cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antonín Dvořák
Lewe
Dvořák was in Nelahozeves, ‘n Boheemse (nou Tsjeggiese) dorpie op die oewers van die Vltavarivier noord van Praag, gebore. Hy het op ‘n vroeë ouderdom met musiek kennis gemaak en het as ‘n jongeling ‘n gerekende violis geword wat bygedra het tot die maak van amateurmusiek wat die danse van plaaslike paartjies vergesel het. In 1857 het ‘n musiekonderwyser besef dat die jong Antonín die onderwyser se nederige vermoëns oorskry het, en derhalwe die ouer Dvořák oortuig om sy seun in te skryf by ‘n orrelskool in Praag. Dvořák het later sonder sy vader se finansiële bystand ‘n tweejaar kursus voltooi en die altviool in verskeie tavernes en saam met teatergroepe gespeel. Hy het sy karige salaris met die inkomste voortspruitende uit die aanbied van lesse aan ‘n paar private leerlinge aangevul. Die 1860’s was ‘n moeilike tyd vir Dvořák, wat onder druk verkeer het m.b.t. beide sy tyd en hulpbronne, soveel so dat selfs papier en ‘n klavier ten einde hom in staat te stel om te komponeer kosbare kommoditeite was. Hy het gedurende sy latere jare gesê dat hy min kon onthou van wat hy in daardie dae geskryf het, maar teen 1864 het twee simfonieë, ‘n opera, en verskeie liedere onuitgevoer op sy tafelblad gelê. Die verskeidenheid musiek van die tydperk toon egter dat sy vroeëre musikale styl, wat geneig het na die musiek van Ludwig van Beethoven en Franz Schubert, in toenemende mate ingekleur was deur die invloed van Richard Wagner en Franz Liszt. In November 1873, toe ‘n paar suksesvolle konserte van sy werke uitgevoer is en hy ‘n mate van bekendheid in Praag verwerf het, het hy met Anna Čermáková getrou. Sodoende het ‘n buitengewoon gelukkige gesinslewe begin.
In 1875 was ‘n staatstoegif deur die Oostenrykse regering aan Dvořák toegeken. Die toekenning het hom in kontak met die groot meester Johannes Brahms gebring met wie hy ‘n noue en ryke vriendskap sou vorm. Brahms het nie slegs aan hom waardevolle tegniese raad gebied nie, maar het ook vir hom ‘n invloedryke uitgewer in die vorm van Fritz Simrock gevind. Dit was as gevolg van diè Morawiese firma se publikasie van die Morawiese Duette (gekomponeer in 1876) vir sopraan en kontralto en die Slawiese Danse (1878) vir klavierduet, dat Dvořák die eerste keer wêreldwye aandag begin trek het na homself en die musiek van sy vaderland. Die bewondering van die voorste kritici, instrumentaliste, en dirigente van die dag het voortgegaan om sy reputasie oorsee te versprei, welke sigself gelei het tot selfs groter prestasies en triomfe in sy eie land. In 1884 het hy die eerste van tien besoeke aan Engeland afgelê waar die sukses van sy werke, en vernaam sy korale werke, ‘n bron van groot trots was, alhoewel slegs die Stabat Mater (1877) en Te Deum (1892) sou voortgaan om ‘n voorste posisie te hou wat werke van hul aard betref. In 1890 het hy ‘n persoonlike triomf in Moskou gehad, waar twee konserte vir hom gereël was deur sy vriend Tsjaikofski. Die volgende jaar het hy ‘n ere-doktorsgraad van die Universiteit van Cambridge ontvang. Dvořák het in 1892 die pos van direkteur van die nuutgestigte Nasionale Konservatoria van Musiek in New York Stad aanvaar. Hy het gedurende sy jare in die VSA so ver wes as Iowa gereis. Alhoewel hy veel gevind het wat hom geïnteresseer het en wat hom gestimuleer het in die Nuwe Wêreldse omgewing, het hy gou begin om na sy eie land te verlang, en in 1895 na Boheme teruggekeer. Die laaste jare van sy lewe het die komposisie van verskeie strykkwartette en simfoniese gedigte sowel as sy laaste drie operas voortgebring.
Werke
Bedřich Smetana, wat Dvořák se senior met sewentien jaar was, het reeds voor Dvořák die hoekstene van die Tsjeggiese nasionale musiekbeweging gelê; maar dit was aan Dvořák oorgelaat om die beweging te ontwikkel en uit te brei in ‘n indrukwekkende reeks werke wat, wat hul gewildheid betref, vinnig die van sy groot Duitse eweknieë en tydgenote geëwenaar het. Die redes vir Dvořák se gewildheid lê primêr in sy groot talent vir melodie en in die pragtige en verfrissende Tsjeggiese karakter van sy musiek, wat ‘n welkome kontras gevorm het tot die swaarder musiek van sommige van sy tydgenote. Dvořák se tegniese begaafdheid en melodiese inspirasie het daartoe bygedra dat hy ‘n uitgebreide en groot verskeidenheid van werke kon skep. Hy het in al die musikale genres gekomponeer en het werke nagelaat wat as klassieke voorbeelde van die genre beskou word, met die moontlike uitsondering van operamusiek. Al Dvořák se volwasse simfonieë is van hoogstaande kwaliteit, alhoewel slegs die somber en melancholiese Simfonie No. 7 in D Mineur (1885) as bevredigend bevind word wat sy simfoniese struktuur sowel as sy musikaliteit betref. (dit moet verduidelik word dat Dvořák se volwasse simfonieë lank beskou was as sy No. 1 en 5, alhoewel hy vier vroeëre (en ongenommerde) simfonieë geskryf het. Al nege sy simfonieë is sedertdien van nuwe nommers voorsien; te wete van die tradisionele orde na hul ware chronologiese of opvolgorde van komposisie) Dvořák se Simfonie No. 9 in E Mineur (Van die Nuwe Wêreld; 1893) bly by verre sy bekendste werk. Die werk is tipies Boheems in sy temas. Die Simfonie No. 9 is egter op geen wyse superieur tot die Simfonie No. 6 in D Majeur (1880) of die Simfonie No. 8 in G Majeur (1889) nie en is eintlik minder tipies van die komponis as die genoemde werke. Van die vier concertos wat Dvořák geskryf het is dit slegs die Tjelloconcerto in B Mineur (1895) wat met sekerheid ‘n klassieke werk genoem kan word. Ten spyte van die feit dat sy werk in die medium somtyds te dun en uitgerek is, is Dvořák se kamermusiek ook van hoë kwaliteit. Die Klavierkwintet in A Majeur (1887) is een van die glorieryke werke van kamermusiek, en die strykkwartette, Opusse 51 (1879), 105 (1895), en 106 (1895), die Stryksekstet, Opus 48 (1878), en die Dumky-trio, Opus 90 (1891), word almal ook hoog aangeprys. Die korale werke, uiters gewild toe hulle die eerste keer verskyn het, is ongelukkig deur die lot getref wat die meeste laat 19de eeuse korale musiek ook getref het, en tog is die Stabat Mater (1877) en Te Deum (1892) van die beter voorbeelde van hul genre. Opera bly egter die een medium wat nie wou toegifte maak aan Dvořák se aansienlike talente en genialiteit nie, alhoewel hy tien operas geskryf het, vernaam Rusalka (1900). Baie van Dvořák se mees aantreklike werke is sy lukrake, minder ambisieuse stukke, soos die Slawiese Danse (1878, 1886) en ander klavierduette, die Simfoniese Variasies (1877), die Bagatelles (1878), die Sigeuner liedere (1880), en die Scherzo Capriccioso (1883).
