cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sanet Groenewald
Lewe en werk
Sy word groot in die Vrystaat en gaan skool in Bloemfontein. Hier trou sy met ’n prokureur en uit die huwelik word ’n seun (Riaan) en ’n dogter (Lana) gebore. Wanneer die verhouding in troebel waters beland, onderneem sy vir drie maande ’n toer deur Europa om duidelikheid oor haarself en haar situasie te probeer verkry en besoek onder andere Italië. By haar terugkoms skei sy en vestig haar en die kinders op Stellenbosch. Na toepaslike opleiding is sy vir ’n tyd by Rape Crisis en Lifeline as berader werksaam.
Skryfwerk
Sy beeld “weggesteekte” situasies soos huweliksgeweld uit in haar boek “My man weet nie”. Die boek is ’n versameling monoloë van vroue uit verskillende rasse se ervarings van emosionele en fisiese geweld in die huwelik en word ook verwerk vir die verhoog. “My babe” bundel korrespondensie wat sy oor vyf jaar gevoer het met mense wat ’n ervaring van aborsie gehad het. Hierin word vertel van die omstandighede wat mense laat besluit tot so ’n stap en die trauma en die gevoelens, veral depressie, wat daaruit spruit. Die boek gee bloot die verhale (in Afrikaans of Engels) van meer as driehonderd bydraers weer, sonder om standpunt in te neem.“Die geheim van Katjiepoetstraat 9” is ’n kinderverhaal in die Ster Stories-reeks, wat deur Piet Grobler geïllustreer word. Hierdie boekie word ook in Engels vertaal as “The secret of Kitty Cat Street”. Haar kortverhaal “To” word deur Lina Spies in die versamelbundel “Majesteit, die kat” opgeneem.
Gyrd Løfqvist
Gyrd Løfqvist (2 Junie 1921 – 1 Mei 2012) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Nattevagten (1994) en Adam's Apples (2005).
Saga-prefektuur
Saga-prefektuur (佐賀県) is een van die 47 prefekture van Japan. Saga is die hoofstad en belangrikste stedelike gebied.
Rhodosstad
Rhodosstad (Grieks: Ρόδος, Ródos, [ˈroðos]) is die hoofstad van die Rhodos-eiland en op die noordoostelike punt van die eiland geleë. Die munisipale area het 'n oppervlak van 19 481 km². Dit is die kleinste munisipale eenheid op die eiland in terme van area maar die grootste in terme van bevolking, ongeveer 90 000. Die noorde van die stad grens aan die Egeïese See.
Edward Eliscu
Edward Eliscu (2 April 1902 – 18 Junie 1998) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Flying Down to Rio (1933), The Producers (1967), Radio Days (1987), en Café Society (2016).
Rhodosstad
Die stad is bekend vir die Kolos van Rhodos. Die Middeleeuse stad van Rhodes 1988 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys.
Landbousubsidie
'n Landbousubsidie is 'n subsidie van die staat wat aan boere en landboumaatskappye betaal word om hul inkomste aan te vul, die verskaffing van landboukommoditeite te bestuur en die koste en verskaffing van sodanige kommoditeite te beïnvloed. Voorbeelde van sulke kommoditeite is onder meer koring, voergraan (graan wat vir veevoer gebruik word soos mielies, sorghum, gars en hawermout), katoen, melk, rys, grondboontjies, suiker, tabak, oliesade soos sojabone en vleisprodukte soos bees, vark, lam en skaap.
Europese Unie
In 2010 het die EU €57 miljard aan landbou-ontwikkeling bestee, waarvan €39 miljard op regstreekse subsidies bestee is. Landbou- en visserysubsidies maak meer as 40% van die EU se begroting uit. Sedert 1992 (en veral sedert 2005) het die EU se landboubeleid aansienlike veranderinge ondergaan terwyl subsidies grootliks losgemaak is van produksie. Die grootste subsidie is die Enkelplaasbetaling.
Afrika
Stygings in voedsel- en kunsmispryse het die kwesbaarheid van die arm stedelike en plattelandse huishoudings in baie ontwikkelende lande, veral in Afrika, onderstreep, wat beleidmakers se fokus opnuut geplaas het op die behoefte om stapelvoedseloeste se produktiwiteit te verhoog.
Nieu-Seeland
Nieu-Seeland is bekend daarvoor dat hy die oopste landboumarkte in die wêreld het   nadat die Vierde Arbeidersparty in 1984 met radikale hervormings begin het om alle plaassubsidies te staak. Dit het in daardie stadium bestaan uit 30 aparte produksiebetalings en uitvoeraansporings. Dit was 'n merkwaardige beleidsoptrede aangesien die Nieu-Seelandse ekonomie sowat vyf keer meer afhanklik is van landbou as die VSA s'n, wat sowel uitset as indiensneming betref. Subsidies in Nieu-Seeland het sowat 30% van die waarde van produksie voor die hervorming uitgemaak, effens hoër as die VSA se subsidies vandag. Nieu-Seeland se landbou is aan bande gelê deur dieselfde probleme wat die VSA vandag ervaar, insluitend oorproduksie, omgewingsverval en opgeblaasde grondpryse. Aangesien die land 'n groot landbou-uitvoerder is, is voortgesette subsidies deur ander lande al lank 'n netelige kwessie, met Nieu-Seeland wat 'n stigterslid is van die Cairns Group, wat uit 20 lede bestaan, om marktoegang vir uitgevoerde landbouprodukte te verbeter.
Verenigde State
Die Verenigde State betaal tans sowat $20 miljard per jaar aan boere as regstreekse subsidies vir “plaasinkomstestabilisering"   deur plaaswissels. Hierdie wissels kom van voor die ekonomiese beroering van die Groot Depressie met nuwe wette daaroor in 1922, 1929 en 1933 wat 'n tradisie van staatsondersteuning geskep het.
Die begunstigdes van die subsidies het verander namate landbou in die Verenigde State verander het. In die 1930's het sowat 25% van die land se bevolking op die land se 6 miljoen klein plase gewoon. Teen 1997 het 157,000 groot plase gesorg vir 72% van plaasverkope, met net 2% van die VSA se bevolking wat op klein plase bly. In 2006 was die drie state wat die hoogste subsidies ontvang het Texas (10.4%), Iowa (9.0%) en Illinois (7.6%). Die departement van landbou se subsidies aan Iowa was in 2006 $1,212 miljoen. Van 2003 tot 2005 het die boonste 1% van begunstigdes 17% van die subsidiebetalings ontvang. In Texas ontvang 72% van die plase nie staatsubsidies nie. Van die bykans $1.4 miljard in die subsidiebetalings aan plase in Texas, ontvang net sowat 18% van die plase 'n deel van die betalings.
