cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ignaz Semmelweis
Reaksie van die medici
Een van die eerste persone wat op Semmelweis se 1848-kommunikasie gereageer het, was James Young Simpson wat ’n sterk bewoorde brief geskryf het. Simpson het vermoed dat die Engelse verloskundige literatuur totaal onbekend in Wene was, anders sou Semmelweis weet dat die Engelse lankal reeds kraamkoors as aansteeklik geag het en dat hulle die was van hande in ’n gechloreerde kalkoplossing in werking sou stel om daarteen te beskerm.
Semmelweis se insigte is baie beter ontvang in Engeland as op die kontinent, maar hy is meer gereeld uitgewys as verstaan. Die Engelse het aanhou glo dat Semmelweis hulle teorie van aansteking ondersteun het. ’n Tipiese voorbeeld was W. Tyler Smith wat beweer het dat Semmelweis “baie beslissend uitgemaak het” dat “miasmas wat afgelei is van die ontledingskamer, kraamkoors sal aanhits”.
In 1856 het Semmelweis se assistent, Josef Fleischer, die suksesvolle resultate van handewas by die kraaminrigtings van St. Rochus en Pest in die Weense Mediese tydskrif (Wiener Medizinische Wochenschrift) vermeld. Die redakteur het sarkasties opgemerk dat mense nie meer mislei moet word deur die teorie van handewas in gechloreerde kalkoplossings nie.
In 1858 het Semmelweis uiteindelik sy eie weergawe van sy werk gepubliseer in ’n essay getiteld, “Die etiologie van kraamkoors”. Twee jaar later het hy ’n tweede essay gepubliseer nl. “Die verskil in opinie tussen myself en die Engelse artse rakende kraamkoors”. In 1861 het Semmelweis uiteindelik sy groot werk gepubliseer met die titel Die Ätiologie, der Begriff und die Prophylaxis des Kindbettfiebers (Duits vir Die Etiologie, Konsep en Voorkoming van Kraamkoors).
In sy boek van 1861 het Semmelweis die stadige aanvaarding van sy idees betreur: “Die meeste mediese lesingsale weerklink steeds met lesings van epidemiese kraamkoors en met diskoerse teen my teorieë. […] Die mediese literatuur van die afgelope twaalf jaar hou aan groei met verslae oor kraamkoorsepidemies en in 1854 het 400 kraampasiënte in Wene, die plek waar my teorie ontwikkel is, gesterf aan kraamkoors. In gepubliseerde mediese werke word my leer òf geïgnoreer òf aangeval. Die mediese fakulteit by Wärzburg het ’n prys toegeken vir stuk wat geskryf is in 1859 waarin my leer verwerp is.
Lys van outeurs/F
Lys van outeurs volgens naam:
Ignaz Semmelweis
Reaksie van die medici
Carl Braun, Semmelweis se opvolger by die eerste kliniek, het 30 oorsake vir kraamkoors geïdentifiseer in ’n handboek wat hy geskryf het; die 28ste een hiervan was kadaweragtige infeksie. Ander oorsake het bevrugting en swangerskap, uremie, druk wat geplaas word op aangrensende organe weens ’n krimpende uterus, emosionele trauma, foute in dieet, verkoeling en atmosferiese epidemiese invloede ingesluit. Die impak van Braun se sieninge is duidelik sigbaar in die toenemende syfers in die 1850’s.
Lys van outeurs/F
A – B – C – D – E – F – G – H – I – J – K – L – M – N – O – P – Q – R – S – T – U – V – W – X – Y – Z
Palácio do Planalto
Alhoewel die paleis die hoofkantoor van die staatspresident huisves, dien 'n ander gebou, die Palácio da Alvorada, as sy ampswoning. Naas die president het ook 'n aantal belangrike raadgewers, waaronder die visepresident en die stafhoof hulle kantore in die Palácio da Planalto, terwyl die ander departemente langs Brasília se monumentale Esplanada dos Ministérios lê.
Ignaz Semmelweis
Reaksie van die medici
Ede Flórián Birly, Semmelweis se voorganger as professor in verloskunde aan die Universiteit van Pest, het nooit Semmelweis se leer aanvaar nie; hy het aanhou glo dat kraamkoors die oorsaak van vuiligheid in die derms was.
August Breisky, ’n verloskundige in Praag, het Semmelweis se boek afgemaak as “naïef” en het daarna verwys as “die Koran van kraamteologie”. Breisky het beswaar gemaak dat Semmelweis nooit bewys het dat kraamkoors en pyamie identies is nie en hy het volgehou dat ander faktore buiten verrottende organiese materiaal ingesluit moes word in die etiologie van die siekte.
Carl Edvard Marius Levy, hoof van die kraamhospitaal in Kopenhagen en uitgesproke kritikus van Semmelweis se idees, het bedenkinge gehad oor die onspesifieke aard van kadaweragtige partikels en dat die veronderstelde hoeveelhede onredelik klein was. “Indien dr. Semmelweis sy mening beperk het rakende infeksies van lyke na kraamkadawers sou ek minder geneig wees tot ontkenning as wat ek is. […] En, met respek teenoor die sindelikheid van die Weense studente, blyk dit onwaarskynlik dat genoeg besmetlike materiaal of dampe geïsoleer kan word om die vingernaels om die dood van ’n pasiënt te veroorsaak.”  Robert Koch het selfs later juis hierdie feit gebruik om te bewys dat verskeie besmetlike materiale lewende organismes bevat het wat in die menslike liggaam opnuut voortgebring kan word, dit wil sê dat aangesien die gif nie chemies of fisies kon werk nie, dit biologies moes wees.
By ’n kongres van Duitse dokters en natuurwetenskaplikes het die meeste sprekers, waaronder Rudolph Virchow, ’n hoogstaande wetenskaplike in sy tyd, Semmelweis se leer verwerp. Virchow se outoriteit in mediese kringe het moontlik bygedra tot die gebrek aan aanvaarding van Semmelweis se leer.
Palácio do Planalto
Kunswerke
Die Palácio do Planalto se kunsversameling behels kunswerke wat deur bekende Brasiliaanse en buitelandse kunstenaars geskep is, waaronder skilderye, skulpture en muurtapyte. Daarnaas pronk die paleis met pragtige meubels, porselein van die Companhia das Índias (Indiese Kompanjie) en Portugese silwerkuns uit die 18de eeu.
Ignaz Semmelweis
Reaksie van die medici
Dit is na vore gebring dat Semmelweis selfs ’n groter impak kon gehad het indien hy daarin geslaag het om sy bevindinge meer effektief te kon kommunikeer en nie die mediese gemeenskap die harnas in gejaag het nie, al het sy siening so baie opposisie gekry.
