cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grysbeer
As iemand wel aangeval word, is dit raadsaam om roerloos te bly lê sodat die beer dink dat sy aanvaller dood is, of ten minste nie meer 'n bedreiging inhou nie. Dit help nie om terug te veg nie. Dit is ook onwys om weg te hardloop, omdat hulle vinniger as mense is.
Arnold Vosloo
Arnold Vosloo (gebore 16 Junie 1962, Pretoria) is 'n Suid-Afrikaanse akteur. Hy is bekend vir die titelrol wat hy vertolk in die 1999-film The Mummy en die vervolg in 2001, The Mummy Returns.
Alternatiewe kankerbehandeling
Alternatiewe kankerbehandeling beskryf enige kankerbehandeling of -praktyk wat nie deel uitmaak van die konvensionele standaard van kankersorg nie. Dit sluit in spesiale diëte en oefeninge, chemikalieë, kruie, toestelle en prosedures soos bv. Reiki. Die meeste alternatiewe kankerbehandelings het geen bewyse van hoë gehalte wat die gebruik daarvan ondersteun nie. Daar is kommer uitgespreek oor die veiligheid van sommige van hulle. Sommige is selfs in sekere instellings onveilig. Ten spyte hiervan word baie ongetoetsde en ongedwonge behandelings gebruik, regoor die wêreld. Die bevordering of bemarking van sulke behandelings is onwettig in die grootste deel van die ontwikkelde wêreld.
Arnold Vosloo
Loopbaan
Vosloo het sy loopbaan in die Suid-Afrikaanse teater begin waar hy verskeie Dalrotoekennings gewen het vir sy optredes in toneelstukke soos Don Juan, Hamlet, en Môre is 'n Lang Dag. Hy het vinnig 'n bekende persoon in Pretoria se Staatsteater geword.
Alternatiewe kankerbehandeling
Alternatiewe kankerbehandelings word tipies gekontrasteer met eksperimentele kankerbehandelings, behandelingsmetodes wat op 'n wetenskaplike basis gebaseer is, en aanvullende behandelings, wat nie-indringende praktyke is wat in kombinasie met konvensionele behandeling gebruik word. Byvoordbeeld, al die goedgekeurde chemoterapie-medisyne was as eksperimentele behandelings beskou voordat hulle die veiligheid en effektiwiteitstoetsing voltooi het.
Sedert die laat 19de eeu het mediese navorsers moderne kankerversorging tot stand gebring deur die ontwikkeling van chemoterapie, bestralingsterapie, geteikende terapieë en verfynde chirurgiese tegnieke. Vanaf 2019 is slegs 32,9% van kankerpasiënte in die Verenigde State binne vyf jaar na hul diagnose oorlede. Ondanks die doeltreffendheid daarvan, gaan baie konvensionele behandelings gepaard met 'n wye verskeidenheid newe-effekte, waaronder pyn, moegheid en naarheid. Sommige newe-effekte kan selfs lewensgevaarlik wees. Baie ondersteuners van alternatiewe behandelings beweer verhoogde effektiwiteit en verminderde newe-effekte in vergelyking met konvensionele behandelings. Een retrospektiewe kohortstudie het egter getoon dat pasiënte wat alternatiewe behandelings in plaas van konvensionele behandelings gebruik, binne vyf jaar 2,5 keer meer geneig was om te sterf.
Die meeste alternatiewe kankerbehandelings is nie in behoorlike kliniese toetse getoets nie. Van die studies wat gepubliseer is, is die kwaliteit dikwels swak. In 'n oorsig in 2006 van 196 kliniese toetse wat onkonvensionele kankerbehandelings bestudeer het, was daar 'n gebrek aan vroeëfase-toetsing, weinig rasionaal vir doseringsregime en swak statistiese ontledings. Hierdie soort behandelings het deur die geskiedenis verskyn en verdwyn.
Alternatiewe kankerbehandeling in Suid Afrika
Daar is verskeie alternatiewe kankerbehandelings beskikbaar in Suid-Afrika, insluitend:
Daar is ook Suid-Afrikaanse webwerwe waarop beweer word dat hul byvoorbeeld "...'n reeks karsinogeenvrye produkte en volledige voedsels [verkoop] wat immuunversterkend is om jou te help om kanker te hanteer en te voorkom." Die produkte sluit in Probiotiese middels, Jodium, Vitamien C en Waterstofperoksied. Daar is geen bewyse dat enige van die produkte effektief is in die behandeling van kanker nie, en in die geval van waterstofperoksied, kan dit dodelik wees.
Arnold Vosloo
Loopbaan
Met sy aankoms in die VSA keer Vosloo terug na die teater waar hy optree in Born In The RSA en in 'n kortstondige produksie van Salomé saam met Al Pacino.
Sy Amerikaanse filmdebuut was in 1492: Conquest of Paradise (1992). Hy verskyn later in die twee minder suksesvolle vervolgverhale van die 1990 -film Darkman, Darkman II: The Return of Durant (1994) en Darkman III: Die Darkman Die (1996), en vul die skoene van Liam Neeson as die karakter Darkman. Hy is ook bekend daarvoor dat hy skurke vertolk soos in die John Woofilm Hard Target (1993), met Jean-Claude Van Damme in die hoofrol. Hy vertolk die titelrol van die 1999 film The Mummy (met Brendan Fraser in die hoofrol), asook die opvolger hiervan in 2001, The Mummy Returns. In albei films speel hy Imhotep, 'n ou Egiptiese hoëpriester. Vosloo speel ook François Molay, die hoofskurk se handlanger, in die 2003-film Agent Cody Banks.
Benewens sy filmloopbaan speel hy 'n gasrol in verskeie TV-reekse, waaronder The Red Shoe Diaries, American Gothic (1995), Nash Bridges (1995), Charmed (2000), Alias (2004) en NCIS (2009). Hy was een van die hoofkarakters in Veritas: The Quest (2003).
In 2004 keer Vosloo terug na Suid-Afrika om in Forgiveness te speel, 'n film oor 'n eks-polisieman wat na die familie van 'n anti-Apartheidsaktivis soek wat hy vermoor het. Ook speel hy die huursoldaat Colonel Coetzee in die 2006 film Blood Diamond, wat gedeeltelik verfilm is in Suid-Afrika. Vosloo se aangesig, sowel as sy stem, is gekies as die hoofheld (Saul Myers) in die videospeletjie Boiling Point: Road to Hell, wat in 2005 gepubliseer is. Hy vertolk ook die rol van die Cobra huursoldaat, Zartan, in die 2009 videospeletjie G.I Joe: The Rise of Cobra.
