ook Frans en Swazi gepraat.
Lugvaartloopbaan
In 1935 begin Rosamund met haar loopbaan as vlieënier. Sy kwalifiseer in Engeland as vlieënier en werk tussen 1939 en 1940 as 'n vlieginstrukteur in die Oos-Transvaal. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het sy by die Suid-Afrikaanse Lugmag aangesluit en later die Hulpdienste vir Lugvervoer, waar sy vlugte tussen Suid-Afrika en Egipte onderneem het. Sy ontmoet Hermanus Nicolaas Fourie Steenkamp in 1940 en dieselfde jaar trou hulle by St Martin's in the Field in Rosebank, Johannesburg. Steenkamp is in 1942 oorlede. Rosamund het voortgegaan om te vlieg en was die eerste vrou ter wêreld wat 'n straalvliegtuig gevlieg het en wel 'n Gloster Meteor. Sy was ook die eerste vrou wat 'n Spitfire-vliegtuig gevlieg het.
Dood
Op 19 Maart 1946 sterf Rosamund in 'n vliegongeluk terwyl sy in beheer was van 'n Spitfire wat in Button Oak, Upper Arley, Worcestershire neergestort het. Die oorsaak van die ongeluk is nooit vasgestel nie.
Sy is begrawe in All Saints-begraafplaas in Maidenhead.
Kunsnalatenskap
Rosamund het meestal landskappe en stillewes met olieverf geskilder. Haar skilderstyl was onkonvensioneel, spontaan en uitbundig. Haar werk weerspieël haar aangetrokkenheid tot dekoratiewe patrone en ontwerp. Haar kleurgebruik was sterk, gedefinieer en beheer deur bepaalde ritmiese buitelyne. Sy was nie so produktief soos die ander skilders in haar familie nie. Haar werk was deel van die Everard Groep-uitstallings van 1931 en 1935 en was te sien in die retrospektiewe uitstallings by die Tatham-kunsgalery in 1982 en die Standard Bank-geborgde uitstalling van 2000 onder die titel The Everard Phenomenon.
Haar skildery getiteld Kamei-Doorn in Winter het kritiese kommentaar ontvang van die kunskritikus Bernard Lewis, wat dit as 'n "plakkaat" afgemaak het wat deur "geen mate van toegeneentheid 'n skildery genoem kan word nie". Flowers on a Window Sill (1930), met sy afgeplatte kleurgebiede, het 'n soortgelyke reaksie ontlok. Lewis se kritiek het egter die destydse konserwatiewe kunssmaak weerspieël.
Openbare kunsversamelings
Van haar kunswerke word in die volgende openbare kunsversamelings vertoon:
Toloei Khan
Toloei Khan (Mongools: Тулуй хаан; 1192–1232) was die vierde seun van Djengis Khan by sy hoofvrou, Börte. Sy oeloes, of erfenisgebied, met sy pa se dood in 1227 was die hoofgebied van Mongolië, en hy was met die verkiesing van Djengis se opvolger die administrateur wat Ögedei as tweede Groot Khan bekragtig het.
Hoewel Toloei nooit amptelik Groot Khan was nie, het sy seun Möngke hom die titel ná sy dood gegee, en sy ander seun Koeblai het hom nadoods die Chinese tempelnaam Yuán Ruìzōng gegee toe hy die Yuan-dinastie ’n paar dekades later gestig het.
Iwan III van Rusland
Iwan III of Iwan die Grote (Russies: Иван III Васильевич; 22 Januarie 1440 – 27 Oktober 1505) was die grootprins van Moskou en van "die hele Rusland" (всея Руси). Hy het die grootte van sy land verdriedubbel, die oorheersing van die Goue Horde oor Rusland beëindig, die Moskouse Kremlin laat herstel en die fondament gelê vir die onafhanklike Russiese staat. Hy was een van die langs regerende heersers in die geskiedenis.
Agtergrond
Iwan was die oudste seun van Wasili II. Hy was in die laaste jare van sy pa se bewind medeheerser en het hom in 1462 opgevolg. Iwan het die beleid van sy voorgangers voortgesit om die grondgebied van die Russiese volk te verenig. Hy het egter enige gewelddadige konfrontasie met sy bure sover moontlik vermy tot die toestande ten volle in sy guns was. Moskou het teen dié tyd ’n magtige staat geword, terwyl die omringende state swakker geword het. Iwan het 43 jaar lank regeer voor hy op 27 Oktober 1505 oorlede is en deur sy seun Wasili opgevolg is.
Pericharax heteroraphis
Pericharax heteroraphis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Iwan III van Rusland
Vereniging van grondgebied
Sy eerste veldtog was teen Nowgorod, wat by Litaue hulp gevra het. In 1471 het hulle egter oorgegee en ’n groot gebied in die noorde aan Iwan afgestaan. Hy het hulle in 1477 weer aangeval en nadat hulle deur die Russiese leër omsingel is, het hulle Iwan in 1478 as leier van die stad en al sy gebiede erken.
Pericharax heteroraphis
Die spons behoort tot die genus Pericharax en tot die familie Leucettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1883 deur Poléjaeff.
Iwan III van Rusland
Vereniging van grondgebied
Ná opstande is die rykste en invloedrykste inwoners van die stad na Moskou gestuur. Die ander prinsdomme is eenvoudig opgeslurp – deur verowering, kooptransaksies en huwelikskontrakte: Jaroslawl in 1463, Rostof in 1474 en Twer in 1485.
