cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edoardo Villa
Lewensverloop
Villa is in Bergamo, Italië gebore en het aan die Andrea Fontini-kunsskool studeer. Tydens sy studies in 1939, met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog, is hy opgeroep vir twee jaar diens in die Italiaanse weermag. In 1940 is hy na Noord-Afrika uitgeplaas, waar hy gewond was, en in Egipte deur die Engelse gevange geneem is. Tussen 1941 en 1942 is hy na Suid-Afrika gestuur waar hy die volgende vier jaar by die Zonderwater krygsgevangenekamp aangehou is. Zonderwater is in Februarie 1941 geopen en teen die einde van 1942 was 63 000 gevangenes daar aangehou onder die toesig van kolonel H.F. Prinsloo, wie se hoof later in brons deur villa gegiet is vir die militêre museum. Na sy vrylating besluit Villa om in Suid-Afrika aan te bly waar hy as beeldhouer begin werk het.
Villa het by sy huis in Johannesburg gewoon en gewerk. Hy was bevriend met die kunstenaar en kunsversamelaar Vittorino Meneghelli, die skrywer Jillian Becker en die argitek Monty Sack. Edoardo Villa sterf in sy hospitaalbed in Johannesburg op 1 Mei 2011 op die ouderdom van 95.
Loopbaan
Villa het aanvanklik met konvensionele borsbeelde en figure begin werk, en later met abstrakte beelde. Sy werk sluit abstrakte uitlegte van die menslike kondisie in, maar behou ook figuurlike konsepte. Sy werk het 'n sterk kruiskulturele sintese wat Italië en Afrika insluit. Sy werk is ook duidelik beȉnvloed deur die kubisme van Picasso (wat Afrika-kuns in Parys by die Trocadero ontdek het).
Villa het 'n onderhoud gesê: "Nadat ek 'n gevangene van die oorlog was, het ek besluit om in Suid-Afrika te bly, en my loopbaan te begin, as gevolg van die beskikbaarheid van geleenthede vir die jeug, die 'oop ruimte' in teenstelling met die 'geslote' lewe in Europa. Ek voel dat alles in Europa reeds gedoen, bevraagteken en uitgeput is. Ek voel dat ek hier, in Afrika, die geleentheid het om te verken... As daar iets is wat my fundamentele besorgdheid in kuns kan opsom, is dit die van mens en die individu – die menslike kondisie... Museums is wonderlik, maar menslike deelname, fisieke nabyheid en tasbare betrokkenheid is meer belangrik."
Styl en tegniek
Villa se beeldhouwerk het verder ontwikkel in die 1950's, met die gebruik van staal en brons. Op daardie stadium het hy ook onderrig aangebied by die Polly Kunssentrum in Johannesburg. Die Polly Kunssentrum was gestig as 'n volwassene onderwysinrigting en is in 1952 omskep in 'n kuns- en uitstallingsentrum. Tot sy sluiting in 1960 was dit die enigste plek, afgesien van 'n paar privaatgalerye, waar swart kunstenaars in Johannesburg hul kuns kon nastreef en hul werke kon uitstal.
Villa se werk sluit groter as lewensgroot staal installasies in, soos die Leunende Figuur in Pieter Roospark, Johannesburg. Hierdie beeld is gemaak vir kinders om op te speel. Dit was deur die Parktown en Westcliffe Erfenistrust gekies as 'n geskenk vir die Stad van Johannesburg en Anglo American het die fondse daarvoor beskikbaar gestel. Die beeld was deur die onderburgemeester van Johannesburg, raadslid C.E. Fabel, op 9 Augustus 1984 onthul.
Edoardo Villa het Suid-Afrika vyf keer by die Venesiese Biënnale verteenwoordig en hy het toekennings by die Sao Paulo Biënnale van 1957 en 1959 ontvang. Hy het by meer as 'n honderd uitstallings in in Italië, Europa, Engeland, Israel, Suid-Amerika, Afrika en die Verenigde State van Amerika uitgestal.
In 1994 en 1995 skenk Villa 140 klein en 10 groot kunswerke aan die Universiteit van Pretoria. Op 31 Mei 1995, op Villa se 80ste verjaarsdag, open die Edoardo Villa-museum by die Universiteit van Pretoria se Hatfieldkampus.
Teragreep
'n Teragreep (Engels: terabyte), afgekort TB, is 1000 gigagrepe.
Die teragreep is 'n veelvoud van die eenheid greep vir digitale inligting. Die voorvoegsel tera verteenwoordig die vierde mag van 1000, en beteken 1012 in die Internasionale Stelsel van Eenhede (SI). Dus is een teragreep een biljoen grepe.
1 TB = 1 000 000 000 000 grepe = 1012 grepe = 1000 gigagrepe.
'n Verwante eenheid, die tebigreep (TiB), met behulp van 'n binêre voorvoegsel, is die ooreenstemmende 4de krag van 1024. Een teragreep is omtrent 0,9095 tebigrepe of 931 gibigrepe.
.sb
.sb is die Internettopvlakdomein vir die Solomoneilande.
Eksterne skakels
Toppdomän
Garankuwa United
Garankuwa United is 'n Suid-Afrikaanse sokkerklub in Garankuwa naby Pretoria wat aan die Vodacom-liga deelneem. Hulle is na die derde-vlak van Suid-Afrikaanse sokker afgeskuif na hulle 2007/08 seisoen.
Lyndon B. Johnson
Lyndon Baines Johnson (27 Augustus 1908 - 22 Januarie 1973) was die 36ste president van die Verenigde State.
Politieke loopbaan
Johnson was 'n Demokratiese Party-politikus en 'n verteenwoordiger vir die 10de distrik van die staat Texas van 1937 tot 1949. Hy het daarna tot 1961 as 'n senator van Texas gedien. Johnson het vir die Demokratiese Party-nominasie in die 1960 Amerikaanse presidentsverkiesing gestaan. Hy het egter die nominasie verloor aan John F. Kennedy, wat Johnson hierna as sy verkiesingsmaat gekies het. Kennedy en Johnson verslaan die Republikeinse kandidaat Richard Nixon en sy verkiesingsmaat Henry Cabot Lodge jr.
Op 22 November 1963 word president Kennedy vermoor terwyl hy in 'n motoroptog deur die stad Dallas toer. Johnson het in dieselfde optog gery, maar is nie getref nie. Hy is dieselfde dag as die 36ste president van die Verenigde State ingesweer. Hy is in 1964 in die Amerikaanse presidensiële verkiesing saam met Hubert Humphrey herverkies, en het die Republikeinse kandidaat Barry Goldwater en sy verkiesingsmaat William Miller geklop.
