cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gardameer
Landskapsvorme en geologie
Die Gardameer is geologies die jongste van hierdie landskappe wat gedurende die laaste kouetydperk sowat 10 000 jaar gelede gevorm is toe gletsersmeltwater groot mere in die noorde van Italië laat ontstaan het. In die grootste en waterrykste valleie het gletsermorene as natuurlike damwalle bygedra tot die vorming van uitgestrekte mere. Die Alpe is al 60 miljoen jaar gelede geplooi, terwyl ook die magtige Povlakte reeds voor die begin van die ystydperk deur sedimente uit die berge gevorm is.
Klimaat
Die Gardameer is in die binnelandse Mediterreense klimaatsone geleë. Die Gardone Riviera teen die suidwes-oewer van die meer beskik oor die mees gematigde klimaat noord van die Apennyne-bergreeks. Die sogenaamde Ora, 'n termiese wind, sorg op namiddae daarvoor dat daar 'n gereelde lugbeweging is wat die noordelike Gardameer tussen Torbole en Malcesine besonder aantreklik maak vir windseilgeesdriftiges.
Wynbou
Garda is 'n streek waar wyne van oorsprong (Italiaans: Denominazione di origine controllata, DOC) verbou word. Die plaaslike wingerde lewer wit-, rooi- en roséwyn op. Die wynstreek sluit 25 dorpe in die provinsie Brescia, 6 in die provinsie Mantua en 40 in die provinsie Verona in. Amptelike kultivare is Barbera, Cabernet Franc, Cabernet Sauvignon, Chardonnay, Cortese, Merlot, Pinot Blanc, Pinot Noir, Pinot Gris en Riesling. Die wynbougebiede van die DOC is Riviera del Garda Bresciano, Lugana, San Martino della Battaglia en Bardolino.
Besienswaardighede
Die Grotte van Catullus is aan die suidelike oewer van die meer geleë.
Long Tom
Die 155 mm Creusot of Long Tom soos hy tydens die Tweede Vryheidsoorlog bekend gestaan het, was 'n Franse kanon. Vier van hierdie kanonne saam met 4 000 granate, 4 000 granaatkartetse en 800 kartetse is deur die Zuid-Afrikaansche Republiek (wat informeel as Transvaal bekend gestaan het) in 1897 aangekoop. Die kanonne is aanvanklik in forte rondom Pretoria geplaas.
Beskrywing van die kanonne
Die Long Tom is voor 1877 deur Schneider & kie ontwerp om as beleëringskanon te dien. Hul eerste en enigste kliënt vir hierdie kanon was die ZAR, wat hulle as vestingskanonne aangekoop het. Hulle was nie bedoel om as veldkanonne gebruik te word nie.
Die loop was 4,2 meter lank en het 2 500 kg geweeg. Die affuit, of onderstel, het 3 200 kg geweeg. Om die kanon te vervoer, is die agterkant op 'n voorwa gelaai. Die loop is dan deur middel van 'n driepoot en katrolle opgelig en na agter geplaas sodat die gewig eweredig oor die vooras en agteras versprei was. Die hele kanon het dan 6 300 kg geweeg en moes deur 16 tot 20 osse getrek word.
Om die kanon op te stel of “in battery te bring”, was harde werk. Eers moes die wêreld gelykgemaak word; horisontaal in alle rigtings. Daarna moes gate gemaak word om die spanstukke, waaraan die terugloopbuffer gekoppel was, te begrawe. Daarna is 'n platform van houtbalke neergelê. Die stelling was dan gereed om die kanon te ontvang. Laastens is die kanon uit sy treknokke gelig en in sy gevegsnokke geplaas. 'n Klipmuur is dan om die kanon opgerig om dit te beskerm teen bomme wat naby die kanon ontplof. Dr Gustav Preller skryf die Long Toms was onhandig, lomp, topswaar en moeilik om in geveg te bring. Die doel van die platform was om te verhoed dat die kanon in sagte grond wegsak. Die drie lae planke wat gebruik is, het 'n stewige en stabiele platform gevorm. Die kanon se gewig is dus aangewend om die spanstukke en terugloopbuffer in plek te hou, selfs wanneer die kanon agteruit beweeg het nadat 'n skoot afgevuur is. Die platform was 4,5 meter by 4,5 meter en 22 sentimeter hoog. Die hout sou 5 200 kg weeg. Daar is getuienis dat twee waens gebruik moes word om 'n platform te vervoer.
Die Long Tom het van drie tipes projektiele gebruik gemaak. Die gewone granaat het ontplof wanneer dit iets hards getref het, met ander woorde dit het 'n aanslag- of skokbuis gehad. Die projektiel se reikafstand was effens minder as 9 000 meter. Die granaatkartets, wat met loodkoeëls gevul was, het ’n dubbelaksiebuis gehad wat óf op aanslag óf na verloop van ’n sekere tyd in die lug kon ontplof. Hierdie projektiele is dus teen mense en diere aangewend. Die reikafstand was 7 500 meter as dit in die lug gebars het. Die kartets het geen plofstof bevat nie en was met loodkoeëls gevul. Dit het 'n reikafstand van 400 meter gehad en is as noodmaatreël gebruik as die kanon deur die vyand bestorm is. ’n Vedere probleem wat die kanon gehad het, was dat die lading van buskruit gemaak was. Elke keer wat ’n skoot afgevuur is, is ’n groot rookwalm uitgespoeg. Die vyand kon sien waar die kanon was.
Om ’n skoot in ’n ander rigting (of selfs net ietwat links of regs) te vuur was nogal ’n gedoente. Hiervoor het die bemanning van elke kanon vier houtspane gehad om as hefbome te gebruik. Hierdie spane is duidelik sigbaar op die twee foto's. Agter die kanon het een of twee manskappe die agterkant van die affuit opgelig deur die platform of ’n houtbalk as steunpunt te gebruik. Een man by elke wiel het dan die wiel vorentoe of agtertoe gedraai deur die kanon se as as steunpunt te gebruik.
Elke kanon is deur ’n bevelvoerder (gewoonlik ’n adjudantoffisier) en 6 manskappe bedien.
Ontplooiing van die kanonne
Met hul aankoms in die ZAR is die vier Long Toms in die vier forte rondom Pretoria opgestel: Wonderboom, Daspoort, Schanskop en Klapperkop. Toe die oorlog uitbreek is drie van die kanonne na die Natalse front gestuur en gebruik om Ladysmith te beleër. Die vierde kanon is na Mafeking gestuur om die Britte daar te beleër.
