cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Apartheid
In Engeland het simpatiseerders met die lot van die onderdrukte groepe in 1969 onder leiding van die anti-apartheidsaktivis Peter Hain, 'n bybetekenis geskep: "apart hate" is gebruik om aan te dui dat daar 'n element van haat geheers het om 'n onderdrukte groep in die Suid-Afrikaanse sosiaal-politieke bedeling te vestig. Hierdie verwikkeling het die wêreld soos 'n veldbrand getref en die uitwerking was uiters nadelig vir die Suid-Afrikaanse regering, wat vertrou het op eufemismes, gebore uit 'n beleid van segregasie, om sy politieke ontwerp van swart tuislande en selfbeskikking in afgesonderde state te bevorder.
Die fokus op apartheid het wêreldwyd só 'n oorweldigende gevolg gehad, dat die term spoedig opgeneem is as leenwoord in ander tale, eerder as om nuutskeppings te maak.
Die stryd teen apartheid
In Mei 1948 wen die Nasionale Party onder leiding van dr. D.F. Malan die verkiesing en word die beleid van apartheid van stapel gestuur. Die Nasionale Party se beleid het ten doel gehad om deur middel van rasseskeiding die mag in die hande van die wit bevolking — en in besonder die Afrikaners — te hou. 'n Hele reeks wette is uitgevaardig wat afsonderlike ontwikkeling op ekonomiese, politieke, geografiese en sosiale vlak sou verseker. Dit was die begin van die apartheidsera wat van 1948 tot April 1994 sou duur, toe die eerste algemene demokratiese verkiesing in Suid-Afrika gehou is. Die mees dramatiese wetgewing ná 1950 was eerstens die Groepsgebiedewet, wat later deur middel van verdere wetgewing uitgebrei sou word. Dit het daarop neergekom dat sekere gebiede vir elke bevolkingsgroep gereserveer sou word. Swart mense kon net met spesiale toestemming in die stede woon, en ook net in gebiede wat vir hulle geoormerk was. Die Tuislandbeleid sou hieruit voortvloei: swart mense is hul burgerlike regte ontneem en is saam met sekere stamme in gebiede ver van hul woon- en werkomgewing gegroepeer. Dit was die motivering vir die verpligte dra van pasboeke. Hierdie drastiese wetgewing het 'n gevoel van minderwaardigheid by swart mense gekweek en sou gou daarna gevoelens van haat en wraak by organisasies soos die ANC ontlok. In 1951 het die Wet op die Afsonderlike Verteenwoordiging van Kiesers die swart en bruin kiesers in die Kaap van die kieserslyste verwyder. Die Hooggeregshof het hierdie wysiging van 'n bykans 100 jaar oue wet in 1952 onkonstitusioneel verklaar aangesien dit nie deur 'n tweederdemeerderheid goedgekeur is nie. Die regering se reaksie hierop was om 'n nuwe wet te aanvaar ingevolge waarvan 'n tweederdestem nie meer nodig was om wetgewing te wysig nie. Die bevinding van die Hooggeregshof is dus eenvoudig omseil.
Passiewe verset teen apartheid in die 1950's
Vir geleerde en professionele swart mense was die manier waarop hulle deur die regering behandel is, eenvoudig onaanvaarbaar. Hulle het gevoel dat hulle minderwaardig behandel en verneder is deur 'n regering wat geen gehoor gegee het aan die aandrang, sowel binnelands as buitelands, om die beleid van apartheid af te skaf nie. Politieke organisasies soos die ANC, die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party (SAKP), die Pan Africanist Congress (PAC) van Robert Sobukwe wat in 1959 van die ANC weggebreek het, die South African Students Organisation (SASO) en die National Union of South African Students (NUSAS) was almal deel van die protesveldtog teen apartheid.
Die ANC, wat verreweg die meeste ondersteuners gehad het, het in 1949 'n plan van aksie van stapel laat loop om vir swart mense verteenwoordiging op nasionale regeringsvlak te kry. Die veldtog van passiewe verset sou die volgende vorme aanneem:
In 1949 is dr. James Moroka tot president-generaal van die ANC verkies, en Walter Sisulu van die ANC se Youth League tot sekretaris-generaal. Die ANC het 1 Mei 1950 tot Vryheidsdag verklaar ter herdenking van die Vryheidsdag van die Kommunistiese Party in Rusland in 1917. Hulle het hul ondersteuners aangemoedig om op daardie dag van die werk weg te bly en die helfte van die arbeidsmag aan die Witwatersrand het daardie dag nie vir werk opgedaag nie. Polisieoptrede teen die stakers het tot die dood van agttien werkers gelei.
In 'n brief aan dr. D.F. Malan het swart, Kleurling- en Indiër-weerstandsorganisasies die regering versoek om die volgende diskriminerende wette af te skaf:
Dr. Malan is in die brief gedreig dat protesvergaderings gehou sou word indien die wette nie afgeskaf word nie. Malan het egter volgehou dat wetsoortreders swaar gestraf sou word. Die Uitdagingsbeweging (Defiance Campaign) is op 26 Junie 1952 geloods toe duisende swart mense die paswet oortree het, gebiede wat "Slegs Blankes" gemerk was, betree het, of aangedring het op diens by poskantoortoonbanke waar slegs witmense bedien is. In Oktober 1952 het die versetoptredes 'n hoogtepunt bereik. Meer as 8 000 betogers is gearresteer, maar hulle het geweier om borggeld te betaal. Die gevolg was dat baie tronke twee of drie maande lank tot oorlopens toe vol was, na gelang van die straf wat opgelê is. Botsings wat met geweld gepaard gegaan het, het veral in die Oos-Kaap plaasgevind. Verskeie betogers het hul lewens verloor, maar dit het ook tot die dood van onskuldige burgerlikes gelei. Een van die skokkendste voorvalle was die dood van 'n Katolieke non. Die vasberadenheid van die ANC om die owerheid openlik te konfronteer het die beeld van die ANC verander. Groot getalle mense wat voorheen bloot simpatiek gesind was teenoor die ANC, het nou by die ANC aangesluit en die ledetal het van 7 000 tot 100 000 gegroei.
Die apartheidsbeleid is hewig deur die internasionale gemeenskap gekritiseer en die VVO het striemende aanvalle teen Suid-Afrika se binnelandse beleid geloods. Die Kaaplandse leier van die ANC, prof. Z.K. Matthews, het op 26 Junie 1955 by Kliptown naby Johannesburg 'n Congress of the People gehou, gesamentlik aangebied deur die Indian Congress, die South African Coloured People's Organization en die South African Congress of Trade Unions. Die Vryheidsmanifes (Freedom Charter) is tydens dié kongres aanvaar. Dit was gebaseer op die American Declaration of Independence van 1776, wat gelyke seggenskap in die regering, regverdige verdeling van rykdom, gelykheid in die oë van die reg en gelyke regte vir almal bepleit.
