cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
New Hampshire
Die staat grens aan Maine en die Atlantiese Oseaan in die ooste, Vermont in die weste en Massachusetts in die suide. In die noorde is Kanada.
Demografie
New Hampshire is, nes sy buurstate Vermont en Maine, byna heeltemal wit. Die aandeel van die bevolking van New Hampshire wat wit is, staan op 94%. Dit veroorsaak probleme vir migrante, wat alleen en geïsoleer kan voel. Die homogeneïteit van die bevolking van New Hampshire skep ook uitdagings vir die arbeidekonomie, daar dit 'n struikelblok verteenwoordig vir werkgewers wat werknemers van verskillende etnisiteite en kulturele agtergronde wil aanstel. Daar is tans planne om mense van ander rasse- en etniese groepe asook jonger mense na die deelstaat te lok.
Le Grand Meaulnes
Le Grand Meaulnes (In Afrikaans vertaal as Die verlore opstal - 1970) is die enigste roman deur die Franse skrywer Alain-Fournier, wat in die eerste maand van die Eerste Wêreldoorlog gedood is. Die roman, wat in 1913 gepubliseer is, 'n jaar voor die skrywer se dood, is ietwat biografies - veral die naam van die heldin Yvonne, vir wie hy in Parys 'n gedoemde bewondering gehad het. Vyftienjarige François Seurel vertel die verhaal van sy vriendskap met die sewentienjarige Augustin Meaulnes terwyl Meaulnes soek na sy verlore liefde. Impulsief, roekeloos en heldhaftig, Meaulnes beliggaam die romantiese ideale, die soeke na die onverkrygbare soel as die geheimsinnige wêreld tussen die kinderjare en die volwassenheid.
Titel
Die titel, direk vertaal, is Frans vir "Die groot Meaulnes". Die probleme met die vertaling van die Franse woord grand (betekenis groot, lank, belangrik, ens.) En le domaine perdu ("verlore boedel / domein / demesne") het gelei tot 'n verskeidenheid Engelse titels, insluitende The Wanderer, The Lost Domain, Meaulnes: The Lost Domain, The Wanderer of The End of Youth, Le Grand Meaulnes: The Land of the Lost Contentment, The Lost Estate (Le Grand Meaulnes) and Big Meaulnes (Le Grand Meaulnes). In Afrikaans is die werk vertaal as Die Verlore Opstal.
Storielyn Opsomming
Na terugkeer na skool het Meaulnes net een gedagte naamlik om die geheimsinnige kasteel weer te vind sowel as die meisie vir wie hy nou lief geraak het. Maar sy plaaslike soektogte misluk terwyl terselfdertyd 'n snaakse jongman by die skool aankom. Dit is Frantz de Galais onder 'n ander naam wat probeer om die pyn te ontsnap van sy verwerping. Augustin Meaulnes vind uit en vertrek na Parys om Yvonne de Galais te vind, maar misluk. Hy skryf aan sy vriend François Seurel: "Dit is beter om alles te vergeet".
François Seurel, wat nou 'n skoolonderwyser geword het soos sy pa, vind uiteindelik Yvonne de Galais en herenig haar met Meaulnes. Yvonne woon nog steeds saam met haar verouderende vader in wat oorgebly het van ou familielandgoed, Les Sablonnières, wat nader is as wat die twee jong vriende eers vroeër jare voorgestel het. Yvonne de Galais is nog steeds ongetroud en bely aan Meaulnes dat hy nog altyd die liefde van haar lewe was. Yvonne de Galais aanvaar met haar pa se seëninge Augustin Meaulnes se huweliksvoorstel. Die rustelose Meaulnes verlaat haar egter na 'n paar dae om haar verlore broer Frantz te vind (aan wie hy baie jare gelede belowe het) en hom weer met sy verloofde Valentine te verenig. Yvonne de Galais, wat nou met Augustin Meaulnes getroud is, bly by die kasteel, waar sy aan 'n dogtertjie geboorte gee, maar twee dae later sterf. Uiteindelik woon François in die huis waarin Meaulnes en Yvonne gewoon het en kyk na die meisie terwyl hy wag vir die terugkeer van sy vriend Meaulnes. Terwyl hy deur ou dokumente kyk, ontdek François 'n klein handgeskrewe dagboek, bygehou deur Meaulnes. Gedurende die jare in Parys (voordat François Meaulnes en Yvonne saam teruggebring het), ontmoet Meaulnes en verlei Valentine, die verloofde wat Frantz op die aand van die fees verlaat het.
Meaulnes keer na 'n paar jaar terug, en nadat hy Frantz en Valentine herenig het. Hy ontdek dat Yvonne dood is en het 'n dogter agtergelaat het. Hy neem daarna toesig oor sy dogter oor.
Vertalings
Vanaf 2012 was verskeie Engelse vertalings beskikbaar :
•	As The Wanderer (1928) deur Françoise Delisle.
•	as The Lost Domain (1959) deur Frank Davison.
•	as Meaulnes: The Lost Domain (1966) deur Sandra Morris.
•	as The Wanderer or The End of Youth (1971) deur Lowell Bair.
•	as Le Grand Meaulnes: The Land of the Lost Contentment (1979) deur Katherine Vivian.
•	as The Lost Estate (Le Grand Meaulnes) (2007) deur Robin Buss.
•	as Big Meaulnes (Le Grand Meaulnes) (2012) deur Jennifer Hashmi (vir die Engelssprekende student van Franse letterkundige fiksie).
Verdere aanwendings
Le Grand Meaulnes was in 1980 op die BBC Radio 4-program Book at Bedtime, aangebied en herhaal in 1999. 'n Twee-dele reeks deur Jennifer Howarth is in Augustus 2005 as die Classic Serial uitgesaai.
"Meaulnes the Great" is die titel van 'n 2014-bronsmuurpaneel (130 cm x 140 cm) uit lemmetjiehout-gekerf deur die Franse kunstenaar Jean-Louis Berthod van Albens, Savoy. Die paneel is geïnspireer deur Alain-Fournier se boek en is 'n huldeblyk aan die vermiste mense van die Eerste Wêreldoorlog.
Verdere leeswerk
•	Robert Gibson (1986) Critical Guides to French Texts, Grant & Cutler Ltd., London
Swartblestinker
Die swartblestinker (Pogoniulus bilineatus) is 'n algemene standvoël in woud, woudrand en digte boomveld. Die voël kom voor aan die ooskus van Suider-Afrika noordwaarts vanaf Oos-Londen. Die voël is 12 cm groot en weeg 12 – 18 gram. In Engels staan die voël bekend as Yellow-rumped Tinkerbird.
