cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Turyn
Vervoer
Die openbare vervoerstelsel van Turyn met en moltreinlyn, agt tremlyne en 'n tagtigtal busroetes word bestuur deur die Gruppo Torinese Trasporti (GTT). Die meeste lyne is tussen vyf uur soggens en middernag in bedryf.
Die stad beskik oor drie treinstasies, Porta Nuova, tans die hoofstasie van Turyn, Porta Susa en Lingotto, en danksy die nuwe spoorlyn van Milaan na Novara ook oor 'n hoëspoedtreinverbinding met Milaan en sy internasionale lughawe Malpensa. Die Paryse stasie Gare de Lyon word deur TGV-hoëspoedtreine vanuit Porta Susa bedien.
Turyn se nuwe outomatiese moltreinnetwerk, die Metropolitana di Torino, is op 4 Februarie 2006 ter geleentheid van die Olimpiese Winterspele ingewy.
Hoëspoedtreindienste tussen Turyn en Lyon
Reeds in 1991 is planne ontwikkel vir hoëspoedtreindienste tussen Turyn en Lyon in Frankryk, die sogenaamde Nuova Linea Torino-Lione (NLTL), wat deur 'n gesamentlike onderneming tussen Italië en Frankryk gebou en in die Europese netwerk van hoëspoedtreine geïntegreer sal word. Die reistyd tussen Milaan en Parys sal met voltooiing van die projek merkbaar verminder word, van sewe tot vier uur. Die Mont Cenis-basistonnel met 'n lengte van 57,5 km vorm die hartstuk van die projek. Die totale lengte van die nuwe transalpyne spoorwegroete sal 270,8 km beloop, waarvan 140 km in Frankryk en 46,7 km in Italië, met 'n gemeenskaplike seksie wat oor 'n afstand van 84,1 km loop en die basistonnel insluit.
Sport
Turyn beskik met Juventus FC en Torino FC oor twee vername sokkerklubs wat van die suksesvolstes in die Serie A is. Juventus speel sy tuiswedstryde op die Juventus-stadion met 'n kapasiteit van 41 507, terwyl die Torino FC van die Stadio Olimpico Grande Torino met 27 958 sitplekke gebruik maak. Laasgenoemde is tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1934 vir wedstryde ingespan, terwyl tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1990 van die intussen afgebroke Stadio delle Alpi gebruik gemaak is. Die Stadio delle Alpi is in die laat 2000's deur die Juventus-stadion vervang.
Turyn het in 2006 as gasheer vir beide die Olimpiese Winterspele en die Paralimpiese Winterspele opgetree.
Kookkuns
Turyn word as een van die gastronomiese hoofstede van Italië beskou, terwyl ook die omliggende Piëmont met eersterangse kookkuns verbind word. Merkbaar is onder meer 'n sterk Franse invloed. Turyn se hoofspesialiteite is sjokolade, beesvleis (soos sy Fassone-osvleis), kaas en rys (risotto). Turynse sjokolade is vir die eerste keer in die 17de eeu vervaardig en is deur die eeue heen tot 'n luukse snoepery ontwikkel, wat met plaaslike nougat en haselneute verfyn en onder meer as pralinees aangebied word.
Gianduiotto, 'n soort nougat, is die mees bekende Turynse sjokolade-spesialiteit. Sy kenmerke is die ongewone vorm van 'n boot, wat onderstebo gedraai het, en die goue of silwerkleurige blinkpapier van sy verpakking. Gianduiotto se hoofbestanddele is suiker, kakao en haselneutdeeg. Die uitvinding van hierdie spesialiteit word aan ene Michele Prochet toegeskryf, wat in 1865 vir die eerste keer heeltemaal fyngemaalde haselneute vir sy sjokolade gebruik het.
Die Italiaanse skrywer Astigiano Bruno Gambarotta het selfs sy parodie op die Amerikaanse blitsverkoperboek The Da Vinci Code, "Il Codice Gianduiotto", aan die Gianduiotto-sjokolade gewy.
Die Turynse sjokoladeroom Nutella geniet eweneens wêreldfaam. Maar ook die plaaslike vermoet-soorte, veral Martini ('n handelsmerk van die Turynse stokery Martini & Rossi) en Cinzano, en bicerin (wat in Piëmontees "glasie" beteken), 'n koffiespesialiteit, wat van espresso, kakao en slagroom gemaak en in 'n spesiale ronde glas bedien word, is wêreldwyd bekend. Die Turynse familieonderneming Lavazza is een van die belangrikste koffie- en espressoprodusente ter wêreld.
Richard Geldenhuys
Richard Geldenhuys is ’n Afrikaanse digter.
27 Desember
27 Desember is die 361ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (362ste in skrikkeljare). Daar volg nog 4 dae in die res van die jaar.
Richard Geldenhuys
Skryfwerk
Vanaf standerd vier skryf hy gedigte, aanvanklik veral oor sy eerste liefdes en die natuur. Van sy gedigte verskyn reeds in 1986 in Standpunte en later ook in die tydskrif Akuut. In 1989 debuteer hy met die bundel “Tussenvuur”. Die bundel word in twee afdelings verdeel. “Dagboek” het weer twee sub-afdelings, “kersligkantates”, waarin grepe uit ’n jong liefdesverhouding beskryf word, en “glaskokon”, wat soos die titel suggereer gedigte oor die stad bevat. Die afdeling “Muurskrif” het eweneens sub-afdelings. “Stilvlug” bevat gedronge gedigte waarin die essensie van die gevoel kortliks saamgevat word, terwyl “dum spiro, spero” (solank ek asemhaal, hoop ek) ’n blik bied op die politieke onreg en geweld. Hoewel daar heelwat gedigte is wat sterk onderafdelings het, slaag slegs enkeles in die geheel. Na hierdie bundel publiseer hy nog periodiek gedigte op die webwerf LitNet. Van sy gedigte word in versamelbundels soos “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte” en “Die dye trek die dye aan” opgeneem.
San Marino Grand Prix
Vir die Grand Prix wat hierdie een opgevolg het op Imola, sien Emilia-Romagna Grand Prix.
Die San Marino Grand Prix (Italiaans: GP di San Marino) was 'n Formule Een motorwedren wat van 1981 tot 2006 in Italië plaasgevind het. Die Grand Prix is op die "Autodromo Enzo e Dino Ferrari" naby die dorp Imola en die Apennineberge in Italië gehou. Dit is na die nabygeleë staat San Marino genoem omrede daar reeds 'n Italiaanse Grand Prix by Monza gehou word. In 1980, toe Monza opgeknap is, is die Imolabaan gebruik vir die 51ste Italiaanse Grand Prix.
