cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Melt Brink
Tweede fase
Sy gedig Die vreemde man in die kooi word opgeneem in die versamelbundel Die dye trek die dye aan onder redaksie van Johann de Lang en Antjie Krog. Sy gedigte verskyn ook in ander versamelbundels, waaronder Gerrit Komrij se bloemlesing Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, waarin agt van sy gedigte opgeneem word, en Die junior digbundel.
Derde fase
Sy belang vir die letterkunde lê veral daarin dat hy ’n brug vorm tussen die Hooghollandse letterkunde vanwaar hy begin, en die Afrikaanse letterkunde waartoe hy geleidelik oorgaan met sy Kaaps-Hollandse geskrifte. Hy was nooit lid van enige beweging om Afrikaans te bevorder nie, maar het in hierdie tyd van taalonsekerheid homself begin bedien van die volkstaal omdat hy die volk wou bereik met sy geskrifte. Hoewel sy dramas nie werklik letterkundige meriete het nie, lewer dit ’n baie belangrike bydrae om die toneelbedryf in Suid-Afrika aan die gang te hou in ’n tyd waar daar baie min werk op hierdie gebied gelewer word. Sy werk (ook sy versies) is toeganklik en baie gewild onder die gewone mense, wat hom ’n belangrike volkskunstenaar van sy tyd maak. In sy werk spreek hy maatskaplike gebeurtenisse en toestande van sy tyd aan, wat hom op hierdie gebied ook relevant maak. Dit is egter so dat sy werk reeds voor sy dood verouderd raak. Waar dit van groot belang is tydens die Eerste Afrikaanse Taalbeweging en elke bydrae verwelkom word wat die taal kan laat groei, voldoen dit nie aan die nuwe estetiese standaarde wat deur die Tweede Afrikaanse Taalbeweging gestel word nie.
Eerbewyse
Brink onderhou aan die begin van sy skrywersloopbaan noue bande met Nederland en hy word in 1873 deur Willem III met ’n erepenning bekroon vir sy bydrae tot die Hollandse kultuur. Hy word verkies tot lid van die Maatschappij der Nederlandse Letterkunde in Leiden en van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Taal, Lettere en Kuns. C.J. Uys behaal in 1936 sy M.A.-graad aan die Universiteit van Stellenbosch met ’n verhandeling oor Melt Brink as toneelskrywer.
Oka Nikolov
Orhej "Oka" Nikolov (Macedonies: Орхеј "Ока" Николов; gebore 25 Mei 1974 in Erbach im Odenwald, Duitsland) is 'n Masedoniese sokkerspeler. Hy het vir die Masedoniese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Vertaling
Vertaalkunde is die studie van die vertaling van natuurlike tale. Terwyl vertaling verwys na die oordrag van 'n teks in 'n brontaal na 'n teikentaal. 'n Doel wat deur vertalers gestel word is om ekwivalensie te bereik tussen die twee tekste. 'n Probleem daarby is dat die kulture van die twee tale se spreker verskil. Domestikering en vervreemding is twee verskillende strategieë wat vertalers gebruik.
Die veld sluit ook in:
Velde wat hiermee verband hou is:
Yslanders
Die Yslanders (Yslands: Íslendingar) is 'n Germaanse nasie en etniese groep inheems aan Ysland wat 'n gemeenskaplike Yslandse afkoms, kultuur en geskiedenis deel, en Yslands as moedertaal praat. Alternatiewelik is Yslanders diegene wat in Ysland woon of in Ysland gebore is.
Yslanders vorm die titulêre nasie van Ysland, waar hulle sowat 93% van dié land se bevolking uitmaak. Wêreldwyd leef sowat 450 000 Yslanders, waarvan 8 199 in Denemarke, 7 839 in Noorweë en 5 204 in Swede.
Die Yslanders is hoofsaaklik nakomelinge van Dene en Noorweërs wat as Wikings omtrent 900 in Ysland gevestig het, asook in kleiner mate van Iere, Skotte en Walliesers.
Saint-Louis
Saint-Louis (Duits: Sankt Ludwig) is 'n dorp en munisipaliteit in die Franse kanton Huningue in die arrondissement Mulhouse in die département Haut-Rhin in die région Grand Est. Saint-Louis grens in die ooste aan die Franse grensnedersettings Village-Neuf en Huningue, en in die suide aan die Switserse stad Basel. Die munisipale gebied het sowat 20 000 inwoners (2009) en 'n oppervlakte van 17 km².
Die nedersetting is op die ordinansie van die Franse koning Lodewyk XIV in 1684 amptelik as Saint-Louis gestig.
Benjamin Franklin
Franklin word beskou as 'n fondament van Amerikaanse waardes en karakter, 'n vereniging van die praktiese en demokratiese Puriteinse waardes van spaarsamigheid, harde werk, opvoeding, gemeenskapsgees, selfregerende instellings en teenkanting van outoritarisme (sowel op politieke as op godsdienstige terrein), met die wetenskaplike en verdraagsame waardes van die Verligting.
Saint-Louis
Die bi-nasionale Eurolughawe Basel-Mulhouse-Freiburg lê gedeeltelik in die munisipaliteit.
Benjamin Franklin
Hy het 'n koerantredakteur, drukker en handelaar in Philadelphia geword. Hier het hy welgesteld geword en Poor Richard's Almanack en die koerant The Pennsylvania Gazette gepubliseer. Franklin het ook 'n belangstelling in wetenskap en tegnologie gehad en as gevolg van sy eksperimente internasionale aansien geniet. Hy het 'n groot rol in die stigting van die Universiteit van Pennsilvanië en die Franklin & Marshall-kollege gespeel en is as die eerste president van die Amerikaanse Filosofiese Vereniging aangestel.
Franklin het 'n nasionale held in sy tuisland geword toe hy aan die spits gestaan het van 'n poging om die ongewilde Seëlwet van 1764 te herroep. Hy was ook 'n bekwame diplomaat en is in sy amp as Amerikaanse minister in Parys deur die Franse bewonder; hy het ook 'n groot bydrae gelewer in die bevordering van die Frans-Amerikaanse betrekkinge.
Van 1775 tot 1776 het Franklin die pos van Posmeester-generaal beklee en van 1785 tot 1788 was hy die President van die Opperste Uitvoerende Raad van Pennsilvanië. Nader aan die einde van sy lewe het hy 'n prominente voorstander van die afskaffing van slawehandel geword.
As gevolg van Franklin se kleurryke lewe en nalatenskap van wetenskaplike en politieke prestasies, asook sy status as een van Amerika se invloedrykste grondleggers, word hy vandag op munte en banknote en deur die vernoeming van baie dorpe, distrikte, skepe, opvoedkundige instellings en besighede vereer.