Ruimtependeltuig Endeavour
Ruimtependeltuig Endeavour (NASA kenteken: OV-105) is 'n afgetrede pendeltuig van NASA se ruimtependeltuigprogram en die vyfde en laaste operasionele ruimtependeltuig wat gebou is. Dit het met sy eerste missie, STS-49, in Mei 1992 begin en sy 25ste en laaste missie, STS-134, in Mei 2011 onderneem. Die verwagting was dat STS-134 die finale missie van die ruimtependelprogram sou wees, maar nadat die STS-135-missie goedgekeur is, het Atlantis die laaste pendeltuig geword om te vlieg.
Lyndon B. Johnson
Groot Genootskap
In die VSA is Johnson byna eenparig beskryf as 'n buitengewoon bekwame en slinkse politikus wat daarin geslaag het om baie van sy sosiale planne deur die Kongres te laat goedkeur. Hy het hierdie sosiale beleid die Groot Genootskap genoem. Hy het onder meer Medicare, ’n gesondheidsversekeringspolis vir bejaardes, bekendgestel. Hy het ook met wetgewing begin om omgewingsbesoedeling te bekamp. Boonop was Johnson aktief op die gebied van burgerregte. Hy het die "Civil Rights Act of 1964" goedgekeur, wat segregasie afgeskaf het. Op 6 Augustus 1965 het hy die Stemregtewet onderteken, wat die aantal swart kiesers en verkose amptenare eksponensieel laat toeneem het. Vroeg in 1966 het hy Robert C. Weaver as sekretaris van beplanning en behuising aangestel, die eerste swart Amerikaner wat by 'n Amerikaanse regering aangesluit het. Hy het ook Thurgood Marshall as die eerste swart hoofregter aangestel.
Ruimtependeltuig Endeavour
Die Amerikaanse Kongres het in 1987 die bou van Endeavour goedgekeur om Challenger, wat in die Challenger-ramp van 1986 vernietig is, te vervang.
Lyndon B. Johnson
Viëtnamoorlog
Johnson het die Viëtnamkonflik by John F. Kennedy geërf, maar onder LBJ se presidentskap sou die konflik in 'n openlike oorlog ontaard. Vanaf die Tonkin-voorval in 1964 tot die einde van sy presidentskap in 1969, sou die oorlog verskerp word. Die oorlog het egter al hoe meer geld gekos, wat veroorsaak het dat die Amerikaanse ekonomie in die laat 1960's agteruit gegaan het en LBJ verhinder het om sy Groot Genootskap te verwesenlik op die manier wat hy wou.
Die oorlog het tot baie teenstand gelei, ook binne sy eie party. Vir die 1968 presidensiële verkiesing het Johnson 'n formidabele mededinger in senator Robert F. Kennedy gevind. Op 31 Maart 1968 het Johnson 'n regstreekse televisie-perskonferensie in die Grand Ballroom van die Hilton Chicago gehou waarin hy aangekondig het dat hy hom nie herverkiesbaar stel nie. Hy het die Withuis op 20 Januarie 1969 verlaat. Johnson se opvolger Nixon het 'n eervolle einde aan die Viëtnamoorlog belowe.
Ruimtependeltuig Endeavour
Struktuuronderdele wat tydens die konstruksie van Discovery en Atlantis gebruik is, is in die montering daarvan gebruik. NASA het op kostegronde verkies om Endeavour uit onderdele te bou eerder as om Enterprise weer uit te rus.
Lyndon B. Johnson
Israel
Johnson het by Frankryk oorgeneem as Israel se groot buitelandse wapenverskaffer. In 1964 het hy V$52 miljoen aan burgerlike hulp, Skyhawk-vliegtuie en Patton-tenks en ander militêre toerusting aan Isrrael gegee. Hierdie wapens sou in 1967 tydens die Sesdaagse Oorlog 'n geroot verskil maak, byvoorbeeld in die eerste verrassingsaanval wat die Egiptiese Lugmag uit aksie gestel het. Sedert daardie jaar tot op hede sou Amerika toenemend hierdie rol as geldskieter en wapenverskaffer aan Israel vervul.
Ruimtependeltuig Endeavour
Die wenteltuig is vernoem na die Britse HMS Endeavour, die skip wat kaptein James Cook op sy eerste ontdekkingsreis geneem het (1768–1771). Die ruimtetuig het 'n stuk hout van Cook se skip binne-in die kajuit vervoer. Die naam Endeavour was ook gebruik vir die beheermodule van Apollo 15, ook genoem na die skip van Cook.
Falling in Reverse
Falling in Reverse is 'n Amerikaanse musiekgroep vanuit Las Vegas, Nevada. Sedert hulle 'n internasionale platekontrak met Epitaph Records in 2011 onderteken het, het hulle reeds hul eerste debuutalbum, "The Drug in Me Is You", het op 26 Julie 2011, nommer # 19 op die Billboard, en verkoop en meer as 18 000 eksemplare in die eerste week van verkope.
Lyndon B. Johnson
Israel
Hy was woedend toe die nuus hom bereik dat Israel tot oorlog oorgegaan het in 1967. Hy sou hierdie besluit vir die res van sy lewe as 'n groot fout beskou.
Falling in Reverse
Die huidige lede is Ronnie Radke (voorsang), Jacky Vincent (kitaar), Derek Jones (kitaar) Ryan Seaman (tromme, agtergrondsang), en Ron Ficarro (baskitaar).
Lyndon B. Johnson
Afsterwe
Johnson is op 22 Januarie 1973 aan 'n hartstilstand oorlede. Hy was 64 jaar oud. Johnson se weduwee, Lady Bird Johnson, is 34 jaar later oorlede.
Falling in Reverse
Vanaf Mei 2012 Ronnie Radke het reeds Hinting op Twitter wat reeds werk op hul tweede album. Hy en sy bandmate Ron Ficarro het opgelaai foto's van hulle in die studio waar hulle werk op 'n paar nuwe liedjies.
Samira Wiley
Samira Wiley (gebore 15 April 1987) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Sitter (2011) en in die televisiereekse Orange Is the New Black (2013) en The Handmaid's Tale (2017).
Johannes Brill
Herkoms en opleiding
Johannes Brill is op Sondag 25 Desember 1842 in Zutphen in Nederland gebore as die seun van die Utrechtse professor Willem Gerard Brill. Sy vader is die skrywer van geskiedkundige opstelle, ’n handboek oor taalkunde en stylleer, godsdienstige traktaatjies en is ook die uitgewer van die Dagverhaal van Jan van Riebeeck in die reeks Werken van het Historischen Genootschap van Utrecht. Johannes gaan skool in die Gimnasium te Zutphen en word in 1859 student in die lettere aan die Universiteit van Utrecht. By die universiteit raak hy bevriend met die Vrystaatse teologie student G. Radloff, wat sy belangstelling in Suid-Afrika prikkel. Hy behaal in 1867 sy doktorsgraad magna cum laude met die proefskrif Commentatio Litteraria inauguralis continens Quaestiones Scenicas ad Choragiam Pertinentes.
