cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mis (musiek)
Die struktuur van die mis
Daar word ’n onderskeid getref tussen tekste wat in elke mis voorkom (die ordinarium, oftewel "gewoonlik"), en tekste wat afhangend van die geleentheid bygevoeg word (die proprium, oftewel "gepas"). Die Trentse mis (ook as die tradisionele Latynse mis of Usus Antiquitor bekend) dien as voorbeeld:
Seksuele stimulasie
Niegenitale stimulasie
Daar is baie ander maniere waarop ’n mens seksueel gestimuleer kan word as deur die geslagsdele. Die tepels, bobene, lippe en nek is van die sones wat seksuele prikkeling ervaar wanneer hulle aangeraak word.
Mis (musiek)
I. Kyrie
In die Trentse mis is die Kyrie die eerste gesonge gebed van die gewone mis. Dit is gewoonlik (maar nie altyd nie) deel van enige toonsetting van die mis. Kyrie-bewegings het dikwels ’n ternêre (ABA-) musikale struktuur wat die simmetriese struktuur van die teks weerspieël. Toonsettings volg style wat wissel van Gregoriaanse gelyksang tot Folk.
Seksuele stimulasie
Niegenitale stimulasie
thumb|200px|Seksuele prikkeling deur die stimulasie van ’n tepel, Konstantin Somof (18de eeu). Tepels: In ’n studie is ’n vraelys oor seksuele aktiwiteit aan mense gegee om te beantwoord en 81,5% van vroue het gesê die stimulasie van hulle tepels laat hulle seksuele opwekking ervaar of die opwinding word daardeur verhoog. Volgens 59,1% vra hulle dat hulle tepels tydens seks gestimuleer word. Ook 51,7% van mans het gesê die stimulasie van hulle tepels bring seksuele opwekking mee, en 39% het gesê dit verhoog hulle seksuele opwekking. Navorsing met breinskanderingstegnologie het bevind die stimulasie van ’n vrou se tepels lei tot die aktivering in die genitale streek van die sensoriese korteks. Die navorsing dui daarop dat die sensasies genitale orgasmes is wat deur tepelstimulasie veroorsaak word en kan ook regstreeks aan die "genitale deel van die brein" gekoppel wees. Volgens ’n ander studie kan die sensasie van ’n vrou se tepels dieselfde pad na die brein volg as sensasies van die vagina, klitoris en serviks. Tepelstimulasie kan sametrekkings van die baarmoeder veroorsaak wat dan ’n sensasie in die genitale deel van die brein meebring.
Mis (musiek)
I. Kyrie
Van die 226 gelyste Gregoriaanse gelyksangmelodieë verskyn 30 in die Liber Usualis. In wat as die vroegste weergawes beskou word, word dieselfde melodie agt keer herhaal, gevolg deur ’n variasie daarop vir die laaste (negende) herhaling (formeel dus aaa aaa aaa). Hierdie herhalings word aangedui deur die Romeinse nommers "iij" (vir drie keer) en "ij" (vir twee keer). Die Kyrie vir die requiemmis in die Liber Usualis volg hierdie struktuur. Latere Kyries volg meer ingewikkelde patrone, soos AAA BBB AAA, AAA BBB CCC, en so meer. Let daarop dat die laaste lyn bykans altyd op die een of ander wyse aangepas word; in sommige gevalle is dit omdat dit makliker tot die Gloria lei. In vorms sowel met as sonder die presiese herhalings het die meeste Kyries in die Liber Usualis ’n afsluitingsfrase wat in bykans al die reëls van die teks gebruik word. Dit balanseer die teks as 't ware omdat elke lyn met dieselfde woord eindig, naamlik "eleison".
Seksuele stimulasie
Niegenitale stimulasie
Bobene: In 2012 het die Kaliforniese Instituut vir Tegnologie die brein se reaksies in heteroseksuele mans getoets terwyl hulle binnebobene aangeraak word tydens ’n MRB-skandering. Hulle het ’n video gekyk van óf ’n vrou óf ’n man wat hulle bobene aanraak. Hulle het groter seksuele plesier ervaar wanneer hulle gedink het dit is ’n vrou wat aan hulle raak as ’n man, en die skanderings het ’n groter vlak van opwinding van hulle sensoriese korteks aangedui.
Mis (musiek)
I. Kyrie
Vanweë die kort aard van die teks word die Kyrie dikwels baie melismaties getoonset. Dit het latere komponiste aangemoedig om trope daaruit te maak deur óf woorde by die melisma te voeg óf die melisma uit te brei. Om die waarheid te sê, is dit weens die laatheid van die meeste Kyries nie altyd duidelik of ’n bepaalde Kyrie-melodie of die skynbaar getroopte teks eerste was nie; Dit kan net so maklik wees dat ’n sillabiese liedjie vir 'n Kyrie-vers in ’n melisma omskep word. In sommige gevalle interpoleer verse Latynse teks tussen elke "Kyrie" (of "Christe") en "eleison". Omdat die Kyrie die eerste item is in toonsettings van die gewone mis, en die tweede in die requiemmis (of dodemis, die enigste propriummis wat gereeld deur die eeue getoonset is), het bykans elkeen van die duisende komponiste wat oor die eeue heen die orde van die mis getoonset het, ’n Kyrie daarby ingesluit.
Seksuele stimulasie
Niegenitale stimulasie
Lippe: Lippe bevat ’n groot aantal senuwee-eindpunte en word beskou as ’n erogene sone. Meer mans as vroue het in ’n studie gesê hulle ervaar plesier uit die aanraking van hulle lippe. Mans kan ook visueel geprikkel word deur na ’n vrou se lippe te kyk. In ’n studie het mans gesê hulle hou van ’n vrou met voller lippe, want dit is vir hulle ’n aanduiding van jeugdigheid.
Nek: In ’n studie moes 800 deelnemers die erogene intensiteit van 41 verskillende dele van hulle liggaam ’n telling van 0 tot 10 gee. Vroue se telling vir hulle nek was groter as mans s’n.
Geslagsverskille in erogene sones
Onderstaande tabel wys die geslagsverskille in erogene sones. Dit sluit die top-10-streke vir albei geslagte in wat sensitief vir seksuele stimulasie is. Elke liggaamsdeel het ’n telling uit 10 gekry volgens sensualiteit vir aanraking. Buiten liggaamsdele wat tussen mans en vroue verskil, soos die penis en klitoris, is baie erogene sones dieselfde en almal bevat baie senuwee-eindpunte. In die studie word aangedui vroue het meer sones wat baie geprikkel word as mans.
