cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amerikaanse Ruimtemag
Personeel
Alle lede van die voormalige Lugmagruimtekommandement is tans toegedeel aan die V.S. Ruimtemag, met lede in spesifieke spesialiteite wat na die Ruimtemag oorgedra sal word oor die 18 maande na die stigting van die Ruimtemag in Desember 2019. Sekere lede van die Lëer en die Vloot sal ook na die Ruimtemag oorgeplaas word. Daar is tans 16 000 indiwiduele lede toegeken aan die Ruimtemag.
Hibiskus
Hibiskus is 'n plantgenus wat hoort tot die familie Malvaceae en verwys na 'n groep struike wat oor 'n groot gebied van Suidelike Afrika voorkom. Dit floreer in sonskyn en vogtigheid. Vyf kelkblare is verenig aan die basis en vyf kroonblare en talle meeldrade vorm 'n buis om die stamper. Die bloeiwyse is okselstandig.
Voorkoms en verspreiding
Geel en pienk blomkleure kom oorheersend voor. Dekkan hennep (Hibiscus cannabinus), wat dwarsdeur Zimbabwe voorkom, het mooi geel blomme met 'n donker binneste. Die pragtige karmosyn (Hibiscus praeteritus) groei by die Victoria-waterval. Daar is baie variëteite in Kwazulu-Natal insluitende die oranje hibiskusklimop (Hibiscus surattensis), 'n kusklimop met gehaakte stekels. Wilde katoen, wilde stokroos en ligroos kiesieblaar behoort almal aan dieselfde familie. Die goue of dwerg (Hibiscus Aethiopicus) is algemeen in die suide van Kaapland, veral na veldbrande. In die Kaapse Skiereiland groei ook die taai klein struik met pienk blomme, die (Malvastrum scabriosum).
Die hibiskus is 'n gewilde tuinplant waarvan sowat 300 spesies in veral die warmer dele van die wêreld aangetref word. In Suider-Afrika kom sowat 50 soorte voor. Die blomme is groot en opvallend, en is meestal geel of pienk, maar ook rooi of oranje. Sommige soorte hibiskusse is ook van ekonomiese belang. Die hibiskus is 'n tweesaadlobbige plant. Dit aard in tropiese en subtropiese toestande en die sowat 50 soorte wat in Suider-Afrika aangetref word, sluit bome, struike en kruide in.
Hibiskusblomme het gewoonlik vyf kelkblare en talle meeldrade, wat uit die boonste gedeelte van die stamper groei. Weens die opvallende, helderkleurige blomme, is hibiskusse baie gewilde tuinplante, ook in Suid-Afrika. Hulle verdra egter geen ryp nie en oorleef dus net in streke met rypvrye winters. Die hibiskus wat die beste teen ryp bestand is, is die Siriese hibiskus of alteaboompie (Hibiscus syriacus). Hibiskusblomme is gewoonlik geel of pienk maar die Chinese hibiskus (Hibiscus rosa-sinensis) kan ook helderrooi blomme hê.
'n Baie klein soort is die dwerghibiskus (Hibiscus malacospermus), wat maklik in Gauteng groei. Die boomhibiskus (Hibiscus tiliacus) kan 5m hoog word en groei veral by riviermondings. Hibiskusse is nie net mooi sierplante nie, maar is ook van ekonomiese belang. Hibiskusse wat in die tropiese dele van Afrika en Asia aangetref word (Hibiscus cannabinus), word reeds eeue lank in Indië vanweë sy vesel gekweek. Van die vlesige kelke van die Hibiscus sabdariffa kan jellie en blatjang gemaak word, terwyl die olieryke sade van die Hibiscus esculentus in sommige streke van Afrik a as sopgroente gebruik word.
Skryfstelsel
Skryfstelsels met ingeboude klinkers: abugidas
’n Abugida is ’n alfabetiese skryfstelsel waarvan die basiese tekens konsonante met ’n spesifieke ingeboude klinker verteenwoordig. Aanpassings aan die basiese teken dui ander klinkers as die basiese een aan. So kan daar in ’n abugida ’n teken wees vir "k" sonder ’n klinker, of vir "ka" (as "a" die ingeboude klinker is), en "ke" word dan geskryf deur die teken vir "k" of "ka" aan te pas. In baie abugidas word die aanpassing gedoen deur die byvoeging van ’n klinkerteken, maar ander manier word ook gebruik soos die rotasie van die basiese teken, die byvoeging van leestekens, ens.
Die verskil tussen abugidas en "ware lettergreepskrifte" is dat laasgenoemde ’n teken vir elke lettergreep het en daar geen sistematiese grafiese ooreenkoms tussen hulle is nie. Die grafiese ooreenkoms van die meeste abugidas is vanweë die feit dat hulle afgelei is van abjads en dat die konsonante ingeboude klinkers bevat; ander klinkers word dan aangedui deur die basismodel te verander.
In die Ge'ez-skrif, waarna die term "abugida" genoem is, lyk die klinker-aanpassings nie altyd sistematies nie, hoewel hulle aanvanklik meer sistematies was. Die grootste enkele groep abugidas is die Brahmi-skriffamilie wat feitlik al die skrifte insluit wat in Indië en Suidoos-Asië gebruik word.
Kenmerkskryfstelsels
’n Kenmerkskryfstelsel verteenwoordig fyner besonderhede as ’n alfabet. Die simbole verteenwoordig nie hele foneme nie, maar eerder elemente (kenmerke) waaruit ’n foneem bestaan, soos uitspraak. Teoreties kan elke kenmerk met ’n aparte letter geskryf word. Abjads en abugidas, en selfs lettergreepskrifte, kan kenmerk-elemente bevat, maar die enigste groot kenmerkstelsel is die Koreaanse hangoel. In hangoel word die kenmerkende simbole gekombineer in alfabetiese letters, en hierdie letters word op hul beurt gekombineer in lettergreepblokke. Daar is dus drie vlakke van fonologiese verteenwoordiging.
Gemengde skryfstelsels
Die meeste skryfstelsels bestaan nie net uit een soort nie. Soos hier bo genoem, gebruik Afrikaans syfers en ander logogramme soos #, $ en &. Alle logografiese stelsels het ook fonetiese komponente, soos dié van ’n lettergreepskrif soos in Chinees ("logo-lettergrepig") of van ’n abjad soos in Egipties ("logo-konsonantaal").
Sommige skrifte is egter waarlik gemeng, soos die semi-lettergreepskrif van antieke Spanje waar plofklanke soos "p", "t" en "k" lettergreepskrif was, maar ander konsonante alfabeties. In sommige weergawes is klinkers ná lettergreepletters geskryf, wat ooreenstem met alfabetiese ortografie. Die Ou Persiese wigskrif was dieselfde. Van die 23 konsonante (insluitende nul) was sewe ten volle lettergrepig, dertien was suiwer alfabeties en vir die ander drie was daar een letter vir /Cu/ en nog een vir beide /Ca/ en /Ci/.
