cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Basalt
Basalt is 'n digte vulkaniese stollingsgesteente wat gevorm word wanneer lawa wat nie baie vloeitraag of taai is nie en ryk aan magnesium en yster is (mafiese lawa), vinnig afkoel naby die oppervlak van 'n rotsagtige planeet of maan. Meer as 90% van alle vulkaanrots op Aarde is basalt.
Vinnig afkoelende, fyn basalt is chemies gelyk aan stadig afkoelende, growwe gabbro. Die uitbarsting van basaltlawa word deur geoloë by sowat 20 vulkane per jaar waargeneem. Basalt is ook 'n belangrike rotstipe op ander planetêre liggame in die Sonnestelsel. Die grootste deel van die vlaktes van Venus, wat sowat 80% van die oppervlak bedek, is byvoorbeeld basalt, die seë of maria op die Maan is vlaktes van basaltiese lawastrome en basalt is 'n algemene rotssoort op Mars.
thumb|200px|links|'n Stuk basalt. Gesmelte basaltlawa is nie baie taai nie omdat dit min silika bevat (tussen 45% en 52%). Daarom beweeg dit vinnig en kan oor 'n groot gebied versprei voordat dit afkoel en stol. Vloedbasalte is dik opeenvolgings van sulke lawastrome wat honderdduisende vierkante kilometer kan bedek en die grootste deel van alle vulkaniese formasies uitmaak.
Basalt bevat dikwels gasblasies wat gevorm word wanneer opgeloste gasse uit die magma borrel as die insluitingsdruk verminder terwyl dit na die oppervlak beweeg, en die lawa dan stol voordat die gasse kan ontsnap.
Basaltiese magma in die Aarde kom vermoedelik oorspronklik van die bomantel. Die chemiese samestelling van basalte gee dus vir ons 'n aanduiding oor toestande diep in die Aarde se binnekant.
Benetti
Benetti is 'n Italiaanse vervaardiger van luukse jagte wat sy hoofkwartier sedert 1873 in Viareggio het waar die onderneming deur Lorenzo Benetti (1844−1914) gestig is. Benetti, wat tans deel uitmaak van die Azimut-Benetti-groep, word onder die wêreld se voorste vervaardigers van megajagte gereken.
Ross Bekkering
Ross Bekkering (* 19 Augustus 1987, Taber) is 'n Nederlandse basketbalspeler. Hy het aan die Olimpiese Somerspele van 2020 deelgeneem.
Jace Norman
Jace Norman (gebore 21 Maart 2000) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Spark: A Space Tail (2016) en Henry Danger: The Movie (2021), en in die televisiereekse ''The Thundermans'. "
Zack Norman
Zack Norman is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Romancing the Stone (1984), America (1986), Irene in Time (2009), en Chief Zabu (2016).
Delosperma versicolor
Delosperma versicolor is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
Metteniusaceae
Metteniusaceae is 'n familie van immergroenbome en -struike. Dit word tans in die orde Metteniusales geplaas. Dit is 'n onlangs erkende orde, wat nou 'n aantal genera insluit, wat voorheen in Icacinaceae geplaas is. Dit is 'n pantropiese familie, maar fossielstuifmeel uit die Paleoseen is ook in Groenland en Arkansas gevind.
Beskrywing
Die bome het eenvoudige blare, wat spiraalvormig langs die stam gerangskik is. Marges is heel, soms getand. Blomme is tweeslagtig, selde eenslagtig, en aktinomorfies (maar sigomorfies by vroulike blomme van Calatola). Die vyf (of vier) kelkblare is vry of effens saamgesmelt aan die basis. Die vyf (of vier) blomblare is vry, saamgesmelt by die basis of heeltemal saamgesmelt en dikwels vlesig of soms harig buite (Metteniusa). Die vyf (of vier) meeldrade wissel af met die blomblare en is daaraan geheg of is vry en langwerpig (Metteniusa) en soms harig.
Genera
Die familie Metteniusaceae sluit sowat 57 spesies in wat aan die volgende 10 genera toegedeel word:
Gebruike
Die neute van Metteniusa edulis is eetbaar nadat dit in soutwater gekook is. Vrugte van Poraqueiba sericea word in Suid-Amerika plaaslik geëet, en sy sade kan gepers word om 'n olie te produseer wat gebruik word om kos te braai. Verskeie spesies, soos Apodytes dimidiata produseer goeie hout.
Delosperma virens
Delosperma virens is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Uintjie
Uintjie kan na enige van die volgende artikels verwys:
Andrew Yang
Andrew Yang (gebore 13 Januarie 1975) is 'n Amerikaanse entrepreneur, filantroop, outeur, en juris wat hom in 2020 as kandidaat vir die presidentskap van die Verenigde State beskikbaar gestel het.
Lewe
Andrew Yang is in Schenectady, New York (deelstaat) gebore, sy ouers is immigrante uit Taiwan.
Christo Albertyn Smith
Christo Albertyn Smith (1898–1956) was 'n Suid-Afrikaanse plantkundige. Hy was die medeskrywer van 'n beskrywende woordeboek van die algemene name van Suid-Afrikaanse plante, maar dit is eers na sy dood gepubliseer.
Opvoeding en loopbaan
Smith is in 1898 in Boksburg gebore. Hy het sy BS-graad in 1920 aan die Universiteit Stellenbosch voltooi, waarna hy onderig in biologie as hoërskoolonderwyser gegee het (1921 - 1924). Hy het in 1925 by die professionele personeel van die Afdeling Plantkunde van die Nasionale Botaniese Tuine in Pretoria aangesluit en van 1928 tot 1931 as botaniese skakelbeampte van die Kew-botaniese tuine in Londen gewerk. Gedurende sy loopbaan het hy 4600 monsters van flora ingesamel, insluitend Amaranthaceae, Asteraceae, Brassicaceae, Crassulaceae, Celastraceae, Fabaceae, Geraniaceae, Oleaceae, Poaceae, Portulacaceae, Rutaceae, Scilloideae, Scrophulariaceae en Vitaceae waarvan die meeste in Pretoria en Kew bewaar is.
Hy het in 1931 uit die akademie afgetree en in die joernalistiek begin werk. Hy het as landbouredakteur vir die Natal Witness in Pietermaritzburg gewerk.
Hy het vanaf 1946 vir die Departement van inligting in Suid-Afrika gewerk en is in 1954 as inligtingsbeampte na Canberra, Australië, gestuur.
Hy het in 1956 in Canberra, Australië gesterf.
Die standaard skrywer afkorting C.A.Sm. word gebruik om Christo Albertyn Smith as die outeur aan te dui wanneer 'n botaniese naam aangehaal word.
Kromrivierpas
Die Kromrivierpas is ‘n bergoorgang in die Sederberge in die Wes-Kaap.
