cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teheran
Woonsituasie
Die migrasie van landelike bewoners na stedelike gebiede het net soos vlugtelingstrome uit Wes- en Suidwes-Iran tydens die oorlog met Irak stygende druk op die Teheranse stadsregering uitgeoefen om behuising en werk te voorsien. Die situasie is deur honderdduisende vlugtelinge uit Afghanistan vererger wat Teheran as hul toevlugsoord gekies het. Die gebrek aan stedelike en privaat behuisingsprojekte het 'n geweldige woningstekort in Teheran laat ontstaan, terwyl huurgelde en huispryse die hoogte ingeskiet het.
Gevolglik het bevolkingsgetalle in omliggende voorstede met laer prysvlakke ontplof, en klein dorpies het binne enkele jare tot groot nedersettings sonder stedelike infrastruktuur en geriewe gegroei. Voorbeelde vir die ongekende uitbreiding van voorstadsones is nedersettings soos Eslam-Shahr suidwes van Teheran, Varamin in die suidooste en Shahre Ghods in die weste. Karaj, 'n stad sowat 25 kilometer wes van Teheran, het saam met sy omgewing tot 'n uitgestrekte slaapstad met sowat drie miljoen inwoners ontwikkel.
In die 1990's is nuwe stadsparke en ander groen ruimtes aangelê. In Noord-Teheran se welvarende stadsbuurte moes egter talle groen ruimtes en historiese villas plek maak vir nuwe luukse woonstelgeboue. Daardie soort bouprojekte is egter allesbehalwe 'n verligting vir Teheran se eiendomsmark aangesien min Tehrani's woonstelle in hierdie buurte kan bekostig. Baie eienaars stel ook nie belang om woonstelle onmiddellik te verkoop of te verhuur en laat hulle liewer leeg staan totdat pryse verder gestyg het.
Onderwys en navorsing
Nog in die vroeë 20ste eeu was daar geen universiteit in Teheran nie. Die enigste moderne tersiêre onderwysinstellings was Darolfonoon (soms ook Dar al-Funun gespel), wat in die middel van die 19de eeu tydens die premierskap van Mirza Taqi Khan Amir Kabir gestig is, en die Skool vir Politieke Wetenskappe wat in die vroeë 20ste eeu in die lewe geroep is. Die eersgenoemde, 'n politegniese instelling, het opleiding in geneeskunde, ingenieurs- en basiese wetenskappe, en vreemde tale verskaf, terwyl die laasgenoemde as historiese voorloper van Iran se eerste regskool beskou word. Dit was veral Islamitiese geestelikes wat die stigting van wêreldlike onderwysinstellings probeer verhoed het, onder meer omdat hulle sulke instellings as 'n bedreiging vir hul belangrike monopolie op onderwys en regsgeleerdheid beskou het.
In die loop van die 20ste eeu het nogtans 'n groot aantal hoër onderwysinstellings in Teheran ontstaan, waaronder byna vyftig kolleges en universiteite, wat van die hoofstad die sentrum van onderwys en wetenskaplike navorsing in Iran gemaak het. Sommige van hierdie instellings het 'n sentrale rol in die politieke geskiedenis van die land gespeel.
Die belangrikste en mees gesiene tersiêre instellings in Teheran is die Universiteit van Teheran, die Teheranse Universiteit vir Mediese Wetenskappe en die Sharif Universiteit vir Tegnologie. Die Universiteit van Teheran is die oudste universiteit in Iran en ook een van die oudstes in Sentraal- en Suid-Asië. Die lang lys van groot universiteite sluit daarnaas die Allameh Tabatabaei-Universiteit, die Amirkabir-Universiteit vir Tegnologie, die Politegniese Skool van Teheran, die Iranse Universiteit vir Wetenskappe en Tegnologie, die Iranse Universiteit vir Mediese Wetenskappe, die Islamitiese Azad-Universiteit, die K.N. Toosi-Universiteit vir Tegnologie, die Iranse Instituut vir Polimere en Petrochemie, die Shahid Beheshti-Universiteit, die Shahed-Universiteit en die Tarbiat Modarres-Universiteit in.
Samuel M. Jordan, na wie Jordanlaan in Teheran vernoem is, het 'n baanbrekersrol gespeel by die stigting van die Amerikaanse Kollege van Teheran (tans die Alborz Hoërskool). Naas die grootste militêre akademie van Iran is ook 'n aantal teologiese kweekskole in Teheran gesetel.
Susterstede
• 3
Megchelen
Megchelen is ’n nedersetting in die munisipaliteit Oude IJsselstreek in die provinsie Gelderland in Nederland.
George Furth
George Furth (14 Desember 1932 – 11 Augustus 2008) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969), Blazing Saddles (1974), The Cannonball Run (1981), en Megaforce (1982).
Muiskleurvlieëvanger
Die muiskleurvlieëvanger is 'n mediumgrootte (lengte 17–20 cm) vlieëvanger sonder kenmerkende kleure. Dis nie maklik uitkenbaar behalwe vir tipiese vlieëvanger-bou en -houding.
Sarafina! (1992 film)
Sarafina! is 'n 1992 musikale dramafilm wat gebaseer is op Mbongeni Ngema se gelyknamige musiekblyspel van 1987. Die film is geregisseer deur Darrell Roodt en geskryf deur Ngema en William Nicholson, met Leleti Khumalo, Miriam Makeba, John Kani, Ngema en Whoopi Goldberg. Khumalo het ook die rol van Sarafina in die verhoogopvoering gespeel.
Dit was 'n internasionale mede-produksie van die Suid-Afrika, die Verenigde State, Frankryk en die Verenigde Koninkryk. Die film word geloods by die Cannes Filmfees op 11 Mei 1992.
Storielyn
Die storielyn fokus op skoliere wat betrokke is by die Soweto-opstand, in opposisie met die implementering van Afrikaans as onderrigtaal in skole. Die karakter Sarafina (Leleti Khumalo) voel skaam oor haar ma (Miriam Makeba) se aanvaarding van haar rol as huishulp in 'n blanke huishouding in die apartheid Suid-Afrika, en inspireer haar eweknieë om uit protes op te staan, veral na haar inspirerende onderwyseres, Mary Masombuka (Whoopi Goldberg) gevange geneem word. In die openingstoneel word Sarafina gesien waar sy praat terwyl sy na die foto van Nelson Mandela staar, toe die Suid-Afrikaanse ikoon nog gevange was. In 'n latere toneel praat Sarafina weer terwyl sy na Mandela se foto aan die muur staar, en kritiseer hom omdat hy lank weg was en nie op die land se pleidooie reageer nie en hom verafgod as iemand wat die gruwelike situasie waarin Suid-Afrika verkeer, kan verander.
Muiskleurvlieëvanger
Habitat
Meestal breëblaarbosveld en -savanne, maar kom minder gereeld voor in die doringboomsavanne waar die Maricovlieëvanger aanwesig is.
