cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vlam
Die kleur en temperatuur van 'n vlam is afhanklik van die soort brandstof betrokke by die verbranding. Wanneer 'n kers byvoorbeeld brand veroorsaak die hitte dat die brandstofmolekules in die pit verdamp. In die toestand reageer die brandstof dan maklik met suurstof in die lug, wat dan genoeg warmte vrystel tydens 'n eksotermiese reaksie om nog meer brandstof te verdamp en sodoende 'n bestendige vlam te vorm. Die hoë temperatuur van die vlam veroorsaak dat elektrone vanaf die brandstofmolekules gestroop word om vry radikale te vorm wat dan met mekaar en met die oksideermiddel kan reageer. Daar is voldoende energie in die vlam om die elektrone in die oorgangsverbindings soos CH en C2 op te wek wat lei tot die uitstraal van sigbare lig wanneer die oortollige energie vrygestel word (sien onderstaande bespreking vir 'n verduideliking van watter spesifieke radikale spesies watter kleure vrystel). Soos die verbrandingstemperature van 'n vlam toeneem, so neem die gemiddelde energie van die elektromagnetiese strale wat deur die vlam vrygestel word toe.
Buiten suurstof kan ander oksideermiddels ook gebruik word om 'n vlam te produseer. Waterstof wat in chloor gebrand word laat 'n vlam ontstaan en skei gasagtige waterstofchloried (HCl) af as verbrandingsproduk. 'n Ander voorbeeld van die vele chemiese kombinasies is hidrasien en stikstoftetroksied wat hipergolies is en algemeen gebruik word in vuurpylenjins. Die chemiese kinetika wat in 'n vlam voorkom is ingewikkeld en sluit 'n groot aantal chemiese reaksies en intermediêre spesies, waarvan die meeste vry radikale is, in. 'n Bekende chemiese kinetiese model, GRI-Mech, gebruik byvoorbeeld 53 spesies en 325 elementêre reaksies om die verbranding van aardgas te beskryf.
George Cisar (akteur)
George Cisar (28 Julie 1912 – 13 Junie 1979) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Attack of the Giant Leeches (1959) en in die televisiereekse The Ford Television Theatre (1952), Jungle Jim (1955), en Dennis the Menace (1959).
Woerd
Woerd is 'n nedersetting in die munisipaliteit West Maas en Waal in die provinsie Gelderland in Nederland.
Bobby Clack (akteur)
Bobby Clack (3 Januarie 1926 – 3 April 1986) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Overland with Kit Carson (1939), Trigger Smith (1939), The Sagebrush Family Trails West (1940), en Rio Grande (1949).
Andamanse See
Die Andamanse See (Hindi: अंडमान सागर Sāgar Aṇḍmān, Birmaans: ကပ္ပလီ ပင်လယ် Kappale Panglai, Thai: ทะเลอันดามัน Thale Xạndāmạn, Indonesies en Maleis: Laut Andaman) of Birmaanse See is 'n waterliggaam in die noordelike Indiese Oseaan, suidoos van die Baai van Bengale, suid van Mianmar, wes van Thailand en oos van die Andaman-eilande. Die see is ongeveer 1 200 kilometer lank (noord-suid) en 645 kilometer wyd (oos-wes), met 'n oppervlak van 600 000 km². Die gemiddelde diepte daarvan is 1 096 meter, en die maksimum diepte is 4 198 meter.
By die see se suidoostelike punt word dit nouer om die Straat van Malakka te vorm wat die Maleise Skiereiland van die eiland Sumatra skei.
Die Andamanse See is biologies ryk aan diversiteit en veelheid. Thailand se bes bewaarde en mees ekstensiewe koraalriwwe kom in die Andamanse See voor, veral in die Surineilande. Hoewel die see slegs 'n derde van Thailand se kuslyn beslaan, kom meer as die helfte van die land se koraalriwwe daarin voor. Meer as 210 koraal spesies en 100 rifvisspesies is in die see aangeteken.
Seebodemtektonika
Die grens tussen twee tektoniese plate, die Birmaplaat en die Sundaplaat loop in 'n noord-suid lyn op die seebodem van die Andamanse See. Daar word geglo dat die plate (of mikroplate) vroeër deel gevorm het van die groter Eurasiese Plaat, maar dat dit gevorm is toe transformasiefoutaktiwiteit vererger het soos die Indiese Plaat se substantiewe botsing met die Eurasiese kontinent begin het.
