cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Henry Bulwer
Sir Henry Ernest Gascoigne Bulwer (11 Desember 1836 – 30 September 1914) was 'n Goewerneur van Natal. Hy is Engeland gebore en 'n familielid van die romanskrywer Edward Bulwer-Lytton. Na sy studies aan die Universiteit van Cambridge tree hy toe tot die diplomatieke diens. In 1871 word hy aangestel as Goewerneur van Labuan in Borneo en in 1875 as Goewerneur van Natal. Hy het ook 'n bykomende titel gehad: Spesiale Kommissaris vir Zoeloesake. Tydens sy dienstermyn moes hy moeilike sake soos die eerste Britse besetting van Transvaal, die Anglo-Zoeloe-oorlog en die Majubaveldtog hanteer. Die dorp Bulwer in KwaZulu-Natal is na hom vernoem.
Johan Conradiebrug
Die brug lê aan die suidpunt van die C10-hoofpad, suidoos van Karasburg by Velloorsdrif(t) en aan die noordpunt van die R358-grondpad by Onseepkans. Dit is 49km noordwes van Pofadder, by die koördinate 28°  43′  47″  suid, 19°  18′  19″  oos en 366m bo seevlak.
By Velloorsdrift en Onseepkans is grensposte. Hierdie is een van die sewe amptelike grensoorgange tussen Namibië en Suid-Afrika.
Die brug is in 1962 deur Paul Sauer geopen.
Gage Clarke
Gage Clarke (3 Maart 1900 – 22 Oktober 1964) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Bad Seed (1956), The Brothers Karamazov (1958), en I Want to Live! (1958), en in die televisiereeks Gunsmoke (1955).
Koreaanse Wikipedia
Die Koreaanse Wikipedia (한국어 위키백과) is die Koreaanse uitgawe van Wikipedia, 'n gratis aanlynensiklopedie.
Die wikipedia is in Oktober 2002 begin en bereik hulle tienduisendste artikel op 4 Junie 2005. Op 15 Desember 2010 bereik hulle 150 000 artikels.
Eduard de Waal
Eddie de Waal is ’n Afrikaanse skrywer en die ouer broer van die skrywer Johann de Waal.
Skryfwerk
“Aan die wilde olyf” is ’n studenteverhaal wat hoofsaaklik die universele spanning tussen goed en kwaad uitbeeld. Die taalgebruik is die realistiese spraak van studente van die tyd, met die verhaal wat in episodes, somtyds kort en versplinter, weergegee word. Hy skryf ook kortverhale en “Die man wat gewag het op die vuur” word in Augustus 1986 in Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer.
2011 Europese Grand Prix
Die 2011 Formule Een Europese Grand Prix is op 26 Junie 2011 op die Valenciastraatbaan in Valencia, Spanje gehou. Dit was die agtste wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Sebastian Vettel in 'n Red Bull-Renault gewen.
Suidelike Halfrond
Die Suidelike Halfrond is die helfte van 'n planeet se oppervlak wat suid van die ewenaar lê.
Die Suidelike Halfrond beslaan allesins of gedeeltes van vier vastelande (Antarktika, Australië, die meeste dele van Suid-Amerika en die suidelike helfte van Afrika) vier wêreldseë (Suid-Atlantiese, Indiese, Suid-Stille en Suidelike Oseaan) en die meeste van Oseanië. Etlike eilandjies van die Asiatiese vasteland af is ook in die Suidelike Halfrond geleë. Die somer duur vanaf Desember tot Maart en die winter vanaf Junie tot September. 22 of 23 September is die lente se dag-en-nagewening en 20 of 21 Maart is die dag-en-nagewening van die herfsgety.
Geografie
Die klimaat in die Suidelike Halfrond is oor die algemeen geneig om ietwat meer gematig te wees as dié wat in die Noordelike Halfrond is, met die uitsondering van Antarktika, wat kouer is as Arktika. Die rede wat hiervoor aangevoer kan word, is dat daar meer see as landgebied in die Suidelike Halfrond aanwesig is. Water verwarm en verkoel stadiger as die land. Die Suidelike Halfrond is ook beduidend minder besoedeld as die Noordelike Halfrond, wat toegeskryf kan word aan die algemene laer bevolkingsdigtheid (gesamentlik 10% tot 12% van die wêreldbevolking is in die Suidelike Halfrond teenwoordig), laer vlakke van nywerheidswese en kleiner landoppervlakte. (Lugstrome beweeg meestal van wes na oos – die besoedeling versprei dus nie sommer noord- of suidwaarts nie).
Die twee vastelande wat heeltemal op die Suidelike Halfrond geleë is, is Australië en Antarktika. Asië, Suid-Amerika en Afrika is gedeeltelik in die Suidelike Halfrond geleë. Die grootste gedeelte van die oppervlakte word deur oseane beslaan; dit maak ’n aansienlike groter deel uit van die totale oppervlakte as by die Noordelike Halfrond.
Deur die kanteling van die aardas is die seisoene op die Suidelike Halfrond die teenoorgestelde as dié by die Noordelike Halfrond. Vanaf omtrent 23 September, wanneer die son lynreg bokant die ewenaar te staan kom (dag-en-nagewening) beweeg dit oënskynlik steeds verder suidwaarts, tot dit op ± 22 Desember bokant die Steenbokskeerkring tot stilstand kom. Hierdie dag is ten suide hiervan die langste dag van die jaar (somersonstilstand), en beteken dat die begin van die somer op die Suidelike Halfrond aangebreek het. Rondom 20 Maart staan die son weer bokant die ewenaar en begin die herfs in die Suidelike Halfrond.
In teenstelling met die Noordelike Halfrond staan die son (behalwe in die gebied tussen die ewenaar en die Steenbokskeerkring, wanneer dit somer is) rondom die middaguur altyd in die noorde, en dit beweeg dus oënskynlik van regs na links gedurende die dag.
Waar op die Noordelike Halfrond die Poolster as oriëntasiepunt gebruik kan word, is dit nie vanaf die Suidelike Halfrond te siene nie. Hier is egter enkele sterrebeelde te sien wat weer uit die noorde glad nie of slegs skrams raakgesien kan word, bv. die Suiderkruis.
Die skaduwees wat deur die son gewerp word beweeg teen die wysers in (antikloksgewys) gedurende die dag en sonnewysers se ure vermeerder in die kloksgewyse rigting. Wat tropiese siklone betref, beweeg die lug in ’n spiraal in die Noordelike Halfrond linksom, terwyl dit in die Suidelike Halfrond regsom beweeg weens die Coriolis-krag.
Die Suidpool is na die middelpunt van die melkweg gekeer, wat, tesame met ’n skoner aandhemel, dit ideaal vir sterrekyk vanuit die Suidelike Halfrond maak, waar talryker en helderder sterre besigtig kan word.
