cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Geheue van water
Post-publikasie eksperimente onder toesig
Onder toesig van Maddox en sy span, het Benveniste en sy span navorsers die oorspronklike studie se prosedure herhaal en resultate opgelewer wat soortgelyk was aan dié van die eerste gepubliseerde data. Maddox, het egter opgemerk dat die wetenskaplikes bewus was van watter proefbuise oorspronklik die teenliggaampies bevat het, en watter nie. Benveniste se span het toe 'n tweede, blinde eksperimentele reeks begin, met Maddox en sy span in beheer van die dubbel-verblinding: notaboeke is afgeneem, 'n video-opname van die laboratorium is gemaak, en die proefbuise is geskommel en in die geheim gekodeer. Randi het selfs so ver gegaan as om die etikette in koerant toe te draai, in 'n koevert te verseël, en dan op die plafon te plak sodat Benveniste en sy span hulle nie kon lees nie. Die blinde eksperimentele reeks het geen watergeheue effek getoon nie.
Maddox se span het in die volgende uitgawe (Julie 1988) van Nature 'n verslag gepubliseer oor die eksperimente  wat onder toesig uitgevoer is. Maddox se span het tot die gevolgtrekking gekom "dat daar geen aansienlike basis is vir die bewering dat anti-IgE teen 'n hoë verdunning (by faktore so groot soos 10120) sy biologiese doeltreffendheid behou nie, en die hipotese dat water met die geheue van vorige opgeloste stowwe ingeprent kan word, is net so onnodig as wat dit denkbeeldig is." Maddox se span het aanvanklik bespiegel dat iemand in die laboratorium vir Benveniste gekul het, maar het later tot die gevolgtrekking gekom dat die laboratoriumspan 'n wanindruk oor die interpretasie van hulle data gekweek en toe gekoester het. Maddox het ook daarop gewys dat twee van Benveniste se navorsers betaal is deur die Franse homeopatiese maatskappy Boiron.
Nadraai
In 'n reaksiebrief wat in die dieselfde Julie-uitgawe van Nature gepubliseer is,  het Benveniste teruggekap teen Maddox en gekla oor die "beproewing" wat hy onder die Nature span deurgemaak het, en dit vergelyk met die Salem heksejag of McCarthy-agtige vervolgings. In hierdie brief en tydens 'n later episode van die Kanadese wetenskap-televisieprogram Quirks & Quarks, het Benveniste veral gekla oor Stewart, wat volgens hom opgetree het asof hulle almal bedrog pleeg, en hulle met minagting behandel het, en gekla oor sy beterweterigheid. In sy brief in Nature, het Benveniste ook geïmpliseer dat Randi probeer het om die eksperimentele span om die bos te lei deur toorkunsies uit te voer, en die leidende tegnikus te steur. Hy was meer gematigd op Quirks & Quarks, waar hy eerder geimpliseer het dat Randi die span geamuseer het, en dat sy teenwoordigheid oor die algemeen verwelkom is. Hy het ook daarop gewys dat hoewel dit waar was det twee van sy spanlede deur 'n homeopatiese maatskappy betaal is, die dieselfde maatskappy Maddox se span se hotelrekening betaal het.
Maddox was onapologeties, en het gesê "ek is jammer dat ons nie iets meer interessant gevind het nie." Op dieselfde Quirks & Quarks program het hy Benveniste se klagtes van die hand gewys, en verduidelik dat die moontlikheid dat die homeopatie-industrie buit sou maak uit die artikel, 'n onmiddellike her-toets nodig gemaak het. Die mislukking van die tweede toets het getoon dat die aanvanklike resultate waarskynlik te wyte was aan die eksperimenteerder effek. Hy het ook daarop gewys dat alle partye vooraf ooreengekom het oor die toetsprosedure waaroor Benveniste later gekla het, en dat Benveniste slegs daarna sy toepaslikheid betwis het..
Die debat het vir 'n paar uitgawes in die briewe-afdeling van Nature voortgewoed, totdat dit deur die redaksie beëindig is. Dit is ook vir 'n geruime tyd in die Franse pers bespreek, en in September het Benveniste op die Britse televisie besprekingsprogram After Dark verskyn om die gebeure met Randi en ander te debatteer. Ten spyte van al die twis oor die hertoets, het Maddox se vrese waar geword; selfs in die lig van die mislukking, word die artikel nog steeds gebruik om voor te gee dat die eksperimente "bewys" dat homeopatie werk. Een van Benveniste se mede-outeure, Francis Beauvais, het later gesê dat alhoewel proewe wat nie blind uitgevoer is nie gewoonlik "korrekte" resultate oplewer (m.a.w. ultraverdunde monsters is biologies-aktief, maar nie die kontrole nie), die resultate van blinde monsters byna altyd willekeurig was, en nie die verwagte resultate gepas het nie: sommige kontroles was "aktief" en sommige "aktiewe" monsters het geen effek op die biologiese stelsel gehad nie.
Verdere navorsing
In die stryd oor koue kernfusie of poliwater, het baie wetenskaplikes onmiddellik probeer om die resultate te herhaal, want die onderliggende teorieë het geen fundamentele wetenskaplike beginsels teengestaan nie. Benveniste se eksperiment, daarenteen, het direk teen verskeie beginsels ingedruis, wat veroorsaak het dat die meeste navorsers die resultate summier verwerp het, en hulle as foute of verdigsels gesien het, en slegs 'n paar navorsers was bereid om die eksperimente te herhaal, of verdere eksperimente uit te voer om die hipoteses verder te toets.
Na afloop van die Nature kontroversie, het Benveniste openbare ondersteuning verkry van Brian Josephson, 'n nobelpryswenner in die Fisika, met 'n reputasie vir die openheid teenoor paranormale konsepte. Hulle het eksperimente in die selfde rigting uitgevoer, en uiteindelik 'n 1997 artikel gepubliseer waarin hulle beweer het dat die effek oor telefoonlyne oorgedra kon word. Dit is gevolg deur twee addisionele artikels in 1999 en nog een in 2000, waarin hulle selfs beweer het dat dit oor die Internet gestuur kon word.
In 1999, in 'n reaksie op die skeptisisme van die fisikus Robert Park, het Josephson die American Physical Society (APS) uitgedaag om toesig te hou oor 'n replikasiepoging deur Benveniste. Hierdie uitdaging sou 'n lukraak dubbel-blind toets wees van sy bewering dat die eienskappe van homeopaties-veranderde oplossings oor die Internet gestuur kon word.
