cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antieke Griekse kuns
Monumentale beeldhoukuns
Beoefenaars van die visuele kunste, insluitende beeldhoukuns, is nie in antieke Griekeland hooggeag nie en bloot as arbeiders beskou. Plutarchus (Lewe van Perikles, II) het gesê: "Ons bewonder die kunswerk, maar verag die skepper daarvan." Dit was ’n algemene beskouing in die antieke wêreld. Antieke Griekse kuns word vandag dikwels in drie tydvakke ingedeel: "Argaïes", "Klassiek" en "Hellenisties".
Materiale, vorme
Antieke Griekse beeldhouwerke is meestal van twee soorte materiaal gemaak. Klip, veral marmer of ander duursame kalkstene, is gebruik en met die hand deur middel van metaalgereedskap gekerf. Klipbeeldhouwerke kon vrystaande wees, of was slegs gedeeltelik gekerfde reliëfs wat nog aan 'n agtergrondplaat vas was, byvoorbeeld in argitektoniese friese of grafsteles.
Argaïes
Geïnspireer deur die monumentale klipbeeldhouwerk van Egipte en Mesopotamië het die Grieke gedurende die Argaïese tydperk beeldhouwerk in klip begin doen. Vrystaande figure deel die stabiliteit en frontale houding wat kenmerkend is van Oosterse modelle, maar hulle vorm is meer dinamies as dié in Egiptiese beeldhouwerk, soos byvoorbeeld die Dame van Auxerre en die Torso van Hera (Vroeg-Argaïese tydperk, c. 660-580 v.C., albei in die Louvre, Parys). Ná ongeveer 575 v.C. het figure soos dié, manlik sowel as vroulik, die sogenoemde argaïese glimlag gehad. Hierdie uitdrukking, wat nie noodwendig gepas het by die persoon of situasie wat uitgebeeld is nie, was moontlik 'n manier om die figure 'n kenmerkende menslike eienskap te gee.
Daar was oor die algemeen drie soorte figure — die staande naakte jongman (kouros), die staande gedrapeerde meisie (kore) en die sittende vrou. Almal beklemtoon en veralgemeen die noodsaaklike eienskappe van die menslike figuur en toon 'n toenemende begrip van die menslike anatomie. Die jongmans was of graf- of dankofferstandbeelde. Voorbeelde is Apollo (Metropolitan Museum of Art, New York), 'n vroeë werk; die Strangford-Apollo van Anafi (Britse Museum, Londen), 'n baie latere werk; en die Anavyssos-Kouros (Nasionale Argeologiese Museum van Athene). Meer van die spiere en skeletstruktuur is in hierdie standbeeld sigbaar as in vroeëre werke. Die staande, gedrapeerde meisies het 'n groot verskeidenheid uitdrukkings soos in die beelde in die Akropolis-museum van Athene. Hulle drapeersels is gekerf en geskilder met die delikaatheid en sorgvuldigheid wat algemeen is in die detail van beeldhouwerke uit hierdie tydperk.
Soos met die pottebakkerskuns het die Grieke nie beeldhouwerk bloot vir vertoon geproduseer nie. Aristokrate of die staat het opdrag gegee dat standbeelde gemaak word en dit is gebruik as openbare gedenktekens, as offers by tempels, orakels en heiligdomme gebruik (soos dikwels deur inskripsies op die standbeelde getoon word) of as merkers by grafte. In die Argaïese tydperk het nie alle standbeelde spesifieke individue voorgestel nie. Hulle was uitbeeldings van 'n ideaal—skoonheid, vroomheid, eer of opoffering. Dit was altyd uitbeeldings van jong mans, wat in ouderdom gewissel het van adolessensie tot vroeë volwassenheid, selfs wanneer dit op die grafte van (vermoedelik) bejaarde burgers geplaas is. Kouroi was stilisties almal soortgelyk. Verskille in die sosiale aansien van die persoon wat die standbeeld bestel het, is aangedui deur grootte eerder as deur kunsinnovering.
Klassiek
Gedurende die Klassieke tydperk was daar 'n rewolusie in Griekse beeldhouwerk, wat gewoonlik verbind word met die invoering van demokrasie en die einde van die aristokratiese kultuur wat met die kouroi verband gehou het. Tydens die Klassieke tydperk het veranderinge in die styl en funksie van beeldhouwerke ingetree. Liggaamshoudings het natuurliker geword (sien die Strydwadrywer van Delfi vir 'n voorbeeld van die oorgang na meer natuurlike beeldhouwerk), en die tegniese vaardigheid van Griekse beeldhouers om die menslike liggaam in 'n verskeidenheid houdings uit te beeld het grootliks toegeneem. Vanaf ongeveer 500 v.C. het standbeelde werklike mense beweging voorstel. Die standbeelde van Harmodius en Aristogeiton wat in Athene opgerig is om die omverwerping van die tirannie te herdenk, is glo die eerste openbare monumente vir werklike mense. Grafbeelde het gedurende hierdie tydperk ontwikkel uit die stywe en onpersoonlike kouroi van die Argaïese tydperk in die uiters persoonlike gesinsgroepe van die Klassieke tydperk. Hierdie monumente word in die voorstede van Athene gevind, wat in antieke tye begraafplase aan die buitewyke van die stad was. Hoewel party "ideale" gesinne uitbeeld — die bedroefde moeder, die eerbiedige seun — het hulle al hoe meer werklike mense uitgebeeld, en het hulle tipies die afgestorwene uitgebeeld waar hy van sy gesin afskeid neem.
Gedurende die Klassieke tydperk weet ons vir die eerste keer wat die naam van die indiwiduele beeldhouers is. Phidias het toesig gehou oor die ontwerp en bou van die Parthenon. Praxiteles het die vroulike naakfiguur vir die eerste keer in die Laat Klassieke tydperk (middel-4de eeu) fatsoenlik laat word: sy Afrodite van Knidos, waarvan kopieë behoue gebly het, is deur Plinius as die wonderlikste standbeeld ter wêreld beskryf.
Hellenisties
Gedurende hierdie tydperk het standbeelde meer realisties geword. Gewone mense, vroue, kinders, diere en huislike tonele het aanvaarbare onderwerpe vir standbeelde geword, en welgestelde families het dit bestel om hulle huise en tuine te versier. Realistiese portrette van mans en vroue van alle ouderdomme is geproduseer en beeldhouers het nie meer verplig gevoel om mense as ideale van skoonheid of liggaamlike volmaaktheid uit te beeld nie. Terselfdertyd het die nuwe Hellenistiese stede wat oral in Egipte, Sirië en Anatolië gestig is, standbeelde nodig gehad om die gode en helde van Griekeland in hulle tempels en openbare ruimtes uit te beeld. Dit het van beeldhouery, soos pottebakkery, 'n bedryf gemaak, met die gevolglike standaardisering en 'n mate van verlaging van gehalte. Om hierdie redes het baie meer standbeelde uit die Hellenistiese tydperk behoue gebly as uit die Klassieke tydperk.
