cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amsterdam
Heraldiek
"In rooi 'n swart paal, met drie silwer Flanchis (Andreaskruis) op." Op die groot wapen dien twee goue leeus met rooi tonge as skildhouers, op die silwer band die leuse in groot swart letters "HELDHAFTIG VASTBERADEN BARMHARTIG", en bo die skild die goue keiserkroon. – Die vlag van Amsterdam is gelyk aan die hangende wapenskild, wanneer die wapen horisontaal verskyn, word die inhoud ook horisontaal getoon.
Die presiese betekenis van die wapen is onbekend. Daar is verskeie teorieë wat deur historici as geloofwaardig beskou word, maar tot dusver nog nie bewys is nie. Die twee vernaamste teorieë is:
Die keiserkroon op die groot wapen is in 1489 deur Maksimiliaan I aan die stad verleen en in die 16de eeu is die leeus as skildhouers bygevoeg. Ná die bevryding van Nazi-Duitsland het koningin Wilhelmina in 1947 die leuse "heldhaftig, standvastig (ook: vasbeslote), barmhartig" as erkenning vir die uithouvermoë van Amsterdam se burgers tydens die Tweede Wêreldoorlog verleen.
Die wyke in die stadsdele
Amsterdam-Sentrum (Binnenstad, Gragtegordel met Jordaan, Plantage, Westelike Eilande en Oostelike Eilande)
Amsterdam-Wes
Amsterdam-Suid
Amsterdam-Oos
Amsterdam-Noord (Tuindorp Oostzaan, Kadoelen, Oostzanerwerf, Buiksloot, Buikslotermeer, Nieuwendam en Landelik Noord, Schellingwoude, Durgerdam, Zunderdorp, Ransdorp, Holysloot)
Zuidoost (Bijlmer, Gaasperdam, Bullewijk, Driemond)
Groter-Amsterdam
In die verlede is daar beplan om van die metropool Amsterdam 'n stadsprovinsie te maak, alhoewel dit nooit gerealiseer het nie. Die stad besit nou ook die Regionaal Orgaan Amsterdam (ook bekend as die Stadsregio Amsterdam): 'n vereniging van al die munisipaliteite (behalwe Almere) binne-in die metropoolse gebied wat saam 'n raad gevorm het om oor die hele streek te heers. Hierdie bestuursraad bestaan uit die volgende munisipaliteite:
Toerisme
Amsterdam bly 'n gewilde bestemming vir toeriste en is die gewildste van al die stede in Nederland. Amsterdam word deur 5 miljoen toeriste per jaar van dwarsoor die wêreld besoek, en is die vyfde gewildste toeristebestemming in Europa. Daar is ook 'n jaarlikse totaal van 16 miljoen dagbesoekers aan Amsterdam.
Museums
Amsterdam is 'n regte museumstad met 'n totaal van 37 museums in die stad. Een van die bekendste museums is die Rijksmuseum, wat die bekende skildery, die Nagwag (deur Rembrandt van Rijn), huisves, maar ook die Gordon-versameling. Voor die museum is die Museumplein: 'n gewilde bymekaarkomplek vir inwoners en toeriste.
Van die stad se ander beroemde museums sluit in die Van Gogh-museum, die Anne Frank-museum (die oorspronklike huis van Anne Frank) en die Scheepvaart-museum (met inligting en uitstallings oor die VOC en Nederlandse kolonies).
Teaters
Amsterdam beskik ook oor heelwat klein en groot teaters, dit word druk besoek deur toeriste. Veral die Concertgebouw en de Opera is baie populêr. Hierbenewens het Amsterdam ook verskillende kleinere komedieklubs.
Dwelms
Die gebruik van sommige dwelms is wettig is sommige situasies. Baie toeriste besoek sogenaamde koffieshops waar die gebruik van dagga toegelaat word. Daar word ook soms na Amsterdam verwys as die dwelmhoofstad van die wêreld.
Seks
Naas dwelms is prostitusie ook wettig in Amsterdam. Die stad besit die bekendste prostitusiedistrik in die wêreld: die sogenaamde "Rooiligdistrik" of "De Walletjes". Amsterdam is ook bekend as 'n stad waar gay en lesbiese persone welkom is. Die stad bied 'n jaarlikse gay-parade aan en het talle kroeë en kuierplekke wat gemik is op homoseksuele klandisie.
Graffiti
Amsterdam is een van dié belangrikste graffitihoofstede in die wêreld. Die invloed kom veral uit New York en Chicago. En wedersyds het Amsterdam die spuitverwers van die hele wêreld dramaties beïnvloed.
Sport
Amsterdam het as gasheer van die Olimpiese Somerspele 1928 opgetree. Die Olimpiese Stadion, wat vir dié geleentheid opgerig is, is heeltemal opgeknap en word nou vir sport- en kulturele gebeure soos die Amsterdamse Maraton ingespan. Tydens die Olimpiese Somerspele 1920, wat in die naburige Antwerpen, België, aangebied is, het Amsterdam die seilvaarte op die Buiten IJ gehuisves.
Amsterdam het 'n internasionaal bekende sokkerspan: AFC Ajax. Die klub het al verskillende internasionale titels gewen en speel sy tuiswedstryde op die Johan Cruijff Arena in die suidweste van Amsterdam. FC Amsterdam was 'n ander sokkerspan maar het minder ondersteuning geniet.
Tydens die Krieketwêreldbeker 1999 is die VRA-krieketveld in Amstelveen, net suidwes van Amsterdam vir een wedstryd, dié tussen Suid-Afrika en Kenia, ingespan. Die Nederlandse nasionale krieketspan speel van sy toetswedstryde op dieselfde grond.
Amsterdam het een rugbyklub, wat ook sportoefeningsklasse soos RTC (Rugby Talenten Centrum) aanbied en vir sy tuiswedstryde die Nationaal Rugby Centrum Amsterdam inspan. Hier speel ook die Nederlandse nasionale rugbyspan sy tuiswedstryde en Rugby Nederland (RN) se hoofkantoor is hier geleë.
Susterstede
Amsterdam het die volgende susterstede:
Daarbenewens werk Amsterdam internasionaal saam met:
Scott Adkins
Scott Adkins (gebore 17 Junie 1976) is 'n Engelse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Expendables 2 (2012), Doctor Strange (2016), en Accident Man (2018).
Erik Frederiksen
Erik Frederiksen (4 November 1914 – 31 Augustus 1986) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Onkel Bill fra New York (1959), Flagermusen (1966), Old Maids (1966), en The Hour of Parting (1973).
Steenbok (sterreteken)
duimnael|Steenbok (Capricornus) duimnael|100 px|Die astrologiese simbool van die Steenbok
Die Steenbok (Lat: Capricornus) is die Westerse astrologiese teken van mense wat tussen ongeveer 22 Desember en 20 Januarie gebore is. Dit is die tiende teken van die Diereriem.