Dit is by nagneoeg 32° 32′  suid, 19°  18′  oos, op die P1487-pad, tussen die rotsformasie bekend as Lot se vrou en die aansluiting by die P1482-pad tussen Wupperthal en Op-die-Berg.
Die pas bereik ‘n hoogte van 1000m bo seespieël en ‘n maksimum helling van 1:5.
Lesetja Kganyago
Lesetja Kganyago (gebore 7 Oktober 1965) is die president van die Suid-Afrikaanse Reserwebank. Hy volg Gill Marcus in hierdie amp op.
Arvin Slagter
Arvin Slagter (* 19 September 1985, Amsterdam) is 'n Nederlandse basketbalspeler. Hy het aan die Olimpiese Somerspele van 2020 deelgeneem.
Jessey Voorn
Jessey Voorn (* 17 Maart 1990, Amsterdam) is 'n Nederlandse basketbalspeler. Hy het aan die Olimpiese Somerspele van 2020 deelgeneem.
Delosperma saturatum
Delosperma saturatum is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is endemies aan KwaZulu-Natal.
Delosperma vernicolor
Delosperma vernicolor is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
Eclipse (jag)
M/Y Eclipse is 'n superjag wat deur die skeepswerf Blohm + Voss in Hamburg, Duitsland teen 'n koste van €340 miljoen gebou en op 9 Desember 2010 by die Russiese oliemagnaat en sakeman Roman Abramowitsj afgelewer is. In 2015 is die jag in Hamburg deur Blohm + Voss gerenoveer en van die nuutste gerieflikhede voorsien.
Met 'n lengte van 162,5 m (533 voet 2 duim) was dit 'n tyd lank die grootste privaat motorjag ter wêreld. Tans is dit die derde langste megajag tger wêreld. Die jag se superstruktuur (dit wil sê alle geriewe behalwe vir die romp en hoofdek wat deur Blohm + Voss ontwerp en gebou is), binne- en buite-ontwerp is deur die befaamde Britse ateljee Terence Disdale Studio behartig. Passasiers word in 36 kajuite gehuisves. Die jag vaar tans onder Bermudaanse vlag.
M/Y Eclipse beskik - naas twee swembaddens, 'n diskoteek, twintig jetski's en twee helikopter-landingsplekke - oor sy eie duikboot en is volgens persberigte van 'n lasergebaseerde anti-paparazzi-stelsel asook 'n moderne lugafweerstelsel voorsien wat in Frankryk vervaardig en in die Russiese Federasie geïnstalleer is. Duitse wetgewing plaas 'n verbod op die verkoop van hierdie soort wapenstelsels aan privaat persone.
Jag (plesierboot)
Die term jag (afgelei van Nederlands jacht, 'n verkorte vorm van die Middelnederlandse jachtschip "jaagskip, vinnige skip") verwys tans na 'n watervoertuig wat vir sportdoeleindes of as plesierboot gebruik word en - met enkele uitsonderings - van 'n dek en tenminste een kajuit voorsien is. Jagte het 'n vaste kiel en 'n romplengte van gewoonlik tussen ses en 160 meter; korter watervoertuie word as boot beskou. Jagte word as tradisionele seiljagte of as motorjagte vervaardig. Die belangrikste kriterium, waarvolgens jagte van ander watervoertuie onderskei word, is hul uitsluitlike gebruik vir ontspanningsdoeleindes en die feit dat hulle òf deur hul eienaar geloods (of as selfbestuur-jag verhuur) word òf 'n ervare kaptein hiervoor aangestel word. Hul kapasiteit (onder meer die maksimum aantal passasiers en hul reikwydte) is 'n verdere kenmerk wat hulle van groot kommersiële plesierbote onderskei. Kleiner jagte is geskik vir dagtoere, terwyl groter jagte toegerus mag wees vir langer seereise.
Tot in die sewentigerjare van die 20ste eeu is sogenaamde klassieke jagte van materiale soos hout, aluminium en staal gebou. Vervolgens het werwe geleidelik begin oorskakel na glasveselversterkte plastiek - 'n materiaal wat ondanks sy ligte massa stewigheid aan die romp verleen en daarnaas deur hoë digtheid gekenmerk word. Terwyl die onderhoud daarvan vergemaklik word, maak die nuwe materiaal die grootskaalse vervaardiging van jagte in enige gewenste vorm moontlik. Selfs ongewone ontwerpe kan maklik verwesenlik word. Jagte uit hierdie moderne vervaardigingsperiode word "moderne klassiekes" (modern classics) genoem.
Moderne motorjagte is gesofistikeerde tegniese stelsels wat deur gespesialiseerde bootswerwe vervaardig en van modernste posisie-, navigasie- en stabiliseerstelsels voorsien word. Vir die grootste en modernste motorjagte word 'n hele ingewikkelde infrastruktuur van leweransiers benodig wat 'n groot verskeidenheid onderdele en toerusting verskaf, asook bekwame spesialiste soos skeepsbou-ingenieurs, ontwerpers en ambagslui. Die grootste jagte word derhalwe in gevorderde nywerheidslande soos Duitsland, Italië, Frankryk en die Verenigde State vervaardig. Van die modernste superjagte word van hibriedenjins voorsien.
Baie groot jagte met 'n lengte van meer as 100 meter val binne 'n besondere kategorie en word algemeen as super- of megajagte geklassifiseer. 'n Ander belangrike kriterium, waarvolgens ook kleiner jagte vanaf 24 meter by die definisie ingesluit mag word, is die fokus op gerieflikheid, spoed en reikwydte. Dikwels het super- en megajagte 'n vaste professionele bemanning wat saam met die jag gehuur kan word. Die grootste superjagte is in staat om kleiner watervoertuie soos motorbote te vervoer, in enkele gevalle selfs 'n helikopter. Daar is dikwels ook 'n swembad, sonterras, rolprentteater of konsertsaal aan boord. Hierdie soort jagte is - afhangende van die seisoen - veral gewild in die Mediterreense en Karibiese See.
Delosperma repens
Delosperma repens is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en die Vrystaat.
Moraea thomsonii
Moraea thomsonii is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort. In Suid-Afrika is die spesie inheems aan Mpumalanga. Buite Suid-Afrika is dit inheems aan Malawi, Tanzanië en Zimbabwe.
Moraea tortilis
Moraea tortilis is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en is deel van die Sukkulente Karoo. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap. Die plant kom vanaf die suidelike Richtersveld tot by die Knersvlakte voor en die populasie is stabiel.
Sterrekundige simbool
Sterrekundige simbole is simbole wat gebruik word om sterrekundige voorwerpe, konstruksies of gebeure voor te stel. Die vroegste vorme van hierdie simbole verskyn in antieke Griekse papirusse. Nuwe simbole is ook geskep om planete en kleinplanete wat in die 18de tot 20ste eeu ontdek is, voor te stel.