Alternatiewe prosesse
Die menslike seksuele reaksie is ’n dinamiese kombinasie van kognitiewe, emosionele en fisiologiese prosesse. Hoewel die algemeenste vorms van seksuele stimulasie wat bespreek is fantasie en fisieke stimulasie van die geslagsdele en ander erogene sones is, kan seksuele opwekking ook meegebring word deur alternatiewe prosesse wat deur die sig-, reuk- en gehoorsintuig aangevuur word.
Sigsintuig
Visuele stimulasie is waarskynlyk naas tasbare prosesse die vorm van seksuele stimulasie wat die beste nagevors is. ’n Oënskynlike voorbeeld is voyeurisme – ’n praktyk waar iemand skelmpies ander dophou terwyl hulle aantrek of seks het. Hoewel dit sosiaal-hostories as ’n onaanvaarbare vorm van "seksuele afwyking" beskou word, beklemtoon dit die menslike neiging om seksuele stimulasie te ervaar deur na iets te kyk. Pornografie, ’n bedryf wat miljarde rande laat instroom, is nog ’n voorbeeld. ’n Algemene aanname in die gemeenskap en die media is dat mans meer op visuele seksuele stimulasie reageer as vroue. Dit is ook waar volgens Alfred Kinsey en ander.
Echo Kellum
Echo Kellum (gebore 29 Augustus 1982) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Hot in Cleveland (2010), Key and Peele (2012), Arrow (2012), en Legends of Tomorrow (2016).
Seksuele stimulasie
Sigsintuig
Albei geslagte kan egter deur kykstof gestimuleer word. In een studie is visuele stimulasie getoets deur mense na ’n video te laat kyk. Hoewel dit hoër onder mans was, het albei geslagte seksuele prikkeling getoon. Hulle fisiologiese reaksies op die video het ook eienskappe van seksuele opwekking gewys, soos ’n toename in adrenalien. ’n Daaropvolgende studie onder mans het getoon hulle kan ’n stywe ereksie kry deur bloot na ’n erotiese video te kyk.
In studies oor visuele stimulasie as ’n middel tot seksuele stimulasie is bevind seksuele opwekking word hoofsaaklik verbind met die aktivering van die limbiese en paralimbiese korteks van die brein en in subkortikale strukture, gepaardgaande met ’n deaktivering in verskeie dele van die temporale korteks. Dieselfde streke word geaktiveer tydens fisieke seksuele stimulasie, en dit beklemtoon hoe kragtig visuele stimulasie kan wees vir seksuele opwekking.
Reuksintuig
Reuk is uiters belangrik by menslike seksuele gedrag. In een studie daaroor is bevind mans ervaar ’n seksuele prikkeling in reaksie op vroue se parfuum. Deelnemers moes tellings aan reukstimilasies en waargenome seksuele opwekking toeken terwyl hulle MRB-skanderings ondergaan het. Die resulate het getoon reukstimulasie met ’n parfuum vir vroue het spesiale breinstreke geaktiveer wat met seksuele opwekking in mans verbind word.
Die ontleding van evolusionêre geslagsverskille in voortplantingstrategieë kan die belangrikheid van reuk in seksuele opwekking help verduidelik vanweë die verband daarvan met immunologiese profiele en die lewensvatbaarheid van nakomelinge. Dit is omdat reuk kan help om bloedskande te voorkom deur dele van ’n individu se genetiese toerusting weer te gee. In een studie het mans visuele en reukinligting as ewe belangrik vir die kies van ’n seksmaat beskou, terwyl vroue reukinligting as die heel belangrikste faktor beskou het. Vroue het ook liggaamsreuk uitgesonder as die sintuiglike faktor wat hulle seksuele begeerte die negatiefste kan beïnvloed.
Gehoorsintuig
Ouditiewe stimulante kan ook seksuele opwekking en die ondervinding van plesier verhoog. Die maak van geluide tydens seksuele opwekking en aktiwiteit is algemeen onder primate en mense. Dit sluit in sugte, kreune, harder en vinniger asemhaling en, soms tydens orgasme, uitroepe van ekstase. Baie mans en vroue vind hierdie geluide opwindend en ervaar hoër seksuele opwekking.
Selfs wanneer dit nie saam met aanraking plaasvind nie, kan geluide hoogs stimulerend wees. Erotiese materiaal (wat hoofsaaklik op mans gerig is) gebruik sulke geluide in ’n groot mate. Reeds in die 1920's en '30's het sangers van verskeie genres "dowwe kreune" vir ’n erotiese uitwerking gebruik. Vaudeville-jazzsangers het dikwels seksgeluide in hulle liedere ingewerk. Selfs hedendaagse musiek soos Prince se "Orgasm" en Marvin Gaye se "You Sure Love to Ball" sluit klanke van die vroulike orgasme in. Navorsing het gewys musiek kan ’n seksuele stimulant wees. In ’n studie oor gemoedstemmings het die blootstelling aan sekere soorte musiek gelei tot aansienlik groter penisswellings en subjektiewe seksuele opwekking by mans. Vroue in ’n soortgelyke eksperiment het nie groot fisieke reaksies op sekere soorte musiek getoon nie, maar het aangedui hulle het hoër vlakke van seksuele opwekking ervaar.
Geestelike stimulasie
Seksuele opwekking sluit in gevoelens, aantrekking en begeerte, sowel as fisiologiese veranderings. Dit kan benewens deur fisieke prosesse ook deur geestelike stimulasie teweeggebring word, soos fantasieë, erotiese letterkunde, rolvertolking en verbeelding. thumb|Vasbinding kan ’n seksuele fantasie wees en word dikwels in [[BDSM gebruik.]]
Fantasie
Seksuele fantasie is ’n vorm van geestelike seksuele stimulasie wat baie mense toepas. Dit is wanneer iemand hom of haar ’n seksuele ondervinding verbeel terwyl hulle wakker is. Fantasie het minder sosiale en veiligheidsperke as die werklike lewe. Dit gee mense die vryheid om met dinge te eksperimenteer en aan dinge te dink wat hulle nie noodwendig in die werklike lewe sal beproef nie. Dit kan enigiets wees, van om jou iemand kaal voor te stel tot ’n seksondervinding met ’n mitiese wese. Algemene seksuele fantasieë sluit in verbeelde ondervindings met ’n geliefde, die herleef van vorige ondervindings en ondervindings met baie seksmaats. Dit is algemeen om fantasieë te hê oor iets wat jy nie in die werklike lewe sal doen nie of iets wat taboe of onwettig is, soos om iemand te dwing of self gedwing te word om seks te hê, seks met ’n vreemdeling of seks met ’n seun of meisie of ’n ouer mens.