Sedert 2020 word die Emilia-Romagna Grand Prix op Imola gehou.
Gerrit Geertsema
Gerrit Geertsema (1945–2012) was ’n akteur, hoofdirekteur van TRUK, die eerste feesdirekteur van die Klein Karoo Nasionale Kunstefees op Oudtshoorn en Afrikaanse dramaturg.
Lewe en werk
Gerrit Lukas Geertsema is op 2 Maart 1945 gebore. Hy maak aanvanklik naam as akteur en tree op in produksies soos “Kringloop van die liefde” (1968), “Die terroriste” (1969) en “Die nag van Legio” (1972) en in die rolprente “Kruger Miljoene” (1967) en “Kwikstertjie” (1974). Hy is ook dramaregisseur van opvoerings soos SUKOVS se produksie van “Die rebellie van Lafras Verwey” (1972) en “Die houtjie van die galg”. Later word hy hoof van die Departement Drama aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat in Bloemfontein. Daarna is hy eers betrokke by die Streeks Uitvoerende Kunsteraad van die Oranje Vrystaat (SUKOVS) en word dan in 1983 hoofdirekteur van die Transvaalse Raad vir die Uitvoerende Kunste (TRUK), ’n pos wat hy tot met sy aftrede in 1990 beklee. In sy tyd by die streeksrade maak hy ’n enorme bydrae tot die Suid-Afrikaanse toneel en is onder andere verantwoordelik vir die eerste opvoerings van Adam Small se “Kanna hy kô hystoe” en Bartho Smit se “Putsonderwater”.
Na aftrede vestig hy hom op Oudtshoorn. In 1994 is hy vir ’n kort tydjie tot Julie 1994 die eerste feesdirekteur van die Klein Karoo Nasionale Kunstefees op Oudtshoorn. Hy is getroud met Marina en hulle het drie seuns, Luka en Peter, terwyl ’n groot tragedie die egpaar tref wanneer hulle in die sewentigerjare op besoek aan André P. Brink en sy vrou by Kleinmonde naby Grahamstad vakansie hou en hulle babaseuntjie (Gerrit) in hierdie tyd dood is. Na aftrede vestig hy hom op Stilbaai. Hy is op 27 Desember 2012 aan ’n beroerte in ’n hospitaal in Mosselbaai oorlede.
Skryfwerk
Sy eenbedryf, “Hoofstuk II”, word opgeneem in Gerhard J. Beukes se versamelbundel “Iewers langs die pad” en ook deur P.J. du Toit in die versamelbundel “Fasette”. Dit is ’n satire waarin die hedendaagse mens wat sy sin vir waardes verloor het onder skoot kom. Drie boewe word voorgestel as persoonlikheidlose buiksprekerpoppe wat op soek is na hulle maker, ’n knolskrywer. Elkeen is doelbewus eendimensioneel en karikatuuragtig, wat op voorafbepaalde wyse op situasies en impulse reageer. Dit is soortgelyk aan die moderne prulroman, waar daar geen motivering vir optrede is nie en handelinge nie verband hou met die werklikheid nie. Die skrywers wat sulke werke by die massas aflewer asook die lesersmassas wat hierdie werke koop en lees word in hierdie drama gesatiriseer. Sy drama “Die agt-dertig na Mafeking” is een van die finalisdramas in 2002 se Nagtegaal-KKNK-kompetisie vir nuutgeskrewe verhoogtekste en word uiteindelik vierde geplaas. Hy vertaal Eugene O’Neill se eenbedryf “The rope” as “Die tou” in Afrikaans.
Cumacea
Die Cumacea is 'n orde uit die klas wat bekend staan as die Malacostraca. Cumacea is klein ongewerwelde krefies met twee lyfsegmente en vele pote. Hulle het koudele in hul monde en gevurkte sterte. Daar is byna 1600 spesies bekend.
Michael Visaroff
Michael Visaroff (18 Desember 1892 – 27 Februarie 1951) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Two Arabian Knights (1927), Mark of the Vampire (1935), Yolanda and the Thief (1945), en Don Ricardo Returns (1946).
Huis van Trencavel
duimnael|125px|regs|Trencavel wapenskild.
Die Trencavels was 'n belangrike adellike familie in Languedoc gedurende die tydperk vanaf die 10de tot die 13de eeue. Die naam "Trencavel," oorspronklik 'n bynaam en later 'n familienaam, is moontlik afkomstig van die Oksitaanse woorde vir "neutekraker" (trenca avelana). Die naam is tradisioneel beperk tot dié familielede genaamd Raymond, maar die laaste Trencavel burggraaf, Raymond II, het die van bo sy eie gegewe naam verkies en dit vir sy verdrae aangeneem.
Die eerste bekende lid van die familie was Ato I, Burggraaf van Albi in die vroeë 10de eeu. Hy is gevolg deur vyf generasies Burggrawe van of Albi in direkte vader na seun afkoms. In hierdie tydperk het die familie die episkopaat van Languedoc begin domineer. Elkeen van die burggrawe van Ato II af het 'n jonger broer genaamd Frotarius (of Frothaire) wat 'n biskop was, of van Albi, Cahors, of Nîmes.
In 1069 het die drie dogters van Pieter II van Carcassonne hulle regte tot die Graafskappe van Carcassonne en Razès en die Burggraafskappe van Béziers en Agde aan Raymond Berengar I van Barcelona vir 4 000 mancusos verkoop. Deur sy huwelik met Ermengard, dogter van Pieter II het Raymond Bernard, seun van Bernard Ato III burggraaf van Carcassonne geword nadat hy Nîmes reeds bekom het. Teen 1070 was hy ook burggraaf van Béziers. Sy seun Bernard Ato IV was burggraaf van Albi, Béziers, Carcassonne, Nîmes, en Razès. Hy het dus al die lande van die grawe van Carcassonne gehou, maar hy het nooit die graaflike titel aangeneem nie. Bernard Ato is formeel as burggraaf verklaar na die dood van sy moder in 1101.
Die seuns van Bernard Aton IV Trencavel het hulle erflating verdeel. Die oudste, Rogier I, het Albi, Carcassonne, en Razès geneem, maar hy het geen kinders gehad nie. Die tweede, Raymond I het Béziers en Agde geneem. Die jongste, Bernard Ato V, het Nîmes geërf en met Guilhelma, dogter van Willem VI van Montpellier getrou. In 1132 het Rogier en Raymond ooreengekom dat met Rogier se afsterwe sonder erfgename Carcassonne na Raymond sou oorgaan. In 1150 het Rogier gesterf en het sy drie burggraafskappe na Raymond oorgegaan. Ná 'n reeks geskille is die burgraafskap van Agde tussen Raymond en Bernard Ato verdeel, met laasgenoemde wat die titel hou. Die ouer tak van Béziers-Albi-Carcassonne-Razès en die jonger van Nîmes-Agde sou apart bly vir die res van die familie se bestaan. Die hoofstad van die ouer tak was Béziers.
