cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Herman van den Bergh
Lewensloop
Van den Bergh is gebore in 'n Joodse gesin. Na sy studies in die regte in Amsterdam waar hy in 1919 gepromoveer het, neem van den Bergh musieklesse en speel hy viool in die Koninklike Concertgebouw-orkes. Hy was as joernalis van De Telegraaf, waar hy tot 1941 in diens was, tussen 1930 en 1936 werksaam in Rome en Parys. Hy het ook rondgereis in Suidoos-Europa, Klein-Asië en Noord-Afrika. In April 1938 het hy 'n toekenning van die Italiaanse Ministerie van Buitelandse Sake ontvang vir dienste aan die Italiaanse kultuur. Na die Tweede Wêreldoorlog het Van den Bergh (eind)redakteur van die Winkler Prins Ensiklopedie geword. In 1951 het hy aan die Rijks-Universiteit te Utrecht in lettere en wysbegeerte gepromoveer met 'n verhandeling oor Giambattista Casti. Daarna het hy teruggekeer na die Universiteit van Amsterdam waar hy in 1952 aangestel is as privaatdosent in Italiaanse kultuurgeskiedenis. In 1962 het hy aldaar 'n lektor in Italiaanse letterkunde geword.
Nadat die aandag in 1950 opnuut op die vitale styl van sy vroeë digkuns gevestig is, het sy Verzamelde gedichten in 1954 verskyn. Slegs die gedigte uit sy De Boog en De Spiegel is egter daarin opgeneem. Daarna het 'n nuwe tydperk van digterlike werksaamheid begin, met poësie van 'n gans ander karakter as die uit sy eerste tydperk. In 1958 het van den Bergh die eerste Boekenmarkt-prijs vir sy gehele oeuvre ontvang.
Plagiaat
In 1961 is Van den Bergh gedwing om in die De Gids tydskrif 'n ‘Verklaring’ te laat opneem wat 'n erkenning bevat het dat hy in 1959 in dieselfde tydskrif vertalings en gedigte van Wallace Stevens en Stephen Crane onder sy eie naam gepubliseer het. Hy het as rede vir die mistasting gesê dat hy die tekste uit 'n laai met allerlei kennisgewings gehaal het, en nooit eers van die genoemde digters gehoor het nie. Verder meer het hy gesê dat sy beheer oor Engels so swak is dat hy nouliks daaruit sou kon vertaal.
In 1965 het daar 'n artikel van Kees Helsloot in die tydskrif Maatstaf oor die aangeleentheid, sowel as oor toe nog onbekende gevalle van plagiaat, verskyn. In 1982 het August Willemsen in dieselfde tydskrif nog enkele gevalle aan Van den Bergh toegeskryf: naamlik dat hy die gedigte van Fernando Pessoa en Carlos Drummond de Andrade as sy eie werk aangebied het.
Ilse van Staden
Ilse van Staden is ’n Afrikaanse digter en skrywer.
Fantine Thó
Fantine Rodrigues Thó is 'n sanger, liedjieskrywer, danser en joga-instrukteur in Brasilië. Sy is op 15 Desember 1979 in Barra do Garças, Mato Grosso in Brasilië gebore.
Ilse van Staden
Lewe en werk
Ilse van Staden is in 1972 in Pretoria gebore as een van twee kinders (sy het ’n broer, die geoktrooieerde rekenmeester Rolf) en word groot op ’n plaas in die Waterberg. Haar vader, Hampie van Staden, is ’n veearts verbonde aan Onderstepoort en haar moeder, Marcella de Boom, is ’n kunstenaar. Sy voltooi haar matriek aan die Hoërskool Pro Arte in Pretoria met Kuns as hoofvak en behaal sewe onderskeidings. Hierna studeer sy verder aan die Universiteit van Pretoria, waar sy haar as veearts bekwaam. Dan werk sy ses maande in Engeland en by haar terugkeer na Suid-Afrika werk sy as lokum op verskeie plekke, waarna sy haar in 1997 as veearts op Cullinan vestig. Hier het sy ’n praktyk tot November 2005, waarna sy slegs lokums doen by verskeie veearts-praktyke naby Pretoria en in Bethal en Witbank en verder konsentreer op haar skryfwerk. Sy skryf dan ook in vir ’n B.A.-graad in Kreatiewe Skryfkuns aan die Universiteit van Suid-Afrika, wat sy met lof verwerf. Sy het ook ’n Diploma in Vryskutjoernalistiek.
Fantine Thó
In 2002 wen sy die talentvertoning Popstars en sluit by die Brasiliaanse meisiesgroep Rouge aan tot 2006, waar sy vier ateljeealbums vrygestel het, Rouge (2002), C'est La Vie (2003), Blá Blá Blá (2004) en Mil en Uma Noites (2005), wat 'n totaal van 6 miljoen eksemplare verkoop en die suksesvolste vroulike groep in Brasilië geword het en een van die twintig wat die meeste in die wêreld verkoop het. In 2006 stig sy die progressiewe rockgroep Banda Thó saam met haar broer Jonathan en 'n paar vriende. Aan die einde van 2007, toe sy met Nick Van Balen getroud is, het sy nie saam met hom na Nederland verhuis nie.
Op 25 November 2009 stel sy haar eerste EP, Rise, direk op die streaming platform van SoundCloud vry. Op 20 Februarie 2015 stel sy haar eerste album onafhanklik vry, Dusty But New, en bring nege liedjies saam wat deur haar gekomponeer is, hoewel nie een amptelik as 'n enkelsnit vrygestel is nie. Dieselfde jaar word sy 'n verslaggewer vir die portaal Do Brasil, wat videoverslae lewer vir Brasiliane wat in Europa woon. In 2016 stig sy haar eie joga-sentrum, Atma Mutriba, waar sy ook as 'n instrukteur werk.
Ilse van Staden
Lewe en werk
Haar huis in Cullinan, wat sy saam met haar ma bou, is totaal omgewingsvriendelik. Dit het kleigepleisterde mure, ronde, handgevormde hoeke en is gebou met strooibale, ’n landboubyproduk wat gewoonlik verbrand word, en strooiklei, ’n mengsel van strooihalms, sand en klei. Dit is aards en organies met vensters in alle fatsoene en gekleurde bottels en rakke ingebou in die growwe mure. Die huis se naam is Woordhuis. Sy tree by herhaling by Versindaba by Stellenbosch op, waar sy van haar eie gedigte voorlees en sommige daarvan word ook gekeur vir die versamelbundel wat jaarliks van die verrigtinge saamgestel word. Vanaf Mei 2009 tot Mei 2010 behartig sy ook ’n weeklikse rubriek vir die Versindaba-webwerf.
Fantine Thó
In 2017 keer hy saam met die groep Rouge terug na aanvanklik vier vertonings as deel van die projek Chá da Alice, en kort daarna in 2018 begin sy toer met die groep, asook die vrystelling van 'n nuwe enkelsnit.
