cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Laura Ramsey
Laura Ramsey (gebore 14 November 1982) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Lords of Dogtown (2005), She's the Man (2006), The Covenant (2006), en The Ruins (2008).
Anneli van Rooyen
Anneli van Rooyen (gebore 25 Februarie 1961) is 'n bekende Afrikaanse sangeres. Sy is in 1979 as die algehele wenner van die ATKV se Crescendo aangewys. Van haar treffers sluit in: Sewe sakke sout, Neem my op vlerke, Seemeeu!, Ek lewe en Seënbede.
Van Rooyen ly aan trigeminale neuralgie, 'n toestand wat tot ernstige pyn aan die regterkant van haar gesig lei. Sy het al verskeie breinoperasies ondergaan om die toestand te behandel.
Op 26 Januarie 2020 is Anneli ook ingehuldig as 'n lewende legende in die Suid-Afrikaanse legendesmuseum. Sy was een van slegs 20 legendes van wie daar ook 'n borsbeeld gemaak is.
Zandvoort-renbaan
Die Zandvoort-renbaan is 'n 4,259 km lange motorsportrenbaan in Zandvoort, Nederland. Die Hollandse Grand Prix wat van 1952–1985 vir 30 byeenkomste daar aangebied is en sedert 2021 die Nederlandse Grand Prix.
1478
Die jaar 1478 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 78ste jaar van die 15de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Zandvoort-renbaan
Die baan
Die baan het gewild geword vanweë sy vinnige, uitgestrekte draaie soos Scheivlak sowel as die "Tarzanbocht" (Tarzandraai), 'n haarnaalddraai aan die einde van die begin/eindpylvak. Tarzanbocht is die bekendste draai op die baan. Aangesien daar 'n helling in die draai is, bied dit uitstekende verbysteekgeleenthede. Dit is moontlik om buite sowel as in die makliker binnebaan verby te steek. Hierdie draai is glo vernoem na 'n plaaslike karakter wat die bynaam Tarzan verwerf het en wou net sy groentetuin in die duine prysgee as die baan se ontwerpers 'n nabygeleë draai na hom vernoem het. Van 2020 af is daar ook 'n helling in die Hugenholtzdraai en die Arie Luyendijkdraai.
Die uitleg van die baan is verskeie kere verander:
Verskillende baanuitlegte
Die draaie het die volgende name (die nommers stem ooreen met die kaart in hierdie afdeling, beginnende by die wegspringstreep):
Die hoogteverskil oor die baan is 7,92 meter.
Betsy Randle
Betsy Randle (gebore 24 Junie 1955) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Urban Mythology (2000) en Painter (2018), en in die televisiereekse Boy Meets World (1993) en The Nightmare Room (2001).
Alexander Strachan
Alexander Strachan (1955-) is 'n Afrikaanse skrywer. Hy matrikuleer in 1972 aan die Hoër Landbouskool Tweespruit. Hy studeer tale aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat en later ook literatuur-wetenskap aan Unisa. Hy word 'n professor in Zoeloe aan die Universiteit van Zoeloeland; hy praat Zoeloe vlot. Ná sy bedanking skryf hy voltyds en sit sy wildboerdery voort.
Lewe en werk
Alexander Strachan is op 9 Junie 1955 op Ladysmith in Natal gebore as die oudste van drie kinders. Hy het ’n jonger broer en suster. Sy voorouers is aanvanklik van Skotse afkoms, maar hulle verafrikaans gou in Suid-Afrika. Sy oupagrootjie was bekend as oom Daantjie, wat ’n houtbeen gehad het en ’n slaghuis op Harrismith besit het. Selfs nadat hy blind geword het, gaan hy aan om die slaghuis te bestuur en beeste aan te koop deur op beskrywings staat te maak. Alexander is vernoem na sy oupa, Alexander Strachan, wat op 3 Oktober 1899 in Bloemfontein gebore is, agt dae voor die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog. Sy oupa word tydens die oorlog in die Sannaspos-konsentrasiekamp geplaas, maar oorleef hierdie ontbering om eindelik 78 jaar oud te word. Van Bloemfontein trek sy oupa, pa en neefs oos en beland so in die Collingspas-distrik, waar sy oupa die familieplaas Oude Hamelberg bekom deur huurlande met ’n span osse te bewerk. Later bekom hy ook die buurplaas deur die eerste motor in die kontrei vir die plaas te verruil. Alexander word groot op die beesplaas Monoughmore naby Ladysmith waar hy saam met werkerskinders speel en vlot Zoeloe leer praat.
Aanvanklik leer sy ma hom op die plaas en hy begin sy formele skoolopleiding dan aan die Keatestraat Skool op Ladysmith. Op dertienjarige ouderdom trek hulle na ’n ander plaas toe en na ’n paar jaar gaan hy in standerd agt koshuis toe en matrikuleer in 1972 aan die Hoër Landbouskool Tweespruit naby Bloemfontein. In matriek is hy die Dux-leerling van die skool. Tydens sy militêre diensplig hierna word hy valskermsoldaat en hy word gekeur vir die verkenningskommando, algemeen bekend as die recce's. Hy neem deel aan verskeie Weermagoperasies, onder andere in Angola, welke ondervindings ’n groot invloed het op sy latere skryfwerk. Hierna studeer hy verder aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat in Bloemfontein en behaal in 1977 die B.A.-graad met Afrikaans-Nederlands, Zoeloe en Suid-Sotho as hoofvakke. In 1979 verwerf hy die B.A. Honneurs-graad in Bantoetale en in 1980 die M.A.-graad met ’n verhandeling oor “Karakterisering in J.M. Ngcobo se ‘Qhude Manikiniki’”. Nadat hy Etienne Leroux ontmoet en na ’n letterkundekonferensie op Leroux se plaas by Koffiefontein genooi word, begin hy skryf.
Hy neem in 1978 ’n betrekking aan as dosent in Afrikatale by sy alma mater in Bloemfontein, waarna hy in 1981 aangestel word by die Universiteit van Suid-Afrika as lektor in die Departement Afrikatale. In 1982 is hy terug by die Universiteit van die Oranje-Vrystaat as senior lektor en in 1985 keer hy terug na die Universiteit van Suid-Afrika as senior lektor. Hy skryf hom by die Universiteit van Pretoria in vir sy doktorsgraad en behaal in 1988 die D.Litt.-graad met ’n proefskrif oor “’Uthingo Iwenkosazana’ van D.B.Z. Ntuli: ’n narratologiese ondersoek”. In Pretoria woon hy in ’n meenthuis in Faerie Glen. By die Vista-Universiteit net buite Pretoria word hy hierna in 1990 aangestel as professor in Zoeloe, ’n pos wat hy in 1994 verlaat om lektor in Afrikaans te word aan die Universiteit van Zoeloeland, terwyl hy op sy eie wildsplaas Moyeni (wat “Plek van die wind” beteken) by Ladysmith in Natal bly. In 1995 word hy bevorder tot senior lektor. In hierdie tyd doen hy navorsing vir ’n tweede doktorsgraad, hierdie keer in Afrikaans, met die onderwerp ’n vergelyking van “Toorberg” van Etienne van Heerden met enkele Zoeloe tekste deur D.B.Z. Ntuli. Hierdie navorsing doen hy aan die Universiteit van Stellenbosch onder leiding van Louise Viljoen. Na sy bedanking uit die akademie hou hy hom voltyds besig met wildboerdery en sy skryfwerk.
