cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Riebeek-Kasteel
Ds. M.J. de Kock
Hy het hom in die eerste plek toegelê op die konsolidering van die gemeente. Daartoe is oorgegaan in oorleg met die omliggende gemeentes om die grenslyne duidelik te trek. Verder is onder sy leiding die skuld van £1 500 afbetaal wat gerus het op die gemeente deur die aankoop van 'n kosinrigting vir leerlinge aan die plaaslike skool. Deur die verkoop van 'n deel van die eiendom in boupersele is die sustentasiefonds van die gemeente aanmerklik versterk. Ook is die kerksaal vergroot en doelmatig ingerig vir die hou van basaars en ander gemeentelike byeenkomste. Op Hermon-stasie is 'n sierlike kerksaal deur hom tot stand gebring vir die beter bearbeiding van daardie deel van die gemeente Riebeek-Kasteel. Hoewel die getalsterkte van die gemeente onder sy bediening nie veel vermeerder het nie, was die finansiële toestand van die gemeente gesond, en die insameling by dankfeeste en gemeentebasaars bemoedigend. Die geestelike en gemeenskaplike bande is versterk nie alleen deur die opkoms na die openbare eredienste in die kerk en na die bidure op die dorp nie, maar veral deur die weeklikse bidstonde deur hom ingestel in die verskillende buitewyke van die gemeente. Hy het dit persoonlik gelei en is deurgaans goed bygewoon. Onder sy leiding en met die kragdadige ondersteuning van sy eggenote is al die werksaamhede van verskillende aard, wat die leraarsamp met hom meebring, getrou verrig. Sy strewe was steeds die opbou van die gemeente in sy geheel, op maatskaplike en kulturele gebied, die redding van onsterflike siele, en die verheerliking van sy Heer en Meester.
Michellspas
Onlangse verbeteringe
Die pas is die laaste keer gedurende 1988 tot 1994, deur die padboukonstrusiespan van die Kaapse Provinsiale Administrasie onder leiding van mnr. Fritz Schwabe, herkonstrueer. Die resident-ingenieur was mnr. Ettiene Roux bygestaan deur ingenieurs en tegnici soos Fred Henning, John Cullum, Stephan Condon, Gerhard Botha, Francois Ryke, Bertie van Koersveld, Steward Bain en Schalk Carstens. Die hoofvoorman was Isak Engelbrecht. Verder was daar 'n span van meer as 300 mense, wat brugbouers, voormanne, blasters, vakmanne en arbeiders ingesluit het, almal verbonde aan die Kraaifonteinse padbou-eenheid. Die pad is verbreed met klimlane vir vragmotors en die ou betonpad wat na die Tweede Wêreldoorlog deur Italiaanse kryggevangenes gebou is, is met 'n bitumeneuse blad vervang. Alle waterweë in terme van pyp en kasduikers is ook vervang. 'n Nuwe brug is oor die Breederivier gebou – die Wittebrug.
John Savage (akteur)
John Savage is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Deer Hunter (1978), Hair (1979), Salvador (1986), en The Thin Red Line (1998). Hy was tussen 1993 en 2003 met die Suid-Afrikaanse aktrise Sandi Schultz getroud.
NG gemeente Riebeek-Kasteel
Ds. M.J. de Kock
Ds. De Kock het die gemeente eindelik tot 1947 gedien, toe hy st emeritaat aanvaar.
Michellspas
Spelling
Die korrekte spelling van die pas se naam is sonder 'n T. Dus Michellspas. Die pas se naam word dikwels verkeerdeliks as "Mitchellspas" (met 'n T) aangegee aangesien dit 'n meer bekende spelling van die van is. Die pas is na landmeter-generaal Charles Cornwallis Michell, wat superintendent van openbare werke in die Kaapkolonie tydens die bou van die pas was, vernoem.
NG gemeente Riebeek-Kasteel
Tot die 90-jarige mylpaal
180px|regs|duimnael|Ds. N.F. (Nic) Treurnicht was medeleraar van die [[NG gemeente Swartland van 1946 tot 1950. Daarna was hy tot 1954 leraar van Riebeek-Kasteel, maar ontvang demissie vir verdere studie, waarna hy in 1957 uit die bediening tree. ]]
Omdat die jongste tans beskikbare (Ons gemeentelike feesalbum) oor die gemeente se geskiedenis in 1952 gepubliseer is, is dit net moontlik om die gebeure tot op die vooraand van die gemeente se 90-jarige bestaan weer te gee. Ds. W.J. Lubbe het ds. De Kock in 1948 opgevolg. Gedurende sy tweejarige bediening is noodsaaklike herstelwerk aan die toe meer as 30 jaar oue kerkgebou teen 'n bedrag van £33 000 gedoen. Ook is die doeltreffende kerkkoshuis, waarmee reeds voor sy koms 'n begin gemaak is, voltooi. Op 14 Oktober 1950, die jaar van ds. Lubbe se vertrek, is ds. Nicolaas Franciscus (Nic) Treurnicht (28 Oktober 1920 – 10 Januarie 2000 ) in die gemeente ontvang en bevestig, die eerste keer dat 'n leraar van die moedergemeente, Swartland, na Riebeek-Kasteel toe kom. Destyds het die gemeente 442 lidmate en 700 siele getal, wat in 2015 onderskeidelik 455 en 621 was. Ds. Treurnicht het die bediening in 1957 verlaat nadat hy demissie vir verdere studie gekry het. Hy het die kiesafdeling Piketberg in minstens 1961, 1966, 1970 en 1974 vir die Nasionale Party gewen.
125-jarige viering
Met die gemeente se 125-jarige bestaansviering het Die Burger op 18 Oktober 1988 as volg berig: "Die dorp se NG kerk is vandeesmaand 125 jaar oud en 'n gemeentefees om die geleentheid te vier, begin reeds op Vrydag, 28 Oktober, met 'n geselligheid in die kerksaal. Groeteboodskappe sal voorgelees word en oud-inwoners en leraars sal staaltjies vertel. By dié geleentheid sal 'n vingerete voorgesit word en die simboliese verkoping van die feesblad sal plaasvind. Op Saterdag, 29 Oktober, word die museum geopen. Dit is in die ou kerkgebou wat later as kerksaal en jare lank deur 'n boukontrakteur as pakkamer gebruik is. Die Kasteelberg-Wandelpad-natuurreservaat in die berg net bokant die museum word tegelykertyd oopgestel. Die Saterdagoggend word 'n besigtigingstoer en 'n wynproewery in die moderne wynkelder op die dorp gehou. Die middag om halfses word 'n outydse bruilofonthaal in 'n skuur op 'n plaas buite die dorp gehou. Die organiseerders van die onthaal wil die lewenswyse van 125 jaar gelede so getrou moontlik naboots. Die bruidspaar sal in 'n koets daar aankom en die optog sal talle ou motors en 'n wa vol gaste insluit. 'n Orkes, wat 'n ou orreltjie, konsertina, trekklavier en kitaar gebruik, sal die musiek maak. Van die gaste sal tradisionele feesklere dra. Later die aand word die fees voortgesit met 'n seremonie in die kerksaal waar grepe uit die geskiedenis van die ou skooltjie vertel sal word. 'n Oud-inwoner van die dorp en voormalige leraar van die gemeente, mnr. N.F. Treurnicht, sal die feesrede lewer. Hy was ook voorsitter van die Komitee vir Maatskaplike Aangeleenthede in die Presidentsraad. Sondagoggend om halftien word die fees afgesluit met 'n Nagmaaldiens in die kerk. Ná die diens drink die gemeente tee in die kerksaal."
