cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alleenloper
’n Alleenloper, soms ook bekend as 'n eenspaaier, enkelganger, alleenmens of eenloper is iemand wat menslike wisselwerking vermy, of verkies om alleen gelaat te word. Daar is ’n verskeidenheid redes wat kan bydra tot hierdie eensaamte, hetsy dit voorbedag is aldan nie; daar is dus nie ’n uitgeknipte oorsaak hiervoor nie. Voorbedagte redes sluit geloofsoortuigings of persoonlike lewensfilosofie in, terwyl onopsetlike redes kan wees dat die persoon hoogssensitief is, uiterste vorme van skuheid en ingekeerdheid openbaar of aan sielsiektes ly. In die moderne sin word die benaming ,,alleenloper” dikwels as iets negatiefs beskou, omrede daar die algemene opvatting bestaan dat die mens ’n maatskaplike wese is – diegene wat nie wil saammeng nie, word as afwykings uitgekryt.
Tog is daar ’n sekere romantiek wat met ’n alleenloper vereenselwig word: hy of sy is ’n besonderse en unieke mens. Dit kan miskien toegeskryf word aan die gedagte dat die waarlik-vername mense dikwels deur die gemeenskap, met sy verwronge en oppervlakkige waardestelsel, in die skadu gestel en as agtergrondpersone uitrangeer word. Vandaar die ,,eensame held”-begrip, wat gedurigdeur as tema in verhale voorkom.
Moontlike redes
Party indiwidue vind dit onmoontlik of weier volstrek om saam met ander mense te verkeer, vanweë ooglopende of wesenlike meerderwaardigheid, op grond van sedelikheid of vernuf. Hulle sal slegs met mense omgang hê wie, volgens hul oordeel, hul tyd en aandag waardig is. Om hierdie rede het dié tipe alleenloper baie min intieme vriendskappe. Die gewone indiwidue kan in so ’n alleenloper se teenwoordigheid ongemaklik voel, juis omrede die persoon se veragting teenoor hulle met ’n stok aangevoel kan word.
’n Ander soort alleenloper sal maklik met kennisse sosialiseer wie hy kan vertrou. Dit kan egter ’n hele lang tydperk duur voordat so ’n hegte verbintenis kan ontstaan. Sodra ’n vreemdeling die vriendekring binnetree, sal die alleenloper waarskynlik daar en dan weer soos ’n oester toeklap.
Sommige alleenlopers sal, uit skaamte of gebrek aan eiedunk, slegs mense mee te doen wil hê wie hulle gereeld teëkom. Dit is deels te wyte aan oorselfbewustheid en die indruk dat mense altyd iemand op sy baadjie sal takseer. Vir onsekere alleenlopers is dit ’n foltering om in die fisiese teenwoordigheid van andere te wees; hulle is bang dat negatiewe oordeel of opmerking oor hulle uitgespreek sal word. Dit gaan ook gereeld gepaard met beangstheid. Soms word selfhaat ook as ’n onderliggende rede genoem om te verklaar waarom iemand hom- of haarself van andere wil afsonder. Die alleenloper kan naderhand heeltemal van die gemeenskap vervreemd begin voel.
Moontlike karaktereienskappe
Hoewel alleenlopers verkies om alleen te wees, sal hulle nie noodwendig geheel en al menslike kontak verstoot nie. As voorbeeld sal ’n persoon net soveel in wisselwerking met hul ampsgenote tree as wat nodig is (om praktiese of professionele redes), maar uitgelate by partytjies of maatskaplike samedromming wees, waar ander mense van buite die skool of werk teenwoordig is, of omgekeerd.
Die meeste alleenlopers tree ,,normaal” in die samelewing op. Die spanning wat nietemin in ’n arige gesteldheid ervaar word, kan party geestelik uitput. Hulle sal dan miskien vir ’n geruime tyd duinkerk voordat hul weer genoeg krag opgebou het om weer normaalweg hul gang te gaan. Die tipiese alleenloper straal meer ingekeerdheideienskappe as die deursneepersoon uit. Ingebore karaktereienskappe sowel as die persoon se eie lewenservaring kan ook aanleiding gee dat hy of sy aan afgesonderde werksaamhede meer voorkeur sal gee, ten koste van dié wat sosiaal is.
Pam Potillo
Pam Potillo (gebore 30 April 1974) is 'n Afro-Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent My Little Girl (1986) en in die televisiereekse ABC Afterschool Specials (1972), The Cosby Show (1984), en Spenser: For Hire (1985).
Kelvin-Helmholtz-meganisme
Die Kelvin-Helmholtz-meganisme is 'n astronomiese effek wat plaasvind wanneer die oppervlak van 'n ster of planeet afkoel. Die drukking verlaag as gevolg van die afkoeling en die hemelliggaam word saamgepers om op te maak vir die drukverlaging. Deur die samepersing styg die temperatuur in die kern van die hemelliggaam; die effek is (onder andere) sigbaar op Jupiter en Saturnus - Jupiter straal meer energie uit as wat hy van die son ontvang.
Die meganisme was oorspronklik aan die einde van die 19de eeu voorgestel deur Baron Kelvin en Hermann von Helmholtz as 'n verduideliking van die son se bron van energie. Dit is tans bekend dat die effek van die styging van energie as gevolg van die Kevin-Helmholtz-meganisme heeltemal te klein is om die energieproduksie van die son te verklaar.
Energievrystelling tydens Kelvin-Helmholtz-samepersing
Daar was geteoretiseer dat die potensiële swaartekragenergie van die samepersing van die son die bron van sy energie is. Dus, om die totale hoeveelheid energie wat die son uitstraal te bereken (waarby die digtheid konstant bly), word aangeneem dat die son 'n perfekte sfeer was wat uit konsentriese skywe bestaan. Die swaartekragenergie kan dan benader word as die integraal oor al die skywe van die middelpunt tot die buitenste radius.
Potensiële swaartekragenergie word volgens Newtoniese meganika gedefinieer as:
Deur dit dan weer te omskryf na die massa van die sfeer word die uiteindelik oplossing:
Hier word egter nog 'n benadering ingesluit, aangesien die ligsterkte van die son nie altyd konstant is nie. Die berekening is as volg:
Kikoejoegras
Dit is moeilik om kikoejoe uit te roei, omdat die uitlopers wat agterbly weer begin groei. Vir die rede moet dit verkieslik met 'n onkruiddoder vergiftig word alvorens dit uitgegrawe word. Om die verspreiding daarvan te bekamp, moet tuinvullis met grasuitlopers nie in oop spasies (soos leë erwe, sypaadjies, afvoerpype en natuurgebiede) gegooi word nie.
