cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stadio Sergio Lanfranchi
Oorspronklike Stadio Sergio Lanfranchi
Die stadion is in Julie 2008 gesloop omdat die area gekies is om die hoofkwartier van die Europese Owerheid vir Voedselveiligheid te word.
Rhodes-gedenkteken
Die Rhodes-gedenkteken in Kaapstad herdenk die Britse imperialis en Suider-Afrikaanse sakeman en politikus Cecil John Rhodes.
Dit lê baie opvallend  aan die voet van Duiwelspiek, in die Groote Schuur-landgoed in Rondebosch en langs die Upper Campus van die Universiteit van Kaapstad. Teenswoordig is dit deel van die Tafelberg Nasionale Park. Die De Waalrylaan, die M3, loop langs die monument verby. Op die besondere prominente ligging is besluit is deur sir Herbert Baker en sir Rudyard Kipling. Dit het 'n noordoostelike uitsig oor die stad en op 'n helder dag kan tot die Helderberg en die Hottentots-Hollandberge gesien word.
Die doel van die ontwerp deur Francis Edward Masey en sir Herbert Baker was dat die monument Rhodes se ambisie, rustelose energie en dinamiese krag moes uitbeeld en dat die monument soos 'n Griekse tempel sal lyk. Onder op die halfsirkelvormige terras staan 'n brons ruiterstandbeeld genaamd Physical energy deur die beeldhouer George Frederic Watts. Nege-en-veertig trappe (een vir elke jaar van Rhodes se lewe) lei na die rostrum. Langs die trappe is granietmure met op elke muur vier leeus in brons wat oor die stad uitkyk deur John Macallen Swan. Die U-vormige monument bestaan uit Doriese suile met 'n borsbeeld van Rhodes, ook deur J.M. Swan. In die breedte bo die pilare staan geskryf: "To the spirit and life work of Cecil John Rhodes who loved and served South Africa 1853–1902". Uitgekerf in die klip onder die borsbeeld is die bewoording "The immense and brooding spirit still shall quicken and control living. He was the land and dead his soul shall be her soul". Dit kom uit Kipling se gedig “The burial” van 1902.
Die monument is betaal deur die inwoners van Kaapstad en opgerig tussen die jare 1905 en 1908. Italiaanse vakmanne het die groot wit granietblokke op Tafelberg en in die Paarl vir die monument voorberei. Op 5 Julie 1912 is die monument onthul.
Tydens daglig is die monument oop vir besoekers. By uitsondering is dit al gebruik vir buitelug-konserte. Soms word 'n kerkdiens met sonsopkoms tydens Paasfees gehou. Dit is 'n besonder gewilde punt om foto's en films te maak van geleenthede soos huwelike en van die uitsig op Kaapstad.
SpVgg Ansbach 09
Die klub se oorsprong was die gimnastiekklub TV 1860 Ansbach, wat in 1860 gestig is. In 1909 is die klub se sokkerafdeling begin. Tydens die Eerste Wêreldoorlog het die sokkerafdeling ontbind, maar in 1917 is die huidige klub as opvolger vir beide die ontbinde sokkerafdeling van TV 1860 Ansbach, asook die klub ''1. FC 1912 Ansbach'', gestig.
Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub in 1945 deur die Geallieerdes ontbind. Die sportklubs van Ansbach is kort hierna in een klub heropgerig as Sportverein Ansbach. Op 30 Oktober 1948 is die vereniging na Turn- und Sportverein Ansbach herdoop. In 1951 het die huidige SpVgg Ansbach 09 uit hierdie klub se sokkerafdeling ontstaan.
Die klub het in 1985 die hoofrondte van die DFB-Pokal gehaal, maar in die eerste rondte met 0-3 teen SV Waldhof Mannheim verloor. Ansbach se grootste prestasie was om in 2001 die Oberliga Beiere te wen en na die Regionalliga Suid te promoveer, waar die klub na een seisoen weer gerelegeer is.
Anna Enslin
duimnael|regs|180px|Anna Enslin.
Anna Enslin (28 September 1887, Tulbagh – 1976, Bloemfontein) was 'n Afrikaanse skrywer, stadsraadslid en onderburgemeester van Bloemfontein en lid van die Provinsiale Raad van die Vrystaat.
Vroeë lewe en herkoms
Anna Retief is op 28 September 1887 op 'n wynplaas in die distrik Tulbagh gebore. Haar ouers was Piet en Magdalena Retief. Sy het haar skoolopleiding op Tulbagh en aan die Bloemhof-Seminarie op Stellenbosch ontvang, waarna sy 'n taalkursus aan die Universiteit Stellenbosch volg. Sy hou vanaf agttienjarige ouderdom skool op Heilbron in die Vrystaat, waar sy teen die voorskrifte van daardie tyd en met sterk teenstand van haar Skotse hoof Afrikaans vir haar leerlinge aanbied. Met die uitbreek van die Rebellie word sy dan voor die hof gedaag en eis die hoof dat sy uit haar werk geskors word. Sy wen die saak en bly in haar pos aan. In 1918 trou sy met die onderwyser Jan F. Enslin. Hy word later Sekretaris van Onderwys in die Vrystaat en dan Tegniese Adviseur van die Provinsiale Administrasie van die Vrystaat. Saam onderneem hulle in 1938 ’n reis van ses maande deur Europa, waar hulle eerstehands die opbou van die spanning voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog beleef.
Betrokkeheid by die gemeenskap
Sy was aktief betrokke in die gemeenskap en het verskeie termyne in die Bloemfonteinse stadsraad gedien, terwyl sy ook Lid van die Provinsiale Raad vir die kiesafdeling Bloemfontein-Wes was, die voormalige Verenigde Party-vesting van Gladys Steyn. 21 jaar lank verteenwoordig sy haar kiesafdeling in die Provinsiale Raad. In hierdie hoedanigheid is sy onder andere voorsitter van die Stadskomitee vir Openbare Gesondheid, die mark en Maatskaplike Welsyn. Sy is verantwoordelik vir die inisiatief vir die aanbou van die stadskouburg in Bloemfontein, waarvoor sy op allerlei maniere geld insamel. Sy verkoop onder andere ou koerante, ou bene en koeldrankbottels en aas ook alles wat te redde is in die vullishope van die stad vir hierdie kultuursaak. Ander projekte van haar is die bou van ’n kliniek vir bejaardes in haar kiesafdeling, die restourasie van die ou Presidensie, die bou van 'n moderne slagplaas en die stigting van kleuterskole vir die kinders van werkende vroue.
Latere lewe en sterfte
Vanaf 1949 tot 1950 is sy onderburgemeesteres van die stad. Sy en haar man het drie kinders gehad. Ná haar man se afsterwe vind sy ’n tuiste in die Mooihawe-tehuis vir bejaardes in Bloemfontein.
