cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joga
Karma-joga
In die jogaweg, wat ook in die Bhagawad Gita verkondig word, moet die jogi sy plig vervul sonder om eiebelang voorop te stel. Die karma-jogi hoef nie van normale handelinge af te sien nie, maar hy moet nie oor die resultate van sy optrede begaan wees nie. Ondanks sy optrede word hy op die manier nie die samsare (eindelose kringloop) vasgevang nie.
Hatha-joga
Dit is die joga van kragsinspanning, waar die liggaam en die lewensenergie volkome met behulp van tegnieke beheer word. Beoefenaars van die joga glo dat daar 'n mistieke verband tussen die liggaamswerking en die kragte van die heelal bestaan, met die klem op die liggaam as enigste verlossingsinstrument. Liggaamlike ontwikkeling is nie 'n doel op sigself nie, maar slegs die eerste stap tot geestelike ontplooiing. Die belangrikste kenmerke van die joga is liggaamsreiniging (byvoorbeeld die asemhalingskanale met soutwater), liggaamshoudings (asanas) en asemhalingsbeheer.
Onderskeiding van jogasoorte
Joga is op sigself nie 'n filosofie nie, maar 'n metode wat by talle verlossingsfilosofieë gebruik word. Omdat een jogametode dikwels ook elemente van ander jogametodes bevat is 'n indeling taamlik kunsmatig. Die hatha-joga en prana-joga beklemtoon sekere aspekte van klassieke joga, terwyl sommige ŉ magiese inslag het, soos die japa-joga, wat ook mantra-joga heet (japa = "prewel", mantra = "formule"). Ander joga-vorme is meer mistiek van aard, soos die tantristiese laja-joga (laja = "versmelting"), terwyl sommige vorme weer meer godsdienstig is, byvoorbeeld bhakti en Krija-joga (krija = "om 'n god te dien deur daaglikse en getroue pligsvervulling"). Daar is ook intellektualistiese vorme van joga soos djnana-joga (djnana = "insig") of Vedanta-joga. Nie-Hindoeïstiese vorme is byvoorbeeld die Djainaïstiese joga en die agtvoudige pad wat Boeddha verkondig het.
Transendentale meditasie (TM)
Mantras is formules, dikwels net geluide, wat by inisiasie aan jogi gegee word. Deur die mantra voortdurend te herhaal, skakel hy alle steurende gedagtes uit. Omdat TM as 'n eenvoudige manier beskou word om 'n mens se fisieke en geestelike krag te verbeter, het dit gou in sowel die Weste as die Ooste gewild geword. Talle mense vind baat daarby omdat hulle hul konsentrasievermoë verbeter en leer ontspan. Na raming beoefen sowat 3 miljoen mense regoor die wêreld transendentale meditasie. Hoewel daar sekere Indiese en Hindoe-elemente, soos die mantras, in TM is, word dit nie aan 'n bepaalde godsdiens gekoppel nie.
Mediese aspekte van joga en TM
Joga-oefeninge het 'n goeie uitwerking op talle kwale soos rug-, maag- en dermprobleme, longaandoeninge, oormassa, slaaploosheid, hoofpyn en gespannenheid, en op die algemene liggaamstoestand. Om hierdie rede word dit dikwels deur talle mense in talle lande sonder regstreekse godsdienstige bedoelinge beoefen.
In slegs enkele gevalle bestaan daar mediese besware teen joga-oefeninge, veral omdat dit weinig inspanning verg. Verskeie fisiologiese veranderinge in die liggaam vind tydens meditasie plaas (die asemhalingstempo neem byvoorbeeld af). Omdat TM 'n mens leer om te ontspan, meen baie hoëbloeddruk-Iyers dat die beoefening van die joga-vorm meebring dat hulle bloeddruk op die lang duur daal.
Versierde dikkop
Die versierde dikkop (Istigobius decoratus) is 'n dikkop wat voorkom in die westelike Stille Oseaan, die Indiese Oseaan, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die middel van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die decorated goby.
Identifikasie
Die vis word tot 12 cm lank. Die lyf is bleek tot liggeel van kleur en die bokant van die lyf is bedek met 'n bruin, heunigkoekvormige patroon. Daar is ook twee horisontale rye reghoekige donkerbruin merke op die onderkant van die lyf. Daar is kolletjies op die dorsale-, buik- en anale vinne.
Die vis leef in koraal- en rotsriwwe in water wat 1 tot 25 m diep is. Hier word hulle gevind op die sand- en gruisbodems onder oorhange of in grotte. Die visse is alleenlopers en bly soms roerloos vir kort tydjies. Hulle vreet klein ongewerweldes. Die spesie kom algemeen voor.
17 Oktober
17 Oktober is die 290ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (291ste in 'n skrikkeljaar). Daar volg nog 75 dae.
Petri Jacobs
Petri Jacobs (*4 Julie 1956-) is ’n Afrikaanse jeugverhaalskrywer en digter, sy debuteer in 1986 as Petri Prinsloo met Nag van die nonnetjie-uil. Haar daaropvolgende jeuromans verskyn onder die naam Petri Jacobs. Sy dig en skryf steeds as Petri Jacobs op webwerwe soos Woes en LitNet.
Lewe en Werk
Petri Jacobs is op 4 Julie 1956 gebore. Sy matrikuleer aan die Hoërskool Erasmus op Bronkhorstspruit. Vanaf Oktober 1994 is sy die besturende direkteur van die Bougainvilla Lodge en Fig Tree Lodge in Thohoyandou in Venda, naby Louis Trichardt.
Skryfwerk
As alles anders was ’n jeugroman waarin die hoofkarakter, Henk Kruger, die soort ou is waaroor meisies droom. Hy is akademies goed, kaptein van die eerste rugbyspan en het wonderlike ouers en vriende. ’n Vreemdeling wat baie na hom lyk krap egter alles deurmekaar en hy moet leer dat deur verandering en pyn ook waardevolle lewenslesse geleer kan word. Hierdie boek is in 1992 ’n naaswenner van die ATKV Kinderboek-toekenning vir die ouderdomsgroep 13-15 jaar.
In Wanneer die musiek ophou is die hoofkarakter Jannes ’n rebel wat reeds gedruip het, alkohol misbruik en ’n seksuele verhouding met ’n ouer meisie het. Sy ouers verbied hom om verder vir sy rockgroep Kaleidoscope kitaar te speel, wat die tuisverhoudings verder versuur. Wanneer sy beste vriend verdwyn moet hy besluite neem oor lojaliteit en eerlikheid. Hierdie boek word vir skole voorgeskryf.
Verskeie van haar gedigte word gepubliseer op die webwerwe van Woes en LitNet, terwyl sy ook kortverhale in tydskrifte publiseer.
Catherine Hickland
Catherine Hickland (gebore 11 Februarie 1956) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse One Life to Live (1968), Vega$ (1978), Knight Rider (1982), en The Bold and the Beautiful (1987).
