cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Sutherland
Aan die werk
Die enigste Godsdiensverslag wat ons uit die tyd van ds. Aling het, getuig in gloeiende woorde van die groot vreugde van die gemeente oor die aankoms van hul jeugdige en vrome leraar. Met blydskap en dankbaarheid word Gods goedheid geroem dat Hy hul smekinge verhoor en voorsiening gemaak het in hul dringende behoefte aan 'n vaste leraar waaruit ook so baie ander behoeftes voortgevloei het dat die gemeente nooit op die gewenste trap van vooruitgang kon kom nie. Die huis van W. A. Visser wat as pastorie gedien het, staan vandag nog op die hoek van Northumberland- en Jubileestraat, reg oorkant die eertydse woning van mnr. en mev. B. von M. Louw. Hier het ds. Aling se weduwee-moeder ook soms by hom ingewoon.
’n Hulpprediker
'n Voorval wat eintlik eienaardig voorkom, is die diens wat prop. J.C. de Vries in die gemeente gelewer het. Miskien het ds. Aling se gesondheidstoestand toe reeds sodanig te wense oorgelaat dat hy hulp nodig gehad het, maar in Oktober 1870 word daar in 'n kerkraadsvergadering gespreek “over het aannemen van den proponent de Vries als hulpprediker die als zoodanig door Brr. Maritz en Muller aan den Leraar was voorgedragen". Ofskoon die meeste lede hier niks van af geweet het nie, het hulle tog die leraar versoek om die kwessie onder omstandighede in liefde af te maak. Prop. De Vries sou dan toe ook “voor een jaar worde ingenomen om, indien noodig, den Leeraar in zyn werk behulpsaam te zyn". Die hulpleraar het in 'n huis van Nicolaas Vlok gewoon wat deur die Kerkraad gehuur is. Die jaar wat hy in Sutherland gestaan het, was waarskynlik 1871. Nadat hy verskeie ander gemeentes bedien het, het ds. de Vries in 1884 die eerste leraar van Sutherland se nuwe buurgemeente, Laingsburg, geword.
Ds. Aling se vertrek
Die vreugde van die gemeente oor die aankoms van 'n eie leraar het, helaas, binne enkele jare op 'n groot teleurstelling uitgeloop. In die begin van sy bediening kon ds. Aling sy werk met nougesetheid verrig nieteenstaande die feit dat hy soms swaar te ly gehad het aan 'n kwaal wat veral sy hoof aangetas het. Vanaf 1871 kom daar egter tekens van verslapping aan die lig toe hy “door ziekelyke omstandigheden" die kerklike vergaderings nie meer gereeld kon bywoon nie en in Oktober 1872 verwittig hy die kerkraad van sy voorneme om teen die einde van die volgende Januarie die herderstaf neer te lê. Hulle sou hom binne 'n jaar £500 kontant uitbetaal. Ds. Aling se afskeidspreek was op 9 Februarie 1873 en die volgende dag het die kerkraad hom op hartlike wyse vaarwel toegeroep.
Latere lewe en heengaan
In stille onderwerping aan die wil van God, het ds. Aling nou by sy moeder op Stellenbosch gewoon en ná haar heengaan by sy suster, die weduwee van sir Christoffel Brand, wat hom tot aan die einde toe tederlik versorg het. Eers het hy die hoop gekoester om later weer sy Heiland in die evangelie te dien, maar gedurende die grootste gedeelte van sy 23-jarige emeritaat was sy liggaamlike toestand van so 'n aard dat hy stil en afgetrokke van die wêreld sy dae moes slyt. Tog het hy ál die tyd nog in die stilte sy Meester gedien. 'n Liefhebber van die studie, het sy hoof hom later nie meer toegelaat om die eenvoudigste boek met aandag te lees nie, maar sy Sakbybeltjie het vir hom dierbaar gebly en daaruit het hy genadige vertroosting geput op sy lang pad van lyding en beproewing. By die begrafnis het prof. N.J. Hofmeyr gewag gemaak van die godsvrug van die oorledene, terwyl ds. Jan Roos in 'n hartlike woord hulde gebring het aan die goeie hoedanighede van sy boesemvriend. Van seën onder die bediening van ds. Aling het meer as een getuig en vir baie jare nog het Sutherland met groot liefde van sy getroue evangelieprediking en sy minsame omgang getuig. Een van die weiniges onder die gemeente in die eeufeesjaar wat hom nog geken het, die 94-jarige Gert van Wyk, het die volgende woorde aangaande ds. Aling gebruik het: "'n Allerdierbaarste man, die liefde self!"
Die Dienstyd van ds. H.W. van der Merwe (1876-1880)
duimnael|regs|210px|Ds. H.W. van der Merwe, van 1876 tot 1880 die gemeente se tweede predikant.
'n Skadelike vakature
Ná die vertrek van ds. Aling moes die gemeente, wat nog maar pas die kinderskoene ontgroei het, 'n verlammende vakature deurmaak. Dit was 'n tyd van ernstige skaarste aan predikante en Sutherland se omstandighede het ook teen hulle getel. Die godsdiensverslag vir 1874 adem die gees van diepe neerslagtigheid wat oor hulle toegesak het toe hulle vir so 'n lang tyd herderloos was pas nadat hulle vir enige jare “onder de bezoekende hand des Allerhoogsten" verkeer het. Byna pateties klink hul noodroep aan die ring om hulp, aldus ds. H.C. Hopkins in die eeufeesgedenkboek. Eers by die agtste beroep het die keuse op 27 September 1875 op ds. H. W. van der Merwe van Kroonstad geval wat die volgende leraar van Sutherland sou word. Nadat die heer John Fuller aangebied het om so lank hy sy handelsaak in Sutherland het, £25 per jaar by te dra sodat die leraar se salaris £325 per jaar met vrye woning kon wees, is die beroepene se traktement op dié som gestel. Vir die vervoer van die leraar uit die verre Kroonstad is die tender van Stephanus du Toit van Prince Alfred's Hamlet vir £200 aangeneem.