Sharpeville
Een van die donkerste dae in die geskiedenis van Suid-Afrika was die Sharpeville-slagting in 1960. Ongeveer 10 000 swart mense het op 21 Maart 1960 hul pasboeke verbrand en na die polisiekantoor in Sharpeville, 'n woonbuurt buite Vereeniging, gestap. Die betogers het teen die draadheining wat die polisie omring, begin druk, en weens die druk van agter af het die heining meegegee. Die polisie het op die betogers begin skiet en chaos het losgebars. Baie van die betogers is van agter geskiet terwyl hulle besig was om te vlug. Altesaam 69 betogers is doodgeskiet en 180 is gewond.
Gewapende verset
Die Nasionale Party se reaksie op die Sharpeville-slagting was een van sy mees drastiese stappe in die implementering van apartheid: miljoene swart mense sou uit sogenaamde "swart gebiede" verwyder en in sogenaamde etniese tuislande hervestig word. Elke tuisland kon self besluit oor hul lewenswyse en -standaard, en politieke en sosiale regte. Hierdie idealistiese droom van Hendrik Verwoerd sou miljoene mense van mekaar vervreem en 'n uiters negatiewe invloed op Suid-Afrika se ekonomie hê.
Op 5 Oktober 1960 is 'n referendum gehou waaraan net wit kiesers kon deelneem en waartydens die minderheidsregering van die Unie besluit het om 'n republiek te word na aanleiding van 'n geringe meerderheid van ja op die vraag of die Unie 'n republiek moet word. Dit is deur 'n algemene verkiesing in 1961 gevolg, op grond waarvan Verwoerd se Nasionale Party die mag onder die wit kiesers behou het. Op 31 Mei 1961 het Suid-Afrika amptelik 'n republiek geword en aan die Statebond onttrek. In 1962 is die sogenaamde "Sabotasiewet" deur die parlement goedgekeur wat alle opposisie teen die apartheidsbeleid óf verban óf onwettig verklaar het. Die ANC en PAC het besluit dat passiewe verset nie langer die manier was om die regering tot sy sinne te bring nie en dat aktiewe militêre optrede nodig was. Sowel die ANC as die PAC het militêre vleuels geskep, naamlik die ANC se Umkhonto we Sizwe ("die Spies van die Nasie") en die PAC se Poqo ("gesuiwerdes"). Waar die organisasies hulle voorheen op passiewe verset toegespits het, sou die militêre vleuels voortaan 'n gewapende stryd voer. Enige persoon, ongeag ras of geslag, kon 'n lid van Umkhonto we Sizwe word en die oogmerk was die sabotasie van belangrike instellings soos Sasol, Eskom en regeringsgeboue. Die hoofkwartier van Umkhonto we Sizwe was op die plaas Liliesleaf in Rivonia geleë, destyds ongeveer 20 km buite Johannesburg.
Poqo was 'n militêre organisasie wat die regering deur middel van terreurdade soos sabotasie en intimidasie wou dwing om apartheid op te hef. Die leier, Robert Sobukwe, is tydens die noodtoestand in hegtenis geneem en vir drie jaar tronk toe gestuur. Potlako Leballo, die waarnemende leier, het die name van sy lede tydens 'n nuuskonferensie in Maseru, Lesotho, bekend gemaak. Die name is aan die Suid-Afrikaanse Polisie oorhandig en ongeveer 10 000 ondersteuners van Poqo is in hegtenis geneem.
Die African Resistance Movement (ARM) het ook met 'n sabotasieveldtog begin waarvan die mees opspraakwekkende voorval die ontploffing by die Johannesburgse stasie was toe John Harris 'n bom daar geplant het. Een persoon het gesterf en 14 is beseer toe die bom tydens spitstyd op die stasie afgegaan het. Harris is later in hegtenis geneem en tereggestel; die eerste wit persoon wat ter dood veroordeel is as gevolg van terreurdaad in die stryd teen apartheid.
Die Rivonia-verhoor
Die polisie het in Julie 1963 'n klopjag op die hoofkwartier van Umkhonto we Sizwe in Rivonia uitgevoer. Belangrike dokumente is gebuit en lede is daarvan aangekla dat hulle buitelandse steun gewerf het om die regering van Suid-Afrika tot 'n val te bring, betrokke was by die beplanning van dade van sabotasie, en die oogmerke van die SAKP bevorder het. In 1964 is Nelson Mandela, Govan Mbeki, Walter Sisulu, Ahmed Kathrada, Elias Motswaledi, Raymond Mhlaba, Andrew Mhlangeni en Dennis Goldberg tydens die Rivonia-verhoor skuldig bevind aan sabotasie, terrorisme en verraad, en lewenslange tronkstraf opgelê.
Binnelandse verset teen apartheid
Alhoewel die Wet op Bantoe-owerhede voorsiening gemaak het vir die afsonderlike ontwikkeling van elke etniese bevolkingsgroep en dit in 'n mate deur swart mense aanvaar is, is al die ander apartheidswette deur die meerderheid swart mense verwerp. Die Wet op Bantoe-owerhede het voorsiening gemaak vir tuislande. Volgens hierdie beleid het elke swart stam of etniese groep 'n stuk grond ontvang. Elke stam kon hierdie tuisland of onafhanklike staat ontwikkel. Alhoewel hierdie state onafhanklik was, was hulle op finansiële gebied geheel en al afhanklik van die Suid-Afrikaanse regering. In die praktyk het dit daarop neergekom dat 13% van die land opsygesit is vir 75% van die land se bevolking. Transkei, Bophuthatswana, Ciskei en Venda het tussen 1976 en 1981 hul volledige onafhanklikheid verkry, alhoewel die internasionale gemeenskap nie hierdie onafhanklikheid erken het nie.