Ilse van Staden
Skryfwerk
Reeds op skool begin sy dig en sy is in 1988 een van die wenners van die Poësiekompetisie van die Hoofstad-Kultuurraad met haar gedig “Herfs II”. Sy skryf in 1988 ook in vir die Afrikaanse poësiekompetisie van Tydskrif vir Letterkunde. Die kompetisie lok weinig reaksie uit en geen pryse word toegeken nie, maar haar inskrywing word geloof as besonder verdienstelik en is die enigste gedig uit die kompetisie wat dan in Augustus 1989 in Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer word. Hierna publiseer sy gereeld gedigte in Tydskrif vir Letterkunde. Sy debuteer dan in “Nuwe stemme 2” wat in 2001 verskyn onder redaksie van Petra Müller en Nelleke de Jager.
In 2003 publiseer sy ’n eie bundel, “Watervlerk”, waarin vlerke, hande, voete en vinne, water en grond, die aarde en die hemel as boustof gebruik en teenoor mekaar afgespeel word. In heelparty van die gedigte word die skryfproses as’t ware uit die water gehaal en vlerke en vinne daaraan gegee (vergelyk die titel van die bundel). Daar is ook gedigte oor die onverwagte in die natuur en die digterskap. Indrukwekkend is die benutting van die subtiliteite in woordbetekenisse en dubbelsinnighede, die beeldvondse en die intertekstuele verwysings en deurkomponering van temas waarmee die gedigte in die bundel as ’n hegte eenheid saamgebind word. Kannemeyer beoordeel hierdie bundel as die belangrikste en belowendste debuutbundel van die voorafgaande dekade en meer. “Gedig aan’t kom” stel die skepping van ’n gedig in treffende beelde gelyk aan die geboorteproses van ’n kind, met “Stil” wat die ongevormde kind in verband bring met die voor-ewolusionêre ontwikkelingstadium. “Ten dele” gee op kernagtige wyse woorde aan die mens se onvermoë om in hierdie lewe ’n geheelbeeld te verkry. Hierdie tema word op ander wyse voortgesit in “Verskuilde god”, waar die aanbidders in kontras geteken word met die soekende enkeling met sy vrae en soeke. In die reeks verse oor visse is “Selakant” ’n hoogtepunt, wat ten spyte van sy vin-voete nooit evolusionêr ontwikkel het om op die land te loop nie. Die mens word ook verken (telkens met water, vin of vis-beelde). In “Waterpas” het die mens daarin geslaag om regop te kom en dinge in balans te hou, maar word tog deur ander mense omver gestoot sodat hulle dan sonder koers of rigting voortdobber. “Eng(el)” is ’n vernuftige ineenskakeling van “eng” en “engel”, waar die klein (eng) woonstel te klein is om die hemelse te herberg. “Bure” belig die afstand tussen diegene wat langs mekaar woon, ten spyte van die nabyheid. Die bundel sluit af met “Waterskrif”, waar die kringe op die wateroppervlak slegs momenteel daar is en dan verdwyn, net soos die woorde wat gespreek word. Die Eugène Marais-prys word in 2004 vir “Watervlerk” toegeken en die digter is in dieselfde jaar ook ’n finalis vir die DaimlerChrysler-toekenning vir poësie. In 2005 word “Watervlerk” ook bekroon met die Ingrid Jonker-prys, nadat dit in 2004 op die kortlys was vir die toekenning van die RAU Mardene Marais-prys vir debuutwerk. By die Woordfees op Stellenbosch in 2005 word die produksie “Watervlerk” aangebied, wat bestaan uit werke uit haar bundel en Melanie Grobler se “Waterbreker”, saamgestel deur Theo Kemp.
In 2008 word die sukses van haar debuut opgevolg met die bundel “Fluisterklip”, wat ooreenkomste toon met die debuutbundel, al bereik dit nie dieselfde hoogtes nie. Die voorblad het 'n afbeelding van 'n besonderse klipplaat in Cullinan en klippe, rotse en die aardse (tuiste) word as die sentrale tema op ’n eie manier en met 'n historiese bewussyn verwoord. Klip neem hier die plek in van die water in die eerste bundel, met gedigte oor die ekologiese bewustheid en evolusie soos dit in paleontologiese opgrawings in klippe openbaar word. Die bundel bevat weereens gedigte oor hemeldinge en dinge wat in die hemelruim sou kon voorkom, asook die skeppingsproses. Haar digkuns toon ’n besondere vakmanskap en taalvaardigheid en deurgaans vat sy raak met die regte woord, uitdrukking of gesegde. In 2009 verskyn die selfpublikasie “Die dood is ’n mooi blou blom” in beperkte oplaag. Hierdie bundel bevat gedigte geskryf in die twee jaar voor haar ma se dood, waarin hierdie tydperk en ervarings as agtergrond vir die gedigte dien. Die lewe en die dood en die skoonheid wat in albei ervaar word is die vernaamste temas. Van haar gedigte word opgeneem in “Groot verseboek” en ook in die versamelbundel “In a burning sea”, waarin Afrikaanse gedigte in Engels vertaal is om ’n groter mark te bereik. Haar gedigte in die bundel is selfvertalings. In 2020 word haar gedigte ‘Miskien’ en ‘as’ in Vers en vrou opgeneem.
Spes Bona
Spes Bona is ’n voorstad van Johannesburg, sowat 3 km oossuidoos van die stadsaal.
Bloukraanvoël
Die bloukraanvoël is 'n skaars, endemiese, bedreigde standvoël en is ook Suid-Afrika se nasionale voël.
Spes Bona
Die voorstadjie beslaan net sowat 0,027 km². In die weste, oorkant Castlestraat, grens dit aan Wolhuter, in die noorde, oorkant Hanaustraat, aan Jeppestown, in die ooste, oorkant Bergstraat, aan Jeppestown-Suid, en in die suide, oorkant die spoorlyn, aan Benrose. Spes Bona moes kort ná die middel van die 20ste eeu sy residensiële karakter verloor het, te oordeel na die munisipale kieserslys vir enkele jare. In 1934 was hier nog 50 Afrikaanse en 56 Engelse kiesers en in 1949 26 en ses, maar teen 1961 het net vier Afrikaans- en twee Engelssprekende kiesers oorgebly.
Bloukraanvoël
Identifikasie
Dit is 'n grondlopende, eiesoortige blougrys voël met lang pote, 'n dik kop met 'n wit kroon, 'n pienk bek en lang vlerkpluime wat soos 'n stert lyk en wat feitlik tot op die grond strek. Die pluime ontbreek by jonges.