Swaardvis (sterrebeeld)
Die Swaardvis of Goudvis (Spaans: Dorado) is ’n sterrebeeld in die suidelike hemelruim. Dit was een van die 12 sterrebeelde wat in die 16de eeu deur Petrus Plancius geskep is na aanleiding van waarnemings deur Pieter Dirkszoon Keyser en Frederick de Houtman.
Iwan III van Rusland
Vereniging van grondgebied
Hy het ook oorlog teen sy broers gemaak en die gebiede wat hulle geërf het, oorgeneem. Hy het verder gelas dat alle prinse se grondgebied na die heersende grootprins moet gaan ná hul dood in plaas van na hul erfgename, en so het hy vir altyd ’n einde gemaak aan die semi-onafhanklike stadstate waaruit die Russiese grondgebied sedert die dae van Kiëf-Roes bestaan het.
Swaardvis (sterrebeeld)
Die Swaardvis bevat die grootste deel van die Groot Magellaanse Wolk; die res is in die sterrebeeld Tafel.
Iwan III van Rusland
Binnelandse beleid
Die regering onder Iwan het verander en ’n nuwe, outokratiese vorm aangeneem. Dit was nie net vanweë Moskou se heerskappy oor ander gebiede nie, maar ook omdat die Moskouse leiers ná die val van Konstantinopel deur kerkregsgeleerdes beskou is as die opvolgers van die Bisantynse keisers. Iwan self was blykbaar geneë met dié idee en het homself begin tsaar noem in sy korrespondensie.
Swaardvis (sterrebeeld)
Naam
Die naam verwys na die dorade of dolfynvis (Coryphaena hippurus), maar die sterrebeeld word gewoonlik as ’n swaardvis uitgebeeld. Hoewel die naam Dorado nie Latyn is nie, maar Spaans, het sterrekundiges dit die Latynse genitiewe vorm Doradus gegee toe hulle die konstellasie se sterre name gegee het. Hulle gaan uit van die veronderstelling dat dit nes die ou, nabygeleë sterrebeeld Argo Navis, ’n vroulike naam van Griekse oorsprong is wat op -ō eindig (soos Io, Callisto of Argo). Dié name se genitiewe uitgang is -ūs.
Iwan III van Rusland
Binnelandse beleid
Iwan se seun by sy eerste vrou, Maria van Twer, is in 1490 oorlede. Hy het ’n seun, Dmitri, agtergelaat wat in 1497 deur sy oupa Iwan III as sy opvolger aangewys is. Later het Iwan van plan verander en Wasili, sy oudste seun by sy tweede vrou, Sophia Paleologue, in 1502 as medeheerser aangewys. Dmitri is tronk toe gestuur, waar hy in 1509 sonder ’n vrou of kinders oorlede is toe sy oom reeds regeer het.
Iwan het al hoe meer regeer sonder om die bojare te raadpleeg. Die bojare het daarteen in opstand gekom, aanvanklik met ’n mate van sukses. ’n Nuwe regskode is ook tydens Iwan se bewind opgestel.
Iwan het sy bes gedoen om Moskou ’n waardige opvolger van Konstantinopel te maak en het baie buitelandse kunstenaars genooi om in Moskou te kom bly. Onder hulle was die Italianer Ridolfo di Fioravante, wat verskeie katedrale en paleise in die Kremlin gebou het. Hierdie monument van die Moskouse kuns is een van die steeds bestaande simbole van die mag en glorie van Iwan III.
Buitelandse beleid
Dit was tydens Iwan se bewind dat Rusland ontslae geraak het van die Tartaarse juk. In 1480 het hy geweier om belasting aan die khan van die Goue Horde te betaal. Die twee magte het mekaar regdeur die herfs aan teenoorgestelde kante van die Oegra-rivier gekonfronteer, totdat die khan op 11 November na die steppe teruggetrek het.
Die volgende jaar, terwyl die khan nog ’n ekspedisie teen Moskou beplan het, is hy deur ’n ander khan aangeval. Die Goue Horde het daarna verbrokkel.
Swaardvis (sterrebeeld)
Ruimtevoorwerpe
Die Swaardvis is die bekendste daarvoor dat dit die grootste deel van die Groot Magellaanse Wolk bevat. Dié is ’n satelliet-sterrestelsel van die Melkweg wat 1 000 ligjare in deursnee is, sowat 179 000 ligjare ver. In 1987 het die supernova SN 1987A hier ontplof – die naaste supernova sedert SN 1604.
Die sterrebeeld bevat talle sterreswerms, asook die spiraalvormige sterrestelsel NGC 1566 en die Tarantula-newel. N44 is ’n superbel in die Groot Magellaanse Wolk wat 1 000 ligjare wyd is. Die algemene vorm daarvan word veroorsaak deur die 40 warm sterre naby sy kern. Binne-in is ’n kleiner bel bekend as N44F, wat sowat 35 ligjare in deursnee is en gevorm word deur ’n geweldige warm ster in sy kern wat ’n sterrewind het met ’n snelheid van 7 miljoen km/h. N44F het ook stofkolomme waar moontlik nuwe sterrre gevorm word.
Honda J-enjin
Die J-reeks is Honda se vierde produksie V6-enjinfamilie wat in 1996 bekendgestel is, na die C-reeks, wat bestaan uit drie verskillende weergawes. Die J-enjinreeks is in die Verenigde State deur Honda se eie ingenieurs ontwerp. Dit word vervaardig in Honda se Anna, Ohio en Lincoln, Alabama, enjinaanlegte.
