cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rugbywêreldbeker 1995
Die toernooi se formaat van 1987 en 1991 het onveranderd gebly en 16 nasionale rugbyspanne het aan die Rugbywêreldbeker 1995 deelgeneem: die gasheer Suid-Afrika, die agt regstreekse kwalifiseerders van die 1991-toernooi (Australië, Engeland, Frankryk, Ierland, Kanada, Nieu-Seeland, Samoa en Skotland), asook die sewe beste spanne van die kwalifisering (Argentinië, Italië, die Ivoorkus, Japan, Roemenië, Tonga en Wallis). Tydens die Rugbywêreldbeker 1995 is 32 wedstryde gespeel, waaronder 24 tydens die poelfase en agt tydens die uitklopfase, insluitende die eindstryd. Die spanne is in vier poele van vier elk verdeel, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne in die poel gespeel het. Die twee beste spanne van elke poel het hierna vir die kwarteindrondte gekwalifiseer. Die nominale gasheer Wallis, die verdedigende kampioen Suid-Afrika, die naaswenner Nieu-Seeland en die derde-plek-span Frankryk het regstreeks vir die volgende Rugbywêreldbeker 1999 in die destydse Vyfnasies gekwalifiseer. Nes Suid-Afrika het die Ivoorkus vir die eerste keer aan ’n rugbywêreldbekertoernooi deelgeneem. Namibië het vir die eerste keer aan ’n kwalifisering deelgeneem en vyf wedstryde gewen, maar hulle het egter nie vir die Rugbywêreldbeker 1995 gekwalifiseer nie nadat die beslissende wedstryd teen Marokko in ’n gelykop geëindig het.
Suid-Afrika het die eindstryd op Ellispark in Johannesburg teen Nieu-Seeland met 15–12 gewen, nadat ’n bykomende tien minute ekstra tyd toegestaan is toe die telling 9–9 was. Suid-Afrika het daarmee ná Nieu-Seeland in 1987 die tweede gasheer geword wat die rugbywêreldbekertoernooi tuis gewen het en die derde agtereenvolgende kampioen van die Suidelike Halfrond geword, ná Nieu-Seeland in 1987 en Australië in 1991. Daarbenewens was dit die eerste eindwedstryd in dié toernooi se geskiedenis wat twee spanne van die Suidelike Halfrond gesien het. Frankryk het in die derde en Engeland in die vierde plek geëindig; interessant genoeg het die vier poelwenners as die vier beste spanne van die toernooi geëindig.
Die Rugbywêreldbeker 1995 het om verskeie redes geskiedenis gemaak: Dit was die eerste groot sporttoernooi op die Afrikavasteland, die eerste rugbywêreldbekertoernooi wat heeltemal in een land aangebied is en die laaste groot toernooi van rugby se amateurera; twee maande later het die IRVR met die professionalisering van dié sport begin. Die Rugbywêreldbeker 1995 word ook wyd onthou vir die samewerking van alle Suid-Afrikaners onder die bewind van Nelson Mandela se regering van nasionale eenheid. Die oorhandiging van die Webb Ellis-beker deur ’n in die Springboktrui geklede Nelson Mandela aan die Springbokkaptein Francois Pienaar is waarskynlik die bekendste gebeurtenis van die Rugbywêreldbeker 1995 en versinnebeeld die versoening tussen “swart” en “wit Suid-Afrikaners”. Die oomblik is glo een van die beroemdste finale van enige sportsoort. Dit was ook die laaste toernooi met die aantal van 16 nasionale rugbyspanne; vir die volgende Rugbywêreldbeker 1999 is die aantal na 20 verhoog. Vir die eerste keer in ’n rugbywêreldbekertoernooi was ’n drie gelyk aan vyf punte; voorheen was dit vier. Daarbenewens het die Rugbywêreldbeker 1995 die opkoms van die Nieu-Seelander Jonah Lomu as ’n rugbyster gesien.
Toewysing
Nadat die Rugbywêreldbeker 1987 in Australië en Nieu-Seeland en die Rugbywêreldbeker 1991 in al die destydse Vyfnasies aangebied is, was Suid-Afrika die enigste rugbynasie, wat tot dusver nog nie ’n rugbywêreldbekertoernooi aangebied het nie. Weens sy apartheidsbeleid was die land egter uit alle vorme van internasionale rugby geskors, hoewel enkele nasionale rugbyspanne nog steeds toere na Suid-Afrika onderneem het.
Ná die einde van apartheid en Suid-Afrika se hertoelating tot internasionale sporttoernooie het dié land in 1992 weer ’n volle lid van die IRVR geword. Vervolgens is die Rugbywêreldbeker 1995 aan Suid-Afrika toegewys.
Deelnemers
[[Lêer:1995 Rugby World Cup (men) participating nations.svg|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
Stadions
Altesaam is nege stadions in nege stede dwarsdeur Suid-Afrika vir die Rugbywêreldbeker 1995 gebruik. Van die stadions is met die oog op die toernooi opgeknap. Ses van die nege stadions is Suid-Afrikaanse toetsgronde. In die vier grootste stadions is die uitklopfase en die eindstryd is op die Johannesburgse Ellispark beslis.
Oorspronklik is ook wedstryde in Brakpan, Germiston, Pietermaritzburg, Potchefstroom en Witbank beplan, maar dié wedstryde is na ander plekke verskuif. Hierdeur is die aantal plekke van 14 tot nege verminder. Die redenasie vir hierdie stap was die geriewe vir beide die pers en die toeskouers, maar ook veiligheid. Die stap is in Januarie 1994 gedoen. Verdere veranderinge is in April onderneem, só is aandwedstryde na stadions met goeie spreiligte verskuif.
Formaat
Die Rugbywêreldbeker 1995 is oor 30 dae tussen 16 verskillende spanne oor 32 wedstryde beslis. Dit het op 25 Mei 1995 op Nuweland in Kaapstad met die openingswedstryd tussen die gasheer Suid-Afrika en die verdedigende kampioen Australië afgeskop. Die toernooi het geëindig op Ellispark in Johannesburg op 24 Junie met die eindstryd tussen Suid-Afrika en Nieu-Seeland, waartydens die Springbokke die Webb Ellis-beker ingepalm het.
Kalender
Die volgende tabel dui die Rugbywêreldbeker 1995 se daaglikse program aan. ’n Rooi blokkie dui op beide die openings- en sluitingseremonie, ’n pers blokkie op wedstryde tydens die poelfase, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Poele
Die poelwedstryde is op die volgende stede verdeel:
Poelfase
Soos in die Rugbywêreldbekers in 1987 en 1991 is die 16 deelnemende nasionale rugbyspanne in vier poele van vier elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde poel gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die poelfase gespeel. Drie punte is vir ’n oorwinning toegeken, twee vir ’n gelykop en een vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens die punte wat total aangeteken is gerangskik.
