cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Goud
Gebruike
Verder is goud een van die mees doeltreffendste geleiers van elektrisiteit. Die betroubaarheid daarvan, indien vergelyk met ander metale soos koper, strek selfs nog verder omdat goud ook 'n uitstekende geleier van hitte is. Goud is onreaktief en reageer nie wanneer dit in aanraking met stowwe soos suurstof kom nie. Goud verweer dus nie maklik nie; daarom is dit baie meer duursaam en gesog vir die gebruik in mediese toestelle.
Nywerheidsgebruike
Goud, soos ander belangrike industriële metale, het sommige unieke fisiese en chemiese eienskappe wat dit die gesogste materiaal in sekere nywerheidsgebruike maak. Goud se rekbaarheid, smeebaarheid, en geleidingsvermoë van beide hitte en elektrisiteit maak dit geskik vir stroombaanwerk in die bedrading van elektroniese toestelle deurdat die elektriese strome doeltreffend gelei en hitte van die belangrike komponente weerhou. Omdat goud aansienlik verweringsbestand is, verleng dit die leeftyd van eletroniese toestelle en oksideer (roes) dit nie.
Elektriese kontakpunte word met 'n dun laag goud in die stroombaanborde van rekenaars en ander elektroniese toestelle bedek. Goud word ook in die vorm van allooie in ruimtetuie gebruik om inkomende infrarooistrale van die son te weerkaats. Groot vensters in kantoorgeboue en soms ook karre bevat dikwels goudfoelie om sonlig te weerkaats. Goudallooie wat gebruik word in tandheelkunde is duursaam en blywend. Goud is biologies onreaktief en nie-giftig, met die gevolg dat allergiese reaksies van goudinplantings skaarser en meer ongewoon is as wat die geval is by ander metale. Goud word ook aangewend in 'n verskeidenheid materiale wat vir laboratoriumtoestelle gebruik word.
Wetenskaplikes ondersoek tans doeltreffende aanwending van goud in 'n uitgebreide reeks nuwe gebruike. Hierdie gebruike sluit in tegnologies gevorderde toestelle, petrolselle, mediese behandelings en chemiese katalisators.
Gebruike vir goudkatalisators word nou ontwikkel in verskeie nuwe gebiede, soos omgewingsvriendelike chemiese vervaardigingsprosesse, luggehaltemoniteerders (byvoorbeeld in die verwydering van koolstofmonoksied uit binnenshuise omgewings) en vir die beheer van kwikvrystelling van steenkoolaangedrewe kragstasies.
Mediese gebruike
Goud is nuttig vir mediese gebruik omdat dit nie menslike selle vergiftig nie. Goud besit 'n hoë graad van weerstand teen bakteriële kolonisering, en is daarom die gesogste materiaal vir riskante inplantings wat tot infeksies kan lei (byvoorbeeld middeloorinplantings). Goud het al vir jare 'n tradisionele aanwending in hierdie opsig, en is veral 'n waardevolle materiaal vir mikroöperasies van die oor.
Ander mediese toestelle wat goud bevat is hartpassers en insulienpompies. Goud is gesog vir die gebruik in hierdie toestelle as gevolg van die onwilligheid om te oksideer, die biologiese onreaktiwiteit, betroubaarheid en duursaamheid.
'n Isotoop van goud, Au-198, met 'n halfleeftyd van 2,7 dae, word gebruik om sekere kankers en ander siektes mee te behandel, asook as 'n opsporingsmiddel binne die menslike liggaam. Onlangs is ook in 'n studie bevind dat kankerteenliggame, vervoeg met goud-nanodeeltjies, gebruik kan word om kankeragtige selle binne weefsel te merk, waarna dit onder 'n mikroskoop – in 'n tegniek wat bekend staan as donkerveldmikroskopie – opgespoor kan word. 'n Goudbevattende samestelling genaamd disodium-aurotiomalate word ingespuit vir die behandeling van gewrigsontsteking (artritis). Auranofin, 'n ingewikkelde organiese molekuul, word gebruik in die behandeling van sommige gevalle van gewrigsrumatiek.
Tandheelkunde
Goud word ook wyd gebruik in die tandheelkunde; vir inplantings sowel as in toerusting. Goud is al sedert die sewende eeu voor Christus deur die Estruskers gebruik om substituuttande, gewoonlik afkomstig van koeie of kalwers, met gouddraad in plek te hou indien hul eie tande beskadig is. In 1530 het die eerste aangetekende boek oor tandheelkunde verskyn wat die gebruik van goud in stopsels aangemoedig het. Die voordele van goud en sy allooie vir tandheelkundige toepassings is sy bioversoenbaarheid, smeebaarheid en traagheid om te verweer. Gevolglik word die pasiënt se gesondheid nie in gevaar gestel wanneer goudinplantings gemaak word nie.
Kankerbehandeling met behulp van goud-nanodeeltjies en donkerveldmikroskopie
Vele kankerselle het 'n proteïen genaamd epidermiese groeifaktorreseptor (EGFR) wat hul hele oppervlak oortrek. Gesonde selle, daarenteen, bevat gewoonlik nie groot hoeveelhede van hierdie proteïen nie. Deur nanodeeltjies van goud met 'n teenliggaam vir EGFR te vervoeg, kan die nanodeeltjies suksesvol aan die kankerselle heg. Die goudnanodeeltjies is 600% meer geneig om aan kankerselle te heg as aan gesonde selle.
Wetenskaplikes kan kankerselle opspoor deur die selle onder 'n mikroskoop dop te hou terwyl die EGFR-teenliggame die goudnanodeeltjies aan die kankerselle heg. Omdat goud lig baie goed kan absorbeer sowel as weerkaats, kan die wetenskaplikes sien hoe sekere selle fisies verhelder. Deur gebruik te maak van 'n spesiale tegniek, genaamd donkerveldmikroskopie, kan suksesvol vasgestel word watter selle kankeragtig is. Die nanodeeltjies heg nie goed aan die gesonde selle nie, en hierdie selle vertoon dus donker onder die mikroskoop. Omdat verskillende soorte van hierdie nanodeeltjies verskillende kleure het, kan verskillende teenliggame gelyktydig getoets word.
Goudnanodeeltjies is spesiaal in die sin dat dit moontlik onskadelik is in die menslike liggaam – alhoewel goud self onskadelik is, kan nanodeeltjies egter 'n gevaar vir biologiese materiaal inhou.
