cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Albanie
Sedert Grahamstad se inlywing
duimnael|regs|240px|Die middelpunt van die gemeente is sedert 2000 die kerkgebou van die destdyse [[NG gemeente Grahamstad.]] Ds. Strauss de Jager, sedert 1984 leraar van Grahamstad en sedert 2000 van Albanie, gee op die gemeente se webblad 'n volledige uiteensetting van die gebeure in die gemeente nadat Grahamstad by die moedergemeente ingelyf is. Moeder en dogter is op 1 Maart 2000 herenig, waarna die gemeente oor feitlik die hele gelyknamige landdrosdistrik strek met punte tot 70 km ver van die Setlaarstad op byvoorbeeld Kommadagga en uithoeke soos Martindale, plase aan die Koonaprivier en anderkant die Groot-Visrivier op Salisbury Plains en aan die N2 van die Boesmansrivier tot by die Groot-Visrivier.
Hoewel die meeste lidmate in Grahamstad woon, is daar ook gereelde dienste op Riebeek-Oos, Fonteinskloof en af en toe op Seven Fountains. Soos in die dae van die NG gemeente Grahamstad, handhaaf Albanie steeds goeie betrekkings met die Hoërskool PJ Olivier, by wie se stigting die skool in 1956 ten nouste betrokke was.
Ná Olivier se vertrek los prop. Charlene van der Walt af in die gemeente en na drie maande is sy beroep vir 'n kontraktermyn van 18 maande. Daarna is sy aangestel vir 'n verdere termyn van drie jaar tot einde 2010.
Lidmaattal
Die voortgesette ontvolking van die platteland het sy tol geëis in die getal gemeentes in die Oos-Kaap sowel as in die getal lidmate. Wat vandag die NG gemeente Albanie is, het vroeër uit drie gemeentes bestaan. So het ook Queenstown en Middelburg dorpe geword met net een NG gemeente. Die onderstaande tabel toon die afname in die lidmaattal van NG gemeentes op die groot dorpe van die Oos-Kaapse binneland. In gevalle waar 'n gemeente by 'n ander ingelyf is of twee gemeentes saamgesmelt het, word hulle syfers van die begin af saam aangedui. Dit geld Middelburg en Middelburg-Uitsig, Grahamstad, Grahamstad-Grenspos en Albanie, Somerset-Oos en Visriviervallei (Kookhuis) asook Queenstown, Queenstown-Oos en Queenstown-Noord (laasgenoemde van 1982 af as Queenstown-Tuine en daarna by die moedergemeente ingelyf). Elke dorp of gemeente se hoogste lidmaattal word in vetdruk aangedui. Hieruit blyk dit dat al die dorpe hul hoogtepunt ná die middel van die 20ste eeu bereik het, behalwe Burgersdorp wat al sedert 1933 'n afname in sy lidmaattal ervaar. Die gemeentes van Aliwal-Noord, Cradock, Grahamstad en Queenstown het almal meer belydende lidmate in 2014 gehad as sowat 'n eeu vantevore.
Die gesamentlike lidmaattal van dié dorpe het reeds in 1952 'n hoogtepunt van 14 743 bereik, waarna dit teen 1995 teruggesak het tot 11 373, minder as die totaal in 1933 van 11 548. Tussen 1990 en 2000 het die totaal met net 1 381 afgeneem tot 10 572, maar in die daaropvolgende 15 jaar het die afname versnel toe die gemeentes 2 932 lidmate verloor en te staan gekom het op 'n totaal van slegs 7 640 einde 2014.. Dis 'n verlies van meer as 'n kwart van die lidmate.
Geskiedksrywing
In 1931 verskyn daar uit die pen van eerw. Andries Dreyer ''Kerksoewenier van die Gemeente Albanie. 'n Geskiedkundige oorsig van die plaaslike Ned. Geref. Gemeente (1831–1931).''
Benrathlyn
Die Benrathlyn is 'n dialekskeidingslyn (isoglos) wat die variëteite wat die verandering van k na ch ná oorspronklik lang klinkers ondergaan het, skei van die variëteite waarvoor dit nie geld nie. As gevolg hiervan word dit ook die maken/machen-lyn genoem.
Die lyn het ontstaan tydens die Tweede Germaanse klankverskuiwing (in ongeveer 500 nC.) waaraan die Nederduitse dialekte nie deelgeneem het nie. Die Wes Germaanse tale is langs die lyn verdeel. Die groep tale suid van die lyn het in Hoogduits ontwikkel terwyl die ander Wes-Germaanse tale (Engels, Nederlands (en dus Afrikaans), Fries, en Nedersaksies) apart ontwikkel het.
Benoorde van die lyn lê dus die sogenaamde Nederduitse variëteite, en besuide daarvan die Middelduitse en Hoogduitse variëteite. Die lyn begin by die Germaans-Romaanse taalgrens suid van Eupen in België, loop oos van Eupen noordwaarts, oorkruis die Nederlands-Belgiese grens en loop verder noord tot by die Nederlands-Duitse grens. Die gevolg is dat die dialek van Eupen (waar Duits die amptelike taal is) tot Nederduits gereken word, en dat die dialekte van die Nederlandse dorpe Vaals, Bocholtz en Kerkrade, wat oos van die lyn lê, by Middelduits tuishoort. In Duitsland loop die lyn in 'n noordoostlike rigting na die Duits-Poolse grens aan die Oder; vroeër het dit verder oos geloop tot in Ermland (suid van Koningsberge). Die Nederduitse gebied omvat ruimskoots die hele Nederland en Vlaandere en die Duitse deelstate Sleeswyk-Holstein, Hamburg, Bremen, Nedersakse, Noordryn-Westfalen, Mecklenburg-Voorpommeren, Sakse-Anhalt, Brandenburg en Berlyn. 'n Deel van die voormalig Duitse grondgebied wat tans in Pole lê behoort ook daaraan.
Variëteite wat die Hoogduitse klankverskuiwing slegs deels ondergaan het word in 'n groot gebied gevind, wat loop van Limburg tot ver oos van die Ryn en van Venlo tot aan die Moesel. Vanweë die uitwaaiering van die isoglosbundels noem mens die gebied die Rynlandse waaier. Ten dele lê dié ten noorde van die Benrathlyn: in die meeste Limburgse dialekte sê mens byvoorbeeld ich (ek) en ouch (julle), maar alle ander woorde het die k behou. Die lyn wat die grens van die woord vir "ik" teenoor "ich" aandui, heet die Uerdingenlyn, 'n sylyn van die Benrathlyn. Dit is natuurlik willekeurig welke isoglosse mens neem en nie slegs die k nie, maar ook die p en die t het verander; in Nederland is dit daarom nie ongebruiklik om alle dialekte wat enige kenmerk van die klankverskuiwing toon, Middelduits te noem nie.
