cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fraates V van Partië
Hoewel Augustus sy aangenome seun, Gaius Caesar, gestuur het om Iran binne te val, het die twee kante in 1 n.C. 'n vredesverdrag onderteken, waarvolgens Armenië as deel van die Romeinse sfeer beskou is en Fraates V as die regmatige Partiese koning. In 4 n.C. het Fraates V en sy ma na Rome gevlug nadat die Partiese adel hulle verban het en Orodes III as koning gekroon het.
Hyalascus similis
Hyalascus similis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalascus en tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Ijima.
Thereianthus
Thereianthus (somerpypies) is 'n blomplant genus en geofiete wat hoort tot Iridaceae, die irisfamilie, en is die eerste keer in 1941 beskryf. Die genus is endemies aan die Wes-Kaap. Dit kom in die winterreënval streek voor, meestal in sandsteen grond en al elf die spesies is deel van die fynbos.
Die naam is afgelei van die Griekse woorde thereios wat pyp beteken en anthos wat blom beteken.
Ladislav Slovák
Ladislav Slovák (10 September 1919 Veľké Leváre – 22 Julie 1999, Bratislava) was 'n Slowaakse dirigent.
Slovák was vir lank die dirigent van die Slowaakse Filharmoniese Orkes gewees. Hy het die pos oorgeneem van sy onderwyser en mentor, Václav Talich. Onder sy belangrikste opnames tel die volledige versameling van Dmitri Sjostakowitsj se vyftien simfonieë saam met die Slowaakse Radio-simfonieorkes wat deur Naxos opgeneem en uitgereik is. Hy het in Leningrad onder die groot Russiese meester en dirigent Jefgeni Mrawinski studeer, en het aldaar met Sjostakowitsj kennis gemaak terwyl hy deelgeneem het aan repetisies van die komponis se musiek in sy teenwoordigheid deur Mrawinski. Hy het van 1990 tot 1995 ook die volledige twaalf simfonieë van Alexander Moyzes vir die Marco Polo plate-etiket van Naxos opgeneem. Hierdie opnames was tussen 2018 en 2019 weer vrygestel op die Naxos etiket. Sy dogter, Kamila Magálová, née Slováková, is een van Slowakye se bekendste teateraktrises en 'n lid van die Slowaakse Nasionale Teater.
Johannes V Palaiologos
Johannes V Palaiologos of Paleologus (Grieks: Ίωάννης Ε' Παλαιολόγος; 18 Junie 1332 - 16 Februarie 1391) was keiser van die Bisantynse Ryk nadat hy sy pa, Andronikos III, in 1341 op agtjarige ouderdom opgevolg het. Sy lang bewind word gekenmerk deur die geleidelike verval van keiserlike mag te midde van verskeie burgeroorloë en voortdurende verowerings deur die Ottomaanse Turke.
Bewind
Sy bewind het begin met ’n burgeroorlog tussen sy aangewese regent, sy pa se vriend Johannes Kantakouzenos, en ’n selfaangestelde regentraad wat bestaan het uit sy ma, Anna van Savoje, patriarg Johannes XIV Kalekas en die bevelvoerder van die vloot, Alexios Apokaukos.
In 1347 het Johannes Kantakouzenos die stryd gewen en as Johannes VI as medekeiser regeer totdat Johannes V sy seun Matthew in 1352 aangeval het. Dit het tot nog ’n burgeroorlog gelei. Johannes V het die heerser van Serwië se hulp gevra, en dié het 4 000 Serwiese ruiters gestuur. Matthew Kantakouzenos het sy pa om hulp gevra, en 10 000 Turke het in Oktober 1352 opgedaag en met die magte van Johannes V se Serwiese bondgenote slaags geraak. Die Turke het gewen en hul eerste Europese grondgebied, by Çimpe en Gallipoli, gewen. Johannes V het Konstantinopel in 1354 herverower en Johannes VI van die troon gesit. Teen 1357 het hy Matthew ook afgesit – dié is deur die Serwiërs gevang en teen ’n losprys aan Johannes V oorhandig.
In 1366 kon Johannes V nie hulp van die Hongare teen die Turke kry nie en die Ottomane het Adrianopel en Philippopolis oorgeneem en heffings van die keiser geëis. Hy was deur oorlog verarm en in 1369 is hy as ’n skuldenaar in Venesië aangehou. Hy is ook later in Bulgaarse grondgebied gevange geneem. In 1371 het hy die opperheerskappy van die Ottomaanse sultan Murat I erken. Murat het hom later gehelp toe sy seun, Andronikos, hom in 1376 in ’n burgeroorlog van die troon gesit het.
In 1390 het sy kleinseun Johannes VII vir ’n kort rukkie die troon oorgeneem, maar hy is gou omvergewerp. In dieselfde jaar het Johannes opdrag gegee dat die Goue Poort in Konstantinopel versterk word met marmer uit ou kerke in en om die stad. Ná die voltooiing van die werk het sultan Bajezid I geëis dat dit afgebreek word. Hy het met ’n oorlog gedreig, asook dat hy Johannes se seun Manuel, wat hy gevange gehou het, sou verblind. Johannes het die opdrag uitgevoer, maar het gely weens die vernedering en is kort daarna, op 16 Februarie 1391, dood. Hy is eindelik deur Manuel opgevolg.
Searsia krebsiana
Die boom se FSA-nommer is 385.1.
Ircinia arbuscula
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1877 deur Hyatt.
Mississippi-Missouri
Die Mississippi-Missouri en die Ohio vorm saam 'n rivierstelsel wat byna twee derdes van die VSA beslaan en op 2 na die grootste ter wêreld is. Die Mississippi word, wat sy lengte betref, deur minstens twaalf ander riviere oortref, maar die Missouri-tak word dikwels as 'n integrerende deel bygereken, en in die verband word dit as die langste rivier ter wêreld beskou.
Dit is ŉ belangrike verbinding tussen die noordelike en suidelike dele van die VSA sowel as met die Golf van Mexiko. Voor die ontwikkeling van spoorweë in die 2e helfte van die 19e eeu, was daar 'n swaar verkeer met landbouprodukte op die Mississippi-Missouri, terwyl die Ohio 'n bedrywige verkeersweg tussen die geïndustrialiseerde noordooste en die landbougebied in die sentrale gedeelte van die land was. Die Ohio vervul vandag nog die funksie.
Aan die begin van die 20e eeu het die riviere weer bedrywig geword, veral met die vervoer van swaar skeepsladings, terwyl die ontdekking van aardolie, aardgas en ander minerale 'n ekonomiese oplewing gebring het in die stede langs die rivier.
