cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
James Phillips
James Phillips (22 Januarie 1959 - 31 Julie 1995) was 'n Suid-Afrikaanse rocksanger en liedjieskrywer. Phillips het in verskeie groepe en onder verskillende persona opgetree insluitend The Cherry-Faced Lurchers, Corporal Punishment, Illegal Gathering en Bernoldus Niemand. Onder laasgenoemde persona het hy 'n belangrike rol gespeel in die Alternatiewe Afrikaanse Musiekbeweging van die laat tagtigs en vroeë negentigs. Met liedjies soos "Hou My Vas Korporaal!" en "Snor City" het hy protes aangeteken en die spot gedryf met gesagsfigure en die beklemmende atmosfeer wat geheers het tydens die stuiptrekke van die Apartheidsbestel.
Joe Kirkwood Jr.
Joe Kirkwood Jr. (30 Mei 1920 – 7 September 2006) was 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Gentleman Joe Palooka (1946), Joe Palooka in Fighting Mad (1948), en Joe Palooka in The Squared Circle (1950), en in die televisiereeks The Joe Palooka Story (1954).
James Phillips
Geboorte en kinderjare
James Phillips is in Yeoville, Johannesburg in 'n Engelssprekende Suid-Afrikaanse gesin gebore. Sy moeder het in operettes opgetree en na die kinders se musikale opvoeding omgesien. Sy vader was 'n leraar in die Presbiteriaanse kerk. Sy broer Robin, wat agt jaar jonger as hy was het 'n internasionale musiekloopbaan gevolg en sou later hoofstemafrigter en assistentkunsredakteur van die Meiningen Staatsoperahuis Duitsland word. Phillips het in Springs aan die Oos-Rand grootgeword. Springs was 'n wit werkersklas dorp met 'n rowwe reputasie.
Diensplig en die stigting van Corporal Punishment
In 1985 is die Corporal Punishment se Darky en die liedjie Hou my vas korporaal, wat aan Bernoldus Niemand toegedig is, opgeneem op die album A Naartjie In Our Sosatie wat deur Shifty Records uitgegee is.
Illegal Gathering
Na voltooiing van sy diensplig het Phillips na Springs teruggekeer waar hy bedags in die onderdele-afdeling van Lesron Motors gewerk het en in die aand as deel van Corporal Punishment opgetree het. Corporal Punishment het aan die einde van 1980 opgebreek en Phillips het by die Rhodes-universiteit ingeskryf om vir 'n graad in musiek te studeer. Aan die einde van sy eerste jaar het hy na Kaapstad geryloop. Daar het hy weer by Carl Raubenheimer aangesluit en saam met David Ledbetter en Wayne Raath het hulle die nuwe groep Illegal Gathering gevorm. In 'n tydperk van ses weke het Illegal Gathering sestien liedjies geoefen, 'n aantal kere lewendig opgetree en al die liedjies opgeneem. Phillips het die opname aan die onafhanklike platemaatskappy Shifty Records gestuur wat dit vrygestel het as The Voice of Nooit. In sy tweede jaar het Phillips na Johannesburg getrek om sy studies by Wits te voltooi.
Cherry Faced Lurchers
In Johannesburg in 1982 het ou vriende uit hul Springs-dae, Mike de la Hunt, André van Niekerk en Lee Edwards vir Phillips genooi om by hulle groep, The Worst Blues Band in the World, aan te sluit. Toe Van Niekerk die groep verlaat het om by The Softies aan te sluit het James Phillips en die res van The Worst Blues Band in the World 'n nuwe groep gevorm, die Cherry Faced Lurchers. Phillips was die hoofsanger en het kitaar gespeel, De la Hunt het tromme gespeel en Lee baskitaar. Die Lurchers het aan die einde van 1982 by een of twee partytjies opgetree en in 1983 en vroeg in 1984 het hulle 'n paar keer in die openbaar opgetree, byvoorbeeld na The Softies op die verhoog by die King of Clubs in Johannesburg se middestad. In 1983 het 'n gelukkie hulle te beurt geval toe Hotline nie opgedaag het by die Free People's Concert nie. Op Phillips se aandrang het die Cherry Faced Lurchers die geleentheid aangegryp wat daartoe gelei het dat hulle die jaar daarna in eie reg uitgenooi is.
Lee Edwards het die eienaar van Jameson's, Herbert Scheubmayr, oortuig om die Lurchers toe te laat om 'n paar keer daar te speel. Jameson's was 'n soort ondergrondse kroeg in Commissioner Street in Johannesburg se middestad. Jameson's was ook besonders aangesien dit volgense oorlewering 'n Kruger-dranklisensie gehad het - een van 'n handjievol dranklisensies wat deur President Paul Kruger van die ZAR uitgereik is en wat dus nie onderhewig was aan die beperkinge van dranklisensies wat in die Apartheidsera uitgereik is wat rassevermenging in kroeë verbied het nie. Die optredes het gelei na die Lurchers se groot deurbraak - 'n residensie by Jameson's. Op daardie stadium is Mike de la Hunt deur Richard Frost vervang nadat eersgenoemde se persoonlike probleme te groot vir die groep begin raak het.
Tydens hulle optrede by die 1983 Free People's Concert het die groep slegs ses liedjies gehad wat hulle kon opvoer. Phillips het gou nog 'n paar geskryf en teen die tyd van hulle eerste optrede by Jameson's was die groep gereed. Die eerste paar maande by Jameson's het die groepe toegelaat om hulle optrede te verfyn en teen die tyd dat Live at Jameson's opgeneem was die Lurchers een van die op-en-wakkerste groepe in Johannesburg. Die Cherry Faced Lurchers se liedjie, Do The Lurch, was 'n gunsteling onder die Jameson's se gaste en dit het die kenwysie vir Jameson's geword.
In 1986 is die Cherry Faced Lurchers se Shot Down In The Street opgeneem op die album Forces Favourites wat met die ondersteuning van die End Conscription Campaign deur Shifty Records uitgegee is.
Bernoldus Niemand
In parallel met die stigting van die Cherry Faced Lurchers het James Phillips 'n projek onder 'n ander persona aangepak - Bernoldus Niemand. In 1983 het Shifty
Kamtsjatka-skiereiland
Die Kamtsjatka-skiereiland (Russies: полуостров Камчатка, poloe-ostrof Kamtsjatka [pəlʊˈostrəf kɐmˈt͡ɕætkə]), is ’n 1 250 km lange en maksimaal 450 km breë bergagtige skiereiland in die Russiese Verre-Ooste geleë, nege tydsones oos van Moskou. Met ’n oppervlakte van 370 300 km² is Kamtsjatka die grootste skiereiland in Rusland ná Taimir, met 'n bevolking wat op sowat 400 000 beraam word.