Dit het nie goed gegaan by Ladysmith nie. Op 1 Desember het ’n bom afkomstig van ’n Britse howitzer naby die Long Tom op Middle Hill ontplof. Nege burgers is dood en die sluitstuk van die Long Tom is beskadig. Die kanon moes in Pretoria reggemaak word, maar dit was darem weer terug op 11 Desember. Gedurende die nag van 7/8 Desember het ’n groepie Britse saboteurs die punt van die loop van die Long Tom op Gun Hill opgeblaas en die sluitstuk gegaps. Hierdie kanon moes ook na Pretoria gestuur word om reggemaak te word. Op 3 Februarie 1900 het die Boere een van die Long Toms by Ladysmith na Vaalkrans verskuif en dit daar gedurende daardie veldslag gebruik. Op 13 Februarie is dit na Pietershoogte gestuur. Op 18 Februarie word die arme Long Tom deur ’n 4.7" kanon raakgeskiet en dit moes weer die aftog blaas. Toe Buller eindelik deurbreek moes albei Long Toms op die Natalse front die hasepad kies. Hulle was vir ’n rukkie by Biggarsberg opgestel en altwee is toe op 14 Mei na Pretoria verskuif. Een van hulle is teruggestuur en weer op Pougwana naby Majuba opgestel. Die ingenieurs in Pretoria het intussen aan die ander Long Tom gewerk. Die enigste raad met die opgeblaasde loop was om die voorste 25 cm af te sny. Daarna is die kanon die Jood genoem. Toe die herstelwerk voltooi is aan die einde van Januarie 1900, is die kanon na Kimberley gestuur. Daar was die kanon maar net vir ’n week opgestel toe hulle haastig moes vlug sonder om die platform, spanstukke en terugloopbuffer saam te neem. Teen 2 Maart was die kanon terug in Pretoria. Die Mafeking Long Tom was ook terug in Pretoria in April 1900. Laasgenoemde kanon is toe op ’n treintrok gemonteer.
Die Long Tom wat op Pougwana opgestel was tot 11 Junie is padlangs na Belfast gestuur. Al vier die Long Toms het toe aan die Slag van Bergendal deelgeneem. Na die veldslag het Die Jood in die berge naby Lydenburg gaan wegkruip. Die Long Tom op Driekop het langs Warmbad (Badplaas) en Barberton na Komatipoort gevlug. Die ander twee het Louis Botha na Lydenburg vergesel. Hulle was betrokke by gevegte by Badfontein, Lydenburg en ook op die bergpas tussen Lydenburg en Spitskop. Daarvandaan is hulle na Ohrigstad geneem. Die een Long Tom is bergaf en verby Leydsdorp na Haenertsburg geneem. Die ander een is deur Sekhukhuneland verby Warmbad na Pietersburg geneem. Toe die Engelse na Pietersburg opruk is hierdie Long Tom ook na Haenertsburg geneem.
Komatipoort
Die kanon wat na Komatipoort geneem is, is aanvanklik opgestel om die Britte vir oulaas te trotseer. Dit is egter op 22 September 1900 met dinamiet opgeblaas.
Rietfontein
Ons weet nie eintlik wat met die Jood gebeur het vanaf die slag van Bergendal (Augustus 1900) tot April 1901 toe dit op die plaas Rietfontein beland het nie. In April 1901 het die Britte ’n groot operasie onderneem om die ZAR-regering en generaal Viljoen te omsingel en te vang. Generaal-majoor F.W. Kitchener, aan die hoof van een van ses kolonnes, het Lydenburg gedurende die nag van 13-14 April verlaat. Sy kolonne het uit 2 290 voetsoldate, 550 berede troepe en 6 kanonne, insluitend ’n 5-duim kanon, bestaan. Hulle het in die rigting van Burgersfort opgeruk. Kolonel Jacson skryf soos volg oor die gebeure: The following morning the column marched north down the Waterval valley, and after the mounted troops had experienced some opposition in very hilly and rough country, Boschfontein was reached. Shortly after the force had settled into camp heavy gun fire was heard from the direction of Waterval. The Boers' shells exploded in the valley immediately to the north of the camp and in the vicinity of a farm, where it would appear the Boers considered the column should have bivouacked. After the explosion of some twenty shells a louder report than usual was heard, and the shelling ceased. Die volgende dag het hulle die koppie agter die opstal op Rietfontein bestyg en die oorblyfsels van die Long Tom daar gevind. Die Boere het op 16 April 1901 die kanon self opgeblaas voordat die vyand dit kon kry. Die ligging van die oorblyfsels van die stelling is 24° 57.761’S, 30° 13.271’O (WGS84), hoogte 1475 m.
Feeskop
In April 1901 is hierdie kanon na die Haenertsburg omgewing geneem. Op 30 April 1901 is die laaste Long Tom by Feeskop, omtrent 8 kilometer noord van Haenertsburg, deur die Boere opgeblaas.
2019 Superrugbyseisoen
Die 2019 Superrugbyseisoen was die 24ste seisoen van Superrugby, 'n jaarlikse rugbykompetisie georganiseer deur SANZAAR tussen die spanne van Argentinië, Australië, Japan, Nieu-Seeland en Suid-Afrika. Sedert die 2018-seisoen is teruggekeer na 'n 15-spanformaat, wat bestaan uit drie geografiese konferensies.
Zelhemse Broek
Die Zelhemse Broek (of net Het Broek) is 'n nedersetting in die munisipaliteit Doetinchem in die provinsie Gelderland in Nederland.
R303 (Suid-Afrika)
Die R303 is 'n streeksroete in Suid-Afrika. Die roete begin by die R46-provinsiale pad by Ceres, gaan dan deur Prince Alfred Hamlet, oor die Gydopas, deur Op-die-Berg, oor die Middelbergpas en eindig by die N7-nasionale pad in Citrusdal.
1742
Die jaar 1742 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 42ste jaar van die 18de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Axinella crassa
Axinella crassa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Axinella en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1885 deur Carter.
2020 Hongaarse Grand Prix
Dit is sedert 1986 die vyf-en-dertigste uitgawe van die Hongaarse Grand Prix in die wêreldkampioenskap van Formule 1, en die derde rondte van die kampioenskap in 2020.
Nederlandse koloniale ryk
Die Nederlandse koloniale ryk (Nederlands: Nederlands koloniale-Rijk) het uit 'n aantal kolonies bestaan, wat deur die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie, die Nederlandse Wes-Indiese Kompanjie en die Nordiese Kompanjie gestig is.
Verenigde State van Amerika
Nieu-Nederland
Ghana
Die kus was besaai met Nederlandse handelsposte, die Nederlandse Goudkus
Suid-Afrika
Die Transvaal en die Oranje-Vrystaat is later deur die Voortrekkers (die Afrikaners of die Boere) gestig.