Party van die bekendste Hellenistiese standbeelde is die Nike van Samotrake (2de of 1ste eeu v.C.), die standbeeld van Afrodite van die eiland Melos wat as die Venus de Milo (middel-2de eeu v.C.) bekendstaan, die Sterwende Galliër (ongeveer 230 v.C.), en die monumentale groep Laokoön en sy seuns (laat-1ste eeu v.C.). Al hierdie standbeelde beeld Klassieke temas uit, maar hulle behandeling is baie meer sinnelik en emosioneel as wat gedurende die streng Klassieke tydperk toegelaat sou gewees het of wat met die tegniese vaardigheid van daardie tydperk moontlik was.
Ontdekkings wat sedert die einde van die 19de eeu naby die antieke Egiptiese stad Herakleum (nou onder water) gedoen is, sluit 'n 4de-eeuse v.C. ongewoon sinnelike, gedetailleerde en feministiese (teenoor vergoddelikte) uitbeelding van Isis in, wat 'n kombinasie van Egiptiese en Hellenistiese vorms aandui wat omstreeks die tyd van Egipte se verowering deur Alexander die Grote begin het.
Hellenistiese standbeelde is ook gekenmerk deur 'n toename in skaal, wat 'n hoogtepunt bereik het in die Kolos van Rhodos (laat-3de eeu), wat dieselfde grootte was as die Vryheidstandbeeld in New York. Die gekombineerde uitwerking van aardbewings en plundering het dit, sowel as ander baie groot werke uit hierdie tydperk, vernietig.
Argitektuur
Argitektuur (geboue wat volgens ’n estetiese ontwerp opgerig is) het vanaf die Miceense tydperk (ongeveer 1200 v.C.) tot die 7de eeu, toe stadslewe en voorspoed herstel het tot die punt waar openbare geboue opgerig kon word, nie bestaan nie. Maar aangesien die meeste Griekse geboue in die Argaïese en vroeë Klassieke tydperk van hout of kleisteen gebou is, bly niks van hulle oor behalwe ’n paar grondplanne nie. Daar is ook bykans geen geskrewe bronne oor vroeë argitektuur of beskrywings van geboue nie. Die meeste van ons kennis van Griekse argitektuur kom van die paar oorblywende geboue van die Klassieke, Hellenistiese en Romeinse tydperk (aangesien Romeinse argitektuur die Griekse styl nageboots het), en uit laat skriftelike bronne soos Vitruvius (1ste eeu n.C.). Dit beteken dat daar ’n sterk neiging tot tempels is, die enigste geboue waarvan daar heelwat eksemplare oorgebly het.
Daar was twee vername style (of "ordes") van Griekse argitektuur, die Doriese en die Ioniese. Hierdie name is deur die Grieke self gebruik en het hulle mening weerspieël dat die style van die Doriese en Ioniese Grieke uit die Donker Eeue gekom het, maar dit is onwaarskynlik. Die Doriese styl is in Griekeland self gebruik en het van daar af na die Griekse kolonies in Italië versprei. Die Ioniese styl is in die stede van Ionië (nou die weskus van Turkye) gebruik sowel as van die Egeïese eilande. Die Doriese styl was formeler en eenvoudiger, terwyl die Ioniese styl meer ontspanne en dekoratief was. Die meer versierde Korinthiese styl was ’n latere ontwikkeling uit die Ioniese styl. Hierdie style word die maklikste uitgeken aan die drie ordes van kolomkapitele, maar daar is verskille in die meeste elemente van ontwerp en versiering tussen die ordes.
Die meeste van die bekendste Griekse geboue wat behoue gebly het, soos die Parthenon en die Tempel van Hefaistos in Athene, is Dories. Die Erechtheum, langs die Parthenon, is egter Ionies. Die Ioniese orde het gedurende die Hellenistiese tyd oorheersend geword, aangesien die meer dekoratiewe styl beter by die kunssin van die tyd gepas het as die sediger Doriese styl. Party van die beste Hellenistiese geboue wat behoue gebly het, soos die Celsus-biblioteek, kan in Turkye, in stede soos Efese en Pergamon, gesien word. Maar in die grootste van die Hellenistiese stede, Alexandrië in Egipte, het byna niks behoue gebly nie.
Reformasie Studie Bybel
Die Reformasie Studiebybel (wat voorheen bekend was as die New Geneva Study Bible) is 'n studiebybel wat uitgegee word deur Reformation Trust Publishing, 'n afdeling van Ligonier Ministries. Die doel van die Reformasie Studiebybel is "om die nalatenskap van die Geneva Bybel voort te sit deur die lig van Bybelse Christendom te laat skyn wat in die Reformasie herwin is." Alle uitgawes van die studiebybel bevat die Engelse Standaardweergawe (ESV) Bybelteks vanaf laat 2021.
Geskiedenis
Die geskiedenis van die studiebybel begin in 1989 toe teoloog R.C. Sproul 'n span saamgestel het om 'n studiebybel te maak wat die gereformeerde perspektief sou volg. In 1995 het Thomas Nelson (tans HarperCollins) die "New Geneva Study Bible" gepubliseer. Hierdie weergawe het die Bybelteks van die New King James Version (NKJV) gevolg. Die weergawe is later in 1998 na die Reformation Study Bible hernoem.
In 2005 het Ligonier Ministries self begin om klein hersieninge van die Bybel in die ESV Bybelteks te publiseer.
In 2015 is 'n volledig hersiene weergawe van die Bybel vrygestel. Die aantekeninge is uitgebrei in 'n driekolomformaat en die teologiese en leerstellige inhoud is bygewerk. 'n Bykomende bron wat die geloofsbelydenisskrifte, kategismusse en leerstellige dokumente bevat wat gemeen is aan gereformeerde kerke, is agter in die Bybel bygevoeg.
In Februarie 2016 het Reformation Trust weergawes van die Bybel vrygestel wat die teks van die NKJV bevat as gevolg van gewilde aanvraag. R.C. Sproul, James M. Boice, Edmund Clowney, Sean Michael Lucas, Keith A. Mathison, L. Michael Morales, Stephen J. Nichols, Roger Nicole, J.I. Packer, Burk Parsons, en ander word deur Reformation Trust gelys as primêre redakteurs van die 2015/2016-uitgawes van die Bybel.