In die tydperk was daar heelwat stedelike onrus soos die groeiende stede hulle onafhanklikheid wou vestig. Raymond I is tydens een van die opstande in Béziers dood gemaak. Daar was ook opstande in Carcassonne in 1107 en 1120–1124, vier jaar waartydens die Trencavels uit die stad verban is.
Rogier II, seun van Raymond I, het sy vader se vier burggraafskap geërf. Sy seun, Raymond Rogier het ook die gebiede gehou en is gevangene geneem toe Carcassonne aan die kruisvaarders geval het. Hy het in gevangenskap gesterf aan die einde van 1209, 'n waterskeiding vir die Languedoc. Intussen het, Bernard Ato VI, seun van Bernard Ato V, sy regte as burggraaf van Nîmes en Agde aan die kruistogleier, Simon de Montfort opgesê in 1214. Raymond Rogier se seun, Raymond II, het sy titels in 1210 formeel opgesê. Hy het Carcassonne egter in 1224 weer opgeëis net om dit aan Lodewyk VIII van Frankryk te verloor in 1226. Hy het homself steeds burggraaf genoem tot 1247, toe hy formeel sy regte opgesê het, hierdie keer aan Lodewyk IX, en simbolies sy burggraaflike seëls gebreek, na verskeie pogings om sy erfenis te herwin. Hy en sy seuns was die laaste wat as Trencavels bekend gestaan het en het uiteindelik slegs die kasteel van Limoux beheer.
Alexander Kølpin
Alexander Kølpin (gebore 1 Junie 1965) is 'n Deense akteur, regisseur, en kinematograaf. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Credo (1997) en in die televisiereeks Klovn (2005).
Jaime Pressly
Jaime Pressly (gebore 30 Julie 1977) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Not Another Teen Movie (2001), DOA: Dead or Alive (2006), en I Love You, Man (2009), en in die televisiereeks My Name Is Earl (2005).
SV Eintracht Trier
SV Eintracht Trier is 'n Duitse sokkerklub uit Trier in die deelstaat Rynland-Palts.
Geskiedenis
SV Westmark 05 is in 1905 as Trierer FC 05 gestig en het in 1911 sy naam verander na SV Trier 05. In 1930 het die klub met FV Kürenz en Polizei SV Trier saamgesmelt om SV Westmark 05 te vorm. Die klub het vanaf 1933 drie jaar in die Gauliga gespeel voor dit gerelegeer is. In 1948 het die klub met SV Eintracht 06 saamgesmelt, wat self tot 1944 in die Gauliga meegeding het.
Die klub het in 2002 die eerste keer sedert 1981 die 2. Bundesliga gehaal, maar ding tans in die Oberliga (vierde vlak) mee.
Rawalpindi
Rawalpindi (Pandjabi en Oerdoe: راولپنڈی) is 'n stad in die noorde van Pakistan. Die stad het 'n bevolking van 1 933 933 in 2009 gehad en is die vierde grootste stad van die land ná Karatsji, Lahore en Faisalabad. Rawalpindi is geleë net suid van die hoofstad Islamabad en wes van die grens tot Indië. Rawalpindi was tydens die bou van Islamabad tussen 1960 en 1969 die tydelike hoofstad van Pakistan (ná Karatsji) en is nou die setel van die Pakistanse Weermag.
Rawalpindi was een van die gasheerstede tydens beide die Krieketwêreldbeker 1987 en Krieketwêreldbeker 1996.
Jordan Waller
Jordan Waller is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Love & Friendship (2016), Darkest Hour (2017), en Flesh and Blood, en in die televisiereeks Victoria (2016).
Groetnis vir die Eerste Minister
Groetnis vir die Eerste Minister is 'n Afrikaanse rolprent wat op 24 September 1973 vrygestel is.
Sally Pressman
Sally Pressman (gebore 1 Augustus 1981) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent My Best Friend's Girl (2008) en in die televisiereekse Army Wives (2007) en Person of Interest (2011).
Groetnis vir die Eerste Minister
Genre
Dit is 'n lewensdrama met heelwat komedie in. Die film het geen ouderdomsperk en is geskik vir die hele gesin.
Storielyn
Die agtjarige Manie Griesel vertrek op 'n lang reis om met die Eerste Minister te gaan praat. Sy pa se plaas word deur 'n verwoestende droogte geteister, en hy wil om hulp gaan smeek.
Characella pachastrelloides
Characella pachastrelloides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Characella en tot die familie Pachastrellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1876 deur Carter.
Sal Viscuso
Sal Viscuso (gebore 5 Oktober 1948) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Spaceballs (1987) en in die televisiereekse Soap (1977) en Scandal (2012).
Alfred Drake
Alfred Drake (7 Oktober 1914 – 25 Julie 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hamlet (1964) en Trading Places (1983), en in die televisiereeks Play of the Week (1959).
Multan
Multan (Pandjabi en Oerdoe: مُلتان) is 'n stad in die ooste van Pakistan. Die stad het 'n bevolking van 1 566 932 in 2009 gehad en is die vyfde grootste stad van die land ná Karatsji, Lahore, Faisalabad en Rawalpindi. Multan is geleë net oos van die Indusrivier en suid van Faisalabad. Multan is een van die oudste stede ter wêreld. Reeds Alexander die Grote het die stad in 326 v.C. verower, gevolg deur Islamitiese soldate in die 7de eeu en Sikhs in die 18de eeu. Die belangrikste moedertaal is Saraiki, gevolg deur Pandjabi en Oerdoe.
Charles Drake (akteur)
Charles Drake (2 Oktober 1917 – 10 September 1994) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Air Force (1943), Conflict (1945), Harvey (1950), en The Swimmer (1968).
Abraham H. de Vries
Abraham Hermanus de Vries (1937-) is 'n Afrikaanse kortverhaalskrywer. Hy word as een van die voorste eksponente in die Afrikaanse kortprosa beskou, veral in sy generering van nuwe betekenismoontlikhede in die struktuur van sy korter tekste. Sy oeuvre moet gelees word binne die raamwerk van nie alleen 'n postmodernistiese kompleksiteit en dubbelsinnigheid nie, maar ook kultuurhistories as een van die Sestigers.
