cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lüderitz
Bevolking en ekonomie
Sedert die 1970's het Lüderitz se bevolking van sowat 2 000 tot 5 800 in 2001 verdubbel. Die persentasie Duitssprekende bewoners het egter merkbaar afgeneem.
Alhoewel daar nog steeds diamantemynboubedrywighede in die omgewing is, het vissery en toerisme die belangrikste ekonomiese sektore geword. Veral seekreef word na lande soos Spanje en Japan uitgevoer. Oorbenutting van visbronne het egter daartoe gelei dat beperkings op die vissery geplaas is. Duitsland het 'n patrollieboot aan Namibië beskikbaar gestel sodat onwettige visvangaktiwiteite bekamp kan word.
Gompou
Die gompou (Ardeotis kori) is 'n groot voël eie aan Afrika. Dit is 'n lid van die pou-familie, wat almal tot die orde Gruiformes behoort en in verspreiding beperk is tot die Ou Wêreld. Die spesifieke bynaam kori is afgelei van die Tswana-naam vir hierdie voëls – Kgori. Dit is die nasionale voël van Botswana.
Identifikasie
Dit is een van die vier spesies (wat wissel van Afrika na Indië en Australië) in die groot-geboude Ardeotis-genus. In werklikheid is die manlike gompou die swaarste lewende dier wat in staat is om te kan vlieg.
Habitat
Hierdie spesie, soos die meeste korhane, is 'n grondbewoner en 'n opportunistiese omnivoor.
Voortplanting
Mannetjiegompoue, wat meer as twee keer so swaar as die wyfies weeg, probeer met soveel henne as moontlik te paar, en help dan nie met die grootmaak van die kuikens nie. Die nes word vlak op die grond gebou, en word dikwels verberg deur nabygeleë beskuttende items soos bome.
On the Road
On the Road (Afrikaans: Op die pad) is 'n boek geskryf deur die Amerikaanse skrywer Jack Kerouac en vir die eerste keer uitgegee in Augustus 1957. Die verhaal is merendeels outobiografies en gaan oor verskillende reise wat Kerouac tussen 1947 en 1950 deur die Verenigde State en Meksiko gemaak het en die persone wat hy op die pad ontmoet het. Die boek was gekies deur die Time tydskrif as een van die 100 beste Engelse romans van 1923 tot 2005.
Die verhaal
Die boek is geskryf vanuit die perspektief van Sal Paradise, Kerouac se alter ego in die boek en die ek-persoon. Die eintlike hoofkarakter en inspirasie vir die avonture wat Paradise beleef, is egter die jong en buitengewoon energieke Dean Moriarty, wie gebaseer is op Kerouac se vriend en held Neal Cassady as model dien. On the Road begin met 'n inleiding van Dean in die kunstenaarskringe van New York waar Sal op daardie oomblik deel van uitmaak. Ander personlikhede is onder meer Allen Ginsberg (Carlo Marx), Herbert Huncke (Elmer Hassel) en William S. Burroughs (Old Bull Lee) te herken.
Die reis, beide met as sonder Dean, gaan Sal verskillende kere dwars deur die Verenigde State. Hy doen onder meer stede soos Chicago, Denver, San Francisco, Los Angeles en New Orleans aan. Die laaste beskryf hy 'n reis in 1950 van New York na Denver en daarna met Dean via Texas na Meksiko-Stad. Sal is aanvanklik geïnspireerd deur die romantiek van die lewe onderweg en die ontmoetings wat hy het met uiteenlopende persone gehad het, maar raak aangaande in die boek meer en meer bevange deur eensaamheid en melankolie. Die vriendskap met Dean word op die proef gestel deur sy onbetroubaarheid; hy kom sy afsprake nie na nie en hy laat Sal meermale in die steek.
Unionisteparty
duimnael|regs|210px|Sir [[Leander Starr Jameson.]] duimnael|regs|205px|Sir [[Thomas Smartt, tweede en laaste leier van die Unionisteparty van 1912 tot November 1920.]]
On the Road
Verfilming
Die regte om die boek te verfilm is sedert 1968 in die hande van Francis Ford Coppola. Verskeie kere is daar ver gevorder met planne vir verfilming, wat egter voor die daadwerklike produksiefase weer gestaak is. In 2005 was regisseur Walter Salles en José Rivera (albei bekend van die verfilming van Che Guevara se Diarios de motocicleta) deur Coppola genader. In Julie 2010 is begin met die produksie van die verfilming van On The Road. Sam Riley speel die rol van Sal Paradise, verder verskyn in die film onder andere Garrett Hedlund as Dean Moriarty, Kristen Stewart as Mary Lou, Kirsten Dunst as Camille en Viggo Mortensen as Old Bull Lee.
Unionisteparty
Die Unionisteparty (1910 tot 1921) was 'n pro-Britse party en die Amptelike Opposisie na afloop van die eerste (15 September 1910) en tweede (20 Oktober 1915) Volksraadsverkiesings ná Uniewording in Suid-Afrika. In die laaste verkiesing waaraan die party deelgeneem het, op 20 Maart 1920, het die party die derde meeste setels naas die Suid-Afrikaanse Party en die Nasionale Party verower.
On the Road
Invloed
On the Road word as invloedryk aanvaar deur verskeie digters, skrywers, akteurs en musikante, waaronder Bob Dylan, Van Morrison, Jim Morrison, Jerry Garcia en Hunter S. Thompson.
Van die joernalis Sean O'Hagan, in 'n 2007-artikel gepubliseer in The Guardian: " ‘Dit het my lewe verander soos dit al die ander se lewes verander het’, het Dylan baie jare later gesê. Tom Waits het ook die invloed erken, mymerend om Jack en Neal in 'n lied te erken en die "Beats" as  "vaderfigure" te beskryf. Ten minste twee groot Amerikaanse fotograwe is deur Kerouac beïnvloed: Robert Frank, wat 'n goeie vriend geword het, het Kerouac die inleiding tot Frank se boek The Americans geskryf en Stephen Shore. Shore het op die Amerikaanse padreis in die 1970's gegaan met Kerouac se boek as 'n gids. Dit sal moeilik wees om te dink Hunter S. Thompson se padverhaal Fear and Loathing in Las Vegas het nie On the Road as sjabloon gehad nie. Net so, met films soos Easy Rider, Paris, Texas, en selfs Thelma en Louise."
In sy boek, Light My Fire: My Life with The Doors, het Ray Manzarek (elektrieseorrelspeler van The Doors) geskryf: "As Jack Kerouac nooit On the Road geskryf het nie, sou The Doors nooit bestaan het nie."
Unionisteparty
Beleid
Die doel van die stigting was om die beweging ten gunste van die unifikasie van die Suid-Afrikaanse kolonies te bevorder. As sulks was die party anti-republikeins en pro-imperialisties en 'n voorstander van Britse Ryksbelange. Die party was ook gekant teen Indiër-immigrasie na die Unie en het die verbetering van die werksomstandighede van die blouboortjie-werkers voorgestaan.