Klassifisering binne elke poel was gegrond op die volgende puntestelsel:
Aan die einde van die poelfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vierde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee beste spanne wat na die kwarteindrondte deurgedring het. As twee spanne gelyk op punte was, is die rangorde deur die punte wat total aangeteken is bepaal.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit agt wedstryde bestaan het: vier kwarteindstryde, twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.
Die wenner en naaswenner van elk van die poele het na die uitklopfase deurgedring. Poelwenners het teen naaswenners in ander poele in die kwarteindstryde gespeel, byvoorbeeld: die wenner van Poel A het teen die naaswenner van Poel B en die wenner van Poel B teen die naaswenner van Poel A gespeel. Spanne van dieselfde poel sou dus eers weer in óf die bronseindstryd óf die eindstryd kon ontmoet het.
Elke wedstryd in die uitklopfase moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná tagtig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om te bepaal wie die wenner is. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, tien minute in elke rigting: as daar dan steeds geen wenner was nie, is daar vir tien minute gespeel in ’n uitklopformaat, waar die eerste span wat daarin geslaag het om punte aan te teken, gewen het. As daar steeds nie ’n wenner was ná 110 minute nie is die wenner bepaal deur ’n stelskopkompetisie.
Wedstrydbeamptes
’n Paneel van 22 skeidsregters is vir die toernooi ingespan.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die poel- en die uitklopfase.
Poelfase
16 spanne het aan die poelfase deelgeneem. Die twee beste spanne in elke poel het na die uitklopfase deurgedring.
Finale puntestand
Hierdie tabel toon die finale puntestand van al 16 deelnemende nasionale rugbyspanne in die Rugbywêreldbeker 1995.
Vlae van munisipaliteite in Puerto Rico
Elke munisipaliteit van Puerto Rico, insluitend die eilande van Culebra en Vieques het ’n vlag wat die streek en die inwoners verteenwoordig. Die kleure en ontwerpe van die vlae varieer soms. Sommige vlae bevat wapenskilde en beelde of voorwerpe wat met die streek verband hou soos ’n voël, dier of spesiale plant, soos in die geval van Lares. In 1952 het die Munisipale Vergadering die Rewolusionêre Vlag van Lares as sy amptelike vlag aanvaar. Die barrios (buurte) van die Caguas-munisipaliteit het ook hul eie vlae.
Baie van die munisipale vlae van Puerto Rico bring hulde aan die Cacíques van die Taínostamme (die inheemse Puerto Ricaanse stam) wat die eiland regeer het voor die aankoms van die Spanjaarde. Die vlag van Utuado bevat byvoorbeeld ’n Taino-son ter ere van die Opper Taíno Cacique Agüeybaná. Die naam Agüeybaná beteken “Die Groot Son”. Ander vlae soos dié van San Germán bevat ’n muurkroon. Die kroon bring hulde aan die plaaslike calciques wat die gebied regeer het.
Dabidabi
Die Dabidabi is 'n sytak van die Mbiyamitirivier, op sy beurt 'n takrivier van die Krokodilrivier in Mpumalanga, Suid-Afrika. Die Dabidabispruit vloei in sy geheel in die suide van die Krugerwildtuin.
Jonna Hjerl
Jonna Hjerl (gebore 17 Oktober 1940) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mine tossede drenge (1961), Den rige enke (1962), Der var engang (1966), en Manden som ikke ville dø (1999).
Robert McKim (akteur)
Robert McKim (26 Augustus 1886 – 4 Junie 1927) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Captive God (1916), The Wolf (1919), All the Brothers Were Valiant (1923), en The Bat (1926).
Moeraswaterfiskaal
Die Moeraswaterfiskaal (Laniarius bicolor) is 'n gelokaliseerde algemene standvoël in ruigtes langs riviere en papirusmoerasse. Die geslagte lyk eenders. Hulle bly een-een of in pare saam. Die voël is 23 cm groot en weeg 50 gram. In Engels staan die voël bekend as die Swamp boubou.
Opel Corsa
Die Opel Corsa is 'n superminimotor wat deur Opel, die Duitse filiaal van General Motors, ontwikkel is, en vervaardig en verkoop word. Dit word ook onder 'n verskeidenheid ander handelsmerke verkoop (veral Vauxhall, Chevrolet en Holden), en verskeie afgeleides in verskillende markte. Die huidige vyfde geslag word in Spanje en Duitsland gebou, maar ten spyte van sy internasionale teenwoordigheid, is dit nooit in die Verenigde State of Kanada verkoop nie.
Klipplaatrivier
Die Klipplaatrivier is 'n rivier naby Whittlesea in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Die rivier se water vloei deur die Waterdowndam, wat water via 'n pypleiding voorsien aan Komani.
Ernie Els
Theodore Ernest "Ernie" Els (gebore op 17 Oktober 1969 in Johannesburg) is 'n Suid-Afrikaanse beroepsgholfspeler. Hy is ook bekend onder sy bynaam "The Big Easy", omdat hy in vergelyking met ander gholfspelers groot gebou is en tog 'n vloeiende, oënskynlik moeitelose swaai het.
Els word aan die einde van die 20ste en begin van die 21ste eeu as een van die beste gholfspelers gereken. Hy word as die beste wedstrydspeler ter wêreld beskou en wen in 2007 reeds vir die sewende keer die Volvo Wêreldwedstrydspelerkampioenskap op Wentworth, waar hy 'n huis het.
Oor sy professionele loopbaan het hy 64 toernooie gewen, waaronder vier "majors": die Amerikaanse Ope (in 1994 en 1997) en die Britse Ope (2002 en 2012). Hy wen ook die Dunhill Kampioenskap in 2006, hoewel sy knie net vier maande vroeër ná 'n watersportongeluk geopereer is.
Els speel oor die hele wêreld heen, nie net in toernooie nie, maar poog ook om die sport te bevorder. Hierdeur het hy al met die USPGA (Vereniging van Amerikaanse Beroepsgholfspelers) swaarde gekruis, wat wil hê dat hy meer gereeld in die Verenigde State moet speel.
Hauts-de-Seine
Hauts-de-Seine is sedert 1968 'n département in Île-de-France, Frankryk, met ongeveer 1,601,569 inwoners. Die hoofstad (prefektuur) is Nanterre.
Essonne
Essonne is sedert 1968 'n département in Île-de-France, Frankryk, met ongeveer 1,276,233 inwoners. Die hoofstad (prefektuur) is Évry.