Koninklike Lyfwagte (Denemarke)
Die Koninklike Lyfwagte (Den Kongelige Livgarde) is ’n leërregiment van die Deense Weermag wat in 1658 deur Koning Frederik III op die been gebring is. Dit verrig twee take: eerstens dien dit as ’n frontlinie-gevegseenheid en tweedens as ’n wag/seremoniële eenheid vir die Deense monargie. Die Koninklike Lyfwagte bied beskerming as wagte by die Amalienborgpaleis, Kastellet (’n deel van die ou verskansing van Kopenhagen), Rosenborgkasteel/garnisoen van die Lyfwagte in Kopenhagen en die garnisoen in Høvelte. By geleentheid sal daar ook wag gehou word by Frederiksborg-paleis, Marselisborgpaleis, Gråstenpaleis, Christiansborgpaleis en ander plekke binne die Deense koninkryk. Die uniform wat die Koninklike Lyfwagte dra terwyl hulle in diens is, is donkerblou. Die volle mondering stem baie ooreen met dié van die Lyfwag te Voet-regimente van die Britse Weermag: ’n skarlakenrooi soldatebaadjie, blou broek en ’n beervelhooftooisel met die regiment se baretkenteken op (die son en Koninklike Wapenskild), saam met die simboliese infanteriesabel, wat deel is van die buit uit die Eerste Sleeswykoorlog (1848-1850) en oorspronklik ’n Franse infanteriesabel was. Gedurende sy diens in die Deense Koninklike Lyfwagte het Kroonprins Frederik ’n Sersantrang beklee.
Louis Hugo
Ds. Louis Hugo (Stellenbosch, 22 November 1846 – Robbeneiland, 21 Augustus 1907) was 'n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk wat agtereenvolgens in die NG gemeente Ladybrand en NG gemeente Beaufort-Wes leraar was en toe, nadat 'n klagstaat teen hom op Beaufort-Wes ontstaan het, 10 jaar lank as 'n medeleraar van die Groote Kerk onder die melaatses op Robbeneiland gewerk het.
Herkoms en opleiding
Ds. Hugo was van regstreekse Hugenote-afkoms. Die stamvader van die familie, wat so 'n betekenisvolle rol op kerklike sowel as maatskaplike gebied in Suid-Afrika gespeel het, was Daniel Hugo, oorspronklik Hugot of Hugod. Hy het voor 1690 voel aan wal in die Kaap gesit. Daar word gesê dat hy 'n smid van ambag was en niks hoër as vier voet vier duim (133 cm) in sy skoene gestaan het nie. Daniel was nietemin 'n begaafde man en hy, sowel as sy seuns, het kort daarna 'n belangrike rol in die kerklike lewe van die pasgestigte gemeente van Drakenstein (die latere NG gemeente Paarl) gespeel en hul in wynbou onderskei. Vryheidsliewend soos die Hugenote dan ook was, is dit geen wonder nie dat verskeie van hul afstammelinge (bv. Piet Retief, Sarel Cilliers en ander) hulle later met die Groot Trek vereenselwig het. Ook Hugo's het aan die trek deelgeneem, want onder die name van die manne wat saam met Piet Retief deur Dingaan laat vermoor is, was dié van Jacques Hugo.
Ds. Hugo het sy voorbereidende sowel as sy teologiese onderwys op Stellenbosch ontvang. Daar is hy in die Kweekskool onderrig deur proff. Nicolaas Hofmeyr en John Murray, en is hy op 10 Maart 1871 tot die evangeliebediening toegelaat in sy 25ste lewensjaar.
Predikant op Ladybrand
Kort hierna is prop. Hugo na Ladybrand beroep. Hy aanvaar die beroep en word die eerste predikant van die jong gemeente wat pas die jaar vantevore gestig is op grondgebied wat die wapens van die Vrystaatse Boere kort tevore van die Basoeto's verower het. Hier het die jong predikant baanbrekerswerk gedoen en die grondslag vir die nuwe gemeente gelê. Toe hy daar aangeland het, was daar net 'n noodkerk, maar geen pastorie nie. Hy het later 'n doelmatige predikantshuis laat oprig.
Na Beaufort-Wes
Ná die swaar afskeid wat die NG gemeente Beaufort-Wes van ds. W.P. de Villiers in Augustus 1875 moes neem, was die gemeente sowat agt lank maande vakant en is ds. A.A. Louw van Murraysburg as konsulent aangestel in die plek van ds. W.A. Krige, wat die gemeente baie jare lank as konsulent gedurende meer as een lang vakature gedien het. Die derde beroep wat op 29 November dieselfde jaar uitgebring is op ds. Hugo, het geslaag. In die beroepsbrief is daar na die destydse ou pastorie verwys as "een wel ingerigte woning op een wel beplante water Erf gebouwd". Ds. Hugo sou egter eers in April die volgende jaar aankom.
Die kerkraad moes reëlings tref vir sy vervoer uit die Vrystaat na die hart van die Groot-Karoo, 'n afstand van etlike honderde kilometer. Daar was toe nog geen treinspoor nie (die eerste trein sou Beaufort-Wes eers in 1880 bereik) en die kerkraad het 'n ruk lank kop gekrap. Toe daar geen vrywilligers uit die gemeente na vore tree nie, het hulle uiteindelik maar 'n span esels gehuur om die leraar en sy gesin op Ladybrand te gaan haal teen 'n koste van £100. (Toe ds. Hugo en ouderling J.F. Pienaar (oom Kootjie) 'n paar maande later na Kaapstad vervoer moes word vir die Sinodesitting, was die kerkraad verplig om 'n wa teen £50 te koop en ses esels te huur.) Op Saterdagmiddag 8 April 1876 het die gemeente met 'n menigte perdekarre uitgery om die nuwe leraar, wat deur oorvol riviere verhinder is om vroeër te kom, 'n hele ent buitekant die dorp te gaan ontmoet. Om vieruur is ds. Hugo by die pastorie verwelkom, waar oud-ouderling P.J. Weeber hom 'n adres namens die kerkraad en gemeente aangebied en die Sondagskoolkinders hom 'n welkomslied toegesing het. Dieselfde aand is hy bevestig. Behalwe die konsulent, ds. A.A. Louw, was net een ander predikant teenwoordig, ds. George Murray, die jongste van ds. Andrew Murray sr. se vyf seuns wat almal predikant geword het, van die naburige gemeente Willowmore. Die ander ringspredikante is waarskynlik deur die oorvol riviere ná die swaar reëns verhoed om teenwoordig te wees. Die volgende dag het die pasbevestigte leraar sy intreepreek gelewer.
