cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Verenigde Party
Malan verander sy standpunt
"Dit kan op die een of ander ander manier betaal word. Maar dit word altyd in geheimhouding omhul, ’n sekere onwelriekende reuk en ’n geïmpliseerde aanvaarding dat die meeste, indien nie dalk alle Kleurlingstemme nie, sal inkom ingevolge die opdragte wat uitgereik is deur die geheime middelpunt van die misterie. In my kiesafdeling in 1938, terloops, was die Kleurlingstem so gering en my agent so beslis persona grata met die Kleurlinge dat ek bestand was teen al dié nare intrige. Maar ander kandidate in Kaapse kiesafdelings is nie so gelukkig nie. Die lang reeds bestaande en toenemende diktatorskap van die Kleurling-“baas” in Kaapse kiesafdelings is ’n vermenigvuldigende bedreiging.”
Catherine Taylor
Catherine Dorothea Taylor (gebore Sharpe, Birmingham, 4 Februarie 1914 – Kaapstad, 9 April 1992) was 'n Suid-Afrikaanse politikus en die Verenigde Party se Volksraadslid vir Wynberg van 31 Julie 1963, toe sy in 'n tussenverkiesing gewen het, tot sy in 1974 uit die VP bedank het oor die party se deelname aan die omstrede Schlebush-kommissie.
Verenigde Party
Malan verander sy standpunt
Volgens John Hatch is dit algemene kennis dat drukgroepe in alle politieke gemeenskappe voorkom en dat geen sodanige omkopery ooit tot in daardie stadium bewys is in verband met dié “breukdeel” van die Kaapse kiesers nie. Boonop het Long vroeër in dieselfde boek die stelling gemaak: “Geen verantwoordelike waarnemer, met praktiese ervaring van ons politiek, sal sê dat die deel van ons blanke bevolking wat die stemreg waardig is, enigiets buiten verbasend laag is nie.”
Catherine Taylor
Persoonlike besonderhede
Toe sy twee jaar oud was, kom Taylor saam met haar vader, die aartsdeken Harold Stephen Sharpe, na Suider-Afrika waar hy om die beurt aartsdeken van Basoetoland, Pretoria en Suidwes-Afrika was tussen 1916 en 1937. In 1932 matrikuleer sy aan die St. Mary's Diocesan School for Girls in Pretoria en gaan studeer in Engeland aan die Bristol-universiteit in filosofie, tale, sielkunde en geskiedenis.
Verenigde Party
Malan verander sy standpunt
Wat die Nasionale Party se argument betref dat die nuwe reëlings ’n verbetering uit die bruin mense se oogpunt sou wees, was dit duidelik dat alle sektore van die bruin bevolking uiters vyandig gesind was jeens die verandering en dat hulle dit beskou het as net nog ’n aanduiding van die Nasionaliste se vasbeslotenheid om elke band wat hulle met die wit bevolking gehad het, te breek. Bruin mense het ook geglo daar was geen rede om te glo dat dié stap nie maar net nog ’n stap was wat uiteindelik tot hulle algehele ontkiesering sou lei nie. Per slot van rekening is die swart kiesers in 1936 op ’n afsonderlike kieserslys geplaas, maar teen 1950 was daar sterk sprake dat die Nasionale Party-regering hul verteenwoordiging geheel en al wou afskaf, wat dan ook later gebeur het.
Catherine Taylor
Persoonlike besonderhede
Op 5 September 1939, toevallig dieselfde dag waarop genl. Jan Smuts vir genl. J.B.M. Hertzog as premier opgevolg en die dag voordat Suid-Afrika oorlog teen Duitsland verklaar het aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog, trou Taylor in Kaapstad met Lance Gordon Taylor. Twee seuns is uit die huwelik gebore: Michael sou 'n verslaggewer en skakelwesekonsultant word en Nicholas (Nick) 'n sanger van kabaret en ligte musiek, waaronder treffers soos "Liefde is 'n stille rivierstroom".
Verenigde Party
Havenga skaar hom by Malan
Die vernaamste struikelblok in die weg van die uitvoering van die Nasionale Party se verklaarde beleid tussen 1948 en 1950, was die teenstand van N.C. Havenga as leier van die Afrikanerparty, maar in Oktober 1950, kort na die algemene verkiesing in Suidwes-Afrika en die dood van genl. Smuts, het Havenga sy opposisie in so ’n mate onttrek dat hy tot ’n vergelyk met Malan gekom het om die wetsontwerp in te dien wat die Kleurlingkiesers van die algemene kieserslys sou haal en vir hulle vier blanke verteenwoordigers in die Unie-Volksraad en een in die Senaat sou gee. Voorsiening is in die wetsontwerp gemaak dat die getal verteenwoordigers vermeerder kon word, maar slegs mits daar geen verandering kom in die verhouding van bruin teenoor wit verteenwoordigers nie, dus 4:150. Met ander woorde, ’n bykomende bruin verteenwoordiger in die Unie-Volksraad sou eers kon sitting inneem nadat ’n verdere 38 bykomende wit verteenwoordigers verkies is.
Catherine Taylor
Politieke loopbaan
Taylor word in 1954 lid van die Kaaplandse Provinsiale Raad vir Wynberg en dien twee jaar as hoofsweep voordat sy voorsitter van die partykoukus en adjunkleier in die raad word. Op 31 Julie 1963 wen sy die tussenverkiesing vir die Volksraadsetel in dieselfde kiesafdeling teen P.J. Wolmarans van die Nasionale Party en D.B. Molteno van die Progressiewe Party met 'n meerderheid van 2 151 stemme bo Wolmarans. In 1966 se algemene verkiesing vergroot sy haar meerderheid, dié keer net teen die N.P. se G.P. van Zyl, tot 3 422. In 1970 vaar sy selfs beter en klop die N.P. se A. Koch met 'n meerderheid van 4 836. Van 1970 tot 1973 was sy die V.P. se woordvoerder oor onderwys.
Bedank uit V.P.
Sy besluit egter voor die algemene verkiesing van 1974 om haar nie weer in Wynberg verkiesbaar te stel nie en bedank uiteindelik uit die Verenigde Party oor hulle deelname aan die Schlebusch-kommissie. Hoewel sy die party se skaduminister van onderwys was, het die partyleier, sir De Villiers Graaff, haar nie afgevaardig om namens die VP in dié kommissie te dien nie. Hierna skryf sy haar outobiografie, ''If Courage Goes. My twenty years in South African politics'', wat in 1976 deur Macmillan South Africa uitgegee is.
