cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frankfurt am Main
Demografie
Die bevolking het in 1951 weer die vlak van 1939 en in 1963 met 691 257 sy voorlopige hoogtepunt bereik. Migrasie na die omliggende gebiede het die bevolking in die volgende jare weer laat krimp. So het die inwonertal in 1986 nog 592 411 beloop. Sedertdien het die bevolking jaarliks gegroei tot 'n nuwe rekord van 695 624 (soos op 30 September 2011), waarvan 524 636 Duitsers en 170 988 buitelanders. In Junie 2019 het die inwonertal reeds meer as 757 000 beloop.
Die ou stadskern
Die ou stadskern van Frankfurt behels drie van die stad se belangrikste argitektoniese besienswaardighede: Die Kaiserdom (keiserlike katedraal), die Römerberg en die Paulskirche.
Die Rooms-Katolieke domkerk St. Bartholomäus met sy kenmerkende Laat-Gotiese westoring was vroeër die plek waar die Duitse keisers verkies en bekroon is. Ná die plegtigheid is 'n feestelike optog op die sogenaamde Königsweg ("koningspad") na die banketsaal in Frankfurt se raadsaal gehou. Die huidige Archäologische Garten ("Argeologiese Tuin") met opgrawings uit die Romeinse en Karolingiese tydperk lê voor die katedraal.
Die Römerberg ("Romeineheuwel") is die sentrale plein van die ou stadskern met die Römer (Frankfurt se raadsaal uit die 14de eeu), die Vroeg-Gotiese Alte Nikolaikirche ("Ou Nikolaikerk") en 'n ry historiese huise aan die oostelike kant wat ná die Tweede Wêreldoorlog heropgebou is.
Die Paulskirche is in die tydperk tussen 1789 en 1833 deur die argitek Johann Georg Christian Haas opgerig om die Middeleeuse Fransiskanekerk te vervang en het tot 1944 as Frankfurt se Evangelies-Lutherse hoofkerk gedien. Die Frankfurtse Nasionale Vergadering het in die jare 1848 en 1849 in hierdie Klassisistiese gebou byeengekom. Die Paulsplatz is vandag 'n gewilde plein met straatkafees.
Die argitektoniese karakter van Frankfurt se binnestad is, net soos in ander groot Duitse stede, as gevolg van die Tweede Wêreldoorlog met sy bomaanvalle en die moderne heropbou drasties verander. In Frankfurt het die padverkeer aanvanklik besondere aandag gekry, en naas moderne geboue in die binnestad is ook 'n uitgestrekte straatnetwerk gebou. Van die ou historiese stadskern, wat voor die oorlog een van die grootstes van sy soort in Duitsland was en meer as 4 000 vakwerkhuise ingesluit het, het min bewaar gebly. Die enigste oorspronklike gebou is die Haus Wertheym by die Fahrtor.
Maar reeds omstreeks 1900 is enkele woonkwartiere soos dié van die Judengasse afgebreek om plek te maak vir nuwe strate. Die meeste oorblyfsels van Frankfurt se historiese argitektuur lê vandag by die Römerberg.
Teen die einde van die 19de eeu het die Hauptwache tot die middelpunt van die stad ontwikkel, terwyl die Zeil sy besigste winkelstraat geword het. Die Katharinenkirche in die barokstyl, wat tussen 1678 en 1681 by die ingang van die Zeil opgerig is, word met die Goethe-gesin verbind en is tans die grootste Evangelies-Lutherse kerk in Frankfurt.
Die Zeil ondergaan in argitektoniese opsig tans groot veranderinge. Op die bouterrein naby die Hauptwache word tans die duurste bouprojek in Europa uitgevoer, FrankfurtHochVier van die Nederlandse projekontwikkelaars MAB. Die projek behels die oprigting van 'n luukse winkelsentrum, 'n eersteklas-hotel, kantore en woonstelle, asook die heropbou van die voormalige Palais Thurn und Taxis (1727−1741) wat in 1944 vernietig is. Die gebouekompleks is in 2008/2009 voltooi.
Ook in die historiese stadskern is daar heelwat boubedrywighede. Die sogenaamde neue Frankfurter Altstadt of nuwe Frankfurtse ou stad tussen Domkerk en Römer het met vyftien gerekonstrueerde historiese geboue en twintig moderne projekte, wat in Mei 2018 voltooi is, onmiddellik 'n toereistetrekpleister geword.
Sakrale boukuns
Die domkerk van Frankfurt of Keiserlike domkerk St. Bartholomeüs (Duits: Dom St. Bartholomäus) is die grootste sakrale gebou van Frankfurt en het oorspronklik as 'n paltskapel en kapittelkerk gedien. Die vroegste sakrale gebou en voorloper van die domkerk was die Karolingiese Salvator-kerk uit die jaar 840 wat vanaf 1248 vergroot is. Die huidige kerk het tussen die 14de en 15de eeu op die fondamente van 'n vroeëre Merowingiese kerkgebou ontstaan.
Die domkerk is 'n hallekerk met drie skepe, maar danksy die baie kort Vroeg-Gotiese langhuis en die baie lang dwarsskip uit die 14de eeu het die kerk eerder die grondvorm van 'n sentrale gebou. Die monumentale westoring uit die 15de eeu met 'n hoogte van 95 meter word vanweë sy ongewone koepel by die groot prestasies van die Gotiese boukuns in Duitsland gereken.
Die domkerk se boubedrywighede het oor 14 eeue gestrek en was steeds nou verbind met die algemene geskiedenis van Frankfurt. Vanaf 1356 is die konings van die Heilige Romeinse Ryk hier verkies, en in die tydperk tussen 1562 en 1792 is die keisers van die ryk hier gekroon. Die domkerk was sodoende een van die beduidendste geboue van die ryksgeskiedenis en veral in die 19de eeu 'n simbool van nasionale eenheid. Dit was daarnaas een van min groot kerkgeboue in Duitsland wat die status van "Keiserdomkerk" gekry het.
Die domkerk is in 1867 deur 'n brand vernietig en in 1877 in sy huidige vorm herstel. By hierdie geleentheid is ook die toring volgens die oorspronklike planne van die Middeleeuse katedraalboumeester Madern Gertner voltooi. Dit is vir 'n tweede keer tydens die geallieerde bomaanvalle van die Tweede Wêreldoorlog ernstig beskadig, en sy binneruimte het volledig uitgebrand. Die domkerk is in die 1950's heropgebou.
Mainoewer, Mainbrûe en Museumsufer
Die twee Mainoewers het danksy die argitektoniese en kulturele besienswaardighede langs die Mainrivier tot gewilde plekke vir inwoners en toeriste ontwikkel. Die Alte Brücke (Ou Brug) oor die Main het reeds in die vroeë 13de eeu bestaan en is eeue lank as die beduidendste gebou in Frankfurt beskou. Vandag behoort ook die Eiserne Steg, 'n voetgangersbrug wat in 1869 ingewy is, tot die bekendste bakens langs die rivier. Die uitstallingsgebou Portikus op die Maineiland is in 2006 geopen. Die uitsig oor die historiese stadskern en stadshorison van Frankfurt vanuit een van die Mainbrûe in die oostelike binnestad word deur die media dikwels as 'n illustrasie in bydraes oor die Mainmetropool gebruik.