Die subsidieprogram gee boere ekstra geld vir hul oeste, asook 'n gewaarborgde laagste prys. Byvoorbeeld, volgens 2002 se boerderywet kry boere vir elke maat koring wat hulle verkoop 'n ekstra 52c en 'n gewaarborgde prys van 3.86 van 2002 tot 2003 en 3.92 van 2004 tot 2007. Met ander woorde, as die prys van koring $.80 in 2002 was, sou die boere 'n ekstra 58c per koringmaat kry (52c plus die 6c-prysverskil).
Asië
Plaassubsidies in Asië bly 'n netelige kwessie in handelsgesprekke.
In 2009 het Japan VSA$46.5 miljard in subsidies aan sy boere betaal, en die voortgesette staatsteun van boere in Japan bly 'n omstrede onderwerp.
Suid-Korea het pogings aangewend om sy landbousektor te hervorm, ondanks weerstand van partye met persoonlike belange.
Die impak van subsidies
Plaassubsidies het die regstreekse uitwerking om inkomste van die algemene belastingbetalers oor te dra na plaaseienaars. Die regverdiging vir hierdie oordrag en die uitwerking daarvan is ingewikkeld en dikwels omstrede.
Armoede in ontwikkelende lande
Die impak van landbousubsidies in ontwikkelde lande op boere van ontwikkelende lande en internasionale ontwikkeling is deeglik gedokumenteer. Landbousubsidies kan pryse laer dwing wat verbruikers bevoordeel, maar dit beteken ook die boere van ontwikkelende lande vind dit moeilik om in die wêreldmark mee te ding, en die uitwerking op armoede is veral negatief wanneer dieselfde gewas ook in ontwikkelde lande verbou word, aangesien hulle teen die gesubsidieerde boere in die ontwikkelde lande moet meeding, byvoorbeeld in katoen en suiker. Die IFPRI raam dat die uitwerking van subsidies ontwikkelende lande in 2003 $24 miljard aan verlore inkomste gekos het. Boonop het dieselfde studie bevind dat in die mins ontwikkelde lande 'n groter deel van hul BBP op landbou berus, naamlik 36.7%, en hulle dus selfs meer kwesbaar is vir die uitwerking van subsidies. Daar word beweer dat gesubsidieerde landbou in die ontwikkelde wêreld een van die grootste struikelblokke is vir ekonomiese groei in die ontwikkelende wêreld; wat 'n onregstreekse impak het deur die inkomste te verminder wat beskikbaar is om in plattelandse infrastruktuur soos gesondheid, veilige waterbronne en elektrisiteit van die landelike armes te belê. Die totale bedrag van subsidies vir landbou in OESO-lande is baie meer as wat dié lande as ontwikkelingshulp verskaf. In die geval van Afrika word geraam dat 'n 1% toename in sy totale landbou-uitvoere sy BBP met $70 miljard kan laat styg, wat vyf keer meer is as wat die streek in totale buitelandse hulp ontvang.
Haïti en Amerikaanse rysinvoer
Haïti is 'n uitstekende voorbeeld van 'n ontwikkelende land wat negatief geraak is deur landbousubsidies in die ontwikkelde wêreld. Haïti is 'n land met die vermoë om rys te produseer en was eens selfonderhoudend om aan sy eie behoeftes te voorsien. Tans produseer Haïti nie genoeg om sy mense te voed nie; 60% van die kos wat in die land verbruik word, word ingevoer. Na raad om die ekonomie te bevry deur tariewe te verlaag, is binnelandsgeproduseerde rys verdring deur goedkoper gesubsidieerde rys van die Verenigde State.
Deur Haïti se ekonomie oop te stel het dit verbruikers toegang gegee tot goedkoper kos; deur buitelandse produsente toe te laat om vir die Haïtiese mark mee te ding het dit die prys van rys laat daal. Vir die Haïtiese boere, wat nie toegang tot subsidies gehad het nie, het die afwaartse druk op pryse beteken dat hul wins gedaal het. Die subsidies wat Amerikaanse rysboere ontvang het, asook verhoogde doeltreffendheid, het dit onmoontlik gemaak vir hul Haïtiese eweknieë om mee te ding. Volgens Oxfam en die Internasionale Monetêre Fonds het tariewe van 50% gedaal in 1995 tot 3% en die land voer tans 80% van die rys in wat hy verbruik.
Terwyl die boere sukkel om mee te ding, het baie gemigreer van landelike na stedelike gebiede op soek na alternatiewe ekonomiese geleenthede.
Alternatiewe
Ander stem nie saam nie en redeneer dat 'n meer radikale transformasie van landbou nodig is, een wat gerig word deur die idee dat ekologiese verandering nie geslaag kan wees sonder gepaardgaande veranderinge in die sosiale, politieke, kulturele en ekonomiese gebiede wat landbou beïnvloed nie. Sekere organisasies, soos Via Campesina, sê net deur die uitvoergeleide, vryehandelgegronde industriële landboumodel van groot plase te verander kan die afwaartse spiraal van armoede, lae lone, migrasie van die platteland na stede, honger en omgewingsagteruitgang gekeer word.
Okinawa-prefektuur
Okinawa-prefektuur (沖縄県) is een van die 47 prefekture van Japan. Naha is die hoofstad en belangrikste stedelike gebied.
Lindsay Bushman
Lindsay Bushman (gebore 3 Mei 1994) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Hello Herman (2012) en in die televisiereekse General Hospital (1963), The Young and the Restless (1973), en Sequestered (2014).
Perrey Reeves
Perrey Reeves (gebore 30 November 1970) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Child's Play 3 (1991), Old School (2003), en Entourage (2015), en in die televisiereeks Entourage (2004).
Cinachyrella apion
Die spons behoort tot die genus Cinachyrella en tot die familie Tetillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1929 deur Uliczka.
Bujumbura
Bujumbura is die grootste stad van Burundi met 'n bevolking van 235 440 in 1990 en 'n oppervlakte van 86,54 km². Dit het tot op 24 Desember 2018 as hoofstad van Burundi gedien, maar dié funksie is nou aan die ou hoofstad van die voormalige Koninkryk Burundi, Gitega, teruggegee.
Charl Wynand Malan
Charl Wynand Marais (Charlie) Malan (*Leeuwenjacht, Agter-Paarl, 9 Augustus 1883 – †Kaapstad, 6 Februarie 1933) was ’n Suid-Afrikaanse politikus en leidende figuur in die Kaapse politiek in die eerste derde van die 20ste eeu.