Kort lewenskets
Hendrik Willem van der Merwe was 'n seun uit die tweede huwelik van Willem van der Merwe. Sy moeder was Christina Elisabeth Hugo. Hy is op 12 Februarie 1837 gebore op 'n plaas onder in die vrugbare vallei van die Hexrivier. Later het sy ouers na Goudini verhuis waar die familie sowat ’n eeu later nog goed bekend was. In die jaar 1860 was Worcester een van die brandpunte van die magtige opwekking waarmee Gods Gees Suid-Afrika besoek het en een van die vrugte van hierdie geestelike beweging was die feit dat nie minder dan sewe seuns van die gemeente die roeping tot die evangeliebediening gevoel het nie. Een van hulle was Hendrik van der Merwe wat eers met sy 29ste jaar na die Kweekskool gegaan het en in Maart 1869 gelegitimeer is. Hy wou hom eers aan sendingwerk onder die heidene wy, maar presies 'n jaar na sy legitimasie gaan hy na Kroonstad in die Oranje-Vrystaat. Hier het hy die waardige Voortrekker-ouderling Sarel Cilliers in sy gemeente gehad en daar word vertel dat hy die begrafnis van hierdie uitnemende man gehou het. Uit 'n stuk van vader J.D. Kestell is dit bekend dat Sarel Cilliers 'n hoë dunk van sy leraar gehad het. Ds. Van der Merwe was getroud met mej. C.M. Wium van Stellenbosch. Uit dié huwelik is 'n paar kindertjies gebore, maar slegs die dogter tydens Sutherland se eeufees nog geleef het, het opgegroei. Toe hy uit Sutherland weg is, het ds. Van der Merwe in Seepunt gaan woon. Hy was nog beroepbaar, maar voor dat hy 'n ander gemeente gevind het, is hy op 25 Mei 1881 ná 'n siekbed van slegs een dag aan maagvliesontsteking oorlede. Die weduwee het haar in haar geboortedorp gevestig, waar sy in 1904 heengegaan het.
Die werk kry koers
Om die een of ander rede het daar ruim 11 maande verloop vandat ds. Van der Merwe beroep is en tot hy en sy vrou op 31 Augustus 1876 in Sutherland verwelkom kon word. Die bevestiging het dieselfde dag plaasgevind deur die konsulent, ds. J.A. Stegmann van Ceres. Die nuwe leraar het egter nie op hom laat wag om die leisels dadelik bymekaar te vat en hulle styf te hou nie. Reeds op 2 September 1876 neem die kerkraad 'n hele reeks besluite waardeur daar groter orde op die gemeentelike werksaamhede gestel is.
Moellikheid
Ook het Sutherland se leraar moeilikheid gekry met sy buurpredikante van Ceres en Calvinia wat dan sonder sy toestemming of dié van sy kerkraad kinders uit sy gemeente sou gedoop het. By 'n dergelike klag teen ds. Stegmann in 1878 wou die kerkraad hom nie heeltemal sy sin gee nie waarop die volgende onverkwiklike toneel volg: “De Voorzitter zeide dat hy niet zoo zeer gevoelt wanneer men hem perzoonlyk aanraakt als wanneer men de Kerke wet wil verkrachten. Hy kan niet anders dan zich tegen zulke besluiten sterk te verzetten en verlaat zyne zitplaats nadat hy zag en het duidelyk gebleken was, dat de Geest des Kerkeraads tegen de Kerkelyk wet was, zooals meermalen tegen hunne eigene besluiten. Er vond verwyt plaats !!! Enz." Hierna gaan die Kerkraad met sy gewone werksaamhede aan, maar kort daarna is daar weer moeilikheid: “De vergadering valt in onaangenaamheden en werd geadjourneerd tot 2den December 1878.”
Die “Races”
By 'n spesiale byeenkoms van die kerkraad wat een aand in 1878 gehou is om oor “de Races" te besluit, is eenparig gevoel dat as daar enige versoek tot staking van of klagte teen die resies ingebring word, dan sou die baan op die kerkeiendom belet en desnoods belemmer word. Oortreders sou hulle dan aan vervolging blootstel, beide “kerkelyk . . . als afgodendienaars" en „statelyk. . . als inbreuk makende op de regten der Kerkegronden en eigendommen". Indien deelnemers aan dié sport geen gehoor aan die verbod van die kerkraad wou gee nie, sou “het uiterste beneficium des regts" teen hulle ingeroep word.
Pastorie
duimnael|regs|200px|Jasper J.E. Cloete en sy eerste vrou, Christina Geertruida Cloete. Hy was lid van die boukommissie van die eerste [[pastorie.]]
Toe berig ontvang word dat ds. van der Merwe na die gemeente kom, is daar aan die bou van 'n pastorie gedink. Die huis van die weduwee Jasper Theron wat intussen teen £27 per jaar vir 'n pastorie gehuur is, is waarskynlik dié van die Ko-operatiewe Vleismaatskappy in Jubileestraat. Kort ná die aankoms van die nuwe dominee het die Kerkraad besluit om dadelik met die werk te begin onder leiding van 'n Boukommissie wat uit die leraar as erelid en die Broeders D.P. Maritz, J.J.E. Cloete en J.W.W. Vlok bestaan het. Einde 1876 is J. Fuller se tender vir die gebou aangeneem, maar met die werk het dit nie na die sin van die Kerkraad gevlot nie en seker glad nie na die sin van die haastige dominee nie. Onder datum 3 September 1877 notuleer hy: “Er wordt verder veel gesproken over de Pastorie tot de Vergadering over half tien uiteenging en er nog niets besloten is.” Verbeterings wat die boumeester voor 20 Oktober moes aanbring om die werk “letterlyk volgens contract" af te lewer, is onder nie minder as 26 punte saam gevat nie, waaruit ons onder andere leer dat daar 'n glasdeur aan die voorkant was en ook 'n “achterste voordeur", dat die kombuis 'n plankvloer gehad het en dat die skilderwerk van binne “zuiver-wit" was en “vernist van buiten Spaansch Groen". In Desember 1877 was die gebou nog nie voltooid nie en Fuller verbeur £100. Lewer hy dit nie binne 'n maand af nie, sou hy nog £50 moes prysgee. In Februarie 1878 was die pastorie nog nie bewoonbaar nie, maar die buitengewone kerkraadsvergadering van 8 Julie is darem “ter Pastorie Sutherland" gehou. Hierdie pastorie het die gemeente 73 jaar en gedurende die dienstyd van nege leraars gedien. Dit is in 1951 gesloop om plek te maak vir die nuwe.
Gemeentelike lewe
Soos te verstane sou 'n sterk man soos ds. Van der Merwe die gemeentelike lewe en organisasie, wat grootliks verslap het ten tyde van die langdurige vakature en die swakheid van die vorige leraar, doelbewus opknap en aanwakker. In sy eerste godsdiensverslag (1877) wys hy daarop dat daar baie tekortkominge in die gemeentelike lewe was. Die uitgawes het elke jaar die inkomste oortref en terselfdertyd het die oprig van noodsaaklike geboue 'n sware skuldelas meegebring. Wat die geestelike lewe betref, het hy aan die eenkant skuldgevoel, sondaarsbehoefte en belangstelling opgemerk, maar aan die anderkant ook die uitwasse van onmatigheid, onverskilligheid en wêreldgesindheid. Die uitgestrektheid van die gemeente en die swak paaie het baie mense van die kerk af weg gehou. Maar ten spyte van ontmoedigende faktore en verskynsels, het ds. Van der Merwe steeds in hoop gearbei en sy toekomsverwagtings klink altyd optimisties. In 1879 lui dit onder andere: “Moeten wy spreken van onbezonnenheid, zoo hebben wy te melden dat het ydel gedans nog niet geheel is verdwenen, echter moeten wy getuigen: Het zuurdeeg des Heeren wint veld.” Die bidure het verblydend aangegroei en die samewerking is deur 'n basaar en ander middels aangemoedig.
