cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stephanus Petrus le Roux
Politieke lewe
Hy het reeds as student in die politiek belang gestel en het ook dadelik kant gekies vir Genl. J.B.M. Hertzog in die politieke krisis in 1912. In 1922 is hy die aspirantkandidaat vir die Provinsiale Raad vir die kiesafdeling Oudtshoorn, maar staan terug vir mnr. J.E. Potgieter. In 1923 word hy met 'n groot meerderheid benoem as N.P. kandidaat vir die parlementêre tussenverkiesing te Oudtshoorn, weens die afsterwe van dr. Raubenheimer, en word met 'n oorweldigende meerderheid verkies. Dit was hierdie nederlaag, spoedig gevolg deur 'n ander by Wakkerstroom, wat die Suid-Afrikaanse Party-regering in 1924 genoop het om te bedank. By die algemene verkiesings in 1924 en 1929 word hy weer met groot meerderhede tot lid vir Oudtshoorn verkies. Hy verteenwoordig Oudtshoorn in die Unie-Volksraad onafgebroke vir 35 jaar. As parlementslid dien hy eers op die Gekose Komitee vir Spoorweë en toe in die Openbare Rekeningekomitee. Hy was ook lid gewees van die Gekose Komitee oor die Yster en Staal-wet asook die Landboukredietwet en daarna van die Naturellewette. Hy was verantwoordelik vir aanname deur die Parlement vir 'n voorstel om volstruisvere soortgelyk as tabak onder die verpligte bepalings van die Gewysigde Koöperasiewewet te bring. In die sitting van 1931 word 'n wetsontwerp ingedien vir 'n heffing op tabak ten einde uitvoer te subsidieer, wat egter misluk. In 1926 as afgevaardigde van die Unieparlement neem hy deel aan 'n uitgebreide reistog van die Ryksparlementêre Vereniging deur Australië.
Aandelebeurs
duimnael|250px|Die bekendste effektebeurs ter wêreld is die New Yorkse Aandelebeurs in Wall Street, New York. 'n Aandelebeurs of effektebeurs is 'n tegniese mark waar aandele of effekte verhandel word. Aandelemakelaars dryf op 'n aandelebeurs namens hulself en hul kliënte handel en is op die betrokke beurse geregistreer. Die grootste effektebeurse ter wêreld is die New Yorkse Aandelebeurs (Wall Street), die Tokyo-aandelebeurs, die Amerikaanse NASDAQ, die Europese Euronext en die Londense Aandelebeurs. Die Johannesburgse Aandelebeurs (JSE) is die grootste in Afrika.
Stephanus Petrus le Roux
Politieke lewe
Met die koalisie en die uiteindelike samesmelting tussen die Nasionale Party en die Suid-Afrikaanse Party, ondersteun hy dr. D.F. Malan en was een van die 19 "gesuiwerde" Nasionaliste in 1934. Soos die party groei, word hy die skaduminister van landbou en is hy uiteindelik die portefeulje toegeken ná die 1948-verkiesing. Hy behou hierdie portefeulje tot 1958, toe hy uittree weens gesondheidsredes.
Aandelebeurs
Terminologie
Aandelemakelaars het hulle eie terminologie wat gebruik word tydens verhandelings. Sommige van die terme het intussen só alledaags geword dat hulle in die spreektaal opgeneem is: "bulmark" verwys na 'n stygende mark met bygaande mark-optimisme, terwyl die teenoorgestelde 'n "beermark" is. Die belangrikste beurs is die aandelebeurs, waar die verhandeling van effekte of aandele plaasvind. Dié beurs is alleenlik vir lede toegank­ lik. Dit beteken egter nie dat die publiek nie ook beursaandele kan bekom nie. Enigeen bo 21 jaar kan deur 'n makelaar aandele koop. 'n Makelaar is 'n persoon wat op die beurs geregistreer is en wat koop-­ en verkooptransaksies namens homself en ander mense mag aangaan.
Stephanus Petrus le Roux
Politieke lewe
Hierna lei hy 'n stil lewe op sy plaas Wagenmakersdrift naby Koffiefontein. In dieselfde jaar ken die Universiteit van die Vrystaat 'n eredoktorsgraad in landboukunde aan hom toe.
Aandelebeurs
Terminologie
Aandele word vir die eerste keer gelys op die aandelebeurs en aan die publiek aangebied deur 'n "IPO", of aanvanklike openbare aanbod.
Die belangrikste effektebeurse in die wêreld is dié in Londen, Frankfort, Amsterdam, Parys, Brussel, Milaan, Zürich, die New York Stock Exchange (Wall Street) en die Johannesburgse Effektebeurs  in Suid-Afrika.
Die Johannesburgse Effektebeurs is in November 1887 deur Benjamin Woollan gestig en is onderhewig aan die Wet op Beheer van Effektebeurse van 1947, soos gewysig. Die doel van die Beurs was om 'n mark  te bied vir die talie mynbou- en finansiële maatskappye wat kort ná die ontdekking van goud in Johannesburg ontstaan het. In sy eerste 30 jaar was die Beurs hoofsaaklik 'n mynboumark en is vandag nog steeds die grootste goudmynmark ter wêreld. Die afgelope 35 jaar het sake so verander dat daar vandag meer as dubbel soveel nywerheids- as mynmaatskappye genoteer is.
Die prys waarteen 'n aandeel verhandel word,  word deur vraag en aanbod bepaal. Makelaars roep die naam van die aandeel wat verkoop moet word hardop uit,en as iemand belang stel, word daar 'n aanbod gedoen. Wanneer die aanbod aanvaar is, is die transaksie beklink  en word  die prys waarteen dit  verhandel is, op 'n skryfbord aangebring, waarná besigheid  verder voortgesit word.
Verhandelinge
Die Effektebeurs word deur 'n erekomitee van 15 lede bestuur wat jaarliks uit die geledere van die Beurs verkies moet word. Die komitee benoem 'n president en onderpresident en 'n aantal onderkomitees. Die Registrateur van Finansiële lnstellings of sy benoemde is ex officio - lid van die komitee en van alle ander komitees.
Weens die styging in die getal nywerheidsaandele het die aard van die Beurs ingrypend verander. Waar dit vroeër eerder 'n spekulatiewe mark was, is dit vandag meer 'n beleggingsmark, met ander woorde aandeelhouers maak staat op veilige beleggings wat vir hulle 'n goeie dividend sal betaal.
'n Dividend is 'n verdienste wat verdeel word onder aandeelhouers na gelang van hulle soort aandeel (voorkeur of  gewone) en die aantal. Die Effektebeurs het 'n eie terminologie  en "sleng". Iemand wat  'n  klomp aandele  koop en dit by  die geringste styging  in die prys weer verkoop, word '-n "tickey snatcher" genoem, en die versigtige verkoper wat probeer om aandele in die hande te kry voordat 'n maatskappy genoteer word,  word 'n "stag" genoem.