Die simbole is eens algemeen gebruik deur amateur- en professionele sterrekundiges, alchemici en astroloë. Hoewel hulle steeds algemeen in almanakke en astrologiese publikasies gebruik word, het hul gebruik in navorsings- en sterrekundige geskrifte afgeneem, met sommige uitsonderings soos die simbole vir die Aarde en Son en sekere diereriemtekens wat die sonstilstande en nagewenings voorstel.
Unicode kan die meeste simbole weergee, hoofsaaklik in Miscellaneous Symbols Block (2600-26FF) en Miscellaneous Symbols and Pictographs Block (1F300-1F5FF).
Simbole vir die Son en Maan
Van die simbole vir die Son en Maan dateer uit die antieke tyd. Die vorm van die simbole wat in die oorspronklike papirusse van Griekse sterrevoorspelling verskyn het, is ’n sirkel met een straal (x15px) vir die Son en ’n sekelmaan vir die Maan. Die moderne sonsimbool, ’n sirkel met ’n punt in (☉), het tydens die Renaissance die eerste keer in Europa verskyn.
Simbole vir die planete
duimnael|240px|’n [[Middeleeuse uitbeelding van die diereriem en die klassieke planete. Die planete word deur sewe gesigte verteenwoordig.]]
Simbole vir die klassieke planete verskyn in die Middeleeuse Biasantynse geskrifte. Die geskrewe simbole vir Mercurius, Venus, Jupiter en Saturnus kan teruggevoer word na vorme in die Laat-Griekse papirusse. Die simbole vir Jupiter en Saturnus is monogramme van die ooreenstemmende Griekse name en die simbool vir Mercurius is ’n gestileerde boodskapperstaf. Volgens Annie Scott Dill Maunder is die voorlopers van die planeetsimbole in kuns gebruik om die gode wat met die klassieke planete verbind is, te verteenwoordig; Bianchini's planisphere, uit die 2de eeu, wys Griekse personifikasies van planetêre gode met die vroeë weergawes van die planetêre simbole: Mercurius het ’n boodskapperstaf; Venus het ’n koord aan haar halssnoer vas wat aan ’n ander halssnoer verbind is; Mars, ’n spies; Jupiter, ’n staf; Saturnus, ’n sekel; die Son ’n sirkeltjie met strale; en die Maan ’n kopstuk met ’n sekelmaan.
Die kruise wat met baie planete verbind word, is volgens Maunder skynbaar bygevoeg "in ’n poging om ’n Christelike geurtjie te verleen aan die simbole van die heidense gode".
Die Internasionale Sterrekundige Vereniging (IAU) ontmoedig die gebruik van hierdie simbole in artikels. In sekere gevalle waar dit gebruik mag word, soos in die opskrifte van kolomme, word sekere een- en tweeletter-afkortings toegelaat.
Simbole vir die kleinplanete
Simbole vir enkele kleinplanete is:
Diereriemtekens en -sterrebeelde
Die diereriemsimbole het verskeie vertolkings. Na gelang van die konteks, kan dit óf ’n sterrebeeld óf ’n punt op die sonnebaan wees.
Lyste sterrekundige verskynsels sluit soms konjunksies van sterre en planete of die Maan in; eerder as om die volle naam van die ster te publiseer, word die Bayer-afkorting (’n Griekse letter en die simbool van die sterrebeeld waarin die ster voorkom) gebruik. Die sonnebaan word soms in 12 "tekens" verdeel, wat elk in 30 grade verdeel word, en die "teken"-komponent of ekliptiese lengte word aangedui óf met ’n getal van 0 tot 11 óf met ’n ooreenstemmende diereriemsimbool.
In moderne akademiese geskrifte het al die sterrebeelde, insluitende dié van die diereriem, ’n afkorting wat uit drie letters bestaan. Die diereriemsimbole word ook soms gebruik om punte op die sonnebaan te verteenwoordig, veral die sonstilstande en nageweninge. Elke simbool verteenwoordig die "eerste punt" van elke teken; dus staan ♈︎ vir die lentenagewening in die Noordelike Halfrond, ♋︎ vir die somersonstilstand, ♎︎ die herfsnagewening en ♑︎ vir die wintersonstilstand.
Ander simbole
Simbole vir aspekte en knope kom in Middeleeuse geskrifte voor, hoewel die knoopsimbole verskil het van die moderne gebruik; ☊ het voorheen vir die dalende knoop gestaan en ☋ vir die klimmende knoop.
Die simbole vir die aspekte het al in Bisantynse geskrifte voorgekom. Van die simbole vir die vyf Ptolemaeus-aspekte, word net die drie wat hier aangegee word, in sterrekunde gebruik: vir konjunksie, opposisie en kwadratuur.
Simbole vir ’n komeet (☄) en ’n ster (16px) word in sterrekundige waarnemings van komete gebruik. In sulke tabelle staan ☄ vir die komeet wat bespreek word en 16px vir die ster van vergelyking met betrekking waartoe die meting van die komeet se posisie gemaak is.
Wit Kasteel
Wit Kasteel is 'n Afrikaanse rockgroep wat uit vier lede bestaan en in Pretoria gebaseer is. Die groep is deur hoofsanger Clemond Dartnall en voormalige kitaarspeler Jurie Schoeman in 2011 gestig. Vroeg 2012 het Waldemar Behr, 'n tromspeler, by die groep aangesluit en 'n paar maande later is Reinard Kruger as baskitaarspeler bygevoeg.
Moraea tricuspidata
Moraea tricuspidata is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Oos- en die Wes-Kaap. Die plant kom vanaf die Sederberge tot by Grahamstad voor en die populasie is stabiel.
Wit Kasteel
In 2015 het die groep hulle loopbaan afgeskop. Hulle debuutalbum Wit Kasteel, 'n 12-snit album, is vrygestel. Hulle het ook Die Nostalgie, 'n bekende lied van Laurika Rauch, wat hulle met 'n Rock-aanslag uitvoer, se musiekvideo vrygestel. Die lied het aanklank gevind by die luisteraars en was gewild op talle radiostasies se ranglyste.
Moraea tricuspidata
Die plant het drie subspesies:
Chuck Norris
Carlos Ray (Chuck) Norris  is 'n Amerikaanse akteur en vegkunstenaar. Hy is veral bekend onder televisiekykers vir sy rol in die reeks Walker, Texas Ranger, wat gestrek het van 1993 tot 2001. Hy het ook die rol van veldwagter Cordell Walker vertolk in die rolprent Walker Texas Ranger 3: Deadly Reunion en in vier episodes van die televisiereeks Sons of Thunder. Norris is ook bekend vir sy rolle in drie Missing in Action-films, twee The Delta Force-films en rolprente soos Lone Wolf McQuade en Code of Silence. Op die internet het Norris kultusstatus verwerf weens die verskeie Chuck Norris-grappies wat munt slaan uit sy heldrolle.
