cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bek-en-klouseer
Inenting
Daar word geglo dat daar sewe hoofsoorte bek-en-klouseervirusse bestaan. Soos ander virusse, ondergaan die bek-en-klouseervirus voortdurend 'n ewolusieproses en muteer wat dit moeilik maak om 'n entstof te ontwikkel omdat daar groot variasies tussen serotipes voorkom. Daar bestaan geen kruisbeskerming tussen serotipes nie (wat beteken dat 'n entstof vir een serotipe nie teen ander sal beskerm nie) en verder kan die variante binne 'n gegewe serotipe nukleotiedreekse hê wat met soveel as 30% verskil vir 'n gegewe geen. Dit beteken dat 'n bek-en-klouseer entstof 'n hoogs spesifieke werking ten opsigte van die variant betrokke moet hê. Inenting verskaf slegs tydelike immuniteit wat kan duur vir etlike maande tot 'n paar jaar. Tans verdeel die Wêreldorganisasie vir Dieregesondheid lande in drie kategorieë met betrekking tot bek-en-klouseer: Bek-en-klouseer teenwoordig met of sonder inenting, Bek-en-klouseervry met inenting en Bek-en-klouseervry sonder inenting. Lande wat aangewys is as bek-en-klouseervry sonder inenting het die grootste toegang tot uitvoermarkte en daarom werk ontwikkelde lande soos Kanada, die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk hard om hulle status te behou.
Baie vroeë entstowwe het dooie monsters van die bek-en-klouseervirus gebruik om diere mee in te ent. Hierdie entstowwe het egter soms tot werklike uitbrake van die siektes gelei. In die 1970's het wetenskaplikes ontdek dat 'n entstof gemaak kon word deur slegs van 'n enkele sleutelproteïen gebruik te maak. Die hooftaak was om voldoende hoeveelhede van die proteïen te kon vervaardig om vir inenting te gebruik. Op 18 Junie 1981 het die regering van die V.S.A. aangekondig dat hulle 'n entstof ontwikkel het teen bek-en-klouseer; hierdie was dan ook die wêreld se eerste wat met behulp van genetiese manipulasie vervaardig is.
Lier (sterrebeeld)
Die Lier of Harp (Latyn: Lyra) is ’n klein sterrebeeld in die noordelike hemelruim. Dit is een van die 48 konstellasies wat deur die 2de-eeuse sterrekundige Ptolemaeus beskryf is en is steeds een van die 88 moderne sterrebeelde.
Die sterrebeeld is in die Suidelike Halfrond in die winter sigbaar, laag in die noordelike naghemel.
Ruimtevoorwerpe
Die voorwerpe Messier 56, M57 en Kuiper 90 kom in die Lier voor. M56 is ’n taamlike los bolvormige sterreswerm sowat 32 900 ligjare van die Aarde af. Dit het ’n deursnee van 85 ligjare en ’n oënskynlike magnitude van 8,3 mag.
M57, ook bekend as die Ring-newel of NGC 6720, het ’n deursnee van een ligjaar en is 2 000 ligjare van hier. Dit is een van die bekendste planetêre newels en die tweede een wat ontdek is – in 1779 deur Antoine Darquier, 15 jaar nadat Charles Messier die Handgewig-newel ontdek het. Sterrekundiges het bepaal dat dit tussen 6 000 en 8 000 jaar oud is.
NGC 6745 is ’n onreëlmatige spiraalsterrestelsel sowat 208 miljoen ligjare van die Aarde af. Verskeie miljoene jare gelede het dit met ’n kleiner stelsel gebots en so is ’n streek met jong, warm blou sterre gevorm. Sterrekundiges weet nie of dit ’n vlugtige botsing was of die voorloper van ’n volle samesmelting van die twee stelsels nie
Verskeie planete is reeds in die Lier ontdek, so onlangs as in Januarie 2010 deur die Kepler-sending. ’n Groot deel van die Kepler-ruimtesterrewag se waarnemings word in die Lier gedoen en daar word verwag dat nog baie ander planete hier ontdek sal word.
24 Januarie
24 Januarie is die 24ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender. Daar volg nog 341 dae in die res van die jaar (342 in skrikkeljare).
Veldsteenkerk
Verspreiding
Veldsteenkerke is uitsluitlik in gebiede opgerig waar gletsers op hulle pad kristalliene materiaal, dit wil sê afgebrokkelde gesteentes agtergelaat het en waar natuurstene uit steengroewe nouliks voorkom. In Duitsland hoort Sleeswyk-Holstein, Mecklenburg-Voorpommere, Sakse-Anhalt en Brandenburg met Berlyn by hierdie streke. Veldstene is daarnaas in Skandinawië, Pole, Finland en die Baltiese lande as boumateriaal gebruik. Swerfstene bestaan gewoonlik uit graniet, gneis of kwartsiete en word sowel in bewerkte asook onbewerkte toestand (dikwels in twee helftes gesplits) gebruik.
Wortelpuntabses
In die tandheelkunde verwys wortelpuntabses na 'n etteropeenhoping aan die wortelpunt wat ontstaan omdat tandverrotting nie gekeer is nie. Dit verskyn dikwels as haardontsteking.
Dana Elcar
Dana Elcar (10 Oktober 1927 – 6 Junie 2005) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Sting (1973) en 2010 (1984), en in die televisiereekse Black Sheep Squadron (1976) en MacGyver (1985).
Naoya Kondo
Naoya Kondo (gebore 3 Oktober 1983) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Kagoshima-prefektuur
Kagoshima-prefektuur (鹿児島県) is een van die 47 prefekture van Japan. Kagoshima is die hoofstad en belangrikste stedelike gebied.
Tony Jayawardena
Tony Jayawardena is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Chasing Liberty (2004), Trance (2013), en A Street Cat Named Bob (2016).
Rikke Lylloff
Rikke Lylloff (gebore 28 September 1978) is 'n Deense aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Above the Street, Below the Water (2009), Truth About Men (2010), en Man Divided (2017), en in die televisiereeks Bette & Tallulah (2015).