Grafiese klassifikasie van skryfstelsels
Die primêre grafiese onderskeid wat in klassifikasie gemaak word, is waarskynlik dié van lynvormigheid. In lynvormige stelsels bestaan die karakters uit lyne, soos in die Latynse alfabet en Chinese karakters. Chinese karakters word as lynvormig beskou ongeag of hulle met ’n balpuntpen of met ’n kalligrafiekwas geskryf is of in brons gegiet is. Net so is Egiptiese hiërogliewe en die Maja-gliewe dikwels in lynvorms geskilder, maar in formele situasies is hulle uitgekerf. Die vroegste voorbeelde van skrifte is lynvormig: die Soemeriese wigskrif van omstreeks 3300 v.C. was lynvormig, hoewel die wigvorms wat daarvan afgelei is, nie was nie. Dié is gewoonlik gevorm deur rietstiwwe in klam klei te druk en nie deur lyne in die klei te trek soos voorheen gedoen is nie. Die gevolg was dat die voorkoms van die skrif baie verander het.
Murray Alper
Murray Alper (11 Januarie 1904 – 16 November 1984) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente King of the Underworld (1939), The Maltese Falcon (1941), Saboteur (1942), en They Were Expendable (1945).
Skryfstelsel
Grafiese klassifikasie van skryfstelsels
Daar is ook ander aanpassing soos Morsekode, die alfabette van verskeie vingertale en tekens met vlae. As "skryf" egter beskou word as ’n potensieel permanente manier om inligting oor te dra, kan hierdie steslels nie as skryfstelsels geklassifiseer word nie omdat die tekens verdwyn sodra hulle gegee is.
Rigting
Skrifte word ook grafies gekarakteriseer deur die rigting waarin geskryf word. Egiptiese hiërogliewe is in albei horisontale rigtings geskryf, met die dier- en mens-gliewe so geskryf dat hulle na die begin van die lyn wys. Die vroeë alfabet kon in verskeie rigtings geskryf word, óf horisontaal (na links of regs) óf vertikaal (na bo of onder). Dit is gewoonlik in twee teenoorgestelde rigtings geskryf: byvoorbeeld eers na regs en in die volgende lyn na links.
Die Griekse alfabet en dié wat daaruit afgelei is, word van links na regs geskryf, van die bokant na die onderkant van die bladsy. Ander skrifte soos die Arabiese en Hebreeuse alfabet, word van regs na links geskryf. Skrifte wat Chinese karakters gebruik, is tradisioneel vertikaal (van bo na onder) geskryf, van die regterkant na die linkerkant van die bladsy, maar word deesdae dikwels van links na regs geskryf, van bo na onder, vanweë die Westerse invloed, ’n toenemende behoefte om terme in die Latynse skrif weer te gee en die beperkings van moderne elektroniese dokumentformate.
Skryfstelsels op rekenaars
In rekenaar- en telekommunikasiestelsels word grafeme en ander grafeem-tipe eenhede wat vir teksprosessering gebruik word, verteenwoordig deur "karakters" in geënkodeerde vorm. Daar is verskeie karakter-enkoderingvorms soos ISO/IEC 8859-1 (wat veral op die Latynse skrif gebaseer is), CJK-karakters (Chinees, Japannees, Koreaans) en tweerigtingteks. Deesdae word baie van die vorms herskep in ’n gemeenskaplike standaard, die ISO/IEC 10646 "Universal Character Set", en ’n parallelle, verwante vorm, The Unicode Standard. Die term Unicode word gewoonlik vir albei gebruik. In Unicode kry elke karakter, in elke taal se skryfstelsel, ’n unieke identifikasienommer bekend as sy "kodepunt". Rekenaars se bedryfstelsel gebruik kodepunte om karakters in die lettertipe-lêer te soek en op die skerm te vertoon.
’n Sleutelbord is die instrument wat gewoonlik gebruik word om met ’n rekenaar te skryf. Elke sleutel word verbind met ’n standaardkode wat na die rekenaar gestuur word wanneer dit gedruk word. Deur die gebruik van ’n kombinasie van alfabetsleutels en modifikasiesleutels soos Ctrl, Alt en Shift kan ook baie ander karakters vertoon word.
Gewone sterretjie
Die Gewone sterretjie of Gewone seeswael (Sterna hirundo) is 'n voël wat aan die hele kuslyn van Suid-Afrika voorkom. In Engels staan die voël bekend as die Common tern.
Voorkoms
Die Gewone sterretjie is 'n mediumgrootte grys voël met 'n wit onderkant en 'n swart mus. Die snawel word rooi met 'n swart punt gedurende broeityd. Die voël lyk amper soos die Arktiese sterretjie (Sterna paradisaea) maar die pote en snawel is langer.
Habitat en gewoontes
Die voël vang vis aflandig en slaap op strande en riviermondings. Dit is 'n groepsvoël en word aangetref in die geselskap van meeue en ander sterretjies. Hulle broei in Europa of noordelike Asië en arriveer in die Suidelike Halfrond in die lente en somer.
Groothertog Pieter Nikolajewitsj van Rusland
Groothertog Pieter Nikolajewitsj van Rusland (Russies: Пётр Никола́евич; 22 Januarie 1864 - 17 Januarie 1931) was die tweede oudste seun van groothertog Nikolaas Nikolajewitsj van Rusland en hertogin Alexandra van Oldenburg. Hy het as luitenant-generaal en adjudant-genraal in die Russiese keiserlike weermag gedien.
Persoonlike lewe
Pieter, Nikolaas, Militsa en Anastasia was in die vroeë 20ste eeu baie invloedryk aan die Russiese keiserlike hof. Die hertog het by ’n groep aangesluit wat in okkultisme belanggestel het. Hulle het eers ’n mistikus, wat net as Philippe bekend was, aan tsaar Nikolaas II en sy vrou, Aleksandra Fjodorowna, voorgestel – en daarna, met ernstiger gevolge, Grigori Raspoetin.
Teen 1914 het Aleksandra egter self gevoel sy word deur hulle gemanipuleer en het sy bande met hulle verbreek.
Toringvalk
Die toringvalk (Falco tinnunculus) is 'n roofvoël wat aan die familie van valke (Falconidae) behoort. Ander name sluit in die rooivalk of aandvalk.
Geelbeksterretjie
Die Geelbeksterretjie of Geelbekseeswael (Sterna bergii) is 'n voël wat aan die hele kuslyn van Suid-Afrika voorkom. In Engels staan dit bekend as die Swift tern.