Sarafina! (1992 film)
Verfilming
Die rolprent is in Soweto en Johannesburg, Suid-Afrika, verfilm. Darrell Roodt het die regie behartig, met die draaiboek deur Mbongeni Ngema en William Nicholson. Leleti Khumalo het haar rol as Sarafina herhaal, met Whoopi Goldberg as Mary Masembuko en Miriam Makeba as Angeline. Onder die betrokke ondernemings was die British Broadcasting Corporation. In die Verenigde State het die MPAA die film PG-13 gegradeer vir tonele van apartheidsgedrewe geweld. Die uitgebreide weergawe, wat in 1995 uitgereik is, het 'n gradering van R gekry vir sterk geweldstonele.
Muiskleurvlieëvanger
Verspreiding
In suidelike Afrika beperk tot noordoostelike dele van Namibië (Caprivi), eSwatini, Botswana, Zimbabwe, ooste van Suid-Afrika en suide van Mosambiek tot teen die kus.
Sarafina! (1992 film)
Verfilming
Vir Whoopi Goldberg was dit 'n projek waarvan sy vasbeslote was om deel te wees. Om die bestuurders by Disney te oortuig om hierdie film te maak, het sy ingestem om haar rol as Dolores Van Cartier in Sister Act 2: Back In The Habit, wat Disney graag wil maak, weer te doen, aangesien die oorspronklike VS$ 231 605 150 wêreldwyd verdien het.
Muiskleurvlieëvanger
Roep
Deurmekaar trip triekie trip triekie klanke gevolg deur 'n sagter tjurr-geluid.
Sarafina! (1992 film)
Ontvangs
Die film is tydens die Cannes-filmfees in 1992 buite kompetisie vertoon. Whoopi Goldberg het op The Daily Show met Trevor Noah (wat gesê het dat die fliek 'n treffer in Suid-Afrika was) genoem dat die LA-onluste weens Rodney King op dieselfde tyd plaasgevind het toe Sarafina! vrygestel is, wat daartoe gelei het dat die film nie so bekend is in die VSA was nie. Die film behaal 'n “vars gesertifiseerde” telling van 60% op Rotten Tomatoes.
Vrystelling
Die film is op 18 September 1992 vrygestel. Sarafina! is weer op 16 Junie 2006 in Suid-Afrika vrygestel om die 30ste herdenking van die Soweto-opstand in Soweto te herdenk. Die her-uitgegeede regisseur weergawe het nie baie van die oorspronklike verskil nie, behalwe vir die opname van een toneel wat van die oorspronklike laat vaar is, tussen Leleti Khumalo (Sarafina) en Miriam Makeba (Sarafina se ma), wat die musikale nommer "Thank You Mamma" bevat.
Loket
Sarafina! het VS$ 7 306 242 in kaartjie verkope in Noord-Amerika verdien.
Lepelhout
Die lepelhout (Cassine schinoides) is 'n boom wat endemies aan die Oos-Kaap en die Wes-Kaap is en in die woude voorkom. Die blare is smaller en die vrugte is groter as die van die Boslepelhout.
Jim Clark
James "Jim" Clark, Jr OBE (4 Maart 1936 – 7 April 1968) was 'n Britse Formule Een-renjaer van Skotland, wat twee Wêreldkampioenskappe gewen het, in 1963 en 1965.
Clark was 'n veelsydige bestuurder wat meegeding het in sportmotors, toermotors en in die Indianapolis 500, wat hy gewen het in 1965. Hy was veral verbind met die Lotus-merk.
Clark sterf in 'n Formule Twee-wedrenongeluk in 1968 in Hockenheim, Wes-Duitsland. Ten tye van sy dood op die ouderdom van 32, het hy meer Grands Prix wedrenne gewen (25) en meer voorste wegspringplekke (33) behaal as enige ander bestuurder. In 2009 het The Times Clark bo-aan 'n lys van die grootste Formule Eenbestuurders ooit geplaas.
Clark en Lotus
Jim Clark het sy F1 Grand Prix-debuut gemaak halfpad deur die seisoen, by die Hollandse Grand Prix by Zandvoort op 6 Junie 1960. "Lotus het Surtees verloor, wat na die Isle of Man vertrek het om aan 'n paar groot motorfietswedrenne deel te neem, en Clark was 'n aanvaarbare plaasvervanger." Hy het uitgeval uit die Grand Prix op rondte 49, toe die motor se eindaandrywing ingegee het.
Vroeg in sy loopbaan in die 1960 Belgiese Grand Prix, sy tweede Formule Een-wedren ooit, by die baie vinnige en gevaarlike Spa-Francorchamps-renbaan, het hy 'n voorsmakie van die werklikheid gekry toe daar twee noodlottige ongelukke was (Chris Bristow en Alan Stacey). Die volgende jaar was Jim Clark betrokke in een van die ergste ongelukke in die geskiedenis van Formule 1 wedrenne. Tydens die Italiaanse Grand Prix op 10 September 1961 by die Autodromo Nazionale Monza, het Wolfgang von Trips in sy Ferrari met Jim Clark se Lotus gebots. Von Trips se motor het die lug in geskiet en neergestort op 'n kantversperring. Von Trips is uit sy motor geslinger en hy en vyftien toeskouers sterf die dag.
Sy eerste bestuurderswêreldkampioenskap was agter die stuur van die Lotus 25 in 1963, hy wen sewe uit tien wedrenne en Lotus se eerste Wêreldkampioenskap vir Vervaardigers. Clark se rekord van sewe oorwinnings in 'n seisoen sou nie geëwenaar kon word voor 1984 toe die Fransman Alain Prost sewe wedrenne vir McLaren gewen het nie. Die rekord is ook nie gebreek tot die Brasiliaanse Ayrton Senna agt wedrenne in die 1988-seisoen, ook vir McLaren, gewen het nie. Clark se rekord vergelyk egter gunstig met Prost en Senna s'n, aangesien die 1963-kampioenskap slegs uit 10 rondes bestaan het. Dit gee Clark 'n 70% slaagsyfer, terwyl in 1984 en 1988 (oor 16 rondtes) Prost 'n sukseskoers van 43.75% en Senna 'n 50% wenverhouding behaal het.