Russiese presidentsverkiesing, 2012
Die Russiese presidentsverkiesing van 2012 het op 4 Maart 2012 plaasgevind, met Wladimir Poetin van Verenigde Rusland wat met 63,6 persent van die stemme gewen het en daarmee verkies is vir die nuwe, verlengde termyn van ses jaar. Hy was van 2000 tot 2008 reeds president van Rusland en daarna eerste minister onder pres. Dmitri Medwedef. Hy is op 7 Mei 2012 ingehuldig vir sy derde termyn.
Gennadi Zioeganof van die Kommunistiese Party was tweede met 17,2 persent van die stemme en die onafhanklike kandidaat Michail Prochorof derde met 7,9 persent.
Alle onafhanklike kandidate moes teen 15 Desember 2011 geregistreer het en kandidate wat deur politieke partye benoem is, teen 18 Januarie 2012. Die finale lys is op 29 Januarie aangekondig.
Kandidate
Die volgende kandidate is suksesvol geregistreer vir die verkiesing:
Altesaam 11 kandidate, onder andere Grigori Jawlinski van die Jabloko-party, se registrasie is afgekeur, hoofsaaklik omdat hulle nie die nodige aantal handtekeninge ingelewer het nie of omdat te veel van die handtekeninge ongeldig sou wees.
Meningspeilings
Volgens ’n VTsIOM-meningspeiling wat op 14 Januarie 2012 gepubliseer is, het Poetin voorgeloop met ’n voorgenome stempersentasie van 48%.
Volgens VTsIOM op 10-11 Desember 2011 sou Poetin 42% van die stemme kry. Dit sou nie genoeg wees om hom ’n klinkklare oorwinning in die eerste ronde te besorg nie. Zioeganof was in die tweede plek met 11%, Zjirinofski het 9% gehad; Mironof 5%; en Jawlinski en Prochorof 1% elk.
Volgens ’n meningspeiling van die Lewada-sentrum van September 2011 sou 41% van Russiese kiesers verkies dat Poetin president word teenoor 22% wat vir Medwedef was, terwyl 10% iemand anders wou hê en 28% onseker was.
Lauren Beukes
Lauren Beukes (1976-) is ’n Suid-Afrikaanse roman-, kortverhaal- en TV-draaiboekskrywer en joernalis. Haar romans sluit in Zoo City (waarvoor sy die Arthur C. Clarke-prys in 2011 ontvang), Moxyland en The Shining Girls. Sy was ook die regisseer van ’n vollengte dokumentêr oor Mejuffrou Gay Wes-Kaap, getiteld Glitterboys & Ganglands, wat by die San Diego Black Film Festival as die beste LGBT-prent bekroon is.
Lewensloop
Lauren Beukes is op 5 Junie 1976 in Johannesburg gebore. Sy het 'n MA-graad in Kreatiewe Skryfwerk aan die Universiteit van Kaapstad verwerf. Beukes het vir tien jaar as 'n vryskutjoernalis gewerk, insluitend twee jaar in New York en Chicago.
Sy het haar eerste boek, Maverick: Extraordinary Women From South Africa’s Past, in 2005 gepubliseer. Daarna het haar eerste roman, Moxyland, in 2008 gevolg.
Kortfiksie
Beukes het werke van fiksie in verskeie versamelwerke gepubliseer:
Skedel
In die mediese vakterminologie verwys skedel (Latyn: "cranium", Grieks: "kranion") na die skelet van die kop. Dit bestaan uit dekbeendere. 'n Mens onderskei die harsingskedel wat die dop vorm waarin die harsings lê, en die gesigskedel.
Funksies van die skedel sluit in die beskerming van die brein, die afstand tussen die oë om stereoskopiese visie toe te laat, en die posisie van die ore vas te stel om die geluidlokalisering van die rigting en die afstand van klanke in staat te stel.
Die skelet van die kop van gewerweldes, waarvan die kake deel uitmaak, word die skedel genoem. Die harsings is in die skedelholte geleë. Dierskedels ondergaan verskillende ontwikkelingstadia en toon ook verskillende vorme by die verskillende diergroepe. By die mens ondergaan die skedel dieselfde ontwikkelingstadia en die vorm daarvan het dieselfde basiese struktuur.
Die vorm wat die skedel by die mens en die dier aanneem, word deur veral ontwikkeling van die reukorgaan, die gebit en die brein of harsings bepaal. Drie dele word by die skedel onderskei, naamlik die harsingskedel (neurokranium), die visserokranium en die dermatokranium. By die mens kan 'n ander indeling gevolg word wat nie op die ontwikkeling van die brein gegrond is nie, naamlik die verdeling in 'n neurokranium (breinskedel) en 'n gesigskedel.
Die neurokranium (harsingskedel) omsluit die brein. In sy embrionale ontwikkeling bestaan die neurokranium uit kraakbeen. Hierna tree ossifikasie of verbening van die kraakbeen in, wat verantwoordelik is vir die hardheid van die skedel. Die skedelbasis vorm deel van die neurokranium. Die visserokranium is die deel wat die mondholte en esofagus omsluit en waaruit die bo- en onderkaak ontwikkel.
Die dermatokranium (dekbene van die skedel) bestaan uit benige plate wat onmiddellik as been neergelê word. Hier vind geen ossifikasie van kraakbeen plaas nie. Die dermalokranium vervang of bedek dele van die neurokranium, By werweldiere is die ontwikkeling van die skedel min of meer dieselfde.
Diere
In die verskillende klasse van die vertebrate (subphylum Vertebrata) deurloop die skedel verskillende embrionale ontwikkelingstadia. Die verskillende dele van die neurokranium wat die harsings omsluit en aan die sensoriese organe ondersteuning bied, word eers as kraakbeen neergelê. Uit die kraakbeen vind groei plaas en 'n uiters eenvoudige neurokranium word gevorm.
Die visserokranium of splangnokranium, wat by die inname van voedsel en by die respiratoriese funksies betrokke is, word ook eers as kraakbeen in die vorm van 7 visserale boe neergelê. Elke visserale boog bestaan uit gepaarde dele kraakbeen wat deur bindweefsel aanmekaargebind word. Elke visserale boog word as geheel deur bindweefsel aan die werwelkolom geheg.
Binne hierdie basiese kraakbenige struktuur vind verskillende veranderinge in die skedel van gewerweldes plaas, maar die oorspronklike konstruksieplan en die verskillende stadia van embrionale ontwikkeling bly by alle gewerweldes min of meerdieselfde. Gewoonlik vind ossifikasie van hierdie kraakbenige dele plaas, waaruit die sogenaamde vervangende of substitusiebene ontstaan. Die bene wat direk uit beensentra in die dermis gevorm word en as dermale bene bekend staan, vorm die dermatokranium.
