cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zoroastrisme
Een God – Ahura Mazda
Zoroastrisme is 'n monoteïstiese godsdiens wat die bestaan van net een, ewige, alwetende, regverdige en goeie Skeppergod wat alles wat bestaan deur Sy "Heilige Woord" (Manthran) geskape het, voorstaan. Hierdie God, wat van alle ewigheid af leef en self nie geskape is nie, se naam is Ahura Mazda en Hy alleen is waardig om deur mense aanbid te word. Ahura Mazda het ses hemelse wesens of engele geskape wat die Amesha Spentas ("liefdadige onsterflikes") genoem word. Die Amesha Spentas vorm saam met God se Heilige Gees (Spenta Ohrmazd of Spenta Mainyu) die "goddelike sewetal", wat die mens lei in goedheid, goeie denke, waarheid, krag, toewyding, volmaaktheid en onsterflikheid.
Skepping en verderf
Die Zoroastriste glo dat Ahura Mazda van alle ewigheid gewikkel is in 'n soort "kosmiese stryd" met sy diaboliese teenstander, Angru Mainyu (ook Ahriman genoem). Angru Mainyu (Satan) is nie 'n geskape wese nie, maar is nogtans swakker as en nie gelyk aan Ahura Mazda nie. Ahura Mazda het die ganse heelal gemaak, wat bestaan uit "sewe skeppinge", naamlik die hemelruim, water, grond, plante, beeste, mens en vuur. Dit was onder meer sy doel om deur hierdie skepping vir Angru Mainyu finaal te verslaan.
Kort nadat die skeppingswerk voltooi is, het Angru Mainyu dit begin aanval. Só het hy onder meer die eerste mens en eerste bul doodgemaak, die eerste plant laat verdor, die hemel laat skeur, woestyne laat ontstaan, varswater sout laat word en die sewende skepping – vuur – bederf deur dit te laat rook. Hy was ook daarvoor verantwoordelik dat chaos, valsheid, boosheid, hartseer, wreedheid, geweld, siektes, lyding en die dood die skepping verder bederf het.
Die mens se rol
Die mens word beskou as die hoogtepunt van die skepping en vervul ook 'n baie belangrike rol in die stryd tussen goed en kwaad en die uiteindelike vernietiging van Angru Mainyu en sy bose werke. Om hierdie rede word daar in die Zoroastrisme baie klem gelê op die feit dat die mens 'n vrye wil het en self moet besluit of hy die goeie of slegte wil navolg, en dat elkeen verantwoordelik is vir die gevolge van sy of haar besluit.
Dit is Ahura Mazda se wil (soos oorgedra deur sy profeet, Zoroaster) dat mense die "Drievoudige Pad" moet kies wat bestaan uit goeie gedagtes, goeie woorde en goeie dade. Hierdie pad van geregtigheid, ook bekend as die Asha, sal vir die individu wat dit volg, lei tot ware en ewige geluk (ushta) en uiteindelik ook die totale uitwissing of vernietiging van Angru Mainyu en alles wat boos is, verseker.
Es ist das Heil uns kommen her, BWV 9
Es ist das Heil uns kommen her, BWV 9, is 'n kantate deur Johann Sebastian Bach.
Zoroastrisme
Vuur – simbool of "Seun van Ahura Mazda"
In Zoroaster se visioen, waartydens hy die openbaring van Ahura Mazda ontvang het, het hy die rooklose "geestelike vuur" (Adar Burzin Meher) ontvang wat hom as spesiale profeet onderskei het. Vuur, die "sewende skepping", vervul deurgaans 'n baie belangrike rol in die Zoroastrisme en word beskou as die fisieke verteenwoordiging van Asha (pad van geregtigheid, asook die "goddelike energie" van Ahura Mazda).
Die meeste Zoroastriste glo dat vuur 'n simbool is van Asha, en daarom word alle rituele en gebede voor 'n vuur of lig uitgevoer. Hierdie gebruik het daartoe gelei dat Zoroastriese plekke van aanbidding "vuurtempels" genoem word, omdat daar altyd 'n prominente houer of pot met 'n brandende vuur is waar rituele soos reiniging van die liggaam en sommige voedselsoorte onder leiding van 'n priester plaasvind.
Gebede en rituele kan egter ook voor die son, maan, 'n kers of – in die moderne era – selfs voor 'n elektriese lig uitgevoer word. Die sentrale rol wat vuur in die Zoroastrisme speel, het daartoe gelei dat mense soms na hulle as "vuuraanbidders" verwys en hulle selfs daaroor van towery beskuldig het. Net 'n klein minderheid Zoroastriste glo dat vuur Asha self is – die "godddelike kosmiese vuur" waardeur Ahura Mazda die heelal gemaak het en dit voortdurend van boosheid reinig en tot volmaaktheid vernuwe ('n proses wat Frashogad genoem word). Vuur word deur hierdie groep as 'n bewustelike, lewende, geestelike wese aanbid wat Ahura Mazda bystaan en word soms die "Seun" of opvolger van Ahura Mazda genoem.
Brug na die lewe hierna
Wanneer 'n Zoroastris tot sterwe kom, word sy lyk nie begrawe of verbrand nie, maar vernietig deur die metode van Dakhma-nashini. Die afgestorwene se siel moet dan Pol e Chinvat, die "Brug van skeiding", oorsteek om te bepaal of hy gestraf of beloon gaan word vir die lewe wat hy op aarde gelei het.
Indien die persoon 'n goeie lewe gelei het deur goeie gedagtes, woorde en dade, is die brug breed en loop hy daarmee tot in die hemel waar hy in ewige lig, vreugde en vrede sal voortleef. Indien hy egter 'n boosdoener was en sy slegte gedagtes, woorde en dade meer is as die goeies, word die brug so smal soos 'n dolk se lem en val die siel af tot in die hel, waar hy vir sy boosheid gestraf word. Volgens 'n ander – waarskynlik latere – weergawe, kry die afgestorwene se siel ná sy dood drie dae om sy lewe te oordink, waarna hy geoordeel word en daar besluit word of hy na die hemel of hel geneem moet word.
'n Verlosser en finale oorwinning
Volgens die Zoroastrisme gaan 'n sondaar se siel nie vir ewig in die hel bly nie. Na belofte gaan Ahura Mazda 'n Verlosser (Saoshyant) stuur om Angru Mainyu en alle boosheid finaal die nekslag toe te dien en vir ewig te vernietig (sommige meen dat daar drie verlossers sal kom, waarvan die derde een die finale oorwinning sal behaal).