Predikantevergoeding
Al het die Kerk deur die Ordonnansie van 1843 vryheid van bestuur gekry, sou die gemeentes nog lank daarna toelaes uit die staatskas kry waaruit onder andere 'n gedeelte van die leraar se salaris betaal moes word. Staatstoelaes vir die salaris van voorlesers, kosters en orreliste is reeds in 1845 beëindig. Beaufort het jaarliks £200 predikantsalaris van die staat ontvang. Die gemeente het self sowat £50 bygedra. Dit het vir die leraar 'n bestaanbare traktement van £350 per jaar verseker. In 1875 het albei Huise van die Kaapse Parlement egter 'n wetsontwerp, die sogenaamde "Voluntary Bill", aangeneem ingevolge waarvan die staatstoelae in die nabye toekoms gestaak sou word. Die wet het groot teenstand in kerklike kringe ontlok en het bepaal dat net die salaristoelaag van diensdoenende predikante nog betaal sou word tot hul aftrede of dood. Daarna moes die verskillende gemeentes self instaan vir die salaris van hul predikante en hul eie huishouding se finansies. So is die laaste band wat die Kerk nog enigsins aan die staat gebind het, ook verbreek.
Toe bogenoemde wetsontwerp aanvaar is, moes elke gemeente 'n fonds vir predikantsalaris stig. Beaufort het dit reeds in 1862 gedoen omdat dit geblyk het dat ds. Fraser se salaris ontoereikend was. So kon hulle sy salaris met £100 verhoog tot £350 per jaar. Met kollektes vir die fonds oral in die gemeente is so goed gevaar, dat met die beroep in April 1863 die salaris met 'n verder £50 verhoog kon word. Vanaf 1876 het die fonds bekendgestaan as die Predikants Sustentatie Fonds, wat toe reeds op byna £3 000 gestaan het. Ds. Hugo het hom uit die staanspoor beywer vir die stywing van die fonds sodat dit in 1880 reeds £4 000 bedra het. Teen 1945 was die fonds oor die £7 000 sterk.
Kollektes en preekstoel
Tydens ds. Hugo se dienstyd, in April 1879 en wel op voorstel van die diaken P.J. Weeber (latere ouderling en parlementslid), het die kerkraad besluit om nie meer die swart fluweelsakkies vir kollektes by die erediens te gebruik nie, maar met borde by die deure te kollekteer. In April 1892 besluit die kerkraad dat die gewone eredienskollekye nie meer by die deure ná die erediens sou wees nie, maar voor die sing van die slotgesang in die banke opgeneem sou word. 'n Ander ou gebruik, om Nagmaal op Kersdag uit te deel, is in Desember 1877 afgeskaf. duimnael|regs|420px|Die nuwe kerk se hoeksteenlegging was in Oktober [[1892. Op die agtergrond is die ou kerk, wat die gemeente 63 jaar gedien het. Twee galerye van die ou kerk is deel gemaak van die nuwe kerk en is vandag (2012) nog in gebruik, 183 jaar nadat dit opgerig is.]]
Gebruik van Engels
Sedert die dae van lord Charles Somerset is talle Skotse predikante en Engelssprekende onderwysers na Suid-Afrika gestuur. So was die eerste twee predikante van Beaufort Skotte en die meeste van die onderwysers Engelssprekend. In die ou goewermentskole het Hollands so te sê geen plek gehad nie. By gebrek aan 'n plaaslike, Engelse of Skotse gemeente (voor 1850) het die plaaslike Engelssprekendes in baie gevalle oorgekom na die NG Kerk. Veral om hulle en ander ingesetenes tegemoet te kom, het ds. Fraser reeds begin met Engelse dienste een maal per maand (later meer male), meestal in saans wanneer daar nie Hollandse dienste was nie. So vroeg as April 1836 het die Engelse inwoners van die dorp reeds hul eie voorleser en koster aangestel vir hul dienste en vra hul die kerkraad om hul reglemente hiervoor goed te keer. Dié Engelse dienste is blykbaar nie in die kerkgebou gehou nie, want toe ds. Colin Fraser in Mei 1858 sy voorneme te kenne gee om Engels in die kerk te preek en die kerkraad om die gebruik van die kerk versoek, het die kerkraad egter besluit om die leraar die kerk vir dié doel te ontsê. Dis nie vandag duidelik waar die Engelse dienste toe wel gehou is nie. Die Sinode van die Kaapse Kerk het in 1834 al besluit dat, waar nodig, predikante in Engels mog preek, mits dit sonder nadeel van die Hollandse gemeente geskied en na voorafgaande verlof van die kerkraad vir die gebruik van die kerkgebou.
Mettertyd kon die stroom ten gunste van Hollands nie meer gekeer word nie. Die kerkraadsnotule van Januarie 1889 maak melding van 'n lang bespreking in sake Engelse klasse in die Sondagskool en die besluit dat die gebruik van die Hollandse taal langsamerhand algemeen in die Sondagskool gemaak sou word. 'n Jaar later was daar nog net een Engelse klas in die Sondagskool en dit was vir die klein kinders. Die Engelse eredienste is ook mettertyd heeltemal afgeskaf, iets waarin die kerk op Beaufort-Wes die Bolandse en Kaapse gemeentes ver vooruit was. Die presiese datum is nie bekend nie, maar in die kerkraadsvergadering van Oktober 1900 (tydens die Anglo-Boereoorlog) is daar gedebatteer oor die herinvoer van Engelse dienste in die kerk. Die kerkraad het sonder besluit van die saak afgestap. In die daaropvolgende jare tot 1907 is daar meer as een maal versoekskrifte met tot 150 naamtekeninge ten gunste van Engelse dienste by die kerkraad ingedien, maar "met die oog op die wrywing wat daar bestaan", is dit telkens geweier. Genl. ds. Paul Roux was later jare gewillig om sodanige dienste te hou vir kerkgangers wat nie die Hollandse taal verstaan het nie, maar dan in 'n ander lokaal as die kerk. Hiervan het blykbaar ook niks tereggekom nie en nooit is Engels weer ingevoer nie.
duimnael|regs|520px|Op dié foto van 1884 is die NG Sendingkerk heel links en net langsaan (regs) die stadshuis, ingewy in 1865. Onmiddellik regs daarvan is die NG kerk met sy skilderagtige vleuels en frontgewels, deur ds. [[Colin Fraser laat bou en ingewy, toe reeds 53 jaar vantevore.]]
Herstel van kerkgebou
In 1877 is die pastorie herstel en opgeknap. Teen dié tyd moes noodsaaklike opknapping van die kerkgebou gedoen word. Die gemeenskap het reeds noustrop getrek, maar 'n spesiale kollekte en buitengewone kerkbasaar het die kerkraad darem in staat gestel om die nodigste herstelwerk in 1880 aan die kerk te laat doen. Daar is ook ernstig daaraan gedink om 'n ystertraliewerk om die kerkgebou te bou sowel as lampe aan te koop om die slegte stand van die beligting in 'n sekere deel van die gebou te verbeter. Teen dié tyd het die kerk ook veels te klein vir die groot gemeente geword en so vroeg as 1879 is die vergroting van die kerkgebou in die vooruitsig gestel.
