cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Switserse sjokolade
Afsetgebiede
Volgens Chocosuisse, die vereniging van die Switserse sjokoladeprodusente, het die vervaardiging van sjokolade in Switserland in die jaar 2004 148 270 ton beloop, waarvan 53% uitgevoer is (20% na Duitsland, 11% elk na Frankryk en die Verenigde Koninkryk en 13% na Noord-Amerika). Die omset van die Switserse sjokoladebedryf het in dieselfde jaar 1 365 miljoen Switserse Frank beloop (814 miljoen CHF binnelands, 551 miljoen CHF buitelands).
Die belangrikste sjokoladeprodukte, wat in die jaar 2000 uitgevoer is, was sjokoladestafies (65 252 ton), sjokoladepralinees en ander lekkergoed (33 961 ton), halfverwerkte produkte vir fynbakkerye (23 200 ton), verskeie soorte feesartikels (6 400 ton) en sjokolade- en kakaopoeier (2,4 ton).
Struktuur van die Switserse sjokoladebedryf
In 1901 het die Switserse sjokoladeprodusente hulle onder die dak van die Union libre des fabricants suisses de chocolat verenig. Die vereniging is in 1916 in twee afdelings verdeel - die Chambre syndicale des fabricants suisses de chocolat en die Convention chocolatière suisse. Die voormalige „Chambre syndicale“ - wat vandag as Chocosuisse bekend staan – het die belange van die ondernemings in die sjokoladebedryf beskerm. Die Convention chocolatière het toesig gehou oor die gehalte van Switserse sjokolade en die prysbeleid van die bedryf. Dit is in 1994 ontbind.
Jean-Paul Marat
Jean-Paul Marat (24 Mei 1743 - 13 Julie 1793) was 'n Franse politieke teoretikus, geneesheer en wetenskaplike. Hy was 'n joernalis en politikus tydens die Franse rewolusie en 'n kragdadige verdediger van die sans-culottes en is beskou as 'n radikale stem. Hy het sy menings in pamflette, plakkate en koerante gepubliseer. Sy tydskrif L'Ami du peuple (Afrikaans: Vriend van die volk) het hom nie-amptelik verbind met die radikale Jakobynse groep wat na Junie 1793 aan bewind gekom het.
Sy joernalistieke werk was bekend om die heftige toon daarvan, die voorstaan van basiese menseregte vir die armste lede van die samelewing en 'n kompromislose houding teenoor die nuwe leiers en instellings van die rewolusie. Die massamoorde van September word aan hom toegeskryf, maar die kollektiewe mentaliteit wat dit moontlik gemaak het, was die gevolg van omstandighede en het nie plaasgevind vanweë die bedoeling van enige spesifieke individu nie. Marat is om die lewe gebring deur Charlotte Corday, 'n Girdonistiese simpatiseerder, terwyl Marat 'n medisinale bad geneem het vir sy verswakkende veltoestand. Corday is vier dae later op 17 Julie 1793 tereggestel vir die sluipmoord.
Dollar
Die dollar (meestal voorgestel met 'n "$"-teken) is die naam van die amptelike geldeenheid van baie lande, onder andere:
Jean-Paul Marat
Marat het na sy dood 'n ikoon van die Jakobyne geword, en is gehuldig as 'n rewolusionêr martelaar. Hy word uitgebeeld in Jacques-Louis David se beroemde skildery, "Die Dood van Marat".
Dollar
En verskeie andere.
Jean-Paul Marat
Vroeë lewe, opvoeding, vroeë skryfwerk
Marat is op 24 Mei 1743 in Boudry, in die Pruisiese Prinsdom van Neuchâtel (nou deel van Switserland) gebore. Hy was die tweede van nege kinders van Jean Mara ("Giovanni Mara"), 'n boorling van Cagliari, Sardinië, en Louise Cabrol, 'n Franse Hugenoot van Castres. Sy vader was 'n godsdienstige vlugteling; hy het hom tot die Calvinisme bekeer in Genève. Marat het op 16-jarige ouderdom die huis verlaat op soek na nuwe geleenthede. Hy was terdeë bewus van die beperkte geleenthede vir diegene wat as buitestaanders beskou word, aangesien sy hoogs opgeleide vader van die hand gewys is vir verskeie onderwysposte.
Opvoeding
Hy het op 17-jarige ouderdom aansoek gedoen om deel te wees van die ekspedisie van Jean-Baptiste Chappe d'Auterochena na Tobolsk om die oorgang van Venus te meet. Sy aansoek is egter van die hand gewys. Hy was 'n beskermling van die welgestelde Nairac-gesin in Bordeaux, waar hy twee jaar gebly het. Daarna verhuis hy na Parys en studeer medies, sonder om enige formele kwalifikasies te verwerf.
Politieke, filosofiese en mediese skryfwerk
Omstreeks 1770 verhuis Marat na Newcastle upon Tyne. Sy eerste politieke werk, "Kettings van Slawerny", geïnspireer deur die buite-parlementêre aktiwiteite van die latere burgemeester van Londen, John Wilkes, was waarskynlik in die sentrale biblioteek daar geskryf. Volgens Marat se eie kleurryke weergawe het hy tydens die skryf daarvan vir drie maande lank op swart koffie geleef en slegs twee uur per nag geslaap, en nadat hy dit klaargemaak het, vir 13 dae agtereenvolgens geslaap. Hy het dit die subtitel gegee van: " 'n Werk waarin die klandestiene en boosaardige pogings van Prinse om Vryheid te kniehalter, en die afskuwelike tonele van Despotisme, geopenbaar word". Hierdie werk besorg hom erelidmaatskap van die patriotiese verenigings van Berwick-upon-Tweed, Carlisle en Newcastle. Die Biblioteek van die Newcastle Literary and Philosophical Society beskik oor 'n eksemplaar, en Tyne and Wear Archives Service beskik oor drie wat voorgelê is aan die verskillende gildes van Newcastle.
Marat het " 'n Filosofiese Essay oor die mens", en sy politieke teorie, "Kettings van Slawerny", in onderskeidelik 1773 en 1774 gepubliseer. Voltaire se skerp kritiek op De l'Homme ('n verkorte vertaling, wat in 1775–76 gepubliseer is), deels ter verdediging van sy protégé Claude Adrien Helvétius, versterk egter Marat se gevoel van 'n groeiende kloof tussen die "filosowe", gegroepeer rondom Voltaire aan die een kant, en hul "teenstanders", losweg gegroepeer rondom Rousseau, aan die ander kant.
Wetenskaplike skryfwerk
Marat het 'n laboratorium in die marquise de l'Aubespine se huis begin met fondse wat verkry is deur as hofdokter onder die aristokrasie te dien. Sy metode was om die noukeurige reeks eksperimente wat hy onderneem het breedvoerig te beskryf, en sodoende alle moontlike gevolgtrekkings te ondersoek en uit te sluit, behalwe die gevolgtrekking waartoe hy gekom het.