Spes Bona
Spes Bona is aangelê op ’n gedeelte van die plaas Doornfontein. Dis gestig in 1896 en het in 1897 deel van die Johannesburgse munisipaliteit geword. Die naam is Latyn vir "goeie hoop" en is ontleen aan die ou Spes Bona-goudmyn.
Bloukraanvoël
Habitat
Bloukraanvoëls hou in pare of swerms in die Karoo, heuwelagtige grasveld, klam valleie, landerye en langs mere op soek na saad en insekte. Hulle verkies taamlik hoogliggende streke en swerf rond wanneer hulle nie nes maak nie.
Verspreiding
Van die 15 verskillende kraanvoëls is die bloukraanvoël die ylste versprei. Alhoewel hulle in hulle historiese gebiede algemeen voorgekom het, en die bevolking tussen 10 000 en 20 000 was, is daar 'n skielike afname in hulle getalle sedert 1980, en tans word hulle deur die IUBN as 'n kwesbare spesie geklassifiseer.
Die afgelope twee dekades het die bloukraanvoël in die Oos-Kaap, Lesotho, en Eswatini hoofsaaklik verdwyn. Die bevolking in die Noord-Vrystaat, KwaZulu-Natal, Limpopo, Gauteng, Mpumalanga en die Noordwesprovinsie het met tot 90% afgeneem. Die meerderheid van die oorblywende bevolking kom voor in die oostelike en suidelike dele van Suid-Afrika, met 'n klein afgesonderde groepie by die Etoshapan in Noord-Namibië. Soms word afgesonderde broeipare in die buurlande, Namibië, Botswana, Zimbabwe en Mosambiek, aangetref.
Die hoofoorsaak vir die drastiese afname van bloukraanvoëlgetalle in Suid-Afrika word toegeskryf aan die land se bevolkingsgroei, die aanplantings van plantasies op grasvelde, die gebruik van gifstowwe in landbou en die gebruik of misbruik van gifstowwe wat vir ander spesies uitgesit word.
Geluid
Die bloukraanvoël uiter 'n harde, ratelende, nasale "krraaaarrrk".
Adriane Lenox
Adriane Lenox (gebore 11 September 1956) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Black Snake Moan (2006), The Blind Side (2009), Red Lights (2012), en Lee Daniels' The Butler (2013).
Sint Basilius-katedraal
Die Sint Basilius-katedraal (Russies: Собор Василия Блаженного; letterlik die Katedraal van Basilius die Salige) is aan Rooiplein in Moskou geleë en is een van die groot toeriste-trekpleisters in dié stad. Die amptelike naam is die Katedraal van die Voorbidding van Gods Moeder aan die Grag (Собор Покрова, что на Рву) of kortliks die Pokrof-katedraal (Покровский Собор).
Dit is waarskynlik die bekendste gebou in Rusland en is ’n internasionale simbool van die land en van Moskou.
Geskiedenis
Iwan IV van Rusland, ook bekend as Iwan die Verskriklike, het die katedraal laat bou om die verowering van die Kazan-khanaat te vier. Dit is van 1555 tot 1561 gebou. In 1588 het sy seun, Fjodor I, ’n kapel laat aanbou aan die oostekant bo die graf van die "dwaas in Christus" Basilius die Salige, wat tot ’n Russies-Ortodokse heilige verklaar is.
In 1919 het die Bolsjewiste beslag gelê op die kerk en dit is daarna in ’n museum verander om te voorkom dat die Kommuniste dit sloop. In 1929 het Josef Stalin opdrag gegee dat alle kerke op Rooiplein afgebreek word om plek te maak vir een van sy grootse parades. Een van die kerke wat in die slag gebly het, is die Kazan-katedraal, maar Stalin het ná groot protes besluit om nie Sint Basilius te sloop nie.
Argitektuur
Sint Basilius met sy vele koepels is in die suidoostelike hoek van Rooiplein geleë, net oorkant die Kremlin se Spasskaja-toring. Dis nie besonder groot nie en bestaan uit nege kapelle wat op een fondament gebou is.
Die kapelle is binne vol ikone, Middeleeuse muurskilderings en verskeie ander kunswerke. Voor die katedraal staan die Gedenkteken vir Minin en Pozjarski, ’n bronsmonument ter herinnering aan Koezma Minin en prins Dmitri Pozjarski wat ’n leër byeengebring het teen die Poolse invallers in die Tyd van Beroeringe in die laat 16de en vroeë 17de eeu.
Die aanvanklike idee was om ’n paar kapelle te bou, een aan elk van die heiliges op wie se feesdae die tsaar ’n groot slag gewen het, maar die enkele toring in die middel bind die kapelle saam in een katedraal. Volgens ’n legende het tsaar Iwan die argitek, Postnik Jakowlef, se oë laat uitsteek om te voorkom dat hy ooit ’n nog mooier katedraal bou. Jakowlef het egter ’n paar kerke ná die Sint Basilius gebou, onder meer een in Kazan.
Die oorspronklike kerk, wat eers as Kerk en later Katedraal van die Drie-eenheid bekend was, het agt kerke bevat wat om die sentrale Kerk van Voorbidding gebou was; die tiende kerk is in 1588 bygevoeg oor die graf van die plaaslike heilige, Basilius. Die gebou het amptelik die status van sobor, soortgelyk aan ’n Katolieke basilika, maar word gewoonlik verkeerdelik as "katedraal" vertaal. "Drie-eenheid" verwys na die oostelike Kerk van die Drie-eenheid, terwyl die sentrale kerk gewy is aan die Voorbidding van Maria. Saam met die westelike Kerk van die Intog in Jerusalem, vorm hierdie kerke die hoofas van wes na oos (Christus, Maria, Heilige Drie-eenheid), terwyl ander kerke aan individuele heiliges gewy is.
Naam en betekenis
Pokrof beteken letterlik "sluier" en is ook die naam van ’n fees van die Russiese kerk wat na aanleiding daarvan ook vertaal kan word as "die voorbidding van Gods moeder". Die fees word op 14 Oktober (nuwe styl) gevier. Dit is ter herdenking van ’n gebeurtenis in omstreeks 910 in ’n kerk naby Bisantium toe die Maagd Maria na bewering tydens ’n diens bo die aanbidders verskyn en hulle met haar sluier bedek het by wyse van beskerming.
Wyndham Goldie
Wyndham Goldie (5 Julie 1897 – 26 September 1957) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Arsenal Stadium Mystery (1939) en The Strange World of Planet X (1958), en in die televisiereekse The Pickwick Papers (1952) en A Place of Execution (1953).
Kneukel
'n Kneukel is die uitstaande dorsale oppervlak van die vinger- of voetgewrig. Kneukels is twee bene wat bymekaar kom om 'n buigpunt te vorm. Kneukels staan gewoonlik uit en is duidelik sigbaar as die hand in 'n vuis toegevou word.
