cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Suid-Afrikaanse Buro vir Rasse-aangeleenthede
Stigting
SABRA het goeie informele kontakte met die Broederbond en die Nederduitse Gereformeerde Kerk gehad. Die doel van SABRA was om die apartheidsbeleid te voorsien van wetenskaplike gronde. SABRA het in die 1950s met hul voorstelle groot invloed op die politieke ontwikkelings in Suid-Afrika gehad. So was belangrike lede van SABRA verteenwoordig in die Kommissie-Tomlinson, wat die ontwikkeling van tuislande binne die Unie van Suid-Afrika aanbeveel het. In 1957 het SABRA verklaar dat hulle die Afrikaner volk as 'n 'inheemse blank nasie' beskou het wat saam met die nie-blank bevolking 'n manier sou vind om saam in die 'gemeenskaplike vaderland' te leef.
Invloedryke tydperk
Vanaf 1958, nadat Hendrik Verwoerd tot premier van Suid-Afrika verkies is, was die invloed van SABRA die grootste. Tydens die jaarlikse konferensie van 1958 het aanhangers van Hendrik Verwoerd die oorhand binne SABRA verkry. Daar het 10 tematiese studies op die program gestaan om  bespreek te word. Die lede het onder meer die gaping tussen die aanbevelings van die Kommissie-Tomlinson enersyds en die implementering van die apartheidsbeleid deur die regering andersyds bespreek. Die konferensie is afgeslote met die aanbeveling dat 'n aansienlike deel van die staatsbegroting bestee moes word aan die ontwikkeling word van nie-blanke gebiede en nedersettings. Ook moes voor die einde van die jaar 'n byeenkoms met verteenwoordigers van die swart bevolking gereël word. Weens interne twispunte sou dié byeenkoms pas 'n jaar later, in 1959, plaasvind.
Met die aanbeveling om die staatsbegroting te gebruik vir die ontwikkeling van swart gebiede, was die basis gelê vir die latere reël dat swart Suid-Afrikane (as nie-burgers) geen persoonlike belasting in Suid-Afrika hoef te betaal nie. Slegs blanke belastingbetalers sou vir die implementering van apartheid betaal.
In 1960 het SABRA-voorsitter Geyer op 'n kongres in Pretoria gewaarsku dat ontwikkelings in Afrika so gou verander dat Suid-Afrika nog maar 10 jaar die tyd had om die verhoudings tussen die verskillende bevolkingsgroepe te verander: "Ons moet by die vorming van ekonomies lewensvatbare Bantoestans sneller skakel, ten minste gou genoeg, om die ontwikkelingspatroon sigbaar te maak en dit moet in elk geval vinniger as ons tot nou toe gedoen het."
Anti-apartheid (vanaf jare 70)
In die jare 70, onder leiding van Carel Boshoff, het SABRA hom meer krities teen die uitvoering van die apartheidsbeleid uitgespreek. Volgens SABRA is apartheidsbeleid nie goed uitgevoer nie, soos SABRA voorgestel het. SABRA was van mening dat daar voldoende moontlikhede vir ekonomiese ontwikkeling aan die tuislande gebied moes word, byvoorbeeld deur gebiede van ekonomiese waarde (soos dele van die Witwatersrand of vrugbare landbougebiede) aan die tuislande af te staan. Die regering het dit onder druk van groot besighede geweier. SABRA het daarop die tuislandebeleid van die NP-regering afgeskryf. Vanaf 1981 was SABRA se mening dat die apartheidstelsel onhoudbaar geword het.
Een van die belangrikste bevindings van SABRA in 1983 was dat die nuwe grondwet (1) die selfbeskikkingsreg vir Afrikaners, Kleurlinge en Asiate in Suid-Afrika ontken het, (2) 'n tipe "onhoudbare integrasie" tussen dié drie groepe voorgestel het en (3) blanke oorheersing van Kleurlinge en Asiate bevestig het, deurdat 'n blanke minderheid 'n meerderheid aan setels in die parlement mog vul.
Hierdie bevindings het gelei tot die skeiding tussen die Afrikaner Broederbond en die Nasionale Party enersyds en SABRA andersyds. So het blanke en swart owerhede hul finansiële steun aan SABRA ingetrek en daarna ook baie private finansiers. So het die Departement van Onderwys onder leiding van ou-SABRA-voorsitter Gerrit Viljoen al R70 000 onttrek. 'n Uitsondering op die onttrekkings was die mynbesigheid Gencor (tans BHP Billiton). Ook moes Carel Boshoff sy voorsitterskap van die Afrikaner Broederbond neerlê. Befondsing van SABRA is daarna weens politieke redes oorgeneem deur die Konserwatiewe Party, wat daarmee geprobeer het die Nasionale Party verder uiteen te dryf. Hierdie befondsing het egter nie beteken dat SABRA die politieke lyn van die Konserwatiewe Party onderbou het. Dit sou nog tot 1993 vat voordat die Konserwatiewe Party ('n andere weergawe van) die volkstaatkonsep van SABRA sou steun.
Onder leiding van Carel Boshoff het SABRA die uitgangspunt ontwikkel dat die selfbeskikkingsreg van Afrikaners en selfbestuur nie vol te hou was op die manier waarop die NP-regering dit (met apartheid) geprobeer het. In die oë van SABRA was swart meerderheidsregering onvermydelik en bowendien het SABRA die deur die regering gevoerde apartheidsbeleid moreel onregverdig gevind:Die morele regverdigbaarheid van afsonderlike ontwikkeling het in die gedrang gekom toe dit ná 1968 nie meer met oorgawe toegepas is nie. Dit het die indruk laat ontstaan dat die blanke minderheid die swart meerderheid wil onderdruk.Vanaf die begin van die 1980s het SABRA nie langer die blanke samelewing in sy ondersoeke sentraal gestel nie, maar Afrikaners as kulturele minderheid. 'n Andere belangrike nuwe aanname van SABRA was dat selfbeskikking, demokrasie en menseregte geen teenstrydige idees was nie. Dit het veroorsaak dat SABRA die apartheidsbeleid kon los as enigste oplossing om die selfbeskikkingsreg en selfbestuur van Afrikaners te behoud:'n Beleid om hierdie samelewing vandag te probeer ontstrengel en elke swart volk sy eie land te vestig totdat daar 'n blanke of Afrikanerland oorbly, is nie 'n lewensvatbare beleid nie. [...] Afrikaners moet daarvan oortuig word dat hulle eie staat, apart van die Republiek van Suid-Afrika, lewensnoodsaaklik is en dat hulle 'n toekomstige goedgesinde owerheid in daardie rigting moet sterk.Die plan vir 'n Volkstaat, wat 'n tuisland vir Afrikaners (in plaas van vir Swart Afrikaners) moes wees, het al sedert 1966 by SABRA rondgegaan, maar was nooit volledig uitgewerk nie. Na 1983 is dié konsep wel uitgewerk, onder meer deur SABRA-navorser Chris Jooste. Die plan van SABRA vir 'n Volkstaat het die gebiede van die oorspronklike Boererepublieke in die Transvaal en die Oranje-Vrystaat uitgesluit. Dié gebiede het die ekonomiese hartland van Suid-Afrika met baie natuurlike hulpbronne omvat. In plaas daarvan het SABRA op 'n ekonomies onderontwikkelde gebied in die Noordwes-Kaap gefokus wat 'n halfwoestyn is. Dié woestynstaat sou as gevolg van sy onherbergsaamheid nie gevrees of verlang word deur die Suid-Afrikaanse regering. Selfs voorstanders van die idee het erken dat hierdie model beduidende ekonomiese opoffering van Afrikaners, wat na die volkstaat sou skuif, sou vra. Dié model is op die beginsel van eie arbeid gebaseer, wat vereis dat al die werk in die volkstaat deur sy eie burgers gedoen word, insluitend die ploeg van lande, vullisverwydering en tuinmaak: werk wat in die res van Suid-Afrika gewoonlik nie deur Afrikaners gedoen word nie.