Nalatenskap
Semmelweis se advies oor gechloreerde handwasmiddels is waarskynlik baie meer invloedryk as wat hy gedink het. Baie dokters, veral in Duitsland, het bereidwillig gelyk om met die praktiese handewasmaatreëls te eksperimenteer wat deur Semmelweis voorgestel is, maar byna almal het sy basiese en baanbrekende teoretiese innovasie verwerp. Professor Gustav Adolf Michaelis van ’n kraaminrigting in Kiel het positief teenoor Semmelweis se voorstelle gereageer – hy het egter later selfmoord gepleeg omdat hy verantwoordelik gevoel het vir die afsterwe van sy nig op wie hy geëksperimenteer het nadat sy geboorte geskenk het.
Palácio do Planalto
Kunswerke
Van die kunswerke is eksklusief vir die paleis geskep, soos die muurtapyt Músicos ("Musikante"), wat in opdrag van die argitek Oscar Niemeyer deur die kunstenaar Di Cavalcanti geskep is.
Ignaz Semmelweis
Nalatenskap
Eers na sy dood het sy waarnemensgetuienis wye aanvaarding gekry; meer as twintig jaar later het Louis Pasteur se werk ’n teoretiese verduideliking vir Semmelweis se waarnemings gebied – die kiemteorie. As sodanig word Semmelweis se verhaal dikwels in universiteitskursusse met epistemologiese inhoud aangebied bv. wetenskapsfilosofiekursusse – dit demonstreer die deugde van empirisme of positivisme en bied ’n historiese weergawe van watter tipes kennis as wetenskaplik geag word (en dus aanvaar word) en watter nie. Dit is ironies dat Sammelweis se kritici hulself as positiviste geag het, maar selfs die positivisme het probleme in die lig van teorieë wat betowerend of bygelowig is, soos die idee dat “kadaweragtige partikels” ’n mens, na kortstondige kontak, in ’n kadawer kan omskep sonder dat enige kousale meganisme vasgestel is. Hulle kon nie Semmelweis se idees van piepklein en byna onsigbare hoeveelhede verrottende organiese materiaal as ’n oorsaak vir elke geval van kraamkoors aanvaar nie – idees wat in die afwesigheid van ’n repliserende biologiese meganisme waarskynlik na homeopatie gelyk het. Dit het vir Semmelweis se tydgenote voorgekom of hy terugkeer na die spekulatiewe teorieë van vorige dekades wat volgens sy positivistiese tydgenote so afstootlik was.
Die sogenaamde Semmelweisrefleks – ’n metafoor vir ’n sekere tipe menslike gedrag wat gekenmerk word deur ’n refleksagtige verwerping van nuwe kennis omdat dit die bestaande norme, oortuigings of paradigmas weerspreek – is genoem na Semmelweis.
Palácio do Planalto
Toegang aan die publiek en veiligheid
Die paleis staan slegs op Sondae tussen 9:30 en 13:00 uur oop vir die publiek. Gidse neem groepe van maksimaal 25 besoekers op rondleidings wat dertig minute duur.
Ignaz Semmelweis
Nalatenskap
Van Semmelweis se ander nalatenskappe sluit in:
Notas
Die van “Semmelweis” word nie met ’n "ss" soos in weiss gespel nie, maar gebruik die korter agtervoegsel -weis (sonder die tweede s). Ignaz Semmelweis word uitgespreek volgens die Duitse uitspraak as volg: Ieg-nats Zem-mul-wais.
Palácio do Planalto
Toegang aan die publiek en veiligheid
Op weekdae is die paleis slegs toeganklik vir personeel. Die paleis word deur die Presidensiële Garde beskerm, 'n onderafdeling van die Brasiliaanse leër.
Ignaz Semmelweis
Notas
Vertaal van [er] erhielt 1806 das Bürgerrecht in Buda
Besonderhede: Op 1 Julie 1844 het Semmelweis ’n leerlingassistent geword by die Weense kraamkliniek (in Duits Aspirant Assistentarztes an der Wiener Geburtshilflichen Klinik) en op 1 Julie 1846 is hy aangestel as gewone assistent (in Duits ordentlicher Assistentarzt). Op 20 Oktober 1846 het sy voorganger, dr. Franz Breit, ’n verloskundige, egter onverwags teruggekeer en Semmelweis is gedegradeer. Teen 20 Maart 1847 is dr. Breit aangestel as professor in Tübingen en Semmelweis is weer aangestel in die Assistentarzt posisie.
Semmelweis se verwysings na “kadaweragtige deeltjies” was (in Duits) “an der Hand klebende Cadavertheile”
Sien byvoorbeeld Charles Delucena Meigs waarin daar ’n skakel na die oorspronklike brondokument is.
Die outeur van die lesing van Charles Henry Felix Routh, maar dit is deur Edward William Murphy aangebied aangesien Routh nie ’n genoot van die Koninklike Mediese en Sjirurgiese Gemeenskap was nie. (Lesing: Omtrent die Oorsake van die Endemiese Kraamkoors van Wene, Medies-Sjirurgiese Transaksies 32(1849):27-40. Resensie: The Lancet 2(1848):642f.)  Vir ’n lys van ander resensente, sien Frank P. Murphy, “Ignaz Philipp Semmelweis (1818–1865): ’n Geannoteerde Bibliografie,” Bulletin of the History of Medicine 20(1946), 653-707: 654f.
Die verslag was “A gyermekágyi láz kóroktana” (“Die etiologie van kraamkoors”) gepubliseer in Orvosi hetilap 2 (1858): ’n vertaling in Duits is ingesluit in Tiberius von György se Semmelweis’s gesammelte Werke (Jena: Gustav Fischer, 1905), 61-83. Dit was Semmelweis se eerste publikasie oor die onderwerp van kraamkoors. Volgens György is die hoofsaak van die verslag saamgevat in lesings wat in die lente van 1858 voor die Budapester Königliche Ârzteverein gelewer is.
Die artikel is aanvanklik gepubliseer as: Ignaz Philipp Semmelweis, “A gyermekágyi láz fölötti véleménykülönbség köztem s az angol orvosok közt” Orvosi hetilap 4 (1860), 849–851, 873-76, 889–893, 913–915.
Carl Braun se dertig oorsake verskyn in sy Lehrbuch der Geburtshülfe. In die eerste uitgawe, wat in 1855 gepubliseer is, noem hy Semmelweis in verbinding met sy bespreking van oorsaak 28. In die latere uitgawe het hy egter alle verwysings na Semmelweis weggelaat.
SC Pfullendorf
Die Sportclub Pfullendorf is 'n Duitse sportvereniging uit Pfullendorf in Baden-Württemberg wat in 1919 gestig is.