Verenigde Party
Havenga skaar hom by Malan
Ten einde die steun van die nominaal meer verligte Afrikanerparty te verseker, het die Nasionale Party sy oorspronklike plan ietwat gewysig. Baie Nasionaliste het gereken drie verteenwoordigers sou genoegsaam wees, dat dié lede nie toegelaat moes word om te stem oor vertrouenskwessies nie en dat swart verteenwoordiging afgeskaf moes word. Ondanks die geringe toegewings het die debat oor die Wetsontwerp op die Afsonderlike Kiesersverteenwoordiging in 1951 se parlementsitting dieper liggender emosie by alle Suid-Afrikaners laat ontvlam as enige wetsontwerp sedert die Suid-Afrika-wet van 1909.
Die Torch Commando
Die Torch Commando (Fakkelkommando in Afrikaans) is in Mei 1951 deur oudstryders van die Tweede Wêreldoorlog gestig om die Kleurlingstemreg, soos verskans in die Suid-Afrika-wet van 1909, te verdedig teen die Nasionale Party se hewige aanslag. ’n Groep politiek bewuste oudstryders het besluit om ’n optog met fakkels te hou om beswaar aan te teken teen die regering se voorneme om die Suid-Afrika-wet van 1909 te wysig ten einde Kleurlinge van die algemene kieserslys te verwyder en hulle op ’n afsonderlike kieserslys te plaas. Die wekroep om deelname is gerig aan alle oudstryders, eers in Johannesburg, Port Elizabeth en Kaapstad, maar later ook in ander stede, om hulle stem te laat hoor vir die waardes waarvoor hulle in die Tweede Wêreldoorlog geveg en hulle kamerade gesterf het. Niemand het aanvanklik gedink dat die optogte enigiets meer sou wees as net ’n buiteparlementêre demonstrasie van korte duur om baie Suid-Afrikaners se beswaar teen die Nasionalistiese regering te laat hoor nie. Daar was geen meesterplan nie en niemand het aanvanklik ’n blywende organisasie of vereniging in gedagte gehad nie.
Die eerste en enigste leier van die Torch Commando was die vegvlieënier en held van die lugslag van Brittanje, Sailor Malan, wat in Mei 1951 tydens die eerste fakkeloptog genooi is om die saluut te beantwoord. By dié geleentheid het Malan ’n toespraak gelewer waarin hy die oudstryders gevra het om te help verseker die bepalings van die Suid-Afrika-wet word in elke opsig nagekom. Ná optogte in verskeie stede het die Torch Commando amptelik in Junie 1951 sy beslag gekry met ’n nasionale kongres in Johannesburg waar Malan tot nasionale president en leier van die Torch Commando verkies is. Kort voor lank het die organisasie op 250 000 lede, waarvan die meeste ook Verenigde Party-ondersteuners was, aanspraak gemaak.
Tot almal se verbasing en selfs die leiers s’n, het hulle gou nasionale bekendheid verwerf. Maar die Torch Commando het in gewildheid en krag begin afneem nadat hy ’n vennootskap (die United Democratic Front) met die Verenigde Party en die Arbeidersparty aangegaan het om saam die Nasionale Party in die verkiesing van April 1953 te beveg. Baie lede het met die uiterste ywer gewerk om die verkiesing te wen, maar die VP-leierskap het vooraf reeds besef hulle kans om die NP te verslaan, was bra skraal, ondanks die United South African Trust Fund, in 1949 deur genl. Jan Christian Smuts gestig om die VP se geldsake op vaster grondslag te plaas, en deeglike beplanning en organisasie.
Parlementêre en hofstryd
Die Opposisie het kort na die wetsontwerp in Februarie 1951 ter tafel gelê is, die wettigheid van die parlementêre prosedure uitgedaag. Aan regeringskant was die argument dat die Unie-Parlement ’n soewereine liggaam was sedert die Statuut van Westminster van 1931 en die Statuswet van 1934. Die NP het aangevoer die Unie-Parlement kon enige wetgewing met ’n eenvoudige meerderheid aanvaar wat wetgewing wat deur die Britse Parlement aanvaar is, afgeskaf het. Die Suid-Afrika-wet was volgens hulle een van dié wette en kon met ’n gewone meerderheid verander of herroep word. Die regering was vas oortuig dat daar geen meer wetlike struikelblokke was nie en verder meer het hulle hulself oortuig dat bruin kiesers nie van enige substantiewe regte ontneem sou word nie. Die leier van die Opposisie, adv. J.G.N. Strauss, het egter aangevoer die voorgestelde wetgewing doen afbreuk aan artikels 35 en 152 van die Suid-Afrika-wet. Hy het die speaker daarom versoek dat die prosedure wat gevolg sou word, moes ooreenstem met die bepalinge van die Suid-Afrika-wet.
Die minister van binnelandse, dr. Eben Dönges, het geredeneer die wetsontwerp is nie onderworpe aan die bepalings vir verskanste klousules nie, en selfs al het dit, was die klousules nie meer van toepassing nie. Die Unie-Parlement het die onbeperkte reg gehad om oor sy eie prosedures te besluit. In April 1951 beslis die speaker, J.H. Conradie, nadat hy alle argumente oor die regs-, grondwetlike en parlementêre beginsels wat ter sake was, aangehoor het, dat die klousules nie meer gegeld het nie. Hy het veral staatgemaak op die beslissing van die appèlhof in 1937 dat, sedert die Statuut van Westminster aanvaar is, die Parlement die hoogste wetgewende liggaam in die Unie was en dat die hof nie die mag gehad het om te beslis oor die wetlikheid van ’n voorgestelde wet nie. Sy uitspraak is nie in die Parlement betwis nie en die regering het met die wetsontwerp voortgegaan volgens die gewone prosedure.
Daar was heftige teenkanting in elke stadium van die parlementêre prosedure. Dit is slegs aanvaar na die toepassing van die valbyl wat enige verdere debatvoering verbied het. Die goewerneur-generaal het die wet onderteken en dit het Wet No. 46 van 1951 geword. Die Opposisie en die bruin gemeenskap was geensins tevrede nie en was vasbeslote om die geldigheid van die wet in die Hooggeregshof te toets. Die metode wat die regering aangewend het, het tot wydverspreide kommer gelei en selfs verbitterdheid in sommige oorde. Baie mense het geglo, ongeag die meriete van die saak, is die gees van die Grondwet verontagsaam. ’n Gevoel van ongemak het posgevat, wat gou gelei het tot georganiseerde teenstand ook teen ander wetgewing.
