cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sonop Koshuis
Sonop Tehuis verskaf verblyf aan sowat 160 manstudente wat aan die Universiteit van Pretoria studeer. Die opset van die koshuis verskil van dié van ander Tuks-koshuise in die sin dat inwoners in huisies woon – in die tehuis bekend as "mansjioene" (afgelei van die Engelse woord "mansions") – i.p.v. woonstelblokke. Die tehuis word verdeel in 4 hoofstreke waar senior studente woon, nl. die "Weste" (bevat 'n sub-afdeling bekend as die "Verre Weste"), "Ooste", "Noorde" en "Sentraal". Die streeknaam dui die ligging van die streek aan relatief tot die "Stalle": die oudste gebou op die terrein asook die landmerk van Sonop Tehuis. Die "Stalle" dien as huisvesting vir eerstejaarstudente, so ook die "Pastorie" (geleë in die "Noorde"). Die "Bloutrein" huisves eerstejaars asook "nuwelinge" (d.i. studente wat nie vanaf hulle eerstejaar in Sonop was nie). Verder beskik die tehuis oor 'n biljartsaal, tennis- en muurbalbaan, kombuis en eetsaal en selfs 'n klein informele gimnasium. Die aanhou van troeteldiere word ook in Sonop toegelaat.
Die geskiedenis en groei van Sonop
In 1916 het die gedagte om 'n Christelike Tehuis vir studente van die Transvaalse Universiteitskollege op te rig by prof. W.P. de Villiers, professor in Duitse letterkunde, ontstaan. Die sinode van die Nederduitse Gereformeerde Kerk het deur sy bemiddeling besluit om oor te gaan tot die stigting van sodanige Tehuis. Ses residensiële erwe in Brooklyn, tesame met die woonhuis van ene mnr. Archie Struben, is aangekoop teen R2 175 deur die NG gemeente van Pretoria. In 1917 het Sonop Christelike Tehuis met 40 inwonende studente geopen. Die eiendom is oorgedra aan die toe pas afgestigte NG gemeente Pretoria-Oos.
Die eerste Sonoppers het R60 per jaar aan koshuisgelde betaal. Tussen 1917 en 1920 is die eerste "mansjioene" oos van die "Stalle" gebou en in 1921 die eetsaal-kombuiskompleks asook die eerste drie mansjioene wes van die "Stalle". In die tydperk 1937 tot 1939 is die laaste agt mansjoene in die huidige "Weste" en die "Ooste" gebou. Vir 'n tydperk in die vroegste jare is drie huise in Brooklyn gehuur as addisionele huisvesting – "Goedhalshuis",  "Ávondrust" in Andersonstraat en "Maiden’s Hope" op die hoek van Marais- en Williamstraat.
Nadat Sonop in die vroeë dertigerjare aan die Universiteit van Pretoria verkoop is het die Kerk die Tehuis weer in 1939 teruggekoop. In 1941 is 'n nuwe huisvaderswoning (die huidige "Pastorie") gebou. In 1942 is die tennisbane en swembad gebou (in 1960 weer opgevul) en in 1944 word die ou "Stalle" afgebreek om plek te maak vir die huidige "Stalle". In 1949 volg die fietsloods en motorhuis en in 1951 die "Weste" en "Ooste" se badkamers. In 1959–60 word die "Weste" en "Ooste" "Stalle", die eetsaal en badkamers gerestoureer.
Prof. Ben Marais word in 1957 verkies tot voorsitter van die Sonopraad. Prof. Marais is in der waarheid 'n oud-Matie, maar word gedurende die dertigerjare op die Sonopraad verkies terwyl hy as studenteleraar dien. Hy is later professor in teologie en tree 'n tyd lank op as dekaan van die Fakulteit Teologie. Hy het ook emeritus professor aan Tukkies en deeltydse dosent aan Unisa geword. Hy tree af as voorsitter van die Sonopraad in 1983. Sy huis is naby Sonop in Haystraat. Die volgende voorsitter is prof. JJ Geldenhuys wat destyds werksaam was by die departement van Toegepaste Wiskunde aan Tukkies. Die huidige voorsitter is mnr. Danie Slabert.
Die "Groot Trek"
In 1930 slaag prof. A.E. du Toit se onvermoeide pogings om die Universiteitskollege selfstandig te maak toe die selfstandige Universiteit van Pretoria op 10 Oktober van daardie jaar tot stand kom. Dieselfde prof. Du Toit slaag ook in September 1932 daarin om die Universiteitsraad te oorreed om Afrikaans as voertaal van die Universiteit te aanvaar.
In 1933 gaan dr. D.F. Malan in Sonop tuis tydens die Pretoriase Krugerdagvieringe. Dr. Malan se toespraak op Kerkplein het Sonop se huisvader weereens aangegryp en na aanleiding van dr. Malan se uiteensetting van wat 'n republiek is, sê prof. De Villiers aan Sonoppers dat hulle Sonop voortaan as 'n republiek moet beskou. Die idee kry stelselmatig gestalte in die gedagtes van die huislede.
In 1934 moes prof. A.E. du Toit sy pos as rektor neerlê. Prof. D de Villiers, vir wie dit 'n groot skok was, maak geen geheim van sy gevoelens nie, want vir hom was Prof. A.E. du Toit 'n toonbeeld van 'n ware Afrikaner. Op 12 Oktober 1934 word 'n petisie deur inwoners van die Tehuis aan die Senaat van die Universiteit voorgelê – daarin vra hulle vir die vergadering met die huisvader. Die volgende eise word gestel:
Van die 44 inwonende Sonoppers het net twee nie die petisie onderteken nie. Lede van die huiskomitee moes voor die Universiteitsraad getuienis aflê. Nadat die sekretaris se getuienis nie die ander s’n ondersteun het nie, is die saak deur die Raad verwerp. Op 'n koshuisvergadering dieselfde aand word die sekretaris as verraaier uitgekryt en besluit die huislede verder dat nie een van hulle in 1935 sou terugkeer, indien prof. WP de Villiers die volgende jaar nog huisvader is nie. Die gevolg is dat al die Sonoppers – op een uitsondering na – 1935 as vrywillige ballinge in Buxton-Tehuis deurgebring het.
