cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dan Roodt
'n Skrywer onder sensuur geplaas
Waar moontlik, probeer Roodt diensplig ontduik. Hy probeer hom vroegtydig medies ongeskik verklaar vir enige oproep om diensplig te doen, en kry 'n doktersbrief wat hom 'n epilepsielyer verklaar, maar die weermag soek bewyse van 'n psigiater. Die psigiater, wat 'n ander skrywer voorheen as skisofrenies gediagnoseer het en uit die weermag laat ontslaan het, kon niks fout vind met Roodt nie.
In Desember 1982 besoek die egpaar Roodt die Fransman Pierre-Marie Finkelstein in Parys, Frankryk, wat 'n taalkundige en veeltalige vertaler is. Hul besoek ook Breyten Breytenbach in ’n kafee, die Boule d’Or in die Boulevard Saint-Michel. Breytenbach is pas vrygelaat uit die Pollsmoor-gevangenis en Roodt het 'n sak vol boeke en klere wat die skrywer in Suid-Afrika agtergelaat het, saamgebring. Teen die einde van 1984, sowat 'n jaar ná die Kerkstraat-bomontploffing op 20 Mei 1983, kon hy nie sy veiligheidsklaring slaag nie. Alle geboue in Pretoria is destyds as moontlike teikens beskou, en die Veiligheidstak van die Suid-Afrikaanse Polisie het elke werknemer ondervra en elke individu moes veiligheidstoetse ondergaan; Roodt se dae as vertaler by Telkom is verby.
Roodt kry 'n aanstelling as dosent aan die Universiteit van Durban-Westville, en doseer daar Afrikaanse prosa aan Indiese studente. Tydens sy verblyf in Durban korrespondeer hy met Gilles Deleuze, maar kry ook gereeld rusie met die Anglofiele Natalse marxiste wat hom beskou het as 'n "agterlike, nie-kommunistiese Afrikaner" met 'n ongesonde belangstelling in "ligsinnige Franse teorieë".
Verhuising na Frankryk
In 1985 publiseer Roodt Twee sinne, 'n boek wat uit slegs twee sinne bestaan en sy eerste ongesensureerde boek is. Kort daarna ontvang Roodt sy oproepinstruksie van die weermag; hy moet by Oudtshoorn aanmeld. Roodt besluit om Suid-Afrika te verlaat en verhuis met sy vrou na Frankryk as politieke uitgewekenes. In hierdie agt jarige verblyf in Parys, eers in 'n woonstelletjie naby Montparnasse, daarna in die 3de arrondissement van Parys (1987) en uiteindelik in 'n studio-woonstel naby die Bastille en die nuwe operahuis in Parys. In die ure van toustaan met ander vlugtelinge, nes hy, uit die derde wêreld buite die Franse staatskantore, ontmoet Roodt baie dissidente uit Oos-Europa, met wie hy bevriend raak en wat sy teenkanting van die kommunisme net verder versterk het. Die egpaar Roodt werk ook by die Berlitz-skool, en daarna is 'n vertalingsprojek uit Nederlands in Engels aangepak.
Roodt is ook ingeskryf vir 'n doktorsgraad of DEA in die Departement van Filosofie onder Gilles Deleuze en René Schérer. Roodt word tydens sy verblyf totaal ontnugter en geskok deur die inligting wat oor Suid-Afrika en apartheid versprei word en besef hoe naïef hy was. In Frankryk ervaar hy slegs propaganda wat hy toeskryf aan 'n anti-apartheidsbeweging wat 'n afdeling was van die Franse Kommunistiese Party wat in sterwensnood verkeer het: "dit het my laat besef dat hulle 'n eie agenda gehad het om Afrikaners te beswadder in reaksie op hul eie morele probleme as gevolg van die kritiek op die kommunisme en die uiteindelik heengaan van die stelsel in Oos-Europa".
Roodt is net so geskok deur die kommunistiese munisipaliteite (bekend as die ceinture rouge, of "rooi gordel") met straatname wat hulde bring aan Marx, Lenin, Rosa Luxemburg en ander kommunistiese helde. Roodt was voorheen in Suid-Afrika bitter krities ingesteld teenoor die Apartheidsregering, maar het nou toenemend die valsheid van die apartheid-stereotipe in die buiteland begin raaksien en gaandeweg daarteen in opstand gekom, maar so ook teen al die "gemeenplase, halwe waarhede en opvattinge wat sowel in Suid-Afrika as internasionaal daaronder versprei is". .
Roodt is in 1987 genooi na 'n konferensie oor Suid-Afrikaanse letterkunde, naby Stuttgart in Duitsland. Hier vind hy hom tussen meestal swart en bruin persone van die Suid-Afrikaanse universiteite en uitgewekenes van die ANC. Hy lewer hier 'n lesing oor kontemporêre Afrikaanse letterkunde, maar die gehoor het nie die lesing baie goed ervaar nie. Roodt voel hom, as nie-Marxis en Afrikaner, verag en geminag deur die meerderheid van die verengelste swartes en bruines wat daar teenwoordig was. .
In Parys sit Roodt sy studie in die Franse filosofie voort, hoewel hy naderhand daarmee uitgekuier geraak het. Roodt raak wel bevriend met Russe in ballingskap en begin, deur in die Financial Times oor die Russe te lees, terselfdertyd sin kry in die geldmarkte, statistieke en hul komplekse manipulering en skommelinge. Hy begin 'n klein verskansingsfonds bestuur deur die verhandeling van termyne en opsies, asook arbitrage-transaksies tussen Europese beurse en die Johannesburgse effektebeurs. Toe hy in 1990 in 'n Paryse boekwinkel Biffures oor 'n Franse radio hoor dat Nelson Mandela vrygelaat gaan word, het hy besef Suid-Afrika staan op 'n kruispunt, en besluit om sy ballingskap in Frankryk te beëindig.
Terug in Suid-Afrika
Terug in Suid-Afrika vanaf 1992 lê Roodt hom op die finansiële markte toe en verhandel finansiële instrumente soos opsies en rentekoersruiltransaksies vir verskeie handelsbanke in Johannesburg. Nog vroeg in 1992 pendel Roodt tussen Parys en Johannesburg rond. Hy aanvaar met sy permanente terugkeer na Suid-Afrika in Mei 1992 die pos as Senior Afgeleide Handelaar by Standard Bank van Suid-Afrika in Johannesburg, waarna hy ook gereeld Londen moes besoek. Roodt is genader om in dieselfde hoedanigheid vir Nedbank te gaan werk, maar hy word 'n jaar later afgedank en raak in 'n hofstryd teen Nedbank gewikkel wat tot 1997 voortduur, en tree as die oorwinnaar uit die stryd. Citibank het ondertussen vir Roodt dieselfde pos aangebied, wat hy aanvaar het en 'n stelsel opgebou het. In 1999 bedank hy by Citibank en praktiseer aanvanklik as finansiële konsultant.
