cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Parasetamol
Geskiedenis
In antieke en middeleeuse tye was bekende koorswerende middels gevind in chemiese samestellings in die bas van die wit wilgerboom (die samestellings vorm 'n chemiese familie bekend as salisien, wat tot die ontwikkeling van aspirien gelei het) asook die samestellings verkrygbaar van kinabas. Kinabas is ook gebruik vir die onttrekking van die anti-malariamiddel, kinien. Kinien het ook 'n koorswerende uitwerking. Daar is in die tweede helfte van die 19de eeu pogings aangewend om salisien en salisielsuur te suiwer en te isoleer. Die Bayer-chemikus Felix Hoffmann het uiteindelik in 1897 daarin geslaag, alhoewel die Franse chemikus Charles Frédéric Gerhardt reeds 40 jaar vroeër ook geslaagde eksperimente hiermee uitgevoer het, maar dit opsy gestoot het as tydrowend en onprakties. Die potensiële genesing van die middel was egter reeds bekend, siende dat dit reeds duisende jare deur ander kulture gebruik is, onder andere die Indiane van Noord-Amerika en die Khoikhoi van Suid-Afrika.
In 1946 het die Institute for the Study of Analgesic and Sedative Drugs ("Instituut vir die bestudering van pynstillende en kalmerende middels") 'n toelaag aan die New Yorkse Departement van Gesondheid verleen om 'n ondersoek te doen na die probleme wat met pynstillende agense geassosieer word. Bernard Brodie en Julius Axelrod is aangestel om te ondersoek hoekom nie-aspirien agense geassosieer word met die ontwikkeling van methemoglobienemie, 'n toestand wat die suurstofdraende vermoë van die bloed belemmer en lewensgevaarlik kan wees. In 1948 het Brodie en Axelrod die gebruik van asetanilied met methemoglobienemie verbind en vasgestel dat die pynstillende effek van asetanilied te danke is aan sy aktiewe metaboliet: parasetamol. Hulle het die direkte gebruik van parasetamol aanbeveel, siende dat dit nie die vergiftende effekte van asetanilied het nie.
Die produk is vir die eerste keer in 1955 in die VSA deur McNeil Laboratories verkoop as Tylenol Children's Elixir: 'n pynstiller en koorswerende middel vir kinders. In 1956 het Panadol in Britse apteke verskyn: tablette met 500 mg parasetamol. 'n Doktersvoorskrif is oorspronklik benodig en die medikasie was aanbeveel vir die verligting van pyn en koors. Volgens advertensies was Panadol "sagkens op die maag", met indirekte verwysing na ander pynstillers wat aspirien bevat het – 'n bekende oorsaak van prikkeling in die maag. In Junie 1958 is Panadol elikser vir kinders vrygestel.
Parasetamol is in 1963 aan die British Pharmacopoeia ("Britse Aptekersboek") toegevoeg, wat die standaarde vir farmakologiese middels stel. Sedertdien het dit 'n gewilde pynstiller geword met min newe-effekte en weinig interaksie met ander farmaseutiese agense. Die Amerikaanse patent op parasetamol het lank reeds verval en generiese weergawes van die middel is maklik bekombaar danksy 'n 1984-akte wat generiese middels teen patentgedinge beskerm.
Struktuur en reaktivering
Parasetamol bestaan uit 'n benseenring-kern, waarvan een waterstofatoom gesubstitueer word deur 'n hidroksielgroep en die stikstofatoom van 'n amiedgroep in die para (1,4) patroon (die twee teenoorgestelde atome word dus gesubstitueer). Die amiedgroep is asetamied. Die molekuul is aansienlik gekonjugeer: die alleenpaar van die hidroksielsuurstof, die benseen pi-wolk, die alleenpaar van die stikstof, die p-orbitaal van die koolstofatoom in die karbonielposisie én die alleenpaar van die suurstofatoom in die karbonielposisie word almal gekonjugeer. Die aanwesigheid van twee aktiverende groepe maak ook die benseenring hoogs reaktief tot elektrofieliese aromatiese substitusie en alle posisies op die benseenring word ongeveer terselfdertyd geaktiveer. Die konjugasie verminder ook die basisheid van die suurstof en stikstof tot 'n groot mate, terwyl die hidroksiel suuragtig gemaak word deur die delokalisering van die lading wat op die fenoksiedanioon ontwikkel.
Sintese
Met fenol as beginpunt, kan parasetamol op die volgende manier verkry word:
Dit is noemenswaardig dat die sintese van parasetamol nie die struikelblok het wat in byna alle ander soortgelyke sinteses voorkom nie: die gebrek aan 'n chirale sentrum beteken dat dit nie nodig is om 'n stereo-selektiewe sintese te ontwerp nie. Meer effektiewe, industriële sinteses is ook beskikbaar.
Beskikbare vorms
Parasetamol word algemeen gebruik as 'n bestanddeel in medikasie vir skeelhoofpyne, gewoonlik saam met butalbital, kaffeïen of soms kodeïen.
Meganisme van aksie
Die meganisme waarvolgens parasetamol koors en pyn verlig word steeds gedebateer. Die rede hiervoor is die feit dat parasetamol die produksie van prostaglandiene (pro-inflammatoriese chemikalië) verminder. Aspirien rem ook die produksie van prostaglandien, maar, anders as aspirien, het parasetamol byna geen anti-inflammatoriese werking nie. Aspirien rem ook die produksie van tromboksane, chemikalië wat bloedklonting aanmoedig, maar parasetamol het nie dieselfde uitwerking nie. Verder is aspirien bekend daarvoor dat dit die ensiemfamilie siklo-oksigenase (COX) rem en, siende dat parasetamol 'n vergelykbare werking as aspirien het, het baie navorsing gefokus op die effek van parasetamol op COX. Dit is egter nou duidelik dat parasetamol op (ten minste) twee maniere te werk gaan.
Die COX-ensiemfamilie is verantwoordelik vir die metabolisme van aragidoonsuur tot prostaglandien H2, 'n onstabiele molekule, wat weer omgesit word na verskeie pro-inflammatoriese verbindings. Klassieke anti-inflammatore, soos die NSAIM's, blokkeer hierdie stap. Slegs as dit behoorlik geoksideer word, is die COX-ensiem hoogs aktief. Daar is aangetoon dat parasetamol die geoksideerde vorm van die COX-ensiem verminder en dit keer om die pro-inflammatoriese chemikalië te vorm.