Haar sterfdatum is onbekend.
Skryfwerk
Haar eerste boek, Die Witbande kom, behandel die nagevolge van die Rebellie van 1914 op die samelewing.
Middernag behandel drie geslagte van godsdienstige verdeeldheid, waarin Protestante ly onder die Rooms-Katolieke Kerk en sy aanhangers.
Sy skryf ook die roman Die wit slaaf en 'n onvoltooide bundel kortverhale onder die voorlopige titel Intrige.
Giovanni Goria
Giovanni Giuseppe Goria ( Italiaanse uitspraak: [dʒoˈvanni dʒuˈzɛppe ɡoˈriːa]; 30 Julie 1943 - 21 Mei 1994) was 'n Italiaanse politikus. Hy was van 1987 tot 1988 die 46ste Eerste minister van Italië.
Callyspongia flabellata
Callyspongia flabellata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Burton.
Kazuo Saito
Kazuo Saito (斉藤 和夫) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
NG gemeente Paulpietersburg
duimnael|regs|160px|Ds. Jan Hendrik Malan is in 1911 bevestig as Paulpietersburg se eerste NG leraar.
duimnael|regs|160px|Ds. H.J. de Vos, leraar van 1915 tot 1924.
Kraai
Die kraaie (genus Corvus, familie Corvidae) is groot, oorwegend blinkswart voëls wat enigiets vreet; die grootste lede in die orde Passeriformes, of sangvoëls. Die geslagte lyk eners en jonges lyk baie soos volwassenes. Hulle roep tipies hard en skor.
Kraaie kom op alle vastelande, grotendeels in die gematigde klimaatstreke (behalwe Suid-Amerika), voor en bestaan uit ongeveer 40 spesies. Die familie het waarskynlik sy ontstaan gehad in Sentraal-Asië en het daarvandaan uitgebrei na Noord-Amerika, Mexiko, Afrika, Europa en Australië.
Kraaie, veral rawe, speel 'n belangrike rol in legendes of in die mitologie as voortekens of ongelukbringers, moontlik as gevolg van hulle swart veredos, hulle krasgeluide en hulle gewoonte om aas te vreet, as gevolg waarvan hulle vroeër gereeld op slagvelde te sien was.
Beskrywing
Kraaie en ander lede van Corvidae is groot sangvoëls wat hoofsaaklik in die Noordelike Halfrond aangetref word, maar in kleiner getalle feitlik oral ter wêreld voorkom. Vir voëls beskik hulle oor 'n hoë intelligensie en deur hul goeie leervermoë kan hulle hulle by uiteenlopende toestande aanpas.
Die meeste kraaie is allesvreters en die groter spesies soos die raaf Corvus corax vreet baie afvalprodukte. Om dié rede was rawe vroeër in Wes-Europa, waar geen aasvoëls voorkom nie, baie gewild. As gevolg van die toenemende welvaart het die funksie van 'n kadaweropruimer verdwyn en is daar jag gemaak op kraaie omdat hulle skadelik was vir gesaaides en ander voëls, veral jagvoëls. Sedertdien word verskeie kraaispesies in groot dele van die wêreld nie meer aangetref nie of hul getalle het skerp afgeneem.
Navorsing het getoon dat kraaie slimmer is as verskeie ander voëls wat reeds bestudeer is. Hulle kan byvoorbeeld leer om tot by vier te tel en kan ook sekere seine en die beskikbaarheid van kos met mekaar in verband bring.
Die grootste onder die kraaispesies is die rawe, wat veral bekend is vanweë hul deeglike broeisorg. Die nes word deur albei ouers gebou, en die ouer voëls is hiermee veel behendiger as die jongeres. Dit dui daarop dat hulle deur ervaring leer. Omdat die kuikens vroeg in die lente uitbroei wanneer dit nog koud is, word die nes goed uitgevoer. Die kuikens bly sowat 40 dae lank in die nes en word in die tyd uitstekend deur hul ouers versorg.
Hulle drink uit hul ouers se snawels en word selfs "gebad" met water uit die volwasse voëls se borsvere wat vooraf natgemaak word. Die pare bly ook buite die broeiseisoen bymekaar, terwyl die jong voëls wat nog nie geslagsryp is nie, groepe vorm. Subspesies van die gewone raaf kom oor die hele Noordelike Halfrond voor, terwyl sommige as afsonderlike spesies beskou word. In Suider-Afrika word die withalskraai of withalsraaf (Corvus albicollis) aangetref. Hy is met ŉ lengte van sowat 52 cm die grootste van die drie inheemse Suider-Afrikaanse kraaispesies en kan maklik aan die breë wit kraag aan die agterkant van die nek herken word. Die witnekkraai kom volop voor in die suidelike en noordoostelike bergagtige gebiede en word dikwels tussen aasvoëls by karkasse gesien. Die ander kraaie is kleiner, maar oorwegend swart. Baie bekend in Suid-Afrika is die witborskraai of bontkraai (Corvus albus), wat 'n wit bors en 'n breë wit kraag aan die agterkant van die nek het. Hy kan geleer word om te praat. Die ander plaaslike spesie is die blinkswart swartkraai (Corvus eapensis). Albei die spesies word dwarsdeur Suider-Afrika aangetref, behalwe in die besonder droë gebiede. Die mannetjies en wyfies vorm pare en die jong voëls vorm net soos jong rawe groepe. In Europa is ook die roek (Corvus frugilegus) en die kerkkraai (Corvus monedula) baie bekend. Die roek broei in kolonies, by voorkeur hoog op in groot bome. Die kerkkraai broei in hol boomstamme, skoorstene en ander geskikte holtes en kan baie mak word.
NG gemeente Paulpietersburg
links|duimnael|270px|Die kerkgebou in 1917.
duimnael|regs|160px|Ds. G.J. van Zyl, leraar van 1924 tot 1928.
duimnael|regs|160px|Ds. Attie Burger was leraar van Paulpietersburg van 1928 tot 1939, sy eerste gemeente.
duimnael|regs|160px|Ds. S.W. Burger, leraar van 1939 tot 1941.
duimnael|regs|160px|Ds. P.S.N. Swart, leraar van 1945 tot 1950.
Die NG gemeente Paulpietersburg is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die provinsie en Sinode van KwaZulu-Natal wat eers in die middel van die 20ste eeu na die Natalse Kerk oorgeplaas is saam met nog vier gemeentes in wat in die 19de eeu die Nieuwe Republiek was. In 2015 het die gemeente 252 belydende en 49 dooplidmate gehad, vergeleke met 306 en 121 in 2000 en 339 en 156 in 1985.
