cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ingrid Winterbach
Prosa
In Karolina Ferreira word Karolina se verblyf van sewentien weke op die Vrystaatse dorp Voorspoed verhaal, met dualiteit (man/vrou, wit/swart, dag/nag, koel/warm) as inherente bindingsfaktor. Elke mens het beide teenoorgesteldes in hom en die boek is dan ook ’n psigiese verkenningstog, terwyl dit op die oppervlak ’n liefdesverhaal is en ook aktuele politieke kommentaar lewer. Vergesel van haar bruin vriend Willie September doen Karolina  navorsingswerk op die dorp oor ’n seldsame motsoort se oorlewing in droogtetoestande. Willie doen op sy beurt navorsing oor natuurlike geneesmiddels. Die hart van die dorp is die snoekerkamer, waar die dorp se sake bespreek word en vanwaar Gert Els en sy trawante straftogte na die swart township onderneem. Baie van die inwoners se lewensgang word hier vasgevang. Op die dorp ontmoet sy haar toekomstige man Jess, wat haar seksueel aantrek en as Boeddhis daagliks saamleef met die dood en sy drang tot besit aflê. Sy beleef onder andere twee selfmoorde en konfrontasies tussen die polisie en die swart inwoners van die township. Die dorp self en die plattelandse lewe word in detail beskryf, maar dit is nogtans geen konvensionele hantering van hierdie onderwerp nie. Karolina is ’n uiters fyn en sensitiewe waarnemer wat intens waarneem, maar dan telkens op ’n onbetrokke wyse. Haar gedagtes, verlangens en vrese word die fokuspunt van die verhaal. Haar voorliefde vir dans en die wye draaie van die danspassies word metafoor van die manier waarop verskillende situasies en persone in komplekse patrone teenoor mekaar geplaas word, sodat daar moeilik ’n enkellynige sigbare patroon is. Die roman is ook ryk in psigoanalitiese verkenning van veral die Jungiaanse teorieë soos individuasie, die jing teenoor die jang en die besef dat selfbegrip slegs deur ’n slopingsproses kan plaasvind. Die struktuur van die roman stel die daaglikse uitstappies na die veld vir navorsing teenoor die nagtelike bymekaarkom in die snoekerkamer. Waar die snoekerkamer ’n kykie gee in die onderbewussyn van die dorp, die magstryd wat daar woed en die uitbarstings van geweld wat daaruit voortvloei, gee die uitstappies na die veld klein besonderhede van middele tot genesing. Karolina Ferreira word in 1994 met die M-Net-prys bekroon en in 1997 met die Ou Mutual-prys en is ook in 1994 op die kortlys vir die C.N.A.-prys en in 1996 vir die Helgaard Steyn-prys. Sy vertaal die boek saam met Iris Gouws in Engels as The elusive moth.
Landskap met vroue en slang is weer meer kompleks en bestaan uit kort genommerde fragmente, wat die verbrokkeling wat die verskillende vertellers bewerkstellig ook visueel aanbied. Die geheel doen dus ietwat soos ’n collage aan, waar skynbaar onverwante elemente langs mekaar geplaas word asof dit gelyktydig in die tyd plaasvind. Soos die titel reeds verklaar, speel die landskap, vroue en die slang as simbole ’n baie belangrike rol in die boek. Die skilder Lena Bergh woon saam met haar tweede man (Jack de Leeuw) en kind in Durban. Sy is onvervuld weens haar verlange na die verlore Paradys, wat simbool is van die oorsprong van alles, die mistieke sentrum waar daar geen begeertes en verlange is nie. Dwarsdeur die roman word verskeie verwysings na skilders en skilderye gemaak, veral landskappe, waarin sy haar gevange voel. Gereeld onderneem sy wandelinge deur tuine en parke, wat simbolies word van die soeke na die eerste tuin, die Paradys of Tuin van Eden. Die landskap verander ook met die seisoene, wat wisselende emosionele konnotasies by Lena wek. Met haar skrywersvriendin Mara en haar suster Edda voer sy intellektuele gesprekke, terwyl die mans in haar lewe ’n ondergeskikte rol speel en as magsimbool ondergrawe word. Haar man word soms selfs gesien as indringer (net soos die slang in Poussin se skildery van Adam en Eva), hoewel daar tog ook subtiele beskrywings van erotiese oomblikke tussen hulle is. Eindelik berus sy daarin dat sy nie die sentrum kan wees nie en hierdie berusting stel haar in staat om weer te begin skilder. Haar skildery beeld die huidige uit in ’n gewelddadige voorgrond, met vervulling wat tog moontlik is in die paradysagtige agtergrond. Subtiel ingeweef in die verhaal is ook satiriese kommentaar op die sosiale en maatskaplike aspekte van die samelewing.
Hierna publiseer Ingrid haar werke onder haar eie naam en twee belangwekkende romans oor die Anglo-Boereoorlog verskyn eerste. Buller se plan word geraam deur die Slag van Colenso in Natal waar die groot Britse leërmagte wat deur sir Redvers Buller aangevoer is, ’n gevoelige nederlaag gely het. Aan die begin van die roman word vertel hoe Buller sy aanval beplan en hoe dit misluk het, terwyl hierdie geskiedenis aan die einde weer vertel word. Die titel van die roman en die resultaat van Buller se mislukte plan vorm dan ’n metafoor vir die lewens van die karakters, waarin planne gemaak word wat telkens deur die noodlot of faktore buite die karakters se beheer gefnuik word. Binne hierdie raamwerk word die verhaal van die lewens en obsessies van ’n aantal nasate van die Anglo-Boereoorlog stryders uitgebeeld. Hulle kom almal op die fiktiewe dorp Steynshoop naby Colenso in Natal bymekaar weens die dood van ’n gemeenskaplike vriendin en kennis. Die hoofkarakter is Ester Zorgenfliess, wat saam met haar neef Boeta die plegtigheid bywoon, en sowat sewentien dae vertoef en baie fyn waarneem en dinge ervaar. Bedags besoek sy kennisse en vriende in die dorp, maar kry ook tyd vir verkenning van die omgewing en byna rituele ontmoetings met allerhande vreemde mense. Sy droom verskeie drome wat verband hou met haar situasie en ondergaan in die proses ’n transformasie. Haar perspektief word gereeld afgewissel deur die perspektiewe van verskeie mans. Aand na aand kom sy saam met ’n aantal dorpenaars en besoekers in die kuierplek die Steynhuis bymekaar en wag op die optrede van die sanger Jan de Dood (met hierdie naam wat soos die ander in die boek simboliese betekenis het). In wese is die roman ’n boek oor onsekerheid, want planne misluk, wense kom nie uit nie en dinge wat oënskynlik waar is, word as onwaar bewys. Geeneen van die verhoudings werk heeltemal uit nie en daar is ’n onvermoë om te troos terwyl die vrese bly. Die mens se ervaring van die lewe staan sentraal en baie aandag word geskenk aan die erfenis wat die verlede bring en die invloed wat dit uitoefen. Die skande, skuld en skaamte gevoelens van die deelnemers aan die Anglo-Boereoorlog tot by hulle nasate word verken, met ’n satiriese kyk veral op die Apartheidsmuseum wat op Steynshoop opgerig is. Deur twee moorde en ’n verkragting word die eietydse Suid-Afrika met sy geweld ook die roman ingedra en geïntegreer met die geweld honderd jaar tevore tydens die Anglo-Boereoorlog. Die skrywer skenk ook baie aandag aan die mense se begrip en gewaarwording van God en die sin wat hulle van die lewe probeer maak teen hierdie agtergrond. So word die geheimenisse van gewone mense se lewens uitgebeeld. Die W.A. Hofmeyr-prys word in 2002 toegeken aan Buller se plan en hierdie boek is in 2000 op die kortlys vir die toekenning van die M-Net-prys.