Die woude in die Suidelike Halfrond het besondere eienskappe wat hul van die Noordelike Halfrond s’n onderskei. Beide Chili en Nieu-Seeland deel, byvoorbeeld, unieke beukeboomspesies of Nothofagus. Die bloekomboom is eie aan Australië, maar het nou ook versprei na Suider-Afrika en Suid-Amerika om houtpap en, toenemend, biobrandstofgebruik.
1732
Die jaar 1732 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 32ste jaar van die 18de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
John Campbell
John Campbell (1766 – 1840) was 'n dominee, sendeling, reisiger en direkteur van die Londense Sendinggenootskap. Hy is in Skotland gebore. In 1812 inspekteer hy hul plaaslike poste aan die Kaapkolonie en het twee jaar lank rondgereis. Hy het reisverhale die lig laat sien waaronder ook beskrywings van Betsjoeanaland wat in 1822 gepubliseer is. Die dorpie Campbell is na hom genoem.
Alkoholisme
Akoholisme, ook bekend as alkoholgebruiksversteuring, is 'n breë term vir alkoholmisbruik wat kan lei tot geestelike of fisiese gesondheidsprobleme. In 'n mediese konteks bestaan alkoholisme indien twee of meer van die volgende toestande teenwoordig is: 'n persoon drink oor 'n lang tydperk groot hoeveelhede, sukkel om af te sny, alkohol te koop en alkohol te neem, alkohol word sterk verlang, gebruik lei tot afskeep van verantwoordelikhede, sosiale probleme, gesondheidsprobleme, gebruiksresultate in riskante situasies, onttrekking vind plaas wanneer stop, en alkoholverdraagsaamheid wat met gebruik plaasgevind. Risikovolle situasies sluit onder meer in om te drink en bestuur of om onveilige seks te hê. Alkoholgebruik kan alle dele van die liggaam beïnvloed, maar dit raak veral die brein, hart, lewer, pankreas en immuunstelsel.
Omgewingsfaktore en genetika is twee komponente wat met alkoholisme verband hou, met ongeveer die helfte van die risiko wat aan elkeen toegeskryf word. Iemand met 'n ouer of 'n broer met alkoholisme is drie tot vier keer meer geneig om self alkoholis te word. Omgewingsfaktore sluit sosiale, kulturele en gedragsinvloede in. Hoë stresvlakke en angs, en omdat alkohol goedkoop en maklik toeganklik is, verhoog die risiko. Mense kan voortgaan om te drink om simptome van onttrekking te voorkom of te verbeter. Nadat iemand opgehou het om alkohol te drink, kan hulle 'n lae onttrekking ondervind wat maande duur. Medies word alkoholisme as 'n liggaamlike en geestelike siekte beskou. Vraelyste en sekere bloedtoetse kan albei mense met moontlike alkoholisme opspoor. Verdere inligting word dan versamel om die diagnose te bevestig.
Daar kan gepoog word om alkoholisme te voorkom deur die verkoop van alkohol te reguleer en te beperk, alkohol te belas om die koste te verhoog. Behandeling kan verskeie stappe neem.
Die Wêreldgesondheidsorganisasie beraam dat daar vanaf 2010 wêreldwyd 208 miljoen mense met alkoholisme was (4,1% van die bevolking ouer as 15 jaar). In die Verenigde State word ongeveer 17 miljoen (7%) volwassenes en 0,7 miljoen (2,8%) van die ouderdom van 12 tot 17 jaar met alkoholisme geraak. Dit kom meer gereeld voor onder mans en jong volwassenes. Dit is die minste in Afrika, met 1,1%, en het die hoogste koerse in Oos-Europa met 11%. Alkoholisme het in 2013 direk tot 139,000 sterftes gevolg, maar net 112,000 sterftes in 1990. Altesame 3,3 miljoen sterftes (5,9% van alle sterftes) is vermoedelik as gevolg van alkohol. Dit verminder dikwels die persoon lewensverwagting met ongeveer tien jaar.
Drankmisbruik tydens swangerskap kan skade aan die ongebore baba veroorsaak wat lei tot fetale alkoholsindroom (met geboorte-afwykings). Vroue is oor die algemeen meer sensitief as mans vir die skadelike fisiese en geestelike effekte van alkohol.
Saxofoon
Die Saxofoon (soms saksofoon geskryf) is 'n musiekinstrument wat in die 1840's deur Adolphe Sax in Parys ontwerp is. Hy was lid van die familie Sax wat instrumente vervaardig en daarmee in Brussel begin het. Die saxofoon was gewild onder Franse komponiste en het gou 'n plek in die Franse militêre orkeste gevind. Geleidelik is dit ook in Franse operas aangewend. In die VSA het Sousa dit in die 1890's in komposisies gebruik, en daarna het dit 'n gewilde jazzinstrument geword.
Die agt (sommige navorsers meen sewe) instrumente wat tot hierdie familie behoort, word as transponerende instrumente beskou (afwisselend B-mol en E-mol) en is in die G-sleutel genoteer, binne die chromatiese omvang soos volg: die sopranino in E-mol, die soprano in B-mol, die alt in E-mol, die tenoor in B-mol, die bariton in E-mol, die bas in -B-mol, die kontrabas in E-mol, en die sub-kontrabas in B-mol. Die alt, tenoor en bariton is die gewildste.
Die kleiner saxofone is reguit, terwyl die groter instrumente se bekers opwaarts en na vore gebuig is met die nek teruggebuig na die speler.
Sax het die saxofoon vir sowel orkes as blaasorkes ontwerp. Die klankkleur is 'n mengsel van hout- en koperblaasinstrumente en wissel van die sagte klanke van die fluit tot die breë, ryk klanke van die tjello en die metaalklanke van die kornet.
Van die bekendste saxofoonspelers sluit in Charlie Parker (alt) en John Coltrane (tenoor).
Cannes-rolprentfees 2011
duimnael|links|180px|[[Robert de Niro, voorsitter van die jurie, op die fees.]] Die 64ste jaarlikse Cannes-rolprentfees is van 11-22 Mei 2011 gehou. Die Amerikaanse akteur Robert de Niro was die voorsitter van die jurie vir die hoofkompetisie. Die Franse aktrise, sangeres en regisseur Mélanie Laurent het die opening- en die afsluitingseremonie aangebied. Altesaam 50 rolprente en kortfilms is vertoon.
Die Amerikaanse rolprent The Tree of Life, met Terrence Malick as regisseur, het die Palme d'Or gewen. Die fees is geopen met Woody Allen se Midnight in Paris en afgesluit met The Beloved van Christophe Honoré. Die openingsfliek van die Un Certain Regard-afdeling was Gus van Sant se Restless. Die Italiaanse regisseur Bernardo Bertolucci het ’n ere-Palme d'Or ontvang.
Winter van die NOVA
Winter van die NOVA is wetenskapsfiksie geskryf deur Pets Marais.