Agtergrond
Die dorpie Paulpietersburg het in die jaar 1888 tot stand gekom in wyk drie van die NG gemeente Utrecht. Op die dorpie is kort daarna 'n raamwerk van pale opgerig. Daaroor is dan seile gespan om 'n "tabernakel" – soos hulle dit genoem het – te vorm waarin die leraar van Utrecht kwartaalliks dienste gehou het. In 1889 het die plan by die lidmate wat naby Paulpietersburg gewoon het, ontstaan om self 'n kerkie te bou. Dit het daartoe gelei dat die kerkraad van Utrecht besluit het 'n godshuis vir wyk drie op te rig. Hierdie kerkie en die kerkgebou van die Gereformeerde gemeente was omtrent al wat in die dorpie staande gebly het gedurende die Anglo-Boereoorlog, en hulle is deur die Engelse soldate as pakhuise gebruik.
Gemeentestigting
Die Imperiale regering het ná die vrede gelukkig 'n klein bedraggie as kompensasie uitbetaal en die kerkie kon herstel word. By die vredesluiting is Paulpietersburg as 'n afsonderlike distrik van Natal verklaar en dit, tesame met die vermeerdering in bevolking, het daartoe gelei dat besluit is om 'n afsonderlike gemeente te stig. Op 1 Mei 1911 het die verteenwoordiger van die Ringskommissie van die Ring van Utrecht, naamlik ds. N.J.H. Theunissen van Standerton, die lidmate van wyk drie van die gemeente van Utrecht ontmoet om 'n nuwe gemeente af te stig. Die ledetal van die nuwe gemeente was 220 en die konsulent was ds. B.H. Swart.
Die eerste leraar van die nuwe gemeente was ds. J.H. Malan, wat op 24 Julie 1911 bevestig is. Hy was net twee en 'n half jaar hier werksaam, waarna die gemeente weer 13 maande vakant was voordat ds. H.J. de Vos hier bevestig is.
Op 'n gemeentevergadering gehou op 23 Oktober 1915, is besluit om die kerkgebou te vergroot. Om die boukoste te help dek is een van die twee plase wat van die moedergemeente as geskenk ontvang is, verkoop. Gedurende 1919 is ook nuwe banke vir die kerk aangeskaf.
Latere leraars
Ds. Vos is in Desember 1924 opgevolg deur ds. G.J. van Zyl, wat ná drie jaar weer vertrek het. In Maart 1928 is prop. A.J.D. Burger hier georden en bevestig nadat hy die jaar vantevore as predikant gelegitimeer is. Ds. Burger het aktief deelgeneem aan die werksaamhede van die Saamwerkunie in Natal en dien enkele jare lank as voorsitter. Hy rig ook 'n Ringsblad, Die Skakel, op. Hy bly hier aan tot hy in 1939 toe hy 'n beroep aanvaar na die gemeente Pretoria-Noord.
In sy tyd het mnr. A.G. du Toit, wat die gemeente jare lank as scriba en kerkraadslid gedien het, vertrek. Sy plek is egter vol gestaan deur mnr. A.E. Williams, wat die gemeente tot aan die end van 1950 as scriba, kassier en kerkraadslid gedien het. Gedurende hierdie tyd is elektriese ligte aangebring en 'n nuwe orrel is aangekoop. Mev. S. Wessels, wat destyds al vir enige jare orreliste was, het die gemeente jare lank in dié amp gedien.
Jacques Suzanne
Jacques Suzanne (17 April 1880 – 1 Augustus 1967) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Spell of the Yukon (1916) en Out of the Snows (1920).
NG gemeente Paulpietersburg
Latere leraars
Gedurende die depressie het dit ook maar moeilik gegaan. Die gemeente moes selfs 'n verband op sy plaas neem. Met die viering van sy kwarteeufees in 1936, is die verband afgelos.
Ná ds. Burger was die leraars agtereenvolgens: di. S.W. Burger (1939-‘41), G.C. van Schouwenburg (1941-'45), P.S.N. Swart (1945-'49) en J.J.R. Katzke (vanaf 1950). In ds. Katzke se tyd is die gemeentes van die eertydse Nieuwe Republiek aan die Natalse Kerk oorgedra. Op die Sinodale sitting van April 1951 is toestemming verleen tot die versoek van die vyf noordelike gemeentes van die NH of G Kerk in Natal om by die Natalse Kerk aan te sluit, en daarna is stappe gedoen om die inskakeling te bewerkstellig sodat hierdie gemeente saam met dié van Utrecht, Vryheid, Babanango en Louwsburg vanaf omstreeks 1952 onder die Natalse Kerk geressorteer het.
Danielle Panabaker
Danielle Panabaker (gebore 19 September 1987) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Sky High (2005) en Friday the 13th (2009), en in die televisiereeks The Flash (2014).
Giulio Andreotti
Giulio Andreotti OMI SMOM OCSG OESSH ( US: /ˌɑːndreɪˈɒti/ AHN-dray-OT-ee, Italiaanse: [ˈdʒuːljo andreˈɔtti]; 14 Januarie 1919 - 6 Mei 2013) was 'n Italiaanse politikus en staatsman wat gedien het as die 41ste Eerste minister van Italië (1972–1973, 1976–1979 en 1989–92) en leier van die Christen-demokrasieparty; hy was die sesde langste dienende minister sedert die Italiaanse eenwording en die tweede langsdienende eerste minister ná Silvio Berlusconi. Andreotti word algemeen beskou as die magtigste en prominentste politikus van die sogenaamde Eerste Republiek.
Sedert 'n protokol van Alcide De Gasperi, het Andreotti op 'n jong ouderdom 'n kabinetsrang verwerf en in die loop van 'n veertig jaar lange politieke loopbaan al die belangrikste kantore van die staat beklee, wat gesien is as 'n gerusstellende figuur deur die staatsdiens, sakegemeenskap, en Vatikaan. In die buitelandse beleid het hy die integrasie van die Europese Unie in Italië gelei en nouer betrekkinge met die Arabiese wêreld gevestig. Bewonderaars van Andreotti het gesien dat hy politieke en sosiale teenstrydighede bemiddel het, wat die transformasie van 'n wesenlik landelike land in die vyfde grootste ekonomie ter wêreld moontlik gemaak het. Kritici het gesê dat hy niks gedoen het om 'n beskermingstelsel uit te daag wat tot deurdringende korrupsie gelei het nie. Andreotti het die Vatikaan en 'n kapitalistiese struktuur sterk ondersteun terwyl hy die Italiaanse Kommunistiese Party teengestaan ​​het. Na die gewilde Italiaanse sentiment van destyds, het Andreotti ook die ontwikkeling van 'n sterk Europese gemeenskap ondersteun wat neo-liberale ekonomie speel. Alhoewel Andreotti aan die regse behoort, was hy nie teëstand teen die implementering van die Europese Sosiale Fonds en die Streekfonds in die opbou van die Europese ekonomie nie.