Hy het werke gepubliseer oor vuur, hitte, elektrisiteit en lig. Hy het in 1779 'n opsomming van sy wetenskaplike sienings en ontdekkings gepubliseer as Découvertes de M. Marat sur le feu, l'électricité et la lumière (Afrikaans: Mnr. Marat se Ontdekkings oor Vuur, Elektrisiteit en Lig). Hy het ook drie gedetailleerde werke gepubliseer wat op elk van sy navorsingsgebiede uitgebrei het.
Recherches Physiques sur le Feu
Die eerste van Marat se grootskaalse publikasies wat sy eksperimente uiteengesit en gevolgtrekkings daaruit gemaak het was Recherches Physiques sur le Feu (Afrikaans: Navorsing van die Werking van Vuur), wat in 1780 gepubliseer is met die goedkeuring van die amptelike sensors.
Hierdie publikasie beskryf 166 eksperimente wat uitgevoer is om aan te toon dat vuur nie, soos algemeen aanvaar is, 'n wesentlike element was nie, maar 'n stollingsvloeistof. Hy het die Akademie vir Wetenskap gevra om sy werk te beoordeel, waarna die Akademie 'n kommissie benoem het wat in April 1779 hul bevindings gerapporteer het. Die verslag het nie Marat se bevindinge ondersteun nie, maar wel sy "nuwe, presiese en goed uitgevoerde eksperimente, wat toepaslik en vindingryk ontwerp is", geprys. Marat publiseer toe sy werk met die bewering dat die Akademie die inhoud daarvan goedkeur nie. Aangesien die Akademie sy metodes onderskryf het, maar niks oor sy gevolgtrekkings gesê het nie, het hierdie bewering die woede van Antoine Lavoisier teweeggebring, wat geëis het dat die Akademie dit moet repudieer. Toe die Akademie dit wel doen, was dit die begin van verslegtende verhoudinge tussen Marat en baie van die Akademie se voorste lede. 'n Aantal van hulle, onder wie Lavoisier self, sowel as die Markies de Condorcet en Pierre-Simon Laplace, het 'n hekel in Marat ontwikkel. Lamarck en Bernard Germain de Lacépède het egter positief geskryf oor Marat se eksperimente en gevolgtrekkings.
Découvertes sur la Lumière
In Marat se tyd is Newton se sienings oor lig en kleur bykans deur die bank as waar beskou, maar tog was Marat se eksplisiete doel in sy tweede groot werk, Découvertes sur la Lumière, (Ontdekkings oor Lig) om aan te toon dat Newton gefouteer het op sekere sleutelgebiede.
Die fokus van Marat se werk was die studie van hoe lig rondom voorwerpe buig, en sy vernaamste argument was dat hoewel Newton van mening was dat wit lig by wyse van refraksie in verskeie kleure afgebreek word, die kleure eintlik veroorsaak word deur diffraksie. Wanneer 'n sonstraal deur 'n diafragma skyn, en deur 'n prisma gaan en kleur op 'n muur projekteer, het die verdeling van die lig in kleure nie in die prisma plaasgevind nie, soos Newton volhou, maar aan die rand van die diafragma self. Marat het gepoog om aan te toon dat daar slegs drie primêre kleure is, eerder as sewe, soos Newton aangevoer het.
Magellaanpikkewyn
Die Magellaanpikkewyn (Spheniscus magellanicus) is 'n seevoël wat uiters seldsaam is aan die kus van Suid-Afrika. Dit is effens groter as die brilpikkewyn. Die voël is 70 – 76 cm groot en weeg 3 - 5,2 kg. In Engels staan die voël bekend as Magellanic penguin. Dit is slegs een keer aangeteken in Suid-Afrika.
Jean-Paul Marat
Découvertes sur la Lumière
Marat het weereens versoek dat die Akademie sy werk hersien, en dit het 'n kommissie ingestel om dit te doen. Oor 'n tydperk van sewe maande, van Junie 1779 tot Januarie 1780, het Marat sy eksperimente in die teenwoordigheid van die kommissie uitgevoer sodat hulle sy metodes en gevolgtrekkings kon beoordeel. Die opstel van hul finale verslag is toegewys aan Jean-Baptiste Le Roy. Die verslag is uiteindelik na baie vertragings in Mei 1780 vrygestel, en het bestaan uit slegs drie kort paragrawe. Dit is opmerklik dat die verslag tot die gevolgtrekking gekom het dat " hierdie eksperimente veelvuldig is ... [maar] ... dit wil voorkom asof dit nie bewys wat die skrywer glo dit vasstel nie." Die Akademie wou nie die werk van Marat onderskryf nie. Toe dit gepubliseer is, het Découvertes sur la lumière nie koninklike goedkeuring verkry nie. Volgens die titelblad is dit in Londen gedruk, sodat Marat nie die amptelike sensor kon kry om dit goed te keur nie, of omdat hy nie die tyd en moeite wou aangaan om dit te laat goedkeur nie.
Recherches Physiques sur L'Électricité
Marat se derde groot werk, getiteld Recherches Physiques sur l'Électricité (Afrikaans: "Navorsing oor die Werking van Elektrisiteit"), het 214 eksperimente behels. Een van sy belangrikste belangstellingsgebiede was elektriese aantrekkingskrag en afstoting. Afstoting was volgens hom nie 'n basiese krag van die natuur nie. Hy het 'n aantal ander ondersoekgebiede in sy werk aangespreek en afgesluit met 'n gedeelte oor weerligafleiers waarin aangevoer is dat diegene met gepunte eindpunte meer effektief was as dié met stomp eindpunte, en waarin die idee van aardbewingstawe wat deur Pierre Bertholon de Saint-Lazare bepleit is, veroordeel is. Hierdie boek is gepubliseer met die keurstempel van die sensor, maar Marat het nie die goedkeuring van die Akademie vir Wetenskappe gevra nie.
In April 1783 bedank hy uit sy aanstelling aan die hof en spits hy hom voltyds toe op wetenskaplike navorsing. Afgesien van sy hoofwerke, het Marat gedurende hierdie tydperk korter opstelle gepubliseer oor die mediese gebruik van elektrisiteit (Mémoire sur l'électricité médicale (1783)) en oor optika (Notions élémentaires d'optique (1784) ). Hy publiseer 'n vertaling van Newton se Opticks (1787) wat goed ontvang word, en wat tot onlangs nog in druk was, en later 'n versameling essays oor sy eksperimentele bevindings, insluitend 'n studie oor die effek van lig op seepborrels in sy  Mémoires académiques, ou nouvelles découvertes sur la lumière ("Akademiese memoires, of nuwe ontdekkings oor lig", 1788). Benjamin Franklin het hom by verskeie geleenthede besoek en Goethe het sy verwerping deur die Akademie as 'n jammerlike voorbeeld van wetenskaplike despotisme beskryf.