Die dialekte van Suid-Brandenburg (in die voormalige DDR) het in die twintigste eeu meer na Hoogduits verskuif, sodat die Benrathlyn daar omgekeer is. Die ou woord ick bly daar egter wel bewaar, met die gevolg dat die situasie in Berlyn nou ongeveer die teenoorgestelde is van dié in (byvoorbeeld) Maastricht.
Die grens loop dwarsdeur die Limburgse taalgebied soos mens dit in die breë sin defineer, naamlik met groot dele van Duitsland ingesluit. In Limburg, Nederland loop die grens meer na die suidooste. Heerlen lê aan die noordekant en Kerkrade aan die suidekant. Die munisipaliteit Landgraaf word daardeur in twee verdeel.
Hendrik Willem Ballot
duimnael|regs|200px|Die enigste beeltenis van ds. Ballot wat behoue gebly het, is 'n skadubeeld.
Ds. Heindrik Willem Ballot (Iserlohn, Wesfale, Duitsland, 1766 – Tulbagh, Kaap die Goeie Hoop, 7 Januarie 1814) was 'n vroeë predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk en 'n kranige boekversamelaar.
Herkoms
Ballot was die seun van Johan Stephen Simeon Ballot en Maria Anna Visser. 'n Ouer broer van hom was ds. C.H.D. Ballot wat in Nederland predikant van die Hervormde Kerk in verskillende gemeentes was. Hy is gebore in die graafskap Mark, sowat 20 km ten noorde van Dortmund en gaan skool in Bodengraven, Nederland, studeer eers in Duitsland en word op 8 September 1785 ingeskryf as student in die teologie aan die Universiteit van Leiden, word in 1790 georden nadat hy na Oos-Indië beroep is, en vertrek met sy vrou, Hermijnganda (Hermingonda) van Lil, na die Ooste waar hy as predikant te Malakka in diens van die V.O.C. geplaas word.
Na die Kaap
Hy kom in Augustus 1797, tydens die Napoleontiese oorloë toe die Kaap reeds in Britse hande oorgegaan het, uit die Ooste met sy vrou en dogtertjie met 'n Deense skip in Tafelbaai aan en versoek die Britse owerheid om as predikant aan die Kaap te bly. Hy neem op Tulbagh enkele maande waar (Augustus 1797 tot Februarie 1798) terwyl ds. M.C. Vos op 'n lang besoekreis in die binneland afwesig is. Op eie versoek word hy deur die regering daarna as predikant in die NG gemeente Graaff-Reinet aangestel, waar hy vertoef van Julie 1798 tot Oktober 1800, as opvolger van ds. J.H. von Manger wat reeds in Maart 1796 Graaff-Reinet verlaat het.
Predikant op Graaff-Reinet
duimnael|regs|330px|Graaff-Reinet se eerste NG kerkgebou het in 1799 tydens ds. Ballot se dienstyd afgebrand. Ds. Ballot was Graaff-Reinet se eerste predikant wat notules gehou het en die eerste notule dateer van 8 Januarie 1798. Die dorp se eerste NG kerk het in 1799 afgebrand weens die nalatigheid van ene Jansen. Ds. Ballot werk met ywer tot hy die nuwe kerk, hoewel nog onvoltooid, op 28 September 1800 kan inwy, maar die distrik kom intussen in 'n buitengewone toestand van beroering, veral weens die opstand wat deur die inhegtenisname van Adriaan van Jaarsveld veroorsaak word, die spanning tussen die burgers en die kommissaris H.C.D. Maynier en die uitbreek van die Derde Grensoorlog (1799–1802).
In hierdie ongelukkige tyd sterf ds. Ballot se vrou op Graaff-Reinet. Meermale neem Maynier sy toevlug tot ds. Ballot om die gemoedere van die burgers tot bedaring te bring en hy vermaan hulle tevergeefs om in eensgesindheid en vrede onder mekaar te verkeer. Op eie versoek word hy toe verplaas, want toestande is op die oosgrens ten ene male te wild en ongestadig vir ds. Ballot as fyn opgevoede Europeër. Hy vertoef tydelik in Kaapstad waar hy op 1 Maart 1801 met Elisabeth Wilhelmina Cruywagen trou. Hul enigste seun was Johan Stephen Simeon Ballot, van 1928 tot 1862 predikant van die NG gemeente George.
Predikant op Swellendam, Tulbagh
duimnael|regs|295px|[[Ballotina, Tulbagh|Ballotina, geleë by Kerkstraat 43, Tulbagh, is omstreeks 1815 gebou vir ds. Ballot se weduwee.]] Ds. Ballot dien tydelik op Stellenbosch in die loop van 1801 en word in April 1802 predikant van die NG gemeente Swellendam, weer eens as opvolger van ds. Von Manger. Hy staan skaars 'n jaar in hierdie gemeente waar sy verblyf nie gelukkig is nie. Op eie versoek word hy in Mei 1803 na die gemeente Roodezand (Land van Waveren) oorgeplaas waar hy op 25 Junie 1803 die eerste kerkraadsvergadering bywoon. Die volgende jaar sou naby die kerk en sy eie pastorie die terrein gekies word vir die drosdy van die nuwe distrik Tulbagh.
Op Tulbagh maak M.H.K. Lichtenstein op sy reis in geselskap van kommissaris-generaal J.A. de Mist in November 1803 met ds. Ballot kennis en geniet gasvryheid by hom aan huis. Lichtenstein verwys na ds. Ballot as 'n opgeruimde en goedhartige man met 'n vriendelike vrou uit een van die vooraanstaande Kaapse families. Augusta de Mist wat by die geselskap was, getuig in dieselfde sin van die predikant en sy minsame vrou. Met die landdros van Tulbagh, H. van de Graaff, kom ds. Ballot nie goed oor die weg nie, en die predikant word in 1806 by geleentheid op las van sir David Baird, die militêre goewerneur, in Kaapstad aangehou oor sy houding teenoor die burgerlike owerheid.
Die wrywing duur minstens tot 1809 en daar is selfs later nog tekens daarvan. Wat sy geaardheid betref, is dit duidelik uit die getuienis van tydgenote dat daar tussen hom en sy voorganger, ds. Vos, 'n groot verskil was en dat ds. Ballot nie so 'n strenge lewensbeskouing gehuldig het nie.