Die Museumsufer (Museumoewer) is een van die beduidenste museumkomplekse in Duitsland en Europa met 13 verskillende musea wat in die periode tussen 1980 en 1990 uitgebou of nuut opgerig is. Die argitektoniese spektrum strek van ou statige villas tot nuwe geboue soos die Museum für Angewandte Kunst (MAK; Museum vir Toegepaste Kuns) wat deur die argitek Richard Meier ontwerp is. Naas die MAK behels die Museumsufer aan die Main se linker- en regteroewer die Frankfurtse Ikone-museum, die Museum van Wêreldkulture, die Duitse Filmmuseum, die Duitse Argitektuurmuseum, die Museum vir Kommunikasie, die Städel Museum, die Liebighuis ('n museum vir ou beeldhoukuns), die Museum Giersch (plaaslike kuns), die Historiese Museum en die Joodse Museum.
Kulturele feeste soos die Museumsuferfest in laat Augustus en die Nag van die Musea wat elke lente plaasvind, lok jaarliks duisende besoekers.
Hoofstasie en Bahnhofsviertel
Die hoofstasie van Frankfurt is in 1888 geopen en behoort volgens die aantal passasiers en langafstandtreine tot die grootstes van sy soort in Europa. Die reusagtige stasiehal met sy vyf skepe waarvan die staalgeraamte en dak volledig gerestoureer en sodoende hul glans teruggekry het, die ontvangsaal in dieselfde boustyl en die warboel van bo- en ondergrondse geriewe maak van die stasie 'n indrukwekkende gebou en argitektoniese besienswaardigheid in eie reg.
Die stadsbuurt Bahnhofsviertel rondom die stasie is 'n smeltkroes van vele kulture met 'n groot aantal winkels en restourante wat die etniese verskeidenheid van die bewoners weerspieël. Die kwartier wemel 24 ure per dag van mense, onder meer danksy die rooiligbuurt rondom Taunusstraße. Hier word ook die tipiese sosiale teenstellings van 'n internasionale stasie aangetref: pendelaars, banklui, sakemanne, internasionale besoekers van handelskoue en toeriste, maar ook bedelaars en alkohol- en dwelmverslaafdes.
Die Kaiserstraße is 'n breë winkelstraat waar rykdom naas armoede, multikulturele winkels, moderne hoofkwartiere van nasionale en internasionale banke naas tipiese instellings van 'n rooiligbuurt aangetref word.
Wolkekrabbers
Sedert die 1950's het Frankfurt tot een van min Europese stede ontwikkel wat danksy 'n groot aantal wolkekrabbers hul eie kenmerkende stadshorison ontwikkel het. Frankfurt het dan ook die bynaam "Mainhattan" gekry – 'n verwysing na Manhattan in New York Stad. Die meeste wolkekrabbers is in die sogenaamde Bankenviertel ("Bankebuurt") in die westelike stadsentrum gekonsentreer.
Die Henningerturm in die stadsbuurt Sachsenhausen was in 1961 die eerste gebou in Frankfurt wat met sy hoogte van 120 meter die westoring van die katedraal oortref het. Vroeëre wolkekrabbers soos die AEG-huis (1951), die telekommunikasiehuis (Fernmeldehochhaus, 1954) en die Zürich-huis (1962) was beperk tot hoogtes tussen 45 en 69 meter. Hulle is intussen almal lankal afgebreek, alhoewel sommige van hulle tot argitektoniese monumente verklaar is. Die Junior-huis, wat in 1951 deur die na-oorlogse argitek Wilhelm Berentzen ontwerp is, staan egter nog steeds en word as Frankfurt se eerste wolkekrabber beskou. Die gebou met 'n hoogte van 35 meter beskik oor nege verdiepings en was in sy tyd vanweë sy glastrappehuis en sy twee hysbakke wat onafhanklik van mekaar werk 'n argitektoniese uitdaging.
Die hoogste wolkekrabbers van die 1970's (die Marriott-hotel en die destydse hoofkwartier van die Dresdner Bank) was met hul hoogte van sowat 160 meter die hoogtes in Duitsland. Die Messeturm, wat in 1990 voltooi is, was met 257 meter die hoogste wolkekrabber in Europa totdat dit in 1997 deur die hoofkwartier van die Commerzbank (259 meter, met sy antenne 300 meter) oortref is.
Die hoogste gebou in Frankfurt is nogtans die Europaturm met 337,5 meter. Hierdie telekommunikasie- en televisietoring in besit van die Duitse Telekom is in die jare 1974 tot 1978 opgerig. Sy uitkykpunt en ander geriewe vir besoeke is in 1999 om ekonomiese redes gesluit. Tans is die Maintower die enigste wolkekrabber met 'n uitkykpunt (200 meter) wat nog oop staan vir die publiek. Daar is egter restourante in die 25ste verdieping van die Japan Center en in die 29ste verdieping van die Eurotheum. Tydens die Wolkekrabber-fees, wat ongereeld gehou word, staan egter ook ander wolkekrabbers oop vir besoekers.
In Augustus 2011 was daar in Frankfurt twaalf geboue met 'n hoogte van meer as 150 meter. Onlangse projekte sluit die Opernturm-wolkekrabber naby die Ou Operahuis in. Die enigste ander stad in Duitsland met 'n wolkekrabber, wat in hierdie kategorie val, is Bonn met sy Post Tower.
Nuwe stadsbuurte
Die Europaviertel is 'n nuwe stadsbuurt met 'n oppervlakte van 90 hektaar wat op die voormalige rangeerterrein van 'n vragstasie in die weste van Frankfurt ontstaan. Die terrein is tans in besit van twee eiendomsontwikkelingsmaatskappye, Aurelis Real Estate (66,7 hektaar) en Vivico Real Estate (18 hektaar). Die twee ondernemings beplan om hier tot teen 2019 nuwe kantore, hotelle, woonstelle, winkel- en ontspanningsgeriewe op te rig.
Boubedrywighede in die oostelike gedeelte van die terrein het in die tweede kwartaal van 2005 begin, en in 2006 is die nuwe Mövenpick-hotel as een van die eerste geboue voltooi. Vivico het in Januarie 2008 bekend gemaak dat 'n kontrak vir die bou van 'n nuwe Grand Hyatt-vyfsterhotel reeds aangegaan is. Die luukse hotel sal deel uitmaak van die Europaviertel se Urban Entertainment Center. In Februarie van dieselfde jaar het die onderneming ook sy planne vir 'n bykomende 110 woonstelle en 'n toeristehotel bekend gestel.
