cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Emmanuel Levinas
Die Ander sentraal
Lévinas skryf die Ander bewustelik met 'n hoofletter om dié onlosmaakbaar anders-wees van die ander te benadruk. Die Ander kan en mag nie deur 'n individu gebruik word vir eie doeleindes nie. Volgens Lévinas was die Ander 'n weerloose skepsel wat 'n oproep doen op 'n mens se verantwoordelikheid. Lévinas beskou die verhouding met die Ander dus eties van aard. Lévinas verkies om aan filosofie te dink as die "kennis van liefde" eerder as die "liefde van kennis" (die letterlike betekenis in Grieks van die woord filosofie). Volgens hom is etiek onafhanklik van subjektiwiteit tot die mate waar etiese verantwoordelikheid 'n integrale deel van die onderwerp word en gevolglik gaan die etiek van verantwoordelikheid enige "objektiewe soek na die waarheid" vooruit.
Alteriteit
In sy hoofwerk Totalité et Infini verbreed Lévinas sy fundamentele kritiek (geen ruimte vir die Ander) tot die totale westerse wysgerige tradisie. In die westerse denktradisie sou dit veral die 'geen begrip vir die ander' gewees het. Die westerse denke is steeds daarop uit om dit wat anders is te reduseer tot iets beheerbaars. Hierdie tendens gaan volgens Lévinas terug na die antieke Griekse denke. Alteriteit kan gedefinieer word as die onophefbaar anders-wees van die Ander. Die Ander is nooit deur myself in gesluit in 'n self ontwerpte sisteem en word daarom deur Lévinas ook omskryf as die Oneindige. Die totaliteit van Lévinas se werk is 'n poging om die transendensie van die Ander ten opsigte van sy filosofie te artikuleer. Dit doen hy onder andere deur 'n fenomenologiese beskrywing te gee van die gesig van die Ander. Die verskyning van die weerlose gelaat van die Ander kan my daartoe beweeg om die sorg vir die eie sin te vergeet, die Ander doen dan, met ander woorde 'n oproep op my verantwoordelikheid.
Mickey Kuhn
Mickey Kuhn (gebore 21 September 1932) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Juarez (1939), Gone with the Wind (1939), Red River (1948), en A Streetcar Named Desire (1951).
Vlag van Peru
Die nasionale vlag van Peru is op 25 Februarie 1825 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon drie ewe breë vertikale bane van links na regs in rooi, wit en rooi. ’n Variant van die staatsvlag en staats- en vlootvaandel bevat ’n variant van die land se wapenskild in die middel van die wit baan. Die oorlogsvlag vertoon ’n ander variant van die land se wapenskild in die middel van die wit baan. Vlagdag in Peru word op 7 Junie gevier, die herdenking van die Slag van Arica.
Betekenis van die kleure
Rooi verteenwoordig die bloed wat op pad na onafhanklikheid gevloei het. Wit verteenwoordig suiwerheid en vrede.
Kleure
Die kleurskema word hieronder gelys:
Voorgestelde vlag van 1820
Gedurende die Onderkoninkryk Peru is die koloniale Spaanse vlag oor Peru vertoon. In 1820, gedurende die onafhanklikheidstryd het generaal William Miller, ’n Brit van geboorte, die eerste vlag wat die opkomende land verteenwoordig het, in Tacna gehys. Die oorspronklike vlag is verlore maar dit is beskryf as vlootblou met is goue son in die middel (wat waarskynlik die Inti sou voorstel).
Vlag van Maart 1822
In Maart 1822 het José Bernardo de Tagle, markies van Torre Tagle en Opperafgevaardigde van die Republiek, wat San Martín tydelik vervang het terwyl die laasgenoemde na Guayaquil gereis het, ’n nuwe ontwerp vir die vlag verorden. Dit het bestaan uit drie horisontale bane van rooi-wit-rooi en ’n goue Meison in die middel, soortgelyk aan die vlag van Argentinië. Hierdie wysiging is volgens Torre Tagle regverdig deur onder meer die ongerief van die vervaardiging van die vorige weergawe.
’n Probleem het egter op die slagvelde ontstaan: die ooreenkoms met die vlag van Spanje op ’n afstand, het die onderskeiding tussen die weermagte moeilik gemaak. Dit het gelei tot die ontwerp van nog ’n nuwe vlag.
Vlag van Mei 1822–1825
Op 31 Mei 1822 het Torre Tagle weer die vlag se ontwerp verander. Die nuwe weergawe het bestaan uit drie vertikale bane in rooi-wit-rooi met ’n goue son, verteenwoordigend van die Inti, in die middel.
Vlag van 1825–1850
Op 25 Februarie 1825, gedurende die administrasie van Simón Bolívar, het die vlag weer verander.
Vlae van die Peru-Boliviaanse Konfederasie-era, 1836–1839
Van 1836 tot 1839 is Peru tydelik ontbind in die Republieke van Suid-Peru en Noord-Peru wat by Bolivië aangesluit het om die Peru-Boliviaanse Konfederasie te vorm.
Die Suide het eerste gevorm en dus ’n nuwe vlag aangeneem: ’n rooi vertikale baan aan die vlagpaalkant met ’n goue son en vier klein sterre daarbo (wat Arequipa, Ayacucho, Cuzco en Puno, die vier provinsies van die republiek, verteenwoordig het), en op die wapperkant twee gelyke horisontale bane in groen (bo) en wit (onder). Die Noorde het die geldeenheid en alle simbole van die ontbinde Peru, insluitend die vlag, behou.
Die vlag van die Peru-Boliviaanse Konfederasie het van links na regs en gehel teen verskillende hoeke, die wapenskilde van Bolivië, Suid- en Noord-Peru bevat op ’n rooi agtergrond, versier met ’n lourierkrans.
Na die ontbinding van die Konfederasie is die ou Republiek van Peru weer herstel na wat dit was voor die ontbinding. Die nasionale simbole is ook herstel.
Soortgelyke vlae
Met effense variasie in die skakering van rooi en die groottes van die vertikale bane, is die ontwerp van die vlag van Kanada wat in 1965 aanvaar is, soortgelyk aan dié van Peru. Die grootste verskil tussen die vlae, buiten die kleur en die groottes van die bane is die simbole in die wit baan met Kanada wat van ’n esdoringblaar gebruik maak. Ander soortgelyke vlae sluit dié in wat horisontale bane in plaas van vertikale bane het, soos die vlag van Oostenryk.
Die Marcha de Banderas
Die Marcha de Banderas (Mars van die Vlae) is ’n militêre mars wat gesing word wanneer die vlag gehys word. Dit is in 1897 geskryf deur sersant-majoor Jose Salas Libornio.
In alle gevalle vandag word slegs drie van die vier verse gesing.