Loopbaan
Vanaf 1865 tot 1868 gee hy onderwys aan die Deventer Gimnasium en daarna aan Kampen Gimnasium, waarna hy op grond van ’n advertensie aansoek doen om die pos as rektor van die Grey-kollege in Bloemfontein.
Hy begin sy werksaamhede in Bloemfontein in Maart 1873. Hier vorm hy, saam met H.A.L. Hamelberg (joernalis en digter van die Vrystaatse volkslied), president Brand (met ’n Hollandse graad in die regsgeleerdheid) en sy studentevriend ds. G. Radloff die kern van die Dietse kultuurdraers in die Vrystaat. In Mei 1875 hou hy in die stadsaal in Bloemfontein ’n lesing oor De Landstaal as deel van ’n reeks openbare voorlesings, waarin hy verklaar dat Afrikaans nie verbasterde Nederlands of ’n dialek is nie, maar dat dit soos Engels en Nederlands volgens normale taalwette ontstaan het. Hiermee gee hy die taalstryd ’n groot stoot vorentoe. Hy word in 1876 lid van die Maatschappij der Nederlandsche Letterkunde te Leiden. Sy reuse ontwikkelingswerk in die Vrystaat sluit in die oprigting van die Maatschappij van Letterkunde en Wetenschap in Bloemfontein en die oprigting van Het Historisch Argief van die Republiek van die Vrystaat, waarvan hy ook die bewaarder was. In 1908 tree hy af as rektor van Grey Kollege. Hy was lid van die Raad van die Kaapse Universiteit en van 1880 tot 1899 lid en onder-voorsitter van die Raad van Eksaminatore van die Oranje-Vrystaat.
Persoonlike lewe
Op 12 Desember 1872 is hy getroud met Anna de Beveren, oorspronklik van Amersfoort in Nederland. Die egpaar het vyf kinders. Hy is op Woensdag 10 Desember 1924 in Bloemfontein oorlede.
Skryfwerk
Sy lesing oor De Landstaal word deur S.J. du Toit so belangrik geag dat hy dit in sy geheel opneem in Geskiedenis van die Afrikaanse Taalbeweging, terwyl P.J. Nienaber dit ook opneem in sy bundel Eerste sooie.
Om te help met die onderwys van Nederlands stel Brill ’n kort grammatika saam onder die titel Beknopte Nederlandsche Spraakkunst voor Schoolgebruik in Zuid-Afrika.
In pamfletvorm verskyn van hom De Treurende maar opgebeurde patriot werkende aan de behoudenis van zyn vaderland: voorgesteld in twee leerreedenen.
By ’n konferensie van die prinsipale van regeringskole in die Oranjerivierkolonie in 1904 lewer hy die referaat oor The teaching of the Dutch language in South Africa, wat saam met ’n brief van Edmund Beale Sargant aan hom gerig in pamfletvorm uitgegee word. Hierin pleit hy vir meer tyd vir die onderrig van Nederlands in die Vrystaat as die toegelate drie ure per week.
Hy publiseer ook die artikel Over het Afrikaansch in Ons Tijdschrift (deel IV 1899–1900).
Verder skryf hy ook die geskiedenis van Grey Kollege, wat tussen 1915 en 1918 in The School Magazine gepubliseer word. M.C.E. van Schoor publiseer in 1949 Dr. Johannes Brill as onderwysfiguur in die Oranje-Vrystaat, 1873–1907 oor die enorme invloed wat hy op onderwys in die Vrystaat gehad het.
Canon EOS 6D
Die Canon EOS 6D is 'n 20.2-megapieksel volraam-CMOS digitale enkellensreflekskamera wat deur Canon vervaardig word.
Renault F1
Vir die opvolger van hierdie span sedert 2021, sien Alpine F1-span
Jennifer Holliday
Jennifer Holliday (gebore 19 Oktober 1960) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Below the Belt (1980), I'm Gonna Git You Sucka (1988), en The Rising Place (2001), en in die televisiereeks Ally McBeal (1997).
Renault F1
Renault se verwantskap in Formule Een motorsport is beide as vervaardiger en enjinverskaffer vir verskeie tydperke sedert 1977. In 1977 het die maatskappy by Formule Een aangesluit as 'n vervaardiger, met sy bekendstelling van 'n turbo-enjin in sy eerste motor, die Renault RS01. In 1983 het Renault ook begin om enjins aan ander spanne te verskaf.
Hoewel die Renault-span heelwat renne gewen het en sterk meegeding het om die wêreldtitel, het hulle aan die einde van 1985 onttrek nadat die span se Formule Een-skandaal aan die lig gekom het. Renault het egter voortgegaan om enjins aan ander spanne te verskaf tot 1986, en weer van 1989 tot 1997.
Canon EOS 6D
Dit is op 17 September 2012 bekendgestel, die dag voor die photokina-handelskou. Dit is teen laat-November 2012 vrygestel teen 'n voorgestelde kleinhandelprys van VS$2 099.00 (liggaam).
Diktatorskap
’n Diktatorskap of diktatuur word gedefinieer as ’n outokratiese vorm van regering waarin die regering beheer word deur een persoon: ’n diktator. Dit het drie moontlike betekenisse:
Canon EOS 6D
Die 6D is te koop as 'n liggaam alleen of in 'n pakket met 'n EF 24-105mm f/4L IS USM lens; met die bekendstelling was die voorgestelde kleinhandelprys VS$2 899.00.
Diktatorskap
Sommige geleerdes meen ’n diktatorskap is ’n regering wat regeer sonder die toestemming van die mense wat regeer word, terwyl totalitarisme ’n staat beskryf wat elke aspek van die volk se openbare en private lewens beheer. Diktatorskap gaan dus oor die bron van die leierskap en totalitarisme oor die omvang van die regeringsmag. In dié betekenis is diktatorskap die teenoorgestelde van demokrasie (waar die volk die leiers kies) en totalitarisme die teenoorgestelde van pluralisme (waar die regering ’n verskeidenheid leefstyle en opinies toelaat).
Geskiedenis
Boyd C. Purcell het geskryf: " … Hitler, wat die oorlog begin het, was verantwoordelik vir die dood van sowat 50 miljoen mense as gevolg van die Tweede Wêreldoorlog. Deur die aangetekende geskiedenis van die wêreld, het diktators wat deur woede, mag, gierigheid, trots en/of paranoia aangevuur is, meer as 100 miljoen mense doodgemaak. Om maar net ’n paar in die laaste eeu te noem: Stalin van die Sowjetunie, Mao van China, Hirohito van Japan, Kim Il Soeng van Noord-Korea, Pol Pot van Kambodja, Amin van Uganda, Mussolini van Italië en Hoesein van Irak het saam tienmiljoene mense se dood veroorsaak."
