cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gewone kwassie
Die Gewone kwassie (Sorocephalus lanatus) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Sorocephalus behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die Sederberg, Groot-Winterhoekberge en Hexrivierberge voor.
Die struik word slegs 80 cm hoog, neig om uit te sprei en blom van September tot April met die hoogtepunt in Desember. Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Die vrugte word, twee maande nadat die plant geblom het, ryp en die sade val na die grond waar dit deur miere versprei word. Die plant se habitat varieer volgens die hoogte, dit word gevind op hoogtes van 1500 - 1850 m.
In Engels staan die struik as die Common clusterhead bekend.
Peperblaarkanniedood
Die Peperblaarkanniedood (Commiphora mossambicensis) is 'n boom met enkelvoudige of getrifolioeerde bare wat gladde bas het en nie doringrig is nie. Die boom is inheems in Botswana, die Caprivistrook in Namibië, Malawi, Mosambiek, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe waar dit in warm droë habitatte voorkom. Die boom se takkies het digte, fluweelagtige, goue klierblare.
Die boom se FSA-nommer is 281.
Nicosia
Nicosia (Grieks: Λευκωσία, Lefkosía, [lefkoˈsi.a]; Turks: Lefkoşa, [lefˈkoʃa]) is die hoofstad en grootste stad van die Republiek Siprus op die gelyknamige eiland in die Middellandse See. Net noord sluit Noord-Nicosia, die hoofstad van die nie-erkende Turkse Republiek van Noord-Siprus, aan. Albei stede word deur 'n buffersone onder administrasie van die Verenigde Nasies van mekaar geskei. Nicosia is die mees suidoostelike hoofstad van alle lidlande van die Europese Unie.
Volgens die Griekse mitologie was Nicosia (Lefkosia in Grieks) 'n sirene, een van die dogters van Acheloos en Melpomene en haar naam vertaal as "Wit Staat" of stad van Wit gode.
Nicosia is die suidoostelikste van alle EU-lidlande se hoofstede. Dit word vir meer as 4 500 jaar voortdurend bewoon en is sedert die 10de eeu die hoofstad van Siprus. Die Grieks-Sipriotiese en Turks-Sipriotiese gemeenskappe van Nicosia het vroeg in 1964 onderskeidelik in die suide en noorde van die stad geskei, na die gevegte van die Siprus-krisis van 1963–64 wat in die stad uitgebreek het. Die hoofstad is daarna in 'n suidelike deel vir Grieke en 'n noordelike deel vir Turke verdeel. 'n Staatsgreep deur die Griekse militêre junta in 1974 om Siprus met Griekeland te verenig het tot die Turkse inval in Siprus gelei, waarvolgens die internasionale gemeenskap Noord-Siprus sedertdien as 'n deur Turkye besette gebied beskou.
Afgesien van sy wetgewende en administratiewe funksies, het Nicosia homself gevestig as die eiland se finansiële hoofstad en sy belangrikste internasionale sakesentrum. In 2018 was Nicosia die 32ste rykste stad ter wêreld in relatiewe koopkrag.
Toponimie
Die vroegste vermelding van Nicosia is in die kleiprisma van die Assiriese koning Esarhaddon in 672 vC. Dit is 'n vermelding van die stadstaat Ledra wat op die terrein van Nicosia geleë is, en die stad word "Lidir" genoem. Die naam Ledra en variasies (soos Ledroi) het so laat as 392 nC in gebruik gebly, toe dit skriftelik deur Hieronimus van Stridon gebruik is. Daardie teks verwys egter ook na die stad as "Leucotheon", en vroeë Christelike bronne van hierdie tydperk is die eerste wat soortgelyke variasies van die naam Lefkosia (bv. Leuteonos) gebruik. Die oorsprong van die naam "Lefkosia" word deur geleerdes as 'n " toponimie legkaart" beskou. Die naam word in die meeste Bisantynse bronne as "Leukousia" opgeteken, en dit word in die literatuur aanvaar dat die naam "heelwaarskynlik" afkomstig is van die Griekse frase "leuke ousia" ("wit landgoed").
Geskiedenis
Die sentrale deel van Siprus waar Nicosia geleë is, is ten minste sedert die vroeë Bronstydperk bewoon. Ongeveer 1200 jaar voor Christus is die stad gestig deur (waarskynlik Griekse) setlaars onder die naam Ledra. 'n Paar eeue later het die hele Siprus onder Assirië se heerskappy geval, insluitend die klein stadjie Ledra. Omstreeks 300 vC is die destydse verwoeste stad in opdrag van Lefkonas, seun van Ptolemeus I Soter, herbou. Die stad het egter nie sterk groei ervaar soos die kusstede, wat voordeel getrek het uit handel met Anatolië, die Levant en Egipte nie. In die vierde eeu is egter 'n Bisantynse biskop aangestel en 'n kasteel gebou. Dit was eers etlike eeue ná die vernietiging van die oostelike kusstad Salamis (tot toe die hoofstad van die eiland) deur die Arabiere in 647 dat Nicosia tot hoofstad verklaar is; omstreeks 965 nC. Die stad se sentrale ligging het dit makliker gemaak om teen aanvalle van buite te verdedig.
Die laaste Bisantynse goewerneur van Siprus, Isaac Komnenos, het homself in 1183 tot keiser van die eiland verklaar, en regeer vanaf Nicosia tot 1191, toe die kruisvaarders onder leiding van Richard I van Engeland die stad beleër en ingeneem het. Richard het egter die eiland aan die Tempeliers verkoop, wat gepoog het om die eiland vanaf die kasteel in Nicosia te regeer. In die volgende jaar het die bevolking van die stad egter die Tempeliers verdryf en die kasteel is grootliks afgebreek. Die eiland en die stad het toe onder die beheer van die Kruisvaarderstate geval, totdat 1489 toe die Venesiërs die eiland ingeneem het. In 1570, na 40 dae van beleg, het die stad in die hande van die Ottomaanse Ryk geval. In 1878 is die eiland en die stad aan die Britse Ryk oorgegee.
Sedert 1975 is Nicosia ook die hoofstad van die de facto onafhanklike Turkse Republiek van Noord-Siprus en die stad is in twee verdeel. In 1989 is die eerste universiteit van die Griekse deel gestig, die Universiteit van Siprus. In die Turkse deel is die Nabye Oosterse Universiteit reeds in 1988 gestig.
Op 3 April 2008 is Ledrastraat in die middel van Nicosia ná 34 jaar weer vir die publiek oopgestel. Dit is die eerste deurgang tussen Griekse en Turkse Siprus binne die stad Nicosia.