Wêreldberaad oor volhoubare ontwikkeling
Die Verenigde Nasies se Stockholm-konferensie in 1972 oor die menslike omgewing het vir die eerste keer van die omgewing 'n internasionale kwessie gemaak. Die volgende groot deurbraak was die eerste Wêreldberaad vir Volhoubare Ontwikkeling wat in 1992 in Rio de Janeiro gehou is (die sogenaamde Aardeberaad). By dié byeenkoms het wêreldleiers en rolspelers uit die meeste wêreldlande ooreengekom op 'n strategie of globale aksieplan vir volhoubare ontwikkeling, bekend as Agenda 21. Agenda 21 het die volgende aspekte uitgelig as dinge waaraan aandag gegee moes word om volhoubare ontwikkeling te laat slaag:
Daar is ook op 'n aantal konvensies ooreengekom, waaronder die konvensie oor klimaatsverandering en die konvensie oor biodiviersiteit. Vyf jaar ná die Aardberaad is daar by 'n spesiale byeenkoms van die Verenigde Nasies ooreengekom oor verdere optrede om Agenda 21 se planne in werking te stel. In 2002 is 'n opvolgberaad, die Wêreldberaad vir Volhoubare Ontwikkeling, in Suid-Afrika gehou. Om hierdie rede is 2002 ook tot die jaar van volhoubare ontwikkeling in Suid-Afrika verklaar. Die Wêreldberaad vir Volhoubare Ontwikkeling is as só belangrik in Suid-Afrika geag dat die skoolkalender in Gauteng verander is om daarby aan te pas. Daar is op die volgende raamwerk vir bespreking tydens die beraad ooreengekom:
Vlag van die Russiese SFSR
Die vlag van die Russiese SFSR is die vlag wat die Russiese SFSR gebruik het tussen 1954 en 1991.
Cinachyrella albaobtusa
Cinachyrella albaobtusa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Gewone bergbaber
Die Gewone bergbaber (Amphilius uranoscopus) is 'n varswatervis wat voorkom in die Okavango- en Zambezirivier stelsels. Dit kom ook voor in die ooskusriviere van Suider-Afrika suidwaarts tot by Mkuze in KwaZulu-Natal. Die vis is ook inheems aan Sentraal- en Oos-Afrika. In Engels staan die spesie bekend as die Common mountain catfish of Stargazer mountain catfish.
Voorkoms
Die vis het 'n lang skraal lyf en die stertvin is ietwat gevurk. Die vis is normaalweg geelbruin van kleur of grysbruin. Die vis word tot 170 mm lank.
Cinachyrella albaobtusa
Die spons behoort tot die genus Cinachyrella en tot die familie Tetillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1907 deur Lendenfeld.
Gewone bergbaber
Habitat
Die vis leef in helder, vinnigvloeiende water in rotsatige omgewings. Hulle vreet insekte en ander klein organismes van die rotse af en broei in die somer. Hulle is die prooi vir forelle.
Trivia
Die naam uranoscopus verwys na die oë wat bo-op die kop is - Engels stargazer.
Cinachyrella albatridens
Cinachyrella albatridens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cinachyrella en tot die familie Tetillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1907 deur Lendenfeld.
James Warren (akteur)
James Warren (24 Februarie 1913 – 28 Maart 2001) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Wanderer of the Wasteland (1945), Ding Dong Williams (1946), Code of the West (1947), en Port Sinister (1953).
Autumn Reeser
Autumn Reeser (gebore 21 September 1980) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Sully (2016) en in die televisiereekse The O.C. (2003) en Entourage (2004).
Sagteband
'n Sagteband is 'n tipe boek wat deur 'n sagte omslag gekenmerk word en meestal aan die buiteblad met warm gom gebind word sodat dit 'n hoekige rugkant vorm. Gewoonlik word dik karton vir die buiteblad gebruik. Hierdie boekbindmetode is goedkoper as dié vir hardebande waar die boek onafhanklik van die hardeblad gebind en gesny word. Die omslag of hardeblad word met papier of stof oorgetrek. Daarna word die boek in die omslag stewig ingebind (meestal genaai). Soms word die hardeband nog van 'n stofomslag voorsien. Hardebande is duursamer as sagtebande.
Goedkoop boeke is sedert die laat 19de eeu as pamflette of as sensasieromans gepubliseer. Vandag word sagtebande op papier van hoë gehalte gedruk, dikwels as spesiale uitgawes van hardebandtitels met dieselfde inhoud, of as massamarktitels met papier van laer gehalte. Die laasgenoemde formaat word onder meer vir baie genrefiksietitels gekies.
Hardebanduitgawes is in baie gevalle meer winsgewend vir uitgewerye. Blitsverkopers word dus aanvanklik slegs as hardebanduitgawe gepubliseer.
Penguin-sagtebande
In die Verenigde Koninkryk het Penguin Books – sagtebande op goedkoop papier met goeie tipografie – in die eerste helfte van die 20ste eeu 'n nuwe ekonomiese basis vir die vervaardiging van literatuur geword. Die baanbrekende konsep, wat deur Duitse uitgewers soos Albatross en Insel Verlag geïnspireer is, het ná die Tweede Wêreldoorlog 'n omwenteling op die internasionale boekmark teweeggebring. Hul skepper, Allen Lane, was die neef van John Lane, stigter van die Bodley Head-uitgewery. John Lane was kinderloos en het aan Allen Lane voorgestel om ná die voltooiing van sy skoolloopbaan in Bristol 'n opleiding in die uitgewery te volg.
Allen was sestien jaar oud toe hy sy loopbaan in 1919 in die Londense uitgewery begin het. Ná John Lane se afsterwe in 1925 het hy hom as direkteur opgevolg en is vyf jaar later as voorsitter van The Bodley Head benoem. Vir sy ouer en meer bedaarde medewerkers was sy bestuurstyl dikwels 'n bietjie waagmoedig.
In 1934 het hy met sy Bodley Head-gunstelingskryweres Agatha Christie 'n naweek in Devon deurgebring. Toe hy op pad huis toe was het hy besluit om in die boekwinkel van Exeter-stasie interessante leesstof vir sy treinrit na Londen te koop, maar was ontsteld oor die beperkte aanbod. In die trein is sy idee van hoëgehalte fiksie- en niefiksieboeke gebore wat as herdrukte uitgawes in sagtebandeformaat teen die lae prys van 6p (destyds die prys van 'n pakkie met tien sigarette) verkoop kon word.
Die ander direkteurs van The Bodley Head het dié idee allesbehalwe geesdriftig ontvang. Serieuse uitgewers het sagtebande destyds nog met twyfelagtige sensasieromantitels verbind, maar uiteindelik het die direkteurs ingestem dat Lane in sy vrye tyd met die projek sou voortgaan.
Intussen is ook Lane se jonger broers Dick en John by The Bodley Head aangestel, en hulle het saamgespan om Allen se plan te verwesenlik. Die eerste taak was om 'n naam vir die nuwe reeks sagtebande te bedink. Eerste voorstelle soos Dolphin Books en Porpoise Books is weer laat vaar, en uiteindelik is Penguin Books as toepaslike naam gekies. Een van Bodley Head se jong illustreerders, Edward Young, is na die Londense Dieretuin uitgestuur om sketse van pikkewyne te maak en het die maklik uitkenbare Penguin-kenteken geskep.