Paris Saint-Germain
Die Paris Saint-Germain-sokkerklub, kort Paris Saint-Germain, Paris SG of net PSG, is 'n sokkerklub in die Franse hoofstad Parys. Die opleidingsentrum is in Saint-Germain-en-Laye in die ooste van Parys.
Stade Saint-Germain
In 1904 is Stade Saint-Germain gestig na die inhuldiging van die Camp des Loges in die bos van Saint-Germain-en-Laye. Die eerste voorsitter was Félix Boyer. Die klub sluit homself aan by die USFSA-bond en gespeel daar tot 1921 toe hulle omskakel na FIFA. In 1957 word die klub die kampioen van Parys en speel dertien seisoene in die amateurafdelings. In 1969 haal die klub die kwarteindronde van die Coupe de France, maar verloor teen Olympique Marseille.
Samesmelting en skeuring
In 1970 is die klub derde en promoveer na die Divisie 2, wat nou ook toeganklik is vir amateurklubs. Parallel met die bevordering loop die projek om 'n nuwe topklub te begin in die hoofstad met die naam Paris FC. Die klub wou dadelik begin in die hoogste klas, maar dit gebeur toe nie. Met groot klubs soos RC Paris, Stade Français en CA Paris, het Parys nood aan 'n nuwe klub. Paris FC bedink dan die idee om saam te smelt met Stade Saint-Germain. Op 26 Junie 1970 is die samesmelting tussen Paris FC en Stade Saint-Germain 'n feit en word Paris Saint-Germain gebore. Die eerste amptelike wedstryd van die klub was op 23 Augustus 1970 teen Stade Poitiers (1-1). Aan die einde van die seisoen is die klub kampioen en promoveer so na die hoogste klas. Die klub is nou 'n profklub. Die stad Parys besluit om die klub te subsidieer vir vier seisoene op drie voorwaardes. Die klub moes in die hoogste klas bly, die klub moes uiteindelik beweeg na die Parc des Princes, en twee lede van die stadsraad moes toegelaat word op die bestuur van Paris Saint-Germain. Die eerste wedstryd in die Divisie 1 op 11 Augustus 1971 verloor hul teen SCO Angers met 2-0. Op 21 Desember word in die stadsraad van Parys 'n stemming gehou om die naam van die klub te verander na Paris FC. 46 stemme was vir en 44 stemme was teen. Toe hierdie nuwe voorwaarde nie aanvaar word deur die klub nie, kon hulle geen subsidies meer ontvang en mag hulle nie in die Parc des Princes speel nie. Die naamsverandering is nie aanvaar nie maar het gesorg vir ontsteltenis en 'n finale skeuring van die klub. Paris FC het die professionele gedeelte van die klub geword, terwyl Paris Saint-Germain met die amateurgedeelte oorgebly het en weer moes begin in die derde klas. Byna alle ondersteuners volg Paris FC: slegs twee afdelings gebly getrou aan PSG.
Remonte
Nadat US Quevilly geweier om te bevorder na die Divisie 2 in 1973 het PSG die kans om te bevorder en neem die volgende seisoen weer die profstatus aan. PSG is geklassifiseer in die Divisie 2 Groep B en is visekampioen na Red Star Paris. Na 'n barragewedstryd teen US Valenciennes promoveer die klub na die hoogste klas. Ironies genoeg was dit Paris FC wat na die seisoen uit die hoogste klas afgegradeer word. Daniel Hechter is nou voorsitter van die klub in die plek van Henri Patrelle. Hechter sou tot 1978 voorsitter bly. Sterspelers uit hierdie tyd was Jean-Pierre Dogliani, Mustapha Dahleb en François M'Pelé.
Verkryging
In 2011 is die klub deur Qatar Sports Investments gekoop, waardeur die hoofstedelinge skielik oor baie geld beskik. Die klubleiding hoop om hiermee definitief terug te keer na die top van Franse sokker. Die voormalige klubspeler Leonardo van AC Milan is aangestel as tegniese direkteur. Die Qatari leners voorsien miljoene vir die werwing van nuwe spelers. Groot aankope in die somer van 2011 was die Franse internasionale spelers Kevin Gameiro, Jérémy Menez en Blaise Matuidi, die Malinees Mohamed Sissoko en die Italiaanse doelwagter en Salvatore Sirigu. Op 30 Julie is bekendgemaak dat die Argentynse Javier Pastore vir 42 miljoen euro van Palermo af oorkom, Pastore ontvang ook belangstelling van onder andere Chelsea en Real Madrid. In Desember 2011 het die hoofafrigter Antoine Kombouaré gehoor dat daar vir hom geen toekoms meer by PSG was nie. Hy is vervang deur Carlo Ancelotti, wat binne die internasionale sokker as afrigter sukses behaal het. Met die koms van die Italiaanse topafrigter, is seker gemaak dat tydens die winter oordragmark die Italianer Thiago Motta en die Brasiliaanse internasionale Alex (Chelsea FC) en Maxwell (FC Barcelona) onderteken is in Parys. In die somer van 2012 versterk die Parysenaars hul met die sterre van AC Milan: Thiago Silva (42 miljoen euro) en Zlatan Ibrahimović (25 miljoen euro). Ibrahimovic sou na bewering so 13 miljoen euro per jaar bied aan die Franse topklub. Ook die Nederlander Gregory van der Wiel is in die somer van 2012, net voor die sluiting van die oordragvenster, deur die Paryse klub gelok. Vroeg in Januarie 2013 trek PSG ook die Brasiliaan Lucas Moura binne as nuwe aanwins. Op 31 Januarie onderteken David Beckham 'n kontrak vir vyf maande. Sy salaris sal oorgeplaas word na 'n goeie doel. In die somer is Edinson Cavani, Lucas Digne en Marquinhos vir 'n totaal van 114 miljoen euro verkry, met Cavani as rekordaankoop: hy het € 64 miljoen gekos. In Mei 2014 haal PSG die Brasiliaan David Luiz binne. Met 'n aankoopbedrag van ongeveer € 62 miljoen sou die voormalige Chelsea speler die duurste verdediger in die wêreld wees. Hiermee troef hy sy landgenoot Thiago Silva, wat in 2012 vir ongeveer € 42 miljoen verkoop is. Ruim 'n jaar later is ook Ángel Di María aan die seleksie bygevoeg. Sy klub van daardie tyd (Manchester United) betaal ongeveer € 63 miljoen vir die Argentynse internasionale speler.