Herakleitos
Herakleitos (Grieks: Ἡράκλειτος, Herakleitos; 540 v.C.— 480 v.C.) was 'n pre-Sokratiese filosoof uit Efese, Ionië. Daar word hy in 'n vooraanstaande familie gebore, en bly sy hele lewe in Efese. Hy staan bekend as 'n melankoliese en hooghartige man wat religieuse en filosofiese tradisies kritiseer. Voorts het hy homself gedistansieer van sy medeburgers en ondanks aandrang, het hy geweier om deel te neem aan die politiek. Hy fokus eerder op die filosofie. Sy filosofie, wat hy opteken, poog om die dinamiese eenheid van alles te openbaar. Tog stig hy nie 'n skool nie en verkondig hy nie sy leer in die openbaar nie. Volgens hom moet die mens moeite doen om die waarheid te vind.
Winter van die NOVA
Intrige
Die jeugboek handel oor 'n 13-jarige seun, Dirk Wiese, van Sinclairsdam, wat skielik saans, maar later ook bedags, begin slaapwandel en in hierdie toestand aan 'n masjien begin bou. Die hooffokalisator is Dirkie se gunstelingonderwyser, Mnr. Stefan Goosen. Die aftakeling van die kind se gesondheid deur hierdie nagtelike bedrywigheid noop die moeder, Alèta, en hierdie wetenskaponderwyser om kundiges te nader. Elke kundige wat ingeroep word, is sonder raad vir die aanvanklik "normale" en later "abnormale " fisiese en psigiese toestand van Dirkie. Niemand kan kop of stert uitmaak waarvoor die gevorderde masjien benut gaan word nie. Baie later word selfs die Kabinetsminister ingeroep, veral toe nog vyf sulke gevalle landwyd aan die lig kom. Vir omtrent 112 bladsye lank word die simptome en liggaamlike agteruitgang en die verwikkeling van Dirk Wiese se dilemma geskets en bespiegelings opgeneem – totdat die sigeuneragtige medium, Madame Zuleika, in haar sonblink Mercedes opdaag. Na 'n séance vlug sy uit Dirkie se slaapkamer. Die geeste waarvan Dirkie besete is, is nie dié van mense nie.
Herakleitos
Herakleitos se filosofie word meestal geken deur die aanhalings en parafrase van latere outeurs. Daaruit blyk dit relativisties en proses-filosofies georiënteerd te wees. Die kern van sy leer sluit in die beginsels van eenheid sowel as die stryd en wording om te wees. Hy stel dat alles uiteindelik 'n eenheid vorm, maar wel tot stand kom op 'n dialektiese wyse danksy die beginsel van stryd. Waargenome verandering in die wêreld kom voort uit die transformasie van elemente, met vuur as oersubstansie. Sodoende was alles altyd in beweging en dus in wording. Vandaar die stelling: 'Alles vloei'. Niks behoort volgens hom egter die gepaste maatstaf te oorskryf nie. Alles en iedereen moet volgens Herakleitos sy plek in die kosmos ken. Vir die mens lê die weg na vrede daarin.
Winter van die NOVA
Intrige
Wanneer die populêr-wetenskaplike en TV-aanbieder, Werner Wiehahn, redeneer ruimtewesens probeer van 'n supernova van die konstellasie in Perseus wegvlug, word Dirkie in sy hipnotiese toestand toegelaat om sy werk klaar te maak, veral wanneer Wiehahn aan die voordele dink ("Die wêreld gaan 'n voetpad uittrap na ons deur toe. Dis sal waarskynlik die laaste van Suid-Afrika se isolasie beteken."). Nadat Dirkie die masjien klaargebou het, waarvan die funksie steeds onbekend is, keer sy gesondheid terug na normaal. Die "assimilator " (televoerder), sinchroniseer vanaf Sinclairsdam met die ander wat op Laingsburg, Joubertina, Vrede, Gaborone en Grünau in Suidwes-Afrika deur ander jeugdiges gebou is. Dit is ook in die nedersettings geleë wat tydens die sterrereën, drie weke voor die nova, geen elektromagnetiese steurings beleef het soos die res van die wêreld nie.
Herakleitos
Dié pre-Sokraat word bekend as 'die duistere' omdat hy sy filosofie in moeilike, kernagtige en assosiatiewe bewoording op skrif stel. Die teks het 'n literêre karakter, met dubbelsinnigheid, alliterasie en woordspelings. Hiermee bemoeilik hy opsetlik die interpretasie van sy teks. Mense moet, vind hy, moeite doen om sy filosofie te begryp, net soos die mens moeite moet doen om die natuur te deurgrond. Hierdie styl vul sy gedagtegoed aan. Dubbelsinnigheid suggereer eenheid, paradokse suggereer die eenheid van teenstellings, alliterasie suggereer harmonie, ensovoorts.
Winter van die NOVA
Intrige
Die boek sluit af met die paragrawe:
Herakleitos
Die filosofie van Herakleitos word bekend na sy dood en het 'n invloed in die klassieke denke van die oudheid. Onder andere Plato, Aristoteles, die Epikureers, Neoplatoniste en Kerkvaders verwys na hom, maar spesifiek die stoïsisme neem Herakleitos se idees oor vir hul eskatologie. In die Middeleeue was daar weinig belangstelling. In moderne tye het hy wel 'n invloed op filosowe soos Friedrich Nietzsche, Martin Heidegger en dialektiese denkers soos Georg Wilhelm Friedrich Hegel, en op skrywers soos Jorge Luis Borges, Harry Mulisch en Hugo Claus.
Winter van die NOVA
Intrige
Skielik word almal in die vertrek geskok deur ’n hees stem.
Herakleitos
Lewe en karakter
Diogenes Laërtius se Lewe en leer van beroemde filosowe, vertaal van die Oudgrieks na Latyn in 1594, is 'n belangrike bron oor die lewe van Herakleitos en ander antieke Griekse filosowe.
Winter van die NOVA
Intrige
‘Ek wonder hoe die Strandlopers gevoel het toe hulle Jan van Riebeeck se drie skepe in Tafelbaai gesien het? Ek wonder hoe hulle sou gevoel het as hulle geweet het dat dit die begin van die einde was vir hulle?’ vra Rita, die Geskiedenisonderwyseres.
Herakleitos
Lewe
Die beperkte informasie oor Herakleitos se lewe kom hoofsaaklik uit die Lewe en leer van beroemde filosowe (boek IX) van Diogenes Laërtius, wat ander outeurs aanhaal. Herakleitos word rondom 540 v.C. gebore in die welvarende, Ioniese Efese aan die Anatoliese weskus, as seun van die aristokraat Bloson van Heracon. Bloson sou die nasaat wees van Androclus, die stigter van die kolonie en seun van die Griekse tiran Codrus. Ionië maak tydens Herakleitos se lewe deel uit van die Persiese Ryk. Hy beleef dan ook die Ioniese opstand teen die Persiese oorheersing in die 6de eeu v.C. Diogenes vermeld dat die aristokraat 'n wonderkind en outodidak was. Tog ken Herakleitos ook die werk van andere filosowe. Voorts erf hy die posisie van priester-koning, maar staan dit af aan sy jonger broer.