In 'n proses soortgelyk aan die bogenoemde, word gebruik gemaak van kunsmatige atome, genaamd kwantumspikkels, wat halfgeleierkristalle gebruik om kankeragtige selle te merk. Hierdie halfgeleiermateriaal vergiftig egter selle en mense. Verder kan die resultate, danksy die donkerveldmikroskopietegniek met goudnanodeeltjies, onmiddellik verkry word. Indien mens 'n stuk weefsel sou neem wat deur kanker besmet is, en hierdie goudnanodeeltjies wat met die teenliggaam vervoeg is daarop gespuit word, kan die resultate dadelik onder die mikroskoop waargeneem word. Die goud weerkaats en versprei lig só goed dat slegs één enkele deeltjie deur middel van donkerveldmikroskopie uitgelig sal kan word.
Gevare van nanodeeltjies
Nanodeeltjies kan in 'n mediese sowel as 'n omgewingsin moontlik gevaarlik wees. Weens nanodeeltjies se uiters klein vorm, kan dit deur die selwande van organismes beweeg. Die gevolg van die interaksie van nanodeeltjies met biologiese stelsels is nog onbekend. Troos is egter dat organismes moontlik oor jare heen immuniteit teen sulke klein deeltjies ontwikkel het, aangesien dit ook in die natuur vrygestel word. Voorbeelde hiervan is soutdeeltjies wat in seemis vervoer word, terpeen van plante, en stof van vulkaniese uitbarstings.
Sommiges meen egter dat nanodeeltjies beslis biologiese materiaal beskadig. Toetse op diere het na bewering bewys dat nanodeeltjies selle en weefsels penetreer, en dan deur die liggaam en brein beweeg en biochemiese skade aanrig.
Juweliersgebruike
Twee derdes van die goud wat jaarliks kommersieel gebruik word, word vir die vervaardiging van juweliersware gebruik. Goud word meestal met koper in 'n allooi gelegeer. Geelgoud kan gelyke hoeveelhede silwer en koper wat met goud in 'n allooi gelegeer is, bevat. Witgoud is silwer van kleur en is 'n allooi van goud, silwer en nikkel. Die suiwerheid van goud word uitgedruk in karaat (K). Vier-en-twintig karaat word as suiwer goud geag.
As gevolg van die smeebaarheid van suiwer goud, word dit gewoonlik gelegeer in 'n allooi saam met basiese metale vir die gebruik in juwele. Hierdeur verander die goud se smeebaarheid, rekbaarheid, smeltpunt, kleur en ander chemiese eienskappe. Allooie met 'n laer karaat, gewoontlik 22 K, 18 K, 14 K, en 10 K, bevat hoë konsentrasies koper, silwer, nikkel en ander metale. Koper is die metaal wat die meeste gebruik word, aangesien dit in 'n allooi met 'n rooier metaal oplewer.
Agttien karaat goud bevat 25% koper en is in antieke Russiese juweliersware gebruik. Dit het 'n effense koperskynsel wat as "roosgoud" bekend staan.
Veertien karaat goud-koper-allooie is naastenby identies aan die kleur van bronsallooie. Beide hierdie allooie word in die vervaardiging van polisie- en ander aansteekwapens (jasbalkies) gebruik.
Blougoud word gemaak deur die goud met yster te legeer. Persgoud word gemaak deur goud met aluminium te legeer. Hierdie legeringsprosesse word egter net in die vervaardiging van gespesialiseerde juweliersware gebruik. Blougoud is relatief bros en is daarom moeilik om in die vervaardiging van juweliersware te gebruik.
Goud-silwer-allooie van 14 K en 18 K is groengeelkleurig en word daarom groengoud genoem.
Goudallooie met 'n hoë karaat is soms selfs minder geneig om te verweer as suiwer goud. Die woord "karaat" (Engels "carat") is afkomstig van die karobsaad (johannesbroodboomsaad) wat in antieke Oosterse markte gebruik is om goud op skale af te weeg.
Monetêre gebruike
Goud het die basis vir die goudstandaard gevorm, wat gebruik is voordat fiatgeld deur die Internasionale Monetêre Fonds (IMF) en die Bank vir Internasionale Skikkings (BIS) ingestel is. Dit is spesifiek teen die IMF se reëls vir enige lid van hierdie organisasie om enige geldeenheid op goud te grondves. Die ISO-geldeenheidskode vir muntgoud is XAU.
Goudmunte wat vir sirkulasie in handel vannaf 1562 tot in die laat 1930's gebruik is, was 'n allooi van 22 K en is kroongoud genoem vir sy hardheid. Moderne goudmuntstukke wat vir beleggingsdoeleindes gebruik word, is 24 K, alhoewel die Amerikaanse Gold Eagle en die Britse Gold Sovereign steeds in 22 K-allooie vervaardig word, as gevolg van die historiese tradisie.
Die Kanadese Gold Maple Leaf-muntstuk bevat die hoogste waarde van suiwer goud teen 99,999%. Baie ander suiwer goudmuntstukke is huidig beskikbaar, insluitende die Gold Kangaroos wat eerste in 1986 as die Australiese Gold Nugget gebruik is. In 2006 het die Amerikaanse Munt begin met die vervaardiging van die Buffalo-goudmuntstuk, wat ook 99,999% suiwer is.
Ekologiese gebruike
As gevolg van die unieke chemiese en fisiese eienskappe van goud, speel dit 'n belangrike rol in tegnologieë wat ondersoek word vir die bestryding van besoedeling.
Watersuiwering
Ander navorsing deur die Indiese Instituut van Tegnologie, dui daarop dat goudnanodeeltjies wat in watersuiweringstoestelle in krane ingebed is, enige mikrobes vanuit die water kan vasvang en verwyder. Ontwikkeling van hierdie tegnologie word deur die World Gold Council gesteun.
Kwikbeheer
Die meeste lande maak grotendeels op die verbranding van steenkool staat vir die opwekking van elektrisiteit. Een van die vele nadelige gevolge van koolstofverbranding is dat daar groot hoeveelhede kwik vanuit hierdie kragstasies vrygestel word. Kwik is al verbind tot die oorsaak van Alzheimer se siekte en outisme in sekere gevalle.
Dieseluitlatingsbeheer
In 'n aankondiging deur die Amerikaanse maatskappy Nanostellar, word beweer dat hulle 'n outomatiese katalisator vir die besoedelingsbeheer van dieselenjins ontwikkel het. Hierdie katalisator sluit goud sowel as platinum en palladium in. Dit word geteken as 'n groot stap vorentoe in die kosteëffektiewe beheer van besoedeling wat deur dieselenjins veroorsaak word.