Australië
In Oseanië daar was nie soveel belangrike kolonies nie. Tasmanië, Australië, Nieu-Seeland en ander eilande is wel deur die Nederlanders ontdek.
George Chesebro
George Chesebro (29 Julie 1888 – 28 Mei 1959) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Show Down (1917), The Hope Diamond Mystery (1921), Wolfblood (1925), en The Phantom Cowboy (1935).
Ringhals-blennie
Die ringhals-blennie (Parablennius pilicornis) is 'n vis wat voorkom in die westelike Middellandse See, langs die kus van Brasilië tot by Argentinië, en aan die ooskus van Suid-Afrika vanaf die noorde van KwaZulu-Natal suidwaarts tot by Knysna in die Wes-Kaap. In Engels staan die vis bekend as die Ringneck blenny.
Identifikasie
Die vis word tot 12 cm lank en sy kleurpatroon varieer baie. Die lyf is gewoonlik lig tot donker met tot nege vertikale donkerbruin strepe wat opbreek in bruin kolle op die onderkant van die lyf. Daar is ook oranje kolle op die kop en 'n tentakel bokant die oog. Die dorsale vin is donker met baie kolletjies op.
Hulle leef in rotsagtige kus areas, getypoele, aflandige riwwe en skeepswrakke. Hier verkies hulle water met strominge waar daar volop alge groei is. Die vis leef in water wat 0.5 tot 40 m diep is. Hulle is alleenlopend maar kom in klein groepies voor. Die vis lê bo-op die rif of bly in gate met die kop wat uitsteek. Hulle vreet alge en klein skaaldiere.
Iljoesjin Il-4
Die Iljoesjin Il-4 is 'n tweemotorige bomwerper wat tydens die Tweede Wêreldoorlog deur Rusland gebruik is.
Benedict Cumberbatch
Benedict Cumberbatch (gebore 19 Julie 1976) is 'n Engelse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente August: Osage County (2013), Star Trek: Into Darkness (2013), The Imitation Game (2014), en Doctor Strange (2016).
Saxon
Saxon is 'n Engelse heavy metal musiekgroep uit Barnsley, wat behoort tot die nuwe golf van Britse heavy metal. Die groep was baie populêr in die vroeë 1980's en is opnuut populêr sinds die album The Inner Sanctum.
In 1995 rig Graham Oliver en Steve Dawson 'n nuwe groep onder die naam "Son of a Bitch" op, wat teenwoordig die naam "Oliver/Dawson Saxon" gebruik.
National Independent Civic Organisation
Nico, wat staan vir die National Independent Civic Organisation, is 'n politieke party wat op 7 Julie 2008 by die Onafhanklike Verkiesingskommissie as politieke party geregistreer is en sy amptelike beleid op 13 September 2008 in Athlone, Kaapstad, bekend gestel het.
Tydens die eerste twee maande van sy bestaan, is takke gestig op Vredenburg, Saldanha, Langebaan, Moorreesburg, in die Overberg, Suid-Kaap en Oos-Kaap.
Nico wil op nasionale sowel as provinsiale vlak aan die verkiesing van 2009 deelneem.
Axinella crinita
Axinella crinita is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Joan Allen
Joan Allen (gebore 20 Augustus 1956) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Crucible (1996), Pleasantville (1998), Death Race (2008), en Room (2015).
Vliegdekskip
'n Vliegdekskip is 'n soort oorlogskip wat ontwerp is om as 'n drywende lugbasis te dien. Dit laat 'n lugmag toe om 'n groter gebied te patrolleer, en om dieper in vyandige areas in te dring aangesien daar minder tyd en brandstof benodig word om by die teiken uit te kom.
Ander take wat vliegdekskepe verrig is die diens van vliegtuie en ander toerusting en die vervoer van soldate.
Richard Cunningham (akteur)
Richard Cunningham is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Burnt (2015), 45 Years (2015), en Rogue One: A Star Wars Story (2016).
Vliegdekskip
Geskiedenis
Reeds voor die Eerste Wêreldoorlog is daar met eksperimente begin met die opstyg van seevliegtuie vanaf skepe. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog verskyn die eerste skepe wat 'n paar vliegtuie kon saamneem. Hierdie moedervaartuie het seevliegtuie met 'n hyskraan aanboord gesit, waarna hulle weer met 'n hyskraan in die water geplaas is en dan van die water af opgestyg het. Vanaf 1918 was dit aanvanklik die Britte wat die opstyg- en landingstegniek op dekke ge-eksperimenteer het en die eerste vliegdekskepe gebou het. Kort daarna is hulle deur die Amerikaners en die Japanese gevolg. Laasgenoemde was veral geïnteresseerd in hierdie soort skip. Die Japannese het ook die ontwikkeling van maretiemevliegtuie ernstig opgeneem.
Duitsland het in 1935 sy eerste vliegdekskip, die Graf Zeppelin, begin, maar dit nooit voltooi nie. 'n Susterskip, Flugzeugträger B, is nooit eers te water gelaat nie. Vanaf 1927 het Frankryk die Béarn gehad, 'n verboude slagskip vanaf 1914, wat hoofsaaklik 'n eksperimentele status gehad het. In 1940 is dit in Martinique geïnterneer, in 1943 aan die Vrye Franse Magte oorhandig en as vervoerskip gebruik.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog
Die aanval vanaf Britse vliegdekskepe op die Italiaanse skeepshawe van Tarente en later dié van die Japannese op Pearl Harbor het reeds die mag van die vlootlugwapen bewys. Vliegtuie het ook 'n groot rol gespeel in die jag van die Duitse slagskip Bismarck. Die sink van die Britse slagskip HMS Repulse en HMS Prince of Wales op 10 Desember 1941 was die einde van die tradisionele vlootgevegte wat met kanonne geveg is.
In twee opeenvolgende vlootgevegte, die Slag van die Koraalsee en die Slag van Midway in 1942, was daar nooit direkte kontak tussen die skepe van die strydende partye nie. Beide vlootgevegte is met vliegdekskepe geveg en was die keerpunt in die oorlog tussen Japan en die Verenigde State. Tydens die laaste vlootgeveg is vier Japanese vliegdekskepe deur Amerikaanse vliegtuie gesink.
Omdat die belang van vliegdekskepe so groot was, is baie handelskepe, kruisers en slagskepe gedurende die oorlog in vliegdekskepe omgeskakel. Die Britse Vloot het aanvanklik ongeveer twintig handelskepe van 'n vliegdek en 'n klein vliegtuigloods vir drie tot vier vliegtuie voorsien. Dit was die Merchant Aircraft Carriers (MAC) wat aangehou het om onder die burgerlike vlag te seil. Later is handelskepe heeltemal herbou tot vliegdekskepe en het tot die einde van die oorlog onder die vlag van die vloot as konvooibegeleiers gevaar. Weens die gebrek aan 'regte' vliegdekskepe en die traagheid waarmee die snelbouprogramme skepe geloods het, is hierdie skepe op alle groot fronte ontplooi. Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die Britte ongeveer vyftig vliegdekskepe in gebruik gehad en die Amerikaners ongeveer 100.