Ander pre-revolusionêre skryfwerk
In 1782 publiseer Marat sy "gunstelingwerk" getiteld Plan de législation criminelle. Dit was 'n polemiek vir strafhervorming wat ingeskryf was vir 'n kompetisie wat aangekondig is deur die Bern-ekonomiese genootskap in Februarie 1777 en wat gesteun is deur Frederik die Grote en Voltaire. Marat is in die skryf daarvan geïnspireer deur Rousseau en Cesare Beccaria.
Marat se inskrywing het baie radikale idees bevat, insluitende die argument dat die samelewing in sekere fundamentele (natuurlike) behoeftes moet voorsien, soos voedsel en skuiling, indien hy van al sy burgers verwag om sy (burgerlike) wette te volg, dat die koning niks meer was as die "eerste landdros"van sy volk is nie, dat daar 'n gemeenskaplike doodstraf moet wees ongeag klas, en dat elke dorp 'n toegewyde avocat des pauvres" moet hê en dat onafhanklike kriminele tribunale ingestel moet word met juries bestaande uit 12 mense ten einde 'n regverdige verhoor te verseker.
L'Ami du peuple
Marat het hom geheel en in die politiek begewe toe die Assemblée des notables in 1788 vir Louis XVI aangeraai het om die State-generaal vir die eerste keer in 175 jaar byeen te roep.
Aan die vooraand van die Franse rewolusie het Marat sy loopbaan as wetenskaplike en dokter vaarwel geroep en sy pen opgeneem namens die Derde Stand. In Januarie 1789 publiseer hy sy Offrande à la Patrie (Afrikaans: "Offerande aan die nasie") wat gefokus het op dieselfde punte as die Abbé Sieyès se beroemde Qu'est-ce que le Tiers État? ("Wat is die Derde Stand?"). Dit is gevolg deur Supplément de l'Offrande in Maart, gevolg in Julie deur La Constitution, ou Projet de déclaration des droits de l'homme et du citoyen, wat bedoel was om die opstel van Frankryk se nuwe grondwet te beïnvloed, wat toe in die Nasionale Vergadering bespreek is.
Op 12 September 1789 begin Marat sy eie koerant getiteld Publiciste parisien, voordat hy vier dae later die naam daarvan verander na L'Ami du peuple (Die Vriend van die Mense). Hy val in hierdie hoedanigheid dikwels die mees invloedryke en magtigste groepe in Parys aan, waaronder die Kommune, die Nasionale Grondwetlike Vergadering, die ministers en die Grand Châtelet. In Januarie 1790 gaan hy oor hy na die radikale Cordeliers-seksie, toe onder leiding van die advokaat Danton, en vermy naelskraap arrestasie vir sy aggressiewe aanvalle op Jacques Necker, Louis XVI se gewilde minister van finansies, waarna hy noodgedwonge na Londen moet vlug. In Mei keer hy terug na Parys om voort te gaan met die publikasie van L'Ami du peuple en waar hy kortstondig in Junie 1790 'n tweede koerant bestuur met die naam Le Junius français, wat vernoem is na die berugte Engelse polemikus Junius. Namakers het egter vervalste weergawes van L'Ami du peuple versprei. Dit het daartoe gelei dat hy om polisie-ingryping gevra het, met Marat wat uiteindelik erken is as die enigste outeur van L'Ami de peuple.
Gedurende hierdie tydperk loods Marat gereeld aanvalle op die meer konserwatiewe rewolusionêre leiers. In 'n pamflet van 26 Julie 1790, getiteld C'en est fait de nous, waarsku hy teen teenrevolusionêre, en gee die volgende advies: "vyf- of seshonderd koppe wat afgesny word sal u rus, vryheid en geluk verseker.
Tussen 1790 en 1792 is Marat dikwels gedwing om weg te kruip, soms in die dreinstelsel van Parys, waar sy verswakkende chroniese velsiekte (moontlik dermatitis herpetiformis) byna sekerlik vererger is. In Januarie 1792 trou hy met sy terugkeer van ballingskap in Londen met die 26-jarige Simone Evrard, nadat hy vroeër sy liefde vir haar uitgespreek het. Sy was die skoonsuster van sy tipograaf Jean-Antoine Corne, en het op daardie tydstip reeds verskeie kere geld aan hom geleen beskutting aan hom gebied.
Marat het eers tydens die opstand van 10 Augustus in die openbaar verskyn, toe die Tuileries-paleis binnegeval is en die koninklike familie gedwing is om te skuil in die Wetgewende Vergadering. Die vonk vir hierdie opstand was die Brunswick Manifes, wat versoek het dat die rewolusie verpletter word, en wat daardeur woede en verontwaardiging in Parys aangewakker het.
Marat was een van die grootste voorstanders van die September-slagtings (2-7 September 1792) wat plaasgevind het uit vrees dat buitelandse en rojalistiese leërs Parys sou aanval en dat die gevangenes in die stad se gevangenisse bevry sou word en by die leërs sou aansluit. Op 3 September publiseer die waaksaamheidskomitee van die Kommune, waarop Marat op daardie stadium gedien het, 'n omsendbrief waarin provinsiale Patriotte gevra word om Parys te verdedig en waarin versoek word dat hulle, voordat hulle, hulle huise verlaat, teenrevolusionêre moet uitskakel. Die dade is gepleeg deur skares fédérés, en teen 6 September is die helfte van die bevolking in die gevangenisse van Parys summier tereggestel (ongeveer 1200 tot 1400 gevangenes).
Die Nasionale Konvensie
Marat is in September 1792 tot die Nasionale Konvensie verkies as een van 26 afgevaardigdes in Parys, hoewel hy tot geen party behoort het nie. Toe Frankryk op 22 September tot Republiek verklaar is, het Marat sy  L'Ami du peuple herdoop tot Le Journal de la République française("Joernaal van die Franse Republiek"). Sy houding tydens die verhoor van die afgesette koning Lodewyk XVI was uniek. Hy het dit as onregverdig verklaar dat Louis van enigiets beskuldig kan word voor sy aanvaarding van die Franse Grondwet van 1791, en hoewel hy 'n onverbiddelike houding ingeneem het, het hy, in die oortuiging dat die monarg se dood goed sou wees vir die volk, Guillaume-Chrétien de Lamoignon de Malesherbes, die koning se raadgewer, verdedig en bestempel as "sage et respectable vieillard"(Afrikans: " 'n wyse en gerespekteerde ou man").