Hy is op 9 Augustus 1883 in die Paarl gebore. Hy was die negende seun van D.G. Malan, wat in die Kaapse politiek ’n belangrike rol gespeel het as voorsitter van die Paarlse tak van die Afrikanerbond. Charl se broer, sen. F.S. Malan, het ’n leidende rol in die Afrikanerbond en die Suid-Afrikaanse Party voor en ná Uniewording gespeel. Hy het opleiding in die regte aan die Victoria-kollege op Stellenbosch ontvang. Hy was een van die stigterslede van die Kaaplandse Nasionale Party. In 1915 is hy verkies tot lid van die Volksraad vir Humansdorp, waar hy as prokureur gepraktiseer het, en verteenwoordig dié kiesafdeling tot en met sy dood. Hy was organiserende sekretaris van die Kaaplandse Nasionale Party van 1919 tot 1924. In daardie jaar word hy minister van spoorweë en hawens in genl. J.B.M. Hertzog se eerste kabinet, ’n pos wat hy tot sy dood beklee.
Groot Emigrasie
Die term Groot Emigrasie verwys na die emigrasie van Poolse elites ná die November-opstand van 1830. Hierdie opstand teen die Russiese oorheersing is veral deur die adel en dele van die Poolse bourgeoisie gesteun, terwyl die oorgrote meerderheid van die stedelike bevolking asook die onvrye boere nie daarby betrokke was nie. Die Poolse elites het destyds in reaksie teen die politieke situasie in Pole ná die Poolse Delinge gekom waardeur die gebied van die Pools-Litause Gemenebes tussen die Russiese Ryk, die Koninkryk Pruise en die Habsburgse monargie in Oostenryk opgedeel is.
Die meeste Poolse bannelinge het hulle in Frankryk gevestig. Baie van hulle het later aan die Poolse rewolusies van die jare 1846 en 1848 deelgeneem of waardevolle bystand aan die rewolusionêres verleen, maar ook in ander lande by die rewolusionêre bewegings van 1848 betrokke geraak soos byvoorbeeld in Frankryk, in die klein prinsdomme van Duitsland en Italië, in Oostenryk, Hongarye en die Donou-prinsdomme Wallachië en Moldawië en in die Suid-Amerikaanse lande Argentinië en Uruguay, uiteindelik ook by die Krimoorlog.
Die mislukte rewolusie van 1848 en die Januarie-opstand van 1863-1864 het tot nuwe emigrasiegolwe gelei. Daar was egter ook Poolse emigrante wat hul lewensdoeleindes net in die buiteland kon bereik of deur beperkings genoodsaak was om hul beroepsloopbaan in die buiteland te volg soos Maria Curie-Skłodowska wat vanweë haar geslag en anti-Poolse sanksies nie tot Russiese universiteite toegelaat is nie. Sy het dus besluit om by Franse universeite aansoek om toelating te doen.
Net (sterrebeeld)
Die Net ot Netjie (Latyn: Reticulum) is ’n klein, dowwe sterrebeeld in die suidelike hemelruim. Die Latynse naam verwys na die kruisdraad voor die oogstuk van ’n teleskoop wat gebruik word om sterposisies te meet. Die sterrebeeld bevat geen helder sterre nie. Net twee sterre is helderder as 5 mag: Alpha en Beta Reticuli.
Die sterrebeeld is in 1621 geskep deur Isaac Habrecht II, wat dit "Rhombus" genoem het. Die Franse sterrekundige Nicolas-Louis de Lacaille het dit in die 18de eeu tydens ’n besoek aan Kaapstad hernoem na "Réticule Rhomboide" om die kruisdraad van sy teleskoop te gedenk. Dit is later na die Latynse "Reticulum" verander in sy sterkatalogus Coelum Australe Stelliferum. Die sterrebeeld is in 1922 vir die eerste keer erken.
Kjeld Løfting
Kjeld Løfting (21 September 1950 – 5 November 2006) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Vicar of Vejlby (1972), Winterborn (1978), Slingrevalsen (1981), en Rami og Julie (1988).
Liewe Heksie
Liewe Heksie is ’n fiktiewe karakter wat deur die Afrikaanse kinderboekskryfster Verna Vels geskep is. Haar regte naam is Levinia. Die karakter is ’n onbeholpe heksie wat saam met haar vriende in Blommeland woon. Die storielyn draai om Heksie se onvermoë om haar magte te beheer en haar naïwiteit wat ander mense dikwels as domheid bestempel.
Ander karakters is:
’n Kennelike storielyn van die reeks begin met Liewe Heksie wat iets wil regkry met haar magte, waarna die Geel Heks ’n nuwe plan beraam om Blommeland in te val en daar ’n reeks voordelige ongelukke ingespan word om haar te fnuik. Soms word Griet se magiese kragte ingespan wanneer Heksie ’n fout maak en per ongeluk sy sleutelwoorde sê (die woorde “O Griet” word baie sterk met Liewe Heksie assosieer). Dikwels berus die redding van Blommeland op die Silwer Roos, ’n magiese roos wat die paleis bewaak.
Die reeks het begin as ’n stel boeke vir kinders, maar is later op radio uitgesaai en met marionette verfilm vir ’n baie populêre SAUK-televisie reeks.
Bibliografie
Liewe Heksie boeke (1960’s-70’s) geïllustreer deur Dorothy Hill
Edward Elkas
Edward Elkas (8 Februarie 1862 – 17 Desember 1933) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Strange Story of Sylvia Gray (1914), Les Misérables (1917), en The Blue Bird (1918).
Emjindini
Emjindini is die township aangrensend tot Barberton in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die suidooste van die Mpumalangaprovinsie van Suid-Afrika.
Le Monde se 100 boeke van die eeu
Die 100 boeke van die eeu is 'n lys met die beste boeke van die twintigste eeu, soos deur die Franse publiek gekies. Die lys is in die lente van 1999 saamgestel deur 'n openbare peiling wat deur die Franse handelaar Fnac en die Parys-koerant, Le Monde geloods is.
Aanvanklik is 'n voorlopige lys van 200 titels deur boekwinkels en joernaliste opgestel. 17000 Franse het gestem deur op die vraag: "Watter boeke het jou bygebly?" te reageer (« Quels livres sont restés dans votre mémoire ? »).
Die eerste vyftig werke op die lys was die onderwerp van 'n opstel deur Frederic Beigbeder, getiteld Die laaste inventaris voor likwidasie, waarin hy veral aandag aan die Franse waardes en karakter geskenk het.
Toby Kebbell
Toby Kebbell (gebore 9 Julie 1982) is 'n Britse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dead Man's Shoes (2004), Dawn of the Planet of the Apes (2014), en Fantastic Four (2015).