Dvořák se hoof tekortkominge is sy herhalende werkswyse, somtydse tekortkominge in smaak, en die swakhede in die ontwerp van sy groter werke. Sulke tekortkominge is egter nie so verdoemend indien die verbasende vrugbaarheid van sy melodie en die eenvoud en direktheid waarmee hy sy doelwitte bereik het in ag geneem word nie. Soos opgemerk kan word uit Dvořák se musiek, het hy oor ‘n aangename persoonlikheid beskik, en was hy boonop ‘n godsdienstige en besonder nederige gesinsman van eenvoudige benodigdhede, en boonop ‘n groot liefhebber van die natuur.
Leucandra mitsukurii
Leucandra mitsukurii is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1929 deur Hozawa.
Jonas Gwangwa
Jonas Mosa Gwangwa (19 Oktober 1937 - 23 Januarie 2021) was 'n Suid-Afrikaanse jazz-musikant, liedjieskrywer en vervaardiger. Hy was meer as 40 jaar 'n belangrike figuur in die Suid-Afrikaanse jazz.
Lewensloop
Gwangwa is in Orlando-Oos, Soweto, gebore. Hy het eers bekendheid verwerf deur tromboon te speel met The Jazz Epistles. Nadat die kortstondige groep uitmekaar is, bly hy belangrik vir die Suid-Afrikaanse musiektoneel en later ook in die buiteland.
In die sestigerjare het hy begin bekend raak in die Verenigde State, en in 1965 verskyn hy in 'n "Sound Of Africa" -konsert in Carnegie Hall. Die ander by die konsert was onder andere Miriam Makeba, Hugh Masekela en Letta Mbulu. Ten spyte van sy internasionale roem, is hy nie gunstig gesien deur die apartheidsregering nie, en het in die 1970's in ballingskap gegaan.
Van 1980 tot 1990 was hy die leier van Amandla, die kulturele ensemble van die African National Congress.
Later in die lewe word hy belangrik as komponis wat films doen soos Cry Freedom (1987) en tydens die 60ste Oscar-toekenningsaand in 1988 voer hy sy genomineerde liedjie Cry Freedom uit. In 1988 het hy ook in die Nelson Mandela 70ste verjaardag huldeblyk in die Wembley-stadion opgetree. In 1991 keer hy terug na Suid-Afrika en stel in 1997 die tema saam vir hul Olimpiese aansoek.
Daar word hulde gebring aan Gwangwa as onderwerp van die komposisie "Portrait of Mosa Gwangwa" van Johnny Dyani, wat op die CD-uitgawe van Dyani se Angolian Cry verskyn.
Dood
Jonas sterf op 83-jarige ouderdom in Januarie 2021.
Sonvlam
'n Sonvlam is 'n reuse ontploffing in die Son se atmosfeer wat tot 6 × 1025 joule energie kan vrystel. Wanneer soortgelyke verskynsels by ander sterre plaasvind, word die term stervlam gebruik.
Sonvlamme affekteer al die lae van die son se atmosfeer (die fotosfeer, korona en chromosfeer), verhit plasma tot tienmiljoene kelvin en versnel elektrone, protone en swaarde ione tot byna die spoed van lig. Hulle skep straling oor die elektromagnetiese spektrum op alle golflengtes, van radiogolwe tot gammastrale. Meeste vlamme kon in die aktiewe streke by sonvlekke plaas, waar intens magnetiese velde die fotosfeer deurdring en die korona met die binnekant van die son verbind.
X-strale en UV-straling wat deur die sonvlamme uitgestraal word kan die Aarde se ionosfeer affekteer en langafstandradiokommunikasie ontwrig. Direkte radio-uitsraling op 'n desimetriese golflengte kan die werking van radars (en ander toestelle wat op hierdie frekwensies funksioneer) ontwrig.
Sonvlamme is vir die eerste keer in 1859 deur die Engelse sterrekundige Richard Christopher Carrington waargeneem en onafhanklik in dieselfde jaar ook deur Richard Hodgson waargeneem.
Die tyd tussen die voorkoms van sonvlamme wissel: wanneer die Son "aktief" is, kom daar etlike sonvlamme per dag voor, maar in stil periodes kan daar minder as een sonvlam per week wees. Groter vlamme is ook skaarser as klein vlamme. Sonaktiwiteit wissel met 'n 11 jaar-siklus (die sonsiklus). Tydens die hoogtepunt van hierdie siklus is daar tipies meer sonvlekke op die Son en dus ook meer sonvlamme.
215
Die jaar 215 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 15de jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Frank Abagnale jr.
Frank William Abagnale jr. (* 27 April 1948) was 'n Amerikaanse bedrieër wat in die sestigerjare vyf jaar lank aktief was. Deesdae is hy die baas van Abagnale & Associates, 'n bedrogkonsultasieburo.
Jeug
Abagnele het in in Bronxville, New York, grootgeword as die derde van vier kinders. Hy het in sy jeug 'n Katolieke skool bygewoon. Sy ouers is in 1964 geskei en dit was vir hom so traumaties dat hy van die huis af weggeloop het.
Bankbedrog
Sy eerste oortreding was die uitskryf van tjeks terwyl daar nie genoeg geld in sy rekening was nie. Dit het net vir 'n kort tydperk gewerk voordat die bank daarop aangedring het dat hy geld in sy rekening inbetaal. Hy het toe ’n paar identiteite aangeneem en verskeie rekeninge by verskillende banke oopgemaak.
Konveksie
Konveksie is die beweging van molekules in vloeiers (dit is vloeistowwe, gasse en ander vervormbare materiale). Dit kan nie in vastestowwe plaasvind nie, omdat nóg die meerderheid stroom vloei, nóg beduidende diffusie plaasvind in vastestowwe.
Frank Abagnale jr.
Bankbedrog
Ná 'n tyd het hy agtergekom dit is makliker om vals tjeks te druk en hulle te wissel. Hy het die banke uit altesaam 2,5 miljoen dollar gekul.
