cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Drikus Buys
Lusaka
Van die herinneringe wat ds. Buys bygebly het, was die keer toe hy "Dopper" (’n Volkswagen) anderkant Mazabuka omgegooi het. "My helderblou oë was net so groot soos die twee agterwiele van die motor. Ek het byna gedink Lusaka is vakant." Op ’n ander keer het ’n verkeerskonstabel hom voorgekeer omdat hy vinnig in die dorp gery het. "Ek het so groot geskrik en vreeslik gehakkel dat die konstabel tot vandag toe nie weet wie hy voorgekeer het nie." In Lusaka het ds. Buys vir die eerste keer vliegtuig gery toe hy Nairobi toe gevlieg het vir konsulentswerk in Kenia. "Ek was egter meer bekommerd oor die vliegtuigrit as oor die konsulentswerk," sou hy later skryf. In sy eerste gemeente was hy nog ongetroud, maar sy verlof was te kortom ’n lewensmaat in die Unie te gaan soek. "Ek het pas kennis gemaak met die 'skoonouers', dan moes ek weer terug Lusaka toe."
Vier laaste gemeentes
In 1958 het ds. Buys die beroep na Uitschot aangeneem as die gemeente se eerste inwonende predikant, maar net vertoef tot 1960. In daardie jaar het hy die nabetragtingserediens met die 25-jarige bestaan van die gemeente gelei na aanleiding van Openb. 2:1–7, met as teksvers vers 4. Vanaf Uitschot het hy in 1960 na Delmas vertrek en tot 1970 daar gebly, toe hy ’n beroep na Lydenburg aanneem, op 11 Januarie 1970 daar bevestig is, en weer vyf jaar bly. Sy laaste gemeente, en die een waarin hy verreweg die langste sou bly, was Krokodilrivier van 1975 tot hy sy emeritaat in 1993 aanvaar het nadat hy 35 jaar lank predikant was, waarvan sowat 18 jaar in Krokodilrivier.
Waardering
Ds. Vasie de Kock skryf in ds. Buys se lewensberig in die Almanak van 2007: "Vir Betsie, wat sedert Uitschot aan sy sy was, was hy so lief, so opofferend. Vir sy kinders was hy die sorger en die wegaanduider. Hy het hulle lief gemaak vir die geskrewe woord en om die lewe te verstaan. So moes Gerrit (die oudste seun) 'n paar keer aan die ontvangkant staan. Hy was pas terug van 'n vergadering waar hy en 'n ander steun aan die stry was, en oom Driek pas tuis na huisbesoek, terwyl hy die Bybel vat om voor te gaan. Gerrit laat ongeduldig hoor: 'Lees tog nou net, en kry klaar!'" Oom Drikus laat hoor: 'Betsie, ons lees om te stry teen die duiwel, en hier sit hy by ons aan tafel!' Lag met 'n traan."
Ds. De Kock skryf dit was ’n vreugde om ds. Buys van nader te ken: "Om sy insigte en vergesigte te deel. Om saam met hom dit wat saak maak en stukkend maak, oop te breek met die heerlike wete: God is in beheer. Hy hou self sy kerk in stand. Oom Drikus: iemand wat uit sy diepe omgang met God kon troos en bemoedig en jou oog vir Hom oopmaak. 'n Begenadigde mens om die rykdom van genade te kon lééf. Van sy menswees het lidmate uit verskeie gemeentes waar hy bedienaar was, kom getuig by die begrafnis. Hoe heerlik vol aan betekenis, die woorde uit die mond van ouderling Peet Rheeders van Krokodilrivier: 'Ons is armer aan jou naby-wees, maar so ryk aan jou gedagtenis in voorbeeld en in woord.'"
Swartruggens vexator
Die Swartruggens vexator (Vexatorella amoena) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Vexatorella behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die Koue Bokkeveld- en Swartruggensberge voor. Die struik is regop, uitgestrek en word 1.5 m hoog. Die struik blom van September tot November.
Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Twee maande nadat dit geblom het, val die vrugte af en miere versprei die sade. Hulle stoor die sade in hul neste. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van insekte. Die plant groei op rotsagtige, sandsteengrond op hoogtes van 1 000 - 1 500 m.
In Engels staan dit as die Swartruggens Vexator bekend.
Disperis egregia
Disperis egregia is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan Tanzanië.
Ircinia ramosa
Ircinia ramosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Keller.
Toezoeklei
Toezoeklei (Russies: Тузуклей) is 'n dorpie in Astrachan-oblast, Rusland. Dit is die setel van die Nowotoezoeklei Plaaslike Munisipaliteit wat nog drie kleiner nedersettings insluit: Groesjewo, Sizowa Griwa en Trjochizbinka. Soos baie ander nedersettings in Kamiziak-rajon, is dit in die Wolga-rivierdelta geleë. Dit lê op die linkeroewer van Boldusjkarivier en op albei oewers van die Toezoekleirivier 20 kilometer noordoos van die rajon se setel, Kamiziak.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Toezoeklei 2 273 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking en Kasakke is die grootste minderheid.
Smita Nair Jain
Smita Nair Jain (gebore 20 November 1969 in Nieu-Delhi) is 'n Indiese skrywer en TEDx spreker. .
Vepris araliopsioides
Vepris araliopsioides is 'n boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is endemies aan Kameroen.
Disperis discifera
Subspesies
Die spesie het twee subspesies:
Philip Alexander
Philip Alexander is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rol in die televisiereeks S.W.A.T. (2017).
Ircinia reteplana
Ircinia reteplana is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1923 deur Topsent.
Vepris dainellii
Vepris dainellii is 'n boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is endemies aan Ethiopië.
Vepris darcyi
Vepris darcyi is 'n boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is endemies aan die Comore-eilande.
Vepris bilocularis
Vepris bilocularis is 'n boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is endemies aan Indië.
Vepris afzelii
Vepris afzelii is 'n struik wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is inheems aan Gaboen, Guinee, Ivoorkus, Kameroen, Liberië, Nigerië, Sentraal-Afrikaanse Republiek en Sierra Leone.
Ircinia rectilinea
Ircinia rectilinea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1877 deur Hyatt.