Vladimir Nabokov
Vladimir Nabokov (Russies: Влади́мир Влади́мирович Набо́ков, Wladimir Wladimirowitsj Nabokof;, Sint Petersburg, Rusland – 2 Julie 1977, Montreux, Switserland) was ’n Russies-Amerikaanse romanskrywer. Sy eerste nege romans was in Russies. Hy het daarna internasionaal bekend geraak as die skrywer van Engelse prosa. Hy was ook ’n lepidopteroloog (kenner van motte en skoenlappers) en skaakkenner.
Nabokov se Lolita (1955) is sy bekendste werk. Dit toon die liefde vir ingewikkelde woordspeling en sintetiese detail wat kenmerkend van al sy romans is.
Rusland
Sy kinderdae, wat Nabokov as "perfek" beskryf het, was op verskeie manier besonders. Die gesin het Russies, Engels en Frans vlot gepraat en Nabokov was van kleins af drietalig. Hy kon in Engels lees en skryf voor hy dit in Russies kon doen.
In Speak, Memory onthou Nabokov talle besonderhede van sy bevoorregte kinderdae. Sy vermoë om sy verlede so goed te onthou het hom later baie gehelp tydens sy permanente bannelingskap en was die tema van sy eerste boek, Maria, af tot met sy latere werke soos Ada or Ardor: A Family Chronicle.
In 1916 het Nabokov die landgoed Rozjdestweno naby Wira geërf van sy oom Wasili Iwanowitsj Roekawisjnikof ("oom Roeka" in Speak, Memory), maar het dit ’n jaar later in die Russiese Rewolusie verloor.
Emigrasie
Ná die Februarie-rewolusie van 1917 het Wladimir Dmitrijewitsj sekretaris van die Russiese Oorgangsregering geword en die gesin moes na die Krim vlug ná die Bolsjewiste-rewolusie in Oktober van dié jaar. In September 1918 het hulle na Liwadija in die Oekraïne getrek, waar Nabokov se pa ’n minister van justisie in die Krim-oorgangsregering was. Ná die onttrekking van die Duitse leër in November 1918 en die neerlaag van die Wit Leër vroeg in 1919, het die Nabokovs in bannelingskap in Wes-Europa gaan woon.
Hulle het vir ’n kort rukkie in Engeland gewoon waar Nabokov aan die Trinity College in Cambridge ingeskryf het. Hy het eers dierkunde en daarna Slawiese en Romaanse tale gestudeer. In 1920 het sy gesin na Berlyn getrek, waar sy pa ’n koerant vir immigrante, Rul ("Roer"), begin het.
Berlyn
In Maart 1922 is Nabokov se pa per ongeluk deur ’n Russiese monargis vermoor in ’n sluipmoordaanval. Hierdie foutiewelike, wrede moord sou oor en oor in Nabokov se verhale weerklink, waar karakters per ongeluk doodgemaak word. (Een interpretasie van die roman Pale Fire is byvoorbeeld dat ’n sluipmoordenaar die digter John Shade doodmaak in plaas van ’n vlugtende Europese monarg.) Kort ná sy pa se dood het sy ma en suster na Praag getrek.
Nabokov het in Berlyn agtergebly, waar hy ’n erkende digter en skrywer in die immigrantegemeenskap geword het. Hy het hier werke onder die skuilnaam V. Sirin gepubliseer. Om sy klein salaris aan te vul het hy taalklasse gegee en tennis en boks afgerig.
In 1922 het Nabokov verloof geraak aan Svetlana Siewert, maar sy het die verlowing verbreek omdat haar ouers bekommerd was hy sou nie behoorlik vir haar kon sorg nie. In Mei 1923 het hy die Joods-Russiese Véra Evseyevna Slonim ontmoet en hulle is in April 1925 getroud. Hul enigste kind, Dmitri, is in 1934 gebore.
In 1936 het Nabokov werk in die Engelssprekende wêreld begin soek. In 1937 het hy en sy gesin in Parys gaan woon. In Mei 1940 het hulle voor die naderende Duitse troepe gevlug na die Verenigde State.
Amerika
Die gesin het in Manhattan gaan bly en Nabokov het by die geskiedenismuseum werk gekry. In Oktober het hy Edmund Wilson ontmoet. Dié het ’n goeie vriend geword totdat hulle twee dekades later ’n uitval gehad het. Wilson het Nabokov se werk aan Amerikaanse redakteurs bekend gestel.
In 1941 het Nabokov ’n dosentpos aan die Wellesley College gekry. Dit het ’n goeie inkomste verskaf, asook tyd om te skryf. Hy was ook die stigter van Wellesley se departement Russies. In September 1942 het die gesin na Cambridge in die staat Massachusetts getrek, waar hulle tot in Junie 1948 gewoon het.
In 1945 het Nabokov ’n Amerikaanse burger geword. Hy het weer aan Wellesley klasgegee, dié keer in Russies. Hy was ook kurator van lepidopterologie (die bestudering van motte en skoenlappers) aan die Harvard-universiteit se dierkundemuseum. Nabokov het Lolita geskryf op een van sy skoenlapperversamelingstogte in Wes-Amerika wat hy elke somer onderneem het. In Junie 1953 is Nabokov en sy gesin na Ashland, Oregon, en in Oktober 1953 na Ithaca, New York.
Montreux
Ná die groot finansiële sukses van Lolita kon Nabokov na Europa terugkeer en hom net op skryf toespits. Op 1 Oktober 1961 het hy en Véra in Montreux, Switserland, gaan woon tot met sy dood. In 1976 en 1977 is hy in die hospitaal opgeneem weens die verstopping van sy lugweë en hy is op 2 Julie 1977 oorlede. Hy is in Montreux begrawe.
Ten tyde van sy dood het die skrywer aan The Original of Laura gewerk. Hoewel hy sy vrou en seun gevra het om dit ná sy dood te vernietig, het hulle dit nie gedoen nie. In April 2008 het Dmitri Nabokov besluit om te dit publiseer. The Original of Laura het op 17 November 2009 verskyn.
Werke
Van sy werke is:
Igtiologie
Igtiologie is die wetenskap wat gemoeid is met die studie van visse. Die woord is afgelei van Grieks: ἰχθύς, ikhthus, "vis"; en λόγος, logos, "leer of studie".
Cairns
Cairns is 'n streekstad en plaaslike raadsgebied wat in Queensland, Australië geleë is. Die eerste Europeërs het hul in 1876 daar gevestig. Die stad is na William Cairns, die destydse goewerneur van Queensland, vernoem. Die stad is gevestig om myners op pad na die Hodgkinson-rivier goudveld te ondersteun. Die nedersetting het agteruitgegaan nadat 'n makliker roete na Port Douglas ontdek is. Cairns se toekoms is egter verseker toe dit ontwikkel is as 'n spoorwegeindpunt en 'n hawe vir die uitvoer van suikerriet, goud en edelmetale en goedere geproduseer deur die landboubedrywighede in die omliggende plato- en kusgebiede. Die stad brei steeds vinnig uit en het 'n bevolking van 122 731 (met ingang 2006) en is hoofsaaklik afhanklik van die suiker- en toerismebedrywe.