Die sportvereniging het sy bekendheid te danke aan die opmars van sy sokkerafdeling, wat in 1980 die eerste keer die Amateur-Oberliga Baden-Württemberg gehaal het. In 1998 volg die sprong na die Regionalliga Suid, om twee jaar later selfs (onsuksesvol) aan die uitspeelronde om promosie na die 2. Bundesliga deel te neem.
Op 10 September 2006 het die klub een van sy grootste prestasies behaal deur DSC Arminia Bielefeld uit die Bundesliga met 2-1 te verslaan in die eerste ronde van die DFB-Pokal.
Naas sokker het die vereniging ook 'n skaak-, tafeltennis- en ysstoksportafdeling.
SC Pfullendorf speel sy tuiswedstryde in die ALNO-Arena, wat voor April 2005 as die Waldstadion Kasernenstraße bekend gestaan het.
Lambourn
Lambourn [ˈlæmbɔrn] is 'n nedersetting en civil parish wat in die noordweste van die seremoniële Engelse graafskap Berkshire en naby die bron van die gelyknamige rivier geleë is. Naas sy verskeidenheid winkels en ander fasiliteite word die dorp veral verbind met die perdewedrensport. Hier word tradisioneel Engelse wedrenperde afgerig, en Lambourn huisves ook sommige van die land se voorste jokkies en afrigters.
Die eerste nedersettings in die gebied dateer uit die Bronstydperk. Seven Barrows, 'n begraafplaas uit dié periode, is net noord van Lambourn geleë. Gedurende die nywerheidsomwenteling was Lambourn een van die plekke waar plaaswerkers tydens die Luddiete-onluste in opstand gekom het teen die meganisering van die landboubedryf.
Die M4-snelpad loop deur die uiterste suide van die civil parish, en die twee grootste nedersettings in die omgewing, Swindon en Newbury, is albei sowat 16 km van die dorp af geleë.
Eurasiese gaai
Die Eurasiese gaai (Garrulus glandarius) is ’n voëlspesie wat oor ’n groot streek in Wes-Europa en Noordwes-Afrika tot by die Indiese Subkontinent voorkom, asook verder tot die ooskus van Asië en suid tot in Suidoos-Asië. Oor dié groot gebied het ’n paar afsonderlike rassevorme ontstaan wat nou baie van mekaar verskil wat voorkoms betref.
Engelssprekendes in Brittanje en Ierland noem die voël bloot jay ("gaai"). Dit is die oorspronklike gaai waarna alle ander gaaie genoem is.
Taksonomie
Die Eurasiese gaai was een van die oorspronklike spesies wat Linnaeus in sy 18de-eeuse werk Systema Naturae beskryf het. Hy het die ooreenkoms met ander Corvidae gesien en dit Corvus glandarius genoem. Die huidige wetenskaplike naam is uit Latyn: Garrulus beteken raserig en glandarius is "van eikels", ’n gunstelingkossoort.
Agt rassegroepe (33 subspesies) word deur Madge & Burn (1994) erken:
Katedraal van Brasília
Die Katedraal van Brasília (amptelik: Catedral Metropolitana Nossa Senhora Aparecida) in die Brasiliaanse hoofstad is volgens 'n ontwerp van die bekende argitek Oscar Niemeyer opgerig. Die hiperboliese struktuur met 'n betonraam pronk met 'n kenmerkende oop glasdak en is van sestien gelykvormige betonkolomme met 'n hiperboliese seksie en 'n gewig van 90 ton voorsien.
Die katedraal versinnebeeld twee hande wat na die hemel toe uitstrek en is op 31 Mei 1970 ingewy.
Don Castle
Don Castle (29 September 1917 – 26 Mei 1966) was 'n Amerikaanse vervaardiger, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Lighthouse (1947), Born to Speed (1947), The Invisible Wall (1947), en I Wouldn't Be in Your Shoes (1948).
Aloe megalacantha
Aloe megalacantha is 'n aalwyn wat inheems aan Ethiopië en Somalië is.
Die plant het twee subspesies:
1844
Die jaar 1844 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 44ste jaar van die 19de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Geskiedenis van die African National Congress
Die African National Congress is die huidige regerende party in die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika.
Oorsprong
Daar was 'n paar ander swart weerstandsorganisasies voordat die ANC tot stand gekom het. Onder meer die weerstandsorganisasie, Umkosi Wezintaba, wat tussen 1890 tot 1920 bestaan het.
Die ANC is op 8 Januarie 1912 deur Saul Msane, Josiah Gumede, John Dube, Pixley ka Isaka Seme en Sol Plaatje saam met verteenwoordigers van stamleiers, kerkorganisasies, en ander vooraanstaande indiwidue gestig. Die oogmerke was om alle Afrikane as een volk bymekaar te bring om vir hul regte en vryheid te veg. Die ANC het van sy stigtingsdag beide die tradisionele, sowel as die moderne elemente verteenwoordig- van stamhoofde tot kerk- en gemeenskapsorganisasies, en ook geleerde swart beroepslui, maar vroue is eers as filiaal-lede vanaf 1931 toegelaat en het eers in 1943 volle lidmaatskap gekry.
Die stigting van die ANC-jeugliga deur Anton Lebede in 1944 het 'n nuwe geslag betrek wat hul beywer het vir die vestig van nie-gewelddadige massa-optrede teen die wettige onderbou van die wit minderheid se oorheersing.
In 1946 skaar die ANC hom by die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party en help om die Suid-Afrikaanse Mynwerkers-unie te stig. Toe die mynstaking tot 'n algemene staking uitbrei, gaan die ANC se president-generaal, Alfred Bitini Xuma, saam met 'n afvaardiging van die Suid-Afrikaanse Indiërkongres (SAIK) na die 1946 sessie van die VN se Algemene Vergadering waartydens die behandeling van Indiërs in Suid-Afrika deur die regering van Indië geopper is. Saam het hulle die kwessie van die polisie se brutaliteit teen die stakende mynwerkers en die wyer stryd vir gelykheid in Suid-Afrika bespreek. Die ANC het kragte saamgesnoer met die Natalse Indiër Kongres (NIK) en die SAIK.
Opposisie teen Apartheid
Die Afrikaners se oorweldigende oorwinning wat die Nasionale Party se wit minderheidsregering in 1948 stewig in die saal gesit het, was die begin van Apartheid. Gedurende die 1950's is swartes van die kieserslyste afgehaal, verblyf- en vrye beweging is beperk en die swartes se politieke bedrywighede ingeperk.