Sokker
Nicosia is ook die tuiste van die stadion van die Siprus nasionale sokkerspan, naamlik die Nuwe GSP-stadion. APOEL Nicosia FC is die plaaslike Sipriotiese sokkerspan in die stad.
Bertha Benz
Bertha Benz (3 Mei 1849 – 5 Mei 1944) was die eggenote en besigheidsvennoot van Carl Benz. Na aanleiding van haar vennootskap met Benz, was sy ook die eerste persoon wat 'n motorkar oor 'n lang afstand bestuur het, waardeur kommersiële belangstelling in motorkarre aansienlik gestyg het.
Sy is op 3 Mei 1849 in Pforzheim, Duitsland, as Bertha Ringer gebore. Sy het reeds in 1871, voor haar huwelik met Benz op 20 Julie 1872, geld in sy besigheid belê wat dit vir hom moontlik gemaak het om die eerste gepatenteerde motorkar te ontwikkel. Bertha het haar wêreldberoemde rit in 1888 afgelê: 106 km tussen Mannheim en Pforzheim. Halfpad moes sy brandstof byvoeg, iets wat in daardie dae nog slegs by apteke beskikbaar was.
Allan Carr
Allan Carr (27 Mei 1937 – 29 Junie 1999) was 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Grease (1978), Can't Stop the Music (1980), Grease 2 (1982), en Where the Boys Are (1984).
Hester Vorster-Postma
duimnael|regs|240px|Hester Johannes de Klerk en haar eerste man, ds. [[C.J.H. Vorster.]]
Hester Johanna Vorster-Postma (datums onbekend) was twee maal ’n Gereformeerde predikantsvrou en die stiefmoeder van die predikant en politikus ds. Louis Vorster.
Hester Johanna de Klerk is in 1876 met ds. C.J.H. Vorster getroud, sy derde huwelik. Vier jaar later is hy in sy eerste gemeente, Fauresmith, bevestig, waar sy en haar man bly tot hulle in 1882 predikantspaar van Bethulie word. In 1894 vergesel sy haar man na Angola waarheen hy beroep is om die Angola-Boere in die gemeente Humpata te dien. Met groot ywer het hulle daar gedien en baie ontberings deurgestaan. In Mossamedes lê ’n dogtertjie van die egpaar begrawe. Die Vorsters het Humpata tot 1897 bearbei, toe hulle na die Oranje-Vrystaat terugkeer en leraarspaar word van Ventersburg. Ds. Vorster is egter op 20 Mei 1899 op ’n tweede besoek aan Angola aan die koorssiekte oorlede, waarna haar stiefseun, ds. Louis Vorster, daarheen moes reis om haar terug na die Kaapkolonie te vergesel.
In Januarie 1909 trou Hester Vorster met ds. Martinus Postma, een van ds. Dirk Postma se vyf seuns wat predikant geword het. Hy was indertyd ’n wewenaar ná sy vrou, Elizabeth Wilhelmina Jossina (née Spiller), se afsterwe in 1907. Twee van haar stiefseuns, ds. Dirk Postma en dr. Ferdinand Postma, het hulle as teoloë onderskei. Net ses van haar tweede man se 14 kinders het hul vader oorleef.
1872
Die jaar 1872 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 72ste jaar van die 19de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Cady McClain
Cady McClain (gebore 13 Oktober 1969) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Seeing Is Believing: Women Direct (2018) en in die televisiereeks Switch (2018).
Reinhold Schünzel
Reinhold Schünzel (7 November 1886 – 11 November 1954) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Der Graf von Cagliostro (1920), Der Himmel auf Erden (1927), Phantome des Glücks (1930), en Notorious (1946).
M.S. Burger
M.S. Burger is ’n Afrikaanse skrywer wat die Jan Rabie-prys met haar skryfwerk verower.
Werk en lewe
M.S. Burger bly in Pretoria. Sy het meestersgrade in Sielkunde en Kreatiewe Skryfwerk. In die negentigerjare is sy ’n aktivis vir gay en lesbiër regte. Sy werk in ’n boekwinkel.
Skryfwerk
Sy publiseer kortverhale op LitNet, in Tydskrif vir Letterkunde en in die jaarlikse tydskrif Pomp 12, waarna sy debuteer met die kortverhaalbundel “Bloedfamilie”. Die bundel word hoofsaaklik uit ’n ek-verteller perspektief geskryf, wat ’n outobiografiese illusie by die leser skep. In die eerste deel van die bundel word die familiegeskiedenis verhaal, waaruit dit blyk dat die familie ’n dig bewaarde geheim het. Die tweede deel behandel seks, geweld en waansin, terwyl die derde deel terugkeer na die familieproblematiek en seksualiteit van die eerste afdelings. Dit is eers met die laaste verhaal en op die laaste bladsy wat die familiegeheim openbaar word. Die skrywer maak gebruik van postmoderne tegnieke, soos om besonderhede te verander aan vorige verhale wat sy geskryf het en sodoende die skryfproses te gebruik as verdediging teen angs en om die verlede te verbeel en kommentaar daarop te lewer. “Woestynwerk” is een van die sterkste verhale in die bundel. Die verteller se vriendin pleeg selfmoord en om hierdie tragiese dood te verwerk, vertrek sy na Namibië en om ’n studie te maak van ekosisteme in die Namib-woestyn. Sy beskryf die natuurlewe op digterlike wyse en kombineer dit met terugflitse van die oorledene, om sodoende ’n liriese en diggeweefde teks te skep. In “Wildekus” en “Bloedfamilie” word die veertien verhale in die bundel tematies tot ’n eenheid gebind. Die verhale maak mildelik gebruik van kru taal en eksplisiete verwysings na gewelddadige seks wat die familiekonflik en sielkundige probleme ondersteun. Die skrywer sny met hierdie bundel deur die huigelary en emosionele bedrog van die samelewing en veral binne families. “Bloedfamilie” verower in 2013 die Jan Rabie Rapport-prys vir vernuwende werk en is in dieselfde jaar op die kortlys vir die toekenning van die Universiteit van Johannesburg-prys vir debuutwerk.
Kruiskleding
duimnael|300px|Irving Berlin se "This Is the Army, Mr. Jones", uitgevoer deur kruiskleders (1942).