Taalherlewing
Stappe om taalverskuiwing om te keer
Hierdie taalherlewingsmodel is bedoel om alle inspanning op die doeltreffendste manier moontlik aan te wend en om te sorg dat onnodige koste en energie nie op die latere herstelfases verspil word as selfs nog nie eens die eerste fase aangepak is nie. Dit is byvoorbeeld ’n vermorsing van tyd, geld en moeite om ’n veldtog van stapel te stuur om die gebruik van die taal vir uitsaaiwese en die staatsdiens te bevorder as daar skaars enige gesin is wat die taal kan praat.
Faktore wat kan help om ’n bedreigde taal te bevorder
David Crystal stel in sy boek, Language Death, ses faktore voor wat kan help om ’n taal te bevorder. Hy veronderstel dat ’n bedreigde taal sal vooruitgaan indien die sprekers:
Voorbeelde
Hebreeus is suksesvol weer in die lewe geroep. Dit is die enigste voorbeeld van ’n uitgestorwe taal wat tot ’n nasionale taal met miljoene moedertaalsprekers herleef het. Die herlewing van Kornies het in 1904 begin, nadat dit vir meer as ’n eeu lank dood was. Dit is nou suksesvol herleef, met ’n toenemende aantal sprekers wat tans ’n paar duisend sterk staan. Amptelike pogings om tale van uitwissing te red, soos die bevordering van Iers in beide die Republiek van Ierland en Noord-Ierland, Wallies in Wallis, Galicies in Galicië, Baskies in Baskeland en Katalaans binne Katalonië, is met gemengde sukses begroet. In Sjina bestaan daar etlike entoesiastiese groepe wat Mantsjoe, die taal van hul voorouers, deur beskikbare woordeboeke en handboeke probeer herleef. Party besoek af en toe die Qapqal Xibe Outonome Streek in Xinjiang, waar die verwante inheemse Xibe-taal steeds gepraat word. Sommige Indiaanse stamme het ook probeer om hul sterwende tale te laat herleef.
Dikwels sal die organisasie wat ’n taal wil herleef ’n spesifieke streektaal uitkies (soms selfs een taal uit verskeie dialekte saamstel) en dan deur nuwe gebruiksvorme aanvul. Hierdie gebruiksvorme het hoofsaaklik betrekking op die moderne woordeskat, wat nuutskeppings insluit, asook afleidings, die nuwe betekenisse wat vir ou woorde toegeskryf word, leenvertalings uit sustertale (Arabies vir moderne Hebreeus, Wallies en Bretons vir Kornies) of leenwoorde wat net so uit moderne internasionale tale geneem word. Die ondersteuners van die ander streektale sal aanvoer dat die gekose een nie eg is nie en dat die oorspronklike doel van die herlewing gefaal het.
Europa
In Europa, gedurende die 19de en 20ste eeu, het die gebruik van beide die plaaslike en aangeleerde tale afgeneem soos die sentrale regering van die onderskeie state hul volkstaal as die standaardmedium vir amptelike en onderwystaal afgedwing het (soos in die geval van Frankryk, Spanje en Italië).
Oor die afgelope dekades het plaaslike nasionalisme en menseregtebewegings tot ’n meer multikulturele beleid binne die Europese lande tot gevolg gehad. Fel kritiek is uitgespreek teen voormalige praktyke van plaaslike tale wat onderdruk is, soos in die term taalmoord opgemerk kan word. Veldtogte het die status van plaaslike tale tot só ’n mate in Europese streekgebiede verhoog dat dit as amptelike tale, naas die nasionale taal, aanvaar is. Die Europese Raad se handeling in hierdie gebied (deur middel van die Europese Manifes vir Plaaslike of Minderheidstale) is teenstrydig met die Europese Unie se erkenning van amptelike status aan slegs ’n beperkte aantal amptelike tale.
Aan die ander kant is daar Latyn. Hierdie antieke taal is oor die eeue heen in die hoë onderwys en vir akademiese kommunikasie gebesig en het ’n kultuurskakel regdeur al die universiteite tot en met die voornoemde tydperk gelaat. Hoewel hierdie taal genoeg belangstelling gewek het om ’n herlewingsbeweging tot stand te bring, toon die aantal sprekers van die sogenaamde Lewende Latyn ’n sukkelende groei. Die rede hiervoor is dat die taal nie eie aan enige van vandag se oorgeblewe volke is nie; daarom het hierdie dooie taal bitter min ondersteuning van regerings, hetsy op nasionale of internasionale vlak, ontvang.
Wêreldwyd
In die 20ste eeu alleen het honderde tale reeds regoor die wêreld uitgesterf. Daar bly dié oor waarvan slegs ’n enkele paar opgetekende sprekers nog lewe – hierdie tale staan as bedreigde tale bekend. Die VN skat dat meer as die helfte van die tale wat vandag gepraat word, minder as 10 000 sprekers het en ’n kwart minder as 1 000 sprekers oor het; indien daar nie enige poging aangewend word om hulle te onderhou nie, sal die meeste hiervan binne die volgende honderd jaar uitsterf. Die Bedreigde Taalfonds is ’n fonds wat op die bewaring en herlewing van bedreigde tale toegespits is.
Sophie Roux
Sophie Roux (1907–1985) was ’n vroeë Afrikaanse skrywer van gewilde leesstof, waarin sy soms omstrede temas aandurf.
Herkoms en vroeë lewe
Sophia Jacoba Elizabeth Loubse was op 16 Oktober 1907 in die distrik Tulbagh gebore. Op jeugdige ouderdom verhuis die gesin na Griekwaland-Wes, waar haar vader ’n perdeboerdery aan die gang sit. Later is hulle in die Transvaal woonagtig, waar sy haar skoolopleiding op Wolmaransstad ontvang met Eitemal as een van haar onderwysers.
