cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Henk Rall
Prosa
Hy skryf ook langer prosa. “Ringmure” kan gesien word as drie afsonderlike verhale (“Die dokter”, “Con” en “Die stories”) wat verskillende perspektiewe gee op dieselfde saak, of selfs as 'n roman met drie afsonderlike hoofstukke en perspektiewe. Die verhale gee 'n beeld van die mens in sy eensaamheid met die mure wat hy om hom gebou het. Deurlopend deur die verhale is die liefde en morele en emosionele vraagstukke, hetsy tussen ongehude man en vrou, tussen 'n egpaar of in gewone medemenslike verhoudings. Die kind staan sentraal in al die verhale, veral die prenatale kind en die reaksie van die karakters daarop. Sommiges begeer 'n kind, maar verkry nie die voorreg nie, terwyl ander in vrees lewe vir die verwekking van 'n onwelkome kind.
Fehmarnsundbrug
Die brug bereik 'n hoogte van 23 meter bo-oor die peilhoogte (of gemiddelde waterstand) van die Oossee en beskik oor 'n deurgang met 'n wydte van 240 meter en 'n vryhoogte van 23 meter bo seevlak vir die skeepvaart. Die brug is as 'n staalkonstruksie met 'n wydte van 21 meter (waarvan 6 meter deur die nasionale Duitse spoorwegmaatskappy Deutsche Bahn benut word) opgerig, en die spanwydte van die boogbrug, wat tot by 'n hoogte van 45 meter bo-oor die rylane verrys, bereik 248 meter. Die brugboog het 'n lengte van 268,5 meter.
Henk Rall
Prosa
“In die tyd van die uil” gee die toestand op die grensgebied in die Bosveld weer. 'n Wit dokter vestig hom hier op 'n plaas en bedien die wit boeregemeenskap, die swart inwoners en kom ook in aanraking met die swart vryheidsvegters. Die verhaal word uit verskeie perspektiewe aangebied, waarin telkens nie net die perspektief nie, maar ook die taalgebruik dienooreenkomstig verander, wat die roman 'n besondere bydrae tot die grensverhaal in ons prosa maak. Verskillende groepe se perspektiewe illustreer die teenstrydighede in hulle politieke beskouings, met die eindelike boodskap dat keuses gemaak behoort te word op morele oortuigings, eerder as op politieke dogma. Hierdie roman word in 1991 genomineer vir die Ou Mutual-prys.
Fehmarnsundbrug
Die Fehmarnsundbrug is deur die ingenieurs G. Fischer, T. Jahnke en P. Stein van die maatskappy Gutehoffnungshütte Sterkrade AG in Oberhausen-Sterkrade (Noordryn-Wesfale) as 'n netwerkboogbrug ontwerp en op 30 April 1963 ingewy. Vanweë sy kenmerkende vorm word dit soms ook die "langste klerehanger ter wêreld" genoem.
Henk Rall
Prosa
“Singleton’s chronicle” is 'n Engelse roman wat afspeel in die tyd van die ontdekking van diamante in Suid-Afrika in 1869. Dit is die ongewone liefdesdrama van die hoofkarakter Singleton, beskryf teen die agtergrond van die mense van diverse afkoms en beroepe wat hier saamgegooi is deur hulle drome en ervarings.
Skoollied, die Hoërskool Groote Schuur
Nadat die Hoërskool Nassau in Mowbray, Kaapstad, einde 1977 gesluit en die leerders van Januarie 1978 by die Hoërskool Groote Schuur in Nuweland ingeskakel het, is Rall gevra om die teks van 'n nuwe skoollied te skryf.
Eerbewyse
In 1988 word sy vyftigste verjaardag deur die Afrikaanse Letterkundige Museum en navorsingsentrum in Bloemfontein herdenk en tree hy as spreker op met 'n lesing oor “Besluite en kanttekeninge by 'n skrywerskap in Suid-Afrika circa 1988”.
Publikasies
1966 - 'n Son breek
1968
1970 - Reise
1976 - Donker van mere
1982 - Proefskrif
1989 - In die tyd van die uil
2008 - Geskrifte van 'n vermiste digter
2014 - Singleton’s chronicle
Samesteller
1991 – Jagtye: 'n keur van jagervarings uit Suider-Afrika
Fehmarnsundbrug
Die Fehmarnsundbrug het lankal een van die mees bekende bakens van die deelstaat Sleeswyk-Holstein en 'n gewilde motief vir baie toeriste, skilders en fotograwe geword en is in 1998 tot 'n nasionale monument verklaar.
Auletta (genus)
Auletta is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Hughes OH-6 Cayuse
Die Hughes OH-6 Cayuse is 'n enkelmotorige ligte helikopter met 'n vierlem-hoofrotor gebruik vir personeelvervoer, bystand- en aanvalsmissies, en waarneming. Hughes Helicopters het ook die Model 369 as 'n burgerlike helikopter ontwikkel, en die Hughes Model 500, wat tans deur MD Helicopters vervaardig word as die MD 500.
Theresa Meeker
Theresa Meeker (gebore 6 Februarie 1986) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Horror Vault Vol.1 (2008) en Four on the Floor (2009).
Hughes OH-6 Cayuse
Operasionele geskiedenis
In 1964 het die Amerikaanse Departement van Verdediging 'n memorandum uitgereik waarin voorgeskryf word dat alle vastevlerkvliegtuie van die Amerikaanse Leër aan die Amerikaanse Lugmag oorgedra moes word, terwyl die Leër die oorgang na rotorvliegtuie gemaak het. Die Amerikaanse Leër se vastevlerkvliegtuig, die O-1 Bird Dog, wat gebruik is vir die waarneming en verkenning van artillerie, sou vervang word deur die OH-6A-helikopter. Die vliegtuig is in 1966 in diens gestel en het daarna by die Viëtnam-oorlog aangesluit. Die vlieëniers het die nuwe helikopter Loach genoem, 'n woord geskep uit die akroniem van die vliegtuig se aankoopprogram, LOH (ligte waarnemingshelikopter).
Deon Meyer
Deon Godfrey Meyer (gebore 4 Julie 1958 in die Paarl) is 'n bekroonde Suid-Afrikaanse skrywer van Afrikaanse spanningsverhale. Sommige van Meyer se boeke is reeds in Engels, Frans, Duits, Nederlands, Italiaans, Spaans, Tsjeggies, Bulgaars, Deens, Fins, Hebreeus en Sweeds vertaal.
Herkoms en vroeë lewe
Meyer is die middelste van drie seuns. Sy pa, Cornelus Petrus (Neil) Meyer, is ’n elektrisiën en sy ma is Francis. Hy het twee broers, Bertus en Francois. Toe hy agtien maande oud is, verhuis die gesin na Klerksdorp, waar hy grootword. Hy gaan skool aan Laerskool Meiringspark en matrikuleer in 1976 aan die Hoërskool Schoonspruit. As dienspligtige is hy in 1977 in die Lugmag ’n lid van die Suid-Afrikaanse Weermag se koor- en konsertgroep.
