cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1974
Toewysing
Wes-Duitsland is op 6 Julie 1966 in Londen, net voor die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1966 in Engeland, deur FIFA gekies as gasheer vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1974. Die enigste ander kandidaatland was Spanje, maar nadat dié land die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1982 toegewys is, het Spanje voor die stemming hulself onttrek. Gelyktydig is die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1978 aan Argentinië toegewys.
Reeds drie maande vroeër, op 16 April 1966, is die Beierse hoofstad München as gasheer vir die Olimpiese Somerspele 1972 aangewys. Die jaar 1966 was sodoende ’n deurbraak in die Wes-Duitse sportdiplomatie, aangesien 21 jaar ná die einde van die Tweede Wêreldoorlog en die Nasionaal-Sosialistiese heerskap ’n Duitse staat weer as waardig beskou is om twee van die vernaamste internasionale sportkompetisies aan te bied.
Kwalifisering
Die gasheer Wes-Duitsland en die verdedigende kampioen Brasilië het regstreeks vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1974 gekwalifiseer. Van die 14 oorblywende plekke is agt vir nasionale sokkerspanne van UEFA (Europa) gereserveer, twee vir CONMEBOL (Suid-Amerika), asook een elk vir CAF (Afrika) en CONCACAF (Karibiese gebied, Noord- en Sentraal-Amerika). Twee plekke is tydens uitspeelwedstryde tussen AFC (Asië) en OFC (Oseanië), asook tussen UEFA en CONMEBOL beslis.
Viking 1
Landingstuig
Die eerste foto van die oppervlakte is binne 25 sekondes na die landing na die aarde gestuur en het ongeveer vier minute geneem. Gedurende die tyd het die landingstuig homself geaktiveer; die hoëwins antenne is gerig na die aarde vir direkte kommunikasie en 'n arm is ontplooi waarop al die weer sensors gemonteer is. Gedurende die volgende sewe minute is die tweede beeld met 'n 300° panoramiese uitsig (sien onder) is geneem. Die volgende dag is die eerste kleurfoto van die oppervlakte van Mars geneem. Die seismometer het geweier om te ontplooi en 'n arm wat monsters moes optel se sluitpen het vasgesit en is eers na vyf dae uitgeskud. Die res van die instrumente het reg gefunksioneer. Die landingstuig kon op twee maniere data na die Aarde stuur, 'n herlei skakel via die wenteltuig en terug en daar was ook die direkte skakel na die Aarde. Die data vermoë van die skakel via die wenteltuig is tien groter as die direkte skakel.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1974
Kwalifiserende spanne
[[Lêer:Qualification for the 1974 FIFA World Cup.png|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
]]
Stadions
Wedstryde is in die volgende stede gespeel:
Formaat
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1974 is oor 25 dae tussen 16 verskillende nasies oor 38 wedstryde uitgespeel. Dit het op 13 Junie 1974 op die Waldstadion in Frankfurt am Main met ’n wedstryd tussen die verdedigende kampioen Brasilië en Joego-Slawië afgeskop. Die toernooi het geëindig by die Olympiastadion in München op 7 Julie met die eindstryd tussen Nederland en Wes-Duitsland, waartydens die gasheer die Sokker-Wêreldbekertrofee ingepalm het.
Kalender
Die volgende tabel dui die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1974 se daaglikse program aan. ’n Pers blokkie dui op wedstryde tydens die eerste rondte, ’n siaan blokkie op die tweede rondte, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Groepfase
Klassifisering binne elke groep was gegrond op die volgende puntestelsel:
Aan die einde van die groepfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vierde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee top spanne wat na die tweede rondte deurgedring het. As twee spanne gelyk op punte was, is die rangorde deur hul aantal aangetekende doele bepaal.
Tweede rondte
Die tweede rondte het uit twee groepe met vier spanne elk bestaan, waartydens elke span een wedstryd teen elk van die ander spanne gespeel het. Die boonste span in elke groep het na die eindstryd deurgedring, terwyl die naaswenner in albei groepe in die klein finale ontmoet het.
Beide die eindstryd en die kein finale moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná negentig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om die wenner te bepaal. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, 15 minute in elke rigting. As daar steeds nie ’n wenner was ná 120 minute nie, is die wenner van die klein finale deur ’n strafskopkompetisie bepaal. Die eindstryd sou ná ’n gelykopuitslag binne enkele dae herhaal word en eers daarna sou dit deur ’n strafskopkompetisie beslis word.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die eerste en die tweede rondte met die aansluitende eindstryd. Die loting is op 5 Januarie 1974 in die Große Sendesaal des Hessischen Rundfunks in Frankfurt am Main gehou.
Eerste rondte
16 spanne het aan die eerste rondte deelgeneem. Die boonste twee spanne in elke groep het na die tweede rondte deurgedring. In die tweede rondte het net die boonste span van albei groepe in die eindstryd verskyn en die tweede span van albei groepe in die klein finale om die derde plek.
Meeste doele aangeteken
Meeste doele aangeteken:
Martjie Bosman
Skryfwerk
“Toevallige tekens ” is haar tweede digbundel, waar die titel aandui dat daar fyn spoor gesny word agter tekens aan om eindelik by die eindbestemming te kom, wat dan ook die chronologiese struktuur van die bundelafdelings verduidelik. Die eerste afdeling bevat gedigte oor die verwoesting van geweld en armoede op veral vroue en kinders in lande soos Mosambiek en Rwanda. Afdeling twee is nader aan die huis met voorbeelde van bedreigings in Suid-Afrika, waar misdaad, geweld, padwoede en dergelike gebeurtenisse die inwoners terroriseer. Afdeling drie bring hoofsaaklik mooi en rustige herinneringe van die verblyf op ’n rustige dorp, terwyl die laaste afdeling kunstenaars, seisoene en tye as tema het. Deur die bundel word dood en verval dus geteken, maar ook sinvolle lewe en onverwagse skoonheid. Hierdie digbundel is in 2011 op die kortlys vir die toekenning van die ATKV-prys vir poësie. Van haar gedigte word in versamelbundels opgeneem, insluitende “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, “Nuwe Stemme 1”, “Land van sonlig en sterre”, “Honderd jaar later” en die omgewingsbundels “Groen” (1990) en “Ons klein en silwerige planeet” (1997). In 2020 word haar gedigte ‘Lemoene’, ‘Les liaisons dangereuses’ en die reeks 'Mosambiekse vlugteling' in Vers en vrou opgeneem.
Sy vertaal “Die boek van alle dinge ” deur Guus Kuijer vanuit Nederlands na Afrikaans. Hoewel dit ’n kinderboek is, spreek die tema van godsdiens en ouers se interpretasie daarvan ook ouer lesers aan. Benewens haar navorsingsverslae vir RGN skryf sy ook artikels wat onder andere in Tydskrif vir Letterkunde verskyn.
