cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lobostemon laevigatus
Lobostemon laevigatus is 'n plant wat tot die genus Lobostemon hoort en deel is van die fynbos. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
10 (getal)
Tien is die getal na nege en voor elf. Meeste mense het tien vingers en tien tone. Die Romeinse syfer vir tien is X.
Tien is die kleinste positiewe heelgetal met twee syfers. Tien is 'n belangrike getal omdat meeste mense getalle met veelvoude van tien skryf. Dit word die desimale stelsel genoem.
Internet
Die Internet is ’n wêreldwye stelsel van rekenaarnetwerke wat met mekaar verbind is en data uitruil met behulp van die gestandaardiseerde TCP/IP-protokolsuite. Dis ’n netwerk van miljoene privaat en openbare rekenaars van akademiese, regerings- en sakenetwerke wat verbind word deur optiese vesel- en koperkabels of verskillende soorte kabellose verbindings.
Die naam "Internet" word gewoonlik in spreektaal gebruik om na die Wêreldwye web te verwys, maar laasgenoemde is slegs een van die talle dienste wat deur die Internet beskikbaar is. Ander sluit in e-pos, lêeroordrag (FTP), geselsdienste en aanlynspeletjies.
Die ontstaan
Die voorloper tot die Internet was ARPANET – ’n netwerk van militêre netwerke, en later ook universiteitsnetwerke, wat in 1969 in die Verenigde State ontstaan het. Op 1 Januarie 1983 het ARPANET oorgeskakel van die ou NCP-protokol na TCP/IP en so die weg gebaan vir die ontstaan van die moderne Internet.
Dit was egter eers in die negentigerjare dat die publiek die Internet "ontdek" het. In Augustus 1991 het Tim Berners-Lee en Robert Cailliau die Wêreldwye web-projek gepubliseer nadat hulle ’n paar jaar aan HTTP en HTML gewerk het. Die eerste webbladsye het verskyn by CERN in Switserland, waar hulle albei gewerk het.
Met die uitvinding van bladsye wat aan mekaar verbind word deur klikbare skakels (HTML/WWW) het Tim Berners-Lee die Internet inderwaarheid vir die groot publiek beskikbaar gestel. Hy word dus beskou as die uitvinder/grondlegger van die huidige Internet.
Sedertdien het dit ’n wêreldwye fenomeen geword met die karakter van ’n massamedium. Dit is die mees gebruikte kommunikasiemiddel ooit. Een van die bydraende faktore tot die Internet se sukses is waarskynlik dat dit in sy geheel aan niemand behoort nie en kommunikasie daarop feitlik onbeperk is.
Toegang
Daar is verskeie metodes om toegang tot die Internet te kry, soos inbelverbindings, breëband (oor ’n koaksiale, optiese vesel- of koperkabel), Wi-Fi, satelliet en 3G-selfone.
Taal
Engels is verreweg die oorheersende taal op die Internet (met 30% van gebruikers), gevolg deur Chinees, (17%), Spaans (9%), Japannees (7%), Frans (5%) en Duits (5%).
Die meeste Internetgebruikers is in Asië (40%), gevolg deur Europa (26%), Noord-Amerika (17%), Latyns-Amerika (10%), Afrika (4%), die Midde-Ooste (3%) en Australië (1%).
Wêreldwye web
Soos reeds genoem, is die terme "Internet" en "Wêreldwye web" (soms net die Web genoem) nie sinonieme nie, hoewel dit dikwels so gebruik word.
Die Wêreldwye web is ’n groot stelsel dokumente, beelde en ander bronne wat deur hiperskakels en URL's verbind word. Hierdie skakels en URL's stel webbedieners en ander masjiene waarop die oorspronklikes data gestoor word, in staat om die data te stuur met behulp van HTTP (Hypertext Transfer Protocol). HTTP is slegs een van die kommunikasieprotokols op die Internet.
Met behulp van webblaaiers soos Windows Internet Explorer, Mozilla Firefox, Opera en ander kan Internetgebruikers toegang kry tot webbladsye. Hulle kan ook tussen webbladsye of webwerwe navigeer met behulp van hiperskakels. Webdokumente kan feitlik enige kombinasie van rekenaardata bevat, onder andere grafika, klank, video's, gewone teks, multimedia en interaktiewe inhoud soos webspeletjies, sagteware en demonstrasies.
Deur sleutelwoord-soektogte met soekenjins soos Yahoo! en Google het miljoene mense vinnige, maklike toegang tot ’n oneindige verskeidenheid aanlyninligting. In vergelyking met gedrukte ensiklopedieë en tradisionele biblioteke het die Wêreldwye web ’n skielike en geweldige desentralisasie van inligting en data tot gevolg gehad.
Buiten webwerwe waarmee individue, organisasies en adverteerders ’n ontsaglike hoeveelheid mense kan bereik, word belangstelling in die Web ook aangevuur deur verskynsels soos webjoernale of blogs, asook versamelings persoonlike webbladsye soos dié op GeoCities, Facebook en Myspace. So word miljoene mense in staat gestel om op die Internet te kommunikeer sonder ’n groot kennis van onder andere HTML-teks.
Met meer moderne stelsels soos wiki-sagteware kan mense ook met behulp van vooraf ontwerpte bladsye bydra tot ’n gemeenskaplike doel soos die skep van ’n ensiklopedie soos Wikipedia.
2012 Bahreinse Grand Prix
Die 2012 Formule Een Bahreinse Grand Prix is op 22 April 2012 op die Bahrein Internasionale Renbaan in Sakhir, Bahrein gehou. Dit was die derde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Sebastian Vettel in sy Red Bull-Renault gewen.
Walcheren
regs|duimnael|250px|Ligging in Zeeland
Walcheren is 'n vorige-eiland in suidelike Nederland, in die provinsie Zeeland.
Marlyn Mason
Marlyn Mason (gebore 7 Augustus 1940) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Lonely Hearts (1991) en Besetment (2017), en in die televisiereeks Longstreet (1971).
Edmon Ryan
Edmon Ryan (5 Junie 1905 – 4 Augustus 1984) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mystery Street (1950), Topaz (1969), en ''Tora! Tora! Tora! (1970), en in die televisiereeks Tales of Tomorrow'' (1951).
Lobostemon lucidus
Lobostemon lucidus is 'n plant wat tot die genus Lobostemon hoort en deel is van die fynbos. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom voor van Agulhas tot by Potberg. Die voorkomsgebied is 1 067km2. Daar is sewe subpopulasies van die plant en die habitat word bedreig deur indringerplante, veral naby Napier en Bredasdorp. Lewende hawe vertrap ook die habitat, ook naby Napier, en landbou aktiwiteite het ook tot verlies van habitat gelei.