Voorkoms
Die Geelbeksterretjie is 'n groot grys voël met 'n wit onderkant en 'n swart mus. Die snawel is geel en die pote is swart.
Habitat en gewoontes
Die voël vang vis aflandig en broei op aflandige eilande of nader aan die kus. Dit is 'n groepsvoël en word aangetref in groot swerms. Hulle jag vis naby die wateroppervlak en slaap op strande.
Croton
Croton is 'n genus wat behoort tot die familie Euphorbiaceae. Die blare van plante van die Croton-genus is spiraalagtig gerangskik en die blare het klein skubbe of hare aan die onderkant. Daar is gewoonlik twee kliertjies op die midrif waar die blaar en blaarsteel ontmoet. Die kliertjies lyk soos 'n by se angel.
Die naam kom uit die Grieks κρότος (krótos), wat "bosluis" beteken en verwys na die vorm van die sade van sekere spesies in die genus.
Suid-Afrikaanse spesies
Van die Suid-Afrikaanse spesies is:
Groothertog Nikolaas Michailowitsj van Rusland
Groothertog Nikolaas Michailowitsj van Rusland (Russies: Никола́й Миха́йлович; 26 April 1859 - 28 Januarie 1919) was die oudste seun van groothertog Michail Nikolajewitsj van Rusland en ’n neef van tsaar Aleksander III. Hy was ’n geleerde en ’n gesiene historikus en het belangrike bydraes gelewer tot die bestudering van die Russiese geskiedenis tydens die bewind van Aleksander I. Sy werk is in Russies en Frans gepubliseer.
Gansbaai
Gansbaai is 'n klein dorpie in die Overberg-distriksmunisipaliteit in die Wes-Kaapprovinsie van Suid-Afrika, sowat 40 km vanaf Hermanus. Dit lê in dieselfde baai as Hermanus (nl. Walkerbaai), bekend vir sy walvisse, soos die noorkappers, wat vanaf Junie tot November gesien kan word. Die naam is afkomstig van die wilde ganse wat volop in die omgewing was. Die name van die vistreilers wys die verbintenis: Berggans, Sneeugans, Stormgans, Vleigans en Wildegans.
Geskiedenis
Die dorp se ontstaan gaan saam met die HMS Birkenhead wat 1852 by Danger Point vergaan het. 'n Paar van die oorlewendes het hulle hier gevestig en 'n sukkelbestaan gevoer. Die groot probleem was die groot afstande na die vismark. Daar het verligting gekom tydens die Tweede Wêreldoorlog toe die vraag na vitamien A groot was. Die vaalhaai, wat volop was in Gansbaai, is 'n bron van dié vitamien en 'n verwerkingsfabriek is gebou. Na die oorlog het die aanvraag gedaal en die vissers het weer 'n sukkelbestaan gevoer. In 1952 het die skoolhoof, JR Barnard, gehelp met die vestiging van 'n koöperatiewe vissery. Markte is gevind vir haaivleis en die haaivinne is uitgevoer na die Verre Ooste. Die hawe is ook groter gemaak en 'n vismeelfabriek is in 1963 gebou.
Wapen
Gansbaai se munisipale raad het in 1963 'n wapen by die Kaapse Provinsiale Administrasie geregistreer: In blou, in die skildvoet 'n vuurtoring en in die skildhoof 'n vlieënde seemeeu van natuurlike kleur, die kante rond uitgesny van silwer elk belaai met 'n regopgeplaaste rooi vis.
Hélène Kesting
Hélène Kesting (1928 - ) is ’n Afrikaanse joernalis en digter.
Lewe en werk
Louisa Hélène Kesting is in 1928 op Pearston gebore, waar sy ook groot word. Sy studeer aan die Universiteit van Stellenbosch waar sy ’n B.A.-graad behaal. Haar eerste werk is as vertaler in die reklame-afdeling van ’n groot maatskappy. Van 1958 tot 1961 is sy redaktrise van ’n kwartaallikse vrouetydskrif, Sjarme, vir wie Ingrid Jonker by geleentheid modelwerk doen. Daarna is sy ’n jaar lank vroueredaktrise van Landbouweekblad. In 1962 trou sy met Deon Kesting en hulle spandeer twee jaar in Toronto in Kanada, waar haar man by die universiteitsbiblioteek van Toronto werk. In Kanada ontwikkel sy ’n besondere belangstelling in haikoes. Einde 1964 keer hulle na Suid-Afrika terug. Sy werk vir ’n rukkie by ’n taallaboratorium in Muizenberg, waarna hulle na Port Elizabeth verhuis en sy aktief betrokke raak by die nuwe universiteit (waar haar man werk) en sy gereeld praatjies hou en onthaal. Hier bly hulle tot 1971 en verhuis dan na Pretoria. In 1977 trek hulle na Kaapstad, waar haar man professor in Biblioteekkunde is aan die Universiteit van Kaapstad en hulle in St. James woon. Na aftrede verhuis hulle weer na Port Elizabeth.
Skryfwerk
Van haar artikels en gedigte verskyn in Standpunte, Tydskrif vir Letterkunde en Contrast. In 1975 debuteer sy met die digbundel “Skip na die son”. Die titel omvat die oorheersende tematiek van die lewe as onvoltooide reis na die verblindende skoonheid van die liefde, maar dan in ’n kwesbare vaartuig soos ’n skip. Veral treffend is die vermensliking van die natuur in sommige beelde, sodat dit ’n meer mistieke, kosmiese aard aanneem. Die liefdesverse wentel vanaf ekstase tot twyfel. Die hoogtepunt in die bundel is “Charade… (Drie verse)” waarin die versamelplekke van mense met lewensvreugde afgespeel word teen die vervelende werklikheid. Die bundel bevat ook ’n afdeling met tradisionele haikoe-verse, wat soms daarin slaag om ’n verwantskap tussen disparate dinge te impliseer. Hierdie bundel word onder andere vir tweedejaar studente aan die Universiteit van die Witwatersrand voorgeskryf. Later publiseer sy saam met haar man ’n hele bundel haikoes, “Klein akkoord”, waarvoor sy ’n insiggewende inleiding skryf oor hierdie veeleisende en suggestiewe digvorm van slegs sewentien lettergrepe. In hierdie bundel slaag sy soms daarin om die suggestie wat eie is aan hierdie digsoort raak te vat, asook om sekere begrippe fraai en raak te verwoord.
Sy skryf ook twee albums van mistieke gedigte in Engels, wat sy “Triumph of the stars” en “Atom of love” noem, laasgenoemde in 2001 gepubliseer deur Hemel-en-See Boeke. Haar gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, “Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte” en “Voorspraak” en haar haikoes word selfs in Nederland in ’n versamelbundel van Dietse gedigte opgeneem. Arthur Wegelin toonset sommige van haar gedigte. In 2020 word haar gedig ‘Vinjet’ in Vers en vrou opgeneem.