Dit is 'n 60° V6-enjin – Honda se bestaande C-reeks was 90°-enjins. Die J-reeks is ontwerp vir dwarsmontering. Dit het 'n korter boorspasie (98 mm), korter suierstange en 'n spesiale kleiner krukas as die C-reeks om die grootte daarvan te verklein. Alle J-reeks-enjins is ontwerp as petrolaangedrewe SOHC- 4 kleppers met VTEC-veranderbare kleptydreëling.
'n Unieke kenmerk van sommige J-familie-enjinmodelle is Honda se Variable Cylinder Management (VCM)-stelsel. Die stelsel maak gebruik van VCM om een silinderbank onder ligte vragte uit te skakel en die V6 in 'n Inlyndriesilinder te verander. Sommige weergawes kon een bank silinders of een silinder op teenoorgestelde banke afskakel, wat driesilinder-gebruik onder ligte vragte en viersilinder-gebruik onder mediumvrag moontlik maak.
J25A
Die J25A is slegs in die plaaslike Japannese Inspire / Sabre- modelle gebruik. Die J25A verplaas 2.5 L (2 495 cc). Die boor en slag is 86 x 71.6 mm. Die J25A het 'n kompressieverhouding van 10,5:1 en is 'n SOHC VTEC-ontwerp. Die lewering is 149 kW teen 6200 opm en 240 Nm se wringkrag teen 4600 opm. Dit het 'n veranderlike inlaatspruitstuk om die wringkragoptimalisering oor verskillende enjinsnelhede en enjinrespons te optimaliseer.
J30A
Die J30A verplaas 2997 cc en is 'n SOHC VTEC-ontwerp. Die boor en slag is 86x86 mm. Die uitset vir die liggewig (werklike vollediglopende enjin insluitend vliegwiel, minus aansitter is 152 kg) 110 kg J30A1 is 157 kW teen 5500 opm en 271 Nm se wringkrag by 4800 opm. Die J30A4 se uitset is na 180 kW en 287 Nm opgestoot met behulp van 'n VTEC-stelsel, 'n hoër kompressieverhouding (10.0:1) en 'n nuwe uitlaatspruitstuk wat in een stuk met die silinderkop gegiet word. Dit weeg 9 kg minder en is 'n duim korter as die J30A1. Hierdie weergawe is op die Ward se 10 beste enjins gelys vir 2003 en 2004. Die IMA-hibriedweergawe was op die lys vir 2005.
In 2006 het Honda die J30A5 geskep om die 30ste herdenking van die Accord te vier. Dit het die kraglewering tot 182 kW en 286 Nm se wringkrag verhoog. Volgens Honda is die verbeterde kraglewering verkry deur veranderings aan die lugvloei van die inlaat- en uitlaatstelsel.
J32
Die J32A verplaas 3210 cc en is 'n SOHC VTEC-ontwerp. Die boor en slag is 89x86 mm. Die uitset is 168 kW teen 5600 opm en 294 Nm teen 4700 opm vir die J32A1, met die J32A2 wat die lewering verhoog tot 194 kW teen 6200 opm en 315 Nm teen 3500-5500 opm. 'n Aggressiewer nokas, meer vryvloeiende inlaat/uitlaat en 'n 2-stap inlaatspruitstuk het 'n 25 kW verhoging oor die J32A1 gebied. Die J32A3 se lewering in die TL 2004/2005 is 201 kW. Die J32A3 bevat 'n uitlaatspruitstuk wat uit een stuk saam met die silinderkop gegiet is, wat die eerste keer op die J30A4 bekendgestel is.
Onze Jan Hofmeyr
Jan Hendrik Hofmeyr (Onze Jan) (4 Julie 1845 – Londen, 16 Oktober 1909) is in Kaapstad gebore. Tydens sy loopbaan was hy 'n joernalis by De Zuid-Afrikaan, Ons Land en die Zuid Afrikaansche Tijdschrift.
Taalleier
In 1879 het hy as parlementslid van Stellenbosch toegetree tot die Kaapse parlement. Hofmeyr was 'n baie invloedryke persoon en het groot invloed gehad in die aanstelling van ministers in die Kaapse regeringskabinet. As gevolg hiervan is hy ook die "kabinetmaker" genoem. Hofmeyr was 'n vurige taalstryder vir die Nederlandse taal in Suid-Afrika. Die erkenning van Nederlands as amptelike taal in die Kaapse parlement op 9 Junie 1882 is volledig te danke aan die inset van Onze Jan Hofmeyr. Die Zuid-Afrikaansche Taalbond (Taalbond) wat in 1890 te Kaapstad gestig is onder die aanvoering van Hofmeyr sou opkom vir die belange van Nederlands in Suid-Afrika en was gestig as teenreaksie op die stigting van die Genootskap van Regte Afrikaners (GRA) van 1875 in die huis van Gideon Malherbe.
Hofmeyr het ook 'n leidende rol gespeel die oprigting van die Eerste Taalmonument ter ere van die Nederlandse taal te Burgersdorp wat in 1893 onthul is.
As een van die hoofleiers van die Nederlandse Taalbeweging in Suid-Afrika, het Hofmeyr op 6 Maart 1905 in Stellenbosch 'n toespraak gehou onder die titel: "Is 't ons ernst?", waarin hy 'n sterk pleidooi gelewer het vir die belange van Nederlands in die private en openbare lewe, in die onderwys en in die staatsdiens. Sy toespraak is in De Zuid-Afrikaan gepubliseer en ook in pamflette uitgegee. Dit het oral in die land groot belangstelling gaande gemaak.
