cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ga-Matlhodi
Ga-Matlhodi is 'n Swart nedersetting in Aganang Plaaslike Munisipaliteit, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Dit is noordwes van Polokwane geleë.
Minskin
Die Minskin is ’n katras, ’n kruising tussen ’n Munchkin en sfinkskat.
Jan Carel Erasmus
Universiteitsloopbaan
Ds. Dirk Laufs skryf in ds. Erasmus se lewensbeskrywing in die GKSA se Almanak van 2014 hy het op die middag in 1965 toe die eerstejaars pas daar aangekom het, op die voorstoep van Over-de-Voor-koshuis met Jan Carel Erasmus kennisgemaak toe dié hom met ’n stewige handdruk en ewe forse stem voorstel: "Ek is Jan Carel Erasmus van Magol." Ds. Laufs skryf die jong man van Ellisras se bosveld het spoedig begin swoeg met die voorstudie van Grieks, Hebreeus en Latyn, "maar hy het hom uit die staanspoor bewys as iemand wat nie sommer gou onder gekry word nie".
Alfa Romeo Giulietta (116)
Die Alfa Romeo Giulietta (Tipe 116) is 'n kompakte uitvoerende sedanmotor wat van 1977 tot 1985 deur die Italiaanse motorvervaardiger Alfa Romeo vervaardig is.
Jan Carel Erasmus
Universiteitsloopbaan
Erasmus se grootste uitdaging was die probleem met sy sig, waarvan dik brilglase getuig het. Tog het dit algaande begin verbeter en later in sy lewe het hy danksy nuwe lasertegnologie glad nie langer ’n bril nodig gehad nie. "Dit was vir ons ou vriende nogal 'n proses om hom – ná al die jare met die bril – daarsonder gewoond te raak," skryf ds. Laufs.
Alfa Romeo Giulietta (116)
Die motor is in November 1977 bekendgestel en alhoewel hy die naam van die oorspronklike Giulietta van 1954-1965 dra, was dit 'n nuwe ontwerp, gebaseer op die Alfa Romeo Alfetta onderstel (insluitende sy agtergemonteerde transas).
Jan Carel Erasmus
Universiteitsloopbaan
Vanweë die aanvanklike verbetering in sy sig kon hy reeds op universiteit weldra die stoeiklub vir die tennisklub verruil, 'n sport wat hy lewenslank met oorgawe en groot genot beoefen het. "Menige sinodesitting was hy die dryfkrag om ons soggens om vyfuur op te kommandeer vir 'n vinnige paar stelle tennis," skryf ds. Laufs, "sodat ons weer met nuwe frisheid die dag se harde werk kon aanpak."
Alfa Romeo Giulietta (116)
Die Giulietta ontvang twee opknappings, die eerste in 1981 en die tweede een in 1983. Alle Giulietta's van hierdie modelreeks beskik oor 'n 5-gang handratkas, en was slegs beskikbaar in 'n konvensionele driekassedan bakstyl.
Jan Carel Erasmus
Gemeentebediening
Prop. Eramsus in 1972 bevestig in die kombinasie-gemeente Keetmanshoop/Karasburg in die destydse Suidwes-Afrika. Met sy blinknuwe Italiaanse motortjie en net die meubels van 'n enkellopende, het hy die pastorie op Keetmanshoop betrek. "Toe ek en my vrou hom in Juliemaand van daardie jaar op Keetmanshoop besoek," vertel ds. Laufs, "wys hy ons met trots sy 'gastekos' op die yskas: drie groot Tupperbakke boordens toe vol met biltong, duidelik gemerk: Koedoe, Gemsbok en Springbok.
"Gedurende hierdie kuiertjie het ek hom telkens gedruk in die rigting van die feit dat sy huis nog nie 'n pastoriemoeder het nie. Hy meld later van die aanvallige swartkop-onderwyseres in die koshuis op Karasburg en met aanmoediging bel hy haar die volgende aand uit die studeerkamer van Keetmanshoop."
Dit was ds. Erasmus se verbintenis met Magda, wat weldra sy eggenote sou word. Uit die huwelik is vier dogters gebore: Annamarie, Marina, Carla en Petra. Algaande het vier skoonseuns bygekom en mettertyd ook ses kleinkinders. Een van dié kleintjies het met kinderlike opregtheid agterop sy begrafnisbrief geskryf: "Ek mis oupa se vriendelikheid en goedhartigheid, maar bo alles mis ek die beste oupa ooit!"
"Die sewende tot die dertiende bedieningsjaar in elke predikant se lewe behoort uit te staan in die geheel. Persoonlik het ek, in dié tyd veral, 'gevestig geraak' in die bediening – in benadering en aanpak, vir die feit dat 'n vorm van 'n eie stempel sterker sy beslag gekry het.
"Ek het gedurende die tyd baie geleer, natuurlik ook deur en uit foute wat gemaak is; asook ander gelowiges deur hul voorbeeld, raad en belangstelling. In die betrokke tyd het ons gesin ook gegroei. Die twee jongste kinders van ons vier is daar in Vryburg gebore. Wat ouerskap betref, was dit vir ons 'n tyd van besondere vormingsjare en sommer ook al 'n goeie kwota van praktiese ondervinding."
Van 1984 tot hy sy emeritaat in 2010 aanvaar het, was ds. Erasmus predikant van Zeerust. Daarna het hy en sy vrou hulle op Klerksdorp gevestig. Hier het hy dadelik in 'n plaaslike gemeente met Woordbediening en ander aksies begin help. Dit was ook nie lank nie, of hy het gehoor gegee aan die oproep en as hulpdienspredikant die twee kleiner gemeentes Stilfontein en Orkney bedien.
Ds. Laufs skryf: "Kort voor sy dood bel iemand wat aan ons beide bekend was, my en deel met oorgawe mee hoe hy ds. Jan Carel se dienswerk waardeer. Uit al die gemeentes het tydens sy begrafnis soortgelyke getuienis ingestroom van talle lidmate wat sy besondere wyse van predikant-wees in dankbare herinnering geroep het. Op sy kalm en rustige, maar tog indringende manier was hy herder vir elkeen en tegelykertyd ook leraar in Skrifonderrig en lewensvoorbeeld.
"Menige kindjie het vanaf sy hand die verbondsteken van die Doop ontvang, net soos die talle kere dat hy die Nagmaal kon bedien, kon preek en paartjies in die huwelik kon bevestig."
Waardering
Ds. Laufs skryf as boereseun wat self op die plaas grootgeword het, kon hy in al sy gemeentes hom ten volle met die boeregemeenskappe vereenselwig. Kleintyd reeds het hy die voorspoed en teëspoed van die landbou in fyn detail leer ken. Met professionele geskooldheid en volhardende geloof het hy egter ook op die ander terreine in die gemeenskappe leiding bly gee en rigting help hou.
