cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Willie Gillis
Reeks Oorsig
Vir sommige is die vierde stuk – Willie Gillis: Hometown News – die een wat Willie Gillis se plek in Amerikaanse geskiedenis verseker het omdat families met Gillis kon identifiseer. Die sesde stuk -  Willie Gillis in Church - was die vroegste van sy werk met betekenisvolle godsdienstige temas. Willie Gillis in College veroorsaak kritiese oorsig omdat die persepsie bestaan dat dit  transformasie van die karakter verteenwoordig. Dit behoort aan die Washington Mutual Bank van Seattle. In 2000 het hule dit geleen aan die Universiteit van Wisconsin–Madison. Dit is 'n studie in teenstelling met die trant en styl van die oorlog komponente van die reeks. Deurgaans het die voorbladreeks nooit vir Gillis uitgebeeld in die stryd of in enige vorm van gevaar nie – ook nie gewapen of met gewapende vyande nie. Rockwell het gevoel dat daardie soort uitbeeldings beter vertoon word deur die nuusrolprente en foto's.
Rockwell het ten minste een voorstelling van Gillis gemaak wat nie op die voorblad was nie. Die skildery Willie Gillis in Convoy is geskep in 1943, en wys Gillis in gevegsuniform agterin 'n militêre voertuig met sy wapen byderhand. Rockwell het die skildery geskenk aan die Hoërskool Gardner se finalejaarsklas – waar dit in die hoof se kantoor gehang het tot 2000. Die skool het dit daarna geleen aan die Gardner Museum. 'n Houtskoolskets van die skildery is verkoop vir $107,000 in 1999. Daar het kommer bestaan dat die skildery nie op 'n veilige plek gehang het nie. Die skildery is in 2005 gerestoureer en teruggehang by die Hoërskool.
Modelle
Robert Otis "Bob" Buck was Rockwell se model vir Gillis en het lateraan aangemeld vir diens in die Amerikaanse Vloot. Buck het in Arlington by 'n saagmeule gewerk. Toe die 15-jarige Buck vir Rockwell ontmoet om vir die eerste keer te poseer, was Buck maar net 5 voet4 duim(1.63 m) lank. Buck het op daardie tydstip 'n haarlok gehad wat oor sy voorkop geval het. Rockwell was opsoek na 'n model toe hy Buck by 'n "square dance" in Arlington, Vermont ontmoet het. Rockwell het Buck van alle kante bekyk gedurende die dans en Buck het vir Rockwell gwaarsku dat indien hy nie ophou om te staar nie, Buck hom sou platslaan.
Buck was vrygestel van diensplig maar hy wou sy patriotiese plig nakom en het as vloot vlieënier aangemeld  in. Buck het in die Suidsee diens gedoen tydens die oorlog. Nadat Buck aangesluit het, het Rockwell op geheue en van foto's gewerk om sy illustrasies te voltooi. Soms het hy Gillis net in die agtergrond ingewerk deur middel van 'n foto teen die muur. Rockwell wou die reeks beëindig maar die Post se redaksie het beswaar gemaak omdat die karakter te gewild was. Die publiek het dit geniet om Gillis se sake fyn dop te hou. Gillis was so gewild op 'n stadium dat die Post honderde navrae gekry het rakende die beproewings van die karakter wat talle mense as 'n regte mens beskou het. Veral families genaamd Gillis was baie begaan oor die welsyn van die weerman.
Moderne verwysings
Die vrou wat poseer het vir illustrasies van Gillis se vriendin was ingesluit by die 90-minuut PBS American Masters reeks rolprent Norman Rockwell: Painting America. Die rolprent het saamgeval met die eerste omvattende Rockwell rondreisende uitstalling, getiteld Norman Rockwell: Pictures for the American People, wat sewe stede besoek het. Die High Museum of Art en die  Norman Rockwell Museum het 'n uitstalling produseer wat begin het by die High Museum op 6 November 1999 en aangedoen het by die Chicago Geskiedkundige Vereniging, Corcoran-kunsgalery, San Diego Kunsmuseum, Phoenix Kunsmuseum, en Norman Rockwell Museum voor die afsluiting by die Solomon R. Guggenheim Museum op 11 February 2002. Na afloop van die amptelike toer is die voorblaaie vertoon by die Florida Internasionale Museum vanaf April 2002 tot 16 June 2002. In September 2002 is dit ook uitgestal by die Eastern States Exposition in West Springfield, Massachusetts. Gedurende die eerste 16 dae van die skou was die bywoningsyfer 1,052,511. Van 2006 tot  2010 het Gillis saam met die Four Freedoms en Rosie The Riveter  verskyn in 'n reisende uitstalling getiteld Norman Rockwell in the 1940s: A View of the American Homefront. Die 44-stuk uitstalling was georganiseer deur die Norman Rockwell Museum  en het gestop by plekke soos die  Pensacola Kunsmuseum (April–July 2006), Rogers Geskiedkundige Museum (June–August 2007), James A. Michener Kunsmuseum (19 Oktober 2007 – 10 February 2008)  en die  Nasionale Museum van die Marinierskorps (28 September 2009 –  9 January 2010).
Willie Gillis Reeks
Rockwell het nie sy werke benoem nie, maar sommige het wel een of twee name waarmee dit bekend is. Die volgende is die elf Willie Gillis Saturday Evening Post voorblad skilderye:
Philip L. Clarke
Philip L. Clarke (8 September 1938 – 23 April 2013) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Little Mermaid (1989) en Aladdin (1992).
La Chapelle-du-Bourgay
La Chapelle-du-Bourgay is 'n Franse dorp in die département Seine-Maritime (région Normandië), suid van Dieppe, met sowat 150 inwoners (2014).
Die dorp is geleë in die Pays de Caux.
Margarete Haagen
Margarete Haagen (29 November 1889 – 19 November 1966) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Die falsche Braut (1945), Fireworks (1954), Die Mädels vom Immenhof (1955), en Ferien auf Immenhof (1957).
Kapitularië
Kapitularië was die wetgewing wat die Frankiese konings vanaf die middel van die 8ste tot die einde van die 9de eeu afgekondig het en waarmee hulle die Frankiese Ryk bestuur het.
Etimologie
Die amptelike taal van die Frankiese Ryk was middeleeuse Latyn. 'n Artikel van die wet heet capitulum meervoud capitula. 'n Versameling capitula word vanaf 774 'n capitulare genoem met capitularia as meervoud.
Soorte kapitularië
Daar was verskeie soort kapitularië. Boretius het dit in sy Capitularia Regum Francorum geklassifiseer.