Die APS het die uitdaging aanvaar en aangebied om die koste van die toets te dek. Toe hy hiervan gehoor het, het Randi aangebied om sy $1 miljoen-prys wat hy vir enige positiewe demonstrasie van die paranormale aangebied het daarby te voeg, wat Benveniste aanvaar het.
'n Onafhanklike toets van die afstandsoordrag eksperiment is in 2000 in die VSA uitgevoer deur 'n span wat deur die VSA se Departement van Verdediging befonds is. Met behulp van die dieselfde eksperimentele toerusting en opstel as die Benveniste span, het hulle geen effek gevind nie. Verskeie "positiewe" resultate is opgemerk, maar slegs wanneer 'n bepaalde lid van Benveniste se navorsingspan die toerusting gebruik het. Hulle gevolgtrekking was dat, alhoewel hulle geen sistematiese invloede soos verskille in pipettering, kontaminasie, of breuk van verblinding of skommeling waargeneem het wat die positiewe resultate van die Benveniste spanlid sou verklaar nie, dat hulle waarnemings nie hierdie moontlikhede uitgesluit het nie.
Benveniste het erken dat hy self opgemerk het dat sekere individue konsekwent sukses behaal, terwyl ander individue geen effekte kry, of hulle "blokkeer".
Derde-party pogings om die Benveniste eksperiment te repliseer het nie positiewe resultate opgelewer wat onafhanklik herhaal kon word nie. In 1993 het Nature 'n artikel gepubliseer wat 'n aantal van die opvolgeksperimente beskryf het wat negatiewe resultate opgelewer het, en 'n onafhanklike studie wat in Experientia in 1992 gepubliseer was, wat ook negatief was. 'n Internasionale span onder leiding van Professor Madeleine Ennis van die Queen's University of Belfast het in 1999 beweer dat hulle die Benveniste resultate suksesvol herhaal het. Randi het toe die $1 miljoen uitdaging aan die BBC Horizon program aangestuur om die Ennis se eksperimentele prosedure te herhaal. In reaksie hierop is eksperimente uitgevoer waar die vise-president van die Royal Society, Professor John Enderby, toesig oor die verrigtinge gehou het. Geen geheue effek is toe waargeneem nie. In 'n program oor homeopatie, het die ABC program 20/20 ook onsuksesvol probeer om Ennis se resultate te herhaal.
Juneteenth
Juneteenth (amptelik Juneteenth National Independence Day) is 'n federale vakansiedag in die Verenigde State wat die emansipasie van verslaafde Afro-Amerikaners herdenk. Sy naam ontleen aan die kombinasie van Junie en negentiende, word dit gevier op die herdenking van die bevel deur generaal-majoor Gordon Granger wat vryheid vir verslaafde mense in Texas verkondig het op 19 Junie 1865 (twee en 'n half jaar nadat die Vryheid Proklamasie uitgereik is). Juneteenth, wat in Galveston ontstaan het, word sedertdien jaarliks in verskeie dele van die Verenigde State herdenk, wat dikwels die Afro-Amerikaanse kultuur vier. Die dag is erken as 'n federale vakansiedag in 2021, toe president Joe Biden die Juneteenth National Independence Day Act onderteken het.
Vroeë vieringe dateer terug na 1866, wat aanvanklik kerkgesentreerde gemeenskapsbyeenkomste in Texas behels het. Hulle het oor die Suide versprei en in die 1920's en 1930's meer gekommersialiseer geraak, wat dikwels op 'n kosfees gesentreer het. Deelnemers aan die Groot Migrasie het hierdie vieringe na die res van die land gebring. Tydens die Burgerregtebeweging van die 1960's is hierdie vieringe verduister deur die nie-gewelddadige vasberadenheid om burgerregte te bereik, maar het in die 1970's weer in gewildheid toegeneem met 'n fokus op Afro-Amerikaanse vryheid en Afro-Amerikaanse kuns. Begin met Texas deur proklamasie in 1938, en deur wetgewing in 1979, het elke Amerikaanse staat en die Distrik van Columbia die vakansie op een of ander manier formeel erken. Juneteenth word ook gevier deur die Mascogos, afstammelinge van Swart Seminoles wat in 1852 uit slawerny ontsnap het en hulle in Coahuila, Mexiko, gevestig het.
Feestelike tradisies sluit dikwels openbare voorlesings van die Emancipation Proclamation in, die sing van tradisionele liedjies soos "Swing Low, Sweet Chariot" en "Lift Every Voice and Sing", en die lees van werke deur bekende Afro-Amerikaanse skrywers, soos Ralph Ellison en Maya Angelou. Juneteenth-vieringe kan ook rodeo's, straatfeeste, kooksessies, gesinsherenigings, partytjies, historiese herinvoerings en Miss Juneteenth-kompetisies insluit. In 2021 het Juneteenth die eerste nuwe federale vakansiedag geword sedert Martin Luther King Jr.-dag in 1983 aangeneem is.
Glenn Gould
Glenn Herbert Gould  (/ɡuːld/; 25 September 1932 – 4 Oktober 1982) was 'n Kanadese pianis wat een van die mees bekende en gevierde klassieke pianiste van die 20ste eeu geword het.
Hy was bekend as 'n uitmuntende interpreteerder van die werke vir klavesimbel van Johann Sebastian Bach. Gedurende sy opvoerings het Gould uitgeblink met 'n merkwaardige tegniese begaafdheid en die kapasiteit om die kontrapuntale oftewel polifoniese teksture van Bach se musiek te artikuleer.
Gould was ook 'n skrywer, vervaardiger, en dirigent. Hy was 'n uiters produktiewe bydraer tot musiekjoernale, waarin hy musiekteorie bespreek het en sy musikale filosofie uiteengesit het. Gould het in regstreekse radio- en televisie-uitsendings opgetree, en het drie musique concrète-radiodokumentêre oor afgeleë gebiede van Kanada vervaardig, die sogenaamde Solitude Trilogie.
Veelrassige pornografie
duimnael|200px|Die [[Pornografiese akteur|pornosterre Jeskaya en Sebastian Barrio.]]
Veelrassige pornografie is ’n pornografiese genre wat seks uitbeeld tussen mense van verskillende rasse. Dit kan enige etniese groepe insluit, soos wit mense, swart mense, Asiërs of Latyns-Amerikaners. Veelrassige seks word veral aangetref in Noord-Amerika, waar ’n wit en swart persoon gewoonlik betrek word. Rassestereotipes is meestal aan die orde van die dag.