Verskeie bouprogramme vir nuwe vliegdekskepe is in sowel die Verenigde Koninkryk as die VSA van stapel gestuur. Kort voor die oorlog het die Britte reeds die Illustrious-klas (6 skepe) begin bou en tydens die oorlog het die Britse Vloot die bou van die Kolossus (10 skepe), Majestic (6), Centaur (8), Audacious (4) en Gibraltar (3) -klasse aangevra. Die Amerikaanse Vloot het die klasse Essex (24 skepe) en Midway (3) gebou en het planne gehad vir die Amerikaanse super-vliegdekskepe. In 1949, vyf dae nadat die eerste skip se kiel gelê het, is hierdie projek egter gekanselleer.
Na die Tweede Wêreldoorlog
Oortuig van die belangrikheid van vliegdekskepe, het verskillende lande sulke skepe ná die Tweede Wêreldoorlog begin gebruik: Kanada (1946-1970), Australië (1948-1982), Nederland (1946-1968), Argentinië (1958-1985), Frankryk (1945), Spanje (1967), Brasilië (1956) en Indië (1957). Gewoonlik is daar surplus Britse of Amerikaanse skepe aangekoop. Die vier eersgenoemde lande het sedertdien hul vliegdekskepe onttrek aan diens.
1743
Die jaar 1743 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 43ste jaar van die 18de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Vliegdekskip
Na die Tweede Wêreldoorlog
Spanje het in 1988 'n vliegdekskip met sy eie ontwerp (Principe de Asturias) in gebruik geneem om die oorspronklike (Dédalo) te vervang. Brasilië en Indië het hul ou skepe vervang met die voormalige Franse Foch (wat nou vaar as São Paulo) en die Britse (HMS Hermes, wat nou as Viraat vaar). Indië sal die skip binne enkele jare vervang met 'n eie ontwerpskip wat in 2005 te water gelaat is.
Sedert 1985 en 1997 het Italië (Giuseppe Garibaldi) en Thailand (Chakri Naruebet) ook hul eerste vliegdekskip bekom. Die Chakri Nareubet is in Spanje gebou volgens die verminderde ontwerp van die Principe de Asturias. Die Volksrepubliek China het sedert 2012 sy eerste vliegdekskip (Liaoning) in gebruik, 'n opgeknapte Sowjet-model.
Die Sowjetunie het sy eerste vliegdekskip eers laat begin gebruik: omstreeks die middel van die sewentigerjare. Anders as wat gebruiklik was, het hierdie tipe geen lanseerder of vangkabels (wat nodig is vir landing) nie en was beperk tot vertikale opstyg- en landingvliegtuie In hierdie opsig het die Sowjet-skepe die meeste ooreengekom met die Britse vliegdekskepe van die Invincible-klas. Hulle het hulself hiervan (en ook van ander vliegdekskepe) onderskei deur hul groot arsenaal van verskillende soorte missiele. Aan die einde van die Koue Oorlog het die Sowjet-vliegdekskipprogram ook beëindig: bestaande eenhede is verkoop of geskrap en skepe wat onder konstruksie was, is nooit voltooi nie. Een skip, die Admiraal Koeznetsof, die enigste skip in die Admiraal Koeznetsof-klas, word steeds gebruik vir vlagvertoon. Daar was jare lank planne om 'n nuwe generasie vliegdekskepe te bou, twee vir die Noordelike Vloot en twee vir die Stille Oseaanvloot. Die produksie hiervan sou in 2010 begin het en binne 6 jaar voltooi moet wees. Hierdie ontwikkeling het nog nie teen 2016 begin nie.
Axinella cylindratus
Die spons behoort tot die genus Axinella en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1981 deur Hoshino.
Vliegdekskip
Na die Tweede Wêreldoorlog
Die Britse Vloot het in die sestigerjare planne beraam vir 'n vliegdekskip wat in grootte vergelykbaar is met die Amerikaanse Forrestal-klas wat die te kleiner skepe van die Centaur-klas en die Audacious-klas sou vervang. As gevolg van besnoeiings in die begroting, is die planne egter 'n paar keer verander, en wat oorgebly het, was 'n ontwerp vir 'n klein (16 000 ton) vliegdekskip wat hoofsaaklik vir anti-duikboot-helikopters gebruik sou word. Die gewone hanteringsmetodes vir vegvliegtuie, soos vangkabels en lanseertoerusting, het by hierdie skip ontbreek. Met 'n variant van die Harrier-vegvliegtuig kon die skip wel tog lugverdedigingstake op 'n beperkte skaal verrig. Vanaf 1981 is drie skepe van hierdie Invincible-klas in gebruik geneem. As gevolg van 'n laat ontwerpverandering, naamlik die toevoeging van 'n sogenaamde ski-sprong, het die bruikbaarheid van die Harriers toegeneem. Die Invincible, waaronder die ski-sprong, het gedien as 'n model vir die vliegdekskepe van Spanje, Thailand en Italië en het ook die nuutste Indiese ontwerp beïnvloed. Die Britse Vloot beplan om die Invincible-klas teen 2020 deur twee vliegdekskepe van die Queen Elizabeth-klas te vervang.
Vliegdekskepe van die Amerikaanse Vloot is baie groter as in ander lande en kan tot 100 vliegtuie aan boord vervoer. In 1961 het die Amerikaanse vloot sy eerste kernaangedrewe vliegdekskip (USS Enterprise (CVN-65)) te water gelaat. Vanaf 1970 is alle nuwe VSA vliegdekskepe kernkrag aangedrewe. Slegs Frankryk het dit gewaag om 'n kernaangedrewe vliegdekskip te bou (MN Charles de Gaulle) (2001). Die voordeel van kernaandrywing is dat die skip feitlik onbepaald kan vaar – sonder om brandstof op te neem. Dit kan in 'n oorlog baie belangrik wees.