Studie en loopbaan
Hy studeer vanaf 1978 aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys en behaal in 1980 ’n B.A.-graad met Engels en geskiedenis as hoofvakke. Vir een jaar gee hy skool aan minderbevoorregte matrieks as deel van ’n uitreikprogram om swart leerlinge met hulle studies te help, maar hy besef dat dit nie sy roeping is nie. Hy aanvaar in 1981 ’n pos in Bloemfontein as verslaggewer by Die Volksblad. Vir ’n ruk bly hy in Kroonstad vanwaar hy bydraes uit die kontrei vir ’n bylae van Die Volksblad lewer. In 1983 word hy bedryfsjoernalis by die Skakelburo van die Universiteit van die Oranje-Vrystaat, waar hy buitemuurs ’n B.A. Honneurs-graad in Geskiedenis behaal en ook ’n paar regsvakke aanpak. Hier word hy bevorder tot hoof van media en publikasies van die universiteit. Sanlam stel hom in 1989 in Kaapstad aan as senior kopieskrywer in hul reklame-afdeling, waarna hy in 1991 bevorder word tot hoof van die interne kommunikasie-afdeling en skeppende direkteur van die reklame-afdeling. In hierdie tyd is hy ook onder meer raadslid, president en later senator van die Suider-Afrikaanse Vereniging van Bedryfsredakteurs en hoofbeoordelaar van SAVBR en UniTech se publikasiewedstryde. Hy gee ook deeltyds klas by die Kaapse Technikon.
Hierna raak hy op die Internet betrokke en hy en sy span by Sanlam wen verskeie Internet-toekennings, waaronder die Business Day en London Financial Times pryse. Hulle is die eerste organisasie in die wêreld om aanlyntransaksies vir effektetrusts deur die web te hanteer. Hy tree op as spreker oor Internet-strategie en -bruikbaarheid by kongresse en seminare in die Verenigde State van Amerika, die Verenigde Koninkryk, Europa en Suid-Afrika en hanteer ’n tegnologierubriek vir die tydskrif Insig, terwyl hy ook ’n gereelde radioprogram op Radiosondergrense oor die Internet aanbied. Nadat hy Sanlam vaarwel roep in 1998 is hy vir twee jaar strategiese direkteur van die internetmaatskappy Tinderbox, waarna hy sy eie onderneming begin wat hy later as New Media Digital, ’n sake-eenheid van New Media Publishing, bedryf. Dan word hy vryskutkonsultant en tree onder andere op as handelsnaamkonsultant vir BMW. In 2003 skryf hy in vir sy M.A.-graad in kreatiewe skryfwerk wat hy onder leiding van Marlene van Niekerk aan die Universiteit Stellenbosch behaal. Toe sy uitgewers danksy sy gewildheid hom aanpor om minstens een boek per jaar te skryf, begin hy vanaf die begin van 2008 om voltyds te skryf, hoewel hy steeds betrokke is by vryskutkonsultasiewerk. Hy deel sy ondervinding met skrywers en aspirant-skrywers op verskeie slypskole, onder andere een oor die skryf van spanningsverhale wat in 2004 deur die ATKV aangebied is. Hy is ’n gereelde deelnemer aan kunstefeeste se boekeprogramme en deel in 2006 die verhoog met Michael Connelly tydens die Volksblad-Kunstefees in Bloemfontein.
Persoonlike lewe
Sy eerste huwelik, waaruit ’n dogter (Lida) en ’n seun (Johan) gebore is, eindig na 13 jaar met ’n egskeiding in 1995. Hy is in Desember 1999 getroud met Anita le Roux, ’n dokter, wat self twee seuns uit ’n vorige huwelik het. Hulle woon aanvanklik op Melkbosstrand, waarna hulle teen die einde van 2008 na Vierlanden in die noordelike voorstede van Kaapstad verhuis. Hulle het ook ’n tweede huis op die plaas Jakhalsdans by Loxton in die Karoo, waarheen hy dikwels gaan om stilte te kry om te skryf. In September 2013 kondig Deon en Anita aan dat hulle gaan skei. Deon ontmoet wel nuwe liefde, en in 2018 raak hy en die kunstenares, Marianne Vorster verloof. Hulle is in Augustus 2019 getroud.
Skryfwerk
Terwyl hy op universiteit is, skryf Meyer gedigte in Engels. Dit is eers in die negentigerjare dat hy ernstig begin skryf. In 1992 stuur hy 'n kortverhaal aan Huisgenoot, wat dit publiseer. Hy is so aangevuur dat hy onmiddellik nog een aan hulle stuur, wat afgekeur word. Dertien kortverhale verskyn later in Sarie en Huisgenoot; dit word later gebundel en in 1997 uitgegee deur Van der Walt onder die titel Bottervisse in die jêm. In 1992 begin Meyer ook werk aan sy eerste roman, met die titel Ikarus. Die uitgewers glo egter nie dat eenwoordtitels in Afrikaans sal werk nie en dit word gepubliseer onder die titel Wie met vuur speel. Meyer voel oor die boek "soos 'n mens oor 'n broer in die tronk voel – jy is lief vir hom, maar jy praat nie eintlik oor hom nie. Hierdie boek plaas Meyer op die toneel van die Afrikaanse letterkunde in ’n genre wat nog nie ontgin is nie, naamlik die spanningsverhaal. Feniks (1996), Orion (2000), Proteus (2002), Infanta (2005) en Onsigbaar (2007) word daarna gepubliseer.
Kortverhale
In 1992 word sy eerste kortverhaal deur Huisgenoot aanvaar vir publikasie en verskeie kortverhale word daarna in Huisgenoot en Sarie gepubliseer. ’n Keur uit hierdie kortverhale word saamgebundel in Bottervisse in die jêm, waarin hy ’n wye verskeidenheid temas bestryk, telkens met ’n angel in die stert. Die romantiek, hoewel onkonvensioneel, bly nie agterweë nie. ’n Man wat kan huil is die verhaal van die universiteit se rugbyheld, Diesel Liebenberg, wat verlief raak op Sara Nieuwoudt. Diesel is gewoond daaraan dat die meisies mal is oor hom, maar Sara stel nie belang nie, want sy wil nie met rugbyspelers uitgaan nie. Sy soek ’n man wat kan huil en Diesel besef hy sal moet leer om te huil. Om ’n man te vang het die mooi jong konstabel Louise Luttig as hoofkarakter. Sy word deur haar mede-polisie geterg omdat sy na agt maande nog niemand gearresteer het nie. Daar is diegene wat ’n ogie op haar het, maar hulle is skrikkerig omdat sy in die polisiediens is. Dan trek die aantreklike Theuns Richter in die woonstelblok in en Louise begin drome droom. Sy vang dan ook vir Theuns, maar nie soos sy daaroor gedroom het nie. Die titelverhaal handel oor kinderlike onskuld en die slim wyse waarop kinders volwassenes kan manipuleer. Die Daniëlla-dossier het die privaatspeurder en geswore alleenloper Zatopek van Heerden as hoofkarakter. Jacomina de Villiers, ’n middeljarige tante, kom met ’n ongewone versoek: Zatopek moet vir haar mooi susterskind Daniëlla ’n man soek. As hy egter vir Daniëlla sien, soek hy nie meer te hard na iemand anders vir haar nie.