Toe prof. WP de Villiers boonop daarvan beskuldig word dat hy die teologiese professore van die Hervormde Kerk beskuldig van 'n "kerksistiese stryd", besluit die Universiteitsraad op 22 Mei 1945 om prof. WP de Villiers te onthef van sy pligte as huisvader. Die uiteinde was dus dat die “Groot Trek” in 1936 beëindig is met die terugkeer van al die Sonoppers. Slegs drie persone het in die geskiedenis van Sonop die eer gehad om huisvader van Sonop te kan wees. Daarna word mnr. A.C. Vlok as huisvader aangestel. Die laaste huisvader was prof. I.D. Bosman (in die amp van 1939 tot 1947). Bosman was 'n alombeminde huisvader. Hy is op 16 Maart 1947 oorlede.
Hierna is daar nie weer 'n huisvader aangestel tot in 2010 met die aanstelling van ds. Tonie Viljoen nie. Voor dit het die Huiskomitee verantwoordelikheid geneem vir die Tehuis se bestuur en hierdie model van "selfregering" blyk deur die jare taamlik suksesvol te wees.
Sonop as republiek
Op 31 Mei 1955 is Sonop amptelik tot 'n republiek verklaar. Hierdie gebeurtenis het wye publisiteit geniet. Op 1 Desember 1954 word adv. Hans Strijdom die Eerste Minister van die Unie van Suid-Afrika. Hy is veral bekend vir sy republikeinse ideaal en het groot aanhang gehad in Transvaal – ook in Sonop. Die gedagte aan Sonop as 'n republiek het spontaan op 31 Mei 1955 ontstaan. 'n Spesiale huisvergadering is vir dieselfde aand belê. Henno Cronje dien gevolglik die volgende mosie in: “Dat die huidige inrigting, bekend as die Sonop Tehuis van die Universiteit van Pretoria, uitgeroep word as 'n volwaardige, onafhanklike republiek waaronder dit tot dusver geressorteer het, en dat die nuwe staat bekend sal staan as die "Sonop Republiek".
Die mosie is met 'n meerderheid stemme aanvaar. Die Sonopvlag en die Vierkleur is toe dadelik gehys op die "Stalle". Die Sonop Republiek se grondwet het slegs uit verskanste klousules bestaan. Slegs persone bo 18 jaar het stemreg gehad terwyl alle besluite slegs met 'n tweederde-meerderheid van stemme bekragtig kon word. Die grondgebied van die republiek het uit die koshuisterrein bestaan. Die sypaadjies is as mandaatgebied verklaar. Die uitbreiding van die grondgebied is gelaat tot 'n latere stadium wanneer die republiek meer gevestig sou wees. Die huisvoorsitter en huiskomitee is vervang deur 'n president en sy kabinet. Die eerste president was André du Toit, huisvoorsitter van die vorige HK-termyn. Die kabinet is bygestaan deur die republiek se polisiemag wat voorheen die “Nagligte” ('n tipe straf van daardie tyd) of tug uitgedeel het. Net mans kon burgers van die republiek word. Alle ander persone moes 'n wettige paspoort toon voor hulle toegelaat sou word binne die Republiek.
Daar is besluit dat die Republiek binne die Statebond sal bly en dat daar gepoog sal word om betrekkinge aan te knoop met lande soos die Unie van Suid-Afrika. Die destydse Minister van Binnelandse Sake, mnr. Eric Louw wat op vertrek na die Verenigde Volkeorganisasie (VVO) gestaan het, is versoek om hierdie liggaam in kennis te stel van Sonop Republiek se ontrekking uit die VVO. Die Eerste Minister is in kennis gestel van die verwikkelinge in hierdie deel van die Unie. Hy, sowel as prof. H.C. Rautenbach, rektor van die Universiteit, prof. Ben Marais, mnr. Sidney Martin, voorsitter van die koshuisraad, en ds. Kobus Potgieter, studenteleraar, word as vryburgers benoem. Belasting in die republiek sou sewe sjielings en ses pennies per jaar wees.
Die bestaan van die Republiek was egter kortstondig van aard – slegs 22 dae! Een van die Republiek se klousules het tot die beëindiging daarvan aanleiding gegee. Hierdie klousule het bepaal dat daar op alle vreemde voertuie binne die Republiek se grense beslag gelê moes word. Op 22 Junie 1955 word 'n Unieburger se voertuig dan op 'n heeltemal wettige wyse gekonfiskeer. Hy gaan bekla sy lot gevolglik by die Suid-Afrikaanse Polisie. 'n Hooggeplaaste polisie-amptenaar is gelas om ondersoek in te stel. Op eie houtjie het hy toe die Republiek geannekseer. Sonop moes kies tussen bloedvergieting of oorgee. Daar is besluit op laasgenoemde aangesien te veel burgers verhoudinge gehad het met dames buite die republiek en aangesien Sonop nie oor 'n baie doeltreffende weermag beskik het nie.
Drommedaris na Rhodesië
Gedurende die week van 28 Februarie tot 5 Maart 1966 het Sonop geskiedenis gemaak. Met twee fietse wat aanmekaar vasgesoldeer is, met plek tussenin vir 'n 44-gelling drom, het die Sonoppers die grootpad na Rhodesië aangepak. Die doel was reklame en bewusmaking vir die 50-jarige feesvieringe van Sonop later daardie jaar, maar ook om aan Rhodesië Sonop se ondersteuning te toon met hul probleme. Hierdie ekspedisie is die veelseggende naam gegee van "Die Drommedaris". Fanus Rautenbach van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK) het die Dommedaris op Kerkplein afgesit en hulle vordering is elke dag oor die radio gevolg.
In elke dorp is die Drommedaris met groot entoesiasme ontvang. 'n Bedrag van R2 594,17 is ingesamel tot op Messina. Daar is die Drommedaris met petrol gevul. Die televisie was ook teenwoordig. Die Drommedaris is anderkant Beitbrug deur die Rhodesiese kommissaris, mnr. Tapson, ontvang. Hy het 'n koperplaat aan Sonop oorhandig met 'n afdruk van mnr. Ian Smith se gesig daarop, asook die woorde: “Rhodesië sê dankie, Sonop!”
Fakkelloop na die Transkei
Gedurende 1976, die jaar waarin die Transkei onafhanklik geword het, het Sonop 'n fakkelloop na die Transkei onderneem. Die vlam van volksvryheid en selfbeskikking is op 14 April 1976 deur minister Fanie Botha aangesteek in die Voortrekkermonument.