Die tuislande wat aan die verskillende etniese groepe toegeken is:
Swart mense wat permanent in die vier onafhanklike state gewoon het en hul Suid-Afrikaanse burgerskap verloor het, kon slegs in die stedelike gebiede van Suid-Afrika toegelaat word indien daar vir hulle werk beskikbaar was. In só 'n geval moes hulle as arbeiders op 'n jaarlikse hernieubare kontrak in Suid-Afrika werk. Swart mense wat in die res van Suid-Afrika in die sogenaamde "wit" gebiede gewoon het, het swaar gebuk gegaan onder die ander apartheidswette. Die verset teen die wette was aanvanklik positief, maar later het dit die vorm van gewapende verset aangeneem wat met geweld gepaard gegaan het. Dit het ook gelei tot die Swartbewussynsbeweging wat uitgekring het tot 'n nasionale versetbeweging teen apartheid. Op internasionale vlak is groot druk op die regering van Suid-Afrika uitgeoefen om sy binnelandse beleid van 'n klein minderheid wat 'n groot meerderheid regeer, op te hef.
Die Swart Bewussynsbeweging
'n Dwingende behoefte onder swart mense aan politieke regte en erkenning vir hul prestasies het in 1969 in die Swart Bewussynsbeweging gestalte gekry. In 1969 is 'n organisasie deur 'n groep swart studente gestig met die doel om swart slagoffers van rassisme te verenig en te verseker dat hul belange bevorder word. Een van die stigterslede was die 22-jarige mediese student Steve Biko, wat ook die South African Students Organisation (SASO) as 'n aparte groep van die National Union of South African Students (NUSAS) gestig het omdat hy geglo het dat NUSAS deur witmense beheer word. Biko het ook die Black People's Convention (BPC) begin om alle rassegroepe wat slagoffers van apartheid was, te verenig. Die regering het aanvanklik sulke organisasies verwelkom en het selfs gehelp om soortgelyke liggame te stig. In 1971 skryf Biko: Black consciousness is in essence the realisation by the black man of the need to rally together with his brothers around the cause of their subjection — the blackness of their skin — and to operate as a group in order to rid themselves of the shackles that bind them to perpetual servitude. Biko het die term "Nie-Blankes" verwerp omdat dit na 'n "nie-iets" verwys en voorgestel dat die swart mense van Suid-Afrika liefs as "Swartes" (Blacks) bekend moes staan. SASO het die belangrikheid van eendragtigheid onder die gekleurde volke van die land teen wit oorheersing beklemtoon. Hulle het die regering se tuislandbeleid verwerp aangesien dit volgens hulle verdeeldheid onder die swartes veroorsaak het — 'n uitspraak wat sterk deur die leiers van die verskillende tuislande veroordeel is.
Biko en ander leiers van die BPC is in 1974 ingevolge die Wet op Terrorisme gevange geneem op aanklag dat hulle onrus onder studente van swart universiteite aangestig het. Steve Biko is in September 1977 oorlede terwyl hy in aanhouding was.
Die Swart Bewussynsbeweging het by gemeenskapsprojekte soos klinieke, kleuterskole en geletterdheidsprogramme betrokke geraak ten einde hul idees ook na plattelandse gebiede te versprei. Dit het in 1972 verskeie opvoedundige, kultuur- en geloofsorganisasies bymekaar gebring wat saam die beweging versterk het. Die Swart Bewussynsbeweging het wye steun onder geleerde swart mense en swart sakemanne geniet.
Jeugonluste — 1976
'n Groot aantal jeugorganisasies het in die sewentigerjare onder die leerders van hoërskole, die werkende en die werklose jeug ontstaan. Die groepe was aanvanklik klein en onbeduidend. Die sterkste groep was die Soweto Representative Council wat in 1976 op die voorgrond getree het. Die jeug is polities gemotiveer deur die Swart Bewussynsbeweging, die Black People's Convention en ervare ANC-lede wat as gevolg van die verbanning van die ANC ondergronds bedrywig was. Belangrike strukture is egter gevestig, wat die grondslag gelê het vir die studente-oproere wat in Junie 1976 in Soweto, 'n swart woonbuurt buite Johannesburg, begin het.
Op 16 Junie 1976 het hierdie goedgeorganiseerde jeugstrukture grootskaalse onluste in Soweto laat uitbreek. Duisende leerders het deur die strate van Soweto gemarsjeer en teen die verpligte gebruik van Afrikaans as medium op skool betoog. Hul slagkrete was "Weg met Afrikaans!" en "Viva Azania!", en plundery was aan die orde van die dag. Die polisie is ook met klippe bestook. Toe die polisie nie die jeugdiges met traangas uitmekaar kon jaag nie, het hulle begin skiet en 700 jongmense het gesterf. Honderde leerders is dood in die botsings met die polisie, en die beelde wat die wêreld ingestuur is van polisie wat met lewendige ammunisie op skoolkinders vuur, het skokgolwe deur die internasionale gemeenskap laat trek. Hierdie opstande het gou na ander dele van die land versprei en ook na die Kleurlinggemeenskappe aan die Witwatersrand en aan die Kaap oorgespoel. Die jeugonluste het na die res van Suid-Afrika uitgebrei. Swart werkers uit die tuislande wat op 'n kontrakbasis in Suid-Afrika gewerk het, het uit vrees dat hulle hul werk kon verloor soms wreed teen die jeugdiges opgetree. Die Swart Bewussynsbeweging is in Oktober 1977 verban in 'n poging om 'n einde te maak aan die onluste. Die beweging het egter bly voortbestaan ten spyte van die verbanning, aangesien dit op sy eie strukture staatgemaak het. Die vrede is eers in 1980 herstel nadat die grondliggende oorsaak van die onluste, naamlik die onderwysstelsel, indringend ondersoek en gewysig is.
Weerstand deur werkersorganisasies
Die Trade Union Council of South Africa (TUCSA) het in 1973 besluit om parallelle vakbonde te stig ten einde die nuwe swart werkersunies te beheer. Dit het egter misluk omdat die werkers nie vertroue daarin gehad het nie. Die eerste suksesvolle swart vakbond in Suid-Afrika was die Nasionale Unie van Mynwerkers (NUM) wat in 1982 tot stand gekom het. Die Congress of South African Trade Unions (COSATU) het in Desember 1985 tot stand gekom, en is vandag nog die koördineerder van die meeste vakbonde in Suid-Afrika.
Onderdrukking van apartheidsteenstand
Sedert D.F. Malan die Nasionale Party in 1948 tot oorwinning gelei en aan bewind gekom het met die beleid van rasseskeiding, het die eerste ministers van Suid-Afrika die beleid streng toegepas en enige weerstand deur middel van wetgewing onderdruk. Malan het in November 1954 afgetree, waarna adv. J.G. Strijdom eerste minister geword het. Ná Strijdom se dood op 24 Augustus 1958 het dr. H.F. Verwoerd eerste minister geword. Verwoerd het die eerste aanslag op sy lewe op 9 April 1960 deur David Pratt tydens die Randse Paasskou oorlewe, maar is op 6 September 1966 deur Demetrios Tsafendas in sy bank in die Volksraadsaal met 'n dolk doodgesteek.