Sy skryf ook kortverhale en “Twee-twee in die tabaksakkie” word in Februarie 1970 in Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer.
Bobby Alto
Bobby Alto (30 Oktober 1938 – 28 April 2012) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Death Collector (1976), Prince of the City (1981), Crocodile Dundee (1986), en The Last Request (2006).
Oostelike gestreepte skink
Die Oostelike gestreepte skink (Trachylepis striata) is 'n akkedis wat voorkom in Limpopo, Mpumalanga, eSwatini en noordoos KwaZulu-Natal. Die reptiel leef in klipbanke, klipmure en -paadjies asook boomveld. Hulle word 16 tot 20 cm lank. Die akkedis is skraal met 'n lang spits toelopende stert. Die lyf is swartbruin met 'n ligte streep van bo die oog tot by die stertpunt. Hulle vreet kewers en ander insekte en hulle natuurlike vyande is valke, sperwers en slange.
Erica longistyla
Erica longistyla is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Jon St. John
Jon St. John (gebore 19 Desember 1960) is 'n Amerikaanse akteur.
Oeuvre van Simon Vestdijk
Romans
Vestdijk maak die volgende onderverdeling: In die onderstaande lys gee die jaartalle die skryf van die werk en die eerste publikasie daarvan aan. AW = Anton Wachter-roman; SVS = Symfonie van Victor Slingeland.
Republiek van Zoid Afrika
Republiek van Zoid Afrika is 'n gewilde TV-program wat sedert 10 Julie 2014 op kykNET (DStv kanaal 144) uitgesaai word. Die program word deur Karen Zoid aangebied, met spesiale gaste. Elke week word die program afgesluit met groot treffers van die gaste saam met Karen Zoid. Na afsluit van die episode is die liedjie beskikbaar aanlyn op ITunes.
Reeks 1-3 was Donderdae aande om 20:30 op KykNET uitgesaai.
Reeks 4 was Dinsdae aande om 20:30 op KykNET uitgesaai.
Reeks 5 en 6 word Donderdae om 20:00 op KykNET uitgesaai.
Republiek van Zoid Afrika is ook aanlyn beskikbaar op Showmax en DStv Now.
Cornelis van Quaelberg
Tydperk voor kommandeurskap aan die Kaap
Van Quaelberg is in 1623 in Amsterdam gebore. Hy het op 16-jarige ouderdom in diens van die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie getree en het in dieselfde jaar na Masulipatam aan die Coromandel-kus in Suidoos-Indië vertrek. Hy het getrou met Maria de With, dogter van sy direkte bevelvoerder op daardie stadium, die goewerneur van Coromandel en in Augustus 1652 het hy kommandeur van Masulipatam geword. Hy het die Kaap reeds in 1658 besoek as admiraal van 'n VOC-retoervloot.
Tydperk aan die Kaap en afdanking
Hy het op 25 Augustus 1666 in die Kaap aangeland om sy ampstermyn as kommandeur te begin. Sy reis hierheen aan boord van die Dordrecht was vol teenspoed: die reis het nege maande geduur en van die 298 aan boord is 112 tydens die reis dood. Met aankoms was slegs tien mense, insluitend van Quaelberg, gesond. Van Quaelberg en Wagenaar het nie goed oor die weg gekom nie en daar was heelwat struwelinge voordat Wagenaar aan boord van 'n herstelde Dordrecht na Batavië vertrek het.
Aloe rubroviolacea
Aloe rubroviolacea is 'n aalwyn wat inheems aan Saoedi-Arabië en Jemen is.
Cornelis van Quaelberg
Tydperk aan die Kaap en afdanking
Hier het hy in onguns geraak oor sy hulp aan die Franse vloot, wat hy nie geweet het vyandig was nie, weens die tyd wat dit destyds geduur het om van die uitbreek van oorlog tewete te kom. Tydens Van Quaelberg se ampstermyn is hy ingelig dat die Franse beplan het om 'n fort by Saldanhabaai op te rig. Van Quaelberg het vier soldate onder bevel van sersant W. Wiederholt oorland na Saldanhabaai gestuur, maar die Franse skip, Saumacque het voor die Nederlanders daar aangekom. Die Franse het 'n vlagpaal met 'n loodplaat opgerig by die grootste watergat om aan te dui dat die terrein onder Franse bestuur geval het. Die loodplaat het 'n inskripsie met die wapenskild van Lodewyk XIV en die naam van De Montdevergue gedra. Kort na die Nederlanders se aankoms het die Franse vertrek met 'n vrag voëleiers en seevoëls. Anthonij Bosman het op 7 Julie 1668 verslag gedoen dat hy die paal uitgekap en verbrand het.
Kommandeur van Quaelbergen is in 1668 uit die VOC se diens ontslaan nadat hy die Franse admiraal en onderkoning, De Montdeverque, en sy vloot in die Kaap ontvang en onthaal het. Die vloot was erg beskadig as gevolg van gevegte teen die Engelse en hy het hulle toegelaat om hul skepe met voorraad uit die Kompanjie se store te herstel. Dit het die VOC tot kommer gestrek omdat die Franse Oos-Indiese Kompanjie onder Colbert 'n belangrike konkurrent kon word. Van Qualenbergen het die Franse skepe oënskynlik beter behandel as die van die VOC.
Van Quaelbergen was nie bewus van sy afdanking voordat Jacob Borghorst hier opgedaag het met 'n brief van die V.O.C. nie. Hy het die vryburgers verdruk. Van Quaelbergen se afdanking is blykbaar deur die plaaslike bevolking verwelkom - hy is beskryf as selfsugtig, arrogant, gierig en 'n tiran. Ondanks sy ongewildheid was hy uiters bekwaam. Dit was aan hom te danke dat die eerste pogings tot bosbewaring in Suid-Afrika aangewend is deurdat hy 'n verbod op ongemagtigde houtkappery geplaas het. Verder het Van Quaelbergen 'n goeie verhouding met die Hottentotte gehandhaaf.
Tydperk na kommandeurskap aan die Kaap
Van Quaelbergen is in 1669 weer deur die VOC in diens geneem as schepen (magistraat) van Batavië en het later die bevelvoerder van die handelspos op die eiland Ternate geword. In 1672, met die uitbreek van die Derde Anglo-Nederlandse oorlog, wat Engeland en Frankryk saam teen Nederland gevoer het, is Van Quaelberg as admiraal van 'n vloot na Ceylon gestuur. Hier het hy groot suksesse teen die Franse vloot behaal en op 1 September 1673 groot roem verwerf toe hy 'n groot Engelse vloot onder leiding van admiraal William Basse oortuigend verslaan het. Hy is beloon met die goewerneurskap van Banda en is hierna weer bevorder deurdat hy van 1680 tot 1684 gedien het as Goewerneur-generaal van Malakka, 'n pos wat Jan van Riebeeck ook beklee het. In 1684 is hy weer bevorder tot Buitengewone Kommissaris vir Indië.
