cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
David Malan
Ds. David Johannes Malan (distrik Paarl, 12 Maart 1875 – Swellendam, 30 Desember 1905) was die eerste leraar van die NG gemeente Albertinia en daarna van 4 Maart 1905 tot sy dood nege maande en 26 dae later, van die NG gemeente Swellendam.
Herkoms en opleiding
David Johannes Malan is gebore in die omgewing van die Paarl. In 'n baie vroom huis kon hy sy jongste kinderjare deurbring. Op 17-jarige leeftyd het hy ’n onderwysbetrekking in die Vrystaat aanvaar, maar in Januarie 1894 was hy terug op Stellenbosch vir voorbereiding op die evangeliebediening, "gedring deur liefde vir Christus en liefde vir sy volk".
Eerste twee gemeentes
Op 17 Februarie 1900 is hy georden op Riversdal as tweede predikant, met werkkring op Albertinia. Met die afstigting van Albertinia in 1904 het hy die eerste leraar van die nuwe gemeente geword.
Ontvangs op Swellendam
In 1905 het ds. Malan die beroep na Swellendam aangeneem, waar hy bevestig is op 4 Maart 1905, toe ds. J.C. Truter die rede gehou het oor 1 Tim. 4: 16: "Heb acht op uzelven en op de leer; volhard daarin; want dat doende, zult gij en uzelven behouden, en die u horen." ("Let goed op jou lewe en jou leer, volhard daarin, want deur dit te doen, sal jy jouself red sowel as dié wat na jou luister.") Die intreeboodskap van ds. Malan die volgende dag het gehandel oor Markus 10: 43-45: "Doch alzo zal het onder u niet zijn; maar zo wie onder u groot zal willen worden, die zal uw dienaar zijn. En zo wie van u de eerste zal willen worden, die zal aller dienstknecht zijn. Want ook de Zoon des mensen is niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen, en Zijn ziel te geven tot een rantsoen voor velen." ("Maar by julle moet dit nie so wees nie. Elkeen wat in julle kring groot wil word, moet julle dienaar wees; en elkeen onder julle wat die eerste wil wees, moet julle almal se dienaar wees. Die Seun van die mens het ook nie gekom om gedien te word nie, maar om te dien en sy lewe te gee as losprys vir baie mense.”) Dieselfde naweek is met die gemeente konferensie gehou, wat bygewoon is deur belangstellendes ook uit ander gemeentes, onder andere diaken F. Brewis, van Albertinia, wat ds. Malan aan Swellendam kom afgee het.
Herlewing
Hoewel ds. Malan net 10 maande aan die gemeente geleen is, kon sy spore nog lank daarna gebind word vanweë sy diep geestelike karakter en innige gebedslewe; sy tydjie was nie te kort om hierdie stempel op die gemeente af te druk nie, want dit het gestraal deur sy werksaamhede op Swellendam, aldus ’n latere leraar, ds. W.A. Alheit, wat die gemeente se 150-jarige gedenkboek in 1948 geskryf het.
De Panne
De Panne is 'n kusdorp en munisipaliteit in die Belgiese provinsie Wes-Vlaandere. Die munisipale gebied het ietwat meer as 10 000 inwoners. Dit is die mees westelike nedersetting in België en die mees suidelike oord langs die Belgiese kus.
David Malan
Kerkboufonds
Op 3 Julie 1905 dra die voorsitter aan die kerkraad die wenslikheid voor van die vergroting en vernuwing van die kerk en die stigting van 'n boufonds. Die kerkraad het egter nie die tyd daarvoor ryp geag nie. Maar op die gekombineerde vergadering van September het ds. Malan die stigting van 'n boufonds met die oog op 'n nuwe kerk geopper en is besluit dat die saak op 'n spesiale gekombineerde vergadering op 4 November onder bespreking sou kom. Hierdie bespreking het die volgende aan die lig gebring: die kerkgebou was te klein vir die gemeente en die galerye ondoelmatig; die dak en pleistering het vernuwing nodig gehad; die kerk moes meer sentraal geleë wees; ook die pastorie het vernuwing nodig gehad. Die vergadering het die voorstel van broeders P. Uys en J. Potgieter aanvaar dat 'n kommissie ondersoek sou instel na die gewenste veranderinge aan kerk en pastorie en op 2 Desember verslag sou lewer. Die kommissie moes ook met 'n argitek onderhandel, maar hom binne die perke van £7 10s. hou vir onkoste wat hy sou hê. Die kommissie het bestaan uit ds. Malan en die broeders J. Swart, Jac. Joubert, J. Murray, P. Linde, B. Lourens, J. Streicher, P. Odendaal en P. Uys.
Op 2 Desember 1905 het dié kommissie 'n skriftelike verslag aan die gekombineerde vergadering voorgelê, wat dit met enkele wysigings aanvaar het. 'n Vergroting van die kerk kon die kommissie nie aanbeveel nie. Die koste van noodsaaklike herstelwerk aan die kerk is bereken op £750 en aan die pastorie op £250. Ná deeglike bespreking het die vergadering besluit dat met die voorgestelde verbeterings gewag word tot Februarie 1906, wanneer voor 'n gemeentevergadering hierdie alternatiewe keuse gestel sou word: of die voorgestelde verbeterings, of die stigting van 'n boufonds vir 'n nuwe kerk. Intussen sou die voorsitter die saak aan die gemeente verduidelik.
Ds. Malan se dood
duimnael|regs|200px|Ds. Malan se "nagelatene leerredenen" wat eerw. [[Andries Dreyer ná sy dood die lig laat sien het.]]
Ds. Alheit skryf sowat vier dekades later: "Maar intussen word die onbegryplike raad van God op 'n verbysterende wyse voltrek." Ds. Malan het siek geword aan die koors wat hy vermoedelik aangesteek het toe hy 'n koorspasiënt besoek het. Gedurende Desember het 'n worstelstryd tussen lewe en dood gewoed in die pastorie. Die Nagmaalsviering op 17 Desember was die plegtigste in die geskiedenis van die gemeente. By geen diens is gesing nie omdat die siekekamer so naby die kerk was. Aan die vergaderde gemeente het ds. Malan hierdie boodskap per brief gestuur: "De Heer heeft het zoo gewild dat ik dit Avondmaal niet met u houden kan. Uit deze schijnbare teleurstelling zal de Heer het goede doen voortkomen. Ik heb een boodschap aan u: Markus 11:15, 16: Reiniging des tempels. De Heer is bezig het hart van uw leraar om te keren en te reinigen. Weest ook gij gewillig de Heilige Geest dit toe te laten. Dan zult gij als nieuw-geboren kinderkens Avondmaal vieren. Ik vraag om uwe voorbidding voor mij en mijn huisgezin. De Heilige Geest bidt in ons met onuitsprekelijke verzuchtingen voor u allen."