Kruiskleding (Engels: cross-dressing) is die dra van klere en bykomstighede wat gewoonlik in ’n spesifieke gemeenskap met die teenoorgestelde geslag, of gender, verbind word. Dit word gebruik vir vermomming, gerief of selfuitdrukking. Die term kruiskleding dui op ’n daad of gedrag sonder om ’n rede daarvoor te impliseer, terwyl fopdossery ’n "enigsins neerhalende" aanduiding kan wees van fetisjisme of gay gedrag. Ook die term transvestiet word as verouderd en neerhalend beskou. Kruiskleding is nie sinoniem met transgenderisme nie.
Byna elke gemeenskap regdeur die geskiedenis het algemeen aanvaarde verwagtings vir elke geslag wat betref die styl, kleur of soort klere wat hulle dra, en net so het elke gemeenskap ’n stel riglyne, sienings of selfs wette wat bepaal watter drag vir elke gender aanvaarbaar is. Kruiskleding laat individue dus toe om hulleself uit te druk deur op te tree buite die riglyne, menings of selfs wette wat bepaal watter klere vir elke gender toelaatbaar is.
In die geskiedenis is daar talle voorbeelde van kruiskleding, asook in die Griekse, Noorse en Hindoemitologie. Dit kom voor in teater en godsdiens, sowel as in folklore, letterkunde en musiek. In Europese verband het teatergroepe in die vroeë jare net uit mans bestaan, en die rolle van vroue is deur jong seuns vertolk.
Verskeie historiese figure het gekruisklee. Baie vroue het ontdek hulle kan hulleself soos mans vermom om gesogter loopbane te kan volg, omdat hulle van baie poste uitgesluit was. Daar is al voorgestel die Engels-Ierse skryfster Margaret King het in die 19de eeu soos 'n man aangetrek om 'n mediese skool by te woon, want net mans is toe op universiteit toegelaat.
Sommige mans, gewoonlik heteroseksueel, dra soms vroulike klere-items as deel van ’n seksuele fetisj. Dit is dikwels beperk tot onderklere. Ander gebruik kruiskleding om ’n algehele indruk te wek dat hulle ’n lid van die teenoorgstelde geslag is, insluitende mannerismes, spraak en seksuele eienskappe. Party mense span ’n gemengde voorkoms in, met manlike én vroulike eienskappe, byvoorbeeld ’n rok en baard.
Cosplayers kan ook van kruiskleding gebruik maak, want sommige vroue kan die rolle van mans wil vertolk, en andersom. Kruiskleding is vandag baie algemener en normaler danksy die optrede van mode-ontwerpers en glanssterre, asook neigings soos kamp styl en androgene modes.
Terminologie
Die verskynsel kruiskleding kom deur die hele aangetekende geskiedenis voor, tot so ver terug as die Hebreeuse Bybel. Die terme waarmee dit beskryf word, het deur die geskiedenis verander. Die term van Angelsaksiese oorsprong, "kruiskleder", het in sommige kringe 'n gunstiger betekenis as die term van Latynse oorsprong, "transvestiet". Laasgenoemde word meestel as verouderd en neerhalend beskou.
Die eerste gebruik van laasgenoemde term dateer uit 1910 in Magnus Hirschfeld se Die Transvestiten ("Die Transvestiete"), waar kruiskleding met nieheteroseksuele gedrag of seksuele afwykings verbind word. Die verbintenisse van die term het in die 20ste eeu in 'n groot mate verander en dit is meer dikwels gebruik in verband met seksuele opwinding, wat andersins bekend is as trasvestitiese verstoring. Dié term is histories gebruik om psigiatriese verstorings (soos transvestitiese fetisjisme) te beskryf, maar die term "kruiskleding" is deur die transgender gemeenskap uitgedink.
Die vroegste gebruik van "cross-dress" en "cross-dresser" in Engels is onderskeidelik in 1966 en 1976.
thumb|190px|Die Amerikaanse fotograaf Frances Benjamin Johnston (regs) poseer saam met twee kruiskledervriende; hy identifiseer die "dame" as die illustreerder Mills Thompson. Omstreeks 1890.
Nie-Westerse geskiedenis
Kruiskleding is deur die aangetekende geskiedenis algemeen beoefen, in baie gemeenskappe en om baie redes. Voorbeelde bestaan in die Griekse, Noorse en Hindoemitologie. Dit kom voor in teater en godsdiens, sowel as in folklore, letterkunde en musiek. In Japan se edo-tydperk is kruiskleding nie net vir teaterdoeleindes gebruik nie, maar ook in die gemeenskap self: Kruiskleding en die omruil van geslagsrolle was algemeen onder die Japannese van die tyd. Dit was veral algemeen in die vertellings van antieke stories. Gemeenskapstandaarde in dié tyd het grense tussen geslagte verbreek. So het antieke Japannese portrette van aristokrate geen duidelike onderskeid in die voorkoms van manlike en vroulike skoonheid getref nie.
Die kruiskleding van akteurs was ook algemeen, veral aangesien dit maklik was om biologiese geslag weg te steek onder maskers en swaar kleding.
In 'n nievermaaksopset is kruiskleding ook in Koreaanse sjamanisme aangetref vir godsdienstige doeleindes. Hier het dit verskeie doele gedien: Die sjamaan, gewoonlik 'n vrou, het verskillende klere aangetrek omdat 'n manlike of vroulike gees haar kon beset.
Westerne geskiedenis
In Europese verband het teatergroepe in die vroeë jare net uit mans bestaan, en die rolle van vroue is deur jong seuns vertolk.
Die Rebekka-opstande het tussen 1839 en 1843 in die weste en sentrale deel van Wallis plaasgevind. Dit was 'n reeks opstande deur boere en plaaswerkers teen onregverdige belastingheffing.
Verskeie historiese figure het in wisselende mates gekruisklee. Baie vroue het ontdek hulle kan hulleself soos mans vermom om in die groter wêreld te kan deelneem. Daar is al voorgestel die Engels-Ierse skryfster Margaret King het in die 19de eeu soos 'n man aangetrek om 'n mediese skool by te woon, want universiteite het destyds net mans toegelaat.
Die verbod op vroue wat mansklere dra, iets wat eens streng toegepas is, vind vandag nog weerklank in sommige Westerse gemeenskappe wat van vroue en meisies verwag om rokke en rompe te dra, byvoorbeeld as deel van skool- of kantoordrag. In party lande word vroue steeds verbied om mansklere te dra, selfs in informele situasies. Soms word broeke, ongeag hoe los en lank hulle is, steeds beskou as onbehoorlik. Dit kan lei tot swaar strawwe, soos in die geval van die joernalis Lubna al-Hussein in 2009 in Soedan.