Bronne in die Gereformeerde Studie Bybel
Die ESV weergawe van die Bybel bevat verskeie histories-teologiese bronne en artikels wat geskryf is deur verskeie Christelike teoloë. Van die standaard gereformeerde bronne wat ingesluit is, is die volgende:
Redakteurs van die Engelse Standaardweergawe
Die ESV weergawe van die Bybel het verskeie redakteurs wat gehelp het om die Bybel te skep. Hierdie redakteurs is verbonde aan verskeie teologiese kweekskole, kolleges en universiteite wat onderrig gee in die Gereformeerde stroom van Christendom.
Assistent-redakteurs
† Oorlede, * Redakteurs van voorige weergawes van die Reformasie Studie Bybel.
Universiteit Parys-Nanterre
Die Universiteit Parys-Nanterre (ook bekend as Université Paris-Nanterre) is 'n universiteit in Nanterre, Frankryk wat in 1964 gestig is.
Crocosmia × crocosmiiflora
Crocosmia × crocosmiiflora, montbretia, is 'n hibried van Crocosmia aurea subsp. aurea en Crocosmia pottsii wat vir die eerste keer in 1880 in Frankryk gekweek is deur Victor Lemoine. Die naam "montbretia" word dikwels in tuinliteratuur aangetref.
Die hibried is inheems aan Suid-Afrika.
Halloumi
Halloumi (IFA: /ħalˈluːmi/; Grieks: χαλλούμι; Arabies: حلوم ḥallūm) is ’n halfsagte, onverouderde, gepekelde kaas van Siprus wat van ’n mengsel van bok- en skaapmelk, en soms koeimelk, gemaak word. Dit het ’n hoë smeltpunt en kan dus maklik gebraai of gerooster word.
Halloumi word met stremsel verhard en is ongewoon in die sin dat geen suur of suurvervaardigende bakterie gebruik word in die bereiding daarvan nie. Die kaas is veral gewild in Siprus, die Levant, Griekeland, Turkye en Brittanje.
Etimologie
Die naam "halloumi" is afgelei van die Egipties-Arabiese woord, wat weer kom van die Koptiese halom of alom ("kaas"), wat verwys na ’n kaas wat in die Middeleeue in Egipte geëet is. In moderne Egipte is hâlûmi soortgelyk aan die Sipriotiese "halloumi"; dit word óf vars óf gepekel en gekruie geëet. duimnael|links|220px|Gebraaide halloumi.
Siprus
Halloumi het in die tyd van die Middeleeuse Bisantium (395-1191) in Siprus ontstaan en is daarna regdeur die Midde-Ooste geëet.
Die kaas is wit en het ’n kenmerkende laagtekstuur, soortgelyk aan mozzarella. Dit het ’n sout smaak. Dit word in sy natuurlike vloeistof met soutwater gebêre en kan tot ’n jaar hou as dit benede -18 °C gestoor word. Dit word met mentblare verkoop omdat dit dan varser en geuriger bly.
Hel se Pad-pas
Die Hel se Pad-pas is ‘n bergoorgang op die grens tussen die Wes- en die Nood-Kaap in die Noord-Bokkeveld.
Hierdie pas lê by nagenoeg 31° 10′ suid en 19° 00′ oos en op die noordelike punt van die Bokkeveldberge en suidwes van Loeriesfontein. Dit is op die DR2290-pad wat noordnoordwes vanaf Nieuwoudtville kom. Die verlengde van hierdie pad sluit later net oos van die Sishen-Saldanha-spoorlyn by die Gemsbokrivierpad aan.
Peter Jackson
Sir Peter Robert Jackson (Pukerua Bay, Nieu-Seeland, 31 Oktober 1961) is 'n Nieu-Seelandse filmregisseur. Hy is veral bekend as die regisseur, skrywer en vervaardiger van onder meer 'n aantal kultus-gruwelfilms en die fantasie-trilogieë The Lord of the Rings en The Hobbit, wat albei verwerk is uit die gelyknamige romans deur J.R.R. Tolkien. Ander noemenswaardige rolprente sluit in die krities bekroonde drama Heavenly Creatures, die gruwelkomedie The Frighteners, die epiese monster-herverwerkingsfilm King Kong (2005), die Eerste Wêreldoorlog-dokumentêre rolprent They Shall Not Grow Old en die dokumentêr The Beatles: Get Back. Hy is die derde mees verdienste filmregisseur van alle tye, sy rolprente het meer as $6,5 miljard wêreldwyd verdien.
Jackson het sy loopbaan begin met die gruwelkomedie Bad Taste in 1987 en die swart komedie Meet the Feebles, voordat hy die zombiekomedie Braindead verfilm het. Hy het 'n nominasie vir die Oscar-toekenning vir beste oorspronklike draaiboek met sy vennoot Fran Walsh vir Heavenly Creatures gedeel, wat hom tot hoofstroomprominensie in die rolprentbedryf gebring het. Jackson is bekroon met drie Oscar-toekennings vir The Lord of the Rings: The Return of the King, insluitend die toekenning vir beste regisseur. Sy ander toekennings sluit 'n Golden Globe in, vier Saturnus-toekennings en drie BAFTA's onder andere.
Sy produksiemaatskappy is WingNut Films, en sy mees gereelde medewerkers is medeskrywers en vervaardigers Walsh en Philippa Boyens. Jackson is in 2002 'n metgesel van die Nieu-Seelandse Orde van Verdienstelikheid geword. Hy is later by 'n seremonie in Wellington, Nieu-Seeland in April 2010 deur Anand Satyanand, die goewerneur-generaal van Nieu-Seeland, tot ridder geslaan. In Desember 2014 is Jackson bekroon met 'n ster op die Hollywood Walk of Fame.
Biografie
As kind was Jackson lief vir flieks. Toe ’n familievriend, met klein Peter in gedagte, vir die Jacksons ’n fliekkamera present gee, het Peter vinnig kortfilms saam met sy vriende begin maak. Jackson het geen formele opleiding in rolprentvervaardiging gehad nie, maar hy het deur beproewing en foute uit sy eie produksies geleer. Ná skool het Jackson as etser by ’n koerant begin werk en ook ’n vampierfliek begin wat afgeskryf is voordat hy daarmee klaar was.
Sy eerste 'groot' speelfilm, Bad Taste (1988), het as 'n kortfilm begin, waarna hy 'n toekenning van die New Zealand Film Commission ontvang het om die film as 'n speelfilm te voltooi. Bad Taste het in 1988 by die Cannes-rolprentfees begin en is sedertdien ’n kultusklassieker.
Aan die einde van 2007 is aangekondig dat Peter Jackson vervaardiger van die film The Hobbit sou wees. Na 'n paar onstuimige jare, insluitend by die filmateljee MGM, is die produksie uiteindelik op 15 Oktober 2010 die groen lig gegee. Peter Jackson het uiteindelik die drie Hobbit-films self geregisseer.