Op die hoogtepunt van sy aansien as staatsman is Andreotti aan strafregtelike vervolging onderwerp. Aanklagte van samespanning met Sisiliaanse Mafia kon howe nie bewys dat hy ná 1980 sy bande met hulle gehandhaaf het nie en het die saak betyds beslis. Die opspraakwekkendste bewering kom van aanklaers in Perugia, wat hom aangekla het dat hy die moord op 'n joernalis beveel het. Hy is tydens 'n verhoor skuldig bevind, wat gelei het tot klagtes dat die regstelsel 'mal geword het'. Nadat hy vrygespreek is van alle aanklagte (eintlik, deels as gevolg van beperkings op wetgewing), het Andreotti opgemerk: "Afgesien van die Puniese oorloë, waarvoor ek te jonk was, word daar die skuld gegee vir alles wat in Italië gebeur het."
Roman (Roemenië)
Roman (Duits: Romesmark, Hongaars: Románvásár) is 'n stad in die ooste van Roemenië.
Karl Dane
Karl Dane (12 Oktober 1886 – 14 April 1934) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Big Parade (1925), La Bohème (1926), All at Sea (1929), en Free and Easy (1930).
Phiri, Soweto
Phiri is 'n swart township in die stedelike gebied van Soweto, suidwes van die stad Johannesburg in Suid-Afrika.
Swartkraai
Die swartkraai is 'n algemene, wydverspreide standvoël.
Identifikasie
Dit is geheel en al blinkswart.
48–53 cm
Habitat
Kom een-een, in pare of in swerms op landerye en in die oop veld voor. Is minder algemeen as die Witborskraai. Sit dikwels op telefoonpale en maak ook daar nes.
Verspreiding
Die Swartkraai kom in droër streke as die Witborskraai voor, nl. die hele Suid-Afrika, Namibië, Botswana en Zimbabwe.
Geluid
Uiter 'n hoë "kraa"-geluid.
Herman Charles Bosman
Herman Charles Bosman (1905–1951) was 'n Suid-Afrikaanse skrywer en joernalis. Hy was ’n meester van die kortverhaal en is veral bekend vir sy 'Oom Schalk Lourens-stories' wat in die omgewing van Groot Marico afspeel. Hy skryf ook onder die skuilnaam Herman Malan (sy ma se nooiensvan was Malan).
Vroeë lewe en herkoms
Herman Charles Bosman is op 3 Februarie 1905 in Kuilsrivier naby Kaapstad gebore. Sy moeder is Elisa Malan, ’n onderwyseres van Potchefstroom wat in 1904 onverwags die dorp verlaat, vermoedelik as die resultaat van ’n mislukte liefdesverhouding. Haar ouers is oorspronklik van die Wes-Kaap en sy verhuis hierheen. Kort na haar aankoms in die Kaap, op 26 April 1904, trou sy in Kuilsrivier met Jacobus Abraham Bosman, wat later 'n mynwerker in Johannesburg was. Daar is bespiegeling dat Jacobus Bosman nie sy werklike vader is nie en meer as een ander moontlike biologiese vader word genoem, maar hierdie bewerings kon tot dusver nog nie bewys word nie. Valerie Rosenberg beweer in haar biografie van Bosman dat hy eerder die biologiese kind is van sy oom Charles Malan (sy ma se broer), wat 'n getuie by Hermanus Charles se doop op 12 Maart 1905 was. Die radio-omroeper Friedel Hansen beweer egter in sy boek, Die handdruk van die dood: Die onvertelde storie van Eugène Marais, dat Herman die kind is van die skrywer Eugène N. Marais, wat volgens hom vroeg in 1904 as loseerder by die Malans in Potchefstroom gewoon het. Hansen neem klaarblyklik nie in ag dat die geboorte meer as nege maande nadat Elisa Malan in die Kaap getroud is, eers plaasgevind het nie. Herman word in Kuilsrivier se NG Kerk gedoop as Hermanus Charles Bosman. Sy broer Pierre Malan Bosman word in 1906 gebore. Die gesin verhuis gereeld wanneer die vader van werk verwissel en trek na Krugersdorp in 1916 en dan na Potchefstroom. In 1917 gaan Herman skool aan die Potchefstroom College, maar wanneer sy pa werk in die myne by Johannesburg kry, begin hy vanaf Junie 1918 met skool by Jeppe Central en dan vanaf 1919 gaan hy skool op Jeppe High. Hy verander weer van skool en studeer vanaf 1921 aan Houghton College, waar hy in 1922 matrikuleer. Daar word vertel dat hy sy Wiskunde vraestel beantwoord het met ’n opstel, waarin hy redeneer dat kennis van Wiskunde onnodig is, aangesien sy vermoëns in Engels en Afrikaans so uitstaande is.
Vanaf 1923 skryf hy gelyktydig in as student by die Universiteit van die Witwatersrand en die Normal College. Sy pa is in hierdie jaar in ’n mynongeluk oorlede. Sy feitlik legendariese reputasie as poetsbakker word geïllustreer deur ’n episode waar hy ’n gedig van die beroemde Engelse digter Percy Bysshe Shelley onder sy eie naam in ’n Universiteitskompetisie inskryf – en die derde plek behaal. Hierna maak hy onmiddellik sy bron bekend tot groot verleentheid van die beoordelaars. Hy sluit ook aan by die Young Communist League, hoofsaaklik omdat hy daarvan hou om deel te neem aan straatoptogte en nie weens enige sterk gevoelde politiese oorwegings nie. In 1925 behaal hy sy Transvaalse Onderwysdiploma.
Lewe na universiteit
Hy ontmoet Vera Sawyer gedurende in 1925 en trou met haar in die landdroshof op Vrydag 21 Januarie 1926. Sy het ’n standvastige werk by ’n lewensversekeringsmaatskappy en die idee was dat sy sou aanhou werk en by haar ouers bly, aangesien Herman nog nie die vermoë gehad het om ’n gesin te onderhou nie. Hulle vertel nie eens aanvanklik aan haar ouers dat hulle getroud is nie en weens verdere gebeure het hulle nooit as man en vrou saamgebly nie
Kort na sy troue vertrek hy op 23 Januarie 1926 na Marico, waar hy vanaf die einde van Januarie 1926 in Afrikaans skoolhou op die plaasskooltjie op Heimweeberg in die Dwarsberggebied van die Groot Marico-distrik. Hier is hy die assistent vir Charles Terblanche. Hy sal uiteindelik slegs ses maande hier vertoef, maar hierdie omgewing is nogtans die inspirasie van vele van sy latere verhale, met Oom Schalk Lourens meestal as die verteller.