Allen Lane se konsep vir Penguin-sagtebande het geen voorsiening vir afbeeldings of opvallende omslae gemaak nie. In plaas daarvan is baie eenvoudige grafiese ontwerpe gebruik waarby kleure 'n spesifieke genre aangedui het – groen omslae vir misdaadfiksie, oranje vir alle ander romangenres en blou vir nie-fiksie. Titels is op 'n breë wit band in die middel van die omslag gedruk. Die sagtebande is op eenvoudige goedkoop papier gedruk, maar die tipografie was merkwaardig goed. Tien gewilde romans is gekies om die nuwe reeks sagtebande te loods:
Om eenheidskoste laag te hou, is die eerste oplaag van die reeks in groot getalle gedruk. 'n Belangrike sleutelmoment was die reeks se eerste bekendstelling aan handelsverteenwoordigers. Vir hierdie doeleinde is die boeke-inkoper van die afdelingswinkelketting Woolworth's, ene meneer Prescott, genader. Prescott het nie gehou van wat aan hom getoon is nie, maar sy vrou was volgens oorlewering so entoesiasties oor die boekontwerp dat hy van mening verander en 63 500 eksemplare bestel het – genoeg om alle koste van die eerste oplaag sagtebande te dek.
Die eerste oplaag Penguin-sagtebande is op 30 Julie 1935 gepubliseer. Die meeste titels was gou uitverkoop en moes vinnig herdruk word. Lane het voortgegaan met die reeks en meer titels gepubliseer. Op Nuwejaarsdag 1936 het hy Penguin Books, Ltd. as selfstandige uitgewery met 'n kapitaal van £100 en drie direkteurs gestig – homself en sy broers. Enkele maande later het hy uit sy pos by Bodley Head bedank.
In 1937 het Lane met die publikasie van 'n reeks nie-fiksietitels begin wat as Pelicans bemark is. Die eerste titel in die reeks was George Bernard Shaw se The Intelligent Woman's Guide to Socialism. Ander vroeë uitgawes in die reeks het A Short History of the World deur H.G. Wells en G.D.H. Cole se Practical Economics ingesluit. Hulle is eweneens almal vir 6p verkoop en was blitsverkopers. Penguin se Shakespeare-uitgawes het vanaf 1937 verskyn, en in 1941 het 'n nuwe hoofstuk in die geskiedenis van kinderliteratuur met Penguin Books se Puffin Story Books begin. In die 1940's het die eerste sagtebande in die King Penguins-reeks met afbeeldings verskyn, en ná die oorlog is die eerste titel in die Penguin Classics-reeks gepubliseer, E.V. Rieu se vertaling van Homeros se Odyssee.
Allen Lane is vir sy prestasies as uitgewer in 1952 tot ridder geslaan. In 1960 het Penguin opslae gemaak met 'n gewaagde herdruk van D.H. Lawrence se omstrede Lady Chatterley's Lover. 'n Hof het bevind dat die werk nòg onbehoorlik nòg verderflik was, en vervolgens is 3,5 miljoen eksemplare daarvan verkoop. Ná die publikasie van die 3 000ste Penguin-sagteband, James Joyce se Ulysses, in 1969 het Allen Lane as besturende direkteur afgetree. Hy is een jaar later aan kanker oorlede.
As huldeblyk aan Lane, wat steeds beweer het dat hy self net enkele boeke gelees het, het die dagblad The Times in 1950 in 'n hoofartikel opgemerk dat hy vir die verlies van die Britse Ryk vergoed het deur die Engelse taal en goedkoop sagtebande te gebruik om Britse invloed na miljoene lesers wêreldwyd uit te dra – 'n manier wat by verre minder aanstootlik, maar net so doeltreffend was as die vroeëre imperialisme. In sy biografie Allen Lane: King Penguin het J.E. Morpurgo na Lane se Penguin Books as "'n instelling van nasionale en internasionale belang, net soos The Times of die BBC" verwys.
Die sagteband-rewolusie
Die eerste sagtebande het al so vroeg soos die 1770's in die Verenigde State verskyn, maar hul sukses was beperk. Eers nadat Simon & Schuster hul eerste reeks sagtebande in 1939 geloods het, het die formaat by die leserspubliek gewild geraak. Danksy die lae prys van 25c is gedurende die Tweede Wêreldoorlog meer as 25 miljoen eksemplare na oorsese bestemmings uitgevoer.
Die moderne sagteband-konsep het in die vroeë 1950's 'n omwenteling op die internasionale boekmark teweeggebring nadat steeds meer uitgewers die potensiaal van die nuwe formaat raakgesien het. Sagtebande van hoë tipografiese gehalte het alle denkbare onderwerpe begin dek, waaronder ook eersterangse literatuur. Sagtebande, wat op die Europese vasteland as sakboeke bekend gestaan het, het vanweë hul bekostigbare pryse wêreldwyd gewild geraak. Mense, wat hul leesstof voorheen om finansiële redes hoofsaaklik uit biblioteke geleen het, het nou self boekkopers geword. Die boekmark het vinnig gegroei terwyl uitgewers na nuwe produksiemetodes vir groter oplae teen laer drukkoste omgeskakel het. Volgens die American Association of Publishers beloop die tipiese vervaardigingskoste van 'n massamark-sagteband tans minder as tien persent van bruto verkope, teenoor 'n gemiddeld van sowat 25 persent vir alle boeke.
Sagtebande het nuwe markte vir uitgewers geskep en literatuur ook vir lesers in ontwikkelende lande toeganklik gemaak. Verspreidingskanale is naas tradisionele boekwinkels uitgebrei na nuusstalletjies op straat en in stasiegeboue, lughawens en hotelle, na apteke en supermarkte. Die lae pryse van sagtebande, wat tans eerder deur groter oplae as deur sagte omslae bereik word, het boeke vir die eerste keer ook aantreklik gemaak vir impulskope.
Hilarie Burton
Hilarie Burton (gebore 1 Julie 1982) is 'n Amerikaanse aktrise en kunsregisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Secret Life of Bees (2008) en Bloodworth (2010), en in die televisiereekse One Tree Hill (2003) en Extant (2014).
Supra Familias
Supra Familias is 'n Suid-Afrikaanse platemaatskappy wat deur Pierre Greeff (van Lukraaketaar, Die Heuwels Fantasties) bestuur word en in Bellville in die Wes-Kaap gesetel is. Die etiket word gesamentlik deur Greeff en Hunter Kennedy (van Fokofpolisiekar, Die Heuwels Fantasties) besit.
Mette Lysdahl
Mette Lysdahl (gebore 11 Maart 1985) is 'n Deense aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Reunion 2: The Funeral (2014) en Land of Mine (2015), en in die televisiereeks Forbrydelsen (2007).