Hoorbare krake vanaf kneukels word veroorsaak deur die sinoviale vloeistof wat die vakuum wat deur die beweging veroorsaak word vul.
Olomouc
Olomouc ([ˈolomou̯t͡s], Duits: Olmütz) is die sesde grootste stad van Tsjeggië en die setel van die administratiewe streek Olomoucký kraj, die tweede oudste universiteit, een van die land se twee hooggeregshowe en die Rooms-Katolieke aartsbisdom Olomouc. Tot 1641 was Olomouc die hoofstad van Morawië met 'n bevolking wat tot 1945 merendeels Duitssprekend was. Dit is tans 'n belangrike administratiewe, kulturele en handelsentrum in die ooste van die Tsjeggiese Republiek.
Olomouc het sy eerste bloeitydperk onder biskop Bruno von Schauenberg beleef, die belangrikste politieke raadgewer van koning Wenceslaus I en Přemysl Otakar II. Die Hongaarse koning Matthias Corvinus, wat Morawië in 1468 verower het, het homself op 3 Mei 1490 in Olomouc se Metropolitaankerk tot koning van Boheme laat kroon.
Die Tweede bloeitydperk het met die Teenreformasie gekom. In 1566 is 'n Jesuïete-akademie in Olomouc gevestig wat elf jaar later tot 'n universiteit verhef is. Vanaf 1855 is hierdie tersiêre instelling egter beperk tot 'n teologiese fakulteit, en eers in 1946 het dit sy vroeëre status as universiteit herwin.
Meeuwen-Gruitrode
Meeuwen-Gruitrode (Limburgs: Miëve-Roj) is 'n Belgiese voormalige munisipaliteit in die noordooste van die Vlaamse provinsie Limburg. Die voormalige munisipale gebied het sowat 13 000 inwoners (2011) en 'n oppervlakte van 91 km². Meeuwen is die administratiewe setel van die munisipaliteit. Sedert 2019 vorm Meeuwen-Gruitrode en Opglabbeek die munisipalteit Oudsbergen.
Plekke
Plekke in die voormalige munisipale gebied van Meeuwen-Gruitrode:
Erica petraea
Erica petraea is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Lorcan Cranitch
Lorcan Cranitch (gebore 28 Augustus 1959) is 'n Ierse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Love, Rosie (2014) en in die televisiereekse Cracker (1993), Ballykissangel (1996), en Rome (2005).
Dorsaal
Dorsaal is 'n term in anatomie wat rugkant beteken. Dit is van die Latynse woord dorsum, wat rug beteken afgelei.
'n Dorsale liggaamsdeel lê aan die rugkant, of agterkant van die liggaam, as die liggaam in sy standaard anatomiese posisie gehou word. Die teenoorgestelde ligging is ventraal.
Strandvlugbal
Strandvlugbal is 'n variant van die saalsport vlugbal.
Strandvlugbal word op sand, dikwels op strande langs die see, gespeel. Die belangrikste verskil ten opsigte van saalvlugbal is dat die spanne kleiner is. Tydens internasionale wedstryde het elke span twee spanlede, maar op laer vlak kan 'n span uit drie of vier lede bestaan.
Van die spelreëls wat van normale saalvlugbal verskil, sluit in:
Feite:
Tegniek:
Spelreëls:
Internasionaal
In 1996 het strandvlugbal 'n Olimpiese sport geword. Sedert 1997 organiseer die FIVB elke twee jaar 'n Strandvlugbal Wêreldkampioenskap.
Kriptokristallyn
Die term kriptokristallyn is 'n mineralogiese/geologiese term wat verwys na minerale wat sulke klein kristalle het dat die kristallografiese aard nie met die blote oog waargeneem kan word nie. Selfs mikroskopies in dun seksie deur gepolariseerde lig is dit moeilik om te onderskei.
Sam Golzari
Sam Golzari (gebore 12 Julie 1979) is 'n Engelse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente American Dreamz (2006) en 21 (2008), en in die televisiereeks Matador (2014).
Rouge
Rouge was 'n Brasiliaanse meisiegroep vir popmusiek met vyf lede: Aline Wirley, Fantine Thó, Karin Hils, Li Martins en Lu Andrade. Gestig in 2002 vir my met 'n talentprogram Popstars, TV-kanaal wat op TV SBT en Disney Channel uitgesaai is, vervaardig deur die maatskappy Argentinië RGB Entertainment. As 'n integrator bied die keuse 'n toepassing en 'n waarborg van 30 kilometer om met Sony Music te bind.
Die eerste fase van Rouge se werk het in Junie 2006 geëindig, met die groep wat opgebreek het en die Sony Music-kontrak verstryk het en nie hernu is nie. Oor vier jaar het Rouge ongeveer 6 miljoen plate verkoop, wat die suksesvolste vroulike groep in Brasilië en Latyns-Amerika geword het en in totaal drie goue rekords, drie platinum, een dubbel platinum ontvang het. deur ABPD. Onder leiding van hul mentor en entrepreneur, musiekprodusent Rick Bonadio, het hulle begin met toere wat deur Brasilië en verskeie lande in Latyns-Amerika, Europa en Afrika uitverkoop is. Hulle was ook sterre in advertensies en televisiereekse, sowel as die gesigte van verskeie gelisensieerde produkte soos plakker-albums, sandale en poppe.
Dit was op 12 September 2017 dat die groep hul terugkeer na die verhoog aangekondig het, met die vyf lede, om hul vyftiende verjaardag tydens die Chá da Alice-fees te vier. Aan die begin sou daar slegs twee vertonings wees, maar aangesien kaartjies vir die eerste vertonings binne enkele minute uitverkoop is, is nuwe datums beplan. In 2018 het hulle 'n uitverkoopte toer deur Brasilië, die Rouge 15 Years, onderneem. Daarna het hulle hul eerste nuwe liedjie sedert 2005, Bailando, vrygestel. Deur hul nuwe werk voort te sit, stel hulle die bekroonde liedjie Dona da Minha Vida vry, en in 2019 die liedjie Solo Tu, begelei deur die groep se vyfde studio-album, Les 5inq. Op 24 Januarie 2019 is 'n nuwe hiatus onbepaald aangekondig.
Ventraal
Ventraal is 'n term in anatomie wat maagkant beteken. Dit is van die Latynse woord venter, wat buik beteken, afgelei.
'n Ventrale liggaamsdeel lê aan die maagkant, of voorkant van die liggaam, as die liggaam in sy standaard anatomiese posisie gehou word. Die teenoorgestelde ligging is dorsaal.
Moskwa
Die Moskwa-rivier (Russies: Москва-река; Moskwa-reka) is ’n sytak van die Oka-rivier wat deur Moskou- en Smolensk-oblast in Rusland vloei.
Etimologie
Moskwa en Moskou is twee verskillende weergawes in Afrikaans van die Russiese naam Москва. Die stad is na die rivier genoem. Die oorsprong van die rivier se naam is onseker.
