cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Metamorfose van Narsissus
<div class="noprint" style="clear: right; border: solid #aaa 1px; margin: 0 0 1em 1em; font-size: 90%; background: #f9f9f9; width: 250px; padding: 4px; spacing: 0px; text-align: left; float: right;"> Die skildery wat hier bespreek word, kan besigtig word by die webwerf van die Tate Modern, waar dit tans gehuisves word. Metamorfose van Narsissus (1937) is 'n 511 x 781 mm olie op doek-skildery van die Spaanse surrealis Salvador Dalí. Die skildery is uit Dalí se Paranoïes-kritiese periode. Volgens Griekse mitologie het Narsissus op sy eie weerkaatsing in 'n poel water verlief geraak. Sy onvermoë om sy die waterige beeld te omhels lei daartoe dat hy wegkwyn en die gode hom as 'n blom verewig. Dalí het die skildery in 1937 voltooi tydens sy lankverwagte terugkeer na Parys nadat hy reuse sukses in die VSA behaal het.
Die skildery vertoon Narsissus wat in 'n poel na onder sit en staar. Nie ver daarvandaan is 'n vervallende rotsfiguur wat nou met hom ooreenkom maar wat heel anders waargeneem word as 'n hand wat 'n bol of eier vashou waaruit 'n narsissus groei. In die agtergrond kan 'n groep naakfigure gesien word terwyl 'n derde narsissusagtige figuur op die horison verskyn.
Dalí het 'n lang gedig geskryf wat by die skildery pas. Metamorfose van Narsissus word tans in die Tate Modern in Londen uitgestal.
Groenblouvinkie
Die Groenblouvinkie (Vidua codringtoni) is 'n klaarblyklike skaars standvoël in vogtige boomveld en woudrande. Die voël is 11 cm groot en weeg 12 - 14 gram. In Engels staan die voël bekend as die Zambezi Indigobird.
DSM
DSM kan verwys na:
Polisisteemteorie
Van Gorp voer aan dat “sistemiese” terme reeds in die werke van Jurij Tynjanov en Jurij Lotman, Claudio Guillén en Robert Estival verskyn het, maar dit was eers sedert die sewentigerjare dat Niklas Luhmann, Siegfried J. Schmidt en veral Itamar Even-Zohar die studie van literêre sisteme tot ’n gevestigde subdissipline binne die literatuurstudie ontwikkel het. Even-Zohar skryf juis dat, alhoewel hy sy teorie (wat aanvanklik slegs ’n hipotese was) in publikasies tussen 1960 en 1970 geformuleer het, die grondslag van die literatuurpolisisteemteorie na die Russiese Formalisme terugstrek. Even-Zohar se polisisteemhipotese is verder uitgebrei deur ander lede van die Porter-instituut vir Poëtika en Semiotiek aan die Universiteit van Tel Aviv, waaronder Gideon Toury, Zohar Shavit, en Rakefet Sheffy. Die werk van die Franse sosioloog, Pierre Bourdieu, in terme van die kulturele veld (die sogenaamde veldteorie wat op die insigte van Kurt Lewin gebaseer is) is ook met die polisisteemteorie geïntegreer, en Codde skryf dat Even-Zohar soms Bourdieu se konsep van die habitus aanwend asof die polisisteemteoretiese siening van kulturele sisteme en Bourdieu se benadering heeltemal verwisselbaar is. (Die integrasie van sisteemteorie met die veldteorie is egter geensins sonder probleme nie – kyk Codde en Van Rees & Dorleijn ) Nietemin is die geldigheid van so ’n funksionele benadering tot die konteks waarin ’n literêre teks funksioneer, hetsy binne die veld- of polisisteemteorie, deur onder andere Dirk de Geest, Kees van Rees, Elrud Ibsch, Gillis Dorleijn en Douwe Fokkema deeglik bewys, gewoonlik met verwysing na die Nederlandse literêre sisteem (kyk byvoorbeeld Van Rees & Dorleijn en Venter ). Reeds teen 1997 beweer Schmidt onomwonde: “[N]o literary scholar who wants to be taken seriously by the academic world would deny that it is inadequate to study literary texts in isolation from their contexts.”
Sedert die middel tagtigerjare is die toepassing van die polisisteemteorie ook ’n gevestigde benaderingswyse in die bestudering van spesifiek die Afrikaanse literêre sisteem of veld. Kyk byvoorbeeld Viljoen, Senekal, De Wet, Venter en Kleyn.
Lara Cox
Lara Cox (gebore 6 Maart 1978) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kangaroo Jack (2003) en The Makeover (2009), en in die televisiereekse Home and Away (1988) en Heartbreak High (1994).
Koolspruit
Die Koolspruit is 'n rivier in die sentrale deel van die Vrystaat, Suid-Afrika. Dit is 'n sytak van die Sand-, Vet- en Vaalriviere.
Owen Rhoscomyl
Owen Rhoscomyl (* 6 September 1863, Southport, Merseyside, Engeland - † 15 Oktober 1919, Londen Engeland) is ’n skuilnaam van Arthur Owen Vaughan. Vaughan is veral bekend vir die bydrae wat hy tot die Afrikaanse literatuurgeskiedenis gemaak het met sy, en sy vrou, Katherine Louisa Vaughan se boek Ou Hendrik se stories. As Owen Rhoscomyl publiseer hy verskeie Engelse romans en geskiedkundige werke.
Lewe en werk
Robert Scourfield Mills is op 6 September 1863 in Southport, Merseyside in Engeland gebore. In sy grootwordjare ervaar hy verskeie ontwrigtings wat veroorsaak dat hy uiteindelik by sy ouma (aan moederskant) in Wallis grootword. Dit is ook sy ouma wat hom Owen begin noem.
As vyftienjarige loop hy weg van die huis en gaan per skip na Amerika waar hy ondermeer as cowboy en prospekteerder werk. Na sy terugkeer na Engeland sluit hy by die Britse Weermag aan. (Tydens hierdie fase van sy lewe staan hy as Robert Milne bekend.) Hoewel hy geforseer word om uit die weermag te bedank, besluit hy om op eie stoom na Suid-Afrika te gaan met die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog in 1899. Met sy aankoms in Suid-Afrika word hy toegelaat tot die Rimington’s Guides. As deel van hierdie eenheid is hy betrokke by verskeie veldslae (o.a. Magersfontein, Modderrivier en Belmont)  en ontsettings (o.a. Johannesburg, Paardeberg en Kimberley).
In Suid-Afrika ontmoet hy ook die boeremeisie, Katherine Louisa de Geere. Hulle trou, sonder die toestemming van haar ouers op 21 Desember 1900, op die walle van die Vaalrivier.