Haar volgende drie romans, Die boek van toeval en toeverlaat, Die benederyk en Die aanspraak van lewende wesens vorm ’n drieluik. In elkeen word die bestaan van ander ryke en dimensies (dié van die dooies, van demone en van drome) belig, terwyl die letterlike afdaal na en terugkeer uit ’n bestaan van lyding ook verken word. Dit is dan veral die demoniese en die doderyk wat uitgelig word, met die bestaan van onbekende magte wat ’n invloed op die lewendes uitoefen en wat getrotseer moet word ’n belangrike deel van die intrige. Daarteenoor is die mistieke ook deurlopend teenwoordig. In almal is daar die soeke na ’n verlore geliefde. Ook die gegewe van ’n vroulike karakter wat haar in die studie van een of ander aspek van die natuur inleef word ’n sentrale punt van vertrek.
Die benederyk is die verhaal van twee broers, die skilder Aaron Adendorff en die oud-dwelmverslaafde Stefaans. Aaron se galery-eienaar, Eddie Knuvelder, laat hom in die steek en sluit nie sy werk in onder die vyf kunstenaars wat hy in Berlyn gaan uitstal nie. Eddie versoek hom om twee jong kunstenaars, Moeketsi Mosekedi en Jimmy Harris, na ’n ateljee in die Natalse Middellande te neem, ’n opdrag wat vir Aaron verwar. Hy is verder afgestoot deur die selfvertroue waarmee Jimmy Harris uitwei oor sy opvattings dat die skilderkuns dood is en is ook afgunstig op die sukses wat Jimmy in die kunswêreld behaal. Die karakter van Jimmy, met sy naelskouery wat Aaron as selfmutilasie beskou en sy kunsvorm van “deathworks”, word ’n demoniese karakter. Deur hierdie interaksie vorm die kunsteorie, die ontwikkeling van Aaron se skilderkuns vanaf politiek betrokke werk tot latere figuratiewe skilderye, die invloed van kleur en verskillende kunsbewegings ’n belangrike newe-tema van die verhaal. Die talle skilderye van die hel waarna verwys word, is ook ’n belangrike heenwys na die titel van die boek en die hooftema van die benederyk of die hel. Aaron leef simbolies in ’n hel op aarde met die verwerping, eensaamheid en fisieke pyn wat hy ondervind. Intussen bombardeer sy broer Stefaans (met suggestie van die Bybelse Stephanus) hom met sms’e en e-pos waarin hy verslag doen van sy dekades lange verslawing en sy geleidelike terugkeer daaruit. Stefaans was letterlik in die hel en terug en kry tydens besoeke onder in die tuinwoonstel angsdrome, maar sien tog ook wonderlike dinge (en verlossing) gebeur. Indrukwekkend is verder die randkarakters soos Aaron se huishulp Gloria Sekete, wat so blymoedig is dat dit hom soos ’n gevangene in sy eie huis laat voel, en sy nuwe buurvrou, Bubbles Bothma. Bubbles is Lotto-prinses en Zen-meester wat ’n meesleurende kombinasie van erns en komedie na die roman bring. Sy haal aan uit Milton se Paradise Lost, lees Gogol en bied aan om Aaron se vyande “reg te sien” of selfs “uit te vat”. Hierdie randkarakters leef buite die sentrale betekenisraamwerk van die roman, maar gee ’n onderliggend burleske en humoristiese gevoel aan ’n tema wat maklik swaartillend kon word. Die benederyk wen in 2011 die M-Net-prys en is in dieselfde jaar op die kortlys vir die toekenning van die W.A. Hofmeyr-prys en die Universiteit van Johannesburg-prys. Dit word deur Leon de Kock in Engels vertaal as The road of excess.
Van haar skryfwerk word in versamelbundels opgeneem, soos ’n uittreksel uit Erf in Vrou: Mens onder redaksie van Corlia Fourie, Die insident in Lyfspel / Bodyplay van Rachelle Greeff en Om te dans met die Kolyn-kêrel (’n fragment uit Karolina Ferreira) in Willekeur van Koos Human.
Drama
Haar drama Spyt debuteer in 2010 by die Aardklop Kunstefees op Potchefstroom, met haar dogter Brink Scholtz as regisseur, waarna dit in 2011 by die KKNK opgevoer word. Dit is ’n verhoudingsdrama met ’n ouderdomsbeperking van sestien jaar. Die titel verwys na die wellus en vergryp in verhoudings, waarna die spyt volg. In die gesprekke word die sin van die lewe, die behoefte aan selfverwesenliking en die dryfvere agter menslike optrede, veral die seksuele, verken. So word die geestelike bepeinsing met die lyflike genot vermeng, wat beide om vrede en vervulling gaan. Die karakter Braam het drie minnaresse (waarvan ons weet), waarvan een sy vrou se beste vriendin is, die ander swart en nog een avontuurlik en eintlik meer geïnteresseerd in geldsake as in bedsake. Tuis is sy vrou, Mariana, besig om te oefen op ’n Pilatesbal, terwyl sy smag na selfverwesenliking en graag hulle sekslewe sal wil opkikker. Hierdie drama verower by Aardklop in 2010 die Anglogold Ashanti Fyngoudprys vir die beste nuwe Afrikaanse produksie op die fees. Ingrid voltooi hierna  ’n nuwe drama met die voorlopige titel van Vuur.
Eerbewyse
In 1992 word Ingrid Winterbach opgeneem in die Bloomsbury Guide to Women’s Literature onder redaksie van Claire Buck. Die Klein Karoo Nasionale Kunstefees vereer haar in 2011 met ’n Afrikaans Onbeperk toekenning vir vernuwende denke.
In 2013 is die Hertzogprys aan Mev. Winterbach toegeken vir haar roman Die aanspraak van lewende wesens.