Een teorie stel dat parasetamol werk deur die COX-3-isovorm van die siklo-oksigenase-ensiemfamilie te rem. Wanneer hierdie ensiem in honde uitgedruk word, kom dit sterk ooreen met die ander COX-ensieme, produseer die pro-inflammatoriese kanale en word dit selektief deur parasetamol gerem. Sommige navorsings stel egter voor dat die COX-3 ensiem nie 'n inflammatoriese aksie in mense en muise het nie. 'n Ander moontlikheid is dat parasetamol in staat is om die siklo-oksigenase te blokkeer, maar dat, in 'n inflammatoriese omgewing, waar die konsentrasie peroksiedes hoog is, die oksidasiestaat van parasetamol hoog is, wat die werking daarvan keer. Dit sal beteken dat parasetamol geen direkte effek by die area van inflammasie het nie, maar eerder in die sentrale senuweestelsel werksaam is en die temperatuur verlaag, waar die omgewing nie oksidatief is nie. Die presiese meganisme waardeur parasetamol die COX-3 na bewering affekteer, word steeds deur sommige navorsers betwis.
Metabolisme
Parasetamol word hoofsaaklik in die lewer gemetaboliseer, waar die hoofmetaboliete (die produkte van metabolisering) onaktiewe sulfate en glukoronied is, wat deur die lewer uitgeskei word. Slegs 'n klein, dog belangrike hoeveelheid word deur die hepatiese sitochroom P450-ensiemstelsel gemetaboliseer, wat verantwoordelik is vir die giftige effekte van parasetamol, as gevolg van 'n mindere alkilerende metaboliet (N-asetiel-p-benso-kinoon-imien of NAPKI) Daar is 'n groot aantal veelvormigheid in die P450-geen en genetiese veelvormigheid in die sitochroom P450 2D6 (SIP42D6) is al intensief bestudeer. Die bevolking kan verdeel word in "uitgebreide", "ultra-snelle" en "swak metaboliseerders", afhangende van hoe hulle SIP42D6 uitdruk. Dit is moontlik dat SIP42D6 ook tot die vorming van NAPKI bydra, maar dan tog minder as die ander P450-isosieme; die aktiwiteit daarvan kan ook tot parasetamolvergiftiging bydra, veral in uitgebreide en ultra-snelle metaboliseerders en wanneer parasetamol in groot dosisse ingeneem word.
Die metabolisme van parasetamol is 'n uitstekende voorbeeld van vertoksikasie (wanneer die metaboliet van 'n verbinding giftiger is as die oorspronklike stof): in hierdie geval is die metaboliet NAPKI hoofsaaklik verantwoordelik vir die vergifting en nie soseer die parasetamol self nie. In aanbevole dosisse in mense met 'n algemene fenotipe, word die metaboliet NAPKI vinnig ontgif deurdat dit kombineer met die sulfhidrielgroepe van glutatione om 'n nie-giftige konjugaat te produseer, wat mettertyd deur die niere uitgeskei word. Met 'n oordosis word hierdie roete oorversadig.
Vergelyking met NSAIM's
Anders as ander algemene pynstillende middels soos aspirien en Ibuprofeen, het parasetamol relatief min anti-inflammatoriese aktiwiteit, dus word dit nie as 'n nie-steroïede anti-inflammatoriese middel (NSAIM) beskou nie.
Doeltreffendheid
Studies toon teenstrydige resultate betreffende die vergeleke doeltreffendheid met NSAIM's. 'n Ewekansig-gekontrolleerde proefneming van kroniese pyn as gevolg van osteoartritis in volwassenes het gevind dat daar soortgelyke voordeel getrek word uit die gebruik van ibuprofeen en parasetamol. 'n Ander ewekansig-gekontrolleerde proefneming van akute skeletspierpyn in kinders het gevind dat die standaarddosis ibuprofeen meer verligting gebied het as die standaarddosis parasetamol.
Nadelige effekte
In aanbevole hoeveelhede sal parasetamol nie die maagwand irriteer nie, dit sal ook nie bloedstolling tot dieselfde mate as NSAIM's affekteer of die funksie van die niere affekteer nie. Sommige studies het egter getoon dat hoë dosisse (meer as 2000mg per dag) die gevaar van bo-maagdermkomplikasies verhoog, soos maagbloeding.
Dit is veilig om parasetamol tydens swangerskap te neem en, anders as NSAIM's, affekteer die middel nie die sluiting van die tussenslagaarbuis (wat die longslagaar met die aorta verbind) nie. Ander as aspirien is dit ook veilig vir kinders, aangesien parasetamol nie geassosieer word met 'n risiko van Reye se sindroom in kinders met virussiektes nie.
Soos ook die geval is met NSAIM's, is daar gevind dat parasetamol nie die euforie veroorsaak of die gemoed enigsins affekteer nie, wat wél die geval is met opioïedpynstillers. Alhoewel parasetamol 'n gevaar vir die lewer inhou, word dit nie as 'n risiko vir verslawing, afhanklikheid of onttrekkingssimptome beskou nie.
Wanneer dit saam met ander swak opioïedes gebruik word, is dit egter meer waarskynlik om hoofpyn as gevolg van oormedikasie te veroorsaak as NSAIM's. Die kans is egter kleiner as by die gebruik van byvoorbeeld ergotamien en triptaan wat vir skeelhoofpyne gebruik word.
Giftigheid
Die oormatige gebruik van parasetamol kan meerdere organe beskadig, veral die lewer en niere. In beide organe is die giftigheid nie van parasetamol self nie, maar van een van die middel se metaboliete, C8H7NO2 (N-asetiel-p-benso-kinoon-imien of NAPKI). In die lewer is dit hoofsaaklik die sitochroom P450-ensieme SIP2E1 en SIP3A4 wat verantwoordelik is vir die omsetting van parasetamol na NAPKI. In die niere word parasetamol hoofsaaklik omgesit na NAPKI deur die ensiem siklo-oksigenase.
'n Oordosis van parasetamol lei tot 'n opeenhoping van NAPKI, wat dan saam met glutatioon konjugeer. Die konjugasie put die glutatioon, 'n natuurlike anti-oksidant, uit: saam met direkte sellulêre besering deur NAPKI, lei dit tot selskade en dood. In die lewer word daar dan verwys na parasetamol-lewervergiftiging en in die niere na analgesiese (pynstillende) nefropatie.
Die tekens en simptome van parasetamolvergifting kan aanvanklik afwesig of vaag wees. Indien dit nie behandel word nie, kan dit egter binne dae tot lewerversaking en dood lei. Parasetamol-lewervergiftiging is die algemeenste oorsaak van akute lewerversaking in die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk. 'n Oordosis parasetamol lei in die Verenigde State ook tot meer oproepe na gifkontrolesentrums as enige ander farmakologiese middel.