Uniek
Paris Saint-Germain wen op Saterdag 30 Mei 2015 die Coupe de France met 1-0 teen AJ Auxerre. Dit sorg daarmee vir 'n uniekheid in die Franse sokker omdat die klub daardie seisoen ook die Trophée des Champions, die Coupe de la Ligue en die Franse landskampioenskap inpalm. Dit maak Paris Saint-Germain die eerste klub ooit wat in een seisoen al vier hierdie bekers kon wen. Die prestasie is in 2016 herhaal. Op Sondag 13 Maart 2016 het Paris Saint-Germain vir die sesde keer die Franse titel gewen. Die puik werk van afrigter Laurent Blanc laat hul met 'n yslike 9-0 seëvier oor AC Troyes. Met nog agt speelrondes om te gaan het PSG 'n voorsprong van 25 punte op nommer twee AS Monaco gehou. PSG behaal met die kampioenskap 'n rekord. Nooit voorheen is 'n klub uit een van die groot vyf Europese ligas (Frankryk, Engeland, Spanje, Duitsland, Italië) so vroeg in die seisoen as kampioen gekroon nie. Vir PSG beteken dit die vierde titel agtermekaar. Aanvaller Zlatan Ibrahimovic behaal daarmee sy dertiende landstitel, waarby die twee kampioenskappe van Juventus (2005 en 2006) bygereken is.
Yorkshire
Yorkshire [ˈjɔrkʃər] is 'n historiese graafskap in die noorde van Engeland. Ten opsigte van sy oppervlakte is dit die grootste in die Verenigde Koninkryk, en danksy stedelike agglomerasies soos Leeds, Sheffield en Bradford ook die mees bevolkte buite Groter Londen. Talle van sy funksies is gaandeweg deur sy administratiewe onderafdelings oorgeneem. Terwyl ook hierdie onderafdelings intussen deur administratiewe hervormings verander is, word Yorkshire steeds as 'n geografiese gebied en kulturele streek beskou. Sy naam word algemeen in die media en die militêre sfeer (Yorkshire Regiment) gebruik en leef daarnaas voort in die name van huidige administratiewe eenhede soos Noord-Yorkshire, Suid-Yorkshire, Wes-Yorkshire en Oos-Yorkshire (amptelik: East Riding of Yorkshire).
Binne die grense van die historiese graafskap Yorkshire is streke geleë wat by die groenste gebiede in Engeland gereken word, met uitgestrekte en ongerepte landskappe soos in die Yorkshire Dales en die North York Moors. Ook sommige van Yorkshire se groter nedersettings het 'n oop karakter danksy hul groen ruimtes.
Aan Yorkshire is byname soos God's Own Country gegee. Die graafskap se embleem is die wit roos van die Engelse koninklike Huis van York, terwyl die gebruiklikste vlag die Wit Roos teen 'n donkerblou agtergrond toon. Dit is op 29 Julie 2008 deur die Britse Flag Institute amptelik erken. Yorkshire se kulturele erfenis, wat van sy lang geskiedenis tot sy eie plaaslike dialek en aksent strek, word jaarliks op 1 Augustus op Yorkshire Day gevier.
Toponimie
Die naam Yorkshire verwys na die feit dat die graafskap oorspronklik die administratiewe gebied of shire van York, sy historiese hoofstad, was. York het sy naam aan die Wikings te danke wat die stad Jórvík genoem het. Shire is afgelei van die Oud-Engelse term scir en verwys na 'n geografiese of administratiewe onderafdeling. Plaaslik word dié agtervoegsel uitgespreek as [-ʃə] of soms ook [-ʃiə/].
Randi Michelsen
Randi Michelsen (20 Februarie 1903 – 12 Augustus 1981) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Mine kære koner (1943), Oktoberroser (1946), en Qivitoq (1956).
Caroline Goodall
Caroline Goodall (gebore 13 November 1959) is 'n Engelse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hook (1991), Schindler's List (1993), Cliffhanger (1993), en Disclosure (1994).
Mel Welles
Mel Welles (17 Februarie 1924 – 18 Augustus 2005) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Attack of the Crab Monsters (1957), The Little Shop of Horrors (1960), Island of the Doomed (1967), en Joyride to Nowhere (1977).
Wynberg, Johannesburg
Wynberg is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika.
Watsonia canaliculata
Watsonia canaliculata is 'n plant wat tot die genus Watsonia behoort. Die plant is endemies aan KwaZulu-Natal en kom voor in die Middeland. Die plant het 70% van sy habitat afgestaan aan die aanplant van plantasies, landbou aktiwiteite en indringerplante. Laasgenoemde bly 'n groot bedreiging.
Kay Cannon
Kay Cannon (gebore 21 Augustus 1974) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Pitch Perfect 2 (2015), Pitch Perfect 3 (2017), en Blockers (2018), en in die televisiereeks 30 Rock (2006).
Lys van kardinale aangestel deur Pous Clemens XII
Pous Clemens XII die 246ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1730 tot 1740 het 35 nuwe kardinale aangestel in 15 konsistories.
Volkswagen Touareg
Die Volkswagen Touareg (Duitse uitspraak: [tuːaʁɛk]) is 'n mediumgrootte, luukse oorkruis SNV wat sedert 2002 deur die Duitse motorvervaardiger Volkswagen vervaardig word by die Volkswagen Bratislava-aanleg in Slowakye. Die voertuig is vernoem na die Toearegs, 'n Berbersprekende groep in Noord-Afrika.
Anthony Michael
Anthony Michael (18 Januarie 1952 – 15 Februarie 1990) was 'n Deense akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Har du set Alice? (1981), Otto Is a Rhino (1983), Oviri (1986), en Farlig leg (1990).
Port Elizabeth-Noord (kiesafdeling)
Port Elizabeth-Noord was 'n Volksraadskiesafdeling in Port Elizabeth van 1929 tot 1994 wat dit naas Port Elizabeth-Sentraal die kiesafdeling gemaak het wat die langste in die stad bestaan het.
In die eerste algemene verkiesing (1929) en ook in die tweede (1933) in Port Elizabeth-Noord is die Suid-Afrikaanse Party se Charles Frederick Kayser onbestrede verkies. Hy is blykbaar op 28 Oktober 1935 oorlede, want op 22 Januarie 1936 volg 'n tussenverkiesing waarin die Verenigde Party se Henry Albert Johnson 'n meerderheid van net 90 stemme behaal bo die Onafhanklike Arbeider C.A. Retife se 1 799 stemme. Die Dominiumparty se W.H. Stuart was derde met 1 682 stemme, terwyl die Gryshemde se L.T. Weichardt 498 stemme gekry het. Johnson is dus verkies met net 31,8% van die stemme. In 1938 is daar vier kandidate. Johnson kry 3 363 stemme, F.J.A. Claasen (Nasionale Party) 2 324, J.R. Mellor (Dominiumparty) 703 en F.C. Gallant (Arbeidersparty 639. Hy wen dus met 'n meerderheid van 1 039 en 47,6% van die uitgebragte stemme.
