cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Watsonia angusta
Watsonia angusta is 'n plant wat tot die genus Watsonia behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemiesaan die oos- en Wes-Kaap. Dit kom voor vanaf die Sederberg en Kaapse Skiereiland, meer kuslangs, tot by die voorheuwels van die Drakensberg naby die grens van KwaZulu-Natal.
A.D. Keet
A.D. Keet (1888–1972) was 'n Afrikaanse digter. Hy het van die eerste minnedigte in Afrikaans geskryf. Sy eerste digbundel, Gedigte van A. D. Keet, het in 1920 verskyn. In 1931 publiseer hy Verspotte gediggies vir verspotte kinders. Verskeie van sy gedigte is in Suid-Afrika, Nederland en Vlaandere getoonset.
Jacobus Pauw
duimnael|190px|regs|Eerw. J.C. Pauw, sendingleraar en -dosent.
A.D. Keet
Vroeë lewe en herkoms
Albertus Daniël Keet is op 14 Oktober 1888 op Alice in die Kaapprovinsie as die jongste van vier seuns en een van sewe kinders gebore. Sy vader is Barend Bartholomeus Keet, vanaf 1874 tot 1879 die tweede Nederduits Gereformeerde predikant in Kimberley, en sy moeder is Jacoba Petronella Herholdt, oorspronklik van Murraysburg. Sy moeder was ’n suster van Albertus J. Herholdt, minister van landbou in die Schreiner-kabinet, wat saam met Schreiner die Kaapkolonie verteenwoordig het by die historiese Kruger-Steyn-Milner-konferensie in Bloemfontein in 1899. Sy vader word in 1879 na Alice en later na Humansdorp beroep en sy opvolger in Kimberley is die bekende J.D. Kestell. Hy het drie broers, onder wie professor Barend Bartholomeus Keet, een van die Bybelvertalers van die 1933 Afrikaanse Bybelvertaling. Sy ander twee broers is Bernardus Johannes en Michiel Johannes. Sy drie susters is Anna Susanna, Rosa Jacoba en Alice Charlotte. As kinders stamp sy broer hom in ’n watergat nog voordat hy kon swem, waarna hy byna verdrink.
Jacobus Pauw
Eerw. Jacobus Cornelis Pauw (Leiden, Nederland, 13 Desember 1837 – Wellington, Kaapland, Suid-Afrika, 13 Junie 1918) was 'n sendeling, medestigter van en leier in die NG Sendingkerk en jare lange dosent aan die Sendinginstituut.
A.D. Keet
Opleiding en universiteitsloopbaan
duimnael|regs|200px|A.D. Keet in die 1940's. Hy ondergaan sy gehele skoolopleiding in Engels, eers aan die Milner Institute op Humansdorp en later vir nege maande op Muir Kollege in Uitenhage, waar die skrywer Sam Hobson een van sy klasmaats is. Op Uitenhage slaag hy die Intermediêre Eksamen, wat hom toegang verleen tot die South African College School in Kaapstad, waar hy in 1905 matrikuleer. Hier geniet hy onderrig in Nederlands as vak by C.J. van Rhyn, wie se moedertaal dit was, en hy verower dan ook die skoolprys vir Nederlands. In ’n wedstryd van die Cape Times vir skole verower een van sy opstelle ’n prys. Tydens die Kersvakansie ná sy matriekjaar neem hy waar as redakteur van die Humansdorpse Re Echo om die gereelde redakteur af te los tydens sy vakansie. Daarna studeer hy vanaf 1906 aan die South African College (tans die Universiteit van Kaapstad) aan ’n B.A.-graad met Filosofie as hoofvak en Engels, Latyn, Grieks, Nederlands en Duits as byvakke. Hy behaal hierdie graad aan die einde van 1908, met die beste prestasie in Filosofie, waar professor R.F.A. Hoernlé sy leermeester was. Professor J. Clarke is sy Engelse lektor en kweek by hom ’n liefde vir die letterkunde aan.
Jacobus Pauw
Eerw. Pauw se lewe het in die stad Leiden in Nederland begin en tot op die dag 80 jaar en ses maande later in Suid-Afrika geëindig. Die Suid-Afrikaanse deel van sy ryk en nuttige lewe het in 1861 begin sodat dit uit 57 werkjare bestaan het. Nooit in al dié jare kon hy ooit weer sy geboorteland besoek nie. In Suid-Afrika het hy hom volkome tuisgemaak.
A.D. Keet
Lewe in Europa
’n Beurs van die Stichting Studiefonds voor Z.A. Studenten maak dit vir hom moontlik om oorsee verder te gaan studeer. Hy vertrek in 1909 aan boord van die Duitse skip die Burgermeister na Nederland vir verdere studie in die medisyne en arriveer op 8 April 1909 te Antwerpen. Hiervandaan reis hy per trein na Amsterdam en bly uiteindelik bykans tien jaar in Holland. Meeste van hierdie tyd is hy in Amsterdam, maar werk ook een jaar as dokter in Arnhem, op die grens van Duitsland.
Jacobus Pauw
As leraar, prediker en organiseerder plaas hy met welslae al drie gemeentes waar hy gestaan het, op vaste grondslag en bou hulle op stoflike, maar veral geestelike gebied op. Hy was 'n gebore dosent. Naas sy gemeentelike pligte op Wellington was hy ook 34 jaar lank as dosent aan die Sendinginstituut vir die opleiding van sendingleraars van die NG Kerk op Wellington werksaam (1879–1913). Hier het hy die diepste spore nagelaat en heilsame invloed as praktiese sendeling uitgeoefen op die 164 sendelinge (die eerstes van die NG Kerk) wat hy in hierdie periode help vorm het.
A.D. Keet
Lewe in Europa
In Nederland is hy vir ’n ruk voorsitter van die Suid-Afrikaanse Studentevereniging in Amsterdam. Theo Wassenaar is hier ’n studentevriend van hom en Petronella van Heerden is ook dieselfde tyd daar. Hy is aktief betrokke op die sportveld en speel hier krieket, onder andere saam met die Nederlandse digter Herman Gorter en die romanskrywer Henri van Booven. Hy speel ook in ’n rugbyvertoonwedstryd tussen Afrikaanse studente uit Skotland en Afrikaanse studente uit Nederland, waarin hy na oorlewering die eerste drie op Nederlandse bodem druk.
Jacobus Pauw
Tussen 1891 en 1908 is eerw. Pauw vier keer tot moderator van die Sendingkerk se Sinode gekies. Hy het die vergaderings op waardige en bekwame wyse gelei. Hy het vir die Sendingkerk geleef en gebid. Met reg kan hy as vader van die Kaapse Sendingkerk geroem word. Ook van die gesamentlike konferensie van sendelinge in die Kaapland was hy 'n tyd lank die vertroude leier.