Die Steenbok is een van die drie aardtekens en vier hooftekens. Dis ’n vroulike, negatiewe, introverte teken en is vergelykbaar met die Os van die Chinese diereriem. Die tradisionele heerser van die Steenbok is Saturnus.
Skouerkoldikkop
Die Skouerkoldikkop (Gnatholepis cauerensis) is 'n dikkop wat in die Stille Oseaan en Indiese Oseaan en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van KwaZulu-Natal voorkom. In Engels staan die vissie bekend as die Shoulder spot goby.
Identifikasie
Die vissie word net 4,5 cm lank. Die lyf is bruin en bedek met rye klein, redelik digte oranjebruin kolletjies en wit vlekke. Daar is 'n kenmerkende donker, nou streep deur die oë.
Die vissie leef in aflandige koraal- en rotsriwwe in water wat 10 tot 50 m diep is. Hier verkies hulle veilige sandbodems naby die rif en onder oorhange. Hulle is gewoonlik alleenlopers, maar kom ook soms in klein groepies voor. Die seedier vreet bodemongewerweldes.
Wasiljefski-eiland
Wasiljefski-eiland is ’n eiland in Sint Petersburg, Rusland, wat in die delta van die Newarivier lê tussen die riviere Groot-Newa in die suide en Klein-Newa in die noordooste. In die weste word dit begrens deur die Golf van Finland. Die eiland word van die Dekabristof-eiland geskei deur die Smolenka-rivier. Saam vorm hulle die Wasileostrofski-distrik, ’n administratiewe afdeling van Sint Petersburg.
Die eiland lê aan die oorkantste oewer van die rivier as die Winterpaleis en bevat ’n groot deel van die stad se geskiedenis. Twee van Sint Petersburg se bekendste brûe, Paleis- en Blagowesjtsjensk-brug, verbind dit met die vasteland in die suide. Beurs- en Toetsjkof-brug oor die Klein-Newa verbind dit met Petrogradski-eiland. Die eiland kan bereik word met die Wasileostrofskaja- en die Primorskaja-moltreinstasies. Daar is ook tremverbindings.
Naam
Russiessprekendes verstaan Wasiljefski as ’n besitlike byvoeglike naamwoord wat afgelei is van die voornaam "Wasili" of die van "Wasiljef"" (wat van die voornaam afgelei is). Daar is verskeie weergawes oor wie die Wasili is na wie die eiland genoem is, maar dit is meer waarskynlik ’n aanpassing van die Sweedse of Finse name uit die tyd voor Russe die grondgebied beset het. Die eerste melding van die Russiese naam is in 1500 gemaak in ’n landmeting.
Topografie
Die eiland bestaan geografies uit twee hoofdele. Die suidelike en oostelike deel is oud, met geboue uit hoofsaaklik die 19de eeu. Die suidelike oewer se westelike deel heet Universiteitsoewer en is na die Universiteit van Sint Petersburg genoem wat daar geleë is. Dit bevat van die oudste geboue in die stad wat uit die 18de eeu dateer.
Dié deel van die eiland het ’n reghoekige uitleg van strate (wat oorspronklik kanale sou wees, soos in Venesië) met drie deurgangspaaie wat ’n prospekt genoem word – Bolsjoi ("Groot"), Sredni ("Middel") en Mali ("Klein"). Hulle loop rofweg van oos na wes. Daar is sowat 30 strate, of eintlik "lyne" (linii), wat hulle kruis. Dié lyne het nommers en nie gewone name nie, en elke lyn is ’n kant van ’n straat, nie ’n hele straat nie. Die twee kante van ’n straat het dus verskillende name. Die mees oostelike straat se kante heet Kadetskaja in die ooste en Perwaja (1ste) in die weste, die volgende straat heet 2de en 3de, ens. Die laaste straat is 28ste en 29ste.
Op die eiland is die stad se nouste straat, wat genoem is na die kunstenaar Ilja Repin.
Bakens
Die mees oostelike deel van die eiland, wat die Strelka ("uitham" of "landpunt") genoem word, het ’n paar museums, onder meer die ou Sint Petersburgse Aandelebeurs. Aan die Universiteitsoewer lê onder meer die Kunstkammer, Mensjikof-paleis en Sint Andreas-katedraal – almal uit die 18de eeu. In die middel van die eiland is ’n museum van elektriese vervoer. Die westelike deel van die eiland het eers later ontwikkel, in die Sowjet-tyd, en bevat Sowjet-tipe woonstelblokke.
Die hoofgeboue van die Universiteit van Sint Petersburg lê op die eiland en bevat die Twaalf Kolleges asook die voormalige paleis van Pieter II van Rusland. Daar is ook verskeie ander opvoedingsinstansies soos die wetenskapakademie (plus baie van sy navorsingsinstellings), die vlootkadetkorps en die akademie van nasionale ekonomie en openbare administrasie.
Op die eiland is ook verskeie nywerhede, wat wissel van skeepsboufabrieke tot nywerheidsbakkerye.
Jelagin-eiland
Jelagin-eiland (Russies: Елагин остров) is ’n eiland in Sint Petersburg, Rusland, wat in die delta van die Newarivier lê tussen die Groot- en die Middel-Nefka. Dit word met brûe aan Krestofski- en Kamenni-eiland en aan Primorski verbind. Dit kan ook met die Krestofski Ostrof- en die Staraja Derewnja-moltreinstasie bereik word.
Die bekendste baken is die Jelagin-paleis, een van die min geboue op die eiland. Dit was aanvanklik ’n ontspanningsplek vir die adel. Dit was eers bekend as Melgoenof-eiland en kry sy huidige naam van sy eertydse eienaar, Iwan Jelagin (1725–1793), die stigter van die Russiese Vrymesselaars. Ná die Russiese Rewolusie is die eiland oopgestel vir die publiek as ’n openbare park wat genoem is na die Bolsjewistiese leier Sergei Kirof.
Die eiland is ’n gewilde naweekbestemming vir inwoners van Sint Petersburg. Besoekers kan bote huur om op die eiland se verskeie damme en kanale te vaar. Ook rolskaatse en fietse kan gehuur word en kinders kan op ponies en miniatuurtreine ry. Daar is verskeie wandelpaaie van verskeie kilometers.
H.J. Redelinghuys
Lewe en werk
Hermanus Johannes Martinus Redelinghuys is op 21 Februarie 1894 op Riebeeck-Kasteel gebore. Hy gaan op sy geboortedorp en later op Kuilsrivier in medium Engels skool. In 1915 kwalifiseer hy as boekhouer by die Metropolitan Handelskollege in Kaapstad. Hy volg hierdie beroep hierna regdeur sy werkloopbaan, met die uitsondering van drie jaar wat hy as afdelingshoof in die produktehandel werk. In 1927 studeer hy buitemuurs vir die B.Com.-graad. Hy het in Bellville gebly.