Hy skryf ook die spanningsverhale onder die skuilnaam Thys van der Vyver
Vroeë lewe en opleiding
Abraham Hermanus de Vries is op 9 Februarie 1937 op Winkelplaas in die huis Volmoed (Winkelplaas het vyf opstalle) naby Ladismith in die Klein Karoo gebore. Hy het een suster, Hester. Sy moeder sterf tydens die bevalling en vir die eerste nege maande van sy lewe bly hy op die buurplaas Voorbaat by sy oupa Wynand en ouma Hannie. Sy pa trou later met Hester, ’n jonger suster van sy ma, en hy keer terug na Winkelplaas, waar sy pa die laaste winkelier van die plaas was.
Hy begin sy skoolloopbaan op die plaasskool by Buffelsdrift, waarna hy in 1950 na die hoërskool op Ladismith gaan. Ná matrikulasie in 1954 aan die Hoërskool Ladismith studeer hy in die jare 1955 tot 1958 aan die Universiteit van Stellenbosch. Terwyl hy student is, spandeer hy party naweke by W.A. de Klerk en sy vrou op hulle plaas Saffier in die Klein-Drakenstein naby die Paarl. Hy behaal in 1957 die B.A.-graad en in 1958 die B.A. Honneurs-graad in Afrikaans-Nederlands. Op universiteit is hy redakteur van die studentetydskrif Prisma en is Hennie Aucamp, R.K. Belcher en Wilhelm Knobel van sy studentemaats.
Begin van loopbaan en verdere studie
Hy werk na universiteit in die Provinsiale Biblioteek in Kaapstad as hoof van die Afrikaanse boeke-aankope en as redakteur van Die Kaapse Bibliotekaris. In 1961 gaan hy vir verdere studie na die Gemeentelijke Universiteit van Amsterdam, waar hy op 5 Desember 1962 die doktoraal in Afrikaanse Taal- en Letterkunde aflê, met Nederlands en Perswetenskap as hoofvakke. Hierna word hy ’n senior assistentskap in Perswetenskap (Kommunikasiekunde) aan die Gemeentelijke Universiteit aangebied, maar hy wys die aanbod van die hand. Hy onderneem ’n uitgebreide reis deur Europa en besoek onder andere Griekeland en Israel, waarna hy teen die einde van 1963 terugkeer na Suid-Afrika. In 1964 trou hy met Ria van der Merwe en uit die huwelik word twee kinders (Anneke en Andries) gebore – hulle skei egter in 1969.
Werk as joernalis, skrywer en akademikus
Hy word in 1963 aangestel as kunsredakteur van Die Vaderland in Johannesburg, ’n posisie wat hy tot die begin van 1965 beklee. Hy dien ook op die redaksie van Sestiger. In hierdie tyd vestig hy hom in ’n woonstel in Hillbrow. Hy bedank sy werk by Die Vaderland as daar van hom verwag word om negatief teen die aanstelling van Jan Rabie as lid van die Akademie te reageer. Daarna reis hy en sy vrou anderhalwe jaar in die buiteland en besoek onder meer Nederland, Griekeland, Duitsland, Oostenryk, Joego-Slawië en Spanje. By sy terugkoms aanvaar hy in 1967 ’n pos as tydelike dosent in Taalkunde aan die Universiteit van Port Elizabeth en in 1968 is hy tydelike dosent aan die Rhodes Universiteit tydens André P. Brink se verblyf in Parys. Vanaf 1969 is hy as lektor verbonde aan die Universiteit van Natal in Pietermaritzburg en vanaf 1970 as senior lektor aan die Universiteit van Natal in Durban. Sy hoofleeropdrag is om hom toe te lê op die drama as genre en die Afrikaanse en Nederlandse drama in die besonder.
Hier trou hy in 1972 met Hannie Pienaar, ’n onderwyseres van Durban, wat ook radio-omroepster was en onder andere die Siembamba-program aangebied het. Hulle het drie kinders, met Daniël Willem die oudste. Hy koop in hierdie tyd die plasie Volmoed naby Ladismith in die Klein Karoo, waarheen hy dikwels gaan om in die stilte te kan skryf. In die sewentigerjare is hy ’n stigterslid van die Afrikaanse Skrywersgilde.
In 1975 onderneem hy tydens sy lang sabbatsverlof ’n reis na Noorweë, waar hy in Februarie in Nederlands ’n reeks lesings oor die Afrikaanse letterkunde gee aan die Germaanse Instituut van die Ryksuniversiteit van Oslo. Terwyl hy in Oslo is, gee hy ook saam met die Turkse skrywer Yasar Kemal ’n lesing voor die PEN Club International. Hy aanvaar in Maart 1984 ’n pos as departementshoof van Tale en Kommunikasie by die Skiereiland Technikon in Kaapstad, ’n pos wat hy tot met sy aftrede in 1997 beklee. In Oktober 1985 stig hy die Afdeling vir Joernalistiek, wat in 1991 tot ’n volwaardige departement ontwikkel. Hy het intussen deeltyds verder gestudeer en behaal in 1986 die D.Litt.-graad aan die Universiteit van Stellenbosch onder promotorskap van Merwe Scholtz met ’n tesis oor Tendense in die Afrikaanse kortverhaal 1867–1984. In dieselfde jaar word hy verkies tot voorsitter van die Afrikaanse Skrywersgilde, waar hy vir twee termyne in hierdie amp dien. Saam met Patrick Petersen is hy in 1996 instrumenteel met die stigting van die Afrikaanse Skrywersvereniging (ASV) en hy neem ook leiding met die skryf van hierdie organisasie se grondwet. Vir ’n termyn is hy ook voorsitter van die ASV.
Hy is betrokke by die vervaardiging van verskeie televisieprogramme. So is hy regisseur van videoportrette van die digters Adam Small en Hendrik Januarie en behartig hy in 1992 die regie, teks en vervaardiging van die dokumentêre program Afrikaans en Nederlands na apartheid. In 1996 gee hy ’n reeks lesings aan die Universiteit van Amsterdam en vanaf 1997 gee hy as buitengewone hoogleraar deeltyds lesings aan die Universiteit van Wes-Kaapland, terwyl hy voltyds skryf. In 2000 lewer hy die openingslesing by die Universiteit van Leipzig se Europese Werksessie oor Afrikaans getiteld “Afrikaans Extra Muros”. In 2002 is hy weer in die buiteland vir ’n lesingreeks in Nederland, Pole en Duitsland.
Kortkuns
Hy maak veral as kortverhaalskrywer ’n enorme bydrae tot die Afrikaanse literatuur. Sy eerste verhale, getitel Bert die jagter en Die spioene, verskyn op 16-jarige ouderdom in 1953 in Die Huisgenoot. Hierna publiseer hy ander kortverhale in Die Huisgenoot en later ook in letterkundige tydskrifte.