Meer as tien jaar later volg Meyer hierdie bundel op met die kortverhaalbundel Karoonag en ander verhale. Die tema van hierdie kortverhale is telkens misdaad, soos kapings, afpersings en seksuele misbruik van jong mense. Verskeie van die karakters in sy gewilde romans maak ook in hierdie verhale ’n draai, soos byvoorbeeld Bennie Griessel en Martin Lemmer. Lemmer is juis die hoofkarakter in die titelverhaal Karoonag, waar ’n plaasaanval ’n onverwagse wending neem en ook ’n internasionale nasleep het. Die lang kortverhaal Stiltetyd het voorheen in Die Burger as vervolgverhaal verskyn, terwyl Die Nostradamus-dokument en Die ontvoering van Leendert le Roux onderskeidelik in Huisgenoot en Sarie as vervolgverhale verskyn het. Telkens skryf hy ’n nawoord in ’n verskeidenheid van vorms vir die verhale, waarin hy meestal meer inligting gee oor die skryf van die verhaal en verdere tegniese inligting oordra.
Die ballade van Robbie de Wee en ander verhale is ’n lywige versameling van sy kortverhale, wat meeste van die verhale in sy vorige bundels asook vyf nuwe kortverhale bevat. Die titelverhaal se hoofkarakter is ’n opkomende sangsensasie wat ’n hele paar geraamtes in die kas het. Hierdie verhaal is ook suksesvol verfilm voor publikasie van hierdie bundel. Meyer se kortverhaal Die perfekte moord word deur Francois Bloemhof in die versamelbundel Donker veld opgeneem en Verslag oor ’n verdwyning in Drif onder redaksie van Lindeque de Beer. Ander versamelbundels waarin sy werk verskyn sluit in Uit die kontreie vandaan.
Televisie en rolprentdraaiboeke
Vir die beeldsending in 2006 van die televisiereeks van Orion skryf hy self die draaiboek vir die laaste vier episodes. Later skryf hy ook die reeks “Transito” vir die televisie, wat in 2008 uitgesaai word. Hierin kom die oud-weermagman Francois Brink af op ’n transito-rooftog wat skeefgeloop het en waar beide die rowers en die veiligheidsmense in die voorval omkom. Francois laat spat met die koffers vol geld. Die belanghebbendes wat hom begin agtervolg is Patrys le Roux (’n vasberade jong vrou wat haar finansiële vryheid begeer), die perlemoenbaas Charlotte Kruger (wat haar deel van die winste wil terughê) en die sluipmoordenaar Priester, wat in Charlotte se diens is.
Hierna skryf hy die draaiboek vir die Afrikaanse fliek Jakhalsdans. Die onderwyser Mara Malan verhuis saam met haar sesjarige dogtertjie Mia na Loxton. Daar hoor sy dat die skool gaan sluit tensy hulle in drie weke R500 000 kan insamel om die geboue op te knap en boeke aan te koop. Mara en die ander onderwysers maak planne vir ’n groot konsert, terwyl Mia bevriend raak met die kluisenaar op die dorp. Mara baklei met hom oor hierdie vriendskap en vind dan eers uit dat hy ’n bekende liedjieskrywer en sanger is wat hom uit die kollig onttrek het en waarskynlik die sleutel tot sukses van die konsert is.
Die laaste tango is die eerste fliek waarvan Deon die draaiboekskrywer asook regisseur is. Dit word gedeeltelik op Loxton verfilm, met ander tonele in Kaapstad. Herkules de Wet is ’n werkverslaafde kaptein by die Valke. Hy stel ’n lokval vir Basson, ’n psigopaat wat reeds nege vroue vermoor het. Wanneer hy vir Basson vang, rand hy hom so erg aan dat hy die vervolging in gevaar stel. Sy hoof stuur hom na Loxton in die Karoo met ’n skynbaar onbenullige ondersoek na die wegraak van ’n probleem-konstabel, maar eintlik om te rus en introspeksie te doen. Hier ontmoet hy vir Ella Winter, ’n bekende fotograaf, wat kanker het. Sy leer hom om te tango en so weer in aanraking te kom met sy ware self. Basson ontsnap intussen uit die hospitaal en op die nag van die laaste tango daag hy by Loxton op om wraak te neem teen De Wet. Intussen neem die ondersoek na die probleem-konstabel ook onverwagte wendings.
Spanningsromans
Dit is egter met sy spanningsromans wat Meyer plaaslik en internasionaal naam maak vir homself. Hy spesialiseer in die skryf van misdaadboeke en in sy boeke slaag hy daarin om die spanning die heeltyd vol te hou en die verhale teen ’n vinnige tempo te laat afspeel. ’n Verdere wins is dat sy karakterisering deurgaans oortuig, sodat die roman op beide die uiterlike aksie en innerlike sielkundige gebiede slaag. Dit alles word gerugsteun deur deeglike navorsing van alle tegniese aspekte wat in die romans ter sprake kom. Sy debuut is met Wie met vuur speel, wat aanvanklik die titel Ikarus sou hê, wat hy op aandrang van die uitgewer verander omdat dié nie glo dat eenwoordtitels in Afrikaans sal werk nie. Sedertdien is meeste van sy boeke se titels slegs een woord. Hierin raak die blonde Rachel Bergh, eienares van ’n boekwinkel in Langstraat in Kaapstad, by ’n boekeveiling smoorverlief op die sjarmante Dirk Buchner. Hy is nie wat hy voorgee om te wees nie en verdwyn nadat hy haar ingeloop het. Die macho-held Ivan Malan, wat om goeie redes nie oor sy verlede praat nie, help haar om vir Dirk aan die pen te laat ry. Die soektog verskuif vanaf die Kaap na Johannesburg en terug en verg sielkundige aanvoeling en uitstaande speurvernuf. Deon verklaar later dat hy oor hierdie eerste roman van hom voel soos ’n broer in die tronk, want hy is lief vir hom maar praat nie graag oor hom nie. Die resensent Gunther Pakendorf is egter van mening dat as ’n debuutroman hy goed daarin slaag om aan die veeleisende vereistes van die aksieroman te voldoen
In Orion word Zatopek van Heerden, eens topkriminoloog en polisie-ondersoekbeampte, deur die prokureur Hoop Beneke genader om ’n testament op te spoor wat wegraak tydens ’n moord in voorstedelike Kaapstad. Hy het sewe dae om hierdie opdrag uit te voer. Afwisselend word die storie van die soektog en die storie van sy verlede, wat van hom ’n slegte mens gemaak het, vertel, sodat die spanning op twee vlakke opgebou word. Sy verlede is deurspek met die geweld en intrige van die apartheidsbewindhebbers en in die hede kry hy te doen met die moordenaars, die polisie wat nie daarvan hou dat hy in hulle slaai krap nie en die onderwêreld van die Kaapse Vlakte wat geld ruik. Die sendelingseun en nou sekuriteitswag Tobela (Tiny) Mpayipheli is ’n belangrike bykarakter. Orion word later omskep in ’n televisie-reeks op KykNet waarvan hy self die laaste vier episodes van die draaiboek skryf en word in 2006 op KykNet gebeeldsend. Die ATKV-prys word in 2001 aan Orion toegeken en in dieselfde jaar is hierdie boek op die kortlys vir die toekenning van die M-Net-prys. In 2004 haal dit die kortlys vir die toekenning van die Helgaard Steyn-prys en die Engelse vertaling, Dead at daybreak is in dieselfde jaar op die kortlys vir die Sunday Times-prys. Die Franse vertaling van Orion (Les soldats de l’aube) wen in 2004 die Le Grand Prix de Littérature Policière en die Sweedse uitgawe daarvan, Död i gryningen, is in 2008 op die kortlys vir die Martin Beck-prys vir vertaalde misdaadfiksie. Die Afrikaanse Taal en Kultuurvereniging (ATKV) vereer hom in 2007 met ’n ATKV-Veertjie in die narratiewe genre van draaiboek vir die televisiereeks van Orion en die regisseur Gerrit Schoonhoven word terselfdertyd aangewys as beste regisseur en die reeks as die beste Afrikaanse dramareeks.