Comair
Comair was 'n Suid-Afrikaanse lugredery sedert 1943 tot 9 Junie 2022. Die lugredery het geskeduleerde dienste bedryf op plaaslike lugroetes as 'n konsessiehouer van British Airways en 'n geaffilieerde lid van die Oneworld-alliansie. Hulle het hoofsaaklik vanaf die O.R. Tambo Internasionale Lughawe in Johannesburg opereer en gefokus op roetes na die Kaapstad Internasionale Lughawe en Koning Shaka Internasionale Lughawe. Hulle hoofkwartier is naby O.R. Tambo in die Bonaero Park-gebied van Kemptonpark in Gauteng geleë.
Comair se vloot het (histories) uit die volgende vliegtuie bestaan:
Henry Winkler
Henry Winkler (gebore 30 Oktober 1945) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, vervaardiger, en skrywer van Joodse afkoms. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Waterboy (1998) en Click (2006), en in die televisiereekse Happy Days (1974) en Arrested Development (2003).
De Ateliers
De Ateliers is 'n kunsakademie in Amsterdam, Nederland wat in 1963 onder die naam Ateliers '63 opgerig is deur onder andere Ger Lataster, Mari Andriessen, Nic Jonk, Theo Mulder en Wessel Couzijn. Die aanvanklike naam was "Academie 63".
Nadat die instituut vir vele jare in Haarlem was, bestaan dit nou as De Ateliers in die voormalig gebou van die Rijksakademie voor Beeldende Kunsten aan die Stadhouderskade te Amsterdam.
Dit is 'n nagraadse opleidingsentrum waar jong beeldende kunstenaars in hulle eie ateljees kan werk en gelei word deur kritiek en ondersteuning van ervare kunstenaars en kunskritici. Die studente word 'deelnemers' genoem.
Begeleidende kunstenaars wat by die instituut betrokke was sluit in: Armando, Stanley Brown, Carel Visser. Deelnemers sluit onder andere in Marlene Dumas, Leo Vroegindewei, Niek Kemps, Joep van Lieshout en Emo Verkerk.
Lobostemon montanus
Lobostemon montanus is 'n plant wat tot die genus Lobostemon hoort en deel van die fynbos is. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Aplysilla arenosa
Aplysilla arenosa is 'n sponsspesie die tot de familie Darwinellidae gerekend wordt. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1929 deur Hentschel.
John P. Ryan
John P. Ryan (30 Julie 1936 – 20 Maart 2007) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente It Lives Again (1978), Runaway Train (1985), Batman: Mask of the Phantasm (1993), en Bound (1996).
Ralph Camargo
Ralph Camargo (27 Februarie 1912 – 15 Januarie 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The Burning Body (1966) en in die televisiereekse Tom Corbett, Space Cadet (1950), The Edge of Night (1956), en Another World (1964).
Lobostemon marlothii
Lobostemon marlothii is 'n plant wat tot die genus Lobostemon hoort en deel is van die fynbos. Die plant is endemies aan die Oos- en Wes-Kaap.
Max Winkler (regisseur)
Max Winkler (gebore 18 Augustus 1983) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Ceremony (2010), Flower (2017), en The Coward.
Verkykerskop
Verkykerskop is 'n dorpie in die Vrystaat, Suid-Afrika. Die dorpie is op die R722-streeksroete tussen Harrismith en Memel. Tafelkop (2 153 m) by die dorpie is een van die hoogste landmerke in die Oos-Vrystaat. Die Meulrivier ontspring by die dorp.
Bulshoekdam
Die Bulshoekdam in die Olifantsrivier verskaf besproeiingswater aan groot dele van die Weskus. Dit is een van die oudste besproeiingskemas in Suid-Afrika.
Ligging
Die dam lê in ‘n rotsagtige kloof in die Olifantsriviervallei, 24 km stroomafwaarts van Clanwilliam in die rigting van Vanrhynsdorp.
Struktuur
Hierdie dam het ‘n volume van 6,298 miljoen m³. Dit is ‘n swaartekragdam bestaande uit klipmesselwerk met klipsteunpilaare en ronde boë. Hierop rus 15 staalsluise. Die dam is 143,3 m lank en die sluise is 4,6 m hoog en 6 m breed. ‘n Verdere sluis is 6,9 m breed en 5,7 m hoog. ‘n Skotse maatskappy Glenfield en Kennedy in samewerking met die ingenieur W.M. Watts het die ontwerp gedoen. Sement vir die projek is uit Engeland ingevoer en die klip het uit ‘n plaaslike steengroef gekom. ‘n Skaarste aan arbeiders en sement tydens die Eerste Wêreldoorlog en die Spaanse griep in Suid-Afrika kort daarna het die voltooiing van die projek ernstig vertraag. Gou na die afronding van die projek in 1924 het al geblyk dat die opgaarvermoë te min is vir die groot landbougebied wat besproei moes word. Daarom is die Clanwilliamdam kort daarna gebou.
Kanale
‘n Uitgebreide stelsel van kanale op beide oewers bring die water na plase so ver as Citrusdal, Lutzville en Ebenhaeser. Die water gaan deur 11 tonnels en 11 duikpype en waar die kanale blootgestel is aan waaisand is die kanale van betondeksels voorsien. Hierdie kanale is tydens die Groot Depressie as werkverskaffingsprojek gebou.
Mel Winkler
Mel Winkler (23 Oktober 1941 – 11 Junie 2020) was 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Doc Hollywood (1991), A Life Less Ordinary (1997), en Coach Carter (2005).
Marsha Mason
Marsha Mason (gebore 3 April 1942) is 'n Amerikaanse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cinderella Liberty (1973), The Goodbye Girl (1977), Heartbreak Ridge (1986), en Nick of Time (1995).
Lobostemon oederiaefolius
Lobostemon oederiaefolius is 'n plant wat tot die genus Lobostemon hoort en deel van die fynbos is. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Ursus
Ursus is 'n genus in die familie van bere (Ursidae). Hierdie genus omvat die bruinbere, ysbere en swartbere wat oor Eurasië en Noord-Amerika versprei is. Die naam is van die Latynse woord ursus afgelei, wat beer beteken.
Lobostemon muirii
Lobostemon muirii is 'n plant wat tot die genus Lobostemon hoort en deel is van die fynbos. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die Langeberg van Phesantefontein tot by Witbooisrivier voor. Hier kom hulle op die noordelike hellings voor. Die plant word as seldsaam beskou.