Igtiologie
'n Igtioloog is dus 'n viskenner.
Cairns
Cairns is padlangs ongeveer 1 701 km vanaf Brisbane geleë en ongeveer 2 420 km vanaf Sydney. Dit is 'n gewilde reisbestemming vir buitelandse toeriste vanweë die tropiese klimaat en nabyheid aan vele besienswaardighede.
Igtiologie
Meer as 32 000 vissoorte is al beskryf. Dit is meer as die soorte reptiele, amfibieë, voëls en soogdiere saam.
Suid-Afrikaanse igtioloë
Een van Suid-Afrika se bekendste igtioloë is prof. James Smith wat die selakant geïdentifiseer en geklassifiseer het. Ander is Phil Heemstra, wat in Suid-Afrikaanse seevisse spesialiseer, en Paul Skelton, wat in Afrika se varswatervissse spesialiseer.
Ferial Haffajee
Ferial Haffajee was die eerste vroulike hoofredaktrisse van die Mail & Guardian en daarmee ook die eerste van 'n noemenswaardige koerant in Suid-Afrika. Sy is tans redakteur van City Press. Haffajee het as die dogter van klerewerkers in die werkersklaswoonbuurt Bosmont in Johannesburg groot geword en het by die Universiteit van die Witwatersrand studeer.
Ná voltooiing van haar studies het sy as leerlingjoernalis by die Weekly Mail begin werk. Daarna het sy by die SABC as radioregisseur en televisie verslaggewer gewerk. In die tydperk het sy bekendheid verwerf toe sy gekies is as lid van 'n paneel verslaggewers wat die eerste onderhoud gevoer het met Nelson Mandela kort na sy vrylating. Dit is gevolg deur politieke verslaggewer by die Financial Mail waar sy tot besturende redakteur bevorder voor sy weer by die Mail & Guardian aangesluit het as mederedakteur.
Cairns
Die Groot Koraalrif is binne 'n uur se reis per boot vanaf Cairns. Die Daintree Nasionale Park en Cape Tribulation sowat 130 kilometer noord van Cairns is gewilde plekke om 'n tropiese reënwoud te gaan ervaar. Dit dien ook as 'n vertrekpunt vir mense wat Cooktown, die Cape York skiereiland en die Atherton Plato wil verken.
Die stad se natuurlike omgewing benut vir die skep van verskeie klein temaparke vir toeriste. Hieronder tel die Rainforestation natuurpark, die Tjapukai Aborigine Kultuurpark en die Kuranda Skyrail Gondola Kabelspoor, wat sowat 7.5 km oor die wêrelderfenis reënwoud strek. 'n Ander groot trekpleister in Cairns is sy strandmeer.
Geografie
Cairns is geleë aan die ooskus van die Cape York skiereiland op 'n kusstrook tussen die Koraalsee en die Groot Skeidingsgebergte. Die noordelike deel van die stad is by Trinity Bay geleë en die stadskern is by die Trinity Inlet geleë. Sommige van die stad se woonbuurte is op vrugbare vloedvlaktes geleë. Die Mulgrave-rivier en die Barron-rivier vloei deur die stadsgrense maar nie deur die stad self nie. Die strandgebied lê op 'n modderbank. Die hoogste berg in Queensland, Mount Bartle Frere is binne die stadsgrense geleë.
Uitleg van die stad
Cairns is 'n stad met 'n reglynige uitleg wat van die suide by Aloomba na die noorde in Ellis Beach loop. Die stad beslaan ongeveer 52 km van noord na suid. Cairns het ook onlangs 'n skerp toename in voorstedelike ontwikkeling ervaar met baie woongebiede wat tans gebou is op grond wat voorheen benut is vir die verbouing van suikerriet.
Noemenswaardige streke van die stad is:
Die laagliggende noordelike strande wat bestaan uit 'n aantal strandgemeenskappe wat na die noorde van die kus uitstrek. Elke strandwoongebied is oor die algemeen geleë aan die einde van 'n vertakking vanaf die Captain Cook Highway. Van noord na suid is hierdie woongebiede Machans Beach, Holloways Beach, Kewarra Beach, Clifton Beach, Palm Cove en Ellis Beach.
Smithfield is 'n woongebied wat in die binneland geleë is teenaan die berge van die Groot Skeidingsgebergte en dien as die hoofkern vir die noordelike strande. Dit is geleë tussen Yorkey's Knob en Trinity Park. Smithfield is die sentrale sakekern vir die noordelike strande met die groot Smithfield Winkelkompleks. Die Kennedy Highway begin by die kruising met die Captain Cook Highway wat tans 'n groot verkeersirkel is.
Cairns se middestad is geleë op wat eens 'n moeras was en is naby aan die voorstede van Cairns North, Manunda, Edge Hill, Whitfield, Kanimba, Parramatta Park, Mooroobool, Manoora, Portsmith, Earlville, Westcourt, Bungalow, Woree en Bayview Heights. Die klein voorstad Aeroglen is tussen Mount Whitfield en die lughawe langs die Captain Cook Highway ten noorde van die sentrale sakesentrum geleë.
Southside Cairns wat hoër en binne 'n bergagtige vallei geleë is, sluit die woonbuurte van White Rock, Mount Sheridan, Bentley Park, Wrights Creek, Edmonton en Centenary Heights en die woonbuurte Babinda, Goldsborough, Little Mulgrave, Aloomba en Gordonvale in wat langs die Mulgrave-rivier geleë is. Die suidelike deel van Cairns is bewoon langs 'n smal strook tussen die Trinity Inlet na die ooste en die Lamb Range aan die weste. Dit word bedien doer die Bruce Highway. Daar word ook beplan om laasgenoemde uit te brei na 'n hoofroete tussen Woree en Grodonvale as gevolg van toenemende verkeer.
Die dorp Kuranda is opstroom langs die Barron-rivier geleë aan die westekant van die Kuranda bergreeks wat ook deel is van die Great Dividing Range. Kuranda is in die Tablelands plaaslike bestuurgebied geleë en kan as gevolg van die geografie nie beskou word as deel van Cairns se voorstedelike gebiede nie, dit maak egter 'n belangrike deel uit van Cairns se ekonomie. Die Cairns stadsraad het aangedui dat hulle daarin belangstel om die administrase van Kuranda en Port Douglas oor te neem.
Geskiedenis
Cairns is geleë op die Australiese inboorlingstamme se Irukandji grondgebied.