Op 21 Januarie 1793 is Lodewyk XVI na die guillotine gestuur, met gevolglike politieke onrus. Van Januarie tot Mei was Marat betrokke in bitter gevegte met die Girondiste, wie hy geglo het verskuilde vyande van die republikanisme was. Marat se haat teenoor die Girondiste het al hoe feller geword, wat daartoe gelei het dat hy 'n oproep gemaak het vir gewelddadige taktieke teen hulle. Die Girondiste het teruggeveg en geëis dat Marat voor die Rewolusionêre Tribunaal verhoor word. Nadat hy vir 'n paar dae inhegtenisneming ontglip het, is Marat uiteindelik gevange geneem. Op 24 April is hy voor die Tribunaal gebring op aanklagte dat hy vir wydverspreide moord sowel as die opskorting van die konvensie in sy pamflette gevra het. Marat het sy optrede beslissend verdedig en gesê dat hy geen slegte bedoelings teen die Konvensie gehad het nie. Marat is vrygespreek van alle aanklagte, wat gelei het tot oproerige vieringe deur sy ondersteuners.
Dood
Marat was op 13 Julie in sy bad toe 'n jong vrou van Caen genaamd Charlotte Corday in sy woonstel verskyn en beweer dat sy oor belangrike inligting beskik betreffende die aktiwiteite van die ontsnapte Girondiste wat daarin geslaag het om na Normandië te vlug. Ten spyte van sy vrou, Simone, se betogings, het Marat haar gevra om in te kom sodat hy haar kon aanhoor by sy bad, waaroor 'n bord gelê is om as skryftafel te dien. Hul onderhoud het ongeveer vyftien minute geduur. Hy het haar gevra wat in Caen gebeur, en sy het 'n lys met die gewraakte adjunkte uiteengesit. Nadat hy klaar was met die lys, het Corday beweer dat hy vir haar gesê het: "Hulle koppe sal binne twee weke val", 'n verklaring wat sy later in haar verhoor verander het na: "Binnekort sal ek hulle almal guillotine toe laat stuur in Parys." Op daardie oomblik het Corday uit haar stoel opgestaan en 'n vyf duim kombuismes uit haar korset getrek wat sy vroeër daardie dag gekoop het en dit hard in Marat se bors ingesteek. Die massiewe bloeding wat dit veroorsaak het, het binne sekondes sy dood veroorsaak. Terwyl hy agteroor gesak het, het Marat sy laaste woorde aan Simone uitgeroep: "Aidez-moi, ma chère amie!" ("Help my, my geliefde!") waarna hy gesterf het.
Corday het gesimpatiseer met die Girondiste en was afkomstig uit 'n verarmde rojalistiese familie; haar broers was émigrés wat ontsnap het ten einde by die verbanne prinse aan te sluit. Uit haar eie getuienis is dit duidelik dat sy deur Girondistiese toesprake aangespoor is om die Montagnards en hul vergrype te haat, wat die sterkste uitgebeeld is in die karakter van Marat. Robert Chambers se Chambers Book of Days (The Book of Days: A Miscellany of Popular Antiquities in Connection with the Calendar, Including Anecdote, Biography, & History, Curiosities of Literature and Oddities of Human Life and Character) beweer dat die motief was om "die dood van haar vriend Barboroux te wreek". Marat se sluipmoord het bygedra tot toenemende verdagmakery, wat die terreur gevoed het waartydens duisende van die Jakobyne se teëstanders - sowel rojaliste as Girondiste - tereggestel is op aanklagte van verraad. Charlotte Corday het op 17 Julie 1793 onder die guillotine gesterf vir die moord op Marat. Tydens haar vier-dae lange verhoor het sy getuig dat sy die sluipmoord alleen uitgevoer het, en gesê: "Ek het een man vermoor ten einde 100 000 andere te red."
Hlauhlau
Hlauhlau is 'n nedersetting in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die ooste van Mpumalanga, Suid-Afrika.
Taj Mahal
Bouwerk aan die mausoleum is eintlik in 1643 al voltooi, maar werk aan ander fases van die projek het nog 10 jaar voortgeduur. Die Taj Mahal-kompleks is vermoedelik in 1653 in sy geheel voltooi teen ’n koste van 32 miljoen roepees (wat in 2015 sowat $827 miljoen dollar sou gewees het). Sowat 20 000 vakmanne is in diens geneem en het gewerk onder leiding van ’n raad argitekte wat gelei is deur die keiser se hofargitek, Ustad Ahmad Lahauri.
Ontwerp
Die Taj Mahal inkorporeer en brei uit op ontwerptradisies van die Persiese en vroeëre Mogolse argitektuur. Terwyl rooi sandsteen hoofsaaklik vir laasgenoemde gebruik is, het Shah Jahan die gebruik van wit marmer, ingelê met halfedelgesteentes, aangemoedig. Geboue onder sy beskerming het nuwe vlakke van verfyning bereik.
Buitekant
Die skouspelagtigste eienskap is die marmerkoepel oor die tombe. Dit is byna 35 m hoog, wat omtrent die lengte van die basis is, en word beklemtoon deur die silindriese "drom" van sowat 7 m hoog waarop dit staan. Vanweë sy vorm word die koepel dikwels ’n uivormige of amrud (koejawelvormige) koepel genoem. Die vorm word beklemtoon deur vier kleiner koepels by sy hoeke wat dieselfde vorm het. Die hoofkoepel is effens asimmetries.
Die minarette, wat hoër as 40 m is, toon die ontwerper se sin vir simmetrie. Hulle is ontwerp om as werkende minarette soos dié van ’n moskee te dien. Elke minaret word in drie verdeel deur drie balkonne wat om die toring loop.
Die buiteversierings van die Taj Mahal is van die mooistes in Mogolse argitektuur en verander proposioneel met die wisselende oppervlakte van die mure.
Binnekant
Die binneversiering van die Taj Mahal strek veel verder as tradisionele dekoratiewe elemente. Die inlegwerk is van edel- en halfedelgesteentes. Die binneste vertrek is agtvormig en kan van enige kant af binnegegaan word, hoewel net die deur wat na die tuin in die suide wys, gebruik word. Die binnemure is omtrent 25 m hoog en word bo afgerond met ’n "vals" binneste koepel wat met ’n sonmotief versier is. Daar is agt boë op grondvlak wat elk halfpad na bo nog ’n boog bevat.
Agt panele is versier met ingewikkelde priemwerk en die res van die oppervlakke is in delikate detail ingelê met halfedelgesteentes wat wingerdlote, vrugte en blomme vorm.
Denyce Lawton
Denyce Lawton (gebore 2 Mei 1978) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en kostuumontwerper. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Entourage (2004), House of Payne (2006), Castle (2009), en The 5th Quarter (2018).
Ken Olfson
Ken Olfson (2 April 1937 – 31 Desember 1997) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Angel (1984) en Spaceballs (1987), en in die televisiereekse Flying High (1978) en Remington Steele (1982).