Aplysilla glacialis
Aplysilla glacialis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Edmund Cambridge
Edmund Cambridge (18 September 1920 – 18 Augustus 2001) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Trouble Man (1972), Bill & Ted's Bogus Journey (1991), en Deep Cover (1992), en in die televisiereeks 227 (1985).
Johann Heinrich Bekker
Johann Heinrich Bekker (*13 April 1918, Klerksdorp –† 5 Februarie 1985, Voortrekkerstrand) was 'n Suid-Afrikaanse skrywer. Hy skryf hoofsaaklik ontspanningslektuur vir volwassenes, maar verwerf veral bekendheid met sy jeugverhale. Hy maak ook van die skuilnaam J. Heinrich gebruik.
Lewe en werk
Bekker is op 13 April 1918 op die plaas Opraap in die Klerksdorp distrik gebore. Sy vader is Johannes Jurie Bekker en sy moeder Jacomina Margaretha Scheffer. Hy het 'n ouer broer (Nicholaas Gerhardus) en suster (Hendrina Margaretha) en 'n jonger halfbroer en halfsuster uit sy vader se tweede huwelik met Hester Vermaas.
In 1940 gee hy vir 'n jaar onderwys in Pretoria aan Pretoria-Noord se Afrikaans mediumskool en Langkloof. Hy word in 1941 hoof van die tweemanskool Waterval op die plaas Langkloof naby Loskopdam, die buurplaas van generaal J.B.M. Hertzog. Hier leer hy die generaal en veral sy seun Charles goed ken. As gevolg van asma word hy verplig om terug te gaan Hoëveld toe. Hy is daarna as onderwyser betrokke by Rooipoortskool, in 1948 as visehoof van Zoutpansdriftskool op Brits en vanaf 1949 as hoof van Hekpoortskool.
Hy is in Desember 1941 met Elizabeth Hendrina (Betsie) Booyens getroud en twee seuns, Jan (Johannes Jurie) en Kobus (Jacobus Jeremias), word uit die huwelik gebore. Sy vrou se ouers is J.J. Booyens, een van die eerste groep onderwysers wat aan die Zuid-Afrikaansche Republiek se Normaalkollege in Pretoria afgestudeer het, en Elizabeth McDonald.
Intussen studeer hy deeltyds verder aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys en behaal in 1947 'n B.Ed.-graad, in 1950 'n M.Ed.-graad met 'n verhandeling oor Onderwys in die Bo-Moot, gesien teen die agtergrond van die Transvaalse onderwysgeskiedenis: 'n histories-kritiese oorsig en in 1954 die D.Ed.-graad met 'n proefskrif oor Godsdiens in die onderwys van blankes in Transvaal tot 1953. As lektor sluit hy hom in 1953 aan by die Pretoria Onderwyskollege en word daarna departementshoof by die Heidelberg Onderwyskollege. Hierna word hy in 1964 senior lektor in Opvoedkunde by die Universiteit van Suid-Afrika en daarna in 1967 by die Universiteit van Durban-Westville, waar hy vanaf 1968 professor is en by tye dekaan van die Departement Opvoedkunde.
Hy reis gereeld oorsee vir navorsing, en hy het ook in Nederland 'n reeks lesings gelewer. Hy was outeur van verskeie artikels in vakkundige tydskrifte en medeskrywer van twee opvoedkundige handboeke in Engels, terwyl hy ook die gesaghebbende standaardwerk vir onderwysopleiding, Aspekte van die organisasie en administrasie van die Transvaalse openbare onderwys, geskryf het.
In 1976 word hy deur die destydse Minister van Kleurlingsake benoem as voorsitter van die adviesraad vir die opleiding van Kleurlingonderwysers. In kerkkringe is hy bekend vir sy bydraes in verskeie kerklike publikasies oor 'n wye reeks onderwerpe. Hy is ook vir jare lid van die Gereformeerde Kerke van Suid-Afrika se sinodale deputate vir Christelike Nasionale Onderwys.
Sy radioverhale en praatjies word dikwels oor die Afrikaanse diens van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie uitgesaai. In 1979 tree hy af, waarna hy en sy vrou op Voortrekkerstrand aan die Natalse Suidkus gaan woon.
Skryfwerk
In 1942 begin hy saam met sy kollega by die tweemanskool, I.S. Waltman, om verhale te skryf. Sedertdien skryf hy talle kortverhale, vervolgverhale, sketse en kindergedigte vir publikasies soos Die Huisgenoot, Die Jongspan, Die Ruiter, Die Huisvrou, Die Landbouweekblad, Die Loopbaangids, Die Transvaler en Die Brandwag. Hy skryf onder die name Johann Bekker en J. Heinrich.
Kortverhale
'n Tradisie van die Vermeulens en ander verhale (1981) is 'n bundel kortverhale gekeur uit verhale wat almal voorheen in tydskrifte verskyn het en wat ook deur onderwysdepartemente voorgeskryf is. Die titelverhaal is in Die Huisgenoot gepubliseer en verower die destydse Maandprys as beste kortverhaal. Sy kortverhaal Rommel word deur Abraham H. de Vries in die versamelbundel Steekbaard opgeneem.
Ontspanningslektuur
Het van Verlangekraal word in 1962 deur Carfo tot rolprent omskep onder die titel Gee my jou hand en in 1983 deur Jan Scholtz-Films (met Fred Nel as regisseur en Leon van Nierop as draaiboekskrywer) ook vir die televisie verfilm en gebeeldsend. Die probleemkind Het Heiberg is in haglike huislike omstandighede vasgekeer en word hier gereeld aangerand. Om sake te kompliseer kry sy op skool te doen met 'n hoof (Erlank) wat streng dissipline toepas en 'n onderwyser (Doep du Plessis) wat meer simpatiek sielkundig te werk gaan. Wanneer Het 'n pop steel en daaroor vir Erlank lieg, gee hy haar 'n loesing. In haar woede vandaliseer Het Doep du Plessis se klaskamer, maar hy reageer met begrip. Deur hierdie verhaal beeld die skrywer subtiel uit watter faktore alles tot wanaangepastheid aanleiding kan gee en word uitgebeeld dat 'n onderwyser eers 'n kind se agtergrond moet verstaan voordat hy gevolgtrekkings maak. Die verhaal word aangebied uit die perspektief van 'n simpatieke volwassene, maar word desondanks ook wyd deur kinders gelees, sodat dit sy bekendste roman word.
In Dag van die wildehond (1969) wil die Braun-gesin Satanda Dibi met sy vrugbare grond uitbou tot model-nedersetting in die wildernis. Die Baron vestig hom egter in die kloof en hy is vasbeslote om hulle van Satanda Dibi te verwilder.