Invloede en inspirasies
Jackson het al verskeie rolprente as invloede aangehaal. Dit is welbekend dat Jackson 'n passie vir King Kong het, en hy noem dit dikwels as sy gunsteling rolprent en as die film wat hom vroeg in sy lewe geïnspireer het. Jackson onthou hoe hy probeer het om King Kong te herskep toe hy nege was. By die 2009 San Diego Comic-Con International, terwyl hy saam met Avatar en Titanic-regisseur James Cameron 'n onderhoud gevoer het, het Jackson gesê sekere rolprente het hom 'n "skop" gegee. Hy het Martin Scorsese se misdaadfilms Goodfellas en Casino genoem, met opmerkings dat "daar iets is in hierdie spesifieke films en die manier waarop Martin Scorsese net vreesloos sy kamera rondskiet en daardie films gemaak het wat my geïnspireerd laat voel het." Jackson het gesê die 1970-rolprent Waterloo het hom in sy jeug geïnspireer. Ander invloede sluit in die regisseurs George Romero, Sam Raimi en die spesiale effekte wat Ray Harryhausen maak.
Timboektoe
Timboektoe (Arabies: تمبكتو, Berber: ⵜⵉⵏⴱⵓⴽⵜⵓ, Frans: Tombouctou) is 'n antieke oasestad in Noord-Mali langs die Nigerrivier. Die stad het 'n bevolking van 54 453 in 2009 gehad. Vanaf 6 April 2012 tot 14 Februarie 2013 is dit as hoofstad van die voormalige omstrede gebied Azawad opgeëis. Timboektoe is sedert 1988 as 'n Unesco-wêrelderfenisgebied gelys.
Geskiedenis
Timboektoe is waarskynlik in die 12de eeu deur Toearegs gestig as 'n stopplek vir die karavane van die trans-Sahara-handel wat die lande aan die oewer van die Nigerrivier met die Maghreb verbind het. Die belangrikste handel was met sout, wat in myne noord van die stad in die Sahara ontgin is. Hierdie sout word in Wes-Afrika verhandel, waar sout skaars was, onder meer vir goud en slawe.
Die kombinasie van die rykdom van die stad en die ontoeganklikheid daarvan vir Christelike reisigers - die eerste Europeër wat dit bereik het, die Skotse majoor Gordon Laing, is vermoor op pad terug van die stad in 1826 - het die stadsnaam in die Weste 'n mitiese klank gegee. Die naam is steeds simbolies van 'n afgeleë en skaars toeganklike plek.
Aan die begin van 2012 is die streek waarin Timboektoe geleë is, deur Toeareg-rebelle ingeneem vanuit die noorde van Mali. Die hele noorde van Mali is ingeneem, saam met vegters van die Islamitiese groep Ansar Dine, en het 'n onafhanklike staat (Azawad) uitgeroep. Op 28 Januarie 2013, sonder gevegte, is die stad egter deur Franse en Maliaanse troepe herower.
Stad van geleerdes
Timboektoe was/is 'n stad van Islamitiese geleerdheid. Wetenskaplikes in vakgebiede soos die Islamitiese wet (Fiqh) en Koranegese (Tafsir) bestudeer en gee daar kommentaar op die beroemde werke soos die Mukhtassar van Khalil bin Ahmed. Hierdie geleerdes het lesse aangebied vir leerlinge en studente op verskillende vlakke, wat in hul huise kom studeer het of in sogenaamde madrassas byeengekom het. Hierdie geleerdes is dikwels as imam of muedzin verbind met die drie groot moskees (grande mosquée) van Timboektoe, veral die Sankoré-moskee. Om hierdie rede word die Sankoré dikwels 'n universiteit genoem, hoewel dit nie heeltemal korrek is nie. Nietemin was die moskees van Djinguereber, Sidi Yaya en Sankoré die sentrums van geleerdheid. Die bekendste geleerdes wat Timboektoe voortgebring het is:
Geleerdheid is in Timboektoe deel van 'n familieverbonde beroep. Daarbenewens kan manuskripte en boeke die woord van God bevat. Daarom word boeke selde of nooit verbrand of weggegooi. As gevolg hiervan, en as gevolg van die papier-gunstige klimaat in die Sahara, is daar baie manuskripte wat binne plaaslike gesinne in en rondom Timboektoe sirkuleer. Sedert die 1970's was daar inisiatiewe om hierdie manuskripte te versamel en te bewaar. In die 1970's, op inisiatief van John Hunwick, is die sentrum Ahmad Baba met die hulp van UNESCO gestig met die doel om soveel moontlik manuskripte te versamel en te herstel of ten minste op mikrofilm te plaas. Die versameling van die Center Ahmad Baba bevat meer as 20 000 manuskripte. Boonop is 'n aantal groot private versamelings met finansiële steun van onder meer die Ford Foundation en die Noorse en Suid-Afrikaanse regerings beter bewaar en vir die publiek oopgemaak. Dit sluit in die Fondo Kati, die Mahmud Kati-biblioteek wat onlangs herstel is, en die Mama Haidara-biblioteek. Die katalogusse van hierdie biblioteke is deur die al-Furq Foundation in Londen gepubliseer. Daar is ook 'n aantal kleiner biblioteke.
Die stad probeer al 'n aantal jare om sy beeld as 'n sentrum van geleerdheid verder te ontwikkel. Die stad is in 2006 deur die Islamitiese Organisasie vir Onderwys, Wetenskap en Kultuur as die hoofstad van Islamitiese Kultuur benoem. Dit is gevier met 'n reeks debatte, kongresse en ander geleenthede.
Tydens die Maliese staatsgreep in 2012 is die stad deur vegters van Ansar Dine ingeneem en is daar stelselmatig skade berokken aan die Islamitiese kulturele erfenis wat deur die VN vir beskerming aangewys is.
Gasteria loedolffiae
Die Mzimvubu-beestong (Gasteria loedolffiae) is 'n vetplant wat tot die genus Gasteria behoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en kom op die kranshange van die Mzimvubu- en Msikabariviere, in Pondoland, voor.
Alan Mowbray
Alan Mowbray (18 Augustus 1896 – 25 Maart 1969) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Topper (1937), That Hamilton Woman (1941), Terror by Night (1946), en The Man Who Knew Too Much (1956).
Sterol
Alhoewel sterol tegnies 'n alkohol is, verkies biochemici om dit eerder as 'n lipied (dit wil se, 'n vet) te klassifiseer.
Tipes
Plant-sterole word fitosterole genoem en diere-sterole word zoosterole genoem. DIe belangrikste zoosterol is cholesterol. Belangrike phytosterole sluit kampesterol, sitosterol, en stigmasterol in, terwyl swamme ergosterol in hulle selmembrane bevat wat dieselfde rol in die selmembrane van swamme speel as cholesterol by dierselle.
