cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maretha Maartens
Boeke vir volwassenes
1988 - Vlug van die Eden-mens
1991 - Ekstasies en frustrasies
1992
1993 – Suurtjies en stralers
1994
1995
1996 - Van Riemvasmaak tot rose
1997- Ruitevrou
1998 - Marike: ’n reis deur somer en winter (saam met Marike de Klerk)
1999
2001 - Jacoba Afrikaner
2002 - Gaan na die pottebakker se huis
2004 - Gawe van die liefde
2005 - Seën wag op Sinai
2006 - Engel van Ethiopië
2007 - My liefling is ’n wolkeman
2008 - Katryn van die klipdassies
2010 - Sondag van die silwer see
2011 - Laduma vir die liefde
2013 - Monument
2014 - Die slotman
Kinder- en jeugboeke
1982 - My dik boek
1983
1984
1985
1987 - Die inkvoël
1988 - Oor die nek van die draak
1989
1990 - Plek van dolfyne
1991
1992
1993 - Smaartie is skeel
1998 - Die nagkat
2002 - Die baba luister
2003 - Vicky bou ’n dam
2004
Geestelike en didaktiese boeke
1981 - Aljander-aljander
1982 - Vrymoedige gesprek met God (saam met Hennie Maartens)
1984
1986
1987 - Oud genoeg vir nagbriewe
1988 - Here, dis ek, Magriet
1989 - Mooi loop, meisiekind
1990 - Ons twee wil trou
1991
1992 - Maak my anders, Here
1993
1994
1995
1996 - My hulp kom van die Here (saam met Hennie Maartens)
1998 - 101 dinge wat tieners moet weet oor liefde, vriende, selfvertroue, ouers, geloof en alles en nog wat
1999
2001
2002 - Moeilike mense
2003
2004
2005 – Hoe God ons heelmaak
2006
2007
2008 – Elke dag is vol genade
Geestelike dramas
1996
Markgraaf
Markgraaf (Duits: Markgraf) is 'n historiese adellike titel. Dit is 'n samestelling van die woorde mark, 'n grensprovinsie of landstreek, en graaf, koninklike bestuursamptenaar.
Geskiedenis
'n Markgraaf was aanvanklik in die Frankiese Ryk 'n koninklike beampte met graaflike of hertoglike bevoegdhede en militêre bevelvoerder in 'n grensmark of markgraafskap. Aangesien grensgebiede belangriker was vir die beskerming van koninkryke en ryke het hulle baie keer groter en belangriker as graafskappe in die binneland geword en het markgrawe aansienlike magte bekom. In die Heilige Romeinse Ryk onder Liudolfingern (919–1024) het nuwe Markgraafskappe ontstaan, soos die van die Markgraaf van Brandenburg, waarvan die heersers later deel gevorm het van die ryk se heerskappy.
Meeste marke en die markgrawe wat dit regeer het was geleë aan die oostelike grens van die Karolingiese en later die Heilige Romeinse Ryk ; die twee Marche de Neustrie aan die grens van die Karolingiese Ryk met Bretagne en Normandië en die Marca Hispanica (Spaanse mark) op die grens met die More is noemenswaardige uitsonderings.
In die Heilige Romeinse Ryk het twee van die marke ontwikkel tot twee van die magtigste state in Sentraal-Europa: die Mark Brandenburg het die kern van die latere Koninkryk van Pruise geword en Beierse Marchia Orientalis het die kern van Oostenryk geword deur die erf van verskeie Hongaarse en Boergondiese prinsdomme. Nog 'n mark 'n die suidooste is Stiermarke wat tot vandag toe voortbestaan as een van die Bundesländer (deelstate) van Oostenryk.
Margate, KwaZulu-Natal
Margate is 'n kusvakansiedorp aan die KwaZulu-Natalse Suidkus, ongeveer 20 km suid-suidwes van Port Shepstone geleë. Die rivier wat in die see vloei by Margate is bekend as die "Nkongweni"-rivier (plek van onthaal) omdat daar berig word dat die oorspronklike inwoners baie wreed was met reisigers, en dat die reisigers hulle moes smeek vir gasvryheid.
Markgraaf
Geskiedenis
In die laat Middeleeue het markgraafskappe in oorerflike monargieë ontwikkel, wat vir alle praktiese doeleindes ekwivalent aan hertogdomme was, soos hulle hulle militêre belangrikheid verloor het. In die Goue Bul van 1356, uitgevaardig deur Karel IV, die Heilige Romeinse Keiser en Koning van Boheme, is die Markgraaf van Brandenburg as 'n keurvors van die Heilige Romeinse Ryk erken. Dit het die markgraaf lidmaatskap besorg aan die hoogste kollege in die keiserlike diet wat die nie-oorerflike keiser verkies het. Die voorreg is te vore de facto beperk tot hertoë en drie prins-aartsbiskoppe (Keulen, Mainz en Trier); ander nie-hertoglike wêreldlike lede het die Koning van Boheme en die Paltsgraaf van die Rynse Kurpfalz ingesluit. Die Koning van Boheme het self oor die Markgraafskap van Morawië geregeer of 'n markgraaf aangestel in die amp.
Soos die titel sy militêre konotasies verloor het, is dit alhoe meer as 'n blote adellike rang gebruik wat hoë as enige ander Graaf was maar laer as 'n Hertog. Teen die tyd dat die monargië in Duitsland, Italië en Oostenryk tot 'n einde gekom het, het nie een markgraaf oorgebly nie aangesien almal verhef is tot hoër titels.
Die etimologiese opvolger van die markgraaf is markies wat ook in gebiede gebruik is wat nooit marke gehad het nie.
Margate, KwaZulu-Natal
Vakansieoord
Die dorp is op sy besigste gedurende skoolvakansies en op openbare vakansiedae wanneer binnelanders na die kus reis. Kersfees en Paasfees is veral besige tye, met Margate se hoofstraat gewoonlik erg beset deur die vakansieverkeer. Margatestrand is as 'n Blouvlagstrand gesertifiseer.
Margate–monster
Margate het die wêreld se hoofnuus gehaal in 1922 (alhoewel hierdie datum betwis word, en sommige meen dit is 1924) toe 'n enorme, wit, wollerige kreatuur (gedoop as "Trunko" as gevolg van die groot olifantagtige slurp wat dit gehad het) op die strand uitgespoel het. Ongelukkig was die "Margate–monster" te ver ontbind om dit ordentlik te kon identifiseer.