Konveksie
Konveksie is een van die hoofmetodes waarmee warmteoordrag en massaoordrag plaasvind. Konveksie-warmte en massaoordrag vind plaas deur beide diffusie — die lukrake Brown se beweging van individuele deeltjies in die vloeier — en deur adveksie, waarmee materie of hitte vervoer word deur die grootskaalse beweging van strome in die vloeier. In die konteks van warmte- en massaoordrag, word die term “konveksie” gebruik om te verwys na die som van adveksie- en diffusie-oordrag.
Frank Abagnale jr.
Identiteitsbedrog
Om gratis oor die wêreld heen te vlieg het Abagnale hom voorgedoen as ’n fiktiewe Pan Am-vlieënier, Frank Williams. Hy het die lugdiens gebel en gesê hy is een van hul vlieëniers, maar het sy uniform verloor. Hy het dan met ’n vals ID-dokument ’n nuwe uniform gekry. Pan Am het geskat dat hy tussen die ouderdomme van 16 en 18 meer as ’n miljoen lugmyle (1 600 000 km) op meer as 250 vlugte gevlieg en 26 lande besoek het. As vlieënier het hy gratis by hotelle gebly – die maatskappy het die rekening vir alles gekry, van sy verblyf tot sy kos.
Later het Abagnale hom as ’n kinderarts voorgedoen. Deur bevriend te raak met 'n regte dokter het hy 'n bestuursposisie in 'n hospitaal gekry. Daar is hy amper afgedank omdat hy byna 'n baba laat verstik het, want hy het nie verstaan wat die suster vir hom sê nie. Hy het toe ander vir hom die werk laat doen. Ná 11 maande by die hospitaal het hy 'n ander "werk" gekry en bedank.
Veroordeling en verdere loopbaan
Abagnale is uiteindelik in Frankryk gevang. Nadat hy daar en in Swede verhoor is, is hy aan Amerika uitgelewer, waar hy tot twaalf jaar gevangenisstraf gevonnis is.
Later het hy Abagnale & Associates gestig wat raad en voorligting oor bedrogbestryding gegee het. Die sukses van sy besigheid het hom genoeg geld in die sak gebring om al sy skuld uit die verlede te vereffen en 'n multimiljoenêr te word.
Rolprent
In 2002 is sy lewensverhaal deur die regisseur Steven Spielberg verfilm met die titel Catch Me If You Can, met musiek deur John Williams. Sy rol is vertolk deur Leonardo DiCaprio. Die rol van sy pa (Frank Abagnale sr.) is vertolk deur Christopher Walken en dié van sy ma (Paula Abagnale) deur Nathalie Baye. Een van die FBI-agente wat sy saak ondersoek het, is in die rolprent die fiktiewe agent Carl Hanratty (Tom Hanks).
Abagnale self het 'n klein rolletje in die film vertolk as 'n polisie-agent.
Musiekspel
In April 2011 is 'n Broadway-musiekspel oor sy verhaal gemaak. Dit is al vir vier Tony-pryse benoem.
Bittersoet (kleur)
Bittersoet is 'n rooierige skakering van oranje kleur.
Die eerste aangetekende gebruik van bittersoet as 'n kleurnaam in Engels was in 1892.
'n Crayolakleur genaamd "bittersweet" word sedert 1949 gemaak.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word bittersoet as volg voorgestel:
Sien ook
Shades of orange
Haalderen
Haalderen is ’n nedersetting in die munisipaliteit Lingewaard in die provinsie Gelderland in Nederland.
Boepenspypvis
Die Boepenspypvis (Hippichthys heptagonus) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area en aan die ooskus van Afrika tot by Durban in Suid-Afrika. In Engels staan die vis bekend as die Belly pipefish.
Islamitiese Revolusionêre Wagkorps
Die Islamietiese Revolusionêre Wagkorps, die Islamietiese Revolusionêre Garde (Engels: The Islamic Revolutionary Guard Corps - IRGC) (Persies: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی‎, translit. Sepâh-e Pâsdârân-e Enghelâb-e Eslâmi, letterlik Leër van Beskermers van die Islamitiese Revolusie of Sepâh vir kort of Pasdaran as informele naam) is 'n tak van Iran se gewapende magte gestig na die Irannese Rewolusie op 22 April 1979 op bevel van Ayatollah Khomeini. Volgens die Iraanse grondwet moet die weermag (of Artesh) Iran se grense verdedig en interne orde handhaaf, terwyl die Revolusionêre Wag (Pasdaran) bedoel is om die land se "Islamitiese Republiekstelsel" te beskerm. Die Revolusionêre Wag verklaar dat hul rol in die beskerming van die Islamitiese stelsel is om buitelandse inmenging sowel as staatsgrepe deur die weermag of "afwykende bewegings" te voorkom.
Sedert sy ontstaan as 'n ideologies-gedrewe milisie, het die Leër van Beskermers van die Iraanse Revolusie in bykans elke aspek van die Iraanse samelewing 'n groter rol gespeel. Dié organisasie se uitgebreide sosiale, politieke, militêre en ekonomiese rol onder president Mahmoud Ahmadinejad se administrasie - veral tydens die presidensiële verkiesing 2009 en die naverkiesing onderdrukking van protes - het baie Westerse ontleders geargumenteer dat sy politieke mag selfs dié van die Sjia-geestelike stelsel oortref het.
Die Revolusionêre Wagte het ongeveer 125 000 militêre personeel, insluitend grond-, lugvaart- en vlootmagte. Sy vlootmagte is nou die primêre magte wat operasionele beheer van die Persiese Golf uitoefen. Dit beheer ook die paramilitêre Basij-milisie wat ongeveer 90 000 aktiewe personeel het. Die media-arm is Sepah News. Die hoofbevelhebber van die Pasdaran sedert 2007 is Mohammad Ali Jafari, wat voorafgegaan is deur Yahya Rahim Safavi vanaf 1997.
Hierdie groep is getipeer as 'n terroriste-organisasie deur Saoedi-Arabië, Bahrein en die Verenigde State. Ten spyte daarvan dat top-Central Intelligence Agency en Amerikaanse Pentagon-amptenare teen die terroriste-benoeming van die organisasie as 'n terroriste organisasie gekant was, het President Donald Trump op 8 April 2019 so 'n besluit geneem.
Qasem Soleimani bevelvoerder van die IGRC se Koeds-mag, is op 3 Januarie 2020 in Bagdad, Irak, dood in 'n Amerikaanse hommeltuig-aanval. Soleimani is opgevolg as bevelvoerder van die Quds-mag deur Esmail Ghaani.
Lys van kardinale aangestel deur Pous Pius XII
Pous Pius XII die 260ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1939 tot 1958 het 56 nuwe kardinale aangestel in 2 konsistories.
Versoeningsdag
Versoeningsdag is 'n openbare vakansiedag in Suid-Afrika wat jaarliks op 16 Desember gehou word. Die vakansiedag is vir die eerste keer in 1994 gehou, na die einde van apartheid. Die doel van die dag is om versoening en nasionale eenheid van die kulturele, taalkundige en rasverdeelde Suid-Afrika te bevorder.
