cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gereformeerde kerk Burgersdorp
Die Spaanse griep van 1918
Net soos byna al die ander gemeentes is ook die gemeente Burgersdorp swaar getref gedurende die maande Oktober en November van 1918. Die kerkraad van die gemeente het 'n buitengewone stap gedoen om die rou en smart te gedenk en die getroffenes te troos en op te beur met Gods Woord. Op sy vergadering van 7 Desember 1918 het die eerwaarde kerkraad die volgende stuk goedgekeur om aan die huisgesinne te stuur wat getref is deur die griep saam met 'n lys van die slagoffers: "Seer geliefde broeder (suster) in ons Here Jesus Christus. Wie sal die twee maande van die jaar wat nou byna verby is ooit vergeet? Toe is vir die eerste maal in die geskiedenis van ons dierbaar vaderland 'n pestilensie onder ons uitgebreek. Hoewel dit eers ligvaardig genoem en behandel werd as die Spaanse Influensa is daar nietemin sowat 50 000 van die bevolking van die Unie van Suid-Afrika getref. En dit is meestal die keur en bloem van onse geliefde nasie wat also deur die sikkel des doods afgemaai is. Van onse dierbare gemeente is 28 lidmate aan die gevreesde siekte dood en daaronder is ook u dierbare … (naam van oorledene). Op onse eerste kerkraadsvergadering ná die siekte is dit aan die ondergetekendes opgedra om hiermee van harte onse innige deelneming met u te betuig in u swaar verlies. Nog nooit was ons gemeente so swaar beproef nie. Nog nooit het ons so goed verstaan as nou die ernstige waarheid van Gods Woord in Jesaja 5:14 'Daarom zal het graf zichzelf wijd oopsperren en zijn mond opendoen zonder maat opdat nederdale hunne heerlijkheid.' Dit is om onse sonde dat die dood in die wêreld gekom het, en as God met tye die dood meer mag gee om onder ons te maai, soos ook nou weer met die wêreldoorlog en pestilensie, dan besef ons beter as ooit tevore die heiligheid van God en die verdorwenheid van die mens. Hoe swaar dit nou ook al vir u mag wees om u dierbare … (naam van oorledene) te moet mis so is onse bede dat onse Hemelse Vader u in die bittere droefheid tog die genade mog verleen om te verstaan, dat Hy ons met 'n liefdevolle hart kasty. Hy wil ons terugbring van onse sondes en ons heen lei na sy ewige woning in die nuwe Jerusalem, waarheen ons vertrou dat u dierbare ons voorgegaan het. Laat ons sy Hand kus en aan die hand wandel na die nuwe Jerusalem waar volgens Openbaring 21:4 God alle trane van hulle oë sal afwis; en die dood nie meer sal wees nie, nog droefheid en geween en moeite sal wees nie, want die eerste dinge het verbygegaan ..."
Die kerkorrel
Baie jare lank het die kerkraad nie vrymoedigheid gehad om gebruik te maak van musiekbegeleiding by die eredienste nie. Die eerste keer dat die kerkraad geleentheid gehad het om oor hierdie saak te handel was, in 1882. Die notule meld die volgende: 'n Brief van 'n paar lidmate wat 'n belangrike saak behels word behandel en na bespreking is besluit : „Die kerkraad neem met belangstelling kennis van die versoek van die lidmate M.M. Venter, Ch. van Rooy, Ph. Snyman en G. Kruger maar het beswaar om in die teenswoordige omstandighede tot so iets voort te gaan, want hy beskou dat die gebruik van musiekinstrumente by die openbare godsdiens nie 'n "verplichtende" saak is nie en sou dus geen vrymoedigheid hê om dit in te voer teen die gevoele van die gemeente en hy is daarvan bewus dat baie lidmate hulle daarmee beswaard sal gevoel. Nadat hierdie besluit geneem is, het die saak nog een en ander maal voor die kerkraad gekom maar dit kon geen vordering maak nie. Eers toe dit in September 1924 deur die kerkraad behandel word, is besluit om die ouderlinge te versoek om nou met hulle huisbesoek na te gaan wie van die lidmate daarvoor is en wie daarteen is en meteens ook te vra hoeveel die lidmate sal gee as daartoe oorgegaan sou word, en om dan met die volgende nagmaal verslag te doen. Dit was dus die eerste aksie wat aan die gang gesit is deur die kerkraad self en net op die volgende vergadering waarop die ouderlinge verslag van hulle wyke gedoen het, is die uitslag van hierdie ondersoek bekend gemaak: Daar was 279 lidmate ten gunste van 'n orrel en 42 daarteen en die bedrag wat belowe is ingeval 'n orrel aangeskaf sou word, was £561-3-3. By die lig van hierdie gegewens is die saak weer met die gemeente bespreek en toe is besluit: "Ons is dankbaar vir die geld wat gekollekteer is en die kerkraad laat die som wat nog kort ism insamel met inagname van die wenke wat hier uitgespreek is.
Op die eerskomende vergadering moes dan verslag gedoen word. Hierdie verslag is op die vergadering in Desember gelewer en toe het dit geblyk dat £155-10-6 ingesamel is. Hierdie saak moes toe met groot geesdrif aangepak gewees het, want einde Januarie 1925 kon gerapporteer word dat die bedrag byeengebring vir 'n orrel reeds £1253-9-0 bedra. Op dieselfde vergadering kon die eerwaarde voorsitter verklaar dat die pryslyste van verskillende orrels ingekom het en nadat die saak in hierdie lig bespreek was, is besluit om by die gemeente aan te beveel om 'n Engelse orrel teen £1 448 te bestel; die ontbrekende geld te kollekteer en die wat reeds geteken is deur die wykskerkraadslede te laat insamel. By hierdie advies is later nog gevoeg om voor die finale bestelling eers met prof. P.K. de Villiers in korrespondensie te tree om te verneem wat hy adviseer. Toe die saak deur die gemeentelede bespreek is, is die advies van die kerkraad aanvaar en verder is besluit om dadelik te begin met die insameling van die gelde 'n Kommissie is ook benoem wat belas is met die uitvoering van die orrelsaak. Op die vergadering van 4 April 1925 het die kommissie by monde van die voorsitter die kerkraad meegedeel dat op advies van prof. De Villiers besluit is om 'n Duits-Engelse orrel deur middel van die firma Price & Co., Kaapstad, te bestel en dat dit tussen £1 300 en £1 400 sal kos.
Teen die end van daardie jaar het die kerkraad reeds die eerste orrelis in die persoon van br. P. Kruger aangestel, en op die kerkraadsvergadering van 27 Maart 1926 is die kommissie benoem wat die ingebruikneming van die orrel moes reël en by daardie geleentheid is verklaar dat daar nog ongeveer £150 kort was op die koopsom van die orrel. So het 'n saak wat reeds in 1882 vir die eerste keer aangeroer is, tog eindelik sy beslag gekry.