Hyalonema hozawai
Hyalonema hozawai is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Okada.
Austin Amelio
Austin Amelio (gebore 27 April 1988) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Wind & Rain (2014), Everybody Wants Some!! (2016), en Song to Song (2017), en in die televisiereeks The Walking Dead (2010).
Chris Lemmon
Chris Lemmon (gebore 22 Junie 1954) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Just Before Dawn (1981), Firehead (1991), en Wishmaster (1997), en in die televisiereeks Duet (1987).
Disperis elaphoceras
Disperis elaphoceras is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan Tanzanië.
JR Lemon
JR Lemon (gebore 6 Junie 1983) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent A Madea Christmas (2013) en in die televisiereekse Hawaii Five-0 (2010) en The Night Shift (2014).
Disperis erucifera
Disperis erucifera is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Ircinia retidermata
Ircinia retidermata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Hyalonema globiferum
Hyalonema globiferum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Schulze.
Ross Perot
Henry Ross Perot (Texarkana, 27 Junie 1930 - Dallas, 9 Julie 2019) was 'n Amerikaanse sakeman, politikus en miljardnêr. Hy was in 1992 en 1996 'n onafhanklike Amerikaanse presidensiële kandidaat.
Biografie
Perot het in 1957 as 'n verkoper by IBM begin. Hy het in 1962 bedank en sy eie maatskappy Electronic Data Systems (EDS) begin, waarmee hy sukses behaal het, onder meer deur die verkryging van regeringskontrakte.
In 1992 het hy vir die eerste keer in die presidensiële verkiesing as 'n onafhanklike kandidaat teen George H.W. Bush en Bill Clinton. Hy het temas soos 'n "gebalanseerde owerheidsbegroting" en "direkte elektroniese demokrasie" aangespreek. Hy het 19% van die stemme gewen, wat hom sedert 1912 die mees suksesvolle onafhanklike kandidaat in die Verenigde State gemaak het. In 1996 het hy weer probeer, maar hierdie keer het hy net 8% van die stemme gekry.
Perot word 89 jaar oud.
Angela Gheorghiu
Angela Gheorghiu (Roemeense uitspraak: anˈd͡ʒela ɡe̯orˈɡi.u; née Burlacu; gebore op 7 September 1965) is 'n Roemeense sopraan.
Sy het sedert haar professionele debuut in 1990 die voorste rolle in verskeie operas gesing by liggings soos New York se Metropolitan Opera, London se Royal Opera House, die Weense Staatsopera, Milaan se La Scala en vele ander operahuise in Europa en die Verenigde State. Sy beskik oor 'n aansienlike diskografie wat hoofsaaklik met EMI Classics en Decca Records opgeneem is, en is veral bekend om haar opvoerings van operas deur Puccini.
Vroeë lewe
Gheorghiu is in 1965 gebore in Adjud, Roemenië. Sy het saam met haar suster Elena Dan van vroeg af operamusiek gesing. Op die ouderdom van 14 begin Gheorghiu sang te studeer aan die Nasionale Universiteit van Musiek in Boekarest, hoofsaaklik onder Mia Barbu. Sy gradueer in 1990 na die omverwerping van Nicolae Ceaușescu, wat haar in staat stel om onmiddellik 'n internasionale loopbaan na te jaag. Haar professionele operadebuut vind in 1990 plaas by die Cluj-Napoca Roemeense Nasionale Opera in die rol van Mimi in Puccini se La bohème, dieselfde jaar waarin sy derde prys tydens die Belvedere Internasionale Kompetisie wen.
1990's & 2000's
Gheorghiu maak haar internasionale debuut in 1992 by die Royal Opera House as Zerlina in Don Giovanni. Sy debuteer by die Weense Staatsopera as Adina in L'elisir d'amore en by die Metropolitan Opera as Mimì in La bohème. In 1994 het sy 'n oudisie gehad met die dirigent Georg Solti vir 'n nuwe produksie van La traviata by die Royal Opera House. Haar debuut as Violetta het haar internasionale roem besorg. Sy verskyn in 1998 weer by die Met vir ses opvoerings van Gounod se Roméo et Juliette saam met haar man, die tenoor Roberto Alagna, in die rol van Roméo. Sy het ook in 1999 tydens die Richard Tucker Opera Gala gesing.
Gheorghiu en Alagna keer in 1999 terug na die Metropolitan Opera vir vyf opvoerings van Donizetti se L'elisir d'amore en vir vier opvoerings van Faust in 2003. Gheorghiu het ook in 2000 by die Met die rol van Liù vertolk in Puccini se Turandot; as Violetta in La traviata teenoor Jonas Kaufmann in 2006 en 2007; as Amelia in Verdi se Simon Boccanegra in 2007; as Mimì in La bohème in 2008; as Magda in die 2008/2009 seisoen in 'n mede-produksie van La rondine deur die Royal Opera House en die San Francisco Opera; wat die eerste keer sedert 1936 was dat die Met die opera opgevoer het; en in die 2009/2010 seisoen verskyn sy as Violetta, en vervang daarmee haar vorige rol as Marie Antoinette, in 'n seldsame herlewing van John Corigliano se The Ghosts of Versailles, wat as gevolg van die resessie vervang is.
Gheorghiu se repertorium bestaan uit verskeie rolle, naamlik die van Violetta, Mimì, Magda in La rondine, Adina en Juliette in Roméo et Juliette. In 2003 debuteer sy as Nedda in Pagliacci en as Marguerite in Faust. As sopraan wat daartoe in staat is om 'n groot verskeidenheid rolle te sing, en wat oor 'n donker stem beskik, is sy egter ook daartoe in staat om spinto sopraanrolle te sing. Sy het in 2006 haar eerste opvoering van die opera Tosca in die Royal Opera House, Covent Garden, gegee. Die opvoering was 'n fenomenale sukses, maar omdat die beroemde Zeffirelli produksie van 1964 vervang is deur 'n nuwe produksie (wat met haar begin is), was daar 'n vergelyking tussen die Toscas van Gheorghiu en Maria Callas, vir wie die Zeffirelli-produksie ontwerp is.