Priscilla Lee Presson
Priscilla Lee Presson is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Dr. Humpinstein's Erotik Castle (2011) en Pajama Nightmare (2013).
Abraham H. de Vries
Kortkuns
Verlore erwe, bou voort op hierdie platform en is aanduidend van die groei in sy tematiek en vakmanskap. Die verhale speel steeds af teen ’n plattelandse agtergrond en is ook steeds realisties in gees en sfeer. Ingeweef in die gebeure en ervarings van doodeenvoudige mense, slaag hy daarin om die geheimenis van lewe (en dood) raak te vat sodat die leser diep daardeur geraak word.
Vetkers en neonlig is soortgelyk van aard, maar De Vries bundel hierin ’n aantal verhale waarin hy wegbeweeg van gemoedelikheid na ’n soort makabere fantasie.
De Vries ontvang vir sy eerste drie bundels (Hoog teen die heuningkrans, Verlore erwe en Vetkers en neonlig) in 1962 die Reina Prinsen Geerligs-prys. Hy bundel sy keuse uit verhale uit hierdie periode van sy skrywerskap later in Volmoed se gasie. Die titel verwys na Volmoed, die naam van sy geboortehuis, en “gasie” beteken betaling, sodat hy met hierdie verhale sy dankbaarheid of terugbetaling aan sy jeug maak. Hy het dan ook die boek gepubliseer om geld te verdien om sy geboorteplasie, wat hy terug gekoop het, af te betaal. Twee verhale verskyn hier vir die eerste keer in boekvorm, naamlik die boeiende vertelling Rooikoos Willemse is soek, oor ’n man wat so babbelas word dat hy aan sy identiteit begin te twyfel, en Fisante tussen die rose, die vermaaklike verhaal van ’n predikant se gebabbel nadat hy tydens ’n operasie te veel verdowingsmiddels ingekry het.
Met Dubbeldoor word hy deel van die Sestiger-beweging deur van hierdie stadium in sy skrywerskap verhale te skryf wat André P. Brink “laagverhale” noem waarin “magiese realisme” na vore kom. Hierdie beskrywing tipeer die verwikkelde wyse waarop De Vries daarin slaag om deur metafore veelvuldige betekenisse en simbole in sy verhale te impliseer, terwyl hy steeds die fyn waarneming en in-diepte sielkundige blootlegging van sy vroeë verhale behou. In aanvulling by sy gebruik van die plaaslike mense en wêreld bring hy nou ook die Europese omgewing onder woord, soos in die titel van die bundel aangedui word, waar die dubbeldoor verwys na die vermenging van Europa en Afrika. Die titel kan egter ook betrekking hê op die mengsel van tradisioneel-realistiese en magiese tipe verhale.
Die bundel Vliegoog neem hierdie temas en tegnieke verder. Die titel van die bundel is aanduidend van die verhale daarin, aangesien nie een van die saamgestelde oog van die vlieg se onderlinge gedeeltes die onderwerp van dieselfde hoek sien nie. Net so is die verhale onderling uiteenlopend van aard en volg nie een dieselfde patroon nie, of selfs dieselfde styl en struktuur nie, maar maak die geheel ’n saamgestelde beeld uit van die mensheid.
Twee maal om die son, ’n titel wat verwys na die periode van twee jaar wat dit geneem het om hierdie verhale te voltooi, bevat kort verhale in die eerste persoon met België en Hillbrow as agtergrond.
Briekwa word in briefvorm aangebied, afgewissel met grepe uit die wêreld van die skrywer se jeug en die mense uit die Klein Karoo. In die briefgedeeltes besin hy oor sy taak as skrywer. Hierdie wisselwerking tussen herinneringe, filosofie en verhale beklee sy vertellings met ’n groter skyn van waarskynlikheid en hy is so ’n vroeë voorloper van die postmodernistiese tendens in die Afrikaanse letterkunde. Briekwa verower in 1974 die Perskorprys.
Bliksoldate bloei nie se titel is ’n variasie op ’n versreël van George Louw uit die gedig Hitler hou kajuitraad met homself. De Vries spreek in hierdie stadium van sy skrywerskap die Suid-Afrikaanse rasseproblematiek meermale aan en die eerste deel van die bundel bevat vyf verhale waarin hierdie motief domineer. Die tweede deel bevat verhale oor die Klein Karoo en sy mense wat regstreeks by sy streekboeke aansluit.
Kleurproblematiek word in verskeie verhale in Die uur van die idiote aangespreek. In Soms op ’n reis stel André P. Brink ’n keur uit die verhale van hierdie tydperk saam en word dit uitgegee om met sy vyftigste verjaarsdag saam te val.
De Vries se latere verhale wat veral in Nag van die clown, Skaduwees tussen skaduwees en Tot verhaal kom gebundel word, vra meermale om ’n postmodernistiese lesing, soos wat Etienne van Heerden dit in sy studie Postmodernisme en prosa aantoon. Hy besin byvoorbeeld in sy verhale oor die spanning in die verhouding tussen woord en werklikheid, waar woorde ondoeltreffend is om werklikheid raak te vat, maar terselfdertyd die enigste manier is om te onthou en die werklikheid te probeer weergee. So is daar altyd ’n afstand tussen weergawe en werklikheid. Veral Nag van die clown bevat baanbrekerswerk in hierdie verband. In “Siënese dagboek” word die skrywer in Siëna bewus van die Suid-Afrikaanse Trojaanse Perd-voorval van 1985. Hierdie insident word dan vergelyk met Siëna se eie bloedige geskiedenis en die onskuldige slagoffers uit hulle verlede. Die skrywer ondersoek in hierdie verhaal die bemoeienis van die kunstenaar met die werklikheid van die onstuimige Suid-Afrika en bely dat hy hierdie episode van woorde wou weerhou, omdat die mense soveel meer werklik is as woorde en hulle eie verhaal sonder woorde skryf. Die skrywer verwerk telkens die werklikheid en maak dit blote storie, soos in Die bruid uit dieselfde bundel, waar herkenbare politieke en samelewingspatrone duidelik aanwesig is. Op hierdie wyse word die storie skokkender en relevanter as die werklikheid. Hier word ook gebruik gemaak van ’n samevoegingstegniek, met verskillende stories wat gelyktydig afspeel, terwyl die blote noem van periferale besonderhede die indruk skep dat dit ’n sterk newemotief is en van meer as verbygaande belang. In verskeie verhale verskyn die skrywer self (of sy alter ego Thys van der Vyver) as beide outeur en karakter in die verhale, wat dan weereens vrae stel oor die spanning tussen fiksie en werklikheid en die leser subtiel medeskepper van en deelnemer aan die teks gemaak word. Die kortverhaal Die bruid wen in 1988 die De Kat en Antenne se kortverhaalwedstryd en word bekroon met die Potpourri-prys. Nag van die clown is in 1990 op die kortlys vir die CNA-prys, in 1991 op die kortlys vir die toekenning van die Ou Mutual-prys en in 1992 op die kortlys vir die toekenning van die Helgaard Steyn-prys.