Effekte op diere
Parasetamol is uiters giftig vir katte en moet onder geen omstandighede aan dié diere gegee word nie. Katte besit nie die ensiem (glukoronosiltransferase) wat nodig is om parasetamol veilig af te breek nie en selfs 'n uiters klein deel van 'n tablet kan lewensgevaarlik wees. Aanvanklike simptome sluit braking, kwyling en verkleuring van die tong en tandvleis in. Na twee dae is lewerskade sigbaar, wat oor die algemeen tot geelsug lei. Anders as 'n oordosis in mense, is lewerskade in hierdie gevalle gewoonlik nie die oorsaak van dood nie, maar eerder die vorming van methemoglobien en die produksie van Heinz-liggaampies in die rooibloedselle wat die vervoer van suurstof deur die bloed belemmer en tot versmoring lei. Effektiewe behandeling is soms moontlik vir klein oordosisse, maar moet byna onmiddellik toegedien word.
Honde is 'n heeltemal ander geval, waar parasetamol as 'n redelik veilige anti-inflammatoriese middel gebruik word, met minder oorsake van maagsere as NSAIM's. Dit moet slegs op aanbeveling van 'n veearts toegedien word. Daar is ook 'n parasetamol-kodeïenmiddel wat in die Verenigde Koninkryk goedgekeur is en spesifiek vir honde bedoel is. Die produk, Pardale-V, is egter nie sonder voorskrif beskikbaar nie.
Indien daar vermoed word dat 'n kat die middel ingeneem het, of dat 'n hond 'n oordosis ingeneem het, moet die dier onmiddellik na 'n veearts geneem word vir ontgiftiging. Die effekte van vergiftiging sluit lewerskade, hemolitiese anemie ('n vorm van bloedarmoede), oksidatiewe skade aan die rooibloedselle en bloeding. Daar is geen tuisrate nie en die hoeveelheid permanente skade is afhanklik van die tydperk tussen die inname en die ingryping deur 'n veearts. 'n Veearts kan 'n parasetamoloordosis behandel deur die gebruik van 'n ondersteunende vloeistofterapie, die farmakologiese agens asetielsisteïen of die aminosuur metionien of die koënsiem S-adenosil- L -metionien om die lewerskade te rem en simetidien om die maagsure te rem en teen maagsere te beskerm. Wanneer lewerskade plaasgevind het, kan dit egter nie ongedaan gemaak word nie. Vitamien C word ook soms gebruik om te help met die omsetting van methemoglobien terug na hemoglobien.
Parasetamol is ook dodelik vir slange en is al gebruik in pogings om die slang Boiga irregularis in Guam te kontroleer.
Dermatreton scotti
Dermatreton scotti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Dermatreton en tot die familie Sycanthidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1908 deur Jenkin.
Elektron
Die elektron (simbool e- of β-) is ’n elementêre subatomiese deeltjie waarvan die elektrirse lading negatief een elementêre lading is. Elektrone behoort tot die eerste generasie van die lepton-familie en word as elementêre deeltjies beskou omdat hulle geen bekende komponente of substrukture het nie. Die elektron het ’n massa van sowat 1/1836 van dié van die proton. Die ontdekking van die elektron in 1897 word toegeskryf aan Joseph John Thomson.
Elektrone omring die kern van protone en neutrone in ’n elektronskikking. Die Engelse woord electron is in 1894 van electric afgelei, waarvan die oorsprong die Griekse woord 'ηλεκτρον is, wat "barnsteen" beteken. Elektrostatiese lading kan verwek word deur barnsteen teen die pels van ’n dier, byvoorbeeld ’n kat, te vryf. Die laaste deel, -on, wat deur die meeste subatomiese partikels gedeel word, is van die woord ioon afgelei.
Die antideeltjie van ’n elektron is ’n anti-elektron of positron.
Eienskappe
Elektrone speel ’n belangrike rol in verskeie fisikaverskynsels, soos elektrisiteit, magnetisme, chemie en termiese geleiding, en is ook betrokke by swaartekrag-, elektromagnetiese en swak wisselwerkings.
Omdat ’n elektron ’n lading het, het dit ’n omringende elektriese veld, en as daardie elektron relatief tot ’n waarnemer beweeg, sal dit ’n magneetveld genereer. Elektromagnetiese velde wat van ander bronne af kom, sal die beweging van ’n elektron beïnvloed volgens die Lorentz-kragwet.
Elektrone straal energie uit of absorbeer dit in die vorm van fotone as hulle versnel word. Laboratoriuminstrumente kan individuele elektrone sowel as elektronplasma vasvang deur die gebruik van elektromagnetiese velde. Elektrone is ook betrokke by baie toepassings soos elektronika, sweiswerk, elektronmikroskope, bestralingsterapie, lasers en deeltjieversnellers.
Elektrone is ook betrokke in kernreaksies, soos nukleosintese in sterre, waar hulle bekend is as betadeeltjies. Elektrone kan geskep word deur die betaverval van radioaktiewe isotope en in hoë-energiebotsings, soos wanneer kosmiese strale die atmosfeer binnekom.
Groenbossanger
Die Groenbossanger (Eremomela gregalis) is 'n endemiese, skaars tot gelokaliseerde algemene standvoël in Karoo- en halfwoestynbossieveld. Hulle kom gewoonlik in groepies voor. Die voël is 11 – 12 cm groot en weeg 7 - 9 gram. In Engels staan die voël bekend as die Karoo Eremomela
Chililabombwe
Chililabombwe is een van die jongste dorpe wat in Zambië se Koperstreek uitsluitlik weens die ontginning van koper ontstaan het. Dit lê in die noordwestelike uithoek van die provinsie, 8 km suid van die grens van die Demokratiese Republiek van die Kongo. Dit het vroeër as Bancroft bekend gestaan.
Lys van Belgiese komponiste
Die artikel bevat 'n lys van Belgiese komponiste.
Chililabombwe
In 2009 was die dorp se geskatte bevolking 70 050, vergeleke met 20 000 in 1960, van wie 10% wit was.
Equipe Ligier
Equipe Ligier is 'n Franse motorsportspan, veral bekend vir sy Formule Een-span wat van 1976 tot 1996 aan die sport deelgeneem het. Die span is in 1968 deur die voormalige Franse rugbyspeler Guy Ligier gestig as 'n vervaardiger van sportmotors.
Na sy uittrede uit wedrenne ná die dood van sy vriend Jo Schlesser, het Guy Ligier besluit om sy eie span te stig en het die ingenieur Michel Tétu 'n sportmotor met die naam JS1 (voorletters van Schlesser) laat ontwikkel. Die JS1 met 'n Cosworth-kragbron, het in 1970 by Albi en Monthlery gewen, maar by die Le Mans en Tour Automobile de France uitgeval.