Viering van die gemeente se 75-jarige bestaan
duimnael|links|270px|Die gemeente se ou [[pastorie, wat iewers in die sestigerjare gesloop is.]]
Nog 'n groot feesgeleentheid sou onder die leiding van ds. D. Postma plaasvind, naamlik die 75-jarige bestaan van die gemeente Burgersdorp. Hierdie feesgeleentheid is bepaal vir die dae 25 tot 27 Januarie 1935 en by daardie geleentheid het prof. dr. J.D. du Toit die feesrede gehou oor 1 Kron. 12: 23 "Van Sebulon wat op kommando moet uittrek, toegerus vir oorlog met allerhande krygswapens, vyftigduisend aanmekaar gesluit, en nie met 'n dubbele hart nie." Drie gedagtes het die geagte hoogleraar beklemtoon en toegepas op die geleentheid. Die getalsterkte, die aaneensluiting en die eenstemmigheid. So het hy die strydmag wat in die Gereformeerde Kerk gestry het vir die waarheid van God en sy koninkryk daaruit gesien, ook diegene wat in hierdie gemeente gestaan het. Verskillende predikante van die Gereformeerde Kerk was teenwoordig en het die groete van die verskillende instansies oorgebring. Ook prof. dr. F. Postma het tydens die feesgeleentheid opgetree.
Siekte en dood van ds. Postma
Teen die einde van die jaar 1940 het die gesondheid van ds. Postma ernstig agteruitgegaan sodat hy op die vergadering van 21 September weens siekte nie teenwoordig kon wees nie en deur die kerkraad ses maande siekteverlof toegestaan is, met die byvoeging dat as dit aan die end van die tydperk sou blyk dat hy nog nie sy werksaamhede kan hervat nie, die kerkraad verder sal besluit. Op die laaste vergadering van die jaar het die kerkraad weer die siektetoestand van ds. Postma bespreek en toe besluit om sy vorige besluit te herroep en aan hom vir 'n onbepaalde tyd verlof toe te ken. Maar die kerkraad het nie geweet dat die einde van sy lewe reeds so naby was nie, want op Sondag 29 Desember 1940 is hy reeds oorlede.
Op 'n buitengewone kerkraadsvergadering gehou op 30 Januarie om die reëlings te tref vir die begrafnis is deur ouderling A.J. Coetsee 'n mosie van deelneming met die dood van die predikant voorgestel en blykens die notule het hy toe die volgende gesê: "Die oorledene het die gemeente 35 jaar bedien en die kerkraad en gemeente kan nie anders as om dank uit te spreek vir sy leiding wat hy gegee het, vir die dienste en opofferings wat hy gedoen het. Daarom is die bede dat die familie getroos mag word veral as die pastorie eerlang leeg sal staan." Vir hierdie woorde het ds. M. Postma, seun van die oorledene, namens die familie hartlik bedank. Toe die eerwaarde kerkraad die reëlings moes tref vir die begrafnis kon ds. M. Postma aan die vergadering die wense van sy vader wat hy vooraf aan hom meegedeel het, aandui en dit is deur die kerkraad so aanvaar. Alles is tot in die fynste besonderhede deur die kerkraad gereël en dit was beslis nodig, want dit was 'n besonder groot begrafnis aangesien die oorledene so bekend was en die hoë agting geniet het van almal met wie hy in aanraking gekom het.
In die volgende jaar is die gedagte uitgespreek dat die eerwaarde kerkraad die inisiatief moes neem vir die oprigting van 'n grafsteen vir wyle ds. Postma. Hierin is die medewerking van die gesin van die oorledene gevra en dit is met graagte toegesê. Die saak is deur die kerkraad opgedra aan 'n kommissie en die geld is vir daardie doel ingesamel en op 10 Desember 1943 is die grafsteen onthul deur die oudste seun, ds. M. Postma.
Sendingaksie in kombinasie met Reddersburg
duimnael|links|270px|Die kerkgebou, omstreeks 2017.
duimnael|regs|240px|Die kommissie vir die restourasie en oprigting van die beskadigde [[Eerste Taalmonument, Burgersdorp, onder wie ds. Abraham Aucamp (regs voor) en sy eggenote, Anna, vierde van regs voor. Die beskadigde beeld is in 1939 op King William's Town gekry en enkele jare later heropgerig.]]
duimnael|links|300px|Die Sendingkommissie van die Gereformeerde kerke Burgersdorp en [[Gereformeerde kerk Reddersburg|Redddersburg by die bevestiging van ds. J.F. Erasmus op 25 April 1942. Foto: A.H Coetsee, dr. S.J. van der Walt, ds. J.F. Erasmus, ds. A.S.E Yssel. Agter: W.A du Plessis, P. Kruger, P.C. Pretorius, M. van Rooy.]]
Op 26 Julie 1941 is dr. S.J. van der Walt verwelkom as predikant van Burgersdorp en onder sy leiding sou die sendingaksie waarvoor ds. Postma gedurende sy bedieningsjare beywer het, tot volle krag kom. In die gemeente Burgersdorp het gedurende die 1870's groot spanning oor die sending ontstaan. Nadat daardie storm tot bedaring gekom het, het die kerkraad nie sy hande afgetrek van alle sendingwerk nie, maar elke jaar is aan die Algemene Vergadering gerapporteer dat die gevraagde kollektes vir die sending behoorlik afgesonder en weggestuur was. Die gereelde dienste in die gevangenis het ook elke Sondag voortgegaan. Maar tot 'n selfstandige sendingaksie het dit nie gekom nie. Op sy vergadering van 26 November 1909 het die kerkraad aandag geskenk aan 'n brief van sy eie predikant afkomstig en waarin die beter behartiging van die sendingsaak aanhangig gemaak word. Na bespreking is die volgende besluit geneem: "Die kerkraad is van oortuiging dat die tyd vir ons gemeente gekom het om meer as tot hiertoe gedaan is, vir die sending te ywer. vir ons gemeente gekom het om meer as tot hiertoe gedaan is, vir die sending te ywer. Aan die ouderlinge word opgedra om met hulle huisbesoek met hulle lidmate hieroor te spreek en aan die diakens word opgedra om vrywillige bydrae daarvoor van hulle lidmate te ontvang, eenmaal per jaar. Die diakens sal verslag doen sodra hulle gereed is daarvoor".