Bryant Washburn
Bryant Washburn (28 April 1889 – 30 April 1963) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Skinner's Dress Suit (1917), It Pays to Advertise (1919), Hungry Hearts (1922), en Captain Midnight (1942).
Yasmine Al-Bustami
Yasmine Al-Bustami is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Switched at Birth (2011), Nashville (2012), The Originals (2013), en I Ship It (2016).
Johannes de Ridder
Ds. Johannes de Ridder (Rotterdam, Nederland, 9 Oktober 1833 – Standerton, Transvaal, 30 Oktober 1896) was ’n Suid-Afrikaanse onderwyser van Nederlandse herkoms, predikant in die Gereformeerde Kerk en die stamvader van die klein familie De Ridder, van wie die argitek Johan de Ridder, ’n kleinseun van Johannes de Ridder, moontlik die bekendste lid was.
Opleiding en onderwysloopbaan
Johannes de Ridder was die seun van Arie de Ridder en Jacoba van Zante. Dis nie bekend hoeveel kinders die egpaar gehad het nie, maar nog 'n seun, Thomas (Rotterdam, 14 Oktober 1835 – Bethulie, 2 Augustus 1916), het ook na Suid-Afrika geëmigreer. Uit Thomas de Ridder se huwelik met Heiltje Elisabeth Oosthuizen (1836–1880), 'n weduwee wat toe reeds twee kinders gehad het, is sewe kinders gebore. Ná haar dood is hy met Anna Catharina Koekemoer getroud.
De Ridder het in sy geboortestad grootgeword en hom daar as onderwyser bekwaam met ’n tweede of hoofonderwysersrang. Hy het in 1857 na Suid-Afrika gekom en ses jaar later met Martha Magdalena Jacoba du Plessis (12 Maart 1846 – 5 Desember 1900) getrou. Uit hierdie huwelik is 10 kinders gebore: Arie, Jan Albertus, Catharina Cornelia Eloff (eggenote van Jan Eloff), Johannes de Ridder, Jacoba Wood, Hendrik, Martha Magdalena, Thomas, Paul Kruger en Susanna Catharina.
Aanvanklik het hy onderwys aan boerekinders op plase in die distrik Albert (Burgersdorp) gegee. Blykbaar het lidmate van die plaaslike Gereformeerde kerk waardering vir sy werk gehad, want toe prof. Jan Lion Cachet in 1875 as dosent aan die Teologiese Skool Burgersdorp bedank om ’n beroep aan te neem as leraar van die Gereformeerde kerk Philipstown, het die kuratore van die skool hom genader om onderrig aan die laer klasse te gee. Die skool het sy trek van die plaas Badsfontein na die dorp betaal en hom ’n vergoeding van £250 per paar plus gratis huisvesting aangebied. Byna 18 maande lank, tot einde 1877, vervul hy die betrekking van assistent.
De Ridder het vroeër reeds probeer om onderwyser op die dorp te word, want op 15 Junie 1869 het die Gereformeerde kerkraad aandag geskenk aan 'n versoek van hom nadat hy verlof gevra het om gebruik te maak van die konsistorie vir 'n Vrye Christelike Skool onder toesig van die voorsitter (predikant). Dit is vir ses maande aan hom verleen op voorwaarde dat alles onbeskadig terugbesorg word. Tot in daardie stadium het die nege jaar oue kerk nog nie aandag aan die stigting van skole geskenk nie. Dit het egter nie lank daarna nie wel gebeur, want op die vergadering van 30 September 1870 het ds. Cachet die kerkraad toegespreek oor die skool onder leiding van meester De Ridder met die doel om planne te beraam om die skool uit te brei, veral omdat die Hollandse skool op Middelburg, Kaap, so goed vooruitgegaan het. Hy het ook verlof gevra om die gemeente toe te spreek oor hierdie saak. Dit het gebeur, want op 1 Oktober is 'n byeenkoms van die gemeente saam met die kerkraad gehou en toe het ds. Cachet inderdaad 'n plan voorgelê om die skool uit te brei en 'n gemeenteskool daarvan te maak. Vir hierdie doel sou voorlopig £200 per jaar nodig wees. Die skool sou dan in drie klasse verdeel word en die betalings sal wees vir die eersteklas 8 s., vir die tweede 10 s. en vir die derde 12 s. per maand.
Die plan het byval gevind, want die kerkraadslede het onderneem om met die gemeente te spreek om hulle kinders in die skool te plaas of om ook iets by te dra; ook sou die kerkraad sorg dat albei leraars (die ander was ds. Dirk Postma) vóór die laaste Sondag in Oktober bekendmaak hoeveel geld daarvoor beloof is en hoeveel kinders na die skool sou kom. En as die getal dit regverdig het, kon di. Postma en Cachet die skool laat begin tot die kerkraad by sy eerste sitting self handelend kon optree. Ds. Cachet het ook nog by die geleentheid die gemeente opgewek om iets by te dra vir die traktement van meester De Ridder.
Hierdie skoolaksie het egter nie lank voortgeduur nie, want reeds op die vergadering van 25 November 1870 het die skoolkommissie by monde van ds. Cachet gerapporteer dat die skool nie verder voortgesit kon word nie en dat daar nog 'n tekort van £25 bestaan het op die traktement van meester De Ridder. Hierdie rapport is ook aan die gemeente voorgelê en daar is onomwonde verklaar dat die Hollandse Skool gestaak moes word weens gebrek aan ondersteuning. Hierna het meester De Ridder blykbaar vir eers na die plaasskole teruggekeer tot hy in 1875 of '76 na die Teologiese Skool as assistent gegaan het.
Teologiese opleiding
duimnael|regs|320px|'n Groep [[Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika|Gereformeerde predikante uit die laat 19de eeu, onder wie Johannes de Ridder (1833–1896), van 1880 tot 1896 Rustenburg se vierde leraar. Voor van links: J.L. Maury, De Ridder, M.P.A. Coetsee (sr.), prof. J. Lion Cachet, A.A.J. de Klerk Coetsee, M.P.A. Coetsee (jr.). Agter: L.P. Vorster, W.J. Snyman, P.S. Snyman, M. Pelser, P. Postma, M. Postma, D. Postma, L.J. du Plessis.]]