Vaughan sit sy loopbaan as soldaat tydens die Eerste Wêreldoorlog voort. Vir sy dapperheid en getroue diens in die weermag en in oorlogstoestande verower hy die Distinguished Service Order (DSO) en die koning ken ook na sy dood die Order of the British Empire (OBE) toe.
Hy en Katherine het vier kinders. Arthur Owen Vaughan is op 15 Oktober 1919 in ’n hospitaal in Londen aan lewerkanker oorlede.
Akko
Tydens die kruistogte veg Islamitiese en Christelike leërs om die heerskappy oor Akko, wat destyds vanweë die bloedige gevegte as die "Kerkhof van die Christendom" bekend staan.
Die yster- en ander nywerhede het nou die belangrikste ekonomiese basis geword, terwyl die hawe vandag slegs 'n klein rol speel.
Geskiedenis
Akko, wat in antieke tye ook Ptolemaïs, en tydens die kruistogte Saint-Jean d'Acre genoem word, is oorspronklik 'n Fenisiese stad wat meer as 3 000 jaar bestaan. Alexander die Grote verower die stad in 332 v.C., en volgens die Handelinge van die Apostels (21:7) bring Paulus een dag in Ptolemaïs deur.
Teen die vroeë Middeleeue is die stad maar 'n klein hawe en die tweederangse setel van 'n Bisantynse biskop. 638 verower die Arabiere Akko, wat in die volgende eeue veral danksy die administrasie van die Egiptiese Toeloeniede-stadhouers 'n nuwe bloeitydperk beleef. 'n Nuwe hawe word gebou om die groeiende seehandel te akkommodeer.
Met die verowering deur die Kruisvaarders in die jaar 1110 word Akko die belangrikste hawe vir die Europese ridders en die tweede hoofstad van die Latynse Koninkryk van Jerusalem. Die stad word deur 'n koninklike stadhouer regeer, wat as voorsitter van die burgerlike en hawegeregshof ook die sogenaamde kettingreg het – hy is geregtig om byvoorbeeld snags die hawe met 'n ketting te versper. Die Italiaanse stadstate Venesië, Genua en Pisa kry as vergoeding vir hulle vlote, wat in die kruistogte gebruik is, die seehawe en verrykende voordele soos vrystelling van belasting, outonome regspraak, woonbuurte en besigheidsdistrikte en hul eie kerke. Akko speel danksy hierdie voorregte 'n eersterangse rol in die handel met die Ooste, wat toe veral deur die koopmanne van die Italiaanse stadstate oorheers word. Akko lok talle sakemanne en nedersetters uit talle lande en het sedert die 11de eeu 'n probleem met oorbevolking.
Die Arabiese veldheer Saladin verower Akko in 1187, die stad word in 1191 egter deur die strydmagte van die Derde Kruistog onder Filips II van Frankryk en Richard I van Engeland beleër en verower. Na die verdrywing van die Islamitiese bevolking word Akko weer die hoofstad van 'n verkleinde Koninkryk van Jerusalem. In Akko word in 1198 die Duitse Orde en in 1219 die Fransiskaanse klooster onder Frans van Assisi, wat vandag nog steeds bestaan, gestig.
In 1229 kom die stad onder die heerskappy van die Orde van die Johannieter-ridders en dra die naam Saint-Jean d'Acre. Na die verowering van Jerusalem deur die Moslems in die jaar 1244 bly die stad een van die laaste kruisvaarderstede. Die Italiaanse invloei groei steeds verder, en ook die Tempelridders stig hul hoofkwartier in die stad. Koning Lodewyk IX van Frankryk versterk Akko tussen 1250 en 1252, maar slaag nie daarin om die verskille tussen die adellikes en die burgers op te los nie. Veral die oorlog tussen die Republieke van Genua en Venesië skep 'n groot probleem. 'n Aantal adellikes verlaat Akko en emigreer na Siprus. Nadat die landweg na die Verre Ooste deur die Mongoliese Ryk in 1265 toeganklik word, stel die Italianers nie meer belang in die hawestad nie.
Terwyl Akko deur burgeroorloë geteister word, groei die Joodse gemeenskap en lok immigrante uit Wes-Europa. Spaanse en Franse rabbyne maak van Akko 'n sentrum van Joodse geleerdheid.
Met die val van Akko op 18 Mei 1291 is die kruistogbeweging uiteindelik gedoem tot mislukking. Die Mamloekesoeltan Kalaoen verower kort voor sy dood die stad. Die bevolking word gedood of wyk uit na Siprus. Akko word afgeskaal tot 'n klein vissersdorp.
In 1517 word Akko onder Soeltan Selim I deel van die Ottomaanse Ryk. Tydens die 18de eeu versterk Jezzar Pasja, die destydse Goewerneur van Damaskus, die dorp.
Napoléon Bonaparte beleër die stad tevergeefs 61 dae lank in die jaar 1799.
Op 17 Mei 1948, drie dae nadat Israel sy onafhanklikheid verklaar het, beset troepe van die Hagana Akko.
UNESCO verklaar die ou stadskern van Akko in 2001 tot wêrelderfenisgebied.
Jacques Villeneuve
Jacques Joseph Charles Villeneuve (Saint-Jean-sur-Richelieu (Quebec, Kanada), 9 April 1971) is 'n afgetrede Kanadese motorrenjaer, wat in 1997 wêreldkampioen in Formule Een geword het. Jacques is die seun van Gilles Villeneuve, 'n renjaer wat in 1982 tydens kwalifisering op die Zolder-renbaan in België verongeluk het.
Loopbaan
Villeneuve het in Monaco groot geword, waar hy onder mentorskap van Craig Pollock vordering getoon in verskeie Formule 3-kampioenskappe. In 1994 skuif hy oor na die IndyCar-klas.
Ná hy in 1995 as kampioen in die IndyCar-reeks gekroon is, teken Villeneuve 'n kontrak vir 1996 met die Formule 1-span van Williams. In sy eerste ren beklee hy reeds die voorste wegspringplek, maar weens 'n tegniese probleem eindig Villeneuve toe tweede. In sy vierde ren behaal hy sy eerste Grand Prix-oorwinning. Hy moes ongelukkig die wêreldtitel aan Damon Hill afstaan, en Villeneuve eindig dié seisoen tweede met elf keer op die podium en 'n totaal van 78 punte. In 1997 wen Villeneuve die wêreldkampioenskap op die Jerez-renbaan, ná 'n omstrede botsing met Michael Schumacher.
In 1998 is daar 'n nuwe enjinleweransier vir Frank Williams se span. Uiteindelik blyk dit dat die Mecachrome-enjin nie kragtig genoeg is nie. Dit word 'n teleurstellende jaar vir Villeneuve sonder 'n Grand Prix-oorwinning. Na dié seisoen teken Villeneuve by die nuwe span van British American Racing. Villeneuve kon daar ook maar min regkry en in 2003 maak die span bekend dat hulle hom nie meer in 2004 sal benodig nie.
