cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Caroline Bliss
Caroline Bliss (gebore 12 Julie 1961) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Living Daylights (1987), Braxton (1989), en Licence to Kill (1989).
Rugbywêreldbeker 2019
Kaartjies en borgskappe
Die wêreldwye vennote van die toernooi was Emirates, Heineken, Land Rover, Mastercard, Société Générale en DHL, en die amptelike borge sluit in Canon, Toto, Secom, Lipod, Mitsubishi, NEC, Hito en Taisei. Gilbert het die rugbyballe vir die toernooi verskaf en die Sirius-wedstrydbal is deurgaans in die toernooi gebruik. Dit sit Gilbert se betrokkenheid by rugbywêreldbekertoernooie voort nadat die maatskappy die Barbarian- (1995), Revolution- (1999), Xact- (2003), Synergie- (2007), Virtuo- (2011) en Match XV-balle (2015) vir vorige toernooie verskaf het. Saam met Gilbert was die amptelike verskaffers Tudor, Toppan, Canterbury, NTT Docomo, EY, Suntory en Aggreko.
Wedstrydbeamptes
’n Paneel van twaalf skeidsregters, sewe lynregters en vier televisieskeidsregters is vir die 48 wedstryde ingespan.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die poel- en die uitklopfase.
Poelfase
20 spanne het aan die poelfase deelgeneem. Die twee beste spanne in elke poel het na die uitklopfase deurgedring, terwyl die drie beste spanne regstreeks vir die volgende toernooi gekwalifiseer het.
Finale puntestand
Hierdie tabel toon die finale puntestand van al 20 deelnemende nasionale rugbyspanne in die Rugbywêreldbeker 2019.
Andries Treurnicht
Dr. Andries Petrus Treurnicht (19 Februarie 1921, Piketberg - 22 April 1993, Kaapstad) was ’n Suid-Afrikaanse kabinetsminister, leier van die Konserwatiewe Party, NG predikant, koerantredakteur en provinsiale rugbyspeler.
NG predikant
Hy is in 1943 as predikant gelegitimeer, waarna hy reisende sekretaris van die Christen-studentevereniging was. Hy was predikant op Oudtshoorn toe hy in 1949 vir Suidwestelike Distrikte as skrumskakel teen die All Blacks uitgedraf het. Tydens sy bediening as studenteleraar in die NG gemeente Rondebosch (1950-1954), behaal hy sy doktorsgraad aan die Universiteit van Kaapstad oor Abraham Kuyper. Sy laaste twee gemeentes was Stellenbosch (1954-1958) en Pretoria (1958-1960).
Koerantredakteur
Op 1 Maart 1960 word hy aangestel as redakteur van die Kerkbode en druk gou sy stempel af toe hy standpunt inneem teen die besluite van die Cottesloe-kerkeberaad, wat op die Sharpeville-slagting gevolg het. Treurnicht word bekend as behoudende kerkman en ’n ondubbelsinnige ondersteuner van die regering se apartheidsbeleid. Hy het hom weekliks in die Kerkbode uitgelaat oor wat hy geglo het die kerk se standpunt behoort te wees en ook in sy boeke oor die politiek, waaronder Credo van ’n Afrikaner en Op die keper. Intussen maak hy opgang in die kerk en word mettertyd assessor van die Kaapse asook die Algemene Sinode.
In 1967 versoek eerste minister John Vorster hom om redakteur te word van die nuwe, regeringsgesinde Pretoriase middagblad, Hoofstad. Treurnicht aanvaar die aanstelling, maar weens sy uiters konserwatiewe standpunte bots hy meermale met die eerste minister.
Politikus
In die jare sewentig word hy Volksraadslid vir die Nasionale Party in die kiesafdeling Waterberg en later adjunkminister van Bantoe-onderwys. Hy neem ’n onbuigsame standpunt in tydens die Soweto-jeugopstand van 1976 met onder andere sy opdrag dat tegniese skoolvakke aan swart skole in Afrikaans gedoseer moet word.
Vroeg in die jare tagtig word hy Transvaalse leier van die Nasionale Party en minister van staatsadministrasie. Weer bots hy met die eerste minister, dié keer P.W. Botha en wel oor sy onwrikbare standpunt dat apartheid sonder toegewings toegepas moet word. Uiteindelik bedank hy in 1982 uit die kabinet en die Nasionale Party en word stigterleier van die regse Konserwatiewe Party.
Die KP het in 1987 die Progressiewe Federale Party met meer as ’n kwart van die kiesers se steun as amptelike opposisie onttroon, en sy hoogtepunt tydens die "laaste blanke verkiesing" op 6 September 1989 bereik, met 41 uit 178 volksraadsetels en byna ’n derde van die kiesersteun.
Die politieke skrif was egter teen 1992 vir Treurnicht en sy Konserwatiewe Party aan die muur toe sy "nee"-standpunt (wat hom die bynaam van "Dr No" in die Engelse pers op die hals gehaal het) beslissend tydens die blanke referendum, wat president F.W. de Klerk uitgeroep het, verslaan is.
Dood
Treurnicht is op 22 April 1993 tydens 'n hartoperasie in Kaapstad oorlede. Dit volg kort na die KP 'n terugslag beleef het met die inhegtenisneming van Clive Derby-Lewis, 'n seniorlid van die party, vir die moord op Chris Hani. Sy voormalige adjunkminister, Ferdinand Hartzenberg, is ná sy dood as laaste leier van die Konserwatiewe Party verkies.
Freesia viridis
Freesia viridis is 'n meerjarige, geofiet wat endemies aan Noord-Kaap en die Wes-Kaap is. Die plant kom voor van Hondeklipbaai tot by Bokbaai. Die plant het van sy habitat afgestaan aan stedelike ontwikkeling.
Die plant het 'n subspesie: ''Freesia viridis subsp. crispifolia'' (Goldblatt) J.C.Manning & Goldblatt
Dan Hildebrand
Dan Hildebrand (gebore 1962) is 'n Britse akteur en kinematograaf. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Gone in 60 Seconds (2000) en in die televisiereekse Game of Thrones (2011) en Still Star-Crossed (2017).
Peter Temple
Peter Temple (10 Maart 1946 – 8 Maart 2018) was 'n joernalis en misdaadfiksieskrywer in Suid-Afrika en Australië. Hy het internasionaal bekend geword vir sy skryfwerk. Temple is in Vryburg gebore en het aan die Selborne Kollege in Oos-Londen gematrikuleer. Hy doen opleiding in joernalistiek in The Star se gebou in Johannesburg. Hy gaan later na Rhodes-universiteit om geskiedenis te studeer.