Die ANC het ook die aanvanklike beweging van die Indiër politieke partye as 'n rolmodel vir hulle beskou. Die ANC het besef hulle kort 'n kragdadige leier soos Gandhi. In 1949 het die ANC 'n skielike toeloop van nuwe lede gekry waar die beweging voorheen so 5 000 lede gehad het. Dit het vir 'n stewige grondslag in die nasionale samelewing verseker.
In Junie 1952 span die ANC saam met ander anti-Apartheidsbewegings in 'n Defiance Campaign teen die politieke, arbeids-, en verblyfregte in Suid-Afrika. Die protesgangers het die voorbeeld van Mahatma Gandhi gevolg met sy passiewe weerstand in KwaZulu-Natal en in Indië, en die onderdrukkende wette doelbewus oortree. Die weerstandsveldtog is in 1953 afgelas toe die regering nuwe wette uitvaardig om openbare byeenkomste te verbied.
In Junie 1955 vergader die Congress of the People, wat deur die ANC, die Indiër, bruin en wit organisasies gereël is, by Kliptown naby Johannesburg en aanvaar die Vryheidsmanifes. Van daardie dag af het dit die fundamentele dokument van die anti-Apartheidstryd vir gelyke regte vir almal, ongeag ras of kleur, geword. Met die weerstand wat groei is 156 leiers van die ANC en van sy bondgenote in 1956 in hegtenis geneem en in die opspraakwekkende "Hoogverraadsaak" aangekla. Die hofsaak kom na vyf jaar tot 'n einde en almal word vrygespreek.
In 1959 breek 'n aantal lede weg van die ANC en beskuldig die organisasie dat hy wegbeweeg van die beleid van Afrika-nasionalisme. Die wegbrekers stig die Pan Africanist Congress of Azania (PAC) en verkies vir Robert Sobukwe tot leier.
Proteste en verbod
Die ANC het 'n veldtog teen die paswette (Dompas) beplan wat vereis het dat alle swartes te alle tye 'n identiteitskaart in wit gebiede moet dra. Dit sou op 31 Maart 1960 begin, maar die PAC spring hulle voor en doen 'n protesmars tien dae vroeër waartydens die polisie 69 mense doodskiet en 180 wond in die voorval wat vandag in die geskiedenis bekend staan as die Sharpeville-slagting.
Jennifer van den Heever
Jennifer Muriel van den Heever (gebore op 21 Januarie 1962 in Windhoek) is 'n Namibiese politikus en lid van die Populêre Demokratiese Beweging (PDM). Sedert Maart 2015 dien sy as 'n lid van die Nasionale Vergadering van Namibië vir die PDM. Sy is die huidige adjunkpresident van die PDM en die party se vorige nasionale voorsitter. Van 2015 tot 2020 was sy die party se hoofsweep in die Nasionale Vergadering.
Geskiedenis van die African National Congress
Proteste en verbod
Die gevolg hiervan was dat albei organisasies verbied is om enige politieke bedrywighede te bedryf. Die internasionale teenstand teen die regering het in die 1950's en 1960's begin opbou. In 1960 ontvang die leier van die ANC, Albert Luthuli, die Nobelprys vir Vrede, 'n huldeblyk wat weer in 1993 herhaal word met die volgende ANC-leier, Nelson Mandela, en Frederik Willem de Klerk, wat dit gesamentlik ontvang vir hul ywer om 'n vreedsame oorgang na 'n demokrasie in Suid-Afrika te bewerkstellig.
Jennifer van den Heever
Vroeë lewe
Jennifer Muriel van den Heever is op 21 Januarie 1962 in Windhoek, Suidwes-Afrika gebore. Sy het standerd 10 in 1979 voltooi.
Geskiedenis van die African National Congress
Gewelddadige politieke weerstand
Ná die Sharpeville-slagting in 1960, besluit die ANC-leierskap dat die metodes van nie-geweld soos wat Gandhi teen die Britse Ryk, gedurende die kolonisasie van Indië geloods het, nie teen die Apartheidstelsel sou werk nie. 'n Militêre vleuel, Umkhonto we Sizwe (MK) is in 1961 gestig met Mandela as die eerste leier. MK beteken die "Spies van die Nasie". MK se operasies gedurende die 1960's was merendeels daarop gemik om staatsinstellings te saboteer. Mandela is in 1962 toegesluit, in 1964 tydens die Rivonia-verhoor lewenslank gevonnis, en saam met Walter Sisulu en die ander ANC-leiers na Robbeneiland gestuur.
Jennifer van den Heever
Loopbaan
Tussen 1984 en 1992 het sy as 'n immigrasiebeampte van die Ministerie van Binnelandse Sake gewerk. Sy is in 1994 as 'n laerskoolonderwyseres aangestel, maar het slegs vir 'n jaar lank skool gehou voordat sy bedank het.
Geskiedenis van die African National Congress
Gewelddadige politieke weerstand
Die uitgeweke ANC-leierskap het in die 1970's en 1980's onder die leierskap van Oliver Tambo die besluit geneem om die regering se leierskap, die bevel- en beheer, veiligheidspolisie, en militêre en industriële instellings met stakings lam te lê, geteikende moorde uit te voer, en guerilla-aanvalle soos bomontploffings op militêre en staatspersoneel toe te spits. Talle burgerlikes is ook in dié aanvalle dood. Dit sluit in die Amazimtotibom,  die Sterlandbom in Pretoria,  die Wimpybom in Pretoria,  die Juicy Lucybom in Pretoria  en die Magoo's Bar-bom in Durban. Die ANC se sabotasie-aanvalle op staatsinstellings sluit in die bomaanval op die Johannesburgse landdroshof, die aanval op Koeberg, die vuurpylaanval op Voortrekkerhoogte in Pretoria, en die 1983 Kerkstraatbom in Pretoria waar 16 mense dood en 130 gewond is.
Jennifer van den Heever
Loopbaan
In 1999 het sy 'n streeksvoorsitter van die Populêre Demokratiese Beweging (toe nog die Demokratiese Turnhalle-alliansie) geword. Sy was 'n pre-primêre onderwyseres vanaf 2005 tot 2012. Sy is in 2012 as 'n permanente deken in die Anglikaanse Diosees van Namibië aangestel. In 2013 is sy as die nasionale voorsitter van die party verkies.
Aloe monotropa
Die Aloe monotropa is 'n aalwyn wat endemies is aan Limpopo en in die Wolkberg in die Olifantsriviervallei voorkom. Die plant het 'n voorkomsgebied van 6 km2 en die habitat word bedreig deur onwettige vetplant versamelaars en mynbou aktiwiteite.