Laerskool
'n Laerskool is 'n opvoedkundige instansie wat die eerste gedeelte van 'n persoon se verpligte onderwys in Suid-Afrika uitmaak. Daar word ook na die onderrig in laerskole as primêre onderrig verwys. Kinders is skoolpligtig in die jaar waarin hulle sewe jaar oud word. Laerskole bied grade R tot 7 aan.
Hans Fischer
Hans Fischer (27 Julie 1881 - 31 Maart 1945) was 'n Duitse organiese chemikus en die ontvanger van die 1930 Nobelprys vir Chemie "vir sy ondersoek na die samestelling van hemien en chlorofil en veral vir sy sintese van hemien."
Laerskool
Graad R is 'n voorbereidingsjaar en kan ook in sekere kleuterskole deurloop word. Na graad R volg grade 1 tot 7 (vroeër Sub A, Sub B en Standerd 1 tot Standerd 5). Kinders sal dus, as hulle nie jare moet herhaal nie, 8 jaar lank laerskool bywoon.
Na suksesvolle voltooiing van graad 7 (St. 5) moet die kind by 'n hoërskool ingeskryf word om die res van sy verpligte skoolloopbaan voort te sit.
Doringbaai-vuurtoring
Die Doringbaai-vuurtoring is 'n vuurtoring aan die Atlantiese Oseaan by Doringbaai, 'n vakansieoord en vissersdorpie omtrent 8 km suidoos van Strandfontein.
Toek Blignaut
Toek Blignault (*17 Mei 1922, Bloemfontein –† 5 Januarie 2007, Bloemfontein) was 'n Suid-Afrikaanse skrywer wat hoofsaaklik bekendheid verwerf het vir haar ontspanningslektuur. Sy het ook verskeie jeugverhale gepubliseer. Gedurende haar loopbaan verskyn daar byna 100 werke uit haar pen. Haar twee dogters is ook bekende skrywers, Lynette Scott en Leandré Hanekom.
Marius Titus
Marius Fourie Titus, ’n Suid-Afrikaanse skrywer, is op 26 Augustus 1946 op Stellenbosch gebore.
Toek Blignaut
Lewe en werk
Johanna Marthina Sophia Venter, is op 17 Mei 1922 in Bloemfontein gebore. As volwassene is sy besonder kort en sy word eindelik slegs vier voet ses duim lank. Sy bring haar eerste kinderjare op haar ouers se plaas, Noordhoek, naby Kafferrivier in die Vrystaat deur. Op die plaasskool by Kafferrivier begin sy met haar skoolopleiding. Tydens die depressie in die dertigerjare verloor haar pa die plaas en die gesin trek Lindley toe. Hier matrikuleer sy, waarna die gesin na Pretoria toe trek, waar sy begin werk by die Paleis van Justisie terwyl sy in die aande buitemuurs verder studeer in die lettere en wysbegeerte. Hier raak sy verloof aan Piet Blignaut, waarna 'n  ander Blignaut, Japie, deur 'n korrespondensieklub vir haar uit die destydse Noord-Rhodesië (tans Zambië) begin skryf.
Op 6 November 1944 trou sy in Pretoria met die 35-jarige Jacobus Nicolaas Francois (Jaap) Blignaut van die destydse Noord-Rhodesië maar oorspronklik van Marico. Twee dogters word uit die huwelik gebore, Leandré in 1948 en Lynette in 1950. Lynette skryf die boek Bestemming gister onder haar nooiensnaam en ander boeke onder die naam Lynette Scott. Leandré is getroud met Jacobus Johannes (Buks) Hanekom en woon op Bloemfontein. Sy is ook 'n  skryfster wat onder die naam Leandré Hanekom skryf.
Ná die huwelik woon Toek en haar man in Pretoria en verhuis daarna na Halfweghuis. Hier begin sy ernstig skryf terwyl sy kinders grootmaak. Sy maak haar debuut in 1957 met verhale vir tydskrifte en wen dan twee vervolgverhaal wedstryde van die destydse Afrikaanse Pers. Op grond hiervan word sy op die redaksie van Rooi Rose aangestel en skryf talle kortverhale, vervolgverhale en artikels, terwyl sy ook die hele land deurreis om stof in te samel vir die rubrieke wat sy behartig. Sy verlaat na twaalf jaar se diens die Rooi Rose om gesondheidsredes, maar herstel genoegsaam om 'n  pos by die Uitgewers J.P. van der Walt en Seun te aanvaar. Sy en haar man se droom van 'n  plekkie by die see raak te sterk en hulle verhuis na Hermanus, maar wanneer die kinders uit die huis uit is raak hulle eensaam en trek terug Pretoria toe. Hier hervat sy haar betrekking by J.P. van der Walt en Seun.
Na aftrede trek sy en haar man na Brandfort in die Vrystaat, waar hy op 7 September 1991 oorlede is. Vir die tydskrif Keur hanteer sy die rubriek waardeur eensames mekaar kan ontmoet (Toek se soekhoek) en deur hierdie rubriek leer sy haar tweede man, Steve Human, ken. Hy is 'n  afgetrede hoof van veiligheid en 'n  veiligheidskonsultant. Hulle is vanaf 1994 vir ses jaar tot met sy dood getroud. Hierna trek sy na die Siësta-tehuis vir bejaardes in Bloemfontein, waar sy tot met haar dood woon. Sy is op 5 Januarie 2007 aan 'n  hartaanval in Bloemfontein oorlede.
Ontspanningslektuur
In Stem van die steenuil (1962) begewe die beroemde chirurg Bernard van Druten hom in 'n  gerieflikheidshuwelik na die dood van sy vrou Marilese. Sy huwelik met die jong Frans-Belgiese Minette los baie probleme op. Sy dogter Sindie het weer 'n  jong ma en speelmaat en hy hoef nie met Ellen, sy oorlede vrou se niggie, te trou soos sy van hom verwag nie. Vir Minette gee dit uitkoms uit die Belgiese Kongo. Sy raak egter lief vir Bernard en besef sy sal hard moet werk om sy liefde te wen en haar huwelik te red. Die raaiselagtige omstandighede van Marilese se dood kompliseer dinge egter.
Marius Titus
Lewe en werk
Hy studeer by die Opleidingskollege Hewat in Crawford, Battswood en die Universiteit van die Wes-Kaap, waar hy homself as onderwyser bekwaam. Hierna hou hy skool by Driehoek-, Elsenburg- en RietenBosch skole en word later hoof van die Laerskool J.J. Rhode in Muldersvlei. In 1996 tree hy af, waarna hy sy tyd aan sy skryfwerk en die teater wy. Hy is getroud met Nelda en die egpaar het twee seuns, Marius en Anton. Hulle bly in Idasvallei in Stellenbosch.
Toek Blignaut
Ontspanningslektuur
Die donker kavalier (1972) is Antoinette Cordier se verhaal. Na haar ouers se dood gaan sy na die Herberg van die Swart Haan om by haar pleegouers te gaan woon. By die herberg gebeur egter snags geheimsinnige dinge en die vermoede is dat die berugte Donker Kavalier iets daarmee te doen het.