As teenreaksie hierop het dr. Gustav Preller 'n pleidooi gelewer vir Afrikaans. Preller het in De Volksstem van 19 April tot 14 Junie 1905 'n reeks artikels geskryf onder die opskrif: "Laat 't ons toch ernst wezen", en sy aksie teen Nederlands gerig met die leuse: "Afrikaans schrijven en spreken, Hollands leren, albei lezen". Die reaksie van Preller en die stigting van die Afrikaanse Taalgenootskap, kan beskou word as die begin van die Tweede Afrikaanse Taalbeweging in Suid-Afrika.
Gesinslewe
Hy was twee keer getroud. Sy eerste vrou was Alida Brink Hendriksz van Somerset-Wes, met wie hy op 17 Augustus 1880 in die huwelik getree het. Sy is op 12 Desember 1883 oorlede. Op 1 September 1900 trou Hofmeyr met haar suster, Johanna Hendriksz. Albei die huwelike was kinderloos.
Huizinga-lesing
De Huizinga-lesing is 'n jaarlikse lesing wat handel oor kultuurhistoriese of kultuurfilosofiese onderwerpe en in Nederland plaasvind. Die Huizinga-lesing word bemark as "de moeder van alle lezingen" en is venoem na die historikus en kultuurfilosoof Johan Huizinga (1872-1945). Die lesing word georganiseer deur die Faculteit der Geesteswetenschappen van de Universiteit Leiden, die Maatschappij der Nederlandse Letterkunde (MNL) en die opinieweekblad Elsevier (tot 2013:NRC Handelsblad). Sedert 2011 word 'n toegangsprys gevra.
In beginsel word daar met afwisseling 'n Nederlandse en 'n buitelandse geleerde uitgenooi om die lesing te hou en vryelik die onderwerp te kies. Sedert 2014 gee 'n mede-referent die eerste reaksie op die lesing. Die lesing is sedert 1972 een keer per jaar in Desember gehou en vind plaas in die Sint-Pieterskerk te Leiden. Die lesing is aanvanklik ook 'n paar keer op ander plekke as Leiden gehou.
Lesings
Hier volg 'n volledige lys (vanaf die eerste Huizinga-lesing in 1972) van sprekers by die Huizinga-lesing. Die titel van die lesing word in kursief aangedui. By die lesings van die buitelandse sprekers is die Nederlandse vertaling daaragter tussen hakkies geplaas.
Rooiels
Rooiels kan na een van die volgende verwys:
Schinnen
Op 1 Januarie 2019 is Schinnen opgegaan in die nuwe munisipaliteit Beekdaelen.
Plekke
Plekke in die voormalige munisipale gebied van Schinnen:
Amstenrade, Bovenste Puth, Breinder, Daniken, Doenrade, Hegge, Heisterbrug, Hommert, Klein-Doenrade, Krekelberg, Nagelbeek, Oirsbeek, Onderste Puth, Puth, Schinnen (dorp), Sweikhuizen, Thull, Windraak en Wolfhagen.
Monster (wetenskap)
regs|duimnael|230px|'n Monster van die mineraal [[Kimberliet uit Ontario, Kanada]] 'n Monster in die wetenskappe word oor die algemeen gesien as 'n hoeveelheid van iets wat verteenwoordigend is van 'n groter hoeveelheid van daardie iets. Dit kan diskrete telbare voorwerpe wees of 'n materiaal. 'n Monster word tipies geneem vir die doeleinde van toetsing, analise, ondersoek, demonstrasie of proewe. Monsterneming kan soms aaneenlopend geskied.
Verwysings
Artikel deur Siebtechnik wat die belangrikheid van korrekte monsternemingstegnieke beskryf
Lockheed P-3 Orion
Die Lockheed P-3 Orion is 'n viermotorige turboskroef vliegtuig wat ontwikkel is vir marienewerk; verkenning oor die see en opsporing van duikbote. In 1957 het die Amerikaanse Vloot 'n uitnodiging gering vir die ontwerp van 'n maritieme verkenningsvliegtuig met 'n lang togafstand wat ook gebruik kan word vir die jag van duikbote om die verouderde Lockheed P2V Neptune te vervang.
Lockheed het die ontwerp van hulle passasiersvliegtuig, die Lockheed L-188 Electra gebruik as basis. Die Orion was 2,4 m korter en kon in sy bomlaai seemyne, dieptebomme, torpedos of selfs kernbomme vervoer. Die prototipe het sy nooiensvlug op 25 November 1959 afgelê. Die produksiemodelle is in Julie 1962 in diens gestel en die laaste vliegtuig is in April 1990 afgelewer.
Die Orion het 'n gedugte reputasie opgebou as 'n duikbootjagter tydens die Koue Oorlog. Vanaf die Kubaanse missielkrisis totdat die Sowjetunie ontbind het was daar voortdurend 'n Orion in die lug op 'n verkenningstog.
Die P-3 kan toegerus word met gesofistikeerde apparaat. Dit sluit gesofistikeerde opsporingsapparaat, infrarooi elektro-optiese kameras en spesiale radartoerusting in. Die vliegtuig het geen wapens aan boord gehad vir selfverdediging nie. Dit word aangedryf deur vier Allison T56-A-14 turboskroefmotore en kon op bykans enige hoogte werk. Dit was ook internasionaal gebruik vir vredes- en hulpsendings. Gedurende die onrustyd in Liberië was die P-3 die oë en ore van die magte wat V.S.A. se ambassade beskerm het. In Somalië het dit die operasies in die strate van Mogadisjoe gemonitor. In Rwanda is die P-3 gebruik om die beweging van vlugtelinge te monitor om sodoende hulpverlening effektief te kon doen. Gedurende Operasie Desert Storm, tydens die Golfoorlog, het die P-3 meer as 12 000 ure gevlieg in 1 200 verkenningstogte.