Dag- en Sondagskole
Die vroeë treë op die onderwyspad op Sutherland kan grootliks as die vrug op ds. Van der Merwe se ywer vir dié saak gesien word. Hy het die sleutel vir die ontwikkeling van sy gemeente in die opvoeding van die jeug gesien. “Wy verwachten dat de bloei der gemeente noodzakelyk moet toenemen wanneer er meer aan de opvoeding der jeugd gedaan wordt", skryf hy in 1877. Ongelukkig is daar geen definitiewe vermelding van die stigting van 'n Sondagskool nie, maar ook dit is 'n deel van die gemeentelike werksaamhede waarmee in alle waarskynlikheid tydens die bediening van ds. Van der Merwe begin is. Die eerste vermelding hiervan vind ons in die godsdiensverslag vir 1879 waar dit baie hoopvol klink: “Onze zondag-scholen bloeyen.”
Ds. Van der Merwe vertrek
Teen 1880 het die spanning in die gemeente breekpunt bereik. Toe die leraar 'n klagbrief teen die kerkraad rig en ongunstige gerugte aangaande hom die ronde begin doen, het die kerkraad dit van hul plig geag om die saak onder die aandag van die Ringskommissle te bring. Op 24 en 25 Mei is die hele kwessie ter plaatse ondersoek. Gelukkig is daar sonder die onsmaaklikhede van 'n uitgerekte verhoor tot 'n skikking geraak: ds. Van der Merwe sou dadelik bedank en demissie ontvang. Sy salaris moes tot aan die einde van die jaar uitbetaal word, saam met £50 vir huishuur en alles wat die kerkraad nog aan hom verskuldig was, onder meer vir 'n muur om 'n deel van De List. Die dienstyd van ds. Van der Merwe was 'n periode van storm en drang, maar ook 'n tydperk waarin daar belangrike opbouwerk in die gemeente verrig en stewige fondamente gelê is waarop, onder rustiger omstandighede, voortgebou kon word.
Die dienstyd van di. J.C. Reyneke (1882-1884)
regs|duimnael|210px|Ds. J.C. Reyneke was van 1882 tot 1884 die gemeente se derde leraar.
Die dienstyd van ds. Van der Merwe wat onder ongelukkige omstandighede beëindig is, is gelukkig gevolg deur 'n periode van gestadige groei en ontwikkeling onder die leiding van bekwame en ywerige drie jong leraars wat agtereenvolgens ná hom hier gestaan het en aan wie die gemeente besonder geheg geraak het. Vir al drie van hulle was Sutherland eintlik hul eerste liefde; twee is as proponent hierheen beroep, terwyl ds. Truter net vir 'n kort tydjie as hulpprediker in sy moedergemeente diens gedoen het.
Ná die vertrek van ds. Van der Merwe is drie tevergeefse beroepe uitgebring en toe is prop. J.C. Reyneke met algemene stemme beroep. 'n Salaris van £400 is aangebied. Die nuwe leraar is op Matjiesfontein afgehaal en het op 19 Mei 1882 in Sutherland aangekom. Kerkraadslede het waens en esels aangebied om sy goed van die stasie af dorp toe te bring, en br. Casper Steenkamp het onderneem om "voor een dinner te zorgen voor de Predikant". Besoekende leraars sou kosteloos tussen die stasie en die dorp vervoer word. Die jong proponent is op 20 Mei "ingezegend en voorgesteld" en twee dae later het hy volgens die destydse gebruik sy plek in die Kerkraadsvergadering ingeneem.
Lewenskets
links|200px|duimnael|Mev. ds. J.C. Reyneke is op [[25 September 1883 oorlede, die eerste leraarsvrou wat op Sutherland gesterf het.]]
duimnael|regs|190px|Mev. ds. Reyneke se grafsteen in die plaaslike kerkhof.
’n Jaar ná hierdie droewige ondervinding en nadat hy talle beroepe van die hand gewys het, het ds. Reyneke na die NG gemeente Cradock vertrek. Op 20 Maart 1885 is hy aan die pastorie van die gemeente Noorder-Paarl deur die vader van die bruid, ds. A.A. Louw sr., in die huwelik bevestig met die weduwee van ds. P.F. Hugo (leraar van die NG gemeente Pearston van 1877 tot sy dood op 14 Mei 1883; sy enigste gemeente). Sy het aan ds. Reyneke drie kinders geskenk, van wie die oudste ds. Johannes Reyneke van die moedergemeente Pretoria (1941–'56) was. Hy was getroud met Elizabeth Murray, 12de kind van ds. George Murray, ten tyde van haar geboorte leraar van die NG gemeente De Hoop.
Nadat ds. Reyneke in 1922 sy emeritaat aanvaar het, het hy op Cradock bly woon, waar hy op 20 November 1943 in die geseënde ouderdom van 89 jaar sag en kalm heengegaan het. "Hy was 'n man wat sy Kerk en sy volk wonderlik lief gehad het, skryf ds. H.C. Hopkins in Sutherland se eeufeesgedenkboek, "en daarby was hy 'n vriend en sterk ondersteuner van die Sending. Ook het hy hom besonder beywer in belang van die onderwys, terwyl hy as groot kindervriend 'n besonder sagte plekkie vir die Sondagskool gehad het." Ds. Reyneke het ook as amateur-sterrekundige bekendheid verwerf en was hy die enigste leraar van die NG Kerk wat die titel FRAS (Fellow of the Royal Astronomical Society) agter sy naam kon skryf. Ure lank het hy die hemelruim met sy teleskoop bestryk om dan telkens te sê: "Die hemele vertel die eer van God en die uitspansel verkondig die werk van sy hande!"
Droogte
Weens 'n swaar droogte en ander omstandighede kon ds. Reyneke min aan gereelde huisbesoek in die distrik doen. Op die dorp is daar egter in 1884 – 'n jaar wat in ander dele van Suid-Afrika getuie van 'n kragtige geestelike herlewing was – gedurende sowat twee weke met merkbare seën elke dag bidure gehou vir mans, vroue, seuns en dogters afsonderlik. In Junie 1884 is daar een Sondagoggend 'n biduur om reën gehou; die volgende twee dae het dit op die Roggeveld hewig gesneeu en in die Karoo het daar pragtige reëns geval, wat die boere "die geen uitkomst wisten met hun vee en velen nog op het Roggeveld waren, dadelyk verhuizen deed naar de Karoo".