Skryfwerk
Sy eerste letterkundige pogings is in 1922 wanneer van sy verhale in Die Huisgenoot en De Goede Hoop gepubliseer word. Hy skryf onder die skuilnaam Hermanus die drama in drie bedrywe “Verlief, verloof en daarna of Die waarde van ’n ware vriend”. Hy stel ook die “Nuwe Afrikaanse handboek vir debats- en Christelike jongeliedeverenigings” saam en vertaal Lew Wallace se klassieke verhaal “Ben-Hur” in Afrikaans. Die boekie “Agter die vyeblare” verskyn ook onder die skuilnaam Hermanus by die S.A. Bybelvereniging.
In 1924 verkoop hy nog ’n manuskrip aan H.A.U.M., maar hierdie boek is nooit uitgegee nie. In hierdie tyd bestempel P.C. Schoonees hom as ’n traktaatjieskrywer en ’n promoverende doktor in Nederland beskryf sy werk as ’n prul, waarna hy ophou met skryf Sy suster bemoedig hom egter om weer te begin en vanaf 1936 verskyn daar weer verskeie werke uit sy pen en een van sy romans verwerf die eerste prys in ’n romanwedstryd. Die hooftema in sy werk is die armes se stryd vir voortbestaan, ’n tema wat inslag by hom vind nadat hy in 1921 gereeld werk in die agterbuurtes van Kaapstad moes doen en hy ’n maatskaplike werker se motiverende toespraak oor hierdie onderwerp bygewoon het. “Josef in Memfis” is die verhaal van die Bybelse Josef, oorvertel vir kinders
Lakewood, New Jersey
Lakewood is 'n dorp in Ocean County in die deelstaat New Jersey en is gestig in 1786. Dit is ongeveer 50 km oos van Trenton, die hoofstad van New Jersey. Die dorp is gestig op die suide-oewer van die Metedeconkrivier. Daar is 'n gesondheidsoord in die middel van die dennewoudgebied. Die Georgian Court Universiteit, 'n Roomse Katoliekeskool vir dogters, asook die Lakewood Vloot Lugmagbasis is ook naby geleë.
Moordenaarsnek
Moordenaarsnek is 'n bergpas in die Oos-Kaap wat suid van Mount Fletcher op die R56 na Maclear lê.
Velma
Velma (meervoud velme) is 'n begrip in die Venesiaanse dialek (afgelei van melma, modder) wat ook in die betrokke vakgebied gebruik word om te verwys na die ondiepe gedeelte van die strandmeerbodem wat gewoonlik onder water is, maar tydens laagwater te voorskyn kom. Hierdie grond is deurgaans sonder enige plantegroei (daar is wel spore van Zostera noltii, of klein seegras), in teenstelling met die barene wat gewoonlik slegs tydens hoogwater onder water is.
Velma ontstaan uit sediment wat meegesleur word deur see- en rivierstrome en dan op die bodem van die vlakwater afgeset word.
Vanuit 'n omgewingsoogpunt is selfs die velme besonder interessant, omdat die sterk verskille in soutgehalte en suurstof waaraan dit blootgestel word tydens eb- en vloedgety 'n omgewing skep wat selfs 'n selektiewer nis bied as die barene. Byvoorbeeld, die ondergrond (wat hoofsaaklik bestaan uit modder en sand) bied tuiste aan die borselwurms (Polychaeta) en weekdiere tydens die laaggety.
Vlieg (dier)
Vlieë (Brachycera) is 'n suborde van die tweevlerkiges (Diptera). Die suborde omvat sowat 120 families. Die vernaamste kenmerk van hierdie spesies is dat hulle gereduseerde antennes het. Baie van die spesies is roofdiere of aasvreters, maar daar is ook blomme soos die van pepergras wat deur vlieë bestuif word.
Met hul relatief sterk geboude liggaam, groot kop en redelik stewige pote kan vlieë (subordes Brachycera en Cyclorrhapha) maklik van skraler geboude muggies (suborde Nematocera) onderskei word. Sowel die larwes           (maaiers) as die volwasse insekte toon onderling baie uiteenlopende lewenswyses.
Veral onder die bloedsuiende spesies kom daar 'n paar vlieë voor wat ook vir die mens gevaarlik is, soos die tropiese tsetsevlieg wat die dodelike slaapsiekte veroorsaak. Vlieë (subordes Brachycera en Cyclorrhapha) is baie klein tot betreklik groot tweevlerkige insekte (orde Diptera).
Die wetenskaplike naam Brachycera beteken "kort voelers" en verwys na die kort voelspriete wat net uit 'n paar segmente bestaan. Die liggaam van die meeste vlieë is nogal stewig en rond in vergelyking met die van skraal geboude muggies (suborde Nematocera). Die monddele is by soorte soos die huisvlieg tot 'n suigsnuit en by ander soorte tot steek-suigende organe omvorm. Die suigsnuit word deur die onderlip gevorm en die voedsel word deur middel van ŉ suigende beweging opgeneem.
Die liptasters is tot lippies omvorm wat in afmetings kan wissel. By die spesies met steek-suigende monddele funksioneer die onderlip as 'n skede vir die stilette of is dit self tot ŉ steekwapen omvorm. Die kaaktasters, wat uit een of twee lede bestaan, is na vore gerig. Afgesien van die uitsonderings soos die jagtende Dasypogoninae met lang, spinnekopagtige pote, is die ledemate van vlieë baie kort en stewig.
By 'n aantal families is die liggaam meer of minder dig behaar en sommige roofvlieë het opvallende "snorre" en "bakkebaarde". Soos muggies maak vlieë 'n volledige gedaantewisseling deur. Die larwe verskil sowel in bou as in lewenswyse baie van die volwasse insek. Teen die einde van die larvale stadium word 'n papie gevorm, waaruit die volwasse imago te voorskyn kom.
Die kop van die pootlose vlieglarwe of maaier is volledig of deels gereduseer en die voorste kake is omvorm tot mondhake wat vertikaal op en af beweeg. Asemhaling vind deur die asemhalingsbuise plaas waarvan daar gedurende die larwestadium net ŉ paar ontwikkel. Maaiers kom in die uiteenlopendste omgewings voor: in die grond, in die bloed of in die inwendige organe van bepaalde gashere, of soos die larwe van die merkwaardige olievlieg (Psilopa petrolii) in die Kaliforniese aardoliemoerasse.
Die larwes van die soutvliegies (genus Ephydra) is ook by uiterste omgewingstoestande aangepas en kom byvoorbeeld in die soutwater van minerale bronne voor. Die larwe van die verwante genus Scatella leef in die warmwaterbronne van Ysland, Japan, die Nasionale Park Yellowstone in die VSA, Nieu-Seeland en Kamtsjatka en kan temperature van tot 55 °C oorleef.
