cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Goodnow-saal, Wellington
Die saal se rol in Wellington se vroeë musieklewe
duimnael|regs|300px|Die vergadersaal omstreeks 1927. Die orrel is later na die galery aan die agterkant van die saal verskuif, maar in die brand van 2016 in puin gelê. Mejj. Ferguson en Bliss was besonder kieskeurig in die aanstelling van personeellede. Vir die onderwys van Nederlands, byvoorbeeld, is mej. Adriana Spyker uit Holland na Suid-Afrika gebring; vir kuns, iemand uit Engeland; vir Engels, persone uit Skotland; en vir musiek, onderwyseresse uit Duitsland. Ná die totstandkoming van die Normaalskool (1896, die latere WOK en BOK) en die Kollege (1898) het ook manlike musiekdosente op die toneel verskyn: dr. H.W. Egel en, in deeltydse hoedanigheid ná 1910, Karl Metzler van die Paarl.
Hoewel konserte in die periode voor 1900 deur die dames vir hulle leerlinge en vir eie deelname gereël is, het Wellington eers ná die aanstelling van dr. Egel aan die Hugenote-kollege met 'n goed georganiseerde musieklewe kennis gemaak. Bedeeld met 'n wel ontwikkelde tenoorstem en groot geesdrif, het hy in 1904 uit Leipzig in Wellington aangekom, dadelik 'n Wellington Choral Union uit hoofsaaklik onderwysers en leerlinge saamgestel en met kwartaallikse konserte in die Goodnow-saal van die Seminarie begin. In Oktober 1905 het hy 'n Händel-fees aangebied en met 'n koor van 100 stemme 'n uitvoering van die oratorium Samson gegee. Hierop het in 1906 'n Mendelssohn-fees gevolg waarby 200 uitvoerendes betrokke was, met as hoogtepunt 'n uitvoering van St. Paul. Hiervoor het hy die medewerking van vooraanstaande Bolandse musici gehad: Karl Metzler van die Paarl was leier van die orkes, Henry Theron van Wellington was leier van die tweede viole, Hans Endler van Stellenbosch het die tjelliste gelei, en Bessie Visser – jare lank 'n bekende sangeres op Wellington, ene Pauw en eerw. M. Wood het die solo's gesing. Dit was geen gewone geleentheid nie, soos blyk uit die uitgawe van 'n keurig gedrukte programboekie van byna 20 bladsye waarin die volledige teks sowel as besonderhede oor die komponis gegee is.
In dr. Egel se tyd is in die winter van 1907 'n orrel met 1 056 pype in die Goodnow-saal opgerig en die eerste orreluitvoering in Augustus daardie jaar gehou. Op 30 Oktober en die daaropvolgende twee dae het die Choral Union dit gebruik om hulle uitvoering van Händel se oratorium Joshua te begelei. Kate Midwinter van Kaapstad was die sopraansoliste. Gedurende 1908 was daar 'n program van nasionale musiek met die sangers van die wêreld se volksliedere in nasionale kostuums geklee. Dit is gevolg deur 'n orreluitvoering deur die Kaapstadse orrelis Denholm Walker, bygestaan deur dr. Egel (tenoor) en Karl Metzler (viool), met begeleidings verskaf deur Lena Malan (klavier). Op 13 November het die Koorvereniging ten slotte 'n uitvoering van Mozart se Twaalfde mis gegee, weer met Kate Midwinter van Kaapstad as soliste.
In die eerste semester van 1909 was hier 'n uitvoering van historiese musiek in historiese kostuums te sien, maar in die tweede helfte van die jaar het die gebruiklike groot koorwerk uitgebly. Dr. Egel se gesondheid het deels weens buitengewone inspanning ingegee en hy en sy vrou is in die tweede helfte van daardie jaar terug na Duitsland.
In 1910 het Karl Metzler musiekdirekteur van die Hugenote-seminarie geword. Die Choral Union het daarna nog een uitvoering (Holy City van Gaul) gegee en toe voorlopig van die toneel verdwyn. In die jare van Karl Metzler was daar min koorkonserte en die klem het geval op ensemble- en orkesmusiek. Hy het drie dae in die week na die Seminarie gekom om vioollesse te gee en het af en toe Paarlse spelers saamgebring vir konserte saam met die Wellingtonse talente. Tot met sy dood in 1939 het hierdie saggeaarde musikus volgehou met sy dubbele arbeid in Paarl en Wellington.
Nazanin Mandi
Nazanin Mandi (gebore 11 September 1986) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Rockstar Academy (2011), WMB 3D: World's Most Beautiful (2011), en The Platinum Life (2017).
Newark Castle (skip)
Die SS Newark Castle van 6224 ton het op 12 Maart 1908 regoor Durnfordpunt aan die Natalse kus op 'n sandbank geloop.
Skakel-ghieliemientjie
Voorkoms
Die vis is deurskynend bruin, silwer aan die kante en aan die onderkant. Daar is 'n kenmerkende swart, boogvormige streep op die kante wat strek van die punt van die snoet tot by die basis van die stertvin. Die sylyn is gemerk met swart pigment. Daar is ook 'n swart kol op die basis van die stertvin. Die vis word tot 70 mm lank.
Habitat
Die vis leef in vloedvlaktes, poele en vlak strome met plantegroei in. Hulle vreet detritus, alge, sade en klein ongewerweldes.
Newark Castle (skip)
Vroeg in 1908 was die skip onderweg van Londen na Mauritius. Aan boord was 'n bemanning van 69 en 46 passasiers, hoofsaaklik soldate vir die garnisoen op Mauritius en 'n vrag banknote. Ses uur na die vertrek uit Durban na Maputo (Lourenco Marques, Delagoabaai) loop die skip vas op 'n afstand van 7 km van die kus, suid van Richardsbaai en naby die mond van die Mhlatuzerivier. Die see was kalm en die passasiers vertrek almal in die reddingsbootjies in die rigting van Durban. 'n Verbygaande skip neem alle passasiers en ook kapt. Neilson en die bemanning aan boord. Een reddingsboot slaan om en drie mense verdrink.
Die verlate skip het verder gedryf en 11 km verder op 'n sandbank tot ruste gekom.
Claudia Galli
Claudia Galli (gebore 3 Augustus 1978) is 'n Sweedse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Hidden Child (2013) en in die televisiereeks Svensson Svensson (1994).
Candace Marie
Candace Marie (gebore 31 Desember 1985) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Magic Mike (2012).
Peerboomskloofpas
Peerboomskloofpas is 'n bergpas in die Wes-Kaap wat op 'n grondpad in die Koue Bokkeveld lê. Die pad verbind die R355 en R303-streeksroetes en is noordoos van Ceres geleë. Dit het 'n maksimum helling van 1:11 en bereik sy hoogtepunt op 792m bo seevlak. Skitterykloof, Skitterypas en Peerboomskloofpas is blykbaar name vir dieselfde pas.