In hierdie oorgangstydperk, in 1994, kry Suid-Afrika nuwe instellings en sy eerste veelrassige regering, onder die leiding van Nelson Mandela.
Met sy terugkeer uit Frankryk raak Roodt aktief by die taalpolitiek betrokke, vir Afrikaans in die besonder. Hy hou in Julie 1996 'n lesing by die Franse Instituut in Johannesburg, getiteld "Landscape, Language and Identity", waar hy 'n "herkolonisasie van Suid-Afrika deur Engeland" op politieke, kulturele en nywerheidsgebied insien, en meer in die besonder die bedreiging van Afrikaans deur verengelsing, en dat daar in die Suid-Afrikaanse samelewing, anders as in Europa, geen historiese bewussyn bestaan nie, bedoelende dat in Europa daar ten minste die afgelope honderd jaar deel van die huidige oomblik vorm. In Suid-Afrika word die huidige oomblik totaal in isolasie beskou, totaal afgesny van die geskiedenis.
In Februarie 2000 stig hy die Pro-Afrikaanse Aksiegroep (PRAAG) wat hom vir die Afrikaanse taal en 'n herlewing van Afrikanerpolitiek beywer.
Hy is in 2013 as die onderleier en woordvoerder van Front Nasionaal aangewys, wat aan die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2014 deelgeneem het, maar nie veel sukses behaal het nie.
Inslag van sy oeuvre
As student reeds publiseer hy 'n satiriese digbundel en kort roman. Aanvanklik is sy werk anti-establishment en daag hy die konserwatiewe Afrikaanse letterkunde gemeenskap in die 1980's uit met werke soos Sonneskyn en Chevrolet en Kommas uit 'n boomzol. Hy word selfs saam met Ampie Coetzee deur die UWC-Robben Island Mayibuye Archives as 'n progressive Afrikaans writer beskryf. Van sy werk is dan ook deur die Apartheidsregering verban. In die 1980's maak hy bydraes tot Stet en publiseer hy en Karin Konsentrasiekamp, met wie hy later getroud is, Taaldoos wat terstond deur die Apartheidsregering verban word. Oor die afgelope paar jaar benewens 'n groot aantal artikels op die internet, koerante en tydskrifte, verskyn daar uit sy pen Om die Waarheidskommissie te vergeet (opstel), Moltrein (roman) en The Scourge of the ANC ('n politieke polemiek). Sy jonger werk staan krities teenoor wat hy as kulturele relativisme beskou, asook Afrikanisme en hy spreek hom teen transformasie en die ongelyke behandeling van minderheidsgroepe in Suid-Afrika uit. Sy uitsprake gee aanstoot onder vêr-linkse akademici en hy word onder meer van haatspraak en rassisme beskuldig. Die jonger werk het 'n kultuurkritiese inslag. Hy voer in Adapt and die aan dat swartes in Suid-Afrika, asook in die VSA, proporsioneel meer misdaad as blankes pleeg en spekuleer oor die moontlike oorsaak van sulke aggressie wat in die hoër testosteroonvlakke van swart mans teenoor blanke mans mag skuil.
Julia Garner
Julia Garner (gebore 1 Februarie 1994 ) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol as as Ruth Langmore in die Netflix misdaad drama reeks Ozark (2017–hede), waarvoor sy besondere goeie resensies ontvang het en twee Primetime Emmy-toekennings gewen vir "Outstanding Supporting Actress in a Drama Series" in 2019 en 2020 bykomend tot een Golden Globe-prys nominasie in 2020 vir "Best Supporting Actress – Television".
Dan Roodt
Inslag van sy oeuvre
Sy mees onlangse publikasie is Aweregs (politieke essays).
Julia Garner
Garner het ook rolle gespeel in die FX TV-kanaal dramareeks The Americans (2015–2018), die Netflix minireeks Maniac (2018), die Bravo TV netwerk ware-misdaad reeks Dirty John (2018–2019), en speel die titelrol in die Netflix minireeks Inventing Anna (2022). In rolprente het sy rolle gespeel in Electrick Children (2012), We Are What We Are (2013), Grandma (2015), en The Assistant (2019), Martha Marcy May Marlene (2011), The Perks of Being a Wallflower (2012), en Sin City: A Dame to Kill For (2014).
Persoonlike lewe
Garner het getrou met die sanger Mark Foster, die hoof-sanger van Foster the People, in 'n Desember 2019 seremonie by die New York-stadsaal, agt maande nadat hulle verloof geraak het.
Dan Roodt
Inslag van sy oeuvre
Dan Roodt skryf "Kommas uit 'n boomzol. 'n Anti-volksboek" wat in 1980 deur Pannevis Uitgewers gepubliseer is ISBN 0-620-04381-4. Op die agterblad verskyn 'n kort biografie van Dan Roodt wat die volgende sê: "Danskaja Rozjoditiski (Dan Roodt), in 1957 in Miensk (Sowjetunie) gebore. Verwerf reeds op twaalf jaar lidmaatskap van Jeugparty. Studeer aanvanklik aan Universiteit van Moskou, slaan oor na Kreoolse tale en ontwikkel so belangstelling in Afrikaans. Kom in 1977 na Suid-Afrika vir navorsing. Tans student aan Wits."
Bibliografie
As vertaler:
As mede-vertaler:
Flerovium
Flerovium is 'n radioaktiewe chemiese element op die periodieke tabel met die simbool Fl en atoomgetal 114. Op 30 Mei 2012 is die tydelike naam ununquadium en simbool Uuq deur die IUPAC in flerovium en Fl verander.
Geskiedenis
Die ontdekking van flerovium in Desember 1998 is in Januarie 1999 deur wetenskaplikes by die Gesamentlike Instituut vir Kernnavorsing in Doebna, Rusland, aangekondig. Dieselfde span het drie maande later 'n ander isotoop van Fl vervaardig en die sintese in 2004 en 2006 bevestig.
Flerovium word soms eka-lood genoem aangesien die eienskappe daarvan volgens veronderstelling soortgelyk is as dié van lood. Daar word verwag dat dit 'n sagte, digte metaal is wat in lug verweer met 'n smeltpunt van ongeveer 200 grade Celsius.
Sintese
Flerovium kan vervaardig word deur plutonium-244 teikens met kalsium-48-swaarioonstrale te bombardeer.
Sintese van isotoop 298
Die vervaardiging van flerovium-298 sou baie moeilik wees, omdat kerne wat na 114 protone en 184 neutrone optel nie in weegbare hoeveelhede beskikbaar is nie.