Kaldera
thumb|Die berg Mazama in [[Oregon, VSA, se uitbarstingstydlyn. Dit is 'n voorbeeld van 'n kaldera wat vorm.]]
'n Kaldera is 'n groot holte wat vorm kort nadat die magmakamer van 'n vulkaan leeg geraak het in 'n vulkaniese uitbarsting. Wanneer groot volumes magma in 'n kort tyd uitgeskiet word, is daar nie meer strukturele steun vir die rots bo die magmakamer nie. Die grond stort dan af tot in die leë of halfleë magmakamer en laat 'n enorme depressie op die oppervlak (met 'n deursnee van een tot tientalle kilometers).
Hoewel 'n kaldera soms as 'n soort krater beskryf word, is dit eintlik 'n soort sinkgat, omdat dit gevorm word deur 'n instorting eerder as 'n ontploffing of impak. Sedert 1900 het net sewe kalderavormende instortings sover bekend plaasgevind, waarvan die mees onlangse een in 2014 by die Bárðarbunga-vulkaan in Ysland was.
Etimologie
Die term kaldera kom van die Spaanse caldera en Latynse caldaria vir "kookpot". Dit is deur die Duitse geoloog Leopold von Buch bedink toe hy sy memoires geskryf het oor sy besoek van 1815 aan die Kanariese Eilande, waar hy eers die Las Cañadas-kaldera op Tenerife gesien het, met die berg Teide wat die landskap oorheers, en daarna die Caldera de Taburiente op La Palma.
Kalderavorming
thumb|220px|links|Die berg Pinatubo in die [[Filippyne.]]
'n Instorting word veroorsaak deurdat die magmakamer onder 'n vulkaan leegloop, soms vanweë 'n groot, ontploffende vulkaanuitbarsting, of soms vanweë die uitvloeiing van magma aan die kant van 'n vulkaan.
As genoeg magma uitgewerp word, kan die leë magmakamer nie meer die gewig van die vulkaanstruktuur dra nie. 'n Rofweg sirkelvormige fraktuur, die "kringverskuiwing", ontwikkel om die rand van die kamer. Kringverskuiwings dien as voedingsplekke vir intrusies (inpersings van magma). Sekondêre vulkaanopeninge kan bo die kringverskuiwing vorm.
Wanneer die magmakamer leeg raak, begin die middel van die vulkaan binne die kringverskuiwing instort. Die instorting kan veroorsaak word deur 'n enkele kataklismiese uitbarsting of in fases as gevolg van 'n reeks uitbarstings. Die totale gebied wat instort, kan honderde vierkante kilometers wees.
Ontploffende kalderas
Ontploffende kalderauitbarstings word veroorsaak deur 'n magmakamer waarvan die magma ryk is aan silika. Silikaryk magma is baie vloeitraag of taai en vloei dus nie so maklik soos basalt nie.
thumb|220px|links|'n Satellietfoto van die kruinkaldera op Fernandina-eiland in die [[Galápagos-eilande|Galápagos-argipel.]] Die magma bevat ook gewoonlik 'n groot hoeveelheid opgeloste gasse. Wanneer die magma naby die aarde se oppervlak kom, veroorsaak die daling in insluitingsdruk dat die vasgekeerde gasse vinnig uit die magma borrel, en dit fragmenteer die magma om 'n mengsel van vulkaanas en ander vulkaanpuin met die baie warm gasse te skep.
Die mengsel van as en vulkaangasse styg aanvanklik in die atmosfeer op as 'n uitbarstingskolom. Wanneer die volume van uitgewerpte materiaal egter toeneem, kan die uitbarstingskolom nie meer in die lug dryf nie, en dit stort ineen in 'n fontein van puin wat terugval op die oppervlak en piroklastiese strome vorm. Dié soort uitbarstings kan vulkaanas oor groot gebiede versprei. Toe die Yellowstone-kaldera sowat 650 000 jaar gelede die laaste keer uitgebars het, het dit sowat 1 000 km3 materiaal vrygestel wat 'n groot deel van Noord-Amerika in tot twee meter dik puin bedek het.
thumb|240px|'n Kaldera op die eiland Oesjisjir in die [[Koerile|Koerile-argipel.]] thumb|220px|links|Die Sollipulli-kaldera in Sentraal-[[Chili wat met ys gevul is.]] Uitbarstings is bekend wat nog groter kalderas gevorm het, soos die La Garita-kaldera in die San Juan-berge van Colorado, waar die Fish Canyon-tufsteen van 5 000 km3 sowat 27,8 miljoen jaar gelede in uitbarstings uitgewerp is.
As magma steeds in die ineengestorte magmakamer ingepers word, kan die middel van die kaldera opgelig word in die vorm van 'n "herrese koepel", soos in die Valles-kandera, die Tobameer, die San Juan-vulkaanveld, Cerro Galán, Yellowstone-kaldera, en baie ander kalderas.
Omdat 'n silikaryk kaldera honderde of selfs duisende kubieke kilometer materiaal in 'n enkele uitbarsting kan uitwerp, het dit 'n katastrofiese uitwerking op die omgewing. Selfs klein kalderavormende uitbarstings, soos Krakatoa in 1883, kan 'n aansienlike plaaslike verwoesting tot gevolg hê, asook 'n merkbare afname in temperatuur dwarsoor die wêreld. Groot kalderas kan 'n selfs groter uitwerking hê.
Nieontploffende kalderas
Sommige vulkane, soos die groot skildvulkane Kīlauea en Mauna Loa op die eiland Hawaii, vorm kalderas op 'n ander manier. Die magma wat dié vulkane voed, is basalt en arm aan silika. Die magma is dus veel minder taai as dié van 'n riolitiese vulkaan en die magmakamer word gedreineer deur groot lawastrome eerder as ontploffings. Die gevolglike kalderas is ook bekend as sinkingskalderas en vorm geleideliker as ontploffende kalderas. Die kalderas op Fernandina-eiland het byvoorbeeld in 1968 gesink toe dele van die kalderavloer 350 m ver geval het.
Buiteaardse kalderas
Dit is sedert die vroeë 1960's bekend dat vulkanisme op ander planete en mane in die Sonnestelsel voorkom. Danksy bemande en onbemande ruimtevaarte is vulkanisme ontdek op Venus, Mars, die Maan en Io, 'n natuurlike satelliet van Jupiter. Nie een van dié liggame het plaattektoniek nie – laasgenoemde dra by tot sowat 60% van die Aarde se vulkaanaktiwiteit. (Die ander 40% word toegeskryf aan sogenaamde "hotspot"-vulkanisme, wat gevoed word deur die onderliggende mantel wat afwykend warm is in vergelyking met die omringende mantel).