Vlakfontein, Mpumalanga
Vlakfontein is 'n dorpie in Emakhazeni Plaaslike Munisipaliteit onder die Nkangala-distriksmunisipaliteit in Mpumalanga, Suid-Afrika.
Inkatoubrug
Inkatoubrûe is eenvoudige brûe wat oor klowe en riviere (pongos) gebou is deur die Inkaryk. Die brûe is 'n integrale deel van die Inca padstelsel en illustreet Inca innovasie in ingenieurswese. Brûe van hierdie tipe is nuttig aangesien die Inca mense nie oor die gebruik van wielvervoer beskik het nie - verkeer was beperk tot voetgangers en vee.
Konstruksie en instandhouding
Die Inkas het natuurlike vesel gebruik wat hulle in die plaaslike plantegroei gevind het om brûe te bou. Hierdie vesel is saamgeweef om 'n sterk tou te lewer, en is versterk met hout om 'n kabelvloer te skep. Elke kant was dan verbonde aan 'n paar rotsankers aan beide kante van die kloof, met massiewe kabels van geweefde gras wat hierdie twee toringstaanders verbind het. Toegevoeg tot hierdie konstruksie, het twee bykomende kabels opgetree as handrelings. Die kabels wat die voetpadjie ondersteun was versterk met gevlegte takke. Hierdie multi-struktuurstelsel het die brûe sterk genoeg gemaak om selfs die Spanjaarde op hul ryperde te kan dra. Die ontwerp sak natuurlik in die middel.
Deel van die brug se sterkte en betroubaarheid was vanweë die feit dat elke kabel elke twee jaar vervang is deur die plaaslike inwoners as deel van hul openbare diens of verpligting. In sommige gevalle het die plaaslike bevolking as uitsluitlike taak die handhawing en herstel van hierdie brûe gehad sodat die Inkapaaie of -padstelsels kon voortgaan om te funksioneer.
Die herstelwerk aan hierdie brûe was gevaarlike werk, en diegene wat herstelwerk moes doen, het dikwels met die dood kennis gemaak. 'n Incaskrywer prys die Spaansgeboude messelwerkbrûe, omrede dit nie die behoefte aan herstel van die toubrûe gehad het nie.
Hart
Die hart is 'n spierorgaan wat verantwoordelik is vir die pomp van bloed deur die bloedvate deur middel van herhaalde, ritmiese sametrekings, or 'n soortgelyke struktuur in die annelied (ringwurms), weekdiere en geleedpotiges. Die term kardiaal, (soos gebruik in kardiologie) beken "van of verwant aan die hart" en is afkomstig van die Griekse woord, καρδία of kardia, wat "hart" beteken. Die hart bestaan uit die kardiale spier, 'n onwillekeurige spierweefsel wat slegs in hierdie oorgaan aangetref word.
Die algemene mens se hart, met 'n slag van 72 slae per minuut, sal ongeveer 2,5 miljard keer klop tydens 'n leeftyd van 66 jaar.
Vroeë ontwikkeling
Die menslike embrioniese hart begin om ongeveer 21 dae ná bevrugting te klop, of vyf weke ná die laaste normale maandstonde, wat ook die datum is wat normaalweg gebruik word om die swangerskap te dateer. Aan die begin klop die menslike hart teen 'n spoed naby aan dié van die moeder: ongeveer 72-80 slae per minuut. Die embrionale hartklop ondergaan dan 'n lineêre versnelling en bereik 'n hoogtepunt van 165-185 slae per minuut tydens die begin van die 7de week (9de week na die laaste maandstonde). Hierdie versnelling is ongeveer 3,3 hartslae per minuut per dag, of ongeveer 10 hartslae per minuut elke drie dae: 'n toename van ongeveer 100 hartslae per minuut in die eerste maand.
Nadat hierdie hoogtepunt bereik is, vertraag die hart tydens die 15de week (ná die laaste maandstonde) tot ongeveer 152 slae per minuut (±25 slae per minuut). Ná die 15de week vertraag dié vertraging verder en bereik dit 'n gemiddelde spoed van 145 (+/-25) slae per minuut ná die volle dragtydperk.
Daar is geen verskil tussen manlike en vroulike hartslae voor geboorte nie.
Uitwendig
In die menslike liggaam is die hart normaalweg effe aan die linkerkant of in die middel van die toraks (bors) geleë, met die grootste deel van die hart wat na die linkerkant lê, onder die borsbeen. Daar is egter gevalle waar die hart aan die regter kant lê. Die hart voel soms asof dit meer links lê as wat werklik die geval is, aangesien die linkhartvoorkamer sterker is (dit is verantwoordelik vir die bloedtoevoer na die hele liggaam. Die mens se linkerlong is ook kleiner as die regterlong, omdat die hart meer ruimte opneem in die linkerkantse deel van die borskas. Die hart word omhul deur 'n sakkie wat bekendstaan as die hartsak (of perikardium) en word omring deur die longe. Die hartsak is 'n dubbele membraanstruktuur wat 'n sereuse (waterige) vloeistof bevat wat die wrywing tydens hartsametrekkings verminder. Die holte in die borskas waar die hart geleë is word die middelvlies genoem.
Die apeks is die stomp punt aan die onderkant van die hart wat na die linkerkant uitwyk. 'n Stetoskoop kan regoor die apeks geplaas word om die aantal hartslae te tel. In normale volwassenes weeg die hart ongeveer 250-350 g en is dit ongeveer driekwart die grootte van 'n gebalde vuis. Harte wat ernstig siek is kan egter tot 1 000 g weeg, as gevolg van hipertrofie. Die hart bestaan uit vier kamers.
Inwendig
Die binnekant van die hart word verdeel in vier hartkamers. Die twee boonste kamers is die linker- en die regter-atrium en die groter onderste kamers is die linker- en die regter-ventrikel. Bloed van oor die hele liggaam word opgevang in die boonste en die onderste holaar en na die regter-atrium gebring. Die atrium trek saam en pomp hierdie bloed na die regter-ventrikel deur ŉ klein opening in die tussenwand wat die twee kamers van mekaar skei.
Die regter-ventrikel trek nou saam en pomp die bloed uit die hart in die longslagaar, waarlangs die bloed na die longe beweeg. Die bloed in die ventrikel kan nie terugbeweeg na die atrium wanneer die ventrikel saamtrek nie, aangesien die opening tussen hulle deur 'n eenrigting-klep, die drieslippige klep, gesluit word. Ook tussen die regter-ventrikel en die longslagaar is 'n klep wat voorkom dat die bloed van die longe die ventrikel binnevloei.
