cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gereformeerde kerk Sterkstroom
Beginjare
Die notules van die Kerkraad, wat van die begin af en dekades daarna uit drie ouderlinge en drie diakens bestaan het, benewens die voorsitter ('n predikant), teken die beeld van ’n gewone dog tipies Gereformeerde kerk. Die kerklike lewe konsentreer rondom die gereëlde bediening van Woord en sakramente, gereelde huisbesoek deur die ouderlinge voor elke Nagmaal (vier keer per jaar), diens van barmhartigheid, katkisasie, en die kerkraad bly by die hoofsaak van sy opdrag: om toesig te hou oor die leer en lewe van die lidmate, om voldoende middele te vind vir die instandhouding van die erediens en die bevordering van die Christelike geloof in die gemeenskap en onder die heidene. Van die begin af word dit 'n stryd om die middele te vind vir die behoud van die gemeente in 'n dorp en distrik wat nooit die groei en ontwikkeling gehad het wat verwag is nie en neem die gemeente 'n volle aandeel in die bou van die Gereformeerde kerkverband, ook oor volksgrense heen.
Kerklike deelname in die gemeenskapslewe van Sterkstroom sou in hoofsaak op die onderwys van sy kinders georiënteer bly om hulle ook in die skool veilig te stel teen die 19de-eeuse liberalisme en metodisme. Dit geskied alles onder die leiding van konsulente, onder meer ds. M.P.A. Coetzee sr. (tot 1893), ds. L.P. Vorster (tot 1898), ds. M. Pelser (tot 1902), maar ook met die hulp van ander kleurryke figure uit die geskiedenis, soos ds. D. Postma, prof. Jan Lion Cachet, ds. Willem Postma, prof. J.A. du Plessis en ds. W.J. Snyman.
1894 spel die jaar van 'n harmonium in die kerk en die besluit om grond te koop vir 'n pastorie. Baie tyd gaan in kollektes en kollektelyste, nie alleen vir eie behoeftes nie, maar veral vir sendingwerk (op Humpata in Angola en Venterstad), vir die teologiese skool op Burgersdorp en die daarstel van 'n fonds vir predikanteweduwees en -wese. Eredienste deur predikante geskied sesweekliks terwyl ouderlinge elke Sondag voorgaan in "leesdienste" – die betrokkenheid by ontwrigtende oorloë om Boererepublieke in die Noorde ten spyt. Hulle wou kerk in die wêreld wees. In Junie 1898 byvoorbeeld hou die gemeente 'n biduur "met die oog op den tijd". En ná die Anglo-Boereoorlog (1899-1902) gaan hulp aan die verarmde gemeentes in Transvaal en die Vrystaat.
Vroeë 20ste eeu
duimnael|links|180px|Ds. [[J.H. Kruger|Jan Hendrik Kruger was, terwyl hy van 1907 tot 1911 leraar was van die kombinasie Molteno-Sterkstroom, van 1907 tot 1910 die enigste inwonende leraar in die Gereformeerde kerk Sterkstroom se 115-jarige bestaan. Hy het in 1911 na Postmasburg gegaan waar hy tot 1952 gearbei het, die jaar waarin hy sy emeritaat aanvaar het. Van sy hand het drie romans verskyn.]]
Op 3 Januarie 1903 besluit die kerkraad om pastorie te bou en begin die probleme met reëlings om 'n geskikte kombinasie met naburige kerke soos dié van Molteno, wat in April 1903 tot stand gekom het, Jamestown (vanaf 1899), Dordrecht en selfs met Elliot (1899). As eerste eie predikant in kombinasie met Molteno dien ds. J.H. Kruger (1907-1911). In 1909 met die 50-jarige bestaan van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika, is daar 78 belydende en 88 dooplidmate. Ds. Kruger woon op Sterkstroom in die pastorie wat £600 gekos het, gebou met 'n verbandskuld, benewens dié op die kerkgebou. Dié voorreg van 'n inwonende predikant, sou Sterkstroom egter nooit weer hê nie.
In 1910 besluit die kombinasie dat Molteno voortaan die predikantstandplaas sou wees. Van toe af is die pastorie verhuur en dekades lank sou dit die woning van dokters wees en selfs 'n apteek huisves. Die ideaal van 'n selfstandige gemeente met 'n predikant van sy eie sou nooit vervul word nie. Maar om sommer onvoorwaardelik onder die vlerke van Molteno te bly, wou hulle ook nie. Onder leiding van die konsulent, ds. J.G.H. van der Walt van die Gereformeerde kerk Middelburg, Kaap (1911-1913), gaan die gemeente op sy eie voort totdat dit vroeg in 1915 nie meer anders kan nie: voortaan sou Sterkstroom en ten minste Molteno in kombinasie bly met predikantsdienste minstens 16 Sondae per jaar gelei deur ds. F.P.J. Snyman van Molteno wat tot 1915 op Molteno gebly het.
Calakmul
Calakmul of Kalakmul is 'n argeologiese terrein in die Meksikaanse deelstaat Campeche, wat in die reënwoude van die Yucatán-skiereiland net noord van die grens tot Guatemala geleë is. Calakmul was tydens die klassieke tydperk saam met El Mirador en Tikal een van die grootste en magtigste Majastede. Die historiese naam van die stad was „Chan“ (tschan), wat "slang" beteken. Die stad het 'n groot gebied oorheers, wat "koninkryk van die slange" genoem is.
Die geskatte bevolking van Calakmul is 50 000. Die geskiedenis van die klassieke Majatydperk was gekenmerk deur die intensiewe wedywering tussen Calakmul en Tikal.
Gereformeerde kerk Sterkstroom
Vroeë 20ste eeu
Spesiale hulp gaan aan talle lidmate asook aan behoeftige teologiese studente. En Kerkraadsnotules vertel van die stryd – soms baie intensief – om die behoud van die Christelike lewenswandel. Calviniste in hart en siel. Dit blyk onder meer uit die ywer om bepaalde literatuur te bekom en te versprei en Calvinistiese kongresse by te woon.
Calakmul
Calacmul is in 1931 deur Cyrus L. Lundell herontdek en is in 2002 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys. In 2014 is die wêrelderfenisgebied uitgebrei en omvat nou ook die omliggende reënwoud.
Mfecane
Die Mfecane (in ander Afrikatale ook bekend as difaqane, lifaqane en fetcani) was 'n tydperk van revolusionêre veranderinge, wydverspreide wanorde en oorlogvoering tussen die inheemse etniese groepe van suidelike Afrika wat sy hoogtepunt bereik het tussen die jare 1815 en 1830. Aanvalle deur die Zoeloes op hul buurstamme het 'n uitkringende effek gehad. Oorlewende stamme en in baie gevalle slegs individue wat deur Shaka se impi's aangeval is, het gevlug en tydens die vlugtog ander groepe aangeval wat weer op hul beurt gevlug, geroof en gemoor het. Duisende mense het in die oorloë en aan die gevolge daarvan omgekom.