Loopbaan
Op agttienjarige leeftyd trou sy met Hennie Roux van die Paarl (enigste seun van F.G. Roux, een van die eerste direkteure van Die Burger) en hulle het twee kinders, die latere Junior Springbok rugbyspeler Francois (lid van die Junior Springbokspan wat in 1955 teen die Britse Leeus gespeel het) en Nanette. Sy bekwaam haarself as onderwyseres en dien ook in die dertigerjare op die redaksie van Die Vaderland. Ná die dood van haar man trou sy in 1941 met Ryno le Sever van der Riet (wat in sy studentedae rugby vir die Westelike Provinsie gespeel het) en hulle het een kind, Le Sueur. Hulle woon onder andere op Clifton in Kaapstad, op Swellendam en later in Edenvale in Transvaal.
Latere jare en sterfte
Ná haar tweede man se dood vestig sy haar in Yeoville in Johannesburg. Sy is op 9 Julie 1985 in Yeoville in Johannesburg oorlede.
Romans
Wrede grense hanteer die probleem van ’n jong meisie wat in ’n buite-egtelike verhouding swanger raak, in ’n tyd toe hierdie onderwerp ’n gewaagde een was vir die kulturele norme wat destyds gegeld het. Die titel verwys na die onmenslike grense wat mense oprig teenoor diegene wat om watter rede ook al sosiaal uitgewerp word. Die gevalle Grieta du Plooy vind herberg by ’n jong vrou op ’n plaas, Suzanne Lombard, waar sy nogtans aan vernedering blootgestel word deur Suzanne se man Flip, ’n dronkaard, wat voel dat sy huis besmet word. Die geskiedenis van hierdie ongelukkige huwelik en die onregverdigheid waarmee Suzanne behandel word, sluit ook ten nouste by die titel aan. Suzanne soek dan ontvlugting in die arms van dr. Du Toit, hoewel sy haar berus in die feit dat sy getroud moet bly ter wille van haar kinders. Die jong dominee Steyn ontferm hom oor Grieta en wanneer sy weens siekte ’n miskraam het, trou hy met haar. Hoewel die tema kontensieus is en vir ’n onthoubare roman kan sorg, slaag die skryfster nie daarin om die karakters geloofbaar te maak as mense wat beide goed en kwaad in hulle ronddra nie. Beide Grieta en Suzanne word, ten spyte van hulle sosiale misstappe, eerder as onskuldige slagoffers van omstandighede gesien. Die sielestryd vir die besluite wat geneem moet word, is ook onoortuigend geteken. In 1935 wys die lesers van Die Volksblad in ’n peiling vir Wrede grense aan as die vierde beste Afrikaanse prosawerk tot op daardie stadium.
Fyn en broos behandel die verset teen konvensionele huweliksnorme, met uitbeelding van die emansipasie van die vrou. Tilde Louw is die fyn en broos skoolmeisie, wat in ’n arm, groot gesin grootword en van rykdom en hartstogtelike liefde droom. Nadat sy die skool verlaat het vra haar edel onderwyser, Pieter Boshoff, haar om te trou. Sy raak egter verlief op ’n passievolle jong kunstenaar, Fritz van Manen, wat haar verlaat. Wanneer sy dan met Pieter trou, beskou sy haar welaf toestand as ’n soort slawerny en knoop weer ’n verhouding aan met die kunstenaar Fritz, wat haar gewetenswroeging besorg. Wanneer sy nou terugkeer na Pieter, is dit met ’n groter besef van sy goedheid.
Daar sal gras oor groei is ’n vervolg op Fyn en broos en bring die verdere geskiedenis van Tilde en Fritz en die ander karakters van die vorige roman, wat almal nou baat gevind het by groter volwassenheid.
Ontspanningsromans
Later skryf Roux hoofsaaklik ontspanningsromans. Onbesonne hart het die susters Lanta en Janet as hoofkarakters. Janet se eerste huwelik misluk en sy gaan woon weer saam met haar mooi suster Lanta by hulle pa. Jan Heinz is verlief op Lanta en Janet op Jan. Die vrouehater Lodewyk ontmoet toevallig vir Lanta en neem hom voor om haar te verneder omdat hy meen dat alle mooi vroue met mans se liefde speel en hulle dan verwerp.
Ander romans van haar sluit in Vertraagde lente, Onvermydelike lewe, Wilde jasmyn en Helder oomblik.
Kortverhale
Kortverhale van haar word gebundel in Arme drommels en ander verhale.
Drama
Haar drama Moenie breek nie word in die veertigerjare opgevoer deur Pierre van Vuuren se geselskap.
Publikasies
Werke wat uit haar pen verskyn sluit in:
Engelsman se graf
Engelsman se graf kan na een van die volgende verwys:
Janet Waldo
Janet Waldo (4 Februarie 1919 – 12 Junie 2016) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Jetsons (1962), The Adventures of Superboy (1966), Wacky Races (1968), en The Perils of Penelope Pitstop (1969).
Liberale Party (Verenigde Koninkryk)
Die Liberale Party was een van die twee groot partye wat die politieke lewe in die Verenigde Koninkryk in die 19de en vroeë 20ste eeu oorheers het.
Die party, wat in 1859 gestig is, het sy oorsprong in die Whig Party en die sogenaamde Radikale, later het ook aanhangers van Sir Robert Peel by die Liberale aangesluit. Die kwessie van Ierse selfregering het tot 'n skeuring in die Liberale Party gelei, maar dit kon in 1906 ná 'n reuse-oorwinning in die algemene verkiesing nog eens die regering vorm. In hul regeringstyd het die Liberale die sogenaamde Liberale Hervormings deurgevoer waardeur 'n basiese welvaartstaat geskep is.
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het die Liberale 'n koalisieregering met die Konserwatiewe Party gevorm wat in 1922 beëindig is. In die 1920's het die Arbeidersparty daarin geslaag om steeds meer kiesers uit die werkersklas agter hulle te skaar en die Liberale sodoende as hoofopponente van die Konserwatiewe Party te vervang. Dit was die begin van die Liberale Party se geleidelike agteruitgang, en sy steun in nasionale verkiesings het steeds verder afgeneem. In die 1950's het die getal Liberale afgevaardigdes in die Britse Laerhuis afgeneem tot slegs ses.
In die 1960's en 1970's het die Liberale nogeens steun herwin, maar eers nadat die party in 1981 met die nuut gestigte Sosiaal-Demokratiese Party (SDP) saamgespan het om die SDP-Liberale Alliansie te vorm, was dit in verkiesings weer suksesvol. In die algemene verkiesing van 1983 het die Alliansie 25% van die uitgebragte stemme behaal, alhoewel dit slegs 23 van die 650 setels in die Laerhuis kon verower. In 1988 het die Liberale formeel met die SDP saamgesmelt om die Liberaal-Demokrate te vorm. 'n Klein splintergroep, wat hierdie samesmelting teengestaan het, het in 1989 van die party afgestig om 'n nuwe Liberale Party te vorm. Hierdie party tree nie as regsopvolger van die vroeëre Liberale Party op nie.