Louis Waldon
Louis Waldon is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Flesh (1968), Cleopatra (1970), en Mission Kill (1986).
FC Amsterdam
FC Amsterdam is 'n voormalige Nederlandse sokkerklub in Amsterdam. Die klub is bestig in 1972 as 'n saamsmelting van die Amsterdamse professionele spanne van Blauw-Wit en DWS. In 1973 het hulle ook De Volwijckers by die saamsmelting betrek. De Lieverdjes (hulle bynaam) het in die Eredivisie begin, maar in 1978 het hulle na die Eerste divisie gerelegeer. Die span het nie baie ondersteuners gehad nie, aangesien die meeste Amsterdammers die suksesvolle span Ajax ondersteun het. Daarom is FC Amsterdam in 1982 ontban.
Die span het sy tuiswedstryde gespeel in die Olimpies Stadion van Amsterdam, wat 'n kapasiteit van 68 000 toeskouers gehad het. Die span het nooit 'n prys gewen nie, maar het wel een keer die kwarteindstryd van die UEFA-beker bereik, waarby hulle eers Internazionale geklop het en later deur 1. FC Keulen uitgeskakel is.
Erica saxigena
Erica saxigena is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
St. Luciameer
Die St. Luciameer is ongeveer 60 tot 100 miljoen jaar gelede in die Kryt-tydperk gevorm toe die Indiese Oseaan begin wyk het van wat vandag die sanderige kusvlaktes van KwaZulu-Natal is. Riviere soos die Mkuze moes 'n nuwe loop deur sandvlaktes van sowat 100 km na die see vind, terwyl panne en leegtes met óf seewater óf vars water of albei gevul is. Die meer is 40 km lank, 10 km breed en gemiddeld 1 m diep.
Oor die eeue heen het die welige plantegroei (grasveld, stroke inheemse bos, wortelbome en varings) en die permanente watervoorraad watervoëls en groot troppe wild na die gebied gelok, veral antilope, seekoeie, krokodille en olifante. Die eerste voorbeeld van die skugter njala is in 1849 deur George Angas hier aangeteken en na hom vernoem – Tragelaphus angasii. Van die middel van die 19de eeu is die wild op groot skaal uitgeroei. Een van die ‘groot’ jagters van hierdie tydperk, John Dunn, het in een oggend alleen 23 seekoeie by St. Lucia geskiet om sy telling van die ‘seisoen’ op 203 te staan te bring.
Vandag is St. Luciameer 'n H-vormige gekombineerde riviermonding- en strandmeerstelsel wat deur die Mkuze-, Nyalazi- en Hluhluwerivier en die see in 'n voortdurende uitruiling van water gevoed word. 'n Lang strandmeer verbind die meer met die oop see by die mond van die Mfolozirivier in St. Luciabaai. Teen die middel van die 20ste eeu was die strandmeer van die Mfolozi geheel en al toegeslik as gevolg van gronderosie in die opvanggebied van sowat 1 miljoen hektaar. Dit het visvangs in die strandmeer en die beweging van sportvisse tussen die see en die meer byna geheel en al tot stilstand gebring. Die eerste stap in die rehabilitasieprogram vir die strandmeer was die bou van 'n nuwe mond vir die Mfolozi sodat die slikbelaaide water van die rivier met 'n meer direkte roete verby die strandmeer die see kon bereik. Toe dit in Februarie 1961 voltooi is, is die seelewe na die meerstelsel teruggelok en die groot swerms seevoëls het begin terugkeer om te broei.
Intussen het die Natalse Parkeraad en ander bewaringsowerhede begin ingryp om die willekeurige slagting van die wild om die strandmeer en in die omgewing te keer. Die St. Lucia-wildreservaat is op 17 April 1897 geproklameer. Dit het die meer self en sy eilande ingesluit, 'n totale oppervlakte van ongeveer 36 800 hektaar. St. Luciapark is in 1939 geproklameer. Dit is 'n strook van 1 km langs die soom van die meer, van die mond van die Mhkuze in die noorde tot by die Nyalazirivier in die suide, en sluit die dorp St. Lucia by die mond van die strandmeer in die suide in. Valsbaaipark, 'n strook van 2 247 hektaar van die kus van Valsbaai, die westelike been van die H, het in 1944 gevolg. Valsbaai self is 25 km lank, 3 km breed en minder as 2 m diep. 'n Vierde park is later bygevoeg wat uit die kusstrook tussen die meer, die strandmeer en die see bestaan. Hier is die beboste duine tot 150 m hoog.
Vandag is St. Lucia se meer- en strandstelsel die tuiste van 'n groot verskeidenheid antilope en sowat 1 000 krokodille en 700 seekoeie. Die vislewe is oorvloedig en sluit kabeljou, knorders, harder en moddervis in. Meer as 350 verskillende soorte voëls is aangeteken, soos pelikane, flaminke, visarende, duikers en reiers.
Die dorpie St. Lucia wat in 1885 aan die noordoewer van die strandmeer gestig is, word met 'n brug met die ‘vasteland’ verbind. Toe die strandmeer van die Mfolozi toegeslik het, het St. Lucia byna 'n spookdorp geword, maar het herlewe toe die rivier verlê is. Kaap St. Lucia lê ongeveer 14 km suid van die dorpie waar 'n vuurtoring op 'n digbeboste sandduin van 116 m agter die kaap opgerig is.
Stephen Waldschmidt
Stephen Waldschmidt is 'n Amerikaanse akteur.
Tankwa Karoo- Nasionale Park
Geografie
Die Tankwarivier ontspring in die park en die Oudebaaskraaldam dam die rivier op.
Dierelewe
Daar is 32 soogdierspesies bevestig wat in die park voorkom. Sommige van hulle is:
Plantegroei
Bome en struike wat in die park voorkom is die botterboom, renosterbos en melkbos. 'n Vygie wat hier voorkom is die Tankwavygie.
Steven Pinker
Taalontwikkeling
Pinker is veral bekend vir sy teorie dat taal 'n instink is, 'n biologiese aanpassing wat gevorm word deur natuurlike seleksie, en nie 'n neweproduk van menslike intelligensie nie.
As eksperimentele sielkundige is hy gefokus op die interaksie tussen die brein en taalontwikkeling, soos die vermoë om beelde te skep en dit later te herken. Pinker meen dat die verskynsel van taal hoofsaaklik ontstaan het as gevolg van menslike evolusie. En die evolusie duur nog voort. Benewens die ontwikkeling van taalgeheue, soek die kind na die onderlinge samehang van die woorde. Volgens Pinker word daar byvoorbeeld byna elke nuwe generasie 'n nuwe taal gebore, gebaseer op die data wat die kleuter ontvang.