In Skaduwees tussen skaduwees is die post-apartheid werklikhede ’n dominante tema.
Hierdie tema word voortgesit in Tot verhaal kom, met die meerduidige betekenis van die titel van tot jou sinne kom en om van sekere gegewens verhale te maak. Die ambag van die storieverteller is dus hier ook, soos in vroeëre bundels, ’n bykomstige tema. In 2004 ontvang Tot verhaal kom die gesogte RAU-prys vir skeppende skryfwerk nadat dit ook op die kortlys was vir die toekenning van die W.A. Hofmeyr-prys.
’n Plaaswinkel naby oral bevat die verhaal ''Die ander aand by Botha. Pik'', waar die grense tussen waarheid en verdigsel doelbewus opgehef word. In die inleiding word daarna verwys dat die verhaal gebaseer is op die “reine onwaarheid” en later word daarna verwys as die “reine waarheid”, terwyl die verhaal tergend afspeel in ’n duidelik herkenbare maar tog fiktiewe ruimte. Die meerderheid verhale in hierdie bundel is egter weer herkenbaar as realistiese streekskuns oor die Klein Karoo, soos in sy eerste bundels, met die verhaal van Stanley de Wit se koei (waaroor David Kramer ’n bekende liedjie geskryf het), ook ingesluit. Die swart hond van Bruidegomsdraai is ’n tradisionele spookverhaal.
Ook die verhale in Op die wye oop Karoo is streekskuns, al is dit dan ook ’n enigsins ryper skrywer met baie wyer verwysingsraamwerk wat hier aan die woord is. In hierdie bundel bewys hy hom weereens as baasverteller, wat moeiteloos in sy weergawe van gewone mense se doen en late diep lewenswaarhede blootlê. Hy besin ook oor die aard en wese van sy kunstenaarskap en die onkenbaarheid van die kunstenaar.
Die latere versamelbundel Verhale uit ’n koel voorhuis bevat ’n persoonlike keur uit sy streekskuns oor die Klein Karoo. Rooikoos Willemse is soek is ’n keuse uit sy plaaswinkelstories en Onder hoë sterre is ’n keur uit sy Kersverhale.
Die verhale in Verbeel jou dis somer staan in die teken van die veranderinge wat daar vir blank en swart in die land gekom het na demokrasie in 1994, veral die stadige maar sekere verval en aftakeling. Die verhale weerspieël die ervarings van mense binne die samehang van hulle bestaan in die land, weergegee met ’n troos, humor en aanvaarding wat sprekend is van ’n indringende waarneming van die dieptes van die menslike siel. Hoewel die verval duidelik uitgewys word, is die verhale nie ’n nostalgiese verlange na die verlede nie, maar eerder ’n oproep om van nuuts af te bou en iets te skep wat die moeite werd is. Kenmerkend van die verhale is die feit dat die verhale nie sluit nie, met die suggestie dat die karakters midde-in ’n stroom is wat hulle meesleur, sonder dat hulle weet waarnatoe en hoe dit gaan eindig. Telkens word die plaaslike gebeure in gewone mense se lewens in samehang met en perspektief tot die groter wêreld geplaas. Die titel van die bundel staan in die teken van hoop en uitreik na die toekoms. Verbeel jou dis somer is in 2010 op die kortlys vir die toekenning van die W.A. Hofmeyr-prys.
Maar wie snoei die rose in die nag? bevat twaalf verhale, waarvan sommiges vroeër in Die Burger en By verskyn het, maar nou hersien en verwerk is vir hierdie bundel. Die ruimte wat verken word, is reeds bekend in De Vries se oeuvre, aangesien dit veral fokus op die Karoo-landskap en die mense van hierdie kontrei. Daar is ’n verskeidenheid eerstepersoonvertellers in die bundel, wat suggereer dat daar in iedereen ’n storie skuil. Hierdie metode benadruk ook die meelewing van die verteller met sy kontrei en gemeenskap, met sommige karakters uit vorige bundels wat hier ’n herverskyning maak en hierdie bundel dan ook intertekstueel met ander storiewêrelde verbind. Sommige van die verhale bespiegel dan ook hoor hoe stories ontstaan en vertel van die eienaardige plekke waar stories gevind kan word. Hoewel die verhale hoofsaaklik op die Karoo fokus, is dit nie slegs kontreikuns nie, want die sobere, melancholiese en soms geheimsinnige kom ook aan die bod, terwyl aktuele werklikhede soos armoede en die invloed van politieke verandering nie geïgnoreer word nie.
Versamelbundels
De Vries se kortverhale en sketse word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende Die Afrikaanse kortverhaalboek, Dekade: Resente Afrikaanse kortverhale, Halfeeu, Kortverhale vir verkenning, Mosaïek, Borde borde boordevol, Sewe sondes, nee meer, Vuurslag, Op hulle stukke, Wys my waar is Timboektoe, Allegaartjie, Soort soek soort, Steekbaard, Uit die kontreie vandaan, In ’n neutedop, Trekvoëls, Willekeur, Vertellers 1 en 2, Kort keur, Stad en stedelig en Heildronk. Hy publiseer ook in talle letterkundige tydskrifte, insluitende Standpunte, Sestiger en Kol. In vertaalde vorm word van sy kortverhale opgeneem in versamelbundels soos Erzähler der Welt (saamgestel deur Peter Sulzr), Armed vision (Martin Trump), A land apart (André P. Brink en J.M. Coetzee) en A century of new South African short stories (Michael Chapman).
Ander prosa
Kruispad is die enigste novelle wat van hom verskyn. Dit is die dagboekverhaal van die getroude plattelandse predikant De la Harpe wat ’n verhouding aanknoop met ’n verwagtende ongehude vrou. Hierdie situasie gee aanleiding tot ’n persoonlike krisis, met ’n botsing tussen sy persoonlike begeertes en die godsdiens, en ’n soeke na selfidentiteit en waarheid.