By die kerkdeure is duisend pamflette versprei waarin ds. Malan sy planne vir en met die gemeente uiteengesit het. Hy sou egter die planne, gebore uit liefde, gebed en geloof, nie uitvoer nie: op Saterdagnamiddag die 30ste Desember is hy oorlede. Tussen 1 500 en 2 000 mense het die begrafnis die Sondagnamiddag bygewoon. Aan die plegtige verrigtinge het deelgeneem ds. A.J. van Wijk (Heidelberg), wat gepraat het oor Joh. 19:41; ds. H.P. van der Merwe (Robertson), wat gepraat het oor 2 Sam. 12:23; en ds. D.J.J. Rossouw (George), wat as teks geneem het Gen. 5:24. "Rondom die graf langs die kerk het die groot skare mekaar se hande geneem," skryf ds. Alheit, "terwyl met God 'n verbond gemaak en tot Hom gebid is vir gemeente, kerkraad, pastorie, oud en jonk, bekeerdes en onbekeerdes, waarop die hele gemeente Amen gesê het. Die grafsuil opgerig op die graf van ds. Malan langs die paadjie tussen die ou pastorie en die konsistorie spreek nog tot elke verbyganger."
Eerw. Andries Dreyer, eerste argivaris van die Kaapse Kerk, het in 1908 'n bundel van ds. Malan se preke die lig laat sien onder die titel Nagalatene leerredenen van Ds David Johannes Malan, in leven herder en leeraar der Ned Ger Kerk te Albertinia (Riversdal) en Swellendam.
Aaron Burr
Aaron Burr jr. (6 Februarie 1756 – 14 September 1836) was ’n Amerikaanse politikus en avonturier. Hy was ’n belangrike stigterslid van die Demokraties-Republikeinse Party in New York en ’n sterk ondersteuner van goewerneur George Clinton. Hy word nie juis onthou vir sy dienstydperk as derde Amerikaanse visepresident onder Thomas Jefferson nie, maar vir sy tweegeveg met Alexander Hamilton en sy verhoor en vryspreking op aanklagte van hoogveraad.
Thraciese Dinastie
Die Thraciese Dinastie of Huis van Leo het van 457 tot 518 n.C. oor die Oos-Romeinse Ryk regeer. Die dinastie is gestig deur keiser Leo I, ’n offisier wat deur die hoof van die leër gekies as keiser ná keiser Marcianus se dood. Hy was die eerste Bisantynse heerser wat deur die Patriarg van Konstantinopel gekroon is.
Hy is opgevolg deur sy kleinseun, Leo II, die seun van sy dogter Ariadne en haar man, Zeno. Hy het eers "caesar" geword en in 473 medekeiser. Met Leo I se dood in 474 het die sewejarige keiser geword. Hy het sy pa as medekeiser en regent gekroon en is kort daarna oorlede. Zeno was toe die alleenheerser.
Zeno is deur Basiliscus, ’n generaal en swaer van Leo I, onttroon in ’n opstand omdat hy ongewild was. Basiliscus is egter eindelik deur Zeno verslaan en laasgenoemde se bewind is herstel.
Ná Zeno se dood in 491 is Anatasius, ’n paleisamptenaar, deur die keiserlike weduwee Ariadne as haar man en die nuwe keiser gekies. Hy is in 518 sonder kinders dood en is opgevolg deur Justinus I, ’n offisier wat deur die leër en volk verkies is. Dit was die begin van die Justiniaanse Dinastie.
Rudolph Willemse
Rudolph Johannes Willemse (gebore 5 Julie 1958) is ’n Afrikaanse digter.
Lewe en werk
Willemse is op 5 Julie 1958 op Blyvooruitzicht naby Carletonville gebore. Sy skoolopleiding was aan die Laerskool Dagbreek op Carletonville, vanaf 1965 tot 1971, en vanaf 1972 aan die Hoërskool Carletonville, waar hy in 1976 in die eerste klas matrikuleer met onderskeidings in Afrikaans en Engels. Daarna studeer hy vanaf 1977 verder aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys, waar hy in 1980 die B.Juris-graad en in 1982 die LL.B.-graad verwerf. Hy behaal verskeie onderskeidings in individuele vakke, wat insluit Latyn, Privaatreg, Politieke Wetenskap en Regsvergelyking. Aan die einde van 1982 word hy as advokaat tot die balie toegelaat.
Gedurende 1982 en 1983 ondergaan hy sy twee jaar verpligte militêre opleiding as regsbeampte by die Noord-Transvaalse Hoofkwartier van die Suid-Afrikaanse Leër. Hierna sluit hy in Januarie 1984 by die staatsdiens aan as staatsaanklaer, agtereenvolgens by die landdroshof in Newlands, die streekshof te Protea en die spesialis statutêre hof in Johannesburg. Vanaf November 1986 is hy staatsregsadviseur by die Departement van Justisie in Pretoria. Op deeltydse basis is hy in 1987 lektor in Kriminele reg en –prosesreg by die Technikon RSA.
Hy sluit by die privaatsektor aan in Augustus 1988, en begin met sy klerkskap as prokureur by die regsfirma E.F.K. Tucker. In Oktober 1990 word hy dan ook as prokureur tot die sybalie toegelaat. Intussen sit hy deeltyds sy regstudies aan die Universiteit van Suid-Afrika voort en in 1990 behaal hy sy LL.M.-graad met ’n dissertasie oor “The presumption that enactment does not bind the State and the ‘Rule of Law’: A jurisprudential perspective”. Hy maak opgang in sy firma en word in Oktober 1990 toegelaat as assosiaat, in Augustus 1991 as direkteur en word dan in 1994 aangewys as voorsitter. Hy studeer steeds deeltyds en behaal in 1992 ’n tweede LL.M.-graad aan die Universiteit van die Witwatersrand met ’n navorsingsverslag oor “The property clause in a Bill of Rights for South Africa”.
Phathakahle
Phathakahle is 'n nedersetting in die Vrystaat, Suid-Afrika. Tydens die apartheidera was Phathakahle waar die dorp Allanridge se swartmense gewoon het. Volgens die 2011-sensus het die nedersetting 'n bevolking van 16 976 gehad.