Die eerste volwaardige effektebeurs in Suid-Afrika is in 1880 in Kimberley gestig, gevolg deur twee in Barberton in 1884. Net die fasade van een het oorgebly en is vandag 'n historiese monument.
Suid-Afrikaanse Departement van Korrektiewe Dienste
Fasiliteite
Die 240 tronke wat deur die departement bestuur word, word as volg ingedeel:
Slawistiek
Slawistiek (alternatiewe spelling: Slavistiek) of Slawiese filologie (ook respektiewelik Slavistiek en Slaviese filologie) is die wetenskap van die tale en kultuur van die Slawiese volke.
In Duitsland, waar Slawistiek 'n lang en ryk tradisie het, word dit as die studieveld van Slawiese tale en literature gedefinieer en behels gevolglik hoofsaaklik taalkunde en literatuurwetenskap, terwyl geskiedkundiges, teoloë, argeoloë, kunshistorici, opvoedkundiges, aardrykskundiges, ekonome, regs- en politiekwetenskaplikes en sosioloë wat hulle met die Slawiese lande besig hou, binne die konteks van akademiese sistematiek nie by die tradisionele Slawistiek gereken word nie. Hierdie akademiese dissiplines word saam met die Slawistiek as Osteuropakunde gedefinieer - soos byvoorbeeld in die naam van die Deutsche Gesellschaft für Osteuropakunde.
Die Slawistiek word verder verdeel in Oos-Slawiese, Wes-Slawiese en Suid-Slawiese tale en literature. Op taalvlak kan dit verder verdeel word in Belorussistiek (Wit- of Belo-Russies), Bohemistiek (Tsjeggies), Bulgaristiek, Kasjoebologie, Polonistiek (Pools), Russistiek, Serwistiek, Serbokroatistiek, Slowakistiek, Slowenistiek, Sorabistiek en Oekraïnistiek. Na die studievelde Ou-Kerkslawies en Oer-Slawies word soms ook as Ouslawistiek, Paleoslawistiek of Kerkslawistiek verwys.
Op internasionale vlak is die Slawiste in die Internasionale Slawistekomitee georganiseer wat vyfjaarliks die Internasionale Kongres van Slawiste hou en alle vakgebiede behels.
Slawistiek binne die wyer veld van Oos-Europese Studies
Naas taalonderrig word binne die wyer veld van Oos-Europese Studies, waarvan Slawistiek dikwels deel uitmaak as een dissipline, ook aandag geskenk aan Slawiese literatuur- en taalwetenskap, Slawiese kultuurwetenskap, ekonomie en politieke studies.
Korbeelhuise
Korbeelhuise is kliprondawels wat die pionierboere in die middel van die 19de eeu in die Hantam Karoo gebou het. Hulle is belangrike oorblyfsels uit die kultuurgeskiedenis en die geskiedenis van die volksboukunde in Suid-Afrika.
Korbeel
Korbeel is 'n woord uit die argitektuur wat verwys na 'n uitspringende steen uit 'n muur, skoorsteen of pilaar waarop weer 'n ander baksteen rus. Dit is 'n ouderwetse konstruksiemetode wat veral gebruik is vir die bou van boë en koepels.
Sotho
Die Sotho-stamme (die Ghoya) van die huidige Vrystaat het reeds in die 16de eeu klein byekorfhutte gebou. Hierdie hutjies is saamgegroepeer in 'n kraal. So 'n dorpie word by Doringberg in die Willem Pretorius-wildreservaat as 'n nasionale gedenkwaardigheid beskerm.
Eienskappe van 'n korbeelhuis
Korbeelhuise in die Karoo is tussen 1825 en 1875 gebou, was gewoonlik rond, maar reghoekige geboutjies kom voor. Die rondawels was meesal 5m in deursnee, 7m hoog en die mure 75 cm dik. Tot op ongeveer 2m is die mure vertikaal gebou. Daarna is die opeenvolgende lae plat klippe ry vir ry effens na binne gepak totdat hulle boontoe amper bymekaar uitgekom het en 'n koepeldak gevorm het. Die oorblywende gat is met 'n groot plat klip gesluit. 'n Mengsel van kaf en grond met water gemeng en geknee tot die korrekte tekstuur verkry is, was die sement. Dikwels is die klippe bloot netjies opmekaar gepak. Teenswoordig is die meeste korbeelhuise wit gekalk.
Vloere is gemaak van klei en mis gemeng met osbloed en vet. Deur polering was dit glad en het dit 'n rooibruin glans verwerf.
In die bouproses met die onreëlmatige stene het rakke en nissies ontstaan wat handig te pas gekom het. Daar waar die mure begin skeef loop het, is dikwels hanebalke aangebring. Dit sowel as horings aan die mure is gebruik vir die ophang van apparaat, klere en biltong.
Boere het aanvanklik net een korbeelhuis gebou en dikwels later 'n 2de of 3de of selfs 'n langwerpige kamer by die oorspronklike rondawels gevoeg. So het elkeen van die huisies sy eie unieke uitleg gekry.
Oorblywende korbeelhuise
Daar is 'n 50 korbeelhuise in die verspreidingsgebied oor. Om voorbeelde van die plattelandse argitektuur vir die nageslag te bewaar, is vyf korbeelhuise tot monumente verklaar. Hulle is almal in die omgewing van Williston op die plase Grootfontein, Arbeidersfontein, Schuinshoogte, Goraas en Stuurmansfontein. Ander goeie voorbeelde is in die Williston-distrik op die plase Droogeputs, Klipkolk, Tkokobos en Konka. By Carnarvon kan van die boustyl op die plaaswerwe van Osfontein, Van Aswegenfontein (Silvery Home) en Vischgat gesien word. Rietvlei, Driefontein en Louw se plaas in die distrik van Fraserburg het huise in die boustyl. Net suid van Sutherland op die plaas Gunsfontein staan 'n korbeelhuis. Tussen Sutherland en Merweville op die plaas Vinkfontein en naby Merweville by Ongeluksfontein is ook korbeelhuise. Ook op die plaas Hartebeesfontein, Sutherland-distrik is nog 'n korbeelhuis.
Elamities
Darius
Elamities is 'n uitgestorwe taal wat deur die antieke Elamiete in die Midde-Ooste gepraat is. Elamities was die primêre taal van die Elamiete in hedendaagse Suidwes-Iran van 2800-550 v.C. Die laaste Elamitiese geskrifte dateer uit die tyd van die verowering van die Persiese Ryk deur Alexander die Grote.
Elamities is aan geen ander bekende taal verwant nie en word derhalwe as 'n geïsoleerde taal beskou. Die Elamitiese wigskrif is op die Akkadiese wigskrif gebaseer.