Dit kan egter moontlik wees om dit te doen as kernoordragreaksies behaal kan word. Een van die reaksies kan wees: 204Hg + 136Xe → 298Unq + 40Ca + 2n
Stabiele(r) flerovium
Volgens die eiland van stabiliteit-teorie kan verwag word dat sommige nukliede in die omgewing van 114 protone en 184 neutrone (d.w.s. isotoop Fl-298) betreklik stabiel behoort te wees in vergelyking met die omliggende nukliede. Flerovium kom nie natuurlik in die natuur voor nie en word geheel en al in laboratoriums vervaardig. Alle isotope van flerovium wat tot dusver vervaardig is, is neutron-arm. Dit beteken hulle bevat beduidend minder neutrone as 184, wat een van die magiese getal neutrone is wat vermoedelik die isotoop stabieler kan maak. Neutron-arm dui ook aan dat die isotope verval deur óf spontane splyting en 'n verskeidenheid radionukliede vervaardig óf deur positron-uitstraling óf elektronvangs om die element nihonium te lewer.
Maankalender
thumb|400px|’n Spaanse maankalender vir 2017. ’n Maankalender is ’n kalender wat op die maandelikse siklusse van die Maan (sinodiese maand) gebaseer is. In vergelyking hiermee is ’n sonkalender se jaarlikse siklusse regstreeks op die sonjaar geskoei. Die mees algemeen gebruikte kalender, die Gregoriaanse kalender, is ’n sonkalenderstelsel wat uit ’n maankalenderstelsel ontwikkel het. ’n Suiwer maankalender verskil ook van ’n maansonkalender, waarvan die maanmaande met die sonjaar in lyn gebring word deur die een of ander proses van interkalasie (invoeging van dae). Wanneer ’n maand begin, verskil van maankalender tot maankalender: Sommige gebruik die donkermaan en ander die vol- of sekelmaan. Nog ander gebruik gedetailleerde berekenings.
Aangesien elke maansiklus sowat dae (29 d 12 h 44 m 3 s, of 29.531 dae) duur, is dit algemeen dat die maande van ’n maankalender tussen 29 en 30 dae wissel. Omdat die tydperk van 12 sulke maande, ’n maanjaar, net 354.367 dae is, verloor suiwer maankalenders omtrent 11 dae per jaar met betrekking tot die Gregoriaanse kalender. In suiwer maankalenders wat nie van interkalasie gebruik maak nie, soos die Islamitiese kalender, voltooi die maanmaande ’n kringloop deur al die seisoene van ’n sonjaar oor die loop van ’n siklus van 33 maanjare.
Hoewel die Gregoriaanse kalender wêreldwyd algemeen gebruik word, word tradisionele maan- em maansonkalenders steeds dwarsdeur die Ou Wêreld gebruik om godsdiensfeesdae en nasionale vakansiedae te bepaal. Voorbeelde van sulke dae sluit in Ramadan (Islamitiese kalender); Paasfees; die Japannese, Koreaanse, Viëtnamese, Mongoolse en Chinese Nuwejaar (verskeie kalenders); Diwali (Hindoekalenders); en Roosj Hasjana (Hebreeuse kalender).
Begin van die maanmaand
Maan- en maansonkalenders verskil in die berekening van die eerste dag van die maand. In sommige maansonkalenders, soos die Chinese kalender, is die eerste dag van die maand die dag wanneer ’n astronomiese nuwemaan in ’n spesifieke tydsone voorkom. In ander, soos die Hindoekalenders, begin elke maand op die dag ná die vol- of nuwemaan. Ander is in die verlede gebaseer op wanneer die eerste sekelmaan gesien word, soos die Hebreeuse en Islamitiese kalender.
Lengte van die maanmaand
Die lengte van elke maansiklus wissel effens van die gemiddelde waarde. Daarby beïnvloed onsekerheid en weersomstandighede wanneer ’n sekelmaan gesien word. Om dié onsekerheid uit te skakel, was daar al pogings om vaste rekenkundige reëls vas te stel om die begin van elke kalendermaand te bepaal (soms onderskeidelik "hol" en "vol" maande genoem).
Hierdie breuke kan gebruik word om ’n maankalender saam te stel of, saam met ’n sonkalender, ’n maansonkalender.
AIM-9 Sidewinder
Die AIM-9 Sidewinder is 'n lug-tot-lug-missiel, 'n vuurpyl wat ontwerp is om vanaf een vliegtuig ander vliegtuie neer te skiet. Die AIM-9 Sidewinder is supersonies. Daar is 10 weergawes van die missiel en dit is een van die mees gebruikte wapens van die Amerikaanse Lugmag. Die Sidewinder is sedert 1959 in gebruik en die AIM-9 is 'n verbeterde weergawe daarvan.
Werking
Die AIM-9 Sidewinder is 'n aansluitmissiel wat sy doelwitte soek met behulp van die hitte wat die teiken uitstraal. Omdat die son en die grond ook bronne van hitte is, is die missiel nie altyd ewe effektief nie. Hulle is ook vatbaar vir sogenaamde flares, magnesiumfakkels wat in 'n kort tyd baie hitte uitstraal en daardeur die missiel weglei van sy teiken.
Vooraan die missiel is 'n hittesoekende sensor wat die hitte van die teiken opspoor. Daaragter is die plofbare lading van gewoonlik 9.8 kg en agter dit is die vastebrandstofmotor.
Die missiel rig homself, dit wil sê as die missiel nog onder die vlerk van die vliegtuig sit, soek dit self sy teikens op. As die missiel 'n teiken gevind het, stuur dit outomaties 'n boodskap na die vlieënier wat dan die vuurknoppie kan druk om die missiel af te vuur vanaf die vegvliegtuig.
Spesifikasies
Die missiel kan onder verskillende vegvliegtuie gehang word, soos die General Dynamics F-16 Fighting Falcon en die F/A-18 Hornet, maar dit pas ook op bomwerpers soos die B-52 Stratofortress.
Tycho Brahe
Tycho Brahe (gebore as Tyge Ottesen Brahe, Skåne, 14 Desember 1546 – Praag, 24 Oktober 1601) was ’n Deense sterrekundige.
Brahe het in 1572 ’n "nuwe helder ster" in die sterrebeeld Kassiopeia ontdek. Hy beskryf dié vreemde gebeurtenis in sy boek De Stella Nova (Latyn vir "Oor die nuwe ster"). Dit is nou bekend dat dit ’n supernova, ’n sterontploffing, genaamd SN 1572 was. Hy het dadelik in Europa bekend geword en ’n aanbod van koning Frederik II aanvaar om twee sterrewagte te bou.