Hy is verantwoordelik vir vele navorsingpublikasies in vaktydskrifte, asook populêre publikasies wat in De Kat, Insig en Tydskrif vir Letterkunde verskyn. In 1995 kry hy ’n Pica-toekenning vir joernalistiek met sy artikel “Terug na die Caprivi”, wat in Julie 1995 in De Kat verskyn. In 2002 skryf hy ’n artikel in Insig oor die Suid-Afrikaanse militêre operasies in Angola, waarvoor hy benoem word vir ’n Mondi-benoeming vir die beste artikel. Hy tree op by die Wits-beraad van 1985, waar hy sy eie werk en dié van tydgenote soos Etienne van Heerden, Louis Krüger en Koos Prinsloo bespreek. In 1997 gee hy by die Indaba skryfslypskool op Brits leiding met die skryf van prosa, terwyl hy ook verskeie lesings by die Afrikaanse Skrywersgilde se beraad en die Weekly Mail se boekeweek hou. Sy professionele lidmaatskappe sluit in die Afrikaanse Skrywersgilde (waar hy ook vir ’n termyn van twee jaar voorsitter is), die Afrikaanse Letterkundevereniging en die Afrikatale-vereniging van Suider-Afrika.
Waar hy aanvanklik gaste op die chalets op sy wildsplaas Moyeni naby Ladysmith ontvang en ook ’n restaurant bedryf, stop hy op die ingewing van die oomblik hierdie bedrywighede en bly daarna in privaatheid alleen op die plaas. Later trek hy tydelik Johannesburg toe, waar hy ’n kothuis in Melville huur en steeds universiteits- en korporatiewe opleiding gee. Hy koop verder die wildsplaas Mphemba (wat “draaijakkals” beteken) net buite Heidelberg, wat hy na drie jaar weer in 2001 verkoop. In 2004 koop hy en sy broer Johannes sy oupa se familieplaas naby Harrismith in Natal waar hy met beeste boer. Aangesien die oorspronklike opstal vernietig is, vestig hy hom in ’n huis op die dorp. Hy is ’n vlot Zoeloespreker en hou hom deeltyds besig met industriële teater wat hy volledig via die medium van die inheemse tale aanbied. Op jeugdige ouderdom is hy vir drie jaar getroud voordat hy skei en gedurende 1988 ly hy aan erge depressie, so erg dat hy slegs tussen lig en donker kon onderskei. Daarna verkies hy om swart en wit klere te dra. Later verhuis hy na Clarens in die Vrystaat, waar hy voltyds skryf.
Kortverhale
In 1979 begin hy om kortverhale te skryf, waarvan sommiges (soos “Huldeblyk” in Februarie 1980) in Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer word. Hy maak sy debuut met die kortverhaalbundel “’n Wêreld sonder grense”, bestaande uit nege aaneengeskakelde kortverhale, wat almal onderdele is van ’n oorlogsverhaal. Deur die tema van die grensoorlog verkry die titel beide ’n ironiese en paradoksale betekenis. Die grense binne die mens en die grense van menslikheid word ook oorgesteek sodat die mens mettertyd al hoe verder gaan en al hoe meer soos ’n dier of masjien word, met die geweld wat in kort sinne en emosieloos beskryf word. Hoewel sommige van die kortverhale beide binne die geheel en afsonderlik funksioneer, kan ander se vermoë om outonoom te funksioneer bevraagteken word weens ’n te sterk afhanklikheid van die kruisverwysings in die bundel. In hierdie verhale is deurlopende bindingselemente die soektog na ’n dubbelganger, ’n bloedskandelik-getinte verhouding tussen ma en seun (na aanleiding van die Oedipus-figuur in die mitologie), buitestaanderskap, eksistensiële wanhoop en bevestiging van bestaan deur sinlose seks en geweld. Die afstomping wat volg na blootstelling aan te veel geweld word geïllustreer deur die gebrek aan emosie waarmee andersins skokkende gebeurtenisse oorgedra word. Daar is egter ’n toonaard van werklikheid en onmiddellikheid in die verhale wat die leser laat voel dat die verteller die gebeure werklik deurleef het. Deur die loop van die boek groei die verteller van jong seun wat nie die weermag en oorlog ken nie tot ’n geharde soldaat, wat na sy traumatiese ervarings sukkel om in die samelewing en in gesinsverband aan te pas. “Visioen” is die laaste verhaal in die bundel. Die verteller word weer uit die burgerlike milieu opgeroep en beveel om die groep soldate wat een van Swapo se basisse ingeneem het en weier om te onttrek, te oorreed om terug te keer. Die bevelvoerder van hierdie eenheid is Jock, die verteller se eertydse spanleier en vriend. Jock weier om te onttrek, waarna die verteller hom vermoor. Hy neem bevel oor van die groep soldate en probeer dan om die visioen van sy vader, naamlik ’n eie volk om oor te regeer, te verwesenlik. Hierdie kortverhaal word deur Abraham H. de Vries in “Die Afrikaanse kortverhaalboek” opgeneem, die belangrikste versamelbundel van Afrikaanse kortverhale. “’n Wêreld sonder grense” word in 1985 met die Eugène Marais-prys bekroon en verower ook die FAK se Helpmekaar-prys vir ontspanningsleesstof. In 1987 word die verhaal verfilm, waarvoor Strachan self die draaiboek skryf. Die boek word ook in Engels en Nederlands vertaal en aan verskeie universiteite voorgeskryf.
Dan Fredenburgh
Dan Fredenburgh is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Love Actually (2003) en The Bourne Ultimatum (2007).
