cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cité de Carcassonne
'n Omstrede restourasie
Sedert 1850 het Eugène Viollet-le-Duc se restourasies onder kritiek deurgeloop. Sy kritici, soos Hippolyte Taine, het uitgevaar teen die verskille tussen die nuwe dele en en die ruïnes wat volgens hom meer bekoring ingehou het. Ander soos Achille Rouquet of François de Neufchâteau, keur die baie Gotiese styl en die sterk stempel wat Viollet-le-Duc op die veranderinge afgedruk het. Vandag wys historici veral op die foute wat die restourateurs gemaak het. Joseph Poux veroordeel veral die swak wyse waarop die deure en vensters van die Wesgotiese toring herstel is en die bretèche van die Audepoort.
Maar dit was veral die keuse wat gemaak is in terme van die herstel van die dakke wat die sterkste kritiek uitgelok het. Viollet-le-Duc, met sy ondervinding in die restourasie van kastele in die noorde van Frankryk, het 'n hoë keël vormige met leiklip bekte vorm vir die torings gekies, in kontras met die Romeinse platdakke en die platdakke van ander kastele in die omgewing. Die keuse het 'n historiese logika aangesien Simon de Monfort en sy mede ridders wat aan die croisade des Albigeois deelgeneem het uit die noorde afkomstig was. Dit is dus nie onmoontlik dat hierdie "noordelikes" hulle eie argitekte en tegnieke saam gebring het nie. Verder het Viollet-le-Duc op talle leiklip fragmente tydens die restourasie van die Cité afgekom. Dit is waarom mens vandag verskillende tipes dakke in die Cité de Carcassonne te siene kry.
Die ophaalbrug by die ingang van die Narbonne Poort aangebou is word net so aangegee as 'n foutiewe restourasie. Verder word sommige restourasies as te perfek beskou wat die afbreuk doen aan die outentiekheid daarvan. Nogtans word die werk wat deur die Eugène Viollet-le-Duc verrig is, ten spyte van sy foute, as 'n merkwaardige argitektoniese werk wat dit vir besoekers moontlik maak om 'n koherente, indien nie altyd getroue, blik op die Cité de Carcassonne te kry. Dus bewaar die restuarsiewerkveldtogte van vandag die werk wat aan die oorsonklike gebou gedoen is aangesien dit deel vorm van die geskiedenis van die monument. Violet le duc word dan ook as 'n held van die mense van Carcassonne beskou.
20ste en 21ste eeue
In 1903 is beheer oor die Cité van die Ministerie van Oorlog oorgeplaas na die Ministerie van Skone Kunste en in 1918, het die leër die Cité de Carcassonne finaal verlaat. In 1920 is die Hôtel de la Cité binne die die Cité tussen die château comtal en die Saint-Nazaire katedraal opgerig. Dié neo-gotiese konstruksie het talle besware uitgelok. In 1926 is die beskerming van die historiese monumente uitgebrei deur die klassifikasie van terrein by die oorblyfsels van die barbacane de l'Aude, die accès en die Aude-poort, asook die Grand Puits (Groot Put). In 1942 is die klassifikasie verder uitgebrei met die toevoeging van die omgewing rondom die Cité. Die uitbreiding het dit moontlik gemaak om onmiddellike omgewing te beskerm en bouwerk daar te verhoed.
In 1961 is 'n museum in die château comtal ingerig. Daarna, in 1997, is die Cité deur UNESCO as 'n Wêrelderfenisterrein geklassifiseer. Vandag is die Cité 'n belangrike toeriste bestemming wat meer as 2 miljoen besoekers per jaar ontvang. Die klassifikasie het die staat toegelaat om subsidies aan te wend vir die instandhouding van die terrein. Aan die anderkant moet hulle die argitektuur eerbiedig in die omgewing van bouwerk of restourasie en die Cité vir besoekers oopstel. Historiese monumente (monuments historiques) beheer besoeke en bestuur die château comtal. Hulle het onlangs die besoekersroete gerestoureer in 2006 en 2007 'n projeksiekamer en nuwe aanwysings aangebring.
Argitektuur van die Cité
Die militêre aard van die Cité de Carcassonne het die argitektuur daarvan sterk beïnvloed. Die Cité se verdedigingstelsel is uitsonderlik in treme van die dimansies daarvan, kompleksiteit en die gehalte van die bewaring. Dit is die grootste vestingswek in Europa.
Plan van die Cité
Die uitsonderlike dele van die Cité bestaan uit die twee vestingmure en verskeie geboue. Die plan na links dui die ligging van die geboue wat in die onderstaande afdelings beskryf word aan. Die binneste vestingmuur en die poorte word in rooi aangedui terwyl die buitenste muur en die wagtorings in geel aangedui word:
Die vestingmure en torings
Die materiaal wat vir die konstruksie van die vestingmure en torings gebruik is die klip waaruit die plato bestaan waarop die Cité opgerig is. Dit is sandsteen of Molasse van Carcassonne wat uit die plato self of uit omliggende heuwels ontgin is. Die twee vestingmure wat die Cité omring word geskei deur 'n plat ruimte: die dwingels. Dié stelsel het op die stadium toe dit opgerig is, voor algemene gebruik van artillerie, verskeie verdedigingsvoordele. Dit het dit moontlik gemaak om aanvallers uit twee skootslyne aan te val; die buitenste vestingmuur, sou hulle daarin slaag om dit te oorkom, het die aanvallers vertraag en hulle verdeel; die aanvallers wat die dwingels bereik het was besonder kwesbaar in die ruimte sonder bome of ander skuiling. Verder het die die dwingels dit vir berede soldate maklik gemaak om te veg. Daar word 'n onderskeid getref tussen die onderste diwngels, die lices basses, wat in die noorde geleë is en van die Narbonne-Poort tot by die Aude-Poort loop waar die oudste dele van die vestingmure uit die tydperk van die Wesgote aangetref word, en die boonste dwingels, die lices hautes, wat in die suide geleë is, waar die dele van die vestingmuur wat mees onlangs, onder Philippe III le Hardi, gebou is aangetref is.
Die Gallo-Romeinse konstruksies
Die eerste vestingmuur, gebou op 'n rots dagsoom, dateer uit die Gallo-Romeinse tydperk; dit het dit moontlik gemaak om die vallei en die loop van die Aude te domineer. Die fondamente van die oorspronklike vestingmuur is steeds onder die dwingel sigbaar. Dit is uit groot klippe en 'n baie harde mortel gebou. Die muur van die vestingmuur was twee tot drie meter wyd. Hierdie vestingmuur het 'n omtrek van 1 070 m gehad en het 'n dorpie van sewe hektaar beskerm. Dit is gebou uit eenvormige klippe en steen rye. Die stene het die stabiliteit van die konstruksie verseker as gevolg van die buigsaamheid daarvan en opvul van moontlike insinkings.