Soms bly die larwes in die moederliggaam totdat hulle die papiestadium bereik het. Hierdie merkwaardige ontwikkeling kom onder meer by die tsetsevlieg (genus Glossina) voor, wat groot dele van Afrika onbewoonbaar maak omdat hulle die verspreiders is van die dodelike slaapsiekte by die mens en van nagana by vee. Ook by die luisvlieë (familie Hippoboscidae) en die 2 families vlermuisluisvlieë (Nycteribiidae en Streblidae) kom die larwes te voorskyn wanneer hulle vir die papiestadium gereed is.
Gevolglik is hierdie 3 vlieëfamilies vroeër saamgevat onder die naam Pupipara = "papiebarend". Die luis- en vlermuisvlieë is parasiete op die huide van voëls, hoefdiere en vlermuise. Sodra dit 'n goeie gasheer gevind het, verloor die luis- en vlermuisvlieë dikwels hul vlerke, omdat hulle dit nie meer nodig het nie.
Verteenwoordigers
Vlieë is 'n groot diverse groep en word deur 83 families oor die wêreld verteenwoordig, waarvan 29 in Suid-Afrika aangetref word. Die belangrikste verteenwoordigers van die vlieëfamilies wat van verrottende materiaal of plantsappe leef, is vrugtevlieë (familie Tephritidae). Hulle rig ernstige skade aan vrugteboorde aan. Die familie Tephritidae is baie groot en die meeste spesies kom op die eiland Hawaii voor. In Suid-Afrika is die maroelavrugtevlieg (Pardalaspis cosra), die Mediterreense vrugtevlieg (Ceratitis capitata), die Natalse vrugtevlieg (Pterandrus rosa) en die olyfvrugtevlieg (Dacus oleae) die bekendste.
In die natuur voed vrugtevlieë hulle met die sap van veral oorryp vrugte en word deur die alkoholiese geur daarvan aangelok. Sommige spesies leef ook van skimmels en plantsappe. Die eiers word gelê in die vrugte waarvan die ouer insekte leef. Dit is langwerpig en aan albei punte is daar 'n paar stafies wat van 'n lugkanaal voorsien is. Na 'n dag of 2 broei die larwe uit en na 3 vervellings word dit 'n papie. Gedurende die papiestadium ondergaan die larwe 'n volledige metamorfose, en 12 dae nadat die eier gelê is, kruip die volwasse vrugtevlieg uit sy papiedop.
Vrugtevlieë van die genus Drosophila word dikwels as proefdiere in erflikheidsondersoeke en vir ekologiese proefnemings gebruik. Die tsetsevlieg (familie Glossinidae), wat net in Afrika suid van die Sahara voorkom, is sowel vir die mens as die dier gevaarlik. Dit veroorsaak die dodelike slaapsiekte (tripanosomiase) by mens en dier. By laasgenoemde staan dit as nagana bekend. Die 2 spesies wat die mens aanval, is Trypanosoma gambiense en Trypanosoma rhodesiense. Eersgenoemde kom nie in Suid-Afrika voor nie.
Spesies wat onder meer diere aanval, is Glossina morsitans en Glossina pallidipes. Die tsetsevlieg is egter al in groot gebiede uitgeroei. Die wyfie lê nie haar eiers nie, maar broei hulle een vir een uit. Wanneer die larwe gereed is, word dit in 'n nat plek gelaat, waar dit dadelik onder die grond inkruip vir die papiestadium. Albei geslagte is bloedsuiers en hulle het 'n goed ontwikkelde suigslurp (proboscis). Huisvlieë (familie Muscidae) kan draers van verskeie siektes wees en die bekendste spesie is Musca domestica, oftewel die huisvlieg.
Perdevlieë, ook bekend as blindevlieë (familie Tabanidae), is redelike groot, haarlose insekte wat van warmbloedige diere se bloed lewe. Dit is egter net die wyfie wat bloed suig, die mannetjie leef van die nektar van blomme. Omdat die wyfie bloed suig, is sy gevolglik ook ŉ draer van siektes en van onder meer Loa loa, 'n parasitiese oogwurm. Die perdevliegwyfie veroorsaak bloedarmoede by diere en dra ook onder meer Trypanosoma brucei oor, wat nagana by vee veroorsaak.
Keniaanse nasionale rugbyspan
Die Keniaanse nasionale rugbyspan (Engels: Kenya national rugby union team; Swahili: Timu ya raga ya Kenya) is die nasionale rugbyspan wat Kenia in internasionale wedstryde (toetswedstryde) verteenwoordig. Rugby word in Kenia geadministreer deur die Kenia Rugbyunie (Kenya Rugby Union, KRU) wat in 1970 gestig is. Hulle dra die bynaam Simbas wat in Swahili leeus beteken. Kenia word deur Wêreldrugby as ’n vlak drie-span erken. Die Keniaanse rugbyspan is tans (Januarie 2023) 33ste op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys. Die span word as een van die sterker Afrikaspanne na die Suid-Afrikaanse Springbokke en die Namibiese Welwitschias beskou.
Hulle tuisveld is die RFUEA-veld in Nairobi wat in 1955 vir 'n Oos-Afrika-span teen die Britse en Ierse Leeus voorberei is. Kenia kon nog nie vir ’n rugbywêreldbekertoernooi kwalifiseer nie. Sedert 2003 neem Kenia aan die jaarlikse Afrikabeker deel en kon die 2011- en 2013-toernooie wen. Een voormalige Keniaanse rugbyspeler is in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem.
Beheerliggaam
Naas die amptelike nasionale span roep die Kenia Rugbyunie ook ander keurspanne byeen. Nes ander rugbylande beskik Kenia oor ’n o/20-nasionale span wat aan die Wêreldrugby o/20-kampioenskap deelneem. Die Kenia Sevens is die Keniaanse sewesrugbyspan. Kinders en jongmense word reeds op skool aan rugby bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting.
Invoering en vestiging van rugby
Rugby is aan die begin van die 20ste deur Britse setlaars na Kenia gebring; die eerste bekende wedstryd is in 1909 gespeel. Aan die begin was rugby vir “wit” setlaars beperk.
Kenia het verskeie toerende spanne tussen die 1920’s en 1950’s gehuisves; noemenswaardige spanne sluit in die Universiteit van Kaapstad, Universiteit Stellenbosch en ’n saamgestelde Universiteitspan (Oxford en Cambridge) op Mitchell Park-stadion in 1951.
Teen 1953 is die Rugbyvoetbalunie van Oos-Afrika gestig om rugby in die drie Oos-Afrikaanse kolonies Kenia, Uganda en Tanganjika te bestuur. In 1954 het ’n Keniaanse span vir die eerste keer teen ’n Tanganjikaanse span gespeel, en in 1958 kon ’n Keniaanse span die Ugandese s’n 21–11 klop. In die Keniaanse span is dikwels spelers van ander Oos-Afrikaanse nasies ingesluit, en ook spelers met ’n Europese afkoms is ingespan. Alhoewel die uitslae dikwels eensydig was, het hierdie wedstryde rugby in Kenia gewild gemaak. Ná sy onafhanklikheid het Kenia sy eerste toets teen Tanganjika gespeel, en kon die buurland klop.