Afrikasoetlemoen
Die Afrikasoetlemoen (Maclura africana) is 'n boom wat in Kenia, Madagaskar, Malawi, Mosambiek, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe voorkom. In Suid-Afrika kom dit in die noordooste van die Limpopo- en Mpumalangaprovinsies asook KwaZulu-Natal voor. Die boom se FSA-nommer is 44.1. In Engels staan die boom bekend as die African osage orange of die Thorny mulberry.
Lavash
Die deeg vir lavash-brood word tradisioneel slegs van meel, sout en water berei, dun uitgerol en in groot buite-oonde of binnenshuise bakkamers gebak. Dun platbrode met 'n groot deursnee word teen die verhitte binnewande van 'n klei-oond geklap waar hulle binne 'n minuut of so klaargebak is.
Vars gebakte lavash kan nog maklik gevorm word, maar dit begin daarna vinnig droog en bros word. Vars lavash word derhalwe ook dikwels saamgerol om as toebroodjie of hulsel vir vleisgeregte te dien. Die laasgenoemde variant word in Turkye dürüm genoem. Gedroogde lavash kan weke of maande lank gestoor word. Voordat dit bedien word, word die platbrood effens met water bevogtig om dit sagter te maak.
Gedroogde lavash word in die Armeens-Apostoliese Kerk ook as hostie gebruik.
Etimologie
Volgens die Armeense Sowjet-ensiklopedie is lavash 'n samestelling van twee Armeense woorde, lav "goed" en ash "kos, gereg".
Eksterne skakels
Afrikaanse resepte
Media
Huursoldaat
'n Huursoldaat is 'n soldaat wat vir  kommersiële redes in 'n militêre diens dien. Die verskynsel is baie oud. Die stad Kartago het reeds huursoldate gebruik en die Ou-Testamentiese Koning Dawid en Alexander die Grote het hulle ook aangewend.
In Italië van die vyftiende eeu en later is eenhede van huursoldate op die been gebring deur 'n soort entrepreneur, dikwels genoem condottiere, wat hul leërs beskikbaar gestel het aan die staat wat die beste finansiële aanbod gemaak het.
Van die 13de tot die laat 17de eeu het leërs van huursoldate soldate 'n dominante rol gespeel in die Europese oorlogvoering. Die nadeel was egter dat die betalende heersers soms 'n geldnood ervaar het en met die betalings agter geraak het. In sulke gevalle het dit dikwels gebeur dat die huursoldate gemuit het of geplunder het.
In die 18de eeu het hulle al hoe meer in nasionale professionele leërs ontwikkel. Klein huursoldaatgroepe was in die tweede helfte van die 20ste eeu betrokke by staatsgrepe; bekende huursoldate uit hierdie tydperk was Mike Hoare en Bob Denard.
Die private militêre firmas is 'n moderne vorm van 'n huursoldaat weermag.
Die internasionale reg soos neergelê in die Konvensies van Den Haag en die Konvensie van Genève beskerm nie huursoldate nie.
Diktators gebruik soms huursoldate om 'n opstand te onderdruk, soos in Februarie 2011 in Libië (Benghazi en Beyida) gebeur het. Huursoldate is ook in Biafra, die Kongo en die Comore-eilande gebruik. Verder kan huursoldate reeds in 'n staat wees voordat daar 'n konflik begin. Huursoldate het die voordeel dat hulle neutraal in die konflik is en daarom minder geneig is om oor te loop vir persoonlike redes. Nog 'n rede is onvoldoende aard van sommige plaaslike militêre vermoëns. Dit is dus nie verbasend dat huursoldate hoofsaaklik in Afrika in die 20ste eeu gebruik is nie.
Huursoldate word ook gereeld in die 21ste eeu gebruik. Voorbeelde is in die Siriese Burgeroorlog, Yemeni burgeroorlog en Oekraïniese konflik.
Suid-Afrika
In 1998 het Suid-Afrika die Wet op Buitelandse Militêre Bystand goedgekeur wat burgers en inwoners verbied enige aktiwiteit ter ondersteuning van buitelandse oorloë, behalwe in humanitêre operasies, tensy 'n regeringskomitee die ontplooiing daarvan goedkeur. In 2005 is die wetgewing deur die regering hersien vanweë die feit dat Suid-Afrikaanse burgers as veiligheidswagte in Irak gewerk het tydens die Amerikaanse besetting van Irak en die gevolge van die borgtogsaak vir huursoldate teen Mark Thatcher vir die moontlike finansiering en logistieke hulp met betrekking tot 'n beweerde poging tot staatsgreep in Ekwatoriaal-Guinee "gereël deur Simon Mann.
Die gepoogde 2004 staatsgreep in die Ekwatoriaal-Guinee (ook bekend as die Wonga-staatsgreep), het nie daarin geslaag om president Teodoro Obiang Nguema Mbasogo te vervang met die uitgewekene opposisie-politikus Severo Moto nie. Die huursoldate wie georganiseer is deur hoofsaaklik Britse finansiers is op 7 Maart 2004 in Zimbabwe gearresteer voordat hulle die staatggreep kon uitvoer. Aanklaers het beweer dat Moto as die nuwe president aangestel sou word in ruil vir voorkeurregte aan maatskappye wat by die staatsgreep betrokke was. Die voorval het internasionale media-aandag ontvang ná die berigte betrokkenheid van Sir Mark Thatcher in die befondsing van die staatsgreep waarvoor hy skuldig bevind en in Suid-Afrika beboet is.
Sycon grantioides
Sycon grantioides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1916 deur Dendy.
Rampokkerstaat
'n Rampokkerstaat (ook staat-korporatiewe misdaad) verwys na 'n land waar misdaad (gewoonlik in die vorm van georganiseerde misdaad) sulke afmetings aangeneem het dat die land onregeerbaar is en wet en orde nie meer gehandhaaf kan word nie.
Die term staat-korporatiewe misdaad is geskep deur Kramer en Michalowski (1990) en deur Aulette en Michalowski (1993) herdefinieer. Hierdie omskrywings word bedoel om alle "maatskaplik-nadelige dade" in te sluit, en nie bloot die wat deur die plaaslike kriminele jurisdiksie as misdaad gedefinieer word nie.
Johann Gottlieb Fichte
Johann Gottlieb Fichte (Rammenau by Bischofswerda, 19 Mei 1762 — Berlyn, 29 Januarie 1814) was 'n Duitse filosoof en 'n stigtersfiguur van die die Duitse idealisme, wat ontwikkel is van die teoretiese en etiese skryfwerk van Immanuel Kant. Onlangs het filosowe en akademici begin om Fichte as 'n belangrike filosoof in sy eie reg te beskou, weens sy oorspronklike insigte in selfbewussyn of selfbewustheid. Fichte het ook die tesis–anti-tesis–sintesis, konsepte die eerste keer geformuleer wat verkeerdelik aan Georg Wilhelm Friedrich Hegel toegeskryf word. Soos René Descartes en Kant voor hom, was Fichte gemotiveer deur die probleem van subjektiwiteit en bewussyn. Fichte skryf ook werke van politieke filosofie en het ‘n reputasie as een van die vaders van Duitse nasionalisme. Sy seun Immanuel was ook bekend as filosoof.