Publikasies
Werke uit haar pen sluit in:
Roesalka
’n Roesalka (meervoud: roesalki; Russies: русалка; русалки) is in die Slawiese mitologie ’n waternimf of meerminagtige demoon wat in die water woon.
Volgens die meeste tradisies was die roesalki vis-vroue wat op die bodem van riviere gewoon het. In die middel van die nag het hulle uit die water gekom en in die grasvelde gedans. As hulle aantreklike mans gesien het, sou hulle hulle lok deur te sing en te dans, hulle betower en dan na die bodem van die rivier neem om saam met hulle te woon.
Oorsprong
In die meeste legendes was die roesalki rustelose dooie wesens wat met "onreinheid" verbind is. Jong vroue wat ’n voortydige, gewelddadige dood gesterf het, soos meisies wat selfmoord gepleeg het omdat hulle minnaars hulle afgesê het of ongetroude vroue wat swanger was, moes hul aangewese tyd op aarde uitleef as geeste.
Dit kon ook die siel van ’n jong vrou wees wat in of naby ’n rivier of meer gesterf het en daar spook. Hierdie rasalki (wat nie dood was nie) was nie noodwendig kwaadwillig nie en sou toegelaat word om in vrede te sterf as hulle dood gewreek is.
Hulle kon ook die siel van ’n ongedoopte kind gewees het, gewoonlik buite-egtelik, wat deur hul ma's verdrink is. Dié roesalki het glo in die woud rondgedwaal en gesmeek om gedoop te word sodat hulle vrede kon hê. Hulle was egter nie noodwendig onskuldig nie en kon ’n mens aanval wat dom genoeg was om hulle te nader.
Beskrywing
Terwyl haar woonplek hoofsaaklik die rivier of meer was waar sy gesterf het, kon ’n roesalka ook snags uit die water kom, ’n boom klim en daar sit en sing, haar hare kam of saam met ander roesalki in die rondte dans.
In sommige weergawes het hulle oë soos groen vuur geblink, in ander was hulle baie bleek, met geen sigbare pupille nie. Soms was hulle hare goudkleurig, soms groen en altyd nat. Volgens sommige legendes kon ’n roesalka sterf as haar hare droog word.
Roesalki het graag mans verlei. Hulle kon mans lok deur te sing en hulle dan verdrink. ’n Man wat deur ’n roesalka verlei is, kon in haar arms sterf of soms het hy gesterf wanneer hy haar hoor lag.
Die verhale het van streek tot streek verskil. In die Oekraïne het hulle meestal naby water gehou en in Wit-Rusland in die woud of veld. Waar die land vrugbaar was, was hulle nakend en mooi. In ruwer dele van Groot Rusland was hulle amasones met groot borste. En in die noorde was hulle dikwels lelik en vol hare.
Paul Opperman
Ds. Paul Jacobus Opperman (12 Maart 1924 – 12 Oktober 2016) was leraar in ses gemeentes van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika, waarvan een in Noord-Rhodesië en een in Kenia.
Noord-Rhodesië
duimnael|links|300px|Vierdejaars aan die [[Teologiese Skool Potchefstroom, 1950. Eerste ry: D.J. van der Walt, E.J.G. Norval, G.L. van der Walt, I.J. van der Walt, J.M. Opperman. Tweede ry: J.C. Lessing, P.J. Opperman, L.S. Kruger, C.H. Smit, H.J. Kruger.]]
Nadat Opperman die grade B.A. en B.D. aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys verwerf het, aanvaar hy in 1951 ’n beroep na sy eerste werkkring, die kombinasie Lusaka-Nkana in die teenswoordige Zambië. Dié twee kerke, wat toe deel was van die Klassis Rustenburg, maar in later jare deel sou vorm van die Klassis Trans-Limpopo, het in daardie jaar onderskeidelik 120 en 85 belydende lidmate gehad. Lusaka se dooplidmate het 87 getel en dié van Nkana 80.
Vryburg, Kenia
In 1955 keer ds. Opperman terug na die Unie toe hy ’n beroep aanneem na die Gereformeerde kerk Vryburg. Ná andermaal ’n vierjarige bediening, aanvaar hy in 1959 weer ’n beroep na die buiteland, dié keer as laaste predikant van die Gereformeerde kerk Eldoret in Kenia. Eldoret en Skeurvallei, die ander gemeente in Kenia in kombinasie met wie Eldoret ds. Opperman beroep het, was toe reeds vyf jaar vakant. In die voorafgaande 50 jaar sedert Eldoret se stigting in 1909, was die Gereformeerde lidmate in Kenia 42 jaar sonder ’n vaste predikant. Al was ds. Opperman op die hoogte van sake wat die Gereformeerde kerke in Midde-Afrika betref en bewus daarvan dat die einde vir hulle in sig was, het hy die beroep aangeneem en is hy op Sondag 13 September 1959 deur ds. Hennie Kruger van Bulawayo/Gwelo-Gatooma in Salisbury bevestig tydens die Klassis Trans-Limpopo, wie se afgevaardigdes die geleentheid bygewoon het.
Minder as vier maande later, op Maandag 1 Januarie 1962, het ds. Opperman sy tasse en laaste paar los goed in sy Peugeot-stasiewa gelaai en afskeid geneem van die lidmate wat vir oulaas hul predikant kom bystaan het. Kenia se laaste Gereformeerde predikant het op pad suide toe eers Naivasha aangedoen waar hy by oudl. Botha Enslin oornag het. Die volgende dag het verder gery op pad na Steynsburg in die Noordoos-Kaap waarheen hy ’n beroep aangeneem het. Dr. D'Assonville skryf dit was nie die eerste beroep wat hy in Kenia gekry het nie, maar "hy het gewag tot op die laaste, totdat die gemeente so drasties uitgedun was dat instandhouding van die kerk feitlik onmoontlik geword het." Tien jaar vantevore, toe albei die gemeentes in Kenia tot die Klassis Waterberg het, het Eldoret ’n sieletal van 163 gehad en Skeurvallei 54. Tien jaar later, by sy vertrek, toe Eldoret, Skeurvallei, die twee Noord-Rhodesiese kerke waar hy sy bediening begin het en die twee in Suid-Rhodesië (Bulawayo en Salisbury) die Klassis Trans-Limpopo gevorm het, het Eldoret se sieletal afgeneem tot 85 en Skeurvallei s’n tot 28. Lusaka het toe nog ’n sieletal van 240 gehad, Nkana 225, Salisbury 280 en Bulawayo 221. Terwyl die kombinasie Eldoret-Skeurvallei met ds. Opperman se vertrek tot hul ontbinding Eldoret in 1966; Skeurvallei in 1963) vakant sou bly, het elkeen van die ander kerke nog sy eie predikant gehad. Eldoret se laaste kerkraadsvergadering waarvan die notules opgeteken is, was op 19 en 20 Oktober 1963: Die laaste gelde gaan na verskillende fondse in Suid-Afrika en die orrel na Salisbury. Die kerkeiendomme is verkoop en die laaste klompie boeke in die konsistorie bymekaargemaak. Op 16 Februarie 1964 het Stoffel en Nonnie Roets, wat in 1908 na Oos-Afrika gekom het, die sleutels van die kerkgebou aan die nuwe eienaar oorhandig. Twee en ’n half jaar later, op 28 Augustus 1966, het hulle die land verlaat nadat Stoffel Roets die laaste inskrywing in die kerk se notuleboek gemaak het: "Laaste nuus ... C.J. Roets vertrek per boot van Mombasa na Durban op 28/8/66. Laat nog sewe lidmate agter in Kenia met attestasies."