Adv. B.J. Vorster het daarna eerste minister van Suid-Afrika geword. Ná sy bedanking in September 1978 weens gesondheidsredes, het mnr. P.W. Botha die eerste uitvoerende president van die land geword. Tydens sy bewindstydperk is daar begin om die beleid van apartheid te verslap — die eerste stap in die proses wat uiteindelik tot 'n nuwe konstitusie sou lei. Mnr. F.W. de Klerk, wat ná mnr. Botha tot president verkies is, het die land tot volle hervorming gelei, wat deur die algemene demokratiese verkiesing van 1994 verwesenlik sou word.
Die rol van vroue in die stryd teen apartheid
Vroeg in die vyftigerjare het die ANC se Women's League (ANCWL) in toenemende mate die weerstandsaktiwiteite ondersteun. Vroue het veral aktief aan die Defiance Campaign deelgeneem, optogte en boikotte in die gemeenskappe ondersteun, saam die stryd teen swart onderwys gestry en betrokke geraak by die organisasie van kongresse soos die Congress of People.
Die belangrikste rol wat die vroue egter in die stryd teen apartheid gespeel het, was die beweging teen die uitreiking van pasboeke vir vroue. 'n Groot aantal optogte deur vroue is in dorpe en stede dwarsdeur Suid-Afrika gereël. Die belangrikste optog het op 9 Augustus 1956 plaasgevind toe 20 000 vroue deur die strate van Pretoria na die Uniegebou gemarsjeer het om 'n petisie teen die verpligte dra van pasboeke aan die eertydse eerste minister, J.G. Strijdom, te oorhandig. Alhoewel hy dit nie in ontvangs geneem het nie, het die vroue duisende petisievorms voor sy deur gelaat. Die beweging teen die uitreiking van pasboeke vir vroue het tot 1960 voortgeduur, toe die regering tóg die Wet op die Dra van Pasboeke op vroue van toepassing gemaak het en hulle verplig is om pasboeke te dra.
Vroue het aan verskeie ander optredes deelgeneem in die jare 1955 tot 1959. In Cato Ridge aan die buitewyke van Durban het 'n groot aantal vroue in opstand gekom teen die munisipaliteit wat sorghumbier vervaardig het en dit in biersale aan die mans verkoop het. Die vroue is belet om ook bier te maak. Toe die onluste ernstige afmetings begin aanneem en die vroue begin om die biersale aan die brand te steek, is die opstand wreed deur die polisie onderdruk. Vroue was ook aktief betrokke by die massaverset wat gevolg het op die verpligte verskuiwing van mense van Cato Manor na Kwa-Mashu in 1960.
Vroue se deelname aan die versetbewegings was egter nie net tot stedelike gebiede beperk nie. Onluste deur vroue aangespoor het gedurende die tydperk 1956 tot 1960 regoor Suid-Afrika voorgekom. Op Zeerust in die huidige Noordwesprovinsie het duisende vroue geweier om hul pasboeke te dra en het hulle dit in die openbaar op 'n hoop gegooi en aan die brand gesteek. Hoofmanne wat die regering ondersteun het, is ook aangeval. Die polisie het die opstand deur middel van 'n skrikbewind van arrestasies en hardhandige optrede onderdruk. Sowat 2 000 swart mense het oor die grens na Botswana gevlug.
In KwaZulu-Natal was sowat 20 000 vroue betrokke by versetbewegings teen onder andere die volgende wette:
Van die plaaslike hoofmanne en amptenare in die diens van die staat was ook rede vir die verset en het teikens van die oproeriges geword. Protesvergaderings is gehou en het uitgeloop op klipgooiery na polisievoertuie en optogte na polisiestasies, howe, en regeringskantore. Ongeveer 1 000 vroue is gearresteer.
Die swart vroue van Suid-Afrika het die weerstandsbewegings aktief ondersteun. Daar was egter ook wit vroue wat hulle simpatie met die weerstandsbewegings getoon het deur deel te neem aan die aktiwiteite van die Black Sash. Lede van die Black Sash het met swart serpe oor die skouer stil wag gestaan by amptelike geleenthede wat deur kabinetslede bygewoon is. Hulle het ook protesvergaderings georganiseer, straatoptogte gereël en versoekskrifte aan kabinetslede voorgelê.
Wêreldreaksie teen apartheid
Die tydperk van 20 jaar tussen 1960 en 1980 is gekenmerk deur die ontwaking van Afrika-nasionalisme wat tot gevolg gehad het dat verskeie Afrikastate hul onafhanklikheid verkry het en hul plek in die internasionale gemeenskap ingeneem het. Die proses van dekolonisasie in Afrika was op dreef. Tydens hierdie periode het Suid-Afrika as 'n Afrikaland wat deur 'n wit minderheid regeer is, eenkant gestaan. Die kritiek deur ander Afrikalande op die land se binnelandse beleid het ál hoe feller geword. Talle onafhanklike Afrikastate het lid van wêreldorganisasies soos die Verenigde Volke-organisasie (VVO) geword. Die toenemende druk wat deur hierdie organisasie op Suid-Afrika toegepas is, het daartoe gelei dat Suid-Afrika teen 1980 op politieke, ekonomiese en sportgebied so te sê geheel en al van die res van die wêreld geïsoleer was.
Suid-Afrika en Afrika
Suid-Afrika se lidmaatskap van die Statebond het in 1961 verval, wat beteken het dat Suid-Afrika se handelsbande met invloedryke Afrikalande verbreek is. Die enigste Afrikastate wat nog hul handelsbande met Suid-Afrika behou het, was die Portugese kolonies Mosambiek en Angola.
In 1963 is die Organisasie vir Afrika-eenheid (OAE) gestig en dié organisasie het Suid-Afrika se binnelandse beleid van apartheid en rassediskriminasie (rassisme) skerp gekritiseer. Verskeie lande, onder andere Nigerië en Zimbabwe, wou wél diplomatieke bande met Suid-Afrika smee, maar Suid-Afrika het die aanbod van die hand gewys. Die OAE het opstande ondersteun om die rassistiese regering van Suid-Afrika omver te werp. Vyandelike aanslae in die vorm van terreuraanvalle is teen die land gerig, gerugsteun deur Rusland en China wat die kommunistiese bewegings van wapens en ammunisie voorsien het en ook opleiding verskaf het.