Kalderastrukture is dieselfde op al hierdie liggame, hoewel die groottes aansienlik wissel. Die deursnee van die gemiddelde kaldera op Venus is 68 km en op Io byna 40 km. Op Mars is dit 48 km, kleiner as op Venus. Kalderas op die Aarde is die kleinste van al die liggame en wissel tussen 1,6 km tot 'n maksimum van 80 km.
Die Maan
Die Maan het 'n buitenste dop van kristalrots met 'n lae digtheid wat 'n paar honderd kilometer dik is en gevorm het vanweë 'n vinnige skepping. Die Maan se kraters het goed behoue gebly en daar is eens geglo hulle is die gevolg van uiterse vulkaanaktiwiteit, maar eintlik is dit deur meteoriete gevorm, feitlik almal in die eerste paar honderd miljoen jaar nadat die Maan ontstaan het. Sowat 500 miljoen jaar later kon die Maan se mantel aansienlik smelt as gevolg van die verval van radioaktiewe elemente.
Enorme basaltiese uitbarstings het plaasgevind, gewoonlik in die basis van groot impakkraters. Uitbarstings kon ook plaasgevind het vanweë 'n magmareservoir by die basis van die kors. Dit vorm 'n koepel, moontlik dieselfde morfologie as dié van 'n skildvulkaan, waar kalderas dikwels vorm. Hoewel kaldera-agtige strukture seldsaam op die Maan is, is hulle nie heeltemal afwesig nie. Die Compton-Belkovich-vulkaankompleks aan die ver kant van die Maan is vermoedelik 'n kaldera, moontlik 'n asvloeikaldera.
thumb|240px|Die [[Viking 1-wenteltuig se uitsig op Olympus Mons, met sy kalderas sigbaar.]]
Mars
Die vulkaanaktiwiteit op Mars is in twee provinsies gekonsentreer: Tarsis en Elisium. Elke provinsie bevat 'n reeks reusagtige skildvulkane wat dieselfde is as dit wat ons op die Aarde sien en waarskynlik die gevolg van warm kolle (hot spots) is. Die oppervlak word oorheers deur lawastrome en almal het een of meer sinkingskalderas. Mars het die grootste vulkaan in die Sonnestelsel, Olympus Mons, wat meer as drie keer so hoog soos die berg Everest is en 'n deursnee van 520 km het. Die kruin van die berg het ses genestelde kalderas.
Venus
Omdat daar geen plaattektoniek op Venus is nie, word hitte hoofsaaklik verloor deur geleiding deur die litosfeer. Dit veroorsaak enorme lawastrome oor 80% van Venus se oppervlakte. Baie van die berge is groot skildvulkane met 'n deursnee wat wissel tussen 150-400 km en 'n hoogte van 2-4 km. Meer as 80 van dié groot skildvulkane het kalderas van gemiddeld 60 km breed op die kruin.
Io
Io is ongewoon deurdat dit verhit word deur enorme getykragte wat Jupiter op hom uitoefen en wat tot wrywing en daardeur verhitting in die inwendige dele van die maan lei, asook Io se baanresonansie met die naburige groot mane Europa en Ganumedes, wat sy wentelbaan effens eksentries hou. Anders as enige van die planete wat genoem is, is Io voltyds vulkanies aktief. Toe Nasa se Voyager 1 en Voyager 2 in 1979 verby die maan gevlieg het, het hulle nege uitbarstende vulkane waargeneem. Io het baie kalderas met 'n deursnee van tientalle kilometers.
Daran Norris
Daran Norris (gebore 1 November 1964) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Cowboy Bebop: The Movie (2001), Team America: World Police (2004), en Bolt (2008), en in die televisiereeks The Fairly OddParents (2001).
Sipriese lettergreepskrif
Die Sipriese skryfstelsel is 'n lettergreepskrif wat in die 11de tot die 3de eeu v.C. in Siprus in gebruik was. Dit was dus nog voordat daar sprake was van die Sipriotiese dialek – onderdeel van die Arkadiese-Sipriese dialekgroep van die oue Grieks – en die inheemse Eteosipriese taal.
Die klassieke Sipriese skryfstelsel word meestal van regs na links geskryf, maar daar was ook enkele inskripsies wat van links na regs geskryf is. Dit is al in die 19de eeu deur George Smith ontsyfer.
Die klassieke Sipriese geskrifte gaan terug na die Sipries-Minoïese lettergreepskrif (SM) of die Ou Sipriese lineêre skryfstelsel (1600-1000 v.C.), wat baie lyk soos die Lineêr A in Kreta en waarskynlik danksy kontak met Kreta na die eiland gekom het. In teenstelling met sy voorouer, was die Sipriese lettergreepskrif aangepas by die Griekse taal en dit het minder karakters gehad. In vergelyking met SM, is die tekens van die Sipriese skryfstelsel smaller in die middel (met ander woorde, die grafiese evolusie kan ongeveer as H tot X beskryf word).
Fundi Tshazibana
Fundi Tshazibana (1977- ) is 'n Suid-Afrikaanse ekonoom en vanaf 1 Augustus 2019 'n adjunkpresident van die Suid-Afrikaanse Reserwebank. Hy was voorheen werksaam by die Internasionale Monetêre Fonds (IMF), die nasionale tesourie en die nasionale energiereguleerder van Suid-Afrika (Nersa). Hy het 'n magistergraad in ekonomie.
Mary Ellen (May) Hillhouse
Mary Ellen (May) Hillhouse (1908–1989) was 'n Suid-Afrikaanse kunstenares wat in Strand, Kaapkolonie gebore is en haar kinderjare in Durban deurgebring het. Op 14-jarige ouderdom het sy met haar kunsopleiding aan die Durbanse Kunsskool begin. Ná 4 jaar se opleiding het sy 'n onderwysdiploma behaal maar as handelskunstenaar begin werk. Twaalf jaar later, in 1938, het sy na Europa vertrek, waar sy onder Martin Bloch in Londen gestudeer het. Met haar terugkoms in Suid-Afrika het sy egter steeds as handelskunstenaar gewerk.
'n Keerpunt in May Hillhouse se kuns het in 1957 gekom toe sy – ná nog 'n studiereis in Europa – 'n aanstelling as lektrise in handelskuns aan die Michaelis-kunsskool in Kaapstad gekry het. Vir die eerste keer het sy weggebreek van die streng dissipline van die handelskuns wat aan haar werk 'n sketsagtige karakter gegee het. Sy het met kleur en vorm begin eksperimenteer en kon haar benadering ten opsigte van komposisie verander. Deur die jare het haar kleurgebruik meer abstrak geraak en kleur en vorm het haar belangrikste uitdrukkingsmiddele geword. Haar komposisies het struktureel geword, haar kwashale lineêr en haar kleurgebruik kontrasterend.