Hy het eers as joernalis en subredakteur by The Argus en die Sunday Express gewerk. In die laat 1970's is hy vir twee jaar na Duitsland en in 1980 het hy hom voltyds in Australië gevestig waar hy onder andere vir The Sydney Morning Herald gewerk het.
Hy het nege boeke geskryf en het in 2010 die gesogte Miles Franklin-prys ontvang vir sy boek Truth. Sy vier Jack Irish-romans is in 'n televisiereeks omskep.
Hy is in Ballarat, Victoria, Australië, aan kanker oorlede. Hy laat sy vrou, Anita Rose-Innes, 'n seun, 'n kleinseun en drie sibbes agter.
Chondrosia debilis
Die spons behoort tot die genus Chondrosia en tot die familie Chondrillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1900 deur Thiele.
Jørgen Lund (akteur)
Jørgen Lund (6 Julie 1873 – 9 Mei 1941) was 'n Deense akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Blind Justice (1916) en Week-end (1935).
Manie Bredell
duimnael|regs|200px|Manie Bredell.
Hermanus Christiaan (Manie) Bredell (plaas Onder-Rustenburg, naby Somerset-Wes, Kaapkolonie, 12 Oktober 1865 – plaas Zonneheuwel, distrik Marquard, Oranje-Vrystaat, Suid-Afrika, 19 Maart 1953) was pres. Paul Kruger se lyfwag en later privaat sekretaris, en polisiehoof in die Zuid-Afrikaansche Republiek sowel as Transvaal.
Polisieloopbaan
duimnael|links|230px|Lt.kol. H.C. (Manie) Bredell.
Aan die vooraand van die Jameson-inval (1895-'96) het Bredell op aandrang van Ewald Esselen, staatsprokureur, in diens van die Transvaalse Polisie (ZARP) getree. In die kantoor van die kommissaris van polisie het hy spoedig van tweede klerk (1895) tot verantwoordelike klerk (1897 of '98) gevorder, 'n amp wat hom tweede in bevel na kommissaris D.E. Schutte geplaas het. Tydens die inval was hy ’n spioen vir die ZAR se speurdiens. Hy het ook baie werk oorgeneem by Frikkie Eloff, met wie se niggie hy later sou trou, wat die president se privaat sekretaris was. Van 10 September 1900 tot Paul Kruger se dood, was Manie die president se lyfwag.
Ná die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog (1899–1902) het Schutte vertrek om die bevel in Johannesburg oor te neem waarna Bredell waargeneem het as kommissaris van Polisie in Pretoria. Uit die aard van sy amp was Bredell lid van talle liggame, soos byvoorbeeld die kommissie tot bewaring van vrede en orde in Pretoria en die kommissie insake krygsgevangenes op Waterval (Pretoria), Nooitgedacht en Lydenburg.
Sy verbintenis met Kruger
Bredell se persoonlike verbintenis met pres. Paul Kruger het dateer uit die periode net voor die uitbreek van die Driejarige Oorlog. Destyds is hy na die presidentswoning in Kerkstraat, Pretoria, ontbied en het opdrag ontvang om hom saans met sekretariële werk behulpsaam te wees. Hierdie reëling het meegebring dat hy gewoonlik sommer op 'n rusbank in die presidentswoning geslaap het. Bedags moes hy sy belangrike pligte in die polisiehoofkwartier nakom en snags in die president se huis slaap. Met die uitbreek van die oorlog het sy pligte ingrypend toegeneem. In sy dagboek gee hy 'n lang lys van sy pligte aan en maak geen geheim van sy gevoelens oor mense wat lyf wegsteek nie. Onder punt V skryf hy byvoorbeeld: "Moest ik steeds alle krijgsgevangenen aan station ontvangen en in hunne respectieve kampen bezorgen. Had soms drie paarden ter mijne beschikking omdat een niet al het werk kon verrichten. Sliep natuurlijk 's nachts bij President aan huis op een sofa voor bijna acht volle maanden." Van F.C. Eloff (1877–1954, kleinseun van pres. Kruger en seun van Gerhardus Eloff en Anna Johanna Maria Aletta Kruger) het hy indertyd geskryf: "Frikkie Eloff, ZHEd.'s Privaat Secretaris, heeft mij veel met zijne werkzaamheden verneukt, absoluut verneukt, doordien hij zich 's daags uit de voeten maakte en ik zijn werk moest doen. Ik deed zulks uit loutere belangstelling en in belang onzer zaak. 's Nachts werkte Eloff nooit. Het werk deed mij erg moe worden, doch gaf niet in en spande steeds al mijn krachten in om mijne plichten op de best mogelijke wijze na te komen, waarin ik ook meende wel geslaagd te hebben."
Tweede Vryheidsoorlog
duimnael|regs|270px|Pres. [[Paul Kruger en Manie Bredell, toe nog sy lyfwag, verlaat Lourenco Marques aan boord van die Gelderland op pad na Europa op 19 Oktober 1900. Die skip het op 20 Oktober gevaar.]]
links|duimnael|270px|Pres. [[Paul Kruger se 77ste verjaardag in Utrecht, Nederland, 10 Oktober 1902. Van links in die eerste ry sit genls. Christiaan de Wet, Louis Botha, die president, Willem Johannes Leyds en genl. Koos de la Rey. In die tweede ry van links sit Elsie Eloff, onduidelik, ds. Herman van Broekhuizen, onbekend en Manie Bredell.]]
In Mei 1900 het Bredell die president eers vergesel na Machadodorp – wat toe as regeringsetel gedien het nadat die regering genoodsaak is om Pretoria te ontruim – en later na Waterval Onder, waarheen die ou president ter wille van sy gesondheid gegaan het vanweë die heilsamer klimaat. Van die ontruiming van die Republikeinse hoofstad het Bredell in sy dagboek geskryf: "Op 28.5.1900 ongeveer vertrokken wij: President Kruger, L. Jacobsz (Assistent Staats Procureur), Dr. Heymans, F. Eloff (Privaat Secretaris ZHEd.) en ik uit Pretoria onder bereden politie escorte en arriveer de volgende dag te Machadodorp alwaar wij in de salon spoorwagen logeerden. Het was daar dan ook erg koud. Mijne werkzaamheden begon toen opnieuw. Ik moest de wagens met goud en geld bewaken. Zoo ook het rijtuig van ZHEd., ammunitie wagens, enz. Jacobsz en ik ginging dikwijls uit rijden. Later moesten wij naar Waterval Onder gaan ter wille van President's gezondheid. Wij hadden daar een aangenaam huisje ter inwoning."
Bredell het saam met sy broer Johannes (noemnaam Pieter, 1870–1954) deelgeneem aan die Slag by Dalmanutha op 27 Augustus 1900 en saam met pres. Kruger en die regering na Nelspruit geretireer weens die blykbaar onstuitbare, ooswaartse opmars van die Britse magte.