Filosofie
In sy werk Grundlagen des Naturrechts nach Prinzipien der Wissenschaftslehre (Grondslae van die natuurreg – 1797), argumenteer Fichte dat selfbewussyn 'n sosiale fenomeen is, 'n belangrike insig en moontlik die eerste stap in hierdie rigting deur die moderne filosofie. Die kern van Fichte se filosofie word gevorm deur sy opvatting oor die (menslike) gees, spesifiek “die Ek”. Volgens hom kan die totale werklikheid hieruit verklaar word. Fichte lê duidelik die klem op die gees; sy filosofie is 'n vorm van suiwer idealisme en hyself is daarmee een van die prominente verteenwoordigers van die sogenaamde Duitse idealisme.
Fichte sien die individuele menslike gees as 'n onderdeel van dit wat alles omvat, "Die Absolute"; hier in die vorm van die 'absolute Ek'. Die 'absolute Ek' is oor alle bewussyne verdeeld. Die diepste aard van alles wat bestaan is die goddelike, absolute Ek. Daaragter kan mens nie verder teruggaan nie, want die Ek "skep" of fundeer homself. Die Ek skep nie alleen homself/haarself nie, maar ook die natuur en die kosmos. Dié laatste noem Fichte die 'nie-Ek', wat egter nie selfstandig kan bestaan nie maar alleen in dialektiese teenstelling mét die Ek en in die ervaring as onderwerp deur die Ek. Anders as die Ek is daar dus geen absolute maar slegs 'n relatiewe werklikheid. Dit word deur Fichte nie as 'n hipotese gesien nie maar as 'n noodsaaklike waarheid.
Juis omdat ons, soos Kant stel, niks kan ken as deur ons ervarings nie, sou kennis van 'n bestaan volledig los van die Ek betekenisloos wees, aangesien dit slegs weer deur die Ek geken moes word en daarmee innerlik teenstrydig bly. Volgens Fichte het die begrip "Syn" dus eenvoudig die betekenis van "die daar syn van die Ek". Die karakter van die Ek is aktief en kreatief. Via die menslike gees bewerk die Ek die natuur. Daar is niks wat buite die reikwydte van die Ek staan nie. Deur sy redenering op hierdie manier op te bou, oorskry Fichte die grense wat Kant aan die Rede gestel het. Fichte ontwerp so naamlik 'n sintetiese metafisiese stelsel, waarby die beperkinge wat Kant veronderstel het by die ken deur die menslike bewustheid van die Ding an sich, irrelevant word deur die oordeel dat daar geen outonome werklikheid, los van die bewussyn, kán bestaan nie.
In 1798 ontstaan daar 'n stryd oor Fichte, die sogenoemde ateïsmestryd. Fichte skryf in 'n tydskrif: "As die Ek goddelik is, dan gaan dit nie van die veronderstelling uit dat daar naas en los van die Ek nog 'n aparte wese 'God' bestaan nie!" Dit was die eerste keer in die geskiedenis dat iemand op so 'n ondubbelsinnige manier die bestaan van God in die openbaar ontken. Hy ontketen dan ook 'n storm van protes hieroor. Dit lei daartoe dat Fichte ontslag moes neem en sy woonplek verlaat.
Audi S3
Die Audi S3 is 'n kompakte motorvoertuig wat sedert 1999 deur die Duitse motorvervaardiger Audi gebou word.
Audi het die A3-afgeleide S3 blitsbuks in 1999 vrygestel, slegs as 'n driedeurluikrug. Die inlynviersilinder 20V 1.8 L turbo-petrolenjin kom in twee kragleweringweergawes: 154 kW (207 pk) en 165 kW (222 pk). Vroeë modelle (1999-2001) het 154 kW (207 pk) gelewer, moontlik uit 'n afgeskaalde Audi TT enjin. Latere modelle (2001-2003) het veranderlike kleptydreëling en 'n 165 kW (222 pk) enjin wat 'n maksimum 280 N·m wringkrag bied, die meeste daarvan beskikbaar vanaf 2200 tot 5500 rpm. Dit was die eerste keer dat 'n klein viersilinderenjin in 'n Audi S-reeksmotor gebruik is.
Alhoewel sy bynaam "quattro" is, gebruik die S3 'n ander "op-aanvraag" vierwielaandrywing stelsel. Die Haldex Traction koppeling pas die vooroordeel van die wringkragverspreiding van die voorkant na agteras soos greepvereistes verander - die meeste van die tyd funksioneer dit in voorwieldryf-modus.
Die S3 is reeds verkoop in Europa, Japan, Meksiko, Suid-Afrika, Australië en Nieu-Seeland, maar is nie amptelik in die Verenigde State van Amerika bemark nie.
Die S3 is in 2000 opgekikker en het eenstuk hoofligte/rigtingwysereenhede, ander voorste kantpanele, agterligstelle, en 'n paar klein opgraderings aan die binne-afwering ontvang.
Opsies sluit in 'n Bose klankstelsel, 6-CD-wisselaar, metaalverf, 18-duim 9-speek RSTT wiele, glassondak, sentrale armrus, privaatheidsglas (agter die B-pilaar), self-domp truspieël, parkeerhulp, verhitte voorste sitplekke, spoedbeheer, aluminium deurspieëls, en deel leer/Alcantara (blou/silwer/geel) kombinasie sitplekoortreksels. Hierdie items is standaard in sommige uitvoermarkte, waar Audi 'n gesogte handelsmerk is.
Die enjins wat gebruik word, is dieselfde as dié vir baie ander motors in die Volkswagengroep.
Henry Kulky
Henry Kulky (11 Augustus 1911 – 12 Februarie 1965) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Love Nest (1951), The World in His Arms (1952), en Up Periscope (1959), en in die televisiereeks Voyage to the Bottom of the Sea (1964).
Engbergen
Engbergen is ’n nedersetting in die munisipaliteit Oude IJsselstreek in die provinsie Gelderland in Nederland.
Glimpen
Geskiedenis
Die moderne viltpuntpen is in 1962 in Japan deur Yukio Horie ontwerp. Die glimpen is ’n viltpuntpen wat met deursigtige fluoressentink gevul is. Avery Dennison Corporation het die naam Hi-Liter ontwerp en mee verhandel. Van daar het hierdie skryfgereedskap bekend gestaan as highlighter.