Visse
By kraakbeenvisse (klas Chondrichthyes) bly die skedel in ŉ kraakbenige stadium, bekend as die premordiale kranium. Enkele dele van die neurokranium toon perforering, wat aan bloedvate en senuwees deurgang bied. Die bokaak is nie in die neurokranium opgeneem nie, maar word deur middel van bindweefsellae (ligamente) daaraan verbind, waardeur die bokaak baie beweeglik is.
By beenvisse (klas Osteichthyes) vertoon die skedel 'n ingewikkelder struktuur omdat dit 'n aantal dermale bene bevat en omdat verbening van die oorspronklike kraakbeenagtige neurokranium intree. Agter die oog word 'n kieudeksel (operkulum) gevorm. In die mondholte ontstaan 'n hele aantal nuwe bene en die visserokranium is veel stewiger aan die neurokranium geheg as wat die geval by kraakbeenvisse is.
Amfibieë, reptiele en voëls
By diere met 4 ledemate, byvoorbeeld die Tetrapoda, is al die dele van die bokaak aaneengeskakel met die laterale en inferior dele van die neurokranium. By diersoorte soos die skilpad en die krokodil het daar vergroeiing van bepaalde dele van die neurokranium met die skedelbasis plaasgevind. Dit bring mee dat die skedel in sy geheel onbeweeglik is (akinetiese skedel) en dat die onderkaak die enigste oorblywende beweeglike deel is.
By voëls word beweeglikheid van die skedel behou (soms deur die term kinetiese skedel aangedui). Die kieusplete van die waterlewende larwes van amfibieë bly oop totdat die oorgang van larwe na volwasse dier plaasvind en die kieusplete sluit. By die oorblywende Tetrapoda word die kieusplete reeds tydens embrionale ontwikkeling gesluit, uitgesonderd die eerste kieuspleet, wat by landdiere tot die middeloor omvorm word.
'n Deel van die tweede visserale boog ontwikkel tot die gehoorbeen (columella auris), wat self deur nuwe beenstukke vervang word. Aangesien landdiere deur die neus asemhaal, word interne nasale openinge gevorm (choanae), terwyl die kieuboë gereduseer word of ŉ ander funksie aanneem. By Tetrapoda word die beweeglikheid van die skedel ten opsigte van die romp verhoog deur die ontwikkeling van 'n oksipitale kondiel aan elke kant van die skedel. Hierdie oksipitale kondiel artikuleer met die eerste servikale werwel (atlas) om draaibewegings uit te voer.
By die skilpad vertoon die kranium 'n geslote geheel, maar by ander Tetrapoda word sogenaamde slaapvensters (openinge agter die oogkas) aangetref, wat meebring dat die skedel ligter is. By amfibieë en reptiele vertoon die skedel 'n plat voorkoms as gevolg van die klein harsingvolume. Die kake is relatief lank en die nasale holtes is klein. By voëls is die brein relatief groot en die skedel vertoon 'n ronde vorm. Geen tande word in die kake aangetref nie en die nasale holtes is klein.
Soogdiere
'n Opvallende verskil tussen die skedel van soogdiere en ander gewerweldes is dat soogdierskedels oor 'n sekondêre verhemelte beskik. Die sekondêre verhemelte ontstaan uit plate wat uit die bokaakelemente groei en mekaar mediaal ontmoet. Hierdeur word die nasale holte in geheel van die mondholte geskei. Die soogdierskedel is akineties en die beweging van slegs die onderkaak word deur die sekondêre mandibulêre gewrig veroorsaak.
Die kort kake van roofdiere verbeter die bytvermoë, terwyl soogdiere met ŉ goeie reukvermoë 'n verlengde snoet het. By primate is daar in so ŉ mate 'n toename in breinvolume dat die breinkapsel aan die posterior en anterior kant verg root is. Die gevolg hiervan is dat die neus en kaak inferior van die neurokranium geleë is.
Die mens
Die menslike skedel is opgebou uit 23 verskillende benige komponente. Dit bestaan uit die harsingskedel (neurokranium), wat die brein en ŉ aantal sintuie (gesig-, gehoor- en ewewigsintuig) omsluit en beskerm, en uit die gesigskedel. Dit verleen aan die gesig sy benige voorkoms en speel ook 'n rol by die funksies van die asemhalings- en spysverteringsorgane. Die neurokranium vertoon 'n ronde holte waarin die brein geleë is. Die boonste deel staan bekend as die skedeldak (calvarium) en die onderste deel word die skedelbasis (basis cranii) genoem.
Die skeiding tussen die skedeldak en die skedelbasis word min of meer bepaal deur 'n lyn wat via die neusholte en wenkbroue vanaf die een uitwendige gehoorgang na die ander strek. In teenstelling met die ander bene van die liggaam ontwikkel die skedeldak direk uit embrionale bindweelsel sonder dat kraakbeen vooraf gevorm word (membraneuse of dermale verbening). Die onderskeie benige komponente van die skedel word deur 'n skedelnaat (sutura cranii) met mekaar verbind.
By die pasgeborene is hierdie nate nog wyd, aangesien volledige verbening nog nie plaasgevind het nie. Die skedelbene kan dus tydens die geboorteproses oormekaarskuif en die skedel kan sy vorm volgens die grootte van die geboortekanaal aanpas (moulage van die skedel). Hierdie nate verklein mettertyd en verbening tree in. Die groot fontanel is geleë waar die pylnaat en die kroonnaat bymekaarkom en die klein fontanel waar die pylnaat en die lambdoïednaat mekaar ontmoet. Aan die sykante van die skedel is die syfontanelle (altesaam 4) geleë.
Namate groei by die mens plaasvind, tree daar ook volledige verbening van die fontanelle in. Na ongeveer 18 maande kan die klein fontanel nie meer gevoel word nie en die groot fontanel is na ongeveer 2 jaar volledig verbeen. Die ligging van die skedel word tydens geboorte aan die hand van die fontanelle bepaal. Verhoogde spanning op die fontanel tree in tydens huil maar dit kan ook die gevolg wees van ontsteking in die skedel (byvoorbeeld breinontsteking).