Op 10 September 1900 het die uitvoerende raad aan die bejaarde pres. Kruger verlof toegestaan om vir 'n tydperk van ses maande na Europa te gaan. Dit sou die president beveilig en hy sou die saak van die Boererepublieke in Europa kon gaan bepleit. Daarheen het Bredell hom as lyfwag vergesel om, volgens sy dagboekinskrywings,"van tijd tot tijd de noodige veiligheids maatregelen te treffen". Die geselskap het oor Komatipoort na Lourenco Marques gereis waar die ZAR se konsul-generaal, Gerhard Pott, hulle ontmoet het en by wie hulle oornag het.
Die Gelderland het Delagoabaai op 12 Oktober 1900 binnegestoom onder bevel van baron Sweerts de Landas. 'n Week later, op 19 Oktober, het Kruger en geselskap aan boord gegaan. Toevallig was daar terselfdertyd 'n koninklike saluut van Britse en Portugese skepe ter viering van koningin Wilhelmina se huwelik, wat pas aangekondig is. Die skip het die middag van 20 Oktober 1900 vertrek. So het Bredell saam met Kruger en sy gevolg langs die Ooskus van Afrika noordwaarts gevaar, deur die Rooisee en die Suez-kanaal na Frankryk. Onderweg daarheen moes hulle Dar-es-Salaam, Djiboeti en Port Said aandoen om steenkool in te skeep. Hoewel hy erg seesiek geword het, was die reis vir Bredell baie interessant. 'n Paar reëls uit sy dagboek oor die vaart deur die Suez-kanaal lui soos volg: "Gisteren passeerden wij o.a. eenige Duitsche schepen die 'met man en muis' ZHEd. toejuichten. Heel leuk gezicht. Een Engelsch schip was brutaal genoeg om het onze niet te salureeren in het kanaal." En later, onderweg in die Middellandse See, skryf hy hulle het "gisteren avond een officieele dinner gehad in de Long Room van de officieren. Heel prettig. De Transvaalsche vlag door de 20 000 Amerikaners ten geschenke gegewen, werd voor de eerste maal gebruikt." 'n Transvaalse vierkleur wat spesiaal in Amerika vervaardig is, is op 29 Mei 1900 aan Kruger deur 'n Amerikaanse seun, Jimmy Smith, namens die skoolkinders van Philadelphia, Pennsilvanië, Amerika, oorhandig.
In Europa
duimnael|regs|240px|Die Krugerhuis in Clarens, waar pres. Kruger oorlede is.
duimnael|links|300px|Pres. Paul Kruger en familielede in Utrecht, 1902. Bredell se aanstaande, [[Nettie Bredell|Nettie Eloff, is waarskynlik die vrou wat agter die ander man staan, wat bes moontlik haar vader, Ryk Freek Eloff, is. Haar suster Elsie staan tweede van links en die susters se moeder, Elsie Eloff-Kruger, sit links.]]
Gedurende die amper vier jaar wat gevolg het nadat die geselskap op 22 November 1900 by Marseille aan wal gestap het, waar 'n opgewonde skare van sowat 60 000 die Kruger-geselskap verwelkom het, het Manie Bredell feitlik onafgebroke die president se regterhand gebly en hom vergesel op sy verskillende reise - eers as lyfwag, maar ná Oktober 1901 ook as privaat sekretaris in die plek van F.C. Eloff (27 Januarie 1877 – 9 April 1954), die president se kleinseun, wat na Suid-Afrika teruggekeer het. Aangesien Bredell sy verblyf in Europa uiters onbevredigend gevind het, het hy dit dikwels oorweeg om na die kommando's terug te keer. Dr. W.J. Leyds en die Boeredeputasie het hom telkens oorreed om te bly. Benewens 'n dagboek wat Bredell in Europa gehou en waarin hy insiggewend oor pres. Kruger en sy huishouding geskryf het, het hy en Piet Grobler indertyd saamgespan om die herinneringe van die president te boekstaaf. Die resultaat van hul arbeid, Gedenkschriften van Paul Kruger, het wye publikasie geniet en die Nederlandse uitgawe (Amsterdam, 1902) is vertaal en uitgegee in Duits (München, 1902), Engels (Londen, 1902), Portugees (Lissabon, 1902), Noors (Kristiana, 1902), Frans (1903) en Afrikaans (Pretoria, 1947).
Ná Gezina Kruger se dood in die winter van 1901 het pres. Kruger se dogter Elsie Eloff-Kruger, skoonseun Ryk Freek Eloff (9 Februarie 1850 – 14 November 1924) en van hul kinders, onder wie Nettie en Elsie, ná ingewikkelde reëlings met ompaaie uit Transvaal ontsnap om die ou president in Europa te kom bystaan. So het die Eloffs dit reggekry om sy 76ste verjaardag in 1901 saam met hom in Nederland te vier. Die geselskap het op 11 Desember 1901 van Hilversum na Utrecht verhuis waar hulle twee aangrensende villas betrek het. Kruger s'n het "Oranjelust" geheet. Hier sou hy eindelik 10 maande lank woon. Manie Bredell was dadelik verlief op Nettie Eloff, maar vir eers het sy 'n ander liefdesbelangstelling gehad.
Bredell moes sy begeerte om ná die vrede op 31 Mei 1902 na Suid-Afrika terug te keer, onderdruk en het hom kontraktueel daartoe verbind om pres. Kruger in Europa by te staan. Hierin was hy dan ook getrou tot die president op 14 Julie 1904 ná 'n siekbed in die Villas des Pierriers 17, Clarens, Montreux, Switserland, gesterf het. Nadat Bredell die sake in verband met die president se huishouding afgehandel en saam met die gesin van Ryk Freek Eloff in Beiere vakansie gehou het, het hy na Suid-Afrika terugkeer en die president se begrafnis op 16 Desember 1904 in Pretoria bygewoon.
Terug in Suid-Afrika
Terug in Suid-Afrika het Bredell hom besig gehou met 'n agentskapskantoor wat hy in Pretoria geopen het. Van April 1908 het hy hom op versoek van genl. J.C. Smuts, koloniale sekretaris van Transvaal, beskikbaar gestel as organiseerder van blanke-arbeid op die spoorweë in Transvaal en die Oranjerivierkolonie. Enkele maande later, op 1 Julie 1908, het hy hom aangesluit by die Transvaalse Polisie as waarnemende inspekteur, 'n pos wat hy behou het tot ná die herorganisasie van die polisiediens in Transvaal en in 1909 het hy erkenning van die regering gekry vir sy hantering van die ondersoek in verband met polisieadministrasie. Op 15 Oktober 1910 is Bredell aangestel as sekretaris van die Transvaalse Polisie en ná die herorganisasie van die Suid-Afrikaanse Polisie op 1 April 1913 as adjunk-kommissaris en sekretaris van polisie. Van 1 Mei 1913 tot 16 November 1920 was hy hoof van die Transvaalse Afdeling van die Suid-Afrikaanse Polisie. Nadat Bredell, wat toe die rang luitenant-kolonel gehad het, op 31 Desember 1926 die tuig as sekretaris en hoof-adjunkkommissaris van die Suid-Afrikaanse Polisie neergelê het, is die King's Police Medal in Januarie 1927 aan hom toegeken vir sy "buitengewoon uitstaande rekord".