Daar bestaan steeds 17 torings van Gallo-Romeinse oorsprong wat min of meer oor die dertig torings wat aanvanklik deel gevorm het vestingmuur. 'n Enkele toring het 'n reghoekige vorm, die Pinte-toring. Die ander torings, herkenbaar in die ringmuur wes van die Cité as gevolg van hulle hoefyster vorm aan die buitekant en plate aan die binnekant. Die onderste deel van die torings, waarvan die diameter tussen 4,50 en 7 meter is, bestaan uit soliede messelwerk wat 'n besonder soliede basis verskaf. Die boonste vlak het groot geboë openings gehad wat baie nuttig was vir die verdedigers se wapens. 'n Stelsel van kantellende vensters het beskerming en verdediging van die groot openinge verseker. Die torings is met dakke met dubbele rande bedek. Die hoogte van die torings is tussen 11,65 m en 13,70 m.
Die Middeleeuse bouwerk
Die binneste vestingmuur is onder Filip III die Stoute en Phillippe IV die Skone gemoderniseer. Die Narbonne-Poort, die Poort van Saint-Nazaire en die toring van Trésau is aangebou. Hierdie bpuwerk word gekenmerk deur die indrukwekkende hoogte van hulle mure en die gebruik van sierklippe. Die konstruksie van die vestingmuur is meer ingewikkeld en rus op die fondasies wat dieper is as die van die gallo-romeinse mure aangesien dit die rotsplato bereik. Die oprigting van die buitenste vestingmuur en die dwingels het die versteuring van die natuurlik steil terrein genoodsaak. 'n Gedeelte van die fondamente van die gallo-romeinse vestingmuur is ontbloot en a du faire l'objet d'une consolidation.
Die chemin de ronde (letterlik "ronde weg") het dit moontlik gemaak om al die torings te bereik. In die Middeleeue is die courtine vergroot deur 'n hangende houtraamwerk wat skuiling bo die afgrond gebied het. Die skutting wat oor die vestingmuur opgerig is het dit vir boogskutters moontlik gemaak om met hoë akkuraatheid in die omgewing van die dwingels te skiet. Die erkertorings (Frans: échauguettes) is opgerig op die projeksie van sekere mure soos die échauguette de la Vade.
Die middeleeuse torings verskil van die torings van die Wesgote, terwyl dit hulle hul kenmerkende eksterne vorm gee met 'n geboë uiterlike fasade en 'n plat binnekant. Die houtleërs is deur inwendige kliptrappe. Die basisse van die torings is fruitée c'est-à-dire renflée afin aangesien die projektiele teen die toring terugspring en na die aanvallers aan die voet van die mure teruggestuur word.
Die Poorte
Die vestingmure word deur vier hoofpoorte onderbreek om toegang tot die binnekant van die Cité te verskaf. Die poorte is geleë aan vier kardinale punte.
Die Narbonne Poort
Die Narbonne Poort, geleë in die ooste, is in 1280 gedurende die bewind van Filip III die Stoute gebou. Die poort kry sy naam, Porte Narbonnaise, van sy oriëntasie in die rigting van Narbonne. Viollet-le-Duc het die kanteling en dakke uit leiklip tussen 1859 en 1860 laat herstel asook 'n vals ophaalbrug wat nie oorspronklik bestaan het nie laat oprig. Die poort bestaan uit twee imposante torings versterk deur snuite wat ontwerp is om geweervuur van aanvallers af te weer. Die poort word beskerm deur 'n dubbele valhek versterk deur 'n assommoir, 'n valdeur waardeur verdedigers projektiele op aanvallers kon laat val, en skietgate. Die torings het drie verdiepings bo die grondvloer. Die grondvloer en die eerste verdieping is gewelfd terwyl die boonste verdiepings 'n eenvoudiger ontwerp het. Die noordelike toring beskik oor 'n stoor vir reserwes terwyl die suidelike toring 'n watertenk het om aan die behoeftes van die verdedigers te voldoen tydens lang beleërings.
Bokant die saamstelling word 'n nis à couronnement tréflé aangetref waarin 'n standbeeld van die Maagd geplaas is. Hierdie poort word deur die wagtoring Saint-Louis beskerm wat reg oorkant daarvan geleë is. 'n Erkertorings geleë na regs van die poort maak dit moontlik om direk op aanvallers te skiet sou hulle die wagtoring sou inneem.
Die Saint-Nazaire Poort
In die suide word die porte Saint-Nazaire gehuisves in die toring met dieselfde naam, een van die twee vierkantige torings van die Cité. Dit is 'n komplekse verdedigingstelsel; die bouwerk daarvan is oor die jare erg verwaarloos en Viollet-le-Duc het dit tussen 1864 en 1866 herstel.
Die toring beskerm die Saint-Nazaire katedraal wat slegs 25 meter daar agter in die Cité geleë is. Dit is uitgerus met vier erkertorings; die gang wat toegang tot die dwingel en aan die Cité verskaf vorm 'n 90 grade hoek. Elke ingang tot die gang word beskerm deur 'n verdedigingstelsel betaande uit: mâchicoulis, valhekke en valdeure.
Die toring beskik oor twee verdiepings goed ingerig vir die stasionering van die garnisoen met 'n skoorsteen en ingeboude kaste. Die platform bo die toring maak die huisvesting van 'n lang afstand gevegseenheid moontlik.
Die Aude-Poort
In die weste staan die porte d'Aude teenoor die rivier met dieselfde naam. Dit is naby die château comtal geleë. Hierdie poort strek tot by die wagtoring van die Aude (barbacane de l'Aude) wat in 1816 deels gesloop is ter wille van die oprigting van die Saint-Gimer kerk. Slegs die oploop ingesluit deur die gekanteelde mure bly behoue. Die poort het ook 'n ingewikkelde verdedigingstelsel. Die hoë gewelwe versteek valsdeure wat nêrens heen lei nie: die ontwerp was bedoel om die vyand te verwar. Verder het verskeie kronkelende gangetjies met verskillende vlakke wat 'n lokval skep waarin aanvallers gevang kon word en uit verskillende hoeke aangeval kon word. Die Aude-Poort kombineer hoogs gesofistikeerde passiewe en aktiewe verdedigingstelsels.