Villeneuve maak 'n  terugkeer deur aan die einde van 2004 drie renne vir Renault te jaag. Teen die einde van 2004 teken hy 'n kontrak van twee jaar met Sauber, vir 2005 en 2006.
In 2005 eindig Villeneuve in 'n teleurstellende 14de plek in die wêreldkampioenskap tydens sy eerste seisoen by Sauber. Toe hy in 2006 in die Duitse Grand Prix vir 'n ongeluk beskuldig word, besluit Villeneuve om uit die span te bedank, omdat BMW die jaer Robert Kubica vir drie renne wou toets. Vroeg in 2007 maak hy bekend dat hy vir Peugeot in die Le Mans 24-uur sal jaag.
In Februarie 2007 maak Villeneuve bekend dat hy permanent na sy geboorteland, Kanada, gaan terugkeer.
Villeneuve neem op 8 Oktober 2007 aan sy eerste NASCAR-ren op die Talladega-baan deel in 'n UNICEF-geborgde Toyota. Hy spring laaste weg al het hy beter gekwalifiseer, om nie in die weg te staan van die ervare jaers nie. Desondanks eindig hy 21ste van die 43 jaers.
In 2015 keer Villeneuve terug na 'n volledige kampioenskap, toe hy in Formule E vir die span "Venturi Grand Prix" jaag.
Hoefyster-valkvis
Die hoefyster-valkvis (Paracirrhites arcatus) is 'n vis wat voorkom in die Stille Oseaan en die Indiese Oseaan, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Horseshoe hawkfish.
Homeriese kwessie
Die Homeriese kwessie is gemoeid met die onsekerheid en gevolglike debat rondom die identiteit van Homeros, die outeurskap van die Ilias en Odussee asook die historiese egtheid van vernaam die Ilias. Die vakgebied se wortels lê in die Klassieke Oudheid en Hellenisme, maar kom eers werklik tot sy reg onder die Homeriese vakgeleerdes van die 19de en 20ste eeu.
Botrivier (rivier)
Die Botrivier ontspring in die berge naby Franschhoek en vloei daarna deur ‘n vallei na die dorpie Botrivier. Verder vloei dit deur ‘n wye vlakte tussen berge na die see. Vanaf die Viljoenspas in die Groenberg is daar suidwaarts ‘n goeie uitsig oor die bolope van die Botrivier en die Riviersonderend (rivier).
Homeriese kwessie
Die belangrikste onderafdelings rakende die Homeriese kwessie is:
Botrivier (rivier)
By sy mond vorm die rivier ‘n lagune, bekend as die Botriviervlei, van 9km lank en 2km breed. Aan die oostekant daarvan lê Hawston en Fisherhaven en aan die westekant Kleinmond. Die lagune is gevul met seewater, behalwe as die rivier in die winter dalk in vloed is.
Homeriese kwessie
Die moontlikhede van moderne tekskritiek asook argeologiese antwoorde het ŉ paar ekstra vrae tot gevolg:
Erica tenuicaulis
Erica tenuicaulis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Botrivier (rivier)
Die rivier is nou verbind met die ontwikkeling van die westelike deel van die Overberg. In die laat 17de eeu het die Hessekwa-groep van die Khoi onder kapt. Goukou dikwels op die oewers kamp opgeslaan om hul vee te laat suip. Hul beeste het vet geword en goeie melk gelewer. Vandaar dat die Khoi die naam Gouga of dan Botterrivier daaraan gegee het. In die volksmond het die naam afgeslyt na Botrivier.
Homeriese kwessie
Homeros as manifestasie van ŉ mondelinge tradisie
Na die gedagteryke werk van Milman Parry is meeste klassici dit eens dat die meeste gedigte aan Homeros toegewys, of hy as digter bestaan het of nie, tot ŉ sekere mate van mondelinge tradisie afhanklik is – ŉ geslagte-oue tegniek wat die erfgoed van velerlei sanger-digters (of aoidoi) was. ŉ Ontleding van die struktuur en woordeskat in die Ilias en Odussee toon aan dat die gedigte heelwat gereelde en herhalende frases bevat; selfs volledige verse word herhaal. Kon die Ilias en Oddussee die produk gewees het van mondeling-voorskriftelike komposisie, daar en dan deur ŉ digter saamgestel deur gebruik te maak van ŉ versameling gememoriseerde tradisionele verse en frases? Milman Parry en Albert Lord wys dat sulke uitvoerige mondelinge tradisie, hoewel vreemd in hedendaagse literêre kulture, tipies is van epiese digkuns in ŉ uitsluitlike mondelinge kultuur. Die kernwoorde hier is "mondeling" en "tradisioneel". Parry begin met die eersgenoemde: die herhalende taalstukke is volgens hom deur die sanger-digter by sy voorgangers oorgeneem, en was nuttig in die komposisie van gedigte. Parry noem die herhalende taalstukke "formules".
Botrivier (rivier)
So vroeg as 1672 meld sersant Cruijthoff in sy dagboek dat hy die Botrivier oorgesteek het. In September 1708 verkry Ferdinand Appel weiregte aan die rivier. Waar die dorpie vandag is, het VOC-amptenare met die Khoi onderhandel oor beeste vir die Kaapse nedersetting.
Homeriese kwessie
Homeros as manifestasie van ŉ mondelinge tradisie
Heelwat geleerdes stem saam dat die Ilias en Odussee ŉ proses van standaardisering en verfyning ondergaan het vanuit ouer bronne, beginnende by die agtste eeu v.C. Hierdie proses wat soms na verwys word as die "miljoen klein stukkies" ontwerp, ondersteun oënskynlik die gees van mondelinge tradisie. Albert Lord vermeld in sy magnum opus, The singer of tales, dat digters binne ŉ mondelinge tradisie, soos Homeros, geneig is om hulle verhale aan te pas en te skep soos hulle dit uitvoer. Hoewel die gevolgtrekking dan gemaak kan word dat hy van ander sangerdigters geleen het, maak hy dit feitlik seker sy eie.
Botrivier (rivier)
In 1839 was daar ‘n poging om die lagune in ‘n hawe vir die Overberg te ontwikkel. Daar het niks van gekom nie, want die rivier is stroomop van die lagune nie bevaarbaar nie. Boonop vloei die rivier byna nie in die somer nie. Op 18 Augustus 1879 strand die Italiaanse skip Pisa by die rivier se mond.
2014 Oostenrykse Grand Prix
Die 2014 Formule Een Oostenrykse Grand Prix is op 22 Junie 2014 op die Red Bull Ring in Spielberg, Oostenryk gehou. Dit was die agtste wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Nico Rosberg in sy Mercedes gewen.