In die kerkverband tydens meerdere vergaderings is hy by uitstek gebruik vir die hantering van die kerkregtelike sake. Ds. Laufs skryf: "Sy skerp analitiese denkvermoë, saam met 'n kalme beredeneerde insig en opmerklike wysheid, het in menige moeilike saak rigting gebring."
Met sy dood in 2013 was hy van ds. Laufs-hulle se klas van 10 finalejaars van 1971 reeds die vierde wat die ander vooruitgegaan het. "As dierbare vriend en lojale kollega sal ons hom bly mis. Net so ook gaan Magda en hulle kinders en kleinkinders asook sy broers en susters – in die vlees en in die Gees – sy leë plek elke dag bly opmerk en telkens die pyngedagte van hierdie tydelike skeiding moet ervaar."
Maar dan skryf hy: "Ons berus egter in die onwrikbare wete dat hy by sy Vader en Here is – Hom wat Jan Carel tot aan die einde van sy lewe op hierdie aarde met volhardende oorgawe as getroue dienskneg bly dien het."
Kategorie 5 kabel
duimnael|200px|Cat5 / Cat5e verbindingskoord
Kategorie 5 kabel, (ook: Cat5 / Cat5e), is 'n gedraaide draadpaarkabel wat ontwerp is om 'n hoë mate van integriteit in elektriese seine te verseker. Baie sulke kabels is onafgeskerm, maar kan ook soms met 'n afskermingskede voorsien word. Die Kategorie 5-spesifikasie is vervang met die Kategorie 5e spesifikasie. Hierdie soort kabel word dikwels gebruik in kabels vir rekenaarnetwerke soos Ethernet en word ook gebruik om baie ander seine te dra soos vir basiese telefoniese dienste.
Kategorie 5 (Cat5)
Die oorspronklike spesifikasie vir kategorie 5 cable was in ANSI/TIA/EIA-568-A gespesifiseer, met klassifikaasie in TSB-95. Hierdie dokumente spesifiseer die dienslewering-karakteristieke en toets-benodighede vir frekwensies tot 100 MHz.
Kategrie 5 kabels sluit vier gedraaide draadpare in 'n enkele kabelomhulsel in.
Sien ook:
Leon van Nierop
Leon van Nierop (gebore 18 Februarie 1953 in Brakpan) is 'n Suid-Afrikaanse akteur, vervaardiger, skrywer en rolprentresensent. Hy het resensies vir verskeie publikasies soos aanvanklik Huisgenoot, Lig en The Citizen geskryf, en later Rapport, De Kat, asook Radio Sonder Grense (RSG) se Monito en Litnet. Hy skryf ook rubrieke, verhale en artikels onder verskeie skuilname. As voorbeeld, gee hy sy liefdesverhale onder die skuilnaam Jacqueline Brink uit. Hy is al sedert 1975 omroeper by die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK), en tans as vryskutaanbieder, asook regisseur by RSG. Hy het vir 40 jaar lank nuus gelees op RSG. Hy tree op as medevervaardiger van DEKAT TV op SABC3 in 2009, en skep en bied 'n reeks van 30 episodes oor die geskiedenis van die Afrikaanse rolprentwese, DAAR DOER IN DIE FLIEK op kykNET aan in 2011. Dit het ook in boekvorm verskyn en is daarvoor bekroon.
Biografie
Van Nierop begin sy skoolloopbaan in 1959 by Kommando Laerskool in Brakpan, Transvaal waar sy ma ook 'n onderwyseres was. Ná hy matriek voltooi het, doen hy sy diensplig in Kimberley. Hierna studeer hy tale en drama aan die Universiteit van Stellenbosch waar hy sy B.A.-graad in 1974 behaal. In Januarie 1975 begin hy as omroeper en regisseur by die SAUK en later by Springbokradio werk. Hy skryf verskeie treffer-radioverhale, waaronder byna 400 episodes van Wolwedans in die skemer (debuut in Augustus 1979), met meer as 'n miljoen luisteraars, wat dit tot op hede die gewildste radiovervolgverhaal maak van alle tye, ook Herberg vir 'n vlugteling, die daaglikse halfuurverhaal Stralerjakkers (1995 tot 2001) en Die huis in Hertestraat. (1977). In dieselfde tyd as wat hy Wolwedans in die skemer geskryf het, het hy ook agt boeke verwerk as radiovervolgverhale en skryf ook Nag van die Strandloper as 'n radiovervolgverhaal vir Springbokradio.
Van Nierop het meer as 6 000 episodes geskryf wat deur die SAUK gebruik kon word vir radiovervolgverhale. Met die ervaring wat hy opgedoen het, het hy werkswinkels by die SAUK aangebied om leiding te bied met die skryf van 'n radiodrama en by SASWA en ander institusies het hy ook draaiboek-werkswinkels aangebied. Van Nierop is vir die afgelope tien jaar deel van die SANLAM-radiovervolgverhaal werkswinkel, waar hy 'n mede-aanbieder van die kursus is. Vanaf 1980 tot 1990 het Leon Film Scrapbook aangebied op Radio Hoëveld, 'n radioprogram wat handel oor klankuitreksels uit verskeie rolprente. Van Nierop het ook vir die ATKV 'n kursus aangebied oor kreatiewe skryfwerk.
Sedert 1984 skryf hy verskeie TV-dramas en TV-reekse soos Ballade vir 'n enkeling I en II, die TV-verwerking van Het van Verlangekraal, Somer en Uitdraai as TV-dramas. Hy het vir twee jaar opgetree as medeskrywer van Suid-Afrika se eerste daaglikse TV-sepie Egoli. Hy skep die TV-reekse Villa Rosa en Glaskasteel, Wolwedans in die skemer, Huisjakker en Moord op die lug en Huisjakker. Hy het vir 20 jaar klas gegee in rolprentontleding by die Technikon in Pretoria, en was vir vier jaar lank hoof van die Rolprentakademie (filmskool) by die Tegnikon Pretoria waar hy jong rolprentmakers opgelei het as spesiale professor in rolprentkuns. Van Nierop het meer as 32 publikasies vrygestel, waarvan sommige tekste draaiboeke, radiovervolgverhale en novelle is. Hy het ook twee handleidings vir universiteite, Movies Made Easy en Seeing Sense: On film Analysis geskryf.
Vanaf 1995 tot 2001 was die halfuurlange episodes van Stralejakkers op RSG, die gewildste vervolgverhaal van die radiostasie tot op hede. In 2015 verwerk hy die TV-reeks Ballade vir 'n Enkeling na 'n draaiboek vir 'n rolprent, wat R10 miljoen by die lokketkantoor ingebring het, die mees suksesvolle film van 2015 en een van die drie grootste rolprentgeldmakers in Afrikaans in Suid-Afrika. Sedert 2014 tot 2017 het van Nierop Maroela Media se jaarlikse buite-bioskoop aangebied en filmkykers gehelp om die films reg te ontleed en te verstaan. Hy skryf ook resensies vir Maroela Media se webwerf.