Alexander Strachan
Kortverhale
“Agter die suikergordyn” se nege kortverhale het ’n opmerklik ligter aanslag. Die titel het betrekking op ’n Zoeloelandse verblyf, maar dui ook op afgesonderdheid en ’n wêreld met grense, waar dinge aan verskillende kante van die grens anders beleef word. Hierdie bundel ondersoek veral die Afrikaanse leefwyse na demokratisering, met verskeie van die verhale wat kennelik outobiografies is. Op die oog af verander weinig aan die leefwyse, met rugby, partytjies, jagtogte en seks wat bedryf word soos voor die koms van demokrasie. Hierdie leefwyse word gekontrasteer met die flardes herinneringe aan die traumatiese ervarings as soldaat aan die grens. Terwyl die grensoorlog steeds nie verdwyn het uit die Afrikaner-psige nie, gesels eertydse vyande tydens ’n herbesoek aan die Caprivi lekker saam. Nou is die Boere-soldate egter vegters aan die kant van die MPLA in Angola en nie Unita nie, want ’n soldaat veg aan die kant wat hom goed betaal. So word morele oortuigings nou vervang deur ekonomiese oorwegings. Deur suggestie gee die bundel dan indringende kommentaar op die rigtingloosheid van die Afrikaner na demokratisering. Soos in sy eerste bundel kortverhale is hier ’n hegte eenheid, wat meegebring word deur ’n ek-verteller in al die verhale en verskeie karakters wat in opvolgende verhale herverskynings maak, terwyl die verhale ook chronologies op mekaar volg. Van sy kortverhale word in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder “Die Afrikaanse kortverhaalboek”, “Story Flight”, “Koker”, “Kort-kort”, “Die wond en ander verhale” en “Vuurslag”. Hy publiseer ook kortverhale in letterkundige tydskrifte soos Tydskrif vir Letterkunde.
Romans
Sy belangrikste werk is sy langer prosa. In 1990 wen “Die jakkalsjagter” die De Kat-Antenne-Saambou-Tafelberg Groot Romanwedstryd en hierdie boek word in dieselfde jaar genomineer vir die Rapportprys en is in 1991 op die kortlyste vir die W.A. Hofmeyr-prys en M-Net-prys en in 1992 op die kortlys vir die toekenning van die Helgaard Steyn-prys. Dit word in 1991 deur die beoordelaars van die ATKV-Prosaprys uitgesonder as ’n boek met besondere meriete. In hierdie boek is die jakkalsjagter (wat regdeur die roman naamloos bly) op die plaas van ’n weduwee op soek na die wit hond wat die skape vang en wat gedood moet word. Die soektog is terselfdertyd ’n soeke na die self. Die verhaal word vertel in fragmente en terugflitse uit die verlede, waar die liefdelose huwelik tussen sy ouers ’n groot invloed uitoefen op die hoofkarakter Lenka (wat merkwaardige ooreenkomste met die jakkalsjagter toon) se ontwikkeling en ontwakende manlikheid. Jag is die essensie van manlikheid en daarom staan dood, wreedheid en vernietiging sentraal in hierdie soeke na oorlewing en selfherkenning. Jag is ook ’n metafoor vir die oermenslike stryd tussen mens en natuur. Die natuur skuil ook in die mens se wese en so vind die jagter sy prooi in die gemeenskap, veral die vrou, en ook in die eie psige. So is Lenka dan voortdurend aan die beweeg, met sy soeke na homself wat ook as ’n vlug gesien kan word. Hy was getroud met Gillian, maar die huwelik het misluk. Ook Gillian voer ’n stryd om Lenka uit haar gedagtes te kry. Verskeie gebeurtenisse en persone word in die ander weerspieël. So is die jag op die hond, op die voortvlugtige aan die grens en op die jakkals variasies van dieselfde verhaal. Terselfdertyd is daar onsekerheid oor identiteit, sodat die mense aan die begin van die laaste hoofstuk onseker is oor wie in die lykswa lê. Vir sommige is dit die man wat alleen op die plaas gewoon het, vir ander die jakkalsjagter en vir ander die man wat die boeke geskryf het. Hierdie is ’n geslaagde verwerking van die tema van die manlike psige in ’n patriargale bestel, wat aanleiding gee tot geweld, sielkundige verbrokkeling en ongevoeligheid, waardeur die buitestaander-figuur nie tyd inruim vir langdurige verhoudings nie.
Die W.A. Hofmeyr-prys word in 1995 toegeken aan “Die werfbobbejaan”, wat in 1993 ’n tweede plek verower het in die Sanlam-De Kat-Kuns op Een-romanwedstryd en in 1995 op die kortlys was vir die M-Net-prys. In hierdie boek betrek die jong Kaapstadse vrou Khera vir ’n jaar lank ’n buitekamer van ’n Zoeloelandse hotel om ’n biografie te skryf van die swerwer en avonturier met wie sy getroud was en oor wie sy ’n obsessie het. Deurentyd kry sy egter uit die briewe, die dagboeke en kanttekeninge wat sy as bronne gebruik die indruk dat die objek van haar ondersoek besig is om haar in ’n bepaalde rigting te lei. Sy voel dat daar gedurig ’n moontlikheid is dat hy weer sy verskyning kan maak. Hy doen dit dan ook in die vorm van die werfbobbejaan (in Zoeloekultuur die verpersoonliking van die bonatuurlike) wat in sy seksuele frustrasie na die vrou uitreik. Die bobbejaan is vasgemaak aan ’n ketting en sy sirkelgang rondom die paal word ook simbool van die vele lewenssirkels wat in die roman aangeraak word. Khera vind nie aansluiting by die ander inwoners van die hotel nie, maar haar ontmoeting met die jong musikant en veral die wildvanger veroorsaak oomblikke van herkenning, waarin die verlede helder word. Al hierdie mans word inkarnasies van die ontwykende man oor wie sy ’n obsessie het. Wanneer die werfbobbejaan van sy ketting losbreek, agtervolg die wildvanger hom en kry die jag met volgehoue intensiteit besondere betekenis. Die gebeure van “Die jakkalsjagter” word op postmodernistiese wyse ingebed in die verhaal sodat beide Lenka (as die onderwerp van die biografie) en Khera (as Gillian) in verskuilde vorm hulle verskyning maak. Daar is ook ooreenkomste tussen die wildvanger en die werfbobbejaan, sodat jagter en gejaagde een word, terwyl daar ook aanduidings is dat die wildvanger en die jakkalsjagter van die vorige boek ooreenkomste toon. Agter die gebeure in die hede is daar ’n stuk werklikheid wat telkens na die oppervlak beur en poog om die onmiddellike werklikheid te verdryf. Weereens is die mense as spoorsnyers en jagters steeds aan die beweeg om hulle eie alleenheid te besweer.
