cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hadeda
Die hadeda (Bostrychia hagedash) of hadida-ibis is 'n groot (lengte 76–89 cm) grysbruin voël met kleurryke weerkaatsings op die vlerke. Die aanpasbare maar gebiedsgebonde voël het 'n wye verspreiding in die sub-Sahara. In suidelike Afrika is hulle tot die vogtiger noorde, ooste en suide beperk. Danksy menslike aktiwiteite het hul getalle en verspreiding tydens die 20ste eeu sterk na die binneland uitgebrei. Buite die broeityd is dit 'n luidrugtige spesie wat, met die uitsondering van die droë binneland, algemeen in stedelike sowel as plattelandse omgewings opgemerk word. Hul Latynse naam hagedash is 'n onomatopee, 'n volksnaam wat Sparrman van die plaaslike koloniste verneem toe hy die hadeda in 1775 in die omgewing van Geelbeksvlei, Mosselbaai, ontdek. Drie subspesies word erken, maar meer is al voorgestel.
1763
Die jaar 1763 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 63ste jaar van die 18de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Hennie Steynbrug
Die brug is 51,5 m hoog en 1,2 km lank. Dus is dit een van die langste brûe in die land en is op 20 Junie 1970 geopen.
Hadeda
Identifikasie
Die geslagte lyk eenders, het 'n lengte van 76 cm, en weeg omtrent 1,25 kg. Hulle is stewig gebou met kort bene en 'n korterige stert, en vertoon op 'n afstand grysbruin. Die vlerke se dekvere (d.w.s. skouervere) vertoon van naderby glansende groen en pers-pienkerige weerkaatsings, terwyl die olyfbruin rugkant ook 'n matige brons glinster het. Die nek en kop is liggrys geveerd met 'n donker oog, 'n kaal, effens vratterige swart wang en donker oorvere. 'n Wit streep loop van die mondhoek af onder die gesig en die oor deur.
Soos ander ibisse het hulle eweredig afgeboë bekke. Dié is sydelings afgeplat met 'n langskeepse groef van die spleetvormige neusgate af tot byna aan die snawelpunt. Die culmen, d.w.s. dorsale rif van bo-mandibel, is deels rooi by volwassenes. Onvolwassenes is valer geveerd en opvallend kleiner, met korter en meer reguit snawels. Hul bors- en nekvere is ook meer prominent en gespikkeld, eerder as geskulp soos by volwassenes.
Habitat en gewoontes
Pare of groepe vlieg tot 3 km van hul oornagplek na voedingsgebiede, en dié is veral waar die grond vogtig en sag is. In goeie reënjare sal die oop veld hul aanlok, maar in droë jare weer kusduine en strandmere. Op sportvelde sal familiegroepe van sowat 5 voëls versamel, en op vliegvelde gemiddeld 10 individue, maar tot soveel as 80. By groot uitsondering is meer as 200 al saam opgemerk. Hulle soek kos in weiveld en besproeiingslande (lusern, klawer, ens.), vleie en oorstroomde gebiede, op die oewers van panne en damme, aan woudrande en beboste waterlopies, op seestrande en in wortelboombosse, en op die grasperke van vliegvelde, sportvelde, parke en voorstedelike tuine.
Hulle is standvoëls, maar kan na gelang van droogte of reënval rondswerf. Hulle is bestand teen koue weer en trek gevolglik nie weg vir die winter nie, maar sal dan by groter swerms aansluit, en kommunaal oornag. Hulle is afhanklik van bome vir oornag- sowel as nesmaakplek, en keer tipies na dieselde boomgroep terug. Hul vertrek en terugkeer na die oornagplek word luidrugtig aangekondig, maar sodra hulle broei, word hulle betreklik stil.
Weens hul voorspelbare terugkeer na die oornagplek word hulle maklik deur jagters voorgelê, en hul vleis is al aangeprys as baie smaaklik. Arende en swartsperwers prooi op die volwassenes, terwyl kraaie, muskeljaatkatte, apies en likkewane die eiers en kuikens buit. Hulle word soms doodgeskok op kragmaste, en word matig geparasiteer deur bosluise.
Voedsel
Hulle vind voedsel deur met die sensitiewe snawelpunt in gras of onder 'n sagte grondoppervlak te woel. Ook word daar in vullissakke gevroetel, op komposhope na goggas en larwes, of op renostermishope na kewers gesoek. Hul prooi is oorwegend kruipende en ondergrondse insekte (insluitend larwes en papies), wat aangevul word met ongewerweldes soos slakke, erdwurms, honderdpote en spinnekoppe, en gewerweldes soos paddas en akkedisse. In Johannesburgse tuine hou hulle die bevolking van Parktown prawns (Libanasidus vittatus) in bedwang. Hulle sal ook hondekos steel, en word deur sekere huiseienaars gevoer.
Nesmaak
Die spesie is monogaam en hulle broei tydens die lente of vroeë tot midsomer. Pare het verskillende hofmaakrituele soos die stryk van mekaar se vere, wedersydse aanraking met die snawels en snawelgekletter met gepaardgaande kopbewegings. Anders as die glansibis, skoorsteenveër en kalkoenibis maak hierdie ibisse nie kommunaal nes nie, maar oorwegend geïsoleerd. By uitsondering is neste tog 10 meter van mekaar gevind. Voor hulle die binneland en voorstede betrek het, is hul neste tipies redelik laag (4-5 meter hoog) in boomtakke geplaas wat oor water gehang het. Daarna het hulle aangepas by veel hoër uitheemse bome weg van water, waar die neste van 20 tot 25 meter hoog geplaas kan wees. Die nes is 'n dun, onstewige platform van stokkies, wat met 'n lagie korsmos, kruide of droë gras uitgevoer word. Dit word in sowat 10 tot 14 dae deur die wyfie voltooi, met materiaal wat die mannetjie aandra.
Haar legsel van meestal drie eiers word oor sowat 25 dae deur albei ouers uitgebroei. Dit neem die kuiken meer as 'n dag om uit die eier te breek, en vir die eerste week daarop broei 'n ouer konstant oor hulle. Die eierdop is donkerbruin gespikkeld op 'n groenerige, ligbruin of vaalwit agtergrond, en word deur die ouers uit die nes gewerp sodra die kuikens uitbroei. Die kuikens het 'n vlerkklou, is aanvanklik swart met ligpienk pote, en is oortrek met bruinswart dons. Hulle oë gaan na 3 tot 4 dae oop en hulle leer gou om oor die rand van die nes te mis. Hul lyfvere verskyn eerste, gevolg deur die kop- en nekvere 'n week later. Die kuikens word uit die krop gevoer. In suidelike Afrika bereik slegs 'n klein persentasie selfstandigheid, ná die ouers vir meer as 'n maand oor hulle waak. Broeisukses in voorstede blyk baie hoër te wees as in die platteland.