Dit kontrasteer hom met Noam Chomsky en ander wat die menslike taalinstink as 'n neweproduk van ander aanpassings sien. Volgens Chomsky het almal by geboorte die vermoë om te praat en te skryf danksy ons verhoogde breinvolume, wat ons in staat stel om patrone te herken en te redeneer. Hy noem dit 'n soort universele grammatika.
Raechelle Banno
Raechelle Banno (gebore 28 April 1993) is 'n Australiese aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Home and Away (1988) en In Your Dreams (2013).
Steven Pinker
Pleidooi vir Verligting
In sy boek, Enlightenment Now (2018), pleit Pinker vir 'n herevaluering van die tydperk van Verligting: wetenskaplik verworwe kennis moet die beginpunt van denke wees eerder as geloof, tradisie of ideologie. Volgens hom moet verhouding die leidende beginsel wees om die mensdom en vooruitgang in die regte perspektief te plaas.
Harige slangster
Die Harige slangster (Ophiothrix fragilis) is 'n seester wat aan die hele Suid-Afrikaanse kuslyn voorkom. Die diertjie het 'n ronde lyf waaraan vyf, buigbare pote vas is. Die pote is oortrek met lang, skerp stekels terwyl die liggaam oortrek is met kort stekels. Die seester kom voor in rotsagtige kuste tot op dieptes van 100 m waar dit in skeure skuil. Hulle is kuddediere en word dikwels in digte groepe aangetref. Die seesterre vreet deur hul pote in die water rond te swaai en vang sodoende dooie plant- en diermateriaal.
Freddie Highmore
Freddie Highmore (gebore 14 Februarie 1992 in Londen) is 'n Engelse akteur, vervaardiger en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Finding Neverland (2004), Charlie and the Chocolate Factory (2005), en The Art of Getting By (2011), en in die televisiereeks Bates Motel (2013).
Steven Pinker
Pleidooi vir Verligting
Die voorwaartse beweging wat die wêreld deur die eeue heen gemaak het, het so normaal geword dat die verligting nie meer ons prestasies verdedig nie. In hierdie vakuum raak ekstremistiese magte sowel links en regs aktief. Pinker wys op populisme en godsdienstige fundamentalisme.
Kurt Cobain
Kurt Cobain (1967–1994) was ’n Amerikaanse sanger en liedjieskrywer van die groep Nirvana, wat ’n nuwe rockmusiekstyl bekend as grunge ontwikkel het. Dié musiek was veral in die vroeë 1990's gewild gewees. Hy is ook as die stem van Generasie X beskryf. Cobain was met die sangeres-aktrise Courtney Love getroud en het in 1994 op 27-jarige ouderdom selfmoord gepleeg.
Steven Pinker
Pleidooi vir Verligting
Met harde syfers en statistieke wys Pinker dat die meeste oordeelsdagdenke en doemprofete verkeerdelik die einde van die tyd aankondig. Hy wys daarop dat wêreldwyd kindersterftes afneem, armoede minder mense raak, misdaad afneem en daarmee saam die aantal slagoffers van geweld. Na 1990 was daar 'n duidelike afname in die aantal burgeroorloë en minder sterftes weens oorlogsgeweld. Die welvaart neem toe, soos die syfers van Pinker getoon het. Nie net in Europa en die Verenigde State nie, maar ook in Asië en Afrika.
Kurt Cobain
Lewensloop
Kurt Donald Cobain is op 20 Februarie 1967 in Aberdeen, Washington gebore. Sy ouers skei toe hy 7 was. Vanaf sy tweede jaar op hoërskool het hy saam met sy ma begin woon. Aan die einde van 1986 het hy in 'n woonstel ingetrek. Hy het gereeld na Olympia gereis om rockkonserte by te woon.
Steven Pinker
Pleidooi vir Verligting
Maar daar is 'n verskil tussen feite, soos aangebied deur Steven Pinker, en die algemene populêre beskouing, waarin die beeld wat deur die massamedia geskep word 'n belangrike rol speel. Die nuus dek verkieslik nie dinge wat positief verloop of waar die lewe normaal is nie. Voorvalle en rampe voed openbare debat en dit lei, meen Pinker, tot 'n skewe siening van die werklikheid en die opvatting dat die wêreld vol risiko's en bedreigings is. Hy vermoed die makers van die nuus en politici van populistiese partye hierby baat vind. Hy voer aan op grond van die verligting om oplossings te soek vir werklike bestaande probleme.
Kurt Cobain
Lewensloop
Cobain het Courtney Love in 1990 ontmoet. Hulle trou in 1992 in Hawaii nadat sy met sy kind, Frances Bean Cobain, swanger geword het.
Steven Pinker
Vrees van vordering
Pinker wy in sy boek Enlightenment Now 'n spesiale hoofstuk aan veiligheid, met baie aandag aan verkeersveiligheid en ander sterfkanse buiten die ouderdom. Hy wys met syfers dat baie die afgelope 50 tot 100 jaar ten goede verander het. Aan die ander kant durf baie mense nie dadelik die hedendaagse samelewing veilig en vreedsaam noem nie. Die vrees vir terroriste-aanvalle en die gevare van migrasie is meer eggo as die tye van vrede en vooruitgang waarin ons leef.
Kurt Cobain
Lewensloop
Hy is met aandaggebrek-hiperaktiwiteitsteuring en bipolêre gemoedsteuring gediagnoseer en het reeds in sy tienerjare dwelms begin gebruik. Hy het ook kroniese brongitis gehad en het probeer om sy ongediagnoseerde maagtoestand met dwelms te behandel. Later in sy loopbaan is hy verskeie kere vir sy verslawing in inrigtings opgeneem. Die laaste keer het hy na sy huis ontsnap. Hy het selfmoord gepleeg deur 'n oordosis heroïen te neem en homself met 'n geweer te skiet.
Steven Pinker
Vrees van vordering
Sielkundiges Daniel Kahneman en Amos Tversky noem dit die beskikbaarheidsheuristiek. Die rede vir 'n algemene gevoel van ongemak en die vrees dat die wêreld gaan eindig, kan verklaar word deur die brein se werking. As ons 'n spesifieke onderwerp, metode of besluit oorweeg, kom dinge onmiddellik in ons gedagtes op wat nog vars in ons gedagtes is. Mense heg hieraan meer waarde as aan alternatiewe wat moontlik is as met langer denke. Die mees onlangse inligting ("die jongste nuus") bepaal ons oordeel. Negatiewe nuus kom makliker in die geheue as positiewe nuus. Joernaliste meen dat hulle, deur die negatiewe te noem, hul plig doen. Pinker bepleit 'n ander interpretasie van die werklike feite oor veiligheid en vooruitgang. Hy merk verder op dat hierdie haat vir vooruitgang dikwels voorkom by mense wat hulself progressief noem. Skeptisisme oor vooruitgang was in die 19de eeu skaars onder intellektuele, terwyl dit in die laaste kwart van die 20ste eeu algemeen gedink word onder hooggeleerde mense in die Westerse wêreld, meen Pinker. Hy gebruik die uitdrukking "progressophobia" hiervoor.