Dit is nuttig vir navorsing, veral wat heteroseksuele betref, want dit maak verskille tussen mans en vroue se voorkeure duideliker as studies oor gedrag. Baie seksuele fantasieë kom by beide mans en vroue voor, moontlik vanweë kulturele invloede. Geslagsverskille kom egter wel voor. Mans is meer geneig as vroue om hulle in ’n dominerende of aktiewe rol voor te stel, terwyl vroue dikwels ’n passiewe rol in hulle fantasieë inneem. Vroue se fantasieë bevat gewoonlik aansienlik meer teerheid en verbintenis (commitment), terwyl mans meer geneig is om te fantaseer deur visuele beelde en in groot besonderhede. Een verduidelik kan die evolusionêre verskille in die rol van mans en vroue wees. Vroue, wat hulle kinders nege maande lank binne-in hulle dra en dikwels die hoofversorger is, wil ’n groter mate van verbintenis hê om hulle kinders se oorlewing te verseker.
Fantasieë kan voordele hê, soos groter seksuele opwekking en begeerte. Individue wat hulle fantasieë met hulle lewensmaats deel, het gewoonlik ’n bevredigender sekslewe. Of hulle dit sal deel, hang egter van die fantasieë af. ’n Negatiewe gevolg is dat dit al met seksmisdaad verbind is; baie seksuele oortreders het al aangevoer dat hulle fantasieë gehad het wat met hulle misdaad verband hou.
Cyclopia bowieana
Die vleitee (Cyclopia bowieana) is 'n struik wat hoort tot die genus Cyclopia. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die Langeberg en Outeniekwaberge op hoogtes van 1220 - 1840 m. voor. Die plant is deel van die fynbos.
Seksuele stimulasie
Drome
Nagtelike stortings, of "nat drome", gebeur wanneer mans tydens slaap ejakuleer. Dit gebeur tydens die hooffase van slaap. Dit bewys erotiese drome alleen kan mans stimuleer, hoewel ereksies algemeen in dié fase voorkom. Volgens studente se eie erkennings ervaar tot 22% van jong vroue ’n orgasme tydens slaap, hoewel dit meer gereeld by ouer studente as jonger studente voorkom. Die orgasmes het verband gehou met positiewe gevoelens soos seksuele opwinding, maar ook met stres.
USS John C. Stennis (CVN-74)
USS John C. Stennis (CVN-74) is die sewende Nimitz-klas kernaangedrewe superdraer in die Amerikaanse Vloot, genoem na senator John C. Stennis van Mississippi.
Seksuele stimulasie
Seksuele rolvertolking
Dit is wanneer mense die rol van karakters of tonele gebruik om mekaar te stimuleer. Dit kan seksuele fantasieë of seksuele fetisjisme insluit, soos BDSM (vasbinding en dissipline, dominansie en onderdanigheid, sadisme en masochisme) of ouderdomspeletjies. Dit kan ook aanlyn gedoen word deur stories aan mekaar te stuur of jou in die rol van ’n karakter voor te stel. Fisieke teenwoordigheid is dus nie ’n vereiste nie. Dit is vir baie jongmense genotvol en opwindend.
USS John C. Stennis (CVN-74)
Die vliegdekskip is op 9 Desember 1995 in diens geneem. Sy tuishawe is tydelik Norfolk, Virginië, vir sy geskeduleerde brandstofhervullingskompleks en opknapping, wat in 2019 begin het. Nadat sy opknapping iewers in die 2020's voltooi is, is hy geskeduleer om na Bremerton, Washington, terug te keer.
Seksuele stimulasie
Seksuele rolvertolking
Rolvertolking kan ook sekstonele insluit met karakters uit bekende stories wat nie in die oorspronklike verhale seksueel of romanties verbind word nie (fan fiction). Slash fiction is ’n soort rolspel waarin karakters van dieselfde geslag (gewoonlik mans) romanties of seksueel by mekaar betrokke raak. Dit laat mense toe om stimulerende dinge te deel wat teen die kulturele norme is.
Mis (musiek)
I. Kyrie
Die woorde van die Kyrie is die enigste woorde in die Latynse mis wat nie in Latyn is nie – dit is in der waarheid Grieks.
II. Gloria
Die Gloria is ’n feestelike gedeelte wat God die Vader en Christus prys.
In toonsettings van die mis (gewoonlik in Engels) wat vir die Kerk van Engeland se Book of Common Prayer-liturgie saamgestel is, is die Gloria gewoonlik die laaste beweging omdat dit in hierdie posisie in die teks vir die diens voorkom. In "Order One" van die nuwer Common Worship-liturgie is dit egter tot die vroeër plek in die diens herstel.
III. Credo (geloofsbelydenis)
Die Credo, 'n toonsetting van die Niceense Geloofsbelydenis, is die langste teks van ’n getoonsette mis.
Organiseerders van internasionale feesvieringe soos Wêreldjeugdag is voorheen deur Rome aangemoedig om vergaderings aan die Latynse gelyksang van die Onse Vader en die Credo bekend te stel, spesifiek Credo III (17de eeu, Vyfde Modus) van die Missa de Angelis. Die doel hiermee is om ’n samehorigheidsgevoel onder gelowiges te skep omdat almal op dié wyse die gebed van Jesus en die gedeelde geloof in ’n universele kerk in dieselfde taal sing.
IV. Sanctus en Benedictus
Die Sanctus is ’n doksologie (lofsang) wat die Drie-eenheid prys. ’n Wisselvorm kom in Lutherse toonsettings van die Sanctus voor. Hoewel die meeste liedtoonsettings die tweedepersoonsvoornaam behou, word die tweedepersoonsvoornaamswoord in ander toonsettings na dié van die derde persoon verander. Dit is veral opmerklik in J.S. Bach se Mis in B-mineur, waar die teks "gloria ejus" ("sy glorie") verander is na "gloria tua" (u glorie). Felix Mendelssohn se toonsetting van Heilig! (Duitse Sanctus) van sy Duitse liturgie gebruik ook die derde persoon.
Die Benedictus is ’n voortsetting van die Sanctus. Die woorde "(h)osanna in excelsis" word ná die Benedictus-gedeelte herhaal, dikwels met musiekmateriaal wat identies is aan dié wat ná die Sanctus gebruik word, of baie nou verwant.