Behind the Green Door (1972) was een van die eerste pornografieprente wat tonele tussen ’n wit vrou (Marilyn Chambers) en swart man (Johnnie Keyes) ingesluit het. Veelrassige pornografie het intussen een van die gewildste genres in pornografie geword. Daar is deesdae verskeie webtuiste wat uitsluitlik op veelrassige seks konsentreer.
Dispuut in die VSA-pornobedryf
In Amerika is daar ’n algemene oortuiging dat wit aktrises in die verlede gewaarsku is om swart mans te vermy, beide op stel en in hul persoonlike lewe. ’n Moontlike rede kan wees dat daar geglo is ’n veelrassige toneel kan die loopbaan van ’n wit pornoster ruïneer, maar kenners meen daar is geen getuienis om dié mening te ondersteun nie.
Sommige kommentators wys ook daarop dat die gebrek aan rasseskeiding en "nonsens oor 'aantrekking' en 'voorkeur'" in die Europese pornobedryf daartoe gelei het dat baie Europese aktrises in veelrassige prente verskyn het. Die akteur Lexington Steele het in 2013 in ’n onderhoud met die tydskrif Root gesê wit aktrises wat in veelrassige pornografie verskyn, kan hul loopbaan wegsteek as gevolg van sosiale druk deur hul naastes terwyl hulle meen "Dis net ’n element van die Amerikaanse kultuur wat nog bestaan, en dit is die gevoel dat ’n wit vrou onteer, of dalk besmet, sal word as hulle ’n toneel met ’n swart man doen".
Aurora Snow het in 2013 in ’n artikel opgemerk die grootste rede wat wit aktrises keer om veelrassige tonele te doen, is "loopbaan-angs" wat deur agente veroorsaak word, eerder as hul eie rassevooroordeel. Die akteur Tee Reel, wat een van die min swart agente in die Amerikaanse pornobedryf is, het gesê: "Sommige vroue wat gesê het hulle doen nie veelrassige seks nie; ek het inderwaarheid met hulle seks gehad, weg van die kameras."
Kritiek van geleerdes
In hoofstuk 3 van haar boek Porn Studies ondersoek Linda Williams, ’n professor aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, die rolprent Crossing the Color Line met Sean Michaels, ’n swart akteur, en Christi Lake, ’n wit aktrise. In die onderhouddeel van die prent sê Michaels en Lake hoe "kleurblindheid" ’n positiewe benadering tot veelrassige porno is. Williams identifiseer ’n weerspreking tussen hierdie onderhoude en die daaropvolgende tonele, waarin albei akteurs verskeie kere verwys na die verskil in velkleur tussen hulle. Lake verwys byvoorbeeld na Michaels se geslagsorgaan as ’n "big black dick". Williams meen die uitwysing van rasseverskille word die hooffokus vir die kykers gemaak, en dit lê klem op die eksotiese sy van rasseverskille. Sy meen die seksuele spanning in veelrassige pornografie dateer terug in die Amerikaanse geskiedenis na slawerny.
William Walton
Sy mees bekendste werke sluit Façade, die kantate Belshazzar se Fees, die Concerto vir Altviool, die 1ste Simfonie, en die Britse koronasie liedere Crown Imperial en Orb en Septer in.
Hy is gebore in Oldham, Lancashire. As die seun van 'n musikant was Walton 'n koormusikant en daarna 'n voorgraadse student by Christ Church, Oxford. Toe hy die universiteit verlaat het, het die literêre Sitwell broers en susters hom voorsien van 'n huis en 'n kulturele opvoeding.
Sy vroegste werk van statuur was 'n samewerking met Edith Sitwell, Façade, wat hom berugtheid besorg het as 'n modernisModernisme, maar wat later 'n populêre balletstuk geword het.
In sy middeljare het Walton Groot-Brittanje verlaat en op die ItaliaanseItalie eiland van Ischia gewoon saam met sy jong gade Susana. Teen die tyd was hy nie meer beskou as 'n modernis nie, en sommige van sy werke van die 1950's was gekritiseer as oudmodies.
Sy vollengte-opera Troilus en Cressida was van die werke wat as oudmodies gesien was, en het min impak op operahuise gehad. In sy laaste jare het sy werke weer in kritiese mode geword, en sy latere werke wat deur kritici verwerp was tydens hul eerste vertonings, is gerevalueer en gewaardeer langs sy vroeëre werke.
Walton was 'n stadige werker en 'n perfeksionis, en dus is die totale omvang van sy werk nie groot nie. Sy mees populêre werke word nog steeds gereeld uitgevoer in die 21ste eeu, en teen 2010 was al sy werke op CD vrygestel.
Klawers (speelkaarte)
thumb|120px|Die klawersimbool. 120px|thumb|Klawerhere.
Die oorspronklike Franse naam is Trèfle, wat "klawer" beteken, en die kaartsimbool is 'n klawer met drie blare. Die Italiaanse naam is Fiori ("blom"). Die Engelse naam, Clubs, is afgelei van die stel Bastoni ("knuppels") in Spaanse kaarte.
In Duitsland is dié stel bekend as Kreuz ("kruis"), veral in die internasionale skatregulasies. In Oostenryk is dit weer feitlik uitsluitlik as Treff bekend, wat 'n verwysing na die Franse naam is, veral in brug waar Franse name gewoonlik oorheers. So word hartens Cœur genoem in plaas van Herz.
Eienskappe
Die simbool vir dié stel is 'n baie gestileerde klawer met drie blare en 'n stingel wat na onder wys. Klawers is gewoonlik swart, maar kan ook groen wees, soos in 'n brugpak (waar dit saam met ruitens een van die minder belangrike kleure is.
Hier onder is die klawers van 'n Franse standaardpak van 52 kaarte (die klawerridder wat in tarotkaartspeletjies gebruik word, word nie vertoon nie):
Unicode
In Unicode kom 'n swart simbool ♣ en wit simbool ♧ voor.
Andrew Davis
Sir Andrew Frank Davis (2 Februarie 1944 –) is 'n Engelse dirigent. Hy is tans musikale direkteur en hoofdirigent van die Liriese Opera van Chicago, hoofdirigent van die Melbourne Simfonieorkes en dirigent-laureaat van beide die Toronto Simfonieorkes en die BBC Simfonieorkes.