Rudolph Willemse
Lewe en werk
Verskeie van sy artikels verskyn in regstegniese tydskrifte. Hy spits hom veral toe op regshervorming, laekostebehuising, sosiale behuising en finansiering. In Augustus 2000 sluit hy as direkteur aan by die regsfirma Hofmeyr Herbstein & Gihwala. Aan die Randse Afrikaanse Universiteit behaal hy in Maart 2003 die Diploma in Praktiese Belasting. Dan sluit hy in Mei 2003 as regsadviseur en uitvoerende direkteur aan by Home Loan Guarantee Company waar hom daarop toespits om waarborge uit te reik om veral behuisingsfinansiering moontlik te maak aan laerinkomste mense en mense wat met vigs leef.
Terselfdertyd stig hy die beslote korporasie Regulatory Frameworks CC om navorsing oor regulering te doen. Hy wy hom aan strukturele verandering en wetskrywing en speel 'n belangrike rol in die regulering van onder andere mikrofinansiering, krediet, behuising, huurverhoudinge, gemeenskaplike eiendomsverenigings en korporatiewe banke. In 2005 word hy ook aangestel as spesiale deeltydse lektor aan die Sakeskool van die Universiteit van Pretoria en in 2006 as konsultant vir die regsfirma Kunene Ramaphala Botha. Sedert Julie 2008 is hy as Direkteur verbonde aan Old Mutual Finance, waar hy verantwoordelik is vir die regsaspekte en wetlike nakoming.
Hy is getroud met die kunstenaar Emma Willemse. Hulle woon in Riebeek-Kasteel waar hulle onder meer kuns en musiek bevorder onder die vaandel "Hoofstraat Conceptual".
Skryfwerk
Van sy gedigte verskyn in die letterkundige tydskrifte Ensovoort en Tydskrif vir Letterkunde. Hy debuteer in 1982 met “Kweekskool”, ’n bundel waarin die titel aanduiding is van die prosedure in baie gedigte om die letterlike betekenis van die samestelling van die woorde (bv. “kweek” – om te laat groei, en “skool” – plek van opvoeding) te laat inspeel teen die gebruiklike betekenis van die woord (“kweekskool” – plek waar teoloë opgelei word). Hy dink en voel onkonvensioneel en staan krities teenoor vele algemeen aanvaarde politiese, godsdienstige en literêre tradisies. Die gedigte het dus ’n sterk intellektuele inhoud, terwyl die ander belangrike eienskappe van goeie digkuns, soos klank, ritme en beelding, ietwat afgeskeep word.
Buick
Buick is 'n Amerikaanse motorvoertuig wat deur General Motors (GM) vervaardig word. Die naam word uitgespreek as "Bjoeik". Hierdie voertuie is van 1903 deur die Buick-motormaatskappy gebou, wat later tot die stigting van GM sou lei. Dit is 'n luukse motor met uitstekende werkverrigting en waarde. Ná die beëindiging van die Saturnus-handelsmerk het GM aangekondig dat die Buick se stilering op die Duitse Opel gebaseer sal wees.
Geskiedenis
David Dunbar Buick is op 17 September 1854 in Skotland gebore. Toe hy twee jaar oud was emigreer hy met sy ouers na Detroit in die Verenigde State. In 1869 begin hy te werk by 'n besigheid wat loodgietersprodukte maak. Die maatskappy het in 1882 probleme ondervind, waarna hy en 'n medewerker dit oorneem. Buick was ook die uitvinder van onder meer die tuinsproeier en 'n goedkoper metode om gietyster met glasuur te bedek. Met hierdie innoverings het die besigheid onder hul bestuur gedy.
In die 1890's raak Buick geïnteresseerd in die binnebrandenjin. In 1899 verkoop hy sy aandeel in die besigheid vir $100 000 en begin hy die Buick Auto-Vim and Power Company. Hier het hy hom veral op stilstaande enjins toegespits. Later begin hy ook met motorkarre, maar sy geld raak op, en slegs een kar is gebou.
In 1902 stig hy die Buick Manufacturing Company met die bedoeling om enjins en motors te bou en te verkoop. Teen die einde van die jaar was sy geld egter weer op. Hierdie keer kon hy darem twee karre lewer. Tog het hy die kopklepmotor uitgevind, wat beter werkverrigting as die syklepmotor gelewer het. In 1903 leen Buick $5000 van 'n vriend, waarmee hy op 19 Mei 1903 die Buick Motor Company in Flint, Michigan, oprig.
Buick verkoop later die besigheid aan James Whiting, wat William Durant kry om die maatskappy te lei. Dit was die einde van Buicks se betrokkenheid by die maatskappy. Onder Durant se leierskap het dit egter tot die grootste motorvervaardiger van die Verenigde State uitgebrei. In 1908 word die winste gebruik om General Motors te stig (met Buick-motors as 'n dogtermaatskappy).
Modelle
Gestaak:
Vlinder
Vlinders of skubvlerkiges (Lepidoptera) is die tweede grootste orde in die klas van insekte (Insecta). Dit sluit die skoenlappers, motte en ratsvlieërs in. Hierdie orde bestaan uit meer as 180 000 spesies wat in 128 families en 47 superfamilies ingedeel word. Die orde Coleoptera (kewers) is die enigste orde wat meer spesies bevat. Die wetenskaplike naam, Lepidoptera, kom van die antieke Griekse woorde: λεπίδος (skub) en πτερόν (vlerk).
Morfologie
Elke verteenwoordiger van die vlinder- en mot-orde (Lepidoptera) kan onmiddellik as sodanig herken word aan 'n aantal bepaalde kenmerke wat by geen ander insektegroep voorkom nie. So byvoorbeeld besit vlinders en motte 'n kenmerkend opgerolde tong - 'n hol buis waardeur hulle die vloeistofnektar van blomme opsuig. Die suigtong of proboskis bestaan uit 'n vergroeiing van die 2 sterk verlengde buitenste kaakdele.
Wanneer die insek nie op nektar voed nie, is die tong onder die kop opgerol. Wanneer die tong uitgesteek word, is die tong by die meeste vlinders en motte net so lank of selfs langer (soos in die geval van die pylstertmot, familie Sphingidae) as die dier self. By verteenwoordigers van die familie Lasiocampidae, asook by verskeie ander families, is die tong daarenteen nouliks ontwikkel en ongeskik om voedsel mee op te neem.
Hierdie diertjies teer vir die enkele dae of ure wat hulle leef, net op die reserwes wat hulle tydens die ruspestadium opgebou het. Kenmerkend vir alle vlinders en motte is die breë, dikwels skitterend gekleurde vlerke. Die kleurpatrone word bepaal deur ontelbare. mikroskopies klein skubbetjies wat dakpansgewys op die vlerke gerangskik is. Drie tipes skubbe word onderskei.
Die meeste skubbe is breë, ovaalvormige kleurskubbe wat soms gekartel is en ook die pigment bevat. Die interferensieskubbe bevat geen kleurstof nie, maar is so gekonstrueer dat invallende lig in blou of groen kleure weggekaats word. Vlinders van die Suid-Amerikaanse genus Morphia is veral beroemd vanweë hul pragtige, opvallende glans.