Robert Ryan
Robert Ryan (11 November 1909 – 11 Julie 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Billy Budd (1962), The Dirty Dozen (1967), The Wild Bunch (1969), en The Iceman Cometh (1973).
Johann Heinrich Bekker
Ontspanningslektuur
Reën plek-plek (1976) beeld die stryd tussen die skoolhoof Theo Smit en die onderwyser Ernie Lategan uit. Die hoofinspekteur gryp later in en Liz bring 'n besoek aan die skool, wat 'n groot krisis in Theo se lewe begin. Hy besef wat Ernie in die mou voer en die implikasies as hy suksesvol sou wees oorweldig hom.
Safari van die dood(1977) is 'n avontuurverhaal, waar Ben Wes-Afrika invaar met drome van winsgewende jagte en diamantkonsessies. Hy wil graag aan sy vrou Yvonne bewys dat hy alles beter kan doen as Nic, die grootwildjagter en safarileier aan wie sy vroeër verloof was. Wanneer hy verdwyn roep Yvonne egter Nic se hulp in om hom te help soek. Hulle word almal ingetrek in die burgeroorlog van die staat Bo-Intonga en eindelik kry almal heelwat meer as waarop hulle gereken het.
Gonzales leef! (1977) word geïnspireer deur die militêre aanhouding van president Peron van Argentinië en is 'n spanningsverhaal wat verder geen verband met hierdie gebeure hou nie.
Safari Braganza (1977) is Mimosa-Toere se gewildste toer. Dit vind plaas na Angola, in die dae voor die Portugese hulle onttrek het en terwyl die terroriste-aanslag elke dag in hewigheid toeneem. Dis duidelik dat die finale, deurslaggewende konfrontasie nie lank kan uitbly nie. In hierdie plofbare situasie beweeg die groep Suid-Afrikaanse toeriste van Safari Braganza Angola binne. Willem von Benecke is 'n ou vriend van Cas van Vuuren, die eienaar van Mimosa Toere. Hy gaan saam om dinge dop te hou en gou begin hy klein dingetjies opmerk, maar voor hy besef wat gebeur is hy kniediep in die moeilikheid.
In Onrus op Surrey (1978) gaan Jonathan Eybers na die pragplaas Surrey om 'n artikel te skryf oor die vreemde wyse waarop die bekende rugby Springbok, Jackie du Plessis, verdrink het. 'n Tweede ongeluk vind egter plaas en dit is duidelik dat alles nie pluis is nie.
Roel Keet en Kie (1980) is 'n spanningsverhaal met diamantsmokkelary in die Namib-woestyn naby Swakopmund as tema.
In Eiland van onrus (1982) is Paradyseiland 'n rustige bosveld-paradys, maar Patrick Kyle wil 'n casino daar oprig. Peet Blokker en Marianne Minnaar weier om hulle grond vir hierdie rede te verkoop. 'n Gemaskerde moordenaar verwurg dan 'n jong vrou en skielik is Marianne se lewe in gevaar. Vier van Johann Bekker se verhale word tot radiovervolgverhale verwerk en uitgesaai.
Jeugverhale
Dit is egter veral met sy jeugverhale wat hy 'n wesenlike bydrae lewer. Hy debuteer in 1943 met 'n vervolgverhaal (Gerhard Eksteen se pogings) in Loopbaangids, waarvoor hy ook 'n prys verower. Hierna skryf hy Pikkie en die seunsbende, Snaakse gebeurtenisse op Boshoek en Die buffeltemmer as vervolgverhale in Die Jongspan. Die Christelike verhaal, Dakka se groot avontuur (1947), verwerf in 1947 'n CSV-boekhandelprys.
In Pikkie en die seunsbende (1948) sukkel Pikkie om aan te pas nadat hy en sy ma en sustertjie van die plaas na die stad moes verhuis. Na 'n vuisgeveg word hy egter lid van Tos en sy bende en word later leier van hierdie bende. Hulle vang verskeie redelik onskuldige kwajongstreke aan, maar dan gaan Pikkie in sy oormoed te ver en bots met die gereg. Só leer hy 'n duur maar waardevolle lewensles.
Kruitdamp (1949) is 'n avontuurverhaal uit die Anglo-Boereoorlog en Onheil op Verwagting (1951) is 'n avontuurverhaal vir seuns.
Kobus in Meerminland (1962) is twee fantasieverhale bedoel vir kleuters of jong kinders.
In Avonture in Smenskieland (1962) kry die tandlose Jantjie met groot moeite en geduld in Smenskieland weer vir hom 'n stel tande.
In Cessna vermis (1963) gaan soek drie wit kinders, 'n swart kind en die plaashulp na 'n vermiste Cessna in die Noord-Transvaalse bosveld. Hierdie boek word gereeld deur onderwysdepartemente voorgeskryf.
Die buffeltemmer (1965) is die verhaal van 'n wit seun en meisie wat apart onder swart mense groot geword het en die seun se soektog na haar. Hy is 'n wit Voortrekkerkind wat deur die Matabeles weggevoer en groot gemaak is. “Duisend tree suid” (1977) word voorgeskryf deur onderwysdepartemente.
Die rooi wal (1979) is 'n avontuurverhaal wat in die woestyn afspeel.
Die Palomino (1981) beeld 'n wit (Tjaan) en swart (Tendani) seun uit wat saam in Vendaland gaan soek na die groot neushoringvoël wat wense laat waar word, sodat Tjaan se wens verwesenlik kan word om die wilde Palomino-perd te ry voordat hy moet terugkeer stad toe.
Waghond van Hartbeeslaagte (1984) verower in 1984 die tweede prys in 'n jeugverhaalwedstryd van J.P. van der Walt Uitgewers en word in 1985 bekroon met die Federasie van Rapportryerskorpse se prys vir jeugliteratuur. Hierdie verhaal speel tydens die Anglo-Boereoorlog af, waar die veertienjarige hoofkarakter Christof Joubert verskeur word tussen sy lojaliteit aan sy volk op die slagveld en sy lojaliteit aan sy gesin wat haweloos is nadat hulle plaasopstal afgebrand is.
In Die aand van Johnnie X (1985) wil Fritz Grové wegkom van sy ma en haar nuwe man. Hy roep Johnnie X se hulp in om weg te kom, maar Johnnie onthou nog hoe dit eintlik Fritz se skuld is dat die hof hom destyds skuldig bevind het. Johnnie besluit om wraak te neem en in die aand van Johnnie X kan daar net een wenner wees.