Gereformeerde kerk Sterkstroom
Nuwe kombinasies
duimnael|regs|270px|Banke in die kerkgebou in 2012, gesien deur 'n gebreekte ruit.
Calakmul
Bekende leiers
Die konings van Calakmul was bekend as k'uhul kan ajawob ("Goddelike Here van die Slang-koninkryk"). Hierdie lys is nie kontinu nie, as die argeologiese rekord onvolledig is. Alle datums is n.C.
Mfecane
Ander oorsake
Shaka se militêre magsopbou was die primêre rede vir die Mfecane. Die goed geoefende soldate het uitgesien na oorlog en 'n geleentheid om lobola bymekaar te maak. Zoeloeland beskik oor vrugbare grond, weelderige plantegroei, 'n aangename klimaat en goeie weiding. Mededinging om die handel in ingevoerde goedere deur Mosambiek sowel as die ivoorhandel het die stamme op die grensgebiede laat saamtrek. Deur die Portugese het mielies bekend geraak. Dit het 'n beter oes opgelewer as die plaaslik bekende koringsoorte. Aan die einde van die 18de eeu was 'n gevolg hiervan 'n bevokingsontploffing wat weer gelei het tot 'n stryd om voedselbronne, waterbronne en grondhonger. 'n Aantal jare met 'n besonder lae reënval lei tot swak oeste en hongersnood. Die Griekwas, Koranas en blankes het as boere, jagters, smouse, sendelinge en slawehandelaars 'n ontwrigtende rol gespeel in die tradisionele stamlewe van die Afrika-mense. Die oorsaak van die Mfecane kan dus toegeskryf word aan 'n kombinasie van faktore waarvan die opkoms van die Zoeloestam die belangrikste was.
Oorloë
Die aanvalle deur die Zoeloe-impi's lei tot 'n kettingreaksie van geweld en gedwonge migrasies. Stamme is ontwortel, vlug, hergroepeer en herversprei in die binneland van Suider-Afrika. Groepe saai dood en verwoesting soos hulle trek. Stamme vlug oor die Drakensberge na die weste en noorde en verwoes die stamme in hul pad. Vlugtelinge skuil in klowe en word mensvreters, want hele veekuddes en voedselvoorrade tussen die Limpopo en die Oranje-riviere is vernietig.
Gereformeerde kerk Sterkstroom
Nuwe kombinasies
duimnael|links|180px|Ds. [[Stephanus van der Walt|Stephanus Johannes van der Walt, 'n boorling van Middelburg, Oos-Kaap, was leraar van die kombinasie Molteno-Sterkstroom-Hofmeyr van 1930 tot 1941. Nadat hy in nog drie gemeentes gestaan het, is hy in 1961 benoem om dogmatiek aan die Teologiese Skool op Potchefstroom te doseer in die plek van prof. P.J.S. de Klerk.]]
Mfecane
Oorloë
Die Matabele (“mense met die lang skilde”) onder Silkaats (“pad van vloed”) vlug na die Hoëveld in die omgewing van die huidige Groblersdal. In 1825 is hulle noord van die Magaliesberge. Hier val die Zoeloes hulle aan en wyk uit na Mosega en Kapain. Van hier beweeg die migrerende krygsmanstaat van Silkaats na hul uiteindelike bestemming, Matabeleland, en onderwerp die Sjona. Soshangana vlug met 'n deel van die Ndwandwe na Gaza in Mosambiek. Hulle vermeng daar met die Tsongas en die Tsonga-Sjangaans ontstaan. Die Zwangendaba, 'n deel van die Ndwandwe-groep, vlug na die suide van Tanzanië. Hul nasate in die dele is die Ngoni. Die Ngwani-stam vestig hulle onder Sobhuza in die huidige eSwatini. Vlugtelinge uit die binneland vestig hulle in Barotseland in die weste van die huidige Zambië en stig die Kololo-koninkryk onder Sebetwane. Sotho-stamme van die Hoëveld en die Vrystaat is deur Zoeloe-stamme opgejaag. Moshoeshoe het sy verspreide volksgenote byeengebring op Thaba Bosigo en die staat Lesotho gestig. Daklose en honger vlugtelinge van die Tswana, Sotho, Fingo en noordelike Nguni-groepe het suidwaarts gevlug na die Kaapkolonie. Die Fingo het onder die Temboes en die Xhosas gaan woon. 'n Zoeloeleër kon nie die Pondo verslaan nie. Die Ngwane is deur 'n gekombineerde mag van swartes en blankes teruggedryf.
Gereformeerde kerk Sterkstroom
Nuwe kombinasies
In 1929 kom die kombinasie Molteno-Sterkstroom-Hofmeyr (gestig 1914) en Oos-Londen (gestig 1925) tot stand. Dr. S.J. van der Walt (later professor aan die teologiese skool op Potchefstroom) en sy vrou, Ella Eloff-van der Walt (bekende skryfster), kom vroeg in 1930 in die kombinasie te lande. Predikantsdienste word maandeliks elke tweede Sondag gehou, oggend en aand (tydens die winter in die middag). Jaarlikse verkopings deur die susters benewens normale kerklike lewe spel geseënde jare van sy bediening tot in 1941 – dwarsdeur die knypende depressiejare wat medeverantwoordelik is dat die gemeente se getalle gekrimp het tot 67 belydende lidmate en 48 dooplidmate in 1939. Daar kom 'n Jongeliedevereniging en 'n sangvereniging tot stand. Sedert 1931, met die stigting van 'n wyk Queenstown, bestaan die gemeente uit vier wyke, met die ander: wyk Doornhoek, wyk Dorp en wyk Bamboeshoek.