Biochemiese rol
Sterole en verwante verbindings speel 'n essensiele rol in die fisiologie van eukareotiese organismes. Cholesterol vorm, byvoorbeeld, deel van die selstruktuur van die selmembraan by diere, waar dit die deurvloeibaarheid van die selmembraan bevorder en waar dit dien as sekondere boodskapper in sel-tot-sel kommunikasie. By die mens sowel as by ander diere dien kortikosteroiede soos kortisol as boodskapperverbindings in selkommunikasie en in algemene metabolisme. Sterole kom algemeen voor in menslike velolies.
Fitosterole as 'n voedselaanvulling
Dit is aangetoon dat fitosterole cholesterol-absorpsie in die menslike spysverteringstelsel kan blokkeer, en dus kan help om cholesterolopname by die mens te verminder. Die Amerikaanse FDA het reeds die gebruik van fitosterole as 'n voedselaanvulling goedgekeur, alhoewel daar tog kommer is dat dit nie slegs die opname van cholesterol nie, maar ook van ander belangrike voedingstowwe, kan blokkeer. Tans het die Amerikaanse Hartvereniging aanbeveel dat aanvullende plantsterole slegs deur pasiente gediagnosser met verhoogde cholesterol, plansterole vir hierdie doel mag gebruik en dit nie aanbeveel dat swanger vroue en vroue wat borsvoed dit moet neem nie. Voorlopige navorsing het ook aangetoon dat fitosterole moontlik as 'n teen-kanker middel kan dien.
Jennie Lee (Amerikaanse aktrise)
Jennie Lee (4 September 1848 – 5 Augustus 1925) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Birth of a Nation (1915), The Children Pay (1916), en Hearts of Oak (1924).
Pendeldorp
'n Pendeldorp of slaapstad is 'n bevolkte gebied wat hoofsaaklik residensieel eerder as kommersieel of industrieel is. Roetine-reise van die huis na die werk en terug word pendel genoem, en dit is waar die term vandaan kom. 'n Pendeldorp kan baie ander name genoem word: slaapkamergemeenskap (Kanada en noordoostelike VSA), slaapstad of koshuisdorp (Brittanje/ Statebond/Ierland). In Japan kan daar na 'n pendeldorp verwys word as wasei-eigo coinage "bed town". Die term "buitestad" is vanaf die 1950's gebruik, maar word sedert 2006 oor die algemeen gebruik vir gebiede buite voorstede en spesifiek minder dig gebou as die voorstede waarheen die buitewyke se inwoners pendel.
Oorsake
Dikwels vorm pendeldorpe wanneer werkers in 'n streek dit nie kan bekostig om te woon waar hulle werk nie en hulle verblyf moet soek in 'n ander dorp met 'n laer lewenskoste. Die laat 20ste eeu het die dot-comvoorspoedgolf en die behuisingsborrel van die Verenigde State behuisingskoste in Kaliforniese metropolitaanse gebiede tot historiese hoogtepunte laat styg, wat voorstedelike groei in aangrensende provinsies laat ontstaan het. In 2003 was meer as 80% van die arbeidsmag van Tracy, Kalifornië werksaam in die San Franciscobaai-area.
In Japan is die meeste van die nasionale spoorwegnetwerk teen die 1980's geprivatiseer, maar anders as in die VK, is beide die nasionale spoorlyn se spore, treine, stasies en vaste eiendom by die privatiseringsooreenkomste ingesluit. Japan se privaatbestuurde spoorweë beskou eiendomsbelegging en ontwikkeling van pendeldorpe as sentraal tot hul sakemodel. Hierdie spoorweë ontwikkel voortdurend nuwe woon- en kommersiële gebiede langs hul bestaande en nuwe roetes en pas hul treinskedules aan om bestaande en voornemende pendelaars van gerieflike pendelroetines te voorsien. Dit is heeltemal anders as Noord-Amerikaanse pendeldorpe wat amper uitsluitlik die gevolg is van vervoer per motor.
Effekte
Waar pendelaars ryker is en kleindorpse huismarkte swakker is as stadshuismarkte, kan die ontwikkeling van 'n slapergemeenskap plaaslike huispryse verhoog en luukse diensondernemings lok in 'n proses wat soortgelyk is aan gentrifikasie. Inwoners wat reeds lank daar woon, kan weens stygende huispryse deur nuwe pendelaar-inwoners verplaas word. Dit kan ook beïnvloed word deur soneringsbeperkings in verstedelikte gebiede wat die bou van geskikte goedkoop behuising nader aan plekke van diens verhinder.
’n Studie in 2014 deur die Britse Kantoor vir Nasionale Statistiek het bevind dat pendel ook mense se welstand beïnvloed. Pendelaars is meer geneig om angstig of ontevrede te wees en die gevoel te hê dat hul daaglikse aktiwiteite nie betekenis het nie, in kontras met diegene wat nie werk toe hoef te reis nie, selfs al word hulle meer betaal.
Betreklik lae digtheid dorpe (soos in Suid-Afrika)—dikwels met groot erwe en groot huise—skep swaar motorvoertuigafhanklikheid.
Brokaat
Brokaat is 'n tekstielstof wat besonder dekoratief en ryklik versierd is, en volgens die skietspoeltegniek geweef word. Dit word dikwels van gekleurde sy, met of sonder goue en silwer drade geweef. Die naam is van Italiaanse broccato wat "reliëfbedrukte lap" beteken, afkomstig.
Brokaat word tipies op 'n weefstoestel wat getrek word, geweef. Dit is 'n aanvullende inslagtegniek; dit wil sê, die ornamentele brokaat word vervaardig deur aanvullende, nie-strukturele inslagdrade, benewens die standaard inslagdrade wat die skeringdrade bymekaar hou. Die doel hiervan is om dit te laat lyk asof die weefwerk bo-op die materiaal geborduur is.
In Guatemala is brokaat die gewildste tegniek wat gebruik word om materiaal wat deur Maja-wewers op handweefgetoue geweef word, te versier.
Die ornamentele eienskappe van brokaat word beklemtoon, en as toevoegings tot die hoofstof aangebring, wat dit soms styf maak, hoewel dit meer dikwels 'n effek van lae reliëf op die oppervlak tot gevolg het. By sommige, maar nie almal nie, het hierdie toevoegings 'n eiesoortige voorkoms aan die agterkant van die materiaal, waar die aanvullende inslagdrade of drywende drade van die brokaat, of gedeeltes van die materiaal wat so versier is, in los groepies hang of weggeknip kan word. As die inslagdrade aaneenlopend is aan die agterkant van die brokaat, staan dit bekend as 'n deurlopende brokaat; die aanvullende inslagdrade strek van die een selfkant tot die volgende selfkant. Die drade word wel by snywerk en broché weggesny. By nie-aaneenlopende brokaat word die aanvullende drade net by die gedeeltes wat patrone het, ingeweef.