Potchefstroomse Universiteitskoor
Die Potchefstroomse Universiteitskoor (Engels: Potchefstroom University Choir) is gesetel op die Potchefstroomkampus van die Noordwes-Universiteit.
Die Potchefstroomse Universiteitskoor is in 1955 gestig o.l.v. prof. Pieter de Villiers. Die koor was van 1976 tot 2011 onder leiding van prof. Awie van Wyk, wat ’n bekroonde Suid-Afrikaanse komponis en dirigent is. Sedert 2012 staan die koor onder leiding van Kobus Venter. Die koor onderneem jaarliks een binnelandse toer (dit sluit Namibië in) en een keer elke vyf jaar ’n oorsese toer. Die koor het reeds agt oorsese toere beleef, in 1981, 1987, 1993, 1997, 2003, 2008, 2011 en 2014. Die oorhoofse doel van die toere is om kulturele bande te bou met die buiteland en om Suid-Afrikaanse koormusiek daar blootstelling te gee.
Die koor bestaan uit gemengde stemme en die lede is almal bona fide studente van die Noordwes-Universiteit se Potchefstroomkampus. Die ouderdomme van die lede wissel dus van 18 tot 23 en studeer ’n verskeidenheid rigtings van ingenieurswese tot onderwys. Die koor ontvang gereeld uitnodigings van staatsinstellings, korporatiewe organisasies, ander universiteite, kerke en kulturele organisasies van dwarsoor die land vir optredes. Die koor het onder meer opgetree by die inhuldiging van mnr. F.W. de Klerk en mnr. Nelson Mandela. Die koor is genooi deur die Internasionale Sentrum vir Koormusiek (in België) om die jaarlikse gaskoor te wees in 2003, en het reeds twee keer aan die Internationaler Chorwettbewerb in Spittal an der Drau in Oostenryk deelgeneem.
Van die groot werke wat die koor, onder orkesbegeleiding, opgevoer het sluit in Carmina Burana (van Orff), Requiem (van Mozart), St. Mattheus Passie (van Bach), Messiah (van Händel), Kroningsmis (Coronation Mass) (van Mozart), Petite Messe Solennelle (van Rossini), Requiem (van Fauré), Requiem (van Brahms), Requiem (van Watt), Misa Criolla en Navidad Nuestra (van Ramírez), Missa Choralis (van Liszt) en Mother and Child (van Tavener).
Verskeie klank- en televisieopnames is al deur die koor gedoen en dit word gereeld gebruik, veral op RSG en Classic FM. Die koor het reeds ses laserskrywe vrygestel.
Unieke koorklank
Hierdie koor, onder leiding van prof. Awie van Wyk, is dwarsoor die wêreld bekend as ’n koor wat nie net musiek uitvoer nie, maar wat die harte van die gehoor deur die musiek raak. Van Wyk het ’n unieke manier waarmee hy die beste uit die lede van hierdie koor haal. Omdat hy self die musiek so intens ervaar wanneer hy dirigeer, voel die koor hom oombliklik aan en word dit wat hy op die koor projekteer netso weerspieël op die gehoor. Die ervaring van die musiek is vir prof. Van Wyk baie belangriker as die letterlike nakoming van die bladmusiek self, hoewel hy baie noukeurig te werk gaan om die detail van die musiek in oefentyd in te oefen.
Die Potchefstroomse Universiteitskoor het ook al vele sangers vir die Wêreldjeugkoor opgelewer en sluit onder andere Mabet van Wyk, Richter Grimbeeck (tans ’n koorleier aan die Oosrand van Johannesburg), Lhente-Marie Pitout, Jacques Imbraillo, Kobie van Rensburg en Jacques le Roux in.
Van prof. Van Wyk se bekendste komposisies sluit in die kinderoperette, Gelukland, Ps. 16 (Neem my in beskerming, O God) en die toonsetting van die Griekwapsalms, uit ’n digbundel genaamd "Innie skylte vannie Jirre" deur Hans du Plessis. Behalwe vir die komposisies, is Van Wyk ook ’n befaamde skilder.
Homeriese kwessie
Homeros as manifestasie van ŉ mondelinge tradisie
Die 1960 uitgawe van Lord se boek, wat fokus op die probleme en vrae wat ontstaan het in oorleg met die toepassing van die mondeling-voorskriftelike teorie vir probleemtekste soos die Ilias, Odussee en selfs Beowulf, beïnvloed bykans al die daaropvolgende werke oor Homeros en mondeling-voorskriftelike komposisie. In antwoord op dié grondverskuiwende werk publiseer Geoffrey Kirk ŉ boek getiteld The Songs of Homer. Daarin bevraagteken hy Lord se uitbreiding van die mondeling-voorskriftelike wese van Serwiese letterkunde (die gebied waarin die teorie oorspronklik ontwikkel is) tot die Homeriese epos. Kirk betoog dat Homeriese gedigte van daardie tradisies verskil in hul "metriese dissipline", "vormlike strukture" en kreatiwiteit. Hy argumenteer dat Homeriese gedigte binne ŉ stelsel voorgedra is wat die voordraer heelwat meer vryheid gee om woorde en frases te kies om dieselfde doel te bereik as die Serwiese digter, wat basies net "reproduserend" is.
Kort hierna hervorm Eric A. Havelok se boek Preface to Plato geheel en al hoe geleerdes na Homeriese digkuns kyk, deur te argumenteer dat dit nie net die gevolg van mondelinge tradisie is nie, maar dat die mondelinge voorskrifte daarin ŉ manier was vir antieke Grieke om kulturele kennis oor baie geslagte heen te bewaar. In sy werk van 1966, Have we Homer’s Iliad''? '', teoretiseer Adam Parry die bestaan van die mees volledig ontwikkelde digter tot nog toe, ŉ persoon wat kreatief en intellektueel (op eie diskresie) genuanseerde karakters kon skep binne die konteks van die aanvaarde tradisionele storie; om die waarheid te sê het Parry die Serwiese tradisie ongelukkig geheel en al uitgeskuif en gekies om die Griekse model hoër as die ander te ag. Lord reageer op Kirk en Parry se onderskeie standpunte met sy 1968 publikasie, Homer as Oral Poet, en herbevestig sy vertroue in die relevansie van Serwiese epiese digkuns en die ooreenkomste met Homeros. Hy onderspeel ook die literêre en intellektuele rol van die voordraers van Homeriese heldegedigte.