Johann Bekker
Fiksie
1960 – Godsdiensonderwys in die skool
1963 – Verantwoorde skooltug
1969 – Onderwysopleiding, met besondere verwysing na Brittanje: Verslag van navorsing tydens 'n besoek aan verskeie lande
1976 – A basic philosophy of education
J. Heinrich
1951 1953
Flak-toring
Die torings is deur die Luftwaffe gebruik om Duitsland teen geallieerde lugaanvalle teen hierdie stede tydens die Tweede Wêreldoorlog te verdedig. Hulle het ook as skuilings gedien teen lugaanvalle vir tienduisende plaaslike burgerlikes. Ná die RAF se aanval op Berlyn in 1940 beveel Adolf Hitler die oprigting van drie massiewe Flak-torings om die hoofstad teen lugaanval te verdedig. Elke toring het 'n radarinstallasie met 'n radarskottel gehad wat agter 'n dik beton- en staalkoepel ingetrek kon word vir beskerming.
Hitler was geïnteresseerd in die ontwerp van die torings en het selfs enkele sketse gemaak. Hulle is binne ses maande gebou. Die prioriteit van die projek was sodanig dat die Duitse nasionale spoorwegrooster verander is om die vervoer van beton, staal en hout na die konstruksieterreine te vergemaklik.
Die torings kon 'n vuurtempo van 8 000 rondes per minuut handhaaf vanaf hul meervlakkanonne (alhoewel meestal van kleiner kaliber), met 'n reikafstand van tot 14 km oor 'n veld van 360-grade. Net die 128 mm-kanonne het 'n effektiewe reikafstand gehad om hul teen die RAF en die USAAF se swaarbomwerpers te verdedig. Die drie Flak-torings op die buitewyke van Berlyn het 'n driehoek van lugafweer geskep wat die middestad van Berlyn beskerm het.
Die Flak-torings is ook ontwerp met die idee om die bogrondse bunkers as 'n burgerlike skuiling te gebruik, met plek vir 1000 burgerlikes en selfs 'n hospitaalafdeling binne. Die torings het in die herfs van Berlyn hul eie gemeenskappe gevorm, met tot 30 000 Berlyners wat tydens die bombarderings hul toevlug in elke toring gevind het. Hierdie torings, net soos met die beskerming van die middeleeuse kastele, was van die veiligste plekke in 'n beleerde stad, en die Flak-torings was van die laaste plekke wat hulle aan die Rooi Leër oorgegee het, en uiteindelik gedwing is om te kapituleer namate hul voorraad afgeneem het.
Die Sowjetmagte het in hul aanval op Berlyn dit moeilik gevind om aansienlike skade aan die Flak-torings aan te rig, selfs met enkele van die grootste Sowjet-gewere, soos die 203 mm howitzers. Sowjetmagte het meestal om die torings beweeg en uiteindelik gesante gestuur om hul oorgawe te soek. In teenstelling met meeste van Berlyn, was die torings geneig om hul ammunisie en voorrade vol te hou, en die verdedigers het 2 cm Flak-kanonne gebruik om hul teen aanvalle van grondeenhede te verdedig. Die dieretuin-toring was een van die laaste verdedigingspunte, met Duitse tenkeenhede wat daar naby in Tiergarten byeengekom het voordat hulle probeer het om deur die omringende Sowjet-Rooi Leër te breek.
Spaanse Burgeroorlog
Historiese konteks
Spanje het in die eeu voor die uitbreek van die Spaanse Burgeroorlog verskeie burgeroorloë en opstande deurgemaak, uitgevoer deur beide hervormers en konserwatiewes wat mekaar se mag wou onttroon. Terwyl die hervormers die absolutistiese monargie in Spanje wou vervang, die ou regime tot 'n einde te bring en 'n nuwe modelstaat stig, wou die meeste tradisionalistiese sektore in die politieke sfeer die hervormings stelselmatig vermy en die monargie bewaar. Die Infante Carlos en sy nasate het hulle onder die slagspreuk "God, Land en Koning" geskaar en vir die saak van Spaanse tradisie, absolutisme en Katolisisme geveg teen die liberalisme en later die republikanisme van die Spaanse regerings van hulle tyd. Inisiatiewe soos die stigting van die Eerste Spaanse Republiek in 1873 het begin om neigings in die Spaanse konsep van die Staat te vestig.
Shah Rukh Khan
Shah Rukh Khan (ook Shahrukh Khan, SRK; gebore op 2 November 1965 in Nieu-Delhi, Indië) is 'n Indiese akteur. Hy is in Nieu-Delhi gebore, nadat sy grootouers daar vanaf Afghanistan en Peshawar verskuif het. Hy het sy loopbaan in die 1980's begin. Hy is 'n Moslem en het aan 'n Moslem-skool gestudeer. Hy is getroud met Gauri, 'n Hindoe, en hulle het drie kinders; Aryan, Suhana en Abran. Hy het ook 'n suster met die naam Shehnaz Lalarukh. Hy het 'n magistergraad en volgens die Los Angeles Time-koerant is hy dalk die wêreld se mees beroemde film-stêr.
Ontstekingstelsel
'n Ontstekingstelsel is 'n stelsel vir die ontsteking van 'n lug-brandstofmengsel. Dit is meestal bekend in binnebrandenjins, maar vind ook ander toepassings soos in olie- en gasgedrewe ketels plaas. Die vroegste interne binnebrandenjin het 'n vlam en verhitte buis vir ontsteking gebruik, maar hierdie stelsels is vinnig vervang deur stelsels wat 'n elektriese vonk gebruik.
Magneto-stelsels
Die eenvoudigste vorm van 'n vonkonstekingstelsel is een wat 'n magneto (ontstekingsmagneet) gebruik. Die enjin draai 'n magneet binne 'n klos en draai ook 'n kontakskakelaar wat die stroom onderbreek en sodoende 'n hoë genoeg spanningsverskil veroorsaak dat 'n vonk oor die klein gaping kan spring. 'n Vonkprop word direk an die magneto se afvoer verbind. Magnetos word nie in moderne motors gebruik nie maar omdat hulle hul eie elektrisiteit opwek word hulle dikwels gebruik in suierenjin aangedrewe vliegtuigenjins en klein enjins soos wat 'n mens in bromponies, grassnyers, kettingsae ensovoorts aantref wat nie 'n battery het nie. Magnetos is in bogenoemde enjins gebruik vanweë hul eenvoud en die feit dat hul selfonderhoudende aard 'n betroubare oplossing gebied het. Magnetos weeg ook minder as 'n stelsel met 'n battery en 'n generator of alternator.