Aartappelskyfies
Aartappelskyfies is dun snye aartappels, wat in diepolie, in 'n oond of in 'n mikrogolfoond gebak word. Hulle dien as bykos of versnappering en word in 'n groot aantal variante aangebied.
Geskiedenis
Die eerste aartappelskyfies is vermoedelik op 24 Augustus 1853 deur George Crum, 'n kok van die Moon Lake Lodge-hotel in Saratoga Springs (New York, Verenigde State) gebak, nadat 'n gas - na bewering die bekende nyweraar Cornelius Vanderbilt - verskeie kere gekla het dat sy gebraaide aartappels te dik gesny was. Crum het die aartappels uiteindelik so dun gesny dat hulle nie meer met die vurk geëet kon word nie. Nogtans was Vanderbilt mal oor die aartappelskyfies, en hulle is voortaan onder die naam Saratoga Chips op die hotel se spyskaart gelys en het vinnig orals in Nieu-Engeland bekend geraak. Die industriële vervaardiging van aartappelskyfies begin sedert die twintigerjare van die 20ste eeu ontwikkel, nadat Herman Lay, 'n middelman uit die suide van die VSA, 'n aartappelskiller uitgevind het. Die aartappelskyfies is aanvanklik nie gekruie nie, wat hulle gewildheid nadelig beïnvloed het.
Die eienaar van 'n klein familiebedryf in Dublin (Ierland), Tayto, het in die veertigerjare 'n metode ontwikkel waarmee speserye en geurmiddels toegevoeg kon word. Ná 'n aantal eksperimente het Tayto die eerste gekruide aartappelskyfies vervaardig, wat as Cheese and Onion (kaas-en-uie) en Salt 'n' Vinegar (sout-en-asyn) aangebied is. Vir die laasgenoemde soort is 'n pakkie sout saam met die aartappelskyfies verkoop, sodat die verbruiker die sout volgens smaak kon byvoeg.
Metode
Rou aartappelskyfies kan ook met sout en ander speserye in die mikrogolfoond gaargemaak word. Ná dertien minute baktyd teen 800 Watt is die skyfies bros. Hulle is ook geskik vir mense wat 'n vetvrye dieet behoort te volg.
Wentelbaan
’n Wentelbaan is in fisika die pad waarlangs een voorwerp om ’n punt in die ruimte wentel of draai, soos ’n planeet om die massamiddelpunt van die Sonnestelsel. Planete se wentelbane is gewoonlik ellipties.
Wentelbane kan verduidelik en bereken word aan die hand van die Swaartekragwet van Newton en Kepler se wette van planetêre beweging.
Geskiedenis
In die geosentriese model van die Sonnestelsel is verskeie teorieë geopper om die beweging van die planete op grond van perfekte sfere of sirkels te verduidelik, totdat Johannes Kepler sy drie wette van planetêre beweging geformuleer het.
Crème fraîche
Crème fraîche (Frans vir "vars room") is 'n soort vars room, wat sy oorsprong in Frankryk het. Crème fraîche word uit koeimelk gemaak en het 'n vetgehalte van ten minste 30%, terwyl die melksuiker- of laktosegehalte verminder is tot hoogstens 15%.
Vir die vervaardiging van crème fraîche word room in groot tenks geplaas en met melksuurbakterieë vermeng. Ná sowat 18 tot 40 ure teen 'n temperatuur van 20-40 °C het die bakterieë die melksuiker (laktose) tot melksuur verwerk, wat aan die crème sy besonderse smaak verleen. Stabilisatore en ander bymiddels word nie by die vervaardiging toegelaat nie. Crème fraîche is nou verwant aan crème double, wat egter 'n hoër vetgehalte het en van soet room gemaak word.
Crème fraîche het 'n aangename, effens suur smaak en is 'n belangrike bestanddeel van die verfynde kookkuns, wat byvoorbeeld nie uitvlok sodra dit by warm geregte soos souse gevoeg word nie en ook – net soos slagroom – geklop kan word.
Winterthur
Winterthur (Frans: Winterthour, Latyns: Vitudurum, in die volksmond Winti genoem) is met sowat 'n bevolking van 105 000 die sesde grootste stad in Switserland en die tweede grootste stad in die kanton Zürich. Die stad is as 'n politiese gemeente ook hoofstad van die gelyknamige distrik. Dit is in die noordooste van Switserland sowat 20 kilometer noord van Zürich geleë.
Winterthur was in vroeëre tye 'n beduidende nywerheidstad en is vandag as diens-, opvoedkundige-, kulturele en ontspanningsentrum met 16 museums bekend. Die treinstasie van Winterthur hanteer die derde grootste trein- en passasierverkeer in Switserland; die Zürich Lughawe is net 15 kilometer in die suidweste geleë.
Julie McWhirter
Julie McWhirter (gebore 12 Oktober 1947) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Dynomutt Dog Wonder (1976), Casper and the Angels (1979), en The Flintstone Kids (1986).
Donzaleigh Abernathy
Donzaleigh Abernathy (gebore 5 Augustus 1957) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Bad Ass (2012) en in die televisiereekse Any Day Now (1998), The Walking Dead (2010), en Suits (2011).
1812
Die jaar 1812 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 12de jaar van die 19de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Bas
Bas is die buitenste omhulsel van die takke en stamme van houtagtige plante soos bome. Die doel van die bas is om die plant teen aanslae van buite te beskerm. Die bas van verskillende plante kan dramaties verskil: dit kan in 'n verskeidenheid van kleure voorkom, en die tekstuur kan wissel van grof tot glad.
Kurk
Een van die gebruike van bas is die vervaardiging van kurk. Kurk is afkomstig van die kurkboom (Qurecus suber) wat in die Mediterreense gebied groei en oorspronklik van Portugal afkomstig is. Kurk is elasties en 'n uitstekende termiese en akoestiese isoleerder wat byna ondeurdringbaar is en ook teen temperatuurskommelings bestand is.
Mangareva
Mangareva is die middelste en grootste eiland van die Gambiereilande in Frans-Polinesië. Dit word omring deur kleiner eilande: Taravai in die suidweste, Aukena en Akamaru in die suidooste en ander eilande in die noorde. Daar is ’n permanente bevolking van 1 239 (2012) en die grootste dorp, Rikitea, is die hoofdorp van die Gambiereilande.