Die plek waar Cairns vandag geleë is, is vir die eerste keer deur Kaptein James Cook in 1770 waargeneem en later verder verken deur verskeie amptelike verkenningstogte sowat 'n 100 jaar later waar die verdere potensiaal vir die ontwikkeling na 'n hawe besef is. Die goudstormloop op die plato in die weste, die sogenaamde tablelands, en die daarmee gepaardgaande behoefte om die goud uit te voer het die vestiging van Cairns in 1876 versnel. Die land waarop die nedersetting ontwikkel is het aanvanklik uit wortelboom begroeide moerasse bestaan. Die moeras is geleidelik deur arbeiders skoongemaak en sandbanke is neergelê en geleidelik opgevul met klip uit 'n steengroef by Edge Hill, droë modder, saagsels van verskeie saagmeulens en oorskot van die konstruksie van die spoorlyn vanaf Herberton op die Atherton plato, 'n projek wat in 1886 begin is. Die spoorlyn het die verbouing van grond in die laaglande moontlik gemaak. Suikerriet, mielies, rys, piesangs, pynappels, ander vrugte en melkboerdery op die plato is verbou. Die sukses van die plaaslike landbou het gehelp om Cairns as 'n hawestad in eie reg te vestig en in 1906 is 'n haweraad gestig wat die ekonomiese toekoms van die stad verseker het.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is Cairns gebruik as 'n afspringplek vir die Geallieerdes se operasies in die Stille Oseaan.
Na die Tweede Wêreldoorlog het Cairns geleidelik 'n middelpunt vir toerisme geword. Die opening van die Cairns Internasionale Lughawe in 1984 en die bou van die Cairns Convention Centre het die stad se reputasie as 'n gesogte bestemming vir vakansiegangers en besigheidskonferensies gevestig.
Klimaat
Cairns het 'n warm tropiese klimaat. Daar kom 'n nat seisoen met tropiese moesonreëns tussen Desember en April voor en 'n droë seisoen tussen Mei en November, wat anders as in die res van tropiese Australië nie geheel en al droog is nie: daar kom gereeld buie in hierdie tydperk ook voor. Die gemiddelde reënval van Cairns is 1 993 mm per jaar. Die dorpsgebied van Babinda aan die suidekant van die stad is een van Australië se natste dorpe met 'n jaarlikse reënval van meer as 4 200 mm per jaar. Die stad het warm vogtige somers met meer gematigde temperature in die winter. Die temperatuur wissel van 'n gemiddelde 25.7 °C in Julie tot 31.4 °C in Januarie. Moesonaktiwiteit tydens die nat seisoen veroorsaak af en toe grootskaalse vloeding van die Barron- en Musgrave-riviere wat pad- en spoortoegang na die stad afsny.
Ekonomie
Cairns dien as die hoof handelsentrum vir die verre noordelike Queensland en Cape York skiereiland streke. Dit is ook die setel van die streekskantore van vele regeringsdepartemente.
Nywerheid en landbou
Die grond rondom Cairns word steeds gebruik vir die verbouing van suikerriet. Hierdie plase word toenemend deur nuwe woonbuurte verdring soos die stad groei. Binne die stadsraad se grense word suikermeulens in Gordonvale en Babinda bedryf. Die Barron Gorge Hidro-elektriese Kragstasie is naby Kuranda geleë en voorsien in van die dorp se kragbehoeftes.
Handel
Plaaslike ondernemings in Cairns is tot en met 2007 deur die Cairns Region Economic Development Corporation bygestaan wat die trosmodel vir ekonomiese ontwikkeling bevorder het.
Die voorstede van Cairns bevat 'n aantal winkelsentrums van verskeie groottes. Die grootste hiervan is die Cairns Central winkelsentrum en is naby aan die sentrale sakekern en Stockland Cairns geleë in die voorstad van Earlville.
Die stad ondergaan tans 'n oplewing wat die bou van baie nuwe hoë geboue tot gevolg gehad het. Die stad is vinnig besig om te ontwikkel in 'n groot ekonomiese kern, nie net vir toerisme nie maar ook vir dienste asook kantoorruimte wat in aanbou is waaronder die Cairns Corporate Tower #2 ook tel.
Media
The Cairns Post is 'n dagblad wat in die stad gepubliseer word; 'n weeklikse koerant, The Cairns Sun, word ook gepubliseer. The Courier-Mail is 'n Queensland wye dagblad wat vanaf Brisbane uitgegee word. The Australian word ook wyd versprei in Cairns.
Cairns Newspapers publiseer ook verskeie voorstedelike dorpskoerante – die Cairns Northern News en die Southern Herald – wat versprei word in die woonbuurte vanaf Palm Cove in die noorde tot by Gordonvale in die suide.
Cairns word bedien deur drie kommersiële televisie-uitsaaidienste en die twee openbare uitsaaiers – die ABC en SBS. Die kommersiële stasies is streeksfiliale van die Ten-, Nine- en Seven-netwerke. Austar Limited verskaf ook betaalkanale per satelliet.
Cairns se radiostasies sluit 'n aantal openbare, kommersiële en gemeenskapdienste in. Die ABC saai ABC Radio National, ABC Local, ABC Classic FM en die Triple J jeugnetwerk uit. Kommersiële dienste sluit in 4CA-FM, AM846, HOT FM, Sea-FM, 4CCR-FM, 87.6 XFM, 98.7FM, 101.9 Coast FM, en 104.3 4TAB sports radio.
Kaap York-skiereiland
Die Kaap York-skiereiland (Engels: Cape York Peninsula) is 'n skiereiland in die noorde van Queensland, Australië. Kaap York (Engels: Cape York) is aan die bopunt van die skiereiland en is die noordelikste punt van die Australiese kontinent. Dit is deur Lt. James Cook in 1770 na die Graaf van York vernoem.
João Figueiredo
João Baptista de Oliveira Figueiredo ( Portugees: [ˈʒwɐ̃w̃ baˈt͡ʃistɐ dʒi oliˈvejɾɐ figejˈɾedu]; 15 Januarie 1918 - 24 Desember 1999) was 'n Brasiliaanse militêre leier en politikus wat die dertigste president van Brasilië was, die laaste van die militêre regime wat die land regeer het na die staatsgreep van 1964. Hy was hoof van die Geheime Diens (SNI) gedurende die termyn van sy voorganger, Ernesto Geisel, wat hom aan die einde van sy eie mandaat as president aangestel het. Hy het op 15 Maart 1979 die ampseed afgelê en gedien tot 14 Maart 1985.
Kaap York-skiereiland
Geografie
Geografies is die gebied 'n verweerde en bykans gelyke vlakte met 'n paar lae heuwels aan die oostekant. Die hoogste van hierdie vorm die Iron Range reeks, wat veral bekend is vir sy ongewone tropiese reënwoude. Hier kom spesies soos die Eclectus papegaai en die Suidelike gewone Cuscus voor wat ook in Nieu-Guinee aangetref kan word.