Marius Titus
Lewe en werk
Terwyl hy aan die Hewat Opleidingskollege studeer begin hy dig deurdat hy en sy vriende per trein reis en dan 'n speletjie speel om die tyd om te kry. Een sal 'n sin neerskryf, waarna 'n ander die volgende sin skryf en so ontstaan daar partykeer 'n lang gedig teen die tyd wat hulle by hulle bestemming aankom. Hy tree gereeld in die openbaar op om van sy gedigte voor te dra. By die bekendstelling van Gerrit Komrij se bloemlesing “Die Afrikaanse digkuns in 'n duisend en enkele gedigte” in Oktober 1999 in Antwerpen in België, is hy een van die digters wat uitgenooi word om op te tree, saam met Wilma Stockenström, Charl-Pierre Naudé, Daniel Hugo en Hennie Aucamp. In Maart 2003 deel hy in die Bergkelder op Stellenbosch die verhoog met Daniel Hugo, Marzanne Leroux van der Boon en die Nederlandse skrywers Henk van Woerden en Tom Lanoye. Op Erfenisdag in 2004 is hy op Stellenbosch by die Stellenbosch Museum deel van 'n program waar hy saam met Jeanne Goosen en ander digters gedigte voorlees, begelei deur musiek. Hy tree ook op by verskeie Woordfeeste en Versindabas in Stellenbosch, waar hy onder andere deelneem aan die gewilde Bekgevegte wat deur Louis Esterhuizen en H.J. Pieterse gereël word en waar digters mekaar poëties die stryd aansê.
Skryfwerk
As lid van die Breughel Teater in Stellenbosch skryf hy dramas soos “Gril” ('n musikale komedie) en “Gatlangs” ('n drama oor die sosiale knelpunte van die dag) wat onder e in die H.B. Thom-teater in Stellenbosch opgevoer word.
Toek Blignaut
Ontspanningslektuur
In Tussen bladsy twaalf en dertien (1972) voel Elsa aan dat daar iets verskrikliks in haar man, Johan, se verlede in Johannesburg gebeur het. Toe hulle hierheen moet verhuis, is hy bang dat mense hom sal herken en hy weier om uit te gaan of 'n  vriendekring op te bou. Wanneer sy die stukkie papier kry waarop hy geskryf het: “Tussen bladsy twaalf en dertien”, weet sy instinktief dat dit die sleutel is tot die oplossing van die geheim, sy moet net uitvind watter boek.
Marius Titus
Skryfwerk
Dit is egter veral met sy gedigte, wat hy self bundel en uitgee, waarmee hy bekendheid verwerf. Sy debuut is in die versamelbundel “Aankoms uit die skemer”, waarin sy gedigte saam met ander bruin digters s’n verskyn. In sy verse maak hy gereeld van die Kaapse taal gebruik en baie van sy verse handel dan ook oor die taal. Met hierdie medium beeld hy die lewe in die townships in die Kaap uit. 'n Ander belangrike tema is die gesprek met God, waarin hy aansluiting vind by iemand soos Adam Small. Hoewel hy ook verse met 'n politieke inslag skryf, word sy werk eerder gekenmerk deur sosiale kommentaar. Reeds in sy eerste digbundel, “Oop gemoed”, word hierdie temas aan die bod gestel. Die eerste afdeling van hierdie bundel bevat godsdienstige gedigte in normale Afrikaans. Hier is die gesprek met God in “Laat ons skyn” 'n hoogtepunt. In die Kaapse spreektaal dig hy in die tweede afdeling oor alledaagse gebeure in die township. “Skryfwerk” is 'n gedig oor die digkuns, waarin hy die formule gee om die taal kreatief te benut as jy dit wil beskerm, naamlik om dit te lees, te praat en te skryf. “Fix my op” beeld op geestige manier die spreker se sielestryd uit, met die metafoor van 'n motor as sy siel en die duiwel en God as werktuigkundiges wat deur gedig word. Die oorheersende temas in sy werk word voortgesit in die opvolg bundels “Dwangherfs” en “Genesing in vuil water”. “Dwangherfs” se titel verwys na beperkings wat gelê is op die bruin gemeenskap. Die bundel bevat oorwegend kort gedigte, met baie van die verse wat versugtinge het oor 'n beter bedeling, soos onder andere 'n regverdige politieke bedeling en 'n nuwe landsvlag. “Genesing in vuil water” is soortgelyk van aard, met die religieuse gedig “Gebed” 'n hoogtepunt. “Guide ons” is 'n smeekbede van die inwoners van die township. “Oegtie roep” gee erkenning aan die Maleier se aandeel in die vorming van Afrikaans, met die mooi toespeling op sy kruie en die status van kombuistaal. Die rympie boek “Steggies: versies vir voorlees en self lees” bevat kinderverse. Van sy gedigte word opgeneem in verskeie versamel bundels, waaronder “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in 'n duisend en enkele gedigte”, “Poskaarte”, “Aankoms uit die skemer”, “Nuwe verset” en “As die son kom oogknip”. Sy gedigte word ook in Tydskrif vir Letterkunde en op die Internet gepubliseer op webtuistes soos skoppensboer.co.za en poetry.com en word voorgeskryf aan skole. Hy skryf ook 'n paar Engelse gedigte.
Toek Blignaut
Ontspanningslektuur
In Geheim van La Mouette (1973) word Coralie de Cartenet vir geld afgepers deur 'n  onbekende man wat sê dat hy bewyse het dat nie sy of haar ma geregtig is op die titel van markiesin of op hulle eiendom of geld nie. Sy vra die hulp van die beroeps duiker Don Westmore om die kissie waarin die bewyse opgesluit lê, by die wrak van die skip La Mouette uit te duik. By die wrak speel heelwat dramas af.
In hierdie silwerkruik (1973) is Karolien se verhaal. Haar ouers skei en haar ma nooi haar om te kom kuier aan huis van haar nuwe verloofde, die miljoenêr Dawid Maritz. Die atmosfeer in die huis is egter nie aangenaam nie. Dawid maak 'n  redelike indruk, maar sy onbeskofte seun Kieran vryf Karolien dadelik verkeerd op. 'n  Reeks ongelukke versterk die gevoel van onheil wat sy oor die huis ervaar, maar sy begin wonder of die onuitstaanbare Kieran nie miskien 'n  dieper kant het nie.
Melanie Greyling gaan in Simfonie van die see (1973) op die ingewing van die oomblik na Duintjiesbaai om perspektief te probeer kry op haar stormagtige verhouding met Martin Lorimer. Hier ontmoet sy die man van die see, Bert Eygelaar.
In Nag van die uile (1974) weet Lientjie Louw nie wie haar regte ouers was nie. Haar vriend, Anton, moedig haar aan om na die Villa Paloma toe te kom, want sy het rede gehad om te glo dat sy haar moeder hier op Ponta do Ouro in Mosambiek sou vind. Hier verwelkom Fernando de Monteiro haar en hy is dadelik lief vir haar en sy vir hom. Sy het sy liefde en bystand nodig want sy is bang. Sy het rede gehad om bang te wees, want Fernando is 'n  getroude man.
