cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
TSV 1860 München
Vanaf die 2005/2006-seisoen deel 1860 München die nuwe Allianz Arena met FC Beiere München. Voorheen was die span se tuisveld die Olimpiese stadion in München.
Jack Hawkins
Jack Hawkins (14 September 1910 – 18 Julie 1973) was 'n Engelse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Bridge on the River Kwai (1957), Ben-Hur (1959), Lawrence of Arabia (1962), en Zulu (1964).
M.C. Botha (skrywer)
Herkoms en opleiding
Marthinus Christoffel Botha is op 3 Augustus 1954 in Pretoria gebore as een van twee kinders en enigste seun van regter André Stephan Botha. Sy suster, Lynette, trou tydens apartheid met ’n Indiër en vlug daarna landuit. Hy is ’n kleinseun van M.C. Botha, voormalige rektor van die Universiteit van Pretoria. Sy volle skoolopleiding geniet hy in Pretoria en hy matrikuleer in 1972 aan die Hoërskool Menlopark. Na matriek doen hy sy militêre diensplig en studeer daarna vir ’n ruk aan die Universiteit van Pretoria, maar voltooi nie hierdie studie nie. Dan is hy vir ’n ruk ’n regtersklerk vir regter Denys Williamson en daarna regter Irving Steyn in die Johannesburgse hooggeregshof, en ook 'n deeltydse fotograaf. Hy verhuis later na Hermanus, waar sy pa ’n vakansiehuis het. Hier skryf hy voltyds en vanaf 1975 is hy aan en af as joernalis werksaam by The Hermanus Times.
Loopbaan as joernalis en redakteur van The Hermanus Times
Hy werk gereeld totdat hy genoeg geld het om te reis, waarna hy weer met sy terugkeer ’n pos opneem. Sy eerste reis is vir tien maande deur Europa. Van die los werkies wat hy in sy lewe gedoen het, sluit in mielies oes op ’n plaas net buite Pretoria, druiwe oes op ’n wynplaas tussen Bonnievale en Robertson en die verkoop van blokkiesraaisels wat hy self opstel aan plaaslike koerante. Tydens die skilder Walter Battiss se afskeidsreis deur Suid-Afrika wat in Mei 1982 eindig, is hy Battiss se motorbestuurder. Battiss is in Augustus daardie selfde jaar oorlede. In die tagtigerjare onderneem hy ’n lang Europese reis en vestig hom dan by sy terugkeer in Kaapstad, waarna hy na Onrus verhuis en dan redakteur word van The Hermanus Times en later ook van die susterpublikasie Overberg Venster. Gedurende 2003 loods hy deur middel van The Hermanus Times Operasie Mooimaak, waardeur die hele gemeenskap help om die Mount Pleasant woonbuurt in Hermanus te verfraai. Hy is getroud met Corrie Hugo, maar die skrywer en sy vrou is later van mekaar vervreem. Hulle het twee seuns. Hy het in 2001 en 2002 ’n ernstige verhouding met die Kanadees Leslie Cockwell, wat hy in Hermanus ontmoet het nadat sy daar aangerand en verkrag is. Hierdie verhouding ly skipbreuk wanneer die Kanadese owerhede weier om aan hom ’n visum toe te staan om haar te besoek.
As joernalis verower hy verskeie Sanlam Gemeenskapsperstoekennings op grond van sy werk vir The Hermanus Times, waaronder ’n merieteprys in 1990 in die kategorie algemene nuus, in 1994 wenner van die kategorieë vir redaksionele kommentaar en rubrieke, Joernalis van die Jaar in 1995, naaswenner as Joernalis van die Jaar in 1999, wenner van die stemmingsfoto in 2000, naaswenner vir redaksionele kommentaar in 2001 en wenner vir omgewing en gesondheid in 2003. In 2006 word hy in ses kategorieë onder die top tien geplaas, naamlik Joernalis van die Jaar, redaksionele kommentaar, koppe, geleentheid, sport en portrette. In 2007 word hy onder die top tien geplaas vir redaksionele kommentaar, koppe en geleentheid (waar hy eerste geplaas word vir sy artikel oor Run baby run) en as beste fotograaf in die stemmingsfotokategorie. In 2008 word hy onder die top tien geplaas vir redaksionele kommentaar, kolomme en is hy die wenner in die portretkategorie. Hy behartig die rubriek Sondagrus in Sondag en neem ook deel aan die Overbergse Boekefees op Kleinmond in 2007. Benewens skrywer is hy ook ’n geesdriftige fotograaf, wat onder andere in 2007 die Voëls van die Overberg uitstalling by die Kalfiefees op Hermanus hou en in 2009 die uitstalling van naakstudies Kaal by die Woordfees op Stellenbosch. In sy vrye tyd skilder hy ook graag.
Kortverhale
Aanvanklik skryf en publiseer hy gedigte, maar lê hom later toe op kortverhale. Sy kortverhale verskyn vanaf 1974 in letterkundige tydskrifte soos Tydskrif vir Letterkunde, Standpunte en Contras. Hy debuteer in 1980 met sy eerste bundel kortverhale, Die hartklop van gevoel. Hierdie verhale gaan hoofsaaklik oor die verhouding tussen mense, in die besonder oor die verhouding tussen man en vrou, met die openingsverhaal en slotverhaal wat bymekaar aansluit om so eenheid aan die bundel te verskaf. In wese is al hierdie verhale ’n soeke na geluk wat steeds ontwykend, steeds illusie bly; die werklikheid is telkens anders. Feitlik al die verhale staan in die teken van ’n wrang soort nugterheid, en ’n erotiek wat dikwels op ontstellende wyse gestroop is van emosie. In Liefde is sterker as plastiek kies twintig meisies byvoorbeeld ’n winkelpop as man en na twee jaar sien hy gehawend daaruit. Reeds in hierdie bundel is sy gebruik van die kortverhaalvorm indrukwekkend en slaag hy daarin om die verhale op hoogtepunte te laat eindig, al is die gehalte van die verhale nog ongelyk.
Skertse is ’n voortsetting van sy debuut, maar op satiriese wyse, waar die mens as ’n masjien eerder as natuurlik voorgestel word en die politieke situasie ook onder die loep kom. Dit is ’n indringende blik op die Suid-Afrikaanse gemeenskap, waar die eienskappe van ’n kwasi-intellektuele maar gevoellose maatskappy, emosieloos en ontdaan van ’n sin vir vryheid en ’n natuurlike drif vir die lewe aangespreek word – alles kenmerke van die gewone mens. Walter Battiss doen die tekening vir die buiteblad van hierdie boek. Die vrees vir sensuur oor die inhoud van die verhale en die Battiss skets op die voorblad laat hom besluit om hierdie boek by die alternatiewe uitgewer Taurus uit te gee, eerder as by ’n hoofstroom-uitgewer.