Suid-Afrika
Kikoejoegras is vir grasperke en weiding na Suid-Afrika gebring. Dit is volgens legende deur genl. Jan Smuts laat invoer nadat hy diens in Oos-Afrika gedoen het. Die vroegste artikel oor dié gras verskyn in die Farmers Weekly van 23 Mei 1917. Volgens 'n brief van prof. J.D. Scott (landboudepartement van die Universiteit van Natal), wat op 5 Desember 1979 in die Farmers Weekly verskyn het, het 'n ene mnr. David Forbes die gras in 1908 in die land ingebring. Teen 1917 is 2000 sakke gras oor Suid-Afrika versprei. Dit is vandag een van die gewildste grassoorte in die land.
Kikoejoe groei op sy beste in die somer. In die Wes-Kaap is dit egter nie 'n goeie keuse vir grasperke nie, omdat dit gereeld tydens die somermaande natgelei moet word wanneer daar dikwels waterbeperkings is.
Shanghai Hongqiao Internasionale Lughawe
Shanghai Hongqiao Internasionale Lughawe (IATA: SHA, ICAO: ZSSS) (Chinees: 上海 虹桥 国际 机场) is die belangrikste binnelandse lughawe wat Shanghai bedien, met beperkte internasionale vlugte. Dit is geleë naby die dorp van Hongqiao in Changning-distrik, 13 kilometer wes van die stadsentrum, maar nader aan die stad as Pudong, Shanghai se belangrikste internasionale lughawe.
Hongqiao Lughawe is 'n middelpunt vir China Eastern Airlines, Shanghai Airlines, Juneyao Airlines en Spring Airlines. In 2014 het Hongqiao Lughawe 37 960 200 passasiers hanteer, 'n toename van 21,3% teenoor 2011, wat dit die vierde besigste lughawe op die vasteland van China en die 21-besigste in die wêreld maak. Die lughawe was ook China se vyfde besigste lughawe in terme van die vragverkeer en die sewende besigste volgens lugbewegings. Teen die einde van 2011 het 22 rederye passasiervlugte onderneem na 82 geskeduleerde bestemmings na en van Hongqiao Lughawe.
Geskiedenis
Konstruksie aan die Hongqiao-lughawe het in 1921 begin. In Mei 1923 het die lughawe vir gemengde burgerlike gebruik geopen. Die Chinese Lugmag het aanvalsvegvliegtuie na Hongqiao ontplooi in 'n operasionele reaksie op die Shanghai-voorval van 1932, en het daardie dag vir die eerste keer skermutselings met Japannese vliegdek-gebaseerde vliegtuie gehad.
Die militêre gebruik daarvan het voortgegaan nadat dit aan die regering van die Republiek van China en later die regering van die Volksrepubliek China oorhandig is. ’n Groot uitbreiding het van Maart tot September 1984 plaasgevind, en nog een van Desember 1988 tot Desember 1991.
Internasionale era
In 1964 is die oorspronklike Terminaal 1 en die beheertoring vir die publiek oopgestel; die terminaal is geheel en al deur die Chinese self gebou en was gevorderd vir sy tyd, toegerus met baie moderne geriewe.
Teen die middel-1960's het Air France en Lufthansa albei direk vanaf Phnom Penh begin diens lewer; hulle het dit egter nie lank daarna nie opgeskort. In 1972 is die lughawe deur die Amerikaanse president Richard Nixon met 'n Air Force One besoek voordat hy na Peking gevlieg het tydens sy besoek aan China.
In 1974 het Japan Airlines diens vanaf Hongqiao na Haneda begin. In 1979 het CAAC Airlines met dienste vanaf Hongqiao na Nagasaki begin met 'n Boeing 707-vliegtuig, en teen 1985 is 'n Trident vir slegs twee vlugte per week gebruik.
In die 1990's het baie meer buitelandse lugrederye die lughawe begin bedien vergeleke met die vorige dekade.
Binnelandse era
Die lughawe bied tans hoofsaaklik binnelandse vlugte aan. Sedert 1 Januarie 2013 het houers van geldige paspoorte wat deur 45 lande uitgereik is nie 'n visum nodig as hulle deur die Hongqiao-lughawe reis nie.
Ter voorbereiding vir die Shanghai Expo op 16 Maart 2010, het die Hongqiao-lughawe 'n vyf-jaar uitbreidingsprojek van 15,3 miljard yuan voltooi.
Vanaf die einde van 2014 het Hongqiao Lughawe Terminaal 1 sy grootste opknapping sedert 1921 ondergaan. Die hele projek was geskeduleer vir voltooiing in 2017. Op 26 Maart 2017 is Gebou A van Terminaal 1 volledig opgeknap en heropen vir die publiek.
Internasionale vlugte is op 25 Maart 2020 opgeskort weens die Covid-19-pandemie. Vanaf 25 Maart 2020 was alle vlugte vanaf die lughawe slegs binnelands na ander stede op die vasteland van China. Internasionale vlugte is op 26 Maart 2023 vanaf die lughawe hervat.
2012 Brasiliaanse Grand Prix
Die 2012 Formule Een Brasiliaanse Grand Prix het op 25 November 2012 op die Autódromo José Carlos Pace in São Paulo, Brasilië plaasgevind. Dit was die agtiende wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Jenson Button in sy McLaren-Mercedes gewen.
SV Linx
SV Linx is 'n sportklub in Rheinau in die deelstaat Baden-Württemberg in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Behalwe sokker, het die klub ook onder meer afdelings vir damesgimnastiek en vlugbal. Linx is 'n dorpsdeel van Rheinau.
Die klub is in 1949 gestig, maar het sy vroeë jare in die laer ligas deurgebring en kon eers in 1981 die eerste keer die vierde vlak van die Duitse sokkerstruktuur haal (op daardie stadium die Verbandsliga Suid-Baden).
Die klub se grootste prestasie was om in 1994 die Südbadischer Pokal (Suid-Badenbeker) te wen en daarmee vir die hoofrondte van DFB-Pokal te kwalifiseer, waar daar in die eerste rondte met 1-2 teen FC Schalke 04 verloor is.
Aethiomastacembelus
Spesies
Die volgende spesies is deel van die genus:
Mangosuthu Buthelezi
Mangosuthu Buthelezi (gebore 27 Augustus 1928) is 'n Zoeloehoofman en politikus. Hy is ook die stigter en voormalige leier van die Inkatha-Vryheidsparty (IVP). Vanaf 1994 tot 2004 het hy as die minister van Binnelandse Sake in die kabinette van Nelson Mandela en Thabo Mbeki gedien.