In Geen genade op Kleinbegin (1975) laat Werner en sy ma vir Melissa, haar ma en haar twee onnutsige boeties na Kleinbegin kom. Hier sit hulle nou sonder enige geld in hierdie onmoontlike huis met paddas in die drinkwater en 'n  klomp lendelam meubels op die solder tussen die spinnekoppe. Dan is Werner nog 'n  buffel ook, maar hy laat tog Melissa se hart vinniger klop.
Jagluiperd van die see (1975) speel tydens die Franse Rewolusie af. Die adel meisie Madrilene Delacroix moet vlug voor die gepeupel. Sy beland in die hande van Le Geupard, die Jagluiperd van die See, 'n  gewetenlose seerowerkaptein, wat haar in die wit slawehandel plaas. Hy doen haar geen fisiese leed aan nie, maar kwets en verneder haar tog en sy besef dat sy ten spyte van alles tog omgee hoe hy voel. Daar is ook nog Francois Croutier, die Fransman wat haar eers wil vermoor en later in 'n  tweegeveg veg om haar eer en die ryk Kaapse boer Auguste du Bois, wat bereid is om sommer baie geld vir haar te betaal.
In Lig jou sluier, Jesebel (1976) verander Petrie Steenkamp se jong lewe wanneer sy die verjaardagkaartjie met haar pa se handskrif daarop in die heining vind en met 'n  skok sien aan wie dit geadresseer is. Op dieselfde dag ontvang sy 'n  telegram met nog erger tyding, wat haar sonder heenkome laat. Sy begin 'n  nuwe lewe op die Laeveldplaas Blydedal, tussen vreemde mense, waar sy onder instruksies is van haar onbekende voog, Alwyn Theunissen. 'n  Botsing tussen hulle is onvermydelik, met die teenwoordigheid van Ellen Claassen wat ook niks goeds voorspel nie.
Die wind is haar metgesel (1976) vertel van Salome Delangres, wat van Frankryk na Suid-Afrika kom om wraak te neem vir die onreg wat haar pa, Jean-Paul, aangedoen is. Op die familieplaas Montcroix word Salome baie kil ontvang deur haar tante Zenobia. Daarteenoor is die aantreklike Renard, haar tante se aangenome seun, baie vriendelik.
In Jy, Prins van verre (1978) gaan die vriendinne Sidonie en Sandra op 'n  buitelandse vakansiereis, veral sodat Sidonie vir Philip Corderos, aangetroude familielid van haar stiefma, kan ontmoet. Sy raak smoorverlief op hom en Sandra hou ook baie van Philip se aangenome broer, Manuel. Senora Theresa, die twee se ma, het egter reeds lankal vir hulle vroue uitgesoek.
Die erfgenaam (1980) beskryf die plaas Le Souvenir se mense. Dit was Stefanie Meiring se grootwordplaas en haar geskiedenis was nog altyd nou verweef met dié van die Beckers, aan wie dit al geslagte lank behoort het. As jong meisie gaan sy stad toe om weg te kom van die vyandigheid wat sy by sommige van Le Souvenir se mense aangevoel het. Ná Marius Becker se dood vertel 'n  prokureur haar egter iets wat haar verlede in ‘n ander lig plaas en haar toekoms onherroeplik verander.
In Pad na Samarkand (1980) kry Debbie Delport (vergesel van haar witmuis Charlie) werk by Soleil, die firma wat dokumentêre rolprente oor vreemde plekke maak. Sy is die persoonlike assistent van Tinus Eybers en sien al die ver, vreemde plekke waarvan sy nog altyd gedroom het. Tinus se gewese verloofde, Laura, gaan egter uit haar pad om die lewe vir Debbie onaangenaam te maak.
Rosita (1981) is die wilde dogter van die weduwee Janna van Andel en haar gewese man, die Spaanse stiervegter Fernando Cavaleros. Hier in die Kaap aan die einde van die sewentiende eeu het haar moeder moed opgegee dat sy haar soos 'n  dame sal gedra. Die goewerneur besluit dat sy moet trou en 'n bruidegom uit Holland moet laat kom. Wanneer sy hoor dat die skip met hom gestrand het, loop sy weg soontoe om te gaan kyk hoe hy lyk. Hier kry sy egter met die kaptein van die skip te doen en vind uit dat sy nie oral haar sin gaan kry nie.
James Kirkwood sr.
James Kirkwood sr. (22 Februarie 1875 – 24 Augustus 1963) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Faith (1916), Environment (1917), en In Wrong (1919).
Johnita le Roux
Johnita le Roux is ’n Afrikaanse skrywer van romans, wat die ATKV-prys vir goeie gewilde prosa verower.
Christine Barkhuizen le Roux
Christine Barkhuizen le Roux (Vryburg, Kaapprovinsie, 18 November 1959 – Mosselbaai, Wes-Kaap, 18 November 2020)     was ’n Afrikaanse digter en skryfster van kortverhale en romans.
Johnita le Roux
Lewe en werk
Johnita Louw is op 5 Februarie 1952 op Stellenbosch gebore as middelste kind en enigste dogter in ’n gesin van drie kinders. Haar vader, Frederick Louw, is tydens haar geboorte die stasiemeester op Vlottenburg naby Stellenbosch en is reeds ’n 38-jarige oujongkêrel ten tyde van sy troue in 1946. Haar moeder is vyftien jaar jonger as haar man en ’n laatlam uit ’n boerfamilie uit die Overberg. Op driejarige ouderdom trek die gesin na Bonnievale, waar sy groot word en skoolgaan tot met standerd agt. Hierna word haar vader verplaas na Athlone en Hazendal op die Kaapse Skiereiland en hulle woon in die suidelike voorstede van Kaapstad. Sy matrikuleer in 1969 aan die Hoërskool Zwaanswyk in Retreat. Vanaf 1970 studeer sy verder aan die Universiteit van Stellenbosch met behulp van ’n onderwysbeurs van die staat en behaal haar B.A.-graad in 1972. Met behulp van ’n nagraadse beurs van die universiteit behaal sy ’n B.A. Honneurs-graad in Afrikaans-Nederlandse Letterkunde in 1973. Vanaf 1974 tot 1977 is sy joernalis by Die Burger terwyl sy maandeliks haar studiebeurs aan die staat terug betaal. Per geleentheid neem sy by die koerant waar as vroueredaktrise. In 1976 trou sy met Koos le Roux, navorser en later ’n bestuurder van aandelebeleggings by Sanlam en later Southern Life, waarna hy in 2003 sy eie beleggingsaak, Bastion Welvaartbestuur, open. Na die geboorte van hulle eerste kind in 1977 is sy tuisteskepper. Die egpaar het twee dogters, Aliza (gebore 1977) en Janci Anien (gebore in 1980), en ’n seun, Stephan Jakobus (gebore in 1982). Hulle woon in Stellenberg in Bellville. In haar vrye tyd skilder sy graag en sy neem deel aan uitstallings, waar sy etlike skilderye verkoop. Van die omslae van haar boeke is haar eie handewerk. In die tagtigerjare is sy vir vyf jaar op ’n deeltydse basis redakteur, fotograaf en verslaggewer van Die Stellenberger, ’n maandblad van die NG gemeente Stellenberg. Sy skakel ook in by Koinonia, ’n beweging wat gelowiges van verskillende kerkverbande en rasse in gereelde kontak met mekaar bring. In Junie 1990 is sy lid van ’n afvaardiging van agt vroue uit die Boland wat ’n kerklike besoek bring aan Soweto en Mamelodi om so blootstelling te kry aan die werklikhede van ’n land wat op die drumpel van groot verandering staan. Die besoek is gereël deur die Sentrum vir Kontekstuele Hermeneutiek van die Departement Bybelkunde van die Universiteit Stellenbosch. Die vroue slaap by inwoners van Soweto en ontmoet verteenwoordigers van die ANC soos Walter Sisulu en Mathews Phosa, die PAC, die Suid-Afrikaanse Raad van Kerke en die Black Sash, asook vir Beyers Naudé. Hierdie ondervinding en die kontak met haar gekleurde medeburgers maak ’n diep indruk en vind uiting in haar werk. Sy gee vanaf 1999 tot 2003 geletterdheidsklasse vir twee volwasse huiswerkers wat voorheen geen skoolopleiding gehad het nie.