Die prys wat jy moet betaal is momentopnames van die lewe, waar uit gewone situasies ’n spannende verdere verloop van sake gekonstrueer word. Die karakters is hoofsaaklik uitsonderingsfigure en buitestaanders, wat met deernis en droë humor geteken word. Meer as in die verlede slaag die skrywer hier daarin om sonder verduideliking en met suggestie parallelle te trek en betekenis te skep (vergelyk Die reisiger), terwyl die erns tekens versag word deur die skerp humoristiese waarneming van weggooisinne. Mona Lisa verwys na die bekende skildery deur Leonardo da Vinci wat in die Louvre in Parys hang. Klaas van Wyk is ’n toeris wat in sy kop die reis vanaf die vele afbeeldings van hierdie beroemde skildery tot die werklike skildery moet aflê, wat in ’n glaskas beskerm word en afgeskort is sodat toeskouers nie naby kan kom nie. Hierdie afstand word verder gekompliseer deur die hoogdrawende en niksseggende kommentaar van die gids. Klaas gaan hierna na ’n beeld van Rodin, waaraan hy kan vat en fisies (en emosioneel) baie nader aan kan kom. Hy keer terug na die afsydige en onbereikbare Mona Lisa, waarop Leonardo da Vinci self opdaag en die glasbeskerming rondom die skildery stukkend loop sodat die vrou op die doek hom kan herken.
Kort hierna volg Die einde van ’n kluisenaar se lewe, wat Botha afsluit met ’n opstel oor sy kortverhale. Hieruit blyk dit dat hy deernis, humor en wysheid as ’n kortverhaal se drie belangrikste bestanddele beskou, die surreële met die reële probeer versoen en die slot van die verhaal as die digste element van die verhaal beskou. Meeste van sy verhale voldoen aan hierdie vereistes. Getrou aan die titel behandel die bundel ’n aantal kluisenaars en buitestaanders as karakters, waarin hulle dan juis soek na hulle eie plekkie in die son. Die verhaal van Frans Malan is ’n hoogtepunt, waar die hoofkarakter, ’n plattelandse stadsklerk, oënskynlik gelukkig en aangepas is binne sy kleinburgerlike bestaan. Dit blyk egter subtiel dat sy aangepastheid eerder ’n soort isolasie is wat sy besef van die volle werklikheid van die lewe verdoesel. Hy en sy vrou lewe in aparte wêrelde en hy is uitermate geheg aan sy hond, wie se dood sy lewe ontwrig. Na ’n toevallige ontmoeting met die verwaarloosde bruin man Antonie, wat hy probeer help, word hy dan ook weggeskeur uit sy gemaksone. Hy word in ’n totaal vreemde wêreld geplaas met ’n omgekeerde baas-kneg verhouding, waardeur hy ook ’n persoonlikheidsverandering ondergaan. Die slot deel mee dat hy nie meer kan fokus nie, met veeldoelige betekenis. Hy kan glad nie vooruit sien in die toekoms nie, want die toekoms is totaal anders as die verlede en hy het fokus op sy lewe verloor, sonder om werklik te verstaan. Die verwagting word dan geskep dat hy soos Antonie ook vorentoe alleen die wêreld sal moet aandurf.
In Bome van kennis en ander verhale is die verhale meestal ’n verplasing of aanvulling van die realistiese deur die magiese. Die titelverhaal handel oor ’n vrou – die aartsmoeder – en haar obsessie oor bome wat deur onsigbare bose magte uitgeroei word. Dit is ’n fantasiespel wat geweef word rondom die uitbeelding van die oeroue konflikte en vraagstukke van die mensdom. In Inkululeko (wat “vryheid” beteken) lewer ’n posbode “sinnelose” boodskappe af sodat hy ook ontvanger van ’n gedroomde boodskap kan word. Hierdie verhaal word voorgeskryf vir onderrig in Wes-Kaapse skole. In Die jaarring maak die leser kennis met ’n vrou wat besoek ontvang van ’n spookman wat haar trouring aan haar kom terugbesorg. Hy blyk oplaas haar eie vermoorde man te wees en sy word sodoende met die waarheid en in wese ook met haarself gekonfronteer. In aansluiting by die magiese is daar ook ’n tipe onskuld te midde van wrede handelinge teenwoordig, sodat moordenaars telkens ’n gebrek aan berou toon vir hulle dade. In Gabebah raak ’n groep gevangenes op ’n houtpop verlief. Met sy ontslag neem die hoofkarakter die pop saam huis toe, as surrogaat vir die vrou wat hy vermoor het.
Die hoogtepunt van M.C. Botha se oeuvre is sy latere kortverhale, veral dié wat gebundel word in Belydenis van ’n bedrieër, waarin met gestroopte taalgebruik genoeg ongesê gelaat word om die verbeelding te aktiveer. Soos die titel aandui, bedrieg die inhoud en die karakters dikwels en is die skep van skynwerklikhede, wat lewens verwoes, ’n deurlopende tema. Verval en ondergang is onderliggend aan die verhale en sluit verhoudings en die omgewing in. Die humor, sinisme en fassinerende karakters boei die leser en die unieke vertelstyl slaag goed daarin om die aksie gemotiveerd in ’n sterk slot te laat eindig. Telkens skakel die gebeure by die kontemporêre Suid-Afrikaanse werklikheid in, maar op so ’n manier dat die sluier net effens gelig word, soos in die verhaal Hierdie tye, waar die veiligheidsmuur wat die wit man tussen hom en die plakkers wil bou, eindelik deur swart arbeid gebou word en die effektiwiteit van die muur dus ondermyn word. Sentraal in hierdie bundel is die skets Salomé se oë, waarin die skrywer op feitelike wyse sy vriendskap met Etienne Leroux herinner en vele lesse en boodskappe uit Leroux se lewe neem. Leroux se skryfwerk word dan ook inderdaad ’n soort sleutel om Botha se verhale mee oop te sluit. Die verhaal Kontrapunt behandel ’n persoonlike geskiedenis, maar dan een wat weerklank vind in die realiteit van mense wat die land as gevolg van die nuwe politieke bestel en die gepaardgaande impak verlaat. Die aasvoël se fees het die vernietiging van die omgewing as tema. Ons geluksgodinne en die titelverhaal, Belydenis van ’n bedrieër, is verdere hoogtepunte in hierdie bundel. M.C. Botha se kortverhale word in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder Die Afrikaanse kortverhaalboek, Vertellers 1 en 2, Vuurslag, Soort soek soort, Uit die kontreie vandaan en Liefde loop ver, terwyl hy ook meewerk aan bundels soos Pomp 2008 (met ’n essay oor perlemoensmokkel) en Pomp 2009.