Die eiland is sowat 8 km lank en sy oppervlakte van 15,4 km2 maak sowat 56% van die hele Gambiergroep uit. Mangareva het ’n hoë sentrale rif wat al met die lengte van die eiland langs loop. Die hoogste punt in die Gambiereilande is Berg Duff aan die suidkus van Mangareva; dit rys sowat 441 m die lug in.
Die eiland het ’n groot lagune van 24 km breed wat riwwe bevat waarvan die vis en skulpvis antieke eilandbewoners beter help oorleef het as op ander eielande sonder riwwe.
Whitney Able
Whitney Able (gebore 2 Junie 1982) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente All the Boys Love Mandy Lane (2006), Monsters (2010), A Walk Among the Tombstones (2014), en Dark (2015).
Alestidae
Alestidae is 'n varswatervisfamilie van die orde Characiformes. Hierdie familie was voorheen gespel as Alestiidae.
Genus
Die volgende genus en gepaardgaande spesies is deel van die familie en kom in Suider-Afrika voor:
1813
Die jaar 1813 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 13de jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Asteropus radiocrusta
Asteropus radiocrusta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Asteropus en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2000 deur Kennedy.
Raymond Loewy
Raymond Fernand Loewy (* 5 November 1893 in Parys; † 14 Julie 1986 in Monte Carlo, Monaco) was 'n Frans-Amerikaanse nywerheidsontwerper wat naas Hans Ledwinka as uitvinder van die stroomlyn-ontwerp beskou word.
Die omvang en skaal van sy ontwerpe strek oor 'n wye spektrum nywerhede – 'n prestasie wat internasionale erkenning aan Loewy besorg het. So het sy portret op 31 Oktober 1949 op die titelblad van die nuustydskrif Time verskyn. Van die byname, wat aan hom verleen is, was The Man Who Shaped America, die Father of Streamlining en The Father of Industrial Design.
Loewy het die grootste deel van sy loopbaan, wat oor sewe dekades gestrek het, in die Verenigde State deurgebring waar hy onder meer die kentekens van maatskappye soos Shell, Exxon, TWA en BP ontwerp het, asook die Greyhound Sceniccruiser-bus, outomatiese verkoopmasjiene vir Coca-Cola, die verpakking van Lucky Strike-sigarette, Coldspot-yskaste, motors soos die Studebaker Avanti en Champion, en die livrei vir die presidensiële vliegtuig Air Force One.
Vlag van Mauritanië
Simboliek
Die kleure en simbole van die Mauritaanse vlag verbind die land met Afrika en Islam. Rooi, groen en geel is drie van die Pan-Afrika kleure en die halfmaan en ster is tradisionele simbole van die Islamitiese geloof. Sommige skrywers meen dat groen ’n helder toekoms en groei kan voorstel, geel die sand van die Saharawoestyn en rooi die bloed in die stryd om Mauritanië se onafhanklikheid van Frankryk.
Ontwerp
Die huidige vlag is op 6 Augustus 2017 aanvaar en die oorspronklike ontwerp dateer van 1 April 1959. Dit is onder instruksie van Moktar Ould Daddah bekend gestel, en is bekragtig in die grondwet van 1959.
Asteropus simplex
Asteropus simplex is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Asteropus en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1879 deur Carter.
Rosids
Rosids is 'n groot klade van blomdraende plante. Die klade omvat ongeveer 70 000 spesies, meer as 'n kwart van alle bedeksadiges (Angiospermae). Dit word in 16 tot 20 ordes onderverdeel, afhangende van die omskrywing en klassifikasie. Hierdie ordes, op hul beurt, bestaan ​​uit ongeveer 140 families. Die Rosids en Asterids is by verre die grootste taksonomiese groepe van Eudicots.
Sachertorte
Die Sachertorte word as die wêreld se bekendste koek beskou. Die sjokoladekoek het sy oorsprong in die Oostenrykse hoofstad Wene en is vir die eerste keer in 1832 deur die sestienjarige Franz Sacher (1816–1907), 'n tweedejaarse leerjonge aan die hof van Prins Metternich, gebak nadat hy die opdrag gekry het om 'n buitengewone nagereg vir 'n amptelike onthaal te skep. Sy seun Eduard Sacher het die resep later met couverture en appelkooskonfyt verfyn. In 1876 het Eduard Sacher die Restourant en Hotel Sacher gestig.
Laerskool Middelburg
Die Laerskool Middelburg is 'n openbare skool vir Afrikaanssprekende primêre leerders wat in Middelburg, Mpumalanga geleë is.
Sachertorte
Net die hoofbestanddele van die geheime resep is bekend. Watter bestanddele gebruik mag word, word deur die Oostenrykse Departement van Gesondheid se Kode van kosbestanddele (Latyns: Codex Alimentarius Austriacus, Duits: Österreichisches Lebensmittelbuch) bepaal. Volgens kenners speel die verskillende sjokoladesoorte, wat vir die koek gebruik word, en hul mengselverhouding 'n beslissende rol.
Laerskool Middelburg
Geskiedenis
Die skool het 'n lang en kleurvolle geskiedenis van oor die 110 jaar. Laerskool Middelburg is oorspronklik op 28 September 1904 as die Middelburg Free School geopen deur die destydse Direkteur van Onderwys in Transvaal, mnr. Fabian Ware. Die skoolgebou is opgerig teen die reuse bedrag van £ 4666. Tydens die opening van die skool was mnr. McKenzie die hoof, en in 1908 staan die leerlingtal op 385.
Sachertorte
Volgens die Hotel Sacher word jaarliks meer as 270 000 Sachertorten vervaardig, waarvoor 1,2 miljoen eiers, 80 ton suiker, 70 ton sjokolade, 37 ton appelkooskonfyt, 25 ton botter en 30 ton koekmeel benodig word. Original Sacher-Torte is 'n handelsmerk van die Hotel Sacher, en die koek is net beskikbaar in die Hotel Sacher in Wene, die Hotel Sacher in Salzburg, die Café Sacher in Innsbruck, die Café Sacher in Graz, die Sacher-winkel in Bozen (Bolzano, Suid-Tirool) en op die internasionale lughawe Wene-Schwechat. Daarnaas kan dit ook by die Hotel se aanlynwinkel bestel word.