Gereformeerde kerk Mafikeng
duimnael|regs|270px|Die NG gemeente Mafikeng het dié saaltjie in 1903 gebou met vergoedingsgeld vir die skade in die Driejarige Oorlog aan sy kerk aangerig. In 1938 het die Gereformeerde kerk Zeerust dit gekoop en daarin het die Doppers van Mafeking tot 1951 aanbid.
Die Gereformeerde kerk Mafikeng (voorheen Mafeking) is die sewende oudste van die 22 gemeentes in die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika se Klassis Molopo. Soos die naam aandui is die gemeente se middelpunt op die dorp Mafikeng, maar dit sluit ook Mmabatho, Buhrmansdrif, Mareetsane en die suide van Botswana in.
Einde 2015 was hier 53 belydende en 20 dooplidmate vergeleke met 101 en 32 in 2011 en 155 en 123 in 1960. Destyds is in die Almanak van die GKSA by Mafeking afsonderlik melding gemaak van die "skriba-kassier vir Protektoraatwyke" (wat op Francistown gewoon het) asook ouderlinge en diakens vir dié wyke in die destydse Betsjoeanaland-Protektoraat.
In die notuleboek van die Gereformeerde kerk Zeerust word in 1932 melding gemaak van lidmate op Mafeking. Op 6 Oktober 1933 is kerkraadslede vir die nuwe Mafeking-dorpswyk van die gemeente Zeerust gekies, naamlik as ouderling A.J. Marais en as diaken C.C. Venter. Op 27 Junie 1940 het 46 lidmate aansoek gedoen om van Zeerust af te stig. Die kerkraad het dié versoek op 20 September 1940 goedgekeur en op 20 Desember 1940 het die deputate berig dat die Klassis goedkeuring verleen het.
In 1938 het Zeerust se kerkraad aan oudl. Marais en diaken Van der Walt volmag gegee om ’n geskikte erf vir ’n kerkgebou te koop. Hulle kon nie een kry nie, maar die NG gemeente Mafeking het ’n ou saaltjie vir £200 aangebied. Dit is wel nog in 1938 aangekoop, teen £190, en ’n konsistorie aangebou. Teen 2010 was dit vervalle nadat dit jare lank as MOTH-saal diens gedoen het, maar dis onbekend wat tans (2016) die situasie is. Hierdie geboutjie het die NG gemeente in 1903 opgerig vir £195 met geld wat die gemeente ontvang het as vergoeding vir die kerkgebou wat die vyand tydens die Tweede Vryheidsoorlog afgebrand het. Dit het meer as 10 jaar lank as die NG lidmate se aanbiddingsplek gedien, toe dit te klein geword het vir die groeiende gemeente.
Walter Sparrow
Walter Sparrow (22 Januarie 1927 – 31 Mei 2000) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Robin Hood: Prince of Thieves (1991), The Secret Garden (1993), Now and Then (1995), en Ever After: A Cinderella Story (1998).
Tammy Faye Messner
Tammy Faye Messner (7 Maart 1942 – 20 Julie 2007) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent The Eyes of Tammy Faye (2000) en in die televisiereekse Roseanne (1988) en The Drew Carey Show (1995).
Tshamidzispruit
Die Tshamidzispruit is 'n systroom van die Shingwedzirivier in die Limpopoprovinsie in Suid-Afrika.
Roete
Vloei noordwaarts in die Limpopoprovinsie
Romulea pilosa
Romulea pilosa is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Romulea behoort en is deel van die fynbos en renosterveld. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom voor in die Overberg tussen Greyton en Riviersonderend. Die plant het 'n voorkomsgebied van kleiner as 10 km2 en daar is twee sub populasies. Die plant het 95% van sy renosterveld habitat afgestaan aan gewasverbouing.
Die spesie is in die 1930's naby Riviersonderend ontdek en was vir jare die enigste populasie bekend. In 2009 is 'n tweede subpopulasie van 50 plante ontdek en in 2014 nog een by Greyton wat tussen 500 tot 1000 plante groot is. Die populasies word bedreig deur indringerplante, oorbeweiding en onkruid- en insekdoders.
Friedl Haerlin
Friedl Haerlin (29 Desember 1901 – 17 April 1981) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Queen of the Night (1931) en Der Tanzhusar (1931).
Telekommunikasie in Bhoetan
Telekommunikasie in Bhoetan sluit in telefone, radio, televisie en die Internet.
St. Sebastiaanbaai
St. Sebastiaanbaai is 'n baai tussen Kaap Infanta en Groot-Jongensfontein in die Wes-Kaap. Aan die westekant van die baai mond die Breederivier uit tussen Witsand en Infanta. Puntjie is 'n nedersetting by die mond van die Duivenhoksrivier. Twee skepe het in die baai gestrand, die Kadie in 1865 en die Merasheen in 1947.
Vlag van Suid-Korea
Die nasionale vlag van Suid-Korea is op 15 Augustus 1948 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n enkele wit baan met ’n rooi-en-blou taeguk (’n simbool wat balans voorstel) in die middel en ’n trigram gaande na elke hoek van die vlag.
Simboliek
Die vlag se wit veld is ’n tradisionele kleur in die Koreaanse kultuur. Wit was in die 19de eeu ’n algemene verskynsel in die kleredrag van Koreane; dit kom steeds voor in kontemporêre weergawes van tradisionale Koreaanse kledingstukke soos die hanbok. Die kleur stel vrede en reinheid voor.
Die skyf in die middel van die vlag is afgelei van die filosofie van jin en jang en stel balans in die heelal voor. Die rooi helfte stel positiewe kosmiese kragte voor terwyl die blou helfte die teenoorstaande negatiewe kosmiese kragte voorstel.
Die trigramme stel saam beweging en harmonie voor as grondbeginsels. Elke trigram (hangeul: 괘 [gwae]; hanja: 卦) stel een van die vier klassieke elemente voor, soos hieronder uiteengesit:
Ontwerp
Die wydte-hoogteverhouding van die vlag is 3:2. Daar is vyf afdelings van die vlag: die taeguk en die vier staafgroeperings. Die deursneë van die skyf is die helfte van die hoogte van die vlag. Die boonste gedeelte van die taeguk is rooi en die onderste gedeelte is blou. Die staafgroeperings kom in die vier hoeke van die vlag voor.