Groen chemie
Groen chemie, ook genaamd omgewingsvriendelike chemie, is 'n filosofie wat die ontwerp van industriële chemikalieë en prosesse sonder die gebruik van gevaarlike stowwe, aanmoedig. Die gebruik van goud as 'n katalisotor speel 'n belangrike rol in hierdie omgewingsvriendelike chemie. Die meeste industriële oksidasieprosesse maak byvoorbeeld gebruik van chloor- of organiese piroksiedes. Die chlooroksidasieprosesse vervaardig baie chloorsoute, terwyl die organiese piroksiedprosesse organiese byprodukte vervaardig. Alhoewel hierdie prosesse duur is, is dit baie voordelig.
Die gebruik van omgewingsvriendelike metodes vir oksidasiekatalisators met behulp van die gebruik van goud is dus 'n groot vooruitgang omdat dit nie só duur is nie, maar verskriklik belowende resultate lewer.
Ander gebruike
In middeleeuse Europa is goud dikwels in die vorm van vlokkies en stof gebruik vir die versiering van kos en gedekte tafels. Hierdie gebruik het dan die rykdom van 'n individu beklemtoon.
Goud word ook in drank gebruik, soos in Goldwasser, wat Duits is vir "goudwater". Goldwasser is 'n tradisionele kruiedrankie wat goudvlokkies bevat. Dit word in Pole, Oostenryk (spesifiek in Wene) en Duitsland vervaardig. Daar is ook ander duurder kelkies wat goudvlokkies bevat. Die goud voeg egter geen smaak of voedingswaarde by die drank nie. Aangesien goud biologies onreaktief is, raak dit nie die gesondheid van die menslike liggaam nie.
Goud kan in gare vir naald- en borduurwerk omskep word, wat bekend staan as brokaat.
Goud skep 'n diep, intense rooi kleur wanneer dit vir die vervaardiging van rooibosbessieglas gebruik word.
In fotografie verskuif goud die kleurskakerings van silwerbromied swart-en-wit-foto’s na skakerings van bruin en blou. Wanneer dit gebruik word in die ontwikkeling van sepiafoto's, skep dit rooierige skakerings. Kodak publiseer formules vir 'n verskeidenheid tipes goudskakerings, waar goud gebruik word in die plek van chloriede tydens die ontwikkelingsproses van die foto’s.
Vele instansies soos die Internasionale Olimpiese Kommissie vir die Olimpiese Spele, sowel as die Nobelstigting vir die Nobelprys, vereer wenners met 'n goue medalje.
Omdat goud 'n goeie weerkaatser van elektromagnetiese straling soos infrarooi, sigbare lig en radiogolwe is, word dit dikwels gebruik in die beskermende laag van satelliete, in die ruimtepakke van ruimtevaarders, asook in die elektronika van vegvliegtuie soos die EA-6B PROWLER. Sommige renmotors, soos McLaren F1, gebruik goudfoelie in die enjins, ter wille van hitte-isolasie.
Goud-CD
'n Goud-CD is 'n CD (laserskryf) waarin goud gebruik word in plaas van die supersuiwer aluminium wat gewoonlik gebruik word as weerkaatsende laag in gewone CD's. Die goud versprei meer egalig oor die CD-vlak en reageer stadiger met suurstof, wat dus hoër gehalte teweeg bring, CD-verrotting vertraag en die CD langer laat hou. Goud-CD's kan in enige CD-speler gespeel word.
Bekende voorbeelde van albums wat op goud-CD's vrygestel is, is ABBA se Gold: Greatest Hits, Elton John se Elton John's Greatest Hits, John Lennon se Imagine, Pink Floyd se Dark Side of the Moon, The Police se Ghost in the Machine, Counting Crows se August and Everything After, en Metallica se Master of Puppets.
Kulturele invloed
Deur die eeue heen is goud beskou as die edelste van alle kleure. In heraldiek is dit een van slegs twee metale wat gebruik is (die ander was silwer), en het dit alle ander metale in waarde, suiwerheid en styl oortref. Dit verteenwoordig die lig van die son, en was eens alleen deur prinse gedra. Daar is gesê dat goud die hart gelukkig maak en alle werke van die towerkunste vernietig. Dit word ook verbind met uitnemendheid en sukses, en die draer oortref alle andere in heldhaftigheid. In graverings word dit voorgestel deur 'n ongedefinieerde aantal klein spikkels.
Goudjuwele het 'n ryke en ingewikkelde geskiedenis. Bloedvergieting het in vele kulture plaasgevind as 'n direkte oorsaak van die kwessie van eienaarskap en handel van goud en goudjuwele. In die meeste moderne kulture kan daar 'n direkte lyn gevolg word van die rol wat goud gespeel het van die antieke tye tot die hede. Die vroegste beskawings van Mesopotamië het maniere ontwikkel om koninklikes met goud te vereer en hul grafte of sarkofae met goud te versier, wat in sommige kulture hulle in die hiernamaals sou beskerm. In die pre-Kolombiese tydperke van Amerikaanse beskawings het die Maja, die Inka en die Asteke gesofistikeerde juweliersvervaardigingstegnieke ontwikkel en het hulle geglo dat goud, net soos die son, heilig was. Dit was gevolglik aanbid en is deur hooggeagte persone gedra en in rituele gebruik.
Die Inka het soms individue met goud versier en aan die songod geoffer. Die Maja is ook bekend vir hul menslike offers deur middel van onthoofding, en vlermuisvormige goudgegiete messe is vir hierdie doeleinde gebruik. Voorbeelde van antieke goudjuwele is gevind om besonders waardevol vir gemeenskappe te wees, behalwe in die geval van die Japannese. Goudjuwele is in Griekse tye gebruik om die gode mee om te koop en is aan die voet van tempelstandbeelde geplaas. Dit het ook met uitspattige offers gepaardgegaan.
Christophorus Columbus het op sy soektog na Indië die woorde "Waar is die goud?" geuiter toe hy by die Noord-Amerikaanse kus uitgekom het. Met Hernán Cortés se aankoms in Suid-Amerika het hy groot hoeveelhede goud van die Inkas in besit geneem en hul gebergde goudjuwele geplunder. Die Wes-Afrikane het goud gevrees. Hulle het geglo dat dit bonatuurlike kragte besit en dat 'n mens met 'n bose en gevaarlike gees beset of 'n mens tot moord dryf. Noord-Afrikane het weer goud as 'n afweerder van die bose beskou. Hulle het juwele en ander voorwerpe van goud vervaardig vir gebruik deur die stamhoofde in rituele.