Die oorwinning sal kom ná 'n finale geestelike veldslag tussen die Verlosser en die magte van boosheid. Al die dooies sal dan opgewek word en die Verlosser sal saam met Ahura Mazda die finale oordeel vel. Die ganse skepping sal deur vuur gereinig word – goeie mense sal onaangeraak daardeur gaan, terwyl boosaards eers gestraf en daarna vergewe sal word. Die skepping sal weer volmaak wees soos aan die begin – vry van honger, dors, pyn, hartseer, siektes, armoede en dood.
Wat die belofte oor die verwagte Verlosser veral interessant maak, is dat hy uit die nageslag van Zoroaster moet kom en uit 'n maagd gebore moet word.
Die Avesta
Die heilige skrif of kanon van die Zoroastrisme word die Avesta (verkort van Avesta-E-Zend) genoem en bestaan uit verskillende boeke en geskrifte met onder meer poësie, gebede in verskillende tale, wette, voorskrifte vir rituele en mitologie. Die belangrikste deel van die Avesta is die oorspronklike boodskap wat Zoroaster tydens sy visioen van Ahura Mazda ontvang het. Hierdie boodskap is aangeteken in die vorm van vyf lofsange (Ahunavaiti, Ushatavaiti, Spentomad, Vohukhshathra en Vahishtoisti) wat die Gathas genoem word. Die Avesta is oorspronklik in Avesties geskryf. Latere skrifte is in Persies, Gujarati en Sanskrit geskryf.
Oorspronklike geskrifte vernietig
Die oudste bestaande manuskripte van die Zoroastrisme is relatief jonk en dateer uit die dertiende eeu n.C. Sommige Zoroastriste meen die rede hiervoor is dat die inhoud van die Avesta tradisioneel mondelings deur priesters van geslag tot geslag oorgedra is. Navorsing toon egter dat Zoroastrisme oorspronklik 'n groot hoeveelheid ou geskrifte gehad het wat oral in die destydse Persiese Ryk (hedendaagse Iran) in tempels en paleise se biblioteke gebêre is.
Vroeg in die jaar 334 v.C. het Alexander die Grote en sy leër van sowat 35 000 Masedoniese en Griekse soldate die magtige Persiese Ryk aangeval en teen 327 v.C. was die hele Persiese Ryk onder sy beheer. In die veroweringsproses is die meeste oorspronklike Zoroastriese geskrifte vernietig saam met die biblioteke waarin hulle was.
Enkele oorblywende manuskripte is deur priesters saamgevoeg, maar in die eerste helfte van die sewende eeu n.C. is die gebied deur Islamitiese Arabiere verower, wat – sover bekend – al die oorblywende Zoroastriese manuskripte stelselmatig opgespoor en verbrand het.
Priesters se rol
Om te verhinder dat die inhoud van Zoroaster se boodskap en ander inligting oor hul godsdiens heeltemal verlore gaan, het Zoroastriese priesters begin om dele daarvan te memoriseer en dit later aan hul opvolgers geleer. Só het die kern van die Zoroastrisme behoue gebly, hoewel belangrike inligting ongetwyfeld ook in die proses verlore gegaan het.
Geskiedenis en verspreiding
Daar bestaan verskillende menings oor presies wanneer en waar die profeet Zoroaster in 'n visioen opdrag van Ahura Mazda gekry het om Sy boodskap – dat daar net een ware God is en dat mense hom moet dien – uit te dra. In die algemeen word aanvaar dat dit min of meer tussen 1700 v.C. en 600 v.C. iewers in die moderne state van Kasakstan, Azerbeidjan of selfs Tadjikistan gebeur het. Zoroaster het glo rondom 1000 v.C. geleef.
Bloeitydperk van duisend jaar
Van Zoroaster se eerste bekeerlinge was die koningshuis van koning Vishtaspa van Baktrië, en deur hul invloed het die nuwe godsdiens vinnig versprei en gevestig geraak onder die verskillende Iranse groepe in die gebied. Hierdie groepe het mettertyd suidwaarts migreer na die gebied van die moderne staat Iran, waar die Zoroastrisme vir meer as duisend jaar die amptelike godsdiens van drie magtige opeenvolgende Persiese Ryke geword het (die Achaemenidiese Ryk – 550–330 v.C., Partiese Ryk – 247 v.C. – 224 n.C. en Sassanidiese Ryk – 224-651 n.C.).
Arabiere bring verdeling
Die bloeitydperk van die Zoroastrisme het teen ongeveer 650 n.C. skielik tot 'n einde gekom toe die eertydse Persië deur Arabiese Moslems verower is en hulle die mense gedwing het om hulle tot Islam te bekeer. Die vervolging van die Zoroastriste het mettertyd só toegeneem dat 'n groot groep later per boot uit Iran gevlug het en hulle in 936 n.C. in die gebied van Sanjan, aan die weskus van Indië, gaan vestig het.
Hierdie Zoroastriste het gou onder die plaaslike bevolking bekend gestaan as die Parsi's of Perse, 'n naam wat vandag nog dikwels gebruik word om na hulle te verwys. As groep het die Parsi's mettertyd 'n aansienlike bydrae tot hul nuwe tuisland gelewer en was onder meer verantwoordelik vir die stad Mumbai se eerste hospitaal, universiteit en munisipale korporasie. Een van die landmerke in Bombaai, die Taj-hotel, is ook deur hulle gebou.
Die Zoroastriste wat in Iran agtergebly het en hulle nie tot Islam wou bekeer nie, is in die dekades en eeue wat gevolg het soms wreed deur die Moslem-veroweraars vervolg. Ten spyte hiervan en die feit dat die Moslems byna alle Zoroastriese geskrifte vernietig het, het hul geloof behoue gebly en was Iran aan die begin van die 21ste eeu steeds die tuiste van die wêreld se tweede grootste groep Zoroastriste wat amptelik as godsdienstige minderheid erken word.
Zoroastrisme vandag
Na raming is daar vandag tussen 250 000 en 300 000 Zoroastriste oor die wêreld. Die grootste enkele groep — sowat 75 000 — woon in Indië, terwyl Zoroastrisme volgens die sensus van 2012 25 271 aanhangers in Iran het. Verder is daar redelike groot gemeenskappe in Noord-Amerika, en kleiner groepies in Europa en die ooskus van Afrika. Wêreldwyd is die aantal Zoroastriste stelselmatig besig om minder te word.
Daar is 'n baie klein Parsi-gemeenskap (sowat 200 lede) in Suid-Afrika, wat die nageslag is van Zoroastriste wat aan die einde van die negentiende eeu uit Indië na Suid-Afrika gekom het. Anders as baie ander immigrante uit Indië oor dieselfde tydperk, was hulle nie kontrak-arbeiders nie, maar het hulle op eie onkoste hierheen gekom. Sedertdien het verskeie van hulle prominente rolle in die gemeenskap vervul — onder meer as dokters, regsgeleerdes, eiendomsagente, handelaars, ouditeure en lektore aan universiteite. Van die bekende Parsi-families in Suid-Afrika is onder meer die Wadias, Macherjees, Rumstomjees, Dinshars, Randerias, Dorabjees en Dinjibhoys.