Van Quaelbergen is, na die dood van sy vrou, in 1672 met Henriette Chastelain getroud en is op 3 Februarie 1687 in Batavia oorlede.
Napoleon III van Frankryk
Napoleon III van Frankryk, gebore as Charles Louis-Napoleon Bonaparte (20 April 1808 – 9 Januarie 1873) was die eerste president van die Tweede Franse Republiek van 1848 tot 1851. Van 2 Desember 1851 tot 2 Desember 1852 was hy die leier van 'n diktatorskap en daarna die Franse keiser tot 1870. Napoleon III was die laaste monarg wat oor Frankryk geheers het.
Springbok
Die springbok (Antidorcas marsupialis) is 'n klein, bruin-en-wit wildsbok wat in die westelike dele van Suider-Afrika aangetref word.
Clayton Moore
Clayton Moore (14 September 1914 – 28 Desember 1999) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Jesse James Rides Again (1947), G-Men Never Forget (1948), en The Lone Ranger (1956), en in die televisiereeks The Lone Ranger (1949).
Springbok
Volwasse springbokke het 'n gemiddelde hoogte van 75 cm. Springbokramme weeg 33–56 kg, terwyl ooie 'n gewig van 25–40 kg kan bereik. Die ram het horings wat tot 48 cm lank kan wees. Springbokke bereik 'n spoed van 80–90 km/h, terwyl hul naam op hul springvermoë dui: hulle kan 3,5 m hoog en tot 15 m ver spring.
Springbokke kom voor in die droë binnelandse gebiede van Suider-Afrika en was eens op 'n tyd volop hier. Weens die jag op hulle en die menslike besetting van hul woongebied is daar egter vandag aansienlik minder oor.
Napoleon III van Frankryk
President van die Franse Republiek
Louis-Napoleon het in die Verenigde Koninkryk gebly tot die revolusie van 1848 Louis-Philippe onttroon het en die Franse volk 'n republiek gevorm het. Hy was nou vry om terug te keer na Frankryk en het 'n setel in die Assemblée Nationale, die Franse parlement, gewen. Op 10 Desember wen Louis-Napoleon die Franse presidentsverkiesing met 5 454 000 stemme teenoor sy teenstander, Louis Eugene Cavaignac, wat slegs 1 448 000 stemme verower het. Alhoewel Louis-Napoleon met 'n 75% meerderheid stemme gewen het, het sy parlement hom beskou as slegs 'n tydelike president en het geglo dat die Bourbon- of die Orléan-monargie hom sou vervang.
Springbok
Die ooi is tussen 5,5 en 6 maande dragtig, waarna 'n enkele lammetjie gewoonlik in November gebore word. Springbokke het 'n moontlike lewensduur van tien jaar.
Napoleon III van Frankryk
Keiserskap
Op 2 Desember 1852 was Tweede Franse Republiek tot niet verklaar en word die Tweede Franse Keiserryk gevorm. President Louis-Napoleon word nou Napoleon III. Die keiser was ongetroud en het in allerhaas begin soek na 'n huweliksmaat, sodat 'n regmatige erfgenaam gebore kan word. Hy trou met Eugenie de Montijo, die Gravin van Teba, 'n Spaanse vrou van adel wat in Parys grootgeword het. In 1856 gee sy geboorte aan Napoleon III se seun, Napoléon Eugène Louis Bonaparte, die keiserlike prins.
Tweede Franse Keiserryk
Aan die einde van 1852 het Napoleon ŉ tweede verkiesing uitgeskryf en die herstel van 'n erflike vorstehuis voorgestel. 'n Groot meerderheid van die bevolking was ten gunste daarvan, en in dieselfde jaar het Napoleon homself as keiser Napoleon III laat kroon.
Springbok
Nasionale embleem
Die springbok was vroeër die nasionale sportembleem van Suid-Afrika. Die tradisie het sy oorsprong in die 1906–1907-rugbytoetsreeks in Engeland. Ná die afskaffing van apartheid is die embleem ook afgeskaf omdat dit vir baie 'n simbool van onderdrukking is. Danksy die ingryping van Nelson Mandela is die embleem egter behou vir die Suid-Afrikaanse nasionale rugbyspan, terwyl die Suid-Afrikaanse nasionale krieketspan se bynaam in Proteas verander is en nou dié blom as sy embleem gebruik. Dit is die nasionale soogdier van Suid-Afrika.
Napoleon III van Frankryk
Tweede Franse Keiserryk
Die titel Napoleon II is in 1815 toegeken aan die seun van die eerste Napoleon, maar hy is in 1832 oorlede. Napoleon III se vyande (veral intellektuele soos die skrywer Victor Hugo) het hom Napoleon le Petit ("Napoleon die Kleine") genoem. In 1853 is Napoleon getroud met die beeldskone Spaanse gravin Eugenie de Montijo (1826- 1920), en in 1856 is 'n seun uit die huwelik gebore en dit het gelyk of die toekoms van die dinastie verseker was.
Postmasburg
Postmasburg is 'n dorp in die Kalahariwoestyn van die provinsie Noord-Kaap (Suid-Afrika), wat veral as 'n sentrum van hematiet ystererts-, mangaan- en diamantmynbou bekend staan. Histories was asbes en kieselgoer ook in die omgewing gemyn. Die Gatkoppiesmyn sowat vyf kilometer noord van Postmasburg is 'n belangrike argeologiese terrein. Opgrawings, wat hier gedoen is, het die bewys gelewer dat die Khoisan reeds omtrent die jaar 700 hier met mynbou besig was. Hulle het 'n rooi stof wat van die ystererts afkomstig was, genaamd blinkklip, gebruik om hul velle en gesigte te kleur. Blinkklip is spekulariet wat bestaan uit plaatagtige kristalle van hematiet wat 'n glans skynsel het.
Springbok
Nasionale embleem
In 1997 het die Suid-Afrikaanse Lugdiens weggedoen met die springbok as sy embleem; springbok is egter steeds dié lugredery se roepsein.
Napoleon III van Frankryk
Tweede Franse Keiserryk
Napoleon III se regime was ŉ "volksoutokrasie", 'n alleenheerskappy wat op die steun van ŉ groot deer van die bevolking (veral die boere) berus het. Sy regeringstelsel is "bonapartisme" genoem, maar van 'n duidelike bonapartistiese ideologie was daar geen sprake nie. Die teoretiese grondslag van die bewind is veral gevorm deur die oordrewe Napoleon-mite, wat hoofsaaklik in die leër en op die platteland aanhang geniet het.