“Dwaalpoort” verower in 2010 die derde prys in Sanlam se Groot Romanwedstryd en word in 2011 bekroon met die W.A. Hofmeyr-prys nadat dit ook op die kortlys was vir die toekenning van die M-Net-prys en die Universiteit van Johannesburg-prys. Die titel verwys na die eeue-oue familieplaas wat ’n jagtersparadys is iewers op die grens tussen Vrystaat en Natal en die roman ontstaan uit die gegewe van sy drama “Kloof”, wat hy grondig verwerk en aanpas. Die vyf karakters (Rentia, die eienaar), Henning (haar eggenoot), Bullet (Rentia se vorige minnaar en nou wildvanger) en die besoekers, Jurgens en sy vrou Anne, ’n voormalige ontkleedanseres, word om die beurt in opeenvolgende hoofstukke aan die woord gestel. Elkeen van hulle het ’n eiesoortige perspektief en meermale ook ’n geraamte of twee in die kas, wat die spanning in die interaksie tussen die karakters verhoog. Die hedendaagse gebeure waarvan hulle vertel speel af oor die verloop van ’n naweek, maar die roman het vele verwysings na die verlede. In die kloof hou die uiters seldsame wit hartbeeste, wat op magiese manier waghou oor die plaas. Vanuit die familiekerkhof is ook die voorouers nie rustig nie, want Henriette het gesweer om Dwaalpoort ná haar dood gereeld weer te besoek. Sy is die grootouma wat tydens die Anglo-Boereoorlog ’n verhouding het met ’n Engelse offisier en na die oorlog die baba alleen op die afgebrande Dwaalpoort moet grootmaak. Aktuele eietydse kwessies soos grondhervorming en plaasonteiening vorm ook deel van die tematiek, met die altyd heersende bedreiging van einde en uitwissing wat oor mens, dier en plaas hang.
In 2015 word “Brandwaterkom” met die derde prys bekroon van NB-Uitgewers se Groot Afrikaanse Romanwedstryd. Hierdie roman het die Anglo-Boereoorlog as agtergrond en speel af in die Brandwaterkom en nabygeleë gebiede, met die fokus wat veral val op die groot veldslae in die eerste jaar van die oorlog. Geskiedkundige feite word vernuftig met fiksie vermeng, terwyl die roman ook op intertekstuele wyse gesprek voer met veral sy vorige roman “Dwaalpoort”. Daar is verskeie vertellers, met die lewensverhale van meer as een karakter wat vanuit verskillende hoeke vertel word. Die stem van die boodskapper verskaf verdere verskeidenheid van perspektief. Esther van Emmenes is ’n navorser wat haar tydelik op Fouriesburg vestig om in die omgewing navorsing oor die oorlog te doen vir haar proefskrif. Sy wil veral die twyfelagtige rol van kommandant Fanie Vilonel tydens die oorlog ondersoek. Esther se eie verlede spook egter ook by haar en belemmer haar navorsing. Sy ontmoet onder andere vir Bullet, ’n karakter uit “Dwaalpoort”, wat haar op haar navorsing begelei. In hierdie navorsing word die grensoorlog ook betrek as verwysingspunt en die impak daarvan vergelyk met die Anglo-Boereoorlog, met Dwaalpoort wat volgens Bullet die plek is waar hierdie oorloë bymekaar kom. Die navorsing beland dan op ’n onverwagte afdraaipad. ’n Parallelle verhaallyn handel tydens die oorlog oor die regsgeleerde Fanie Vilonel, wat sy verantwoordelikhede ernstig opneem  en ’n belang­rike rol speel tydens die verskeie veldslae waaraan hy deelneem. Hy is egter in verskeie traumatiese voorvalle betrokke wat sy houding teenoor die lewe en oorlog beïnvloed. Hy raak ook betrokke by ’n liefdesintrige, wat sy lojaliteit teenoor sy eggenoot en vaderland beproef. Die roman bevat ’n uitgebreide bibliografie en erkennings, wat blyk is van die deeglike navorsing wat gedoen is om die gebeure lewensgetrou uit te beeld.
Drama
In 2000 debuteer sy postmodernistiese drama “Hartebees” by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees. Hy verwerk en herskryf die drama en dit word as “Kloof” gepubliseer. Die aksie sentreer rondom ’n jagnaweek op ’n wildsplaas wat aan die egpaar Emma en Henning behoort. Hier is ’n regter (Jurgens), getroud met ’n gewese ontkleedanseres (Riana), hulle gaste vir die naweek. Bullet is ’n professionele jagter sonder beginsels wat ook op die plaas werk. Sake begin verkeerd loop wanneer die karakter Bullet vir Riana as ontkleedanseres herken en sy later voor hom en Henning ’n vertoning lewer. Die motief van jag word uitgebeeld in Jurgens se jag van ’n rooihartbees en ook die jag van mans op vroue. Seksuele innuendo is heeltyd aanwesig in hierdie drama, waar die titel die kloof of paradys aandui waar nog nooit gejag is nie en die magiese withartbees (simbool van die vergeldende gees van die verontregtes of die vloek van die voorvaders) onversteurd bestaan. Gierigheid, bedrog en wellus dompel die uitstappie in rampspoed en deurgaans word al die karakters figuurlik ontklee om in al hulle naaktheid en menslikheid ontbloot te word. Die drama maak hier ook gebruik van ’n tydlose, alomteenwoordige waarnemer wat as verteller die gehoor op hoogte hou van hede, verlede en toekoms. Alexander was ook deel van SABC2 se projek Vierspel 2, en sy riller “Sjampanje vir Vrydagaand” is in April 1996 gebeeldsend met André Jacobs en Michelle Botes in die hoofrolle. Antoinette Wilkinson was die regisseur. ’n Historikus keer terug van oorsee waar hy sy jongste werk bekend gestel het. Hy word dan die slagoffer van ’n paar gebeure wat hom tot op die randjie van ’n ineenstorting lei.
Eerbewyse
Hy wen die Eugene Maraisprys in 1984 met n Wêreld sonder grense, die W.A. Hofmeyr-prys in 1994 met Die werfbobbejaan en weer in 2011 met Dwaalpoort. In 2016 wen hy die kykNet-Rapport-boekprys van R 200,000 met sy boek Brandwaterkom vir die beste fiksiewerk.
Chondrocladia nicolae
Chondrocladia nicolae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondrocladia en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2005 deur Cristobo, Urgorri & Rios.
Tara Buck
Tara Buck (gebore 16 Maart 1975) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Pee-wee's Big Holiday (2016) en Great Plains (2016), en in die televisiereekse True Blood (2008) en Ray Donovan (2013).
Zolder-renbaan
Die Zolder-renbaan is 'n 4.011 km lange motorsportrenbaan in Heusden-Zolder, België. Dit het die Belgiese Grand Prix van 1973, 1975–1982, en 1984 (10 byeenkomste) aangebied.