Sy sterfte
Op 7 April 1968 het Clark in 'n motorrenongeluk gesterf op die Hockenheimring in Wes-Duitsland. Hy sou oorspronklik in die BOAC 1000 km sportmotorren by Brands Hatch jaag, maar het in plaas daarvan verkies om aan die Deutschland Trophäe, 'n Formule Tweewedren deel te neem vir Lotus by die Hockenheimring, hoofsaaklik as gevolg van kontraktuele verpligtinge met Firestone. Op die vyfde rondte van die eerste uitdun, het Clark se Lotus 48 van die baan af geloop en tussen die bome tot stilstand gekom. Hy het 'n gebreekte nek en skedelfraktuur opgedoen, en sterf voor hy die hospitaal kon bereik. Die oorsaak van die ongeluk is nooit finaal geïdentifiseer nie, maar die navorsers het tot die gevolgtrekking gekom dat dit waarskynlik as gevolg van 'n pap agterband was. Clark se dood raak die wedrengemeenskap erg, met mede-Formule Eenbestuurders en vriende Graham Hill, Jackie Stewart, Dan Gurney, John Surtees, Chris Amon en Jack Brabham wat almal persoonlik geraak is deur die tragedie. Mense kom van oor die hele wêreld na Clark se begrafnis. Colin Chapman was gebroke en het in die openbaar verklaar dat hy sy beste vriend kwyt is. Die 1968 F1-bestuurderskampioenskap is daarna gewen deur sy Lotusspanmaat Graham Hill, wat later die kroon aan Clark gewy het.
Auto Union 1000
Die Auto Union 1000 was 'n kompakte voorwielaangedrewe sedanvoertuig wat tussen 1958 en 1963 deur die Duitse motormaatskappy Auto Union GmbH vervaardig is. Dit was die eerste (en in vele markte ook die laaste) model wat sedert die 1930's as 'n Auto Union gebrandmerk was deur die vervaardiger. Dit het die eienaardigbenaamde DKW 3=6 vervang, alhoewel laasgenoemde vir nog 'n jaar bly voortleef het as die DKW 900.
Die 1000 S het in 1958 ₤1442 nuut gekos in Suid-Afrika.
Harry Woods (akteur)
Harry Woods (5 Mei 1889 – 28 Desember 1968) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Viking (1928), Monkey Business (1931), The Ghost Rider (1943), en Colorado Territory (1949).
Project Gutenberg
Project Gutenberg is 'n poging deur vrywilligers om kulturele materiaal, grootliks boeke, in digitale vorm om te sit, en sodoende 'n digitale biblioteek van sogenaamde e-boeke of elektroniese boeke tot stand te bring en te versprei. Michael S. Hart het hierdie oudste digitale biblioteek in 1971 gestig. Die meeste items in die versameling is volledige tekste uit die openbare domein. Die projek beoog om hierdie tekste so vrylik moontlik beskikbaar te stel in langdurige ope formaat vir amper enige rekenaar of e-leser. Daar is vele geaffilieerde projekte om addisionele streeks- en taal-spesifieke inhoud vry te stel. Geskandeerde publikasies wemel gewoonlik van foute, en meeste van PG se werk word vrywillig deur Distributed proofreaders versorg, om te verseker dat die gehalte so hoog moontlik bly.
Hart kon, terwyl hy nog gestudeer het, universiteits-rekenaartyd grootskaals gebruik om hierdie projek op die been te bring. Hart vertel dat hy graag hierdie gawe wou "teruggee" in die vorm van iets wat van groot waarde geskat sou word. Sy oorspronklike doel was om die tien-duisend mees nageslaande boeke openbaar beskikbaar te maak teen min of geen koste, hopelik teen die einde van die twintigste eeu.
Hart het geglo dat rekenaars in die toekoms beskikbaar sou wees vir die algmene publiek; hy besluit toe om letterkundige werke gratis te begin beskikbaar stel. Hy het sy eie kopie van die Verenigde State se Verklaring van Onafhanklikheid gebruik om die eerste Projek Gutenberg e-teks te skep.
Hy het die projek vernoem na Johannes Gutenberg, die vyftiende-eeuse Duitse drukker.
Teen middel-1990, met vrywille hulp, het hy die materiaal begin inskandeer (tot 1989 is dit nog per hand ingetik) toe optiese karakter-herkennings sagteware bruikbaar begin word het. Volgens 'n reëling met Carnegie Mellon University, het die universiteit die finansies van die projek begin administreer.
Beginnende in 2004, het 'n verbeterde aanlyn-katalogus dit vergemaklik om die Project Gutenberg materiaal te gebruik.
Project Gutenberg se stigter, Michael Hart, is op 6 September 2011 op 64 oorlede, tuis in Urbana, Illinois.
Geaffilieerde Organisasies
Charles Franks het Distributed proofreaders (DP) in 2000 op die been gebring. Dit het die proeflees van die geskandeerde materiaal oor die internet oor baie vrywilligers versprei. Hierdeur is die aantal en verskeidenheid van tekste beskikbaar vanaf Projek Gutenberg heelwat verhoog. Dit was ook heelwat makliker vir nuwe vrywilligers om by hierdie projek betrokke te raak. DP is amptelik geaffilieer aan Projek Gutenberg in 2002. Teen 2007 beslaan die meer as tien duisend boeke vanaf DP amper een-derde van die bykans 42 000 boeke in Projek Gutenberg.
Omvang van versameling
Die meeste vrystellings is in Engels, maar daar is ook aansienlike hoeveelhede in baie ander tale. Teen Februarie 2013 is Frans, Duits, Fins, Nederlands, Portugees en Chinees van die besverteenwoordige tale.
Waar moontlik is Gutenberg vrystellings beskikbaar in plain text, bestaande uit hoofsaaklik US-ASCII character encoding maar dikwels uitgebrei na ISO-8859-1 (benodig, byvoorbeeld, vir spesiale karakters in ander tale). Afgesien van die vereiste dat tekste kopiereg-vry moet wees, het Michael Hart dit voorop gestel dat 'n Latin (karakterstel) teks-weergawe van die vrystelling beskikbaar moet wees, want hy het geglo dat hierdie formaat mees waarkynlik in die verre toekoms nog leesbaar sal wees. Die aansienlike versameling tekste uit Oos-Asië, soos Sjinees an Japannees, noop die gebruik van UTF-8 ook.
Wanneer vrywilligers ander formate produseer word die ook vrygestel. Die mees algemene is HTML. Daar is soms 'n aanvraag na meer gevorderde formate, maar praktiese oorwegings sluit hulle partykeer uit. Projek Gutenberg het twee opsies vir meester-formate waaruit alle ander lêers gegenereer kan word – aangepaste weergawes van die Text Encoding Initiative standaard sedert 2005, and reStructuredText, since 2011.
Ideale
In 2004 het Michael Hart gesê, "Die roeping van Projek Gutenberg is eenvoudig: 'Om die skep en verspreiding van e-boeke aan te moedig'". Sy doel was, "om soveel moontlike e-boeke in soveel formate as moontlik te lewer vir die hele wêreld om in soveel moontlike tale te lees". So ook, is 'n projek-slagspreuk om "die beletsels van onkunde en ongeletterdheid te vernietig", aangesien die vrywilligers beoog om geletterdheid en waardering vir letterkundige erfenisse te vestig, presies soos openbare biblioteke aan die einde van negentiende eeu begin doen het.