A.D. Keet
Lewe in Europa
In Nederland raak hy bevriend met drie bekende Vlaminge, die voordragkunstenaar Modest Lauwerijs, die komponis-sanger Emil Hullebroeck en die digter René de Clerq. Op aanmoediging van Keet leer Lauwerijs Afrikaans aan en besoek Suid-Afrika twee keer, in 1920 en 1933, terwyl Hullebroeck Suid-Afrika van September 1920 tot Januarie 1921 besoek en talle Afrikaanse gedigte toonset en sing. Op Keet se aandrang word beide Lauwerijs en Hullebroeck in 1959 deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns vereer met ’n erepenning vir Kulturele Prestasie in erkenning vir hulle bydraes tot die Afrikaanse kultuur. Tydens sy verblyf in Nederland doen hy ook joernalistieke ervaring op deur bydraes oor Suid-Afrikaanse politiek en kulturele sake te stuur aan koerante soos Dietsche Stemmen, De Toorts en De Nieuwe Rotterdamsche Courant. Hy kan elf tale praat en lees.
Jacobus Pauw
Eindelik, ná 'n onvermoeide arbeid van 48 jaar, was die grysaard, weens hoë ouderdom en toenemende swakheid, genoodsaak om sy bediening neer te lê. Die Kerk, waarvan hy een van die waardigste dienaars was, het hom 'n welverdiende pensioen toegeken. Vir nog drie jaar na sy emeritaat het hy sy werk as dosent aan die Sendinginstituut by Wellington voortgesit. Vir vier-en-dertig jaar was hy werksaam in daardie bekende opleidingskool, en die sukses van die inrigting was grootliks aan hom e danke. Op 13 Junie 1918 is eerw. Pauw sy ewige rus ingegaan.
A.D. Keet
Lewe in Europa
In 1918, met die griep-epidemie, is hy huisdokter aan die Stedelike Hospitaal van Arnhem en saam met dr. B.J. Havenga neem hulle in hierdie tyd die leiding oor van die noodhospitale in die stad. Terwyl hy hier werk, word in 1919 ’n vryheidsdeputasie uit Suid-Afrika na die vredesluiting in Versailles gestuur. Hy word deur dr. W.J. Leyds genader om as sekretaris op te tree en na ’n groot gesukkel slaag hy daarin om los te kom van sy kontrak met die hospitaal. Met die aankoms van die afvaardiging in Rotterdam ontdek hulle egter dat daar reeds ’n sekretaris aangestel is en sit hy sonder werk.
Jacobus Pauw
Eerw. Pauw was drie keer getroud: sy eerste vrou, Cornelia Johanna Linschooten, was Hollands van geboorte en het hom agttien maande na sy aankoms op Zoar ontval (1 September 1862). Daarna trou hy op 29 Oktober 1864 weer met 'n Hollandse dame, Anna Margareta Kirchner (1840–1896), wat reeds enige tyd in Suid-Afrika woonagtig was, die moeder van sy 12 kinders. Hy trou in 1898 met Anna Rath, dogter van die Rynse sendeling eerw. Johannes Rath.
A.D. Keet
Lewe in Europa
In Amsterdam trou hy op 9 September 1919 met Neeltje Nulda Cornelia (Nell) van der Poll, ook ’n dokter, wat ’n jaar na hom aan die Amsterdamse Universiteit kwalifiseer. Teen die einde van 1919 vertrek die egpaar per boot na Suid-Afrika en doen ook Londen aan. By hulle aankoms in Suid-Afrika vind hulle dat al hulle bagasie wat in die ruim van die skip was, oopgebreek is en hulle huweliksgeskenke en ander kosbaarhede is alles gesteel. Die vermoede is dat ongedissiplineerde en onbeheerbare Australiese soldate, wat op pad terug was na hulle land na die afloop van die Eerste Wêreldoorlog, hiervoor verantwoordelik was.
Jacobus Pauw
Herkoms
Eerw. Pauw was die oudste seun van 'n gesin van vier kinders van Jacobus Cornelis Pauw (gebore 1800), 'n messelaar, en sy vrou, Margaretha Johanna Holtz, gebore in Leiden in 1804, ’n afstammeling van Protestantse vlugtelinge uit Boheme. Albei was lidmate van die Christelijke (Afgescheidene) Gereformeerde Kerk in Nederland, wat ná veel stryd van die Hervormde Kerk van Nederland afgeskei het. J.C. Pauw die ouere was 'n aansienlike burger van die stad en kerkman wat as diaken en later as ouderling gedien het.
A.D. Keet
Terugkeer na Suid-Afrika
duimnael|regs|200px|Dr. A.D. Keet.
Jacobus Pauw
Herkoms
In sy ouerhuis is die saad van streng Puriteinse invloed en egte Gereformeerde vroomheid vroeg in eerw. Pauw se hart gesaai. Van sy vader het hy 'n onbuigsame, eerlike karaktervastheid met 'n standvastige en oortuigende godsdienssin gepaard met 'n verbasende werkkrag geërf, en van sy moeder innige vroomheid, beslistheid en opgeruimdheid. Van albei het die toekomstige sendingleier die beginsels van Bybelkennis en godsdiensleer ontvang.
A.D. Keet
Terugkeer na Suid-Afrika
By sy terugkeer in 1920 na Suid-Afrika word ’n redakteurspos by Die Volksblad aan hom aangebied, maar hy besluit om eerder mediese praktisyn te wees. Sy aanvanklike plan is om op Ermelo te praktiseer as vennoot van dr. Aart Jurriaanse, maar daar aangekom vind hy uit dat mej. Pet, ’n studentevriend van Amsterdam, reeds ’n praktyk daar het. Hy en sy vrou is onwillig om in opposisie met ’n ou vriendin te praktiseer en gaan dan na Senekal, waar sy oudste broer Bernard ’n besigheid besit het. Hy en sy vrou praktiseer dan saam op Senekal, waar hy ook distriksgeneesheer is.
Jacobus Pauw
Kinderjare
Aangesien sy ouers uit godsdienstige oorwegings hom nie teen pokke laat inent het nie, kon hy nie tot 'n skool toegelaat word nie. (Volgens ’n ander bron het hy as knaap en jongeling sy onderwys in die publieke skool in Leiden ontvang.) Van sy sesde tot sy tiende jaar is hy dus tuis deur sy moeder onderrig. Aangesien hy 'n aanleg vir die tekenkuns gehad het, was dit sy ambisie om argitek te word en so besoek hy as seun 'n ambagskool, maar hy wou net ’n ambag leer as hy daardeur iets blywends tot stand kon bring. Die gedagte dat hy iets moes maak wat binne afsienbare tyd sou verslyt of vergaan, was vir hom ondraaglik. Geen wonder nie dat sy eerste verdienste van ses pennies in die week by 'n steenhouer was wat met graniet gewerk het! Maar sy swak oë het hom belet om lank in hierdie spannende werk te bly. Daarna het hy 'n tyd lank die timmermansambag gevolg, en ook die krulle van die skaafbank by bakkers verkoop. Hy was in hierdie dae goed op pad om argitek te word.
A.D. Keet
Terugkeer na Suid-Afrika
Die egpaar het drie kinders, ’n seun (Albertus Daniël) en twee dogters (Marie Paulowna en Jacoba Petronella). Deur sy bemoeienis besoek die beroemde voordragkunstenaar Modest Lauwerijs en die komponis Emiel Hullebroeck in 1920 Suid-Afrika, waar hulle groot invloed uitoefen op die Afrikaanse voordragkuns. Hy stel ook baie belang in kuns en raak bekend as ’n kunsversamelaar wat onder andere werke besit van Anton van Wouw, Hugo Naudé, Pierneef, Erich Mayer, Sidney Carter en Francois Krige.
