cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Milaan
Geskiedenis
In die Karolingiese tydperk word die stad deur die biskoppe regeer, wat saam met die plaaslike bevolking ook daarin slaag om onafhanklik van die plattelandse adel en sy feodale stelsel te bly. Die Milaanse adel begin saam met die koopmans van die stad die maatskaplike bolaag vorm, wat die groei van die handel en die plaaslike ambagte bevorder. Die rykdom van die welgestelde burgers lei tot sosiale onluste, terwyl ook die Duitse keisers 'n aantal pogings onderneem om die stad te verower.
In 1162 word Milaan nog 'n keer verwoes, toe keiser Frederik I Barbarossa sy veroweringsveldtog teen die Lombardiese stede onderneem. Ná die stigting van die Verbond van Lombardiese Stede neem Milaan 'n leidende rol in die organisasie in. In die vredesluiting van Konstanz verwerf die stede hulle onafhanklikheid, en Milaan word 'n selfregerende hertogdom.
Onder die heerskappy van die dinastie Sforza, wat Milaan vanaf 1450 regeer, ontwikkel die stad tot een van die belangrikste sentrums van die Italiaanse renaissance.
In 1492 maak die Franse koning Lodewyk XII aanspraak op die hertogdom. Ná sy oorwinning oor die Switsers in 1515 kom Milaan onder die heerskappy van die Franse koning Frans I. Tien jaar later verslaan die troepe van die Oostenrykse Huis Habsburg die Franse; Noord-Italië word saam met Milaan 'n besitting van die Oostenrykse en later Spaanse Habsburgers.
Weens sy belangrike rol as nywerheidsentrum is Milaan tydens die Tweede Wêreldoorlog deur 'n reeks lugaanvalle verwoes. As deel van Benito Mussolini se "Italiaanse Sosiale Republiek" en kommandosentrum van die Duitse Weermag in Italië is Milaan ook ná die Italiaanse kapitulasie in 1943 gebombardeer. In Oktober 1944 het 200 kinders in die werkersbuurt Gorla gesterf nadat 'n bom hul skoolgebou getref het.
Teen die einde van die oorlog in Italië op 25 April 1945 lê groot dele van die stad in puin. Na sy heropbou het Milaan weer tot die finansiële en nywerheidsentrum van Italië ontwikkel.
Ekonomie
Nywerhede het hulle, soos in ander groot metropole, grotendeels in periferiese voorstedelike sakesones hervestig, terwyl ekonomiese aktiwiteite in die kernstad toenemend deur ondernemings uit die tegnologie- en sakesektor oorheers word. Ten opsigte van mode en ontwerp het Milaan die tweede belangrikste internasionale sentrum na Parys geword. Fiera Milano, die skouterrein van Milaan, is die grootste ter wêreld. Die sportmotors van die plaaslike vervaardiger Alfa Romeo, wat in 1910 gestig is en nou deel uitmaak van FIAT, Milaanse sy en die beroemde Panettone-tert is die bekendste plaaslike produkte.
Die sukses van Milaan se industriële en dienstesektor berus, soos in ander streke van Noord-Italië, hoofsaaklik op die mededingendheid van klein en middelgroot ondernemings (KMO) wat hul ekonomiese aktiwiteite in 'n ingewikkelde netwerk organiseer wat hoofsaaklik op Noord-Italië, maar ook ander dele van die land en Suid-Europa gerig is. Hierdie netwerk word gekenmerk deur 'n besondere vorm van samewerking tussen eindvervaardigers, subkontrakteurs en hoogs geskoolde werkers.
Ondanks sterk mededinging op internasionale vlak – Europese stede soos Frankfurt, München, Stuttgart, Zürich, Madrid, Lyon, Barcelona, Wene/Bratislava en Boedapest met vergelykbare ekonomiese strukture – het ondernemings in die vroeë 21ste eeu soms geskroom om die hoë vlakke van kennis en opleiding deur noue samewerking met navorsings- en wetenskaplike instellings te hernieu en uit te brei en in plaas daarvan die voorkeur gegee aan korttermyn-oplossings soos regstreekse staatsubsidies en wetlike beskerming teen mededingers wat voordeel kan trek uit laer loonvlakke. Moderne inligtings- en kommunikasietegnologie en globalisering is die grootste uitdagings vir plaaslike tegnologiese netwerke aangesien hulle die vloei van kennis oor 'n wêreldwye produksieketting moontlik maak.
Spoorweë
Milaan is een van die knooppunte van spoorvervoer in Italië. Naas die monumentele hoofstasie Stazione di Milano Centrale, kort Milano Centrale genoem, wat in 1931 as Europa se grootste treinstasie volgens volume op die plein Piazza Duca d'Aosta geopen is, is daar drie bykomende stasies wat roetes na ander dele van die land bedien (Milano Porta Garibaldi, Milano Rogoredo en Milano Lambrate) en 'n groot stasie met opstelterrein langs die roete na Venesië, Milano Smistamento.
Teen die begin van die 20ste eeu was argitekte in Europa en Noord-Amerika by 'n wedloop om die grootste en pragtigste kopstasies betrokke. Om ontwerpe en style te plagieer was deel van die wilde wedstryd. In Milaan was die ou stasie, wat in 1864 opgerig is, ná die opening van die Simplontonnel tussen Switserland en Italië nie meer in staat om die groot getalle passasiers te hanteer nie. So is nog op 28 April 1906 die hoeksteen vir 'n nuwe stasiegebou deur koning Vittorio Emanuele III gelê – alhoewel planne vir die nuwe gebou nog nie klaar geteken was nie.
Eers in 1912 is 'n argitektuurkompetisie gereël wat deur Ulisse Stacchini (1871–1947) gewen is. Vir sy ontwerp het Union Station in die Amerikaanse hoofstad Washington, D.C. as voorbeeld gedien. Sy planne het voorsiening gemaak vir 'n stasiegebou in die eklektisistiese styl, met historiserende elemente wat aan monumentele Romeinse en klassisistiese boukuns, maar ook aan Jugendstil (Art Nouveau) en Art Deco ontleen is. Boubedrywighede het in 1913 begin, maar het ná die begin van die Eerste Wêreldoorlog, wat in Italië 'n ekonomiese krisis veroorsaak het, net stadig gevorder. Hulle is eers in 1925 hervat teen 'n vinniger tempo.