Laerskool Middelburg
Geskiedenis
In 2015 is die skoolhoof mnr. Gerrie van der Merwe.
Skoolwapen en Leuse
In 1924 verander die skool se naam na die Middelburg Afrikaanse Skool met 'n koedoekop as trotse skoolwapen. In hierdie wapen is Afrikaner-patriotisme en liefde vir die natuur saamgesnoer. Die huidige naam van die skool is in 1978 aangeneem. Leerders verwys na hulself as "Koedoekoppe" en hulle leuse is "Wees Wakker".
Skoollied
Die skepper van die skoollied in 1976 was ene mev. Grobler en in 2014 is die woorde deur Surette Prinsloo verwerk.
Sachertorte
Aangesien Sachertorte 'n relatief droë koek is, word dit in Oostenryk meestal met (ongesoete) slagroom bedien. Oorspronklik het fynproewers dit met 'n glasie cognac geniet.
Stikstofmonoksied
Stikstofmonoksied is 'n chemiese verbinding van stikstof en suurstof met formule NO.
Hierdie oksied is 'n kleurlose prikkelende gas wat maklik met suurstof in die atmosfeer reageer om die bruin gas stikstofdioksied te vorm. Die diatomiese NO-molekuul het 'n onewe aantal elektrone en is 'n paramagnetiese radikaal.
Stikstofdioksied
Stikstofdioksied is 'n chemiese verbinding van stikstof en suurstof met die formule.
Dit is 'n triatomiese molekulêre stof, wat 'n radikaal is en 'n geboë vorm het. Hierdie bruin gas maak 'n belangrike deel uit van lugbesoedeling en word in die atmosfeer maklik uit stikstofmonoksied gevorm.
Die stof kan dimeriseer en die kleurlose distikstoftetroksied vorm wat nie 'n radikaal is nie: Hierdie dimerisasie is 'n ewewig wat na links skuif by laer temperatuur.
Reaktiwiteit
is 'n N(IV)-verbinding. In basiese waterige oplossings disproposioneer dit tot nitriet N(III) en nitraat N(V): Met fluoor kan 'n nitrielfluoried vorm: Hierdie gas is 'n kragtige fluorineringsmiddel.
Katlego Mphela
Katlego Abel Mphela (gebore op 29 November 1984 in Brits, Noordwesprovinsie) is 'n Suid-Afrikaanse sokkerspeler wat vir Mamelodi Sundowns in die Premier League en vir die Suid-Afrikaanse nasionale sokkerspan speel.
Internasionale loopbaan
Mphela het sy eerste internasionale doel teen die Seychelle op 26 Februarie 2005 aangeteken.
Stikstofmonoksied
Biologiese rol
Die NO-molekuul speel 'n belangrike rol in die menslike liggaam. Daar is 'n ensiem wat hierdie molekuul uit die aminosuur L-arginien vervaardig. Hierdie ensiem word byvoorbeeld in die neurone van die lugweë aangetref. NO dien as 'n boodskapper wat inligting van die een senuweesel na 'n ander oordra.
Young se modulus
In meganika van materiale, is Young se modulus (E) 'n mate van die styfheid van 'n materiaal. Dit staan ook as die elastisiteitsmodulus bekend (alhoewel Young se modulus streng gesproke slegs een van verskeie elastisiteitsmodulusse soos die massamodulus en die skuifmodulus is). Dit word gedefinieer as die verhouding tussen spanning en vervorming ("stress and strain") in die elastiese gebied van die materiaal, waar Hook se wet geld (vir lineêre materiale).
Katlego Mphela
Internasionale loopbaan
Mphela was deel van die 23-tal wat Suid-Afrika in die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 verteenwoordig het. Hier speel hy tydens die openingswedstyd teen Meksiko, wat gelykop 1 - 1 eindig. Daarna speel hy in die wedstryd teen Uruguay, maar hulle verloor die wedstryd 3 - 0. Daarna teken hy Suid-Afrika se tweede doel in die laaste groepwedstryd teen Frankryk aan.
Stikstofmonoksied
Vorming en reaktiwiteit
Hierdie proses vereis ongeveer 900 °C en 'n katalisator soos platinum. Die gevormde NO moet ook vinnig tot 150 °C afgekoel word om te verhoed dat gevorm word.
Katlego Mphela
Internasionale loopbaan
Sy internasionale doele:
Young se modulus
Dit kan eksperimenteel bepaal word vanaf die helling (gradiënt) van 'n spanning-vervormingskromme wat geskep word tydens spanningstoetse op 'n eenvoudige monster van die materiaal.
Young se modulus is vernoem na Thomas Young, die 18de eeuse Britse wetenskaplike. Die konsep is egter reeds in 1727 deur Leonard Euler ontwikkel en die eerste eksperimente wat die begrip van Young se modulus in sy huidige vorm gebruik het is deur die Italiaanse wetenskaplike Giordano Riccati in 1782 uitgevoer – wat Young se werk met sowat 25 jaar vooruitgegaan het.
Stikstofmonoksied
Vorming en reaktiwiteit
NO kan uit oksidasiereaksies van salpetersuur gevorm word: NO kan met halogene oksohalogeniede vorm, soos: Hierdie verbinding kom ook in koningswater voor.
Young se modulus
Eenhede
Young se modulus is die verhouding van spanning, wat 'n eenheid van druk (krag gedeel deur area, bv. Pa) het, tot vervorming/vormverandering (rek), wat dimensieloos is, aangesien dit lengte oor lengte is (bv. micro m/m). Daarom word Young se modulus ook in drukeenhede uitgedruk.
Die SI-eenheid van die elastisiteitsmodulus (E) is die pascal (Pa = N/m2). Vir praktiese gebruik is die eenhede tipies megapascal (MPa of 106 Pa) of gigapascal (GPa of 109 Pa of kN/mm2).
Rapa Nui-volk
Die Rapa Nui is die inheemse Polinesiese bewoners van Paaseiland in die Stille Oseaan. Dit is die mees oostelike Polinesiese kultuur. Die Rapa Nui maak tans sowat 60% van die eiland se bevolking uit en ’n groot deel woon op die Chileense vasteland, waarvan Paaseiland ’n spesiale gebied is. Hulle praat beide Rapa Nui en die hooftaal van die eiland, Spaans. Volgens die 2012-sensus is daar 5 761 eilandbewoners, van wie feitlik almal in die hoofstad, Hanga Roa aan die beskermde weskus, woon.