Die grond is verbasend onvrugbaar selfs vergeleke met ander dorre dele van Australië. Die onvrugbaarheid van die grond is een van die groot redes waarom die streek so yl bewoon is.
Die laaglande aan die westekant van die skiereiland word gedomineer deur kronkelende stadig vloeiende riviere wat in die Golf van Carpentaria uitvloei en sluit die Mitchel-, Staaten- en Gilbert-Einasleigh-rivier in.
Klimaat
Die klimaat van die Cape York skiereiland is tropies met monsoenreëns, die nat seisoen duur vanaf November tot April en die droë seison vanaf Mei tot Oktober. Die temperatuur is warm tot baie warm met 'n koeler klimaat in die hoogliggende gebiede. Die gemiddelde jaarlikse temperature wissel van 18 °C in hoogliggende gebiede tot 27 °C in die laagliggende gebiede in die verre suidweste. Temperature bo 40 °C en onder 5 °C is seldsaam.
Die gemiddelde jaarlikse reënval is hoog en wissel vanaf meer as 2 000 mm In die Iron Range en 700 mm noord van Weipa aan die suidelike grens. Bykans al hierdie reën val tussen November en April en slegs op die oostelike hange van die Iron Range bergreeks is die mediaan reënval tussen Junie en September meer as 5 mm. Tussen Januarie en Maart wissel die mediaan maandelikse reënval tussen ongeveer 170 mm in die suide tot meer as 500 mm in die noorde en op die Iron Range reeks.
Daar is baie riviere waaronder die Endeavour-, Annan-, Bloomfield-, Pascoe-, Jardine-, Wenlock-, Archer-, Holroyd-, Mitchel- en Staaten-rivier tel. Die Cape York skiereiland dra soveel as 'n kwart van Australië se totale oppervlak afloopwater by. Met slegs 2.7 % van Australië se landoppervlak lewer dit meer afloop as die hele Australië suid van die Steenbokskeerkring.
Algemene inligting
'n Teerpad in die binneland verbind Cairns en die Atherton Plato aan Lakeland Downs en Cooktown. Die pad ten noorde van Lakeland Downs tot by die punt van die skiereiland word soms beskadig deur swaar reëns wat tydens die nat seisoen val. Cape York is 'n gewilde bestemming tussen Mei tot Oktober vir vierwiel aangedrewe geesdriftiges wat hulle vermoëns en voertuie wil beproef op die oorblywende dele van die Overland Telegraph Track.
Daar is groot bauxietneerslae langs die weskus (Langs die Golf van Carpentaria). Weipa is die middelpunt van hierdie mynboubedrywighede.
Alhoewel die grootste deel van die kaap yl bevolk is, is daar nedersettings te Cooktown, Lakeland, Laura, coen en Weipa asook Aborigine gemeenskappe te Wujal Wujal, Hopevale, Lockhart River, Injinoo, New Mapoon, Umagico, Old Mapoon, Napranum, Aurukun, Pormparaaw en Kowanyama. Straat van Torres eilandbewoners het ook gemeenskappe op die vasteland gevestig by Bamaga en Seisia.
Die hoofnywerhede is toerisme, mynbou, visserye en beesboerderye.
Jamie Gray Hyder
Jamie Gray Hyder (gebore 27 April 1985) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Mischief Upon Mischief (2019) en in die televisiereekse True Blood (2008) en Graceland (2013).
Michael Showalter
Michael Showalter is 'n Amerikaanse skrywer, akteur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Wet Hot American Summer (2001), Hello, My Name Is Doris (2015), en The Big Sick (2017), en in die televisiereeks Stella (2005).
Uffizi
Die Palazzo degli Uffizi is 'n palazzo (paleis) in Florence waarin een van die oudste en belangrikste kunsmuseums ter wêreld gevind kan word (in Italiaans bekend as die Galleria degli Uffizi). Die paleis is geleë naas die Palazzo Vecchio en was vir 'n lang tyd in die besit van die Medici-familie.
Skilderkuns
Die museum bevat een van die grootse, mees waardevolle, en belangrikste Italiaanse skilderkunsversamelings uit die laat-Middeleeue, vroeë-Renaissance en die Barokera, waaronder werke van:
Belangrike skilderye is onder meer:
Beeldhoukuns
In die sentrale gang is daar ook verskeie (veral Griekse en Romeinse) beeldhouwerke aanwesig.
Taaldoos
Taaldoos was 'n ondergrondse pornografiese literêre tydskrif wat in die 1980's deur Dan Roodt en Karin Konsentrasiekamp, met wie hy later getroud is, uitgegee is. Die tydskrif wat deur die Universiteit van die Witwatersrand se drukkery gedruk is, is deur die Apartheidsregering verban.
Sianogeen
Sianogeen is 'n baie giftige chemiese verbinding met formule. Dit is 'n pseudohalogeen.
Reaksies
Nes die halogene kan sianogeen onder invloed van lig in die gasfase in radikale ontbind:
En dit kan ook as oksidant optree:
Sianogeen is die dinitriel van oksaalsuur. In verdunde suur hidroliseer sianogeen en vorm eerst die diamied van oksaalsuur, wat oksamied genoem word:
Die amiedgroepe kan verder hidroliseer en eers oksamiese suur en dan oksaalsuur vorm:
Hierdie hidrolise was die eerste reaksie waarmee Friedrich Wöhler aangetoon het dat organiese stowwe ook in die laboratorium vervardig kan word. Dit het egter nouliks die aandag getrek.
Sianogeen kan ook gereduseer word en eteendiamien oplewer
José Sarney
José Sarney de Araújo Costa ( Portugese uitspraak: [ʒuˈzɛ saʁˈnej dʒi aɾaˈuʒu ˈkɔstɐ]; gebore José Ribamar Ferreira de Araújo Costa; 24 April 1930) is 'n Brasiliaanse politikus, advokaat en skrywer wat van 21 April 1985 tot 15 Maart 1990 as 31ste president van Brasilië gedien het. Op 90-jarige ouderdom is hy die oudste lewende voormalige president in Brasilië, en met die dood van João Figueiredo in 1999, een van slegs twee lewende voormalige president wat nie met direkte stem verkies is nie; die ander is Michel Temer.
Gijsbert Keet
duimnael|regs|180px|Ds. G.R. Keet.
Ds. Gijsbert Reijnier Keet (Montagu, 27 November 1853 - Wepener, 21 April 1899) was 'n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk en 'n digter.