Jacobus Pauw
Kinderjare
Daar was destyds egter nog by die jonge Pauw selfs 'n afkeer van vroomheid en vromes. En tog het die invloed van sy diep godsdienstige ouers en hul strenge leefwyse hom bygebly. Toe hy op 17-jarige leeftyd belydenis aflê as lidmaat van die Christelik-Afgeskeie Kerk, was daar by hom geen vyandskap meer teenoor die godsdiens nie. Sy leraar en sy moeder veral het hom grootliks beïnvloed. Sy brandende begeerte tot die evangelie-bediening is op hierdie leeftyd vervul toe die pad vir hom geopen is tot die Christelike Normaalskool by die Klokkenberg, in Nijmegen. Eers was die plan dat hy as sendingonderwyser na China sou gaan vanweë die behoefte aan werkkragte vir daardie land. Aan die end van sy tweede jaar in Nijmegen het hy byna beswyk aan 'n baie ernstige siekte.
A.D. Keet
Terugkeer na Suid-Afrika
Tussen 1920 tot 1926 is hy Suid-Afrikaanse korrespondent van die Nieuwe Rotterdamsche Courant en hy vind ook tyd om kaptein te wees van die dorp se eerste krieketspan. Sy vrou is op 16 Oktober 1932 oorlede, nadat sy vir sowat agtien maande lank siek was aan ’n kwaadaardige gewas van die kliere tussen die longe. Hy trou dan met Dorothea Johanna Dreyer, ’n ongelukkige huwelik wat slegs drie jaar hou, en daarna trou hy op 15 Desember 1939 met Catharina Jacoba (Rina) van der Merwe van Griekwastad, ’n suster van dr. P.J. van der Merwe, die bekende historikus van Stellenbosch. Rosa Keet en Ellen Botha, die bekende digters, is twee van die drie dogters wat gebore is uit hierdie huwelik. Die derde dogter is Carina, wat op 4 September 1986 oorlede is.
Jacobus Pauw
Opleiding
210px|duimnael|regs|[[Isaac da Costa het 'n groot invloed op die jong Jacobus Pauw uitgeoefen aan die seminarie van die Vrye Skotse Kerk in Amsterdam.]]
A.D. Keet
Terugkeer na Suid-Afrika
In 1929 skaf hy die plaas Noorskloof naby Jeffreysbaai aan, waar hy en sy vrou beplan om eendag af te tree. Weens sy vrou se ontydige oorlye het dit egter nie verwesenlik nie. Kort nadat hy die plaas gekoop het, besef hy dat die skulpgruis op dele van die plaas van ’n besonder hoë gehalte is en hy dryf hierna handel met die skulpgruis, wat veral vir voël- en hoenderboerdery gebruik is.
Latere jare en afsterwe
In Desember 1970 verkoop hy sy plaas Noorskloof en die kopers ontwikkel hier ’n woongebied wat hulle Wavecrest noem. Een van die strate in hierdie woongebied word na hom vernoem en een na sy eerste vrou, een na sy derde vrou en een na sy broer, die Bybelvertaler B.B. Keet.
Jacobus Pauw
Opleiding
Dit was 'n interessante saamloop van omstandighede vir die jong student dat juis in 1860, ses weke voor hy sy akademiese kursus as evangeliedienaar voltooi het, die eerwaardige dr. William Robertson, destyds predikant van Swellendam, in Holland op besoek was. Een van die belangrikste redes van sy besoek aan Amsterdam was om seker jong manne te beweeg om as evangeliedienaars (predikante en sendelinge) na Suid-Afrika te verhuis. Dit was in die dae na die geseënde Herlewing wat op Worcester begin het en nog voor die Kweekskool (gestig in 1859) en die Sendinginstituut hul manne begin lewer het. Pauw was dadelik gereed om as sendeling na Suid-Afrika te gaan.
A.D. Keet
Latere jare en afsterwe
Sy gesondheid gaan aan die einde van sy lewe vinnig agteruit en van 1968 af word hy deur vele siektes geteister, wat insluit longontsteking, ’n gebreekte rib, long- en hartkomplikasies na ’n griepaanval en vernouing van die hartkleppe. Hy spandeer in 1971 ’n lang tyd in die Karl Bremer-Hospitaal in Bellville weens osteoporose, wat sy beweging kniehalter.
Jacobus Pauw
Opleiding
Ná dr. Robertson die hoogleraars aan die seminarium geraadpleeg het, het hy aan die jonge Pauw 'n skriftelike uitnodiging gestuur om as kruisgesant na Suid-Afrika oor te kom. Hy het die beroep aangeneem en ná voltooiing van sy studie, is hy in 1861 tot die evangeliebediening toegelaat. So het dit gebeur dat die ywerige jong Nederlander in sy 24ste jaar na Afrika gekom het, nadat hy aanvanklik vir China bestem en later vir Indonesië gevra het.
As sendeling na Suid-Afrika
regs|duimnael|300px|In eerw. Pauw se tyd was daar 'n vyandige gevoel tussen Suurbraak en [[Amaliënstein (die Lutherse kerk verskyn op die foto) wat baie van die kerk vervreem het.]]
A.D. Keet
Latere jare en afsterwe
Op 12 Februarie 1972 is hy in sy huis op Senekal oorlede, nadat hy die vorige week ’n hartaanval gekry het en daarna in ’n koma verkeer.
Jacobus Pauw
As sendeling na Suid-Afrika
Op 6 Julie 1861 het die jong sendeling sy vaderland verlaat nadat hy enige weke tevore met Cornelia Johanna Linschooten in die huwelik bevestig is. Ná ’n egverbintenis van net anderhalfjaar is die jong vrou van eerw. Pauw in sy eerste werkkring oorlede; dus het sy nooit die voorreg gehad om haar ouers en vaderland weer te sien nie.
A.D. Keet
Skryfwerk
Sy eerste gedigte is in Engels en hy begin eers in Nederland in Afrikaans skryf. Tydens sy studentejare verskyn daar dan ook gereeld gedigte van hom in die Studente Almanak, die jaarboek van die Amsterdamse Studente Corps, en ook in Propria Cures, die studenteblad. Sy voorkeurtema is die liefde, terwyl hy ook etlike verse met natuurindrukke skryf.
Jacobus Pauw
As sendeling na Suid-Afrika
Tagtig dae ná hul vertrek, op 23 September 1861, het die jonge egpaar voet aan wal gesit in Tafelbaai, toe hy nog geen 24 jaar oud was nie. Eerw. Paulus Teske (1830–’97) het saam met hulle in die Kaap aangekom. Eerw. Pauw het opdrag van die sinode van die Kaapse NG Kerk ontvang dat sy toekomstige arbeidskring by Zoar sou wees, 'n sendingstasie op die tweede terras, ver in die binnelande van die Kaapkolonie. Soar is in 1817 aangelê deur die SA Sendinggenootskap, is 'n tyd lank deur die Berlynse Sendinggenootskap bearbei, in 1858 aan die NG Kerk gegee, in 1867 weer deur die Berlyners oorgeneem en eindelik in 1888 aan die NG Kerk teruggegee.