Kleure
Die kleure van die Taegukgi word in die “Ordonnansiewet op die die Wet rakende die Nasionale Vlag van die Republiek Korea” gespesifiseer. ( 대한민국 국기법 시행령) Tot 1997, toe die Suid-Koreaanse regering besluit het om standaardspesifikasies vir die vlag te verskaf, was daar geen presiese spesifikasies rakende die kleure nie. In Oktober 1997 is ’n presidensiële ordonnansie oor die standaardspesifikasies van die Suid-Koreaanse vlag gepromulgeer, wat in Julie 2007 opgevolg is deur die Nasionale Vlagwet.
Die kleure word in wetgewing gedefinieer deur die Munsell en CIE kleurstelsels:
Geskiedenis
Die kwessie is vir ’n tydperk nie nagevolg nie, maar het weer ter sprake gekom tydens die onderhandeling van die Verenigde State–Koreaverdrag van 1882, ook bekend as die Shufeldtverdrag. Die kontroversie het gekom nadat die afgevaardigde Lee Eung-Jun ’n soortgelyke vlag aan dié van Japan aan die Chinese amptenaar Ma Jianzhong voorgestel het. In reaksie op die bespreking het Ma hom teen die voorgestelde idee van die gebruik van die Qing-dinastie uitgespreek en het hy ’n vlag met ’n wit agtergrond, ’n halfrooi halfswart skyf in die middel en agt swart stawe om die vlag voorgestel. Op 22 Augustus 1882 het Park Yeong-hyo ’n skaalmodel van die Taegukgi geskep. Park het gevolglik in 1882 die eerste persoon geword om die Taegukgi in die Japanse Keiserryk te gebruik. Op 27 Januarie 1883 het die Joseonregering die Taegukgi amptelik gepromulgeer om as die nasionale vlag gebruik te word.
In 1919 is ’n vlag soortgelyk aan die huidige Suid-Koreaanse vlag deur die voorlopige Koreaanse regering-in-ballingskap wat in China gebaseer was, gebruik.
Na die herstel van onafhanklikheid in Korea in 1945 het die Taegukgi in gebruik gebly nadat die suidelike deel van Korea onder invloed van die Verenigde State ’n demokratiese republiek geword het; dit is tewens in die Volksrepubliek Korea gebruik. Naas die Taegukgi is die vlag van die Verenigde State ook deur die Amerikaanse Leër se Militêre Regering in Korea gebruik. Hoewel die vlag reeds voor die stigting van die Suid-Koreaanse staat in Augustus 1948 as die de facto nasionale vlag gebruik is, is die huidige vlag op 15 Oktober 1949 deur die regering van Suid-Korea as amptelike vlag aanvaar.
In Februarie 1984 is die presiese dimensionele spesifikasies van die vlag op skrif gestel. In Oktober 1997 is die presiese kleure van die vlag deur middel van ’n presidensiële dekreet gespesifiseer.
Rol in kontemporêre Suid-Koreaanse samelewing
Volgens die akademikus Brian Reynolds Myers is die Suid-Koreaanse vlag geneig om, in die konteks van die land se samelewing, ’n groter nasionalistiese idee van ’n “Koreaanse ras” voor te stel, eerder as om bloot ’n simbool van die Suid-Koreaanse nasiestaat self te wees.
Die naam van die Suid-Koreaanse vlag is ook gebruik as die naam van ’n Suid-Koreaanse rolprent oor die Koreaanse Oorlog, Tae Guk Gi, in 2004.
Romulea quartzicola
Romulea quartzicola is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Romulea behoort en is deel van die vygieveld. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom op die Knersvlakte voor waar daar net een populasie is. Hierdie populasie word bedreig deur 'n moontlike mynbou projek.
Mayo Methot
Mayo Methot (3 Maart 1904 – 9 Junie 1951) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Virtue (1932), Counsellor-at-Law (1933), Jimmy the Gent (1934), en Marked Woman (1937).
Jan Morris
Jan Morris, (Genoot van die Koninklike Genootskap van Literatuur; gebore op 2 Oktober 1926) is 'n Walliese geskiedkundige, outeur en reisskrywer. In 1951 het sy haar BA- en in 1961 haar MA-graad van Christ Church College, Oxford behaal. Gedurende haar loopbaan as geskiedkundige en reisskrywer het sy haar eie kenmerkende styl ontwikkel wat aan haar byname soos "die Flaubert van die stralertydperk" (Alistair Cooke) besorg het, terwyl Rebecca West na haar verwys het as "moontlik die beste beskrywende outeur van ons tyd".
USS Triton (SSRN-586)
Die USS Triton (SSRN-586) was 'n kernaangedrewe duikboot van die Amerikaanse Vloot en die enigste in sy klas. Die duikboot het bekend geword toe dit onderwater reg rondom die aarde gevaar het in 60 dae en 21 ure. Die duikboot is op 19 Augustus 1958 te water gelaat en in diens gestel op 10 November 1959.
Jan Morris
Haar beskrywings van metropole en lande soos Venesië, Oxford, Manhattan, Sydney, Hong Kong, Spanje, Wallis en Triëst toon groot insig in die karakter en historiese agtergrond van plekke en mense wat sy besoek het. Sy is veral bekend om die Pax Britannica trilogie (1968–1978), te wete 'n historie van die Britse Ryk. Daarnaas het twee outobiografiese werke, ses bundels met versamelde reisverhale en essays asook 'n roman uit haar pen gekom.
USS Triton (SSRN-586)
Wêreldvaart
Triton het begin met sy proefvaart (shakedown) onderwatertoer op 15 Februarie 1960, rigting suid Atlantiese Oseaan. Die duikboot arriveer by die Sint Petrus en Sint Paulus-argipel op 24 Februarie. Hier begin die onderwatertoer amptelik. Hiervandaan vaar die duikboot suidwaarts, om Kaap Hoorn en gaan weswaarts deur die Stille Oseaan. Die duikboot gaan verby die Filippyne, deur die Indonesiese argipels en kruis die Indiese Oseaan. Hulle vaar rondom die Kaap van Goeie Hoop en arriveer by die Sint Petrus en Sint Paulus-argipel op 10 April 1960, na 60 dae en 21 uur. Gedurende die tog het die duikboot die ewenaar vier keer gekruis. Die tog word onderwater voltooi tot by Groton, Connecticut wat op 10 Mei bereik word. Die roete was feitlik dieselfde wat Ferdinand Magellaan gevolg het.
Jan Morris
Sy is transseksueel, en het tot 1972 onder haar geboortenaam, James, gepubliseer, toe sy geslagtelike her-toedeling ondergaan het toe sy oorgegaan het van 'n leefstyl as mansmens na dié van 'n vrou.