Steynsburg, Vaalharts, Johannesburg-Wes
duimnael|regs|300px|Ds. Opperman en sy gesin. Vroeg 1962 is ds. Opperman as die Gereformeerde kerk Steynsburg se elfde predikant in die gemeente se 90-jarige bestaan bevestig. Hier sou die vrygesel-predikant van by die 40 jaar in die huwelik tree met Magdalena Elizabeth Bekker. Twee dogters en ’n seun is uit die huwelik gebore, van wie die seun en oudste dogter op Steynsburg gebore is.
Ná ’n vyfjarige bediening op Steynsburg het ds. Opperman en sy gesin in 1967 na die kombinasie Vaalharts-Christiana vertrek, waar hulle sewe jaar sou vertoef. Op 24 September 1975, nagenoeg ’n jaar na ds. Opperman na sy laaste gemeente, is die eerste sooi van Vaalharts se nuwe kerkgebou op Hartswater gespit. Dit was ’n hoogtepunt ná jare lange beplanning, hoofsaaklik in ds. Opperman se tyd, maande lange onderhandelings met die argitek en die afhandeling van die planne. Die tender is toegeken aan V.N.B. Bouers en die bouaannemer was W.J. van Niekerk. Die hoeksteen is op 1 Mei 1976 gelê waarna die ingebruikneming op 12 en 13 Maart 1977 kon plaasvind. Luidens die program van dié geleentheid het ds. Opperman nie aan die verrigtinge deelgeneem nie. Dis nie bekend of hy die geleentheid bygewoon het nie. Hy het wel sy beste wense oorgedra in die feesuitgawe van die gemeentenuusbrief by die inwyding van die nuwe kerk. "Mooi is ons herinneringe van die omtrent sewe bedieningsjare vanaf 1967. 'n Gemeenskap met min krulle en skadukolle, vol verkwikkende menslikheid en liefde. Lekker het ons gewerk, soms selfs saamgesweet (toe die sendingkerk te Pampierstad opgerig is). Heerlik om te mag sien: die God van die hemel het u dit laat geluk. Eintlik is dit 'n uitstaande bergspits in 'n hele reeks baie mooi dinge wat die Here hierdie oor 'n wye gebied verspreide en in getalle beperkte gemeente gedurende die afgelope jare laat doen het."
In sy laaste gemeente, Johannesburg-Wes, sou ds. Opperman staan van 1974 tot hy sy emeritaat in 1988 aanvaar het. Met sy koms daarheen, was dit ’n sterk gemeente met 471 belydende en 202 dooplidmate, maar tydens sy 14-jarige bediening het die getalle gedurigdeur afneem weens die wegtrek van lidmate na ander dele van die Rand sodat die getalle 10 jaar ná sy aftrede 105 en 22 was en die kerk dan ook in daardie jaar ontbind het. So het dit gebeur dat van al die gemeentes of kombinasies waarin hy gestaan het, net Vryburg, Vaalharts en Christiana hom oorleef het, maar Lusaka, Nkana, Eldoret, Skeurvallei en Johannesburg-Wes al vyf voor sy dood ontbind het.
Hy is ’n lang rustyd van 28 jaar gegun tot sy oorlye op 12 Oktober 2016.
Eloff
Eloff is 'n dorpie in Victor Khanye Plaaslike Munisipaliteit in westelike Mpumalanga, Suid-Afrika. Die R555-streeksroete gaan deur die dorp.
King Power-stadion
Die King Power-stadion is ’n sokkerstadion in Leicester, Engeland, met sitplek vir 32 262 mense. Dit is die tuisveld van Leicester City FC. Die stadion is in 2002 geopen en is die 19de grootste, in terme van kapasiteit, in Engeland. Die stadion se naam is ontleen aan King Power, ’n maatskappy wat aan Vichai Raksriaksorn, eienaar van Leicester City, behoort.
Rugby
In 2004 het die Leicester Tigers, Engeland se rugbyklub met die grootste ondersteunersbasis, dit oorweeg om die stadion met Leicester City te deel omdat Welford Road (met plek vir 16 815 mense) te klein geword het vir die toenemende groei in rugbyondersteuners. Die plan sou wees om ’n maatskappy te stig waarvan albei klubs die eienaar sou wees en om dan die stadion aan te koop. Die onderhandelinge is in 2005 laat vaar nadat die klubs nie op die terme ooreen kon kom nie. Weens die bedenklike toestand van die sokkerklub se finansies het gerugte steeds die rondte gedoen dat die klubs die stadion sou deel met sommiges wat van mening was dat die Tigers die stadion wou koop. In 2007 is die gerugte ’n nekslag toegedien toe die Tigers beplanningsgoedkeuring ontvang het om ’n nuwe pawiljoen met 10 500 sitplekke te bou, gekry het.
Die Tigers het egter ses wedstryde op die stadion gespeel, hetsy om die groter kapasiteit te benut of wanneer toernooireëls vereis het dat die klub nie op sy tuisveld mag speel nie. Die eerste wedstryd was ’n Heineken-bekerhalfeindstryd op 24 April 2005 waarin die Tigers met 27–19 teen Toulouse verloor het; 31 883 het na hierdie wedstryd kom kyk. Op 1 April 2006 het die Tigers met 15–12 teen Bath verloor in ’n Heineken-bekerkwarteindstryd voor ’n skare van 32 500. Die derde Heineken-bekerwedstryd aldaar was op 21 April 2007 toe die Tigers die Llanelli Scarlets met 33–17 geklop het in ’n halfeindstryd. Met die uitbreiding van Welford Road is dit waarskynlik dat die enigste rugbywedstryde wat in die King Power-stadion gespeel sal word halfeindstryde sal wees waarin die Tigers tuis mag speel, wat beteken dat hulle enige geskikte Engelse stadion, anders as hul eie tuisveld, kan gebruik.