Style
Baie glimpenne is in helder fluoressentkleure. Omrede die ink fluoressent van aard is, gloei dit onder ’n swartlig. Die algemeenste kleur is geel, maar dit is ook beskikbaar in pienk, blou, groen, oranje en pers. Rooi glimpenne kan ook aangekoop word saam met ’n groen deurskynende vel wat die onderstreepte materiaal versteek. Hierdie produk is in Japan, party ander lande en ook deur die internet te koop. Party geel glimpenne kan vir die blote oog ietwat groenerig vertoon.
Glimpenne is in ’n verskeidenheid vorm beskikbaar; party se viltpunte kan teruggetrek word, terwyl ander weer ’n uitveër het. Party het ’n driehoekige “trilighter” pen met verskillende kleure aan elke hoek van ’n enkele viltpunt.
Droë glimpenne (soms drooglyn glimpenne “dry line highlighters) genoem, het repies lint wat op dié lyk van klankkassetbande. Dit kan anders as standaard glimpenne maklik uitgevee word. Hulle word onderskei van die “drymark highlighters” wat nuttig is om boeke mee te merk wat baie dun bladsye het.
Inverness
Inverness (uitgespreek /ɪnvərˈnɛs/; Skots-Gaelies: Inbhir Nis) is 'n stad in noordelike Skotland. Met 'n bevolking van 46 870 is die stad die grootste nedersetting, en dikwels beskou as die hoofstad van die Skotse Hoogland. In onlangse jare is Inverness een van die vinnigste groeiende nedersettings in Europa. Inverness is die noordelikste stad in die Verenigde Koninkryk en is in die 6de eeu gestig.
2007 Bahreinse Grand Prix
Die 2007 Formule Een Bahreinse Grand Prix is op 15 April 2007 op die Bahrein Internasionale Renbaan in Sakhir, Bahrein gehou. Dit was die derde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Felipe Massa in sy Ferrari gewen.
Zagros
Die Zagros (Persies: کوه‌های زاگرس, Reschte-Kuh-e Zāgros; Koerdies: چیاکانی زاگرۆس, Çiyayên Zagrosê; Luri: کۆیَل زاگروس) is 'n langgestrekte bergreeks in Iran, Koerdistan en Suidoos-Turkye. Die Zagros streek van die noordwestelike Iran en volg rofweg die westelike grens van dié land, maar bedek ook groot dele van suidoostelike Turkye en noordoostelike Irak. Vanaf hierdie grensgebied loop die Zagros parallel tot die Irannese kuslyn langs die Persiese Golf. Dit streek oor die hele lengte van die westelike en suidwestelike Irannese plato en eindig by die Straat van Hormuz.
Die Zagros streek oor sowat 1 600 km en is omtrent 240 km breed. Dena is met 4 409 meter bo seevlak die hoogste bergpiek van die Zagros. Dit behoort tot die Alpynse berggordel van Eurasië.
Rubiaceae
Rubiaceae is die katjiepiering-familie wat hoort tot die orde Gentianales. Wêreldwyd hoort daar 13,000 spesies tot die familie waarvan 240 in Suider-Afrika voorkom en daarvan is 100 spesies bome. Die familie word oral in die warmer gedeeltes van die wêreld aangetref. Twee bekende spesies is: Cinchona calisaya van Suid-Amerika wat se kinien gebruik word vir handeling teen malaria en Coffea arabica van Ethiopië en Arabië wat vir kommersiële koffie verbou word.
Boomspesies
Van die spesies is:
Amadeus I van Spanje
Amadeus Ferdinand Maria van Savoye (Italiaans: Amedeo; Spaans: Amadeo) (Turyn, 30 Mei 1845 – aldaar, 18 Januarie 1890), die hertog van Aosta, was van 1870 tot 1873 die koning van Spanje. Hy was die tweede seun van koning Victor Emanuel II van Italië en Adelheid van Oostenryk en dus 'n broer van die latere Italiaanse koning Umberto I.
Hy het in 1859 as kaptein by die leër aangesluit en veg in 1866 saam met sy broer Umberto as generaal-majoor tydens die Slag van Custoza. In Mei 1867 tree hy met Maria dal Pozzo della Cisterna in die huwelik.
Spanje het sedert die verdrywing van koningin Isabella II in 1868 nie 'n monarg gehad nie. Die kroon is in 1870 aan die Duitse prins, Leopold van Hohenzollern-Sigmaringen, aangebied. As gevolg van die politiek van die dag moes Leopold sy kandidatuur terugtrek (die gebeure gee aanleiding tot die Frans-Duitse Oorlog). Die Spanjaarde kies vervolgens Amadeus tot koning. Hy wou aanvanklik niks hiervan weet nie, maar die Italiaanse kabinet dwing hom om die uitnodiging te aanvaar. Op 16 November 1870 is hy tot koning gekroon en op 2 Januarie 1871 sweer hy in Madrid om die land se grondwet te handhaaf. Voordat hy in Madrid aankom is Juan Prim egter vermoor, die persoon wat sy kandidatuur die meeste gesteun het.
Amadeus se koningskap begin dus op 'n slegte noot en dit sou ook nie veel beter word nie. Hy kry met onstabiele politiek te make, asook republikeinse teenstand, Carlistiese opstande in Baskeland en Katalonië, separatisme in Kuba, verskillende opstande deur die hele land deur, regerings in ballingskap en 'n moordaanslag (daar is op 18 Augustus 1872 op sy koets geskiet). Slegs die monargistiese vleuel van die progressiewe party het hom gesteun. Hy het egter geweier om absolute mag te gryp en sy vader, Victor Emanuel, het hom hierin ondersteun.
In 1873 het hy feitlik alle steun verloor en besluit hy om af te tree. Hy proklameer sy aftrede op 11 Februarie 1873 en om tien uur dieselfde aand word die Eerste Spaanse Republiek in Spanje uitgeroep. Amadeus verskyn by die geleentheid en verklaar die Spaanse volk onregeerbaar. Hy keer na Italië terug en neem weer sy funksie as die Hertog van Aosta op. Die Spaanse republiek sou slegs twee jaar staande bly. In 1875 bestyg Isabella se seun Alfons XII die troon.
Amadeus se vrou, Maria Victoria, het as gevolg van die spanning aan die Spaanse hof gesondheidsprobleme ondervind en sterf op 3 November 1876. In September 1888 trou Amadeus met sy niggie, Marie Laetitia Eugénie Bonaparte, dogter van sy suster Clothilde en Napoleon Josef Karel Paul Bonaparte.