In 1577 het hy ’n komeet waargeneem en deur parallaksmeting vasgestel die verskynsel is verder weg van die Aarde as die maan. Dit was in teenstelling met die opvatting van destyds dat komete in die atmosfeer voorkom. Na Frederik II se dood is hy deur Christian IV opgevolg en hy het Tycho se inkomste verklein. Tycho het ook stry gekry met die kerk en die adellikes. Hy het Denemarke in 1597 verlaat en eindelik in Praag gaan woon, waar hy in 1601 dood is.
Hallie Todd
Hallie Todd (gebore 7 Januarie 1962) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Lizzie McGuire Movie (2003) en The Last Champion (2018), en in die televisiereekse Star Trek: The Next Generation (1987) en Lizzie McGuire (2001).
Sonkalender
’n Sonkalender is ’n kalender waarvan die datums die seisoene aandui of, amper gelykwaardig daaraan, die skynbare posisie van die Son relatief tot die sterre. Die Gregoriaanse kalender, wat wyd as die wêreldstandaard aanvaar word, is ’n voorbeeld van ’n sonkalender.
Lusitania
Lusitania kan na een van die volgende verwys:
Sonkalender
Die mees algemene ander kalender is ’n maankalender, waarvan die maande ooreenstem met die siklusse van die maanfases. Die Gregoriaanse kalender se maande stem nie met die siklusse van die maanfases ooreen nie.
Voorbeelde
Die oudste sonkalenders sluit die Juliaanse kalender en die Koptiese kalender (van die Kopties-Ortodokse Kerk) in. Albei het ’n jaar van 365 dae en ’n skrikkeljaar met 366 dae elke vier jaar, en het dus ’n gemiddelde jaar van 365,25 dae. Namate sonkalenders gewilder geraak het, het hulle tot twee soorte ontwikkel.
Tropiese sonkalenders
As die posisie van die Aarde in sy wentelbaan om die Son beskou word met betrekking tot die dag-en-nag-ewening, die punt waar sy wentelbaan die hemelewenaar kruis, dui sy datums die seisoene akkuraat aan; hulle is dus gesinchroniseer met die deklinasie van die Son. So ’n kalender word ’n tropiese sonkalender genoem.
Die duur van die gemiddelde kalenderjaar van so ’n kalender stem ooreen met ’n vorm van die tropiese jaar, gewoonlik óf die gemiddelde tropiese jaar óf die Maartnageweningsjaar.
Die volgende kalenders is tropiese sonkalenders:
Elk van dié kalenders het ’n jaar van 365 dae, wat per geleentheid met ’n skrikkeldag verleng word deur middel van ’n metode wat interkalasie genoem word.
Die Iraanse kalender begin elke jaar met die Maartnagewening en voeg sy interkalêre dae so by dat die volgende jaar weer met die Maartnagewening begin. Die oomblik van die Maartnagewening by Teheran word as maatstaf gebruik.
Sideriese sonkalender
As die posisie van die Son beskou word teenoor die vaste sterre, dui die datums die sterrebeeld van die diereriem aan waarnaby die Son hom bevind. So ’n kalender word ’n sideriese sonkalender genoem.
Die gemiddelde kalenderjaar van so ’n kalender stem ooreen met die sideriese jaar.
Indiese kalenders soos die Hindoekalender, Tamilkalender en niehersiene Bengaalse kalender is sideriese sonkalenders. Die Thaisonkalender was ook ’n sideriese sonkalender toe dit op die Hindoesonkalender gebaseer was. Hulle word bereken volgens die skynbare beweging van die Son deur die 12 sterrebeelde van die diereriem, eerder as die tropiese beweging van die Son.
Chileense peso
Die peso is die geldeenheid van Chili. Dit is oorspronklik amptelik verdeel in 100 centavos, maar reeds in 1976 is dié deeleenheid weer afgeskaf. Die pesoteken is 'n S met een of twee vertikale strepe, $, die ISO-geldeenheidkode is CLP.
Tans is muntstukke ter waarde van $1, $5, $10, $50, $100 en $500 en banknote ter waarde van $1000, $2000, $5000, $10000 en $20000 in omloop.
Die peso/rand-wisselkoers is op 1 Mei 2016 vasgestel op ZAR 0,0215409 per $ 1,00.
Kelli Garner
Kelli Garner (gebore 11 April 1984) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Bully (2001), The Aviator (2004), en Lars and the Real Girl (2007), en in die televisiereeks Pan Am (2011).
Gina Tognoni
Gina Tognoni (gebore 28 November 1973) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Guiding Light (1952), One Life to Live (1968), The Young and the Restless (1973), en The Sopranos (1999).
Leucandra heathi
Leucandra heathi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Blinktaaibos
Die Blinktaaibos (Searsia lucida), voorheen Rhus lucida, is 'n klein boompie wat tussen struikgewasse of in woude gevind word vanaf seevlak tot so hoog as 2000 m bo seevlak. Die boompie kom aan die kus van Suid-Afrika voor vanaf Saldanhabaai tot in die noorde van KwaZulu-Natal, asook in Mpumalanga en Limpopo. Dit kom ook in Lesotho en Zimbabwe voor.
Die blomme is klein en roomwit. Die vrugte, sowat 4 mm in deursnee, word blinkbruin as hulle ryp raak. Die boom staan ook bekend as die wakstaaibos en in Engels as Glossy currant.
Leucandra heathi
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1906 deur Urban.
Gelderland
Gelderland is een van die 12 provinsies van Nederland en is in die ooste geleë. Die provinsie het 'n bevolking van 2 097 000 in 2021 gehad en beslaan 'n oppervlakte van 5 136 km² met 'n bevolkingsdigtheid van 393 per km². Die hoofstad is Arnhem en die grootste stad is Nijmegen.
Blinktaaibos
Subspesies
Die spesie het het drie subspesies:
Gelderland
Munisipaliteite
Gelderland bestaan uit 51 munisipaliteite:
Blinktaaibos
Subspesies
Die boom se FSA-nommer is 388.1.
368
Die jaar 368 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 68ste jaar van die 4de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Kiesen
Kiesen is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 1 001 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2000 het 95,4% van die inwoners Duits gepraat.
369
Die jaar 369 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 69ste jaar van die 4de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
NG gemeente Villiers
duimnael|regs|250px|Ds. J.G.C. Steyn het die hoeksteen van die NG kerk Villiers op [[14 September 1940 gelê. Die argitekte was Leendert en Geurt Geers van die firma Geers & Geers.]] duimnael|regs|170px|Ds. J.G.C. Steyn was Villiers se NG leraar van 1939 tot 1946.
Die NG gemeente Villiers is ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die noordooste van die Vrystaat.