Proteus se titel verwys na die Griekse god en waarsêer wat volgens die mitologie sy uitsprake in sy slaap gemaak het en na willekeur van vorm kon verander. Die hoofkarakter is Tobela (“Tiny”) Mpayipheli, voorheen politieke sluipmoordenaar vir die Oos-Duitse en Russiese geheime diens, maar deesdae iemand wat geweld afgesweer het. ’n Suid-Afrikaanse intelligensiehoof word ontvoer en ’n groot losprys word gevra, waarby Jenina Mentz (van die presidensiële intelligensiediens) en kaptein Tiger Mazibuko (van die spesialis weermag-eenheid) betrokke raak. Ook Mpayipheli raak onwillig betrokke wanneer hy ’n rekenaarskyf in Lusaka moet gaan aflewer om die ontvoerde vriend se lewe te red, maar hy weet nie wat op die skyf is nie. Die Suid-Afrikaanse spioenasie-agentskap beland op sy spoor en hy moet al sy vernuf inspan om uit hulle kloue te bly. Later besef hy dat hy nie soos Proteus is wat na willekeur van vorm kon verander nie. Zatopek van Heerden speel hierdie keer ’n ondergeskikte rol in die boek. Benewens die spannende intrige sorg die filosofiese nabetragtings van die karakters, veral Mpayipheli s’n oor die aard en natuur van Afrika, vir meer diepgang. In 2003 verower Proteus die ATKV-prys. Die Chicago Tribune beskou in 2004 The heart of the hunter (Engelse vertaling van Proteus) as een van die tien beste spanningsromans in Amerika en in Duitsland word hy in 2006 bekroon met die Duitse Misdaadfiksie-prys (Deutsche Krimi Preis) vir die vertaling van Proteus onder die titel Das Herz des Jagers.
Infanta se protagonis is die speurder met ’n drankprobleem Bennie Griessel. Weens sy probleem sit sy vrou Anna hom uit die huis uit. Hy is betrokke by die Ernstige en Geweldsmisdaad-eenheid en moet die vigilante Artemis keer, wat besig is om misdaad teen kinders self te wreek met ’n lang lem en ’n skrikwekkende meedoënloosheid. Tobela Mpayipheli is ook weer daar, want sy aangenome kind word in ’n rooftog vermoor en hy wil wraak neem. Die prostituut Christine raak per ongeluk by die situasie betrokke. Met die media wat skree, die politici wat druk toepas, ’n span onbeholpe jong speurders en verskeie kollegas wat hom in die rug steek, stel Bennie Griessel ’n lokval. Die ATKV-prys word in 2005 aan Infanta toegeken en in dieselfde jaar is dit op die kortlys vir die toekenning van die M-Net-prys vir boeke in lang formaat. In 2010 wen hy die Martin Beck-prys vir die Sweedse vertaling (Den gyllene kofoten) van Devil’s Peak (Infanta in Afrikaans). Die Franse vertaling van hierdie boek, Le pic du diable, wen die lesersprys van die webwerf Critiques-Libres.com in die kategorie vir misdaadroman of riller vir Oktober 2010.