Davis is in Ashridge, Hertfordshire gebore as die seun van Robert J. Davis en sy vrou Florence Joyce (née Badminton). Davis het grootgeword in Chesham, Buckinghamshire, en in Watford. waar hy die Watford Grammar School for Boys bygewoon het. Sy jeuglike musikale werk het die speel van die orrel by die Palace Theatre in Watford ingesluit. Davis het by die Koninklike Kollege van Musiek en King's College, Cambridge orrel studeer en het in 1967 daar gegradueer. Hy het later dirigeerwerk in Rome saam met Franco Ferrara studeer.
Loopbaan
Davis se eerste groot posisie was sy aanstelling as assosiaat-dirigent van die BBC Skotse Simfonieorkes in 1970. In 1975 is hy as musikale direkteur van die Toronto Simfonieorkes (TSO) aangestel. Hy het die pos tot 1988 gehou, en daarna die titel van Dirigent-Laureaat van die LSO geneem.
In 1988 is Davis as musikale direkteur by die Glyndebourne Festival Opera aangestel waar hy die Amerikaanse sopraan Gianna Rolandi ontmoet het wat sy derde vrou sou word. Davis se tyd aan die hoof van Glyndebourne is in die jaar 2000 beëindig. In 1989 het Sir John Drummond vir Davis as hoofdirigent van die BBC Simfonieorkes (BBC SO) aangestel. Gedurende sy tyd aan die hoof van die BBC SO het Davis die tradisie wat deur Malcolm Sargent begin is; te wete dat die hoofdirigent van die BBC SO die Laaste Nag van The Proms dirigeer, herstel. Hy was bekend om sy humoristiese toesprake gedurende die geleenthede, insluitende die gee van twee toesprake na die sersantmajoor se lied van The Pirates of Penzance, maar hy het ook op 'n meer ernstige noot die dood van Diana, Prinses van Wallis, Moeder Teresa, en Sir Georg Solti aangespreek tydens sy 1997 toespraak. Davis het in die jaar 2000 as hoofdirigent van die BBC SO afgetree en hou nou die titel van dirigent-laureaat van die BBC SO.
Davis was in Mei 1992 as Commander of the Order of the British Empire (CBE) aangestel, en in die Nuwe Jaar Eerbewyse was hy as Knight Bachelor aangestel. Hy het in 2002 die Prom at the Palace konsert gelei wat in die tuine van Buckingham-paleis as deel van die vieringe vir die Goue Herdenking van Koningin Elizabeth gehou is.
Davis het in 2000 die musikale direkteur en hoofdirigent van die Liriese Opera van Chicago geword. Sy werk in Chicago het sy 2005 (eerste) uitvoering van die Der Ring des Nibelungen siklus van Richard Wagner ingesluit asook die eerste Chicago produksie van Michael Tippett se The Midsummer Marriage. Sy huidige kontrak met die Liriese Opera van Chicago strek tot en met die 2020-2021 seisoen.
In 2005 is Davis vir 'n tydperk van drie jaar as Musikale Raadgewer by die Pittsburgh Simfonieorkes aangestel. In September 2006 het hy aangekondig dat hy na die 2007-08 seisoen afstand sal doen van die posisie. In Oktober 2007 het Davis en die orkes wedersyds ooreengekom om die kontrak vroeg te beëindig. Hy sou daarvolgens ook nie die konserte wat vir die 2007/2008 seisoen geskeduleer was dirigeer nie as gevolg van die toenemende vereistes van sy skedule. Buite die VSA, het die Melbourne Simfonieorkes (MSO) in Junie 2012 vir Davis as hul hoofdirigent aangekondig, met ingang Januarie 2013, met 'n aanvanklike kontrak van vier jaar. In Julie 2015 het die MSO Davis se kontrak verleng na 2019. In April 2018 het die MSO aangekondig dat Davis sy tyd aan die hoof van die MSO aan die einde van Desember 2019 sal afsluit.
Optredes
Davis het reeds 'n wye reeks repertoire uitgevoer, met 'n spesifieke fokus op kontemporêre Britse musiek. Hy word veral geassosieer met die musiek van Michael Tippett, insluitende die Britse buiging van Tippett se werk, The Mask of Time. Davis het vir 'n aantal plate-etikette opnames gemaak, insluitende NMC Recordings, Teldec en Deutsche Grammophon. Hy het ook 'n opname van Harrison Birtwistle se opera The Mask of Orpheus gemaak, wat met kritiese lof begroet is.
Persoonlike lewe
Davis en sy vrou woon in Chicago. Hul seun Edward, wat in 1989 gebore is, is 'n gegradueerde van Knox College (Illinois).
Donald Gray
Donald Gray (3 Maart 1914 – 7 April 1978) was 'n Suid-Afrikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Strange Experiment (1937) en The Four Feathers (1939), en in die televisiereekse Captain Scarlet and the Mysterons (1967) en The Donati Conspiracy (1973).
Kepler-22b
Kepler-22b is ’n eksoplaneet van die klas G-ster Kepler-22. Dit is sowat 600 ligjare van die Aarde af in die sterrebeeld Swaan. Dit is in 2011 deur Nasa se Kepler-ruimteteleskoop ontdek en was die eerste bekende eksoplaneet wat voor sy ster verbybeweeg wat in die bewoonbare sone van ’n Sonagtige ster ontdek is. Kepler-22b se radius is sowat 2,4 keer dié van die Aarde. Sy massa en samestelling is onbekend.
Ontdekking en waarneming
Die planeet se eerste oorgang voor sy moederster is op 12 Mei 2009 gedoen, op die derde dag dat die Kepler-ruimteteleskoop in werking was. Die derde oorgang is op 15 Desember 2010 waargeneem. Die bevestiging van die planeet se bestaan is op 5 Desember 2011 aangekondig.
Die enigste parameters van die planeet wat tans bekend is, is sy wentelperiode, wat 290 dae is, en sy wentel-inklinasie van sowat 90°. Omdat baie eksoplanete hoogs elliptiese wentelbane het, is dit moontlik dat die planeet net tydens ’n klein deel van sy wentelbaan in die bewoonbare sone is – dan kan die temperatuurverskille dalk te groot wees vir die instandhouding van lewe.
Nog metodes van planeetopsporing, soos radiale snelheid, sal eers gebruik moet word om nog inligting in te samel voordat meer oor die planeet bekend sal wees.