Hierdie klep word die halfmaanvormige klep genoem, vanweë die drie halfmaanvormige membrane waaruit dit bestaan. Die bloed van die regter-ventrikel beweeg deur die longe en keer na die linker-atrium van die hart terug. Daarna word dit na die linkerventrikel gepomp. Soos aan die regterkant van die hart, is daar 'n opening tussen die twee kamers wat gesluit word met ŉ klep, die mitrale klep, wat voorkom dat die bloed terugvloei.
Die linker-ventrikel trek saam en die bloed word deur nog ŉ halfmaanvormige klep uit die hart in die aorta gepomp, wat na die slagare lei wat die hele liggaam bedien. Die kleppe van die hart verseker dus ŉ eenrigting-vloei van die bloed te alle tye.
Werking
duimnael|300px| 1. Regtervoorhartkamer (regteratrium) 2. Linkervoorhartkamer (linkeratrium) 3. Boonste holaar (vena cava superior) 4. Hoofslagaar (aorta) 5. Longslagaar 6. Longaar 7. Mitraalklep 8. Hoofslagaarklep (aortaklep) 9. Linkerhartkamer (linkerventrikel 10. Regterhartkamer (regterventrikel) 11. Onderste holaar (vena cava inferior) 12. Trikuspidale klep 13. Pulmonale klep Die funksie van die regterkant van die hart is om deoksigeneerde bloed (bloed sonder suurstof) vanaf die liggaam in die regterhartvoorkamer (ook genoem die regteratrium) op te neem en dit deur die regterhartkamer (ook genoem die regterpompkamer) na die longe te pomp. Daar word koolstofdioksied uit die bloed uitgesit en suurstof in die bloed in opgeneem.
Rex Lease
Rex Lease (11 Februarie 1903 – 3 Januarie 1966) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Speed Classic (1928), Troopers Three (1930), Cannonball Express (1932), en The Cowboy and the Bandit (1935).
Hart
Werking
Dit is 'n passiewe proses wat bekend staan as diffusie. Die linkerkant van die hart ontvang die geoksigeneerde bloed (die bloed met suurstof) van die longe na die linkerhartvoorkamer (ook genoem die linkeratrium). Van die linkerhartvoorkamer beweeg die bloed na die linkerhartkamer en word dit van daar na die hele liggaam versprei.
Aan beide kante van die hart is die onderste kamers dikker en sterker as die boonste of voorkamers. Die spierwand wat die linkerhartkamer omhul is dikker as dié van die regterhartkamer, as gevolg van die sterker krag wat dit benodig om die bloed deur die liggaamsomloop (ook genoem die groot bloedsomloop) te pomp.
Vanaf die regterhartvoorkamer vloei die bloed deur die trikuspidale klep na die regterhartkamer. Hier word dit deur die pulmonale klep gepomp en vloei dit deur die longslagaar na die longe. Vanaf die longe vloei die bloed terug deur die longare na die linkerhartvoorkamer. Dan vloei dit deur die bikuspidale klep na die linkerhartkamer en deur die aortiese klep na die hoofslagaar (ook genoem die aorta).
Outomatisme
Anders as enige ander spierweefsel besit die hartspierweefsel die eienskap om outomaties saam te trek en te verslap, sonder prikkels van buite. Die hartspier besit met ander woorde in hoë mate die eienskap van outomatisme.
Prikkelbaarheid en saamtrekbaarheid
Al besit die hartspier die eienskap van outomatisme, kan dit op prikkels van buite reageer. Anders as byvoorbeeld die spiere in die arm wat net effens of maksimaal kan saamtrek na gelang van die sterkte van die prikkel, handhaaf die hartspier egter 'n alles-of-nikswet. Dit beteken dat sodra 'n prikkel 'n bepaalde drumpelwaarde het, die hartspier hom gedra soos 'n eenheid en die hele hart saamtrek.
Gedurende die periode van sametrekking sal die hartspier op geen prikkel van buite reageer nie. Die sametrekking moet eers in sy geheel verloop alvorens die hart op 'n volgende prikkel sal reageer.
Geleidingsvermoë
Die hele hartspier besit die vermoë om prikkels teen 'n bepaalde spoed te kan gelei. Die verskillende spiervesels in die hardwand is onderling met mekaar in verbinding deur middel van spierbrûe wat 'n prikkel dus in staat stel om deur die hele hartspier te versprei. Hierdie struktuur staan bekend as 'n sintisium. Op sommige plekker kom spesiale geleidingsweefsel egter in die hartwand voor. Hierdie spesiale spiervesels is baie meer sensitief en gelei ook 'n prikkel teen 'n hoër spoed.
Die sino-atriale knoop (SA knoop) is 'n groep spesiaal gewysigde spierselle wat in die wand van die regteratrium naby die opening van die boonste vena cava geleë is. Dit is in 'n noue verbinding met efferente senuwees wat die hart bedien. Die SA knoop is die pasaangeër van die hart. Die sametrekkingsgolf van elke hartklop het sy oorsprong in die SA knoop. Sowel senuwee- as chemiese prikkels het 'n invloed op hierdie spesiale spierselle en die hartritme word hier bepaal na gelang van die behoeftes van die liggaam. Die atrioventrikulêre knoop (AV knoop) is ook in die wand van die regteratrium geleë, aan die onderent van die skeidingswand tussen die twee atriums. Daar bestaan geen direkte verbinding tussen die sino-atrale knoop en die atrioventrikulêre knoop nie. Die prikkel van die SA knoop versprei langs die hartspiervesels tot by die AV knoop.
Die spierweefsel in die wande van die atriums en die ventrikels is nie met mekaar in verbinding nie, maar word deur 'n bindweefsellaag geskei. 'n Prikkel kan dus nie sonder meer van die atriums na die ventrikels versprei nie. Die enigste pad waarlangs prikkels van die atriums na die ventrikels kan gaan, is langs 'n bondel spesiale spierweefsel, bekend as die bondel van His, ter ere van 'n Duitse fisioloog, Wilhelm His. Hierdie bondel begin by die atrioventrikulêre knoop en verloop in die skeidingswand (septum) tussen die twee ventrikels.
Dit verdeel in twee takke en verloop net onder die endokardium. By die punt van die hart gaan die een tak na die wand van die regterventrikel en die ander een verloop in die wand van die linkerventrikel. Hierdie twee takke eindig in 'n netwerk van fyn vesels, bekend as die vesels van Purkinje. Laasgenoemde versprei dwarsdeur die wande van die ventrikels en gelei prikkels baie vinniger as gewonde hartspiervesels. Senuwees van die simpatiese deel van die outonome senuweestelsel is met die bondel van His in verbinding.