Klaasvoogds
Die gebied is ‘n 9 km vanaf Robertson in die rigting van Ashton. Daar is ‘n posagentskap en ‘n spoorweghalte met die naam. Teenswoordig is die vernaamste aktiwiteit wingerdbou. Die Klaas Voogdsrivier is ‘n onbeduidende stroom wat naby die dorp by die Breederivier aansluit.
Revierderby
Die Revierderby is 'n derby tussen die twee gewildste spanne in die Duitse Ruhrgebiet: Borussia Dortmund (uit Dortmund) en FC Schalke 04 (uit Gelsenkirchen). Hulle mededinging gaan terug na 1925, toe die spanne vir die eerste keer teen mekaar speel het.
Die naam
Die naam Revierderby beteken letterlik streekderby (gesiende dat die betekenis van die woord derby 'n pleonasme is), aangesien Revier in die Duits streek of omgewing beteken. Die term Revierderby word aanvanklik gebruik vir alle derbies in die Ruhrgebiet, maar omrede Schalke teen Dortmund die strafste derby is, word die naam net vir hierdie derby gebruik. Ander wedstryde tussen spanne uit die Ruhrgebiet word Kleines Revierderby genoem.
Wenrekord
Schalke 04 het amper meer derbies gewen as Borussia Dortmund. Beide spanne het sewe keer, maar Dortmund agt keer die Duitse sokkerkampioenskap gewen en die UEFA Champions League (in 1997) gewen, terwyl Schalke net sewe Duitse kampioenskappe en die UEFA Beker (ook in 1997) gewen het.
Ivoorkus
Ivoorkus of Côte d'Ivoire (Frans: [kot divwaʁ], ), amptelik die Republiek Ivoorkus of Republiek Côte d'Ivoire (République de Côte d'Ivoire), is 'n land in Wes-Afrika. Dit grens aan Liberië, Guinee, Mali, Burkina Faso, en Ghana in die weste, noorde en ooste, en grens aan die Golf van Guinee in die suide. Ivoorkus is een van die mees welvarende lande van die tropiese Wes-Afrikaanse lande. Die land se ekonomiese ontwikkeling is deur politiese onrus veroorsaak deur amptelike korrupsie en weiering om noodsaaklike hervormings te implementeer, ondergrawe.
Geskiedenis
Die land het aanvanklik in Engels as Ivory Coast, bekend gestaan met ooreenstemmende vertalings in ander tale: Elfenbeinküste in Duits, Costa de Marfil in Spaans, Costa do Marfim in Portugees, Ivoorkust in Nederlands, Ivoorkus in Afrikaans en so aan. In Oktober 1985 versoek die regering dat die land as Côte d'Ivoire moet bekendstaan in alle tale. Om die waarheid te sê, volgens nasionale wetgewing kan die naam van die land nie uit Frans vertaal word nie. Die wet kan natuurlik net in die land self toegepas word.
Gebruik
Ondanks die Ivoorse regeringsbepaling is Ivoorkus en die Engelse "Ivory Coast" (soms "the Ivory Coast") steeds die mees algemene naam wat onderskeidelik in Engels en Afrikaans gebruik word. Regerings gebruik egter "Côte d'Ivoire" vir diplomatieke redes. Journalistieke stylriglyne beveel gewoonlik (maar nie altyd nie) Ivoorkus of die Engelse ekwivalent ''Ivory Coast" aan:
Geskiedenis
Nie veel is bekend oor Côte d'Ivoire voor die aankoms van die Europese skepe in die 1460's nie. Die hoof-etniese groepe arriveer redelik laat uit naburige gebiede: die Kru-bevolking migreer uit Liberië in omtrent 1600; die Senoufo en Lobi beweeg suidwaarts vanuit Burkina Faso en Mali. Eers in die 18de en 19de eeue migreer die Akan-bevolkingsgroepe, insluitende die Baoulé, van Ghana na die oostelike gebied van dié land en die Mandinka vanuit Guinee na die noordweste.
In vergelyking met die naburige Ghana het Côte d'Ivoire minder gelei onder die slawehandel. Europese slaaf- en handelsskepe het ander gebiede langs die kus met beter hawens verkies. Frankryk raak in die 1840's in die gebied geïnteresseerd en haal lokale hoofmanne oor om Franse kommersiële handelaars 'n monopolie langs die kus toe te staan. Daarna bou die Franse vlootbasisse om nie-Franse handelaars uit te hou en begin 'n stelselmatige verowering van die binneland. Hulle verrig dit slegs na 'n lang oorlog in die 1890's teen Mandinka-magte, meestal vanuit Gambië. Guerillaoorlogvoering deur die Baoulé en ander oostelike groepe duur voort tot 1917.
Die seun van 'n Baoulé-hoofman, Félix Houphouët-Boigny, sou Côte d'Ivoire se vader van onafhanklikheid word. In 1944 vorm hy die land se eerste lanbouhandelsvereniging vir Afrika-kakaoboere soos hy. Gegrief met die koloniale beleid wat Franse plantasie eienaars bevoordeel, verenig hulle om trekarbeiders te werf vir hulle eie plase. Houphouët-Boigny kom spoedig op die voorgrond en binne 'n jaar word hy verkies tot die Franse parlement in Parys. 'n Jaar later skaf die Franse dwangarbeid af. Soos Houphouët-Boigny liewer vir geld en mag word en meer bemin raak met die Franse, laat hy geleidelik die meer radikale standpunte uit sy jeug vaar. Frankryk vergoed hom deur hom die eerste persoon uit Afrika te maak wat 'n minister in 'n Europese regering word.
Ten tye van Côte d'Ivoire se onafhanklikheid in 1960 was die land gemaklik Frans-Wes-Afrika se mees welgestelde land en dra meer as 40% van die gebied se totale uitvoere by. Toe Houphouët-Boigny die land se eerste president word gee sy regering die boere goeie pryse om produksie verder te stimuleer. Koffieproduksie styg dan ook heelwat, wat Côte d'Ivoire na die derde plek in totale uitset, na Brasilië en Colombia, laat skiet. Met kakao gebeur dieselfde; teen 1979 is die land die wêreld se nommer een produsent. Dit word ook Afrika se voorste uitvoerder van pynappels en palmolie. Agter die skerms was Franse tegnici die brein agter die program, waarna gereeld as die 'Ivoorse wonderwerk' bestempel is. In die res van Afrika is Europeërs na onafhanklikheid uitgedryf; in Côte d'Ivoire het hulle ingestroom. Die Franse gemeenskap groei van 10 000 tot 50 000, meestal onderwysers en raadgewers. Vir 20 jaar handhaaf die ekonomie 'n jaarlikse groeitempo van byna 10% – die hoogste van Afrika se nie-olie uitvoer lande.