Oorstromings in die Mississippi-Missouri het vroeër baie skade aangerig en lewens geëis, maar is mettertyd deur onder meer dyke, afvoerkanale en damme in bedwang gebring. Die stroomgebied van die Mississippi-Missouri en die Ohio beslaan byna twee derdes van die VSA en word slegs deur die van die Nyl en die Amasone oortref. Die gebied staan bekend as die Sentrale Bekken en ontwater 31 VSA-state en 2 Kanadese provinsies.
Dit strek oor 'n driehoek wat in die ooste en noordooste deur die Appalachiese Gebergte, en in die noordweste en weste deur die Rotsgebergte gevorm word, met die staat Louisiana in die suide. Die gebied, die Sentrale Bekken, se reliëf is tydens die Ystyd hoofsaaklik deur landys veroorsaak, wat die riviervalleie uitgeskuur en sodoende die Groot Mere gevorm het. Suid van die mere is die land met sediment, wat deur die landys afgevoer is, gelykgemaak, terwyl die vrugbare grond van die New England-state in die noordooste deur pakys meegesleur is.
Vanweë die verskuiwings het die Sentrale Bekken op sekere plekke grondlae wat meer as 100 m dik is. Die Mississippi ontspring in die Itascameer in Noordwes-Minnesota, ongeveer 200 km van die Kanadese grens en nie ver wes van die Groot Mere nie. Dit vloei oor 'n kort afstand ooswaarts, kronkel dan suid en mond 3 779 km verder naby New Orleans in die Golf van Mexiko uit. Die grootste syrivier regs van die Mississippi, die Missouri (3 969 km), ontspring in die Rotsgebergte en vloei van die weste af by St. Louis in die Mississippi.
Die Mississippi word, wat sy lengte betref, deur ruim 12 ander riviere oortref, maar die Missouri word dikwels as 'n integrerende deel daarvan bygereken, en in die verband word dit as die langste rivier ter wêreld beskou. Die tweede grootste tak, die Ohio (1 579 km), ontspring aan die oostekant in die Appalachiese Gebergte
Die Mississippi tot aan die benedeloop
Die Mississippi (in die Rooihuide se taal: Misi "groot", Sipi "stroom") is deur die Rooihuide die "Vader van die waters en deur die Amerikaners "OI' Man River" gedoop. Dit is 3779 km lank en ontspring as ŉ stroompie van nouliks 4 m breed en ½ m diep by die Itascameer in die omgewing van die Groot Mere, wat deur die Illinois Waterways met die rivier verbind is.
Dit vloei suid via ŉ aantal klein mere soos die Bemidji – en Winnibigoshishmeer en daal 10 tot 13 cm per km tot by die St. Anthonywaterval (24 m hoog), waar dit 2 m per km daal. Van hier af is die rivier vir 3 477 km bevaarbaar en dit loop deur 'n gebied wat tussen 200 tot 250 m bo seespieël lê. Tot by St. Paul in Minnesota is die Mississippi se water baie helder en die stroom nie baie sterk nie.
Daarna ontvang dit water van die Minnesotarivier (534 km), die Iowa (530 km) en die Des Moines (526 km) aan die westekant, en die St. Croix, die Wisconsin (690 km) en die Illinois (439 km) aan die oostekant. By St. Louis (ongeveer 2,4 miljoen inwoners en 200 m bo seespieël) sluit die Missouri by die hooftak aan. Van die belangrikste stede aan die boloop van die Mississippi is Grand Rapids en Minneapolis, insluitende St. Paul (met 2,1 miljoen inwoners). Laasgenoemde is die grootste handels en bedryfsentrum in die noordwestelike deel van die Sentrale Bekken (Davenport is in die opsig ook belangrik).
Die noordelike veeteeltgebied naby die Groot Mere is van belang vir suiwelprodukte en staan bekend as die suiwelgordel, terwyl die gebied na die suide veral vleis, hawer, mielies en sojabone lewer en die graangordel genoem word. Stedelike bedrywighede aan die boloop van die Mississippi is grotendeels op die landbou toegespits. In Minneapolis word byvoorbeeld ŉ groot deel van die somerkoringoes, wat in 'n groot gebied wes van die stad en oos van die Missouri gekweek word, verwerk.
Die winterkoringgebied lê verder suid in die state Kansas, Colorado en Oklahoma. St. Louis is 'n belangrike nywerheidsentrum en het een van die besigste hawens in die VSA. Die stad lê suid van die sameloop van die Mississippi en die Missouri en strek ongeveer 31 km langs die hooftak verby. Dit is 'n belangrike mark vir vee, graan, hout en lewensmiddele en het 'n groot skoen-, tekstiel - en chemiese nywerheid. Vervoermiddels soos vliegtuie en motors word ook daar vervaardig. In die ander groot stede word benewens landbouprodukte ook nywerheidstoerusting en masjinerie vervaardig.
Die Missouri en die Ohio
Die Missouri word ook deur 'n groot aantal riviere uit die Rotsgebergtes gevoed, waarvan die vernaamste die Yellowstone (1080 km), wat deur Yellowstone Park vloei, die Platte (500 km) en die Kansas (274 km) is. Die Ohio (1 579 km) is die grootste oostelike tak van die Mississippi en vorm 'n belangrike verkeersweg tussen die nywerheidsgebied in die noordooste van die VSA en die landbougebied in die Sentrale Bekken. Dit ontvang water van onder meer die Kentucky, die Green, die Cumberland en die Tennessee, wat almal in die Appalachiese Gebergte ontspring.
Die Illinoisrivier, wat deur 'n kanaal met Chicago verbind is, vervul dieselfde funksie as die Ohio. Voordat die Missouri die Great Falls bereik, waar dit tot 20 km ver stroomversnellings en watervalle het, vloei dit deur 'n canyon (360 m diep) deur die Gates of the Mountains na die Big Beltberge.
Van daar vloei dit tot in die Fort Peckreservoir in Montana. Die Missouri is 'n woeste rivier wat baie slik afvoer en derhalwe die bynaam "Big Muddy" gekry het. Die omvangryke Missouri-stroomgebiedprojek is in 1944 aangelê ten einde gevaarlike oorstromings te verminder, besproeiing moontlik te maak, die bevaarbaarheid van die rivier te vergroot en waterkrag te ontwikkel. Talle damme en reservoirs, soos die Fort Peck-, die Garrison-, die Oaheen die Fort Randalldam is voltooi.