Geskiedenis van die African National Congress
Gewelddadige politieke weerstand
Die ANC is deur die Suid-Afrikaanse regering en sommige Westerse lande, insluitende die Verenigde State van Amerika en Verenigde Koninkryk, as 'n terroristiese organisasie geklassifiseer. Nogtans het die ANC vanaf 1978 tot 1994 'n kantoor in Londen gehad- Pentonstraat 28, Islington, Noord-Londen waar daar vandag 'n gedenkplaat ter nagedagtenis pryk.
Jennifer van den Heever
Loopbaan
Van den Heever is in die November 2014-verkiesing tot die Nasionale Vergadering van Namibië verkies en op 20 Maart 2015 as lid ingehuldig. Sy is toe as die hoofsweep aangewys. In April 2019 is sy as die adjunkpresident van die PDM verkies, en in die November 2019-verkiesing tot 'n tweede termyn as LP herkies.
Geskiedenis van die African National Congress
Gewelddadige politieke weerstand
In die tyd het die Suid-Afrikaanse Weermag verskeie klopjagte en bomaanvalle op ANC-basisse in Botswana, Mosambiek, Lesotho en Swaziland uitgevoer. Dulcie September, 'n lid van die ANC wat besig was met 'n ondersoek na die wapenhandel tussen Frankryk en Suid-Afrika, is in 1988 in 'n sluipmoordaanval in Parys doodgeskiet. Die ANC was daarvan beskuldig dat hy in sy opleidingskampe andersdenkende lede gemartel, sonder verhoor aangehou en selfs lede in ANC tronkkampe tereggestel het. In Suid-Afrika, waar 'n veldtog gevoer was om die land onregeerbaar te maak, is boendoehowe, en skare-teregstellings gebruik om opponente en verraaiers uit die weg te ruim- in baie gevalle is die gevreesde halssnoermoorde gebruik.
Bloedige geweld tussen die ANC en die Inkatha-Vryheidsparty het hoogty gevier. Daar is byvoorbeeld tussen 1985 en 1989 5 000 burgerlikes in gevegte tussen die twee partye doodgemaak. Slagtings tussen die strydende partye het onder meer die Shell House-slagting en die Boipatong-slagting ingesluit.
Soos die jare aangeloop het, het die ANC se aanvalle, gekoppel met internasionale druk en binnelandse opstande toegeneem. Die ANC het finansiële en taktiese steun van die Sowjetunie gekry wat, met die hulp van Kuba as 'n surrogaatmag deur Angola, aan die ANC militêre hulp verleen het. Die val van die Sowjetunie in 1991 het 'n einde hieraan gemaak en die Westerse moondhede het ook hulle deuntjie teenoor Suid-Afrika verander wat voorheen as 'n bondgenoot teen kommunisme beskou was. Suid-Afrika het skielik baie buitelandse, sowel as binnelandse druk, ervaar. Tesame hiermee het die internasionale houding baie meer versoenend teenoor die ANC begin draai. Soveel so dat die veranderde politieke landskap Staatspresident FW de Klerk op 2 Februarie 1990 die ANC laat ontban en vredessamesprekings en vir die afskaffing van Apartheid begin onderhandel het.
Met die einde van Apartheid was dit baie duidelik dat die ANC nie net die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1994 gaan wen nie, maar dit was ook inderdaad 'n wegholoorwinning.
In daardie verkiesing het die ANC, as die dominante vennoot in die drieparty-alliansie met die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party en COSATU 'n omvattende oorwinning met 62% van die stemme by die stembus behaal. Dit was net te min vir 'n tweederde-meerderheid. Die nuwe wetgewer het vir Nelson Mandela as President van Suid-Afrika verkies en hom Suid-Afrika se eerste swart uitvoerende hoof gemaak.
Tekens van druk
Teen 2001 was dit duidelik dat daar spanning in die drieparty-alliansie van die ANC, COSATU en die SAKP bestaan aan die broei was aangesien die ANC 'n meer liberale ekonomiese beleidsrigting ingeslaan het waaroor die ander twee vennote nie baie gelukkig was nie.
Laat in 2004 het Zwelinzima Vavi van COSATU sy misnoeë te kenne gegee oor die ANC se beleid van "stille diplomasie" met die verslegtende toestande in Zimbabwe, sowel as die swart ekonomiese bemagtiging wat, volgens hom, 'n uitgesoekte groepie in die swart elite bevoordeel, pleks van die massas.
Ander sleutelfigure in die ANC-geskiedenis
1948–1994: Joe Slovo, Tatamkhulu Afrika, Robert Sobukwe, Raymond Mhlaba, Thomas Nkobi, Dulcie September, Chris Hani, Ahmed Kathrada, Govan Mbeki en Penuell Maduna
Pasjtoe
Pasjtoe (پښتو, Pax̌tō, [paʂto]), histories bekend as Afghani (افغاني) of Pathani, is 'n Irannese taal wat deur sowat 50 miljoen mense in Afghanistan, Pakistan en Iran gepraat word. Dit vorm saam met Dari (Persies) die amptelike tale van Afghanistan. Daarbenewens dien Pasjtoe as ampstaal van die Pakistanse provinsies van Khyber Pakhtunkhwa, Beloetsjistan en die Federaalgeadministreerde stamgebiede. Pasjtoe word met die Arabiese alfabet geskryf.
Skotse predikante in die NG Kerk
Die Skotse predikante in die NG Kerk was altesaam 25 predikante van die Skotse Presbiteriaanse Kerk wat van 1818 tot 1836 en weer van 1862 tot 1867 na Suid-Afrika gekom het, aanvanklik om die tekort aan predikante in die Nederduitse Gereformeerde Kerk te help aanvul en veral die koloniale regering se verengelsingsbeleid stukrag te gee, maar later om die sogenaamde liberale neigings onder predikante wat in Nederland opgelei is, teë te werk.
Eerste sendelinge
Die eerste Skotse predikante wat in die NG Kerk gearbei het, was sendelinge van die Londense Sendinggenootskap wat in 1818 na die land gekom het. Dr. George Thom was superintendent van die genootskap en het agtereenvolgens in die gemeentes op Caledon en Tulbagh gearbei. Ds. John Evans was van 1818 tot 1823 die eerste leraar van die NG gemeente Cradock, toe hy daar oorlede is. Die derde van die eerste sendelinge was ds. John Taylor, wat volgens goewerneursproklamasie op 27 November 1818 as eerste leraar van die NG gemeente Beaufort-Wes aangestel is. In 1824 het die regering hom na die NG gemeente Cradock verplaas om wyle ds. Evans te vervang, waar hy 36 jaar later op 21 Mei 1860 in die amp oorlede is.