Bruin kiesers hof toe
Voor die einde van 1951 het vier bruin kiesers die geldigheid van Wet No. 46 van 1951 in die Kaapse Afdeling van die Hooggeregshof uitgedaag. Die hof moes egter berus by die uitspraak van die appèlhof van vroeër en het die wetgewing gehandhaaf, al was dit vir twee regters moeilik om die rede vir die 1937-besluit te verstaan. Die saak is voor die Appèlhof in Bloemfontein gebring en breedvoerig geargumenteer voor ’n paneel van vyf vooraanstaande regters onder die voorsitterskap van hoofregter Centilivres. Die argumente het ’n volle ses dae geduur en die hof het ’n hele maand lank oor sy uitspraak beraadslaag. Die uitspraak was eenparig teen gunste van Harris en sy mede-petisionarisse. Die aanvaarding van die wetgewing deur gewonde meerderhede in afsonderlike sittings het dit ongeldig gemaak, het die regters bevind, want die Statuut van Westminster het geen verandering aan die Suid-Afrika-wet teweeg gebring nie. Die regters het beslis dit was hulle plig om onduidelikheid oor die 1937-besluit te bring en daardie uitspraak verwerp. Die verskanste klousules was steeds geldig.
Die uitspraak het groot opspraak verwek. Malan het dadelik aangekondig dat die regering dit verwerp. Die regering sou stappe doen om te verseker dat die Parlement soewerein is. Die Verenigde Party het die uitdaging aanvaar. Die party het aangevoer daar was geen sprake dat die parlement se soewereiniteit in gedrang gekom het nie en dat die regering immoreel en onwettig die stemreg van die bruin kiesers verminder het. Die VP het onderneem om saam met die Torch Commando en die Arbeidersparty elke grondwetlike maatreël tot sy beskikking te gebruik om die regering se pogings te dwarsboom. Net vir die duur van die Van Riebeeckfees in April 1952 het al die strydende partye die strydbyl tydelik begrawe.
Verbete stryd
Met die hervatting van die parlementsitting ná die fees het ’n bittere debat gekom. Die regering het beweer die hof het die soewereine status van die Unie aangepas deur die Parelemnt te dwing om hom te hou by ’n Britse wet (die Suid-Afrika-wet van 1909). Die Verenigde Party het gesê dis onwaar en die regering daarvan beskuldig dat hy nie sou huiwer om onwettig op te tree om sy sin te kry nie. Kort hierna maak die regering ’n wetsontwerp bekend wat ’n Hooggeregshof van die Parlement sou skep en terugwerkend sou wees tot 1931. Die wetsontwerp wou hê enige dokument wat veronderstel is om ’n wet van die Parlement te wees, moet as sodanig aanvaar word ongeag watter prosedure by sy aanvaarding gevolg is. Die Hof sou bestaan uit al die lede van albei Huise wat jurisdiksie sou hê om die Hooggeregshof se besluite te hersien wat die uitwerking sou hê dat dit wette van die Parlement ongeldig verklaar. Die betrokke minister sou die reg hê om appèl aan te teken by die Parlementshooggeregshof teen enige besluit van die Hooggeregshof. Omdat die Verenigde Party kon insien so ’n hof sou in werklikheid net die Parlement met ’n ander naam wees, het hy onderneem om die voorstel met alles tot sy beskikking te beveg. Ná ’n bittere debat is die regering se wetsontwerp deur die Parlement aanvaar as Wet No. 35 van 1952. Die Verenigde Party het dit ’n “skaamtelose strategie om die verskanste klousules van die Grondwet te ontduik” genoem. Buite die Parlement was daar ’n stortvloed protes. Selfs die regeringsgesinde Die Burger was ontevrede oor die situasie. Die koerant het gesê die maatreël was ’n noodsaaklike onding en dat die Hooggeregshof van die Parlement behoort te verdwyn nadat hy sy taak verrig het.
Die eerste sitting van die Hooggeregshof van die Parlement is belê vir Augustus 1952 in Pretoria. Die VP het onderneem om nie die sitting by te woon nie en was van voorneme om dit in die gewone hof ongeldig te laat verklaar sodat die land nou afgestuur het op ’n grondwetlike stryd tussen die hof en die parlementshof. Op 27 Augustus 1952 verklaar die Hooggeregshof van die Parlement die Appèlhof se besluit in Harris vs. Dönges ongeldig. Twee dae later beslis die Kaapse Hooggregshof die wet wat die hof daargestel het, was op sigself ongeldig en dat dit geen reg had om besluite van die Hooggeregshof of die Appèlhof ongeldig te verklaar nie. In November daardie jaar verwerp die Appèlhof die regering se reg tot appèl. Die besluit het daarop berus dat artikel 152 van die Suid-Afrika-wet bepaal het dat elke burger die versekering gehad het dat hul regte ingevolge die verskanste klousules beskerm sou word en dat dit die plig van die howe was om dit te waarborg. Die regering se planne is gekortwiek en so word hy verplig om die aftog te blaas.
Die regering se optrede het egter ’n veldtog van burgerlike ongehoorsaamheid tot gevolg gehad wat in Oktober 1952 tot rasse-onluste in Port Elizabeth, Oos-Londen en Kimberley gelei het. Die regering se antwoord was al hoe strenger veiligheidsmaatreëls terwyl die VP op ’n onpartydige benadering aangedring het in oorlegpleging met nie-blankes. Teen dié agtergrond is Suid-Afrika se binnelandse beleid die eerste keer in 1952 voor die Verenigde Nasies gebring, wat teen enige vorm van rassediskriminasie besluit het en ’n spesiale kommissie aangestel het om Suid-Afrika te ondersoek. Die regering weier die kommissie toegang tot die land, maar hy vorder nietemin verdoemende inligting teen die Unieregering in en so kom apartheid op die VP-agenda waar dit dekades lank sou bly.
Die regering het meer en meer afgesonder geraak namate die wêreldmening toenemend teen sy rassebeleid gedraai het. Die ernstige toedrag van sake het egter nie die Nasionaliste van stryk gebring nie en hulle besluit om die organisasies wat vir die lydelike verset verantwoordelik was, in die kiem te smoor. Toe die Parlement in Januarie 1953 byeenkom om oor die gebruiklike wantrouemosie in die eerste minister debat te voer, het adv. J.G.N. Strauss die regering se rassebeleid heftig aangeval. Hy het beweer die regering bring die eenheid tussen die twee blanke groepe in gedrang, het vriendelike state vervreem en in werklikheid juis die blanke beskwaing wat hy wou beskerm, in die gevaar gestel. Ongelukkig het Strauss nagelaat om te sê of die VP hoegenaamd ’n teenbeleid gehad het. Hy kon dit trouens nie waag nie, omdat baie van sy meer behoudende partygenote midde-in die weerstandsbeweging geneig was om met die Nasionaliste te simpatiseer.