Oorsprong
Nadat pogings van passiewe protes en weerstand teen apartheid onsuksesvol was, het die African National Congress op 16 Desember 1961 besluit om die gewapende stryd teen die apartheidsregering op te neem. Om hierdie rede erken die Afrika-volke 16 Desember as die dag toe Umkhonto we Sizwe (MK) gestig is. Die MK het op hierdie dag hulle eerste dade van sabotasie op verskeie staatsgeboue in Johannesburg, Port Elizabeth en Durban uitgevoer.
Die huidige regering het hierdie betekenisvolle dag gekies sodat die dag 'n erkenning van rasseharmonie kan wees, waarop mense van verskillende kulture, tale en rassegroepe met mekaar kan versoen.
John Logie Baird
John Logie Baird (1888–1946) was ’n Skotse ingenieur en uitvinder wat die eerste televisiestelsel ontwerp het. Hy het die eerste werkende TV-stel op 26 Januarie 1926 in Londen gedemonstreer. Hy het ook die wêreld se eerste ten volle elektroniese kleurtelevisiebuis uitgevind.
Baird is op 13 Augustus 1888 in Helensburgh, Dunbartonshire in Skotland gebore. Hy draf skool aan die Larchfield Academy in Helensburgh en studeer daarna aan die Glasgow and West of Scotland Technical College (wat later die Universiteit van Strathclyde sou word), asook die Universiteit van Glasgow. Hy staak egter sy studie met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog.
Hoewel talle uitvinders aan die TV-stel gewerk het, het Baird groot vooruitgang op die gebied gelewer (veral in Brittanje). Baird was die eerste persoon om 'n lewendige, bewegende, swart-en-wit TV-beeld van weerkaatsende lig te beeldsend. Hy het dit reggekry deur 'n beter foto-elektriese sel te maak en die sein te versterk. Hy demonstreer sy TV met bewegende beelde in 1925 by die Selfridges-afdelingswinkel in Londen. In 1928 demonstreer hy die wêreld se eerste uitsending in kleur.
Hy is op 14 Junie 1946 ná 'n beroerte in Bexhill-on-Sea, Sussex, Engeland oorlede. Hy is saam met sy pa, ma en vrou in die Helensburgh-begraafplaas in Dunbartonshire begrawe. Die ou huis waarin hy die laaste jare van sy lewe gewoon het in 2007 afgebreek.
Cornelius Kok I
Corneli(u)s Kok I (Piketberg, 1746 – Campbell, 1820) was 'n leier (kaptein) van die Griekwas in Suid-Afrika.
Biografie
Cornelius Kok is in 1746 in Piketberg gebore. Hy was die seun van die eerste kaptein, Adam Kok I. Hy woon 'n ruk in Kamiesberg, waarna sy vader hom op 'n verkenningstog na die noordelike oewer van die Oranjerivier stuur en hy homself met sy volgelinge (beide Griekwas en Boesmans) vestig. In 1795 volg hy sy oorlede vader as kaptein op en in 1800 laat hy homself deur sendelinge van die Londense Sendinggenootskap doop.
In 1804 adviseer twee sendelinge Kok en Barend Barends om hulself in Klaarwater te vestig, waar Griekwastad gestig word. Grootskaalse immigrasie na Griekwastad lei egter tot 'n periode van wanorde. Kok tree af ten gunste van sy oudste seun Adam Kok II en keer na Kamiesberg terug. In 1816 probeer hy sy gesag in Griekwastad terug te wen, maar dit misluk. Hy vertrek met sy seun Cornelius Kok II na Campbell, waar hy in 1820 oorlede is. Adam Kok II word die kaptein in Griekwastad en later Philippolis en Cornelis Kok II in Campbell.
B.J. Habibie
Bacharuddin Jusuf Habibie (Indonesiese uitspraak: [baxaˈrudːin ˈjusuf haˈbibi]; 25 Junie 1936 - 11 September 2019) was 'n Indonesiese ingenieur en politikus wat van 1998 tot 1999 die derde president van Indonesië was. Minder as drie maande na sy inhuldiging as die sewende vise-president in Maart 1998 het hy Suharto opgevolg wat ná 31 jaar in die amp bedank het. Sy presidentskap word gesien as 'n baken en oorgang na die Hervormingstydperk. Nadat hy president geword het, het hy die pers- en politieke partywette van Indonesië geliberaliseer en drie vroeër demokratiese verkiesings vroeër as geskeduleer gehou, wat tot die einde van sy presidentskap gelei het. Sy presidentskap van 517 dae en 71 dae vise-presidentskap is die kortste in die land se geskiedenis.
Zeeland
Zeeland (Seeus: Zeêland [ˈzɪə̯lɑnt]) (letterlik in Afrikaans: Seeland) is een van die 12 provinsies van Nederland en is in die suidweste geleë. Die provinsie het 'n bevolking van 385 000 in 2021 gehad en beslaan 'n oppervlakte van 2 934 km² met 'n bevolkingsdigtheid van 130 per km². Die hoofstad en grootste stad is Middelburg. Die land Nieu-Seeland is ná Zeeland genoem.
Streke
Zeeland bestaan uit die volgende gebiede, hoofsaaklik (voormalige) eilande:
Munisipaliteite
Zeeland bestaan uit 13 munisipaliteite:
Audi 50
Die Audi 50 (intern bekend as die Typ 86) was 'n supermini ekonomiese motor vervaardig in 1974-1978 deur die Duitse vervaardiger Audi en is net in Europa verkoop. Dit is twee of drie jaar na die Italiaanse Fiat 127 en die Franse Renault 5 bekendgestel, en was Duitsland se eerste bydrae tot die opkomende Europese "supermini" klas.
Die Audi 50 is deur Audi NSU Auto Union AG by die voormalige NSU fabriek in Neckarsulm, Duitsland gebou en by die reuse Wolfsburgaanleg deur Volkswagen. Die motor is ses maande later deur Volkswagen geherkenteken en as die Volkswagen Polo Mk1 bemark, met 'n groter verskeidenheid enjins en ander opsies. Die Volkswagen Polo is in September 1974 plaaslik in Duitsland van stapel gestuur en 'n paar maande later in uitvoermarkte, insluitend die Verenigde Koninkryk.
Shanie Joubert
Shanie Joubert (skrywersnaam) is ’n Afrikaanse skrywer. As Shani Grové praktiseer sy as voorligtingsielkundige en skryf talle vakkundige boeke.