Op die volgende vergadering kon die kerkraad aandag skenk aan die antwoorde van die ander kerkrade van die Kaapkolonie. Die meeste antwoorde was gunstig, maar van ds. W.J. Snyman het berig gekom dat hy beslis daarop teë was om met Pretoria saam te werk aangesien hy van mening was dat Burgersdorp vir Humpata moes sorg. Nadat die saak bespreek is by die lig van die antwoorde, is besluit om met hierdie saak te wag tot die volgende Algemene Vergadering en Pretoria in dier voege te antwoord. Van daardie planne het egter nie veel tereggekom nie en eers op die vergadering van 5 Junie 1914 lees ons van 'n meer konkrete aksie. Die voorsitter het toe meegedeel dat die lg. Algemene Vergadering besluit het dat die verskillende gemeentes gevra is om elk 'n sekere som vir die sending byeen te bring en langs daardie weg te trag om hierdie saak beter te behartig. Die kerkraad van Burgersdorp is gevra om £11 by te dra. Die kerkraad het daarop besluit dat die gemeente Burgersdorp voorsiening sal maak vir hierdie som en aan die leraar verlof gegee om daarvoor te kollekteer. Die predikant was kennelik nog nie tevrede met die ywer wat vir die saak aan die dag gelê is nie; daarom het hy in Desember 1916 die eerwaarde kerkraad gevra om toe te staan dat die oefenaar van die sendinggemeente te Venterstad, broeder F. Kruger, op die plase van die lidmate van Burgersdorp dienste mag kom hou. Hierdie versoek is toegestaan en dit het sekerlik gebeur, want aan die Algemene Vergadering is dit so gerapporteer. In 1928 het die kerkraad weer op versoek van ds. Postma 'n uitnodiging gerig aan ds. Hugo du Plessis, wat toe as missionêre predikant van Pretoria in die Noordelike gedeelte van Transvaal gearbei het, om Burgersdorp te besoek en die gemeente toe te spreek in verband met die sendingwerk aldaar. Dit het gebeur en die besoek van ds. Du Plessis het ongetwyfeld daartoe bygedra dat die ywer vir die sending toegeneem het.
Teen die end van 1937 het die Sinodale sendingdeputate ernstige aandag geskenk aan nog 'n sendingstasie in Noordelike Transvaal en op die kerkraadsvergadering van 11 Desember het daar 'n brief gedien van die deputaatskap waarin gevra is dat die Kaapkolonie se gemeentes in samewerking met die van die Vrystaat sal werk om uitbreiding te gee aan ons sendingwerk in Transvaal. Die kerkraad het hieroor besluit dat die ouderlinge met hulle huisbesoek hierdie, saak met die lidmate moes bespreek en volgende vergadering verslag doen. Wat die resultaat van hierdie ondersoek presies was staan nie met soveel woorde genotuleer nie, maar op sy vergadering van 12 Februarie 1938 is besluit om hierdie versoek van die Sinodale deputaatskap te verwys na die eerwaarde Oostelike Klassis wat op 3 Maart sou vergader. Hierdie saak het egter nie vlot gevorder nie, want op die Sinode van 1939 kon die Sinodale sendingdeputate dienaangaande niks rapporteer nie en eers op die volgende Sinode in 1942 het die rapport hieroor besonderhede bevat. Dit kon ook veroorsaak gewees het deur die swak gesondheid van ds. Postma want juis in daardie tyd was hy vir 'n geruime tyd weg met siekteverlof.
Ná die dood van ds. Postma het hierdie sendingaksie vaster vorm begin aanneem, want op die vergadering van 25 April 1941 het die kerkraad 'n brief behandel waarin die versoek vervat is om verteenwoordigers te stuur na 'n konferensie te Reddersburg waar die moontlikheid van 'n kombinasie tussen die twee kerkrade met die oog op 'n beroep bespreek sou word. Die kerkraad het broeders A.J. Henning en J.F. Venter daarheen afgevaardig. En op die vergadering van 14 Junie het hierdie broeders rapport gedoen. Die doel van die konferensie was die daarstelling van 'n nuwe sendingveld en van Burgersdorp en Reddersburg is gevra om te kombineer om 'n missionêre leraar te beroep en na daardie sendingveld te stuur; hierdie twee gemeentes sal dan 'n vasgestelde bedrag bydra en bygestaan word deur die ander gemeentes. Burgersdorp is verder gevra om deputate te stuur om die sending-terrein te gaan besigtig. Na bespreking is besluit om 'n verteenwoordiger te stuur en die saak as sodanig op byeenkoms van die gemeente te laat bespreek. Op dieselfde vergadering waarop dr. S.J. van der Walt as predikant verwelkom is, het broeder A. Henning wat as verteenwoordiger die konferensie in Pretoria bygewoon het, 'n brief van Reddersburg voorgelees in verband met die sending in Noord-Transvaal en ook verslag gegee van die verrigtinge in Pretoria. Die hele aangeleentheid sou egter op 'n openbare kerkraadsvergadering bespreek word. Verder is ouderling J.F. Venter gekies om as verteenwoordiger na Noord-Transvaal te gaan as besluit sou word om met hierdie saak voort te gaan. Nadat die saak op die openbare kerkraadsvergadering breedvoerig bespreek is, is besluit om met die saak te wag tot die Partikuliere Sinode, en as daar 'n afgevaardigde gaan na Noord-Transvaal moet hy sy eie onkoste betaal. Dit skyn of twee broeders tog na Transvaal gegaan het, want op die vergadering van 20 September 1941 het broeders J.F. Venter en P. Kruger verslag gedoen aan die kerkraad: Die sendende kerkraad is net verantwoordelik vir die bedrag wat onderneem is en as hy deputate na die sendingveld stuur, moet hulle koste betaal word. Die bedrag wat Burgersdorp dan jaarliks sal moet bydra sal die wat nou reeds betaal word, insluit. Hierdie verslag is met dank aanvaar.