Die Poort van die Burg of van Rodez
In die noorde, lei die porte du Bourg ou de Rodez na die ou Saint-Vincent burg. Dit is direk uit die vestingmuur gegrawe en word beskerm deur die Notre-Dame wagtoring en die Mourétis toring beskerm.
Die poort wat redelik beskeie is, is tussen twee torings in die vestingmuur geleë. Dit beskik oor betreklik min verdedigingsmeganismes. In die tydperk van die Wesgote is die poort beskerm deur 'n soort d'avant-corps waarvan 'n muur tot by die burg Saint-Vincent gestrek het. Hierdie bouwerk is vervolgens deur die wagtoring op die buitenste vestingmuur vervang, die barbacane Notre-Dame.
Die château comtal
Die château comtal is gebou teen die westelike binnekantse vestingmuur in die omgewing waar die helling die steilste is. Die kasteel se plan het die vorm van 'n parallelogram wat strek van noord na suid met twee ingange in die weste langs die Aude-Poort en aan die ooste na die binnekant van die Cité. Dit is in twee fases gebou.
Die konstruksie van die kasteel is deur Bernard Aton IV Trencavel geloods tydens die romeinse tydperk in ongeveer 1130 om die primitiewe kasteel wat waarskynlik op die ligging van die porte Narbonnaise geleë was te vervang. Die kasteel bestaan uit twee hoofgeboue in 'n L-vorm wat oorheers word deur 'n wagtoring (tour de guet), die tour Pinte. Noord daarvan word 'n kastrale kapel ter ere van Maria aangetref, waarvan vandag slegs die apsis oorbly. Slegs 'n palissade skei die kasteel van die res van die Cité.
Gedurende die koninklike epog tussen 1228 en 1239 is die kasteel geheel en al oorontwerp om 'n vesting binne die Cité te skep. 'n Wagtoring met 'n chemin de ronde en 'n gekanteelde parapet voor 'n grag wat dit geheel en al tot by die binneste vestingmuur omring, het toegang tot die kasteel verhoed. Die ingangspoort na die kasteel omraam deur twee torings bevat 'n mâchicoulis, 'n valhek en vantaux. Die ingangsbrug bestaan deels uit 'n vaste deel, gevolg deur 'n brug met 'n kanteldek en 'n valbrug bedryf deur 'n teenwig naby die valhek van die ingangspoort. Mure het die oorspronklike palissades vervang en het heeltemal rondom die geboue geloop. 'n Kustingstelsel is bo die vestingmure aangebring soos later deur Viollet-le-Duc herstel.
Die kasteel en sy vestingmuur beslaan 9 torings waarvan twee uit die wesgotiese tydperk dateer: die tour de la chapelle en die tour Pinte. Die tour Pinte is 'n vierkantige tour de guet (wagtoring), die hoogste in die Cité. Al die ander torings het identiese binne- en buitekante aangesien dit gelyktydig in die 12de eeu gebou is. Die torings het elkeen drie verdiepings bo 'n grondvloer. Die grondvloer en die eerste vloer het gewelfde plafonne terwyl die boonste twee verdiepings eenvoudige vloere het. Kommunikasie tussen die verdiepings is moontlik gemaak deur gate wat as spreekbuise in die gewels en vloere gedien het. Die kusting wat deur Viollet-le-Duc opgerig is het waarskynlik die vestingmure versier, en is op die mure gemonteer soos tans die geval is.
Die ingang na die kasteel lei tot 'n reghoekige binnehof omring deur geboue wat talle kere tussen die 7de- en 18de eeue herontwerp is. Die noordelike en oostelike mure word begrens deur eenvoudige hekke terwyl daar in die suide en weste twee geboue aangetref word. Die suidelike gebou bevat die kombuise en bied toegang tot 'n tweede binnehof. Dit het 'n gebou bevat wat vandag vernietig is, maar waarvan die ligging van die vloerbalke van die eerste verdieping asook verskeie vensters nog sigbaar is. Dit is ook in die binnehof wat die tour Pinte toring aangetref word.
Die Saint-Nazaire basiliek
Die Saint-Nazaire basiliek, gebou uit sandsteen (aan die buitekant), is 'n kerk in die Romaanse styl waarvan die oudste dele in die 11de eeu opgerig is. Op die terrein van die basiliek was daar oorsponklik 'n Karolingiese katedraal wat nie behoue gebly het nie en waarvan daar vandag geen spoor is nie.
Met die aanbreek van die hoogty van Romaanse kuns, is eers 'n eenvoudige kerk ingehuldig wat as katedraal ingewy is deur Pous Urbanus II in 1096 op aandrang van Trencavel, wat die bou van 'n nuwe baie groter gebou van stapel stuur. Van dié gebou bly niks meer behoue as die twee hoofpilare van die middeskip en kript, waarvan die toestand daarop dui dat dit vroeër gebou is. Die nuwe gebou was getrou aan die plan van die ou apsis. In die 12de eeu is die hedendaagse middeskip, die ses travées, wat onaangeraak gelaat is tydens die vergrotings van die gotiese tydperk, wat daarteenoor gelei het tot die vernietiging van die Romaanse chevet uit die 11de eeu. Die Romaanse portaal is ook heeltemal oorgebou in die 19de eeu tydens die restourasies van Viollet-le-Duc.
Die herstelwerk van Eugène Viollet-le-Duc was grootliks op die buitekant van die basiliek gefokus, maar die binnekant is selfs meer merkwaardig. Die twee style, Goties en Romaans, oorvleuel mekaar op die vensters, die beelde en al die dekor van die kerk. Die fasades bevat talle ruite uit die 13de en 14de eeue: dié stel tonele uit die lewe van Christus en sy apostels voor. In 1801 het die kerk sy status as katedraal van Carcassonne ten gunste van die Saint-Michel kerk in die bastide buite die Cité verloor. Die oordrag het plaasgevind op die stadium toe die Cité deur sy inwoners, wat in die ville basse gaan woon het, verlaat is. Dit het in 1898 'n basiliek geword nadat dit deur Pous Leo XIII hierdie status toegeken is.
'n Kanunnike gemeenskap het in die omgewing van die katedraal gewoon met 'n kapittelsaal en 'n slaapkwartier in die ooste, die refectorium (eetsaal) en kombuise in die suide en die store en stalle in die weste. Hierdie versameling geboue is egter in 1792 gesloop. Daar was ook 'n klooster suid van die kompleks. Die ligging daarvan word vandag opgeneem deur 'n opelugteater wat in 1908 opgerig is.