Oorsprong van mag
Diktators kan mag op 'n paar maniere bekom:
Soorte diktatorskappe
'n Diktatorskap het verskeie variasies. Let daarop dat die volgende variante nie eksklusief is nie, en die meeste diktatorskappe kan beskryf word onder die volgende soorte:
Renault F1
Hertoetrede
Renault het teruggekeer tot Formule Een in 2000 toe dit die Enstone-gebaseerde Benetton Formula-span (voorheen Toleman Motorsport) verkry het, 'n span wat die bestuurderskampioenskap in 1994 gewen het en beide die bestuurders- en vervaardigerskampioenskappe in 1995. Vir die eerste twee seisoene onder Renault is die span steeds Benetton Formula genoem en "Benetton" gebruik as hul vervaardigersnaam. In 2002 het Renault die span na die Renault F1 Team herdoop en "Renault" begin gebruik as sy vervaardigersnaam. Hul het daarna beide die bestuurders- en vervaardigerskampioenskappe gewen, twee jaar na mekaar in 2005 en 2006.
Opsetlike botsingskandaal
By die 2008 Singapoerse Grand Prix (die eerste Grand Prix ooit wat in die nag gehou is) het Nelson Piquet jnr beheer oor sy motor verloor aan die buitekant van draai 17, oor die pad gegly en teen 'n muur gebots. Baie rommel is hierdeur oor die pad gestrooi, wat beteken dat die veiligheidsmotor uitgeroep moes word om die motors stadig deur die baan te lei om die werkers wat die pad skoonmaak, te beskerm. Dit het die gaping tussen die motors toegemaak, wat beteken het dat hulle nou baie naby aan mekaar gejaag het. Dit het Fernando Alonso, wat in die 15de plek was, toegelaat om die stadiger minder ervare jaers verby te steek. Alonso het voortgegaan om wedren te wen. Nadat Renault Piquet jnr in 2009 afgedank het vir sy swak bestuurswerk, het hy aan die FIA vertel dat Flavio Briatore, die baas van die Renault F1-span (wat al 20 jaar die spanhoof was, en al voorheen bedrieglik opgetree het), hom oor die radio aangesê om doelbewus met sy motor te bots, om die veiligheidsmotor uit te bring en Alonso 'n beter wenkans te gee. Alonso was toe nie, of selfs voor die ongeluk, daarvan bewus nie.
Naamsverandering
Die Renault F1-span is in 2012 hernoem na die Lotus F1-span en het in 2015 Mercedes-Benz enjins in hul renmotors gebruik, nie meer dié van Renault nie.
Tweede hertoetrede
Renault het op 3 Desember 2015 aangekondig dat hulle vanaf die 2016-seisoen weer die span by Lotus oorgeneem het en dat hulle met 'n fabriekspan na Formule 1 terugkeer. Hiermee het Renault vir die eerste keer sedert 2011 'n fabriekspan in Grands Prix bestuur. Kevin Magnussen en Jolyon Palmer vorm die span se jaers. Die span het eintlik 'n onderstel gebruik wat grootliks onder die naam van Lotus gebou is, en daar was min geleentheid om die motor te ontwikkel weens 'n gebrek aan geld. As gevolg hiervan was die seisoen 'n teleurstelling: in net drie Grands Prix is punte aangeteken en die span eindig negende in die vervaardigerskampioenskap.
Deliese Bond
Die sogenaamde Deliese Bond, of Attiese Seebond, was 'n assosiasie van ongeveer 150 Griekse stadstate in die 5e eeu v.C., wat onder die leierskap van Athene, voorgeneem het om die stryd teen die Persiese ryk voort te sit, ná die Griekse oorwinning in die Veldslag van Plataia teen die einde van die Grieks-Persiese oorloë. Die bond is in 478 v.C. tot stand gebring, en die moderne naam daarvan is afgelei van die amptelike vergaderplek, die eiland Delos, waar kongresse gehou is in die tempel en waar die skatkis gesetel was totdat Perikles dit verskuif het na Athene in 454 v.C.. Kort na die instelling daarvan het Athene begin om die bond se vloot vir eie gewin in te palm. Hierdie gedrag sou dikwels lei tot konflik tussen Athene en die minder magtige lede van die bond. Teen 431 v.C. sou Athene se hardhandige beheer van die Deliese Bond aanleiding gee tot die uitbreek van die Peloponnesiese oorlog; die bond is ontbind met die voltrekking van die oorlog in 404 v.C..
Agtergrond
Die Grieks-Persiese oorloë het uitgebreek weens die verowering van Griekse stede in Klein-Asië, en veral Ionië, deur die Persiese ryk van Kores die Grote kort na 550 v.C.. Die Perse het die Ioniërs moeisaam regeer, sodat hulle eindelik volstaan het by die aanstelling van 'n tiran in elke Ioonse stad. Alhoewel Griekse state voorheen dikwels deur tiranne regeer is, was dit 'n kwynende regeringsvorm. Teen 500 v.C., was Ionië 'n teelaarde vir rebellie teen die Persiese handlangers. Die latente spanning het finaal ontvlam in ope rebellie weens die aksies van die tiran van Milete, Aristagoras. Om homself te red na sy rampspoedige Persies-befondsde veldtog in 499 v.C., het Aristagoras verkies om Milete tot demokrasie te verklaar. Dit was die sneller vir soortgelyke rewolusies regoor Ionië, insluitend Doris en Aiolis, wat die aanhef vir die Ioonse opstand was.
Die Griekse state van Athene en Eretria het hulself by die konflik laat insleep deur Aristagoras, en tydens hul enigste kampanjeseisoen (498 v.C.) het hulle bygedra tot die inneem en afbrand van die Persiese streekshoofstad Sardis. Hierna is die Ioonse opstand voortgesit (sonder eksterne hulp) vir 'n verdere vyf jaar, totdat dit eindelik volkome ondergesit is deur die Perse. In 'n besluit van groot historiese impak, het die Persiese koning Darius die Grote besluit dat, ten spyte van die suksesvolle beëindiging van die opstand, daar onafgehandelde sake is, by name 'n strafekspedisie teen Athene en Eretria vir hul steun aan die opstand. Die Ioonse opstand het die stabiliteit van Darius se ryk ernstig bedreig, en die Griekse state van die Europese vasteland, sou steeds hierdie onstabiliteit aanblaas, tensy die saak aangespreek word. Darius het daarom 'n veldtog beraam, vir die omverwerp van die Griekse state, beginnend by die vernietiging van Athene en Eretria.