Winter van die NOVA
Intrige
‘Watse nonsens praat jy?’ maak iemand haar stil.
Herakleitos
Lewe
Volgens 'n anekdote oortuig Herakleitos die destydse tiran Melancomas daarvan om af te tree. In die loop van sy lewe groei Herakleitos se weersin aan mense, en verag hy sowel sy stadsgenote as die inwoners van Athene. Sy laaste jare bring hy deur as kluisenaar. Daar word egter tans deur kenners vermoed dat hierdie inligting moontik latere versinsels is. Reise, misantropie, vorste adviseer en kluisenaarskap was naamlik standaard deel van verskeie biografieë van filosowe van hierdie tyd.
Winter van die NOVA
Intrige
‘Sjuut!’ fluister 'n ander.
Herakleitos
Afsterwe
Oor Herakleitos se dood teen ongeveer 480 v.C. in Efese bestaan verskillende verhale. Bepaalde bronne meld dat hy sterf aan edema; ander beweer dat hy hiervan genees het en aan 'n ander siekte sterf. Diogenes gee drie weergawes bekom van verskillende bronne. Herakleitos kry edema deur die eet van plante en kruie, raadpleeg toe 'n arts, kritiseer vervolgens die geneeskunde en wil na eie insig met koeimis bedek word om uit te droog in die son. Hy genees nie en sterf daarna. In één weergawe word hy verskeur deur honde omdat hulle hom deur die mis nie herken nie.
Winter van die NOVA
Intrige
‘Of hoe die Rooihuide gevoel het toe hulle die mense van die Mayflower aan wal sien gaan het? In die meeste gevalle is hierdie indringers in die primitiewe volke se lande eers met ope arms verwelkom. Wat gaan die geval met ons wees?’ fluisterpraat Rita weer eens.
Herakleitos
Karakter
Theophrastus skryf Herakleitos se melankolie daaraan toe aan sy geskrifte 'maar half af' is en ‘na 'n vreemde mengelmoes lyk. Lucius Annaeus Seneca, Juvenalis, Lucianus en Sidonius Apollinaris noem hom die 'huilende filosoof' omdat hy beweer dat 'alles vloei' en omdat die domheid van mense hom laat huil. Herakleitos, wat bekend word as pessimis, word teenoor 'die laggende filosoof' Demokritus geplaas, wie juis moes lag weens domheid en tragiek.
Drietoonstrandloper
Die Drietoonstrandloper (Calidris alba) is 'n voël en algemene somerbesoeker; veral aan die sandstrande van Suid-Afrika. Die streekbevolking is 85 000 voëls. Die voël is 19 – 21 cm lank, 45 - 90 g groot met 'n vlerkspan van 42 cm. In Engels staan die voël bekend as die Sanderling.
Winter van die NOVA
Intrige
‘Dis nou te laat om daaraan te dink,’ fluister Stefan. Hulle kyk weer terug na die assimilator.
Herakleitos
Karakter
Diogenes Laërtius beskryf Herakleitos as hooghartig, krities en later ook verbitterd. Hy het 'n kritiese ingesteldheid teenoor didaktiese, filosofiese en religieuse tradisies. So steun hy nie die denke van outoriteite soos Homerus, Hesiodos en Pythagoras nie. Ook distantieer hy homself van die massa en veroordeel hy sy stadsgenote omdat hulle sy vriend Hermodorus verban het. Die inwoners het na die verdrywing van die tirannie 'n beter bestuur daar wou stel, maar bekom te veel invloed volgens hom. Herakleitos weier later om te help met die stadsbestuur. Hy was nie 'n demokraat nie, maar beweer: 'Wet is om aan één man se wil gehoorsaam te wees, indien dié man die beste is', oftewel die mees wyse. Hy interesseer homself nie in politiek nie. Diogenes vermeld tewens dat Herakleitos deur die Persiese koning Darius uitgenooi word vir diens van sy hof, maar dat hy dit van die hand gewys het.
Herakleitos se boek
Kort na 500 v.C. voltooi Herakleitos sy filosofiese werk. Die werk is in die Ioniese dialek gestel en in prosa geskryf, waarmee hy aansluit by die Ioniese gebruik om in prosa historiē ('ondersoeke/studies') aan te bied. Hy plaas die werk in bewaring by die groot Artemistempel te Efese, wat nie ongebruiklik was nie. Die geskrif is volgens Diogenes Laërtius Oor die natuur (Peri fyseōs) of moontlik Die muses. Desondanks kom die woord fysis ('natuur') maar vier keer in die oorblywende fragmente van die werk voor. Die woord dui veral op die aard van sake, nie op natuur nie. Die werk bestaan volgens Theophrastus uit drie dele: oor die heelal, oor die politiek, en oor die gode. Hierdie is egter 'n latere interpretasie en klassifikasie, aangesien die oorblywende teksfragmente 'n eenheid vorm.
Winter van die NOVA
Intrige
Die eerste buite-aardse wese het aangekom.
Herakleitos
Herakleitos se boek
Dit is nie duidelik of die fragmente van 'n afskrif is van die werk in die tempel nie of dalk 'n kopie wat Herakleitos self besit het nie. Volgens Diogenes was dit 'n sekere Crates wie die boek vir die eerste keer na Griekeland gebring het. In 356 v.C. steek Herostratos die heiligdom aan die brand en gaan die oorspronklike teks verlore. Daar bestaan slegs nog aanhalings, opsommings, in tekste van latere outeurs. Dele wat nog bestaan, vorm die grootste versameling prosa van vóór Herodotus se Historiës. Vroeë voorbeelde van aanhalers is Plato en Aristoteles, maar die meeste outeurs is van na ongeveer 100 n.C., byvoorbeeld Sextus Empiricus, Plotinus, en veral Plutarchus, Diogenes Laërtius, Johannes Stobaeus, Hippolytus van Rome en Clemens van Alexandrië.
Winter van die NOVA
Interteks
Carl Sagan word op bl. 117 in die jeugboek vlugtig na verwys. Aangehaalde fiktiewe paragrawe toon ooreenkomste met Cosmos, wat reeds in 1980 verskyn het: ...Perhaps our fears about extraterrestrial contact are merely a projection of our own backwardness, an expression of our guilty conscience about our past history: the ravages that have been visited on civilizations only slightly more backward than we. We remember Columbus and the Arawaks, Cortés and the Aztecs, even the fate of the Tlingit in the generations after La Pérous. We remember and we worry...