Die benedeloop en die delta
Van Cairo, waar die Ohio by die Mississippi aansluit, loop die rivier in 'n vallei, wat in breedte tussen 40 tot 200 km wissel. Die vlakte was voorheen deel van die Golf van Mexiko, maar is met verloop van tyd met sediment uit die rivier opgevul. Laasgenoemde het aan weerskante walle gevorm, wat veroorsaak het dat die watervlak op sommige plekke hoër is as die omliggende landskap agter die walle. In die benedeloop wissel die rivier se breedte tussen 800 en 1 600 m, en die diepte tussen 15 en 30 m.
Die Mississippi word 'n magtige, troebel rivier nadat die Ohio by hom aangesluit het en sy stroomsterkte by Vicksburg word op ongeveer 180 000 m3 per sekonde beraam. Die vernaamste westelike takke in die benedeloop is die Arkansas (2 334 km) en die Red (1966 km).
In die lente en vroeë somer (Maart tot Junie) is die takke se vloed soms 3 tot 4 keer sterker as in die winter. Die boloop van die Mississippi bereik in dieselfde tyd sy maksimum sterkte wanneer die gesmelte sneeu en somerreëns in die rivier in vloei. Die Ohio vloei reeds in Maart op sy sterkste en verskaf in die tyd ongeveer 60 % van die Mississippi se volume wat by Vicksburg gemeet word. Die Ohio is derhalwe hoofsaaklik vir die oorstromings in die laer Mississippi verantwoordelik. In die vlak valleie kronkel die Mississippi so sterk dat die begin en einde van 'n kronkel soms afgesny is en 'n hoefystermeer gevorm is.
Suid van New Orleans lê 'n uitgestrekte gebied van soutmoerasse en beboste moerasse - die deel oos van die rivier word die Mississippirivierdelta genoem. Die delta groei jaarliks 90 m seewaarts aan vanweë die sowat 300 miljoen m3 spoelgrond wat deur die rivier uitgestort word. ŉ Wildreservaat is daar aangelê asook loodsstasies op die suidelikste punte, byvoorbeeld South Pass, waarvandaan skepe na Pilottown gebring word, waar 'n rivierloods die werk oorneem.
Ekonomiese betekenis en gevare
In die lente kan smeltys die rivier so laat uitdy dat oorstromings kan plaasvind. Die gevaar word vergroot deur die hoeveelheid silk wat met verloop van tyd op die rivierbedding opgehoop het. Na die oorstromingsramp van 1927 in die laer Mississippivallei toe 40000 km2 onder water was, 214 mense verdrink het en skade van nagenoeg R1 miljard aangerig is, is dyke van 5 tot 7 m hoog aangelê en afvoerkanale gegrawe, onder meer die Bonnet Carre-kanaal noord van New Orleans.
Die rivier word beheer deur die Mississippirivierkommissie, wat in 1879 gestig is. Van die begin van die 19e eeu is die Mississippi-Missouri in toenemende mate vir die vervoer van landbouprodukte gebruik, maar teen die middel van die eeu het die verkeersweë vanweë die ontwikkeling van spoorweë, wat die oos- en weskus met mekaarverbind het, gekwyn.
Die mededinging het ook die ontwikkeling van stede langs die rivier gestrem, maar in die twintigerjare is 'n ekonomiese oplewing beleef toe 'n hernieude belangstelling in die binneskeepvaart, veral vir die vervoer van swaar vrag, ontstaan het en aardolie, aardgas, lood en sink ontdek is.
Die minerale het die grondslag gevorm van die nywerhede wat na die Tweede Wêreldoorlog in die Sentrale Bekken ontstaan het. In die stede aan die benedeloop, byvoorbeeld in Memphis, Vicksburg, New Orleans en Baton Rouge, is veral landbouprodukte verwerk en daarna verskeep. Laasgenoemde is die hoofstad van Louisiana en het die grootste en modernste olieraffinadery ter wêreld.
Geskiedenis
Voordat die Blankes die Mississippi bevaar het, was die rivier die verkeersweg en belangrikste bron van voedsel vir die Rooihuide, wie se stapelvoedsel vis was. In 1541 het die Spaanse ontdekkingsreisiger Hernando de Soto die rivier aangedurf, maar hy is deur die Rooihuide aangeval en het verdrink. Sowat 140 jaar later het die Fransman René Robert sieur de la Salle die delta bereik en die hele Sentrale Bekken vir Frankryk opgeëis. Die Franse handelaars het later stede soos St. Louis en Priarie du Chien langs die rivier gestig.
Bronnelys
Wêreldspektrum, 1982, ISBN 0908409605, volume 19, bl. 109
Mercury-prys
Die Mercury-prys (Engels: Mercury Prize), voorheen bekend as die Mercury-musiekprys en tans om borgskapredes as die Barclaycard Mercury-prys, is ’n jaarlikse musiekprys vir die beste album uit Verenigde Koninkryk en Ierland. Dit is in 1992 tot stand gebring as ’n alternatief vir die Brit Awards. Die pryse is aanvanklik geborg deur Mercury Communications, vandaar die naam, toe deur verskeie ander maatskappye en van Maart 2009 af deur Barclaycard.
Enige album wat deur ’n Britse of Ierse musikant uitgereik word of deur ’n groep waarvan meer as 50% van die lede Brits of Iers is, kan deur hul musiekmaatskappy aanbeveel word vir die prys.
C. S. Lee
C. S. Lee (gebore 30 Desember 1971) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Dexter (2006), Chuck (2007), Fresh Off the Boat (2015), en Sneaky Pete (2015).
Ircinia aruensis
Ircinia aruensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1912 deur Hentschel.
Lampranthus montaguensis
Lampranthus montaguensis is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Thawan Thamrongnawasawat
Thawan Thamrongnawasawat (ook gespelThawal Thamrongnavaswadhi of Thawal Thamrongnavasawat; Thai: ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์, IPA: [tʰà.wǎn tʰam.roŋ.naː.waː.sà.wàt]; Chinese: 郑连淡; pinyin: Zhèng Liándàn), Gebore Thawan Tharisawat (Thai: ถวัลย์ ธารีสวัสดิ์, IPA: [tʰà.wǎn tʰaː.riː.sà.wàt]; 21 November 1901 - 3 Desember 1988), was die agtste Premier van Thailand van 1946-1947. Voordat hy 'n politikus geword het, was hy 'n vlootoffisier en het die rang van vise-admiraal beklee.