Volgens SABRA kan Afrikaners net die meerderheid in 'n gebied wees as Afrikaners hul eie arbeid gaan doen (en dus ophou met die uitbuiting van swart Suid-Afrikaners as goedkoop arbeiders). Met so 'n meerderheid sou Afrikaners op demokratiese wyse in staat wees om beheer oor hul eie instellings te hê, en dus de facto 'n sekere mate van selfbestuur te kry.
'n Eerste poging om 'n Volkstaat te stig, het in die 1980s plaasgevind in Morgenzon, maar dit het misluk. 'n Groep Afrikaners onder leiding van Carel Boshoff het daarop in 1991 die dorp Orania in die Noord-Kaap gekoop om die idees van SABRA uit te voer. Die kantoor van SABRA is in 1994 na Orania verskuif.
SABRA het aan die einde van apartheid slegs 'n klein rol in die Suid-Afrikaanse politiek gespeel, omdat die Nasionale Party en die Konserwatiewe Party die idees van SABRA afgewys het. Nietemin het die SABRA via die Afrikaner Volksfront amper en via die Vrijheidsfront wel daarin geslaag om tot 'n akkoord te kom met die African National Congress om na die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1994 'n staatsorgaan in te stel wat 'n Volkstaat sou ondersoek: die Volkstaatraad. Dié Akkoord oor Afrikaner-selfbeskikking is op 23 April 1994 gesluit.
Verskeie SABRA-lede het uiteindelik sitting in die Volkstaatraad gehad. Nadat in 1999 die eindverslag van die Volkstaatraad met moontlikhede vir 'n Afrikaner Volkstaat aan die Suid-Afrikaanse regering uitgebring is, is die Volkstaatraad opgehef. Hiermee gekom 'n einde aan die staatkundige bydraes van SABRA.
Publikasies
SABRA se publikasies het drie gereëlde publikasies en talle insidentele publikasies omvat:
Vereniging vir Ekonomie, Politiek, Omgewing en Geskiedenis
In 2002 het SABRA die navorsingsafdeling van die nuut gestigte Orania Beweging geword, waarin ook die Afrikaner Volkswag en die Afrikaner Vryheidstigting (Avstig) saamgesmelt het. Eenmaal deel van die Orania Beweging geword die Suid-Afrikaanse Buro vir Rasse-aangeleenthede hernoem as die Vereniging vir Ekonomie, Politiek, Omgewing en Geskiedenis (EPOG). EPOG bewaar ál argiewe van SABRA, die Afrikaner Volkswag, Avstig en verskeie andere Afrikaner organisasies. EPOG het daarvoor onder meer 'n argivaris in diens. In 2009 geword eksterne aktiwiteite, soos navorsing en publikasies, hervat. So publiseer EPOG vier keer per jaar die filosofiese tydskrif Rede. Ook versorg EPOG nou twee keer per week 'n radioprogram op Radio Orania.
Kakelaars
Voëls in die familie het swart vere met 'n blou of metaalgroen glans. Hulle het afgeronde vlerke, kort bene met lang naels en 'n lang, fyn, effens geboë snawel. Hulle vreet insekte en allerlei bessies. Die nes word in 'n boomholte gebou.
Stephanie Braxton
Stephanie Braxton (gebore 11 Desember 1944) is 'n Amerikaanse skryfster en aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Guiding Light (1952), As the World Turns (1956), General Hospital (1963), en All My Children (1970).
Genex
Oorspronklik het die onderneming slegs geskenkpakkies vir kerkgemeentes saamgestel. Eers ná die bou van die Berlynse Muur in 1961 is sakebetrekkinge uitgebou om selfs filiaalmaatskappye in Denemarke (Jauerfood AG in Kopenhagen-Valby) en Switserland (Palatinus GmbH in Zürich) in te sluit.
Beskikbare koopware
Negentig persent van die produkte in die katalogus is in die DDR vervaardig. Naas voedsel en verbruiksgoedere soos meubels, kosmetika, klere, werktuig en hoëtroustelle kon Wes-Duitse klante ook motorfietse, motors (sonder lang wagtye wat in die DDR anders aan die orde van die dag was), karavane en selfs vooraf-vervaardigde huise bestel.
Gerhard Berger
Gerhard Berger (gebore 27 Augustus 1959) is 'n Oostenrykse voormalige Formule Een renjaer. Hy het vir 14 seisoene aan Formule Eenrenne deelgeneem, twee keer derde algeheel geëindig in die kampioenskap (1988 en 1994), albei kere vir Ferrari. Hy het tien Grands Prix gewen, asook 48 podiumplekke en 21 vinnigste rondtes behaal. Met 210 wegspronge is hy een van die mees ervare Formule Een bestuurders van alle tye. Hy was voor in 33 van die 210 wedrenne waaraan hy deelgeneem het en het in 95 van hulle uitgeval. Sy eerste en laaste oorwinning was ook die eerste en laaste oorwinnings vir die Benetton-span, elf jaar uit mekaar. Hy was ook 'n wedrenwenner vir Ferrari en McLaren. Berger was Ayrton Senna se spanmaat by McLaren, en hy het saam met Senna bygedra tot die vervaardigerskampioenskapstitels wat die span in 1990 en 1991 verower het.