Maar die saak as sodanig sou op 'n openbare kerkraadsvergadering bespreek word en dit het tydens die nagmaal van 24 Oktober 1941 gebeur. By die geleentheid is die hele plan uiteengesit nl. dat Burgersdorp en Reddersburg in kombinasie 'n missionêre leraar sal beroep en na die sending-veld stuur; dat Burgersdorp verantwoordelik sal wees vir £40 per jaar. Nadat die saak deeglik bespreek is, het daar twee voorstelle ingekom: (1) Dat Burgersdorp se gemeente se plig en roeping in die eerste plek is om hulle eie huis reg en skoon te maak en eers hulle skuld te betaal voordat hulle instaan vir £40 vir die beroep van 'n sendingleraar en (2) dat die gemeente instaan vir die £40 van 'n sendingleraar. Vir die eerste voorstel het 24 gestem en vir die tweede 9. Die advies van die gemeente aan die kerkraad was dus afwysend en daarmee sou die hele saak dus blykbaar van die tafel gewees het as dit nie was dat daar Sondagaand weer 'n spesiale byeenkoms van die kerkraad plaasgevind het waarop meegedeel is dat 'n paar broeders ingewillig het om die bedrag van £40 jaarliks aan die kerkraad te verskaf sodat die saak sy voortgang kan hê nie. Die kerkraad het hierdie aanbod bespreek en besluit: „Die kerkraad van Burgersdorp het met dankbaarheid 'n vriendelike aanbod ontvang van sekere sendingvriende in ons gemeente wat die £40 vir die nuwe sendingskema waarborg vir vyf jaar. Die kerkraad het dus besluit om die skema te aanvaar en 'n sendeling te stuur na die nuwe sendingveld". Slegs een broeder het versoek om aan te teken dat hy teen hierdie voorstel gestem het.
Met hierdie besluit was die saak van 'n kombinasie tussen Reddersburg en Burgersdorp dus 'n voldonge feit en nadat die stukke in orde gebring is, is prop. J.F. Erasmus beroep. Hy het die beroep aangeneem en op die vergadering van 27 Maart 1942 is besluit om 'n sendingkommissie te benoem wat namens die kerkraad aandag kon skenk aan sendingsake en saam te werk met die sendingkommissie van Reddersburg met die twee leraars van die gemeentes as dagbestuur en verder is 'n reëlingskommissie benoem vir die ontvangs van prop. Erasmus. Hy is op 25 April 1942 op Burgersdorp in die amp bevestig deur ds. A.S.E. Yssel van Reddersburg en sou later op Reddersburg verwelkom word. Daarmee het die sendingaksie waarvoor wyle ds. Postma so geywer het eindelik sy vaste loop verkry en van nou af sou die kerkraad gereelde rap-porte van die sendingwerk kon behandel. Ds. Erasmus moes met behulp van sy sendingkommissies en in oorleg met die deputate van die kerkverband 'n nuwe sendingstasie uit die grond uit opbou en dit spreek vanself dat daar baie probleme was wat opgelos moes word. Gaandeweg het onder sy leiding die aksie te De Hoop egter gevorder en net toe dit geskyn het dat die vrugte van harde arbeid gesmaak sou kan word, is die jonge broeder op tragiese wyse verongeluk op 27 Junie 1946 sodat die sendende kerkrade dus met magteloosheid geslaan was. Aangesien daar nie ander broeders was wat beroep kon word as missionêre predikante nie, kon die kombinasie die vakante plek nie vul nie en sou die saak van die kombinasie dus later weer van vooraf aangepak moes word. Dit het in 1948 gebeur toe die kerkraad aandag moes skenk aan 'n voorstel van die sendingkommissie van Reddersburg op sy vergadering van 17 September. Daardie voorstel was eintlik 'n antwoord op 'n besluit van die kerkraad van Burgersdorp wat op 6 Augustus 1948 geneem is. Dit blyk dat daar op die kerkraadsvergadering van 11 Junie 1948 'n versoek was van die kerkraad van Reddersburg om weer in kombinasie 'n beroep uit te bring.
Dit is hierdie versoek wat die kerkraad op sy vergadering van 17 September 1948 oorweeg het en toe is besluit om in beginsel weer in kombinasie met Reddersburg te gaan as sendende gemeente, maar voor finale bekragtiging daarvan geskied sal dit op 'n openbare kerkraadsvergadering met die gemeente bespreek word die eerste naweek in November. Op die bepaalde datum is die saak bespreek en nadat die voorsitter die saak verduidelik het en aangedui het dat prop. H.A. Louw hopelik aan die end van die jaar as sendingleraar beroepbaar sal wees en verder dat die kerkraad reeds in beginsel besluit het om weer die kombinasie aan te gaan as student Louw sy studies voltooi het om oor te gaan tot 'n beroep. Hierdie gedagte van die kerkraad het die goedkeuring van die gemeente weggedra en aan die end van daardie jaar is proponent Louw beroep en nadat hy bevestig is in die amp is hy na De Hoop om die sendingwerk aldaar voort te sit.
In 1951 het ds. Louw die beroep aanvaar as missionêre leraar op Siloam nadat hy in Reddersburg in die amp bevestig is deur ds. A.L. Aucamp van Burgersdorp en daarna op Burgersdorp feestelik verwelkom is. Met die vertrek van ds. Louw was die sendingstasie De Hoop weer sonder 'n blanke werkkrag en het die vraag as 't ware vanself ontstaan wat die posisie van die kombinasie nou was aangesien daar nie 'n broeder beskikbaar was om daarheen te stuur nie. Hierdie posisie is bespreek op 'n vergadering van sendingkommissies te Springfontein met die gevolg dat die sendingkommissie van Burgersdorp aan die kerkraad gerapporteer het: a. Dat ons bydrae voortgaan tot en met die sitting van die eerw. Algemene Sinode; b. dat ons inwillig op die advies van die vergadering van Springfontein om intussen 'n blanke hulp op De Hoop te kry op die uitdruklike voor-waarde dat ons nie nou langer gebind word as tot en met die Algemene Sinode nie en c. dat die interpretasie is dat ons as sendende gemeente in kombinasie met Reddersburg of enige ander gemeente vir die doel 'n kombinasie aangegaan het.
Die kerkraad het hierdie rapport van die kommissie goedgekeur. Intussen het die Sinodale Deputate op versoek die volgende beskrywingspunt na die Algemene Sinode gestuur: "Wat is die posisie van 'n sendende gemeente of kombinasie van gemeentes by die ontstaan van 'n vakature en in die tyd wat daardie vakature nog nie opgevul kan word nie. Bly die kombinasie voortbestaan? Behou die sendende gemeente sy pligte en regte?" Die Sinode het hierop geantwoord deur te verwys na art. 9 van die Sendingorde waaruit dit vanself spreek dat 'n kombinasie van sendende gemeentes slegs ontbind kan word na goedkeuring van die sendingdeputate van die Partikuliere en Generale Sinodes. Hierdie sinodebesluit is onder die aandag van die kerkraad gebring deur die deputaat van die Partikuliere Sinode van Kaapland met die versoek daarby dat die sendende gemeentes Reddersburg en Burgersdorp 'n oefenaar moes benoem indien 'n leraar nie gevind kon word nie. Na die bespreking van die saak is besluit „om weer in kombinasie met Reddersburg te gaan as 'n sendende gemeente; verder om met Reddersburg te onderhandel om 'n oefenaar te probeer vind in ooreenstemming met art. 8 S.O. en dat die volgende sendingkommissie benoem word ."