Die lewe in die Cité
Die lewe in die die Cité is deur verskeie historici bestudeer. In die feodale tydperk was die familie Trencavel ryk, danksy hulle grondgebied en diverse regte en die lewe van die heerlikhede (seigneurs) en hulle gevolg het die kern met heelwat prag en praal gevorm. Die château comtal is elegant versier en het talle troebadoers getrek. Die lewe in die Cité is gekenmerk deur feeste en optogte. Dit is in 1158 wat Roger de Béziers twee jaarlikse feeste toegelaat het waarin die beskerming van die verkopers en hulle kliënte deur die burggraaf gewaarborg is. 'n Plaaslike geldeenheid het die welstand van die Cité bevestig. Die handel daar was belangrik en het baie mense onderhou. Voeding was oorvloedig en gevarieer: gesoute vark, brood van koringmeel gemaak, snoek, kool, rape, bone, ens.
In die koninklike tydperk was die Cité nie so aktief nie. Die garnisoene het 'n oorheersende rol gespeel. Die koning het die sergents d'armes op die been gebring. Dit was soldate wat as opdrag die oppas van die Cité gehad het. Hulle is aangevoer deur 'n konstabel wat die wagbeurte van die verskillende sersante bepaal het. Die getal manskappe, wat aanvanklik 220 was, is in die 14de eeu na 110 verminder. Hierdie "sergenteries" het in 1336 oorerflik geword. 'n Teks uit 1748 beskryf in detail die seremoniële "mise en place des patrouilles et des gardes". Dit beskryf ook die voordele en nadele van die funksie. Die soldate is vergoed volgens 'n lewenslange vaste salaris wat aan die garnisoen die naam "morte-payes" gegee het. Die Cité was ook goed toegerus met wapens ter verdediging en oorlog. 'n Inventaris uit 1298 beskryf die wapens soos kruisboë, balista's en mangonneaux ('n soort katapult), du matériel de siège soos des poutres, des hourds démontés en tout ce qu'il faut pour faire du travail de sape, du matériel de transport comme des chars, du matériel de bâtiment avec de nombreuses pièces de rechange et du matériel d'alimentation notamment pour stocker de l'eau, wat belangrik was tydens beleërings. Elle servit ainsi de réserve pour alimenter les diverses batailles qui eurent lieu dans la région.
Sedert die ville basse ten koste van die ville haute ontwikkel het, het lewensomstandighede in die Cité geweldig baie verander. In die 19de eeu, na die verlaat van die Cité deur die militêre, het die buurt wat deur 'n dubbele vestingmuur omsluit is, 'n verlate en mistroostige buurt geword. Slegs die arm wewers in die dwingels in krotte teen die mure in onhigiëniese middeleeuse toestande het agtergebly. Aan die einde van die 19de eeu is die inwoners van die dwingels geleidelik onteien en is die dwingels tot hulle oorspronklike toestand herstel. Viollet-le-Duc het die operasie as 'n opruiming beskou. Die verjaagde bevolking het weggetrek, deels na die ville basse en deels na die binnekant van die Cité.
Vandag is die lewe binne die Cité nie altyd maklik nie. Die paaie is nou, toegang is moeilik en die wonings vervalle, maar die outentiekheid van die omgewing trek talle besoekers. Die Cité beskik oor 'n hele aantal hotels wat die luukse hôtel de la Cité insluit. asook 'n jeugherberg, talle restaurante en soewenierwinkels.
Die legende van die Dame van Carcas
Die legende van die Dame Carcas, verskaf 'n verklaring vir die oorsprong van die naam van die Cité de Carcassonne. Die verhaal lui dat die leër van Karel die Grote buite die poorte van die Cité, deur die Sarasene beset is. 'n Prinses was aan die hoof van die ridders van die Cité na die dood van haar man. Sy was die Prinses Carcas. Die beleg het 5 jaar geduur.
Aan die begin van die 16de eeu het voedsel en water egter al hoe skaarser geword. Die Dame Carcas wou 'n inventaris opstel van al die reserwes wat oor was. Die inwoners het 'n vark en 'n sak koring na haar gebring. Sy het toe die idee om die vark met die sak koring te voer voor dit van die hoogste toring van die Cité aan die voet van die buitenste vestingmuur gewerp sou word.
Karel die Grote en sy manskappe het dus gemeen dat die Cité oorvloedige hoeveelhede kos moes hê, tot die mate dat hulle 'n vark wat op koring vetgemaak is kon mors. Hulle het die beleg laat vaar en die Karel die Groete en sy leër het die stad verlaat. Die Dame Carcas gevul met vreugde oor die sukses het al die klokke in die stad laat lui. Een van Karel die Groete se manskappe het uitgeroep "Carcas sonne!" (Carcas lui!), vanwaar die naam van die Cité.
'n Belangrike toeristebestemming
Vanaf die 19de eeu het die Cité de Carcassonne talle vakkundiges gelok. Teen 1905 het 8 366 vreemdelinge die Cité tussen Julie en Oktober besoek. In 1913 is 50 000 toeriste ontvang. Die Cité de Carcassonne het met die verloop van jare 'n baie gewilde toeristebestemming geword. Winkels en ondernemings het hulle in die Cité gevestig en verskeie poskaarte is gepubliseer.
Hierdie invloei van toeriste is sonder twyfel 'n ekonomiese aanwins vir die stad Carcassonne. Maar die besoeke, met sy piek in die somer, het terseldetyd talle negatiewe gevolge op die landskap, infrastruktuur, argitektuur en die dorpslewe. Ter wille van beter ontvangs van toeriste en ter beskerming van die omgewing en infrastruktuur het die stad Carcassonne en die Ministerie van Omgewingsake en Volhoubare Ontwikkeling 'n gesamentlike program van aksie genaamd opération grand site geloods. Die program is daarop gemik om die Cité en omgewing te rehabiliteer en ontwikkel.
Vandag poog die communauté d'agglomération du Carcassonnais om die inkomste gegenereer deur besoekers aan die Cité de Carcassonne te vermeerder. Die hoofprobleem is dat toeriste oor die algemeen hulle beoeke aan die Cité beperk waar hulle gemiddeld slegs vier ure spandeer. Die ville basse baat baie min by die aantreklikheid van die Cité aangesien laasgenoemde 'n uitstappie doel op sigself is en nie 'n vakansiebestemming nie. Besoekers verkies kort besoeke van 1,5 dae hoofsaaklik met hotelverblyf en besoek weinig die plaaslike vakansie oorde of kampterreine. Die besoekers kan verdeel word in vakansiegangers by die vakansieoorde aan die kus, plaaslike toeriste en buitelandse besoekers wat die Cité as deel van 'n toer na Europa besoek. Nogtans bly die Cité 'n aantrekkingspunt vir die res van die Aude, die Pays Cathare en die Carcassonnais.