Tydens sy bewind as eerste minister het B.J. Vorster 'n nuwe beleid van gesprekvoering of dialoog met ander Afrikalande gevolg. Malawi was die eerste land om in 1967 formele diplomatieke bande met Suid-Afrika te smee. Hierdie stap het hewige kritiek deur die OAE uitgelok en daar is aangedring op hul skorsing uit die OAE. Vorster het in 1974 die Ivoorkus, Senegal, Gaboen, Botswana en die destydse Rhodesië besoek. Ná 'n staatsgreep in Portugal, wat die dekolonisasieproses van Portugal se Afrika-kolonies aan die gang gesit het, het Mosambiek en Angola hul onafhanklikheid verkry. Suid-Afrika het 'n hand van vriendskap na Mosambiek uitgesteek – die voorloper van die Nkomati-vredesverdrag wat in 1984 tussen Suid-Afrika en Mosambiek gesluit is.
Suid-Afrika en die res van die wêreld
Ten spyte van die Suid-Afrikaanse regering se pogings om die land se beeld in die buiteland te bevorder, is weinig sukses behaal. Gebeure soos die Sharpeville-insident en die Soweto-onluste het tot gevolg gehad dat die land net verder deur die internasionale gemeenskap geïsoleer is. Die VVO het ekonomiese sanksies teen Suid-Afrika ingestel wat behels het dat geen ander lidland van die VVO met Suid-Afrika handel mag dryf nie. Buitelandse beleggers het egter óf hul aandele in Suid-Afrikaanse sakeondernemings verkoop óf hul beleggings aan Suid-Afrika onttrek.
Tog het sekere lande ekonomiese sanksies teen Suid-Afrika tot hul eie voordeel gebruik. Met Denemarke en Nederland wat die EEG (Europese Ekonomiese Gemeenskap) probeer oortuig het om sanksies teen Suid-Afrika in te stel, het vernaamlik Frankryk, Denemarke en Brittanje uiteindelik 'n steenkoolboikot aanvaar. Nederland het wel, maar dit was wetlik omseilbaar. Met Frankryk, Denemarke en Brittanje as direkte steenkoolinvoerders uitgeskakel, word 700% meer Suid-Afrikaanse steenkool tussen 1982 en 1987 in Rotterdam deur Nederland ingevoer. Alleenhandel as middelman het gevolg. Die steenkool is verwerk, 'n ander naam gegee, en dit is teen groot winste aan Frankryk en Brittanje verkoop, sowel as aan sy eie anti-apartheidsbondgenoot, Denemarke.
Anti-apartheidsoptogte is regdeur die Westerse wêreld gehou. Suid-Afrika is ook op die gebied van internasionale sport geïsoleer. Geen amptelike nasionale span kon in die buiteland aan sportbyeenkomste deelneem nie. Dit het 'n nadelige invloed op sportontwikkeling in Suid-Afrika gehad aangesien daar nie meer blootstelling aan internasionale mededinging was nie.
Sekere oorsese lande het hul diplomatieke bande met Suid-Afrika verbreek. Die Suid-Afrikaanse Lugdiens is landingsregte in sekere lande geweier, en selfs op vermaaklikheidsgebied is sanksies teen Suid-Afrikaanse teatergeselskappe ingestel. Musiekgroepe soos U2 en Simple Minds het die Suid-Afrikaanse regering openlik gekritiseer in die lirieke van hul liedjies.
Die Suid-Afrikaanse regering het onder leiding van president P.W. Botha tentatiewe stappe in die rigting van die opheffing van apartheid gemaak. Beide in Suid-Afrika en in die buiteland is daar egter gevoel dat daar te min te laat gedoen is. Op 15 Augustus 1985 hou Botha die berugte sogenaamde Rubicon-toespraak in Durban. Die toespraak is met groot afwagting ingewag en daar is verwag dat 'n belangrike aankondiging in terme van beleidsverandering gemaak sou word. Botha sê dan ook in sy toespraak dat "I believe that we are today crossing the Rubicon in South Africa." Hy maak egter geen noemenswaardige aankondigings nie. 'n Woorvoerder van die Britse regering het verklaar dat daar "aansienlike teleurstelling" met Botha se toespraak was, met 'n soortgelyke uitspraak deur Duitsland terwyl 'n Franse amptenaar gesê het dat die Suid-Afrikaanse situasie "aanhou om ons te ontstel." Die ANC en ander anti-apartheidsbewegings verwerp die toespraak ook en die organisasie beskryf dit as 'n arrogante herbevestiging dat die apartheidstelsel onveranderd sou voortgaan. Die gebrek aan daadwerklike stappe in die ophef van apartheid en die instel van volle demokrasie lei daartoe dat die Rand se waarde dramaties val en dat Suid-Afrika se oorblywende Westerse bondgenote, insluitend die VSA, ook sanksies instel.
Die tydperk vóór die 1994-verkiesing
Politieke gevangenes wat ingevolge die Wet op die Onderdrukking van Kommunisme in tronke was, is op 10 Oktober 1989 vrygelaat. Op 2 Februarie 1990 het F.W. de Klerk sy beroemde toespraak gelewer waarin hy die regering van Suid-Afrika onomwonde tot politieke verandering verbind het. Die ANC en SAKP, wat tot op daardie stadium nog verbode organisasies in Suid-Afrika was, is ontban. Nelson Mandela, wat in 1964 lewenslank tronk toe gestuur is en allerweë as die leier van die ANC bestempel is, is op 11 Februarie 1990 vrygelaat.
Die onderhandelingsproses om Suid-Afrika van 'n apartheidsbestel in 'n ten volle demokratiese staat te omskep waar elke stemgeregtigde kon stem afgesien van velkleur, ras of geslag, sou in drie fases plaasvind, naamlik:
Die eerste werklike onderhandelinge het op 2 tot 4 Mei 1990 plaasgevind met die Groote Schuur-minuut tussen die regering en die ANC. Hierdie historiese byeenkoms het by Groote Schuur, die ampswoning van Suid-Afrika se vorige eerste ministers in Kaapstad, plaasgevind. Enkele aanhalings uit hierdie minuut lei soos volg:
Die regering en die ANC het ooreengekom om hulle gesamentlik te verbind tot die beëindiging van die bestaande klimaat van geweld en intimidasie, van watter kan ook al, asook tot stabiliteit en 'n vreedsame onderhandelingsproses Doeltreffende kommunikasiekanale sal tussen die regering en die ANC geskep word om geweld en intimidasie, van watter kan ook al, doeltreffend in bedwang te hou.