In Gregoriaanse gelyksang is die Sanctus (saam met die Benedictus) volledig in sy plek in die mis gesing. Soos wat komponiste egter met meer versierde toonsettings van die Sanctus vorendag gekom het, het die musiek meestal só lank aangehou dat dit tot met die wyding van die brood en wyn gestrek het. Omdat dit die belangrikste deel van die mis geag word, het komponiste begin om die musiek ná die Sanctus te onderbreek om die wyding ongehinderd te laat voortgaan, waarna die musiek weer hervat is. Dié praktyk is vir 'n tyd lank in die 20ste eeu verbied.
V. Agnus Dei
Die Agnus Dei is ’n toonsetting van die liturgie van die Lam van God, wat die teensang "miserere nobis" ("ontferm U oor ons") bevat en twee keer herhaal, en daarna "dona nobis pacem" ("gee ons vrede") een keer aan die einde.
In ’n requiemmis word die woorde "miserere nobis" met die woorde "dona eis requiem" ("gee aan hulle rus") vervang, terwyl "dona nobis pacem" vervang word met "dona eis requiem sempiternam" ("gee aan hulle ewige rus").
Kort en plegtige misse
Daar is ’n paar bykomende terme oor toonsettings van die mis wat aandui of dit al vyf gewone dele van die ordinarium-mis insluit, en of die mis vir uitsonderlike feesgeleenthede bedoel is.
Missa brevis
Die missa brevis (letterlik: kort mis) kan, afhangende van tydperk en konvensies, verwys na die toonsetting van 'n ondergroep van die vyf gewone dele van die mis (byvoorbeeld ’n mis wat slegs die Kyrie en Gloria bevat), óf na ’n mis wat al vyf dele bevat, maar baie kort is in terme van uitvoeringstyd, óf na ’n mis wat nie so veel van vokale en orkestrale kragte gebruik maak as in die geval van die Napolitaanse mis nie.
'n Missa longa ("lang mis") kan as die teenoorgestelde van ’n missa brevis beskou word as daar na die tydsduur van die mis verwys word.
Missa brevis et solemnis
Die missa brevis et solemnis (sowel kort as plegtig) is ’n uitsonderlike formaat, want die beste voorbeelde kom uit die Salzburg-era van aartsbiskop Hieronimus Colloredo, hoewel vroeëre voorbeelde bestaan. Mozart het dit soos volg in ’n brief van 1776 beskryf (die aartsbiskop na wie hy hier verwys, is Colloredo):
"Ons kerkmusiek is heeltemal anders as dié van Italië, omdat 'n mis met die volledige Kyrie, Gloria, die Credo, die kerksonata, die offertorium of motet, die Sanctus en die Agnus Dei nie langer as ’n driekwart uur mag duur nie. Dit is selfs van toepassing op die mees plegtige mis wat die aartsbiskop homself self spreek. Spesiale studie word vir hierdie tipe komposisie vereis, veral as die mis 'n volledige stel instrumente moet hê – trompette, tromme en so meer."
Die beskrywing "brevis et solemnis" is van toepassing op verskeie van die misse wat Mozart tussen 1775 en 1780 in Salzburg gekomponeer het. Die Swaeltjiemis word as eerste van sy soort vir dié komponis beskou.
Tong-in-die-kies (en nie aan die Weense tradisie getrou nie) het Gioachino Rossini een van sy laaste komposisies, 'n mis, as sowel "petite" ("klein") as "solennelle" ("plegtig") beskryf. In hierdie geval verwys "klein" eerder na die beskeie instrumentele kragte wat vir die uitvoering daarvan benodig word, en "plegtig" na die tydsduur, hoewel latere kommentators die komposisie as "nóg klein, nóg plegtig" sou beskryf.
Ander tipes misse met minder as vyf van die gewone dele van die ordinarium-mis
Tydens die Vas- (in Latyn: Quadragesima) en Adventtyd (in Latyn: Adventus) word die Gloria nie gesing nie. Die woorde Missa (in) tempore (Adventus et) Quadragesimae ("’n mis vir die tydperk van (Advent en) Vastyd") dui dus op ’n toonsetting van die mis sonder die Gloria. Michael Haydn het ’n mis in D-mineur, die Missa tempore Quadragesimae, gekomponeer vir die beskeie kragte van koor en orrel.
Missa senza credo ("mis sonder ’n Credo") dui op ’n toonsetting van die gewone dele van die mis, met die uitsondering van die Credo.
’n Missa ferialis ('n weeksdagmis) laat sowel die Gloria as die Credo weg.
Ander dele
Die sesde en laaste gedeelte van die Ordinariummis (óf die Ite, missa est, óf – in die geval van misse sonder die Gloria – die Benedicamus Domino) word gewoonlik nie as ’n deel van die missamestelling beskou nie. In ’n Trentse mis word dié deel van die ordinarium gewoonlik gepraat of gesing op ’n Gregoriaanse melodie wat in die Roomse misboek voorsien word, hoewel daar vroeë polifoniese toonsettings vir die Deo gratias-respons is, byvoorbeeld Guillaume de Machaut se Messe de Nostre Dame, asook vir die Benedicamus Domino, byvoorbeeld in Magnus Liber Organi.
Die Proprium van die mis word gewoonlik nie as deel van 'n mis self getoonset nie (buiten in die geval van 'n requiemmis), maar kan as motette of ander musikale komposisies weergegee word. Sommige miskomposisies, byvoorbeeld Rossini se Petite Messe Solennelle, bevat egter dele van die Proprium-gedeelte. Sommige miskomposisies bestaan selfs geheel en al uit sulke toevoegings: Schubert se Deutsche Messe, ’n stel van agt psalms en ’n epiloog, is ’n voorbeeld hiervan.
Suiwer instrumentale komposisies kan ook deel wees van 'n miskomposisie, byvoorbeeld ’n sonata da chiesa, soms met ’n liturgiese funksie, soos Mozart se kerksonatas.
Proprium (Trentse mis)
In ’n liturgiese mis is daar ander afdelings wat gesing kan word, dikwels in Gregoriaanse gelyksang. Hierdie gedeeltes, die Proprium-gedeelte van die mis, verander volgens die dag en seisoen van die kerkkalender, of volgens spesiale omstandighede van die mis. Die gedeeltes van die Proprium-gedeelte van die mis sluit in die Introit, trapgesang, (H)Alleluia of Tractus (afhangende van die tyd van die jaar), offertorium en Kommunie.