Boekeversamelaar
Hy neem 'n aansienlike boekery uit Duitsland na die Ooste en bring dit daarna na die Kaap. Sy seun, Johan, erf sy boekery en vul dit aan. Die Ballot-versameling word in 1945 deur die biblioteek van die Universiteit van Kaapstad van sy nakomelinge aangekoop. Sommige boeke bevat die naamtekeninge van ds. Ballot of sy voorouers, en die ongeveer 950 boeke in klassieke en moderne tale handel oor alle moontlike onderwerpe. Dit is 'n belangrike voorbeeld van 'n plattelandse boekeversameling wat 170 jaar lank in een familie in partikuliere besit was.
Dood
Ds. Ballot bou die woonhuis Ballotina op Tulbagh, naby die pastorie, om ná sy aftrede in te woon. Hy sterf egter in die ouderdom van sewe-en-veertig jaar voor dit klaar is en sy weduwee woon jare lank in die woning wat vandag nog bestaan. Hy is begrawe voor die preekstoel in die historiese Tulbaghse kerkgebou (tans 'n museum) langs sy opvolger, ds. J.J. Kicherer.
Daar bestaan slegs 'n skaduportret van ds. Ballot. Dr. J.A.S. Oberholster het in die jare veertig 'n boekie van 25 bladsye die lig laat sien met die titel "Dienstyd te Tulbagh van Ds. H.W. Ballot, 1803–1814 en Ds. J.J. Kicherer, 1814-1825".
Kaliningrad
Kaliningrad (Russies: Калининград, [kəlʲɪnʲɪnˈɡrat]; Pools: Królewiec; Litaus: Karaliaučius; tot 1946 Duits: Königsberg, [ˈkøːnɪçsbɛʁk], ; Russies: Кёнигсберг, Kjonigsberg, [ˈkʲɵnʲɪɡzbɛrk]) is die hoofstad van die gelyknamige Russiese eksklawe (Kaliningrad-oblast), wat sowat 1 289 kilometer wes Moskou tussen Pole en Litaue aan die Oossee lê, met sowat 475 056 inwoners (2018). 'n Seekanaal van sowat 32 kilometer verbind die stad met die Oossee.
Die huidige Russiese stad het uit die bouvalle van die oorspronklik Duitse Koningsberg (Königsberg) ontstaan wat eeue lank die hoofstad van die Duitse provinsie Oos-Pruise was en in die laaste fase van die Tweede Wêreldoorlog deur Britse en Russiese bomaanvalle vernietig is.
Tot in 1991 kon die stad weens politieke omstandighede nie sy tradisionele rol as brug tussen die oostelike en westelike lande van die Oossee vervul nie, en ook sy toerismebedryf was dekades lank uitsluitlik op Russiese besoekers gemik. Vandag staan die stad weer oop vir internasionale handel en toerisme, alhoewel die geografiese ligging as Russiese eksklawe binne die Europese Unie 'n aantal probleme skep.
Naam
Die ontbinding van die Sowjetunie in 1991 en die toeganklikmaking van die Kaliningradse gebied vir besoekers uit ander landsdele en die buiteland het openbare debat oor die stadsnaam gestimuleer. Michail Iwanowitsj Kalinin (1875–1946), een van Josef Stalin se bekendste handlangers wat dekades lank as formele staatshoof van die Sowjetunie gefungeer het, was een van die gevreesde massamoordenaars van die Stalinistiese tydperk en verantwoordelik vir die Slagting van Katyn, waarby sowat 20 000 Poolse offisiere deur die Sowjetse geheime polisie NKWD vermoor is.
Dan Woren
Dan Woren (gebore 8 Januarie 1952) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Akira (1988) en Star Trek: First Contact (1996), en in die televisiereekse Bleach: Burîchu (2004) en Fate/Zero (2011).
Kaliningrad
Naam
Die Sowjetregering het destyds die Duitsers vir die moorde verantwoordelik gehou, terwyl die huidige Russiese regering ondanks Poolse protes nog steeds weier om die omstandighede van dié oorlogsmisdaad te ondersoek. 'n Massamoordenaar as vernoemde is in elk geval ook in Rusland as onvanpas geag sodat die stad Kalinin in die Uraal intussen na Twer hernoem is.
Vir sommige Kaliningradse burgers is "Кёнигсберг", die gerussifiseerde weergawe van die oorspronklike Duitse naam Königsberg, of die afkorting Кёниг 'n aanvaarbare alternatief, en dit word nou ook dikwels in die advertensiebedryf gebruik. Die meeste Russiese inwoners is egter gekant teen 'n herbenoeming wat as revisionisties beskou sou kon word.
Ander voorstelle het name soos Kantgrad of "Kantstad", ter ere van die aldaar gebore filosoof Immanuel Kant, Jantarnogorsk ("Barnsteenstad") en Baltikograd ("Oosseestad"). Die naamsverandering is uiteindelik vanweë die hoë koste wat daaraan verbonde sou wees, maar ook vanweë die teenkanting van militêre kringe en veterane van die Rooi Leër, nie deurgevoer nie.
Ligging
Kaliningrad is die mees westelike van Rusland se groot stede. Die stad is in die weste van die Kaliningrad-gebied (Oblast Kaliningrad) aan die Pregel-rivier (Russies: Pregolja) geleë wat wes van Kaliningrad in die Frisches Haff (Vistula- of Weichsel-haf, Russies Kaliningradski saliv) uitmond. Die strandmeer word deur 'n smal landstrook, die Frische Nehrung of Weichsel-/Vistula-skoorwal, van die Oossee geskei.
Die Koningsbergse Seekanaal (tans Kaliningradse Seekanaal, Kaliningradski morskoi kanal), wat op 14 November 1901 geopen is, verbind die stad met die seehawe Pillau (Baltijsk), wat 50 kilometer van Kaliningrad af lê, en die oop see. Die landskap rondom Kaliningrad word deur uitgestrekte vlaktes oorheers, wat plek-plek deur enkele morene-heuwels onderbreek word. Die stad grens in die noorde en weste aan die skiereiland Samland (Sambijski of Semljandski poluostrof), in die ooste en suide aan die Pregel-riviervlaktes.
Klimaat
Kaliningrad is in 'n oorgangsgebied tussen 'n see- en landklimaatsone geleë waar soms baie koue winters voorkom. Die weer is egter wisselvallig, en die lugtemperatuur word ook deur die ligging naby die Oossee beïnvloed. So vries die grond soms nog in Mei, terwyl op Oujaarsaand reën in plaas van sneeu kan val.
Julie, Augustus en September is die natste maande met neerslae van tussen 83 en 90 millimeter. Die droogste tyd van die jaar is tussen Februarie en Mei met gemiddelde neerslae van tussen 27 en 43 millimeter.