Op 3 Desember 2006 het die Springbokke ’n wedstryd teen ’n Wêreld-XV op die King Power-stadion gespeel om die eeufeesviering van hulle eerste oorsese wedstryd te gedenk. Voorts is 3 poelwedstryde van die Rugbywêreldbeker 2015 daar gespeel: Argentinië teen Tonga, Argentinië teen Namibië en Kanada teen Roemenië.
Gunnel Fred
Gunnel Fred (gebore 29 Augustus 1955) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Strul (1988), Svart Lucia (1992), en Midsommar (2019).
Makro-ekonomie
Makro-ekonomie is gemoeid met die studie van ekonomiese verwantskappe op die makro-, en gewoonlik die nasionale vlak. Die vakgebied word tradisioneel verdeel in twee studierigtings: sakesiklusteorie en groeiteorie. Waar die vak vroeër in verskeie denkskole verdeel was, is sodanige skoolvorming vandag minder algemeen en is makro-ekonome veel meer op empiriese ondersoek ingestel. Empiriese navorsing impliseer dat ekonome vandag veel meer wetenskaplik met ekonomiese data omgaan – iets wat nie noodwendig deur getrouheid aan 'n bepaalde denkskool gedien word nie. Trouens, die totale versameling van kennis waaroor die meeste makro-ekonome saamstem is 'n samevoeging van insigte uit verskeie denkskole. Makro - ekomomie verwys ook na die kringloopmodel wat die inter aksie tussen die huishoudelike sektor, sakesektor, openbare sektor asook die buitelandse sektor.
WesBank
Wesbank is 'n toonaangewende finansiëlediensteverskaffer in Suid-Afrika wat spesialiseer in voertuig- en batefinansiering. Dit is 'n afdeling van FirstRand Bank Beperk, een van Suid-Afrika se grootste banke.
WesBank bied 'n reeks dienste aan individue en besighede, insluitend voertuigfinansiering vir nuwe en gebruikte motors, woonwaens, motorbote en seiljagte, kommersiële voertuigfinansiering, en toerustingfinansiering vir 'n wye verskeidenheid bates, soos vragmotors, konstruksietoerusting en vervaardigingsmasjinerie.
WesBank bied ook ander finansiële dienste soos versekering en instandhoudingsplanne vir voertuie, ook genoem voertuigbeskermingsplanne. Dit het ook 'n aanlyn platform wat kliënte in staat stel om aansoek te doen vir finansiering, betalings te maak en rekeninginligting na te gaan, en hulle toegang gee tot 'n paar bykomende dienste.
Benewens sy kernfinansieringsaanbieding, verskaf WesBank ook waardetoegevoegde dienste aan kliënte, soos kredietlewens- en ongeskiktheidsversekering, skuldberading en finansiële geletterdheidsprogramme.
WesBank is al meer as ses dekades in die mark en word beskou as een van die mees gerespekteerde finansiële instellings in Suid-Afrika. Dit het ook verskeie toekennings ontvang deur verskillende instellings en liggame in die bedryf.
Gabriel de Jongh
Gabriel Cornelis de Jongh (6 April 1913, Holland – 11 Maart 2004) was die seun van die bekende landskapskilder Tinus de Jongh en ook 'n landskapskilder in eie reg. Hy het saam met sy ouers in 1921 in Kaapstad, Suid-Afrika aangekom. Gabriel het 'n noue en spesiale band met sy vader gehad en dit is net natuurlik dat hy sy vader se beroep ook sou volg. Hy word 'n skilder en sy pa was sy inspirasie, mentor en kritikus.
Anysberg-natuurreservaat
Die Anysberg-natuurreservaat, 62 500 ha groot, is 'n natuurreservaat geleë in die westelike Klein Karoostreek van die Wes-Kaap in Suid-Afrika. Die sentrale berg is vernoem na die anysplantjie, Pimpinella anisum, wat hier aangetref word.
Die reservaat is in 1988 totstand gebring om fynbos en vetplante in die Kaapse soomband te bewaar, en om wild te hervestig wat in die verlede inheems hier voorgekom het.
Die naaste dorpe aan Anysberg is Laingsburg en Ladismith, beide ongeveer 55 km vanaf die reservaat se hoofhek.
Westerse Marxisme
Westerse Marxisme is 'n kontemporêre Marxistiese teorie wat in Wes- en Sentraal-Europa ontstaan het in die nasleep van die Russiese Rewolusie (1917) en die opkoms van Leninisme. Die term dui op 'n losse versameling teoretici wat 'n interpretasie van Marxisme geformuleer het, afsonderlik van dié wat deur die Sowjetunie gekodifiseer is.
Die Westerse Marxiste het meer klem gelê op Marxisme se filosofiese en sosiologiese aspekte, en sy oorsprong in die filosofie van Georg Wilhelm Friedrich Hegel (die rede hoekom dit soms ook Hegeliese Marxisme genoem word) en wat hulle "Jong Marx" noem (d.w.s. die meer humanistiese vroeë werke van Marx). Alhoewel sommige vroeë figure soos György Lukács en Antonio Gramsci prominent in politieke aktiwiteite was, het Westerse Marxisme hoofsaaklik die fokus van die akademie geword, veral na die Tweede Wêreldoorlog. Prominente figure sluit in Walter Benjamin, Theodor Adorno en Max Horkheimer.
Sedert die 1960's het die konsep nou verband gehou met die Nuwe Linkses (New Left) en neo-Marxisme. Terwyl baie van die Westerse Marxiste aanhangers van Marxistiese humanisme was, sluit die term ook hul kritici in, in die vorm van die Strukturele Marxisme van Louis Althusser.
Emma Lockhart
Emma Lockhart (gebore 15 Desember 1994) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Special Ed (2005), Batman Begins (2005), en The Seeker: The Dark Is Rising (2007).
Westerse Marxisme
Terminologie
Die frase "Westerse Marxisme" is in 1953 deur Maurice Merleau-Ponty geskep. Terwyl dit dikwels in stryd is met die Marxisme van die Sowjetunie, is die Westerse Marxiste verdeel in hulle mening oor dit en ander Marxisties-Leninistiese state.
Geskiedenis en kenmerkende elemente
Daar bestaan baie skole van Marxistiese denke wat onderskei kan word van Marxisme-Leninisme; soos bv. Austromarxisme of die Linksekommunisme van Antonie Pannekoek. Die Marxistiese teoretici wat die sentraliteit van die ekonomie ontken word beskou as Westerse Marxiste, veral aangesien hulle fokus op terreine soos kultuur, filosofie en kuns.