Oom Gert en Garribaldi
Oom Gert is UP se “gelukbringer”. Hy is 'n mensgrootte beeld van soliede hout en 'n Kapenaar van herkoms. In 1932 het 'n mnr. Van Erkoms, 'n tabakhandelaar in Pretoria, hom gebruik vir reklamedoeleindes. Oom Gert is egter deur die studente gekaap en van toe af het hy 'n swerwersbestaan gevoer wat eers in 1950 beëindig is. Oom Gert het vroeg reeds sy draai in Sonop kom maak, nadat hy 'n tyd lank in 'n kolekamer in die landbougebou was. Kollege en Voortrekker – 2 ander manskoshuise van die Universiteit van Pretoria – het hom een aand probeer buitmaak, sonder sukses. Later slaag Onderstepoort daarin. Hulle bind Oom Gert vas met 'n ketting aan sy regterhand. Sy hand word afgesaag en so word hy bevry. Die hand is egter later herstel. Vroeg in 1944 het Kollege dit reggekry om Oom Gert te ontvoer. Damestehuis (nou Vergeet-my-nie) ontvoer toe vir Oom Gert. Daarna ontvoer Voortrekker ("Ta’ Kotie", nou Nerina) hom, en kort daarna weer Damestehuis. Op 28 April 1950 ontvoer 'n klomp Witsies (d.i. studente van Wits, die Universiteit van die Witwatersrand, in Johannesburg) vir Oom Gert. Sonop probeer tevergeefs om hom te bevry. Met die "Intervarsity“ dieselfde jaar, oorhandig Wits vir Oom Gert aan Sonop. Sedertdien is Sonop Oom Gert se woonplek. Oom Gert is tans deel van Sonop soos wat Oom Paul se standbeeld deel is van Kerkplein.
Garribaldi met sy trotse houding en vasberade kyk, is Sonop se “gelukbringer”. Die vermoede bestaan dat hy as “gelukbringer” deur 'n plaaslike boksklub gebruik is, voordat hy 'n Sonopper geword het.
Die Bollietrollie
In 1980 het die bekende regisseur Jan Scholtz 'n fliek genaamd “Kiepie en Kandas” vervaardig. Baie van die tonele daarin is in Sonop verfilm. Die hoofkarakter, Kandas, se motor is 'n rooi Volkswagen minibus waarvan die boonste helfte "afgesny" en die vier passasiersitplekke met toilette vervang is. Die woorde "... en betaal is die Wet van Transvaal" verskyn op die agterste bakwerk en die bussie word later deur Sonoppers as "Die Bollietrollie" gedoop. Na afloop van die film se vervaardiging, skenk Scholtz die voertuig aan Sonop en sedertdien word dit gebruik as ampsmotor van die huiskomitee (vir gebruik met spesiale en amptelike geleenthede).
Eerstejaars
'n Sonop-eerstejaar dra 'n vol pak klere wanneer hy die Tehuis verlaat tot die dag wat hy sy laaste eksamen as eerstejaar skryf. Tot dan word daar verwag dat 'n eerstejaar sal bedien tydens die daaglikse middag- en aandetes. Dit word vereis van 'n eerstejaar om seniors se borde weg te dra, hulle glase vol water of koeldrank te hou asook om boodskappe tussen seniors te versprei. Elke eerstejaar moet ook 1 uur 'n week in 'n senior se tuin spandeer om tuindiens te doen. Wanneer hy die einde van sy eerstejaar bereik, spring 'n eerstejaar – met sy vol pak – in die dammetjie voor die Ou Letteregebou op die kampus. Eers dan is 'n eerstejaar onthef.
Eksamen vlugbal
Gedurende eksamentyd word daar voor en na etes vlugbal tussen streke en jaargroepe gespeel. Hierdie genotvolle aktiwiteit dien as 'n studiebreuk vir die studente.
Seniordeur en seniorbanke
Daar is 'n spesiale deur na die eetsaal, slegs vir die gebruik van derdejaar studente of ouer inwoners wat alleenlik daar mag deurstap. Dieselfde geld vir die biljartsaal se banke waarop slegs vierdejaar en ouer studente mag sit. So is daar elke jaar iets nuuts om na uit te sien.
Yumi, Yumi, Yumi
Yumi, Yumi, Yumi is die volkslied van Vanuatu.
Lirieke (Bislama)
(Chorus:) Yumi, Yumi, Yumi i glat blong talem se, Yumi, Yumi, Yumi i man blong Vanuatu!
God i givim ples ya long yumi, Yumi glat tumas long hem, Yumi strong mo yumi fri long hem, Yumi brata evriwan!
(Chorus)
Plante fasin blong bifo i stap, Plante fasin blong tedei, Be yumi i olsem wan nomo, Hemia fasin blong yumi!
Yumi save plante wok i stap, Long ol aelan blong yumi, God i helpem yumi evriwan, Hem i papa blong yumi,
Lirieke (Afrikaans)
(Refrein:) Ons, ons, ons is blij u te verkondigen, Ons, ons, ons is die mense van Vanuatu! God het ons die land gegee. Ons is erg blij en verheugd. Ons is sterk en lê in 'n vrye land. Ons is almal broeders! (Refrein) Baie tradisies hê ons. Baie nieu weë word gevind. Gewys tezamen een persoon. Gebind sal ons vir altyd wees! (Refrein) Ons het nog baie werk te doen. Op al ons eilande. God help ons allen. Hy is die Vader van ons! (Refrein)
Susan Cachel
Susan Cachel is 'n Amerikaanse antropoloog, paleontoloog en navorser wat spesialiseer in primaat-evolusie, insluitend die mens. In 2009 is sy aangewys as 'n genoot van die Amerikaanse Vereniging vir die Bevordering van Wetenskap ter ere van haar werk in primaat-evolusie. Sy is die skrywer van Primate and Human Evolution, gepubliseer in 2006 deur die Cambridge University Press.
Yukio Mishima
Mishima word beskou as een van die belangrikste Japannese skrywers van die 20ste eeu. Hy is in 1968 oorweeg vir die Nobelprys vir Letterkunde maar die prys is toegeken aan sy landgenoot, Yasunari Kawabata.
Sy werke sluit die romans Bekentenissen van een gemaskerde, Het gouden paviljoen en die outobiografiese essay Sun and Steel in.
Mishima se werke word gekarakteriseer deur hul weelderige woordeskat en dekadente metafore, die versmelting van tradisionele Japannese en moderne Westerse literêre style, en die obsessiewe daarstelling van die eenheid van prag, erotisisme en die dood.
Hy was 'n velle kritikus van Marxistiese ideologieë en het 'n ongewapende burgerlike milisie gestig vir die uitgesproke doel om die keiser te verdedig in die geval van 'n rewolusie deur Japannese kommuniste. Op 25 November 1970 het Mishima en vier lede van sy milisie 'n militêre basis in sentraal Tokio betree en die bevelvoerder gyselaar geneem.