Projek Gutenberg is doelbewus gedesentraliseer. As 'n voorbeeld, is daar nie 'n keuringsbeleid wat voorskryf watter tekste bygevoeg moet word nie. Individuele vrywilligers werk waarmee hulle wil, of met wat hulle beskikbaar het. Die Projek Gutenberg versameling se doel is om items op die lang duur te bewaar, sodat dit nie deur een spesifieke ongeluk verlore kan gaan nie. Om dit te weeg te bring, word terugvalkopieë van die hele versameling gereeld gemaak, en gespieëlbeeld op verskillende plekke.
Kopiereg
Projek Gutenberg bevestig die status van hul e-boeke baie noukeurig volgens die kopiereg-wet in die Verenigde State. Materiaal word slegs bygevoeg tot hulle argief na die kopiereg uitgeklaar is; hierdie uitklarings word bewaar vir latere verwysing. Projek Gutenberg eis nie nuwe kopiereg op die titels wat hulle vrystel nie. Hulle moedig egter gratis duplisering en verspreiding aan.
Meeste boeke in die Projek Gutenberg versameling word as openbare domein boeke versprei onder die Verenigde State se kopiereg-wet. Die lisensie-voorwaardes wat tot elke boek gevoeg word, beperk wat met die boek gedoen kan word (soos verspreiding in veranderde vorm, of met kommersiële bedoelings) mits die Projek Gutenberg handelsmerk gebruik word. As die lisensie-voorwaardes uitgehaal word, en die handelsmerk nie gebruik word nie, is daar geen beperkings op die hergebruik van die tekste nie.
Projek Gutenberg versprei sommige nadruk-verbode tekste met toestemming. Hulle word verder beperk soos deur die kopiereghouer bepaal.
Kritiek
Die teks het lyne van 65-70 karakters, en elke nuwe paragraaf word voorafgegaan deur 'n blanko-lyn. Die teks is dus toeganklik vir enigiemand met 'n teks-leser; dit is egter redelik futloos.
Alhowel die Projek Gutenberg materiaal waardevolle voorbeelde is van publikasies oor etlike eeue, is daar probleme met taalkundige ontledings. Die transkribeerder het dalk materiaal verander volgens redaksie-reëls, of om ooglopende drukfoute uit te skakel. Selfs die spelling kon gemoderniseer gewees het (alhoewel die bedoeling van Projek Gutenberg, en van Distributed proofreaders, is om die oorspronklike text en formattering waar moontlik te behou. As mens dus ouer grammatikale gebruike probeer navors, kan daar probleme wees.  Dit is ook moontlik dat sekere versamelde werke dalk meer vertoonwoordig is as ander (soos Charles Dickens).
'n Nuwe onderneming, in Maart 2004, van Michael Hart en John S. Guagliardo om goedkoop materiaal te verskaf, by name Projek Gutenberg 2 (PG II), het 'n geskil onder PG vrywilligers ontketen, oor die hergebruik van die Projek se handelsmerk vir 'n kommersiële onderneming.
Geaffilieerde projekte
Geaffilieerde projekte is onafhanklike organisasies, met dieselfde ideale, wat toestemming verleen is om die Project Gutenberg handelsmerk te gebruik. Hulle het dikwels 'n besondere nasionale of taal-fokus.
Ed Fury
Ed Fury (gebore 6 Junie 1928-2023) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Ursus (1961), Valley of the Lions (1961), Maciste contro lo sceicco (1962), en Ursus in the Land of Fire (1963).
Gala Gordon
Gala Gordon (gebore 26 Maart 1991) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kids in Love (2016) en My Best Friend's Wedding (2016), en in die televisiereekse Endeavour (2012) en The Crown (2016).
Pagodroma
Pagodroma is 'n genus van voëls in die familie van stormvoëls (Procellariidae). Die genus het een spesie.
Sarah Gordy
Sarah Gordy (gebore September 1976) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse CBeebies Bedtime Story (2004), Upstairs Downstairs (2010), en Call the Midwife (2012).
Nagoya Grampus
Nagoya Grampus (名古屋グランパス) is 'n Japannese sokkerklub, gesetel in die stad Aichi Prefektuur in Japan.
Bob Woodward (akteur)
Bob Woodward (5 Maart 1909 – 7 Februarie 1972) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Home on the Prairie (1939) en Swing, Cowboy, Swing (1946), en in die televisiereekse The Adventures of Kit Carson (1951) en The Range Rider (1951).
Nottingham
Nottingham is 'n stad, unitary authority en hoofstad van die seremoniële graafskap Nottinghamshire) in die East Midlands-streek van Engeland.
Nottingham staan bekend vir sy historiese verbintenis met die legendariese middeleeuse volksheld Robin Hood en het gedurende die nywerheidsomwenteling tot 'n industriële sentrum van wêreldfaam ontwikkel waar onder meer kantwerk, fietse en tabak vervaardig is.
Die oorspronge van Nottingham strek so ver terug as 600 n.C. Ter geleentheid van koningin Victoria se diamantjubileum in 1897 is stadstatus aan Nottingham toegeken, en die stad dra sedertdien die amptelike titel City of Nottingham.
Nottingham is die tweede grootste nedersetting in die East Midlands na Leicester met 'n bevolking van meer as 300 000, maar vanweëdie relatief klein stadsgebied weerspieël hierdie getal nie die werklike bevolkingskonsentrasie van die gebied nie. Die stedelike gebied van Nottingham Urban Area huisves 'n bevolking van sowat 730 000. In die Britse sensus van 2011 was dit die negende grootste stedelike gebied in die Verenigde Koninkryk.
26 Februarie
26 Februarie is die 57ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender. Daar volg nog 308 dae in die res van die jaar (309 in skrikkeljare).
Nottingham
Vandag is Nottingham 'n belangrike opvoedkundige sentrum met twee universiteite, die Universiteit van Nottingham en die Nottingham Trent-universiteit met altesaam meer as 60 000 studente. Twee professionele English Football League-spanne is in Nottingham gesetel, naas bekende krieke- en yshokkiespanne wat hul tuisvelde en -arenas in die Test-krieketveld en die National Ice Centre het. Die National Water Sports Centre is eweneens in die stad geleë.
Die plaaslike kultuurbedryf beskik oor twee teaters met groot kapasiteite, talle musea en kunsgalerye, waaronder die Nottingham Contemporary, 'n onafhanklike rolprentteater, die Broadway, en 'n verskeidenheid plekke waar konserte van inheemse en internasionale kunstenaars aangebied word, waaronder die Capital FM Arena en Rock City. Die hoofkwartier van BBC East Midlands is eweneens in Nottingham geleë.
Guinasmeer
Die Guinasmeer is die grootste van Namibië se twee natuurlike mere. Die ander is die Otjikotomeer. Die meer is 'n ingevalle sinkgat wat 120 m in deursnee en meer as 'n 100 m diep is. Die Otjikoto-kurper (vis) is endemies aan die meer. Daar is onbevestigde bewerings dat die twee mere ondergronds verbind mag wees.