Regskwessies
In baie lande is kruiskleding met wette verbied omdat dit as onbetaamlik of immoreel beskou is. Baie sulke wette is in die 1900's verander om mense die reg van vryheid tot genderuitdrukking te gee wat hulle klere betref.
Van 1840 af het staats- en stadswette in die VSA mense verbied om in die openbaar te verskyn met klere wat onvanpas vir hulle geslag was. Die doel daarvan was om 'n gendernormatief af te dwing wat ingedruis het teen talle genderidentiteite. Met die verloop van tyd het dit al hoe moeiliker geword om te onderskei tussen wat kruiskleding is en wat nie. Dié wette het eers onlangs verander. Tot in 2011 was dit nog moontlik dat 'n man in hegtenis geneem kon word vir die "nabootsing van 'n vrou" – 'n oorblyfsel van 19de-eeuse wette.
Dit was nie tot die VSA beperk nie. Daar is steeds 13 lidlande van die VN wat transgender individue eksplisiet kriminaliseer, en meer lande gebruik uiteenlopende wette om hulle te teiken, veral wette teen kruiskleding, soos bevind deur die Trans Legal Mapping Report van die International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans and Intersex Association. In Maleisië is 'n wet byvoorbeeld eers in 2014 herroep wat Moslemmans verbied het om as 'n vrou te kruisklee.
In die Australiese deelstaat Tasmanië is kruiskleding in 1935 'n misdaadoortreding gemaak, en dit is eers in 2000 herroep.
Verskeidenheid
Daar is ’n groot verskeidenheid maniere van kruiskleding en baie verskillende redes waarom mense dit doen. Sommige doen dit as ’n stylkeuse of vanweë ’n persoonlike voorkeur vir klere van die teenoorgestelde geslag. Soms word dit gedoen om die sosiale norme uit te daag.
Gendervermomming
Geslagsvermomming is al deur lede van albei geslagte toegepas om hulself as iemand anders voor te doen, en word dikwels in die letterkunde, toneelstukke, rolprente en ballades as tema gebruik. Histories het vroue hulle al as mans vermom om poste te kry wat deur mans oorheers is of uitsluitlik vir hulle was, soos in die weermag. Mans het hulle weer soos vroue aangetrek om byvoorbeeld militêre diensplig vry te spring.
duimnael|225px|Drag queens gebruik fopdossery om te vermaak. Kruiskleding, veral mans wat vroueklere dra, word dikwels vir komiese effek op die verhoog en die grootskerm gebruik. Veral fopdossery is ’n spesiale vorm van vermaak wat op kruiskleding geskoei is. ’n Drag queen is gewoonlik ’n man wat as ’n oordrewe vroulike karakter optree, met oordadige klere, hoëhakskoene, baie grimering en ’n pruik. Soms boots hulle spesifieke film- of popsterre na. ’n Faux queen is ’n vrou wat dieselfde tegniek gebruik. ’n Vrou wat soos ’n manlike ster aantrek en optree, is ’n drag king.
Sommige mans, gewoonlik heteroseksueel, dra soms vroulike klere-items as deel van ’n seksuele fetisj. Dit is dikwels beperk tot net vroue-onderklere. Ander gebruik kruiskleding om ’n algehele indruk te skep dat hulle ’n lid van die teenoorgstelde geslag is, insluitende mannerismes, spraak en seksuele eienskappe. Party mense span ’n gemengde voorkoms in, met manlike én vroulike eienskappe, byvoorbeeld ’n rok en baard.
Een beroemde geval van gendervermommimg was toe Bernard Boursicot, 'n Franse diplomaat, betrap is in 'n "heuningpot"-lokval (waarin hy verlei is om aan Chinese spioenasie deel te neem deur Shi Pei Pu, 'n manlike sanger van Beijing wat vroulike rolle vertolk het; Boursicot het gedink hy is 'n vrou.) Dié geval het in 1986 'n soort cause célèbre in Frankryk geword, want Boursicot en Shi is verhoor vanweë die ongewone seksuele slenterslag wat beweer is.
Sommige meisies in Afganistan is selfs ná die val van die Taliban deur hulle families as seuns vermom. Dit is bekend as bacha posh.
Teater en vermaak
Teatergroepe wat net uit lede van een geslag bestaan, gebruik dikwels kruiskleding om die rolle van die teenoorgestelde geslag te vertolk. Fopdossery, veral mans in vroueklere, word dikwles vir komiese effek gebruik.
In 'n poging om die Japannese teaterstyl kabuki minder gewild te maak is vroue in 1629 verbied om daaraan deel te neem omdat hulle glo te eroties was. Daarna het jong seuns daarin gespeel, maar dit is ook verbied. Eindelik het mans die vroulike rolle in kabuki vertolk. Vroue is dikwels ook van die Japannese dansdrama noh uitgesluit en mans het dikwels die vroulike rolle vertolk.
Dan is die algemene naam vir vroulike rolle in Chinese opera, en verwys dikwels na hoofrolle. Dit kan deur mans óf vroue vertolk word. In die vroeë jare van Pekingse opera is alle dan-rolle deur mans vertolk, maar dit is nie meer die geval nie.
Wigging verwys na die praktyk van mans wat waagtoertjies namens aktrises doen. Vroulike waagartieste het begin beswaar maak teen dié vorm van historiese seksisme omdat dit hulle reeds beperkte loopbaangeleenthede verder knou.
Kruiskleding is 'n tradisionele, gewilde tegniek in Britse komedie. Die pantomime-dame in Britse pantomimes dateer van die 19de eeu en is deel van die teatertradisie van vroulike karakters wat deur mans in vroueklere vertolk word. Widow Twankey (Aladdin se ma) is 'n gewilde pantomime-dame: In 2004 het Ian McKellen die rol vertolk.
Seksuele fetisje
thumb|180px|'n Transvestitiese fetisjis in lateksklere.
'n Transvestitiese fetisjis is iemand wat kruisklee as deel van 'n seksuele fetisj. Volgens die vierde uitgawe van die Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesteurings is dié fetisj beperk tot heteroseksuele mans. Die DSM-5 het egter nie dié beperking nie; dit geld vir mans en vroue, ongeag hulle seksuele oriëntasie.
Soms sal een lid van 'n paartjie kruisklee om die ander een te prikkel. Die man kan byvoorbeeld 'n romp of vroueonderklere dra en die vrou 'n bokserbroekie of mansonderklere.