Waardering
duimnael|regs|200px|Manie en Nettie Bredell en hul baba, waarskynlik Ella. A.G. Oberholster skryf in deel III van die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek: "Sy noue verbintenis met pres. Kruger het tot gevolg gehad dat Bredell se eie bevoegdheid dikwels oorskadu is. Deur sy pligsgetrouheid en administratiewe bekwaamheid het hy egter Kruger se ballingskap vir hom draaglik gemaak, en dié eienskappe stel hom in staat om in latere jare 'n polisie-administrateur by uitnemendheid te word." Dr. Maria Hugo skryf in 1980 in die FAK se Afrikaanse Kultuuralmanak: "Soms het Bredell se eie persoonlike ambisie, sy frustrasie en die begeerte om na Suid-Afrika terug te keer en daadwerklik aan die wapenstryd deel te neem, hom byna te magtig laat word, tog het hy sy pligte t.o.v. pres. Kruger tot op die laaste met sy kenmerkend bekwame pligsgetrouheid nagekom."
Die eerste deel van Anna M. Louw se tweedelige werk oor Paul Kruger, Die banneling: die lyfwag (1964) is gegrond op Bredell se dagboeke. Prof. Elize Botha het van dié werk geskryf: "Om die rekonstruksie van die beeld van die ou President in die landskappe en stadsbeelde van ou Europa; om die naby-opnames, soos ’n mens dit kan noem, van die kwynende ou reus deur die oë van die gekwelde lyfwag Bredell. Dit hou die aandag. Maar dit is geplaas binne ’n relaas van menslike verbondenheid, in die verhaal van Manie Bredell wat homself moet rekenskap gee van die suiwerheid van sy trou aan die kolos wat sy lewe jare lank beheers het.” Oor dié werk het dr. Maria Hugo geskryf: “Dit het by Louw in hierdie verhaal in die eerste instansie nie gegaan om die chronologiese daarstelling van al die historiese feite of die uitbeelding van president Kruger nie, maar om die persoonlikheid van sy privaatsekretaris, Manie Bredell, teen die agtergrond van daardie droewige bedevaart en die lang eensame maande in die vreemde. Die titel van die werk, Die banneling, slaan op Kruger, maar eweseer op Bredell, wat in sy verbondenheid met die President in ’n voortdurend innerlike stryd gewikkel was tussen die begeerte om die vryheid aan te gryp om ’n nuwe toekoms vir homself te skep en die belofte en ooreenkoms, andersyds, wat hy met die vereensaamde grysaard aangegaan het dat hy by hom sou bly totdat hy sou sterf. . . Min aandag is – sover my kennis strek – tot nog toe aan die Bredell-figuur in die geskiedskrywing gewy. . . In die werk van Anna Louw maak ons kennis met Bredell as mens, met al sy voortreflikhede en gebreke. Geskiedkundig van belang is sy weergawe van sekere historiese gebeure en veral van die sfeer waarin hulle plaasgevind het. Meer as een keer was hy as stille toeskouer aanwesig. Ook sy mededelinge insake die menslike verhoudinge wat rondom en met betrekking tot die President bestaan het, veral ten opsigte van die familielede is insiggewend.
Gesinslewe
duimnael|regs|210px|Manie Bredell se aanstaande skoonsuster [[Elsie van Broekhuizen|Elsie (links) en aanstaande bruid Nettie Eloff.]] Bredell is op 12 Oktober 1905, sy veertigste verjaardag, in die Gereformeerde kerk Pretoria, waarvan die Krugers en Eloffs jare lank gesiene lidmate was, met pres. Kruger se kleindogter Stephanetta Johanna Paulina Eloff (10 Oktober 1877 – 3 Mei 1920) getroud. ’n Seun, Johan, en dogter, Ella, is uit dié huwelik gebore.
Tricholaema
Tricholaema is 'n genus van voëls in die familie van Afrika-houtkappers (Lybiidae).
Spesies
Die genus omvat die volgende spesies:
Nagblom
Die nagblom (Cereus jamacaru) is 'n indringerplant en sukkulente kaktus wat in Suid-Afrika voorkom. Die boom is inheems aan Noordoos-Brasilië. Dit groei op rotsagtige plekke in die halfdorre Karoo en savanna en word 3 tot 12 m hoog. Dit staan ook as die bobbejaanpaal bekend in Afrikaans en in Engels as die Queen of the night.
Voorkoms
Die boom het dik takke (kladodes) wat uit 'n kort stam spruit met geen blare op nie. Fotosintese vind deur die blougroen kladodes plaas. Daar is skerp dorings aan die takriwwe. Die dorings kom in groepe van 5 tot 10 voor. Die plant het aanskoulike wit blomme wat snags oopgaan. Dit word deur motte of vlermuisse bestuif. Die vrug is pienk en in bessievorm.
Die nagblom lyk baie soos die naboom. Laasgenoemde skei egter melksap af en het nie die groot wit blomme nie.
Hiroki Mizumoto
Hiroki Mizumoto (gebore 12 September 1985) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Chondrosia plebeja
Chondrosia plebeja is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondrosia en tot die familie Chondrillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1868 deur Schmidt.
Spencer Redford
Spencer Redford (gebore 10 Augustus 1983) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Look (2007) en Shanghai Kiss (2007), en in die televisiereeks Arrested Development (2003).
Larry Ward (akteur)
Larry Ward (3 Oktober 1924 – 16 Februarie 1985) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Crackdown (1988) en in die televisiereekse Cheyenne (1955), Alfred Hitchcock Presents (1955), en The DuPont Show of the Week (1961).
Sasha Sofie Lund
Sasha Sofie Lund (gebore 14 Januarie 1997) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Funny Man (2011) en Ditte & Louise (2018), en in die televisiereeks Ditte & Louise (2015).
Courtney Reed
Courtney Reed is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent A New York Love Story (2015) en in die televisiereekse Law & Order: Special Victims Unit (1999), White Collar (2009), en Search Party (2016).