Vliegtuigenjins het ook dikwels meer as een magneto om oortollige stelsels daar te stel in geval van 'n faling.
Skakelstelsels
Die afvoer van 'n magneto hang af van die spoed van die enjin en daarom is die aanskakel van die stelsel moeilik. Sommige magnetos sluit 'n impulsstelsel in wat die magneet op die regte oomblik vinnig laat draai en dit sodoende makliker maak om die enjin aan te skakel wanneer die enjin stadig draai. Sommige vliegtuie en ook die Ford Model T het 'n stelsel gebruik wat op nie-herlaaibare droë selle staatgemaak het om die enjin op lae snelhede aan te skakel; die bestuurder moes dan die ontsteking per hand oorskakel na die magneto vir hoë-snelheidswerking.
Om 'n hoë spanning te verkry vanuit die lae-spanning batterye is 'n toestel gebruik wat die stroom deur 'n elektromagnetiese klos gestuur het wat 'n stel kontakpunte dan oopgemaak het om die stroom te onderbreek; die magnetiese veld sal dan wegval, die veerbelaaide kontakpunte sou weer toemaak en die stroom weer hervat word en sodoende is 'n vinnig herhalende siklus opgestel. Die vinnig bewegende magnetiese veld induseer 'n hoë spanning oor die klos wat dan ontlaai word oor die punte van die vonkproppe. Die vinnig skakelende stelsels se swak punt was dat die vonk gereeld oor die kontakpunte gespring het en dit deurgebrand of gesweis het.
Battery-aangedrewe ontsteking
Met die universele implementering van elektries aansitters vir motorvoertuie en die daarmee gepaardgaande beskikbaarheid van 'n groot battery om te dien as 'n konstante bron van elektrisiteit is daar weggedoen met magnetiese ontstekers en is gebruik gemaak van stelsels wat die batterystroom onderbreek het met 'n ontstekingsklos ('n soort transformator) om die spannings te verhoog soos benodig vir ontsteking. 'n Vonkverdeler is gebruik om die hoogspanningspols na die korrekte vonkprop op die regte oomblik te stuur.
Die eerste betroubare battery aangedrewe ontstekingstelsel is deur Dayton Engineering Laboratories Co. (Delco) ontwikkel en het sy verskyning in die Cadillac van 1910 gemaak.
Die punte het toegemaak en die klos magneties gelaai en wanneer die punte dan deur 'n nok van nokas oopgemaak is, het die magnetiese veld weggeval wat 'n hoë spanning aan sekondêre, hoë spanningskant van die klos teweeg gebring het. 'n Kapasitor is gebruik om die wedersydse induksie vanaf die magnetiese veld te absorbeer om te verhoed dat die kontakte deurgebrand het en sodoende is die kontakte se lewensduur verhoog. Die Ketteringstelsel was vir baie jare die primêre stelsel in die motornywerheid vanweë sy laer koste, hoë betroubaarheid en relatiewe eenvoud.
Father of the Pride
Father of the Pride is 'n Amerikaanse televisiereeks wat deur Jeffrey Katzenberg vervaardig is.
Katlin Mastandrea
Katlin Mastandrea (gebore 31 Oktober 1995) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Late Late Show with Craig Ferguson (2005), Criminal Minds (2005), The Middle (2009), en Anger Management (2012).
Onhaye
Onhaye is 'n klein Belgiese dorp en munisipaliteit in die middel van die Waalse provinsie Namur. Die munisipale gebied het 'n oppervlakte van 66 km² en sowat 3 000 inwoners (2011).
NG gemeente Fort Beaufort
duimnael|240px|By Fort Beaufort se NG gemeente is reeds twee ander NG gemeentes ingelyf, naamlik [[NG gemeente Alice|Alice, Fort Beaufort se moedergemeente, en die Greykerk.]]
Onhaye
Onhaye lê westelik van die stad Dinant.
NG gemeente Fort Beaufort
duimnael|links|300px|Drie nabygeleë gemeentes, [[NG gemeente Alice|Alice, Fort Beaufort se moedergemeente, Greykerk en Peddie, het ophou bestaan omdat dit in die sogenaamde onafhanklike tuisland die Ciskei geleë was. Dieselfde lot het NG gemeente Du Plessis, gesentreer om die nedersetting Ida en die dorpie Cala in die destyds Transkei asook die Komga, deels in Transkei geleë, oorgekom.]] duimnael|290px|Die NG kerkgebou op [[Fort Beaufort.]]
duimnael|180px|Ds. [[Henry Charles Hopkins was van 1949 af die eerste leraar van Fort Beaufort nadat hy drie jaar lank die dorp bedien het toe dit nog deel was van die moedergemeente Alice.]]
Die NG gemeente Fort Beaufort is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode van Oos-Kaapland. Dit is in 1949 gestig in 'n twee dekade lange tydperk ná die einde van die Groot Depressie in 1933 wat gekenmerk is deur 'n merkwaardige toename in die getal gemeentes in die NG Kerk. In 2016 het die gemeente 200 belydende en 30 dooplidmate gehad.
Destyds was daar net vier Sinodes, naamlik Kaap, Natal, Oranje-Vrystaat en Transvaal. Suidwes-Afrika was deel van die Kaapse Kerk en Rhodesië, Kenia en Tanzanië van die Vrystaatse Kerk. In die Kaapse Kerk is tussen 1933 en 1942 altesaam 97 gemeentes afgestig. In Natal, altyd die kleinste van die Sinodes wat teen 1932 slegs 10 gemeentes gehad het, kom in dié tydperk 'n verdere 16 gemeentes tot stand, maar van 1925 tot 1933 is nie 'n enkele gemeente afgestig nie.
In die Vrystaat (Midde-Afrika ingereken) was daar teen 1932 79 gemeentes met, soos elders, geen afstigtings in 1931 of 1932 nie weens die Groot Depressie, maar in die volgende 20 jaar ontstaan 30 gemeentes. In die Transvaalse Kerk, wat die merkwaardigste groei aangeteken het danksy die grootskaalse volksverhuising uit die ander drie provinsies, was daar teen 1932 slegs 96 gemeentes met ook geen afstigtings tydens 1931 en 1932 nie. Soos in Natal het die gemeentes hier ook tydens die volgende twee dekades meer as verdubbel danksy 111 afstigtings vir 'n totaal van 207, vergeleke met 285 in die Kaapse Kerk. Die 375 gemeentes van 1932 het dus aan die begin van 1952 op 627 te staan gekom.