Viking 1
Landingstuig
Die landingtuig was toegerus met twee faksimilee kameras, drie analiseerders van metabolisme, groei of fotosintese, 'n gas chromatografiese-massa spektrometer, 'n x-straal fluoor spektrometer, druk, temperatuur en wind snelheid sensors, 'n drie-as seismometer, 'n magneet op 'n monster versamelaar onder visie van die kameras en verskeie ander ingenieurs sensors.
Die landingstuig is in Januarie 1962 die Thomas Mutch Memorial Station genoem ter ere van Thomas A. Mutch, die leier van die Viking span vir verantwoordelik vir die beelde en foto's. Die landingstuig het vir 2245 sols (ongeveer 2306 aarddae of ses jaar) gewerk tot 11 November 1982 toe grondbeheer 'n foutiewe beheersein na die landingstuig gestuur en kontak verloor het. Die beheerseine was veronderstel om nuwe sagteware te laai wat die landingstuig se battery herlaai prosedure sou verbeter het, omrede die battery se kapasiteit versleg het met tyd. Die sagteware het ongelukkig oor die data geskryf wat die antenna gebruik het om sy lyn van sig te bepaal. Pogings om met die landingstuig te kommunikeer oor die daaropvolgende vier maande het misluk, die pogings was gebaseer op wat die beheerspan geskat het die antenne se posisie moes wees. In 2006 het die Mars Reconnaissance Orbiter 'n beeld na die aarde gestuur van die Viking I.
Soektog na lewe
Aan boord van Viking 1 was ook 'n biologiese eksperiment wat ten doel gehad het om bewyse van lewe op Mars te vind. Die biologiese eksperiment het 15,5 kg geweeg en bestaan uit drie substelsels: 'n pirolitiese vrystellings-, gasvrystellings-en gasuitruileksperiment. Die Viking 1 het ook 'n gaschromatograafmassa-spektrometer aan boord gehad wat die samestelling en voorkoms van organiese materiaal in die grond getoets het. Die resultate was interessant en verrassend. Die organiesemateriaal-, pirolitiese en gasuitruilingstoetse was negatief terwyl die gasvrystellingstoets positief was. Die Viking-wetenskaplike Patricia Straat het in 2009 die volgende stelling gemaak:
"Ons gasvrystellingseksperiment het 'n definitiewe positiewe reaksie vir lewe gegee, maar 'n aantal mense het om 'n verskeidenheid redes die stelling gemaak dat die toets 'n vals positief gelewer het." Die meeste wetenskaplikes glo tans dat die resultaat die gevolg was van onorganiese chemiese reaksies van die grond; hierdie beskouing kan verander nadat ys naby die Viking se landingsgebied naby die oppervlak gevind is. Sommige wetenskaplikes glo steeds dat die resultaat die gevolg was van ’n bewys van lewe. Geen organiese chemikalieë is in die grond gevind nie. Tog is in droë gebiede van Antarktika ook geen bespeurbare organiese materiaal nie, maar daar is organismes wat in die rotse lewe. Mars het feitlik geen osoonlaag soos die Aarde nie, dus steriliseer ultravioletlig die oppervlak en produseer hoogs reaktiewe chemikalieë soos peroksiedes wat enige organiese chemikalieë sal oksideer. Perchloraat, wat in Mars se grond gevind is, is ’n sterk oksidant en kon enige organiese materiaal op die oppervlak vernietig het. Indien koolstofgebaseerde lewe op Mars wydverspreid voorkom, sal dit moeilik op die oppervlak oorleef.
Toetsing van algemene relatiwiteit
Gravitasietydvertraging is 'n verskynsel wat voorspel word deur die teorie van Algemene Relatiwiteit, waar die tyd stadiger is in gebiede met 'n laer swaartekragpotensiaal. Wetenskaplikes het die landingstuig gebruik om hierdie hipotese te toets deur radioseine na die landingstig op Mars te stuur en dié tuig opdrag gegee om seine terug te stuur. Soms het die seine naby die son verby beweeg. Wetenskaplikes het bevind dat die waargenome Shapiro-vertragings van die seine ooreenstem het met die voorspellings van Algemene Relatiwiteit
Boom van alle kennis
thumb|220px|Die sondeval, deur [[Lucas Cranach die Ouere. Die boom van alle kennis is regs.]] Die boom van alle kennis (Hebreeus: עֵ֕ץ הַדַּ֖עַת ט֥וֹב וָרָֽע, ʕesˤ hadaʕaθ tˤɔv waraʕ|), in die 1953-vertaling van die Bybel genoem die boom van die kennis van goed en kwaad (Genesis 2:9), is een van twee spesifieke bome in die verhaal van die tuin van Eden in Genesis 2-3, saam met die boom van die lewe.
Verhaal
Genesis 2 vertel dat God die eerste man en vrou in die tuin geplaas het en hulle kon enige vrugte eet, behalwe dié van die boom van alle kennis. Toe ’n slang in Genesis 3 die vrou oorreed om van die verbode vrugte te eet en sy die man ook daarvan laat eet, het God hulle uit die tuin gedryf en dus ’n ewige lewe ontneem.
Die naam in Hebreeus beteken letterlik "goed en kwaad". Dit kan wees wat bekend is as merisme, ’n letterkundige tegniek wat pare woorde met teeenoorgestelde betekenisse saamvoeg om ’n algemene betekenis te skep – die frase "goed en kwaad" kan dan eenvoudig "alles" beteken. Dit word ook aangetref in die Egiptiese uitdrukking "kwaad-goed", wat gewoonlik "alles" beteken. In die Griekse letterkunde gebruik Homeros ook die tegniek toe hy Telemagos laat sê: "Ek wil alles weet, die goed en die kwaad." (Odussee 20:309–310)
As die "boom van die kennis van goed en kwaad" egter beteken die vrugte dra kennis van "alles" oor, dui die frase nie noodwendig op ’n morele begrip nie. Verskeie geleerdes handhaaf dié mening.
In die konteks van ongehoorsaamheid aan God is dit egter nodig om ook ander vertolkings te oorweeg. Robert Alter lê klem op die feit dat, toe God die mens verbied het om van daardie spesifieke boom te eet, Hy gesê het: "Die dag as jy daarvan eet, sterf jy." (Genesis 2:17.) Die Hebreeuse uitdrukking is in ’n vorm wat dikwels in die Hebreeuse Bybel gebruik word om die doodstraf uit te spreek.
Judd Trichter
Judd Trichter is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Big (1988) en in die televisiereeks Justice: By Any Means (2015).