Die binnekant van die skedel vertoon 3 holtes. In die voorste skedelholte (Iossa cranii anterior) is die voorste lob van die serebrum (grootbrein) geleë. In die middelste skedelholte (Iossa cranii media) is die laterale lobbe van die serebrum geleë en in die agterste skedelholte (fossa cranii posterior) die kleinharsings of serebellum. Die harsings word via die loramen magnum, wat in die agterhoolsbeen (os occipital is) geleë is, met die rugmurg verbind. Aan die buitekant van die agterhoolsbeen en aan weerskante van die foramen magnum word 'n agterhoolsknop (condylus occipitalis) aangetref.
Dit vorm 'n gewrig met die eerste nekwerwel (atlas). Verskeie ander openinge word in die skedelbasis aangetref en bied deurgang aan bloedvate en senuwees. Hierdie openinge vorm swak plekke in die skedel en tydens 'n ongeluk gee dit dikwels aanleiding tot 'n skedelbasisfraktuur. ŉ Fraktuur van die skedel neem veel langer om te genees as 'n arm- of beenfraktuur. Die erns hiervan word deur die mate van gepaardgaande breinbeskadiging bepaal.
By ŉ skedelbasislraktuur kan bloed uit die neus, die mond of die oor vloei. Soms kom ook die afskeiding van breinvog voor as gevolg van skeuring van die breinvliese, waardeur 'n opening tussen die skedelinhoud en die buitewêreld ontstaan. 'n Groot gevaar wat hieraan verbonde is, is infeksie van die brein en/ of breinvlies. 'n Brilhematoom (bloeding in en rondom die oog) dui op 'n breuk in die voorste skedelholte. Die grens tussen die neurokranium en gesigskedel kan nie presies bepaal word nie.
Volgens sommige teorieë behoort die oogkas (orbita) tot die neurokranium, terwyl ander dit as deel van die gesigskedel beskou. Die grootste been van die gesigskedel is die bokaak. Die voorste deel van die harde verhemelte (palatum durum) word gevorm deur 'n plaat wat van die bokaak na binne gerig is. Die agterste gedeelte van die verhemelte word deur die bene van die verhemelte gevorm. Die bokaak bestaan uit twee dele wat (net soos die bene van die verhemelte) mettertyd met mekaar vergroei raak. In gevalle waar vergroeiing onvolledig is of glad nie plaasvind nie ontstaan daar 'n gesplete verhemelte (palatum fissum).
Hier bestaan dan 'n oop verbinding tussen die mond- en neusholte, wat die drinkproses en spraakontwikkeling bemoeilik. Dit gee aanleiding tot oop neusspraak. Wanneer die vel van die bolip (tussen die eerste en die tweede snytand) nie geslote is nie, word daarvan 'n haaslip (cheiloschisis) gepraat. Die onderkaak is die enigste beweeglike deel van die skedel en word deur 'n gewrig (kaakgewrig) aan die slaapbeen (temporale been) verbind. Die gewrigsholte is ongelyk en ontwrigting van die kakebeen kan maklik voorkom, veral weens ŉ harde slag teen die ken terwyl die mond oop is.
Die gewrigsvlakke word van mekaar geskei en as gevolg van die gewrigsknoppies wat vassit, kan die mond nie meer dig sluit nie. Die tongbeen (os hyoideum) is deel van die gesigskedel en word deur middel van spiere tussen die onderkaak en strottehoof (larinks) gespan. Dit het 'n funksie by die vorming van die keelholte (farinks) en die totstandkoming van sluk- en spraakbewegings.
Nasionale Kuršių Nerija-park
Die Nasionale Kuršių Nerija-park (Litaus: Kuršių Nerijos Nacionalinis Parkas, KNNP) is 'n nasionale park in Litaue wat sedert 1961 as natuurbewaringsgebied bestaan het en in 1991, ná die onafhanklikwording van Litaue, tot nasionale park verklaar is. Die parkbestuur is buite die nasionale park in die hawestad Klaipėda.
Die nasionale park beslaan die Litause gedeelte van die Koerse Skoorwal (36,9 persent van die park se totale oppervlakte van 26 474 hektaar). Daarnaas is die aangrensende Oossee-gebied (47,2 persent) en dele van die Koerse Haf (15,9 persent) by die park ingesluit.
Die Koerse Skoorwal word buitendien sedert die jaar 2000 as UNESCO-wêrelderfenisgebied beskerm. Saam met die Koerse Haf en die Nemunas-rivierdelta - 'n natuurbewaringsgebied volgens die Ramsar-konvensie - vorm die Nasionale Kuršių Nerija-park die grootste Litause Natura 2000-gebied.
Geelbeklyster
Die Geelbeklyster (Turdus smithi) is 'n endemiese, gelokaliseerde algemene standvoël meestal in rivierbos en halfdorre Karoo en ingevoerde boomveld op hoëveld. Dit is ook 'n algemene tuinvoël. Hulle kom een-een of in pare voor maar vorm groepe buite broeityd. Die voël is 22 – 24 cm groot en weeg 60 - 86 gram. In Engels staan die voël bekend as die Karoo Thrush.
Loenen, Overbetuwe
Loenen is ’n nedersetting in die munisipaliteit Overbetuwe in die provinsie Gelderland in Nederland.
Clathria dianae
Clathria dianae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1875 deur Schmidt.
Harry Korris
Harry Korris (8 Oktober 1891 – 4 Junie 1971) was 'n Britse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Somewhere in England (1940), Somewhere in Camp (1942), Somewhere on Leave (1943), en Happidrome (1943).
Tara Summers
Tara Summers (gebore 19 Desember 1979) is 'n Engelse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Factory Girl (2006) en in die televisiereekse Boston Legal (2004), Ringer (2011), en Mercy Street (2016).
Regverdige Rusland
Regverdige Rusland (Russies: Справедливая Россия, Sprawedliwaja Rossija) is ’n sosiaal-demokratiese politieke party in Rusland, met tans 64 van die 450 setels in die Doema. Dit is op 28 Oktober 2006 gestig toe die partye Rodina, die Russiese Party van die Lewe en die Russiese Pensioentrekkersparty saamgesmelt het. Later het nog ses klein partye aangesluit. Regverdige Rusland staan vir die beginsels van regverdigheid, vryheid en solidariteit. Dit is ten gunste van ’n "nuwe sosialisme van die 21ste eeu" wat die regte en vryhede van die individu waarborg en die werking van ’n welsynstaat daarstel. Nikolai Lewitsjen het in 2011 die voorsitter geword in die plek van Sergei Mironof, wat in 2006–2011 die leier was. Mironof is die party se kandidaat in die presidentsverkiesing van 2012.