Maar geeneen van dié planne kon vereers uitgevoer word nie. Die droogtes en die "drukkende tye" van die middel tagtiger jare was die vernaamste remskoen. Dit het in 'n stadium so swaar gegaan dat die salaris van die koster, orrelis en orredrukker dit weer moes ontgeld. Ds. Hugo was grootmoedig genoeg om 'n deel van sy salaris af te staan sodat dié van die koster op die ou peil gehou kon word. In Oktober 1886 teken die skriba aan "dat daar geen geld in die kerkkas voorhande is nie". Tog het die kerkraad die geloofsmoed gehad om 'n kerkboufonds in die lewe te roep in 1887. Aan die begin van 1889 word daar ewenwel nog gekla oor die steeds voortdurende skaarsheid van geld. Eers in die loop van die volgende jaar het die tye enigsins verbeter en van toe af aan is daar erns gemaak met die insameling vir die bou van 'n nuwe kerk, 'n saak waarvoor ds. Hugo alles in die stryd gewerp het.
duimnael|links|380px|Die dienende ouderlinge lei in September 1894 die optog na die inwyding van Beaufort-Wes se nuwe NG kerkgebou.
Beaufort se nuwe kerk
Die kerkraadsnotule stel dit ongelukkig nie duidelik presies wanneer met die bou van die nuwe en teenswoordige kerk begin is nie. Die notule van 29 Februarie 1892 meld net terloops dat die bouwerk reeds aan die gang was. Die hoeksteen is reeds is Oktober van daardie jaar plegtig gelê. Op 'n foto wat tydens dié geleentheid geneem is, blyk die fondament van die nuwe gebou duidelik op die voorgrond, maar op die agtergrond is twee gewels en 'n gedeelte van die strooidak van die ou kerk nog sigbaar. Dié kerk is ruim 63 jaar lank as godshuis gebruik. Eers ná die hoeksteenlegging is die ou kerkgebou afgebreek en ook maar net ten dele, want twee galerye (onder andere die orrelgalery) is gelaat en later deel gemaak van die nuwe gebou en as sodanig word dit vandag nog gebruik. Nadat met die afbreek van die ou kerk begin is, het die kerkraad besluit om die eredienste in die plaaslike sendingkerk te hou. Van die Wesleyaanse gemeente is verlof verkry om met die Nagmaalsdienste van hul kerk gebruik te maak. Teen 15 Januarie 1894 het die nuwe kerk voltooiing genader en dra die kerkraad dit aan ds. Hugo op om dr. Andrew Murray van Wellington te vra om die wydingsrede met die inwyding te kom hou. Drie maande daarna is die nuwe kerkgebou verseker vir £8 000. Die formele inwyding het eers op 22 September 1894 plaasgevind.
De Kerkbode het op 28 September 1894 oor die inwyding van Beaufort se nuwe kerk berig: "Heden, 22 September, werd de nieuwe Kerk alhier ingewyd. Ds. A. Murray kwam reeds Dinsdag hier aan en had van Woensdagavond diensten. Later kwamen nog de predikanten van Victoria-West, Murraysburg en Prince Albert. Gisteren was een dag van groot gewoel, met het aankomen van al de leden der gemeente van buite, als mede van vele vreemdelingen. Heden te half tien ure werd de optocht gevormd van de deur van de pastorie, en trok men op naar de Kerk. Het gebouw met zyn toren van 150 voet hoog maakt een zeer aangenamen indruk, en is een sieraad voor het dorp. De deur werd ontsloten door Ds. A. Murray, die de Inwydingsrede hield. Eers werd het rapport der Bouw Commissie gelevert, waaruit bleek dat de kerk £13,500 gekost heeft en dat daarvan iets over de £5 000 werd afbetaald. Er rust dus een schuld van iets over £8 000 op het gebouw. Dit nog buiten £800 dat de zusters afsonderlyk besteed. De preekstoel en het orgel, die niet zoolang geleden geschonken werden aan de oude kerk, zyn in de nieuwe overgebracht en passen er zeer goed by. De Kerk bevat zowat 1 000 plaatsen, maar het getal menschen dat er in was, was zeker niet ver van 2 000. Er was een koor onder leiding van ds. Hugo, dat enige stukken van Prof. J. de Villiers uitvoerde."
Dr. Andrew Murray het 'n treffende rede uitgespreek na aanleiding van Lev. 10:2, 3: "Toen ging een vuur uit van het aangezicht des HEEREN, en verteerde hen; en zij stierven voor het aangezicht des HEEREN. En Mozes zeide tot Aäron: Dat is het, wat de HEERE gesproken heeft, zeggende: In degenen, die tot Mij naderen, zal Ik geheiligd worden, en voor het aangezicht van al het volk zal Ik verheerlijkt worden. Doch Aäron zweeg stil" (Statebybel). Tydens sowel as na afloop van die diens het die gemeente die mooi bedrag van £736 aan dankoffers gegee. Die namiddag was toe voorbereidingsdiens en die volgende oggen is die heilige Nagmaal gevier. Dit was dan die einde van die luisterryke en geseënde naweek. 'n Jaar later het daar steeds 'n skuld van £7 500 op die gebou gerus. Die kerkraad het indertyd £5 500 opgeneem by mej. Hertzog van Kaapstad vir die bou van die kerk. Susanna Maria Johanna Hertzog het ook twee jaar vantevore op die hoek van Boom- en Buitekantstraat in Kaapstad 'n kompleks geboue – woonhuise, 'n skool, 'n tehuis vir bejaarde vroue en twee woonstelle – laat oprig en in 1895 nog 'n groot gebou. Van hierdie geboue was 'n sierlike kerk die middelpunt. Daarby het sy die kerk van al die nodige voorsien. Aan De Nieuwe Kerk (NG gemeente Tamboerskloof) het sy dit alles in trust gegee met die bepaling dat, wanneer daar in die buurt 'n selfstandige gemeente ontstaan, dit aan dié gemeente oorgemaak moes word. Aan die skenking het sy net twee voorwaardes verbind: Die hoeksteen moes met vrymesselaarseerbewyse gelê word en alle dienste in die kerk moes in Engels gehou word. Gelukkig het sy geen sodanige voorwaardes aan Beaufort-Wes gestel nie.
duimnael|regs|340px|Donkinstraat in 1905. Munisipale ordonnansies van destyds het boomplantpligte aan inwoners opgedra. Die peerbome aan die hoofstrate het veral in die lente 'n feestelike atmosfeer geskep. Enkele van die bome is tot nasionale gedenkwaardighede verklaar, maar 'n eeu ná die foto geneem is, is Donkinstraat redelik boomloos. Regs op die voorgrond is Beaufort-Wes se eerste "supermark", T.A. Thwaits central dealer drapery groceries ironmongery buyer. Voor sy veranda is 'n tentagtige bousel.