Dick Durock
Dick Durock (18 Januarie 1937 – 17 September 2009) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Enforcer (1976), Swamp Thing (1982), Stand by Me (1986), en Die Hard with a Vengeance (1995).
Kamoeflering
Kamoeflering is die vermomming of wegsteek van voorwerpe deur die toepassing van kleur en vorm sodat 'n objek wat normaalweg sigbaar is teen die agtergrond verdwyn of moeilik uitkenbaar is. Kamoeflering is 'n vorm van misleiding. Die woord kamoeflering is afkomstig van die Franse woord camoufler, wat beteken "om te verdoesel".
Militêre toepassing
Soldate en militêre toerusting word dikwels gekamoefleer sodat die vyand hulle nie maklik kan opmerk nie. En vliegtuie word ook gekamoefleer sodat hulle nie afgeskiet word nie.
Plante en diere
'n Goeie voorbeeld hiervan is verkleurmannetjies wat die kleur van hout of blare kan aanneem. Hulle staan ook in posisies wat in lyn met hulle agtergrond is om sodoende by die omgewing in te smelt.
Sommige diere, soos die glaskatvis, is selfs deursigtig. Slegs hulle oë en sekere organe is sigbaar wat dit moeilik maak om hulle raak te sien as hulle stil in die water hang.
Ander gebruike
Soms word alledaagse voorwerpe gekamoefleer om 'n meer estetiese omgewing te skep. As voorbeeld kan 'n selfoontoring soos 'n boom opgemaak word om dit by die omgewing te laat inpas.
1479
Die jaar 1479 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 79ste jaar van die 15de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Nowa Góra
Nowa Góra is 'n dorp in die Poolse woiwodskap Klein-Pole, distrik Krakow. Dit is die grootste dorp van die munisipaliteit Krzeszowice. Dit is ongeveer 30 kilometer wes van die streek se hoofstad, Krakow, geleë (23 km van die grens). Nowa Góra het 'n bevolking van 1 637 in 2009 gehad.
Infrastruktuur:
Yuki Muto
Yuki Muto (武藤 雄樹) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Worcester, Engeland
Worcester is 'n stad in Worcestershire, Engeland, 27 km (17 myl) suidwes van Birmingham en 37 km noord van Gloucester. Die bevolking tel ongeveer 100 000. Die Severnrivier begrens die westekant van die stadsentrum, wat oorskadu word deur die 12de eeuse Worcester Katedraal.
Die huidige stadsgrense dateer uit 1974, toe die Plaaslike Regeringswet van 1972 die munisipaliteite van Warndon en St. Peter the Great County na die stad oorgedra het.
Kanji
(漢字) is die Chinese karakters wat in die moderne Japannese logografiese skryfstelsel te same met die lettergreepskrifte hiragana (平仮名), katakana (片仮名), en die Arabiese syfers gebruik word. Tussen 5000 en 10 000 kanji word gebruik om Japannees te skryf. In 'n poging om dit makliker te maak om Japannees te lees en skryf het die Japanse regering in 1981 die jōyō kanji hyō (Lys van Chinese Karakters vir Algemene Gebruik) ingevoer. Dit gebruik 1 945 gewone karakters en 166 spesiale karakters wat gebruik word om mense se name mee te skryf.
Chinese karakters is in die 4de eeu via die Koreaanse Skiereiland na Japan ingevoer en die woord kanji (漢字) is die Japannese weergawe van die Chinese woord hànzì, wat letterlik "Han-karakters" beteken. Han verwys na die Han-dinastie (206v.C – 220n.C.) en is die naam wat die Chinese gebruik om na hulleself te verwys.
Toe die Japannese die Chinese karakters aangeneem het, het hulle ook talle Chinese woorde geleen en vandag is omtrent die helfte van die Japannese woordeskat uit Chinees afkomstig. Aangesien Japannees en Chinees taalkundig heelwat van mekaar verskil was die Chinese karakters nie ideaal vir die skryf van Japannees nie. Dit het tot 'n aantal aanpassings gelei benewens die leen van Chinese woorde. Chinese karakters wat vir hulle betekenisse gebruik is in werkwoorde en selfstandigenaamwoorde is aangevul met grammatiese elemente van die Japannese taal wat foneties geskryf is. Met die tyd saam is dié karakters wat vir hulle fonetiese waarde gebruik is vereenvoudig wat aanleiding gegee het tot die ontstaan van twee lettergreepgeoriënteerde skrifte, hiragana en katakana, waarin elke karakter 'n lettergreep voorstel. Verder word dieselfde Japannese kanji gebruik om beide Chinees-Japannese woorde en hulle inheemse Japannese ekwivalent te skryf volgens twee die 音読み onyomi (of kortweg "on") of fonetiese lesing en die 訓読みkunyomi ("kun") of verklarende lesing.
Geskiedenis
In die begin van die eerste millennium het die Japannese nie oor hulle eie skryfstelsel beskik nie. Interaksie met die Chinese het gelei tot die aanneming van Chinese instellings en gebruike. Chinese karakters is in die 4de eeu via die Koreaanse Skiereiland na Japan ingevoer. Toe die Japannese die Chinese karakters aangeneem het, het hulle ook talle Chinese woorde geleen en vandag is omtrent die helfte van die Japannese woordeskat uit Chinees afkomstig. Dieselfde Japannese kanji word gebruik om beide Chinees-Japannese woorde en hulle inheemse Japannese ekwivalent te skryf.
Aangesien Japannees en Chinees taalkundig heelwat van mekaar verskil was die Chinese karakters nie ideaal vir die skryf van Japannees nie. Dit het gelei tot 'n interessante stelsel waarvolgens Chinese karakters vir hulle betekenisse gebruik is en dieselfde karakters beide Chinese en Japannese woorde voorstel. Grammatiese elemente van die Japannese taal is egter foneties geskryf. Met die tyd saam is dié karakters wat vir hulle fonetiese waarde gebruik is vereenvoudig wat aanleiding gegee het tot die ontstaan van twee lettergreepgeoriënteerde skrifte, hiragana en katakana, waarin elke karakter 'n lettergreep voorstel.
Die kanji karakters wat vir die betekenis wat dit dra gebruik word kon op twee verskillende maniere uitgespreek word: die 音読み onyomi (of kortweg "on") of fonetiese lesing en die 訓読みkunyomi ("kun") of verklarende lesing. Die "on" lesings is losweg op die oorspronklike Chinese uitspraak gegrond terwyl die "kun" lesing die Japannese ekwivalent is. Eersgenoemde word tipies gebruik wanneer 'n kanji deel is van 'n samestelling i.e. wanneer ten minste nog een ander kanj gebruik word om die woord te vorm. Laasgenoemde word weer gebruik vir kanji wat op hulle eie staan, as volledige selfstandige naamwoorde of as werkwoordstamme.