Agtergrond
Hoewel Fort Beaufort een van die oudste dorpe aan die destydse Oosgrens is, is die NG gemeente met dié naam een van die jongste plattelandse gemeentes in die Sinode van Oos-Kaapland. Soos die geskiedenis van die dorp van woeling en oorlog spreek, vertel die voorgeskiedenis van die gemeente 'n verhaal van worsteling waarin nederlaag en oorwinning mekaar afgewissel het.
In 1822 is hier 'n blokhuis opgerig as vesting vir 'n klompie Engelse troepe wat 'n wakende oog oor die vyandige Xhosas in die vrugbare valleie van die Katrivier moes hou. Voor 1840 het Fort Beaufort reeds 'n dorpie geword en baie jare lank was dit een van die vernaamste militêre middelpunte in die bloedige Grensoorloë. Mettertyd het 'n paar Britse setlaars van 1820 na hierdie omgewing begin trek en toe die beroemde Piet Retief in 1837 die distrik verlaat, is hy deur 'n hele aantal Hollandse boere na die Noorde gevolg. Fort Beaufort het Engels geword en dit baie jare lank gebly.
Toe die gemeentes Victoria-Peddie (later Alice en Peddie) en Greykerk (al drie bestaan nie meer nie) in die sestigerjare van die 19de eeu gestig is, is daar nie baie aandag aan Fort Beaufort gegee nie. Weliswaar het ds. G.W. Stegmann van die gemeente Glen Lynden, wat destyds ook Adelaide ingesluit het waar hy dan ook gewoon het, tydens 'n besoek hier in 1859 'n diens vir die Hollandse boere in die Wesleyaanse kerk gehou, maar eers teen die einde van die eeu is daar van betreklik gereelde bearbeiding sprake toe die wakkere ds. Abraham Faure van Stockenström en Greykerk hom die lot van die handjie vol lidmate op Fort Beaufort begin aantrek het.
Later het daar 'n vinnige toename van Afrikaanssprekendes gekom, veral danksy die uitbreiding van die inrigting vir sielsiekes wat toe volgens sy pasiëntetal die grootste van sy soort in die Unie was.
Geboue
In 1925 is 'n ou Armeskoolgeboutjie aangekoop en as kerkie ingerig, wat omstreeks 1950 tot 'n sierlike en doelmatige kerk herbou en op 27 April 1951 aan die diens van die Here gewy is. Met afstigting het die gemeente skaars 400 lidmate getel van wie slegs enkeles as welgesteld aangemerk kon word, maar danksy volhardende samewerking en feitlik sonder enige geldelike hulp van buite het hulle dit so ver gebring om selfstandig te wees en ook 'n netjiese pastorie aan te koop.
Inlywings
Soos die geval met amper al die ander gemeentes in die Oos-Kaapse grensgebied wat deels of heeltemal binne die latere tuislande van Ciskei en Transkei geval het, het twee van Fort Beaufort se buurgemeentes 'n stadige dood gesterf. Greykerk, onder wie Fort Beaufort geval het voor dit 1923 aan Alice oorgedra is, is op 11 Desember 1983 by Fort Beaufort ingelyf. Alice het daarna ook gevolg sodat by Fort Beaufort alleen meer as een gemeente ingelyf is. Die NG gemeentes Pondoland (ingelyf by NG gemeente Kokstad op 24 September 1968), Du Plessis (ingelyf by Indwe), Butterworth (ingelyf by Komga), Komga (ingelyf by Stutterheim) en Peddie (ingelyf by King William's Town) het ook ophou bestaan.
The Architectural Review
The Architectural Review is die oudste en mees gesiene argitektoniese tydskrif in die Verenigde Koninkryk. Dit is vir die eerste keer in 1896 deur Percy Hastings, die eienaar van die uitgewery Architectural Press, as The Architectural Review for the Artist and Craftsman in Londen uitgegee.
In die beginperiode tot 1910 het die tydskrif gefokus op die destyds gewilde Arts and Crafts-styl en -beweging.
Austronesiese tale
Die Austronesiese tale is 'n taalfamilie met 'n groot verspreiding en omvat omtrent 1150 tale wat deur sowat 300 miljoen mense gepraat word. Volgens die aantal tale word die Austronesiese tale net deur die Niger-Kongo-tale oorskry en volgens die moedertaalsprekers se aantal vorm dit die vyfde grootste taalfamilie ter wêreld. Die verspreiding van die Austronesiese tale streek vanaf Madagaskar (Malgassies) in die weste tot die Paaseiland (Rapa Nui) in die ooste en vanaf Taiwan (Formosaans) en Hawaii (Hawais) in die noorde tot Nieu-Seeland (Māori) in die suide. Daarmee vorm dit ná die Indo-Europese tale die tweede mees verspreide taalfamilie ter wêreld. Die naam van dié taalfamilie is afgelei van Latyn auster vir "suidewind" en Grieks nêsos vir "eiland".
Die Austronesiese tale bestaan uit twee takke, naamlik die Formosaanse tale wat net op Taiwan gepraat word en die wydverspreide Maleis-Polinesiese tale wat die meeste van die tale insluit. Die Formosaanse tale word in nege ondergroepe verdeel wat deur die inheemse bevolking gepraat word maar deur die uitbreiding van Chinees nou ernstig bedreig word. Die meeste taalkundiges stem ooreen dat die Austronesiese tale vanaf die eiland Taiwan in 'n suidelike rigting versprei het.
Godfrey Cambridge
Godfrey Cambridge (26 Februarie 1933 – 29 November 1976) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The President's Analyst (1967), Bye Bye Braverman (1968), Cotton Comes to Harlem (1970), en Come Back Charleston Blue (1972).
Austronesiese tale
Die grootste tale (volgens moedertaalsprekers) is: Javaans (85 miljoen), Maleis (40 miljoen), Soendanees (34 miljoen), Tagalog (24 miljoen), Indonesies (23 miljoen), Cebuano (16 miljoen), Ilokano (7 miljoen), Madoerees (6,8 miljoen), Hiligaynon (5,8 miljoen), Boeginees (5,5 miljoen), Minangkabau (5,5 miljoen), Atjehs (3,5 miljoen), Balinees (3,5 miljoen), Bandjarees (3,5 miljoen), Waray-Waray (2,5 miljoen), Kapampangan (2 miljoen) en Pangasinan (1,2 miljoen). Elkeen van die Austronesiese tale met meer as 'n miljoen moedertaalsprekers behoort tot die Maleis-Polinesiese taalgroep. Daarbenewens staan tale soos Hawais met 1 000, Māori met 157 110 en Samoaans met 360 000 moedertaalsprekers.