Balgowan, Dundee
Balgowan is 'n gebied in Dundee, Skotland. Die naam is afkomstig uit die Skots-Gaelies Baile Ghobhainn, wat grofsmid beteken.
Storm
duimnael|regs|250px|Die rolwolk van 'n donderbui beweeg oor Enschede (Nederland) Die term storm verwys na 'n weerverskynsel in die atmosfeer van 'n planeet, wat swaar weer met sterk winde behels. Storms op die aarde word onder meer gekenmerk deur stormwind, donder en bliksems (in die geval van 'n donderbui), swaar reën (soms ook ysreën) of stormsterkte-wind wat materie beweeg, soos byvoorbeeld 'n sneeustorm, haelstorm, sandstorm, werwelwind of tornado, waarvan die drie laasgenoemdes groot hoeveelhede sand of stof opskop en soms oor groter afstande beweeg. Werwelwinde en tornado's is selfs in staat om swaar voorwerpe op te tel en berokken groot skade in die gebiede wat deur hulle getref word.
Gewoonlik word winde met 'n snelheid van tenminste 20,8 meter per sekonde (74,9 kilometer per uur) of 12 Beaufort in die weerkunde storms genoem. Storms met windsnelhede van tenminste 32,7 meter per sekonde (117,7 kilometer per uur) of 12 Beaufort word orkane genoem.
Storms ontstaan as gevolg van groot drukverskille in die atmosfeer, wat oor 'n relatief klein afstand optree. Hierdie verskynsel is kenmerkend vir magtige laagdrukgebiede. Stormwinde tree daarnaas ook as gevolg van die topografie van 'n bepaalde gebied op, byvoorbeeld wanneer wind in 'n nou vallei gekanaliseer word soos in die geval van die Franse Mistralwind.
Tipologie van storms
duimnael|regs|250px|Donderbui oor Chaparral, Nieu-Meksiko (VSA)duimnael|regs|250px|Die Groot Rooi Vlek op die planeet [[Jupiter]] Daar bestaan 'n groot aantal benamings vir die verskillende tipes van storms.
Storms op ander planete
Storms kom ook op ander planete voor wat oor 'n geskikte atmosfeer beskik, soos byvoorbeeld gasreuse. Die bekendste voorbeeld is Jupiter se Groot Rooi Vlek, 'n soort tropiese sikloon wat reeds tenminste 340 jaar lank waai en groter is as ons aarde. Die storm is deur die Italiaanse sterrekundige Galileo Galilei ontdek. 'n Soortgelyke, maar minder bekende storm, die sogenaamde Groot Donker Vlek, woed op die planeet Neptunus.
Die Hubble-ruimteteleskoop het in September 1994 ook foto's van die storms op die planeet Saturnus geneem, wat ontstaan sodra warm lug opstyg - net soos in die geval van 'n aardse donderbui. Die storm, wat die naam Draakstorm gekry het, het oor meer as 7 900 myl in oos-westelike rigting gestrek en was dus net so groot soos die middellyn van die aarde.
NG gemeente Hoopstad
duimnael|300px|links|Hoopstad se NG kerk in 1917.
duimnael|regs|170px|Ds. Gustav Radloff was leraar van 1881 tot 1898 Hoopstad se eerste leraar toe hy 'n beroep aanvaar het na die [[NG gemeente Krugersdorp. Hy het sy emeritaat in 1914 aanvaar en is oorlede op 4 Oktober 1928. Sy enigste ander gemeente was Bloemfontein van 1871 tot hy ná 'n tweede, eenparige beroep daartoe beweeg is om Hoopstad toe te kom.]]
duimnael|links|280px|Die NG kerk op [[Hoopstad, 2008.]]
duimnael|regs|170px|Ds. T.C. Dönges, vader van die kabinetsminister [[Eben Dönges, het in 1902 op Hoopstad begin werk omdat Bothaville, sy vorige standplaas, tydens die Tweede Vryheidsoorlog heeltemal deur die vyand verwoes is. Hy is eers in Oktober 1903 hierheen beroep.]]
duimnael|links|230px|Dié beriggie oor ds. D.J. Conradie, leraar van 1963 tot 1969, het in Maart 1964 in Die Voorligter verskyn.
duimnael|regs|160px|Ds. D.P.M. Olivier, leraar van 1921 tot 1928.
duimnael|regs|160px|Mev. ds. D.P.M. Olivier, pastoriemoeder van 1921 tot 1926.
duimnael|regs|160px|Ds. C.B. van Zyl, leraar van 1969 tot 1975.
Die NG gemeente Hoopstad is 'n Vrystaatse gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Ring van Boshof. Dis in 1876 gestig as die 22ste gemeente in die Vrystaatse Kerk.
Dorpstigting
Die boere in die omgewing van die huidige dorp het reeds in 1862 'n versoekskrif, onderteken deur 365 mense, aan die Volksraad gerig en om 'n dorp gevra. Die Volksraad het toegestem, maar die mense kon nie eensgesindheid bereik oor die plek waar die dorp aangelê moes word nie, en oor die naam. In 1873 word die Volksraad weer gevra om die stigting van 'n dorp in die wyk Vetrivier goed te keur. Die Volksraad het die aansoekers verwys na die besluit van 1862 wat reeds toestemming verleen het. In 1874 is besluit dat die dorp op Kameeldoorns, distrik Boshof, aangelê sal word. Die plaas was die eiendom van H.A. van Zyl, en hy het 'n deel daarvan verkoop vir £1 500. Kameeldoorns het vroeër onder Winburg geressorteer; gedurende die Oranjeriver-soewereiniteit was dit die eiendom van Isaac Dyason, magistraatsklerk van Winburg. Later het dit aan Henry Green, tweede Britse resident, behoort.
Ferdinand de Saussure
Ferdinand de Saussure (26 November 1857 – 22 Februarie 1913) was 'n Switserse taalkundige. Sy idees het die grondslag gelê vir baie beduidende ontwikkelings in linguistiek in die 20ste eeu.
Biografie
Hy is gebore in Genève in 1857. Saussure het tekens van aansienlike talent en intellektuele vermoë so vroeg as die ouderdom van veertien gewys.
NG gemeente Hoopstad
Dorpstigting
Die Ring van Winburg van die NG Kerk het in 1876 op Boshof vergader. By dié geleentheid is dit besluit om 'n nuwe gemeente aan die Vetrivier te stig. 'n Kommissie, bestaande uit ds. Gustav Radloff van Bloemfontein en Aart van der Lingen van Harrismith, en ouderling Prinsloo van Winburg, is benoem om na Vetrivier te gaan en die grenslyne van die nuwe gemeente vas te stel. Die naam van die nuwe gemeente het baie onaangenaamheid veroorsaak. Uiteindelik is besluit dat die dorp Hauptstad genoem sal word ter ere van landmeter A.P. Haupt wat die dorp opgemeet het. Maar daar is op gewys dat die naam letterlik "hoofstad" beteken, en dit sal verwarring skep met die werklike hoofstad, Bloemfontein.