Onafhanklikheid en integrasie
Ná onafhanklikheid het die desegregasie van die Keniaanse skoolstelsel die inheemse bevolking toegelaat om by rugbyspanne van eliteskole soos Duke of York en Prince of Wales aan te sluit. Spelers soos Chris Onsotti, John Gichinga, Dennis Awori, George Kariuki en Jim Owino het tot die eerste generasie van inheemse Keniaanse rugbyspelers behoort.
’n Instroming van Tanganjikaanse spelers het aan die Keniaanse span ’n hupstoot besorg. Gedurende die vroeë 1970’s het verskeie Engelse klubs na Kenia begin toer, en nieamptelike toetse teen die Tuskers gespeel. Dit sluit ’n byna-oorwinning oor Harlequins RFC in, nadat hulle Tuskers 20-15 kon klop.
Ná ’n uitnodiging in die plaaslike dagblaaie aan Afrikarugbyspelers is Miro RFC as ’n uitnodigingspan gestig; soortgelyk aan die Britse Barbarians, of meer plaaslik, die Scorpions RFC. Miro was ’n span vir “swart” spelers en het twee “wit” spelers ingesluit (Doug Hamilton en Pat Orr); dié span het ’n belangrike rol gespeel om rugby onder Afrikane in Kenia te laat groei. Die span het teen Rugby Roma Olimpic in 1976 gespeel en met 20-12 gewen. Die span is egter ontbind oor vrae rakende die rasse-seleksie van spelers.
Die Tuskers het teen die middel-1970’s uit beide “swart” en “wit” spelers bestaan, en teen Zambië te staan gekom; hulle kon vier van hul vyf toetse wen. Teen dié tyd het sommige klubs begin vou weens die migrasie van “wit” uitgewekenes. Ondanks die vordering het daar konflik ontstaan tussen die Keniaanse spelers en die talle klubs wat steeds deur uitgewekenes bestuur is; Miro RFC het weer in 1979 begin speel, en kon dié keer teen Blackheath FC seëvier, 32–19, wat tot nuwe hoop onder “swart” rugbyspelers gelei het.
Beide Mean Machine RFC en Mwamba RFC is in 1977 as aparte spanne vir inheemse spelers gestig. Mean Machine, ’n verteenwoordigende span van die Nairobi-universiteit bestaande uit Absalom “Bimbo” Mutere, Tom Oketch en Joe “JJ” Masiga, kon die Keniaanse beker in hul eerste poging inpalm. Black Blad RFC van die Kenyatta Universiteitskollege het in die volgende jaar gevolg. Mean Machine is egter ná die sluiting van die Nairobi-universiteit as gevolg van die mislukte staatsgreep in 1982 ontbind.
Miro RFC het voorgegaan om te speel, maar is deur die Metropolitaanse Polisiesklub van Londen, ’n span wat as “tydelik” beskou is, 40–9 geklop. In 1982 het die Tuskers hul laaste toer onderneem en kon beide Zimbabwe en Zambië verslaan. Die 1980’s het ook die bekendstelling van sewesrugby gesien. Dié dekade het egter ook die agteruitgang van die nasionale span gesien; tydens ’n beslissende uitspeelrondte teen Zimbabwe het Kenia al sy wedstryde verloor; aan die einde van die 1980’s is Kenia deur Zimbabwe met 56–9 verslaan.
Gemengde resultate
Kenia het stewig vordering in sy plaaslike rugby gesien, nadat die speel deur die inheemse bevolking oorgeneem en ’n inheemse liga van stapel gestuur is. Gedurende die 2000’s kon Kenia op internasionale vlak gereeld sukses aanteken, nadat hulle in staat was om spanne soos Zimbabwe en Uganda te klop.
Tydens die Rugbywêreldbeker 2007-kwalifisering kon hulle beide Tunisië en Namibië tuis klop, en is net in hul wegwedstryde verslaan.
Tydens die Rugbywêreldbeker 2011-kwalifisering het die span weer versuim om vir die toernooi te kwalifiseer, nadat Kenia deur Tunisië geklop is. In 2011 kon Kenia die Afrikabeker wen, nadat hulle Tunisië in die eindstryd met 16–7 verslaan het, nadat beide Marokko en Namibië weens finansiële beperkings hulself onttrek het; die volgende seisoen het Kenia gesukkel en teen beide Uganda en Zimbabwe agteruitgegaan, net ’n oorwinning oor Tunisië het hul afskuiwing verhoed. Die 2013-seisoen was deurslaggewend vir Keniaanse rugby, nadat hulle beide Uganda en Zimbabwe kon klop, en die Afrikabeker vir die tweede keer – en die eerste keer met ’n vierspanpoel – kon wen.
Dit het vir die Keniaanse span as ’n goeie voorbereiding vir die Afrikabeker in dieselfde jaar gedien, waarin hulle beide Madagaskar en Namibië kon klop. ’n Nederlaag teen Zimbabwe in hul derde wedstryd het egter beteken dat Kenia dié toernooi derde volgens punteverskil eindig en sodoende die Rugbywêreldbeker 2015 misloop. In Mei 2015 het Kenia vir die eerste keer sedert die Oos-Afrikaanse span se wedstryde in die 1970’s en 1980’s weer teen Europese spanne te staan gekom en het Portugal in ’n toetswedstryd op die RFUEA-veld 41–15 geklop.
Tydens die Rugbywêreldbeker 2019-kwalifisering kon Kenia tot die uitspeelrondte vorder, maar is deur Kanada, Hongkong en Duitsland verslaan. Tydens die Rugbywêreldbeker 2023-kwalifisering het hulle ook die uitspeelrondte gehaal, maar kon nie een wedstryd teen Hongkong, Portugal en die Verenigde State wen nie.
Algehele rekord
Kenia het 69 van sy 130 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 53,07%. Kenia se statistieke in toetswedstryde teen alle lande, in alfabetiese volgorde, is soos volg (korrek in Januarie 2023):
Afrikabeker
Kenia neem sedert 2003 aan die jaarlikse Afrikabeker deel. Hulle het die toernooi twee keer gewen.
Ander toetswedstryde
Vanweë sy laat vestiging het Kenia gedurende die amateurtydperk min toere volgens die ou tradisie onderneem, aangesien dit teen die jaar 2000 tot ’n einde gekom het. Deesdae is toetswedstryde teen die spanne van die Noordelike Halfrond tweekeer per jaar moontlik. Gedurende Juniemaand se midjaarrugbytoetsreeks vertrek Europese spanne na Kenia en gedurende Novembermaand se eindjaarrugbytoetsreeks reis die Keniane na Europa. In teenstelling met die meeste ander rugbylande speel Kenia nie vir enige trofee teen sy opponente nie. Buite die Afrikabeker neem die span ook aan die sporadiese Victoriabeker deel, saam met die Oos-Afrikaanse lande Uganda, Zambië en Zimbabwe. Wedstryde teen nie-Afrikaspanne is skaars.