Sy boek, Daar Doer In Die Fliek, wat handel oor die geskiedenis van die Suid-Afrikaanse filmwese het 'n groot bydrae gemaak tot die vermaaklikheidsbedryf in Suid-Afrika. Sy jongste roman, Toy Boy, (in Afrikaans Katelknaap) is 'n topverkoper in Engels en Afrikaans en is 'n verwerking van sy Lapa-roman (ook deur Tafelberg uitgegee later as Plesierengel). Van Nierop was die mede-skrywer vir kunsternaars soos Laurika Rauch en Rocco de Villiers se verhoogproduksies. In 2001 was hy 'n beoordeelaar by die Apollo Film Festival in die Karoo en was weer genader om van sy praatjies te herhaal. Van Nierop is deur die DStv-kanaal, M-Net, genader om die program, M-Net's 100 Movies to see before you die, saam te stel en aan te bied vir kanaal 109.
In April 2009 skryf en speel hy in sy eie komedie by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees in Oudshoorn oor die gebeure agter 'n radiodrama se skerms. Hy het 'n unieke novel, Snydokter, geskryf waarvan drie lede van die publiek as karakters in die storie ingebring is. Hierdie inisiatief is bekroon met drie pryse, waarvan twee ATKVeertjies en een 'n Loerie-toekenning vir die reklamemaatskappy was. Hy het sy eie tydgleuf in die kykNET-program, Ontbytsake, waar hy gesels oor rolprente en die kernpunte uitlig, genaamd Fliektyd. Vir tien jaar het van Nierop praatjies by die jaarlikse Grahamstad Filmfees gegee. Tussen 2005 en 2008 het hy meer as 40 kortfilms van studente, aan verskeie instansies verbonde, se films vervaardig.
Hy is deur die M-Net-kanaal op DStv gevra om 12 minderbevoorregte studente op te lei wat beurse ontvang het. In 2005 is hy bevorder na Hoof van die Film Akademie by die Tswane Universiteit van Tegnologie as volle professor. Tot en met 2012 het van Nierop die tydskrif Vrouekeur se reeks kortverhale se teksversorging behartig. Van Nierop het die eerste jeugverhaal die lig laat sien op RSG, Ratels, wat vir nege jaar aaneenlopend gespeel het, die langste aaneenlopende radiovervolgverhaal, waarvan die boek, Ratels, in 2014 uitgegee is deur die uitgewers Human & Rosseau. In 2019 skryf hy 'n radiodrama Koelkop, vir SABC en word uitgesaai vanaf November 2019. Hy skryf ook RSG se eerste mikrovervolgverhaal Hartebreker waarvan elke episode vyf minute lank is en in Maart 2020 sy duisendste episode gevier het. Hy skryf vanaf Maart 2020 'n daaglikse radiovervolgverhaal vir Maroela Media, Briekaandraai, met Bettie Kemp as regisseur.
Opleiding
In 1970 matrikuleer van Nierop aan Hoërskool Stoffberg in Brakpan, Gauteng en in 1974 behaal hy sy BA graad in tale en kultuur aan die Universiteit van Stellenbosch. Vanaf 2005 tot 2008 doen hy 'n nagraadse studie in spesialiteits film aan die Tswane Universiteit van Tegnologie, Pretoria. Van Nierop het ook diplomas aan die Akademie vir Drama in Kaapstad behaal vir Spraak en Drama en Radio Regie en Vervaardiging, behaal.
Bibliografie
Van sy boeke:
Onder sy skuilnaam, Jacqueline Brink:
Barbara Meek
Barbara Meek (26 Februarie 1934 – 3 Oktober 2015) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Second Sight (1989) en in die televisiereekse Archie Bunker's Place (1979) en Big Brother Jake (1990).
Anakena
duimnael|200px|Ahu Ature op Anakena-strand.
Anakena  is ’n wit sandstrand in die Rapa Nui Nasionale Park op Paaseiland (Rapa Nui), ’n Chileense eiland in die Stille Oseaan. Dit is een van net twee sanderige strande in ’n anders rotsagtige kuslyn.
Anakena het twee steenplatforms: Ahu-Ature bevat een moai en Ahu Nao-Nao sewe.
Legende en geskiedenis
Volgens die eiland se oorlewering was Anakena die plek waar Hotu Matu'a, ’n Polinesiese hoofman, met twee kano's geland het om die eerste nedersetting op die eiland te stig.
Argeologie
Argeoloë het tekens van menslike bewoning by Anakena ontdek wat van tot 1200 n.C. kon dateer. Verskeie argeologiese opgrawings is by Anakena gedoen, onder meer deur Katherine Routledge in 1914 en William Mulloy en Thor Heyerdahl in die 1950's, en albei sy ahus is gerestoureer.
Catlin Adams
Catlin Adams (gebore 11 Oktober 1950) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Jerk (1979), Colombiana (2011), en Underworld Awakening (2012), en in die televisiereeks ABC Afterschool Specials (1972).
Biodiesel
Biodiesel is 'n dieselbrandstof wat in die meeste bestaande dieselenjins gebruik kan word sonder om die enjins te verander. Dié diesel word gewoonlik uit plantaardige olies vervaardig. Hierdie artikel bespreek hoofsaaklik sulke dieselbrandstowwe wat vanuit plantaardige olies of dierevette deur middel van transesterifikasie vervaardig word.
Biodiesel is bio-afbreekbaar en is nie giftig nie. Gewoonlik veroorsaak biodiesel omtrent 60% minder koolstofdioksied by verbranding as ander diesel wat van petroleum gemaak word. Dít is omdat biodiesel sélf van atmosferiese koolstofdioksied gemaak word tydens die proses van fotosintese in plante.
Sommige motorvervaardigers is positief oor die gebruik van biodiesel, omdat dit die enjin minder beskadig as gewone brandstof.
Vandag se infrastruktuur maak dit moontlik om biodiesel wyd beskikbaar te stel, en die verbruik en vervaardiging van hierdie brandstof is besig om vinnig toe te neem. Vulstasies maak biodiesel ál hoe geredeliker beskikbaar vir verbruikers, en 'n toenemende aantal vervoerstelsels gebruik reeds biodiesel as 'n byvoeging tot hul konvensionele diesel. Biodiesel is gewoonlik duurder as gewone petroleumdiesel, maar daar word verwag dat dit veel goedkoper sal word as gevolg van die stygende fossielbrandstofpryse en regeringsubsidies en die ekonomie van skaal in die vervaardiging daarvan.