Die Urban Entertainment Center (UCE) bevat drie gebouekomplekse met 'n hotel- en 'n kantoortoring (210 meter) asook 'n winkelsentrum. Die beplande wolkekrabber Millennium Tower teenoor die UCE sal 'n hoogte van 350 meter bereik.
Die Frankfurtse Westhafen (Weshawe) is 'n voormalige hawe aan die Mainrivier se regteroewer, in die westelike binnestad van Frankfurt en net enkele straatblokke suid van die hoofstasie. Dit beskik oor 'n uitgestrekte hawebekken met 'n lengte van 560 meter en 'n wydte van 75 meter wat deur 'n hawehoof van die Main geskei word. Die Westhafen is op 16 Oktober 1886 geopen en het die vroeëre Winterhawe vervang.
By die oostelike ingang tot die kwartier het die sogenaamde Westhafen-Tower ontstaan, 'n ronde kantoorgebou met 'n kenmerkende glasfasade. Dit was een van die eerste geboue wat in die nuwe buurt voltooi is en behoort met 'n hoogte van 112 meter tot die stad se kleiner wolkekrabbers. Wes hiervan het in 2004 bykomende kantoorgeboue soos die Torhaus en die Westhafenpier ontstaan.
The Squaire
The Squaire, ook bekend as Airrail Center Frankfurt, is met 140 000 m² se totale ruimte die grootste kantoorgebou in Duitsland. Die gebou het 'n lengte van 660 meter, 9 verdiepings met 'n totale hoogte van 45 meter en 'n wydte van 65 meter. Die gebou is volledig oor die Frankfurt-lughawe se spoorwegstasie geleë en word deur 'n brug met die lughawe-terminaal 1 verbind.
The Squaire, wat as een van die duurste projekte in Frankfurt teen 'n koste van een miljard € (10,3 miljard ZAR) opgerig is, is vir gemengde gebruik ontwerp. Die gebou huisves twee Hilton-hotelle asook 'n aantal winkels en supermarkte en die nuwe kantoor van die ouditeursfirma KPMG. The Squaire word stapsgewys geopen en is in 2012 voltooi.
Lughawens
Frankfurt is danksy sy sentrale ligging 'n belangrike knooppunt van Europa se lug-, spoor-, pad- en watervervoerstelsels en beskik oor een van die grootste internasionale lughawens ter wêreld. Die Lughawe Frankfurt am Main is die derde grootste in Europa ná Londen-Heathrow en Parys-Charles de Gaulle ten opsigte van passasiersgetalle en die grootste wat lugvrag betref. In 2018 het die lughawe meer as 69,5 miljoen passasiers en 2,2 miljoen ton lugvrag hanteer. In die winter van 2017/18 het 89 nasionale en internasionale lugrederye 262 bestemmings in meer as 100 lande bedien.
Instruments (toepassing)
Instruments vertoon ’n tydlyn van enige gebeure, soos SVE-aktiwiteitsvariasie, geheuetoewysing en netwerk- en lêeraktiwiteit, wat in die toepassing plaasvind, saam met grafieke en statistiek. Gebeure kan in groepe waargeneem word deur middel van aanpasbare “instrumente” wat in staat is om gebruikergegenereerde gebeure op te neem en dit soveel keer as wat nodig is, presies weer te gee sodat ’n ontwikkelaar die effek van kodeveranderings kan sien sonder om die repeterende werk te moet doen. Die Instrument Builder-eienskap laat die skep van pasgemaakte ontledingsinstrumente toe.
Frankfurt am Main
Lughawens
'n Moderne en effektiewe vervoer-infrastruktuur is van sentrale belang vir internasionale lugspilpunte soos Frankfurt. Die besigste snelweë in Europa, wat van oos na wes en van suid na noord loop, kruis naby die lughawe en verbind dit met Frankfurt en ander Duitse metropole. Die lughawe beskik daarnaas oor sy eie ICE-treinstasie vir langafstand-hoëspoedtreine en 'n tweede stasie vir streekstreine. Daagliks neem sowat 170 langafstandtreine passasiers na die lughawe.
San Jose, Kalifornië
San Jose is ná Los Angeles en San Diego die derde grootste stad van Kalifornië. Die stad word beskou as hoofstad van die industriële gebied Silicon Valley en is geleë naby die Stille Oseaan net suidoos van San Francisco. San Jose is die setel van die County Santa Clara.
Frankfurt am Main
Lughawens
Treindienste word aangevul deur Lufthansa se busroetes waarvan ook passasiers van ander lugrederye gebruik kan maak. Lufthansa se Airport Bus-diens bedien roetes tussen Frankfurt en Mannheim, Heidelberg, München en Straatsburg.
San Jose, Kalifornië
Sedert die Meksikaans-Amerikaanse Oorlog in 1846/1848 maak San Jose saam met Kalifornië deel uit van die grondgebied van die Verenigde State en is op 27 Maart 1850 as eerste stad in die deelstaat geïnkorporeer. In hierdie tydperk het die stad as eerste hoofstad van die deelstaat Kalifornië gedien.
Frankfurt am Main
Lughawens
Ten spyte van sy naam is Frankfurt se tweede en kleiner lughawe Frankfurt-Hahn nie in die stad self geleë nie, maar sowat 120 kilometer wes van Frankfurt in Lautzenhausen in die deelstaat Rynland-Palts. Dit is die tiende grootste lughawe in Duitsland wat jaarliks tot drie miljoen passasiers en byna 300 000 ton lugvrag hanteer.
Instruments (toepassing)
Ingeboude instrumente kan die volgende naspoor:
Frankfurt am Main
Padvervoer
Die Frankfurter Kreuz naby die lughawe van Frankfurt is die kruispunt van twee belangrike snelweë, die Autobahn 5 (A 6, wat van die Hattenbacher Dreieck tot by Weil am Rhein in Baden-Württemberg loop) en die Autobahn 3 (A 3) tussen Arnhem (Nederland) en Passau (Beiere). Die kruispunt is met daagliks sowat 310 000 voertuie die besigste in Europa.
Ander belangrike snelweë in en naby Frankfurt sluit die A 66 (wat in die weste tot by Wiesbaden en in die ooste tot by Fulda loop), die A 648 (wat tot by Frankfurt se skouterrein en die binnestad loop), die A 661 tussen Oberursel en Egelsbach, die A5 in die weste, die A 661 in die noordooste en die A 3 in die suide. Die drie laasgenoemdes maak deel uit van 'n kringpad wat rondom Frankfurt loop.
Frankfurt se stadsgebied beskik oor 1 145 kilometer se munisipale strate en paaie, en met 715 motors per 1 000 inwoners het Frankfurt die hoogste motordigtheid in Duitsland.