Lewe en werk
Gijsbert Reijnier Keet is op 27 November 1853 op Montagu gebore. Hy gaan skool op sy geboortedorp, waarna hy verder studeer aan die Suid-Afrikaanse Kollege (later die Universiteit van Kaapstad). Die kollege ken ook hulle hoogste eerbewys vir ŉ student, naamlik ŉ goue erepenning, aan hom toe. In 1875 verwerf hy hier die B.A.-graad in lettere en wysbegeerte. Hierna studeer hy vir vier jaar aan die Teologiese Kweekskool op Stellenbosch, waarna hy die proponents-eksamen aflê en op 5 November 1879 as predikant in die Nederduits Gereformeerde Kerk gelegitimeer word. Na ses maande as hulppredikant op George aanvaar hy ŉ beroep na Wepener in die Vrystaat waar hy tot met sy dood werksaam is.
Hy trou met die jongste dogter van P.W. Bosman (van wie ook ŉ digbundel gepubliseer is) van die distrik Stellenbosch.
Ds. Keet is op Vrydag 21 April 1899 op Wepener oorlede.
Skryfwerk
Kort na sy aankoms in Kaapstad begin hy reeds om gedigte skryf.
Opel
Opel (amptelik "Adam Opel AG") is 'n Duitse motorvervaardiger met sy hoofkwartier in Rüsselsheim, Hesse, Duitsland, en 'n filiaal van Groupe PSA. Die maatskappy ontwerp, ontwikkel, vervaardig en versprei Opel-handelsmerk passasiersvoertuie, ligte kommersiële voertuie en motoronderdele vir verspreiding na Afrika, Asië, Europa en Suid-Amerika. Opelvoertuie word ook verkoop onder die handelsnaam Buick in die Verenigde State van Amerika, Kanada, Meksiko en China, die handelsnaam Holden in Australië en Nieu-Seeland en die handelsnaam Vauxhall in die Verenigde Koninkryk.
Gijsbert Keet
Skryfwerk
Sy nagelate gedigte, in Nederlands geskryf, word in 1911 deur Nico Mansvelt saamgestel en onder die titel Pastoriebloemen gepubliseer. Gerrit Komrij neem van hierdie gedigte op in sy omvangryke bloemlesing Die Afrikaanse poësie in ŉ duisend en enkele gedigte. Hoewel hierdie gedigte in die voorwoord van Adriaan Moorrees bestempel word as die begin van ŉ nuwe Nederlands-Afrikaanse digkuns in Suid-Afrika, begin dit nie ŉ nuwe era nie maar sluit ŉ ou een af. Hierdie bundel gedigte is een van die laaste in Nederlands wat in Suid-Afrika gepubliseer word.
Opel
Opel se wortels dateer terug na 'n firma wat naaimasjiene vervaardig het, wat deur Adam Opel in 1862 gestig is. Die maatskappy het fietse begin vervaardiging in 1886 en sy eerste motor volg in 1899.
Opel word 'n beperkte aandelemaatskappy (Duits: Aktiengesellschaft) in 1929; die Amerikaanse General Motors het 'n meerderheidsbelang in Opel bekom in dieselfde jaar. General Motors verkry volle beheer in 1931 en tot vandag toe is Adam Opel AG steeds 'n volfiliaal van die General Motors Company. Adam Opel AG is die moedermaatskappy van General Motors UK Limited, beter bekend as Vauxhall, en verskeie ander filiale van General Motors. Na 88 jaar van eienaarskap verkoop General Motors Opel aan die Franse motorvervaardiger Groupe PSA in 2017.
Opel en Vauxhall se reekse is gedurende die 1970–80's gerasionaliseer in een omvattende reeks in Europa.
Verenigde Koninkryk
Sedert die Vauxhall Viva van 1963, het General Motors 'n 15-jaar-ontwikkelingprogram onderneem om Vauxhall-kenteken motors te produseer wat gebaseer is op Opelontwerpe. GM het egter voortgegaan om Vauxhall- en Opel-kentekenmotors langs mekaar te verkoop, met Vauxhall wat een van die gewildste handelsmerke van motors in Brittanje gebly het, en 'n beter verkoper as die Opelhandelsmerk was. Heelaas het General Motors teen die vroeë 1980s die besluit geneem om die Opelhandelsmerk in die Britse mark uit te faseer, met die laaste Opel Manta wat in 1988 onttrek is.
Afrika
Opel voer 'n verskeidenheid modelle uit na Algerië, Egipte, Mauritius, Marokko en Suid-Afrika.
Suid-Afrika
Opel word versprei deur General Motors Suid-Afrika. Die huidige (2016) Opelreeks in Suid-Afrika bestaan uit die Opel Adam, Opel Astra, Opel Corsa, Opel Meriva, Opel Mokka en Opel Vivaro. Geen dieselweergawes word bemark nie.
Van 1986 tot 2003 was Opelmodelle vervaardig deur Delta Motorkorporasie, 'n maatskappy gevorm deur 'n bestuursuitkoop volgende op GM se disinvestering uit Suid-Afrika onder apartheid. Delta het die Opel Kadett en die sedanweergawe, die Opel Monza, gebou. Dit is vervang deur die Opel Astra, hoewel die Kadett-naam behou is vir die luikrug wat beskou is as 'n aparte model. 'n Weergawe van die Rekord Series E het in produksie gebly na die model vervang is deur die Omega in Europa. 'n Commodoremodel, uniek aan Suid-Afrika, was 'n kombinasie van die bakwerk van 'n Rekord met die voorkant van die hersiene Senator. Die Opel Corsa is vrygestel in 1996, met boustelle van die Brasiliaans-ontwerpte sedan en bakkie wat plaaslik gemonteer is.
Motorsport
Opel het in die vroeë 1980s aan die Wêreldtydrenkampioenskap deelgeneem met die Opel Ascona 400 en die Opel Manta 400, ontwikkel in samewerking met Irmscher en Cosworth. Walter Röhrl het die Wêreldtydrenbestuurderstitel gewen in 1982, en die 1983 Safaritydren is deur Ari Vatanen vir Opel gewen.
In die laat 1990s het Opel aan die Internasionale Toermotorkampioenskap deelgeneem, en die reeks in 1996 met die Calibra verower. Opel het ook aan die Duitse DTM-renreeks deelgeneem met die Astra tussen 2000 en 2005. Ten spyte van verskeie renoorwinnings kon hulle egter nooit die DTM-kampioenskap wen nie.
Opel het in 2013 teruggekeer tot motorsport met die Adam. In 2014 het Opel 'n padwettige sportweergawe van die Adam R2 tydrenmotor – die Opel Adam S – vrygestel. Krag kom uit 'n 1.4 turbo-enjin wat 150 pk lewer, en die motortjie haal 0–100 km/h in net 8,5 sekondes.
J. Edward McKinley
J. Edward McKinley (11 Oktober 1917 – 30 Julie 2004) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Angry Red Planet (1959), The Party (1968), en Charro! (1969), en in die televisiereeks The Wild Wild West (1965).