In Onsigbaar probeer drie onbekende aanvallers vir Emma le Roux in haar huis in Oranjezicht doodskiet. Sy huur vir haar ’n lyfwag, Martin Lemmer, en saam vertrek hulle na die Laeveld op soek na haar broer, Jacobus le Roux, wat twintig jaar tevore spoorloos in die wildreservate van die Laeveld verdwyn het. Daar is ’n vermoede dat hy die Cobus de Villiers kan wees wat deur die polisie gesoek word vir moord op ’n groep aasvoëlstropers in die wildtuin en dat daar ’n verband kan wees tussen hom en die huurmoordenaars wat steeds vir Emma agtervolg. Martin Lemmer is die hoofkarakter en ook verteller van die verhaal, sodat die kern van die verhaal wentel rondom sy pogings om homself weer te vind en vestig. Hy is ’n soort antiheld, want hy was voorheen in die tronk en werk nou by Body Armour as ’n persoonlike lyfwag. Onskuldige mense word verdink en Lemmer rand van hulle selfs aan. Hy stel dan ’n strik vir die agtervolgers en word so die jagter, waaruit uiteindelik dan onthul word hoe diep die boosheid hom verskuil het. Die land se politieke en sosiaal-ekonomiese geskiedenis se skade lê aan die wortel van baie bitterheid wat mense verwring en meedoënloos maak. Die titel dui op Lemmer se siening van sy eie posisie in die samelewing, maar verwys ook na die verborge aspekte van sentrale karakters wat aanvanklik onsigbaar is en stukkie vir stukkie blootgelê word, asook na Jacobus le Roux, wat deurentyd aanwesig is deur middel van mense se verwysings na hom, maar steeds onsigbaar bly. Onsigbaar is in 2008 op die kortlys vir beide die M-Net-prys en die W.A. Hofmeyr-prys en is die wenner van die ATKV-prys vir spanningslektuur. Die Duitse vertaling Weisser Schatten, behaal in 2009 die derde plek met die toekenning van die Deutsche Krimi Preis. “
13 Uur het weer vir Bennie Griessel as hoofkarakter. As wit speurder in die Suid-Afrikaanse Polisiediens het hy nie meer ’n professionele toekoms nie, maar sy ervaring word tog gebruik om as mentor op te tree vir jong speurders. Hy moet sy “studente” Vusi Ndabeni, Fransman Dekker en Mbali Kaleni help om twee sake op te los wat oënskynlik niks met mekaar te doen het nie. ’n Jong Amerikaanse toeris is vermoor en die eienaar van ’n platemaatskappy is doodgeskiet. Die Amerikaanse toeris se vriendin, Rachel, vlug vir haar lewe deur Kaapstad en Bennie en kollegas het net ure om haar op te spoor voordat sy vermoor word en dit alles ontplof in ’n internasionale insident. Die titel verwys na die tyd wat die speurders het om Rachel se lewe te red. Hulle werk word verder bemoeilik deur tipies Suid-Afrikaanse struikelblokke soos professionele jaloesie, politieke onderstromings in die polisiediens en korrupsie deur sommige wetstoepassers. In 2009 word 13 uur die eerste wenner van die M-Net-fliekprys vir Suid-Afrikaanse letterkunde, wat toegeken word aan die roman wat die meeste potensiaal het om as televisiefliek herskep te word. Hierdie boek is ook op die kortlys vir die toekenning van die ATKV-prosaprys en verower die ATKV se prys vir spanningslektuur. Thirteen hours (Engelse vertaling van 13 uur) is in 2010 die eerste boek wat uit Afrikaans vertaal is wat die kortlys van die CWA International Dagger-prys in Brittanje haal en wen in 2011 die Amerikaanse Barry-prys vir beste riller. Hierdie prys word toegeken by die Boucheron-fees, die grootste misdaadfiksiekongres in die wêreld wat jaarliks in Amerika gehou word. Dit is genoem na die boekresensent Barry Gardner en word aangebied deur Amerika se voorste spanningslektuur-tydskrif, Deadly Pleasures. Die boek is in 2010 ook op die kortlyste vir die Sunday Times-prys en die Macavity Award vir beste speurverhaal en wen in 2011 die Boeke Prize Fanatics Choice Award van Exclusive Books.
Spoor se titel verwys na spoorsny en die leser moet besonder fyn lees om die spore deur verskillende verhaalraamwerke te volg. Martin Lemmer van Onsigbaar is weer die hoofkarakter terwyl Mat Joubert ook ’n verskyning maak, hierdie keer as privaatspeurder wat die raaiselagtige verdwyning van Danie Flint ondersoek. Hierdie keer moet Lemmer renosters wat vervoer word, oppas, maar vind gou uit dat daar buitengewone belangstelling in hierdie diere is, wat verder strek as net hulle kosbare horings. Terselfdertyd dreig ’n Al-Kaïda komplot onder die Moslemgemeenskap in die Kaap. Die Presidensiële Intelligensie-agentskap (en veral die gefrustreerde huisvrou Mila Strachan) en die CIA raak almal betrokke. Meyer trek in hierdie verhaal verskillende storielyne asook genres soos misdaadverhaal, spioenasie en liefdesverhaal vernuftig bymekaar, sonder om geloofwaardigheid of spanning in te boet. Hierdie is die eerste Afrikaanse boek wat deur middel van ’n lokprent op die Internet bemark word. Spoor is in 2011 op die kortlys vir die toekenning van die ATKV-prys vir spanningslektuur.
In 7 Dae is Bennie Griessel weer die hoofkarakter en is hy op die spoor van ’n saak wat reeds koud is, naamlik die moord op die jong prokureur Hanneke Sloet. Daar is geen motief en leidrade nie en feitlik al wat hy het om mee te werk is ’n reeks naakfoto’s en druk van die polisie se topbestuur omdat hulle na ’n sluipskutmoord ’n dreigbrief gekry het wat sê dat daar elke dag ’n polisieman geskiet sal word totdat die moordenaar van Hanneke Sloet aangekla word. Niemand weet wat die verband tussen die skieter en die vermoorde is nie, maar soos Bennie begin rondkrap kom hy op ingewikkelde swart ekonomiese bemagtiging saketransaksies af wat moontlike verklarings kan bied. Op vernuftige wyse voer Meyer in die boektitel hier ’n intertekstuele gesprek met Etienne Leroux se Sewe dae by die Silbersteins, terwyl sy deeglike navorsing oor sake soos geldwassery, rekenaartegnologie, moordwapens en forensiese ondersoeke ongemerk ’n magdom inligting aan die leser verstrek. Hy werk ook aktuele gebeure in die roman in sonder dat dit daardeur gedateer sal word en verwys so na die onbeholpenheid van die polisie in die bekende Inge Lotz-saak (in die roman die Estelle Steyn-moord) en selfs na Julius Malema (in die roman Edwin Baloyi). 7 Dae wen in 2012 die ATKV-prys vir spanningslektuur en is op die kortlys vir die toekenning van die ATKV-prosaprys en die M-Net-prys. Dit kry ook in 2012 die Nielsen Booksellers Choice toekenning, wat toegeken word aan die boek wat boekhandelaars die meeste geniet het om te lees, te bemark en te verkoop.
Bennie Griessel trek in Kobra in by Alexa Barnard, oud-sangeres en alkoholis, maar dit is duidelik ’n groot fout, wat sy hele lewe deurmekaarkrap. Terselfdertyd moet hy saam met kaptein Vaughn Cupido die moorde van drie slagoffers by die luukse gastehuis La Petite Margaux in Franschhoek ondersoek. Twee van die slagoffers is private lyfwagte wat vir ’n persoonlike sekuriteitsfirma in Kaapstad gewerk het. Boonop is die kliënt van die sekuriteitsfirma skoonveld, maar daar is min oor hom bekend, net dat hy skynbaar ’n welgestelde Brit is met ’n splinternuwe paspoort in die naam van Paul Anthony Morris. Later blyk dit dat hy David Patrick Adair is, ’n professor in Toegepaste Wiskunde en Teoretiese Fisika aan die Universiteit van Cambridge, wat die land onder ’n vals paspoort binnegekom het. Die polisie vind patroondoppies op die toneel waarop ’n bakkop-kobra gegraveer is, asook die letters NM, ’n afkorting vir Naja Mossambica, die Latynse naam vir die Mosambiekse spoegkobra. Kort daarna word dieselfde soort doppies op ’n moordtoneel in die Kaapse Waterfront gevind. Met die hulp van Interpol kom die polisie dan op die spoor van Kobra, ’n internasionale huurmoordenaar van Mosambiek en oudsoldaat in die Franse Vreemdelegioen. Dit is dus gou duidelik wie die skuldige is, maar dit is slegs ’n klein deeltjie van die raaisel. Bennie moet ook uitvind wie vir Kobra gehuur het en waarom, wie en waar Morris is, en ook hoekom die Staatsekuriteitsagentskap so gretig is om die ondersoek by die Valke oor te neem. Dit is duidelik dat daar veel meer agter hierdie misdade skuil en dat internasionale magte op regeringsvlak moontlik betrokke is. Die tweede verhaallyn in die roman het Tyrone Kleinbooi as hoofkarakter, wat sy pleegpa Uncle Solly se praktiese raad oor hoe om te steel aanwend om te help betaal vir sy suster se studie en sy eie huur. Wanneer hy die beursie van ’n Mosambiekse skoonheid by die Waterfront vaslê, kom die Kobra ook op sy spoor. Tyrone en sy empatiewekkende situasie dwing die leser ook om sy eie vooroordele of gevoelens jeens misdaad en sosio-politieke omstandighede in Suid-Afrika te herevalueer. Kobra word in 2014 bekroon met die ATKV se prys vir spanningslektuur. In 2015 is die Engelse vertaling, Cobra, op die kortlys vir die International Dagger-prys van die Crime Writers’ Association in Brittanje.