Antieke Egipte
Goud het 'n groot rol in die stabiliteit van Antieke Egipte (2700 tot 2200 v.C.) gespeel. Die Farao's het dikwels waardevolle versierings, en dus goud-bevattende juwele inkluis, gebruik om die volk te beïndruk. Selfs in tye van nypende hongersnood, al sou die Farao nie eens die goud aanwend om voedselvoorraade aan te koop nie, het die blote besit van goud sy magsposisie verseker. Die Farao was as heerser van Egipte boonop as 'n god beskou, en gevolglik was die volk bereid om heelwat ellende te verduur indien die Farao in hul oë status gehad het. Daarteenoor is Farao's met weinig sigbare goud deur die volk laer geag en het hulle minder verdraagsaamheid teenoor hom getoon.
Moderne goudstormlope
Die geskiedenis van goudproduksie kan in twee tydperke verdeel word, naamlik voor en ná die Kaliforniese goudstormloop van 1848. Sommige berekeninge suggereer dat daar slegs 10 000 ton goud in totaal voor hierdie goudstormloop ooit geproduseer is. Dus is meer as 90% van alle goud wat die wêreld ooit ontgin het, ná 1848 ontgin.
Die ommeswaai in die geskiedenis van goudontginning het in Januarie 1848 gekom toe goud by Sutter se Mill aan die Amerikaanse Rivier ontdek is. Wêreldproduksie het op hierdie punt by omtrent 280 gestaan, maar is weer in 1886 dramaties verhoog met die ontdekking van die ryk goudvelde van die Witwatersrand in Suid-Afrika. Goud is aanvanklik in die Transvaal in 1873 ontdek, maar hierdie afsettings was van 'n totaal ander orde. Suid-Afrika het die Verenigde State in 1898 as die wêreld se grootste goudprodusent verbygesteek – 'n posisie wat die land amper ononderbroke tot onlangs sou behou.
Sedert 1884, die eerste jaar wat daar van produksie rekord gehou is, is Suid-Afrika die verskaffer van bykans 40% van alle goud wat ooit geproduseer is (in aangetekende geskiedenis). Die produktiefste jaar was 1970 toe 1 000 ton ontgin is, wat meer as drie derdes van die Westerse wêreld se goudproduksie verteenwoordig het. Terwyl die Suid-Afrikaanse goudnywerheid opgebloei het, het twee ander goudstormlope plaasgevind. In 1893 is goud by Kalgoorlie in Wes-Australië gevind, en is daar sedertdien 1 300 ton van Kalgoorlie se "Golden Mile" alleen ontgin. Australiese produksie het in 1903 'n hoogtepunt bereik met 119 ton – 'n vlak wat nie weer voor 1988 bereik sou word nie. In 1896 is aangespoelde afsettings in die Yukon-gebiede van Kanada ontdek, wat aanloop tot die Klondike-goudstormloop gegee het wat 75 ton oor die daaropvolgende drie jare sou lewer. Teen die einde van die eeu het wêreldproduksie op gemiddeld 400 ton per jaar te staan gekom.
Deur die loop van die twintigste eeu het goudproduksie in vele lande afgeneem. Daar was 'n kort herlewing ná die styging van goudpryse in die 1930's; in 1940 was die Verenigde State se uitset 155 ton, en in die daaropvolgende jaar het Kanadese uitset 172 ton bereik – 'n rekord wat tot 1991 gestaan het. Dit was egter eers as gevolg van die dramatiese prysstygings in 1980 wat die goudindustrie opnuut 'n herlewing beleef het, wat veroorsaak het dat ou myne weer bewerk is en maatskappye groot pogings aangewend het om nuwe afsettings te ontdek.
Westerse produksie het gedurende die 1980's byna verdubbel: dit het van 'n lewering van 962 ton in 1980 tot 'n lewering van 1 744 ton tien jaar later gestyg. 'n Nuwe era van goudstormlope het ontstaan, met prospekteerders wat op verskeie lande toegesak het, insluitende Brasilië, Venezuela en die Filippynse Eilande. Serra Pelada in Brasilië was een van die rykste afsettings wat ooit gevind is, met 'n lewering van 13 ton in 1983 alleen.
Kanadese uitset het in die jare ná die goudprysstygings verdriedubbel: van 51,6 ton in 1980 tot 'n hoogtepunt van 175,3 ton in 1991. Die Kanadese industrie is ietwat meer tradisioneel, met meer skagmyne as dagboubedrywighede. Die grootste ontdekking was die Hemlo-goudveld in noordelike Ontario, wat jaarliks bykans 35 ton lewer.
Die potensiaal vir die ontwikkeling van nuwe myne lyk belowend, veral die laegraadse epitermiese afsettings aan die Pasifiese "ring van vuur", in die groensteenstreek van Suid-Amerika, in Afrika suid van die Sahara (veral Ghana), en in voormalige Sowjetunie-lande soos Kasakstan en Oesbekistan. Alhoewel die goudindustrie deur verskeie uitdagings in die vroeë 1990's in die gesig gestaar is, met laer goudpryse en strenger omgewingsbeheer, was stygende pryse ná 1993 weer 'n dryfveer vir verdere uitbreiding van die industrie. Die era van die snelgroeiende industrie mag dalk verby wees, maar met laer Suid-Afrikaanse lewering word verwag dat wêreldwye produksie stabiel sal bly.
Groefwassery
Groefwassery ("skagwassery", weens "groefwater") is 'n natuurlike proses waartydens sulfiedminerale blootgestel word en dan met lug en water reageer – met die gevolg dat 'n suur gevorm word. Hierdie suuroplossing veroorsaak dat sommige rotsminerale oplos. Hierdie rotse berg dikwels metale. Gevolglik kan die watergehalte in die omgewing beïnvloed word indien hierdie suurbevattende water vrygestel word. Wateromgewingstelsels, veral dié wat vis huisves, is besonder sensitief vir metale en suur, met die gevolg dat die verandering in watergehalte sekere spesies kan bedreig of selfs tot hul uitsterwing kan lei.
Groefwassery is 'n groot omgewingsrisiko, en die owerhede vereis gewoonlik dat die moontlikheid of teenwoordigheid van hierdie natuurlike proses in 'n myn eers behoorlik ontleed moet word omdat dit tans 'n groot probleem is by verlate mynbouterreine waar die gevolge van hierdie proses nie vooraf behoorlik in ag geneem is nie.
Die groefwasseryproses kan egter dikwels voorkom word deur proaktiewe mynboubeplanning, maar in gevalle waar hierdie planne nie doeltreffend deurgevoer word nie, lei dit daartoe dat duur regstellende planne geïmplementeer moet word. Hierdie planne moet doeltreffend funksioneer oor 'n tydperk van 'n paar dekades.