Kerkgebou
Hoewel almal nie betyds uitgevoer kon word nie, is daar tydens die bediening van ds. Reyneke op talle verbeterings aan die ou kerk besluit. Vir die eerste keer sou die gebou van 'n plankvloer voorsien word, terwyl die stoele deur banke vervang en die preekstoel na die konsistorie-gewel verplaas sou word. Vanaf 1884 was daar selfs sprake van 'n nuwe kerk waarvoor ds. Reyneke 'n insameling begin hou het. Met die heer Charles Freeman sou "op de beste wyze" 'n ooreenkoms aangegaan word omtrent planne en die uitvoer daarvan.
Kerkhof
Nadat daar nege jaar lank gewik en geweeg is, het die kerkraad in September 1884 besluit om op die goedkoopste manier 'n klipmuur om die kerkhof te laat stapel. Dit het eindelik £89 13s. 9d. gekos.
Afskeid
Dit het die gemeente baie swaar geval om hul gewaardeerde leraar na Cradock te sien vertrek. Met algemene teleurstelling is sy besluit verneem op die eerste Sondag nadat hy van 'n maande lange besoek aan die Vrystaat tuis gekom het en met groot blydskap by die Nagmaal op Tuinplaats en op die dorp terug verwelkom is. "Het is onnoodig te zeggen dat de Gemeente bedrukt en ter neder geslagen is door het besluit van haren geliefden Leeraar. Zoovele jaren was zy reeds onder beproeving gesteld. En nu er eindelyk vrede gekomen was, nu komt de Gemeente van Cradock, als het ware ongenoodigd en berooft deze Gemeente van haren Leeraar. Maar een ding is zeker, ds. Reyneke zal zulk een Gemeente als die van Sutherland, die zoo met hart en ziel met hem in alles eens was, nooit weer terugkrygen. Wy willen hem niets wyten. Maar wy gelooven nooit dat het de tyd was dat hy deze Gemeente moest verlaten, daar er nog zooveel te werken was. Wy zullen evenwel op den Heer blyven hopen. Hy zal voor ons zorgen".
Die dienstyd van ds. J.C. Truter (1885-1889)
duimnael|regs|270px|Ds. en mev. J.C. Truter as jong getroudes. Gedurende die vakature wat op die vertrek van ds. Reyneke gevolg het, was daar "een merkbaren achteruitgang" in die gemeentelike lewe te bespeur, maar gelukkig het dit nie lank geduur voor die gemeente met groot blydskap 'n nuwe jong pastoriepaar kon verwelkom wat die werk met jeugdige geesdrif aangepak en voortgesit het nie. By die derde beroep, op 2 Februarie 1885, het die lot ds. J.C. Truter aangewys wat pas die vorige jaar sy teologiese studie op Stellenbosch voltooi en daarna vir enkele maande as geordende hulpprediker in sy moedergemeente, George, diens gedoen het.
Lewensbeskrywing
Johannes Christoffel Truter is op 4 Januarie 1861 gebore. Ná sy skoolopleiding op George, het hy die voordeel gesmaak van sowel aan die Suid-Afrikaanse Kollege in Kaapstad as aan die Victoria-kollege op Stellenbosch verder te studeer. Vyftien dae nadat hy na Sutherland beroep is, het hy in die huwelik getree met Charlotte Louise, die tweede jongste van die sewe dogters van die heer A.J. Louw van die Paarl wat almal met ’n predikant getrou het. (Die oudste van die susters was die eggenote van ds. (later prof.) Hofmeyr, Sutherland se eerste konsulent.) In ds. Truter het Sutherland een van die knapste jong leraars van sy dag gekry. Hy het oor buitengewone gawes van hoof en hart beskik en aan die kerklike sowel as die algemene publiek uitstaande dienste bewys. Van sy prediking het dr. W.P. Steenkamp, wat as seun onder ds. Truter in Calvinia opgegroei het, getuig: "Sy silwer stem, sy pragtige voordrag, sy mooi beelde, sy vryheid van vervelende preektoon, sy weldeurdagte redes, sy diep gevoel wat sig dikwels openbaar het deur strome van trane oor sy wange wat sy gehoor soms in diepe bewoënheid as laat wegsmelt het, hoe kan ek dit vergeet!" Ook as leier en organiseerder het hy uitgeblink. Vir die saak van die Onderwys het hy 'n "weergalose ywer" aan die dag gelê wat erkenning gevind het daarin dat die Provinsiale Administrasie hom meermale in belangrike opvoedingskommissies aangestel het. Maar selfs van boerdery-aangeleenthede het hy 'n goeie kennis gedra en dié wat wou leer, kon hy van goeie raad bedien.
Moeilike tye
Ds. Truter het Sutherland in 'n moeilike tyd van langdurige droogte bedien. Die oudste inwoners kon hulle geen droër laaste twee maande van 'n jaar herinner dan dié van 1886 nie. In die dorp moes mense vir 'n paar emmer water by mekaar aanklop, terwyl dit in die distrik nog hagliker gesteld was. In sommige streke het daar toe reeds ruim 15 maande geen reën geval nie en die weinige bome wat daar was, het doodgegaan. Vroeg in 1887 het dit na winter gelyk en op die 6de Januarie was dit wit geryp. By die Nagmaal is min buite-mense verwag omdat daar op die dorp geen water vir die vee was nie. Verder was daar baie siekte, veral onder die kinders. Eers in Maart het daar 'n mooi reën begin val, juis toe daar op die Sondagnamiddag om reën gebid is. Pryse van wol en volstruisvere het gedaal en meer as een was nie in staat om vir kerk en skool te gee nie. Gevolglik kon die salaris van die predikant moeilik gevind word. 'n Gemeentevergadering het besluit dat elke lidmaat voortaan jaarliks 12/- moes gee en hierin het die gemeente hartlik saamgewerk. Van sy kant af het ds. Truter in 1887 £80 op sy salaris laat val en so lank tye nie verander nie, sou hy jaarliks £50 prysgee. Terselfdertyd het D.C. Esterhuyse £50 aan die kerkkas geskenk.
Beter dae
Op stoflike gebied was daar later weer groot vooruitgang; in 1888 was die kerkskuld byna afbetaal en die boekjaar 1889 kon met 'n batige saldo van oor die £500 afgesluit word. Die neerslag hiervan is te vinde in groter belangstelling in die sending en goeie vordering op onderwysgebied. Gedurende 1888 kon daar ook van groot seën op 'n reeks spesiale dienste deur di. Andrew Murray (Wellington) en P.D. Rossouw (Fraserburg) getuig word. Oor die bywoning van die gewone eredienste is nog gekla, maar met buitedienste en bidure het dit beter gegaan. Met sy maandelikse vergaderings was die Christelike Jongeliedevereniging (CJV) 'n middel om die jeug van die gemeente "verstandelyk, zedelyk en geestelyk vooruit te helpen".