Thamrong, 'n vlootoffisier van Chinese afkoms, was 'n toonaangewende lid van die anti-Japanse vrye Thai-bewegingsweerstandsbeweging tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy word op 23 Augustus 1946 die verkose premier van Thailand en vervang Pridi Banomyong. Hy is egter op 8 November 1947 in 'n militêre staatsgreep verwyder deur die Veldmaarskalk Plaek Phibunsongkhram, wat die militêre staatsgreep georganiseer het.
Daniel Curtis Lee
Daniel Curtis Lee is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Ned's Declassified School Survival Guide (2004) en Zeke and Luther (2009).
Hyalocaulus simplex
Hyalocaulus simplex is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalocaulus en tot die familie Hexactinosida incertae sedis. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1877 deur Marshall & Meyer.
Samak Sundaravej
Samak Sundaravej (Thai: สมัคร สุนทรเวช, RTGS: Samak Sunthorawet, pronounced [sā.màk sǔn.tʰɔ̄.rā.wêːt]; 13 Junie 1935 - 24 November 2009) was 'n Thaise sjef en politikus wat vlugtig as die Premier van Thailand gedien het en in 2008 beide die Minister van Verdediging asook die leier van die People's Power Party was.
Adolphe Adam
Adam was 'n bekwame onderwyser en het Léo Delibes en ander invloedryke komponiste onderrig.
Ircinia arundinacea
Ircinia arundinacea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1880 deur Carter.
Searsia longispina
Die doringtaaibos (Searsia longispina) is 'n boom wat hoort tot die genus Searsia. Die boom is endemies aan die Noord-, Oos- en die Wes-Kaap en is onder andere deel van die Nama-Karoo en die Sukkulente Karoo-plantegroei.
Die boom se FSA-nommer is 388.
Christa Ludwig
Christa Ludwig (16 Maart 1928- 24 April 2021) was 'n Duitse dramatiese mezzosopraan wat bekend was vir haar opvoerings van operas, lieder, oratorios, en ander gewyde werke soos misse, passies en solostukke uit die simfoniese literatuur. Haar loopbaan het vanaf die laat 1940's tot die vroeë negentigerjare gestrek. Sy word wyd erken as een van die belangrikste en mees gewaardeerde sangers van die 20ste eeu, "met 'n stem van uitmuntende rykdom en, wanneer dit nodig was, asemrowende hoogtes."
Professionele loopbaan
Ludwig is in Berlyn uit 'n musikale gesin gebore; haar vader, Anton Ludwig, was 'n tenoor en 'n operadirekteur en haar moeder die mezzosopraan Eugenie Besalla-Ludwig wat in Herbert von Karajan se era gesing het. Ludwig se eerste stemonderwyseres was haar moeder. Ludwig het haar buiging in 1946 op 18-jarige ouderdom gemaak as Orlovsky in Die Fledermaus in Frankfurt, waar sy tot 1952 gesing het. Sy was van 1952 tot 1954 'n lid van die Darmstadt Opera en het daarna tydens die 1954–1955 seisoen by die Staatsoper Hannover gesing. Sy het in 1955 by die Staatsopera van Wene aangesluit, waar sy een van die vernaamste kunstenaars geword het en in 1962 as Kammersängerin aangestel is. Sy het vir meer as dertig jaar saam met dié operageselskap opgetree. In 1954 het Ludwig haar buiging tydens die Salzburg-fees gemaak as Cherubino in Die huwelik van Figaro en tot 1981 met reëlmaat daar verskyn. Ludwig het haar debuut as Brangäne in Tristan und Isolde in 1966 gemaak. In 1960 het sy die rol van Adalgisa vertolk saam met Maria Callas as Norma in Bellini se gelyknamige opera vir EMI.
Ludwig het haar Amerikaanse buiging in 1959 gemaak by die Lyric Opera of Chicago as Dorabella in Così fan tutte. Dieselfde jaar het sy haar buiging by die Met in New York gemaak as Cherubino in Die huwelik van Figaro. Sy het in totaal 121 opvoerings in 15 verskillende rolle by die operageselskap gesing. By die Metropolitan Opera, waar sy spoedig een van die gunstelinge van die gehoor geword het, het haar repertorium ingesluit Die verkleurder se vrou, in die Met se eerste opvoering van Die Frau ohne Schatten; die titelrol en later die van Marschallin in Der Rosenkavalier; Klytemnestra in Elektra, Ortrud in Lohengrin, Brangäne in Tristan und Isolde, Fricka in Das Rheingold en Die Walküre, Waltraute in Götterdämmerung, Kundry in Parsifal, die titelrol in Fidelio, Didon in Les Troyens, Charlotte in Werther en Amneris in Aida. Sy het in 1969 vir die eerste keer by die Royal Opera House, Covent Garden gesing as Amneris in Aida.
Terwyl Ludwig se stem volle volwassenheid bereik het, het sy haar repertorium van liriese- en spinto mezzo-sopraanrolle tot dramatiese rolle uitgebrei. Haar aansienlike repertorium het uiteindelik ook prinses Eboli in Don Carlo, wat sy gesing het by La Scala in Milaan en in Salzburg en Wene; die titelrol in Carmen, Ulrica (Un ballo in maschera), Monteverdi se Octavia (L'incoronazione di Poppea), Dido (Les Troyens), Kundry (Parsifal), Klytemnestra (Elektra) en ook kontemporêre vertolkings van die werke van Gottfried von Einem en Orff ingesluit. Sy het ook vlugtig die spinto en dramatiese sopraanrepertorium betree met opvoerings van Verdi se Lady Macbeth (Macbeth), Strauss se Die verkleurder se vrou (Die Frau ohne Schatten), die Marschallin (Der Rosenkavalier) en Beethoven se Leonore (Fidelio).
Benewens haar opera opvoerings het Ludwig gereeld opvoerings van lieder (saam met die Duitse pianis Sebastian Peschko en by geleentheid Leonard Bernstein) gegee en as solis opgetree saam met orkeste. Haar opvoerings van die musiek van Schubert, Schumann, Brahms, Hugo Wolf, Mahler en Strauss word wyd bewonder. Sy het ook werke van Bach opgevoer en die meeste van sy belangrikste werke vir stem opgevoer en opgeneem. Ludwig was van 1957 tot 1970 met die bas-bariton Walter Berry getroud; die egpaar het gereeld saam opgetree, veral in Die Frau ohne Schatten. In 1972 het sy met die Franse teaterakteur Paul-Emile Deiber getrou.
Vanaf 1993 tot 1994 het Ludwig 'n reeks afskeidsoptredes gemaak en die laaste keer by die Metropolitan Opera in New York gesing in die rol van Fricka in Die Walküre.