Sota Hirayama
Sota Hirayama (gebore 6 Junie 1985) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Chondrocladia nucleus
Chondrocladia nucleus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondrocladia en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1885 deur Hansen.
Arthur Walsh (akteur)
Arthur Walsh (15 Junie 1923 – 24 September 1995) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente They Were Expendable (1945), Twice Blessed (1945), Sarge Goes to College (1947), en The Last Hurrah (1958).
MediaWiki
MediaWiki is 'n sagtewareprogram waarmee 'n wiki-tipe webwerf mee opgestel kan word. Wikipedia (die webwerf) en sy Wikimedia susterprojek loop ook op die vrye sagteware.
Waltrudis Buck
Waltrudis Buck is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Everyone Says I Love You (1996), Deconstructing Harry (1997), en Wall Street: Money Never Sleeps (2010), en in die televisiereeks Life on Mars (2008).
Joel Fry (akteur)
Joel Fry (gebore 1985) is 'n Britse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente 10,000 BC (2008), Paddington 2 (2017), en Yesterday (2019), en in die televisiereeks Game of Thrones (2011).
MediaWiki
Magnus Manske was die oorspronklike outeur van die sagteware. Dit is geskryf in die PHP programmeertaal en gebruik onderliggend 'n MySQL of PostgreSQL relasionele databasis. Die sagteware is vrygestel onder die GPL-lisensie.
Verskeie andere projekte gebruik ook die sagteware:
1480
Die jaar 1480 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 80ste jaar van die 15de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Naoya Kikuchi
Naoya Kikuchi (gebore 24 November 1984) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Lane Lind
Lane Lind (gebore 24 Maart 1945) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Marksman (1977) en Department Q: The Keeper of Lost Causes (2013), en in die televisiereeks Forbrydelsen (2007).
Rietvleirivier
Die Rietvleirivier is 'n klein rivier in Gauteng in Suid-Afrika. Dit is 'n sytak van die Hennopsrivier en 'n deel van die Krokodilrivierbekken.
Die Rietvleidam is in die Rietvleirivier geleë. Die dam is in 1934 voltooi met 'n bakmaat van 12.3 miljoen m3. Die dam voorsien nagenoeg 41 miljoen liter gesuiwerde drinkwater per dag, wat ongeveer 5.9% van die water is wat Pretoria daagliks benodig.
Henning Pieterse
Henning J. Pieterse (8 Augustus 1960, Wageningen, Nederland - ) is 'n Afrikaanse skrywer en digter. Hy woon skool by in Stellenbosch en Pretoria. Nadat hy gematrikuleer het studeer hy by die Universiteit van Pretoria en die Universiteit van Suid-Afrika (UNISA). Hy verwerf die graad (DLitt et Phil 1995) by laasgenoemde. Daarna was 'n assosiaat professor vir Afrikaans en Nederlands by UNISA. Hy is tans die Hoof van die Eenheid vir Kreatiewe Skryfkuns aan die Universiteit van Pretoria. Hy was van 1993 tot 2002 die hoofredakteur van Tydskrif vir Letterkunde. Saam met Louis Esterhuizen stig hulle Die Bekbrekers. Hy het ook deelgeneem aan Poetry International in Rotterdam (2001) en Dichters in het Elzenveld in Antwerpen (2001).
Hy wen die Eugene Maraisprys in 1990 en die Ingrid Jonkerprys in 1991 met Alruin en die Hertzogprys in 2002 vir Die burg van hertog Bloubaard. Hy kry ook 'n Nedbank-Akademieprys vir Vertaalde Werk-toekenning in 2008 vir Rainer Maria Rilke: Duino-Elegie.
Lewe en werk
Henning Jonathan Pieterse is op 8 Augustus 1960 gebore in Wageningen in Nederland, terwyl sy vader besig was om in Nederland vir sy doktoraal in chemie te studeer. Sy ouers is Thys en Susan Pieterse. Die gesin keer in 1962 na Suid-Afrika terug. Hy gaan skool op Stellenbosch en Pretoria en matrikuleer in 1978 aan die Hoërskool Silverton in Pretoria met onderskeidings in Afrikaans, Duits en Geskiedenis. Hierna verrig hy sy verpligte twee jaar militêre diensplig en studeer dan verder aan die Universiteit van Pretoria, waar hy die B.A.-graad, die B.A. Honneurs-graad en in 1986 ’n M.A.-graad verwerf met ’n verhandeling oor “Die betekenis en funksie van die verwysings in ‘Die ambassadeur’ van André P. Brink, met toespitsing op die ‘Divinia commedia’ van Dante Alighieri”. Aan die Universiteit van Suid-Afrika behaal hy in 1995 die D.Litt. et Phil.-graad met ’n proefskrif oor “Taalpolitiek en ‘Alternatiewe Afrikaans’”. Hy slaag al sy grade met lof. Sedert 1985 is hy dosent, eers aan die Universiteit van Pretoria en dan aan die Universiteit van Suid-Afrika, waar hy bevorder word tot senior lektor en in 2003 tot professor in Afrikaanse taalkunde. In Januarie 2007 word hy by die Universiteit van Pretoria aangestel as hoof van die nuutgestigte eenheid vir kreatiewe skryfwerk. As student en as dosent ontvang hy verskeie toekennings vir voortreflike akademiese prestasie. Sy vrou Marlene pleeg in September 1993 selfmoord, ’n gebeurtenis wat hy in sy skryfwerk en veral sy kortverhale probeer verwerk. Hy trou in 2002 met Hetta Vontsteen en die egpaar het ’n seun, Thys. Hulle bly in Rietondale in Pretoria en sy plasie in die Groot Marico is vir hom ’n oase waar hy gereeld ontspan. Hoewel hy van kleinsaf hakkel, stop dit hom nie om gereeld in die openbaar op te tree nie.