Spoorvervoer
Frankfurt se hoofstasie is een van die besigstes in Europa en dien volgens die nasionale Duitse spoorweë Deutsche Bahn AG as die belangrikste spoorvervoersentrum in Duitsland. Ten opsigte van sy oppervlakte is dit saam met die hoofstasies van Leipzig en Zürich ook een van die grootstes in Europa.
Met daagliks sowat 350 000 passasiers is dit saam met die hoofstasie van München die tweede besigste stasie in Duitsland na Hamburg se hoofstasie wat daagliks 450 000 passasiers hanteer. Die ICE-spoorlyn na Keulen is in 2002 in bedryf gestel sodat die reistyd tussen die twee stede tot 1¼ ure ingekort is. As deel van die Rhealys-projek is daarnaas ook 'n hoëspoedspoorlyn na Parys se Gare de l'Est-stasie gebou. Die reistyd na Parys is tot vier ure ingekort.
Die belangrikheid van Frankfurt se stasies vir die vragvervoer het daarenteen afgeneem. Die hoofvragstasie is intussen gesluit sodat slegs die kleiner stasie Frankfurt am Main-Oos tans nog spoorvrag hanteer. Die terrein van die vroeëre hoofvragstasie word intussen gedeeltelik vir handelskoue gebruik, en ook die nuwe stadsbuurt Europaviertel word hier gebou.
Openbare vervoer
Die openbare vervoerstelsel van Frankfurt behels 'n netwerk van treine, stadstreine, moltreine, trems en busse. Agt van die nege stadstreine ry deur die City-Tunnel, 'n tonnel met sewe stasies onder die stadsentrum.
Die grootste maatskappy van die openbare vervoerstelsel is die Verkehrsgesellschaft Frankfurt (VGF). Die Rhein-Main-Verbund (RMV) is 'n oorkoepelende liggaam waarin die verskillende openbare vervoermaatskappye van die metropolitaanse Ryn-Maingebied saamgesluit het om die vervoerstelsels doeltreffend te koördineer en 'n eenvormige tariefstelsel daar te stel.
Skeepvaart
Die Ryn verbind Frankfurt am Main met die belangrike nywerheidsgebiede in Noordryn-Wesfale en Nederland, terwyl die Main-Donau-kanaal as 'n waterweg na die suidoostelike Sentraal-Europa dien. Terwyl Frankfurt se vroeëre Weshawe (Duits: Westhafen) intussen in 'n woon- en sakebuurt omgeskep is, hanteer die Ooshawe (Osthafen), die rivierhawe Gutleutstraße en die hawe van die nywerheidspark Höchst nog steeds skeepsvragte. In 2007 het 1 668 skepe Frankfurt se hawens aangedoen en is meer as 2,2 miljoen ton vrag gehanteer.
Elektroniese kommunikasie
Frankfurt am Main speel ook 'n belangrike rol in die nasionale en internasionale internetverkeer. Die stad huisves onder meer die grootste Duitse internet-knooppunt DE-CIX en die registrasiekantoor van DeNIC wat die topvlakdomein .de beheer. Volgens sy datavolume – dit hanteer tans 85 persent van die nasionale en 35 persent van die Europese internetverkeer – is DE-CIX intussen die tweede belangrikste dataknooppunt ter wêreld.
Dagblaaie en ander gedrukte media
Frankfurt was een van die eerste stede ter wêreld waar dagblaaie uitgegee is. Tans het twee nasionale koerante hier hul hoofkwartiere. Die liberaal-konserwatiewe dagblad Frankfurter Allgemeine Zeitung (dikwels afgekort tot F.A.Z.) se redaksie en uitgewery is in die stadsdeel Gallus geleë, terwyl dié van die linksliberale Frankfurter Rundschau sedert Julie 2005 in Sachsenhausen gesetel is. Ook die Börsen-Zeitung, 'n ekonomiese dagblad wat gebeure op die effektebeurse dek, word in Frankfurt uitgegee.
'n Belangrike streekkoerant is die konserwatiewe is die Frankfurter Neue Presse waarvan die redaksie en uitgewery vlakby dié kantoorgebou van die F.A.Z. geleë is. In Frankfurt verskyn daarnaas die Russiestalige weekblad MK-Deutschland as susterblad van die Russiese koerant Moskofski Komsomolets.
Naas die bogenoemde dagblaaie word ook 'n aantal tydskrifte in Frankfurt uitgegee. Die Journal Frankfurt is die bekendste tydskrif vir kulturele gebeurtenisse en feeste. Sy redaksie is in die stadsdeel Gallus geleë. Die uitgewery Öko-Test Verlag in Bockenheim spits hom op "ekologiese tydskrifte" toe waarvan Öko-Test die bekendste is. Die redaksie van Titanic, 'n satiriese tydskrif, is eweneens in Bockenheim gesetel. Die uitgewery Bund-Verlag in Heddernheim gee vaktydskrifte vir ondernemingsrade (Arbeitsrecht im Betrieb) en personeelrade (Der Personalrat) uit.
Onderwys
Twee universiteite en 'n aantal ander tersiêre onderwysinstellings is in Frankfurt gesetel. Die bekendste en oudste universiteit, die Johann Wolfgang von Goethe-universiteit Frankfurt am Main, is in 1914 gestig en het tans vier kampusse in die stadsdele Bockenheim, Westend, Riedberg en Niederrad.
In 1971 het 'n aantal akademiese instellings saamgesmelt om die Universiteit vir Toegepaste Wetenskappe (Fachhochschule Frankfurt am Main) te vorm wat hom veral op toegepaste ingenieurs- en ekonomiese wetenskappe toespits.
Die Staatsskool vir Beeldende Kunste is in 1817 deur Johann Friedrich Städel as Städelschule in die lewe geroep. Dit is in 1942 omgeskep tot die Staatsskool vir Vrye Beeldende Kunste. Die Skool vir Musiek en Uitbeeldende Kuns is 'n privaat instelling wat in 1878 as musiekakademie in die lewe geroep is.
Operahuise, konsertgeboue en teaters
Frankfurt pronk met 'n lewendige toneelbedryf. Die Stedelike Teaters (Städtische Bühnen) is 'n oorkoepelende liggaam wat verskillende instellings behels. Die Operahuis van Frankfurt is een van die bekendstes ter wêreld en is verskeie kere (onder meer in 2003) as die Operahuis van die Jaar aangewys. Die teater Schauspiel Frankfurt het in die 1960's veral danksy die akteur en regisseur Harry Buckwitz, wat as direkteur gefungeer het, bekendheid verwerf en het in die 1970's en 1980's opspraak gemaak deur die medeseggenskap wat akteurs en ander personeel by die bestuur van die teater gekry het.