Euwels
In September 1885 het die ouderlinge opdrag gekry om die gemeente in ses wyke te verdeel, met 'n ouderling en 'n diaken vir elkeen.
Engelse dienste
'n Skriftelike versoek van Magistraat Stapleton het daartoe gelei dat die Kerkraad in 1887 besluit het dat die kerk geredelik afgestaan sou word vir Engelse dienste in belang van Engels-sprekendes, indien ds. Truter dit so wou reël. Ds. Truter het die goeie werk van sy voorganger met vrug voortgesit en dit is begryplik dat die gemeente hierdie wakkere jong leraar en sy eggenote met groot teleurstelling na Calvinia gesien vertrek het.
Die dienstyd van ds. G.J. Hugo (1890–1895)
duimnael|regs|270px|Ds. en mev. G.J. Hugo, Sutherland se leraarspaar van 1890 tot 1895.
Weer het die gemeente nie lank op die aankoms van 'n nuwe leraar gewag nie. Die tweede beroep, op 11 November 1889 uitgebring, was raak en twee maande later het prop. Hugo in Sutherland aangekom. Weer was die gemeente bevoorreg om iemand te kry wat dit in die kerklike lewe nog ver sou bring. Toe ds. Hugo vyf jaar later sy demissie kry om na Riebeek-Wes te vertrek, was dit uit die hand van ds. Truter wat sy voorganger was en wat by die beroep op daardie dag ook weer die meeste stemme gekry het.
Lewensbesonderhede
Drie en veertig jaar lank het Gideon Josua Hugo die NG Kerk met groot getrouheid en onverdeelde toewyding gedien. Gebore in Daljosafat op 18 November 1864, het hy die matrikulasie-eksamen aan die Jongenskool op Wellington afgelê waar hy sterk onder die invloed van ds. Andrew Murray gekom het. Op sy 25ste verjaardag is hy gelegitimeer, nadat hy reeds die vorige week na Sutherland beroep is.
Bevestiging
Vroeg Saterdagoggend, 18 Januarie 1890, is prop. Hugo in die geselskap van di. William Murray (Worcester) en G.F. Marais (Ceres) deur die kerkraad en 'n groot aantal gemeentelede onder aanvoering van die konsulent, ds. I.F.A. de Villiers van Goudini, die dorp binnegehaal en by die pastorie verwelkom. Om tienuur het die bevestiging met oplegging van hande plaasgevind. Met Kol. 1:28, 29 as teks, het ds. Murray die apostel Paulus as voorbeeld vir die evangeliedienaar en Christenwerker voorgehou. Die intreepreek in die namiddag het oor Joh. 11:39, 43 gegaan.
Net soos in die geval van ds. Truter se bediening, het die notule van twee jaar se kerkraadsvergaderings uit die tyd van ds. Hugo ongelukkig deur verwaarlosing uit die notuleboek soek geraak. Luidens die godsdiensverslae het die gemeentelike lewe ook nou sy gewone gang gegaan. Die eerste kerkie vir die bruin mense op Sutherland is in die tyd van ds. Hugo opgerig.
Gemeentelike Lewe
Op die dorp is 'n weeklikse Sustersbiduur deur die leraar gelei asook 'n maandelikse sendingbiduur. Die Sondagskoolpersoneel het die leraar Woensdagaande ontmoet om die lesse te bespreek en saam te bid. Huisgodsdiens is taamlik gereëld gehou en daar was 'n verblydende toename in die belangstelling vir die Almanakkie van die Bybel- en Bidvereniging (die voorloper van Uit die Beek) waarvolgens die Bybel stelselmatig deurgelees kon word. Die buitebidure het gely weens 'n gebrek aan “de noodige leidslieden". In 1893 moes die kerkraad dit betreur dat nie meer as een uit elke ses gemeentelede Gods Huis besoek nie, Nagmaalsgeleenthede ingesluit. “Het is niet zoo zeer de openlyke ongodsdienstigheid als wel 't lage, slordige geestelyke leven der geloovigen, dat zoo zeer te betreuren is", lui dit in dieselfde rapport.
Kerkboufonds
By die April-Nagmaal van 1893 moes dit 'n hele doenigheid op die andersins stille dorpie gewees het. Die tyd van die jaar was besonder gunstig en bowendien sou die gemeente haar vorige leraar, ds. Truter, as konsulent in haar midde hê. Ook is daar basaar, of liewer dankfees, gehou, “de eerste stap tot 't byeenbrengen van een bouwfonds voor een nieuwe kerk". Die behoefte aan 'n ruimer plek van aanbidding het juis by hierdie geleentheid duidelik geblyk, want hoewel daar Sondag ook van die openbare kantoor gebruik gemaak is, kon daar geen sitplek vir almal gevind word nie. Die belangstelling vir hierdie noodsaaklike en gewenste onderneming was dan ook verkwikkend, die samewerking hartlik en die uitkoms geseënd, aldus ds. Hopkins in die eeufeesgedenkboek. Die opbrengs van die dankfees was ruim £1 250, waarvan die susters deur verversings, naaldwerk, ens., £100 gelewer het.
Latere lewe en heengaan
Ná Sutherland het ds. Hugo gestaan in Riebeek-Wes (1895–1903), Vredenburg (1903–1909), Colesberg (1909–1915), Tulbagh (1915–1921), Porterville (1921–1929) en Vandermerwe (1929–1932). Ds. Hopkins skryf van hom: “Deur sy ernstige evangelieprediking, waardige wandel en getroue arbeid, het ds. Hugo algaande, sonder dat hy dit gesoek het, 'n invloed verwerf wat hom by die Sinode van 1928 in die Moderatorstoel gebring het. Dat hy in 1932 as sodanig herkies is, bewys dat die vertroue in hom gestel, nie misplaas was nie. In een van die donkerste tye in die bestaan van ons Kerk in Kaapland, het die Here in ds. Hugo aan die Kerk 'n man gegee wat aan buitengewone talente van gesonde verstand en deursig innige godsvrug en 'n mensliewende karakter gepaar het en aan wie se duidelike leiding en kalme dog besliste optrede as moderator ons dit seker, langs die Koning van die Kerk, in 'n groot mate te danke het dat 'n skeuring in die Kaapse Kerk tydens die ongelukkige Du Plessis-saak afgeweer is.”
In al sy werksaamhede is hy waardig en getrou bygestaan deur sy eggenote, vroeër mej. Esther Laura Neethling, 'n dogter van 'n Stellenboschse lid van die ou Kaapse Parlement. Sy het hom na 'n gelukkige egverbindtenis van meer as 40 jaar op 30 Januarie 1932 ontval. Twee van hul kinders is in Sutherland gebore. 'n Week nadat ds. Hugo in Bonnievale sy emeritaat aanvaar het, is hy op 29 Julie 1933 op Ceres hertroud met mev. Cecilia Steyn van Riversdal. Dog sy troudag was ook sy sterfdag, want dieselfde aand is hy plotseling in Gordonsbaai aan hartverlamming ontslape. 'n Broer van die dominee het op Sutherland skoolgehou en 'n suster in die distrik, terwyl nog 'n suster die eggenote geword het van Nicolaas Vlok, vroeër van Blesfontein.