Skryfwerk
Haar eerste tydskrifverhale verskyn in 1972 in Ster, waarna sy vir ’n ruk nie skryf nie. Daarna publiseer sy periodiek kortverhale in Huisgenoot (insluitende “Dis Marie, jy weet mos”), Sarie (“Een aand in ’n ander tyd”) en De Kat. Sy vertaal twee jeugromans vir Tafelberg-Uitgewers (Anke de Vries se “Belledonne kamer 16” uit Nederlands en R.A. Montgomery se “Avonture onder die see” uit Engels), asook twee boeke vir NG Kerk-Uitgewers (uit Nederlands “Nogeens vrou” van Gien Karssen en uit Engels “Brood vir die lewe” van Peter Lee, Greg Scharf en Robert Wilcox), terwyl sy ook die nuwe Afrikaanse vertaling van die Bybel in 1979 proeflees. In 1991 skryf sy ’n Kersspel en voer dit op met kinders van die Telkomwerkers en kinders van plaaswerkers uit die omgewing van Radiostasie in Klipheuwel in die Durbanville omgewing. Haar kortverhaal “Hy is nie ons broer nie” word opgeneem in die versamelbundel “Vuur!”, met verhale oor die Anglo-Boereoorlog, terwyl “Maansteen en ametis” opgeneem word in “Die boek van spoke” en “Die liefde is dood, lank lewe die liefde” deur Charles Fryer opgeneem is in “Van spoke gepraat”. Radiosketse van haar oor moederskap word in 1979 op Vrouerubriek en in 2000 op Ons baba oor die Afrikaanse sender van die SAUK uitgesaai.
Christine Barkhuizen le Roux
Lewe en werk
Cornelia Christina Barkhuizen is gebore as een van drie kinders, twee dogters en ’n seun. Haar pa was ’n dieselwerktuigkunde wat aan masjinerie soos padskrapers, stootgrawers en laaigrawe werk, terwyl haar ma ’n huisvrou was. Tussen die jare 1954 en 1980 trek hulle rond tussen verskeie dorpe in die ou Kaapprovinsie om te wees waar die staat hoofpaaie tussen die dorpe bou. Sy word groot in die opslaanhuise van die padkampe en hulle woon onder meer op Kakamas, Queenstown, Steynsburg, in Kraaifontein en op Barrydale.
Johnita le Roux
Skryfwerk
Haar eerste roman “Die dagstêrwals” behandel die lewe en ontberings van Miriam Windvogel, ’n ontheemde bruin kind van die plaas Eeden naby Vanrhynsdorp in die Hantam. Die verhaal strek vanaf 1940 tot met die vrylating van Mandela, wat die totale apartheidsera dek. Miriam het ’n wit pa en bruin ma en is ligter van kleur as haar familie. Hoewel sy as klein kind in die kombuis van die groot huis groot word, is sy steeds nie aanvaarbaar vir die wit mense nie. Haar liefde vir die jong Braam Verburg, wat die volgende baas van Eeden sal wees, laat haar besef dat sy nooit daar sal inpas nie. Sy gaan vestig haar in die Kaap, waar sy as bruin mens onder die politieke bestel aan baie swaarkry onderwerp word. Hier trou sy en word haar kind gebore, terwyl sy ’n armoedige bestaan voer. Sy verlang terug plaas toe, maar selfs ’n terugkeer na haar hartland in die Hantam kan slegs geskied as bediende. Sy keer dan terug na die Kaap en swaarkry, met die toespraak van Mandela op die Parade as ’n flikkering van hoop vir die toekoms. As agtergrond figureer verskeie verhale van die onreg wat teen bruin mense gepleeg is, soos ook die verhaal van Abraham Esau, ’n bruin man wat tydens die Anglo-Boereoorlog deur Kaapse rebelle in Calvinia doodgeskiet is weens sy simpatie met die Engelse. Die titel verwys na die ou gebruik van Eeden se kontrei se mense, wat met die uitkoms van die eerste môrester van die nuwe jaar gedans het – die dagstêrwals gedans het. “Die dagstêrwals” verower in 1995 die ATKV-prys en is ook op die kortlys vir die CNA-prys vir debuutromans en die M-Net-prys“
Christine Barkhuizen le Roux
Lewe en werk
Op Steynsburg in die Oos-Kaap wakker haar sub B-juffrou ’n leesgierigheid in haar aan. Die drie kinders woon gesamentlik eindelik sewe verskillende skole by. Sy behaal in 1980 haar B.A.-graad aan die Universiteit van Stellenbosch met hoofvakke Bybelkunde, sielkunde en Engels, waarna sy ook ’n Hoër Onderwysdiploma verwerf.
Tot 1983 hou sy skool op Vredendal en Robertson, waarna sy met die boer Bertus le Roux trou. Hulle het drie kinders, Joané, Albert en Carli, en woon op die plaas Kleindoornrivier naby Barrydale in die Klein-Karoo. Hier boer hulle met wyndruiwe en vrugte. Sedert 2001 studeer sy verder aan die Universiteit van Wes-Kaapland en behaal in 2002 ’n B.A. Honneurs-graad met lof en in 2005 ’n M.A.-graad met lof in Nederlandse poësie. Haar verhandeling is getiteld “‘Met de realiteit op een persoonlijke voet’ -- poëtika, tematiek en tegniek in die poësie van Judith Herzberg” en fokus spesifiek op die werk van die Joods-Nederlandse digteres Judith Herzberg. Haar studieleier was Wium van Zyl.