De Ridder se werk aan die Teologiese Skool het die begeerte by hom laat ontstaan om predikant te word. Hy was 43 jaar oud toe hy by die Algemene Vergadering aansoek doen om kragtens Art. 8 van die Kerkorde predikant te word. Omdat dit afgewys is, was al raad om verder te studeer. Drie maande nadat sy dienstyd as assistent geëindig het, skryf hy hom as teologiese student aan die skool in. Hy het sertifikate voorgelê – een as hoofonderwyser, nog een as godsdiensonderwyser in die NG Kerk. Vir die kuratore van die Skool was dit genoegsaam om De Ridder van die admissie-eksamen vry te stel, buiten Engels, wat ontbreek het. Hy het kort daarna ’n Engelsvraestel geskryf, waarna hy toegelaat is. ’n Jaar later het hy gevra dat die voorgeskrewe stukke in die "doode talen" aan hom gegee word omdat hy reeds in 1879 die proponentseksamen wou aflê. Toe die tyd aanbreek, het hy egter self besef hy sou nog ’n jaar nodig hê.
Volgens Petrus Kruger was hierdie episode ’n wending in die GKSA se teologiese onderrig: "Vroeër het die dosent sy student vir eksaminering gebring wanneer hy gemeen het dat daar genoeg vordering was. Hierdie student het vanweë ywerige roepingsbesef gemeen hy (kon) self sy vorderingstempo bepaal. Die gevolg van hierdie tikkie voortvarendheid was dat hy ekstra boeke in Latyn moes bywerk. Teen 1880 het hierdie kort, skraal man, met ’n kaal voorhoof, die teologiese (studie) onder die knie gekry. Hy is beskou as talentvol, 'niet ontbloot van gaven', met ’n ferm stem."
Predikant
duimnael|links|320px|Die Transvaalse Algemene Vergadering waarop die besluit geneem is om twee gemeentes aan die Rand te stig. Ds. De Ridder sit moontlik vierde van links.
Op 6 Mei 1880 is hy tot proponent toegelaat en het predikant van die Rustenburg geword toe hy al 46 jaar oud was. Hy was die gemeente se vierde leraar, ná di. Dirk Postma (1859–1866), Jan Lion Cachet (1868–1869) en Louw du Plessis (1872–1880). Hy sou 16 jaar lank hier die Woord verkondig tot aan sy dood in 1896, toe hy opgevolg is deur ds. Dirk Postma jr. (1897–1905), wat op sy beurt opgevolg is ds. Louis Vorster (1905–1920). Op 12 Januarie 1889 het ds. De Ridder die Gereformeerde kerk Pietersburg gestig toe hy tesame met ouderlinge H.J. Smit en C.B. Swanepoel van Waterberg na Pietersburg gegaan het. Vir dié geleentheid is die pakhuis van ou Moschke in die hande gekry. (Die pakhuis het nog met die eeufeesviering van die Gereformeerde Kerkverband in 1959 agter die winkel African Stores gestaan.)
Hy was ook, enkele maande voor sy dood, betrokke by die stigting van die eerste tweede Gereformeerde kerk aan die Witwatersrand. Op die Algemene Vergadering van die Gereformeerde Kerk van die Zuid-Afrikaansche Republiek wat op 16 Maart 1896 en volgende dae op Heidelberg, Transvaal, sitting geneem het, is toestemming verleen om twee gemeentes op die Rand af te stig, naamlik dié van Krugersdorp en dié van Johannesburg. Op 25 April 1896 is toe afgestig van Rustenburg die Gereformeerde kerk Krugersdorp in teenwoordigheid van die volgende deputate: ds. De Ridder, ouderlinge H.P. Steyn en A. Venter (Rustenburg), ds. J.L. Murray en ouderlinge. J.A. Bezuidenhout en G.A. van der Walt (Potchefstroom). Die gemeente is in twee wyke verdeel, naamlik Hekpoort en Hoogeveld, en dit het gestrek oor Krugersdorp tot by Die Moot na die noorde; oor Randfontein en omgewing weswaarts tot by Stenekoppies en Manhaarrand.
Ds. De Ridder was 'n "ywerige, getroue en geliefde herder". Sy preke was ernstig, weldeurdag en opbouend: hy was leersaam in katkisasie, van "zachtmoedige wandel". Nadat krankheid hom oorval het, kon hy in die laaste jaar van sy lewe net met pyn sy diens verrig. Begin Oktober het die kerkraad hom twee maande verlof gegee, waarna hy na Standerton vertrek het. Volgens sommige bronne het hy sy demissie op Rustenburg aanvaar om 'n beroep na die Gereformeerde kerk Standerton aan te neem, alwaar hy in die amp oorlede is. Daar by sy skoonseun, Jan Eloff, wat getroud was met ds. De Ridder se dogter Catharina Cornelia (1870–1927), is hy op 30 Oktober 1896 oorlede.
Worcester (veelsinnig)
Worcester kan verwys na:
Gio Aplon
Gio Aplon (gebore in Hawston, 6 Oktober 1982) is 'n Springbokrugbyspeler wat vir die Westelike Provinsie in die Curriebeker en die Stormers in Superrugby gespeel het.
Cinachyrella arabica
Die spons behoort tot die genus Cinachyrella en tot die familie Tetillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1869 deur Carter.
Biff Elliot
Biff Elliot (26 Julie 1923 – 15 Augustus 2012) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente I, the Jury (1953), PT 109 (1963), en That's Life! (1986), en in die televisiereeks Alfred Hitchcock Presents (1955).
Teri Reeves
Teri Reeves (gebore 14 Julie 1981) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Once Upon a Time (2011), Battleground (2012), Chicago Fire (2012), en The Punisher (2017).
Bosnië en Herzegowina
Bosnië en Herzegowina (Serwo-Kroaties: Bosna i Hercegovina / Босна и Херцеговина), afgekort as BiH (БиХ) of B&H; dikwels bekend as net Bosnië) is 'n land in Suidoos-Europa. Dit lê in die Balkan en grens in die ooste aan Serwië, in die suidooste aan Montenegro en in die noorde en suidweste aan Kroasië. In die suide het dit 'n smal kuslyn aan die Adriatiese See in die Middellandse See, wat sowat 20 km lank is en die dorp Neum omring.
Die streek Bosnië, die binnelandse streek van die land, het 'n gematigde kontinentale klimaat met warm somers en koue winters met sneeu. In die sentrale en oostelike streke is die land bergagtig, in die noordooste taamlik heuwelagtig en in die noordooste hoofsaaklik plat. Herzegowina, wat die kleiner, suidelike streek van die land is, het 'n Mediterreense klimaat en is hoofsaaklik bergagtig. Sarajevo is die hoofstad en die land se grootste stad, gevolg deur Banja Luka, Tuzla en Zenica.