Die dienstyd van ds. W.J. Conradie (1895–1904)
duimnael|links|200px|Ds. [[Willem Conradie|W.J. Conradie.]]
duimnael|regs|240px|Mev. ds. Conradie.
Nadat ds. Truter die vergadering versoek het om hom by die beroep nie in aanmerking te neem nie, is ds. I.F.A. de Villers beroep en later nog drie ander wat almal bedank het. Op 29 Julie 1895 was ds. G. J. Hugo weer in die voorsitterstoel en toe val die keuse op ds. W.J. Conradie van Namakwaland, wat die volgende leraar van Sutherland sou word en wie se bediening deur opbouwerk van betekenis gekenmerk is.
Lewenskets
Willem Johannes Conradie was 'n Karooseun uit Murraysburg waar hy op 19 Mei 1857 gebore is. Tot sy sewentiende jaar het hy die uitstekende skool op sy geboortedorpie bygewoon. Letterkunde was van jongs af sy lieflingsvak en toe hy vir ’n jaar na mnr. M.J. Stucki se beroemde skool in Blaauwvallei by Wellington gaan, het hy aanmerklike vordering in die Nederlandse taal en lettere gemaak. Daarna het hy eers die Matrikulasie- en toe die admissie-eksamen op Stellenbosch afgelê. Toe is hy na Murraysburg terug waar hy as assistent vir sy ou leermeester, prof. Kyd, aangestel is. In 1881 is hy na die Teologiese Kweekskool op Stellenbosch en ná volbragte studie vertrek hy in 1886 na die uitgestrekte gemeente Namakwaland, waar hy byna nege en ’n half jaar met inspanning en opoffering maar ook met groot seën gewerk het. In Sutherland het hy gestaan tot in 1904 toe hy na Somerset-Wes gegaan het waar sy werkkring Die Strand was. In Julie 1912 moes hy vanweë verswakte gesondheid die tuig neerlê. Hy het hom in Die Strand gevestig en op 9 Januarie 1925 is hy in die hospitaal op Stellenbosch aan hart- en senuweeverswakking tot hoër diens opgeroep. Volgens ds. Hopkins was ds. Conradie 'n man met besondere talente en 'n waardige lewenswandel. “Deur woord en pen het hy sy Kerk en volk gedien. Sy letterkundige produkte, waaronder die beroemde Conradie-Kinderbybel wat onlangs (omstreeks 1950) weer in 'n nuwe gedaante verskyn het, lewer die bewys dat hy een van die beste predikant-skrywers van ons Kerk was.” “Moede en toch volhardende" was die getuienis wat ds. D.S. Botha van wyle sy vriend gegee het. Mev. Conradie was 'n dogter van dr. Pronk van die Paarl. Hul huwelik was kinderloos.
Aankoms en bevestiging
Toe die berig ontvang word dat ds. Conradie die beroep aangeneem het, het die kerkraad dadelik vir die ontvangs en vervoer van die leraar en sy eggenote met hul goed, asook van moontlike besoekende predikante gereël. Die geselskap sou by Matjiesfontein afgehaal word op Donderdag, 24 Oktober 1895, onmiddellik ná die aankoms van die oggendtrein uit Kaapstad. Vir die predikantsvrou het die kar van P.L. Conradie gegaan. Die bevestiging het op 26 Oktober plaasgevind.
Huisbesoek, die gemeentelike finansies, die sending en die bearbeiding van die kinders het dadelik die nuwe leraar se aandag geniet. Met Kersfees 1897 is 'n kinderfees gehou en in 1898 is die Sondagskool na die namiddag en die gewone diens na die aand verskuif.
Kerkbou
duimnael|links|300px|Die gedenkplaat bo die hoeksteen is "aangebring om die woorde van die oorspronklike hoeksteen bewaar te laat bly". duimnael|regs|320px|Die hoeksteenlegging van die nuwe kerkgebou op [[8 Mei 1899.]]
Kartlos
Kartlos (Georgies: ქართლოსი) is die mitiese voorvader van die Georgiërs (Kartweliërs) in die Georgiese mitologie, veral van die Kartli van Iberië. Kortlos kom voor in die Middeleeuse Georgiese Kronieke (Kartlis Cxovreba), wat waarskynlik in die 11de eeu deur Leonti Mroveli neergeskryf is na mondelinge oorlewerings.
Volgens legende was hy die seun van Targamos en die broer van Haos, Mowakos, Lekos, Heros, Kawkasos en Egros, van wie ander Kaukasiese volke hul oorsprong het. Kartlos het die volk verenig, hul leier geword en die stad Kartli gestig.
NG gemeente Sutherland
Kerkbou
Ds. Conradie, wat gedurende die vorige drie maande by sowat 'n duisend mense om gifte vir die kerk aangeklop het, kon die eerste deel van die naweek se verrigtinge nie bywoon nie, aangesien hy siek gelê het aan 'n ligte aanval van longontsteking. Hy het die leiding aan die wakkere konsulent, ds. W.J. de Wet van Laingsburg, opgedra. Op die Saterdagoggend is daar basaar gehou en onder 'n stortreën wat die strate weldra in riviere verander en die aangesigte van vreugde laat straal het, was die susters binne en afslaer Marais buite besig om koek en koffie koring en hamels vir klinkende munt te verwissel. Alles het goed afgeloop en sowat £1 150 is byeengebring. Die dienste is deur di. Neethling en De Wet waargeneem tot groot stigting van 'n dankbare gemeente wat die ou kerk sowel as die skool gevul het. Maandagmôre het aangebreek. “De koningin des daags vertoonde haar liefelyk aangezicht door de wolkenfloers, en drukte een warmen kus op de reingewaschene aarde. Schooner dag kon men niet begeeren". Ook ds. Conradie kon nou aan die verrigtinge deelneem. Ds. De Wet het op 'n skimmelperd die skare van wit sowel as bruin in 'n ordelike optog gerangskik wat in afdelings, elk onder bevel van 'n “offisier", in rye van ses na die steen gemarsjeer het. Daar aangekom, is die silwertroffel aan ds. Neethling oorhandig en die gebruiklike artikels onder die 1 800 pond sware steen geplaas. Ná 'n paar hartlike toesprake is daar gawes aan geld ten bedrae van £176 op die steen gelê wat op 'n wenk van die leraar dadelik tot £200 opgestoot is. Die silwertroffel wat by die geleentheid deur ds. Neethling gebruik is, is in 1954 deur ds. Hopkins by mej. Katie Neethling, dogter van ds. Neethling, op Stellenbosch gevind en word saam met prof. Hofmeyr se inkkoker in die kerkkantoor op Sutherland bewaar.
duimnael|links|320px|Bouwerk vorder aan die kerkgebou.