'n Soort vergelyk is toe getref en die gemeente en die dorp het die naam Hoopstad gekry. Miskien was die hoop op beter samewerking in die toekoms ook in die gedagte van die vergadering. In 1876 het die Volksraad Hoopstad as dorp erken. In dieselfde jaar is 'n resident-vrederegter, wat ook posmeester sou wees, aangestel. 'n Skool is eers in 1879 geopen. In 1882 is Hoopstad tot 'n afsonderlike distrik verklaar. Gedurende die Tweede Vryheidsoorlog het 'n hele aantal skermutselinge in die omgewing van Hoopstad plaasgevind. Op 17 Oktober 1900 het genl.-maj. H.H. Settle die dorp in besit geneem.
Gemeentestigting
Die gemeente is deur die Ringskommissie van Winburg in Augustus 1876 gestig, maar het eers in Oktober 1881 daarin geslaag in ’n eie leraar te kry toe ds. Gustav Radloff, ná ’n tweede, eenparige beroep, daartoe beweeg is om die herderstaf van Bloemfontein met dié van Hoopstad te verwissel. Tot Desember 1898 het hy hier met veel seën gearbei. In die Driejarige Oorlog, terwyl die gemeente nog herderloos was, is die argief vernietig sodat dit vandag nog onmoontlik is om veel van die geskiedenis van die gemeente tydens die eerste tydperk te vermeld. Die pastorie is wel op Hemelvaartdag 1883 ingewy. Ruim 11 jaar lank moes die godsdiensoefeninge in 'n klein gebou met ’n strooidak gehou word, wat ternouernood 300 mense kon bevat.
Pres. F.W. Reitz het die hoeksteen van die nuwe kerk op 6 Junie 1891 gelê, waarna die sierlike gebou op 2 Desember 1892 ingewy is. Die sandsteen moes van die oewers van die Vaalrivier af oor ’n afstand van 15 myl deur swaar sand vervoer word. Nog swaarder vir die gemeente was dit om die koste van £15 000 te betaal omdat die runderpes byna alle beeste laat vrek het en daarna die verwoesting en verarming van die oorlog gevolg het.
Ná ds. Radloff se afskeid van Hoopstad is ds. T.C. Dönges hier bevestig. Toe in Oktober 1899 die Anglo-Boereoorlog uitbreek, is hy is op Bothaville, sy vorige standplaas, gevange geneem en moes die gemeente dieselfde lot met soveel ander Vrystaatse gemeentes deel, naamlik om ruim drie jaar lank herderloos te wees.
Ná die Anglo-Boereoorlog
Aangesien die vyand Bothaville heeltemal verwoes het, en as gevolg waarvan daar vir hom geen herberg was nie, is ds. Dönges verplig om sy arbeid in die konsulentsgemeente ná die oorlog te aanvaar. Dit het gebeur in Oktober 1902. Later is hy beroep en word op 8 Maart 1903 as herder en leraar van Hoopstad bevestig.
Die gemeente het haar werk ná die oorlog onder uiters moeilike omstandighede hervat; nie net is die meeste wonings afgebrand en die land van haas alle vee beroof nie, maar ook die kerklike eiendomme, te wete die kerkgebou, is sodanig beskadig dat die kerkraad ruim £1 900 moes betaal om alles weer in orde te kry. Van dié bedrag het die kerkraad ’n kompensasie van £380 van die staat gekry. Hierna moes die gemeente nog ’n skuld van £8 400 op haar kerkgebou aanpak. Met moed en vertroue op die Here is dit gedoen, met die gevolg dat daar teen 1916 nog net ’n skuld van £600 op die kerkgebou gerus het, wat met die dankofferfees van Junie 1917 bymekaargemaak kon word.
Ds. Radloff het die plaaslike sendinggemeente gestig. Ook haar kerklike eiendomme is tydens die oorlog totaal verwoes en so moes ook die sendinggemeente haar kerk en pastorie herbou.
Lidmaattal
In die 30 jaar wat verloop het tussen 1985 en 2015, het die Vrystaat se belydende lidmate afgeneem van 132 498 tot 84 170, oftewel 36,5%, maar Hoopstad s'n met "net" 23,2%.
Susterkerk
Hoopstad net nooit sy eie Gereformeerde kerk (GKSA) gehad nie, maar val onder die gemeente Bultfontein, wat in 1914 gestig is en in 2015 155 belydende en 40 dooplidmate gehad het, vergeleke met onderskeidelik 151 en 93 in 1959, die GKSA se eeufeesjaar. Die Nederduitsch Hervormde Kerk het nie 'n plaaslike gemeente nie en dis ook onduidelik onder watter gemeente Hoopstad val.
Kadhim Faraj
Kadhim Faraj (gebore 1 Julie 1949) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Bryllupsfotografen (1994), Temporary Release (2007), en Island of Lost Souls (2007), en in die televisiereeks The Killing (2007).
P.S. Dreyer
Petrus Secundus (P.S.) Dreyer (1921-1999) was 'n bekende Pretoriase filosoof en teoloog.
Publikasies
Van Dreyer se publikasies sluit in:
Henry Burnett
duimnael|300px|regs|Fraserburg se kerkraad het in 1855 'n kontrak met Burnett opgetrek vir die bou van 'n pastorie teen £1 100. Ds. [[Carl Arnoldus Bamberger was bes moontlik nou by die ontwerp daarvan betrokke. Dit dien al baie jare as die dorpsmuseum.]]
duimnael|300px|regs|Burnett het hom op [[Fraserburg gevestig nadat die bouwerk aan die pastorie klaar was en dié huis vir hom gebou. Dit is in 1857 of 1858 voltooi. Burnett het die erf (vroeë no. 25, maar nou no. 328) op 12 September 1857 by die NG kerk gekoop. Dit was vroeër aan die huidige Voortrekkerstraat geleë, maar vandat 'n deel van die erf weggesny en die biblioteek daarop gebou is, is dit geleë by Meyburghstraat 10.]]
Henry John Richard Burnett (Portsmouth, Engeland, 24 Maart 1832 – 26 Oktober 1913, Houdmoed, distrik Vanrhynsdorp, Kaapland, Suid-Afrika) was ’n Suid-Afrikaanse boumeester en moontlik argitek van Britse herkoms.
Dis nie bekend wanneer hy die dorp verlaat het nie, maar die huis wat hy in 1857 vir sy gesin aan die huidige Voortrekkerstraat opgerig (en sekerlik ook ontwerp) het, is in 1926 aan die De Klerk-gesin verkoop. Hul een dogter, Elizabeth (Bessie) Viviers, en haar twee seuns, Chris en Fanie, het die huis ná haar man se dood bewoon. Sy het dit in 2014 aan sy sesde eienaar verkoop. Intussen is dit besit deur F.W. Buckle, J.A. Tromp, M.J.E. Tromp (gebore Van Wyk) en E.M. Jooste.