Pierre Spies
Pierre Spies (gebore 8 Junie 1985 in Pretoria) is 'n Springbok rugbyspeler wat 10 jaar lank as agsteman vir die Blou Bulle in die Curriebeker en die Bulls in Superrugby gespeel het. Hy het 53 toetse vir die Springbokke op agsteman en flank gespeel.
Sedert 2016 speel hy op agsteman vir Montpellier Hérault se span in Frankryk.
Lys van nedersettings in Kenia
Hier volg 'n lys van stede in Kenia:
Kumamoto-prefektuur
Kumamoto-prefektuur (熊本県) is een van die 47 prefekture van Japan. Kumamoto is die hoofstad en belangrikste stedelike gebied.
Sharpeville-slagting
Die Sharpeville-slagting was 'n gewelddadige botsing tussen betogers en die polisie in die gelyknamige township in die Vaaldriehoek, teen die destydse paswette.
Sharpeville, wat na John Sharpe, 'n burgemeester van Vereeniging, vernoem is, was op 21 Maart 1960 die toneel van die sogenaamde "Sharpeville-slagting", waarvan die internasionale gemeenskap met skok kennis geneem het en wat aanleiding tot landwye opstande gegee het. Daar is beweer dat die swart betogings in Sharpeville tot 'n paniekbevange reaksie deur die polisie gelei het. 'n Geregtelike ondersoek het getoon dat die meeste van die 69 slagoffers van agter geskiet is.
Die regering van Hendrik Verwoerd het 'n noodtoestand verklaar en 'n verbod op die African National Congress en die Pan Africanist Congress, van Robert Sobukwe, geplaas. Nelson Mandela het daarop sy beleid van vreedsame verset laat vaar en die ANC se militêre vleuel, die Umkhonto we Sizwe, gestig.
Giuseppe Verdi
Giuseppe Fortunino Francesco Verdi (10 Oktober 1813 – 27 Januarie 1901) was 'n Italiaanse Romantiese komponis van hoofsaaklik operamusiek. Hy was een van die invloedrykste komponiste van die 19de eeu. Sy werk word vandag nog in operahuise regoor die wêreld opgevoer.
Sharpeville-slagting
Voorafgaande gebeure
Suid-Afrikaanse regerings het sedert die agtiende eeu maatreëls ingestel om die vloei van Swart-Suid-Afrikaners na stede te beperk. Paswette wat bedoel was om hul beweging en indiensneming te beheer en te rig, is in die 1950's opgedateer. Onder die land se Nasionale Party-regering was Swart inwoners in stedelike distrikte onderhewig aan instromingsbeheermaatreëls. Individue ouer as sestien was verplig om pasboeke te dra, wat 'n identiteitskaart, indiensneming en invloeimagtiging van 'n arbeidsburo, naam van werkgewer en adres, en besonderhede van persoonlike geskiedenis bevat het. Voor die Sharpeville-slagting het die Nasionale Party-administrasie onder leiding van dr. Hendrik Verwoerd hierdie wette gebruik om groter rassesegregasie af te dwing en dit in 1959–1960 uitgebrei om vroue in te sluit. Vanaf die 1960's was die paswette die primêre instrument wat die staat gebruik het om sy politieke opponente aan te hou en te teister.
Giuseppe Verdi
Daarbenewens het hy ook nuwe uitdrukkingskrag aan die stem en sielkundige inhoud en krag van die opera gegee. Hy is op 10 Oktober 1813 te Le Roncole naby Busseto in die hertogdom Parma gebore.
Sharpeville-slagting
Die Voorval
Op 21 Maart 1960 het 'n groep van tussen 5 000 en 10 000 mense by die plaaslike polisiestasie bymekaargekom en hulself vir arrestasie aangebied omdat hulle nie hul pasboeke by hulle gehad het nie. Die Sharpeville-polisie was nie heeltemal onvoorbereid vir die betoging nie, aangesien hulle die vorige aand reeds kleiner groepe meer militante aktiviste weggedryf het.
Giuseppe Verdi
Barezzi het Verdi in 1832 na die konservatorium in Milaan gestuur, waar hy weggewys is omdat hy reeds ouer as 14 was en min talent getoon het. Met finansiële steun van Barezzi kon hy egter drie jaar lank private lesse neem. Hy het ook spoedig as dirigent bekend geraak en in 1836 het hy die pos van stedelike musiekdirekteur in Susette aanvaar. In dieselfde jaar is hy getroud met sy weldoener se dogter Margherita Barezzi, wat vier jaar later oorlede is.
Sharpeville-slagting
Die Voorval
PAC het aktief georganiseer om die opkoms na die betoging te verhoog, pamflette versprei en persoonlik verskyn om mense aan te spoor om nie werk toe te gaan op die dag van die betoging nie. Baie van die burgerlikes teenwoordig het vrywillig bygewoon om die betoging te ondersteun, maar daar is bewyse dat die PAC ook dwangmiddels gebruik het om die skare daarheen te lok, insluitend die sny van telefoonlyne na Sharpeville, en die voorkoming van busbestuurders om hul roetes te ry.
Giuseppe Verdi
Sy volgende opera, Nabucco (1842), was baie meer ambisieus, veral wat die dramatiese inhoud betref, en die eerste opvoering was 'n oorweldigende sukses. Daarna het Verdi talle opdragte aanvaar en later 'n landgoed gekoop. Hy was 'n fanatieke patriot wat gedurende die Italiaanse stryd om unifikasie die opera as 'n middel gebruik het om sy landgenote meer volksbewus te maak.
Sharpeville-slagting
Die Voorval
Teen 10:00 het 'n groot skare saamgedrom, en die atmosfeer was aanvanklik rustig en feestelik. Minder as 20 polisiebeamptes was aan die begin van die betoging in die stasie teenwoordig. Later het die skare tot ongeveer 20 000 gegroei en die bui is beskryf as "lelik", wat veroorsaak het dat ongeveer 130 polisieversterkings, ondersteun deur vier Saracen pantserpersoneeldraers, na die toneel gestuur is. Die polisie was met vuurwapens gewapen, insluitend Sten-masjiengewere en Lee–Enfield-gewere. Daar was geen bewyse dat enigiemand in die byeenkoms met enigiets anders as klippe gewapen was nie.
Giuseppe Verdi
Die patriotiese temas van I Lombardi (1834) en Ernani (1844) het aan hom die bynaam "komponis van die Italiaanse revolusie" besorg. Van sy verdere suksesse was I due Foscari ("Die twee Foscari's"; 1844), Giovanna d'Arco ("Jeanne d'Arc"; 1845), Attila (1846) en veral Macbeth (1847). Die Shakespeare-tragedie het Verdi tot nuwe hoogtes aangespoor en die eerste tekens getoon van die genialiteit wat Don Carlos, Aïda en Otello sou oplewer.