Die stad organiseer elke jaar verskeie aktiwiteite in die Cité :
Slegs beoeke aan die château comtal en die vestingmure word tans op statistiese wyse bereken aangesien dit die enigste dele is waar toegangsfooie verhaal word.
Die klassifikasie van die Cité as Wêrelderfenisgebied het die aantal besoekers oor die afgelope tien jaar laat groei. Die aantal besoekers het beduidend gegroei tussen 1990 en 2000. Die aantal besoekers uit Spanje het veral gestyg en het in 2006 34% van die besoekers in die toeristeseisoen verteenwoordig.
Die Cité de Carcassonne in die kunste
Verskeie films is in Carcassonne in die omgewing van die Cité geskiet, aangesien dit 'n byna perfekte Middeleeuse agtergrond bied. Daaronder is films soos Le retour du croisé van Louis Feuillade en 1908, La merveilleuse vie de Jeanne d'Arc van Marco de Gastyne in 1929, Le miracle des loups van Raymond Bernard in 1924, La fiancée des ténèbres van Serge de Poligny in 1944, Le miracle des loups van André Hunebelle in 1961, Le Corniaud van Gérard Oury in 1965, The Lion in Winter van Anthony Harvey in 1968, La promise van Franc Roddam in 1985, Robin Hood: Prince of Thieves van Kevin Reynolds in 1991, Les visiteurs van Jean-Marie Poiré in 1992 en Le destin van Youssef Chahine in 1997.
Spencer Milligan
Spencer Milligan (gebore 10 September 1937) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Sleeper (1973) en The Photographer (1974), en in die televisiereekse Land of the Lost (1974) en The Bionic Woman (1976).
Sir Lowryspas
Sir Lowryspas (Engels: Sir Lowry's Pass) is 'n bergpas in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die pas dra die N2 nasionale pad oor die Hottentots-Hollandberge en verbind Kaapstad met die Overberg.
Geskiedenis
Die Khoikhoi het die Hottentots-Hollandberge oorgesteek met 'n voetpaadjie wat die Gantouw genoem was. Gedurende 1662 was Hendrik Lacus die eerste blanke persoon wat die berg oorgesteek het deur die spoor te volg. Met verloop van tyd is 'n pad meer gesleep as gemaak aangesien dit baie steil was. Teen 1821 het 4500 waens per jaar die berg oorgesteek. Elke vyfde wa het dit nooit gemaak nie. Die groewe wat deur die vasgesluite wawiele in die rotse geskuur is, kan vandag nog gesien word. Die Gantouwpas is in 1958 tot 'n nasionale monument verklaar.
Sir Lowry Cole
Die Goewerneur, sir Lowry Cole, het vir majoor Charles Michell, superintendant van werke in die Kaapkolonie, opdrag gegee om 'n pas suid van die bestaande pad te bou. Hy het sy loopbaan op die spel geplaas. Konstruksie het reeds gedurende 1829 begin. Cole se plan is egter afgekeur deur die Ministerie van Koloniale werke in Londen. Hulle het gedreig om die ₤8000 wat reeds gespandeer was van sy salaris af te trek.
Cole het hom na die inwoners van Kaapstad gewend. Die inwoners was briesend en het aangebied om die goewerneur teen enige verlies van inkomste te vrywaar. Die ministerie het bes gegee en toestemming verleen dat die pas voltooi word.
Sir Lowryspas
Die pas is in 1830 voltooi, in die 1930's geteer en in die 1950's oorgebou. Die kruin van die pas is 452 m bo seevlak en word bereik na 60 km vanaf Kaapstad.
Leopold
Leopold kan verwys na:
Tommy Cannon
Tommy Cannon (gebore 27 Junie 1938) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Boys in Blue (1982) en A Little in Tents (2017), en in die televisiereeks Cannon and Ball (1979).
Roswitha Schutte
Roswitha Schutte (*1935 - 2018 ) is ’n letterkundige wat in Amsterdam in Nederland gepromoveer het en daarna dosent in Afrikaanse letterkunde aan die Universiteit van Suid-Afrika geword het. Sy het vakkundige werke onder beide haar nooiensvan, Roswitha Geggus, en haar getroude van, Roswitha Schutte, geskryf.
Skryfwerk
Die wit in die poësie is ’n publikasie van haar proefskrif. Sy skryf ook ’n monografie oor die lewe en werk van Toon van den Heever. Sy publiseer vakkundige artikels in beide haar nooiensnaam en getroude naam.
Rodolfo Acosta
Rodolfo Acosta (29 Julie 1920 – 7 November 1974) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Salón México (1949), Hondo (1953), Rio Conchos (1964), en And Should We Die (1966).
Sirkulêre ekonomie
'n Sirkulêre ekonomie (dikwels bloot "sirkulariteit" genoem of ook kringloopekonomie) is 'n ekonomiese stelsel wat daarop gemik is om afval en die onvolhoubare en voortdurende gebruik van hulpbronne uit te skakel. Sirkelstelsels fokus op hergebruik, deel, herstel, opknapping, hervervaardiging en herwinning om 'n geslote sirkelstelsel te skep, wat die gebruik van hulpbroninsette, afval, besoedeling en koolstofvrystellings tot die minimum beperk. Die sirkulêre ekonomie het ten doel om produkte, toerusting en infrastruktuur langer in gebruik te hou en sodoende die produktiwiteit van hierdie hulpbronne te verbeter. Al die "afval" moet "voedsel" word vir 'n ander proses: óf 'n neweproduk of 'n herwonne hulpbron vir 'n ander industriële proses, óf as regeneratiewe hulpbronne vir die natuur (byvoorbeeld kompos). Hierdie regeneratiewe benadering is in kontras met die tradisionele lineêre ekonomie, wat 'n produksiemodel "neem, maak, verkoop" het.
Voorstanders van die sirkulêre ekonomie stel voor dat 'n volhoubare wêreld nie 'n daling in die lewensgehalte vir verbruikers beteken nie en dat dit bereik kan word sonder die verlies aan inkomste of ekstra koste vir vervaardigers. Die argument is dat sirkelvormige sakemodelle net so winsgewend kan wees as lineêre modelle, wat verbruikers in staat stel om voort te gaan met soortgelyke produkte en dienste.