'n Tweede stap in die onderhandelingsproses tussen die twee hoofpartye, naamlik die regering (die Nasionale Party) en die ANC, het op 6 Augustus 1990 plaasgevind tydens die Pretoria-minuut en vordering is gemaak op die weg na volskaalse onderhandelinge tussen ál die betrokke partye in Suid-Afrika. Die hele proses is gekenmerk deur diepgaande verskille tussen die onderskeie partye, wat tot wydverspreide geweld gelei het. 'n Groot aantal mense het hul lewens verloor en die regering moes by verskeie geleenthede drasties ingryp om die geweld te onderdruk.
In Januarie 1991 het die ANC ingestem dat 'n veelpartykonferensie byeengeroep kon word. Op 20 Desember dieselfde jaar het die konferensie, wat as die Konvensie vir 'n Demokratiese Suid-Afrika (KODESA) bekend sou staan, by die Wêreldhandelsentrum in Kemptonpark naby die Johannesburgse Internasionale Lughawe plaasgevind. Twintig verskillende politieke partye en entiteite het daaraan deelgeneem, maar 'n aantal regse partye soos die Konserwatiewe Party, Afrikaner-Weerstandsbeweging en die Herstigte Nasionale Party, asook 'n paar radikaal linkse partye soos die Pan Africanist Congress (PAC), die Azanian People's Organization en die Black Consciousness Movement, het die vergadering geboikot.
Kodesa I is gevolg deur Kodesa II, wat op 15 Mei 1992 begin het. Die verskillende werksgroepe wat by Kodesa II gevorm is, moes sekere sleutelkwessies ondersoek en oplossings vind sodat 'n grondwetlike raamwerk wat die basis van die oorgangsgrondwet van 1993 sou vorm, geformuleer kon word. In dieselfde jaar het 26 afvaardigings verder onderhandel tydens die Veelparty-onderhandelingsforum in Kaapstad en die tussentydse grondwet wat op 22 Desember 1993 deur die parlement aanvaar is, opgestel. Die Onafhanklike Verkiesingskommissie (OVK), wat daarvoor verantwoordelik was om 'n infrastruktuur vir 'n algemene verkiesing in Suid-Afrika daar te stel, is intussen deur die regering gestig. Die verkiesingsdatum is op 27 April 1994 vasgestel. Vyf partye — die Konserwatiewe Party, Inkatha Vryheidsparty en verteenwoordigers van die Ciskei-, Bophuthatswana- en KwaZulu-regerings — het nie met die verkiesingsdatum saamgestem nie en het hulle aan die onderhandelinge onttrek om 'n nuwe organisasie, die Vryheidsalliansie, te stig.
Ondersteuners van die ANC in Bophuthatswana het teen die regering se besluit in opstand gekom en dit het tot 'n onstabiele situasie gelei. Die Suid-Afrikaanse regering het die Suid-Afrikaanse Weermag (SAW) op gereedheidsgrondslag geplaas om die orde in Bophuthatswana te herstel. Intussen het president Mangope, die leier van Bophuthatswana, die hulp van sy bondgenoot in die Vryheidsalliansie, generaal Constand Viljoen van die Afrikaner Volksfront, ingeroep om die vrede te herstel. Die AWB onder leiding van Eugene Terre'Blanche het hulle geroepe gevoel om sélf die orde in Bophuthatswana te herstel en het die land binnegedring. Daar was 'n konfrontasie tussen die AWB en die soldate van Bophuthatswana, wat tot die dood van twee AWB-lede gelei het. Hierdie twee lede is koelbloedig voor internasionale televisiekameras doodgeskiet. Die toestand in Bophuthatswana is onder beheer gebring. Mangope is oorreed om uit te tree en twee administrateurs is aangestel ten einde die verkiesing ook daar vreedsaam en regverdig te laat geskied. Die Ciskeise leier, Oupa Qgozo, is op 'n soortgelyke wyse vervang, en nadat Viljoen van die Vryheidsalliansie weggebreek het en die Vryheidsfront gestig het, was ál die lede van die Vryheidsalliansie met die uitsondering van die Inkatha-Vryheidsparty bereid om deel te neem, en het 'n ooreenkoms bereik met verteenwoordigers van die IVP waarvolgens laasgenoemde ook aan die verkiesing sou deelneem. Alles was nou gereed vir die eerste algemene demokratiese verkiesing wat op 27 April 1994 sou plaasvind.
Suid-Afrika se eerste demokratiese verkiesing
Sowat 19,5 miljoen Suid-Afrikaners het aan die verkiesing op 27 en 28 April 1994 deelgeneem om 'n nuwe Regering van Nasionale Eenheid te kies. Meer as 9 000 stembusse is dwarsoor Suid-Afrika opgerig en baie verskillende partye het op nasionale en provinsiale vlak deelgeneem. Die ANC het die verkiesing gewen deur om en by 63% van die stemme op hom te verenig. Nelson Mandela, as leier van die ANC, het die president van die land geword. Die Nasionale Party het die tweede hoogste aantal stemme, naamlik byna 21%, gekry, en het die juniorvennoot in die Regering van Nasionale Eenheid (RNE) geword.
Die ANC, wat in 1912 slegs as 'n organisasie vir die verteenwoordiging van swart mense in Suid-Afrika gestig is, wat in 1962 tot 'n verbode organisasie verklaar en uit die land verban is, en wat in 1990 as 'n politieke party in Suid-Afrika hertoegelaat is, vorm sedert 1994 die regering van Suid-Afrika. Nelson Mandela is as die eerste swart president van Suid-Afrika ingehuldig. Dit was Mandela se taak as president van Suid-Afrika, asook Thabo Mbeki en F.W. de Klerk as mede-adjunkpresidente van die nuwe Regering van Nasionale Eenheid om, soos vooraf tydens die onderhandelinge besluit is, 'n kabinet saam te stel. Dit sou die land vir die tydperk van 1994 tot 1999, wanneer die volgende verkiesing sou plaasvind, regeer. Een van die belangrikste take van die Regering van Nasionale Eenheid was die opstel van 'n nuwe grondwet, wat binne twee jaar ná die aanvang van die RNE aanvaar moes word. Die grondwet van 'n land word as die hoogste gesag en reg in die land beskou en enige regsvoorskrif of optrede wat daarmee in stryd is, is ongeldig. Dit is elke landsburger se plig om op hoogte te wees van sy/haar regte deur kennis te dra van die grondwet. Die grondwet van die Republiek van Suid-Afrika is op 8 Mei 1996 formeel deur die parlement goedgekeur en op 11 Oktober 1996 deur die Grondwetlike Vergadering tot sy huidige vorm gewysig.