Geluid
Die luide ha-ha ha-di-daa word meestal in vlug geuiter. Ook 'n klaende haaaa as 'n alarmroep. By die nes laat die broeipaar 'n snawelgekletter hoor, en die jongelinge uiter 'n hurrr-hurrr-hurrr-gespin. Groepe roepende voëls gee soms wedersyds aanleiding tot 'n luide oragie.
Gia Allemand
Gia Allemand (20 Desember 1983 – 14 Augustus 2013) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Bachelor (2002) en Bachelor Pad (2010).
Homel
Homel (Belarussies: Гомель Homel, Russies Гомель Gomel) is die tweede grootste stad in Belarus met 'n bevolking van meer as 526 872 inwoners (2015 sensus). Die stad fungeer as die administratiewe setel van die gelyknamige woblast (administratiewe gewes) en rajon (distrik).
Homel, Belarus se kultuurhoofstad in 2011, is naas Oeljanofsk in Rusland ook as een van twee kultuurhoofstede van die Gemenebes van Onafhanklike State in daardie jaar aangewys.
Axinella cinnamomea
Axinella cinnamomea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Axinella en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1833 deur Nardo.
Swartdas
Swartdas, algemeen bekend onder sy Engelse naam Black tie of sy Franse naam cravate noire, is 'n dragkode vir aandgebeure en sosiale funksies, afgelei van die Britse en Amerikaanse kostuumkonvensies van die 19de eeu. Tradisioneel word dit slegs gedra vir funksies na 7 n.m., swartdas is minder formeel as witdas maar meer formeel as informele of besigheidsdrag. In die Verenigde State, word die here se vorm van swartdasuitrustings dikwels na verwys as 'n tuxedo.
Mansstandaard
Vir mans is die elemente van swartdas:
Damesstandaard
Vroue-uitrustings vir swartdasgeleenthede het baie gewissel oor die jare; tradisioneel was dit: Vandag se damesrokke vir swartdasgeleenthede dek 'n veel wyer vlak van formaliteit wat wissel van net onder die witdasstandaard tot iets meer informeel soos 'n swart nommertjie. Dit mag ook die volgende insluit:
In teenstelling met die mansstandaard, is die besonderhede van swartdas vir dames gekoppel aan alles wat in die aand gedra word en tans in die mode is.
Brusselse spruitjies
Brusselse spruitjies (ook spruitkool of knoppieskool) is 'n eetbare plant in die koolfamilie wat soos miniatuurkooltjies lyk en as groente bedien word. Die koolspesie Brassica oleracea word as 'n verskeidenheid uiteenlopende plantrasse gekweek.
Brusselse spruitjies lyk soos kool, maar is 'n verskillende kultivargroep van dieselfde spesie.
Brusselse spruitjies word meestal sag gekook of gestoom.
Slag van die Somme
regs|duimnael|225px|Newfoundlandse soldate in 'n loopgraaf op [[1 Julie 1916]] duimnael|regs|Ontploffing van die Hawthornrifmyn om 7:20 vm, 1 Julie 1916
Die Slag van die Somme is gevoer tussen Julie en November van 1916 en was een die grootste veldslae van die Eerste Wêreldoorlog. Met meer as 1,5 miljoen ongevalle was dit een van die bloedigste veldslae ooit. Die Geallieerde magte het gepoog om deur die Duitse linies te breek oor 'n 12 km front ten noorde en suide van die Sommerivier in Frankryk. Een van die doelwitte was om Duitse magte weg te lok vanaf die Slag van Verdun; maar die verliese by die Somme het egter die verliese by Verdun oorskry. Teen die einde van die oorlog was die Duitse magte se getalle voor die Geallieerde magte se sterkte uitgeput, hoofsaaklik vanweë 'n oorwig in getalle.
Net soos Verdun simbolies was van die geweldige verliese wat tydens 'n oorlog gely kan word, het die Slag van die Somme vir die Britte dieselfde betekenis ingehou en met 67 470 ongevalle wat 19 240 sterftes op die eerste dag van die veldslag (1 Julie 1916) alleen was dit ook een van die bloedigste dae in Britse krygsgeskiedenis. Die vreeslike gevolge van oorlog is by die Britse publiek tuisgebring deur die vrystelling in Augustus daardie jaar van die propagandafilm getited "Battle of the Somme", wat werklike opnames van die eerste dag van die veldslag vertoon het.
Aanloop
Die Geallieerde strategie vir 1916 was grootliks uitgestippel tydens 'n konferensie te Chantilly wat tussen 1 en 8 Desember 1915 gehou is. Tydens die konferensie is besluit dat gesamentlike offensiewe deur die Russe op die Oostelike front, die Italianers in die Alpe (wat aangesluit het by die Entente Cordiale) en die Anglo-Franse magte op die Westerse Front om die Sentrale Moondhede sodoende van alle kante af aan te val.
Planne vir die gesamentlike aanval was skaars van stapel gestuur toe die Duitsers hulle aanvalle by die Slag van Verdun op 21 Februarie 1916 geloods het. Aangesien die Franse hul magte moes inspan om Verdun te verdedig is hul bydrae tot die offensief by die Somme baie verminder en het die las grootliks op die Britse magte geval. Frankryk kon uiteindelik slegs 3 leërafdelings bydra tot die aanval. Soos die Slag van Verdun uitgerek geraak het, het die doelwit van die Somme verander van 'n poging om die Duitse leër 'n deurslaggewende slag toe te dien na 'n poging om die druk op die Franse leër te verlig.
Die oorspronklike Britse staandemag wat uit ses afdelings bestaan het aan die begin van die oorlog, is grootliks deur die veldslae van 1914 en 1915 uitgewis. Die leër het op hierdie tydstip grootliks uit vrywilligers van Lord Kitchener se New Army bestaan wat vroeg in Augustus van 1914 op die been gebring is. Dit het meegebring dat die ervaring van die soldate en hul bevelvoerders veel te wense oorgelaat het.