Lewensloop
Mangosuthu (Gatsha) Ashpenaz Nathan Buthelezi is op 27 Augustus 1928 in Mahlabathini in die Unie van Suid-Afrika gebore. Aan die einde van die 1940's het hy by die ANC-jeugliga (ANCYL) aangesluit. Met verloop van tyd het hy kommunisme verwerp en sy rug op die African National Congress gekeer.
In die 1970's word hy die leier van die voormalige KwaZulu-tuisland, en staan as die hoof daarvan tot met die verkiesing van 1994. Die ANC het hom vel gekritiseer omdat hy in die 1970's en 1980's saam met die toenmalige Suid-Afrikaanse apartheidsregering saamgewerk het.
In 1975 stig hy die Inkatha-Vryheidsparty.
Van 1994 tot 2004 was Buthelezi die minister van Binnelandse Sake in die Suid-Afrikaanse regering. Hy het in die kabinette van Nelson Mandela en Thabo Mbeki gedien.
Hy het in 1952 met Irene Mzila († 2019) in die huwelik getree en het drie seuns en vier dogters.
Richard Venture
Richard Venture (12 November 1923 – 19 Desember 2017) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Missing (1982), Heartbreak Ridge (1986), Scent of a Woman (1992), en Courage Under Fire (1996).
Jytte Kvinesdal
Jytte Kvinesdal (gebore 7 Februarie 1953) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kærlighedens smerte (1992), Nothing's All Bad (2010), en The Hunt (2012), en in die televisiereeks Morten Korch - Ved stillebækken (1999).
Kroukie
Kroukie (ook croquet in Afrikaans) is 'n buitelugbalsport met as doel om eerste 'n bal, met behulp van 'n houthamer, deur verskeie poortjes te slaan tot mens by die eindpaal aankom. Dit word deurgaans op 'n goed onderhoude, kortgesnyde grasperk gespeel.
Aanvanklik was kroukie veral 'n spel vir die welgesteldes. In Engeland word dit nog hoofsaaklik by privé-klubs gespeel, maar die lidmaatskap daarvan is deesdae vrylik oop. Die spel is aanvanklik met twee einddoele en nege hoepels gespeel, sedert die spel se opmars na die wêreldtentoonstelling in 1851 as die Ierse Crooky.
Spelreëls
Deesdae erken die spel amptelik slegs een paaltje as einddoel met rondom dit ses geplaasde poortjes, hoepels, oftewel boë.
Op 'n oop, groot veld word gekleurde houtballe met 'n houthamer, (mallet genoem) in so min moontlik slae in 'n bepaalde volgorde deur ál die boë geslaan na die paaltje sentraal op die speelveld, die eindspies. Daar neem twee spanne deel, elk met hul eie kleur balle. Mens speel met een of twee balle en hanteer ook 'n voorgeestelsel.
Bela-Bela
Bela-Bela (voormalig Warmbad, Engels: Warmbaths) is 'n dorp wat in die geotermiese warmwaterbronne van die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika geleë is. Bela-Bela beteken in Tshwana die pot wat kook. Dit produseer 22 000 liter water per uur teen 50 °C. Dit is deur Tswanastamme ontdek wat in die vroeë 1800's in die gebied inbeweeg het. In 1873 het die Transvaalse regering die grond gekoop om 'n vakansieoord by die fonteine te bou en dit Warmbad genoem.
Daar woon ongeveer 45 000 mense. Die N1 nasionale pad gaan oos van Bela-Bela verby. Die naam van die dorp is in 2002 amptelik gewysig na Bela-Bela.
Distrik
Die distrik, wat in 1950 geproklameer is, is 5 800 km2 groot. Die belangrikste gewasse is mielies, grondbone, sorghum en koring. Die koring word onder besproeiing uit die Rust de Winterdam verbou. Daar word ook met beeste, skape en varke geboer. Tin word by Rooiberg ontgin, sowat 55 km wes van Bela-Bela. Daar is ook 'n blokhuis wat tot 'n nasionale monument verklaar is.
Verkeerdevlei
Verkeerdevlei is 'n klein dorpie in die Vrystaat, Suid-Afrika. Die dorp is vernoem na 'n stroom wat in die teenoorgestelde rigting van die ander strome in die area vloei. Die nedersetting is ongeveer 8 km oos van die N1-nasionale pad op die R703-streeksroete. Die tolhek naby Verkeerdevlei op die N1-nasionale pad is na die dorpie genoem. Oos van Verkeerdevlei op die R703-pad is die dorpie Excelsior.
Carol Potter (aktrise)
Carol Potter (gebore 21 Mei 1948) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Tiger Heart (1996) en in die televisiereekse Beverly Hills, 90210 (1990) en Greek (2007).
2018 Azerbeidjanse Grand Prix
Die 2018 Formule Een Azerbeidjanse Grand Prix het vir die tweede jaar op 29 April 2018 op die Bakoe-straatrenbaan in Bakoe, die hoofstad van Azerbeidjan, plaasgevind. Dit was die vierde wedren van die kampioenskapseisoen gewees.
Wedren
Die wedren is gewen deur Lewis Hamilton, wat voordeel getrek het uit die feit dat sy spanmaat Valtteri Bottas drie rondtes voor die einde van die wedren 'n pap band opgedoen het en nie klaargemaak het nie. Voor hierdie finale fase was daar 'n lang veiligheidsfase, wat veroorsaak is deur die Red Bull-bestuurders Max Verstappen en Daniel Ricciardo wat met mekaar gebots het, sodat hulle albei moes onttrek. Tydens hierdie veiligheidsfase het die Haas-bestuurder Romain Grosjean teen die muur gebots, wat beteken het dat die veiligheidsmotor langer moes uitbly. Kimi Räikkönen was tweede, voor Sergio Pérez, wat sy eerste podium in twee jaar behaal het.
Sergio Pérez het voor die einde van die wedren Sebastian Vettel verbygesteek, wat vierde gevolg het. Carlos Sainz jr. was in die vyfde plek, voor Sauber-bestuurder Charles Leclerc, wat sesde met die eerste punte van sy Formule 1-loopbaan voltooi het. Fernando Alonso was sewende vir McLaren, terwyl Lance Stroll die eerste punte van die seisoen vir Williams met agtste plek gewen het. Die top 10 is afgesluit deur Stoffel Vandoorne en Toro Rosso-bestuurder Brendon Hartley, wat die eerste punt in sy Formule 1-loopbaan aangeteken het.
Keith Allen (akteur)
Keith Allen (gebore 2 September 1953) is 'n Britse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Shallow Grave (1994), The Others (2001), en 24 Hour Party People (2002).
Joe Dougherty
Joe Dougherty (4 November 1898 – 19 April 1978) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Star Is Born (1954), East of Eden (1955), en Around the World in 80 Days (1956).