Tydens die kort sessies is die Wet op Openbare Veiligheid aanvaar, wat tydens onrus noodmagte sou gee. Die VP het die wet asook die wysigings ana die Wet op Kriminele Reg ondersteun, maar die Arbeidersparty en mev. Margaret Ballinger, naturelleverteenwoordiger, het albei punt vir punt teengestaan. Die Engelse Pers en die Torch Commando was ewe hewig gekant teen ’n “drastiese inbraak op fundamentele regte”. Sommige Afrikaanse koerante het gedink die wetgewing was betreurenswaardig dog noodsaaklik. Die VP was onder druk van sy lede in gebiede waar die onrus plaasgevind het om ’n standpunt in te neem wat nie wesenlik van die Nasionaliste s’n verskil het nie. Liberale VP-lede was erg ontstoke hieroor.
In die lig van sy verbeterde vertoning in die 1953-verkiesing het die regering tydens die parlementsitting wat in Julie 1953 begin het, opnuut die wetsontwerp op die afsonderlike verteenwoordiging van kiesers voor die parlement gebring, dié keer voor ’n gesamentlike sitting van albei Huise wat op 15 Julie begin het. Die wetsontwerp het voorgestel dat artikel 35 van die Suid-Afrika-wet, wat Kaapse bruin stemreg verskans, herroep word. Die Opposisie het sy vorige standpunt gehandhaaf en tydens die tweede lesing van die wetsontwerp het dr. Malan steeds 19 stemme kortgekom. Tydens die verdaging hierna het drie konserwatiewe lede van die VP nieamptelik na Malan uitgereik en hom gevra om Strauss weereens te nader om te kyk of hulle nie tot ’n vergelyk kon kom nie. Strauss het sy party geraadpleeg en die toenadering verwerp. Toe die debat op 16 Septemeber hervat is,het die VP-leier aangevoer Malan het ’n skeuring in die VP probeer teweeg bring deur sy regtervleuel sover te kry om die wetsontwerp te steun. Tydens die derde stemming was dit duidelik dat sommige VP-lede vir die regering gestem het, maar Malan het nog steeds 16 stemme te min gehad.
Onenigheid in die VP
Tydens die parlementêre reses van October 1953 tot Januarie 1954 het die onenigheid in die VP verdiep. Vyf Unie-Volksraadslede is uit die party gedwing en toe die Parlement hervat, het nog twee hulle by die vyf aangesluit. Hulle het onderneem om die regering te steun in die wetsontwerp op afsonderlike verteenwoordiging. Op 17 Mei is weer oor die wetsontwerp gestem en dié keer het die regering nege stemme gekort vir die tweederdemeerderheid. Eers tydens die parlementsitting van 1955 het die kleurlingstemreg weer ter sprake gekom. Die minister van justisie, C.R. Swart, kondig aan dat die appèlregters van ses tot 11 vermeerder sou word. Tydens die daaropvolgende debat erken Swart die vermeerderde getal regters hang nou saam met die debat oor Kleurlingstemreg. Enkele dae nadat die wetsontwerp oor die Appèlregters aanvaar is, stel die regering ’n maatreël voor dat die senaat ontbind word en hersaamgestel word. Hy sou wegdoen met die ou stelsel van proporsionele verteenwoordiging waarvolgens die hoër huis se lede bepaal is. Die getal senators sou vermeerder word van die huidige 48 tot 89. Die regering sou sodoende ’n totaal van 171 stemme hê tydens ’n gesamentlike sitting vergeleke met die Opposisie se 77 - ’n gerieflike meerderheid van twee derdes.
’n Storm het onmiddellik hieroor losgebars, selfs van Nasionaliste wat graag die bruin kiesers op ’n afsonderlike kieserslys wou plaas, maar wat nie saamgestem het met die metode nie. ’n Aantal Afrikaanse lektore van die Universiteit van Pretoria het in die openbaar beswaar gemaak enkele dae nadat die wetsontwerp op die vergrote Senaat in Mei 1955 bekend gemaak is. Hulle het beweer dit verontagsaam ’n basiese beginsels van parlementêre regering, dat dit ondemokraties is, ongrondwetlik en minderheidsregte verydel. Hulle het dit beskou as ’n kunsmatige poging deur die regering om ’n tweederdemeerderheid te kry terwyl hy in werklikheid op skaars die hefte van die kiesers se steun kon aanspraak maak. Die regeringspers het die beswaarmakers verguis. Die Burger het gesê geen regdenkende mens sou die Senaatwetsontwerp op sigself ondersteun nie, maar dat dit geregverdig was ten einde die dooiepunt te beëindig, waarvoor die koerant in dieselfde asem die VP verkwalik het.
Bruin kiesers verloor stemreg
Die wetsontwerp is ná ’n lang debat aanvaar. Die Verenigde Party het belowe dat, indien hy weer aan die bewind sou kom, hy die algemene kieserslys sou herstel. So ’n gebeurlikheid het egter toe reeds hoogs onwaarskynlik gelyk. Die sessie het geëindig as een van die ongelukkigste sedert Uniewording. Die laaste hoofstuk in die voortslepende drama oor Klerulingstemreg het in Februarie 1956 afgespeel toe die Unie-Volksraad en Senaat gesamentlik sitting ingeneem het om oor die wetsontwerp oor afsonderlike verteenwoordiging te stem. Die Arbeidersparty het die sitting geboikot, maar die Verenigde Party het die wetsontwerp met hand en tand beveg tydens elkeen van sy stadiums.
Die Senaatwet is in die Hooggeregshof betwis, maar die applikante het hul saak verloor, aangesien die hof eenparig beslis het geen beperking kon geplaas word op die omvang van die mag wat die Parlement het om enige gewone wet te aanvaar nie. Al elf regters van die Appèlhof het die besluit gehandhaaf in Oktober 1956. Dit was uiteindelik ’n oorwinning vir die regering en die einde van die pynlike hoofstuk in die land se geskiedenis. In 1951 reeds het John Hatch aangevoer: “Let daarop dat die Verenigde Party se teenstand teen die wetsontwerp nie gegrond is op die beginsel van hulle verdediging van die nie-blanke se stemreg nie. In 1936 was die meeste van hulle heeltemal bereid om saam te werk en die swart kiesers van die algemene kieserslys te verwyder en sodoende vir Hertzog in staat te stel om die nodige tweederdemeerderheid te verkry. As Kleurlingkiesers nie gewoond daaraan was om vir die Verenigde Party te stem nie, kan daar min twyfel bestaan dat die regering maklik sy tweederdemeerderheid sou verkry het.” Gegewe die latere skeuring in die party (ter wille van 45 000 kiesers in die Westelike Provinsie), is dié stelling hoogs aanvegbaar.