Die oprigting van tehuis vir bejaardes
Op die vergadering van die kerkraad gehou 20 September 1941 is hierdie saak voorgebring deur broeder H.J. du Plessis wat die voorgenome plan uiteengesit het en ook meegedeel het dat die diakonie besluit het om die saak met 'n £300 te steun. Na bespreking is besluit om hierdie saak deur te loods tot by die Algemene Sinode. Nadat die Sinode van 1942 die saak goedgekeur het en die diakonieë opgewek het om dit aan te pak het die kerkraad weer op 5 Junie 1942 daarmee te doen gekry. 'n Omsendbrief wat aan al die kerkrade van die kerkverband gerig is en waarin hulle gevra is om kollektes vir die saak af te sonder, is ook deur die kerkraad behandel en weer deur broeder H.J. du Plessis toegelig. Hy het by daardie geleentheid die mededeling gedoen dat die Munisipaliteit van Burgersdorp besluit het om 4 of 5 morge grond vir die doel te skenk. Na bespreking is besluit om die gevraagde kollekte af te sonder en dat die skriba van die kerkraad 'n brief aan die Munisipaliteit sou rig om die dank van die vergadering oor te dra. Die saak is ook verder gevoer toe dit op 'n openbare kerkraadsvergadering uiteengesit is en daardeur die belangstelling opgewek is. Op 1 November 1942 kon die Tehuis op Burgersdorp geopen word en tot vandag dien die stigting 'n besonderse doel in die kerklike lewe.
Roosterhoek
Roosterhoek was die plaas waar in Januarie 1860 die gemeente Burgersdorp gestig is. Op die vergadering van die kerkraad van 11 Junie 1948 het 'n brief gedien van broeder J.V. Coetzee van Potchefstroom waarin hy die aandag van die kerkraad gevestig het op 'n geskiedkundige stukkie murasie op die plaas Roosterhoek en verder gevra het of die kerkraad nie met die kerkraad van Venterstad kan skakel om die stukkie grond op die plaas vir ons kerk in die hande te kry nie. Die kerkraad het die brief oorweeg en besluit om 'n kommissie te benoem om die saak te ondersoek. Op 6 Augustus 1948 het hierdie kommissie sy bevinding bekend gemaak en nadat dit bespreek is, is besluit: "Omdat gevrees word dat die eienaar van die plaas die opsie op 'n stukkie grond 25 by 25 tree teen £50 kan terugtrek word besluit om in beginsel te aanvaar dat die stukkie grond gekoop sal word indien die kerkraad van Venterstad inwillig sodat dit gesamentlik deur die twee kerkrade geskied."
Die kerkraad het ook besluit om by wyse van 'n beskrywingspunt die Partikuliere Sinode van Kaapland te vra om die grond aan te koop en te besluit om daar 'n gedenkteken of enigiets wat gepas sou wees te plaas. Aan dieselfde kommissie is dit opgedra om verder hierin te onderhandel. Van die kerkraad van Venterstad is verneem dat dit akkoord gaan met die gedagte van die beskrywingspunt aan die Partikuliere Sinode sonder om sigself te bind tot aankoop van genoemde grond. In dieselfde jaar kon die kerkraad nog aandag skenk aan die besluit van die eerwaarde Partikuliere Sinode oor hierdie saak, want blykens die notule van die vergadering van 5 November het die voorsitter, ds. A.L. Aucamp wat in Maart van daardie jaar dr. S.J. van der Walt opgevolg het, die besluit van die Partikuliere Sinode aan die vergadering meegedeel, naamlik dat die saak terug verwys is na die kerkraad van Burgersdorp om daarin te handel. Die redes hiervoor is: 1. Dat as in die algemeen gedink word aan die stigtingsplek van ons kerk in die Kaapkolonie, nie aan Roosterhoek gedink word nie, maar aan Burgersdorp en 2. dat die terrein weg van die groot paaie geleë is en van die oorspronklike dinge daar nie veel meer oor is nie.
So het ook hierdie belangrike saak vir die gemeente Burgersdorp 'n gelukkige einde bereik en sal die naam Roosterhoek dus nie verlore raak uit die geskiedenis van die gemeente nie. Sedert 1955 het die Jongeliedeverenigings van Burgersdorp, Venterstad, Aliwal-Noord, Bethulie, Steynsburg, Molteno en ook soms van Middelburg, Queenstown en Barkly-Oos elke jaar op Roosterhoek saamgekom. Behalwe oggendgodsdiens en 'n toespraak, was daar sang en voordrag. Na die samekoms is gewoonlik die middagmaal in die ou tuin geniet, waar die jong mense dan gesellig verkeer. So het die jeug van ons kerk mekaar op die ou historiese plaas ontmoet en die erwe van die vaders betree.
In Oktober 1958, tydens die Gebiedsfees op Burgersdorp is ook 'n besoek aan Roosterhoek gebring. By die geleentheid was prof. dr. J.P. Jooste die hoofspreker. Op besluit van die kerkrade van Burgersdorp en Venterstad is 'n gedenkteken deur die twee gemeentes op die terrein waar die Gereformeerde Kerk in die Kaapkolonie gestig is, opgerig. Hierdie monument is in die vorm van 'n kerkie op 'n rots met die bewoording: "„Dank aan God en eer, Na sy woord terug in suiwerheid in leer, diens en tug. Gereformeerde Gemeente Burgersdorp gestig 21 Januarie 1860 deur ds. D. Postma. Dankbare hulde deur Burgersdorp en Venterstad 23 Jan. 1960. Laat, Here, in die plek van die vaders die kinders wees. — Ps. 45: 17." Die koste vir die oprigting van hierdie monument het die som van £203 beloop. Elke gemeente moes £101.10.0 bydra. Die gedeelte van Burgersdorp is ingesamel deur die Jongeliedevereniging. So het die jongmense van Burgersdorp hulle naam verbind aan die monument op Roosterhoek, die kerkie op 'n rots, enig in sy soort as monument in Suid-Afrika. Ook daarop staan die sinspreuk ingegrafeer: "Die poorte van die doderyk sal dit nie oorweldig nie."
Amélie Nothomb
Amélie Nothomb (Etterbeek, 1966) is 'n Belgiese skrywer wat Franse boeke skryf. Haar eerste roman, Hygiène de l'assassin (Higiëne van die sluipmoordenaar) is in 1992 gepubliseer. Sedertdien publiseer sy ongeveer een roman per jaar, insluitende: Les Catilinaires (1995), Stupeur et tremblements (1999) en Métaphysique des tubes (2000). Sy het verskeie pryse vir haar werk ontvang, waaronder die Grand Prix du roman de l'Académie française in 1999, die Prix René-Fallet en die Prix Alain-Fournier in 1993.
