cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prosesfilosofie
Oorsprong en boustene van prosesdenke
Ten spyte daarvan dat prosesdenke eers redelik onglangs ontwikkel is, het dit diep historiese wortels. Die vraag oor die oorsprong van alles, is so oud soos filosofie self. Die oudste Griekse filosofe naamlik die pre-Sokrates filosowe soek reeds antwoorde op die vraag na die archè of die begin. Herakleitos (540 v.C.— 480 v.C.) is die eerste om te stel dat alles voortdurend aan die verander is. Volgens hom "vloei alles". Hy beweer dat één groot wet of formule alles bepaal of verklaar, naamlik dat teenoorgesteldes een is en elke realiteit is 'n sintese van teenoorgesteldes. Hiermee bedoel Herakleitos nie dat die teenoorgesteldes eenvoudig identies aan mekaar is nie, maar dat hulle wel wesentlik by mekaar betrokke is en dat juis hierdie spanning aan die werklikheid sy eie struktuur en dinamiek verleen. Hy dink aan dag en nag, son en reën, winter en somer. So is volgens hom om gebore te word reeds die begin van sterf. Uit hierdie dinamiese eenheidvisie volg dat alles relatief is. Die denke verteenwoordig 'n radikale mobilisme. Volgens Herakleitos is die grondstof van alles vuur, want daarin word die grootste spanning voltrek. Die menselike siel is volgens hom ook niks anders as vuur nie.
Middeleeue en die Moderne Tyd
Na Herakleitos word 'n ander wêreldbeskouing egter gewild. Die wysgeere Plato en Aristoteles, wat die grootste invloed het op latere filosofie, huldig 'n statiese wêreldbeskouing. Die aarde is sentraal en onveranderlik in die visie. Dié  geosentriese wêreldbeskouing word deur die Griekse denkers ontwikkel en kry later in die werk van Claudius Ptolemaeus sy klassieke uitbeelding. Die middeleeuse beeld was gebaseer op 'n kombinasie van Grieks-Romeinse elemente en Bybelse gegewens.
Nicolaas Copernicus was die eerste sterrekundige wat 'n omvattende heliosentriese kosmologie (in teenstelling met 'n geosentriese kosmologie) bewoord het, waarvolgens die son, en nie die aarde nie, die middelpunt van ons sonnestelsel is. Na hierdie rewolusionêre insig kom daar 'n verandering. Die eeuoue wêreldbeskouing beleef 'n krisis. Die nuwe visie, die heliosentrisme lê aan die basis van 'n meer dinamieser wêreldbeskouing. Die dinamiese wêreldbeskouing, waardeur die wêreld gesien word as 'n kreatiewe wordingsproses, kom volgens Max Wildiers na vore in die hedendaagse tyd. Hierin speel twee ontdekkings 'n belangrike rol: die evolusieteorie van Charles Darwin (19e eeu) enersyds en die relatiwiteitsteorie van Albert Einstein (1915) andersyds. Deur die evolusieteorie het ons die lewe leer sien as 'n stroom van gebeurtenisse waarin steeds nuwe vorme voorkom, wat geneties met mekaar verbind is. Volgens Wildiers kan deur die relatiwiteitsteorie en die verdere ontwikkeling ingevolge die kwantumteorie, die subatomiese werklikheid beskou as 'n stroom van energie asook 'n netwerk van onderlinge verhoudinge. Kreatiwiteit en relatiwiteit bepaal dus ons visie op die werklikheid volgens prosesfilosofie.
Cliona labiata
Cliona labiata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1880 deur Keller.
Gereformeerde kerk Brackenhof
Die Gereformeerde kerk Brackenhof is ’n gemeente van die Gereformeerde Kerke van Suid-Afrika in die suide van die Randse dorp Alberton. Dit het op 24 Augustus 1996 tot stand gekom deur die samesmelting van die gemeentes Eikenhof (1946) en Brackenhurst (1982).
Georges Roux
Georges Raymond Nicolas Albert Roux (16 November 1914 – 12 Augustus 1999) was ’n Franse skrywer. Hy het onder meer gewilde geskiedenisboeke oor antieke Nabye Oosterse lande soos antieke Irak en Mesopotamië geskryf.
Gereformeerde kerk Brackenhof
Agtergrond
Die behoefte aan ’n derde Gereformeerde kerk op Alberton is aan die begin van die 1980's gevoel. In Mei 1982 het die Gereformeerde kerk Brackenhurst van Alberton-Wes (1966) afgestig nadat die moedergemeente Alberton reeds in 1939 as die sewende gemeente aan die Oos-Rand gestig is. Die nuwe gemeente Brackenhurst het eers kerk gehou in die saal van die Laerskool Willem Cruywagen (later herdoop tot die Laerskool Orion), terwyl die kerkraad onderhandel het oor ’n geskikte terrein vir die oprigting van ’n kerkgebou.
Kerkbou
Bouwerk aan die siersteenkerk het in die tweede helfte van 1983 begin. Die argitek was Albert Monteith en die bouaannemer Capital Civil Building Constructors. Die totale boukoste het sowat R450 000 beloop. Die hoeksteen is op 18 Maart 1984 gelê en van 16 tot 18 November 1984 is die kerkgebou feestelik in gebruik geneem. Die siersteengebou is veeldoelig ontwerp, want die kerkruimte en -kantoor, saalkompleks en kombuisgeriewe is alles onder een dak. Net ’n gordyn skei die kerkgedeelte en saal wat oopgetrek kan word wanneer meer plek benodig word. Die kerkruimte bied sitplek aan 450 mense. Aan die suidekant van die kerkgebou is klaskamers vir kategese-onderrig, ’n integrale deel van die kerkkompleks.
Nadat Brackenhurst en Eikenhof saamgesmelt het, is Eikenhof se klein pyporrel oorgeplaas na die Brackenhurst-kerk, waarin die saamgestelde gemeente sedertdien aanbid. ’n Jaar of wat ná die samestelling het Brackenhof 396 belydende en 154 dooplidmate gehad, maar einde 2014 het dit afgeneem tot onderskeidelik 186 en 39. In die Gereformeerde Kerk se eeufeesjaar (1959) het Eikenhof, destydse die negende oudste Gereformeerde kerk aan die Oos-Rand, se belydende lidmate 93 getel en die dooplidmate 34. In 1995 het Eikenhof se belydende lidmate 194 en die dooplidmate 69 getel en Brackenhurst s'n onderskeidelik 319 en 152.
Grolsch Veste
Die Grolsch Veste is die tuisveld van die sokkerspan FC Twente. Die Nederlandse nasionale sokkerspan speel ook soms hier.