Vroeë geskiedenis
Die stad is in 1242 as 'n handelspos van Lübeckse koopmans gestig en het in 1286 stadstatus gekry. Die Duitse stad Königsberg het 'n belangrike lid van die Hanse-bond, setel van die Duitse Ridderorde en hoofstad van die Duitse provinsie Oos-Pruise geword. In 1451 is Königsberg deur die Duitse Ridderorde oorgeneem en het as die hoofstad van hulle Pruisiese staat gefungeer. Dit is die geboortestad van die Duitse filosoof Immanuel Kant (* 1724), wat hier tot met sy dood in 1804 gebly het.
In 1736 besoek Leonhard Euler die stad. Destyds het mense gevra of dit moontlik is om oor alle sewe brûe van Köningberg net een mal oor te stap sonder om hul voete nat te kry. Euler het bewys dat dit nie moontlik was nie. Sy bewys was ook die begin van die wiskundige onderwerp van topologie.
Die ondergang van Königsberg
Toe die Derde Ryk in 1945 reeds ondergang in die gesig gestaar het, het die Nasionaal-Sosialiste 'n beroep op die Oos-Pruisiese "grensbevolking" gedoen om 'n "soldatiese houding" te toon en nie voor die naderende Rooi Leër te wyk nie. Adolf Hitler het Königsberg tot "vesting" verklaar, en die uitsiglose stryd teen die oormag Russiese troepe is voortgesit. Sowat 'n derde van die Sowjetlugmag het aanvalle op Königsberg uitgevoer, terwyl geen enkele Duitse vliegtuig ter verdediging opgestyg het nie. Die aantal Russiese pantservoertuie was eenhonderd keer so groot soos dié van die Duitse weermag. Königsberg was reeds 'n puinhoop toe dit op 9 April 1945 deur Sowjettroepe ingeneem is.
Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog was 90 persent van die stad se geboue vernietig. Die sowat 400 000 Duitse bewoners het almal gevlug of is kort ná die oorlog verdryf; die 100 000 bevreesde Duitsers wat nog in die stad aangebly het, was merendeels bejaardes, vroue en kinders wat dikwels die doods- en bloedprys moes betaal vir die gruweldade wat deur Duitsers in die Sowjetunie gepleeg is. Die Sowjetpers het die Rooi Leër tot wraak opgeroep, en alhoewel Russiese soldate en owerhede nie deurgaans 'n vyandelike houding teenoor die nou regtelose Duitse bevolking ingeneem het nie, was verkragting van vroue en geweldpleging teen Duitse bewoners aan die orde van die dag. Binne twee jaar het sowat 80 000 Duitsers aan honger en siektes beswyk of as gevolg van verkragtings en geweldpleging gesterf. 20 000 oorlewendes is uiteindelik na die Sowjetbesettingsone van Oos-Duitsland gedeporteer.
Kaliningrad as Russiese stad
Königsberg is vervolgens by die Sowjetunie ingelyf en het in 1946 die nuwe naam Kaliningrad gekry. Die Duitse bewoners, wat in 1945 nog nie na die weste gevlug het nie, is in die volgende twee jaar stelselmatig verdryf, terwyl mense uit verskillende dele van die Sowjetunie hier deur die owerhede gevestig is.
Vanweë die vloothawe Baltijsk se strategiese betekenis is Kaliningrad en sy omgewing in 1951 tot militêre spergebied verklaar en was tot en met die politieke hervormings van 1991 nie meer vir buitelanders toeganklik nie. Kaliningrad is in 1996 tot spesiale ekonomiese sone verklaar waar in- en uitheemse sakeondernemings 'n reeks voordele soos laer belasting- en doeanetariewe geniet. As 'n Russiese enklawe in die Europese Unie (EU) het die Oblast Kaliningrad volgens 'n ooreenkoms tussen die EU en die Russiese regering voorregte ten opsigte van vervoer en visavereistes verkry wat vervoer tussen Kaliningrad en die res van die Russiese Federasie vergemaklik.
In Junie 2005 het Russiese argeoloë vermeld dat hulle in die kelder van die Duitse Orde se kasteel 'n raaiselagtige vonds opgegrawe het – 'n silwerdosie met 'n aantal voorwerpe wat blykbaar vir sataniese rituele gebruik is, onder meer amulette en medaljons met geheimsinnige Latynse en Griekse inskripsies. Die dosie dateer vermoedelik uit die tydperk van die 16de tot 17de eeu en is die volledigste versameling rituele voorwerpe van hierdie soort wat tot dusver in Europa gevind is.
Op uitnodiging van die Russiese president Wladimir Poetin is 'n spitsberaad op 3 Julie 2005 gehou met die Franse president Jacques Chirac en die Duitse bondskanselier Gerhard Schröder by die vakansieoord Swjetlogorsk (vroeër Rauschen), sowat 50 kilometer van Kaliningrad. Die spitsberaad was deel van die 750-jarige vierings. Die feit dat die Poolse en Litause staatshoofde nie uitgenooi is nie, het 'n twispunt in dié twee lande veroorsaak. Gerhard Schröder was die eerste Duitse regeringshoof sedert 1945 en Jacques Chirac die eerste Franse staatshoof na Napoleon Bonaparte wat 'n besoek aan Kaliningrad afgelê het. By die geleentheid is die Universiteit van Kaliningrad hernoem tot Immanuel-Kant-Universiteit. Dit was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2018.
Ekonomie en infrastruktuur
Kaliningrad is 'n beduidende ekonomiese en industriële sentrum wat deur middel van 'n kanaal met die ysvrye voorhawe Baltijsk aan die Oossee verbind is. Die belangrikste ekonomiese sektore is die chemiese bedryf, masjienbou, meubelvervaardiging en musiekinstrumente. Aangesien Kaliningrad se seehawe die hele jaar deur ysvry bly, het dit tot 'n beduidende sentrum van die Russiese skeepsboubedryf ontwikkel. Die Yantar-skeepsbouwerf (vroeër Schichau-Werke) vervaardig sedert 2007 fregatte vir die Indiese vloot.
Kaliningrad beskik oor die grootste visseryvloot in Rusland, en ook motors van BMW (Duitsland) en Kia Motors (Suid-Korea) word hier vir die Russiese mark gemonteer. Sowat 340 Duitse ondernemings het plaaslike filiale hier gestig.
In Maart 2011 is met die bou van 'n nuwe haweterminaal begin waar landbougoedere hanteer sal word. Meer as drie miljard ZAR sal in die projek belê word.