Die Alte Oper (Ou Operahuis), wat deur die Berlynse argitek Richard Lucae ontwerp en op 20 Oktober 1880 met 'n opvoering van Mozart se opera Don Juan in die teenwoordigheid van talle eregaste, waaronder keiser Wilhelm I, ingewy is, word algemeen as die mooiste konsertgebou in Duitsland beskou. Die oprigting van die operahuis in die Neorenaissance-styl is deur plaaslike burgers befonds. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is die gebou in 'n lugaanval vernietig en eers ná 'n dekades lange beslissingsproses heropgebou. Die eerste na-oorlogse opvoering is op 28 Augustus 1981 aangebied. Die operahuis beskik oor 'n indrukwekkende konsertsaal en is vandag een van die belangrikste musieksentrums in Europa. Ander bekende konsertgeboue in Frankfurt sluit die Jahrhunderthalle in die stadsbuurt Unterliedenbach, die Festhalle in Bockenheim en die Sendesaal van die Hessische Rundfunk (Hessiese Uitsaaikorporasie) in.
Bekende boulevardteaters is die Komödie in die Neue Mainzer Straße en die Fritz-Rémond-Theater in die Zoo-Gesellschaftshaus. Die Volkstheater Frankfurt bied klassieke toneelstukke en eietydse dramas in die plaaslike dialek aan, terwyl die English Theatre die grootste Engelssprekende teater op die Europese vasteland is.
Feeste
Die Museumsuferfest, wat sedert 1988 jaarliks gehou word, is 'n gekombineerde kultuur- en musiekfees. Dit is die grootste fees in die Ryn-Main-gebied en het in 2007 oor drie dae sowat 3,5 miljoen besoekers gelok.
Elke Dinsdag ná Pinkster, die sogenaamde Wäldchestag ("Woudjiesdag"), word 'n volksfees in die Frankfurter Stadtwald, 'n bosgebied in Frankfurt, gehou. 'n Tweede volksfees, die sogenaamde Dippemess, word twee keer jaarliks van April tot Mei en nog eens in September gehou. Ander gewilde feeste is die Nacht der Museen ("Nag van die Musea") in April waartydens belangrike musea ook snags vir die publiek oop staan en sowat 40 000 besoekers lok, en die Nacht der Clubs ("Nag van die Klubs").
Die oudste verwysing na die Frankfurtse Kersmark dateer van 1393. Die mark word jaarliks in die Adventstyd in Desember gehou en is een van die grootste kersmarkte in Duitsland met jaarliks sowat drie miljoen besoekers. Vanaf die Mainkaai oor die Römerberg en Paulsplatz tot by die Zeil in die noorde is daar meer as 200 stalletjies. Dit is ook die tyd wanneer Glühwein (warm rooiwyn met speserye) en warm appelwyn in keramiekkoppies met tipiese Frankfurtse motiewe bedien word.
Die Parade der Kulturen is 'n internasionale optog wat sedert 2003 jaarliks in die somer plaasvind. Die optog in die binnestad van Frankfurt simboliseer die kulturele verskeidenheid van Frankfurt se bevolking en is ook steeds 'n politieke betoging teen regse ekstremisme. Die optog het in 2007 30 000 besoekers gelok.
Sommige van Frankfurt se stadsbuurte hou gereeld hul eie feeste soos die Höchster Schlossfest in Frankfurt-Höchst, die Berger Straßenfest in die stadsbuurt Bornheim of die Switserse Straatfees in Frankfurt-Sachsenhausen.
Die Wolkekrabber-fees word nie gereeld gehou nie en het in Mei 2007 vir die eerste keer in ses jaar weer plaasgevind. Tydens die fees staan 15 wolkekrabbers in die stadsentrum oop vir die publiek. Die fees het in 2007 1,2 miljoen besoekers gelok en is vervolgens weer in 2010 gehou.
Die musiekfees Sound of Frankfurt is in die jare tussen 1994 en 2004 gehou en het destyds sowat 500 000 jongmense gelok.
Sport
Sowat 400 sportverenigings dek die meeste sportsoorte op alle vlakke, waaronder sokker (die klub Eintracht Frankfurt) en korfbal (Fraport Skyliners) op federale liga-vlak (Bundesliga), rugby en gholf. Groot sportgebeurtenisse lok duisende professionele en amateur-sportgeesdriftiges asook toeskouers, waaronder die fietswedren Rund um den Finanzplatz Frankfurt-Eschborn (vroeër Rund um den Henninger-Turm) wat jaarliks op 1 Mei gehou word, die Frankfurter City-halfmaraton in Maart, die Ironman Germany-maraton in die somer en die Frankfurtse Stadsmaraton in die najaar.
Die groot verskeidenheid sportvelde en stadions sluit onder meer die Commerzbank-Arena (een van die stadions waar wedstryde van die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1974, FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2005, FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006 en FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi vir vroue in 2011 aangebied is), die Eissporthalle (yssportstadion), die Fraport Arena, 'n perderenbaan, tennisvelde en gholfbane in. 'n Verskeidenheid boothuise vir roei- en kanoesportgeesdriftiges is langs die Main-oewer geleë. Die openbare swem- en pretbaddens word deur 'n munisipale onderneming, die BäderBetriebe Frankfurt GmbH, bestuur.
Frankfurt is dieva hoofkwartier van 'n verskeidenheid nasionale sportverenigings, waaronder die Deutsche Olympische Sportbund (DOSB), die Nasionale Olimpiese Komitee (NOK), die nasionale Duitse sokkervereniging Deutscher Fußballbund (DFB), die gimnastiekvereniging Deutscher Turnerbund (DTB) en die motorsportvereniging Deutscher Motor Sport Bund (DMSB).
Spesialiteite
Danksy die groot aantal welvarende besoekers wat tydens die kroningsplegtighede van keisers en handelskoue na Frankfurt gestroom het, het daar reeds in die 17de en 18de eeu 'n hoogs ontwikkelde gastronomiese en hotelbedryf bestaan. In die 19de eeu is Frankfurt se kookkuns naas dié van Hamburg en Wene as leidend in Duitsland beskou.
Die eerste boek oor kookkuns is in 1573 in Frankfurt uitgegee, hier is in 1896 die eerste vereniging van sjefs gestig, die eerste kookkunsmuseum in 1909 gestig en die Internasionale Kookkunsuitstalling in die lewe geroep waaruit later die Kookolimpiade van die Wêreldvereniging van Sjefs (WACS) sou voortspruit.
Een van die oudste en bekendste spesialiteite is die Frankfurter Würstchen of Frankfurtse worsies wat reeds sedert die Middeleeue van varkvleis gemaak word. 'n Tweede soort wors wat uit die 19de eeu dateer en van beesvleis gemaak word, is Frankfurter Rindswurst. Tot die vryheid van ambagte in 1864 ingevoer is, is slagtings tot een veesoort per week beperk. Aangesien vleis destyds nog nie verkoel of bevries kon word nie, kon daar ook geen vleisprodukte van verskillende soorte vleis vervaardig word nie.