Vanaf die 1960's het klein vliegdekskepe vir amfibiese oorlogvoering verskyn. Dit sluit nie hoekdekke, lanseerders en vangkabels in nie. Dit is beperk tot die gebruik van (vervoer) helikopters. Hulle bied egter akkommodasie vir 'n bataljon mariniers. Die gebruik van vertikale opstyg- en landingvliegtuie (van die Harrier-tipe) gee hierdie skepe egter ekstra opsies. In die vroeë 1960's het Groot-Brittanje vir die eerste keer twee skepe van die Centaur-klas ingerig en dit 'kommandodraers' genoem. Omstreeks 1970 is hulle weer uit diens geneem. Die Amerikaanse vloot het eers die Iwo Jima-klas in die 1960's vir hierdie doel gebou en eers die Tawara en later die Wasp-klas uit die 1970's. Die VSA het vandag 'n dosyn van hierdie soorte skepe. Die Verenigde Koninkryk het die HMS Ocean sedert 1998. Frankryk het twee skepe en Spanje het bouplanne.
R304 (Suid-Afrika)
Die R304 is 'n streeksroete in Suid-Afrika. Die roete begin by die R307-streeksroete by Atlantis, kruis die N7-nasionale pad, word medebeskryf met die R320 vir 1.4 km, kruis die R312, kruis die N1, het 'n verspringende kruising met die R101, kruis die M23-motorweg en eindig by die R44 in Stellenbosch.
1744
Die jaar 1744 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 44ste jaar van die 18de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Stervorming
Stervorming is die proses waardeur digte streke in molekulêre wolke in die interstellêre ruimte, soms "sterkwekerye" of "stervormingsgebiede" genoem, ineenstort en sterre vorm. As ’n tak van sterrekunde sluit stervorming die bestudering van die interstellêre medium (ISM) en reusagtige molekulêre wolke as voorlopers van die stervormingsproses in, asook van protosterre en jong stervoorwerpe. Dit is nou verwant aan planeetvorming, ’n ander tak van sterrekunde.
Die meeste sterre vorm nie alleen nie, maar as deel van ’n groep, wat ’n sterreswerm of sterassosiasie genoem word.
Sterkwekerye
thumb|links|Die [[Hubble-ruimteteleskoop se foto van die "Skeppingspilare", waar stere in die Arend-newel vorm.]]
Interstellêre wolke
thumb|220px|Die newel W51 – een van die grootste sterfabrieke in die [[Melkweg (25 Augustus 2020).]] ’n Spiraalsterrestelsel soos die Melkweg bevat sterre, steroorblyfsels en ’n verspreide interstellêre medium van gas en stof. Die interstellêre medium bestaan uit 10-4 tot 106 deeltjies per cm3 en is gewoonlik saamgestel uit rofweg 70% waterstof wat massa betref en verder grootliks uit helium. Dié medium is chemies verryk deur spoorhoeveelhede swaarder elemente wat uit sterre gewerp word wanneer hulle aan die einde van hulle pad as hoofreekssterre kom. Streke in die interstellêre ruimte met ’n groter digtheid vorm wolke bekend as diffuse newels, waar stervorming plaasvind.
In teenstelling met spiraalstelsels, verloor ’n elliptiese sterrestelsel die koue komponent van sy interstellêre medium binne rofweg ’n miljard jaar, wat keer dat die stelsel diffuse newels kan vorm, buiten deur samesmelting met ander sterrestelsels.
’n Kompakter streek van stervorming is die ondeursigtige wolke van digte gas en stof bekend as bolwolke (of Bok-globules, genoem na die sterrekundige Bart Bok). Hulle kan vorm saam met instortende molekulêre wolke of moontlik onafhanklik. Die bolwolke is gewoonlik tot ’n ligjaar breed en het ’n massa van ’n paar sonne. Hulle kan gesien word as donker wolke, wat afgeëts is teen die helder emissienewels of agtergrondsterre. Daar is bevind meer as die helfte van bolwolke bevat nuutgevormde sterre.
Wolkinstorting
’n Interstellêre wolk gas sal in hidrostatiese ewewig bly solank as wat die kinetiese energie van die gas se druk in balans is met die potensiële energie van die interne swaartekrag. Wiskundig word dit uitgedruk deur gebruik te maak van die viriaalteorie, waarvolgens die swaartekrag- potensiële energie dubbel so groot as die interne termiese energie moet wees om ewewig te handhaaf. As ’n wolk groot genoeg is dat die gasdruk onvoldoende is om dit te onderhou, sal die wolk swaartekraginstorting ondergaan. Die massa wat ’n wolk moet oorskry om in te stort word die Jeansmassa genoem. Die Jeansmassa hang af van die temperatuur en digtheid van die wolk, maar is gewoonlik duisende tot tienduisende sonmassas. Gedurende die instorting van die wolk vorm tientalle tot tienduisende sterre min of meer gelyktydig. Die resultaat is ’n oop sterreswerm.
Axxess
Axxess DSL (Edms.) Bpk. (of net Axxess) is een van die vier grootste internetdiensteverskaffers in Suid-Afrika, met hul hoofkantoor in Port Elizabeth en is in 1997 gestig. Axxess was een van die eerstes wat in die ADSL-prysoorlog in 2009 hul pryse van die algemene R70 per gigagreep na onder R30 per gigagreep vir ADSL-dataverbindings verlaag het, saam met ander diensverskaffers soos Afrihost, Web Africa en G-Connect.
Stervorming
Wolkinstorting
220px|thumb|[[Europese Suidelike Sterrewag#Llano de Chajnantor|ALMA-waarnemings van die Orion-newelkompleks bied ’n insig in ontploffings tydens die ontstaan van sterre. ]]
Axxess
Die hoof- uitvoerende beampte in 2010 was Gian Visser.
Stervorming
Protoster
thumb|220px|LH 95, ’n sterkwekery in die [[Groot Magellaanse Wolk.]] ’n Protostellêre wolk sal aanhou instort so lank as wat die swaartekragbindkrag uitgeskakel kan word. Van dié oormaat energie word hoofsaaklik deur uitstraling ontslae geraak. Die instortende ster sal egter eindelik ondeurdringbaar word vir sy eie uitstraling, en die energie moet op ’n ander manier verwyder word. Die stof in die wolk word verhit tot temperature van 60-100 K, en dié deeltjies straal uit by golflengtes in die verre infrarooi waar die wolk deursigtig is. Die stof bemiddel dus die verdere instorting van die wolk.
thumb|220px|N11, deel van ’n komplekse netwerk gaswolke en sterreswerms in ons buursterrestelsel die Groot Magellaanse Wolk. Die aangroei van materie op die protoster duur gedeeltelik voort uit die nuutgevormde sirkumstellêre skyf. Wanneer die druk en temperatuur hoog genoeg is, begin die kernfusie van deuterium, en die uitwaartse druk van die daaropvolgende uitstraling laat die instorting afneem (maar nie ophou nie). Materie waaruit die wolk bestaan, hou aan op die protoster "neerreën". In hierdie stadium ontstaan bipolêre strale bekend as Herbig-Haro-voorwerpe. Dit is moontlik die manier waarop die oorskot-hoekmomentum van die instromende materie verminder word en die ster in staat gestel word om aan te hou vorm.