Callipelta punctata
Callipelta punctata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Becki Newton
Becki Newton (gebore 4 Julie 1978) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent August Rush (2007) en in die televisiereekse Ugly Betty (2006), Mode After Hours (2008), en Love Bites (2011).
Callipelta punctata
Die spons behoort tot die genus Callipelta en tot die familie Neopeltidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1983 deur Lévi & Lévi.
File Transfer Protocol
File Transfer Protocol (afgekort FTP) is 'n protokol wat die uitruil van lêers tussen rekenaars vergemaklik. Dit standaardiseer 'n aantal aksies wat gewoonlik verskillend op verskillende bedryfstelsels uitgevoer word.
Die huidige weergawe is gedefinieer in RFC-nommer 959 (RFC 959). Aanvullings kan gevind word in RFC 2228, RFC 2640 en RFC 2773.
'n FTP-kliënt inisieer gewoonlik die konneksie na 'n FTP-bediener via die TCP-protokol op poort 21.
Geskiedenis
FTP het in 1971 ontstaan en het baie vinnig gegroei tot 'n wêreldstandaard. Sedertdien maak FTP dit moontlik om lêers vanaf enige rekenaar in die wêreld te stuur of te ontvang, solank hulle aan mekaar of op die Internet gekoppel is, en solank al die proxy- en firewall-bedieners op roete die FTP-verkeer toelaat.
Tegniek
FTP, as konsep, is gebaseer op die Kliënt-bediener-model wat algemeen vir internetdienste gebruik word. Die kliëntsagteware maak 'n verbinding met die vereiste FTP-bediener aan die ander kant van die 'lyn'. Die bediener antwoord dan die kliënt, waarna die kliënt die gegewens aan die gebruiker toon.
Veiligheid
Standaard FTP-verbindings is gewoonlik onveilig en hackers kan die gegewens maklik lees. Gelukkig kan dit sover moontlik voorkom word deur van 'n enkripsie-laag gebruik te maak.
Kameleon (sterrebeeld)
Die Kameleon (Latyn: Chamaeleon) is ’n klein sterrebeeld in die suidelike hemelruim en is genoem na die verkleurmannetjie. Dit is in die 16de eeu die eerste keer beskryf en was een van die 12 konstellasies wat deur Petrus Plancius geskep is uit die waarnemings van Pieter Keyser en Frederick de Houtman.
Ruimtelike onderwerpe
In 1999 is ’n nabygeleë oop sterreswerm ontdek wat om die ster Eta Chamaeleontis gesentreer is. Dit is óf as die Eta Chamaeleontis-sterreswerm óf Mamajek 1 bekend. Dit is 8 miljoen jaar oud en 316 ligjare van die aarde af.
Pous Urbanus VIII
Urbanus VIII was die 235ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1623 tot 1644. Hy was die laaste pous wat gewapende stryd gebruik het om die pouslike gebiede te vergroot. Hy het die kunste bevorder en die kerk se sending hervorm. Die groot geldelike skuld wat hy egter gedurende sy pontifikaat opgebou het, het die pousdom verswak omdat sy opvolgers weens gebrek aan fondse nie die militêre en politiese mag in Europa kon volhou nie. Urbanus was ook betrokke by die konflik met Galileo oor die heliosentriese stelsel.
Biografie
Pous Urbanus VIII is gebore as Maffeo Barberini op 5 April 1568 in Florence, Italië, die seun van Antonio Barberini, 'n ryk koopman van Ancona en sy vrou Camilla Barbadori. Hy kry sy opvoeding by die Jesuïte en verkry 'n doktoraat in die regte van die universiteit van Pisa in 1589. Op 7 April 1586 word hy priester. Op 13 Februarie 1592 word hy goewerneur van Fano. Op 4 Desember 1604 word Maffeo deur Pous Clemens VIII aangestel as pouslike legaat aan die hof van koning Henri IV van Frankryk. Op 20 Oktober 1604 stel die pous hom aan as aartsbiskop van Nasaret. (Die pos was slegs honorêr omdat die Turke teen die tyd Palestina beset het.) Op 11 September 1606 stel Pous Paulus V hom aan as kardinaal-priester van St. Petrus in Montorio. Op 27 Oktober 1608 word hy biskop van Spoleto. Op 6 Augustus 1623 volg hy Pous Gregorius XV op, maar as gevolg van die koors wat in Rome geheers het, is hy eers gekroon op 29 September 1623 deur kardinaal Alessandro d'Este. Hy regeer tot sy dood op 29 Julie 1644 en word opgevolg deur Pous Innocentius X. Die naam ‘Urbanus’ beteken 'beskaafde'.
Pontifikaat
Pous Urbanus VIII was pous vir 21 jaar gedurende die Dertigjarige Oorlog. Hy het Elisabeth van Portugal en André Corsini heilig verklaar. Hoewel hy bevriend was met Galileo was Urbanus verantwoordelik daarvoor dat Galileo na Rome geroep is om sy heliosentriese stellings te herroep. Die proses teen Galileo het van 23 September 1632 tot 22 Junie 1633 geduur. Die veroordeling van Galileo is eers op 31 Oktober 1992 deur Pous Johannes Paulus II herroep.
Die pous het nepotisme op groot skaal toegepas. Sy familie het baie ryk geword tydens sy bewind. Hy het sowel sy broer Antonio Marcello Barberini senior as sy nefies Francesco Barberini en Antonio Barberini junior as kardinale aangestel. Sy ander broer Taddeo Barberini word aangestel as Prins van Palestrina. Taddeo het ook die aanvoerder van die pouslike troepe geword.
Politiek
Pous Urbanus se militêre bedrywighede het nie soseer die Katolisisme in Europa probeer bevorder nie, maar meer sy eie mag en onafhanklikheid in Italië probeer beskerm. In 1626 inkorporeer hy die hertogdom van Urbino in die pouslike staat en in 1627 toe die manlike lyn van die Gonzagas in Mantua uitsterf, het hy die opvolging deur die Protestantse hertog Karel van Nevers gesteun teen die mag van die Katolieke Habsburgs. In 1641 begin hy die Castro-oorlog teen Odoardo Farnese, hertog van Parma en Piacenza. Hy het die hertog geëkskommunikeer, Castro verwoes en die hertogdom by die pouslike staat ingelyf.
"quod non fecerunt barbari, fecerunt Barberini" (wat die barbare nie gedoen het nie, het die Barberini).