14de Golden Globe-toekenningsaand
Die 14de Golden Globe-toekenningsaand, wat uitnemendheid in die rolprente van 1956 vereer het, is op 28 Februarie 1957 in die Ambassador Hotel in Los Angeles, Kalifornië, gehou.
Wenners en benoemdes
The King and I (regisseur: Walter Lang)
Elia Kazan – Baby Doll
Kirk Douglas – Lust for Life
Cantinflas – Around the World in 80 Days
Ingrid Bergman – Anastasia
Earl Holliman – The Rainmaker
Eileen Heckart – The Bad Seed
James Dean en Kim Novak
Mervyn LeRoy
Battle Hymn (regisseur: Douglas Sirk)
Aurora
Aurora kan na die volgende algemene onderwerpe verwys:
Aurora mag ook na die volgende verwys:
21 Julie
21 Julie is die 202de dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (203de in skrikkeljare). Daar volg nog 163 dae in die res van die jaar.
Europese perdeby
Die Europese perdeby (Polistes dominula) is 'n perdeby wat inheems aan Europa, maar 'n indringerspesie in Suid-Afrika en Noord-Amerika is.
Die Europese perdeby het 'n geel-en-swart lyf en die antennas is oranje. Die pote word nie ingetrek tydens vlug nie; dus hang dit onder sy lyf.
GaBoelang
GaBoelang is 'n nedersetting in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die Mpumalangaprovinsie van Suid-Afrika.
Dit is wes van Acornhoek geleë.
Lysters
Lysters of Lysteragtiges (Turdidae) is 'n familie van voëls wat aan die orde van sangvoëls (Passeriformes) behoort. Dit is 'n groot familie van middelgrootte voëls wat besonders goed kan sing.
Die voëlfamilie lysteragtiges sluit sowat 300 spesies klein tot middelgroot voëls in wat feitlik oral ter wêreld, maar veral in Afrika, aangetref word. Bekende verteenwoordigers in Suider-Afrika is egte lysters, janfrederiks en wagters, terwyl die nagtegaal en die rooiborste bekende Europese verteenwoordigers is.
Die lysteragtiges sluit 'n groot aantal uiteenlopende voëlspesies in: sommige is boomlewend, ander grondlewend en talle van hulle is goeie singers. Oor die algemeen wissel die lengte van die voëls tussen 15 en 30 cm en die meeste is vaalkleurig, hoewel sommige opvallende rooi, geel, oranje of blou vlekke vertoon. Die kleurskakerings van die mannetjies en die wyfies verskil dikwels baie, en in sommige gevalle is voëls van dieselfde spesie in verskillende streke verskillend gekleur.
Die snawels van lysteragtiges is betreklik lank en slank en effens geboë. Hulle vreet insekte, wurms, klein weekdiere en dikwels ook vrugte en bessies. Die neste is komvormig en die drie tot ses eiers het dikwels 'n blouerige of blougroenerige skynsel en is gespikkel. Die kuikens is altyd gespikkel en die volwasse voëls verveer een keer per jaar. Onder die Suider-Afrikaanse lysteragtiges is daar 'n hele klompie wat hulle goed by die menslike omgewing aangepas het en gereeld in tuine in dorpe en stede aangetref word.
Die bekendstes hiervan is die olyflyster (Turdus olivaceus), wat dikwels op grasperke op soek na erdwurms gesien word, die dassievoël of dassiebergwagter (Thamnolaea cinnamomeiventris), wat soms onder die dakrande van huise nesmaak, en die gewone janfrederik (Cossypha caffra), wat selfs in tuine in die middestad voorkom. 'n Ander bekende voël is die spekvreter (Cercomela familiaris), wat 'n baie algemene standvoël dwarsdeur Suider-Afrika is.
Hoewel die beroemdste singers onder die voëls die nagtegaal (Luscinia megarhynchos) en die rooiborsie (Erithacus rubecula) is, wat albei in Europa voorkom, is daar onder die Suider-Afrikaanse verteenwoordigers ook 'n hele aantal wat bale mooi sing. Voorbeelde hiervan is die bergwagter (Oenanthe monticola), die dassievoël, die Heuglinjanfrederik (Cossypha heuglini) en die skaapwagter (Oenanthe pileata).
Baie van hulle boots ook die roepgeluide van ander voëls na, soos byvoorbeeld die swartkopjanfrederik (Cossypha dichroa) en die vaalbruinbergwagter (Oenanthe bifasciata), terwyl die skaapwagter ook ander dieregeluide goed naboots.
Genera
Die familie word in die volgende genera opgedeel:
Simón Bolívar
El Libertador
Hy het in Madrid gestudeer en in 1807 na sy tuisland Venezuela teruggekeer, nadat Napoleon sy ouer broer Jozef Bonaparte as koning van Spanje en die Spaanse kolonies benoem het. Hier het hy aan verskeie opstande deelgeneem. In 1812 skryf hy die Manifiesto de Cartagena (die Cartagena Manifes), tydens sy verblyf in Cartagena, in die hedendaagse Colombia, waarheen hy gevlug het, nadat Francisco de Miranda hom in Julie van daardie jaar in Caracas aan die Spanjaarde oorgegee het.
In 1813 lei hy 'n inval in Venezuela. Op 23 Mei arriveer hy in Mérida, waar hy sy bynaam El Libertador ('Die Bevryder') kry. Op 29-jarige leeftyd het hy reeds generaal geword. Ná 'n veldtog van drie maande het hy op 6 Augustus 1813 Caracas verower, en die Republiek van Venezuela is uitgeroep. Daarna is Bolívar na Colombia, waar hy die nasionaliste gelei het en waar hy Bogota in 1814 verower het.
In die daaropvolgende periode het Bolívar 'n aantal militêre nederlae gely. In 1815 moes hy voor die Spanjaarde vlug en na Jamaika uitwyk, waar hy die Haïtiese president Alexandre Pétion om hulp gevra het. Hy het finansiële en morele steun van Pétion ontvang om 'n inval-vloot toe te rus om die opstand teen Spanje voort te sit. In ruil daarvoor het Pétion die afskaffing van slawerny in Venezuela geëis. Met die Haïtiaanse steun en die hulp van die llanero José Antonio Páez, verower Bolívar vanaf 1816 weer die nodige gebiede.
Bolivar het in die 1820's sy aktiwiteite na Peru en Bolivië verskuif. Hy word in 1824 president van Peru (sy amptelike titel was die van dictador, of 'diktator', wat aandui dat hy politieke sowel as militêre leierskap gehad het), en het die stryd teen die Spanjaarde gelei om hulle uit die land te verdryf. In Augustus 1825 is die Republiek Bolivië na hom vernoem ter ere van Bolívar.