Amadeus sterf op 18 Januarie 1890 in Umberto (sy broer) se arms. Hy het drie kinders uit sy eerste huwelik agtergelaat:
Asook 'n seun uit sy tweede huwelik:
Audi S4
Die Audi S4 is die hoëprestasiemodel van Audi se kompakte uitvoerende motor, die A4. Die oorspronklike Audi S4, gebou van 1991 tot 1994, was 'n prestasie-georiënteerde weergawe van Audi se 100 sedan. Alle daaropvolgende S4s, sedert 1997, is gebaseer op die Audi A4; en wanneer die A4 ontwikkel het van een geslag na die volgende, so het die S4 ook.
'n Kragtiger binnebrandenjin, groter opgegradeerde remme, stywer vering, groter wiele, en kenmerkende plaatmetaal, stileringleidrade en kenteken was nog altyd onder die baie opgraderings wat die S4 ontvang het bó die hoofstroom 100s en A4s. In markte waar die selfs hoër-prestasie Audi RS4 nie aangebied word nie, is die S4 die top-van-die-reeks in die A4-familie.
Soos sy gewone A4 eweknie, het al die S4 variante inlyn, voorgemonteerde enjins. 'n Enkele turbo 2.2 liter inlynvyfsilinder dryf die oorspronklike C4 weergawe aan, en 'n 2.7 liter dubbelturbo-aangejaagde V6-enjin is in die B5 geslag te vinde. Die B6 en B7 weergawes het 'n gemeenskaplike 4.2 liter V8-enjin, die eerste keer dat 'n V8-enjin in 'n kompakte uitvoerende motor gemonteer is, plaas dit in direkte kompetisie met die BMW M3 wat destyds 'n 3.2 L inlyn-6 gehad het. Die onlangs-bekendgestelde B8-geslag gebruik 'n superaangejaagde 3.0 liter V6 TFSI-enjin en kompeteer met die BMW 335i.
Sycon helleri
Sycon helleri is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Jacob Hermann
Jakob Hermann (16 Julie 1678 - 11 Julie 1733) was 'n Switserse wiskundige wat op probleme in klassieke meganika gewerk het. Dit blyk dat hy die eerste persoon was om aan te toon dat die Laplace-Runge-Lenz vektor 'n bewegingskonstante is vir deeltjies onderhewig aan 'n omgekeerde kwadratiese sentrale krag.
Sycon helleri
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1891 deur Lendenfeld.
Jacob Hermann
Hermann het sy aanvanklike opleiding van Jacob Bernoulli ontvang en het in 1695 gegradueer. Hy het in 1701 'n lid van die Berlynse Akademie geword. Hy is in die leerstoel vir wiskunde in Padua aangestel in 1707, maar het na Frankfurt-an-der-Oder verhuis in 1713, en daarna in 1724 na Sint Petersburg. Uiteindelik het hy in 1731 na Basel terggekeer om 'n leerstoel in etiek en natuurwet te beklee.
Ressano Garcia
Ressano Garcia is 'n klein dorpie op die grens tussen Suid-Afrika en Mosambiek, teenoor Komatipoort.
Vervoer
Beide die pad en treinspoor kruis die grens hier van Mosambiek na Suid-Afrika.
Energiebedryf
'n Gasgedrewe kragstasie het in 2014 begin met bedryf. Die kragstasie word mede-besit deur EDM en Sasol. Dit ontvang natuurlike gas met 'n pyplyn van die Temane en Pande gasvelde in die ooste van Mosambiek. Die eerste aanleg het 'n opwekkingsvermoë van 175 MW.
Sachsenburg
Sachsenburg (Saxemburgh, Saxenburg) is vir 'n 150 jaar beskou as 'n eiland halfpad tussen St. Helena en Tristan da Cunha. Tot vroeg in die 20ste eeu is dit op 30°43'S en 19°30'W in atlasse aangedui.
Op 23 Augustus 1670 het die Nederlandse skeepskaptein Johann Lindeman 'n skets van die eiland gemaak. Die Amerikaanse skip Fancy onder kapt. Galloway het die eiland in 1804 op dieselfde breedteligging as Lindeman teengekom, alhoewel effens meer oos. Kapt. J.C. Head en sy skip True Briton het die eiland op 9 Maart 1816 op dieselfde breedtegraad gesien. Enkele jare later vind kapt. James Horsburgh dit egter nie. In Augustus 1828 doen die Amerikaanse skip Antarctic onder kapt. Benjamin Morrell 'n ernstige poging om die eiland te vind. Hy en sy bemanning kom tot die besluit dat daar nie so 'n eiland bestaan nie en dat vorige waarnemers deur besondere wolkformasies mislei is. Ysberge sowel as drywend eilande bestaande uit seewier, bondels takke en gras afkomstig uit die groot riviere van die trope kon dalk ook vir 'n eiland aangesien word.
Silindriese koördinatestelsel
Die silindriese koördinatestelsel is 'n koördinatestelsel wat die tweedimensionele poolkoördinatestelsel uitbrei na drie dimensies deur 'n derde koördinaat by te voeg wat die hoogte van enige punt bo die vlak aandui, soortgelyk aan die manier waarop die Cartesiese koördinatestelsel na drie dimensies uitgebrei word.
Die notasie vir die koördinatestelsel is nie eenvormig nie. Die Standaard ISO 31-11 vestig dit egter as. Nogtans word die asimut \varphi baie keer as \theta uigedruk. Verder word die radiale koördinaat ook r geneoem terwyl die vertikale koördinaat soms deur h uigedruk.
'n Punt P word aangegee as. In terme van die Cartesiese koördinatestelsel: Die omskakeling van die funksie f van silindriese koördinate na Cartesiese koördinate is dus. Die omskakleing van funksie f van Cartesiese koördinate na silindriese koördinate is.
Let daarop dat atan2 funksie wat hierbo gebruik word nie standaard is nie: Dit lewer 'n waarde tussen 0 en 2π in plaas van tussen -π en π wat die standaard atan2 funksie gee.
Silindriese koördinate is nuttig vir die analise van oppervlaktes wat simmetries is om 'n as, met die z-as wat gekies word as die simmetrieas. Die oneindig lange sirkulêre silinder met die Cartesiese vergelyking het die baie eenvoudige vergelyking \ \rho = c in silindriese koördinate. Daarvandaan die naam "silindriese" koördinate.
Polarkoordinaten Koordinaatisto Coordonate polare
Ludwig von Herterich
Ludwig von Herterich (Bekend as Ludwig Herterich tot 1908)(13 Oktober 1856, Ansbach - 25 Desember 1932, Etzenhausen, vandag in Dachau ) was 'n Duitse skilder en kunsonderwyser. Hy is mees bekend as 'n skilder van portrette en geskiedenisskilderye en is 'n verteenwoordiger van die München-skool.