Die Ordinarium- en Proprium-afdelings van ’n spesifieke liturgiese mis word nie tipies in dieselfde toonsetting getoonset nie. Die een groot uitsondering op hierdie reël is die dodemis of requiem.
Ander denominasies
Ná die uitdeel van die Sakrament is dit gebruiklik in Luterse kerke om die Nunc dimittis te sing.
Middeleeue
Die vroegste toonsettings van die mis is Gregoriaanse gelyksang. Die verskillende dele van die Ordinarium is op verskillende tye by die liturgie ingesluit, met die Kyrie waarskynlik die eerste (miskien so vroeg as die 7de eeu). Die Credo was die laaste (dit het eers in 1014 deel van die Roomse mis geword).
Vroeg in die 14de eeu het komponiste begin om polifoniese toonsettings van die afdelings van die Ordinarium te komponeer. Dis onbekend wat die rede vir hierdie oplewing in belangstelling was, maar daar word voorgestel dat daar ’n tekort aan nuwe musiek was omdat komponiste toenemend aangetrokke was tot sekulêre musiek, en algemene belangstelling om kerkmusiek te komponeer, het getaan. Die onveranderlike deel van die mis, die Ordinarium, sou dan musiek hê wat heeltyd uitgevoer kon word.
Twee manuskripte uit die 14de eeu, die Ivrea-kodeks en die Apt-kodeks, is die primêre bronne vir polifoniese toonsettings van die Ordinarium. Stilisties is hierdie toonsettings soortgelyk aan sowel die motette as die sekulêre musiek van die tyd, met ’n driestemtekstuur wat deur die hoogste stem oorheers word. Die meeste van hierdie musiek is aan die pouslike hof in Avignon gekomponeer of versamel.
Verskeie anonieme voltooide misse uit die 14de eeu bestaan nog, insluitend die Doornik-mis; afwykings in styl dui egter daarop dat die verskillende bewegings van hierdie misse deur verskeie komponiste geskryf is en later deur skrifgeleerdes in ’n enkele stel saamgestel is. Die eerste volledige mis waarvan die komponis geïdentifiseer kan word, was die Messe de Nostre Dame ("mis van ons dame") deur Guillaume de Machaut uit die 14de eeu.
Renaissance
Die toonsetting van die Ordinarium van die mis was die belangrikste grootskaalse Renaissance-musiekvorm. Die vroegste volledige toonsettings dateer uit die 14de eeu, met die bekendste voorbeeld die Messe de Nostre Dame van Guillaume de Machaut. Individuele bewegings van die mis en veral gepaarde bewegings (soos Gloria-Credo-pare, of Sanctus-Agnus Dei-pare) was algemeen in die 14de en vroeë 15de eeu. Die norm teen die middel van die 15de eeu was egter volledige misse deur ’n enkele komponis, en dié vorm van die mis was die hooffokus van kerkmusiekkomponiste, met al die moontlikhede van ’n grootskaalse struktuur inherent tot 'n meervoudigebewegingsformaat. Dit sou nie oorskadu word tot die koms van die motet en verwante vorme wat in die eerste dekades van die 16de eeu gewild geword het nie.
Ander tegnieke om die sikliese mis – wat in die begin van die 16de eeu ontwikkel het – te organiseer, sluit die parafrasietegniek in, waarin die cantus firmus uitgewerk en versier is, asook die parodietegniek, waar verskeie stemme van ’n polifoniese bron – nie net een nie – in die tekstuur van die mis geïnkorporeer is. Dié twee tegnieke vervang die cantus firma-tegniek as die tegnieke van keuse in die 16de eeu. Palestrina op sy eie het 51 parodiemisse gekomponeer.
Nog ’n tegniek wat gebruik is om die bewegings van ’n mis te organiseer, was die kanon. Die vroegste misse wat op kanons gebaseer is, is Johannes Ockeghem se Missa prolationum, waarin elke beweging ’n proporsiekanon op ’n vrylik gekomponeerde melodie is, asook die Missa L'homme armé van Guillaume Faugues, wat ook heeltemal kanonies is maar die bekende melodie L'homme armé dwarsdeur gebruik. Pierre de La Rue het vier verskillende kanoniese misse gekomponeer wat op gelyksang gebaseer is. Een van Joskin des Prez se latere misse, die Missa ad fugam, is heeltemal kanonies en van geleende materiaal vry.
54ste Golden Globe-toekenningsaand
Die 54ste Golden Globe-toekenningsaand, wat uitnemendheid in die rolprente en TV-programme van 1996 vereer het, is op 19 Januarie 1997 gehou.
Mis (musiek)
Renaissance
Verskeie bekende en invloedryke misse is deur Josquin des Prez gekomponeer. Hy was die invloedrykste komponis uit die middel-Renaissance. Aan die einde van die 16de eeu het prominente verteenwoordigers van a cappella- korale kontrapunt die Engelsman William Byrd ingesluit, asook die Kastiliaan Tomás Luis de Victoria en die Romeinse Giovanni Pierluigi da Palestrina, wie se Mis vir Pous Marcellus soms beskou word as die stuk musiek wat polifonie van die sensuur van die Konsilie van Trent gered het. In Palestrina se leeftyd het die meeste komponiste buite Rome ander vorme as primêre kreatiewe uitlaatklep vir kerkmusiek gebruik, hoofsaaklik die motet en die geestelike madrigale; komponiste van die Venesiese Skool het die moontlikhede van dié nuwe vorme verkies. Ander komponiste, soos Orlande de Lassus, wat in München ver buite bereik van die konserwatiewe invloed van die Konsilie van Trent gewerk het, het daarmee volgehou om parodiemisse op sekulêre liedjies te baseer. Monteverdi het misse in die antico-styl gekomponeer: Die Missa in illo tempore is in 1610 gepubliseer; ’n Messa a 4 da cappella in 1641 as deel van Selva morale e spirituale saam met enkele bewegings van die mis in die concertato-styl. 'n Ander Messa a 4 da cappella is ná sy dood in 1650 gepubliseer.