1953-verkiesing
Die sogenaamde grondwetlike krisis was nog onopgelos toe die land in 1953 na die stembus gaan. Dit was een van die felste veldtogte in die land se politieke geskiedenis en die eerste groot toets van die land se reaksie op die regering se apartheidsbeleid. Die Opposisie was vasberade om die meeste daarvan te maak en die VP het nuwe hoop op ’n bewindsoorname gehad. Hy het sy pakt met die Arbeidersparty behou.
Ná die verkiesing het sy setels afgeneem tot 62, terwyl die NP s’n toegeneem het tot 94.
Die NP het 598 718 stemme gekry en die VP en sy vennoot, die Arbeidersparty, 611 204. Omdat die VP se steun toenemend in die stedelike kiesafdelings gekonsentreer was, het die gaping tussen die twee partye se aantal setels wyer en wyer geword. In die destydse bestel kon plattelandse setels met tot 15% ontlaai word en stedelike setels met tot 15% belaai word. As die gemiddelde aantal kiesers in ’n kiesafdeling dus 10 000 moes wees, kon ’n plattelandse kiesafdeling so min as 8 500 kiesers hê en ’n stedelike kiesafdeling soveel as 11 500 kiesers. Dit het van 1948 tot in 1974 (die laaste verkiesing waaraan die VP deelgeneem het) telkens in die NP se guns getel.
Malan se aftrede op 30 November 1954 en sy vervanging deur adv. J.G. Strijdom het geensins gehelp om die VP se lot om te keer nie. In 1955 het Strijdom die Senaatwet ingedien wat die ledetal van die Senaat in so ’n mate moes vermeerder dat die regering ’n tweederdemeerderheid tydens ’n gesamentlike sitting va die Unie-Volksraad en Senaat sou kon behaal om die bruin kiesers van die gesamentlike kieslys te haal. Die VP het die wetgewing te vergeefs in die hof probeer keer en so kon die NP sy lang gekoesterde ideaal verwesenlik van ’n suiwer blanke kieslys.
Twee opvolgers
Smuts is op 11 September 1950 aan ’n hartaanval oorlede en in Desember daardie jaar kies die Uniale kongres van die party vir adv. Jacobus Gideon Nel Strauss, gebore naby Calvinia in die Kaapprovinsie in 1900, as sy opvolger. Strauss was minister van landbou van 1944 tot 1948, toe die Verenigde Party by die stembus deur die NP verslaan is. In 1950 word hy leier van die VP en Leier van die Amptelike Opposisie, ’n pos wat hy tot sy aftrede in 1956 beklee het.
Die taai, ses jaar lange stryd, wat Strauss moedig geveg het, het sy tol op die opposisie geëis en veral ná 1953 het die eenheidsgeesdrif verflou. Sy hantering van die meningsverskille in die party het baie van sy kragte geëis en st gewildheid laat verflou. Die wegbreek uit die VP van die ’n regter- en later ’n linkervleuel het verdere druk op Strauss geplaas en die party se vertroue in hom ondermyn. Boonop het hy altyd in die skadu van sy voorganger geleef. Jan. J. van Rooyen skryf Strauss het “selfs, miskien onbewus, Smuts se stap, sy praat, sy gebare probeer namaak. . . Dit was asof hy die gees van sy mentor nie kon afskud nie. Daarby was hy spontane en gemaklike mense nie. Hy het nie mense maklike na hom toe aangetrek nie – iets wat baie nodig is vir ’n jong leier.
Die verwydering tussen hom en sy volgelinge het al hoe groter geword en in 1956 besluit hy om nie die party se Uniale kongres by te woon nie. Die binnekring het waarskynlik toe reeds besluit dat hy as leier vervang moes word. Die kongres het op Donderdag 20 November 1956 in Bloemfontein begin. Van Rooyen vertel: “Dit het bekend geword dat adv. Strauss siek is, en vrae het ontstaan oor sy planne vir die kongres. Op 1 November het die opperleiding van sy party hom in Johannesburg opgesoek, en by hom gepleit dat hy die kongres bywoon. Hy antwoord nie na die een of ander kant toe nie. Hy sou kyk hoe hy herstel.”
Uiteindelik besluit hy om in die buiteland te gaan herstel en toe begin ’n blitsveldtog om sy leierskap onder verdenking te bring. Mettertyd werp die VP-gesinde koerante hulle agter die opperleiding in en eis die kongres moet ’n onderleier of waarnemende leier verkies moet word. Strauss vertrek op 17 November 1956 oorsee en die volgende dag maak sir De Villiers Graaff bekend dat hy beskikbaar sou wees vir die leierskap as die kongres sou besluit om Strauss nie te herkies nie.
Toe die kongres byeenkom, word ’n brief van Strauss voorgelees waarin hy om sy politieke lewe pleit. Die afgevaardigdes beraadslaag ses ure lank agter geslote deure. Die provinsiale partyleier neem almal standpunt in teen Strauss se besluit om nie die kongres by te woon nie en spreker na spreker doen aan die hand dat hy moet bedank. Nog net ’n klein minderheid steun hom. ’n Mosie van vertroue in die provinsiale voorsitters word met enkele teenstemme aanvaar en die voorstel dat Strauss se leierskap beëindig word, is met ’n sterk meerderheidstem aanvaar. Sir De Villiers Graaff word sodoende sonder teenstem verkies.
Die gewilde en charismatiese sir De Villiers Graaff, gebore op 8 Desember 1913 was die seun van sir David Pieter de Villiers Graaff, minister sonder portefeulje in die Kaapse kabinet van 1908 tot 1910 en na Uniewording van 1910 tot 1912 minister van openbare werke, pos en telegraafwese, minister sonder portefeulje van 1912 tot 1913 en minister van finansies van 1915 tot 1916.