Bewoonbaarheid
thumb|links|260px|Die Kepler-22-stelsel in vergelyking met ons sonnestelsel. Die gemiddelde afstand van Kepler-22b van sy moederster af is sowat 15% nader as die afstand tussen die Aarde en die Son, maar die ster se ligsterkte is sowat 25% minder as die Son s'n. Hierdie kombinasie van ’n korter gemiddelde afstand en kleiner sterligsterkte dui op ’n matige oppervlaktemperatuur, indien daar nie ’n groot kweekhuiseffek op die planeet is nie.
Klimaat
Wetenskaplikes raam die moontlike oppervlaktoestande soos volg:
Billy Drago
Billy Drago (gebore 18 September 1949) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Untouchables (1987), Delta Force 2: The Colombian Connection (1990), en The Hills Have Eyes (2006), en in die televisiereeks Charmed (1998).
Blanke Zimbabwiërs
Blanke of Wit Zimbabwiërs (Engels: White Zimbabweans) is ’n term wat verwys na die wit etniese groep in Zimbabwe van meestal Britse afkoms. Die bevolking bereik sy hoogtepunt in 1975 met byna 300 000 inwoners, maar het afgeneem tot 120 duisend in 1999. Vandag is daar minder as 30 000 Blanke Zimbabwiërs wat nog in Zimbabwe woon. Die meerderheid blanke Zimbabwiërs praat Engels en daarna Afrikaans en Portugees. Blanke Zimbabwiërs is ook somtyds bekend as Blanke Rhodesiërs (White Rhodesians) of slegs net Rhodesiërs (Rhodesians) omdat meeste van hulle in Rhodesië gewoon het.
Endectyon multidentatum
Endectyon multidentatum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Endectyon en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1948 deur Burton.
Hlokozi
Hlokozi is 'n nedersetting in die Ubuhlebezwe Plaaslike Munisipaliteit, Harry Gwala-distriksmunisipaliteit van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Teenpous Silvester IV
Teenpous Silvester IV was 'n teenpous in die Rooms Katolieke Kerk van 18 November 1105 tot 11 of 12 April 1111. Hy was die vierde teenpous tydens die pontifikaat van Pous Paschalis II gedurende die Investituurstryd.
Biografie
Toe Paschalis in 1105 tydelik Rome verlaat het, het die adellikes onder leiding van Werner von Lenzburg, graaf van Ancona weer 'n nuwe pous benoem. Hulle kies Maginulfo, aartspriester van St. Angelo in Peschiera. Maginulfo kies die naam Silvester IV. Op 18 November 1105 word hy in die Lateraanse basiliek as pous gekroon.
Toe Paschalis die volgende dag reeds na Rome terugkeer, breek ernstige onluste uit. Aanvanklik kon Silvester se troepe stand hou, maar in November is Silvester gedwing om te vlug. Silvester vlug na Osimo, waar hy die beskerming van graaf Werner von Lenzburg geniet.
Met die aftrede van Silvester het dit gelyk of die skisma nou verby sou wees, maar toe Paschalis sewe jaar later sterf, was keiser Hendrik nie tevrede met die keuse van Pous Gelasius II as sy opvolger nie en stel Maurice Bourdin aan as Teenpous Gregorius VIII.
Zoetendaal
Die wrak van die Oos-Indiëvaarder die Zoetendaal is een van die oudste bekende skeepswrakke aan die Suid-Afrikaanse kus.
Die seilsklip Zoetendaal (ook soms Soetendaal of Soetendalen genoem) het tydens sy tweede retoervaart van die Ooste op 23 Augustus 1673 in Struisbaai met kapt. Jan Block en 50 bemanningslede vergaan. Hiervan het 4 verdrink en 'n 40 het Tafelbaai na 'n staptog oor die Hottentots-Hollandberge bereik. Hulle het die naam aan die Soetendalsvlei in die Overberg gegee.
Die skip is in 1669 vir die Kamer van Zeeland van die VOC op die VOC-skeepswerf te Middelburg gebou. Hierdie skip was 'n fluitskip met drie maste, gebou van hout en bedoel as vragskip met 'n laaivermoë van 448 ton.
In 200 jaar het slegs 3% van alle VOC-skepe vergaan.
Larry Drake
Larry Drake (21 Februarie 1949 – 17 Maart 2016) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Karate Kid (1984), Darkman (1990), en Dr. Giggles (1992), en in die televisiereeks L.A. Law (1986).
Endectyon pearsi
Endectyon pearsi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Endectyon en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1960 deur Wells, Wells & Gray.
Egiptenare
Egiptenare (Egiptiese Arabies: مِصريّون; Kopties: ⲛⲓⲣⲉⲙⲛ̀ⲭⲏⲙⲓ, Ni/rem/en/kīmi) is 'n etniese groep inheems aan Egipte en die bevolking van dié land, met 'n gemeensame kultuur en dialek, bekend as Egiptiese Arabies.
Egiptenare besig in hul alledaagse lewe die plaaslike dialek, Egiptiese Arabies, Masri genoem. Hulle is hoofsaaklik aanhangers van Soennitiese Islam, met 'n Sjiitiese en Soefistiese minderheid. 'n Aansienlike persentasie Egiptenare, die Kopte, is Kopties-Ortodokse Christene, wie se liturgiese taal, Kopties, die moderne ontwikkelingstadium van antieke Egipties is en steeds saam met Egiptiese Arabies in godsdienste gebruik word.
Terminologie
Egiptenare het al verskeie benamings gehad:
Roe v. Wade
Roe v. Wade, 410 U.S. 113 (1973), was 'n mylpaalbeslissing van die Amerikaanse Hooggeregshof waarin die Hof beslis het dat die Grondwet van die Verenigde State oor die algemeen 'n swanger vrou se vryheid beskerm om te kies om 'n aborsie te ondergaan. Die besluit, wat baie Amerikaanse federale en staatsaborsiewette tot niet laat gaan het, het 'n voortdurende debat in die Verenigde State aangewakker oor of, of in watter mate, aborsie wettig moet wees, wie moet besluit oor die wettigheid van aborsie, en wat die rol van morele en godsdienstige sienings in die politieke sfeer behoort te wees. Dit het ook debat gevorm oor watter metodes die Hooggeregshof in grondwetlike beregting moet gebruik.