Rooibeklyster
Die Rooibeklyster (Turdus libonyanus) is 'n algemene standvoël en plaaslike nomade in boomveld met oop onderbos, ook in parke en tuine. Die voël is 21 – 22 cm groot en weeg 50 - 70 gram. In Engels staan die voël bekend as die Kurrichane Thrush.
Sara Allgood
Sara Allgood (15 Oktober 1879 – 13 September 1950) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Juno and the Paycock (1930), How Green Was My Valley (1941), That Hamilton Woman (1941), en The Lodger (1944).
Boetie gaan border toe!
Genre
Die rolprent is 'n komedie.
Storielyn
Boetie probeer om sy diensplig vry te spring, maar word deur sy pa omgekoop. Alhoewel hy aanvanklik weerstand teen militêre dissipline bied, gaan hy oor tot kameraadskap met sy mede-soldate deur die intense basiese opleiding en hulle daaropvolgende aksie in die grensoorlog by Angola.
Python (genus)
Python is 'n genus van slange in die familie van luislange (Pythonidae). Die genus omvat sewe spesies wat in Afrika en Asië voorkom, maar waarvan nie een giftig is nie.
Omskrywing
Alle spesies van hierdie genus is van middelgrootte tot baie groot. Soos alle luislangagtiges is hulle nie giftig nie en maak hul prooi dood deur konstriksie. Al hierdie luislange het lipkuiltjies en kan infrarooistrale opspoor en so ook in die donker jag. Ander gemeenskaplike kenmerke is onder andere die tande van die voorkaak, die enorme rekbare onderkaak en die baie beweeglike bokaak en die voortplanting deur die lê van eiers (ovipariteit).
Verspreiding
Die verspreidingsgebied sluit die tropiese dele van Afrika en Asië in. Vier soorte kom in Afrika en die ander ses in Suidoos-Asië voor.
Lewenswyse
Alle spesies is hoofsaaklik nagdiere en vreet in die eerste plek van klein tot middelgrootte werweldiere. Die prooi word deur hittereseptore, die lipkuiltjies, herken en opgespoor. Die prooidier word dan gespanne, deur die buitengewoon kragtige kronkels verstik en dan heeltemal ingesluk. Die vertering volg baie vinnig en 'n hele haas kan binne 4-5 dae heeltemal verteer wees. Dit is moontlik, omdat die betrokke organe (maag, derm en lewer) tydens vertering drie keer harder werk. Die vertering is 'n enorme ingewikkelde proses, sodat byna die helfte van die kalorieë reeds in die verteringsproses verbruik word.
Spesies
Onder die Egte Luislange word tien spesies getel:
P. Breitensteini en P. brongersmai was tot onlangs beskou as 'n subspesie van P. curtus.
Jacobs, Auliya en Böhme verhef in 'n ondersoek van 2009 die Indiese luislang se status, wat vroeër beskou is as 'n subspesie (voorheen Python molurus molurus), tot spesie. Daarmee word die Birmaanse luislang (voorheen Python molurus bivittatus) ook as afsonderlike spesie erken. Daar is dus tien spesies van Egte Luislange. Die Indiese en Birmaanse luislang word wel nog in Europa onder die oorkoepelende naam tierluislang gebruik - omrede die Indiese en Birmaanse luislange baie na aan mekaar lyk, kom hierdie naam heel nuttig te pas wanneer verwarring ontstaan.
Datastruktuur
In rekenaarwetenskap is 'n datastruktuur 'n formaat vir die organisering, bestuur en stoor van data wat effektiewe toegang en wysiging moontlik maak. Meer konkreet is 'n datastruktuur 'n versameling datawaardes, die verhoudings tussen hulle, en die funksies of bewerkings wat toegepas kan word op die data.
Gebruik
Datastrukture dien as die basis vir abstrakte datatipes (ADT). "Die ADT definieer die logiese vorm van die datatipe. Die datastruktuur implementeer die fisiese vorm van die datatipe."
Datastrukture verskaf 'n manier om groot hoeveelhede data doeltreffend te bestuur vir gebruike soos groot databasisse en internetindekseringsdienste. Doeltreffende datastrukture is gewoonlik die sleutel tot die ontwerp van doeltreffende algoritmes. Sommige formele ontwerpsmetodes en programmeertale beklemtoon datastrukture eerder as algoritmes as die sleutelfaktor vir organisering by sagtewareontwerp. Datastrukture kan gebruik word vir die stoor en herwinning van inligting wat in beide die hoofgeheue en sekondêre geheue gestoor word.
Implementering
Datastrukture word oor die algemeen gebaseer op die vermoë van 'n rekenaar om data op enige plek in sy geheue te kry en te stoor. Dié toegang geskied deur 'n wyser—'n bisstring wat 'n geheueadres voorstel, wat ook in die geheue gestoor kan word en deur die program gemanipuleer kan word. So bv. is die datastrukture skikking en rekord gebaseer op die berekening van data-items se adresse met wiskundige bewerkings, terwyl geskakelde datastrukture gebaseer is op die direkte stoor van data-items se adresse in die struktuur. Heelwat datastrukture gebruik altwee beginsels, soms gekombineer op nietriviale maniere (soos by XOR-skakeling).
Voorbeelde
Daar is verskeie tipe datastrukture, meestal gebou op eenvoudiger primitiewe datatipes:
Verder is grafieke en binêre bome ander datastrukture wat algemeen gebruik word.
Samkelo Bunu
Samkelo Bunu (1972–2004) was ’n Suid-Afrikaanse ets- en tekenkunstenaar en maker van afdrukke. Hy het veral met die intaglio-afdrukkuns kleurvolle etse gemaak waarvan die delikate detail beïndruk het. Hy het verskeie belangrike toekennings oor sy kort loopbaan ontvang.
Buno is in 1972 in Butterworth gebore en aan die Michaelis-kunsskool in Kaapstad opgelei. Hy het in 1992 aan 'n studente-uitstalling by die Australiese Nasionale Universiteit deelgeneem. In 1996 is hy met Volkskas se L'Atelier-merieteprys bekroon.
Sy intaglio-werk word in Philippa Hobbs en Elizabeth Rankin se seminale publikasie, Printmaking in a transforming South Africa, beskryf.
Gevlekte arend
Die Gevlekte arend (Aquila pomarina) is 'n arend.