Minstens sewe kinders is uit Burnett se huwelik gebore, van wie die tweede en derde se geboorteplek as Fraserburg aangedui word:
Natalse anemoon
Die Natalse anemoon (Anemonia natalensis) is 'n seediertjie wat in die tussengetysone in rotspoele leef. Die anemoon kom voor aan die ooskus van Suid-Afrika en word 20 mm breed. Die liggaamstam is rooi en die tentakels is rooi tot rooibruin met 'n blouerige skynsel naby die mond.
Propeen
Propeen is 'n onversadigde drie-koolstofketting-alkeen met die molekulêre formule. Dit staan ook bekend as propileen of metieletileen, het een dubbelbinding en is die tweede eenvoudigste lid van die alkeenklas koolwaterstowwe. Dit is 'n kleurlose gas met 'n flou petroleumagtige reuk. Propileen wat van hernubare materiale gemaak word, word Bio-propileen genoem.
Voorkoms in die ruimte
Op 30 September 2013 het NASA aangekondig dat die ruimtevaartuig Cassini, 'n deel van die Cassini-Huygens-missie, klein hoeveelhede natuurlik propeen wat natuurlik daar voorkom, in die atmosfeer van Titaan met behulp van spektroskopie ontdek het.
Gebruike
Propeen is die tweede belangrikste beginproduk in die petrochemiese industrie na etileen, met ongeveer 85 miljoen ton wat in 2013 gebruik is. Twee derdes van die propeen wat in die industrie gebruik word, word na polipropileen omgeskakel, en die res word meestal gebruik om propileenoksied, akrylnitril, komeen, butiraldehied, en akrielsuur te vervaardig. Polipropileen word gebruik in films, vesels, houers, verpakking, doppe, ens.
Ningbo
Ningbo (Chinees: 宁波) is 'n stad in die Chinese provinsie Zhejiang met 'n bevolking van 7 605 700 in 2010.
Propeen
Gebruike
Propeen word ook gebruik om isopropanol (propan-2-ol), akrilnitril, propileenoksied en epikloorhidrien te vervaardig. In die industrie en werkswinkels word propeen gebruik as 'n alternatiewe brandstof vir asetileen vir die sweis en sny, soldeer en verhit van metaal.
Ningbo
Ningbo is geleë in die ooste van China aan die monding van die Yangtze in die Oos-Chinese See. Die stad is een van die oudste in China en het 'n lang en ryk geskiedenis van meer as 7000 jaar.
Propeen
Produksie
Daar is drie hoof maniere waarop propeen geproduseer word: stoomkraak, olefienomskakeling en vloeistofkatalitiese kraak.
Stoomkraak
Die heersende tegnologie vir die vervaardiging van propeen is stoomkraaking en is dieselfde tegnologie wat toegepas word om etaan na etileen te verander. Hierdie twee omskakelings is die twee grootste prosesse in die chemiese industrie, volgens hul skaal en die proses is een van die mees energie-intensiewe industriële prosesse. In hierdie proses ondergaan propaan dehidrogenering en die opbrengs van propeen is ongeveer 85 m% met 'n neweproduk, waterstof:
Die grondstof is nafta of propaan en die propeen kan geskei word van die grondstowwe deur fraksionele distillasie.
Olefin-omskakeling
In die Phillips Olefin-omskakelingstegnologie word propileen onderling omgesit met etileen en 2-butene. Renium en molibdeen word as katalisators gebruik:
Die tegnologie is gebaseer op 'n olefienmetatese-reaksie wat deur die Phillips Petroleum Company ontdek is en propeen-opbrengste van ongeveer 90 m% word daarmee behaal.
'n Verwante proses is die metanol-na-olefiene / metanol-na-propeen prosese waarin sintetiese gas (sintesegas) na metanol omgeskakel word en dan word die metanol in etileen en / of propeen omgeskakel. Die proses produseer water as neweproduk. Sintesegas word vervaardig uit die reformasie van natuurlike gas of deur die stoom-geïnduseerde reformasie van petroleumprodukte soos nafta, of deur vergassing van steenkool. Sasol is aktief op die gebied by die produksie-aanleg vir sintetiese brandstof in Secunda.
Vloeistofkatalitiese kraak
Vloeistofkatalitiese kraak word gebruik onder uiterste toestande (hoër katalisator-tot-olie-verhoudings, hoër stoominspuitingsnelhede, hoër temperature, ens.) om die hoeveelheid propeen en ander ligte produkte te maksimeer. Dit produseer ongeveer 20-25 m% propeen saam met groter volumes petrol en ander neweprodukte.
Verbrandingsreaksies
Propeen ondergaan verbrandingsreaksies op 'n soortgelyke manier as ander alkene. In die teenwoordigheid van voldoende of oormaat suurstof, brand propaan om water en koolstofdioksied te vorm.
As daar onvoldoende suurstof is vir volledige verbranding, vind onvolledige verbranding plaas sodat koolstofmonoksied en / of roet (koolstof) ook gevorm kan word.
Stelio Savante
Stelio Savante is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Blood in the Water (2016), No Postage Necessary (2017), en Running for Grace (2018), en in die televisiereeks Law & Order: Special Victims Unit (1999).
Katherine Woodville (aktrise)
Katherine Woodville (4 Desember 1938 – 5 Junie 2013) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse Mission: Impossible (1966), Star Trek (1966), en Wonder Woman (1975).
Olimpiese Stadion (Londen)
Londen se Olimpiese Stadion, ook bekend as Londen-stadion, is in die Queen Elizabeth Olympic Park in Stratford, Londen, in die Verenigde Koninkryk geleë. Die stadion is ontwerp om die middelpunt van die 2012-Olimpiese Somerspele en die daaropvolgende 2012-Paralimpiese Somerspele te wees. Die opening- en sluitingseremonies, sowel as sekere atletiek-items is hier aangebied. Die stadion het 'n kapasiteit van 80 000 wat dit die derde grootste stadion in die Verenigde Koninkryk maak (na Wembley-stadion en Twickenham-stadion). Die stadion het as gasheer vir verskeie Rugbywêreldbeker 2015-wedstryde gedien en het ook die Wêreldatletiekkampioenskappe van 2017 gehuisves.
Geskiedenis
Daar is in die somer van 2007 met die voorbereiding van die terrein begin. Daar is met amptelike konstruksie op 22 Mei 2008 begin.
Pous Adrianus
Pous Adrianus kan verwys na 'n aantal pouse van die Rooms-Katolieke Kerk nl:
Paul Roubaix
Paul Roubaix (*13 Junie 1920, Ladismith – † 4 Februarie 2005, Toronto ) is die skrywersnaam van Isaac Pfaff wat een van die eerste bruin mense was wat Afrikaanse dramas en prosa geskryf en gepubliseer het. Roubaix debuteer reeds in 1944, maar sy eerste werk word eers in 1951 gepubliseer. Hy het ook in Engels geskryf en van sy werk is in Duits vertaal.