Die stadion se naam kom van die bierbrouery Grolsch, wat oorspronklik uit die vesting (Veste, of sterk stad) Groenlo kom.
Geskiedenis
Die stadion is in 1997 gebou om die Diekman Stadion in Enschede te vervang. Tot en met 2008 het die stadion as Arke Stadion bekend gestaan.
Tydens die openingswedstryd van die stadion op 10 Mei 1998 het FC Twente vir PSV Eindhoven met 3-0 geklop (in die Eredivisie). Ook daarna blyk die Hel van Enschede 'n opdraande stryd vir teenstanders te bied.
Op 29 Augustus 2007 is die eerste wedstryd in die Nederlandse Eredivisie vir vroue gespeel: FC Twente - SC Heerenveen (1-0).
Op 5 September 2009 is in die stadion die internasionale wedstryd Nederland - Japan (3-0) gespeel.
Uitbreiding
Tydens die opening het die stadion slegs 13 500 sitplekke gehad. Maar vanaf 1999 het die stadion tydens elke tuiswedstryd van Twente volgepak gesit. Daarom is die stadion in 2008 tot 24 000 sitplekke uitgebrei. Ook na die uitbreiding het die stadionkapasiteit te klein geblyk. Daarom is die stadion in 2011 verder uitgebrei to 30 000 sitplekke deur 'n 2de ring op die "tribune" aan die oostekant van die stadion te bou. By die uitbreiding het 'n ongeval gebeur, waarby 'n deel van die dak ingestort het en twee mense het gesterf.
FC Twente beoog ook om die stadion tot 32 000 sitplekke en later tot 45 000 sitplekke uit te brei.
FIFA Sokkerwêreldbeker 2018
Vir die organisering van die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2018 het Nederland saam met België kandidate gewees (Rusland het die organisering gewen). In die 'bidboek' het die Grolsch Veste (met 'n kapasiteit van 45 000 sitplekke) een van die speelstadions gewees.
Charley Grapewin
Charley Grapewin (20 Desember 1869 – 2 Februarie 1956) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Petrified Forest (1936), The Wizard of Oz (1939), The Grapes of Wrath (1940), en Tobacco Road (1941).
Zwigodini
Zwigodini is 'n nedersetting in die Musina Munisipaliteit van Vhembe distrik, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Dit is digby die grens met Zimbabwe en die Limpoporivier geleë.
Pachsdraai
Pachsdraai is 'n dorpie in Ngaka Modiri Molema-distriksmunisipaliteit in die Noordwesprovinsie, Suid-Afrika.
William Herschel
Sir Frederick William Herschel (Duits: Friedrich Wilhelm Herschel; 15 November 1738 – 25 Augustus 1822) was ’n Britse sterrekundige, hoewel in Duitsland gebore, tegniese kenner en komponis. Hy is in Hannover, Duitsland, gebore en was nes sy pa in die militêre orkes van Hannover. Op 19 het hy na Groot-Brittanje geïmmigreer. Behalwe vir sterrekunde is hy ook bekend vir die 24 simfonieë wat hy gekomponeer het.
In 1774 het hy met behulp van 'n selfgemaakte teleskoop met 'n sistematiese ondersoek van die sterrehemel begin. Dit het onder meer gelei tot die ontdekking van die planeet Uranus, die poolkappe van Mars en twee van Saturnus se mane.
Voorts het hy ook talle newelvlekke, sterrehope en dubbelsterre ontdek. Herschel het afgelei dat die son deur die hemelruim beweeg en aanvaar dat alle sterre geleë is in ŉ stelsel wat die vorm van 'n afgeplatte lens het. Frederick William (oorspronklik Friedrich Wilhelm) Herschel is op 15 November 1738 in Hannover gebore. Sy vader was 'n musikant en aangesien William musiekaanleg getoon het, het hy op 14-jarige leeftyd lid geword van 'n militêre kapel.
Danksy Herschel se buitengewone energie en deursettingsvermoë het hy teleskoopspieëls bekom wat, soos dit later geblyk het, die van Greenwich se sterrewag oortref het. Toe sy eerste teleskoop in 1744 voltooi is, het Herschel se loopbaan as (amateur-) sterrekundige begin. Herschel het hom dit ten doel gestel om die hele sterrehemel stelselmatig te bestudeer.
Op 13 Maart 1781 het hy in die sterrebeeld van die Tweeling 'n voorwerp ontdek wat 'n paar nagte later van posisie verander het. Herschel het gemeen dit is 'n komeet wat hy ontdek het en hy het dit bekend gemaak. Later het dit geblyk ŉ planeet te wees wat buite die baan van Saturnus beweeg. Die ontdekking van die planeet, vandag bekend as Uranus, het Herschel onmiddellik beroemd gemaak. Die Engelse koning, George III, het Herschel tot koninklike sterrekundige benoem met 'n jaargeld wat hom in staat gestel het om hom voltyds aan die sterrekunde te wy. Saam met sy suster Carolina Lucretia Herschel (1750- 1848) het hy na Datchet verhuis en later (in 1786) na Slough.
Carolina het in 1771 na Engeland gekom om as Herschel se helper op te tree; eers in sy musiekloopbaan en daarna met sy sterrekundige werk. Haar belangstelling in die sterrekunde het so toegneem dat sy self waarnemings gedoen en 7 komete ontdek het. In Datchet en Slough het Herschel voortdurend teleskoopspieëls geslyp, nie alleen vir eie gebruik nie, maar ook om te verkoop. Sowat 400 spieëls het sy werkplaas verlaat, wat 'n belangrike bron van inkomste was.
Sterrekundige werk
Herschel het op feitlik elke gebied van die sterrekunde navorsing gedoen. In 1780 het hy twee verhandelings geskryf, die een oor die veranderlike helderheid van die ster Mira Ceti en die ander oor die maangebergte. In 1781 het hy die eerste van 'n reeks verhandelings geskryf oor die omwentelings van die planete en hul mane. Hy het die poolkappe van Mars ontdek en op grond van die stand van die rotasie-as het hy tot die gevolgtrekking gekom dat die seisoene op mars grotendeels ooreenstem met die op die aarde.
Tussen 1790 en 1808 het sy verhandelinge oor Saturnus en sy ringe verskyn. In 1789 het hy die sesde en die sewende maan van Saturnus ontdek, onderskeidelik Mimas en Enkelados genoem. In 1775 het hy 'n verhandeling oor die son geskryf en aanvaar dat die son uit 'n donker (moontlik bewoonde) kern bestaan omring deur 'n atmosfeer waarin die sonvlekke as gate waargeneem word. Hy het gemeen die son verkry sy energie van die voortdurende neerstorting van komete op die oppervlak.