Vandag sluit mynbou-ontwikkelingsprospektusse gewoonlik 'n volledige ontleding in wat die moontlike teenwoordigheid van groefwassery en die invloed daarvan op die watergehalte van die nabye omgewing in detail beskryf. Hierdie inligting word ook ingesluit by die Omgewingsimpak-assessering (OIA), wat vereis word van mynowerhede voordat die myn met bedrywighede mag begin. Hierdie assessering moet ook strategieë insluit van hoe die mynbedrywer beplan om omgewingsprobleme soos groefwassery tot die minimum te beperk. Vele mynbouterreine het die risiko van groefwassery suksesvol bestuur en het deur hul bedrywighede asook uiteindelike sluiting minimale besoedelingsprobleme veroorsaak.
Regstellende aksie
By terreine waar groefwassery voorkom, word die suurbevattende water bymekaargemaak en behandel. Die water wat dan nie suur bevat nie, word weer in die omgewing vrygelaat. Hierdie behandeling van water moet egter oor 'n tydperk van 'n aantal dekades geskied en is baie duur.
Hidrouliese mynbou
Gedurende hidrouliese mynbou word droë landstreke in modderagtiges verander, en verniel dit sodoende die natuurlike habitat van organismes wat andersins by die droë omstandighede aangepas is. In sommige gevalle oorspoel dit ook nabygeleë plase en lei dit gevolglik tot swak oeste.
Die sianiedproses
Die sianiedproses is die een mynbouproses wat egter die grootste ekologiese nadeel inhou. Sianied word natuurlik in die omgewing deur verskeie soorte bakterieë, alge, fungi en talle plantspesies vervaardig. Ongebluste veldbrande word beskou as een van die grootste faktore wat verantwoordelik is vir sianiedvrystelling in die natuur. Sodra dit in die natuur vrygestel word, lei die reaktiwiteit daarvan dat biodegradering op verskillende wyses kan plaasvind.
Kompleksering
Sianied vorm ioniese koördinaatverbindinge (komplekse) in verskillende grade van stabiliteit met baie metale. Die meeste sianiedkomplekse is minder giftig as sianied self, maar swak suuroplosbare komplekse soos dié met koper en sink is relatief onstabiel en sal gevolglik sianied vrystel aan die natuurlike omgewing. Metaalsianiedkomplekse is ook onderworpe tot ander reaksies wat sianiedkonsentrasies in die natuurlike omgewing reduseer.
Alhoewel sianied geredelik in die omgewing reageer in die vorm van komplekse en soute van verskillende stabiliteite, is dit giftig vir meeste natuurlewe in selfs 'n lae konsentrasie.
Spesifieke gevalle
Waterorganismes soos vis en ander ongewerwelde waterorganismes is veral sensitief vir blootstelling aan sianied. Konsentrasies van vrye sianied in die hidrosfeer wissel tussen 5,0 tot 7,2 mikrogram per liter. Dit verswak die visse se swemvermoë en plaas stremming op die voortplanting van sommige vissoorte. Aanverwante gevolge op vislewe sluit in: verhoogde vrektes, vertraagde reaksie van prooi op roofdiergevare, siektes, asemhalingsprobleme, osmosifiserende onderbrekings, afwykings uit normale groeipatrone en ander sindrome.
Falkland-paleis
Falkland-paleis (Engels: Falkland Palace) in Fife, Skotland, is ’n voormalige koninklike paleis van die Skotse monarge. Dit is vandag ’n toeriste-attraksie.
Goud
Spesifieke gevalle
Alge en plankton kan baie hoër sianiedkonsentrasies verdra as visspesies en ongewerweldes, maar die sianied beïnvloed wel die struktuur van hierdie organismes se gemeenskappe. Die gevolg hiervan is dat hierdie gemeenskappe deur organismes gedomineer word wat minder sensitief is as die res. Die simbiose (saamleefverhouding in die gemeenskap) in hierdie geval word dan nadelig vir die alge of plankton.
Sianied het 'n negatiewe invloed op voëls, maar hang af van die grootte van die voëls. In sommige gevalle is die volgende simptome al aangeteken by voëls wat ongeveer die grootte van 'n hoender is: snakke na asem, vinnige knip van oë, en diep en onreëlmatige asemhaling wat dan deur vlak en onreëlmatige asemhaling gevolg word. Hierdie simptome klaar egter ná 'n ruk op omdat die voël se metabolisme die sianied afbreek. Studies wat 'n indiepte-ondersoek lewer oor die invloed van voëls se reaksie op roofdiere ná die blootstelling aan sianied, word tans onderneem.
Falkland-paleis
Geskiedenis
Die Skotse koningshuis het Falkland-kasteel in die 14de eeu gekoop. Tussen 1501 en 1541 het Jakobus IV en Jakobus V die ou kasteel in ’n pragtige paleis omskep en die tuin laat verbeter. Falkland met sy groot woude was daarna ’n gewilde rusplek vir al die Stewart-monarge.
Ná die vereniging van die Engelse en die Skotse kroon het Jakobus VI en I, Karel I en Karel II almal Falkland besoek. Oliver Cromwell se leër het die paleis aan die brand gesteek tydens hul inval in Skotland, en dit het toe verwaarloos geraak. In 1887 het John Crichton-Stuart, die 3de Markies van Bute, herstelwerk aan die paleis laat doen.
Goud
Spesifieke gevalle
In die geval van soogdiere kan die eerste simptome van vergiftiging waargeneem word sowat tien minute nadat die sianied ingeneem is. Die algemene simptome sluit in: hiperventilasie en onreëlmatige asemhaling, spiersametrekkings, urinering, swak ledemaatkoördinasie, gevolg deur snakke na asem.
Alhoewel sianied algemeen in die omgewing voorkom en dit giftig is, is daar nog geen geval opgeteken waar dit as chronies giftig geklasifiseer is nie. Meeste spesies is ook daartoe in staat om sianied op 'n ongereelde en klein skaal te hanteer. Indien hulle egter gereeld aan 'n groot konsentrasie daarvan blootgestel word, kan dit die welstand van diersoorte bedreig.
Falkland-paleis
Beskrywing
Die paleis het twee vleuels wat in ’n L-vorm geleë is en wat die suidelike en oostelike vleuels genoem word. Die binnehof word bereik deur die hekhuis aan die westekant van die suidelike vleuel. Oos van die kapel is daar ’n klein reghoekige toring wat aavanklik ’n ronde trap gehuisves het.