Tipiese geregte is Grie Soss, Hoogduits: Grüne Soße (Groen Sous, 'n sous met karringmelk, kwark, jogurt en kruie wat byvoorbeeld saam met aartappels bedien word), Frankfurter Rippchen of Rippchen mit Kraut (ribbetjies met suurkool) en die Handkäs mit Musik (Handkaas met Musiek. Plaaslike soetgebak sluit onder meer Frankfurter Brenten en Bethmännchen, Haddekuche ('n soort peperkoek) en Frankfurter Kranz in.
Met die agteruitgang van die plaaslike wynbedryf in die 19de eeu het appelwyn, wat reeds sedert 1600 gemaak, maar aanvanklik geringgeskat is, 'n gewilde drank geword. Tans is daar nog net een wynbougebied, die Lohrberger Hang – een van die kleinste in die Rheingau-streek. Hier word jaarliks 10 000 bottels droë Riesling-wyn geproduseer wat in goeie jare as Spätlese (Laat-oes)-gehaltewyn bemark word. Frankfurt en sy omgewing is tans die tradisionele tuiste van die Duitse appelwyn (Duits: Apfelwein of Äbbelwoi in die plaaslike dialek).
Appelwyn
Appelwyn is 'n vrugtewyn wat – mits hy op die juiste manier gepers word – 'n natuurproduk is en tussen 5 en 6 % alkohol bevat. Die aanbevole drinktemperatuur is 11 tot 14 °C.
Die tipiese Frankfurtse appelwyn word in teenstelling met ander soorte slegs van appels gepers. Daar word sowat 150 kilogram appels vir een hektoliter appelwyn benodig, en gewoonlik is dit plaaslike appelsoorte met 'n hoër suurgehalte soos Schafsnase, Trierer Weinapfel, Rheinischer Bohnapfel, Kaiser Wilhelm, Bittenfelder, Brettacher of Roter Boskoop. Aangesien daar geen pere of ander vrugte bygevoeg word nie, het die plaaslike drank 'n vars en minder soet smaak.
Die eerste drank, wat ná die appeloes in die najaar gepers word, word Süßer genoem – 'n troebel geel drank met 'n soet smaak. Die sap, wat teen die middel van Oktober in die wynvate gis, word Rauscher genoem. Die appelwyn het in Kersfeestyd genoeg gegis en word as Neuer Heller en later as Alter Heller geniet.
Speierling is 'n variant van appelwyn wat met die sap van onryp vrugte van die sorbeboom (Duits: Speierlingbaum) vermeng word. Danksy die hoër suurgehalte word hierdie soort appelwyn klaar en gepreserveer.
Appelwyn word in Frankfurt in al sy stadia van rypwording geniet, en die plaaslike dialek verwys met verskillende terme na die drank soos byvoorbeeld Äppelwoi/Äbbelwoi, Äppler, Ebbelwoi, Ebbelwei, Schoppe en Stöffche.
Susterstede
• 3
Liberta Venter
duimnael|regs|320px|Ds. [[Hendrik Johannes Venter|Hendrik en mev. Liberta Venter en hul kinders (van links): Kattie, Monica, Kosie en Liesbet.]]
Liberta Venter (Burgersdorp, Kaapkolonie, 21 Mei 1901 – Nylstroom (aldaar begrawe), Transvaal, Suid-Afrika, 12 Augustus 1990) was predikantsvrou in die Gereformeerde Kerk en ’n leier onder die vroue van dié kerkverband.
Herkoms en skoolopleiding
duimnael|links|240px|Liberta Venter se ouers, [[Andries Henning|Andries Gerhardus en Cecilia Johanna Henning.]] Liberta Henning was die jongste dogter van oom Andries en tant Hannie Henning, ’n welbekende gesin vroeër van Burgersdorp, en later van die distrik Fauresmith. Haar vader was die eerste kind wat gedoop is op die dag van die stigting van die Gereformeerde kerk Burgersdorp (die eerste gemeente in die Kaapkolonie) op die plaas Roosterhoek in die Noordoos-Kaap, 21 Januarie 1860. Enige jare ná die Engelse Oorlog trek haar ouers na die Oranje-Vrystaat en vestig hulle op die plaas Lemoenkloof in die Fauresmithse distrik waar sy as boeredogter opgegroei het. Haar hoërskoolopleiding het sy aan die plaaslike hoërskool ontvang terwyl sy musiek, sang en kunsnaaldwerk privaat studeer het. Sy het as orreliste van die plaaslike gemeente opgetree en onderrig in bogenoemde kunsvakke gegee. Sy was ook sekretaresse van die gemeentelike sustersaksie. Omdat daar geen vaste predikant was nie en vanweë hulle besondere kennis en gawes, het hulle 'n belangrike plek en status in die gemeente Fauresmith beklee, bouers van die Gereformeerde Kerk.
Huwelikslewe
duimnael|regs|190px|Ds. en mev. Venter se grafsteen op [[Modimolle.]]
Op 29 Augustus 1923 is sy met ds. H.J. Venter (1889–1964) van die Gereformeerde kerk Waterberg getroud. Daar was hulle dekades lank nie net aktief in die gemeente werksaam nie, maar ook in die maatskaplike lewe. Van sy bevestiging op 28 September 1923 af het hy onafgebroke die gemeente Waterberg bearbei wat die latere landdrosdistrikte Waterberg (Nylstroom) en Potgietersrus beslaan het plus gedeeltes van distrikte aan die suide, ooste en weste van die gebied en waarvan, ná hulle intrek alhier, afgestig is die huidige kerke Potgietersrus, Magol, Warmbad, Naboomspruit en Vaalwater. Ds. Venter was gedurende die jare 1926–'38 die algemene korrespondent en konsulent van Suid- en Noord-Rhodesië, waarheen hy meermale per trein en later per motor moes gaan en meesal sy gemeente en gesin drie maande lank aaneen agter moes laat. Eenkeer het sy eggenote hom vergesel, maar anders moes hy lange maande op diensreise gaan en moes sy met hulle kroos agterbly: Hy in die geloof op sy sending; sy in die geloof met haar roeping as vrou en moeder, ook pastoriemoeder. En dit alles terwyl daar geruime tyd geen tweede predikant benoorde Pretoria en Rustenburg was nie.
Ida Bosman skryf in die gedenkboek Die Gereformeerde vrou 1859–1959 ds. Venter was geseënd met "'n gesonde, bereidwillige, hardwerkende en roepingsbewuste wederhelf, wat hom steeds getrou bygestaan het, ook gedurende daardie lang tussentye van afwesigheid op ampswerk" Die egpaar het enduit gelukkig en vrugbaar gewerk. "Geen doodsengel het die pastorie in al die jare besoek nie."