Reisboeke
Benewens kortverhale skryf hy ook reisboeke en drie romans. Zambezi is by sy verskyning die eerste reisbeskrywing in Afrikaans in baie jare en verhaal sy wedervaringe op ’n reis van vier maande deur Suid-Afrika, Zimbabwe en Botswana, waarin hy sy waarnemings onvervals neerpen. In die lig van die enorme politieke veranderinge wat daarna in die wêreld (hierdie is voor die val van Kommunisme geskryf) en in beide Suid-Afrika en Zimbabwe plaasgevind het, is hierdie dan ook ’n belangrike stuk dokumentasie van ’n wêreld wat geheel en al verander het daarna. Die skrywer vertel hoe hy ontvang is by doeane en padblokkades en deur gewone mense, wat Radio Moskou in daardie tye na Afrika uitsaai en wat die media in Zimbabwe van apartheid Suid-Afrika sê. Saam met Alet Sherriff skryf hy ook Land van kokosmelk en heuning, waarin die bekende avonturier Sparks Esterhuizen se reis deur Mosambiek vertel word.
Romans
Botha se eerste roman is Sluvoet, wat ’n satire is oor eietydse Suid-Afrika en afspeel in ’n droomwêreld, waar die ruimte waarbinne die aksie plaasvind soos in ’n droom binne ’n oogwink kan verander. Die hoofkarakter is ’n Afrikaner en vryskut-fotograaf, met ’n swart teëhanger, Paraffien, terwyl die Sluvoet van die titel die heerser is van die fantasiewêreld. Die hoofkarakter is op soek na ’n rekonstruksie van sy private biografie en die geskiedenis van die Afrikaner, sodat die roman ’n ontleding word van die Afrikaner en sy verblyf en plek in Afrika. Hierdie roman is in 1991 op die kortlys vir die toekenning van die Ou Mutual-prys.
Die roman Die arend speel hoofsaaklik in Namibië af aan die vooraand van die verkiesing wat tot onafhanklikheid lei en met die onopgeloste moord op die politieke aktivis Anton Lubowski as agtergrond. Hierin onderneem die Suid-Afrikaanse reisagent James Baker ’n reis deur Namibië waardeur hy eindelik tot ietwat beter insig en die gewaarwording van vryheid kom, wat in apartheid Suid-Afrika net nie moontlik is nie. Sy insigte bly egter beperk. James paradeer ook as ’n soort antiheld, die antitese van James Bond, wat aangebied word as een wat niks vir die land kan doen nie behalwe om te bly voortleef as een van die bevoorregtes. Die arend van die titel verwys na die voël wat die oënskynlik verstandelik vertraagde kind Dwerg (wat Namibië voorstel), wegvoer. Hierdie roman is in 1992 ’n finalis vir die M-Net-prys.
Ons en die maan se subtitel natuurroman verklaar dat die natuur hoofkarakter in hierdie werk word. Teen die agtergrond van Suid-Afrika se politieke oorgangstyd reis ’n pa en seun deur Botswana en Zimbabwe. Cornelius, die pa, werk vir die apartheidsregering in die staatspresident se kantoor, terwyl Blackie, die seun, by die poskantoor op Beaufort-Wes werk. Pa en seun se verwysingsraamwerke verskil beduidend, wat beide die geleentheid bied om van die ander te leer. Hulle besoek drie verskillende reservate, ontmoet interessante mense (soos kundige voëlkenners en selfs ’n flambojante kunstenaar), elkeen met sy of haar eie opvatting en siening van die wêreld, waardeur die eksistensiële vraagstukke dan belig word. Die gebrekkige kommunikasie wat daar tussen die karakters heers en die vreemdheid van die mens teenoor die natuur suggereer dat mens op ’n ewige safari is om sin te probeer maak van die onontkombare tragiek van sy bestaan.
David Hawthorne (akteur)
David Hawthorne (22 Mei 1888 – 18 Junie 1942) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Rob Roy (1922), The Life of Lord Byron (1922), His House in Order (1928), en Laburnum Grove (1936).
Delphi-tegniek
Die Delphi-tegniek is die stelselmatige versameling van deskundige menings/inligting om in voorspellings te gebruik. Groepe kom nie van aangesig tot aangesig bymekaar nie. Hierdie tegniek word gebruik om algemene probleme op te los waar daar verskuilde agendas of persoonlike konflik is. Deelnemers werk alleen om oplossings vir die probleem te identifiseer. Hulle skryf dit neer en dien dit naamloos in. 'n Onbevooroordeelde waarnemer vergelyk hierdie idees en hersirkuleer dit. Die proses word herhaal totdat 'n oplossing bereik word waarmee almal saamstem. Die produkontwikkelingsbestuurder van 'n voorste kleremaatskappy kan hierdie tegniek gebruik om inligting onder deskundiges te versamel en só nuwe kleremodes vir tieners voorspel.
Die produkontwikkelingsbestuurder is die sentrale figuur. Hy wil die insette van die deskundiges hê. Hy ontwikkel eerstens 'n vraelys wat hulle moet voltooi — eenvoudige vrae. Tweedens som hy die antwoorde op en gee terugvoer in die vorm van nóg 'n vraelys. Hierdie siklus kan herhaal word om ál die inligting, wat die produkontwikkelingsbestuurder nodig het, in te win.
Hiperkorreksie
Hiperkorreksie is 'n taalverskynsel waarby die spreker 'n vermeende taalfout ten onregte "korrigeer". Sprekers wat hul bes doen om netjies te praat, gaan soms te ver as hulle 'n korrekte woord vir 'n dialekwoord aansien. Wanneer hulle die woord op dieselfde manier "verbeter" as wat hulle by 'n dialekwoord sou doen, is daar sprake van hiperkorreksie.
Natalia Livingston
Natalia Livingston (gebore 26 Maart 1976) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Rough Hustle (2014) en in die televisiereekse General Hospital (1963), Days of Our Lives (1965), en Tainted Dreams (2014).
Koos du Plessis
Koos du Plessis (Rustenburg, 10 Mei 1945 – Krugersdorp, 15 Januarie 1984), ook bekend as Koos Doep, was ’n Suid-Afrikaanse musikant wat toonaangewend was in die Afrikaanse musiek-en-liriekbeweging van die 1970's en '80's. Hoewel hy kommersieel nie baie suksesvol was as uitvoerende kunstenaar nie, het die albums wat hy in sy leeftyd uitgereik het, 'n nuwe rigting in Afrikaanse musiek ingelui en word dit vandag as van die invloedrykstes in die taal se musiekgeskiedenis beskou. Tientalle verwerkings van sy komposisies is sedertdien deur verskeie ander Afrikaanse kunstenaars opgeneem en ’n hele paar het huldeblyk-albums aan hom opgeneem.