Zoroastriste volgens land
Hieronder volg 'n tabel van die aantal aanhangers van Zoroastrisme van verskeie lande.
Wes-Indië
Wes-Indië, dikwels ook die Wes-Indiese Eilande of Karibiese Eilande genoem, is 'n eilandboog tussen die Karibiese See en die Atlantiese Oseaan. In krieket word Wes-Indië deur die Wes-Indiese nasionale krieketspan verteenwoordig, een van die sterkste nasionale krieketspanne wêreldwyd, wat ook spelers van Guyana in Suid-Amerika insluit. Wes-Indië het vir elke krieketwêreldbekertoernooi gekwalifiseer en ook die eerste twee toernooie (in 1975 en 1979) gewen. Die Krieketwêreldbeker 2007 is vir die eerste keer in agt Wes-Indiese eilandstate aangebied en deur die verdedigende kampioen Australië gewen. Daarbenewens het Wes-Indië die T20I-wêreldbeker 2010 aangebied en dié toernooi in 2012 en 2016 gewen. Hulle sal saam met die Verenigde State die T20I-wêreldbeker 2024 aanbied.
Die Karibiese Eilande sluit al die eilande in wat in die Karibiese See, tussen Noord- en Suid-Amerika, lê. Kuba is die verste wes in die eilandgordel en Barbados die verste oos. Die grootste eilande, van wes na oos, is Kuba, Jamaika, Hispaniola (Haïti en die Dominikaanse Republiek) en Puerto Rico.
Die eilande vorm saam die Groot Antille. Die Bahamas vorm 'n noordelike uitloper van die eilandgordel, terwyl die Klein Antille ('n versamelnaam vir die Benedewindse en Bowindse eilande) 'n suidelike uitloper is.
Tussen Puerto Rico en die Klein Antille lê 'n groepie eilande, die Britse Maagde-eilande, terwyl Barbados, Trinidad en Tobago, die Venezuela-eilande, Aruba, Curaçao en Bonaire teen die kuslyn van Suid-Amerika geleë is. Sommige eilande, soos Jamaika, Trinidad en Tobago, Barbados, die Bahamas en Dominica ('n eiland van die Klein Antille), is onafhanklike lede van die Britse Gemenebes, Guadeloupe (Klein Antille) en Martinique (Klein Antille) is oorsese gebiede van Frankryk, terwyl Puerto Rico en enkele van die Amerikaanse Maagde-eilande onder die gesag van die Verenigde State staan.
Sommige van die Klein Antille-eilande is oorsese gebiede van Nederland. Die Karibiese Eilande lê in 'n tropiese klimaatstreek, tussen 12 en 26° NB, en die klimaat word deur die Karibiese Eilande Noordoos-passaat oorheers. Die Karibiese See is 'n warm see met twee belangrike strome, die Antillestroom in die noorde en die Karibiese stroom in die suide. Die Karibiese Eilande het 'n droë en 'n nat seisoen: die meeste reën val in die somer en die minste in die winter. Gedurende die lente en herfs is die klimaat onaangenaam omdat dit baie warm en die humiditeit hoog is.
Die oorspronklike bewoners van die Karibiese Eilande was Indiane, maar hulle getalle het sterk afgeneem sedert die kolonisasie van die eilande. Saam met die koloniste het slawe uit Wes-Afrika na die eilande gekom om op die plantasies te werk. Vandag is die Swart bevolking in die meerderheid. Voorts bestaan die bevolking uit immigrante uit die Midde-Ooste (meestal handelaars) en 'n klein groepie Jode wat van Portugal na die eilande geïmmigreer het.
Die Blankes vorm sosio-ekonomies steeds die bolaag van die bevolking, hoewel hulle verreweg in die minderheid is. Suikerriet is die eilande se belangrikste produk. Ander belangrike landbouprodukte is tabak (Kuba), koffie (Haïti en Dominikaanse Republiek), piesangs (Puerto Rico en Jamaika), sitrusvrugte (Trinidad en Tobago) en palmolie (Barbados). Die grootste deel van die eilande se opbrengs beland egter uiteindelik in die buiteland omdat die plantasies deur buitelandse ondernemings bedryf word.
Naam
[[Lêer:Indies.PNG|duimnael|400px|Die "Indies" van die wêreld:
]] Die benaming Wes-Indiese Eilande gaan terug op 'n historiese vergissing. Die vroeë ontdekkingsreisigers en veroweraars soos Christophorus Columbus was eintlik van voorneme om Indië, die Chinese Keiserryk (destyds ook Cathay genoem) of Japan (Cipangu) op die westelike seeroete te bereik en het nie verwag dat hulle 'n nuwe vasteland sou ontdek wat destyds in Europa nog onbekend was nie. Die eilandnaam Antille is dan ook van die Latynse ante ilium ("eilande net voor die kus") afgelei, dus die eilande voor die Sentraal-Amerikaanse kus.
Luisboom
Luisboom of groot bitterappel (Solanum mauritianum) is 'n klein indringerboom of struik wat 'n hoogte van tien meter kan bereik. Die plant is inheems in Argentinië, Brasilië en Uruguay in Suid-Amerika, maar het ook versprei na Nieu-Seeland en Suid-Afrika. Die plant is giftig en kan irritasie en naarheid meebring.
Identifikasie
Die luisboom kan tot 30 jaar lewe en word as 'n indringerplant in Suid-Afrika beskou.
Julianna Guill
Julianna Guill (gebore 7 Julie 1987) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Friday the 13th (2009), Crazy, Stupid, Love. (2011), en Captain America: Civil War (2016).
Engelse nasionale krieketspan
Die Engelse nasionale krieketspan (Engels: England cricket team) is die nasionale krieketspan wat Engeland en Wallis in toets- en kitskrieket verteenwoordig. Sedert 1 Januarie 1997 word dit beheer deur die Engelse en Walliese Krieketraad (ECB, van Engels: England and Wales Cricket Board) en is ’n volle lid van die Internasionale Krieketraad (IKR) met toets-, EDI- en T20I-status; voorheen (1903–1996) is dit deur die Marylebone-krieketklub (MCC, kort vir Marylebone Cricket Club) bestuur. Tot in die vroeë 1990’s het die span ook beide Ierland en Skotland in internasionale krieket verteenwoordig, maar albei lande word sedert hul wegbreek deur hul eie nasionale krieketspanne – Ierland en Skotland – verteenwoordig. Voorheen was die Engelse nasionale krieketspan as ’t ware ’n span wat die hele Verenigde Koninkryk en die Republiek Ierland verteenwoordig het.