Stikstofmonoksied
Besoedeling
NO kan in 'n binnebrandenjin ontstaan en hierdie proses is 'n belangrike bron van lugbesoedeling. Stikstofmonoksied kan in die lae atmosfeer as 'n katalisator optree in 'n fotochemiese proses wat osoon vorm. Motorvoertuie word dikwels met 'n katalisator toegerus om dit te verhoed.
Young se modulus
Gebruike
Young se modulus maak dit moontlik om die gedrag van 'n materiaal wat aan 'n vrag lading onderworpe is te bereken. Dit kan byvoorbeeld gebruik word om te voorspel hoeveel 'n draad sal rek of buig as dit aan meganiese spanning onderwerp word. Sommige berekeninge vereis ook die gebruik van ander materiaaleienskappe, soos die skuifmodulus, digtheid of Poisson se verhouding.
Lineêr en nie-lineêre materiale
Vir baie materiale is Young se modulus basies konstante oor 'n reeks van vervormings (die grootste gedeelte van hul elastiese gebied) (σ=Eε). Sulke materiale word lineêr genoem en gehoorsaam Hooke se wet. Voorbeelde van lineêre materiale sluit in staal, koolstofvesel en glas. Rubber en grond (behalwe vir klein vervormings) is nie-lineêre materiale en wys 'n verband tussen spanning en vervorming in hulle elastiese gebied wat afhanklike is van die vervorming van die materiaal (E(ε) - elastisiteitsmodulus is 'n funksie van vervorming).
Rapa Nui-volk
Die Rapa Nui se grootste bron van inkomste is toerisme, wat fokus op die reusestandbeelde op die eiland, die moai. Vrugte vir plaaslike gebruik word ook gekweek.
Young se modulus
Rigtingafhanklike materiale
Die meeste metale en keramieke asook baie ander materiale is isotropies wat beteken dat hulle meganiese eienskappe dieselfde is in alle rigtings. Metale en keramieke kan egter met onsuiwerhede behandel word sodat hulle 'n grein verkry. Die grein van hierdie en ander saamgestelde materiale bestaande uit twee of meer bestanddele het 'n meganiese struktuur wat wissel in oriëntasie en grootte, wat hulle anisotropies maak. Dit beteken dat Young se modulus vir hierdie materiale sal afhang van die rigting waarop die krag uitgeoefen word. Gevolglik het anisotropiese materiale verskillende meganiese eienskappe wanneer die rigting, waarop die lading toegepas word, verander word. Koolstofvesel is byvoorbeeld baie stywer (hoër Young se modulus) wanneer dit parallel ten opsigte van die vesels belaai word en is 'n voorbeeld van materiale met transversale isotropie. Ander materiale soos die sluit in hout en gewapende beton. Ingenieurs gebruik dikwels hierdie rigtingafhanklike verskynsel tot hul voordeel wanneer hulle verskeie strukture ontwerp.
Koper het uitstekende elektriese geleidingseienskappe wat benut word om elektrisiteit oor lang afstande te vervoer. Ten spyte van sy hoë waarde vir Young se modulus van 130 GPa, het dit 'n baie lae vloeigrens (trekspanning waar die materiaal permanent/plasties vervorm). Wanneer die koperkabel egter saam met verharde staaldraad gevleg word kan die uitrek van die kabel verhoed word aangesien die staal die trekspanning verhoog wat andersins die koper sou vervorm (vloeigrens word verhoog).
Rapa Nui-volk
Rapa Nui-aktiviste veg vir die reg tot selfbeskikking en eienaarskap van die eiland. Proteste het al gelei tot geweld teen die inheemse bevolking deur die Chileense polisie.
Young se modulus
Berekening
Young se modulus, E, kan bereken word deur die rekspanning deur die vervorming te deel:
waar
Rapa Nui-volk
Voor Europese kontak (300-1722)
Die Rapa Nui het Paaseiland vermoedelik tussen 300 en 1200 n.C. beset. Voorheen is die datum op tussen 7007 en 800 n.C. geraam, maar meer onlangse bewyse danksy radiokoolstofdatering dui op ’n aankomstyd van tot so laat as 1200. Daar is met die genetiese ontleding van die mitochondriale DNS van prehistoriese skelette bevind die Rapa Nui is van Polinesiese oorsprong. Hulle het gene van Europese en Amerindiaanse oorsprong van voor 1800.
Young se modulus
Krag uitgeoefen deur gerekte of saamgeperste materiaal
Die Young se modulus van 'n materiaal kan gebruik word om die krag wat dit uitoefen onder 'n spesifieke vervorming te bereken.
Rapa Nui-volk
Vroeë Europese kontak (1722-1870)
Jacob Roggeveen was die eerste Europeër wat kontak met die Rapa Nui aangeteken het. Roggeveen was na bewering op soek na ’n ander eiland toe hy per ongeluk op 5 April 1722 (Paassondag) op Paaseiland afkom. Hy het sowat ’n week op die eiland gebly. Twee Spaanse skepe, die San Lorenzo en Santa Rosalia, het Paaseiland in 1770 aangedoen en dit vir Spanje opgeëis volgens ’n dokument wat die eilandbewoners in rongorongo, die nou onontsyferbare Rapa Nui-skrif, geskryf het. James Cook en Jean-François de Galaup, comte de Lapérouse, het die eiland in 1774 en 1786 onderskeidelik vir ’n paar dae besoek.
Young se modulus
Krag uitgeoefen deur gerekte of saamgeperste materiaal
waar F die krag is wat uitgeoefen word deur die materiaal wanneer dit langs die lengte L0 met ΔL saamgepers of uitgerek word.
Rapa Nui-volk
Taal
Die Rapa Nui praat tans Spaans en die tradisionele Rapa Nui. Laasgenoemde word as ’n Oos-Polinesiese taal geklassifiseer en in die Latynse skrif geskryf. Dit is ’n minderheidstaal, want die meeste eilandbewoners se eerste taal is Spaans. Dit is ook die belangrikste taal vir opvoeding en administrasie.