1074
Die jaar 1074 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 74ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
William Herschel
Sterrekundige werk
Hy het wel ontdek dat daar meer sulke pare is as wat volgens kansrekening vermoed sou word. Baie van die sogenaamde dubbelsterre moet dus baie naby mekaar geleë wees. In 1782 het Herschel sy eerste katalogus van 269 dubbelster re gepubliseer en teen 1803 het hy vasgestel dat die posisie van 50 sterre verander het. Hy het altesame byna 1 000 dubbelsterre ontdek. Herschel het ook die eiebeweging van sterre, wat Halley in 1718 ontdek het, ondersoek.
Hy het vasgestel dat die sterre in een helfte van die hemelruim skynbaar weg van mekaar beweeg en in die ander helfte na mekaar. Hy het tot die korrekte gevolgtrekking gekom dat dit 'n bewys is van die beweging van die son ten opsigte van die sterre. Hierdie beweging sou gerig wees in ongeveer die rigting van die ster ʎ van Hercules (die sogenaamde toppunt of apeks van die son). In 1783 het Herschel sy eerste verhandeling hieroor geskryf naamlik, On the motion of the solar system in space.
Jacqueline Beer
Jacqueline Beer (gebore 14 Oktober 1932) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Pillow Talk (1959) en in die televisiereekse The George Burns and Gracie Allen Show (1950), 77 Sunset Strip (1958), en The Man from U.N.C.L.E. (1964).
William Herschel
Herschel se beeld van die heelal
Herschel was een van die eerste sterrekundiges wat vermoed het dat alle sterre (insluitende die son) in ŉ min of meer skyfvormige stelsel geleë is. Uit hierdie veronderstelling het hy afgelei dat die sterre gemiddeld ewe veel lig uitstraal en ewe ver van mekaar geleë is.
Hulle skynbare helderheid sou dan 'n aanduiding wees van hulle afstand van die aarde af. Herschel het toe die sterre wat binne sy teleskoop se sigveld was, in 3 400 gebiede afgebaken en getel. So het hy bereken hoe ver die sterrestelsel in die verskillende rigtings uitstrek. In 1785 het hy tot die gevolgtrekking gekom dat die deursnee van die stelsel (of Melkweg), omgereken in moderne afstandmaat, ongeveer 6 000 ligjare is, en die diepte sowat 11 00 ligjare.
Die son sou naby die middel van die stelsel geleë wees. Later het dit geblyk dat die verhouding van die afmetings goed, maar vyftien maal te klein was. Sy verhandeling hieroor was getiteld On the construction of the heavens. Herschel het talle voorwerpe ontdek wat hy as "newels" beskryf het. Charles Messier het in 1784 ŉ lys van 103 sulke voorwerpe gepubliseer; Herschel het ongeveer 2 900 ontdek. Aanvanklik het hy gemeen dat baie van die newels buite ons sterrestelsel geleë is en dat hulle in sterrestelsels soortgelyk aan ons s'n is.
Omstreeks 1811 het hy na verdere navorsing aanvaar dat alle newels tot ons sterrestelsel behoort en dat dit die materiaal is waaruit die sterre deur kondensasie ontstaan. Latere ondersoek het getoon dat dit wel die geval is met sommige soorte galaktiese newelvlekke
Sy suster Caroline Herschel en seun John Herschel was ook sterrekundiges.
Tudia
Tudia of Toedija is die vroegste Assiriese koning wat op die Assiriese Koningslys genoem word en die eerste van die 17 "konings wat in tente gewoon het". Volgens die Assirioloog Georges Roux sou hy in die laaste helfte van die 25ste eeu v.C. gelewe het, iewers tussen 2450 en 2400 v.C. Volgens die koningslys is hy opgevolg deur Adamu.
Volgens argeologiese verslae van die vroeë koninkryk Ebla lyk dit of Tudia se bestaan bevestig word deur die ontdekking van ’n tablet waarvolgens hy ’n verdrag vir die bestuur van ’n karum (handelspos) in Ebla se gebied gesluit het met "koning" Ibrium van Ebla (wat, soos nou bekend is, eintlik ’n onderkoning van koning Ishar-Damu was). Dié hele tablet is nou onder verdenking omdat verskeie geleerdes onlangs gereken het die spesifieke verdrag was nie met koning Tudia van Assur nie, maar eerder met ’n onbekende koning van ’n gebied met die naam Abarsal.
Jenisei
Die Jenisei (Russies: Енисей) is 'n rivier in Siberië, Rusland. Dit is die vyfde langste rivier ter wêreld en is deel van die grootste rivierstelsel wat in die Arktiese Oseaan vloei. Die rivier is effens korter as die Mississippirivier, maar dra 1,5 keer die hoeveelheid water. Dit ontspring in Mongolië en volg 'n noordelike rigting na die Karasee.
Gereformeerde kerk Eikenhof
duimnael|regs|170px|Ds. H.B. van der Walt as student in 1961. Hy was die leraar alhier van 1964 tot 1967.
Die Gereformeerde kerk Eikenhof was ’n gemeente van die Gereformeerde Kerke van Suid-Afrika suidwes van die Randse dorp Alberton. Dit is in 1946 gestig, maar het op 24 Augustus 1996 ophou bestaan toe dit saamgesmelt het met Gereformeerde kerk Brackenhurst (gestig in 1982) en die verenigde gemeente Brackenhof geword het.
Nadat Brackenhurst en Eikenhof saamgesmelt het, is Eikenhof se klein pyporrel oorgeplaas na die Brackenhurst-kerk, waarin die saamgestelde gemeente sedertdien aanbid. ’n Jaar of wat ná die samestelling het Brackenhof 396 belydende ’n 154 dooplidmate gehad, maar einde 2014 het dit afgeneem tot onderskeidelik 186 en 39. In die Gereformeerde Kerk se eeufeesjaar (1959) het Eikenhof, destydse die negende oudste Gereformeerde kerk aan die Oos-Rand, se belydende lidmate 93 getel en die dooplidmate 34.
Cliona langae
Cliona langae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Boogsekonde
’n Boogsekonde is ’n eenheid om die grootte van ’n hoek aan te dui. In sterrekunde word die boogsekonde gebruik om die plek (in die geval van lugkoördinate) of die afmeting van ’n ruimtevoorwerp aan te dui. ’n Boogsekonde is ’n 60ste van ’n boogminuut en ’n 3 600ste van ’n booggraad.