Eindelik begin waterstof in die ster se kern fusie ondergaan en die res van die omringende skyf materie word weggevee. Dit is die einde van die protosterfase en die begin van die hoofreeksfase.
Zelhem
Zelhem is 'n dorp in die munisipaliteit Bronckhorst in die provinsie Gelderland in Nederland.
R305 (Suid-Afrika)
Die R305 is 'n streeksroete in Suid-Afrika. Die roete begin 12 km oos van Riversdal waar dit van die N2-nasionale pad afdraai, suidooswaarts gaan en eindig in Stilbaai.
Rooivrugwitstinkhout
Die rooivrugwitstinkhout (Celtis mildbraedii) is 'n seldsame, immergroen boom in Suid-Afrika maar is meer volop verder noord. Dit groei in kuswoude en die blare is buigbaar, donkergroen en geneig om neerhangend te wees. Die boom se FSA-nommer is 41.
Die boom is inheems in Angola, Benin, Comore-eilande, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Ethiopië, Gaboen, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Golf van Guinee-eilande, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Madagaskar, Mosambiek, Nigerië, Republiek die Kongo, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Soedan, Tanzanië, Togo, Uganda en Zimbabwe.
Alyssa Milano
Alyssa Milano (gebore 19 Desember 1972) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger en voormalige sanger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Commando (1985) en Fear (1996), en in die televisiereekse Who's the Boss?, Melrose Place, Charmed en My Name is Earl.
Vroeë lewe
Milano was gebore op December 19, 1972, in Brooklyn, Sy het Rooms-Katoliek grootgeword.
Persoonlike lewe
Milano is disleksies.
Samaria
Samaria (Hebreeus: שומרון, Shomron; Arabies: السامرة, as-Samira) was in die 9de en 8ste eeu v.C. ’n antieke hoofstad van die noordelike Koninkryk Israel. Die stad se ruïnes is geleë in die Samariaberge, amper 10 km noordwes van Nablus.
Geskiedenis
Die eerste aantekening van ’n nedersetting op die terrein waar Samaria (Shomron beteken "wagtoring") geleë is, is waarskynlik in die 12de eeu v.C. in die Bybel as die tuisdorp Samir van die rigter Tola. Samariaberg is ’n lang heuwel met steil hange en ’n lang, plat kruin. Volgens die Bybel het Omri, koning van die Israeliete (bewind omstreeks 870's v.C.) dit van Semer, sy vorige eienaar, gekoop vir 68 kg silwer. Hy het ’n stad op die kruin laat bou en dit Samaria genoem. Omri is ná sy dood daar begrawe.
Volgens die Bybel is Samaria dikwels beleër. In die dae van koning Ahab het Ben-Hadad II van die Arameërs met 32 vasalkonings teen die stad opgeruk, maar hulle is in ’n groot slagting verslaan. Die volgende jaar het hy dit weer aangeval, maar is weer verslaan en moes hy oorgee aan Ahab, wie se leër "soos twee troppe bokke" was in vergelyking met die groot Aramese leër.
In die dae van koning Joram het Ben-Hadad weer Samaria beleër. "Daar het 'n groot hongersnood in Samaria ontstaan, en die beleg het voortgeduur totdat die kop van 'n donkie naderhand byna 'n kilogram silwer gekos het en 'n klein skeppie duiwemis sewe en vyftig gram." Ben-Hadad-hulle het egter skielik die lawaai van strydwaens, perde en ’n groot leër gehoor en uit hulle kamp gevlug. Hulle het die kamp net so gelos en die uitgehongerde inwoners van die stad is uit hulle ellende verlos deur die oorvloed in die vyand se kamp. So het Elisa se voorspelling waar geword: “Nege kilogram gars of vyf kilogram meel sal môre hierdie tyd net elf gram silwer kos in die poort van Samaria.”
Assiriese inval
Tydens die bewind van koning Hosea het die Assiriërs die Israeliete aangeval, eers onder Salmaneser V en later onder Sargon II, en die hoofstad oorgeneem. ’n Fragment van ’n stele met ’n Assiriese inskripsie wat aan Sargon toegeskryf word, is aan die oostelike hang van die akropolis ontdek en dit bevestig hulle teenwoordigheid. Verder is die inwoners van Samaria na Assirië weggevoer, volgens inskripsies by Sargon se paleis in sy hoofstad.
Sebaste
Water vir die Romeinse stad Sebaste is verskaf deur ’n ondergrondse akwaduk wat gevoed is uit fonteine in die ooste. Die stad was omring deur ’n muur van 4 km lank, met hoë torings wat die poorte in die weste en noorde verbind het.
Nuwe Testament
In Johannes 4 word vertel dat Jesus deur Samaria gereis het, en van sy gesprek daar met ’n Samaritaanse vrou by die put.
In Handelinge word vertel dat Filippus na die stad Samaria toe gegaan het om te preek en die siekes gesond te maak. Simon die toorkunstenaar was een van die mense wat hy bekeer het.
Argeologie
Uitgrawings is in 1908 en 1910 die eerste keer op die terrein gedoen, deur die Harvard-ekspedisie. Die tweede ekspedisie was bekend as die Gesamentlike Ekspedisie; dit was ’n konsortium van vyf instellings onder John Winter Crowfoot tussen 1931 en 1935. In die 1960's is uitgrawings op klein skaal gedoen namens Jordanië se departement van oudhede.
2009 ADSL-prysoorlog in Suid-Afrika
Die 2009 ADSL-prysoorlog in Suid-Afrika is 'n prysoorlog wat laat in 2009 begin het toe 'n paar internetdiensverskaffers skielik die pryse van hul produkte drasties verlaag het. Die oorlog is begin nadat Afrihost die mark verras het met hul aanbieding van R29 per gigagreep vir internettoegang vir tuisgebruikers.
Axxess, Web Africa en G-Connect het kort ná Afrihost gereageer met hul eie prysverlagings.
Vlugbaadjie
'n Vlugbaadjie of bomwerperbaadjie is 'n informele baadjie oorspronklik geskep vir militêre vlieëniers. Die styl het uiteindelik deel geword van die gewilde kultuur en kleredrag.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog
In die Eerste Wêreldoorlog het die meeste vliegtuie nie 'n geslote kajuit gehad nie, dus moes vlieëniers klere dra wat hulle warm genoeg sou hou. Die Amerikaanse Weermag het die Lugvaartklereraad in September 1917 gestig en begin met die verspreiding van swaar leervlugbaadjies; met hoë omringende krae, ritssluiters met windflappe, asook 'n paar soorte uitgevoer met pels.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog
Met ruimtetegnologie wat verbeter het, het die hoogte waarteen vliegtuie bedryf word ook verhoog. Die meeste swaar bomaanvalle in Europa tydens die Tweede Wêreldoorlog het vanaf 'n hoogte van ten minste 25 000 voet plaasgevind, waar die omringende temperatuur so koud as -50 °C was. Die kajuite van hierdie bomwerpers was nie geïsoleer nie, dus was 'n warm, dik vlugbaadjie 'n noodsaaklike stuk uitrusting vir elke lid van die bemanning.