Teen die middel van 1916 is die Duitse Luftwaffe se tegnologiese voordeel wat die Fokker Eindecker teweeg gebring het grootliks geneutraliseer en kon die Britse lugmag tien eskadronne van 185 vliegtuie teenoor die Duitsers se 129 in die veld stoot. Die Britte het 'n aggressiewe lugverkenningstaktiek gevolg deur middel van vliegtuie en ballonne en het die Duitsers grootliks dieselfde voordele ontsê. Eers rondom September kon die Duitsers met nuwe bykomstige vliegtuie die balans weer in hul rigting swaai.
Die Duitse verdedigingslinies was hier op die hoë grond geleë en het min aanvalle sedert Oktober 1914 verduur, wat hulle baie tyd gegun het om loopgrawe en diep bombestande bunkers te bou. Verder is die Duitsers ook glad nie deur die aanval verras nie.
Eerste dag
Die veldslag is voorafgegaan deur 7 dae se voorbereidende artillerie-bombardement waartydens die Britte meer as 1,7 miljoen kanonkoeëls afgevuur het. Sewentien myne is ook in tonnels onder die Duitse voorste linies geplant; die drie grootste tonnels alleen het ongeveer 21 ton plofstof bevat.
Die aanval sou geloods word deur Britse 13de Afdelings ten noorde van die Sommerivier en 11 afdelings van die Franse Leër bo-oor en ten suide van die rivier. Hulle is teengestaan deur die Duitse Tweede Leër van Generaal Fritz von Below. Die middelpunt van die aanval sou die Romeinse pad wees wat vanaf Albert in die weste tot Bapaume 19 in die noordooste geloop het.
Die aanval het begin om 7:30 v.m. op 1 Julie 1916 met die ontploffing van die myn onder Hawthornrif 10 minute tevore. Die oorblywende myne is om 7:28 v.m. ontplof (behalwe vir 'n myn by Kasino-punt, wat laat was).
Die Britse infanterie het elk sowat 32 kg se toerusting met hul saamgedra wat hul beweeglikheid gestrem het (daar word deur sommiges beweer dat hierdie syfer oordrewe is aangesien dit die soldate se uniform en stewels ingesluit het) en in sommige gevalle is hulle beveel om in geordende linies teen 'n looppas oor niemansland aan te val.
Elders het baie eenhede tot in niemansland ingekruip sodat hulle die Duitse loopgrawe kon bestorm sodra die bombardement gestaak is. Ten spyte van die swaar bombardement het baie Duitse verdedigers, wat diep ingegrawe was, oorleef en het hulle die Britse aanvallers 'n skrikwekkende slag toegedien. Van die bydraende faktore wat bygedra het tot die Duitse leërs se vermoë om die bombardement te weerstaan was dat die grootste deel van die Britse bomme fragmentasie bomme was en nie die kragtige springstof bevat het wat benodig is om bunkers te vernietig nie. Die akkuraatheid van Britse artillerie was ook nie na wense nie. duimnael|links|250px|Die Britse [[infanterie se aanvalsplan vir 1 Julie]] Die enigste sukses is bereik by Mametz en Montauban en aan die Franse sektor. Noord van die Albert-Bapoume pad was die aanslag bykans van meet af aan 'n volslae mislukking. Op 'n paar punte kon die aanvallers die Duitse voorste loopgrawe binnedring, maar hulle getalle was in bykans alle gevalle te min om Duitse teenaanvalle te weerstaan. Die Duitse bombardement van niemandsland het versterkings ook onmoontlik gemaak en verslae aan die agterhoede kon ook nie deurkom nie.
Kommunikasie was ook geheel en al ontoereikend en bevelvoerders was grootliks onbewus van die toedrag van sake op die slagveld. 'n Valse verslag dat die Britse 29ste Afdeling suksesvol was by Beaumont Hamel het daartoe gelei dat die reserwebrigade ook beveel is om vorentoe te beweeg ter ondersteuning. Die eerste Newfoundland Regiment kon egter nie eens die voorste linie se loopgrawe bereik nie en het soveel as 91% verliese gely. 800 manskappe uit die regiment het die slagveld op die dag betree en slegs 68 het ongedeerd daarvan afgekom, met meer as 500 wat gesneuwel het.
Britse vordering langs die Albert-Bapaume pad is ook gestuit. Hier het nog 'n tragiese opmars deur die Tyneside Irish Brigade van die Britse 34ste afdeling plaasgevind. Hulle het in die ope in duidelike sig van die Duitse masjiengewere opgemars en is uitgewis voordat hulle die voorste loopgrawe kon bereik.
In die sektor suid van die pad het die Franse afdelings groter sukses behaal. Hier was die Duitse verdedigingslinies relatief swak en het die Franse artillerie oor groter getalle en meer ervaring as die Britte beskik. Vanaf die dorp Montauban tot by die Somme-rivier is al die eerste dag se doelwitte bereik. Al was die Franse XX korps slegs bedoel om 'n ondersteunende rol in die sektor te speel het hulle in hierdie geval 'n leidende rol gespeel. Suid van die Somme het Franse magte baie goed gevaar en hul doelwitte oortref. Die eerste Koloniale Korps het vanuit hulle loopgrawe vertrek teen 9:30 vm as deel van 'n skynaanval wat bedoel was om die Duitsers aan die oorkant in 'n valse sin van gerustheid te plaas. Die skynaanval was suksesvol aangesien hulle baie maklik opgemars het. In minder as 'n uur het hulle Fay, Dompierre en Becquincourt bestorm en kon hulle 'n houvas op die Flaucourt-plato verkry. Die hele Duitse linie het in Franse hande beland. Teen 11:00 vm. is die tweede linie - langs Assevillers, Herbecourt en Feuillères - bereik sonder om eers van reserwemagte gebruik te maak. Aan die regterflank van die Koloniale Korps het die XXXV korps ook om 9:30 vm. aangeval maar het minder sukses behaal. Nietemin is al die eerste dag se doelwitte hier bereik. Die Duitse loopgrawe is geheel en al oorweldig en is die vyand heeltemal deur die aanval verras. Die Franse het sowat 1,5 km en 2 km aan die Noord- en Suidoewers respektiewelik vorentoe gestoot.
Oorhoofs gesien was die eerste dag van die Somme aanslag 'n mislukking. Die Britte het 19 240 gesneuweldes, 35 493 gewondes en 2 152 vermiste en 585 gevangenes in verliese gelei vir 'n totale verlies van 57 470 manskappe. Die aanvanklike ongevalle was veral swaar onder offisiere wat steeds verskillend geklee was as die onderoffisiere en ander range. Die Duitsers is ook opgelei om die uniforms uit te ken. Die Franse leër het 7 000 ongevalle in die eerste dag gely.