China
Die vervaardiging van brokaat het in China tydens die Tydperk van die Strydende State begin. Baie brokaatstowwe is in grafkelders van die tydperk gevind.
Bisantium
Brokaatstof, wat uit die Middeleeue dateer, was een van die min luukse tekstielstowwe wat deur adellikes regdeur China, Indië, Persië, Griekeland, Japan, Korea en Bisantium gedra is. Brokaat, wat deur die Bisantyne geweef is, was 'n besonder gesogte tekstielstof. Van die vierde tot die sesde eeu het die produksie van sybrokaat skynbaar selde plaasgevind, met linne en wol wat oorheersend gebruik is om brokaat te weef. Gedurende hierdie periode was daar geen algemene kennis van die produksie van systowwe nie, met die uitsondering van die Chinese wat die kennis streng bewaar het. Mettertyd het kennis van syproduksie onder ander kulture bekend geword en weswaarts versprei. Namate syproduksie onder Westerse kulture bekend geword het, het die handel uit die Ooste begin afneem. Bisantynse geskiedkundiges het vasgestel dat 'n paar monnike in die 6de eeu die geheim van die sybedryf na die Bisantynse keiser gebring het. As gevolg hiervan het Westerse kulture geleer hoe om sywurms te teel, groot te maak en te voer. Vanaf hierdie tydperk, tot die negentiende eeu, het Bisantium met betrekking tot die vervaardiging van alle soorte symotiewe, insluitend brokaat, damas, brokatelles en tapisserieagtige materiale, die grootste en mees sentrale produsent in die Westerse wêreld geword.
Tydens die vroeë Middeleeue kon slegs die rykste mense brokaatstowwe bekostig, omdat die Bisantynse keiser buitengewone pryse vir die tekstielstof gevra het. Die ontwerpe wat in brokaatstowwe geweef is, was dikwels van Persiese oorsprong. Dit was ook algemeen om Christelike onderwerpe in die komplekse weefpatrone van die stof uitgebeeld te sien. Wanneer hierdie luukse materiale vir kledingstukke of muurbehangsels gebruik is, is dit soms met edelgesteentes en halfedelgesteenstes, klein emalje medaljons, borduurwerk en appliekwerk versier.
Dil Na'od
Dil Na'od het na berig word op die Ethiopiese Hoogland suid van Aksum veldtogte gevoer en sendelinge na die streek gestuur. Hy het ook die kerk van Debre Igziabher help herbou.
Brokaat
Die laat Middeleeue
Tydens die laat Middeleeue is die lewe van 'n adellike deur vermaak gekenmerk: ry en jag, musiek en dans, en feesmale. Al hierdie aktiwiteite het 'n geleentheid vir die vertoon van mode geword. Welgestelde edelmanne en edelvroue het sybrokaat, afkomstig van Italië, en Duitse fluweel wat met pels versier is, gedra. Gedurende die 14de en 15de eeu het die hof van Boergondië bekendheid verwerf vir hulle modieuse smaak en luukse kleredrag.
Dil Na'od
Volgens een tradisie is Dil Na'od deur Mara Takla Haymanot, ’n prins van die Lasta-provinsie, verslaan. Laasgenoemde het met Dil Na'od se dogter, Masaba Warq, getrou. Volgens tradisie is ’n seun van Dil Na'od na Amhara geneem waar hy versteek is totdat sy afstammelinge die Zagwe-dinastie omvergewerp en die Salomoniese Dinastie hervestig het.
Brokaat
Renaissance Italië
Gedurende die Renaissance, veral tydens die Italiaanse Renaissance, was brokaat ook 'n belangrike materiaal. Hoewel wol en sy die primêre materiale was wat deur die Europeërs tydens die Renaissance gebruik is, en ondanks die gebrek aan dokumentêre bewyse daarvoor, word daar beweer dat, weens die toename in die kompleksiteit van die ornamentasie van Italiaanse weefstowwe van die 15de eeu, daar waarskynlik in hierdie tydperk verbeteringe in die syweefgetoue plaasgevind het. Die kompleksiteit en hoë gehalte van luukse systowwe het tot gevolg gehad dat Italië die belangrikste en beste vervaardiger van die mooiste systowwe in die hele Europa geword het. Die byna skulpturele lyne van modes gedurende die Renaissance het perfek gepas by die voortreflike skoonheid en elegansie van brokaat, damas en ander buitegewone systowwe.
Gasteria nitida
Gasteria nitida is 'n vetplant wat tot die genus Gasteria behoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en die Wes-Kaap.
Brokaat
Renaissance Italië
Die oorsprong van brokaatmotiewe het Chinees, Indies en Persies gebly, wat 'n weerspieëling van die handel tussen die Verre Ooste en Italië was. Daar word beweer dat sommige Renaissance-skilders tekstielstowwe ontwerp en geskets het vir die vervaardiging van materiale, en dit dan ook in hulle skilderye geïnkorporeer het.
Pione enigmatica
Pione enigmatica is 'n gewone sponsspesie uit die familie van die Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Moraes.
Gasteria nitida
Daar is twee subspesies:
Brokaat
Moderne gebruike
Deesdae word brokaatstowwe meestal vir stoffering en gordyne gebruik. Dit word egter ook vir aand- en formele klere, ampsgewade en kostuums gebruik. Die gebruik van edelgesteentes en halfedelgesteentes vir die versiering van brokaat word nie meer algemeen gebruik nie; blinkers en kralewerk word wel as versiering gebruik. Brokaatstowwe word nou grotendeels op 'n Jacquard-weefgetou geweef, wat met die Jacquard-tegniek baie komplekse tapisserieagtige ontwerpe kan skep. Alhoewel baie brokaatstowwe soos tapisserieë lyk en deur sommige mode-promosies as sodanig geadverteer word, moet dit nie met werklike tapisserieë verwar word nie. Tekstielstowwe soos brokaat, brokatelle, damas en tapisserieagtige stowwe staan bekend as jacquardontwerpe.
Crocosmia aurea subsp. pauciflora
'Crocosmia aurea subsp. pauciflora' is 'n meerjarige blomplant wat tot die genus Crocosmia behoort. Die plant is inheems aan Angola, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Soedan en Zambië.
G. H. Mulcaster
G. H. Mulcaster (27 Junie 1891 – 19 Januarie 1964) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The River House Mystery (1935) en Kathy's Love Affair (1947), en in die televisiereeks The Gay Cavalier (1957).
Gypsy Rose Lee
Gypsy Rose Lee (9 Januarie 1911 – 26 April 1970) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente You Can't Have Everything (1937), Ali Baba Goes to Town (1937), Stage Door Canteen (1943), en Belle of the Yukon (1944).