Liberta Venter was voorsitster van die plaaslike Gereformeerde Sustersorganisasie, provinsiale sekretaresse van die Uniale Komitee sedert 1948 en ondervoorsitster van Transvaalse Sustersorganisasies. Sy was ook lid van die Komitee van Advies van Die Gereformeerde Vroueblad, plaaslike orreliste vanaf 1943, en kassiere van die Gereformeerde kerk Waterberg sedert 1937. Elke Maandagmiddag het sy les- en sangklas vir die kinders van die gemeente tot en met st. 5 gehou. Bosman skryf: "Sy het 'n vrugbare en mooi lewe waarvoor ons die Here dankbaar is. Sy moes haar man dikwels op lang reise in die onherbergsame Waterberg-Potgietersrus-bosveld vergesel."
Jazz (roman)
Jazz is 'n roman deur die Amerikaanse skrywer Toni Morrison wat in 1992 gepubliseer is. Die oorgrote meerderheid van die narratief vind plaas in Harlem gedurende die 1920s, 'n tydperk van swart Amerikaanse kultuur wat histories bekend staan as die Harlem Renaissance. Dit is die tweede boek in 'n trilogie van romans, voorafgegaan met Beloved en opgevolg met Paradise.
Vanderbijlpark
Vanderbijlpark is 'n nywerheidstad geleë aan die Vaalrivier in Gauteng, Suid-Afrika. Tesame met Vereeniging en Sasolburg maak Vanderbijlpark deel uit van die Vaaldriehoek, 'n groot nywerheidsgebied. Die dorp val binne die grense van die Sedibeng-distriksmunisipaliteit en word bestuur deur die Emfuleni Plaaslike Munisipaliteit.
Omliggende woongebiede is Boipatong, Sebokeng en Sharpeville.
Geskiedenis
duimnael|links|Dr. [[Hendrik van der Bijl, na wie die dorp genoem is.]] Vanderbijlpark het ontstaan toe die destydse eerste minister, genl. Jan Smuts, die briljante jong wetenskaplike dr. H.J. van der Bijl (wat in daardie stadium in die Verenigde State van Amerika gewerk het) in 1920 teruggeroep het na Suid-Afrika om die regering te adviseer oor die land se nywerheidsontwikkeling. Dr. Van der Bijl was betrokke by Yskor se aanleg in Pretoria en met die toenemende vraag na staal gedurende die Tweede Wêreldoorlog is 100 km2 grond aangekoop om 'n groot modeldorp en staalaanleg te ontwikkel. Die staalaanleg is in 1947 geopen en die dorp in 1949. Met die opening van Yskor se tweede staalaanleg in 1952 deur die goewerneur-generaal, adv. E.G. Jansen, het Vanderbijlpark munisipale status verkry.
Onderrig
Daar is ongeveer 60 laer- en hoërskole in die Vaaldriehoek-omgewing, waarvan 16 laerskole en 8 hoërskole in Vanderbijlpark is. Van die skole in Vanderbijlpark sluit in:
Tersiêre Onderrig
Magda Boyce
duimnael|regs|200px|Magdag Boyce, omstreeks 1949.
Christopher Lee
Sir Christopher Lee, CBE, CStJ (27 Mei 1922 – 7 Junie 2015) was ’n Engelse akteur, sanger en skrywer. Met ’n loopbaan van nagenoeg 70 jaar het Lee aanvanklik die rolle van skurke vertolk en het hy bekendheid verwerf vir sy rol as Graaf Dracula in ’n reeks Hammer Riller-rolprente. Sy ander rolle sluit Francisco Scaramanga in die James Bond-rolprent The Man with the Golden Gun (1974), Saruman in The Lord of the Rings-rolprenttrilogie (2001–2003) en The Hobbit-rolprenttrilogie (2012–2014) en Graaf Dooku in die laaste twee van die Star Wars-voorlopertrilogie (2002 en 2005) in.
Magda Boyce
Magda Boyce (*27 Desember 1894, Barkly-Oos –† 1974) was ’n Afrikaanse skrywer van romans.
Christopher Lee
Lee is in 2009 tot ridder geslaan vir sy dienste tot drama en liefdadigheid, het die BAFTA Genootskap in 2011 ontvang en die BFI Genootskap in 2013. Lee het sy beste vertolking as dié van die stigter van Pakistan, Mohammed Ali Jinnah, in die biografiese prent Jinnah (1998) beskou terwyl hy die Britse riller The Wicker Man (1973) as sy beste rolprent beskou.
Magda Boyce
Vroeë lewe en herkoms
Maria Magdalena van Niekerk is op 27 Desember 1894 op Barkly-Oos gebore. Tydens die Anglo-Boereoorlog word haar vader as rebel op die dorp verhoor. Hy is kort tevore as Koloniale Kommandant verkies en hy word dus skuldig bevind aan hoogverraad. Dit is haar taak om as sewejarige dogter drie keer per dag kos vir haar vader in die gevangenis te neem. Hy word weens sy swak gesondheid slegs tot gevangenisstraf gevonnis en na die tronk in Tokai gestuur, terwyl die familie se plaas deur die Engelse verwoes word. Die soldate skiet alle perde en vee en vernietig die plantasies, met baie diere wat slegs gekwes word en dan in hulle lyding agtergelaat word. Hulle plunder ook die inhoud van die huis en neem die kos en toerusting wat hulle welgeval. ’n Jaar na die vredesluiting is haar moeder oorlede. Hierdie gebeure lei tot groot geldnood in die familie en Magda begin reeds op jeugdige ouderdom skoolhou op plaasskole om in die geldnood te voorsien.
Christopher Lee
Lee was altyd as akteur uitgeken aan sy diep sterk stem maar hy was ook bekend vir sy sangvermoë en hy het deelgehad aan verskeie opera- en ander opnames tussen 1986 en 1998 waaronder die simfoniese metal-album Charlemagne: By the Sword and the Cross in 2010 nadat hy sedert 2005 met verskeie metal-groepe saamgewerk het. Die heavy metal-opvolg met die titel Charlemagne: The Omens of Death is op 27 Mei 2013 vrygestel. Hy is in 2010 met die “Gees van Metal”-toekenning tydens die Metal Hammer Golden God-plegtigheid vereer.
Magda Boyce
Persoonlike lewe
Met haar erfporsie van moederskant bekwaam sy haar later as kindertuin-onderwyseres en gee in hierdie hoedanigheid skool op Heilbron, Boshof, Aliwal-Noord en ook ander plekke. In Desember 1920 trou sy met Harry Archibald Boyce, later inspekteur in diens van die Suid-Afrikaanse Spoorweë en Hawens. Uit hierdie huwelik word vier kinders gebore, ’n seun en drie dogters. Later spits sy haar in selfstandige studie toe op Sielkunde en Duits. Sy is in 1974 oorlede.