In Desember 2000 vertolk Gheorghiu die titelrol in die 2001 rolprent Tosca, met regie deur Benoit Jacquot, saam met Roberto Alagna en Ruggero Raimondi. Een jaar later, in 2002, vertolk Gheorghiu die rol van Juliette in die rolprent Roméo et Juliette, saam met Roberto Alagna en Tito Beltrán, wat ook vrygestel is op DVD.
In November 2007 maak Gheorghiu haar debuut by die San Francisco Opera, en ontvang gunstige resensies vir haar vertolking van Magda in La rondine, welke rol sy ook opgevoer het en die eerste opvoering van gegee het op 7 Mei 2002 in die Royal Opera House in Londen.
Op 20 Junie 2008 het sy tydens die Met Summer-konsert in Prospect Park, Brooklyn, New York, opgetree. In Oktober het sy gesing tydens 'n Gedenkkonsert vir Luciano Pavarotti in Petra, waar sy ook 'n onkonvensionele duet van "Là ci darem la mano" uit Mozart se Don Giovanni saam met Sting gesing het.
Op 31 Desember 2008 het Gheorghiu die eerste opvoering van die nuwe produksie van La rondine by die Metropolitan Opera gesing saam met Roberto Alagna, Marius Brenciu, Lisette Oropesa en Samuel Ramey. Die opera is meer as 70 jaar gelede laas daar opgevoer. Sy het 'n paar gunstige resensies vir haar vertolking van Magda ontvang: "Gheorghiu is die verpersoonliking van die rol, beide as aktrise en as sangeres, met haar oorvloedige natuurlike charisma."
2010's
In November 2010 het Gheorghiu haar buiging in 'n nuwe produksie van Cilea se Adriana Lecouvreur  in Covent Garden se Royal Opera House gemaak met kritiese sukses.
In Februarie 2012 was Gheorghiu die spesiale gas tydens die Weense Operabal, waar sy begelei is deur die dirigent Georges Prêtre en die orkes van die Weense Staatsopera.
Gheorghiu het in Desember 2014 na die Met teruggekeer om die rol van Mimì te sing in La bohème tot kritiese lof en erkenning, saam met Michael Fabiano.
In Maart 2015 debuteer sy as Charlotte in Massenet se Werther by die Weense Staatsopera tot kritiese lof. Sy het ook die rol van Charlotte in Augustus tydens die Salzburg-fees met groot sukses gesing tydens 'n konsert. In Julie het Gheorghiu haar debuut tydens die Verbier-fees gemaak saam met die kitaarspeler Miloš Karadaglić in 'n spesiale opvoering by Die Église.
In Oktober 2015 het Gheorghiu vir die eerste keer in Australië verskyn en opgetree tydens twee uitsonderlike galakonserte in die Sydney Operahuis en in Hammer Hall, Arts Centre, Melbourne. Later daardie maand het sy vir die eerste keer Tosca by die Metropolitan Opera opgevoer in die Luc Bondy produksie, met uitstekende resensies. Tussen haar twee Tosca-opvoerings het sy gesing tydens die Richard Tucker Opera Gala by die David Geffen-saal wat op 5 Februarie 2016 uitgesaai is.
In November 2015 het Gheorghiu gesing tydens die Elena Obraztsova Operabal by die Bolsjoi-teater in Moskou, Rusland. Op 29 November het Gheorghiu opgetree tydens 'n humanitêre konsert wat in samewerking met die George Enescu Filharmoniese Orkes en koor en die dirigent Tiberiu Soare by die Roemeense Athenaeum georganiseer is om fondse in te samel vir die slagoffers van die Colectiv nagklubbrand. In Desember het Gheorghiu saam met Ramón Vargas en Ghiță Petean gesing tydens 'n galakonsert by Opéra de Monte-Carlo. Al die opbrengste uit hierdie konsert het aan die Fondo Memorial Eduardo Vargas gegaan, ter nagedagtenis van die oorlede seun van die tenoor.
In 2016 het Gheorghiu teruggekeer in die titelrol van Puccini se Tosca by die Royal Opera House wat met kritiese lof ontvang is. Gheorghiu was geskeduleer om in 5 opvoerings te verskyn, maar het in totaal in 7 opvoerings gesing. Sy het ook teruggekeer as Tosca by die Wiener Staatsoper saam met Jonas Kaufmann en Bryn Terfel in April 2016. In September 2016 het Gheorghiu tydens 'n opvoering van Tosca by die Staatsoper Berlin gesing tot harde en langdurige ovasies.
2017 was die 25ste jaar sedert Gheorghiu se internasionale debuut plaasgevind het in die Royal Opera House in 1992. Sy het daar gesing in die opera Adriana Lecouvreur in Februarie 2017. In Oktober daardie jaar het sy haar debuut gemaak by die Teatro Massimo in Palermo, weereens in die rol van Adriana Lecouvrer.
Spesiale opvoerings
Gheorghiu het in Desember 1999 tydens die heropeningsgala van die Covent Garden Royal Opera House  en die Teatro Malibran in Venesië in 2001 gesing. In 2002 het sy tydens die Prom by the Palace, ter viering van die goue jubileum van Elizabeth II gesing. In 2005 het sy gesing tydens die opening van die nuwe Operahuis in Valencia in die teenwoordigheid van koningin Sofia van Spanje, en tydens koningin Beatrix se jubilee gala in Amsterdam.
In 2009 is sy genooi om te sing ter ere van Grace Bumbry tydens die 32ste jaarlikse Kennedy sentrum eerbewyse, waar sy Vissi d'arte uit Puccini se Tosca in die teenwoordigheid van Barack Obama gesing het.
In 2012 was Gheorghiu die eregas tydens die Londense Royal Opera House-gala, wat gereël is om fondse in te samel vir die Royal Opera House-stigting, wat deur koningin Elizabeth II bygewoon is.
In Mei 2013 het sy die Roemeense volkslied, "Deșteaptă-te române!", opgevoer op die dag toe die Vlag van Roemenië die Guinness World Records betree het as die "wêreld se grootste vlag".
Pryse en eerbewyse
Gheorghiu het in 2001 en 2010 die titel verower vir "vroulike kunstenaar van die jaar" tydens die Classic Brit-toekennings.