Hidrogenering
Hidrogenering (of hidrogenasie) is 'n chemiese reaksie tussen molekulêre waterstof (H2) en 'n ander verbinding of element, gewoonlik in die teenwoordigheid van 'n katalisator soos nikkel, palladium of platinum. Die proses word gewoonlik gebruik in die reduksie van organiese verbindings. Hierdie proses word ook versadiging genoem. Hidrogenering is gewoonlik die toevoeging van pare waterstofatome aan 'n molekule, dikwels 'n alkeen. Katalisators is nodig om die reaksie bruikbaar te maak; nie-katalitiese hidrogenasie vind slegs teen baie hoë temperature plaas. Die hidrogenasie reduseer dubbele en drievoudige bindings in koolwaterstowwe.
Falkland-paleis
Beskrywing
Die oostelike vleuel, buiten die binnehof-fasade, is ’n ruïne. In die sentrale toring, die Crosshouse, is die koning en koningin se slaapkamers herskep. Die suidelike en oostelike binnehof-fasades is tussen 1537 en 1542 versier met pilare in die Franse renaissance-styl. Die plafon van die kapel dateer van die tyd van Jakobus V en is in 1633 herversier vir die besoek van Karel I.
Hidrogenering
Industriële toepassings
Katalitiese hidrogenasie het uiteenlopende industriële gebruike. Die meeste industriële hidrogenasie is afhanklik van heterogene katalisators.
Petrochemiese bedryf
In petrochemiese prosesse word hidrogenering gebruik om alkene en aromatiese stowwe om te sit in versadigde alkane (paraffiene) en sikloalkane (naftene), wat minder giftig en minder reaktief is. Versadigde koolwaterstowwe is van toepassing op vloeibare brandstowwe wat soms vir lang tydperke geberg word, en het uitstekende opbergingseienskappe. Aan die ander kant is alkene geneig om hidroperoksiede te vorm, wat gomme kan vorm wat inmeng met toerusting vir brandstofhantering. Minerale terpentyn word byvoorbeeld gewoonlik gehidrogeneer. Kraaking van swaar komponente van diesel is 'n ander toepassing. In isomerisasie- en katalitiese hervormingsprosesse word 'n mate van waterstofdruk gehandhaaf om die ophoop van petroleum-koolstof wat op die katalisator gevorm word te voorkom.
Organiese chemie
Hydrogenering is 'n nuttige manier om onversadigde verbindings in versadigde derivate om te skakel. Substrate sluit nie net alkene en alkyne in nie, maar ook aldehiede, imiene en nitriele, wat in die ooreenstemmende versadigde verbindings omgeskakel word. Alkielaldehiede, wat met die oksoproses van koolstofmonoksied en 'n alkeen gesintetiseer kan word, kan dus in alkohole omgeskakel word. Bv. 1-propanol word vervaardig uit propionaldehied, geproduseer uit eteen en koolstofmonoksied. Xylitol, 'n poliol, word geproduseer deur hidrogenasie van die suiker xilose, 'n aldehied. Primêre amiene kan gesintetiseer word deur hidrering van nitriele, terwyl nitriele maklik uit sianied en 'n geskikte elektrofiel gesintetiseer word. Isoforondiamine, 'n voorloper van die poliuretaanmonomere isoforondiisosianaat, word byvoorbeeld geproduseer uit isoforonnitril deur nitrilhydrogenasie en reduktiewe aminering deur ammoniak wat terselfde tyd uitgevoer word. In die proses is die nitril deur hidrogenering in 'n amien omskakel en die imine, wat uit die aldehied en ammoniak gevorm word, in nog 'n amien omgeskakel.
Heterogene katalitiese hidrogenasie
Die vroegste hidrogenasie is die platinum-gekataliseerde toevoeging van waterstof tot suurstof in 'n Döbereinerlamp, 'n toestel wat reeds in 1823 gekommersialiseer is. Die Franse chemikus Paul Sabatier word beskou as die vader van die hydrogeneringsproses. In 1897, voortbouend op die vroeëre werk van James Boyce, 'n Amerikaanse chemikus wat in die vervaardiging van seepprodukte gewerk het, ontdek hy dat spore van nikkel die addisie van waterstof tot molekules van gasvormige koolwaterstowwe gekataliseer het in wat nou bekend staan ​​as die Sabatier-proses. Vir hierdie werk het Sabatier die Nobelprys vir Chemie in 1912 gedeel. Wilhelm Normann is in 1902 'n patent in Duitsland en in 1903 in Brittanje toegeken vir die hidrogenering van vloeibare olies, wat die begin was van die wêreldwye bedryf. Die kommersieel belangrike Haber-Bosch-proses, wat die eerste keer in 1905 beskryf is, behels die hidrogenering van stikstof. In die Fischer–Tropsch-proses, wat in 1922 gerapporteer is, word koolstofmonoksied, wat maklik van steenkool afkomstig is, gehidrogeneer tot vloeibare brandstowwe.
In 1922 het Voorhees en Adams 'n apparaat vir hidrogenering onder druk bo een atmosfeer beskryf. Die eerste produk wat hidrogenasie met verhoogde druk en temperature moontlik gemaak het is in 1926 gekommersialiseer op grond van die navorsing van Voorhees en Adams en is steeds wydverspreid. In 1924 het Murray Raney 'n fyn poeiervormige vorm van nikkel ontwikkel, wat algemeen gebruik word om hidrogeneringsreaksies te kataliseer, soos omskakeling van nitriele na amiene of die produksie van margarien.
Homogene katalitiese hidrogenasie
In die dertigerjare het Calvin ontdek dat koper(II)-komplekse H2 geoksideer het. In die 1960s is goed gedefinieerde homogene katalisators met behulp van oorgangsmetaalkomplekse, byvoorbeeld Wilkinson se katalisator (RhCl(PPh3)3), ontwikkel. Kort daarna is gevind dat kationiese Rh en Ir die hydrogenering van alkene en karboniele kataliseer. In die 1970s is asimmetriese hidrogenasie getoon in die sintese van L-DOPA, en in die negentigerjare is Noyori-asimmetriese hydrogenering uitgevind. Die ontwikkeling van homogene hydrogenering is beïnvloed deur die werk wat in die dertiger- en veertigerjare begin is oor die oksoproses en Ziegler-Natta-polimerisasie.
Proses
Hidrogenasie het drie komponente, die waterstof (of waterstofbron), die onversadigde substraat en 'n katalisator. Die reduksiereaksie word teen verskillende temperature en druk uitgevoer afhangend van die substraat en die aktiwiteit van die katalisator.