Herakleitos
Fragmente
Daar bestaan geen konsensus oor die aantal fragmente van Herakleitos se filosofiese werk wat nog bestaan nie. Moderne uitgawes dui op tussen 125 tot 156. Voorts is daar ongeveer honderde aanhalings van Herakleito bekend. In die geval van enkele fragmente is die egtheid omstrede of onduidelik van  wat aanhalings is en wat toevoegings is van die aanhaler. Die oorspronklike volgorde van die fragmente is ook nie duidelik nie. In sy uitgawe van alle pre-sokratiese fragmente plaas Hermann Diels die fragmente alfabeties onder die name van die outeurs wie hom aangehaal het. A-fragmente is sy getuienisse, B-fragmenten sy aanhalings. Diverse uitgawes hanteer die neutrale opsomming van Diels, andere gebruik 'n tomatiese indeling. Die probleem by laasgenoemde is dat Herakleitos se filosofie 'n hegte eenheid vorm in tomatiek, taal- en beeldgebruik. Enkele uitgawes bevat 'n hipotetiese rekonstruksie van die oorspronklike volgorde.
Charles Koechlin
Charles Koechlin, gedoop as Charles-Louis-Eugène Koechlin (27 November 1867 - 31 Desember 1950), was 'n Franse komponis. Hy het verskeie belangstellings gehad soos middeleeuse musiek, The Jungle Book deur Rudyard Kipling, Johann Sebastian Bach, filmsterre (veral Lilian Harvey en Ginger Rogers), reis, stereoskopiese fotografie en sosialisme. Hy het eenkeer gesê: "Die kunstenaar benodig 'n ivoortoring, nie as 'n ontvlugting van die wêreld nie, maar as 'n plek waar hy die wêreld kan besigtig en homself kan wees. Hierdie toring is vir die kunstenaar soos 'n vuurtoring wat regoor die wêreld skyn."
Lewe
Koechlin is in Parys gebore en was die jongste kind van 'n groot gesin. Sy moeder se familie kom van Elsas, en hy het hom met die streek vereenselwig; sy grootvader van moederskant was die bekende filantroop en tekstielvervaardiger Jean Dollfus. Koechlin het sy sterk ontwikkelde maatskaplike gewete geërf. Sy vader is oorlede toe hy 14 jaar oud was. Ondanks sy vroeë belangstelling in musiek wou sy gesin gehad het dat hy 'n ingenieur moes word. Hy het die École Polytechnique in 1887 betree, maar die volgende jaar is hy met tuberkulose gediagnoseer en moes hy ses maande lank in Algerië aansterk. Uiteindelik is hy gedwing om weer sy eerste jaar aan die École te doen, en het hy met middelmatige punte gegradueer. Na 'n onderonsie met sy gesin en privaatlesse onder Charles Lefebvre het hy in 1890 die Paryse Konservatorium betree en aanvanklik harmonie onder Antoine Taudou studeer. In 1892 het hy komposisie begin studeer onder Massenet, asook fuga en kontrapunt onder André Gedalge, en musiekgeskiedenis onder Louis-Albert Bourgault-Ducoudray. Sy medestudente het George Enescu, Ernest Le Grand, Reynaldo Hahn, Max d'Ollone, Henri Rabaud en Florent Schmitt ingesluit. Vanaf 1896 was hy 'n student van Gabriel Fauré, saam met Ravel en Jean Roger-Ducasse. Fauré het 'n groot invloed gehad op Koechlin, wat die eerste Fauré-biografie (1927) geskryf het, welke steeds aangehaal word. In 1898 het 'n dankbare Koechlin die gewilde suite uit Fauré se Pelléas et Mélisande georkestreer en in 1900 het hy Fauré bygestaan met die vervaardiging van die groot buitelugdrama, Promethée.
Na sy graduasie het Koechlin 'n vryskut komponis en onderwyser geword. Hy is in 1903 met Suzanne Pierrard getroud. Hulle het vyf kinders gehad. Hul seun Yves is later met Paul Langevin se kleindogter Noémie getroud. Hy het vanaf 1921 gereeld korrespondeer met Catherine Murphy Urner, sy voormalige student wat in Kalifornië gewoon het. In 1909 het hy as kritikus gereeld vir die Chronique des Arts geskryf en in 1910 was hy een van die stigters, saam met Ravel, van die Société musicale indépendante welke organisasie se aktiwiteite hy intens mee verbonde was. Hy was van die ontstaan daarvan in die vroeë dertigerjare tot en met sy dood, 'n passievolle voorstander van die Internasionale Genootskap vir Kontemporêre Musiek, en het eventueel president van die Franse afdeling daarvan geword. In 1937 is hy verkies tot president van die Fédération Musicale Populaire. Aanvanklik het hy sy tyd gemaklik verdeel tussen Parys en sy landhuise in Villers-sur-Mer en die Côte d'Azur, maar na die aanvang van die Eerste Wêreldoorlog het sy vermoëns skipbreuk gelei; hy moes een van sy huise verkoop en in 1915 as dosent en onderwyser begin werk. Deels vanweë sy voortdurende voorspraak vir jonger komponiste en nuwe style, was hy nooit suksesvol in sy pogings om 'n permanente onderwyspos te verwerf nie, hoewel hy 'n eksaminator was vir baie instellings (bv. Die konservatoriums van Brussel, Reims en Marseille). Sy aansoek om professor in kontrapunt en fuga aan die Konservatorium in Parys in 1926 te word is met 20 stemme teen 2 verwerp (die twee is Albert Roussel en Maurice Emmanuel), maar van 1935 tot 1939 was hy toegelaat om onderrig te gee in polifonie aan die Schola Cantorum.
Die Oorlewendes
Die Oorlewendes is wetenskapsfiksie geskryf  deur Johan Bredell (die skrywersnaam van snydokter en narkotiseur Jacobus Johannes Koekemoer) wat vir die ouderdomsgroep 10 – 14 bedoel was.
Charles Koechlin
Lewe
Hy het die VSA vier keer besoek om lesings en onderrig te gee: in 1918-19, 1928, 1929 en 1937. Op die tweede en derde besoek het hy lesse gegee aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, wat deur Catherine Murphy Urner gereël is, wat daarna tot 1933 by hom gewoon het. Tydens sy besoek in 1929 het sy simfoniese gedig, La Joie païenne die Hollywood Bowl-prys vir komposisie gewen en is dit daarna opgevoer onder leiding van Eugene Aynsley Goossens. Nietemin moes Koechlin vir die voorbereiding van die orkestrale dele betaal, en in die dertigerjare het hy die meeste van sy spaargeld opgebruik om uitvoerings van sommige van sy orkeswerke te bewerkstellig. In die veertigerjare het die musiekdepartement van Radio België egter sy saak opgeneem en verskeie premières van belangrike werke uitgesaai, waaronder die eerste volledige uitvoering van die Jungle Book-siklus. Hy is op 83-jarige ouderdom oorlede in Rayol-Canadel-sur-Mer, Var, en hy is ook daar begrawe. In 1940 het hy die Chevalier de la Légion d'honneur vanaf die Franse regering ontvang maar dit geweier.