Loenen (dubbelsinnigheid)
Loenen kan verwys na:
Blue Lagoon (Ysland)
Die kunsmatige meer met 'n oppervlakte van 5 000 vierkante meter is 'n "neweproduk" van die nabygeleë geotermiese kragsentrale Svartsengi waar 'n mengsel van see- en soetwater vanuit 'n diepte van sowat 2 kilometer na die oppervlakte gepomp en vir kragopwekking ingespan word. In hierdie diepte styg die watertemperatuur tot by 240 °C. Die water vloei later in die omliggende lawaveld waar geleidelik 'n soutwatermeer met sy kenmerkende blou-wit kleur ontstaan het.
Die plaaslike bevolking het die meer aanvanklik as 'n baaiplek benut totdat die huidige warmbad-fasiliteite opgerig is. Die warmbad, wat ook in die winter baie gewild is, pomp tans ook sy eie warmwater na die oppervlakte. Blue Lagoon se warmwater het 'n temperatuur van tussen 37 en 42 °C en bevat mineraalsoute, kieselaarde en alge. Die kieselaarde reflekteer onder meer die blou strale van die sonlig en skep ook die blou kleur van die meerwater.
Die meerwater hou 'n heilsame effek vir lyers van psoriasis en ander velsiektes in. Blue Lagoon bied naas sy warmbad ook saunas, massages en stoombaddens aan. Blue Lagoon se kosmetiese produkte soos stortbadgel en sjampoe bevat onder meer soute en alge uit die warmwaterbronne en word plaaslik en via die warmbad se aanlynwinkel bemark. In 1999 is die Yslandse Prys vir Omgewingsbewaring aan Blue Lagoon toegeken.
Francisco Pizarro
Francisco Pizarro González (Spaans: [fɾanˈθisko piˈθaro]; ca. 1471 of 1476 – 26 Junie 1541) was 'n Spaanse conquistador. Pizarro is veral bekend vanweë sy oorwinning oor die Inkas en verowering van Peru namens Spanje tussen 1532 en 1536.
Biografie
Pizarro is in 1471 of 1476 in Trujillo, in die streek Extremadura in Kastilië gebore. Hy was die buite-egtelike seun van Gonzalo Pizarro Rodríguez de Aguilar (1446–1522), 'n infanterie-kolonel, en Francisca González Mateos, 'n vrou van arm herkoms. Sy presiese geboortedatum is onseker, maar vermoedelik iewers in die 1470's, waarskynlik 1471. Weinig aandag is aan sy opvoeding betaal en hy het ongeletterd grootgeword. Via sy moeder was hy aan Hernán Cortés, die vroeëre veroweraar van Meksiko, verwant. Op 10 November 1509 seil Pizarro met Alonso de Ojeda van Spanje na die Nuwe Wêreld op 'n ekspedisie na Urabí. Hy het na Cartagena geseil en hom aangesluit by die vloot van Martín Fernández de Enciso en vergesel in 1513 Balboa aan die Stille Oseaan. In 1514 het hy 'n ondersteuner in Pedro Arias Dávila, die goewerneur van Castilla de Oro, gevind en is vir sy rol in die arrestasie van Balboa met die posisies van burgemeester en magistraat in Panama-stad vanaf 1519 tot 1523 beloon.
Berigte van Peru se rykdom en Cortés se sukses in Meksiko motiveer Pizarro en hy onderneem in 1524 en 1526 twee ekspedisies om die Inka-ryk te verower. Albei het misluk as gevolg van inheemse vyandelikhede, slegte weer, en die gebrek aan bepalings. Pedro de los Ríos, die goewerneur van Panama, het moeite gedoen om Pizarro te herroep, maar die conquistador het geweier en in die suide gebly. In April 1528 het hy die noordelike Peru bereik en die inboorlinge wat ryk aan edelmetale was teëgekom. Hierdie ontdekking het Pizarro die motivering vir 'n derde ekspedisie om Peru te verower gegee, en hy het na Panama teruggekeer om reëlings te tref, maar die goewerneur het geweier om sy toestemming aan die projek te verleen. Pizarro het teruggekeer na Spanje om direkte ondersteuning van koning Karel I te ontvang. Sy pleidooi was suksesvol en hy het nie net 'n lisensie vir die voorgestelde ekspedisie maar ook aansienlike gesag oor enige land wat verower word tydens die onderneming ontvang. Familielede en vriende het by hom aangesluit en die ekspedisie vertrek in 1530 van Panama.
Wanneer vyandige inboorlinge langs die kus die ekspedisie bedreig het, het Pizarro na die binneland verskuif en die eerste Spaanse nedersetting in Peru, San Miguel de Piura, gestig. Die Inka-heerser Atahualpa het geweier om 'n Spaanse teenwoordigheid in sy lande te duld, maar is tydens die Slag van Cajamarca op 16 November 1532 deur Pizarro gevange geneem. 'n Losprys is vir die keiser se vrylating geëis en Atahualpa het 'n kamer met goud aangevul, maar Pizarro het hom bestraf vir verskeie misdade en Atahualpa is op 26 Julie 1533 tereggestel, maar Pizarro het onder ernstige kritiek van sy medewerkers deurgeloop wat gedink het die conquistador het sy gesag oorgetree. In dieselfde jaar het Pizarro die Inka-hoofstad Cusco verower, waarmee Peru klaar verower was. In Januarie 1535 het Pizarro Lima gestig, 'n projek wat hy beskou het as sy grootste prestasie. Twis tussen Pizarro en sy jarelange wapen-kameraad Diego Almagro het uitgeloop in die Slag van Las Salinas. Almagro is gevange geneem en tereggestel, en op 26 Junie 1541 het sy verbitterde seun Pizarro in Lima vermoor. Die conquistador van Peru is in die Katedraal van Lima ter ruste gelê.
Wanneer historici Pizarro en Cortés hul verowerings van Peru en Meksiko vergelyk, gee hulle gewoonlik die eer aan Pizarro omdat hy minder mans gelei het, met groter weermagte gekonfronteer is en ver af van die Spaanse buiteposte in die Karibiese Eilande was wat mans, arms en bepalings kon verskaf het. Ná Pizarro se dood het sy familie 'n paleis ter herdenking aan die conquistador op die Plaza Mayor in Trujillo gebou, maar moderne Peruane kyk skeef na Pizarro en herinner aan die krag agter die vernietiging van hul inheemse kultuur, taal en geloof.
Groot Pes van Londen
Die Groot Pes was ’n epidemie waarin duisende mense tussen 1665 en 1665 in Londen gesterf het. Dit was die laaste groot builepes-epidemie in Engeland. Dit het gebeur in die eeue lange tydperk van die Tweede Pandemie, toe epidemies van builepes van tyd tot tyd uitgebreek het nadat dit in 1331 in China begin het. Dié jaar was die eerste jaar van die Swart Dood, ’n uitbraak wat tot in 1750 geduur en ander vorme soos die pneumoniese pes ingesluit het.