In 1943 wen Johnson die derde keer in Port Elizabeth-Noord, maar dié keer net teen een kandidaat, die N.P. se Claasen, wat 2 293 stemme op hom verenig, 3 249 minder as Johnson. In die algemene verkiesing van 1948, wat die N.P. aan bewind bring, stel die party nie 'n kandidaat in die kiesafdeling nie en Johnson wen vir oulaas met 'n meerderheid van 1 832 stemme bo die onafhanklike L.J.B. van Aardt. Hy sterf blykbaar op 31 Januarie 1949, want nou volg 'n tussenverkiesing op 18 Mei 1950 wat die V.P. se James Alexander Cull met 1 412 stemme teen die N.P. se G. Wynne wen. In die algemene verkiesing drie jaar later op 15 April 1953 sorg die N.P. se Johan Adriaan Frederick Nel vir 'n verrassing toe hy Port Elizabeth-Noord die eerste keer vir die party wen en wel met 'n meerderheid van 521 teen die dienende Volksraadslid Cull.
Nel dien net tot 29 Maart 1966 as Volksraadslid. In die verkiesing later daardie jaar word hy vervang deur Stephanus Petrus Potgieter wat die V.P. se A.B. van Wyk met 2 933 stemme klop. Potgieter behaal 'n soortgelyke meerderheid in 1970 toe hy 3 395 stemme meer as die V.P. se D. Rossouw kry. In 1974 word Potgieter dan ook onbestrede vir die N.P. verkies. Daarna bly die setel in 1977, 1981, 1987 en 1989 in die Nasionale Party se hande.
Ciocalypta simplex
Ciocalypta simplex is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Opkomende Springbokke
Die Opkomende Springbokke (vroeër bekend as die Gaselle en die Junior Springbokke) is die tweede nasionale rugbyspan in Suid-Afrika na die nasionale span. Hulle neem van tyd tot tyd aan die Wêreldrugbynasiesbeker deel saam met spanne soos Namibië, Roemenië en Georgië, asook die Argentynse Jaguars en Italië A. Die span speel ook van tyd tot tyd teen toerspanne soos die Britse en Ierse Leeus. Die span bestaan uit spelers van alle ouderdomme en is nie noodwendig ’n junior span nie, maar ’n vereiste om gekies te mag word is dat ’n speler nog nie vir die Springbokke gespeel het nie.
Geskiedenis
Na die proewe vir die Springbokspan om in 1931 na die Verenigde Koninkryk te toer, was die algemene gevoel dat ’n ewe sterk span, m.a.w. ’n span wat ’n ware toets vir die toerspan sou wees, sonder moeite gekies kon word.
Eerste Gasellespan
So ’n “tweede Springbokspan” is gekies om in 1932 na Argentinië te toer, die span is amptelik die Gaselle genoem en was onder kapteinskap van Joe Nijkamp met Paul Roos as spanbestuurder. Die span het bestaan uit spelers wat nog nie vir die Springbokke uitgedraf het nie. Hulle het in blou truie met ’n springbokkop op die bors, rooi kouse en ’n wit broek gespeel. Die span het in agt wedstryde gespeel waarin hulle 269 punte aangeteken en slegs 24 afgestaan het. Hulle het ook twee wedstryde teen ’n verteenwoordigende Argentynse span gespeel wat die Gaselle met 42–0 en 34–3 gewen het. Hulle taaiste wedstryd was teen Gimnasia y Esgrima, gelei deur Barry Heatlie, wat die Gaselle met 11-5 gewen het. Voorts het twee lede van die toergroep, Jack Gage, George D’alton en John Apsey later Springbokke geword en ’n verdere drie was saam met die Springbokke op toer.
Tweede Gasellespan
Na die Springbokproewe in 1949 is vir die tweede maal ’n Gasellespan gekies. Die beweegrede hiervoor was dieselfde as toe die span aanvanklik gekies is, nl. om aan spelers wat nie by die Springbokgroep ingesluit is nie, speelkans in ’n verteenwoordigende span te bied. Hierdie span het in 1950 in Rhodesië getoer en het vyf wedstryde gespeel: drie teen Rhodesië en een teen Matabeleland wat elk deur die Gaselle gewen is, een teen Mashonaland wat die Gaselle met 24–14 verloor het. Van hierdie span het sestien spelers uiteindelik Springbokke geword alhoewel nie almal in ’n toets uitgedraf het nie.
Gaselle/Junior Springbokke
Die idee om Gasellespelers in toekomstige Springbokke te ontwikkel het in 1955 ontstaan en die naam Junior Springbokke is in gebruik geneem. Die beleid om ’n Junior Springbokspan te kies was die direkte gevolg van die uitslae van die spanne in 1932 en 1950, maar hoofsaaklik omrede vyf van die span van 1932 en sestien van die span van 1950, uiteindelik Springbokke geword het. Die vereistes om gekies te word is in 1955 opgestel: ’n speler moet ’n voornemende Springbok en jonk wees. In 1955 is twee Springboktoere deur Suid-Afrika gereël. Die eerste toer gedurende 1955 met Danie Craven as bestuurder het wedstryde teen Natal (op Kingsmead), Sentrale Universiteite (in Pietermaritzburg) en Rhodesië (in Bulawayo) ingesluit. Die toerspan het al hul wedstryde gewen. Die tweede toer met Basil Kenyon as bestuurder het wedstryde teen Wes-Transvaal, Noordoostelike Distrikte, Grens, die Britse en Ierse Leeus en Noord-Transvaal gespeel. Die toerspan het hul wedstryde teen die Leeus in Bloemfontein met 15–12 verloor en teen Grens met 28–22.
Die verslaggewer wat saam met die Britse en Ierse Leeus getoer het, het geskryf dat die wedstryd teen die Gaselle soortgelyk aan ’n toetswedstryd was en dat dit in toekomstige toere moet wegval. Hy het geskryf: “Dit is onregverdig teenoor die besoekers om so ’n taai wedstryd te speel benewens hul ander wedstryde.” Die teenoorgestelde het egter gebeur. As gevolg van die wedstryd teen die Britse en Ierse Leeus in 1955 het dit standaard geword vir die Junior Springbokke om teen toerspanne te speel. Op hierdie manier het die Junior Springbokke teen Australië (1963 en 1969), Britse en Ierse Leeus (1955, 1962, 1980, 1997 en 2009), Frankryk (1958), Nieu-Seeland (1960, 1970, 1976 en 1992), die Suid-Amerikaanse Jaguars (1980) en Ierland (1981) gespeel. Die Franse span van 1967 het egter nie teen die Junior Springbokke gespeel nie, so ook nie die Britse en Ierse Leeus het egter in 1968 en 1974 nie teen die Junior Springbokke gespeel nie. Die Britse en Ierse Leeus van 1974 het wel teen die Kwagga Barbarians, wat in effek ’n junior Springbokspan was, gespeel en met 27–20 gewen. Vir die wedstryd teen die Leeus in 1980 is die span weer die Junior Springbokke genoem.