Die saak is aanhangig gemaak deur Norma McCorvey - bekend onder die regsskuilnaam "Jane Roe" - wat in 1969 swanger geraak het met haar derde kind. McCorvey wou 'n aborsie hê, maar het in Texas gewoon, waar aborsie onwettig was, behalwe wanneer dit nodig was om die ma se lewe te red. Haar prokureurs, Sarah Weddington en Linda Coffee, het 'n regsgeding namens haar by die Amerikaanse federale hof aanhangig gemaak teen haar plaaslike distriksprokureur, Henry Wade, wat beweer dat Texas se aborsiewette ongrondwetlik was. 'n Paneel van drie beoordelaars van die Amerikaanse Distrikshof vir die Noordelike Distrik van Texas het in haar guns beslis en die betrokke Texas-aborsiestatute ongrondwetlik verklaar. Die partye het hierdie uitspraak na die Hooggeregshof van die Verenigde State geappelleer.
Op 22 Januarie 1973 het die Hooggeregshof 'n 7-2-beslissing uitgereik wat bepaal dat die Behoorlike Prosesklousule van die Veertiende Wysiging van die Verenigde State se Grondwet, 'n swanger vrou se reg op 'n aborsie beskerm. Maar die Hof het ook bevind dat die reg op aborsie nie absoluut is nie en gebalanseer moet word teen die regering se belange om vroue se gesondheid en voorgeboortelike lewe te beskerm. Die Hof het hierdie mededingende belange opgelos deur 'n trimesterrooster aan te kondig om alle aborsieregulasies in die Verenigde State te beheer. Gedurende die eerste trimester kon regerings glad nie aborsie reguleer nie, behalwe om te vereis dat aborsies deur 'n gelisensieerde geneesheer uitgevoer word. Gedurende die tweede trimester kon regerings die aborsieprosedure reguleer, maar slegs met die doel om moedergesondheid te beskerm en nie om fetale lewe te beskerm nie. Na lewensvatbaarheid (wat die derde trimester van swangerskap en die laaste paar weke van die tweede trimester insluit), kon aborsies gereguleer en selfs verbied word, maar slegs as die wette uitsonderings voorsien het vir aborsies wat nodig is om die "lewe" of "gesondheid" van die moeder. Die Hof het ook die reg op aborsie as "fundamenteel" geklassifiseer, wat howe vereis het om betwiste aborsiewette te evalueer onder die "streng ondersoek"-standaard, die strengste vlak van geregtelike hersiening in die Verenigde State.
"Die Hooggeregshof se beslissing in Roe was een van die mees omstrede in die Amerikaanse geskiedenis. Anti-aborsie politici en aktiviste het dekades lank probeer om die besluit te ignoreer. Ten spyte van kritiek op Roe, het die Hooggeregshof sy "sentrale posisie herbevestig" ” in sy 1992-beslissing Planned Parenthood v. Casey, alhoewel Casey Roe se trimesterraamwerk tersyde gestel het en Roe se "streng ondersoek"-standaard laat vaar het ten gunste van 'n meer plooibare "onbehoorlike las"-toets.
Die Roe/Casey-regime het in 2021 begin verswak toe Texas 'n wettige oplossing bedink het wat dit toegelaat het om aborsie op ses weke van swangerskap suksesvol te verbied, ondanks die voortbestaan van Roe en Casey. Oklahoma het later hierdie taktiek gekopieer om aborsie geheel en al te verbied, terwyl sy wet van geregtelike hersiening geïsoleer is.
Op 24 Junie 2022, in Dobbs v. Jackson Women's Health Organization, het die Hooggeregshof beide Roe en Casey met 'n stem van 6–3 omvergewerp. Die Dobbs-besluit is verwag sedert 2 Mei 2022, toe 'n konsepmening in die saak deur die nuusmedia uitgelek is, wat hoofregter John Roberts die volgende dag as outentiek bevestig het.
Ric Drasin
Ric Drasin (gebore 12 Julie 1944) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Zero Tolerance (1994), Submerged (2000), en Critical Mass (2001).
Sid James
Sid James (gebore Solomon Joel Cohen; 8 Mei 1913 – 26 April 1976) was 'n Suid-Afrikaans-gebore, Britse akteur. Hy was bekend vir sy verskeie rolle in die Carry On filmreeks.
Soetendalsvlei
Die Soetendalsvlei in die Strandveld by Bredasdorp is die grootste en mees suidelike natuurlike varswatermeer in Suid-Afrika.
Stroomgebied
Die Nuwejaarsrivier loop van noordwes verby Elim in die Soetendalsvlei. Op sy beurt neem die Heuningnesrivier die vlei se water na sy mond in die De Mond-natuurreservaat.
Strandveld
Die Strandveld lê 'n 30 tot 45m bo seevlak. In hierdie kusgebied is die Soetendalsvlei verreweg die grootste van 'n aantal vlak mere. Veral Voëlvlei, 'n paar kilometer na die noordweste, is die tuiste van verskeie soorte watervoëls. Ander panne in die vleilandgebied is Varkvlei, Soutpan, Waskraalvlei, Langpan, Brakpan, Melkbospan, Vispan en Zeekoeivlei. Dus is die hele gebied gewild onder voëlkykers.
Plaas
Die plaas Soetendalsvlei het 'n plaashuis wat dateer uit ongeveer 1816. Bekende Overbergse boere soos Reitz, Van Reenen, Van Breda, Joubert, Swart, Lourens en Albertyn het die eerste merinoskape in Suid-Afrika hier geteel. Dit is dus die geboorteplek van die Suid-Afrikaanse wolbedryf. Ook word daar met perde en koring geboer. In die vroegste tye is daar al in die riviere en mere visgevang. Ook die groot sandsteenblokke waarmee die Kaap Agulhasvuurtoring gebou is, kom van hier.
Naam
Die vlei ontleen sy naam aan die VOC-skip Zoetendaal wat oos van Kaap Agulhas gestrand het.
Onderhandelinge om apartheid te beëindig
Die apartheidstelsel in Suid-Afrika is deur die onderhandelinge tussen 1990 en 1993 en deur die stappe van die De Klerk-regering beëindig. Hierdie onderhandelinge het plaasgevind tussen die regerende Nasionale Party, die African National Congress en 'n wye verskeidenheid ander politieke organisasies. Onderhandelinge het plaasgevind teen die agtergrond van politieke geweld in die land, insluitend bewerings van 'n staatsgeborgde derde mag wat die land destabiliseer. Die onderhandelinge het gelei tot die eerste nie-rassige verkiesing van Suid-Afrika, wat deur die African National Congress gewen is.
Die Konvensie vir 'n Demokratiese Suid-Afrika (KODESA) was deel van 'n reeks onderhandelige wat tot die oorgang na ‘n demokrasie met universele stemreg gelei het.