Sharpeville-slagting
Die Voorval
F-86 Sabre-stralers en Harvard-opleidingsvliegtuie het laag oor die skade gevlieg in 'n poging om hulle op te breek. Die betogers het gereageer deur klippe te gooi (drie polisiemanne is getref) en die polisieversperrings te storm. Polisiebeamptes het probeer om traangas te gebruik om hierdie vooruitgang af te weer, maar dit was ondoeltreffend, en die polisie het teruggeval op die gebruik van hul knuppels. Omstreeks 13:00 het die polisie probeer om 'n betoger te arresteer, en die skare het vorentoe gestroom. Die polisie het kort daarna begin skiet.
Dood- en beseringsgetal
Die amptelike syfer is dat 69 mense dood is, waaronder 8 vroue en 10 kinders, en 180 beseer is, insluitend 31 vroue en 19 kinders. Die polisie het baie in die rug geskiet toe hulle omgedraai het om te vlug, wat veroorsaak het dat sommige verlam is.
Giuseppe Verdi
Verdi was nou oor die hele Europa beroemd, hy het van oral opdragte gekry en moes heelparty van die hand gewys. In Parys het hy kennis gemaak met die sopraan Giuseppina Strepponi, wat vroeër reeds in Nabucco gesing het. Hoewel hulle uiteindelik in 1859 getroud is, het hulle 'n sosiale skandaal veroorsaak deur meer as 10 jaar lank saam te woon.
Na die sukses van enkele verdere operas, waaronder Luisa Miller (1849), het Verdi sy belangrike middelperiode betree, waartydens hy die drie uiteenlopende meesterstukke Rigoletto (1851), II trovatore ("Die troebadoer"; 1853) en La Traviata ("Die gevalle dame"; 1853) gekomponeer het. Les vêpres siciliennes ("Die Sisiliaanse vespers"; 1855) was 'n insinking, gedeeltelik omdat Verdi al hoe meer aandag aan sy belange op sy landgoed gegee het.
Sharpeville-slagting
Dood- en beseringsgetal
Slagoffers is saam begrawe tydens 'n seremonie wat deur geestelikes uitgevoer is. Philip Finkie Molefe, verantwoordelik vir die stigting van die eerste Assemblies of God-kerk in die Vaal, was onder die geestelikes wat die diens gehou het.
Giuseppe Verdi
Daarby was die grootskaalse opset van die Franse opera grande vir dié Italiaanse meester nog vreemd. Ook Simon Boccanegra (1857) en Un ballo in maschera ("'n Maskerbal"; 1859) was op 'n laer peil, en teen 1880 het Verdi hulle albei hersien. Hy het ook probleme met die sensors ondervind. Die vloek wat in Rigoletto uitgespreek word, is in die oorspronklike vorm as godslasterlik beskou.
Om die sensors tevrede te stel, moes die feitelike inhoud van die sluipmoord op koning Gustav II Adolf, soos oorspronklik uitgebeeld in Un ballo in maschera, ook gewysig word. Vloeke oor en sluipmoorde op koninklikes was gedurende die 19de eeu taboe.
Sharpeville-slagting
Voorwendsel vir die skietvoorval
Polisieverslae in 1960 het beweer dat jong en onervare polisiebeamptes paniekerig geraak het en spontaan losgebrand het, wat 'n kettingreaksie veroorsaak het wat sowat veertig sekondes geduur het. Dit is waarskynlik dat die polisie vinnig geskiet het, want twee maande voor die slagting is nege konstabels aangerand en vermoor, waarvan sommige se binnegoed uitgesny was, tydens 'n klopjag by Cato Manor. Min van die polisiemanne wat teenwoordig was, het opleiding in openbare orde ontvang. Sommige van hulle was vir meer as vier-en-twintig uur aan diens sonder 'n breek. Luitenant-kolonel Pienaar, die bevelvoerder van die polisieversterkings by Sharpeville, het 'n bietjie insig gegee oor die ingesteldheid van diegene in die polisiemag, wat in sy verklaring gesê het dat "die inboorling-mentaliteit hulle nie toelaat om vir 'n vreedsame betoging bymekaar te kom nie. Vir hulle om bymekaar te kom beteken geweld.” Hy het ook ontken dat hy enige bevel gegee het om te vuur en het gesê dat hy dit nie sou gedoen het nie.
Giuseppe Verdi
In 1861 het Verdi 'n opdrag uit Sint Petersburg ontvang vir 'n opera en hy het La forza def destino ("Die mag van die noodlot"; 1862) gekomponeer.
Sharpeville-slagting
Voorwendsel vir die skietvoorval
Ander getuienis wat aan die Waarheid-en-versoeningskommissie gegee is "die getuienis van Kommissie-deponente openbaar 'n mate van oorleg in die besluit om by Sharpeville te vuur, was meer as die gevolg was van onervare en bang polisiebeamptes wat paniekering geword het.”
Giuseppe Verdi
Weens politieke toestande in Europa kon die produksie van Aïda nie betyds na Egipte verskeep word nie en dit is toe met die inwyding van die Kaïro-operagebou in 1871 opgevoer.
Sharpeville-slagting
Reaksie
Die herrie onder Suid-Afrika se swart bevolking was onmiddellik, en die volgende week het betogings, protesoptogte, stakings en onluste regoor die land plaasgevind. Op 30 Maart 1960 het die regering 'n noodtoestand afgekondig en meer as 18 000 mense aangehou, insluitend prominente anti-apartheidsaktiviste wat bekend gestaan het as lede van die Congress Alliance insluitend Nelson Mandela en sommige wat steeds in die Verraadverhoor verstrengel was.
Cinachyrella alloclada
Cinachyrella alloclada is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Sharpeville-slagting
Reaksie
Baie Blanke Suid-Afrikaners was ook verskrik oor die slagting. Die digter Duncan Livingstone, 'n Skotse immigrant van die eiland Mull wat in Pretoria gewoon het, het in reaksie op die Bloedbad die Skots-Gaeliese gedig Bean Dubh a' Caoidh a Fir a Chaidh a Marbhadh leis a' Phoileas geskryf ("'n Swart vrou treur oor haar man vermoor deur die polisie").