Suid-Afrika het die beslissende wedstryde teen Nieu-Seeland in 1956 en Frankryk in 1958 verloor. Gevolglik is ’n Junior Springbokspan in 1959 na Argentinië gestuur om Suid-Afrikaanse rugby te versterk. Kobus Louw was die bestuurder en Peter Allan die kaptein. Die span het dertien wedstryde in Argentinië gespeel, waaronder twee wedstryde teen die nasionale span, en het 456 punte aangeteken teenoor die 47 wat hulle afgestaan het. In 1965 en 1971 het Argentinië na Suid-Afrika getoer om teen die Gaselle te speel, en in 1966 en 1972 het die Gaselle na Argentinië getoer. Van die sewe wedstryde wat tydens hierdie toere gespeel is, het die Gaselle vier gewen.
In 1978 het die Gaselle teen die Cougars, ’n gekombineerde uitnodigingspan van die Verenigde State wat in Suid-Afrika en Rhodesië getoer het, gespeel. Die Cougars het ses wedstryde in Suid-Afrika gespeel: teen Natal, Saamgevoegde Universiteite, Griekwas, Noord-Transvaal, Gaselle en Rhodesië. In 1986 het die Junior Springbokke teen die Nieu-Seelandse Kavaliers gespeel en daar was ook ’n wedstryd tussen die Junior Springbokke en die Springbokke een week na afloop van die Curriebekereindstryd. In 1992 het spelers soos Joost van der Westhuizen, Ruben Kruger, Jannie de Beer, Chris Badenhorst en Kobus Wiese vir die Gaselle teen Nieu-Seeland gespeel.
2009-span
Die span wat in 2009 teen die Britse en Ierse Leeus gelykop gespeel het:
2016-span
Die span wat in 2016 teen die Engelse Saxons gespeel het:
Malena Cano
Malena Cano is 'n Amerikaanse aktrise.
Lys van stervormende gebiede in die Plaaslike Groep
duimnael|’n Saamgestelde beeld van jong sterre in en om die molekulêre wolk Cepheus B.
Hieronder is ’n lys van stervormende gebiede in die Melkweg en Plaaslike Groep. Stervorming vind plaas in molekulêre wolke wat onstabiel raak weens swaartekraginvloede. Hierdie komplekse kan oop sterreswerms vol jong sterre bevat, asook streke van geïoniseerde gas wat H II-gebiede genoem word. Sterre vorm gewoonlik in groepe van baie lede, eerder as in afsondering.
Maansverduistering
’n Maansverduistering vind plaas wanneer die maan direk agter die Aarde in sy skaduwee inbeweeg. Dit kan net gebeur as die son, Aarde en maan in ’n reguit of byna reguit lyn lê met die Aarde in die middel – dus net met volmaan. Die soort en duur van die verduistering hang af van die maan se ligging in verhouding met sy wentelbaanknoop.
Anders as ’n sonsverduistering, wat net in ’n redelik klein deel van die wêreld gesien kan word, kan ’n maansverduistering gesien word vanaf enige plek aan die nagkant van die Aarde. ’n Maansverduistering duur ’n paar uur, terwyl ’n sonsverduistering net ’n paar minute op enige gegewe plek duur vanweë die kleiner grootte van die maan se skaduwee. ’n Maansverduistering kan ook met die blote oog bekyk word, aangesien dit nooit helderder as ’n gewone volmaan word nie (of eintlik altyd dowwer is).
Soorte maansverduisterings
Die Aarde se skaduwee kan in twee dele verdeel word: die volskadu (umbra) en die halfskadu (penumbra). In die volskadu is geen sonweerkaatsing nie, maar weens die son se grootte word die weerkaatsing net gedeeltelik geblokkeer in die buitenste deel van die skaduwee, en daarom word dit die halfskadu genoem.
’n Halfverduistering vind plaas wanneer die maan deur die Aarde se halfskadu beweeg. Die halfskadu veroorsaak ’n effens verdonkering van die maan se oppervlak. ’n Spesiale soort halfverduistering vind plaas wanneer die maan presies binne die Aarde sa halfskadu lê, maar dit gebeur selde.
’n Gedeeltelike maansverduistering vind plaas as net ’n deel van die maan binne die volskadu lê. As die maan heeltemal in die volskadu inbeweeg, word dit ’n algehele maansverduistering genoem.
Die maan se snelheid deur die skaduwee is sowat 1 km/s en kan sowat 107 minute lank heeltemal verduister wees. Van die maan se eerste kontak met die skadu tot die laaste kontak kan egter tot vier uur duur. Die relatiewe afstand van die maan van die Aarde af tydens die verduistering kan ook die duur daarvan beïnvloed. Veral as die maan naby sy apogeum is (die verste punt van die Aarde af in sy wentelbaan), is sy wentelspoed die stadigste. Die deursnee van die volskadu verander nie noemenswaardig tydens die veranderinge in die afstand tussen die Aarde en die maan nie, en daarom sal ’n verduistering naby die maan se apogeum langer duur.
Trine Michelsen
Trine Michelsen (21 Januarie 1966 – 17 Januarie 2009) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Delirium (1987), Tentazione (1988), The Girl in a Swing (1988), en Idioterne (1998).
Wir sind Helden
Wir sind Helden (Duits, Ons is helde) is 'n Duitse musiekgroep uit Hamburg. Dit is moeilik om die groep se genre te kategoriseer, maar die groep se styl is al telkemale vergelyk met dié van Neue Deutsche Welle. Wir sind Helden se deurbraak was in 2002 in Duitsland met hul treffer "Guten Tag" ("Goeie Dag", "Hallo"), wat #53 op die Duitse enkelslys behaal het en baie speeltyd op MTV Europa gekry het, ten spyte van die feit dat die groep nie 'n platekontrak gehad het nie. Die groep se debuutalbum Die Reklamation (2003) het die Duitse albumlyste op #6 binnegetreë en het uiteindelik opgeskuif tot #2. Hul gewildheid is 'n groot hupstoot gegee nadat Judith Holofernes op televisie verskyn het op die Harald Schmidt Show, wat veroorsaak het dat hul klein klubtoer onmiddellik uitverkoop het. Hul tweede album, Von hier an blind (2005) het die Duitse en Oostenrykse trefferlyste heelbo binnegetree, en het binne die toptien geboer vir twintig weke.
Wir sind Helden ondersteun gereeld ander groepe deur aan hulle die geleentheid te skenk om hul (Wir sind Helden se) konserte te open.
In laat-2006 het sangeres Judith Holofernes en tromspeler Pola Roy tyd afgevat om saam 'n baba te hê. Die groep het in 2007 teruggekeer met die album Soundso (Afrikaans: So en So), gepaardgaande met 'n reeks konserte regoor Duitsland.