Engeland en Australië was die eerste spanne om in ’n toets te speel, op 15–19 Maart 1877. Dié twee lande het saam met Suid-Afrika die Imperiale Krieketkonferensie (die voorganger van die Internasionale Krieketraad) op 15 Junie 1909 gestig. Engeland en Australië het ook op 5 Januarie 1971 die wêreld se eerste Internasionale eendagwedstryd (EDI) gespeel. Engeland het hul eerste internasionale Twintig20-wedstryd op 13 Junie 2005 teen Australië gespeel. Hulle het die IKR se T20I-wêreldbeker in 2010 en 2022 gewen en in 2016 as naaswenner geëindig. Hulle het ook twee keer as naaswenner van die IKR se Kampioenetrofee geëindig (in 2004 en 2013). Engeland het 173 T20Is gespeel, waarvan hulle 90 gewen het.
Engeland het 1 066 toetswedstryde gespeel, 391 gewen en 320 verloor (met 355 onbesliste toetswedstryde). In hul toetswedstryde teen Australië ding Engeland mee om die As, een van die vernaamste trofeë in internasionale sport, en hulle het die urn tot dusver 32 keer ingepalm. Engeland het 779 EDI-wedstryde gespeel, waarvan hulle 392 gewen het. Hulle het ook vier keer in die eindstryd van krieketwêreldbekertoernooie verskyn, waarvan hulle die 2019-eindstryd naelskraap teen Nieu-Seeland volgens aangetekende grenshoue tuis gewen het, nadat beide die wedstryd en die daaropvolgende Superboulbeurt in ’n gelykop geëindig het. Engeland het ná Australië in 2015 en Indië in 2011 die derde – agtereenvolgende – gasheer geword wat die krieketwêreldbekertoernooi tuis gewen het. Daarbenewens is dit ná sokker in 1966 en rugby in 2003 die derde wêreldbekertrofee in een van Engeland se gewildste sportsoorte wat die onderskeidelike nasionale span ingepalm het.
Engeland is tans (Augustus 2023) derde op die IKR-toetsranglys, vyfde op die eendagranglys en tweede op die Twintig20-wêreldranglys. 27 voormalige Engelse spelers is in die Internasionale Krieketraad se Heldesaal opgeneem.
Beheerliggaam
Die Engelse en Walliese Krieketraad (EKR; Engels: England and Wales Cricket Board, ECB) is die beheerliggaam van krieket in Engeland en Wallis en toesighouer van die Engelse nasionale krieketspanne. Die EKR bestaan sedert 1 Januarie 1997 en verteenwoordig Engeland en Wallis by die Internasionale Krieketraad (IKR). Hulle is ook verantwoordelik vir die bestuur en organisasie van toets-, EDI- en T20I-reekse teen ander spanne, en die reëling van internasionale wedstryde tuis. Daarbenewens is die ECB verantwoordelik vir inkomsteverkryging deur die verkoop van kaartjies, borgskappe en uitsaairegte, veral in verband met die Engelse span. Die ECB se inkomste in die kalenderjaar van 2006 het £77 miljoen beloop.
Voor 1997 was die Toets- en Countykrieketraad (Engels: Test and County Cricket Board, TCCB) die beheerliggaam van Engelse krieket, wat in 1968 dié tak by die MCC oorgeneem het. Die MCC het vanaf 1903 elke Engelse toer gereël. Afgesien van die toetswedstryde het die Engelse span amptelik tot en met die 1976-toer na Australië in die jaar 1976/77 onder die MCC gespeel, wat die tyd weerspieël toe die MCC verantwoordelik was vir die samestelling van die toerspan. Die laaste keer wat die Engelse toerspan die MCC se “spek-en-eierkleure” gedra het, was tydens die 1996/97-toer na Nieu-Seeland.
Kinders en jongmense word reeds op skool aan krieket bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting. Nes ander krieketlande beskik Engeland oor ’n o/19-nasionale span wat aan die o/19-krieketwêreldbeker deelneem. England Lions is die tweede nasionale span van Engeland en van hul wedstryde geniet eersterangse of A-lys-status.
Status in Wallis
Voorheen het die Engelse span die hele Verenigde Koninkryk in internasionale krieket verteenwoordig; sowel die Skotse asook die Walliese nasionale krieketspan het af en toe wedstryde gespeel en spelers van albei lande het by geleentheid vir die Engelse span uitgedraf. Skotland het in 1994 selfs ’n lid van die IKR geword, nadat hulle twee jaar vroeër hul verbintenis met die TCCB beëindig het.
Die feit dat die Engelse en Walliese Krieketraad net die Engelse naam gebruik terwyl hulle ook Walliese spelers inspan het reeds kritiek ontlok soos deur Simon en Geraint Jones. Aangesien Walliese spelers hul loopbane uitsluitlik met ’n Engelse span nastreef is daar reeds gepleit dat Wallis ’n onafhanklike lid van die IKR moet word of dat die EKR meer wedstryde vir ’n Walliese nasionale span moet reël. Beide Krieket Wallis en Glamorgan County Krieketklub ondersteun egter die EKR en Glamorgan verwys na die finansiële voordele van Wallis binne die Engelse infrastruktuur en Krieket Wallis beklemtoon dat hulle “daartoe verbind [is] om steeds ’n belangrike rol binne die ECB te speel”.
Die afwesigheid van ’n Walliese krieketspan het reeds tot verskeie debatte in die Walliese parlement, die Senedd Cymru, gelei. In 2013 het tydens ’n debat beide die Konserwatiewe Party en die Arbeidersparty hul ondersteuning vir die stigting van ’n onafhanklike Walliese nasionale krieketspan gelug.
Ric Marlow
Ric Marlow (21 Desember 1925 – 28 Februarie 2017) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Collector (1997) en The Dish (2000), en in die televisiereekse Magnum, P.I. (1980) en Roswell (1999).
Engelse nasionale krieketspan
Verkiesbaarheid van spelers
Die Engelse nasionale krieketspan verteenwoordig die lande Engeland en Wallis. Volgens die IKR se regulasies, mag spelers egter deur hul nasionaliteit, geboorteplek of blyplek vir ’n nasionale span kwalifiseer, vervolgens mag sommige spelers vir meer as een span verskyn (net soos in ander nasionale spanne ook). Volgens die EKR-regulasies moet ’n speler om vir Engeland te kan speel, ’n Britse burger wees en óf in Engeland óf in Wallis gebore wees, of minstens drie jaar in Engeland of Wallis woon. Dit het reeds daartoe gelei dat spelers wat vir ander nasionale spanne verskyn het, ook vir Engeland kon speel. Die kwalifiserende tydperk vir spelers wat buite Engeland en Wallis gebore is het in die verlede verander, maar dit is in November 2018 deur die ECB tot drie jaar in alle omstandighede verander en stem nou met die IKR se regulasies ooreen.