Buiten dat hierdie vlinders baie gesog is by versamelaars, word hulle ook in groot getalle gekweek vir die aandenkingsmark: die blou vlerke word in skilderye en ander kunsvoorwerpe ingewerk. Ten laaste is die reukskubbe spoelvormig, met somtyds fraaiings op die punte. Dit is in ver binding met kliere wat 'n muskusgegeurde stof afskei.
Dikwels is 'n groot aantal reukskubbe saamgegroepeer ten einde 'n reukveld (band) te vorm, wat duidelik met die blote oog as 'n viltagtige kol op die vlerk waargeneem kan word. Die geurmiddels wat afgeskei word, speel 'n belangrike rol tydens die soek en herkenning van 'n voortplantingsmaat. Die reuksintuie, wat veral goed ontwikkel is by die matte wat gedurende die nag vlieg, is in die antennae geleë.
Baie vlinders en matte besit goed ontwikkelde gepaarde organe (bekend as timpana of trommelvliese) op die toraks of voorste deel van die abdomen. Klankvibrasies word deur hierdie vliese op die sensoriese selle oorgedra, wat weer op hulle beurt die vibrasies verder voer as senuwee-impulse. Die morfologie van hierdie timpana varieer by die verskillende families van die Lepidoptera en is 'n nuttige wyse van klassifikasie.
Gedaantewisseling
Die spesies in die orde ondergaan 'n volledige metamorfose met vier gedaantewisselings: eiers, ruspes, papies en volwasse insekte. Die ruspes broei uit die eiers uit. Die ruspes ontwikkel dan in 'n papie waaruit die volwasse insek later te voorskyn kom. Die volwasse insek lê dan eiers om die siklus van voor af te laat begin.
Lewenswyse
Die gevleuelde vlinder of mot is die laaste stadium van 'n volledige gedaantewisseling. Die larwe of rusper word as 'n reël uitsluitlik op sekere plante aangetref, en elke spesie het sy eie gasheerplante. So leef die ruspes van die tropiese spesies van die genera Battus en Troides op plante van die familie Aristolochiaceae, terwyl die larwes van die familie Danaidae uitsluitlik op plante van die melkbosfamilie (Asclepiadaceae) voorkom.
Albei groepe plante is giftig en die gif word ook in die liggaam van die insek opgeberg, en sodoende word hy ook oneetbaar vir sy predatore. 'n Baie noue verband tussen plant en insek kan by die yuccamot (Tegeticula yuccasella) waargeneem word. Die mot leef in simbiose met die yuccapalm (Yucca filamentosa). Die vroulike mot besit gespesialiseerde aanhangsels aan die agterlyf (abdomen), waarmee sy 'n bol stuifmeel uit die blom van een plant versamel en dit dan op die stamper van 'n blom van 'n ander plant druk, terwyl sy gelyktydig 1 of 2 eiers in die vrugbeginsel deponeer.
So verseker die mot die kruisbestuiwing wat noodsaaklik is vir die plant, terwyl die plant die motlarwe van kos voorsien. Wyfievlinders verseker, met behulp van uiters gevoelige smaakorgane wat in hul voetsole geleë is, dat die plant waarop sy staan, 'n goeie voedselplant is voordat sy haar eiers daarop lê. Meestal varieer die aantal eiers tussen 50 en etlike duisende. Die ruspes wat uit die eiers kom, begin dadelik eet en eet byna aanhoudend totdat hulle tot die papiestadium oorgaan.
Die kake is goed ontwikkel, in teenstelling met die ander monddele, pote en oë. Vlerke ontbreek ook. Die ruspe ondergaan verskeie vervellings. Na die laaste vervelling gaan die ruspe oor in 'n papie waaruit die volwasse vlinder of mot na 'n tyd kom. Ruspes van die sywurm (Bombyx mori) lewer al die afgelope 4 000 jaar natuurlike sy aan die mens. Die sywurm is so gedomestiseer dat dit nie meer langer vry in die natuur kan leef nie; die volwasse mot het sy vliegvermoë heeltemal verloor.
Die lewensduur van vlinders en motte wissel baie. Insekte met 'n goed ontwikkelde proboskis of suigtong kan self voedsel inneem en leef sowat 2 tot 4 weke. Sommige spesies hiberneer in die winter en lewe etlike maande lank. Een van die spesies wat die langste leef, is die swaelvlinder (Gonepteryx rhamni). Hierdie insek besit 'n verdere rusperiode gedurende die somer en leef maklik tot 9 maande lank.
By sommige spesies wat as volwassenes nie eet nie, leef die mannetjies net lank genoeg om te paar en die wyfies totdat hulle hul eiers gelê het. In uiterste gevalle is die lewensduur van sulke spesies net etlike ure. Sommige vlinders en motte migreer net soos ander diere.
Vlerke
Die interessantste en aanskoulikste dele van die liggaam van die skubvlerkiges is die vlerke. Hierdie vier delikate strukture word versterk met 'n stelsel dun ribbes of are. Hulle is beklee met omtrent 'n miljoen uiters klein klein kleurskubbe wat mekaar soos teëls op 'n dak oordek. Die skubbe, wat elkeen uit twintig lamellae (baie dun plaatjies) bestaan, breek die lig soos glasprismas (straalbreking) of kristalle. Hieruit ontstaan die struktuur-kleure op die vlerke van skubvlerkiges.
Pigmentkleure (kleurstowwe in skub aanwesig) word vervaardig deur die organisme se dieët. Dus kan die skoenlappers die onvergelyklike ontwerp van hulle mooi vlerke toeskryf aan die eweredige verdeling van die pigmentkleure of aan die straalbreking deur die lamellae.
Verteenwoordigers
Daar is altesaam tussen 80 en 100 families in die orde Lepidoptera. Vroeër was hulle ingedeel in vlinders wat gedurende die dag vlieg, en motte wat snags vlieg, maar die moderne sistematiek gebruik die begrippe primitiewe vlinders en motte (suborde Jugatae) en hoër vlinders en motte (suborde Frenatae). Hierdie indeling is gebaseer op die mate van ooreenkoms tussen die 2 paar vlerke.
Die primitiewe vlinders en motte omsluit 2 families, naamlik die oermotte (Micropterygidae) en die wortelboorders (Hepialidae). Lede van laasgenoemde familie kies nie 'n spesifieke gasheerplant vir hul eiers nie, maar laat hulle eenvoudig tydens die vlug val. Alle ander vlinders en motte behoort tot die suborde van die hoër Lepidoptera. Die familie Papilionidae is veral bekend met pragtige lede soos Papilio demodocus van Afrika. Die kleinste vlindertjies word aangetref onder die dwergmotte (familie Nepticulidae) met 'n vlerkspan van nouliks 2 mm.