Formule Een
Na die verkryging van die bates van die Matra F1-span het Ligier in 1976 Formule Een betree met 'n Matra V12-aangedrewe motor en die 1977 Sweedse Grand Prix met Jacques Laffite as bestuurder gewen. Dit word algemeen beskou as die eerste geheel-Franse oorwinning in die Formule Een-wêreldkampioenskap, sowel as die eerste Formule Een-sege vir 'n Franse span en 'n Franse enjin. Die ooreenkoms met Matra is in 1979 gestaak en Ligier het 'n Cosworth-aangedrewe vleuelmotor, die Ligier JS11, gebou. Die JS11 het die seisoen begin deur die eerste twee wedrenne te wen in die hande van Laffite. Die JS11 het egter strawwe kompetisie ontvang toe Williams en Ferrari aerodinamies-aangepaste motors bekendgestel het. Die res van die seisoen was minder suksesvol vir die Franse merk.
Die JS11 en sy opvolgers het Ligier in die vroeë 1980's een van die topspanne gemaak. Ondanks aansienlike borgskap van Talbot en openbare Franse ondernemings - hoofsaaklik SEITA, Gitanes en Française des Jeux - het die mededingendheid van die span rondom 1982 begin daal. Ongeveer hierdie tyd het hulle 'n Matra V6-turbo-enjin getoets wat nooit gejaag het nie. Danksy die politieke steun van sy jarelange vriend, François Mitterrand, het Ligier in die middel van die tagtigerjare baat gevind by 'n gratis Renault-turbo-enjinkontrak. Dit, tesame met borgskappe van ondernemings soos Loto en Elf Aquitaine, het die span mededingender gemaak, hoewel nie 'n voorloper nie. Toe Renault die sport in 1986 verlaat, is Ligier sonder 'n bona fide-enjinverskaffer gelaat. 'n Abortiewe samewerking met Alfa Romeo (as gevolg van kwaai kritiek deur René Arnoux op die Alfa Romeo-enjins) is gevolg deur klant-enjintransaksies met Megatron (wat aan hul BMW M12- enjins voorsien het), Judd en Cosworth en fabriekskontrakte met Lamborghini, Renault en Mugen-Honda.
Tussen 1987 en 1991 het die span gesukkel en nie punte aangeteken in 1988, 1990 en 1991 nie, en tydens die San Marino Grand Prix van 1988 het nie René Arnoux of Stefan Johansson vir die wedren gekwalifiseer nie, die eerste keer in die geskiedenis van die span wat nie een van die motors kwalifiseer nie. In 1990, toe die medespan Larrousse gediskwalifiseer is nadat hulle beweer het dat hul onderstel deur hulself gebou is, terwyl dit in werklikheid deur Lola Cars gebou is, het Ligier na die 10de plek opgeskuif in die vervaardigerskampioenskap, wat hulle gesubsidieerde reisvoordele besorg het.
In 1993 het die span 'n opswaai getoon toe Guy Ligier die span aan Cyril de Rouvre verkoop het na 'n teleurstellende 1992-seisoen, toe hulle weer nie hul potensiaal bereik het nie, alhoewel hy van dieselfde Renault-enjins voorsien is as die dominante Williamsspan. Die span was verbasend genoeg ietwat meer mededingend in hierdie periode, deels te danke aan die talente van die aerodinamikus Frank Dernie en die ingenieur Loïc Bigois. Hulle het agt podiumplekke in die volgende vier jaar behaal, terwyl hulle skerp kontrasteer met hul versuim om 'n enkele top drie-posisie tussen 1987 en 1992 te behaal. In die laaste jare het Ligier weinig openbare steun en ook nie finansies gehad nie.
Ná Formule Een
In 2004 keer Ligier terug na motorsport nadat hy Automobiles Martini bekom het. Tico Martini het 'n Formule 3-onderstel ontwerp wat op die 2004 Parys Motorskou as die Ligier JS47 bekendgestel is, maar met die F3-mark wat deur Dallara oorheers is, het die motor slegs aan die klein Recaro F3-beker deelgeneem.
Ligier het in 2005 'n 'gentlemen driver' sportmotor, die JS49, as 'n prototipe bekendgestel.
Marie Linde
Marie Linde (1894–1963) was die skuilnaam van die Afrikaanse skrywer en dramaturg Elise Bosman. Sy skryf die eerste Afrikaanse roman wat in Engels vertaal word, Onder bevoorregte mense, wat in 1925 die wenner is van ’n romanwedstryd van die uitgewer Van Schaik.
Lewe en werk
Elizabeth Johanna Bosman, wat onder die skrywersnaam Marie Linde publiseer, is op 1 Mei 1894 te Seepunt in Kaapstad gebore. Sy het ’n ouer broer en suster. Haar vader was ’n landmeter van Stellenbosch en later direkteur van Sekondêre Driehoeksmeting en haar moeder, ’n nooi Moorrees, ’n predikantsdogter van Tulbagh. Sy is die kleindogter van Wilhelmus Johannes (Piet Ribbe) Bosman van Rosendal (vandag Mooiplaas) in die Bottelary, wie se gedigte in 1894 privaat uitgegee word as Nagelaten gedichten van P.W. Bosman, uitgegeven tot aandenken voor de familieleden. ’n Agterkleinkind van hom is Elisabeth Eybers.
Die gesin is baie lief vir lees en haar vader het ’n uitgebreide biblioteek van Nederlandse en Engelse boeke. Met haar vader praat sy Nederlands en met haar moeder Engels. As jong kind het sy swak gesondheid en word tuis onderrig, wat meebring dat sy reeds op jeugdige ouderdom wyd belese is. Melt J. Brink is ’n persoonlike vriend van haar vader en sy lees dan ook gretig sy Grappige versies en die koerant De Goede Hoop. Wanneer sy uiteindelik wel skool toe gaan, word haar vordering belemmer deur haar onvermoë om syfers baas te raak, hoewel sy besonder begaaf is in tale. Op ’n besoek na Europa in 1905 leer sy byvoorbeeld Duits op die bootreis aan en sy is ook Frans magtig.
Sy matrikuleer in 1913 aan die Goeie Hoop Seminarie en studeer dan verder in die moderne tale (Engels, Nederlands en Duits) aan die Kaapse Universiteit.
Vir ’n ruk gee sy in Kaapstad onderwys in Nederlands en Afrikaans, maar besluit dan om voltyds te skryf en haar inkomste aan te vul deur die gee van private lesse. Sy is ook etlike jare bibliotekaresse by ’n Nederlandse boekery in Kaapstad. In hierdie tyd is sy lid van die Oranje-klub, ’n Afrikaanse kultuurvereniging, waar sy aansluit by die orkes onder leiding van Charles Weich.
Vanaf die dertigerjare is sy betrokke by die amateurteater en is vir lank lid van die Kaapstadse Amateur Toneelvereniging (KAT). Sedert 1935 is sy bevriend met suster F. Bradford, met wie sy ’n huis in Plumstead deel.
Sy is op 28 September 1963 aan ’n hartaanval in haar huis in Plumstead, Kaapstad oorlede.