Klagstaat teen ds. Hugo
Aan die begin van 1896 het daar 'n klagstaat teen ds. Hugo ontbrand wat die gemeentelike lewe groot skade berokken en 'n pynlike indruk by baie gelaat het. Teen die einde van Maart van daardie jaar het die Ringskommissie plaaslik kom ondersoek instel na die ontevredenheid wat daar bestaan het by vooraanstaande manne van die gemeente teenoor hul leraar. Op 30 Maart, terwyl dié ondersoek nog aan die gang was, het ds. Hugo dit gerade geag om die tuig as leraar van Beaufort-Wes neer te lê. Nietemin het die kommissie, ná 'n ondersoek van nege dae, die leraar skuldig bevind en hom voorlopig geskors, hangende die uitspraak van die Ring. Intussen het die gevoelens in die gemeente baie hoog geloop. Daar was nie net groot bitterheid nie, maar 'n skeuring het gedreig aangesien "een grootte helfte" van die gemeente dit vir ds. Hugo opgeneem het. Boonop het daar op skuld van £7 000 op die nuwe kerk gerus.
Onder dié onverkwiklike omstandighede het ds. en mev. Hugo Beaufort-Wes op 30 Junie 1896 verlaat. Die landdros het die egpaar 'n paar woorde op die stasie toegespreek. Dié ongelukkige toedrag van sake kon die waardering vir die groot werk wat ds. Hugo hier verrig het, nie uithou nie. By sy vertrek het hy 'n geskenk van sowat £300 ontvang en "tranen werden gestort aan beide kanten". Die medewerker van die Kerkbode het kort daarna geskryf: "Men zal zyn werk gedurende 20 jaar alhier niet ligt vergeten." Teen die middel van Julie het die storm begin bedaar en die geseënde spesiale dienste van ds. Johannes Rudolph Albertyn van Wellington het die gees van samewerking in die gemeente gelukkig laat herleef. Die Ring van Beaufort het in Oktober op Fraserburg byeengekom en het bevind dat ds. Hugo hom aan "onmatigheid" skuldig gemaak het. Hy het bogenoemde voorlopige skorsing van die beskuldigde deur die Ringskommissie bekragtig en besluit om hom onder kerklike sensuur te plaas vir 'n tydperk van nege maande.
Ds. Hugo is later herstel en het homself beroepbaar gestel waarna hy sowat 10 jaar lank tot 1907 met seën onder melaatses op Robbeneiland gewerk het. Daar is hy op 21 Augustus 1907 oorlede en begrawe. Hy was 'n baie talentvolle man. Die Kerkbode het na sy dood van hom getuig: "Hy was een man van groote gaven en hy gaf daarvan veelvuldige blyken in zyne bediening."
Bronne
duimnael|regs|200px|Ds. Hugo se grafsteen op [[Robbeneiland.]]
Japan Nasionale Roete 58
Nasionale Roete 58 is 'n nasionale snelweg van Japan. Hierdie baie ongewone pad het deurlopende nommers oor afgesnyde segmente op die eilande van Kjoesjoe, Tanegashima, Amami Ōshima, en Okinawa. Die snelweg het 'n totaal van 255.5 km op land. Sy oorsprong is in die prefekturale hoofstad van Kagoshima in Kagoshima-prefektuur en sy eindpunt is in Naha, die hoofstad van die Okinawa-prefectuur.
Ben Kruger
Ben Kruger (25 Maart 1957 – 25 Mei 2021), was 'n Suid-Afrikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle van Okkie Ferreira in Binnelanders, Neef Gert in 7de Laan en Sakkie Bezuidenhoudt in die SAUK2 se dramareeks, Zero Tolerance. Hy sterf op 25 Mei 2021 in die ouderdom van 64 weens Covid-19.
Biografie
Kruger is op 25 Maart 1957 op Bothaville in die Vrystaat gebore. Sy pa was 'n pastoor in die plaaslike AGS-gemeente en sy ma 'n nooi van Bloemfontein. Op tweejarige ouderdom verhuis hulle na Kaapstad en op vierjarige ouderdom na Johannesburg waar hy sy skoolopleiding by die Hoër Seunskool Helpmekaar voltooi het.
Na skool het Kruger vir 18 maande diens in die Suid-Afrikaanse Vloot gedoen, waarna hy sy B.A. (Drama) aan die Universiteit van Pretoria verwerf.
Japan Nasionale Roete 102
Nasionale Roete 102 is 'n nasionale snelweg van Japan. Dit verbind Hirosaki, Aomori en Towada, Aomori, en het 'n totale lengte van 101,8 km (63,26 myl).
Japan Nasionale Roete 101
Nasionale Roete 101 is 'n nasionale snelweg van Japan. Dit verbind Aomori, Aomori en Akita, Akita, en het 'n totale lengte van 251,2 km (156,09 myl). Die meerderheid van die snelweg gaan langs die kus van die See van Japan, en is dikwels parallel met Nasionale Roete 7.
Vlag van Kirgisië
Die nasionale vlag van Kirgisië is op 3 Maart 1992 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n enkele rooi baan met ’n gestileerde goue son in die middel.
Simboliek
Die rooi agtergrond van die vlag stel dapperheid en moed voor, die son stel vrede en welvaart voor en die tunduk stel die gesinswoning of, deur verlenging, die heelal voor. Volgens populêre interpretasies stel die son se 40 strale die 40 Kirgisiese volke voor in hul eenheid teen die Mongole deur die epiese held Manas.
Geskiedenis
Sedert die Bronstydperk het Kirgisië talle vlae gehad. Met die totstandkoming van die Kanaat van Kokand het die stam sy eie nasiestaat gekry wat in 1876 deur Rusland verower is.
Onder die Russe het die gebied van Kirgisië saam met die ander Sentraal-Asiatiese Kanate die “Algemene Regering Turkestan” gevorm, wat aanleiding gegee het tot ’n Ottoman-geïnspireerde vlag. Hierdie vlag het onder andere ’n sekelmaan en ster vertoon wat daarop gedui het dat die bevolking van Turkestan hoofsaaklik van Turkse oorsprong was.
Michael Aldridge
Michael Aldridge (9 September 1920 – 10 Januarie 1994) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Murder in the Cathedral (1951) en in die televisiereekse Happy and Glorious (1952) en The Black Tulip (1956).
Vlag van Kirgisië
Geskiedenis
Met die ineenstorting van die Russiese Ryk in 1917 het hierdie Kanaat onafhanklikheid verkry tesame met ’n nuwe vlag, ook sterk deur die Turke beïnvloed: twee horisontale bane in rooi en blou met ’n wit sekelmaan en ster daarop. In hierdie vlag het die twee kleure gestaan vir die vermenging van die Mongole en Turke as gesamentlike erfgename van die voormalige Kara-Kirgisië.