Afrihost
Afrihost is een van die vier grootste internetdiensteverskaffers in Suid-Afrika, met hul hoofkantoor in Johannesburg en is in Augustus 2000 gestig. Afrihost was een van die eerstes wat in die ADSL-prysoorlog in 2009 hul pryse van die algemene R70 per gigagreep na onder R30 per gigagreep vir ADSL-dataverbindings verlaag het, saam met ander diensverskaffers soos Axxess, Web Africa en G-Connect.
Die hoof- uitvoerende beampte in 2017 was Gian Visser.
NZASM 13 Tonner 0-4-0T
Die NZASM 13-tonner 0-4-0ST van 1889 was 'n 13-ton Suid-Afrikaanse saaltenklokomotief van die negentiende eeu en die eerste lokomotief van die Suid-Afrikaanse Republiek (ZAR).
Alle NZASM-lokomotiewe is volgens hul gewig benoem dus staan hierdie lokomotief as die 13-tonners bekend.
Aubrey Kruger
Aubrey Kruger (21 Julie 1935 - 19 Julie 2016) was 'n Suid-Afrikaanse tekenaar en uitvinder.
Beroepslewe
Hy werk as tekenaar vir die Suid-Afrikaanse spoorweg- en haweadministrasie in Oos-Londen, Oos-Kaap, tot 1966. Daarna word hy na Durban verplaas. In 1973 verhuis hy weer na Oos-Londen, en begin 'n bandherstelbedryf. In sy latere jare werk hy as tekenaar vir 'n argitektoniese onderneming. Daarna word hy 'n vakwerkontwerper vir 'n houtonderneming.
Uitvinding van die dolos
Die ontwerp van die dolos word gewoonlik toegeskryf aan Eric Mowbray Merrifield, eertydse Oos-Londense hawe-ingenieur (van 1961–1976). In die laat 1990's het die aanspraak van Aubrey Kruger meer aandag getrek. Kruger beweer dat hy en Merrifield die vorm van betonblokke oorweeg het om die uitgebreide golfbrekers van Oos-Londen vir die stad se nie-natuurlike hawe te beskerm, na 'n groot storm in 1963. Merrifield wou 'n blok ontwerp wat nie sou breek nie of skuif as dit deur die golwe getref word, dit moes goedkoop wees; en nie presiese plasing vereis nie. Hy het later gesê dat hy 'n blok wil hê wat so ontwerp moet word dat dit 'soos kinders se bikkelspel' besprinkel kan word. Kruger het gesê dat hy huis toe gegaan het vir middagete, drie dele van 'n besemstok afgesny het en dit met spykers in 'n H-vorm vasgemaak het met een been wat 90 grade gedraai was om die kenmerkende dolosvorm te skep. Merrifield was geïnteresseerd in die ontwerp en het Kruger versoek om 'n plan te teken. Kruger het nooit formeel krediet vir die uitvinding ontvang nie. Merrifield het die Shell Design Award en die Associated Science and Technology Societies of South Africa se goue medalje ontvang. Die dood van Merrifield (in 1982) het veroorsaak dat hierdie kontroversie nie ten volle opgelos kan word nie.
Die blok word versterk in 'n komplekse vorm wat tussen 80 en 88 ton weeg. Dit word regoor die wêreld in hawens gebruik.
Persoonlike lewe
Hy trou op 1 Februarie 1958 met Daphne Margaret Bright (geb. 6 Mei 1937) en hulle het vier kinders gehad. Hy sterf op 19 Julie 2016 na 'n beroerte in sy huis in Oos-Londen.
Stiftsgymnasium Melk
In sy huidige vorm bestaan die abdy-gimnasium sedert 1707, maar dit het sy oorspronge in 'n kloosterskool wat reeds in die Middeleeue gevestig is. Die gimnasium is een van die oudste skole in die Duitse taalgebied. Danksy die beskikbaarheid van openbare vervoermiddels het die aantal koshuisleerders sedert die Tweede Wêreldoorlog bestendig afgeneem, en die meeste leerders woon tans tuis by hul gesinne. Die onderwysinstelling het sy vroeëre karakter as koshuisskool sodoende lankal kwytgeraak en is tans 'n gimnasium waar die klemtoon op onderwys in Oudgrieks en Frans gelê word, asook 'n sogenaamde Oberstufenrealgymnasium wat opleiding in drie kerngebiede aanbied - musiek, kunste en wiskunde met natuurwetenskappe.
Kundigheidsverlies
Kundigheidsverlies, breinkwyn of breindrein (leenvertaling uit die Engels braindrain), verwys na die verskynsel waar hoogs opgeleide persone (soos akademici, gespesialiseerde kunstenaars, ondernemers en vakkundiges) uit 'n land (of dikwels ook interprovinsiaal of intraprovinsiaal binne 'n land) vertrek om elders 'n loopbaan te gaan soek. Kundigheidsverlies verwys meestal na die migrasie vanaf die randgebied na die "kern". So sal 'n dokter vanaf die landelike gebied na 'n stedelike gebied trek, van 'n onderontwikkelde provinsie na 'n meer verstedelikte gebied, of uitwyk van 'n ontwikkelende land na 'n ontwikkelde land. Die uitstroming van kundigheid uit die randgebied laat sodoende 'n kundigheidsleemte. Tog kan persone met meer ondernemingsgees ook 'n ontwikkelde land verlaat, bv. na 'n belastingparadys.
Geskiedenis in Suid-Afrika
Kundigheidsverlies het reeds teen die middel-1980's in Suid-Afrika begin toeneem. Van die stootfaktore was onluste in die Transvaal in 1986 en 1987. In 1986 het 13 711 mense die land verlaat en in 1987 het die syfer effens verlangsaam na 11 174. Voorheen het talle burgers ook emigreer om diensplig te ontduik. Die emigrasiesyfer het in 1989 afgeplat tot onder die 5 000-vlak, en meer immigrante is ontvang as mense wat die land verlaat het. Die moord op Chris Hani, leier van die Suid-Afrikaanse Kommuniste Party, maar ook die daaropvolgende burgerlike geweld in 1993, het veral burgers van ander lande "tou by die ambassades" laat staan. Die lande waarheen uitgewyk is, was Kanada, Brittanje, Australië en die V.S.A.