Predikante in Skotland gewerf
Ná die stigting van die volgende gemeente, Caledon in 1811, volg nuwe gemeentes egter flink op mekaar: George (1813), Uitenhage (1817), Cradock (1818), Beaufort-Wes en Somerset-Wes (albei1819). Ná dr. Thom se reus, kom Worcester (1821), Somerset-Oos (1825), Durbanville, Clanwilliam, Colesberg (al drie in 1826), Glen Lynden (1827), Wynberg (1829), Albanie (1831), Stockenström (1832) en Piketberg (1833) aan die beurt. Tydens die eerste 158 ná die volksplanting deur kommandeur Jan van Riebeeck is dus net sewe gemeentes gestig, maar in die daaropvolgende 22 jaar 'n volle 16. Gedurende die 22-jaar-tydperk ná die stigting van die volgende gemeente, is nog 46 gemeentes afgestig.
Daar was ten tyde van dr. Thom se reis na Skotland juis 'n groot tekort aan predikante. Dit was dringend noodsaaklik om veral in die buitedistrikte gemeentes te stig en so die Kerk se beskawende invloed daarheen uit te brei. Die tekort aan predikant sou redelik maklik uit Nederland aangevul kon word, maar die Britse owerheid het verkies om predikante van die Skotse Presbiteriaanse Kerk na Suid-Afrika te bring. Die Skotse Kerk het groot ooreenkomste met die Calvinistiese NG Kerk vertoon, maar boweal was die voornemende predikante almal Engelssprekend en sou dit die verengelsing, wat Somerset reeds in 1812 begin het, aanhelp. Die Kweekskool wat predikante vir die NG Kerk kon oplei, is eers in 1859 gestig (toe daar reeds 80 gemeentes bestaan het), en weinig Afrikaners het destyds na Europa gegaan om hulle as leraar te bekwaam.
Tot en met 1820 het daar slegs agt Afrikanerpredikante in die Kerk gedien, naamlik ds. Petrus van der Spuy(1746), Christiaan Fleck (1781), Petrus Johannes van der Spuy (1786), Michiel Christiaan Vos (1794), Jacobus Scholtz (1811), Tobias Johannes Herhold (1811), Jan Christiaan Berrangé (1815) en Cornelis Mol (1817).
Dr. Thom beraam in oorleg met graaf Bathurst, indertydse Britse koloniale sekretaris (na wie Bathurst in die Oos-Kaap genoem is), 'n plan om proponente van die Kerk van Skotland te oortuig om die leraarsamp in die NG Kerk te aanvaar, nadat hulle eers vir 'n ruk die Hollandse taal in Nederland sou gaan aanleer. Kommissies is in Aberdeen en Glasgow gestig om proponente te werf en, skryf eerw. A. Dreyer in 1924 "het moet erkend worden, dat Dr. Thom zeer gelukkig was in zijn keuze van de eerste kandidaten voor Zuid-Afrika".
Eerste ses proponente
Die kommissie van Aberdeen stuur di. Andrew Murray sr., Colin Fraser en George Morgan, wat onderskeidelik in die gemeentes Graaff-Reinet, Beaufort-Wes en Somerset-Oos geplaas word. Die kommissie van Glasgow stuur di. Henry Sutherland, Alexander Smith en William Ritchie Thompson, wie se eerste gemeentes onderskeidelik Worcester, Uitenhage en Stockenström (eers as sendeling en van die gemeente se stigting in 1832 af as leraar) was.
duimnael|regs|160px|Ds. [[James Edgar (1789-1848) was 18 jaar lank tot aan sy dood predikant van die NG gemeente Somerset-Wes. Hy is langs die dorp se eerste NG kerkgebou begrawe.]]
Nog 'n sewetal (1828 - 1836)
Hierna kom nog van tyd tot tyd tot in 1836 'n sewetal predikante uit Skotland aan, toe daar genoeg inheemse Afrikanerpredikante was om aan die behoefte te voldoen. Teen 1837 het Skotse predikante nietemin reeds die helfte van die Kaaps Sinode uitgemaak. Die sewe wat mettertyd oorgekom het, was in 1828 di. James Edgar, eers leraar op Durban(ville) en later 18 jaar lank leraar van die NG gemeente Somerset-Wes en John Cassie op Caledon. In 1829 kom ds. John Pears, eers professor aan die Suid-Afrikaanse Kollege in Kaapstad, voorloper van die Universiteit van Kaapstad, en later leraar op Somerset-Oos. In 1831 keer dr. William Robertson na Suid-Afrika terug nadat hy hom in Aberdeen en Utrecht as leraar gaan bekwaam het. Hy het oorspronklik in 1822 op dieselfde skip as ds. Andrew Murray sr. na die Kaap gekom nadat albei op Graaff-Reinet aangestel is, die een as onderwyser, die ander as leraar. Robertson het egter na vyf jaar besluit om te keer na Europa om ook predikant te word. Hy keer na die Kaap terug om Clanwilliam se eerste NG predikant te word, daarna 38 jaar lank op Swellendam as leraar te arbei en uiteindelik van 1872 tot '76 in die NG gemeente Kaapstad. In 1833 kom ds. Alexander Welsh na Suid-Afrika as leraar van Glen Lynden, in 1834 ds. Robert Shand as leraar van Tulbagh en laastens in 1836 ds. Thomas Reid as eerste leraar van die NG gemeente Colesberg. Hy bedank egter in 1852 vanweë toenemende onaangenaamhede tussen hom en sy gemeente.
Laaste nege (1862 - 1867)
Dr. William Robertson is op die Kaapse Sinodes van 1842 en 1852 tot moderator verkies. Soveel vertroue stel die ander Kaapse predikante in hom dat hy in 1860 op 'n geseënde konferensie op Worcester as afgevaardigde gekies word om in Holland en Skotland na "vrome en regsinnige predikante en onderwysers te gaan soek, ten einde die geledere van ons Kerk teen die dreigende aanvalle van die liberalisme te versterk". Buiten ds. Gilles van de Wall wat Robertson in Holland werf, kom deur sy toedoen in 1862 nog sewe Skotse predikante na Suid-Afrika: di. Andrew McGregor (Robertson), Dugald McMillan (Harrismith), John McCarter (Weenen), Thomas McCarter (Calvinia), Thomas Gray (Aberdeen), William Cormack (Burgersdorp) en David Ross (Lady Grey). Die laaste twee was di. Richard Craig (Weenen) en James Turnbull (Greytown).