'n Presiese getal vir die Duitse ongevalle vir 1 Julie is moeilik om vas te stel omdat Duitse eenhede slegs ongevallesyfers elke tiende dag verskaf het. Daar word beraam dat die Duitsers ongeveer 8 000 ongevalle aan die Britse front, 2 200 waarvan krygsgevangenes was gely het. Die groot verskil tussen Britse en Duitse ongevalle was die hoogste by Ovillers wara die 8steBritse Afdeling 5 121 ongevalle gely het terwyl die verdedigende Duitse 180ste Regiment slegs 280 ongevalle gely het, 'n verhouding van 18 tot 1.
Nadraai van die eerste dag
duimnael|regs|250px|'n Lugfoto van die Somme slagveld in Julie, geneem vanaf 'n Britse ballon naby [[Bécourt]]
Teen 22:00 op 1 Julie het die bevelvoerder van die Britse Vierde leër, Luitenant-Generaal Henry Rawlinson beveel dat die aanval hervat word. Verwarring en swak kommunikasie deur die uitgerekte bevelstruktuur het meegebring dat dit etlike dae geneem word voordat die Britse leiers die skaal van die ramp besef het. Haig het Luitenant-Generaal Hubert Gough aangestel om in die noordelike sektor oor te neem, terwyl die Vierde Leër sou sorg vir die suidelike sektor. Gough was bewus van die fiasko wat in sy sektor ontvou het en het daarom die onmiddellike hervatting van die aanval vertraag tot en met 3 Julie.
Die Britte was ook onbewus van die geleenthede suid van die Albert-Bapaume pad, waar hulle gedeeltelike sukses behaal het. Dit is nou bekend dat daar 'n groot gaping in die Duitse verdedigingslinie tussen Ovillers en Longueval was. Op 3 Julie het 'n verkenningspatrollie van die Britse 18de afdeling sowat 3 km in die Duitse gebied inbeweeg sonder om enige gevestigde verdedigingsposisies teë te kom. Die geleentheid is egter nie uitgebuit nie, of dit kan wees dat die Britte nie beskikbare mannekrag gehad het nie, en die Duitsers was hierna in staat om die gaping toe te stop.
Mametzbos was steeds leeg op die 3de Julie maar is op die volgende dag weer deur die Duitsers herbeset en sou eers op die 10de Julie val na twee dure aanvalspogings. Plekke soos Foureaux-bos en Delvillebos wat op die eerste dag ingeneem kon word sou uiteindelik 'n enorme lewensverlies meebring voordat dit in Augustus en September ingeneem is.
Terwyl die Britte gesukkel het om hul offensief van die grond te kry, het die Franse vinnig opgeruk na die suide van die Somme. Die kritieke punt in die aanval was op die 3de en 4de Julie toe die moontlikheid van 'n deurbraak haalbaar gelyk het. Net so gou as wat die geleentheid hom voorgedoen het, het dit egter weer verdwyn. Elders het die eerste Koloniale korps aanhou opruk en aan die einde van die derde Julie was Frise, Méréaucourt-bos, Herbécourt, Buscourt, Chapitre-bos, Flaucourt en Asseviller almal in Franse hande. Hiermee is 8 000 Duitsers gevange geneem terwyl die inname van die Flaucourt-plato Foch in staat gestel het om swaar grofgeskut in te beweeg om die XX Korps te ondersteun op die noordoewer. Die Franse het hul aanval op 5 Julie voortgesit met die verowering van Hem. Op 8 Julie is Hardecourt-aux-Bois en die plaas Monacu verower, gevolg deur Biaches, Maisonnette en die Fort by Biaches op 9 en 10 Julie.
Dus het die Franse sesde leër in tien dae se gevegte op 'n front van byna 20 km lank die Duitse verdedigingslinie so ver as 10 km op plekke binnegedring. Die hele Flaucourt-plato is ingeneem met die gevangeneming van 12 000 krygsgevangenis, 85 kanonne, 26 mortiere, 100 masjiengewere en ander materiaal met relatief min verliese.
Vir die Britte het die eerste twee weke van die geveg egter verval tot 'n reeks onbeplande kleinskaalse aksies, oënskynlik ter voorbereiding van 'n groter aanslag. Vanaf 3 tot 13 Julie het Rawlinson se Vierde leër meer as 46 sulke aksies uitgevoer met 'n gevolglike 25 000 ongevalle sonder enige betekenisvolle vooruitgang. Dit het die verskil in Haig en sy Franse eweknieë opmerklik gemaak en was 'n bron vir baie wrywing tussen die bevelvoerders. Haig se doelwit was om deurlopend druk op die vyand te plaas terwyl Joffe en Foch verkies het om hulle energie te bewaar vir 'n enkele, deurslaggewende slag.
In een belangrike opsig was die Slag van die Somme 'n groot strategiese sukses vir die geallieerdes aangesien Falkenhayn sy aanslag by Verdun gestaak het. Aan die Somme kon von Below se tweede leër nie langer alleen die Britse en Franse aanslag verduur nie. Elke Duitse afdeling aan die voorste linies is deur drie of vier geallieerde afdelings aangeval. Op 19 Julie het die Duitse magte herorganiseer en het von Below bevel van die Duitse Eerste leër, wat verantwoordelik was vir die noordelike sektor, oorgeneem en Generaal Max von Gallwitz het die Tweede leër oorgeneem wat veranwoordelik was vir die suidelike sektor.
So vroeg as die tweede Julie het sewe Duitse afdelings na die Somme vertrek as versterkings en sewe meer was binne 'n week op pad daarheen. In Julie en Augustus het die Duitsers 35 ekstra afdelings aan die Britse sektor ontplooi en 'n verdere sewe afdelings aan die Franse sektor. Die gesamentlike druk op Duitsland het beteken dat die Duitse leër se opperbevel teen Augustus slegs een reserweleër oorgehad het.
Die Britte het gehoop om die vloei van Duitse versterkings na die Somme vanaf ander sektore van die front te verhoed. Om dit te doen het hulle 'n aantal aanvalle elders op die Duitse front geloods. Die grootste en berugste hiervan was die Slag van Fromelles tussen 19 Julie en 20 Julie oorkant Aubers-rif in Artois. Teen 'n koste van 7080 Australiese en Britse ongevalle is geen grondgebied verower nie, en kon hulle ook nie daarin slaag om die verskuiwing van Duitse afdelings na die Somme te halt nie.