Herakleitos
Filosofie
Navorsers bestudeer veral die bewaarde fragmente, en tot 'n mindere mate die getuienisse van latere outeurs. Die rede hiervoor is dat sy teks interpretasie altyd moeilik was, en omdat ander skrywers hul eie doelstellings gehad het met die aanhaling en verwysing na uittreksels. Uit die oorlewende fragmente blyk dit dat Herakleitos verskeie filosofiese begrippe vir die eerste keer gebruik. In fragment B35 kom die woord filosoof (filosofoi andres) voor, waar dié sy letterlike, etimologiese betekenis het: 'wys-geer/iemand wie die wysheid begeer'. Die egtheid van die fragment is egter onseker. Indien eg, sou dit die oudste vermelding van die woord filosoof wees. 'n Tweede belangrike konsep is die begrip nomos ('wet') as algemene, universele, goddelike wet in fragment B114. Die derde is kosmos ('orde') in die fragment wat vir die eerste die betekenis 'wêreld' het. Vierdens gebruik Herakleitos logos as eerste om 'n natuurlike wet(matigheid) uit te druk. Ten slotte is Herakleitos se werk van die oudste bewaarde bron waarin die Sibille genoem word. Die Sibille het in die klassieke oudheid verwys na 'n aantal vroue wie, geïnspireerd deur 'n godheid (gewoonlik Apollo) en daardeur in ekstase, spontaan en ongevraag die toekoms voorspel in Griekse hexameters.
Die Oorlewendes
In die voorwoord skryf Bredell dat die boek hoofsaaklik daarop gemik is om te toon dat daar nie iets soos "onbruikbare kennis" bestaan nie, maar slegs kennis wat wag op 'n geleentheid om gebruik te word. Ter stawing van sy argument, het hy by sy mediese kollega aangevoer dat 'n gemiddelde standerd agt-leerling van “vandag” (vroeë-1980's) oor al die kennis beskik wat nodig is om die Steentydperk eiehandig te beëindig. So het die tema ontstaan. Bredell het geensins dit ten doel gehad om 'n ruimte- of wetenskapfiksieverhaal te skryf nie. Hy wou slegs die karakters in 'n Steentydperk plaas sonder om 'n tydparadoks te veroorsaak op planeet Aarde: "Die lesers sal my hopelik vergewe as die vreemde wêreld waarop my helde hulle bevind byna identies aan ons eie is".
Herakleitos
Standpunte
Herakleitos stel homself teenoor religieuse, etiese en filosofiese tradisies, soos die van die Eleate. Hy kritiseer ekplisiet die filosowe Pythagoras, Hecataeus en Xenophanes, maar ook die digters Homerus, Hesiodus en Archilochus. Hy was wel positief oor Bias van Priëne, een van die Sewe Wyses. Hesiodus en Homerus geniet baie aansien maar sou volgens hom die gode verkeerd voorgestel het, wat vir die mens as 'n slegte voorbeeld dien. Ook sien hulle nie in dat stryd 'n essensieële deel van die natuur is, en die essensieële eenheid van teenstrydighede. Die filosowe en digters sou blindelings nagevolg word deur 'praatjiemakers', terwyl die massa in Herakleitos se oë blind vertrou op gesag. Na sy mening moet mens egter nie 'optree as kinders van ons ouers'.
Die Oorlewendes
Ontwikkeling
Tydens die skooluitstappie van standerd agt-leerlinge in die berge wat monsters van plante- en dierelewe versamel, veroorsaak 'n vormende swartgat dat Adam Fouché, Willem de Beer, Amanda le Roux, André Claassen en Krisjan Pieterse saam met 'n erg verroeste, ongestroopte motorwrak opgesuig en op 'n ander parallelle planeet soortgelyk aan die Aarde beland. 'n Kaartjie terug Aarde toe is onmoontlik.
Herakleitos
Standpunte
Herakleitos bou voort op die tradisie van die Miletiese skool wat begin word deur Thales van Milete en Anaximander. Hy soek rasionele verklarings vir natuurgebeure. Net soos Xenophanes en pythagoreers distansieer Herakleitos homself tewens van religieuse en etiese tradisies. So beskou Xenophanes die gode as antropomorfiese fiksie, en postuleer hy één, abstrakte god wat na niks lyk in die mens of sy gedagtes. Vermoedelik was Herakleitos in sy jonge jare deur hierdie denker beïnvloed. Enkele bronne vermeld Xenophanes ook sou dien as sy leermeester. 'n Tweede sou Hippasus die pythagoreer gewees het. Hy glo dat die kosmos altyd in beweging was en dat vuur die basiselement daarvan was. In beide gevalle is 'n meester-leerlingverhouding nietemin onwaarskynlik.
Die Oorlewendes
Ontwikkeling
Tot hul beskikking is 5 notaboeke, 'n potlood, 5 balpuntpenne, 4 knipmesse, 5 rugsakke, 5 waterbottels, 3 grondboontjiebotterbottels, 4 plastieksakkies, 1 skêr, 2 kamme, 'n spieëltjie, 'n sakrekenaar, 'n vergrootglas, die motorwrak en die gesamentlike, opgehoopte en “onnuttige” kennis van die vyftal.
Matalebreras
Matalebreras is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León.
Die Oorlewendes
Ontwikkeling
Soos die gestrandes deur die verhaal die stukkies van die metaal en ander onderdele van die motorwrak stroop, ontgin hulle ook "stukkies inligting diep uit die stowwerige kelders van [hul] geheue". Sowel die materiaal as grysstof word sodoende herwin om 'n produk of tegniek tot oorlewing te bewerkstellig.
Herakleitos
Standpunte
Herakleitos kan nie onder 'n filosofiese skool ingedeel word nie. Sy kritiese ingesteltheid en verwerping van tradisie sowel as die massas sluit aan by die gegewe. Ten spyte hiervan bekom hy nietemin volgelinge wie om hom versamel en van hulle het selfs 'n filosofiese skool gestig. Hy verkondig egter nie sy filosofie in die openbaar nie, maar skryf hy dit op om te laat bewaar in die tempel van Artemis. Dit is nie seker of hy dit doen om bewaring te verseker of om die  sirkulasie daarvan te beperk nie. Pas na sy dood verwerf hy noem sommige ondersteuners hulself herakleiteers, soos Cratylus.
Die Oorlewendes
Ontwikkeling
Die tieners pas by die nuwe omgewing aan, maar pas ook die omgewing aan tot voordeel en gemak van die mens, soos dit op die Aarde was.
Herakleitos
Metode
Deur waarneming en kritiese refleksie lei Herakleitos uit waargenome verskynsels algemene, metafisiese insigte af (induktiewe logika). Sy gevolgtrekking was dat alles in die wêreld 'n eenheid vorm. Daarom lei hy etiese beginsels af uit die metafisiese insigte. Goeie optrede kon alleen deur goeie insig in die reëls en doelwitte van die kosmos verkry word. Kennis daaroor kon met moeite verkry word, en beslaan die totaliteit van kosmologie, natuurfilosofie, etiek, kennisleer en psigologie.