Postmasburg
Die SA Leër se gevegsopleidingsgebied, Lohatlha, is 30 km noord van die dorp geleë.
Napoleon III van Frankryk
Tweede Franse Keiserryk
Die keiser was nooit 'n egte diktator nie, want hy het nie oor die nodige mag beskik om die kragtige openbare mening te ignoreer nie. Die mag van die parlement was baie ingekort, maar kon ook nie geïgnoreer word nie. Napoleon het reeds in 1850 die Kerk se guns gewen deur die pous in die Italiaanse kris is te hulp te snel, en nadat hy keiser geword het, het hy 'n groot Katolieke invloed in die onderwys toegelaat.
Postmasburg
Geskiedenis
270px|duimnael|links|Die [[Gereformeerde kerk Postmasburg.]]
Napoleon III van Frankryk
Tweede Franse Keiserryk
Die Kerk was dus een van sy bewind se sterkste steunpilare. Napoleon self was nie bale gelowig nie en het, net soos die vrydenkende liberale burgery, die geestelikes beskou as "geregsdienaars in priestersgewaad" (gendarmes en soutane) wat die proletariaat se revolusionêre neigings in toom sou hou. Napoleon III het die guns van sakeondernemers en die arbeiders probeer wen deur 'n aktiewe welvaartsbeleid te voer.
Postmasburg
Geskiedenis
Die dorp is in 1892 gestig en genoem na prof. Dirk Postma, die eerste predikant van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika en die stigter van die GKSA se Teologiese Skool Burgersdorp, die voorloper van die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys (tans Noordwes-Universiteit). Die spoorlyn vanaf Kimberley het die dorp in 1930 bereik.
Napoleon III van Frankryk
Tweede Franse Keiserryk
Die gevolg was 'n groot ekonomiese groei, waarvan die nadelige sosiale gevolge gedeeltelik versag is deur sosiale wetgewing. Die ekonomiese ontwikkeling het enorme hoeveelhede kapitaal vereis, wat voorsien is deur nuut gestigte finansiële instellings van ongekende grootte. Die Crédit mobilier van die broers Jacob Emile Péreire (1800- 1875) en Isaac Péreire (1806-1880) het die handel en nywerheid gestimuleer, terwyl die Crédit foncier kapitaal verskaf het vir stadsontwikkeling en die verbetering van die landbou.
Die spoornet is ook uitgebrei en het in omvang toegeneem van 4 800km in 1847 tot 17 600 km in 1870, en die handelsvloot het gegroei vanweë die oprigting van nuwe maatskappye soos die Messageries maritimes (1851). Die Franse nywerhede, hoewel nog ver agter die van Engeland, het vinnig ontwikkel, maar was in 'n beperkte aantal gebiede gekonsentreer.
Postmasburg
Omgewing
70 km suid van Postmasburg is die Witsand Natuurreservaat, wat oor die mooiste woestynsandduine beskik. Brulsand is 'n natuurwonder wat veral in die droë somermaande 'n brulgeluid maak as jy daarop loop by die hoë duine.
Elena Kampouris
Elena Kampouris (gebore 16 September 1997) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Labor Day (2013), Men, Women & Children (2014), My Big Fat Greek Wedding 2 (2016), en Before I Fall (2017).
Napoleon III van Frankryk
Tweede Franse Keiserryk
Die stadsvernuwing van Parys onder leiding van baron Georges Eugene Haussmann (1809-1891) het aan 'n groot aantal arbeiders werk verskaf. Groot pleine en breë boulevards het Parys een van die mooiste stede in Europa gemaak. In die nuut aangelegde stadsentrum sou dit ook makliker wees om straatopstande te onderdruk omdat die kronkelende nou straatjies waarin die revolusionêre in die verlede versperrings opgerig het, verdwyn het.
Keerpunt
Teen 1860 het Napoleon III se gewildheid begin afneem. Hy het die steun van die Kerk verloor omdat hy hulp verleen het aan die Italiaanse nasionaliste wat onder meer 'n vryheidstryd teen die wêreldlike gesag van die pous gevoer het. Die Rooms-Katolieke skole het ook in konflik geraak met die staatsonderwysstelsel. Hy het hom die woede van 'n groot deel van die liberale burgerstand op die hals gehaal vanweë die sogenaamde Cobden-verdrag wat hy in 1860 met Brittanje gesluit het.
Die verdrag het handelsvryheid gewaarborg en is in die loop van die volgende dekade gevolg deur soortgelyke verdrae met ander Europese moondhede. Hierdie afskaffing van proteksionisme het veral die klein Franse ondernemers nadelig getref en ontevredenheid het ook onder die arbeiders begin posvat. Napoleon hel op hierdie bedreigings gereageer deur 'n meer linkse koers in te slaan, en in die loop van die volgende paar jaar is allerlei liberale grondwetwysigings deurgevoer.
Hierdie veranderings, gekombineer met die afskaffing van sensuur, het nuwe lewe in die opposisie geblaas. In die verkiesings van 1863 en 1869 he1 die Republikeine onder leiding van Léon Gambetta (1838-1893) en Jules F.E. Ferry (1832-1893) groot winste by die stem bus behaal. Die keiser se swak gesondheid en die fiasko's van sy buitelandse beleid het hom daartoe gedwing om in 1869 te begin met die oorskakeling van 'n "outokratiese keiserryk" na 'n "liberale keiserryk".
ŉ Vooraanstaande Republikein, Emile Ollivier (1825-1913), het opdrag ontvang om 'n nuwe kabinet saam te stel en in 'n algemene verkiesing in 1870 is die grondwetwysigings van 1860 al goedgekeur. Die buigsaamheid van Napoleon III se bewind sou hom moontlik in staat gestel het om verdere binnelandse probleme op te los, maar die oorlog teen Pruise wat in 1870 uitgebreek het, het die einde van die Tweede Franse Keiserryk beteken.
Buitelandse beleid
Napoleon 111 het 'n waaghalsiger buitelandse beleid as sy voorgangers gevoer. Hy wou Frankryk weer, net soos in die dae van die eerste Napoleon, die toonaangewende staat in Europa maak. In 1853 het Rusland die Ottomaanse Ryk binnegeval met die doel om die strategiese Donaudelta en die Bosporus te beset, en dit was die begin van die Krimoorlog. Napoleon III het die oorlog as ŉ geleentheid beskou om sy prestige in Europa te verhoog en hy het saam met Brittanje kant gekies teen die Russe en troepe na die Krim gestuur.