Die gebied wat nou Bosnië en Herzegowina is, word al sedert die laat Paleolitikum bewoon, maar daar is bewyse dat permanente nedersettings in die Neolitikum hier gevestig is. Sedert die aankoms van die eerste Indo-Europeërs is die gebied bewoon deur verskeie Illiriese en Keltiese beskawings. Die voorouers van die Suid-Slawiese volke wat vandag daar woon, het van die 6de tot 9de eeu gearriveer. In die 12de eeu is die Banaat Bosnië gestig. Teen die 14de eeu het dit ontwikkel tot die Koninkryk Bosnië. In die middel 15de eeu is dit deur die Ottomaanse Ryk geannekseer, en dit het tot die laat 19de eeu deel van dié ryk gebly. Die Ottomane het Islam na die streek gebring en baie aan die land se kultuur en sosiale opset verander.
Die land is beroemd vir sy kookkuns, wintersport, eklektiese en unieke musiek, argitektuur en sy feeste, waarvan sommige die grootste en mees prominente van hul soort in suidoostelike Europa is.
Die land is die tuiste van drie etniese groepe, of amptelik, samestellende mense, 'n term wat uniek aan Bosnië en Herzegowina is. Bosniake is die grootste groep van die drie, met Serwiërs tweede en derde Kroate. Ongeag sy etnisiteit word enige burger van Bosnië en Herzegowina steeds as 'n Bosniër geïdentifiseer.
Geografie
Bosnië-Herzegowina lê in die weste van die Balkanskiereiland en bestaan hoofsaaklik uit berge en valleie. Oos lê Serwië, suidoos Montenegro en wes en noord is Kroasië. Dit is so te sê landgebonde, behalwe ’n gangetjie by Neum wat dit met die Adriatiese See verbind.
Geskiedenis
Sarajevo, die destydse hoofstad van die deelrepubliek Sosialistiese Republiek Bosnië en Herzegowina, het in 1984 die XIVde Olimpiese Winterspele aangebied.
Die land was van 1918 tot 1991 deel van Joego-Slawië. In 1992 verklaar hy hom onafhanklik, maar word deur die Serwiese leër onder generaal Ratko Mladić binnegeval in ’n poging om die gebied van Kroate en Moslems te suiwer. ’n Bloedige volksmoord, sistematiese verkragting en die uitgerekte beleg van Sarajevo volg. In 1995 word vrede uiteindelik in Dayton, Ohio, gesluit. Twee substate word geskep, ’n Bosnies-Serwiese republiek en ’n Moslem-Kroatiese federasie, onder 'n nasionale president verenig.
Kai Løvring
Kai Løvring (9 Februarie 1931 – 15 November 2002) was 'n Deense akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Revykøbing kalder (1973) en in die televisiereekse Kirsebærhaven 89 (1990), Tango for tre (1994), en Taxa (1997).
Cinachyrella arenosa
Cinachyrella arenosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cinachyrella en tot die familie Tetillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1988 deur Van Soest & Stentoft.
Yasuyuki Konno
Yasuyuki Konno (gebore 25 Januarie 1983) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Jim Eno
Jim Eno is die tromspeler en een van die stigterslede van die Austin, Texas musiekgroep Spoon. Daarbenewens is hy 'n platevervaardiger en halfgeleier-rekenaarskyfontwerper.
Uluru
Uluru (Pitjantjatjara: Uluṟu [ˌuːləˈruː]), ook bekend as Ayers Rock ([ˌɛərz ˈrɒk]), is 'n reusagtige rooi rots, geleë temidde van 'n sanderige vlakte naby Alice Springs in Australië se Noordelike Gebied ("Northern Territory"). Dit is die wêreld se grootste monoliet (enkele rotsblok), waarvan die kleur verander soos die son daaroor beweeg. Hierdie rotsformasie word as 'n inselberg (of eilandberg) geklassifiseer. Dit is in die Uluru-Kata Tjuta Nasionale Park geleë en toeriste stroom daarheen.
Uluru is vanweë sy besondere spirituele betekenis 'n heilige plek vir Yankunytjatjara en Pitjantjatjara. Volgens oorlewering is die gebied as die eerste op aarde gedurende die sogenaamde Droomtyd deur voorvaderwesens geskep. Dit vorm vir die plaaslike inheemse bevolking, die A n angu, saam met sy omgewing 'n lewende kulturele landskap en 'n fisieke bewys vir die bestaan van die voorvaderwesens.
Die monoliet is in 1987 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys weens die besonderse geologie daarvan. In 1997 is dit vir 'n tweede keer gelys, die keer as 'n plek van kulturele belang vir die A n angu-inboorlinge. Dit is een van die min plekke ter wêreld wat twee keer gelys is.
Geskiedenis
Die A n angu glo dat Uluru, soos die res van Sentraal-Australië, deur voorvaderlike wesens aan die begin van tyd gevorm is. Die A n angu is volgens oorlewering direkte afstammelinge van hierdie voorvaders.
Die moderne wetenskap toon dat mense vir meer as 40 000 jaar rondom Uluru gewoon het. Hulle het hul tradisionele leefwyse tot die 1930's volgehou deur 'n nomadiese bestaan te voer, rond te trek om te jag en kos volgens die seisoene te versamel. Hulle het 'n komplekse seremoniële lewe rondom Uluru gebou. Dit word as een van die oudste menslike samelewings op aarde beskou.
Université de Montréal
Die Université de Montréal (UdeM) [ynivɛʁsite də mɔ̃ʁeal] is een van vier hoëronderwysinstellings in Montreal, die grootste metropool in Kanada se Franssprekende provinsie Quebec. Dit tel onder Kanada se tien voorste universiteite (met op een na die grootste getal studente) en is tegelykertyd die grootste universiteit in Quebec, sowel ten opsigte van sy studentetal asook die omvang van sy navorsingsaktiwiteite.
Uluru
Geskiedenis
Die eerste Europeërs om Uluru te aanskou was die ontdekkingsreisigers onder leiding van William Christie Gosse. Hulle kom op 19 Julie 1873 op Uluru af en noem dit Ayers Rock na sir Henry Ayers, wat die hoofsekretaris van Suid-Australië was. Die land was te droog en afgeleë vir boerdery, daarom het min mense Uluru tot die middel van die 20ste eeu besoek.
Université de Montréal
Die UdeM bied sowat 250 voor- en 350 nagraadse programme in dertien fakulteite, meer as sestig departemente en twee geaffilieerde skole vir hoër onderwys (die École Polytechnique vir ingenieurswese en die sakeskool HEC Montréal) aan, insluitende 71 doktersprogramme. Sy reeks programme in lewenswetenskappe is die volledigste in Kanada.