Mfecane
Gevolge
Die Mfecane het in Suider-Afrika invloed gehad op ekonomiese, politieke, sosiale en militêre gebied. Dit het egter van plek tot plek verskil. In die Kaapkolonie was die militêre invloed gering. In 1828 het die Zoeloes 'n gebied van 500 000 vk. km. beheer met 'n krygsmag van 50 000 soldate. Dit het gestrek van die Keirivier tot die Limpopo, en van Botswana tot die see. In Shaka se tyd het die bevolking van KwaZulu-Natal afgeneem van 100 000 tot 10 000 mense. In die oorloë in Suider-Afrika het tot twee miljoen mense omgekom. Gemeenskappe se daaglikse lewe is ontwrig en hele gemeenskappe is uitgewis, weinig vee was oor en vir 'n lang tyd is geen akkerbou beoefen nie. Die menslike lyding was ontsettend. Natal was verwoes en leeg. Dele noord van die Oranje en die Vaal was byna ontvolk. Nuwe outokratiese leiers het swerwende mense betrek in nuwe groot sterk gesentraliseerde stamme waarin die koning en sy verwantskappe 'n groot rol gespeel het. Ou stamme het verdwyn, nuwe ryke is geskep onder nuwe leiers waarvan die bekendste Shaka, Sobhuza, Zwangendaba en Sebetwana was. In die huidige Tanzanië, Zimbabwe, Zambië, Mosambiek, Botswana, Lesotho en die Oos- en Wes-Kaap van Suid-Afrika is die invloed van die Mfecane ervaar. In die oosgrensdistrike van die Kaapkolonie is die akute tekort aan arbeiders deur die vlugtelinge opgelos. Die belangrikste gevolg van die Mfecane vir Suid-Afrika was moontlik die geleentheid wat dit vir die Voortrekkers geskep het om noordwaarts te verhuis. Hierdie verspreiding van die blanke het die rassespanning op die Oosgrens na die binneland verplaas, maar ook die geleentheid gebied vir ruilhandel waardeur die Afrikaner sy invloed asook kennis van landbou kon uitbrei.
Gereformeerde kerk Sterkstroom
Nuwe kombinasies
Die voormalige pastorie – toe ’n dokterswoning – bly aandag vra, soms tot ontsteltenis van die kerkraad by die aanhoor van versoeke deur die huurders. In 1931 moes die hulp van die susters ingeroep word vir geld om 'n tenk te vervang wat deur 'n "kapokstorm verpletter" is.
Met Oos-Londen vanaf 1933 af uit die kombinasie gaan dit steeds beter, hoewel die depressie blykbaar – volgens notules – 'n negatiewe uitwerking ook op die sedes en geduld van lidmate gehad het. In 1935 is selfs gepraat van 'n "gesagskrisis" in die kerk van Sterkstroom. Voortaan sou hulp aan verarmdes, ook in die stede, spesiale aandag kry. Tog was daar ook feestelike geleenthede, soos die ingebruikname van die Afrikaanse Bybel in 1933 en die Afrikaanse psalmboek in November 1937. Op 28 Maart 1936 word Queenstown 'n selfstandige gemeente. Voortaan sou meer dikwels sustentasie van die kerkverband gevra word om die gemeente in stand te hou. Getalle verminder, maar die ywer bly. Die PUK vir CHO kry voorkeur. In Mei 1938 ontvang die gemeente 'n besoekende Hollandse professor, prof. J.H. Waterink. Maar dié ywer word nie eksklusief nie. Daar is gereelde samewerking met die NG gemeente Sterkstroom met die oog op Geloftefeeste (destyds: Dingaansfeeste) en kry dr. J.D. Vorster van die NG kerk uitnodiging om ook in die Gereformeerde kerk Sterkstroom op te tree. Mede met die ondersteuning van hierdie gemeente promoveer ds. Van der Walt in 1940.
Beter tye
duimnael|links|180px|Ds. [[Izak Lessing|I.J. Lessing was leraar van die kombinasie Molteno-Sterkstroom-Hofmeyr-Queenstown van 1942 tot 1948, toe hy sy emeritaat moes aanvaar nadat hy sy stem verloor het. Kort daarna het hy sekretaris-penningmeester van die Administratiewe Buro van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika in Potchefstroom geword. Hy was van 1932 tot 1941 leraar van die Gereformeerde kerk Barkly-Oos, ook in Noordoos-Kaapland.]]
In 1942 kom dien ds. I.J. Lessing in die kombinasie Molteno-Sterkstroom-Hofmeyr. Op 13 Mei 1944 besluit die gemeente op 'n gemeentevergadering om die pastorie te verkoop, om kort daarna die besluit te herroep. In 1947 word die eerste keer melding gemaak van 'n batige saldo in die kerkrekening. Ds. Lessing het egter moeite gehad met sy gesondheid (veral ten opsigte van sy stem) sodat hy van 1948 af in Potchefstroom gaan woon het as sekretaris-penningmeester van die Administratiewe Buro van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika. Dis merkwaardig hoeveel proponente en teologiese studente in dié tyd in Sterkstroom behulpsaam was, onder wie Chris Hattingh, ’n boorling van Sterkstroom, later predikant in onder meer Krugersdorp.
In Mei 1949 word ds. L.J. Botha (later professor aan die Teologiese Skool Hammanskraal) in die kombinasie bevestig. Spesiale aandag gaan in die Eeufeesbedieningsfonds en hulp aan die PUK vir CHO met die oog op selfstandigwording. Op 23 Junie 1951 besluit die kerkraad om die pastorie te verkoop vir R1 600. Ná ds. Botha se vertrek in 1953, kom ds. C.H. Smit in 1955 in die kombinasie Molteno-Sterkstroom-Queenstown dien. In 1958 word hy predikant op Queenstown. Die jaar 1957 besorg nuwe banke, 'n nuwe voordeur en 'n nuwe preekstoel in die kerk, en groot herstelwerk aan die buitekant.
Ds. J.S. du Plooy word in Februarie 1959 op die tipiese Sterkstroom-wyse ontvang en bevestig in die kombinasie Molteno-Sterkstroom-Hofmeyr. Sewentien Sondae per jaar plus dienste tussenin gaan hy die gemeente voor om kerk te wees. Groot geesdrif pak almal: die ou kerkgebou moet onvermydelik plek maak vir 'n nuwe. Skaars 60 belydende lidmate werk om met verkopings, meesal van vleis, die benodigde geld byeen te bring. Verskeie planne kom voor die kerkraad. In 1962 koop die gemeente 'n orrel en kom 'n klok by. Ds. Du Plooy verlaat die kombinasie, maar hy dien net tot 1967.
Kerkbou
duimnael|regs|300px|Die hoeksteen van die nuwe Gereformeerde kerk op Sterkstroom.
’n Langdurige vakantskap volg. Maar nietemin was Sterkstroom nie 'n predikantskerk nie. Onder leiding van die konsulent, ds. F.J. du Toit Lessing van Oos-Londen, gaan die gemeente oor tot kerkbou nadat hulle in die bestek van 'n klompie jare self £9 000 byeengebring het. Die kerkverband gee toestemming dat hulle die tekort op die bousom mag kollekteer. Van oral oor kom ruim bydraes – van kerke en oudlidmate, en belangstellendes. Di. P.C. Kruger (Burgersdorp), P.J. Malan (Dordrecht) en P.A. Smit (Barkly-Oos) help, sodat die hoeksteen op 8 November 1969 deur P.J. Oelofse van die plaas Haasfontein, toe reeds 90 jaar oud, gelê kon word. 'n Mooi eenvoudige dog stylvolle kerkie verrys, binnekant ruim gebruik gemaak van hout en selfs 'n galery – alles 'n monument van geloof dat wat in 1887 begin is, nog steeds op Sterkstroom 'n toekoms het.