Met die vestiging van die USSR het Kirgisië deel gevorm van die “Turkestaanse Outonome Sosialistiese Sowjetrepubliek (OSSR)” waarvan die vlag die rooi doek van die kommuniste met die skildhoek met ’n wit fraiing afgesper en die letters van die land in Arabiese skrif daarbinne.
Na die ontbinding van die Turkestaanse OSSR (1924) is die Kirgisiese OSSR gestig as deel van Rusland met Kasakstan na die noorde. Die vlag van hierdie OSSR het dié van die Russiese provinsie Turkestan geword wat ook ’n invloed op die vlag van Kasakstan gehad het.
In 1936 is die outonome Kirgisiese OSSR gestig. Hierdie vlag, wat op 31 Maart 1937 aanvaar is, was ’n eenvoudige rooi baan in die kommunistiese styl, met die landsnaam in Kirgisies en Russies daarop (КЫРГЫЗ ССР (Kirgisiese SSR) en КИРГИЗСКАЯ ССР (Kirgiskaja SSR).
Op 22 Desember 1952 is ’n weergawe van die Sowjetvlag ingestel wat bestaan uit ’n blou baan in die middel van die vlag met ’n dun wit baan in die middel daarvan: die blou het gestaan vir die Kirgisiese volk en die wit vir die sneeubedekte berge van die land. In die skildhoek was ’n hamer en sekel en rooi ster.
Katherine Waterston
Katherine Waterston (gebore 3 Maart 1980) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Inherent Vice (2014), Steve Jobs (2015), Fantastic Beasts and Where to Find Them (2016), en Alien: Covenant (2017).
12de Oscar-toekenningsaand
Die 12de Oscar-toekenningsaand is op 29 Februarie 1940 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences gehou om erkenning te gee aan rolprente van 1939. Bob Hope was vir die eerste (van 19) keer die aanbieder.
Gone with the Wind het die meeste benoemings ontvang: altesaam 13. Dit was die eerste jaar waarin ’n Oscar toegeken is vir beste visuele effekte, asook waarin twee pryse vir kinematografie toegeken is: vir ’n kleur- en ’n swart-wit prent.
Hattie McDaniel was die eerste swart Amerikaner wat ’n Oscar gewen het, as beste vroulike byspeler vir Gone with the Wind.
Dit was die eerste Oscar-aand wat verfilm is. Die tydskrif Variety Magazine het geskryf die sterre was selfbewus vanweë die kameras en die geleentheid is gekenmerk deur modebewuste aktrises in die beste rokke, pelse en juweliersware.
Omstredenheid
Die Los Angeles Times het ’n taamlik akkurate lys van die wenners geplaas ondanks ’n belofte om die resultate van die stemmery geheim te hou. Baie van die benoemdes het dus voor die tyd geweet wie gewen het. Clark Gable en Bette Davis was twee van die sterre wat by hul aankoms geweet het hulle het nie in hul onderskeie kategorieë gewen nie.
Verdere omstredenheid is ná die seremonie veroorsaak toe die Los Angeles Times berig die beste akteur en aktrise, Robert Donat en Vivien Leigh, het James Stewart en Davis net-net geklop. Dit het daartoe gelei dat die Academy seker gemaak het die stemmery en resultate bly in die toekoms geheim.
Pryse
Hier volg ’n lys van die wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem en is in vet druk):
Bontroklaksman
Die Bontroklaksman (Nilaus afer) is 'n algemene standvoël van doringboomsavanne en oop breëblaarboomveld. Die voël is 14 cm groot en weeg 24 gram. In Engels staan die voël bekend as die Brubru.
David Schramm (akteur)
David Schramm (gebore 14 Augustus 1946) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Johnny Handsome (1989) en A Shock to the System (1990), en in die televisiereeks Wings (1990).
Chinese liguster
Die orde van die ligusters (Oleales of Ligustrales) is plantorde uit die verouderde Wettstein-stelsel wat nie meer in gebruik is nie.
Die orde bevat slegs een familie, die Olyfagtiges (Oleaceae), wat bome en struike insluit. Die tweeslagtige blomme is in trosvormige bloeiwyses gerangskik. Behalwe die olyf, waarna die familie en die orde genoem is, behoort sierplante soos die sering en die Chinese klokkie ook tot hierdie plantgroep.
Ligusters is pragtige sierstruike, veral die met gekleurde en bont blare. Sommige spesies word egter hoofsaaklik as heinings aangeplant. Ligusters groei in feitlik enige soort grond. Baie spesies het 'n netagtige wortelstelsel, wat die omliggende grond geweldig kan uitput sodat ander plante moeilik in hul nabyheid groei. Saad sowel as hardehoutsteggies kan vir voortplanting gebruik word en die beste variëteite kan ook op die onderstamme van ooreenstemmende spesies geokuleer of oorgeënt word. So lyk ligusters voortreflik as hoogstamboompies. Ligustrum lucidum of Chinese liguster is een van die bekendste boompies in Suid-Afrika. Dit word nie alleen as heiningplant, struik of stamboompie aangeplant nie, maar ook as kleinerige koelteboom. Die plant aard feitlik oral.
Dit word sowat 5 tot 9 m hoog en die kruin is piramidevormig, hoewel die meeste as hoogstamme met ronde kruine voorkom (meestal so gesnoei). Die welriekende wit blomme word gevolg deur blink, swartblou bessies. Ligustrum lucidum tricolor is besonder mooi, want die nuwe blare is oneweredig met pienk omsoom. Later verkleur dit egter tot roomwit.
Steenbok
Die steenbok (Raphicerus campestris) is 'n klein wildsbokkie wat in die suide en ooste van Afrika voorkom.
Beskrywing
'n Volwasse steenbok het 'n gemiddelde massa van 12 kg en is ongeveer 50 cm hoog. Steenbokke het twee klein, reguit horinkies. Die langste horings wat al aangeteken is, was 18 cm. 'n Steenbok se kleur kan wissel van rooibruin tot baksteenrooi met 'n wit penskant.
Habitat
Steenbokke kan in 'n groot verskeidenheid habitats oorleef. Daar word gesê dat hulle onstabiele en oorgangshabitats verkies. Hulle word aangetref in gebiede wat wissel van halfdroë sanderige gebiede soos die rand van die Kalahari-woestyn en die Nasionale Etoshawildtuin tot oop bosveld, wat oop vlaktes, klipperige savanne en akasia-grasveld insluit.
In die sentrale deel van die Krugerwildtuin het steenbokke die hele jaar deur 'n duidelike voorkeur vir haak-en-steek-savanne en hulle het nie die neiging om in die droë seisoen na natter gebiede te migreer nie. In hierdie opsig verskil hulle van baie ander hoefdiere in Afrika, ook diere wat in die nat seisoen in dieselfde gebiede as die steenbok voorkom.