Hy en die lede van sy milisie het probeer om die soldate by die basis te oortuig om by hulle aan te sluit ter ondersteuning van die keiser en met die doel om Japan se pasifistiese grondwet tot niet te maak. Toe hierdie poging onsuksesvol was, het Mishima selfmoord gepleeg by wyse van seppuku.
Biografie
Mishima word gebore in die voorstad Yotsuya in Tokio as seun van Azusa Hiraoka, onderdirekteur van die Ministerie van Visserye in die Ministerie van Landbou, en Shizue Hara. Toe hy maar pas vyf dae oud was word hy deur sy grootmoeder, Natsu Nagai, weggeneem by sy ouers. Nagai was oorspronklik afkomstig uit 'n familie van Bushi (haar grootvader was Matsudaira Yoritaka). Die jongeling kom selde buite, en neem nie deel aan sport nie. Hy ontwikkel egter 'n voorliefde vir die letterkunde, en in die besonder vir Kabuki-teater. Mishima se biograaf, Henry Scott-Stokes, skryf na haar dood oor Nagai: "Haar invloed op haar kleinseun was beduidend. Sy het hom grootgemaak soos 'n Japannese meisie, maar sy het hom ook fierheid geleer en by hom die samoerai-gees van haar voorouers ingeprent".
Toe hy in September 1944 afstudeer ontvang hy uit die hande van die keiser 'n gindokei – 'n silwer horlosie – as beloning vir sy prestasies. Hy het egter 'n swak gestel gehad, en is tuberkulose foutiewelik by hom gediagnoseer, met die gevolg dat hy - teen sy sin - tydens die Tweede Wêreldoorlog nie militêre diensplig verrig het nie. Mishima kon dus gewoon bly skryf terwyl hy Duitse Reg studeer het aan die Keiserlike Universiteit. In 1947 studeer hy af in die regsgeleerdheid aan die Universiteit van Tokio.
Na sy studies werk hy by die Ministerie van Finansies, maar bedank binne 'n jaar om hom ten volle aan sy skryfwerk en liggaamlike oefening te wy; die "weg van die pen" en die "weg van die swaard"; soos die samoerai van ouds: hulle was gedugte krygers, maar dikwels ook sensitiewe digters. Deur fanatiese beoefening van karate, kendo en liggaamsbou verander hom van 'n swakgeboude man in 'n fiere en breedgeboude man met 'n belangstelling in die homoërotika en masochisme. Hy skryf Kamen no kokuhaku  (Bekentenissen van een gemaskerde), 'n outobiografiese werk oor 'n jong homoseksuele man wat agter 'n masker moet skuil om in die samelewing in te pas. Hierdie werk is in Nederlands vertaal, en so ook onder meer Het gouden paviljoen en Een zeeman door de zee verstoten.
Werk
Mishima het honderde romans, essays, gedigte, toneelstukke en selfs 'n libretto geskryf. In die 1960's het Mishima sy suksesvolste romans geskryf wat goed ontvang is deur literêre kritici. Hy het ook in 'n aantal films gespeel. Sy meesterstuk is die tetralogie Hojo no umi ("De zee van de vruchtaarheid"). In die verskillende dele van hierdie omvangryke werk (agtereenvolgens Haru no Yuki (Lentesneeuw, 1968),  Honba  (Springende paarden, 1969), Akatsuki no tera (Tempel van de dageraad, 1970) en Tennin Gosui (De degeneratie van een Engel , 1970)) ontmoet die hoofkarakter Honda in elke daaropvolgende deel die reïnkarnasie van 'n karakter uit die vorige deel.
Soms was 'n koerantberig genoeg vir Mishima om 'n volledige verhaal te skryf. Hiervan getuig o.m. sy Kinkakuji (Het goude paviljoen, 1956) en Utage no ato (Na het banket, 1960). Ander romans beskik oor elemente uit die Griekse tragedie, soos Ai no kawaki (Dorst naar liefde, 1950) en Gogo no eiko (Een zeeman door de zee verstoten, 1963).
In die inleiding tot sy vertaling van Kinkakuji beskryf C. Ouwehand Mishima se styl soos volg: "Mishima se skryfstyl is nie maklik nie, die grammatika is nie altyd suiwer Japannees nie, en sy keuse van woorde en voorkeur vir moeilike, weinig gebruikte karakters kom soms voor as pretensieus en aanstellerig".
Alhoewel Mishima drie keer daarvoor benoem is, het hy nooit die Nobelprys vir letterkunde verower nie. Die eer het sy vriend en mentor Yasunari Kawabata in 1968 te beurt geval. Volgens Henry Scott-Stokes kon die verhouding tussen Mishima en Kawabata nie werklik as 'n vriendskap beskryf word nie: "Hulle het 'n literêre alliansie gesmee wat gebaseer was op wedersydse begrip en waardering, eerder as ware vriendskap." Hierdie waardering blyk uit 'n essay wat Mishima oor Kawabata se werk in 1949 geskryf het, en Kawabata se gunstige resensies van Mishima se verhale. In 1946 het hy byvoorbeeld gesorg dat die verhaal Tabako (De sigaret) in die gesaghebbende tydskrif  "Ningen  gepubliseer word.
Mishima se literêre loopbaan was beslis suksesvol. Hy het verskeie ander toekennings gewen en was (en is steeds) buite Japan bekend om sy werk.
Tate no kai
In sy belangrikste essay getiteld "Bunka beiron" ("Een verdediging van cultuur") voer hy aan dat die Keiser van Japan die bron van Japannese kultuur is, en dus is die verdediging van die keiser gelyk aan die verdediging van Japannese kultuur. In Oktober 1967 stel Mishima aan studente van die Controversy Journal voor dat 'n burgerlike leër (milisie) op die been gebring word wat die Japannese Selfverdedigingsmag tydens 'n skielike aanval sou kon help. Hy moes gou hierdie idee laat vaar, deels weens die gebrek aan ondersteuning van die Japannese Selfverdedigingsmag self. Daarom besluit hy om sy eie private leër, die Tatenokai (Gilde van die Skild), te stig om die keiser te beskerm. Mishima het uniforms laat ontwerp, foto's geneem en studente opgelei in 'n ASDF-kamp by Berg Foedji. Op 3 November 1968 kies die studente (destyds veertig) "Tate no kai" (楯 の 会, Gilde van die Skild) as naam vir hul leër. Die "soldate" (reeds honderd vanaf Maart 1970) het elke maand (behalwe Maart en Julie toe hulle op 'n opleidingskamp was) bymekaargekom.