Wapadsbergpas
Die Wapadsbergpas is 'n bergpas in die Sneeuberge wat noordoos van Graaff-Reinet en oos van Nieu-Bethesda lê, maar op die R61 net oos van die aansluiting by die N9. Die pas bereik 'n hoogte van 1700 m bo seespieël en 'n maksimumhelling van 1:14.
Wiel (tydskrif)
Wiel was 'n maandelikse Afrikaanse motortydskrif en die enigste Afrikaanse tydskrif wat die mark bedien het. Die laaste redakteur was Francois Rabe. Die Wiel is deur Ramsay Son & Parker (EDMS) uitgegee. Hulle is ook die uitgewers van die Engelse CAR-tydskrif.
Wiel het op hulle webtuiste aangekondig dat hulle ná bykans 33 jaar hulle deure toemaak en dat die Februarie 2011-uitgawe die laaste uitgawe van die tydskrif sal wees.
Barbie
Barbie (handelsnaam) is 'n gewilde pop in die vorm van ’n slanke jong meisie met ’n groot verskeidenheid modieuse klere. Die poppe word deur die Amerikaanse speelgoedfabrikant Mattel vervaardig. Die eerste Barbie-poppe (die "Barbie Ponytail") is in Maart 1959 vrygestel. Dogtertjies kon tussen die blonde en brunet-weergawes kies.
Friedrich von Lindequist
Friederich von Lindequist (15 September 1862 - 25 Junie 1945) was goewerneur van Duits-Suidwes-Afrika.
Barbie
Geskiedenis
Ruth Handler, een van die stigters van Mattel, het gesien hoe haar dogter Barbara met papier-aantrekpoppe speel. Dit gee haar die idee om so 'n pop in 3D te maak. Sy reis in 1956 deur Switserland, waar sy die die pop Lilli raakloop, wat deur 'n Duitse vervaardiger gemaak is. Mattel het besluit om die regte te koop, en 'n soortgelyke pop in die Verenigde State van Amerika te bemark.
Friedrich von Lindequist
Hy is in 1862 op die eiland Rügen in die Oossee gebore. Hy sluit hom by die staatsdiens aan en was konsul-generaal voor hy in 1905 goewerneur van Duits-Suidwes-Afrika geword het. Hy het die pos tot 1907 beklee en sterf in 1945.
Barbie
Geskiedenis
Barbie se "geboortedatum" is 9 Maart 1959. Op hierdie dag is die poppe aan kopers by die "Toy Fair" van 1959 bekendgestel. In dieselfde jaar is met massaproduksie begin.
Barbie se manlike ekwivalent, Ken, so vernoem na Kenneth (Ruth Handler se seun), het twee jaar later die lig gesien. Die Afro-Amerikaanse pop Christie het in 1968 gevolg, en in 1997 is Becky vrygestel, wat in 'n rolstoel sit.
John Howard
John Winston Howard, OM, AC (gebore op 26 Julie 1939) is 'n voormalige Australiese politikus wat van 1996 tot 2007 die 25ste premier van Australië gedien het. Hy is die tweede langste dienende Australiese premier, agter net sir Robert Menzies, wat meer as 18 jaar in die amp was. Hy is ook die oudste lewende voormalige Australiese premier, op 16 Mei 2019. Howard was van 1985 tot 1989 leier van die Liberale Party en van 1995 tot 2007.
Howard is in Sydney gebore en studeer regte aan die Universiteit van Sydney. Hy was 'n handelsadvokaat voordat hy die parlement binnegekom het. Hy was 'n voormalige federale president van die Young Liberals. Hy het die eerste verkiesing by die staatsverkiesing in Nieu-Wallis in 1968 gedoen, maar het maar min verloor. By die federale verkiesing in 1974 is Howard verkies tot die Afdeling Bennelong, wat hy tot 2007 sou verteenwoordig. Hy is in 1977 tot kabinet bevorder, en later in die jaar vervang Phillip Lynch as tesourier van Australië, en bly in daardie pos. tot die nederlaag van die regering van Malcolm Fraser in 1983.
Richard Simmons
Milton Teagle "Richard" Simmons (gebore 12 Julie 1948) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent What Women Want (2000) en in die televisiereekse General Hospital (1963), CHiPs (1977), en The Larry Sanders Show (1992).
John Howard
In 1985 word Howard vir die eerste keer as leier van die Liberale Party verkies en vervang Andrew Peacock as leier van die opposisie. Hy het die liberaal-nasionale koalisie na die federale verkiesing in 1987 gelei, maar verloor vir die Arbeidersregering van Bob Hawke en is in 1989 uit die leierskap verwyder. Hy bly 'n sleutelfiguur in die party en word in 1995 tot leier herkies (vervang Alexander Downer), en daarna die koalisie tot die oorwinning gelei tydens die federale verkiesing van 1996.
Nadat Paul Keating se Arbeidersregering in 1996 verslaan is, is die Howard-regering herkies by die 1998, 2001 en 2004 verkiesing. Howard se optrede as premier het nuwe geweerwette ingesluit (in reaksie op die bloedbad in Port Arthur), die instelling van 'n landswye belasting op toegevoegde waarde, immigrasiehervorming en industriële betrekkinge. Australië het ook troepe bygedra tot die oorlog in Afghanistan en die oorlog in Irak onder sy regering, en het die International Force for East Timor gelei. Die Howard-regering is tydens die federale verkiesing in 2007 verslaan, met die Kevin Rudd van die Arbeidersparty wat hom as premier opgevolg het. Howard het ook sy eie setel by die verkiesing verloor en het slegs die tweede premier geword (ná Stanley Bruce in 1929).
Frank Hvam
Frank Hvam (gebore 12 September 1970) is 'n Deense skrywer, akteur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Klown (2010) en in die televisiereekse Casper & Mandrilaftalen (1999), Langt fra Las Vegas (2001), en Klovn (2005).
Wallace Bosco
Wallace Bosco (30 Januarie 1880 – 1973) was 'n Engelse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Ivanhoe (1913), Lady Audley's Secret (1920), en Quinneys (1927), en in die televisiereeks Jungle Jim (1955).
John Megna
John Megna (9 November 1952 – 5 September 1995) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente To Kill a Mockingbird (1962), Hush...Hush, Sweet Charlotte (1964), en The Cannonball Run (1981), en in die televisiereeks Police Woman (1974).
Anobiinae
Die larwes van 'n aantal spesies deurboor hout. 'n Paar spesies, byvoorbeeld Anobium punctatum, is peste en beskadig houtmeubels en huisstrukture.