Dorothy Loudon
Dorothy Loudon (17 September 1925 – 15 November 2003) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Midnight in the Garden of Good and Evil (1997) en in die televisiereekse Magnum, P.I. (1980) en Murder, She Wrote (1984).
Heinz-Harald Frentzen
Heinz-Harald Frentzen, (gebore 18 Mei 1967 in Mönchengladbach, Wes-Duitsland), is 'n afgetrede Duitse professionele renjaer. Hy was 'n Formule Eenjaer en die wenner van beide die 1999 Franse en Italiaanse Grands Prix in 'n Jordan-Mugen-Hondamotor.
Sauber (1994–1996)
Frentzen is in 1994 in 'n Formule Een-motor geplaas deur Peter Sauber, 'n Mercedes-aangedrewe motor, as spanmaat van Wendlinger. Die volgende jaar het hy sy eerste podiumplek by die Italiaanse Grand Prix behaal, nou in 'n Ford-aangedrewe Sauber. Hy het die jaar 9de in die bestuurderskampioenskap geëindig. Die 1996-Sauber was egter onbetroubaar, met baie wedrenne wat in onttrekkings geëindig het en Frentzen het teruggesak, hoewel hy een van slegs vier jaers was wat aan die einde van daardie jaar in die chaotiese, reëndeurdrenkte Monaco Grand Prix gejaag het. Die wedren is deur Olivier Panis gewen.
Williams (1997–1998)
Vir die 1997-seisoen het Frentzen Damon Hill by die Williams-Renault-span vervang, wat die jaerskampioenskap drie keer gewen het sedert 1992. By die eerste ren van die seisoen, die Australiese Grand Prix, het Frentzen die voortou geneem by die eerste draai en daar gebly tot sy eerste kuipestop. Hy het tweede laat in die wedren gehardloop toe 'n remskyf ontplof het, wat hom van die baan af gegooi het met onttrekking. Hy het sy eerste oorwinning by San Marino behaal, maar die seisoen was vir hom teleurstellend; ná die gesinsatmosfeer by Sauber, het Frentzen die lewe by Williams moeilik gevind, veral met 'n moeilike verhouding met Patrick Head. Ten spyte daarvan dat hy vir baie wedrenne op die voorry gekwalifiseer het, het hy 'n neiging gehad om terug te dryf in die wedren, en het gewoonlik ver agter spanmaat Jacques Villeneuve geëindig. Vanweë Michael Schumacher se diskwalifikasie in die jaerskampioenskap het Frentzen egter tweede in die kampioenskap geëindig met 42 punte bo spanmaat Villeneuve se 81, nadat hy een oorwinning teenoor Villeneuve se sewe behaal het.
Die volgende jaar het Williams die Renault-enjin verloor, in plaas daarvan het hulle 'n weergawe daarvan, genaamd Mecachrome, gebruik. Williams het ook hoofontwerper Adrian Newey aan McLaren verloor. Die span het gevolglik 'n verlies aan vorm gely. Nietemin het Frentzen derde geëindig in die seisoen se opening 1998 Australiese Grand Prix. McLaren en Ferrari het egter die seisoen oorheers, en Williams het gesukkel om tred te hou.
Jordan (1999–2001)
duimnael|regs|300px|Frentzen jaag vir Arrows by die [[2002 Franse Grand Prix]]
Arrows (2002) en terug by Sauber (2002–03)
In 2002 het Frentzen vir die Arrows-span gery. Hy het by twee geleenthede punte aangeteken en die Jaguars wat met dieselfde enjin gejaag het, verbygesteek. Maar die span het in Augustus bankrot gegaan en Frentzen is van sy kontrak vrygestel. Terug by Sauber vir 2003, na 'n eenmalige ren wat Felipe Massa by die 2002 Verenigde State Grand Prix vervang het, was Frentzen skouer-aan-skouer met sy hoogaangeskrewe spanmaat Nick Heidfeld en het 'n podiumplek behaal in die voorlaaste wedren van die jaar in die Verenigde State.
Michael Blodgett
Michael Blodgett (26 September 1939 – 14 November 2007) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Beyond the Valley of the Dolls (1970), Rent-a-Cop (1987), Turner & Hooch (1989), en Run (1991).
Slag om Brittanje
Die Slag om Brittanje (Engels: Battle of Britain) is die naam vir die gevegte tussen Duitse en Britse vegvliegtuie gedurende die somer en herfs van 1940 tydens die Tweede Wêreldoorlog. Britse vlieëniers het Duitse vlieëniers probeer verhinder om herhaaldelik bomme op Britse stede te gooi. Die bombardement is teen die einde van 1940 gestaak, en die Britte het dit as 'n groot oorwinning beskou. Winston Churchill het die vlieëniers van die Britse Lugmag (RAF) geprys met die woorde: "Nooit in die geskiedenis van oorlogvoering het soveel so baie aan so min te danke gehad nie" (Never in the field of human conflict was so much owed by so many to so few).
Die Slag om Brittanje was die eerste groot veldtog wat slegs deur lugmagte besleg is. Dit was ook die grootste en langste lugbombardement tot op daardie datum.
Deel 1: Strategiese teikens
Van Julie 1940 was die vernaamste teikens konvooie skepe en hawens, soos by Portsmouth. 'n Maand later verskuif die Luftwaffe sy aanvalle na vliegvelde en ander infrastruktuur. Soos die stryd vorder, het die Luftwaffe ook fabrieke geteiken.
Deel 2: Burgerlike teikens
Uiteindelik het die Luftwaffe bevolkingsentra, soos dorpe en stede, begin bombardeer, asook fabrieke. Toe die RAF Berlyn en Duitse lugbasisse in Frankryk aanval, beveel Adolf Hitler die Luftwaffe om op Britse stede te fokus. Hierdie terreuraanvalle was ontwerp om paniek te saai en die Britte se moreel te breek.
Op 7 September 1940 is met 'n massiewe reeks klopjagte op die Teems in Londen begin. Byna vierhonderd bomwerpers en meer as seshonderd vegters het die Britse hawe dag en nag aangeval.
Die RAF se Groep 11-eskader het vanaf RAF Croydon opgestyg om hulle te ontmoet, in groter getalle as wat die Luftwaffe verwag het. Groep 12 se "Big Wings"-eskader het twintig minute geneem om tot formasie te kom en mis hul beoogde teiken, maar kom 'n klomp bomwerpers teë terwyl hulle nog klim. Met hul tuiskoms blameer hulle hul beperkte sukses op die feit dat hulle te laat ingeroep is.