Christopher Lee
Vroeë lewe
Christopher Lee is op 27 Mei 1922 in Belgravia, Westminster, Londen gebore. Hy was die seun van lt.-kol. Geoffrey Trollope Lee (1879–1941) van die 60ste Koninklike Fusilierskorps, en sy vrou grafin Estelle Marie (née Carandini di Sarzano) (1889–1981). Lee se vader het in die Anglo-Boereoorlog en in die Eerste Wêreldoorlog geveg en sy moeder was ’n Edwardiaanse skoonheid wat deur skilders soos Sir John Lavery, Oswald Birley en Olive Snell geskilder is en van wie Clare Frewen Sheridan ’n beeld gemaak het. Lee se oupagrootjie aan moederskant was ’n Italiaanse politieke vlugteling en sy vrou, Lee se oumagrootjie, was die Engelsgebore operasangeres Marie Carandini. Lee het een suster gehad, te wete Xandra Carandini Lee (1917–2002).
Magda Boyce
Skryfwerk
Reeds op jong ouderdom begin sy skryf, maar weens die ongewoonheid daarvan in daardie tyd word hierdie neiging deur die mense naby haar met wantroue bejeën. Die drang om te skryf onderdruk sy dus en eers in 1936 begin sy, onder aanmoediging van haar jongste suster, om haar skryfwerk ernstig op te neem. Aangesien sy slegs in Engels en Nederlands skoolonderrig ontvang het, gaan dit aanvanklik moeilik om in Afrikaans te skryf. Haar eerste pogings is dan ook verhale onder ’n skuilnaam in Engels vir tydskrifte, waarmee sy gemengde sukses behaal. Later begin sy in Afrikaans skryf vir Landbouweekblad en in 1938 behaal sy die eerste prys in ’n Kersfees-kortverhaalwedstryd van Die Huisgenoot. Sy publiseer eindelik ’n menigte kortverhale in tydskrifte soos Die Brandwag, Naweek, Landbouweekblad en Die Huisgenoot, terwyl sy ook verskeie romans skryf.
Christopher Lee
Vroeë lewe
Lee se ouers is uitmekaar toe hy vier was en hulle is twee jaar later geskei Gedurende hierdie tyd het sy ma hom en sy suster na Wengen in Switserland geneem. Nadat hy by mej. Fisher se Akademie in Territet ingeskryf is, het Lee sy eerste rol as Repelsteeltjie vertolk Die Lee’s is terug na Londen waar Lee aan Wagner se privaatskool in Queen’s Gate ingeskryf is en waar sy moeder met Harcourt George St-Croix Rose, ’n bankier en die oom van Ian Fleming, getrou het. Fleming, outeur van die James Bond-romans was gevolglik Lee se stiefneef. Die gesin het na Fulham verhuis en het langs die akteur Eric Maturin ingetrek. Een aand is Lee aan die sluipmoordenaars van Grigori Raspoetin (wat jare later deur Lee vertolk sou word), Prins Joesoepov en Groothertog Dmitri Pawlowitsj bekendgestel.
Oujaarsaand
Oujaarsaand (ook soms Oujaarsdag) word jaarliks op die laaste dag van die jaar op 31 Desember gevier. Die opeenvolgende dag, 1 Januarie is die eerste dag van 'n nuwe jaar en 'n publieke vakansiedag in meeste westerse lande.
Christopher Lee
Vroeë lewe
Lee se moeder het Rose verlaat en hy moes ’n werk kry; sy suster was reeds werksaam as sekretaresse vir die Kerk van Engeland se Pensioenraad. Met die meeste werkgewers oppad om vakansie te hou was daar geen onmiddellike geleenthede vir Lee nie en is hy na die Franse Riviera gestuur waar sy suster saam met vriende op vakansie was. Op pad daarheen het hy vir ’n kort ruk in Parys by die joernalis Webb Miller, ’n vriend van Rose, oorgebly en die teregstelling van Eugen Weidmann gesien. Weidmann was die laaste persoon wat in Frankryk in die openbaar tereggestel is. Hy het in Menton aangekom en by die Russiese Mazirov-gesin, wat saam met ander uitgeweke vorstelike gesinne. Reëlings is getref dat hy in Menton sou agterbly nadat sy suster reeds teruggekeer het na Engeland, maar met Europa op die rand van oorlog het hy na Londen teruggekeer. Lee het as kantoorklerk vir United States Lines gewerk.
Diens in Tweede Wêreldoorlog
Toe die Tweede Wêreldoorlog uitgebreek het, het Lee aangebied om aan die kant van Finland te veg gedurende die Winteroorlog in 1939. Hy en ander Britse vrywilligers is weggehou van die geveg maar is uitgereik met wintertoerusting en is op ’n veilige afstand van die linies op wagdiens geplaas. Na twee weke het hulle huiswaarts gekeer. Lee het teruggekeer na sy werk by United States Lines en het meer genot uit sy werk geput met ’n gevoel dat hy ’n daadwerklike bydrae lewer. Vroeg in 1940 het hy by die Beecham-groep begin werk, eers as ’n kantoorklerk, daarna as skakelbordoperateur. Toe Beecham’s uit Londen getrek het, het Lee hom by die Tuiswag aangesluit. In die winter het sy vader dubbele longontsteking gekry en hy is op 21 Maart 1941 oorlede. Lee het geweet hy wou nie in sy vader se voetspore in die weermag volg nie en het besluit om sy naam op te gee terwyl hy nog ’n keuse van diens gehad het. Hy was as vrywilliger by die Koninklike Lugmag.
Lee moes na Uxbridge gaan vir opleiding en is vandaar verplaas na die Eerste Opleidingsvleuel op Paignton. Nadat hy sy eksamen in Liverpool geslaag het, het die Britse Gemenebes Lugopleidingsprogram aanbeveel dat hy op die Reina del Pacifico na Suid-Afrika gaan, dan na sy plasing in Hillside by Bulawayo in Suid-Rhodesië. Lee was besig met opleiding in de Havilland Tiger Moth toe hy in sy voorlaaste opleidingsessie voor sy eerste solovlug hoofpyn en versteurde visie gekry het. Die mediese offisier het met huiwering gesê dat Lee se optiese senuwee gefaal het en dat hy nooit weer toegelaat sou word om te vlieg nie. Lee was platgeslaan en die afsterwe van ’n opleidingsgenoot van Summer Fields het hom nog meer mismoedig gemaak. Sy smeekbedes het nie vrugte afgewerp nie en daar was niks wat hy kon doen nie. Hy is tussen vliegstasies rondgeskuif voordat hy na in Desember 1941 na Salisbury verplaas is. Terwyl hy daar was het Lee die Mazowedam, Marandellas, die Wankie Wildreservaat en die ruïnes van Groot-Zimbabwe besoek. Met die gedagte dat hy iets konstruktiefs moet doen, het hy by die Lugmag se intellegensiediens aansoek gedoen. Sy hoofde het sy inisiatief geloof en hy is in die Rhodesiese Polisiemag ingesekondeer en is as ’n wag na Salisbury-tronk verplaas. Hy is daarna bevorder tot leidende vliegtuigman en na Durban in Suid-Afrika verplaas voordat hy na met die Nieuw Amsterdam na Suez vertrek het.