Sy is die ontvanger van die beurs vir Skeppende Skryfwerk wat deur NB Uitgewers en die departement van Neerlandistiek aan die Universiteit van Kaapstad toegeken word. Hiermee is sy vanaf die begin van 2006 aan die UK onder leiding van prof. Etienne van Heerden besig met ’n roman vir haar meestersgraad in skeppende skryfwerk, wat sy ook met lof slaag. Die roman “Padmaker” wat sy ingevolge hierdie studie voltooi, word in 2010 gepubliseer.
Opuntia
Opuntia, algemeen bekend as turksvy, is 'n genus in die kaktus familie, Cactaceae. Turksvye is ook bekend as die tuna (vrugte), sabra, nopal (paddle, meervoud nopales) van die Nahuatl woord nōpalli vir die plat blare (pads), of nostle, van die Nahuatl woord nōchtli vir die vrugte; of paddle kaktus. Die genus is vernoem na die Antieke Griekse stad van Opus, waar, volgens Theophrastos, 'n eetbare plant gegroei het wat gepropageer kon word deur die blare te laat wortel skiet. Die mees algemene kulinêre spesie is die Indiese fig opuntia (O. ficus-indica).
Johnita le Roux
Skryfwerk
Die kus van die winterskerpioen” se titel verwys na die Suid-Kaapse kuslyn waar die sterreteken die skerpioen slegs in die wintermaande sigbaar is. Die verhaal speel af in 1938, die jaar van die hoeksteenlegging van die Voortrekkermonument en die simboliese ossewatrek, waartydens ’n groot opbloei van Afrikanernasionalisme plaasgevind het. ’n Afgetrede Skot kom in hierdie jaar in Suid-Afrika aan, op soek na ’n verlore familiedolk wat sy broer by hom gehad het toe hy tydens die Anglo-Boereoorlog gesneuwel het en die vrou (Johanna Elizabeth Steyn of Hansje) in wie se besit dit is. Hy het haar bykans veertig jaar tevore tydens die oorlog leer ken. Haar spoor loop egter telkens dood, net om weer op onverwagte plekke in sig te kom. In sy soektog word die verlede van die Afrikaner en veral die opwelling van eng Nasionalisme onder leiding van die Broederbond in die dertigerjare uitgebeeld.
“Een vir die wolfskof” se titel verwys na die wagskof tussen middernag en dagbreek, wanneer skaapwagters veral op hulle hoede moet wees vir wolwe wat onder die kudde vang. ’n Moord lank gelede in Berta Jordaan se familie het impak deur vele generasies daarna. ’n Antieke kruis wat van ’n veroordeelde moordenaar gebuit is en as erfstuk in die familie beland het, moet weer by hom in die graf begrawe word sodat die vloek op die familie uitgewis kan word. Berta besluit om hierdie tog aan te pak saam met haar berader Larey. Hy is op sy beurt as kind gemolesteer en Berta se beroepsoldaatman is getraumatiseerd deur sy oorlogservaringe tydens die apartheidstyd. Almal word meegesleur deur die maatskaplike en politieke Suid-Afrikaanse opset. Die impak wat geweld van alle soorte, man teen vrou, wit teen swart, volwassenes teen kinders en mense teen diere op die psige het, word oopgeskryf. Berta se vertellings oor die familiegeskiedenis ontbloot die komplekse saambestaan tussen rasse en hoe die verlede telkens die hede beïnvloed en eindelik bepalend is vir die karakters se soektog na betekenis. Belangrike temas wat in die proses aangespreek word is vergelding en vergifnis, genesing en genade. In 2003 is “Een vir die wolfskof” in manuskripvorm naaswenner van Sanlam, Insig, Kwêla en RSG se romanwedstryd.
“Die engel en die bont bees” se verhaal begin met die hofsaak waarin Magrieta Malgas (kleindogter van ’n reënmaker), Frederik Wentzel en Nanumatse Karse in die sewentigerjare van die twintigste eeu aangekla word van saakbeskadiging en onwettige delwery. Hulle beweer hulle het die rivierwal bloot oopgeskiet om Frederik se ma se as te begrawe omdat dit haar wens was om met die vloedwaters see toe te spoel. Dat hulle ’n ou delwery gevind het, was bloot toevallig. Na die vermaaklike hofsaak word al drie skuldig bevind aan beskadiging van eiendom en Magrieta tot ses maande gevangenisstraf gevonnis vir die onwettige besit van ’n diamant. Die diamant wat die Matabele-krygsvrou Ntatisi op haar voorkop gedra het, speel ’n groot rol in die hofsaak. Dit is deur Klein-Lit, Magrieta se ouma, aan haar toevertrou en vir Magrieta is dit die skakel met haar “voormense”. Die verhaal word vertel deur Susara Vermeulen, die onervare verslaggewer wat oor die hofsaak berig en daarna deur die nuusredakteur na die Oranjerivier gestuur word vir ’n opvolgstorie om die menslike kant van hierdie saak na te vors. Magrieta gee dan haar verhaal, getik in die Afrikaans van daardie streek wat ook ’n Boesman-raaisel na ’n versteekte skat bevat, aan Susara. Hierdie verhaal is in skerp teenstelling met die saaklike getuienis wat Magrieta in die hofsaak toegelaat is en gee benewens die gebeure ook insig in die politieke geskiedenis en kultuurgoedere van die inheemse stamme soos die Namas en die Korannas. Susara kom onder die besef van die onderlinge bande wat haar en die ander karakters in die roman verbind en sy begin verstaan watter uiteenlopende gedaantes beskermengele en “afkoopbeeste” kan inneem. Uiteindelik moet sy vir Magrieta gelyk gee dat die waarheid nes ’n geslypte diamant baie kante het. Veral treffend is die kontreitaal van hierdie verhaal, waarin die geografiese verspreiding en verstommende lewenskragtigheid van Afrikaans in hierdie tyd duidelik blyk.
De Krim, Gelderland
De Krim is ’n nedersetting in die munisipaliteit Apeldoorn in die provinsie Gelderland in Nederland.
Pou-lipvis
Die pou-lipvis (Iniistius pavo) is 'n vis wat voorkom in die Stille Oseaan, die Indiese Oseaan, die Rooisee, Oman en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Peacock wrasse.