Kerneels Breytenbach
Cornelis (Kerneels) Tobias Breytenbach (13 April 1952-) is 'n Afrikaanse skrywer. Benewens sy werk as joernalis en uitgewer publiseer hy onder meer verskeie kortverhale, 'n kortverhaalbundel en drie romans verskyn uit sy pen. Hy is ook verantwoordelik vir die verwerking van Deon Opperman se dramas Hartland, Kruispad en Donkerland in romans. Verder publiseer hy ook kookboeke, grapboeke en vertaal hy ook van die skrywer Rose Impey se werk. Vir sy kortverhaalbundel Morsdood van die honger ontvang hy die CNA-prys in 1992. Sy romans is Ester (2014), Piekniek by Hangklip (2011) en Glimlag (1993).
Lewe en werk
Cornelis Tobias Breytenbach is op 13 April 1952 as die oudste van twee kinders in Emmarentia, Johannesburg gebore. Hy het ’n jonger suster, Elsebe. Sy pa, Braam Breytenbach, was ’n inspekteur van onderwys en sy ma was Elsa Marie Schumann, dogter van die dramaturg P.W.S. Schumann.
Sy laerskoolopleiding kry hy by die Laerskool Generaal Alberts in Alberton en hy matrikuleer in 1969 aan die Hoërskool Alberton. Dan maak hy vlugtig ’n draai in die Geneeskundige Dienste op Voortrekkerhoogte vir sy militêre diensplig, maar word medies ongeskik verklaar omdat hy as kind tydens ’n sonsverduistering na die son gestaar en sy regteroog beskadig het. Hierna studeer hy argitektuur aan die Universiteit van Natal, maar skop hierdie studies op wanneer hy Fisika nie heeltemal kan baasraak nie. Ná ’n kort loopbaan as kassier by Volkskas studeer hy vanaf 1971 verder aan die Universiteit van Stellenbosch waar hy in 1976 sy studies voltooi deur ’n M.A.-graad in Afrikaans-Nederlands te behaal, met D.J. Opperman as leermeester vir sy skripsie oor Enumerasie in die Afrikaanse letterkunde.
Vanaf 1976 tot 1989 werk hy eers by Beeld in Johannesburg as joernalis en later as kunsredakteur van Die Burger in Kaapstad, waar hy naam maak as vlymskerp rolprentresensent, toneelkritikus en skrywer van kos- en popmusiekrubrieke. Van sy skrywes oor kos en musiek verskyn ook in Huisgenoot, De Kat en Insig. Dan aanvaar hy in 1989 ’n pos by die uitgewer Human & Rousseau en volg in 1994 vir Koos Human op as hoofbestuurder. Later word hy publikasiebestuurder van NB-Uitgewers.
Aan die einde van Maart 2009 tree hy af met die doel om hom meer ernstig aan sy eie kreatiewe skryfwerk te wy en vryskutwerk soos resensies en boekkeuring te doen. As uitgewer kry hy nie genoegsame tyd vir sy eie skryfwerk nie en hy beleef in 2002 ’n verdere terugslag wanneer sy rekenaar met ’n roman (Die troue) waarmee hy reeds ver gevorder het, gesteel word sonder dat hy ’n afskrif het.
Hy is in Junie 1977 getroud met die grafiese kunstenaar Carien Hoffman en hulle het twee kinders, Jana en Braam. Hulle bly eers in Kloofnekweg in Tamboerskloof in Kaapstad, maar verhuis na sy aftrede in 2009 na Bettysbaai.
Kortverhale
Die kortverhaalbundel Morsdood van die honger bevat satiriese verhale oor hedendaagse gebeurtenisse. Geen heilige koei word met rus gelaat nie en wittes, swartes, gays, feministe, kultuursnobs, godsdiensdwepers, in kort die hele Suid-Afrikaanse samelewing, kom onder skoot. Die trefkrag van die verhale lê veral in die vernuftige vermenging van die bekende met die onverwagte. So word daar byvoorbeeld ’n popmusiekgroep gestig met die naam 'Jan van Riebeeck en die 1820 Setlaars'. Dieselfde figure kom in verskillende tekste voor, soos die regisseuse van kleur Paris Smith, die wrede Chelodie Davel, die filmmaker-komponis Realdus Columbus (wat onder andere country-musiek omvorm tot kontreimusiek in sy langspeelplaat Oranje baie blanje), die geloofsgeneser Broeder Shawn en die naamlose Minister, waardeur die verhale sterk aan mekaar verbind word. Die CNA Debuut-prys word in 1993 aan Morsdood van die honger toegeken en hierdie bundel word genomineer vir die Rapportprys van 1992.
Sy kortverhaal Oorlog ter plaatse word opgeneem in die versamelbundel Boereoorlogstories en Die einde van die pad word opgeneem in Liefde loop ver, beide onder redaksie van Jeanette Ferreira. Die kortverhaal ’n Lied in die hart (wat in die versamelbundel Storiepalet verskyn), word vir studie op hoërskole in die Wes-Kaap voorgeskryf en sy bydraes verskyn ook in ander versamelbundels, soos Die Afrikaanse kortverhaalboek (die belangrikste versamelbundel van kortverhale in Afrikaans), Granaat, Borde borde boordevol, Soort soek soort, 27 April 1994: ’n Skrywersdagboek, 27 April een jaar later en Die Bike-boek.
Romans
Die roman Glimlag behandel die bedrywighede van ’n popmusikus en vryskut-joernalis Trens Phillips, wat die raaiselagtige dood van Helen Mills, die Sakevrou van die Jaar, ondersoek. In hierdie proses bekom hy inligting oor militêre en politieke gebeure waarop die boek satiriese kommentaar kan lewer. Terselfdertyd ontmoet hy die beeldskone Quarta Prins, sodat die boek in wese ’n kombinasie van speurverhaal en liefdesverhaal is. Die titel van die boek verwys na die veel besproke album van die musiekgroep die Beach Boys, Smile, wat nooit uitgereik is nie, en die name van die hoofstukke is almal ontleen aan titels van Beach Boys liedjies. Dwarsdeur die roman speel populêre musiek dan ook ’n groot rol om mense en situasies aan die hand van dikwels banale lirieke te tipeer. Die satiriese kommentaar deel onder andere ’n paar klappe uit aan die Afrikanerkultuur, Afrikaanse joernalistiek, popmusiek, Afrikaanse rolprente en die staatsdiens. Die styl van die boek is arrogant, met ietwat kru taalgebruik.