Stede
Moskou, die hoofstad van Rusland, is op die rivier se oewers geleë. Die rivier vloei ook deur die dorpe Mozjaisk, Zwenigorod, Zjoekofski, Bronnitsi, Woskresensk en, by die samevloei van die Moskwa en die Oka, Kolomna. In 2007 was daar 49 brûe oor die Moskwa en sy kanale binne die stadsgrense van Moskou. Die Groot Klipbrug is in 1692 gebou.
Die kanale vorm verskeie eilande. Sommige het Russiese name, ander geen. Die grootste permanente eilande (van oos tot wes) is:
Stanley Tucci
Stanley Tucci (gebore 11 November 1960) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Big Night (1996), Captain America: The First Avenger (2011), The Hunger Games: Catching Fire (2013), en Spotlight (2015).
Jacobsdal
Jacobsdal is 'n boerderygemeenskap in die suidwestelike gedeelte van die Suid-Afrikaanse provinsie Vrystaat. Die dorp is op 7 Maart 1859 gestig op die plaas Kalkfontein van Christoffel Jacobs en die dorpsdistriksverklaring het op 22 Februarie 1861 plaasgevind.
Oorsig
Die distrik is hoofsaaklik bekend vir sy uitgebreide veeboerdery en aansienlike besproeiingsboerdery waar druiwe, mielies, koring, sonneblom, lusern en verskeie ander kontantgewasse gekweek word. Jacobsdal het ook die onderskeiding dat die eerste wynkelder buite die Kaapprovinsie hier ontwikkel is. Die distrik het sy eerste besproeiingswater vanaf die Kalkfonteindam ontvang en besproeiingsplase is langs die kanaal, en veral in die Rietrivier-nedersetting ontwikkel. Desondanks die goeie landboupotensiaal het die besproeiingsboerdery tot in die laat 1980's aansienlike probleme ondervind as gevolg van die wisselvallige watervoorsiening. Hierdie probleem is egter opgelos met die ingebruikneming van die Oranje-Riet kanaal. Hierdie kanaal is die lewensaar van die beproeiingsboerdery in die distrik self, maar speel ook 'n groot rol in aanliggende distrikte waarheen hierdie water uit die Garieprivier versprei word.
Alhoewel dit vir 'n kort tydjie was, het die gebeure tydens die eerste fase van die Boere-offensief, asook die Eerste en begin van die Tweede Britse Offensiewe, Jacobsdal ten nouste geraak.
Tweede Vryheidsoorlog
Jacobsdal het op 14 Februarie 1900 die eerste Vrystaatse dorp geword wat in Engelse hande geval het. Talle veldslae, Belmont, Rooilaagte (Enslin), Twee Riviere en Magersfontein, het aan die begin van die oorlog aan die einde van 1899 aan die Westelike grens van die distrik (binne die geannekseerde gedeelte van die Vrystaat en oorspronklik deel van die Jacobsdaldistrik), plaasgevind. Die welbekende Slag van Paardeberg (Perdeberg) het dan ook net binne die distrik se Noordelike grens plaasgevind. Verskeie kleiner skermutselinge het in die eerste maande van 1900 in en om Jacobsdal plaasgevind ten tye van Lord Roberts se offensief om Kimberley te ontset en die Republieke binne te val. Die Jacobsdal Kommando was van die begin van die oorlog af by die veldslae op die Westelike grens van die distrik betrokke en was deel van generaal De Wet se kommando ten tye van Lord Roberts se deurtog deur die Jacobsdal distrik en die gevegte by Perdeberg. Die Jacobsdal Kommando het dan ook verder saam met generaal De Wet se kommando's aan verskeie ander veldslae en skermutselinge deel gehad. Dit was dan ook Kommandant H.P.J. Pretorius van Jacobsdal Kommando wat op die 31 Mei 1902 die voorstel gemaak het dat generaals Smuts en Hertzog se deklerasie (verklaring) so aanvaar word. Die stemming wat na hierdie voorstel gevolg het (54 ten gunste, 6 teen), het die einde van die oorlog beteken.
Die begin van die oorlog - gebeure aan Jacobsdal se Wesgrens
Met die uitbreek van die oorlog is Jacobsdal Kommando ingesluit in 'n afdeling van ongeveer 4 800 manskappe wat onderskeidelik op Boshof onder hoofkommandant C.J. Wessels en op Jacobsdal onder kommandant J. Prinsloo, saamgetrek het. Die kommando's Fauresmith, Bloemfontein, Ladybrand, Boshof en Hoopstad was ook by hierdie mag ingesluit. Die taak van hierdie aansienlike mag was om die Engelse magte wat die Vrystaat grens vanaf Oranjerivierstasie en vanuit Kimberley bedreig het onskadelik te stel. Hulle moes ook hierdie gebied van die Vrystaat teen aanvalle vanuit Griekwaland-wes beskerm.
Nadat Jacobsdal Kommando opgeroep is het hulle 'n klipstapeling net buite die dorp (naby die teenswoordige Hoër Landbouskool) gedoen. Sommige manskappe het hul name op die klippe uitgekrap.
Die Vrystaatse magte het die grens eers enkele dae na die oorlogsverklaring oorgesteek. Die rede hiervoor was naamlik dat President M.T.Steyn eers met die Kaapkolonie onderhandel het om vas te stel of hulle nie neutraal wou bly nie. Toe dit egter blyk dat die Kaapkolonie sy kragte by Groot-Brittanje sal ingooi het die Vrystaatse magte op hulle verskillende poste opdrag gekry om die grens oor te steek en met die Boere-offensief aan te gaan. Aan die magte te Jacobsdal is die opdrag gegee om die spoorlyn na Kimberley onbegaanbaar te maak. Dit is ongelukkig so dat hierdie opdrag met die aanvang van die offensief nie met baie dringendheid benader is nie en sou heelwat verleentheid en ergernis tot gevolg hê.
Nadat die boere agtergekom het dat die Stasiemeester hulle ore aangesit het, het hulle die spoorwegbrug oor die Modderrivier in besit geneem en opgeblaas en voortgegaan om die spoor in die omgewing van Modderrivier op te breek. Die Jacobsdal en Fauresmith Kommando's het die spoorlyn by Rooilaagte opgebreek, die telegraaflyne afgesny en digby Belmont stelling ingeneem.
Op hierdie stadium het die ander Vrystaatse Kommando's wat daarmee belas was, Kimberley gedeeltelik van die buitewêreld afgesny deur die Suidelike en Noordelike treinspore op te breek en het kolonel Robert Kekewich en sy ongeveer 1 600 manskappe hoofsaaklik tot Kimberley beperk. Die magte by Belmont en Heuningneskloof het op hierdie stadium slegs die Engelse magte van so 3 700 – 4 000 persone by Oranjerivierstasie gehad om hulle oor te bekommer.