Bridgestone
Bridgestone is 'n Japannese motorbandvervaardiger wat in 1931 deur Shojiro Ishibashi gestig is. Die woord "bridgestone" is die Engelse vertaling van Ishibashi wat 'klipbrug' beteken. In 1988 het Bridgestone die Amerikaanse bandvervaardiger Firestone oorgeneem.
Geskiedenis
In 1931 is die Bridgestone Tire Co., Ltd gestig deur Shojiro Ishibashi (1906-1976). Meeste fabrieke is tydens die wêreldoorlog vernietig, maar teen 1953 het die jaarlikse verkope van bande 10 miljard jen verbygesteek en Bridgestone was Japan se grootste vervaardiger van lugbande. In 1961 is die maatskappy op die Tokio-aandelebeurs genoteer. Die eerste buitelandse tak is in 1965 in Singapoer geopen en 'n fabriek in Thailand het vier jaar later gevolg. In 1967 is 'n verkoopsorganisasie in die Verenigde State gestig. Die maatskappy het die Japannese motorvervaardigers gevolg toe hulle fabrieke in die buiteland geopen het.
In 2015 het Bridgestone 'n oornamebod van VS$ 835 miljoen vir The Pep Boys gemaak. The Pep Boys het ongeveer 800 winkels en voertuigherstelwinkels en Bridgestone het ongeveer 2 200 plekke in die Verenigde State. In 2014 het The Pep Boys 'n omset van meer as VS$ 2 miljard behaal, waarvan ongeveer 20% uit die verkoop van motorbande. Op 30 Desember 2015 het Bridgestone die verkryging laat vaar nadat Icahn Enterprises 'n hoër bod vir The Pep Boys gemaak het.
Aan die einde van Januarie 2019 het TomTom aangekondig dat Bridgestone die Telematics-afdeling vir €910 miljoen koop. Telematika stel maatskappye in staat om hul vloot op afstand te monitor, insluitend die reisgeskiedenis. Sowat 670 mense werk in dié eenheid.
Aktiwiteite
Die vervaardiging van bande vir passasiersmotors, bakkies en vragmotors is steeds hul belangrikste aktiwiteit. Sowat vyf-sesdes van die omset word met die verkoop van hierdie produkte gerealiseer. Die res word bereik met die verkoop van rubberprodukte vir verskeie toepassings.
Gemeet in ton rubber is produksie die hoogste in die Verenigde State en Japan volg met 'n klein verskil in die tweede plek. Meer as 70% van produksie vind buite Japan plaas. Die maatskappy het in 2016 byna 144 000 personeel in diens gehad. Bridgestone het fabrieke in 26 lande en sy produkte word in 150 lande verkoop.
In 2018 was Bridgestone die grootste bandvervaardiger gemeet aan inkomste. Met verkope van VS $28 miljard het dit Michelin in die tweede plek met verkope van VS$ 26 miljard en Goodyear in die derde plek met VS$ 15 miljard, verbygesteek.
Chavalit Yongchaiyudh
Chavalit Yongchaiyudh (Thai: ชวลิต ยงใจยุทธ, RTGS: Chawalit Yongchaiyut, IPA: [t͡ɕʰá.wá.lít joŋ.t͡ɕaj.jút]; gebore 15 Mei 1932), ook bekend as 'Big Jiew' (บิ๊กจิ๋ว, RTGS: Bik Chio, IPA: [bík t͡ɕǐw]), is 'n Thaise politikus en afgetrede offisier. Hy was van 1986 tot 1990 die opperbevelhebber van die Koninklike Thaise Leër, en van 1987 tot 1990 die opperbevelvoerder van die Koninklike Thaise Gewapende Magte. In 1990 stig hy die New Aspiration Party wat hy gelei het tot en met 2002. Hy was die 22ste premier van Thailand van 1996 tot 1997. Hy het verskeie kere die poste van adjunk-premier, Minister van Verdediging, Minister van Binnelandse Sake, Minister van Arbeid en Leier van die Opposisie beklee.
Ferrari 360
Die Ferrari 360 (Type F131) is 'n tweesitplek-middelenjin-sportmotor met agterwielaandrywing wat van 1999 tot 2005 deur die Italiaanse motorvervaardiger Ferrari vervaardig is. Dit het die Ferrari F355 opgevolg en is in 2005 deur die Ferrari F430 vervang.
Ontwikkelingsgeskiedenis
Ferrari het met Alcoa saamgewerk om 'n heelnuwe aluminiumraamonderstel te vervaardig wat 40% stywer was as die F355 wat van staal gemaak was. Die ontwerp was 28% ligter ondanks 'n toename van 10% in algehele afmetings. Saam met 'n liggewig raamwerk het die nuwe Pininfarina-bakwerk afgewyk van tradisies van die vorige dekades se skerp hoeke en opklapkopligte. Die nuwe V8-enjin het 'n 3,6 liter-kapasiteit, 'n platvlak krukas en titaansuierstange. Die enjin lewer 294 kW se drywing. Volgens Ferrari is die massa met 60 kg verminder en die 0-100 km/h versnellingstyd verbeter van 4,7 tot 4,5 sekondes.
Die eerste model wat vervaardig is, was die 360 Modena, gevolg deur die 360 Spider en 'n spesiale uitgawe, die Challenge Stradale. Daar was 8 800 Modenas en 7 565 Spiders wêreldwyd vervaardig
Of those numbers there were only 469 Modenas and 670 Spiders that were produced with a gated 6-speed manual transmission as opposed to the automated F1 single clutch transmission.
Benewens hierdie was daar lae-volume fabriekswedrenmotors en 'n eenmalige Barchetta variant. Die renmotors is almal afgelei van die 360 Modena en is vir die eerste keer as 'n aparte model in eie reg vervaardig Die N-GT was 'n 360 Challenge-motor wat nog verder ontwikkel is om ernstiger mee te ding in die FIA N-GT-renklasse saam met ander make soos Porsche.
Die Ferrari 360 Spider is onthul tydens die Geneefse Internasionale Motorskou in 2000. Dit is Ferrari se twintigste afslaankap-padmotor.
Die 360 is ontwerp met 'n afslaankapvariant in gedagte; aangesien die verwydering van die dak van 'n koepee die styfheid verminder, is die 360 gebou met sterker ander dele. Ferrari-ontwerpers het die vensters versterk, die voorkant van die vloerpan verstyf en die voorruitraam herontwerp. Die agterste enjinruim moes styf gemaak word om enjingeraas uit die kajuit te sny. Die nodige dinamiese styfheid van die cabrio word voorsien deur ekstra syversterkings en 'n dwarssteun voor die enjin. Die veiligheid van passasiers word verseker deur 'n versterkte voorruitraam en rolstawe.