Giuseppe Verdi
Omstreeks 1874 het Verdi die toppunt van sy loopbaan bereik en sy aktiwiteite grootliks tot sy landgoed beperk, maar sy uitgewer, Tito Ricardi, het hom met moeite oorreed om nog 'n opera te komponeer. Arrigo Soito het 'n uitstekende libretto voorberei, gebaseer op Shakespeare se Othello, en in 1887 is Verdi se Otello in La Scala opgevoer. In die groot werk projekteer die beweeglike partituur die dramatiese handeling op 'n wyse wat amper net in Wagner se operas geëwenaar word.
Cinachyrella alloclada
Die spons behoort tot die genus Cinachyrella en tot die familie Tetillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1929 deur Uliczka.
Sharpeville-slagting
Reaksie
'n Storm van internasionale protes het gevolg op die Sharpeville-skietery, insluitend simpatieke betogings in baie lande en veroordeling deur die Verenigde Nasies. Op 1 April 1960 het die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad Resolusie 134 aanvaar. Sharpeville was 'n keerpunt in Suid-Afrika se geskiedenis; die land het homself toenemend geïsoleer in die internasionale gemeenskap bevind. Die voorval het ook 'n rol gespeel in Suid-Afrika se ontrekking uit die Statebond van Nasies in 1961.
Giuseppe Verdi
In sy laaste jare het Verdi 'n aantal gewyde koorwerke gekomponeer. Na Giuseppina se dood in 1897 het sy gesondheid begin verswak en op 27 Januarie 1901 is hy in Milaan oorlede.
Sharpeville-slagting
Reaksie
Die Sharpeville-slagting het daartoe bygedra dat die PAC en ANC as onwettige organisasies verbied is. Die slagting was een van die katalisators vir 'n verskuiwing van passiewe weerstand na gewapende weerstand deur hierdie organisasies. Die stigting van Poqo, die militêre vleuel van die PAC, en Umkhonto we Sizwe, die militêre vleuel van die ANC, het kort daarna gevolg.
Giuseppe Verdi
Werke
Verdi se vernaamste operas en die datum waarop dit die eerste keer opgevoer is:
Sharpeville-slagting
Reaksie
Nie alle reaksies was negatief nie: gewikkel in sy teenkanting teen die Burgerregtebeweging, het die Mississippi Huis van Verteenwoordigers 'n resolusie gestem wat die Suid-Afrikaanse regering ondersteun "vir sy standvastige beleid van segregasie en die [harde] nakoming van hul tradisies in die lig van oorweldigende eksterne agitasie."
Herdenkings
Sedert 1994 word 21 Maart as Menseregtedag in Suid-Afrika herdenk.
Sharpeville was die terrein wat president Nelson Mandela gekies het vir die ondertekening van die Grondwet van Suid-Afrika op 10 Desember 1996.
Op 21 Maart 2002, die 42ste herdenking van die slagting, is 'n gedenkteken deur oudpresident Nelson Mandela geopen as deel van die Sharpeville Menseregte-gebied.
Leesstof
Sharpeville: An Apartheid Massacre and its Consequences, Tom Lodge, Oxford University Press, 2011. Moontlik beskikbaar op Google Books.
Hoekwil
Hoekwil is 'n klein plaasdorpie, bokant Wildernis, en omtrent 20 km buite George se middestad.
Interessant
Die vorige naam van die nedersetting is Olifantshoek. In die tyd toe poskodes in Suid-Afrika ingevoer is, is besluit om die naam van die dorpie te verander om verwarring met die dorp Olifantshoek in die Noord-Kaap te voorkom. Hoekwil is afgelei van die "hoek" van Olifantshoek en die "wil" van Wildernis.
Oud-staatspresident P.W. Botha en sy vrou is ter ruste gelê in die begraafplaas langs die N.G. Kerk op Hoekwil.
Miyazaki-prefektuur
Miyazaki-prefektuur (宮崎県) is een van die 47 prefekture van Japan. Miyazaki is die hoofstad en belangrikste stedelike gebied.
25 Januarie
25 Januarie is die 25ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender. Daar volg nog 340 dae in die res van die jaar (341 in skrikkeljare).
Spreekwoord
'n Spreekwoord is 'n kort, kernagtige gesegde, waarin 'n algemene waarheid of wyse les uitgedruk is.
Voorbeelde
Enkele voorbeelde van Afrikaanse spreekwoorde:
Eksterne skakels
Die eksterne skakels hieronder bevat versamelings Afrikaanse spreekwoorde:
Amphilius
Amphilius (bergbabers) is 'n genus van visse wat aan die familie Amphiliidae behoort. Die visse is klein met sagte lywe wat leef in helder vloeiende strome; meestal tussen die rotse. Die dosale vin is kort en die pektorale en anale vinne lyk soos vlerke. Die kop is plat met klein ogies en daar is drie pare baarde om die mond. Daar kom drie spesies in Suider-Afrika voor.
Spesies
Spesie wat hoort tot die genus en voorkom in Suider-Afrika:
Adrian Boult
Adrian Cedric Boult, (8 April 1889 – 22 Februarie 1983) was 'n Engelse dirigent. Sy ouers was welgesteld, en hy het in Engeland en in Leipzig, Duitsland, medies studeer. Sy vroeëre werk as dirigent is in Londen vir die Royal Opera House en Sergei Diaghilev se balletgeselskap gedoen. Sy eerste prominente pos was dié van dirigent van die City of Birmingham Orchestra in 1924. Toe die British Broadcasting Corporation hom in 1930 aangestel het as musiekdirekteur het hy die BBC Simfonieorkes gestig en hoofdirigent daarvan geword. Die orkes se standaarde kon slegs deur die London Philharmonic Orchestra (LPO), wat twee jaar later gestig is, geëwenaar word.
In 1950 moes hy noodgedwonge die BBC verlaat met die bereiking van aftree-ouderdom, waarna hy as hoofdirigent by die LPO aangesluit het. Onder Boult se leiding het die LPO 'n uitnemende orkes geword. Hy het in 1957 as hoofdirigent uitgetree en later die pos van president aanvaar. Alhoewel hy in die laaste deel van sy loopbaan saam met ander orkeste gewerk het soos die Londen Simfonieorkes, die Philharmonia Orchestra, die Royal Philharmonic Orchestra, en sy voormalige orkes, die BBC Simfonieorkes, was dit egter die LPO waarmee hy hoofsaaklik geassosieer word. Hy het die orkes tot 1978 gedirigeer, in wat algemeen as sy "Indiese somer" bekendstaan.