Die Suid-Amerikaanse nagvlinder Thysania agrippina en die Suidoos-Asiatiese herkulesvlinder (Coscinocera hercules) en die atlasvlinder (Attacus atlas) is hierteenoor so groot dat hulle tydens vlug eerder aan voëls as aan vlinders herinner. Hulle vlerkspan kan 32 cm bereik. Vlinders van die genera Catopselia en Delias is groot, somtyds heldergekleurde vlinders wat in enorme swerms migreer. Hulle vlieg in 'n bepaalde rigting en as hulle toevallig die see bereik, verdrink hulle in hordes en spoel na 'n tyd op die strand uit.
By sommige vlinders en motte het die kleure op die vlerke 'n besliste waarskuwingsfunksie: baie strepe op die vlerke sorg dikwels, in kombinasie met 'n afskuwelike reuk, daarvoor dat voëls en ander vyande nie die lede van so 'n spesie aanval en eet nie. Die kleurpatroon van sulke beskermde vlinders en motte word dikwels deur baie ander spesies goed nagemaak. Die nabootser probeer so ook die aanvalle van hul vyande ontduik. Die aantal vlinders en motte het gedurende die laaste dekade aansienlik afgeneem vanweë die intensiewe gebruik van insekdoders.
Ekosisteemekologie
Ekosisteemekologie is die geïntegreerde studie van lewende (biotiese) en nie-lewende (abiotiese) komponente van ekosisteme en hul wisselwerking binne die raamwerk van 'n ekosisteem. Hierdie wetenskap ondersoek hoe ekosisteme werk en bring dit in verband met hul komponente soos chemikalieë, bodemrotse, grond, plante en diere.
Ekosisteemekologie ondersoek fisiese en biologiese strukture en hoe hierdie ekosisteemeienskappe met mekaar in wisselwerking is. Uiteindelik help dit ons om te verstaan hoe om hoë gehalte water en ekonomies lewensvatbare kommoditeitproduksie te handhaaf. 'n Belangrike fokus van ekosisteemekologie is op funksionele prosesse, ekologiese meganismes wat die struktuur en dienste wat deur ekosisteme geproduseer word in stand hou. Dit sluit primêre produktiwiteit (produksie van biomassa), ontbinding, en trofiese wisselwerking in.
Studies van die werking van ekosisteme het die menslike begrip van die volhoubare produksie van veevoer, vesel, brandstof en die voorsiening van water baie verbeter. Funksionele prosesse word deur klimaat, van streeks- tot plaaslike vlak, versteuring en bestuur gemedieer. Dus verskaf ekosisteemekologie 'n kragtige raamwerk vir die identifisering van ekologiese meganismes wat in wisselwerking met globale omgewingsprobleme is, soos veral aardverwarming en die agteruitgang van oppervlakwater.
Hierdie voorbeeld verklaar verskeie belangrike aspekte van ekosisteme: Hierdie eienskappe bring ook praktiese probleme in die bestuur van natuurlike hulpbronne mee. Wie sal watter ekosisteem bestuur? Sal die kap van hout in woude sportvisvangs in riviere degradeer? Hierdie vrae is moeilik vir landbestuurders om te hanteer terwyl die grens tussen ekosisteme onduidelik bly; selfs al sal besluite in een ekosisteem die ander beïnvloed. Ons moet 'n beter begrip van die wisselwerking en onderlinge afhanklikheid van hierdie ekosisteme en die prosesse wat dit in stand hou hê voordat ons kan begin om hierdie vrae te antwoord.
Ekosisteemekologie is 'n inherent interdissiplinêre studieveld. 'n Individuele ekosisteem word saamgestel uit populasies van organismes, wisselwerking binne gemeenskappe, en bydraes tot die oordrag van voedingstowwe en die vloei van energie. Die ekosisteem is die hoofeenheid van studie in ekosisteemekologie.
Populasie, gemeenskap en fisiologiese ekologie verskaf baie van die onderliggende biologiese meganismes wat ekosisteme en die prosesse wat hulle in stand hou, beïnvloed. Vloei van energie en oordrag van stowwe op ekosisteemvlak word dikwels in ekosisteemekologie ondersoek, maar as 'n geheel word hierdie wetenskap meer deur die vakinhoud as skaal gekenmerk. Ekosisteemekologie benader organismes en abiotiese groepe van energie en voedingstowwe as 'n geïntegreerde stelsel wat dit onderskei van verwante wetenskappe soos biogeochemie.
Biogeochemie en hidrologie fokus op verskeie grondliggende ekosisteemprosesse soos biologies gemedieerde chemiese oordrag van voedingstowwe en die fisies-biologiese siklus van water. Ekosisteemekologie vorm die meganiese basis vir streeks- of globale prosesse wat omring word deur landskaps- tot streekshidrologie, globale biogeochemie, en die wetenskap van die aardstelsel.
Geskiedenis
Ekosisteemekologie spruit filosofies en histories uit aardse ekologie. Die begrip ekosisteem het vinnig gedurende die laaste 100 jaar gegroei met belangrike idees wat ontwikkel is deur Frederic Clements, 'n plantkundige wat spesifieke definisies van ekosisteme en dat fisiologiese prosesse verantwoordelik is vir hulle ontwikkeling en blywendheid, bepleit het. Alhoewel die meeste van Clements se ekosisteemdefinisies grootliks hersien is, eers deur Henry Gleason en Arthur Tansley en later deur eietydse ekoloë, bly die idee dat fisologiese prosesse grondliggend aan die struktuur en funksie van die ekosisteem is, die kerngedagte van ekologie. Latere werke deur Eugene Odum en Howard T Odum het die vloei van energie en materie op ekosisteemvlak bereken, en sodoende die algemene idees van Clements en sy tydgenoot Charles Elton met bewysstukke gestaaf. Kyk figuur 1.
In hierdie model is die energievloei deur die hele sisteem afhanklik van biotiese en abiotiese wisselwerking van elke individuele komponent (spesies, anorganiese groepe voedingstowwe, ens.). Latere werke het getoon dat hierdie wisselwerking en vloei op voedingstofsiklusse van toepassing was, met suksessie verander het, en kragtige beheer oor ekosisteemproduktiwiteit gehou het. Verplasing van energie en voedingstowwe is natuurlik teenwoordig in ekologiese sisteme, ongeag of hulle akwatiese of aards is. Sodoende het ekosisteemekologie uit die belangrike biologiese studies van plant-, dier-, aardse, akwatiese en mariene-ekosisteme ontstaan.