Van die Barok tot die Romantiek (Rooms-Katolieke en Lutherse tradisies)
In die vroeë Barok-era het komponiste stilistiese veranderinge begin aanbring, wat gelei het tot toenemende verskille tussen misse wat heeltemal op die tradisionele polifoniese wyse (stile antico) gekomponeer is en waarvan die vernaamste vooruitgang die gebruik van die basso continuo en die geleidelike aanvaarding van ’n wyer harmoniese klankskat was, en die mis in die moderne styl met solostemme en instrumentele obligatos. Die Lutheraan Michael Praetorius het ’n mis vir dubbelkoor in die ou styl gekomponeer, wat hy in 1611 in die Missodia Sionia – die versameling kerkmusiek vir die Latynse mis – gepubliseer het. Komponiste soos Henri Dumont (1610–1684) het voortgegaan om gelyksangkomposisies te skryf, anders as vroeëre Gregoriaanse gelyksang en meer ornaat.
'n Verdere uiteenlopendheid het ontstaan tussen die feestelike missa solemnis en die missa brevis, 'n meer kompakte toonsetting. Komponiste soos Johann Joseph Fux het in die 18de eeu voortgegaan om die stile antico-mis te ontwikkel, wat geskik was vir gebruik op weeksdae en by tye wanneer georkestreerde misse nie prakties of geskik was nie – in die 16de-eeuse Duitsland het die Ceciliaanse beweging dié tradisie lewend gehou. František Brixi, wat by die Praagse katedraal gewerk het, het sy Missa aulica, 'n missa brevis in C vir vier stemme, trompette, viool en continuo gekomponeer, "cantabile", maar met solostemme wat net kort stukkies binne koorbewegings sing. Die Italiaanse styl het georkestreerde misse ontwikkel vir soliste, koor en obbligato-instrumente. Dit het na die Duitssprekende Katolieke lande noord van die Alpe versprei, met instrumente wat kleur verskaf en dialoë tussen solo stemme en kore wat kenmerkend van die 18de-eeuse Weense styl sou word. Die sogenaamde Napolitaanse of cantata-misstyle het ook baie invloed op miskomposisies van die 18de eeu gehad, met kort afdelings as selfstandige solo-arias en kore in 'n verskeidenheid van style.
Die Weense mis van die 18de eeu kombineer opera-elemente van die kantatamis met tendense in die simfonie en konsert om koorbewegings te skep. Die grootskaalse misse van die eerste helfte van die eeu het steeds die Gloria en Credo in kleiner bewegings verdeel, anders as die korter misse vir gewone kerke. Verskeie Mozart-misse is in missa brevis-vorm, asook sommige van Haydn se vroeë misse. Latere misse, veral dié van Haydn, volg simfoniese strukture met lang seksies wat in minder bewegings verdeel is – soos 'n simfonie gestruktureer, met soliste wat as 'n ensemble gebruik word eerder as individue. Die onderskeid tussen konsertmisse en dié wat vir liturgiese gebruik bedoel is, het ook met verloop van die 19de eeu vergroot.
Groot werke
Ná die Renaissance het die mis al minder as sentrale genre vir enige komponis opgetree, hoewel die befaamste werke van die Barok-, Klassieke en Romatiese era steeds toonsettings van die Ordinarium-mis is. Verskeie van die beroemdste misse uit die Romantiek is requiemmisse; een van die beroemdstes dié van Brahms, Ein Deutsches Requeim ("'n Duitse requiem"), wat op die komponis se eie keuse van Bybelse tekste gebaseer is, eerder as die toonsetting van 'n standaardliturgie.
Die volgende misse is onder meer in hierdie era gekomponeer:
20ste en 21ste eeu
Teen die einde van die 19de eeu het komponiste begin om moderne elemente met die eienskappe van Renaissance-polifonie en -gelyksang te kombineer, wat die 20ste eeuse komponiste steeds beïnvloed het – heel moontlik aangevuur deur die dokument Tra le sollecitudini (1903) van Pous Pius X. Die herlewing van die korale viering van die Anglikaanse Nagmaal in die laat 18de eeu het 'n tydperk ingelui van verskeie liturgiese toonsettings van die mis in Engels, veral vir koor en orrel. Die beweging vir liturgiese hervorming het ook tot hersiene vorme van die mis gelei, wat dit meer funksioneel gemaak het deur die gebruik van 'n verskeidenheid toeganklike style, populêr en etnies, asook deur nuwe metodes soos 'n refrein en antwoord om gemeentelike deelname te bevorder. Die mis in musikale vorm het nietemin volgehou om buite die mure van die kerk te gedy, soos dit blyk uit die vele 21ste eeuse misse wat hieronder gelys word en wat vir konsertsale eerder as vir dienste volgens die Roomse rite gekomponeer is.
Musiekhervormings van Pius X
Pous Pius X se Tra le sollecitudini het baie regulasies ingestel om die liturgiese musiek van die mis in die vroeë 20ste eeu te hervorm. Hy was van mening dat sommige misse wat deur komponiste ná die Renaissance gekomponeer is te lank is en eerder vir die konsertsaal as die kerk bedoel is. Hy het hom primêr vir Gregoriaane gelyksang en polifonie beywer. Hy is hoofsaaklik deur die werk van die Abdij van Solesmes beïnvloed. Van die reëls wat hy uiteengesit het, sluit die volgende in:
Misse wat vir die Anglikaanse liturgie gekomponeer is
Dié werke staan dikwels as "Nagmaaldienste" bekend en verskil nie net omdat dit op Engelse woorde getoonset is nie, maar ook – soos hierbo genoem – omdat die Gloria gewoonlik die laaste beweging vorm. Soms neem die Kyrie-beweging die vorm aan van gesonge antwoorde op die Tien Gebooie, 1 tot 9 gevolg deur die woorde "Lord, have mercy upon us and incline our hearts to keep this law", en die tiende deur "Lord, have mercy upon us and write all these thy laws in our hearts, we beseech thee". Aangesien die tekste van die Benedictus en die Agnus Dei nie in die liturgie van die 1662 Book of Common Prayer voorkom nie, ontbreek hierdie bewegings dikwels in sommige vroeëre Anglikaanse toonsettings. Charles Villiers Stanford het 'n Benedictus en Agnus Dei in die sleutel van F-majeur gekomponeer en afsonderlik gepubliseer om sy toonsetting in C te voltooi.
Weens hervormings in die Anglikaanse liturgie word die bewegings nou gewoonlik in dieselfde volgorde gesing as wat hulle in die Rooms-Katolieke mis gesing word, wat volgens sommige die musikale integriteit van die toonsetting kompromitteer. Toonsettings van die Credo vir koor, die langste beweging, word egter bitter min in Anglikaanse katedrale uitgevoer.