Genex
Beskikbare koopware
Naas motorfietse van inheemse Oos-Duitse vervaardigers soos MZ en Simson en Japannese aanbieders soos Yamaha (wat in 1986 beskikbaar was) is Oos-Duitse motors soos Trabant en Wartburg en Oos-Europese motorfabrikate soos Škoda, Polski Fiat en Lada aangebied wat in die DDR by die luukse mark gereken is. Daarnaas was ook 'n aantal uitgesoekte modelle van Wes-Europese vervaardigers beskikbaar. Die katalogus van die jaar 1986 het 'n Fiat Uno Super 60, 'n Renault 9 GTL, 'n Ford Orion, 'n VW Golf, 'n VW Passat en 'n VW-mikrobus ingesluit. Ook modelle van Mazda en Volvo was tydelik beskikbaar. Vir sommige Japannese of Wes-Europese was onderdele slegs vir 'n tydperk van vyf jaar plaaslik beskikbaar teen Oos-Duitse Mark van die DDR en moes daarna in Wes-Duitse DM betaal word.
Gerhard Berger
Van 2006 tot 2008 het Berger 'n 50%-aandeel in die Scuderia Toro Rosso Formule Een-span besit.
Genex
Beskikbare koopware
Vir Oos-Duitsers, wat die geskenke ontvang het, was geen koste aan hierdie geskenk-diens verbonde nie, en terwyl die wagtyd vir 'n nuwe motor dikwels tien jaar en langer beloop het, is Genex-motors binne vier tot ses weke afgelewer.
Genex het in die Oos-Duitse handelsektor hoogste prioriteit geniet sodat spesifieke koopware in die geval van 'n tekort soms vir ander handelsondernemings nie meer verkrygbaar was nie.
Klasverskille
Tot die misnoeë van talle burgers van die DDR het slegs mense met familielede of vriende in die weste voordeel uit die Genex-diens getrek. Hierdie burgers was al bevoordeel deur die feit dat hulle pakkette met gewilde Westerse verbruiksgoedere van hul familielede kon ontvang. Mense met toegang tot Westerse buitelandse valuta was daarnaas in staat om inkopies in die sogenaamde Intershop-winkels te doen waar Westerse produkte teen DM verkoop is. Alle ander burgers het danksy die Genex-katalogusse net 'n indruk van gewilde verbruiksgoedere se waarde in buitelandse valuta gekry terwyl hulle elf soms jare lank moes wag voordat hulle byvoorbeeld 'n motor kon koop. Net in die jaar 1973 is 6 800 Wartburg-motors per Genex-katalogus verkoop.
Die amptelike 1:1-wisselkoers van Mark van die DDR teenoor DM is nie vir produkte in die Genex-katalogus toegepas nie. 'n Trabant-motor was hier byvoorbeeld vir DM 8 000 verkrygbaar en 'n Wartburg-motor vir DM 9 000. Hierdie motors het in die DDR gewoonlik respektiewelik meer as 10 000 en 20 000 Mark van die DDR gekos.
Sommige werkers in die DDR, byvoorbeeld mense wat by die gaspyplyn-trajek Drusjba in die Sowjetunie werksaam was, het die geleentheid gekry om 'n beperkte bedrag van hul loon (sowat 270 Mark van die DDR) in 'n Genex-rekening in te betaal en sodoende Westerse koopware te bestel.
Statistieke gegewens
Volgens statistieke van die Bundesbank, die sentrale bank van Duitsland, het die Genex-maatskappye se totale omset in die periode tussen 1967 en 1987 3,3 miljard DM beloop. Volgens 'n artikel van 14 Junie 1990 in die dagblad Neues Deutschland het die totale bates van Genex op 31 Desember 1989 44,1 miljoen DM beloop. In 1990 is die Genex-diens deur die Treuhandanstalt orgeneem, 'n federale instelling wat die staatsbeheerde DDR-maatskappye beheer het.
Robert G. Vignola
Robert G. Vignola (5 Augustus 1882 – 25 Oktober 1953) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Hazards of Helen (1914), Don Caesar de Bazan (1915), More Deadly Than the Male (1919), en Broken Dreams (1933).
Clark Gable
William Clark Gable (1 Februarie 1901 – 16 November 1960) was ’n Amerikaanse rolprentakteur. Sy bekendste rol was waarskynlik dié van Rhett Butler in die epiese prent Gone with the Wind (1939), waarvoor hy sy derde Oscar-benoeming vir beste akteur gekry het. Hy is egter ook vir Mutiny on the Bounty (1935) benoem en het ’n Oscar gewen vir It Happened One Night (1934). Ander prente sluit in Manhattan Melodrama (1934) en The Misfits (1961).
Gable het sy loopbaan op die verhoog begin en in 1924 tot 1930 as ’n ekstra in stilrolprente verskyn. In 1931 het hy ’n paar byrolle gehad voor hy die volgende jaar sy eerste hoofrol gekry het. Hy het in die volgende drie dekades die hoofrol in meer as 60 flieks gespeel.
Hy het saam met die voorste aktrises van Hollywood gewerk. Sy gunsteling-medester, Joan Crawford, het in agt rolprente saam met hom gespeel, Myrna Loy in sewe, Jean Harlow in ses, Lana Turner in vier en Norma Shearer en Ava Gardner in drie. In sy laaste prent, The Misfits, speel hy saam met Marilyn Monroe – dit was ook haar laaste prent.
Vroeë lewe
Gable is in Cadiz, Ohio, gebore as die seun van William Henry "Will" Gable (1870–1948), ’n olieboorman, en Adeline Hershelman. Hy is na sy pa genoem, maar selfs as kind is hy meestal Clark genoem. Sy ma is dood toe hy 10 maande oud was, moontlik aan ’n breingewas.
In April 1903 is Gable se pa getroud met Jennie Dunlap. Jennie het klavier gespeel en die jong Gable les gegee. Hy het later ook koperinstrumente leer speel. Gable was ook dol oor meganika en het daarvan gehou om motors reg te maak saam met sy pa. Op 13 was hy die enigste seun in die dorp se mansorkes. Hoewel sy pa daarop aangedring het dat hy "manlike" goed doen, soos jag en harde fisieke werk, het Gable baie van tale gehou. Hy het dikwels Shakespeare aangehaal. In 1917, toe Gable in die hoërskool was, het sy pa finansiële probleme gekry en die gesin het na Ravenna in Ohio getrek om te gaan boer. Die aanpassing was moeilik vir Gable en hoewel sy pa daarop aangedring het dat hy saam boer, het hy die huis verlaat en in ’n motorbandfabriek gaan werk.