Om 'deur te gaan'
Sommige mense wat kruisklee, kan probeer om ten volle voor te gee hulle behoort tot die ander geslag, insluitende mannerismes, spraakpatrone en geslagseienskappe. Dit word genoem "om deur te gaan" of "probeer deurgaan", na gelang van hoe suksesvol die persoon is. Daar is video's, boeke en tydskrifte vir mans oor hoe om meer soos 'n vrou te lyk.
Ander kies dalk om vroulike en manlike eienskappe te kombineer, soos om 'n baard en rok te dra. Dit word soms "genderfuck" genoem. In 'n breër sin kan kruiskleding ook verwys na ander maniere om as die ander geslag deur te gaan, soos om iets te dra wat die vorm van 'n manlike penis het of die manlike penis wegsteek.
thumb|180px|Sommige manlike kruiskleders verkies 'n subtieler vroulike voorkoms.
Klere
Cosplayers kan ook van kruiskleding gebruik maak, want sommige vroue kan die rolle van mans wil vertolk, en andersom. Die vasbind van borste vir vroue is nie ongewoon wanneer hulle 'n manlike karakter vertolk nie. Mans kan weer kunsmatige borste gebruik om hulle soos vroue te laat lyk.
Sosiale kwessies
thumb|180px|A Morning Frolic, of Transmutation of the Sexes (omstreeks 1780, kunstenaar onbekend) beeld 'n man en vrou uit wat klere uitruil in 'n [[parodie op die satiriese tekeninge van John Collet, wat destyds as vulgêr beskou is.]]
Kruiskleders kan as kinders klere van die teenoorgestelde geslag begin dra deur die klere van 'n sibbe, ouer of vriend aan te trek. Sommige ouers erken hulle het hulle kinders toegelaat om te kruisklee. Soms hou die kind op sodra hy ouer word. Dit hou egter soms tot in die volwasse lewe aan en dan kan daar probleme met 'n gade, lewensmaat of familielid wees. Getroude kruiskleders kan wroeging ervaar en skuldig voel as hulle lewensmaat daarteen beswaar maak.
Skuldige gevoelens kan daartoe lei dat iemand van al sy klere van die teenoorgestelde geslag ontslae raak, maar dikwels begin hulle daarna weer om dié klere te versamel.
Ontleding
Die bepleiting van sosiale verandering het daartoe gelei dat beperkings op die genderrolle van mans en vroue verslap het, maar sommige mense het steeds vooroordele daaroor. Dit is opmerklik dat dié vooroordele vinnig afneem namate transgenderisme al hoe aanvaarbaarder word as 'n normale menslike toestand, nes die vooroordele teenoor gays in die laaste dekades vinnig verander het.
Die rede dat dit so moeilik is om statistieke vir vroulike kruiskleders te kry is dat dit moeilik is om te bepaal waar kruiskleding vir hulle begin en eindig, terwyl dit vir mans duideliker bepaal is. Dit is een van die kwessies wat hanteer word deur moderne maskuliste.
Uiteenlopende menings bestaan oor kruiskleding. Marlene Dietrich in 'n tuxedo is as eroties beskou, maar Jack Lemmon in 'n rok as belaglik. Dit kan die gevolg wees dat menings oor mans se kleredrag rigieder is. Vanweë die heersende genderdinamika in die wêreld ervaar mans dikwels diskriminasie wanneer hulle afwyk van manlike gendernorme.
Psigoanaliste beskou kruiskleding self vandag nie as 'n sielkundige probleem nie, tensy dit inmeng met die kruiskleder se lewe. "Byvoorbeeld," sê Joseph Merlino, senior redakteur van Freud at 150: 21st Century Essays on a Man of Genius, "[veronderstel]...ek is 'n kruiskleder en ek wil dit nie tot my vriendekring beperk nie, of tot my partytjiekring nie, en ek wil dit aan my vrou onthul en ek verstaan nie hoekom sy dit nie aanvaar nie, of ek onthul dit aan my kollegas en verstaan nie hoekom hulle dit nie aanvaar nie, dan word dit 'n probleem omdat dit inmeng in my verhoudings en omgewing."
Modeneigings
thumb|200px|Kamp modes met die tema "Camp: Notes on Fashion" is op die Met Gala van 2019 vertoon. 'n Uitstalling met dieselfde naam is later by die Met Fifth Avenue gehou.
Kruiskleding is vandag baie algemener en normaler danksy neigings soos kamp styl en androgene modes. Dié neigings kom 'n ver pad, maar is onlangs gewild gemaak deur groot ontwerpers, die modemedia en glanssterre.
Kamp het egter nou 'n nuwe rol in die modebedryf. Dit word beskou as 'n modestyl wat voorheen nie as ernstig beskou is nie, maar nou 'n prettige manier van selfuitdrukking is. Dansky die insluiting daarvan in hoogmode en uitspattigheid word kamp nou beskou as 'n hoë kunsvorm van absurditeit: insluitende luide, helder, prettige en leë onbesonnenheid.
thumb|280px|Die musikant [[Harry Styles dra 'n blink bloes met 'n vroulike strik op 'n konsert in 2018 in Saint Paul, Minnesota.]] Androgene modes word beskryf as nóg manlik nóg vroulik. Dit is die vergestalting van 'n genderinklusiewe en seksueel neutrale modeuitdrukking. Onder die term word verstaan die menging van manlike en vroulike kledingstukke met die doel om 'n voorkoms te skep wat geen sigbare onderskeid tussen genders tref nie. Die voorkoms word verkry deur die liggaam so te bedek dat 'n mens nie die persoon se biologiese geslag kan sien nie en 'n sihoeët van die kledingstukke kry: Die androgene voorkoms sluit dus los klere in wat die kurwes van die vroulike liggaam bedek, asook "vrouliker" materiale en afdrukke vir mans.
Albei dié stylvorme is genormaliseer en gewild gemaak deur sterre soos Harry Styles, Timothée Chalamet, Billie Eilish, prinses Diana en ander. Dit word ook in ontwerpe gebruik deur Telfar, One DNA, Toogood, ensovoorts.
In media
Vroue wat soos mans aangetrek is, en minder dikwels andersom, word algemeen in fiksie en folklore uitgebeeld. In die Noorse mitologie vermom Thor hom byvoorbeeld as Freya. Sulke vermommimgs was ook gewild in Gotiese fiksie, soos in die werk van Charles Dickens, Alexandre Dumas, père en Eugène Sue, asook in 'n paar van Shakespeare se toneelstukke, soos Twaalfde Nag. In The Wind in the Willows trek Toad soos 'n wasvrou aan en in The Lord of the Rings gee Éowyn voor sy is 'n man.