A.D. Keet
Digkuns
Vanaf 1913 stuur hy gedigte vanaf Nederland, wat aanvanklik in Die Brandwag verskyn. Baie van die gedigte wat uiteindelik in sy digbundel Gedigte verskyn, word dan ook voor die tyd in Die Huisgenoot, Die Brandwag, Ons Moedertaal en ’n paar ander publikasies gepubliseer. Die bundel word tematies verdeel in vier afdelings, wat agtereenvolgens natuurverse, gedigte oor die lewe, liefdesverse en vaderlandse poësie bevat. Sy eerste vrou is ’n groot inspirasie en die reeks liefdesgedigte Van liefde word aan haar geskryf. Enkele liefdesgedigte (Sonnedaal, Waarom juis ek, o Heer en Ek hou van blou) styg bo die sentimentele uit, terwyl enkele natuurgedigte (Sneeu, Amsterdam en Aandmymering) bekoor hoofsaaklik deur die klank daarvan. Maar een Suid-Afrika is ’n sterk vaderlandse vers. Die geestige gedig Muskietejag is bekend aan duisende skoolkinders aangesien dit vir baie jare op skool voorgeskryf is en selfs in Nederland bekendheid verwerf het. Daar word beweer dat hierdie gedig die begin is van die talle Van der Merwe-grappies wat later in omloop raak.
Jacobus Pauw
As sendeling na Suid-Afrika
Die trein het destyds slegs tot by Wellington geloop, en die jonge man moes die ontsaglike afstand met 'n wa of 'n kar afreis. Die rotsgetande berge, klowe, uitgestrekte vlaktes, heuwels en dale, en veral die heerlike, hoë, blou uitspansel van die Afrikaanse suidhoek moes 'n wonderlike indruk op sy gemoed gemaak het. Nog interessanter was sy ervaring toe hy die bestemde plek eindelik bereik het om te sien dat Zoar 'n nietige uithoekie was, met ongeveer 'n dosyn hartbeeshuisies. Vir sy eggenote, 'n jong, pasgetroude Nederlandse dame uit die hoofstad van Holland, moes die ondervinding nog meer indrukwekkend gewees het.
A.D. Keet
Digkuns
Na sy vrou se dood in 1932 publiseer hy ’n paar gedigte tot haar eer in Die Huisgenoot wat later privaat uitgegee word as In memoriam. Hierdie gedigte spreek van diepe ontroering. Periodiek verskyn daar hierna enkele gedigte in publikasies soos Helikon en Jaarboek van die Afrikaanse Skrywerskring.
Jacobus Pauw
As sendeling na Suid-Afrika
Die Sinode van die Nederduitse Gereformeerde Kerk, wat teen die einde van 1862 in Kaapstad vergader het, het die leraar van Zoar offisieel as sendeling van die Kerk erken, en as gevolg van die besluit is hy drie maande later op Swellendam formeel georden. Vir eerw. Pauw sou dit 'n lang verblyf op Zoar wees; vir sy vrou baie kort. Nog voor hy 'n jaar op Zoar, naby Ladismith, was, moes hy sy eggenote en haar eersgeborene in dieselfde graf weglê. Dit was 'n dubbele en uiters gevoelige slag. Die sendingstasie was destyds baie verwaarloos nadat dit geruime tyd leeg gelê het. Nou moes die baanbreker sy eensame weg nog meer alleen bewandel. So goed moontlik is deur 'n vrou uit die gemeente vir hom gesorg, maar op die duur kon dit nie so voortgaan nie.
Reeds van sy heengegane eggenote het hy verneem van 'n jonge vrou wat uit Holland met ds. en mev. Herman van Broekhuizen saamgekom het. Hy het aan haar geskrywe en haar reguit die vraag gestel, aangesien sy tog na Suid-Afrika gekom het om vir die Here te werk, of sy nie geneë sou wees om by hom in sy werk aan te sluit nie. Hy het verduidelik dat hy, wat sy statuur betref, nader by Saggeüs staan as by Goliat. Ook het hy laat weet dat hy swaar die pokkies gehad het en dat sy aangesig wel daardeur enigsins geskend was, maar in elk geval nie so erg as sy leermeester Da Costa s'n nie. Die betrokke vrou was Anna Margaretha Kirchner, met wie hy ook op 17 Februarie 1864 op Graaff-Reinet in die huwelik bevestig is, 'n huwelik wat hom al sy 12 kinders geskenk het en wat volgens oorlewering gelukkig was.
A.D. Keet
Getoonsette gedigte
Weens die liriese aard daarvan word talle van sy gedigte getoonset, in Nederlands deur onder andere Marius Kerrebyn, Cornelis Dopper, Arnold Spoel en Emiel Hullebroeck, en in Afrikaans deur onder andere S. le Roux Marais, M.L. de Villiers en M.C. Roode.
Jacobus Pauw
As sendeling na Suid-Afrika
In 1867 het Zoar in die hande van die Berlynse Genootskap oorgegaan en nege jaar lank het eerw. Pauw op baie broederlike wyse met die Berlynse sendelinge Schmidt, Prozesky en andere saamgewerk. Dit was donker dae daardie: Die koorsepidemie van 1870 het nie net baie van sy staatmakers in die gemeente afgemaai nie, maar ook hyself is daardeur aangetas. Voorts het die vyandige gevoel tussen Zoar en Amaliënstein by meer as een 'n gees van wrewel teenoor die sendeling gewek. Ook die onwettige drankhandel het sy somber skaduwee oor die samelewing laat val. Tog die getroue sendeling laat hom nie deur terugslag of teëslag van die koers afbring nie, en veral nie iemand van die kaliber van J.C. Pauw nie. In 'n buitevertrek het hy 'n skrynwerkerswinkeltjie ingerig. Daaruit het menige stuk huisraad gekom en daardeur is menige pond gespaar. Maar nog meer: Hy het later vertel dat hy in die reël sy teks gekies het voor hy na die skaafbank gegaan het en dat die preke wat hy in die werkwinkel uitgedink het, soms beter was as dié van die studeerkamer.
A.D. Keet
Getoonsette gedigte
Van sy gedigte wat deur verskeie komponiste getoonset is, sluit in As saans, Kinderlied, Klaas Vakie, Maar een Suid-Afrika, Moeder en Sonnedaal. Met verse soos Amsterdam, Muskietejag en die talle toonsettings van sy tekste deur Vlaamse komponiste verwerf hy in Nederland en België ’n bekendheid en gewildheid wat buite alle verhouding tot die intrinsieke waarde van sy poësie is.
Jacobus Pauw
Op Zuurbraak
Ná 15 jaar op Zoar het eerw. Pauw in 1877 'n beroep aangeneem na Suurbraak (toe nog genoem Zuurbraak), 'n sendingstasie digby Swellendam, wat ongeveer 66 jaar tevore, onder die bewind van die goewerneur graaf Caledon, daar gestig was. So het eerw. Pauw teruggekom onder die NG Kerk. Ook op Zuurbraak was die natuurskoon verruklik mooi en kon die kroos van die sending-pastorie na hartelus rinkink, maar hier het hulle net twee jaar vertoef.