Agtergrond
Tussen 1960 en 1990 is die African National Congress en ander hoofsaaklik swart opposisie-politieke organisasies verban. Terwyl die Nasionale Party swart teenkanting teen apartheid aktief teengestaan het, is die meeste leiers van die ANC en ander opposisieorganisasies óf doodgemaak, in die gevangenis óf hulle het in vrywillige ballingskap gegaan.
Die toenemende plaaslike en internasionale druk op die regering, sowel as die besef dat apartheid nie vir ewig met geweld gehandhaaf kan word nie en ook nie deur die opposisie omvergewerp kon word sonder aansienlike lyding nie, het uiteindelik beide kante na die onderhandelingstafel gelei. Die Slag van Cuito Cuanavale het 'n geleentheid geskep om die omstandighede moontlik te maak vir 'n onderhandelde skikking, soos erken deur dr Niël Barnard van die Nasionale Intelligensiediens (NID).
Die Mahlabatini-verklaring van geloof
In die verklaring word gesê dat "die situasie van Suid-Afrika op die wêreld sowel as interne gemeenskapsverhoudinge volgens ons mening 'n aanvaarding van sekere fundamentele konsepte vir die ekonomiese, sosiale en grondwetlike ontwikkeling van ons land moet hê". Die doel van die verklaring was om 'n bloudruk vir die regering van Suid-Afrika te bied vir rassevrede in Suid-Afrika. Dit het 'n beroep op onderhandelinge met alle mense gedoen om grondwetlike voorstelle op te stel wat die geleentheid bied vir almal met 'n Handves van Regte om hierdie regte te beskerm. Dit het voorgestel dat die federale konsep die toepaslike raamwerk is om sodanige veranderinge te kan plaasvind. Dit het ook bevestig dat politieke verandering op nie-gewelddadige wyse moet plaasvind.
Die verklaring was die eerste van sulke ooreenkomste deur erkende swart en wit politieke leiers in Suid-Afrika wat hierdie beginsels bevestig. Die verbintenis tot die vreedsame strewe na politieke verandering is verklaar in 'n tyd toe nie die Nasionale Party nóg die African National Congress op soek was na vreedsame oplossings of dialoog nie. Die verklaring is deur die Engelssprekende pers bekend gemaak as 'n deurbraak in rasseverhoudinge in Suid-Afrika. Kort nadat dit uitgereik is, is die verklaring deur verskeie hoofministers van die swart tuislande onderskryf, waaronder Cedric Phatudi (Lebowa), Lucas Mangope (Bophuthatswana) en Hudson Nisanwisi (Gazankulu). Ondanks aansienlike steun van swart leiers, die Engelssprekende pers en liberale figure soos Alan Paton, het die verklaring sterk opposisie van die Nasionale Party, die Afrikaanse pers en die konserwatiewe vleuel van Harry Schwarz se Verenigde Party uitgelok.
Vroeë kontak
Die heel eerste vergaderings tussen die Suid-Afrikaanse regering en Nelson Mandela is deur die Nasionale Intelligensiediens gelei onder leiding van Niël Barnard en sy adjunk-direkteurgeneraal, Mike Louw. Hierdie vergaderings was geheim van aard en is ontwerp om begrip te ontwikkel of daar voldoende gemeenskaplike gronde vir toekomstige vredesonderhandelinge was. Namate hierdie vergaderings ontwikkel het, het 'n mate van vertroue ontwikkel tussen die sleutelrolspelers (Barnard, Louw en Mandela). Ten einde toekomstige samesprekings te vergemaklik, terwyl geheimhouding nodig is om die proses te beskerm, het Barnard gereël dat Mandela in 1982 van Robbeneiland na die Pollsmoor-gevangenis verskuif word. Dit het Mandela gemakliker akkommodasie gebied, maar ook toegang tot hom verleen op 'n manier wat nie die kontak in gedrang kon bring nie. Barnard het dus 'n aanvanklike ooreenkoms in beginsel bemiddel oor wat bekend gestaan het as "gesprekke oor gesprekke". Dit was op hierdie stadium dat die proses verhef is van 'n geheime betrokkenheid na 'n meer openbare betrokkenheid.
Die eerste minder tentatiewe vergadering tussen Mandela en die Nasionale Party-regering het plaasgevind terwyl P. W. Botha Staatspresident was. In November 1985 het minister Kobie Coetsee Mandela in die hospitaal ontmoet terwyl Mandela vir prostaat probleme behandel is, maar daar is min werklike vordering gemaak, en die vergaderings het tot enkele jare later geheim gebly.
Terwyl die geheime samesprekings vrugte afgewerp het en die politieke gesprekke begin plaasvind het, het die Nasionale Intelligensiediens van 'n sentrale rol in die proses onttrek en na 'n nuwe fase van operasionele ondersteuningswerk oorgegaan. Hierdie nuwe fase is ontwerp om die openbare mening oor 'n onderhandelde oplossing te toets. Die kern van hierdie beplanning was 'n inisiatief wat bekend geword het in die Veiligheidsmagkringe as die Dakar Safari, waar 'n aantal prominente meningsvormers uit die Afrikanergroep met die African National Congress in Dakar, Senegal en Leverkusen, Duitsland, betrokke was by geleenthede wat deur 'n instituut gereël is, die Instituut vir 'n Demokratiese Alternatief vir Suid-Afrika (IDASA). Die operasionele doelstelling van hierdie vergadering was nie om die menings van die akteurs self te verstaan nie - dit was op hierdie stadium welbekend in strategiese bestuurskringe - maar eerder om die publieke mening te beoordeel oor 'n beweging weg van die vorige sekuriteitsposisie van konfrontasie en onderdrukking tot 'n nuwe doktriene gebaseer op betrokkenheid en akkommodasie.
Ontbanning van opposisieorganisasies en die vrylating van Mandela
Toe F.W. de Klerk in 1989 president word, kon hy voortbou op die vorige geheime onderhandelinge met die gevange Mandela. Die eerste belangrike stappe in die rigting van formele onderhandelinge het in Februarie 1990 plaasgevind toe De Klerk in sy toespraak by die opening van die parlement die herroeping van die verbod op die African National Congress (ANC) en ander verbode organisasies aangekondig het, en die vrylating van die ANC-leier, Nelson Mandela ná 27 jaar tronkstraf.