In wetenskapsfiksie en fantasie word dié letterkundemotief soms verder gevoer, met die letterlike transformasie van 'n man in 'n vrou en andersom. Virginia Woolf se Orlando: A Biography fokus op 'n man wat 'n vrou word, en so ook 'n vegter in Peter S. Beagle se The Innkeeper's Song; in Geoff Ryman se The Warrior Who Carried Life verander Cara haar wonderbaarlik in 'n man.
Mediese sienings
Die 10de uitgawe van die Internasionale Statistiese Klassifikasie van Siektes en Verwante Gesondheidsprobleme lys "dubbelrol-transvestisme" (nieseksuele kruiskleding) en "fetsjistiese transvestisme" (kruiskleding vir seksuele genot) as verstorings. Albei is uit die 11de uitgawe verwyder.
Swartstertgriet
Die Swartstertgriet (Limosa limosa) is 'n seldsame maar jaarlikse somertrekvoël na binnelandse en kuswatermassas. Die voël is 40 – 44 cm lank, 250 - 400 g groot met 'n vlerkspan van 76 cm. In Engels staan die voël bekend as Black-tailed Godwit. Die voël se status is amper bedreigd.
NG gemeente Grahamstad
duimnael|regs|250px|Ds. G.M. Daneel het die Grahamstadse NG kerkgebou se hoeksteen op [[17 Maart 1951 gelê. Die argitek was Wynand Louw, of ten minste sy firma.]]
Die NG gemeente Grahamstad was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Oos-Kaapse stad Grahamstad wat op 28 September 1916 van die moedergemeente Albanie afgestig het en op 1 Maart 2000 weer by die moedergemeente ingelyf is, hoewel sowat driekwart van die lidmate in Grahamstad se gemeente was. Met die inlywing het die 21ste oudste gemeente in Suid-Afrika en die sewende oudste in die Sinode van Oos-Kaapland egter bly voortbestaan. Die gemeente Albanie se middelpunt het weliswaar in 2000 Grahamstad geword, maar daar is steeds gereelde dienste op Riebeek-Oos, eertydse middelpunt van Albanie, Fonteinskloof en af en toe op Seven Fountains.
Voorgeskiedenis
duimnael|links|270px|Die gemeente se eerste kerkgebou was dié gebou, wat die kerksaal geword het met die bou van die nuwe kerkgebou. Die houtstoep aan die voorkant is later verwyder.
duimnael|regs|220px|Met die gemeente se vyftigjarige bestaan in 1966 het die kerkraad dié bordjie laat vervaardig by die plaaslike Grahamstown Potteries Limited.
Suid-Afrika se oudste historiese gedenkwaardigheid staan betreklik naby Grahamstad, naamlik die kruis wat in 1488 by Kwaaihoek, in die huidige distrik Alexandria, deur die groot ontdekkingsreisiger Bartholomeus Dias opgerig is. Hierdie kruis het die oppermag van Portugal langs die suiderkus aangedui, maar terselfdertyd was dit ook 'n simbool van die Christendom wat mettertyd oor die lengte en breedte van die "Donker Vasteland" gedra moes word. Die vroegste spore van 'n Christelike en Westerse beskawing is dus in die Oostelike Provinsie getrap.
Byna drie eeue gaan verby en nou sien begin die ligstrepies van die beskawing hul pad vanuit die Weste na die Ooste vind. Die ossewa en die perd bring die trekkerveeboer na die ongerepte skoonheid van hierdie wilde wêreld en waar hy gaan, word die veeboer op sy eie primitiewe wyse die draer van die Westerse beskawing en die Christelike godsdiens. Sonder keer het die trek ooswaarts gerol. Die Kompanjiesgesag het aan die uitbreiding perk en paal wou stel, maar dit kon hom nie geluk nie totdat uiteindelik in 1775 die Visrivier tot grens verklaar en die streek wat vandag as die distrik Albanie bekendstaan, by die Kolonie ingesluit is. Een van die plase wat hier uitgegee is, was De Rietfontein, waar Lucas Meyer hom gevestig het en hier sou later die dorpie ontstaan wat nou die stad Grahamstad geword het. Juis toe die trekkers hierdie dele bereik, het daar egter ook 'n ander bevolkingstroom na die gesogte Suurveld gevloei. Die twee strome moes noodwendig bots en hierdie ontmoeting van die wit en die swart stroom, gepaard met die koms van 'n derde bevolkingselement, Britse Setlaars van 1820, het aan die verlede van die gebied waarin die Grahamstadse gemeente ontstaan het, sy kenmerkende karakter gegee. In die jare 1811–1812 is die Vierde Grensoorlog gevoer en die Xhosas deur die kragtige optrede van lt.kol. John Graham uit die Suurveld en oor die Visrivier gedryf. In hierdie tyd is daar toe op die verlate plaas van Lucas Meyer 'n dorpie aangelê om as hoofkwartier van die Kaapse Regiment te dien. Ter ere van die dappere Graham het dit die naam ontvang wat dit tans nog het.
Teen 1820 het 'n groot gedeelte van die grond hierlangs nog feitlik onbewoond gelê en dit was deel van goewerneur lord Charles Somerset se planne om die setlaars uit Brittanje hier te plaas. Hierdie beleid en die latere verhuising van 'n groot gedeelte van die Hollandse boere na die verre Noorde, het aan Grahamstad as hoofstad van die Oostelike Provinsie sy eertyds deur-en-deur Engelse karakter gegee sodat daar ook 'n volle eeu sou verloop voordat hier 'n eie gemeente van die NG kerk gestig kon word. Vir sowat tien jaar het die Hollandse boere aan die Vis- en Koenaprivier wat nie die lang reis na Uitenhage en later na Somerset-Oos kon onderneem nie, 'n geestelike heenkome in die Engelse kerke van Grahamstad gevind. 'n Herinnering aan daardie tyd is nog te vind in die huweliksregister van die Katedraal-gemeente waar die eerste huwelik (1823) dié van twee Afrikaners was, terwyl die eerste dopelinge onder die Wesleyaanse gemeente (1822) ook kindertjies van Afrikaanse ouers was.