A.D. Keet
Ander skryfwerk
Hy skryf Jan Celliers als digter en denker, wat die eerste uitgebreide studie oor hierdie digter is, wat sy ontstaan het in ’n lesing wat hy voor die jaarvergadering van die N.Z.A.V. gelewer het.
Jacobus Pauw
Na Wellington
regs|duimnael|220px|In 1910, die jaar van eerw. Pauw se aftrede as sendingleraar, het dié gewens van sy jare lange gemeente in eerw. [[Andries Dreyer se Historisch Album van de Nederduitsche Gereformeerde Kerk in Zuid-Afrika verskyn.]]
A.D. Keet
Ander skryfwerk
Vir die versamelbundel Jonger skrywers oor eie werk lewer hy ’n bydrae.
Jacobus Pauw
Na Wellington
In 1879 neem eerw. Pauw hy 'n beroep na die NG sendinggemeente op Wellington. Dit was nadat ds. Andrew Murray eerw. Pauw in Februarie 1878 op Zuurbraak besoek het en hom later in die jaar na Wellington genooi het om kennis te kom maak met die sendinggemeente aangesien eerw. Isaac Bisseux weens ouderdom wou bedank. Dit was 'n jaar ná die opening van die Sendinginstituut aldaar en sewe jaar ná die aankoms van ds. Andrew Murray in die moedergemeente Wellington waar hy en eerw. Pauw die volgende 32 jaar so hartlik en vrugbaar sou saamwerk. Ds. Murray wou graag eerw. Pauw se samewerking in die Sendinginstituut hê waar iemand wat Hollands geken het, nodig was as dosent.
A.D. Keet
Ander skryfwerk
Sy seun en naamgenoot stel in 2004 die boek A.D. Keet aan die woord (subtitel: ’n Skakel met die Lae Lande) saam uit sy vader se nagelate briewe en gedigte. Hierdie boek bied ’n boeiende blik op die lewe en omstandighede van die digter en verskaf ook nuttige dokumentasie wat andersins nie vrylik beskikbaar sou wees nie, soos die gedigte wat in die privaat gepubliseerde In memoriam verskyn het en ander ongepubliseerde gedigte, briewe en artikels. Sy noue kontak met en toegeneentheid tot Nederland en sy sterk nasionalistiese gevoel kom baie duidelik na vore in hierdie boek.
Jacobus Pauw
Na Wellington
In daardie tyd was die sendinggemeente nog onder die Paryse Evangeliese Sendinggenootskap. Eerw. Pauw sou die opvolger wees van die ou vader Bisseux, wat sedert 1829 daar gearbei het en na wie die jakobregop (Zinnia) “bisseuxtjie” genoem is. Hy was ná 50 jaar in die Wagenmakersvallei op die punt om af te tree. Die gemeente het toe, waarskynlik op aanbeveling van ds. Murray, ingewillig dat hulle aan die NG Kerk oorgedra kon word en die salaris sou probeer vind om eerw. Pauw as leraar te beroep.
A.D. Keet
Eerbewyse
Op 11 Oktober 1943 word ’n Heldedagviering op Senekal gehou in die vorm van ’n A.D. Keet-aand, met die hele program bestaande uit voordragte en sang uit sy werk.
Jacobus Pauw
Vader van die NG Sendingkerk
Met reg het ds. Murray na ds. Pauw verwys as die vader van die NG Sendingkerk. Jare lank beywer hy hom vir die stigting van die eerste inheemse NG dogterkerk in Suid-Afrika. Deur geskrifte en woord pleit hy daarvoor van die kansel, in kerkblaaie en voor sinodes van die moederkerk. Hy was die leidende figuur by die stigting van die NG Sendingkerk in 1881. Byna 30 jaar lank was hy die spil waarom die opbou van 'n later lewenskragtige kerk draai. Hy was in 1881 skriba, aktuarius en kwestor, en daarna word hy vier keer tot moderator van die sinode gekies (1891, 1892, 1896 en 1908). Hy was 'n man met hoë lewensideale en visie, in baie opsigte sy tyd ver vooruit. Hy pleit in 1908 vir 'n synodus contracta vir die Sendingkerk met die oog op doeltreffende sinodale werksaamhede; hy beywer hom vir primêre sowel as sekondêre onderwys van die bruin kind en die deeglike opleiding van onderwysers sowel as die van sendelinge.
A.D. Keet
Eerbewyse
Die radiojoernalis Bettie Kemp maak ’n radioprogram in die programreeks Ink in ons are wat aan hom gewy is en oor Radiosondergrense uitgesaai word.
Jacobus Pauw
Sendingdosent
duimnael|regs|180px|Eerw. Pauw is kort ná sy koms in 1879 na Wellington as sendingpredikant gevra om eerw. [[George Ferguson aan die Sendinginstituut by te staan vir wie die werk te veel was om alleen te behartig; ook was hy nie Nederlands magtig nie.]] duimnael|regs|300px|Die inwyding van die [[Sendinginstituut se hoofgebou, wat weldra as "Samuel" bekend sou staan, op 14 Mei 1883.]]
A.D. Keet
Eerbewyse
A.D. Keet is sedert 1929 lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en word in 1969 vereer met erelidmaatskap van hierdie organisasie sowel as met erelidmaatskap van die Afrikaanse Skrywerskring.
Jacobus Pauw
Sendingdosent
In 1879 het eerw. Pauw die herderstaf in die sendinggemeente van Wellington opgeneem. Toe reeds het die werk aan die een jaar oue Sendinginstituut te veel geword vir die prinsipaal, eerw. George Ferguson, en hy het ook geen Nederlands geken nie. Van die staanspoor af het eerw. Pauw dus 'n hand bygesit as assistent-dosent om Ferguson te help met die doseerwerk in die Sendinginstituut. Laasgenoemde het die eerste vyftal studente in sy studeerkamertjie ontmoet; eerw. Pauw in sy eetkamer. Eerw. Pauw het gehelp met die onderrig in gereformeerde dogmatiek en in eksegese. Vir hierdie werk was eerw. Pauw by uitnemendheid geskik en dit was ’n besonderse beskikking dat hy juis in daardie tyd gelei is om na Wellington te kom.
A.D. Keet
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Jacobus Pauw
Sendingdosent
Prof. G.B.A. Gerdener, in later jare ook dosent aan die Sendinginstituut, het in 1948 van eerw. Pauw geskryf: "Hy was ’n gebore dosent en dis te verstane dat die Pauw-nageslag so 'n groot en geëerde plek inneem in Suid-Afrika se onderwyswêreld nie. Hy was dogmatikus by uitnemendheid en het geweet om die leerstellige waarheid te verbind met die prediking en die pastoraal. Deeglikheid, duidelikheid en diepte was waarskynlik die vernaamste kenmerke van sy onderwys."