Op 25 en 26 April 1970 word die kerkie feestelik in gebruik geneem – oudpredikante en oudlidmate sluit aan by die gemeente wat sedert Februarie daardie jaar eindelik, saam met Molteno, weer 'n predikant bekom het in die persoon van prop. M.J. Lourens. Voortaan volg dienste deur 'n predikant byna elke Sondag van die maand. Die susters sorg vir matte en rig 'n kombuis in. Hier is gesellige verkeer van die gemeente 'n vanselfsprekende gegewe met die geloof. Dit was 'n heuglike geleentheid daardie Saterdag 25 April en Sondag 26 April 1970. Daar was 'n gesellige braaivleis Saterdagmiddag en met die son aan die sak, sluit mev. E. Lourens die deure oop. Daar was koorsang onder leiding van mev. I. du Toit, voordragte, 'n orrelsolo deur mev. Lourens, sangsolo deur sr. Lena Oelofse (orreliste van die gemeente), gelukwense namens die NG gemeente (ds. Erasmus), die gemeenskap (burgemeester M. Prins), Anglikaanse en Metodiste kerk, die hoërskool (mnr. T.F.J. Dreyer). Prof. ds. S.J. van der Walt het die feesrede gehou ook namens die kerkverband. Die Sondag het ds. C. Hattingh en ds. M.J. Lourens voorgegaan in die eredienste. Feesvreugde om 'n nuwe begin in sommige opsigte vir 'n gemeente met die meeste in die aand van hul lewe.
In kombinasie met Molteno en Jamestown
duimnael|regs|170px|Ds. [[Louis Botha (predikant)|Louis Botha was leraar van Molteno/Sterkstroom van 1949 tot 1954.]] Ds. M.J. Lourens verlaat die kombinasie in 1972. 'n Nuwe kombinasie kom tot stand waaroor sedert Mei 1971 gepraat is: Molteno, waar die predikant bly woon, Jamestown en Sterkstroom. Dit kon nie anders nie. Getalle het soveel gekrimp dat die twee gemeentes nie meer sonder baie ruim sustentasie uit die kerkverband 'n predikant van hul eie kon bekostig nie. Ds. A.G.S. Venter (Queenstown) help. In 1972 beroep Sterkstroom namens die kombinasie prop. J.A. Krüger wat in Maart 1973 in Molteno bevestig is. Toe het die gemeente net uit 37 belydende lidmate en slegs 5 dooplidmate bestaan. Met die jare is dit veral die vermindering in dooplidmaatgetalle wat die gemeente die voorkoms gee van 'n kerk sonder 'n jeug. In 1948 was daar nog 96 dooplidmate, maar daarna, veral in die vyftiger- en sestigerjare val die getalle skerp omdat die platteland by uitsondering moontlikhede vir die jeug herberg. En die groei wat daar vroeër jare was voor depressie was in sommige opsigte onnatuurlik, byvoorbeeld deur onredelike onderverdeling van grond.
Met steeds slegs drie wyke het die gemeente destyds voortgegaan om voluit kerk te wees wat mekaar intiem ken in hul vreugdes en in die latere jare ook baie verdriet by die heengaan van ou vertroudes, steunpilare in die bou van die gemeente.
Ds. Jan Kruger is opgevolg deur ds. M.P. Hendricks. Laasgenoemde is opgevolg deur ds. M. van Helden. Soos op menige plattelandse dorpe het die lidmaattal geleidelik afgeneem as gevolg van die ontvolking van die platteland, maar in medewerking met die gemeente van Queenstown kon die lidmate nog hul pligte vervul.
Islamofascisme
Die term Islamofascisme is 'n omstrede neologisme wat na moontlike ooreenkomste tussen sekere moderne Islamitiese groeperings en die Europese fascistiese bewegings van die vroeë 20ste eeu, neofascistiese bewegings of totalitêre ideologieë verwys. Organisasies, wat as "Islamofascisties" beskryf is, sluit al-Kaïda (en sy ondersteuners soos die Salafi-groep vir Preek en Stryd, Jemaah Islamiyah in Indonesië en ander) en die destydse regering van Iran in.
Gereformeerde kerk Sterkstroom
Ontvolking van die Noordoos-Kaap
In hierdie landstreek waar die eerste gemeentes van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika in die destydse Kaapkolonie gestig is, het die ontvolking van die platteland in 2016 reeds tot die ontbinding van agt Gereformeerde gemeentes gelei. Van dié wat oorbly, was Aliwal-Noord in 2014 die grootste met 168 belydende en 34 dooplidmate. Die gemeentes wat ontbind het, waarvan Sterkstroom die langste bestaan het, is:
Islamofascisme
Kritiese stemme beweer dat die vereenselwiging van die Islamitiese godsdiens met die fascisme 'n beledigende en ongeskikte politieke epitheton sou wees. Die Engelse woord Islamofascism word deur die Amerikaanse woordeboek New Oxford American Dictionary erken en gedefinieer as "a controversial term equating some modern Islamic movements with the European fascist movements of the early twentieth century."
Gereformeerde kerk Sterkstroom
Ontvolking van die Noordoos-Kaap
Elliot het met Maclear saamgesmelt as Maclear-Elliot.
Islamofascisme
Aanwending
Sommige kommentators beskou Islamofascisme as 'n beweging wat deur Islamiste en hulle pogings om die primitiewe en onmenslike Sjaria-"regstelsel" weer in te voer en op geweldsame manier 'n nuwe verenigde Moslemstaat te skep. Volgens die opvattings van Soenni-Islamiste moet hierdie staat as 'n nuwe kalifaat daargestel word en van Spanje tot by Sentraal-Asië strek , terwyl Sjiïtiese Islamiste selfs die stigting van 'n wêreldwye Islamitiese staat onder die leiding van 'n Islamitiese regsgeleerde bepleit .'n Klein aantal wetenskaplikes het die term fascisme versigtig aangewend om bepaalde verskynsels en vorms van militante Islamitiese fundamentalisme of militante Islam te bespreek.
Oorsprong
Volgens Roger Scruton (Wall Street Journal) is die term vir die eerste keer deur die Franse Marxis Maxime Rodinson gebruik om die Iranse Rewolusie in 1978 te beskryf.
Die term gaan ook terug op 'n artikel, wat op 8 September 1990 in die dagblad The Independent verskyn het. In "Construing Islam as a language" het Malise Ruthven geskryf:
Nogtans is daar 'n soort politieke probleem wat die Moslemwêreld raak. In teenstelling met die arfgename van ander nie-Westerse tradisies soos Hindoeïsme, Sjintoïsme en Boeddhisme, ondervind Islamitiese samelewings buitengewoon groot moeilikhede by die politieke institusionalisering van splitsings: Outoritêre bewinde – om nie te sê Islamo-fascisme nie – is van Marokko tot by Pakistan die reël eerder as die uitsondering.