Waterstofbronne
H2-gas wat gewoonlik kommersieel beskikbaar is in 'n silinder onder druk, is een bron van waterstof. Die hidrogenasieproses gebruik dikwels meer as 1 atmosfeer van H2, wat gewoonlik uit die silinders gevoer word en soms aangevul word deur pompe. Waterstof word ook industrieel uit koolwaterstowwe vervaardig deur die proses wat stoomhervorming genoem word. Vir baie toepassings word waterstof oorgedra van skenkermolekules soos mieresuur, isopropanol en dihidroantraseen. Hierdie waterstofskenkers ondergaan dehidrogenering onderskeidelik om koolstofdioksied, asetoon en antraseen te vorm. Hierdie prosesse word oordraghidrogenasies genoem.
Oordraghidrogenasie
Oordraghydrogenasie gebruik ander waterstofskenkermolekules in die plek van H2 self. Hierdie reaktante, wat ook as oplosmiddels vir die reaksie kan dien, sluit hidrasien, dihidronaftaleen, dihidroantraseen, isopropanol en mieresuur in. Die reaksie behels 'n meganisme waarin die buitenste elektronskil se elektone oorgedra word.
In organiese sintese is oordraghydrogenasie nuttig vir die asimmetriese reduksie van polêre onversadigde substrate, soos ketone, aldehiede en imiene. Die hidrogenering van polêre substrate soos ketone en aldehiede benodig gewoonlik oordraghydrogenering of ten minste reaksies wat homogene katalisators gebruik. Hierdie katalisators word maklik in chirale vorms gegenereer, wat die basis is van asimmetriese hidrogenasie van ketone.
Substrate
'n Belangrike kenmerk van alkeen- en alkynhydrogenasies in beide die homogeen- en heterogeen-gekataliseerde weergawes is dat waterstoftoevoeging plaasvind met "syn-addisie", met waterstof wat van die minste belemmerde kant af aankom. Hierdie reaksie kan op verskillende funksionele groepe uitgevoer word.
Katalisators
Belawe vir 'n paar uitsonderinge is H2 onreaktief teenoor organiese verbindings in die afwesigheid van metaalkatalisators. die onversadigde substraat word tydelik aan die katalisator gebind deur chemiese adsorpsie (chemisorbeering), met die meeste reaksieplekke bedek deur die substraat. In heterogene katalisators vorm waterstof oppervlakhidriede waarvandaan waterstowwe na die substraat oorgedra kan word. Platinum, palladium, rodium en ruthenium vorm hoogs aktiewe katalisators wat werk teen laer temperature en laer druk van H2. Nie-edelmetaal-katalisators, veral dié wat op nikkel gebaseer is (soos Raney-nikkel en Urushibara-nikkel), is ook as ekonomiese alternatiewe ontwikkel, maar dit is dikwels stadiger of benodig hoër temperature. Die kompromie is aktiwiteit (reaksiesnelheid) teenoor die koste van die katalisator en die koste van die apparaat wat benodig word vir die gebruik van hoë druk.
Katalisators word gewoonlik in twee breë klasse geklassifiseer: homogene katalisators en heterogene katalisators. Homogene katalisators los op in die oplosmiddel wat die onversadigde substraat bevat. Heterogene katalisators is vaste stowwe wat in dieselfde oplosmiddel met die substraat gemeng word of met gasvormige substraat behandel word.
Homogene katalisators
Homogene katalisators is koördineringskomplekse wat beide die onversadigde substraat en die H2 aktiveer. Hierdie komplekse bevat meestal platinumgroepmetale, veral Rh en Ir.
Homogene katalisators word ook gebruik in asimmetriese sintese deur die hidrogenering van prochirale substrate. 'n Vroeë bewys van hierdie benadering was die Rh-gekataliseerde hydrogenering van enamiede as voorlopers vir die geneesmiddel L-DOPA. Om asimmetriese reduksie te bewerkstellig, word hierdie katalisator chiraal gemaak met behulp van chirale difosfienligande.
Heterogene katalisators
Heterogene katalisators vir hydrogenering kom meer industrieel voor. In die industrie word edelmetaalhydrogeneringskatalisators uit oplossing neergesit as 'n fyn poeier op die katalisator-ondersteuningstruktuur. Die struktuur is 'n goedkoop, lywige, poreuse, gewoonlik korrelvormige materiaal soos geaktiveerde koolstof, alumina, kalsiumkarbonaat of bariumsulfaat. Platinum op koolstof word byvoorbeeld geproduseer deur chloorplatiensuur te reduseer in koolstof. Voorbeelde van hierdie katalisators is 5% rutenium op geaktiveerde koolstof, of 1% platinum op aluminiumoksied. Katalisators van onedele metale, soos Raney-nikkel, is gewoonlik baie goedkoper en het geen ondersteuning nodig nie. In die laboratorium word ongesteunde edelmetaalkatalisators soos platinumswart steeds gebruik, ondanks die koste.
Soos in homogene katalisators, word die aktiwiteit aangepas deur veranderinge te maak in die omgewing rondom die metaal, dit wil sê die koördinasiesfeer. Verskillende vlakke van 'n kristallyne heterogene katalisator vertoon byvoorbeeld verskillende aktiwiteite. Dit kan verander word deur metale in te meng of verskillende voorbereidingstegnieke te gebruik. Net so word heterogene katalisators beïnvloed deur hul ondersteuningstruktuur.
'n Noukeurig gekose katalisator kan gebruik word om sommige funksionele groepe te hidrogeneer sonder om ander te beïnvloed, soos die hidrogenering van alkene sonder om aan aromatiese ringe te raak, of die selektiewe hidrogenering van alkyne tot alkene met behulp van Lindlar se katalisator. Byvoorbeeld, wanneer die katalisator palladium op bariumsulfaat geplaas word en dan met kinolien behandel word, sal die katalisator wat gevorm is slegs alkyne tot by alkene ruduseer, en nie verder nie. Die Lindlar-katalisator is toegepas op die omskakeling van fenielasetileen na stireen.
Japan Nasionale Roete 474
Japan Nasionale Roete 474 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Tweede Konsilie van Nicea
Agtergrond
In die 7de en 8ste eeu moes die Bisantynse Ryk baie gebiede afstaan aan die Arabiere en Slawiese volke. In 717 het keiser Leo III Konstantinopel pas weer bevry. Hy was uit Isaurië, ’n ruwe, onherbergsame streek waar hy van die Jode en Moslems geleer het om ikone te minag. Hy het vermoed die ryk verloor teen sy vyande omdat dit God se straf was vir die gebruik van ikone in die kerk. Hy het ’n paar dekrete teen ikone uitgevaardig en ’n periode het gevolg waarin talle ikone vernietig is.
Gou was daar onenigheid tussen die teenstanders van ikone, wat ikonoklaste ("ikoonbrekers") genoem is, en die ikonodule ("ikoonslawe"). Volgens die ikonoklaste verbied die Tien Gebooie die verering van beelde en ikone, en volgens die ikonodule het die Ou Testament die uitbeelding van God verbied omdat ’n mens Hom nie kon uitbeeld nie, maar dit het verander ná die vleeswording van Christus omdat God toe wel sigbaar geword het en dus nou afgebeeld kan word.