Greg Vaughan
Greg Vaughan (gebore 15 Junie 1973) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse General Hospital (1963), Days of Our Lives (1965), The Young and the Restless (1973), en Charmed (1998).
Koos du Plessis
Du Plessis is in die vroeë oggendure van Sondag 15 Januarie 1984 in 'n motorongeluk op die ou Krugersdorppad oorlede, nadat sy Volkswagen Kewer op ’n laagwaterbrug by Knoppieslaagte naby Centurion die pad byster geraak het terwyl hy ná middernag op pad was na Nick Taylor, sy musiekregisseur.
Loopbaan as joernalis
Hierna word hy in 1967 koerantman wat vir die res van sy werkloopbaan as joernalis, subredakteur en nuusredakteur by verskeie publikasies werk. Hy woon eers in Springs by sy ouers en werk in Johannesburg by Die Vaderland. Later trek hy egter na ’n woonstel in Joubertpark in Johannesburg. Hy is op 22 Junie 1969 getroud met Mornay du Plessis van Standerton, wat hy reeds in 1964 in Pretoria op universiteit ontmoet het. Sy is die tweede oudste dogter van die bekende pastoor Justus du Plessis van die Apostoliese Geloofsending. Hulle het ’n kort wittebrood in Europa onderneem. Daarna gaan woon hulle in Amanzimtoti in Natal, waar Koos in 1970 by Die Nataller werk as nuusredakteur en hoofsubredakteur en later bevorder word tot adjunkredakteur, en Mornay skoolhou. Aan die einde van 1971 reis hulle deur Europa en besoek onder andere Frankryk, Spanje, Nederland en Duitsland. Die idee was eintlik om ’n baie langer reis te onderneem, maar Koos word baie siek en hulle keer eerder terug huis toe. Dan woon hulle vanaf 1972 in Randburg, waar Koos weer by Die Vaderland werk. In hierdie tyd skryf hy deeltyds in by die Universiteit van die Witwatersrand en verwerf ’n B.A. Honneurs-graad in Afrikaans-Nederlands.
Teen die einde van 1972 kry hy ’n aanstelling by Oggendblad in Pretoria, waar hy uiteindelik vir ’n dekade sou werk as subredakteur, nuusredakteur en hoofsubredakteur. Hulle woon eers in ’n woonstel in Sunnyside, maar in 1973 met die geboorte van Irma, hulle eerste dogter, bou hulle ’n huis in Wierdapark, ’n voorstad van Centurion naby Pretoria, waar hy tot met sy dood woon. Hier word sy ander twee dogters, Karien en Karla, in onderskeidelik 1974 en 1975 gebore. Karla volg in haar vader se voetspore en neem verskeie CD's op. In 1983 sluit hy as subredakteur aan by Die Transvaler.
Loopbaan as sanger
Reeds as jong seun toon hy groot aanleg vir musiek en bespeel sy ouma se traporreltjie, wat later ’n ereplek in sy eie huis gekry het. In standerd agt wend hy ’n poging aan om musiekles te neem, maar die musiekonderwyser ontmoedig sy ma omdat dit volgens hom ’n mors van geld sou wees! As student ontdek hy die kitaar, wat sy gunsteling instrument sou word en bemeester met die hulp van ’n vriend die drukke. Hy onderskei hom as liedjieskrywer van formaat, wat veral met sy trefferliedjie Kinders van die wind (gesing deur Laurika Rauch) bekendheid verwerf. Dit word die temalied vir die televisiereeks Phoenix en Kie, haal die Duitse en Franse trefferslyste en word deur verskeie kunstenaars reg oor die wêreld opgeneem, onder andere deur Richard Clayderman. Koos skryf reeds liedjies tydens sy studentejare aan die Pretoriase Onderwyskollege en Kinders van die wind is reeds in 1968 geskryf
1975–79: Eerste blootstelling
In 1975 het Karl Theunissen, ’n vriend van Du Plessis, ’n kassetopname van laasgenoemde se musiek na Nick Taylor geneem. Taylor was die bestuurder van die onafhanklike platemaatskappy Incline House-musiek en het ’n tuisateljee gehad. Twee jaar later het Du Plessis op die televisie-program Perspektief (met Theunissen as regisseur) drie van sy liedjies gesing en dit opgevolg met nog optredes op die program Musiek en Liriek. 'n Reeks konserte in Die Laager by die Markteater in Johannesburg het gevolg.
1979–84: Suid-Afrika neem kennis
Die TV-regisseur Katinka Heyns was in 1979 op soek na ’n temaliedjie vir haar komende reeks Phoenix en kie. Sy het Du Plessis se liedjie Kinders van die wind (wat toe reeds tien jaar vantevore geskryf is) ontdek en besluit om dit te gebruik. Sy het egter besluit om ook drie ander liedjies van Du Plessis (Sprokie vir 'n stadskind, Skielik is jy vry en Somer is verby) by die reeks in te sluit wat, tesame met die temaliedjie, almal deur Laurika Rauch gesing is. Phoenix en kie was die deurbraak wat beide Du Plessis en Rauch nodig gehad het om hul loopbane van die grond af te kry. Rauch het twee weke later ’n kortspeler van Kinders van die wind uitgereik wat sewe weke later goue status bereik het
Na die sukses van die reeks het Taylor en Du Plessis in dieselfde jaar begin om aan laasgenoemde se eerste album, met die titel Skadu's teen die muur te werk. Die album is in 1980 uitgereik. Behalwe vir die vier liedjies wat in Phoenix en kie gebruik is, het die album verskeie ander liedjies ingesluit wat later ewe bekend geword het, soos die titelsnit, Herman (’n ode aan 'n afgestorwe vriend), Op die pad na Nooitgedacht en As jy my kon volg. Laasgenoemde is na sy dood hermeng met ’n opname van sy dogter Karla, sodat sy en haar pa 'n postuum-"duet" kon sing. Die album Skadu's teen die muur is benoem as Afrikaanse Langspeler van die Jaar tydens Springbok Radio se SARI-toekennings en Kinders van die wind het die SARI-toekenning vir Liedjie van die Jaar ontvang.
Skryfwerk
Die lirieke van sy bekendste liedjies word in die bundel Kinders van die wind gepubliseer. T.T. Cloete beskou hierdie werk soos volg: “In sy soort is die werk van Koos du Plessis goed, en in sy direktheid en eenvoud is dit beter poësie as baie van die hooggestemde verse wat wil deurgaan vir die poësie”. Sy temas is verganklikheid, menslike verhoudings se dinamiek en broosheid en die krag van herinneringe en drome, terwyl hy deurentyd ’n skerp insig wys in die menslike kondisie.