Mishima het ook die invloed van die Westerse (veral Amerikaanse) kultuur in Japan en die gepaardgaande verlies aan ou Japannese waardes teëgestaan en was van mening dat die etos en ou erekode van die samoerai, insluitend dié van eerbare selfmoord (seppuku), waaroor hy 'n boek geskryf het, herstel moes word.
Selfmoord
Na maande se voorbereiding besoek Mishima en vier van sy kadette op 25 November 1970 die bevelvoerder van die Japannese Selfverdedigingsmag se hoofkwartier in Tokio. Nadat hy die bevelvoerder in sy kantoor vasgebind het moes die soldate van die twee-en-dertigste garnisoen onder die balkon bymekaarkom om na Mishima se toespraak te luister. Hy het 'n toespraak gehou oor patriotisme en die agteruitgang van die Japannese volk en sy verdedigers (synde die weermag); die soldate was egter nie geïnteresseerd in sy idees nie.
Na hierdie toespraak het hy weer die kantoor binnegegaan deur 'n venster, waar hy seppuku (rituele selfmoord) gepleeg het. Nadat hy self sy maag met 'n tanto binnegedring het is hy onthoof deur sy vriend Isho Morita, wat daarna ook selfmoord gepleeg het.
Media
Die punkrock-groep The Stranglers verwys eksplisiet na Mishima in hul snit Death and Night and Blood op hul LP Black And White uit 1978.
In 1980 publiseer Marguerite Yourcenar die boek Mishima of Het Visioen van de leegte. Dit handel oor die lewe, werk en dood van Mishima. In 1985 is 'n film oor sy lewe getiteld Mishima - A Life In Four Chapters deur Paul Schrader uitgebring, met musiek deur Philip Glass.
Erylus oblongus
Erylus oblongus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1928 deur Topsent.
Marion Aye
Marion Aye (5 April 1903 – 21 Julie 1951) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Roughneck (1924), The Last Man on Earth (1924), The Siren of Seville (1924), en Irene (1926).
Bodhi Elfman
Bodhi Elfman (gebore 19 Julie 1969) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Armageddon (1998), Mercury Rising (1998), Enemy of the State (1998), en Collateral (2004).
Ferraria ornata
Ferraria ornata is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Ferraria behoort en is deel van Sukkulente Karoo. Die spesie is endemies aan Noord-Kaap en Wes-Kaap en word gevind in Namakwaland, op die kusvlakte tussen die Groen- en Olifantsriviere. Daar is slegs twee sub populasies, die plant word nie bedreig nie maar word as seldsaam beskou.
Ferdinand Canu
Ferdinand Canu (1863-1932) was 'n Franse paleontoloog en skrywer. In 1923 word hy die Daniel Giraud Elliot Medalje toegeken vir sy werk "North American Later Tertiary and Quaternary Bryozoa".
North American F-82 Twin Mustang
Die North American F-82 Twin Mustang is 'n Amerikaanse skroefaangedrewe vegvliegtuig wat te laat was vir die Tweede Wêreldoorlog. Hierdie vliegtuig is ontwikkel as 'n langafstand metgesel vir die Amerikaanse bomwerpers. Die behoefte op daardie stadium was vir 'n vliegtuig wat vir ure in die lug kon bly en dat die vlieënier vars moet wees ten alle tye. Ontwikkeling het in 1944 begin, dit was in wese twee North American P-51 Mustang's wat aanmekaar gekoppel was met 'n middelvlerk. Die bemanning jet bestaan uit 'n vlieënier en 'n vlieënier/navigator. Dit sou help om uitputting te verminder tydens lang vlugte. Produksie kon gou begin omrede dit in wese twee P-51's wat aanmekaar gelas is. Die twee vlieëniers het elk in sy eie kajuit gesit.
Dit was ook die laaste skroefaangedrewe dagvegter wat die Amerikaanse Lugmag bestel het. Alhoewel dit te laat was vir die Tweede Wêreldoorlog het tog baie diens gedoen ná die oorlog as 'n nagvegter. Model F-82F en G was toegerus met radar en was grootliks gebruik deur Air Defence Command as vervanging van die P-61 nagvegter. Nege F-82F's en vyf F-82G's was omgeskakel na F-82H's en gebruik as winter onderskeppervliegtuie vir Alaska.
O le fuʻa o le saʻolotoga o Samoa
Die vaandel van vryheid (EngelsːThe Banner of Freedom, Samoaans: Samoa Tula‘i) is die volkslied van Samoa.
North American F-82 Twin Mustang
Die F-82 was ook gebruik in die Korea-oorlog. F-82's wat in Japan gebruik is was van die eerstes wat aan die oorlog deelgeneem het. Die eerste drie vliegtuie van Noord-Korea wat afgeskiet is, is deur F-82G alleweerstoestand onderskeppers afgeskiet. Die F-82 het 1,868 missies in Korea gevlieg voordat hulle in Februarie 1952 uit diens onttrek is.
O le fuʻa o le saʻolotoga o Samoa
Lirieke (Samoaans)
Samoa, tula’i ma sisi ia lau fu’a, lou pale lea
Vaai i na fetu o lo’o ua agiagia ai
Le faailoga lea o Iesu na maliu ai mo Samoa Oi
Samoa e, uu mau lau pule ia faavavau
‘Aua e te fefe, o le Atua lo ta fa’a vae
O lota sa’olotoga
Samoa, tula’i, ia agiagia lau fu’a, lou pale lea.''
Lirieke (Afrikaans)
Samoa, staan op en lig jou banier wat jou kroon is! O! sien en aanskou die sterre op die wapperende banier! Hulle is 'n teken dat Samoa in staat is om te lei. O! Samoa, hou vas Jou vryheid vir altyd! Moenie bang wees nie; aangesien jy op God gegrond is; Ons vertroetelde kosbare vryheid. Samoa, staan op en waai Jou banier wat jou kroon is!
Sherry Bain
Sherry Bain (gebore 26 Mei 1948) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Wild Riders (1971), The Hard Ride (1971), Ride the Hot Wind (1971), en Opening Night (1977).
Aromaterapie
Aromaterapie (Engels: "Aromatherapy") is 'n skynwetenskap. Dit maak gebruik van aromatiese materiale, insluitend essensiële olies, en ander aromaverbindings, met aansprake op die verbetering van sielkundige of fisiese welstand. Dit word aangebied as 'n aanvullende terapie saam met standaardbehandelings of as 'n vorm van alternatiewe medisyne in plaas van konvensionele, bewysgebaseerde behandelings.