(Nevertheless there is what might be called a political problem affecting the Muslim world. In contrast to the heirs of some other non-Western traditions, including Hinduism, Shintoism and Buddhism, Islamic societies seem to have found it particularly hard to institutionalise divergences politically: authoritarian government, not to say Islamo-fascism, is the rule rather than the exception from Morocco to Pakistan.)
Samuel Zwaartman
duimnael|regs|200px|H.W.A. Cooper.
H.W.A. Cooper (*1842– †27 Maart 1894) is ’n Suid-Afrikaanse regsgeleerde wat onder die skuilnaam Samuel Zwaartman onbedoeld baanbrekerswerk vir die gebruik van Afrikaans as skryftaal lewer.
Vroeë lewe en herkoms
Henry William Alexander Cooper (wat onder die skuilnaam Samuel Zwaartman skryf) is in 1842 in Rondebosch in Kaapstad gebore. Hy is die seun van ’n Engelsman en ’n Ierse vrou, ’n mejuffrou Sarah Byrne, wat in Brighton in Engeland getrou het en daarna na Suid-Afrika verhuis.
Opleiding en loopbaan
Op 23 Oktober 1866 word hy deur regter Watermeyer geëksamineer en toegelaat as beëdigde vertaler in Engels en Hollands. Hy vestig hom hierna in 1870 op Fraserburg en praktiseer as die eerste wetsagent op hierdie dorp, hoewel hy nooit in die Kaapkolonie as advokaat of prokureur toegelaat is nie.
Op Fraserburg raak Cooper betrokke in ’n verhouding met ’n goewernante, waarna hy weens die gemeenskap se argwaan die dorp haastig verlaat. In 1873 word hy in die Transvaal na ’n eksamen as advokaat en prokureur toegelaat en werk ook vir ’n kort rukkie in die kantoor van die prokureur-generaal, James Buchanan.
Ná die ontdekking van die Oos-Transvaalse goudvelde word hy op 29 Julie 1874 waarnemende landdros vir Lydenburg en in 1875 landdros. Sy werk was veeleisend en die wederstrewige delwers, geweersmokkelaars en oproerige swart kapteins het sy taak sodanig versuur dat hy einde 1875 sy ontslag aangevra het, maar dit nie gekry het nie.
Die Zuid-Afrikaansche Republiek verklaar oorlog teen hoofman Sekhukhune in 1876 nadat ook Cooper sy verslag uitgebring het, en Cooper neem self aan die oorlog deel. Die afloop en gevolge van die oorlog het die onrus onder die burgers teen die regering laat voortduur. Toe Cooper openlik hul kant kies en ’n protesstuk onderteken, word hy as amptenaar ontslaan. Op versoek van die plaaslike burgers willig hy in om hom vir die Volksraad verkiesbaar te stel, maar die Britse anneksasie van Transvaal in April 1877 vind plaas voordat daar ’n verkiesing kon wees.
Na die stigting van die Transvaalse Hooggeregshof in 1876 moet hy saam met al die ander regspraktisyns weer aansoek doen om toelating om as prokureur en advokaat te praktiseer. Hy verhuis dan in 1877 weer na Pretoria, waar hy eers onder sy eie naam praktiseer, maar later deur samesmelting in 1884 lid word van die firma Cooper en Paul Maré. Hierdie firma word later Cooper en Scholtz, met Cooper die senior lid wat naam verwerf in verband met die maatskappyreg. Nog later word die firma opgeneem in die groot firma MacIntosh en Cross. Hy is ook stigterslid van die Komitee van die voorganger van die Staatsbiblioteek in 1878. Volgens die notule het hy die eerste vergadering in 1878 bygewoon en in 1887 was hy steeds lid van die Komitee. In 1888 gaan hy vir mediese behandeling na Londen, maar vind dat hier soveel werk is met betrekking tot die Transvaalse goudvelde dat hy as verteenwoordiger van sy firma hier aanbly tot 1892, toe hy terugkeer na Pretoria. In opdrag van die Transvaalse Regering is hy ten behoewe van die NZASM-spoorlyn tussen Pretoria en Lourenço Marques weer na Londen en daarvandaan na Lissabon in Portugal.
Persoonlike lewe
Hy trou op 5 September 1863 met die Afrikaanse Adriana Johanna Zondagh van Huyssteen, oorspronklik van Wittedrift naby Knysna. Uit hierdie huwelik word twee seuns en ’n dogter gebore. Van die tweede seun, W.H. Augustine Cooper, se twee seuns was die oudste, Henry Cooper, privaat sekretaris van genl. Jan Smuts tot Smuts se dood in 1950, en die ander, William (Willie) Schreiner Cooper, ’n komponis van ligte Afrikaanse liedjies.
Op 27 Maart 1894 is hy in Lissabon in Portugal aan longontsteking oorlede en word hy in Lissabon begrawe.
Skryfwerk
As prokureur op Fraserburg leer hy die taal wat sy kliënte praat goed ken en hy is deeglik op hoogte van die intriges van hierdie plattelandse dorp. In Het Volksblad van 1870–1871 skryf hy dan in tipiese Boeretaal sy geestige Boerenbrieven uit Fraserburg en sy Kaapse Schetsen, waarin hy hierdie intriges as materiaal gebruik. Die eerste van sy boerebriewe verskyn op 13 Januarie 1870 en daarna elke week tot 4 Augustus 1870, met die Kaapse sketse wat op 16 Maart 1871 ’n aanvang neem en gepubliseer word tot 8 Junie 1871. As dekmantel om sy ware identiteit geheim te hou, gebruik Cooper die skuilnaam Samuel Zwaartman, waar die Zwaartman verwys na swart man, nie swaardman nie. Die Afrikaanse grammatika was nog nie gevestig nie en Cooper lewer dus met hierdie skrywes baanbrekerswerk in Afrikaans.
Sy Boerenbrieven uit Fraserburg is nie besonder vleiend vir die gemeenskap nie, hoewel almal die humoristiese sy daarvan geniet en betrokkenes die angels onder die grappige trant daarvan ignoreer. Met hierdie briewe word hy ’n onbewuste baanbreker vir die Afrikaanse taal, deur te wys dat die spreektaal ook ’n skryftaal en spesifiek joernalistieke taal kan word. Die invloed van hierdie briewe was groot, soos blyk uit die klomp Zwaartmans en ook Swaartmanne (Jan, Piet, Gert en Adones) wat hierna bydraes lewer aan die koerante.
In sy Kaapse Schetsen skryf hy in elf sketse oor ampsdraers en afdelings van die Staatsbestuur. Die onderwerpe is Die goewerneur; Die uitvoerende raad; Die twee huise van die parlement; Stemgeregtigdes; Verantwoordelike bestuur; Die vrywillige beginsel; Koerante; Die rondgaande hof en die magistraatshof; Die hooggeregshof; Afdelingsrade; en Skoolmeesters. G.S. Nienaber versamel later sy geskrifte en laat dit publiseer.