Voordat May Hillhouse lektrise geword het, was sy 'n geslaagde illustreerder vir tydskrifte (onder meer ook die Afrikaanse Kinderensiklopedie) oor onderwerpe wat gewissel het van feëverhale tot geskiedkundige gebeure. Sy het ook bewys dat sy die grafiese medium goed hanteer. In die vroeë sestigerjare het sy 'n geslaagde grafiese tentoonstelling saam met haar kollegas Katrine Harries en Eleanor Esmond-White gehou.
Uit die aard van haar werk as handelskunstenaar was sy vertroud met litografiese tegnieke en kon sy haar ervaring goed op die grafiese kuns toepas.
May Hillhouse het al dikwels in Johannesburg en Kaapstad uitgestal. Van haar werk is ook in 1959 in Säo Paulo se Biennale uitgestal, terwyl van haar grafiese werk in München, Gent en Säo Paulo ten toon gestel is. Ander groot uitstallings waaraan sy deelgeneem het, is die Van Riebeeck-fees van 1952 en die Quadrennale uitstallings van 1956 en 1960. Van haar werke is in die Nasionale Kunsgalery in Kaapstad, die Johannesburgse en die Durbanse Kunsmuseum se vaste versamelings opgeneem.
Rashad Cassim
Rashad Cassim is 'n Suid-Afrikaanse ekonoom en vanaf 1 Augustus 2019 'n adjunkpresident van die Suid-Afrikaanse Reserwebank. Hy was voorheen werksaam by Statistieke Suid-Afrika as adjunk‑direkteur-generaal verantwoordelik vir ekonomiese statistieke en by die Universiteit van die Witwatersrand as hoof van die skool vir ekonomie en besigheidswetenskappe. Hy het 'n doktorsgraad in ekonomie.
Dean Norris
Dean Norris (gebore 8 April 1963) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Total Recall (1990) en Get the Gringo (2012), en in die televisiereekse Breaking Bad (2008) en Under the Dome (2013).
Delosperma alticola
Delosperma alticola is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is endemies aan KwaZulu-Natal.
Austin North
Austin North (gebore 30 Julie 1996) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Kickin' It (2011), Jessie (2011), A.N.T. Farm (2011), en I Didn't Do It (2014).
Prins Said Ibrahim Internasionale Lughawe
Prins Said Ibrahim Internasionale Lughawe (Aéroport international Moroni Prince Saïd Ibrahim, مطار الأمير سعيد إبراهيم الدولي, AIMPSI) is 'n internasionale lughawe wat Moroni in die Comore bedien. Dit is vernoem na prins Saïd Ibrahim. Dit is noord van die dorpie Hahaya geleë.
Nolan North
Nolan North (gebore 31 Oktober 1970) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Star Trek: Into Darkness (2013) en in die televisiereekse Pretty Little Liars (2010) en Con Man (2015).
Air Tanzania
Air Tanzania Company Limited (ATCL) (Kampuni ya Ndege ya Tanzania) is die vlagdraerlugredery van Tanzanië. Dit is gebaseer in Dar-es-Salaam, met sy spilpunt by Julius Nyerere Internasionale Lughawe.
Arabierperd
'n Arabier is 'n perderas wat oorspronklik uit die Arabiese Skiereiland kom. Hulle het 'n slanke lyf met 'n boog op die neus. Hulle het goeie uithouvermoë en word regoor die wêreld gebruik. Dit is een van die oudste perderasse ter wêreld.
Nathan Norton
Nathan Norton (gebore 4 Augustus 1993) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Cirque du Freak: The Vampire's Assistant (2009) en in die televisiereekse ER (1994), Six Feet Under (2001), en Cracking Up (2004).
Bloutulp
Bloutulp kan verwys na verskeie spesies:
Cecil Higgs
In 1935 het sy na Suid-Afrika teruggekeer en haar op Stellenbosch gevestig. Sy het bevriend geraak met ander Suid-Afrikaanse kunstenaars soos Wolf Kibel, Lippy Lipshitz en John Dronsfield, wat in dié tyd as progressiewe kunstenaars beskou is. Sy het haar eerste eenmansuitstalling op Stellenbosch gehou en in 1939 het sy lid van die sogenaamde Die Nuwe Groep geword. Dié groep is deur Gregoire Boonzaier, Freida Lock, Terence McCaw en Lippy Lipshitz gestig met die doel om moderne kunsstyle in Suid-Afrika te bevorder.
Kort ná die Tweede Wêreldoorlog het Cecil Higgs na Seepunt verhuis, waar sy 15 jaar lank gebly het en waar die see die wêreld van haar kuns sou word. Aanvanklik was haar landskappe en figuurstudies figuratief, met ’n duidelike invloed van die Impressionisme. Sy het ’n voorkeur vir stillewes en het ’n fyn aanvoeling vir haar medium, hetsy olieverf, waterverf, houtskool of kryt. Sy is betower deur die see, seediere, seeplante en “strandgoed” en het een van min Suid-Afrikaanse kunstenaars geword wat die see en die seelewe tematies uitgebeeld het. Haar naam het sinoniem geword met die eteriese kleurindrukke en temas wat aan die see ontleen is.
Hoewel haar vorme dikwels iets tussen die herkenbare en die onherkenbare is, ontken sy nooit heeltemal haar onderwerpe nie. In die meeste van haar werk gebruik sy helder kleure, wat soms in kontras naasmekaar gestel word. Swart word gebruik om vorme te beklemtoon en wit word as ’n saambindende element gebruik. Higgs gebruik dikwels die paletmes in plaas van die kwas om korsagtige verfoppervlakke te verkry waaroor dan weer geskilder word om ’n glinsterende, opaalagtige effek te skep.
In 1948 is van haar werke ingesluit by ’n Suid-Afrikaanse Uitstalling aan die Tate-galery in Londen. Van haar werk is in 1950 en in 1958 by die Biennale in Venesië uitgestal en in 1957 en 1961 by die Biennale in Säo Paulo. Die Van Riebeeck-driehonderdjaaruitstalling in 1952 en die eerste en tweede Vierjaarlikse Suid-Afrikaanse Kunsuitstallings in 1956 en 1960 het ook haar kuns uitgestal. In 1958/59 is haar werk ook in ’n Suid-Afrikaanse groeptentoonstelling in Nederland, België, Duitsland en die destydse Joego-Slawië uitgestal. Haar werke is in die versameligns van die Nasionale Galery in Kaapstad, die Johannesburgse Kunsgalery en die William Humphreys-kunsgalery in Kimberley ingesluit.