Dus: 1 graad = 60 boogminute = 3600 boogsekondes.
Die sigbare deel van die lugruim beslaan sowat 180 grade en die volmaan se deursnee is sowat 30 boogminute, oftewel ’n halwe graad.
Градус (ъгъл) Minute of arc
1073
Die jaar 1073 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 73ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Supingstad
Supingstad is 'n dorp in Ngaka Modiri Molema-distriksmunisipaliteit in die Noordwesprovinsie, Suid-Afrika.
Sankie Mthembi-Mahanyele
Sankie Mthembi-Mahanyele is 'n voormalige Suid-Afrikaanse politikus. Sy het as die minister van Behuising in die kabinette van Nelson Mandela en Thabo Mbeki gedien.
Lebbeke
Lebbeke is 'n Belgiese dorp en munisipaliteit in die ooste van die Vlaamse provinsie Oos-Vlaandere, wat grens aan die provinsie Vlaams-Brabant. Die munisipaliteit het 'n oppervlakte van 27 km² en sowat 18 000 inwoners (2011). Lebbeke grens aan die munisipaliteite Dendermonde, Opwijk, Buggenhout en Aalst.
Lebbeke beskik oor 'n spoorwegstasie wat verbindings na Dendermonde, Opwijk, Asse, Jette en Brussel bied.
Plekke in die munisipale gebied van Lebbeke: Lebbeke (dorp), Wieze en Denderbelle.
Floruit
Floruit (IFA:, afgekort fl. of soms flor.), is ’n Latynse woord wat "hy het floreer" beteken. Dit dui die tydperk aan waarin iemand gelewe het of aktief was. In Afrikaans kan die woord as 'n selfstandige naamwoord gebruik word om die tydperk aan te dui wanneer iemand "floreer" het.
Tommy Bedford
Thomas Pleydell Bedford (8 Februarie 1942, Bloemfontein) is 'n oud-Springbokrugbyspeler en Suid-Afrika se drie-en-dertigste Springbokkaptein.
Mataulu
Mataulu is 'n nedersetting in die Musina Munisipaliteit van Vhembe distrik, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika
1075
Die jaar 1075 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 75ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Binokulêre visie
Binokulêre visie beteken in biologie dat ’n dier albei oë op dieselfde voorwerp kan rig. By baie diere sit die oë aan die kant van die kop sodat hulle ’n groter gesigsveld het sonder om die kop te beweeg. By ander diere, dié met binokulêre visie, sit albei oë aan die voorkant van die kop sodat albei op dieselfde voorwerp gerig kan word. Die voordeel is dat die afstand van ’n voorwerp beter geskat kan word. ’n Nadeel is dat die gesigsveld na voor verplaas word sodat die kop gedraai moet word om gevare van die kant af te sien.
Die mens is ’n tipiese voorbeeld van ’n dier met binokulêre visie.
Verkleurmannetjies het die vermoë om hul oë onafhanklik te kan draai, en dit bring mee dat hulle binokulêre én monokulêre visie het.
Mohammed Valli Moosa
Mohammed Valli Moosa (gebore 8 Februarie 1957 in Johannesburg) is 'n afgetrede Suid-Afrikaanse politikus.
Lewensloop
Op die jeugdige ouderdom van 14, het hy sy eerste kontak met die onderdrukking van die apartheidstelsel beleef, toe hy saam met ander leerders geweier het om Die Stem van Suid-Afrika te sing.
In 1999 is hy as die Minister van Omgewingsake en Toerisme van Suid-Afrika aangestel. In hierdie pos het hy hom beywer vir die bewusmaking van die probleem van huishoudelike rommel, deur grappenderwys plastieksakkies die 'nasionale blom' te noem. Hy het hom beywer deur 'n minimum wettige dikte van 30 mikrometer vir inkopiesakke in te stel om hul koste, herbruikbaarheid en herwinbaarheid te verhoog. Hy is in November 2004 verkies tot president van IUCN, die Wêreldbewaringsunie, tydens die 3de Wêreldbewaringskongres in Bangkok.
Hy was ook die nie-uitvoerende voorsitter van Eskom en Sun International. In April 2013 word hy aangestel as die onafhanklike nie-uitvoerende voorsitter van die Anglo American Platinum-maatskappy.
Perth-kom
Die Perth-kom is 'n dik sedimentêre kom in Wes-Australië. Dit lê onder die Swan kusvlakte wes van die Darling Range as die westelike grens van die Yilgarn kraton en strek verder wes in die see in. Stede en dorpe soos Perth, Busselton, Bunbury, Mandurah en Geraldton is bo-op die Perth-kom gebou.
Geologie
Die Perth-kom het in die laat Permiese tydperk begin vorm tydens die skeiding van Gondwana toe die Australiese kontinentale plaat begin wegdryf het van die Afrika- en Indiese kontinentale plate.
Die Perth-kom was tydens die Permiese tydperk die oostelike kant van die skeurvallei wat gevorm het toe die kontinentale plate uitmekaar getrek is. Die skeiding wat voortgeduur het tot en met die Jurassiese tydperk het gelei tot die insakking van die middelste deel om 'n slenk te vorm wat dit moontlik gemaak het vir die see om in te vloei met die gevolglike neerslag van transgressiewe mariene sediment. Die Perth-kom se struktuur word gedomineer deur listriese uitgebreide breuke wat gevorm het tydens sedimentering en sodoende die verspreiding van die sedimente beheer het.
Die primêre meganisme vir sedimentering was oorspronklik bodemdaling ruimte geskep het vir die sedimente om in af te sak en op te hoop, gevolg deur 'n uitbreiding van die aardbreuk en verdere insakking van die kom as gevolg van die gewig van die sediment daarop.
Steve Gravers
Steve Gravers (8 April 1922 – 22 Augustus 1978) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Across 110th Street (1972), Wizards (1977), en The Car (1977), en in die televisiereeks Ironside (1967).
Masisi
Masisi is 'n landelike nedersetting in die Musina Plaaslike Munisipaliteit van Vhembe distrik, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Die R525-streeksroete verbind die nedersetting met Tshipise na die weste en die Pafuri-grenspos na die ooste.
Kim Coles
Kim Coles (gebore 11 Januarie 1962) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Kids in America (2005) en in die televisiereekse Living Single (1993), Frasier (1993), en One on One (2001).
Kafuerivier
Die Kafuerivier is een van die groter sytakke van die Zambezirivier. Die rivier is in Zambië geleë en is ook die langste rivier in Zambië, ongeveer 960 km lank.