Genera
Hierdie 46 genera behoort tot die subfamilie Anobiinae:
Bronne: i = ITIS, c = Catalogue of Life, g = GBIF, b = BugGuide
Dana Ivey
Dana Ivey (gebore 12 Augustus 1941) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Color Purple (1985), The Addams Family (1991), Two Weeks Notice (2002), en Rush Hour 3 (2007).
Qinghai
Qinghai (Chinees: 青海, [tɕʰíŋxài̯], ) is 'n provinsie van die Volksrepubliek China, geleë in die noordweste van die land. In 2010 het dit 'n bevolking van 5 626 722 gehad.
As een van die grootste provinsie-vlak administratiewe afdelings van China, is die provinsie die vierde grootste in oppervlak, maar het die derde kleinste bevolking. Dit is grotendeels geleë op die Tibettaanse plato, en die provinsie was lank 'n smeltkroes vir 'n aantal etniese groepe soos die Han, Tibettane, Hui, Tu, Mongole en Salare.
Qinghai grens aan Gansu in die noordooste, Xinjiang in die noordweste, Sichuan in die suidooste, en die outonome streek Tibet in die suidweste. Qinghaiprovinsie is in 1928 gestig tydens die tydperk van die Republiek China, toe dit regeer is deur Chinese Moslemkrygshere bekend as die "Ma-kliek".
Die Chinese naam, "Qinghai" is 'n vernoeming van Qinghai-meer, die grootste meer in China. Die provinsie het voorheen bekendgestaan as Kokonor in Engels, afgelei van die Oirat-naam vir die Qinghai-meer.
Constance Wu
Constance Wu (gebore 22 Maart 1982) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Sound of My Voice (2011), Parallels (2015), en Crazy Rich Asians (2018), en in die televisiereeks Fresh Off the Boat (2015).
Pelle Hvenegaard
Pelle Hvenegaard (gebore 29 Augustus 1975) is 'n Deense akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Pelle the Conqueror (1987) en in die televisiereeks Taxaquizzen (2011).
Wagyu (bees)
Die Wagyu ( 和牛 Wagyū, letterlik "Japannese koei") is enige van vier Japannese vleisbeesrasse.
Wagyubeeste word in verskeie gebiede van Japan onder die gebied se naam versprei. 'n Paar voorbeelde is Matsusaka-, Kobe-, Yonezawa-, Mishima-, Ōmi- en Sanda-beesvleis.
Japan
Daar is vier rasse van die Wagyu: die Japannese swartbees ( 黒毛和種 Kuroge Washu), Japannese bruinbees ( 赤毛和種 Akage Washu of Akaushi), Japannese poenskop ( 無角和種 Mukaku Washu) en die Japannese korthoring ( 日本短角和種 Nihon Tankaku Washu). Wagyu-beeste se genetiese eienskappe lewer beesvleis wat 'n hoër persentasie van omega-3 en omega-6 vetsure as tipiese beesvleis bevat. Die verhoogde marmering verhoog ook die verhouding van mono-onversadigde vette tot versadigde vette.
33ste Oscar-toekenningsaand
Die 33ste Oscar-toekenningsaand is op 17 April 1961 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences in Santa Monica, Kalifornië, gehou om erkenning te gee aan die rolprente van 1960.
The Apartment was die laaste swart-wit prent wat die Oscar vir beste rolprent ontvang het terwyl swart-wit films nog algemeen was, en die laaste tot in 1994 toe Schindler's List gewen het.
Gary Cooper was te siek om die seremonie by te woon en sy vriend James Stewart het die ereprys namens hom ontvang. Stewart se emosionele toespraak het daarop gedui dat iets ernstigs fout is en die volgende dag het koerante aangekondig Cooper het kanker. Hy is ’n maand later, op 13 Mei 1961, ses dae ná sy 60ste verjaarsdag, oorlede.
Wagyu (bees)
Japan
Negentig persent van al die vetgemaakte beeste in Japan bestaan uit die Japannese swartbees. Stamme van die Japannese swart sluit Tottori, Tajima, Shimane en Okayama in. Japannese bruinbees, ook bekend as die Japannese rooibees, is die ander groot ras; stamme sluit in Kochi en Kumamoto. Japannese korthorings maak minder as een persent van alle beeste in Japan uit.
Weenenpas
Die Weenenpas is 'n bergpas in die Drakensberge noord van Dordrecht op die R392-grondpad na Lady Grey en Barkly-Oos. Die pas bereik 'n hoogte van 1 700m bo seespieël en 'n besondere steilte van 1:6.
Wagyu (bees)
Japan
Die idee dat die praktyke soos om beeste te maseer of hulle bier te voer vir verbeterde vleiskwaliteit is 'n mite, die gevolg van 'n misverstand.
Kapel-Avezaath
Kapel-Avezaath is ’n nedersetting in die munisipaliteit Tiel in die provinsie Gelderland in Nederland.
Baotou
Baotou (Mongools:, Chinees: 包头) is 'n stad in die Chinese outonome gebied Binne-Mongolië met 'n bevolking van 2 650 364 in 2010. Die stad is geleë in die noorde van China aan die Geelrivier, noordwes van Beijing en Tianjin.
Hermanus
Hermanus, oorspronklik Hermanuspietersfontein genoem, is 'n kusdorp in die Wes-Kaap, Suid-Afrika, geleë langs Walkerbaai, sowat 115 km suid-oos van Kaapstad en 40 km vanaf Gansbaai. Hermanus is een van 'n reeks Suid-Afrikaanse nedersettings wat sedert die 19de eeu tot gewilde strand- en herstellingsoorde ontwikkel het. Volgens die tradisie van Britse strandoorde is dikwels na Hermanus se skoon seelug verwys. Hermanus was vanaf die 1930's 'n halfeeu lank hoofsaaklik 'n vakansiebestemming vir blanke Suid-Afrikaanse gesinne. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog, toe beperkings op toerisme in die buiteland geplaas is, het welvarende afgetredenes hulle hier begin vestig.
Hermanus se toerismebemarking het na die dorp in 1949 verwys as die Riviera of the Cape (Riviera van die Kaap). Vanaf die vroeë 1950's is - met die oog op die veranderende politieke konteks wat ook uitwerkings op die binnelandse toerismemark gehad het - op Afrikaanssprekende blankes as hoofteikengroep gefokus en het Hermanus as gasheerdorp vir konferensies ook 'n gewilde bestemming vir saketoerisme geword.
Hermanus beskik oor 'n eersterangse toerisme-infrastruktuur en het al verskeie toekennings gewen, byvoorbeeld drie keer as "Skoonste dorp van die jaar in Suid-Afrika". Plaaslike sjefs fokus op seekos, braaikos en Afrika-kookkuns uit lande so ver as Senegal en Ethiopië.