Molly en Wors
Molly en Wors is 'n situasiekomedie (sitkom) wat van 2009 tot 2011 op kykNET uitgesaai is. Die program draai rondom die disfunksionele Visagie-gesin wat binne Johannesburg in 'n luukse Toskaanse Villa woon. Die gesinslede bestaan uit Wors, Molly, Vaatjie en Blapsie. Die onderliggende humor lê in ironie, die ontbloting van dubbele standaarde, sinspeling, sowel as die "parvenu" wat tot uiting kom.
David Livingstone
David Livingstone was 'n ontdekkingsreisiger en sendeling in Afrika.
Hy is in 1813 in Blantyre, Skotland, gebore. Die gelyknamige stad in Malawi is na sy geboortedorp genoem. Nadat hy hom in medisyne bekwaam het, sluit hy by die Londense Sendinggenootskap aan en kom in 1840 na Suid-Afrika. Hy onderneem sy eerste verkenningsreis in 1849 na die Ngamimeer, vergesel van Mungo Murray en William Cotton Oswell. Ná 'n reis deur die Kalahariwoestyn, bereik hulle die meer op 1 Augustus 1849.
Molly en Wors
Worsie Visagie
Worsie is die hoof van die huis. Hy werk bedags by 'n onderneming wat batterye verkoop. Hy gebruik gereeld die werk as verskoning om sosiale geleenthede (partytjies en streelkastele) by te woon en tree verontskuldigend op sodra hy uitgevang word. Sy straf is dan om in die vrykamer die nag deur te bring. Worsie is verskriklik jaloers op Dokter Proctor.
David Livingstone
Op Kuruman raak hy in 'n geskil tussen Boere en inheemse stamme betrokke, en reis verder na die bolope van die Zambezi. Hy was in 1855 die eerste Europeër wat die Victoria-waterval gesien het ná 'n trek van twee en 'n half jaar. In later jare bring hy die meeste van sy loopbaan in Sentraal-Afrika deur.
Molly en Wors
Molly Visagie
Ook bekend as jou ronde vroutjie, soos Ella Visagie haar noem. Molly werk bedags by 'n tandarts, maar maak ook soggens die ontbyt, verseker dat die huis skoon is en versinnebeeld soortvan die “volksmoeder”. Sy dra ook elke laatmiddag Worsie se koffie vir hom aan. Sy kry psigosomatiese aanvalle sodra sy ontsteld is. Sy gryp dan na die bottel vuurwater in die papboks onder die wasbak. Net soos Worsie het sy ook 'n verhoogde geslagsdrif. Haar troetelnaampie vir Worsie is jou rowwe bliksem.
David Livingstone
In 1858 was hy die Britse konsul in Quelimane in die huidige Mosambiek. Hy was in bevel van 'n geselskap wat die eerste Europeërs was wat die Njassa-meer bereik het. In 1872 het Henry M. Stanley, wat gestuur is om nuus oor Livingstone te bring, hom gevind, maar Livingstone het geweier om terug te keer. Hy sterf tydens 'n volgende ekspedisie in die huidige Zambië, op 1 Mei 1873. Die stad Livingstone in die suide van die destydse Noord-Rhodesië is ook na hom genoem en ondanks 'n poging om die naam te verander, heet dit steeds na hom.
Molly en Wors
Vaatjie Visagie
Vaatjie is die Saterdagskind van Molly en Wors. Hy is die grofste gebou van die hele Visagie-gesin en het lank gesukkel om 'n meisie te kry. Hy bly in die rondawel op die villa se erf, ry op 'n geel bromponie en studeer die kookkuns. Hoewel al in sy mid-20's, herinner sy kamer aan dié van 'n tienerseun. Hy is in 'n verhouding met Sjarmeney Verwey.
David Livingstone
Die nodige geld vir sy studie het hy in 'n fabriek verdien, en van 1836-38 bestudeer hy die teologie en die geneeskunde aan die Universiteit van Glasgow. In 1838 doen hy by die Londense Sendinggenootskap aansoek om as sendeling oorsee gestuur te word, en die genootskap besluit om hom na ŉ sendingstasie in Suid-Afrika te stuur sodra hy sy studie voltooi het. Sy jarelange werk word uiteindelik met sukses bekroon. Toe hy in November 1840 as sendeling bevestig is, was hy reeds 'n gekwalifiseerde dokter en gereed vir sy groot taak.
Molly en Wors
Blapsie Visagie
Blapsie is in vele opsigte soos haar ma – aanval is die beste verweer. Sy draai nie doekies om as sy vermoed dat sy vir die gek gehou word nie. Nietemin hou sy self daarvan om haar brood aan albei kante gebotter te hê. Sy is jaloers op Sjarmeney, wie sy vas glo haar kêrel probeer afrokkel. Blapsie studeer skoonheidskunde. Sy glo die man is die jagter wat moet sweet om haar hand te wen. Die ouens verloor egter belangstelling sodra sy dit te ver voer...
David Livingstone
Die Victoriawaterval
Livingstone het op 31 Maart 1841 by die sendingstasie op Kuruman in die Noord-Kaap aangekom om saam met eerw. Robert Moffat daar onder die Betsjoenas te werk. Hy was nie lank daar nie, toe die begeerte om die Evangelie verder die binneland in te dra hom beetpak. In 1843 kry hy verlof om verder noord nog 'n sendingstasie te stig.
Molly en Wors
Ella Visagie
Ella Visagie stem bykans op 'n druppel water ooreen met die karakter van Vetkoekpaleis. Sy is uitermatig preuts, verbitterd, puntenerig en 'n helleveeg vir 'n skoonmoeder. Ella is veral berug vir haar harde kopklappe waarmee sy die mans tugtig.
David Livingstone
Die Victoriawaterval
Hy skryf nou: “Mag die Here my seën om my hele wese aan die wonderlike werk te wy." Hy word nou ŉ ware ontdekkingsreisiger en in 1849 vertrek hy op 'n groot tog noordwaarts met die idee om nog sendingstasies te stig. In die jare tussen 1849 en 1856 het hy op verskeie togte gegaan en 'n aantal belangrike ontdekkings gemaak. In 1851 het hy die boloop van die Zambezirivier ontdek, wat tot op daardie tydstip heeltemal verkeerd op kaarte aangedui was.
Molly en Wors
Ella Visagie
Tog is die lagie vernis maar dun. Haar skynheiligheid skep 'n komiese karakter. Sy bedel openlik geld by Worsie om haar dobbellus te bevredig (in casino's, maar ook op straathoeke), gebruik by tye sterk taal, drink sterk drank en knyp die kat in die donker by Huis Lelieveld (mnr Errol Kotzé).