Beskrywing
Biodiesel is 'n vloeistof wat van kleur kan wissel (tussen goud en donker bruin) na gelang van die voermateriaal wat gebruik is tydens vervaardiging. Dit is so te sê onoplosbaar in water en het 'n hoë kookpunt en lae dampdruk. Tipiese metielester biodiesel het 'n flitspunt van ongeveer 150 °C wat dit nie geredelik vlambaar maak nie. Biodiesel het 'n digtheid van ongeveer 0.88 g/cm2, wat laer is as dié van water. Biodiesel wat nie met reagense besoedel is nie kan as nie-giftig beskou word.
Biodiesel het 'n viskositeit (vloeibaarheid) soortgelyk aan dié van petroleumdiesel. Dit kan gebruik word as 'n bymiddel in die formulering van diesel om die smering van suiwer ultra-lae swaeldiesel te verbeter. In groot dele van die wêreld word die hoeveelheid biodiesel in 'n mengsel aangedui deur 'n "B"-faktor. 'n Brandstof wat 20% biodiesel bevat sal as B20 aangedui word. 'n Suiwer biodiesel word na verwys as B100. Biodiesel is 'n hernubare brandstof wat vervaardig kan word vanuit alge, plantaardige olies of dierevette. Dit is 'n veilige, bioafbreekbare brandstof wat lugbesoedeling kan verminder ten opsigte van partikels, koolstofmonoksied en koolwaterstowwe.
'n 20% Versnit van biodiesel met 80% petroleumdiesel (B20) kan gewoonlik in onveranderde dieselenjins gebruik word. Dit kan ook in suiwer vorm (B100) gebruik word in onveranderde enjins, maar daar word gewoonlik aanbeveel dat verstellings gedoen word om onderhouds- en werkverrigtingsprobleme te vermy.
Biodiesel het ongeveer 5-8% minder energiedigtheid. Die vollediger verbranding maak dat die energie-uitset slegs sowat 2% minder of sowat 35 MJ/L is.
Geskiedenis
Transesterifikasie van plantaardige olies is al so vroeg as 1853 deur die wetenskaplike Patrick Duffy uitgevoer, baie jare voordat die eerste dieselenjins uitgevind is. Die uitvinder van die dieselenjin, Rudolf Diesel, het ook stellings gemaak dat plantaardige olies 'n groot rol sou speel as brandstof vir die dieselenjin.
Tydens die 1920's het dieselenjinvervaardigers hul enjins aangepas om die laer viskositeit van petroleumdiesel ('n fossielbrandstof) te benut, eerder as om plantaardige olies ('n biomassabrandstof) te brand. Dié brandstof was baie goedkoper as biomassa-alternatiewe. Ten spyte van die wydverspreide gebruik en gewildheid van dieselbrandstowwe wat uit ru-olie vervaardig is, was daar steeds heelwat belangstelling in verskeie lande tydens die 1920's en die 1930's en later ook tydens die Tweede Wêreldoorlog.
België, Frankryk, Italië, die Verenigde Koninkryk, Portugal, Duitsland, Brasilië, Argentinië, Japan en China het almal berig dat hulle toetse op plantaardige olies as dieselbrandstof in dié tydperk gedoen het. Verskeie bedryfsprobleme is waargeneem wat hoofsaaklik te wyte is aan die hoë viskositeit van plantaardige olies wat 'n lae atomisasie van die brandstof tot gevolg gehad het, met die gevolglike vorming van neerslae op die inspuiters, verbrandingskamer en kleppe. Pogings om die probleme te oorkom het die verhitting van die olie, vermenging met petroleumdiesel of etanol, pirolise en die kraking van die olies ingesluit.
Op 31 Augustus 1937 is 'n patent aan G. Chavanne, wat verbonde was aan die Universiteit van Brussel (België), toegeken vir 'n metode om plantaardige olies om te skakel vir gebruik as brandstof (Belgiese patent 422 877). Die patent het die alkoholise (ook verwys na as transesterifikasie) van plantaardige olies beskryf, deur gebruik te maak van metanol en etanol om die gliserol in die verbinding met korter lineêre alkohole te vervang en sodoende vetsure van gliserol te skei. Dit wil voorkom asof dit die eerste aantekening was van wat deesdae algemeen as "biodiesel" bekend staan.
Gedurende die 1990's is verskeie aanlegte in Europese lande (die Tsjeggiese Republiek, Duitsland en Swede) opgerig. Frankryk het ook die plaaslike vervaardiging van biodiesel vanuit raapsaadolie geloods. Renault, Peugeot en ander vervaardigers het sekere vragmotorenjins gesertifiseer om petroleum/biodieselmengsels te kan gebruik. Verskeie lande in ander wêrelddele het ook plaaslike produksie van biodiesel in die tydperk begin; die Oostenrykse Biobrandstofinstituut het 21 lande geïdentifiseer met kommersiële biodieselprojekte. 100% Biodiesel is ook nou by baie gewone vulstasies regoor Europa beskikbaar.
In September 2005 het Minnesota die eerste deelstaat in die VSA geword met die vereiste dat alle dieselbrandstof in die staat ten minste 2% biodiesel moet bevat.
Tegniese standaarde
Die algemene internasionale standaard vir biodiesel is EN 14214. Daar bestaan ook verdere nasionale spesifikasies. ASTM D 6751 is die mees algemene standaard waarna in die V.S.A en Kanada verwys word. Daar bestaan standaarde vir drie verskillende biodieselvariëteite na gelang van watter olies hulle uit vervaardig is.
Die standaarde verseker dat daar voldoen word aan die volgende belangrike faktore in die vervaardigingsproses:
Basiese toetse wat in die bedryf gedoen word om te bepaal of produkte aan die standaarde voldoen sluit tipies gas-chromatografie in, 'n toets wat slegs die belangrikste eienskappe hierbo bevestig. Meer volledige toetse is baie duurder. Brandstof wat aan die kwaliteitsvereistes voldoen het 'n baie lae giftigheid, met 'n giftigheidsaanslag van meer as (LD50) 50 mL/kg.
Gebruike
Biodiesel se hoër smeringsindeks vergeleke met petroleumdiesel is 'n voordeel en kan bydrae tot verlengde lewensduur van die brandstofinspuiters. Biodiesel is 'n beter oplosmiddel as petrodiesel en daar is gevalle aangeteken waar dit neerslae in brandstoflyne afbreek in enjins wat voorheen met petroleumdiesel gewerk het. Die gevolg is dat brandstoffilters en inspuiters verstop kan raak met partikels as 'n oorskakeling gedoen word. Daar word dus gewoonlik aanbeveel dat die brandstoffilters geruil word binne sowat 1000–1300 km na die omskakeling.