Die Oorlewendes
Ontwikkeling
Die omgewing word eers opgesom, soos die notisie van die drie groenskynende mane, die onbekende voël-, diere– en plantegroei, die groter son, die 28-uur-lange-dag en die ekologie wat herinner aan die Vrystaat. 'n Skuiling en voedsel word hoofprioriteit. Toenemend, met of sonder die hulp van die plaaslike inwoners, vind ontwikkeling plaas, soos:
Mettertyd ontstaan 'n geordende gemeenskap uit die groepie huisies aan die voet van die berg. Dit is 'n uitbreidende gekultiveerde beskawing wat deur harde werk, samewerking en vernuf met tegnologiese vooruitgang, sekerheid, gerief, rinkelende teekoppies en geselligheid gepaardgaan.
Soos die “herstigte” aardse beskawing op die naamlose planeet egter uitbrei, herhaal die aardse ekologiese geskiedenis van die voorouers homself noodwendig ook. Aan die einde van die verhaal ontmoet die leser Adam en Amanda se 20-jarige seun. Sy funksie is prospekteerwerk en is in die verhaalhede op pad terug huis toe. Sy soektog na minerale neem hom dikwels vir lang tye van die huis af weg. Hierdie keer was hy twee maande lank weg, wat reeds op die drastiese hulpbronagteruitgang rondom die nuwe beskawing dui. Die duidelik onvolhoubare ontginning (en omgewingsaftakeling) deur die mensbeskawing word egter in die skadu gestel van die ironiese opmerking: Soos enige jongman wat nog iets van die Voortrekkers se bloed in sy are oorhet, is hy 'n kind van die wilde, ongetemde plekke en hierdie wêreld pas hom goed...Sorgvuldig krap hy die vuurtjie onder die sand toe, want in hierdie droë seisoen kan 'n veldbrand katastrofiese gevolge hê.
Die mens en die plaaslike inwoners
Hoewel dit eintlik die vyf tieners self is wat die ruimtewesens op 'n ander planeet is, word die verhaal uit die oogpunt van die beskawers vertel wat reg, orde en ontwikkeling sal handhaaf. Hul eerste ontmoeting met die planeetinwoner, Kara, is wanneer Adam en Krisjan haar as beseerde en uitgeteerde in die lang gras ontdek. Sy het lang, blonde hare wat in smerige toutjies van haar kop afhang. Sy word na die mense se huis geneem en versorg. Amanda is verheug oor die nuwe vroulike geselskap.
Kara praat met 'n diep, melodieuse stem – niemand verstaan haar egter nie. Sy toon skerpsinnigheid en intelligensie wat die mense verbaas, want binne 'n week kan sy reeds 'n geradbraakte gesprek in Afrikaans voer. Die plaaslike inwoner verwonder haar aan die vreemde dinge in die kamp, maar veral die metaalvoorwerpe. Sy is baie geheg aan André, wat sy Borak begin noem toe hy met 'n bokkie oor sy skouers die kamp binnegekom het. Borak beteken "jagter", wat 'n eretitel by haar mense is. Amanda leer haar 'n paar skoonheidswenke. Dit is geen geheim dat Kara smoorverlief is op André nie; as pasiënt is hy nooit alleen gelaat nie. Sy val ook vir Adam aan wanneer hy in 'n noodgeval 'n gaatjie in André se nek wil sny tydens 'n anafilaktiese aanval weens 'n bysteek, want sy dink Adam wil hom leed aandoen.
Kara is vaag waar haar mense presies is; sy beduie in 'n oostelike rigting en stamel dat ene Korag haar wou doodmaak. Kara wend geen poging aan om na haar eie planeetvolk terug te keer nie en word heeltemal by die groep geassimileer. Sy verkies om 'n voorhang oor haar verlede te hou. Dit is haar veldkennis van versamelkosse wat van groot waarde vir die mense is. Dit is haar aanpassingsvermoë onder die mense wat Adam verbyster, veral omdat hy self sieklik terugverlang aarde toe.
Sekere masjiene wat in aanbou is, soos die weefmasjien, maak nie vir Kara sin nie, maar sy is opgewonde om te leer hoe die vreemde klere van "die maats" gemaak word. Sy stel ook daarin belang om te leer lees en skryf. Die taak word in die bekwame hande van Amanda oorgelaat. Kara verstaan nie waarom horeks, wat by haar mense as voedsel beskou word, as trek- en pakdiere gebruik word nie.
Tydens Willem en Adam se ekspedisie vind hulle Kara se broer, Tamar (toe hy een van hul getemde horeks probeer steel as voedsel vir sy mense). Hy is net so blond soos Kara, met fynbesnede gelaatstrekke. Hy dra 'n veljurk en om sy middel hang 'n klipbyl aan 'n stuk riem. Hy is verbaas dat mense sy taal kan praat (deur taalaanleer by Kara). Tamar dink die seuns is towenaars omrede hulle op die horeks rondry (om te gaan jag). Hy begryp aanvanklik ook nie die jagtuie wat gebruik word nie. Adam vind dit weer moeilik om te verduidelik wat yster is, "want die mense het nie 'n woord vir yster nie". Tamar weier om op die horek te klim en lei Willem en Adam te voet na sy kampplek. Daar is omtrent twintig kinders wat in ouderdom wissel tussen ses tot ongeveer veertien. Hulle is almal blond en het blou oë. Die volwassenes is almal deur Korag om die lewe gebring:
Die hele stam word by die mense ingelyf. Tamar en Kara word herenig. Soos die teks dit stel, "sonder dat hulle dit in woorde uitdruk, is dit duidelik dat die twee die vreemde wesens onder wie hulle beland het, byna aanbid. Volgens hulle standaarde is daar byna niks wat die vyf maats nie kan doen nie". Die plaaslike planeetbewoners word by al die bedrywighede betrek om die mense met hul dagtake te help, ten bate van die nuwe samelewing van vier-en-twintig lede, soos te sien by die groot slaaplokale wat aangebou word. Elke lid van die gemeenskap het sy funksie binne die nedersettinkie.
Korag en sy bende, met die woeste swart hare, het 'n renons in Tamar se stam. Uit die bietjie gemelde geskiedenis in die boek blyk daar mededinging te wees oor prooi. Aanvanklik kon Korag dit regkry om die blonde planeetbewoners te onderdruk (en vind dit selfs ongelooflik). Toe laasgenoemde nie alleen in getalsterkte nie, maar ook deur skranderheid hom kon uitoorlê, wou Korag, op die enigste manier wat aan kom bekend is, reageer - "deur hulle te oorrompel, wou hy die laaste een uitmoor of onderwerp, maar selfs dit was tot mislukking gedoem". Die laaste uitweg lê in die ontvoering van die "twee vroumense" om sy heerskappy te bewys.