As begaafde musikant wat self onder andere die klavier, klarinet en die didjeridoo bespeel, neem hy tydens sy studies as lid van die Universiteit van Pretoria se simfonie-orkes aan simfoniekonserte deel. Benewens sy letterkundestudies voltooi hy dan ook verskeie gevorderde kursusse in Musiekwetenskap en Musiekgeskiedenis. Hy beskou musiek as die hoogste vorm van kuns en hierdie liefde vind dan ook uiting in sy poësie. Saam met Louis Esterhuizen is hy die stigter en een van die eerste en mees gereelde deelnemers aan die “bekgevegte” waarmee toeskouers sedert die laat negentigerjare by kunstefeeste en op poësie-aande getrakteer word op impromptu gedigte. Sedert 1986 is hy op die redaksie en vanaf 1993 is hy hoofredakteur van Tydskrif vir Letterkunde, ’n posisie wat hy tot 2003 beklee. Verskeie van sy vakkundige artikels en referate oor taal- en letterkunde verskyn in vakkundige publikasies. In 1993 ontvang hy die Toekenning vir voortreflike referaat van die Linguistevereniging van Suid-Afrika. Vanaf 1991 tot 1993 is hy hoofbestuurslid van die Afrikaanse Skrywersgilde. Hy is ’n gesogte deelnemer aan skryfskole en Woordfeeste en tree gereeld op by die jaarlikse Woordfees op Stellenbosch, Aardklop, die Versindaba en die Kaapstadse Boekefees. Poetry International nooi hom in 2001 na Rotterdam in Nederland en hy tree in dieselfde jaar ook in Antwerpen in België op by die Dichters in het Eizenveld. Hy neem in 2014 deel aan die tweede Dansende Digtersfees wat in Mei op die Spier-landgoed buite Stellenbosch gehou word as ’n gesamentlike projek tussen Spier en die Pirogue-kollektief, ’n verlengstuk van die Gorée-Instituut in Senegal. Hy tree hier op saam met Ingrid de Kok en Mxolisi Nyezwa en digters van lande soos Marokko, Tsjad, China, Mexiko, die Verenigde State van Amerika en Senegal. Vir baie jare is hy deeltydse musiekresensent vir Beeld.
Poësie
Hy begin dig wanneer hy vyftien jaar oud is en publiseer later gedigte in Tydskrif vir Letterkunde. Sy debuutdigbundel “Alruin” word in 1990 met die Eugène Marais-prys bekroon en in 1991 met die Ingrid Jonker-prys. Die titel het verskillende toepassingsmoontlikhede en kan dui op ’n baie giftige, narkotiese kruidgewas wat ook die doodkruid genoem word, asook die wortel van hierdie plant wat as liefdesmiddel gebruik word om aan die besitter rykdom, gesondheid en vrugbaarheid te besorg. In die Middeleeue is beweer dat hekse dit gebruik in toormengsels en om te kan vlieg. Al hierdie betekenisse word in die bundel ontgin, wat dan hoofsaaklik elegiese en liefdesverse bevat, veral oor die verbygegane liefde. Musiek, die skilderkuns en digkuns is verdere deurlopende temas, terwyl die religie, die dood en die natuur ook betrek word. Die buiteblad van die bundel versterk die inhoud en bestaan uit vier skilderye van die 16e eeuse Italiaanse skilder Guiseppe Arcimbolo, waarin die vier seisoene deur gesigte bestaande uit bome, plante en blomme uitgebeeld word. Hierdeur word die motief van die wisselwerking tussen mens, natuur en die kunste versterk.
Met “Die burg van Hertog Bloubaard” lewer Pieterse ’n indrukwekkende opvolg waarin die verstegniese verskeidenheid en die deurdigting van die tema imponeer. Die bundel vertel die volksverhaal van die reeksmoordenaar Bloubaard wat van sy vroue ontslae raak sodat hy ’n nuwe een kan soek. Hierdie gedigtesiklus steun op die sprokie se geskiedenis van die tragiese verhouding tussen Bloubaard en sy geliefde vrou, vol passie, hartstog en pyn. In die sprokie waarop die bundel gebaseer is, gee Bloubaard voor hy op reis gaan aan sy vrou die sleutels van al die deure in sy kasteel, maar verbied haar om by hulle in te gaan, al het sy die sleutel daarvoor. Haar nuuskierigheid oorweldig haar en sy gaan die kamers binne, waar sy onder andere op die lyke van sy vorige vroue afkom en die gevaar besef dat hy haar ook sal doodmaak. Daar is verskeie variasies van die sprokie, maar die digter sluit voor en agter in die bundel uittreksels uit die Hongaarse komponis Béla Bartók se opera “Herzog Blaubarts Burg” in, wat dit duidelik maak dat die bundel as’t ware binne die opera se verhaal gelees moet word. In die bundel is verval vervleg met liefde, die erotiek en die seksuele, sodat dood en verganklikheid tesame met die hartstog ’n groot rol speel. Die bundel is ryk aan mitologiese verwysings en veelvoudigheid van betekenis, wat van gedig tot gedig weerkaats word, sodat die inhoud op meerdere betekenisvlakke gelees kan word en feitlik onuitputbaar ryk is. In die gedigte word byvoorbeeld simbole soos die kelder en die graf gebruik, wat dan weer raakpunte het met die Griekse Hades of onderwêreld, die Joodse Sjeool, die Christene se hel en Bloubaard se eie kamers van verskrikking. Die sterresimbool roep die Egiptiese astrologie op, waar die gestorwe Farao ’n onsterflike ster word. In aansluiting by sy kortverhaalbundel beleef die digter ook die selfdood van sy vrou, asof hy as Bloubaardfiguur verantwoordelik was vir haar dood. Soos gebruiklik in Pieterse se digkuns speel musiek in die bundel ’n groot rol, waar dit selfs afkomstig is van plante, klippe, voëls en sterre. In die losstaande openingsgedig (“Welkom in my kasteel”) word die geliefde (en ook die leser) die kasteel binne genooi. Daar word dan deur al die partye terug gekyk na die verlede, maar die kenbaarheid daarvan het vervaag sodat slegs suggestie (“die eggo van die eggo van ’n sug”) oorgebly het. Hierdie verwyderdheid en onvermoë tot ware kontak en intimiteit is ’n deurlopende motief in die bundel. In 2002 verower “Die burg van Hertog Bloubaard” die belangrikste letterkundeprys, naamlik die Hertzogprys, terwyl dit in 2004 op die kortlys is vir die toekenning van die Helgaard Steyn-prys. Hierdie digbundel word omskep in ’n musiekdrama wat in 2007 op die Klein Karoo Nasionale Kunstefees opgevoer word.
Vertalings
Hy vertaal Rainer Maria Rilke se “Duino-elegieë” in Afrikaans en ontvang in 2008 die Akademieprys vir Vertaalde Werk vir hierdie vertaling. Sy gedigte word opgeneem in verskeie versamelbundels, waaronder “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, “Digters en digkuns”, “Ons klein en silwerige planeet” en die “Versindaba” bundels wat jaarliks na hierdie fees uitgegee word. Hy publiseer ook in Tydskrif vir Letterkunde, Fragmente en die Nederlandse Concept.