Polities het Houphouët-Boigny met 'n ysterhand regeer. Die pers was nie vry nie en slegs een party is verdra. Houphouët-Boigny was ook Afrika se nommer een skepper van 'skou' projekte. Soveel miljoene dollars is gespandeer op die transformasie van sy tuisdorp, Yamoussoukro, na die nuwe hoofstad dat dit die onderwerp van grappe geword het. Niemand lag egter teen die begin van die 1980's toe wêreld resessie en 'n lokale droogte skokgolwe deur die Ivoorse ekonomie stuur. Danksy die oor afkap van hout en suikerpryse wat ineenstort vermeerder die land se buitelandse skuld drievoudig. Stygende misdaad in Abidjan haal die nuus in Europa. Die wonderwerk was verby.
In 1990 staak honderde staatsamptenare waarby studente wat teen institusionele korrupsie betoog aansluit. Die onrus dwing die regering om veelparty demokrasie te ondersteun. Houphouët-Boigny word al hoe swakker en sterf in 1993. Sy keuropvolger is Henri Konan Bédié.
In Oktober 1995 wen Bédié oorweldigend in 'n herverkiesing teen 'n gefragmenteerde en swak georganiseerde opposisie. Hy verstewig sy houvas op die politieke lewe en stuur verskeie opposisie leiers tronk toe. In kontras hiermee verbeter ekonomiese vooruitsigte, ten minste oppervlakkig beskou, met dalende inflasie en 'n poging om van buitelandse skuld ontslae te raak.
Anders as Houphouët-Boigny, wat baie versigtig was en enige etniese konflik probeer vermy het en toegang tot Ivoorse nasionaliteit wyd oop gelos het vir immigrante van naburige lande, beklemtoon Bedié die konsep van Ivoirité om sy mededinger Alassane Ouattara, wat slegs een ouer het van Ivoorkus nasionaliteit, uit te sluit uit toekomstige presidensiële verkiesings. Omdat mense met hulle oorsprong in Burkina Faso 'n groot deel van die Ivoorse bevolking uitmaak lei die beleid tot uitsluiting van baie mense met Ivoorse nasionaliteit en raak verhoudings tussen verskeie etniese groepe gespanne.
Terselfdertyd sluit Bédié baie politieke opponente uit die weermag uit. In laat 1999 voer 'n groep ontevrede offisiere 'n militêre staatsgreep uit en plaas Generaal Robert Guéi aan bewind. Bédié vlug in ballingskap na Frankryk. Die staatsgreep het die gevolg dat misdaad en korrupsie daal, en die generaals oefen druk uit vir spaarsamigheid en voer 'n openlike veldtog in die strate van die land vir 'n minder verkwistende samelewing.
'n Verkiesing word in Oktober 2000 gehou waarin Laurent Gbagbo met Robert Guéi meeding vir die presidentskap, maar dit was nóg vreedsaam nóg demokraties. Die aanloop tot die verkiesing is gekenmerk deur militêre en burgerlike onrus. Guéi se pogings om die verkiesing te dokter lei tot publieke opstand wat 180 sterftes en sy vinnige vervanging met die gunsteling om te wen, Gbagbo, tot gevolg het. Alassane Ouattara is deur die land se hooggeregshof gediskwalifiseer gegrond op sy ongeskiktheid spruitende uit sy Burkinabé-nasionaliteit. Die diskwalifikasie veroorsaak gewelddadige betogings waarin sy ondersteuners, hoofsaaklik van die land se Islamitiese noorde, met die onluste polisie in die hoofstad, Yamoussoukro, veg.
Op 19 September 2002 muit troepe en wen beheer van die land se noorde. In Abidjan is die gendarmerie in beslag geneem deur die rebelle en voormalige president Guéi met 15 ander in sy huis vermoor. Alassane Ouattara neem skuiling in die Franse ambassade. Dit is nie heeltemal duidelik presies wat die nag van 19 September gebeur het nie; sommige verslae berig die gebeure as 'n militêre staatsgreeppoging, maar ander bronne berig dat die opponente deur pro-Gbagbo moordbendes aangeval is en dat die rebellie 'n onbeplande reaksie daarop was.
'n Vroeë skietstilstand met die rebelle wat die volle ondersteuning van die noordelike bevolking het (meestal met Burkinabé oorsprong), blyk kortstondig te wees en gevegte oor die hoof kakao gebied word hervat. Frankryk stuur troepe om die skietstilstandgrense te handhaaf. Burgermagte, met inbegrip van warlords en vegters van Liberië en Sierra Leone, buit die krisis uit om dele van die weste oor te neem.
Sedertdien het die eenheidsregering uiters onstabiel blyk te wees. In Maart 2004 is 120 mense in 'n opposisie-optog dood. 'n Verslag wat later gepubliseer word kom tot die gevolgtrekking dat die sterftes beplan is. Alhoewel die Verenigde Nasies vredebewaarders ontplooi het, het verhoudings tussen Gbagbo en die opposisie aanhou versleg.
Politiek
Sedert 1983 is Yamoussoukro die amptelike hoofstad; Abidjan bly egter die administratiewe sentrum. Meeste lande hou hulle ambassades in Abidjan. Die bevolking lei steeds onder die voortgesette burgeroorlog. Internasionale menseregteorganisasies wys op probleme met die behandeling van gevangene nie-stryders aan beide kante en die herverskyning van kinderslawerny onder werkers in kakaoproduksie.
Sedert die voorval op 19 September 2002 het 'n burgeroorlog uitgebreek, en is die noorde van die land deur rebelle, die New Forces (FN) in besit geneem. 'n Nuwe presidensiële verkiesing sou in Oktober 2005 gehou word. Die nuwe verkiesing kon egter nie op skedule gehou word nie as gevolg van vertragings in voorbereidings.
Administratiewe afdelings
Côte d'Ivoire is sedert 2011 opgedeel in 12 distrikte wat verder verdeel word in 31 regions.
Geografie
Côte d'Ivoire is 'n land in westelike Afrika suid van die Sahara. Dit grens aan Liberië en Guinee in die weste, Mali en Burkina Faso in die noorde, Ghana in die ooste, en die Golf van Guinee (Atlantiese Oseaan) in die suide.
Ekonomie
Met nou bande aan Frankryk sedert onafhanklikheid sedert 1960, diversifikasie van landbou vir uitvoer, en aanmoediging van buitelandse belegging is Côte d'Ivoire een van die mees welgestelde van die tropiese Afrikastate.
Demografie
76% van die bevolking word as Ivoriane beskou. Hulle behoort tot baie verskillende groepe wat taalgewys opgesom kan word as die onder die Kwa, Kru, Mande en Gur-taalgroepe.