Ross Mullan
Ross Mullan (gebore 5 Januarie 1967) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Clash of the Titans (2010) en A Monster Calls (2016), en in die televisiereekse Doctor Who (2005) en Game of Thrones (2011).
Selina Griffiths
Selina Griffiths (gebore 1969) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Smoking Room (2004), Twenty Twelve (2011), Cuckoo (2012), en Psychobitches (2013).
7de eeu
Die 7de eeu het in die jaar 601 'n aanvang geneem en teen die einde van die jaar 700 ten einde geloop.
Ciocalypta tyleri
Ciocalypta tyleri is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ciocalypta en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1873 deur Bowerbank.
Swabiese Duits
Swabies (Duits: Schwäbisch) is een van die Alemanniese dialekte van Hoogduits, wat in die Swabestreek gepraat word. Swabe dek 'n groot deel van Duitsland se suidwestelike Bundesland (deelstaat) Baden-Württemberg (insluitend die hoofstad Stuttgart en 'n landelike gebied wat bekend staan as die Swabiese Alb) en die suidweste van die Bundesland Beiere.
Aleksander Poesjkin
Aleksander Sergejewitsj Póésjkin (Russies: Александр Серге́евич Пу́шкин ), wetenskaplike transliterasie: Aleksandr Sergeevič Puškin; tot ), was ’n Russiese Romantieke skrywer wat beskou word as die grootste Russiese digter   en die vader van moderne Russies.
Hy het voorbrand gemaak vir die gebruik van omgangstaal in sy gedigte en toneelstukke en so ’n storie-styl – drama, romanse en satire gemeng – geskep wat sedertdien met die Russiese letterkunde verbind word en wat ’n groot invloed op latere Russiese skrywers gehad het.
Poesjkin is in Moskou gebore en het op 15-jarige ouderdom sy eerste gedig gepubliseer. Hy is wyd in die letterkundige wêreld erken teen die tyd dat hy aan die Keiserlike Liseum in Tsarskoje Selo gegradueer het. Hy het sosiale hervorming voorgestaan en het in die vroeë 1820's met die regering gebots. Daarvoor is hy na Suid-Rusland verban. Terwyl hy streng deur regeringsensors dopgehou is en nie toegelaat is om te reis en te skryf soos hy wou nie, het hy sy beroemdste toneelstuk, die drama Boris Godoenof, geskryf, maar hy kon dit eers jare later publiseer. Sy rymroman Eugene Onegin het van 1825 tot 1832 in dele verskyn.
Swabiese Duits
In 2009 is die woord Muggeseggele, ’n Swabiese idioom wat die skrotum van ’n huisvlieg beteken, in ’n lesersopname deur die Stuttgarter Nachrichten, Stuttgart se grootste koerant, aangewys as "die mooiste Swabiese woord". Dit word op ’n ironiese manier gebruik om ’n klein maateenheid aan te dui en word as geskik beskou om voor kinders te gebruik.
Aleksander Poesjkin
Poesjkin en sy vrou, Natalja Nikolajewna Gontsjarow, met wie hy in 1831 getroud is, het later in hoë sosiale kringe beweeg. In 1837, terwyl sy skuld al hoe groter geword het te midde van gerugte dat sy vrou ’n buite-egtelike verhouding het, het Poesjin haar vermeende minnaar, Georges d'Anthès, tot ’n tweegeveg uitgedaag. Poesjkin is noodlottig gewond en het twee dae later gesterf.
Swabiese Duits
Taalkundig
Eienskappe (in vergelyking met Standaardduits) sluit in:
Aleksander Poesjkin
Biografie en afkoms
Poesjkin se pa, Sergei Lwowitsj Poesjkin, stam af van ’n vooraanstaande adellike familie en sy ma, Nadezjda Ossipowna Gannibal, van Duitse en Skandinawiese adel.
Haar pa se pa, dus Poesjkin se oupagrootjie, wat deur Pieter die Grote grootgemaak is, was Abram Gannibal, ’n Afrikaan. Volgens een teorie het hy gekom van ’n dorpie met die naam Logon in Noord-Ethiopië (toe bekend as Abissinië). Meer onlangse navorsing toon egter dat hy van Kameroen was. Nadat hy in Frankryk ’n militêre ingenieur geword het, het hy goewerneur van Rewal geword en eindelik hoof van die bou van seeforte en kanale in Rusland.
Swabiese Duits
Klank
Die Swabiese dialek word met 'n unieke melodie gepraat wat ook teenwoordig is wanneer Swabiese sprekers Standaardduits praat.
Aleksander Poesjkin
Biografie en afkoms
Poesjkin het vier kinders uit sy huwelik met Natalja gehad: Aleksander, Grigori, Maria en Natalja.
Swabiese Duits
Variasie
Die Swabiese dialek bestaan uit talle sub-dialekte waarvan elkeen sys eie variasies het. Hierdie sub-dialekte kan gekategoriseer word volgens die verskil in die vorm van die verlede deelwoord 'sein' (om te wees) na gwä en gsi. Die Gsi groepe is nader aan die ander Alemanniese dialekte soos Switserse Duits.
Jason Evers
Jason Evers (2 Januarie 1922 – 13 Maart 2005) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Brain That Wouldn't Die (1962), The Green Berets (1968), en Escape from the Planet of the Apes (1971), en in die televisiereeks The Fantastic Journey (1977).
Aleksander Poesjkin
Invloed op die taal
Aleksander Poesjkin word beskou as die vader van die Russiese letterkunde. Hy het nie net die hoogs genuanseerde vlak van taal geskep wat Russiese letterkunde ná hom kenmerk nie, hy het ook die Russiese leksikon aansienlik aangevul. Waar daar gapings in die Russiese woordeskat was, het hy leenwoorde geskep.
Sy ryk woordeskat en hoogs sensitiewe styl is die grondslag van die moderne Russiese letterkunde. Die Russiese letterkunde begin in werklikheid by Poesjkin. Hy het Rusland bekend gestel aan al die Europese letterkundige genres asook ’n groot aantal Wes-European skrywers. Hoewel hy jonk dood is, het hy voorbeelde nagelaat van feitlik elke letterkundige genre van sy tyd: die liriese gedig, die roman, die kortverhaal, die drama, die kritiese essay en selfs die persoonlike brief. Sy werke het feitlik al die skrywers ná hom beïnvloed, van Leo Tolstoi tot Maksim Gorki.
Swabiese Duits
Variasie
Drie Swabiese variante kan onderskei word van Wes na Oos in Swabe:
Aleksander Poesjkin
Werke
Baie van sy werke word as meesterstukke beskou, soos die gedig Die Brons Ruiter en die drama Die Klipgas, ’n verhaal oor die val van Don Juan. Sy poëtiese kort drama Mozart en Salieri was die inspirasie vir Peter Shaffer se Amadeus.