Volhoubaarheid
Hoofartikel: Volhoubaarheid
Intuïtief blyk die sirkulêre ekonomie meer volhoubaar te wees as die huidige lineêre ekonomiese stelsel. Die vermindering van die gebruikte hulpbronne, en die afval en lekkasies wat ontstaan, bewaar hulpbronne en help om die besoedeling van die omgewing te verminder. Sommige beweer egter dat hierdie aannames eenvoudig is; dat hulle die kompleksiteit van bestaande stelsels en potensiële kompromieë verontagsaam.
Die sosiale dimensie van volhoubaarheid blyk byvoorbeeld slegs in baie publikasies oor die sirkulêre ekonomie marginaal aan te spreek. Daar is gevalle waar verskillende of bykomende strategieë nodig is, soos die aankoop van nuwe, meer energie-doeltreffende toerusting. Deur die literatuur te hersien, kon 'n span navorsers van Cambridge en TU Delft aantoon dat daar ten minste agt verskillende soorte verwantskappe bestaan tussen volhoubaarheid en die sirkulêre ekonomie. Daarbenewens is dit belangrik om die innovasie-aspek te onderstreep in die kern van volhoubare ontwikkeling, gebaseer op komponente van die sirkulêre ekonomie.
Omvang
Die sirkulêre ekonomie kan 'n breë omvang dek. Bevindinge uit die literatuur toon dat navorsers op verskillende terreine soos industriële toepassings met sowel produkgeoriënteerde as dienste, praktyk en beleidsrigtings gefokus het om 'n beter begrip te hê van die beperkinge waarmee die sirkulêre ekonomie tans te kampe het, strategiese bestuur vir besonderhede van die sirkulêre ekonomie en verskillende uitkomste soos potensiële hergebruikstoepassings en afvalbestuur.
Die sirkulêre ekonomie bevat produkte, infrastruktuur, toerusting en dienste en is van toepassing op elke bedryfsektor. Dit bevat 'tegniese' hulpbronne (metale, minerale, fossielbronne) en 'biologiese' hulpbronne (voedsel, vesel, hout, ens. Die meeste denkrigtings pleit vir 'n verskuiwing van fossielbrandstowwe na die gebruik van hernubare energie, en beklemtoon die rol van diversiteit as 'n kenmerk van veerkragtige en volhoubare stelsels. Die sirkulêre ekonomie sluit die bespreking van die rol van geld en finansies as deel van die breër debat in, en sommige van die pioniers het gevra vir die opknap van instrumente vir die meet van ekonomiese prestasies. Een studie het daarop gewys hoe modulering 'n hoeksteen kan word om sirkulêre ekonomie moontlik te maak en die volhoubaarheid van energie-infrastruktuur te bevorder. Een voorbeeld van 'n sirkulêre ekonomie-model is die implementering van huurmodelle in tradisionele eiendomsareas (bv. Elektronika, klere, meubels, vervoer). Deur dieselfde produk aan verskeie kliënte te verhuur, kan vervaardigers die inkomste per eenheid verhoog, en sodoende die behoefte om meer te produseer om die inkomste te verhoog, verminder. Herwinningsinisiatiewe word dikwels beskryf as 'n sirkulêre ekonomie en is waarskynlik die mees algemene modelle.
Agtergrond
Kenneth Boulding het reeds in 1966 bewustheid oor 'n 'oop ekonomie' met onbeperkte insette en uitsette, in teenstelling met 'n 'geslote ekonomie', waarin hulpbronne binne benut word en so lank as moontlik 'n deel van die ekonomie bly. Boulding se essay "The Economics of the Coming Spaceship Earth" word dikwels verwys as die eerste uitdrukking van die "sirkulêre ekonomie", hoewel Boulding nie die frase gebruik nie.
Die sirkulêre ekonomie is gegrond in die studie van terugvoerryke (nie-lineêre) stelsels, veral lewende stelsels Die kontemporêre begrip van die sirkulêre ekonomie en die praktiese toepassings daarvan op ekonomiese stelsels het ontwikkel met verskillende kenmerke en bydraes van 'n verskeidenheid konsepte wat die idee van geslote lusse deel. Sommige van die relevante teoretiese invloede is wieg tot wieg, wette van ekologie (bv. Barry Commoner se The Closing Circle), lus- en prestasie-ekonomie (Walter R. Stahel), regeneratiewe ontwerp, industriële ekologie, biomimiek en blou-ekonomie.
Die sirkulêre ekonomie is in 1989 verder deur die Britse omgewingsekonome David W. Pearce en R. Kerry Turner ontwikkel. In Economics of Natural Resources and the Environment het hulle daarop gewys dat 'n tradisionele oop ekonomie ontwikkel is sonder enige in die neiging om te herwin, wat weerspieël word deur die omgewing as 'n afvalstoorplek te behandel.
In die vroeë negentigerjare het Tim Jackson die wetenskaplike basis vir hierdie nuwe benadering tot nywerheidsproduksie begin saamvat in sy geredigeerde versameling Clean Production Strategies, met hoofstukke van vooraanstaande skrywers in die veld, soos Walter R Stahel, Bill Rees en Robert Constanza. Destyds nog steeds 'voorkomende omgewingsbestuur' genoem, het sy opvolgboek Material Concerns: Pollution, Profit and Quality of Life hierdie bevindinge gesintetiseer in 'n manifes vir verandering, wat die industriële produksie wegskuif van 'n ekstraktiewe lineêre stelsel na 'n meer sirkulêre ekonomie.
Opkoms van die idee
In hul navorsingsverslag van 1976 aan die Europese Kommissie, "The Potential for Substituting Manpower for Energy", skets Walter Stahel en Genevieve Reday die visie van 'n ekonomie in lusse (of die sirkulêre ekonomie) en die impak daarvan op werkskepping, ekonomiese mededingendheid, hulpbronbesparing en voorkoming van afval. Die verslag is in 1982 gepubliseer as die boek Jobs for Tomorrow: The Potential for Substituting Manpower for Energy.
In 1982 het Walter Stahel 'n derde prys in die Mitchell-pryskompetisie vir volhoubare sakemodelle met 'n artikel The Product-Life Factor ontvang. Die eerste prys het gegaan aan die destydse Amerikaanse minister van landbou, die tweede prys aan Amory en Hunter Lovins, die vierde prys aan Peter Senge.