Young se modulus
Krag uitgeoefen deur gerekte of saamgeperste materiaal
Uit hierdie formule kan Hooke se wet afgelei word wat die styfheid van 'n ideale veer beskryf:
Rapa Nui-volk
Taal
Rongorongo, ’n stelsel gliewe wat in die 1800's ontdek is, verteenwoordig vermoedelik ’n ouer weergawe van die Rapa Nui-taal. Die gliewe word egter steeds bestudeer en dit is nie duidelik of dit ’n skryfstelsel of ’n ander vorm van kultuuruitdrukking was nie.
Young se modulus
Krag uitgeoefen deur gerekte of saamgeperste materiaal
waar
Rapa Nui-volk
Mitologie
Die hoofstories van die Rapa Nui-mitologie is dié van Hotu Matu'a, wat vermoedelik die eerste setlaar op die eiland was, en die Tangata manu. Laasgenoemde is die mitologie van die voëlmankultus met die skeppergod Makemake en ’n kompetisie met eiers om die voëlman te kies wat vyf maande lank heilig sou bly. ’n Meer onlangse mitologie sluit in die verhaal van die epiese stryd tussen die Hanau epe en die Hanau momoko.
Die dwergplaneet Makemake is na die eiland se skeppergod genoem.
Moai
Die bekendste aspek van die Rapa Nui se kultuur is die moai, die 887 mensefigure wat tussen 1250 en 1500 uit klip gekap en dwarsoor Paaseiland versprei is. Daar is geglo die moai is die lewende gesigte van die voorvaders en is teen 1868 almal omgegooi. Die beelde staan op groot klipplatforms, wat ahu genoem word. Die bekendstes is Ahu Tongariki en Ahu Vinapu. Die Rapa Nui en die Chileense regering is tans besig om die beelde te restoureer en bewaar.
Tatoes
Nes op ander Polinesiese eilande het tatoes en liggaamsverf ’n basiese spirituele verbintenis. In sommige gevalle is die taoeëermerke beskou as aanlokkers van goddelike krag, of mana. Hulle was manifestasies van die Rapa Nui-kultuur. Priesters, vegters en hoofmanne het meer tatoes as die ander mans gehad as simbool van hul hiërargie. Beide mans en vroue is getatoeëer om hul sosiale stand te weerspieël. Kinders is ook getatoeëer.
Die tatoeëring is gedoen met naalde en kamme van voël- of visbeen wat uhi genoem is. Die ink is van natuurlike produkte gemaak, hoofsaaklik deur die brand van suikerriet en die blare van die Cordyline terminalis. Die tatoes is genoem na gelang van die posisie aan die liggaam:
Tatoes en ander soorte kunsvorms het mense en diere uitgebeeld. Die mees algemene simbole was Makemake, moai, komari (die simbool van vroulike vrugbaarheid), voëls, visse of figure van die rongorongo-tablette. Mans en vroue het dikwels dik strepe aan hul gesig gehad wat oor die voorkop en van oor tot oor geloop het. Die strepe is gekombineer met ’n reeks groot kolle (humu of puraki). Die tatoes word tá kona genoem. Ta beteken "skryf" of "graveer" en kona beteken "plek". Die hele woord beteken dus iets soos "plek om te graveer". Deesdae is tatoes weer gewild onder jong mense as deel van hul kultuur, en plaaslike kunstenaars skoei hul ontwerpe op tradisionele motiewe.
Platkroon
Die platkroon (Albizia adianthifolia) is 'n boom wat voorkom op die rande van woude, in klowe en in oop boswêreld langs die kusstreke van KwaZulu-Natal asook Limpopo en Mpumalanga. Die boom is ook inheems in Angola, Benin, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Ekwatoriaal-Guinee, Eswatini, Gaboen, Gambië, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Liberië, Madagaskar, Malawi, Mosambiek, Nigerië, Republiek die Kongo, Rwanda, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Soedan, Tanzanië, Togo, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Die boom het dikwels 'n plat kroon en kan baie groot word en die bas van die boom is giftig. Die blare is dubbelveervormig saamgestel, tot 2 cm lank met kenmerkende reghoekige blaartjies in die veerblare. Die geelgroen blomme word in blomhofies gedra en is dikwels rooi, pienk of groen op die punte. Die peule is omtrent 10 cm lank.
Die boom se FSA-nommer is 148 en staan in Engels bekend as die Flat crown.
Neil Bell (akteur)
Neil Bell (gebore 2 Maart 1969) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente 24 Hour Party People (2002), Dead Man's Shoes (2004), Pan (2015), en Victor Frankenstein (2015).
Platkroon
Daar is twee subspesies:
Amy Acker
Amy Acker (gebore 5 Desember 1976) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Catch Me If You Can (2002) en The Cabin in the Woods (2012), en in die televisiereekse Angel (1999) en Alias (2001).
Ga-Mashashane
Ga-Mashashane is 'n Swart nedersetting in Aganang Plaaslike Munisipaliteit, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Dit is noordwes van Polokwane geleë.
Asteropus syringifer
Asteropus syringifer is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Asteropus en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1988 deur Van Soest & Stentoft.
Iris Acker
Iris Acker is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Interplay (1970), Flight of the Navigator (1986), Cocoon: The Return (1988), en The Point of Betrayal (1995).
Sonenergie
Sonenergie is energie wat deur die son uitgestraal word. Sonenergie word vir eeue reeds in tradisionele tegnologieë gebruik. Dit word ook wyd gebruik op plekke waar ander energiebronne afwesig is, soos op afgeleë gebiede en in die ruimte. Sonenergie word as hernubaar beskou, omdat dit nog vir baie miljoene jare gebruik kan word.
By die ewenaar verskaf die son ongeveer 1 000 watt per vierkante meter op die aarde so oppervlak.
Sonenergie word vir verskeie aanwendings gebruik:
Oorsprong
'n Ingewikkelde reeks kernreaksies binne-in die son is verantwoordelik vir die vrystelling van energie. Die temperatuur in die kern van die son word op 20 000 000 °C geraam.