Boult was bekend daarvoor dat hy voorspraak gemaak het vir Britse musiek. Hy het die eerste uitvoering van Gustav Holst se "The Planets" gedirigeer en nuwe nuwe werke van onder andere Elgar, Arthur Bliss, Britten, Frederick Delius, Cyril Rootham, Michael Tippett, Vaughan Williams en William Walton bekendgestel. Gedurende sy jare by die BBC het hy werke van buitelandse komponiste bekendgestel, waaronder die van Bartók, Berg, Strawinski, Schoenberg en Anton Webern. Hy was 'n beskeie man wat nie van die kollig gehou het nie, en was net so gemaklik in die opname-studio as op die podium. Vanaf die middel van die 1960's tot en met sy aftrede na sy laaste opnamesessies in 1978 het hy uitgebreid opnames gemaak vir EMI. Behalwe vir 'n reeks opnames wat na drie of vier dekades steeds deel van die katalogus is, kan Boult se nalatenskap ook bespeur word in sy invloed op prominente dirigente van latere generasies, soos Colin Davis en Vernon Handley.
Bibliografie
Boult het artikels oor 'n wye reeks musikale aangeleenthede geskryf. Dit sluit 'n doodsberig oor Nikisch (Music and Letters, Vol. 3, No. 2 (April 1922), bl. 117–121 ); "Casals as Conductor" (Music and Letters, Vol. 4 (1923), bl. 149–52); "Arnold Rosé and the Vienna Philharmonic" (Music and Letters, Vol. 32, No. 3 (Julie 1951), bl. 256–57); en 'n doodsberig oor Toscanini vir The Musical Times (Maart 1957, bl. 127–28) in.
Boult het ook verskeie boeke oor musiek geskryf. Met ingang April 2010 was almal egter reeds uit druk uit. Die werke is:
Hugenote-kollege
Die Hugenote-kollege (1896–1950) op Wellington in die Wes-Kaap was die opvolger van die Hugenote-seminarie wat in 1874 gestig is deur die Amerikanse opvoedkundiges mes. Anna Bliss en Abbie Park Ferguson, die eerste inrigting in Suid-Afrika waar vroue opleiding in hoër onderwys kon ontvang. Dit het groot aanmoediging van die NG Kerk en ds. Andrew Murray geniet en is besoek deur dogters van gesiene families uit die hele Kaapkolonie en elders in Suider-Afrika. Dit het later graadprogramme aangebied onder die beskerming van die Universiteit van Suid-Afrika, maar het vanaf 2010 ingeskakel onder die akademiese beskerming van die Universiteit van Stellenbosch.
Dit bied tans grade aan in maatskaplike werk, jeugwerk en gemeenskapsontwikkeling. Die kampus met sy geskiedkundige geboue is ook die tuiste van kerklike uitgewers soos Bybel Media en die Tydskrifte-Maatskappy.
Agtergrond
Die Hugenote-universiteitskollege het ontstaan uit die Hugenote-seminarie, ’n meisieskool wat ds. Andrew Murray in 1874 gestig het geskoei op Mount Holyoke in Massachusetts in die VSA, ’n instelling met ’n bepaald godsdienstige karakter. Twee onderwyseres, mejj. Anna Bliss en Abbie Park Ferguson, het van Mount Holyoke af gekom om die skool te help begin. Die instelling het goed gevorder en kort voor lank was daar ’n vraag na meer gevorderde onderrig vir vroue. Dit het in 1896 gelei tot die registrasie van twee vroue vir ’n B.A.-graad aan die Universiteit van die Kaap die Goeie Hoop. Hulle het hul graad in 1898 voltooi. Daarna is die Hugenote-seminarie as ’n kollege erken met dr. A.P. Ferguson as prinsipale.
In 1950 is die Hugenote-universiteitskollege gesluit op aanbeveling van ’n staatskommissie wat beslis het sy ontwikkeling het nie die vlak bereik waarop universiteitstatus aan hom toegeken kon word nie, soos gebeur het met ander universiteitskolleges soos Potchefstroom, die Vrystaat en Rhodes. Maar die Hugenote-kollege onder beskerming van die NG Kerk het voortbestaan. Vroeg in die 1970's het die kollege 'n akademiese venootskap met Unisa gesluit, maar dis einde 2012 beëindig.
Armoedeverligting
Armoede is 'n wêreldwye probleem en nie net dié van armer lande nie. Alhoewel die probleem al baie lank bestaan, is dit maar eers onlangs dat ryker lande dit ook as hul verantwoordelikheid begin beskou het om hieraan aandag te gee. Tot nou toe het die planne om armoede te verlig van die ryker lande gekom en was armer lande bloot die ontvangers van die hulp wat die ryker lande gedink het hulle behoort te kry.
Strategieë
Strategieë moet ontwikkel word om armoede te verlig. Die doel hiermee is om uitkomste vir die verligting van armoede te identifiseer en te besluit op die sleutelaksies, -programme en -beleidsveranderinge wat nodig is om dié uitkomste te verwesentlik.
Sleutelkenmerke
Programme vir armoedeverligting moet aan sekere vereistes voldoen om suksesvol te wees, naamlik:
Daar is baie mense wat glo dat die armoede wat veral op die platteland voorkom, slegs verlig kan word indien die landbou verbeter en die benutting van hulpbronne beter beplan en bestuur word. Internasionale komitees gee tans hieraan aandag, maar elke land moet ook sy eie strategieë ontwikkel. Daar is baie mense wat glo dat ontwikkeling die oplossing van armoede is. Watter vorm dit moet aanneem, is een van die groot wêreldvraagstukke, en hoe dit aangepak moet word een van die grootste uitdagings in menseheugenis. Suid-Afrika is aan die voorpunt van dié wat iets hieraan wil doen.
Armoedeverligtingsprogramme in Suid-Afrika
The plight of the poor is at the top of our agenda.
Met hierdie woorde het president Mbeki bevestig dat sy regering se doel is om armoede en onderontwikkeling uit te wis. Van die maatreëls wat reeds begin vrugte afwerp, is die afhandeling van 29 000 van die grondeise wat ingedien is en ingevolge waarvan mense weer grond terugkry wat van hulle weggeneem is, of minstens vergoed word vir die grond wat hulle só verloor het. Daar is ook miljoene huise gebou (ongeveer 1,2 miljoen tussen 1998 en begin 2000) met subsidies wat aan haweloses beskikbaar gestel word. Daar word geraam dat daar teen 2003 reeds 3 miljoen kinders voordeel uit die kindersorgtoelae getrek het wat die staat vir hul onderhoud betaal. Ander maatreëls sluit gemeenskapsproduksiesentrums en meerdoelige gemeenskapsentrums in wat ontwikkeling in plattelandse gebiede ondersteun.