Ontbinding
Gedurende die Parlementsitting van 1920 bly die eerste minister, genl. Jan Christian Smuts slegs met behulp van die Unioniste en die wisselvallige steun van onafhanklikes en die Arbeiders staande. Smuts het geen keuse gehad nie, buiten as om met die Unioniste saam te werk. Die partye het altyd min of meer dieselfde standpunte gehuldig, hoewel die Unioniste meer klem op pro-Britse beginsels en die belange die van handelsektor geplaas het.
In November 1920 smelt die Unionisteparty met die S.A.P. saam onder die naam van laasgenoemde. Smartt en twee ander Unioniste kry poste in die Smuts-kabinet. Die eerste minister het toe die selfvertroue gehad om 'n nuwe verkiesing af te kondig waarin die S.A.P. 79 kiesafdelings wen teenoor die 45 van die N.P.. Nege Arbeiders en een onafhanklike het ook die paal gehaal.
NG gemeente Richmond
duimnael|links|210px|Die NG kerk op Richmond. Mev. ds. H.J.L. du Toit het die hoeksteen gelê op [[3 Oktober 1908.]]
duimnael|regs|160px|Dr. [[Johannes Jacobus Kotzé|J.J. Kotzé, Richmond se tweede predikant, 1862 tot 1880. Sy verblyf op Richmond het bygedra tot die volkome herstel van sy gesondheid.]]
duimnael|links|170px|Ds. Jan Frederik Berrangé, van 1844 tot 1860 die eerste leraar van Richmond.
duimnael|regs|160px|Ds. [[Adriaan Moorrees, leraar van 1880 tot 1892 en later gevierde professor aan die Stellenbosse Kweekskool.]]
duimnael|regs|160px|Dr. [[Johannes van Heerden|J.P. van Heerden, leraar van 1893 tot 1899.]]
Die NG gemeente Richmond is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode van Wes-en-Suid-Kaapland, hoewel die Karoodorpie Richmond sedert 1994 in die provinsie Noord-Kaap geleë is. Die gemeente is in November 1843 gestig as slegs die 30ste in die hele Kerk. Binne die provinsiale grense van die Noord-Kaap is dit die tweede oudste gemeente naas die NG gemeente Colesberg, wat op sy beurt onder die Oos-Kaapse Sinode val.
Agtergrond
Lang afstande het 'n aantal lidmate van die veldkornetskap Uitvlugt en Winterveld daartoe gebring om 'n gedeelte van die plaas Driefontein van ene J. van der Merwe vir 'n nuwe kerk aan te koop. Die versoek om 'n nuwe gemeente daar te stig, word deur die Ring toegestaan en die eerste kerkraad aangestel, waarvoor die goewerneur, sir Benjamin D'Urban, op 2 November 1843 toestemming verleen en die aanstelling goedgekeur het.
Ds. J.F. Berrangé, die gemeente se eerste leraar, is op 26 Oktober 1844 verwelkom en bevestig en die kerkgebou se hoeksteen is op Maandag 28 Oktober 1844 gelê. Die ou woonhuis is verbeter om as kerk te dien en was later bekend as die ou kerk. Ná heelwat moeilikheid is die kerk van klip en baksteen voltooi en op Sondag 28 Februarie 1847 plegtig ingewy. (Dié gebou is met die jare vergroot en verbeter en bly in sy veranderde vorm vandag nog die gemeente se plek van aanbidding.) Anton Anreith, wat ook die houtwerk van die Groote Kerk gedoen het, moes die sierlike preekstoel voor 15 Desember 1853 voltooi het, maar die maak van die preekstoel het langer geduur as die bou van die kerk.
Die pastorie is in 1848 voltooi en het tot 1949 diens gedoen.
Leraars tydens die eerste eeu
Ds. Berrangé se opvolger was dr. J.J. Kotzé, boesemvriend van ds. J.H. Hofmeyr, indertyd van die NG gemeente Murraysburg en later meer as 40 jaar leraar van die NG gemeente Somerset-Oos. Hy is op 15 Maart 1862 georden en bevestig. Hy was ywerig en het baie vir die plaaslike sending en onderwys gedoen. Hy het ook die diplomastelsel in die Sondagskool ingevoer. In sy tyd skenk die broers Leeb die orrel aan die gemeente. Ná ’n dienstyd van 17 jaar vertrek dr. Kotzé na die NG gemeente Kaapstad, waar hy diens doen van 1880 tot 1899.
Op 29 Augustus 1880 word ds. Adriaan Moorrees bevestig. Hy was die stigter van die sustentasiefonds. Hy geniet hoë aansien in die breë gemeenskap en selfs die plaaslike Engelssprekendes vra hom om vir hulle dienste te hou. Ds. Moorrees het hom op Richmond beywer vir die jong mense en laat 'n Christelike Jongeliedevereniging-saal bou. Ook hy het ’n beroep na Kaapstad aangeneem en ontvang sy demissie op 4 September 1892. Hy sluit sy bediening af as gevierde professor aan die Stellenbosse Kweekskool. Sy opvolger, ds. (later dr.) J.P. van Heerden, is op 18 Februarie 1893 bevestig en vertrek op 5 Desember 1898 eweneens na Kaapstad, waar hy 36 jaar arbei tot 1935.
Ná hom kom di. J.F. Botha (1899-1903), H.J.L. du Toit (1904-1930), in wie se tyd die hernieude kerkgebou in 1909 ingewy is, A.G.E. van Velden (1930-1936), in wie se tyd herstelwerk aangebring is en die ringmuur teen £2 000 opgerig is, J.C. Cronjé (1936-1941), toe ’n sierlike koshuis van £4 500 gebou is; P.J.J.S. Els (1941-1945), toe die gemeente se eeufees gevier is en ’n gedenkboek uitgereik is asook ’n Eeufeesfonds gestig is waarmee die nuwe pastorie in 1950 voltooi is en J.C. van Loggerenberg (1946-?).
Richmond het ’n hele aantal evangeliedienaars opgelewer. Reeds by die halfeeufeesviering in 1904 was daar agt.
Shelley Conn
Shelley Conn (gebore 21 September 1976) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Charlie and the Chocolate Factory (2005), Nina's Heavenly Delights (2006), en How Do You Know (2010), en in die televisiereeks Terra Nova (2011).
Messier 4
Messier 4 of M4 (ook bekend as NGC 6121) is ’n bolvormige sterreswerm in die sterrebeeld Skerpioen. Dit is in 1746 deur Philippe Loys de Chéseaux ontdek en in 1764 deur Charles Messier in sy katalogus opgeneem. Dit was die eerste bolswerm waarvan die individuele sterre ontleed is.
Juscelino Kubitschek
As staatshoof het Kubitschek strategiese en ekonomiese langtermynbeplanning as die grootste uitdaging beskou en ambisieuse doelwitte vir Brasilië se toekoms bepaal. Deur baie van sy landgenote word hy as die "vader van moderne Brasilië" beskou. Hy geniet steeds groot verering en word onthou as een van die mees suksesvolle en vooruitsiende leiers wat die land ooit gehad het.