Ondanks die middel-gemonteerde V8-enjin van die motor, kan die elektriesbeheerde skuifdak in die kompartement gestoor word as dit nie gebruik word nie.
Joan Sutherland
Joan Alston Sutherland, (7 November 1926 – 10 Oktober 2010) was 'n Australiese coloraturasopraan wat bekend is vir die bydrae wat sy gelewer het tot die herwaardering en oplewing van die belcantorepertorium vanaf die laat 1950's tot die 1980's.
2022 Singapoerse Grand Prix
Die 2022 Formule Een Singapoerse Grand Prix het op 2 Oktober 2022 op die Marinabaai Straatrenbaan in Singapoer plaasgevind. Dit was die sewentiende wedren van die kampioenskapseisoen gewees.
Joan Sutherland
Haar stem het oor buitengewoon akkurate intonasie, presiese staccatos en 'n geweldige boonste register beskik, alhoewel musiekkritici dikwels gekla het oor die onakuraatheid van haar diksie.
2022 Singapoerse Grand Prix
Bande
Pirelli het die volgende bande verskaf:
Joan Sutherland
Sutherland was die eerste Australiër om 'n Grammy te wen vir die beste klassieke stemsolo (met of sonder orkes) tydens die 4de jaarlikse Grammy-toekennings in 1962.
2022 Singapoerse Grand Prix
Kwalifisering
* George Russell het 11de gekwalifiseer, maar hy moes die wedren agter op die rooster begin omdat hy sy kwota krageenheidelemente oorskry het. Die nuwe krageenheid-elemente is sonder die toestemming van die tegniese afgevaardigde verander terwyl die motor onder parc fermé was. Hy moes toe die wedren vanaf die kuipelaan begin.
Joan Sutherland
Vroeë en persoonlike lewe
Joan Sutherland is in Sydney, Australië, gebore as die dogter van Skotse ouers. Sy het St Catherine's School in die voorstad Waverley, Nieu-Suid-Wallis bygewoon. As kind het sy na haar ma se sangoefeninge geluister en dit nageboots. Haar ma, 'n mezzo-sopraan, het stemlesse geneem, maar nooit oorweeg om 'n loopbaan as professionele sangeres te volg nie. Sutherland was 18 jaar oud toe sy onder John en Aida Dickens begin studeer het. Sy het in 1947 haar konsertbuiging in Sydney gemaak as Dido in 'n produksie van Henry Purcell se Dido en Aeneas. Nadat sy in 1949 die belangrikste kompetisie in Australië gewen het (die Sun Aria-nou bekend as die Sydney Eisteddfod McDonald's Opera Aria), het sy derde plek behaal in radio-3DB (Melbourne) se Mobil Quest, wat sy die jaar daarna gewen het (1950). In 1951 het sy haar verhoogdebuut gemaak in Eugene Aynsley Goossens se Judith. Sy het daarna na Londen gereis ten einde haar studies aan die Operaskool van die Koninklike Musiekkollege voort te sit onder Clive Carey. Sy is deur die Royal Opera House, Covent Garden, as 'n bystand-sopraan betrek, en het haar buiging by Covent Garden op 28 Oktober 1952 gemaak as die Eerste Dame in Mozart se Die Towerfluit. Sy het hierdie opvoering in November opgevolg met enkele opvoerings as Clotilde in Vincenzo Bellini se Norma; met Maria Callas wat die titelrol vertolk het.
2022 Singapoerse Grand Prix
Renuitslag
George Russell het die vinnigste rondtetyd aangeteken, maar nie 'n ekstra punt ontvang nie, omrede hy nie onder die eerste tien geëindig het nie.
Joan Sutherland
Vroeë en persoonlike lewe
Sutherland is op 16 Oktober 1954 met die Australiese dirigent en pianis Richard Bonynge getroud. Hul seun, Adam, is in 1956 gebore. Bonynge het haar mettertyd oortuig dat Wagner dalk nie haar "Fach" (Die Duitse "Fach"-stelsel. Duitse uitspraak: "faks"; letterlik "kompartement" of "studieonderwerp".) is nie en dat aangesien sy hoë note en coloratura met groot gemak kon produseer, sy haar miskien moet toespits op die belcantorepertorium. Sy het haar uiteindelik in hierdie "Fach" gevestig en die grootste deel van haar loopbaan dramatiese coloratura sopraanrolle gesing.
Loopbaan
In 1957 het sy in Händel se Alcina verskyn saam met die Händel Operagenootskap. Sy het ook uittreksels uit Donizetti se Emilia di Liverpool in 'n radio-uitsending gesing. Die jaar daarna het sy Donna Anna gesing in Don Giovanni in Vancouver. In 1959 is Sutherland uitgenooi om Lucia di Lammermoor by die Royal Opera House te sing onder leiding van Tullio Serafin, met Franco Zeffirelli as produsent. Die rol van Edgardo is gesing deur haar mede-Australiër Kenneth Neate, wat die geskeduleerde tenoor op kort kennisgewing vervang het.
In 1960 het sy die album The Art of the Prima Donna opgeneem: die dubbele LP-stel het in 1962 die 4de jaarlikse Grammy-toekenning gewen vir beste klassieke stemuitvoering. Die album is in 2011 bygevoeg tot die National Film and Sound Archive se Sounds of Australia register.
Sutherland het in 1960 in Parys Lucia met groot lof gesing en in 1961 by La Scala en die Metropolitan Opera. In 1960 het sy Alcina gesing by La Fenice. Vir haar opvoering van Lucia di Lammermoor het die gehoor vanaf 7:30 die oggend begin opdaag. 'n Twaalf-minuut lange ovasie het op haar vertolking van die Mad Scene gevolg. Sutherland is kort hierna in koerante regoor die wêreld aangeprys word as "La Stupenda". Later daardie jaar (1960) het Sutherland die rol van Alcina vertolk by die Dallas Opera, waarmee sy haar Amerikaanse buiging gemaak het.