Suiwer onversnitte biodiesel kan in enige dieselvoertuig se tenk gebruik word. In die winter word spesiale lae-temperatuur biodiesel gewoonlik verkoop om vloeibaarheidsprobleme te voorkom. Biodiesel word deur miljoene motoreienaars in Europa gebruik (veral in Duitsland).
Besoedeling met water
Biodiesel kan klein, maar problematiese hoeveelhede water bevat. Alhoewel dit hidrofobies is, kan dit 'n mate van water uit die atmosfeer absorbeer. Verder kan daar ook oortollige water vanuit die verwerking daarin oorbly of water vanaf kondensasie in stoortenke kan ook kontaminasie veroorsaak. Water veroorsaak die volgende probleme:
Verhittingsdoeleindes
Biodiesel kan ook gebruik word as verhittingsbrandstof in huishoudelike en kommersiële ketels. Tegniese navorsing is al in die Verenigde Koninkryk gedoen. Andrew Robertson het tydens die Biodiesel Expo in 2006 in die VK sy werk ten toon gestel en aangedui dat B20 biodiesel die VK se huishoudelike CO2 emissies met 1,5 miljoen ton per jaar kan verminder en sou slegs sowat 330 000 hektaar vrugbare grond vereis om die vereiste biodiesel vir die VK se verhittingsbrandstofsektor te vervaardig. Sy navorsing het ook aangedui dat bestaande ketels maklik en goedkoop omgeskakel kan word om biodiesel te gebruik as die B20 mengsel gebruik sou word.
Verhittingsolie met 'n bymenging van tussen 5 en 20 persent biodiesel word in Duitsland sedert 2008 bemark, en die kogenerasie-aanleg van die Duitse bondskanselier se kantoor in Berlyn (Bundeskanzleramt) maak reeds gebruik van hierdie biobrandstof.
Beskikbaarheid en prys
Wêreldwye biodieselvervaardiging het in 2005 3,8 miljoen ton beloop. Ongeveer 85% biodieselvervaardiging het in die Europese Unie plaasgevind. Kleinhandelpryse in die V.S.A., wat federale en ander staatsbelastings insluit, is ongeveer 12 Amerikaanse sent laer as petroleumdiesel en die prys van B20 is ongeveer dieselfde as dié van petroleumdiesel daar.
Vervaardiging
Veresterde biodiesel bestaan uit 'n mengsel van mono-alkielesters van lang ketting vetsure. Die algemeenste vorm gebruik metanol om metielesters aangesien dit die goedkoopste beskikbare alkohol is. Etanol kan egter ook gebruik word om etielester biodiesel te vervaardig en hoër alkohole soos isopropanol en butanol is ook al gebruik. Die gebruik van alkohole met hoër molekulêre massas verbeter die koue vloei-eienskappe van die resulterende ester ten koste van 'n minder doeltreffende transesterifikasie reaksie. 'n Lipied-transesterifikasieproses word gebruik om die basisolie na die verlangde esters om te skakel.
Enige vrye vetsure in die basisolie word óf na seep omgeskakel en in die proses verwyder, óf hulle word verester (en lewer biodiesel) met behulp van 'n suurkatalisator. Na hierdie verwerking het biodiesel (anders as gewone plantolie) verbrandingseienskappe wat baie ooreenstem met dié van petroleumdiesel.
'n Byproduk van die veresteringsproses is die vervaardiging van gliserol. Vir elke 1 ton biodiesel wat vervaardig word, word 100 kg gliserol vervaardig. Oorspronklik was daar 'n waardevolle afsetmark vir gliserol wat die ekonomie van die proses bevorder het. Met die toename in wêreldwye biodieselvervaardiging, het die markprys vir ru-gliserol (wat 20% water en katalisatorreste bevat) skerp gedaal. Navorsing word gedoen op die gebruik van gliserol as 'n chemiese bousteen. Een só 'n poging is die Verenigde Koninkryk se gliserol-uitdaging.
Gewoonlik moet hierdie ru-gliserol verder gesuiwer word, tipies deur vakuumdistillasie. Dit is 'n baie energie-intensiewe proses. Die gesuiwerde gliserol (98%+) kan dan direk gebruik word of omgeskakel word na ander produkte. Verskeie projekte is in die verband aangekondig:
Biodiesel voermateriale
'n Verskeidenheid olies kan gebruik word om biodiesel te vervaardig. Dit sluit in onder andere:
Wêreldwye vervaardiging van plantolie en dierevet is nie voldoende om vloeibare fossielbrandstowwe te vervang nie. Omgewingsbewuste groepe maak ook beswaar teen die grootskaalse boerderybedrywighede en die gevolglike oorgebruik van kunsmis en plaagdoders, asook die omskakeling van grond wat benodig gaan word om meer plantolies te vervaardig.
Baie mense stel voor dat gebruikte plantolies die beste bron van biodiesel sal wees. Die beskikbare hoeveelhede is egter drasties minder as die hoeveelheid petroleumbrandstowwe wat verbrand word vir vervoer en huishoudelike verhitting in die wêreld. Neem kennis dat een liter afvalolie nie gelykstaande is aan een liter biodiesel nie.
Die plante wat biodiesel kan lewer gebruik fotosintese om sonenergie na chemiese energie om te skakel. Die gestoorde chemiese energie word vrygestel wanneer die brandstof verbrand word en daarom kan plante 'n hernubare bron van biodieselproduksie wees. Die meeste koolstofdioksied wat vrygestel word se oorsprong is hoofsaaklik die gas wat deur die plant uit die atmosfeer geabsorbeer is, dus behoort die vervaardiging van kweekhuisgasse baie klein te wees. Skeptici beweer egter dat daar baie fossielbrandstowwe gebruik word in die vervaardiging van misstowwe en ander insette wat die prentjie minder rooskleurig laat lyk.
Voermateriale se opbrengs per hektaar het 'n invloed op die lewensvatbaarheid van so 'n voermateriaal om betekenisvolle hoeveelhede brandstof te lewer. Die voermateriaal met die hoogste voer opbrengs vir biodiesel is alge, wat soveel as 250 keer die hoeveelheid olie per hektaar as sojabone kan lewer.
Opbrengste van algemene gewasse
Die energie-inhoud van biodiesel is ongeveer 90% minder as dié van petroleumdiesel.