Hartsiklus
Die hartsiklus, ook genoem die kardiale siklus, dui op die reeks veranderinge wat daar gedurende een hartklop in die hart plaasvind. Die hart van 'n gesonde volwasse persoon klop gemiddeld 72 maal per minuut. Elke hartklop duur dus ongeveer 0,8 s. Al die veranderinge moet dus in die bestek van hierdie kort tydperk plaasvind. Die sametrekking van enige deel van die hart word sistool genoem, terwyl die verslapping bekend staan as diastool.
Die algemene diastool is wanneer sowel die atriums as die ventrikels in 'n toestand van rus verkeer. Gedurende hierdie periode wat ongeveer 0,4 s duur, vloei bloed vanuit die twee vanae cavae em dier vier longare tot in die twee atriums en daarvandaan tot in die ooreenstemmende ventrikels. Die atriale sistool volg op die algemene diastool. Die sametrekking begin by die sino-atriale knoop en versprei waaiervormig oor die twee atriums sodat hulle feitlik gelyktydig saamtrek.
Nou versprei die prikkel langs die bondel van His en trek die ventrikels van hul punte af saam. Die trikuspidale en bikuspidale kleppe word gesluit en die bloed word uit die regterventrikel in die longslagaar en uit die linkerventrikel in die aorta gepomp. Ná die ventrikulêre sistool volg die ventrikulêre diastool, wat 0,025 s duur. Die twee ventrikels verslap gelyktydig, die druk in hulle daal vinnig en die bloed uit die longslagaar en aorta sou na die ventrikels terugvloei as dit nie was dat die halfmaanvormige kleppe in hierdie twee groot slagare toeslaan en dit verhoed nie. Die hele hart verkeer nou weer in diastool en is gereed vir die volgende siklus.
Elke ventrikel pomp ongeveer 70 cm³ bloed per slag uit. Vir sy grootte is die hart 'n merkwaardige orgaan. Die twee ventrikels pomp saam 5,9 dm³ bloed per minuut uit. Dit bedra 'n astronomiese volume bloed in 'n leeftyd. Tog rus elke atrium en elke ventrikel gedurende een siklus van 0,8 s meer as wat dit saamtrek.
Klopgeluid
Die laaste twee kleppe sluit nie presies gelyktydig nie en ervaarde waarnemers kan hoor dat die tweede klop uit twee komponente bestaan. Wanneer die kleppe vernou is, of nie volledig sluit nie, of indien daar enige ander vloeihindernisse of abnormale openings tussen die kamers van die hart is, kan 'n suisgeluid waargeneem word as gevolg van die onstuimige vloei van die bloed.
'n Persoon se pols, of hartslag, kan aan 'n aantal slagare in die liggaam gevoel word. Die bekendste is die polsslagaar, maar ander sluit in die halsslagaar, armslagaar, liesslagaar en enkelslagaar.
Gebruik in voedsel
Die harte van vee, skape, varke, hoenders en ander pluimvee word in baie lande geëet. Harte word as afvalvleis beskou, maar, omdat dit 'n spier is, proe dit soos gewone vleis.
As 'n simbool
Die hart was histories deur sommige beskou as die setel van die siel en die orgaan wat verantwoordelik was vir menslike denke. Die Romeine het, byvoorbeeld, opgemerk dat die versnelling van die hartslag gewoonlik gepaard gaan met emosies soos vrees, liefde en opgewondenheid. Alhoewel dit vandag bekend is dat die hart niks met emosies en die denke uit te waai het nie, gebruik die mense steeds die term "hart" op 'metaforiese wyse wanneer die liefde ter sake is. Wanneer dit op hierdie metaforiese wyse gebruik word, word dit dikwels geïllustreer as die simbool, ♥.
Die Asteke het ook die hart gebruik as 'n offerbewys tydens die opofferings van mense. Die priester het 'n klipmes gebruik om die hart te verwyder en dit op 'n klipaltaar te plaas as 'n offer aan die gode. Die grootste opoffering onder die heersing van Montezuma het die verwydering van meer as 12 000 vyandige soldate ingesluit.
Subiaco Ovaal
Die Subiaco Ovaal (ook Domain-stadion weens borgskapredes ), in volksmond ook bekend as Subi, is die grootste sportstadion in Perth, Wes-Australië. Dit is geleë in die voorstad Subiaco, ongeveer drie kilometer van Perth se sentrale sakegebied.
Louisvale
Louisvale is 'n landelike nedersetting op die R359-streeksroete aan die suidelike oewer van die Oranjerivier in die Noord-Kaap, Suid-Afrika. Die dorp is naby Upington en is in die hart van die rosyn- en sultanabedryf.
Subiaco Ovaal
Die Subiaco Ovaal word hoofsaaklik gebruik vir Australiese Voetbalwedstryde en dit is die tuisveld van die Weskus Arende en Fremantle Voetbalklub, die twee Wes-Australiese spanne in die Australiese Voetballiga. Die stadion word ook soms gebruik vir Wes-Australiese Voetballigawedstryde. Die stadion word nie eksklusief vir voetbalwedstryde gebruik nie en ook al 'n paar eindstryde van die Nasionale Sokkerliga, internasionale rugbywedstryde (waaronder wedstryde in die Rugbywêreldbeker 2003) en Internasionale Reëls-wedstryde, en ook 'n paar musiekkonserte, aangebied. In 2006 het dit ook die tuisveld van die Super 14 span in Perth, die Western Force, geword. Die Force het in 2010 na die Perth Ovaal geskuif.
Veldstruktuur
Die veld is die eerste keer gebou in 1908 op 'n plek met die naam Muellerpark. In 1969 is 'n drievlakpaviljoen aan die weseinde van die stadion gebou en in 1981 is 'n tweevlakpawiljoen voltooi. Verdere herontwikkeling het in 1995 gekom met die opening van 'n nuwe tweevlakkige "ANZ paviljoen" oorkant die vorige twee-vlakkige paviljoen. In 1997 is ligte aangebring. Die laaste herontwikkeling, waardeur paviljoene reg rondom die speelveld aangebring is, is in 1999 voltooi teen 'n koste van AU$35 miljoen.
Die drievlakpaviljoen is die Orr-Simons-Hill-paviljoen genoem ter ere van drie leidende figure in die geskiedenis van die WAFL (toe die WANFL). Dit is tot vroeg in die 1990's op die westelike aansig van die paviljoen vertoon, maar is vervang met die logo van 'n kommersiële borg. Daar is 'n klein gedenkplaat met die oorspronklike naam van die paviljoen by een van die trappe aangebring en elke vlak het 'n bord op die agtermuur; die grondvlak is die R.W. Hill-paviljoen, die tweede vlak is die W.R. Orr-paviljoen en die derde vlak is die J.J. Simons-paviljoen (Hill was kaptein van die Wes-Perth Voetbalklub in 1940 en '41 en Sekretaris van die WANFL in 1968, Orr was Sekretaris van die WANFL in 1932 en Simons was Sekretaris van die WANFL van 1904 tot 1915).