Ná die oorlog is omvangryke wysigings aan die oorspronklike planne aangebring wat onder meer uit die politieke omstandighede van die tyd voortgespruit het. Met Benito Mussolini se magsoorname as eerste minister is besluit om van die stasie 'n argitektoniese simbool te maak wat die fascistiese bewind se grootheid sou weerspieël. So is die ontvangsaal merkbaar vergroot tot 'n wydte van 200 m en 'n hoogte van 72 m. Nuwe platforms het ontstaan met 'n staalgewelf vir die dak wat deur Alberto Fava ontwerp is. Dit het oor 'n lengte van 341 m gestrek, met 'n platform-oppervlakte van 66 500 vierkante meter.
Toe die stasie op 1 Julie 1931 ingewy is, was sy boustyl reeds nie meer in lyn met die heersende argitektoniese strominge nie (ander groot Italiaanse stasieprojekte in dié tyd soos Santa Maria Novella in Florence is volgens moderne style verwesenlik), maar was met sy swaar en monumentele vorme nogtans na die smaak van die bewindhebbers. Milano Centrale is eers in 1935 volledig voltooi.
Tans word die Stazione di Milano Centralo deur Grandi Stazioni S.p.A. bestuur, 'n onderneming wat deur die spoorwegmaatskappy Ferrovie dello Stato  gestig is om nuwe lewe in Italië se dertien grootste treinstasies te blaas. Omvattende renovasiewerk is in Augustus 2005 begin en in 2010 afgesluit met die voltooing van 'n nuwe tussenverdieping met winkels. Sedert 2010 dra die stasie die amptelike naam Francesca Saverio Cabrini wat egter nouliks in roosters gebruik word nie.
Volgens die getal passasiers – 320 000 per dag en 120 miljoen per jaar – is Milano Centrale die tweede grootste stasie in Italië, ná Roma Termini en nog voor Torino Porto Nuova.
Kanale
Milaan, wat as Mediolanum vanaf die 2de eeu n.C. tot 'n belangrike metropool in die Romeinse Ryk ontwikkel het, kon hierdie status ná 'n eeue van agteruitgang in die Middeleeue herwin. 'n Beslissende faktor hierby was die geleidelike herstelling van die antieke kanaalstelsel vanaf omstreeks 1000 n.C. en tegnologiese vooruitgang in verband met die bou van sluise. Een van die oudste Milaanse kanale of navigli di Milano, wat in Italiaans as Vettabia bekendstaan (afgelei van die Latynse vectabilis "bevaarbaar"), is tot die spilpunt van 'n uitgestrekte kanaalnetwerk uitgebou. Oorblyfsels hiervan sluit die historiese hoofare Naviglio Grande, Naviglio Pavese en Naviglio della Martesana in.
Marmer uit die groewe van Candoglia noordwes van die Alpemeer Lago Maggiore is oor die Ticinorivier en die Naviglio Grande per boot tot die bouperseel van Milaan se katedraal vervoer wat net sowat 250 meter van 'n takkanaal af geleë was wat tydens die Milaanse bewind van Gian Galeazzo Visconti (1351−1402) gebou is.
Sport
Milaan beskik met AC Milan en Inter Milan oor twee vername sokkerklubs wat van die suksesvolstes in die Serie A is. Albei klubs speel hul tuiswedstryde op die Stadio San Siro met 'n kapasiteit van meer as 80 000, wat ook beide die Italiaanse nasionale rugbyspan en sokkerspan gehuisves het. Daarbenewens is dit sowel tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1934 as tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1990 vir wedstryde ingespan.
Naby die stad Monza is die Autodromo Nazionale di Monza geleë wat tydens die Italiaanse Grand Prix in Formule Een ingespan word.
Milaan sal in 2026 as gasheer vir beide die Olimpiese Winterspele en die Paralimpiese Winterspele optree.
Toerisme en hotelwese
Gegewe die stad se florerende mode- en ontwerpbedrywe, sy vooruitstrewende argitekte en sy gesofistikeerde gevoel van styl, het boetiekhotelle eers betreklik laat hul verskyning in Milaan gemaak. Tot vandag is hotelle naby Milaan se hoofstasie nog hoofsaaklik gemik op sakelui en welgestelde personeel uit die bankbedryf, terwyl daar in die 21ste eeuse middestad 'n groot verskeidenheid stylvolle nuwe verblyfplekke vir kulturele en ander toeriste ontstaan en rolspelers uit die modebedryf soos Bvlgari (The Bvlgari Hotel) en Moschino (Maison Moschino) tot die hotelsektor toegetree het.
Kleurvol-eksentrieke hotelle vir modebewustes sluit Gray, Hotel Straf, Petit Palais en Town House Galleria in. Park Hyatt Milano en Westin Palace het nuwe mededingers vir die tradisionele luukse hotelle The Four Seasons, Grand Hotel et di Milan en Principe di Savoia tot die vyfstermark toegetree. Die oorvleuelende markte vir elegante en sakehotelle word bedien deur Enterprise Hotel, Nhow Milano, The Chedi en Armani. Vir die twee eersgenoemdes is voormalige nywerheidsgeboue omgebou – so het die Enterprise sy deure in 2002 as een van die eerste ontwerphotelle in 'n vroeëre fabrieksgebou en drukkery geopen.
Eie aan Milaan is boetiekhotelle volgens die bed-en-ontbyt-konsep, plaaslik antiche locande genoem, wat hul deure in historiese stadhuise geopen het soos Leonardo, Solferino en Mercanti.
Besienswaardighede
Met sy vyf skepe, 'n lengte van 157 meter en wydte van 109 meter bied dit sit- en staanplekke vir sowat 40 000 mense. Die bou van die katedraal begin teen die einde van die 14de eeu onder die heerskappy van hertog Gian Galeazzo Visconti, tog is dit eers in 1858 voltooi. Die katedraal is met sy Gotiese boustyl 'n uitsondering in die geskiedenis van die Italiaanse argitektuur. Sy fasade, wat in die Napoleontiese tydperk voltooi is, is 'n mengsel van Nieu-Gotiese en barok-elemente.
Die steentuin op die dak bevat sowat 3 500 skulpture en bied 'n panoramiese uitsig oor die stad en die omgewing, wat tot by die Alpe strek.
Paryse Bekken
Die Paryse Bekken is 'n geografiese gebied in die noorde van Frankryk, met die hoofstad Parys as sy sentrum.
In geologiese opsig word die Paryse Bekken deur kalkgesteentes gekenmerk. Die Franse bioloog Jean Baptiste Lamarck formuleer sy teorie oor die ewolusie aan die hand van weekdierfossiele uit die bekkenlandskap.
30 Desember
30 Desember is die 364ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (365ste in skrikkeljare). Daar volg nog 1 dae in die res van die jaar.
Naoshi Nakamura
Naoshi Nakamura (gebore 27 Januarie 1979) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Friedrich Eich
Friedrich Eich (Dierdorf, Neuwied, Duitsland, 20 Januarie 1843 – Worcester, Kaapland, Suid-Afrika, 21 Oktober 1919) was 'n sendeling van die Rynse Sendinggenootskap in Suidwes-Afrika en in Kaapland.