Tans beskik die Amerikaanse Vloot oor twaalf aktiewe en sewe eskaders in reserwe wat beteken dat daar te eniger tyd veertig P-3 ontplooi kan word wêreldwyd. Ook was die P-3 verkoop aan Australië, Chile, Griekeland, Iran, Nederland, Nieu-Seeland, Noorweë, Portugal, Suid-Korea, Spanje en Thailand. Sommige van die vliegtuie is in Japan deur Kawasaki gebou. Kanada beskik oor 'n spesiale model wat bekend staan as die CP-140 Aurora.
Operasionele diens
Gedurende 2001 het die Amerikaanse Vloot die P-3 in Afghanistan gebruik om videoseine en ander data na die landmagte te stuur in werklike tyd. Die Orion se rol het oor tyd verander. Dit het begin as 'n teenduikbootmiddel tot 'n oorlogsveldmoniteringplatform oor see of land. Sy lang togafstand en vermoë om vir lang tye om teikens te beweeg was van ongelooflike waarde vir die Geallieerdes tydens Operasie Iraqi Freedom, hulle kon voortdurend die oorlogsone onder oë hou en inligting na die troepe op die grond stuur.
Al Kikume
Al Kikume (9 Oktober 1894 – 27 Maart 1972) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Hurricane (1937), Air Devils (1938), Mandrake, the Magician (1939), en The Mad Doctor of Market Street (1942).
Wolverhampton
Wolverhampton (uitgespreek /ˌwʊlvərˈhæmptən/) is 'n stad in Sentraal-Engeland (in die Verenigde Koninkryk), wes van Birmingham, met 'n bevolking van omtrent 236 000 in 2006.
Demografie
Wolverhampton is die 13de grootste stad in Engeland. In 2005 was 76,5% van sy bevolking blankes, 14,7% Indiërs en 4,8% swartes.
Sakoku
Sakoku (鎖国) (letterlik "land in kettings" of "geslote land") was die buitelandse beleid van Japan waarvolgens geen buitelander of Japanner die land kon binnekom of verlaat nie, 'n oortreding wat met die doodstraf gestraf kon word. Die beleid is deur die Tokugawa sjogoenaat in plek gestel deur 'n aantal edikte en die beleid vanaf 1633–1639 en het in plek gebly tot 1853 met die aankoms van Kommandeur Matthew C. Perry en die oopstelling van Japan. Dit was steeds teen die wet om Japan te verlaat tot die Meiji-Restorasie in 1868.
Die term Sakoku is afkomstig van die werk Sakoku-ron (鎖国論) wat deur Shitsuki Tadao (志筑 忠雄) gepubliseer is in 1801. Shitsuki het die woord uitgevind terwyl hy besig was om die werke van die 17de eeuse Duitse reisiger Engelbert Kaempfer oor Japan te vertaal. Die term wat tydens die tydperk mees algemeen vir die beleid gebruik is was kaikin (海禁), of "maritiemebeperkings."
Japan was nie geheel en al geïsoleer onder die sakoku-beleid nie, maar was 'n stelsel met regulasies wat streng beperkings op handel en buitelandse betrekkinge deur die sjogoenaat en sekere feodale domeine (hans) toegepas het. Die beleid het bepaal dat die enigste Europese invloed wat toegelaat is, die Nederlandse fabriek en handelspos by Dejima in Nagasaki was. Handel met China is ook in Nagasaki bedryf. Verder is handel met Korea deur die Tsushima-Domein (vandag deel van die Nagasaki Prefektuur), met die Ainoe deur die Matsumae-domein in Hokkaidō, en met die Ryūkyū Koninkryk deur die Satsuma-domein (in die hedendaagse Kagoshima Prefektuur). Benewens hierdie direkte kommersiële kontak in randprovinsies het hierdie lande sendings na die sjogoenaat se setel in Edo gestuur.
Adigea
Adigea (Russies: Республика Адыгея; Adigies: Адыгэ Республик) is ’n outonome republiek (’n deelgebied van Rusland). Dit word heeltemal omring deur die Krasnodar-krai.
Geografie
Die bevaarbare rivier Koeban is met ’n lengte van 870 km een van die belangrikste riviere in die streek. Dit vorm ’n deel van die noordelike grens van Adigea.
Geskiedenis
Adigea het op 24 Augustus 1922 ’n outonome oblast van Rusland geword. Toe was Krasnodar die bestuursentrum. Van 13 Augustus 1928 af het Adigea onder die jurisdiksie van die Krasnodar-krai geval.
Maikop (die huidige hoofstad) het in 1936 die bestuursentrum geword toe die grense van die oblast verander het. Op 3 Julie 1991 het Adigea ’n outonome republiek van die Russiese Federasie geword. Die eerste president was Aslan Alijewitsj Dzjarimof, wat in 1992 verkies is. Hy is in 2007 opgevolg deur Aslan Kitowitsj Tchakoesjinof.