Spelerkeuring
Nes ander toetslande word die Engelse span vandag deur ’n keurkomitee saamgestel. Dit bestaan meestal uit ’n deur die ECB benoemde voorsittende, die hoofafrigter van die span en ’n verdere, deur die voorsittende benoemde persoon. Die keurders benoem elke jaar die spelers, wat ’n sentrale kontrak ontvang, óf vir alle spanne óf vir een krieketvorm. Die benoemde spelers ontvang hul salaris van die Engelse beheerliggaam, maar hulle mag, as hulle nie internasionale krieket speel nie, vir hul countyklub speel. Die keurders stel vir elke toer ’n span saam en die kaptein geniet die uiteindelike reg om te bepaal watter speler in watter wedstryd ingespan word.
Oorsprong
In Engeland word al sedert eeue heen sporte beoefen, waar deelnemers ’n bal met ’n stok slaan. Veral Tip-cat, waarby ’n speler ’n bal met ’n stok slaan en ander deelnemers die bal probeer vang, word as ’n voorloper van krieket beskou. Dit dateer uit die 17de eeu en was veral gedurende die 19de eeu in die Verenigde Koninkryk gewild.
Beginjare
Die eerste bekende verskyning van ’n span wat “Engeland” verteenwoordig het, was op 9 Julie 1739, toe ’n “All-Engeland”-span, wat uit elf here uit die hele Engeland teen die “onoorwinlike county” Kent gespeel het en met ’n telling van “baie min kerwe” verloor het. Sulke wedstryde is by verskeie geleenthede gedurende die volgende dekades herhaal, totdat in 1846 William Clarke die “All-Engeland Elf” saamgestel het. Dié span het later teen ’n onder andere deur John Wisden in 1852 saamgestelde “Verenigde All-Engeland Elf” van 1857 tot 1866 in jaarlikse wedstryde meegeding. Hierdie wedstryde was glo die belangrikste kompetisie in die Engelse seisoen, ook wat die vaardighede van die spelers betref.
Vroeë toere
Die eerste oorsese toer van die Engelse span was in September 1859 na Noord-Amerika en is deur William Pickering, ’n voormalige speler van die Universiteit van Cambridge wat homself in Kanada gevestig het, befonds. Dit het uit ses spelers elk van die “All-Elf” en die “Verenigde All-Engeland Elf” bestaan, die kaptein was George Parr.
Met die uitbreek van die Amerikaanse Burgeroorlog het die aandag elders getrek. Gedurende die winterseisoen 1861/62 het die Engelse span onder leiding van H. H. Stephenson vir die eerste keer Australië besoek; dié toer is as ’n kommersiële onderneming deur Messrs Spiers en Pond, restaurateurs van Melbourne, gereël. Die meeste wedstryde tydens toere voor 1877 is “teen kanse” gespeel, en die teenstander het meer as elf spelers op die veld gesit om die wedstryd meer gebalanseerd en winsgewend te maak. Wedstryde gedurende hierdie Australiese toer was hoofsaaklik teen kanse van minstens 18/11. Die toer was baie suksesvol en sodoende het Parr in 1863/64 ’n tweede toer gereël. Tydens hierdie toer het egter konflikte tussen amateurs, wat oor die algemeen uit ’n hoër klas van die samelewing afkomstig was, en professionele spelers na vore getree. Dit het daartoe gelei dat in die daaropvolgende jare net min gemengde spanne vir hierdie toere saamgestel is. Die konflik tussen amateurs en professionele spelers het in die daaropvolgende jare voortgeduur.
Eerste toetswedstryde
James Lillywhite het die daaropvolgende Engelse span, wat uitsluitlik uit professionele spelers bestaan en met die P&O-stoomskip Poonah op 21 September 1876 na Australië vertrek het, aangevoer. Hulle het teen ’n saamgestelde Australiese XI gespeel, en vir die eerste keer het albei spanne uit elf spelers bestaan. Die wedstryd, wat op 15 Maart 1877 op die Melbourne-krieketveld begin en tydens ’n toer wat deur James Lillywhite gereël is, plaasgevind het, het terugwerkende toetsstatus ontvang. Die saamgestelde Australiese XI het hierdie wedstryd met 45 lopies gewen. Die Australiër Charles Bannerman het met sy eersteklashonderdtal die eerste toetshonderdtal aangeteken en die grootste individuelle bydrae in ’n volledige toetsbeurt gelewer. Destyds is dié wedstryd as James Lillywhite se XI teen ’n Saamgestelde Victoria en Nieu-Suid-Wallis bemark. Die spanne het op Paasfees 1877 ’n terugwedstryd gespeel, en Lillywhite se span het hul nederlaag met ’n oorwinning van vier paaltjies op dieselfde stadion vergoed. Die eerste toets op Engelse bodem is in 1880 gespeel en deur die gasheer gewen; dit was die eerste keer wat Engeland ’n volledige verteenwoordigende span op die veld gestuur het, insluitende W.G. Grace.
In die volgende jare het verdere toere gevolg, waarvan veral die Australiese Engelandtoer van 1882 uitstaan. Australië het daarin geslaag om die gasheer Engeland in ’n taai wedstryd verrassend met sewe lopies te klop, waardeur Engeland sy eerste tuisreeks met 0–1 verloor en uit ’n koerantgrap die As-reeks ontstaan het. Die nederlaag was as ’t ware ’n skok vir die Engelse sportaanhangers. In reaksie daarop het The Sporting Times ’n ironiese “doodsberig” op Engelse krieket gedruk:
In die daaropvolgende winter het die Engelse kaptein Ivo Bligh die span na Australië aangevoer to recover those Ashes (“die as te herwin”). Engeland, met ’n gemengde span bestaande uit beide amateur- en professionele spelers, het die eerste As-reeks met 2–1 gewen. Vervolgens is Bligh ’n urn wat as bevat het persent gegee, die as was volgens verskillende oorlewerings dié van ’n dwarsbalk, ’n bal of van ’n vrou se sluier. Sedertdien word na die toetsreeks tussen albei lande wat omtrent twee keer in vier jaar gespeel word as die As verwys. Daarna is nog ’n vierde wedstryd gespeel wat Australië met vier paaltjies gewen het. Dié wedstryd is egter nie as ’n deel van die As-reeks beskou nie. Ná hul oorwinning in die eerste As-reeks 1882/83 in Australië het Engeland aan die begin van dié kompetisie oorheers en tot die einde van die 19de eeu die As-reeks tussen 1884 en 1898 tien keer gewen. In 1889 het Engeland ook sy eerste toets teen Suid-Afrika in Port Elizabeth gespeel, nadat Suid-Afrika vroeër dié jaar slegs die derde land geword het om toetsstatus te ontvang. Die Engelse span se suksesse het hul geloof in hul eie oorheersing en meerderwaardigheid bevestig.