Nhlambamasoka
Die Nhlambamasoka is 'n rivier, 'n sytak van die Tugelarivier in die Drakensberg-area van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Aromaterapie
Aromaterapeute, mense wat spesialiseer in die praktyk van aromaterapie, gebruik mengels van essensiële olies wat veronderstelde terapeutiese waarde het en gebruik dit as 'n plaaslikke toediening, in massering, vir inaseming of in 'n water opolossing. Daar is geen goeie mediese bewyse dat aromaterapie enige siekte kan voorkom, behandel of genees nie. Plasebo-beheerde proewe is moeilik om te ontwerp, aangesien die reuk van die produkte die punt van aromaterapie is. Daar is betwiste bewyse dat dit effektief kan wees in die bekamping van naarheid en braking na 'n operasie.
Teorie
Aromaterapie is die behandeling of voorkoming van siektes deur die gebruik van essensiële olies. Ander vermelde gebruike sluit in pyn- en angsreduksie, die verbetering van energie en die korttermyngeheue, ontspanning, voorkoming van haarverlies en vermindering van die jeuk wat deur ekseem veroorsaak word. Twee basiese meganismes word aangebied om die beweerde effekte te verduidelik. Een daarvan is die invloed van reuk op die brein, veral die limbiese stelsel deur die reukstelsel. Die ander is die direkte farmakologiese effekte van essensiële olies. Aromaterapie is gekritiseer as skynwetenskaplike bedrog.
Savusee
Die Savusee (Indonesies: Laut Sawu) is 'n see aan die weste van die Stille Oseaan in Suidoos-Asië. Dit lê tussen Soemba in die weste, Flores in die noorde en Timor in die ooste net suid van die ewenaar. Die Savusee grens in die noorde aan die Floressee, in die noordooste aan die Bandasee, in die suidooste aan die Timorsee en in die suidweste aan die oop Indiese Oseaan.
Die see het 'n oppervlakte van sowat 105 000 km² en 'n maksimale diepte van 3 470 m. Die Savusee is na die eiland Savu genoem, wat in die suide van dié see geleë is. Dit is binne die Maleise argipel geleë en al die eilande behoort tot die Klein Soenda-eilande. Dit is ongeveer 650 km van oos na wes, en ongeveer 200 km van noord na suid.
Byna die hele kus van die Savusee behoort aan die eilandnasie Indonesië en net 'n klein deel in die noordooste behoort aan Oos-Timor. Die grootste nedersetting aan die Savusee is Koepang op die Indonesiese deel van die Timor-eiland.
Erylus oxyaster
Erylus oxyaster is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1910 deur Lendenfeld.
Psoralea aculeata
Psoralea aculeata is 'n plantspesie in die familie Fabaceae en is endemies aan die Wes-Kaap. Dit is deel van die fynbos.
Breederivier-speldekussing
Die Breederivier-speldekussing (Leucospermum utriculosum) is 'n blomdraende struik wat tot die Leucospermum genus hoort en deel vorm van die fynbos-bioom. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en as nie-bedreig geklassifiseer. Dit word in die Breederivier-vallei van Robertson tot by Stormsvlei gevind en ook in die voetheuwels van die Potberg. Die struik word slegs 2 m groot en dra hoofsaaklik blomme van September tot November.
In Engels staan dit as die Breede River pincushion bekend.
Ko e fasi 'o e tu'i 'o e 'Otu Tonga
Lirieke (Tongaans)
'E 'otua māfimafi ko homau 'eiki koe ko koe ko e falala'anga mo e 'ofa ki Tonga. 'Afio hifo 'emau lotu 'aia 'oku mau faí ni mo ke tali homau loto 'o malu'i 'a Tupou.
Lirieke (Engels)
Oh, almighty God! You are our Lord, It is You, the pillar And the love of Tonga. Look down on our prayer That is what we do now And may You answer our wish To protect Tupou.
Lirieke (Afrikaans)
Oh, almagtig God! U is ons Heer, U is dit, ons steun En die liefde van Tonga. Luister na ons gebede. Dat is wat ons nou doen. En mag u ons gebede verhoor. Om Tupou te beskerm.
Nathan Milstein
Nathan Mironovich Milstein (13 Januarie 1904 [O.S. 31 Desember 1903] – 21 Desember 1992) was 'n Oekraïens-gebore Amerikaanse violis en virtuoos.
Milstein word gereken as een van die beste violiste van die 20ste eeu, en was bekend vir sy interpretasies van Johann Sebastian Bach se solowerke vir viool, en vir sy interpretasies van werke uit die Romantiese era. Hy was ook bekend vir sy lang loopbaan, en het tot in sy middel 80's op 'n hoë peil opgetree, en het slegs afgetree toe hy sy hand gebreek het.
Biografie
Milstein is gebore in Odessa, Oekraïne as die vierde van sewe kinders in 'n Joodse gesin uit die middelklas. 'n Konsert deur die 11-jarige Jascha Heifetz het sy ouers geïnspireer om 'n violis uit die jong seuntjie te probeer maak, en hy het as 'n kind van sewe jaar met vioolstudies (voorgestel deur sy ouers, 'ten einde hom van kattekwaad te weerhou') onder die vooraanstaande pedagoog, Pyotr Stolyarsky begin.(Stolyarsky was ook die instrukteur van die violis David Oistrakh)
Toe Milstein 11 jaar oud was, het Leopold Auer hom uitgenooi om een van sy studente by die Sint Petersburg Konservatoria te word.
Milstein het gereflekteer:
Milstein mag dalk die laaste van die groot Russiese violiste gewees het om kontak te hê met Auer. Auer het egter nie vir Milstein genoem in sy memoirs nie, maar wel "twee seuntjies van Odessa...beide wat weggeraak het toe ek Sint Petersburg in Junie 1917 verlaat het." genoem Milstein se naam word ook nie genoem in die register van die Sint Petersburg Konservatorium nie.
Milstein het ook saam met Eugène Ysaÿe in België gestudeer. Hy het aan die rolprentmaker Christopher Nupen, regisseur van Nathan Milstein – In Portrait, vertel dat hy amper niks van Ysaÿe geleer het nie, maar sy geselskap uitermate geniet het. In 'n 1977 onderhoud wat in High Fidelity gedruk is, het hy die volgende gesê "Ek het in 1926 na Ysaÿe gegaan, maar hy het nooit enige aandag aan my bestee nie. Ek dink dit was miskien beter so. Op die manier moes ek vir myself leer dink.