Die Subiaco Ovaal het sitplek vir 43 500 mense. Die stadion word verlig deur vier ligtorings. Daar was aanvanklik bekommernis oor die tekort aan die estetiese waarde van die ligte, maas nadat dit geïnstalleer is, is die bekommernisse laat vaar.
Velddimensies
In terme van Australiese voetbal is die Subiaco Ovaal die langste veld in die kompetisie en besoekende spanne moet dikwels hul spelpatrone aanpas. Daar word soms na die stadion as die House of Pain verwys omdat baie besoekende spanne hier verloor. Meer onlangs het die Weskus Arende en die Fremantle Dockers egter op hul tuisveld begin verloor, wat die bynaam 'n oneer aandoen.
Naamregte
In 2003 het die telekommunikasiemaatskappy Crazy John's op kontroversiële wyse probeer om die naamregte van die stadion te koop, maar die bod is deur die raad van Subiaco geweier wat geweier het om advertensieborde buite aan die stadion aan te rig. In Mei 2005 is 'n nie-kommersiële naamsverandering oorweeg; die voorgestelde naam was "ANZAC Field" en is voorgestel deur die Wes-Australiese Voetbalkommissie. Dit is egter deur Deanne Kelly, Minister vir Veterane Sake, afgeskiet (Anzac is 'n federaal beskermde woord).
As 'n plek vir konserte
Die Subiaco Ovaal het reeds verskeie konserte aangebied waaronder die volgende: Weens die stadion se groot ovaal vorm is dit nie 'n geskikte plek om konserte aan te bied nie en die stadion het ook 'n swak akoestiek. Dit word dikwels aangewys as die plek om konserte aan te bied omdat geen ander plekke in Perth groot genoeg is nie.
Lewis-en-Clark-ekspedisie
Die Lewis-en-Clark-ekspedisie het plaasgevind vanaf 14 Mei 1804 tot 23 September 1806. Die doel van die ekspedisie was om 'n roete na die Stille Oseaan te vind. President Thomas Jefferson het goedkeuring van sy kabinet gekry om 'n roete na die Stille Oseaan te soek en ook om nuwe areas te verken wat die pelsjagters en handelaars kan gebruik. Die ekspedisie moes teen die Missouririvier opvaar, dus oor die kontinent gaan en dan via die Columbiarivier die Stille Oseaan bereik.
Kaptein William Clark en Meriwether Lewis is aangestel as ekspedisieleiers. Gedurende die somer van 1803 het hulle reeds begin met voorbereidings. Hulle begin op 14 Mei 1804 vanaf St. Louis en het die monding van die Platterivier op 2 November 1804 bereik, die teenswoordige Bismarck, waar hulle oorwinter het. Hulle breek hulle kamp op en reis verder in April 1805. Hulle bereik die mond van die Yellowstonerivier, sien die Rotsgebergte vir die eerste keer en vind drie sytakke van die Missouririvier wat hulle Jefferson, Madison en Gallatin noem. Hulle beweeg teen die Jefferson op, kruis die Rotsgebergte gedurende September, gaan af met die Columbiarivier en sien die Stille Oseaan ook in November. Hulle oorwinter op die kus en begin die terugtog op 23 Maart 1806. Hulle arriveer terug in St. Louis op 23 September 1806.
Die ekspedisie het tot gevolg gehad dat die geografiese inligting omtrent Amerika vermeerder het en dat daar meer inligting beskikbaar was oor die Missouririvier en Columbiarivier-vallei.
Kingsholm-stadion
Kingsholm-stadion is ’n rugbystadion in Gloucester, Engeland, met sitplek vir 16 500 mense. Die stadion is die tuisveld van Gloucester Rugby en het die bynaam ‘Castle Grim’ na aanleiding van die landgoed waarop die stadion gebou is. Die nuwe hoofpawiljoen wat in 2007 geopen is, het sitplek vir 7 500 aan die suidekant van die speelveld.
Kingsholm is as Engeland se tuisveld gebruik voordat die span na Twickenham geskuif het. ’n Poelwedstryd tussen die VSA en Nieu-Seeland is tydens die Rugbywêreldbeker 1991 hier gespeel.
Soortgelyk aan die velde van talle professionele Engelse Rugbyklubs het Kingsholm staanpawiljoene. Die noordelike pawiljoen is so ’n area en staan as ‘die Skuur’ bekend. Dit strek vir die lengte van die speelveld en kan ongeveer 4 000 mense vat. Die Skuur is in rugbykringe bekend vir sy nabyheid aan die veld en die lae dak oor die pawiljoen. Die westelike pawiljoen kan ongeveer 2 000 mense vat.
Trondheimsfjord
duimnael|regs|250px|Die Trondheimsfjord duimnael|regs|250px|'n Kusvuur in die Trondheimsfjord Die Trondheimfjord (Noors: Trondheimsfjorden) is die derde langste fjord van Noorweë met 'n lengte van 130 kilometer. Die fjord was reeds in die Wiking-tydperk 'n beduidende waterweg.
Geografie
Die fjord lê in die weste van Sentraal-Noorweë en strek vanuit Ørland in die weste tot by Steinkjer. Die stad Trondheim is die naamgewer van die fjord wat sy diepste punt met 627 meter benede seevlak naby Agdenes bereik. Die grootste eilande in die fjord is Ytterøy en Tautra.
Die vlaktes oos en suid van die fjord maak deel uit van Noorweë se mees geskikte landbougebiede. Die bergagtige Fosen-skiereiland is in die weste en noordweste geleë en dien as 'n natuurlike beskerming teen die sterk kuswinde.
Stede en nywerhede
Die stede Stjørdal, Levanger en Steinkjer is aan die oostelike en noordelike kus van die Trondheimsfjord geleë. Verdal is die setel van die skeepswerf Aker Verdal wat groot olie- en gasboorplatforms bou. 'n Skeepswerf in Rissa bou plesierbote soos die luukse passasierskip The World.
Natuur
Die fjord pronk met 'n ryk mariene fauna met meer as 90 visspesies. Dit is ook 'n habitat vir steenkoralle soos Lophelia pertusa.
Moa Gammel
Moa Gammel (gebore 6 Oktober 1980) is 'n Sweedse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Tommy (2014) en in die televisiereekse Irene Huss (2007) en Jordskott (2015).