Groote Schuur-minuut
Die onderhandelinge het begin met 'n vergadering tussen die African National Congress en die Suid-Afrikaanse regering op 4 Mei 1990 in die presidensiële woning, Groote Schuur.
Dit het gelei tot die Groote Schuur-minuut, 'n verbintenis tussen die twee partye tot die oplossing vir die bestaande klimaat van geweld en intimidasie, sowel as die opheffing van praktiese hindernisse vir onderhandeling, insluitend immuniteit teen vervolging vir die terugkeer van ballinge en die vrylating van politieke gevangenes.
Pretoria-minuut
Op 6 Augustus 1990 het die Suid-Afrikaanse regering en die African National Congress die konsensus uitgebrei om verskeie nuwe punte in te sluit. Hierdie Pretoria-minuut het die opskorting van die gewapende stryd deur die ANC en sy militêre vleuel Umkhonto we Sizwe ingesluit, asook dat die noodtoestand tot 'n einde gebring word.
Nasionale Vredesooreenkoms
Die Nasionale Vredesakkoord van 14 September 1991 was 'n kritieke stap in die rigting van formele onderhandelinge. Dit is onderteken deur verteenwoordigers van sewe-en-twintig politieke organisasies en nasionale en tuislandregerings en het die weg voorberei vir die KODESA-onderhandelinge.
KODESA I
Die Konvensie vir 'n Demokratiese Suid-Afrika (KODESA), onder voorsitterskap van die regters Michael Corbett, Petrus Shabort en Ismail Mahomed, het op 20 Desember 1991 met 'n plenêre sitting begin, byna twee jaar na die ontbanning van politieke partye en die vrylating van Nelson Mandela. Die eerste sessie het 'n paar dae geduur, en werkgroepe is aangestel om spesifieke kwessies te hanteer. Hierdie werkgroepe het hul onderhandelinge die volgende maand voortgesit. Die onderhandelinge het in die Wêreldhandelsentrum in Kempton Park plaasgevind.
KODESA-deelnemers
Negentien groepe is by KODESA verteenwoordig, waaronder die Suid-Afrikaanse regering, die Nasionale Party, die African National Congress, die Inkatha Freedom Party, die Demokratiese Party, die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party, die South African Indian Congress, die Kleurling Arbeidersparty, the Indiese Nasionale Volksparty en Solidariteit Party, en die leiers van die nominaal onafhanklike bantustans van Transkei, Ciskei, Bophuthatswana en Venda.
Die regse wit Konserwatiewe Party en die linkse Pan Africanist Congress het KODESA geboikot. Mangosuthu Buthelezi, leier van die Inkatha-vryheidsparty, het persoonlik nie deelgeneem nie omdat sy eis vir bykomende afvaardigings van die tuisland KwaZulu en die Zoeloe-koning Goodwill Zwelithini van die hand gewys is. Die IVP is gevolglik by KODESA deur Frank Mdlalose verteenwoordig.
In die periode tussen KODESA I en KODESA II vroeg in 1992 het die Nasionale Party drie tussenverkiesings aan die Konserwatiewe Party verloor. De Klerk het aangekondig dat 'n 'slegs blankes' referendum gehou sal word oor die hervorming en onderhandeling. Die resultaat was 'n oorwinning vir die 'ja'-kant, met meer as 68% van die kiesers wat vir die voortsetting van die hervormings en onderhandelinge gestem het.
KODESA II en die ineenstorting van onderhandelinge
KODESA II (die tweede voltallige sitting) het in Mei 1992 plaasgevind. In Junie 1992 het die Boipatong-slagting plaasgevind, met 45 inwoners van Boipatong wat deur veral Zoeloe-hostel-inwoners vermoor is. Mandela het De Klerk se regering van medepligtigheid by die aanval beskuldig en die ANC aan die onderhandelinge onttrek, wat tot die einde van KODESA II gelei het.
Die ANC het in plaas daarvan met 'n program van "rollende massa-aksie" begin, wat tot die Bhisho-slagting in September 1992 gelei het, toe die leër van die nominaal onafhanklike "tuisland" van Ciskei op protesoptogte gevuur het en 29 doodgeskiet het. Dit het 'n nuwe dringendheid gebring vir die soeke na 'n politieke skikking.
Hervatting van die onderhandelinge
Tydens die onderhandelinge het De Klerk se regering aangedring op 'n tweefase-oorgang met 'n aangestelde oorgangsregering met 'n roterende presidentskap. Die ANC dring eerder aan op 'n enkelstadium-oorgang na 'n meerderheidsregering. Ander haakpunte sluit in minderheidsregte, besluite oor 'n eenheids- of federale staat, eiendomsreg en vrywaring van vervolging vir polities-gemotiveerde misdade.
Na die ineenstorting van KODESA II het bilaterale onderhandelinge tussen die ANC en die NP die belangrikste onderhandelingskanaal geword. Twee belangrike onderhandelaars was Cyril Ramaphosa van die ANC, en Roelf Meyer van die Nasionale Party, wat 'n hegte vriendskap gevorm het.
Dit was Joe Slovo, leier van die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party, wat in 1992 die deurbraak "sonsondergangsklousule" vir 'n koalisieregering voorgestel het vir die vyf jaar na 'n demokratiese verkiesing, wat waarborge en toegewings aan albei kante ingesluit het.
In die loop van die onderhandelings- en hervormingsproses het die regering onder De Klerk ook gevangenes vrygelaat wat destyds as politieke gevangenes geklassifiseer is. Onder diegene wat in 1992 vrygelaat is, was gevangenes wat doodstraf opgelê was soos Barend Strydom en Robert McBride van teenoorgestelde kante van die politieke spektrum.
Rekord van Begrip
Op 26 September 1992 het die regering en die ANC ooreengekom oor 'n Rekord van Begrip (Record of Understanding). Dit het gehandel oor 'n grondwetlike vergadering, 'n tussentydse regering, politieke gevangenes, hostelle, gevaarlike wapens en massa-aksie en daarmee is die onderhandelingsproses weer begin na die mislukking van KODESA.
Meervoudige Onderhandelingsforum
Op 1 April 1993 het die Meervoudige Onderhandelingsforum (Multiparty Negotiating Forum - MPNF) vir die eerste keer vergader. In teenstelling met KODESA, het die wit regsgesindes (die Konserwatiewe Party en die Afrikaner Volksunie), die Pan Africanist Congress, die KwaZulu tuislandregering en afvaardigings van 'tradisionele leiers' aanvanklik aan die Meervoudige Onderhandelingsforum deelgeneem.