Die Luftwaffe het hul oggendaanvalle begin staak, en eers laatmiddag met aanvalle op Londen begin, vir 57 opeenvolgende nagte.
Die Britse lugbevel se moraal was laag en het 'n tekort aan manskappe en toerusting ondervind, maar die staking van Duitse aanvalle op lugvelde het hulle die kans gebied om dit te herbou. Week na week het die Britte sterker geword, terwyl die Lutfwaffe se verliese bly groei het.
Op 27 September is 'n Junkers Ju 88-vliegtuig ná sy klopjag op Londen in Kent afgeskiet. Die Duitse vlieëniers oorleef en het op die grond met die plaaslik gestasioneerde Britse troepe slaags geraak. Dit was blykbaar die eerste keer in byna 300 jaar wat gewapende indringers met Britse soldate op Britse bodem slaags geraak het.
Erica scabriuscula
Erica scabriuscula is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Oos- en Wes-Kaap en kom van Mosselbaai tot Humansdorp voor; in die kusberge sowel as die kusvlakte.
NG gemeente Ugie
Die NG gemeente Ugie is 'n meer as honderd jaar oue gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode van Oos-Kaapland met 'n lidmaattal wat in 2012 op net 137 gestaan het.
Agtergrond
Ds. Helgard Müller se voorganger in die NG gemeente Barkly-Oos, ds. Geo. S. Malan, het al in 1886 die verafwonende lidmate in Griekwaland-Oos en Temboeland besoek, maar dit was veral ds. Müller wat hom oor hierdie afgeleë buitewyke, wat eintlik buite die grens van die gemeente Barkly-Oos gelê het, ontferm het. Veral oor Ugie en Cedarville was hy baie bekommerd. Die verwagting van die eerste intrekkers in dié verre uithoek van die Kaapkolonie was baie groot, maar so ook hul ontnugtering. Misreën het tot 12 dae aangehou en die grond het 'n pappery geword. Riviere het weke lank aaneen vol gebly en alle verbinding met die buitewêreld afgesny. Daar was nie paaie om van te praat nie. Gras het meer as 'n meter hoog gestaan en mens of dier wat daardeur 'n weg wou baan, het papnat geword. In die vleie wat moerasse was, het diere dikwels vasgesit en kon nie sonder hulp uitkom nie. Perde, wat die enigste vervoermiddel was, het gekwyn en gevrek. Die bosluis wat ooskuskoors gedra het, het vee uitgeroei. Armoede en neergedruktheid het die boere moedeloos gemaak.
Draakplant
Die draakplant (Artemisia dracunculus, Engels:Tarragon) is 'n meerjarige kruiespesie in die familie Asteraceae. Dit groei wild en wydverspreid oor meeste van Europa, Asië en Noord-Amerika, maar word ook verbou vir kulinêre en medisinale gebruike in vele lande.
NG gemeente Ugie
Agtergrond
Danksy di. Müller en Alheit se ywer is Cedarville in 1888 as afsonderlike gemeente afgestig, maar weens die geldelike toestand sou die gemeente aanvanklik nie 'n eie leraar beroep nie. Die NG gemeente Elliot het in 1891 gevolg en ds. J.C. du Plessis, na wie die NG gemeente Du Plessis in 1919 genoem is, is op Elliot as die gemeente se eerste leraar bevestig. Sy opdrag was om oral in Griekwaland-Oos en die Transkei-gebied waar ook al moontlik gemeentes te stig. Deur sy arbeid het Matatiele, Ugie, Kokstad en Embokotwa elk 'n gemeente gekry.
Toe Ugie van 1891 af onder Barkly-Oos ressorteer, het ds. Müller hierheen afgekom om die sakramente te bedien op al die verspreide plekke van samekoms. Hy het die uiterste ontberings uitgestaan, maar nooit verslap nie. Die kapok en misreëns en die lang ure op die perd het naderhand sy gesondheid aangetas en hom na 'n vroeë graf gesleur. Op Ugie was daar toe reeds 'n klein kerkie van sink en hout wat eers in 1910 deur 'n klipkerkie vervang sou word, sewe jaar ná die stigting van 'n afsonderlike gemeente. Die boere het destyds met hul waens ingekom en en om die kerkie uitgespan. Tydens die dienste het die kinders soms lawaai en luidrugtig gespeel. Ook het die honde, volgens ds. M.T.R. Smit in sy gedenkboek met die vyftigjarige bestaan van die gemeente Ugie, daarin behae geskep om die kerk in en uit te loop en onder mekaar te baklei. Ds. Müller se gesondheid was toe reeds nie goed nie en die steurings was vir hom 'n groot spanning. Hy het die gemeente versoek dat die honde met rieme aan die waens vasgebind moes word. Dit is gedoen, maar wanneer die gemeente begin sing het, het die honde ook 'n keel opgesit wat nie eintlik in harmonie met die gewyde sang was nie. Met sy vertrek het ds. Müller gesê: "Ek is seker dat die duiwel 'n handjie in die bou van hierdie kerk gehad het, want alles is daarop gespits om die prediking van die Woord te strem." Later het Ugie onder Umtata geval en is dit deur ds. Anderssen bearbei. Ook ds. August Ahrbeck het as hulpprediker van Umtata, nadat hy gedwing is om in die NG gemeente Prieska te bedank weens allerlei bewerings teen hom, Ugie besoek en bearbei.
Afstigting
Toe ds. David Ross in 1862 na die NG gemeente Lady Grey beroep is, 'n gemeente wat hy sowat 45 jaar lank sou bearbei, het Lady Grey nog in sy pionierstyd gestaan en hy was verplig om dorp en gemeente van onder af op te bou. Aan die oostelike en suidoostelike kant het ds. Ross se gemeente in die beginjare geen afgebakende grense gehad nie sodat sy arbeidsveld in dié rigtings oor die Drakensberg tot in Temboeland en Griekwaland-Oos gestrek het. Dié uitgestrekte gebied het hy gereeld te perd besoek en op sentrale plekke het hy buiteposte gestig, waarvan verskeie later tot afsonderlike gemeentes ontwikkel het: Barkly-Oos (1873), Cedarville (1888), Elliot (1890), Rossville (1893), so genoem na die leraar van Lady Grey, en Ugie. As leraar van Lady Grey en konsulent van die buurgemeentes het dr. Ross 'n leidende rol gespeel in die totstandkoming van dié gemeentes.