As gevolg van sy oorloë en uitgawes aan bouwerke en kuns het Urbanus die skuld van die Vatikaan geweldig vergroot. Toe hy pous geword het was die skuld 16 miljoen scudi, in 1635 het dit opgeloop na 28 miljoen en in 1640 35 miljoen. Tagtig persent van die Kerk se inkomste is bestee aan rente betalings. Dit het Urbanus baie onpopulêr gemaak in Rome. Een van die gevolge van sy onpopulariteit was dat die kardinale na sy dood nie kardinaal Guilio Sacchetti, 'n vriend van Urbanus as pous gekies het nie, maar eerder kardinaal Giovanni Battista Pamphili wat onder die naam Pous Innocentius X regeer het.
Beskermer van die wetenskap en kuns
Pous Urbanus en sy familie het groot bedrae spandeer aan die wetenskap en kuns. Wetenskaplikes soos Athanasius Kircher is na Rome gebring en die beeldhouer Bernini het groot aansien geniet. Bouwerke wat tydens Urbanus se bewind gebou us sluit in die Barberini-familiepaleis, die Palazzo Barberini, die kollege vir die Kongregasie vir die Voortplanting van die Geloof, die Trevi-fontein in die Piazza Barberini en die kateder in die Sint Pieterskerk. Hy die kerke Santa Bibiana en San Sebastiano al Palatino laat herbou. Skilders soos Nicolas Poussin en Claude Lorrain is deur die pous gesteun. Pietro da Cotona skilder die groot skildery "Die glorifikasie van die pontifikaat van Urbanus VIII" in die salon van die Palazzo Barberini.
Heiligverklarings
Die pous het ook Marguerite van Lorraine-Vaudémont, hertogin van Alençon, Jacques de la Marche, François Borgia, André Avelin, Félix de Cantalice, Marie-Madeleine de Pazzi, Gaétan de Thiene, Jean de Dieu, Columba van Rieti, Matthew Carren, Rita van Cascia, Anthony Deyman, Bonaventure van Miyako, Cosmas Takeya, Francis van Nagasaki, Gabriel van Duisco, Gaius Francis, Gundisalvus Garcia, James Kisai, Joachim Saccachibara, Johannes Kisaka, Johannes Soan van Goto, Leo Karasumara, Louis Ibaiki, Martin van Ascension, Mivhael Kozaki, Paul Ibariki, Paul Miki, Paul Suzuki, Peter Baptist, Peter Sukejiroo, Thomas Kozaki, Thomas Xico, Johannes van God en Josaphat Koncévitch salig verklaar.
Die kollege van Kardinale
Pous Urbanus het 74 nuwe kardinale aangestel in agt konsistories.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Sondagsloop
Die Sondagsloop is 'n klein takrivier van die Dwarsrivier en Mokolorivier naby Vaalwater in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Lou Costello
Lou Costello (6 Maart 1906 – 3 Maart 1959) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente In the Navy (1941), Hold That Ghost (1941), The Time of Their Lives (1946), en Abbott and Costello Meet Frankenstein (1948).
Réunion
Réunion (Frans: La Réunion, [la ʁeynjɔ̃], voorheen: Île Bourbon) is 'n eiland en oorsese département (département d'outre-mer, of DOM) van Frankryk, geleë in die Indiese Oseaan omtrent 700 kilometer oos van Madagaskar en 200 kilometer suidwes van Mauritius, met 'n oppervlak van 2 511 vierkante kilometer en 'n bevolking van 840 000 ("Réunionnais"). Nes die Franse moederland is Frans die amptelike taal van Réunion. Daarbenewens besig die bevolkingsmeerderheid die Kreools Réunionnais as moedertaal.
Soos ander oorsese Franse gebiede is Réunion ook een van die 18 régions van Frankryk met 'n status soortgelyk aan dié van die metropolitaanse Frankryk op die Europese vasteland. Réunion maak deel uit van die Europese Unie en was danksy sy ligging die eerste gebied ter wêreld waar Euro-banknote en munte ingevoer is. President Paul Vergés was die eerste verbruiker wat sy inkopies met Euro's betaal het.
Réunion is danksy die natuurskoon en die onmiddellike ervaring van die vier elemente vuur, water, aarde en lug, wat sy ongerepte landskappe en landvorms bied, nou een van die gewildste reisbestemmings vir Franse toeriste. Die vulkaniese landskappe van Pitons, cirques en remparts is in 2010 deur Unesco as wêrelderfenisgebied aangewys.
Geskiedenis
Réunion was oorspronklik 'n onbewoonde eiland wat deur Arabiese seevaarders Dina Morgabin ("Westelike Eiland") genoem is. Die Portugese was die eerste Europeërs wat hier in 1513 voet aan wal gesit en die eiland Santa Apollonia genoem het. Tog was dit uiteindelik Franse wat die eiland later beset het. François Cauche het in 1638 die Franse vlag op Santa Apollonia gehys, en vier jaar later het Jacques Pronis die eiland tot 'n Franse besitting verklaar. Aanvanklik het die eiland as 'n verbanningsoord vir Franse muiters uit Madagaskar gedien. Hulle is later terug na Frankryk gebring. In 1649 is die naam van die eiland ter ere van die Franse koningshuis gewysig na Île Bourbon.
Die eiland het 'n belangrike rol as hawe en verversingspos vir handelskepe op pad na Oos-Indië gespeel en sou sy strategiese belangrikheid eers met die opening van die Suezkanaal in 1869 verloor. In die 17de eeu het die immigrasie van Franse setlaars, Indiërs, Han-Chinese, Maleiers en Afrikane begin.
Tydens die Franse Rewolusie is die eiland se naam deur 'n dekreet van die Konvent gewysig. Die nuwe naam Île de la Réunion herdenk sedertdien die vereniging van die rewolusionêre strydmag uit Marseille met die Nasionale Garde in Parys op 10 Augustus 1792. Die derde Franse naam, Île Bonaparte, wat vanaf 1801 gebruik is, het nog eens die politieke gebeure in die moederland weerspieël.
Ná die verowering deur die Britse Vloot onder die bevel van kommodoor Josias Bowley het die eiland sy ou naam "Île Bourbon" teruggekry, maar eers met die rewolusie van 1848 is dit vir goed na Réunion gewysig.
Op 19 Maart 1946 het Réunion 'n oorsese département (département d'outre-mer) van Frankryk geword. Sedert 1986 is dit ook 'n oorsese administratiewe gebied (région d'outre-mer). In 1997 het Réunion een van die agt sogenaamde régions ultrapériphériques of "uiterste randgebiede" van die Europese Unie geword.