Die eremedalje vir skilderkuns is in 1963 deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns aan haar toegeken. Sy is in 1975 vereer met ’n oorsigtelike uitstalling van haar werk in talle kunsmuseums in Suid-Afrika.
Air Austral
Air Austral is 'n Franse lugredery gebaseer op die Roland Garros-lughawe in Réunion. Dit bedryf geskeduleerde dienste vanaf Réunion na metropolitaanse Frankryk, Suid-Afrika, Thailand, Indië en 'n aantal bestemmings in die Indiese Oseaan. Die maatskappy het nege vliegtuie in sy vloot en ongeveer 900 personeel in diens.
William Cornwallis Harris
Majoor sir William Cornwallis Harris (2 April 1807 – 9 Oktober 1848) is een van die bekendste kunstenaars wat Suid-Afrika in die vroeë negentiende eeu besoek het. Sy illustrasies van wild wat hy tussen 1836 en 1838 op jagtogte in en ekspedisies na die binneland teëgekom het, is in drie boeke saamgevat wat vandag onder die waardevolste Africana gereken word.
Jong Lewe
Majoor sir William Cornwallis Harris, skrywer, kunstenaar en baasjagter, is in 1807 in Kent, Engeland, gebore. Ná sy militêre opleiding is hy in 1823 saam met die ingenieursafdeling van die Britse magte na Indië verplaas, waar hy sowat 13 jaar gebly het. In 1830 is hy tot kaptein bevorder. Ses jaar later het hy koors opgedoen en siekteverlof van twee jaar is aan hom toegestaan. Hy het onmiddellik na Suid-Afrika vertrek om te jag en die natuurlewe te bestudeer. Harris het in 1836 in Kaapstad aangekom, waar hy kennis gemaak het met dr. Andrew Smith, wat hoof van die militêre geneeskundige diens in Suid-Afrika was en reeds twee keer ontdekkingsreise na die binneland onderneem het. Van hom het Harris waardevolle inligting bekom.
Na Suid-Afrika
Harris het op 10 Julie in Algoabaai aangekom en voorbereidings begin tref vir sy reis na die binneland. Hy het twee ossewaens gebruik, die een as pakwa en die ander een as woonwa. Benewens die handjievol Hottentotte wat hy as hulp saamgeneem het, is hy vergesel deur William Richardson, 'n staatsamptenaar wat ook versot was op jag. Die reis het op 1 September 1836 vanaf Graaff-Reinet begin. Harris het die Oranjerivier onderkant sy sameloop met die Vaalrivier oorgesteek en na Kuruman getrek waar hy met eerwaarde Robert Moffat kennis gemaak het. Vir Harris was Suid-Afrika se wildskat onvergeetlik. Hy het die wildsoorte noukeurig bestudeer en aantekeninge en sketse gemaak. Dié inligting het hy later in sy boeke verwerk en waterverfskilderye van die talle natuurtonele en diere, wat hy vroeër in die veld geskets het, gemaak.
Harris het ook Silkaats, opperhoof van die Matebeles, ontmoet en onder meer 'n kleurryke jas aan hom as geskenk gegee. Silkaats wou egter aanvanklik nie aan Harris toestemming gee om verder die binneland in te trek nie. Toe die opperhoof egter verneem dat die impis wat hy gestuur het om die Voortrekkers aan te val, op pad terug was, wou hy gou van Harris ontslae raak en het hy sy toestemming gegee. Harris het sy reis ooswaarts voortgesit en was die eerste blanke in Suider-Afrika wat die Steenbokskeerkring bereik het. Hy het baie gejag en net voor sy terugreis op 16 Desember 1836 het hy 'n trop vreemde bokke opgemerk. Hy het daarin geslaag om een te skiet en dié swartwitpens het jare Iank bekend gestaan as die "Harris Buck". Dié swartwitpens is later opgestop en na Londen gestuur. In Januarie 1838 het Harris na Indië teruggekeer. Hier het hy sy avonture in Suid-Afrika op skrif gestel, aanvanklik slegs as inligting vir sy vriende.
Skryfwerk
Hy het sy vertellings later herskryf en die eerste bundel, Narrative of an expedition into Southern Africa is in 1838 in Bombaai gepubliseer. Hy het afgesluit met twee hoofstukke oor die Groot Trek en het dit geïllustreer. Dié boek was so gewild dat dit in 1839 herdruk is onder die titel The wild sports of Southern Africa. Verdere hoofstukke oor die Voortrekkers en ook die moord op Piet Retief en die Slag van Bloedrivier is bygevoeg. Harris was een van die eerste skrywers wat inligting oor dié gebeure aan die buiteland verskaf het. In 1840 het Portraits of the game and wild animals of Southern Africa gevolg. Dié boek het bestaan uit kleurplate van grootwild en diere wat hy self geskets het. Baie van die wildsoorte wat Harris geteken het, het intussen feitlik uitgesterf.
Latere lewe en dood
Harris het in 1841 as hoof van 'n Britse diplomatieke sending na Ethiopië vertrek, waar hy daarin geslaag het om handels- en vriendskapsbande te sluit. In 1844 is hy tot ridder geslaan. In dieselfde jaar het sy laaste boek, The high lands of Aethiopia, in drie bundels verskyn.
Harris is op 9 Oktober 1848 op 41-jarige leeftyd aan koors oorlede.
Streptomisien
Streptomisien is 'n antibiotikum wat gebruik word vir die behandeling van 'n aantal bakteriële infeksies, insluitend tuberkulose, Mycobacterium avium-kompleks, endokarditis, brucellose, Burkholderia-infeksie, pes, tularemie en rotbytkoors. Vir aktiewe tuberkulose word dit dikwels saam met isoniasied, rifampisien en pirazinamied gegee. Vir menslike gebruik word dit deur binnespierse inspuiting toegedien.
Werking
Streptomisien is 'n aminoglikosied. Dit werk deur die vermoë van 30S ribosomale subeenhede te blokkeer om proteïene te maak, wat lei tot dood van die bakterie. Streptomisien is die eerste keer op 19 Oktober 1943 deur navorsers aan die Rutgers-universiteit in New Jersey geïsoleer.
Jack Noseworthy
Jack Noseworthy (gebore 21 Desember 1969) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Alive (1993).
The Croods
The Croods is 'n rekenaargeanimeerde familie-/buddy-rolprent van 2013 wat deur Kirk DeMicco en Chris Sanders geregisseer is. Die stemme van Nicolas Cage, Emma Stone, Ryan Reynolds, Catherine Keener, Clark Duke, en Cloris Leachman kom onder andere daarin voor.
Szymon Rduch
Szymon Rduch (* 17 Augustus 1989, Kołobrzeg) is 'n Poolse basketbalspeler. Hy het aan die Olimpiese Somerspele van 2020 deelgeneem.