Die gemeente Ugie is op 14 Februarie 1903 van die destydse Umtata, tans Mthatha, afgestig, maar kerkraadsvergaderings is reeds sedert April 1894 op Ugie gehou. Die nuwe gemeente het aanvanklik bestaan uit Ugie, Maclear (in 1916 afgestig as NG gemeente Maclear), Tentkop, Mount Fletcher en Gunxa. Die lidmaattal was nie groot nie en die gemeente het sy besonderse probleme gehad. Die paaie was so sleg dat huisbesoek te perd gedoen moes word. In Maart 1903 het ds. Ahrbeck die eerste leraar geword nadat hy reeds drie jaar lank die wyk van die moedergemeente bearbei het en ook skriba tydens die kerkraadsvergaderings was. Hy het met seën gearbei, maar moes die tuig reeds in 1905 neerlê weens swak gesondheid. Tydens die daaropvolgende 50 jaar kom di. H.S.M. Botha, J.P. Wolhuter, J.N. Volk, J.J. Ackerman, M.T.R. Smit, G.R. van Rooyen en Marmeduke Visser.
Geboue
Tydens die bediening van ds. Vlok is 'n doeltreffende kerkgebou opgerig wat geskik was vir die behoeftes van daardie dae. Die hoeksteen is op 23 Julie 1910 gelê. Die kerkgebou het gestaan op dieselfde terrein waar ds. Vlok 30 jaar vantevore, tydens die grensoorloë van 1880 tot '81, as veldprediker van die burgers gekampeer het. Ds. Smit, wat op 12 Mei 1917 bevestig is en die langste, naamlik 18 jaar in die gemeente gestaan het, het in meer as een opsig baanbrekerswerk hier verrig. Tydens die Groot Griep van 1918 het hy koshuise vir arm en verwaarloosde kinders laat oprig en in 1922 die belangrike Ugie-weeshuis, indertyd die grootste in die Kaapse Kerk, in die lewe geroep. Dié kinderinrigting, wat onder die toesig van die plaaslike kerkraad gestaan het en huisvesting aan 400 kinders bied, het in die eerste drie dekades van sy bestaan 3 000 Afrikanerkinders vir die volk en Kerk gered, op die lewe voorberei en as waardige burgers die lewe ingestuur. Met die vertrek van ds. Smit, toe hy in 1936 sy emeritaat aanvaar nadat hy sy hele loopbaan lank net op Ugie predikant was, is sy plek as besturende direkteur ingeneem deur mnr. I.D. Kruger, wat meer as 'n kwarteeu aan die hoof van die inrigting gestaan het. Een van die bekende ouddirekteure van die weeshuis is die skrywer ds. Solly Ozrovech van 1958 tot 1965. Die kinderoord het in 1987 na Port Elizabeth verskuif.
Afstigting en nuwe kerkgebou
Toe Maclear, Tentkop en Mount Fletcher in 1916 saam as 'n afsonderlike gemeente van Ugie afstig, het dié gemeente minder as 400 lidmate getel en was dit so arm dat die Hulpbehoewende Gemeentefonds jaarliks £200 moes bydra. Intussen het die gemeente egter snel ontwikkel, net om weer die afgelope dekades te krimp weens die ontvolking van die platteland wat veral hier in die Noordoos-Kaap 'n nadelige uitwerking op eens florerende gemeentes gehad het. Die gemeente het in die eerste 50 jaar van sy bestaan 'n mooi, nuwe pastorie aangekoop en 'n Goeie Hoop-losieshuis vir 70 kosgangers. Die opbrengs van die jaarlikse dankfeeste het gaandeweg gestyg en in 1951 £1 500 bereik. Ds. J.S. Dreyer het in 1948 die herderstaf hier opgeneem. In Januarie 1951 is finaal besluit om 'n nuwe kerkgebou daar te stel. Die argitek sou die vermaarde Afrikaanse argitek van veral gereformeerde kerkgeboue Wynand Louw van die Paarl, wees wat in dié wêrelddeel ook verantwoordelik was vir die kerkgebou van die NG gemeentes Indwe (1920), King William's Town (1920), Queenstown (1925) en Grahamstad (1951). Eindelik is ene W. Badenhorst se ontwerp egter gebruik. Die hoeksteen van Ugie se nuwe kerk is in 1958 gelê, vyf jaar nadat die gemeente sy 50-jarige bestaan gevier het.
John Gaisford
John William Gaisford (Onbekend, 7 Oktober 1853 – Potchefstroom, 21 Augustus 1928) was 'n Suid-Afrikaanse argitek wat op Potchefstroom gewoon en in die laat 19de en vroeë 20ste eeu daar as argitek gewerk het. Hy word beskryf as die stad se eerste argitek.
Van die geboue wat hy ontwerp het, kan net van enkeles met sekerheid gesê word dat hy daarvoor verantwoordelik was. Hy het 'n leidende rol op die dorp gespeel en was meermale tussen 1913 en 1918 burgemeester. Gaisford het in 1928 afgetree, maar sy laaste jare is versuur deur 'n geskil oor die sinagoge op Potchefstroom waaraan bouwerk in 1923 begin het. Hy het op sy tuisdorp gesterf twee jaar nadat hy afgetree het.
Van die geboue wat hy ontwerp het, is die eerste aandelebeursgebou in Kerkstraat, Potchefstroom, wat in 1891, 'n jaar nadat dit voltooi is, deur 'n brand in puin gelê is. Dit is herbou, maar dis onbekend of hy ook die nuwe plan geteken het. Die Anglikaanse kerk St. Mary (omstreeks 1890) word ook aan hom toegeskryf. Twee van sy bekendste ontwerpe is die NG kerke Robertson en Nieuwoudtville.
Burlington
Burlington is een van verskeie plekke:
Erica schelpeorum
Erica schelpeorum is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
R380 (Suid-Afrika)
Die R380 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat Kathu via Hotazel met die Botswanagrens by McCarthysrus verbind.
Van die grens af gaan dit oor die algemeen suid-suidoos na Hotazel. Hier kruis dit die R31-roete by 'n verspringende kruising. Dit gaan dan suidwaarts en verby Dibeng in die ooste, voordat dit suidoos beweeg om sy suidelike eindpunt by die N14 nasionale pad by Kathu te bereik.
Jacinda Barrett
Jacinda Barrett (gebore 2 Augustus 1972) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Human Stain (2003), Ladder 49 (2004), The Last Kiss (2006), en Poseidon (2006).
Watertier (astrologie)
Die Watertier (壬寅, rényín) is die 39ste jaar van die Chinese kalender (sien die tabel regs onder van die 60-jaarsiklus). Dit is ’n begrip uit die Chinese astrologie en dui op dié maanjare wat gekenmerk word deur ’n verbinding van die negende Hemelstam (壬, rén; die element Water en Jang) met die derde Aardtak (寅, yín), gesimboliseer deur die Tier (虎, hǔ).
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Watertierjaar het in 1962 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 5 Februarie 1962 tot 24 Januarie 1963.