Die belangrikste doelwitte van Stahel se instituut word beskou as een van die eerste pragmatiese en geloofwaardige dinkskrums vir volhoubaarheid, om die werklewe van produkte te verleng, om goedere langer te laat hou, om bestaande goedere te hergebruik en uiteindelik afval te voorkom. Hierdie model beklemtoon die belangrikheid van die verkoop van dienste eerder as produkte, 'n idee wat die 'funksionele dienste-ekonomie' genoem word en soms onder die groter begrip 'prestasie-ekonomie' geplaas word. Hierdie model bepleit ook 'meer lokalisering van ekonomiese aktiwiteite'.
Die bevordering van 'n sirkulêre ekonomie is geïdentifiseer as nasionale beleid van die Volksrepubliek van China se elfde vyfjaarplan wat in 2006 begin het. Die Ellen MacArthur-stigting het onlangs die ekonomiese geleentheid van 'n sirkulêre ekonomie uiteengesit en aanvullende denkrigtings bymekaar gebring in 'n poging om 'n samehangende raamwerk te skep en sodoende die konsep wye blootstelling en aantrekkingskrag te gee.
Die ondersteuners beweer dit is meestal 'n raamwerk om na te dink en is 'n samehangende model wat waarde het as deel van 'n reaksie op die einde van die era van goedkoop olie en materiale, wat boonop bydra tot die oorgang na 'n laekoolstof-ekonomie. In ooreenstemming hiermee kan 'n sirkulêre ekonomie bydra tot die nakoming van die COP 21-ooreenkoms in Parys. Die verbintenisse tot die vermindering van die emissies wat 195 lande tydens die COP 21-ooreenkoms in Parys aangegaan het, is nie voldoende om die aardverwarming tot 1,5 °C te beperk nie. Om die 1,5 °C-ambisie te bereik, word beraam dat addisionele emissiereduksies van 15 miljard ton CO2 per jaar teen 2030 bereik moet word. Circle Economy en Ecofys beraam dat strategieë vir sirkulêre ekonomie vrystellings kan verminder wat die gaping met byna die helfte kan oorbrug.
Lillehammer
Lillehammer (Noors: [ˈlɪ̂lːəˌhɑmːər], ) is 'n dorp en munisipaliteit (Noors: kommune) in die Gudbrandsvallei en aan die noordoewer van die Mjøsameer in die provinsie (fylke) Oppland, sowat 180 kilometer noord van die Noorse hoofstad Oslo.
Lillehammer het as die gasheerstad van die XVIIde Olimpiese Winterspele in 1994 internasionale bekendheid verwerf. Sedertdien is 'n aantal beduidende sportfeeste soos byvoorbeeld die 2008 Europese handbalkampioenskap in Lillehammer gehou.
Arendrog
Die Arendrog (Myliobatis aquila) is 'n vis wat aan die hele kusgebied van Suid-Afrika voorkom. In Engels staan die vis bekend as die Eagle ray.
Voorkoms
Die rog is donkerbruin, swart of olyfgroen van kleur met swart kolletjies op die liggaam. Die twee pektorale vinne is baie groot en lyk soos vlerke. Die rog word tot 1.5 m wyd - vlerkpunt tot vlerkpunt. Die dier is vivipaar en 4 - 7 kleintjies word op 'n keer gebore. Die rog is eetbaar en verskaf goeie kompetisie aan hengelaars.
Angela Jones
Angela Jones (gebore 23 Desember 1968) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Pulp Fiction (1994), Curdled (1996), en Man on the Moon (1999).
Arendrog
Habitat
Die arendrog verkies vlakkerige water soos strandmere om in te leef, maar is al op dieptes van 95 m gevang.
Olympique de Marseille
Olympique de Marseille (ook verwys na as OM) is 'n Franse sportklub in die stad Marseille wat bekend is vir hulle sokkerafdeling. Olympique Marseille is in 1899 gestig.
Perdepram
Perdepram (Zanthoxylum davyi) - voorheen Fagara davyi - is 'n boom wat hoofsaaklik in bergwoude voorkom in Eswatini, Suid-Afrika en Zimbabwe. Die onderskeidende kenmerk van die boom is die knopperige dorings op die stam. In Engels staan die boom bekend as Forest knobwood en die alternatiewe plaaslike naam is Bosknophout. Die boom se FSA-nommer is 254.
J. B. Smoove
J. B. Smoove (gebore 16 Desember 1964) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Mr. Deeds (2002), Date Night (2010), en Hall Pass (2011), en in die televisiereeks Curb Your Enthusiasm (2000).
Toearegtale
Die Toearegtale (ⵜⴰⵎⴰⵌⴰⵆ, Tamasjek/Tamajak/Tamahak) is 'n taalgroep van nou verwante Berbertale en -dialekte. Hulle word deur die inheemse Toearegs in die Saharawoestyn van Mali, Niger, Algerië, Libië en Burkina Faso gebesig. Soms word dit as een taal beskou wat uit aparte dialekte bestaan, aangesien almal onderling verstaanbaar is. Van die Toearegtale word met die Tifinagh-skrif, die Arabiese of die Latynse alfabet geskryf.
Die Toearegtale word in die volgende vier dialekte/tale ingedeel:
Delta Arae
Delta Arae is ’n swaar B-tipe hoofreeksster met ’n sterreklassifikasie van B8 Vn. Die "n" in die agtervoegsel dui daarop dit het absorpsielyne wat uitgesprei is omdat die ster vinnig roteer. Dit het ’n rotasiesnelheid van 255 km/s, wat aanleiding gee tot ’n ewenaarbult met ’n radius van 13% groter as die poolradius. Delta Arae het ’n G-tipe metgesel-ster met ’n magnitude van 9,5 wat dalk ’n dubbelsterstelsel vorm.
Daar is ook ’n optiese metgesel met ’n skynbare magnitude van 12 wat 47,4 boogsekondes ver lê.
Hoofstad (dagblad)
Hoofstad was 'n Afrikaanse middagblad wat van 1 April 1968 tot 19 Februarie 1983 in Pretoria uitgegee is.
Ontstaan
"Een van die gelukkigste en heilsaamste gebeurtenisse in ons Afrikaner-kulturele bedrywighede in die laaste klompie jare het voorgeval toe die eenheidstrewe van die Randse en die Hoofstadse Afrikanerdom op Maandag 1 April 1968 verseël is met die druk van die knoppie deur mev. Marius Jooste om die pragrolpers in Hoofstad se eie perseel, Mitchellstraat 161, Pretoria, aan die gang te sit en Pretoria van sy eie koerant te voorsien." So skryf L.J. Erasmus in  'n Volk staan op uit sy as: Verhaal van Die Afrikaanse Pers (1962) Beperk oor die ontstaan van die middagblad Hoofstad.