David Livingstone
Die Victoriawaterval
In 1855 maak hy egter sy aanskoulikste ontdekking. Terwyl hy met ŉ kano op die Zambezi afvaar, sien hy skielik 'n groot wolk uit die rivier opstyg. Toe Livingstone nader kom, sien hy skielik 'n groot watermassa van die Zambezi in 'n magtige waterval sowat 110 m na benede stort. Hy het dit die Victoriaval genoem na koningin Victoria van Engeland.
Molly en Wors
Ella Visagie
Een opvallende maniërisme is haar memoires oor Worsie se pynlike geboorte as instrumentbaba. Sy haal dit veral op as iemand die woord “pyn” of “seer” besig.
David Livingstone
Verdere verkennings
By sy tuiskoms in 1856 in Brittanje is hy deur almal as die grootste ontdekkingsreisiger van sy tyd beskou. In 1859 het hy die Londense Sendinggenootskap verlaat om as leier van 'n ekspedisie van die Britse regering na Afrika terug te keer. Die belowende jong geoloog Richard Thornton en Livingstone se broer Charles was ook lede van dié ekspedisie. Die doel was om die Zambezi-gebied te verken. Die ekspedisie het die vallei van die Shirerivier verken en die Njassameer (tans Malawimeer) en die Shire-hooglande ontdek. Gedurende die reise het Livingstone dikwels Portugese slawehandelaars teengekom, en een keer het hy 'n groep van 84 slawe en slavinne bevry.
Molly en Wors
Theunis van Rooyen
Theunis (ook bekend as jou Rubbish (van Rooyen)) is Blapsie se minnaar; hy is ook Vaatjie, haar broer, se boesemvriend. Theunis gebruik gereeld die verskoning “ek kom uit 'n gebroke huis” om sy dade te regverdig of om sy verontregte omstandighede waarin hy leef te verklaar. Hy is bitter jaloers indien iemand anders in Blapsie se oog is, maar is self ontrou. Dieselfde in sy ma se geval. Sjarmeney se tatoeëermerke prikkel hom geweldig baie – tot so 'n mate dat sy vriendskap met Vaatjie en verhouding met Blapsie in die gedrang is.
David Livingstone
Verdere verkennings
Hy was woedend oor die slawehandel en wou hê hierdie gebiede van Afrika moet van slawehandelaars bevry word. In die daaropvolgende paar jaar het sy briewe soveel belangstelling in Engeland gewek dat 'n hele paar sendelinge besluit het om na Suider-Afrika te kom. Livingstone se vrou, Mary, ŉ dogter van Robert Moffat van Kuruman, het ook gekom, maar sy is kort na haar aankoms aan malaria oorlede. Livingstone was 'n gebroke man, maar sy ou ywer het teruggekeer en hy het sy ontdekkingswerk tussen die Zambezi en die Malawimeer voortgesit.
Molly en Wors
Sjarmeney Verwey
Sjarmeney is die verpersoonliking van “sjarme” en plek-plek “kinderlikheid” self. Haar liggaam is oortrek met tatoëermerke en sy's ligkens soos 'n Baby Bat Goth geklee. Soos baie van haar Suid-Afrikaanse tydgenote behoort sy glad nie tot die Goth-subkultuur self nie, maar vind slegs in die kleredrag byval. Sy studeer as skoonheidsdeskundige en het 'n sterk afkeur in pienk. Haar ouers is twee hippies. Net soos Blapsie, speel sy ook haar twee minnaars (in hierdie geval Vaatjie en Theunis) teen mekaar af.
David Livingstone
Verdere verkennings
In 1864 is hy terug na Engeland met baie nuwe geografiese inligting en wetenskaplike gegewens oor Afrika. Die volgende jaar het hy vir die laaste keer na Afrika teruggekeer. Hy het in Zanzibar geland met ŉ drieledige doel voor oë: om die waterskeiding tussen die Malawi- en die Tanganjikameer te ondersoek, slawerny vir goed te beëindig en ook om die oorsprong van die Nyl te soek.
Molly en Wors
Sjarmeney Verwey
Sjarmeney dink dat Blapsie die lewe te ernstig opneem en meer 'n leef-en-laat-leef-houding moet ontwikkel, sowel as om 'n gedaanteverwisseling te ondergaan.
Yvonne Buckingham
Yvonne Buckingham (gebore 1937) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Our Man in Havana (1959), Sapphire (1959), Solo for Sparrow (1962), en The Christine Keeler Story (1963).
David Livingstone
Op soek na die oorsprong van die Nyl
Met 36 gidse en draers het hy in die Rovumarivier opgevaar en daarna die Malawimeer oorgesteek. Sy gidse en draers het egter die een na die ander gedros totdat daar op die ou end net vier of vyf oorgebly het. Die dorsters het al die kos en ook Livingstone se medisynekas gesteel.
Molly en Wors
Hardus Vogel
Ook bekend as daai flippen Hardus Vogel! is Theunis se grootste mededinger met betrekking tot Blapsie, maar is terselfdertyd ook sy drinkebroer. Om Blapsie se aandag te trek, spog Hardus met sy maagspiere. Hy is saggeaarder as Theunis, maar is egter ook arrogant en uittartend. Hy bly tans in die Kaap.
David Livingstone
Stanley en Livingstone
'n Hele paar jaar het verbygegaan sonder dat die buitewêreld 'n woord van Livingstone gehoor bet. Baie mense het selfs begin dink dat by dood was. In 1871 het 'n Amerikaanse koerant, die New York Herald, 'n korrespondent, Henry Stanley, na Afrika gestuur om Livingstone te soek. Stanley, wat self ŉ bekende ontdekkingsreisiger was, het Ujiji na 'n lang reis bereik.
Daar het by die ou man gevind, “bleek en afgemat, met 'n grys baard en 'n blouerige pet met 'n verbleikte goue band op die kop en gekleed in 'n onderbaadjie met rooi moue, en 'n grys tweedbroek" (aldus Stanley). “Dr. Livingstone, neem ek aan," het Stanley gesê. “Ja," het Livingstone geantwoord en die twee het mekaar die blad geskud.
Die laaste poging
Op 21 April 1873 skryf by met 'n bewerige hand in sy dagboek: “Het probeer ry, maar moes gaan lê en hulle het my in 'n uitgeputte toestand na die stat teruggedra." By sy aankoms in die stat van Chitambo het sy getroue draers vir hom 'n hut gebou. Hier het hy in 'n knielende posisie langs sy eenvoudige bed gesterf. Sy oorskot is na Engeland teruggebring en in die Westminster-abdy begrawe.
Sisufos
Skelmstreke
Sisufos was die seun van koning Aiolos van Thessalië en Enarete, en die stigter en eerste koning van Korinthe. Hy het navigasie en handel bevorder, maar was gierig en skelm. Hy het dit geniet om reisigers en besoekers dood te maak omdat dit hom toegelaat het om ander te oorheers.