In die volgende twee dekades sou daar twee Persiese invalle in Griekeland wees, wat een van die mees beroemde veldslae van die geskiedenis sou insluit. Tydens die eerste inval, is Thrakië, Makedonië en die Egeïese eilande tot die Persiese ryk toegevoeg, en Eretria is terstond vernietig. Die inval is egter in 490 v.C. gestuit deur die beslissende Atheense oorwinning in die Veldslag van Marathon. Darius is 'n tyd na die eerste inval oorlede, en die verantwoordelikheid vir verdere aksies is nagelaat aan sy seun Ahasveros. Ahasveros het die tweede inval persoonlik aangevoer in 480 v.C., met 'n enorme (alhoewel dikwels oordrewe) weermag en vloot na Griekeland. Die Grieke (die 'Bondgenote') wat verkies het om die inval te stuit is verslaan in die Veldslag van Thermopylai en Seeslag van Artemisium. Griekeland met die uitsondering van die Peloponnesos het op hierdie wyse in Persiese hande geval, maar in 'n poging om die Bondgenote se vloot te verslaan, het die Perse 'n beslissende neerlaag gely in die Seeslag van Salamis. In die volgende jaar, 479 v.C., het die Bondgenote die grootste Griekse weermag tot nog toe opgeroep en is die Persiese invalsmag verslaan by die Veldslag van Plataia, wat die inval en die bedreiging vir Griekeland beëindig het.
Volgens oorlewering, het die Bondgenote se vloot, op dieselfde dag as Plataia, die ontmoedigde oorblyfsels van die Persiese vloot in die Seeslag van Mykale verslaan. Met hierdie twee konflikte is die Persiese inval afgesluit, en het die volgende fase van die Grieks-Persiese oorloë begin, naamlik die Griekse teenaanval. Na Mykale, het die Griekse stede van Klein-Asië weer gerebelleer, met die Perse nou magteloos om in te gryp. Die Bondgenote se vloot het dan gevaar na die Chersonesos, wat steeds in die hande van die Perse was, en na 'n beleg die stad Sestos ingeneem. Die volgende jaar, 478 v.C., het die Bondgenote 'n mag gestuur teen die stad Bisantium (moderne Istanbul). Die beleg was suksesvol, maar die gedrag van die Spartaanse generaal Pausanias het vele van die Bondgenote vervreem, en uitgeloop in Pausanias se terugroeping.
Stigting van die bond
Die losse alliansie van stadstate wat Ahasveros se inval bestry het, is gedomineer deur Sparta en die Peloponnesiese bond. Met die onttrekking van hierdie state, is 'n kongres gehou op die heilige eiland Delos om 'n nuwe alliansie saam te roep om die stryd teen die Perse voort te sit; vandaar die moderne benaming "Deliese Bond". Volgens Thukydides, was die amptelike doelwit van die bond die "wreking van die onregte wat hulle gely deur die gebiedsplundering van die koning." In werklikheid, was hierdie doelwit verdeel in drie hoofoogmerke – om voor te berei vir 'n toekomstige inval, om hul teen Persië te wreek, en om op georganiseerde wyse die oorlogsbuit te verdeel. Die bondslede is die keuse gegun om òf gewapende magte te verskaf òf 'n belasting aan die gesamentlike skatkis te betaal; meeste state het die belasting verkies. Bondslede het 'n eed geneem om dieselfde vriende en vyande te hê, en het ystergietsels in die see gewerp om die permanensie van hul alliansie te simboliseer. Die Atheense politikus Aristides sou die res van sy lewe toewy aan die sake van die alliansie, en (volgens Plutarchus) 'n paar jaar later sterf in Pontus, terwyl hy besig was om vas te stel wat die belasting van nuwe lede sou wees.
Welma Odendaal
Welma Odendaal is 'n Suid-Afrikaanse skrywer en is op 21 Julie 1951 in Vereeniging gebore.
Lewe en werk
Haar vader is 'n mynwerker en ketelmaker en sy word groot in die goudmynstreke van die Suid-Transvaal en bly onder andere in Vereeniging, Bloemfontein, Vanderbijlpark en Sasolburg. In 1959 verhuis die gesin na Pretoria, waar sy die res van haar kinderjare deurbring. Na matriek studeer sy vir 'n ruk aan die Universiteit van Pretoria en daarna aan 'n filmskool, waarna sy animasiekunstenaar word vir die Nasionale Filmraad. Wanneer sy met Egbert Gerryts (hoofbibliotekaris aan die Universiteit van Fort Hare) trou, trek hulle in 1972 na die plaas Woodstock naby Alice in die Oos-Kaap. Hier bly hulle vir twee jaar voordat hulle terugkeer na Johannesburg. Die egpaar het 'n tweeling (Anya en Arian) maar die huwelik word later ontbind. Na haar egskeiding word sy eers persfotograaf en verslaggewer vir Hoofstad in Pretoria (waar Jeanne Goosen ook destyds gewerk het), waarna sy in Johannesburg aangestel word as subredaktrise in die nuuskantoor van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK).
In Junie 1976 begin sy saam met ander skrywers die tydskrif Donga, maar hierdie tydskrif word elke keer verbied en in Maart 1978 word alle toekomstige uitgawes verbode verklaar. In hierdie tyd raak sy ook betrokke by Medupe (wat “sag-vallende-reën” beteken), 'n organisasie vir swart-bewussyn skrywers. In November 1977 word sy skielik ontslaan uit haar pos as subredakteur by Springbokradio van die SAUK oor haar “politieke bedrywighede”. Die aanleiding hiertoe is heelwaarskynlik die feit dat sy redaktrise is van Donga, wat werke van wit en swart skrywers publiseer en krities staan teenoor die apartheidsbeleid van die regering; asook die skrywer is van “Keerkring”, 'n kortverhaalbundel wat kort na publikasie verbied word weens die uitgesproke politieke aard van die verhale. Vir 'n ruk werk sy dan as joernalis by The Star. Sy spandeer 14 weke in 1978 in Israel, waar sy op 'n Negev-kibboets werk. Wanneer sy kortstondig terugkeer, dien sy op die redaksie van Inspan, die opvolger van Donga, wat ook verbied word. In Israel, waarheen sy terugkeer om weer op 'n kibboets te werk, raak sy betrokke met mense van Shalom Achshav (Peace Now) en spandeer etlike jare in hierdie land. By haar terugkeer aanvaar sy 'n pos as joernalis op die redaksie van Cape Times in Kaapstad, die eerste vrou ooit in die nagkantoor van hierdie koerant. Later werk sy vir drie jaar by Die Suid-Afrikaan en is in hierdie tyd betrokke by die stigting van South en Namakwanuus. Sy werk ook vir die publikasies van nie-regeringsorganisasies en raak so betrokke by onder andere die Institute for a Democratic Alternative in South Africa (Idasa), Desmond Tutu se aartsbiskopkantoor en KODESA se nuustydskrif, Negotiation News.