Huidige span
Die volgende spelers het Kenia se span tydens die Rugbywêreldbeker 2023-uitspeelrondte gevorm:
Bekende spelers
Een voormalige Keniaanse speler is vir sy uitstekende prestasie in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem:
Afrigters
Die volgende persone het al as hoofafrigters van die Keniaanse nasionale rugbyspan gedien:
Japan Nasionale Roete 54
Nasionale Roete 54 is 'n nasionale snelweg van Japan.
Willem Johannes Leyds
Willem Johannes Leyds (Magelang, Nederlands-Indië, 1 Mei 1859 – Den Haag, Nederland, 14 Mei 1940) was 'n Nederlandse prokureur en staatsman, wat 'n loopbaan as prokureur (1884–1889) en Staatsekretaris (1889–1898) in die Zuid-Afrikaansche Republiek gevolg het. Van 1899 tot 1902, tydens die kritieke periode van die Tweede Vryheidsoorlog, was hy 'n spesiale gesant van die Republiek en Volgemagtigde Minister in Brussel, geakkrediteer by verskillende Europese lande.
Die plek Leydsdorp in Transvaal, in die huidige Suid-Afrikaanse provinsie Limpopo, is na hom genoem.
Lesley Ann Warren
Lesley Ann Warren (gebore 16 Augustus 1946) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Clue (1985) en in die televisiereekse Girlfriends' Guide to Divorce (2014) en Blunt Talk (2015).
Lugskip
'n Lugskip is 'n vaartuig wat staat maak op gasse wat ligter is as lug om dit in die lug te hou en word deur die lug aangedryf deur 'n roer en skroewe : propellers) of 'n ander vorm van stukrag. Anders as vliegtuie en helikopters wat stukrag verkry deur die opwaartse krag op 'n vlerk wat vinnig deur die lug beweeg, bly lugskepe en warmlugballonne in die lug as gevolg van gasse wat ligter is as die omliggende lug.
Lugskepe kan onderskei word aan die hand van hul raamwerke. Sommige het glad nie 'n rigiede raamwerk nie, terwyl ander rigiede raamwerke het en dan is daar ook lugskepe waarvan die raamwerke kenmerke van beide bogenoemde soorte het. Rigiede lugskepe met 'n volledige raamwerk, soos die massiewe Zeppelin transoseaniese vaartuie, word nie meer deesdae gebou nie.
Lugskepe was die eerste vaartuie wat beheerde, aangedrewe vlugte onderneem het. Voor die aanbreek van die 1940's is hulle gereeld gebruik. Die gebruik van lugskepe het afgeneem soos vliegtuie se vermoëns toegeneem het. Hulle gebruik het skerp afgeneem na 'n reeks opspraakwekkende ongelukke, insluitende die uitbrand van die waterstofgevulde Hindenburg naby Lakehurst, New Jersey. Lugskepe word steeds vir spesialisdoeleindes aangewend soos advertensies of as platforms vir kameras tydens groot sportgebeurtenisse.
Giffard se lugballon
Hoewel baie mense voor hom probeer het, was Henry Giffard, 'n Franse ingenieur, die eerste man wat 'n lugskip gebou het wat werklik kon vlieg. Sy klein lugskippie, wat hy in 1852 gebou het, was maar 44 m lank en het 'n ballon gehad met ŉ inhoudsvermoë van 2 500 m3. Die lugskip is aangedryf deur 'n stoomenjin van 2 kW wat in ŉ gondel sowat 6 m onderkant die ballon gehang het.
Op 24 September 1852 het die Giffard l in Parys opgestyg en na Trappes, 26 km daarvandaan, gevlieg. Sy gemiddelde snelheid was sowat 8 km/h. Hoewel Giffard daarin geslaag het om die eerste suksesvolle vlug in 'n lugskip te onderneem, is hy erg in die wiele gery deur die gebrek aan 'n behoorlike kragbron om die lugskip aan te dryf. Sy klein stoomenjin het 'n baie lae kraglewering gehad vir sy massa, en selfs die elektriese motore wat in latere lugskepe gebruik is, het dieselfde probleem opgelewer.
Nuwe ontwikkelinge
Die uitvinding van die petrolenjin het die ontwerpers van lugskepe 'n nuwe en doeltreffende manier van aandrywing gebied. 'n Ryk jong Brasiliaan wat in Parys gewoon het, Alberto Santos-Dumont, het gou die moontlikhede van hierdie nuwe uitvinding ingesien en besluit om dit as 'n manier van aandrywing te gebruik in 'n lugskip van sy eie ontwerp.
Santos-Dumont se lugskip was 'n groot verbetering op die lugskepe wat voorheen gebou is. Dit het goed gevlieg en kon in alle rigtings gestuur word. Na sy eerste geslaagde vlug het Santos-Dumont 'n hele klomp lugskepe gebou, en in 1901, met sy sesde en beste lugskip, het hy gevlieg van die Paryse voorstad St. Cloud, reg rondom die Eiffeltoring en terug na die plek waarvandaan hy opgestyg het. Hierdie lugskip is deur 'n enjin van 9 kW aangedryf en het die afstand van bietjie meer as 11 km teen sowat 70 km/h afgelê. Met hierdie vlug het hy 'n prys van 125 000 frank gewen.
Graaf Zeppelin
Reeds voordat Santos-Dumont sy eerste suksesse behaal het, het 'n Duitse leëroffisier ook die probleem van die stewige, bestuurbare lugskip ondersoek en in 1887 'n memorandum aan die koning van Wilrttemberg voorgelê waarin hy op die moontlikhede van so 'n lugvaartuig wys. Hierdie man was graaf Ferdinand von Zeppelin. Nadat hy in 1891 uit die leër getree het, het hy in medewerking met die ingenieur Theodor Cober begin om sy plan uit te voer.
In 1898 is die eerste “Zeppelin" gebou. Hierdie lugskip, wat 'n aluminiumraamwerk gehad het, was 128 m lank en het 'n gasinhoud van 11 300 m3 gehad. Twee 12-kW-petrolenjins het elkeen twee lugskroewe aangedryf. Onder die draagvlak was 'n loopbrug, wat twee gondels gedra het. Die eerste proefvlug van LZ 1 het op 2 Julie 1900 bo die Bodenmeer plaasgevind en het glad verloop. Mettertyd is verskeie tekortkominge, veral aan die stuurstelsel, verbeter.