Lewe na die tronk
Vanaf November 1930 is hy saam met Aegidius Jean Blignaut (saam met wie hy ook in hierdie tyd bly) mederedakteur van die nuwe literêre tydskrif Touleier. Wanneer hierdie tydskrif vroeg in 1931 misluk, loods hulle die New LSD (wat in 1933 tot niet gaan) en die New Sjambok (wat teen die einde van 1931 misluk). In hierdie tyd skryf en publiseer hy die (vir daardie tyd) pornografiese storie Nun’s story (van ’n non wat masturbeer) en word op aanklagte van godslastering voor die Magistraatshof gedaag en skuldig bevind.
Sy huwelik met Vera eindig in 1932 in ’n egskeiding en op 7 Oktober 1932 trou hy met Ella Manson, wat onder meer ’n knap pianiste is. Herman is nie bereid om enige kinders te hê nie en wanneer Ella verwagtend raak, ondergaan sy noodgedwonge ’n aborsie. In Februarie 1934 vertrek hulle na Europa, waar hulle kort tye in Parys en Brussel deurbring, maar veral in Londen woon. In Londen lewer hy bydraes aan verskeie koerante, onder andere die Sunday Critic (waar hy vir ’n ruk werk as assistent vir John Webb), Empire Movement Annual en News Digest. Hy bedryf ook sy eie drukkersmaatskappy, The Ardent Godbold Press. In hierdie tyd stuur hy ’n reeks van sy Schalk Lourens stories, essays en gedigte aan ’n skoolvriend, Bernard Sachs, wat dit in die letterkundige tydskrif South African Opinion laat publiseer.
Geldelike en persoonlike probleme
Die Bosmans is gereeld sonder geld en gee selfs per geleentheid voor dat Herman oorlede is, waarna hulle versoek dat geld gestuur word vir die begrafnisonkoste. Die hele familie, Bosman se moeder inkluis, glo hierna dat hy dood is. Wanneer sy moeder Londen besoek, doen sy egter navraag en vind hom springlewendig. Na die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in September 1939 verlaat hulle Londen en land weer in Suid-Afrika in Januarie 1940. In die oorlogstyd is werk skaars en hy probeer met verskeie los werkies om die pot aan die kook te hou. So is hy vryskut joernalis, proefleser en advertensieverkoper, terwyl Ella musieklesse gee. Hy skryf ook bydraes vir verskeie publikasies.
Vroeg in 1943 word hy aangestel as redakteur van The Zoutpansberg Review op Pietersburg. Hier ontmoet hy vir Helena René Stegmann, ’n Afrikaanse onderwyseres op die dorp. Sy was die dogter van ’n sendeling van Riversdal en oud-student aan die Universiteit van Stellenbosch. Wanneer sy verwagtend raak, forseer Herman haar ook om ’n aborsie te ondergaan en hy dien self die inspuiting toe. Sy word ernstig siek en moet in die hospitaal opgeneem word. Wanneer daar ’n hofsaak is om Bosman van aborsie aan te kla word hy onskuldig bevind, maar as gevolg van die hofsaak word hy gevra om afstand te doen van sy redakteurskap van die koerant. Sy opvolger, ene Hugh Hayes, en sy vrou Ella begin met ’n verhouding en alhoewel Ella vir Herman vergesel na Johannesburg teen die einde van 1943, keer sy ’n paar weke later terug na Hayes in Pietersburg. Hulle skei op 6 Maart 1944 en Herman en Helena Stegmann trou op 18 Maart 1944 in Johannesburg.
Kort na sy troue in 1944 word hy deur Bernard Sachs aangestel as letterkundige redakteur van South African Opinion. Hierdie betrekking beklee hy tot einde Februarie 1947, wanneer finansies die tydskrif noop om ’n samesmelting met Trek aan te gaan. In hierdie tyd doen hy ook werk vir die Jewish Times, verkoop advertensies en neem ’n deeltydse werk aan as onderwyser by ’n privaat kollege om die pot aan die kook te hou. Dan word hy deur Colin Reed-McDonald in diens geneem om klassieke meesterwerke uit die wêreldletterkunde in Afrikaans te vertaal, vir ’n boekklub wat hy die Afrikaanse Kulturele Leserskring noem.
In Mei 1947 verhuis hulle met hierdie doel na Kaapstad. So vertaal hy die Rubaiyat van Omar Chajjam in Afrikaans. Hierdie inisiatief is egter dood gebore en hulle is genoodsaak om ’n paar maande later terug te keer na Johannesburg, waar Herman advertensies verkoop vir Trek en ook bydraes tot hierdie tydskrif lewer. Uit die bloute word hy nou deur Central News Agency genader met ’n versoek om ’n bundel kortverhale te publiseer, wat uitloop op die publikasie van Mafeking Road laat in 1947. Die resensies is oorwegend baie gunstig en hy volg hierdie sukses op met die publikasie in 1949 van sy tronkmemoires onder die titel Cold stone jug. Intussen skryf hy ook die suksesvolle reeks Voorkamer stories, wat weekliks in die Forum verskyn. In die winter van 1949 begin hy met ’n nuwe werk as proefleser by Sunday Express. Die inkomste uit al hierdie bronne stel die egpaar in staat om in 1949 hulle eerste motor aan te skaf, ’n Opel uit die lae prysklas, en aan die begin van 1951 het sy finansiële posisie so verbeter dat hulle ook ’n huisie in Miltonstraat in Lombardy-Oos aankoop. Bosman noem die huisie Paradise Regained.
Literêre nalatenskap
Sy totale literêre nalatenskap, wat vele ongepubliseerde manuskripte insluit, ook in Afrikaans, word na sy dood aan die Universiteit van Texas in Austin in die Verenigde State van Amerika verkoop. Dit word in die Harry Ransom Humanities Research Center op die kampus bewaar. Daar word dit in die sewentigerjare bestudeer deur Stephen Gray, waarna Gray baie van sy werke redigeer en uitgee. Gray en Craig MacKenzie is verantwoordelik vir die herstel van die gepubliseerde werke na aanleiding van die oorspronklike manuskripte, aangesien vorige uitgewers verskeie snitte en veranderinge aangebring het. Hulle versorg ook die uniforme uitgawe van al sy werke (waarvan ’n groot aantal vir die eerste keer gepubliseer word). Van sy werke word vertaal en verskyn onder andere in Frans. Hy het ook etlike hoofsaaklik waterverfskilderye gemaak, sommige daarvan klaarblyklik bedoel as illustrasie vir sy eie werk, wat saam met sy letterkundige geskrifte by Austin bewaar word.
Hy is op 14 Oktober 1951 in Edenvale aan ’n hartaanval oorlede en word in Wespark in Johannesburg begrawe. Die bekende kunstenaar Gordon Vorster laat 25 jaar na sy dood in 1976 ’n grafsteen vir sy graf oprig.