Haar buiging by die Metropolitan Opera het op 26 November 1961 plaasgevind toe sy Lucia gesing het. Na 'n totaal van 223 opvoerings in 'n groot verskeidenheid operas het haar laaste verskyning op 12 Maart 1989 by die Met plaasgevind. In die tydperk 1978–82 het haar verhouding met die Met versleg toe Sutherland die rol van Constanze in Mozart se Die Entführung aus dem Serail moes afwys meer as 'n jaar voordat die repetisies geskeduleer was om te begin. Die operahuis se bestuur het toe geweier om die operette The Merry Widow wat spesiaal vir haar bedoel is op die planke te bring; gevolglik het sy daarna glad nie gedurende die tydperk by die Met opgetree nie, hoewel 'n produksie van Rossini se Semiramide  ook beplan is. Later het sy egter weer daar gesing in ander operas.
In die 1960's het Sutherland die heldinne van belcanto soos Violetta in Verdi se La traviata, Amina in Bellini se La sonnambula en Elvira in Bellini se I puritani in 1960; die titelrol in Bellini se Beatrice di Tenda in 1961; Marguerite de Valois in Les Huguenots  en die titelrol in Rossini se Semiramide in 1962; Norma in Bellini se gelyknamige opera en Cleopatra in Händel se Giulio Cesare in 1963 by haar repertorium gevoeg. In 1966 het sy Marie in Donizetti se La fille du régiment hierby gevoeg.
In 1965 het Sutherland saam met die Sutherland-Williamson Operageselskap in Australië getoer. Die jong tenoor Luciano Pavarotti het haar begelei. Tydens die sewentigerjare het Sutherland daarna gestreef om haar diksie, wat dikwels gekritiseer is, te verbeter en die uitdrukkingsmoontlikhede van haar interpretasies te verhoog. Sy het voortgegaan om dramatiese belcanto-rolle by haar repertorium te voeg, soos Donizetti se Maria Stuarda, die opera Lucrezia Borgia en Massenet se Esclarmonde. Sy het in 1972 saam met Pavarotti 'n ateljee-opname van Turandot onder leiding van Zubin Mehta opgeneem, alhoewel sy nooit die rol op die verhoog vertolk het nie.
Sutherland se vroeë opnames toon dat sy oor 'n kristalhelder stem en uitstekende diksie beskik. Teen die vroeë 1960's het haar stem egter hierdie diksie in die middelregister begin inboet, en sy het dikwels onder skoot gekom weens onduidelike diksie. Sommige het dit toegeskryf aan sinusoperasies; haar belangrikste sinusoperasie is egter in 1959 gedoen, onmiddellik na haar deurbraakrol van Lucia by Covent Garden. In werklikheid het haar eerste kommersiële opname van die eerste en laaste toneel van Lucia onthul dat haar stem en diksie net so duidelik was soos voor die sinusprosedure. Haar man Richard Bonynge het tydens 'n onderhoud verklaar dat haar "papperige diksie" plaasgevind wanneer sy daarna strewe om perfekte legato te bereik. Volgens hom is dit omdat sy vroeër 'n baie Germaanse sangstem gehad het. Sy het die kritiek duidelik ter harte geneem, aangesien haar diksie binne enkele jare aansienlik verbeter het.
In die tagtigerjare het Sutherland Anna Bolena, Amalia in I masnadieri en Adriana Lecouvreur tot haar repertorium gevoeg en weereens Esclarmonde gesing tydens haar Royal Opera House-optredes in November en Desember 1983. Haar laaste vollengte dramatiese uitvoering was as Marguerite de Valois (Les Huguenots) by die Sydney Operahuis in 1990 op 63. Sy het Home! Sweet Home! as encore gesing. Haar laaste openbare verskyning het egter op Oujaarsaand, 1990 by Covent Garden plaasgevind tydens 'n galopvoering van Die Fledermaus, waar sy begelei is deur Luciano Pavarotti en die mezzosopraan Marilyn Horne. In haar eie woorde was haar grootste prestasie die sing van die titelrol in Esclarmonde. Sy het dié optredes en opnames as haar beste beskou.
Hyalonema calix
Hyalonema calix is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Schulze.
Joan Sutherland
Eksterne skakels
Doodsberigte
Kriangsak Chomanan
Kriangsak Chamanan (Thai: เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์, uitgespreek [kria̯ŋ.sàk tɕʰā.má(ʔ).nān]; 17 Desember 1917 - 23 Desember 2003) het van 1977 tot 1980 as premier van Thailand gedien.
Generaal Kriangsak Chomanan, die voormalige Thaise opperbevelhebber, premier en stigtersvader van die moderne Thailand, is op 17 Desember 1917 gebore. Nadat hy 'n suksesvolle staatsgreep uitgevoer het, is hy gevra om in 1977 premier te word, en het hy tot 1980 regeer. Hy word vereer vir die rol wat hy daarin gespeel het om 'Thailand tot demokrasie te lei' in 'n tydperk waarin die kommunistiese insurgente intern voorgekom het, en buurlande deur kommunistiese regerings oorgeneem is; soos bv. in Viëtnam: Suid-Viëtnam (deur die Viëtkong), Laos (deur die Pathet Lao), en Kambodja (deur die Khmer Rouge). Hy het die hoekstene van moderne Thailand gevestig deur baie moderne ministerieë soos die Ministerie van Wetenskap en Tegnologie te stig, waardeur Thailand van die energie-afhanklikheid van buitelandse handel kon ontsnap deur die stigting van die grootste onderneming in Thailand, te wete PTT, en die vestiging van multilaterale buitelandse betrekkinge wat Thailand in staat gestel het om van kommunistiese oorname vrygestel te word, voorspoed te behaal wat die handelswese betref, en in die 1980's geïndustrialiseer te word. Hy is op 23 Desember 2003 op die ouderdom van 86 jaar oorlede.
Hy was 'n professionele soldaat tydens die Tweede Wêreldoorlog en was in die besette Shan-staat ontplooi. Hy het vanaf 1940-43 teen die Franse in die Franse-Thaise oorlog geveg, en gedien as pelotonleier teen die kommuniste tydens sowel die Viëtnamoorlog as die Koreaanse oorlog. In Korea het hy as bevelvoerder van die infanteriebataljon III gedien.
Geneties gemanipuleerde organisme
'n Geneties gemanipuleerde organisme (GGO) is enige organisme waarvan die genetiese materiaal met behulp van genetiese ingenieurswese tegnieke verander is. Die presiese definisie van 'n geneties gemodifiseerde organisme en wat genetiese ingenieurswese uitmaak, wissel, en die algemeenste is 'n organisme wat verander word op 'n manier wat nie natuurlik voorkom deur paring en / of natuurlike rekombinasie nie. 'n Groot verskeidenheid organismes is geneties gemodifiseer (GG), van diere tot plante en mikro-organismes. Gene is binne dieselfde spesie en na ander spesies oorgedra (wat transgeniese organismes skep). Nuwe gene kan by die organisme gevoeg word, of gene wat reeds in die organisme teenwoordig is, kan verbeter, verander of verwyder word.