Loopbaan
Op 21 het Gable geld geërf en hy kon sy droom verwesenlik om akteur te word. Hy het vir ’n paar tweederangse teatergeselskappe toneelgespeel en oor die Middeweste beweeg na Portland, Oregon, waar hy as verkoopsman begin werk het. Daar het hy die aktrise Laura Hope Crews ontmoet, wat hom aangeraai het om by ’n ander teatergeselskap aan te sluit. Baie jare later het Crews "Aunt Pittypat" in Gable se bekendste prent, Gone with the Wind, gespeel. Sy toneelspelafrigter was Josephine Dillon – sy het hom sy tande laat herstel, sy hare laat reg sny en spiere laat bou en hom die regte postuur geleer. Sy het hom ook afgerig om sy hoë stem laer te kry. Ná ’n lang, streng opleiding het Dillon eindelik gedink Gable is reg vir ’n rolprentloopbaan.
Verhoog en stilrolprente
In 1924 is Gable en Dillon saam Hollywood toe op haar onkoste. Daar het sy sy bestuurder en eerste vrou geword. Sy was 17 jaar ouer as hy.
Hy het sy verhoognaam van W.C. Gable na Clark Gable verander en werk gekry as ’n ekstra in stilrolprente soos Erich von Stroheim se The Merry Widow (1925), The Plastic Age (1925) en ’n reeks komedies, The Pacemakers. Hy het egter geen groot rolle gekry nie en het na die verhoog teruggekeer. In 1927-'28 het hy in baie verhoogstukke gespeel en goeie ondervinding opgedoen. Hy is daarna na New York, waar Dillon vir hom werk gesoek het op Broadway. Hier het hy goeie resensies gekry.
In 1930, ná ’n indrukwekkende vertoning as die desperate karakter Killer Mears in die Los Angeles-verhoogproduksie van The Last Mile, is Gable ’n kontrak by MGM aangebied. Sy eerste rol in ’n klankprent was as die ongeskeerde booswig in ’n western met ’n lae begroting, The Painted Desert (1931). Hy het baie pos van aanhangers gekry vanweë sy sterk stem en toneelspel, en dit is deur die ateljee raakgesien. In dieselfde jaar is Gable en Dillon geskei. ’n Paar dae later is hy getroud met ’n sosiale vlinder van Texas, Maria Franklin Prentiss Lucas Langham, met die bynaam "Ria". Nadat hulle na Kalifornië getrek het, is hulle weer in 1931 getroud, waarskynlik weens verskille in die deelstate se huweliksvereistes.
"Sy ore is te groot en hy lyk soos ’n aap," het ’n beampte van Warner Bros. gesê nadat hy Gable getoets het vir die hoofrol in die bendedrama Little Caesar (1931). In dieselfde jaar het hy ’n byrol losgeslaan in Night Nurse. Hy het net op die regte tyd in Hollywood aangekom, want MGM wou in dié stadium meer akteurs aanstel en hy het die regte voorkoms gehad. Gable het verskeie byrolle vertolk en toe ’n groter rol in Hell Divers.
Om sy toenemende gewildheid ’n verdere hupstoot te gee, het MGM hom dikwels saam met bekende aktrises laat speel. Joan Crawford het hom gevra om saam met haar in Dance, Fools, Dance (1931) te speel. Daarna het verskeie prente gevolg saam met onder andere Greta Garbo. In Possessed (1931) het hy en Crawford (wat toe met Douglas Fairbanks jr. getroud was) die skerm behoorlik laat stoom. Die joernalis Adela Rogers St. Johns het hul verhouding in die werklike lewe beskryf as "die verhouding wat Hollywood amper laat afbrand het". Louis B. Mayer het gedreig om albei se kontrakte te kanselleer, en vir ’n rukkie het hulle van mekaar af weggebly. Gable het toe by Marion Davies betrokke geraak.
Opkomende ster
Gable is oorweeg vir die rol van Tarzan in Tarzan the Ape Man (1932), maar Johnny Weissmuller met sy sterker liggaamsbou en swemvermoëns het die rol gekry. ’n Ongeskeerde Gable se liefdestoneel saam met ’n bralose Jean Harlow in Red Dust (1932) het hom egter gou MGM se belangrikste manlike ster gemaak. Ná die sukses van Hold Your Man (1933) het MGM besef hoe gewild Gable en Harlow saam is – hulle het daarna in nog prente gespeel, onder meer China Seas (1935), Wife vs. Secretary (1936) en Saratoga (1937). Harlow is tydens die verfilming van dié prent oorlede. Dit was 90 persent voltooi en die res is klaar geskiet met behulp van veraf-skote of dubbelgangers.
Gable is daarna aan Columbia Pictures uitgehuur en hy het die hoofrol van Peter Warne in It Happened One Night (1934) gekry teenoor Claudette Colbert. Hulle het die Oscars gewen vir beste akteur en aktrise en die rolprent die Oscar vir beste prent. Gable was ’n nog groter ster as tevore toe hy na MGM terugkeer.
Gable het ook ’n Oscar-benoeming gekry vir Mutiny on the Bounty (1935).
Die prent was ’n reusesukses en Gable was daarna vir die res van sy lewe die topakteur van hoofrolle. Hy het tussen 1934 en 1939 in nog drie prente gespeel wat Oscars vir beste rolprente gewen het.
Huwelik met Carole Lombard
Gable se huwelik in 1939 met sy derde vrou, die aktrise Carole Lombard, was die gelukkigste tyd van sy persoonlike lewe. Hulle het ontmoet met die verfilming van die 1932-prent No Man of Her Own terwyl Lombard nog met die akteur William Powell getroud was, maar hulle het eers in 1936 romanties betrokke geraak. Gable was egter nog met sy tweede vrou, Ria Langham, getroud. Danksy sy salaris vir Gone with the Wind kon hy bekostig om van haar te skei. Op 29 Maart 1939 is hy met Lombard getroud.
Op 16 Januarie 1942 was Lombard op ’n vliegtuig op pad huis toe van die verfilming van haar laaste prent, To Be or Not to Be, toe die vliegtuig neerstort. Al 22 passasiers is dood. ’n Maand ná haar begrafnis moes Gable saam met Lana Turner begin skiet aan Somewhere I'll Find You. Dit was duidelik hy was emosioneel en fisiek vernietig. "Hy was nooit weer dieselfde nie." het die aktrise Esther Williams gesê.
Wêreldoorlog en daarna
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Gable sy loopbaan onderbreek om in die lugmag te dien. Vanweë sy vakkennis is hy aan die hoof geplaas van die verfilmingsdiens. Hy het oor Europa gevlieg en verskeie opleidingsprente vir rekrute gemaak. Adolf Hitler, wat ’n groot aanhanger van Gable was, het ’n groot beloning uitgeloof aan iemand wat hom ongeskonde na hom toe kon bring.