Geveg by Bazentin-rif
Op die 14de Julie (Bastille-dag), was die Vierde Leër gereed om hul aanval in die suidelike sektor te hervat. Die aanval was daarop gemik om die Duitsers se tweede verdedigingslinie wat bo op die rif vanaf Pozières op die Albert–Bapaume pad, suid-oos tot by die dorpe van Guillemont en Ginchy gelê het. Die doelwitte was die dorpe Bazentin le Petit, Bazentin le Grand en Longueval, wat langs Delvillebos geleë was. Agter hierdie linie op die ander helling van die rif was die Foureaux-bos geleë.
duimnael|regs|350px|Die Britse 21ste Afdeling het [[Bazentin le Petit op 14 Julie 1916 aangeval. Die gebied wat teen 9:00 vm. verower is word deur die rooi stippellyn aangedui.]]
Die voorbereiding en uitvoering van hierdie aanval het in skerp kontras gestaan met die aanval op die 1ste Julie. Die aanval op Bazentin-rif is deur vier afdelings uitgevoer op 'n front van 5,5 km lank met die troepe wat net voor dagbreek om 3:25 uit hulle loopgrawe gestorm het, na 'n verassende bombardement. Die artillerie het hul vuur kort voor die troepe gehou en sodoende moes die aanvallers slegs 'n kort afstand aflê na die bombardement gestaak is.
Teen die middel van die oggendure was die eerste fase van die aanval suksesvol en is byna al die doelwitte bereik en is 'n gaping in die Duitse linies geslaan. Die Britte kon egter weereens nie die voordeel uitbuit nie. Die Britse troepe het vir 'n tydjie lank hul greep op Foureaux- en Delvillebos probeer behou maar moes uiteindelik bes gee. Die Britse bevelvoerders het nie uit hul foute geleer nie en het swak besluite gemaak. Op die nag van 22 Julie het Rawlinson 'n aanval met ses afdelings op die Vierde leër langs die lengte van die front geloods wat geheel en al misluk het. Die Duitsers het vinnig hierop gereageer en 'n diepteverdedigingstrategie ontwikkel wat die doeltreffendheid van die artillerievuur verminder het.
Jan Shoba
Jan Shoba (sterf 1992) was 'n bevelvoerder in die Azanian People's Liberation Army (APLA), die ondergrondse militêre vleuel van die Pan Africanist Congress of Azania (PAC). APLA is gevorm in die 1960's, na die verbanning van die PAC en ander politieke organisasies, insluitend die African National Congress (ANC) en die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party (SAKP). Shoba is in 1984 in hegtenis geneem en in die tronk op Robbeneiland gesit, waarna hy in 1990 vrygelaat is.
Tydens die Waarheid-en-versoeningskommissie het dit bekend geword dat Jan Shoba lede van die PAC in die gebruik van vuurwapens opgelei het in Junie 1991, toe die PAC-operasie "Great Storm" ontwikkel het. Die doel van dié operasie was om die wit boeregemeenskap op hul plase aan te val, met die doel "om die land terug te kry". Hy is in 1992 by sy huis in Atteridgeville vermoor.
Straatnaam
Jan Shoba-weg (voorheen bekend as Duncanweg) in Pretoria is in 2012 na hom vernoem.
Bianca Allen
Bianca Allen is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Edonism (2010).
Nevirapien
Nevirapien behoort aan die klas teenretrovirale middels bekend as nie-nukleosied trutranskriptase remmers (NNRTIs), wat die ensiem trutranskriptase blokkeer, 'n ensiem wat onmisbaar is vir virusvoortplanting. Dit word as 'n MIV-behandeling by volwassenes sowel as pediatriese pasiënte wat ouer as 15 dae is gebruik.
Gebruike
Daar is getoon dat nevirapien in drievoudige kombinasieterapie virale lading effektief onderdruk wanneer dit as aanvanklike antiretrovirale terapie gebruik word. Soos met alle ander teenretrovirale middels, ontwikkel MIV spoedig weerstand teen nevirapien indien dit alleen geneem word, dus word aanbeveel dat die terapie uit kombinasies van drie of meer teenretrovirale middels gelyktydig bestaan.
Charis Michelsen
Charis Michelsen (gebore 30 Desember 1974) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Tromeo and Juliet (1996), Bringing Out the Dead (1999), The Price of Air (2000), en Wonder Boys (2000).
Nevirapien
Voorkoming van moeder-na-kind-oordrag
'n Enkele dosis nevirapien wat aan beide moeder en kind gegee is, het die tempo van MIV-oordrag met byna 50% verminder in vergelyking met 'n baie kort kursus van sidovudien (AZT) profilakse, in 'n kliniese proef in Uganda. 'n Daaropvolgende studie in Thailand het getoon dat profilakse met enkeldosis nevirapien bykomend tot sidovudien meer effektief is as sidovudien alleen. Hierdie en ander proewe het daartoe gelei dat die Wêreldgesondheidsorganisasie die gebruik van enkeldosis-nevirapien-profilakse in baie ontwikkelende wêreld-omgewings onderskryf het as 'n koste-effektiewe manier om moeder-tot-kind-oordrag te verminder.
'n Groot bekommernis met hierdie benadering is dat NNRTI-weerstandsmutasies algemeen waargeneem word in beide moeders en babas na enkeldosis nevirapien, en kan die reaksie op toekomstige NNRTI-bevattende behandelings benadeel. 'n Kort kursus van maternale sidovudien word aanbeveel om hierdie risiko te verminder.
Dosis
Volwassenes neem een 200 mg tablet tweekeer daagliks en pediatriese pasiënte neem 150 mg per m2 per dag, met 'n maksimum van 400 mg per dag.
Samelewing en kultuur
Voormalige Amerikaanse president George W. Bush se noodfonds vir vigs-verligting-befondsing (PEPFAR in Engels) van $500 miljoen om die Afrika-VIGS-epidemie te help bestry, het nevirapien, onder andere medikasie en programme, ingesluit.
In Suid-Afrika het die Behandeling aksie veldtog (Engels: Treatment Action Campaign) die regering suksesvol gedagvaar oor sy versuim om nevirapien wyd beskikbaar te maak. In Minister of Health v Treatment Action Campaign het die Konstitusionele Hof van Suid-Afrika die regering beveel om onmiddellik "die beperkings te verwyder wat verhoed dat Nevirapien beskikbaar gestel word met die doel om die risiko van moeder-tot-kind-oordrag van MIV by openbare hospitale te verminder en klinieke wat nie navorsings- en opleidingsterreine is nie [en] die gebruik van Nevirapien toelaat en fasiliteer met die doel om die risiko van moeder-na-kind-oordrag van MIV te verminder en om dit vir hierdie doel by hospitale en klinieke beskikbaar te stel wanneer na die oordeel van die behandelende mediese praktisyn wat in oorleg met die mediese superintendent van die betrokke fasiliteit optree, is dit medies aangedui, wat indien nodig sal insluit dat die betrokke moeder toepaslik getoets is en berading ontvang het."