Jeremy Gittins
Jeremy Gittins (gebore 30 Januarie 1956) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent As You Like It (2011) en in die televisiereekse Doctor Who (1963), All in Good Faith (1985), en Keeping Up Appearances (1990).
Henry Otto
Henry Otto (8 Augustus 1877 – 3 Augustus 1952) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Big Tremaine (1916), The River of Romance (1916), A Slave of Vanity (1920), en Dante's Inferno (1924).
Erica passerinoides
Erica passerinoides is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Oos-Kaap en Wes-Kaap. Die plant het uit vyf subpopulasies bestaan, die een by Sneeuberg in die Koudeveldberge is uitgestorwe weens oorbeweiding en indringerplante. Daar is ook populasies by die Katbergpas en die Cata Woudreservaat.
Suid-Afrikaanse Klas NG3 4-6-2T
Die Suid-Afrikaanse Klas NG3 4-6-2T lokomotief is 'n Suid-Afrikaanse smalspoor tenklokomotief van die eerste dekade vanuit die twintigste eeu. Hierdie lokomotiewe is deur die Natalse Regeringspoorweë (NGR) ontwerp.
In 1907 is ses 4-6-2T tenklokomotiewe deur die NGR bestel vir die 156 km Stuartstown-lyn tussen Esperanza en Donnybrook. Die volgende jaar is hulle is in diens gestel. Hulle kry die nommers "3" tot "9" en is as klas "N " geklassifiseer. Toe die lokomotiewe na die Suid-Afrikaanse Spoorweë oorgedra is, is hulle as Klas NG3 geklassifiseer, maar hulle het hul nommers behou.
Sambreel
'n Sambreel is 'n opvoubare afdak, vir die beskerming teen reën of sonlig. Dit word gewoonlik uit buigbare plastiek of seil gemaak, met hout- of metaalribbes, gemonteer op 'n hout-, metaal- of plastiekpaal.
'n Sambreel het 'n meganisme (binne-in die regop paal) waarmee dit oop- en toegemaak word. Op 'n tydstip was daar ook persoonlike sambrele met 'n outomatiese oopskietaksie, wat baie gewild was onder sakelui en ander kantoorpersoneel in die stede.
Japannese slagskip Yamato
Yamato (大和), genoem na die antieke Japannese provinsie van Yamato, was 'n slagskip van die Japannese Keiserlike Vloot en die eerste skip van die Yamato-klas slagskepe. Hierdie skip en sy susterskip, Musashi, was die grootste, swaarste slagskepe wat ooit gebou is en was bewapen met nege 46 cm (18,1 duim) hoofkanonne.
Konstruksie
Die Yamatoklas is in die tydperk na die Washington-vlootverdrag ontwerp. Werk aan die ontwerp het in 1934 begin en na verandering is die finale ontwerp vir 'n 68 000 ton skip in 1937 aanvaar. Yamato is in 'n spesiaalvoorbereide dok by die Kure-vlootskeepswerf gebou, beginnende op 4 November 1937. Die skip is op 8 Augustus 1940 te water gelaat en is op 16 Desember 1941 in gebruik geneem. Oorspronklik sou daar vyf skepe in die klas wees, maar die derde skip van die klas, Shinano, is omskep in 'n vliegdekskip tydens konstruksie ná die nederlaag by die Slag van Midway en die onbenoemde "Rompnommer 111" is geskrap in 1943 toe dit omtrent 30% voltooi was, en die vyfde skip in die klas is nooit bestel nie.
Edyta Górniak
Edyta Anna Górniak (gebore 14 November 1972) is 'n Poolse jazz-pop-sangeres, liedjieskryfster, komponis en musikant.
Fanus Rautenbach
Fanus Rautenbach (1928–2011), ook bekend as Umfaanus, was 'n bekende radio-omroeper, skrywer en mediapersoonlikheid. Hy het 'n ARTES-toekenning en verskeie ATKV-toekennings ontvang en is in 2007 as RSG se radiolegende van die voorafgaande 70 jaar aangewys. Hy het ook onder die skuilnaam Mot geskryf.
Lewe en werk
Daarna word hy ’n draaiboekskrywer vir die Kerklike Afrikaanse Rolprent- en Fotografiese Organisasie (Karfo). Sy eerste opdrag is ’n draaiboek vir ’n dokumentêre rolprent oor Pretoria, waaraan hy die titel “Lente in Pretoria” gee. Hulle benodig net ’n stem om die draaiboek voor te lees en Fanus bied sy dienste aan, maar word vertel dat hulle iemand professioneel wil hê. Dit spoor hom aan om ’n stemtoets af te lê om ’n professionele omroeper te word. In 1955 sluit hy dan as omroeper aan vir die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK). Die eerste program wat hy behartig, is In almal se kraal, wat destyds aangebied is deur Douwlina Grobler, sy toekomstige vrou, wat hy op hierdie manier ontmoet. Hy verander die formaat van hierdie program van ’n versoekprogram na ’n inbelprogram, die eerste van sy soort in Suid-Afrika. Tydens sy uitsaaidae is hy deurlopend op soek na die regte Afrikaanse woord vir dinge en nuutskeppings van hom sluit in woorde wat vandag algemeen gebruik word, waaronder “bromponie” en “kitskoffie”. Hiermee lewer hy ’n onskatbare bydrae tot die ontwikkeling van Afrikaans. Hy en Douwlina Grobler trou in 1957 en die egpaar het twee seuns (Frans en Gerrit). Hulle het in Northcliff in Johannesburg gewoon.
Fanus verlaat ná sy troue die SAUK en is ’n ruk lank skrywer wat verhale onder die naam Fanus Bach skryf vir Rooi Rose en Die Brandwag. Hy begin ook saam met I.D. van der Walt ’n eie tydskrif, wat misluk. Hy werk hierna as vryskutjoernalis en deeltyds as reklame-kopieskrywer en keer dan in Oktober 1961 terug na die SAUK. Vanaf 16 Oktober 1961 vermaak hy baie jare lank luisteraars met sy vroegoggendprogram Flink uit die vere, tot hierdie program in 1974 plek maak vir die aktualiteitsprogram Monitor. Hierna bied hy vir ’n ruk die inbelprogram Vra vir Fanus aan, waarna hy administratiewe werk doen, vervolgverhale skryf en hoorbeelde produseer.
Rautenbach het 13 jaar lank elke dag "Flink uit die vere" vir die destydse Afrikaanse Radiodiens aangebied en het 'n ARTES-toekenning gekry vir "Die Hemelkinders", 'n dokumentêre program oor kinders met Down-sindroom. Hy het ook verskeie ATKV-toekennings ontvang vir sy bydrae tot Afrikaans.
Rautenbach was ook die medeskrywer van die bekende radioverhaal "Staal Burger", saam met Daan Retief. Die reeks is van 1961 tot 1974 uitgesaai.