Daar het groot eensgesindheid in verband met die kerkbou geheers en die verwagting was dat die gebou van £12 000 feitlik sonder skuld ingewy sou word. Die 10 lede van die boukommissie het saam vir £1 000 geteken. Hulle was: ds. Conradie (voorsitter), die broeders A. Vlok, J.A. du Plessis, S.W.P. van der Merwe, S. Esterhuyse, J.C. Goosen, A. van Wyk, J.F. Cloete, S.W.P. Burger en eers mnr. P.U. Stegmann en later mnr. B. von M. Louw as sekretaris. Die ou kerkgebou is teen £100, “ten behoeve van de nieuwe", aan die leraar verkoop wat die materiaal gebruik het om Die Ark met sy tuiskamers op te rig. Milde skenkers het nou ook na vore getree. Die orrel van £700, ’n Duitse instrument van die firma Schlag en Seuns van Schweidnitz, is 'n geskenk van die weduwee van die ou heer D.C. Esterhuyse. S.W.P. van der Merwe en eggenote het die klok gegee wat deur Gillett en Johnston in Croydon gegiet is en £175 gekos het. Broers J.A. du Plessis en J.J. Cloete het die toringhorlosie van meer as £300 geskenk, br. S. Esterhuyse die Nagmaalservies, eerw. T.C.B. Vlok die horlosie in die kerk en diaken C.J. Brink 'n Nagmaalstafel. 'n Basaar wat vroeg in 1900 gehou is, was die grootste wat die gemeente ooit gehou het (£3 500) en tot op 9 Mei is daar meer as £7 000 op die gebou afbetaal.
Ook die werk het so voorspoedig gevorder dat die inwyding vir 27 Oktober 1900 bepaal is. Maar nou het die een teleurstelling op die ander gevolg. Eers is dit weens 'n epidemie van witseerkeel uitgestel tot 26 Januarie 1901. En toe word Sutherland deur die Engelse bendes ingeneem en Krygswet afgekondig. Die openbare skool waarin die godsdiensoefeninge tydelik gehou is, is deur die militêre in beslag geneem sodat kerk sowel as skool in die nuwe gebou aan die gang gehou moes word.
duimnael|regs|300px|Engelse soldate voor die pas voltooide kerkgebou. Hulle het die gebou so verniel en van alle hout gestroop, honderde ponde was nodig om dit ná die [[Tweede Vryheidsoorlog te herstel.]] regs|duimnael|200px|Van die graffiti wat Engelse soldate op die houtwerk in die kerk aangebring het, kan vandag (2015) nog op die orrelgalery gesien word.
Op 3 September 1901 is die leraar verplig om al die sleutels van die sierlike gebou aan die militêre besetters te oorhandig wat die kerk toe as fort en kaserne ingerig en met doringdraad omhein het. Wel is die gemeente toegelaat om op Sondae daarin te vergader, maar dit was onder omstandighede wat dikwels alles behalwe aangenaam was. Met die uitsondering van twee Sondae waarop ds. Conradie geweier het om te preek, het hy egter gereëld godsdiens gehou totdat sy naam op 13 Januarie 1902 op die lys van “Undesirables" verskyn het en hy na “het beklagenswaardige Matjiesfontein" verban is. Ná “drie maanden zuchtens" in die kamp, is hy deur bemiddeling van ds. De Wet toegelaat om “den overigen tyd zyns omzwervens" op Laingsburg gasvryheid te geniet. Tydens die afwesigheid van die leraar is die dienste deur P.D. Muller waargeneem en toe ook hy gevange geneem is, het koster J. Vlok in die bresse gespring.
Die gebou en meublement wat reeds vir die inwyding gereed was, moes ná die oorlog ten bedrae van honderde ponde herstel en vernuwe word. Die kosbare tapyte was so vuil dat hulle verwyder moes word; meer as die helfte van die lampe het verdwyn en al die “ventilators" rondom die gebou is verniel. Nog iets wat ds. Conradie nie kon vergeet nie, was die name van die soldate wat die rooskleurige mure binne ontsier het. (Sommige van die name is vandag nog in die toringkamertjies te lees.) Die trappe was so uitgetrap “alsof zy 100 jaren in gebruik waren". Ook die Karookerk is ontbloot van byna alles wat vir brandstof gebruik kon word. Vensters, banke, stoele en preekstoel het spoorloos verdwyn. Uit die pastorie is baie meubels verwyder en die tuine het perdekampe geword. Begryplik is dit dat ds. Conradie wat hart en siel in die werk van kerkbou was, geweldig teleurgesteld was en dat sy vaardige pen nou venynig geword het. In sy godsdiensverslag en in 'n berig in De Kerkbode het hy die skenders van die Godsgebou nie gespaar nie.
By die voorbereidingsdiens vir die Nagmaal kon 52 nuwe Iidmate belydenis doen. Sondagaand het ds. Conradie met kwistige hand bedankings uitgedeel. “Wy hebben ons aan geen politiek verschil gestoord", skryf hy. “Mannen die tegen elkanderen gestreden hadden, werkten voor hunne kerk als byen, en hebben elkander daardoor weer lief gekregen". Die gebou is in doe vorm van 'n kruis uit gekapte klip opgetrek. Die mure is 31 voet hoog en die “zeer fraaie" toring 131 voet. Die gebou wat 1 200 mense kan bevat, was by die inwyding geheel gevul.
Die dienstyd van ds. B.R. Hattingh (1905-'10)
duimnael|regs|200px|Ds. [[Bernhardus Hattingh|B.R. Hattingh.]]
Lewenskets
Met die aankoms van ds. Hattingh, het die gemeente 'n vinnige leier met groot werkkrag en deursettingsvermoë gekry. Heel tipies word van hom gesê dat hy ook as perderuiter vir niemand in sy gemeente agteruit hoef te gestaan het nie. Selfs in die staatkundige lewe sou hy dit ook ver bring, om eindelik tragies aan sy einde te kom.