Messier 4
M4 kan in selfs die kleinste teleskope gesien word as ’n dynserige bol lig. Dis is in die lug omtrent dieselfde grootte as die maan. Dit is een van die maklikste bolswerms om te vind; dit is net 1,3 grade wes van die helder ster Antares geleë. Met ’n teleskoop van gemiddelde grootte sal die individuele sterre onderskei kan word, waarvan die helderste een ’n oënskynlike magnitude van 10,8 het.
Die swerm is sowat 75 ligjare breed en het ’n "balk"-struktuur deur sy kern. Dit het minstens 43 veranderlike sterre. M4 is sowat 7 200 ligjare van die Aarde af en is sowat 12,2 miljard jaar oud.
Foto's wat in 1995 deur die Hubble-ruimteteleskoop geneem is, het witdwerge in die swerm onthul wat van die oudstes in die Melkweg is, sowat 13 miljard jaar. Een van hulle is ’n dubbelster met ’n pulsar-metgesel, PSR B1620-26, asook ’n planeet met ’n massa 2,5 keer dié van Jupiter.
Victor Beaumont
Victor Beaumont (7 November 1920 – 21 Maart 1977) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Where Eagles Dare (1968) en in die televisiereekse The Loretta Young Show (1953) en Moonbase 3 (1973).
Eurasiatiese Unie
Die stigting van 'n Eurasiatiese Unie is in Oktober 2011 deur Rusland se eerste minister, Wladimir Poetin as teenvoeter vir die Europese Unie voorgetel. Die idee vir so 'n unie is egter reeds in 1994 deur die president van Kasakstan, Noersoeltan Nazarbajef, in 'n toespraak in Moskou bepleit.
Op 18 November 2011 het die presidente van Wit-Rusland, Kasakstan en Rusland 'n ooreenkoms onderteken waarin hulle onderneem om die Eurasiatiese Unie in 2015 tot stand te bring. Die ooreenkoms bevat onder andere 'n roetekaart vir toekomstige integrasie en die vestiging van 'n Eurasiatiese Kommissie (gemodelleer op die Europese Kommissie) en die Eurasiatiese Ekonomiese Ruimte, wat hul werksaamhede op 1 Januarie 2012 begin het. Die ooreenkoms lê klem op ekonomiese integrasie en 'n toekomstige gemeenskaplike mark, en nie soseer op politieke integrasie nie.
Die Verenigde State van Amerika het die stigting van die unie gekritiseer. Volgens hulle is die Eurasiatiese Unie 'n poging van die Russiese Federasie om weer 'n houvas op die voormalige Sowjetrepublieke te kry en die voormalige Sowjetunie in 'n ander vorm te laat herleef.
Smolensk-oblast
Smolensk-oblast (Russies: Смол́енская о́бласть, Smolenskaja oblast) is ’n deelgebied van Rusland. Dit lê in die Sentrale Federale Distrik en die hoofstad is Smolensk.
Mochokidae
Mochokidae (Skreeubabers en Suierbekkies) is 'n vis familie van die orde Siluriformes wat slegs voorkom in Afrika en is ook die grootste baber familie in Afrika met tien genera en ongeveer 170 spesies. Kenmerkend van die orde is komplekse bekke en sterk stekels in die dorsale en pektorale vinne. Daar kom twee genera met 17 spesies voor in Suider-Afrika.
Genera
Die volgende genera en gepaardgaande spesies is deel van die familie:
Omaruru
Omaruru is 'n dorpie in Namibië, 70 km noord van Karibib en 220 km noordwes van Windhoek, geleë op die oewers van die boomryke en waterryke Omarururivier, naby die skouspelagtige Omarurukoppie. Dit kom van Herero vir bitter dikmelk, na aanleiding van die koeie wat sekere struikplante wat daar groei, eet. Die geskatte bevolking in 2011 was 6 300.
Geskiedenis
duimnael|links|280px|Die [[Rynse Sendinggenootskap|Rynse sendingstasie op Omaruru, 1873.]] Die dorp het ontwikkel uit 'n stasie wat eerw. Gottlieb Viehe van die Rynse Sendinggenootskap in 1870 hier gestig het nadat Herero onder hoofman Tjiseseta omstreeks die middel van die 19de eeu hier kom vestig het. Die eerste skool is kort ná die stasie se stigting opgerig en die eerste kerk het Viehe in 1874 ingewy. In 1876 het hier reeds 42 Europeërs gewoon, maar 'n skool wat Viehe in 1870 vir hul en die bruin inwoners se kinders gestig het, het ná ses maande gesluit. Die Duitsers het 'n militêre pos in 1894 opgerig en invallers het die plaaslike fort in 1904 tydens die Herero-oorlog beleër. Die garnisoen het gesukkel om die indertydse klein dorpie te verdedig en 123 Duitse burgerlikes en soldate het gesterf voor die beleg beëindig is. Nog onder die Duitse koloniale administrasie het die dorpie in Julie 1909 munisipale status verwerf. In latere jare is goud daar naby ontdek. 'n Groot romery, die eerste wat in Suidwes-Afrika geregistreer is, is in 1928 hier geopen.
NG gemeente
Vir hoofartikel, sien NG gemeente Omaruru
Die gemeente van die NG Kerk is op 1 Maart 1941 van die gemeente Otjiwarongo afgestig met Omaruru, Karibib, Usakos, Kalkfeld, Swakopmund en Walvisbaai as hoofsentrums. Uit die gemeente het deur die jare nagenoeg ses gemeentes ontstaan, maar die lidmaattal was nooit groot nie omdat dit altyd, wat die blanke bevolking betref, 'n oorwegend Duitse gemeenskap was. By afstigting het die grense egter ongeveer 400 km van noord na suid en van oos na wes gestrek.
Besienswaardighede
Die imposante Franke-toring is in 1907 opgerig en vernoem na kaptein Victor Franke om die oorlewing van die Duitse troepe tydens die Herero-beleg te gedenk. Daar is ook 'n groot swembad en woonwapark in 'n boomryke omgewing.
Uli Schmidt
Schmidt het sy eerste buiging vir die Springbokspan op 24 jarige ouderdom op 10 Mei 1986 gemaak tydens 'n toets teen die Nieu-Seelandse Kavaliers te Nuweland, 'n wedstryd waarin die Springbokke met 'n telling van 21–15 geseëvier het. Daarna speel hy in drie opeenvolgende toetse teen dié Nieu-Seelandse span. Later speel hy weer vir die Springbokke in 1989 in twee toetse teen 'n Wêrelduitnodigingspan.