Sedert Homeros word Sisufos uitgebeeld as die skelmste van alle mense. Hy het sy niggie verlei, sy broer se troon afgeneem en Zeus se geheime verklap. Hy het onder andere vir die riviergod Asopus vertel waar sy dogter, Aigina, is nadat Zeus haar ontvoer het.
Voordat hy gesterf het, het hy egter sy vrou gevra om sy liggaam ná sy dood in die middel van ’n openbare plein te gooi in ’n poging om sy vrou se liefde vir hom te toets. Ontsteld omdat sy vrou hom gehoorsaam het, het Sisufos die koningin van die onderwêreld, Persefone, oorreed om hom toe te laat om terug te gaan en sy vrou te gaan uitskel omdat sy nie sy liggaam begrawe het soos ’n liefdevolle vrou sou doen nie. Toe hy eers in Korinthe was, het hy geweier om terug te gaan na die onderwêreld. Hermes moes hom eindelik terugsleep daarheen.
Sisufos se straf
As straf vir sy skelmstreke is Sisufos gedwing om ’n groot rots teen ’n steil heuwel uit te stoot, maar net voor hy die spits bereik, het die rots weer teruggerol en dan moes hy van voor af begin.
Sam Edwards
Sam Edwards (26 Mei 1915 – 28 Julie 2004) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Captain Midnight (1942), Twelve O'Clock High (1949), en The Beatniks (1960), en in die televisiereeks General Electric Theater (1953).
Toepaslike tegnologie
Toepaslike tegnologie is tegnologie wat in mense se basiese behoeftes voorsien deur hulle in staat te stel om hul tyd, vaardighede, en omgewingshulpbronne ten beste te benut.
Die mensdom het reeds baie voordeel uit ontwikkelinge op die terreine van wetenskap en tegnologie geput. Baie van dié ontwikkelinge was egter nadelig vir die omgewing of onvanpas vir mense in armer gebiede van die wêreld. Daarom is die neiging deesdae na tegnologieë wat nie net omgewingsvriendelik is nie, maar ook bruikbaar in die omgewing en omstandighede waarin mense hulle bevind.
Toepaslikheid
Om die toets van toepaslikheid te deurstaan, moet tegnologie die behoeftes van mense aanspreek; bekostigbaar wees; deur plaaslike inwoners gebruik en selfs herstel kan word; waar moontlik, gebruik maak van plaaslike vaardighede en materiale; en 'n minimale of geen impak op die omgewing hê nie. As dit boonop daartoe bydra dat mense 'n inkomste daaruit kan genereer of om werk vir werklose mense te skep, is dit nog beter. Toepaslike tegnologie fokus op aspekte soos die gebruik van volhoubare energiebronne, natuurlike boumateriale, sonkragvoertuie, ensovoorts. Voorbeelde van toepaslike tegnologie is mikro-besproeiingsisteme wat deur waterpompe aangedryf word wat met die hand gepomp word. Die aankoopkoste is minimaal en daar is geen uitgawe aan elektrisiteit nie. Dit kan dus enige plek op aarde gebruik word.
Toepaslike energie in gebruik
Daar is baie plekke in Afrika wat nie per voertuig bereik kan word nie. Vir sulke gebiede is spesiale fietse met bande wat nie kan pap word nie en selfs 'n "vragfiets" vir die vervoer van produkte ontwikkel. Daar is ook 'n fiets met sy eie sleepwa wat aangehaak kan word. Omdat kookolie weens die vervoerkoste baie duur is vir mense in afgeleë gebiede, is 'n klein oliesaadpers ontwerp waarmee mense hul eie olie uit sonneblomsade kan pers.
In Nigerië word sonenergie-waterpompe gebruik om water na gemeenskappe te pomp wat nie naby riviere woon nie. Mense wat vroeër tot ure per dag daaraan moes bestee om genoeg water by hul wonings te kry, kan hierdie tyd nou benut om in hul landerye te werk, en hulle kan boonop hul landerye natlei, wat beter oeste meebring.
Sonkrag word in skole in afgeleë gebiede van Ghana gebruik om rekenaars aan te dryf. Selfs 'n finansiële bank in Ghana maak van sonenergie gebruik om batterye te laai wat vyf rekenaars en 'n drukker van krag voorsien.
Ontwikkeling
In Amerika is daar 'n internasionale instituut vir toepaslike tegnologie waar van die beste wetenskaplikes en tegnoloë in die wêreld hulle toewy aan navorsing oor en die ontwikkeling van toepaslike tegnologie. Hulle word in geboue en laboratoriums gehuisves wat vroeër gebruik is om van die mees tegnologies gevorderde wapens te maak, maar wy hulle nou aan die skep van vrede en voorspoed toe.
Om te bepaal hoe "gesond" die omgewing wêreldwyd is, is daar 'n reuse-wêreldkaart op 'n skerm van 7 m x 10 m waarop omgewingsdata aangebring word. Groot veld- of bosbrande, besoedelde wateroppervlaktes, osoonvernietiging, aardverwarming en ander omgewingsbedreigings word daarop aangedui sodat die gebiede met die grootste omgewingsprobleme geïdentifiseer kan word.
Die wetenskaplikes en tegnoloë by die instituut spits hulle toe op die ontwikkeling van toepaslike tegnologie op terreine waar daar die grootste behoefte bestaan. Hulle bestudeer bv. onder andere tradisionele tegnologie wat al duisende jare lank in gemeenskappe gebruik word, maar nie meer effektief en produktief is nie, vir idees om nuwe tegnologieë te ontwikkel wat meer modern, maar goedkoop en bruikbaar is. Die nuwe toepaslike tegnologie word dan gebaseer op die reeds bestaande vaardighede en kennis van mense in ontwikkelende lande en is bedoel om hul daaglikse bestaan te vergemaklik en hul lewensomstandighede te verbeter.
'n Eenvoudige voorbeeld is die hooikis (solar cooker) wat sonenergie gebruik om voedsel gaar te maak. Vir duisende vroue wat daagliks kilometers ver moes loop op soek na brandhout is dit 'n wonderlike hulpmiddel. Boonop vind minder verbranding van hout plaas, wat omgewingsverhitting verminder en houtbronne van uitwissing red. Ander toepaslike tegnologieprojekte sluit die gebruik van windkrag, hersirkulering van plastiek en rubber, maak van eie seep en papier, opgaar en gebruik van reënwater, en brandstowwe gemaak uit biomassa, in.
Olivia Burnette
Olivia Burnette (gebore 24 Maart 1977) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Planes, Trains & Automobiles (1987) en The Quick and the Dead (1995), en in die televisiereekse Quantum Leap (1989) en NCIS (2003).