Die EMI opname van Jules Massenet se Manon met Gheorghiu in die titelrol het die 2001 Gramophone-toekenning gewen vir "Beste opera-opname" en is genomineer vir "Beste opera-opname" tydens die Grammy-toekennings in 2002. Die EMI-opname van Tosca, met Gheorghiu, Roberto Alagna en Ruggero Raimondi in die titelrolle, het aan haar die Deutscher Schallplattenpreis in 2002 besorg. In 2004 het Gheorghiu die "Victoires de la musique classique"-prys gewen vir die beste opera-opname vir Bizet se Carmen wat uitgereik is deur EMI Classics.
Gheorghiu het 5 Gramophone-toekennings gewen, waarvan die mees onlangse toekenning vir Madama Butterfly  in 2009 is. Sy het ook Gramophone-toekennings in 1997 gewen vir Puccini se La rondine (Rekord van die jaar), in 2000 vir haar album "Verdi Heroines" (Decca Records): beste opvoering, asook Classic FM se "People's Choice"-toekenning in 2000 en 2001. In 2002 verower Gheorghiu die Echo Klassik-toekenning vir "Vrouesanger van die jaar". Sy het ook Diapason d'Or-toekennings, die "Choc du Monde de la Musique" in Frankryk, die Cecilia-prys in België, die Italiaanse "Musica e dischi", die "Foreign Lyric Production"-toekenning en die Amerikaanse Critics'-toekenning gewen.
Sy is vereer met die ligpers medalje van die stad van Parys, en is aangestel as offisier en "chevalier" van die Ordre des Arts et des Lettres deur die Franse Ministerie van Kultuur
In Desember 2010 is Gheorghiu aangewys as Doctor Honoris Causa deur die George Enescu Nasionale Universiteit vir die Kunste en ontvang sy die orde van die ster van Roemenië. In Oktober 2012 het Gheorghiu die Nihil Sine Deo koninklike-dekorasie ontvang vanaf koning Michael I, ter erkenning van haar bydrae tot die wêreldwye bevordering van die Roemeense kultuur. In 2013 is die DVD van Adriana Lecouvreur vrygestel deur Decca Records, waarin Gheorghiu die titelrol vertolk wat die Internasionale Klassieke Musiek-toekennings vir die beste DVD-opvoering gewen het.
In Mei 2014 is Gheorghiu opgeneem in die Gramophone Hall of Fame wat die invloedrykste en mees inspirerende opnames deur mans en vroue ter bevordering van die opname van klassieke musiek vier. In Oktober 2014 het Gheorghiu die eretitel van Doctor Honoris Causa ontvang vanaf die Gheorghe Dima Musiekakademie in Cluj-Napoca. In Oktober 2015 is Gheorghiu met die Europese Kultuurtoekenning vereer tydens 'n spesiale galaseremonie in Dresden.
In Mei 2017 het sy die titel Doctor Honoris Causa vanaf die Universiteit van Boekarest ontvang. In 2018 ontvang sy die Victoire d'Honneur-toekenning in die "Victoires de la musique classique" en die Premio Puccini toekenning van die Stigting Puccini-fees in Desember. In Maart 2019 ontvang sy die Global Star-toekenning tydens die BraVo Internasionale Professionele Musiek-toekennings, tydens 'n seremonie by die Bolsjoi-teater.
Michael Aronov
Michael Aronov (gebore 24 November 1962) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Lbs. (2004), The Drop (2014), en Operation Finale (2018), en in die televisiereeks The Americans (2013).
Robertson vexator
Die Robertson vexator (Vexatorella latebrosa) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Vexatorella behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die Langeberg naby Robertson voor. Die struik is regop en word 1 - 2 m hoog. Die struik blom van Oktober tot November.
Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Twee maande nadat dit geblom het, val die vrugte af en miere versprei die sade. Hulle stoor die sade in hul neste. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van insekte. Die plant groei op fynbos-renosterveld in skalie op hoogtes van 400 - 900 m.
In Engels staan dit as die Robertson Vexator bekend.
Ircinia rubra
Ircinia rubra is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Lendenfeld.
Hyalonema infundibulum
Hyalonema infundibulum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1896 deur Topsent.
Disperis fayi
Disperis fayi is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan die Sentraal-Afrikaanse Republiek.
Jorge Lendeborg jr.
Jorge Lendeborg jr. (gebore 21 Januarie 1996) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Land (2016), Brigsby Bear (2017), en Spider-Man: Homecoming (2017).
Disperis falcatipetala
Disperis falcatipetala is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Jerry Stiller
Jerry Stiller (8 Junie 1927 – 11 Mei 2020) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Zoolander (2001), The Heartbreak Kid (2007), en Hairspray (2007), en in die televisiereeks Seinfeld (1989). Sy seun, Ben Stiller, is ook 'n noemenswaardige akteur.
Zürich Lughawe
Zürich Lughawe (IATA-kode: ZRH, ICAO: LSZH), ook bekend as Zürich Kloten Lughawe, is die grootste internasionale lughawe van Switserland en die belangrikste middelpunt van Swiss International Air Lines. Dit bedien Zürich, Switserland se grootste stad, en met sy landvervoer, die res van die land. Die lughawe is 13 kilometer (8 myl) noord van sentrale Zürich geleë, in die munisipaliteite van Kloten, Rümlang, Oberglatt, Winkel en Opfikon, wat almal in die kanton van Zürich is.
Die lughawe is in besit van "Flughafen Zürich AG", 'n maatskappy genoteer op die SES Switserse Beurs. Die grootste aandeelhouers is die kanton van Zürich, met 33.33% plus een van die aandele, en die stad Zürich, met 5% van die aandele. Geen ander aandeelhouer het 'n belang van meer as 3% nie.
Missiel
'n Missiel is in militêre terminologie (ook bekend as 'n geleide missiel of 'n geleide vuurpyl), 'n geleide wapen in die lug wat in staat is om selfaangedrewe te vlieg, gewoonlik deur 'n straalmotor of vuurpylmotor. Missiele het vyf stelselkomponente: teikenstelsel, geleidingstelsel, vlugstelsel, enjin en plofkop. Missiele kom in tipes wat aangepas is vir verskillende doeleindes: grond-tot-grond en lug-tot-grondmissiele (ballisties, vaartuig, anti-skip, tenk, ens.), grond-tot-lugmissiele (en anti-ballisties), lug-tot-lugmissiele en anti-satelliet wapens.