Ljech, Tsjech en Roes
In een van die weergawes van die legende het die drie broers saamgejag, maar elk het ’n ander prooi gevolg en op die ou end het al drie in verskillende rigtings gereis. Roes het oos gegaan, Tsjech wes om hom te vestig op die Berg Říp wat uit die Bohemiese landskap verrys het, terwyl Ljech na die noorde gereis het tot hy ’n fantastiese witarend gesien het wat oor haar nes waak. Hy was so beïndruk deur die toneel dat hy besluit het om hom daar te vestig. Hy het sy nuwe blyplek (gród) Gniezno (Poolse byvoeglike naamwoord van gniazdo, of "nes") genoem en die witarend aanvaar as wapen. Dit is tot vandag ’n simbool van Pole.
Twee soortgelyke legendes met effens ander name kom ook voor in die volksverhale van Kroasië: in die Kajkawiese dialek van Krapina in Zagorje (Noord-Kroasië) en in die Chakawiese dialek van Poljica aan die Adriatiese See (Sentraal-Dalmasië). Die Kroatiese weergawe is in 1940 beskryf en in besonderhede ontleed deur S. Sakač.
Legende versus werklikheid
Die eerste Poolse verwysing na Ljech, Tsjech en Roes word gevind in die Kroniek van Groter Pole wat in 1295 in Gniezno of Poznań geskryf is. In Bohemiese kronieke verskyn Tsjech alleen of net saam met Ljech; hy word aanvanklik Bohemus genoem in die Cosmas-kroniek (1125).
Die legende suggereer die gemeenskaplike herkoms van die Pole, Tsjegge en Roeteniërs (of hedendaagse Russe, Oekraïners en Wit-Russe) en illustreer die feit dat minstens drie verskillende Slawiese volke reeds in die 13de eeu daarvan bewus was dat hulle volkekundig en taalkundig verwant was.
Die legende probeer ook om die etimologie van hierdie volke se name te verduidelik: Ljechië (’n ander naam vir Pole), die Tsjech- of Tsjeggiese lande (insluitend Boheme, Morawië en Silesië), en Roes (Roetenië).
Korttermynversekeringspolis
Wat is 'n korttermynversekeringspolis?
'n Korttermynversekeringspolis is 'n kontrak (ooreenkoms) tussen 'n versekerde (aansoeker) en versekeraar, waar die versekerde belowe om sekere dade te doen of nie te doen nie en waar die versekeraar belowe om dan sekere handelinge uit te voer.
Wat is die dade wat die Versekerde moet doen?
Die belangrikste plig van die versekerde is om die nodige premie aan die versekeraar te betaal.
Premies is vooruitbetaalbaar
Die premie is vooruitbetaalbaar en moet op aanvraag aan die versekeraar betaal word. Indien dit nie betaal word nie, bly die versekerde gedek vir die oorblywende termyn van die kontrak. Met die volgende aanvraag van die premie sal twee premies vir betaling aangevra word.
Indien hierdie twee premies egter nie betaal word nie, sal die dekking gekanselleer word vanaf die datum wat die premie die eerste keer verskuldig was.
Indien enige eis uitbetaal is vir daardie periode wat die premie nie betaal was nie, sal die versekerde die geld moet terugbetaal. Indien 'n eis hangende is sal dit nie verder hanteer word nie.
Hierdie reëling geld egter net vir premies wat op 'n maandelikse basis betaal word. Indien die premies op 'n jaarlikse basis betaal word, sal dekking gekanselleer word sodra die premie uitstaande is.
Dit is natuurlik moontlik dat die versekerde en versekeraar anders kan ooreenkom.
Ander handelinge en nie-handelinge van die Versekerde
Daar is nog ander handelinge wat die versekerde moet doen of nie doen nie.
Wat moet die Versekeraar doen?
Die versekeraar onderneem om die versekerde se eise te hanteer in ooreenstemming met die polisvoorwaardes.
Opskrifstelling
Vir die polis om geldig te wees is dit nie nodig om op skrif te wees nie. Sodra die ooreenkoms gesluit is, is die polis geldig. Vir bewysdoeleindes bepaal die Korttermynversekeringswet egter dat die ooreenkoms op skrif gestel moet word.
Die polis bestaan dan uit die Aansoekvorm (in die afwesigheid daarvan word daar gewoonlik 'n gesprek gevoer met die versekerde wat op band opgeneem word. Daardie opname vorm dan deel van die polis), die Polisbewoording (wat gewoonlik in 'n boekvorm gebind is) en die Skedule.
SACS
Die South African College Schools (SACS) is ’n laer- en hoërskool in Nuweland, Kaapstad, wat onderrig deur medium van Engels aan 1 588 seuns van gr. R tot gr. 12 bied.
Die hoërskool roem hom daarop dat hy die oudste sekondêre skool in Suid-Afrika is, hoewel Muir-kollege op Uitenhage daarop aanspraak maak dat hy sewe jaar ouer is. SACS is een van net vier skole wat Cecil John Rhodes in sy testament uitgesonder het as ontvanger van een van die 10 Rhodes-beurse wat jaarliks aan matrikulante in Suider-Afrika toegeken word. Die ander drie is die Diocesan College (Bishops) in die aanliggende Rondebosch, Paul Roos Gimnasium op Stellenbosch en St. Andrew-kollege in Grahamstad. Die twee afsonderlike afdelings wat gesamentlik as SACS bekendstaan, is die South African College Junior School en die South African College High School. Hoewel die hoërskool se skoolgeld van R34 800 p.j. in 2016 en die laerskool s’n van R37 860 amper gelyk aan of selfs meer is as sommige privaatskole s’n,     is SACS al sedert Junie 1926 'n staatskool.
Propadieen
Propadieen (ook net alleen genoemd) is die organiese verbinding met die formule H2C=C=CH2. Dit is die eenvoudigste alleen, dit wil sê 'n verbinding met twee aangrensende koolstof-dubbelbindings. Dit word gebruik as brandstof vir gespesialiseerde sweiswerk.
SACS
Ontstaan
SACS en die Universiteit van Kaapstad het albei ontstaan uit die tweetalige (Engels en Nederlands) Suid-Afrikaanse Kollege (South African College in Engels; Zuid-Afrikaansch Athenæum of Zuid-Afrikaansche College in Nederlands), wat op sy beurt deur die toedoen van die Nederduitse Gereformeerde Kerk tot stand gekom het, soos ook onder meer die Hoër Seunskool Rondebosch, die Hoër Meisieskool Rustenburg en die Seepuntse hoërskole vir seuns en meisies, wat later saamgesmelt het as die Hoërskool Seepunt. Al dié inrigtings was uit die staanspoor Engelsmedium of het mettertyd onderrig in Nederlands afgeskaf.