In 1992 haal hy twee keer die Springbokspan in toetse teen die All Blacks en Wallabies. In die daaropvolgende seisoen het hy vyf keer die Springbokspan gehaal en in twee toetse teen die Franse Hane gespeel en drie toetse teen die Wallabies in Australië. In 1994 het hy vier keer die Springbokspan gehaal en sy laaste toets vir Suid-Afrika op 26 November te Cardiff Arms Park gespeel waar die Springbokke 'n oorwinning oor Wallis behaal het.
In 2006 verhuis Schmidt na Australië waar hy tans aan die Nieu-Suid-Walliskus woon en as geneesheer werk.
Hy was 'n rugbykommentator by SuperSport.
J. Herbert Frank
J. Herbert Frank (12 Mei 1885 – 7 Maart 1926) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Destruction (1915), Mortmain (1915), Scandal (1917), en Up and at 'Em (1922).
Johannes Overney
duimnael|regs|250px|Ds. Overney het in die teologie studeer aan die Universiteit van Franeker (1585 – 1811). Hierdie skildery van De academia van Vrieslant is in 1622 geskilder, sowat 50 jaar voor hy daar ingeskryf is.
Ds. Johannes Overney (Friesland, onbekend – Kaapstad, 4 Mei 1687) was die agste predikant wat in diens van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika getree het.
Ds. Overney se grootvader, wie se naam hy gedra het, was in die jare 1592 tot 1630 predikant in verskeie Hervormde gemeentes in Friesland. Blykbaar was hy ’n bekwame persoon, want minstens vyf maal is hy afgevaardig na die provinsiale sinode in Friesland, iets wat destyds soms ’n onderskeiding was omdat elke klassis (ring) net twee predikante en twee ouderlinge kon afvaardig. Hy is ook meermale as een van die deputate van die sinodes benoem. Die taak van die deputate was om bepaalde sinodale opdragte uit te voer. Hy het vyf seuns gehad wat predikant geword het en een van hulle, waarskynlik ds. Jacobus Overney van Pietersbierum, was Johannes Overney se vader.
Ds. Johannes Overney het in Franeker in die teologie studeer waar hy op 14 Januarie 1671 as student ingeskryf is. Ná voltooiing van sy studie het hy hom vir diens in die Indiese Kerk aangemeld. Op 21 Mei 1678 het hy saam met sy vrou, Barbara Simondogter, met die skip Wapen van Alkmaar na Indië vertrek en op 17 Oktober in die Kaap aangekom. Die predikant, ds. Petrus Hulsenaer, het 10 maande vantevore gesterf en die Kaapse gemeente, die enigste destyds in Suid-Afrika, was steeds sonder 'n herder. Die kommandeur het hom dringend versoek om aan die Kaap te bly en hy het toegestem. Kort hierna het ds. Overney aan die Klassis van Amsterdam, waartoe die gemeente Kaapstad behoort het, geskryf: "Ick dancke mijn Godt, dat Hij mij hier gebragt heeft, also ick ten hooghsten vergenoeght ben; want hier een tamelijcke gemeente, een burgerlijck volck, en hier is een fraai man die het opperhooftschap becleedt, en een seer ordentelijcke regeeringe, en kan alsnog niet anders vermercken – sonder roem gesproken – als een goet genoegen".
Een van die eerste dinge wat hy gedoen het, was om aan die Klassis van Amsterdam te skryf en om inligting te vra in verband met die doop van slawekinders wat uit heidenouers gebore is maar deur Christene opgevoed word. Hy het die geestelike lot van die slawe ter harte geneem en onder hulle gearbei. Hy was die eerste predikant wat op Stellenbosch gepreek het en wel op Sondag 13 Oktober 1686 in 'n privaat huis. Sy teks was Jesaja 52 vers 7. By hierdie geleentheid is daar drie kinders gedoop. Dit word algemeen beskou as die stigtingsdatum van die NG gemeente Stellenbosch, die tweede oudste gemeente van die Kerk.
Aan die begin moes hy hom met 'n huis behelp wat baie gebrekkig was en wat in 1670 vir ds. Adriaan de Vooght gebou is. Maar in 1685 het hy 'n mooi ruim woonhuis gekry wat ene lt. Johan Baptista Dubertino vir homself van materiaal van die Kompanjie laat bou het, en waaroor kommissaris Van Rheede so ontevrede was dat hy hom na Mauritius gestuur het.
In April 1687 het ds. Overney siek geword. Dit het erger en erger gegaan en ná etlike weke, op Sondag 4 Mei, is aan sy herstel getwyfel. Hy is dan ook nog voor die 5de oorlede "agterlatende een swangere en bedroevde huisvrouw met vyf kinders". Die sesde kind is ná sy dood gebore. Goewerneurs Simon en Willem Adriaan van der Stel was oor verskillende van hierdie kinders die peetvader, wat wys op die agting wat ds. Overney geniet het.
Sy weduwee is ná sy dood getroud met 'n boer wat later deur wilde diere verskeur is.
Samara-oblast
Samara-oblast (Russies: Сама́рская о́бласть, Samarskaja oblast) is ’n deelgebied van Rusland. Dit lê in die Wolga- Federale Distrik en die hoofstad is Samara. Volgens die Russiese sensus van 2010 het dit ’n inwonertal van 3 215 532.
Die oblast grens in die noorde aan Tatarstan, in die ooste aan Orenburg-oblast, in die suide aan Kazachstan, in die suidweste aan Saratof-oblast en in die weste aan Oeljanofsk-oblast.
Geskiedenis
Die Russiese Ryk het in 1851 ’n goewernaat in die gebied gestig. Die Samara-goewernaat is uit Samara geadministreer. Tydens die Russiese Rewolusie van 1905 het ’n rebellie in November dié jaar op die dorp Nowaja Tsarewsjtsjina (nou Wolzjski) uitgebreek en na die dorp Stari Boejan versprei. Dit het daartoe gelei dat die afgestigte Republiek Stari Boejan vir ’n kort rukkkie in die goewernaat gestig is. Nadat die plaaslike polisie nie daarin kon slaag om die rebellie te beëindig nie, is dit deur ’n ekspedisie Kosakke en gendarmes onder die visegoewerneur van die Samara-goewernaat onderdruk.
Onder Sowjetbewind is die grootste deel van die goewernaat se gebied omskep in die Middel-Wolga-oblast, wat op 14 Mei 1928 gestig is. Meer as ’n jaar later, op 20 Oktober 1929, is dit weer omskep in die Middel-Wolga-krai. Op 27 Januarie 1935 is Samara en die krai hernoem tot onderskeidelik Koeibisjef en Koeibisjef-krai, ter ere van die Bolsjewistiese leier Walerian Koeibisjef. Op 5 Desember 1936 is die krai verander in die Koeibisjef-oblast met die aanvaarding van die Sowjetgrondwet van 1936.
Op 25 Januarie 1991 het die stad sy ou naam teruggekry en die oblast is hernoem tot Samara-oblast. Op 1 Augustus 1997 het Samara-oblast ’n magverdelingsooreenkoms met die federale regering onderteken waarvolgens hulle outonomie gekry het. Dié ooreenkoms is op 22 Februarie 2002 afgeskaf.
