Ilse_van_Staden
Skryfwerk
Haar gepubliseerde prosadebuut is met die kortverhaalbundel “Tafel vir twee”, waarin vyftien kortverhale haar vermoë bevestig om die poëtiese in prosa vas te lê. Sy besit die sonderlinge vermoë om boeiend te skryf oor mistieke onderwerpe wat selde aangedurf word omdat dit slegs ’n besonder begaafde skrywer is wat die ontasbare werklik kan maak. Haar verhale sluit in temas soos die aanvoelbare teenwoordigheid van ’n vermoorde vrou in ’n huis wat bedags leeg staan, of  ’n jong man wat telepaties met sy geliefde verbind is, of ’n parallelle heelal waarin ’n onderdrukte vrou ’n meer bevryde lewe lei (“Nomen est mihi, ergo sum”). “Hoe ver lê Bultfontein?” is ’n hoogtepunt, met die ongetroude Hanna wie se onkonvensionele wêreld sonder man en kinders in botsing kom met haar broer en skoonsuster se getroude lewe. Hier word ondersoek of die breë samelewing se siening van wat normaal en aanvaarbaar is, wel steek hou. Eindelik is daar die besef dat hierdie verskillende wêrelde naasmekaar bestaan en dat dit sin maak vir dié wat dit lei, ongeag wat ander dink. Die tema van onkonvensionele mense wat nie in raampies inpas nie, vind ook uiting in “Luiperdklip” en “Om beter te kan hoor, my kind”. Die verwydering wat daar tussen mense in nabye verhouding bestaan en die feitlik onmoontlike om hierdie spasie te oorbrug, vind uiting in “Spikkellyster”, waar ’n bejaarde ma na ’n ernstige beroerte-aanval terugdink aan die jaar toe sy haar dogter by haar ouma gelos het. Die dogter Elsa probeer van haar kant af om te kommunikeer, maar die ma se toestand maak dit moeilik om te weet of sy hoor en verstaan. Haar kortverhaal “Stoor” word opgeneem in die versamelbundel “Skrik op die lyf”, saamgestel deur Deborah Steinmair en Gerda Taljaard. Hierdie verhaal is spesiaal vir hierdie bundel geskryf.“Goeie dood wat saggies byt” is haar debuut as Afrikaanse romanskrywer. Die veearts Hilda is die hoofkarakter en die roman behandel haar lewe en die invloede daarop vandat sy as eerstejaarstudent by Onderstepoort begin totdat sy vir sowat ses jaar gepraktiseer het. Hilda is ’n introvert wat dit moeilik vind om haar sosiaal te laat geld, sodat haar bewustheid tot ’n groot mate in haar kop afspeel. Sy bevind haar ook in ’n manlik gedomineerde wêreld, wat sake verder bemoeilik, veral wanneer die mans rowwe grappe oor sensitiewe sake maak om hulle eie angs te besweer. Soos die titel aandui, is dit veral die dood in al sy aspekte wat ’n besondere impak op haar lewe het. Sy wroeg oor haar vermoë as veearts en kan haarself nie vergewe vir die diere wat sy in haar loopbaan verloor nie. Hierdie pyngedagtes begin om haar lewe te oorheers, wat afstuur op ’n ontstellende einde. “Simon says” is ’n selfgepubliseerde Engelse roman. Simon is ’n skrywer wie se pogings om sy volgende roman te voltooi gedurig onderbreek word deur foutiewe aflewerings en ongevraagde foonoproepe. Hy neem wraak deur stories te begin skryf teen hierdie steurnisse, maar vind uit dat sy fiksie die werklikheid beïnvloed. ’n Buurman sterf, ’n vrou verloor haar werk en daar is ’n motorongeluk. Teen die tyd dat hy bewus word hiervan is dit moeilik om te sê wat nog gaan gebeur en of hy nie reeds te veel geskryf het en só ook sy vriende en familie benadeel het nie. Dit is ook nie duidelik of hy die werklikheid weer kan verander in fiksie deur daaroor te skryf nie.