As verdere ondersteuning vir die teorie dat Homeros in werklikheid die naam van ŉ reeks mondelinge voorskrifte was, of gelykstaande aan die "sangerdigter" soos van toepassing op Shakespeare, is die Griekse naam Homēros etimologies noemenswaardig. Die naam is identies aan die Griekse woord vir "gyselaar". Daar is al gepostuleer dat sy naam ŉ ekserp is van die naam van ŉ groep digters wat die Homeridae genoem is. Dit beteken letterlik "seuns van gyselaars", afstammelinge van krygsgevangenes. Aangesien die mans nie oorlog toe gestuur is nie, oor daar twyfel bestaan in hul lojaliteit op die slagveld, en dus nie in skermutselinge sou omkom nie, is die onthou van die omgewing se gebruiklike heldegedigte aan hulle toevertrou in ŉ era voor geletterdheid.
Binne dieselfde denkrigting kan die woord "Homeros" eenvoudig ŉ ontlening wees aan die woordeskat van Mediterreense seevaarders vir die Semitiese woordbasis ‘MR’, wat "sê" of "vertel" beteken. "Homeros" is heel moontlik dalk die Mediterreense weergawe van "sage". Psuedo-Plutarchos het voorgestel dat die naam afkomstig is uit ŉ woord wat "om te volg" of ook "blind" kan beteken. Ander bronne verbind weer Homeros se naam vir verskillende etimologiese redes met Smirna.
Homeros se tydvak
Presies wanneer die gedigte ŉ vaste geskrewe vorm aangeneem het, is oop vir bespreking. Die tradisionele oplossing staan bekend as die "transkripsie hipotese". Binne die hipotese dikteer ŉ nie-geletterde sanger die gedig aan ŉ geletterde skrifgeleerde in die 6de eeu v.C. of selfs vroeër. Die oudheid verklaar eenstemmig dat Peisistratos die Atheense tiran eerste was om Homeros se gedigte op skrif vas te lê en in die volgorde te plaas soos ons dit vandag ken. Meer radikale Homeros-kenners, soos Gregory Nagy, voer aan dat ŉ kanonieke teks van die Homeriese gedigte egter vir die eerste keer die lig gesien het met die Aleksandrynse redakteurs tydens die Hellenistiese era (3de tot 1ste eeu v.C.)
Die moderne debat skop af met die Prolegomena van Frederich August Wolf in 1795. Volgens Wolf is die skryfdatum onder een van die eerste vrae in die tekskritiek van Homeros. Wolf, nadat hy homself oortuig het dat Homeros nie geskryf het nie, oorweeg dat die werklike oordragmetode by die Rapsodiste, waarvan die Homeridae ŉ erfskool was, lê. Hy kom tot die gevolgtrekking dat die Ilias en Odussee nie in die vorm soos ons dit ken saamgestel kon gewees het sonder die hulp van skryfkuns nie. Dit moes dus, soos Bentley gesê het, ŉ reeks van liedere en rapsodies gewees het wat eers 500 jaar na hul oorspronklike komposisie in ŉ epiese gedig vervat is. Wolf versterk sy gevolgtrekking met die karakteristieke toegewys aan die sikliese gedigte (wat se gebrek aan eenheid toon dat die struktuur van die Ilias en Odussee werke uit ŉ latere era was), die een of twee aanduidings van gebrekkige verbinding en die twyfel deur antieke kritici oor die egtheid van sekere gedeeltes.
Die siening word verder gevoer deur die ingewikkelde faktor van die tydperk wat nou na verwys word as die "Griekse Donker Eeue". Die tydperk, wat strek van 1250 tot 750 v.C., volg na skatting direk na die geskiedkundige ekwivalent van Homeros se Trojaanse Oorlog. Die samestelling van die Ilias word weer geplaas as direk na die Griekse Donker Eeue.
Verder is daar ook ŉ geskil rondom die skryfdatums tussen die Ilias en die Odussee. Dit blyk dat laasgenoemde op ŉ latere datum saamgestel is as eersgenoemde as gevolg van die verskil in die werke se onderskeie karakteriserings van die Fenisiërs tussen die 8ste en 7de eeu v.C. Die Fenisiërs se bedrewenheid het begin om Griekse handel te benadeel. Homeros se beskrywing van Achilles se skild in die Ilias dui op fyn gedetailleerde metaalwerk wat Fenisiese vaardigheid karakteriseer, terwyl hulle in die Odussee uitgekryt word as "menigvuldige gemene poetsbakkers".
Polemiek oor Homeros se identiteit
Wolf se spekulasies was in harmonie met die idees en sentimente van sy tyd. Sy geskiedkundige argumente, veral sy uitgebreide reeks bewyse van Peisistratos se werk, is amper nooit uitgedaag nie. Die uitwerking van Wolf se Prolegomena was so oorweldigend en die vasberadenheid so beslissend dat, hoewel ŉ mate van protes in die tydperk aangeteken is, die werklike Homeriese polemiek eers na sy dood in 1824 afgeskop het.
Die eerste beduidende antagonis van die Wolfiaanse skool was Gregor Wilhelm Nitzsch. Sy werk geskied in die tydvak tussen 1828 en 1862 en bekyk alle kante van die kwessie. Met die aanvang van sy Metetemata (1830) opper Nitsch die vraag van geskrewe of ongeskrewe literatuur, dit waarop Wolf se hele argument rus, en toon aan dat die skryfkuns Peisistratos voorafgegaan het. In ŉ latere gedeelte van dieselfde reeks besprekings (1837), asook in sy vernaamste werk (Die Sagenpoesie der Griechen, 1852), ondersoek hy die struktuur van die Homeriese gedigte asook hul verhouding tot ander epiese gedigte van die Trojaanse siklus.
Hierdie heldedigte het intussen ook die onderwerp geword van die Epiese siklus van Friedrich Gottlieb Welcker – ŉ werk met amper geen gelyke in die geskiedenis van filologie nie. Die verwarring wat deur vorige akademici veroorsaak is tussen die antieke post-Homeriese digters (soos Arktinos van Milete of Lesches) en die geleerde mitologiese digters (soos die scriptor cyclicus van Horatius) is eerste deur Welcker opgeklaar. Wolf het betoog dat indien die Epiese siklusskrywers die Ilias en Odussee soos dit tans daar uitsien geken het, sou hulle die eenheid van struktuur wat die twee gedigte onderskei, nageboots het. Welcker se doel was om aan te toon dat die Homeriese gedigte beide die vorm en inhoud van epiese digkuns beïnvloed het.
Gevolglik vloei daar ŉ konserwatiewe denkskool hieruit wat min of meer vrylik die absorbering van voorafbestaande gedigte in die Ilias en Odussee erken, asook die bestaan van heelwat interpolasies, maar die vernaamste samestalling van die werk in prehistoriese tye plaas en toeken aan ŉ geniale digter. Die vraag of die twee heldedigte deur dieselfde outeur neergepen is bly staan; die denkskool neig egter na meerdere outeurs. Verder heers daar nie eenstemmigheid oor die neerpen van die gedigte nie. Karl Otfried Müller ondersteun byvoorbeeld Wolf se siening van die kwessie hoewel hy erg kapsie maak teen die gevolgtrekkings wat Wolf daaruit maak.