Sosiale gedrag
Steenbokke is alleenlopers en vorm net 'n band om te paar. Hulle is bedags en snags aktief, maar wanneer dit warmer raak, soek hulle gedurende die warmste dele van die dag skuiling in die skaduwee. In die droë seisoen eet hulle meer tydens die nag. Terwyl hulle rus, kan steenbokke hul pels versorg, herkou of kort slapies neem.
Roofdiere
By die eerste teken van moeilikheid gaan lê die steenbok laag in die gras. Wanneer 'n roofdier nader kom, sal hy opspring en met 'n sigsag-naelloop probeer om die roofdier af te skud. Verder stop hy gereeld om terug te kyk. In lang agtervolgings kan steenbokke ook plat op die grond gaan lê. Hulle kan ook hulle toevlug neem in erdvarkgate. Natuurlike vyande van die steenbok sluit in die vaalboskat, rooikat, rooijakkals, luiperd, breëkoparend, en luislang.
Voortplanting
Steenbokke bly op hulle eie, behalwe wanneer die ooi deur 'n hofmakende ram of lammetjie vergesel word. Paartjies hou egter in vaste aangrensende of oorvleuelende gebiede van sowat 0,03 tot 1 km². Hulle behou kontak met mekaar deur middel van reukmerke en mishope. Hulle gebruik dit ook as passiewe vertoon om hulle gebied af te baken. Dit loop selde uit op 'n fisieke konfrontasie met mekaar.
Gedurende die paartyd tree die ramme aggressief op en doen mee aan bluf- en skyngevegte met mededingende ramme. Dit loop uit op lang kompetisies tussen uitgegroeide ramme in hulle fleur; gewoonlik is die teenstanders goed opgeweeg teen mekaar en van dieselfde kaliber wat ouderdom, grootte en vernuf betref.
'n Steenbokooi is sewe maande lank dragtig, waarna sy die lewe skenk aan 'n enkele lammetjie.
Voedsel
Die grootste deel van 'n steenbok se voedsel bestaan uit laaghangende blare (hulle kan nie hoër as 0,9 m bykom nie, ) maar hulle is ook vaardig in die uitpluk van wortels en knolle. In die sentrale deel van die Krugerwildtuin verkies hulle Euphorbiaceae. Wanneer dié tipe plante nie beskikbaar is nie, verkies hulle houtagtige plante. Hulle eet soms ook vrugte en wei net by uitsondering op gras. Hulle is byna onafhanklik van oop waterbronne omdat hulle genoeg vog uit hulle voedsel kry.
Kamenni-eiland
Kamenni-eiland (Russies: Каменный остров, Kamenni ostrof) is ’n eiland van 10,6 km2 in Sint Petersburg, Rusland, wat in die delta van die Newarivier lê tussen die Groot- en die Klein-Newa. Dit is een van die mooiste en groenste dele van Sint Petersburg.
Naam
In die Sowjet-tyd het die eiland saam met Krestofski- en Jelagin-eiland die Kirof-eilande gevorm.
Geskiedenis
Pieter die Grote het die eiland geskenk aan graaf Gavriil Golofkin, kanselier van die Russiese Ryk. Nadat hy in onguns geraak het, het die eiland gegaan aan sy opvolger, graaf Aleksei Petrowitsj Bestoezjef-Rjoemin. ’n Dekade later het keiserin Elisabeth dit aan haar susterskind en opvolger, keiser Pieter III, gegee.
In die 19de eeu was die eiland die tuiste van somerhuise (datsjas) van die Russiese adel. Aan die oostekant van die eiland staan die Kamennoostrofski-paleis wat vir keiser Paul gebou is, en die Neo-Gotiese Kerk van Sint Johannes van Jerusalem wat gebou is ter viering van die oorwinning in die Slag van Tsjesma. Dit is dikwels deur Aleksander Poesjkin besoek en ’n paar van sy laaste gedigte dateer uit dié tydperk.
Na die westekant lê verskeie wonings uit die begin van die 20ste eeu en van die beste Art Nouveau-geboue in die stad. In die Sowjet-tyd was daar regeringshuise op Kamenni-eiland en dit is vandag nog die geval.
Boat Club
Boat Club is 'n baleaarse popduo vanuit Gotenburg, Swede wat uit die lede Andreas Wahlström en Magnus Christakis bestaan. Die twee het in 1999 met geraasmusiek begin eksperimenteer. Mettertyd het hulle hul meer vir die kombinering van geraas en konvensionele popstrukture begin interesseer, en uiteindelik het hulle hul identiteit in shoegaze-popmusiek gevind. Hulle het hul groep toe Citylights genoem en die meeste demomateriaal is in Wahlström se woonstel met behulp van onder meer elektroniese tromme opgeneem.
Romain Poite
Romain Poite (gebore op 14 September 1975) is 'n internasionale skeidsregter van die Franse Rugbyfederasie.
Hy het sy Wêreldbeker-debuut in 2007 as assistent-skeidsregter gemaak tydens die wedstryd tussen Ierland en Namibië. Hy is ook vir drie wedstryde tydens die Sesnasies-kampioenskap in 2009 as lynregter of televisiewedstrydbeampte aangestel. Hy het sy eerste Sesnasies-wedstryd in 2010 beoordeel. Poite is aangestel op die tien-man-elite-skeidsregterspaneel vir die Rugbywêreldbeker 2011, waar hy vier wedstryde waargeneem het. Hy is ook aangestel om die derde en beslissende toets van die 2013 Britse en Ierse Leeus-toer teen Australië te beoordeel; die Leeus het gewen en Poite is geprys vir die beloning van die dominante skrum. Hy is later 'n paar maande van die IRB-paneel uitgesluit omdat hy 'n verkeerde geel kaart tydens die 2013-Rugbykampioenskapreeks gegee het. Poite het aan die Engelse rugbyspan gesê: "Ek is 'n skeidsregter, nie 'n afrigter nie!" tydens die Sesnasieskampioenskapswedstryd van 2017 teen Italië Poite is as skeidsregter aangewys vir die derde en beslissende Britse en Ierse Leeus-toer in Nieu-Seeland.
La vida de Lazarillo de Tormes
Die lewe van Lazarillo de Tormes en sy lot en teëspoed (beter bekend as Lazarillo de Tormes) is 'n anonieme Spaanse roman wat in die eerste persoon en in 'n epistolêre styl (as 'n enkele lang brief) geskryf is en waarvan die oudste bekende uitgawes uit 1554 dateer. In die werk, wat in die 16de eeu afspeel, word die lewe van die hoofkarakter, die jong Lázaro de Tormes, op outobiografiese wyse uitgebeeld, vanaf sy geboorte en ellendige kinderjare tot sy volwassenheid.