Hoofstad was die Afrikaanse Pers (1962) Beperk se eweknie in Pretoria van Die Vaderland wat in 1936 as halfweeklikse koerant uit die hoofstad na Johannesburg verhuis het om van 2 Julie daardie jaar af as Goudstadse middagblad te verskyn. Erasmus skryf dat Hoofstad tot stand gekom het deurdat die Afrikaanse Kultuurraad van Pretoria (AKP) dit sedert sy stigting in 1936 beywer het vir 'n eie Afrikaanse dagblad vir die hoofstad. Verskeie onderhoude is met Die APB, later die APB (1962) en die Voortrekkerpers, uitgewer van die dagblad Die Transvaler, gevoer met die versoek om 'n eie dagblad vir Pretoria. Die AKP het in 1959 'n perskomitee gevorm om die saak verder te voer. Dit is twee jaar ná die stigting van Hoofstad ontbind.
Die nuwe koerant was 'n samewerkingspoging tussen die Afrikaanse Pers (1962) Beperk en die Voortrekkerpers, en 'n voorloper tot die latere samesmelting en stigting van Die Perskorporasie van Suid-Afrika (Perskor).
Hoofstad het ná slegs drie maande sy eerste wins getoon en 'n groot toekoms is vir die koerant voorspel. Treurnicht is later deur At de Beer en PG du Plessis as hoofredakteurs opgevolg.
Jay Acovone
Jay Acovone (gebore 20 Augustus 1955) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Independence Day (1996) en Cast Away (2000), en in die televisiereekse Beauty and the Beast (1987) en Stargate SG-1 (1997).
27 Mei
27 Mei is die 147ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (148ste in skrikkeljare). Daar volg nog 218 dae.
Hoofstad (dagblad)
Ontstaan
Marius Jooste was die besturende direkteur en voorsitter van die Hoofstadpers. Andries Treurnicht, die redakteur van Die Kerkbode, is as die eerste redakteur aangestel. Die ander leidende geeste was Rudolf Opperman (hoofbestuurder), Jan Schoeman (drukkerybestuurder), Abel van Niekerk (advertensiebestuurder), Philip Spies (rekenmeester), At de Beer (assitent-redakteur en nuusredakteur), Beaumont Schoeman (assistent vir die redakteur) en Jan van Vreden (assistent-nuusredakteur).
Die publikasie van Hoofstad is op 19 Februarie 1983 gestaak, dieselfde datum waarop Oggendblad in Pretoria ophou bestaan het ingevolge 'n ooreenkoms met Naspers ná die persstryd wat met die verskyning van Beeld in 1974 ontketen is. Die Transvaler het toe van Johannesburgse oggendblad verander na Pretoriase middagblad, terwyl Die Vaderland nog vyf jaar lank in Johannesburg as middagblad sou voortbestaan. In 1988 is Die Vaderland by Die Transvaler ingelyf, en in 1993 het ook Die Transvaler ophou bestaan.
Identiteit
Die begrip identiteit word in die psigiatrie en sielkunde gebruik om 'n gevoel van persoonlike eenheid uit te druk. In hierdie verband is dit die eerste keer deur die Duitser Karl Jaspers gebruik, maar dit was veral die Amerikaanse psigiater Erik H. Erikson wat daartoe bygedra het dat die begrip identiteit noukeurig omskryf is en bruikbaar geword het. Erikson het 'n identiteitsteorie ontwikkel wat by die hoofpunte van Sigmund Freud se psigoanalitiese teorie aansluit.
Voor die begrip identiteit deur die toedoen van die Duitse filosoof-psigiater Karl Jaspers (1883-1969) 'n rol in die psigiatrie begin speel het, is dit lank reeds in die wysbegeerte (filosofie) gebruik. In die hedendaagse psigiatrie en sielkunde speel die begrip identiteit 'n belangrike rol, danksy die Amerikaanse psigoanalitikus Erik H. Erikson (geb. 1902). Hy het van Freud se drieledige model van die menslike persoonlikheid gebruik gemaak: die id verteenwoordig daarin die (biologies gegewe) impulsiewe begeertes, die ego is die bewuste deel van die persoonlikheid, en die superego kom grootliks ooreen met wat in die omgangstaal die gewete genoem word. In teenstelling met Freud se volgelinge, wat veral in die id belang gestel het, was Erikson meer in die ego geïnteresseerd en het hy besondere aandag aan identiteit en identiteitsvorming bestee.
Ego-identiteit
Erikson het twee soorte identiteit onderskei, naamlik persoonlike identiteit en ego-identiteit. Volgens Erikson spruit iemand se persoonlike identiteit uit die onmiddellike waarneming dat hy in die loop van die jare dieselfde gebly het. Hierdie waarneming word bevestig wanneer dit blyk dat andere dit ook opmerk. Ego-identiteit het nie net op die bestaan as sodanig betrekking nie, maar ook op die beset dat daar gelykheid en kontinuïteit bestaan in die wyse waarop die ego konflikte binne die persoonlikheid en konflikte tussen die individu en sy omgewing probeer oplos. Hierdie gelykheid en kontinuïteit bring mee dat 'n mens vir sy omgewing dieselfde bly.
Die term gelykheid moet egter in 'n relatiewe sin beskou word. Daar is by iemand se geboorte byvoorbeeld nog geen sprake van 'n ego-identiteit nie en bowendien ondergaan hierdie identiteit in die loop van iemand se lewe talryke veranderings. Dit is juis die ontwikkeling van die ego-identiteit waaraan Erikson besonder baie tyd afgestaan het. En omdat hy boonop bale aandag bestee het aan die aspekte van persoonlikheid wat nie regstreeks met die drifmatige ontwikkeling saamhang nie, kon hy 'n breë terrein van die persoonlikheidsontwikkeling bestudeer. Hy het ook geglo dat persoonlikheidsontwikkeling tot pas voor die dood voorkom en nie net tot wanneer volwassenheid bereik is nie. Van nog groter belang was dat Erikson die persoonlikheidsontwikkeling teen die agtergrond van kulturele en sosiale gegewe bestudeer het. Die handhawing van ŉ innerlike solidariteit met die ideale van die groep waartoe 'n mens behoort, was vir Erikson 'n voorwaarde vir 'n bruikbare identiteit.