Reise na die antieke wêrelde (veral Griekeland) word beskryf in Afspraak met eergister en die Nederlande in Joernaal uit ’n gragtehuis. Hierin teken hy op gevoelvolle wyse verskillende aspekte aan van die stad Amsterdam wat hom tydens ’n verblyf van etlike jare getref het. Uit laasgenoemde neem A.P. Grové Eerste woonplek in ’n gekke stad op in Trekvoëls, ’n versamelbundel van reissketse. Die rustelose sjalom en Afspraak met eergister word in 1967 met die Eugène Marais-prys bekroon, tesame met al sy ander gepubliseerde werke tot op daardie stadium. In Die Klein Karoo: ’n legkaart word foto’s van Paul Alberts gebundel saam met De Vries se beskrywing van die streek se geskiedkundige en kultuur-historiese kenmerke. Hy gee ook ’n weergawe van opsienbarende gebeurtenisse in die streek, soos moorde.
Vir die boek Abraham H. de Vries in die Skrywers in woord en beeld reeks skryf hy oor sy lewe, studies en reise en lewer kommentaar oor sy eie werk. Hierdie outobiografiese oorsig is ’n interessante kykie in sy lewe en die invloede daarop. Sy lewensverhaal word in die boek toegelig met foto’s. Oor aspekte van die Afrikaanse kortverhaal skryf hy in Kort vertel (’n bundeling van sy lesings wat hy in 1996 aan die Universiteit van Amsterdam gelewer het), terwyl hy in Kortom en Kortom 2 ’n gids bied tot die kortverhale wat hy in Die Afrikaanse Kortverhaalboek opneem.
Madeline Brewer
Madeline Brewer (gebore 1 Mei 1992) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Grimm (2011), Orange Is the New Black (2013), Hemlock Grove (2013), en The Handmaid's Tale (2017).
Abraham H. de Vries
Samesteller en vertaler
Hy is samesteller van verskeie versamelbundels, onder andere Kort keur, Die Afrikaanse kortverhaalboek (wat as die prosa ekwivalent van die Groot Verseboek gereken kan word     ), Eeu (honderd jaar van Afrikaanse kortverhale  ), Steekbaard (Afrikaanse hondestories  ), Uit die kontreie vandaan (streekskuns  ) en Alles goed en wel (lagstories ).
Verder vertaal hy verskeie werke in Afrikaans, onder andere Marnix Gijsen se Jojakim van Babilon, Els Stam se Die ou sprokieskis, Nikos Kazantzakis se Zorba die Griek, W. Somerset Maugham se Die vonnis, Sadegh Hedayat se Die blinde uil en Adriaan van Dis se Palmwyn.
Poësie
In die vyftigerjare verskyn gedigte van hom in Rooi Rose, gevolg deur die digbundel Proegoed in 1959. Hierin bundel hy gedigte soortgelyk in vorm aan dié van Boerneef, waarin hy die wêreld- en lewensverskynsels verwoord aan die hand van die perspektief van primitiewe mense wat in al hierdie dinge die werking van geheimsinnige magte vermoed. Die bundel doen dan ook aan as pikant, met verskeie kultuur- en denkpatrone wat op gemoedelike wyse deurmekaar geweef word. In die bundel maak die Paai-figuur uit Ladismith se wêreld (’n volksdigter van wie sommige rympies hier opgeteken word) die eerste keer sy verskyning. Ongelukkig is die bundel nie vry te spreek van ’n soort fragmentasie nie en word die denkpatrone nie tot ’n geheel saamgevoeg nie, terwyl die individuele gedigte in segging en beeldingskrag selde uitstyg bo ’n idee.
Van sy gedigte word opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte. Hy publiseer ook gedigte in letterkundige tydskrifte soos Standpunte.
Eerbewyse
Sy tuisdorp, Ladismith, ken in 1997 ereburgerskap van die dorp aan hom toe as die eerste persoon wat so vereer word, in erkenning vir die wyse waarop hy die dorp en sy mense in sy skryfwerk aan die breë publiek bekendgestel het. Die Afrikaanse Skrywersvereniging vereer hom in 2005 met die Patrick Petersen-toekenning. Wium van Zyl stel in 2007 per geleentheid van sy sewentigste verjaarsdag ’n huldigingsbundel vir hom saam onder die titel Elke slot ’n weerbegin. In 2009 vereer die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns hom met ’n eeufeesmedalje vir sy baanbrekerswerk in die kunste. Hy ontvang in hierdie jaar ook ’n Suid-Afrikaanse Letterkundetoekenning, geborg deur die Departement van Kuns en Kultuur, vir sy lewensbydrae tot die Suid-Afrikaanse letterkunde. In 2012 word hy by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees vir sy lewensbydrae met ’n Afrikaans Onbeperk-prys vereer, met sy verhale wat by die fees deur Saartjie Botha vir die verhoog verwerk en onder die titel Smelt opgevoer is. Die ATKV vereer hom in Oktober 2013 met ’n oorkonde vir sy bevordering van Afrikaans by ’n geleentheid wat op Ladismith aangebied is. Die skrywer Etienne van Heerden behaal sy doktorsgraad aan Rhodes Universiteit met ’n studie oor Abraham de Vries se werk en postmodernisme, wat later in ietwat gewysigde vorm gepubliseer word as Postmodernisme en prosa.
Publikasies
Publikasies uit sy pen sluit in:
Kazuki Ganaha
Kazuki Ganaha (gebore 26 September 1980) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Slavko Labović
Slavko Labović (gebore 17 November 1962) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Pusher (1996), In China They Eat Dogs (1999), en I'm the Angel of Death: Pusher III (2005).
Islay
Islay (Ìle, ) is 'n Skotse eiland en is die mees suidelike eiland van die Binne-Hebride. Dit staan ook as "Die Koningin van die Hebride" (The Queen of the Hebrides of Banrìgh nan Eilean) bekend. Dit is in Argyll, net wes van Jura en omtrent 25 myl noord van die Ierse kus, wat op 'n helder dag van die eiland af sigbaar is. 'n Boorling van Islay word 'n Ìleach, uitgespreek, genoem en die meervoud is Ìlich: Skots-Gaelies is in 1991 nog deur 'n derde van die eilandbevolking gepraat. Die eiland se hoofstad is Bowmore, bekend vir sy whiskystokery en kenmerkende ronde Kilarrow Parish Church. Port Ellen is die grootste nedersetting.
Islay het net meer as drieduisend inwoners. Dit het 'n oppervlak van net meer as 600 vierkantkilometer. Die eiland se hoof nywerhede is moutwhiskystokery, en toerisme wat grootliks gegrond is op whisky en voëlkyk.
Die eiland is die tuiste van talle voëlspesies en is die hele jaar 'n gewilde bestemming, vernaamlik in Februarie om 'n groot kolonie witwangganse te sien. Voëls plaaslik aan die eiland sluit in alpekraai (Pyrrhocorax pyrrhocorax), vleivalk (Circus cyaneus), bonttobie, witborskormorant en talle steltlopers.