Lewe en werk
Johanna Maria Magdalena Grové is in 1942 in Pretoria gebore. Sy word groot op George, waar sy in 1959 aan die Hoërskool Outeniqua matrikuleer. Daarna werk sy vir twee jaar as ’n bankklerk voordat sy verder studeer aan die Universiteit van Pretoria en ’n B.A.-graad en ’n Universiteits Onderwysdiploma behaal. Deur buitemuurse studie bekwaam sy haar verder in die sielkunde en behaal ’n M.A.-graad. In haar loopbaan werk sy vir verskeie organisasies, maar tree ook op as konsultant en bedryf ’n private praktyk. Benewens individuele en groepsberading bied sy ook werkswinkels aan in onder andere studiemetodes, lewensvaardighede en stresbestuur en lewer talle toesprake as motiveringspreker. Onderwerpe wat sy behandel sluit in angstigheid,  selfmotivering en die verskil in die breinfunksie van mans en vroue en hoe dit verhoudings beïnvloed. Sy is getroud, het twee kinders en woon in Pretoria. Na aftrede verhuis sy eers na Oos-Londen en later na Paul Roux in die Vrystaat.
Skryfwerk
“Die hol mense” is ’n sielkundige roman waar die impak van die jeugervarings van die hoofkarakter Ilse Marais op haar volwasse lewe uitgebeeld word. Sy probeer selfmoord pleeg nadat sy uitvind van haar man se verhouding met ’n ander vrou. Wanneer sy vir sielkundige berading gaan, raak sy betrokke in ’n verhouding met haar sielkundige. Die boek vertel die verhaal van die liefdesintriges voortspruitend uit drie ongelukkige huwelike, maar vlek ook die sielkundige ondergrond van hierdie karakters oop wat hulle tot buitehuwelikse verhoudings (en meer probleme) wend om uit die frustrasie van ongelukkige huwelike te probeer ontsnap. Die titel verwys na die oppervlakkigheid van die mensdom. “Die roeiers” ondersoek hoe moontlik dit is om te ontvlug van jou lewensomstandighede. Die titel verwys na roeiers se enigste opsie, naamlik om deur te druk tot die einde. Mia voel onvergenoeg met die skynheilige mensdom wat nie die werklikhede van hulle bestaan wil erken nie, en hierdie tipering geld ook vir haar man, Henk. Sy ontmoet dan vir Robert, wat ’n opwindende teenstelling is, iemand wat hom aan die lewe onttrek het en haar die kans bied om deel te word van sy lewe Op sielkundige gebied skryf sy verskeie artikels en boeke onder die naam Shani Grové. Dit sluit in “Die dans van die brein” (in Engels vertaal as “The brain dance”), “Leef ligter: Hoe om jouself te bemagtig en te word wie jy werklik is” (“Think light: how to empower yourself and become who you truly are”), “Gryp terug jou siel”, “Die brein-boek vir vroue en sommige mans”, “Dankie, brein” (“Thank you brain”) en “Die kleur van donkerte is lig: ’n gids by post-apartheidsdepressie”.
Mageina Tovah
Mageina Tovah (gebore 26 Julie 1979) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Spider-Man 2 (2004) en Spider-Man 3 (2007), en in die televisiereeks The Magicians (2015).
C++
C++ (uitgespreek "see plus plus") is 'n algemene doel programmeertaal met hoëvlak- en laevlakvermoëns. Dit is 'n statiese tipe, vryevorm, gewoonlik samesteltaal wat prosedureprogrammering, data-abstraksie, objek-georiënteerde programmering, en generiese programmering ondersteun. C++ word as 'n middel-vlak taal gesien. Dit beteken dat dit uit 'n kombinasie van hoë- en laevlakfaktore bestaan.
Bjarne Stroustrup het C++ in 1979 by Bell Laboratoriums in New Jersey ontwikkel as 'n verbetering op sy voorganger C en dit "C with Classes" gedoop. In 1983 is dit hernoem na C++.
Karin
Karin was die skuilnaam van die Afrikaanse skryfster C.M. Marais (*27 Junie 1890- ±1980). Marais skryf ook onder die skuilnaam Niggie van Eitemal, omdat sy verkeerdelik onder die indruk was dat Eitemal eintlik P.I. Hoogenhout is.
Lewe en werk
Catharina Maria Marais was op 27 Junie 1890 gebore. Sy is nooit getroud nie en na haar bekering onder invloed van die Oxford-groep in 1937 sluit sy by die Apostoliese Geloofsending aan. Hierna doen sy ook sendingwerk in onder andere Rhodesië en Amerika.
Later woon sy in die ouetehuis van die Apostoliese Geloofsending in Lyndhurst in Pretoria.
Sy is een of ander tyd na 1980 oorlede, aangesien sy in Februarie van hierdie jaar nog gelewe het.
Skryfwerk
Haar eerste gepubliseerde werk is die drama Die twyfelaar (onder die naam Niggie van Eitemal) en sy skryf later ook ’n Passiespel oor die kruisiging van Jesus, gebaseer op die Bybel en die Middeleeuse Mirakel- en Misteriespel. Hierdie dramas is klaarblyklik verwerkings na Duitse voorbeelde, soos ook ’n Kersspel.
Verhinder hulle nie is ’n bundel met sielkundig-opvoedkundige sketse, met die titel wat verwys na Jesus se woorde aan die dissipels, waardeur hy hulle versoek om die kinders na hom toe te laat kom.
As vertaler versorg sy Klein Ake en sy wêreld deur B.F.H. Malmberg, wat in 1930 deur Van Schaik gepubliseer word. Sy word egter veral bekend vir haar twee liefdesromans Orion en Die Suiderkruis. Orion vertel die verhaal van ’n Afrikaanse meisie, Eugenie Joubert, wat in haar studiejare in Duitsland verlief raak op ’n Duitser, Erich Ulmer. Hulle vind veral aanklank by mekaar weens hulle gedeelde liefde vir die kunste. Hy besoek haar in Suid-Afrika, waar haar konserwatiewe vader hom nie eens wil ontvang nie omdat hy gekant is teen enige verhouding met ’n uitlander. Daar kom as gevolg hiervan groot onenigheid in haar verhouding met haar ouers. Die persoonlikheidsbotsings en ook kultuurverskille lei tot verwydering tussen Eugenie en Erich en hy keer terug na Duitsland. Sy vind ontvlugting in die arms van die geskeide Skot, Oswald Henderson, wat twee klein kinders het. Na innerlike ondersoek besef Eugenie egter dat dit Erich is vir wie sy regtig lief is en sy gaan na Duitsland waar sy weer probeer om kontak te maak. Erich het intussen ’n verhouding begin met ’n Duitse meisie, Else, maar na ’n lang driehoekstryd wat veral straf is op die gevoelens van die twee vroue, kom Eugenie en Erich eindelik wel bymekaar uit. Hoewel op die oog af slegs ’n suiwer liefdesroman, slaag die skryfster om die innerlike gevoelslewe en hunkering van die vrou getrou waar te gee. Die verhaal word slegs die vaartuig waardeur die krag van liefde ontbloot word. Die taal en styl is nog dié van sy tydsgewrig, vol retoriek en breedsprakigheid, maar dit munt uit in die ontbloting en ondersoek van die emosies van veral Eugenie. P.C. Schoonees is van mening dat Karin “ons letterkunde verryk met ’n roman wat nie gou vergeet sal word nie”. Die Suiderkruis is die vervolg op Orion. Die hooftema hier is die radikale verandering in Eugenie se lewensbeskouing as gevolg van haar godsdienstige ervarings, sodat hierdie as ’n Christelike roman getipeer kan word. Eugenie word prinsipale van die opleidingskollege Eikenhof en word bekeer tydens die sing van ’n ou Kruislied. Hierdie gebeurtenis volg na die dood van haar moeder en sy poog, met groot moeite, om die verhouding tussen haar en haar vader te herstel. Ook Erich groei geestelik onder haar leiding. Die roman word ontsier deur sentimentele kommentaar te lewer eerder as bloot die verhaal te vertel, asook deur ’n melodramatiese slot.