J.G. Gauche
Lewe en werk
Hy skryf kindertoneelstukkies wat hy saambundel in “Die sleutel en vier ander toneelstukkies”, met die subtitel “veral geskik vir skoolkonserte”. Hierin verskyn stukke vir kleiner kinders (“In droomland”, “Kabouterkoning”) en vir groter kinders (“Haar deeltjie bygedra”, “Die sleutel” en “Japie”). “Haar deeltjie bygedra” word geskryf na aanleiding van die gedig “The two church-builders” deur J.G. Saxe. Die element van fantasie kom reeds in hierdie kinderdramas voor, maar die stukke vir groter kinders oortuig nie in hulle uitbeelding van uiterlike handeling nie, soos byvoorbeeld die oordrewe voorstelling van kwajongstreke in “Japie”. “Pioniers” is ’n drama oor die Groot Trek en Voortrekkerleiers soos Hans van Rensburg, Louis Trichardt en Hendrik Potgieter. Saam met J.G. Prinsloo skryf hy “In die woeste Weste”, die verhaal van die Dorslandtrek soos oorvertel deur een van die trekkers, wat ook insluit die stigting van Humpata en Grootfontein deur die pioniers van Angola en Suidwes-Afrika.
Friedrich Eich
Opleiding en werk in SWA
duimnael|regs|250px|Eich het in Suidwes-Afrika hoofsaaklik op die sendingstasie Otjiseva gewerk, tussen [[Windhoek en Okahandja.]]
duimnael|links|300px|Dierdorf, Eich se geboortedorp, soos dit vandag lyk met die Uiletoring op die agtergrond.
Eich was die seun van 'n skoenmaker, Friederich Wilhelm Eich, van wie nog 'n seun, Wilhelm Eich (1850–1935), ook sendeling in Duits-Suidwes-Afrika was. Ná voltooiing van sy opleiding van 1867 tot 1872 aan die Rynse Sendinginstituut in die destydse nywerheidstad Barmen, Wesfale, stuur die Sendingdireksie hom in 1872 na Suidwes-Afrika. Om vertroud te raak met plaaslike omstandighede en die Hererotaal, begin hy in November 1873 'n nuwe sendingstasie op Otjiseva onder die Herero van Kaeteoavi. Ná aanvanklike sukses word die werk tydelik beëindig deur die oorloë tussen die Nama en die Herero.
Hy slaag nietemin met die hulp van die Windhoekse sendeling J.G. Schröder daarin om 'n skool en 'n woonhuis, asook 'n kerk wat teen 1880 byna voltooi is, op te rig. In 1880 gaan hy op Otjikango (later Gross Barmen genoem) werk tot hy in Junie 1882 na Otjiseva kon teruggaan. Op versoek van die Herero-opperhoof, Maharero, en sy hele volk vergesel Eich hulle op hul suidelike tog gedurende 1883-’84 waarna hy na Otjiseva terugkeer.
In die Ooste
Weens 'n keelaandoening moes hy in Mei 1884 na Duitsland terugkeer, waar hy die gemeente Herborn bedien tot hy in 1886 na die nuwe Rynse sendingveld op die eiland Nieu-Guinee gestuur word. Die werk op die sendingstasie Bogadjim het met baie teleurstellings gepaardgegaan, want die inboorlinge was vyandig en die taal vir Eich onbekend. Nadat sy eerste vrou daar oorlede is, verlang hy om na Suider-Afrika terug te keer.
In Suid-Afrika
Hy is in 1891 weer in Duitsland maar vertrek in 1893 na Afrika en bevind hom teen 1893 op Sarepta, naby Kuilsrivier, waar hy sy sendingwerk hervat en eerw. Johannes Rath opvolg op 27 Julie. Daarna word Eich na Worcester verplaas, van waar hy Touwsrivier en Hexrivier bearbei en 'n nuwe sendingstasie op De Doorns stig.
Weens sy wye ondervinding word hy in 1896 tot superintendent van die Wes-Kaaplandse stasies van die Rynse Genootskap benoem, 'n betrekking wat hy 10 jaar beklee. Toe hy in April 1913 aftree, gaan hy met sy tweede vrou na Duitsland. Later keer hulle terug en vestig hulle op Worcester.
Gesinslewe
Uit sy huwelik met Margarethe Paschen is twee seuns en een dogter gebore. Die dogter trou met K.D. Haak, vader van die latere kabinetsminister J. Haak. Uit sy tweede huwelik, met Wilhelmine Auguste Klonk, is drie seuns gebore.
AMD
Hulle het die AMD Fusion-tegnologie in 2006 bekend gestel.
Neushoringvoëls
Neushoringvoëls (Bucerotidae) is 'n familie van voëls in die orde van Bucerotiformes. Neushoringvoëls kom in Afrika, tropiese dele van Asië, Nieu-Guinee en die Salomonseilande voor. Daar is 60 spesies in die familie, waarvan 22 op die IUBN-rooilys aangeteken is. Vanweë hul groot snawels word neushoringvoëls dikwels met toekans (familie Ramphastidae) verwar.
Bou
Neushoringvoëls se kenmerkendste eienskap is die groot snawels wat sydelings afgeplat en na onder geboë is. By die meeste spesies, en veral by mannetjies, word dit verder vergroot deur 'n snawelrif op die bosnawel.
Die snawel asook die vel om die oë is by baie spesies helderkleurig. Neushoringvoëls is taamlike groot voëls. Die kleiner spesies word sowat 60 cm lank terwyl die groter spesies langer as 1 m kan word. Die pote is betreklik kort en dik en die drie voortone is aan die basis met mekaar verbind. Die kloue is kort en skerp. Alle neushoringvoëls het lang sterte. Die vlerke is betreklik kort en gerond en daar is geen dekvere aan die onderkant van die vlerke nie.
Gedrag
Neushoringvoëls leef in woude of – soos in die geval van die meeste Suider-Afrikaanse spesies in savannes (bosveld). Sommige is uitsluitlik boomlewend en vreet vrugte en bessies, terwyl ander op die grond jag maak op insekte en ander klein diere.
Die broeigedrag van hierdie voëls is baie uitsonderlik. Hulle maak nes in 'n hol boomstam of in 'n rotsspleet wat met modder toegepleister word nadat die wyfie ingekruip het om haar eiers te lê. Slegs 'n klein spleet word oopgelaat waardeur die mannetjie haar en later ook haar kleintjies voer. Die wyfies van sommige spesies bly in die toe nes tot die kleintjies kan vlieg, terwyl die wyfies van ander spesies die nes vroeër oopbreek om met die versorging van die kleintjies te help.