Isabel May
Isabel May (gebore 21 November 2000) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Entertainment Tonight (1981), Entertainment Tonight Canada (2005), en Alexa & Katie (2018).
Propadieen
Produksie en ewewig met metielasetileen
Propadieen bestaan in ewewig met metielasetileen (propyn) en die mengsel word soms MAPD genoem vir metielasetileen-propadieen:
Ipatijef-klooster
Die Ipatijef-klooster (Russies: Ипатьевский монастырь, Ipatijefski Monastir) is ’n klooster vir monnike aan die oewer van die Kostromarivier, net oorkant die stad Kostroma. Dit is omstreeks 1330 gestig deur ’n Tataar wie se manlike afstammelinge Boris Godoenof insluit. Dit is gewy aan Hypatios van Gangara.
Propadieen
Produksie en ewewig met metielasetileen
waarvoor die ewewigskonstant Keq=0,22 teen 270 °C, of Keq=0,1 teen 5 °C.
Ipatijef-klooster
Geskiedenis
In 1435 het Wasili II van Moskou vrede hier gesluit met sy neef Wasili Kosoi. In dié tyd was die klooster ’n bekende onderrigsentrum en dit is hier waar die weergawe van die Primêre Kronieke ontdek is wat nou bekend is as die Ipatijefse Kodeks.
Propadieen
Produksie en ewewig met metielasetileen
MAPD word geproduseer as 'n dikwels ongewenste neweproduk van dehidrogenering van propaan om propeen te produseer, 'n belangrike grondstof in die chemiese industrie. MAPD affekteer die katalitiese polimerisasie van propeen.
SACS
Ontstaan
Sir Langham Dale, indertyd superintendent-generaal van onderwys in die Kaapkolonie, maar van 1848 tot 1858 hoogleraar in die klassieke aan die ZA College, het tereg tydens die sitting van die Kaapse Sinode in 1883 opgemerk: "Ik kan de Nederduitsche Gereformeerde Kerk niet genoegzaam danken voor de krachdadige ondersteuning welke zij in het werk der opvoeding betoond heeft." By ’n ander geleentheid het hy gesê: "Wanneer ik mij voor den gees breng de vele Opvoedings Instituten, welke door leeraars van der Nederduitsche Gereformeerde Kerk zijn opgericht worden, zoo ben ik trotsch erop dat het mij vergund is geweest een mede arbeider met hen te zijn."
Reeds in die jaar 1791 het twee medeleraars van die Groote Kerk, Kaapstad, di. Johannes Petrus Serrurier (leraar van 1760–1802) en Christiaan Fleck (1781–1822), die behoefte gevoel aan beter en meer gevorderde skole as wat destyds in die Kaapkolonie bestaan het. Dié twee predikante het hul beywer vir die insameling van geld wat aangewend kon word ter stigting van sulke onderwysinstellings. Hulle het mettertyd sowat £3 000 byeengebring. Die doel van die fonds wat so opgerig is, was dat op elke (groter) dorp ’n elementêre skool gestig sou word en in Kaapstad ’n Latijnsche School. ’n eiendom in Gravestraat is aangekoop en ’n onderwyser, Cornelis Josias van Braak, aangestel, maar die oorgawe van die Kaap in 1795 aan Groot-Brittanje het die werk vernietig wat toe reeds verrig is. Eers in 1837 is die gekollekteerde bedrag van £3 000 aan die bestuur van die ZA Anthenæum (ZA College) oorhandig.
Ontwikkelings op Kaapse onderwysgebied
In September 1831 is in Kaapstad ’n onderwysinrigting met die naam Tot Nut van 't Algemeen geopen. Ook dié skool, wat mettertyd talle vooraanstaande Afrikaans-Hollandse burgers van Suid-Afrika sou oplewer, het sy ontstaan hoofsaaklik aan die werksaamhede van die NG Kerk te danke. Met bekwame onderwysers aan die hoof en met die ondersteuning van manne soos ds. J.H. Neethling (self op sy dag ’n leerder aan die skool), ds. Johannes Spijker, sir Christoffel Brand en C.J.C. Gie, het dié instelling sy stempel diep op Suid-Afrika afgedruk en het hy destyds, volgens eerw. Andries Dreyer (eerste argivaris van die NG Kerk), "moontlik meer vir die land beteken as enige ander skool". Die meeste van die vroeëre predikante van die Kerk het hul eerste opleiding aan Tot Nut van 't Algemeen ontvang.
Die Zuid-Afrikaansch Athenæum gestig
Byna terselfdertyd as dié skool het die Zuid-Afrikaansch Athenæum ontstaan, merendeels danksy die bemoeiing van NG predikante, want op 14 Oktober 1828 is in die konsistorie van die vorige Groote Kerk ’n byeenkoms van Nederlands- en Engelssprekende Kapenaars onder voorsitterskap van sir John Truter gehou "ten einde in overweging te nemen, of niet in deze Volkplanting, en zoo ja, op welke wijze, op het doelmatigste zou kunnen worden voorzien in de behoefte, zoo algemeen gevoeld, van hooger onderwijs voor de Kaapsche jeugd". By hierdie geleentheid is ’n kommissie benoem, bestaande uit sir John, voorsitter; dr. Abraham Faure; C. Hough, J. Adamson, J.M. van Sateveren (al drie predikante); W.F. Hertzog (landmeter-generaal van die Kaapkolonie); F.L. Mabille; D. Hertzog; sir Christoffel Brand; H. Roos; en Johannes de Wet (sekretaris), Marie Koopmans-de Wet se vader. Aan dié kommissie is die taak opgedra om ’n plan op te stel vir die oprigting van ’n "seminarium". Die werk het so ywerig verloop dat toe die kommissie op 4 Junie 1829 verslag doen van sy werk, besluit is om ’n tweetalige inrigting vir hoër onderwys daar te stel wat die naam Het Zuid-Afrikaansch Athenæum sou dra.
As grootste lokaal in die stad was die Hollandse kerk die aangewese plek vir die plegtige opening van die instituut op 1 Oktober 1829 nadat, so is dit genotuleer, "’s smorgens te 9 ure alle de leerlinge, benevens de Directeuren, Professoren, Senatoren en Deelnemers in het gebouw van het Athenæum waren byeengekomen, en in eene processie, met den Pedel aan het hoofd naar de Kerk gegaan". Die kollege het twee doelstellings gehad: om Suid-Afrikaans in die volste sin van die woord te wees en te ontwikkel in 'n universiteit wat met die beste ter wêreld kon vergelyk. Jare lank sou die kollege egter grotendeels 'n gekombineerde laer- en hoërskool wees met 'n klein universitêre afdeling, want eers nadat die land se rykdom genoegsaam toegeneem het om die groter opvoedkundige las te dra, kon die ZA College die tweede deel van sy oorspronklike ambisie begin verwesenlik.