Publikasies
Werke uit haar pen sluit in:
NGC 5
NGC 5 is ’n elliptiese sterrestelsel in die sterrebeeld Andromeda. Dit is op 21 Oktober 1881 deur die sterrekundige Édouard Stephan ontdek.
Sundra
Sundra is 'n gehug in Victor Khanye Plaaslike Munisipaliteit in westelike Mpumalanga, Suid-Afrika. Die R555-streeksroete gaan deur die dorp.
Vaaldam
Die Vaaldam is in 1938 voltooi nadat die aanvraag na water in Johannesburg aansienlik gegroei het. Die dam is gebou by die samevloei van die Wilge- en Vaalrivier sowat 70 km suid van Johannesburg en sowat 30 km suidoos van Vereeniging. Dit is die tweede grootste dam in Suid-Afrika in terme van oppervlakarea en het die vierde grootste volume van alle damme in Suid-Afrika. Drie provinsies grens aan die dam, naamlik Gauteng, Vrystaat en Mpumalanga.
Die Vaaldam se opvangsgebied is sowat 38 500 km² groot waarvan die grootste gedeelte in die Vrystaat is. Die gemiddelde jaarlikse neerslag in die opvangsgebied is 700 mm. Die natuurlike invloei van die dam is 1 950 miljoen kubieke meter per jaar, maar die Grootdraai en Sterkfonteindamme stroomop beperk die natuurlike invloei van water tot 1 400 miljoen kubieke meter per jaar. Die Vaaldam se oppervlakarea as dit vol is, is 320 km² en die dam kan 2 609 miljoen kubieke meter water opgaar.
Geskiedenis
Bouwerk aan die Vaaldam het aan die einde van die Groot Depressie in die vroeë 1930's begin en is in 1938 voltooi. Die dam het die eerste keer op 31 Desember 1938 oorgeloop. Die dam is gesamentlik deur Rand Water en die Departement van Besproeiing (nou bekend as die Departement van Waterwese) gebou.
Die dam het aanvanklik as die Vaalbankdam en ook later as Lake Deneys bekend gestaan en is vernoem na die destydse minister van besproeiing Deneys Reitz. Die dorp waarin die sowat 800 kontrakteurs gewoon het is ook na Deneys Reitz vernoem en staan vandag nog bekend as Deneysville.
Konstruksie
Die kapasiteit van die dam na voltooiing in 1938 was 994 miljoen kubieke meter en die damwal was 54,2 meter hoog. Sedertdien is die dam al twee keer vergroot.
Na die Tweede Wêreldoorlog het die ontwikkeling van industrieë in Gauteng en goudmyne in die Vrystaat 'n oplewing gehad en is daar besluit om die dam se kapasiteit te verhoog om aan al hierdie nuwe industrieë se waterbehoeftes te voldoen. In 1956 is die damwal met 6 meter tot 'n hoogte van 60,3 meter verhoog. Hierdie projek het 4 jaar lank geduur vanaf 1952 tot 1956 met 'n koste van R 2,9 miljoen. Dit het die totale opgaar kapasiteit van die dam verhoog tot 2 188 miljoen kubieke meter.
In 1979 het die Departement van Waterwese voorgestel dat die damwal weer verhoog moet word om die kapasiteit van die dam te vergroot. In 1986 is die damwal met nog 3,05 meter tot 'n hoogte van 63,4 meter verhoog. Verskeie verbeteringe is gedurende hierdie projek aan die sluise aangebring.
Bystand reservoirs
As gevolg van die groeiende vraag na water in Gauteng is die Tugela-Vaal-waterprojek van stapel gestuur om water vanaf die Tugelarivier oor die Drakensberg te lig en in die Sterkfonteindam te stoor. Van die Sterkfonteindam kan water via die Wilgerivier losgelaat word om die Vaaldam aan te vul.
'n Tweede projek is die Lesotho-Hoogland-waterprojek. Water word uit die Lesotho hooglande via 'n reeks damme en tonnels na die Vaaldam herlei via die Asrivier, Liebenbergvlei en Wilgerivier.
Kadmiumgeel
Kadmiumgeel is 'n skakering van geel kleur.
Die kleurnaam kadmiumgeel is die eerste keer in 1892 gebruik.
Renae Geerlings
Renae Geerlings (gebore 4 November 1974) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Halloween II (2009), Heavenly Sword (2014), en Compound Fracture (2014).
Kathleen McGowan
Kathleen McGowan is 'n Amerikaanse skryfster wat met haar romanreeks The Magdalene Line internasionale sukses behaal het. Haar boeke is al in vyftien tale vertaal.
McGowan, 'n boorling van Hollywood, Kalifornië, het op die ouderdom van 21 as verslaggeefster na Noord-Ierland gegaan en in die volgende jare reise na die vasteland van Europa en die Nabye Ooste onderneem. Ná haar terugkeer na die Verenigde State was sy onder meer as hoofredakteur vir die Irish News en die Walt Disney Corporation werksaam. Sy het haarself daarnaas ook as draaiboekskryfster bekwaam en is tans besig met 'n dokumentêr oor haar reise.
McGowan woon met haar eggenoot, die Ierse sanger en liedjieskrywer Peter McGowan, en hulle drie seuns in Los Angeles.
The Magdalene Line-reeks
The Magdalene Line is 'n romanreeks waarin fiktiewe en historiese vroulike karakters figureer wat volgens McGowan in die geskiedenis valslik uitgebeeld of selfs uitgewis is.
The Book of Love is die tweede roman in die reeks wat in 2009 verskyn het en oor die lewe van Sint Mathilda van Canossa handel. Een jaar later het die derde roman, The Poet Prince, oor die lewe van Lorenzo de Medici gevolg.