Sy derde huwelik
Tussen 1864 en 1896 het die gelukkige egpaar dae van lief en leed saam deurgemaak. Met hul gelukkige kinderskaar was hul pastorie 'n ware Bet-El ('n Huis van God), veral ná die vermoeiende, dikwels veeleisende en teleurstellende dagtaak, totdat die onverbiddelike dood sy tweede eggenote op 29 September 1896 kom wegneem het. Dit was 'n sware slag, veral vanweë die kinders wat nog soseer die leiding van die moeder nodig gehad het.
Sowat twee jaar nadat sy tweede eggenote hom ontval het, is eerw. Pauw 'n derde keer in die huwelik bevestig, en wel met mej. Anna Rath, wat vroeër op Amaliënstein en Zoar onderwys gegee het aan die kinders van die sendelinge. Sy was die dogter van die Rynse sendeling, eerw. Johannes Rath, wat eers in Suidwes-Afrika en daarna op Sarepta sendingwerk gedoen het. Op laasgenoemde plek is hy in 1903 oorlede. Anna Pauw het haar man meer as 20 jaar oorlewe en is eers in 1940 in haar 89ste jaar heengegaan. Drie jaar later het ’n boekie uit haar hand oor die lewe van haar man verskyn.
Breër betrokkenheid
Soos feitlik al die binnelandse sendelinge moes ook vader Pauw die stryd aanbind teen die verwoestende drankmisbruik. Ook met die moedergemeente het hy meermale padlangs oor hierdie maatskaplike ontsiering gepraat. Veral het hy die wapen van die gebed in hierdie stryd met krag en met vrug gehanteer. In 1907 sou daar 'n wetsontwerp aan die Kaapse Wetgewende Vergadering voorgelê word om 'n mark vir die drank onder die swart mynwerkers te skep. Dit het hom na die pen laat gryp en aangesien De Kerkbode dit nie wou waag om hierdie stryd in sy kolomme aan te bind nie, het sy “Open Brief" op 18 Julie 1907 in Ons Land verskyn. Dit was gerig aan lede van die NG Kerk in die Kaapse Parlement en was allesins 'n ernstige en waardige dokument. 'n Storm van teëstand het oor hom losgebars en hy het so te sê geen steun van enige kant gekry nie. Dit het hom egter geen haarbreedte van sy standpunt laat afwyk nie.
Ook die lot van die tienduisende heidene binne ons poorte het hom diep ter harte gegaan. Hiervoor het hy as redmiddel aangewys die plig van elke huisvader en huismoeder om hul onderhoriges te leer lees en die weg van die saligheid aan te wys. Daartoe is 'n magtige werking van die Heilige Gees nodig in die Moederkerk, het eerw. Pauw ook geglo.
Waardering
duimnael|links|340px|Studente en dosente van die [[Sendinginstituut op Wellington in 1909 afgeneem saam met ds. Andrew Murray. Eerw. Pauw sit vierde van links in die derde ry, links van ds. Murray.]]
duimnael|regs|180px|Van eerw. Pauw bestaan blykbaar net foto's op gevorderde leeftyd.
180px|regs|duimnael|Ds. [[Andrew Murray het eerw. Pauw die erebenaming Vader van die Sendingkerk in Suid-Afrika gegee.]]
Skrywers oor sy lewe is dit eens dat Jacobus Pauw inderdaad 'n belangrike figuur in die geskiedenis van die Afrikaanse kerk in Suid-Afrika was. So het ds. Andrew Murray die naam "Vader van die Sendingkerk" tereg aan eerw. Pauw toegeken. Hy was ongetwyfeld een van die beroemdste, godvrugtigste en onvermoeidste kruisgesante wat die Sendingkerk in Suid-Afrika gedien het. As dosent aan die belangrike opleidingskool het hy uitmuntende hoedanighede besit. Sy bekwaamheid, sy onvermoeide ywer, sy deeglike kennis van die dogmatiek was deur niemand betwis nie. "Dat sy kinders almal belangrike persone in die samelewing geword het," skryf Eric Stockenström in sy Vername persone (soos aangehaal in eerw. Andries Dreyer se Kruisgesante in Suid-Afrika), "is bewys genoeg dat hy 'n eksellente, waardige huisvader was. Twee van sy dogters is met sendelinge getroud; twee seuns is predikante van die Nederduitse Gereformeerde Kerk; een seun, die welbekende, geniale Danie, was professor aan die Universiteit van Stellenbosch, en al die ander was onderwysers op verskillende plekke in Suid-Afrika. 'n Ander belangrike feit in verband met die lewensgeskiedenis van Jacobus Pauw is dat hy een van die uitlanders was wat die land van Goeie Hoop aangeneem het as sy vaderland. Hy was twee maal met Afrikaanse dames getroud, en is oorlede en begrawe in die land waar hy hom metterwoon kom vestig het. Hy het ’n voorbeeld gestel van godsvrug, reine lewenswandel, taaie volharding en patriotisme."
Eerw. Pauw was 'n vrome en godvrugtige mens, begaaf met ’n heldere deursig, ’n gesonde oordeel en onkreukbare gehegtheid aan die waarheid, skryf dr. C.J. Kriel, in lewe professor aan die teologiese skool van die NG Sendingkerk, Bellville, in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek, min of meer dieselfde beskrywing wat mev. J.A.S. Oberholster in 1940 van hom gegee het: "Vader Pauw . . . was 'n man van heldere deursig, gesonde oordeel en sterk geloof." Sy haal iemand aan wat eenkeer van hom gesê het: "Die sendingkerk het in hom as kerklike staatsman 'n grote gawe van God ontvang. Hy was 'n man van wye kennis en het persoonlikheid besit. Hy was besonder begaafd as prediker en het gespreek met grote seggingskrag. By geleentheid kon hy met gesag en die onverskrokkenheid van die ou profete die wil van God verkondig."
Prof. G.B.A. Gerdener, in lewe ook dosent aan die Sendinginstituut, het in 1948 geskryf: "Suid-Afrika en by name die NG Sendingkerk was baie ryker deur die koms hierheen van J.C. Pauw. Ook deur sy nageslag leef hy voort. As kerklike staatsman het die Sendingkerk in hom 'n kostelike gawe uit die hand van God ontvang. Hy was begaafd met 'n helder deursig, 'n gesonde oordeel en onkreukbare gehegtheid aan die waarheid. Met die gawes van sy verstand het hy gepaar daardie innige godsvrug en kinderlike gebedslewe wat hom deur Gods goedertierenheid en genade sowel tot uitstaande vader van sy huis as vader in die Kerk verhef het."
Laaste jare
Sy demissie as sendeling het eerw. Pauw in 1910 gekry toe hy reeds 73 jaar oud was en eers drie jaar later die doseerwerk aan die Sendinginstituut verlaat. Die laaste jare van sy lewe het hy die eredienste, sittend langs die preekstoel van die kerk waarin hy soveel jare die evangelie verkondig het, bygewoon. Tuis was hy meestal op die rusbank van sy studeerkamer. Dit was 'n geduldige afwagting van die einde. Soms wanneer die magteloosheid hom in toenemende mate op die hulp van dierbares aangewys het, het sy gemoed volgeskiet, maar het die gedagte aan die beter Hierna hom weer getroos en bemoedig. Met roerende teerheid het sy eggenote en dogter hom versorg, en in die laaste dae van die lewe het sy seuns om die beurt gekom om 'n nag met 'n voorbeeldige vader deur te bring. Op 13 Junie 1918 het hy die asem so sag uitgeblaas dat dit nouliks merkbaar was dat hy nie meer onder die lewendes was nie. Drie van sy seuns was op daardie oomblik daar en die oudste se aankondiging van die uitvaart was: “Aangeland.”