Die Engelse magte by Oranjerivierstasie
Die Engelse magte by Oranjerivierstasie het tot en met die aankoms van luitenant-generaal lord Methuen op die 12de November 1899, hulle aktiwiteite hoofsaaklik tot die verkenning en kartering van die onmiddellike omgewing beperk. Hulle het weliswaar op die 6de November 1899 'n patrollie tot naby Belmont uitgestuur. Toe hulle nie die Boere gewaar het nie, het 'n volgende patrollie dit op die 9de November tot by Heuningneskloof gewaag waar hulle hulle in kommandant Van der Merwe se manne vasgeloop het. Die Engelse moes tot op Witput terugval waar hulle die nag deurgebring het. Hulle het weer die volgende dag hulle verkenningstog hervat en naby Belmont weer in kommandant van der Merwe se manne vasgeloop. Na 'n skermutseling van vier ure en verskeie ongevalle aan hulle kant moes die Engelse na Oranjerivierstasie terugval.
Hierdie skermutseling het Presidente Kruger en Steyn oortuig dat hulle die magte te Belmont aansienlik sal moet versterk met die oog op die verwagte aanval vanuit die Suide. Op die dag van die slag van Belmont was daar ongeveer 2950 Boere in die Belmont omgewing. Dit is ongelukkig wel so dat slegs sowat 2 000 man vir die geveg toegerus was.
Dit is ongelukkig ook so dat die Engelse magte te Oranjerivierstasie ook in die tydperk sedert generaal Methuen se aankoms tot 10500 aangegroei het en dat generaal Methuen met sy troepe op die 21ste November begin het met hulle opmars om sy instruksies, naamlik om Kimberley te ontset, te gaan uitvoer. Hierdie mag het tot op die plaas van Fincham naby Witput getrek en daar halt geroep. Methuen se verkenningsmagte het vasgestel dat daar 'n mag van ongeveer 1 500 Boere by Belmont stelling ingeneem het en het generaal Methuen sy magte op die 22ste November tot sowat 3 kilometer duskant Belmont verskuif en gereed gemaak om die Boerestellings in die rante by Belmont op die volgende dag aan te val. Sy genietroepe het dan ook in die tyd begin om die spoorlyn tussen Witput en Belmont te herstel.
Die slag van Belmont
Die Boerekommando's, Boshof, Fauresmith, Jacobsdal, Winburg, Hoopstad en gedeeltes van Kroonstad en Bloemfontein onder die aanvoering van veggeneraal J. Prinsloo het op die 22e besluit om die Engelse die volgende dag op Thomas se plaas aan te val deur 'n kommando van 600 man agterom die Engelse magte te stuur. Van hierdie plan sou egter niks kom nie omdat generaal Methuen sy troepe reeds om 2 vm. gemobiliseer het om die boerestellings aan te val. Soos hy beplan het, was sy aanval 'n groot verrassing vir die Boere wat nie op hierdie stadium 'n aanval verwag het nie.
Generaal Methuen se aanval was goed beplan en sy troepe was baie goed voorbereid. Die Engelse topograaf het egter die afstande na die rante waar die Boerestellings was baie sleg onderskat, en hierdie feit het, tesame met 'n baie klipperige veld vol miershope, die Engelse aanval so vertraag dat die Boere hulle betyds gewaar het en 'n hewige geveg het ontwikkel waartydens die Engelse magte swaar ongevalle sou ly voordat hulle die Vrystaters uit die rante by Belmont kon verdryf.
NG gemeente
Vir hoofartikel, sien NG gemeente Jacobsdal regs|230px|duimnael|Jacobsdal se NG kerk. duimnael|links|285px|So het Jacobsdal se NG kerk gelyk voor die toring in 1930 aangebou is. Die argitek van die verbouing van die kerk was [[Wynand Louw.]]
Ten tyde van Jacobsdal se stigting was hierdie gebied nog deel van die Kaapse Kerk en bekend as die Transgariepse Ring. Daar is dadelik begin met voorbereidings vir die bou van 'n kerk en 'n pastorie en die vind van 'n predikant. Tog is met al drie baie gesukkel en die eerste beroep is eers in 1865 uitgebring en die derde beroep was eers suksesvol, dié op proponent E.A.J. du Toit. Ds. Du Toit was van 1866 tot 1880 predikant van die gemeente en was verantwoordelik vir die eerste kerkgebou wat in 1879 ingewy is. Gedurende hierdie tydperk het die ramp in verband met die diamantveldkwessie die gemeente van feitlik twee derdes van sy lede beroof. Op 14 Junie 1877 is 'n versoekskrif van die gemeente Jacobsdal voor die Vrystaatse Volksraad ingedien, waarin versoek is dat die distrik van Jacobsdal gebiedsuitbreiding moet kry na Boshof en Fauresmith se rigting om te vergoed vir die verlies en ook £10 000 kontant om die bou van die kerk moontlik te maak. Hierdie bespreking was baie uiteenlopend. Gedeeltelike gebiedsuitbreiding is toegestaan en £2 000 vir die bou van 'n kerk.
Vanaf 1881 tot 1899 is die gemeente bedien deur ds. Andrew Murray (die seun van prof. John Murray van die Kweekskool), wat in 1893 die pragtige ystertraliewerk om die kerk laat aanbring het teen 'n koste van £1 100. Ds. P.J.J. Boshof het die gemeente van 1899 tot 1904 gedien. Gedurende hierdie tyd het die verskriklike oorlog gewoed en is die geestelike werk onder baie moeilike omstandighede gedoen. Met die aanval van die Jacobsdalse kommando op die Britse besetting in die dorp in Oktober 1900, het die dominee ook onder verdenking gekom en is hy 'n nag lank saam met ander in die kruithuisie buite die dorp opgesluit, waar hulle byna versmoor het; die dag daarna is die dominee deur die owerheid uit die dorp verban, wat hy per trapfiets moes verlaat met net die nodigste agter op. Baie huise en ook die pastorie is deur die Britse magte in Jacobsdal verniel. Jacobsdal was die eerste Vrystaatse dorp wat in Engelse hande geval het en wel op 15 Februarie 1900.
Gustav Fechner
Gustav Theodor Fechner (Duitse fonetiese uitspraak:ˈfɛçnɐ; 19 April 1801 – 18 November 1887) was 'n Duitse eksperimentele sielkundige, filosoof en fisikus. Hy was 'n vroeë baanbreker in die veld van eksperimentele sielkunde en die stigter van "psigofisika". Hy het verskeie 20ste eeuse wetenskaplikes en filosowe beïnvloed. Hy word ook daarmee gekrediteer dat hy die nie-lineêre verhouding tussen sielkundige aanvoeling en die fisiese intensiteit van 'n gegewe stimuli via die formule: S = K \ln I gedemonstreer het, welke weldra bekend sou staan as die Weber–Fechner-wet.