Nottingham
Nottingham beskik oor 'n tremstelsel en die mees uitgebreide busnetwerk in die Verenigde Koninkryk. Danksy sy ligging in Sentraal-Engeland word Nottingham deur 'n netwerk van vervoerroetes met die res van die Verenigde Koninkryk en die buiteland verbind. Die East Midlands-lughawe, van waar onder meer geskeduleerde vlugte na die vasteland van Europa aangebied word, is in die suidweste van die stad geleë.
Nottingham was een van die gasheerstede tydens die krieketwêreldbekertoernooie in 1975, 1979, 1983, 1999 en 2019, asook die T20I-wêreldbeker 2009.
Nuuk
Nuuk (Deens: Godthåb) is die hoofstad en grootste stad van Groenland, 'n outonome land binne die Koninkryk van Denemarke. Die stad het in 2016 'n bevolking van 17 316 gehad en 'n oppervlakte van 690 km². Nuuk is aan die weskus van Groenland aan die Atlantiese Oseaan geleë.
Nassau
Nassau is die hoofstad en grootste stad van die Bahamas, 'n eilandnasie in die Atlantiese Oseaan. Die stad is aan die noordoostelike kus van die eiland New Providence geleë. Die stad het in 2016 'n bevolking van 274 400 gehad, of net meer as 70% van die hele bevolking van die Bahamas, word Nassau algemeen gedefinieer as 'n primaatstad wat alle ander dorpe in die land verdwerg. Dit is die middelpunt van handel, onderwys, regte, administrasie en media van die land. Die stad het 'n oppervlakte van 207 km² en is in 1695 gestig en na Willem III van Engeland, prins van Oranje-Nassau vernoem.
Nassau is die tuiste van die Volksraad en verskillende regterlike departemente en word histories beskou as 'n vesting van seerowers.
Namate die bevolking van Nassau gegroei het, het sy bevolkte gebiede ook toegeneem. Vandag oorheers die stad die hele eiland en sy satelliet, Paradise Island. Tot die era ná die Tweede Wêreldoorlog het die buitenste voorstede egter skaars bestaan. Die grootste deel van New Providence was onbewerkte bos totdat lojaliste daar hervestig is na die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog; hulle het verskeie plantasies gevestig, soos Clifton en Tusculum. Slawe is as arbeid ingevoer.
Geografie
Geleë op New Providence eiland, het Nassau se hawe 'n mengsel van ouwêreldse en koloniale argitektuur, en 'n besige hawe. Die tropiese klimaat en natuurlike omgewing van die Bahamas het Nassau 'n aantreklike toeristebestemming gemaak. Nassau het direk agter die hawegebied ontwikkel. New Providence bied 200 km2 relatief plat en laagliggende grond wat deur lae rante gekruis word (waarvan nie een nedersetting beperk het nie). In die middel van die eiland is daar verskeie vlak mere wat getygewys verbind word.
Die stad se nabyheid aan die Verenigde State (290 km oos-suidoos van Miami, Florida) het bygedra tot sy gewildheid as vakansieoord, veral nadat die Verenigde State in 1963 'n verbod op reis na Kuba ingestel het. Die Atlantis-oord op die nabygeleë Paradise Island is verantwoordelik vir meer toeriste-aankomste na die stad as enige ander hoteleiendom van Nassau. Die mega-oord het meer as 6 000 Bahamiërs in diens en is die grootste werkgewer buite die regering.
Klimaat
Nassau het 'n tropiese savanneklimaat (Köppen: Aw), wat grens aan 'n tropiese moessonklimaat (Köppen: Am), met warm nat somers en gematigde droë winters. Temperature is relatief konsekwent deur die loop van die jaar. Gedurende die nat seisoen van Mei tot Oktober is die gemiddelde daghoë temperature 30-32 °C, terwyl die dagtemperature gedurende die droë seisoen van November tot April tussen 25 en 27 °C is, wat selde onder 15 °C val.
Tiaré tahiti
Tiaré tahiti of Gardenia taitensis (ook die Tahitiaanse Gardenia genoem) is ’n plantspesie in die Rubiaceae-familie. Dit is ’n immergroen tropiese struik wat tot 4 meter hoog word en het blink, donkergroen blare van 5–16 cm lank.
Meerveld
Meerveld is ’n nedersetting in die munisipaliteit Apeldoorn in die provinsie Gelderland in Nederland.
Tiaré tahiti
Die blom se name is effens misleidend omdat dit nie inheems aan Tahiti is nie. Die wetenskaplike naam is geskoei op voorbeelde wat die Franse ontdekkingsreisiger Jules Dumont d'Urville in 1824 uit Tahiti gebring het. Die plant het sy oorsprong in Wes-Polinesië en is deur vroeë setlaars na Frans-Polinesië gebring.
Gebruike
duimnael|180px|Van die blom word Monoi-olie, ’n parfuumolie, gemaak deur dit in klapperolie te laat lê.
Lobatse
Lobatse is 'n dorp in Suid-Botswana. Die dorp is 70 km suid van die hoofstad, Gaborone. In 1966, is Lobatse voorgestel as die hoofstad van Botswana, maar 'n nuwe hoofstad (Gaborone) is gebou.
Vlag van Argentinië
Die nasionale vlag van Argentinië is op 27 Februarie 1812 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon drie horisontale bane van bo na onder in ligblou, wit en ligblou met die Meison in die middel van die wit baan.
Die vlag is deur Manuel Belgrano ontwerp, in lyn met die onlangse skepping van die kokarde van Argentinië en is vir die eerste maal vertoon in die stad Rosario in 1812 gedurende die Argentynse Onafhanklikheidsoorlog. Die Nasionale Monument aan die Vlag is later op die plek van die eerste vertoning opgerig. Die Eerste Driemanskap het nie die gebruik van die vlag goedgekeur nie maar die Asamblea del Año XIII het die gebruik van die vlag as oorlogsvaandel toegestaan. Dit was die Kongres van Tucumán wat die vlag uiteindelik in 1816 as die nasionale vlag aangewys het. In 1818 is ’n geel Meison in die middel toegevoeg.
Die volle vlag met die son op word die Amptelike Seremoniële Vlag (Spaans: Bandera Oficial de Ceremonia) genoem. Die vlag sonder die son word beskou as die Siervlag (Spaans: Bandera de Ornato). Hoewel albei weergawes as die nasionale vlag beskou word, moet die siervlag altyd laer gehys word as die Amptelike Seremoniële Vlag. In vlagterminologiese terme is Amptelike Seremoniële Vlag die burgerlike, staats- en oorlogsvlag en -vaandel en die Siervlag ’n alternatiewe burgerlike vlag en vaandel.