Die Behistoen-inskripsie in Iran is deur Darius I in Oud-Persies, Babilonies ('n vorm van Akkadies) en Elamities gekerf.
George Abell
George Ogden Abell (1 Maart 1927 – 7 Oktober 1983) was ’n sterrekundige aan die Universiteit van Kalifornië in Los Angeles. Hy het die grade B.S. (1951), M.S. (1952) en Ph.D. (1957) aan die Kaliforniese Instituut vir Tegnologie verwerf.
Die Abell-katalogus is ’n byna volledige lys van meer as 4 000 sterrestelselswerms. Die oorspronklike lys is in 1958 gepubliseer met swerms in die noordelike lugruim en dit is later aangevul met swerms in die suidelike lugruim. Abell is dood voor dit in 1989 voltooi is in samewerking met Harold G. Corwin en Ronald P. Olowin.
Abell was ook die mede-ontdekker van die periodieke komeet 52P/Harrington-Abell. Saam met Peter Goldreich het hy korrek vasgestel dat planetêre newels om rooireusesterre wentel.
Die asteroïde 3449 Abell is na hom genoem, sowel as die George Abell-sterrewag in Engeland.
Laurentia
Laurentia, of die Noord-Amerikaanse kraton, is ’n groot kontinentale kraton wat die antieke geologiese kern van die Noord-Amerikaanse kontinent vorm.
Die kraton is genoem na die Laurentiese Skild, wat weer na die Laurentiese Berge genoem is.
Andrzej Wajda
Andrzej Witold Wajda (Pools: [ˈandʐɛj ˈvajda]; * 6 Maart 1926 in Suwałki, Pole; † 9 Oktober 2016 in Warskou, Pole) was 'n Poolse teater- en filmregisseur.
Wajda is een van die bekendste verteenwoordigers van die sogenaamde Poolse filmskool wat veral tussen 1955 en 1963 aktief was. Sy lewenswerk, wat met 'n ere-Oscar bekroon is, sluit onder meer die bekende oorlogstrilogie (Pokolenie, 1955; Kanał, 1957; en Popiół i diament, 1958) asook Pan Tadeusz (1999) en Katyń (2007) in.
Baltica
Baltica was op die Baltiese Plaat, ’n tektoniese plaat, geleë.
Electrolux
Electrolux, 'n Sweedse maatskappy met sy hoofkwartier in Stockholm, is die wêreld se tweede grootste vervaardiger van huishoudelike toestelle soos wasmasjiene, skottelgoedwassers, koel- en vrieskaste, elektriese oonde en stowe en stofsuiers wat jaarliks meer as 40 miljoen produkte aan verbruikers in 150 lande verkoop. Electrolux is daarnaas ook die eienaar van ander vervaardigers en handelsmerke in dié bedryf soos byvoorbeeld Elektro-Helios, Husqvarna, Zanussi (Italië), AEG (Duitsland), Volta, Kelvinator (Australië en Suid-Afrika), Frigidaire en Eureka (VSA).
Electrolux is in 1919 deur die stofsuier-fabrikant Axel Wenner-Gren gestig wat destyds die bedrywighede van twee maatskappye, Elektromekaniska AB (wat in 1910 gestig is) en AB Lux (1901), saamgesmelt het.
Jono Ross
Jonathan Montague Ross (gebore in Sandton op 27 Oktober 1990) is 'n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat op agtsteman vir die Blou Bulle in die Curriebeker en die Bulls in Superrugby speel.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2009
Suid-Afrika se algemene verkiesing vir 'n nuwe Nasionale Vergadering en provinsiale wetgewers is op 22 April 2009 gehou.
Meer as 23 miljoen burgers het geregistreer om te stem, waarvan 16 000 oorsese Suid-Afrikaners was. Die Pretoriase Hooggeregshof het op 9 Februarie 2009 beveel dat alle oorsese Suid-Afrikaners in die verkiesing mag stem. Dié besluit is deur die Konstitusionele Hof beaam toe dit op 12 Maart 2009 beslis het dat oorsese burgers wat reeds geregistreer is in die verkiesing mag stem.
Daar was 40 partye waarvoor kiesers kon stem, waarvan 26 op nasionale vlak. Die drie partye wat, soos verwag is, die hoofspelers in die verkiesing was, was die African National Congress onder leiding van mnr. Jacob Zuma, die Demokratiese Alliansie onder leiding van me. Helen Zille, en die Congress of the People onder leiding van mnr. Mosiuoa Lekota.
Abell-katalogus
Die Abell-katalogus is ’n katalogus van 4 073 ryk sterrestelselswerms in die hele lugruim met ’n nominale rooiverskuiwing van z <= 0,2. Dit is ’n hersiene weergawe van George Abell se oorspronklike Noordelike Opname van 1958, wat net 2 712 swerms bevat het. Nog 1 361 swerms in die suidelike deel van die lugruim – die Suidelike Opname van 1989 – is bygevoeg.
Alexander Mackenzie
Alexander Mackenzie (* 28 Januarie 1822; † 17 April 1892), 'n bouaannemer en koerantuitgewer, was die tweede premier van Kanada en het dié amp van 7 November 1873 tot 8 Oktober 1878 beklee.
Abell-katalogus
Die Noordelike Opname
Om in die katalogus opgeneem te word, moes ’n swerm aan vier kriteria voldoen:
Die volgende is ook vir elke swerm aangedui:
Die Suidelike Opname
Die 1958-katalogus het net die deel van die lugruim noord van deklinasie –27° gedek (dit was die oorspronklike grens van die POSS). Om daarvoor te vergoed is die katalogus later hersien en aangepas met die bykomende Suidelike Opname van sterrestelselswerms in dié deel van die suidelike lugruim wat voorheen nie gedek is nie.
Daarmee is nog 1 361 swerms bygevoeg. Die diep IIIa-J-plate van die Suidelike Lugopname (SSS) is daarvoor gebruik. Dié fotografiese plate is in die 1970's vanaf Australië geneem. Abell het in 1976 in Edinburg met sy nuwe opname begin. Daar het hy die hulp van Harold G. Corwin van die Universiteit van Edinburg ingeroep. Dié het aan die katalogus gewerk tot in 1981, toe hy by die universiteit weg is. ’n Voorlopige verslag is in 1983 voltooi, sowat ’n maand voor Abell se dood. Die katalogus is deur Ronald P. Olowin van die Universiteit van Oklahoma voltooi en in 1989 gepubliseer.
Die oorspronklike kriteria en klassifikasie is behou, hoewel die afstandsgroep ingedeel is volgens rooiverskuiwing eerder as magnitude. In die Suidelike Opname is Abell se oorspronklike naamgewing behou, met nommers van 2713 tot 4076. (Daar is drie gedupliseerde inskrywings: A3208 = A3207, A3833 = A3832 en A3897 = A2462.) Die ekwatoriale koördinate word aangegee vir die epog van 1950 en 2000, en die galaktiese koördinate is bereken van 1950 se ekwatoriale koördinate af.