Geskiedenis
Hermanus Pieters was die eerste inwoner van Hermanus en het ook die fontein ontdek. Hy het in die 1830's die plek ontdek en elke somer hierheen getrek vir weiding vir sy vee. Die Henn-familie het gevolg, vyf seuns en vyf dogters met gades, onder leiding van Michael Henn, 'n Duitse visserman. Walter MacFarlane het in 1891 die eerste hotel gebou en was ook die eerste burgemeester toe dit 'n munisipaliteit geword het in 1904. Die dorpsnaam is nog in dieselfde jaar verkort na Hermanus vanaf die oorspronklike Hermanuspietersfontein. Die gevaarlike ou hawe is vervang met 'n nuwe hawe na die Tweede Wêreldoorlog en die kommersiële visbedryf het heelwat verbeter.
In die 2010's word Hermanus 'n gewilde bestemming vir binnelandse migrante, veral van die Oos-Kaap. Hierdie migrante, wat die plaaslike regerende party, die Demokratiese Alliansie, as ekonomiese vlugtelinge bestempel, dra daartoe by dat Hermanus teen 2019 die snelgroeiendste gemeenskap in die Wes-Kaap en die sewende snelgroeiendste in Suid-Afrika is.
Woonbuurte
Die dorp het buurte soos:
Visvang
Hermanus is gewild vir sportvis wat gevang kan word: kabeljou, geelbek, geelstert, elf, leervis, galjoen, roman, snoek, koningklipvis en tongvis.
Strande
Grotto is Hermanus se grootste strand en het al verskeie pryse gewen; dit is onder meer as 'n Blouvlagstrand gesertifiseer. Nog strande is Voëlklip, Langbaai en Kammabaai. Die strande is baie gewild weens hulle sagte, poeieragtige sand.
Sport
Daar is verskeie aktiwiteite om van te kies. Die meer net oos van Hermanus is geskik vir watersport, die omliggende berge kan geklim word en die paaie is geskik vir fietsry.
Joodse gemeenskap
duimnael|Hermanus se Joodse gemeente het die ou [[sinagoge verkoop omdat dit in 'n swak deel van die dorp geleë is en as nasionale gedenkwaardigheid nie aan die fasade verander mag word nie.]]
Met die jare het die Joodse gemeente en gemeenskap ’n integrale deel van Hermanus geword en bygedra tot die ekonomie van die dorp, eers as algemene handelaars en later in die dienste en professies van die dorp. Die gemeente het ’n aantal Joodse en plaaslike liefdadigheidsorganisasies ondersteun, geleenthede aangebied en geldinsamelingspogings gehou, onder meer jaarlikse danse om geld in te samel vir bepaalde gemeenskapsprojekte.
Mettertyd het gereeld dienste en die bywoning daarvan in die Hebreeuse gemeente Hermanus egter afgeneem en teen 1968 het die lidmate tot net 12 afgeneem. In 1973 het eerw. Chaim Falkoff afgetree. Selfs al het gereelde dienste nog tot 1977 plaasgevind, was daar nie genoeg mans om ’n minyan te vorm nie. Sonder voldoende bywoning het die eredienste afgeneem en eindelik opgehou.
Negentien jaar later het ’n groep Kaapse Jode wat vakansiehuise op Hermanus besit het, die begeerte uitgespreek om die Hermanus-sinagoge te laat herleef. In 1997, onder leiding van Cedric Glick, Sonny Josman, Leo Kaplan, Bertie Chait, Bennie Rabinowitz en Leon Wilder, is die ou sinagoge gerestoureer en opnuut toegerus. Rabbi Silberhaft, ook bekend as Die Reisende Rabbi, het die sinagoge opnuut ingewy tydens ’n seremonie op die vyfde nag van Hanukkah in Desember 1997. Rosj Hasjana is in 1998 opnuut in die sinagoge gehou ná ’n 23-jarige onbreking. Minyanim is twee maal daagliks gehou terwyl rabbi Silberhaft op die dorp was en Vrydagaanddienste is weereens goed bygewoon.
Op Sondag 7 September 2008 het die plaaslike Joodse gemeenskap tesame met eregaste van oral in Suid-Afrika saamgekom om die nuwe sinagoge en Joodse Sentrum in te wy. Die geleentheid is waargeneem deur hoofrabbi dr. Warren Goldstein en rabbi Moshe Silberhaft. Tans word dienste weer gereeld op Vrydagaande en op alle belangrike godsdienstige feesdae gehou.
Ernst Roets
Ernst Alex Roets (gebore 5 September 1985) is ’n Suid-Afrikaanse burgerregte-aktivis, skrywer en rolprentvervaardiger. Hy is adjunk-uitvoerende hoof van die burgerregte-organisasie AfriForum en die uitvoerende hoof van die rolprentvervaardigingsmaatskappy Forum Films.
Opvoeding
Roets het op die landboudorp Tzaneen grootgeword waar hy in 2003 aan die Hoërskool Merensky gematrikuleer het. Hy het sy LLB-graad in 2009 aan die Universiteit van Pretoria (UP) verwerf. Tydens sy studentejare het hy op verskeie leierskapstrukture, waaronder die verteenwoordigende studenteraad (VSR) en die senaat, by dié universiteit gedien.
Gedurende sy studentejare het Roets as stigterslid en die eerste nasionale voorsitter van Solidariteit Jeug gedien. In 2008 het Solidariteit Jeug sy naam verander en is die organisasie omskep in AfriForum Jeug. Roets het sy LLM-graad in Publiekreg in 2016 met lof aan die UP behaal. Die titel van sy verhandeling was ’n Peiling van die middele kragtens die Suid-Afrikaanse Grondwet, ter afdwinging van die basiese regte van minderheidsgemeenskappe. Roets is tans besig met sy doktorsgraad in Publiekreg by UP.
Loopbaan
Roets is in 2010 gearresteer nadat hy gepoog het om ’n advertensiebord met die woorde "Welkom in Pretoria" langs die N1-snelweg te installeer. Hierdie aksie was in protes teen die Tshwane Metropolitaanse Munisipaliteit se gebruik van die woord "Tshwane" om tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 na die hoofstad te verwys, terwyl die stad se naam eintlik Pretoria is.
In 2011 word Roets as adjunk-uitvoerende hoof van AfriForum aangestel. Hy het in 2011 namens AfriForum in die saak van AfriForum vs. Malema getuig. Hy het namens AfriForum ’n saak van haatspraak teen Julius Malema aanhangig gemaak nadat Malema die lied "Dubula i’Bhunu" (Skiet die Boer) by verskeie politieke byeenkomste gesing het. Die hof het Malema aan haatspraak skuldig bevind.