György Lukács se History and Class Consciousness en Karl Korsch se Marxism and Philosophy, gepubliseer in 1923, is die werke wat Westerse Marxisme ingelei het. In hierdie boeke bied Lukács en Korsch 'n blik op Marxisme wat die Hegeliese komponente van Karl Marx se gedagtes beklemtoon. Marxisme is nie bloot 'n verbeterde teorie van politieke ekonomie nie, en dit is ook nie 'n wetenskaplike sosiologie wat verwant is aan die natuurwetenskappe nie. Volgens hulle is Marxisme hoofsaaklik 'n kritiese, selfbewuste transformasie van die samelewing. Marxisme maak nie die filosofie verouderd nie, soos vulgêre marxisme glo nie; volgens Lukács en Korsch bewaar Marxisme inderdaad die waarhede van die filosofie en sy rewolusionêre transformasie-taak.
Terwyl hul werk deur die Derde Internasionale met teenstand begroet is, word Marxisme as 'n universele wetenskap van geskiedenis en natuur beskou. Die Westers-Marxistiese benadering sou ook deur Duitsland se Frankfurt Skool, wat in dieselfde jaar gestig is, opgeneem word. Die geskrifte van die Italiaanse Kommunis, Antonio Gramsci, wat gedurende hierdie tydperk ontwikkel is, maar eers veel later gepubliseer is, word ook onder Westerse Marxisme geklassifiseer.
Na die Tweede Wêreldoorlog sou 'n aantal denkers soos Lucien Goldmann, Henri Lefebvre, Maurice Merleau-Ponty en Jean-Paul Sartre 'n Franse Westerse Marxisme daarstel.
Westerse Marxisme beklemtoon dikwels die belangrikheid van die bestudering van kultuur, klasbewustheid en subjektiwiteit vir 'n betekenisvolle Marxistiese begrip van die samelewing. Westerse Marxiste was dus geneig om Marx se teorieë oor gebruiksgoedere-fetisjisme, ideologie en vervreemding te beklemtoon en uit te brei met nuwe begrippe soos valse bewussyn, rektifikasie en kulturele oorheersing. Westerse-Marxisme fokus ook op die werk van die Jong Marx, veral sy ontmoetings met Hegel, die Jong Hegeliane en Ludwig Feuerbach, wat baie Westerse Marxiste beskou as die humanisties-filosofiese kern van Marxisme. Die Strukturele Marxisme van Louis Althusser, wat poog om Marxisme van Hegelianisme en Humanisme te suiwer, is egter ook deel van Westerse Marxisme.
Politieke affiliasies
Westerse Marxiste het 'n wye verskeidenheid politieke affiliasies gehad. Lukács en Gramsci was lede van Sowjet-gesteunde partye en Korsch, Herbert Marcuse en Guy Debord was baie krities teenoor die Sowjetkommunisme en het hul beywer vir die raad-kommunisme. Sartre, Merleau-Ponty, Althusser en Lefebvre was op verskillende tye ondersteuners van die Sowjet-ondersteunende Kommunistiese Party van Frankryk, maar almal sou later daarmee ontnugter word. Ernst Bloch het in die Oosblok gewoon en dit ondersteun, maar het aan die einde van sy lewe sy geloof in die Sowjetkommunisme verloor. Maoïsme en Trotskyȉsme het ook die Westerse Marxisme beïnvloed. Nicos Poulantzas, 'n latere Westerse Marxis, was 'n ondersteuner van die Eurokommunisme.
Stephenson-klepratwerk
Die Stephenson kleprat of Stephenson skakel of verskuiwende skakel is 'n eenvoudige ontwerp van 'n klepratwerk wat wyd oor die wêreld gebruik word in alle vorme van stoomenjins. Dit is vernoem na Robert Stephenson, maar is eintlik deur sy werknemers uitgevind.
Cloisonnisme
duimnael|180px|Paul Gauguin, Die Geel Christus (Le Christ jaune), 1889, olie op doek; Albright-Knox-kunsmuseum, Buffalo, New York.
Cloisonnisme is ’n styl in postimpressionistiese skilderwerk met sterk en plat vorms wat deur donker lyne geskei word. Die term is in Maart 1888 gevestig deur die Franse kunsresensent Edouard Dujardin by die Salon van die Société des Artistes Indépendants. Die kunstenaars Émile Bernard, Louis Anquetin, Paul Gauguin, Paul Sérusier en ander het in die laat 19de eeu in dié styl begin skilder. Die naam is afgelei van die woord cloisonné, ’n tegniek in keramiekwerk. Baie van dieselfde kunstenaars het hul werk beskryf as sintetisme, ’n verwante beweging.
In Die Geel Christus deur Gauguin (1889), wat dikwels beskou word as die tipiese cloisonnistiese werk, het die skilder die beeld gedegradeer tot areas van enkelkleure wat deur dik, swart buitelyne geskei word. In sulke werke het Gauguin min aandag geskenk aan klassieke perspektief en subtiele oorgange van kleur – twee van die kenmerkende beginsels van post-Renaissance-skilderwerk.
Charles Le Moyne (akteur)
Charles Le Moyne (27 Junie 1880 – 13 September 1956) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Rebellious Bride (1919), Riders of the Purple Sage (1925), en Sudden Bill Dorn (1937).
Virginia Davids
Virginia Davids is 'n Suid-Afrikaanse sopraan. Davids het haarself as 'n operasanger van formaat onderskei en talle toekennings daarvoor ingepalm.
Davids het haar eerste sanglesse van die Eoan Groep ontvang. Sy het later musiek aan die Universiteit van Kaapstad gestudeer en uiteindelik aan die Konservatorium vir Musiek aan die Universiteit van Stellenbosch gegradueer. Sy is 'n sangstudent van Nellie du Toit.
Sy sluit in 1986 by Kruik aan en maak haar solo-debuut in 1988, waar sy die titelrol van Verdi se Aida in Kaapstad vertolk. Teen Julie 1989 was sy die Kruik-operageselskap se hoofsopraan.
In 1990 sit sy haar studies in Europa voort en tree in Wene op. Daarna het sy gereeld saam met al die Suid-Afrikaanse Kunsterade, asook Roodepoort Opera, opgetree. In 1995 was sy die solis in die Londense Filharmoniese Orkes se uitvoering van Beethoven se Koorsimfonie, wat met optredes dwarsoor Suid-Afrika opgevolg is. In 1996 is sy genooi om Tosca in Harare op te voer, die eerste operaproduksie in Zimbabwe sedert sy onafhanklikheidswording, waar sy 'n groot bydrae in 'n raadgewende hoedanigheid gelewer het. In 1998–1999 was sy een van drie hoogs aangeskrewe "divas", 'n uitstaande sukses in Johannesburg, Kaapstad, Durban en Port Elizabeth.
Sy het verskeie toekennings oor haar loopbaan ontvang, insluitende:
Balmoral
Balmoral is 'n dorpie in Emalahleni munisipaliteit in Mpumalanga, Suid-Afrika.
Basia Frydman
Basia Frydman (17 Junie 1946 – 21 Augustus 2016) was 'n Sweedse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Sköna juveler (1984), Det finns för lite indianer (1988), en The Slingshot (1993), en in die televisiereeks Beck (1997).