Milstein het Vladimir Horowitz en sy pianis-suster Regina in 1921 ontmoet toe hy 'n uitvoering gegee het in Kiev. Hulle het hom uitgenooi vir tee by hul ouers se huis. Milstein het later gesê: "Ek het gekom vir tee, maar het drie jaar aangebly." Milstein en Horowitz het regdeur die Sowjetunie saamgespeel as "kinders van die revolusie", en het 'n lewenslange vriendskap gekweek. In 1925 het hulle saam op 'n toer van Wes-Europa vertrek.
Milstein het, as beide 'n komponis en as 'n persoon wat musiekstukke getranskribeer het, baie werke vir viool rangskik, en ook sy eie kadense vir concertos geskryf. Hy was obsessief daaroor om elke noot op perfekte wyse te artikuleer, en het dikwels lang periodes gespandeer om vinger-drukke te oefen wat sekere stukke meer geartikuleerd laat klink het. Een van sy beste komposisies is Paganiniana, 'n stel variasies op verskeie temas van Niccolò Paganini.
Nadat Milsten in sy vroeëre dae gebruik gemaak het van verskeie viole, het hy uiteindelik in 1945 die 1716 Goldman Stradivarius aangeskaf welke hy gebruik van gemaak het vir die res van sy lewe. Hy het die instrument hernoem as "Maria Teresa" tot eer van sy dogter Maria (tans die eggenote van die Italiaanse markies GiovanAngelo Theodoli-Braschi, Hertog van Nemi en Grandee van Spanje, en afstammeling van Pous Pius VI en sy vrou Therese. Hy het ook vir 'n kort tydperk opvoerings gemaak op die 1710 ex-Dancla Stradivarius.
Ferraria ovata
Ferraria ovata is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Ferraria behoort en is deel van Sukkulente Karoo. Die spesie is endemies aan Noord-Kaap en Wes-Kaap en word gevind van Soebatsfontein tot by die Knersvlakte. Die plant word nie bedreig nie en word as seldsaam beskou.
Verdrag van Maastricht
Die Verdrag van Maastricht (amptelik die Verdrag betreffende die Europese Unie, kortweg EU-Verdrag) is op 7 Februarie 1992 in Maastricht onderteken en het die Europese Unie opgerig. Die verdrag het op 1 November 1993 in werking getree.
Die verdrag is deur alle destydse lidstate van die Europese Gemeenskappe: België, Denemarke, Duitsland, Griekeland, Spanje, Frankryk, Ierland, Italië, Luxemburg, Nederland, Portugal en die Verenigde Koninkryk onderteken.
Geskiedenis
In die 1970s en 1980s het in Europa talle organisasies bestaan wat deelgebiede van die Europese eenwording gedek het. Dit het tot verwarring en tot gemors met geld gelei. Dit was veral Altiero Spinelli wat getrag het om dit te verander en verbeter. Die Franse president François Mitterrand het ingesien dat die groot veranderings in Europa aan die einde van die Koue Oorlog vereis dat Frankryk sy veto teen verder integrasie opgee en dit het tot die Verdrag van Maastricht gelei, wat die bestaande organisasies in een Europese Unie saamgevat het. Aanvanklik het die nuwe Unie 'n pilaarstruktuur geken. In later verdrae (Lissabon 2009) is dit afgeskaf.
Pilarestruktuur
Daar was drie pilare:
Die eerste pilaar, die Europese Gemeenskappe was die grootste deel hiervan en dit het bestaan uit
Gewysigde verdrae
Die Verdrag van Parys (1951) wat die EGKS geskep het en die Verdrag van Rome (1957) wat Euratom en EEG geskep het, is gewysig en die EEG se naam is gewysig in Europese Gemeenskap omdat dit op talle ander gebiede aktief geword het as net die ekonomiese mark. In die verdrag is byvoorbeeld bepaal dat 'n Ekonomiese en Monetêre Unie (EMU) gevorm word wat eers gepoog het om die munte van Europa aanmekaar te koppel en later tot die invoering van die euro gelei het. Om dit moontlik te maak is daar afsprake gemaak oor die "Maastrichtnorm" wat lidstate verplig het om op hulle begroting seker reëls in ag te neem. Verder is 'n raamwerk aangeneem waarbinne verder politieke en ekonomiese eenwording plaas kon hê.
Die Verdrag van Maastricht is later gewysig en uitgebrei deur
Stekelbaar
Stekelbaars (familie Gasterosteidae) is klein vissies wat slegs in die Noordelike Halfrond in varswater en in die see voorkom. Hul naam is afgelei van die beweeglike stekels wat voor die rugvinne voorkom. Stekelbaars is nie aan die baars verwant nie, maar behoort saam met die seeperd tot dieselfde orde.
Die visse word maklik geteel en hulle loon 'n ingewikkelde paringsgedrag. Gevolglik is hulle gewilde proefdiere in laboratoria, waar hulle aangewend word om dierlike gedrag te bestudeer. Die stekelbaars (familie Gasterosteidae) behoort saam met die trompetvisse, seenaalde en die seeperde tot die orde Gasterosteiformes. Hulle is klein vissies (meeste kleiner as 10 cm) en kom in die koue en gematigde dele van die Noordelike Halfrond voor.
Hul liggame het geen skubbe nie, maar word meestal deur beenplaatjies beskerm. Die hoeveelheid daarvan hang nie net af van die spesie nie, maar ook van die watertemperatuur en die soutgehalte. 'n Wisselende aantal beweeglike stekels word voor die rugvin aangetref en hulle kan, soos die buikstekel, ook platgevou word. Die stekels verskaf beskerming teen roofvisse en voëls, wat nietemin groot getalle stekelbaars vang.
Die visse is ekonomies nie baie belangrik nie, hoewel groot skole vis gevang word en tot traanolie, vismeel, kunsmis of hoendervoer verwerk word. Die visse se gedrag is intensief in laboratoria bestudeer en het baie tot die huidige kennis van dieregedrag bygedra. Veral die driedoringstekelbaar (Gasterosteus aculeatus) se paringsgedrag is baie intensief bestudeer.
Driedoringstekelbaar
Daar is ongeveer ses spesies stekelbaars bekend en die driedoringstekelbaar (Gasterosteus aculeatus) is die bekendste van al die spesies. Hulle kom in varswater voor, waar hulle in strome en poeletjies hou, maar hulle kan ook in die see aangetref word. Die visse word ongeveer 10 cm lank en hulle het drie (soms twee of vier) stekels voor hul rugvinne. Op grond van die uiterlike kenmerke kan daar tussen die seelewende en varswaterlewende individue onderskei word.