Islay se klimaat is baie keer meer gematig as dié van die Skotse vasteland as gevolg van die Golfstroom.
David Walliams
Sonny Love to you DAVIDWAIIIAMS You my favourite Happy birthday 50 Wish you happy birthday from Sonny Kiss hug
Vleikurper
Die Vleikurper (Tilapia sparrmanii) is 'n wydverspreide en aanpasbare vis wat in die warmer waters van Suider-Afrika aangetref word. Hulle is plaaslik in die noordelike dele vrygelaat en word so ver noord as Namibië, Angola, Botswana en Tanzanië aangetref.
Die vis staan in Engels bekend as die Banded tilapia en/of die Banded bream.
Voorkoms
Die vleikurper se kop en oë is groot, die bek is klein en reguit geplaas. Hy het drie tot ses reekse fyn tande wat in die middel groter is, op albei kake. Hy het ook ‘n driehoekige keelplaat met fyn tande.
Die vleikurper is ‘n klein vissie, sowat 15 cm in lengte (die Suid-Afrikaanse hengelrekord is sowat 0.312 kg), en sy vorm is ovaal, amper rond.
Sy kleur is donker olyfbruin, met geen oranje of rooi op sy lyf nie. Hy het agt tot nege vertikale strepe, veral in die broeityd, en ‘n kol op sy rugvin en op sy kiefdeksel. Sy skubbe is grof vir sy grootte met ‘n telling van 27-29 op die systreep.
Habitat
As gevolg van hul geweldige aanpasbaarheid kom hulle in enige tipe water voor maar verkies waters met voldoende plantbeskutting.
Hulle onderneem lokale migrasies en mag skole vorm voor en tydens die eierlêtyd. Hulle waak oor die eiers, en mag mondbroeiers wees soos verskeie ander kurpersoorte.
Vleikurpers is omnivore en vreet enigiets. Die jonger vleikurpers leef op skaaldiere en inseklarwes, terwyl die volwassenes voed op land- en waterplante, organiese afval en insekte. Hulle word maklik met kunsaas aangekeer of ‘n klein hoekie met erdwurms, insekte, garnale of klein slakkies as aas.
Identifikasie
Hierdie is ‘n klein kurper en kan verwar word met ander jong kurpers; die kol op die rugvin behoort hier te help. Hy mag ook verwar word met die reënboog-kurper. Die reënboogkurper se bek sit egter skeef na bo en sy buikvinne is baie lank, dit raak maklik die anale vin.
Characella reticulata
Characella reticulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Characella en tot die familie Pachastrellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1914 deur Lebwohl.
Daniel Betts
Daniel Betts (gebore 10 Desember 1971) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Fury (2014), Allied (2016), en War Machine (2017).
Halligen
Die Halligen is klein eilandjies wat nie ingedyk is nie en in die Noord-Friese Waddesee langs die Noordseekus van die Noord-Duitse deelstaat Sleeswyk-Holstein geleë is. 'n Besondere kenmerk van Halligen is dat hulle tydens 'n sterk vloed heeltemal deur seewater oorspoel word, met uitsondering van die sogenaamde Warften, kunsmatige heuwels waarop huise opgerig word.
Die grond op die Halligen stoor geen varswater nie sodat reënval die enigste bron van natuurlike varswater is. Reënwater is vroeër in klein reservoirs, sogenaamde Fethingen, opgegaar.
Die Halligen, waarvan die oppervlakte van tien tot 956 hektaar wissel, is meestal oorblyfsels van die oorspronklike vasteland of eilande nadat groot dele land deur die see verdelg is - veral tydens stormvloede. Ander Halligen het ontstaan nadat die Noordsee sand op bepaalde plekke sand opgespoel het. Die term Halligen is dan ook eerder 'n sambreelterm wat na spesifieke eienskappe verwys, maar geen geografiese term nie. Nogtans is alle tien Duitse Halligen rondom die eiland Pellworm geleë wat self geen Hallig is nie.
Prinses Margaret, Gravin van Snowdon
Prinses Margaret, gravin van Snowdon (Margaret Rose; 21 Augustus 1930 – 9 Februarie 2002) was die jongste dogter van koning George VI van die Verenigde Koninkryk en sy vrou, koningin Elizabeth, en die enigste sibbe van koningin Elizabeth II.
Kinderjare
Margaret is in Glamis-kasteel in Skotland gebore. Sy het ’n groot deel van haar kinderjare in die geselskap van haar ouers en ouer suster deurgebring. Haar lewe het in 1936 drasties verander toe haar pa se broer, koning Edward VIII, abdikeer om met die Amerikaner Wallis Simpson te trou wat twee keer geskei was. Margaret se pa het koning geword en haar suster die eerste aanspraakmaker op die troon, met haar as tweede aanspraakmaker.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die susters in Windsor-kasteel gewoon, ondanks voorstelle dat hulle eerder na Kanada gestuur word. Gedurende die oorlog was Margaret te jonk om amptelike pligte na te kom en het sy haar studies voortgesit.
Liefdeslewe
duimnael|260px|links|Prinses Margaret in 1965. Ná die oorlog het sy verlief geraak op die lugmagkolonel (group captain) Peter Townsend. In 1952 is haar pa oorlede, het haar suster koningin van die Verenigde Koninkryk geword en is Townsend van sy eerste vrou geskei. Hy het Margaret vroeg die volgende jaar die jawoord gevra.
Baie mense in die regering het gevoel hy is nie ’n geskikte man vir die koningin se 22-jarige suster nie omdat hy 16 jaar ouer as sy was en die Anglikaanse Kerk het geweier om die huwelik van ’n geskeide man goed te keur.
Die Britse lugmag het Townsend na Brussel gestuur. Margaret het van ’n huwelik met hom afgesien en in 1960 ’n huweliksaanbod van die fotograaf Antony Armstrong-Jones aanvaar. Hy het ná die troue die titel graaf van Snowdon ontvang.
Margaret is dikwels beskou as ’n omstrede lid van die koninklike familie. Sy het negatiewe publisiteit oor haar egskeiding ontvang en is romanties met verskeie mans verbind. Veral haar romanse met Roddy Llewellyn, wat 17 jaar jonger as sy was, het opspraak gewek.
Afsterwe
Haar gesondheid het in die laaste twee dekades van haar lewe geleidelik agteruitgegaan; sy was haar hele volwasse lewe ’n strawwe roker en het in 1985 ’n longoperasie ondergaan, in 1993 longontsteking opgedoen en tussen 1998 en 2001 minstens drie beroertes gehad.
Sy is op 9 Februarie 2002 op 71 in die Koning Eduard VII-hospitaal in Londen oorlede nadat sy nog ’n beroerte gehad het.