Axinella clathrata
Axinella clathrata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Axinella en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1897 deur Dendy.
Rooiessenhout
Die rooiessenhout (Trichilia emetica) is 'n boom in die Meliaceae familie. Die boom het 'n donkergroen, digte kroon. Die roomgroen blomme en die vrugte lok baie voëlsoorte. Die boom is 'n vinnige groeier en 'n uitstekende koelte- en skermboom. Dit benodig matige water en vol son. Die blomtyd is vanaf Augustus tot Oktober.
Die boom se FSA-nommer is 301. In Engels staan die boom bekend as die Natal Mahogany.
Verspreiding
Hierdie bome kom voor in middel- tot hoogliggende streke in boswêreld en langs rivieroewers van Suid-Afrika in KwaZulu-Natal, Limpopo en Mpumalanga. In die res van Afrika is die boom inheems aan Benin, Botswana, Burkina Faso, Burundi, Cabinda in Angola, Caprivistrook in Namibië, Demokratiese Republiek die Kongo, Eritrea, Ethiopië, Gambië, Guinee, Guinee-Bissau, Ivoorkus, Jemen, Kameroen, Kenia, Malawi, Mali, Mosambiek, Nigerië, Rwanda, Saoedi-Arabië, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Soedan, Somalië, Suid-Afrika, Tanzanië, Togo, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Magnitude
Magnitude beteken letterlik grootte of omvang. In sterrekunde word dit gebruik om aan te dui hoe helder ’n ster is. Dit is belangrik om te onthou dat hoe hoër die magnitude, hoe dowwer die ster is. 'n Ster van magnitude 1 is bv. 100 keer so helder as een van magnitude 6, en besonder helder sterre het selfs ’n negatiewe waarde.
Die (skynbare) helderheid van sterre is in die antieke tyd in getalle aangegee: die helderste sterre het ’n waarde van 1 gekry en die dofste sterre ’n waarde van 6. Later is onderskei tussen die skynbare magnitude (m) van ’n hemelliggaam en die absolute magnitude (M) – laasgenoemde is die helderheid van hemelliggame indien hulle van dieselfde afstand (10 parsek) van die aarde af gesien sou word. Albei waardes is vir lig wat by sigbare golflengtes uitgestraal word.
Die stelsel is ook verfyn sodat die presiese magnitude van ’n ster gemeet kan word. Sterrekundiges kan nou verskille meet van tot ’n honderdste van ’n magnitude. Ons son het byvoorbeeld 'n skynbare magnitude van −26.74, Sirius -1,46, Arcturus -0,04, Aldebaran +0,85, Spica +1,04 en Procyon +0,34. Onder die antieke stelsel sou die laaste vyf almal ’n waarde van 1 kon gehad het. Daarteenoor is die absolute magnitude van Sirius +1.4, en die van ons son +4.8.
Sterre met magnitudes van tussen 1,5 en 2,5 word tweedemagnitude-sterre genoem en die sowat 20 sterre met ’n skynbare magnitude helderder as 1,5 staan bekend as eerstemagnitude-sterre.
Bolometriese magnitude neem die energie in ag wat in alle golflengtes uitgestraal word, dit wil sê oor die hele elektromagnetiese spektrum.
Polikarpof I-16
Die Polikarpof I-16 was 'n Russiese vegvliegtuig wat ook in die Tweede Wêreldoorlog diens gedoen het. Dit was die wêreld se eerste laevlerk-, vryhangendebalktipe ontwerp met intrekbare wiele vir 'n vliegtuig. Die romp was van hout gemaak. Die prototipe het sy nooiensvlug op 31 Desember 1933 voltooi. Met sy topspoed, wat 123 km/h vinniger was as dié van sy mededingers, was dit een van die beste vegvliegtuie van sy tyd. Produksie vir die vliegtuig is eers in 1939 gestaak.
Dit was eers tydens die Spaanse Burgeroorlog dat die Westerse wêreld kennis van die vliegtuig geneem het. Die Spaanse Republikeine het vanaf Oktober 1935 altesaam 278 Polikarpofs ontvang. Hispano-Suiza het die vliegtuig onder lisensie vir die Republikeine vervaardig, terwyl ander ná vredesluiting deur die Francoregering gebruik is. Baie van die Polikarpofs wat gebruik is, is deur vrywillige Russiese vlieëniers beman. Vanaf 1937 is die Polikarpof I-16 deur China teen die Japannese gebruik. In 1939 was hulle in hewige luggevegte betrokke met die Japannese op die grens van Mantsjoerye. Hulle is ook gebruik deur die Russiesse Lugmag tydens die Winteroorlog met Finland. Toe Duitsland vir Rusland binneval het, was die Polikarpof I-16 verouderd. Ten spyte van groot verliese het die Russe tot in 1941 met die vliegtuig bly veg. Sommige vlieëniers het uit desperaatheid doelbewus teen Duitse vliegtuie gebots. Die vliegtuig is eers in 1943 uit diens onttrek.
Spaanse nasionale rugbyspan
Die Spaanse nasionale rugbyspan (Spaans: Selección nacional de rugby de España) is die nasionale rugbyspan wat Spanje in internasionale wedstryde (toetswedstryde) verteenwoordig. Dié span se bynaam is Los Leones (“die leeus”). Rugby word in Spanje geadministreer deur die Spaanse Rugbyfederasie (Federación Española de Rugby, FER) wat in 1923 gestig is. Spanje word deur Wêreldrugby as ’n vlak twee-span erken. Daarmee behoort Spanje tot die beste Europese rugbyspanne naas die Sesnasies. Die Spaanse rugbyspan is tans (Maart 2023) 20ste op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys.
Spanje het in 1929 sy eerste toetswedstryd teen Italië gespeel. Spanje het tot dusver vir een rugbywêreldbekertoernooi gekwalifiseer, maar hulle is in 1999 reeds in die poelfase uitgeskakel. Hulle het tydens die Europese Rugbykampioenskap nog geen titel ingepalm nie, vier keer as naaswenner en ses keer in die derde plek geëindig. Die Spaanse span speel tradisioneel in rooi truie met blou broeke en blou sokkies.