Skryfwerk
In 1919 op hoërskool begin hy reeds, saam met sy vriend Edwin McKibbin, kortverhale skryf vir die Sunday Times onder die skuilnaam Ben Eath. Op universiteit verskyn van sy verse en essays in UMPA, die studenteblad. Hy skryf sy verhale later hoofsaaklik vir tydskrifte, waarvoor hy gereeld vir elke publikasie een gereed moet hê.
Landry Bender
Landry Bender (gebore 3 Augustus 2000) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Sitter (2011) en in die televisiereekse Crash & Bernstein (2012) en Best Friends Whenever (2015).
Herman Charles Bosman
Oom Schalk Lourens-stories
Die eerste oom Schalk Lourens-stories verskyn reeds in 1930 en 1931 in die Touleier, waarna hy weer ’n aantal skryf in die jare 1934–1937 terwyl hy in Londen is. Hy stuur hierdie verhale na sy vriend Bernard Sachs wat dit in The South African Opinion publiseer. Na sy terugkeer in Suid-Afrika skryf hy vanaf 1940 tot 1951 weer ’n aantal, wat in uiteenlopende publikasies soos The South African Opinion, Trek en On Parade verskyn. Sewe van hierdie stories word eers na sy dood gepubliseer. In hierdie verhale teken hy die karakters lewensgetrou, met al hulle tekortkominge, onkunde, rassisme en vooroordele, maar tog ook met opregte meegevoel en identifisering met hulle menslikheid. Hierdie plattelandse gemeenskap van Oom Schalk Lourens en sy medeboere is ’n produk van die moeilike jare net voor en na die Anglo-Boereoorlog, wat hulle met ’n bitterheid teenoor die Engelse gevul het, terwyl rasse-vooroordele teenoor swart mense aan die orde van die dag was. Hierdie gevoelens in sy karakters word onvervals weergegee, maar hulle word sonder enige sentimentaliteit op ’n humoristiese manier geskets, terwyl hy telkens met bytende satire hulle tekortkominge en dié van ander rasse weergee. Hoewel op die oog af baie eenvoudig, het die stories dikwels veelvuldige betekenislae, vertel op ’n direkte en humoristiese manier met meer as net ’n tikkie droefheid onderliggend aan die gebeure. Die gebeure en waardes van ’n klein groep ongekultiveerde boere in ’n verre uithoek van die land dien dan as vrugbare doek waarteen hy die mense van alle rasse en van die hele land in hulle universele emosies teken. C.N.A. nader hom in 1947 vir ’n bundel van hierdie stories en ’n keur word dan uitgegee as Mafeking Road, wat so gewild is dat dit vanaf eerste publikasie nooit weer uit druk is nie. In ’n brief aan Bosman in 1949 verwys die beroemde digter Roy Campbell na hierdie verhale as “the best that ever came out of South Africa” en hy sorg dan ook dat talle van hierdie verhale deur die BBC uitgesaai word. In die uniforme uitgawe van sy werke word hierdie keur uit die Schalk Lourens stories later aangevul deur die uitgawes van Unto dust and other stories en Seed-time and harvest and other stories. The complete Oom Schalk Lourens stories word eers in 2006 saamgebundel.
Kortverhale
Sedert April 1950 verskyn ’n reeks kortverhale van hom weekliks onder die opskrif In the voorkamer in die linksgesinde nuusblad The Forum. Sy Voorkamer stories word aanvanklik deur Lionel Abrahams gekeur om in die bundels Jurie Steyn’s Post Office en A Bekkersdal marathon te verskyn.
Die volledige stories word later versamel in die bundels Idle talk en Homecoming. Bosman vertel hierdie verhale nie deur ’n sentrale verteller nie, maar dit word eerder te boek gestel deur ’n soort notulehouer. Dit is ’n weergawe van die gesprekke en menings van die diverse groep mense wat gereeld elke week op die plaas Drogevlei vergader waar hulle vir die regeringslorrie wag wat die pos en melkkanne bring. Aanwesiges sluit in die Marico-boere soos Chris Welman, Gysbert van Tonder, At Naudé (die enigste lid van die geselskap wat ’n radio besit en gereeld nuus lees, maar tevergeefs probeer om die gewigtige aard van nuusgebeure elders onder sy gespreksgenote tuis te bring), Johny Coen (wat al gereis het en ander plekke gesien het en op sy dag by die Spoorweë gewerk het), die halfdowe Oupa Bekker en die jong skoolmeester, meneer Vermaak, wat as ’n soort alter ego en spreekbuis vir Bosman self optree. Daar is natuurlik ook die posmeester, Jurie Steyn, terwyl die enigste vrouekarakters Jurie Steyn se vrou en Pauline Gerber is. Die vergaderplek is die voorkamer van Jurie Steyn, wat terselfdertyd diens doen as die Drogevlei poskantoor, waarheen die poswa weekliks die pos van Bekkersdal af bring. Waar die verlede en die geskiedenis in die oom Schalk Lourens-stories die oorheersende rol gespeel het, beweeg Bosman nou in die moderne gebeure (met nuus op die radio, byvoorbeeld) en speel die tradisie ’n minder belangrike rol. Tussen die humor is daar inderdaad ’n melancholiese ondertoon, want die ou Marico van vervloë jare het reeds verdwyn en het selfs van die agtergeblewenes vreemdelinge en verstotelinge in ’n nuwe wêreld gemaak. Weens die aard van die plasing van hierdie verhale en deurlopende interaksie tussen dieselfde karakters loop sekere temas deur verskeie stories (baie soos in hedendaagse televisiereekse) terwyl daar ook ’n sentrale oorheersende tema vir elke storie is. Dit is in sterk kontras met die Oom Schalk Lourens-stories, wat elkeen ’n afgeslote geheel vorm. In die laaste agtien maande voor sy dood skryf Bosman ongeveer tagtig van hierdie verhale vir publikasie in die liberale weekblad The Forum. Die reeks is bedoel as komiese teenpool vir die ernstiger nuus- en politieke besprekings wat in hierdie blad verskyn het, maar Bosman spaar nie die satire nie. Verskeie sake van die dag kry aandag, soos vakbondaksies (Go-slow strike), industrialisering (Dying race) en verstedeliking (Homecoming). Bosman self beskou hierdie verhale as sy beste werk ooit.
National Union of South African Students
Die National Union of South African Students (NUSAS) (Afrikaansː Nasionale Unie van Suid-Afrikaanse Studente) was 'n belangrike drukgroep vir liberalisme en later radikalisme in die Suid-Afrikaanse studente-anti-apartheidspolitiek. Die organisasie se leuses het nie-rassigheid en nie-seksisme ingesluit.