Bernhardus Rudolph Hattingh is op 12 Augustus 1880 in die distrik Molteno gebore. Nadat hy die matrikulasie-eksamen op Maraisburg (Hofmeyr) afgelê het, is hy vir sy verdere opleiding na Stellenbosch. Nadat hy in Desember 1903 tot die bediening toegelaat is, was hy tydelik op Fraserburg en Langlaagte werksaam totdat hy na Sutherland gekom het. Hierna het hy nog net die gemeente Greylingstad bedien. Omdat hy graag met die opbou van die Helpmekaar-organisasie behulpsaam wou wees en sy kerkraad hom daartoe nie verlof wou gee nie, het hy in 1916 as predikant bedank. Nog in dieselfde jaar is hy, sonder sy medewete, as kandidaat vir die Provinsiale Verkiesing benoem en sedertdien het hy aktief in die politiek gestaan. Vanaf 1922 totdat hy in 1924 as Volksraadslid verkies is, was hy Voorsitter van die Transvaalse Provinsiale Raad en in 1929 word hy adjunk-speaker en voorsitter van komitees in die Volksraad. In die namiddag van 4 Januarie 1934 is hy net buitekant Johannesburg in sy motor doodgeskiet deur 'n uitlandse spekulant wat daarna selfmoord gepleeg het. Daar word beweer dat ds. Hattingh die heel eerste predikant was wat hom gereeld en van alle kansels van Afrikaans bedien het. In die Transvaalse Sinode het hy die mosie ingedien wat eindelik tot die erkenning van Afrikaans as kerktaal gelei het en in 1924 het hy ook in die Volksraad die mosie ingelei waardeur die Grondwet so gewysig is dat aan Afrikaans amptelike erkenning in die staat verleen is. By die vierde beroep na die vertrek van ds. Conradie het die keuse op 31 Oktober 1904 met 'n groot meerderheid op ds. Hattingh geval en op 6 Februarie 1905 neem hy sy plek in die kerkraadsvergadering in.
Sy bediening
duimnael|links|300px|Die saal waarvan ds. Hattingh die hoeksteen op [[12 Mei 1906 gelê het.]]
duimnael|regs|300px|Die hoeksteen van die kerksaal.
Kort nadat ds. Hattingh die herderstaf in Sutherland opgeneem het, het die gemeente 'n geseënde werking van Gods Gees ondervind, skryf ds. Hopkins in die eeufeesgedenkboek, toe meer as 'n honderd siele 'n bewuste oorgawe aan die Here bely het. In Mei 1908 word vermeld dat dit in Sutherland op tydelike gebied goed gaan en op geestelike gebied miskien nog beter. "Het is duidelyk dat de Heer in het midden dezer gemeente door Zynen Geest arbeidt".
Van 17 tot 19 November 1905 was die gemeente in feesstemming vir die viering van haar 50-jarige bestaan. Drie oudleraars, di. Reyneke, Truter en Hugo, kon saam met die gemeente kom fees vier. Twee dae voor die fees is die jaarlikse dankfees gehou en die aansienlike som van £1 250 het die dankbaarheid van die gemeente tasbaar getoon. 'n Deel van die feesverrigtinge was ook die inwyding van die gasligte in die kerk.
Op 18 September 1905 stel die kerkraad twee erwe naby die pastorie tot beskikking van die CJV vir die bou van 'n saal, maar drie maande later besluit hulle om "onafhankelyk van eenig lichaam" 'n saal te bou wat vir vergaderings, basaars en so meer gebruik kon word. Op 5 Februarie word die broeders A. Vlok, C.G. du Plessis, N. van Wyk, A. Visser, J. Muller en N. Esterhuyse saam met die leraar as boukommissie benoem. Hulle kon die erf wat vir 'n saal uitgehou is, vir 'n plek op die pastoriegronde verruil. Reeds op 12 Mei 1906 kon ds. Hattingh die hoeksteen van die stewige gebou wat jare later nog die kerk en die gemeenskap as saal dien en wat pas voor die gemeentelike eeufees verruim en opgeknap is. Na verwagting sou die gebou teen die einde van Februarie 1907 afgelewer en met die April-Nagmaal ingewy kon word. Die prys is op £1 250 beraam en daar het nagenoeg geen skuld op gebly nie. Die gawes wat op die hoeksteen geplaas is, is vir die aankoop van 'n klavier gebruik.
Ds. Hattingh was 'n baie goeie vriend van die sending en met dankbaarheid kon daar in 1907 getuig word "dat de gemeente aan 't ontwaken is op zending gebled". Eerw. Viviers se werk is met seën voortgesit. "Over het algemeen is het leven der gekleurden in de gemeente zeer verbeterd, en de heerschende zonden zyn veelal verminderd."
Die ou kerkhof wat die gemeente gedurende die eerste halfeeu van haar bestaan gedien het, het nou vol geword en teen die einde van 1905 was die huidige dodeakker reeds in gebruik.
Twee keer tydens ds. Hattingh se bediening het die saak van Engelse dienste ter sprake gekom. Die eerste keer "weigerden" die Engelssprekendes om sulke dienste te hê, maar die tweede keer was daar "enkelen" ten gunste daarvan en ook enkele "Engelschen". Algemeen is toe besluit om een keer per maand so 'n diens te hou.
In 1906 is daar op Elandsvlei 'n vergadering gehou om die moontlikheid vir die stigting van 'n gemeente in die Karoo te bespreek, maar daar het vermoedelik niks van gekom nie.
By meer as een geleentheid is mense geprikkel deur die gedagte dat daar op die dorpsmeent waardevolle minerale kon wees. Teen die einde van 1906 besluit die kerkraad om in oorleg met die munisipale raad prospekteerdery toe te laat, maar onder strenge voorwaardes, sodat deeglike werk gedoen kon word.
'n Saak wat in die dienstyd van ds. Hattingh sowel as dié van sy opvolger gemoedere in beroering gebring het, was die saamleef van blankes met gekleurdes. Pogings is aangewend om die betrokke blankes na die Sendingkerk oor te plaas en in 1908 is daar 'n afvaardiging na die "Generaal Procureur" gestuur om te kyk wat in verband met die kwessie gedoen kon word.
In September 1910 het die kerkraad besluit om vergrote portrette van die vorige leraars vir die konsistorie te laat maak en daarvandaan dateer die mooi versameling. Die portret van Onse Jan (J.H. Hofmeyr) in die CJV-Saal is deur die Afrikanerbond in 1909 daar gehang.
Sedert 1907 sou die leraar £35 per jaar ontvang vir voer vir perde wat hy ten geriewe van die gemeente aanhou.
Sleutelbeen
Struktuur
Die sleutelbene is groot, dubbel gekromde lang bene wat die arms met die torso verbind. Hulle is net bo die eerste rib geleë en dien as stutte om die skouerblaaie in posisie te hou sodat die arms vrylik kan afhang. Mediaal (in die middel) is hulle aan die manubrium van die borsbeen vas en lateraal aan die skouerbladpunte. Die mediale punte is rond en die laterale punte plat.
NG gemeente Sutherland
Sy bediening
Op 10 Oktober 1910 het ds. Hattingh sy demissie uit die hand van ds. D. P. Cillié ontvang en vir die gemeente het daar 'n slepende vakature met verslapping op meer as een gebied aangebreek. Eers die negende beroep sou dr. Greyvenstein na Sutherland laat kom.
Die dienstyd van dr. J.H.J.A. Greyvenstein (1912–'14)
duimnael|regs|220px|Dr. J.H.J.A. Greyvenstein.