Toljatti in Samara-oblast is die grootste stad in Rusland wat nie die hoofstad van ’n deelgebied is nie.
Demografie
Volgens die Russiese sensus van 2010 het die oblast ’n inwonertal van 3 215 532. Hiervan is 85,6% Russe, 4,1% Tatare, 2,7% Tsjoewasjiërs, 2,1% Mordwiene, 1,4% Oekraïners en 0,7% Armeniërs.
Godsdiens
Volgens ’n opname in 2012 behoort 35% van die oblast se inwoners tot die Oosters-Ortodokse Kerk. Ander Ortodokse lidmate maak 1,6% van die bevolking uit, ander Christene 7,8%, Moslems 1,9% en aanhangers van inheemse gelowe 0,8%. Altesaam 29,6% is spiritueel, maar nie godsdienstig nie, 12,6% is ateïsties en 10,7% hang ander gelowe aan of het nie die vraag beantwoord nie.
Noordwestelike gebiede
Die Noordwestelike gebiede (Engels: Northwest Territories, Frans: Territoires du Nord-Ouest) is een van Kanada se grootste en ylbevolkste gebiede en provinsies. Die hoofstad en grootste van die gebied is Yellowknife. In 2010 het die Noordwestelike gebiede 'n bevolking van 43 529 mense gehad en het 'n oppervlakte van 1 346 106 km².
Rudolphus Meerlandt
Ds. Rudolphus Meerlandt (of Maerlandt) (IJselstein), Utrecht – 1699, Colombo, Ceylon) was die vyfde predikant wat in diens van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika getree het.
In sy geboortestadjie was ’n familielid in 1664 burgemeester, maar andersins is niks meer bekend oor sy herkoms of kinderjare nie. Op 1 Augustus 1661 is hy as teologiese student aan die Universiteit van Leiden ingeskryf en tussen Julie 1663 en Julie 1664 is hy deur die Klassis van Leiden geëksamineer en as proponent toegelaat. Dit is nie bekend waar hy van hierdie tyd tot 1673 was nie. Dis wel bekend dat hy in laasgenoemde jaar deur die Klassis van Hoorn as predikant na Oos-Indië gestuur is.
Op 24 Januarie 1674 het hy met die skip De Gekroonde Vrede by die Kaap aangekom. 'n Week later het nog ’n skip geland en daarop was ook ’n predikant wat vir die diens in die kerk in Oos-Indië bestem was, naamlik ds. Rudolphus van Varick. Die owerheid aan die Kaap het aan ds. Adriaan de Vooght toegestaan om ter wille van sy gesondheid na Batavia te gaan, en in sy plek moes een van die twee pas aangekome predikante dan aangestel word. Albei het blykbaar goed beval en albei wou ook blykbaar graag aan die Kaap bly sodat besluit is dat daar dan maar geloot moes word, waarby die lot op ds. Meerlandt geval het.
Hy het sy dienswerk op 11 Februarie aanvaar. Die gemeente was nie groot nie; dit het slegs ongeveer 70 lidmate getel. Daar het ook nog 'n paar Rooms-Katolieke huisgesinne gewoon en aangesien die ruime doopspraktyk aan die Kaap toegepas is, is die kinders van hierdie Roomse persone ook gedoop. Maar die gebruik was dat, wanneer so 'n kind van Roomse ouers gedoop moes word, die Roomse doopouers met Roomse doopgetuies voor die preekstoel gestaan het om die formulier aan te hoor en op die vrae te antwoord. Hieraan het ds. Meerlandt 'n end gemaak. Die kerkraad het onder sy leiding besluit dat die Roomse doopouers Protestantse doopgetuies moes bring en, as dit nie moontlik was nie, kon die kinders alleen gedoop word nadat aan die Roomse doopouers die betekenis van die doopsformulier en die doopbelofte goed duidelik gemaak is, in die hoop dat hulle later na die Hervormde Kerk (soos die NG Kerk toe nog bekendgestaan het) sou oorgaan.
In Maart 1676 het ds. Meerlandt na Batavia vertrek, waar hy op 7 Junie aangekom het en reeds die volgende dag sy kerklike stukke by die kerkraad ingedien het. Hy is op 13 Augustus as predikant beroep van die Hervormde gemeente van Cochin, in die suide van die latere Brits-Indië, waar hy op 12 September sy dienswerk aanvaar het. In 1692 is hy na Colombo verplaas. In 1699 is in Ceylon hy oorlede.
Constantia (kiesafdeling)
duimnael|regs|210px|[[Sidney Waterson was van 16 Januarie 1948 tot 4 Junie 1948 skaars ses maande Suid-Afrika se tweede minister van vervoer ná die Verenigde Party se skoknederlaag in die 1948-verkiesing. Hy was van 1943 af tien jaar lank LV vir Claremont en daarna ook nog vyf jaar LV vir Constantia.]]
duimnael|regs|320px|Die laaste Smuts-kabinet (1948). Van links staan Sidney Waterson (LV vir Constantia van 1953 tot 1970 en voor dit vir [[Claremont (kiesafdeling)|Claremont van 1943 tot 1953), Pieter van der Byl, H.G. Lawrence, James Mushet, genl. Jan Smuts, A.G.F. Clarkson, H. Gluckman, JGN Strauss, Colin Steyn en voor Jannie Hofmeyr.]]
Constantia was van 1953 tot 1994 'n kiesafdeling vir die Suid-Afrikaanse Volksraad in die suidelike voorstede van Kaapstad. In dié 41 jaar was dit altyd in opposisiehande, eers die Verenigde Party en daarna die Progressiewe Federale Party.
In 1953 en 1958 word Sidney Frank Waterson, lid van genl. Jan Smuts se laaste kabinet tot Mei 1948 en van 1943 tot 1953 LV vir Claremont, onbestrede in Constantia verkies. Soos te wagte stem Constantia in die volkstemming in 1960 oorweldigend teen republiekwording toe 'n volle 10 405 nee-stemme uitgebring word vergeleke met net 1 638 ja-stemme. In die verkiesing die volgende jaar kry Waterson die eerste teenstand in Constantia met J.R. Vigne van die Liberale Party wat 1 115 stemme kry, 6 539 minder as die dienende LV. In 1966 sê die Progressiewe Party se R.F. Hurley vir Waterson die stryd aan, maar verloor met 4 429 stemme.
Waterson bly LV tot 21 April 1970 (die einde van 'n 41 jaar lange loopbaan as LV met net 'n onderbreking van vyf jaar tussen 1938 en 1943) en in die verkiesing van daardie jaar wen David Duncan Baxter eweneens gemaklik vir die Verenigde Party met 'n meerderheid van 3 982 teen die P.P. se D. Knight. Die derde P.P.-kandidaat wat sy hand aan Constantia waag is W.J.M. van Heerden in 1974. Hy verloor met 2 385 stemme teen Baxter. Van 1977 tot 1989 het die Progressiewe Federale Party in elke verkiesing in Constantia geseëvier.