Maureen Paschal, 'n jong Amerikaanse joernalis wat beweerde historiese of Christelike raaisels oplos, is die fiktiewe sentrale karakter in alle romans. Ander fiktiewe romanfigure is Berenger Sinclair en Tamara Wisdom, net soos die raaiselagtige karakter Destino.
The Source of Miracles
The Source of Miracles is 'n selfhelpboek wat op Christelike gebede baseer en vir die leser die moontlikheid bied om sy lewe in sewe stappe te verander. Dié proses baseer op die sesblarige roos wat in die sentrum van die doolhof in die katedraal van Chartres, Frankryk uitgebeeld is.
Tijuana
Tijuana (Spaans: [tiˈxwana]) is die grootste stad van die Meksikaanse deelstaat Baja California en is op 11 Julie 1889 deur Santiago Argüello gestig. Die stad het 'n bevolking van 1 559 683 en van 1 784 034 in die metropolitaanse gebied San Diego/Tijuana in 2010 gehad en het 'n oppervlakte van 637 km².
Tijuana is geleë naby die skiereiland Neder-Kalifornië aan die grens tot die Amerikaanse deelstaat Kalifornië suid van die susterstad San Diego en aan die Stille Oseaan.
Die stad is 'n belangrike plek vir Amerikaanse Vlootmatrose en toeriste uit San Diego weens sy historiese plekke en strande. Tijuana is dan ook berug vir onwettige dwelmhandel en prostitusie. Die stad word ook deur die Dwelmoorlog in Meksiko geteister.
Lys van landskakelkodes
Hierdie artikel is 'n lys van landskakelkodes soos gedefinieer deur ITU-T aanbeveling E.164.
Sone 1 – Noord-Amerikaanse Nommerplangebied
Gebiede in die Noord-Amerikaanse Nommerplangebied (NANPA) word skakelkodes toegeken asof hulle almal gebiede binne een land is. Die onderstaande kodes in die formaat +1-XXX verteenwoordig die skakelkode XXX binne die +1 NANPA Sone — nie 'n aparte landkode nie. Byvoorbeeld, die skakelkode vir Guam is +1 (die NANPA landkode) gevolg deur die gebiedskode 671 — nié +671 of +1671 nie.
Sone 3 – Europa
Oorspronklik is groter lande, soos Frankryk, tweesyferkodes toegeken (om te kompenseer vir hulle gewoonlik langer binnelandse nommers) en kleiner lande soos Ysland, is driesyferkodes toegeken; sedert die 1980's kry alle nuwe toekennings egter driesyferkodes ongeag lande se groottes.
Geskiedenis
CCITT, die voorganger van die ITU Telekommunikasie Standardisasiesektor (ITU-T), het die eerste formele lys landskodes ontwikkel. Hierdie lys is ingesluit in die 1964 CCITT Blue Book, as een van die internasionale telekommunikasie aanbevelings, wat later ITU-T aanbeveling E.164 sou word.
'n Vroeëre stelsel kodes vir Europese gebruik is in die 1960 CCITT Red Book genoem. Sommige van die landkodes is behou in die CCITT landkodetoekenning en bly steeds in plek (bv. Frankryk +33, Verenigde Koninkryk +44).
Dooie See-rolle
Die Dooie See-rolle (ook genoem die Qumrangrot-rolle) is antieke Joodse en Hebreeuse godsdiensmanuskripte wat tussen 1946 en 1956 ontdek is in die Qumrangrotte in die destydse Mandaat van Palestina. Die grotte is naby Ein Feshkha in die Wesoewer aan die noordkus van die Dooie See.
Die manuskripte dateer van die 3de eeu v.C. tot die 1ste eeu n.C., en word beskou as 'n hoeksteen in die geskiedenis van argeologie wat van groot historiese, godsdienstige en linguistiese belang is omdat dit van die oudste manuskripte insluit wat bewaar gebly het van hele boeke wat later in die Bybelse kanon opgeneem is, asook deuterokanonieke en niebybelse manuskripte wat bewyse toon van die uiteenlopendheid van godsdiensdenke in Judaïsme in die tyd van die Tweede Tempel. Terselfdertyd werp dit nuwe lig op die opkoms van die Christendom en van Rabbynse Judaïsme.
Baie duisende geskrewe fragmente is in die Dooie See-gebied ontdek. Dit is dele van groter dokumente wat beskadig is deur óf natuurlike oorsake óf menslike hantering. Die meeste fragmente bevat net klein stukkies teks. 'n Paar goed bewaarde, byna onbeskadigde manuskripte het ook behoue gebly – minder as 'n dosyn onder dié van die Qumrangrotte. Navorsers het altesaam 981 verskillende manuskripte saamgestel – wat in 1946/'47 en in 1956 ontdek is – uit 11 grotte. Die grotte is geleë sowat 1,5 km wes van die noordweskus van die Dooie See, van waar hulle hulle naam kry. Argeoloë het die rolle lank verbind met die Joodse sekte die Essene, hoewel dié bevinding vanweë onlangse vertolkings in twyfel getrek word. Baie geleerdes dink hulle is deur priesters in Jerusalem of onbekende Joodse groepe geskryf.
Die meeste van die tekste is in Hebreeus, met party geskryf in Aramees; in verskillende streekdialekte, soos Nabateens; en 'n paar in Koine-Grieks. Ontdekkings in die Judese Woestyn is ook in Latyn en Arabies. Die meeste van die tekste is op perkament geskryf, sommige op papirus en een op koper.
Weens die swak toestand van sommige van die rolle, is al die tekste nog nie geïdentifiseer nie. Dié wat wel is, val in drie algemene groepe:
Ontdekking
thumb|240px|Grotte by Qumran. thumb|240px|Qumrangrot 4, waar 90% van die rolle ontdek is.
Die Dooie See-rolle is in 1946 en 1956 ontdek in 'n reeks van 12 grotte om die terrein wat oorspronklik as die Ein Feshkha-grotte bekend was naby die Dooie See in die Wesoewer (toe deel van Jordanië). Dit is ontdek deur Bedoeïeneveewagters en 'n span argeoloë. Die praktyk om verweerde heilige manuskripte in potte onder die grond te begrawe of in grotte te hou is verwant aan die antieke Joodse gebruik geniza.