Lugploftoestelle sonder aandrywing word na verwys as plofkoppe as dit deur 'n artillerie geskiet word en bomme as dit deur 'n vliegtuig gelos word. Ongeleide missiele word gewoonlik as vuurpylartillerie beskryf. Histories verwys die woord missiel na enige projektiel wat na 'n teiken gegooi, geskiet of aangedryf word; hierdie gebruik word vandag nog erken.
Daar is eers gedurende die Tweede Wêreldoorlog begin om missiele op noemenswaardige skaal te gebruik. Sedertdien is dié wapens baie ontwikkel, sodat dit vandag met dodelike gevolge aangewend word en 'n verskeidenheid van teikens kan uitwis. Die strategiese nut van die wapens was aanvanklik baie beperk, omdat die tegnologie om die wapens akkuraat te kan rig, destyds nie bestaan het nie.
Groot akkuraatheid is egter nie so 'n belangrike vereiste vir missiele wat kernwapens as plofkoppe gebruik nie, omdat die wapens verwoesting oor sulke groot gebiede kan saai. Gedurende die vroeë sestigerjare het die ontwikkeling van interkontinentale ballistiese missiele voorrang geniet bo dié van bemande bomwerpers.
Die voordele van strategiese interkontinentale ballistiese missiele bo dié van bemande bomwerpers is dat hulle ontsettend vinnig is, baie hoog vlieg en 'n groot reikafstand het. 'n Nadeel van die wapens is egter dat hulle nie soos bemande bomwerpers teruggeroep kan word nadat hulle gelanseer is nie. Gebeure tydens die Koue Oorlog het aanleiding gegee tot die ontwikkeling van ware interkontinentale ballistiese missiele, die verbetering van taktiese missielstelsels en later ook die ontwikkeling van missiele wat ander missiele in vlug kan vernietig.
Die groot moondhede beskik tans oor vreesaanjaende missielarsenale, wat vanuit versterkte silo's (berg- en lanseerskagte) in die grond of vanuit duikbote gevuur kan word. 'n Wye verskeidenheid taktiese missielstelsels wat verskillende tipes lanseerplatforms vir verskillende doeleindes gebruik, is ontwikkel. Huidige ontwikkelings behels veral die miniaturisasie van die elektroniese stelsels en, waar van toepassing, ook die kernplofkoppe. Die ontwikkeling van doeltreffende elektroniese geleidingstelsels is by die kruismissiele van groot belang.
Geskiedenis
Vir die doeleindes van hierdie artikel word 'n missiel beskou as 'n wapen wat afgevuur (gelanseer) word en dan met behulp van sy eie aandrywing aanpeil op 'n teiken waarvan die geografiese ligging vooraf ingeprogrammeer is of wat hy deur middel van interne stelsels self opspoor, ten einde dit met 'n plofkop te vernietig. 'n Missiel word as 'n militêre wapen beskou as dit 'n plofkop met ŉ konvensionele lading (plofstof), 'n chemiese plofkop (gifgas), 'n biologiese plofkop (bakterieë wat ernstige siektes veroorsaak) of 'n kernplofkop dra.
Die Siemens-Schuchert-werke in Duitsland het gedurende die Eerste Wêreldoorlog van die heel eerste geleide missiele ontwerp. Dit het bestaan uit 'n bom wat in 'n stroombelynde romp ingebou is en met behulp van dubbeldekkervlerke na 'n teiken gesweef het nadat dit uit 'n vliegtuig vrygelaat is. Die bom is met behulp van radiobeheer na sy teiken gestuur, maar daar is min oor die aanwending van die bom bekend. In dieselfde tyd het die Amerikaanse weermag ook 'n reeks vlieënde bomme ontwerp.
'n Klein dubbeldekkervliegtuigie wat van karton en papiermaché gebou is, het 'n lading van 135 kg gedra en die kragbron was 'n skroefenjin van 28 kW. Die vliegtuig kon op 'n vasgestelde kompasrigting tot 100 km ver vlieg, totdat 'n afstandmeter 'n meganisme geaktiveer het wat die vlerke laat afval en die bom so neergelaat het. Probleme wat met die ontwikkeling van die vliegtuig ondervind is, is te laat uitgestryk en dit is dus nooit in die Eerste Wêreldoorlog gebruik nie. Tussen die twee wêreldoorloë het die Britse Lugmag 'n vlieënde bom, RAE Larynx, wat met behulp van 'n stuuroutomaat gerig is, gebou.
Hoewel die missiel baie doeltreffend kon wees, het dit nooit die produksiestadium bereik nie. Die voorgangers van vandag se ballistiese missiele en kruismissiele was die Duitse A-4 ("V2") en Fieseler Fi 103 ("V1") uit die Tweede Wêreldoorlog - die eerste strategiese missiele wat met welslae gebruik is. Ná die Tweede Wêreldoorlog het die missiele 'n groot invloed op die ontwerp van die daaropvolgende geslag missiele gehad. Ander Duitse ontwikkelings tydens die Tweede Wêreldoorlog, soos die taktiese grond-tot-grondmissiel die Rheinbote, het 4 stadia gehad en is gebruik om teikens 200 km van die lanseerbasis af te vernietig.
Hierdie missiele is niks anders as 'n uitbreiding van die konsep van artillerie nie en dit bestaan vandag nog in die vorm van die Amerikaanse Lance en Honest John en die Sowjetunie se reeks Frog-missiele. Die Duitse weermag het in die oorlog ook 'n aantal lug-tot-grondmissiele met groot welslae gebruik. Die bekendste en dodelikste was die Fritz X, wat selfs slagskepe soos die Italiaanse Roma kon kelder. Die missiele is vanuit vliegtuie gelanseer en 'n operateur in die vliegtuig het die missiel met radiobeheer na die teiken gestuur. Die Geallieerde Magte het nie die gelyke van die missiel asook die Henschel HS 293-reeks (ook 'n lug-tot-grondmissiel) gehad nie.