Vroeg in 1906 was LZ 2 voltooi, maar dit is kort daarna tydens 'n noodlanding vernietig. Ses van die volgende sewe lugskepe van die graaf is ook in ongelukke beskadig. Intussen het 'n gereelde lugskipdiens egter ontstaan, en tot in 1919 is nie minder nie as 120 Zeppelins gebou. LZ 10, wat in 1911 begin diens doen het, het binne een jaar 218 vlugte onderneem en 'n afstand van meer as 27 000 km afgelê. Die vliegtuig, wat maar eers na die Eerste Wêreldoorlog op die voorgrond getree het, was destyds nog geen ernstige mededinging vir die lugskepe nie.
Rekords
Hierdie historiese vlug is deur 54 persone meegemaak; die roete het van Friedrichshafen oor Siberië, Tokio, die Stille Oseaan, Los Angeles en Lakehurst terug na Friedrichshafen gestrek. Na 1930 is 'n gereelde lugskip-lyndiens oor die Atlantiese Oseaan ingestel. Miljoene vlugure is afgelê en tienduisende passasiers en groot massas vrag is vervoer voordat die tydperk van die lugskepe skielik in 1937 tot 'n einde gekom bet.
Die dertigerjare
In die dertigerjare het die lugskip sy grootste gewildheid bereik. Vliegtuie was wel intussen heelwat vinniger, maar hulle kon net 10-15 passasiers dra en was ongerieflik. Lugreisigers kon nou tussen hierdie twee vervoermiddels kies.
Reeds in 1923 het die Amerikaners daartoe oorgegaan om in plaas van die maklik ontvlambare waterstofgas eerder helium, wat nie brand nie, vir hul lugskepe te gebruik. Hul voorbeeld is egter nie nagevolg nie, en gevolglik was daar tot in 1931 verskeie ongelukke waarin altesame meer as 300 mense die lewe gelaat het. Desnieteenstaande is in die Verenigde State en in Duitsland, wat op die gebied van die lugskeepvaart die leiding geneem het, steeds groter lugskepe gebou, onder meer kolosse met 'n lengte van meer as 240 m. Hierdie lugskepe is aangedryf deur motore van tot 2 235 kW.
Die laaste lugskepe
Lank nadat al die ander lande reeds nie meer lugskepe as 'n bevredigende vorm van passasiervervoer beskou het nie, het Duitsland voortgegaan om die meesgeslaagde lugskip van alle tye, die LZ 127, of Graf Zeppelin, te gebruik. Hierdie lugreus het in 1928 vir die eerste keer gevlieg. Dit was 236 m lank, sy ballon het 110 600 m3 waterstof bevat, en sy vyf masjiene het die lugskip 'n maksimumsnelheid van 96 km/h gebied.
Die dravermoë oor die Atlantiese Oseaan was 20 passasiers en 12 t vrag. In die nege jaar wat die Graf Zeppelin gebruik is, het dit meer as 1 610 000 km gevlieg en meer as 1 800 passasiers vervoer. So geslaag was die Graf Zeppelin dat die Duitse bouers besluit het om 'n nog groter lugskip, die LZ 129, bekend as die Hindenburg, te bou. Die konstruksie van hierdie lugreus van 243 m lank het in 1934 begin en is in 1936 voltooi. In Mei 1937 het die Hindenburg uit Duitsland vertrek op sy eerste vlug oor die Atlantiese Oseaan na New York.
Terwyl die nuwe Zeppelin besig was om in te kom vir sy landing op Lakehurst, het die agterkant skielik aan die brand geraak, en binne enkele sekondes was die reuseskip in vlamme. Van die 100 mense aan boord het 35 gesterf. Die katastrofiese einde van die Hindenburg was ook die einde van die Graf Zeppelin en lugskepe as 'n vervoermiddel vir passasiers. Die Duitse owerheid het gevoel dat hy nie meer so 'n ontvlambare gas soos waterstof in sy lugskepe kan gebruik nie, en hy kon ook nie helium van Amerika koop nie.
Die Graf Zeppelin het nooit weer gevlieg nie. Dit het 'n ruk lank in 'n vliegtuigskuur gestaan en later daarna uitmekaargehaal. Na die Hindenburg-ramp was die V.S.A. die enigste land wat nog lugskepe gebruik het. Die Amerikaanse heliumgevulde buigbare lugskepe is in die Tweede Wêreldoorlog gebruik om vyandige duikbote op te spoor.
Jonathan Schmock
Jonathan Schmock is 'n Amerikaanse skrywer, akteur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Ferris Bueller's Day Off (1986) en in die televisiereekse Brotherly Love (1995), Dharma & Greg (1997), en Good Girls Don't... (2004).
Kuressaare
Kuressaare (Duits: Arensburg) is die grootse dorp op die Estniese eiland van Saaremaa, en het 'n bevolking van sowat 14 700 in 2011 gehad.
Patrick Hillery
Patrick John (Paddy) Hillery (Iers-Gaelies: Pádraig Seán Ó hIrighile; Spanish Point, 2 Mei 1923 – Dublin, 12 April 2008) was 'n Ierse arts en politikus van die politieke party Fianna Fáil.
Hy het in geneeskunde gestudeer aan die nasionale universiteit van Ierland, Dublin. Hy het gewerk as huisdokter. In 1951 het hy lid geword van die laerhuis (Dáil Éireann). Hy was 'n lid tot 1973.
Van 1959 tot 1965 was hy minister van Onderwys. Van 1965 tot 1966 minister van Industrie en Handel en van 1969 tot 1973 minister van Buitelandse Sake. Hy het 'n belangrike rol gespeel in die onderhandelinge voor aansluiting van Ierland by die Europese Ekonomiese Gemeenskap. In 1973 het Ierland aangesluit.
Van 1973 tot 1976 was hy lid van die Europese Kommissie. Van 1976 tot 1990 was hy president van Ierland.
Mthlenagana
Mthlenagana is 'n bergpas in die Oos-Kaap op die R61-provinsiale pad tussen Port St. Johns en Libode.
Joy-Maria Frederiksen
Joy-Maria Frederiksen (gebore 21 Mei 1964) is 'n Deense aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Roser og persille (1993) en The Substitute (2007), en in die televisiereeks Jeg ville ønske for dig (1995).
Tadjiks (volk)
Die Tadjiks (Dari: تاجيک, Tājīk; Tadjiks: Тоҷик), ook Tadjikse Perse genoem, is 'n Irannese etniese groep inheems aan Tadjikistan, Afghanistan en Oesbekistan. Hulle vorm die titulêre nasie van Tadjikistan, waar hulle sowat 90% van dié land se bevolking uitmaak, en praat Tadjiks, 'n Irannese taal, as moedertaal. Die Tadjiks vorm naas die Oesbeke die tweede grootste etniese groep in Sentraal-Asië. Ander benamings sluit in Fārsī ("Perse"), Fārsīwān ("Persies-sprekers") en Dīhgān (letterlik "boer" of "gevestigde dorpenaar").