Agtergrond
Morris is gebore in Engeland as die kind van 'n Engelse moeder en Walliese vader, en het opvoeding ontvang by Lancing Kollege, Wes Sussex, en Christ Church, Oxford, en beskou haarself as Wallies.
Morris het in die afsluitingsfases van die Tweede Wêreldoorlog gedien in die 9de Queen's Royal Lancers en was in 1945 gestasioneer na die Vrye Gebied van Trieste gedurende die gesamentlike Brits-Amerikaanse okkupasie.
Loopbaan
Na die oorlog het Morris vir The Times geskryf, en in 1953 was sy die korrespondent van die koerant wat die 1953 Britse Berg Everest Ekspedisie begelei het, welke die eerste ekspedisie was om Berg Everest uit te klim. Morris het in 'n gekodeerde boodskap aan die koerant verslag gegee oor die sukses van Hillary en Tenzing.
Morris het in 1956 vanaf Siprus vir die Britse dagblad The Guardian verslag gelewer oor die Suez-krisis, en het die eerste "onbetwiste bewyse" van samespanning tussen Frankryk en Israel met betrekking tot die inval van Egiptiese grondgebied gelewer, met haar onderhoude van Franse Lugmagvlieëniers wat bevestig het dat hulle ter ondersteuning van Israeliese magte in aksie was.
Morris was gekant teen die Falklandoorlog.
Persoonlike lewe
Morris woon meestal in Noord-Wallis.
Dzombospruit
Die Dzombospruit is 'n baie kort sytak van die Shingwedzirivier in die Limpopoprovinsie in Suid-Afrika.
Roete
Vloei ooswaarts in die Krugerwildtuin
David Spenser
David Spenser (12 Maart 1934 – 20 Julie 2013) was 'n Engelse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The Earth Dies Screaming (1964) en in die televisiereekse Paul of Tarsus (1960) en Doctor Who (1963).
Romulea rupestris
Romulea rupestris is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Romulea behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom in die Richtersveld en Kamiesberg voor. Daar is drie subpopulasies en die totale aantal plante word op minder as 250 beraam.
Lys van stede in Bhoetan
Hierdie is 'n lys van stede en dorpe in Bhoetan.
Rebecca Metz
Rebecca Metz is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Nip/Tuck (2003), Shameless (2011), This Is Us (2016), en Better Things (2016).
Milo Sperber
Milo Sperber (20 Maart 1911 – 22 Desember 1992) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Operation Crossbow (1965) en The Spy Who Loved Me (1977).
Nina Hagen
Nina Hagen (gebore 11 Maart 1955) is 'n Duitse aktrise en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cha-Cha (1979), Beowulf (1999), Sun Alley (1999), en 7 Dwarves: The Forest Is Not Enough (2006).
Apodolirion
Apodolirion is 'n plant genus wat hoort tot Amaryllidaceae en is die eerste keer in 1888 deur die plantkundige John Gilbert Baker beskryf. Apodolirion beteken stamlose blom. Daar is ses spesies wat tot die genus hoort. Die meeste van die spesies kom in die Oos-Kaap voor en 'n enkele een is inheems aan Eswatini. Al die spesies is geofiete.
Romulea singularis
Romulea singularis is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Romulea behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom op die Bokkeveld-eskarp voor. Hier is daar een populasie van minder as 300 plante.
Protosuberites denhartogi
Protosuberites denhartogi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Protosuberites en tot die familie Suberitidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2003 deur Van Soest & de Kluijver.
Charlotte Hagenbruch
Charlotte Hagenbruch (27 Maart 1896 – 20 Mei 1968) was 'n Duitse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Die Heilige und ihr Narr (1928), Das Schweigen im Walde (1929), Triumph of Love (1929), en Ludwig der Zweite, König von Bayern (1930).
Lys van farao's
Hierdie artikel bevat ’n lys van die farao's van Antieke Egipte, van die 1ste Dinastie van die Vroegdinastiese Tydperk tot aan die einde van die Ptolemeïese Tydperk, toe Egipte ’n provinsie van die Romeinse Ryk geword het. Die datums is net by benadering.
Republiekdag (Indië)
Republiekdag (onderskeidelik Republic Day en गणतन्त्र दिवस in Indië se amptelike tale, Engels en Hindi) herdenk die dag toe Indië op 26 Januarie ’n demokratiese en sekulêre republiek geword het.
Die nuwe Grondwet is deur die Indiese Grondwetgewenderaad op 26 November 1949 aanvaar, en dit het op 26 Januarie 1950 in werking getree.
Dit is een van die drie nasionale vakansiedae in Indië, die ander is Gandhi Jayanti en Onafhanklikheidsdag.
Dorothy Meyer
Dorothy Meyer (6 November 1924 – 24 September 1987) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Greatest (1977), Roller Boogie (1979), en Cobra (1986), en in die televisiereeks Hill Street Blues (1981).
Romulea tubulosa
Romulea tubulosa is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Romulea behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom in die Kamiesberg voor, van Naras tot by Rooiberg suid van Leliefontein. Daar is twee sub populasies bekend en word bedreig deur oorbeweiding en vertrapping deur vee.
Michael Spice
Michael Spice (20 Mei 1931 – 2 November 1983) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Hamlet (1961), Doctor Who (1963), en Six Days of Justice (1972).
Gisela Hahn
Gisela Hahn (gebore 13 Mei 1943) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Zambo, King of the Jungle (1972), Contamination (1980), en Banana Joe (1982).
Protosuberites durus
Protosuberites durus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Protosuberites en tot die familie Suberitidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1915 deur Stephens.
Eve Meyer
Eve Meyer (13 Desember 1928 – 27 Maart 1977) was 'n Amerikaanse vervaardiger en aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Operation Dames (1959), Eve and the Handyman (1961), ''Faster, Pussycat! Kill! Kill! (1965), en Motorpsycho!'' (1965).
Protosuberites ectyoninus
Protosuberites ectyoninus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Protosuberites en tot die familie Suberitidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1900 deur Topsent.
Apodolirion bolusii
Apodolirion bolusii is 'n geofiet wat tot die Amaryllidaceae familie hoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en kom in die Vallei van Verlatenheid by Graaff-Reinet voor en is deel van die Nama-Karoo. Die enigste monster is in 1868 versamel en die plant word as uitgestorwe beskou.
Tulbaghia violacea
Die plant het twee subspesies:
Apodolirion amyanum
Apodolirion amyanum is 'n geofiet wat tot die Amaryllidaceae familie hoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en kom tussen die Boesmansrivier en die Kariegariviere naby Grahamstown voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van kleiner as <500 km² en daar is minder as subpopulasies. Die plant word onder andere bedreig deur indringerplante.