Na sy dood verskyn daar in 1985 ’n versameling van sy nagelate verse, Om jou verlaas te groet en in 1995 ’n verdere versameling onder die titel Skink nog ’n uur in my glas, wat beide lirieke en gedigte insluit. Al sy voorheen gepubliseerde liedjies en verse, plus ’n groot aantal wat voorheen ongepubliseer was, word saamgevat in die versamelbundel van sy werk wat onder die titel Erfdeel gepubliseer word. Hierdie bundel bevat ook ’n voorwoord deur die samesteller, sy dogter Irma du Plessis, en ’n oorsig oor sy lewe en musiek deur Andries Bezuidenhout.
Sy verse word opgeneem in verskeie versamelbundels, waaronder Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Die dye trek die dye aan en Goudaar.
Sy kortverhaal Om ’n misdaad te skep word in die Februarie 1980 uitgawe van Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer.
Eerbewyse
Met 25 000 verkope van Kinders van die wind verower hy in 1979 ’n goue plaat en word dan ook die eerste komponis wat so ’n toekenning verwerf, aangesien goue plate gewoonlik slegs aan uitvoerende kunstenaars toegeken word. In 1980 ontvang Koos ook ’n Sarie-toekenning vir Kinders van die wind as Die Liedjie van die Jaar. In 2013, in ’n omvattende en landwye veldtog wat deur Maroela Media aangebied is, word Kinders van die wind aangewys as die grootste Afrikaanse liedjie van alle tye.
In 1982 word sy tweede album As almal ver is, benoem vir ’n Sarie-toekenning as Afrikaanse Langspeler van die Jaar.
Op 9 Augustus 1983 kry hy ’n oorkonde van die Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging (ATKV) uit erkenning vir sy bydrae tot die bevordering van die Afrikaanse taal en kultuur.
Na sy dood word daar op verskeie maniere hulde gebring aan hom. Verskeie kunstenaars neem van sy liedjies op en Johannes Kerkorrel en Piet Smit stel albums vry waarop hulle slegs sy liedjies sing. ’n Dokumentêre televisieprogram oor sy lewe, Koos Doep – Kind van die wind word vervaardig en in 1986 uitgesaai. In 1987 word die album Koos se plaat – ’n Huldeblyk aan Koos du Plessis deur Nick Taylor, Lucas Maree, Jannie du Toit en Coenie de Villiers opgeneem en in 2004 verskyn die album Koos du Plessis: 20 jaar later, waarop kunstenaars soos Laurika Rauch, Theuns Jordaan, Matthys Roets, Lucas Maree, Johannes Kerkorrel, Dozi, Amanda Strydom, Jannie du Toit, Karla du Plessis en Steve Hofmeyr van sy liedjies vertolk. ’n Musikale produksie van sy liedjies, Skadu’s teen die muur, word onder die regie van Stephan Bouwer vanaf 1992 vir etlike jare gereeld opgevoer deur Jannie du Toit, Christa Steyn, Marié du Toit en Anna Davel.
P.G. du Plessis skryf die musiekteaterstuk Nagkantoor oor sy lewe wat in 2004 by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees en daarna op verskeie plekke in die land opgevoer word. ’n Album van hierdie drama word ook vrygestel. In 2004 kry hy postuum die Huisgenoot-Skouspel-toekenning vir lewenslange bydrae tot Afrikaanse musiek.
Ook in Nederland maak sy liedjies opslae wanneer dit daar ontdek word en in 2009 word ’n CD met Nederlandse vertalings en vertolkings daarvan deur van Nederland se bekendste sangers vrygestel.
Du Plessis was ’n lidmaat van die Gereformeerde kerk Wierdapark in Centurion en is uit dié kerk begrawe.
Wildstropery
Sedert die 1980's word die term "stropery" ook gebruik om te verwys na die onwettige oes van wilde plantspesies. In landbouterme word die term "stropery" ook toegepas op die verlies van grond of gras deur die skadelike werking van die pote van vee, wat die beskikbaarheid van produktiewe grond kan beïnvloed deur besoedeling van afloopwater en welsynsprobleme vir kuddevee. Om vee te steel word geklassifiseer as diefstal, nie stropery nie.
In 1998 het omgewingswetenskaplikes van die Universiteit van Massachusetts Amherst die konsep van stropery as 'n omgewingsmisdaad voorgestel, wat enige aktiwiteit as onwettig omskryf wat in stryd is met die wette en regulasies wat ingestel is om hernubare natuurlike hulpbronne te beskerm, insluitend die onwettige oes van wilde diere met die opset om te besit, vervoer, verbruik of verkoop asook die gebruik van liggaamsdele. Hulle beskou stropery as een van die mees ernstige bedreigings vir die oorlewing van plant- en dierebevolkings. Wildbioloë en bewaringsbewustes beskou stropery as 'n nadelige uitwerking op biodiversiteit binne en buite beskermde gebiede namate die bevolkings van die natuur afneem, spesies plaaslik uitgeput word en die funksionaliteit van ekosisteme versteur word.
Afrika
Stephen Corry, direkteur van die menseregte-groep Survival International, het aangevoer dat die term "stropery" soms gebruik word om die tradisionele bestaansmeganismes van inheemse bevolking te kriminaliseer en om te verhoed dat hulle op hul voorvaderlike lande jag wanneer hierdie lande verklaar word as slegs wildtuine. Corry voer aan dat parke soos die Sentraal-Kalahari-wildreservaat tot voordeel van buitelandse toeriste en safarigroepe bestuur word, ten koste van die lewensbestaan van stamme soos die Kalahari- boesman.
In landelike gebiede in Afrika is die gebrek aan werkgeleenthede en 'n beperkte potensiaal vir landbou en veeproduksie die belangrikste motiewe vir stropery. Arm mense vertrou op natuurlike hulpbronne vir hul voortbestaan en genereer kontantinkomste deur die verkoop van wildsvleis, wat hoë pryse in stedelike sentrums lok. Liggaamsdele van die natuurlewe is ook in aanvraag vir tradisionele medisyne en seremonies. Die bestaan van 'n internasionale mark vir gestroopte wilde diere impliseer dat goed georganiseerde bendes van professionele stropers kwesbare gebiede binnekom om te jag, en misdaadsindikate organiseer die handel in liggaamsdele deur wild deur 'n komplekse onderlinge netwerk met markte buite die onderskeie lande van oorsprong. Gewapende konflik in Afrika is gekoppel aan verskerpte stropery en agteruitgang van wild in beskermde gebiede, wat waarskynlik die ontwrigting van tradisionele lewensbestaan weerspieël, wat veroorsaak dat mense alternatiewe voedselbronne soek.