Die HS 293 is aanvanklik met 'n radio beheer, maar dit is later so ontwikkel dat die operateur 'n televisiekamera voor in die missiel se neus gebruik het om die koers te bepaal en om te kyk of koersaanpassings doeltreffend is. By latere ontwikkelings is dun draadjies, waarmee elektroniese seine na die stuuroppervlakke gestuur is, gebruik om die missiel na die teiken te lei. Hierdie metode word vandag nog met dodelike effek in anti-tenkwapens gebruik: in die Oktober-oorlog van 1972 is 'n groot aantal Israeliese tenks byvoorbeeld met die Sowjet-vervaardigde AT-3 Sagger vernietig.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Duitsland 'n aantal grond-tot-lug-missiele ontwikkel om vliegtuie mee af te skiet. Die missiele, soos die Rheintochter, Wasserfall en Enzian, kon verbasende snelhede en hoogtes bereik. Probleme met die aanpeilingstelsels het egter veroorsaak dat hulle nie doeltreffend gebruik kon word nie. Die Geallieerde Magte se missiele het, op een tipe na, by dié van Duitsland en Japan afgesteek. Die Amerikaanse Lugmag het 'n aantal sweefbomme, die BG-, die GB- en die VB-reeks, gebruik.
Dit was gewone bomme wat vlerkies gehad het en deur radiobeheer na teikens gestuur kon word. 'n Aantal daarvan is met welslae gebruik, maar die volle potensiaal van so 'n stelsel kon eers met die ontwikkeling van laserrigtingstelsels aan die begin van die sewentigerjare ten volle benut word. Bomme was daarna in staat om ŉ laserstraal met besondere akkuraatheid na 'n teiken te volg. Die Israeli-aanval op 'n Irakese kernkragsentrale in 1981 is met behulp van die bomme uitgevoer.
In teenstelling met die BG-, die GB en die VB-reeks sweefbomme was die Bat, 'n selfaanpeilende missiel met 'n plofstoflading van 454 kg wat sy teiken, gewoonlik skepe, met behulp van radar opgespoor en daarna vernietig het. 'n Aantal Japanse skepe is in 1945 met die vliegtuiggelanseerde missiele vernietig. Ná die Tweede Wêreldoorlog is daar met die ontwikkeling van missiele voortgegaan en die oorwinnaars het baie uit die Duitse tegnologie geleer. Aanvanklik was die geleidingstelsel nie baie doeltreffend nie, en dit het meegebring dat klein teikens nie met akkuraatheid aangeval kon word nie.
Deur die missiele van 'n kernplofkop te voorsien, kan hulle ŉ groter oppervlakte vernietig en hoef hulle dus nie so naby aan 'n teiken te kom nie. Die eerste reeks strategiese ballistiese missiele was trouens nie baie akkuraat nie. Gedurende die vyftigerjare was die groot moondhede in die sogenaamde Koue Oorlog gewikkel. Die gevaar van vyandelike bomwerpers wat stede met kernwapens kon vernietig, het gelei tot die ontwikkeling van gesofistikeerde grond-tot-lugmissiele.
Die moondhede se vegvliegtuie was in groter mate met geleide lug-tot-lug-missiele toegerus om vyandelike bomwerpers te onderskep. Die hittesoekende Sidewinder-missiel was die eerste geleide lug-tot-lug-missiel wat in 'n geveg gebruik is. Die missiel is in 1958 deur F86 Sabrejagters van die Republiek China (Taiwan) gebruik om Kommunistiese Chinese MiG-17’s af te skiet. In hierdie tydperk is baie navorsing oor missielstelsels gedoen, en dit is in die sestigerjare in die praktyk toegepas en so verbeter dat missieltegnologie met rasse skrede vooruitgegaan het.
Die Sowjetunie het sy lugafweerstelsels in die Viëtnamoorlog feitlik ondeurdringbaar vir vyandelike vliegtuie gemaak, terwyl die VSA in dieselfde oorlog sy lug-tot-grond- en lug-tot-lug-missielstelsels baie verbeter het. Die doeltreffendheid van hierdie stelsels is in die oorloë van die sewentigerjare en die vroeë tagtigerjare bewys. Dit het die gang van oorloë, byvoorbeeld die Jom Kippoeroorlog, die Falkland-oorlog en die konflik in Libanon bepaal.
Die trefkrag van lug-tot-grondmissiele, byvoorbeeld die Franse Exocet, is bewys toe die Britse skepe HMS Sheffield en die Atlantic Conveyer deur die missiele gekelder is. Die gebeurde het die wêreld verstom en dit sal waarskynlik 'n radikale verandering in militêre denke tot gevolg hê. 'n Minder bekende feit is die aanval op 'n Argentynse duikboot deur Britse Lynx-helikopters met Sea Skua-missiele. Die duikboot is as gevolg van die aanval gedwing om op die strand te loop. Die Israeli's het na die Jom Kippoeroorlog intensief gesoek na maniere om die missielbedreiging die hoof te bied.
Hulle het welslae behaal en die uitwerking daarvan was die totale uitwissing van die gevreesde Siriese grond-tot-lug-missielstelsel in die Bekaavallei gedurende die Libanonkonflik van 1982. Dit is vermag deur 'n klein, afstandbeheerde, onbemande vliegtuig oor die vallei te stuur. Die vliegtuigie het van sensors gebruik gemaak om die frekwensies van die radargeleidingstelsels van die missiele te identifiseer en na ŉ beheervliegtuig te sein. Grondaanvalvliegtuie wat gewapen was met lug-tot-grondmissiele en wat radarsensitiewe geleidingstelsels het, het die Siriese stellings aangeval.
Sodra die Israeliese vliegtuie op die toneel verskyn het, is die lugafweermissiele se radarstelle aangeskakel. Die lug-tot-grondmissiele is dan gelanseer en het die radarstelle se straling tot by die oorsprong daarvan gevolg. Die SAM's (grond-tot-lugmissiele) is so vernietig. Die Israeliese lugmag het ook talle moderne Sowjet-vervaardigde MiG-23-jagters (NAVO-kodenaam: Flogger) van die Siriese lugmag afgeskiet deur onder meer van ŉ Israeliese lug-tot-lugmissiel (Shafrir) gebruik te maak.