Tadjiks vorm naas Pasjtoene (42%) die tweede grootste etniese groep in Afghanistan (27%) asook naas Oesbeke (80%) en Russe (5,5%) die derde grootste etniese groep in Oesbekistan (5%). Naas Tadjiks leef nog 'n minderheid van omtrent 1 miljoen Oesbeke (14%) in Tadjikistan. Tadjikse minderhede leef in lande soos Pakistan (220 000) en Rusland (201 000).
Wêreldwyd leef tussen 16 en 20 miljoen Tadjiks, waarvan tussen 9,5 en 11,6 miljoen in Afghanistan, 6,8 miljoen in Tadjikistan en 1,4 miljoen in Oesbekistan. In die Volksrepubliek China behoort die Tadjiks tot een van die 56 amptelik erkende etniese groepe ("nasionaliteite"). Hulle leef veral in die Wes-Chinese outonome gewes van Xinjiang saam met ander etniese groepe soos Oeigoere, Oesbeke, Kasakke en Kirgisiërs.
FC Porto
FC Porto is 'n Portugese sportklub in die stad Porto, wat bekend is in die wêreld vir sy sokkerspan. By die klub beoefen hulle ook o.a. basketbal, boks, handbal, fietsry en swem. Die sokkerspan speel sy tuiswedstryde in die Estádio do Dragão, wat 'n kapasiteit van 52 000 sitplekke het. FC Porto is na hulle mededinger Benfica die gewildste span in die Portugese Primeira Liga en het al baie pryse gewen (soos twee keer die Champions League, twee keer die UEFA-Beker en 28 keer die nasionale titel). Die Drake het ook mededinging met die ander span uit Porto: Boavista FC.
Klein-Sandwoestyn
Die Klein-Sandwoestyn ('n voorlopige biostreek), is 'n woestyn wat in Wes-Australië geleë is. Dit lê suid van die Groot -Sandwoestyn, en wes van die Gibsonwoestyn. Die biostreek is oos van die Groot Noordelike Hoofweg, suid van Newman geleë, ongeveer 200 km noord van Wiluna. Na die noorde lê die Karlamilyi Nasionale Park.
Die naam is afkomstig van sy nabygeleë ligging aan die Groot-Sandwoestyn, maar wat kleiner is as die Groot-Sandwoestyn, en soortgelyke fauna en flora en landvorms het.
Beide die Groot-Sandwoestyn en die Klein-Sandwoestyn word deur die Canning Stock-roete deurkruis. Die Mandilara inheemse bevolking word met hierdie streek verbind.
Lori Heuring
Lori Heuring (gebore 6 April 1973) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mulholland Dr. (2001), Anger Management (2003), Prom Night (2008), en Just Go with It (2011).
Toulouse
Toulouse (Oksitaans: Tolosa) is 'n stad in die suidweste van Frankryk, aan die oewer van die Garonnerivier en halfpad tussen die Atlantiese Oseaan en die Middellandse See. Die metropolitaanse gebied van Toulouse is met 1,1 miljoen inwoners die tweede grootste in Suid-Frankryk en een van die vinnigsgroeiende in Europa. Die stad is die hoofkwartier van die grootste ondernemings in die Europese lug- en ruimtevaartnywerheid, soos byvoorbeeld Alcatel Espace, EADS Space en Airbus S.A.S. en 'n belangrike onderwyssentrum met meer as 100 000 studente.
Toulouse is die voormalige hoofstad van die historiese provinsie Languedoc, wat tot by die Franse Rewolusie bestaan. Vandag dien Toulouse as die hoofstad van die région (gewes) Languedoc-Roussillon-Midi-Pyrénées en die prefektuur van die département Haute-Garonne. As die setel van die Académie des Jeux Floraux, die eweknie van die Franse Akademie in die Oksitaanstalige gebiede van Suid-Frankryk, het die stad ook 'n belangrike sentrum van die Oksitaanse kultuur geword. Die tradisionele Oksitaanse kruis dien as die simbool van die stad.
Geskiedenis
Die Romeine verower die Galliese stad Tolose in die jaar 106 v.C.; onder die nuwe naam Tolosa dien dit as 'n belangrike administratiewe en militêre sentrum van die provinsie Gallia Narbonensis. Baie strate in die ou stadskern laat nog steeds die Romeinse roosterpatroon herken. Sedert die 4de eeu is Toulouse die setel van 'n biskop.
In die tydperk tussen 781 en 843 was Toulouse die hoofstad van die Koninkryk van Akwitanië.
Tydens die Middeleeue bly Toulouse oor 'n lang tydperk onafhanklik. Die grawe van Toulouse brei hulle magsgebied oor 'n groot deel van Suid-Frankryk uit, wat uiteindelik die provinsie Languedoc vorm. Toulouse word 'n sentrum van die Oksitaanse kultuur. As gevolg van die kruistog teen die Kathare word die provinsie in 1271 by Frankryk ingelyf. Toulouse self word deur Noord-Franse troepe geplunder.
Selfs onder die heerskappy van die Franse kroon bly die stad tot die jaar 1790 min of meer onafhanklik. Tydens die reformasie is die stad die tuiste van 'n groot aantal protestante, tog bly Toulouse in die godsdienstige oorloë steeds 'n bondgenoot van die Rooms-Katolieke partye. In 1562 word sowat 4 000 Hugenote in die stad vermoor.
Teen die middel van die 19de eeu neem die hedendaagse ekonomiese bloei van Toulouse 'n aanvang met die oprigting van die eerste nywerhede.
Tussen 1942 en 1944 word Toulouse deur Duitse soldate beset. Die stad is in die Tweede Wêreldoorlog nie die skouplek van militêre gevegte nie, tog is dit 'n belangrike sentrum van die Résistance, die Franse weerstandsbeweging. Die Duitse besettingstroepe ontruim die stad kort na die geallieerde landing in Normandië.
Aan die begin van die sestigerjare vestig 'n groot aantal Franse setlaars, wat uit Algerië verdryf is, hulle in die stad. In die sewentigerjare kom 'n groot aantal Noord-Afrikaanse immigrante na Toulouse. Danksy die ekonomiese groei styg die inwonertal vinnig van 269 000 in 1954 tot 380 000 in 1968. In 2011 het Toulouse reeds meer as 892 000 inwoners.
Ekonomie
Ná sy bloeitydperk as verskaffer van die beroemde blou pastelkleure en die industrialisering tydens die 19de eeu bly Toulouse in sy onlangse geskiedenis 'n tyd lank 'n tweederangse stad wat nie tred kan hou met ander Franse metropole nie.
Die stad het egter 'n lang tradisie as 'n lugvaartsentrum, en reeds in 1919 is daar lugposverbindings met Afrika en Noord- en Suid-Amerika. Die lughawe van Toulouse is ook die basis van die bekende skrywer en vlieënier Antoine de Saint-Exupéry.