Beskouing
Natuurlik kon die 25 predikante nie almal ewe goed by die plaaslike omstandighede aanpas nie. Enkele het dan ook na hulle vaderland teruggekeer, ander weer het lewenslank gesukkel met die vreemde taal waarin hulle hul nooit heeltemal tuis gevoel het nie. Maar daar was ook onder hulle diegene wat hulle dadelik aangetrokke gevoel het deur die vroomheid, vriendelikheid en hartlikheid van die Afrikaans-Hollandse bevolking, wat die volk se lief en leed gedeel het en wat deur puriteinse nougesetheid, die getrouheid van hulle herderlike arbeid en hul godsalige lewenswyse 'n geseënde invloed op die ontwikkeling van die lidmate se godsdienstige lewe uitgeoefen het.
Asbestopluma vaceleti
Asbestopluma vaceleti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Peter Ackroyd
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;"> Peter Ackroyd
Asbestopluma vaceleti
Die spons behoort tot die genus Asbestopluma en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Van Soest & Baker.
Die aanvaarde naam vir hierdie spesie in die wêreldregister van spesies is Lycopodina vaceleti (van Soest & Baker, 2011) .
Peter Ackroyd
Britse biograaf, skrywer en kritikus
Alma mater
Universiteit van Cambridge Yale-universiteit
Literêre genres
Biografieë, dramatiese werke, essays, fiksie, literêre kritieke, nie-fiksie, digkuns, kortverhale
Medusaslangkoppie
Die Medusaslangkoppie (Spatalla nubicola) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Spatalla behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit in die sentraal Langeberg en Naaukranspiek voorkom.
Peter Ackroyd
Tydperk
Pous Martinus I
Martinus I was die 74ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Medusaslangkoppie
In Engels staan die struik as die Medusa spoon bekend.
Peter Ackroyd
Tweede helfte van die 20ste en vroeë 21ste eeu
Pous Martinus I
Biografie
Pous Martinus I is gebore naby Todi in Umbrië in 'n plek wat nou na hom genoem is, Pian S. Martino. Sy pa se naam was Fabricius. Op 21 Julie 649 volg hy Pous Theodorus I op en regeer tot sy dood op 16 September 655. Hy word opgevolg (nog voor sy dood) deur Pous Eugenius I. Die naam ‘Martinus’ beteken 'aan (die Romeinse god) Mars gewy'.
Peter Ackroyd
Onderwerpe
Pous Martinus I
Pontifikaat
Pous Martinus I is verkies sonder die toestemming van keiser Constans II van Bisantium. Die keiser stuur die eksarg van Ravenna na Rome om die pous te arresteer. Die pous was juis besig met die eerste Lateraanse sinode van 5 Oktober 649 tot 31 Oktober 649 waarop die Tipus ('n geskrif uitgevaardig om die geskil tussen die monotelitiste en die ortodokses te besleg en deur die keiser gesteun) verwerp is. Die eksarg Olimpius het besef dat sy inmenging op groot teenstand sou stuit en sluit 'n kompromie met die pous. Hierdeur ontstaan 'n rebellie teen die gesag van Konstantinopel. Olimpius is egter kort daarna dood en die keiser het wraak geneem. Hy stuur 'n nuwe eksarg, Theodorus Calliopas, wat die ou en siek pous op 15 Junie 653 arresteer. Martinus word na die hoofstad Konstantinopel gesleep en as verraaier veroordeel op 17 September 654. Hy word na Cherson in die Krim verban waar hy op 26 Maart 655 aankom en op 1 September 655 aan honger en verwaarlosing sterf.
Peter Ackroyd
Londen en sy bewoners, geskiedenis en kultuur van Engeland; geskiedenis en kultuur van Venesië
Pous Martinus I
Verering
Pous Martinus I word in die Rooms-Katolieke Kerk as heilige vereer. Sy feesdag is op 12 November in die Rooms-Katolieke Kerk en op 13 April en 15 September in die Oosters-Ortodokse Kerk en op 14 April in die Russies-Ortodokse Kerk.
Peter Ackroyd
Peter Ackroyd (* 5 Oktober 1949 in East Acton, Wes-Londen) is 'n Britse biograaf, skrywer en kritikus met 'n besondere belangstelling in die geskiedenis en kultuur van Engeland. Hy staan bekend vir sy omvangryke werk, die verskeidenheid style en uitgangspunte daarvan, die diepte van sy navorsing en die groot verskeidenheid onderwerpe wat menige spesialis-akademikus in die skadu stel en van Charlie Chaplin en Edgar Allan Poe tot die Engelse skilder J.M.W. Turner se waterverftegniek, die oorspronge van Engels-wees en die geskiedenis, boukuns, musiek en toneelkuns van Venesië strek. Maar dit is veral die Britse hoofstad Londen, die plek waar hy gebore en grootgemaak is en waar hy die meeste tyd van sy lewe gebly het (tans in Knightsbridge in Sentraal-Londen), wat hom die meeste boei en wat alles deurdring wat hy gedoen en geskryf het. 'n Omvangryke biografie van sy geboortestad is in 2000 gepubliseer.
Pous Martinus I
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
Peter Ackroyd
Vir sy biografieë van onder meer William Blake, Charles Dickens, T.S. Eliot en Sir Thomas More het hy die Somerset Maugham-prys en twee Whitbread-pryse ontvang. In 1984 is hy as lid van die Royal Society for Literature verkies. Hy is daarnaas in 2003 as Commander of the Order of the British Empire (CBE) vereer.
Vroeë lewe en opleiding
Peter Ackroyd is as enkelkind in Londen gebore en het sy kinder- en jeugjare in 'n munisipale behuisingsblok in die stadsdeel East Acton deurgebring. Nadat sy vader die gesin verlaat het toe Peter nog 'n baba was, is hy deur sy moeder en grootmoeder grootgemaak in wat hy later as 'n "streng" Rooms-Katolieke huishouding sou beskryf. Dit was sy grootmoeder wat saam met hom die strate van Londen verken en sodoende sy groot liefde en belangstelling vir die Britse hoofstad gewek het.
Adeel Akhtar
Adeel Akhtar (gebore 18 September 1980) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Four Lions (2010), The Dictator (2012), en The Big Sick (2017), en in die televisiereeks Utopia (2013).
Cloetespas
Die Cloetespas is 'n bergpas op die R327 wat Herbertsdale oor die Outeniekwaberge met Van Wyksdorp, Ladismith en Calitzdorp in die Klein Karoo verbind.
Hierdie redelik onbekende pas is reeds in die 1850's gebou en waarskynlik genoem na die familie wat die grond aan die suidelike kant van die pas besit het. Boere in die Klein Karoo direk noord van die pas het hierdeur 'n kortpad na Mosselbaai met sy hawe verkry. Voorheen moes hulle 70 km weswaarts gaan óm die Plattekloof of 20 km ooswaarts oor die Attakwaskloofpas. Herbertsdale is eers in 1865 en Van Wyksdorp in 1904 gestig.