Die oorlog het voorkom dat Rusland beheer oor die strategiese seestrate verkry en het aan Napoleon die goedgesindheid van Brittanje besorg. Dit was vir hom ŉ persoonlike triomf toe die vredesverdrag wat die oorlog beëindig het, in Parys onderteken is (1856). Napoleon III het ook suksesvol as Piëmont-Sardinië se bondgenoot aan die Italiaanse vryheidstryd teen Oostenryk deelgeneem. Daardeur het hy Nice en Savoje ontvang, maar hy moes weer vinnig vrede sluit, deels vanweë die ontevredenheid onder geestelikes in sy eie land.
Die "Mexikaanse avontuur" het egter op 'n fiasko uitgeloop. Napoleon het in 1863 'n keiserryk op die grondgebied van die Mexikaanse republiek gestig. Maximiliaan van Habsburg, ŉ familielid van die Oostenrykse keiser, is as keiser van Mexiko aangestel en het met die hulp van Franse troepe aan die bewind gebly totdat die VSA die afgesette Mexikaanse president, B. Juarez (1806- 1872), in 1865 te hulp gesnel het. Die Amerikaanse inmenging was gegrond op die Monroeleer (1823). waarvolgens albei die Amerikaanse vastelande 'n invloedsfeer van die VSA sou wees.
In 1867 is Maximiliaan gefusilleer (doodgeskiet as militêre straf) en die Mexikaanse republiek herstel. Dit was 'n groot terugslag vir Napoleon se prestige en het sy militêre mag verswak. In sy koloniale ryk het Napoleon meer welslae behaal. Die verowering van Algerië is voltooi en die kolonisasie van die gebied voortgesit. In Asië is Indo-China onder Franse soewereiniteit geplaas.
Einde
Nadat Oostenryk in 1866 ŉ militêre nederlaag teen Pruise gely en die Duitse leierskap verloor het, het die spanning tussen Pruise en Frankryk begin toeneem. Die spanning is vererger deur Napoleon se pogings om Luxemburg ŉ Franse invloedsfeer te maak en deur sy onbeholpe diplomatieke maneuvers waardeur hy wou voorkom dat 'n Pruisiese prins die vakante Spaanse troon bestyg. In 1870 het Napoleon III oorlog teen Pruise verklaar; die Frans-Duitse Oorlog.
Die Franse leërs onder leiding van Achille Bazain (1811-1888) en E.P.M. MacMahon (1808- 1893) was swak opgelei en met verouderde wapens toegerus. Die Pruise het groot oorwinnings by Metz en Sedan behaal, en die oorgawe by Sedan het tot die val van die keiserryk en die stigting van 'n republiek onder leiding van Gambetta gelei. Parys het weerstand teen die Pruisiese leër gebied, maar is ingeneem en beset. Napoleon III het saam met sy vrou en seun 'n heenkome in Brittanje gevind, waar hy in 1873 oorlede is. Sy seun, die Prins Imperiale het in 1879 tydens die Britse stryd teen die Zoeloes in Suid-Afrika gesneuwel. Albei hy, sy seun en sy vrou is in Farnborough begrawe.
Ludwig van Beethoven
Ludwig von Beethoven (* 16 Desember 1770 in Bonn, Duitsland; † 26 Maart 1827 in Wene, Oostenryk) was 'n Duitse komponis en pianis. Hy word as 'n belangrike figuur van die oorgangstydperk tussen die Klassieke en Romantiese eras in die Westerse klassieke musiek geag en hy bly steeds een van die mees bekende en invloedryke komponiste van alle tye.
Van Beethoven het in Bonn groot geword en het in sy vroeë twintigerjare na Wene verhuis, waar hy by Franz Joseph Haydn studeer het. Beethoven se gehoor het begin verswak in die laat 1790's, maar hy het steeds aangehou om musiek te komponeer, om te dirigeer en om optredes te lewer, selfs nadat hy heeltemal doof geraak het. Van sy bekendste werke sluit in die Vyfde Simfonie en die Vyfde Klavierkonsert (die Keiserkonsert).
Biografie
Beethoven was die kleinseun van 'n Vlaamse musikus genaamd Lodewijk van Beethoven (1712–1773). Beethoven is na sy oupa vernoem aangesien Lodewijk die Nederlandse ekwivalent vir die Duitse Ludwig is. Beethoven se oupa het gewerk as 'n bassanger in Keulen, maar het later kappelmeester geword. Hy het een seun, Johann van Beethoven (1740–1792), gehad wat gewerk het as 'n tenoor. Beethoven se pa het klavier- en vioollesse gegee om sy inkomste aan te vul. Johann is met Maria Magdalena Keverich getroud in 1767; sy was die dogter van Johann Heinrich Keverich.
Beethoven se eerste musiekonderwyser was sy pa, Johann, gewees. Die tradisionele siening oor Johann is dat hy 'n streng onderwyser was en dat Beethoven as gevolg hiervan "gedwing is om voor die klavier te staan, meestal in trane". Maar, the New Grove dui aan dat daar geen soliede dokumentêre bewyse hieroor bestaan nie en dat "spekulasie en mites beide produktief was". Beethoven het ander plaaslike onderwysers gehad, onder andere die hof se orrelis Gilles van den Eeden (d. 1782), Tobias Friedrich Pfeiffer ('n familievriend wat Beethoven klavier leer speel het), en 'n familielid, Franz Rovantini (viool). Sy musikale talent het reeds van vroeg af geblyk. Johann, wat bewus was van Leopold Mozart se sukses in hierdie area, het gepoog om sy seun te eksploiteer. Hy het onder andere op plakkate gesê dat sy seun 6 is (terwyl hy inderdaad 7 was) vir Beethoven se eerste publieke optrede in Maart 1778.
Na 1779 het Beethoven onderrig begin ontvang by sy belangrikste onderwyser in Bonn, Christian Gottlob Neefe. Christian is gedurende daardie jaar aangewys as die Hof se Orrelis. Neefe het Beethoven leer komponeer en hom ook gehelp om in 1783 sy eerste komposisie (WoO63) te publiseer. Beethoven het daarna saam met Neefe begin werk, as assistentorrelis, eers op 'n onbetaalde basis (1781) en daarna as 'n betaalde werknemer (1784) van die Hof se kappel waarvan die dirigent Andrea Luchesi was. Sy eerste klaviersonatas, genaamd "Kurfürst" ("Keurvors") as deel van hul bydrae vir Maximilian Frederick, is in 1783 gepubliseer. Maximilian Frederick, wat in 1784 gesterf het, het kort na Beethoven se aanstelling as assistentorrelis, Beethoven se talent opgemerk en het die jong Beethoven se studies gesubsidieer en aangemoedig.