Die kleintjies pleister die nes dan weer van binne toe. Terwyl die wyfie broei, word sy baie vet en verveer heeltemal. Dit is 'n buitengewone verskynsel aangesien die meeste voëls eers na die broeiseisoen verveer. Die broeigedrag van die bromvoël (Sucorvus leadbeateri) wyk effens af. Die nes word nie toegepleister nie en hoewel die mannetjie sy wyfie ywerig voer, verlaat sy soms die nes en hy broei dan.
Verteenwoordigers
Die meeste van die spesies wat in Suider-Afrika aangetref word, behoort tot die genus Tockus. Die bekendstes hiervan is die grysneushoringvoël (Tockus nasatus), die rooibekneushoringvoël (Tockus erythrorhynchus), die geelbekneushoringvoël (Tockus flavirostris) en die gekroonde neushoringvoël (Tockus alboterminatus).
Ander neushoringvoëls wat dikwels gesien word, is die boskraai (Bycanistes buccinator) en die bromvoël. Die bromvoël is groter as die res en oorwegend swart, met 'n helderrooi vel aan die keel. 'n Neushoringvoël wat nie in Suider-Afrika voorkom nie, is die Asiatiese jaarvoël (Rhyticeros undulatus). Die grootneushoringvoël (Buceros bicornis) kom in die Indiese subkontinent en Suidoos-Asië voor.
Vroeër is gemeen dat die aantal dwarslyne op die snawelrif 'n aanduiding van sy ouderdom is. Dit is egter nie so nie. Ander verteenwoordigers van die genus Rhyticeros word op Nieu-Guinee, Molukke en die Salomonseilande aangetref. Die Narcondam neushoringvoël (Rhyticeros narcondami) kom net op die klein eilandjie Narcondam in die Golf van Bengale voor. Die sowat 200 voëls is feitlik die enigste bewoners van die eiland.
Eleotridae
Eleotridae (slapers) is 'n vis-familie van die orde Perciformes. Die familie leef op die bodem en het twee aparte dorsale vinne. Dit is 'n redelike groot familie van 150 spesies wat voorkom in vlak kuswaters, strandmere en partykeer varswater. Drie van die spesies kom voor in Suider-Afrika.
2014 Spaanse Grand Prix
Die 2014 Formule Een Spaanse Grand Prix is op 11 Mei 2014 op die Circuit de Barcelona-Catalunya in Montmeló, Spanje gehou. Dit was die vyfde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Lewis Hamilton in sy Mercedes-Benz gewen.
Witspikkel-konynvis
Die witspikkel-konynvis (Siganus sutor) is 'n vis wat in die westelike Indiese Oseaan en aan die ooskus van Afrika vanaf Kenia tot by Sodwanabaai voorkom. Spesies is al opgemerk by Knysna. In Engels staan die vis bekend as die Bluespotted rabbitfish.
Voorkoms
Die vis se kop en lyf is silwergrys en oortrek met klein ligblou kolletjies. In die nag lyk die kolletjies wit. Aan die bokant van die kop en die dorsale vin is die vis geel (party van die visse is goud tot donkerbruin) van kleur. Die vis word tot 50 cm lank.
Siganidae
Die Konynvisse (Siganidae) is 'n vis-familie wat tot die orde Perciformes behoort. Daar is twee genera met dertig spesies in hierdie familie. Vier van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Witspikkel-konynvis
Habitat
Die vis leef in koraal- en rotsriwwe.
Siganidae
Kenmerke
Die familie is van gemiddelde grootte, die grootte wissel van 30 – 50 cm. Die familie leef klein skole saam en kom selde in water wat dieper is as 15 m voor. Alle strale van die familie se vinne is giftig, wonde is pynlik maar nie fataal nie. Om die pyn te verlig moet die wond in water (55 °C) gedompel word.
Waldemar IV van Denemarke
Waldemar IV of Waldemar Atterdag (omstreeks 1320 – 24 Oktober 1375) was van 1340 tot 1375 koning van Denemarke. Hy was die jongste seun van Christoffel II en sy vrou, Euphemia van Pommere. Hy het die grootste deel van sy kinderlewe en jeug in ballingskap deurgebring nadat sy pa uit Denemarke verban is.
Siganidae
Kenmerke
Die familie is herbivore en eet net alge. Hulle groei vinnig. Hul kleur patroon verskil gedurende die dag en nag. As hulle gedreig word, vertoon hulle almal 'n tipiese patroon van onreëlmatige bruin vlekke.
Waldemar IV van Denemarke
Bewind
Ná die sluipmoord op graaf Gerhard III van Holstein deur Niels Ebbesen en sy broers is Waldemar op 21 Junie 1340 as koning gekies. Hy het nie ’n handves geteken soos sy pa nie, waarskynlik omdat Denemarke jare lank nie ’n koning gehad het nie en niemand verwag het dat die 20-jarige koning ’n groter probleem vir die adellikes sou wees as sy pa nie.
Amienwas
Amienwas, wat ook na verwys kan word as suurgasverwydering en suurgasversoeting, verwys na 'n groep prosesse wat waterige oplossings van verskeie amiene gebruik om waterstofsulfied (H2S) en koolstofdioksied (CO2) vanuit gasse te verwyder. Dit is 'n algemene eenheidswerking in olieraffinaderye, petrochemiese aanlegte en aardgas verwerkingsaanlegte asook ander nywerhede.
Prosesse in olieraffinaderye of aardgas-verwerkingsaanlegte wat waterstofsulfied en/of merkaptane verwyder word algemeen na verwys as versoetingsprosesse, omdat hulle 'n produk lewer wat nie meer die suur, onwelriekende reuke van merkaptane en waterstofsulfied bevat nie.
Daar bestaan baie verskillende amiene wat gebruik word in gasbehandeling:
Die mees gebruikte amiene in nywerheidsaanlegte is die alkanolamiene MEA, DEA en MDEA.
Amiene word ook in baie olieraffinaderye gebruik om suurgasse vanuit vloeibare koolwaterstowwe soos vloeibare petroleumgas (VPG) te verwyder.