Abell se oorspronklike, hersiene katalogus is in die 1989-dokument bygevoeg, asook die Abell-byvoegsel, ’n katalogus met nog 1 174 swerms van die Suidelike Opname wat te ver of te dof was om in die hoofkatalogus opgeneem te word.
Formaat
Die standaardformaat wat vir Abell se sterrestelselswerms gebruik word, is Abell X, waar X = 1 tot 4076. Voorbeeld: Abell 1656.
Alternatiewe formate sluit in ABCG 1656; AC 1656; ACO 1656; A 1656 en A1656. Abell self het laasgenoemde verkies, maar in afgelope jare het ACO 1656 die verkose formaat geword onder professionele sterrekundiges en dit word aanbeveel deur die Centre de Données astronomiques de Strasbourg.
Sterrestelselswerms
van die interessantse swerms in die Abell-katalogus is:
Sowat 10% van Abell se sterrestelselswerms met ’n rooiverskuiwing van z < 0,1 is nie regtig ryk swerms nie, maar eerder die gevolg van die superposisie van yler groepe. Interessant is dat die baie groot en ryk Virgo-sterrestelselswerm uit die katalogus gelaat is omdat dit te groot is om op een fotografiese plaat in te pas.
Bright Star Catalogue
Die Bright Star Catalogue, ook bekend as die Yale Catalog of Bright Stars, is ’n sterkatalogus wat al die sterre met ’n magnitude van 6,5 en hoër bevat – dit is min of meer al die sterre wat met die blote oog van die Aarde af gesien kan word.
Beskrywing
Daar is 9 110 voorwerpe in die katalogus, waarvan 9 096 sterre is, 10 novas of supernovas en 4 nie-stellêre voorwerpe. Laasgenoemde is die bolswerms 47 Tucanae (HR 95) en NGC 2808 (HR 3671) en die oop swerms NGC 2281 (HR 2496) en Messier 67 (HR 3515). Die katalogus het ’n vasgestelde getal inskrywings, maar die data word bygewerk en dit bevat deesdae ’n groot seksie vir kommentaar oor die voorwerpe wat gereeld verbeter word sedert die eerste uitgawe van 1908. Die vyfde en nuutste uitgawe is dié van 1991.
Johann Bayer
Johann Bayer (1572 – 7 Maart 1625) was ’n Duitse regsgeleerde en sterrekundige. Hy is in 1572 in Rain, Beiere, gebore. Twee dekades later het hy filosofie en regte in Ingolstadt studeer.
Bright Star Catalogue
Beskrywing
Hoewel die afkorting van die katalogus BS of YBS is, word die letters HR vooraan sterre gebruik – na aanleiding van die katalogus se 1908-voorganger, die Harvard Revised Photometry Catalogue deur die Harvard-kollegesterrewag.
Johann Bayer
Loopbaan
Bayer het ná sy studies in Augsburg as ’n regsgeleerde begin werk. Hy het verskeie belangstellings buite sy werk gehad, onder meer argeologie en wiskunde. Hy is egter veral bekend vir sy werk in sterrekunde, in besonder die bepaling van hemelliggame se posisie.
Bright Star Catalogue
Eerste uitgawes
Die oorspronklike Harvard Photometry is in 1884 deur Edward Charles Pickering gepubliseer en het sowat 4 000 sterre bevat. Daarna het Pickering ’n groter steropname voorgestaan wat ook sterre van die suidelike hemelruim sou insluit en in 1908 is die Revised Harvard Photometry gepubliseer met sterre in albei halfronde. Die werk is toe deur John A. Parkhurst voortgesit tot in die 1920's.
Johann Bayer
Loopbaan
Bayer is die bekendste vir sy steratlas, Uranometria, wat die eerste keer in 1603 in Augsburg gepubliseer is. Dit was die eerste atlas wat die hele lugruim gedek het. In die atlas is ’n nuwe benamingstelsel, die Bayer-name vir sterre, bekend gestel. Hy het ook 12 nuwe sterrebeelde in die atlas gelys wat onbekend was aan die Antieke Grieke en Romeine.
In 1612 het hy die regsadviseur van die Augsburgse stadsraad geword. Hy is in 1625 oorlede; hy het nooit getrou nie. Die krater Bayer op die maan is na hom genoem.
NG gemeente Die Vlakte
Agtergrond
Die ontstaan van die gemeente kan teruggevoer word tot in 1927 toe ds. P.G.J. Meiring, leraar van Rondebosch, aangekondig het dat 'n saal vir die gemeentelede van Crawford, wat langsaan Landsdowne geleë is, gebou gaan word. Die lidmate daar was minder gegoed as dié in die res van die gemeente en vir baie was dit moeilik om elke Sondag die 5 km en meer na die moederkerk in Rondebosch af te lê.
Moontlik is daar toe reeds dienste op die Kaapse Vlakte gehou, want in Desember 1926 neem die kerkraad van broer K.C. Dekenah 'n harmonium oor wat hy vir gebruik by die dienste in Anderdale, die ou naam vir Crawford, gekoop het. Vroeg in 1927 berig ds. Meiring dat hy met sy herderlike besoeke in die omgewing van Crawford "'n heel aantal leden onzer Kerk" aangetref het vir wie se gerief daar so spoedig moontlik 'n kerksaal gebou moes word. Die kerkraad deel hierdie oortuiging en op die Julie-vergadering rapporteer die voorsitter dat die eienaar van die dorp Crawford vier standplase teen £50 vir die bou van 'n saal aangebied het. Broers Dekenah en Pickard moes die erwe gaan uitkies en die voorsitter sou by die volgende vergadering 'n sketsplan voorlê vir 'n saal wat saam met die terrein en meubels hoogstens £800 moes kos.
Op 'n spesiale vergadering in Augustus 1927 sê die voorsitter dat daar vier erwe teen £25 stuk gekoop is, maar eers na verskeie vergeefse pogings om die gebou teen die genoemde prys te laat oprig — een keer is die koste op minstens £1 200 gestel — kom die blye tyding in September 1928 dat ouddiaken C. van der Vlugt die bouwerk vir £690 aangeneem het. Hierdie som het nie die omheining en die banke ingesluit nie. Tydens die sitting van die Sinode is die hoeksteen op Saterdagnamiddag 20 Oktober 1928, deur die Moderator, ds. G.J. Hugo (Porterville), gelê.
Ná die inwyding van die gebou op Sondagmiddag 16 Desember 1928, is daar gereelde Sondagnamiddag-dienste gehou en die opkomste was betreklik goed. Op die Sondag ná die inwyding is die eerste kindjie, Gert Christiaan, 'n seuntjie van broer August W.H. Steffen en sy eggenote, in die saal gedoop en op 10 Februarie 1929 is die Nagmaal vir die eerste keer daar gevier. Nog in dieselfde jaar het die Skoolraad die gebou teen £5 per maand vir skooldoeleindes gehuur.