Sir De Villiers Graaff het sy vader se titel in 1931 oorgeneem na laasgenoemde se dood. Hy het diens gedoen in die Tweede Wêreldoorlog en is gevange geneem. Nadat hy parlementslid geword het, het hy vinnige opgang in die VP gemaak en is gekies om Strauss in 1956 op te volg as leier. Die VP se posisie is verswak met die wegbreek van drie van sy regsgesinde lede, dr. Abraham Jonker, Bailey Bekker en Arthur Barlow, wat die kortstondige Nasionale Konserwatiewe Party gestig het. Die VP het ook die 1958-verkiesing in samewerking met die Arbeiders betwis, maar 'n verdere nege setels verloor vir altesaam 53 vergeleke met die NP se 103. Dit was die eerste keer sedert 1948 dat die NP ’n meerderheid van die stemme op hom verenig het. Graaff was leier van die kwynende party totdat die VP in 1977 ontbind het.
Verenigde Federale Party
Die Herstigte Nasionale Party (in 1969) en die Konserwatiewe Party (in 1982) was die enigste twee noemenswaardige afstigtings van die Nasionale Party van 1948 tot 1994, maar die Opposisie het talle afstigtings beleef wat die party telkens net verder verswak en gevolglik die NP net ál magtiger gemaak het.
Hoewel die VP in 1953 alles in die stryd gewerp het om die NP te verslaan, het die NP, wat die verbeelding van meer en meer Afrikaners aangegryp het met sy beleid van afsonderlike ontwikkeling, sy meerderheid vergroot. Besorgdheid en ontnugtering oor die uitslag het gelei tot die afstigting van twee partye, die Verenigde Federale Party (Engels: Union Federal Party) van sen. George Heaton Nicholls van Natal in 1953 en die Liberale Party. Die V.F.P. het sy beleid op 11 Mei 1953 gepubliseer. Dit het ’n federale unie van state en gebiede van Suider-Afrika in die vooruitsig gestel met ’n herverspreiding van mag wat ’n veel groter mate van selfstandigheid aan provinsies sou gee. Onder sekere omstandighede sou die provinsies die reg hê om hul eie toekoms te bepaal. Nicholls wou veral die band met die Britse Kroon behou. Sy rassebeleid was vaagweg verlig. Ter verduideliking van sy beginsels het Nicholls selfs die moontlikheid genoem dat Natal en die Engelssprekende deel van die Oostelike Provinsie van die Unie kon afskei. Dit sou in wese neerkom op ’n verdeling van die land op grond van taalverskille.
Die Verenigde Party het die voorstel onmiddellik verwerp omdat dit ’n verdeling van die Unie behels het wat derduisende Engelssprekende Suid-Afrikaners aan die genade van die “Broederbondrepubliek” van adv. J.G. Strijdom sou oorlaat. Die Natalse leier van die VP, Douglas Mitchell, het heftig gereageer en gesê die voorstel van Nicholls sou tot ’n skeiding van Engelssprekendes aanleiding gee. Hoewel daar sprake was dat die Torch Commando hulle by Nicholls sou skaar, het Die Burger die verwarrende situasie uitgebuit deur ’n spotprent te plaas waarin die Unie in ’n reuse “Nattestan” en ’n klein “Nichollstan” verdeel is met geen ekonomiese of politieke vooruitsig nie. Die veroordeling van die nuwe politieke party was so wydverspreid dat dit in die praktyk niks kon uitrig nie. Dit het wel daarin geslaag om die VP verder te verswak en die ontevredenheid met Koos Strauss se leierskap aan te blaas.
Liberale Party
Die L.P. het ’n veel groter rol gespeel. Daar was nog altyd liberales in Suid-Afrika se politieke geskiedenis, maar hulle was nog nooit in ’n enkele politieke organisasie saamgesnoer nie. In ’n sekere mate het die nuwe party uiting gegee aan die ou Kaapse liberale tradisie van gelyke regte vir alle burgers in ’n polities geïntegreerde samelewing met die uiteindelike oogmerk om die nie-blanke rasse op te voed in die volle voordele van die Westerse beskawing. Die party se sentrale beleidsbeginsel was algemene stemreg op ’n algemene kieserslys. Onder sy leiers het mense van die aansien van mev. Margaret Ballinger, Alan Paton, Leo Marquard, dr. Oscar Wolheim, Leslie Rubin en dr. Edgar Brookes getel.
Aanvanklik was die party se steun beperk tot die Engelse universiteite en enkele stedelike kiesafdelings, maar die lede wat hulle by die VP kon afrokkel, was te min of die Opposisie skade te berokken. Slegs twee Unie-Volksraadslede het na die L.P. oorgeloop. Ondanks die sterk leiers het die party nooit regtig hond haaraf gemaak by wit kiesers nie en soms ook daarin geslaag om swart en Indiër politici te vervreem. Die party het ontbind met die aanvaarding in 1968 van wetgewing wat daarop gemik was om politieke partye tot een rassegroep te beperk. Hoewel die L.P. nie beduidende, gewilde steun op hom kon verenig nie, het dit wel gelei tot verdere verswakking van die VP deur die vooraanstaande, Engelssprekende Suid-Afrikaanse intellektuele van die jare vyftig en sestig van die VP te vervreem.
Nasionale Konserwatiewe Party
Die rebelle het hulself eers die Onafhanklike Verenigde Party genoem en onderneem om die regering te steun ten opsigte van Kleurlingstemreg. Hulle woordvoerder was die Transvaalse voorsitter van die Verenigde Party, Bailey Bekker, die seun van ’n voormalige Transvaalse administrateur. Aan die begin van die 1954-parlementsitting het twee lede hulle by die geskorste lede aangesluit en aan die einde van die jaar het hulle die Nasionale Konserwatiewe Party gestig. Die skeuring het die Opposisie verswak maar nie die regering genoegsaam versterk om aan hom ’n tweederdemeerderheid te gee om die stemregvereistes soos verskans in die Suid-Afrika-wet te verander nie. Die party het niks uitgerig nie en ontbind op 23 Januarie 1957. Drie L.P.’s sluit hulle later by die NP aan, een keer terug na die VP, twee verdwyn van die politieke toneel. Die enigste leier van die party was Bailey Bekker, L.V. vir Johannesburg-Noord.