Die Prolegomena het die woorde "Volumen I" op die titelblad hoewel ŉ tweede volume nooit die lig gesien het nie; daar was ook geen poging vanaf Wolf self om dit saam te stel of sy teorie verder te neem nie. Die eerste belangrike treë in daardie rigting is deur Johann Gottfried Jakob Hermann geneem. Sy twee proefskrifte, De interpolationibus Homeri (Leipzig, 1832), en De iteratis apud Homerum (Leipzig, 1840), word in Nitsch se skrywes uitgelig. Soos die woord "interpolasie" benadruk het Hermann nie die hipotese van ŉ samesmelting van onafhanklike gedigte ondersteun nie. Die komplikasies met die aanname dat al die antieke minstrele gesing het oor die wraak van Achilles of Odusseus se terugkoms (met selfs die inname van Troje uitgelaat) het Hermann gelei tot die aanname dat twee gedigte van geringe bestek, wat oor die twee temas handel, so bekend geraak het in ŉ vroëere tydperk dat dit die ander gedeeltes van die Trojaanse storie op die agtergrond geskuif het. Dit is verder versterk deur daaropvolgende generasies rapsodiste. Bowendien blyk dit volgens hom dat sekere gedeeltes van die Ilias ouer is as die wraak van Achilles. Gevolglik onderskei Hermann bo en behalwe die Homeriese en post-Homeriese gedeeltes ook ŉ pre-Homeriese element.
Die veronderstellings van Hermann, waarbinne die Wolfiaanse teorie ŉ aangepaste en tydelike toepassing gekry het, is teenswoordig op die agtergrond geskuif deur Karl Lachmann se van-krag-wordende diepgrawende metode. Lachmann het (in twee referate voorgelees aan die Berlynse akademie in 1837 en 1841) probeer aantoon dat die Ilias saamgestel is uit sestien onafhanklike gedigte, met verskeie uitbreidings en invoegings, wat finaal deur Peisistratos tot orde gereduseer is. Die eerste boek bevat byvoorbeeld ŉ gedig oor Achilles se woede (1-347) en twee verlengstukke, die terugkeer van Chruseïs (430-492) en die tonele in Olimpus (348–429, 493–611). Die tweede boek vorm ŉ tweede gedig, maar verskeie uittreksels, onder anderse Odusseus se toespraak (278-332), is ingevoeg. In die derde boek is die tonele waarin Helena en Priamos verskyn, insluitende die sluit van die wapenstilstand, byvoorbeeld uitgewys as invoegings.
Nuwe metodes poog ook om die kwessie op te klaar. Met die kombinering van informasietegnologieë en statistieke laat Stylometrie die skandering van verskeie linguistiese eenhede toe: onder andere woorde, woordsoorte en klanke. ŉ Eerste studie van Dietmar Najock wat geskoei is op die frekwensie van Griekse letters, toon spesifiek die interne verband aan tussen die Ilias en Odussee. ŉ Onlangse studie van Stephen Vonfelt wat die herhaling van letters in ag neem, belig die eenheid in Homeros se werke teenoor die van Hesiodos. Terwyl die tesis van moderne analiste nog bevraagteken word, bly die kwessie oop vir verdere debat.
Acanthella annulata
Acanthella annulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acanthella en tot die familie Dictyonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1958 deur Sarà.
Erica tenuifolia
Erica tenuifolia is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Sam Bottoms
Sam Bottoms (17 Oktober 1955 – 16 Desember 2008) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Outlaw Josey Wales (1976), Apocalypse Now (1979), Seabiscuit (2003), en Finishing the Game: The Search for a New Bruce Lee (2007).
Edward Pola
Edward Pola (23 Junie 1907 – 3 November 1995) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Home Alone 2: Lost in New York (1992), Falling Down (1993), Bad Santa (2003), en Elf (2003).
Acanthella branchia
Acanthella branchia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Konfederasie
'n Konfederasie (Latyn: confoederatio = con + federare van foedus verbond) is 'n verbond tussen state soos die Switserse Konfederasie van vroeër.
Acanthella branchia
Die spons behoort tot die genus Acanthella en tot die familie Dictyonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1990 deur Sim, Kim & Byeon.
Konfederasie
By ’n federasie staan deelstate onder gesag van ’n federale regering en 'n federale grondwet. By ’n konfederasie word soewereine state saamgebind deur ’n verdrag (en nie 'n grondwet nie). By ’n konfederale staatsvorm kan die saambindende verdrag ook maklik opgesê word. Switserland was voorheen ’n konfederasie, maar is tans ’n federasie. Die huidige Europese Unie is ’n voorbeeld van ’n konfederale staatsvorm.
Gregory David Roberts
Gregory David Roberts (gebore as Gregory John Peter Smith; 21 Junie 1952 ) is 'n Australiese skrywer wat veral bekend is vir sy roman Shantaram. Hy is 'n voormalige heroïenverslaafde en veroordeelde bankrower wat in 1980 uit die Pentridge-gevangenis ontsnap het en na Indië gevlug het, waar hy tien jaar gewoon het.
Lewe
Roberts het verslaaf geraak aan heroïen nadat sy huwelik beëindig is, en hy het toesig oor sy jong dogter verloor. In sy pogings om sy dwelmgewoonte te finansier, het Roberts bekend geword as die "Building Society Bandit" en die "Gentleman Bandit", omdat hy gekies het om slegs instansies met voldoende versekering te beroof, hy sou 'n drie-stuk pak dra, en hy het altyd 'asseblief' en 'dankie' gesê vir die mense wat hy beroof het. Roberts het destyds geglo dat hy op hierdie manier die brutaliteit van sy dade verminder, maar later in sy lewe het hy erken dat mense hom net geld gegee het omdat hy hulle bang gemaak het. Hy ontsnap uit die Pentridge-gevangenis in 1980.
In 1990 is Roberts in Frankfurt gevang nadat hy betrap is dat hy die land onwettig binnegekom het. Hy is aan Australië uitgelewer en het nog ses jaar gevangenisstraf uitgedien, waarvan hy vir twee jaar in afsondering opgesluit was. Volgens Roberts het hy in die tyd weer uit die tronk ontsnap, maar het dit herbesin en homself weer in die tronk terug gesmokkel het. Sy bedoeling was om die res van sy vonnis uit te dien om homself die kans te gee om met sy gesin herenig te word. Tydens sy tweede verblyf in die Australiese gevangenis, begin hy Shantaram skryf. Die manuskrip is twee keer deur gevangenisbewaarders vernietig, terwyl Roberts dit geskryf het.