Die Spesiale Ekonomiese Sone Jantar
Die eksperimentering met 'n spesiale ekonomiese sone (Jantar, Afr. "barnsteen") in 1991 het aanvanklik net beperkte sukses behaal – burokratiese rompslomp, hoë misdaadsyfers en bewerings van korrupsies word as hoofredes vir die beperkte belangstelling by buitelandse beleggers aangevoer. Ook nuwe wetgewing, wat in 1996 deur die president van die Russiese Federasie, Boris Jelzin, afgekondig is, het nie die gewenste ekonomiese resultate opgelewer nie. In 1998 het die Roebel-krisis in Rusland negatief op die plaaslike ekonomie gereflekteer.
In Mei 2006 is 'n nuwe wet ingevoer wat 'n looptyd van 25 jaar het en beplanning vir beleggers op die langtermyn vergemaklik, byvoorbeeld deur benutting van belastingvoordele. Die Kaliningrad-oblast se afsondering van die aangrensende EU-lidlande en die moeilike vervoer van in- en uitvoere oor drie grense vanuit en op pad na Rusland belemmer nogtans die plaaslike ekonomie. Negatiewe verwagtings ten opsigte van Kaliningrad se uitvoere was egter ongegrond. Die ontdekking van olievelde in die Oossee het nuwe hoop gevestig.
Van die bekendste ondernemings in die spesiale ekonomiese sone, wat voorlopig tot en met 2016 belasting- en doeanevoorregte sal geniet, is Awtotor en Telebalt. Awtotor monteer onder meer motors van die Duitse vervaardigers Opel en BMW asook Suid-Koreaanse Kia-motormodelle. Telebalt beskik oor twee fabrieke in Kaliningrad en Tsjernjachofsk (die vroeëre Duitse Insterburg) en het altesaam 1 500 werkers in diens. Die maatskappy vervaardig komponente en verbruikerselektronika soos mikrogolfoonde, DVD-spelers en ander goedere op kontrakbasis en monteer jaarliks sowat twee miljoen digitale televisietoestelle vir die Russiese mark in opdrag van onder meer Philips, Toshiba en Sharp.
Bevolking
Die bevolking van Koningsberg (Königsberg) het, gepaardgaande met die politieke en ekonomiese ontwikkeling, deur die eeue gestyg. Omstreeks 1400 het die bevolking sowat 10 000 beloop. Gedurende die twee groot pesepidemies in 1601/1602 en tussen 1709 en 1711 het sowat 'n kwart van die bewoners beswyk. In 1813 het die bevolkingstal die 50 000-kerf verbygesteek en in 1864 tot 100 000 gestyg.
Die bevolking het as gevolg van inlywings van aangrensende nedersettings in 1910 246 000 beloop. Ná die Eerste Wêreldoorlog het die groei afgeplat, in 1925 het Königsberg 280 000 inwoners gehad. Hierdie getal het danksy verdere inlywings van omliggende nedersettings tot 316 000 in 1933 toegeneem. Net voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het 372 000 mense in Königsberg gewoon. In Junie 1945 het die inwonertal as gevolg van oorlogshandelinge, vlug en verdrywing van Königsberg se Duitse inwoners gedaal tot slegs 73 000.
Kwelvrae
Kaliningrad het te kampe met 'n verskeidenheid sosiale probleme en omgewingsvraagstukke. Die aantal MIV/VIGS- en tuberkulose-infeksies is een van die hoogstes in die Russiese Federasie, terwyl Kaliningraders een van die laagste lewensverwagtinge in die land het. Hierdie swak posisie op die ranglys van Russiese gebiede moet egter ook aan die feit toegeskryf word dat die plaaslike statistieke ten opsigte van gesondheidskwessies by die mees volledige in Rusland gereken word.
Ongesuiwerde rioolwater en industriële afloopwater beland nog steeds in die Oossee en hou 'n gesondheidsbedreiging vir sowel die plaaslike bevolking asook die buurlande Pole en Litaue in. Sedert die vroeë 1990's het die aantal straatkinders, prostitute en dwelmverslaafdes ook 'n kommerwekkende toename getoon.
Susterstede
• 3
Central Intelligence Agency
Die Central Intelligence Agency (afgekort: CIA, Afrikaans: Amerikaanse Intelligensiediens of Sentrale Intelligensiediens) is die buitelandse intelligensiediens van die Verenigde State van Amerika. Hulle is verantwoordelik vir die verkryging en analise van inligting oor regerings, maatskappye en persone. Die CIA lewer hierdie inligting aan die verskillende afdelings van die Amerikaanse owerheid.
Doelwitte
Toe die CIA tot stand gekom het, was die doel daarvan om as 'n die sentrale agentskap vir die versameling, klassifikasie en verspreiding van inligting in die breë ten opsigte van buitelandse beleid intelligensie en analise te skep. Vandag is die primêre doel daarvan om buitelandse intelligensie te versamel, te ontleed, te evalueer en te versprei en om koverte aksies uit te voer.
Volgens die fiskale begroting vir 2013 het die CIA vyf prioriteite:
• Die bekamping van Terrorisme, die grootste prioriteit
• Nie-verspreiding van kernwapens en ander wapens vir massavernietiging.
• Amerikaanse leiers waarsku / inlig oor belangrike oorsese gebeure.
• Kuberintelligensie.
Organisasiestruktuur
Die CIA het 'n uitvoerende kantoor en vyf hoofdirektorate:
• Die Direktoraat vir Analise
• Die Direktoraat Operasies
• Die Direktoraat Ondersteuning
• Die Direktoraat Wetenskap en Tegnologie
Geskiedenis
Die CIA is op 18 September 1947 gestig deur president Harry S. Truman, as opgevolger van die Central Intelligence Group wat op 22 Januarie 1946 gestig is. Die doel was om 'n intelligensiediens in te stel wat 'n ramp kon voorkom, soos die aanval op Pearl Harbor. Die Central Intelligence Agency was 'n soort herbegin van die Office of Strategic Services, 'n diens wat ditself besig gehou het met die insameling van inligting in die besette Europa gedurende die Tweede Wêreldoorlog.
Een van die eerste take van die nuutgestigte CIA was om voormalige Nazi's te werf wat 'n rol kon speel in die insameling van inligting oor die Sowjetunie. Dat daar ook gesoute oorlogsmisdadigers onder hierdie nuwe rekrute was, was van sekondêre belang. Generaal Reinhard Gehlen het met sy hele spioenasiegroep na die CIA oorgeloop en sou in die 1950's 'n belangrike rol speel.
Die agentskap het regtig begin toe Allen Dulles direkteur van die CIA geword het. Onder sy leiding is spioenasie-missies in Oos-Europa, die Sowjetunie en China geloods in 'n poging om informante daar te kry. Baie missies is gedoem om te misluk, maar met hierdie missies het die CIA ook geheime operasies opgerig, met verreikende gevolge.