Swabiese Duits
Variasie
Daar is nie 'n beduidende verskil tussen die Swabiese Duits wat deur Katolieke en Protestante sprekers gepraat word nie.
Aleksander Poesjkin
Werke
Poesjkin se werke het ook materiaal verskaf vir onder andere Russiese komponiste. Michail Glinka se Roeslan en Ljoedmila is die vroegste belangrike opera wat deur Poesjkin geïnspireer is en ’n mylpaal in die tradisie van Russiese musiek. Pjotr Tsjaikofski se operas Eugene Onegin (1879) en Die Skoppensvrou (1890) het dalk buite Rusland beter bekend geword as Poesjkin se eie werke met dieselfde name. Modest Mussorgsky se grootse Boris Godoenof (twee weergawes, 1868-9 en 1871-2) tel onder die heel beste en oorspronklikste Russiese operas.
Van sy werke sluit in:
Sjogoen
Sjogoen (将軍)  is 'n militêre rang en historiese titel in Japan. Sjogoen is die Japannese woord vir "generaal". Dit bestaan uit twee kanji karakters: sjo, wat "kommandeur" of "aanvoerder" beteken, en "generaal", of "admiraal", en goen wat "leër" of "troepe" beteken. Die moderne rang is ekwivalent aan 'n Generalissimus, Hoofgeneraal of Opperbevelvoerder. As 'n titel, is dit die kort vorm van sei-i taishōgun (征夷大将軍:せいいたいしょうぐん), die regerende individue op verskillende tye in die geskiedenis van Japan, wat tot 'n einde gekom het toe Tokugawa Yoshinobu die amp aan Keiser Meiji afgestaan het in 1867.
Die kantoor van 'n Sjogoen staan bekend as 'n "sjogoenaat" of in Japannees bakufu (幕府:ばくふ). laasgenoemde beteken letterlik "'n kantoor in die tent", en het oorsponklik "die huis van 'n generaal" beteken, wat 'n "private regering" voorstel. Die tent is simbolies van die veldkommandeur maar het ook aangedui dat so 'n kantoor veronderstel was om tydelik van aard te wees.
Ciocalypta weltneri
Ciocalypta weltneri is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ciocalypta en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Arnesen.
Wêreldgeskiedenis
Die wêreldgeskiedenis, ook bekend as die menslike geskiedenis, is die beskrywing van die wêreld en die mens se verlede. Kennis word ingewin deur middel van argeologie, antropologie, genetika, linguistiek en ander dissiplines; en vir die tydperke sedert die uitvinding van skryf uit aangetekende bronne en deur sekondêre bronne en studies.
duimnael|220px|links|[[Egiptiese piramide|Piramideteks in Saqqara, Egipte, 24ste eeu v.C.]] duimnael|links|220px|links|Die [[Parthenon, Atheense Ryk.]] In prehistoriese sowel as historiese tye moes die mens altyd naby betroubare bronne van drinkwater wees. Nedersettings het so vroeg as 4000 v.C. in Iran ontstaan, die Indusriviervallei, aan die oewers van Egipte se Nylrivier en aan die riviere van China. Namate landbou ontwikkel het, het graanverbouing moderner geraak en werkers genoodsaak wat voedsel tussen groeiseisoene kon berg. Arbeidsposte het gelei tot die ontwikkeling van ’n hoër stand en stede, wat die fondament vir die beskawing verskaf het. Die groter kompleksiteit van menslike gemeenskappe het eindelik boekhou- en skryfstelsels nodig gemaak.
Met die beskawing wat vooruitgegaan het, het ryke gekom en gegaan tydens die antieke geskiedenis ("laat oudheid", insluitende die klassieke oudheid, tot omstreeks 500 n.C.) In die postklassieke tydperk (Middeleeue, omstreeks 500-1500 n.C.) het die opkoms van die Christendom, die goue era van die Islam (omstreeks 750-1258 n.C.) en die Timoeridiese en die Italiaanse Renaissance (van omstreeks 1300 n.C. af) plaasgevind. Die bekendstelling van drukwerk in Europa het gelei tot ’n omwenteling in kommunikasie en die beskikbaarheid van inligting. Dit het die einde van die Middeleeue en die begin van die Wetenskapomwenteling bespoedig. Die vroeë moderne tydperk, van omstreeks 1500 tot 1800, het die tydperke van die Verligting en van ontdekking ingesluit. Teen die 18de eeu het die versameling van kennis en tegnologie ’n stadium bereik dat dit gelei het tot die Nywerheidsomwenteling en die begin van die laat moderne tydperk, wat omstreeks 1800 begin het en tans voortduur.
Die stelsel van historiese tydperke (wat die geskiedenis indeel in die oudheid, postklassieke, vroeë moderne en laat moderne tydperke) is ontwikkel vir en is van toepassing op die geskiedenis van die Ou Wêreld, veral Europa en die Mediterreense streek. Buite dié gebied, insluitende antieke China en Indië, lyk die historiese tydlyn anders. Teen die 18de eeu het die geskiedenisse van die meeste beskawings danksy uitgebreide wêreldhandel en kolonisasie aansienlik vervleg geraak, ’n proses wat bekend is as globalisering. In die laaste kwartmillennium het die tempo van bevolkingsgroei, kennis, tegnologie, kommunikasie, handel, verwoesting deur wapens en omgewingsagteruitgang grootliks versnel en geleenthede en gevare sonder presedent geskep wat die wêreld se gemeenskappe nou in die gesig staar.
Vroeë mense
Genetiese aanwysings dui daarop dat die aaplyn wat tot Homo sapiens sou lei, sowat 4,6 miljoen tot 6,2 miljoen jaar gelede van die lyn afgeskei het wat sou lei tot die sjimpansee en bonobo, die moderne mens se naaste verwante. Die anatomies moderne mens het sowat 300 000 jaar gelede in Afrika ontstaan en sowat 50 000 jaar gelede moderne gedrag ontwikkel.
thumb|links|220px|’n Grottekening van omstreeks 15000 v.C. uit Lascaux, [[Frankryk.]] thumb|120px|"[[Venus van Willendorf", omstreeks 26500 v.C., Oostenryk.]] Moderne mense het sowat 60 000 jaar gelede vinnig uit Afrika na die rypvrye streke van Europa en Asië versprei. Die vinnige verspreiding van die mens na Noord-Amerika en Oseanië het plaasgevind tydens die hoogtepunt van die mees onlangse ystyd, toe gematigde streke van vandag uiters onherbergsaam was. Tog het die mens teen die einde van die ystyd sowat 12 000 jaar gelede byna al die ysvrye dele van die wêreld bewoon. Ander hominiede soos Homo erectus het millenniums lank eenvoudige hout- en klipgereedskap gebruik, maar werktuie het geleidelik fyner afgewerk en kompleks geword.