Die rivier dreineer 'n area van 155,000 km² en het 'n gemiddelde stroomvloei van 320 m³/s deur die onderste gedeelte met groot seisoenale verskille. Dit lewer sowat 10 km³ water per jaar aan die Zambezirivier.
Vislewe
Die rivier is ryk aan vis en van die bekendste spesies wat voorkom is:
Daar kom ook 'n groot verskeidenheid kurpers en skreeubabers in die rivier voor.
Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Joe Nhlanhla
Joe Nhlanhla (4 Desember 1936 – 2 Julie 2008) was 'n Suid-Afrikaanse politikus. Hy was 'n lid van die African National Congress se nasionale uitvoerende komitee (NUK) en 'n voormalige Minister van Intelligensie.
Cliona lesueuri
Cliona lesueuri is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1888 deur Topsent.
Katie McGrath
Katie McGrath is 'n Ierse aktrise. McGrath het die rol van Jodi Rutherford in die Suid-Afrikaanse rolprent Leading Lady (2014) vertolk. Sy is ook bekend vir haar rol as Morgana in die TV-reeks Merlin.
Stereopse
Stereopse (van die Griekse στερεο- stereo-, "solied", en ὄψις opsis, "voorkoms" of "sig") is ’n term wat meestal gebruik word om te verwys na die waarneming van diepte en driedimensionele struktuur deur die twee oë van mense met normale binokulêre visie. Omdat mense, en baie diere, se oë in verskillende laterale posisies geleë is, lei binokulêre visie tot twee effens verskillende beelde wat na die retina van die oë geprojekteer word. Die verskille lê hoofsaaklik in die relatiewe horisontale posisie van voorwerpe in die twee beelde. Hierdie verskille in posisie word horisontale dispariteite genoem, of meer algemeen binokulêre ongelykhede. Die verskille word in die brein verwerk om dieptewaarneming moontlik te maak. Terwyl binokulêre ongelykhede natuurlik is wanneer met twee oë na ’n driedimensionele toneel gekyk word, kan dit ook nagemaak word deur twee verskillende beelde apart aan elke oog te wys deur ’n metode wat stereoskopie genoem word. Die waarneming van diepte in sulke gevalle word ook "stereoskopiese diepte" genoem.
Hoewel die waarneming van diepte en driedimensionele struktuur ook met een oog moontlik is, is die waarneming nie so goed as wanneer binokulêre dispariteite ’n rol speel nie.
Die term "stereopse" (of "stereoskopiese diepte") kan dus spesifiek verwys na die unieke indruk van diepte wat met binokulêre visie verbind word; dit is wat algemeen "in 3D" genoem word.
Francesco Petrarca
Francesco Petrarca [franˈtʃesko peˈtrarka] (* 20 Julie 1304 in Arezzo, Toskane; † 19 Julie 1374 in Arquà Petrarca, Veneto) was 'n Italiaanse digter, geleerde en historikus wat as een van die grondleggers van die humanistiese beweging in die Renaissance-tydperk en – saam met Dante Alighieri en Giovanni Boccaccio – as een van die belangrikste verteenwoordigers van vroeë Italiaanse literatuur beskou word. Na hierdie drie digters en skrywers word dikwels verwys as die "Drie Florentynse krone" (Tre corone fiorentine) van die Italiaanse letterkunde.
Petrarca word vandag nie net vereer as Italiaanse digtervors nie, maar ook as die grootste geleerde van sy tyd. Sy wetenskaplike ingesteldheid en ywer was, net soos sy verering vir klassieke outeurs uit die antieke tydperk, die aanleiding vir gereelde navorsingsreise waartydens hy onder meer besoek gebring het aan geleerdes en kloosterbiblioteke om klassieke manuskripte op te spoor.
Sy herontdekking van Cicero se briewe word dikwels beskou as sou dit die 14de eeuse Renaissance begin of geïnisieer het. Petrarca word dikwels beskou as die stigter van die Humanistiese Renaissance. In die 16de eeu het Pietro Bembo die model geskep vir moderne Italiaans, gebaseer op Petrarca se werke, sowel as daardie van Giovanni Boccaccio, en, in 'n mindere mate, Dante Alighieri. Petrarch sou later onderskryf word as 'n model vir die Italiaanse styl deur die taalkundige Accademia della Crusca.
Petrarca se sonnette is regdeur Europa bewonder en nagemaak gedurende die Renaissance, en het 'n model geword vir die liriese digkuns. Hy is ook bekend daarvoor dat hy die eerste persoon was om die konsep van die "Donker Eeue" te ontwikkel.
Na Petrarca is die sogenaamde petrarkisme genoem, 'n stroming binne die Europese liefdesliriek wat tot in die 17de eeu veral in Frankryk en Engeland gefloreer het, geïnspireer deur Petrarca se digkuns wat aan Laura, sy geïdealiseerde geliefde, gerig is.
Petrarca beklee 'n besondere plek in die Italiaanse literatuur, nie net omdat hy as een van die eerste humaniste beskou kan word nie, maar ook omdat hy saam met Dante en Boccaccio een van die grondleggers van Italiaans as literêre taal was. Sy invloed was deur die eeue heen in Italië en daarbuite besonder groot.
Hy het in Montpellier en Bologna in die regte gestudeer en 'n groot deel van sy lewe in Avignon deurgebring. In 1327 het hy verlief geraak op Laura, 'n jong vrou wie se identiteit nie met sekerheid bekend is nie. Die gebeurtenis het 'n belangrike in vloed op sy werk gehad. Na 'n roemryke lewe het Petrarca hom uit die samelewing teruggetrek en hom op Arquá by Padua gevestig, waar hy op 19 Julie 1374 oorlede is.
'n Groot deel van ons kennis oor die lewe en werk van Petrarca is gebaseer op sy dagboeke en briewe, wat hy in Latyn geskryf het en waarvan hy die publikasie in 1366 self versorg het. Die bekendste is Rerum familiarum en Seniles, waarin Petrarca sy skok en teleurstelling uitspreek oor die toestande in die destydse Italië en die Klassieke Oudheid as 'n kulturele en politieke ideaal stel wat in die Middeleeue verlore gegaan het.
Een van Petrarca se bekendste werke in Latyn is die epiese gedig Africa, waarmee hy in die jare 1338/39 begin het. Daarin word vertel hoe die Romeinse veldheer Scipio sy vaderland in die Tweede Puniese Oorlog van Carthaagse oorheersing gevrywaar het. De viris illustribus (van 1338 al) het 'n reeks biografieë van beroemde Romeine bevat, en Rerum memorandarum (1344) 'n versameling anekdotes wat op geskiedkundige feite gebaseer is.