Vroeë lewe en opleiding
Isaac Moses Pfaff (wat onder die skrywersnaam Paul Roubaix skryf) is op 13 Junie 1920 op Ladismith in die Kaapprovinsie gebore. Hy het vyf broers naamlik John, Dennis, Cyril, Oscar en Neville. Hy bring sy kinderjare op verskeie plekke in die Karoo deur voordat hy in 1926 na Kaapstad verhuis.
Op vyftienjarige leeftyd begin hy as onafhanklike joernalis skryf. Later skryf hy as student by die Universiteit van Kaapstad in en behaal in 1945 ’n B.A.-graad met Afrikaans-Nederlands en Engels as hoofvakke. Hy het ’n lewendige belangstelling in die teater en begin reeds as skoolseun toneelspeel. Benewens die skryf van verskeie van sy eie dramas voer hy menige Afrikaanse en Engelse dramas op as regisseur en lid van die Trafalgar Players. Hy stel ook belang in musiek en toonset verskeie Afrikaanse gedigte. Hy was getroud met Juanita en hulle het ’n seun (Howard) en dogter (Desirée) gehad.
Loopbaan as onderwyser en lewe in Kanada
Hy gee onderwys aan onder meer die Hoërskool Trafalgar in Distrik Ses en later aan die Hoërskool Kensington, waarna hy aan die begin van die sestigerjare ’n lektorspos aanvaar aan die Battswood-onderwyskollege.
Geleenthede onder die apartheidsregering in Suid-Afrika is egter beperk en hy emigreer in 1964 saam met sy uitgebreide gesin (broers, susters en ouers) na Kanada, waar hy later burgerskap aanvaar. Hier werk hy onder meer as drama-, Engels- en geskiedenisonderwyser aan die Oakwood Collegiate Institute en die Sekondêre Skool Thornhill in die York-streek. In Kanada voltooi hy ook gevorderde studie in opvoedkunde aan die Universiteit van Toronto (waar hy ’n B.Ed.-graad behaal) en in Engelse literatuur aan die York-universiteit in dieselfde stad (waar hy ’n M.A.-graad behaal). Hy was steeds aktief in die teater en voer onder meer in 1966 sy dramas Hour of Glory met die Oakwood Masquers en Bitter Road met die Theatre Arts Students van Bickford Park Summer School op.
Sterfte
Hy is op Vrydag 4 Februarie 2005 weens ’n asma-aanval in Toronto oorlede.
Drama
Dit is veral op die gebied van die drama dat hy ’n belangrike bydrae tot die Afrikaanse letterkunde gelewer het. Hy was die eerste gepubliseerde swart Afrikaanse dramaturge. In sy eenbedrywe stel hy gereeld ’n man in ’n krisis as hoofkarakter voor, wat dan besluite moet neem wat vir hom en ander verreikende gevolge inhou.
Storm en ander eenbedrywe bevat die eenbedrywe Storm, Spaanse vlamme, Vervlakste lewe! en Al wat ons het. Storm wen in 1946 die FATSA-eenbedryfkompetisie. Die eenbedryf handel oor ’n familie wat in ’n vloed vasgekeer is en geen kontak met die buitewêreld het nie. Oom Gert het geweier om moderne boerderymetodes toe te pas en het sy seun Jafet, getroud met Maria, gedwing om die plaas op sy manier te bestuur. Hierdie metodes is mede-aandadig daaraan dat hulle onvoorbereid was vir ’n vloed. Terwyl hulle vasgekeer is, kom Jafet tot uitbarsting hieroor. Storm word deur Gerhard J. Beukes in die versamelbundel Uitgesoekte eenbedrywe opgeneem en deur P.J. Nienaber in Wolraad Woltemade en ander eenbedrywe.
Spaanse vlamme is volgens die inligting in die bundel eers in Engels geskryf en toe in Afrikaans vertaal. Dit is ’n episode uit die Spaanse burgeroorlog. Die jong rebelleleier Ricardo word deur sy volgeling Jose gevra om deel te neem aan ’n sabotasiepoging en ’n leiersvergadering van generaal Franco op te blaas. Ricardo weier, want dit is waaghalsig en hy wag eerder op intelligensieberigte. Bowendien het hy te veel gedrink. Sy volgelinge, met die roekelose Jose aan die spits, beland dan in ’n lewensgevaarlike situasie. Ricardo word deur Jose se geliefde Jacquita gekonfronteer en hy besluit eindelik om te help. Dit is egter te laat, ook vir homself. Dit is veral Ricardo se gebrekkige leierskap en aarselende optrede wat ontbloot word.
Vervlakste lewe! is ’n klug. Lammie is in ’n benarde posisie want hy het nie werk nie en skuld almal geld, wat hy leen om op die lotery te verwed. Hy moet bontstaan om al die skuldeisers te ontduik, maar ’n telegram kan dalk goeie nuus bring.
Al wat ons het is ’n radiodrama, met die keuse tussen persoonlike geluk en naastediens as tema. Chris en Lina is lief vir mekaar, maar Chris (wie se naam Christus en Sy roeping weerspieël) is geroepe vir naastediens en voel dat ’n verhouding hom van hierdie roeping sal weerhou. Lina kan dit nie aanvaar nie.
Die bittere pad word deur Gerhard J. Beukes in die versamelbundel  Nuwe eenbedrywe opgeneem. Dit stel die rebelleleier André (met ’n groot losprys op sy kop) en die pasifis Mario teenoor mekaar. André staan ook bekend as “Arak, die vreeslike”. Mario herken vir André en besef dat as hy hom uitlewer, hy ’n groot beloning sal kry en terselfdertyd die geweld kan beëindig. Hy vermoor dus vir André, maar besef nie dat André in werklikheid sy pa is nie. Deur die loop van die drama verander hy dan van pasifis tot geweldenaar, sodat hy meer en meer soos sy pa word, wat twintig jaar tevore ook hoë ideale gehad het wat in geweld versand het.
O, uur van glorie word opgeneem in Vyf nuwe eenbedrywe. Santos, die leier van ’n groep rebelle, ontvoer vir Cherie, die dogter van die staatshoof, om haar te vermoor in weerwraak vir die behandeling van sy mense. Hy ontvang egter berig dat regeringsoldate sy kinders gedood het en sy vrou gevange geneem het. Indien hy nie die staatshoof se dogter vrylaat nie, sal sy vrou sterf. Ten spyte van sy persoonlike tragedie laat Santos egter nie sy gevangene vry nie. Santos se persoonlike konflik is die fokus van hierdie drama, met sy begeerte vir ’n uur van glorie vir sy mense wat eindelik verdring word deur die ydele voorneme om te wys dat hy nie gebreek kan word nie. Wanneer die spertyd verstryk, word albei vroue gedood en verloor beide partye. Die Engelse vertaling van hierdie drama (Hour of glory) verower in 1956 die beste drama-toekenning by die Scopus Club Dramafees. Vermoedelik is daar in 1946 en 1947 twee van sy radiodramas uitgesaai. Omdat uitsendings destyds lewendig was, bestaan daar geen bandopnames daarvan nie. ’n Geskrif van hom wat genoem word maar klaarblyklik slegs in manuskripvorm bestaan is die drama Sonder bloeisels.