Ontspanningslektuur
Sy skryf gesellige ontspanningslektuur waarin sy ’n voorkeur gee aan gegoede mense wat hulle verlange na romantiek bevredig in die kunste of deur te reis, ook na die buiteland. Haar eerste boek, Onder bevoorregte mense, verower in 1925 die eerste prys in die romanwedstryd van die uitgewer Van Schaik en dit word later ook die eerste Afrikaanse roman wat in Engels vertaal word (as Among privileged people). In hierdie roman bevind ’n blanke weeskind, Bettie Ertel, haar as diensmeisie by ’n gegoede Kaapse familie. Die snobistiese en talentvolle sangeres Adeline Rademeyer is die vrou van die gesin en Bettie se aspoesterlewe staan in sterk kontras met die lewe van Adeline. Die opleiding wat sy as weeskind gehad het, is totaal ontoereikend vir die rol wat sy in die weelderige huis en tussen gesofistikeerde mense moet vervul. Die standverskil tussen haar en haar nuwe werkgewer is pynlik groot en selfs die bruin huishulp behandel haar aanvanklik redelik stief. Hoewel sy geleidelik ontdooi en self meer aandag bestee aan haar voorkoms en maniere, sny haar nederige betrekking toegang tot die hoër kringe af en verydel dit al haar romantiese drome. Eindelik kan sy egter haar verlede aflê wanneer sy aan die einde met Adeline se ryk kunstenaarsneef, Ben Maritz, trou. Hierdie troue vind natuurlik plaas ondanks sterk teenstand van Adeline en haar gesin en Ben se ouerhuis en familie. Philip John toon in sy bespreking van die roman aan die wyse waarop Marie Linde in hierdie boek reeds besef dat die Europese kunsideaal nie in Afrika suksesvol kan wees nie, maar slegs kuns gekoppel aan ’n groep of volk. In hierdie siening is sy haar tyd ver vooruit en het sy waarskynlik haar eietydse kritici vervreem, wat aanleiding gee daartoe dat die werk nie die erkenning kry wat dit verdien nie. In 1935 wys die lesers van Die Vaderland in ’n peiling vir Onder bevoorregte mense aan as die derde beste Afrikaanse prosawerk tot op daardie stadium.
Bettie Maritz is die vervolg op hierdie verhaal, maar die verdere ontplooiing van Bettie se persoonlikheid en lewe is teleurstellend. Sy verveel selfs haar man, omdat sy “so kleurloos en alledaags is wat die innerlike betref” en Ben vlug ’n paar maande weg na Europa, waar Adeline na die dood van haar man optree as operasangeres. Intussen daag ’n ryk oom op uit Argentinië, wat Bettie volledige besonderhede verskaf omtrent haar duistere afkoms. Die skryfster se kragte faal as sy die krisis moet uitbeeld wat ontstaan as gevolg van Bettie se ontdekking dat sy kleurlingbloed in haar are het.
Sy skryf ook die roman Dina en Lalie oor ’n liefdesdriehoek. Die tweelingsusters Dina en Lalie raak verlief op dieselfde man, dr. Le Grange. Lalie is getroud en verbreek die verhouding uit pligsgevoel teenoor haar man. Dina het dr. Le Grange slegs eenmaal gesien, maar volg hom nietemin tot in ’n verre uithoek van Suidwes. Daar omhels hy haar dadelik omdat hy meen dat sy Lalie is. Die bedrog lei natuurlik tot verwikkelinge veral na die dood van Lalie se man, maar alles kom tog weer reg tussen die tweeling en ook dr. Le Grange is gelukkig. Die mensbeelding bly oppervlakkig dwarsdeur die verhaal, hoewel die skildering van die skinderlustige gemeenskap van Brandvlei nie sonder meriete is nie.
Die hooftema van die roman  'n Huis verdeeld is die gespanne verhouding tussen Boer en Brit. Die Engelse skryfster Patricia van der Vyver is in Suid-Afrika gebore uit ’n Boer-Britse huwelik, maar verengels geheel en al in taal en gesindheid by haar skoonfamilie in Engeland, wat haar waarsku teen verhoudings met Afrikaners. Terug in Suid-Afrika verontagsaam sy egter hulle raad en trou met die nasionalis dr. Hartman, wat lei tot allerlei meningsverskille. Die tema van die roman is interessant, maar die gebrekkige mensbeelding veroorsaak dat dit slegs by idees bly en die dialoog kunsmatig en selfs ongemotiveerd aandoen.
Speurverhale en spookstories
Die huis met die horings, Wie is Sylvia?, Moord op Kersdag en Om die beurt is speurverhale.
Marie Linde skryf ook ’n hele aantal verhale oor bonatuurlike verskynsels en Kaparrings bevat ’n aantal spookstories.
Kortverhale
Verskeie van haar kortverhale verskyn in tydskrifte en koerante soos Die Huisgenoot, Die Boervrou, Die Brandwag, Vrouewêreld, Die Naweek, Die Suiderstem en die Afrikaanse Byvoegsel van die Cape Argus. Haar kortverhale word in hele aantal versamelings saamgebundel.
In Die goue roos en ander verhale is dit veral Die Teken (wat aanvanklik onder die skuilnaam E.B. in Die Huisgenoot gepubliseer is) wat uitgesonder kan word. Hierdie verhaal skets op treffende wyse die verhouding tussen ’n wêreldse meisie en ’n aspirant-sendeling. Die goue roos word later deur Daniel Hugo in die versamelbundel Tydskrif opgeneem. Ander versamelings is Die verlore paradys, Knap kêrels en mooi nooiens en Op die out trant. Die meeste van haar kortverhale is liefdesverhale. Soos in haar romans toon Marie Linde in haar kortverhale ’n besliste voorkeur vir mense uit die gegoede stand, wat af en toe kan ontsnap uit die verveling van die daaglikse sleurlewe en deur ’n buitelandse reis hul smagtende verlange na 'n bietjie romantiek kan bevredig. Sy behandel ook talle onderwerpe wat haar in staat stel om haar menings oor kuns te kan lug. In Duiker en Seemeeu ontmoet ’n resensent byvoorbeeld sy slagoffer toevallig in die trein en voer dan ’n lewendige bespreking met haar oor die kwessie van swartgallige kuns en romantiekerige ontspanningslektuur om uiteindelik sterk onder die bekoring van haar aantreklike vroulikheid te raak. So behaal Hilda van Woude ’n maklike oorwinning oor haar mees vyandige kritikus sonder om nou juis die kern van die vraagstuk aan te raak.
As skryfster van ligte ontspanningslektuur lewer sy verdienstelike verhale vir mense wat dit nodig vind om deur middel van ’n mooi storie te ontvlug van die verdriet en teenspoed van die werklikheid. Haar kortverhaal Die ou woonhuis word opgeneem in die versamelbundel Die jongste Afrikaanse kortverhale. Ander versamelbundels waarin haar werk opgeneem word, sluit in Uit dorp en veld.