Ná Leo se dood is hy deur sy seun Konstantyn V opgevolg. Hy was ook ’n ikonoklas. Gou ná sy troonbestyging het ene Artavasdus ’n staatsgreep probeer uitvoer om die gebruik van ikone te herstel. Die staatsgreep het misluk, maar die ryk is in ’n burgeroorlog gedompel wat drie jaar geduur het. In 754 het Konstantyn ’n konsilie in Hieria gehou wat ’n ekumeniese konsilie genoem is en waarin ikone veroordeel is. Daar was egter geen patriarg of patriargale verteenwoordiger teenwoordig nie, en dit is noodsaaklik vir ’n ekumeniese konsilie.
Hierna het Konstantyn die ikonodule begin vervolg. Ná sy dood in 775 is hy opgevolg deur sy seun Leo IV, wat ’n ikonoklas was, maar meer gematig as Konstantyn. Die vervolging het dus merendeels opgehou.
Leo se vrou, Irene, was in die geheim ’n voorstander van ikone en toe sy ná Leo se dood in 780 regent word vir hul seun Konstantyn VI, het sy die sewende ekumeniese konsilie byeengeroep. Dit sou in Konstantinopel gehou word, maar muitende ikonoklastiese soldate het die plan in die wiele gery en daar is toe besluit om die konsilie in Nicea te hou, waar die eerste ekumeniese konsilie sowat vierhonderd jaar tevore gehou is.
Verrigtinge
Die eerste sessie het op 24 September 787 begin en die laaste sessie, die agtste, op 23 Oktober van dié jaar. Die Bybel en Kerkvaders is aangehaal om die verering van ikone te regverdig. Eindelik is besluit dat ikone van Christus, Maria en die heiliges vereer mag word. Latreia (aanbidding) van ikone mag nie plaasvind nie, maar wel dulia (verering). Net God mag aanbid word. Die konsilie het ikonoklasme as kettery veroordeel. Die konsilie van Hieria is herroep en ikone in ere herstel.
Tammy Wessels
Tammy Wessels (gebore 29 Maart 1986) is 'n Suid-Afrikaanse politikus en 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die Vryheidsfront Plus.
Politieke loopbaan
Wessels het in die Vrystaatse provinsiale wetgewer gedien van Des. 2017 tot Mei 2019. Sy was vierde geplaas op die VF Plus se nasionale lys vir die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2019 en is op 22 Mei 2019 as 'n parlementslid ingehuldig.
Universiteit van Londen
Die Universiteit van Londen (Engels: University of London) is 'n federasie van kolleges en instellings wat saam die grootste universiteit ter wêreld vorm. Ongeveer 5% van alle studente in die Verenigde Koninkryk studeer aan een van hierdie kolleges. Sommige van hierdie kolleges bevind hulself onder die mees prestigeryke universiteite ter wêreld.
Die Universiteit van Londen is in 1836 gestig en het toe uit slegs twee kolleges bestaan: die University College London (UCL), en King's College London (KCL). Die universiteit was die eerste in die Verenigde Koninkryk wat vroue en mans op gelyke voet toegelaat het. Tans is dit 'n oorkoepelende instituut van 31 onafhanklike kolleges en institute wat reg oor Londen versprei is.
Naas UCL en King's is die bekendste kolleges die London School of Economics (LSE), die St George's University of London (SGUL), die Queen Mary University of London (QMUL), die Royal Holloway University of London (RHUL), die Goldsmiths College, en die School of Oriental and African Studies (SOAS). Die Royal Academy of Music is ook aan die universiteit verbonde.
Mark Z. Jacobson
Mark Zachary Jacobson (gebore 1965) is 'n Amerikaanse hoogleraar in siviele en omgewingsingenieurswese aan die Stanford Universiteit (VSA) en direkteur van die Atmosphere and Energy Program aan die universiteit.
Opleiding
Jacobson studeer siviele ingenieurswese en ekonomie aan die Stanford Universiteit, en behaal sy baccalaureus diploma in 1988. Na die verwerwing van sy meestersgraad in die omgewingsingenieurswese, neem hy sy studies verder aan die Universiteit van Kalifornië, waar hy in 1991 'n meestersgraad in atmosferiese wetenskap en in 1994 sy doktorsgraad behaal. Daarna het hy teruggekeer na Stanford Universiteit. Van 1994 tot 2001 werk hy daar as Assistent Professor burgerlike en omgewingstegniek en van 2001 tot 2007 as Universiteit Hoofdosent. Sedert 2007 beklee hy die leerstoel van hierdie afdeling.
Ondersoek
Jacobson ontwikkel rekenaarmodelle oor die impak van die verskillende energie tegnolgieë en hul uitlaat in verband met lugbesoedeling en klimaatverandering. Hy is die outeur van boeke en tientalle artikels wat baie aangehaal word en waarvoor hy pryse ontvang van die American Meteorological Society en die American Geophysical Union
Volgens Jacobson is 'n vinnige oorgang na skoon hernubare energie nodig om die moontlike versnelling van aardverwarming, met gevolge soos die verdwyning van die Noordpoolys, te verminder. Hierdie oorgang metode sal per jaar wêreldwyd ook 2,5 tot 3 miljoen sterfgevalle elimineer wat verband hou met lugbesoedeling en die verbranding van fossielbrandstof.
Jacobson stel dat energie ontwikkeling uit bronne soos wind, water en sonkrag koste-effektief opgeskaal kan word om te voldoen aan ons energiebehoefte en om die menslike samelewing te bevry van die afhanklikheid van beide fossielebrandstowwe sowel as kernenergie. In 2009 het Jacobson en Mark A. Delucchi 'n plan in Scientific American gepubliseer om die hele planeet te voorsien van skoon, volhoubare energie. Die artikel is gerig op 'n aantal sake, soos die wêreldwye benodigte ruimte vir windparke, die beskikbaarheid van skaars materiale vir die vervaardiging van nuwe stelsels, die vermoë om betroubare energie te lewer op aanvraag, en die gemiddelde koste per kilowattuur. 'n Meer tegniese artikel is in 2011 gepubliseer in twee dele in die tydskrif Energy Policy.
Willard Mack
Willard Mack (18 September 1873 – 18 November 1934) was 'n Amerikaanse skrywer, akteur, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Aloha Oe (1915), The Voice of the City (1929), Broadway to Hollywood (1933), en Together We Live (1935).