Gable se eerste fliek ná die oorlog was die 1945-produksie Adventure, saam met Greer Garson. Hulle het nie goed saam gewerk nie en die prent was ’n mislukking. Ná Joan Crawford se derde egskeiding het sy en Gable hul verhouding hervat en ’n kort ruk saamgebly. Hy het lof gekry vir sy spel in The Hucksters (1947). Daarna het ’n kort romanse met Paulette Goddard gevolg. In 1949 is Gable getroud met Sylvia Ashley, die weduwee van Douglas Fairbanks, maar hulle is in 1952 geskei. Die prente Never Let Me Go (1953) saam met Gene Tierney en Mogambo saam met Grace Kelly het gevolg. Gable se verhouding op die stel met Kelly, wat jonk genoeg was om sy dogter te wees, het kort ná die verfilming geëindig.
Gable was al hoe ongelukkiger oor die rolle wat hom aangebied is en hy het in 1953 geweier om sy kontrak met MGM te hernu. Hy het besluit om onafhanklik te werk. Sy eerste twee prente was Soldier of Fortune (1955) en The Tall Men, wat gematig suksesvol was. In 1955 is Gable met sy vyfde vrou, Kay Spreckels, getroud.
In 1955 het Gable ’n produksiemaatskappy gestig saam met die aktrise Jane Russell en haar man, Bob Waterfield. Die prent The King and Four Queens was Gable se enigste produksie. Vervaardiging en toneelspel was saam vir hom te uitputtend en hy het ’n merkbare bewerigheid ontwikkel, veral in lang skote. Sy volgende projek was Band of Angels saam met die relatiewe nuweling Sidney Poitier, en dit was ’n mislukking. Daarna het hy saam met Doris Day gespeel in Teacher's Pet (1958) – daar is beweer dat dit in swart-wit geskiet is om sy verouderende gesig en oorgewig lyf beter weg te steek. Dit was egter suksesvol genoeg dat hy daarna in nog prente gespeel het, soos Run Silent, Run Deep saam met Burt Lancaster wat goed ontvang is.
Gable het TV-aanbiedinge begin kry, maar hulle van die hand gewys. Hy was teen dié tyd 57. Sy volgende twee prente was ligte komedies vir Paramount: But Not for Me saam met Carroll Baker en It Started in Naples saam met Sophia Loren (sy laaste kleurprent). Laasgenoemde het nie goeie resensies gekry nie, maar was ’n sukses by die loket. Dit is ook benoem vir ’n Oscar en twee Golden Globes.
Sy laaste prent was The Misfits, saam met Marilyn Monroe, Montgomery Clift, Eli Wallach en Thelma Ritter. Dit was ook Monroe se laaste prent. Baie resensente het gemeen Gable se toneelspel was sy beste nog.
Persoonlike lewe
Gable was vyf keer getroud. Hy het met sy eerste vrou, Josephine Dillon, getrou in 1924. In 1930, is Gable en Dillon geskei. Later het hy met sy tweede vrou getrou, Maria Franklin Prentiss Lucas Langham (noemnaam "Rhea"). Die paartjie het geskei op 7 Maart 1939. Op 29 Maart 1939, Gable het getrou met sy derde vrou, Carole Lombard. Lombard is oorlede in 'n vliegtuigongeluk op 16 Januarie 1942. In 1949, het Gable getrou met Sylvia Ashley, 'n Britse mannekyn en aktrise wat voorheen getroud was met Douglas Fairbanks; die paartjie het geskei in 1952.
In 1955, is Gable getroud met sy vyfde vrou Kay Williams (née Kathleen Williams), 'n voormalige mannekyn en aktrise. Op 20 Maart 1961, het Kay Gable geboorte gegee aan Gable se enigste seun, John Clark Gable. Marilyn Monroe was by John Clark se doop. John Clark het twee kinders: Kayley Gable (gebore 1986) en Clark James Gable (1988–2019). Kayley is 'n aktrise. Clark James is oorlede op 22 Februarie 2019.
Dood
Gable is op 16 November 1960 op 59 aan ’n hartaanval dood. Op 20 Maart 1961 het sy vrou, Kay, die lewe geskenk aan sy enigste seun, John Clark Gable, in dieselfde hospitaal as die een waarin Gable vier maande tevore dood is.
Gable is in die Forest Lawn Memorial Park in Glendale, Kalifornië, begrawe langs sy derde vrou, Carole Lombard.
Filmografie
Gable se bekendste rolprente sluit in:
Range Rover
Die Range Rover is 'n groot luukse vierwielaangedrewe sportnutsvoertuig (SNV) wat deur die Britse motorvervaardiger Land Rover, 'n filiaal van Jaguar Land Rover, gebou word. Die modelreeks, wat sedert 1970 op die mark is, is nou in sy vierde geslag.
Tony Dow
Tony Dow (13 April 1945-27 Julie 2022) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The Line Kings en in die televisiereekse Leave It to Beaver (1957), Star Trek: Deep Space Nine (1993), en Crusade (1999).
Elliot Balchin
Elliot Balchin (gebore 30 Junie 1990) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Macbeth (2013) en Solitary.
Range Rover
Land Rover het die Range Rover vlagskip-modellyn uitgebrei met twee heelverskillende ontwerpe: die Range Rover Evoque en die Range Rover Sport wat hul kernstilering, merkidentiteit en verrigtingvermoë van die huidige Range Rovermodel aflei.
Mala Powers
Mala Powers (20 Desember 1931 – 11 Junie 2007) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cyrano de Bergerac (1950), Outrage (1950), en City That Never Sleeps (1953), en in die televisiereeks The Wild Wild West (1965).
Characella abbreviata
Characella abbreviata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Characella en tot die familie Pachastrellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1925 deur Wilson.
Rupert Vansittart
Rupert Vansittart (gebore 10 Februarie 1958) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Four Weddings and a Funeral (1994), Braveheart (1995), en The Iron Lady (2011), en in die televisiereeks Game of Thrones (2011).
Sandelia
Spesies
Die spesies wat hoort tot die genus en voorkom in Suider-Afrika:
Koerier
duimnael|'n [[Mercedes Sprinter word ingespan as 'n afleweringswa vir UPS.]]
Daar is wêreldwyd vele koerierdienste, waarvan United Parcel Service (UPS) die grootste is. In Europa is TNT NV en DHL die markleiers. duimnael|'n [[United Parcel Service|UPS posbus waarin pakkies geplaas kan word vir aflewering.]]
Bode
'n Bode is 'n tipe koerier wat meestal boodskappe, briewe, dagvaardings ens. aflewer in plaas van die algemene koerier wat ook pakkies aflewer. Howe in Suid-Afrika het meestal hul eie bodes en maak nie van die Suid-Afrikaanse posdiens gebruik nie.