Engeland het die As-reeks in 1890 met 2–0 gewen, nadat die derde toets van dié reeks die eerste geword het wat afgelas is. Engeland het die 1891/92-As-reeks met 1–2 verloor, hoewel hulle die urn die volgende jaar teruggewen het. Engeland het die 1894/95-reeks weer gewen, nadat hulle onder kaptein Andrew Stoddart dié reeks met 3–2 beklink het. In 1895/96 het Engeland in Suid-Afrika gespeel en al die toetse van dié reeks gewen. Vir tuiswedstryde is vanaf die As-reeks 1899 die nasionale span se keurbeleid verander. Vir die eerste keer het beide die MCC en die counties ’n selection committee (“keurkomitee”) saamgestel. Voorheen is die Engelse toetsspanne deur die gasheerklub saamgestel. Daarin was drie destyds aktiewe amateurspelers: Grace, Lord Hawke en Warwickshire se kaptein Herbert Bainbridge. As gevolg van die keurkomitee se saamstelling is tydens die spelerkeuring aan amateurspelers weer die voorkeur gegee. Aangesien die aktiewe amateurspelers tydens hul speel op hul kolfwerk gefokus het, het Engeland tydens die laaste wedstryd 576 lopies aangeteken, maar as gevolg van ontbrekende boulwerk was hulle twee keer nie in staat om Australië uit te boul nie. Engeland het die As-reeks 1899 met 0–1 verloor, en Grace het in die eerste wedstryd van dié reeks sy laaste toetsverskyning gemaak.
Begin van die 20ste eeu
Die begin van die nuwe eeu het gemengde resultate gesien. Onder andere het Engeland voor die begin van die Eerste Wêreldoorlog slegs vier van die agt As-reekse teen Australië gewen en in 1905/06 het hulle vir die eerste keer ’n toetsreeks in Suid-Afrika verloor.
Nadat Engeland die eerste As-Reeks 1901/02 in die nuwe eeu in Australië met 1–4 verloor het, het Australië ook in Engeland geseëvier. Laasgenoemde toer is veral deur ’n intensiewe krieket gekenmerk, nadat onder andere Gilbert Jessop binne 75 minuut ’n honderdtal aangeteken het. Terug in Australië is onder kaptein Pelham Warner tydens die As-reeks 1903/04 weer ’n reeksoorwinning aangeteken. R. E. Foster het tydens sy toetsverskyning ’n tweehonderdtal van 287 lopies aangeteken en Wilfred Rhodes het ’n nuwe rekord behaal, toe hy 15 paaltjies in een enkele wedstryd geneem het. In Suid-Afrika het Engeland in die 1905/06-seisoen met 1–4 verloor, maar hulle het tuis onder kaptein Foster in die 1907-seisoen met ’n 1–0-oorwinning wraak geneem. Die sukses het egter nie aangehou nie, aangesien hulle die As-reeks 1909 tuis verloor het, eweneens die reeks in Suid-Afrika in die 1909/10-seisoen. Tydens laasgenoemde het net die kolwer Jack Hobbs uitgeblink, nadat hy sy eerste van altesaam 15 toetshonderdtalle gedurende sy loopbaan aangeteken het. Tydens die 1911/12-toer in Australië het Engeland die eerste toets verloor, maar hulle was danksy Jack Hobbs en Sydney Barnes in staat om die toer om te draai en die oorblywende wedstryde te wen. Dit was ook die laaste As-reeks voor die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog.
Tydens die 1912-seisoen het die Engelse span aan ’n unieke eksperiment deelgeneem. ’n Driehoekige toernooi van nege wedstryde tussen Engeland, Suid-Afrika en Australië is van stapel gestuur. Engeland het die toernooi ná vier oorwinnings in ses wedstryde gewen, maar die reeks is deur ’n baie nat somer, verskille tussen die spelers, ’n verswakkte Australiese span, ineffektiewe Suid-Afrikaanse boulers en min belangstelling in die wedstryde sonder Engelse deelname gekenmerk, waarvolgens die toernooi as ’n mislukking beskou is. Die Daily Telegraph het die toernooi soos volg beskryf:
Die wedstryd tussen Australië en Suid-Afrika op Lord’s is deur die Britse monarg George V bygewoon, die eerste keer wat ’n heersende monarg toetskrieket bygewoon het. Engeland het nog een toer voor die uitbreek van die Groot Oorlog onderneem en in Suid-Afrika met 4–0 gewen. Dit is veral deur Barnes teweeggebring, wat 49 paaltjies tydens dié reeks geneem het.
Ná die oorlog het Engeland gesukkel en die eerste drie As-reekse swak verloor. Tydens die As-reeks 1920/21 is Engeland vir die eerste keer platgeloop, nadat hulle al hul (vyf) wedstryde verloor het. Ses Australiërs het honderdtalle aangeteken en Mailey het 36 Engelse kolwers uitgeboul. Maar soos tevore is vir die nederlae ander omstandighede aangevoer. Hulle het onder andere met die feit geredigeer, dat vir die toetsreekse in Australië as gevolg van die lang rystyd (van September tot April) nie die besmoontlike Engelse span verskyn het nie en ook die verlies aan baie jong spelers op die slagvelde van die Eerste Wêreldoorlog. As gevolg daarvan was hulle, net soos voor die oorlog en tot die begin van die 1920’s, daarvan oortuig, dat hulle die toonaangewende krieketland ter wêreld was. Eers ná nederlae aan die begin van die dekade is Engeland van sy diepgaande gevoel van meerderwaardigheid ontneem. Die volgende As-reekse het nie beter verloop nie; Engeland het die 1921-As-reeks met 0–3 en die 1924/25-As-reeks met 1–4 verloor. As gevolg van die voortdurende nederlae is die spankeur verander en die voorheen oorheersende amateurspelers is meer en meer deur professionele spelers vervang. Tydens die As-reeks 1926 is die urn deur ’n span wat deur professionele spelers soos die leidende kolwer Jack Hobbs oorheers is, terugverower. Hulle was selfs in staat om hierdie sukses in 1928/29 met 4–1 in Australië te verdedig.
Jerry Fujikawa
Jerry Fujikawa (18 Februarie 1912 – 30 April 1983) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Chinatown (1974) en in die televisiereekse The Wild Wild West (1965) en Kung Fu (1972).