Van die Kaapse NG kerkraad se 14 benoemde lede vir die eerste bestuursliggaam van die ZA Athenæum, wat op 4 Junie 1829 in die Groote Kerk se konsistorie gekies is en uit 15 lede sou bestaan, het 11 by die verkiesing die paal gehaal. Dr. Abraham Faure (die gemeente se medeleraar van 1822–1867) het maklik die hoogste getal stemme gekry en van 1829 tot 1873 in die kollegeraad gedien. As lid van die raad sowel as voorsitter van die senaat is hy deur verskeie leraars van die Groote Kerk gevolg. Ook was dr. Faure die eerste hoogleraar in Nederlands aan die kollege; later het dr. S.P. Heyns (medeleraar van 1834–1864) en ds. Gilles van de Wall (medeleraar van 1874–1875) dié stoel gevul.
'n Jaar later het die kerkraad onder leiding van di. J.H. von Manger (medeleraar van 1802–1839) en dr. Faure onomwonde ten gunste van godsdiensonderwys binne die mure van die kollege self besluit. Dié besonderse band tussen die gemeente en die SA Kollege is in die destydse inrigting se eeufeesjaar, 1929, in herinnering geroep toe die Universiteit van Kaapstad dr. J.P. van Heerden, die Groote Kerke se medeleraar van 1899–1935, vereer met 'n LL.D. Die kerkraad het sy akademiese toga en hoed voorsien. Ook het die kerkraad graag die gebruik van die Groote Kerk vir 'n eeufeesdiens afgestaan.
Beginjare
Sir John Truter was die eerste voorsitter van die ZA College se beheerraad. Ten einde toegang tot die skool te verkry, moes seuns kon lees en skryf en ’n basiese kennis van rekenkunde (matesis) hê. Drie onderwysers (hoogleraars) – bygestaan deur 'n assistent of twee – het hulle onderrig, wat die titel professor gekry en £200 per jaar verdien het (plus £100 wat uit skoolgeld ingesamel sou word). Die eerste drie hoogleraars was eerw. E. Judge (Engelse taal en alle niewetenskaplike vakke), dr. Abraham Faure (Nederlandse taal) en eerw. J. Adamson (matesis en wetenskap). Lyfstraf is nie toegelaat nie, maar in geval van moeilikheid, kon 'n leerling met toestemming van die Raad uit die instelling verban word.
Reeds in Augustus 1829 het die drie hoogleraars met drie lede van die raad van 15 saamgekom om die eerste senaat te vorm. Aanvanklik was daar 115 "studente" in die kollege, van wie die meeste laerskoolseuns was, maar teen 1841 het dit afgeneem tot net 16 nadat die instelling teëspoed beleef het, veral weens die beknopte omstandighede in enkele vertrekke aan die voorkant van die SA Weeshuis. Goewerneur sir Benjamin D'Urban het in 1837 'n verordening goedgekeur wat die kollege se bestaande stelsel van administrasie en finansies 'n regtelike en amptelike beslag gegee het.
In die Egiptiese Gebou
In 1841 het die Suid-Afrikaanse Kollege na ’n nuwe tuiste verskuif nadat dit tot dusver ’n nederige bestaan moes voer in ’n gedeelte van die weeshuis aan die bopunt van Langstraat (waarvan die laaste oorblyfsels einde 1981 gesloop is, maar waaraan die name Orphanstraat en Orphansteeg vandag nog herinner). Die nuwe gebou is opgerig op ’n perseel waar vroeër ’n dieretuin ('n "menagerie", oftewel klein dieretuin, genoem) gestaan het en wat die goewerneur, sir Benjamin D'Urban, aan die kollege toegeken het. Dit was geleë aan die bopunt van Goewermentslaan in die Kompanjiestuin. Die toegang na dié perseel vanuit Goewermentslaan was deur die Leeuepoort, ontwerp deur Louis Thibault en Anton Anreith.
Die kollege se eie Engelsprofessor, James Adamson, het ’n rowwe skets gemaak vir die nuwe gebou in die destyds gewilde Neo-Egiptiese of Egiptiese herlewingstyl. Kol. G.G. Lewis van die Koninklike Ingenieurs het dié tema vergroot nadat hy pas die ou militêre hospitaal voltooi het. Toe bouwerk aan die kollege se nuwe gebou begin, was die perseel nog omring van die verlate hokke waarin eens wilde diere vir Kapenaars se vermaak aangehou is. Dit is blykbaar wel afgebreek teen die tyd dat prof. Adamson die kollege op 13 April 1841 ingewy het. Die Egiptiese Gebou, geleë op die Oranjestraatse kampus van die Universiteit van Kaapstad, is steeds in laasgenoemde instelling se besit en huisves die Michaelis-kunsskool.
Die nuwe skoolgebou met sy vyf klaskamers wat £3 000 gekos het, was ’n reuseverbetering op die beknopte omstandighede in die weeshuis. Dit het die onderskeiding dat dit die eerste gebou in Suid-Afrika is wat spesifiek vir die doeleindes van naskoolse opleiding opgerig is. Ook buite was meer plek om te speel, hoewel The Paddock, ’n veld oorkant die laan, vir hulle verbode was. Dié veld, wat deesdae deel is van die Hoërskool Kaapstad se skoolterrein, was ’n weikamp vir die goewerneur se koeie en ’n wag in ’n rooi baadjie het met bajonet in die hand te alle tye gesorg dat geen indringer van die kollege dit op die koeie se weiding waag nie. Eers 30 jaar later, in 1871, het goewerneur sir George Grey, wat soveel vir die onderwys in Suid-Afrika beteken het, aan die kollege toestemming verleen om The Paddock met die goewerneurskoeie te deel.
Vanaf 1845 het die kollege geldelik baat begin vind by die verbetering in die Kaapkolonie se ekonomie en veral danksy die bystand van sir George Grey. Die vooruitgang op akademiese gebied was in hierdie jare ook indrukwekkend. Twee uitsonderlike hoogleraars, sir Langham Dale (1848–1860) en dr. Roderick Noble (1855–1875), is aangestel. Voorsiening is gemaak vir onderrig in Duits en Frans asook vir tekenklasse onder leiding van Thomas Bowler. Sir George het ’n jong lektor in koloniale reg aangestel, Jan Brand, wat eindelik president van die Oranje-Vrystaat sou word. Met die stigting van ’n eksaminerende liggaam, die Universiteit van die Kaap die Goeie Hoop (voorganger van Unisa), in 1873 het die standaard van die kollege se werk aansienlik verbeter.