Skryfloopbaan
Nadat hy die gevangenis verlaat het, kon hy sy roman, Shantaram, uiteindelik klaarmaak en publiseer. Die boek se naam is afkomstig van die naam wat sy beste vriend se moeder hom gegee het, wat "Man van Vrede" of "Man van God se vrede" beteken.
Daar word gedebatteer oor hoeveel van Shantaram op ware gebeure gebaseer is of 'n samevoeging van die werklike lewe en fantasie is. Oor die aspek van Shantaram en die opvolgroman, The Mountain Shadow, het Roberts gesê:
"Sommige ervarings uit my lewe word amper beskryf soos dit gebeur het, en ander word geskep vertellings, ingelig deur my ervaring. Ek wou twee of drie romans skryf oor enkele basiese elemente uit my lewe, sodat ek die temas kon ondersoek wat my interesseer, terwyl ek die narratief paslik kon hou deur dit te veranker in sommige van my werklike ervarings. Dit is romans, nie outobiografieë nie, en al die karakters en dialoog word geskep. Dit maak nie saak hoeveel daarvan vir my waar is of nie, dit is hoe waar dit is vir ons almal en vir ons gemeenskaplike mensdom." — Roberts onderhoud
Roberts het in Melbourne, Duitsland en Frankryk gewoon en uiteindelik teruggekeer na Mumbai (Bombay), waar hy liefdadigheidsinstellings op die been gebring het om die stad se armes met gesondheidsorgdekking te help. Hy is uiteindelik weer met sy dogter herenig. Hy het verloof geraak aan Françoise Sturdza, wat die president van die Heart for India Foundation is. Roberts het ook die oorspronklike draaiboek vir die verwerking van Shantaram geskryf.
In 2009 is Roberts aangewys as 'n ambassadeur van die Zeitz-stigting vir die gemeenskap. Ambassadeurs help om aktiwiteite in hul gebiede bewus te maak en te vorm. In 2011 tree Roberts op as ambassadeur opsy as gevolg van die druk van ander verbintenisse, maar help die Zeitz-stigting as 'n "vriend".
Die opvolgroman The Mountain Shadow is op 13 Oktober 2015 deur Little Brown vrygestel.
Amber Lynn
Amber Lynn (gebore 3 September 1964) is 'n Amerikaanse pornografiese aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Evils of the Night (1985), 52 Pick-Up (1986), en Who's Jenna...? (2018).
Diane Craig
Diane Craig (gebore 9 Junie 1949) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Ned Kelly (1970) en The Mango Tree (1977), en in die televisiereekse Prisoner (1979) en Packed to the Rafters (2008).
Bruinaalwyn
Die bruinaalwyn (Aloe vryheidensis) is 'n aalwyn wat voorkom in verspreide gebiede subpopulasies in die suide van Limpopo, oostelike Mpumalanga en die noorde van KwaZulu-Natal asook noordwes Eswatini.
Die aalwyn word geklassifiseer as 'n boom en sy FSA-nommer is 29.1, dit word tot 2m groot. Die aalwyn blom in Julie en Augustus. In Engels staan die plant bekend as die Brown aloe en in Afrikaans ook as die dolomietaalwyn.
Klassifikasiestelsel
'n Klassifikasiestelsel is 'n metode om kennis van 'n breë onderwerp meer toeganklik en verstaanbaar te maak deur sy elemente te groepeer volgens eienskappe wat hulle deel. Die periodieke tabel, wat chemiese elemente indeel volgens elektronstruktuur, is 'n voorbeeld hiervan.
Klassifikasiestelsels word opgestel deur individue of erkende groepe, byvoorbeeld Johann Wolfgang Döberreiner in die geval van die periodieke tabel of die Amerikaanse Psigiatriese-assosiasie (APA) in die geval van die DSM.
Die elemente van 'n klassifikasiestelsel sluit in:
Koekoekvink
Die Koekoekvink (Anomalospiza imberbis) is 'n skaars standvoël in Zimbabwe of 'n broeiende somertrekvoël in oop grasveld, veral naby vogtige gebiede. Hulle kom soms in groot swerms voor. Die voël is 13 cm groot en weeg 20 - 23 gram. In Engels staan die voël bekend as die Cuckoo Finch.
Charles Stallard
Herkoms
As seun van 'n Londense koopman kry hy sy skoolopleiding aan die St. Edward's School, Cambridge, en aan die Merton College, Oxford, en word toegelaat tot die balie aan Gray's Inn in 1895. In 1900 sluit hy hom aan vir vrywillige diens in die City Imperial Volunteers en Paget's Horse in Suid-Afrika. Ná die Anglo-Boereoorlog bou hy 'n groot praktyk as lid van die balie in Johannesburg op.
Hy wend hom tot die politiek, maar verloor in 1909 in Turffontein as kandidaat vir die Wetgewende Vergadering van Transvaal. Hy wen egter dieselfde setel in die eerste verkiesing ná Uniewording in 1910 en neem sy setel in die Transvaalse Provinsiale Raad in. In 1915 neem hy deel aan die Suid-Afrikaanse veldtog in Suidwes-Afrika en word daarna 'n vrywilliger oorsee tydens die Eerste Wêreldoorlog. Hy word na Vlaandere gestuur, aanvanklik as assistent-provoos-geweldiger van die 41ste Divisie. As kompanjiebevelvoerder in 'n infanteriebataljon word hy vereer met die M.C. (Military Cross) by Messines. Van die Westelike Front word hy verplaas na Italië as kolonel van die 12th Surreys en verwerf hy die D.S.O. (Distinguished Service Order).
Volksraadslid
In die 1929-verkiesing word hy op 13 Junie in Roodepoort verkies as lid van die Suid-Afrikaanse Party, waarvan hy voorsitter aan die Rand was. Hy bly die lid vir Roodepoort tot 11 April 1938. Hy die verloor die setel in die 1938-verkiesing met 374 stemme teen F.B. Allen van die Verenigde Party. Ná nege jaar verskuif hy na die kiesafdeling Pietermaritzburg-Distrik toe hy die kiesafdeling in 'n tussenverkiesing op 12 September 1939 teen C.F. Clarkson van die Verenigde Party wen met 'n meerderheid van 2 745 (Clarkson het slegs 148 stemme gekry vergeleke met Stallard se 2 893). Stallard wen Pietermaritsburg-Distrik in die 1943-verkiesing weer vir die Dominiumparty met 3 493, vergeleke met 1 234 vir R.G.L. Mathias van die Arbeidersparty. Dit was een van sewe setels wat sy party kon wen, waarvan een in Kaapland was en ses in Natal.