Rautenbach was 'n omroeper by RSG, Jacaranda 94.2 en ander radiostasies.
In 2007 word Rautenbach met 27 000 stemme aangewys as RSG se radiolegende van die afgelope 70 jaar.
Vir die televisiediens van die SAUK skryf hy Nuustak, ’n poppeprogram waarin die jongste nuus op aweregse manier aangebied word. Van 1985 tot met sy aftrede in 1991 by die SAUK saai hy uit by die streeksender Radio Jakaranda, waar hy die program Oepsie Daisy tot 30 September 1991 behartig. Op 1 November 1995 begin hy as omroeper by Radio Oos-Rand, waar hy Woensdae en Vrydae die oggendprogram Flink uit die vere vanaf sesuur tot halfnege aanbied, asook Maandae van twaalfuur tot halfdrie ’n program behartig. ’n Bonatuurlike gebeurtenis in die hospitaal ná ’n ernstige hartoperasie in September 1996 lei hom tot bekering.
Wanneer hy vanaf 1998 omroepwerk by Suid-Kaap Stereo begin doen, trek hy na Oudtshoorn, waar hy en sy vrou in die Rotariër Aftreeoord woon. Sy vrou doen Alzheimer se siekte op en hulle vestig hulle dan in 2000 in Kaapstad, waar sy vrou op 15 Junie 2002 in Huis Lückhoff oorlede is. Hierna bly hy in ’n aftreeoord, eers in die Disa-tehuis naby die Mount Nelson Hotel en toe in die Arkadia tehuis vir bejaardes in Observatory naby die Groote Schuur Hospitaal. Hy hou hom steeds besig met vryskutwerk en skryf onder andere die “Wysneusnuus” vir KykNet, waar die poppe Einstein en Wysneus kommentaar lewer op die jongste nuusgebeure, asook ’n weeklikse rubriek vir Radio Laeveld. Op LitNet versorg hy ’n ruk lank die rubriek “Umfaanus”. In Maart 2009 val hy tydens ’n kuier by ’n vriend en breek albei heupbene en sy skouer. Hy is op 29 Januarie 2011, op 82-jarige ouderdom, in Kaapstad oorlede.
Assen
Assen is 'n munisipaliteit en stad in die Nederlandse provinsie Drenthe. Die munisipale gebied het sowat 67 000 inwoners (2011) en 'n oppervlakte van 83 km². Assen is die hoofstad van Drenthe. In die munisipaliteit word die Drentse Museum, die Drentse Argief en die Kloosterkerk aangetref.
Fanus Rautenbach
Skryfwerk
Op Normaalkollege word sy eerste kortverhaal, “Die vis en Petrus de Beer”, in Die Huisgenoot gepubliseer. Terwyl hy onderwys gee publiseer hy onder die naam Fanus Bach verskeie kortverhale in tydskrifte soos Huisgenoot, Rooi Rose, Sarie Marais en Die Brandwag en word hy ook by geleentheid aangewys as die kortverhaalwenner by Huisgenoot. Eindelik skryf hy meer as tweehonderd kortverhale. Na sy aanstelling as omroeper by die SAUK begin hy ook om radiovervolgverhale te skryf. Die eerste een, “Swaard vir die liefde”, word in 1956 uitgesaai. Hy skryf hierdie verhaal onder die skuilnaam Stefan Rauch, maar “My seun Herman”, wat in 1957 uitgesaai word, is onder sy eie naam. Later volg meer as twintig radiovervolgverhale, insluitende “Staal Burger” en “Buksie”. Na sy bekering in 1996 skryf Fanus die radiovervolgverhaal “Droom vir my ’n reënboog”, wat vanaf 1999 landswyd oor Christen Netwerk Radio uitgesaai is. Hierdie verhaal handel oor die Christelike worsteling van gewone mense, met die De Winnaar-gesin as sentrale karakters. Die reënboog se sewe kleure is in die verhaal simbool van die sewe sondes wat telkens in die storie opduik (trots, selfsug, naywer, woede, haat, skindersug en jaloesie), maar ook van sewe deugde, sewe wonders en die sewe boodskappe aan die sewe gemeentes. Die droom van die titel verwys na die droom wat hy gehad het voor sy bekering, wat hy toe in ’n storie verwerk het.
Assen
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Assen:
Fanus Rautenbach
Skryfwerk
Hy is die skrywer van die baie bekende radiovervolgverhaal “Staal Burger”, wat ook in boekvorm verskyn en later verfilm word. Die hoofkarakters is Staal Burger, sy handlanger Willem, Koos van der Merwe (’n verkeersinspekteur, vertolk deur die skrywer Mike Heine), Dada en oom Zak. Die rol van Staal Burger is vertolk deur Daan Retief, ook bekend as skrywer en regisseur, wat na ’n paar jaar die karakter so goed ken dat hy die skryf van hierdie radioverhaal by Fanus oorneem. Hierdie speurheld se avonture word beskryf in knap dialoog en met ’n streep humor deur alles, wat dit ’n genotvolle lees- en luisterervaring maak. Die eiesoortige styl en vorm van hierdie aksieverhaal sonder spanning, wat nie realisties maar ook nie satiries is nie en waar die handelinge en beskrywings doelbewus oordryf word as deel van die humor, laat baie kritici kopkrap oor die mark waarop dit gerig is. Die antwoord is dat enigeen die boek kan geniet, die jeug en ook volwassenes. Dit is ’n humorverhaal wat uitsluitlik daarop gerig is om vermaak te verskaf, wat dit dan ook baie suksesvol doen. “Die wonderdade van Staal Burger en ander stories” is ’n bundel met ’n aantal kortverhale in soortgelyke trant oor Staal Burger saam met ander humoristiese kortverhale. “Staal Burger in die warm water” is ’n versamelbundel van Voortrekkerpers waarin ’n episode van Staal Burger se radiovervolgverhaal opgeneem is, asook bydraes van etlike ander skrywers. “Avontuur Limpopo – Staal Burger en Mannetjies de Wet” is ’n tipiese Staal Burger storie, met die verskil dat dit ’n nuwe held voorstel, naamlik Mannetjies de Wet. Mannetjies word saam met ’n groep seuns uitgenooi om ’n Staal Burger-kamp langs die Limpoporivier by te woon, maar hierdie kamp is in werklikheid deur Kasper Barendse gereël om die jeug aan dwelmmiddels verslaaf te maak. Barendse hou ’n hiëna as troeteldier aan en laat nie toe dat iets in sy pad staan om sy doel te bereik nie. Hierdie keer kry hy egter met Staal Burger en Mannetjies te doen.