Progressiewe Party
Ondanks die verkiesing van sir De Villiers Graaff, ’n jonger en gewilder man as Strauss in 1956, verhoog die NP sy aantal setels in 1958 se algemene verkiesing tot 103 teenoor die VP se 53 setels. Dit was die eerste verkiesing waarin die Nasionale Party 'n meerderheid van die stemme op hom verenig het. Op die VP se sentrale kongres in Augustus 1959 in Bloemfontein beleef die party die grootste terugslag sedert 1948 toe 12 dienende parlementslede wegbreek om die Progressiewe Party te stig. Van die lede was beduidende figure in die opposisie-politiek in die tweede helfte van die 20ste eeu soos Helen Suzman, Zach de Beer, Colin Eglin, Ray Swart en dr. Jan Steytler asook die oud-Springbokkrieketspeler Clive van Ryneveld. Hulle vernaamste beswaar was die VP-kongres se weiering om ’n resolusie te aanvaar wat die aankoop van meer grond vir swart vestiging sou steun.
Reformiste Party
Tydens die daaropvolgende parlementsitting het nog vier L.V.’s weggebreek en die Reformiste Party onder leiding van Harry Schwarz gestig. Enkele lede op provinsiale en plaaslike vlak het hulle ook by die nuwe party aangesluit. Later het twee VP-senatore hulle ook by die R.P. aangesluit. Die party het tydens die parlementsitting van 1975 by die PP aangesluit om die Progressiewe Reformiste Party te vorm. In Mei 1976 het die P.R.P. ’n tussenverkiesing in die voorheen “veilige” VP-setel Durban-Noord gewen. Die skrif was nou duidelik aan die muur vir die eens magtige VP
Republiekwording
1960 was ’n merkwaardige jaar van drama in die Suid-Afrikaanse politiek. Dr. H.F. Verwoerd lui die politieke drama in deur tydens sy wantrouedebat op 20 Januarie aan te kondig dat die regering besluit het om ’n volkstemming oor die vraagstuk van ’n republiek te hou. Binne ’n jaar sou die blanke kiesers in ’n referendum gevra word om hul mening hieroor te lug. Die saak sou met ’n eenvoudige meerderheid van een beslis word. Die staatsvorm sou in wese dieselfde bly, maar ’n staatspresident, wat bo die partypolitiek verhewe moes wees, sou die plek van die goewerneur-generaal inneem.
Verwoerd het gesê as dit moontlik sou wees, sou hy ’n republiek binne die Statebond wou hê. Hieroor sou egter later besluit word. Suidwes-Afrika se kiesers sou nie aan die volkstemming kon deelneem nie, want Eric Louw, minister van binnelandse sake, het gevrees dit sou ernstige reperkussies vir Suid-Afrika in die buiteland inhou en veral in die Verenigde Nasies. Op aandrang van die ses Suidwes-Volksraadslede het die eerste minister egter later die besluit heroorweeg en beslis die kiesers daar sou wel kon deelneem. Met hierdie besluit om Suidweskiesers medeseggenskap te gee, het Verwoerd Suidwes nog hegter aan Suid-Afrika gebind.
Die Opposisie (wat toe uit die VP en die PP asook die drie naturelleverteenwoordigers bestaan het) was eensgesind in hulle teenkanting teen ’n republikeinse staatsvorm. Douglas Mitchell, Natalse VP-leier, het hom onvoorwaardelik teen ’n republiek uitgespreek en gesê die eerste minister was besig met ’n bluf om sy ondersteuners tevrede te stel. Volgens hom sou die regering nooit ’n meerderheid kry nie. Sir De Villiers Graaff wou hê die Kleurlinge moes toegelaat word om in die referendum te stem. Die Progressiewe Party wou ’n veelrassige republiek hê.
Ook buite die parlement was dit ’n gebeurtenisvolle jaar. Die Britse eerste minister, Harold Macmillan, bring ’n besoek aan verskeie Afrika-lande. In sy sogenaamde “Winde van verandering”-toespraak lig hy die Parlement in oor die nuwe omstandighede in Afrika en hoe dit Suid-Afrika sou raak. Dr. Verwoerd antwoord hom deur in ’n onvoorbereide toespraak Suid-Afrika en sy wit inwoners se saak te stel. Kort ná Macmillan se besoek aan Suid-Afrika ontstaan gewelddadige swart onluste in Sharpeville en Langa. Die regering kondig ’n noodtoestand oor die grootste deel van die land af. Die gemoedere in die buiteland was ’n lang tyd as gevolg van die onluste in die land teen Suid-Afrika gaande. Binnelands het mense aangedring op groter toegewings aan die swart bevolking en daar was selfs sprake dat Suid-Afrika onder die omstandighede ’n koalisie tussen die NP en VP nodig gehad het.
In die tweede helfte van die jaar klink stemme uit sekere kringe in die Kaaplandse NP op wat aandring op regstreekse verteenwoordiging vir die Kleurlinge in die Parlement. P.J. Cillié, redakteur van Die Burger, en sekere predikante in die Afrikaanse Kerke neem die voortou hierin. In ’n stadium skryf Cillié in Die Burger dat die gedagte van regstreekse Kleurlingverteenwoordiging reeds groot steun in NP-geledere geniet en dat die hele party vir die saak gewin kon word met sterk leiding. Die bewing kry momentum met die besluite van die Cottesloe-kerkeberaad in Johannesburg. Die sinodes van die deelnemende kerke het egter een vir een die besluite verwerp en uiteindelik uit die Wêreldraad van Kerke getree. In sekere kringe het die pogings tot politieke integrasie van die bruin bevolking voortgegaan, maar dr. Verwoerd roep die federale raad van die Nasionale Party byeen en reik ’n verklaring uit waarin die veldtog skerp veroordeel is en die party se beleid van skeiding (apartheid) herbevestig is.
Intussen is dr. Verwoerd op 9 April op kort afstand deur David Beresford Pratt geskiet terwyl hy die amptelike opening van die Randse Paasskou waargeneem het. Hy het wonderbaarlik herstel en kon reeds op 31 Mei 1960 tydens die vyftigjarige herdenking van die Unie in Bloemfontein ’n toespraak lewer. Pratt is geestelik versteurd verklaar en het in aanhouding selfmoord gepleeg. In Verwoerd se afwesigheid het die Unie-Volksraad die Referendumwet aangeneem en is bekend gemaak die volkstemming sou op 5 Oktober 1960 gehou word. Die Opposisie was steeds heftig teen republiekwording gekant en het aangevoer dit sou Afrikaans- en Engelssprekendes net verder verdeel, soos hulle trouens reeds grotendeels tussen die NP en VP verdeel was. Uit Natal is weer met afskeiding gedreig.