Na ’n lang stilswye verskyn die roman Piekniek by Hangklip in 2011, waar hy op die voorbeeld van die Engelse skrywer Henry Fielding as skrywer mildelik kommentaar lewer op sy karakters en die gebeure. Die hoofkarakter is Joshua Gumbo, ’n motorkaper wat in die loop van die roman 34 mense doodskiet. Hy verloor sy mojo wanneer hy vir Sonja Griessel soen, sy is die dogter van twee van sy slagoffers, en hy agtervolg haar dan van Overstrand af tot by Pringlebaai. Die genre van die roman is moeilik om te bepaal, maar dit is op postmoderne wyse ’n parodie en satire op ’n groot aantal onderwerpe, wat kommentaar lewer op diverse sake soos pretensieuse restaurante, vertroueswendelaars in die godsdiens, argitektuur, die Afrikaanse digkuns, en geweld in die samelewing. Dit is ’n speurverhaal sonder ’n speurder, met die skuldige wat reeds in die eerste hoofstuk aan die leser bekend gestel word. Die roman lewer ’n oordadige en balhorige aanslag op preutsheid en pretensie in die algemeen. Piekniek by Hangklip is in 2012 op die kortlys vir die toekenning van die M-Net-prys en die Universiteit van Johannesburg-prys.
Die roman Ester behandel as sentrale gegewe die historiese ontmoeting tussen dr. D.F. Malan en die Duitse spioen Thyra Denk in 1940 en die gevolge van hierdie ontmoeting. Na die oorlog poog die Smuts-regering om Malan weens hierdie ontmoeting vir hoogverraad aan te kla. Thyra Denk word van haar plaas buite Windhoek gehaal en per trein tot in Kaapstad vergesel om voor die Gekose Parlementêre Komitee te verskyn. Dit is Adjudant-offisier Dieter Bergman se taak om haar te vergesel en te verseker dat sy na die treinrit van drie dae veilig daar aankom – en natuurlik moet daar verseker word dat die spioen se getuienis nie vir Malan sal skaad nie. Die roman munt uit in sy herskepping van die werklikheid rondom ’n rit per stoomtrein in die veertigerjare, met sy gepaardgaande vyfgang-maaltye en musikante wat vermaak verskaf. Die spanning word ook goed volgehou en word al hoe meer senutergend hoe nader hulle aan die eindbestemming aankom. Die Ester van die titel se identiteit en rol word eers laat verklap. Ester is in 2015 op die kortlys vir die toekenning van die Universiteit van Johannesburg-prys, die W.A. Hofmeyr-prys, die ATKV-Prosaprys en die KykNet-Rapportprys vir fiksie. Dit word in hierdie jaar bekroon met die KykNet-Rapportprys in die rolprentafdeling.
Verwerkte romans
Donkerland is ’n epiese verhaal oor sewe geslagte van ’n Afrikanergesin (die De Witts) van ’n plaas in Noord-Natal wat die periode van 1838 tot 1996 dek. In tien gedeeltes word op kernmomente uit die geskiedenis gefokus, soos die Groot Trek, die vryheidsoorloë, die 1948-verkiesing, die onluste van 1976, die grensoorlog en die oorgang na die ANC-bewind. Teen hierdie agtergrond word die familie De Witt se persoonlike geskiedenis ook uitgebeeld, van die tyd dat die stamvader sy plaas met die inplant van stokke in alle windrigtings afmeet, tot sy verre afstammeling na die koms van demokrasie die eiendomsreg op die plaas moet afteken aan die nasate van die oorspronklike bewoners van meer as 150 jaar vroeër. Die psige van die Afrikaner en sy geskiedenis en toekoms vorm die kern van hierdie roman, waarin die Afrikaner stry om ’n holte vir sy voet te vind, kortstondig in totale beheer van sake is (met die magsvergrype en onmenslikheid wat daaraan gekoppel is) en dan mag verloor met die vooruitsig om eindelik totaal te verdwyn en slegs ’n bietjie geskiedenis na te laat. Opvallend is dat elke geslag se eiesoortige stryd vasgevang word, wisselend van die militêre stryd teen Brit en swart, die politieke stryd ook teen Brit en swart en die ekonomiese stryd van verstedeliking en industrialisering. Waar die patriargale hiërargie, verknogtheid aan grond en natuurlike konserwatisme van die Afrikaner deurentyd in die De Witt-familie uitgebeeld word, sorg Opperman vir genoeg nuanses en uitbeelding van Afrikaners met ’n ruimer visie om ’n gebalanseerde beeld te skep. Donkerland die roman is in 2014 op die kortlys vir die toekenning van die W.A. Hofmeyr-prys en dieselfde jaar word Deon Opperman genomineer vir ’n Woordtrofee vir hierdie werk.
Kruispad fokus op ’n Afrikaner-familie se geskiedenis oor drie geslagte, wat die tydperk 1994 tot 2006 dek. Soois van Rooyen is die paterfamilias wat saam met sy vrou, Mart, op ’n plaas buite Pretoria woon. Hulle het twee dogters, Sophia en Mariana. Sophia is getroud met die suksesvolle sakeman Frik van den Berg en hulle lewe ’n weelderige lewe in Johannesburg. Mariana is getroud met die staatsamptenaar Andries Landman en hulle sukkel om kop bo water te hou in ’n huis in Pretoria aan die verkeerde kant van die spoorlyn. Die verhaal begin in 1994 wanneer Soois se kleinseuns, F.G. van den Berg en Henk Landman in matriek is. In die groot omwenteling wat die demokrasie meebring, moet elkeen van die karakters belangrike besluite neem vir hulle toekoms en die verlies aan politieke mag en die verandering in maatskaplike en sosiale toestande verwerk, asook bepaal wat hulle plek in die nuwe samelewing is.
Hartland behandel ’n wye verskeidenheid karakters en storielyne. Jan Cilliers is ’n sakemagnaat wie se sakeryk op die punt staan om internasionaal uit te brei. Hy sterf egter onverwags en laat ’n magsvakuum agter wat die familie in twee skeur. Sy jong broer Adriaan en sy vrou Antoinette smee ’n komplot om die maatskappy oor te neem. Die moord op Antoinette se ouers bring die politieke bedeling onder die kollig. Adriaan en Antoinette se seun, Vlooi, is verbitterd oor die impak wat die nuwe bedeling op hom en sy tydgenote het en hy sweer wraak teen die swart bevolking vir die onreg wat sy grootouers en sy geslag aangedoen is. Hy raak betrokke by die verregse Wit Brigade. Die bose kringloop van haat en agterdog betrek opeenvolgende geslagte en is ’n belangrike tema. ’n Ander storielyn is die godsdiens, waar die oudsoldaat Hannes rekenskap eis van sy dominee oor die oorlogsmisdade wat deur jong Afrikanerseuns in die naam van die Here gepleeg is. Die boek roer eietydse temas aan, wat nietemin universeel is in sy impak.