Bekende Anglikaanse toonsettings van die mis wat in baie Engelse katedrale gehoor kan word, is:
Autostrada A90
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Autostrada A90
Rome
Rolprentliefhebbers verbind die A90 met een van die tonele in Federico Fellini se outobiografiese rolprent Roma van 1972 waarin 'n reuse verkeersopeenhoping tydens 'n hewige stortreën uitgebeeld word - net soos 'n galopperende perd tussen die motors op pad na Rome.
Siprus (eiland)
Siprus, ook Ciprus, (Grieks: Κύπρος, [ˈcipros]; Turks: Kıbrıs, [ˈkɯbɾɯs]) is die grootste eiland in die oostelike Middellandse See en lê, afhangende van die definisie, in Suidoos-Europa of Wes-Asië. Dit is sedert 1974 de facto tussen die internasionaal erkende Republiek Siprus in die suide en die Turkse Republiek van Noord-Siprus, wat net deur Turkye erken word, in die noorde opgedeel. Albei dele word deur 'n buffersone onder administrasie van die Verenigde Nasies van mekaar geskei. Daarbenewens is die twee Britse soewereine militêre basisse Akrotiri en Dhekelië, 'n oorblyfsel van Brits-Siprus, op die eiland geleë.
Siprus is in die ooste van Griekeland, in die suide van Turkye, in die weste van Sirië, in die noordweste van Libanon, Israel en Palestina, asook in die noordweste van Egipte geleë. Siprus het 'n bevolking van 788 457 in 2017 gehad en beslaan 'n oppervlakte van 9 251 km². Siprus is die derde grootste en derde mees bevolkte eiland in die Middellandse See ná Sisilië en Sardinië en die grootste eiland in die Levantynse See, 'n see in die oostelike deel van die Middellandse See.
Bybelse gids - Samuel
Die historikus kon maklik sy materiaal verkry het uit Samuel se eie geskrifte en die geskrifte van die profete na hom. Hy het beslis sommige van Dawid se gedigte geken want hy haal daaruit aan.
God antwoord Hanna se gebed om 'n kind
Wanneer God in die Ou-Testament 'n besondere doel vir 'n persoon het, is daar gewoonlik iets besonders omtrent sy geboorte. Soos Sara en Rebekka in die Ou-Testament en Elisabet in die Nuwe-Testament, het Hanna die smart van kinderloosheid ondervind. Soos Isak, Jakob en Johannes die Doper, was Samuel God se antwoord op baie jare van gebed. Elkeen van hulle het 'n spesiale rol in die groot plan van God gehad. Toe God aan Hanna die seun gegee het waarna sy so uitgesien het, het Hy ook aan Israel die laaste en die grootste van al die rigters gegee, en die eerste (na Moses) van die groot profete, die man wat die tydperk van die konings sou inlui.
Silo : die sentrum van aanbidding in die tyd van die rigters; die plek waar Josua die tabernakel opgerig het (die eintlike "tempel" - vers 9 - is nie voor die tyd van Salomo gebou nie.)
Hanna se lofsang
Hanna se lofsang vind in die Nuwe-Testament weerklank in die lied van Maria. In die spieël van haar eie ondervinding sien Hanna die weerkaatsing van al die wondere van die Goddelike wese. God het haar laat lot verander. Peninns spot nie meer nie. Die leegheid, droefheid en skande maak plek vir lewe, vreugde en eer. En wat God vir een kan doen, kan Hy vir sy hele volk doen.
Eli die priester en sy niksnutseuns
Die priesters was geregtig op 'n deel van die offerande, maar wat hier gebeur is 'n oortreding van die wet. Eli se seuns neem die beste deel voordat die offerande nog aan God gegee is. En hulle bring prostitusie in die aanbidding van God, soos in die Kanaänitiese godsdiens. Na sy dood sal die twee die geestelike leiers van die volk wees - en al wat Eli doen is om met hulle te praat. Die voorspelling van die man van God word bewaarheid toe Eli se seuns in die slag van Afek sneuwel. In die tyd van Dawid gaan die priesterskap oor van Eli se familie na die van Sadok.
Samuel hoor die roepstem van God
In die vroeë oggend ure (voordat die olie van die lamp op was soos die geval teen dagbreek sou wees), terwyl hy naby die ark aan diens was, hoor Samuel God die eerste keer met hom praat - 'n oordeelsboodskap oor Eli. Van nou af is Samuel die boodskapper van God, en die hele volk weet dit - vanaf Dan in die verre noorde tot by Berseba in die suide op die rand van die woestyn.
Nasionale herlewing: Samuel as rigter
Twintig jaar het verloop en daar is 'n opregte terugkeer tot God. Die afgode Baäl en Astarte, Kanaänietiese vrugbaarheidsgode word verwoes en samuel rigter en godsdienstige leier, in die plek van Eli, lei die volk in 'n daad van berou en reiniging. Onmiddellik volg die toets. Die Filistyne ruk op en God gebruik die geleentheid om te toon wat hy sal doen vir 'n volk wat op hom vertrou. Israel is net nodig vir die afrondingswerk. Die naam van 'n plek waar voorheen 'n nederlaag gelei is word gekies om die nuwe oorwinning te gedenk dit is die hulp van God wat so 'n merkwaardige ommeswaai moontlik maak.
So lank Samuel geleef het : dit sluit die grootste gedeelte van Saul se bewind in. Die oorlog het voortgeduur, maar Saul en Dawid het die Filistyne op 'n afstand gehou tot met die groot slag van Gilboa toe Saul en Jonatan gesneuwel het.
Opsomming van Samuel se werk
Die Filistyne is verslaan en het nie weer in dievgebied van Israel gekom nie. Die Here was teen die Filistyne so lank as Samuel geleef het. Die stede wat die Filistyne van Israel afgevat is, is deur Israel herower, van Ekron af tot by Gat. Israel het sy gebied uit die mag van die Filistyne bevry.
Verder was daar vrede tussen Israel en die Amoriete.
Samuel was sy lewe lank 'n leier in Israel. Hy het tyd tot tyd rondgegaan, by Bet-El, Gilgal en Mispa. By al hierdie plekke het hy Israel se hofsake verhoor. Daarna het hy weer na Rama gegaan waar sy huis was, en ook daar het hy Israel se hofsake verhoor. Hy het daar vir die Here 'n altaar gebou.