Sy skets Oor Krante word deur Elize Botha in Afrikaanse essayiste opgeneem.
Eerbewyse
In 1987 behaal Frederick Johann Ueckermann sy M.A.-graad aan die Universiteit van die Witwatersrand met ’n verhandeling oor Die Afrikaanse geskrifte van Samuel Zwaartman.
6de eeu v.C.
Die 6de eeu v.C. het geduur van 600 tot 501 v.C.
Brooke Burfitt
Brooke Burfitt (gebore 23 Desember 1988) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente On the Ropes (2011), Plan Z (2016), en By Any Means (2017).
Vliegboot
'n Vliegboot is 'n vliegtuig wat ontwerp is om op water te dryf, vanaf die water op te styg en daarop te land. Vliegbote wat van beide die water en land (vanaf 'n vliegveld) kan opstyg, word 'n amfibiese vliegtuig genoem.
Die voordeel van 'n vliegboot is dat dit op bykans enige watervlak kan land. Dit is nie soos gewone vliegtuie tot 'n vaste lughawe met 'n loopbaan beperk nie. Omdat die weerstand van die water hoog is, het 'n vliegboot 'n kragtige enjin nodig om genoeg spoed op te bou om te kan opstyg.
Die grootste vliegboot ooit, die Spruce Goose, het op 2 November 1947 vanaf Long Beach in Kalifornië op sy nooiensvlug opgestyg. Die vlieënier was Howard Hughes.
Sedert die Tweede Wêreldoorlog het die gebruik van vliegbote geleidelik afgeneem, deels as gevolg van die belegging wat tydens die oorlog in lughawens gemaak is. In die 21ste eeu word vliegbote nog vir bepaalde gebruike aangewend, soos vir brandbestryding, lugvervoer rondom eilande, en toegang tot onderontwikkelde of onbereikbare gebiede, waarvan sommige oor varswatermere beskik.
Brein
Die brein (ook bekend as harsings) in gewerwelde diere vorm die middelpunt van die senuweestelsel. Dit bestaan ook uit 'n groot aantal senuweeselle en ander selle wat 'n ondersteunende rol speel. Die brein koördineer, beheer en reguleer verskillende funksies en liggaamsprosesse van 'n organisme.
Coenie Burger
Coenie Burger (gebore Coenraad Wilhelm Burger) is ’n teoloog en die moderator van die Algemene Sinode van die Nederduitse Gereformeerde Kerk. Sy eerste gemeente was die Nuwekerk op Graaff-Reinet van 1975, waarna hy predikant is in die gemeente Stellenbosch-Sentraal. Hy is tans die direkteur van die Buro vir voortgesette Teologiese onderrig.
Brein
Daar word ook 'n aantal hormone in die brein vervaardig. Die mens se brein word as uniek beskou. Dit stel die mens in staat tot gevorderde probleemoplossing benewens verbeelding-, taal- en spraakvermoëns. Wetenskaplike studie van die brein word neurowetenskap of neurobiologie genoem.
Die inwendige organe van ons liggaam word deur beenstrukture beskerm, en daarom is dit heeltemal natuurlik dat die brein en die rugmurg, die fynste en gevoeligste van alle organe, in die stewige kas wat deur die skedel en die massiewe ruggraat gevorm word, geplaas is. Die grootharsings maak die grootste deel van die brein uit. Dit is 'n baie sagte, ovaalvormige orgaan. Die gemiddelde massa van 'n man se brein is sowat 1,2 kg en die van 'n vrou 1,1 kg (omtrent 1 /50 van die totale massa van die liggaam).
Die grootharsings en die kleinharsings
Dit is die ware brein; die buitenste deel bestaan uit 'n grys stof wat skors genoem word, en die binneste deel uit 'n wit stof. Die skors bestaan in hoofsaak uit die selliggame en die wit stof uit die dendriete en aksone. Die hele brein is oortrek met voue van verskillende diepte. Hulle word splete genoem. Die diep splete verdeel die brein in verskillende dele, die sogenaamde lobbe.
Regterhelfte van die brein
Op die deursnee hiernaas kan ons sien hoe ingewikkeld die onderste deel van die brein is vanweë die verskillende strukture wat daar aangetref word. Hulle is: Die hersenbalk (corpus callosum), 'n konvekse, wit struktuur, wat die twee helftes van die brein aan hul onderpunte met mekaar verbind. Die serebrale kamers, holtes wat met mekaar in verbinding is. Die oogsenukruising, die plek waar die regterkantse gesigsenuwee kruis.
Funksies
Die brein beheer liggaamstemperatuur, hartritme en asemhaling. Dit is die ontvanger van sensoriese inligting omtrent die liggaam en buitewêreld via die sig-, gehoor-, reuk-, smaak- en tassintuie. Dit beheer en kommunikeer verskillende spierspannings of liggaamsbewegings wanneer 'n mens of dier swem, loop, stil staan, sit of kommunikeer. Dit stel 'n mens in staat om te dink, te droom en te redeneer en om emosies te ervaar.
Algemene feite
Die brein word meestal in die kop, bo-aan die werwelkolom, van die dier aangetref waar die meeste van die sintuie geleë is waarmee die dier kontak met die buitewêreld maak. Dit wil voorkom asof die Brontosaurus twee stelle breine gehad het, waarvan die een aan die onderkant van die werwelkolom geleë was. Die doel daarvan was waarskynlik om die vertragings van die seine deur die neklangse seinoordrag van hierdie groot dier te verminder.
Die menslike brein neem 'n volume van ongeveer 1.6 liter in beslag en het 'n gewig van tussen 1 en 1,5 kilogram.
Die brein is van die bloed in die liggaam geskei om te verseker dat vreemde stowwe nie in die verkeerde konsentrasies in die brein beland en skade aanrig nie. Hierdie bloed-brein skerm maak dit moeilik om medisyne te ontwikkel wat tot die brein kan deurdring.
Alhoewel die brein geheel en al uit senuweeselle bestaan bevat hulle geen pynreseptors nie. Sommige breinoperasies vind plaas terwyl die pasiënt by sy volle bewussyn is sonder dat die persoon enige pyn ervaar. Daar word wel plaaslike verdowing toegepas om die skedeldak te kan verwyder maar die brein word self nie verdoof nie. Gewasse op die brein word dan ook meestal eers opgemerk wanneer daar 'n verlies in liggaamsfunksies plaasvind en nie deurdat die pasiënt die druk van die gewas op die harsingsweefsel voel nie.