Die totale koste van die saal het £877.19s.2d. beloop, waarvan £700 aan die kontrakteur, £111.12s.0d. vir die grond, £231.10s.11d. vir die omheining en £37.0s.3d. vir die meubels betaal is. Dit was 'n duur onderneming, maar Rondebosch het dit as 'n eer beskou dat hy wat tot kort tevore self hulpbehoewend was, nou in die geestelike nood kon voorsien van 'n groot aantal behoeftige lede van die NG Kerk wat meestal uit die buitedistrikte deur die droogtes en ander oorsake na die stad gedryf is en hulle op die Vlakte gevestig het.
Totdat Rondebosch 'n medeleraar gekry het, is ene mej. Botha met behulp van die Hoofbestuur van die Vrouesendingbond as geestelike werkster op die Vlakte geplaas. Die Vrouesendingbond van die gemeente het haar salaris en die kerkraad haar losieskoste gedra. In 1929 is daar 'n bykomende ouderling (br. H.R. Theunissen) en 'n bykomende diaken (br. S.P. le Roux) vir die Vlakte-wyk gekies. In 1930 is daar 'n konsistorie by die saal aangebring. Van die £100 wat dit gekos het, het die kerkkas en die wyk elk die helfte betaal. Met waardering het die kerkraad in November 1932 kennis geneem van die opbrengs van £25.2s. by 'n basaar op die Vlakte. Terselfdertyd het 'n onbekende suster 'n Nagmaalservies vir gebruik in die kerk van Crawford geskenk. Eers in 1935 het die saal elektriese beligting gekry.
In Februarie 1931 berig oud. Theunissen dat daar in Lansdowne 'n saal vir dienste op Sondagaande gratis te kry was en die hou van sulke dienste of bidure word aan hom en diaken Le Roux opgedra. Twee maande later verneem die kerkraad dat dié byeenkomste bevredigend bygewoon word en toe die gemeente 'n tweede leraar kry, word die dienste op Lansdowne twee keer per maand deur die predikante om die beurt waargeneem. Die volgende jaar bepleit mnr. D. Lamprecht, onderwyser op Lansdowne wat later die eerste hoof van die Laerskool Groote Schuur in Rondebosch sou word, die aankoop van die "Church Hall" aldaar van die verbandhouers teen omtrent £900, maar ds. Meiring sr. lug sy vrees vir twee middelpunte vir eredienste op die Vlakte. Ná 'n deeglike bespreking van die saak is daar dan ook geen besluit geneem nie.
Sommer kort hierna, egter, ontmoet mnre. Kritzinger, Buitendag en Lamprecht die kerkraad in verband met die behoefte aan 'n eie kerksaal vir die Lansdowne-wyk. Die Afrikanerbevolking in daardie buurt was reeds groot en het steeds aangegroei, terwyl die saal wat in gebruik was, geen waardige plek van aanbidding was nie omdat dit ook vir "sondige" doeleindes gebruik is. Die wyk het self vurig daarna verlang om 'n saal te hê wat vir kerklike werksaamhede, soos die Sondagskool en die Jongeliedevereniging, afgesonder kon word. Die toestand was ernstig. Sektes het onder die mense gewoeker en die verlede het klinkklaar bewys dat die mense nie die dienste in Crawford wou bewoon nie, maar eerder na ander genootskappe of sektes oorgegaan of in algehele kerkloosheid verval het. Wat die saak vererger het, was die groot aantal kinders wat die Sondagskool in Crawford kwalik kon bereik. Daar was twee erwe naby die skool en in die middel van die wyk vir £150 te koop en so 'n saal sou moontlik vir skooldoeleindes gehuur word.
Nadat die afvaardiging vertrek het, het veral ds. Meiring sr. en br. A.W.H. Steffen op die ernstige besware teen 'n saal daar gewys. Lansdowne was te naby aan Crawford en dit kon 'n "nadelige morele uitwerking" op die lede van Crawford se gemeenskap hê wat self ook heel ver van hul saal af gewoon het. Verder sou 'n saal in Lansdowne die onderlinge tweedrag verskerp en dit later vir die twee wyke onmoontlik maak om as eenheid saam te werk. 'n Uitgerekte bespreking het tot die besluit gelei dat die erns en opregtheid van die Lansdowne-gemeenskap getoets sou word deur hulle die geleentheid te gee om op 'n lys te toon wat hulle bereid was om vir die saak te doen en op te offer. Op dieselfde vergadering is daar gerapporteer dat die stadsraad vir die onmiddellike toekoms geweier het om van Tarongaweg wat Crawford en Lansdowne verbind het, 'n harde pad te maak.
Ná 'n grondige ondersoek besluit 'n spesiale kerkraadsvergadering in November 1932 om £500 aan die oprigting van 'n saal op twee erwe naby die laerskool te bestee. Hierdie bedrag moes alle koste insluit en die sowat £200 waarvoor daar op die lys van br. S.F le Roux geteken was, moes 'n deel daarvan uitmaak. Broers Dekenah, Le Roux en ds. A.M. Meiring moes die onderneming verder voer. Toe daar twee erwe naasaan die ander twee teen £110 verkrygbaar is, onderneem die kerkraad einde Januarie 1933 om self die saal daarop te bou. Die materiaal sou deur broers Dekenah en Le Roux aangekoop word en laasgenoemde is gehuur om die arbeid te verskaf. So kon daar werk verskaf word aan lede van die Kerk in Lansdowne wat dan weer 'n deel van die loon vrywillig aan die kerk sou afstaan. Die argitek A.L. Meiring het reeds 'n plan vir die gebou opgetrek.
Dit was 'n deel van die voorstel dat dié saal as plek van aanbidding aan Crawford ondergeskik moes bly en dat die sakramente slegs in Crawford bedien sou word. Die Kaapse Stadsraad is verder bedank vir hul aanbod om die saal wat toe vir Sondagoggend- en aanddienste gebruik is, vir 'n onbepaalde tyd aan die kerkraad te gee. In April is 'n ekstra uitgawe van £50 eenparig goedgekeur.
Die hoeksteentjie is op 22 Maart 1933 "ter Ere Gods" gelê en die inwyding het op 12 Mei 1933 met 'n rede deur ds. Meiring sr. plaasgevind. Die volgende dag het 'n basaar en konsert £43.5s. gelewer waardeur die koste van die stoele ruim gedek is. Die vrywillige bydraes van die lede het reeds op £55 gestaan. Die totale koste, omheining ingesluit, het £656.3s.11d. beloop, maar die lede sou self die ekstra £6.3s.11d. vind. Die grond en transport daarvan het byna £120 gekos en £147 het vir die arbeid op die tender van br. Le Roux gegaan. Die argitekte Louw en Louw, die firma van Wynand Louw, het die planne voorsien en die toesig, alles kosteloos, gehou. In Lansdowne het daar groot geesdrif vir die saal geheers en die lede sou hulle geldelike verpligtinge nakom. In 1933 is 'n klavier van mnr. M.M. Kritzinger wat in die saal gebruik is, vir £30 aangekoop. Die C.J.V. van die wyk het £20 betaal en die kerkraad het die verkoper van die betaling van £10 op die saallys vrygestel.