Harry van Heerden
Hercules Christiaan van Heerden, algemeen bekend as Harry van Heerden (Schaapskraal, Tarkastad, Kaapkolonie, 2 September 1862 – Schaapskraal, Tarkastad, 17 Julie 1933), was 'n Suid-Afrikaanse boer en politikus.
Van Heerden was president van die Senaat van die Unie van Suid-Afrika van 1920 tot 1929.
National Union of South African Students
Vroeë geskiedenis
NUSAS is in 1924 gestig onder leiding van Leo Marquard tydens 'n konferensie in Grey-kollege deur lede van die Studenteraad (SR) van Suid-Afrikaanse universiteite. Die organisasie bestaan meestal uit studente van Engelstalige Suid-Afrikaanse universiteite. Afrikaanssprekende leiers stap uit tussen 1933 en 1936. In 1945 word die studente van die "native college" in Fort Hare toegelaat as lede wat die verbintenis tot nie-rassigheid na 'n tydperk van besluitloosheid bevestig.
Die vroeëre presidente van die organisasie sluit in Phillip Tobias wat in 1948 verkies is, wat die eerste anti-apartheidsveldtog van die organisasie gelei het. Die poging is aangewend om die rasseskeiding van Suid-Afrikaanse universiteite teen te staan. Ian Robertson, president in 1966, het senator Robert F. Kennedy genooi om Suid-Afrikaanse studente toe te spreek. Ander presidente was onder andere: John Didcott, Neville Rubin, Adrian Leftwich, Jonty Driver, Margaret H. Marshall, John Daniel, Paul Pretorius, Charles Nupen, Neville Curtis, Andrew Boraine en Auret van Heerden. Verskeie leiers van die organisasie is in hegtenis geneem, in die tronk aangehou, gedeporteer of ingeperk.
Adidas
Adidas AG is 'n groot Duitse vervaardiger van sporttoerusting. Die maatskappy is vernoem na sy stigter, Adolf (Adi) Dassler. Dit is die tweede grootste vervaardiger van sportgoed ter wêreld na Nike. Dit is die beheermaatskappy van die Adidas-groep, wat bestaan uit die Reebok-sportdragonderneming, 8,33% van die Duitse sokkerklub Bayern München, Taylormade vir gholf-toerusting, Maxfli vir gholfballe, Adidas gholf en Runtastic, 'n Oostenrykse fiksheidstegnologie-onderneming.
Die maatskappy is deur Adolf Dassler in sy moeder se wasgoedkamer gestig; sy ouer broer Rudolf het in 1924 by hom aangesluit onder die naam Gebrüder Dassler Schuhfabrik ("Dassler-broers Skoenfabriek"). Dassler het gehelp met die ontwikkeling van spykerhardloopskoene vir verskeie atletiekbyeenkomste. Om die kwaliteit van spits-atletiese skoene te verbeter, het hy oorgegaan van 'n vorige model swaarmetaal-spykers na 'n kombinasie van seil en rubber. Dassler het die Amerikaanse naelloper Jesse Owens oorreed om sy handgemaakte spykerskoene by die Olimpiese Somerspele 1936 te gebruik. In 1949, na 'n breuk in die verhouding tussen die broers, het Adolf Adidas geskep, en Rudolf het Puma gestig, wat een van Adidas se mededingers geword het.
National Union of South African Students
Vroeë geskiedenis
Ten spyte van sy liberale weerstand teen ras-afsonderlike organisasies in die 1960's, het sy lede, en veral sy leierskap, die wegbreek in 1969 ondersteun van swart studenteleiers, onder leiding van Steve Biko en andere, om die Suid-Afrikaanse Studente-organisasie (SASO) te vorm, 'n groepering ten gunste van die swartbewussynsbeweging.
Groottand-botvis
Die Groottand-botvis (Pseudorhombus arsius) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area en aan die ooskus van Afrika vanaf die Rooisee tot by Algoabaai. In Engels staan die vis bekend as die Largetooth flounder.
Adidas
Tydens die Olimpiese Somerspele 1960 het Puma die Duitse naelloper Armin Hary betaal om Pumas in die eindronde van die 100 meter te dra. Hary het Adidas al voorheen gedra en Adolf om betaling gevra, maar Adidas het hierdie versoek van die hand gewys. Die Duitser het goud in Pumas verower, maar Adidas toe vir die medaljeseremonie gedra, tot die skok van die twee Dassler-broers. Hary het gehoop om munt te slaan uit albei, maar Adolf was so woedend dat hy die Olimpiese kampioen die rug gekeer ("verban") het.
National Union of South African Students
Wending na die radikale anti-apartheidspolitiek
Die SASO-wegbreek het 'n herbesinning van NUSAS se politieke ideologie en sy rol in die stryd teen apartheid aangewakker. In die vroeë 1970's het NUSAS toenemend beïnvloed geraak deur Westerse Marxistiese idees. Die organisasie het gefokus op die organisering van werkers deur middel van sy program studente lone-kommissie met 'n aanvanklike mandaat om 'n "ondersoek na die lone en werksomstandighede van ongeskoolde swart universiteitspersoneel" uit te voer en later te begin om werkers in vakbonde te organiseer. Hierdie werk word aangevoer, het die opkoms van swart vakbondwese in Suid-Afrika aangewakker wat in die 1980's, wat 'n belangrike rol gespeel het in opposisie teen apartheid.
Arnaldo Forlani
Forlani, 'n regterlid van die Christelike Demokrasie, was een van die belangrikste Italiaanse politici van die 1970's tot die vroeë negentigerjare. Op 94-jarige ouderdom is Forlani tans die oudste lewende voormalige Italiaanse premier.
Groottand-botvis
Voorkoms
Die lyf is plat, ovaal en die oë is naby mekaar. Die dorsale vin is lank, dit begin by die snoet en strek tot by die basis van die stertvin. Die stertvin is wigvormig. Die oogkant (bokant) is bruinerig gevlek met 'n swart kol waar die sylyn begin. Die vis word tot 44 cm groot.
Adidas
Die drie strepe is Adidas se kenmerk, aangesien dit op die maatskappy se klere- en skoenontwerpe gebruik word as 'n bemarkingshulpmiddel. Die handelsmerk, wat Adidas in 1952 van die Finse sportmaatskappy Karhu Sports gekoop het vir die bedrag van 1 600 euro en twee bottels whisky, het so suksesvol geword dat Dassler Adidas beskryf het as "Die drie strepe maatskappy". Die logo met drie blare is in 1971 ontwerp en is die eerste keer in 1972 gebruik, net betyds vir die Olimpiese Somerspele 1972 wat in München gehou is. Hierdie logo het geduur tot 1997, toe die maatskappy die "drie strepe"-logo (wat deur die destydse kreatiewe direkteur Peter Moore ontwerp is) bekendgestel het, wat aanvanklik in die Toerusting-reeks gebruik is.