Ander skryfwerk
Kerneels skryf ook die ongepubliseerde eenbedryf ''Mnr. X hou braaivleis, gebaseer op ’n kortverhaal in Morsdood van die honger''.
As vertaler is hy verantwoordelik vir die oorsetting van Rose Impey se kinderverhale Gril jouself simpel, Die groen enkelgryper, Lappe-Lena en Ou Platkop in Afrikaans.
Die kookboek Die lekkerste lekker is ’n viering van die kulinêre kuns met resepte, artikels, foto’s en stories, waarin veral ou resepte van tradisionele geregte opgeneem word. Hy volg dit op met 7de Laan Kook, waarin hierdie gewilde sepie se karakters hulle gunsteling resepte verskaf en Kerneels die pittige beskrywings van die karakters, hulle “geskiedenis” en die resepte doen.
In 2001 is hy die samesteller van Die skoon grapboek en in 2009 volg die grapboek Die ding tussen man en vrou, wat hy self “bronstig” noem sonder dat dit smerig is.
Werke
Sy werke sluit in:
Oostenrykse Grand Prix
Die Oostenrykse Grand Prix (Duits: Großer Preis von Österreich) is 'n FIA-goedgekeurde Formule Een motorwedren wat in Oostenryk plaasvind. Die Grand Prix is in 1964 en 1970–1987 by die Österreichring, 1997–2003 by die A1 Ring en weer sedert 2014 by die Red Bull Ring gehou.
Elsassiese Duits
Elsassiese Duits (Elsassiese Duits: Elsässisch, Elsässerditsch) is 'n Nederalemannies-Duitse dialek wat in die Noordoos-Franse gewes Elsas gepraat word. Sprekers van Elsassiese Duits verwys na hulle taal as Elsässerditsch of Elsässisch. Daar is geen standaardvorm van die Elsassiese dialek nie, en gewoonlik verskil die Elsassiese Duits van dorp tot dorp. Frans en Duits dien as kultuur- en skryftale, en die Duitse dialekte word nou toenemend deur Frans verdring.
Die oorgrote meerderheid van die dialekte in Elsas maak deel uit van die Opperrynse-Alemanniese dialekgroep, en net die randgebied van Sundgau in die suide behoort tot die Suid-Alemanniese taalgebied. Die uiterste noorde van Elsas maak deel uit van die Paltiese taalgebied.
Die woordeskat van die Elsassiese dialekte word in 'n woordeboek van die Elsassiese Duits beskryf. Die Amerikaanse vervaardiger van sagteware Microsoft het aangekondig dat hy in 2007 'n Elsassiese weergawe van die Microsoft Office 2007-pakket sal aanbied.
Geskiedenis
Elsassiese Duits is sedert die verowering van die Elsas deur Alemanniese en Frankiese stamme in die vroeë middeleeue die omgangstaal van die oorgrote meerderheid van die plaaslike bevolking. Net soos in die geval van ander Duite dialekte is daar 'n groot aantal streekvariante van Elsassiese Duits, sodat die noordelike dialek van die omgewing van Straatsburg duidelik van dié suidelike dialek van Mulhouse (Duits: Mühlhausen) verskil. Elsas speel in kulturele en taalkundige opsig 'n baie belangrike rol in die Duitse geskiedenis. Die oudste gedig van die Duitse taal, die Evangelieboek (Duits: Evangelienbuch), is in die jaar 868 deur Otfrid van Weißenburg (omtrent 800-870) geskryf. Gottfried van Straatsburg staan as die skrywer van Tristan und Isolde (13de eeu) bekend. Ander bekende Elsassiese digters sluit Reinmar von Hagenau, Sebastian Brant en die satirikus Johann Fischart (1547–1590) in.
Toe Latyn deur die inheemse tale vervang is, was die stede van Elsas onder die eerstes wat Duits tot hulle amptelike taal verklaar het, en tydens die Reformasie was Straatsburg die eerste stad, wat die Duitse Mis ingevoer het. Hier het in 1466 ook die eerste Duitse Bybel verskyn – 68 jaar voordat Maarten Luther sy Duitse vertaling gepubliseer het.
Ná die verowering van Elsas deur Franse troepe in 1639 bly Elsassiese Duits tot by die Franse Rewolusie die omgangstaal van die Elsassers. Tog begin die na-rewolusionêre Franse staat Frans as 'n eenheidstaal vir Frankryk propageer, en die Duitse dialekte word veral in die groot stede en dorpe soos Straatsburg geleidelik deur Frans verdring.
Net op die platteland bly die Franse invloed beperk tot die inburgering van 'n aantal leenwoorde, wat egter by die Alemanniese uitspraak en grammatika aangepas is.
Met die inlywing van Elsas en Lotaringe by die Duitse Ryk in 1871 word Duits weer as amptelike taal ingevoer. Die taalwet van Maart 1872 bevestig die status van Duits as ampstaal, tog word alle amptelike kennisgewings in die oorwegend Franstalige gebiede ook in Frans vertaal. 'n Ander taalwet uit die jaar 1873 maak voorsierning vir die gebruik van Frans as ampstaal van die plaaslike administrasies in distrikte, waar Frans die hoofsaaklike huistaal is.
Duits word volgens die wet oor die onderwysstelsel van 1873 die uitsluitlike onderwystaal in oorwegend Duitstalige gebiede, terwyl die onderwys in die Franstalige streke net in Frans voorsien is.
Toe Elsas in 1918 weer by Frankryk ingelyf word, is die liberale taalwette ten gunste van eentaligheid herroep. Frans word die uitsluitlike taal in die onderwys en die administrasie van Elsas, en die gebruik van Elsassiese of Hoogduits is 'n tyd lank selfs verbode.
Elsassiese Duits vandag
Volgens 'n studie, wat op 21 September 2001 in die koerant Dernières Nouvelles d'Alsace gepubliseer is, beskou 61 persent van die inwoners van Elsas hulleself as Elsassiese Duitssprekendes. Daarenteen gebruik net 'n kwart van die jongmense in Elsas nog af en toe die Alemanniese streektaal, en slegs vyf persent van skoolbeginners het 'n kennis van die Elsassiese dialek.
Straatborde in Elsas is dikwels tweetalig in Frans en Elsassiese Duits; soms word ook die ou Duitse straatname naas die nuwe Franse gebruik. Daar is nou ook dikwels plekname in Elsassiese Duits naas die amptelike Franse name, soos in die geval van Steinbourg ("Steiweri" in Elsassiese Duits).
Aangesien tweetaligheid deur die administrasie van Elsas as ekonomiese bate beskou word, wek tweetalige onderwys nou steeds meer belangstelling.