Dorpstigting
L.B. (Lourens) de Villiers was die eienaar van die plase Pearson's Valley en Grootdraai waarop die dorp Villiers aangelê is. Die plek is dan ook na hom genoem. Die dorpsgrond het nog in 1895 aan hom en ná sy dood, aan sy boedel behoort tot dit in 1895 oorgegaan het op die naam van die dorpsbestuur. Die plase is reeds in 1881 uitgemeet en die naam Villiers aan die plek gegee. Die Volksraad is in 1882 gevra vir 'n poskantoor en 'n resident-vrederegter, maar die versoek is geweier. In 1890 en 1891 is die Volksraad letterlik gebombardeer met versoekskrifte om Villiers as dorp te erken. 'n Aantal reisigers en transportryers (o.a. J.W. Kirk, J.A.J. Kriek, J.W. McLean) het daarop gewys dat daar vir hulle geen hotel of herberg naby die Vaalrivier is nie. As die rivier vol is, moet hulle soms daar vir dae oorbly en "onder den vrijen Himmel" moet hulle slaap.
Gemeentestigting
Hier was 'n pont oor die rivier om waens en voertuie oor te neem wanneer die rivier te vol was om deur die drif te gaan. Dit het soms gebeur dat daar tot 300 waens gewag het wanneer die rivier selfs vir die pont te vol was. So het die eienaar besluit om hier 'n kerkgebou op te rig, waar die mense in hierdie afgeleë wyk van die gemeente Frankfort kon aanbid, en dit is in 1884 voltooi. Die ou gebou het nog teen die middel van die 20ste eeu gestaan, maar of dit nog die geval is, is onbekend.
Op vasgestelde tye is gereeld dienste gehou deur die leraar van Frankfort, ds. George Thom. Gedurende die Driejarige Oorlog is die kerkgebou afgebrand en ná die oorlog teen 'n koste van £700 herstel. Op aandrang van die leraar, wat weens swakke gesondheid dit ál moeiliker gevind het om die sowat 32 km hierheen af te lê en dienste waar te neem, is eindelik besluit om hier 'n gemeente te stig. Op 11 September 1907 het die Ringskommissie, bestaande uit ds. J.P. van der Spuy van Reitz, ds. A.J. Troskie van Lindley en 'n ouderling van Harrismith, hier vergader en is die gemeente uit die gemeentes Frankfort en Vrede met 'n ledetal van ongeveer 750 afgestig.
In 1908 het die gemeente haar eerste leraar, ds. J.C. le Roux, ontvang. Ná 'n troue diens van 30 jaar het ds. Le Roux in November 1938 afgetree. In Maart 1939 is ds. J.G.C. Steyn as leraar bevestig. In sy tyd is 'n sierlike nuwe kerk gebou en in Maart 1941 ingewy, sonder skuld en met 'n surplus van £1 700; asook 'n baie doeltreffende kerkkoshuis.
In Augustus 1946 neem ds. Steyn afskeid van die gemeente, en op 16 November 1946 is ds. H.F. Prinsloo as leraar bevestig. Omstreeks 1949 is 'n nuwe pastorie gebou, wat net soos die ou pastorie (wat ongeveer 40 jaar diens gedoen het) 'n sieraad vir die dorp was. In 1952 kon Ons gemeentelike feesalbum berig: “Ondanks baie wederwaardighede (teëspoed), het die seën van die Here kennelik op die gemeente gerus.”
Annie Cannon
In 1896 het Cannon lid geword van ’n groep vroue wat deur die direkteur van die Harvard-sterrewag gehuur is om die Henry Draper-katalogus te voltooi. Nie lank daarna nie het onenigheid ontstaan oor hoe om sterre te klassifiseer. Cannon het ’n kompromie gereël tussen ’n ingewikkelde en ’n eenvoudige stelsel. Sy het sterre ingedeel volgens spektraalklasse O, B, A, F, G, K en M. Haar skema was geskoei op die sterkte van die sterre se absorpsielyne. Nadat ontdek is dat absorpsielyne en temperatuur saamhang, is haar stelsel aangepas om te voorkom dat katalogusse verander moet word.
Cannon se waarneming van sterre en spektrums was uitstekend. Haar Henry Draper-katalogus het byna 230 000 sterre bevat. Sy het ook katalogusse van veranderlike sterre gepubliseer, onder meer 300 wat sy ontdek het.
Dean Jagger
Dean Jagger (7 November 1903 – 5 Februarie 1991) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Twelve O'Clock High (1949), White Christmas (1954), Bad Day at Black Rock (1955), en Game of Death (1978).
Messelpad
Die Messelpad is 'n grondpad in Namakwaland wat Springbok op die N7-hoofpad verbind met Koingnaas en Hondeklipbaai.
Weens swak paaie in die 18de en 19de eeu was die verbinding tussen Kaapstad en Namakwaland per kusvaarder na Hondeklipbaai. Van hier af het die grondpad noordooswaarts na Springbok en die kopermyne gelei.
Hattem
Hattem is ’n stad en munisipaliteit in die provinsie Gelderland in Nederland.
Lootsbergpas
Die Lootsbergpas is 'n bergpas op die N9 nasionale pad oor die Sneeuberge tussen Graaff-Reinet en Middelburg in die Oos-Kaap. Hierdie pas sneeu gereeld toe in die winter en is met 1 789 m bo seevlak die hoogste pas in die Karoo. Die maksimum helling in die pas is 1:16. Dit dateer uit 1858.
Supertonika
In musiek of musiekteorie is die supertonika die tweede trap of noot van ’n diatoniese toonleer, een trap bo die tonika. Dit word in solfege as re gesing. In musiekteorie kan die supertonika-akkoord deur die Romeinse syfer ii in ’n majeurtoonleer verteenwoordig word, wat toon dat die akkoord ’n mineurakkoord is (byvoorbeeld D-F-A in C-majeur), of iio in ’n natuurlike mineurtoonleer, wat aandui dat die akkoord ’n verminderde akkoord is (byvoorbeeld D-F-A♭ in C natuurlike mineur), in die tweede omkering is dit 'n sesvierakkoord (A♭-D-F), en as die derde verhoog word, is dit ’n vergrotesesde-akkoord (A♭-F♯). As dit in die majeur of mineur is, is die akkoord in die majeur (D♭-F-A♭), deur die verlaging van die tweede trap van die toonleer (ook die sesde in die majeur) en dan is dit ’n Napolitaanse sesde-akkoord, N6 of ♭II6. Die supertonika kan verhoog word as deel van die gemeenskapliketoon verminderde sewende-akkoord, ♯iio7. Een variant van die supertonikasewende-akkoord is die supertonika verminderde sewende met die verhoogde supertonika, wat deur enharmoniese ekwivalensie (in C: D♯=E♭) gelyk is aan die verlaagde derde.
Predominantakkoorde (soms "subdominantakkoorde" genoem) is akkoorde wat akkoord V onderskei as 'n doel van beweging (in teenstelling daarmee dat dit as ’n sierakkoord in 'n frase optree). Hulle skep ’n gevoel van erns en harmoniese beweging in die rigting van dominantharmonie, en vorm 'n fundamentele aspek van die Westerse tonale musiek.