Rayleigh-verstrooiing
Rayleigh-verstrooiing is die verstrooiing van lig deur deeltjies wat kleiner is as die golflengte van lig. Die verskynsel is vernoem na Lord Rayleigh, wie dit oospronklik verklaar het. Rayleigh-verstrooiing vind plaas wanneer lig deur 'n deursigtige vloeistof of vastestof beweeg, maar kan die beste waargeneem word in die teenwoordigheid van gasse. Dit is ook as gevolg van Rayleigh-verstrooiing in die atmosfeer dat die lug blou voorkom.
Die hoeveelheid Rayleigh-verstrooiing vir 'n ligstraal is afhanklik van die grootte van die deeltjies en die golflengte van die lig. Die golflente-afhanklikheid is besonder sterk: die hoeveelheid verstrooide lig is omgekeerd eweredig aan die vierde mag van die golflengte (dus, die golflengte4). Die formule van die verstrooiingskoëffisiënt is:
Met n as die aantal deeltjies van die diameter, d; m is die brekingsindeks; en λ is die golflengte van die straling.
Die sterk golflengte-afhanklikheid sorg ook daarvoor dat blou lig meer verstrooi word as rooi lig: blou lig se golflengte is ongeveer twee keer so kort as dié van rooi lig en dus word blou lig sestien maal beter verstrooi as rooi lig. Dit het tot gevolg dat 'n mens in die atmosfeer 'n klein deel blou lig van alle kante kan sien, terwyl die res van die sonlig hoofsaaklik uit die rigting van die son blyk te kom.
'n Belangrike uitsondering kan waargeneem word tydens sonop en sonsondergang, wanneer die sonlig 'n groter afstand deur die atmosfeer moet aflê voordat dit die waarnemer bereik. Die ekstra afstand deur die atmosfeer veroorsaak meer bykomende verstrooiing van blou as bykomende verstrooiing van rooi lig. Die gevolg is dat meer blou lig en ander korter golflengte liggolwe die ruimte in weerkaats word en 'n duidelike rooi skynsel dus in die hemel in die rigting van die son waargeneem kan word. In 'n verswakte vorm van die effek veroorsaak die verswakking van blou lig vir 'n geelkleurige son oordag, omdat net klein hoeveelhede van die blou lig uit die son se wit lig weg van die waarnemer verstrooi word.
Wanneer die deeltjies groter is as die golflengte van lig, is die mate van verstrooiing nie meer afhanklik van die golflengte nie. Sulke verskynsels kan die lig dus nie in verskillende kleure skei nie. Dit kan gesien word in 'n wolk (die waterdruppels is groter as die golflengte van lig) wat in die dag wit voorkom. Ander voorbeelde sluit in suiker, tafelsout en melk.
Naaktheid
Naaktheid of om naak te wees verwys daarna om geen klere aan te hê nie. Dit kan ook in sekere kulture of omstandighede daarna verwys dat bepaalde liggaamsdele onbedek is. Dit word ook soms gebruik wanneer 'n persoon minder klere aan het as wat onder die omstandighede vanpas sou wees.
Terminologie
Hoewel die terme "kaal", "naak", "onbedek" en ander, dieselfde algemene betekenis het, is daar gevalle waar een term meer gepas is as 'n ander. Wanneer 'n persoon geen klere aan het nie, word die term kaal of naak gewoonlik gebruik. Dit kan 'n verskillende betekenis hê afhangende van die situasie waarin dit gebruik word. "Die persoon het kaal die straat in gehardloop" kan beteken om geen klere aan te hê nie, of om liggaamsdele te ontbloot wat as onvanpas beskou word. Ter versagting mag die term onbedek ook gebruik word wanneer 'n liggaamsdeel nie deur klere bedek word nie maar waar dit nie as onvanpas beskou word nie.
Algehele naaktheid
Om geen klere aan te hê en niks te gebruik om die privaatliggaamsdele te bedek nie. Ter uitdrukking word poedelkaal of poedelnaak ook gebruik.
Volle frontale naaktheid beteken om geen klere aan te hê en na die waarnemer gedraai te wees sodat die geslagsdele sigbaar is, in teenstelling met net die bors of boude. Dit is gewoonlik die uiterste vorm van naaktheid met die uitsondering van 'n nabyskoot van die geslagsdele of die opsetlike blootstelling daarvan.
Gedeeltelike naaktheid
Omdat die konsep van naaktheid kan verskil in terme van die persepsie van die waarnemer, is daar soms onsekerheid of 'n persoon naak is of nie. Daar word ook daarna verwys as halfnaak/-kaal of amper naak/kaal. 'n Persoon wat kaalbors is sal byvoorbeeld waar formele drag toepaslik is as naak beskou word maar nie buite die publiek nie. As die persoon dan ook 'n vrou is mag sy dan selfs buite die publiek as naak beskou word maar in 'n situasie soos op 'n strand dalk nie. In al hierdie gevalle kan die persoon as gedeeltelik naak/kaal beskou word, waar die toepaslikheid daarvan van die situasie afhang.
Daar is ook terme vir spesifieke gevalle:
Naaktheid mag ook indirek sigbaar wees deur weerkaatsing of verstrooiing.
Johnny Weissmuller
Johnny Weissmuller (gebore as Peter Johann Weißmüller; 2 Junie 1904 – 20 Januarie 1984) was ’n Amerikaanse swemmer en akteur wat veral bekend was vir sy rol as Tarzan in rolprente van die 1930's en 1940's en as houer van die beste rekords in mededingende swem van die 20ste eeu. Hy was in die 1920's een van die vinnigste swemmers in die wêreld: hy het vyf Olimpiese goue medaljes vir swem gewen en ’n bronsmedalje vir waterpolo.
Ná sy swemloopbaan het hy die sesde akteur geword wat Edgar Rice Burroughs se aapman, Tarzan, speel – in altesaam 12 rolprente. Sy bekende Tarzan-roep word steeds dikwels in rolprente gebruik.
Vroeë lewe
Weissmüller was Duits. Hy was die seun van Peter Weissmüller en sy vrou, Elisabeth Kersch. Daar word algemeen aanvaar dat hy gebore is in Freidorf, ’n voorstad van die huidige stad Timişoara in Oostenryk-Hongarye (nou in Roemenië).
Volgens die joernaal van die skip waarmee hy en sy ouers in Ellis Island, VSA, aangekom het, is sy geboortedorp egter Párdány in Hongarye, wat vandag in Serwië naby die Roemeense grens is.
Volgens sy seun, Johnny jr., is hy Peter gedoop, maar het hy sy broer Johnny se naam gebruik omdat dié ’n Amerikaanse burger was en hy (Peter) nie. Op dié manier kon hy Amerika by die Olimpiese Spele verteenwoordig.