In 1954 was die CIA byvoorbeeld nou betrokke by die staatsgreep in Guatemala om 'n regse regering te ondersteun en Amerikaanse handelsbelange te beskerm. Die agentskap het geleidelik meer en meer met hierdie tipe werk begin inmeng. 'n Jaar tevore het die CIA 'n staatsgreep in Iran ondersteun om Mohammad Mossadeq af te sit. Die agentskap het die taak waarvoor dit in werklikheid opgestel is, verwaarloos, naamlik die insameling van inligting. Ondanks waarskuwings en duidelike aanduidings, het die CIA byvoorbeeld nie daarin geslaag om Chinese ingryping in die Koreaanse oorlog te voorsien nie. Op 30 Oktober 1950 het die CIA gewaarborg dat Chinese ingryping hoogs onwaarskynlik was. Twee dae later het China egter met 300 000 man aangeval en die Amerikaners is amper in die see gedryf.
Gedurende die Koue Oorlog het die CIA ook pogings aangewend om Russiese propaganda in die Weste te bestry. Die organisasie was op baie terreine bedrywig: van die filmbedryf tot die visuele kunste. Die CIA het byvoorbeeld die filmregte van twee boeke deur George Orwell (Animal Farm en 1984) gekoop.
Die gebrek aan informante het gedurende die Koue Oorlog 'n probleem vir die CIA gebly. Dit was dikwels moeilik vir die agentskap om 'n risiko te evalueer. Die organisasiestruktuur was ook 'n probleem, hoewel verskeie presidente probeer het om die mag van die CIA te beperk. Desondanks kon die instelling grootliks sy eie agenda bepaal. Die Kuba-krisis was nog 'n toets gedurende die Koue Oorlog. Fidel Castro het in 1959 hier aan bewind gekom. Hy was nie 'n regte kommunis nie, maar die Amerikaanse beleid teenoor Kuba het Castro na die Sowjetunie gedryf.
John F. Kennedy word in 1961 president en het die plan geërf om 'n inval in die Baai van Varke te organiseer. Die CIA werk al jare aan die plan, wat basies deur Dwight D. Eisenhower goedgekeur is. Alhoewel hy nie die besonderhede van die plan geken het nie. Dit was 'n operasie met duisende mense en miljoene dollars. Die idee was dat 'n groep Kubaanse ballinge in Varkebaai sou land en dan Fidel Castro sou afsit. Die bevolking se ondersteuning was deurslaggewend in die plan. Maar 'n gebrek aan informante het beteken dat die CIA nie goed op hoogte was met die gemoedstemming onder die Kubaanse bevolking nie. Die operasie het op 16 April 1961 begin, maar dit het spoedig geëindig in 'n rampspoedige mislukking. Die enigste ding wat die operasie kon red, was die ontplooiing van die Amerikaanse Vloot en Lugmag op groot skaal. Kennedy wou egter nie direkte Amerikaanse inmenging hê nie en het die gebruik van bomwerpers en mariniers geweier. Kennedy was woedend vir Dulles en die CIA, maar neem wel die openbare verantwoordelikheid vir die mislukking.
Om Kuba te beskerm, het die Sowjetunie in 1962 begin met die oprigting van 'n missielbasis in Kuba. Dit is opgemerk deur 'n U2-vliegtuig in Oktober 1962, wat tot die Kuba-krisis gelei het. Die nuwe direkteur van die CIA, John McCone, het reeds gewaarsku oor die bedreiging, maar Kennedy het nie daarop reageer nie. Die USSR se voornemens hiermee was onbekend vir die VSA. Ook hier kon die CIA nie 'n definitiewe antwoord gee nie. Geheime onderhandelinge het uiteindelik gelei tot 'n oplossing waarmee albei lande kon saamleef.
In dieselfde jaar was dit 'n CIA-agent wat die Suid-Afrikaanse (apartheid) regering 'n leidraad gegee het wat gelei het tot die inhegtenisneming van Nelson Mandela.
In die laat Koue Oorlog het die CIA voortgegaan met geheime operasies regoor die wêreld, met wisselende mate van sukses. Die agentskap het byvoorbeeld nie die Sowjet-ingryping in Afghanistan voorsien nie. Die CIA het op groot skaal wapens en finansiële hulpbronne aan die rebelle verskaf om teen die USSR te veg, maar daar was geen beleid om die konflik te verlaat nie. Na die oorlog het die CIA ook groot hoeveelhede wapens agtergelaat en op die langer termyn probleme opgelewer het. Wapenaflewerings aan Irak en Iran het ook plaasgevind. Laasgenoemde het ook aan die lig gekom en bekend geword as die Iran-Contra-aangeleentheid. Dit het groot hoeveelhede wapens en geld behels.
In die tagtiger- en negentigerjare was die agentskap nie in staat om terrorisme aan te pak nie. Hulle nie die aanvalle in Jemen en Tanzanië  en ook nie die bomaanval op die New York World Trade Center in 1993, voorsien nie. Leidrade het gelei tot die Saoedi-terroris Osama bin Laden. Die CIA kon hom egter nie vind nie. So kon hy opnuut toeslaan op 11 September 2001 met die grootskaalse aanvalle in Washington DC en New York. Aanvalle wat die CIA weer eens nie kon voorkom nie, ondanks enkele sterk aanduidings. Oorloë in Afghanistan en Irak het die CIA weer nuwe geleenthede gebied om klandestiene operasies uit te voer en intelligensie te versamel.
Die CIA het nie meer dieselfde dominante posisie as in die Koue Oorlog nie. Die organisasiestruktuur van die intelligensiedienste het verander, wat beteken dat daar nou meer toesig is. Die magte daarvan is ook duideliker geformuleer. In 2007 is 'n interne verslag vrygestel oor die onwettige aktiwiteite van die CIA tussen 1950 en 1975, die sogenaamde Family Jewels. Die direkteur van die CIA, Michael Hayden, noem dit: "'n beeld van 'n ander diens, uit 'n ander tyd". Daar was al baie dinge bekend, maar die verslag gee wel 'n beeld van die bedrywighede op die hoogtepunt van die Koue Oorlog. Dit sluit in onderskeiding van joernaliste, opening van pos, eksperimente met LSD, moord op staatshoofde, staatsgrepe en werk binne die grense van die VSA.