Streptomisien
Newe-effekte
Algemene newe-effekte sluit in vertigo, braking, gevoelloosheid van die gesig, koors en uitslag. Gebruik tydens swangerskap kan permanente doofheid by die ontwikkelende baba tot gevolg hê. Gebruik blyk veilig te wees tydens borsvoeding. Dit word nie aanbeveel by mense met myasthenia gravis of ander neuromuskulêre afwykings nie.
Chris Noth
Chris Noth (gebore 13 November 1954) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Sex and the City (2008) en Sex and the City 2 (2010), en in die televisiereekse Law & Order (1990) en Sex and the City (1998).
Appaloosa
Appaloosa is 'n perderas bekend vir sy gespikkelde pels.
Michael Hicks
Michael Hicks (* 17 Junie 1983, Nashville) is 'n Poolse basketbalspeler. Hy het aan die Olimpiese Somerspele van 2020 deelgeneem.
William Harvey
William Harvey (1 April 1578 - 3 Junie 1657) was 'n Engelse dokter wat 'n groot bydrae tot die mediese wetenskap gelewer het deur te ontdek hoe bloed in 'n sirkelbaan deur die liggaam vloei en die rol van die hart daarin. William Harvey is op 1 April 1578 op Folkestone, in Kent, Engeland, as die seun van 'n suksesvolle handelaar gebore. Ná sy skoolopleiding het hy in Cambridge gaan studeer en daarna aan die Universiteit van Padua in Italië, waar daar toe 'n bekende mediese skool was. Harvey se familiewapen pryk vandag nog in die voorportaal van die Universiteit van Padua as 'n huldeblyk aan een van die inrigting se beroemdste studente. Een van sy leermeesters aan dié universiteit was Fabricius van Aquapendente, wat sy studente geleer het dat daar kleppe in die are is. Fabricius was egter nie seker wat die doel van die kleppe was nie. Nadat Harvey sy graad in 1602 behaal het, is hy terug na Engeland, waar hy in 1607 tot die Royal College of Physicians toegelaat is. In 1609 is hy aangestel as dokter by die St. Bartholomeus-hospitaal in Londen. Later het hy ook Karel I se Iyfarts geword. In dié tyd het die meeste medici hul idees oor bloedsomloop en die werkinge van die menslike liggaam gegrond op die idees van die Grieks-Romeinse dokter Galenus. Omdat dit eeue lank verbode was om aan 'n lyk te sny, was dit moeilik om meer oor die menslike liggaam te wete kom. Die ondersoek na die bloedsomloop was nog moeiliker omdat bloed nie in 'n lyk vloei nie. Navorsing op dierekarkasse was dus vergeefs. Galenus was in die 2e eeu n.C. 'n beroemde dokter wat op Aristoteles se idees uitgebrei het. Hy het gemeen dat daar twee tipes bloed in die liggaam is: die een tipe het volgens hom in die lewer ontstaan en die ander in die linkerkant van die hart. Volgens dié teorie het bloed van die lewer deur die are na die regterkant van die hart beweeg en van daar deur openinge na die linkerkant van die hart, waar dit gemeng het met bloed wat lug van die longe af gekry het. Dié mengsel het dan in stadige golfbewegings deur die liggaam beweeg en verdwyn.
Claudius Galenus en die ander medici het nie besef dat die hart die bloed pomp nie en het geglo dat aarsametrekkings vir die beweging van bloed verantwoordelik is. Sedert Galenus se tyd is talle klein ontdekkings oor bloed en die are gemaak, soos Fabricius se ontdekking van kleppe in die are. Die algemene opvatting oor bloed se beweging in die liggaam het egter basies onveranderd gebly. Harvey het Galenus se idee van golfbewegings van bloed in twyfel begin trek en tot die gevolgtrekking gekom dat die kleppe in die are daar is om te sorg dat die bloed net in een rigting beweeg: na die hart.
Deur disseksies op diere en ook Iyke het hy mettertyd vasgestel dat net een tipe bloed in 'n aaneenlopende sirkelbaan deur die liggaam beweeg as gevolg van die werking van die hart: die hart pomp die bloed deur slagare weg van die hart en dit vloei weer deur are terug na die hart. Hy kon egter nie bepaal hoe die bloed van die slagare na die are verwissel nie. Dié vraag is eers 3 jaar ná sy dood beantwoord toe die Italianer Marcello Malpighi die haarvate met behulp van 'n mikroskoop ontdek het. Harvey het voortgegaan met sy navorsing en in 1628 sy boek Exercitatio anatomica de motu cordis et sanguinis in animalibus ("Anatomiese verhandeling oor die beweging van die hart en die bloed van diere") gepubliseer. Dit het groot opskudding in mediese kringe veroorsaak, maar nadat verskeie ander medici sy teorie getoets het, is dit eers in Engeland en heelwat later op die Europese vasteland aanvaar.
Paulo Coelho
Paulo Coelho de Souza (Portugees: [ˈpawlu kuˈeʎu]; gebore op 24 Augustus 1947) is 'n Brasiliaanse romansier wat die bekendste is om sy roman Die Alchemis. In 2014 het hy sy persoonlike dokumente aanlyn opgelaai en beskikbaar gestel ten einde 'n virtuele Paulo Coelho Stigting te skep.
Edward Norton
Edward Norton (gebore 18 Augustus 1969) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Primal Fear (1996), American History X (1998), Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014), en The Grand Budapest Hotel (2014).
Paulo Coelho
Coelho is 'n topverkoper en een van die wêreld se mees invloedryke skrywers. Meer as 215 miljoen eksemplare van sy romans is al in meer as 170 lande verkoop, en sy werk is reeds in 81 tale vertaal. Die London Times het oor Coelho se werk geskryf; "[Coelho se] boeke gee nuwe betekenis aan miljoene mense se lewens."
Paweł Pawłowski
Paweł Pawłowski (* 3 Maart 1982) is 'n Poolse basketbalspeler. Hy het aan die Olimpiese Somerspele van 2020 deelgeneem.
Geoffrey Notkin
Geoffrey Notkin (gebore 1 Februarie 1961) is 'n Amerikaanse vervaardiger en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Radio Free Albemuth (2010), Neil Gaiman: Dream Dangerously (2016), en Revenge of Zoe (2018), en in die televisiereeks Meteorite Men (2009).
R104 (Suid-Afrika)
Die R104 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat Pretoria met Middelburg verbind via Bronkhorstspruit en Witbank. Dit verbind ook Pretoria met Rustenburg in die Noordwes via Hartbeespoort en Mooinooi.
Moraea trifida
Moraea trifida is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort. Die spesie is inheems aan KwaZulu-Natal, Lesotho, Oos-Kaap, Mpumalanga en die Vrystaat.