'n Versoek van die boere wat in hierdie geweste die baanbrekers was, om 'n kerk van hul eie te hê, het in 1826 op die dowe ore van die destydse bewindhebbers geval, maar eindelik is daar in hul lang en diep gevoelde behoefte voorsiening gemaak toe die gemeente Albanie vroeg in 1831 sy beslag gekry het. Alhoewel die eerste kerkraadslede in Grahamstad voorgestel en hul eerste vergadering hier gehou is, het die plaas Mooimeisiesfontein, wat vroeër aan die beroemde Piet Retief behoort het, in 1840 die kerkplaas van die jong gemeente geword. Hier het toe ook die dorpie ontstaan wat sedert 1842 op aanbeveling van dr. Adrian Roux, die hooggeagte leraar van die gemeente vanaf 1842 tot 1882, die naam Riebeek-Oos dra. Interessant is dit dat toe dr. Roux in 1842 sy eerste huisbesoek deur die gemeente gedoen het, hy in Grahamstad slegs twaalf lidmate van die NG Kerk aangetref het. Een van hulle was die weduwee van 'n Afrikaanssprekende en een haar ongetroude dogter, terwyl die ander tien almal met mans van ander kerke getroud was. Daar was dus hier geen enkele manlike lidmaat van die NG Kerk nie. Ofskoon dr. Roux Grahamstad as 'n wyk van sy gemeente besoek het en hy byvoorbeeld tydens die Grensoorloë hier vir die Boerekommando's dienste gehou het, was daar eers teen 1887 in die tyd van sy wakkere opvolger, ds. W.P. Rousseau, sprake van gewone dienste in Grahamstad. Hierdie byeenkomste is in verskillende sale en soms selfs in 'n kamer in 'n losieshuis gehou en is volgens oorlewering deur sowat ses mense bygewoon. Ook is die doop by geleentheid hier bedien en jongmense aangeneem.
Lidmate raak ongeduldig
duimnael|regs|230px|Die NG kerksaal in [[Grahamstad, soos die kerkgebou ook in Hillstraat, maar 'n blok of wat nader aan die middestad.]]
Nadat die lede in Grahamstad teen 1904 ongeduldig begin word het met die langsame beweging van die kerkraad van Albanie, veral ook toe die aankoop van die Odd Fellows' Hall vir 'n kerkgebou deur die mat val, word in 1907 die blinde evangelis, die heer David Roux, in Grahamstad geplaas en vir 'n aantal jare het hy ten spyte van sy gebreke 'n geseënde werk gedoen. In 1911 het die Ring ingegryp en 'n oplossing vir die Grahamstad-probleem probeer vind. Die gedagtes het nog al die tyd in die rigting van 'n vaste hulpprediker gegaan. By die vergadering wat die Ringskommissie met die kerkraad gehou het, kon nou berig word dat daar hier 239 siele was wat tot die NG Kerk behoort het, asook 37 studente in die Opleidingskollege en 16 in die Rhodes Universiteitskollege, terwyl daar 42 leerlinge in die publieke skole en 12 in die kloosterskool was.
Die bemoeiinge van die Ring en die lofwaardige ondersteuning van Rings- en ander gemeentes en Christelike verenigings het dit toe moontlik gemaak om 'n beroep uit te bring waardeur aan 'n geordende hulpprediker £250 per jaar vir twee jaar gewaarborg is. "Die kerk het besef dat Grahamstad 'n strategiese punt was. Dit was hier 'n kwessie van die redding van ons armes, die behoud van ons studerende jeug, die troos van ons siekes," het ds. Roelof Johannes de Leeuw Theron jare later geskryf. Die kerkraad was gelukkig om die dienste van hierdie jong leraar te kry met wie se bevestiging op 2 Mei 1913 daar 'n nuwe hoofstuk in die geskiedenis van die NG Kerk hier begin. Meer as een wat die feestelike verwelkoming van die eerste hulpprediker bygewoon het, moes sy verbasing lug oor die groot aantal Afrikaners in Grahamstad en met toegewyde ywer het ds. Theron hom van sy moeilike taak gekwyt om die verstrooide skape van die kudde op te soek en hulle saam te snoer tot 'n eenheid wat sy verpligtinge sou voel en nakom.
Aanloop tot afstigting
Geen wonder dan ook dat daar reeds in September 1914 gerapporteer kon word dat die ou Odd Fellows' Hall in Hillstraat vir £1 200 aangekoop is om as kerkgebou ingerig te word nie, en in Desember van dieselfde jaar is dit opnuut aan die diens van God gewy. Opnuut omdat hierdie interessante en historiese gebou op 30 Maart 1851 ook as kerk in gebruik geneem is en wel deur 'n deel van die Doopsgesinde gemeente wat hulle onder eerw. Alexander Hay van die oorspronklike gemeente afgeskei het. Hierdie waardige leraar is in 1871 oorlede en toe daar teen die volgende jaar weer 'n hereniging van die twee seksies plaasvind, is die gebou aan die Vrymesselaars verkoop wat daar 'n netjiese losie aangebou het wat vir die NG gemeente goeie diens as konsistorie en saaltjie gedoen het. Deur 'n genadige beskikking van God kon die gemeentetjie in 'n kritieke tyd van sy bestaan hierdie ou Godsgebou aankoop en daarin het hulle vergader tot op hierdie dag waar hulle hul nuwe kerk in gebruik neem. Sonder twyfel mag gesê word dat die aankoop van 'n kerkgebou baie daartoe bygedra het om kerklike en nasionale selfrespek by die minderbevoorregte gemeentelede in te boesem.
Intussen het die begeerte na 'n selfstandige gemeente hy die lidmate steeds sterker geword en teen September 1915 was die verwesenliking van hierdie ideaal reeds in sig. Daar moes egter weer 'n struikelblok in die weg gekom het, want in Maart 1916 besluit die kerkraad van Albanie om ds. Theron daarvan te verwittig dat sy werk in Grahamstad aan die einde van daardie kwartaal gestaak moes word, tensy die geldsake anders sou toelaat. Hierdie besluit het waarskynlik die laaste stoot aan die afstigting gegee want op 29 April 1916 word in 'n buitengewone kerkraadsvergadering amptelik daartoe verlof gegee. Die werklike afstigting het op 28 September 1916 plaasgevind wat dan die geboortedag van die gemeente genoem mag word.