Ekosisteemdienste
Ekosisteemdienste is ekologies gemedieerde funksionele prosesse wat noodsaaklik is vir die handhawing van gesonde gemeenskappe. Die voorsiening en filtrasie van water, die produksie van biomassa in bosbou, landbou en visserye, en die verwydering van kweekhuisgasse soos koolstofdioksied (CO2) uit die atmosfeer is voorbeelde van ekosisteemdienste wat noodsaaklik is vir openbare gesondheid en ekonomiese geleenthede. Die oordrag van voedingstowwe is 'n proses wat grondliggend aan landbou- en bosproduksie is.
Soos die meeste ekosisteemprosesse is die oordrag van voedingstowwe egter nie 'n ekosisteemeienskap wat tot die gewenste vlak "geskakel" kan word nie. Die maksimalisering van produksie in gedegradeerde sisteme is 'n oordrewe simplistiese oplossing vir die komplekse probleme van hongersnood en ekonomiese sekuriteit. Byvoorbeeld, die intensiewe gebruik van kunsmis in die midde-westelike deel van die Verenigde State het verswakte visserye in die Golf van Mexiko tot gevolg gehad. Ongelukkig is 'n "Groen Rewolusie" van intensiewe chemiese bemesting vir landbou in ontwikkelde en ontwikkelende lande aanbeveel. Hierdie strategieë stel die verandering van ekosisteemprosesse in gevaar wat moeilik herstel kan word, veral wanneer dit op groot skaal toegepas word sonder voldoende beraming van die impak. Ekosisteemprosesse kan baie jare neem om te herstel van beduidende versteuring.
Byvoorbeeld, grootskaalse ontbossing in die noord-oostelike deel van die Verenigde State gedurende die 18de en 19de eeu het grondtekstuur, dominante plantegroei en die oordrag van voedingstowwe so verander dat dit vandag nog bosproduktiwiteit beïnvloed. 'n Begrip van die belangrikheid van ekosisteemfunksie in die instandhouding van produktiwiteit, hetsy in landbou of bosbou, is nodig saam met beplanning vir die herstel van noodsaaklike prosesse. Verbeterde kennis van ekosisteemfunksie sal help om langtermynvolhoubaarheid en stabiliteit in die armste dele van die wêreld te bewerkstellig.
Werking
Die produksie van biomassa is een van die sigbaarste en ekonomies belangrikste ekosisteemfunksies. Die ophoping van biomassa begin op sellulêre vlak deur fotosintese. Fotosintese vereis water en gevolglik word globale patrone van jaarlikse produksie van biomassa met jaarlikse presipitasie gekorreleer. Die hoeveelheid produktiwiteit is ook afhanklik van die totale kapasiteit van plante om sonlig op te neem, wat direk verband hou met die plantblaararea en N-gehalte.
Ontbinding en oordrag van voedingstowwe
Netto plantproduksie (NPP) is die primêre maatstaf van die opeenhoping van biomassa binne 'n ekosisteem. Netto plantproduksie kan bereken word deur 'n eenvoudige formule waar die totale hoeveelheid produktiwiteit aangepas word vir die totale produktiwiteitsverliese deur die onderhoud van biologiese prosesse: Waar BPP die bruto plantproduksie is en Rprodusent die verlies van fotosintaat (koolstof) deur sellulêre respirasie.
NPP is moeilik om te meet, maar 'n nuwe tegniek genaamd werwelkovariansie het lig gewerp op hoe natuurlike ekosisteme die atmosfeer beïnvloed.
Hierdie wisselings was toegeskryf aan seisoenale CO2-opname gedurende die somermaande. 'n Nuut ontwikkelde tegniek vir die bepaling van ekosisteem NPP het bevestig dat seisoenale wisseling gedryf word deur seisoenale veranderinge in CO2-opname deur plantegroei. Dit het daartoe gelei dat baie wetenskaplikes en beleidmakers gespekuleer het dat ekosisteme bestuur kan word om probleme met aardverwarming te versag. Hierdie tipe bestuur kan die aanplant van nuwe bome of die verandering van skedules vir bosoeste vir baie dele van die wêreld insluit.
Ontbinding en die oordrag van voedingstowwe is grondliggend aan die produksie van biomassa in ekosisteme. Die meeste natuurlike ekosisteme is stikstof (N) beperk en die produksie van biomassa is naby verwant aan N-wisseling. Eksterne insette van voedingstowwe is gewoonlik baie laag en doeltreffende herwinning van voedingstowwe hou produktiwiteit in stand. Ontbinding van plantafval is verantwoordelik vir die meeste voedingstowwe wat deur ekosisteme (figuur 1) herwin word. Die tempo van die ontbinding van plantafval is hoogs afhanklik van die gehalte van die afval; hoë konsentrasies van fenoliese verbindings, veral lignien, in plantafval het 'n vertragende effek op die ontbinding. Meer komplekse C-verbindings ontbind stadiger en kan baie jare neem om heeltemal af te breek. Ontbinding word gewoonlik beskryf met eksponensiële wegsterwing en hou verband met mineraalkonsentrasies, veral mangaan, in die blaarafval.
Wêreldwyd word die tempo van ontbinding deur die gehalte van afval en klimaat beïnvloed. Ekosisteme wat deur plante met 'n lae lignienkonsentrasie oorheers word het dikwels 'n vinnige tempo van ontbinding en die oordrag van voedingstowwe (Chapin et al. 1982). Eenvoudige koolstof (C) bevattende verbindings bevat word by voorkeur gemetaboliseer deur ontbinder mikro-organismes wat lei tot 'n vinnige aanvanklike tempo van ontbinding, modelle wat afhanklik is van 'n konstante tempo van ontbinding; sogenaamde "k"-waardes. Benewens die kwaliteit van afval en klimaat is die aktiwiteit van die grondfauna baie belangrik.
Hierdie modelle weerspieël egter nie gelyktydige lineêre en nielineêre verrottingsprosesse wat waarskynlik tydens ontbinding plaasvind nie. Byvoorbeeld, proteïene, suikers en lipiede ontbind eksponensieel, maar lignien verrot teen 'n meer lineêre tempo. Dus word die verrotting van afval onakkuraat deur eenvoudige modelle voorspel.
Trofiese dinamika
Roofdiere kan egter ook die struktuur van die laer trofiese vlakke van bo na onder beïnvloed. Hierdie invloede kan dominante spesies in aardse en marienestelsels dramaties verskuif. Die wisselwerking en relatiewe sterkte van die bo na onder teenoor opwaartse beheer oor die struktuur en funksie van ekosisteme is 'n belangrike navorsingsgebied in die groter veld van ekologie.