Baleariese pylstormvoël
Die Baleariese pylstormvoël (Puffinus mauretanicus) is 'n stormvoël wat seldsaam is aan die kus van Suid-Afrika. Die voël is 32 – 38 cm groot en weeg 480 - 550 g met 'n vlerkspan van 78 - 90 sentimeter. In Engels staan die voël bekend as Balearic shearwater. Die voël se status is kritiek bedreig en daar is slegs 2 500 pare wat broei op die Baleariese Eilande by Spanje.
Assen
Plekke
Anreep, Assen (stad), De Haar, Graswijk, Loon, Rhee, Schieven, Ter Aard, Ubbena, Vries (gedeeltelik), Witten, Zeijerveen en Zeijerveld.
Fanus Rautenbach
Skryfwerk
Fanus skryf ’n groot aantal gewilde humorboeke, wat insluit “Fanus se grapboek” (wat in 1979 die J.P. van der Walt-toekenning verwerf), “Lag-lag die bult uit”, “Fanus… of so iets” (’n keur uit die koerantrubriek wat hy vir Die Transvaler geskryf het, hoofsaaklik anekdotes en grappige kommentaar oor ’n wye verskeidenheid onderwerpe, met telkens ’n dieper liggende menslikheid en insig net onder die oppervlak,), “’n Lag per dag” en “Lach noch ’n slach saam met Fanus Rautenbach”. “Lekker is ’n lag lank: ’n grap-ensiklopedie” is ’n keur uit al sy humorboeke en bevat anekdotes, staaltjies en grappe vir elke geleentheid, alfabeties gerangskik volgens trefwoorde. “Liewe Oom Draadloos” bevat briewe wat Woepsie aan hom geskryf het terwyl hy die program “Oepsie Daisy” by Radio Jakaranda behartig het. Hy het gereeld haar briewe oor die lug voorgelees. Met sy “lagskyf” “’n Hele opvoering” gee hy ’n dubbel-CD uit wat uittreksels bevat uit sy Flink uit die vere-program, asook stories oor Simon van de Wildt, die Sotho-man wat destyds vir hom plate aangedra het in die ateljee. “Tien uit tien” bevat ’n keur deur Danie Botha uit sy oorspronklike humoristiese vertellings en kortverhale wat hoofsaaklik in die vyftigerjare en sestigerjare in Die Huisgenoot gepubliseer is, met nuwer verhale in die afdeling “Deesdae in die Oudehof, ook Kieriekasteel genoem”. Dit sluit ook die teks in van “Die hemelkinders”, sy bekroonde dokumentêre radioprogram oor kinders met Down-sindroom. Opvallend in die verhale is sy vermoë om reeds in hierdie tyd te eksperimenteer met tegnieke soos om ’n verhaal binne ’n verhaal te laat plaasvind of die verhaal in homself te keer. Meermale steek hy die draak met homself as die skrywer of met die aard van die skryfkuns, terwyl hy gereeld die nuusgebeure, gewoontes en modes van sy tyd in die verhale betrek.
Stanley Beck
Stanley Beck is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente John and Mary (1969), Lenny (1974), Straight Time (1978), en Death Valley (1982).
Fanus Rautenbach
Skryfwerk
Hy skryf ook meer ernstige werke. Die roman “Waar die son lag” het vir Wentzel Jordaan, kind uit Johannesburg se agterstrate, as hoofkarakter. Wentzel is in alle opsigte ’n baie suksesvolle man, wat net uitgaan met die mooiste meisies, net die beste wyn drink, ’n peperduur motor ry en in ’n weelderige huis bly. Hy het egter steeds nie sy verlede afgeskud nie en wanneer sy beste vriend Janneman skielik sterf, word hy gedwing om selfondersoek te doen. In twaalf eindelose ure soek Wentzel na die sin van sy bestaan en wonder hy of hy ooit die plek sal bereik waar die son skyn en die mense lag. Na eerlike selfondersoek besef hy dat menslike geluk slegs te vinde is in eerlike liefde en onselfsugtige menslike verhoudings. “Vandag is die eerste dag van die res van my lewe” is die verhaal van ’n Transvaalse rugbyheld wat verneem dat hy slegs ses maande oor het om te lewe. Hierdie boodskap verander sy lewenshouding ingrypend. Fanus vertel die verhaal met kenmerkende vermenging van luim en erns, deurspek met skrynende humor. “Dis my mense dié” is ’n versameling sketse wat hy vir ’n vrouetydskrif geskryf het. Die boek bevat woordprofiele van omtrent elke denkbare tipe in die Afrikanersamelewing, geskryf met insig en dikwels gepaard met ’n lewensles.
Assen
Wyke
Wyke van die stad Assen (elf):
Fanus Rautenbach
Skryfwerk
Onder die skuilnaam Mot skryf hy die boeke “Mot”, “Babatyd” en “Mot-op-Griet”, laasgenoemde ’n parodie op die baie gewilde “Griet skryf ’n sprokie” van Marita van der Vyver. As vertaler is hy verantwoordelik vir “Die meesterbouer”, ’n verwerking van Charles Salle se allegorie “The specialist” oor die bou van ’n toilet, wat op ’n stadium selfs in Suid-Afrika verban was. Na die verskyning van die boek ontvang Fanus die Orde van die Toilet in die vorm van ’n skaalmodel van die toilet wat sy meesterbouer, Stefaans, op Klasie de Jager se plaas gebou het.
Assen
Wyke
Assen-Oost, Assen-West, Centrum Assen, De Lariks, Diepstroeten, Kloosterveen, Marsdijk, Messchenveld, Noorderpark, Peelo en Pittelo.
Fanus Rautenbach
Skryfwerk
Verskeie kere skryf hy op aweregse manier oor homself en sy herinneringe. “My voet in ’n visblik” (met subtitel “’n stoutobiografie”) is die eerste van hierdie soort boeke, waarin hy grappe en anekdotes vertel en tussendeur kommentaar lewer op homself, sy mense en ervarings. “Tiesj” is ’n boek met jeugherinneringe, waarin hy die verhaal van sy arm, maar geborge en gelukkige grootwordjare vertel, vanaf sy vierde tot sy tiende lewensjaar. Dit is sy kinderdae in die armoedige woonbuurte Vrededorp en Westdene in Johannesburg. Benewens die persoonlike herinneringe is hierdie boek ook ’n weergawe van ’n groter verhaal, dié van die armblankes wat in die dertigerjare in groot getalle van die platteland na die stad verhuis het op soek na ’n beter heenkome. In “Fanus onthou en Sebastiaan lieg deur sy mou” skryf hy (in samewerking met sy jarelange vriend Piet Coetzer) sy herinneringe oor ’n ryk en vol lewe. Die Sebastiaan van die titel is Sebastiaan Kloon, sy ewebeeld, wat hy gereeld aan die woord stel om te veel “ekkerigheid” te vermy en afwisseling in die aanbieding te bewerkstellig.