Biografie
Herterich was swaar betrokke met anders in die vervaardiging van die beeldkuns vir Schloss Wolfsbrunn in die Ertsgebergte.
Apollo
Apollo (Oudgrieks: Ἀπόλλων; Apóllôn of Ἀπέλλων; Apéllôn) was een van die belangrikste gode in die Griekse en Romeinse mitologie. Hy was die seun van Zeus en Leto, en het ’n tweelingsuster, Artemis, gehad.
Simbole
Apollo word verbind met lig en die son, die waarheid en voorspellings, boogskiet, medisyne en heling, musiek, die digkuns, die kunste en meer.
Bome: loerier; diere: wolf, swaan, dolfyn; ander: pyl en boog, loerierkrans, siter.
Verhoudings en kinders
Apollo het as jong god vele romantiese avonture gehad, met nimfe sowel as sterflike vroue. So was hy verlief op Dafne, die dogter van die riviergod Peneus, maar sy het nie dieselfde oor hom gevoel nie. Sy het van hom gevlug en haar pa gevra om haar van gedaante te laat verander sodat hy haar nie kon kry nie, en sy het in ’n loerierboom verander.
Hy het Ion, stamvader van die Ioniërs, verwek by Kreüsa, dogter van die Attiese koning Eregteus, wat hy verlei het. Asklepios was sy seun uit sy verhouding met Koronis. Hy was ook verlief op die atletiese nimf Sirene, by wie hy ’n seun, Aristaios, gehad het, en die Trojaanse prinses Kassandra.
Hy het ook verhoudings met mans gehad, van wie die bekendstes Hiasintos en Siparissos was. Toe hulle sterf, het hy eersgenoemde in ’n blom (hiasint) verander en die tweede in ’n boom (sipres).
Tarjei Sandvik Moe
Tarjei Sandvik Moe (gebore 24 Mei 1999) is 'n Noorse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente An Affair (2018) en Gledelig Jul (2020), en in die televisiereeks Skam (2015).
Chemiese binding
Chemiese binding is die kragte wat molekules of kristalle by mekaar hou.
Alle vorme van chemiese binding is op die elektromagnetiese krag gebaseer terwyl die atoom se kern deur ander sterker kragte by mekaar gehou word. Hoewel drie grondtipes van binding onderskei kan word, is chemiese binding in der waarheid net een fenomeen. Die drie tipes is net ekstreme vorme daarvan, waartussen heelparty tussenvorme aangetref word.
Die drie tipes
Die tussenvorme tussen inonies en kovalent word polêrkovalent genoem. Ander tussenvorme bestaan, maar het in die chemie nie 'n eie naam nie, omrede materiale met metaalbinding dikwels tot die vakgebied van die metaalkunde gereken word.
Ioniese binding
Indien 'n element met 'n lae elektronegatiwiteit soos natrium reageer met 'n sterk elektronegatiewe een soos chloor kan 'n elektron amper geheel aan die ander atoom oorgedra word. In hierdie geval staan natrium 'n elektron af en neem chloor dit oor: Of eintlik moet chloor as 'n diatomiese molekuul geskryf word: Die positiewe en die negatiewe ione sal mekaar aantrek en in groot aantalle saam 'n kristalrooster opbou, wat in kombuis as sout gebruik kan word. Hierdie verbinding word as NaCl geskryf maar dit bestaan nie uit NaCl-molekule nie. Eintlik is dit waar n 'n baie groot getal is in die orde van die getal van Avogadro. In die kristal word iedere positiewe ioon deur party negatiewe ladings omring. By NaCl is dit ses, by ander soute soos CsCl is dit agt. Mens kan een paar buurione uitkies en dit 'n NaCl-motief noem, maar dit is willekeurig. Dit is dus nie juis om oor "een ioniese binding" (Eng: a bond) te praat nie. Ioonbinding is meer 'n kollektiewe saak.
By hoë temperatuur (~1500 °C) verdamp NaCl, maar selfs in die gasfase word min NaCl molekule aangetref. Dikwels is dit kort kettings Na-Cl-Na-Cl of vierkantige fragmente.
Ioonbinding kan baie sterk wees, veral indien die ione 'n hoë lading het. Dit is te begryp vanuit Coulombs se we vir die potensiële energie:
Indien die ioonladings 2+ en 2- is gee hierdie formule 'n vier keer hoër energie as wanneer dit 1+ en 1- is. Hierdeur is die smeltpunt van MgO baie hoër as van NaCl.
Ioonbinding is nie baie rigtingsgevoelig nie. Daar is geen voorkeur vir bepaalde bindingshoeke nie, net vir 'n digpakking van ione. Die verbindings is gewoonlik soutagtige vastestowwe, wat taamlik hard is en elektriese isolatore is, omrede alle elektrone op een bepaalde atoom gelokaliseer is en daar vasgehou word.
Kovalente binding
Hierdie tipe binding word veral tussen atome met dieselfde elektronegatiwiteit aangetref. Hierdie tipe lei gewoonlik tot 'n molekulêre struktuur. Hierdie molekule kan soms in 'n kristal opgestapel word, maar hierdie molekulêre kristalle het vaak 'n taamlik lae smeltpunt. Indien die molekule klein is dan kan die verbinding ook 'n vloeistof of 'n gas wees.
By kovalente binding word die elektrone nie oorgedra nie, maar met die buuratome gedeel. 'n Goeie voorbeeld van hierdie tipe binding word in een chloormolekuul aangetref. Altwee atome het dieselfde elektronegatiwiteit. Uit oordrag van 'n elektron is daarom geen voordeel te verkry nie. Altwee atome het ook 'n elektronkonfigurasie [Ne]3s23p5. Daar ontbreek net een elektron om die skil volledig te vul. Om hierdie tipe binding te verklaar is minder eenvoudig as in die ioniese geval omrede hier die dualiteit van deeltjies en golwe 'n rol speel, terwyl by die ioniese binding Coulomb se wet volstaan.
Daar is 'n reeks teorie wat dit het probeer om te beskryf. Die nuwer teorieë beskryf dit beter, maar is minder eenvoudig en vereis die gebruik van sagteware en rekenaars en die kennis van wiskunde soos differensiaalvergelykings en groepteorie. Dit is hoekom die eenvoudiger teorieë steeds gebruik word. Van die teorieë is:
In die algemeen is die binding gelokaliseer en kan mens dus praat oor 'hierdie een kovalente binding' en nie net oor 'kovalente binding' as verskynsel nie. Die elektrone kan min of meer as deeltjies beskou word en nie as golwe nie. Gelokaliseerde kovalente bindings kan enkel (soos in Cl-Cl), dubbel (O=O) of drievoudig (N≡N) wees. Veral by die element koolstof kan kovalente binding tot die vorming van lang kettings lei. In polimere kan die kettinglengte honderde atome of meer wees. Die hoek tussen twee bindings in 'n C-C-C ketting is gewoonlik 109 grade groot, terwyl in byvoorbeeld C=C-C dit ongeveer 120 grade en 180 grade in C≡C-C sal wees. VSEPR-teorie, wat 'n uitbreiding van Lewisteorie is verklaar dit. Kovalente binding is gerigte binding, in teenstelling tot ioniese (of metallieke) binding.