Miskien reeds 1,8 miljoen jaar gelede, maar beslis teen 500 000 jaar gelede, het mense vuur begin gebruik vir hitte en om te kook. Hulle het ook in die Paleolitikum taal ontwikkel, asook gebruike soos begrafnisse vir die dooies en die versiering van die lewendes. Vroeë kunsuitdrukking kan gevind word in die vorm van grottekeninge en beeldhouwerk wat gemaak is van ivoor, klip en been, wat dui op ’n spiritualiteit wat algemeen vertolk word as animisme, of selfs sjamanisme. In dié tyd was alle mense jagter-versamelaars en gewoonlik nomadies.
Opkoms van die beskawing
In die Neolitiese Omwenteling, wat omstreeks 10000 v.C. begin het, het die landbou ontwikkel en dit het die mens se leefstyl heeltemal verander. Boerdery het omstreeks 10000 v.C. in die Midde-Ooste ontstaan, omstreeks 7000 v.C. in wat nou China is, omstreeks 6000 v.C. in die Indusriviervallei en Europa, en omstreeks 4000 v.C. in die Amerikas. Die verbouing van graangewasse en die domestikering van diere het omstreeks 8500 v.C. in die Midde-Ooste begin, waar koring en rog die eerste gewasse en skape en bokke die eerste mak diere was. In die Indusvallei is graangewasse teen 6000 v.C. verbou en beeste gedomestikeer. Die Geelriviervallei in China het teen omstreeks 7000 v.C. manna en ander graangewasse verbou, maar rys is vroeër in die Yangtzevallei gedomestikeer, teen minstens 8000 v.C. In die Amerikas is sonneblomme teen omstreeks 4000 v.C. geplant, en mielies en bone is teen 3500 v.C. in Sentraal-Amerika verbou. Aartappels is die eerste keer in die Andesgebergte van Suid-Amerika geplant, waar die lama ook gedomestikeer is. Metaalwerk, met koper wat omstreeks 6000 v.C. gebruik is, is eerste vir gereedskap en ornamente aangewend. Goud is kort daarna ook gebruik, veral vir ornamente. Die behoefte aan metaalerts het handel gestimuleer, omdat baie van die vroeë menslike nedersettings ’n gebrek aan erts gehad het. Brons, ’n allooi van koper en tin, is bekend uit omstreeks 2500 v.C., maar is eers heelwat later algemeen gebruik.
thumb|links|220px|’n Inskripsie in [[wigskrif in Sumer, Mesopotamië, 26ste eeu v.C.]] Hoewel vroeëre protostede omstreeks 6000 v.C. by Jerigo en Catal Huyuk ontstaan het, het die eerste beskawings eers omstreeks 3000 v.C. in Egipte en Mesopotamië hulle verskyning gemaak. Hierdie kulture het die wiel ontdek, asook wiskunde, bronswerk, seilbote, die pottebakkerswiel, geweefde materiaal, die bou van monumentale geboue en skryf.
Die ontwikkeling van stede is sinoniem met die opkoms van die beskawing. Vroeë beskawings het eerste in Benede-Mesopotamië (3000 v.C.) verskyn, gevolg deur Egipte aan die Nylrivier (3000 v.C.), die Indusvallei (in die hedendaagse Indië en Pakistan; 2500 v.C.) en China aan die Geel- en Yangtzerivier (2200 v.C.). Dié gemeenskappe het ’n aantal eienskappe gedeel, soos ’n sentrale regering, ’n ingewikkelde ekonomiese en sosiale struktuur, gesofistikeerde taal- en skryfstelsels en spesifieke kulture en godsdienste. Skryf het die administrasie van stede, die uitdrukking van idees en die bewaring van inligting meegebring.
Entiteite soos die son, maan, aarde, sterre en see is dikwels vergoddelik. Altare is gebou en dit het ontwikkel in tempels, kompleet met ’n ingewikkelde hiërargie van priesters en priesteresse en ander beamptes. Dikwels is vermenslikte godhede aanbid. Onder die vroegste geskrewe tekste wat bewaar gebly het, is die Egiptiese "Piramidetekste", waarvan die oudstes van 2400 en 2300 v.C. dateer.
Wieë van beskawing
Die Bronstydperk is deel van die drietydperkstelsel (Steen-, Brons- en Ystertydperk) wat die vroeë gskiedenis van die beskawing in sommige dele van die wêreld doeltreffend beskryf. In dié tydperke het stadstate en die eerste beskawings in die vrugbaarste dele van die wêreld ontstaan. Hulle was gekonsentreer in vrugbare riviervalleie: die Tigris en Eufraat in Mesopotamië, die Nyl in Egipte, die Indus op die Indiese subkontinent en die Yangtze en Geel in China.
thumb|220px|Die [[Groot Piramide van Giza, Egipte.]] thumb|220px|’n Fresko uit [[Knossos, Minoïes, Kreta.]] Sumer in Mesopotamië was die eerste komplekse beskawing; dit het in die 4de millennium v.C. die eerste stadstate ontwikkel. Dit was in dié stede dat die oudste vorm van skryf, wigskrif, omstreeks 3000 v.C. verskyn het. Wigskrif het as ’n vorm van piktogramme begin. Dit is later vereenvoudig en het abstrakter geword. Wigskriftekste is op kleitablette geskryf, waarop simbole met ’n stomp riet aangebring is. Skryf het die administrasie van ’n groot staat baie makliker gemaak.
Vervoer is vergemaklik deur waterweë – op die riviere en die see. Die Middellandse See, wat drie kontinente verbind het, was die teelaarde van militêre mag en die uitruil van goedere, idees en ontdekkings. In dié tyd is ook nuwe tegnologieë op die grond toegepas, soos strydwaens wat deur perde getrek is en wat leërs in staat gestel het om vinniger te beweeg.
Dié ontwikkelings het gelei tot die stigting van state en ryke. In Mesopotamië het ’n patroon van onafhanklike, strydende stadstate ontstaan en ’n losse heerskappy wat van die een stad na die ander verskuif het. In Egipte, daarenteen, was daar eers ’n verdeling tussen Bo- en Benede-Egipte, wat kort daarna (omstreeks 3100 v.C.) verenig is. In Kreta het die Minoïese beskawing die Bronstydperk omstreeks 2700 v.C. binnegegaan; dit word as die eerste beskawing in Europa beskou. Oor die volgende millenniums het koninkryke in ander riviervalleie voorgekom. In die 25ste tot 21ste eeu v.C. het die Akkadiese Ryk en Sumer in Mesopotamië ontstaan.