Sy radiodrama “Volgende, asseblief!” word in die versamelbundel “Hoorspelkeur” opgeneem. Die drama is in die vorm van ’n lang monoloog deur ’n haarkapper, met die onheilspellende herhaling van wat hy sal maak met die man wat sy vrou verkrag het en haar kranksinnig agtergelaat het. Algaande word dit duidelik dat die klant wie se hare en baard hy nou besig is om te sny, daardie man is. Die komedie “Reënboog bobotie” word in 1998 vir die eerste keer opgevoer. Dit is ’n koffiehuiskonsert met tong-in-die-kies-karakters, waarin heerlike stories vertel word en oorspronklike musiek gespeel word. Die eenmanstuk “Flink inni vere” word in 2005 in die Hoenderhok-teater in Kuilsrivier op die planke gebring, waar hy die sluier lig oor die interessante goed wat in sy lang loopbaan met hom gebeur het. Vir Aardklop van 2005 verwerk hy die storie van Staal Burger tot die verhoogstuk “Staal Burger en die klop van Aardklop”. Weens die tegniese probleme om hierdie groter as lewensgroot karakter planke toe te bring, werk hy dan met ’n nuwe konsep, naamlik om ’n radioprogram na die verhoog te bring, sodat kykers inderdaad kyk na hoe die radioprogram gemaak word. Sy hoorbeeld oor kinders met Down-sindroom, “Die hemelkinders”, wen in 1980 ’n Artes en word ook by die Prix Italia ingeskryf. Ander hoorbeelde van hom sluit in “Die grenssoldaat”, “Republiek van Twintig” en “Mi casa su casa”. Hy help ook skryf aan die draaiboeke vir rolprente soos “Die Kavaliers”, “Die Krugermiljoene”, “Jy is my liefling”, “Debbie” en “Dingaka”.
As digter raak hy veral bekend vir sy humoristiese limerieke. Die bundel “Lekkerkry met limerieke en limeryme”, bevat behalwe limerieke ook ’n aantal rympies. Dit is oor die algemeen baldadige versies wat hulle nie steur aan seksuele taboes of politieke korrektheid nie. Van sy verse word opgeneem in Gerrit Komrij se omvangryke bloemlesing “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”. Hy skryf ook lirieke, wat insluit “Jy naby my” (gesing deur Louis van Rensburg), die refrein van Randall Wicomb se “Kopersmid”, “Tweebuffelsmeteenskootmorsdoodgeskietfontein” (gesing deur Anton Goosen) en “Water op sy knieë” (gesing deur Leon Schuster). Jacques Brel se aangrypende “Ne me quitte pas” vertaal hy in Afrikaans as “Moenie weggaan nie” en dit word deur Laurika Rauch gesing.
Eerbewyse
In ’n unieke verering van ’n radiopersoonlikheid word daar in 1971 op Bronkhorstbaai ’n groot fees wat tien dae duur ter ere van die republiek van Flinkveria en sy President Fanus gehou met die tiende herdenking van hierdie program. Die FAK vereer hom in 1979 vir sy unieke en eiesoortige bydrae tot die Afrikaanse taal- en kultuurskap. In 1986 verskyn die boek “Fanus” by geleentheid van die viering van sy dertigste jaar as radioman. Hierin word opgeneem uittreksels uit al sy gepubliseerde werke, asook ongepubliseerde stukke en gedigte, sodat ’n oorsig oor sy werk verkry word en ’n balans tussen humor en meer ernstige werk behou word. Hy ontvang in 1997 die ATKV se prestige toekenning vir sy bydrae tot die Afrikaanse kultuur en die Rapportryerskorps van Queenswood oorhandig aan hom ’n oorkonde. Die Universiteit van Pretoria vereer hom in 2002 met ’n Laureat-toekenning in erkenning van sy besonderse bydrae tot die Afrikaanse radiowese en in dieselfde jaar word hy deur die Nasionale Raad vir Provinsies gehuldig vir sy bydrae tot Afrikaans ’n Parlementêre geselsgroep vir Afrikaans wat lede oor partypolitieke grense het, nooi hom in November 2002 vir middagete na die parlement om hom te huldig vir sy bydrae tot Afrikaans. In 2007 word hy deur luisteraars aangewys as Radiosondergrense se legende van die afgelope sewentig jaar. In 2008 word deur die inisiatief van Oos-Rand Stereo ’n glansgeleentheid tot sy eer gehou waar meer as 57 kunstenaars optree met die doel om geld vir hom in te samel. Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns vereer hom in 2009 met ’n eeufeesmedalje vir sy baanbrekerswerk in die kunste. Na sy dood word hy deur vele bekende radiomense (insluitende Margot Luyt, Leon Schuster, Paul Eilers en Niekie van den Berg) gehuldig as ’n rolmodel in hulle lewens, wat vir hulle die geheim van suksesvolle radiowerk en die gebruik van humor oopgemaak het
Aanhalings
Een van Rautenbach se staaltjies:
"Ons moet almal eendag sterwe, maar elkeen sterf volgens sy beroep:
FC Emmendingen 03
FC Emmendingen 03 is 'n sokkerklub uit Emmendingen in die deelstaat Baden-Württemberg in Duitsland.
Die klub is in 1903 gestig as FV Emmendingen. In 1956 is daar met SV 1921 Emmendingen saamgesmelt om die huidige klub te vorm.
Die klub het reeds 3 keer die hoofrondte van die DFB-Pokal gehaal en in die 1988/89-seisoen het die klub tot die tweede rondte van die Pokal gevorder. Emmendingen se grootste prestasie was om in 1964 die Regionalliga vir 'n enkele seisoen te haal, op daardie stadium die tweede vlak in die Duitse sokkerstruktuur.
Gutshwakop
Gutshwakop is 'n nedersetting in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die suidooste van Mpumalanga.
Peter Glaze
Peter Glaze (17 September 1917 – 20 Februarie 1983) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Sing and Swing (1963) en in die televisiereekse Whack-O! (1956), Together Again (1957), en Doctor Who (1963).
Schoemanspoort
Schoemanspoort is 'n poort op die R328-streekroete tussen Schoemanshoek (noord van Oudtshoorn) en die Kangogrotte in die Swartberge. Die poort verbind die Klein Karoo met Prins Albert in die Groot Karoo oor die Swartbergpas. Die poort is 610m bo seevlak en het 'n maksimum helling van 1:12.