Soms is ook kovalente binding nie heeltemal gelokaliseer nie, soos in die benseen-molekuul waar party van die elektrone oor die ses koolstofatome gedelokaliseer is. Die dualiteit is essensieel om dit te begryp. Golwe is eintlik altyd gedelokaliseer, soms kan hulle mos die hele oseaan bedek. As mens dus die elektrone as golwe beskou is dit nie so vreemd nie. In die meeste nie-molekulêre vastestowwe gaan hierdie delokalisatie baie verder as net oor ses atome. In halfgeleiers is die elektrone in toestande wat die hele kristal omvat, maar dit vorm energiebande wat of heeltemal vol of heeltemal leeg is en dit maak elektriese geleiding onmoontlik.
Die berekening van die bansstruktuur van 'n halfgeleier is eintlik net 'n uitbreiding van molekulêre-orbitaalteorie, behalwe dat periodieke randvoorwaardes in die berekenings in ag geneem word.
Metaalbinding
Ook metaalbinding is uiters gedelokaliseer en nes by ioniese binding lei dit tot vastestowwe. Nes by ioniese binding kan mens ook hier nie oor 'een metaalbinding' praat nie. Die binding is kollektief.
Die elemente links van koolstof -en dit is die grootste deel van die tabel- het min valenselektrone. Byvoorbeeld silikon het 4 en dit lei tot 'n halfgeleier met volle en leë bande. Aluminium egter het net drie valenselektrone en die gevolg is dat daar baie meer toestande is as elektrone. By metaalbinding is die bande daardeur slegs gedeeltelik gevul en dit het belangrike gevolge:
Metaalbinding kan uiters sterk wees. Wolfram het die hoogste kookpunt van alle elemente, so hoog as die oppervlakte van die son. Van die metale het egter laë smeltpunte soos gallium, wat in die hand smelt, maar steeds 'n hoë kookpunt amper soos koper. Metaalbinding hou dus ook die vloeistof goed bij mekaar. Metaalbinding kan beskryf word met:
Die vryelektronteorie is die eenvoudigste en oudste teorie. Dit veronderstel dat die geleidingselektrone vryelik soos 'n gas deur die metaal kan beweeg. Indien dit waar is sou dit egter in alle rigtings van die kristal dieselfde beweeglikheid moet oplewer. Dit blyk eintlik net vir een metaal (sesium) min of meer waar te wees. Vir metale wat beter geleiers as sesium is soos silwer is dit egter glad nie waar nie.
Die berekening van bandstrukture is dieselfde kwantummeganiese metodes wat ook vir halfgeleiers toegepas word en dieselfde kan gesê word oor die DFT
Oorgangsvorme
Die bostaande drie bindingstipes is drie ekstreme. Daar is talle oorgangsvorme. Byvoorbeeld diatomiese molekule soos sal 'n enkele binding het, maar omrede fluoor 'n hoër elektronegatiwiteit het as broom sal hierdie binding nie simmetries wees nie. Meer van die elektronwolk sal naar die fluooratoom getrek word en die binding word 'n polêre kovalente binding word. Dit is 'n oorgangsvorm tussen kovalent en ionies. In hierdie geval ontstaan 'n molekuul wat 'n elektriese dipool besit.
Marc Chagall
Lewensloop
Chagall is in die destydse Russiese Keiserryk gebore (tans Wit-Rusland). Hy verander later sy naam na die meer Franse Marc Chagall. Hy was die seun van 'n eenvoudige vishandelaar en die oudste van nege kinders. Die gesin was Joods. Hy sou later in sy werk telkens na hierdie arm, maar gelukkige tyd in sy lewe terugkeer.
Nadat hy op skool met tekenkuns kennis gemaak het, kry hy van 1906 skilderlesse by die kunstenaar Joeri Pen. Sy ma stimuleer sy kunssinnige ambisies en in 1907 vertrek hy na Sint-Petersburg om daar onder Nikolai Roerich te studeer. Van 1908 tot 1910 studeer hy onder Léon Bakst aan die Zvantsevas-kunsakademie. Daarna begin hy sy loopbaan as 'n dekor-ontwerper.
Dit was 'n moeilike tyd vir Chagall. Joodse burgers kon slegs met vergunning in Sint-Petersburg woon en hy bring 'n kort tyd daar in die tronk deur. Tog bly hy tot 1910 in Sint-Petersburg aan, al besoek hy sy geboortestad (Vitebsk) gereeld, waar hy sy toekomstige vrou, Bella Rosenfeld, in 1909 ontmoet.
In 1910 trek Chagall na Parys en raak met 'n aantal avant-garde digters en jong kunstenaars bevriend. Die tydperk word dikwels as sy beste periode gesien, met werke soos "I and the Village" ("Ek en die dorp"), wat tans in die Museum of Modern Art (in New York) hang. Die werk is 'n mengelmoes van ekspressionisme en kubisme.
Chagall was aanvanklik entoesiasties oor die Russiese Rewolusie van 1917 en word polities aktief. Die Sowjet-ministerie van kultuur maak hom kommissaris van kuns in die Vitebsk-streek, waar hy ambisieuse plan vir 'n kunsakademie en 'n museum maak. Ná twee-en- 'n-half jaar word hy moeg vir die politieke diskoers en trek na Moskou. Van 1919 tot 1922 was hy kunsdirekteur van die Joods Staatsteater in Moskou. Hier maak hy verskeie muurskilderye vir die ingangsportaal, asook dekor vir die vertonings.
In 1922 verlaat Chagall en sy familie Rusland vir goed. Hy gaan eers na Berlyn, maar reis spoedig na Parys, waar hy hom weer in 1923 vestig, die keer saam met sy familie. In 1927 illustreer hy Jean de la Fontaine se fabelbundel, wat in 2003 in boekvorm heruitgereik is. Hy reis na Palestina (1931) en Pole (1935) en werk tot die Tweede Wêreldoorlog aan sy Bybel-illustrasies. In 1937 word hy 'n Franse burger. Vanweë die Duitse besetting van Frankryk tydens die Tweede Wêreldoorlog en die vervolging van Jode, vlug Chagall. Die Amerikaanse joernalis Varian Fry help hom om uit Frankryk te ontsnap. Via Spanje en Portugal kom Chagall en sy familie in 1941 in die Verenigde State van Amerika aan, waar hy hom in New York vestig.