Ekonomiese lewensvatbaarheid
'n Studie deur drs. Dyne en Raymer van die "Tennessee Valley Authority" toon dat die gemiddelde Amerikaanse plaas ongeveer 82 liter per hektaar verbruik om 'n gewas te verbou. Die gemiddelde raapsaadoes se gemiddelde olielewering is egter rondom 029 ℓ/ha en hoë-opbrengs saad kan soveel as 1 356 ℓ/ha lewer. Die inset/uitsetverhouding in hierdie gevalle is ongeveer 1:12.5 en 1:16.5. Die fotosinteseproses lê ongeveer 3-6% van die totale stralingsenergie vas. en as die totale massa van die oes gebruik kan word vir energieproduksie sal die oorhoofse doeltreffendheid van hierdie ketting ongeveer 1% wees. Dit vergelyk nie gunstig met sonselle wat met 'n elektriese aandrywer gekoppel is nie, maar dit ding egter wel mee met sonselle ten opsigte van koste en die gemak waarmee dit uitgerol kan word, aangesien sonselle steeds ongeveer VS$1000 per vierkante meter kos. Hierdie statistieke is egter nie voldoende om aan te dui of so 'n verandering ekonomies sin sal maak nie. Verdere faktore moet ook in ag geneem word, soos die brandstofekwivalent van die energie wat vereis word om dit te verwerk, die opbrengs van brandstof vanuit ru-olie, die opbrengs wat verkry kan word uit voedselverbouing, die impak wat biodiesel op kospryse sal hê en die relatiewe koste van biodiesel teenoor petroleumdiesel. 'n Gesamentlike studie deur die Verenigde State se departemente van energie en landbou het baie van die verskillende kostes betrokke by die vervaardiging van biodiesel nagegaan en gevind dat dit 'n opbrengs van 3,2 eenhede brandstof lewer vir elke eenheid fossielbrandstof wat verbruik word.
Daar word na hierdie mate verwys as die "netto energiewins". 'n Vergelyking van petroleumdiesel, petrol en bio-etanol wat gebruik maak van die syfers deur die Verenigde State se departement van landbou kan op die Minnesota departement van landbou se webwerf verkry word.
Die debat oor die energiebalans van biodiesel woed egter steeds voort. Die volledige oorgang na biobrandstowwe sal groot stukke grond verg indien tradisionele gewasse verbou word. Lande met baie groot ekonomieë sal veral groot probleme ervaar, aangesien energieverbruik eweredig is aan ekonomiese uitset.
As slegs tradisionele voedingsgewasse benut word sal die meeste lande nie voldoende verboubare grond hê om biobrandstowwe vir hulle voertuie te vervaardig nie. Lande met kleiner ekonomieë (en daarom 'n kleiner energieverbruik) en meer verboubare grond mag hulself dalk in 'n gunstiger situasie bevind, al sou baie streke dit nie kan bekostig om grond van voedselverbouing na brandstofproduksie om te skakel nie. Vir derdewêreldlande, sal biodieselbronne wat marginale grond benut meer sin maak.
Ongebruikte woestynland (wat baie sonstraling ontvang) kan gebruik word om alge te verbou en kan alge plaasafval en oortollige CO2 vanaf fabrieke benut om die groei van die alge te versnel.
In tropiese gebiede soos Maleisië en Indonesië word oliepalms baie vinnig aangeplant om tred te hou met die groeiende aanvraag na biodiesel in Europa en ander markte. Daar word beraam dat palmolie-diesel in Duitsland slegs sowat 'n derde van raapsaad-diesel kos.
Termiese depolimerisasie
Termiese depolarisasie is 'n belangrike nuwe proses vir die afbreek van komplekse organiese materiale na ligter rou olie. Hierdie materiale kan nie-oliegebaseerde afvalprodukte insluit, soos byvoorbeeld ou bande, hout en plastiek. Die proses maak die natuurlike geologiese prosesse na wat, soos vermoed word, betrokke was by die vorming van fossielbrandstowwe. Onder die werking van druk en hitte word langkettingpolimere van waterstof, suurstof en koolstof ontbind na korter ketting petroleumkoolwaterstowwe.
Venus (mitologie)
Venus is die Romeinse godin van onder meer die liefde, skoonheid, begeerte, seks, vrugbaarheid, vooruitgang en oorwinning. Sy was die moeder van die Romeinse volk deur haar seun, Aeneas, wat die val van Troje oorleef en na Italië gevlug het. Julius Caesar het beweer hy stam van haar af.
Die Romeine het die mites en ikonografie van haar Griekse eweknie, Afrodite, oorgeneem vir die Romeinse kuns en letterkunde. In die latere klassieke tradisie van die Weste het Venus een van die bekendste godinne uit die Grieks-Romeinse mitologie geword as die verpersoonliking van die liefde en seksualiteit.
Hiperseksualiteit
Hiperseksualiteit is ’n mediese diagnose vir ’n buitengewoon gereelde of skielike toename in seksdrange. Die terme nimfomanie en satiriase is eens gebruik om die toestand in onderskeidelik vroue en mans te beskryf. Dit word nie meer in mediese kringe gebruik nie, hoewel eersgenoemde nog in die volksmond voorkom.
Oorsig
Hiperseksualiteit kan óf ’n primêre toestand óf die simptoom van ’n ander siekte of mediese toestand soos bipolêre gemoedsteuring wees. Dit kan ook veroorsaak word deur sekere medisynes en behandelings, soos middels teen Parkinsonsiekte of hormoonterapie met testosteroon en estrogeen.
Geneeshere stem nog nie saam oor die beste manier om hiperseksualiteit as ’n primêre toestand te beskryf  of oor die wenslikheid om sulke gedrag en impulse as ’n aparte patologie te beskryf nie. Verskillende dokters en terapeute beskou hiperseksualiteit dikwels verskillend: as ’n verslawing, ’n soort obsessief-kompulsiewe steuring of ’n impulsiwiteitsteuring. ’n Paar skrywers erken nie so ’n siektetoestand nie en reken dit weerspieël bloot ’n kulturele afkeer van buitengewone seksuele gedrag.
Net soos wat daar geen konsensus is oor wat hiperseksualiteit veroorsaak nie, gebruik skrywers verskillende name om daarna te verwys, na gelang van watter teorie hulle voorstaan of watter spesifieke soort gedrag hulle bestudeer. Moderne name sluit in kompulsiewe masturbasie, kompulsiewe seksuele gedrag, kuberseksverslawing, erotomanie, oordrewe seksdrang, hiperfilie, hiperseksualiteit,  hiperseksuele steuring, seksuele verslawing, seksuele kompulsiwiteit, seksuele afhanklikheid, seksuele impulsiwiteit en parafilieverwante steuring.
Monomotapa
Monomotapa (Shona: Mwene Mutapa) was 'n land wat na bewering in die binneland van Suider-Afrika bestaan het en bekend was om sy gewaande ontsaglike goudrykdom.
Ligging
Monomotapa was 'n land wat op sy hoogtepunt gestrek het van ongeveer tussen die Zambezi en die Limpopo en die Kalahari en die Indiese Oseaan. In die gebied was die goudstede Vigiti Magna en Davugal en die rivier Esperito Santo. Hierdie Mashona-koninkryk het dus gestrek oor die teenswoordige Zimbabwe en dele van Suid-Afrika, Botswana, Lesotho, Eswatini, Mosambiek, Namibië en Zambië.