Beskrywing van 'n tipiese amienwasaanleg
'n Tipiese amienwasbehandelingsproses (soos geïllustreer deur die vloeidiagram hier langsaan sluit 'n absorbeerder eenheid in en 'n hergenerator eenheid asook bykomstige toerusting. In die absorbeerder absorbeer die afwaartsvloeiende amienoplossing die H2S en CO2 vanuit die opwaartsvloeiende suur gas om 'n versoete gasstroom as produk te lewer en 'n amienstroom wat ryk is aan die geabsorbeerde gasse. Die ryk amienoplossing word dan na 'n hergenerator gestuur ('n stroper met 'n opkoker) om 'n herwonne of arm amienoplossing te lewer wat weer in die absorbeerder gebruik kan word.  Die hergenerator se gestroopte oorhoofse gas bestaan dan uit gekonsentreerde H2S en CO2. In olieraffinaderye bestaan die stroopgas meestal uit H2S, wat hoofsaaklik afkomstig is vanuit die swawelverwyderingsproses (hidrogenering) uit ru-olie.  Hierdie  H2S-ryke gasstroom word dan gewoonlik na 'n Claus-proses gestuur om dit na elementêre swawel om te skakel. Die grootste hoeveelheid van die jaarlikse wêreldwye 64 miljoen ton swaelproduksie in 2005 was inderwaarheid die byproduk van koolwaterstofverwerkingsaanlegte. In sommige aanlegte sal verskeie amienabsorbeerder-eenhede 'n gemeenskaplike hergenerator deel.
Waldemar IV van Denemarke
Bewind
Maar Waldemar was ’n slim en vasbeslote man en hy het besef die enigste manier om oor Denemarke te regeer was om beheer oor sy grondgebied te kry. Die verband op Noord-Jutland is afbetaal met die geld wat sy vrou, Hedwig van Sleeswyk, in die huwelik ingebring het en met belasting van boere. Hy kon ook Noord-Friesland terugkry, wat hy dadelik swaar belas het om Suid-Jutland terug te kry.
John Lambreth
John Lambreth (gebore 27 Maart 1949) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Isfugle (1983) en Flies on the Wall (2005), en in die televisiereekse Alletiders julemand (1997) en Klovn (2005).
Waldemar IV van Denemarke
Bewind
Hy het ook Denemarke se oostelike provinsie prysgegee om streke te kan terugkoop wat vir hom belangriker was. Hy het teen Seeland opgeruk en dié provinsie oorgeneem. Sy onverskrokkenheid het vrees by sy teenstanders ingeboesem en sy belastingbeleid het die boere in bedwang gehou omdat hulle so hard moes werk om die belasting bymekaar te maak. Teen 1347 het Waldemar van al die Duitsers ontslae geraak en was Denemarke weer ’n verenigde nasie.
In 1349 het builepes (toe bekend as die Swart Dood) uit die niet verskyn. Duisende mense het gesterf en hele dorpe is uitgewis. Tussen 33% en 66% van die mense is dood. Waldemar het voordeel getrek uit die dood van sy vyande en ál meer grond en eiendom ingepalm. Hy het geweier om die belasting te verlaag hoewel minder boere minder grond verbou het. Adellikes het ook die belasting al hoe swaarder gevoel. In die volgende paar jaar het opstande toegeneem.
In 1354 het die koning en adellikes byeengekom om ’n vredesooreenkoms tussen die partye uit te werk. Die ou stelsel van 1282 is heringestel en almal se regte is herstel soos dit voor koning Christoffel II se handves was. Waldemar het egter ’n leër op die been gebring en nog meer grondgebied opgeëis. Rebellie het vinnig toegeneem. In dieselfde jaar was daar ook ’n geldkrisis wat paniek oor die hele Noord-Europa gesaai het.
Waldemar het met die troonopvolging van Swede probeer inmeng deur gravin Elizabet, wat met kroonprins Haakon van Swede sou trou, gevange te neem. Sy is gedwing om in ’n klooster te gaan woon en Waldemar het koning Magnus oorreed om sy seun met Waldemar se dogter, Margrethe, te laat trou. Die adellikes het egter nie ingestem nie en hulle het Magnus gedwing om te abdikeer. Hulle het Albrecht van Mecklenburg, een van die Waldemar se geswore vyande, as koning van Swede gekies. Albrecht het dadelik aan die werk gespring om Waldemar in sy spore te stuit.
Waldemar het steeds rebellies onderdruk en teen Swede en Noorweë geveg tot hy skielik siek geword het. Op 24 Oktober 1375 is hy in Noord-Seeland dood.
Nalatenskap
Waldemar IV word dikwels beskou as die grootste Middeleeuse koning van Denemarke. Volgens bronne was hy ’n intelligente, siniese, onverskrokke en slim heerser met ’n aanvoeling vir politiek en die ekonomie. Hy is opgevolg deur sy kleinseun Olaf IV van Noorweë, die seun van sy dogter Margrethe en Haakon VI van Noorweë.
Sy bynaam "Atterdag" word gewoonlik geïnterpreteer as "weer dag" (die letterlike betekenis daarvan in Deens), wat daarop dui dat hy nuwe hoop vir die koninkryk gebring het ná ’n donker periode van swak heerskappy.
Siganidae
Genus
Die volgende genus en spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
3 November
3 November is die 307de dag van die jaar (308ste in skrikkeljare) van die Gregoriaanse kalender, met 58 dae oor.
Vaandel
Seevaandel
Baie lande onderskei nie tussen hierdie gebruike nie en pas hulle eie standaard nasionale vlag toe in al drie gebruike; so 'n veeldoelige vlag staan bekend as 'n nasionale vaandel. Ander (soos die Verenigde Koninkryk, Italië, Rusland, Suid-Afrika, Australië, Nieu-Seeland en Japan) gebruik 'n wisselvorm van die nasionale vlag as vlootvaandel. Sulke vlae word dikwels streng op oorlogskepe vertoon, en in die algemeen sal burgerlike skepe nie vlootvaandels gebruik nie. Onderskeidende burgerlike vaandels is ook algemeen. In seldsame gevalle word 'n onderskeidende ontwerp gebruik vir die staatsvaandel, soos die blouvaandel van die Verenigde Koninkryk.
Wanneer 'n oorlogskip vertrek na 'n gevegsgebied word 'n groot weergawe van die vlootvaandel (bekend as 'n oorlogsvaandel) gebruik.
Militêre standaarde
In baie moderne weermagte verwys 'n "standaard" na 'n tipe vaandel wat op 'n voertuig gebruik word om die rang van die insittende aan te dui. Dit kan in die vorm van 'n bufferplakker op 'n venster, 'n nommerplaat met die insinje van die offisier se rang of 'n klein vlaggie op die enjinkap of modderskerm wees.
Lugvaandel
Met die ontstaan van onafhanklike lugmagte en die groei in burgerlike lugvaart in die eerste helfte van die 20ste eeu is 'n reeks onderskeidende vlae en vaandels aanvaar. Sulke vaandels kan verdeel word in lugmagvaandels, soos die Vaandel van die Koninklike Britse Lugmag en burgerlike lugvaandels. Lugvaandels is dikwels ligblou of lugmagblou van kleur.