As gevolg van Cote d'Ivoire se vestiging is as een van die mees suksesvolle lande in Wes-Afrika, bestaan ongeveer 20% van die bevolking uit werkers uit die naburige Liberië, Burkina Faso en Guinee. Dit het in die afgelope paar jaar geleidelik gelei tot stygende spanning, veral aangesien die meeste van die werkers Moslems is terwyl die inheems gebore bevolking oorwegend Christen (hoofsaaklik Rooms-Katoliek) en animiste is. 4% van die bevolking is van nie-Afrika afkoms. Baie is Frans, Brits, en Spaanse burgers, sowel as Protestante sendelinge van die Verenigde State en Kanada. In November 2004 is omtrent 10 000 Franse en ander buitelanders na veiligheid uit Cote d'Ivoire gebring as gevolg van die aanvalle deur regeringsgesinde jeugdige militias.
Sport
Sokker is die gewildste sportsoort in Ivoorkus en dié land het die Afrikanasiesbeker in 1984 gehuisves en die twee toernooie in 1992 en 2015 gewen. Die Ivoriaanse nasionale sokkerspan het tot dusver drie keer vir die FIFA Sokker-Wêreldbeker gekwalifiseer (2006, 2010 en 2014), maar nog nie die uitklopfase bereik nie.
Rugby is ook 'n gewilde sportsoort en die Ivoriaanse nasionale rugbyspan het vir die Rugbywêreldbeker 1995 in Suid-Afrika gekwalifiseer, maar tydens die groepfase in die laaste plek geëindig. Die span word as een van die sterker Afrikaspanne na die Suid-Afrikaanse Springbokke en die Namibiese Welwitschias beskou en ding gereeld met ander opkomende rugbyspanne in die Afrikabeker mee. Hulle het dié toernooi al twee keer gewen, in 1992 en 2015.
Die Ivoriaanse stad Abidjan het die AfroBasket van 1985 en 2013 gehou en die Ivoriaanse nasionale basketbalspan het die AfroBasket van 1981 en 1985 gewen.
Austin Tindle
Austin Tindle is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Boy and the Beast (2015) en in die televisiereekse Guilty Crown (2011) en Attack on Titan (2013).
Laerskool Queenswood
Laerskool Queenswood is 'n Afrikaanse laerskool geleë in die voorstad Queenswood in Pretoria. Die skool is op 16 Januarie 1968 geopen, op die terrein van die voormalige Joubertpark. Aanvanklik is daar van die nabye Clapham High School se sportvelde gebruik gemaak, terwyl Queenswood se eie sportterein deur die ouers en kinders gereed gemaak is.
In 1983 is die skool se naam na Laerskool Volkshoop verander, maar dit is in 1997 weer terug verander nadat 'n meningsopname onder ouers getoon het dat hulle ten gunste van die oorspronklike naam was.
Taalkontak
Taalkontak kom voor wanneer twee of meer tale of variëteite op mekaar inwerk. Die studie van taalkontak word kontaklinguistiek genoem.
Veeltaligheid is hoogs waarskynlik algemeen regdeur die grootste deel van die menslike geskiedenis, deesdae is meeste mense in die wêreld meertalig. In stamverwante jagter-versamelaargemeenskappe was meertaligheid algemeen aangesien stamme moes kommunikeer met naburige gemeenskappe en daar gereeld ondertrouery was. In hedendaagse gebiede soos Sub-Sahara Afrika waar baie taalvariasie oor relatief klein afstande voorkom, is dit normaal vir iemand wat buite sy eie dorp of nedersetting sake doen om twee of meer tale magtig te wees.
Taalkontak kom in vele verskynsels voor insluitend taalkonvergensie, ontlening en herleksifisering. Die mees algemene uitvloeisels is pidgins, kreooltale, kodewisseling en mengeltale. Ander mengeltale, soos Engels, val nie streng gesproke in die kategorieë nie.
Derek Francis
Derek Francis (7 November 1923 – 27 Maart 1984) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Scrooge (1970) en in die televisiereekse The Six Proud Walkers (1962) en Oh Brother! (1968).
Melanie Verwoerd
Melanie Verwoerd (gebore Fourie) (Afrikaanse fonetiese uitspraak: fɛrvurt; 18 April 1967, Pretoria) is a Suid-Afrikaanse politiese analis. Sy was voorheen 'n politikus, ambassadeur en voormalige direkteur van UNICEF Ierland.
Verwoerd is verkies as 'n parlementslid vir die ANC tydens die 1994 verkiesing. Sy is in 1999 weer verkies. In 2001 is sy aangestel as die Suid-Afrikaanse ambassadeur vir Ierland, welke pos sy tot 2005 gehou het. Tussen 2007 en 2011 was sy 'n uitvoerende direkteur van UNICEF Ierland. Verwoerd het in 2007 die Ierse Tatler Internasionale Vrou van die Jaar toekenning ontvang.
Politiese en diplomatiese loopbaan
Tydens die 1994 verkiesing in Suid-Afrika is Verwoerd verkies tot lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die ANC. Sy is in 1999 herkies. Tydens haar tyd in die parlement was sy deel gewees van die skryf van die Grondwet van Suid-Afrika, en het sy in verskillende parlementêre komitees gedien, waaronder Plaaslike Regering en Grondwetlike Sake, die Jeugkomitee, Uitsaaiwese en kommunikasie, en die portefeuljekomitees vir toerisme en omgewingsake. Sy het deelgeneem aan feitesendings en na verskeie lande gereis, waaronder Nederland, die Verenigde Koninkryk, Swede, Kuba, Chile, Australië, Brasilië, Argentinië en die VSA. Sy was betrokke by die Vroue-koukus en het gedien as 'n raadgewer betreffende die Vroue-begroting en was ook lid van die Staande Komitee wat surrogaatskap ondersoek het. In 2001 is sy aangestel as die Suid-Afrikaanse ambassadeur in Ierland. Gedurende haar tydperk as ambassadeur het sy daarop gefokus om toerisme van Ierland na Suid-Afrika te bevorder. Sy het ook gesprekke gevoer oor die uitdagings wat Suid-Afrika en die ontwikkelende wêreld in die gesig staar, met die klem op die uitdagings van MIV/vigs. <!--
RTÉ
In 2005, she completed her term as Ambassador and decided to remain in Ireland. She presented a weekly radio programme, Spectrum, on RTÉ Radio 1 on the theme of multiculturalism, which addressed the challenges facing the new Ireland and examined the issues that arise in a multicultural society. She also represented the Mandela/Rhodes Foundation in Ireland and did consultancy work on development and multiculturalism. In 2007, Verwoerd was awarded the IrishTatler International Woman of the Year award.