Ekonomie
Hoewel dit nou een van die armste dele van Rusland is, het dit ’n oorvloed van bosse en vrugbare grond. Die gebied is veral bekend vir sy graan, sonneblomme, tee en tabak. Daar is ook veeteelt (skape en varke).
Die belangrikste nywerhede is: voedsel en hout- en metaalbewerking.
Adigea is verder ryk aan olie en aardgas. Ander grondstowwe wat daar aangetref word, is goud, silwer, wolfram en yster.
Bevolking
In die republiek woon oorwegend Russe, wat in 2002 altesaam 64,5% van die bevolking uitgemaak het. Die Adighe-volk, wat in 1926 nog 44,8% van die bevolking was, maak sedert die dertigerjare slegs 20-24% van die bevolking uit (2002-syfer: 24,2%). Op die oomblik is dié persentasie egter besig om weer te styg. Hulle woon veral in die noordwestelike en noordoostelike uithoeke van die republiek. Ander minderhede is in 2002 gevorm deur die Armeniërs (3,4%), Oekraïners (2,0%), Koerde (0,8%) en Tatare (0,7%).
Groot stede en dorpe
(2002-volkstelling)
Slag van Paardeberg
Die Slag van Paardeberg was 'n groot veldslag tydens die Tweede Vryheidsoorlog. Die slag is naby Paardebergdrif gevoer op die oewers van die Modderrivier in die Oranje Vrystaat naby Kimberley.
Die slag het gevolg net na Britse magte Kimberley ontset het na die Boeremagte se beleg van die dorp. Die terugtrekkende Boeremag onder bevel van Piet Cronje is vasgekeer by Paardeberg en tot oorgawe gedwing na 'n beleg wat gevolg het op 'n mislukte direkte aanslag teen die Boeremagte deur Generaal Kitchener.
Situasie in Februarie, 1900
Lord Roberts is aangestel om die Britse magte in Suid-Afrika aan te voer in Desember 1899 in opvolging van Generaal Redvers Buller (Roberts het op daardie stadium so pas gehoor dat sy seun, Freddy, noodlottig gewond is by die Slag van Colenso).
Soos Buller, het Roberts hom voorgeneem om 'n direkte aanslag op die Boererepublieke se hoofstede Bloemfontein en Pretoria te maak deur gebruik te maak van die spoorlyn vanaf Kaapstad vir logistieke steun en kommunikasie. Soos in Buller se geval het hy met sy aankoms in Suid-Afrika ondervind dat die openbare mening in Brittanje en onder die Britse gemeenskap in Suid-Afrika 'n sterk optrede wou sien om die beleg van Ladysmith, Kimberley en Mafikeng te ontset en het daarom sy planne verander.
'n Vroeëre poging deur die Britte om Kimberley te ontset onder bevel van Lord Methuen is deur die Boere onder Generaal Cronje teengestaan. Cronje saam met Generaal De la Rey en sy Transvaalse burgers kon nie daarin slaag om die Britte se opmars tydens die Slag van die Twee Riviere by die sameloop van die Modder- en die Rietriviere reg langs die spoorlyn stuit nie. Die Britse opmars is egter tot 'n stilstand gedwing na die Slag van Magersfontein en is die Britte gevoelige verliese toegedien. Verder het baie van die Boerekrygers se familie by hulle aangesluit by die hooflaer te Jacobsdal. Die teenwoordigheid van nie-vegtendes en die stadige ossewaens sou uiteindelik bydrae tot Cronje se neerlaag.
Britse strategie
Roberts het 'n baie versterkings lang die spoorlyn tussen die Oranjerivier en die Modderrivier gekry. Sy mikpunt was om die Boere se flank te omsingel en sy kavallerie daarom te laat beweeg ten einde Kimberley te ontset, terwyl sy infanterie die belangrike driwwe agter hulle sou beveilig. Roberts het twee infanteriedivisies elkeen met twee infanteriebrigades en 'n berede afdeling wat uit drie brigades bestaan het onder bevel van Generaal French gehad. 'n Ander infanterie-afdeling is tydens die veldtog tot stand gebring.
Die ontsetting van Kimberley
Terwyl die Highland Brigade onder bevel van Majoor-Generaal Hector MacDonald die Boere te Magersfontein se aandag afgelei het, het Roberts se groot mag in die geheim begin om in die ooste op te mars op die 11deFebruarie. Die aand van 12 Februarie het sy magte die driwwe oor die Rietrivier beset. Op die volgende dag het die Britse berede mag 'n 30 myl lange mars in versengende hitte uitgevoer om die driwwe by die Modderrivier te beset. Die opmars het die Boere onverwags betrap en hulle was nie daartoe in staat om die driwwe en omringende koppe te verdedig nie.
Vroeg op 15 Februarie het French se afdeling die finale tog aangepak om Kimberley te ontset. Hulle het slegs verspreide en sporadiese teenstand van die Boere gekry en die groot mag het deur die dun Boerelinies gedring. Daar word vertel dat French protokol verontagsaam het en nie eerste by die militêre bevelvoerder van die beleërde garnisoen aangemeld het nie maar wel by Cecil John Rhodes by die dorp se grootste hotel.
Die finale opmars het French se afdeling uitgeput, veral omdat sy kavallerie te veel toerusting saamgedra het en futiele pogings om een van die Boere se 155 mm Creusot kanonne (met die bynaam "Long Tom" gedoop) te probeer onderskep.