Hoorspel
Haar hoorspel Drie lewens is een van die eerste Afrikaanse hoorspele wat uitgesaai is en  dit word ook in 1935 deur die Kaapstadse Amateur Toneelvereniging opgevoer.
Dramas
Sy skryf ook eenbedrywe wat in Drie toneelstukkies opgeneem word, waaronder die klugte Terwyl daar basaar gehou word (wat in 1936 opgevoer word deur Ons Teatertjie Toneelgroep), Malkop Lettie en die misteriespel Beatriks Ursula (wat in 1936 opgevoer word deur die Kaapstadse Amateur Toneelvereniging).
Die ongelyke worsteling verskyn aanvanklik in twee dele op 18 en 25 Januarie 1929 in Die Huisgenoot. Dit is ’n drama oor die huislike lewe, met die titel wat verwys na die ongelykheid van die stryd tussen ’n sosiale vlinder en ’n beroepsvrou wanneer dit kom by die wen van ’n man se hart. Dr. Emil Bezuidenhout keer uit Duitsland terug nadat hy daar as geneesheer gekwalifiseer het, net om uit te vind dat sy geliefde, Lydia, intussen met die navorser Albert Serrurier getrou het. Lydia se niggie, Paula Auret, werk vir Albert as sy sekretaresse en is verlief op hom. Lydia probeer om Emil en Paula ’n paartjie te maak en onder hierdie voorwendsel gaan hulle drie gereeld uit, met Paula wat die derde wiel aan die wa is. Wanneer Albert die waarheid uitvind, draai Lydia hom gou weer om haar pinkie, met Paula wat bedroë afkom van alles.
Vertalings
As vertaler is sy verantwoordelik vir die Afrikaanse liederekrans: ’n versameling van die beste liedere vir een, twee, drie en vier stemme wat in 1937 verskyn. Sy vertaal ook John Emerson en Anita Loos se drama The whole town’s talking as Die hele dorp skinder en Eric Hudson se The unfair sex as Die skone geslag en hierdie ongepubliseerde dramas word in die veertigerjare deur die Helpmekaar-toneelgeselskap opgevoer. Ander ongepubliseerde dramas wat sy in Afrikaans vertaal is Mademoiselle van Jacques Deval en ’n Man van beginsel.
Elsas-Lotaringe
Elsas-Lotaringe (Duits: Reichsland Elsaß-Lothringen, Frans: Alsace-Lorraine) was tussen 1871 en 1918 'n administratiewe gebied van die Duitse Keiserryk wat uit die historiese landskap Elsas (sonder Belfort) en die noordooste van Lotaringe (met Metz) gevorm is. Straatsburg het as administratiewe hoofstad gefungeer.
Die gebied met 'n oppervlakte van sowat 14 500 km² en 'n bevolking van sowat 1 550 000 (1871) en 1 874 000 (1910) is ná die Frans-Duitse Oorlog geannekseer en as sogenaamde Reichsland ('Ryksland') regstreeks deur die Duitse Ryk geadministreer. Dit het sodoende nie dieselfde regtelike status geniet soos ander Duitse deelstate nie.
Volgens die Verdrag van Versailles het die gebied ná die Eerste Wêreldoorlog weer Frans geword. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog is Elsas-Lotaringe tussen 1940 en 1945 deur Duitse troepe beset en tussen 1942 en 1945 formeel by die destydse Groot-Duitse Ryk ingelyf.
Elsas-Lotaringe het uit drie distrikte (Duits: Bezirke) bestaan:
Cecily Strong
Cecily Strong (gebore 8 Februarie 1984) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Staten Island Summer (2015), Ghostbusters: Answer the Call (2016), en The Boss (2016), en in die televisiereeks Saturday Night Live (1975).
Mjasisjtsjef M-4
Ontwerp en ontwikkeling
In Julie 1955 het Amerikaanse waarnemers tydens 'n Sowjetlugskou, 28 Bisons in twee groepe sien verbyvlieg. Die Amerikaanse regering het geglo dat die bomwerper reeds in massaproduksie moes wees, en die Central Intelligence Agency het beraam dat 800 teen 1960 operasioneel beskikbaar sou wees. Die lugvertoning was egter net oëverblindery aangesien die eerste groep van tien die verbyvlug herhaal het met agt meer vliegtuie. Die geklassifiseerde skattings het egter daartoe gelei dat Amerikaanse politici gewaarsku het teen 'n "bomwerpertekort".
Canon EOS 760D
Die Canon EOS 760D, ook bekend as die EOS Rebel T6s in die Amerikas en die EOS 8000D in Japan, is 'n boonste intreevlak digitale enkellensreflekskamera wat op 6 Februarie 2015 deur Canon bekendgestel is. Dit is soortgelyk aan die 750D wat op dieselfde datum aangekondig is, maar voeg die volgende kenmerke by:
Al die huidige Canon EF-lense is versoenbaar met Canon se jongste hibried-AF-sensor en behoort sonder enige probleme te outofokus.
Op 8 Mei 2015 het Canon VSA bevestig dat daar 'n sensorprobleem op sommige 760D kameras is.
Temuco
Temuco is 'n stad in Chili met 338 813 inwoners (2012).
Sterling Holloway
Sterling Holloway (4 Januarie 1905 – 22 November 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Alice in Wonderland (1951), The Jungle Book (1967), en The Many Adventures of Winnie the Pooh (1977).
Eilhardia schulzei
Eilhardia schulzei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Eilhardia en tot die familie Baeriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1883 deur Poléjaeff.
Seeroofdiere
Vroeër is die groep as 'n aparte suborde of selfs orde, genaamd Pinnipedia gereken. Tans word algemeen aanvaar dat die groep aan die suborde Caniformia behoort, en dat die groep moontlik self die resultaat van parallelle ontwikkeling is. Een teorie is dat die robbe 'n otteragtige voorouer het, terwyl die walrusse en oorrobbe 'n beeragtigege voorouer het.
Seeroofdiere kom langs die kuste van die meeste seë en oseane voor. Daar is ook enkele populasies in soetwatermere, soos die Baikalrobbe van die Baikalmeer. Hulle is vir voortplanting aan droë grond gebonde. Die kleintjies word op land gebore. Hulle is aanvanklik kwesbaar, maar groei relatief vinnig op.
Vinvoetiges is vleisetende roofdiere wat volledig aangepas is om in die water te jag. Hulle ledemate is tot vinagtige pote aangepas. Beide die voor- en agterpote kan gebruik word om mee te swem of op land te loop. Op land kom hulle traag en onhandig voor, terwyl hulle uiters bekwaam en rats in die water is. 'n Dik vetlaag beskerm hulle teen die omliggende koue water.