In Bucolicum carmen (1346/48) het hy sy liefde vir Laura en sy verdriet oor haar dood op allegoriese wyse uitgebeeld. Die Epistolae metricae, wat in sy Latynse oeuvre die nouste verwant is aan sy Italiaanse poësie, is sterk persoonlik gekleur. Van 'n organies samehangende filosofie is daar in Petrarca se werk nie sprake nie. Selfs sy filosofiese en religieuse werke soos De vita solitaria (eerste uitgawe 1346, bygewerk in 1357), De otio relegioso (1347) en De sui ipsius et multorum ignorantia (1367) is in die eerste plek literêr en outobiografies van aard. De secreto conflictu curarum mearum ("Secretum"), wat in 1343 geskryf is, is in die vorm van 'n gesprek tussen die heilige Augustinus en Petrarca. Augustinus verwyt die digter veral oor sy ydelheid en gebrek aan wilskrag, en Petrarca sien in dat hy sy lewe nie aan hoogstaande ideale gewy het nie, maar aan individuele hartstogte: liefde vir 'n vrou en verlange na roem en eer. Die Secretum is dus die getuienis van 'n morele krisis. In sy leeftyd was Petrarca veral bekend as humanis en hy het soveel in die Klassieke belang gestel dat hy hom saam met sy vriend Boccaccio beywer het vir 'n Latynse vertaling van Homerus se gedigte.
Hy het ook die werk wat hy in Latyn geskryf het, as die belangrikste beskou. Hy het die politieke mag van die vroeëre Romeinse Italië in so 'n mate bewonder dat hy dit in sy eie tyd wou laat herleef en in 1348 het hy saam met Cola de Rienzo opnuut die Romeinse Republiek in Rome uitgeroep. Dit het egter min aanhang en baie teenstand uitgelok en op 'n fiasko uitgeloop. Teenswoordig is Petrarca veral bekend as die skrywer van II canzoniers, 'n versameling liefdesgedigte waaraan hy tot met sy dood gewerk het.
Die gebruik van die volkstaal en die belangrike plek wat Petrarca aan sy persoonlike gevoelslewe toegeken het, het 'n vernuwing in die poësie gebring. Trionfi (1351), 'n allegoriese gedig in ses dele, is ook in Italiaans geskryf. Petrarca se poësie het 'n groot invloed op die ontwikkeling van die Wes-Europese letterkunde gehad. Veral sy sonnette het in die 16e eeu weerklank gevind in strominge soos die Bembisme (genoem na Pietro Bembo) en later by die Mariniste in Italië en die sogenaamde culteranisme in Spanje. As gevolg van die besondere aandag wat die strominge aan die formele aspek van die poësie bestee het, het die term petrarcisme sinoniem geword met oordrewe gekunsteldheid.
Jeug en vroeë loopbaan
Petrarca is in 1304 gebore in die Toskaanse stad van Arezzo. Hy was die seun van Ser Petracco en sy vrou Eletta Canigiani. Sy gegewe naam was Francesco Petracco. Die naam was verlatyns na Petrarca. Petrarca se jonger broer was in 1307 gebore in Incisa in Val d'Arno. Dante was 'n vriend van Petrarca se vader.
Petrarca het sy vroeë kinderdae in die dorpie Incisa in Val d'Arno spandeer, wat geleë was naby Florence. Hy het 'n groot deel van sy jong dae spandeer by Avignon en die nabygeleë Carpentras, waar sy familie heen getrek het ten einde Pous Clemens V te volg wie daarna getrek het in 1309 om die Avignon Pouskap te begin. Hy het in die regte studeer saam met sy lewenslange vriend en skoolmaat Guido Sette by die Universiteit van Montpellier (1316–20), en ook by die Universiteit van Bologna (1320–23). Omdat sy vader werksaam was in die regsprofessie (naamlik 'n Notaris), het hy daarop aangedring dat Petrarca en sy broer ook in die regte studeer. Petrarca was egter grotendeels in die skryfkuns en Latynse literatuur geïnteresseer en het die sewe jare wat hy op universiteit spandeer het as gemorste jare beskou. Bykomend hiertoe het hy die bewering gemaak dat sy voogde deur manipulasie en skuiwergate in die reg hom beroof het van sy klein erflating op sekere eiendom in Florence, welke net gedien het om sy afkeer in die regte te versterk. Hy het geprotesteer; "Ek kon nie die gedagte vat dat ek 'n koopsaak van my verstand moes maak nie," aangesien hy die regsisteem beskou het as sou dit die kuns van die verkoop van geregtigheid wees.
Demokratiese Party (1973)
Die Demokratiese Party was 'n politieke party in Suid-Afrika van 1973 tot 1977.
Theo Gerdener, voormalige Nasionale Party-parlementslid, senator, administrateur van Natal en van 1970 af minister van binnelandse sake, het in 1972 uit die kabinet en later ook die party bedank. Hy stig op 16 November 1973 die Demokratiese Party. Die party het die integrasie van die bruin en Indiese groepe met die blankes, maar afsonderlike ontwikkeling vir swartes, voorgestaan. Nie een kandidaat van die D.P. is in 1974 verkies nie, maar hulle het, gegewe die party se kort bestaan, verbasend goed gevaar en 10 050 stemme op hulle verenig.
Francesco Petrarca
Jeug en vroeë loopbaan
Petrarca het wyd gereis deur Europa, en het ook gedien as ambassadeur, en is al "die eerste geskiedkundige toeris" genoem omdat hy slegs vir hedonistiese doeleindes gereis het, synde die rede te wees waarom hy Mont Ventoux geklim het. Gedurende sy omswerwinge het hy verskrompelde en verweerde Latynse manuskripte versamel en hy was 'n belangrike persoon in die herwinning en ontdekking van kennis van die groot skrywers van Rome en Griekeland. Hy het Leontius Pilatus se vertaling van Homerus, uit 'n manuskrip wat gekoop is by Boccaccio, aangemoedig en hom daaromtrent geadviseer, alhoewel hy baie krities was van die resultaat. Petrarca het ook 'n kopie van Homerus se werk bekom, welke hy nie toevertrou het aan Leontius nie. Petrarch het egter geen Grieks geken nie en het gesê: Homerus, "was verdommend aan hom, en hy doof was vir Homerus". In 1345 het hy persoonlik 'n versameling van Cicero se briewe ontdek wat niemand voorheen van geweet het nie. Die versameling genaamd Epistulae ad Atticum was in die biblioteek van Verona(Biblioteca Capitolare) in Verona Katedraal versteek gewees.