Cronje se verskuiwing na Paardeberg
Op die 15de Februarie het Cronje se burgers, sowat 5 000 Transvalers en Vrystaters uiteindelik hulle laer te Jacobsdal verlaat. Hulle stellings was nou nutteloos en hulle was in gevaar om omsingel te word. Op die nag van die 15de het 'n groot konvooi tussen die agterhoede van French se afdeling en die buiteposte van Luitenant-Generaal Thomas Kelly-Kenny se afdeling by die driwwe van die Modderrivier deurgemasjeer. In die daaropvolgende dag het die Boere se agterhoede verhoed dat die Britse 6de afdeling hulle inhaal. Op die 17de het 'n groot konvooi Boerewaens Paardebergdrif op die Modderrivier bereik. Hulle was op die punt om die rivier oor te steek toe 'n Britse berede mag hulle uit die Noorde aangeval en afgesny het.
Cronje het toe besluit om 'n laer te trek en langs die oewer van die Modderrivier in te grawe. Die Britse magte het aangegroei en die Boeremagte in getalle by verre begin oortref met oorweldigende artillerie tot hulle beskikking. Die Britte sou dus die Boere maklik tot oorgawe kon dwing deur hulle te beleër en te bombardeer. Generaal Christiaan de Wet wat slegs sowat 30 myl verder weg was, het die besluit van Cronje skerp gekritiseer veral omdat daar na sy oordeel nie voldoende Britse kavallerie beskikbaar was om hulle te stuit nie en sou hulle by sy magte en die van Hoofkommandant I.S. Ferreira kon aansluit wat ook 'n sootgelyke afstand ten noorde van Cronje was as hulle aanhou beweeg het.
Bloedige Sondag
Luitenant-Generaal Thomas Kelly-Kenny van die Britse 6de afdeling was van plan om Cronje se magte te beleër en met bombardemente tot oorgawe te dwing. Dit sou waarskynlik geslaag het en die Britse baie minder ongevalle besorg het. Roberts was egter siek en sy Stafhoof, Luitenant-Generaal Herbert Kitchener, was in bevel van die Britse mag en het met 'n ander plan vorendag gekom.
Daar bestaan 'n moontlikheid dat Kitchener bewus was dat die Vrystaatse Boere onder leiding van De Wet op pad was na Paardeberg om Cronje te ontset, wat dalk sy haastige optrede kan verklaar. Hy het beveel dat Cronje se stellings onmiddellik bestorm moes word. Kitchener het toe met sy infanterie en berede troepe 'n reeks ongekoördineerde trompop aanvalle teen die Boerelaer geloods.
Dié het hy gedoen ten spyte van die verliese wat die Britte voorheen as gevolg van sulke aanvalle teen Boeremagte wat goed ingegrawe was, gelei het. Die resultaat was hierdie keer dan ook nie anders nie. Die Britse soldate is afgemaai en daar word gereken dat nie 'n enkele Britse soldaat tot nader as 200 treë van die Boerelinies kon vorder nie. Teen sononder was daar 24 offisiere en 279 soldate gedood en 59 offisiere en 847 gewonde soldate aan die Britse kant. Dit was een van die gevoeligste verliese wat die Britte tot op daardie stadium in die oorlog gelei het en het alomweë as Bloody Sunday in Britse kringe bekend gestaan.
Kitchener het nie net sy soldate se lewens vermors nie, maar ook sy strategiese voordeel prysgegee. 'n Nabygeleë kop is slegs lig verdedig wat De Wet in staat gestel het om die kop in te neem. De Wet was nou in staat om die Britse stellings lastig te val. Teen sononder het Kitchener sy soldate beveel om in te grawe waar hulle is. Nie almal het egter die bevele gekry of gehoorsaam nie en die Britse soldate wat dors en uitgeput was het teruggekeer kamp toe. Dit het al hoe meer waarskynlik begin lyk asof Cronje sou kon ontsnap.
Aan die Boerekant het dinge ook egter nie goed gelyk nie. Cronje en sy burgers was al dae lank op die vlug en die bombardement het ongeveer 'n 100 sterftes en 250 gewondes tot gevolg gehad. Die perde, osse en waens wat nie beskut was nie het egter nog erger daaronder gely. Baie waens en ammunisie is vernietig. Die verliese het veroorsaak dat die moraal van Cronje se laer baie laag was.
Die beleg
Met sonsopkoms het Generaal Roberts op die toneel opgedaag. Hy het aanvanklik die voortsit van die trompaanvalle voorgestaan maar die veldslag is onderbreek omdat Cronje wou onderhandel het oor 'n skietstaking om dooies te begrawe, 'n versoek wat die Britte geweier het. Die onderhandelinge het egter die grootste deel van die dag in beslag geneem wat enige verdere aanvalle daardie dag onmoontlik sou maak. Die daaropvolgende dag wou Roberts en Kitchener weer aanval maar hulle is deur die senior Britse offisiere teengestaan. Teen die Woensdag het Roberts al oorweging daaraan begin skenk om te onttrek. Gelukkig vir Roberts het De Wet die eerste bes gegee en sy kommandos onttrek. Ferreira se kommando is leierloos gelaat nadat hy per ongeluk deur een van sy eie verspieders doodgeskiet is. De Wet het onttrek nadat Cronje halsstarrig geweier het om 'n poging aan te wend om uit te breek.