In 'n studie wat in Tanzanië onderneem is deur twee wetenskaplikes, by name Paul Wilfred en Andrew Maccoll, is ondersoek ingestel na waarom die mense in Tanzanië sekere spesies gestroop het en wanneer dit meer waarskynlik is om dit te doen. Hulle het besluit om onderhoude te voer met mense uit verskeie dorpe wat naby die Ugalla-wildreservaat gewoon het. Om seker te maak dat die onderhoud en die resultate daarvan onbevooroordeeld was, het hulle willekeurig verskillende dorpe en verskillende gesinne uit elke dorp gekies om onderhoude mee te voer.
Een van die belangrikste redes vir wildstropery is vir sg. bosvleis, wat verbruik word van nie-makgemaakte diersoorte uit allerhande klasse soos soogdiere of selfs voëls. Gewoonlik word bosvleis as 'n deel van stropery beskou as gevolg van die jag van diere, ongeag die wette wat sekere soorte diere beskerm Stropers jag bosvleis vir verbruik sowel as vir kontantwins.
Die gevolgtrekking van die studie was dat baie gesinne meer bosvleis sou verbruik as daar nie proteïen-alternatiewe soos vis was nie, en hoe verder die families van die reservaat af woon, hoe minder waarskynlik sou hulle onwettig vir wildsvleis jag. Gesinne was ook meer geneig om te jag vir vleis net voor die oesseisoen en tydens swaar reën, omrede daar voor die oestyd nie veel landbouwerk te doen is nie, en swaar reënval die mense se spore verberg, wat dit vir stropers makliker maak om met hul misdade weg te kom.
Armoede blyk 'n groot stukrag te wees om mense te laat stroop, iets wat beide inwoners in Afrika en Asië beïnvloed. In Thailand bestaan daar byvoorbeeld anekdotiese verhale oor die begeerte na 'n beter lewe vir hul kinders, wat landelike stropers daartoe lei om die risiko te waag om te stroop, selfs al hou hulle nie daarvan om die natuurlewe te vernietig nie.
'n Ander groot oorsaak van stropery is te danke aan die kulturele groot aanvraag na wildsprodukte, soos ivoor, wat in China as simbole van status en welvaart gesien word. Volgens Joseph Vandegrift het China in die een-en-twintigste eeu 'n buitengewone styging in die vraag na ivoor beleef weens die ekonomiese oplewing wat meer middelklas-Chinese in staat gestel het om 'n hoër koopkrag te hê wat hulle aangespoor het om hul nuutgevonde rykdom met ivoor te wys, 'n seldsame kommoditeit sedert die Han-dinastie.
In China is daar probleme met die bewaring van wild, veral met betrekking tot tiere. Verskeie skrywers het saamgewerk aan 'n stuk met die titel "Openbare houding jeens tierboerdery en tierbewaring in Beijing, China", waarin hulle die opsie ondersoek of dit 'n beter beleid sou wees om tiere op 'n plaas groot te maak of om dit in 'n habitat van wildbewaarders te plaas. spesies. Met 'n opname onder 1 058 inwoners van Beijing, China, met 381 universiteitstudente en die ander 677 gewone burgers, het hulle die openbare mening oor tiere en bewaringspogings probeer beoordeel. Daar is vrae gevra oor die waarde van tiere in die verhouding met ekologie, wetenskap, opvoeding, estetisisme en kultuur. Daar is egter een rede waarom tiere nog steeds in aanvraag is in onwettige handel: kultureel is dit steeds statussimbole van rykdom vir die hoër klas, en daar word steeds gedink dat hulle misterieuse medisinale en gesondheidseffekte het.
Effek van stropery
Tradisionele Chinese medisyne bevat bestanddele van alle plante, die blare, stam, blomme, wortels en bestanddele van diere en minerale. Die gebruik van dele van bedreigde spesies (soos seeperde, renosterhorings en tierbene en kloue) het kontroversie geskep en tot 'n swart mark van stropers gelei. Die diepliggende kultuuropvattings in die sterkte van die tierdele kom so algemeen in China en ander lande in Oos-Asië voor dat beskermingswetgewing vir selfs bedreigde spesies soos die Sumatraanse tier nie daarin slaag om die vertoon en verkoop van hierdie items op oop markte te stop nie, aldus 'n 2008-verslag van TRAFFIC. Populêre "medisinale" tierdele van gestroopte diere sluit in tier-geslagsdele, wat kultureel geglo word om viriliteit te verbeter, en tieroë.
Renosterbevolkings word uitgewis weens die vraag in Asië (vir tradisionele medisyne en as 'n luukse item) en in die Midde-Ooste (waar horings as versiering gebruik word). 'n Groot toename in die vraag na renosterhoring in Viëtnam word toegeskryf aan gerugte dat die horing kanker genees, al het die gerug geen basis in die wetenskap nie. Onlangse pryse vir 'n kilogram gekneusde renosterhoring het tot $ 60 000 gestyg, duurder as 'n kilogram goud. Viëtnam is die enigste land wat bakkies vervaardig vir die maal van renosterhoring.
Ivoor, wat 'n natuurlike materiaal van verskeie diere is, speel 'n groot rol in die handel met onwettige dieremateriaal en stropery. Ivoor is 'n materiaal wat gebruik word om kunsvoorwerpe en juweliersware te skep. China is 'n verbruiker in die ivoorhandel en sorg vir 'n beduidende hoeveelheid ivoorverkope. In 2012 het The New York Times berig oor 'n groot oplewing in ivoorstropery, met ongeveer 70% van alle onwettige ivoor wat na China versend is.
Pels en hare is ook natuurlike materiaal gesog by stropers. 'n Gamsbart, letterlik verkleurde baard, 'n haardos wat tradisioneel gedra is as versiering op trachten-hoede in die alpiese streke van Oostenryk en Beiere is voorheen gedra as 'n jag- en strooptrofee. In die verlede is dit uitsluitlik gemaak van borshare van 'n chamois-anteloop.
Anti-stroperypogings
Daar is wêreldwyd verskillende pogings om teen stropery te werk.
TRAFFIC bring baie van die stropersgebiede en mensehandelroetes aan die lig, en help om die smokkelroetes wat die stropers gebruik om die ivoor in gebiede met 'n groot aanvraag, veral Asië, te bekamp.
Tot soveel as 35 000 Afrika-olifante word jaarliks geslag om die vraag na hul ivoortande te bevredig. Hierdie ivoor word dan gebruik in juweliersware, musiekinstrumente en ander snuisterye.