Trofiese dinamika kan die tempo van ontbinding en voedingstofsiklussering in tyd en ruimte sterk beïnvloed. Byvoorbeeld, die eet van plante kan die ontbinding van afval en die oordrag van voedingstowwe deur direkte veranderinge in die kwaliteit van die afval en veranderde dominante plantegroei verhoog. Daar is bewys dat die eet van plante deur insekte die tempo van ontbinding en die omset van voedingstowwe as gevolg van veranderinge in die gehalte van die afval en verhoogde effek van insektemis versnel.
Die inval van insekte versnel egter nie altyd die oordrag van voedingstowwe nie. Stadler het getoon dat C-ryke heuningdou wat tydens die inval van plantluise kan lei tot verhoogde N-immobilisasie deur grondmikrobes, sodoende die oordrag van voedingstowwe vertraag en moontlik die produksie van biomassa beperk. Noord-atlantiese mariene-ekosisteme is grootliks verander deur oorbevissing van kabeljou. Kabeljou-aandele het in die 1990's geval, wat gelei het tot 'n toename in hul prooi soos garnale en krappe. Menslike ingryping in ekosisteme het gelei tot dramatiese veranderinge in die struktuur en funksie van ekosisteme. Hierdie veranderinge gebeur vinnig en die gevolge vir ekonomiese sekuriteit en menslike welstand is onbekend.
Alexander Hamilton
Alexander Hamilton (11 Januarie 1755 of 1757 – 11 Julie 1804) was 'n Amerikaanse staatsman.
Hamilton gaan in 1773 na New York en neem aktief deel aan die Amerikaanse Vryheidsoorlog. Deur sy organisering van ’n kompanie artillerie (in 1775) trek hy die aandag van die opperbevelvoerder George Washington, wat hom in 1777 as sy persoonlike adjudant en sekretaris benoem.
In 1786 gaan hy as afgevaardigde van die staat New York na die Annapolis Konvensie, wat die voorloper sou wees van die VSA se konstitusionele vergadering van 1787. Hamilton was 'n vurige voorstander van 'n grondwet met 'n sterk sentrale gesag en saam met James Madison en John Jay skryf hy die nou-beroemde artikels wat uitgegee is as die Federalist.
In die eerste kabinet van George Washington word hy Minister van Finansies en begin toe ’n omvattende reorganisasie deur die aanvaarding van die uitstaande skuld van die jong republiek aan die buiteland sowel aan spesifieke skuldeisers. Hy stig 'n nasionale bank (1791) en organiseer die belasting. Dit was Hamilton se idee dat die belange van die land en die van die industrie en handel moet saamgaan, en dat daarvoor 'n sterk nasionale gesag nodig was. Hierdie klem op die federale regering wek weerstand by die verdedigers van die regte van die afsonderlike state en so ontstaan vanuit hierdie teenstelling die Amerikaanse partystelsel. Hamilton en sy aanhangers word die Federaliste genoem en daarteenoor staan die Republikeine van Thomas Jefferson. Maar uit Hamilton se idees het die huidige Republikeinse Party gegroei.
Na sy ministerskap vestig Hamilton homself as advokaat in New York, maar van 1798 tot 1800, toe 'n oorlog met Frankryk dreig, was hy onderbevelvoeder van die leër. In 1800 steun hy sy teenstander Jefferson vir die presidentskap om so die Republikeinse leier in New York, Aaron Burr, teen te werk. Burr word daaroor slegs vise-president en die twee mans het 'n ernstige haat teenoor mekaar ontwikkel. In ’n tweegeveg tref Burr vir Hamilton, wat aan sy wonde sterf.
Carel Boshoff
Biografie
Carel Willem Hendrik Boshoff is op 9 November 1927 op die plaas Doornfontein naby Nylstroom gebore. Hy was die tweede kind van Willem Sterrenberg Boshoff en Anna Maria (Annie) Boshoff. Annie was Willem se tweede vrou en Carel was een van sewe kinders. Willem en sy eerste vrou het ses kinders gehad.
Boshoff het teologie aan die Universiteit van Pretoria gestudeer en het sy BA-graad in 1948 verwerf. In 1951 het hy sy Baccalaureus Divinitatis-graad behaal en in 1961 'n meestersgraad in missiologie met die titel van sy proefskrif Streeksontwikkeling in die Sekokoro-, Mamathola- en Mametsa-gebied deur die Departement van Bantoe-Administrasie en -Ontwikkeling, sosiologies en volkekundig beoordeel.
In 1967 het hy die Departement Sending- en Godsdienswetenskap aan die Fakulteit Teologie van die UP tot stand gebring. Voor die tyd het hy in verskeie afgeleë plekke in die Transvaal sendingwerk gedoen en kon gevolglik vlot Noord-Sotho praat. Hy was ook die Sekretaris van Sendingwerk van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Suid-Transvaal.
Boshoff se vrou Anna, met wie hy in 1954 getroud is, is in 2007 oorlede. Sy was die dogter van dr. Hendrik en mev. Betsie Verwoerd. Van 1981 tot 1989 was Boshoff die leier van die Voortrekkerbeweging en was tot sy afsterwe 'n erelid van dié organisasie. Hy was verder ook die voorsitter van die Afrikaner Broederbond (van 1980 tot 1983) en van SABRA van 1970 tot 2007. Hy was ook leier van die Vryheidsfront Plus in die Noord-Kaap sedert 1994, totdat hy deur sy seun in die pos opgevolg is.
In 1988 was Boshoff een van die Afrikaner Vryheidstigting (AVSTIG), alhoewel hy hoofsaaklik bekend is as die stigter van Afrikanerdorp, Orania, in 1990. Dit is gestig met die doel om dit in 'n volkstaat uit te brei. Tot en met 2007 was Boshoff die president van die Orania Beweging, toe hy ook deur sy seun, Carel Boshoff IV, opgevolg is.
Boshoff is op 16 Maart 2011 op 83-jarige ouderdom aan kanker oorlede. Hy is aanvanklik met dermkanker gediagnoseer, maar dit het sowat twee weke voor sy dood na sy ander organe versprei.
Ampte
Boshoff het die volgende ampte beklee:
Max Adrian
Max Adrian (1 November 1903 – 19 Januarie 1973) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Remarkable Mr. Kipps (1941), Henry V (1944), Dr. Terror's House of Horrors (1965), en The Boy Friend (1971).
Dionisiese misterieë
duimnael|260px|[[Dionisos in Bacchus deur Caravaggio.]]