In 1989 is sy een van die groep skrywers wat die toe nog verbode ANC by die Victoria-waterval ontmoet. Sy neem steeds deel aan anti-apartheidbetogings en haar gewrig word in September 1989 gebreek deur polisie-optrede teen betogers in Waalstraat in Kaapstad, waarna sy 'n nag in Caledonplein aangehou word. 'n Jaar later, toe bannelingskrywers die eerste keer begin terugkeer, is sy 'n spreker op New Nation se internasionale skrywerskonferensie in Johannesburg. In 1991 onderneem sy 'n twee weke studietoer deur Senegal, Nigerië en Ghana as lid van 'n Idasa Afrika-program. In 1999 neem sy deel aan Bloedlyn, 'n kunstentoonstelling waarin tien visuele kunstenaars met tien skrywers op 'n twee-twee basis saamwerk om kunsprodukte te maak. Na aanleiding van haar kortverhaal “Connie vermoed verraad” maak die kunstenaar Selwin Pekeur dan 'n groot skildery. Sy word later vryskutskrywer, doen die kunsuitleg vir verskeie publikasies en bedryf ook die Café des Arts Restaurant in Kalkbaai saam met Arian Gerryts. Dan vestig sy haar saam met haar lewensmaat Wilna op Kommetjie in die Kaap in 'n houthuis teen Slangkop, vanwaar sy uitkyk oor Long Beach. Sy werk as ontwerpkontrakteur by Iziko Museums.
Skryfwerk
Haar eerste storie word in Die Jongspan gepubliseer toe sy sewe jaar oud is en sy het van hierdie tyd af 'n begeerte om te skryf. Die kortverhale wat sy in die literêre tydskrifte Izwi en Contrast publiseer, trek die aandag van die uitgewer Bartho Smit by Perskor en onder sy aanmoediging lê sy haar eerste bundel, “Getuie vir die naaktes”,  in 1973 voor vir publikasie. Die bundel word die volgende jaar uitgegee. Die titel van die bundel verwys na die grotendeels eenvoudige buitestaander karakters wat weens hulle toestand nie self kan getuig nie. In die getuienis word hulle kaalgestroop, maar dan met empatie. Hierdie eerste kortverhale van haar behandel uiters kontensieuse temas vir die tydperk, soos geweld en homoseksualisme en sy is ook 'n uitgesproke teenstander van die beleid van die regering. Dit is egter duidelik dat sy kan indring in die mensheid van haar karakters en dat sy emosionele konflik in die fynste besonderhede op subtiele wyse kan uitbeeld. 'n Hoogtepunt is “Mamy Blue en ek onthou” waar die onskuldige hoofkarakter in die lesbiese klub die ontdekking maak dat die minnaar eintlik 'n minnares is. Dit is egter nie hierdie skokkende feit wat oorheers nie, maar die skok van die gevoelens wat dit binne haar wakker maak. Hierdie verhaal word later opgeneem in “Die Afrikaanse kortverhaalboek”. In “Die pad noorde toe” word 'n jong seun deur sy ouer, misdadiger broer as gyselaar aan die polisie oorgelaat, terwyl 'n verontregte minnaar in “Vir Lisa” die verkragter word van 'n vrou wat hom aan sy verlore geliefde herinner. “By die Lido” beeld 'n lewe van outydse sjarme en grasie uit, wat lank nie meer bestaan nie. In “Die pro van Wes-Einde” word 'n prostituut eindelik deur haar beskermling weggejaag, terwyl die kinderlose egpaar op hul steriele plaas met sy droë, kreunende windpompe aangrypend uitgebeeld word in “ 'n Wiegie vir Melt”.
Die ideologie van geweld in “Keerkring”, wat op 'n realistiese maar tog gebalanseerde wyse behandel word, maak haar 'n belangrike eksponent van hierdie aspek in die Afrikaanse letterkunde. Telkens word die karakters geplaas teen die impak van geweld, wat hulle nie die volwassenheid of standhoudende waardes het om te kan verwerk nie. Die onluste in Suid-Afrika in die sewentigerjare (“Houvrou”) en ook in die Portugese gebiede (“Vryheidsvegter”) vorm die agtergrond van sommige verhale. As geheel is hierdie bundel egter nie op dieselfde hoë peil as haar debuut nie, grootliks as gevolg van 'n neiging om te eksplisiet die gebeure te verduidelik, asook soms onvanpaste taalgebruik wat nie by die situasie of karakters pas nie. “Baker” is 'n hoogtepunt in hierdie bundel, waar die deurlopende bundelmotief van 'n gewelddadige Afrika op vernuftige wyse ook die dramatiese gevolgtrekking word. Die verteller in hierdie verhaal kom na vyf jaar in Afrika terug na Suid-Afrika en gaan in Pretoria tuis by sy stiefbroer, Raven. Die bekende word dan herontdek, maar teen die besef van ondergang en vernietiging, want na al die ideologieë is daar geen antwoorde oor vir Afrika nie. Die oorweldigende wete is dat geweld kom, want kolonies is sinoniem met besitname, dan prysgawe en padgee. In die laaste deel van die verhaal word 'n gewelddadige dood vir Raven voorsien, want hy sal ook aan die grens moet gaan veg. Die “Baker” van die titel is 'n woorddeel, naamlik die “baker” in “bakermat”, eerder as 'n selfstandige naamwoord. “Keerkring” verskyn in Mei 1977 en word op 1 Julie 1977 deur die sensors verban weens onder meer die verhaal “Vryheidsvegter” daarin. Hierin word 'n liefdesverhouding tussen die verteller en 'n Angolese meisie uitgebeeld, gepaardgaande met die rook van dagga en die bevraagtekening van die sinvolheid van die grensoorlog. Die boek bly agt jaar op die verbode lys en die uitgewer verpulp alle beskikbare eksemplare daarvan.