Demokratiese Party (1973)
In 'n tussenverkiesing in 1975 in die "veilige" Verenigde Party-kiesafdeling Umhlatuzana het die Natalse leier van die V.P. vir Gerdener met net 30 stemme verslaan. Die party het sir De Villiers Graaff se veldtog om 'n opposisieparty met 'n breër basis te stig, gesteun en uiteindelik met die V.P. in die Nuwe Republiek Party saamgesmelt op 29 Junie 1977. Gerdener bedank egter kort voor die verkiesing van 30 November 1977, hoofsaaklik as gevolg van 'n meningsverskil oor die NRP se kandidaat in Hillbrow.
Francesco Petrarca
Mont Ventoux
Petrarca roep in herinnering dat hy en sy broer op 26 April 1336 saam met twee dienaars tot op die spits van Mont Ventoux geklim het, 'n vete wat hy om plesier eerder as uit noodsaaklikheid aangepak het. Die eskapade word beskryf in 'n gevierde brief wat geadresseer is aan sy vriend en biegvader, the monnik Dionigi di Borgo San Sepolcro. Die brief was 'n geruime tyd na die avontuur geskryf, en daarin maak Petrarca die bewering dat hy geïnspireer was deur Philip V van Macedonië se bestyging van Berg Haemo, en dat 'n verouderde lyfeiene hom vertel het dat niemand Ventoux voor of na die lyfeiene homself bestyg het nie, te wete, 50 jaar tevore, en waarsku die lyfeiene Petrarca teen 'n poging daarvan. Die 19de eeuse Switserse geskiedkundige Jacob Burckhardt het opgemerk dat Jean Buridan dieselfde berg 'n paar jaar tevore geklim het, en daar was ook bestygings van die berg tydens die Middeleeue behaal, insluitende die van Anno II, Aartsbiskop van Keulen.
Geleerdes merk op dat Petrarca se brief aan Dionigi 'n 'n opvallende "moderne" houding van estetiese bevrediging in die grootsheid van die natuurskoon vertoon, en dat dit steeds gereeld aangehaal word in boeke en tydskrifte wat gewy is aan die sport van bergklim. Petrarca se persoonlikheid is interessant in dat dié tipe houding gekombineer word met die strewe na 'n deugsame Christelike lewe. Ter illustrasie van die laasgenoemde eienskap het Petrarca, toe hy die bergspits bereik het, van sy sak 'n volume deur sy geliefde mentor, Sint Augustinus geneem wat hy altyd saam met hom gedra het.
Hy het vir die plesier Mont Ventoux, wat tot meer as sesduisend voet opstyg; verby Vaucluse; geklim. Dit was nou nie 'n vreeslike prestasie nie, maar hy was die eerste persoon van die moderne tye gewees wat 'n berg slegs vir die plesier daarvan om van sy spits te kyk, geklim het. (Of amper die eerste; want in 'n hoë veld het Petrarca 'n ou skaapwagter ontmoet wat gese het dat hy 50 jaar tevore die bergpiek bereik het, en niks daarvan verkry het nie behalwe stryd, belydenis en geskeerde klere.) Petrarca was geroer deur die uitsig van die Alpe, die berge rondom Lyon, die Ryn, en die baai van Marseilles. Hy het Augustyn van Hippo se Belydenisse van Sint Augustyn van sy sak geneem en daarop besin dat sy bestyging slegs 'n Allegorie was van die strewe na 'n beter lewe.
Asof dit 'n geval was van Bibliomansie, was Petrarca se oë onmiddellik gerig op die volgende passasie daaruit:
"En die mens gaan daarop uit om te wonder oor die hoogtes van die berge, die magtige golwe van die see, die wye draai van die voortstuwende riviere, die baan van die oseane, en die revolusies van die sterre, maar hulself oorweeg hulle nie. Petrarca se reaksie was om weg te draai van die uiterlike wêreld van die natuur na die innerlike wêreld van die "siel":
"Ek het die boek toegemaak, kwaad met myself dat ek steeds aardse dinge sou bewonder ten opsigte waarvan die heidense filosowe lankal reeds sou geleer het dat niks behalwe die siel wonderlik is nie, wat, wanneer dit self groot is, niks groot buite dit self vind nie. Toé, om die waarheid te sê, was ek tevrede dat ek genoeg van die berg gesien het; ek het my oë binne na myself gedraai, en van daardie oomblik het nie 'n lettergreep van my lippe geval totdat ons die onderkant weer bereik het nie. {...} [O]ns kyk om ons heen vir wat gevind kan word, slegs na binne toe. [...] Hoe baie kere, dink jy, het ek daardie dag nie omgedraai nie, ten einde te kyk na die piek van die berg wat nou skaars 'n el hoog gelyk het in vergelyking met die omvang van menslike bepeinsing [...] }}
James Hillman argumenteer dat hierdie herontdekking van die innerlike wêreld die werklike betekenis van die Ventoux aangeleentheid was. Die Renaissance begin nie met die bestyging van Mont Ventoux nie maar met die gevolglike afkoms—die 'terugkoms [...] na die vallei van die siel", soos Hillman dit stel. In sy redenasie teen so 'n enkelvoudige en hiperboliese periodisering stel Paul James 'n verskillende lesing daarvan voor: In die alternatiewe argument wat ek wil maak, suggereer hierdie emosionele reaksies, wat gemerk word deur die veranderende aanvoeling van ruimte en tyd in Petrarca se skryfwerk, 'n persoon voor wat vasgevang is in onophoudelike spanning tussen twee verskillende maar gelyktydige ontologiese formasies: die tradisionele en die moderne.
Latere jare
Petrarca het die latere deel van sy lewe spandeer deur die noorde van Italië te reis as 'n internasionale geleerde en digter-diplomaat. Sy loopbaan in die Katolieke Kerk het hom nie toegelaat om te trou nie, maar daar word geglo dat hy twee kinders opgewek het by 'n vrou of vrouens wat vir die nageslag onbekend sal bly. 'n Seun (Giovanni) was gebore in 1337, asook 'n dogter (Francesca) wat gebore is in 1343. Hy het beide kinders se geboorte later laat wettig.