Die bekendste skrywers, wat hul werke in Frans, Hoogduits en Elsassiese Duits publiseer, is René Schickele, Jean Egen, Auguste Wackenheim en André Weckmann. Die laasgenoemde beskryf in sy gedigte die tragedie van die Elsassiese dialek en identiteit.
Enkele woorde in Elsassiese Duits
<div class="noprint" style="clear: right; border: solid #aaa 1px; margin: 0 0 1em 1em; font-size: 90%; background: #f9f9f9; width: 250px; padding: 4px; text-align: left; float: right;"> Artikels in Elsassiese Duits in die Alemanniese Duits Wikipedia
Chalinula nigra
Chalinula nigra is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chalinula en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1985 deur Boury-Esnault & Lopes.
Chalinula parasimulans
Chalinula parasimulans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Jan Bruijns
Jan Bruijns (ook bekend as Jan Bruyns en Jan Bruijn) is 'n Suid-Afrikaanse akteur. Hy is bekend vir sy baritonstem en kragtige spel in die 1950’s op die verhoog in ondermeer W.A. de Klerk se Die jaar van die vuuros (onder regie van Hermien Dommisse) en Jean Racine se Andromache (onder regie van Aletta Gericke). Hy was in meer as 30 Afrikaanse rolprente te sien, waaronder Doodkry is min (1961) en Die rebel (1976). Hy het ook vir die radio gespeel.
Verhoogwerk
Bruijns sluit by die Kaapstadse Afrikaanse Toneelvereniging (K.A.T.) aan waar hy in September 1944 die eenbedryf Plaas Toe deur Andries de Klerk opvoer. Sy eerste groot rol was in 1944 in Paastyd deur Strindberg. In dieselfde jaar speel hy Mat Burke in O’Neill se drama Anna Christie. Hy speel ook in 1945 vir K.A.T. in Liefdesvuur deur Herman Sudermann, toe in The Boy David deur sir James Barrie vir die Kaapstadse Reps (Repertory Theatre Society). In 1946 speel hy prof. Henk Johannsen in Die Dae van Jou Lewe deur W.A. de Klerk.
Nadat hy na Johannesburg trek, speel hy vir die Johannesburgse Afrikaanse Amateur Toneelspelers (JAATS) in Die Gebreekte Kruik. Sy eenbedryf, Die Simbool, is by die FATSA-fees van 1948 opgevoer, waarvan hy die regisseur was en ook 'n rol in gespeel het. Daarna speel hy in Die Barretts van Wimpolestraat vir JAATS, asook in Gif en Oujongnooiens as Mortimer Brewster. Die Volksteater nooi hom in hierdie rol vir hulle produksie van G en O. Andromache (Racine), onder regie van Aletta Gericke volg in 1949, en vroeg in 1950, Die Vader, deur Strindberg. Hy speel voorts Banquo in die NTO-produksie (Nasionale Toneelorganisasie) van Macbeth en die generaal in Die Jaar van die Vuuros (ook vir NTO).
Edward Tudor-Pole
Edward Tudor-Pole (gebore 6 Desember 1955) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Sid and Nancy (1986), Kull the Conqueror (1997), Les Misérables (1998), en Quills (2000).
Michelle Branch
Michelle Branch (gebore 2 Julie 1983) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Van Wilder (2002), The Hot Chick (2002), What a Girl Wants (2003), en Just Married (2003).
Lys van olieproduserende state
Hier is 'n lys van lande wat ru-olie uit olieboorgate ontgin. Sien ook: Lys van olievelde
Laura Kvist Poulsen
Laura Kvist Poulsen (gebore 26 September 1973) is 'n Deense aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Jensen & Jensen (2011) en in die televisiereekse Forbrydelsen (2007) en Krysters kartel (2009).
Atsuhiro Miura
Atsuhiro Miura (gebore 24 Julie 1974) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Crater 2-dwergsterrestelsel
Crater 2 is ’n dwergsterrestelsel wat in 2016 ontdek is en om die Melkweg wentel, sowat 380 000 ligjare van die Aarde af. Dit is in geïdentifiseer op die beelddata van die VST ATLAS-opname.
Die stelsel het ’n effektiewe radius van ~1,100 parsek, wat dit die vierde grootste satelliet van die Melkweg maak.
19 Desember
19 Desember is die 353ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (354ste in skrikkeljare). Daar volg nog 12 dae in die res van die jaar.
Jacob Anderson
Jacob Anderson (gebore 18 Junie 1990) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente 4.3.2.1. (2010) en Overlord (2018), en in die televisiereekse Game of Thrones (2011) en The Mimic (2013).
Calman Lion Cachet
duimnael|220px|regs|Kmdt. Calman Lion Cachet.
Kmdt. Calman Efraim Lion Cachet (Philipstown, Kaapkolonie, 24 Mei 1878 – plaas Ruiterskraal, distrik Steynsburg, Kaapkolonie, 13 Augustus 1901) was ’n belowende teologiese student van sy vader, prof. Jan Lion Cachet, aan die Teologiese Skool Burgersdorp ten tyde van sy dood in die ouderdom 23 jaar tydens die Tweede Vryheidsoorlog.
Herkoms
Prof. Cachet was drie keer getroud. Sy eerste huwelik was in 1868 op Burgersdorp met Zwaantje Postma (oorlede 1875), oudste dogter uit ds. Dirk Postma se derde huwelik, op 11 Februarie 1850 met Ida Sijpkens (†30 Maart 1857). Die twee kinders uit hierdie huwelik is jonk oorlede. In 1877 trou prof. Lion Cachet met Catharina Viljoen (oorlede 1885), dogter van sy kollega ds. P.J. Viljoen, emeritus-predikant van Colesberg. Twee seuns en 'n dogter is uit dié huwelik gebore, van wie Calman die oudste was. Die ander twee kinders was Petrus en Anna Mirjam (getroude van Van der Walt). In 1889 trou prof. Lion Cachet op Venterstad met Martha Sophia Viljoen (oorlede 1939), 'n niggie van sy tweede vrou en dogter van Francois Jacobus Viljoen. Uit dié huwelik is 'n seun, Francois Nicolaas, en 'n dogter gebore. Dié dogter, Rachel Aletta, is later getroud met prof. J.C. van Rooy van Potchefstroom.
Sterfte
duimnael|regs|300px|Die hernieude klipstapel op die plek waar kmdt. Lion Cachet op die plaas Ruiterskraal gesneuwel het.
duimnael|links|200px|Die grafsteen op Lion Cachet se graf op [[Steynsburg, waar hy ná die oorlog herbegrawe is.]]