Flip Wilson
Flip Wilson (8 Desember 1933 – 25 November 1998) was 'n Amerikaanse skrywer, akteur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The Fish That Saved Pittsburgh (1979) en in die televisiereekse Flip (1970), The Six Million Dollar Man (1974), en Charlie & Co. (1985).
Dawn-ruimtetuig
Die Dawn-ruimtetuig is een van NASA se onbemande ruimtesendings. Die ruimtetuig het aanvanklik die asteroïde Vesta bestudeer, maar wentel tans om die dwergplaneet Ceres. Beide Vesta en Ceres is in die Asteroïdegordel geleë. Dawn was die eerste ruimtetuig om Ceres, en die eerste om Vesta te besoek. Dit is ook die eerste ruimtetuig wat om twee buiteaardse liggame gewentel het.
Daarna het Dawn verder na Vesta gereis. Dit het in Julie 2011 om hiérdie asteroïde begin wentel. Op 5 September 2012 verlaat Dawn sy wentelbaan om verder na Ceres te reis. Dit is op 6 Maart 2015 in 'n wentelbaan om Ceres geplaas.
Mayfield Park
Mayfield Park is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit is in Johannesburg se F-streek geleë.
Clathria hongdoensis
Clathria hongdoensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2006 deur Kim & Sim.
Ludwigse pou
Identifikasie
Die Ludwigse pou (Neotis ludwigii) is 'n voëlspesie in die familie Otididae, en is vernoem na Baron von Ludwig. Sy grootte wissel van 'n medium tot groot voël.
Die Ludwigse pou weeg gemiddeld 3.4 kg vir die wyfie en 6,3 kg vir die heelwat groter mannetjie. Hoogte wissel van 76 tot 85 cm by wyfies en 80 tot 95 cm vir mannetjies.
Habitat en voedsel
Sy habitat sluit semi-droë grasveld in, maar daar is gevind dat die voëls plaaslik agter reëns aantrek. Dit vreet meestal groot insekte (hoofsaaklik sprinkane), sowel as blomme en sade. Gedurende tye van hoë reënval is al soveel as 230 Ludwigse poue op een slag gesien vreet aan 'n swerm sprinkane.
Verspreiding
Kom voor in Angola, Botswana, Lesotho, Namibië, en Suid-Afrika.
Gordon Begg
Gordon Begg (14 Januarie 1868 – Februarie 1954) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Bandolero (1924), Elstree Calling (1930), What Do We Do Now? (1945), en Great Expectations (1946).
Hery Rajaonarimampianina
Hery Martial Rajaonarimampianina Rakotoarimanana (geb. 6 November 1958) is ’n Malgassiese politikus wat tussen 2014 en 2018 as president van die land gedien het. Hy was voorheen minister van finansies onder president Andry Rajoelina.
Hy was die Rajoelina- politieke beweging se kandidaat in die algemene verkiesing van 2013 en het die stemme in die tweede ronde gewen toe hy Jean-Louis Robinson, die kandidaat van Marc Ravalomanana se party, uitstof.
Rajaonarimampianina hou die rekord van die wêreld se staatshoof met die langste volle naam (45 karakters) sowel as van (19 karakters).
Op 26 Mei 2015 het die parlement van Madagaskar gestem om die president uit sy amp te ontslaan weens "beweerde grondwetlike oortredings en algemene onbevoegdheid". Die konstitusionele hof het nie die mosie toegelaat nie op grond daarvan dat die beskuldigings ongegrond en dus ontoelaatbaar was.
Stompie Moeketsi
James Seipei (1974–1989), ook bekend as Stompie Moeketsi, was 'n tiener en ANC-aktivis vanaf Parys in Suid-Afrika. Hy is op 29 Desember 1988 saam met drie ander seuns deur lede van Winnie Madikizela-Mandela se lyfwagte, bekend ​​as die Mandela United Football Club, ontvoer. Moeketsi is op 1 Januarie 1989 vermoor, die enigste van die seuns wat doodgemaak is.
Winnie Madikizela-Mandela is aangekla vir aanranding, menseroof, ontvoering en die beweerde moord op die 14-jarige aktivis. Sy word in 1991 vir die ontvoering en medepligtigheid tot aanranding skuldig bevind en ses jaar gevangenisstraf opgelê. Haar vonnis is later versag na 'n boete en 'n twee-jaar opgeskorte vonnis.
Die waarheid-en-versoeningskommissie bevind dat die ontvoering wel op Madikizela-Mandela se instruksies uitgevoer is, en dat sy die aanrandings begin het en daaraan deelgeneem het. Met betrekking tot die moord op Stompie bevind die kommissie egter dat sy slegs "nalatig" was.
Olivia Cooke
Olivia Cooke (gebore 27 Desember 1993) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Signal (2014), Ouija (2014), Me and Earl and the Dying Girl (2015), en Ready Player One (2018).
Frank H. Wilson
Frank H. Wilson (4 Mei 1886 – 16 Februarie 1956) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Girl from Chicago (1932), The Emperor Jones (1933), The Green Pastures (1936), en Paradise in Harlem (1939).
Swerdlofsk-oblast
Swerdlofsk-oblast (Russies: Свердло́вская о́бласть, Swerdlofskaja oblast) is ’n deelgebied van Rusland. Dit lê in die Oeral- Federale Distrik en die hoofstad is Jekaterinburg.
Tony Frank (akteur)
Tony Frank (9 Desember 1943 – 18 April 2000) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Young Guns II (1990), A Perfect World (1993), Lone Star (1996), en Varsity Blues (1999).
Angolapitta
Die Angolapitta is 'n voël wat aan die Pittidae-familie behoort. Dit is een van net twee Pitta-soorte op die Afrika-kontinent, en word van tropiese tot subtropiese gebiede gevind.
Mayfair, Johannesburg
Die voorstad is 4 km wes van die stadsaal geleë. Dit word geskei deur die spoorlyn na Krugersdorp. In die weste word Mayfair begrens deur Mayfair-Wes. Mayfair is aangelê op die plaas Langlaagte no. 258, waarvan die mineraleregte in 1886 deur J.B. Robinson gekoop is. Die goewermentslandmeter M.C. Vos het die buurt opgemeet en die eerste erwe is op 24 Mei 1896 verkoop. Robinson het sy hoofkwartier hier gehad toe dit meestal kaal veld was en sy eerste verdiepingkantoorgebou hier opgerig. Langermanstraat is genoem na sy algemene bestuurder, wat gekeer het dat die Robinson-myngroep hom in vereenselwig met die Reform Committee. Die voorstad is bes moontlik genoem na die bekende voorstad in Londen.
Hoewel Mayfair ingevolge die Groepsgebiedewet 'n blanke woongebied was, het die Indiese bevolking reeds voor die einde van apartheid skerp begin toeneem sodat dié bevolkingsgroep, tesame met Moslem-immigrante uit die res van Afrika, teen 2011 die meerderheid van die bevolking uitgemaak het.