Elektroniese ingenieurswese
Elektroniese ingenieurswese behels die beheer en verwerking van elektrisiteit, as inligting in elektroniese vorm, of tydens die beheer en opwekking van meganiese, magnetiese of ander vorms van energie.
Die studie van die oordrag van elektriese krag of drywing val gewoonlik onder elektriese ingenieurswese, te wete die studie van swaarder strome, hoogspanning, elektriese motors, transformators, opwekkers, en transmissielyne.
Elektroniese ingenieurswese het te doen met die verwerking van elektriese seine deur digitale of analoog metodes, en die aanwending daarvan in beheer- of metingsbane.
Dit sluit in:
Erica Luttrell
Erica Luttrell (gebore 20 Maart 1982) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Magic School Bus (1994), Lost Girl (2010), Steven Universe (2013), en Salvation (2017).
2007 Britse Grand Prix
duimnael|180px|Die podium Die 2007 Formule Een Britse Grand Prix is op 8 Julie 2007 op die Silverstone-renbaan in Silverstone, Brittanje gehou. Dit was die negende wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Kimi Räikkönen in sy Ferrari gewen.
Muizenberg
Muizenberg is 'n dorp in die Wes-Kaap, Suid-Afrika en is geleë aan die noordweste van Valsbaai. Muizenberg spog met geboue in die Victoriaanse en Edwardiaanse styl, waaronder Muizenbergstasie, asook een van die beste strande vir swem en branderplankry. Die wit strand met sagte branders is as 'n blouvlagstrand gesertifiseer.
Geskiedenis
Die dorp is glo vernoem na Wynand Willem Muijs wat in 1743 die bevel oor 'n klein buitepos hier gevoer het. Die dorp was op 'n tyd die ligging van een van die beroemdste halfweghuise in die Kaapse geskiedenis, "Farmer Peck's Inn", wat in 1825 gebou is op die pad wat Muizenberg met Simonstad verbind.
Die Slag van Muizenberg was 'n klein, maar beslissende militêre aksie wat in Junie 1795 begin en drie maande later met die eerste Britse besetting van die Kaap geëindig het. Dit was, behalwe vir 'n kort onderbreking tussen 1804 en 1806, die beginpunt van Britse bewind aan die Kaap en later ook in groot dele van Suider-Afrika. Oorblyfsels van 'n verdedigingsfort, wat deur die Nederlanders in 1795 teen 'n heuwel aan die Valsbaaikant opgerig en vanaf 1796 deur Britse magte uitgebrei is, kan steeds besigtig word.
Muizenberg was een van die Britse digter Rudyard Kipling se gunstelingplekke. Een van sy gedigte is aan die stranddorp gewy. Nog bekende persoonlikhede wat vakansiehuise in Muizenberg gekoop of laat bou het, sluit Transvaalse mynboumagnate soos Sammy Marks, sir Abe Bailey, die gesin van I.W. Schlesinger en die Oppenheimers in, die skryfster Olive Schreiner en die argitek sir Herbert Baker wat van die vakansiehuise in Muizenberg ontwerp het.
Vanaf die 1920's en 1930's het sowat 600 Joodse immigrantegesinne uit Oos-Europa hulle in die dorp gevestig wat 'n belangrike rol by die ontwikkeling van plaaslike nywerhede, hotelle en skole gespeel het. In 1924 het Muizenberg se sinagoge sy deure geopen.
Ozeaneum Stralsund
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Ozeaneum Stralsund
Deutsches Meeresmuseum
Stralsund
Opening
11 Julie 2008
Direkteur
Harald Benke
ozeaneum.de
Die Ozeaneum, wat sy deure in 2008 vir die publiek geopen het, is in 2010 aangewys as die Europese Museum van die Jaar.
Ouhoogte
Ouhoogte is 'n bergpas op die R340 aan die suidoostelike kant van die Outeniekwaberge en ten noordweste van Wittedrif, Keurboomstrand en Plettenbergbaai. Dit sluit by Kruisvallei aan by die R339, die pad bekend om die historiese Prins Alfredpas. Ouhoogte bereik 'n hoogte van 34m bo seespieël.
Goodnow-saal, Wellington
duimnael|regs|300px|Die Goodnow-saal, omstreeks 1920.
Die Goodnow-saal (oorspronklik net bekend onder sy Engelse naam, Goodnow Hall) is ’n geskiedkundige gebou op Wellington in die Wes-Kaap.
Die gebou is in 1886 opgerig met geldelike hulp van die Amerikaanse filantroop E.A. Goodnow en het gedien as kultuursentrum en vergadersaal van die Hugenote-seminarie, geopen in 1874 onder aansporing van ds. Andrew Murray. Hy het die eerste twee onderwyseresse, Abbie Park Ferguson en Anna Bliss in Amerika gewerf. Die argitek S. Eagle het die neo-renaissance-gebou in Amerika ontwerp. Tot dit op die oggend van 26 Oktober 2016 blykbaar tydens studentebetogings aan die brand gesteek is, is kunsuitvoerings gereeld op die boonstevlak aangebied. Die gebou het ook 'n museum oor die onderwys gehuisves.
Die gebou het behoort aan die Wellingtonse Onderwyskollege en daarna die Bolandse Onderwyskollege, maar hoewel dit op die Kaapse Skiereiland Universiteit van Tegnologie (KSUT) se kampus staan, is dit nie die KSUT se eiendom nie. Die besonderse hout in die Goodnow-saal is ingevoer uit die Amerikaanse deelstaat Massachusetts om koste te bespaar. Volgens internasionale strykers wat al in die gebou opgetree het, is dit die perfekte akoestiek vir strykinstrumente. Die gebou het twee konsertvleuels (een, 'n 9 vt. Steinway van 1929 ingevoer uit Hamburg, waarvan daar net twee in Suid-Afrika is, is in die brand beskadig) gehuisves, 'n handgemaakte klavesimbel (ook beskadig) en 'n Britse pyporrel (heeltemal verwoes), wat die oorspronklik uit die 19de vervang het. Die gebou is die geboorteplek van die Hennie Joubert-klavierkompetisie, waarvan die argief voor die brand reeds na die Universiteit Stellenbosch verplaas is. Die Goodnow-saal het wel nog die hele geskiedenis van die ontstaan van onderwysopleiding in die Wes-Kaap gehuisves. Blykbaar spook dit kwaai in die gebou.
Die saal is in 1996 meesterlik gerestoureer deur Ken Walter, wat later na Nieu-Seeland geëmigreer het.
Die oprigting van die saal
duimnael|links|200px|Mej. M.E. Cummings, wat die nodige geld vir die oprigting van die Goodnow-saal bekom het.
duimnael|regs|270px|Die Goodnow-saal, omstreeks 1900.
duimnael|regs|200px|Die Goodnow-saal, aan die brand gesteek op 26 Oktober 2016.