Die Dionisiese misterieë was ’n ritueel van Antieke Griekeland en Rome wat soms bedwelmende middels en ander tegnieke (soos dans en musiek) gebruik het wat geestesvervoering veroorsaak en inhibisies en sosiale beperkings onderdruk het. So is die individu bevry om na sy natuurlike staat terug te keer. Dit het ook ’n mate van bevryding gebring vir mense wat hulle aan die rand van die Griekse gemeenskap bevind het: vroue, slawe, verworpenes en nieburgers.
In die finale fase van die misterieë is die klem verskuif van ’n chtoniese, onderwêreldse na ’n bosinnelike, mistieke oriëntasie, met Dionisos wie se persoonlikheid dienooreenkomstig verander het. Vanweë die aard van die Dionisiese misterieë as ’n misteriegodsdiens wat uitsluitlik vir ingewydes bedoel was, was baie aspekte daarvan onbekend vir ander mense en het kennis daaroor verlore gegaan met die verval van die Grieks-Romeinse veelgodery; moderne kennis daarvan is afgelei van beskrywings, beelde en transkulturele studies.
Oorsprong
duimnael|links|160px|Die Derveni-[[Krater (vaas)|krater (hoogte: 90,5 cm), 4de eeu v.C.]]
Die Dionisiese misterieë van die Griekse vasteland en Romeinse Ryk het vermoedelik uit ’n primitiewer inwydingskultus ontwikkel en is van ’n onbekende (dalk Thraciese of Frigiese) oorsprong. Dit het teen die begin van die klassieke Griekse tydperk deur die hele Mediterreense streek versprei. Dit hou verband met die verspreiding van wyn, ’n sakrament of psigoaktiewe drank waarmee dit skynbaar altyd verbind is (hoewel heuningbier die oorspronklike sakrament kon gewees het).
Dit het as ’n eenvoudige ritueel begin en in die Griekse kultuur vinnig ontwikkel in ’n gewilde misteriegodsdiens wat verskeie soortgelyke kultusse (en hul gode) opgeneem het. Een laat vorm was die Orphiese misterieë. Al die fases van hierdie ontwikkelingspektrum het egter parallel plaasgevind dwarsdeur die Oos-Mediterreense streek, tot laat in die Griekse geskiedenis en die land se gedwonge kerstening.
Vroeë Dionisiese kultus
Aanvanklik is geglo dié kultus van ekstase het laat in Griekeland posgevat nadat dit van Thracië of Klein-Asië gekom het, vanweë die gewildheid daarvan in dié twee streke en ook die feit dat Dionisos nie as een van die 12 Olimpiese gode genoem is nie. Nadat die god se naam ontdek is op Miceense Lineêr B-tablette, is dié teorie egter laat vaar en is die kultus beskou as inheems en van voor die Griekse beskawing. Die afwesigheid van ’n vroeë, Olimpiese Dionisos word vandag toegeskryf aan patrone van sosiale uitsluiting en die kultus se randstatus eeder as chronologie.
Of die kultus sy oorsprong het in die Minoïese Kreta (as ’n aspek van ’n antieke Zagreus) of in Afrika – of Thracië of Asië (as ’n proto-Sabazios) – is onduidelik vanweë die gebrek aan bewyse. Sommige geleerdes glo dis ’n kultus van elders wat aangeneem is en nie inheems aan enige van hierdie streke nie. Hulle glo dit was dalk aanvanklik ’n eklektiese kultus, hoewel dit byna beslis baie bekende eienskappe uit die Minoïese kultuur bygekry het.
Rol van wyn
duimnael|180px|’n Marmertafelvoetstuk versier met ’n groep wat Dionisos, [[Pan (mitologie)|Pan en ’n sater insluit; Dionisos hou ’n drinkbeker vas in die vorm van ’n luiperd; van ’n Klein-Asiese werkwinkel, 170-180 n.C., Nasionale Argeologiese Museum, Athene.]]
Die oorspronklike ritueel van Dionisos (soos dit in Griekeland bekend gestel is) hou verband met ’n wynkultus wat ingesluit het die groei van die wingerdstok en ’n begrip van die lewensiklus daarvan (wat geglo is die lewende god verteenwoordig) en die gissing van wyn (wat verbind is met die god se essensie in die onderwêreld). Veral belangrik is dat die bedwelmende en bevrydende uitwerking van wyn beskou is as die gevolg van die god se gees waarmee mense vervul is (en later as die oorsaak van die vervulling). Wyn is ook op die grond en groeiende wingerdstokke uitgegooi, en dit het die sirkel voltooi. Die kultus het nie net belanggestel in die wingerdstok self nie, maar ook in die ander bestanddele van wyn wat daaraan gehalte, geur en medisinale waarde gee. Geleerdes het al voorgestel ’n ander bedwelmende middel moes ook betrokke gewees het as ’n mens die lae alkoholinhoud van vroeë wyn in ag neem.
Ander plante wat as belangrik vir wynbou beskou is, is ook in die kultus ingesluit, soos die klimop (wat glo dronkenskap teenwerk en die teenpool van die wingerstok is – dit blom ook in die winter in plaas van die somer); die vy (’n suiweraar van gifstowwe) en die den (’n wynpreserveermiddel). Die bul (waarvan die horing gebruik is om wyn uit te drink) en die bok (waarvan die vel gebruik is vir wynsakke) is ook beskou as deel van die kultus en eindelik as manifestasies van Dionisos. ’n Begrip van die wynboukultuur en die simboliek daarvan is belangrik vir ’n begrip van die kultus wat daaruit ontstaan het – dit het ook dinge buite wynbou aangeraak soos die lewe, dood en hergeboorte en het ’n insig in die menslike psige gegee.
Rituele
Die rituele was gegrond op ’n seisoenale dood-hergeboorte-tema, wat algemeen was in landboukultusse soos die Eleusiniese misterieë. Die Osiriese misterieë het eweredig met dié van Dionisos geloop, volgens Griekse en Egiptiese waarnemers van dié tyd. Die vervulling met geeste het mense bevry van die beskawing se reëls en beperkings. Dit het dinge gevier wat buite die beskaafde gemeenskap was, asook ’n terugkeer na die oernatuur – wat later mistieke ondertone sou aanneem. Dit was ook ’n ontsnapping van die gesosialiseerde persoonlikheid en ego na ’n ekstatiese, vergoddelikte toestand of oerkudde (soms albei). In hierdie sin was Dionisos die dier-god binne-in almal, of die onderbewussyn van moderne sielkunde. Sulke aktiwiteit is vertolk as bevrugtend, verkwikkend, suiwerend en transformerend. Dit is dus nie verbasend dat baie ingewydes in Dionisos se kultus hulle aan die rand van die gemeenskap bevind het nie: vroue, slawe, uitgeworpenes en "buitelanders" (nieburgers in die Griekse beskawing). In die kultus was almal gelyk.