Lede van die Rhino Rescue Project het 'n tegniek geïmplementeer om renosterstropery in Suid-Afrika te bekamp deur 'n mengsel van onuitwisbare kleurstof en 'n parasietdoder in die horings van die diere te spuit, wat die horings onaantreklik vir kopers maak. Aangesien renosterhoring van keratien gemaak is, meen voorstanders hiervan dat die prosedure pynloos vir die dier is. 'n Ander strategie wat gebruik word om renosterstropers in Afrika teë te staan, word RhODIS genoem. Dit is 'n databasis wat inligting stoor oor renoster-DNS van gekonfiskeerde horings en ander goedere wat onwettig verhandel word, asook DNS wat van stropery verkry is. RhODIS kruisverwys die DNS as dit soek na ooreenkomste; as 'n ooreenkomste gevind word, word dit gebruik om die stropers op te spoor. Africa's Wildlife Trust wil Afrika-olifantbevolkings beskerm teen stropery-aktiwiteite in Tanzanië. Die jag na ivoor is in 1989 verbied, maar die stropery van olifante duur voort in groot dele van Afrika wat deur ekonomiese agteruitgang getref word. Die Internasionale Anti-Poaching Foundation het 'n gestruktureerde militêre benadering tot bewaring, die gebruik van taktiek en tegnologie wat gewoonlik vir die slagveld gereserveer is. Die stigter Damien Mander is 'n voorstander van die gebruik van militêre toerusting en taktieke, insluitend onbemande lugvoertuie, vir militêre styl teenstropery-operasies. Sulke benaderings in die militêre styl is gekritiseer omdat hulle nie die onderliggende redes vir stropery opgelos het nie, maar om nie die rol van wêreldwye handelsnetwerke of die voortdurende vraag na diereprodukte aan te pak nie. In plaas daarvan lei hulle tot 'n dwang-, onregverdige en teenproduktiewe benadering tot natuurbewaring.
In 2013 dring die Minister van Natuurlike Hulpbronne en Toerisme in Tanzanië aan dat stropers op die visier geskiet word in 'n poging om die massamoord van olifante te stuit. Sedert Desember 2016 word polisie-eenhede teen stropery in Namibië toegelaat om stropers aan die brand te steek as daar op hulle gevuur word. Die regering van Botswana het in 2013 'n 'shoot-to-kill'-beleid teen stropers aangeneem as 'n wettige bewaringsstrategie en 'n noodsaaklike euwel, wat stropery verminder het tot die punt dat dit feitlik nie bestaan in die land nie, en dat buurlande soos Suid-Afrika ook soortgelyke maatreëls moet tref om wild van uitsterwing te red. In Mei 2018 het die Keniaanse regering aangekondig dat stropers die doodstraf in die gesig staar, aangesien boetes en lewenslange gevangenisstraf hul "nie genoeg afgeskrik het om stropery te bekamp nie, vandaar die voorgestelde stywe vonnis". Menseregte-organisasies is gekant teen die skuif, maar advokate van die natuurlewe ondersteun dit. Save the Rhino, 'n organisasie wat 'n organisasie in die natuurlewe vir die natuurlewe van die Verenigde Koninkryk het, sê in Kenia is 23 renosters en 156 olifante tussen 2016 en 2017 deur stropers doodgemaak. Vanaf Maart 2019 word die maatreël vinnig op die been gebring vir implementering deur Keniaanse wetgewers.
Groot hoeveelhede ivoor word soms vernietig as 'n verklaring teen stropery. In 2013 was die Filippyne die eerste land wat hul nasionale ivoorvoorraad vernietig het. In 2014 het China gevolg en ses ton ivoor verpletter as 'n simboliese verklaring teen stropery.
Volgens Frederick Chen is daar twee hoofoplossings wat die aanbodkant van hierdie stroperprobleem sal aanval om die gevolge daarvan te verminder: die handhawing en implementering van meer beleid en wette vir bewaring en deur plaaslike gemeenskappe aan te moedig om die natuurlewe rondom hulle te beskerm deur meer grondregte te gee.
In Viëtnam is daar beslag gelê op renosterhorings wat in gips omsluit is, wat in die Verenigde Arabiese Emirate verhandel word. Ondanks die verbod op die handel sedert die 1970's, het die stroperyvlak van renosterhorings die afgelope dekade gestyg, wat die renosterbevolking tot 'n krisisvlak gebring het.
Stropery het baie oorsake in beide Afrika en China. Die kwessie van stropery is nie maklik om op te los nie, aangesien tradisionele metodes om stropery teë te werk nie die armoede in ag geneem het wat sommige stropers aanlok nie, en die wins gemaak deur sindikate met georganiseerde misdaad wat onwettige mensehandel bedryf. Bewaringsbewustes hoop dat die nuwe opkomende multilaterale benadering, wat die publiek, bewaringsgroepe en die polisie insluit, suksesvol sal wees vir die toekoms van hierdie diere.
Flamink
Flaminke is vantevore onder die biologiese orde van Ooievaaragtiges (Ciconiiformes) ingedeel. Tans word hulle egter in 'n eie orde, die Phoenicopteriformes geplaas. Die familie bestaan uit 6 spesies.
Oostelike Verbypad
Die Oostelike Verbypad is 'n snelweg in Johannesburg, Suid-Afrika, en dra die N3 nasionale pad oos om Johannesburg. Die snelweg het ten minste vier bane oor sy lengte. Die verbypad begin by die Buccleuchwissellaar as die N3 nasionale pad; aan die anderkant van die wissellaar is die Westelike Verbypad. Die verbypad hou suidoos, gaan deur Marlbororylaanwissellaar waar dit ook die Gautreinspoor kruis. Die verbypad hou steeds suidoos, gaan deur die Londonwegwissellaar langs Alexandra verby, deur die Modderfontein- en Edenvalewissellaars en swaai dan suid. Dit gaan deur die Linksfieldwegwissellaar en deur die Gillooly's-wissellaar. Hier begin die N12 nasionale pad wat ooswaarts hou Witbank se kant toe. Die verbypad gaan deur die Bedfordviewwissellaar en dan deur die Geldenhuyswissellaar waar die M2 motorweg gekruis word. Die verbypad gaan dan deur die Elandswissellaar waar die N3 wegswaai en net daarna word die N17 gekruis. Die verbypad word nou die Suidelike Verbypad.