In Oktober 1886 is groot vooruitgang gemaak in die voorsiening van huisvesting aan die Hugenote-seminarie met die oprigting van die Goodnow-saal. Die £4 000 wat daaraan bestee is, was ’n reuse-bedrag gegewe die karige middele van die seminarie se trustees in die middel 1880's. Mej. M.E. Cumings het die poging gelei om die geld te bekom. Sy het haar ywer in dié verband as volg verwoord: "Toe ons in Desember 1883 ons 10-jarige bestaan vier en oudleerlinge teruggestroom het om aan die vierings deel te neem, was dit so moeilik om hulle almal te huisves, ons het gevoel ons sou hulle nie weer kon nooi as ons nie ’n groter saal kon kry nie. Ons Seminariesaal het net sitplek vir 125 gehad en ons gereelde leerlinge het 250 getel sodat ons nie eens genoeg sitplek vir die gewone skool gehad het nie. Verskeie planne is voorgestel. Twee here het £10 elk aangebied en die meisies wat die skool verlaat het, het ons ’n beurs van £17 aangebied. Drie maande later het ek ’n jaar lange vakansie geneem en op die skip keer op keer gedink: 'Ek wonder of die Here enigiets vir my sal doen tydens my besoek aan Amerika.' Ek het niks gesê nie, maar op leiding gewag.
"Tydens ’n eensame treinrit van Londen na Glasgow het ’n vrou wat naby my gesit het, ’n boek sit en lees wat haar aandag geboei het. Ek het opgelet dit was Abide in Christ deur Andrew Murray. Ek het my kans afgewag en die dame toe gevra of sy die skrywer ken. Sy het nie eens geweet wie die skrywer is nie, maar het haar opregte waardering betuig. In die daaropvolgende gesprek het ek haar ’n pamflet gegee met ’n verslag van ons 10-jarige viering waarin ons behoefte genoem word. Die dame, mej. Halbred, het dit noukeurig gelees en my toe my adres gevra omdat sy 'graag iets sou wou doen vir (jul) nuwe saal'. Dit het my daarvan verseker dit was inderdaad die wil van die Here dat ons ’n nuwe saal moes hê aangesien sy aangebied het om te help, sonder dat ek haar gevra het. Van toe af het ek gedurig gebid dat die Here my sou wys wat Hy wou hê ek moes doen.
"Dit was duidelik dat die £2 000 wat ons as voldoende geag het, in groot bedrae geld gegee sou moes word omdat daar nie tyd was om klein bedraggies in te samel nie. Ek is gelei om veral vir drie vriende te bid, welgestelde Christenmanne, van wie een mnr. Goodnow was, dat die Here een of al drie daartoe sou beweeg om die nodige geld te skenk. Mnr. Goodnow het kort tevore meer as £13 000 weggee; daarom het ek sy klagte verstaan dat aan mans soos hy baie versoeke gerig word, maar ek het geantwoord dat die Here die behoeftes van die hele wêreld ken en dit het my moed gegee om te volhard. 'O,' het mnr. Goodnow geantwoord, 'dis ’n geloofsdaad, nie waar nie? Wel, ek dink die Here sal in die behoefte voorsien.' Enkele dae later het hy gesê: 'Kyk wat u kan doen om die helfte van die bedrag te verseker.' Dit het beteken hy was bereid om £1 000 te skenk, en ek het die Here gedank en aanhou bid.
"Die reaksie op al my gebede en pleidooie was so gering dat ek aan mnr. Goodnow gesê het ek sou geneig het om te wanhoop as ek nie geweet het nie, die werke behoort aan Hom wat alle rykdom besit. ’n Week later het ek die volgende boodskap ontvang: 'Met betrekking tot u onderneming vir ’n opvoedkundige gebou of saal in Suid-Afrika, het ek heelwat daaroor nagedink en is bereid om £2 000 vir die gebou te gee. Enige ander geld wat u dalk kan vra en ontvang, kan u vir die meubilering gebruik.' Dit is onnodig om die vreugde te beskryf wat op dié antwoord gevolg het. Sonder dat ek op die trustees se antwoord gewag het, het ek dadelik saam met mnr. Goodnow se argitek aan die werk gespring om die plan te teken. Die plan is klaar geteken en die gebou selfs gefotografeer voor die antwoord van die Hugenote-trustees gekom het dat die skenking aanvaar is, maar waarin gemeld is dat die boukoste in Suid-Afrika van dit wat ons verlang het, £4 000 sou beloop. Ek het aan mnr. Goodnow geskryf, wat ’n onderhoud voorgestel het. Saam het ons met die argitek beraadslaag wat gemeen het ons kon £1 000 bespaar deur al die houtwerk in Amerika te laat sny. Steeds het ons £1 000 kortgekom. 'Wat kan ons daaromtrent doen?' wou mnr. Goodnow weet. 'Ek weet nie,' was my antwoord, 'tensy ons terugkeer na die oorspronklike plan vir ’n enkele verdieping.' 'Of,' het mnr. Goodnow gesê, 'tensy ek die ander £1 000 skenk.' Ek het hiervoor gebid, maar het nie die geloof gehad om te dink dit sou ’n werklikheid word nie."
Intussen het mej. Ferguson ’n perseel bekom. Destyds het een van die dorpie se hoofpaaie geloop waar die laning eikebome later sou staan, taamlik na aan die voorkant van die seminarie se geboue. Anderkant dié pad was ’n onversorgde lappie oop grond en naasaan aan die westekant ’n smal straat, algemeen bekend as Kantienstraat, weens "skandelike" tonele wat hulle destyds daar afgespeel het. Dié stuk grond het in die mark gekom en mej. Ferguson het verneem dit sou gekoop word ten einde ’n kantien op te rig. Sy het die transaksie in aller yl afgehandel en die grond vir die seminarie verseker. So is Goodnow-saal oorspronklik "anderkant die pad" gebou, maar enkele jare later is die pad herlei sodat al die seminarie se eiendomme op aaneenlopende grond geleë was. Te oordeel na hedendaagse (1920's) standaarde is die gebou edel, volgens G.P. Ferguson. Sedert sy inwyding in 1886 was dit die middelpunt van die familie- en openbare lewe van die hele instelling. Jare lank is dit elke Sondag gebruik vir die aanddiens, onder leiding van ds. Murray of mnr. Ferguson en later mnr. Wood. Die jaarlikse Keswick-konferensies het daarin byeengekom. Hier het die seminarie vir daaglikse oordenkings vergader en vir skoolgeleenthede. Hier het hulle ook saamgekom om huwelike te vier en nadat die doodsengel een van hulle tot hoër diens opgeroep het.