National Union of South African Students
Wending na die radikale anti-apartheidspolitiek
Gedurende hierdie tyd het baie studente aan sogenaamde 'wit' universiteite die organisasie ondersteun weens die anti-apartheidsveldtogte. Die meeste Engelstalige universiteite (Universiteit van die Witwatersrand, Universiteit van Kaapstad (UK), Rhodes Universiteit en Universiteit van Natal) was steeds verbonde aan NUSAS, wat teen die middel 1970's die sterkste blanke weerstand teen apartheid verteenwoordig het.
Groottand-botvis
Habitat
Die onvolwasse vis leef in riviermondings en eet skaaldiere. Die volwasse visse leef op sanderige bodems in water wat tot 100 m diep is en eet vis, garnale, krappe en wurms.
National Union of South African Students
Wending na die radikale anti-apartheidspolitiek
NUSAS het die African National Congress (ANC) gesteun in hul veldtog teen onderdrukking, en die Vryheidsmanifes aangeneem en sy lede betrek by nie-rassige politieke projekte in die sfeer van onderwys, die kunste en vakbondwese. Dit het Apartheid op straat gekonfronteer en in beide die plaaslike en internasionale media, wat die Nasionale Party-regering woedend gemaak het, weens die stygende studente-opstand op verskeie terreine wat sedert die middel van die 1970's toegeneem het.
Herman Charles Bosman
Tronkverhale
Cold stone jug (een van die baie subkultuurname vir ’n tronk) is ’n weergawe van sy tronkervarings. Treffend hierin is die galgehumor waarmee hy die omstandighede en mense beskryf en sy gebrek aan enige selfbejammering. Onderliggend is egter ook diepe erns wat nie kenmerkend van die res van sy oeuvre is nie, waaruit sy desperaatheid, angs en stryd om sy menslike waardigheid en rede te behou duidelik blyk. Volgens meeste Bosman-kenners is dit die naaste wat hy gekom het aan ’n outobiografiese beskrywing. Die ervarings word in episodes weergegee en die eindelike publikasie word dus gestruktureer met hoofstukke nie as ononderbroke geheel nie, maar eerder met episodes saamgegroepeer wat in dieselfde dampkring behoort. Die boek behoort dus ook essensieel tot sy kortkuns.
National Union of South African Students
Wending na die radikale anti-apartheidspolitiek
Teen die vroeë negentigerjare het Suid-Afrikaanse studente die behoefte gesien om hul pogings te konsolideer om Suid-Afrika finaal van rassistiese beheer ontslae te raak en om weer op onderwyskwessies te konsentreer. NUSAS is in 1991 saamgevoeg met swart beheerde studentebewegings tot 'n enkele nie-rassige progressiewe studente-organisasie, die South African Student Congress (SASCO).
Op 2 Julie 1991 ontbind NUSAS tydens die afsluiting van sy 67ste kongres.
Herman Charles Bosman
Romans
Hy skryf ook romans. Jacaranda in the night beeld die lewe in ’n gemeenskap uit waarin die spanning tussen die vlees, belaai met sy luste, en die gees, deurtrek met eng Calvinisme, die mense se aksies bepaal. Die verfynde Hannah Theron kom onderwys gee op die klein dorpie Kalvyn in die Noord-Transvaal. Sy is eensaam en raak betrokke in verskeie verhoudings met mans, waardeur sy gebrandmerk word as ’n los vrou. Deur haar eerlikheid word die mense wat haar kritiseer se skynheilige sin vir waardes aan die kaak gestel. Sy leer ook die verskil ken tussen die hartstogtelike wellus van die vlees en die dieper, stiller liefde van mense wat geestelik by mekaar aanklank vind.
Willemsdorp herskep die mikrokosmos van ’n klein Suid-Afrikaanse plattelandse dorpie. Charlie Hendricks is redakteur van die plaaslike Engelse koerant op Willemsdorp, wat soos baie van sy mede-dorpsgenote betrokke raak by die bruin prostituut op die dorp. In die proses kom al die vooroordele en eienskappe van die dorp na vore en word die donkertes wat elke mens met homself saamdra, ondersoek. Temas wat aangeraak word sluit in die stryd tussen Engelsman en Afrikaner, ontug, rassevooroordeel tussen wit en swart, daggarokery en nepotisme. Al die intriges loop naderhand uit op moord. Aan die einde vlug Charlie weg van die dorp af, maar dit is ook ’n vlug weg van homself. Wat agterbly, is die dorpie met sy nietige mense en dinge, onafskeidbaar deel van Afrika met sy drifte. Dit is ’n ontstellende visie van ’n samelewing of kultuur in wording, waar Willemsdorp simbool word van Bosman se profesie vir Suid-Afrika na 1948. Wanneer hierdie roman in 1998 herdruk word in sy ten volle ongesensureerde vorm, kom die rykdom van sy sosiale kommentaar ten volle na vore en in sy voorwoord tot hierdie uitgawe beskryf Stephen Gray dit as “the most important single item among the Bosman Texas papers”.
Gedigte
Hoewel hy eintlik bekend is vir sy prosa, skryf Bosman ook gedigte. Sy heel eerste publikasie, The blue princess, is dan ook ’n digbundel, terwyl hy ook die bundels Mara (wat ’n versdrama en enkele gedigte insluit), Rust en Jesus (almal onder die skuilnaam Herman Malan) publiseer. In 1931 word hy van godslastering aangekla in die Johannesburg magistraatshof vir menings wat hy in sy gedig Gardenias uitspreek.
Veel later verskyn ’n keur van sy gedigte onder redaksie van Lionel Abrahams in The earth is waiting en onder redaksie van Aegidius Jean Blignaut in Death hath eloquence. Sy gedigte is erg ongelyk in gehalte, hoewel sommige gedigte tog blyke toon van ’n vermoë om dinge raak te sê, met besondere beeldingsvermoë. The earth is waiting bevat verskeie gedigte oor Afrika, waarin die beste gedigte die land in eenvoudige taal beskryf. Daar is egter ’n voortdurende spanning tussen Europa (wat kultuur beteken) en die hoogdrawende, ietwat oud-modiese taal en woorde vanuit hierdie milieu, en Afrika (die ietwat agterlike), wat hy vanuit die Europese standpunt probeer beskryf. Ten spyte hiervan gee die bundel tog ’n aanduiding van die trots en onafhanklikheid van Afrika.
Versamelbundels
As samesteller is hy in 1949 saam met C. Bredell verantwoordelik vir die bundel Suid-Afrikaanse kortverhale Veld-trails and pavements.