Kortverhale
Sy kortverhale word in “Omdat ons alles is” gebundel. In die titelverhaal word die toonaard van die bundel uitgespel, naamlik die feit dat ons alles is, maak ons alleen en dus ook onvoltooid. Pieterse bewys in hierdie bundel dat hy ook ’n prosaskrywer van formaat is met die digtheid van hierdie verhale, wat mekaar weerkaats en aanvul. Die bundel word ’n poging om deur skryf berusting te vind na die selfdood van ’n geliefde en verlies is ’n deurlopende tema. In die soeke na sin in hulle lewens gee die karakters hulle oor aan oormatige gebruik van dwelms, drank, pille en seks. Op postmodernistiese wyse word in die bundel gebruik gemaak van die skrywer se eiename vir van die karakters in die verhale om die persoonlike aard daarvan te bevestig, hoewel die verhale duidelik as fiksie aangebied word.
Pieterse se kortverhale word ook in Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer en in versamelbundels opgeneem, waaronder “Liefde loop ver” en “Kruis en dwars”, beide onder redaksie van Jeanette Ferreira. Sy kortverhaal “Kompos” word opgeneem in die Nederlandse bundel “''Skrywers in die strydperk. Krachtlijnen in de Zuid-Afrikaanse letterkunde''”. Die verhaal het as agtergrond die witmense se magsverlies na die koms van demokrasie, met die totstandkoming van ’n nuwe regering wat veel verder strek as slegs bewindsoorname en ook geweld meebring wat soos kompos ’n organiese bestanddeel van die Suid-Afrikaanse lewenswyse word. Hy is eindredakteur van die vertaling van “’n Keur uit die pelgrimsverhale van Geoffrey Chaucer” deur John Bojé.
Dramas
In 2003 word sy verhoogstuk “Ystertyd” aangewys as een van die teksontwikkelingsprojekte van Aardklop. Hy erken later dat die idee van ’n drama oor twee vroue wat vasgekluister is in ’n tronk in oorlogstyd oorspronklik Alexa Strachan s’n was en stem in om sy prysgeld aan haar terug te betaal en die teks saam met haar te ontwikkel. Die oorheersende tema van die stuk is vroue en hulle verweer teen geweld.
Chondrocladia pulvinata
Chondrocladia pulvinata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondrocladia en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Lévi.
Vektoranalise
Vektoranalise is 'n afdeling van wiskunde, wat hom met die meerveranderlike analise van vektore bemoei. Vektoranalise verwys dan na 'n samehangende groep formules en oplosmetodes wat van groot praktiese belang en nut is, veral in fisika en ingenieurswese. Die oorsprong van vektoranalise lê in die analise van kwaternione, en is aanvanklik deur Joshia Willard Gibbs en Oliver Heaviside in die laat-negentiende eeu opgestel. Vektoranalise het egter die kwaternioon beskouing byna geheel en al vervang.
Die wiskundige voorwerpe wat in vektoranalise ondersoek word, is die vektorveld en die skalaarveld. In die meerderheid van die gevalle, is die vektorveld die gewone driedimensionele Euklidiese ruimte, en die skalaarveld die reële getalle. Die vektoranalise is dan veral geïnteresseerd in die ruimte- en tydsafgeleidenes van hierdie vektore en skalare.
'n Alledaagse voorbeeld van 'n probleem wat in terme van vektoranalise gestel kan word, is die manier hoe die temperatuur van water in 'n swembad verander terwyl die water rondvloei. Die temperatuur vorm hier 'n skalaarveld: op elke punt in die swembad bestaan daar 'n skalaar waarde (die temperatuur). Die waterstroom in die swembad vorm 'n vektorveld: op elke punt in die swembad bestaan daar 'n vektor (die stroomsnelheid). Met behulp van vektoranalise kan daar dan bepaal word wat die temperatuur op 'n gegewe plek op 'n gegewe tydstip sal wees.
Vektoroperatore
Vektoranalise bestudeer verskeie differensiale-operatore, en om die notasie te vereenvoudig word daar gewoonlik van die del operator gebruikgemaak. Hy word as \nabla geskryf en gewoonlik nabla genoem. Die vier belangrikste operatore is:
Dan Duryea
Dan Duryea (23 Januarie 1907 – 7 Junie 1968) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Sahara (1943), Scarlet Street (1945), Black Angel (1946), en Too Late for Tears (1949).
Vektoranalise
Stellings
Vir sommige van hierdie operatore is daar 'n stelling wat verwant is aan die fundamentele stelling van kalkulus, maar toepasbaar op hoërdimensionele funksies.
Weerhaan-varkvis
Voorkoms en geslag
Die vis word 20 cm groot, het 'n sylyn en die hele lyf is met skubbe bedek. Die vis is 'n afwisselende hermafrodiet en is eers 'n wyfie wat kan verander na 'n mannetjie indien dit so verlang word. Die onvolwasse vis is bruin en kry later nege wit vlekke by. Indien die wyfie na 'n mannetjie moet verander word die kleur van die vis rooi-bruin en wit in die agterlyf vanaf die stam van die dorsale vin tot onder sy buik.
Habitat
Die vis leef in koraal- en rotsriwwe in water wat 10 – 50 m diep is. Die volwasse visse is alleenswemmers. Die onvolwasse visse vreet dikwels parasiete van ander visse af. Die vis vreet hoofsaaklik klein skaaldiere, gastropodes, tweekleppiges en wurms en kan oorleef in 'n akwarium.
Tarzan
Tarzan is ’n fiktiewe held wat geskep is deur Edgar Rice Burroughs. Hy verskyn in 1912 vir die eerste keer in die boek Tarzan of the Apes. Die verhaal was ’n enorme sukses, met die gevolg dat Burroughs daarna nog 23 boeke oor Tarzan geskryf het.
Die karakter
Tarzan is die seun van aristokratiese Engelse ouers, John en Alice Clayton, oftewel lord en lady Greystoke. Hulle land aan die einde van die 19de eeu aan die weskus van Afrika ná ’n muitery aan boord van die skip wat hulle na dié vasteland bring. Eers sterf Tarzan se ma en dan word sy pa vermoor deur ’n aap, Kerchak. Kala, wat in dieselfde trop is en kort tevore haar eie kleintjie verloor het, neem Tarzan aan en maak hom groot. Tarzan se regte naam is John Clayton, lord Greystoke. Die naam Tarzan ("wit huid") het hy by Kala gekry. Die enigste mense met wie hy aanvanklik in die oerwoud te doen kry, is ’n stam kannibale. Een van hulle, Kulonga, vermoor vir Kala en Tarzan neem wraak.