Die Groot Pes het ’n geraamde 100 000 mense – byna ’n kwart van Londen se bevolking – se lewe in 18 maande geëis. Dit is veroorsaak deur die bakterie Yersinia pestis, wat gewoonlik oorgedra word deur die byt van ’n besmette rotvlooi.
Die epidemie van 1665 tot '66 was op ’n veel kleiner skaal as die vroeëre Swart Dood-pandemie; dit is agterna as die "Groot Pes" onthou omdat dit die laaste wydverspreide uitbraak van builepes in Londen was tydens die 400 jaar lange tydperk van die Tweede Pandemie.
Londen in 1665
Nes in ander Europese stede was die pes in die 17de eeu endemies in Londen. Die siekte het sporadies in enorme epidemies uitgebreek. Daar was 30 000 sterftes in 1603 weens die pes, 35 000 in 1625 en 10 000 in 1636, sowel as kleiner getalle in ander jare.
duimnael|links|’n Kaart van Londen deur Wenceslas Hollar, omstreeks 1665. In die arm, oorbevolkte buurte van die stad was dit onmoontlik om higiëne in stand te hou. Daar was geen sanitasie nie en oop dreine het al met die kronkelende paadjies langs geloop. Die stene was glad weens diere-uitwerpsel, vullis en spoelwater wat uit huise gegooi is. Dit was modderig en vol vlieë in die somer en bedek met riool in die winter. Die stank was oorweldigend en mense het met sakdoeke voor hul neusgate rondgeloop.
Die stad was deur ’n muur omring en waens, perde en voetgangers is saamgedwing. By die hekke in die mure was bottelnekke waardeur dit moeilik was om te beweeg. Die meer welgesteldes is in stoele rondgedra, maar die armes moes loop en is bespat met gemors wat deur die wiele van perdekarre opgeskiet is. Verder het versmorende swart rook van die fabrieke en sowat 15 000 huise wat steenkool gebruik het, die lug gevul.
In dié tyd is builepes gevrees, maar die oorsaak is nie verstaan nie. Allerhande dinge is geblameer, soos uitstralings uit die aarde, dampe, siektes in diere of ’n toename in molle, paddas, muise of vlieë. Eers in 1894 het Alexandre Yersin vasgestel die oorsaak is besmetting met die bakterie Yersinia pestis deur vlooie wat op rotte voorkom. (Dié ontdekking is egter eers in 2016 met DNS-ontledings bevestig.)
Geskiedenis
Daar word algemeen aanvaar dat pes van die Verre Ooste (die natuurlike verspreidingsgebied van die huisrot) afkomstig is, en min of meer saam met die rotte oor die wêreld versprei het. In die 6e eeu was daar 'n groot siekte-epidemie wat dikwels as pes beskou is, maar die huisrot was destyds nog nie in Europa nie.
As dit wel pes was, moes 'n ander knaagdier as draer opgetree het. Die eerste bekende en bevestigde geval van 'n pesepidemie is die epidemie wat in die 11e eeu in Mesopotamië ontstaan en geleidelik na Europa versprei het. Daar het die epidemie sy ergste afmetinge aangeneem en tussen 1347 en 1350 is ongeveer 30 miljoen mense (een derde van die Europese bevolking) aan die siekte dood. Die epidemie het Europa in 'n verslegtende fase van die ekonomie na 'n geweldige opbloei getref.
Met die opbloei het die bevolking geweldig toegeneem en mettertyd is die natuurlike hulpbronne uitgeput sodat die toestande teen 1347 baie ongunstig was en veral die laer klasse baie vatbaar vir siektes was. Die hoër klasse is egter ook aangetas en die epidemie het meegebring dat die klassebewustheid heelwat afgeneem het.
Verloop van die Groot Pes
Die pes was een van die gevare van die lewe in Brittanje sedert dit in 1348 saam met die Swart Dood sy verskyning gemaak het. In 1563 het sowat duisend mense elke week in Londen gesterf. In 1625 alleen was daar 41 313 sterftes.
duimnael|180px|Rattus rattus, die Swart Rot. Dit het graag naby mense gewoon, veral in houthuise en oorvol krotbuurte.
Die begin
Hoewel die pes bekend was, was dit ongewoon genoeg dat baie dokters geen ondervinding van die siekte gehad het nie. Ander siektes was ook volop, soos pokke die jaar tevore, en dit is dus moeilik om die ware begin van die epidemie te bepaal. Daar is tekens dat dit in die winter van 1664/'65 al begin het, maar dit is moontlik dat die besondere koue winter die verspreiding daarvan gekeer het.
Dié uitbraak van builepes het vermoedelik van Nederland af versprei waar dit sedert 1599 sporadies voorgekom het. Dit kon met Hollandse handelsbote versprei het wat met katoen van Amsterdam af gekom het. In 1663 tot 1664 was die siekte wydverspreid daar, met sowat 50 000 sterftes. Die hawegebied net buite Londen is eerste getref, asook die gemeente van St Giles in the Fields. Op albei plekke het arm werkers in oorvol, onversorgde strukture gewoon. Hoewel daar in April 1965 net drie amptelike gevalle was, het die stad begin stappe neem teen die siekte. Huise moes in kwarantyn geplaas word en "peshuise" is opgerig – dit was geïsoleerde hospitale weg van ander mense waar die siekes versorg kon word (of kon bly tot hulle sterf). Die regering was dus toe al bewus ’n ernstige uitbraak is moontlik.
Teen Julie 1665 was die pes wydverspreid in Londen en mense het paniekerig begin raak. Rykes het gevlug, insluitende koning Karel II. Besighede is toegemaak wanneer handelaars gevlug het. Aan die einde van die somer was daar net ’n paar dokters, kerklikes en apteke oor wat die groeiende getal slagoffers moes hanteer.
Van die armer mense het ook die stad verlaat, maar dit was moeiliker vir hulle. Om deur die stadspoorte te kon gaan, moes hulle ’n gesondheidsertifikaat toon wat deur die burgemeester onderteken is, en dit het al hoe moeiliker geword om so ’n sertifikaat te kry. Die mense in die dorpies buite Londen wou later nie meer mense uit die stede akkommodeer nie en het soms selfs geweier om hulle toe te laat om deur hul gebied te reis. Die mense wat desperaat was om weg te kom het begin steel en in ruwe omstandighede gebly. Baie is van dors of honger dood in die warm somer.