Carl von Brandis
Militêre loopbaan
Nadat hy sy militêre opleiding voltooi het, het hy by die Oostenrykse leër aangesluit en aan die Eerste Italiaanse Vryheidsoorlog deelgeneem. Von Brandis het toe Baron Richard von Stutterheim ontmoet, wat besig was om manne te werf vir 'n Britse Duitse Legioen, deel van die Britse leër se rekrute vir die Krim-oorlog. Hy het gedurende 1856 'n kaptein in die Legioen geword in 2de en 5de Ligte Infanterie. Hy het nie gevegte in die Krimoorlog gesien nie; die gevegte het geëindig voordat die Legioen ontplooi kon word. Sy lede het hulle in 1857 in die Oos-Kaap gevestig en die Legioen is in 1859 ontbind.
Suid-Afrikaanse loopbaan
Nadat die Legioen ontbind is, het von Brandis en sy vrou hulle in die Oranje-Vrystaat gevestig, waar hy die hoofkonstabel en privaatsekretaris van president Marthinus Wessel Pretorius geword het. Hy is in 1864 in die pos van Landdros van Winburg aangestel. In 1864 vertrek die egpaar na die Suid-Afrikaanse Republiek, waar hy 'n prokureur en landdros se klerk op Wakkerstroom geword het. Teen 1876 was hy die kommandant van Lydenburg, en in 1879 het hy landdros van Winburg geword. Hy is aangestel as Hoofklerk in die kantoor van die Staatsprokureur EJP Jorissen. Op 18 September 1886 word hy bevorder tot Mynkommissaris en is na die Witwatersrandse goudvelde gestuur. In November 1886 is von Brandis deur president Paul Kruger as hooflanddros aangestel toe die Witwatersrandse goudvelde geproklameer is. Tydens die Tweede Boereoorlog 1899–1902 het hy in Johannesburg gebly en teen die einde van die oorlog toe die Britte Johannesburg beset het, is hy deur die Britse administrateur Alfred Milner as Registrateur van Geboortes en Sterftes aangestel.
Dood
Hy sterf op 22 Junie 1903 by sy huis in Johannesburg en is in Braamfontein-begraafplaas begrawe. Sy nalatenskap is vereer in die vorm van 'n straat in Johannesburg en 'n standbeeld op die hoek van Von Brandis- en Pritchardstraat, voor die Hooggeregshof ter herdenking van die eerste Johannesburgse landdros.
Raymond Zondo
Raymond Mnyamezeli Mlungisi "Ray" Zondo (gebore 4 Mei 1960) is 'n Suid-Afrikaanse regter wat tans as Hoofregter van Suid-Afrika dien.
Vroeë lewe
Hoofregter Zondo is opgelei by St Mary's Seminary in Ixopo, die Universiteit van Zoeloeland en die Universiteit van Natal, waar hy sy LLB voltooi het. Hy is in 1989 as prokureur toegelaat en was 'n vennoot in Mathe & Zondo Inc. Regter Zondo het 'n Meestersgraad in die Regte (LL.M.) in Handelsreg, 'n Meesters in Regte (LL.M.) in Arbeidsreg, en 'n Meesters in Regte (LL.M.) in Patentereg aan die Universiteit van Suid-Afrika.
Regsloopbaan
In 1997 word hy as regter van die Arbeidshof aangestel, en in 1999 is hy aangestel in die Transvaalse Provinsiale Afdeling van die Hooggeregshof (later die Noord-Gautengse Hooggeregshof, nou die Gautengse Afdeling). In 2000 is hy bevorder tot Regter-president van die Arbeidshof, 'n pos waarin hy tien jaar lank gedien het. In 2010 keer hy terug na die Pretoriase Hooggeregshof.
Van November 2011 tot Mei 2012 was Zondo 'n waarnemende regter van die Konstitusionele Hof. Hy is permanent aangestel met ingang van September 2012 en word nou as 'n sleutellid, saam met Chris Jafta, van die Hof se konserwatiewe vleuel beskou. In Junie 2017 het president Jacob Zuma Zondo in die amp van adjunkhoofregter aangestel, wat Dikgang Moseneke opgevolg het wat in 2016 afgetree het.
Regterlike Kommissie van Ondersoek na Bewerings van Staatskaping
President Ramaphosa het kort nadat hy in 2018 sy amp aanvaar het, 'n ondersoek na bewerings van korrupsie tydens die vorige Jacob Zuma-regeringsadministrasie goedgekeur, en verklaar dat "dit die jaar is waarin ons die gety van korrupsie in ons openbare instellings sal keer." Zondo is aangestel as voorsittende regter vir die Regterlike Kommissie van Ondersoek na Bewerings van Staatskaping, wat gelei het tot sy gewilde naam, die Zondo-kommissie. Verhore het op 20 Augustus 2018 begin en sou na verwagting vir twee jaar duur, maar is later verleng.
Tulbaghia verdoornia
Tulbaghia verdoornia is 'n geofiet wat tot die Amaryllidaceae familie hoort. Die spesie is endemies in die Oos-Kaap.
Andrej Plenković
Andrej Plenković (gebore 8 April 1970) is 'n Kroatiese politikus en diplomaat en sedert 19 Oktober 2016 die Eerste Minister van Kroasië. Hy is sedert 2016 voorsitter van die Kroatiese Demokratiese Unie (HDZ). Hy was voorheen een van elf Kroatiese lede van die Europese Parlement. Hy het in hierdie hoedanigheid gedien vanaf Kroasië se toetreding tot die Europese Unie in 2013 tot en met sy uittreding as LEP om sy termyn as Eerste Minister te begin.
Elliott Spiers
Elliott Spiers (12 Oktober 1973 – 15 Januarie 1994) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Paperhouse (1988) en Taxandria (1994), en in die televisiereekse The Storyteller (1987) en The Jim Henson Hour (1989).
Greta Meyer
Greta Meyer (7 Augustus 1883 – 8 Oktober 1965) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente De jantjes (1922), The Line-Up (1934), Naughty Marietta (1935), en Bill Cracks Down (1937).
Romulea clusiana
Romulea clusiana is 'n meerjarige blomplant wat tot die genus Romulea behoort. Die spesie is inheems aan die Algerië, Marokko, Portugal en Spanje.