Ikarus in die Griekse mitologie is die jong man wat saam met sy pa, Daedalus, van die eiland Kreta probeer ontsnap deur weg te vlieg met vlerke van vere en kerswas. Ondanks waarskuwings om nie te hoog te vlieg nie, kan Ikarus die versoeking nie weerstaan nie, wat daartoe lei dat die kerswas smelt en hy in die see stort en verdrink. Die hoë vlieër van hierdie roman is Ernst Richter, wat die internet-webwerf alibi.co.za bedryf, wat aan ontroue eggenote vals maar geloofwaardige alibi’s verskaf. Ernst verdwyn en drie weke later word sy lyk in ’n vlak graf in die sandduine noord van Blouberg gevind. Soos die ondersoek vorder is dit duidelik dat vele mense ’n motief gehad het vir die moord. Dit is ’n saak vir die Valke en kaptein Bennie Griessel, maar Bennie sukkel met sy eie demone. Vir byna twee jaar slaag hy daarin om hom van drank te weerhou, maar dan word hy ontbied na ’n moordtoneel waar een van sy voormalige kollegas ’n gesinsmoord gepleeg het en homself daarna doodgeskiet het. Bennie het ook nog nie herstel van die voorval waarin sy kollega en bevelvoerder, kolonel Zola Nyathi, langs hom doodgeskiet is nie. Hy gee hom oor aan die drank en moet kort voor Kersfees uit die polisieselle en van die strafregproses gered word. Daar is ’n gelyklopende verhaal waarin advokaat Susan Peires deur ’n jong wynboer geraadpleeg word onder die voorwendsel dat hy wil bieg oor die Richter-moord. In sy relaas kom baie van die onheilighede in die wynbedryf aan die lig. Die spanning word aangehelp deurdat die speurder en leser telkens op dwaalspore gelei word, terwyl ’n anonieme Twitter, @NoMoreAlibis, dreig om al die alibi-gebruikers binne ’n bepaalde tyd bekend te maak, wat vinnig naderkom. Bennie se oplossing van beide sake is meesterlik. Hierdie roman bou verder uit aan randkarakters uit vorige boeke, soos majoor Mbali Kaleni en die irriterende Vaughn Cupido, wat nou tot ondersoekleier gevorder het en self moet voel hoe dit is om verantwoordelikheid te dra.
Ander skryfwerk
Saam met Adriaan Oosthuizen skryf hy Ridders van die grondpad oor avontuurtoer-motorfietsry, waarin hulle ’n roetegids gee en die teorie en filosofie van motorfietsry bespreek, toegelig met talle foto’s.
Filmografie
As regisseur en draaiboekskrywer:
Simon Bird
Simon Bird (gebore 19 Augustus 1984) is 'n Engelse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Inbetweeners Movie (2011), The Harry Hill Movie (2013), en The Inbetweeners 2 (2014), en in die televisiereeks The Inbetweeners (2008).
Lekgalameetse-natuurreservaat
Lekgalameetse-natuurreservaat is 'n bewaarde bergwildernis van 18 718 ha, geleë wes van Ofcolaco in die noordelike Drakensberge van die Limpopo-provinsie, Suid-Afrika. Dit is in die tagtigerjare deur die Lebowa-regering in die vooruitsig gestel as 'n reservaat van 25 000 ha genaamd The Downs-natuurreservaat, wat ontspanningsaktiwiteite, kampe en stapaktiwiteite sou bied. Die huidige geriewe sluit selfsorgakkommodasie, 'n boskamp met houthutte langs 'n stroompie, plaashuise wat as gastehuise dien, en 'n kamp vir skooluitstappies in.
Sedert 2001 word dit deur die Limpopo Toerisme en Parkeraad bestuur. In die noorde grens dit aan die Wolkberg Wildernisarea. Die bewaringsgebied word van wes na oos deurkruis deur die Orrie Baragwanath-pas, wat egter slegs geskik is vir vierwielaangedrewe voertuie. Die westelike hellings word gedreineer deur sytakke van die Mohlapitserivier wat in die Wolkberg ontspring, en 'n paar kilometer suid daarvan by die Olifantsrivier aansluit. "Lekgalameetse" beteken "die plek van water" in die sePedi-taal van die Sekororo-volk, 'n stam van die baPedi.
Olienhout
Die boom se nasionale nommer is 617.
Etimologie
Binnelands staan die boom steeds as oliewen- of oleunhout bekend, wat na die ou Nederlandse olijvenhout (olievenhout uitgespreek) teruggevoer kan word. Op sy beurt is olijf 'n leenwoord uit die Latynse olīva, uit die Griekse ἐλαίς (d.i. elais), 'n olyfboom, en ἐλαία (d.i. elaia). 'n Indo-Europese etimologie ontbreek vir die selfs ouer ἐλαίϝα (d.i. elaiva) en Miceense elaiwa, en 'n Midde-Oosterse of ander oorsprong is al voorgestel.
Geaardheid en groeivorm
Die geharde boom groei goed in droë gebiede en benodig min water. Die boom is wydverspreid in Afrika en in droër dele word dit meestal naby water aangetref. Olienhoutbome word normaalweg ongeveer 5 tot 10 m hoog, maar kan in uitsonderlike gevalle 'n hoogte van 18 m bereik. Vanweë die mooi vorm van die soort is dit ook ŉ gewilde tuinplant, maar dit groei betreklik stadig. Die bome is goed bestand teen ryp en droogte.
Blomme en vrugte
Blomtyd is van Oktober tot Februarie. Die blomme word in onopvallende hofies gedra, is groen tot wit en ruik baie lekker. Die vrugte word tot 10 mm lank en word swart wanneer ryp. Hulle is eetbaar maar bitter. Die vrugte is ongeveer 1 cm lank en donkerpers tot swart wanneer hulle ryp is. Hoewel hulle betreklik bitter is, word hulle deur ŉ groot aantal voëls, asook mense geëet.