Geskiedenis van die vlag
Die vlag van Argentinië is deur Manuel Belgrano geskep gedurende die Argentynse Onafhanklikheidsoorlog. Terwyl hy in Rosario was het hy agtergekom dat die koningsgesinde en patriotiese magte dieselfde kleure gebruik het nl. Spanje se rooi en geel. Belgrano het die kokarde van Argentinië geskep wat op 18 Februarie 1812 deur die Eerste Driemanskap goedgekeur is. Nege dae later het hy op die rug van die onlangse sukses met die kokarde, ’n vlag in dieselfde kleure ontwerp. Hy het die kleure gebruik wat deur die Criollos gebruik is gedurende die Mei-rewolusie in 1810. Onlangse navorsing en studies het egter aan die lig gebring dat die kleure gekies is na aanleiding van die wapenskild van die Huis van Bourbon, die Spaanse koninklike familie, en dat die kleur wat deur die Criollos gebruik is gedurende die Mei-rewolusie, in werklikheid rooi was. Die meeste portrette van die skepping of eerste gebruik van die vlag dui die moderne ontwerp aan maar die oorspronklike (wat in ’n museum in Sucre, Bolivia gebêre word) was eintlik ’n vertikale driebanige vlag met twee wit bane buite en ’n ligblou een in die middel. Die vlag is vir die eerste keer vertoon voor soldate wat op 27 Februarie 1812 getrouheid aan die vlag gesweer het op die Batería Libertad (Vryheidsbattery) aan die Paranárivier. Belgrado het op daardie dag gesê:
Belgrano het ’n brief uitgevaardig wat gerig was aan die Eerste Driemanskap waarin hy genoem het van die nuutgeskepte vlag. Anders as met die kokarde het die Driemanskap nie die gebruik van die vlag aanvaar nie: teen daardie tyd was die internasionale beleid om te noem dat die regering namens Ferdinand VII, die gevange Spaanse koning, regeer het en dat die skep van ’n nuwe vlag ’n onafhanklikheidsgebaar was. Die Driemanskap het dus ’n waarskuwing aan Belgrano gerig om nie onder die nuwe vlag te veg nie maar teen die tyd dat die boodskap van die Driemanskap aangekom het, het Belgrano reeds noordwaards vertrek na aanleiding van ’n vroeëre bevel waarin hy versoek is om die patriotiese posisie in die Opper-Peru te versterk na die oorwinning oor Juan José Castelli tydens die Slag van Huaqui. Intussen is die vlag vir die eerste keer op 23 Augustus 1812 in Buenos Aires bo-aan die Sint-Nicholas van Bari-kerk gehys (vandag is die Obelisk van Buanos Aires op hierdie plek). Steeds onwetend van die Driemanskap se weiering, het Belgrano die vlag by San Salvador de Jujuy gehys is dit deur die plaaslike kerk laat seën op die tweede herdenking van die Mei-rewolusie. Teen die tyd dat Belgrano die bevel van die driemanskap gekry het, het hy dit aanvaar en gestaak om die vlag te gebruik. Aangesien soldate reeds ’n eed teenoor die vlag afgelê het, het Belgrano gemeen dat hy die vlag sal spaar vir die gebruik by ’n groot oorwinning.
Nadat die Eerste Driemanskap vervang is deur die Tweede Driemanskap met ’n meer liberale ideologie, is die Asamblea del Año XIII uitgeroep. Ten spyte daarvan dat dit een van die oorspronklike doelwitte was, het dit nie onafhanklikheid verklaar nie en dus ook nie die gebruik van ’n nasionale vlag goedgekeur nie; die vlag wat deur Belgrano gemaak is, is egter goedgekeur om as oorlogsvlag te dien. Die eerste eed aan die pas goedgekeurde vlag is op 13 Februarie 1813 gemaak aan die oewer van die Saladorivier. Dié rivier staan sedertdien bekend as die Rio Juramento (Eedrivier). Die eerste slag waartydens die goedgekeurde vlag gevoer is, was die Slag van Salta wat gely het tot ’n beslissende oorwinning vir die patriotte en wat die totale nederlaag van die koningsgesinde Pío Tristán tot gevolg gehad het.
Die vlag sou uiteindelik tydens die Kongres van Tucumán op 20 Julie 1816, kort na die verklaring van onafhanklikheid, as die nasionale vlag verklaar word. Die voorstel is gemaak deur Juan José Paso en die teks is geskryf deur José Serrano, die afgevaardigde van Charcas. Op 25 Februarie 1818 het die Kongres vanuit Buenos Aires die Meison tot die oorlogsvlag toegevoeg op voorstel van ene Chorroarín. Die son was ’n afbeelding van dié wat in 1813 op die eerste Argentynse munt verskyn het. Gevolglik is besluit om dit deel van die standaard vlag te maak; dit son verteenwoordig dus nie meer oorlog nie.
José de San Martín was bewus van die nuwe vlag maar het dit nie gebruik gedurende die Kruistog van die Andes in 1817 nie. Aangesien dit ’n gesamentlike operasie van Argentynse en Chileense magte was, het hy gedink dat ’n nuwe vlag ’n beter idee sou wees as om die Argentynse óf Chileense vlag te gebruik. Gevolglik is die Vlag van die Andes geskep wat in die Kruistog gebruik is. Dié vlag word tans gebruik as die provinsiale vlag van Mendoza.
Op 8 Junie 1938 het president Roberto Ortiz die nasionale wet Nº 12.361 bekragtig waarin 20 Junie tot “Vlagdag” en nasionale vakansiedag verklaar word. Die datum waarop besluit is, is die herdenking van Belgrano se afsterwe in 1820. In 1957 is die Nasionale Vlagmonument (’n kompleks van ruim 10,000 m²) in Rosario ingehuldig om die skepping van die vlag te herdenk. Die amptelike Vlagdagseremonies vind sedertdien op in Rosario plaas.
Ontwerp
Volgens oorlewering verteenwoordig die kleure van die Argentynse vlag die lug, wolke en die son; daar is ook liedere soos “Aurora” en “Saluut aan die vlag” wat dit so noem. Geskiedkundiges verwerp egter hierdie idee en skryf die kleure eerder toe aan lojaliteit teenoor die Huis van Bourbon.
Ontwerp en grootte
Sedert 1978 is die vlag se amptelike proporsies 9:14 en die amptelike grootte 90 cm by 140 cm. Dit bestaan uit drie horisontale bane in hemelsblou, wit en hemelsblou. Elke baan is 30 cm hoog. In die middel van die wit baan is daar ’n embleem bekend as die Meison (Spaans: Sol de Mayo), ’n goue son. Die son is geskoei op die simbool van Inti, die Inca-songod. Vlae met die proporsies 1:2 en 2:3 is ook in gebruik.
Kleure
Die kleure word amptelik gedefinieer deur die CIE 1976-standaard te gebruik:
Die volgende word gegee vir rekenaar, tekstiel, druk en plastiese gebruik:
Meison
Die son, genaamd die Meison, is ’n replika van ’n gravering op die eerste Argentynse munte wat in 1813 goedgekeur is en waarvan die waarde agt escudos (een Spaanse daalder) was. Dit het sestien reguit en 16 golwende sonstrale.