Jakob in Islam
Yāqub (volle naam Yāqub ibn Isḥāq ibn Ibrāhīm; Arabies: يَعْقُوب), ook bekend as Jakob, is ’n profeet van Islam wat in die Koran genoem word. Hy word erken as ’n patriarg wat dieselfde monoteïstiese geloof gepredik het as sy voorvaders: Ibrahim (Abraham), Ishaq (Isak) en Ismail (Ismael). Sy naam kom 16 keer in die Koran voor. In die meeste van dié gevalle word hy saam met ander Hebreeuse patriarge genoem as ’n vroom en antieke profeet wat deel van die "uitverkorenes" was.
Lewe en erfenis
Volgens Moslems was Jakob die seun van Isak en het hy deur sy hele lewe die eenheid van God gepredik. Soos in die Christen- en Jodedom, glo Islam Jakob het 12 seuns gehad wat elk die stamvader van die 12 stamme van Israel was. Jakob speel ’n aansienlike rol in die verhaal van Josef en daar word 25 keer na hom verwys. Die Koran stel dit verder dat God ’n gelofte met Jakob aangegaan het en God het hom ’n opregte leier gemaak.
Jakob is baie spesiaal in die Islam omdat hy die erfenis van sy voorvaders voortgesit het. Die Koran verwys dikwels na hom as ’n man met mag en visie, en benadruk dit dat hy in die geselskap van die uitverkorenes was. Die Koran lui:
"En dít was Ons bewyse wat Ons aan Abraham gegee het om teen sy volk te gebruik. Ons verhef in grade wie Ons wil. Waarlik, u Heer is Allerwys, Alleswetend.
En Ons het hom Isak en Jakob gegee. Ons het hulle elkeen gelei, en Ons het Noag voorheen gelei, en ook sy afstammelinge: Dawid en Salomo en Job en Josef en Moses en Aäron. En so beloon Ons diegene wat aan ander goed doen.
– Koran, Soera 6:83-84"
Westdene, Bloemfontein
Westdene is 'n gemengde ras voorstad van Bloemfontein in die Vrystaat.
Schoemanshoek
Schoemanshoek is 'n nedersetting op die R328 streekroete tussen Oudtshoorn en die Swartberg in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die dorpie lê aan die Grobbelaarsrivier in 'n vallei waar tabak, lusern en sagtevrugte gekweek word. Die plekkie is net suid van Schoemanspoort op dieselfde pad.
Connor Trinneer
Connor Trinneer (gebore 19 Maart 1969) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent American Made (2017) en in die televisiereekse One Life to Live (1968), Star Trek: Enterprise (2001), en Stargate Origins (2018).
Schoemansdal
Schoemansdal was 'n nedersetting 16 km wes van Louis Trichardt (Makhado). Die nedersetting het ontstaan in die tyd van die Groot Trek, maar was ná slegs dertig jaar verlate as gevolg van aanvalle deur Venda-krygers. Nadat die Republiek weer beheer van die gebied oorgeneem het, is Schoemansdal geïgnoreer en 'n nedersetting by Makhado gestig. As gevolg hiervan is Schoemansdal die enigste Voortrekker-nedersetting in Suid-Afrika wat nie in 'n moderne dorp ontwikkel het nie.
Louis Trichardt en Hans van Rensburg
duimnael|links|270px|Die kerkie op Schoemansdal is in 1858 gebou, maar met die verlating van die dorp in 1867 deur die swart inwoners van die omgewing afgebrand, saam met die hele dorp. Die argief van die gemeente het bewaar gebly.
duimnael|links|270px|Die [[pastorie op Schoemansdal is in 1859 opgerig.]]
Die nedersetting het ontstaan toe die Voortrekker leiers Louis Trichardt en Hans van Rensburg die Soutpansberg bereik het gedurende 1836. Na 'n stryery tussen die twee leiers het Van Rensburg verder oos gegaan na Maputo maar sy trek is op pad uitgemoor. Trichart en sy mense het vir meer as 'n jaar hier gebly. Nadat hulle verkenningswerk tot in Zimbabwe gedoen het en ook verder ooswaarts om van Rensburg te vind, het hulle besluit om Maputo te bereik, weg van Britse beheer. Die epiese tog het in September 1837 begin en hulle het hul bestemming sewe maande later bereik. Die prys was egter hoog; 27 van 53 mense het aan koors gesterf, Trichardt ook. Dit het hulle twee en 'n half maande geneem om teen die Drakensbergplato af te gly met hul nege waens; die agterwiele van die waens moes verwyder word om hulle teen die berg te laat afgly.
Jakob in Islam
Lewe en erfenis
Voorvalle in die Bybel waar Jakob met ’n engel worstel, kom nie in die Koran voor nie en word deur Moslems verwerp. Hulle glo ook nie Jakob het Isak bedrieg deur hom te laat glo hy is sy tweelingbroer, Esau, nie (Genesis 27:22) omdat hulle hom as ’n regverdige profeet van God beskou en glo Isak moes geweet het Jakob is meer spesiaal as sy ander kinders. Die Koran noem ook nie Jakob se droom van die leer tussen die hemel en aarde nie (Genesis 28:11-19) en Moslems verwerp dit dus ook.
Schoemansdal
Hendrik Potgieter
Hendrik Potgieter was die volgende trek wat hier gearriveer het. Hy het vanaf Ohrigstad hier aangekom nadat die malaria sy mense begin afmaai het. Hy het gemeen dat die Soutpansberg ver genoeg van Britse beheer af was en hulle dus onafhanklik kon word. Hy het dié plek gekies vir die hoofstad van sy republiek en dit Zoutpansberg genoem.
Kontrabas
duimnael|regs|225px|'n Kontrabas
Jakob in Islam
Lewe en erfenis
Jakob was saam met Abraham die vrugbaarste patriarg. Uit sy 12 seuns is baie ander groot profete gebore, onder andere Yunus (Jona), Dawud (Dawid), Sulayman (Solomo) en Isa (Jesus).
Kontrabas
Die kontrabas is die grootste strykinstrument wat in die moderne simfonieorkes gebruik word. Dit is 'n standaardlid van die strykers in die simfonieorkes. Dit word ook gebruik in ander soorte musiek, soos jazz, 1950's-styl blues, rock and roll, rockabilly/psychobilly, bluegrass en tango.
Schoemansdal
Zoutpansberg
Aanvanklik het dit goed gegaan met die gemeenskap en 'n kerk en 'n fort is gebou. Portugese handelaars het ook winkels geopen. Ivoorhandel het geblom. Potgieter is gedurende 1852 dood en na 'n reeks twiste is die naam in 1855 na Schoemansdal verander. Daarna het die dorp van 1 800 inwoners die versamelplek geword van al hoe meer bandelose ivoorjagters en handelaars. Wapensmokkelary was aan die orde van die dag en op een tydstip het 30 ton lood vir die maak van koeëls deur die dorp beweeg.