Liggaamsbou en lewenswyse
Alle robbe is besonder goed aangepas by 'n lewe in die water. Hulle liggame is torpedovormig, met ŉ kort nek en 'n klein koppie. Die ledemate is omvorm tot vinpote (pinnipedia beteken letterlik "vinvoetiges") en tussen die tone kom ŉ swemvlies voor. Die naels is gereduseer. Die agterpote is na agter gerig en funksioneer as ŉ stertvin; die stert is slegs 'n klein stompie.
Die diere is in staat tot vinnige en behendige bewegings in die water as gevolg van die goeie vaartbelyning van hul liggame, maar op die land wek hul bewegings die indruk van onbeholpenheid. Verdere aanpassings by 'n lewe in die water is die gereduseerde oorskulpe, die spleetvormige neusgate (wat deur middel van spiere oopgemaak word vir asemhaling) en die groot oë. Onder die stewige vel met sy kort, dik pels word 'n dik speklaag (walvisspek) by gesonder diere aangetref wat die dier teen die koue beskerm; om dieselfde rede is die testes (saadballe) onder die vel geleë.
Bogenoemde voorsorgmaatreëls is nodig omdat die meeste robbe in die ysige see van die Arktiese en Antarktiese streke lewe. Hulle kom wel ook in warmer waters voor en twee spesies, die labradorseehond (Phoca vitulina mellonae) en die baikalrob (Pursa sibirica), het hulle by lewe in varswatermere, te wete onderskeidelik die Benede-Robmeer in Labrador en die Baikalmeer in Sentraal-Asië, aangepas. Die voedsel van robbe bestaan meestal uit visse, weekdiere en krewe, maar sommige eet ook seevoëls en selfs ander (jong) robbe.
Die lang baard- en snorhare dien as tasorgane tydens hulle soektog na voedsel. Hoewel seeroofdiere die grootste gedeelte van hul lewe in die water deurbring, kom hulle dikwels aan land om te slaap. Die kalfies word ook op land of op ys gebore. Hierdie amfibiese leefwyse onderskei hulle van die ander seelewende soogdiere, die walvisse (orde Cetacea) en die lede van die orde Sirenia (mariatee, dugong, meerminne), wat nooit op land kom nie. Aan die begin van die lente kom die robbulle een-een aan land om territorium te verower. Hoe hoër hul getalle styg, hoe feller word die gevegte.
Henk Crouse
Johannes Hendrik Crouse is 'n Suid-Afrikaanse skrywer en is op 14 Julie 1957 in Port Elizabeth gebore as enigste seun in 'n gesin van vier kinders.
Seeroofdiere
Liggaamsbou en lewenswyse
Die volgende aantal maande verlaat die bulle nooit hul verowerde gebied nie en teer hulle net op hul vetreserwes. Na 'n ruk kom die koeie ook aan land en elke bul versamel 'n klomp koeie (harem) om hom. By sommige seehondagtiges kom ook monogamie (een bul met 'n koei) voor. Die koeie is reeds 10 tot 12 maande dragtig wanneer hulle aan land kom. Kort daarna word die kleintjies (gewoonlik net een) gebore.
Henk Crouse
Lewe en werk
Die skrywers Reinet Nagtegaal en Elna Crouse is sy susters en sy oudste suster is Marianne. Hy word groot en gaan skool op Vryburg, hoewel die gesin vir twee jaar na Boksburg verhuis het toe sy pa daarheen verplaas is. In 1975 matrikuleer hy aan die Hoërskool Vryburg. Dan studeer hy vanaf 1976 verder aan die Universiteit van Pretoria, waar hy die B.A.-graad en LL.B.-graad verwerf en hom as regsgeleerde kwalifiseer. Sy liefde vir Afrikaans maak dat hy dit as een van sy hoofvakke neem, al is dit nie 'n vereiste vir die graad nie. Sy verpligte militêre diensplig doen hy as 'n regsoffisier in die Lugmag. Na diensplig praktiseer hy as prokureur, maar verlaat die praktyk op dertigjarige ouderdom vir 'n loopbaan in die beleggings bankwese. Hy word dan in Johannesburg hoof van die regsafdeling van die internasionale HSBC Bank. In die vroeë tagtigerjare is hy getroud met Lydia, een van sy kollegas in die regspraktyk. Hulle het twee dogters(Kristi en Cara) en bly in Johannesburg. Beide dogters bekwaam hulle, net soos hulle ouers, in die regte.
Seeroofdiere
Liggaamsbou en lewenswyse
Sommige soorte kalf elke jaar, maar ander net elke 2 of 3 jaar. Paring vind enige tyd na die geboorte plaas, waarop die maer en uitgeteerde bulle na die see terugkeer. By die meeste spesies soog die moeder die kleintjie etlike weke, en sodra die kleintjie kan swem, beweeg hy en sy moeder die water in. Dit is tydens hierdie vroeë tydperk van hul lewens dat die diere in die grootste lewensgevaar verkeer omdat hulle lang, wollerige pelse sterk in aanvraag is by die mens.
Henk Crouse
Skryfwerk
Van kleins af is hy lief vir skryf. Op skool skryf hy 'n opstel oor die onderwerp “Mense wat toustaan”, waarin 'n prostituut en predikant voor Petrus toustaan om verhoor te word en uit te vind of hulle hemel toe gaan. In sy verhaal gaan die prostituut eerder as die predikant hemel toe, wat vir so 'n opskudding op sy tuisdorp, Vryburg, sorg dat hy amper nie deur sy kerk aangeneem word nie. Hy skryf die roman “Man op die dak” wat die probleme van 'n disfunksionele, welaf stads gesin behandel. Die pa (Chris Malherbe) is in sy middeljare behep met sy voorkoms en het 'n impotensie-probleem wat hy met die hulp van geselskap meisies probeer oplos. Sy lewensuitkyk verskil hemelsbreed van sy vrou, die hipergelowige Susan, wat sin probeer kry in haar godsdiens belewing. Hulle negentienjarige student-dogter, Leana, het 'n dwelm- en selfmutilasie-probleem. Sy raak betrokke by die Wiccabeweging, wat 'n ou geloof is waarin vroue as goeie hekse op stads dakke bymekaarkom. Chris se verhaal word afgewissel met insidente uit sy verlede, waaruit dit blyk dat hy probeer vergoed vir die foute wat sy pa in sy opvoeding gemaak het, maar weens sy eie tekortkominge steeds sleg te kort skiet as vader. Eindelik handel die roman minder oor die opspraakwekkende gebeure en dinge wat die gesin oorkom, as oor die sielkundige impak daarvan op die karakters. “Man op die dak” is in 2006 op die kortlys vir die Eugène Marais-prys.