Dit, asook die verwoesting van die SAM's, het die Israeli's heerskappy in die lug besorg. Dit het meegebring dat Sirië nie weer tussenbeide wou tree nie, wat tot Israel se militêre oorwinning gelei het. Missielstelsels is nie noodwendig ingewikkeld of duur nie. Die bekende SA-7 (NAVO-kodenaam: Grail) kan selfs deur ongeskoolde soldate gebruik word. Die doeltreffendheid van die ongesofistikeerde wapen is talle kere bewys. Die SA-7 word van 'n buis op ŉ soldaat se skouer afgevuur en die missiel volg dan die hitteuitstralings van sy teiken se enjin.
Tydens die oorlog in die destydse Rhodesië is twee Viscountpassasiersvliegtuie met die missiele afgeskiet. Die voortdurende ontwikkeling en modernisering van missiele en hulle geleidingstelsels bly 'n noodsaaklikheid. Wat 'n paar jaar tevore nog as die modernste beskikbare stelsels beskou is, word gou verouderd. Gedurende die Libanese konflik (1982) is die Sowjet-ontwerpte lugafweerstelsel byvoorbeeld nog as uiters doeltreffend beskou.
Geleidingstelsels
Die geleidingstelsels se doeltreffendheid en akkuraatheid bepaal die welslae van 'n missiel. Die stelsels se doel is om 'n missiel se teiken op te spoor, te volg en die missiel naby genoeg aan die teiken te bring dat dit vernietig kan word. Die geleidingstelsels is die kwesbaarste faktor in die gebruik van missiele, omdat die teenstanders se teenmaatreëls gewoonlik op die verwarring van die geleidingstelsels berus. Dit veroorsaak dat die teiken gemis word.
Die eerste doeltreffende geleidingstelsel is in die Fi 103 (V1: die letter V verteenwoordig die Duitse woord Vergeltungswaffe, wat "vergeldingswapen" beteken) gebruik. Die missiel is so gestel dat dit 'n bepaalde kompasrigting met behulp van 'n stuuroutomaat kon volg. 'n Afstandmeter het die missiel op 'n bepaalde tyd grond toe laat duik, waar dit ontplof het.
Die Duitse A-4 (V2) was die eerste strategiese ballistiese missiel. Sy geleiding het berus op 'n stelsel van pendulums, giroskope en 'n versnellingsmeter, wat almal saamgewerk het om die missiel sy ballistiese baan te laat volg en ŉ teiken 300 km van die lanseerbasis af te vernietig. Moderne strategiese ballistiese missiele het ingeboude inersiegeleidingstelsels. Die posisie (ligging) van die teiken moet baie noukeurig in die geleidingstelsel ingeprogrammeer word.
Tydens vlug volg die missiel die vooraf bepaalde koers tot by die teiken. In duikbootgelanseerde missiele, soos die Polaris, moet die teiken se posisie deurlopend in die missiel ingeprogrammeer word om vir die duikboot se posisieveranderings te vergoed. Kruismissiele gebruik ook inersiegeleiding, dit wil sê die posisie van 'n teiken en die roete daarheen word vooraf ingeprogrammeer. Die stelsel word deur 'n "Tercom"-stelsel (terrain comparison) aangevul. Sensors verkry gedurende vlug inligting oor die terrein en dit word vergelyk met data oor dieselfde terrein wat in 'n rekenaar geberg is.
Indien die missiel van koers af is, word koersaanpassings gemaak totdat die 2 lesings ooreenstem, wat beteken dat die missiel weer op koers is. Vroeëre kruismissiele het van sterposisies gebruik gemaak om hul eie posisie te bepaal. Die eerste taktiese missiele wat met welslae gebruik is, is met radio's tot by hulle teikens gelei. Hoewel die stelsel baie vatbaar vir vyandelike steurings is, is dit sedert die eerste modelle baie verbeter. Dit word veral in lug-tot-grondmissiele soos die Martel gebruik.
Vroeëre missiele moes gestuur word deur middel van 'n visier wat op die teiken gerig is en wat in die lanseerplatform aangebring is. Koersaanpassings moes met behulp van radioseine gemaak word. Die lanseerplatform is só uiters kwesbaar gemaak omdat dit binne sig van die teiken, en trefafstand, moes bly en self dus maklik vernietig kon word. Die Martel en ander missiele van die nuwe geslag het 'n televisiekamera in die neus, en dit gee die operateur 'n duidelike beeld van die missiel se koers.
Koersaanpassings kan dus deur middel van radioseine gemaak word sonder dat die operateur self die teiken hoef te sien. Radarbevelsgeleiding was van die eerste metodes wat grond-tot-lugmissiele prakties toepasbaar gemaak het. Die Sowjetunie se SA- 2-missiel (Guideline) gebruik ŉ verskeidenheid van radars (waaronder een met die NAVO-kodenaam Fan Song) om teikens te volg. Die radar kan verskillende voorwerpe op verskillende golflengtes volg. Een golflengte word gebruik om die teiken, ŉ vliegtuig, te volg, terwyl die ander die missiel in vlug volg.
'n Rekenaar analiseer die 2 se roetes, maak die nodige koersveranderinge en wanneer die missiel en vliegtuig naby genoeg aan mekaar is, ontplof die plofkop op bevel van die rekenaar. Missiele wat op land of van helikopters af gelanseer word om teikens soos tenks aan te val, kan gelei word met behulp van dun draadjies wat elektroniese bevele na die missiel dra.
Aanvanklik moes die operateur die missiel oor die hele afstand tot by die teiken stuur, byvoorbeeld die vroeëre TOW-missiele (Tube-launched, Optically-tracked, Wire-guided). Latere ontwikkelings van dieselfde missiele het dit moontlik gemaak dat die operateur die teiken net deur middel van 'n optiese visier in sig hoef te hou en die missiel self nie in vlug hoef te volg en te stuur soos vroeër die geval was nie. By missiele soos die Exocet of die Kormoran word 'n metode wat aktiewe radardoelsoeking genoem word, gebruik om op 'n teiken aan te peil.