Eerste GGO's
Herbert Boyer en Stanley Cohen het in 1973 die eerste geneties gemodifiseerde organisme gemaak, 'n bakterie wat weerstandig is teen die antibiotikum kanamisien. Die eerste geneties gemodifiseerde dier, 'n muis, is in 1974 geskep deur Rudolf Jaenisch, en die eerste plant is in 1983 geproduseer. In 1994 is die Flavr Savr-tamatie vrygestel, die eerste gekommersialiseerde geneties gemodifiseerde voedsel. Die eerste geneties gemodifiseerde dier wat gekommersialiseer is, was die GloFish (2003) en die eerste geneties gemodifiseerde dier wat vir voedselgebruik goedgekeur is, was die AquAdvantage-salm in 2015.
Bakterië
Bakterië is die maklikste organismes om te vervaardig en is gebruik vir navorsing, voedselproduksie, suiwering van industriële proteïene (dwelmmiddels ingesluit), landbou en kuns. Swamme is met dieselfde doelwitte ontwerp. Virusse speel 'n belangrike rol as vektore om genetiese inligting in ander organismes in te voeg. Hierdie gebruik is veral belangrik vir menslike geenterapie. Daar is voorstelle om die virulente gene van virusse te verwyder om entstowwe te skep. Plante is ontwerp vir wetenskaplike navorsing, om nuwe kleure in plante te skep, entstowwe te lewer en verbeterde gewasse te skep. Geneties gemodifiseerde gewasse is in die openbaar die mees kontroversiële GGO's. Die meerderheid is ontwerp vir onkruiddoderverdraagsaamheid of weerstand teen insekte. "Golden Rice" is vervaardig met drie gene wat die voedingswaarde daarvan verhoog. 'n Ander vooruitsig vir GG-gewasse is bioreaktors vir die produksie van bio-farmaseutiese produkte, biobrandstof of medisyne.
Diere
Diere is oor die algemeen baie moeiliker om te transformeer en die oorgrote meerderheid is nog in die ondersoekstadium. Menslike proteïene wat in soogdiere uitgedruk word, is waarskynlik meer soortgelyk aan hul natuurlike eweknieë as wat in plante of mikroörganismes uitgedruk word. Vee word aangepas met die doel om ekonomiese eienskappe soos groeitempo, vleisgehalte, melksamestelling, siektebestandheid en oorlewing te verbeter. Geneties gemodifiseerde visse word gebruik vir wetenskaplike navorsing, as troeteldiere en as voedselbron. Genetiese ingenieurswese is voorgestel as 'n manier om muskiete, 'n vektor vir baie dodelike siektes, te beheer. Alhoewel menslike genterapie nog steeds betreklik nuut is, is dit gebruik om genetiese afwykings te behandel.
Besware
Daar is baie besware teen die ontwikkeling van GGO's, veral die kommersialisering daarvan. Veel hiervan behels GG-gewasse en of voedsel wat daaruit geproduseer word, veilig is en watter uitwerking dit op die omgewing sal hê. Ander kwessies is die objektiwiteit en noukeurigheid van regulerende owerhede, besoedeling van nie-geneties gemanipuleerde voedsel, die beheer van voedselvoorsiening, patentering van lewe en die gebruik van intellektuele eiendomsregte. Alhoewel daar 'n wetenskaplike konsensus is dat voedsel wat tans uit GG-gewasse beskikbaar is, geen groter risiko vir menslike gesondheid inhou as konvensionele voedsel nie, is GG-voedselveiligheid 'n toonaangewende probleem by kritici. Genestroom, impak op nie-teiken organismes en ontsnapping word as die grootste omgewingsprobleme beskou. Lande het regulerende maatreëls aangeneem om hierdie probleme te hanteer. Daar is verskille in die regulering vir die vrystelling van GGO's tussen lande, met 'n paar van die belangrikste verskille tussen die VSA en Europa. Een van die belangrikste kwessies rakende reguleerders is of GG-voedsel gemerk moet word en die status van geengeredigeerde organismes.
GGO's in Suid-Afrika
Die Suid-Afrikaanse regering het 'n beleidsdokument rakende enige aktiwiteite wat GGO's behels. Sedert 1999 word aktiwiteite wat GGO's behels gereguleer kragtens die Wet op Geneties Gemanipuleerde Organismes, 1997 (Wet No.15 van 1997). Die wet word in die Departement van Landbou, Bosbou en Visserye toegepas. Die Suid-Afrikaanse wetgewing is ook in lyn met die Cartagena-protokol oor bioveiligheid, wat 'n protokol is wat voortspruit uit die Konvensie oor Biologiese Diversiteit. Die doel van die Cartagena-protokol oor bioveiligheid is “om by te dra tot die versekering van 'n voldoende beskermingsvlak op die gebied van die veilige oordrag, hantering en gebruik van lewende gemodifiseerde organismes (geneties gemodifiseerde organismes in die SA konteks) as gevolg van biotegnologie wat nadelig gevolge kan hê vir die bewaring en volhoubare gebruik van biologiese diversiteit, met inagneming van die risiko's vir menslike gesondheid en spesifiek op die verskuiwing van organismes oor die grense.”
Die eerste veldproewe met geneties gemodifiseerde gewasse in die land is in 1989 uitgevoer. Suid-Afrika het in 1997 die eerste kommersiële vrystelling van geneties gemodifiseerde, insekbestande katoen en mielies goedgekeur. In 2015 was Suid-Afrika die wêreld se agtste grootste produsent van GMO-gewasse. Die statistieke vir die mielie-produksieseisoen 2011-12 toon die omvang van GGO-penetrasie in die land. Gedurende hierdie periode is geneties gemodifiseerde mielies 79% van die kommersiële grond wat met mielies geplant is, en witmielies was 78% daarvan.
Roberto Alagna
Roberto Alagna (Frans: ʁɔ.bɛʁ.to a.la.ɲa; Italiaans: roˈbɛrto aˈlaɲɲa; 7 Junie 1963) is 'n Franse tenoor. Hy is gebore in Clichy-sous-Bois, Seine-Saint-Denis, Frankryk en het op 18-jarige ouderdom Franse burgerskap verkry en terselfdertyd Italiaanse burgerskap behou.