Opuntia
Beskrywing
O. ficus-indica is 'n groot stam- vormende gesegmenteerde kaktus wat tot 5-7 meter kan groei met 'n kroon van moontlik 3 meter in deursnee en 'n stam met 'n deursnee van eter. Cladodes (groot blare of blaaie) het 'n groen na blou-groen kleur, met net 'n paar dorings van tot 2.5 sentimeters wat ook doringloos kan wees. Turksvye groei tipies met plat, ronde blaaie (ook genoem platyclades) met groot, gladde, vaste dorings en klein, harige doringtjies ook genoem glochids wat maklik vassit aan die vel of hare, wat dan los laat van die plant. Die blomme is gewoonlik groot, okselstandig, eensame, biseksueel, en epiperigynous, met 'n blomdek wat bestaan uit, duidelike, spiraal gereëlde blomdekblare en 'n hypanthium. Die meeldrade is veeltallig en in spiraal of gevlegte trosse, en die stamper het talle minderwaardige eierstokke per vrugblaar. Placentasie is pariëtaal en die vrug is 'n bessie met arillate sade. Turksvy spesies kan baie wissel van gewoonte; die meeste is struike, maar sommige, soos Opuntia echios van die Galapagos, is bome.
Ekologie
O. ficus-indica floreer in streke met matige winters met langdurige droë tye, gevolg deur warm somers met reën af en toe en 'n relatief lae humiditeit. 'n gemiddelde jaarlikse reënval van 350 -500 verseker goeie groei. O. ficus-indica florees in verskeie gronde wat wissel van sub-suur tot sub-alkaliese, met 'n klei-inhoud van nie meer as 15-20% nie, en grond wat goed dreineer. Die vlak wortel stelsel stel die plant in staat om in vlak, los grond te groei, soos op berg hange. Opuntia versprei in groot klonale kolonies, wat bydra dat die plant beskou word as 'n skadelike onkruid of indringer plant in sommige plekke.
Christine Barkhuizen le Roux
Lewe en werk
In 2007 is sy een van die aanbieders van die ATKV-skryfskool, terwyl sy ook gereeld van haar verse voorlees by Versindaba en Woordfees op Stellenbosch en deel is van paneelbesprekings by die Cape Town Book Fair. In 2009 tree sy by ’n Poëziefestival in België op, waar die Nederlandse vertaling van haar digbundel “roset” by die Boekenbeurs bekend gestel word. Sy besoek Spanje en Turkye ook by hierdie geleentheid. Sy is ook ’n skilder en doen veral studies met ’n simboliese inslag.
Pou-lipvis
Identifikasie
Die visse is gewoonlik alleenlopers maar kan ook in klein groepies voorkom. Die vis word tot 40 cm lank en hulle vreet bodem ongewerweldes.
Opuntia
Ekologie
Diere wat Opuntia eet sluit die turksvy eiland slak en Cyclura rock iguanas in. Die vrugte word verlustig deur baie droë land diere, veral voëls, wat dan help om die saad te versprei. Opuntia patogene sluit die sac swam Colletotrichum coccodes en Sammons Se Opuntia virus in. Die mier Crematogaster opuntiae en die spinnekop Theridion opuntia is vernoem as gevolg van hulle assosiasie met turksvy kaktusse.
Payakumbuh
Payakumbuh is 'n stad en lê in die provinsie Wes-Sumatra in Indonesië op die Sumatra- eiland. Die provinsiale hoofstad is Padang.
Eerste Vryheidsoorlog
Die Eerste Vryheidsoorlog of Eerste Boereoorlog (Engels: First Boer War, Nederlands: Eerste Boerenoorlog) was 'n konflik tussen die Verenigde Koninkryk en die Boere van Transvaal, (die Zuid-Afrikaansche Republiek). Dit het van 20 Desember 1880 tot 23 Maart 1881 geduur.
Sycettusa glacialis
Sycettusa glacialis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Payakumbuh
Buurte
Die stad het 3 buurte/administratiewe distrikte:
Karaganda
Karaganda (Kasaks: Қарағанды, Russies: Караганда; ) is die hoofstad van die Karaganda-streek in Kasakstan. Dit is die vierde grootste stad volgens bevolking naas Almati (Alma-Ata), Noer-Soeltan (Astana) en Sjimkent. Die geraamde bevolking in 2020 was 497 777. Karaganda lê sowat 230 km suidoos van Kasakstan se hoofstad, Noer-Soeltan.
Sycettusa glacialis
Die spons behoort tot die genus Sycettusa en tot die familie Heteropiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Haeckel.
Groenriviermond-vuurtoring
Die Groenriviermond-vuurtoring is 'n vuurtoring aan die Atlantiese Oseaan by Groenriviermond, die monding van die Groenrivier, omtrent 120 km noordwes van Strandfontein.
Karaganda
Karaganda is die tuiste van baie mense van Duitse afkoms. Die meeste etniese Duitsers is deur Stalin na Siberië verban nadat Duitsland die Sowjetunie in 1941 binnegeval het. Tot in die 1950's was baie van hulle nog in strafkampe. Karaganda se inwonertal het van 1989 tot 1999, ná die verbrokkeling van die Sowjetunie, met 14% afgeneem. Sedertdien het sowat 100 000 mense na Duitland geïmmigreer. Karaganda was eens die grootste stad in Kasakstan naas Almati.
Snelheid
Die snelheid van 'n liggaam verwys na die tempo waarteen die posisie van die liggaam verander, met inbegrip van die rigting waarin dié verandering plaasvind. Dit kan ook beskryf word as die verplasing van die liggaam in 'n gegewe tydinterval, weereens met inbegrip van die rigting van die begin- na die eindpunt.
Groenriviermond-vuurtoring
Die vuurtoring is in 1988 gebou. Die 17,2 meter hoë betontoring is geel geverf met 'n horisontale swart band. Die lig is afkomstig van die tydelike toring wat tussen 1968 en 1988 by Kaap Agulhas diens gedoen het.
Snelheid
Snelheid is naamlik 'n vektorhoeveelheid waarvan die rigting 'n inherente aspek vorm. In 'n driedimensionale ruimte word dit gevolglik deur 'n driedimensionale vektor (essensieel drie geordende getalle) weergegee, wat opgestel kan word nadat 'n Cartesiese assestelsel gekies is. Die absolute waarde (of grootte) van hierdie snelheid lewer die liggaam se spoed, wat met 'n enkele getal, of skalaarhoeveelheid, aangedui kan word. Die spoed is gevolglik nie rigtingafhanklik nie, en 'n assestelsel is oorbodig by die beskrywing daarvan.
Candice Swanepoel
Candice Susan Swanepoel (* 20 Oktober 1988) is ’n Suid-Afrikaanse mannekyn wat bekend is vir haar modelwerk vir Victoria’s Secret.
Siya Kolisi
Siya Kolisi (gebore op 16 Junie 1991 in Zwide, Port Elizabeth/Gqeberha) is 'n Springbokrugbyspeler wat vir die in die Verenigde Rugbykampioenskap speel. Hy het voorheen die in die Curriebeker en die  in Superrugby verteenwoordig en was ook die kaptein van die span. Hy was ook deel van Suid-Afrika se span tydens die Rugbywêreldbeker 2015 en die Rugbywêreldbeker 2019.