Engelse nasionale krieketspan
Begin van die 20ste eeu
In dieselfde jaar het Wes-Indië die vierde span met toetsstatus geword en hul eerste toetsreeks in Engeland gespeel. Engeland het elkeen van die drie toetse met ’n beurt gewen. Tydens die 1929/30-seisoen het Engeland twee gelyktydige toere onderneem, en een span het na Nieu-Seeland (wat vroeër dié jaar toetsstatus verkry het) getoer, terwyl die ander na Wes-Indië vertrek het. Terwyl hulle in Nieu-Seeland geseëvier het, het hulle in die Karibiese gebied onbeslis gespeel, veral te wyte aan die reën wat tydens die vierde en laaste toets uitgesak het.
Lyfkrieket-reeks
Tydens die 1930-As-reeks het die jong Don Bradman die toer oorheers, 974 lopies tydens sy sewe toetsbeurte aangeteken: 254 op Lord’s, 334 op Headingley en 232 op The Oval. Australië het die reeks met 2–1 gewen en die As-urn herwin. As gevolg van Bradman se produktiewe lopie-aantekening het die Engelse kaptein Douglas Jardine die bestaande beenteorie in ’n vinnige beenteorie (deur die Australiërs “Lyfkrieket” genoem), omgeskep in ’n poging om Bradman se reeks stop te sit. Die vinnige beenteorie het direkte aflewerings op die kolwer se liggaam ingesluit, wat deur die Australiërs as onsportief beskou is. Die kolwer moes homself beskerm, en indien hy die bal met die kolf raak, het hy riskeer om deur een van die baie veldwerkers aan die beenkant uitgevang te word. Deur die gebruik van Jardine se vinnige beenteorie het Engeland die volgende As-reeks met 4–1 gewen, maar klagtes oor die lyfkriekettaktiek tydens dié toer het tot ontwrigtings deur die gehoor en diplomatieke dreigemente deur die Australiese Krieketraad gelei; laasgenoemde het die volgende telegram vir die MCC in Londen gestuur:
Later is Jardine van sy pos as kaptein verwyder en die reëls van krieket is later verander, waarvolgens in een beurt nie meer as een vinnige aflewering op die liggaam en net twee veldwerkers op die beenkant toegelaat word nie, waarvolgens die Lyfkrieket nie meer aangewend kan word nie.
Gedurende die 1930’s
Engeland se volgende toer na Indië tydens die 1933/34-seisoen was die eerste toets wat op die Indiese subkontinent aangebied is, nadat Indië in 1932 as sesde land toetsstatus ontvang het. Die Engelse draaibouler Stan Nichols en die kolwer Bryan Valentine het die Indiese span heeltemal oorheers.
Australië het die 1934-As-reeks met 2–1 gewen en hulle sou die urn sodoende vir die volgende 19 jaar tot ná die oorlog behou. As gevolg van die vorige omstrede Lyfkrieket-reeks is die reeks in Engeland met ’n groot aandag dopgehou.
Tydens die 1938/39-toer na Suid-Afrika is ’n ander eksperiment gedoen, nadat daarop besluit is om van die beslissende toets ’n tydlose een te maak wat tot ’n einde gespeel sal word. Engeland het die beslissende toets in Durban met ’n voorsprong van 1–0 betree. Alhoewel die beslissende toets “tydloos” sou wees, het die wedstryd ná tien dae se spel onbeslis geëindig, omdat Engeland die trein moes haal om die skip tuis toe te neem. ’n Rekord van 1 981 lopies is aangeteken, en die konsep van toetse sonder einde is laat vaar.
Engeland het die laaste toetsreeks voor die Tweede Wêreldoorlog in 1939 teen Wes-Indië met 1–0 tuis gewen, alhoewel ’n span vir ’n MCC-toer na Indië meer in hoop as in verwagting vir die aanstaande wedstryde saamgestel is.
Naoorlogse tydperk
Toetskrieket is ná die einde van die oorlog in 1946 hervat, maar Engeland het aanvanklik gesukkel. Ten spyte van oorwinnings oor Indië en Suid-Afrika (in laasgenoemde het Denis Compton 1 187 lopies aangeteken ), het Engeland, aangevoer deur Wally Hammond, in Australië eers met 0–3 verloor en toe, in 1948, teen die “Invincibles” onder hul kaptein Don Bradman met 0–4 verloor. Hutton is op ’n omstrede manier nie vir die derde toets benoem nie en tydens die vyfde toets op The Oval is Engeland vir net 52 lopies uitgeboul. Dié reeks was ook Bradman se laaste As-reeks. Aansluitend het Engeland sy 1947/48-toetsreeks in Wes-Indië met 0–2 verloor, en hulle het nie daarin geslaag om een van hul elf wedstryde te wen nie. Party van die Engelse sleutelspelers was weens beserings nie vir die Engelse toer beskikbaar nie en hulle moes met ’n swak span speel. In 1948/49 het Engeland, aangevoer deur hul kaptein George Mann, Suid-Afrika met 2–0 weg verslaan. Tydens die toetsreeks het Hutton en Cyril Washbrook ’n rekordvennootskap van 359 lopies aangeteken. Engeland het die dekade met ’n onbesliste toetsreeks teen Nieu-Seeland afgesluit, nadat alle vier toetswedstryde onbeslis geëindig het.
Eers gedurende die 1950’s het die Engelse lotgevalle verbeter. Hulle het tussen 1953 en 1956 drie As-reekse gewen, waarvan veral die 1954/55-As-reeks onder kaptein Peter May noemenswaardig is; veral te danke aan Frank Tyson wie se 6/85 in Sydney en 7/27 in Melbourne as die vinnigste boulwerk nog in Australië beskou word en die Australiërs amper alleenlik verslaan het. In 1954 het Engeland vir die eerste keer ’n toetsreeks teen Pakistan gespeel – wat twee jaar voorheen as sewende land toetsstatus ontvang het – maar dit het met 1–1 gelykop geëindig. Die 1956-As-reeks word onthou vir die boulwerk van Jim Laker, wat 46 paaltjies met ’n gemiddelde van 9.62 geneem het, insluitende ’n 19/90 op Old Trafford, ’n rekord wat tot vandag toe bestaan. Ná ’n gelykop in Suid-Afrika het Engeland beide Wes-Indië en Nieu-Seeland maklik geklop. Die Engelse span wat in 1958/59 na Australië getoer het is destyds as die beste nog beskou wat in ’n As-reeks te staan gekom het, maar hulle het dié reeks met 0–4 verloor nadat Richie Benaud se hernuwe Australiese span te sterk was, en Engeland gedurende die reeks met die kolfwerk gesukkel het. Op 24 Augustus 1959 het Engeland sy eerste 5–0-skoonskip-reeks teen Indië behaal. Nadat almal vir 194 lopies op The Oval uitgeboul is, het Indië die laaste toets met ’n beurt verloor. Engeland se kolwers Ken Barrington (357 lopies) en Colin Cowdrey (344 lopies) het albei ’n uitstekende reeks met die kolf gehad.