In 1978 is die kleur van die son gespesifiseer as goudgeel (Spaans: amarillo oro) en die binnedeursnee is gespesifiseer as 10 cm met die buitedeursnee as 25 cm (die deursnee van die son is gelyk aan 5/6 die hoogte van die wit baan. Die gesig van die son is 2/5 van die hoogte). Daar is 32 strale waarvan dit afwisselend 16 golwend en 16 reguit is.
Invloed van die Argentynse vlag
Die Argentynse kommandeur Louis-Michel Aury het die Argentynse vlag gebruik as model vir die blou-wit-blou-vlag van die eerste onafhanklike staat in Sentraal-Amerika. Dit is in 1818 opgerig in Isla de Providencia, ’n eiland aan die ooskus van Nicaragua. Hierdie land het bestaan tot 1821 voordat Colombia beheer van hierdie eilande oorgeneem het. In 1823 is die vlag weer gebruik as model vir die vlag van die Verenigde Provinsies van Sentraal-Amerika, ’n konfederasie van die huidige Sentraal-Amerikaanse state van Guatemala, Honduras, El Salvador, Nicaragua en Costa Rica, wat van 1823 tot 1838 bestaan het. Na die ontbinding van die Unie het die vyf lande onafhanklik geword. Vandag nog kan ’n duidelik ooreenkoms van dié lande se vlae (behalwe vir Costa Rica s’n) gesien word met die vlag van Argentinië. Die vlag van Argentinië het ook as inspirasie gedien vir die vlae van Uruguay en Paraguay.
Indigirka
Die Indigirka (Russies: Индиги́рка; Jakoeties: Индигиир) is 'n groot noord-vloeiende rivier in die Russiese Verre-Ooste. Dié rivier, met 'n lengte van 1 726 km (1 072 myl), ontstaan deur die saamvloei van die Chastach en Taryn-Joerjach in Soentar-Chajata, Jakoetië, net noordwes van die Kolima se bron. Aansluitend vloei dié rivier in 'n noordelike rigting deur die Jakoetië-republiek en bereik Oimjakon, een van die koudste bewoonde plekke ter wêreld. Verder noord bereik dié rivier agtereenvolgens Oest-Nera, Chonuu asook Belaja Gora en mond noord van Chokoerdakh in 'n delta in die Oos-Siberiese See uit.
Die Indigirka se omgewing is gekenmerk deur die Taiga, wat by die kus verder noord in Toendra oorgaan. Dié rivier vries in Oktober en bly tot Mei-Junie onder die ys.
Silesies
Silesies (Duits: Schlesisch, Silesies: ślōnskŏ gŏdka, ślōnski, somtyds ook po naszymu) maak deel uit van die Legitiese groep van die Wes-Slawiese tale, 'n subgroep van die Indo-Europese taalfamilie. Dit word meestal deur inwoners in Bo-Silesië in Pole gepraat, maar ook in Tsjeggië en Duitsland. In 2011 het 509 000 mense hulleself as moedertaalsprekers verklaar. ISO: szl.
Alfabet
Daar is nie 'n enkele Silesiese alfabet nie. Die Silesies-sprekers is gewoond daaraan om hulle taal met Poolse karakters te skryf. In 2010 is die nuwe Silesiese alfabet saamgestel, gebaseer op al die Silesiese manuskripte (daar is 10 van hulle). Dit word wyd op die Internet gebruik, asook in die Silesiese Wikipedia.
Aa Ãã Bb Cc Ćć Dd Ee Ff Gg Hh Ii Jj Kk Ll Łł Mm Nn Ńń Oo Ŏŏ Ōō Ôô Õõ Pp Rr Ss Śś Tt Uu Ww Yy Zz Źź Żż
Cassel
Cassel is 'n dorpie sowat 90 km noordwes van Kuruman geleë in die Noord-Kaap, Suid-Afrika.
Volgens die 2011-sensus het dit 'n bevolking van 3 895, van wie 98% hulself as Swart Afrikane beskryf en 92% Tswana as huistaal praat.
Tokyo Sexwale
Mosima Gabriel Sexwale (5 Maart 1953), beter bekend as Tokyo Sexwale, is 'n sakeman, 'n voormalige Suid-Afrikaanse minister vir menslike nedersettings en voormalige anti-apartheid-aktivis en politieke gevangene. Hy is ’n charismatiese leier en was ’n gevangene op Robbeneiland saam met mense soos Nelson Mandela vir sy anti-apartheid-bedrywighede. Ná die eerste demokratiese verkiesing in Suid-Afrika in 1994 word Sexwale die eerste premier van die Gauteng-provinsie. Hy tree in 1998 uit die politiek en het ’n gerekende sakeleier geword. In 2009 word hy aangestel as minister vir menslike nedersettings vir 'n vierjaartermyn. Hy is getroud met Judy Moon en het twee kinders, Gabrielle en Chris.
Vroeë lewe
Sexwale is in die township Orlando-Wes in Soweto gebore. In 1973 matrikuleer hy aan die Hoërskool Orlando-Wes. In die laat sestigerjare word hy lid van Steve Biko se Swartbewussynsbeweging en leier van die radikale Suid-Afrikaanse Studentebeweging. In die vroeë sewentigerjare sluit hy aan by die ANC se militêre vleuel, Umkhonto we Sizwe ("Spies van die Volk"). Terwyl hy in Swaziland (nou eSwatini) )is, behaal hy ’n diploma in bedryfsleer aan die Universiteit van Botswana, Lesotho en eSwatini. In 1975 verlaat Sexwale die land en ondergaan ’n militêre offisierskursus in die Sowjetunie, waar hy in militêre ingenieurswese spesialiseer.
Gevangenskap
Toe hy in 1976 na Suid-Afrika terugkeer, word Sexwale in hegtenis geneem ná ’n skermutseling met die Suid-Afrikaanse Veiligheidsmag en word hy saam met elf ander aangekla en later skuldig bevind aan terrorisme en sameswering om die regering omver te werp. In 1977 word hy vir agttien jaar na Robbeneiland gestuur. Daar studeer hy vir ’n B.Com.-graad aan Unisa. Hy word in Junie 1990 vrygelaat ná dertien jaar in die tronk.
Politieke loopbaan
Van 2007 af het die media begin gis dat Sexwale as ANC-leier sal staan (en dus vir die amp van president) voor die algemene verkiesing van 2009. Hy het voorheen erken dat "verskeie mense” hom probeer oorhaal om hom as ANC-leier beskikbaar te stel.
Vanaf 10 Mei 2009 tot 9 Julie 2013 dien hy in president Jacob Zuma se kabinet as minister vir menslike nedersettings.