Hout
Die olienhoutboom is in Suid-Afrika veral bekend vir die goeie gehalte hout wat dit lewer. Dit is sterk, hard, duursaam en swaar en bestand teen termiete en houtboorders. Die spinthout is lig gekleur, terwyl die kernhout donkergeel- tot rooibruin is en 'n baie mooi grein het. Dit is veral geskik vir die maak van meubels, en spesifiek vir draaiwerk.
Alfa Romeo Giulietta (750/101)
Die Alfa Romeo Giulietta (Tipe 750 en 101) was 'n gesinsmotor wat van 1954 tot 1965 deur die Italiaanse motorvervaardiger Alfa Romeo vervaardig is. Dit was Alfa Romeo se eerste suksesvolle toetrede tot die 1.3 liter-klas. Van 1954 tot 1965 is 'n totaal van 177 690 Giuliettas gebou, die groter meerderheid in Berlina-sedan, Sprint-koepee of Spider-roadster bakontwerpe, maar ook as Sprint Special en Sprint Zagato-koepees en Promiscua-stasiewa.
Atergia villosa
Atergia villosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Atergia en tot die familie Polymastiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1997 deur Kelly-Borges & Bergquist.
Aloe bulbillifera
Aloe bulbillifera is 'n aalwyn wat endemies aan Madagaskar is.
Die plant het een subspesie: ''Aloe bulbillifera var. paulianae'' Reynolds
2021 Bahreinse Grand Prix
Die 2021 Formule Een Bahreinse Grand Prix is op 28 Maart 2021 op die Bahrein Internasionale Renbaan in Bahrein gehou. Dit was die eerste wedren van die 2021-kampioenskapseisoen gewees.
Bande beskikbaar gestel
Pirelli het die volgende bande aan alle spanne in Bahrein verskaf:
Kontroversie oor die baanperke
In 'n nota van die hoofbaanbeampte wat Vrydag gepubliseer is, word gesê: "Die baanperke by die uitgang van draai 4 sal nie gemonitor word nie." In die vroeë dae van die Grand Prix het die renbestuur dus veral Lewis Hamilton in hierdie draai die grense laat oorskry, waarvoor hy nie gestraf is nie. Die Red Bull-span maak egter beswaar en glo dat dit 'n voordeel van ongeveer twee tiendes van 'n sekonde inhou. Teen die helfte van die wedren word aan Verstappen gesê dat hy dieselfde kan doen. Die beheertoring kan nie anders as om aan Mercedes te verduidelik dat sy bestuurders met die swart-en-wit vlag (onsportiewe gedrag) gewaarsku sal word as hulle verder ry as die perke van die draai. Uiteindelik verloor Max Verstappen die wedren toe hy Hamilton op die derde en vyftigste rondte verbysteek deur sy maneuver buite die randsteen in dieselfde kurwe te voltooi. Hy is dadelik beveel om die posisie terug te gee, hy het dit nagekom en Hamilton het die oorhand gekry, wat gelei het tot die begin van 'n kontroversie wat vinnig geblus is.
Renuitslag
** Sebastian Vettel kry 'n tydstraf van 10 sekondes.
Kleinboer
Kleinboer (*1956-) is die skuilnaam van die bekroonde Afrikaanse skrywer Fanie de Villiers.
Lewe en werk
Hy is in 1956 in Boksburg gebore as een van ’n tweeling (sy tweelingbroer is Manie) en hy word groot in Kemptonpark en op ’n plot in Zesfontein naby Benoni. Benewens sy tweeling het hy nog ’n ander broer ook. Beide sy ouers is onderwysers en sy pa gee Wiskunde. Na matriek in 1973 studeer hy in die Rekenaarwetenskap en Wiskunde aan die Universiteit van Pretoria en behaal ’n B.Sc.-graad. Hy bly vir ’n lang ruk steeds by sy ouers, waarna hy na ’n woonstel in Sunnyside in Pretoria trek. Vir 23 jaar beklee hy verskeie poste in die rekenaarbedryf. Hy werk vir die Wetenskaplike en Nywerheids Navorsingsraad (WNNR), die Suid-Afrikaanse Reserwebank, Eskom, Suid-Afrikaanse Brouerye en Hewlett-Packard. Op 27-jarige ouderdom onderneem hy ’n reis na New Orleans in Amerika, waar hy sy maagdelikheid aan ’n gesellin prysgee, waarna hy by sy terugkoms in Suid-Afrika ’n gereelde besoeker aan die bordele van die stad word. In 2000 word hy subredakteur by die boeretydskrif Farmer’s Weekly. In 2004 is sy moeder oorlede en sy erfporsie stel hom in staat om te bedank en hom voltyds aan skryfwerk te wy. Met die prysgeld vir sy boek “Kontrei” onderneem hy in 2005 ’n uitgebreide reis deur Kenia. Vanaf 2007 is hy twee dae per week subredakteur by die koerant Sondag en later werk hy as taalversorger by Daily Sun in Auckland Park in Johannesburg. Hy is ’n lid van die Afrikaanse tak van die internasionale PEN-skrywerskring.
Skryfwerk
Sy belangstelling in poësie word gewek wanneer hy Breyten Breytenbach ontdek en na die radioprogram Klankpaljas luister. In 1977 word ’n geliefde hond doodgery en hy skryf sy gevoelens hieroor in sy klein bruin dagboekie. Dit is die begin van sy skrywery. Hierna skryf hy beskrywende briewe huis toe terwyl hy sy militêre diensplig doen en later word die briewe dagboekstukke. Enkele gedigte van hom verskyn in die letterkundige tydskrif Spado. Vir Koos Kombuis se alternatiewe tydskrif Ons Klyntji lewer hy ’n rubriek onder die skuilnaam Kleinboer, waarna hy al sy geskrifte onder hierdie naam lewer. Die naam het hy afgelei van die spinasies en rissies wat hy in sy agterplaas kweek. In sy outobiografiese boek “Kontrei” beskryf hy sy besoeke aan bordele met swart prostitute in Johannesburg en wissel hierdie beskrywings af met Bybelse aanhalings en filosofiese besinnings oor allerlei sake. Die soeke na liefde en aanvaarding in hierdie bordele onderstreep die leegheid en sinloosheid van sy bestaan. Dit gee ’n uitsonderlike beeld van die lewe in die nuwe Suid-Afrika. Hy is in 2004 die eerste ontvanger van die Jan Rabie-prys vir vernuwende Afrikaanse prosa met "Kontrei" en hierdie boek is in dieselfde jaar ook op die kortlys vir die toekenning van die RAU Mardene Marais-debuutprys. Vir 2004 se Aardklop-kunstefees word die boek ook saam met die sanger Albert de Vos vir die verhoog verwerk in ’n produksie onder die titel “Diep kontreie”, waarin hy self optree. Dit word ook in Engels vertaal deur Jaco Fouché onder die titel “Midnight Missionary”.