“Verlate plekke” behandel primêr die ervarings van die vrou, vasgevang deur die verlede en in 'n toenemende mate die slagoffer van die wêreld rondom haar, asook die vrou as individu wat buite die konvensionele bestaansorde funksioneer. Die titel van die bundel verwys na die plekke wat agter gelaat is (verlaat is) en waarheen die verteller nou na baie jare terugkeer. Die terugkeer gaan gepaard met 'n meer volwasse uitkyk wat die drome en verwagtinge van vroeër nou kan meet teen wat werklik gebeur het en ook die gebeure van die kinderjare verskillend kan interpreteer. Die onderliggende boodskap is dat as daar geweld in die breër samelewing bestaan, dit nie te skei is nie van die geweld in kleiner verband, tussen gesinslede, tussen vriende, tussen mens en staat en werkgewer en werknemer. “Witjasse” handel oor 'n swangerskap wat as gevolg van 'n ongeneeslike siekte beëindig moes word. Die emosionele en sielkundige impak van hierdie traumatiese gebeurtenis word weergegee deur die hoofkarakter se intense reaksie op alles rondom haar, insluitende die natuur, die verpleegpersoneel en haar man. “Blomme vir ouma” stel die wreedhede van die Anglo-Boereoorlog en die opstande tydens die mynstaking van 1913 teenoor die versweë geweld van die tagtigerjare, met die Afrikaner se posisie wat intussen dramaties verander het. In “Dag in September” word die kontras tussen die drome van liefde en geluk en die gebeure van die opmars en polisiegeweld effektief uitgebeeld. “Sara en die kinders” is 'n hoogtepunt in die bundel, wat skrynende kommentaar lewer op die impak van 'n onregverdige politieke bestel op die individu. Hierin is die hoofkarakter 'n huishulp wat die vereistes van die veeleisende huiswerk van skoonmaak en koskook gelyktydig met die kinders se nimmereindigende behoeftes moet hanteer. Vir hierdie onmoontlike taak word sy beloon met beledigings en vernederende aalmoese, met as enigste ontvlugting haar verbeeldingsvlugte van uitdelging en wraak. “Vlieënde piering” is 'n monoloog, waarin verskillende fases uit die verlede en die uitwerking van die verhoudings tussen vier mense se impak op die hede treffend verwoord word.
“Landskap met diere” bevat hoofsaaklik kortverhale van individue wat nie by die politieke bedeling aanpas nie en die verhale word 'n weergawe van die veranderde landskappe van die tyd. Dit gaan telkens oor intens persoonlike ervarings, waardeur die verhale ten spyte van die eietydse plasing universaliteit en tydloosheid verkry wat verby die aktuele strek. Gesinsverbrokkeling en mislukking van verhoudings kom telkens aan die beurt. Dit is opvallend hoe gebrekkig die kommunikasie tussen die karakters is omdat karakters 'n onvermoë het om hulle ervarings en gevoelens akkuraat uit te druk, wat weer 'n gevolg is van hulle eie onbewustheid van hoe hulle werklik dink en voel. Die uitwerking hiervan op die leser is 'n ontstellende bewustheid van die dinge wat nié gekommunikeer word nie, wat die emosionele impak van die verhale baie verhoog. “Slagoffer” vertel die verhaal van Ragel wat haar dogtertjie in die barre Noordweste self moet begrawe. Ragel kom van die Overberg en was nie voorbereid op die ongenaakbare landskap wat haar hier in die Boesmanland sou inwag nie. Die kind het haar lewe verhelder en na haar dood bring die hoenders vir haar geselskap. Wanneer haar nefie Kotie ontydig kom kuier, moet sy noodgedwonge een van die hoenders slag om te eet, maar dit is net so pynlik soos dit was met die begrafnis van haar kind. Kotie hou egter nie van hoender nie. “Landskap met diere” is in 2010 op die kortlys vir die toekenning van die Universiteit van Johannesburg-prys.
“Vreemdeling”  is 'n keur uit al haar kortverhale. Van haar kortverhale word in versamelbundels opgeneem, waaronder “Vrou: Mens” saamgestel deur Corlia Fourie, “Die Afrikaanse kortverhaalboek” van Abraham H. de Vries, “Lyfspel / Body play” van Rachelle Greeff en “Blommetjie gedenk aan my” en “Wisselstroom” onder redaksie van Hennie Aucamp. Sy publiseer ook in tydskrifte, waaronder verhale in Donga en “Vreemdeling” in die eerste uitgawe van Boeke-Insig in 2007.
Publikasies
1974 - Getuie vir die naaktes
1977 - Keerkring
1991 - Verlate plekke
2011 - Vreemdeling
Timoer
Timoer (9 April 1336 – 19 Januarie 1405) was ’n 14de-eeuse Turks-Mongoolse krygsheer en die stigter van die Timoeridiese Ryk. Hy was ook bekend as Timoer Lenk, Tamerlane en Tamburlaine.
Timoer is gebore in Kesj, wat tans bekend staan as Sachrisabz (in die omgewing van Samarkand, Oezbekistan). Hy het sy hele lewe lank oorlog gevoer en het selde langer as ’n paar jaar op een plek gebly. Hy wou ’n nuwe ryk skep op die fondamente van die gevalle Mongoolse Ryk. Hoewel hy ’n militêre genie was — hy het nie ’n enkele veldslag verloor nadat hy in 1370 ten volle aan die bewind gekom het nie — het hy nie geweet hoe om oproerige regerings onderdanig te maak nie. Dit het beteken hy moes gebiede oor en oor verower as hulle in opstand kom. Meestal het dit met onmenslike wreedhede gepaard gegaan, soos die bou van torings met afgekapte koppe. So het hele gebiede ontvolk geraak. Hy is daarom van China tot in Wes-Europa gevrees.
Timoer het oor ’n ryk regeer wat tans strek van Suidoos-Turkye, Sirië, Irak en Iran deur Sentraal-Asië, wat insluit dele van Kazachstan, Afganistan, Armenië, Azerbeidjan, Georgië, Turkmenistan, Oezbekistan, Kirgistan en Pakistan tot selfs by Kashgar in China. Tydens sy bewind is na skatting sowat 17 miljoen mense om die lewe gebring, wat neerkom op omtrent 5% van die destydse wêreldbevolking.
Timoer is in die winter van 1405 in Otrar, Kazachstan, oorlede terwyl hy opgeruk het teen sy grootste vyand, China se Ming-dinastie. Ná sy dood het sy ryk vinnig van die kaart af verdwyn. Ná die onafhanklikwording van Oezbekistan word sy dade egter weer dikwels in herinnering geroep omdat dié gebied tydens sy bewind gebloei het soos nooit tevore nie.
Frank Maxwell
Frank Maxwell (17 November 1916 – 4 Augustus 2004) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Wild Angels (1966) en Mr. Majestyk (1974), en in die televisiereekse The United States Steel Hour (1953) en Our Man Higgins (1962).
Timoer
Die goue horde
Die bekendste Tartare-groepe het hulle oorspronklik in die omgewing van Moskou en in Oos-Europa gevestig. Hulle was nomade of rondtrekkers, en hul pragtige tente en waens het hulle die naam die Goue Horde besorg. Toktamisj, 'n prins van hierdie rondtrekkende volk, het in 1380 by Tamerlane kom skuiling soek.
Die koning van die Goue Horde, Mamai, het beveel dat die prins uitgelewer moes word, maar Tamerlane het beveel dat die prins uitgelewer moes word, maar Tamerlane het geweier en oorlog het uitgebreek. Die oorlog het nie lank geduur nie. Tamerlane het Moskou verower en Toktamisj op die troon geplaas met homself (Tamerlane) as Toktamisj se opperheer.