Bergaalwyn
Die Bergaalwyn (Aloe marlothii) is 'n boom wat voorkom in Limpopo, Mpumalanga en die suide van Mosambiek. Dit is vernoem na Rudolf Marloth, 'n Duitsgebore Suid-Afrikaanse plantkundige. Die boom se FSA-nommer is 29.5.
Subspesies
Die plant het twee subspesies:
Lisa Gormley
Lisa Gormley (gebore 29 September 1984) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Before the Rain (2010) en In Extremis (2017), en in die televisiereekse Home and Away (1988) en Early Retirement.
Sheb Wooley
Sheb Wooley (10 April 1921 – 16 September 2003) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente High Noon (1952), Giant (1956), en Silverado (1985), en in die televisiereeks Rawhide (1959).
Filloksera
Filloksera is 'n wingerdsiekte wat deur die druifluis Phylloxera vastatrix veroorsaak word. Die luise teer op die wortels van die wynstok Vitis vinifera waardeur die plant mettertyd sterf.
Sun Microsystems
Sun Microsystems was 'n rekenaarmaatskappy wat wêreldwyd sake gedoen het. Hulle hoofkantoor was in Santa Clara, Kalifornië, VSA geleë. Hulle was op 'n stadium een van die grootste rekenaarmaatskappye ter wêreld. In 2007 het Sun 33 900 werknemers gehad wat oor 170 lande werksaam was. Op 20 April 2009 het Sun Microsystems aangekondig dat hulle ingestem het dat Oracle hulle uitkoop.
Filloksera
Geskiedenis
Engelse plantversamelaars het 'n wingerdstok besmet met filloksera uit Noord-Amerika ingevoer. Aan die ooskus van die VSA is die inheemse wingerde weerstandig teen die luis. Daarteenoor is die Europese wyndruif Vitis vinifera juis weer baie vatbaar vir die luis. Laat in die 19de eeu vernietig filloksera byna alle wingerde in Europa. Dit versprei vinnig oor die hele vasteland. Veral Frankryk word swaar getref en duisende mense verloor hul werk.
Enting
Omvangryke navorsing is onderneem om 'n metode te vind om die filloksera te smoor en die verspreiding teen te gaan. Geen doeltreffende bestrydingsmiddel is al gevind nie. Alle pogings om die lewenssiklus van die luis te onderbreek, het misluk, want die plantluis is uiters aanpasbaar aan veranderinge en op geen stadium is 'n volgende fase afhanklik van die voorafgaande fase vir sy voortplanting nie. Die kruising van die Europese wyndruif met die weerstandige Amerikaanse druif was geen sukses nie, want die Amerikanse druif het 'n smaak wat nie vir die Europeërs aanvaarbaar is nie. Beroking met koolstofdioksied e.a. middels was onsuksesvol. So ook was die bespuiting van aangetaste plante met petroleum of die gebruik van allerlei ander doepas nie geslaagd nie. Die enigste oplossing was om die Europese wingerdplante te ent op die wortelstokke van die weerstandige Amerikaanse spesies Vitis berlandieri, V. ripara of V. rupestris. Dit was 'n groot sukses en met reg kan gesê word dat as die Amerikaanse wortelstokke nie beskikbaar was nie, sou die wynbedryf gevestig op die V. vinifera vandag nie meer bestaan het nie. Wel word beweer dat wyn vervaardig van druiwe geoes van 'n geënte wingerdstok net nie dieselfde kwaliteit het as wyn van druiwe afkomstig van 'n wingerdstok wat op sy eie wortels gegroei het. Wingerde in die staat Washington, Chili, Ciprus en die grootste deel van Australië is nie deur die luis aangeval nie. Daar is bevind dat 'n hoë persentasie sand in die grond die verspreiding van die luis teenwerk.
Sun Microsystems
Geskiedenis
Op 12 Februarie 1982 stig Vinod Khosla, Andy Bechtolsheim en Scott McNealy die Sun Microsystems maatskappy. Die maatskappy se naam is afgelei van Stanford University Network, waar die stigterslede gestudeer het. Die maatskappy se leuse is "die netwerk is die rekenaar". Vanaf die begin af het hulle ten doel gehad om rekenaars in netwerke met mekaar te laat saamwerk.
Filloksera
Suid-Afrika
Aanvanklik was die wynboere en die regering nie baie bekommerd dat die swam filloksera hier sal uitslaan nie. Die Scanlen-regering het egter tot 'n val gekom weens hul traakmynieagtige houding oor die gevaar van die pes. Tog is mettertyd maatreëls getref om die moontlike invoer en verspreiding daarvan teen te gaan. Waarskynlik is filloksera reeds in 1873 na die Kaapkolonie gebring. Op 2 Januarie 1886 is dit in Mowbray ontdek, dieselfde maand nog naby Stellenbosch en kort daarna op Constantia en die Helderberg. Tot 1896 is honderdduisende wynstokke in Suid-Afrika dood. Ten spyte hiervan het Suid-Afrikaanse wyn nog 'n goue medalje op die wêreldtenstoonstelling van 1889 in Parys ontvang. Die wynboere het groot skade gely, want ou wingerdstokke is uitgehaal en verbrand. Verskeie het bankrot gespeel. Die Cloete-familie het noodgedwonge hul familieplaas Constantia aan die staat verkoop. Die nuwe regering onder C.J. Rhodes het alles in hul vermoë gedoen om die plaag en sy verspreiding teen te gaan: inspekteurs is aangestel, kwarantynmaatreëls en invoerbeheer is ingestel. Maar niks het gehelp nie. Suid-Afrikaanse geleerdes soos o.a die koloniale inspekteur vir wingerdbou, Louis Albert Péringuey en die direkteur van die Suid-Afrikaanse Museum, Roland Trimen, is selfs oorsee om kennis oor bestrydingsmaatreëls in te win. Die staat het kwekerye in die Paarl, Stellenbosch, Worcester, Oos-Londen en Fort Cunynghame gevestig om die boere by te staan. Later verskaf die Rhodes-regering Amerikaanse wortelstokke aan die wynboere om die krisis te verlig. Dit was ook in Suid-Afrika die oplossing vir die krisis. Die bedryf herstel so goed dat dit binne enkele jare lei tot 'n oorproduksie en die stigting van die KWV. Met 'n tweede uitbraak van filloksera rondom 1912 was die skade ook groot. Ook het die hele filloksera-ramp tot gevolg gehad dat boere begin het met die verbouing van ander landbouprodukte, soos sagtevrugte.
Sun Microsystems
Hardeware
Sun vervaardig die SPARC-rekenaarverwerker en ook stelsels wat die verwerkers gebruik. Naas SPARC gebruik hulle ook verwerkers van AMD en Intel.
Sagteware
Sun se bedryfstelsel is Solaris. Die bedryfstelsel se bronkode word onder die naam OpenSolaris beskikbaar gestel.
Die maatskappy is ook bekend vir hulle platform onafhanklike Java ontwikkelingstaal.