Waldemar IV van Denemarke
Huwelik en kinders
Waldemar het in 1340 getrou met Hedwig van Sleeswyk en hulle het drie kinders gehad:
Kelly Preston
Op 12 Julie 2020 het Kelly Preston haar stryd teen borskanker, wat sy twee jaar lank gevoer het, verloor. Sy is in haar huis in Anthony, Florida oorlede.
Rotes Rathaus
Die Berlynse Raadsaal, wat vanweë sy fasadeontwerp met rooi klinkerstene as Rotes Rathaus bekend staan, is geleë in die Rathausstraße en dien as die setel van die deelstaatregering (Senaat) en regerende burgemeester (eerste minister) van die Duitse hoofstad Berlyn.
Houston
Houston is 'n stad in die deelstaat Texas (Verenigde State). Dit is die vierde grootste stad van die VSA met 2,3 miljoen inwoners en naas Dallas-Fort Worth een van die twee groot ekonomiese sentrums van Texas. Die metropolitaanse gebied van Houston het 'n bevolking van meer as sewe miljoen.
Rotes Rathaus
Die raadsaal is tussen 1861 en 1869 deur die argitek Hermann Friedrich Waesemann (1813–1879) gebou, waarby die raadsaal van Thorn in Wes-Pruise as argitektoniese voorbeeld gedien het. Die ontwerp van die toring met 'n hoogte van 94 meter is aan die torings van die katedraal van Laon in Frankryk ontleen. Die gebou is 'n tipiese voorbeeld van die Berlynse rondboogstyl, wat oorspronklik deur die argitek Karl Friedrich Schinkel en sy skool ontwikkel is, en het daarnaas ook baie kenmerke van Gotiese raadsale.
Houston
Houston staan veral bekend vir sy petrochemiese en lug- en ruimtevaartnywerhede. NASA het sy belangrikste kontrolesentrum in die stad opgerig, sodat "Houston" ook die eerste woord geword het wat op die maan gepraat is. Die metropolitaanse gebied van Houston beskik oor die grootste konsentrasie van mediese navorsingsinstitute in die VSA soos byvoorbeeld die Texas Medical Center en een van die besigste Amerikaanse seehawens aan die Golf van Meksiko.
Rotes Rathaus
Die raadsaal het 'n aantal ouer geboue vervang, wat gedeeltelik uit die Middeleeue gedateer het, en beslaan 'n hele straatblok. Die gebou het na sy voltooiing steeds as raadsaal gedien. Nadat dit tydens die Tweede Wêreldoorlog verniel is, is dit in die 1950's herbou as die setel van die Oos-Berlynse stadsregering, die Magistrat, terwyl die Wes-Berlynse regering na die Rathaus Schöneberg in die gelyknamige stadsdeel verhuis het. Met die hereniging van Wes- en Oos-Berlyn in 1991 het die Berlynse Raadsaal weer die amptelike setel van die Berlynse stadsregering geword.
Houston
Met 'n bevolking, wat tussen 1900 en 2005 van 45 000 tot meer as 5,2 miljoen gegroei het, is die metropolitaanse gebied van Houston een van die snelgroeiendste van die VSA. Die agglomerasie strek nou oor tien counties en is die sewende grootste in die land.
Houston is in Augustus 1836 deur die broers Augustus Chapman Allen en John Kirby Allen gestig en is genoem na Sam Houston, die gewilde generaal van die Slag van San Jacinto tydens die Texaanse Onafhanklikheidsoorlog, wie in September 1836 tot die president van die Republiek van Texas gekies is. Die stad is op 5 Junie 1837 geïnkorporeer en James S. Holman het die eerste burgemeester geword. In dieselfde jaar het Houston die hoofstad van die Republiek van Texas geword.
Aušra
Alhoewel slegs veertig uitgawes van Aušra verskyn het en sy oplaag beperk was tot 1 000 eksemplare, het die dagblad 'n belangrike bydrae tot Litaue se nasionale hergeboorte gelewer en uiteindelik tot Litaue se onafhanklikwording in 1918 gelei.
Die dagblad is later in Tilsit (tans Sowjetsk in die Kaliningrad-oblast) uitgegee. Die publikasie is in 1886 onder druk van finansiële moeilikhede gestaak.
Yas Marina-renbaan
Die Yas Marina-renbaan (حلبة مرسى ياس) is die tuiste van die jaarlikse Aboe Dhabi Grand Prix. Die baan is ontwerp deur Hermann Tilke, en is geleë op die Yas-eiland, ongeveer 30 minute se reis van die hoofstad van die Verenigde Arabiese Emirate, Aboe Dhabi. Yas Marina is een van drie Formule Eenbane in die Midde-Ooste, die ander twee is in Bahrein en Djedda.
Rotes Rathaus
Omgewing
Ná die Tweede Wêreldoorlog is die bouvalle en puinmateriaal in die historiese middestad verwyder, en noordwes van die raadsaal het 'n uitgestrekte oop ruimte ontstaan. Na hierdie ruimte, wat tussen die Marx-Engels-Forum, die Sint Mariakerk en die Berlynse televisietoring geleë is, verwys die Departement van Stadsontwikkeling sedert die vroeë 21ste eeu as Rathausforum, alhoewel dit nog geen amptelike naam dra nie. Die Neptunfontein, wat oorspronklik voor die Berlynse kasteel opgerig is, is na die raadsaal se hoofsiglyn verskuif.
Net voor die raadsaal ontstaan sedert 2013 die nuwe moltreinstasie Berliner Rathaus. Gedurende opgrawings, wat voor die begin van die boubedrywighede gedoen is, het argeoloë op die goed bewaarde oorblyfsels van die middeleeuse raadsaal, die raadsaaltoring en die geregsgebou afgekom. Groot dele daarvan sal bewaar bly en in 'n sogenaamde argeologiese venster vertoon word.
Chelonaplysilla aurea
Chelonaplysilla aurea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chelonaplysilla en tot die familie Darwinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1995 deur Bergquist.
2018 Monaco Grand Prix
Die 2018 Formule Een Monaco Grand Prix het op 27 Mei 2018 op die Monaco-renbaan in Monte Carlo plaasgevind. Dit was die sesde ren van die kampioenskapseisoen en is deur Daniel Ricciardo in sy Red Bull-TAG Heuer gewen.
Bande
Pirelli het die volgende bande aan alle spanne verskaf:
Kwalifisering
Max Verstappen kon nie aan die kwalifiseringsrondtes deelneem nie, omrede sy werktuigkundiges nie die motor betyds kon herstel nadat hy met die muur gebots het in die laaste oefensessie nie. Daniel Ricciardo het 'n nuwe kwalifiseringsrondterekord opgestel en sodoende die voorste wegspringplek verseker.