Duitse nasionale krieketspan
Die Duitse nasionale krieketspan (Duits: Deutsche Cricket-Nationalmannschaft) is die nasionale krieketspan wat Duitsland in internasionale krieket verteenwoordig. Hulle word bestuur deur die Duitse Krieketbond (DCB, van Duits: Deutscher Cricket Bund) en het in 1991 ’n geaffilieerde en in 1999 ’n geassosieerde lid van die Internasionale Krieketraad (IKR) geword. Die nasionale span het sy internasionale verskyning in 1989 as Wes-Duitsland teen Denemarke gemaak. Sedertdien het hulle gereeld aan Europese Krieketkampioenskapstoernooie deelgeneem, en ook twee keer aan die Wêreldkrieketliga se laer afdelings. In 2001 het Duitsland vir die eerste en enigste keer ook aan die IKR-trofee deelgeneem (nou die Krieketwêreldbekerkwalifisering). In 2022 het hulle vir die eerste keer aan die T20I-wêreldbekerkwalifisering deelgeneem.
In April 2018 het die IKR besluit om aan al sy lede volle T20I-status toe te ken. Vervolgens sal al die T20I-wedstryde wat Duitsland ná 1 Januarie 2019 teen ander IKR-lede speel, as ’n volle T20I erken word. Duitsland is tans (Mei 2023) 35ste op die Twintig20-wêreldranglys.
Beheerliggaam
Die Duitse Krieketbond (Duits: Deutscher Cricket Bund, DCB) is in 1988 herstig en verantwoordelik vir die reëling van krieket in Duitsland. In 1991 het hulle as ’n geaffilieerde lid by die Internasionale Krieketraad (IKR) aangesluit en in 1999 ’n geassosieerde lid geword. Daarbenewens het die DCB in 1997 ’n stigtingslid van die Europese Krieketraad geword. Die DCB bestaan uit agt plaaslike beheerliggame.
Invoering van krieket
Reeds in 1814 het maarskalk Blücher saam met George III en Aleksander I in Frogmore naby Windsor-kasteel ’n krieketwedstryd bygewoon. Die eerste verwysing na krieket in Duitsland dateer uit 1858, toe emigrante uit Engeland en die Verenigde State met die Berlyn CC die eerste krieketklub in Berlyn gestig het. Homburg in die destydse Koninkryk Pruise was ’n vroeë sentrum van die Duitse krieket, wat deur die baddens besoekende welvarende Engelse uitgeoefen is. In 1865 is A Grand Cricket Match tussen “Frankryk” en “Duitsland” gespeel, waarby die spelers egter uitsluitlik Engelse was. Charles William Alcock het dié wedstryd gereël en was “Frankryk se kaptein”.
Op 18 Maart 1870 het die Berlyn CC homself in The Anglo-American Cricket Club in Berlin hernoem en in 1871 het hulle oor die volgende seisoen inligting verskaf. Aanvanklik is die Hippodrom naby die Berlynse Dieretuin vir wedstryde gebruik en later die Tempelhofer Feld voor die Tempelhof-lughawe se bou. In 1874 is in Karlsruhe die eerste Duitstalige handboeke oor krieket gepubliseer en enkele jare later het in Leipzig Cricket deur W.G. Grace in Engels verskyn. In 1883 het Engelse studente, wat krieket en sokker gespeel het, die Per Berliner Cricket-Club von 1883 gestig en in die volgende ses jaar is by vier Berlynse sokkerklubs krieketafdelings gestig. In 1890 het met ’n Kopenhagense span vir die eerste keer ’n oorsese krieketspan Berlyn besoek en een jaar later is in Berlyn die Duitse Sokker- en Krieketbond (Deutscher Fußball- und Cricket Bund, DFuCB) gestig as ’n alternatief teenoor die Bond van Duitse Sokkerspelers (Bund Deutscher Fußballspieler, BDF). Van die meeste Engelse vakterme het ook in gebruik gebly onder Duitstalige krieketspelers, met uitsondering van Schlagmann (kolwer), Ballmann (bouler), Schiedsrichter (skeidsregter), Schreiber (tellinghouer), Torhalter (paaltjiewagter) en Abfänger (glip).
Vroeg in 1900, toe in Suid-Afrika die Tweede Vryheidsoorlog tussen die Britte en die Boere aanhou woed het, het die Duitse keiser Wilhelm II geskryf aan sy oom Edward VII, destyds die Prins van Wallis, die Verenigde Koninkryk sou ’n nederlaag aanvaar soos tydens die krieketwedstryd die jaar tevore tussen Australië en Engeland. Hy het geskryf:
"Last year in the great Cricket Match of England v Australia, the former took the victory of the latter quietly, with chivalrous acknowledgement of her opponent."
"“Verlede jaar in die groot krieketwedstryd van Engeland teen Australië het eersgenoemde die oorwinning van laasgenoemde stilweg aanvaar, met ridderlike erkenning van sy teenstander.”"
Tussenoorlogse tydperk
Ná die einde van die oorlog het die sport met die Britse troepe se teenwoordigheid in die Rynland dadelik na Duitsland teruggekeer. In die tussenoorlogse tydperk het klubs uit Denemarke, Engeland en Nederland toere na Duitsland begin aanpak. In Junie 1922 het die Marylebone-krieketklub (MCC) in Keulen ’n tweedaagse wedstryd gespeel teen die Britse Rynleër, wat onbeslis geëindig het. Twee jaar later het die Universiteit van Cambridge se span, die Crusaders, in Keulen teen die Rynleër met tien paaltjies gewen. In 1930 het die United Berliners die enigste toer deur ’n Duitse span na Engeland vir vier wedstryde onderneem. Aangevoer deur Felix se broer Guido het die Berlyners hul wedstryde teen Dartford, Parkdale en Howard verloor, terwyl die wedstryd teen Civil Service Crusaders onbeslis geëindig het. In dié span was A. Schmidt, doelwagter van die Duitse nasionale yshokkiespan vir 27 jaar, en pastoor Harold Polchau, later ’n bekende weerstandsvegter teen die Nasionaalsosialisme.
Guido se broer Felix het in die 1930’s nog spanne teen Deense en Engelse klubs aangevoer en saam met die nasionale sportkommissaris Hans von Tschammer und Osten verskeie Deense en Engelse klubs na Berlyn genooi. Gedurende die oorlog was dit veral hy wat die krieketprogram in Berlyn aan die gang gehou het en ná die oorlog die liga laat herleef het. Daarbenewens was Felix as ’n publiseerder werksaam, maar nooit ’n partylid nie. Guido het Preußen herhaaldelik as kaptein aangevoer en in 1938 teen die Old Boys of Copenhagen 84 lopies gemoker, destyds die beste kolfwerk deur ’n Duitser. Een jaar later het hy in boulwerk teen Nykøbing Falster elf paaltjies vir 49 geneem. Sy loopbaan sou egter nie so lank wees soos sy broer s’n nie. Een jaar later het die Dartfort CC Berlyn besoek en die twee wedstryde teen United Berlin en A Berlin gewen, terwyl die twee wedstryde teen Berlin Club en A Berlin in nederlae geëindig het.