Jennie Lee (danser)
Jennie Lee (23 Oktober 1928 – 24 Maart 1990) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Ding Dong (1951), Peek a Boo (1953), en I, Marquis de Sade (1967).
Linaceae
Linaceae, die vlasfamilie, is familie wat tot die orde Malpighiales hoort. Die ongeveer 450 spesie van hierdie familie is almal kruid- of struikagtig, en die meeste van hulle is van die trope afkomstig. Die genus Linum is uit ŉ ekonomiese oogpunt gesien die belangrikste. Veselvlas (Linum usitatissimum) is reeds 5 000 jaar gelede in Mesopotamië verbou.
Van die lande rondom die Middellandse See het die gewas na ander dele van Europa versprei. Deur die stingels in water te lê, kom die basvesels vry, waaruit daar dan na bewerking linne gespin word. Uit die sade van die vlasplant word lynsaadolie, wat onder meer vir die vervaardiging van olieverf gebruik word, gepars. Die residu (oorblyfsels) word saamgepers en in die vorm van lynkoeke as veevoer gebruik. Sommige vlassoorte, soos Linum grandiflorum, word as sierplante gekweek.
Ede, Nederland
Ede, Nedersaksies: Ee, is 'n stad en munisipaliteit in die Nederlandse provinsie Gelderland, geleë op die bosryke Veluwe tussen Veenendaal en Arnhem. Die munisipale gebied het sowat 115 000 inwoners (2018) en 'n oppervlakte van 319 km². Die stad Ede het sowat 72 000 inwoners (2017).
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Ede:
Kroate
Wêreldwyd leef tussen 7,5 en 8,5 miljoen Kroate, waarvan sowat 3,9 miljoen in Kroasië en 553 000 in Bosnië en Herzegowina. Daarbenewens vorm Kroate belangrike minderhede in Oostenryk, Serwië, Slowenië en Montenegro. In Oostenryk leef Kroate veral in die deelstaat Burgenland, waar die dialek Burgenlandkroaties saam met Duits en Hongaars die amptelike tale vorm. In Serwië leef die meeste Kroate in die streek Vojvodina saam met ander erkende minderhede, waar Kroaties saam met ander die amptelke tale vorm.
Gasteria obliqua
Gasteria obliqua is 'n vetplant wat tot die genus Gasteria behoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
Sinonieme
Die plant het 46 sinonieme:
Gasteria pillansii
Gasteria pillansii is 'n vetplant wat tot die genus Gasteria behoort. Die spesie is inheems aan Namibië en die Noord-Kaap.
Die plant het drie subspesies:
Oxalidaceae
Oxalidaceae is 'n familie wat tot die orde Malpighiales hoort. Die meeste lede van hierdie familie, wat met sy meer as 900 spesies die grootste van die orde is, is kruidagtig, maar 'n paar houtagtige soorte kom ook voor. Die grootste genus is Oxalis (surings), waarvan die meeste soorte in Suid-Afrika en Suid-Amerika voorkom. Die naam suring kom van die suur smaak van die blare en die stingels, wat soms geëet word. Ook die bolle van ŉ paar suringsoorte word veral in Noordwes-Kaapland as voedsel uitgehaal.
Die blare van baie soorte vertoon slaapbewegings deurdat die blare slap hang in die aand. 'n Paar waterliewende suringsoorte is bekend: Oxalis disticha groei byvoorbeeld in die winterreënvalstreek in waterpoele wat in die somer opdroog. Verreweg die meeste Oxalis-spesies in Suid-Afrika groei in die Wes-Kaap. Die drieledige blaar van Oxalis is steeds die wapen van die Ierse Republiek.
Gereformeerde kerk Standerton
Die Gereformeerde kerk Standerton is op 6 Mei 1905 gestig en die vierde oudste van die 10 gemeentes in die GKSA se Klassis Piet Retief. Met 160 belydende en 34 dooplidmate einde 2015 was dit toe die derde grootste gemeente in dié Klassis. Vyf jaar vantevore was hier ook 160 belydende en 34 dooplidmate, maar in 1997 was dit onderskeidelik 239 en 138.
Oxalidaceae
Twee Averrhoa-spesies, Averrhoa bilimbi en Averrhoa carambola, word in baie tropiese wêrelddele aangeplant vanweë hul eetbare vrugte. Die genus is vernoem na ŉ Arabiese geneesheer-filosoof, Averroës.
Gereformeerde kerk Standerton
Die Standertonse wyke van die Gereformeerde kerk Heidelberg het op 8 Oktober 1904 ’n eie kerkgebou op Standerton in gebruik geneem. Ds. Martinus Postma het die hoeksteen gelê en agt maande later is die Gereformeerde kerk Standerton gestig. Hierdie kerkgebou het ná 65 jaar soveel opknapping gekort dat die kerkraad besluit het om dit te sloop en ’n nuwe gebou dieselfde plek op te rig.
Oxalidaceae
Genera
Daar is vyf genera wat tot die familie hoort:
Gereformeerde kerk Standerton
Die nuwe kerk is, soos die oue, op een van die hoogste punte op Standerton gebou sodat dit van ver af sigbaar is. Ds. W. Venter het die hoeksteen op 21 Februarie 1970 gelê. Tydens die ingebruikneming op 15 Mei 1971 het prof. S. du Toit die diens gelei en ds. C.N. van der Merwe is terselfdertyd as predikant van die gemeente bevestig.
Arthur Mullard
Arthur Mullard (19 September 1910 – 11 Desember 1995) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Two Way Stretch (1960), Gonks Go Beat (1964), Chitty Chitty Bang Bang (1968), en Holiday on the Buses (1973).
Pione concharum
Pione concharum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Anaheim
Anaheim is 'n stad naby Los Angeles in die suide van Kalifornië in die Verenigde State van Amerika. Dit is in 1857 deur Duitse immigrante gestig. Anaheim is die tuiste van Disneyland en twee professionele sportspanne: Die "Los Angeles Angels of Anaheim" (bofbal) en die "Anaheim Ducks" (yshokkie). Die stad word deur baie mense op pad na Disneyland besoek. In 2012 het onluste hier uitgebreek nadat die polisie twee mans doodgeskiet het.
David Burtka
David Burtka (gebore 29 Mei 1975) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent A Very Harold & Kumar 3D Christmas (2011) en in die televisiereekse CSI: NY (2004), How I Met Your Mother (2005), en Neil's Puppet Dreams (2012).
Pione fryeri
Pione fryeri is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Tritonia (plant)
Tritonia is 'n genus van meerjarige blomplante en geofiete wat tot die Iridaceae-familie behoort. Al die spesies is inheems aan Suidelike Afrika met die grootste gros wat in die Wes-Kaap voorkom. Die genus is naverwant aan die genus Ixia.