Nasate
Hy is die stamvader van die familie Pauw in Suid-Afrika wat so 'n groot en geëerde plek op kerklike en onderwysgebied inneem. Van sy nege seuns word twee, Johannes Gustav Pauw (1873–1944) en Christoffel Petrus Pauw (1878–1950), predikante van die NG Kerk. Die ander word almal onderwysers van wie een, Daniël Andreas August Pauw (gebore in 1928), later professor in die opvoedkunde aan die Universiteit van Stellenbosch was.
Al die egpaar se kinders was:
P.G.W. Grobler
duimnael|regs|200px|Min. Piet Grobler. Die [[Noord-Kaapse dorp Groblershoop is na hom genoem.]]
Herkoms
Grobler was die oudste kind van Wilhelmus Hermanus Cornelius Grobler en sy vrou, Alida Theunetta du Plessis, lidmate van die Gereformeerde Kerk, soos hul seun trouens ook lewenslank was. Sy moeder was 'n dogter van pres. S.J.P. Kruger – op wie se plaas hy gebore is – se suster Sophia Margaretha Kruger (1821–1896), eggenote van Pieter Gerrit Wessel du Plessis (1820–1901). Piet Grobler se ouers het verhuis na die plaas Bierkraal in Pilanesberg toe hy nog maar 'n paar jaar oud was. Destyds was daardie wêreld nog wild en woes en die naaste bure was'n dagreis ver met die ossewa daarvan verwyder. Later, in 1883 het hulle op die plaas Otterfontein in die distrik Swartruggens gaan woon. Daar het die jonge Pieter die gewone werk van 'n boerseun help verrig, tot hy die ouderdom van 10 jaar bereik het. Die indruk wat daardie wêreld destyds op die jong seun gemaak het, is waarskynlik verantwoordelik vir sy voorliefde wat hy vir die Transvaalse Bosveld gevoel het en ook sy simpatie met die mense wat as pioniers die wildernis ingetrek het en later 'n groot deel van sy setlaars uitgemaak het, toe hy minister van lande geword het.
Grobler was van jongs af leergierig en vernuftig, maar sy eerste skoolonderrig het net sowat drie maande geduur aangesien sy ouers nie kon bekostig om hom verder te laat studeer nie. Hy moes hom dus maar meeste self help, wat blyk uit 'n interessante voorval uit die dae en wat bewys hoe leeragtig hy was. Hy moes bokke oppas en het daarom weinig kans gehad om skool te gaan. Pieter het ewewel 'n plan gemaak. Hy het na die onderwyser gegaan en met hom 'n kontrak gemaak. Die onderwyser moes Pieter leer en dan sou hy die onderwyser 'n bok gee. Wel, so gesê, so gedaan. Kort-kort moes Pieter uitspring om te kyk of die bokke nog nie weggeloop het nie. Dit het drie maande so aangegaan tot die onderwyser hom in kennis gestel het dat hy hom nou nie verder kon leer nie. Hy het toe net soveel as sy meester geken. Pieter het die bok vir die onderwyser gebring, maar hy wou dit nie vat nie, want hy het gesê: "Pieter het alles self geleer". Hy besluit toe om self te gaan skool hou om so geld te verdien om verder te leer.
Verhuising na Pretoria
As opgeskote seun het hy besluit om na Pretoria te gaan met die bietjie geld wat hy bymekaargemaak het om aldaar aan die Staatsgimnasium van meester W. Louis te studeer. Met die poskar het hy die reis onderneem. Pieter het gemeen dat hy vir elke stuk bagasie ekstra moes betaal; daarom het hy besluit om maar twee pakke klere op mekaar aan te trek om so sy pakkies minder te maak. Dat hy dit op die reis tussen Rustenburg en Pretoria in die hartjie van die somer nie koud gehad het nie, ja, amper van die hitte beswyk het, is te verstaan.
Deur bemiddeling van Tjaart Kruger, die president se seun, woon Pieter in by die president en sy tweede vrou, Gezina, en word soos 'n eie kind in die huis behandel. As bloedverwant en huisgenoot het Kruger met sy breë en menslike siening 'n groot en blywende invloed op die jong Piet Grobler uitgeoefen. Met sy studie het dit voorspoedig gegaan. Nadat hy ongeveer 'n halfjaar in die gimnasium was, is 'n wedstryd uitgeskryf vir studiebeurse en Pieter het die eerste prys gewen.
Op 1 Augustus 1891 is hy op aanbeveling van meester Louis in die staatsdiens aangestel as klerk in die onderwysdepartement. Later is hy oorgeplaas na die departement van mynwese, waar hy mettertyd tot hoofklerk in die hoofkantoor sou vorder. Intussen het hy verder studeer deur aandklasse by te woon. Hy het hom ook aktief op die joernalistiek toegelê en was geruime tyd redakteur van die weekblad De Pers. In sy hoofartikels het hy onder meer heelwat insig in Europese aangeleenthede getoon, soos blyk uit 'n ontleding van die implikasies van die Anglo-Duitse handelsverdrag van die 1890’s. Hy was nog in die departement van mynwese werksaam toe hy getroud is met mej. Lydia Fouché.
Grobler het onverbiddelik kant gekies vir die Volksraad as hoogste wetgewende gesag toe hoofregter J.G. Kotzê die toetsingsreg vir die howe opeis. Begin 1896 het hy na Europa vetrek, waar hy verskillende lande besoek en hom steeds beywer het om die ware toedrag van sake in die Zuid-Afrikaansche Republiek bekend te maak. In 1898 is hy as ondersekretaris van buitelandse sake aangestel.
Tweede Vryheidsoorlog
Gedurende die eerste maande van die Tweede Vryheidsoorlog (1899–1902) het Grobler verskeie staatsdepartemente hanteer, maar die drang om aktief aan die vryheidstryd deel te neem, het hom gelei na die westelike front, waar hy as lid van die Rustenburgse kommando aan die gevegte rondom Mafeking deelgeneem het. Ná die ontsetting van Kimberley op 15 Februarie 1900 en kort voor die inname van Pretoria op 5 Junie 1900 het pres. Kruger hom teruggeroep.
Toe die uitvoerende raad in September 1900 besluit om die president na Europa te stuur omdat dit te gevaarlik vir hom geraak het in die Oos-Transvaal en sodat hy daar steun vir die Boeresaak kon werf, is Grobler op sy grootoom se versoek toegelaat om hom as assistentsekretaris te vergesel. In die geselskap van die president en mense soos Manie Bredell, verlaat Grobler Delagoabaai op 20 Oktober 1900 aan boord van die Gelderland en vaar na Marseille, waar hulle op 22 November feestelik deur sowat 60 000 verwelkom word.