Die brein kan ook nie alle stowwe wat tipies in die liggaam as brandstof dien gebruik nie. Slegs glukose dien normaalweg as brandstof vir die brein. Die menslike brein bestaan uit die grootbrein, die kleinbrein of die cerebellum en die harsingstam.
Geslagsverskille
By mense is daar 'n klein verskil tussen die breine van mans en vroue. Tydens die sestiger en sewentigerjare is bevind dat die hipothalamus klein verskille tussen die geslagte toon. Daar is verskille in die grootte van die cellichamen, in die sinapse self asook ten opsigte van die aantal sinapse teenwoordig. Hierdie ontdekking het daartoe gelei dat meer studies gedoen is om die verskille tussen mans en vroue se breine te verstaan. Dit blyk dat mans se breine gemiddeld 10% groter is as dié van vroue. Vroue het egter op sekere plekke in die brein meer senuweeselle as mans.
Daar word gespekuleer dat die verskille waarskynlik in die oertyd ontstaan het met mans wat moes jag en vroue wat hoofsaaklik kinders versorg het. Daar bestaan ook spekulasie dat mans 'n beter gevoel vir rigting het as vroue en met minder woorde kan kommunikeer vanweë die vroeëre vereistes waaraan jagters moes voldoen (m.a.w. daar nie gesellig geklets kan word tydens die jag nie), terwyl dieselfde geld vir vroue se organisasievermoëns.
Beserings
Breinbeserings kom algemeen by mense voor, en is dikwels die gevolg van sportdeelname of motorongelukke. Breinbeserings is 'n leidende oorsaak van dood, ongeskiktheid, kognitiewe gebreke en versteurings en kos state miljarde per jaar. Mense met breinbeserings mag dit byvoorbeeld nodig vind om basiese vaardighede weer aan te leer. In die Verenigde Koninkryk is daar sowat 1.4 miljoen mense wat met 'n breinbesering leef, wat kostes van £15 miljard per jaar meebring. Drukgroepe beweer dat state se beleid en hulpskemas in hierdie opsig nog ver te kort skiet.
James Ford (akteur)
James Ford (21 Maart 1903 – 13 Februarie 1977) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Wizard of the Saddle (1928), Outcast (1928), House of Horror (1929), en Children of the Ritz (1929).
Clathria axociona
Clathria axociona is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1963 deur Lévi.
Koninkryk Tahiti
Die Koninkryk Tahiti (Frans: Royaume de Tahiti) is deur hoofman Pomare I gestig. Hy het met die hulp van Engelse sendelinge en handelaars en met Europese wapens die eilande Tahiti, Moorea, Tetiaroa en Mehetia verenig. Op die kruin van die koninkryk het dit ook ander eilande van Oos-Polinesië oor ’n gebied van meer as 3 miljoen km2 ingesluit. Diplomatieke betrekking is aangeknoop met van die Cookeilande tot Paaseiland.
Monargie
Sedert die kerstening van Pomari II was die land se leiers Christene. Hul progressiewe opkoms en erkenning deur Europa het Tahiti in staat gestel om sy vryheid te behou te midde van kolonisasieveldtogte deur Spanje, Engeland en Frankryk. Dit was in die 19de eeu een van ’n paar onafhanklike Polinesiese state in Oseanië; ander was onder meer Bora Bora, Hawaii, Samoa en Tonga. Die vyf Tahitiaanse monarge het ’n tydperk van vrede en ekonomiese vooruitgang tot stand gebring.
Tahiti en sy afhanklike gebiede het in 1842 ’n protektoraat van Frankryk geword en is in 1880 deur die Franse geannekseer as ’n kolonie. Die monargie is kort daarna afgestel.
Die koninkryk se vyf monarge was:
Huidige status
In Februarie 2009 het Tauatomo Mairau daarop aanspraak gemaak dat hy die erfgenaam van die Tahitiaanse troon is en probeer om die status van die monargie in die hof erken te kry. Frankryk het nie sy aanspraak erken nie. Sedert 2010 het hy aanspraak gemaak op die titel prins Marau van Tahiti en hom daarvoor bewyer dat koninklike trustgrond aan hom en sy familie teruggegee word. Hy is in Mei 2013 oorlede.
Op 28 Mei 2009 het Joinville Pomare, ’n aangenome lid van die Pomare-familie, homself verklaar tot koning Pomare XI. Sy eie familie beskou egter sy oom, Léopold Pomare, as erfgenaam tot die troon.
Koergan-oblast
Koergan-oblast (Russies: Курга́нская о́бласть, Koerganskaja oblast) is ’n deelgebied van Rusland. Dit lê in die Oeral- Federale Distrik en die hoofstad is Koergan.
Grant Williams (akteur)
Grant Williams (18 Augustus 1931 – 25 Julie 1985) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Incredible Shrinking Man (1957), The Monolith Monsters (1957), en Doomsday Machine (1972), en in die televisiereeks Hawaiian Eye (1959).
Mercur
Verhaal
Mercur handel oor die Deense kommersiële radiostasie Radio Mercur wat van 1958 tot 1962 vanaf 'n skip wat in Sont geanker was, uitgesaai is. Die karakters word verdeel tussen diegene wat ten gunste is van roofradio, en diegene wat daarteen gekant is. Daar bestaan 'n generasiekonflik in die reeks, daar die jonger karakters ten gunste van roofradio is terwyl die ouer karakters daarteen gekant is. Die jong regsgeleerde, Gitte Skovgaard, bevind haarself in 'n dilemma, aangesien sy na die popmusiek wat die roofradiostasie uitsaai, luister, maar as regsverteenwoordiger van die radioraad 'n wetsontwerp skryf wat roofradio-aktiwiteite kriminaliseer.
P.C. Haarhoff
Pierre Cloete Haarhoff (*1938, Warmbad – †7 Februarie 1990, Pretoria) was ’n kernwetenskaplike, professor in meganiese ingenieurswese aan die Universiteit van Pretoria en bekroonde kortverhaalskrywer.
Herkoms en vroeë lewe
Pierre Cloete Haarhoff is in 1938 op Warmbad (Bela-Bela) in Transvaal gebore. Melanie Grobler, die digter, is sy suster. Op driejarige ouderdom is sy vader oorlede, waarna die gesin op Rustenburg gaan woon het, waar hy grootword. Aan die Universiteit van Pretoria behaal hy die B.Sc.-graad met lof, waarna hy aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys sy B.Sc. Honneurs-graad in wiskunde en sy M.Sc.-graad in Fisika met lof behaal, laasgenoemde met ’n verhandeling oor Die teorie van gas-vloeistofchromatografie. Vir twee jaar studeer hy aan die Universiteit van Cambridge in Engeland en keer in 1962 terug na die Universiteit van Pretoria, waar hy die D.Sc.-graad in fisiese chemie met lof verwerf met ’n proefskrif oor Contributions to the Theory of Chromatography. Aan die Universiteit van Stellenbosch verwerf hy in 1976 die D.Ing.-graad met ’n proefskrif oor Die basiese prosesaspekte van uraanverryking.