John Bloom (akteur)
John Bloom (19 Februarie 1944 – 15 Januarie 1999) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Bachelor Party (1984), The Hills Have Eyes Part II (1984), The Great Outdoors (1988), en Star Trek VI: The Undiscovered Country (1991).
Slag van Normandië
Die Slag van Normandië (kodenaam: Operasie Overlord) was die Geallieerde inval van Normandië, deel van die Normandië-veldtog tydens die Tweede Wêreldoorlog. Dit het begin op 6 Junie 1944 (in die algemeen bekend as D-dag) en het geëindig op 30 Junie 1944, met Operasie Cobra. Met die ingang van 2007 is Operasie Overlord steeds die grootste oorsese inval in die geskiedenis, met meer as 156,000 troepe betrokke in die kruising van die Engelse Kanaal vanaf Engeland na Normandië. Operasie Neptune was die kodenaam gegee aan die aanvanklike vlootbestormingsfase van Operasie Overlord; die missie: om ’n vastrapplek op die vasteland te kry.
Geallieerde landmagte wat op D-Dag in Normandië aktief was, het uit Kanada, die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State van Amerika gekom. Wesenlike Vrye Franse en Poolse magte ook het in die geveg ná die bestormingsfase deelgeneem en daar was ook kontingente uit België, Tsjeggo-Slowakye, Griekeland, Nederland en Noorweë. Ander Geallieerde nasies het deelgeneem in die vloot- en lugmagte.
Die Normandiese inval het begin met oornag valskerm- en sweeftuig-landings, massiewe lugaanvalle, vlootbombarderings, en ’n vroeë-oggend amfibiese fase. Die "D-dag"-magte het uit basisse langs die suidkus van Engeland ontplooi, die vernaamste van hierdie was Portsmouth.
Die Geallieerde magte het op vyf strande geland in Normandië naamlik Sword, Juno, Gold, Omaha en Utah. Die Rangers het ook geland by die krans Pointe du Hoc.
Ballets Russes
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Albert Coates
Albert Coates (1882–1953) was ’n Russiesgebore Britse en later Suid-Afrikaanse dirigent en komponis. Tussen 1910 en 1917 was hy dirigent van die Mariinskiteater in Sint Petersburg. In 1919 sluit hy hom by die Londense Simfonieorkes aan, waar hy onder meer die Wêreldpremiére van Gustav Holst se volledige Planets Suite en die hersiene weergawe van Vaughan Williams se A London Sympony dirigeer. Nadat hy met die Suid-Afrikaanse sangeres Vera de Villiers getrou het, emigreer hulle in 1945 na Suid-Afrika. Hy het nege operas gekomponeer. Die laaste, Van Hanks and the Devil, is die eerste keer in 1952, ten tyde van die Van Riebeeck-fees, opgevoer.
Ballets Russes
Ballets Russes
Albert Coates
Lewensloop
Albert Henry Coates is op 23 April 1882 in Sint Petersburg in Rusland gebore. Hy was die jongste van sewe kinders van 'n Engelse pa en Russiese ma.
Hy studeer aan die konservatorium in Leipzig, waar sy grootste onderwyser Arthur Nikisch was. Hy het by die operahuis in Dresden gewerk en 'n dirigent in Sint Petersburg se Mariinskiteater geword. Ná die Russiese Rewolusie en die Eerste Wêreldoorlog kon hy in April 1919 uit Rusland ontsnap.
Ballets Russes
1909
Albert Coates
Lewensloop
In 1914 tree hy vir die eerste keer by die Royal Opera House (Covent Garden) op, waar hy Richard Wagner se Tristan und Isolde dirigeer. Hy was 'n energieke man wat die gehoor aan musiek voorgestel het wat hulle nie vantevore gehoor het nie, veral deur Russiese komponiste soos Alexander Scriabin, maar ook Engelse musiek deur Ralph Vaughan Williams, Arnold Bax en Gustav Holst.
Ballets Russes
Bekende danseresse
Albert Coates
Lewensloop
In die 1920's en vroeë 1930's het hy dikwels saam met die Londense Simfonieorkes gewerk. Hy het kort na die bekendstelling van die grammofoon opnames gemaak. Dit sluit in Scriabin's Poème de l'Extase en stukke van Wagner se Der Ring des Nibelungen en in 1925 Beethoven se volledige ''Simfonie Nr. 9. Hy was ook die dirigent vir die eerste opname van Rachmaninoff se Klavierkonsert Nr. 3'', met Vladimir Horowitz as solis.
Ballets Russes
Anna Pavlova
Benjamin Walker (akteur)
Benjamin Walker (gebore 21 Junie 1982) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Flags of our Fathers (2006), Abraham Lincoln: Vampire Hunter (2012), In the Heart of the Sea (2015), en The Choice (2016).
Matthew Rusike
Matthew Tyrell Rusike (gebore 28 Junie 1990 in Harare) is 'n Zimbabwiese sokkerspeler. Hy het vir die Zimbabwiese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Albert Coates
Lewensloop
Hy het verskeie werke gekomponeer, waaronder operas en 'n simfoniese toondig, The Eagle, ter nagedagtenis aan sy voormalige onderwyser, Artur Nikisch. Die toondig is in 1925 in Leeds opgevoer. In 1946 het hy hom in Milnerton, Kaapstad gevestig, waar hy op 11 Desember 1953 oorlede is.
Ballets Russes
Tamara Karsavina
Olga Spessivstseva
Mathilde Kschessinska
Ida Rubinstein
Bronislava Nijinska
Lydia Lopokova
Diana Gould
Alicia Markova
Bekende dansers
Vaslav Nijinsky
Michel Fokine
Serge Lifar
Léonide Massine
Anton Dolin
George Balanchine
Theodore Kosloff
Adolph Bolm
Choreograwe
Marius Petipa
Ontwerpers
Léon Bakst
Georges Braque
Natalia Gontcharova
Mikhail Larionov
Coco Chanel
Henri Matisse
Walter Pidgeon
Walter Pidgeon (23 September 1897 – 25 September 1984) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mrs. Miniver (1942), Madame Curie (1943), Forbidden Planet (1956), en Voyage to the Bottom of the Sea (1961).
Ballets Russes
André Derain
Joan Miró
Salvador Dalí
Ivan Bilibin
Pavel Tchelitchev
Maurice Utrillo
Nicholas Roerich
Rouault
Komponiste
Igor Strawinski
Claude Debussy
Darius Milhaud
Sergei Prokofiëf
Maurice Ravel
Erik Satie
Ottorino Respighi
Richard Strauss
Die Ballets Russes [balɛ'ʁys] was 'n reisende balletgeselskap wat tussen 1909 en 1929 op toere dwarsoor Europa asook Noord- en Suid-Amerika opgetree het. Die groep, wat in 1909 deur die Russiese impresario Sergei Diaghilev gestig is en as een van die belangrikste en invloedrykste balletgeselskappe van die 20ste eeu beskou word, het vir die eerste keer op 19 Mei 1909 in Parys opgetree waar dit entoesiasties deur die gehoor en kritici ontvang is. Naas Parys het die groep hulle later ook in Monte Carlo gevestig. Die Ballets Russes het hul sukses onder meer aan die baanbrekende samewerking van eersterangse choreograwe soos Michel Fokine, Léonide Massine en George Balanchine, komponiste, ontwerpers, en dansers te danke gehad. Balletdansers soos Vaslav Nijinsky en Anna Pavlovna Pavlova het as lede van die Ballets Russes wêreldfaam geniet.