Uluru
Toerisme
Toerisme-infrastruktuur, wat gedurende die 1950's naby Uluru ontwikkel is, het nadelige uitwerking op die rots se natuurlike omgewing gehad. So is in die 1970's besluit om alle verblyfgeriewe vir toeriste naby die rotsformasie te verwyder en hulle buite die nasionale park te hervestig. In 1975 is 'n gebied van 104 vierkante kilometer anderkant die park se noordelike grens en 15 km van Uluru af geleë opsygesit vir die bou van toeristegeriewe en 'n lughawe wat as Yulara sou bekendstaan.
Die kampeerterrein in die nasionale park is in 1983 gesluit. Laat in die volgende jaar, toe die Yulara-toeristeoord sy deure geopen het, is ook die motelle in die park gesluit. Die regering van Australië se Noordelike Gebied het sy meerderheidsaandele in Yulara in 1992 verkoop. Die toeristeoord is vervolgens hernoem as Ayers Rock Resort.
Sedert die status van wêrelderfenisgebied aan die park toegeken is, het die getal besoekers die hoogte in geskiet. In 2000 het meer as 400 000 toeriste 'n besoek aan die park gebring. Terwyl toerisme 'n belangrike bron van inkomste geword het, is dit moeilik om 'n ewewig tussen ekonomiese belange en bewaring te handhaaf.
Die geskiedenis van taalwetenskap
In die antieke beskawing was taalwetenskaplike studies oorspronklik aangedryf deur die korrekte beskrywing van klassieke liturgiese taal, veral die van Sanskritgrammatika deur (4de eeu v.C.), of deur die ontwikkeling van logika en retoriek onder die antieke Grieke. Beginnende rondom die 4 de eeu v.C. het China ook sy eie grammatikale tradisies ontwikkel en Arabiese en Hebreeuse grammatika ontwikkel gedurende die Middeleeue.
Moderne taalkunde maak sy opwagting in die 18de eeu, en bereik die "goue era van filologie" in die 19de eeu. Die eerste helfte van die 20ste eeu is gekenmerk deur die strukturalistiese skool, gebaseer op die werk van Ferdinand de Saussure in Europa en Edward Sapir en Leonard Bloomfield in die Verenigde State. Die 1960's is bekend vir die opkoms van verskeie nuwe velde in taalkunde, soos Noam Chomsky se generatiewe grammatika, William Labov se sosiolinguistiek, Michael Halliday se sistemiese funksionele taalkunde en ook moderne psigolinguistiek.
Karen Marie Løwert
Karen Marie Løwert (27 Januarie 1914 – 4 Februarie 2002) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente De blaa drenge (1933), Naar bønder elsker (1942), Onkel Bill fra New York (1959), en My Granny's House (1984).
Ian Kelly (akteur)
Ian Kelly (gebore 16 Januarie 1966) is 'n Britse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente In Love and War (1996), War (2002), en Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010), en in die televisiereeks The Rothschilds.
C.J. Grové
Carel Johannes Grové (*1868, Loxton – †1950 ) was ’n Afrikaanse skrywer.
Lewe en werk
Carel Johannes Grové is in 1868 in Loxton in die Karoo gebore.
Wanneer hy 23 jaar oud is, gaan hy vir die eerste keer skool toe. Daarna is hy boer, winkelier, transportryer en later sendeling. In 1924 laat vaar hy sy bediening weens swak gesondheid.
Hy is getroud met Hedwig Elizabeth Mathilde Gerdener en die egpaar het ’n seun, Johannes Gerdener Grové.
C.J. Grové is in 1950 oorlede.
Hy skryf die dierfabel Jakkals se strooptogte, soos aan hom vertel deur ’n inboorling.
Salomonseilande
Die Salomonseilande (Engels: Solomon Islands) is 'n eilandnasie in die Stille Oseaan en Oseanië suid van die ewenaar met 'n oppervlakte van 28 400 km² en 'n bevolking van 707 851 in 2021. Die Salomonseilande is oos van Papoea-Nieu-Guinee, suid van Nauru, wes van Tuvalu, noord van Vanuatu en noordoos van Australië geleë. Die hoofstad en grootste stad is Honiara, geleë op die eiland Guadalcanal.
Dick Elliott
Dick Elliott (30 April 1886 – 22 Desember 1961) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Woman Unafraid (1934), Mr. Smith Goes to Washington (1939), Li'l Abner (1940), en Christmas in Connecticut (1945).
Salomonseilande
Die Salomonseilande bestaan uit ses hoofeilande en meer as 900 kleiner eilande. Dié land se naam is afgelei van die gelyknamige argipel, wat tot Melanesië behoort en nog die Noordelike Salomonseilande rondom Bougainville insluit, wat tot Papoea-Nieu-Guinee behoort. Die Salomonseilande word deur die Koraalsee in die weste en die Salomonssee in die suide begrens. In die noorde is die oop Suidelike Stille Oseaan geleë.
In 1568 het die Spaanse ontdekkingsreisiger Álvaro de Mendaña de Neira die eilande vir Europa ontdek en na die Bybelse koning Salomo Islas Salomón genoem. In Junie 1893 het die Salomonseilande onder Britse invloed gekom, nadat die Suidelike Salomonseilande deur kaptein Gibson R.N. van die HMS Curacoa tot Britse protektoraat verklaar is. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het gedurende die Salomonseilande-veldtog (1942–1945) tussen die Verenigde State en die Japannese Keiserryk hewige gevegte plaasgevind, soos die Slag van Guadalcanal. Op 7 Julie 1978 het die Salomonseilande van die Verenigde Koninkryk onafhanklik geword. Die Salomonseilande is 'n grondwetlike monargie binne die Britse Statebond met Charles III van die Verenigde Koninkryk as staatshoof.
Geografie
Die Salomonseilande bestaan uit tien administratiewe gebiede, waarvan nege provinsies is wat deur verkose provinsiale gemeentes geadministreer word en die tiende die hoofstad Honiara is wat deur die Honiara Stadsraad geadministreer word.
Blue Washington
Blue Washington (12 Februarie 1898 – 15 September 1970) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Beggars of Life (1928) en Haunted Gold (1932).
Makoto Hasebe
Makoto Hasebe (gebore 18 Januarie 1984) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Nisjapoer
Nisjapoer (Persies: نیشابور) is 'n stad in die provinsie Chorasan (Noordoos-Iran) met meer as 200 000 inwoners.
Nisjapoer is 'n toerismestad, veral danksy die graf van Omar Chajjam, Attar, Kamal-o-molk en ander. Dit is soos vele stede en streke in Iran bekend vir sy mooi tapyte.