Apartheid
Dis ironies dat die kerkraad van die NG gemeente Fordsburg, in wie se gemeentegrense ook Mayfair geval het, reeds voor 1920 begin bekommerd raak het oor die “snel-toenemende Indiër-indringing” in Fordsburg. Die eerste stap om die middelpunt van die gemeente uit Fordsburg te verskuif, was die bou van die pastorie en saal in Mayfair in 1929, maar toe die ou kerkgebou in die jare dertig reeds “aan alle kante deur die Asiaat ingesluit was”, het dit ’n dringende saak geword. Omdat daar nog skuld van sowat £2 000 op die nuwe geboue in Mayfair gerus het, het die kerkraad in Junie 1934 besluit om eers te wag met ’n voorstel van ’n ouderling dat die kerkgebou verskuif word, tot dié skuld gedelg is. In Oktober 1937 is die saak weer op ’n kerkraadsvergadering geopper en dié keer benoem hy ’n kommissie om die saak deeglik te ondersoek. Hoewel die kommissie in 1938 aanbeveel het dat die kerk op ’n oop stuk grond in Mayfair gebou moes word, het die kerkraad besluit om te wag totdat die volgende predikant eers bevestig was. Eindelik is die nuwe kerkgebou, in Vierdelaan, Mayfair, in April 1940 ingewy.
Nadat Mayfair en Fordsburg tot blanke groepsgebiede verklaar is, is die [[NG gemeente Mayfair) in 1953 van Fordsburg afgestig met sy kerkgebou in Agtstelaan, suid van die spoorlyn en in omgewing waar die kerkraad van Fordsburg vroeër gekla het oor die "Indiër-indringing". Dié gemeente het net tot 1976 bestaan.
Ook die Gereformeerde kerk Johannesburg (later genoem Johannesburg-Mayfair]] het oorspronklik sy kerk in Fordsburg gehad. Omstreeks die 1930's is 'n kerkgebou opgerig in Brixton, maar eindelik het die gemeente in die vroeë 1960's na Sesdelaan, Mayfair, ook noord van die spoorlyn, verskuif.
Lyttelton
Lyttelton is 'n voorstad in die suide van Pretoria, Suid-Afrika. Lyttelton is geleë tussen Kloofsig, Irene en die res van Centurion na die weste. Verder bestaan daar ook heelwat sub-woongebiede, bv. Lyttelton Manor en Die Hoewes.
Die voorstad is vernoem na Alfred Lyttelton.
Malvern, Johannesburg
duimnael|links|220px|Die [[NG gemeente Malvern se kerkgebou huisves sedert 1992 die NG gemeente Kensington.]]
Malvern is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit is in Johannesburg se F-streek geleë. Dit strek oor nagenoeg 27 straatblokke van Reynolds View by die Hoër Seunskool Jeppe se skoolterrein in die weste tot by Germiston in die ooste, 'n afstand van nagenoeg 4 km. Vanaf Kensington in die noorde tot by Denver in die suide is die afstand op sy langste net sowat sewe straatblokke, oftewel sowat 600 m.
Die voorstad is deur Malvern Estates Limited op die plaas Doornfontein aangelê en op 23 Junie 1904 geproklameer. Die meeste van die strate is genoem na resiesperde, onder meer Persimmon, St. Amant, St. David en St. Frusquin. Malvern-Wes is 'n klein voorstadjie wat aan die einde van Foxstraat begin en sowat 1 km wes van Malvern geleë is, waarvan dit geskei word deur Reynolds View en Belgravia. Dié voorstadjie huisves die Voorbereidende Skool Jeppe. Op sy beurt is Malvern-Oos 'n voorstad van Germiston, 6 tot 8 km oos van Johannesburg se stadsaal. Malvern self is oos van Belgravia geleë, noord van Denver en suid van Kensington. Dit bevat Fotheringhampark en Alexanderpark.
Julesstraat is besonder breed gemaak sodat dit as hoofstraat tussen Johannesburg en Germiston, oos van Malvern, kon dien, wat dan ook gebeur het. Maar die straat het berug geraak vir die hoë voorkoms van ongelukke weens spoed. Die voorstad is genoem na die dorp Malvern in Engeland, moontlik omdat 'n vroeë bewoner van die omgewing van daar af gekom het.
Malvern was eens die tuiste van 'n Afrikaanse gemeenskap wat groot genoeg was om 'n NG gemeente, Malvern, en 'n laerskool, die Laerskool Malvern, te onderhoud. Die gemeente het in 1992 met die NG gemeente Jeppestown saamgesmelt as die NG gemeente Kensington, wat gebruik maak van Malvern se kerkgebou en saal in Kingstraat, Malvern. Die laerskool het einde 1991 saamgesmelt met die laerskole Johan Rissik (Troyeville) en Kensington onder laasgenoemde se naam en in hul geboue op die grens van Bezuidenhoutsvallei en Kensington. Die Laerskool Malvern se laaste tuiste was in St. Frusquinstraat, nadat dit aanvanklik in Jeppestown was en daarna in Julesstraat. Die laaste geboue huisves die Malvern Primary School. Dié skool, Hillcrest Primary School (tradisioneel die Engelsmedium-laerskool van die buurt) en Malvern High School (tradisioneel die buurt se Engelsmedium-hoërskool) se leerders is reeds jare lank hoofsaaklik swart.
Van Wyk-se-aalwyn
Die Van Wyk-se-aalwyn (Aloe braamvanwykii) is 'n aalwyn wat endemies is aan Noordwes, waar dit aangetref word vanaf Stella tot Schweizer-Reneke en Wolmaransstad. Die aalwyn is vernoem na die plantkundige Abraham Erasmus van Wyk.
Hal Wilson
Hal Wilson (gebore 1861) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Nan of the North (1922) en Sundown (1924).
Sachalin-oblast
Sachalin-oblast (Russies: Сахали́нская о́бласть, Sachalinskaja oblast) is ’n deelgebied van Rusland. Dit lê in die Verre-Oosterse Federale Distrik en die hoofstad is Joezjno-Sachalinsk.
Die oblast sluit die eiland Sachalin en die Koerile in die Russiese Verre Ooste in. Dit het ’n oppervlakte van 87 100 km2 en volgens die Russiese sensus van 2010 het dit 497 973 inwoners. Sachalin is ryk aan natuurlike gas en olie en is die vierde rykste federale gebied in Rusland. Dit grens in die weste aan Chabarofsk-krai, in die noorde aan Kamtsjatka-krai en in die suide aan Hokkaido, Japan.
Pomare IV
Pomare IV of Pōmare IV (28 Februarie 1813 – 17 September 1877; volle naam Aimata Pōmare IV Vahine-o-Punuateraitua) was van 1827 tot 1877 die vierde monarg van die Koninkryk Tahiti. Sy was ook bekend as Aimata – "oog-eter", na aanleiding van die destydse gebruik dat die heerser die oog van ’n verslane vyand geëet het.