Die veldtog wat gevolg het, was van die hardste en intensiefste wat tot in daardie stadium in Suid-Afrika gevoer is. Die gewone kiesafdelings is behou en elke kieser sou die geleentheid kry of bloot “ja” of “nee” te stem. Uiteindelik het meer as 90% van die kiesers hul stem uitgebring en met ’n meerderheid van slegs 74 580 ten gunste van ’n republiek gestem: 778 787 was daarteen gekant, 850 458 was ten gunste. In Transvaal was 55,3% ten gunste, in die Vrystaat 76,3% en in Suidwes-Afrika 61,8%. In Kaapland het die republiekgedagte naelskraaps met 271 418 teen 269 784 stemme gewen. In Natal wou 75,9% die Unie behou.
Die kiesafdelings waarin die Opposisie ’n meerderheid stemme teen republiekwording kon kry, was ook dié wat gewoonlik tydens verkiesings in hul hande beland het. Kaapland (19): Albanie, Constantia, Groenpunt, Kaapstad-Tuine, King William’s Town, Maitland, Oos-Londen-Noord, Oos-Londen-Stad, Pinelands, Port Elizabeth-Sentraal, Port Elizabeth-Suid, Port Elizabeth-Wes, Queenstown, Rondebosch, Seepunt, Simonstad, Soutrivier, Transkeigebied, Wynberg. Natal (13): Drakensberg, Durban-Berea, Durban-Musgrave, Durban-Noord, Durban-Punt, Durban-Sentraal, Durban-Umbilo, Natalse Suidkus, Pietermaritzburg-Distrik, Pietermaritzburg-Stad, Pinetown, Umhlatuzana, Zoeloeland. Vrystaat (0). Suidwes-Afrika (0). Transvaal (19): Benoni, Bezuidenhout, Florida, Germiston-Distrik, Hillbrow, Hospitaal, Houghton, Jeppes, Johannesburg-Noord, Kensington, Noordoos-Rand, Orange Grove, Parktown, Pretoria-Rissik, Rosettenville, Springs, Turffontein, Von Brandis, Yeoville. In die verkiesing het die Opposisie dan ook 51 setels gewen, presies dieselfde getal setels waarin die meeste kiesers teen ’n republiek gekant was.
1961-verkiesing
duimnael|200px|links|'n VP-verkiesingsplakkaat, waarskynlik van 1961. Dr. Verwoerd kondig in die tweede helfte van 1961 aan dat hy besluit het om die algemene verkiesing, wat in 1963 gehou moes word, te vervroeg tot 18 Oktober van daardie jaar. Hy wou waarskynlik die kiesers geleentheid bied om hulle uit te spreek oor die land se uittrede uit die Statebond. Dit sou die eerste verkiesing tydens sy ampstermyn as eerste minister wees. Moontlik wou hy ook die lewe van die Progressiewe Party verkort. Hy was bekommerd oor die politieke rigting wat dié party voorgestaan het en sou die verdwyning van die party uit die Suid-Afrikaanse politiek verwelkom het.
Met die oog op die verkiesing het Japie Basson, wat in 1959 as Unie-Volksraadslid vir Namib in Suidwes-Afrika geskors is omdat hy nie met die NP se rassebeleid kon saamgaan nie, se Nasionale Unie ’n ooreenkoms met die VP gesluit dat kandidate mekaar nie sou opponeer nie en dat minstens een veilige opposisiesetel in die Volksraad vir die Nasionale Unie oopgehou sou word. Daar is ook onderneem dat Henry Fagan, partyleier, ’n senator in Natal sou word. Die partye kom ook ooreen om republiekwording as ’n voldonge feit te aanvaar en om ’n rassefederasie as toekomstige regeringspatroon te aanvaar met billike verteenwoordiging aan alle rasse in ’n sentrale Parlement. Die party het uit die staanspoor min kans gestaan om ’n eie staanplek in die politiek te verower. Die algemene verkiesing het dit bevestig.
Die ooreenkoms was dus net die voorspel tot Basson se hertoetrede tot sy ou tuiste, die Verenigde Party, wat hy in Suidwes verlaat het om ’n NP-Volksraadslid te word. Sir De Villiers Graaff het die krag van die N.U. totaal oorskat. Hierin het die PP se aanvalle van links waarskynlik ’n rol gespeel. Hymie Miller moes in Bezuidenhout, waar hy in 1958 onbestrede verkies is, plek maak vir Basson, wat uiteindelik die enigste N.U.-lid word wat die Volksraad haal. Miller verloor in Houghton teen die enigste suksesvolle PP-kandidaat, mev. Helen Suzman. Basson se meerderheid was 4 524 bo die kandidaat van die NP, J.H. Loock. In Boksburg trek die N.U. 43,8% van die stemme, George 14,4%, Newcastle 37,8%, Port Elizabeth-Noord 37%, Pretoria-Sunnyside 39,9%, Stellenbosch 23,7%, Valsbaai 35,8%, Vereeniging 42,1% en Vryheid 33,1%. Die party se totale getal stemme was 46 448, of 5,8% van die totaal. Kort daarna is die party ontbind en sluit hy by die VP aan.
Toe die Parlement op 18 Augustus 1961 ontbind is, was die stand van die partye: NP 102, VP 43, PP 11 en N.U. 1 asook vier Kleurlingverteenwoordigers. Die algemene verkiesings het, buiten om die PP van 11 tot ’n enkele verteenwoordiger te verminder, nie veel aan die politieke situasie verander nie. Die NP het twee winste op die VP behaal en sy ledetal tot 105 opgeskuif nadat die NP ook Namib teruggewen het waar Basson die party verlaat het. Na die verkiesing is die totale stand van die partye: NP 105, VP 49. PP 1, N.U. 1, Kleurlingverteenwoordigers 4. In Kaapland het Queenstown ’n rekord opgestel toe 97,2% van die kiesers gaan stem het. Dit was die enigste NP-wins in die provinsie op die VP toe J.J. Loots met 369 stemme wen. In Natal kon die NP weer net Newcastle en Vryheid verower terwyl hy in Transvaal in Sunnyside sy enigste wins op die VP behaal het.
Aanloop tot 1966-verkiesing
duimnael|links|300px|Die kiesbeampte lees op [[27 Mei 1948 die uitslag van die kiesstryd in Brakpan waar A.E. Trollip (met roset) John Vorster (regs van hom) met twee stemme geklop het. Ná 'n hofsaak is die VP-meerderheid opgeskuif na vier. Vorster moes as onafhanklike staan omdat die NP, ingevolge sy ooreenkoms met die Afrikanerparty, geweier het dat ampsdraers van die Ossewabrandwag onder die AP se vaandel aan die kiesstryd deelneem.]]