Geskiedenis
Koning Mutota en sy Karangastam het vroeg in die 15de eeu in die suide van die teenswoordige Zimbabwe gewoon. Hy het sy beheer noordwaarts uitgebrei. Sy seun en opvolger het op sy beurt die grense weer ooswaarts tot by die see verskuif. Deur die hawens Sofala en Moçambique het die Arabiere en Portugese met die Karanga in goud handelgedryf. Portugese reisigers het vertel van goudmyne en fabelagtige rykdomme. In die 16de eeu het Portugese geskiedskrywers Monomotapa beskryf as 'n magtige en welvarende ryk. Of die Portugese ooit bekend was met die Groot-Zimbabwe-bouvallle is nie bekend nie, maar was wel in die omgewing daarvan om na die goudvelde te soek. Eeue lank het die groot moondhede en die seevaarders daarna gesmag om die goudland te ontdek. Landkaarte van die tyd was egter primitief, onduidelik, fiktief en dikwels en dalk met opset misleidend. In Monomotapa was daar onderlinge twiste oor die goudrykdom. Boonop was die goud min en is van primitiewe mynboumetodes gebruik gemaak. Mettertyd het die inkomste uit goud gekwyn. Die goudhandel het nooit werklik floreer nie, maar daardeur is die binneland wel oopgestel vir die handel en koloniale besetting. Aan die einde van die 17de eeu het Monomotapa as Mashona-koninkryk verdwyn. In Europa is vas geglo dat hierdie myne die myne van koning Salomo was. Al die gerugte van groot rykdom het tot gevolg gehad dat baie Europeërs hulle graag in Suider-Afrika wou kom vestig. Vandag weet ons dat Monomotapa niks anders was die die uitgeputte goudvelde in die suide van die huidige Zimbabwe nie.
Soekekspedisies
Die VOC was maar altyd op die uitkyk na goeie sakegeleenthede. Daarom moet Jan van Riebeeck nie alleen 'n verversingspos aan die Kaap stig nie, maar ook probeer om Monomotapa te vind. Afgesien van die swak landkaarte het die VOC-amptenare die Namas ook nog sleg verstaan en geen goeie reisadvies van hulle ontvang nie. Van Riebeeck was in 'n voortdurende vrees dat die magtige volk van Monomotapa die Kaapse nedersetting sou aanval, want hy was onder die indruk dat die land maar so 'n 200 km noordoos van Kaapstad geleë was. Vanaf 1660 is verskeie ekspedisietogte uitgestuur om die goudland te soek en daar is selfs 'n beloning uitgeloof aan hulle wat eerste die land vind. Bekende ekspedisieleiers was Jan Danckaert, Pieter Cruythoff, Jonas de la Guerre en Simon van der Stel. In 1725 het Jan Mona selfs na Delagoabaai gegaan om na die land te soek (waarvan die reisverhaal opgeteken is deur Francois de Cuiper). 'n Paar dekades later gee die reisverslae van Johannes Coetzee aan Ryk Tulbagh nuwe hoop om Monomotapa te vind. Al hierdie soektogte het egter in hul doel misluk, maar het baie bygedra tot die aardrykskundige kennis oor die binneland, dit het wel gelei tot ervaring met ekspedisietogte en die vind van 'n roete vir ooswaartse uitbreiding van die kolonie. Eers in die middel van die 19de eeu is die suidelike deel van Zimbabwe vanuit die suide bereik.
Henk Rall
Hendrik Johannes Samuel Rall is 'n Suid-Afrikaanse skrywer. Hy is op 16 Junie 1938 op Parys in die Oranje-Vrystaat gebore as die oudste van 'n gesin van vier seuns.
Lewe en werk
Sy skoolopleiding ontvang hy in sy tuisdorp en op Douglas in die Noord-Kaap, waar hy matrikuleer, en hy studeer dan verder in die letterkunde aan die Universiteite van Potchefstroom, Oranje-Vrystaat, Suid-Afrika en Pretoria en behaal die B.A.-graad en in 1964 die B.A. Honneurs-graad in Afrikaans-Nederlands. Hy verander hierna sy studierigting na die Geneeskunde en behaal die MB.ChB.-graad aan die Universiteit van Pretoria in 1969. Hy voltooi ook die ECFMG-eksamens voordat hy in 1969 na Amerika vertrek. Hier is hy eers verbonde aan 'n hospitaal in New York en vanaf 1973 tot 1975 as mediese navorser by die Upjohn Company. By sy terugkeer behaal hy in 1978 sy Ph.D. Med.-graad in Geneeskunde aan die Universiteit van Stellenbosch met 'n studie op die gebied van fertiliteitsbeheer getitel “A comparison of the potential luteolytic effects of four prostaglandin analogues in the chacma baboon Papio ursinus”. Hy vestig hom in Bellville, waar hy 'n mediese praktyk as ginekoloog het en verbonde is aan die Departement van Obstetrie en Ginekologie aan Tygerberg Hospitaal. In 1979 word hy aangestel as mediese direkteur en hoof van die navorsingsafdeling van Scherag en verhuis na Johannesburg.
Verskeie artikels oor reproduktiewe fisiologie verskyn van hom in buitelandse mediese tydskrifte. Hy het al in feitlik alle wêrelddele gereis en is 'n entoesiastiese jagter. As lid van 'n internasionale jagorganisasie bring hy oor die jare 'n besonderse versameling jagtrofeë en Africana-boeke oor die Afrika vasteland se jagterontdekkers byeen. Sy internasionale reputasie word daarin bewys dat hy opgeneem word in die “International Who’s Who of Intellectuals”. Hy is getroud en het 'n seun en 'n dogter.
Radiodramas
Aanvanklik skryf hy vir die radio en verskeie van sy hoorspele word uitgesaai, soos “Sy vrede” in 1961 (gegrond op die inval van 'n groep Kongolese in die koffieplantasies van Noord-Angola), “Die poskoets” in 1962, “Soektog in die Kalahari” in 1963 en “Die grot van Combaai” in 1966.
Poësie
Van sy verse word sedert 1963 in Standpunte, Kol, Trek en De Arte gepubliseer, waarna die bundel “ 'n Son breek” volg, waarin kort verse oor verskeie temas gebundel is, insluitende die buiteland, Suid-Afrika en sy natuur en sosiale satire. Hierin vertoon die digter nog 'n gehegtheid aan “digterlike” of vernaamdoenerige taal, met heelwat woorde uit die natuurwetenskap wat gebruik word vir beelding. Enkele kwatryne maak 'n gunstige indruk en daar is ook 'n aantal mooi natuurbeelde in die bundel. “Herfswind” is 'n treffende uitbeelding van die verdoemende effek wat die herfs op die lente se voortbrengsels het, terwyl “Dood in die ys” eweneens die dood as tema het, hierdie keer dié van die skipper en sy boot wat teen 'n ysberg bots.