In 2003 het die toenmalige minister van binnelandse sake, Mangosuthu Buthelezi, as antwoord op 'n parlementêre vraag aangekondig dat 11 048 hooggeskoolde Suid-Afrikaners met bestuurs-, beroeps- en administratiewe vaardighede van 2000 tot 2002 geëmigreer het, terwyl net 2 312 persone met soortgelyke vaardighede die land binnegekom het. Hierdie syfer is egter as "erg konserwatief" beskou, omrede talle beroepslui tydelik oorsee werk (en so buitelandse ervaring opdoen) of nie aandui dat hul die land permanent verlaat nie.
Die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing het in 'n verslag getiteld Flight of the flamingos bevind dat die aantal kundiges wat Suid-Afrika verlaat het, vier keer soveel is as wat Statistiek Suid-Afrika beweer. Vanaf 1994 tot 1997 het Suid-Afrika 70 344 mense aan Brittanje, Australië, Nieu-Seeland, die V.S.A., Namibië en Kanada verloor. Vanaf 1998 tot 2001 het die syfer skerp gestyg na 115 247. Onder laasgenoemde was "15 954 in die eerste tydperk mense wat opgelei is in wetenskap en tegnologie en 24 952 in die tweede tydperk". Die RGN het tot die gevolgtrekking gekom dat die regering nagraadse studie vir Suid-Afrikaanse studente meer toeganklik en bekostigbaar moet maak, want, so is gemeen, dit sal die uittog van hoogs gekwalifiseerde werkers keer of hulle oortuig om terug te kom. Volgens die Witskrif oor Internasionale Immigrasie, uitgereik op 28 Julie 2017, het 520 000 individue tussen 1989 en 2003 Suid-Afrika verlaat, en hierdie syfer groei met 9,7% per jaar. Volksopnames in die bestemmingslande soos Australië, Brittanje e.a. toon 593 973 Suid-Afrikaners het tussen 2000 en 2013 hul daar gaan vestig.
Sowat 750 000 Afrikaanssprekendes het tussen 1990 en 2010 Suid-Afrika verlaat. In 2015 het 25 066 persone emigreer en Statistiek Suid-Afrika raam op nog 'n verdere 113 000 die daaropvolgende vyf jaar.
Ook het 914 901 emigrante Suid-Afrika tussen 2015 en 2020 verlaat.
Die grootste trekpleister vir emigrante tussen 2010 tot 2020 bly maar hoofsaaklik Engelssprekende lande (soos die top-tien-lande dui, hoewel 'n vollediger beeld hier verkry kan word):
Fossilworks
Fossilworks is ’n portaal wat navrae-, aflaai- en ontledingsprogramme verskaf om toegang tot die Paleobiology Database te vergemaklik. Laasgenoemde is ’n groot databasis wat deur honderde paleontoloë van oor die wêreld bygewerk word.
Dit sluit baie hulpprogramme in wat voorheen by die Paleobiology Database beskikbaar was.
Microlarinus lareynii
Microlarinus lareynii is 'n kalander wat inheems is aan die suide van Frankryk, Italië en ander lande van die Middellandse Seegebied.
Hierdie saadkalander leef veral op die duwweltjie. Die wyfie byt 'n saadkapsule oop en lê 250-450 eiers daarin. Die gat word met uitwerpsels toegemaak. Die larwes ontwikkel binne die saadjies en vreet dit. Ná 25 dae bring elke saad 1 tot 3 volwasse kalanders voort. Hulle voed ook op die plant, maar dit veroorsaak min skade. Daar is gewoonlik verskeie generasies in een seisoen. In die winter oorleef die volwasse kewers in plantafval.
Sewe Slapers van Efese
duimnael|’n 19de-eeuse Duitse skildery van die Sewe Slapers. Boaan staan: Bittet für uns Ihr hl. sieben Schläfer ("Bid vir ons, Heilige Sewe Slapers"). Die Sewe Slapers (Arabies: اصحاب الکھف aṣḥāb al kahf, die metgeselle van die spelonk) van Efese is ’n verhaal oor ’n groep jeugdiges wat omstreeks 250 n.C. in ’n spelonk buite Efese weggekruip het om vervolging vry te spring. Die koning het al sy onderdane gedwing om afgode te aanbid en sou enigiemand doodmaak wat weier. Die mans het ontsnap omdat hul geloof (wat van streek tot streek verskil) hulle daarvan weerhou het om afgode te aanbid. Dit is een van baie weergawes van die verhaal van ’n man wat aan die slaap raak en baie jare wakker word en uitvind die hele wêreld het intussen verander.
’n Ander weergawe is dat die Romeinse keiser Decius gelas het dat hulle in ’n toe grot gevange gehou word om daar te sterf as straf omdat hulle Christene was. Hulle het in die grot aan die slaap geraak en glo ná 180 jaar wakker geword tydens die bewind van Theodosius II, waar hulle deur die mense van die toe Christelike stad gesien is voordat hulle gesterf het.
Die Martyrologium Romanum, die lys heiliges en martelare van die Rooms-Katolieke Kerk, noem die Sewe Slapers van Efese onder die datum 27 Julie. Volgens die Bisantynse kalender is hul feesdae op 4 Augustus en 22 Oktober.
Die verhaal geniet egter groter aansien in die Moslem-wêreld; dit word vertel in die Koran (soera 18:9–26). Die presiese getal van die slapers word nie in die Koran genoem nie, maar dit gee die tyd wat hulle geslaap het aan as 300 sonjare (gelyk aan 309 maanjare). Anders as in die Christelike weergawe, word ’n hond in die Koran genoem wat hulle vergesel het. Dié het ook geslaap, maar vir mense wat by die spelonk verbygeloop het, het dit gelyk of die hond waghou, en dit het hulle bang gemaak om te kyk wat in die spelonk is. duimnael|200px|Decius gee opdrag dat die Sewe Slapers toegemessel word. Uit ’n 14de-eeuse manuskrip.
Christelike vertolking
duimnael|200px|’n Russiese ikoon. Die verhaal beweer sewe jong mans is tydens die vervolging van Christene omstreeks 250 n.C. onder die Romeinse keiser Decius daarvan beskuldig dat hulle Christene is. Hulle is ’n sekere tyd gegee om hul geloof te verander, maar het eerder hul aardse goed vir die armes gegee en na ’n grot in die berge gegaan om te bid; daar het hulle aan die slaap geraak. Die keiser, wat gesien het hul houding jeens afgode het nie verbeter nie, het opdrag gegee dat die opening van die spelonk toegemessel word.