Die Venda-krygers was nie gelukkig met die stand van sake nie en het die dorp op 15 Julie 1867 aangeval en dit aan die brand gesteek. Die dorp is nooit verder ontwikkel nie en is tans niks meer as 'n begraafplaas nie.
Sokkies
Sokkies of kouse is 'n kledingstuk wat aan die voete gedra word, en dikwels oor die enkel of 'n deel van die kuit. 'n Skoen word tipies oor sokkies gedra.
Sokkie as 'n dans
Sokkie is ook die naam van 'n dans wat gewild geraak het onder Afrikanerstudente, omdat hulle met sokkies gedans het om die houtvloere in die studentesale te beskerm.
Erica patersonia
Erica patersonia is 'n plant wat tot die genus Erica behoort.
Kontrabas
Soos ander strykinstrumente in die orkes kan die kontrabas met 'n strykstok gespeel word, of die speler kan die snare pluk.
Hadsund-Suid
Hadsund-Suid is 'n buitewyk van Hadsund, in die Mariagerfjord Munisipaliteit van die Deense Jutlandstreek. Daar bly 471 inwoners (2013).
Sorel
Sorel is 'n dorp in Sentraal-Quebec, by die samevloeiing van die Richelieurivier met die Saint-Laurentrivier. Saam met die dorp Tracy vorm dit die stad Sorel-Tracy met 'n bevolking van 34 702 (2006).
Sorel is die vierde oudste stad in Kanada, en hier is op die Kersaand van 1781 vir die eerste keer in Noord-Amerika 'n kersboom getooi.
Jakob in Islam
Lewe en erfenis
Moslems glo Jakob is in die Grot van die Patriarge begrawe (onder Moslems bekend as die Ibrahimi-moskee). Die terrein, in die antieke stad Hebron, is die tweede heiligste plek vir Jode (naas die Tempelberg in Jerusalem), en word ook hooggeag deur Christene. Volgens al drie gelowe is dit die plek waar drie Bybelse pare begrawe is: Abraham en Sara, Isak en Rebekka, en Jakob en Lea.
Datsun 510
Die Japannese Datsun Bluebird 510 is as die Datsun 1600/1800 in Rosslyn naby Pretoria, Suid-Afrika gebou van 1969 tot 1974.
Die motor was beskikbaar as 'n 1600 deluxe, 1600 SSS sedan, 1600GL, 1600GL SSS and 1800GL SSS. Hulle het almal onafhanklike agtervering gehad, en die SSS was bykomend met tweelingvergassers toegerus. Hierdie motors was baie gewild vir motorsport in Suid-Afrika, veral vir tydrenne, weens hulle goeie suspensie.
Lynne Overman
Lynne Overman (19 September 1887 – 19 Februarie 1943) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente She Loves Me Not (1934), Little Miss Marker (1934), Union Pacific (1939), en Reap the Wild Wind (1942).
Thomas Beck (akteur)
Thomas Beck (29 Desember 1909 – 23 September 1995) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Charlie Chan in Egypt (1935), Charlie Chan at the Race Track (1936), Seventh Heaven (1937), en Heidi (1937).
Vrede van Parys (1783)
Die Vrede van Parys (ook wel die Vrede van Versailles) van 1783 het die einde van die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog beteken.
Op 30 November 1782 was daar al voorlopige vredesverdrae in Parys onderteken, maar dit het tot 19 April geduur tot die Britte hulle uit Amerika begin onttrek het. Die formele einde van die onafhanklikheidsoorlog was op 3 September 1783, toe die Vrede van Parys geteken is. Die laaste Britse troepe het op 25 November 1783 onttrek. Die vredesverdrag is op 14 Januarie 1784 deur die Kongres van die Verenigde State aanvaar.
Die eerste erkenning van die Verenigde State het van Friesland gekom, maar later het die ander Nederlandse geweste gevolg. Frankryk was die eerste land wat die Verenigde State erken het (1782).
Björn Bengtsson
Björn Bengtsson (gebore 17 Oktober 1973) is 'n Sweedse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Bröderna Karlsson (2010) en in die televisiereekse Thicker Than Water (2014) en The Last Kingdom (2015).
Sunny Tripathy
Sunny Tripathy (gebore 27 Oktober 1989) is 'n Amerikaanse regisseur, skrywer, en akteur.
Nicholas Gleaves
Nicholas Gleaves (gebore 1 Januarie 1969) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Half Light (2006) en in die televisiereekse Playing the Field (1998), Survivors (2008), en Scott & Bailey (2011).
Wolwefontein
Wolwefontein is nedersetting en spoorweghalte in die Oos-Kaap waar die R329-streeksroete by die R75-provinsiale pad aansluit.
Die Suid-Afrikaanse Polisiediens het 'n tak hier, en daar is ook 'n 3-ster hotel op die plekkie te vinde. Op 'n Google-kaart kan minder as 28 huise op Wolwefontein getel word.
Koördinate:
Cavan Clerkin
Cavan Clerkin (gebore 28 November 1973) is 'n Britse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Nice Guy (2012) en Muscle (2019), en in die televisiereeks The Last Kingdom (2015).
Wilgehof, Bloemfontein
Wilgehof is 'n 85% Blanke voorstad van Bloemfontein in die Vrystaat.
Puffinus
Puffinus is 'n genus van voëls in die familie van stormvoëls (Procellariidae). Die genus het 24 spesies.
Elsabe Steenbergprys vir Vertaalde Kinder- en Jeugliteratuur in Afrikaans
Die Elsabe Steenbergprys vir Vertaalde Kinder- en Jeugliteratuur in Afrikaans is ’n letterkundige prys wat sedert 2008 driejaarliks deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns toegeken word. Werke wat uit enige taal in Afrikaans vertaal word, word vir hierdie prys in aanmerking geneem in die kategorie kinderliteratuur – dit wil sê die groep lesers vanaf vyf tot twaalf jaar – en jeugliteratuur wat op jong volwassenes gemik is. By die beoordeling van die vertaling word gelet op die aansien wat die vertaalde werk binne sy eie letterkunde geniet en op die juistheid, oorspronklikheid en gehalte van die vertaling
Die prys is vernoem na die Suid-Afrikaanse skryfster Elsabe Steenberg.
Bron
Verwerk vanaf akademie.co.za.
Erica paucifolia
Erica paucifolia is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor in die Houhoek- en Kleinrivierberge. Daar was sewe subpopulasies maar slegs twee bestaan, die ander subpopulasies is uitgewis weens voorstedelike ontwikkeling en indringerplante, laasgenoemde by Honingklip.
Die plant het twee subspesies:
Arnas Fedaravičius
Arnas Fedaravičius (gebore 21 Junie 1991) is 'n Litause akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Deadly Code (2013), Gost (2015), en Glia (2020), en in die televisiereeks The Last Kingdom (2015).