76ste Golden Globe-toekenningsaand
Die 76ste Golden Globe-toekenningsaand vir die beste rolprente en televisieprogramme van 2018, soos deur die Hollywood Foreign Press Association gekies is, op 6 Januarie 2019 in The Beverly Hilton in Beverly Hills, Kalifornië gehou. Die aanbieders was die akteurs Sandra Oh en Andy Samberg.
Die benoemdes is op 6 Desember 2018 aangekondig. ’n Nuwe niemededingende prys, die Carol Burnett-prys, is vir die eerste keer toegeken met Carol Burnett self wat die eerste ontvanger daarvan was.
Green Book het die meeste pryse (3) gewen, insluitende die Golden Globe vir die beste rolprent – musiek of komedie. Bohemian Rhapsody en Roma het elk twee pryse gewen. In die televisieafdeling het The Kominsky Method en The Assassination of Gianni Versace: American Crime Story die meeste pryse (2 elk) gewen. Jeff Bridges het die Cecil B. DeMille-prys ontvang vir sy lewenslange bydrae tot die vermaakbedryf.
Wenners en benoemdes
duimnael|150px|[[Rami Malek]] duimnael|150px|[[Glenn Close]] duimnael|150px|[[Christian Bale]] duimnael|150px|[[Mahershala Ali]] duimnael|150px|[[Darren Criss]] duimnael|150px|[[Patricia Arquette]] duimnael|150px|[[Lady Gaga]]
Ternate
Ternate is 'n stad en in die provinsie Noord-Molukke in Indonesië geleë is. Ternate is die provinsiale hoofstad.
Die lughawe is Sultan Babdullah.
Buurte
Die stad het 4 buurte/administratiewe distrikte:
Boskatjiepiering
Die Boskatjiepiering (Gardenia thunbergia) is 'n klein boompie wat natuurlik voorkom in immergroen woude in die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal. Die spesie is ook inheems in Mosambiek. Die blomme is wit, swaar gegeur en is tot 70 mm in deursnee. Die boom staan ook bekend as die Witkatjiepiering. Die boom se vrugte bly maande lank aan die boom, is gryserig en taamlik glad met verhewe witterige spikkels.
Mary Elizabeth Barber
Mary Elizabeth Barber (Deckhams Hall, Gateshead, Durham, Engeland, 5 Januarie 1818 – Pietermaritzburg, Natal, 4 September 1899) was ’n veelsydige Suid-Afrikaanse natuurkenner, kunstenaar en skrywer.
Herkoms
duimnael|links|170px|Mary Elizabeth se moeder, Anna Maria Mitford (1782 – [[8 Julie 1868).]] Barber was die oudste dogter van Miles Bowker en sy vrou, Anna Maria Mitford van Mitford Castle, Northumberland. Sy is gedoop op 22 Februarie 1818 in South Newton, Wiltshire, England. Barber kom in 1820 na Algoabaai saam met haar ouers en haar sewe broers (haar suster en jongste broer, James, is in die Kaapkolonie gebore terwyl die oudste, John, eers die familiesake in Engeland afgehandel het) as een van 'n klein geselskap van 23 Britse Setlaars en bring haar kinderjare deur op hul plaas, Tharfield, wat uitkyk op die monding van die Groot-Visrivier in die distrik Albanie, waar haar vader haar aanmoedig om die natuur in al sy fasette te ondersoek. Haar besonderse belangstelling in die natuurstudie word deur haar broer James Henry Bowker gedeel. Die gesin deurleef die Xhosa-inval van 1834.
Eerste jare in Suid-Afrika
duimnael|links|170px|[[Fred Barber|Frederick William Barber. Hy en Mary het twee seuns en 'n dogter gehad.]]
In 1845 trou sy met Frederick William Barber (Fred), 'n skeikundige ontleder, 'n 1820-Setlaar en 'n neef van dr. W. Guybon Atherstone, in die kerk te Bathurst. Aangesien sy naby Grahamstad woon, moet sy tydens die Sewende Grensoorlog (1846–'47), waarin haar man ook veg, noodgedwonge in die laer gaan saam met ander Setlaarsgesinne. Sy word in daardie tyd so geprikkel deur The genera of South African plants according to the natural system, wat in 1838 in Kaapstad verskyn het, dat sy 'n wetenskaplike briefwisseling begin met die skrywer, W.H. Harvey van die Universiteit van Dublin. Hy betuig later sy erkentlikheid vir haar hulp met sy Thesaurus Capensis, or, illustrations of South African flora (Dublin, 1859–'63) en noem twee soorte na haar en haar broer, James Henry Bowker.
Barber en haar man vestig hul op Highlands, naby Grahamstad. Twee seuns, Frederick Hugh Barber en Henry Mitford Barber, asook 'n dogter, Mary Ellen Barber, word uit hul huwelik gebore. In die Agtste Grensoorlog (1850–'53) neem Fred Barber weer eens deel aan 'n lang veldtog teen die Xhosa. Die plaas Lammermoor langs die Swart Keirivier word aan hom toegeken en die gesin woon tot 1858 daar voordat hulle na Highlands terugkeer.
Gedurende hierdie tydperk brei Barber haar waarnemings uit na voëls en plante, en op Highlands ook na die studie van motte, vlinders en ander inseksoorte. In 1863 wy sy haar meer in die besonder aan motte en vlinders. Roland Trimen swaai haar waarnemings en akkurate kleurtekenings lof toe in sy South African butterflies (Londen, 1887–'89), wat 'n kleurplaat deur haar bevat. Ander wetenskaplikes met wie Barber nou briewe wissel, is onder andere J.D. Hooker van Kew, Charles Darwin, op wie se werk oor die ontstaan van soorte Barber invloed uitoefen, asook plaaslike natuurvorsers soos E.L. Layard van die Suid-Afrikaanse Museum, Kaapstad, aan wie sy gedurig allerhande soorte eksemplare stuur. Hy erken haar hulp in sy Birds of South Africa (Londen, 1867) en in sy bydraes aan The Ibis. Haar belangstelling omvat nou ook reptiele.
Na die diamantvelde
duimnael|regs|230px|Mary Elizabeth Barber. Toe sy in 1869 by haar man aansluit op die diamantdelwerye langs die Vaalrivier en, in 1870, steeds in waens en tente woon op die droë delwerye in die omgewing van die latere Kimberley, stuur sy ook baie mineraal- en fossiel-eksemplare aan die Suid-Afrikaanse Museum. Sy maak geskiedkundige skilderye van die omgewing voor en ná ontginning, en ook van die mynkamp. Daar kry die Barbers spoedig 'n klein woonhuisie, waar hulle deur C.J. Rhodes, F.C. Selous en andere besoek word.