Toe Weissmüller klein was, het sy ouers na Amerika geïmmigreer. Ná ’n kort rukkie in Chicago, waar hulle familie besoek het, het hulle na die steenkoolmyndorp Windber in Pennsilvanië getrek.
Op nege jaar het Weissmüller polio gekry. Sy dokter het hom aangeraai om te swem om die siekte te help beveg.
Swem
Op 9 Julie het Weissmuller Duke Kahanamoku se wêreldrekord in die 100 m-vryslag verbeter, met ’n tyd van 58,6 sekondes. Hy het die titel in dié nommer gewen op die Olimpiese Somerspele van 1924 in Parys deur Kahanamoku te klop vir die goue medalje. Hy het ook die 400 m-vryslag en die 4 x 200 m-aflos gewen. As lid van die Amerikaanse waterpolo-span het hy boonop ’n bronsmedalje gewen. Vier jaar later, in Amsterdam, het hy nog twee Olimpiese titels gewen.
Hy het altesaam vyf Olimpiese goue medaljes en ’n bronsmedalje en 52 Amerikaanse nasionale titels gewen, asook 67 wêreldrekords verbeter. Hy het nie een keer ’n item verloor nie. Hy is in 1950 deur Associated Press gekies as die beste swemmer van die eerste helfte van die 20ste eeu.
Rolprente
In 1929 het Weissmuller ’n kontrak met BVD geteken as ’n model en verteenwoordiger. Hy het deur die land gereis en swemvertonings gegee, blaadjies uitgedeel wat dié swemklere adverteer, handtekeninge uitgedeel en oor die radio gepraat. In dieselfde jaar het hy vir die eerste keer in ’n rolprent verskyn: as ’n Adonis met net ’n vyeblaar aan in ’n fliek met die naam Glorifying the US Girl. Hy het as homself verskyn in verskeie Crystal Champions-kortrolprente met hom en ander Olimpiese kampioene.
Sy toneelloopbaan het in 1932 begin toe hy ’n kontrak vir sewe jaar met MGM geteken het om as Tarzan in Tarzan the Ape Man te speel. Die prent was ’n groot sukses en Weissmuller het oornag ’n internasionale sensasie geword. Die skrywer van Tarzan, Edgar Rice Burroughs, was in sy noppies met Weissmuller. Hy het egter so min gehou van die ateljee se weergawe van Tarzan, wat skaars Engels kon praat, dat hy sy eie Tarzan-reeks geskep het met Herman Brix in die naamrol as ’n meer geartikuleerde weergawe van die karakter.
Weissmuller het in ses Tarzan-rolprente vir MGM gespeel met Maureen O'Sullivan as Jane en Cheeta die sjimpansee. In 1942 is Weissmuller na RKO, vir wie hy in nog ses Tarzan-flieks gespeel het met ’n aansienlik laer gehalte. Anders as MGM het RKO Weissmuller toegelaat om ander rolle ook te vertolk, hoewel ’n kontrak vir drie prente net gelei het tot die maak van een prent, Swamp Fire. Danksy dié 12 prente met Weissmuller as Tarzan het hy ’n geraamde $2 miljoen verdien en hom gevestig as die werklike Tarzan. Hy is die eerste akteur wat die bekende Tarzan-roep gegee het.
Daarna het Weissmuller in die prent Jungle Jim (1948) gespeel vir Columbia Pictures. Hy het tussen 1948 en 1954 in 13 Jungle Jim-prente gespeel. In 1955 het hy ’n TV-reeks oor Jungle Jim begin. Net 26 episodes is gemaak.
Ander prestasies
Weismuller was ook ’n goeie amateur-gholfspeler en het in 1937 in twee amptelike PGA Tour-toernooie gespeel. Hy het in 1965 afgetree en na Fort Lauderdale, Florida, getrek waar hy die stigter en voorsitter was van die Internasionale Swem-eregalery.
Hy het tot die einde van 1973 in Florida gewoon en toe na Las Vegas getrek, waar hy vir ’n ruk in Caesars Palace gewerk het. In 1976 het hy in sy laaste prent, Won Ton Ton, the Dog Who Saved Hollywood gespeel.
Gesondheid en dood
In 1974 het Weissmuller sy heup en been gebreek en sy gesondheid het daarna agteruitgegaan. Hy het ook ’n ernstige harttoestand gehad. In 1977 het hy ’n paar beroertes gehad. Hy is op 20 Januarie 1984 op 79 oorlede. Hy is net buite Acapulco begrawe.
Skeer
Die term skeer verwys na 'n meestal klein, onbewoonde rotseiland wat gedurende die Ystydperke in bepaalde gebiede van die Noordelike Halfrond, veral Skandinawië, Skotland, Kanada en die Verenigde State gevorm is toe yslae vanuit die binneland uitgebrei en rotsmassas langs die kusgebiede oorstroom en afgeslyp het. Sodoende het skere hul kenmerkende, afgeronde vorm gekry.
Etimologie
Die term skeer is afgelei van die Oud-Noorse sker, letterlik "'n rots in die see", en kom in alle Skandinawiese tale (en in Fins) voor (Yslands en Faroëes: sker, Noors: skjær en skjer, Sweeds: skär en Fins: kari). Die term is via Skots ook in Engels ontleen (skerry) en kom daarnaas ook in Skots-Gaelies voor (sgeir).
Groter eilandgroepe, wat uit skere bestaan, word in Skandinawië skärgård (Sweeds), skjærgård (Noors en Deens) en saaristo (Fins) genoem (letterlik "skeretuin").
Wetenskaplike indeling en ontstaan
Binne die studieveld van geomorfologie word skere saam met die holme - groter, dig begroeide eilande - by die sogenaamde roches moutonnées gereken, 'n oorkoepelende vakterm vir rotsagtige landskapsvorme wat as gevolg van glasiale erosie ontstaan het. Net soos fjorde is die uitgestrekte skerekuste gedurende die Ystydperke gevorm. Ná die afsmelting van groot ysmassas het die rotsformasies, wat net soos die res van die land onder die swaar gewig geswig het, in die loop van die laaste 10 000 jaar weer begin rys en as klein rotseilandjies bo die seevlak verskyn. Hierdie geologiese proses van landopheffing duur byvoorbeeld in Skandinawië nog steeds voort sodat die eilandjies aanhou groei. Groter skere beslaan oppervlaktes van enkele vierkante kilometer.
George Fox
George Fox (* Julie 1624, † 13 Januarie 1691) was 'n Engelse Dissenter (religieus-andersdenkende) en stigter van die Genootskap van Vriende, algemeen bekend as die Kwakers of Vriende.