Samuel waarsku die volk teen konings
Die geskiedenis herhaal homself in die geval van Samuel se seuns. Hulle is nie veel beter as die seuns van Eli nie. Dit gee aan die volk 'n maklike verskoning om te vra vir 'n koning soos hulle buurvolke het. Samuel waarsku hulle teen die prys wat betaal moet word. Soos vir hulle buurstate sal 'n koning ook vir hulle diensplig, dwangarbeid, belasting en verlies van persoonlike vryheid beteken. Maar self dit skrik hulle nie af nie.
Samuel salf Saul tot koning in privaatheid
'n Soektog na verlore donkies van alle dinge, bring die toekomstige koning van Israel uit Gibea na Ramma en lei tot die ontmoeting met Samuel. Die hele Istrael ken die profeet behalwe, so lyk dit, die jong man uit die platteland. Die olie sonder saul af vir sy hoë amp. Die vervulling van Samuel se voorspelling in soveel besonderhede verseker Saul van die profeet se gesag. Saul gaan as 'n nuwe mens huis toe.
Samuel waarsku die volk by Gilgal
Samuel was nog altyd bewus van die gevare van 'n monargie uit 'n politieke oogpunt was dit ongetwyfeld 'n wyse besluit om 'n koning te kies. Uit 'n godsdienstige oogpunt was dit 'n stap in die verkeerde rigting; 'n stap weg van die ideaal dat God alleen Koning van Israel is. En as God nie meer die Koning van sy volk is nie, sal sowel die volk as die monargie ten gronde gaan.
Samuel kondig aan dat God Saul se koningskap verwerp
Toe Samuel laat is en van die soldate dros, besluit Saul om self die brandoffer te bring, wat net profete en priesters mag doen.
Net toe Saul die branoffer gebring het, kom Samuel daar aan. Samuel kondig God se oordeel oor Saul se koningskap aan en laat Saul weet dat sy koningskap aan iemand anders gegee gaan word.
God beveel die vernietiging van die Amelikiete; Saul is weer ongehoorsaam
Hierdie keer is Saul se ongehoorsaamheid opsetlik. Hy word as koning deur God verwerp, en Samuel besoek hom nie meer in 'n amptelike hoedanigheid nie. Die profeet het die moeilikheid voorsien en hy kon hom verlustig het Saul se val, in plaas daarvan gaan hy bedroef huistoe.
Samuel salf Dawid tot koning
Soos Saul voor hom, ontvang Dawid geestelike krag saam met die salwing. God kies weereens sy man en berei hom voor lank voordat hy 'n nasionale figuur word.
Samuel se dood
Samuel is oorlede en die hele Israel het bymekaargekom en oor hom gerou. Hulle het hom begrawe by sy huis in Rama.
55ste Golden Globe-toekenningsaand
Die 55ste Golden Globe-toekenningsaand, wat uitnemendheid in die rolprente en TV-programme van 1997 vereer het, is op 18 Januarie 1998 gehou.
Josh Kelly (akteur)
Josh Kelly (gebore 25 April 1982) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Transformers: Revenge of the Fallen (2009) en Transformers: Dark of the Moon (2011), en in die televisiereeks Flashforward (2009).
2019 Verenigde State Grand Prix
Die 2019 Formule Een Verenigde State Grand Prix is op 3 November 2019 op die Circuit of the Americas in Austin, Texas beslis. Dit was die negentiende wedren van die kampioenskapseisoen gewees.
Hymedesmia unguifera
Hymedesmia unguifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1929 deur Burton.
Caulocalyx tener
Caulocalyx tener is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Caulocalyx en behoort tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Schulze.
Gian Lorenzo Bernini
Gian Lorenzo Bernini (Italiaans: [ˈdʒan loˈrɛntso berˈniːni]; 7 Desember 1598 – 28 November 1680) was een van die eerste asook die vernaamste verteenwoordigers van die Barok, 'n styl wat aan die einde van die 16de eeu in Rome ontstaan het en die Europese kuns tot omstreeks 1750 gedomineer het. As argitek, beeldhouer, skilder en dekorontwerper was hy gedurende sy lewe hoofsaaklik in opdrag van die pouse in Rome werksaam.
Gian Lorenzo Bernini is op 7 Desember 1598 in Napels gebore. Sy vader, Pietro Bernini (1562–1629), wat ook sy eerste leermeester was, het in 1605 na Rome verhuis, waar Bernini tot met sy dood gebly het. Sy vader het hom ook in aanraking met die kardinaal Scipione Borghese gebring, van wie hy sy eerste opdrag ontvang het. Die opdrag het 'n groep marmerbeelde behels waaraan hy van 1615 tot 1623 gewerk het. In dié groep beelde het Bernini hom aanvanklik aangesluit by die sestiende-eeuse styl van Michelangelo en Giovanni da Bologna, maar geleidelik het hy sy eie styl ontwikkel.
Van die werke, wat vandag nog in die Galleria Borghese in Rome bewaar word, kan veral die beeld van Dawid (1623) as 'n belangrike monument in die ontwikkeling van die beeldhoukuns beskou word. 'n Volkome nuwe element is Bernini se vermoë om die toeskouers as 't ware aktief by die handeling te betrek: Deur Dawid se houding word die teenwoordigheid van Goliat gesuggereer.
Omstreeks 1585 het die pouse met 'n kampanje begin om Rome die mooiste stad in die Christelike wêreld te maak. Die kunste het hierin 'n groot rol gespeel en danksy Urbanus VIII (1623–1644), Innocentius X (1644–1655) en Alexander VII (1655–1667) was Bernini sy lewe lank van groot opdragte verseker. Sy geboue, beeldhouwerke en skilderye getuig vandag nog van sy veelsydige kunstenaarskap. Verder het hy ook antieke geboue en beelde gerestoureer, kostuums en dekorstelle vir die teater ontwerp asook groot vuurwerkvertonings beplan. Bernini se grootste belang lê egter in sy strewe om die grense van die verskillende kunssoorte te ignoreer en dit alles in diens te stel van één argitektoniese opvatting. Voorbeelde van sulke ensembles is die Cornaro-kapel in Rome (1644–1652), die kateder van Petrus in die apsis van die St. Pieterskerk (1657–1666), die interieur van die Santa Andrea al Quirinale in Rome (1655–1678) en die Scala Regia in die Vatikaan (1663–1666). Bernini se werk is ook deur die Teenhervorming en die mag van die pousdom beïnvloed. So is die Tritonfontein in Rome (1642–1643) nie net 'n tipiese voorbeeld van 'n Barokstraatversiering nie, maar ook die simbool van pouslike heerskappy onder Goddelike leiding.