Sy tweede roman is “Werfsonde”, wat ’n opvolg op “Kontrei” is en ook in Yeoville afspeel, waar die inwoners van regoor Afrika kom en hy waarskynlik die enigste oorblywende inheemse witmens is, waar die enkele ander wittes meesal van ander vastelande is en op ’n deurtog. Die honde blaf hom steeds wakker en die sjebeens bly laat oop. Soms moet hy betreders in sy tuin met ’n rewolwer verjaag. Die boek is ’n verslag van ’n onkonvensionele gesinslewe, seks in agterstraatbordele, sjebeens, agterplase en smokkelhuise wat bevolk word deur talle onwettige immigrante, prostitute en ander rigtinglose dog kleurryke karakters. Hierdie agtergrond en sy mense word noukeurig deur Kleinboer beskryf. Daar is minder seks in hierdie boek as in sy voorganger en die gedigte en terugflitse help om die hoofkarakter beter te verstaan. Sentraal in die roman staan die probleem van versoening tussen die Westerse en Afrika-kulture. Die hoofkarakter verwys gereeld terug na herinnerings uit sy verlede en klou vas aan sekere tradisies, soos klassieke musiek, terwyl sy vooroordele ten spyte van sy omstandighede en gekose leefwyse steeds nie heeltemal verdwyn het nie. Eindelik is daar egter te veel herhaling van die eerste boek, wat hierdie opvolg iets van sy sprankel ontneem. Van sy prosa word opgeneem in die publikasies Ons Klyntji en Pomp.
Trier
Trier is 'n stad in die Duitse deelstaat Rynland-Palts. Die stad het 106 284 inwoners in 2011 gehad en 'n oppervlakte van 117,13 km². Trier lê teen die Moeselrivier. Die Romeinse monumente van Trier, die Katedraal van St. Peter en die Kerk van Ons Dame is in 1986 deur UNESCO as wêrelderfenisgebied gelys.
Houtdorp
Houtdorp is ’n nedersetting in die munisipaliteit Ermelo in die provinsie Gelderland in Nederland.
Freya Adams
Freya Adams is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kal Ho Naa Ho (2003) en The Woman in the Red Dress (2016), en in die televisiereekse New Amsterdam (2008) en The Blacklist (2013).
Tarakan
Tarakan is die derde grootste stad in die provinsie Oos-Kalimantan in Indonesië. Dit is ook die 17de rykste stad in Indonesië. Hierdie stad het 'n oppervlakte van 250,8 km² en het in 2010 'n bevolking van soveel as 239 787 mense gehad.
William Palmer, 2de Graaf van Selborne
William Waldegrave Palmer, 2de Graaf van Selborne (17 Oktober 1859 - 26 Februarie 1942) was 'n Britse staatsman.
Hy is in 1859 gebore as seun van die eerste Graaf van Selborne en kry sy opleiding aan die Universiteit van Oxford. In 1882 word hy sekretaris van sy vader wat destyds Lord Chancellor was. In 1885 word hy lid van die Britse Laerhuis vir Petersfield, Hampshire. Tien jaar later erf hy sy vader se titel, word lid van die Hoërhuis en onderminister van kolonies. In 1900 word hy minister van mariene. In 1905 volg hy lord Alfred Milner op as hoë kommissaris in Suid-Afrika en goewerneur van Transvaal en die Oranje-Vrystaat. Twee jaar later stel hy met behulp van ander 'n memorandum op oor die vereniging van die Suid-Afrikaanse kolonies. Hy vertrek kort voor Uniewording in 1910 terug na Engeland, waar hy in 1915 minister van landbou word. In 1916 bedank hy egter uit die Britse regering omdat hy nie met die regering se Ierse beleid kon saamstem nie. Hy sterf in 1942.
Die Laer en Hoër Seunskool Selborne in Oos-Londen is na hom vernoem.
Sfinkskat
Die sfinkskat (Engels: Sphynx) is ’n seldsame, haarlose katras van Kanada.
Geskiedenis
Teling met die moderne sfinksras (ook bekend as die Kanadese sfinks en nie verwant aan die Russiese sfinksrasse Peterbald en Don-sfinks nie) is in 1966 in Toronto, Kanada, begin toe ’n haarlose katjie, Prune, gebore is. Die katjie is met sy ma gepaar en nog haarlose katjies is gebore. Dié katte en nog haarlose katte wat later gevind is, het die basis geword van die poging om ’n haarlose kat te teel. Daar was aanvanklik verskeie probleme: die teelpoel was baie beperk, telers het net ’n vae idee gehad van sfinks-genetika en baie van die katjies is dood.
In 1978 en 1980 is nog haarlose katte in Toronto gevind, maar die program het feitlik doodgeloop omdat geen mannetjies oorgebly het nie. Devon-rex-mannetjies met min hare is toe gebruik en twee haarlose wyfies, Epidermis and Dermis, is in 1975 en 1976 gebore en hulle het ’n belangrike deel van die teelprogram geword.
Kruistelings met die Devon-rex is later gestaak weens gesondheidsprobleme by die katte.
Beskrywing
Die sfinkskat lyk haarloos, maar is nie heeltemal sonder hare nie. Die vel lyk soos seemsleer en kan deur vellushare (sagte donshaartjies) bedek wees. Sommige katte het snorbaarde en wenkbroue, maar by ander is dit afwesig. Hul vel is die kleur wat die hare sou gewees het as hulle hare sou gehad het en daarom word al die gewone katkleure en –patrone (soos effekleure, skilpaddop, gestreep en kleurpunte) aangetref. Hulle het stewige lywe en die koppe is wigvormig. Hul mae moet rond wees.
Sfinkskatte is besonder nuuskierig, intelligent en energiek.
Nigel Slater
Nigel Slater (gebore 9 April 1958) is 'n Engelse kosskrywer, joernalis en omroeper. Hy het vir meer as 'n dekade lank 'n kolom behartig vir The Observer Magazine en is  hoofskrywer vir die Observer Food Monthly bylaag. Voor dit was Slater kosskrywer vir Marie Claire vir vyf jaar. Hy is ook die kunsdirekteur vir sy boeke.
Vroeë lewe
Op 9 April 1958 is Nigel Slater gebore in Wolverhampton, Wes-Middellande, as die derde en jongste seun van die fabriekeienaar Tony Slater en huisvrou Kathleen. Sy moeder het gesterf aan asma in 1965. In 1971 het sy pa weer getrou met Dorothy Perrens tot met sy afsterwe drie jaar later.
Slater het Woodfield Avenue School bygewoon, Penn, Wes-Middellande. Hy verhuis na Worcestershire toe hy 'n tiener was en gaan skool by Chantry High School; hier geniet hy dit om essays te skryf en was hy een van slegs twee seuns om kookkuns as 'n O-vlak vak te neem.