UNICEF
In April 2007, Verwoerd was appointed executive director of UNICEF Ireland. She presided over an increase in income for the organization from €4.7 million in 2005 to €8.4 million in 2010, despite a crippling recession in Ireland from 2008 onwards. During her tenure she travelled extensively to UNICEF field offices, including Mozambique, Rwanda, Kenya, Swaziland, and Zimbabwe. She was involved in lobbying the Irish government to introduce new legislation to protect women from female genital mutilation and was instrumental in introducing a child-friendly asylum process. -->
Persoonlike lewe
Verwoerd het in 1987 met Wilhelm Verwoerd, die kleinseun van die voormalige Suid-Afrikaanse eerste minster Dr. Hendrik Verwoerd, in die huwelike getree. Hulle het twee kinders, naamlik Wilmé (gebore in 1990) en Wian (gebore in 1992). Beide het by Trinity College in Dublin gestudeer en voortgegaan met nagraadse studies by die UK. Die egpaar het in 2005 geskei.
In 2008 het Verwoerd die minnares van Gerry Ryan, 'n welbekende radio - en TV persoonlikheid in Ierland, geword. Gerry is skielik oorlede op 30 April 2010. In Julie 2011 het die raad van UNICEF Ierland vir Verwoerd ontslaan en die mediastorm wat op die dood van Ryan gevolg het as rede daarvoor aangegee; welke tot 'n openbare herrie aanleiding gegee het; met 'n gevolglike eis vir onregverdige ontslag. UNICEF het saak in April 2013 buite die hof geskik en 'n verklaring uitgereik dat "haar ontslag geensins 'n weerspieëling van haar prestasie was nie, welke altyd van die hoogste standaard was."
Huidige loopbaan
Verwoerd woon tans in Kaapstad, Suid-Afrika, en werk as politieke ontleder. Sy dien ook as adviseer vir ondernemings (plaaslik en internasionaal) betreffende politieke verwikkelinge in Suid-Afrika en Afrika, lewer 'n weeklikse rubriek op News24 en doen radio-onderhoude vir EWN, 702 en Cape Talk.
Haar memoires, When We Dance, is deur Liberties Press in Oktober 2012 gepubliseer. Die verkope daarvan was egter gou gestaak hangende 'n hofsaak betreffende beweerde laster. Die aksie is egter tersyde gestel en die boek het teruggekeer na winkelrakke, met 'n verduideliking wat in elke eksemplaar ingevoeg is. Die boek is in Mei 2013 in Suid-Afrika onder die titel The Verwoerd who toyi-toyied gepubliseer.
Dirk Bogarde
Sir Dirk Bogarde (gebore as Derek Jules Gaspard Ulric Niven van den Bogaerde; 28 Maart 1921 – 8 Mei 1999) was ’n Britse akteur en skrywer. Hy was aanvanklik gewild in rolprente soos Doctor in the House (1954) en het later in kunsflieks gespeel. Hy was ook ’n skrywer wat onder meer memoires, ses romans en ’n versameling artikels die lig laat sien het.
Akteur
Bogarde het sy toneelloopbaan in 1939, kort voor die begin van die Tweede Wêreldoorlog, op die verhoog begin as "Derek Bogaerde". Nadat hy tydens die oorlog in die weermag was, het hy sy akteursloopbaan hervat en het sy agent sy naam na "Dirk Bogarde" verander.
In die 1950's het hy die rolle vertolk van ’n skurk in The Blue Lamp (1950), ’n aantreklike kunstenaar in So Long at the Fair, ’n toevallige moordenaar in Hunted (1952) en ’n man wat onskuldig in die tronk sit in Desperate Moment (1953).
In die ligte komedie Doctor in the House (1954) was Bogarde ’n mediese student. Die fliek het hom een van die gewildste Britse sterre van die 1950's gemaak en het tot verskeie opvolgflieks gelei. In The Sleeping Tiger (1954) was hy ’n neurotiese misdadiger en in 1955 het hy in sy tweede Doctor-fliek, Doctor at Sea, gespeel saam met Brigitte Bardot in een van haar eerste rolle. Hy was ook in Simba (1955), Cast a Dark Shadow (1955), The Spanish Gardener (1956), Doctor at Large (1957), Ill Met by Moonlight (1957), A Tale of Two Cities (1958), The Doctor's Dilemma (1959) en Libel (1959).
In die vroeë 1960's het Bogarde afgesien van sy beeld as hartebreker om meer uitdagende rolle te vertolk. In 1961 was hy in Victim en in 1963 in The Servant, waarvoor hy ’n Bafta gewen het, en The Mind Benders. Ander flieks sluit in Altered States (1980), King & Country (1964), Darling (1965), waarvoor hy ’n tweede Bafta gewen het, die film noir Our Mother's House (1967), Death in Venice (1971), Despair (1978) en Daddy Nostalgie (ook bekend as These Foolish Things; 1991).
In die 1960's en 1970's het Bogarde teenoor bekende sterre soos Judy Garland, Terence Stamp, John Gielgud, Laurence Olivier, Henry Fonda en Yul Brynner gespeel. Van sy prente in dié tyd sluit in The Angel Wore Red (1960), Song Without End (1960) as die pianis Franz Liszt, H.M.S. Defiant (ook bekend as Damn the Defiant!; 1962), Hot Enough for June (1964), Modesty Blaise (1966), Sebastian (1968), ''Oh! What a Lovely War (1969), Night Flight from Moscow (1973) en A Bridge Too Far'' (1977).
Skrywer
In 1977 het Bogarde ’n tweede loopbaan as skrywer begin. Sy eerste boek was A Postillion Struck by Lightning en dit is gevolg deur nog 14 trefferboeke wat sy memoires, romans, essays, gedigte en joernalistieke artikels insluit.
As skrywer was sy styl pittig, elegant en nadenkend.
Bulbinella gracilis
Bulbinella gracilis is 'n katstert wat hoort tot die aalwynfamilie Asphodelaceae. Die plant is endemies aan die Noord- en Wes-Kaap.
Georgi Malenkof
Na die dood van Stalin op 5 Maart 1953 tree Malenkof tydelik op as die onbetwiste opvolger van die Sowjet-leier deur hom te vervang as voorsitter van die Ministerraad (of Premier) en die hoogste lid van die Sekretariaat van die party. Maar slegs nege dae later het die Politburo (destyds bekend as die Presidium) hom gedwing om sy posisie in die Sekretariaat op te gee, terwyl hy hom toegelaat het om die premierskap te behou. Malenkof het voortaan voorsitter van 'n kollektiewe leierskap totdat hy in 1955 deur premier van die party, Nikita Chroesjtsjof, as premier verwyder is. Nadat hy in 1957 later 'n mislukte staatsgreep teen Chroesjtsjof gereël het, is hy uit die Presidium geskors en in 1957 na Kazakstan verban, waarna hy uiteindelik in November 1961 uit die Party geskors is. Na 'n kort vakansie in Kazakhstan, keer hy terug na Moskou en hou 'n lae profiel vir die res van sy lewe.