Eerste twee leraars
duimnael|regs|170px|Ds. M.J. de Kock, van 1917 tot 1923 Grahamstad se eerste NG leraar, en daarna tot 1942 die [[NG gemeente Springfontein in die Vrystaat se tweede leraar.]] 'n Maand ná die afstigting tree prop. Mattheam Johannes de Kock voor die gemeente op om kort daarna met algemene stemme tot herder en leraar beroep te word. Sy ordening en bevestiging het op 3 Februarie 1917 plaasgevind. Geldelik het dit maar nog steeds moeilik gegaan, maar vir byna sewe jaar het ds. en mev. De Kock die veeleisende gemeente met toewyding bearbei en ywerig voortgebou op die fondamente wat gelê was. Dit was 'n tyd waarin die ledetal aansienlik toegeneem het en groot voorwaartse stappe is gedoen. Onder meer is daar hard gewerk om die kerkskuld te delg en dit het so goed gegaan dat daar selfs aan die moontlikheid van 'n nuwe kerk gedink is. Ook is daarop Port Alfred 'n stukkie grond vir latere gebruik aangekoop.
Ongelukkig het die leraar se gesondheidstoestand sodanig verswak dat hy in 1923 genoodsaak is om sy emeritaat aan te vra. (Later het hy weer tot die bediening toegetree en is op 26 September 1946 te Vanwyksvlei oorlede.) Die vakature het gelukkig nie lank geduur nie. Nog voor die einde van 1923 is ds. Andrew George Murray met algemene stemme beroep en op 3 Februarie 1924, presies sewe jaar ná sy voorganger, bevestig. Ds. Murray was die oudste seun van die alombeminde ds. George Murray, en 'n oom van een van die leraars, ds. George Murray Daneel. Alhoewel die arbeid van ds. Murray in Grahamstad slegs jaar geduur het, het hy baie diep spore in die gemeente nagelaat. As getroue en toegewyde dienskneg van Christus en ook deur sy moedige worsteling met swak gesondheid was hy by alle seksies van die samelewing baie hoog aangeskryf. Onder sy leiding is verskeie veranderings aangebring en die gemeente het vooruit gebeur. Reeds in 1925 is besluit om die ou basaarstelsel deur maandelikse bydraes te vervang en twee jaar later is die pastorie (Markstraat 3) verkoop en die gebou in Markstraat 42 aangekoop. Gedeeltelik deur die milde bydrae van dr. en mev. J.D. Louw kon hier noodsaaklike verbeterings aangebring word wat aan die gemeente sy huidige pastorie gegee het. (Die ander pastorie in Oatlandsweg 1 is in 1949 gebou en met hul aankoms in Desember van daardie jaar deur ds. en mev. Rabie in gebruik geneem.) Verder is daar voorsiening gemaak vir gereëlde dienste en Nagmaal elke drie maande op Port Alfred.
Ná 'n baie geseënde bediening het ds. Murray ernstig siek geword en moes gevolglik in 1928 aftree. Na 'n verblyf van enige jare op Somerset-Oos het hy en sy gesin na Stellenbosch vertrek waar hy op 27 Desember 1935 ná 'n lang lyding oorlede. Tydens die vakature van nege maande wat op die vertrek van ds. Murray gevolg het, is die gemeente eers deur eerw. P.F. Potgieter en toe deur teologiese student J.G.F. van Rooyen (later leraar van onder meer Oos-Londen-Noord) bearbei.
Toyota Celica
Die Toyota Celica is 'n reeks sportmotors wat deur Toyota vervaardig word.
Vilt
Vilt is een van die oudste soorte tekstiel. Dit word gewoonlik van wol vervaardig.
Wolvesels het 'n geskubde oppervlak. Indien die wol verhit word, byvoorbeeld in warm water en geknie, sal die vesels se skubbe inmekaar gryp. Die stof krimp en word digter.
Tot die 18de eeu het 'volders' of 'vollers' dit met die hand of eintlik met die voet gedoen. Die wol is in 'n bak warm water met urine en vollersaarde (byvoorbeeld bentoniet-klei) gedompel en dan met die voete bewerk. Die klei het die onsuiwerhede van die wol opgeneem.
Hierdie werk was swaar en vuil. Die bewerking het baie lank geduur. Spesiale liedjies is dikwels onder die werk gesing – op die Hebride byvoorbeeld die waulking songs – om die werk te veraangenaam. Later is dit met 'n perde- of watermeul gedoen.
NG gemeente Grahamstad
Derde tot vyfde leraars
duimnael|regs|170px|Ds. Willem Stephanus Conradie, leraar van 1929 tot 1935. duimnael|links|340px|Die kerkraad ten tyde van die nuwe kerkgebou se inwyding. Ds. Rabie sit vierde van links in die voorste ry en ds. [[George Daneel|Daneel vyfde.]] duimnael|regs|170px|Ds. [[Attie van Wijk|Adriaan Jacobus van Wijk, leraar van 1940 tot 1946.]]
Sy opvolger was ds. Louis Jacobus Heyns, wat in 1938 uit Malmesbury hierheen gekom en ná slegs anderhalf jaar na Colesberg vertrek het. Hy is opgevolg is deur ds. Adriaan Jacobus van Wijk jr., wat vanaf 1940 tot aan die einde van 1945 hier gearbei en toe na Port Elizabeth vertrek het om aan die begin van die volgende jaar opgevolg te word deur ds. George Murray Daneel, wat die beroep na Grahamstad tydens sy werk as Veldprediker by die Suid-Afrikaanse troepe in Italië ontvang het. Nadat prop. Daniel Theodorus du Plessis Moolman 'n paar maande lank as hulpprediker hier gestaan het, is hy beroep en as die eerste medeleraar van die gemeente in Mei 1947 georden en bevestig. Twee jaar later het hy na Port Elizabeth-Sentraal gegaan.
Die nuwe kerk
duimnael|regs|240px|Die hoeksteen van Grahamstad se NG kerk.
links|duimnael|295px|Ds. en mev. L.J. Heyns en hul kinders. Hy was leraar van 1938 tot 1940.
duimnael|160px|Ds. D.T. Du Plessis Moolman, leraar van 1947 tot 1949.
duimnael|160px|links|Ds. D.J. Rabie, leraar van 1949 tot 1953.
duimnael|regs|160px|Dr. H.L.N. Joubert, leraar van 1953 tot 1957.
duimnael|regs|160px|Ds. Hendrik Müller de Vos, leraar van 1957 tot 1959.
duimnael|regs|240px|Ds. G.D.J. Kruger was leraar hier van 1964 tot 1968. Dié foto van die Kruger-gesin is geneem in sy dienstyd in die [[NG gemeente Merweville van 1951 tot 1960.]]
duimnael|regs|160px|Ds. H.N. Janse van Rensburg was leraar met werkkring militêre diens van 1962 tot 1967.
duimnael|160px|Ds. J.F. Myburgh, leraar van [[7 Desember 1967 tot 1974.]]