Toe genls. J.B.M. Hertzog en Jan Smuts kragte saamsnoer en die Verenigde Party stig, het Stallard Smuts huiwerig 'n kort rukkie lank in die koalisie ondersteun, maar hy bedank in 1934 om die Britsgesinde Dominiumparty te stig, waarvan hy leier word. Ná die skeuring tussen Hertzog en Smuts oor deelname aan die Tweede Wêreldoorlog word Stallard lid van die oorlogskabinet as minister van myne. In dié hoedanigheid bewerkstellig hy aansienlike verbeteringe ten opsigte van die ontginning van basisminerale. Sy party het sy afsonderlike identiteit behou en in 1948 besluit Stallard om die koalisie-regering te verlaat.
Uittrede
Stallard tree uit die openbare lewe. Hy was sy lewe lank 'n vrygesel en besluit om te gaan boer. 'n Kollega het hom beskryf as "'n Victoriaan met die grasie en sjarme van daardie era en 'n lieflik vermaaklike storieverteller. Sy toesprake was altyd buitengewoon korrek." Op sy landgoed Hope Woolith (12 km buite Johannesburg), wat hy amper 70 jaar lank besit het, het hy die St. Cuthbert-kerkie grotendeels eiehandig gebou. Dikwels het hy self dienste vir sy vriende en plaasarbeiders gelei. Die grootste gedeelte van sy erflating het hy bemaak aan die Anglikaanse skool St. Martin in Rosettenville, Johannesburg, en die helfte sy plaas is in 'n trust vir die skool geplaas.
Hy sterf 'n week ná sy honderdste verjaardag, wat met militêre vertoon gevier is, aangesien Stallard toe steeds (vanaf 1937) ere- bevelvoerende kolonel van die Witwatersrand Rifles was.
Lisa Crittenden
Lisa Crittenden is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Repeat Performance (1996) en in die televisiereekse Prisoner (1979), Blue Heelers (1994), en Xena: Warrior Princess (1995).
Marshallees
Marshallees (nuwe ortografie: Kajin M̧ajeļ, ou ortografie: Kajin Majōl, [kɑ͡æzʲinʲ(e͡ɤ) mˠɑɑ̯zʲɛ͡ʌɫ]), of Ebon, is 'n Maleis-Polinesiese taal wat saam met Engels die amptelike tale van die eilandnasie Marshalleilande vorm. Marshallees bevat twee dialekte: Rālik (westelik) en Ratak (oostelik).
Taalkundiges klassifiseer Marshallees as 'n Mikronesiese taal wat nou verwant aan Kiribaties van Kiribati en Nauruaans van Nauru is. Dit is ietwat minder verwant aan Oos-Polinesiese tale soos Cookeilandse Māori, Hawais, Māori, Rapa Nui en Tahitiaans asook Wes-Polinesiese tale soos Samoaans, Tokelauaans en Tuvaluaans, en het daarnaas nog 'n los verbintenis met Fidjiaans en Tongaans.
Marshallees word deur 53 200 mense gepraat. Dit is genoem ná die seekaptein John Marshall wat in 1788 saam met die seekaptein Thomas Gilbert, ná wie Kiribati voorheen die "Gilberteilande" genoem is, Kiribati en die Marshalleilande vir Europa ontdek het.
Stormbergplatblaar
Stormbergplatblaar (Tetrachne dregei Nees) is 'n grasspesie wat inheems is aan Lesotho en Suid-Afrika, waar dit in die Oos-Kaap, Wes-Kaap, Noord-Kaap en die Vrystaat aangetref word. Op die SANBI-rooilys is dit as veilig (LC) gelys. Dit kom ook in Pakistan voor as 'n indringerplant.
Die plant het 'n wortelstok en is 'n meerjarige polgras wat 30 -90 cm hoog kan word. Die blare word tot 13 cm lang en 1 - 5 mm breed. Dit is 'n klimaksspesie en 'n C4-plant. Dit groei baie stadig vanaf saad. Dit kan 10 jaar duur om die volwassenheid te bereik. In die wildernis ontkiem die saad selde. Vermeerdering vind dikwels deur die wortelstok plaas. Dit is 'n spesie wat hoër as 1200 m in oop berggraslande op sandige grond naby riviere of op klipperige dagsome of hellings voorkom. Plek-plek kan dit talryk wees, maar dit kan ook skaars wees.
Die Stormbergplato-soetveld wat die suidelike variasie van van die droë Cymbopogon-Themeda-veld is, is 'n voorbeeld van sy voorkomsgebied. Dit lê op 'n hoogte van 1200-1500 m en ontvang 450-500 mm /jaar reën. Dit was vroeër veral waardevolle skaapveld deurdat stormbergplatblaar hier voorgekom het. Die spesie is egter baie gevoelig vir oorbeweiding en hierdie streek sal moontlik nooit meer regtig herstel nie.
Landbou
Die spesie is uitstekend vir beweiding geskik:
Vaalrivier Barrage Reservoir
Die reservoir was gebou om water aan die Witwatersrand te verskaf. As gevolg van besoedeling vanaf Johannesburg, Vereeniging en Sasolburg word die water nie meer gebruik as drinkwater nie. Die reservoir word slegs vir ontspanning gebruik; sportsoorte soos ski, bootry, kanovaart, hengel en swem is van die gewildste aktiwiteite.
Kamiesbergaalwyn
Die Kamiesbergaalwyn (Aloe khamiesensis) is 'n aalwyn wat endemies aan die Noord-Kaap is.
Ystersulfaat
Ystersulfaat (Engels: iron(II) sulphate of ferrous sulphate) is 'n anorganiese chemiese verbinding met die formule FeSO4.
Dit word medies gebruik om 'n ystertekort in die liggaam te behandel, en het ook enkele nywerheidstoepassings. Dit is eeue lank reeds bekend as koperas of groenvitrioel; die blougroen heptahidraat (·7H2O) is die algemeenste vorm van hierdie stof. Alle ystersulfate los in water op om dieselfde akwakompleks [Fe(H2O)6]2+ te vorm, wat 'n oktahedrale molekule en half-magneties is.
Mediese gebruike
Ystersulfaat word saam met ander ysterverbindings gebruik as voedingsaanvulling en om bloedarmoede te voorkom.
Kleurstof
Ystersulfaat is gebruik om ink te vervaardig vanaf die middeleeue tot aan die einde van die agtiende eeu. Dit is ook gebruik in die proses om idigokleurstof op klere en ander lappe aan te wend.
Soms word dit as kunsmatige kleurstof in geblikte swart olywe gebruik en dit word gebruik om kalksteen en sandsteen 'n geel-roeskleur te vlek. Dit word ook gebruik om esdoornhout 'n silwer kleur te gee.