Toe die saal in 1935 teen £7 per maand deur die skoolraad gehuur is, is die behoefte aan 'n groot konsistorie vir 'n ekstra klaskamer gevoel. Ofskoon dit onseker was vir hoe lank die skoolraad die saal sou huur, het die kerkraad aan die dringende versoek van die broeders van Lansdowne voldoen en br. S.P. le Roux het die konsistorie vir £150 gebou. Nadat daar lank sonder groot sukses met die stadsraad oor die "oopmaak" van Rangeweg na die saal gekorrespondeer is, het br. Le Roux op eie koste "'n tydelike stukkie pad gekonstrueer."
Een van die redes vir die bou van die saal was dat dié deel van die Kaapse Vlakte destyds dikwels in die winter oorstroom het. Trouens, dit het 'n probleem gebly tot die hele gebied teen die middel tagtigerjare toegebou en van stormwaterdreinering voorsien is.
Afstigting en inlywing
Op Saterdag 27 Mei 1939 het die amptelike afstigting plaasgevind met ds. Petrus Swart, hulpprediker van Rondebosch, as eerste leraar. Tydens die afstigting het die siele 1 900 getel en die belydende lidmate 700. Die lidmate het besluit op die naam "Die Vlakte", met verwysing na die Kaapse Vlakte, wat tot binne die gemeentegrense gestrek het. Die kerkgebou is in 1942 ingewy.
Die gemeente het op eie bene gestaan en selfs in 'n stadium twee leraars gehad, tot die ontbinding op 2 April 1989 toe lidmate ingeskakel het by die gemeentes Van Riebeeck, Keurboom en Rondebosch ingelyf. Die laaste erediens van die gemeente, op Sondag 2 April, was ook 'n emosionele afskeid van die leraarspaar, ds. en mev. Roelie Venter, wat terselfdertyd afgetree het. Hy het die gemeente bedien van 1975 af.
Binne die gemeentegrense was die dubbelmedium Laerskool Alpha en Hoërskool Landsdowne, wat later herdoop is tot die Hoërskool Windsor. Weens die daling in die getal Afrikaanssprekendes in die omgewing het albei dié skole later verengels, soos trouens ook die Laer- en Hoërskool Groote Schuur binne Rondebosch se gemeentegrense en die Hoërskool Voortrekker binne Wynberg se grense.
Die lidmate in Lansdowne en Crawford het by Van Riebeeck in Kenwyn ingeskakel, dié in Sybrandpark by Rondebosch en dié in Rondebosch-Oos by Keurboom. Tydens die laaste jare van sy bestaan het die gemeente gesukkel om sy eweredige bydraes aan die Sinode by te hou en het die lidmate ingrypend afgeneem weens die gedurige verhuising van Afrikaners na die noordelike voorstede van Kaapstad. Ten spyte van Van Riebeeck se skielike toename in lidmate, het die algemene afname onverpoosd voortgeduur en enkele jare later (omstreeks 1995) is dié gemeente by Plumstead ingelyf. Later is Southfield ook by Plumstead ingelyf waarna Plumstead se getal belydende lidmate gestabiliseer het op ongeveer 300. In Rondebosch het die daling egter voortgeduur tot net sowat 220 belydende lidmate in 2015.
Roseburg, Oregon
Roseburg (genoem Roseburgh tot 1894) is 'n dorp in die suidweste van Oregon, in die Douglas-distrik.
Naam
Die dorp is in 1851 gestig en was eers Deer Creek genoem. Later is die naam verander en vernoem na Aaron Rose, 'n Duitse Jood, na Roseburgh in 1857. En dan in 1894, is die naam verander na Roseburg, die huidige naam.
Demografie
In 2000 het die dorp 'n bevolking van 20 017 gehad: 93,56% wit, 0,30% swart of Afro-Amerikaans, 1,30% Amerikaanse inboorlinge, 0,99% Asiaties, 0,10% Pasifiese eilanders, 1,26% van ander rasse en 2,48% van twee of meer rasse. Spaans-Amerikaners of Latyns-Amerikaners van enige ras het 3,73% van die bevolking uitgemaak.
David Hattingh
David Hattingh was 'n Suid-Afrikaanse akteur.
Gawie Cillié
Cillié was 37 jaar lank wiskundedosent aan die Universiteit van Stellenbosch. Met sy groot liefde vir kerkmusiek en koorsang was hy byna vyf dekades 'n bekende in kulturele kringe. Hy was 25 jaar die orrelis-koorleier in die NG moedergemeente op Stellenbosch en van 1941 tot 1945 dirigent van die US-koor. Cillié was ook 'n gewilde spreker oor die sterrekunde. Met sy uittrede in 1975 as hoogleraar in wiskunde aan die US het hy 'n pos as musiekdosent aan die Vrystaatse Universiteit in Bloemfontein aanvaar met die oog op die bevordering van kerkmusiek. Hy het in 1983 daar afgetree. As voorsitter van die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge van 1980 tot 1984 het Cillié hom gewy aan kulturele samewerking tussen Afrikaners. Cillié het geglo "die geheim van oorlewing van die Afrikaner-kultuur lê nie in geweld of in die opsweping van mense oor ons land se roemryke verlede nie, maar in die uitbreiding van ons kultuur na ons mede-Afrikaners".
Herkoms
Aan vaderskant was Cillié, ook genoem Klein-Gawie om hom van sy vader met dieselfde name te onderskei, die kleinseun van Charl Daniel Cillié en Martha Helena, gebore Marais, van die plaas Rhebokskloof, Blaauwvlei, Wellington. Cillié se vader, die opvoedkundige Gabriël Gideon Cillié (Wellington, 10 September 1870 – Stellenbosch, 1 April 1958), was die sewende van sy ouers se tien kinders. G.G. Cillié sr. is in 1905 getroud met Maria Elizabeth van Niekerk (Smithfield, 5 Junie 1879 – Middelburg, Kaap, 4 Maart 1927) en ná haar dood met Maria Susanna Barbara Uys in 1931. Uit die eerste huwelik is vyf seuns en twee dogters gebore.