Notas
1 –Romain Grosjean het 'n straf van drie roosterplekke ontvang vir 'n botsing in die vorige wedren.
2 – Max Verstappen kon geen kwalifiseringstyd opstel nie, en is toegelaat om die wedren te begin volgens die beamptes se diskresie. Hy het ook 'n 15-plek roosterstraf ontvang: vyf plekke vir 'n ongeskeduleerde ratkasverandering en tien plekke vir die gebruik van 'n derde MGU-K.
1 – Beide jaers het nie die Grand Prix voltooi nie, maar is geklassifiseer omdat hulle meer as 90% van die renafstand voltooi het. Alhoewel Brendon Hartley sy 70ste rondte voor Charles Leclerc voltooi het, word Hartley agter Leclerc geklassifiseer na 'n 5 sekonde straf weens spoed in die kuipelaan.
Daisuke Sakata
Daisuke Sakata (gebore 16 Januarie 1983) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het slegs een keer vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Johann Wilhelm Redecker
duimnael|regs|270px|Die ou en nuwe kerk in Jöllenbeck, Redecker se geboortedorp, in 1876, 40 jaar ná sy geboorte.
Johann Wilhelm Redecker (Jöllenbeck, Duitsland, 29 September 1836 – Otjimbingwe, Suidwes-Afrika, 27 Januarie 1911) was ’n sendeling van die Rynse Sendinggenootskap in Suidwes-Afrika, handelaar en vader van die eerste argitek wat in die latere Namibië gebore is, Gottlieb Redecker, wat as staatsargitek tydens die Duitse koloniale bewind verantwoordelik was vir van Windhoek se bekendste bakens, soos die Tintenpalast en Christuskerk.
Redecker het op 15 Mei 1867 voet aan wal gesit op Walvisbaai as een van die Rynse sendelinge wat die baanbrekersendeling Carl Hugo Hahn in die gebied moes kom bystaan. Hy vestig hom op Omaruru en later Otjimbingwe, maar toe dié sendingstasie in 1874 tot niet gaan, bly hy daar agter as handelaar terwyl hy in die 1870’s (en waarskynlik nog daarna) sy eie winkel op die dorpie bedryf het. Volgens 'n ander weergawe van Redecker se verblyf in Suidwes-Afrika het hy hierheen gekom as handelaar-kolonis verbonde aan die Wuppertal-handelsmaatskappy, wat opgerig is deur die Rynse Sendinggenootskap. In 1870 is dit omskep in die Missions-Handels-Aktien-Gesellschaft (MHAG), wat takke gehad het op Otjimbingwe, Walvisbaai, Okahandja, Rehoboth en elders. Die maatskappy moes ontbind nadat dit swaar verliese gely het tydens die oorlog tussen die Namas en Herero’s van 1880. Redecker en Eduard Hälbich, wat saam met hom na Suidwes-Afrika verhuis het, het toe in die land aangebly as onafhanklike handelaars en wamakers.
Redecker was twee keer getroud: op 31 Maart 1869 met Lina Gronemeyer van Gütersloh, waar hul kinders ook skoolgegaan het, en in 1885 met Anna Maria Husemann. Altesaam agt kinders is uit albei huwelike gebore. Van dié kinders se oppasser was Johanna Gertze, wat op 25 Julie 1858 die eerste Herero-dopeling geword het.
Chelonaplysilla betinensis
Chelonaplysilla betinensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chelonaplysilla en tot die familie Darwinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1986 deur Zea & Van Soest.
Dutoiti
Die Dutoiti (Pseudochromis dutoiti) is 'n vis wat aan die ooskus van Afrika voorkom, vanaf Kenia tot by Park Rynie in KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis ook bekend as die Dutoiti.
Voorkoms
Die vis is oorwegend geel van kleur oor die lyf. Daar is 'n blou streep al langs die basis van die dorsale vin, van die voorkop tot by die stert, 'n blou streep onder die oë van die bek tot by die boonste rand van die operulum. Daar is ook 'n blou streep oor die rante van die twee stertlobbe. Die dorsale en anale vinne se rante is ook blou. Die vis word tot 9 cm groot.
Habitat
Die vis leef in koraal- en rotsriwwe tot op dieptes van 25 m. Die onvolwasse visse leef in getypoele. Hulle eet bodemskaaldiere, wurms en vis. Hulle kan in akwariums oorleef.
Lindsay Price
Lindsay Price (gebore 6 Desember 1976) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Purple People Eater (1988) en Club Dread (2004), en in die televisiereekse Two and a Half Men (2003) en NCIS (2003).
Dashcode
Dashcode is ’n sagtewaretoepassing wat deur Apple Inc. geskep is en ingesluit is by Mac OS X Leopard om die ontwikkeling van ’n sagtewarekontrole (widget) vir Dashboard te fasiliteer.
Ingrid Langballe
Ingrid Langballe (30 Januarie 1900 – 21 Maart 1975) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente En ny dag gryer (1945), Støv på hjernen (1961), Uden en trævl (1968), en In the Sign of the Taurus (1974).
John Waters (akteur)
John Waters (gebore 8 Desember 1948) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Weekend of Shadows (1978) en Stealth (2005), en in die televisiereekse All Saints (1998) en Offspring (2010).
Angelica Bridges
Angelica Bridges (gebore 20 November 1970) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Mystery Men (1999) en in die televisiereekse Baywatch (1989), Conan (1997), en Mortal Kombat: Conquest (1998).
Yuto Sato
Yuto Sato (gebore 12 Maart 1982) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het slegs een keer vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Chelonaplysilla delicata
Chelonaplysilla delicata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chelonaplysilla en tot die familie Darwinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1999 deur Pulitzer-Finali & Pronzato.
Lenny Von Dohlen
Lenny Von Dohlen (22 Desember 1958-5 Julie 2022) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Electric Dreams (1984) en Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992).
Fred Draper
Fred Draper (2 September 1925 – 28 Desember 1999) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Faces (1968), Husbands (1970), A Woman Under the Influence (1974), en Opening Night (1977).
Edie Brickell
Edie Arlisa Brickell (* 10 Maart 1966) is 'n Amerikaanse musikant en voorvrou van Edie Brickell & New Bohemians, onder meer bekend vir hul Amerikaanse toptientreffer "What I Am" en die album Shooting Rubberbands At The Stars (1989) waarvan daar meer as een miljoen eksemplare in die VSA alleen verkoop is. Die musiekvideo vir haar snit "Good Times" is ook wêreldwyd op die Microsoft Windows 95-rekenaarbedryfstelsel se laserskyf verskeep.