Beheerliggaam
Die beheerliggaam vir rugby in Spanje is die Spaanse Rugbyfederasie (Federación Española de Rugby, FER). Die FER is in 1923 gestig en het in 1988 ’n volle lid van die Internasionale Rugbyvoetbalraad (IRR; nou Wêreldrugby) geword. Daarbenewens was die Spaanse Rugbyfederasie in 1934 ’n stigtingslid van die Fédération internationale de rugby amateur (FIRA, nou Rugby Europa). Van 1934 tot 1941 is die streek Katalonië verteenwoordig deur sy eie nasionale span, en dié beheerliggaam was ook ’n lid van FIRA.
Die hoogste rugbyliga in Spanje is die semiprofessionele División de Honor de Rugby, waaraan twaalf spanne deelneem. Weens die beter finansiële moontlikhede verkies baie spelers egter ’n loopbaan by ’n klub in Frankryk of ’n ander Wes-Europese land. In Spanje aktiewe nasionale spelers draf meestal uit vir die professionele span Castilla y Leon Iberians wat sedert 2021 aan die Rugby Europa Superbeker deelneem. Vir slegs een seisoen, van 2009 tot 2010, het die professionele liga Superibérica de Rugby bestaan.
Naas die amptelike nasionale span roep die FER ook ander keurspanne byeen. Nes ander rugbynasies beskik Spanje oor ’n o/20-nasionale span wat aan die Europese en Wêreldrugby o/20-kampioenskap deelneem. Die Spain Sevens is die Spaanse sewesrugbyspan en hulle neem aan internasionale toernooie soos Wêreldrugby se Sewesreeks, Sewesrugbywêreldbeker en Olimpiese Somerspele deel. Kinders en jongmense word reeds op skool aan rugby bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting. Derhalwe het die beheerliggaam ’n uit verskeie module bestaande konsep ontwikkel, wat deur sportonderwysers op Laer- en Hoërskool gebruik kan word.
Invoering en vestiging van rugby
Die presiese beginpunt van rugby in Spanje is onbekend. Dit is egter waarskynlik, dat dié sport daar vir die eerste keer deur Britte uitgeoefen is. Onder andere word berig, dat by die Engelse Skool (Colegio de los Ingleses) in Valladolid van 1875 tot 1887 wedstryde beslis is, waarvan die reëls sterk ooreenkomste met dié van rugby getoon het. Aan die einde van die 1890’s was rugby ook op enkele Spaanse skole se leerplane. Kort daarna het egter sokker oorgeneem, wat weens sy elegansie by die Spanjaarde baie meer belangstelling gelok het. Rugby, wat as “brutal” bestempel is, kon rondom die eeuwisseling eers slegs in Barcelona en dele van die Baskeland vestig, veral danksy die nabyheid van die rugbysentrums in die suidweste van Frankryk. In Februarie 1901 is in Bilbao se Velodrom die eerste gedokumenteerde rugbywedstryd gespeel, nadat die Engelsman Stuart Nicholson by die Paryse Racingklub vir hulp aangeklop het. Hy het vir “’n opvallende opponent vir ’n toernooi met drie spanne gevra, waaraan ook emigrante uit Barcelona sou kon deelneem”. Vir Barcelona se keurspan het onder andere die Switserse Hans Gamper verskyn, die stigter van FC Barcelona. Rugby het in Spanje vir jare egter ’n onbekende sportsoort gebly en daar is net sporadies wedstryde met veral buitelandse deelnemers gereël.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het die Spaanse belangstelling in rugby vir ’n wyle verdwyn. Dit het in April 1921 verander, toe die klub US Perpignan die Franse kampioenskap gewen het. Die Katalaans-nasionalistiese koerant La Veu de Catalunya het dié sukses uitbundig as ’n patriotiese triomf gevier, aangesien die stad Perpignan (Katalaans: Perpinyà) in die streek Noord-Katalonië geleë is en derhalwe al die spelers glo Katalane was. Kort daarna het Baldiri Aleu Torres, wat in Toulouse in veeartsenykunde gegradueer en daar rugby leer ken het, na sy tuisdorp Sant Boi de Llobregat (’n voorstad van Barcelona) teruggekeer. Daar het hy Unió Esportiva Santboiana, die eerste Spaanse rugbyklub, gestig. Met ondersteuning van die Franse rugbybeheerliggaam, met wie daar kontak gemaak is tydens die Olimpiese Kongres in Lausanne, het rugby eers spoedig in Katalonië versprei en toe ook in ander streke. Reeds op 13 April 1922 is die nasionale beheerliggaam Spaanse Rugbyfederasie (Federación Española de Rugby, FER) gestig en in 1923 het Santboiana die eerste Spaanse kampioenskap gewen. Op 20 Mei 1923 is die eerste wedstryd gespeel in die hoofstad Madrid op die Metropolitano-stadion voor ’n geoor van 10 000 (waaronder koning Alfons XIII), toe die Franse klubs Biarritz Olympique en Stadoceste Tarbais teen mekaar te staan gekom het.
Die nasionale span se eerste jare
In 1927 het ’n nieamptelike Spaanse keurspan in ’n wedstryd gespeel teen Frankryk (insluitende Yves du Manoir), maar dit word oor die algemeen nie as ’n toetswedstryd erken nie. Tydens die wêreldtentoonstelling Exposició Internacional de Barcelona het die Spaanse nasionale span op 20 Mei 1929 op Barcelona se Estadi Olímpic de Montjuïc in sy eerste toetswedstryd gespeel, wat hulle teen Italië met 9–0 gewen het. Die Spaanse koninklike gesin het dié wedstryd bygewoon en al die spelers was uit Katalonië afkomstig. Op 18 Mei 1930 is die eerste wegwedstryd in Dresden teen Duitsland gespeel en met 0–5 verloor. In 1934 was die FRR een van die stigtingslede van die vastelandse beheerliggaam Fédération internationale de rugby amateur (FIRA) wat onder Franse leiding as mededinger tot die destydse eksklusiewe, Angel-Saksies oorheersde Internasionale Rugbyraad (IRR, nou Wêreldrugby) gestig is. Op 13 April 1935 het die tot op hede aanhoudende mededinging met die buurland Portugal met ’n 6–5-wegoorwinning in Lissabon afgeskop.