Sachalin-oblast
Demografie
Die oblast se bevolkingsyfer in 2010 was 497 973. Daarvan is die 409 786 Russe die grootste groep (86,5%), gevolg deur 24 993 Koreane (5,3%) en 12 136 Oekraïners (2,6%).
Pomare IV
Lewe
Pomare IV was die dogter van Pomare II en sy tweede vrou, Teriʻitoʻoterai Tere-moe-moe. Sy het haar broer, Pomare III, ná sy dood opgevolg toe sy net 14 jaar oud was.
Sachalin-oblast
Demografie
Ander, kleiner groepe sluit in Japannese, of die Ainoe, wat inheems aan die streek is en die Sowjetse oorname van die gebied ná die Tweede Wêreldoorlog teengestaan het.
Pomare IV
Lewe
In 1843 het Frankryk Tahiti ’n protektoraat gemaak en ’n goewerneur in Papeete aangestel. Pomare het vergeefs teen Franse inmenging geveg en Engeland se beskerming gevra, en haarself toe na Raiatea verban uit protes. Daarna het die bloedige Frans-Tahitiaanse Oorlog (1843 tot 1847) gevolg, wat elke koninkryk van die Geselskapseilande geraak het. Dit het geëindig toe die Tahitiaanse magte by die Fort van Fautaua verslaan is. Die Franse het nie die eiland geannekseer nie weens diplomatieke druk van Engeland en Tahiti en Moorea het ’n onafhanklike protektoraat gebly.
Pomare IV het eindelik uit bannelingskap teruggekeer en tot met haar dood onder Franse administrasie regeer. Sy is in 1877 oorlede en is opgevolg deur haar seun, Pomare V, wat van 1877 tot 1880 regeer het.
Kinders
In Desember 1822 het Pomare met die toekomstige koning Tapoa II van Tahaa en Bora Bora getrou. Hulle het nie kinders gehad nie en sy het die huwelik gerepudieer op grond daarvan dat hy steriel was.
Sachalin-oblast
Geskiedenis
Die eerste Europeërs wat die waters om Sachalin verken het, was Iwan Moskwitin en Maarten Gerritsz Vries in die middel 1600's, Jean-François de La Pérouse in 1787 en Adam Johann von Krusenstern in 1805. Die inheemse volke van Sachalin is die Nifchers, Oroks en Ainoe. Japannese het hulle in die 17de of 18de eeu in die gebied gevestig. Gedurende die Ming- en Qing-dinastie het China die eiland as deel van hulle ryk beskou. Japan, wat bekommerd was oor Rusland se uitbreiding in Noordoos-Asië, het hulle soewereiniteit oor die eiland in 1845 verklaar. Die Russe het egter nie die Chinese of Japannese aansprake erken nie en van die 1850's af begin om steenkoolmyne, administrasiegeriewe, skole, tronke en kerke op die eiland te vestig.
thumb|240px|links|Aleksandrofskaja-tronk op die dorp Aleksandrofsk-Sachalinski in 1903. In 1855 het Rusland en Japan ’n ooreenkoms onderteken waarvolgens burgers van albei lande op die eiland kon woon: Russe in die noorde en Japannese in die suide, sonder ’n vasgestelde grens tussen hulle. Later is ’n ooreenkoms met China onderteken waarvolgens China alle gebiede noord van Heilongjiang (die Amoer) en oos van die Oessoeri aan Rusland afstaan, insluitende Sachalin. ’n Russiese strafkamp is in 1857 opgerig, maar Japan het die suidelike deel van die eiland beheer tot in 1875, toe hulle dit aan Rusland afgestaan het in ruil vir die Koerile. Ná die Russies-Japannese Oorlog is ’n verdrag in 1905 onderteken waarvolgens die suidelike deel van die eiland onder Japan geval het. Dit het die Karafuto-prefektuur (樺太庁) van Japan geword, met die hoofstad Toyohara, nou bekend as Joezjno-Sachalinsk.
Ná die Russiese Rewolusie het die noorde van Sachalin deel van die Russiese SFSR geword. Sachalin-oblast is op 20 Oktober 1932 gestig. In Augustus 1945 het die Sowjetunie beheer van die hele eiland oorgeneem, asook van die Koerile.
Ná die Tweede Wêreldoorlog het Suid-Sachalin en die Koerile in 1946 die Suid-Sachalin-oblast van die Sowjetunie geword. In 1947 het dit deel van Sachalin-oblast geword.
Die status van die Suid-Koerile word steeds betwis en sorg vir groot spanning in betrekkinge tussen Rusland en Japan. Geen amptelike vredesooreenkoms is nog deur die twee lande onderteken nie. Japan het in 1952 afstand van Suid-Sachalin gedoen, maar nooit Rusland se aanspraak op die gebied erken nie. Dit word steeds op Japannese kaarte as niemandsland aangedui.
Meredale
Meredale is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit is in Johannesburg se F-streek geleë.
Pomare IV
Kinders
Sy is op 5 Desember 1832 met haar neef, Tenaniʻa Ariʻifaʻaite a Hiro, getroud. By hom het sy 10 kinders gehad, onder andere Pomare V.
Nasionale Biblioteek van Griekeland
thumb|240px|Die fasade van die biblioteekgebou. Die Nasionale Biblioteek van Griekeland (Grieks: Εθνική Βιβλιοθήκη) is geleë naby die middestad van Athene. Dit het 4 500 Griekse manuskripte, wat een van die grootstes ter wêreld is. Daar is ook ’n argief oor die Griekse Rewolusie.
Onder die biblioteek se artikels is ’n kodeks van die vier Evangelies; ’n deel van die Evangelie volgens Matteus uit die 6de eeu; Flora Graeca Sibthorpiana deur die Engelse botanis John Sibthorp; Die Groot Etimologiese Woordeboek, ’n historiese Bisantynse woordeboek; en die eerste publikasie van Homeros se epiese gedigte en gesange.
De Kuilen (kiesafdeling)
De Kuilen was 'n kiesafdeling in die Kaapse Skiereiland vir die Suid-Afrikaanse Volksraad wat eers in die tagtigerjare afgebaken is en tot 1994 voortbestaan het.
Sien ook
Bellville, Claremont, Constantia, Durbanville, Groenpunt, Groote Schuur, Kaapse Vlakte, Kaapstad-Hawe, Kaapstad-Kasteel, Kaapstad-Sentraal, Kaapstad-Tuine, Liesbeek, Maitland, Mowbray, Nuweland, Parow, Pinelands, Rondebosch, Seepunt, Simonstad, Soutrivier, Suid-Skiereiland, Tygervallei, Vasco, Woodstock, Wynberg
Dudusirivier
Die Dudusirivier is 'n rivier op die grens tussen Eswatini en Mpumalanga in Suid-Afrika. Dit is 'n sytak van die Lusutfurivier.