Ten einde werksgeleenthede te skep, het die regering verskeie projekte geloods wat tydelik en permanent werk aan mense verskaf het. 'n Voorbeeld hiervan is die Toerisme-Armoedeverligtingsprojek van die Departement van Omgewingsake en Toerisme wat vir byna 1 000 mense permanente werk en vir 82 000 tydelike werk verskaf het. Baie van die programme is daarop gemik om mense betrokke te maak en te help om hulself te help, eerder as dat hulle op welsyn moet staatmaak. In die woorde van pres. Mbeki: Together as people, we have made great strides. The successes we have achieved make the clear statement that acting together, we can and shall continue to push back the frontiers of poverty en expand access to a better life.
Daar word ook gekyk hoe Suid-Afrika deur middel van handelsooreenkomste 'n beter vastrapplek in Europese en ander markte kan kry.
Volhoubare ontwikkeling
Volhoubare ontwikkeling is ontwikkeling wat die lewensgehalte van huidige generasies verbeter en verseker dat daar ook in toekomstige generasies se behoeftes voorsien sal kan word. Die oorsprong van die idee van volhoubaarheid lê in die begrip van volhoubare landbou, waar hulpbronne in so 'n mate benut word dat die herstelvermoë daarvan behoue bly. Volhoubare ontwikkeling verwys dus na sosiale, ekonomiese en ekologiese volhoubaarheid, d.i. 'n produktiewe leefwyse vir die mens wat binne die dravermoë van die instellings van die samelewing en die aarde se lewensondersteunende sisteme geskied.
Die kritiese perke-benadering
Hiervolgens moet die mens besef dat die lewensondersteunende stelsels van die aarde beperkings op die hoeveelheid mense en lewensyle wat onderhou kan word, plaas. Indien die grense nie gerespekteer word nie en oorskry word, sal die stelsels ineenstort en almal se voortbestaan in gevaar stel. Alles moet dus in die stryd gewerp word om nie hierdie grense te oorskry nie.
Die kompeterende aspirasies-benadering
Hiervolgens moet daar probeer word om 'n balans tussen sosiale, ekonomiese en ekologiese doelstellings te vind. Daar moet daarna gestreef word om benewens materiële behoeftes ook in 'n breë spektrum van menslike behoeftes en aspirasies, insluitend gesondheid, geletterdheid en politieke vryheid, te voorsien.
Yasuhito Endo
Yasuhito Endo (gebore 28 Januarie 1980) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vele kere vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Volhoubare ontwikkeling
Volhoubaarheidsaanduiders
Volhoubaarheidsaanduiders beskryf volhoubare aktiwiteite en help om te bepaal of 'n spesifieke ontwikkeling volhoubaar is of nie. Sulke aanduiders moet aan sekere vereistes voldoen, naamlik:
Projekte om volhoubare ontwikkeling te verseker en armoede te verlig
Daar is reeds ontwikkelingsprojekte in Suid-Afrika aan die gang wat sowel die mens as die omgewing bevoordeel en dus die dubbele doel van volhoubare ontwikkeling en armoedeverligting verwesenlik.
Morten Lützhøft
Morten Lützhøft (gebore 16 April 1963) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Forbrydelsen (2007), Bron/Broen (2011), Those Who Kill (2011), en Follow the Money (2016).
Monumenta Germaniae Historica
Die Monumenta Germaniae Historica (dikwels afgekort as MGH in bibliografieë en bronnelyste) is 'n omvattende reeks noukeurig geredigeerde en gepubliseerde bronne vir die studie van Duitse geskiedenis (in 'n breë opvatting) van die einde van die Romeinse Ryk tot 1500.
Die vereniging wat die reeks befonds is deur die Pruisiese hervormer Heinrich Friedrich Karl Freiherr vom Stein in 1819 gestig, en die eerste volumes het in 1826 en daaropvolgende jare die lig gesien. Die redakteur van 1826 tot 1874 was Georg Heinrich Pertz, wat opgevolg is deur Georg Waitz. Vele vooraanstaande middeleeukundiges uit Duitsland en, uiteindelik, ander lande, het by die projek aangesluit waarin manuskripte uitgesoek en vergelyk is, en geleerde uitgawes gepubliseer is. Die leuse wat deur Klein gekies is, Sanctus amor patriae dat animum ("Heilige liefde vir die vaderland verskaf die gees") is verklaar as 'n skakel tussen Romantiese nasionalisme en professionele geleerdheid.
Volhoubare ontwikkeling
Die "Werk vir water"-projek
Een van die beste voorbeelde van 'n omvangryke projek wat omgewingsvriendelik is, werk verskaf, mense bemagtig en armoede verlig, is die "Werk vir water"-projek van die Departement van Waterwese.
Monumenta Germaniae Historica
Die versameling bestaan uit vyf hoofareas, Antiquitates, Diplomata, Epistolae, Leges, Scriptores asook Necrologia. Vele ondersteunende reekse is ook tot stand gebring, insluitend 'n reeks van meer kompakte volumes vir skoolgebruik (Scriptores in usum scholarum) en spesiale studies (MGH Schriften).
Volhoubare ontwikkeling
Sosiale ekologie-projekte
Suid-Afrikaanse Nasionale Parke het talle projekte in gemeenskappe begin wat langs nasionale parke woonagtig is. Hierdie projekte help met ontwikkeling in die gemeenskappe, dra daartoe by om armoede te verlig en bring mee dat hierdie gemeenskappe die bewaringsdoel van die nasionale parke ondersteun. Die mens en die omgewing vind dus albei daarby baat. Enkele voorbeelde van sulke projekte is die bemarkinmg van plaaslike mense se handewerk, voorsiening van vars produkte aan parke deur aanliggende gemeenskappe, optrede van tradisionele dansers en musikante in parke en gemeenskapsgebaseerde toere na die parke. Hierdie is dus 'n strategie wat die filosofie van bewaring by gemeenskappe tuisbring deurdat hulle as vennote betrek word en direk voordeel trek uit die aangrensende parke.
Monumenta Germaniae Historica
Die projek, 'n breedvoerige onderneming in geskiedenisgeleerdheid, word in die 21ste eeu voortgesit. In 2004 het die MGH, met die ondersteuning van die Deutsche Forschungsgemeinschaft, al hul gedrukte publikasies van meer as vyf jaar aanlyn beskikbaar gestel, in foto-digitale reproduksies, via 'n skakel op die MGH-webtuiste.
Die instituut "Monumenta Germaniae Historica" is sedert 1949 in München gesetel, en beskik oor 'n groot gespesialiseerde biblioteek oor die middeleeuse geskiedenis van Duitsland en Europa, insluitend kerkgeskiedenis, benewens 130 000 monograwe en sowat 150 000 verwante geskrifte.
George Eldredge
George Eldredge (10 September 1898 – 12 Maart 1977) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Fury of the Congo (1951), Captain Video, Master of the Stratosphere (1951), en Riders to the Stars (1954), en in die televisiereeks Crossroads (1955).