Maximilian Frederick se opvolger as Keurvorstelike van Bonn was Maximilian Franz gewees. Hy was die jongste seun van die Keiserin Maria Theresa van Oostenryk. Maximilian Franz het opmerkbare veranderinge aan Bonn aangebring. Veranderinge wat deur sy broer in Wenen aangebring is, is deur Frans nageboots. Hy het hervormings aangebring wat daarop gemik was om mense in te lig oor verhoogde ondersteuning vir onderwys en die kunste. As tiener is Beethoven waarskynlik deur die veranderinge beïnvloed. Hy is ook moontlik gedurende die tyd sterk beïnvloed deur idees wat vernaam was in Vrymesselary, aangesien Neefe en ander rondom Beethoven lede van die plaaslike Illuminati was.
In 1787 het Beethoven na Wenen gereis, waar hy voor Mozart gespeel het. Sy moeder se siekte het hom egter tot terugkeer gedwing. Sy is kort daarna oorlede en die sorg vir die gesin het grotendeels op hom gerus. Hy het altis aan die Weense teater geword en het ook as kerkorrelis gewerk. Kennismaking met die jong graaf Waldstein het hom in 1792 weer na Wenen laat terugkeer om onder Haydn te studeer.
Beethoven het egter nie van laasgenoemde se onderrig gehou nie en het vir lesse na Johann Albrechtsberger en Salieri gegaan. Hy het spoedig bekendheid verwerf as klavierspeler en ook as gevolg van sy kwistige lewenswyse. Hy het nou in die kringe van aristokratiese families soos Lichnowsky, Von Brunswick, Van Swieten en nog vele ander beweeg. In 1800 het Lichnowsky hom 'n jaargeld van 600 gulde toegeken. Hul verhouding is wel in 1806 tydelik onderbreek, maar toe Beethoven in 1808 'n aanbod kry van koning Jérôme van Wesfalen, het die vorste Lobkowitz en Kinsky hul verbind tot 'n lewenslange jaargeld van 4 000 gulde. In 1815, ná die dood van een van sy broers, het Beethoven die voog van sy neef Karl geword.
Intussen is Beethoven getref deur steeds toenemende hardhorendheid wat uiteindelik in volslae doofheid oorgegaan het. Bowendien het die sorg vir sy neef hom gekwel. 'n Hofgeding in 1820 het wel in Beethoven se guns geëindig, maar Karl het hom met ondankbaarheid beloon. Verskeie ander sake het gehelp om sy gesondheid te ondermyn en sedert September 1826 was hy ernstig siek. Op 26 Maart 1827 is hy oorlede en daarna begrawe in die Wahringer Friedhof, maar in 1888 is sy oorskot na die Zentralfriedhof oorgebring, waar ter ruste gelê is langs dié van Franz Schubert.
Beethoven behoort – net soos J S Bach en Mozart – tot die grootste meesters in die musiekwêreld. Bowenal is hy tot vandag die ongeëwenaarde meester van die instrumentale kuns (met nie minder nie as nege simfonieë vir orkes en kamermusiek). Sy styl het langsaam ontwikkel. In sy jeugwerke, wat nog grotendeels afhanklik van Haydn en Mozart was, het sy styl in sy eerste periode (1792 – ca. 1800) reeds 'n baie persoonlike inslag gekry. Via 'n onrustige oorgangstydperk en die klassisisme van sy tweede periode (ca. 1800–1817) het dit ontwikkel tot die deels pre-romantiese, deels abstrak-asketiese kuns van sy derde periode (1817–1827).
Namate sy idees groter geword het, het hy die oorgelewerde vorme uitgebrei. Sy doofheid het daartoe bygedra dat hy hom volkome aan sy eie visioene kon oorgee en dit omskep in 'n Eroïca of Missa Solemnis. Een nadeel was egter dat hy weinig voeling kon hou met tegniek, veral dié van die sangstem, met die gevolg dat hy vokaal soms prakties byna onuitvoerbare fragmente geskryf het (onder meer die slotkoor van die negende simfonie). In verhouding tot sy lewensduur het Beethoven betreklik min geskryf. Volgens nagelate komposisiesketse het hy moeilik gewerk en langsaam gevorder. Dat hy slegs een opera (Fidelio) voltooi het, is moontlik ook te wyte aan die gebrek aan 'n geskikte libretto.
Veral sedert die Eerste Wêreldoorlog is 'n groeiende verset merkbaar teen die oordrewe voorstellings van die sogenaamde Beethoven-mite (wat in die dae van die Romantiek bygedra het tot ongesonde kommentaar op sy komposisies).
Werke
Tydens sy afskeid in Bonn het graaf Waldstein die volgende aan Beethoven gesê: "Deur onafgebroke vlyt sal u Mozart se erfenis uit Haydn se hande ontvang." Hierdie woorde het nie net die drie komponiste wat in die musiekgeskiedenis die Weense klassieke genoem word, bymekaar gebring nie, maar was waarskynlik ook bedoel as 'n vermaning aan die jong musikus, wat al vroeër die neiging getoon het om sy eie romantiese koers in te slaan.
Beethoven het sy jeugwerke in Bonn geskryf. Onder hulle tel die drie sogenaamde Keurvors-sonates, drie klavierkwartette, Musik zu einem Ritterballett, fragmente van 'n klavierkonsert en twee sogenaamde Keiser-kantates. Hierdie jeugwerke toon duidelik die invloed van die Mannheim-skool en die onderrig van Neefe.
Die drie klaviertrio's uit 1795, die eerste werk wat Beethoven 'n opusnommer waardig geag het, het die eerste Weense periode ingelui. Gedurende hierdie periode het Beethoven die sonatevorm van Mozart en Haydn oorgeneem en verder uitgebou. Die klaviersonates tot en met opus 13 (die Sonate Pathétique), die ses strykkwartette, opus 18, en die septet, opus 20, die eerste twee simfonieë en die eerste drie klavierkonserte word ook tot hierdie periode gereken.
Met sy Derde Simfonie (1803, aanvanklik Bonaparte en later Eroica genoem) begin 'n volgende periode. Hy het die sonatevorm bly handhaaf. Beethoven het dié gebruik nie net in sy kamermusiek, simfonieë en konserte nie, maar ook in sy overtures en selfs in sy liedere gebruik. Beethoven se werk was gelaai met uitgebreide, sterk dramaties- ekspressiewe temas. In sy meerdelige werke het hy dikwels afgewyk van die tradisionele opeenvolging en die gebruiklike aantal dele. Die menuet het hy dikwels vervang deur 'n scherzo. Soms het die stadige deel, wat by Beethoven gekenmerk word deur 'n eenvoudige, innige melodie, ontbreek. Hy het al hoe meer vrye vorme begin aanwend in die vorm van 'n soort instrumentale resitatief en fantasie. Ook die variasievorm, wat by Beethoven nie meer net op die versieringstegniek berus het nie, het hy verder ontwikkel tot karakter- of vrye variasie, wat hy dikwels as onderdeel van 'n meerdelige werk gebruik het. Hierdie variasiebeginsel het kenmerkend geword vir Beethoven se komposisiestyl.