Wêreldwye aanvalmatriks
Op 15 September 2001, tydens 'n inligtingsessie, het George Tenet die "Wêreldwye aanvalmatriks" aangebied, 'n uiters geheime dokument waarin CIA geheime teen-terreur-operasies in 80 lande in Asië, die Midde-Ooste en Afrika beskryf word. Die aksies wat reeds aan die gang is of aanbeveel is, het gewissel van "roetine-propaganda tot dodelike geheime aksies ter voorbereiding van militêre aanvalle". Die planne, indien dit uitgevoer word, sou "die CIA die grootste en dodelikste gesag in sy geskiedenis gee".
Tristin Mays
Tristin Mays (gebore 10 Junie 1990) is 'n Amerikaanse aktrise, assistentregisseuse, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Wedding Ringer (2015) en in die televisiereekse The Vampire Diaries (2009), Supergirl (2015), en MacGyver (2016).
Rot
Spesies en beskrywing
Die bekendste rotspesies is die swartrot, Rattus rattus, en die bruinrot, Rattus norvegicus. Die Rattus-groep is algemeen bekend as Ou Wêreld-rotte of egte rotte en het hul oorsprong in Asië. Rotte is groter as die meeste van die Ou Wêreld-muise waaraan hulle verwante is, maar hulle weeg in die natuur selde meer as 500 g.
Die term "rot" word ook gebruik om na ander klein soogdiere te verwys wat nie werklik rotte is nie. Een voorbeeld hiervan is die buidelrot (of Opossum), wat, as 'n lid van die klas Marsupialia 'n buideldier is en dus familie van die kangaroe, eerder as die rot is. Die wydverspreide en problematiese, kommensale rotspesies vorm 'n minderheid in die diverse Rattus-genus. Baie rotspesies is endemies en sommige het bedreigd geword as gevolg van verlies van hul habitat of kompetisie met die bruinrot, die swartrot of die Polinesiese rot.
In Westerse lande hou baie mense getemde rotte as troeteldiere aan. Hierdie rotte is meesal van die spesis R. norvegicus wat van die grasvelde van China afkomstig is en na Europa versprei het en, uiteindelik, in 1775 na die Nuwe Wêreld. Troeteldierrotte is oor die algemeen bruinrotte wat afstammelinge is van bruinrotte wat vir navorsing geteel is, maar hulle is dieselfde spesies as die algemene straatrotte wat in stede aangetref word. Getemde rotte is geneig om meer gedwee as hulle wilde voorvaders te wees, asook meer vatbaar vir siektes, moontlik as gevolg van inteling.
Die algemene spesies is opportunistiese bittereinders en woon gewoonlik saam of naby mense. Daar word aanvaar dat die Swart Dood veroorsaak was deur die mikro-organisme, Yersinia pestis, wat deur die rotvlooi, Xenopsylla cheopis gedra was. Dié vlooie se prooi was die spesie R. rattus, wat in die Europese stede van die tyd gewoon het; die rotte was self ook slagoffers van die plaag.
Rotte word dikwels blameer vir die beskadiging van voedsel en ander goedere. Alhoewel moderne wilde rotte Leptosirose (Weilsiekte) kan dra, asook ander siektes wat tussen spesies (insluitende mense) oorgedra kan word, is sulke gevalle seldsaam. Wilde rotte wat in goeie omgewings woon is gewoonlik gesonde, stewige diere. Wilde rotte wat in stede woonagtig is kan ly onder slegte diëte en interne parasiete en miete, maar dra oor die algemeen nie siektes na mense oor nie.
Die algemene lewensduur van 'n rot strek van twee tot vyf jaar, met drie jaar as 'n gemiddelde leeftyd.
As troeteldiere
Spesiaal geteelde rotte word sedert die laat-19de eeu as troeteldiere aangehou. Rotte is sosiale, intelligente diere en kan geleer word om 'n sandbak as toilet te gebruik, om te kom wanneer geroep word en 'n verskeidenheid toertjies uit te voer. Troeteldierrotte is gewoonlik variante van die spesie R. Norvegicus, of bruinrot (dié spesie het ook 'n gewilde albino-variant), maar ander rotte, soos die swartrot word ook soms as troeteldier aangehou. Die verskil in die gedrag tussen 'n troeteldierrot en 'n wilde rot hang af van die hoeveelheid getemde voorouers wat 'n spesifieke rot gehad het. Wanneer 'n troeteldierrot van 'n betroubare bron verkry is, hou dit geen meer gesondheidsrisiko's as ander, algemener troeteldiere in nie.
As onderwerpe in wetenskaplike ondersoek
In 1895 het Clark Universiteit in Worcester, Massachusetts 'n bevolking van getemde wit bruinrotte geskep vir die bestudering van die effekte van dieet en ander fisiologiese studies. Deur die jare is rotte in baie eksperimentele studies gebruik, wat bygedra het tot ons kennis oor genetika, siektes, die effekte van dwelms en ander onderwerpe wat positiewe bydraes tot die gesondheid en welsyn van die mens gelewer het. Laboratoriumrotte was ook kosbaar in psigologiese studies en ander die bestudering van verskeie verstandelike prosesse. 'n Studie in 2007 het gevind dat rotte metakognisie besit, 'n verstandelike bevoegdheid wat vroeër slegs in mense en sommige primate waargeneem is.
Getemde rotte verskil op baie maniere van wilder rotte, wat hulle bruikbaarheid as onderwerpe vir wetenskaplike studie affekteer. Hulle is meer kalm en minder geneig om te byt; hulle kan groot samedrommings duld; hulle teel vroeër en produseer meer babarotte en hulle breine, lewers, niere, byniere en harte is kleiner (Barnett 2002).
Bruinrotte word dikwels gebruik as modelorganisme vir wetenskaplike navorsing: daar word verwag dat ontdekkings uit eksperimente op rotte ook insig in die werking van ander organismes sal gee. Muise word meer dikwels as rotte gebruik vir genetiese navorsing, maar rotte is 'n gewilde keuse vir toetse wat verwant is aan intelligensie, die leerproses en dwelmmisbruik, siende dat hulle hoogs intelligent is, asook vindingryk, aggressief en aanpasbaar by hul omstandighede. Hulle psigologie blyk op baie maniere eners as dié van mense te wees. Heeltemal nuwe rassoorte van die bruinrot is al geteel vir gebruik in laboratoriums, soos die Wistarrot, 'n spesiale albinovorm van Rattus norvegicus wat by die Wistar Instituut in Philadelphia geteel is. Meeste van die genome van Rattus norvegicus is reeds ontsyfer.