Vroeë lewe en wetenskaplike loopbaan
In 1817 het hy geneeskunde studeer aan die Medizinische Akademie Carl Gustav Carus in Dresden, en vanaf 1818 aan die Universiteit van Leipzig, waar hy die res van sy lewe sou spandeer. Hy het in 1835 sy PhD aan dié instelling verwerf.
In 1834 word hy aangestel as professor in fisika in Leipzig. In 1839 het hy egter 'n oogkwaal opgedoen terwyl hy die verskynsels van kleur en visuele persepsie bestudeer het. Hy het later as gevolg van die ondraaglike pyn wat dit teweeggebring het bedank. Hy het hom na sy herstel toegespits op die studie van die gees en die verhouding daarvan met die liggaam, en openbare lesings gelewer oor die onderwerpe wat in sy boeke behandel is. Terwyl hy in die bed gelê het, het hy 'n insig gehad in die verband tussen geestelike sensasies en materiële sensasies. Hierdie insig was belangrik in die ontwikkeling van sielkunde, aangesien daar nou 'n kwantitatiewe verband tussen die geestelike en fisiese wêreld was.
Bethany Joy Lenz
Bethany Joy Lenz (gebore 2 April 1981) is 'n Amerikaanse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Extortion (2017) en in die televisiereekse One Tree Hill (2003), Grey's Anatomy (2005), en Colony (2016).
Baraustormvoël
Die Baraustormvoël (Pterodroma baraui) is 'n stormvoël en seldsame besoeker aan die ooskus van Suid-Afrika. Die voël is 38 – 40 cm groot en weeg 400 g met 'n vlerkspan van 92 - 98 sentimeter. In Engels staan die voël bekend as Barau's petrel.
Inga-waterval
Die Inga-waterval (Rapides d’Inga) in die Kongorivier is die grootste waterval in die wêreld en het boonop die grootste potensiaal vir die opwekking van hidroëlektrisiteit in die wêreld.
Ligging
Die Inga-waterval in die DRK maak die laaste deel van die Livingstone-waterval uit. Dit is geleë 140 km suidwes van Kinshasa, Brazzaville en die Malebo-poel, 50 km van die mond van die Kongorivier en 40 km noordoos van die rivierhawe Matadi en by 5° 26′ 55.81″ suid en 13° 35′ 18.1″ oos. In die omgewing van die dorpie Inga en tussen die waterval en die Rapides de Kanza maak die rivier 'n skerp draai en verdeel in honderde kleiner strome en tientalle eilande.
Waterval
Die waterval bestaan uit 'n groot reeks enorme stroomversnellings waartydens die rivier 96 m val oor 'n afstand van 15 km. Gewoonlik spoel 40 000 m³ water per sekonde hier verby, maar 'n maksimum van net oor die 70 000 m³/s is al gemeet. Hier is twee groot opgaardamme met hul kragstasies om hidroëlektrisiteit op te wek. Teoreties kan hier so baie elektrisiteit opgewek word om aan die grootste deel van Afrika se behoeftes te voorsien. Uitbreiding aan die waterkragsentrales is aan die gang. Die Suid-Afrikaanse regering het ook belangstelling getoon om van hierdie elektrisiteit te koop.
Noah Beery sr.
Noah Beery sr. (17 Januarie 1882 – 1 April 1946) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Mark of Zorro (1920), She Done Him Wrong (1933), The Frog (1937), en Zorro Rides Again (1937).
Palme d'Or
Die Palme d'Or (IFA: palm(ə) dɔʁ; Afrikaans: "Goue Palm") is die hoogste prys wat op die Cannes-rolprentfees toegeken word. Dit is in 1955 deur die organiseerders ingestel en het die Grand Prix du Festival International du Film (1939 tot 1954) vervang.
In 1964 is dit weer deur die Grand Prix du Festival vervang voor dit in 1974 heringestel is.
Palme d'Or (1975–tans)
* dui ’n eerste wen aan
§ dui ’n eenparige wen aan
Ereprys
In 2002 het die fees ’n ere-Palme d'Or begin toeken aan regisseurs wat aansienlike werk gelewer het, maar nooit ’n mededingende prys gewen het nie. In 2011 is aangekondig die ereprys sou jaarliks toegeken word, maar dit het nie so uitgewerk nie en dit is vir die eerste keer weer in 2015 toegeken. Die Amerikaanse regisseur Woody Allen was die eerste wenner en die Franse rolprentmaker Agnès Varda die eerste vroulike ontvanger, in 2015.
Sylvia Lucas
Sylvia Elizabeth Lucas (gebore op 22 April 1964 in Upington, Suid-Afrika) is 'n Suid-Afrikaanse politikus van die Noord-Kaap wat sedert 2019 dien as die adjunkvoorsitter van die Nasionale Raad van Provinsies. Sy was voorheen die premier van die Noord-Kaap van 2013 tot 2019. Sy het Hazel Jenkins opgevolg nadat sy vir 'n kort tydperk die waarnemende premier was. Lucas was voor dit die LUR vir omgewingsake in die Noord-Kaapse Provinsiale Wetgewer. Sy is 'n lid van die African National Congress (ANC).
Stem oor IP
VoIP is nie dieselfde as VoDSL nie. By VoDSL word 'n telefoonlyn oor 'n ADSL-lyn geïmplementeer sonder om van die Internet gebruik te maak.
Geskiedenis
Daar was al sprake van VoIP sedert die ontstaan van die rekenaarnetwerk. Teen 1973 word die eerste stempakkette versend. Die tegnologie om dit te doen was vanaf 1980 ook vir normale rekenaargebruikers beskikbaar. In 1996 kom 'n program Vocaltec Internet Phone Release 4 op die mark, met opsies soos stempos (voicemail) en oproeper-ID (caller-id). Die program kon nie oproepe na ouer telefoonlyne maak nie, maar slegs na ander Vocaltec-gebruikers. In 1998 word die tegnologie verder verbeter en kon oproepe na enige telefoon gemaak word.
Ernest Rutherford
Ernest Rutherford, 1ste Baron Rutherford van Nelson (30 Augustus 1871 – 19 Oktober 1937), was 'n Nieu-Seelandsgebore Britse fisikus wat bekend staan as die "Vader van kernfisika". Encyclopædia Britannica beskou hom as die grootste eksperimentele fisikus sedert Michael Faraday (1791 – 1867).
In sy vroeë werk het Rutherford die konsep van radioaktiewe halfleeftyd, die radioaktiewe element radon, en gedifferensieerde alfa- en betabestraling ontdek. Hierdie werk is uitgevoer by die McGill-universiteit in Montreal, Quebec, Kanada. Dit vorm die basis vir die Nobelprys vir Chemie wat in 1908 aan hom toegeken is "vir sy ondersoeke na die disintegrasie van die elemente, en die chemie van radioaktiewe stowwe", ten opsigte waarvan hy die eerste Kanadese en Oseaniese Nobelpryswenner was.