Die supertonika-akkoord staan bekend as 'n predominantakkoord, aangesien dit een van die unieke akkoorde is wat natuurlik na akkoord V neig en V versterk as 'n doel van beweging. Die supertonika-akkoord lê 'n vyfde bo akkoord V. Dalende vyfdes is 'n sterk basis vir harmoniese beweging en harmoniese beweging deur middel van intervalle van vyfdes is 'n natuurlike manier waarop akkoorde ’n progresssie na mekaar te vorm. Die supertonika is een van die sterkste predominante en benader akkoord V van bo deur 'n dalende 5de. Dit is beter om akkoord twee in die grondposisie in die mineur te vermy weens die skel toonkwaliteit van sy verminderde intervalle, ii6 is 'n baie beter alternatief. Dit is minder van 'n probleem as die akkoord 'n harmoniese sewende bevat; inderdaad, verminderde sewende-akkoorde in die grondposisie is redelik algemeen.
Die toevoeging van 'n harmoniese sewende tot die supertonika (mineur of verminder) meng glad nie in met sy predominante eienskappe nie, maar versterk hulle predominante funksie eerder en verhoog ook harmoniese intensiteit en beweging in die rigting van dominantharmonie. Supertonikasewende-akkoorde is sulke intense predominante akkoorde omdat hulle die leitoon in akkoord V met dissonansie laat uitstaan.
"Supertonika" verwys ook na ’n verhouding tussen toonsoorte, byvoorbeeld, in verhouding tot die toonsoort C-majeur, is die toonsoort D-majeur (of D-mineur) die supertonika. Modulasie (verandering van toonsoort) na die supertonika is betreklik algemeen (verreweg die algemeenste modulasie in moderne populêre musiek), <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (June 2008)">verwysing benodig ] hoewel dit in klassieke musiek algemener is om na die dominant of ander toonsoorte te moduleer.
Antoninus Pius
duimnael|Denarius met Antoninus Pius aan die voorkant en [[Marcus Aurelius aan die agterkant.]] Antoninus Pius (19 September 86 — 7 Maart 161) was vanaf 138 tot 161 die keiser van die Romeinse Ryk en 'n lid van die invloedryke Gens Aurelia. Hy was een van die bekwaamste keisers in die geskiedenis van die Romeinse Ryk. Tydens rampe het hy uitbetalings gemaak uit sy eie fondse. Hy is die enigste keiser wat omgesien het na die welstand van slawe. Sy lang ampstermyn van ruim 22 jaar was 'n tyd van vrede en welvaart vir die ryk.
Afkoms
Antoninus Pius is in die jaar 86 gebore as die enige kind van Titus Aurelius Fulvus. Sy familie was afkomstig uit Nemausus (die huidige Nimes). Self is hy gebore in die omgewing van Lanuvium. Sy geboortenaam was Titus Aurelius Fulvus Boionius Arrius Antoninus. Sy moeder was Arria Fadilla, die dogter van Gnaeus Arrius Antoninus en sy vrou Boionia Procilla. Antoninus se vader en grootvader van vaderskant sterf toe hy nog jonk was. Hy word opgevoed deur sy grootvader aan moederskant Gnaeus Arrius Antoninus. Gnaeus was 'n man met integriteit en 'n van kultuur. Gnaeus Arrius Antoninus was 'n vriend van Plinius die jongere. Na die dood van sy vader hertrou sy moeder met Publius Julius Lupus. Uit die huwelik is twee halfsusters van Antoninus gebore, Arria Lupula en Julia Fadilla.
Vrou en kinders
Antoninus groei op in Lorium, 19 kilometer wes van Rome. Iewers 110 en 115 trou hy met Annia Galeria Faustina (Faustina senior). Daar word algemeen aanvaar dat die huwelik gelukkig was. Faustina was 'n dogter van die konsul Marcus Annius Verus en Rupilia Faustina, 'n halfsuster van die Romeinse keiserin Vibia Sabina, die vrou van Hadrianus. Faustina was 'n mooi vrou, wat bekend was vir haar wysheid. Antoninus het vier kinders gehad. Twee seuns is reeds voor 138 oorlede. Hulle eerste dogter, Aurelia Fadilla, sterf in 135 toe sy nog nie 24 was nie. Sy was getroud met Lucius Lamia Silvanus, wat in 145 konsul geword het. Slegs die laatste dogter, Faustina junior bereik 'n volwasse leeftyd.
Loopbaan
Antoninus deurloop 'n normale senatoriale loopbaan. In 111 was hy "quaestor", in 117 "praetor" en in 120 "consul ordinarius". In 135-36 of 'n jaar eerder was goewerneur van die Romeinse provinsie Asia. Keiser Hadrianus benoemde Antoninus tot een van die vier voormalige konsuls wat in Italia belas is met die regspraak. Hy was ook lid van Hadrianus se consilium.
Familie
Antoninus Pius was gelukkig getroud met Faustina Senior (senior, om haar te onderskei van hulle dogter Faustina Junior wat later met Marcus Aurelius sou trou). Sy sterf egter jonk, reeds drie jaar nadat hy keiser geword het en Antoninus het haar geëer deur onder andere 'n groot hoeveelheid munte te laat slaan met haar portret. Sy was bekend vir haar werk onder weeskinders. Op die kroonlys van die tempel wat Antoninus na haar dood (141) vir haar laat bou, staan sy met weeskinders afgebeeld.
Aanneming deur Hadrianus
Na die dood van Lucius Aelius Verus Caesar op 1 Januarie 138, die beoogde opvolger, benoem Hadrianus Antoninus, wat toe reeds 51 was, op 24 Januarie 138 tot sy opvolger, verhef hom tot Caesar en adopteer hom tenslotte op 25 Februarie as sy seun, sodat Antoninus hom kon opvolg. 'n Voorwaarde was egter dat Antoninus die 16-jarige Marcus Annius Verus (die latere keiser Marcus Aurelius), en die 7-jarige seun van Aelius (later Lucius Verus genoem) sou aanneem.
Klaarblyklik beskou Hadrianus vir Antoninus as 'n oorgangskeiser; en wel spesifiek vir Annius Verus, sy aangetroude neef (en daarmee sy naaste manlike verwant), Annius Verus was toe nog te jonk vir die keiserskap. Daar is egter aanwysings dat Hadrianus, wat toe terminaal siek was, eintlik Lucius Verus verkies het, wat nog jonger was.
Na die dood van Hadrianus in die somer van die jaar 138 word Antoninus sy opvolger as "Augustus" en Imperator. Antoninus maak al vinnig veranderings aan Hadrianus se beleid. Hy bevoordeel Marcus Aurelius bo Lucius Verus: die enigste oorlewende kind uit sy eie huwelik Faustina Junior, wat op versoek van Hadrianus in Februarie 138 verloof was aan Lucius Verus, het Antoninus na die dood pleks daarvan met Marcus Aurelius laat trou.