Asbestopluma delicata
Asbestopluma delicata is 'n gewone spesie uit die familie van die Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Lopes, Bravo & Hajdu.
Cloetespas
Ná 1910 is die roete aangepas om die steiler dele uit te skakel. Aan die suidelike hang kan die ou paddele nog gesien word waar dit effens wes van die nuwe trajek loop. Die ou en nuwe dele sluit in die vallei aan die noordekant weer bymekaar aan. Op dié spesifieke punt is oorblyfsels van 'n klipfort uit die Tweede Vryheidsoorlog (1899-1902) wat destyds deur die Mossel Bay District Mounted Troops opgerig is. Dit staan op 'n klein koppie in die hoek gevorm deur die aansluiting van die ou en nuwe pad. 'n Kilometer verder na die Klein Karoo is nog 'n ruïne van 'n blokhuis. Dit het uitsig gebied oor die plat gedeelte van die pas wat na die Klein Karoo lei. Daar is selfs 'n derde bouval van 'n fortjie. Hulle moes verhinder dat Boere-kommando's hulp veral in die vorm van vars perde ontvang van ondersteuners in Suid-Kaapland; en van wapens en ammunisie voorsien word deur skepe aan die kus. In ander Suid-Kaapse passe was daar hoogstens twee van hierdie fortjies. Dit dui dalk op die belangrikheid van hierdie roete vir soldate te perd.
Hierdie pas en die Gouritsrivier vorm die skeiding tussen die Lange- en die Outeniekwaberge.
Jonathan Yudis
Jonathan Yudis is 'n Amerikaanse vervaardiger, regisseur, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Pervert! (2005) en Aloha Santa.
Danila Kozlovsky
Danila Kozlovsky (gebore 3 Mei 1985) is 'n Russiese akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Soulless (2012), Legend No. 17 (2013), Vampire Academy (2014), en Hardcore Henry (2015).
Pous Eugenius
Pous Eugenius kan verwys na een van vier pouse van die Rooms-Katolieke Kerk nl:
Elizabeth McGovern
Elizabeth McGovern (gebore 18 Julie 1961) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Ordinary People (1980), Once Upon a Time in America (1984), en The Handmaid's Tale (1990), en in die televisiereeks Downton Abbey (2010).
Państwowy Korpus Bezpieczeństwa
Die Państwowy Korpus Bezpieczeństwa (Pools vir "Nasionale Sekuriteitskorps", ook geskryf PKB en soms genoem die Kadra Bezpieczeństwa) was 'n Poolse ondergrondse polisiemag wat deur die Armia Krajowa en die "Regering se Gedelegeerde se Tuiskantoor" georganiseer is tydens die besetting van Pole deur Nazi-Duitsland tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die groep was opgelei as die kern van die toekomstige polisiemagte vir tydens die verwagte landwye opstand en ook na die uiteindelike bevryding. Die eerste kommandeur van die PKB was Luitenantkolonel Marian Kozielewski. Hy is later deur Stanisław Tabisz vervang. Die PKB het in Oktober 1943 8 400 offisiere gehad, die nommer het in 1944 tot amper 12 000 gestyg.
Die PKB was in 1940 deur die Departement vir Interne Sake van die "Gedelegeerde se Kantoor" gestig en het meestal uit lede van die Poolse polisie en vrywilligers bestaan. Die PKB het ondersoeke uitgevoer asook ook kriminele intelligensie pligte en het ook berigte deur die Gestapo en Kriminalpolizei versamel.
'n Eenheid van die PKB, onder leiding van Henryk Iwański, het ook bekendheid verwerf vir hulle heldhaftige dade tydens die Warskou Ghetto Opstand in 1943.
Mosambiekse spoegkobra
Die Mosambiekse spoegkobra (Naja mossambica) is 'n giftige kobraslang tuis in Afrika. Dit word algemeen aangetref in Angola, Botswana, Mosambiek, Namibië, Suid-Afrika, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe. In Suid-Afrika kom dit in Mpumalanga, Noordwes, Gauteng, Limpopo en KwaZulu-Natal voor.
Taksonomie
Die Duitse natuurkundige Wilhelm Peters het die spesie in 1854 beskryf.
Voorkoms
Die slang se kleur is ligbruin of liggrys. Elke skub is donker omlyn. Die buik is pienk of geel met donker kruisstroke en daar is kolle op die keel. Die slang word 1 - 1,5 m lank.
Gif
Die slang se gif is sitotoksies, m.a.w. weefselvernietigend, en is nie lewensgevaarlik nie. Onmiddellike behandeling is nodig anders vind weefselverlies plaas wat veloorplantings kan noodsaak. Die Mosambiekse spoegkobra kan sy gif tot 2 meter ver en baie akkuraat spoeg. Die gif moet dadelik uit die oë gewas word. 'n Teengif is beskikbaar.
1845
Die jaar 1845 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 45ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
2017 Bahreinse Grand Prix
Die 2017 Formule Een Bahreinse Grand Prix het op 16 April 2017 op die Bahrein Internasionale Renbaan in Bahrein plaasgevind. Dit was die derde wedren van die kampioenskapseisoen gewees en is deur Sebastian Vettel in sy fabrieks-Ferrari gewen.
Bande beskikbaar gestel
Pirelli het die volgende bande aan alle spanne by Bahrein verskaf:
Suid-Amerikaanse longvis
Die Suid-Amerikaanse longvis (Lepidosiren paradoxa) is, soos die longvisse wat in Afrika voorkom, bale slanker as die Australiese longvisse. Hul vinne is verleng, is ook dunner, en die funksie is gewysig tot tasorgane. Verder is die skubbe kleiner en lê ingebed in die vis se vel.
Indien hulle verhinder word om na die oppervlak te kom, kan die visse versmoor. Hulle kieue is dus nie meer baie doeltreffend nie. Die larwe van die longvis gebruik wel uitwendige kieue vir gaswisseling.
Omdat die diertjies vir hul ontwikkeling van baie water afhanklik is, is dit belangrik dat die eiers aan die begin van die reënseisoen gelê moet word. Wanneer die larwes uitbroei, kan hulle hul kieue vir gaswisseling in die suurstofryke water gebruik. Die longe moet die uitwendige kieue vervang voordat die droë seisoen aanbreek.
Wanneer die droë seisoen begin, maak die longvis 'n droogteslaap deur in 'n tonnelvormige gat wat in die slyk van die bodem gegrawe word. Die Suid-Amerikaanse longvisse word in die gebied van die Amasonerivier en in die Gran Chaco aangetref. Die volwasse visse kan tot 1 m lank word.