Sonenergie beweeg ongeveer 150 miljoen kilometer voordat dit die atmosfeer van die aarde bereik. Sonenergie bereik die aarde se atmosfeer in die vorm van sonstraling. Baie daarvan is direkte sonlig, terwyl die res deur die atmosfeer verstrooi word om die agtergrondstraling te vorm. Slegs 'n klein gedeelte van die straling, bekend as die sigbare spektrum, is sigbaar vir die menslike oog. Aan albei kante van die sigbare spektrum is onsigbare infrarooi en ultraviolet straling. Die atmosfere van die son sowel as die aarde absorbeer sekere bande van die spektrum sodat dit in werklikheid die absorpsiespektrum van die lig is wat na die aarde deursypel. Indien slegs 0,01 % van hierdie straling in hoëgraadse energie omgesit kan word, sou dit voldoende gewees het om in die huidige behoeftes van die mensdom te voorsien.
Die energiekrisis
Die sonenergie wat die oppervlak van die aarde bereik, is meer as voldoende vir die energiebehoeftes van die mens. Ongelukkig gaan hierdie energie meesal verlore omdat daar tot dusver nog nie doeltreffender metodes gevind is om dit op te vang vir verbruik in die vorm van sonkrag nie.
Die energiekrisis verteenwoordig die mens se groeiende bewuswording van sy beperkte bronne om hoëgraadse energie te produseer in 'n tyd waarin brandstofreserwes vinnig besig is om te kwyn. Selfs al is die probleem vir ons huidige tegnologie te groot, is daar verskeie maniere waarop die ergste gevolge bekamp kan word. Ten eerste is daar die bewaring van ons waardevolle en beperkte energiebronne. Ten tweede sal die gebruik van kern- en biobrandstowwe ál belangriker word vir die voortbestaan van die mens. Ten derde sal baie fondse bewillig moet word vir navorsing na doeltreffender metodes om alternatiewe bronne te benut.
Jamie Belman
Jamie Belman (gebore 14 September 1985) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Somers Town (2008) en in die televisiereekse Emmerdale (1972), Midsomer Murders (1997), en Personal Affairs (2009).
Manzini
Manzini is een van die grootste stede van Eswatini en is die hoofstad van die gelyknamige distrik. Volgens die 2004-sensus het die stad 73 000 inwoners gehad. Die stad was tot 1960 bekend as Bremersdorp en is die belangrikste industriële sentrum van die Afrika-land.
1. FC Saarbrücken
1. FC Saarbrücken is 'n Duitse sokkerklub uit Saarbrücken, hoofstad van die deelstaat Saarland.
Die klub is op 18 April 1903 in die buurt Malstatt in Saarbrücken as die sokkerafdeling van die sportklub TV 1876 Malstatt opgerig. Die sokkerafdeling het in 1907 onafhanklik geraak as FV Malstatt-Burbach en is in 1909 herdoop na FV Saarbrücken. Tussen 1943 en 1945 het die klub saam met SC 07 Altenkessel gespeel as Kriegsspielgemeinschaft Saarbrücken. Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub op 25 November 1945 herstig as 1. FC Saarbrücken.
In 1935 het die klub gepromoveer na die Gauliga Suidwes, een van die toenmalige 16 hoogste klasse. Tydens die oorlog het die klub 2 keer kampioen geword en aan die eindronde om die Duitse titel deelgeneem. In 1943 haal die klub die eindstryd, maar verloor teen Dresdner SC.
Na die Tweede Wêreldoorlog het die klub in die Oberliga Suidwes meegeding, maar na 3 seisoene is alle klubs uit Saarland onttrek om in 'n onafhanklike Saarlandse liga mee te ding. Dit was deel van Frankryk se planne om Saarland onafhanklik van Duitsland te kry. Die klub was egter te sterk vir die hoogste Saarliga en het 'n versoek ingedien om in die Franse 2de liga te mag meeding. Die versoek het die Franse gepas, maar teen hulle verwagtinge in wen Saarbrücken toe die liga met 'n 6-punte voorsprong op Girondins de Bordeaux. Die Franse wou nie die klub toelaat om na Frankryk se eerste liga te promoveer nie en die klub moes voortaan weer in die Saarlandse kompetisies deelneem.
Vanaf die 1951/52-seisoen het die klubs uit Saarland teruggekeer na die Duitse kompetisies. Saarbrücken het in die uitspeelwedstryde om die Duitse kampioenskap weer die eindstryd gehaal, maar verloor teen VfB Stuttgart. In 1955/56 kon die klub as verteenwoordiger van die Saarse sokkerbond deelneem aan die heel eerste Europese beker I, maar het in die eerste ronde teen AC Milaan verloor.
In 1963 was die klub een van die 16 deelnemers aan die eerste Bundesliga-seisoen. Die keuse van Saarbrücken was egter kontroversieel omdat die klub nie noodwendig op daardie stadium die sterkste in sy streek was nie.
Die klub speel tans in die Oberliga Suidwes.
Suid-Afrikaanse Grensoorlog
Die Suid-Afrikaanse Grensoorlog, ook bekend as die Namibiese Vryheidsoorlog, en soms in Suid-Afrika as die Angolese Bosoorlog aangedui, was 'n grootliks asimmetriese konflik wat vanaf 26 Augustus 1966 in Namibië (destyds Suidwes-Afrika), Zambië en Angola plaasgevind het, tot 21 Maart 1990. Dit is geveg tussen die Suid-Afrikaanse Weermag (SAW) en die People's Liberation Army of Namibia (PLAN), 'n gewapende vleuel van die South West Africa People's Organisation (SWAPO). Die Suid-Afrikaanse Grensoorlog het gelei tot van die grootste veldslae op die Afrika-kontinent sedert die Tweede Wêreldoorlog en was nou verweef met die Angolese Burgeroorlog.
Na etlike jare van onsuksesvolle petisie deur die Verenigde Nasies en die Internasionale Geregshof vir Namibiese onafhanklikheid van Suid-Afrika, het SWAPO die PLAN in 1962 gevorm met wesenlike bystand van die Sowjetunie, Volksrepubliek van China en simpatieke Afrika-state soos Tanzanië, Ghana, en Algerië. Gevegte het tussen PLAN en die Suid-Afrikaanse owerhede in Augustus 1966 uitgebreek. Tussen 1975 en 1988 het die SAW massiewe konvensionele klopjagte in Angola en Zambië uitgevoer om PLAN se voorwaartse bedryfsbasisse uit te skakel. Dit het ook spesialisteen-insurgensie-eenhede soos Koevoet en 32-Bataljon ontplooi wat opgelei is om eksterne verkenning uit te voer en guerrillabewegings op te spoor.