Ná die ontvoering van Kara en Amanda deur Korag, die opsporing deur die driemanskap (Tamar, as die spoorsnyer, André en Adam) en die anderwêreldse vegkuns waarmee Korag en sy twee handlangers oorweldig is, word sekerheidsmaatreëls by die nedersetting getref. Die gemeenskap word opgelei in die krygskunde. Korag en sy bende van dertig keer met wraak terug, maar moet na vele probeerslae die aftog blaas. Dit gebeur egter nie voordat Korag die frontlinie deurbreek en André 'n ernstige kopwond toegedien het nie.
Korag het nog 'n paar keer halfhartig probeer om die nedersettinkie aan te val, maar...
die beskawing het hom ingehaal en sy klein breintjie kan dié veranderinge om hom nie verwerk nie. Hy voel egter aan dat dit die einde van 'n lewenswyse vir hom en sy mense beteken en hy trek dieper en dieper in die onherbergsame dele van die land in. En so gaan die jare verby.
Anastasia de Vries
Lewe en werk
Anastasia de Vries word in Ravensmead in die Kaap groot. Sy studeer aan die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK), waar sy in 1988 ’n B.A.-graad verwerf met Afrikaans-Nederlands en Engels as hoofvakke. In 1989 behaal sy die B.A. Honneurs-graad in Nederlandse taal- en letterkunde en Afrikaanse taalgeskiedenis met lof. Dan sit sy haar nagraadse studie voort aan die Vrije Universiteit Amsterdam in Nederland, waar sy in 1992 die Drs. Litt. kwalifikasie in Nederlandse taal- en letterkunde aflê. Van Julie 1989 tot Julie 1999 is sy dosent in Nederlands aan die UWK. In 2000 sluit sy aan by die redaksie van Die Burger in Kaapstad, waar sy tot 2001 subredakteur is in die nagkantoor en rubriek- en artikelskrywer is by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees op Oudtshoorn. Tot einde 2002 is sy onderwys- en algemene verslaggewer en rubriekskrywer by Die Burger en van Februarie 2003 tot Desember 2003 doen sy mediaskakeling vir die destydse Potchefstroomse Universiteit vir C.H.O..
Sy sluit in Februarie 2004 aan by die redaksie van Rapport in Johannesburg, waar sy diens doen as spesialisverslaggewer vir nuus en rubrieke en artikels skryf oor veral taal, politiek, kerksake, onderwys, maatskaplike kwessies en mensestories. Later word sy assistent-redakteur van Rapport in die Johannesburgkantoor. Sy word in Januarie 2009 aangewys as "Rubriekskrywer van die Jaar" in die Media24 Groep en gesekondeer na die Universiteit van Stellenbosch as Media24 se Rykie van Reenen-genoot in die Departement Joernalistiek. In 2010 neem sy by Rachelle Greeff oor as boekeredakteur van Rapport. Van die toekennings wat sy met haar joernalistiek verower sluit in ’n Mondi-toekenning vir kreatiewe skryfwerk, die FAK-prys vir ondersoekende joernalistiek en ’n FEDSAS-toekenning vir voortreflike onderwysverslaggewing. Sy verlaat Rapport aan die einde van 2012 en in Januarie 2013 sluit sy as dosent aan by die UWK, waar sy Afrikaans doseer, veral die praktiese gebruik van die taal in kreatiewe skryfwerk, joernalistiek, dokumentontwerp en –redigering. In 2015 lei sy die Universiteit van Stellenbosch se skeppende skryfwerk werksessie vir rubrieke.
Skryfwerk
’n Keur uit haar verhaalrubrieke in Rapport word gebundel in “Baie melk en twie sykers”. Hierin skryf sy hoofsaaklik oor die mense van Ravensmead se verhoudings en kultuur, in ’n oorspronklike, kreatiewe styl wat wemel van fyn waarnemings en die raaksê van dinge. Sy publiseer ’n kortverhaal in Boeke-Insig. Saam met Marion Hattingh skryf sy die handboek “Leer Afrikaans” en saam met George Weideman is sy samesteller van die versamelbundel “Nuwe stemme 1”, waarin voorheen ongepubliseerde digters se werk opgeneem word. Saam met Suzette Kotzé-Myburgh en Madri Victor stel sy die versamelbundel “Bly” saam, ’n kortverhaalbundel van die Universiteit van Stellenbosch se Woordfees van 2016, waarin kortverhale van onder andere Rachelle Greeff, Elias P. Nel, Erika Murray-Theron, Helena Gunter en Abraham H. de Vries opgeneem word.
Herakleitos
Metode
Omdat Herakleitos sy filosofie as 'n eenheid bedoel, is al sy hoofbegrippe en tomas met mekaar verbind. Juis daarom herhaal hy gereeld woorde (byvoorbeeld tien keer logos), en gebruik hy semantiese of etimologiese verbonde woorde, soos polemos 'stryd' en eris 'konflik', of logos 'leer' en homologein 'dieselfde sê/erken'. Die literêre aspekte van die teks vul die filosofie dus aan. 'n Voorbeeld van tekstuele eienskappe wat die bedoeling onderstreep, is in fragment B119:
Anthrōpōi is die indirekte voorwerp in die datief, 'vir/aan/te/by/in/met'. Grammatikaal kan dit nietemin met beide ander woorde verbind word, wat ook die bedoeling is. Daarom verbind die sintaks die twee afsonderlike begrippe van die menslike aard en die goddelike entiteit. Dit ondersteun die gedagte, dat die mens self verantwoordelik is vir etiek en sy geluk (eudaimon), terwyl die tradisie juis stel dat gode, goeie of bose geeste daarvoor verantwoordelik was.
Verder word die struktuur van die teks nie bepaald deur logiese argumentasie nie en ook nie deur die opeenstapeling van geleerdhede (polymathiê) nie, wat Herakleitos veroordeel. Die struktuur wat hy hanteer, was die aaneenskakeling van idees en beelde deur middel van opeenvolgende (paradosale) uitsprake. Hierdeur vereis die teks baie interpretasiewerk, 'omdat dit alleen vir bekwame mense toeganklik sou wees'.
Logos
Herakleitos bied sy lesers 'n logos aan. Logos staan in sy tyd vir sistematiese denke en uiteensetting. Dit beteken hier 'uitleg', 'gedagtegang' of 'teorie', en verwys sowel na sy boek as sodanig, as na die inhoud daarvan. Later kry die begrip uitgebreide, filosofiese betekenisse. Herakleitos beweer dat sy logos objektief en altyd waar is. Dit bestaan nie uit 'n reeks waarneembare feite nie, maar staan vir intellektuele inspanning wat 'elke ding na sy aard' ontleed en lei tot 'n teorie van 'alles': 'Insig  is iets van 'n uiversele aard'. Die logos ontbloot dus alle verbindings tussen die dinge, tussen die natuur en die mens, tussen alle teenstellings. Herakleitos maak die logos abstrak deur aan te neem dat dit ook buite die mens self bestaan as 'n natuurwet.