Aanvanklike ontdekking (1946-'47)
Die aanvanklike ontdekking deur die Bedoeïeneveewagter Muhammed edh-Dhib, sy neef Jum'a Muhammed en Khalil Musa het tussen November 1946 en Februarie 1947 plaasgevind. Die veewagters het sewe rolle ontdek in kruike in 'n grot op wat nou as die Qumranterrein bekend is. Edh-Dhib se neef het die grotte opgemerk, maar edh-Dhib het in een geval (nou bekend as grot 1). Hy het 'n hand vol rolle opgetel, wat die Bybelgeleerde en argeoloog John C. Trever geïdentifiseer het as onder meer die Jesaja-rol, Habakuk-kommentaar en die Gemeenskapsreëlboek. Edh-Dhib het dit huis toe geneem om vir sy gesin te wys. Nie een van die rolle is in die proses vernietig nie. Die Bedoeïene het die rolle aan 'n tentpaal opgehang terwyl hulle besluit het wat om daarmee te doen en het die rolle soms vir ander mense gewys. Die een of ander tyd in dié stadium het die reëlboek middeldeur geskeur. Die Bedoeïene het die rolle eers na 'n handelaar met die naam Ibrahim 'Ijha in Betlehem geneem. 'Ijha het dit teruggegee en gesê dit is waardeloos nadat hy gewaarsku is dat dit dalk uit 'n sinagoge gesteel is. Daarna het die Bedoeïene na 'n nabygeleë mark gegaan waar 'n Siriese Christen aangebied het om dit te koop. Iemand het voorgestel hulle neem dit na 'n deeltydse antiekhandelaar, "Kando". Die Bedoeïene en handelaars het na die terrein teruggekeer, een rol by Kando gelos en drie ander vir 'n paar dollar aan 'n handelaar verkoop.
In 1947 het die oorspronklike sewe rolle die aandag getrek van John C. Trever van die Amerikaanse Skole vir Oriëntale Navorsing (ASOR), wat die rolle vergelyk het met dié van die Nash-papirus, die oudste Bybelse manuskrip wat toe bekend was. Hy het gesien daar is baie ooreenkomste tussen hulle. In Maart, tydens die Arabies-Israeliese Oorlog van 1948, is die rolle na Beiroet, Libanon, geskuif vir veiligheid. Op 11 April 1948 het Millar Burrows, hoof van die ASOR, die ontdekking van die rolle in 'n algemene persverklaring bekend gemaak. Trever het die storie oor die ontdekking saamgestel uit verskeie onderhoude met die Bedoeïene.
Soeke na die Qumrangrotte (1948-'49)
Vroeg in September 1948 het iemand nog rolle na die nuwe direkteur van die ASOR, professor Ovid R. Sellers, gebring. Teen die einde van 1948, byna twee jaar ná die ontdekking van die rolle, was die grot se ligging nog onbekend. Met onrus in die land kon geen groot soektog onderneem word nie. Vroeg in 1949 het die regering van Jordanië toestemming aan die Arabiese Liga gegee om die gebied te deursoek waar die oorspronklike Qumrangrot vermoedelik was. Op 28 Januarie 1949 is grot 1 herontdek deur die Belgiese VN-amptenaar kaptein Phillipe Lippens en die kaptein van die Arabiese Liga, Akkash el-Zebn.
Nog rolle ontdek (1949-'51)
thumb|200px|'n Uitsig op die Dooie See uit 'n grot by Qumran waarin van die rolle ontdek is.
Die herontddekking van grot 1 het gelei tot die aanvanklike uitgrawing van die terrein tussen 15 Februarie en 5 Maart 1949 deur die Jordaniese oudhededepartement onder Gerald Lankester Harding en Roland de Vaux. In grot 1 is nog fragmente ontdek, asook linne, kruike en ander artefakte.
Nog grotte ontdek (1951-'56, 2017, 2021)
Met die geldwaarde van die rolle wat gestyg het namate hulle historiese belangrikheid bekend gemaak is, het die Bedoeïene en die argeoloë van die ASOR hulle soektog na nog rolle apart van mekaar verhaas in dieselfde algemene gebied van Qumran, wat meer as 'n kilometer lank is. Tussen 1953 en 1956 het De Vaux nog vier argeologiese ekspedisies in die gebied gelei en nog rolle en artefakte ontdek. Grot 11 is in 1956 ontdek en het die laaste fragmente opgelewer wat in die omgewing van Qumran ontdek is.
Grotte 4-10 lê bymekaar sowat 150 km van Khirbet Qumran, terwyl grotte 1, 2, 3 en 11 sowat 1-2 km noord daarvan lê, met grot 3 wat die verste is.
In Februarie 2017 het argeoloë van die Hebreeuse Universiteit die ontdekking van grot 12 aangekondig. Daar was een blanko perkament in 'n pot, maar gebreekte en leë kruike het daarop gedui dat die grot die een of ander tyd in die 1950's geplunder is.
In Maart 2021 het Israeliese argeoloë die ontdekking aangekondig van dosyne fragmente met Bybelse tekste, wat in Grieks geskryf is, van die boeke Sagaria en Nahum. Daar word geglo dat dié rolle tussen 132 en 136 n.C. tydens die Bar Kogba-opstand in 'n grot versteek is.
In 2021 is nog rolle deur Israeliese owerhede ontdek in 'n ander grot naby die Dooie See bekend as die Grot van Afgryse.
Die grotte
thumb|260px|Die Jesaja-rol (1QIsaa) bevat feitlik die hele boek [[Jesaja.]]
Die manuskripte wat by Qumran ontdek is, was hoofsaaklik in twee formate: as rolle en as fragmente van vorige rolle en tekste. In die vierde grot was die fragmente in tot 15 000 stukke geskeur.
Grot 1
Grot 1 is die eerste keer in 1946 ontdek. Die aanvanklike ontdekking deur Bedoeïene was tussen November 1946 en Februarie 1947. Die veewagters het sewe rolle in kleihouers ontdek en dit huis toe geneem. Dit was die Groot Jesaja-rol (1QIsaa), nog 'n afskrif van Jesaja (1QIsab), die Gemeenskapsreëlboek (1QS), die Habakuk-kommentaar (1QpHab), die Oorlogsrol (1QM), die Dankseggingsgesange (1QH) en die Genesis-apokrifon (1QapGen). Een van die houers waarin die rolle was, is nou in die Britse Museum.
Grot 2
Grot 2 is in Februarie 1952 ontdek en kort daarna het Bedoeïene 30 fragmente daarin gekry. Eindelik is nog 300 fragmente van 33 manuskripte ontdek, insluitende die Boek van Jubileë en die Wysheid van Sirag, wat in Hebreeus geskryf is.
thumb|200px|Die Damaskus-dokumentrol (4Q271Df), wat in grot 4 ontdek is.
Grot 3
Grot 3 is op 14 Maart 1952 deur die ASOR-span ontdek. Van die eerste fragmente was van Jubileë en die Koperrol.
Grot 4
Grot 4 is in Augustus 1952 ontdek en van 22-29 September 1952 gefynkam. Dit bestaan eintlik uit twee grotte wat met die hand gegrawe is (4a en 4b), maar omdat die fragmente deurmekaar was, word hulle as 4Q gemerk. Grot 4 is die bekendste van die Qumran-grotte, omdat dit van die Qumran-plato af gesien kan word en die meeste rolle daar gekry is. Sowat 90% van die Dooie See-rolle en -fragmente is daar ontdek (omtrent 15 000 fragmente van die 500 verskillende tekste), insluitende 9-10 afskrifte van Jubileë.