Suid-Afrikaanse taktiek het toenemend aggressief geword namate die konflik gevorder het. Die SAW se invalle het Angolese ongevalle opgelewer en soms gelei tot ernstige kollaterale skade aan ekonomiese installasies wat as noodsaaklik vir die Angolese ekonomie beskou is. Oënskynlik om hierdie strooptogte te stop, maar ook om die groeiende alliansie tussen die SAW en die National Union for the Total Independence for Angola (UNITA), wat eersgenoemde met gebuite PLAN-toerusting bewapen het, te ontwrig, het die Sowjetunie die People's Armed Forces of Liberation of Angola (FAPLA) deur 'n groot kontingent van militêre adviseurs en tot vier miljard dollar se moderne verdedigingstegnologie in die 1980's gesteun. Vanaf 1984 was gereelde Angolese eenhede onder Sowjetbevel selfversekerd genoeg om teen die SAW te veg. Hulle posisies is ook deur duisende Kubaanse troepe versterk. Die toestand van oorlog tussen Suid-Afrika en Angola het kortstondig geëindig met die kortstondige Lusaka-ooreenkomste, maar het in Augustus 1985 hervat, aangesien beide PLAN en UNITA die wapenstilstand benut het om hul eie guerrilla-aktiwiteite te versterk, wat gelei het tot 'n hernieude fase van FAPLA-gevegsoperasies gekulmineer in die Slag van Cuito Cuanavale. Die Suid-Afrikaanse Grensoorlog is grootliks beëindig deur die Drieparty-akkoord, bemiddel deur die Verenigde State, wat die partye verbind het tot 'n onttrekking van Kubaanse en Suid-Afrikaanse militêre personeel uit onderskeidelik Angola en Suidwes-Afrika. PLAN het sy finale guerrilla-veldtog in April 1989 van stapel gestuur. Suidwes-Afrika het 'n jaar later, op 21 Maart 1990, formeel onafhanklikheid as die Republiek van Namibië ontvang.
Ten spyte daarvan dat dit grootliks in buurstate geveg is, het die Suid-Afrikaanse Grensoorlog 'n fenomenale kulturele en politieke impak op die binnelandse Suid-Afrikaanse samelewing gehad. Die land se apartheidsregering het baie moeite gedoen om die oorlog as deel van 'n inperkingsprogram teen streeks-Sowjet-ekspansionisme aan te bied en dit gebruik om openbare anti-kommunistiese sentiment aan te wakker. Dit bly 'n integrale tema in kontemporêre Suid-Afrikaanse letterkunde in die breë en veral Afrikaanstalige werke, wat aanleiding gegee het tot 'n unieke genre bekend as grensliteratuur.
Nomenklatuur
Verskeie name is toegepas op die "onverklaarde" konflik wat Suid-Afrika in Angola en Namibië (destyds Suidwes-Afrika) gevoer het vanaf die middel 1960's tot die laat 1980's. Die term "Suid-Afrikaanse Grensoorlog" het tipies die militêre veldtog aangedui wat deur die People's Liberation Army of Namibia (PLAN) van stapel gestuur is, wat die vorm aangeneem het van sabotasie en landelike opstand, sowel as die eksterne strooptogte wat deur Suid-Afrikaanse troepe op vermeende PLAN geloods is in basisse binne Angola of Zambië, wat soms groot konvensionele oorlogvoering teen die People's Armed Forces of Liberation of Angola (FAPLA) en sy Kubaanse bondgenote behels. Die strategiese situasie is verder gekompliseer deur die feit dat Suid-Afrika groot dele van Angola vir lang tydperke beset het ter ondersteuning van die Nasionale Unie vir die Totale Onafhanklikheid van Angola (UNITA), wat die "Grensoorlog" 'n toenemend onlosmaaklike konflik van die parallelle Angolese Burgeroorlog gemaak het.
"Grensoorlog" het gedurende die laat 1970's openbare diskoers in Suid-Afrika betree, en is daarna deur die land se regerende Nasionale Party aanvaar. Weens die geheime aard van die meeste operasies van die Suid-Afrikaanse Weermag (SAW) binne Angola, is die term bevoordeel as 'n manier om enige verwysing na botsings op vreemde grond weg te laat. Waar taktiese aspekte van verskeie verbintenisse bespreek is, het militêre historici die konflik bloot as die "bosoorlog" geïdentifiseer.
"Die sogenaamde "grensoorlog" van die 1970's en 1980's was eintlik glad nie 'n oorlog volgens klassieke standaarde nie. Terselfdertyd ontwyk dit presiese definisies. Die kern daarvan was 'n uitgerekte opstand in Suidwes-Afrika, later Suidwes-Afrika/Namibië en nog later Namibië. Dit is terselfdertyd gekenmerk deur die periodieke betrokkenheid van die SAW by die lang burgeroorlog wat in die naburige Angola plaasgevind het, omdat die twee konflikte nie van mekaar geskei kon word nie."— Willem Steenkamp, Suid-Afrikaanse militêre historikus
Die South West African People's Organisation (SWAPO) het die Suid-Afrikaanse Grensoorlog beskryf as die Namibiese Oorlog van Nasionale Bevryding. en die Namibiese Bevrydingstryd In die Namibiese konteks word dit ook algemeen na verwys as die Namibiese Vryheidsoorlog. Hierdie terme is egter gekritiseer omdat hulle die wyer streeksimplikasies van die oorlog ignoreer en die feit dat PLAN gebaseer was in, en die meeste van sy gevegte van ander lande as Namibië gedoen het.
Agtergrond
Namibië is regeer as Duits-Suidwes-Afrika, 'n kolonie van die Duitse Ryk, tot en met die Eerste Wêreldoorlog, toe dit deur Geallieerde magte onder generaal Louis Botha binnegeval en beset is. Na die wapenstilstand van 11 November 1918 is 'n mandaatstelsel deur die Volkebond ingestel om Afrika- en Asiatiese gebiede wat deur Duitsland en die Ottomaanse Ryk gehou is voor die oorlog te regeer. Die mandaatstelsel is gevorm as 'n kompromie tussen diegene wat 'n Geallieerde anneksasie van voormalige Duitse en Turkse gebiede bepleit het, en 'n ander voorstel wat voorgehou is deur diegene wat hulle aan 'n internasionale trusteeskap wou toestaan totdat hulle hulself kon regeer.