Die mannetjies se buike en kele is dan reeds rooi gekleur. Wanneer hulle ’n geskikte plek in vlak water vind, grawe hulle met hul borsvinne of bekke 'n holte in die bodem. Hulle bou 'n nes oor die holte deur plantdele met 'n afskeiding, afkomstig van die niere, aanmekaar te lym, sodat die nes meestal tonnelvormig is. Die nes en die omringende omgewing word fel deur die mannetjie teen ander mannetjies verdedig. Wyfies word ook verdryf, tensy hulle 'n geswolle buik het, wat beteken dat hulle baie eiers het, en ook ’n kenmerkende skuins houding in die water inneem.
Indien die wyfie geskik is vir paring, begin die mannetjie ’n sigsagdans, wat net deur bewegings naby die nes onderbreek word. Op 'n gegewe tydstip swem die mannetjie vinnig na die nes en gaan lê voor die struktuur. Die wyfie volg hom en gaan die nes binne, waarop die mannetjie haar stimuleer om die eiers te lê. Daarna gaan die mannetjie die nes binne en bevrug die eiers. Die wyfie word na bevrugting verdryf voordat sy die eiers kan opeet. Die proses kan egter herhaal word, totdat daar tussen 250 en 1 000 eiers in die nes kan wees.
Carla Balenda
Carla Balenda (gebore 22 November 1925) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Swing in the Saddle (1944), The Whip Hand (1951), en Prince of Pirates (1953), en in die televisiereeks The Mickey Rooney Show (1954).
Stekelbaar
Driedoringstekelbaar
Die mannetjie pas die eiers op en voorsien dit van suurstofryke water deur die water met sy borsvinne na die nes aan te dryf. Hulle bewaak ook die jong vissies 'n week lank nadat hulle uitgebroei het en kleintjies wat van die nes af wegbeweeg, word deur die mannetjie in sy bek daarheen teruggebring. Daar is twee verdere Europese spesies stekelbaars bekend. Die tiendoringstekelbaar (Pungitius pungitius) se paringsgedrag verskil nie van die van die driedoringstekelbaar nie, behalwe dat hulle hul neste aan waterplante vasheg.
Die seestekelbaars (Spinachia spinachia) is naaldvormige visse wat in die seegras langs die Europese kus hou. Hul neste word deur 'n spindraad, wat 'n nierafskeiding is, aan wiere of klippe geheg. Daar is ook drie ander spesies bekend, naamlik die Oekraïense stekelbaar (Pungitius platygaster), die beekstekelbaar (Eucalia inconstans) en die Amerikaanse vierdoringstekelbaar (Apeltes quadracus).
Virginia-klas duikboot
Die Virginia-klas duikboot is die nuutste klas van die Amerikaanse Vloot. Nadat die Koue Oorlog beëindig is, het die Amerikaners besef dat hulle duikbootbehoeftes drasties gaan verander, baie minder duikbote wat ballistiese missiele dra benodig sal word en dat die duikbote van die toekoms meer veelsydig moet wees.
Psoralea keetii
Psoralea keetii is 'n plantspesie in die familie Fabaceae en is endemies aan die Oos- en die Wes-Kaap.
Gertrude Bambrick
Gertrude Bambrick (24 Augustus 1897 – 10 Januarie 1974) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent Judith of Bethulia (1914).
Rust de Winter
Rust de Winter is 'n klein nedersetting naby Bela-Bela in die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika.
Pousadas de Portugal
Die Pousadas de Portugal [poˈzaðɐʒ ðɨ puɾtuˈɣaɫ] is 'n hotelketting wat oorspronklik in 1941 deur die Portugese staat gevestig is om historiese geboue soos kastele, herehuise en kloosters te bewaar en toerisme in Portugal te bevorder. Die ketting se huidige 34 hotelle kan luukse verblyfplekke wees wat nuut gebou is of tradisionele en geskiedkundige geboue.
Geskiedenis
Die konsep om historiese geboue as hotelle te bedryf is deur die Portugese digter en toneelskrywer António Ferro (1885–1956) ontwikkel wat in die vroeë 1940's die Nasionale Propagandasektretariaat bestuur het. Die eerste nuut geboude Pousada het sy deure in 1942 in Elvas in die Alentejo-streek geopen en is tot en met 2012 bedryf. Die konsep was so suksesvol dat 'n hele netwerk van Pousadas dwarsoor Portugal ontstaan het, elkeen geleë in 'n aantreklike omgewing; tradisionele boukuns, interieur en meubilering; met 'n relatief klein aantal kamers en 'n restaurant wat aan die plaaslike eetkultuur aangepas is (en oop staan vir almal).
Ondanks hul gesofistikeerde styl was kamerpryse betreklik laag, en so is die maksimum verblyftyd vir gaste nog in die 1970's beperk tot vyf dae om te verhoed dat hotelkamers as permanente verblyfplek misbruik word. Nadat 'n dekade lank verliese aangeteken is, het die Portugese regering onder leiding van die eerste minister Jose Manuel Barroso in 2003 besluit om 49 persent van ENATUR, die hotelgroep se moedermaatskappy, te privatiseer. Ook die bestuur van die groep sou deur 'n privaat onderneming oorgeneem word. Op 1 September 2003 het die Grupo Pestana Pousadas (GPP) 'n konsessie ontvang om die hotelgroep oor 'n tydperk van twintig jaar te bedryf.
Trianon-verdrag
Die Verdrag van Trianon is op 4 Junie 1920 tussen Hongarye en die oorwinnaars van die Eerste Wêreldoorlog gesluit. Die koninkryk van Hongarye is vervolgens in vyf lande verdeel en verloor twee-derdes van sy grondgebied en een-derde van sy bevolking.
Die verdrag is vernoem na die Grand Trianon-paleis in Versailles, Frankryk, waar dit onderteken is. Die Hongaarse delegasie, onder leiding van graaf Albert Apponyi, het homself op moeilike onderhandelings voorberei, maar het gou agtergekom dat daar niks is om te onderhandel nie. Hongarye moes uiteindelik die geallieerde vredesvoorwaardes sonder noemenswaardige aanpassings aanvaar.
Die land word gereduseer tot slegs 29% van sy oorspronklike grondgebied:
Erylus papillatus
Erylus papillatus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur Topsent.
Erylus papulifer
Erylus papulifer is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1983 deur Pulitzer-Finali.
Leslie Banning
Leslie Banning (gebore 15 November 1930) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Renegades of the Sage (1949), Girls' School (1950), His Kind of Woman (1951), en Black Hills Ambush (1952).
Héctor Elizondo
Héctor Elizondo (gebore 22 Desember 1936) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Pretty Woman (1990), Runaway Bride (1999), The Princess Diaries (2001), en The Princess Diaries 2: Royal Engagement (2004).