Maria Cillié se vader, ds. S.J.M. van Niekerk, is gebore op 22 September 1852 en was 'n leerling aan ds. G.W.A. van der Lingen se Paarlse Gimnasium, een van die min Kaapse skole waar Afrikanerkinders se liefde vir hul taal destyds aangekweek is. Ná sy teologiese opleiding aan die Kweekskool op Stellenbosch is hy in 1877 in sy eerste gemeente, NG gemeente Smithfield, bevestig. Sy voorganger op Smithfield was ds. Piet Roux, oupa aan moederskant van die groot Afrikaanse kultuurleiers Samuel Henri Pellissier en Mabel Jansen en die teologiese hoogleraar George Murray Pellissier.
Jannie du Plessis
Jannie du Plessis (* 16 November 1982, Bethlehem, Vrystaat) is ’n oud-Springbokrugbyspeler wat tot 2015 vir die Natalse Haaie in die Curriebeker en die Sharks in die Superrugbykompetisie op stut gespeel het.
Gawie Cillié
Herkoms
Tydens die Eerste Vryheidsoorlog (1880–1881) het sy openlike simpatie met die Boeresaak hom die gramskap op die hals gehaal van 'n groot deel van die Engelsgesindes op Smithfield. Hy is in 1885 na Zeerust se Hervormde gemeente beroep toe een van die ouderlinge geskryf het hy verneem dat "U ed. een waar Afrikaander zyt". Van Niekerk wou Smithfield egter nie verlaat nie. Hy was 'n vroeë voorstander van Afrikaans as kultuurtaal en van die Afrikaanse Bybelvertaling, maar voor hy die saak verder kon voer, is hy met vakansie in die Paarl in 1887 onverwags oorlede.
Jannie du Plessis
Hy speel sy eerste toets vir die Springbokke teen Australië op 7 Julie 2007 in Sydney.
Gawie Cillié
Herkoms
Mev. Cillié het 'n leidende rol in die Afrikaanse Christelike Vrouevereniging gespeel en was algemene tesourier van 1913 tot haar dood. Sy word beskou as een van Suid-Afrika se vroegste vroulike joernaliste. Van 1916 het sy 'n rubriek oor die ACVV se werksaamhede vir De Goede Hoop geskryf en van Mei 1917 af ook vir die Huisgenoot.
Ten tyde van Cillié se dood het nog net sy jongste broer, Sybrand, gelewe. Dié het in 2007, tydens die herdenking van die 100ste bestaansjaar van die Hoër Meisieskool Bloemhof se ou skoolgebou, vertel dat die skool dekades gelede ook seuns gehad het, want hy en sy vier broers asook hul twee susters was almal daar. Sybrand, 'n voormalige viserektor van die Kaapse Technikon, was toe al 85 jaar, en het vertel dat die kinders op vyf- tot sesjarige ouderdom na die skool is, maar hy was net vier jaar oud toe hy in 1928 toegelaat is. Hy is vinnig deur sub. A en B – net ’n week of wat in elk – toe na st. 1, en in 1929 in st. 2. In 1930 is hy by die Hoër Jongenskool van Paul Roos ingeskryf, waar sy broers ook skoolgegaan het.
Opleiding
Cillié het sy natuurwetenskaplike opleiding aan die Universiteit van Stellenbosch ontvang waar hy die grade B.Sc. (1928) en M.Sc. (1929) behaal het. Van 1930 tot 1933 studeer hy met 'n Rhodes-beurs aan die Universiteit van Oxford was hy die D.Phil. in astrofisika behaal en van 1933 tot 1935 aan die Harvard-universiteit met 'n Commonwealth Fund Fellowship waar hy 'n M.A. in sterrekunde verwerf.
Musiek
Sy belangstelling in musiek het parallel geloop met sy loopbaan as natuurwetenskaplike en as 't ware 'n gelyktydige beroep gevorm. Dit dien as 'n prominente Suid-Afrikaanse voorbeeld van die wiskundig-musikale aanleg in een mens. As skoolseun en student op Stellenbosch het hy klavierlesse gehad en harmonie-oefeninge gedoen, maar rigtinggewend was die onderwys in orrelspel onder prof. Jannasch, wat hom met 'n liefde vir die gewyde musiek besiel het.
In Oxford was hy 'n aktiewe lid van die Oxford Bach Choir en 'n orrelstudent van Allchin aan die Royal College of Music in Londen, terwyl hy ook in Harvard aktief was in G. Wallace Woodworth se mannekoor, die Harvard Glee Club. Die opleiding onder Jannasch, wie se mantel as kerkmusikus op Cillié se skouers geval het, en die ervaring van universitere koorsang in Oxford en Harvard was beslissend vir sy loopbaan as musikus.
Op Stellenbosch
duimnael|320px|regs|Die moedergemeente op Stellenbosch se kerkkoor in die vroeë jare vyftig. Reg agter die orrel staan Gawie Cillië en regs van hom sy vrou, Hettie. Een van hulle twee seuns staan regs in die tweede ry van agter. Heel agter, derde van links, staan [[Philip McLachlan, Cillié se opvolger as leier van die Stellenbosse Universiteitskoor van 1955 tot 1976. Chris Swanepoel is voor die orrel. Hy was van 1956 af Cillié se mede-orrelis en destyds 'n jong dosent in orrel aan die universiteit.]]
Vanaf sy aanstelling as professor in Stellenbosch totdat hy die tuig as kerkmusikus in 1964 neergelé het, was Cillié 'n kwarteeu prominent in Afrikaanse kerkmusiek-kringe. As orrelis van die Stellenbosse moedergemeente van 1939 tot 1964 het hy die koortradisie van gereelde koorsang tydens eredienste, soggens in die moederkerk en saans in die studentekerk (later die kerkgebou van die NG gemeente Stellenbosch-Sentraal) laat herleef. Dié deel van die gemeente het weggeval met die afstigting van Stellenbosch-Sentraal in 1959.
Die Nuwe Halleluja, 1951
Die Kaapse Sinode (later jare die NG Kerk in Wes-en-Suid-Kaapland) het dit in 1945 aan sy kommissie vir Kerkmusiek en Sang opgedra om die Nuwe Halleluja van 1931 deeglik te ondersoek en te keur, aldus Cillié se "Voorwoord namens die musiek-subkommissie" by die eerste druk (1949) van Die Halleluja. Op die eerste vergadering van die breë kommissie is 'n musiek-subkommissie aangestel om die musiek van die Nuwe Halleluja te toets en toe te sien dan al die liedere wat nie aan die eies van die "ware" kerklied voldoen nie, geweer sal word uit die bundel wat saamgestel wou word in die plek van die 1931-bundel. Aanvanklik is 200 melodieë vir weglating benoem en later, nadat hulle een-een aan die breë kommissie voorgespeel is, is sowat 100 van die benoemde 200 verwerp. Die woorde van die meeste van die verwerpte leidere moes egter behoue bly in die nuwe bundel; daarom is prof. P.K. de Villiers, A.C. van Velden en ds. W.E.H. Söhnge aangestel om nuwe melodieë in die plek van die verwerptes te komponeer.