Seeroofdiere
Klassifikasie
Die Suid-Afrikaanse seebeer (Arctocephatus pussillus) kom nog die volopste voor en wel rondom die suidpunt van Afrika. Hulle kom gereeld aan wal. Seeleeus (genusgroep Otariini) het, in teenstelling met seebere, net kort hare, sonder enige wolhare. Hul name is toe te skryf aan die leeu-agtige gebrul wat hulle maak. Die bekendste is die Kaliforniese seeleeu (Zalophus californianus), wat in feitlik elke dieretuin voorkom en gereeld in sirkusse optree. Hierdie ongeveer 2 m lange diere is die slankste en beweeglikste van alle robbe en is 'n uitstekende duiker. Soms bly hulle tot ŉ kwartier onder water en wanneer hulle aan land wil gaan, kan hulle vir meer as 'n meter bo die water uitspring.
Umgenirivier
Die Umgenirivier (Engels: Umgeni River), of Mgeni in Zoeloe, is 'n rivier in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Die Albert Falls-dam, Midmardam en Howickwaterval is in die Umgenirivier.
Suurstof
Suurstof is die chemiese element in die periodieke tabel met die simbool O (van die Latyn, oxygenium) en atoomgetal 8.
Seeroofdiere
Klassifikasie
Tot die walrusfamilie Odobenidae behoort net een spesie, die walrus Odobenus rosmarus. Die dier het tydens die Pleistoseen 'n breër verspreiding gehad, maar tans word hy nog net rondom Groenland, in die noorde van Siberië en in die Beringsee aangetref. Walrusse lewe in families: een bul met 1 tot 3 koeie en 'n aantal kleintjies; dikwels word etlike families saam in groter groepe aangetref. Waarskynlik paar hulle en skenk die lewe in die water.
Suurstof
Die element kom algemeen voor op Aarde asook regdeur die heelal. Molekulêre suurstof (O2, dikwels na verwys as "vry suurstof") op Aarde is van biologiese oorsprong. Aanvanklik het dit gevorm vanweë die werking van fotosintetiese anaerobe (archaea en bakterieë). Die voorkoms daarvan in latere tydperke tot en met die huidige tyd word hoofsaaklik gedryf deur die plante op aarde wat suurstof vrystel tydens fotosintese.
Seeroofdiere
Klassifikasie
Die kleintjies word 1 ½ jaar gesoog, sodat daar dus net elke tweede jaar 'n kleintjie van 'n spesifieke koei gebore kan word. Wanneer die koei met haar kalf die water ingaan, swem sy op haar rug en hou die kalf met een of albei voorpote op haar bors vas. Buiten die mens het walrusse geen natuurlike vyande nie. By die rob- of seehondagtiges (superfamilie Phocoidea) is die oorskulp geheel en al afwesig, die agterpote kan nie onder die liggaam ingebring word nie en derhalwe kan die dier nie op hulle loop nie. Vir voortbeweging op land maak hulle uitsluitlik gebruik van hul relatief kort voorpote, waarmee die liggaam met kort rukke na vore gegooi word.
Suurstof
Kenmerkende eienskappe
Teen standaard temperatuur en druk, kom suurstof as 'n gas voor wat uit 'n diatomiese molekule bestaan met die chemiese vergelyking O2. Suurstof is 'n belangrike bestanddeel van lug wat deur plante tydens fotosintese vrygestel word en is noodsaaklik vir aerobiese respirasie in diere. Die woord suurstof het sy ontstaan te danke aan die vroeëre geloof, rondom die tyd dat dit in die 18de eeu ontdek is, dat alle sure suurstof bevat het. Dit is nou bekend dat sure nie noodwendig suurstof hoef te bevat nie.
Seeroofdiere
Klassifikasie
Van al die seehonde (subfamilie Phocinae) is die gewone seehond (Phoca vitulina) die bekendste omdat hy nie alleen rondom Amerika en Japan voorkom nie, maar ook langs die weskuste van Europa. Hulle verkies om in vlakker waters naby sandbanke te leef. Die kleintjies, wat in Junie of Julie na 'n draagtyd van 2 maande, gebore word, verloor hul wit pels nog voor, tydens of net na geboorte. Hulle kan gevolglik onmiddellik die water binnegaan.
Suurstof
Kenmerkende eienskappe
Vloeibare O2 en O2 in vastestofvorm het 'n ligte blou kleur en is beide paramagneties. Vloeibare O2 word gewoonlik verkry deur die fraksionele distillasie van vloeibare lug. Beide vloeibare en soliede O3 (osoon) het 'n dieper blou kleur.
Seeroofdiere
Klassifikasie
As 'n kleintjie op die een of ander wyse van sy moeder wegdwaal, laat hy ŉ klaende gehuil hoor wat oor ver afstande hoorbaar is, en die kleintjies staan derhalwe as huilers bekend. Seehonde se voedsel bestaan uit hoofsaaklik platvisse. Omdat hulle baie skade aan visnette aanrig, word 'n beloning aangebied vir elke seehond wat geskiet word. Hierdie praktyk en omgewingsbesoedeling het die getal seehonde drasties laat afneem. Sedert 1962 is seehonde in verskeie waters beskerm.
Suurstof
Kenmerkende eienskappe
'n Ander allotroop van suurstof wat onlangs ontdek is, O4, is 'n vastestof met 'n diep, rooi kleur en word gemaak deur O2 saam te pers tot 'n druk van 20 GPa. Die eienskappe daarvan word bestudeer vir gebruik in vuurpylbrandstowwe en soortgelyke toepassings, aangesien dit 'n veel kragtiger oksideermiddel as beide O2 of O3 is.
Seeroofdiere
Klassifikasie
Die baardrob (Erignathus barbatus) het sy naam te danke aan sy besonder lang snorbaarde. Hy leef nie-sosiaal in die kusgebiede van Europa, Asië en Noord-Amerika en eet veral skulpdiere. Eskimo's gebruik sy vel om rieme en sole van te maak. Die see-olifant (genus Mirounga) behoort tot die subfamilie Cystophorinae (slurprobbe) en is die grootste van alle robbe. Die mannetjies kan tot 6,5 m lank word en besit 'n slurpvormige, verlengde snoet wat opgeblaas word as hulle opgewonde raak.
Suurstof
Aanwendings
Suurstof vind noemenswaardige toepassings as oksideermiddel, met slegs fluoor wat 'n hoër elektronegatiwiteit tentoonstel. Vloeibare suurstof word gebruik as oksideermiddel in vuurpylaandrywing. Suurstof is noodsaaklik vir respirasie en daarom word suurstofaanvulling gebruik in die geneeskunde. Mense wat bergklim of in vliegtuie vlieg gebruik ook somtyds voorrade om hul suurstof aan te vul (in die vorm van saamgeperste lug). Suurstof word ook gebruik in sweiswerk en met die maak van staal en metanol.