Dit berus daarop dat die lanseerplatform die teiken met radar opspoor en die algemene koördinate in die missiel se geleidingstelsel invoer. Ná lansering spoor die missiel die teiken met sy eie radarstelsel op en volg die weerkaatsing van sy radarenergie tot by die bron van die weerkaatsing. 'n Variant hiervan word in semi-aktiewe radardoelsoeking gebruik, en dit word veral in lug-tot-lugmissiele soos die Amerikaanse Sparrow gebruik. Voordat die missiel gevuur kan word, moet die teiken eers deur die aanvallende vliegtuig se radar bestraal word.
Wanneer die aanvaller die weerkaatste radarenergie terug ontvang, sluit die wapenstelsel die missiel se koers op die teiken. Dit word dan gevuur en peil op die teiken aan deur die weerkaatste radarstrale tot by die bron van weerkaatsing te volg. Die nadeel van die metode is dat die teiken die hele tyd in die aanvaller se radargolfveld moet bly sodat die weerkaatsing van radargolwe nie onderbreek word nie. Dit beteken dat die aanvaller vir die duur van sy missiel se vlug sy teiken moet volg, en dit maak hom baie kwesbaar vir teenaanvalle.
Teenmaatreëls
Die meeste teenmaatreëls teen geleide missiele berus op die verwarring of steuring van die geleidingstelsels. Ballistiese missiele word baie moeilik onderskep omdat hulle geleidingstelsels in vlug selfstandig is en daar nie daarmee ingemeng kan word nie. Hul geweldige vinnige snelhede en die hoogte waarvandaan hulle hul teikens nader, is ook ŉ probleem. Hulle kan ook nie net van koers af gedwing word nie, want waar hulle ook al ontplof, sal hulle baie skade aanrig.
'n Baie doeltreffende teenmaatreël bestaan in die Sowjetunie, waar 'n antiballistiese missiel, die ABM 1-8 (Galosh), ontwerp is. Die missiel is radardoelsoekend en spoor aanvallende ballistiese missiele op wanneer hulle die aarde se atmosfeer binnekom en vernietig dit daar. Die Britse Vloot was die enigste in die Westerse wêreld wat 'n teenmissielmissiel tydens die Koue Oorlog beskikbaar gehad het. Dit is die Seawolf-stelsel, waarvan die doeltreffendheid gedurende die Falkland-oorlog bewys is.
Vepris eggelingii
Vepris eggelingii is 'n struik of boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is inheems aan Tanzanië en Uganda.
Missiel
Teenmaatreëls
Aanvallende missiele soos die Exocet word met behulp van radar op die teikenskip opgespoor en alle data word in 'n sentrale rekenaar ingevoer. Die rekenaar besluit of die voorwerp vyandelik is, bereken die roete, snelheid en tyd voor trefslag en vuur die teenmissielmissiel. Die teenmissielmissiel word na die aanvallende missiel gelei en vernietig dit voordat dit skade kan aanrig. Afhangende van die hoogte van die aanvallende missiel, kan die Seawolf deur middel van radar of televisie tot by die teiken gelei word.
Vepris ebolowensis
Vepris ebolowensis is 'n struik of boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is inheems aan Gaboen en Kameroen.
Amor Towles
Vroeë lewe en opleiding
Towles is gebore en getoë in Boston, Massachusetts. Hy het aan Yale Kollege gegradueer en 'n M.A. in Engels van Stanford-universiteit ontvang, waar hy 'n Scowcroft-genoot was. Toe Towles 10 jaar oud was, het hy 'n bottel met 'n boodskap in die Atlantiese Oseaan gegooi. Etlike weke later het hy 'n brief ontvang van Harrison Salisbury, wat toe die besturende redakteur van The New York Times was. Towles en Salisbury het vir baie jare daarna gekorrespondeer.
Ircinia schulzei
Ircinia schulzei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Amor Towles
Loopbaan
Nadat hy aan die Yale-universiteit gegradueer het, was Towles daarop ingestel om in China te onderrig ingevolge van 'n tweejarige genootskap van die Yale China-vereniging. Dit is egter skielik gekanselleer weens die onderdrukking van die Tiananmen-plein in 1989.
Ircinia schulzei
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Dendy.
Amor Towles
Loopbaan
Van 1991–2012 het hy as 'n beleggingsbestuurder en direkteur van navorsing by Select Equity Group in New York gewerk.
Toe Towles 'n jong man was, het hy Peter Matthiessen, bekende natuurskrywer, romanskrywer en een van die stigters van The Paris Review, gekrediteer as die primêre inspirasie vir die skryf van romans. Towles se eerste roman, Rules of Civility, was suksesvol bo sy verwagtinge, soveel so dat die opbrengs uit die boek hom die luukse van aftrede uit beleggingsbankwese en die geleentheid gebied het om voltyds te skryf. Sy tweede roman, A Gentleman in Moscow, was 'n finalis vir die 2016 Kirkus-prys vir fiksie. Dit was ook op die langlys vir die 2018 International Dublin Literary Award. Towles se derde roman, The Lincoln Highway, is op 5 Oktober 2021 gepubliseer.
Persoonlike lewe
Towles woon in Gramercy Park, Manhattan, New York-stad, saam met sy vrou, Maggie, hul seun, Stokley, en hul dogter, Esmé. Towles is 'n versamelaar van kuns en oudhede.
Missiel
Teenmaatreëls
Radiogeleide missiele kan maklik van koers af gedwing word deur die radiokommunikasie tussen die missiel en operateur te versteur. Radarbeheerde missiele kan verwar word deur 'n Tweede Wêreldoorlogtaktiek met die kodenaam Window te gebruik. Geleidingstelsels se radarontvangs word verwar deur ŉ "wolk" van aluminiumfoeliestrokies deur die lug te laat val. Die strokies se lengtes word bepaal deur radargolflengtes, want bepaalde lengtes weerkaats die ooreenstemmende radargolwe terug. Die wolk (ook chaff genoem) vorm vir 'n radarstel 'n groter "teiken" en trek die missiel aan. Die teiken kan ook heeltemal deur die wolk verberg word. Dit is maar een van die talle bestaande radarteenmaatreëls.