Loopbaan
In 1963 begin hy by die Raad op Atoomkrag werk en in 1971 word hy bevorder tot bestuurder van die Uraanverrykingskorporasie (Ukor) se Departement Fisiese Wetenskappe. Hy is sedert 1977 betrokke by die Laboratorium vir Gevorderde Ingenieurswese van die Universiteit van Pretoria en is ook vanaf 1983 tot met sy dood professor en departementshoof vir Meganiese Ingenieurswese. Hier is hy ook uitvoerende direkteur vir Technotron, die maatskappy vir gevorderde tegnologie. Verskeie tegniese artikels oor sy vakgebied, wat in wetenskaplike tydskrifte regoor die wêreld verskyn, word deur hom geskryf. As wetenskaplike is hy veral bekend vir sy werk oor die skakeling van skeidingselemente in die uraanverrykingsproses, terwyl hy ook ’n patent registreer oor die skeiding en behandeling van gas in die gasskeidingsproses. Hy dien op verskeie komitees en rade en is onder meer lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en later voorsitter van hierdie organisasie se Noord-Transvaal tak (Ingenieursafdeling). In 1985 word hy verkies as voorsitter van die Pretoriase Werksgemeenskap.
Persoonlike lewe en sterfte
Hy is getroud met Wanda en die egpaar het drie kinders, Julian, Rouviere en Johan. Hulle bly in Pretoria, maar hy het ook ’n plasie in die Waterberg, waar hy met proteas boer. Op 7 Februarie 1990 is hy in Pretoria oorlede aan komplikasies wat intree na ’n galblaasoperasie.
Kortverhale
Hy publiseer kortverhale in Tydskrif vir Letterkunde en sy kortverhaal Hoe Lodewicus van der Waerde God gevind het is die eerste kortverhaal wat ooit in die S.A. Tydskrif vir Natuurwetenskap en Tegnologie opgeneem word.
In sy kortverhale gebundel in Uit ’n ander wêreld gebruik hy sy wetenskaplike kennis tot groot wins om wetenskapfiksie van hoë gehalte te lewer. Bekende temas van wetenskapfiksie kom hier voor, soos kontak met buite-aardse wesens, genetiese mutasie en eksperimentering en androïede wat ’n ongelooflik hoë peil van beskawing bereik het. Die ander wêreld van die titel is egter ook binne ons aanwesig, in die wêreld van kinders en in musiek, asook in ’n oerang-oetang filosoof (Prins Ran-U-Tan) met Oosters-mistieke denke en in Pikpik Pikkek en die ander kekkelhoenders van Stellasië. Uit ’n ander wêreld verower in 1988 die Eugène Maraisprys en is in 1990 op die kortlys vir die toekenning van die Ou Mutual-prys.
Versamelbundels
Van sy kortverhale word in versamelbundels opgeneem, insluitende Spektrum, Vertellers en Vertellers 2.
Ander skryfwerk
Saam met die skilder en Katolieke priester Frans Claerhout is hy ook verantwoordelik vir die Skeppingsverhaal, waarin die spanning tussen wetenskap en teologie oor die ontstaan van die aarde grootliks opgehef word.
Ten tye van sy dood is hy besig met ’n onvoltooide roman. Op vakkundige gebied lewer hy ook ’n groot bydrae en meer as dertig van sy artikels word gepubliseer, terwyl hy ook meer as vyftig vertroulike dokumente skryf.
Eerbewyse
Hy kry verskeie pryse en toekennings vir sy navorsing oor uraanverryking. In 1979 ontvang hy die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns se Havengaprys vir Fisika vir sy werk aan die uraanverrykingsproses op Pelindaba en in 1984 ontvang hy saam met dr. W.L. Grant die Merieteprys van die S.A. Instituut van Chemiese Ingenieurswese. Hy kry ook die Transafrika Korrespondensie Kollege se goue medalje, die Stanvac-beurs van die Mobil Oliemaatskappy en die Humphrey Raikes Goue Medalje van die Suid-Afrikaanse Chemiese Instituut. Na sy dood word die Hendrik Verwoerd-toekenning aan hom toegewys vir sy prestasies op die gebied van die akademie, wetenskaplike navorsing en publikasies in die letterkunde, asook sy bydrae tot die uraanverrykingsproses.
1368
Die jaar 1368 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 68ste jaar van die 14de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Tahitiaans
Tahitiaans (Reo Tahiti, deel van Reo Mā'ohi, die tale van Frans-Polinesië) is ’n Polinesiese taal wat hoofsaaklik op die Geselskapseilande in Oos-Polinesië, en meer spesifiek op Tahiti, gepraat word.
Die taal is in die vroeë 19de eeu die eerste keer deur sendelinge van die Londense Sendinggenootskap van die gesproke taal af getranskribeer.
Cathy Cavadini
Cathy Cavadini (gebore 21 April 1961) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Powerpuff Girls Movie (2002), Pacific Rim (2013), en Ready Player One (2018), en in die televisiereeks The Powerpuff Girls (1998).
Neel Rønholt
Neel Rønholt (gebore 17 September 1984) is 'n Deense aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente After the Wedding (2006) en A Viking Saga: Son of Thor (2008), en in die televisiereeks Borgen (2010).
Keiser van Japan
Die Keiser (天皇) van Japan is die land se monarg. Hy is die hoof van die Japannese Keiserlike Familie. Volgens Japan se huidige grondwet is die Keiser die "simbool van die staat en die eenheid van die volk," en dien as seremoniële hoof in die grondwetlike monargie.
Die huidige keiser is Sy Keiserlike Majesteit die Keiser Naruhito, wat die Krisantetroon bestyg het toe sy vader Keiser Akihito in 2019 abdikeer het. Hy is die 126ste keiser volgens Japan se tradisionele opvolgingsorde.
Die rol van die keiser van Japan het histories gewissel van dié van 'n opperrang geestelike met grootliks simboliese magte en dié van 'n werklike keiserlike heerser. 'n Onderliggende keiserlike kultus (die idee van Arahitogami) beskou die keiser as van goddelike afstamming. Tot 1945 was die Japannese monarge altyd amptelik militêre aanvoerders. Anders as in die geval van westerse monarge, het hulle die funksie nie in praktyk uitgevoer nie. Japannese keisers is byna altyd tot 'n mindere of meerdere mate deur ander politieke magte beheer.
Sedert die middel van die 19de eeu het die Keiserlike Paleis as "Kyūjō" (宮城) bekendgestaan. Later is dit hernoem na Kōkyo (皇居), en was geleë op die voormalige terrein van die Edo-kasteel in die hartjie van Tokio. Vroeëre keisers het vir byna elf eeue in Kioto gewoon.