Toe die Tweede Spaanse Republiek in 1932 aan die streek Katalonië volle outonomie toegeken het, het dit ongekende sportiewe gevolge gehad. Die Katalaanse streeksbeheerliggaam (Federació Catalana de Rugbi, FCR), wat entoesiasties na onafhanklikheid gestreef het, die Kastiliaanse streeksbeheerliggaam en die FER het in 1933 hopeloos uitgeval. In reaksie op die nasionale beheerliggaam se wanbestuur het die FCR 1934 nog voor die FER by die FIRA aangesluit en sy eie nasionale span saamgestel. Dié radikale skuif het Katalonië se skorsing uit die FER tot gevolg gehad, aangesien die FIRA op sy beurt geweier het om een van sy lede te ontslaan. Vervolgens het die Katalaanse nasionale span verskeie wedstryde teen Frankryk, Italië en Roemenië gespeel. Ná die Spaanse Burgeroorlog is die sportiewe onafhanklikheid in 1940 beëindig. Die regering onder die diktator Francisco Franco het die FCR ontmagtig, hulle van ’n groot deel van hul finansiële hulpbronne ontneem en baie van sy lede in hegtenis geneem. Hulle het ook die FCR se uitsluiting van die FIRA afgedwing en die Katalaanse span tot ’n streeksspan afgegradeer. In die daaropvolgende jare het Katalonië sy voorheen onbetwiste oorheersing binne Spanje verloor.
Gemengde resultate by die Europese Nasiesbeker
Eers in 1951, ná ’n onderbreking van vyftien jaar, het die Spaanse nasionale span weer in ’n toetswedstryd gespeel. Een jaar later het hulle vir die eerste keer aan ’n Europese Nasiesbeker deelgeneem, die FIRA-beker 1952. Tydens die FIRA-beker 1954 het hulle, danksy oorwinnings teen Portugal en België, die halfeindrondte behaal, maar teen Italië verloor en die derde plek met Duitsland gedeel. Die Europese Nasiesbeker is vir ’n dekade nie beslis nie, waarvolgens hulle slegs vriendskaplike wedstryde teen ander Europese spanne gespeel het. ’n Uitsondering hiervan was die Mediterreense Spele, waarvan die tweede toernooi in 1955 in Barcelona aangebied is. Tydens dié Spele se rugbytoernooi het Spanje agter Frankryk en Italië met die bronsmedalje weggestap. Toe die Europese Nasiesbeker in 1965 onder deelname van Noord-Afrikaanse lande hervat is, het die Spanjaarde in die tweede afdeling begin en verskeie kere tevergeefs op die eerste afdeling gemik. Hulle het dit tydens die FIRA-nasiesbeker 1969/70 naelskraap misgeloop ná ’n 8–11-eindstrydnederlaag in Casablanca teen Marokko. Hulle het tydens die FIRA-nasiesbeker 1971/72 teen Italië wél daarin geslaag, ná ’n 10–0 in die tuiswedstryd in Madrid en ’n 6–6-gelykop in die wegwedstryd in Ivrea.
In die volgende jare het die Spanjaarde in die eerste afdeling gemiddelde prestasies behaal, maar sonder groot suksesse. Nietemin het hulle in 1977 ’n oorwinning teen Italië aangeteken, terwyl hulle teen onder andere Roemenië of Frankryk steeds sonder enige kans was. Tydens die FIRA-beker 1978/79 het hulle al hul wedstryde verloor, waarna hulle afgeskakel is. Nadat hulle tydens die FIRA-beker 1979/80 se tweede afdeling al hul opponente heeltemal oorheers het en regstreeks bevorder is, is hulle slegs een jaar later ná die FIRA-beker 1980/81 weer afgeskakel. In November 1982 het Spanje vir die eerste keer nasionale spanne van buite Europa en Noord-Afrika gehuisves. Eers het hulle twee wedstryde teen die Nieu-Seelandse Maori (die Maori's se keurspan) swak verloor. Daarna het hulle teen Argentinië, Suid-Amerika se oorheersende span, vir ’n lang tyd goed tred gehou en redelik naelskraap met 19–28 verloor.
Spanje het drie jaar in die tweede afdeling gespeel, voordat hulle tydens die FIRA-beker 1983/84 weer na die eerste afdeling bevorder is. In Julie 1984 het die span ’n kort toer deur Suider-Afrika aangepak, waartydens die twee toetswedstryde teen Zimbabwe in een oorwinning en nederlaag elk geëindig het. Spanje het die FIRA-beker 1984/85 in die vyfde plek afgesluit en moes vervolgens in die promosie-relegasiewedstryd teen die sesde geplaaste Tunisië te staan kom. Hulle het die beslissende wedstryd in die Franse dorp Lavelanet met 9–12 verloor. Tydens die FIRA-beker 1985–1987 se tweede afdeling het die Spanjaarde weer hul opponente oorheers en vyf van hul ses wedstryde gewen. Hulle het die promosie-relegasiewedstryd teen Nederland in Bordeaux met 28–10 gewen. As ’n pas bevorderde span is Spanje in 1987 nie vir die eerste rugbywêreldbekertoernooi genooi nie. Pleks daarvan het die nasionale span ’n toer na Suid-Amerika onderneem; onder andere het hulle Uruguay geklop, maar teen Argentinië verloor. In 1988 het die Spaanse beheerliggaam by die IRR aangesluit. Aangesien Spanje in die FIRA-beker 1987–1989 se eerste afdeling die laaste plek beklee het, is hulle weer afgeskakel.
Op pad na die eerste rugbywêreldbekerdeelname
Die FIRA-beker 1989/90 se tweede afdeling se uitslae is ook in ag geneem vir die Rugbywêreldbeker 1991-kwalifisering. Met drie oorwinnings en een gelykopuitslag is Spanje weer bevorder en het ook in die rugbywêreldbekerkwalifisering die volgende rondte behaal. Die FIRA-Pokal 1990–1992 se eerste rondte se uitslae is ook gebruik om die plek vir die hooftoernooi te bepaal. Spanje het agter Italië en Roemenië, maar voor Nederland uit die tweede afdeling, die derde plek beklee, waardeur die span die kwalifisering misgeloop het. In April 1992 het hulle vir die eerste keer Roemenië verslaan. Aan die einde van die Europese Nasiesbeker een maand later was Spanje weer in die laaste plek, maar dié keer is geen span afgeskakel nie. Die FIRA-beker 1992–1994 was in twee gedeel met ’n eerste rondte en ’n hoofrondte. Die Spanjaarde het in die eerste rondte se Poel B die derde plek gehaal en ná ’n gelykop teen die Marokkane, Poel A se derde span, die hoofrondte behaal. Dit het met vier nederlae egter teleurstellend verloop.