Susanne Lundberg
Susanne Lundberg (30 September 1948 – 30 Desember 2017) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Moment (1980) en Ballerup Boulevard (1986).
20 Januarie
20 Januarie is die twintigste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender. Daar volg nog 345 dae in die res van die jaar (346 in skrikkeljare).
Stormwaterriool
Stormwaterriole word ontwerp om oortollige reën- en grondwater van ondeurdringbare oppervlakke soos geplaveide strate, parkeerterreine, loopvlakke, sypaadjies en dakke te dreineer. Stormwaterriole wissel van klein residensiële wegsyferputte (dry wells) tot groot munisipale stelsels. Hulle ontvang water van afvoerslote langs die meeste snelweë en ander besige strate, sowel as dorpe in gebiede waar swaar reënval en oorstromings voorkom, asook kusdorpe wat gereelde storms ervaar. Die afvoerslote van huise en geboue kan ook aan stormwaterriole gekoppel wees. Baie stormwaterrioolstelsels is ontwerp om die stormwater onbehandeld in riviere of strome te stort. Dit is dus onverantwoordelik om sekere soorte chemikalieë in die riole te stort.
Inloop
Daar is twee hooftipes riool-inlate: sy-inlate en tralie-inlate. Sy-inlate word langs randstene aangetref en is afhanklik van die vermoë van die opening onder die latei om die afloop op te vang. Hierdie inlate is gewoonlik dieper by die kanaalbodem om opvangskapasiteit te verbeter.
Baie inlate het roosters of tralies wat verhoed dat mense, voertuie, groot voorwerpe of vullis in die stormwaterriool val. Die tralies is gespasieer sodat die vloei van water nie belemmer word nie, maar sodat sediment en klein voorwerpe ook kan deurval. Stormwaterriole in strate en parkeerterreine moet sterk genoeg wees om die gewig van voertuie te dra, en word dikwels van gietyster of gewapende beton gemaak.
Van die swaarder sediment en klein voorwerpe kan in 'n opvangsput of sinkput direk onder die inloop afsak waar die water by die bokant van die opvangput in die eintlike riool oorloop.
Philip Hill-Pearson
Philip Hill-Pearson (gebore 16 Junie 1987) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Tinker Tailor Soldier Spy (2011) en War Horse (2011), en in die televisiereeks WPC 56 (2013).
Stormwaterriool
Inloop
Gedurende die droë tyd van die jaar sal die meeste sinkputte stagnante water bevat en in warmer lande kan dit 'n teelaarde vir muskiete word.
Die suksesvolle verwydering van sediment en ander besoedelingstowwe berus op die ontwerp van die sinkput (byvoorbeeld, die grootte van die opvangsput), asook op gereelde onderhoud ten einde die sinkput se stoorkapasiteit te verseker. Munisipaliteite maak gewoonlik van groot vakuumvragmotors gebruik om hierdie taak te verrig.
Pype
In die deursnee is pype gewoonlik rond, maar hulle kan ook reghoekig, vierkantig, ovaal, omgekeerd peervormig of eiervormig wees. Rioolstelsels bevat dikwels ook verskillende kenmerke soos watervalle, trappe, balkonne en putte vir die opvangs van afval. Pype kan ook van verskillende materiale vervaardig word soos baksteen, beton, hoëdigtheidspoliëtileen of versinkte staal. Versterkte veselplastiek word toenemend vir rioolpype en toebehore gebruik.
Waterkwantiteit
Stormwaterriole het dikwels nie die kapasiteit vir die hoeveelheid reën wat gedurende swaar reën en/of storms val nie. Wanneer stormwaterriole oorstroom word, kan ondergrondse en straatoorstromings voorkom. Anders as katastrofiese oorstromings word hierdie soort voorstedelike vloede in beboude aangetref waar mensgemaakte rioolstelsels algemeen voorkom. Stedelike oorstromings is die hoofoorsaak van rioolverstopping en ondergrondse oorstromings wat eiendomme jaar na jaar kan beskadig.
Waterkwaliteit
Die eerste vlaag afloopwater kan uiters vuil wees. Stormwater raak besmet wanneer dit oor paaie en ander ondeurdringbare oppervlakke loop, of van die chemiese afloop van grasperke voordat dit die riool bereik.
Water wat oor hierdie ondeurdringbare oppervlakke loop, absorbeer petrol, motor-olie, swaar metale, vullis en ander besoedelingstowwe van paaie en parkeerterreine, en plaagdoders van grasperke.
Ongewenste afloop kan deur middel van die installering van toestelle in die stormwaterrioolstelsel afgeskei word. Hierdie toestelle is nuut op die mark en kan slegs tydens nuwe ontwikkelings of groot verbeterings geïnstalleer word. Dit staan as olie-sediment skeiers bekend, en bestaan uit 'n gespesialiseerde mangatput en maak van watervloei en/of swaartekrag gebruik om olie en gruis af te skei.
Vermindering van stormwatervloei
Om te voorkom dat reënwater in stormwaterriole afloop, kan die vloei van dakgeute eerder in naasliggende grond geïnfiltreer word as om in die stormwaterrioolstelsel afgevoer te word. Stormwaterafloop van geplaveide oppervlakke kan na onuitgevoerde slote herlei word voordat stormriole bereik word, weer eens om afloop in die grond te laat dreineer. Deurlatende plaveimateriale kan gebruik word om sypaadjies, opritte en in sommige gevalle, parkeerterreine, te bou sodat 'n gedeelte van die stormwatervolume geabsorbeer kan word.
In baie gebiede word daar vereis dat houtenks op eiendomme geïnstalleer word. Dié word gebruik om reënwaterafloop tydens swaar reën tydelik teë te hou en die uitlaatvloei in die openbare riool te beperk. Dit verminder die kans dat die openbare rioolstelsel gedurende swaar reënval oorlaai word. Soms word daar ook van 'n oorloop-uitlaat gebruik gemaak wat hoër in die uitlaatkant van die houtenk aangebring word. Hierdie oorloop voorkom dat die houtenk heeltemal vol word. Deur die watervloei op hierdie manier te beperk en die water tydelik in 'n houtenk te hou, is daar 'n baie kleiner gevaar dat openbare riole oorstroom word.
Muskiete
Opvangsputte word dikwels met 'n sinkput ontwerp wat laer as die uitlaatpypvlak is. Hierdie putte dien as 'n reservoir vir water en vullis ten einde te help voorkom dat die pyp verstop raak. Tensy dit met 'n deurlatende bodem gebou word, sodat die water in die onderliggende grond kan infiltreer, sal hierdie ondergrondse sinkput 'n ideale teelaarde vir muskiete word, want dit is koel, donker en vir lang tydperke met stagnante water gevul.