Veranderinge in internasionale krieket
Gedurende die 1960’s het die internasionale krieket meer gebalanseerd geword, nadat Wes-Indië homself as ’n krieketmag gevestig en Engeland begin domineer het. Ook Australië het in dié tydperk daarin geslaag om die As-urn suksesvol te verdedig. May het in 1961 as Engelse kaptein bedank nadat hulle die As-reeks daardie jaar teen Australië verloor het. Ted Dexter het as Engelse kaptein opgevolg, maar hulle het hul onverskillige resultate voortgesit. In 1961/62 het hulle Pakistan weg verslaan, maar in Indië verloor. Die volgende jaar het die 1962/63-As-reeks tussen Engeland en Australië met 1–1 onbeslis geëindig, waarvolgens die titelverdediger Australië die urn behou het. Engeland het die daaropvolgende toetsreeks in Nieu-Seeland met 3–0 gewen, maar hulle is in Wes-Indië verslaan en in die 1964-As-reeks tuis met 1–0 geklop, waarna Dexter as kaptein afgetree het. Tussen 1967 en 1971 het Engeland nuwe hoogtes bereik en tien toetsreekse (27 agtereenvolgende toetse) sonder nederlaag gespeel, waarvan hulle nege gewen en 18 (insluitende die afgelaste toets in Melbourne in 1970/71) onbeslis geëindig het. Hierdie prestasie het met die onbeslis teen Australië op Lord’s in die tweede toets van die As-reeks in 1968 begin en met die Indiese oorwinning in die derde toets op The Oval met vier paaltjies in 1971 geëindig. Hulle het 13 toetse met net een nederlaag onmiddellik vooraf gespeel, altesaam 40 opeenvolgende toetse met net een nederlaag, beginnende met hul oorwinning met ’n beurt op The Oval in 1966. In hierdie tydperk het Engeland Nieu-Seeland, Indië, Wes-Indië en Pakistan verslaan, en onder Ray Illingworth het hulle in 1970/71 die As-urn van Australië terugwen.
Die konflik rondom die as “bruin” geklassifiseerde krieketspeler Basil D'Oliveira, wie in 1960 na Engeland migreer en vanaf 1966 vir Engeland gespeel het, het vanaf 1968 in ’n konflik tussen Engeland en Suid-Afrika ontwikkel, nadat Suid-Afrikaanse krieketamptenare met ’n kansellasie van die Engelandtoer gedreig het, indien D'Oliveira in die span ingesluit sou word. Vervolgens is hy nie deur die MCC vir die toer gekeur nie, wat op sy beurt deur Anti-Apartheidsaktiviste vir die handhawing van verbindings met die Suid-Afrikaanse krieket gekritiseer is. In die pers is hewig oor hierdie gebeurtenisse gedebatteer en nadat Warwickshire se Tom Cartwright as gevolg van ’n besering nie vir die span benoem is, is D'Oliveira gekeur. Suid-Afrika se eerste minister, John Vorster, het duidelik gesê, dat ’n benoeming van D'Oliveiras onaanvaarbaar sou wees, en ondanks baie onderhandelinge is die toer afgelas; Suid-Afrika is vir 22 jaar uit toetskrieket geskors. Dit word as ’n draaipunt in die sportboikot van die Suid-Afrikaanse apartheid beskou. Pleks van die gekanselleerde toer is vyf, destyds as toetswedstryde geklassifiseerde, maar later deur die Internasionale Krieketraad afgegradeerde, wedstryde tussen Engeland en ’n wêreldseleksie aangebied om ’n Engelse somer sonder krieket te vermy.
Die opkoms van kleiner krieket-vorme
Die 1970’s kan vir die Engelse span in drie dele verdeel word. Vroeg in dié dekade het Illingworth se span die krieketwêreld oorheers, hulle het die As-reeks in 1970/71 weg gewen en in 1972 die urn tuis verdedig. Dieselfde span het Pakistan in 1971 tuis verslaan, maar hulle is aansluitend deur Indië geklop. Engeland is egter veral deur die reën ondersteun om die reeks teen Pakistan met 1–0 te beklink, maar dieselfde reën het Indië twee keer beskerm en ná ’n Engelse ineenstorting het hulle teen Indië met 0–1 verloor. Dit was egter een van (of self die) beste Engelse span nog.
Die middel-1970’s was veral onstuimig vir die Engelse span. Illingworth en verskeie ander spelers het geweier om in 1972/73 na Indië te toer en in die volgende seisoen is hulle deur ’n indrukwekkende Wes-Indiese span tuis met 2–0 verslaan, wat dié span se oorheersing vir die volgende twee dekades ingelui het. Mike Denness was die verrassende keuse maar hy het net 18 maande aangebly; sy resultate teen swakker teenstanders was goed, maar Engeland was erg blootgestel aan veroudering en het nie oor ’n vinnige boulwerk teen die 1974/75-Australiërs beskik nie, en sodoende die As-reeks met 1–4 verloor. Vanaf die middel-1970’s het naas toetskrieket veral EDI-krieket belangrik geword. Die eerste EDI is reeds tydens die As-reeks 1970/71 as gevolg van slegte weer pleks van die derde toets in Melbourne gespeel om die verhoog te vermaak. Die bywoning was hoër as verwag (met ’n gehoor van 46 006) en vervolgens het hierdie krieketvorm oor die jare heen langs toetskrieket in die tweede belangrike vorm van internasionale krieket ontwikkel. In 1975 is die eerste krieketwêreldbekertoernooi in Engeland aangebied, maar die gasheer is deur Australië in die halfeindstryd uitgeskakel.
Denness is in 1975 deur Tony Greig vervang. Terwyl hy daarin geslaag het om ’n platloop teen Australië te vermy, is sy span in die volgende jaar grootliks deur die jong en baie opkomende Wes-Indiese span verslaan. Greig het voor die toetsreeks in ’n onderhoud sy voorneme verduidelik hul teenstaanders to make them grovel (“laat hulle op die grond kruip”), wat met ’n rassistiese ondertoon geassosieer is. Greig se hoogtepunt was waarskynlik die 1976/77-oorwinning in Indië. Nadat Greig se belangrike rol by die wegbreekreeks Wêreldreekskrieket bekend geword het, is hy afgedank en deur Mike Brearley vervang.