Baie van dié nuwe melodieë het nie bygeval gevind by lidmate nie en so is verskyn daar in 1959 die derde (verbeterde) uitgawe wat uitgebrei is "deur die toevoeging van ou, gewilde melodieë as alternatiewe wysies by 'n aantal liedere". Ook is enkele harmonisasies wat, volgens musiekkenners, onspeelbaar is, deur "beproefde, vereenvoudigde harmonisasies vervang".
Moedergemeente Stellenbosch se nuwe orrel
duimnael|links|255px|Gawie Cillié voor die orrel van die moederkerk op [[Stellenbosch. In dié gemeente was hy orrelis en koorleier van 1939 tot 1964.]]
Een van die hoogtepunte tydens Cillié se meer as twee dekade lange dienstyd as die moedergemeente se orrelis was die inwyding van die gemeente se nuwe orrel op Saterdag 31 Oktober 1953 ná die gemeente al van 1948 af hieraan begin aandag skenk het. Eers moes 'n spesiale platform gebou word in die plek van die wankelrige orrelgalery wat van 1863 gedateer het en toe was daar probleme met 'n ernstige verswakking in die waarde van die Suid-Afrikaanse pond, wat die orrel wat in Amerika bestel is, onbekostigbaar gemaak het. 'n Orrel is toe uit Brittanje bestel, maar dié plan het ook misluk sodat die meeste pype en ander onderdele van die orrel eindelik by die Duitse firma Aug. Laukhuff bestel is en die orrel in 'n groot mate deur die orrelbouers Cooper, Gill & Tomkins in die kerk gebou is.
Tydens die inwyding van die orrel, die eerste nuwe ná 95 jaar, was daar 'n kort diens en daarna orrelspel deur verskeie genooide orreliste. 'n Week later, op Sondagaand 1 November, ná die aanddiens, was daar 'n kooruitvoering deur die Stellenbosse kerkkoor van al die bekende Suid-Afrikaanse komponiste van kerkkoorstukke se werk. Vir die eerste keer is daar 'n orrel op Stellenbosch met drie speeltafels gehoor.
Kooropbloei
Die skrale Afrikaanse kerkkoorrepertorium het hy uitgebrei met vertalings, verwerkings van liturgiese liedere en eie komposisies. Gaandeweg het sy kerkmusiek-arbeid uitgebrei met geskrifte, medewerking aan die hersiening van die Nuwe Halleluja (1951), aan die samestelling van die Afrikaanse Koraalboek (1956), aan die hersiening van die Afrikaanse Psalmmelodieë en aan die voorgestelde hersiening en uitbreiding van die Afrikaanse Gesangboek. Voorts het hy hom ook beywer om liederwysies te versamel en sommige weer in omgang te bring.
Die voorbeeld van die moederkerkkoor was aansteeklik. In 1941 is Cillié genader om die leiding van die Stellenbosse Universiteitskoor oor te neem en in 1946 die leiding van die pasgestigte Kweekskoolkoor. Dit was die begin van Stellenbosch se groot bloeitydperk van koorsang. Daaruit is in 1946 die eerste Studentesangfees gebore wat 'n jaarlikse instelling geword het met bestendige groei, beide wat die getal deelnemers en die repertoriumgehalte betref. Hy het ook somerskole en volksaamtrekke gereël.
Die oplewing van koorsang op Stellenboscb het landswye bekendheid verwerf met die vakansietoere van die Kweekskoolkoor (vanaf 1946) en later ook van die Universiteitskoor (vanaf 1952).
Einde van sy orrelisamp
Dit was egter onmoontlik om by sy akademiese verpligtinge met hierdie uitgebreide musikale aktiwiteit vol te hou. Aan die einde van 1951 het hy die leiding van die Kweekskoolkoor en aan die einde van 1955 die Universiteitskoor aan ander oorhandig; in 1964 het hy ook as aktiewe kerkmusikus uitgetree toe hy sy bedanking as orreluus by die kerkraad indien. Hieroor skryf hy in Drie eeue van genade, die gedenkboek ter viering van die Stellenbosse moedergemeente se bestaan: "My pligte by die Universiteit het met verloop van tyd nie minder geword nie. Ek kon vantevore uittree as leier van die Universiteits- en Kweekskoolkore, waar ander en bekwamer persone die werk kon voortsit. Ek het myself altyd net as musiek- en daarby kerkmusiekliefhebber beskou. Daar was ander persone verbonde aan die Konservatorium wat baie beter in staat was as ek om reg aan ons orrel en musiek vir ons gemeente te laat geskied. Ek wou ook meer tyd hê vir ander kultuurbedrywighede." Hy beskryf sy en sy vrou, Hettie, se verbintenis met die moedergemeente, die koor en die orrel as orrelis en koorleier as 'n "kosbare kleinood". Cillié is as orrelis aan die begin van 1965 opgevolg deur Boudewyn Scholten van die plaasliek universiteit.
Aan die Vrystaatse Universiteit
Cillié is aan die begin van 1977 aangestel as dosent in kerkmusiek aan die departement van musiek aan die destydse Universiteit van die Oranje-Vrystaat. Een van sy opdragte was 'n publikasie wat die agtergrond van die Gesange bespreek wat in die Afrikaanse Gesangeboek wat in 1978 sou verskyn. Aanvanklik kon hy nie veel aandag daaraan gee nie omdat die kerkmusiekafdeling, wat net uit Cillié en Barbara Louw bestaan het, eers die dringende taak gehad het om met behulp van kollegas elders in die land die Koraalboek vir die Gesange in die Afrikaanse Gesangeboek van 1978 saam te stel.
Dié werk het hulle in Oktober 1978 afgehandel, waarna Cillié baie van sy tyd daaraan kon wy om die agtergrond van die Gesange op te spoor. So het hy in aanraking gekom met 'n groot verskeidenheid digters en komponiste van die vroegste tye af. Ook moes hy kennis neem van die geestelike en teologiese strominge sodat hy die liedere ten volle kon begryp. Die vrug van dié arbeid het in 1982 by NG Kerk-Uitgewers verskyn as die lywige boek van 567 bladsye, Waar kom ons Afrikaanse Gesange vandaan?.
In die eerste deel, bestaande uit 41 bladsye en vyf hoofstukke, behandel Cillié die geskiedenis van die Afrikaanse gesange van hul oorsprong in die Bybel, deur die Kerkhervomring, die kerklied in Europa ná die 16de eeu tot by die geskiedenis van die Hollands-Afrikaanse kerklied in Suid-Afrika van 1652 tot 1814, 1814 tot die verskyning van die eerste Afrikaanse Gesangeboek in 1944 en dan die ontstaan van die Afrikaanse Geangeboek van 1978. In die tweede deel gee hy besonderhede van elk van die 353 gesange in die 1978-bundel.