Genl. P.H. Kritzinger, onder wie Calman Lion Cachet geveg het, is op 13 Augustus 1901 beslis verslaan op die plaas Ruiterskraal tussen Steynsburg en Venterstad. Die generaal het ternouernood ontsnap, maar Lion Cachet, bevelvoerder van Kritzinger se verkennerskorps, en nog ’n kommandant het gesneuwel. Kmdt. J.L.P. Erasmus, 'n Transvaalse prokureur, is gevange geneem en na Indië verban en kapt. D. Scheepers is ernstig gewond. 'n Groot getal burgers is gewond of gevange geneem.
Die voorval het plaasgevind toe Engelse vliegkolonnes besig was om Kritzinger met 'n groot dryfbeweging noordwaarts uit die Suurberge te verdryf. Nadat kol. E. Crabbe dae lank op Kritzinger se spoor was, het Kritzinger laer opgeslaan op Ruiterskraal. Die middag teen tweeuur het 'n vars vliegkolonne onder kol. G.F. Gorringe onverhoeds op Kritzinger se laer met grofgeskut toegeslaan. Ná 'n hewige geveg het die kommando op die vlug geslaan en is tot laataand agtervolg. Kritzinger, kmdt. Louis Wessels en 'n klompie burgers het in die donker ontsnap. Twee dae later het hulle die Oranjerivier oorgesteek nadat hulle 48 uur in die saal was.
Toe kmdt. Erasmus in 1903 uit ballingskap terugkeer, het hy 'n brief aan prof. Lion Cachet geskryf om hom te vertel hoe sy seun gesterf het. Die brief met 'n skets van die slagveld het in besit gekom van Miriam Coetzee van Potchefstroom, prof. Lion Cachet se laaste oorlewende kleindogter. Daarin skryf Erasmus dat hy Calman “die dag tydens die geveg in diepe bepeinsing sien sit het, iets wat by hom geheel ongewoon was in sulke omstandighede”. Twintig minute later het hulle oor 'n leegte gevlug terwyl die vyand nog buite sig agter 'n rantjie in 'n geveg met hul agterhoede betrokke was. Hy en 'n paar burgers het 'n doringdraadheining genader toe Calman links in sy saal omdraai om agtertoe te kyk. 'n Koeël het hom bokant die linkeroog getref terwyl hulle nie eens naby die geveg was nie. Hy het uit sy saal geval, sowat 10 tree van Erasmus af. Erasmus het na Calman gery en sy kop opgetel. Dit het gelyk asof hy dood was. Dit was 'n “flou koeël” wat hom getref het en moes van 'n groot afstand geskiet gewees het, want dit het net die skedel binnegedring. Omdat die Engelse op hulle was, kon Erasmus net Calman se saal oor hom gooi en sy beursie, sakboekie en rewolwer neem voor hulle verder gevlug het. 'n Halfuur later is Erasmus gevange geneem toe die Engelse hulle omring het. Hulle is langs dieselfde weg terug as wat hulle gevlug het en het stilgehou op die plek waar Calman geval het. Hy was nie dood nie, maar bewusteloos. Die Engelse aanvoerder, sers.maj. A. Young, het hom op versoek van Erasmus na 'n opstal gestuur om verpleeg te word terwyl 'n paar burgers stapels klippe gepak het op die plek waar hy gelê het. In die brief het Erasmus onder meer geskryf: "Omtrent zijne populariteit wensch ik slechts dit te zeggen dat hy algemeen deur ons bemind werd. Ter eere van hem moet gezegd worden dat hij een buitengewoon dapper en verstandige krijgsman was.”
Maria Strydom het Calman in die plaashuis op Ruiterskraal verpleeg is. Hy is kort daarna oorlede en op Ruiterskraal begrawe. Ná die oorlog is sy stoflike oorskot op Steynsburg herbegrawe.
Die uitwissing van Kritzinger se kommando op Ruiterskraal het 'n einde gebring aan sy aandeel aan die oorlog in die Kolonie. Ná 'n mislukte poging om die Kolonie weer in September 1901 saam met genl. J.C. Smuts binne te val, het Kritzinger die Kolonie weer in Desember binnegeval, maar hy is naby Hanoverweg ernstig gewond en gevange geneem toe hy 'n blokhuislinie probeer oorsteek het.
Ná die Driejarige Oorlog
duimnael|200px|regs|Die Studentemonument (Gloria Victis) is op Potchefstroom opgerig ter nagedagtenis aan die studente en oudstudente van die Teologiese Skool, toe nog op Burgersdorp, wat in die [[Tweede Vryheidsoorlog gesneuwel het. Hulle was Karel David Coetsee, Calman Efraim Lion Cachet, Jacob Philippus Maré, Johannes Abraham Venter en Jan Christoffel Kruger, almal met die rang kommandant.]]
Erasmus het ná die oorlog sers.maj. Young versoek om kmdt. Lion Cachet se persoonlike besittings en rewolwer aan die familie as aandenking terug te besorg. Tydens die Simboliese Ossewatrek van 1938 is die stapel klippe wat die burgers gepak het, hernu. Op 15 Augustus 1967 is 'n gedenkteken van klip en 'n gedenkplaat op dieselfde plek opgerig. Die monument is onthul deur Lettie van Rooy, die enigste oorlewende suster van kmdt. Lion Cachet. Sy was die eggenote van prof. Joon van Rooy, in lewe rektor en kanselier van die Potchefstroomse Universiteit.
Nadat die Teologiese Skool begin 1905 na Potchefstroom verskuif het, is die Studentemonument daar opgerig ter nagedagtenis aan die studente en oudstudente van die Teologiese Skool wat in die oorlog gesneuwel het. Buiten Lion Cachet was dit Karel David Coetsee, Jacob Philippus Maré (sy halfsuster was Sarie Maré oor wie die liedjie Sarie Marais handel), Johannes Abraham Venter en Jan Christoffel Kruger, ook almal met die rang kommandant. By die onthulling daarvan het prof. Ferdinand Postma gesê dit sal 'n talisman wees wat vloek of seën sal uitspreek as die volk dié gestorwenes ooit vergeet.
Holocentridae
Die Soldaatvisse (Holocentridae) is 'n vis-familie van die orde Beryciformes. Die familie het twee subfamilies Myripristinae met vyf genera en Holocentrinae met drie genera. Daar is altesaam sewentig spesies in die familie waarvan agt en twintig aan die Suid-Afrikaanse kus voorkom.
Kenmerke
Die familie se lyf is lank en redelik plat en die oë groot. Die dorsale vin is verdeel in twee en die stertvin is gevurk. Die familie word 7 – 45 cm groot. Hulle vreet bodem skaaldiere, vis en soöplankton. Die familie kan oorleef in akwariums.