R345 (Suid-Afrika)
Die R345 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat die R351-streeksroete by Cathcart met die R72-provinsiale pad verbind via Hogsback, Alice en Peddie. Die roete begin waar dit van die R351 aftak, net buite Cathcart en suidwes gaan. Dit gaan deur Hogsback en dan oor die Hogsbackpas. Dit deel die R63 vir 9.6 km deur Alice voor dit suidoos gaan. Die roete gaan verby Fort Willshire se afdraai, deur die nedersetting Breakfastvlei, kruis die N2-nasionale pad in Peddie en sluit by die R72 aan net voor Bell waar dit ophou.
Matthew Betz
Matthew Betz (13 September 1881 – 26 Januarie 1938) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Unholy Three (1925), The Big House (1930), Soul of the Slums (1931), en The Big Chance (1933).
Kendrew
Kendrew is 'n gehuggie in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Dit is geleë in die Kamdeboostreek, op die noordelike oewer van die Sondagsrivier waar dié rivier en die Kamdeboorivier saamvloei. Lusern en vrugte is van die belangrikste gewasse wat hier verbou word. Graaff-Reinet is noord van die dorpie.
Erica prolata
Erica prolata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap. Hier kom dit voor van Kaap Infanta tot by Stilbaai en in die binneland tot by Swellendam. Daar is moontlik vyf subpopulasies oor waarvan slegs die een in die Nasionale Bontebokpark beskerm word. Die ander subpopulasies se habitat neem af as gevolg van indringerplante soos die rooikrans en landbou aktiwiteite.
Gossip
Gossip (voorheen The Gossip) is 'n drieledige Amerikaanse indierockgroep wat uit voorsangeres Beth Ditto, kitaarspeler Brace Pain en tromspeler Hannah Blilie bestaan. Die groep was relatief onbekend totdat hulle sukses behaal het met hul derde ateljeealbum, Standing in the Way of Control.
Ned Vaughn
Ned Vaughn (gebore 20 November 1964) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Hunt for Red October (1990), Apollo 13 (1995), Courage Under Fire (1996), en Life (1999).
Sneeuwitreier
Die Sneeuwitreier (Egretta thula) is 'n voël en swerwer wat selde in Suid-Afrika voorkom. Die voël is 56 – 60 cm groot en weeg 350 - 450 g. Hulle kom natuurlik voor in Amerika.
Sneeuwitreiers is al twee keer gevind in Kaapstad. Die eerste keer dat dié mediumgrootte reier in Suid-Afrika gesien is, was in 2002 by Zandvlei in Muizenberg. Die tweede Sneeuwitreier is op die 8ste Junie 2015 opgemerk in die Swartrivier by die afrit na Berkeley-weg op die M5.
In Engels staan die voël bekend as Snowy egret.
Vereenvoudigde Chinese karakters
Vereenvoudigde Chinese karakters (vereenvoudigde Chinees: 简体字, tradisionele Chinees: 簡體字, pinyin: Jiǎntǐzì) is gestandardiseerde Chinese karakters wat deur die Sjiandai Hanju Tongjong Zibiao (Lys van karakters wat algemeeen in Moderne Chinees gebruik word) vir gebruik in Vastelandse China voorgeskryf word. Tesame met tradisionele Chinese karakters is dit een van die twee standaard karakterversamelings vir hedendaagse geskrewe Chinees. Die regering van die Volksrepubliek China in Vastelandse China bevorder sedert die 1950's die ingebruikname van die vereenvoudigde karakters in 'n poging om geletterdheid te verbeter. Vereenvoudigde Chinese karakters word amptelik in die Volksrepubliek China en in Singapoer gebruik.
Vereenvoudigde Chinese karakters staan amptelik as 简化字 (tradisionele Chinees: 簡化字, pinyin: Jiǎnhuàzì) en informeel as 简体字 (tradisionele Chinees: 簡體字, pinyin: Jiǎntizì) bekend. Mao Zedong stel in 1952 in 'n neutedop die twee parallelle doelwitte van die vereenvoudigingsproses: dat die proses van vereenvoudiging beide die strukturele vereenvoudiging van karaktervorme sowel as die aansienlike verkleining van die totale aantal gestandardiseerde Chinese karakters moes behels.
Tradisionele Chinese karakters word vandag in Hongkong, Macau, en Taiwan (Republiek China) gebruik. Chinese diaspora gebruik gewoonlik tradisionele karakters, maar vereenvoudigde karakters word algemeen onder Vastelandse Chinese emigrante gebruik.
Vereenvoudigde karaktervorme is geskape deur die aantal stroke te verminder en die vorme van 'n aansienlike deel van tradisionele Chinese karakters te vereenvoudig. Sommige vereenvoudigings is op gewilde kursiewe vorme wat grafiese of fonetiese vereenvoudigings van die tradisionele vorme behels het, gebaseer. Sommige karakters is vereenvoudig deur reëlmatige reëls toe te pas, soos byvoorbeeld deur alle voorvalle van 'n sekere komponent met 'n vereenvoudigde weergawe van daardie komponent te vervang. Variantkarakters met dieselfde uitspraak en identiese betekenis is tot een gestandardiseerde karakter, gewoonlik die eenvoudigste van die variante, gereduseer. Uiteindelik is vele karakters ongeskonde deur die vereenvoudingsproses gelaat, en is dus identies aan die tradisionele Chinese ortografie.
'n Tweede ronde van vereenvoudiging is in 1977 uitgevaardig, maar is later weens 'n aantal redes teruggetrek. Die Chinese regering het egter nog nie amptelik die doelwit van verdere toekomstige vereenvoudiging laat vaar nie. In Augustus 2009 het die Volksrepubliek China begin om openbare terugvoer oor 'n gewysigde lys van vereenvoudigde karakters in te samel. 关于《通用规范汉字表》公开征求意见的公告. Bladsy oor die lys op die Staatstaalkommissie se webwerf, insluitende 'n skakel na 'n pdf-lêer van die lys. Besoek op 2009-08-18.
Erica propendens
Erica propendens is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap. Hier kom dit vanaf die Hottentots-Hollandberge tot by die Kleinrivierberge voor. Daar is vyf subpopulasies bekend maar drie is reeds uitgewis deur indringerplante en landbou aktiwiteite. Die ander twee subpopulasies is gefragmenteer en word bedreig deur indringerplante.
Natuurlike taal
Volgens die taalfilosofie, is ŉ natuurlike taal (of gewone taal) enige taal wat op ŉ nie-vooraf-beraamde wyse tot stand kom as gevolg van die menslike intellek se ingebore vermoë tot taal. ŉ Natuurlike taal word algemeen gebruik vir kommunikasie, en kan gepraat word, met gebare gewys word, of geskryf word. Natuurlike taal word onderskei van kunsmatige tale en formele tale soos programmeertale of die "tale" gebruik in die studie van formele logika, veral wiskundige logika.