Rottelag
Daar is ontdek dat rotte 'n kort, hoë-frekwensie, ultra-soniese, sosiaal-uitgelokte vokalisering uiter tydens spelery en wanneer hulle gekielie word. Die geluid word as 'n helder "tjirp" beskryf. Mense kan hierdie getjirp nie sonder spesiale toerusting hoor nie. Daar is ook ontdek dat rotte, net soos mense, areas van hul liggame het wat kielierig is en meer laggeluide uitlok as ander areas. Die gelag word met positiewe emosies geassosieer; daar vorm ook 'n sosiale band tussen die rot en die persoon wat hom kielie en rotte blyk naderhand 'n verlange te hê om deur die persoon gekielie te word. Ander reaksies op die kieliery het die volgende ingesluit: die rotte wat die meeste gelag het, het ook die meeste gespeel en het ook verkies om meer tyd met ander laggende rotte te spandeer. Dit dui op 'n sosiale voorkeur aan rotte wat soortgelyke gedrag vertoon. Soos rotte ouer word, blyk daar egter 'n afname te wees in hoeveel hulle lag en hulle reaksies wanneer hulle gekielie word. Rotte se getjirp word ook gerapporteer in bykomende studies, waaruit dit geblyk het dat rotte lag wanneer hulle stoei en voor hulle paar of morfien ontvang. Dít word geïnterpreteer dat die klank dus ook dui op 'n verwagting van iets belonends.
As voedsel
As voedsel is rotte egter baie keer 'n makliker verkrygbare bron van proteïne as enige ander fauna. Die inboorlinge langs die kus in Suid-Queensland, Australië, het dikwels rotte in hulle dieet ingesluit. In die Misjmi-kultuur van Indië is rotte 'n belangrike onderdeel van die tradisionele dieet; Misjmi-vroue mag geen vleis behalwe vis, varkvleis, wilde voëls en rotte eet nie.
In sommige kulture is (of was) rotte beperk aanvaarbaar as 'n vorm van voedsel vir 'n spesifieke sosiale of ekonomiese klas. In die tradisionele kulture van die Hawaiïërs en die Polinesiërs was die rot 'n algemene voedselsoort. Tydens feeste kon die Polinesiese mense van Paaseiland rotte eet, maar die koning self was nie toegelaat om dit te doen nie, siende dat die eilanders geglo het dat hy in 'n "toestand van heiligheid" verkeer het, genaamd tapu. Tydens die bestudering van antieke argeologiese vondsplekke in Hawaii, het argeoloë ontdek dat die konsentrasie rotoorblyfsels wat met algemene huishoudings geassosieer was, drie keer groter was as dié wat met die huishoudings van die hoëlui geassosieer was. Die rotbeentjies wat gevind was, was almal gebrand en met 'n koolstofmetaal gedek, wat daarop dui dat die rotte as voedsel voorberei was. Die feit dat rotte se oorblyfselfs grootliks met die algemener huishoudings geassosieer word, mag daarop dui dat die opperklasse nie rotte geëet het nie, moontlik vanweë die smaak of as gevolg van hul status.
Die taboe rakende rotte as voedsel is nie uniek tot die wêreld se grootste godsdienste of Westerse kulture nie. Beide die Shipibo-mense van Peru en die Sirionó's van Bolivië beskou die eet van rotte as 'n taboe.
Virale bemarking
Virale bemarking en virale advertensie verwys na bemarkingstegnieke wat voorafbestaande sosiale netwerke gebruik om die handelsmerkerkenning te verhoog of om ander bemarkingsdoelwitte (soos produkverkope) te verwesenlik deur selfverspreidende prosesse te gebruik, soortgelyk aan die verspreiding van virusse en rekenaarvirusse. Dit kan bestaan uit mondelingse oorvertellinge, of aangevuur word deur die netwerkvermoëns van die internet. Virale bemarking is 'n bemarkingsverskynsel waar mense aangemoedig word om 'n bemarkingsboodskap vrywilliglik aan te stuur. Virale promosies kan die vorm aanneem van videoknipsels, interaktiewe speletjies, elektroniese boeke, handelsmerksagteware, beelde of selfs teksboodskappe. Die basiese vorm van virale bemarking is nie oneindig volhoubaar nie.
Daar word beweer dat 'n tevrede kliënt gemiddeld drie mense van 'n produk of diens vertel waarvan hy/sy hou en elf mense van 'n produk of diens vertel waarvan hy/sy nie hou nie. Virale bemarking steun sterk op die natuurlike gedrag van mense.
Die doel van bemarkers wat belangstel in die skep van virale bemarkingsprogramme is om indiwidue te identifiseer met hoë sosiale netwerkpotensiaal en skep dan virale boodskappe wat byval vind by hierdie segment van die bevolking waar dit 'n hoë waarskynlikheid het om aangestuur te word.
Langkopsepter
Die Langkopsepter (Paranomus dispersus) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Paranomus behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom van die Groot-Winterhoekberge tot die Riviersonderendberge tot die Outeniekwaberge en Klein Swartberg en Rooiberg.
Die struik word tot 1.5 m hoog en blom hoofsaaklik van Augustus tot November. Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Die vrugte word, twee maande nadat die plant geblom het, ryp en die sade val na die grond waar dit deur miere versprei word. Die plant groei in sandsteen sand op hoogtes van 300 - 1200 m.
In Engels staan die struik as die Long-head sceptre bekend.
Stampmielies
Stampmielies is mielies waarvan die doppe afgestamp is in 'n stampblok. Stampmielies kan gekook, gebraai of as 'n bykos bedien word. Noesj (uMngqusho) is 'n gunsteling tradisionele gereg van die Xhosa-mense in Suid-Afrika, gemaak van stampmielies en bone.
Ron Carey (akteur)
Ron Carey (11 Desember 1935 – 16 Januarie 2007) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Out of Towners (1970), High Anxiety (1977), Fatso (1980), en History of the World: Part I (1981).
Paul Scardon
Paul Scardon (6 Mei 1874 – 17 Januarie 1954) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Soldiers of Chance (1917), The Grell Mystery (1917), Apartment 29 (1917), en Partners of the Night (1920).
Mohlajeng
Madietane is 'n Swart nedersetting wes van Polokwane, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Aplysina insularis
Aplysina insularis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aplysina en tot die familie Aplysinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1864 deur Duchassaing & Michelotti.
Amerikaanse stompstertkat
Die Amerikaanse stompstertkat (Engels: American Bobtail) is ’n redelik nuwe en ongewone langharige katras wat sy verskyning in die 1960's gemaak het. Hy word veral uitgeken aan sy kort stert wat sowat ’n derde tot die helfte van die lengte van ’n gewone kat se stert is. Dit is die gevolg van ’n genetiese mutasie wat die ontwikkeling van die stert beïnvloed, soos by die Manx.
Hulle het redelik stewige lywe met lang of kort hare. Hul pels en oë kan enige kleur wees, met die klem op die "wilde", gestreepte voorkoms op skoue.