“Wit-ryp” word in ses afdelings verdeel. “Oor ys” bevat verse oor die ys en wit van 'n winterlandskap, terwyl “Nuwe wêreld” intellektuele verse is wat hoofsaaklik voorkeur gee aan 'n aardse lewe en bestaan bo 'n bo-aardse of hiernamaalse lewe. Dan is daar agt “Haiku’s”, aktuele gedigte oor “Afrika” wat beredenerend en beskrywend van aard is, terwyl “Spel” 'n aantal kort gedigte oor onverwante onderwerpe bevat. Die bundel sluit af met die enkele gedig in “Manifes”, waarin die belangrikheid daarvan om in die oomblik te leef beklemtoon word.
“Reise” begin met 'n afdeling met dieselfde naam, waarin die reisgedigte bekoorlik is met volop vreugde en son en die bestemming met afwagting en ekstase benader en ervaar word. Die antieke wêreld word ook 'n bestemming, waar dit 'n terugkeer word na 'n meer primitiewe toestand. Die tweede afdeling (“Tweespel”) bevat liefdesgedigte, waarin veral die religieuse en die erotiese verken word. Die slotafdeling bevat meer intellektuele poësie, met besinning oor aktuele onderwerpe, insluitende die Kommunisme.
In “Donker van mere” is die kern van die verse in die eerste afdeling (“Stilte van mere”) weer die ervaring van reis, geografies oor afstande, deur die tyd en innerlik, wat dan ook 'n groot aantal liefdesverse insluit. Die tweede afdeling van die bundel (“Wapens oor volke”) verken die politieke aspekte van die geografiese gebiede waarin die digter reis. Die derde afdeling (“Bulle, winde, mense”) bevat hoofsaaklik bespiegelende verse en beskrywingsverse. “Die toegegroeide tuine van my jeug” bevat 'n mooi teenstelling tussen die Bybelse en die eie “sondeval” asook die “toegegroeide paradys” van die spreker se jeug vergelyk met die Tuin van Eden. “Molekulêre biologie” gee 'n interessante verbinding van suiwer intellek met die ekstase en emosie van 'n mediese deurbraak. Die vierde afdeling is “En weer te reis”, wat weer reisverse bevat.
Na 'n lang stilswye verskyn “Geskrifte van 'n vermiste digter” in 2008, wat verse  bevat oor terugkeer, na die land en na die poësie. Die openingsafdeling “Onthou” bevat herinneringe oor 'n jeug in die Noord-Kaap. “Skep” is die tweede afdeling en handel soos die titel reeds suggereer veral oor kuns, die kreatiewe proses en digterskap terwyl die derde afdeling (“Liefhê”) die liefde as tema het. Die vierde afdeling se titel is “Uitsê” en bevat sosiaal-polities betrokke en religieuse verse, meermale in die streekstaal van die Noord-Kaap, oftewel die sogenaamde Oranjerivier-Afrikaans. “Besin” se gedigte is bespiegelend van aard en behandel onder andere geloof teen die agtergrond van wetenskaplike kennis. 'n Interessantheid in die bundel is dat dit ingelei en gesluit word deur gedigte deur die uitgewer, wat so sy waardering en geneentheid teenoor die digter betuig.
Rall se verse word in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in 'n duisend en enkele gedigte”, “Kraaines”, “Woordpaljas”, “Verse vir Opperman”, “Die goue vreugde” en “Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte”. Die Hoërskool Groote Schuur se skoollied is deur hom geskryf.
Prosa
Op prosagebied is sy kortverhaalbundel “ 'n Bokram by die see” 'n belangrike bydrae, waar veral sensualiteit in dramatiese en spannende, selfs gewelddadige, verhale weergegee word. Die deurlopende tema in hierdie verhale is die emosionele en erotiese spanning tussen mense. 'n Hoogtepunt is die jagverhaal “Omba muungu” waar die jagter op die spoor is van 'n magtige olifant. Deur die bybring van ou jagverslae word hierdie spesifieke jagtog 'n simbool van die mensdom se jag op die dier en verkry dit 'n noodlotsgevoel, waar die dood eindelik die oorwinnaar is en die jag in groot mate in die jagter se kop afspeel. “Bloedbroers” het as tema beide hoofkarakters se boosheid, gebind deur 'n gemeenskaplike bose doelwit om 'n silwerkruis te steel, 'n kunswerk na die motief van die Malteserkruis wat simbool is van die doel om pelgrims te verpleeg en te beskerm. Die verteller is 'n wapensmokkelaar vir woestynbewoners in Afrika. Hy ontmoet sy eweknie op Malta, waar die verteller deur sy “broer” uitoorlê word in hulle onderlinge magspel. Van Rall se kortverhale word in versamelbundels opgeneem, waaronder “Vuurslag” en “Wys my waar is Timboektoe”, beide onder redaksie van Hennie Aucamp, en “Die Afrikaanse kortverhaalboek” van Abraham H. de Vries. Sy skets oor “Khartoem” verskyn in “Stad en stedelig”, 'n versamelbundel met sketse en vertellings oor wêreldstede.
Hy stel ook die versamelbundel “Jagtye: 'n keur van jagervarings uit Suider-Afrika” saam, waarin die teks geïllustreer word met lyntekeninge deur Zakkie Eloff. Die boek is in drie afdelings verdeel, naamlik “Wildernis en wild”, “Jagters en jaggoed” en “Vertelling tot verhaal”, met skrywers soos Randolph H. Churchill, C.F. Gronum, J. von Moltke, Frederick Courtney Selous, P.J. Schoeman, Jan J. van der Post, Percy Fitzpatrick, Herman Charles Bosman, P.J. Haasbroek en vele ander wat verteenwoordig word. 'n Groot aantal van die opgenome bydraes was oorspronklik in Engels, maar is knap vertaal deur die samesteller. Rall skryf ook artikels vir tydskrifte soos Suid-Afrikaanse Panorama, Nieuws uit Suid-Afrika en resensies vir Die Beeld.
Fehmarnsundbrug
Die Fehmarnsundbrug, 'n gekombineerde pad- en spoorwegbrug met 'n lengte van 963 meter, oorspan die seestraat Fehmarnsund en verbind sodoende die Oossee-eiland Fehmarn met die Duitse vasteland naby die dorp Großenbrode (Sleeswyk-Holstein). Die brug maak deel uit van die sogenaamde Vogelfluglinie, 'n roete wat die Noord-Duitse metropool Hamburg met die Deense hoofstad Kopenhagen verbind.