Persië
Tamerlane het nou in die lande na die weste begin belang stel en in 1381 het hy Persië binnegeval. Dit was tydens hierdie veldtog dat hy sy reputasie as massamoordenaar gekry het. Die inwoners van die stad Isfahan het hulle lank teen Tamerlane se aanslae verset. Kort nadat hy die stad ingeneem het, het hulle gerebelleer. Tamerlane het besluit om van hulle 'n voorbeeld te maak.
Hy het altesame 70 000 van die inwoners laat doodmaak en 'n toring van hul koppe laat opstapel. Tog was Tamerlane nie 'n bloeddorstige maniak nie - hy het geen genot daaruit geput om andere om die lewe te bring nie. Hy was egter oortuig dat vreesinboeseming die enigste manier was om die barbaarse inwoners van Persië in bedwang te hou en oor hulle te heers. Van tyd tot tyd het Tamerlane moeilikheid met Toktamisj gehad. In 1396 het Toktamisj, wat nou khan (hoof) van die Goue Horde was, teen Tamerlane se gesag in opstand gekom. In die middel van die winter het Tamerlane en sy leër noordwaarts na Midde-Rusland gemarsjeer, die Goue Horde verslaan en Moskou vir 'n tweede keer beset.
Indië en Turkye
Na die veldtog het Tamerlane na Samarkand teruggekeer. Hoewel hy reeds in die sestig was, het sy rustelose energie hom voortgedryf. Hy kon maar net nie stil sit nie en hy het na die slagveld verlang. In 1398 het by dus Indië binnegeval met die verskoning dat die sultans van Nieu-Delhi hul Hindoe-onderdane te goed behandel. Nieu-Delhi is verower en tot op die grond afgebreek en die sultans moes Tamerlane se gesag erken.
In die volgende jaar het Tamerlane Turkye binnegeval om die sultan van Egipte te straf oor die hulp wat hy aan Ahmad Jala'ir, 'n vyand van Tamerlane, verleen het, en ook sommer om met die Ottomaanse sultan Bajezid af te reken omdat hy 'n deel van Oos-Anatolië beset bet. In ses groot veldslae is die Turke totaal verslaan. Weer eens het Tamerlane na sy hoofstad teruggekeer, wat hy besig was om op groot skaal te herbou, maar weer eens kon hy nie lank stil sit nie.
Op die ouderdom van 68 het hierdie merkwaardige man hom klaargemaak vir 'n grootskeepse inval in China. Hy het egter kort na die aanvang van die veldtog by Otrar siek geword en is op 19 Januarie 1405 oorlede. Hy is in Samarkand begrawe.
Die karakter van Tamerlane
Tamerlane was een van die wêreld se grootste veroweraars. Sy uitgestrekte gebiede laat die verowerings van Caesar en Napoleon maar klein lyk. Wat was die rede vir sy ongelooflike welslae en hoe het hy dit gedoen? Moontlik was dit sy onuitputlike energie en uithouvermoë: hy was altyd oorgehaal en een stap voor die vyand. Hy het vuriglik geglo in die noodsaaklikheid van vinnige beweging in 'n oorlog en het een keer selfs gesê dat dit baie beter is om met tien soldate op die regte plek te wees as met 10 000 op die verkeerde plek.
Samarkand
Samarkand was destyds een van die belangrikste en mooiste stede van Asië. Die stad bestaan vandag nog en baie van die geboue wat in Tamerlane se tyd opgerig is, is nog te sien. Die stad was destyds 'n belangrike handelsentrum vir karavane; die fynste papier ter wêreld is daar vervaardig en die stad se karmosyn-materiaal was oor die hele Europa bekend. Voor Tamerlane se tyd was Samarkand hoofsaaklik van klei en stene gebou, maar Tamerlane het dit herbou en groot moskeë en monumente opgerig.
Erin Wilhelmi
Erin Wilhelmi is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Disconnect (2012), The Perks of Being a Wallflower (2012), Sweet, Sweet Lonely Girl (2016), en Unsane (2018).
Edith Guillaume
Edith Guillaume (14 Junie 1943 – 11 September 2013) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Notes on Love (1989) en in die televisiereekse Fup eller fakta (1966) en Viva (2001).
Claude Bailey
Claude Bailey (19 November 1895 – Junie 1950) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Little Waitress (1932), The Unholy Quest (1934), Yellow Canary (1943), en Bedelia (1946).
.si
Eksterne skakels
Toppdomän
Thomas Ochse Honiball
Thomas Ochse Honiball, algemeen bekend as T.O. Honiball, (* 7 Desember 1905 in Cradock; † 22 Februarie 1990 in Montagu) staan bekend as die skepper van die Afrikaanse strokiesprent. Sy tekenkarakters, soos Kaspaas Breekwater, neef Jakkals en oom Wolf en die Adoonse van die Magaliesberge, bekoor met hulle eg Suid-Afrikaanse agtergrond, hulle menslikheid en die satiriese kommentaar, wat hulle op die samelewing lewer.
Herkoms en vroeë lewe
Thomas Ochse Honiball is op 7 Desember 1905 op Cradock gebore as die oudste van vier kinders, twee seuns en twee dogters. Sy pa was James Honiball, ’n nasaat van ’n Britse setlaar, John Honiball, wat in 1812 van Somerset in Engeland na Suid-Afrika gekom het. Sy moeder was Johanna Swanevelder.
Toe hy slegs ’n maand oud was, verhuis die familie na Stellenbosch, waar hy grootword en skoolgaan. Sy pa is hier hoof van ’n groep koshuise op Stellenbosch wat skoolseuns, universiteitskollege- en kweekskoolstudente gehuisves het. Dit was bekend as The Home (Het Tehuis) en het bestaan uit Prima (hoofgebou), Secunda, Tertia en Quarta. Die jong Honiball matrikuleer in 1925 aan die Stellenbosse Hoër Jongenskool (later die Paul Roos Gimnasium) waar Paul Roos indertyd self die hoof was. Hier doen hy reeds tekeninge vir die skoolblad en wen op 15-jarige leeftyd ’n prys vir ’n skets van sy ouerhuis, De Hoop in Heroldstraat.
Verdere studie
Na skool studeer hy in 1926 in die argitektuur aan die Universiteit van Kaapstad, waar sy tekeninge opgeneem word in die universiteit se Kwartaalblad. Hy staak hierdie studies in 1927 om na Chicago in die Verenigde State te gaan. Hier werk hy bedags as versierder van winkelvensters en loop ’n aandkursus in Handelskuns aan die Koester School of Advertising. Sy werkgewers neem nie genoeë met sy dubbele lewe nie en dwing hom om te bedank, waarna hy vir ’n tyd lank as hulpverpleër werk. Sy studies in die handelskuns besorg hom egter ’n betrekking by George Thall and Co, waar hy kennis maak met die ontluikende kultuur van strokiesprente, wat hom laat droom van eg Suid-Afrikaanse strokieskarakters.