As gevolg van die NSDAP se magsoorname in Januarie 1933 en die aansluitende gelykskakeling is die DCB nes al die ander Duitse beheerliggame met dwang in Nazi-Duitsland se sportsambreelorganisasie ingelyf. Binne die Nasionaal-Sosialistiese Ryksbond vir liggaamlike oefening was dit ondergeskik aan die professionele kantoor 2, wat ook toesig gehou het oor sokker en rugby. Van toe af is krieket amptelik beskou as “Onduits” en “dekadent”. Destyds is “manlike” sportsoorte soos skermsport doelgerig bevorder, terwyl krieket as “vroulik” bestempel is. In sy essay Raffles and Miss Blandish het George Orwell die situasie van krieket in die Nazi-staat soos volg beskryf:
"the Nazis were at pains to discourage cricket, which has gained a certain footing in Germany before and after the last War."
"“die Nazi’s het moeite gedoen om krieket te ontmoedig, wat voor en na die laaste oorlog ’n sekere voet in Duitsland verwerf het.”"
Naoorlogse tydperk en herbegin
Tydens die oorlog is die meeste kolfblaaie in Duitsland vernietig, maar die sport is weer met hulp deur die Britse Leër herleef. In 1949 het die Marylebone-krieketklub Duitsland vir vier wedstryde teen Britse weermagspanne besoek, waarby hulle teen die Rynleër en BAFO gewen het, terwyl die wedstryde teen die Tweede Infanteriedivisie en die Sewende Tenkdivisie onbeslis geëindig het. In dieselfde jaar het Nieu-Seeland ná sy toer na Engeland in Bad Oeynhausen teen ’n Britse weermagspan te staan gekom. Aan die begin van die 1960’s is die Britse Berlynliga deur studente by die Vrye Universiteit Berlyn uit Indië, Pakistan en Wes-Indië aangevul. Met die oprigting van die Berlynse Muur in 1961 het die meeste krieketspelers Berlyn verlaat, wat tot op daardie stadium die vesting van krieket in Duitsland was, waarna slegs een krieketklub in dié stad oorgebly het. In 1974 het Essex se besoek gevolg, maar hulle het uitsluitlik teen Britse weermagspanne gespeel. Teen 1980 het Indiese en Pakistanse studente die sport in Duitsland laat herleef, maar Duitsers het ook krieket gespeel. In 1988 is die Duitse Krieketbond herstig.
Hoewel die Duitse Krieketbond eers in 1991 ’n geaffilieerde lid van die IKR geword het, het Duitsland reeds in 1989 sy eerste twee internasionale wedstryde teen Denemarke gespeel, maar albei verloor. Een jaar later het die gasheer Wes-Duitsland die Europese Nasiesbeker in die vyfde plek afgesluit. In 1991 het hulle Oostenryk besoek. Die eerste internasionale toernooi, waaraan Duitsland deelgeneem het, was die Europese Krieketbeker in Guernsey in 1990. Aan dié toernooi het hulle as Wes-Duitsland deelgeneem en die uitspeelwedstryd om die vyfde plek teen Switserland gehaal. Hulle het die tweede toernooi in 1992 in Worksop beklink en kon derhalwe op Lord’s teen die MCC speel en het ’n onbesliste uitslag aangeteken. Die Engelse nasionale sokkerspeler Gary Lineker het in dié wedstryd vir MCC gespeel, maar slegs een lopie aangeteken, wat hom die opmerking laat maak het, dat hy teen Duitsland “altyd een” aanteken.
Die eerste Europese Nasiesbeker het Duitsland in 1993 in Berlyn aangebied en tot die eindstryd gevorder, waar hulle deur Frankryk met vier paaltjies verslaan is. In 1995 het die span aan die Europese Nasiesbeker in Oxford deelgeneem en die toernooi na Portugal in die tweede plek afgesluit. In die daaropvolgende jaar het die DCB weer die toernooi aangebied, maar die span is reeds in die eerste rondte uitgeskakel. In 1997 het die DCB by die vastelandse beheerliggaam Europese Krieketraad (European Cricket Council, ECC) aangesluit. In dieselfde jaar is Duitsland eers in die eindstryd deur Frankryk met een lopie verslaan. Die Franse kolwer David Bordes het ten spyte van ’n skedelbreuk die laaste en beslissende lopie been bye aangeteken. Die Wisden Cricketers’ Almanack het dié wedstryd in sy 2000-uitgawe in sy lys van die 100 beste wedstryde in die 20ste eeu opgeneem.
Sedert 1998 neem Duitsland gereeld aan die Europese Krieketkampioenskap deel, sedert 2000 aan die tweede afdeling. Tydens die eerste deelname in 1998 het hulle sewende onder tien deelnemers geword. Aan die destyds IKR-trofee genoemde krieketwêreldbekerkwalifisering kon Duitsland, nadat hulle in 1999 ’n geassosieerde lid van die IKR geword het, in 2001 in Kanada vir die eerste keer deelneem. Die span is ná ’n oorwinning teen Gibraltar, maar ook nederlae teen Namibië en Nepal, egter reeds in die eerste rondte uitgeskakel. In Junie 2001 het die Marylebone-krieketklub Duitsland vir ses wedstryde besoek, waaronder een teen die nasionale span, wat die MCC met 13 lopies gewen het.
Verdere ontwikkeling
Van 2013 af was Steven Nox hoofafrigter van die nasionale mansspan. Sedert die afgelope paar jaar is daar ’n toenemende belangstelling in krieket in Duitsland, hoofsaaklik danksy asielsoekers uit krieketlande soos Afghanistan en Pakistan, wat hul sport en ywer saambring. In April 2018 het die wêreldbeheerliggaam IKR aan al sy lede volle T20I-statuus toegeken. Vervolgens word al die T20I-wedstryde tussen Duitsland en ander IKR-lede sedert 1 Januarie 2019 as volle T20I erken. In September 2018 het Duitsland tydens die Europese T20I-wêreldbekerkwalifisering Groep A vir dié toernooi se streekseindstryde gekwalifiseer.