In 1669 het Fox met Margaret Fell getrou, die weduwee van een van sy meer welvarende ondersteuners en 'n leidende Vriend. Fox het sy predikwerk vervolgens grootliks uitgebrei en besoeke aan Noord-Amerika en die Lae Lande gebring. Tussen sy reise is hy meer as een jaar in 'n tronk aangehou. Die laaste dekade van sy lewe het Fox in Londen deurgebring waar hy die uitbreiding van die Kwakerbeweging georganiseer het.
Terwyl sy godsdienstige beweging deur sommige geringgeskat is, het ander soos William Penn en Oliver Cromwell Fox met respek bejeën. Fox het sy laaste rusplek in Quaker Gardens, Islington, Londen gevind.
Robert Dowdell
Robert Dowdell (10 Maart 1933 – 23 Januarie 2018) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Assassination (1987) en Skin Deep (1989), en in die televisiereekse Stoney Burke (1962) en Voyage to the Bottom of the Sea (1964).
Vennootskap
'n Vennootskap is 'n ooreenkoms tussen minstens twee en hoogstens twintig persone (beperking statutêr opgelê) om tot almal se voordeel hul kapitaal, arbeid en bevoegdheid in 'n onderneming saam te voeg en die wins of verlies in 'n ooreengekome verhouding tussen hulle te verdeel.
Behalwe in die geval van 'n beperkte vennootskap kan enige vennootskap deur 'n mondelinge ooreenkoms tot stand kom. Met die oog op moontlike geskille is dit egter wenslik dat 'n geskrewe kontrak, die vennootskapskontak, deur 'n prokureur opgestel word. In hierdie ooreenkoms word die voorwaardes waarop die vennootskap gestig is, uiteengesit. Dit is wenslik dat elke vennoot die vennootskapsooreenkoms teken om hom op dié wyse tot die voorwaardes daarvan te verbind. In die afwesigheid van 'n skriftelike vennootskapsooreenkoms geld die beginsels van die gemene reg vir die beslegtiging van geskille.
Dieselfde beginsels wat vir 'n eenmansaak met betrekking tot inkomstebelasting geld, is op vennootskappe van toepassing. Die vennootskap per se betaal dus nie inkomstebelasting nie, maar wel die vennote in hul private hoedanigheid.
Voordele
Die samevoeging van kapitaal versterk die finansiële posisie van die onderneming en verbeter die kanse vir uitbreiding.
Die oprigtingsprosedure van vennootskappe is eenvoudig en goedkoop. Vennote is gesamentlik en afsonderlik aanspreeklik vir die skuld van die vennootskappe, gevolglik is die kredietwaardigheid van die vennootskap hoog en kan lenings maklik verkry word. Die gesamentlike en afsonderlike aanspreeklikheid van vennote spoor elke vennoot aan om sy bes te doen om die sukses van die onderneming te verseker. Vennootskappe werk met hul eie geld en is dus vrygestel van die strenger wetlike kontrole waaraan maatskappye onderworpe is. Kapitaal van vennootskappe kan sonder ingewikkelde wetlike prosedures vermeerder, verminder of onttrek word.
Alexandra Breckenridge
Alexandra Breckenridge (gebore 15 Mei 1982) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent She's the Man (2006) en in die televisiereekse The Walking Dead (2010), American Horror Story (2011), en This Is Us (2016).
Wim de Villiers
Willem "Wim" Johan Simon de Villiers (gebore 1959) is 'n Suid-Afrikaanse akademikus en dokter. Hy is sedert 2015 die 12de rektor en visekanselier van die Universiteit Stellenbosch (US). Hy het Russel Botman opgevolg nadat laasgenoemde in 2014 skielik aan 'n hartaanval oorlede is.
De Villiers was voorheen die Dekaan van die Fakulteit Gesondheidswetenskappe aan die Universiteit van Kaapstad.
Hy is 'n raadslid van die Akademie vir Wetenskap van Suid-Afrika.
Lewe
Nadat hy sy mediese graad verwerf het, het De Villiers na Engeland verhuis, waar hy in 1995 'n doktorsgraad in immunologie aan die Universiteit van Oxford verwerf het. Daarna verhuis hy na die Verenigde State waar hy as 'n gastro-enteroloog gewerk het. Hy het ook talle senior poste by die Universiteit van Kentucky beklee, waaronder die hoof van gastro-enterologie.
Hy het ook 'n meestersgraad in gesondheidsorgbestuur aan Harvard-universiteit verwerf.
Taalbeleid aan die Universiteit Stellenbosch
Wim de Villiers vorm in 2015 'n bestuurspan om namens die Universiteit die taalvraagstuk te besleg. Die bestuurspan beslis dat "alle onderrig aan die Universiteit Stellenbosch in Engels gefassiliteer sal word" en dat "aansienlike akademiese ondersteuning volgens studente se behoeftes in ander Suid-Afrikaanse tale beskikbaar gestel sal word".
In 2017 word die Universiteit een van vier Suid-Afrikaanse universiteite om Afrikaans as onderrigtaal af te skaf.
De Villiers is ten gunste daarvan om die gebruik van Engels by die US uit te brei tot meer as 50% om meer internasionale studente en lektore te lok.
Op 6 Augustus 2017 berig Netwerk24 dat hofstukke by die hooggeregshof in Kaapstad ingedien is wat beweer dat De Villiers die raad van die Universiteit Stellenbosch met opset mislei het in sy stryd om Afrikaans as onderrigtaal aan die universiteit af te skaf.
In Oktober 2019 vra die Demokratiese Alliansie vir 'n onafhanklike ondersoek na De Villiers se beweerde pogings om regter Edwin Cameron om te koop deur Cameron die kanselierspos aan te bied in ruil vir 'n beslissing in die Konstitusionele Hof ten gunste van die Universiteit Stellenbosch se beleid om Afrikaans as onderrigtaal af te skaf.
De Villiers ontken dat hy die verkiesing van Edwin Cameron tot kanselier kon beïnvloed. 'n Ondersoek het De Villiers van enige blaam onthef.
Vaalbank
Vaalbank is 'n dorp in Mpumalanga, Suid-Afrika. Die dorp is 95 km noord-oos van Pretoria.
Herb Vigran
Herb Vigran (5 Junie 1910 – 29 November 1986) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Cry in the Night (1956), Did You Hear the One About the Traveling Saleslady? (1968), Charlotte's Web (1973), en Herbie Rides Again (1974).
Quaker Gardens
Quaker Gardens kan verwys na:
Gottlieb Viehe
duimnael|regs|200px|Viehe se graf op [[Okahandja, waar hy oorlede is.]]