Engelse dramas
Hy publiseer ook Engelse dramas. Die versamelbundel A time for compassion bevat die dramas, Though I speak, Here endeth the first lesson en The yearning of my heart, asook die Engelse vertalings van Storm, O, uur van glorie en Die bittere pad (Storm, Hour of glory en Bitter road). Though I speak is ’n eenbedryf met as tema die reaksie van swart mense op die promulgering van die rassewette na 1948. Die instelling van treinsegregasie noop Dick en sy broer Lennie (wat nooit op die toneel verskyn nie) om aan protesaksies deel te neem. Die polisie onderdruk die protes met geweld, met Dick wat wegkom en Lennie wat agterbly. Hulle blinde oom Sarel, ’n oud-soldaat wat teen geweld gekant is en naasteliefde voorstaan, en Dick se voorkeur vir geweld word teen mekaar gestel. Die drama eindig met die nuus dat Lennie noodlottig verwond is tydens die protes. Here endeth the first lesson het General Doctor Cross as hoofkarakter. Hy is leier van die regerende party van die land Cullafobia (“colour phobia”) en sy karakter is ooglopend op generaal Jan Smuts geskoei. Op die aand wanneer die resultate van ’n algemene verkiesing aandui dat sy party verslaan is, word hy deur spoke (wit en swart) uit die verlede gekonfronteer. Die lyding van sy mense van verskillende rasse en verskillende oortuigings, waarvan hy as leier nie genoegsaam kennis geneem het nie, word nou aan hom geopenbaar. Die gebeure herinner sterk aan die onmiddellike periode na die verkiesingsuitslag van 1948. Roubaix skryf ook ’n filmspel gebaseer op John Marsh se boek Skeleton Coast. Die Engelse bundel eenbedrywe Though I speak and other plays word vermeld in sy nagelate dokumentasie maar dit is vermoedelik as A time for compassion gepubliseer.
Kortverhale
Benewens dramas skryf hy ook poësie en kortverhale. Die gebeure van die Tweede Wêreldoorlog maak hom baie sterk anti-oorlogsgesind en in hierdie tyd verskyn daar talle verse en kortverhale van hom in tydskrifte wat hierdie sentimente weerspieël en ook standpunt inneem teen rassehaat. Later lewer hy talle bydraes aan tydskrifte en publikasies soos Contrast, Trek, South African Opinion, Helikon, Die Huisgenoot, Naweek en Die Burger. Sy Afrikaanse kortverhale word in Duits vertaal en gepubliseer, sonder dat dit ’n plaaslike uitgewer kon laat belangstel. Voorbeelde is die hoog aangeskrewe Bennie and me (direk vertaal uit die Afrikaanse Ek en Bennie), wat in die eerste uitgawe van Contrast in 1960 verskyn. Hierdie verhaal word in Duits vertaal en verskyn in 1961 in Glut in Afrika, terwyl Stadtkind (vertaling van Kind van die stad) in Südafrikaner erzählen verskyn. 083 414 3216
Romans en digkuns
Ander werke uit sy pen sluit in die Engelse roman Then face tomorrow (wat in 1980 in Kanada uitgegee word nadat hy reeds in die vyftigerjare onsuksesvol die boek aan Suid-Afrikaanse uitgewers voorgelê het) en etlike sangstukke waaronder toonsettings van bekende Afrikaanse gedigte asook populêre Engelse liedere. Geskrifte wat klaarblyklik slegs in manuskrip bestaan is die bundel kortverhale Omdat julle mens is en die roman Hell around the corner.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Point Reyes
Geologie
Die hele Point Reyes-skiereiland is, in teenstelling met die res van Marin County as deel van die Noord-Amerikaanse Plaat, teen die oostelike rand van die Pasifiese Plaat geleë. Dit maak deel uit van die sogenaamde Salinian Block, 'n geologiese terrein (Engels: terrane) of fragmentariese blok van die aardkors wat na die Salinas Valley genoem is en deur die magtige Kaliforniese San Andreas-breuk oor 'n tydperk van miljoene jare sowat 500 km noordwaarts verskuif is.
Dié breuk, wat regstreeks onder Tomales Bay loop, vorm ook die skiereiland se oostelike grens. Point Reyes se oorspronklike oostelike teenstuk as landskapsvorm is die Tehachapi Mountains, 'n bergreeks wat 500 km verder suidwaarts in die distrikte Kern County en Los Angeles County geleë is.
Vlag van die Republiek die Kongo
Die nasionale vlag van die Republiek die Kongo is op 18 Augustus 1958 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n vertikale driekleur in groen-geel-rooi (die Pan-Afrika kleure) maar wat hierdie vlag onderskei is dat die middelste baan skuins oor die vlag loop van links onder (aan die vlagpaalkant) tot regs bo (aan die wapperkant).
Simboliek
Die groen op die vlag stel die natuurskoon van die land voor, geel stel die natuurlike hulpbronne voor en rooi stel die stryd om vryheid voor.
Ander vlae
In 1970 is die vlag laat vaar om plek te maak vir ’n nuwe vlag wat deur die sosialistiese regering van die "Volksrepubliek die Kongo" ingestel is. Die bewing het in 1991 tot ’n einde gekom en op 10 Junie van daardie jaar is die vlag soos hy was (en nou is) heringestel.
Sepang Internasionale Renbaan
Die Sepang Internasionale Renbaan is geleë langs die Kuala Lumpur Internasionale Lughawe en 20 km buite die stedelike gebied van Kuala Lumpur in Maleisië.
Uitleg en fisiese uitdagings
Die baan bied 'n groot fisiese uitdaging omdat dit vele hoëspoeddele en ook skerp draaie insluit. Die gebied word ook gekenmerk deur warm en bedompige weersomstandighede wat baie onvoorspelbaar is en dus vinnig kan verander.
Geskiedenis
Die baan is deur die Duitse argitek, Hermann Tilke, ontwerp. Konstruksie het vroeg in 1998 begin en is in September 1999 voltooi, betyds vir die eerste Formule Een Maleisiese Grand Prix, wat deur Eddie Irvine in 'n Ferrari gewen is.
Die finale Formule Een-motorwedren was op 1 Oktober 2017.
Die Grand Prix Motorfietskampioenskap word elke jaar sedert 2000 hier gehou.