Filistyne
Die Filistyne (Hebreeus: פְּלִשְׁתִּים, Plištim) was ’n volk wat in die Bybel beskryf word. Hulle was ’n seevarende volk wat hulle aan die einde van die 2de millennium v.C. op die kusstrook in die suide van Kanaän gevestig en vermoedelik intensiewe kontak behou het met Alasjië (Siprus), Miceense Griekeland en Minoïese Kreta.
Afrikaners in Argentinië
Die Afrikaners in Argentinië verwys na die sowat 600 Afrikaners wat tussen 1902 en 1906 uit Suid-Afrika na Argentinië geëmigreer het en hul nasate, van wie enkeles vandag nog woon in die provinsie Chubut, sowat 1 600 km suid van die hoofstad, Buenos Aires. Hulle het hoofsaaklik geëmigreer omdat dit te swaar was om hul lewe in hul vaderland uit die puin van die Tweede Vryheidsoorlog weer op te bou nadat talle alles verloor het weens die Britte se verskroeideaardebeleid. Sommige het ook nie kans gesien om dit onder die Britse gesag te doen nie. ’n Groot gedeelte van hulle het in 1938 die aanbod van repatriasie na die Unie van Suid-Afrika aanvaar nadat die Suid-Afrikaanse regering en NG Kerk hulle gesamentlik beywer het vir die Afrikaners se terugkeer. Tradisioneel was die meeste Afrikaners in Argentinië gemoeid met skaapboerdery op die Pampas, noordwes van die windverwaaide hawedorp Comodoro Rivadavia.
Die Berg
Die Berg is die hoogste bergpiek (2 331 m) in Mpumalanga, Suid-Afrika. Hierdie piek is in die Steenkampsberge, suidwes van Lydenburg.
Afrikaners in Argentinië
Vestiging in Argentinië
Die here Green en Vietma is kort ná die Tweede Vryheidsoorlog na Suid-Afrika gestuur om nedersetters vir die dorre streke van Argentinië te werf omdat die regering graag die ylbevolkte dele van die land beter wou vestig en ontwikkel. Louis Baumann van Bloemfontein was een van die eerste Boere wat na die provinsie Chubut verhuis het. Ds. L.P. Vorster van die Gereformeerde kerk Burgersdorp het die tweede trek (1903) vergesel, maar ná sy terugkeer ontmoedig hy die verdere verhuising van Afrikaners wat nie minstens £500 besit nie. Gunstige verslae het Suid-Afrika wel bereik en so het heelwat Afrikaners besluit om liewer in die vreemde opnuut met hul lewe te begin. Party bronne sê die getal was eindelik 600 mense; ander stel dit op tot 800 gesinne. In Oktober 1903 het 322 Boere Kaapstad aan boord van die Highland Fling verlaat. Enkele gekleurde werknemers het hulle vergesel. Die skip het in die Kaap aangekom met 'n vrag muile en is toe daar omskep om passasiers te vervoer. Nadat hulle in Buenos Aires aangekom het, het hulle 17 dae later aan boord van die Presidente Roca na Chubut gevaar en op 5 Desember 1903 in Comodoro Rivadavia aangekom.
Die Berg
Koördinate;
Filistyne
Beskrywing
Volgens Josua 13:3 en 1 Samuel 6:17 het die land van die Filistyne uit vyf stadstate bestaan: Gasa, Asdod, Askelon, Gat en Ekron. Die volk word in die Bybel dikwels uitgebeeld as Israel se grootste vyand. Daarbenewens word hulle vermeld in Egiptiese, Assiriese en Babiloniese bronne.
Afrikaners in Argentinië
Vestiging in Argentinië
Weens die ellende van die Driejarige Oorlog het die meeste Afrikaanse immigrante uit Suid-Afrika baie min kapitaal gehad, maar wel ’n grondige kennis van skaap- en wolboerdery. (Luidens die meeste bronne was hulle hoofsaaklik uit die Kaapkolonie afkomstig.) Aan die begin het die Argentynse regering elke nedersetter 625 hektaar gratis grond gegee terwyl van hulle verwag is om elkeen nog 1 875 hektaar grond teen een peso per hektaar te koop. So het hy ’n ekonomies lewensvatbare stuk grond van amper 2 500 hektaar gekry. Die koopprys is versprei oor vyf jaar en die koper moes bewys van inbesitneming bied deur minstens een vertrek op te rig, 200 bome aan te plant en 10 hektaar te verbou; hy moes in besit wees van 400 skape of bokke, of 80 beeste; en hy moes ’n eed van getrouheid aan die Argentynse regering aflê. Min van die nedersetters het volle eienaarskap gekry ingevolge die neergelegde voorwaardes, want kort ná die koms van die eerste Afrikaners is die gratis toewysing van grond stopgesit en die koopprys verhoog tot vier peso's per hektaar. Eindelik kon staatsgrond net gehuur word. Dit het tot ontevredenheid by baie gelei omdat hulle nie in staat daartoe was om titelakte op hul grond te bekom nie, maar in die praktyk het dit min verskil aan hul verblyfreg gemaak.
Pion (skaak)
Die pion ( ♙♟ ) is die swakste en mees talryke stuk in die bordspel skaak. Dit verteenwoordig die voetsoldate en meer spesifiek die gewapende piekdraers. Elke speler begin die spel met agt pionne, een vir elke blokkie in die tweede ry van die speler af. In Algebraïese notasie begin die wit pionne op a2, b2, c2, …, h2 en die swart pionne op a7, b7, c7, …, h7.
Planete anderkant Neptunus
thumb|220px|Percival Lowell, wie se idee Planeet X was. Reeds sedert die ontdekking van Neptunus in 1846 was daar aansienlike spekulasie dat nog ’n planeet ver weg van die Son bestaan, wat Planeet X genoem is, en is daar gesoek na nog planete anderkant Neptunus. Aan die begin van die 20ste eeu het die sterrekundige Percival Lowell na nog ’n planeet begin soek. Hy het dit voorgestel as die rede vir oënskynlike ongerymdhede in die wentelbaan van die reuseplanete, veral Uranus en Neptunus, en het gemeen die swaartekrag van ’n groot, onsigbare planeet kan Uranus genoeg versteur om die ongerymdhede te verduidelik.
Afrikaners in Argentinië
Vestiging in Argentinië
Die boere het gou besef die grond was nie geskik vir akkerbou nie, maar wel vir skaapboerdery, waarby die meeste van hulle toe betrokke geraak het. In die dorre landstreek waar hulle gevestig het, was geen drinkwater nie en dis moes per wa aangery word. Die Afrikaners het 'n boor van Buenos Aires versoek en in 1907 die eerste keer olie raak geboor. As Argentinië se landswette nie bepaal het alle mineraalregte behoort aan die staat nie, kon die Boere seker superryk geword het.
Jac van Belkum
Ds. Jacobus van Belkum (Leeuwarden, Friesland, 2 November 1851 – Johannesburg, Suid-Afrika, 4 November 1933) was predikant en leiersfiguur in die Nederduitsch Hervormde Kerk.