Mango
Mango kan na een van die volgende verwys:
Eric Winter
Eric Winter (gebore 17 Julie 1976) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Harold & Kumar Escape from Guantanamo Bay (2008) en The Ugly Truth (2009), en in die televisiereeks Days of Our Lives (1965).
Marlene Dumas
Marlene Dumas (gebore 3 Augustus 1953 in Kaapstad, Suid-Afrika) is 'n Suid-Afrikaansgebore kunstenaar wat sedert 1976 in Amsterdam, Nederland woon en werk. Sy kombineer elemente van ekspressionisme met konsepsuele kuns in ink-en-waterverfwerke en olie-op-doekskilderye.
Marlene Dumas het in Kuilsrivier grootgeword en by die Hoër Meisieskool Bloemhof in Stellenbosch skoolgegaan. Sy het daarna by die Universiteit van Kaapstad studeer van 1972 tot 1975 waar sy 'n BA-graad in beeldende kuns verwerf het. Sy het daarna in 1976 na Nederland geïmmigreer waar sy by die Ateliers '63 in Haarlem gewerk het. Dumas het spoedig internasionale sukses behaal. In 1982 het sy op 29-jarige ouderdom aan Documenta VII in Kassel deelgeneem. Sy het solotentoonstellings in van die wêreld se voorste galerye en museums gehou soos die Tate in Londen (1996), die Pompidou-sentrum in Parys (2001) en die Museum vir Eietydse Kuns in New York (2002). In 1995 het sy Nederland op die Venesiese Biënnale verteenwoordig.
Op 8 November 2007 is haar eerste solouitstalling in Suid-Afrika, getiteld Intimate Relations, by die Suid-Afrikaanse Nasionale Kunsmuseum in Kaapstad geopen. Die uitstalling skuif later na Johannesburg waar dit van 6 Februarie tot 29 Maart 2008 in die Standard Bank-galery vertoon is. In 2008 word ’n solotentoonstelling van haar werk in die Museum vir Moderne Kuns in New York gehou.
Die doel van haar werk is om die verhouding tussen kuns, vroulike modelle en selfs pornografie uit te beeld. Die beginpunt van baie van haar werk is Polaroidfoto's van haar vriende en minnaars. Sy gebruik ook tydskrifte en pornografiese materiaal. Dumas skilder ook portrette van kinders en erotiese tonele.
In Februarie 2005 is haar skildery "Die Onderwyser" wat sy in 1987 geskilder het vir 'n rekordprys van $3,34 miljoen deur die afslaers Christie's in Londen verkoop. Die skildery vertoon 'n uitbeelding van 'n geposeerde klasfoto.
The Bernie Mac Show
The Bernie Mac Show is 'n Amerikaanse televisiereeks wat deur Larry Wilmore vervaardig is.
Vyeboom-tolbos
Die Vyeboom-tolbos (Leucadendron elimense subsp. vyeboomense) is 'n blomdraende struik en subspesie van Leucadendron elimense, wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom van Viljoenspas tot by Theewaterskloofdam.
Die struik word tot 1.5 m hoog en vrek nadat dit gebrand het maar die sade oorleef. Die struik blom van September tot Oktober. Die sade word in 'n tol op die vroulike plant geberg en val grond toe. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike en vroulike blomme, wat deur klein insekte bestuif word. Die plant groei hoofsaaklik op gelyk sanderige tot leemgrond op hoogtes van 330 - 400 m.
In Engels staan dit as die Vyeboom conebush bekend.
Aplysilla lacunosa
Aplysilla lacunosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aplysilla en tot die familie Darwinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Keller.
Jack Cameron (akteur)
Jack Cameron (22 November 1883 – 25 September 1956) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Applause (1929).
Pous Johannes XIX
Johannes XIX was die 144ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk en die tweede Tusculum pous.
Biografie
Pous Johannes XIX is gebore as Romanus van Tusculum in Rome, Italië die seun van graaf Gregorius van Tusculum en sy vrou Maria. Voor sy verkiesing was Johannes 'n konsul en 'n senator. Op 19 April 1024 volg hy sy broer Pous Benedictus VIII op en regeer tot sy dood op 20 Oktober 1032. Hy word opgevolg deur sy neef Pous Benedictus IX. Die naam ‘Johannes’ beteken 'God is genadig'.
Pontifikaat
Keiser Hendrik II sterf in 1024 en die pous gee sy steun aan Koenraad II en kroon hom en sy vrou Gisela tot keiser in die Sint Pieterskerk op 26 Maart 1027. In 1025 seën hy die kroning van die Poolse koning Boleslav Chrobry. Op 6 April 1027 hou Johannes 'n sinode in die Lateraanse paleis en steun die patriarg van Aquileia teen die biskop van Grado. In 1029 het die pous sy beslissing herroep en die biskop van Grado in al sy funksies herstel. In 1025 gee die pous aan Bisantius, aartsbiskop van Bari die reg om twaalf onderbiskoppe te wy.
Pous Johannes XIX was die eerste pous wat 'n aflaat verkoop het, iets wat later een van die redes vir die reformasie geword het.
Die volgende pous met die naam Johannes is Pous Johannes XXI. Pous Johannes XX het nooit bestaan nie.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Alpha Ophiuchi
Alpha Ophiuchi (α Ophiuchi, afgekort as Alpha Oph of α Oph), ook bekend as Rasalhague, is ’n dubbelster en die helderste ster in die sterrebeeld Slangdraer (Ophiuchus).
Eienskappe
Alpha Ophiuchi is ’n dubbelsterstelsel met ’n wentelperiode van sowat 8,62 jaar. Die primêre komponent, Alpha Ophiuchi A, het ’n massa van sowat 2,4 keer die Son s’n en die sekondêre komponent, Alpha Ophiuchi B, ’n massa van 0,85 keer soveel. Die massa van die tweede komponent dui daarop dat dit ’n sterreklassifikasie van K5V tot K7V het: ’n hoofreeksster wat steeds waterstof in sy kern verbrand. Die sterre se periastron, die naaste posisie aan mekaar, was omstreeks 19 April 2012, toe daar ’n hoekskeiding van 50 milliboogsekondes tussen hulle was. Die sterre se gesamentlike skynbare magnitude is 2,08.
Die primêre komponent se sterreklassifikasie van A5 III dui aan dat dit ’n reusester is wat die hoofreeks verlaat en sy waterstofvoorraad uitgeput het. Sy ligsterkte is sowat 25 keer dié van die Son en sy effektiewe temperatuur is 8 000 K, wat dit die tipiese wit skynsel van ’n A-tipe ster gee.