Giovanni het in 1361 van Builepes gesterf. In dieselfde jaar was Petrarca as priester benoem in Monselice, naby Padua. Francesca het getrou met Francescuolo da Brossano (wat later daardie selfde jaar benoem is as eksekuteur van Petrarca se testament). In 1362 het hulle, kort na die geboorte van 'n dogter, Eletta (dieselfde naam as Petrarch se moeder), by Petrarca aangesluit in Venesië ten einde die plaag te ontvlug wat toe groot dele van Europa geteister het. 'n Tweede kleinkind genaamd Francesca is in 1366 gebore, maar het egter voor sy tweede verjaardag beswyk. Francesca en haar gesin het vir vyf jaar vanaf 1362 tot 1367 by die Palazzo Molina in Venesië saam met Petrarch gewoon, alhoewel Petrarca voortgegaan het om in daardie jare te reis. Tussen 1361 en 1369 het die jonger Boccaccio die ouer Petrarca twee keer besoek; die eerste was in Venesië en die tweede in Padua.
In omtrent 1368 het Petrarca en sy dogter Francesca (saam met haar gesin) getrek na die klein dorpie van Arquà in die Euganese Heuwels naby Padua waar hy sy oorblywende jare spandeer het in religieuse besinning. Hy het op 20 Julie 1374-sy sewentigste verjaardag-beswyk in sy huis in Arquà. Die huis beskik nou oor 'n permanente uitstalling van Petrarch se werke en besienswaardighede. Onder ander sal jy in die uitstalling die bekende tombe van Petrarch se kat-wat gebalsem was-vind. Op die marmerplaat is daar 'n Latynse opskrif-geskryf deur Antonio Quarenghi-wat lui:
"Etruscus gemino vates ardebat amore: Maximus ignis ego; Laura secundus erat. Quid rides? divinæ illam si gratia formæ, Me dignam eximio fecit amante fides. Si numeros geniumque sacris dedit illa libellis Causa ego ne sævis muribus esca forent. Arcebam sacro vivens a limine mures, Ne domini exitio scripta diserta forent; Incutio trepidis eadem defuncta pavorem, Et viget exanimi in corpore prisca fides."
Werke
Petrarca is die beste bekend om sy Italiaanse gedigte, vernaam die Canzoniere ("gesangeboek") en die Trionfi ("Triomfe"). Petrarca was egter 'n entoesiastiese Latynse geleerde en het die meeste van sy skryfwerk in die taal gedoen. Sy Latynse geskrifte sluit vakkundige werke, introspektiewe opstelle, briewe, en meer gedigte, in. Van die werke is sy Secretum (boek) ("My Geheime Boek"), 'n intens persoonlike, skuld-belaaide denkbeeldige dialoog met Augustinus van Hippo; die De Viris Illustribus (Petrarca) ("Op Bekende Mans"), 'n reeks morele biografieë; Rerum Memorandarum Libri, 'n onvoltooide verhandeling oor die kardinale deugde; De Otio Religiosorum ("Op Religieuse Ontspanning") en De Vita Solitaria ("Op die Eensame Lewe"), wat die kontemplatiewe lewe aanprys; De Remediis Utriusque Fortunae, 'n self-help boek wat populêr gebly het vir honderde jare; Itinerarium ("Petrarch se Gids tot die Heilige Land"); invektiewe teen opponente soos dokters, geleerdes, en Franse Mense; die Carmen Bucolicum, 'n versameling van 12 pastorale gedigte en die onvoltooide epiese verhaal Africa (Petrarch). Hy het sewe Psalms vertaal, 'n versameling wat bekend staan as die Penitensiële Psalms.
Petrarca het sy briewe in twee stelle boeke versamel genaamd Epistolae familiares en Seniles. Beide is beskikbaar in Engelse vertalings. Diè werksmetode ten opsigte van sy briewe was aan hom gesuggereer deur kennis van Cicero se briewe. Hierdie werke was gepubliseer "sonder name" ten einde die ontvangers daarvan te beskerm-wat almal nabey verhoudinge met Petrarch gehad het. Die ontvangers het Philippe de Cabassoles, biskop van Cavaillon; Ildebrandino Conti, biskop van Padua; Cola di Rienzo, tribuun van Rome; Francesco Nelli, priester van die Kerk van die Heilige Apostels in Florence; en Niccolò di Capoccia, 'n kardinaal en priester van San Vitale (Rome) ingesluit.
Sy "Brief aan Die Nageslag" (die laaste brief in Seniles) gee 'n outobiografiese samevatting van sy filosofie van die lewe. Dit was oorspronklik geskryf in Latyn en was voltooi in 1371 of 1372-die eerste biografie van sy soort in 'n duisend jaar (sedert Sint Augustinus).
Terwyl Petrarca se gedigte dikwels getoonset was tot musiek na sy dood, veral deur Italiaanse madrigale (musiek) komponiste van die Renaissance musiektydperk in die 16de eeu, oorleef slegs een musikale toonsetting van Petrarch se leeftyd. Dit is die Non al suo amante deur Jacopo da Bologna,wat geskryf was in omstreeks 1350.
Laura en Petrarch se Digkuns
Op 6 April 1327, nadat Petrarca reeds sy pos as priester opgegee het, het die aansig van 'n vrou in die kerk van Sainte-Claire d'Avignon, genaamd Laura, sulke gevoelens van passie in Petrarch opgewek, dat dit gevier was in die Rime sparse ("Verspreide Rym"). Later het Renaissance digters wat Petrarca se styl nageaap het hierdie versameling van 366 gedigte, Il Canzoniere ("Boek van Sang"), genoem. Laura mag dalk Laura de Noves gewees het, naamlik die vrou van Graaf Hugues de Sade ('n voorouer van die Markies de Sade). Daar is min definitiewe inligting in Petrarch se werk sover as wat dit Laura betref, behalwe dat sy lieflik is om na te kyk, met mooi ligte hare, en met 'n beskeie, waardige houding.
Laura en Petrarca het min of geen kontak gehad. Volgens sy "Secretum" het sy sy toenadering geweier omrede sy reeds getroud was. Hy het sy gevoelens gekanaliseer in Liefdesgedigte,wat luidrugtig eerder as oortuigend is, en hy het prosa geskryf wat wou voorkom asof dit sy minagting vir mans wat na vroulike geselskap strewe, ten toon stel.
By Laura se dood in 1348 het Petrarca gevind dat sy verdriet so moeilik was om mee saam te leef soos sy vorige wanhoop. Later in sy "Brief aan die Nageslag" het Petrarch geskryf: "In my jonger dae het ek aanhoudend gesukkel met 'n oorweldigende maar suiwere liefdesverhouding-my enigste een, en ek sou langer daarmee geteister gewees het, het nie die voortydige dood, bitter maar salutêr vir my, die vlamme doodgemaak nie. Ek wens beslis dat ek kon sê dat ek altyd vry was van begeertes van die vlees, maar ek sou lieg as ek gesê het ek was."