Adrian Roos
Adrian Christopher Roos is 'n Suid-Afrikaanse politikus en 'n lid van die Nasionale Vergadering vir die Demokratiese Alliansie. Hy is tans die Adjunkskaduminister van Binnelandse Sake.
Agtergrond
Roos het LLB- en BSc-grade en is 'n toegelate advokaat van die Noord-Gautengse Hooggeregshof. Hy is 'n voormalige nasionale voorsitter van die Geoinformatikavereniging van Suid-Afrika. Gedurende sy termyn as 'n PR-raadslid van die Demokratiese Alliansie in die stad Tshwane Metropolitaanse munisipaliteit, was hy 'n lid van die munisipale komitees oor openbare rekeninge, finansies, ekonomiese ontwikkeling, vervoer en omgewing. Roos is ook verkies tot die plaaslike uitvoerende gesag van die DA in Gauteng-Noord.
Parlementêre loopbaan
Roos was 25ste geplaas op die DA se Gautengse streekslys en 83ste op die party se nasionale lys vir die verkiesing op 8 Mei 2019. Tydens die verkiesing het hy 'n setel in die Nasionale Vergadering verower. Roos is op 22 Mei as parlementslid beëdig. Op 27 Junie 2019 word hy 'n plaasvervangende lid van die portefeuljekomitee vir binnelandse sake. Hy het op 7 Februarie 2020 'n volwaardige lid van die komitee geword en is aangestel as adjunkskaduminister van binnelandse sake.
Michael Showers (akteur)
Michael Showers is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Traffic (2000), The Collector (2009), I Love You Phillip Morris (2009), en Colombiana (2011).
Eric Berry (akteur)
Eric Berry (9 Januarie 1913 – 2 September 1993) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Miss Robin Hood (1952) en Gilbert and Sullivan (1953), en in die televisiereekse Play of the Week (1959) en The Man from U.N.C.L.E. (1964).
Ann Hjort
Ann Hjort (gebore 11 Oktober 1956) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent A God Without a Universe (2015) en in die televisiereekse Nissebanden i Grønland (1989), Unit 1 (2000), en Park Road (2009).
Bob Hewitt
Robert Anthony John "Bob" Hewitt (gebore 12 Januarie 1940 in Dubbo (NSW), Australië) is 'n voormalige professionele tennisspeler van Australië. Hy het in 1967 Suid-Afrikaanse burgerskap verkry nadat hy met 'n Suid-Afrikaner getroud is.
Hewitt se grootste prestasie is die titels wat hy tydens die Grand Slam-toernooie inpalm het, beide in die mans- en gemengde-dubbelspel (Amerikaanse Ope, Wimbledon, Australiese Ope en Franse Ope). Hy het ook 'n groot aandeel in die Davisbekertitel wat Suid-Afrika in 1974 gewen het gehad (die enigste tot dusver). Die oorwinning was omstrede, omdat Indië die eindstryd geboikot het.
Oor sy loopbaan het hy 7 titels in enkelspel en 65 in die dubbelspel gewen. In 1967 is hy as die 6de beste speler deur Lance Tingay van The Daily Telegraph geag. Hy is in 1992 in die Internasionale Tennisheldesaal vereer, maar hy word in November 2012 daaruit geskors na bewerings en ondersoeke rakende seksuele wangedrag teenoor die studente wat hy afgerig het.
Hewitt is op 18 Mei 2015 (op 75-jarige ouderdom) in Pretoria tot 6 jaar tronkstraf gevonnis nadat hy aan verkragting en onsedelike aanranding in sy jonger lewe skuldig bevind is.
Vleitjagra
Die Vleitjagra (Bocagia anchietae) is 'n skaars standvoël in welige varingveld en biesies en riete aan die oewerS van strome en vleie. Hulle kom heeljaar in territoriale pare voor. Die voël is 17 cm groot en weeg 33 gram. In Engels staan die voël bekend as die Anchieta's Tchagra.
Bob Hewitt
Hewitt is in April 2020 op parool vrygelaat. Hewitt het drie jaar, ses maande en 22 dae van sy ses jaar vonnis uitgedien.
Rivierdolfyn
Rivierdolfyne is vier spesies dolfyne wat in varswater voorkom. Hulle word geklassifiseer in die familie Platanistoidea. Drie van die spesies kom in riviere voor.
Bob Hewitt
Vroeë lewe
Hewitt is in Dubbo, 400 kilometer wes van Sydney, Australië gebore. In die 1970's verhuis hy en sy Suid-Afrikaanse vrou Dalaille (née Nicholas) na Johannesburg, Suid-Afrika. Hy is tans 'n Suid-Afrikaanse burger.
Rivierdolfyn
Ekologie
Rivierdolfyne is die mees bedreigde van alle dolfynsoorte weens faktore wat jag en die besoedeling van habitat insluit. Sommige rivierdolfyne beskik slegs oor swak sig en kom sodoende in gevaar weens aanraking van of verstrengeling in mensgemaakte voorwerpe soos nette.
Klassifikasie
In die onlangse klassifikasie (Rice 1998) is daar tans vier families rivierdolfyne, alhoewel die Lipotidae teen die einde van die dekade reeds uitgewis sal wees. Sedert Desember 2006 is die familie geklassifiseer as voorlopig uitgewis.
Titanestryd
Die Titanestryd is ’n verhaal uit die Griekse mitologie wat handel oor die oorlog tussen die Titaniese en Olimpiese gode.
Agtergrond
Kronos was die leier van die tweede Griekse goderyk die Titane nadat hy sy pa, Uranos, die lug, ontman het op versoek van sy ma, Gaia, die aarde. Uranos het hom die gramskap van Gaia op die hals gehaal toe hy haar reusagtige jongste kinders, die honderdhandiges en die siklope, in Tartaros wegsteek. Toe Kronos sy pa se bewind oorneem en weer die honderdhandiges en siklope in Tartaros toesluit, het Uranos voorspel dat Kronos se bewind ook deur sy eie kind omvergewerp sou word.
Nadat Kronos die seuns Hades en Poseidon, en die dogters Demeter, Hera en Hestia by sy vrou, Rea, verwek het, sluk hy hulle in om sy pa se voorspelling te voorkom. Toe die sesde kind, Zeus, gebore word, mislei Rea vir Kronos deur aan hom ’n klip, in klere toegedraai, te gee wat hy toe insluk. Rea steek Zeus toe in Kreta weg waar hy grootword. Zeus word deur nimfe opgevoed. Bye voed hom met hulle heuning en hy drink melk van die bok Amalteia. Wanneer hy skree, maak die Kurete, die priesters van sy moeder, 'n groot lawaai sodat Kronos nie sy versteekte seun hoor nie.