Tydens sy verblyf in die buiteland het Grobler talle vooraanstaande Europese leiers ontmoet en sy kennis van Frans en Duits verbeter, en ook sy kennis in ander rigtings deeglik uitgebrei. Dit was ook gedurende hierdie tyd dat hy en Bredell die president se herinneringe te boek gestel het. Die resultaat van hul arbeid, Gedenkschriften van Paul Kruger, het wye publikasie geniet en die Nederlandse uitgawe (Amsterdam, 1902) is vertaal en uitgegee in Duits (München, 1902), Engels (Londen, 1902), Portugees (Lissabon, 1902), Noors (Kristiana, 1902), Frans (1903) en Afrikaans (Pretoria, 1947).
Terug in Suid-Afrika
duimnael|regs|320px|Die reëlingskomitee vir die begrafnis van pres. [[Paul Kruger op 16 Desember 1904, hier afgeneem die dag vantevore, 15 Desember. Voor (van links): A.D.W. Wolmarans, S.W. Burger, Louis Botha (voorsitter), J.H. de la Rey, J.C. Smuts en C.F. Beyers. Middel: S. Meintjes, H. Visser, J. Joubert, I.N. van Alphen, G.W.S. Lingbeek, T.W. Beckett, F.V. Engelenburg en L.L. Steen (sekretaris). Agter: P.L.A. Goldman, N.J. de Wet, P. van der Byl, Watermeyer, P.G.W. Grobler, D. Liebenberg, I.S. Ferreira en Hans Minnaar.]]
In 1902 het Grobler teruggekeer na sy vaderland en hom op sy plaas Commissiedrift in die Rustenburgse distrik gevestig, waar hy 'n tyd lank as boer hard gewerk het om 'n bestaan te maak. Met die stigting van die Het Volk-party in 1904 is hy versoek om sy wyk vir die party te organiseer. Hy het talle partykongresse bygewoon en as lid van die hoofbestuur gedien. Ná die verkiesingsoorwinning van Het Volk het genl. Louis Botha hom aangestel as voorsitter van die Transvaalse Landraad en direkteur van die Landbank. In 1910, tydens die eerste algemene verkiesing ná Uniewording, is hy onbestrede tot Volksraadslid vir Rustenburg verkies. As oortuigde republikein het hy nooit 'n ondersteuner van genl. Botha se konsiliasie-politiek geword nie en toe dit blyk dat 'n skeuring tussen Botha en genl. J.B.M. Hertzog onvermydelik was, het hy hom by laasgenoemde geskaar. Grobler het sy bes gedoen om die moeilikheid opgelos te kry deur by genl. Botha aan te dring op 'n meer versoenende houding teenoor genl. Hertzog.
Hy was teenwoordig op die historiese vergadering op 7 Desember 1912 op De Wildt en was een van die twee Transvaalse afgevaardigdes na die Bloemfonteinse kongres van 7 tot 9 Julie 1914 waartydens die Nasionale Party gestig is. Op die stigtingskongres van die Nasionale Party van Transvaal in Pretoria op 26 Augustus 1914 is hy aangewys as voorsitter van die kommissie wat die grondbeginsels van die party soos dit op die Bloemfonteinse kongres aangeneem is, moes nagaan en aanbevelings moes doen. Ná afloop van die kongres is hy tot voorsitter van die sentrale bestuur gekies.
Eerste Wêreldoorlog en politieke loopbaan
Grobler het alles in sy vermoë gedoen om die Botha-regering te oorreed om van sy voorgenome deelname aan die Eerste Wêreldoorlog (1914–’18) en aanval op Duits-Suidwes-Afrika af te sien, maar toe dit blyk dat vreedsame, grondwetlike pogings nie sou slaag nie, het hy hom aan die kant van genl. C.F. Beyers geskaar en gerebelleer. (’n Suster van Manie Bredell, Anna Maria Elizabeth Bredell (1868–1953), was getroud met Pieter Gerhard Beyers (1862–1931), ’n broer van genl. Christiaan Frederik Beyers (1869–1914).)
Kort daarna is hy gevange geneem en moes gevolglik op 21 April 1915 afstand van sy Volksraadsetel doen. Hy is etlike maande lank aangehou en op 4 Augustus 1915 veroordeel tot twee jaar tronkstraf en £500 boete. Op 10 Mei 1916 is hy egter op parool vrygelaat en met groot vreugdebetoon op Rustenburg terugverwelkom. Intussen moes hy noodgedwonge die voorsitterskap van die Nasionale Party in Transvaal neerlê en is hy deur advokaat T.J. de V. Roos opgevolg. Ná opheffing van sy parool, het hy weer aktief aan die politiek deelgeneem en hom in 1920 in sy ou kiesafdeling, Rustenburg, verkiesbaar gestel, maar is met 34 stemme verslaan deur ’n kandidaat van die Suid-Afrikaanse Party. Met die verkiesing van 1921 verloor hy met een stem, maar word ná 'n hofgeding op 9 Junie 1921 met twee stemme verkose verklaar.
In 1924 verower hy weer sy kiesafdeling vir die Nasionale Party en word minister van lande in die eerste Hertzog-kabinet, die sogenaamde Pakt-regering. Nadat hy ses jaar onderleier was, is hy in 1929 as leier van die Nasionale Party van Transvaal gekies, wat hy bly tot die NP en SAP tot Samesmelting oorgegaan, 'n stap wat hy as 'n vurige Hertzog-ondersteuner goedgekeur het. Met die Koalisie-regering van 1933 is hy vir 'n derde termyn as lid van die Hertzog-kabinet benoem, maar toe as minister van naturellesake. Intussen was hy in 1932 lid van die Suid-Afrikaanse afvaardiging na die Ekonomiese Konferensie in Ottawa, Kanada.
In sy latere jare het hy aan 'n hartaandoening gely en in 1935 na Duitsland gegaan vir behandeling, wat tydelik verbetering meegebring het. Hy bedank op 3 Junie 1938 as minister en as Volksraadslid, maar word op 30 November 1938 tot Transvaalse senator benoem en beklee dié amp tot 23 November 1939, waarna hy hom weens gesondheidsredes aan die openbare lewe onttrek het.
Breër betrokkenheid
Grobler was stigterslid van die Suid-Afrikaanse Nasionale Lewensassuransiemaatskappy (Sanlam) en van 1936 af ondervoorsitter van die direksie. Hy was van 1907 tot 1910 voorsitter van die Transvaalse Landraad en direkteur van die Landbank. Op 21 Mei 1938 is 'n eredoktorsgraad in die regte van die Universiteit van Suid-Afrika deur die destydse Universiteitskollege van Potchefstroom aan hom toegeken. Hy het 'n lewendige belangstelling in geskiedenis gehad en was 'n kenner van die geskiedenis van die ou Romeinse Ryk. As 'n getroue lidmaat, het hy 'n leidende rol in die Gereformeerde Kerk gespeel en hom veral vir die belange van die Teologiese Skool op Potchefstroom beywer. Terwyl hy nog gelewe het, het ene D.R. (ds. Derk Rumpff) geskryf: "Dis algemeen bekend dat minister Grobler 'n troue ondersteuner van sy kerk is, waar hy van hou met al die liefde van sy hart."