Bewind
Daar is nie veel geskrywe oor Antoninus se bewind nie omdat daar relatief min oorloë was, met die uitsondering van 'n paar opstande in die noorde van die provinsie Britannia. Om die opstande te onderdruk is die muur van Antoninus gebou, 120 km noord van die muur van Hadrianus. Daar was ook enkele kleiner opstande in Egipte, Judea en Mauretania.
Die titel "Pius" (die vrome) is aan Antoninus toegeken weens sy lojaliteit en vrygewigheid. Vlak na sy benoeming as keiser het hy daarop aangedring dat Hadrianus die eretitel "Divus" (god) moet kry. Die senaat, wat nie goed met Hadrianus oor die weg gekom het nie, het geweier. Antoninus het toe gedreig om te bedank en die senaat het onder die druk geswig. Antoninus het ook aan ter dood veroordeeldes van die einde van Hadrianus se bewind, grasie verleen.
Later het die Senaat voorgestel dat die maand September na Antoninus vernoem sou word. Julie was reeds vernoem na Julius Caesar en Augustus na die gelyknamige keiser. Antoninus het die eer volstrek geweier en vanaf die tyd het die name van die maande nie meer verander nie. Keiser Commodus het probeer, maar het nie daarin geslaag nie.
duimnael|links|200px|Beeld van Antoninus Pius in Nimes
Die belangrikste gebeurtenis uit die periode is wel die viering van die 900ste verjaardag van Rome. Groot feeste word gehou gedurende die jare 147 en 148. Die hoogtepunt was op 21 April 147. Opvoerings met wilde diere is georganiseer waarop veral olifante baie indruk geskep het.
regs|250px|duimnael|Vergoddeliking van Antoninus en Faustina
Laaste jare en dood
In 156 word Antoninus 70 jaar oud. Soos hy ouer geword het, het hy dit moeilik gevind om regop te staan sonder korset. Tydens sy oggend besoekure het hy droë brood geknabbel om wakker te kan bly. Marcus Aurelius het, veral toe hy praetoriaanse prefek geword het, steeds meer van Antoninus se werk oorgeneem. Sy voorganger in die amp, Gavius Maximus was in 156 of 157 oorlede. In 160 word Marcus Aurelius en Lucius Verus beide as konsuls vir die volgende jaar aangewys. Waarskynlik Antoninus reeds siek; hy sterf voordat die jaar verby is op 74-jarige leeftyd aan natuurlike oorsake.
Twee dae voor sy dood bly Antoninus op sy familieplaas in Lorium in Etrurië, ongeveer 19 kilometer wes van Rome. Tydens sy aandete het hy Alpynse kaas geëet. Snags het hy opgebring en die volgende dag het hy koors. Miskien het hy voedselvergiftiging gehad. Die volgende dag 7 Maart 161 het hy sy keiserlike raad byeen geroep. Tydens die raadsitting dra hy die staat en sy dogter oor aan Marcus Aurelius. Die laaste woord wat die keiser uitgespreek het was "aequanimitas" (gelykmoedigheid). Hy draaiom asof hy gaan slaap en sterf. Sy dood sluit die langste regeringsperiode af sedert Augustus. Hy oortref die regeringsperiode van Tiberius met enkele maande.
Victoria (Seychelle)
Victoria (ook Port Victoria) is die hoofstad en grootste stad van die Republiek van Seychelle, geleë aan die noordoostelike kant van Mahé-eiland, die hoofeiland van die eilandgroep. Die stad is eers gestig as die setel van die Britse koloniale regering. In 2010 was die bevolking van Groter Victoria (insluitend die voorstede) 26 450 (26,66%) uit die land se totale bevolking van 99 202.
Antoninus Pius
Opvolging
Antoninus is opgevolg deur sy aangenome seuns Marcus Aurelius en Lucius Verus, wat aanvanklik saam regeer het.
Victoria (Seychelle)
Geskiedenis
Die gebied wat Victoria sou word, is oorspronklik in 1778 deur Franse koloniste gevestig nadat hulle die eiland in 1756 opgeëis het. Die stad is L'Établissement genoem tot 1841 toe dit deur die Britte na Victoria herdoop is, na koningin Victoria.
Ekonomie
Toerisme is 'n belangrike sektor van die ekonomie. Die belangrikste uitvoer van Victoria is vanielje, klappers, klapperolie, vis en guano.
Opvoeding
Die Mont Fleuri-kampus van die Universiteit van Seychelle is in Victoria.
Kultuur
Besienswaardighede in die stad sluit in 'n kloktoring geskoei op Little Ben in Londen, die hofgebou, die Botaniese Tuine, die Nasionale Museum van Geskiedenis, die Natuurhistoriese Museum en die Sir Selwyn Selwyn-Clarke-mark. Victoria-mark en die helderkleurige vis- en vrugtemarkte is die plaaslike warm plek vir die Seychellois-mense.
Plekke van aanbidding
Daar is twee katedrale in Victoria, Onbevlekte Ontvangeniskatedraal (Rooms-Katoliek) en St Paul Katedraal (Anglikaans). Daar is ook Baptiste en Pinkster kerke, moskees en Hindoe tempels.
Sport
Stade Linité, die nasionale stadion, is in Victoria. Dit word meestal vir sokkerwedstryde gebruik.
Vervoer
Victoria word bedien deur die Seychelle Internasionale Lughawe, voltooi in 1971. Die binneste hawe lê onmiddellik oos van die stad, waar tornynhengel en inmaak 'n belangrike bedryf is. Een van die grootste brûe in Victoria is vernietig deur tsoenamigolwe van die aardbewing in die Indiese Oseaan in 2004.
Distrikte
Vier van die distrikte van Seychelle is in Victoria.
Tweelingdorpe en susterstede
Victoria is 'n tweelingdorp en susterstede met:
Glasgow
Glasgow (Standaardengels: [ˈɡlɑːzɡəʊ], plaaslik: [ˈɡlazɡo]; Skots: Glesga; Skots-Gaelies: Glaschu [ˈkɫ̪as̪əxu]) is die grootste stad in Skotland en die derde mees bevolkte in die Verenigde Koninkryk, met 'n bevolking van 633 120 (soos op 30 Junie 2019). Sy bewoners word in Engels Glaswegians of kort Weegies genoem. Die stad is aan die Clyde-rivier in die Westelike Sentrale Laagland van Skotland geleë.