Lázaro is 'n prototipiese antiheld, vergelykbaar met Don Quijote; hy is nóg besonder moedig, nóg besonder goedhartig, maar vertel met veel ironie en op beknopte wyse oor sy lotgevalle as dienaar van verskeie meesters, en lê so die skynheiligheid en kleingeestigheid van die belangrikste bevolkingslae bloot. Dit word beskou as die voorloper van die pikareske roman, as gevolg van elemente soos realisme, die eerstepersoonsvertelling, die rondreisende struktuur, die diens aan verskillende meesters en die moraliserende en pessimistiese uitkyk daarvan.
Die boek is in breë trekke 'n ironiese en meedoënlose skets van die samelewing van daardie era. Dit beklemtoon die ondeugde en skynheilige houding van veral die geestelikes en godsdienstiges.
Alhoewel dit nie duidelik is wie die werk geskryf het nie en daar verskeie teorieë bestaan betreffende die outeurskap daarvan, word die boek soms toegeskryf aan Diego Hurtado de Mendoza. Dit was onmiddellik na die publikasie daarvan reeds uiters gewild: in 1554 verskyn reeds drie uitgawes daarvan. Die skrywer was waarskynlik simpatiekgesind teenoor die idees van Erasmus. Dit het daartoe gelei dat die Inkwisisie die werk verbied het; die werk is in 1559 op die Index librorum prohibitorum geplaas. Dit is eers in die negentiende eeu weer volledig gepubliseer.
In sy tyd was Lazarillo de Tormes 'n beroemde werk: twee karakters uit die boek is deur Bredero gebruik vir sy Spaanschen Brabander. Die werk is kort: dit bestaan uit sewe hoofstukke, waarvan een uit slegs agt sinne bestaan.
Lydia Lindeque
Lydia Lindeque (1912-1997) was een van die pioniers van die Afrikaanse toneelkuns onder Paul de Groot en André Huguenet. Sy was met onder andere Uys Krige getroud. Sy het twee kinders, Eulalia en Tai, gehad.
Lindeque is in 1912 op Ficksburg gebore as Alida Lindeque. Sy wou eerder toneelspeel as skoolgaan en op 14-jarige ouderdom het sy aan Paul de Groot geskryf. Hy het haar genooi om by sy toneelgeselskap aan te sluit en sy het dadelik die hoofrol gekry in Die Rosekrans, sonder enige toneelopleiding. De Groot het aan Alida haar verhoognaam, Lydia, gegee.
Hy was verlief op die jong Vrystaatse nooi, maar die romanse het nie gevlot nie. In 1937 het sy en Uys Krige stilletjies voor die magistraat getrou terwyl sy opgetree het in 'n stuk met die naam Die Gevaarlike Huwelik.
Lindeque se outobiografie, Trek op die skerm!, het in 1941 verskyn. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het sy, Siegfried Mynhardt en ’n klompie ander akteurs in Noord-Afrika opvoerings vir Suid-Afrikaanse soldate gehou.
Haar eerste Engelse rol was as Viola in Twelfth Night. In die vyftigerjare het sy die titelrol van Yerma (ook in Engels) vir die Cape Town Theatre Productions gespeel. Krige was so begeester deur die sukses van die Engelse opvoering dat hy Yerma vertaal het. Dit is 1952 in drie aflewerings in die literêre tydskrif Standpunte gepubliseer. Toe dit in 1963 in boekvorm verskyn, het Krige dit opgedra "Aan Lydia Lindeque wie se Yerma ek nooit sal vergeet nie".
Japan Nasionale Roete 103
Nasionale Roete 103 is 'n nasionale snelweg van Japan. Dit verbind Aomori, Aomori en Ōdate, Akita, en het 'n totale lengte van 133,6 km (83,02 myl).
Catherine Hicks
Catherine Hicks (gebore 6 Augustus 1951) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Star Trek IV: The Voyage Home (1986), Peggy Sue Got Married (1986), en Child's Play (1988), en in die televisiereeks 7th Heaven (1996).
René Pape
René Pape (gebore op 4 September 1964) is 'n Duitse opera bassanger.
Ternaard
Ternaard (Wes-Fries: Ternaard) is 'n dorp in die Nederlandse provinsie Friesland. Die dorp lê 8 km noordwes van Dokkum en ressorteer onder die munisipaliteit Noardeast-Fryslân. Dit het sowat 1420 inwoners (2010).
Aptekarski-eiland
Aptekarski-eiland (Russies: Аптекарский остров, Aptekarski ostrof) is ’n klein eiland van sowat 2 km2 in Sint Petersburg, Rusland, wat in die noordelike deel van die Newarivierdelta lê. Dit word van Petrogradski-eiland geskei deur die Karpofka-rivier, van Kamenni- en Krestofski-eiland deur die Klein-Nefka en van die Wiborg-streek deur die Groot-Nefka. Verskeie brûe verbind die eiland met dié streke.
.tm
.tm is die Internettopvlakdomein vir Toerkmenistan.
Aptekarski-eiland
Geskiedenis
In 1714 het tsaar Pieter die Grote opdrag gegee dat die eiland in ’n mediese hoofkantoor omskep word. Aan die suidoostelike kant is ’n tuin aangelê vir medisinale kruie. Mettertyd het dit die Sint Petersburgse Botaniese Tuin geword en eindelik is die Komarof- Botaniese Instituut hier gestig. Mediese toerusting is later hier vervaardig ná die stigting van die eerste laboratorium vir mediese toerusting. Die laboratorium het intussen die maatskappy Krasnogwardejets geword.
Tydens die bewind van keisers Paul en Aleksander I van Rusland het die eiland ’n vakansieoord geword vir die Russiese adel, wat huise gebou en tuine soos die Lopoechinski-tuin aangelê het. Met die industrialisasie van die eiland is woonstelle vir die werkers hier gebou wat deur bekende Russiese argitekte ontwerp is.
Groot opvoedingsinstellings op die eiland sluit in die Sint Petersburgse Elektrotegniese Universiteit, Chemiese Farmaseutiese Akademie en die Instituut vir Instrumentele Medisyne van die Russiese Akademie vir Mediese Wetenskap. ’n Kompleks is ook in die Sowjet-tyd gebou vir Leningrad-TV, onder meer die TV-toring, die hoogste konstruksie in die stad.
Verdere leesstof
Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Louise Fribo
Louise Fribo (gebore 3 Julie 1970) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Early Spring (1986) en Elsker elsker ikke... (1995), en in die televisiereekse The Kingdom (1994) en Below the Surface (2017).
Japan Nasionale Roete 104
Nasionale Roete 104 is 'n nasionale snelweg van Japan. Dit verbind Hachinohe, Aomori en Ōdate, Akita, en het 'n totale lengte van 128,8 km (80,03 myl).
Vlag van Curaçao
Die vlag van Curaçao is op 2 Julie 1984 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n blou agtergrond met ’n geel horisontale baan in die onderste helfte en twee vyfpuntige wit sterre in die skildhoek.