Rutherford is in 1919 as direkteur aan die Cavendish-laboratorium by die Universiteit van Cambridge aangestel. Onder sy leierskap is die neutron in 1932 ontdek, en in dieselfde jaar is die eerste eksperiment om die kern op 'n ten volle beheerde wyse te verdeel uitgevoer deur studente wat onder sy leiding gewerk het (John Cockcroft en Ernest Walton). Na sy dood in 1937 is hy in Westminster-abdy naby Isaac Newton begrawe. Die chemiese element rutherfordium (element 104 op die periodieke tabel) is in 1997 na hom genoem.
Victor McGuire
Victor McGuire (gebore 17 Maart 1964) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998), The Phantom of the Opera (2004), en Star Wars: Episode VII - The Force Awakens (2015), en in die televisiereeks Goodnight Sweetheart (1993).
Pottebakkery
thumb|220px|’n Pottebakker aan die werk in Morena, [[Indië.]]
Pottebakkery is die proses om houers en ander voorwerpe uit klei en ander keramiese materiaal te vorm wat by hoë temperature gebak word om dit hard en duursaam te maak. Belangrike soorte sluit in erdewerk en porselein. Die plek waar sulke ware deur 'n pottebakker gemaak word, word ook 'n pottebakkery genoem.
Die term "pottebakkery" word deur die Amerikaanse Vereniging vir Toetsing en Materiale omskryf as "alle gebakte keramiekware wat klei bevat wanneer dit gevorm word, behalwe tegniese, strukturele en vuurvaste produkte". In argeologie, veral wat die antieke en prehistoriese tydperke betref, beteken "pottebakkery" dikwels net houers, terwyl figure uit klei "terracotta" genoem word. Klei word dikwels in definisies van pottebakkery genoem as die materiaal wat gebruik word, maar dit is twyfelagtig.
Pottebakkersartikels word gemaak deur die vorming van ’n voorwerp uit keramiek (dikwels klei) in ’n gewensde vorm. Dit word dan by hoë temperature (600 tot 1 200 °C) in ’n droogoond of put gebak en gedroog totdat dit permanente veranderings ondergaan, insluitend die verhoging van die sterkte en stewigheid daarvan. Baie pottebakkersware is bloot vir algemene gebruik, maar dit kan ook as ’n kunsvoorwerp gemaak word. ’n Kleivoorwerp kan versier word óf voordat óf nadat dit gebak is.
Drogingsproses
thumb|220px|Tradisionele potte van [[Bangladesj.]] Die drogingsproses laat die voorwerp onomkeerbaar verander. Dit is eers daarna ’n pottebakkersartikel. In droging by ’n laer temperatuur sluit die veranderinge sintering in, waar die growwer deeltjies in die voorwerp saamsmelt. In die geval van porselein, waar ander materiale en hoër temperature gebruik word, word die fisiese, chemiese en mineralogiese eienskappe van die bestanddele verander. In alle gevalle is die rede vir die drogingsproses om die artikel permanent harder te maak en die bakproses moet geskik wees vir die spesifieke materiaal. ’n Rowwe riglyn is dat moderne erdeware gewoonlik by temperature van ongeveer 1 000 - 1 200 °C gebak word, steenware by ongeveer 1 100 - 1 300 °C en porselein by ongeveer 1 200 – 1 400 °C. Histories was dit moeilik om baie hoë temperature te bereik, en in ’n eenvoudige put kan erdewerk teen so laag as 600 °C gebak word.
Die drogingsproses kan op verskeie maniere geskied; dit word gewoonlik met ’n droogoond gedoen. Beide die maksimum temperatuur en die duur van die proses beïnvloed die finale eienskappe van die keramiek. Die maksimum temperatuur in ’n oond word gewoonlik vir ’n tydperk konstant gehou sodat die materiaal die nodige vastigheid kan bereik.
Die atmosfeer in ’n oond tydens die drogingsproses kan die voorkoms van die finale produk beïnvloed. Te veel lug in die oond kan die oksidasie van die klei en glasure veroorsaak. Te min lug of die gebruik van steenkool in plaas van hout kan suurstof van die oppervlak van die klei en glasure afstroop. Dit kan die voorkoms van die artikel beïnvloed. Verder kan sommige glasure wat ysterryke minerale bevat, bruin word as daar baie lug is en groen as die lug min is. Die atmosfeer in ’n oond kan aangepas word om spesiale effekte in die glasuur te produseer.
Droogoonde kan verhit word deur die gebruik van hout, steenkool, gas of elektrisiteit. As steenkool of hout gebruik word, kan dit rook, roet en as afgee wat die voorkoms van onbeskermde artikels kan beïnvloed. Moderne droogoonde wat gas of elektrisiteit gebruik, is skoner en makliker om te reguleer, en dit laat korter drogingstye toe. In ’n Westerse aanpassing van die tradisionele droging van Japannese rakuware word die artikel uit die oond gehaal terwyl dit warm is en met as, papier of skaafsels bestrooi, wat ’n kenmerkende verkolingsvoorkoms meebring.
In plekke soos Mali word brandheuwels eerder gebruik wat tradisioneel deur ’n dorpie se vroue en kinders gebou word. Takke word op die grond geplaas vir die fondament. Potte word op en tussen die takke geplaas en gras word hoog opgestapel om die heuwel te voltooi. Die gras word dan aan die brand gesteek. Soms word nog heuwels gebou terwyl ander reeds brand.
Venter
Venter kan verwys na:
Eswatini
Eswatini (Swazi: [ɛswa̯ˈtiːni]), amptelik die Koninkryk Eswatini (Swazi: Umbuso weSwatini, Engels: Kingdom of Eswatini), tot 19 April 2018 Swaziland, is 'n absolute monargie en landingeslote land in Suider-Afrika. Die administratiewe hoofstad en grootste stad is Mbabane, terwyl Lobamba die regeringsetel, asook koninklike en wetgewende hoofstad is. Eswatini is 'n buurland van Suid-Afrika en Mosambiek. Op politieke vlak het Eswatini op geen stadium aan Suid-Afrika behoort nie. Die menslike ontwikkelingsindeks van 2017 plaas Eswatini in die 144ste plek uit 187 lande. Eswatini is 'n lidland van die Afrika-unie, Beweging van Onverbonde Lande, Britse Statebond, Gemeenskaplike Monetêre Gebied, Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap en die Verenigde Nasies. Eswatini is een van min lande wêreldwyd wat die Republiek China op Taiwan ten spyte van groot druk deur die Volksrepubliek China as 'n selfstandige land erken.