Diaghilev se doelwit was om Russiese kuns orals in Europa bekend te maak. Sy beginsel en leidraad was L'art pour l'art ("kuns ter wille van kuns"), sodat sy kuns geen betrekking tot die politieke realiteit van sy tyd gehad het nie. Die opvoerings van Ballets Russes was opspraakwekkend vanweë hul verfrissende nuwe toenadering tot danskuns en die manier waarmee hulle die werk van visuele kunstenaars tot die publiek se aandag gebring het.
Van die mees vooraanstaande kunstenaarspersoonlikhede uit verskeie velde het saamgespan om dans, musiek, kostuums en toneelontwerp tot 'n omvattende kunswerk saam te smelt. Ballets Russes het weggedoen met oorgelewerde tradisies en 'n nuwe beeldspraak in hul danskuns ingevoer wat onder meer as inspirasie vir Art Déco-kunstenaars gedien het.
Die balletgeselskap is ná Diaghilev se afsterwe in 1929 ontbind, maar laat sy invloed op moderne danskuns steeds geld.
Agtergrond
Sergei Diaghilev, die balletgeselskap se impresario (of artistieke direkteur in moderne taalgebruik), was die man agter Ballets Russes se sukses, en hy was deeglik voorberei vir dié taak. Aangesien hy in 'n welgestelde familie van wodkadistilleerders gebore is, het hy – alhoewel sy gesin bankrot moes speel toe hy 18 jaar oud was – het hy in die boonste kringe van die samelewing beweeg. Dit was juis hierdie hoë kringe van welgesteldes wat later as beskermhere en weldoeners van Ballets Russes sou optree.
In 1890 het hy sy studies by die Fakulteit Regte van die Universiteit van Sint Petersburg begin om, soos baie jong Russiese mans uit die hoër klas, later 'n loopbaan in die staatsdiens te volg. Hier het hy danksy neef Dmitri Filosofof kennis gemaak met 'n groep studentekunstenaars en intellektueles wat hulself Nefski Pickwickiërs genoem het – afgelei van die Nefski-prospekt, 'n bekende straat in die middestad van Sint Petersburg. Die groep se leier was die twintigjarige Alexandre Benois, die seun van 'n welgestelde en invloedryke Sint Petersburgse argitek. Ander lede van die groep, wat hulself as Petersburgse kosmopoliete beskou het, was Léon Bakst (skuilnaam van Leo Rozenberg), Walter Nouvel en Konstantin Somof. Die Pickwickiërs het, soos Benois dit later gestel het, die "idee van 'n soort verenigde mensheid" gekoester. Dit was hul groot droom om Russiese kuns op eendag uit sy dop van ingeslotenheid en kulturele isolasie te bevry en aan Europese gehore bekend te stel. En dit was Sergei Diaghilef wat vol energie en selfbewus genoeg was om dié droom te verwesenlik.
Reeds in sy kinderjare het Diaghilev 'n passievolle belangstelling in musiek getoon, maar sy ambisies om homself as komponis te bekwaam is 'n nekslag toegedien toe Nikolai Rimski-Korsakof sy musikale talent in 1894 in twyfel getrek het.
In 1898 het verskeie lede van Die Pickwickiërs die tydskrif Mir iskoesstwa ("Die Wêreld van kuns") onder redaksie van Diaghilev in die lewe geroep. Vier jaar later het die tydskrif al resensies van konserte, operastukke en balletopvoerings in Rusland bevat, waarby die laasgenoemdes hoofsaaklik deur Alexandre Benois geskryf is en betreklike invloed op Diaghilev se denke gehad het.
Mir iskoesstwa het daarnaas ook uitstallings van Russiese kuns in Sint Petersburg geborg wat hul hoogtepunt in 1905 met Diaghilev se belangrike uitstalling van portretkuns in die Tauride-paleis bereik het.
Die uiters behoudende sienings, waardeur die destydse Russiese kunswêreld gekenmerk is, het Diaghilev van al sy illusies ontneem, en so het hy besluit om sy baanbrekende "Uitstalling van Russiese Kuns" in 1905 in die Paryse Pétit Palais te organiseer. Dit was die eerste omvattende uitstalling van Russiese kuns in die weste en het oorweldigende sukses behaal. Parysenaars was só gefassineerd deur Russiese kuns, musiek en leefstyl dat Diaghilev twee jaar later 'n hele seisoen van Russiese musiek by die Paryse Operateater georganiseer het.
In 1908 het Diaghilev met ses opvoerings van Mussorgski se Boris Godoenof na die Paryse Opera teruggekeer. Fyodor Chaliapin het met sy basstem die hoofrol vertolk in die opvoerings van die operastuk wat in dieselfde jaar deur Nikolai Rimski-Korsakof bewerk is. So is tonele verkort of geherrangskik. Gehore was weer eens opgewonde oor die opvoerings, alhoewel die koste vir hierdie groot operawerk ontsaglik hoog was.
Paryse debuut
In 1909 het Diaghilef in die Paryse Théâtre du Châtelet sy eerste Saison Russe aangebied wat uitsluitlik aan balletkuns gewy was. Die naam Ballets Russes is egter eers vanaf die volgende jaar gebruik. Die meeste lede van die oorspronklike balletgeselskap, waaronder Russiese balletsterre soos Tamara Karsawina, Vaslav Nijinsky und Anna Pavlova, was vas aangestel by die Mariinskiteater se Keiserlike Ballet in Sint Petersburg en is deur Diaghilev aangestel om gedurende die Ballet se somervakansie in Parys op te tree. Gedurende die eerste seisoen is 'n repertoire van werke opgevoer waar die choreografie hoofsaaklik deur Michel Fokine behartig is, waaronder Le Pavillon d'Armide (musiek deur Tsjerepnin), die Polowetsiese Danse uit Prins Igor (musiek deur Borodin), Les Sylphides (musiek deur Chopin) en Cléopâtre (musiek deur Arenski). Daarnaas het ook Le Festin deel uitgemaak van die eerste seisoen se program, 'n pastiche met musiek van verskeie Russiese komponiste onder choreografie van Fokine en andere.