Frits Gaum
duimnael|regs|200px|Dr. Gaum in 2014. duimnael|regs|200px|Dr. Frits Gaum en sy vrou, Henda Gaum.
Dr. Frits (Frederik Malherbe) Gaum (Germiston, Transvaal, 25 April 1940 - ) is 'n emeritus-predikant van die Nederduitse Gereformeerde Kerk, oudredakteur van die Kerk se amptelike mondstuk, Kerkbode, en 'n skrywer.
Gaum matrikuleer aan die Hoërskool Vryburger in Primrose en studeer aan die Universiteit van Pretoria, Stellenbosch en die Oranje-Vrystaat. In 1969 behaal hy die graad D.Litt. en maak geskiedenis deurdat hy die eerste predikant van Kuruman was wat 'n doktorsgraad ontvang het. Sy proefskrif het gehandel oor die literêre gehalte van die gesange wat indertyd in gebruik was in die NG Kerk. In 1984 volg 'n M.Joernalistiek met 'n skripsie oor die eise van geslaagde kerklike joernalistiek.
Hy bedien net twee gemeente, naamlik Kuruman (1966 tot 1969) en Wynberg (1969 tot 1971), want in laasgenoemde jaar word hy die eerste uitvoerende direkteur van Bybelkor op Wellington, wat later Bybel-Media sou word. In 1986 word hy aangestel as redakteur van die Kerkbode en van 1989 af was hy hoofredakteur van die NG Kerk se kerklike tydskrifte, te wete die Kerkbode, Voorligter en Jaarboek van die Nederduitse Gereformeerde Kerke. Van 1993 af dien hy ook as uitvoerende voorsitter van Christen-Netwerk Media.
In die breër kerklike verband was hy van 1990 tot 1998 skriba van die Algemene Sinode van die Nederduitse Gereformeerde Kerk en moderator van die Sinode van Wes-en-Suid-Kaapland in 1995. Mettertyd is hy ingeskakel by die Groote Kerk, die gemeente waarvan die eerste redakteur van die Kerkbode, ds. Abraham Faure, 150 jaar tevore ook predikant was.
In 1997 was Gaum die opsteller van die NG Kerk se belydenis oor die kerk se betrokkenheid by en ondersteuning van apartheid, "Die verhaal van die NG Kerk se reis met apartheid", wat uiteindelik ook op die tafel van die Waarheid-en-versoeningskommissie beland het.
Gaum is die skrywer van etlike boeke, onder meer "Nie van hoorsê nie, Here", "Op pad met God en mense", "Lente van '66" ('n roman), "Praat verby grense" (saam met sy seun, Laurie) en "Fluit-fluit, die kerk is uit?" wat in 2012 met die Andrew Murray-prys bekroon is. Hy is die hoofredakteur van die "Christelike Kernensiklopedie", wenner van die Pieter van Drimmelen-medalje van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns in 2009.
Hy is getroud met Henda en hulle het drie kinders, André (lid van die parlement), Laurie (predikant) en Lina (musiekdirekteur), en twee kleinkinders.
William Golding
Sir William Gerald Golding (19 September 1911 – 19 Junie 1993) was 'n Engelse skrywer, digter en ontvanger van die Nobelprys vir Letterkunde (1983). Hy ontvang ook die Booker-prys vir letterkunde in 1980, vir sy roman The Rites of Passage.
Vroeëre lewe
Golding is gebore in St Columb Minor, 'n dorp naby Newquay, Cornwall, Engeland. Hy begin reeds op die ouderdom van sewe skryf en leer Kornies praat as 'n jong man.
Sy pa was 'n plaaslike skoolhoof en 'n intellektueel wat liberale politieke oortuigings en 'n sterk geloof in die wetenskap gehad het. Die familie trek na Marlborough en hy gaan skool aan die Marlborough skool. Hy begin in 1930 studeer aan die Oxford Universiteit (Brasenose Kollege) waar hy in die natuurwetenskap en Engels studeer. Sy eerste boek, 'n digbundel word uitgegee voor Golding sy BA graad behaal.
Hy trou met Ann Brookfield, 'n analitiese chemikus in 1939. Golding word 'n onderwyser aan die Bishop Wordsworth Skool in Salisbury waar hy Engels en filosofie aanbied.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog dien hy in die Koninklike vloot en was betrokke by die keldering van Duitsland se grootste slagskip die Bismarck. Hy neem deel aan die inval in Normandië op D-dag en keer na die beeïndiging van die oorlog terug na die onderwys en skryfwerk.
Fiksie
Golding se dikwels allegoriese fiksie maak gebruik van verwysings na klassieke literatuur, mitologie en Christelike simbolisme. Hoewel daar nie 'n duidelike gemeenskaplike draad deur al sy romans loop nie en hy van verskillende tegnieke gebruik maak, hanteer Golding primêr die menslike boosheid en stel wat algemeen beskryf word as 'n soort donker optimisme in sy werke voor. Golding se eerste roman Lord of the Flies (1954; rolprent 1963 en 1990), stel bekend een van die temas wat gereeld in sy fiksie voorkom naamlik; die konflik tussen die mensdom se inherente barbarisme en die beskawende invloed van rede/rasionaliteit. The Inheritors (1955) gaan terug na die prehistoriese tyd en steun die veronderstelling dat die mensdom se evolusionêre voorouers, die "vuurmakers", die oorhand gekry het oor 'n meer saggeaarde ras deur gebruik te maak van geweld en verraad eerder as net suiwer meerderwaardigheid. In Pincher Martin (1956) en Free Fall (1959), ondersoek Golding fundamentele probleme van bestaan soos oorlewing en menslike vryheid, deur gebruik te maak van droomagtige vertellings en terugflitse. The Spire (1964) is 'n allegorie oor die hoofkarakter se obsessiewe vasberadenheid om 'n katedraaltoring te bou ongeag die gevolge daarvan. Golding se latere romans het nie dieselfde kritiese waardering ontvang as sy vroeëre werke nie. Dié werke sluit in Darkness Visible (1979) en die historiese see trilogie Rites of Passage (1981), Close Quarters (1987), en Fire Down Below (1989).
Latere lewe
William Golding sterf aan 'n hartaanval in sy huis in Perranarworthal, naby Truro, Cornwall op 19 Junie 1993, en word begrawe in Bowerchalke, Wiltshire, Engeland.
Charlie Kemp
Charlie Kemp is 'n Britse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Emmerdale (1972), Judge John Deed (2001), Is Harry on the Boat? (2002), en Off Their Rockers (2013).
Cinachyrella australiensis
Cinachyrella australiensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cinachyrella en tot die familie Tetillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Carter.