Glasgow het van 'n klein landelike nedersetting teen die Clyde tot een van die grootste seehawens in Groot-Brittanje ontwikkel. Die Middeleeuse biskopsetel, waar later, in die 15de eeu, die Universiteit van Glasgow gestig is, sou uiteindelik 'n beduidende sentrum van die 18de eeuse Skotse Verligting word. Vanaf die 18de eeu was Glasgow een van die belangrikste Britse seehawens vir die transatlantiese handel met Brits-Noord-Amerika en die Britse Wes-Indiese Eilande.
Die nywerheidsomwenteling het van Glasgow en die omliggende gebiede een van die wêreld se grootste sentrums van swaar nywerhede gemaak waar skeepsbou en mariene ingenieurswese gefloreer het. 'n Groot aantal innovatiewe en beroemde skepe is hier gebou. Gedurende die Victoriaanse en Edwardiaanse tydperk het Glasgow die trotse bynaam "Tweede Stad van die Britse Ryk" gedra. Stadsvaders en inwoners het hulself as burgers in 'n Britse asook 'n imperiale konteks beskou.
Die huidige stadsbeeld is dan ook, ondanks die feit dat groot dele van die argitektoniese erfenis in die afgelope dekades vernietig is, 'n produk van die Victoriaanse en Edwardiaanse periode tussen 1830 en 1912 toe een van die belangrikste en welvarendste metropole ter wêreld teen die Clyde ontstaan het. Die kenmerkendste geboue uit hierdie tyd word tans onder Glasgow se besienswaardighede gereken: die statige marmergebou van die City Chambers op George Square, Gilbert Scott se Universiteitstoring, die heuningkleurige sandsteen-woonhuise in Woodside en hul roosrooi eweknieë in Hyndland getuig van die welvaart van dié periode wat met die demokratiese munisipale hervormings van 1833 ingelui en met die massiewe uitbreiding van stadsgrense in 1912, wat Glasgow se karakter heeltemal sou verander en waardeur dit weer by Birmingham verbygesteek het om nog eens die tweede grootste stad in die Britse Ryk te word, afgesluit is.
In die 19de en vroeë 20ste eeu het Glasgow vinnige bevolkingsgroei ervaar. Hierdie bevolkingsaanwas was slegs vir 'n klein gedeelte aan die insluiting van omliggende nedersettings te danke (die stadsgebied is tussen 1830 en 1912 altesaam elf keer uitgebrei), maar is hoofsaaklik deur toestroming uit ander dele van Skotland en Ierland veroorsaak, waarby hierdie grootskaalse immigrasie selfs die hoë natuurlike bevolkingsaanwas verdwerg het. Die grootste inwonertal ooit is in 1939 met 1 128 473 aangeteken toe Glasgow een van die grootste stede in Europa was.
Die ongekende industriële uitbreiding en bevolkingsaanwas het van Glasgow, wat deur die skrywer Daniel Defoe nog as "die mooiste stad in die Koninkryk" beskryf is, 'n nywerheidsentrum met rokende skoorstene, besoedelde riviere en uitgestrekte krotbuurte, waarin groot dele van die plaaslike werkersklas gehuisves is, gemaak. Ongeag alle sosiale moeilikhede soos misdaad, ellende, omgewingsbesoedeling en epidemiese siektes, wat met die industriële groei gepaard gegaan het, was Glasgowers in hierdie tydperk volgens historiese berigte trots op hul stad wat nie net met Birmingham, Manchester en Liverpool nie, maar selfs met Londen probeer meeding het.
Vandag is Glasgow een van die tien belangrikste finansiële sentrums in Europa waar baie van Skotland se leidende ondernemings gesetel is. Stadvernuwing in die 1960's het omvattende projekte behels waarvolgens baie inwoners in sogenaamde new towns en voorstede hervestig is. Hierdie proses het saam met die verskuiwing van stadsgrense die bevolking van die Stad Glasgow tydelik tot minder as 600 000 laat daal. Intussen het dit weer gestyg tot iets meer as 620 000. Die gebied van Groter Glasgow huisves tans 'n bevolking van 1,2 miljoen, terwyl in die metropolitaanse gebied en die omliggende dig bevolkte streke met altesaam 2,55 miljoen inwoners 41 persent van Skotland se totale bevolking saamgetrek is.
Glasgow het in 2014 as gasheerstad van die Statebondspele opgetree.
Geografie
Net soos Skotand se ander vier groot stede, word ook Glasgow se topografie en stadskarakter deur waterliggame en omliggende heuwelreekse bepaal. Die stadsgebied is aan weerskante van die Clyderivier op laagliggende, saggies golwende terrein geleë, met hoogtes wat nouliks 100 m bo seevlak oorskry, maar verder af van die rivier 'n heuwelagtige karakter het. Gletserys het hier sogenaamde drumlins gevorm, lae heuwelkoppies met dikwels steil hellings. Die agtervoegsel -hill in baie plekname in die omgewing, waar woonbuurte teen die heuwelhellings ontstaan het, verwys na hierdie koppies.
Klimaat
Ondanks sy noordelike ligging op min of meer dieselfde breedtegraad soos Moskou en Kopenhagen word Glasgow se klimaat as oseanies (Köppen Cfb) geklassifiseer. Vanweë sy ligging in die weste van Skotland, die nabyheid van die Atlantiese Oseaan en die invloed van die warm Golfstroom is Glasgow een van die meer gematigde gebiede in die land, met 'n jaarlikse gemiddeld van 9,0 °C. Dit beteken egter ook dat die verskille tussen die vier seisoene kleiner is as in ander streke van Wes-Europa.
Winters in Glasgow word deur koue en bewolkte weer, met 'n gemiddeld van 4,0 °C. Soms daal die kwik ook benede vriespunt, alhoewel daar in die tydperk sedert 2000 nouliks koue winters met sneeuvalle voorgekom het. Indien wél sneeuvalle aangeteken word, is die landskap hier net 'n kort tyd lank met 'n sneeulaag bedek.
Die lentemaande (Maart tot Mei) is gewoonlik gematig met dikwels aangename weer. Dit is die bloeitydperk vir baie van Glasgow se bome en plante. Die somermaande (Junie tot Augustus) word deur wisselvallige weerstoestande gekenmerk. Langer periodes met sonnige weer of hittegolwe kom nouliks voor, terwyl die weer dikwels bewolk en bedompig kan wees. Julie is die warmste maand met 'n gemiddelde maksimumtemperatuur van 19,0 °C.
In die najaar kan die weer koel tot gematig wees, terwyl daar steeds meer reën val. Die vroeë herfs word egter dikwels deur meer stabiele weerstoestande met enkele sonskyndae gekenmerk.
Vroeë geskiedenis
Die geskiedenis van Glasgow strek terug tot in die Steentydperk. Argeologiese uitgrawings langs die oewer van die Clyde-rivier het kano's van destydse vissersgemeenskappe onthul.