Bartlett Mullins
Bartlett Mullins (13 Augustus 1904 – 15 Mei 1992) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Half a Sixpence (1967) en in die televisiereekse BBC Sunday-Night Theatre (1950), Nicholas Nickleby (1957), en The Likely Lads (1964).
Jocelyn Lee (aktrise)
Jocelyn Lee (gebore 21 Junie 1902) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Everybody's Acting (1926), The Masked Angel (1928), The Marriage Playground (1929), en Broadway Babies (1929).
Goedit
Goedit (Ge'ez: ጉዲት) is die Klassieke Ethiopiese naam van ’n legendariese koningin wat ook bekend is as Jodit in Tigrinya, Isato in Amharies en Ga'wa in Ţilţal. Sy het oor die beweerde Koninkryk Semien regeer wat volgens ’n laat tradisie die Koninkryk Aksum verwoes, kerke en monumente vernietig en lede van die regerende dinastie probeer uitmoor het. Die dade wat aan haar toegeskryf word, word genoem in mondelinge tradisies en ’n verskeidenheid historiese vertellings.
Inligting oor Goedit is weersprekend en onvolledig. Paul B. Henze skryf: "Sy het na bewering die keiser vermoor, self die troon bestyg en 40 jaar lank regeer. Verhale oor haar wrede misdade word steeds onder boere van die noordelike Ethiopiese platteland vertel." Henze vertel voorts in ’n voetnoot:
""Op my eerste besoek in 1970 aan die rotskerk van Abreha en Atsbeha in Oos-Tigray het ek opgemerk die kunstig gesnede plafon is swart van die roet. Die priester het verduidelik dit was die werk van Goedit, wat die kerk nege eeue tevore vol strooi gepak en dit aan die brand gesteek het.""
Volgens een tradisie het Goedit die amba (plat berg) Debre Damo verwoes en laat brand wat in dié tyd die staatskas en ’n tronk vir die manlike familielede van die koning gehuisves het; dit kan ’n nabootsing wees van die vertelling van ’n latere verwoesting van Amba Geshen deur Ahmad ibn Ibrahim al-Ghazi. Goedit is bekend as ʿEsato van die Amhariese woord ʿEsat vir "vuur".
Die Skotse reisiger en skrywer James Bruce vertel van ’n tradisie waarvolgens Dil Na'od se bewind deur Goedit omvergewerp is, en dat Mara Takla Haymanot (wat Bruce "Takla Haymanot" noem) ’n neef van Goedit was wat haar ná verskeie van haar familielede opgevolg het.
In mondelinge tradisies smelt Goedit soms saam met die 16de-eeuse Moslemse koningin Ga'ewa van Tigray.
Gereformeerde kerk Voortrekkerhoogte
duimnael|regs|170px|Ds. P.J.J. van der Walt, medeleraar van 1969 tot 1973.
Die Gereformeerde kerk Voortrekkerhoogte was ’n gemeente van die GKSA met sy middelpunt in die militêre sentrum Voortrekkerhoogte.
Voortrekkerhoogte het met die jare ’n militêre tuiste gebied aas die duisende dienspligtiges wat van oor die hele land hierheen gekom het. So het Die Kerkblad, mondstuk van die Gereformeerde Kerk, tereg in 1973 opgemerk: "Op (die) een of ander tydstip was of is daar ’n verbinding van hierdie gemeente met feitlik elke ander kerke." Gewese lidmate van hierdie gemeente is dus oor die hele land en elders versprei, ook as predikante.
Voortrekkerhoogte was eers ’n wyk van die Gereformeerde kerk Pretoria. Met die stigting van Pretoria-Suid in 1953 het Voortrekkerhoogte saam afgestig en in Mei 1957 op sy beurt van dié gemeente afgestig. In die jare wat gevolg het, het die Suid-Afrikaanse Weermag sterk gegroei en het voorstede soos Valhalla en Eldoraigne ook tot hul reg gekom. So het die gemeente uit militêre sowel as siviele lidmate bestaan.
Gedurende 1959 is drie erwe in Valhalla aangekoop vir die oprigting van ’n pastorie en kerkgebou wanneer Valhalla en Eldorainge tot selfstandigheid ontwikkel het. Die owerheid self het die kerkgebou op die hoek van Stephanus- en Schoemanstraat in 1966 op staatsgrond opgerig en deur die destydse minister van verdediging, P.W. Botha, in gebruik geneem op 18 Junie 1966. Dit is taamlik uniek in die 20ste-eeuse kerkgeskiedenis dat die owerheid betrokke is by die oprigting van ’n kerkgebou, maar die staat het ook die NG gemeente Voortrekkerhoogte se kerkgebou geskenk.
Vanweë die snelle ontwikkeling van Verwoerdburg (Centurion) is besluit om liewer ‘n gemeente te stig verder suid en in 1973 het die Gereformeerde kerk Wierdapark afgestig van Voortrekkerhoogte. Lidmaattalle, insluitende dienspligtiges, het vinnig vermeerder in Voortrekkerhoogte en in 1977 het die kerkraad ‘n besluit geneem om katkisasielokale te bou en die kombuis en onthaalgedeelte te vergroot. Die oorspronklike pyporrel se kapasiteit was onvoldoende en het die sustersaksie van die gemeente geld ingesamel vir die oprigting van ‘n nuwe, aansienlik groter pyporrel, wat in 1979 in gebruik geneem is.
Weens die politieke veranderinge sedert 1994 en die uitwerking daarvan op die bevolkingsamestelling van Voortrekkerhoogte, het die gemeente in 1997 ontbind, soos trouens ook die NG gemeentes Voortrekkerhoogte, -Oos en -Wes, Skanskop en Lugmaggimnasium. Ook die Hervormde gemeente Voortrekkerhoogte, gestig in 1954, het ontbind en wel in 1996 nadat daar drie jaar vantevore nog 327 belydende lede hier was.
Van die lidmate het die meeste ingeskakel by Wierdapark en Verwoerdburg–Noord (Centurion). Die pastorie is verkoop, maar die kerkgebou, orrel en banke is as staatseiendom geklassifiseer en is oorgeneem deur die Volle Evangelie-kerk.
Miami Internasionale Lughawe
Miami Internasionale Lughawe (IATA: MIA, ICAO: KMIA, FAA LID: MIA), ook bekend as MIA en histories as Wilcox Field, is die primêre lughawe wat die groter Miami-metropolitaanse gebied bedien met meer as 1 000 daaglikse vlugte na 167 plaaslike en internasionale bestemmings, insluitend die meeste lande in Latyns-Amerika. Die lughawe is in 'n ongeïnkorporeerde area in Miami-Dade County geleë, 13 km noordwes van Downtown Miami aangrensend aan die stede Miami en Miami Springs, en die dorpie Virginia Gardens.