Op 11 Mei 2019 het Duitsland tydens ’n reeks van drie wedstryde teen België in Brussel in sy eerste T20I-wedstryd gespeel en met nege lopies gewen, ná oorwinnings in die ander twee wedstryde het hulle dié reeks met 3–0 beklink. In dieselfde maand het in Nederland twee wedstryde teen Italië gevolg. Hulle het dié reeks egter met 0–2 verloor. Hierdie wedstryde het ook as ’n voorbereiding gedien op die Europese T20I-wêreldbekerkwalifisering 2018/19 se streekseindstryde in Junie 2019. Tydens dié Europese T20I-wêreldbekerkwalifisering in Guernsey het Duitsland weens sy swakker lopietempo teenoor Jersey die T20I-wêreldbekerkwalifisering 2019 vir die T20I-wêreldbeker 2021 misgeloop. In Maart 2020 het die reeks van twee wedstryde in Spanje met 1–1 onbeslis geëindig.
In Augustus 2021 het Duitsland die Duitse Drienasiesreeks in Krefeld aangebied, waaraan Frankryk en Noorweë ook deelgeneem het. Duitsland het dié toernooi met ’n oorwinning in die eindstryd teen Noorweë met ses paaltjies (DLS Method) beklink. In September 2021 het Duitsland die bilaterale reeks in Spanje met 1–2 verloor. Tydens die Europese T20I-wêreldbekerkwalifisering 2021 het Duitsland weens ’n beter lopietempo teenoor Italië met sy tweede plek vir die eerste keer die T20I-wêreldbekerkwalifisering 2022 gehaal. Tydens die T20I-wêreldbekerkwalifisering A 2022 het Duitsland egter slegs die sewende plek behaal en daarmee die T20I-wêreldbeker 2022 misgeloop. Die Duitse Drienasiesreeks 2022 in Krefeld in Junie, waaraan Oostenryk en Swede ook deelgeneem het, het Duitsland met ’n oorwinning in die eindstryd teen Oostenryk met drie paaltjies ook beklink. Die Spaanse Drienasiesreeks 2022/23, waaraan Italië en die gasheer ook deelgeneem het, het Duitsland ná slegs een nederlaag gewen. Ná nege jaar se samewerking is die verdrag met die hoofafrigter Steven Knox beëindig. Hy is deur die voormalige Pakistanse toetskrieketspeler Atiq-uz-Zaman opgevolg.
Met die aangekondigde uitbreiding van die T20I-wêreldbekertoernooi na 20 spanne vanaf 2024 word Duitsland, saam met ander IKR-assosiaatlede, as een van die gunstelinge om vir hierdie toernooi te kwalifiseer, beskou. Tydens die kwalifisering vir die T20I-wêreldbeker 2024 het Duitsland die twee krieketlande Ierland en Skotland ontmoet, maar ook ander opkomende spanne soos Denemarke, Italië, Jersey en Oostenryk. Tydens dié kwalifisering is twee plekke vir die hooftoernooi beslis. Hulle kon egter nie vir die hooftoernooi kwalifiseer nie, nadat die twee gunstelinge Ierland en Skotland die twee plekke bespreek het.
Trui en kenteken
In T20I-krieket dra Duitse spelers swart truie met rooi kleuraksente, rooi moue, ’n rooi V-halslyn en rooi broeke. Veldspelers dra ’n rooi bofbalpet of ’n rooi sonhoed. Die kolwers se helms is op ’n soortgelyke manier geverf. Gedurende IKR-toernooie verskyn die borg se embleem op die regtermou en die belettering Germany in die middel van die trui.
Die Duitse Krieketbond se kenteken toon ’n bondsarend in swart op ’n rooi agtergrond, omring deur die belettering Deutscher Cricket Bund.
Tuisstadions
Duitsland beskik nie oor ’n amptelike tuisstadion vir sy nasionale span nie. Die Duitse nasionale krieketspan het tot dusver twee stadions vir tuiswedstryde gebruik:
Spelerstatistieke
Altesaam het vir Duitsland 41 spelers T20I-krieket gespeel. Vervolgens die spelers wat vir die Duitse span die meeste lopies aangeteken en die meeste paaltjies geneem het.
Spankapteins
Tot op hede was vier spelers reeds die kaptein vir Duitsland tydens ’n T20I-wedstryd.
Ina Halley
Ina Halley (9 Januarie 1927 – 1992) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Merry Wives of Windsor (1950) en Bluebeard (1951).
Tulbaghia transvaalensis
Tulbaghia transvaalensis is 'n geofiet wat tot die Amaryllidaceae familie hoort. Die spesie is endemies in KwaZulu-Natal, Mpumalanga en Limpopo.
Romulea dichotoma
Romulea dichotoma is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Romulea behoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en die Wes-Kaap.
Mebisa
Mebisa, voorheen genoem Chukha of Chhukha, is 'n dorp op die Wangchu Rivier en die setel van die Chukha Distrik in Bhoetan. In 2005, het dit 'n bevolking van 2,855 (2005-sensus).
Romulea camerooniana
Romulea camerooniana is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Romulea behoort. Die spesie is inheems aan die Oos-Kaap, KwaZulu-Natal, Mpumalanga en die Vrystaat. Buite Suid-Afrika kom die spesie voor in Burundi, Ethiopië, Kameroen, Kenia, Lesotho, Malawi, Rwanda, Soedan, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Apodolirion buchananii
Apodolirion buchananii is 'n geofiet wat tot die Amaryllidaceae familie hoort. Die spesie is inheems in KwaZulu-Natal, Mpumalanga, die Oos-Kaap, die Vrystaat asook Eswatini. In Engels staan dit as die Natal Crocus en die Yellow-bell bekend.
Peter Sproule
Peter Sproule (gebore 1947) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente If.... (1968), I'll Sleep When I'm Dead (2003), en Irina Palm (2007), en in die televisiereeks Upstairs, Downstairs (1971).
Tulbaghia tenuior
Tulbaghia tenuior is 'n geofiet wat tot die Amaryllidaceae familie hoort. Die spesie is inheems in Namibië en die Noord-Kaap.
Burcu Biricik
Burcu Biricik Yetkin (gebore 4 Mei 1989) is 'n Turkse aktrise.
Mikroskopie
Mikroskopie is die tegniese veld waar mikroskope gebruik word om voorwerpe en areas van voorwerpe te sien wat nie met die blote oog gesien kan word nie (voorwerpe wat nie binne die resolusiereeks van die normale oog val nie). Daar is drie bekende vertakkings van mikroskopie: optiese-, elektron- en skanderingsondersoekmikroskopie, tesame met die opkomende veld van X-straalmikroskopie.