Die oorgawe
Die bombardement van Cronje se stellings het toenemend feller geword soos meer en meer Britse kanonne (insluitende 5 duim howitzers en ander 1-ponder "pom-pom" kanonne) bygekom het. Bykans elke perd, donkie en os is doodgeskiet en die verrottende stank en vlieë het dit vir die Boere onhoudbaar gemaak. Op die vooraand van die laaste dag van die veldslag het die Royal Canadian Regiment, wat op daardie stadium reeds 70 ongevalle gely het, nader aan die Boerestellings gekruip en hulself skaars 65 tree van die Boerelinies af ingegrawe. Op 27 Februarie 1900 het Cronje se kommando onder hierdie hernieude druk oorgegee. Daarmee is die laaste kommando tussen die Britse magte en Bloemfontein, die hoofstad van die Vrystaat, verwyder. Cronje het met 'n mag van 4 019 man en 50 vrouens oorgegee. Dit was die eerste groot oorwinning deur die Britte oor die Boeremagte (vorige neerlae by Twee Riviere, Graspan en Belmont kan in sekere opsigte as strategiese onttrekkings beskou word). Hierdie oorgawe was egter 'n baie gevoelige slag aangesien die aantal manskappe wat gevange geneem is bykans 10% van die Boere se weerbare leër verteenwoordig het.
Aan Boerekant is Cronje skerp gekritiseer oor sy beslissings en aan die Britse kant is Kitchener ook skerp veroordeel oor die manier waarop hy Britse soldate se lewens verspil het. Waar hy voorheen as die held van Khartoum (Kitchener of Khartoum) bekend gestaan het is hy in sekere kringe Kitchener of Chaos genoem.
Aanhaling van Breytenbach
Die amptelike historikus Johan Hendrik Breytenbach het die volgende geskryf oor die oorgawe van generaal Cronjé op 27 Februarie 1900: Dat genl. Piet Cronjé op Majubadag oorgegee het, was nie sy skuld nie en net so min het die klompie vrouwens en kinders wat daar in sy laer was, daar iets mee te doen. Om sy kapitulasie te begryp, is dit noodsaaklik om twee dinge goed te begryp: die eerste is dat sy sowat 4 000 voetgangers wat oor net 5 kanonne beskik het, vasgekeer was deur 'n oormag van sowat 40 000 soldate met 100 kanonne, en dat hy daarby deur 'n volstrek ondeurwaadbare rivier van De Wet se burgers buite die Britse omsingelingslinie afgesny was.
TuS Schwachhausen
TuS Schwachhausen is 'n sportklub uit Bremen in die deelstaat Vrye Hansestad Bremen in Duitsland. Behalwe sokker, het die klub ook afdelings vir tafeltennis en prelbal. Schwachhausen is 'n stadswyk van Bremen wat tot in 1912 'n onafhanklike dorp was.
Die klub is op 3 April 1883 gestig as Schwachhauser Turnverein. Die klub was 'n herstigting van 'n gelyknamige gimnastiekklub wat in 1870 gestig is, maar later doodgeloop het. Die sokkerafdeling het in 1916 tot stand gekom en in 1922 het die afdeling onafhanklik geword en met Bremer Ballspielverein saamgesmelt om BBV Union te vorm. Teen 1926 het die twee klubs egter weer uitmekaargespat en het die Schwachhauserse sokkerspelers 'n nuwe klub, Schwachhauser Sportverein, gestig. Die klub het eers weer in 1945 met die moederklub Schwachhauser Turnverein verenig as TuS Schwachhausen–Horn. In 1948 het die hele tweede span uit die klub bedank en 'n nuwe klub genaamd TSV Borgfeld gestig, waaruit die sokkerklub SC Borgfeld later ontstaan het.
Die klub se grootste prestasie was om die eerste rondte van die DFB-Pokal in 1974 te haal, waar daar in die eerste rondte met 3-0 teen FC 08 Homburg vasgeval is.
Alexander Agricola
Alexander Agricola (gebore as Alexander Ackerman; 1445 of 1446 – 15 Augustus 1506) was 'n Nederlandse komponis van Renaissance musiek wat geskryf het in die Frans-Vlaamse musiekstyl. Hy was 'n prominente lid van die Grande chapelle en die Huis van Habsburg musikale establishment, en was 'n prominente komponis in die jare rondom 1500. Sy musiek was regoor Europa versprei. Hy het musiek in al die belangrike en sekulêre style van die tydperk gekomponeer.
Russiese oligarg
’n Russiese oligarg is ’n term wat gebruik word vir ’n sakemagnaat in Rusland. Sommige sakelui het ná die verbrokkeling van die Sowjetunie, tydens die bewind van Boris Jeltsin, groot fortuine opgebou met die privatisering van staatsbates. Hulle het nie noodwendig politieke mag soos wat die term "oligarg" aandui nie.
2017
Die jaar 2017 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 17de jaar van die 21ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Pericharax homoraphis
Pericharax homoraphis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Pericharax en tot die familie Leucettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1883 deur Poléjaeff.
Pous Johannes XXII
Johannes XXII was die 196ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk en die tweede pous wat in Avignon gebly het van 1316 tot 1334. Hy is een van die min pouse wat van kettery beskuldig is.
Biografie
Pous Johannes XXII is gebore as Jacques Duèze (ook Jacobus Arnoldi Deuza of d’Osa of d’Euze) in 1249 in Cahors, Frankryk. Op 7 Augustus 1316 volg hy Pous Clemens V op en word gekroon op 5 September 1316 in Lyon. Hy neem sy intrek in Avignon op 2 Oktober 1316 en regeer tot sy dood op 4 Desember 1334. Hy word opgevolg deur Pous Benedictus XII. Die naam ‘Johannes’ beteken 'God is genadig'.