Olaf II van Denemarke
Vroeë lewe
Olaf is in 1375 op vyfjarige ouderdom as koning van Denemarke gekies met koningin Margrethe as sy regent. Sy het ’n kroningshandves namens hom onderteken omdat hy eers op vyftien koning kon word. Daarin het Olaf onder andere onderneem om die land terug te gee wat sy oupa Waldemar IV tydens sy bewind gekonfiskeer het.
Bewind
In 1380 met sy pa se dood het Olaf koning van Noorweë geword. Selfs toe hy in 1385 meerderjarig geword het, het sy ma deur hom regeer. Noorweë en Denemarke is dus onder Olaf verenig in ’n persoonlike unie. Die twee lande sou, met kort onderbrekings, dieselfde koning hê tot met Noorweë se onafhanklikwording in 1814.
Ondanks al die hoop wat Margrethe en die bevolkings van Denemarke, Noorweë en Swede vir Olaf se toekoms gehad het, is dit nooit verwesenlik nie. Hy is op 17-jarige ouderdom onverwags dood. Daar was dadelik gerugte dat hy vergiftig is, wat jare later gelei het tot die verhaal van die "Valse Olaf" (sien onder).
Margrethe
Ná sy dood is sy ma gekies as die "almagtige dame, meesteres en regent van die Koninkryk van Denemarke". Denemarke se grondwet het nie in dié tyd voorsiening gemaak vir ’n vrou op die troon nie. Die volgende jaar is sy gekies as Noorweë se "heersende koningin".
Na dié omverwerping van koning Albrekt van Mecklenburg se bewind in 1389 is sy gekies as "almagtige dame van Swede". Sy het dus die drie Skandinawiese koninkryke verenig in ’n persoonlike unie onder een kroon vir haar opvolger, koning Erik van Pommere op 13 Junie 1397.
Ná Olaf is geen Noorweegse koning vir die volgende 550 jaar op Noorweegse grondgebied gebore nie tot met die geboorte van prins Harald in 1937. Olaf se dood was ook die einde van die manlike linie van die Folkung-dinastie in Swede.
Die Valse Olaf
’n Handelaar wat die nuus gehoor het, Tyme von der Nelow, het die man toe na Gdansk geneem, waar die mense van aansien hom as die regmatige koning van Denemarke en Noorweë verwelkom het en vir hom duur klere en presente gegee het. ’n Seël is vir hom gemaak en hy het aan koningin Margrethe geskryf en gesê hy is haar seun en en dat hy sy land en titels terugeis. Margrethe het aan hom teruggeskryf en gesê as hy kan bewys hy is haar seun, sal sy te bly wees om hom as sodanig te erken.
Die man is na die koningin geneem en daar is dadelik vasgestel dat hy nie Olaf was nie. Hy kon nie ’n woord Deens praat nie en toe hy ondervra is, het hy erken dat hy van Pruise is. Hy is daarna op die brandstapel tereggestel.
Pous Innocentius X
Innocentius X was die 236ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1644 tot 1655. Na sy opleiding as regsgeleerde volg hy Pous Urbanus VIII op. Hy was polities baie slim en het die wêreldlike mag van die Vatikaan aansienlik uitgebrei. Hy was die agter-agter-agter-kleinseun van Pous Alexander VI.
Biografie
Pous Innocentius X is gebore as Giovanni Battista Pamphilj of Pamphili op 6 Mei 1574 in Rome, Italië seun van Camillo Pamphilj en sy vrou Flaminia de Bubalis. Sy familie was afkomstig van Gubbio in Umbrië. Hy behaal 'n graad in die regte aan die Collegio Romanum en volg sy oom Girolamo Pamphilj op as ouditeur van die Rota. Op 19 Januarie 1626 stel Pous Gregorius XV hom aan as titulêr patriarg van Antiochië. Op 30 Mei 1626 stuur Pous Urbanus VIII hom as nuntius na Spanje. Op 30 Augustus 1626 stel Pous Urbanus VIII hom aan as kardinaal in pectore. Op 19 November 1629 word hy aangestel as kardiaal-priester van S. Eusebio. Op 15 September 1644 volg hy Pous Urbanus VIII en word gekroon op 4 Oktober 1644 deur kardinaal Carlo de' Medici. Hy regeer tot sy dood op 7 Januarie 1655 en word opgevolg deur Pous Alexander VII. Die naam ‘Innocentius’ beteken 'onskuldige'.
Pontifikaat
Die konklaaf na die dood van Pous Urbanus VIII was stormagtig en het geduur van 9 Augustus 1644 tot 15 September 1644. Die Spaanse kandidaat kardinaal Firenzola, was nie aanvaarbaar vir die Franse kardinale gelei deur kardinaal Mazarin nie. Pamphilj is as kompromis-kandidaat verkies en hy neem die naam Innocentius X aan.
Na sy verkiesing kla die nuwe pous die Barberini-familie aan van die misbruik van publieke fondse. Die broers Francesco, Antonio en Taddeo Barberine vlug na Parys, waar hulle beskerm word deur kardinaal Mazarin. Innocentius het hulle eiendomme gekonfiskeer. Op 19 Februarie 1646 publiseer hy 'n bul wat kardinale verbied om Rome vir langer as ses maande te verlaat sonder die toestemming van die pous. Die Franse parlement het die ordinansie ongeldig verklaar vir Frankryk. Innocentius moes toegee toe kardinaal Mazarin dreig om Franse troepe na Italië te stuur. Die betrekkinge met Frankryk het later verbeter, die Barberini is gerehabiliteer en 'n seun van Taddeo, Don Maffeo Barberini het getrou met Olimpia Giustiniani, 'n niggie van die pous. Op 31 Mei 1653 publiseer Innocentius X sy bul "Cum Occasione" waarin die vyf stellings van die Jansenisme veroordeel word. Dit het aanleiding gegee tot die formulierstryd. Blaise Pascal het die Janseniste gesteun, maar uiteindelik is hulle uitgeroei en hulle klooster in Port-Royal is met die grond gelyk gemaak.
Innocentius het die oorlog teen Parma, wat sy voorganger Pous Urbanus VIII begin het, voortgesit. Op 2 September 1649 vernietig die pouslike troepe die stad Castro.
Die pous publiseer op 26 November 1648 'n bul met die titel "Zelo Domus Dei" waarin hy die Vrede van Wesfale (ook Vrede van Münster) veroordeel. Die Europese magte verontagsaam die bul.
Jason Watkins (akteur)
Jason Watkins (gebore 28 Oktober 1962) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Trollied (2011), W1A (2014), en Taboo (2017).