As gevolg hiervan is 'n seebodemuitspreiding sentrum geskep wat die marginale bekken begin vorm het wat tot die Andamanse See ontwikkel het. Die huidige stadium het ongeveer 3-4 miljoen jaar gelede begin.
Vulkaanaktiwiteit
Die Barren-Eilande is 'n aktiewe vulkaan in die Andamanse See oos van die hoof Groot Andaman eiland groep. Dit is die enigste tans aktiewe vulkaan geassosieer met die Indiese subkontinent. Die vulkaanaktiwiteit is te wyte aan die volgehoue subduksie van die Indiëplaat onder die Andaman-eilandboog wat magma dwing om in die omgewing van die Birmaplaat te styg. Die vulkaniese eiland Narcondam, wat verder noord geleë is, is ook deur die proses geskep, maar dit was nie onlangs aktief nie.
Rietrivier (Umzimvubu)
Die Rietrivier is 'n rivier wat naby Kokstad in die suide van KwaZulu-Natal in Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Umzimvuburivier wat eindelik in die Indiese Oseaan uitmond.
2012 Monaco Grand Prix
Die 2012 Monaco Grand Prix is op 27 Mei 2012 op die Circuit de Monaco in Monte Carlo gehou. Dit was die sesde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Mark Webber in sy Red Bull-Renault gewen.
Karoo
Die Karoo is 'n halfwoestyn wat 'n groot deel van die suidweste van Suid-Afrika beslaan. Karoo is 'n Khoi-woord wat "droog" of "harde grond" beteken, so genoem na die aard van die landstreek. Die Khoi het met hul veekuddes oor die uitgestrekte Karooveld rondgetrek. Die naam "Caro" kom die eerste keer voor in die resolusies van die Politieke Raad op 4 Februarie 1794.
Die koloniste het hierdie gebied aanvanklik die Droogeveld genoem, wat ’n vertaling van die Khoi-pleknaam was. Die Karoo kan geografies verdeel word in drie streke: die Klein-Karoo, die Groot-Karoo en die Noord-Karoo. Geologies is die Karoo een van Suider-Afrika se ouer sisteme (sowat 270 miljoen jaar oud) en dit bestaan uit vier strata wat in lae bo-op mekaar lê. Die Karoogebied beslaan sowat 40% van Suid-Afrika se oppervlakte.
Dit is 'n dorre tot semi-ariede gebied wat besig is om uit te brei. In die ooste neem dit geleidelik die soetveldgrasvlaktes in, terwyl dit in die weste toenemend die kenmerke van egte woestyn (Kalahari) aanneem. As gevolg van veral verkeerde beweidingsmetodes is dele van die aanliggende gebiede besig om al hoe meer Karooagtig te word. Hierdie proses kan slegs deur verbeterde beweidingsmetodes gestuit word.
Deur middel van verskeie besproeiingskemas is groot dele van die droë Karoogebied in besonder nuttige landbougrond omskep. In dele waar boerdery van die natuurlike lae reënval afhanklik is, word op groot skaal met skape, angorabokke en in mindere mate stoetperde geboer.
Klein-Karoo
Die Khoi-naam vir die Klein-Karoo was Kango, wat "nou vlakte tussen hoë berge" beteken. Die Klein-Karoo is dan ook 'n lang en breë vallei wat tussen die Lange- en die Outeniekwaberge in die suide en die Klein- en Groot Swartberg in die noorde lê. Die strook land is taamlik gelyk en ongeveer 60 km breed en 250 km lank.
Dit is 'n tafelland wat net hier en daar deur alleenstaande kaal koppies of klipperige rûens onderbreek word. In die ooste word dit deur 'n kunsmatige lyn tussen Willowmore en Joubertina begrens en in die weste strek dit verby Touwsrivier en De Doorns tot by die Hexrivierberge ('n deel van die Karoo wat dikwels tot die Groot-Karoo gereken word). Die belangrikste riviere van die Klein-Karoo is die Gourits, die Gamka, die Olifants, die Touws en die Kammanassie.
Die Klein-Karoo is 'n somerreënvalstreek met 'n halfwoestynklimaat. Daar val gemiddeld sowat 250 mm reën per jaar. Die gemiddelde somertemperatuur is 27°C, terwyl die gemiddelde wintertemperatuur 14°C is. Die plantegroei bestaan hoofsaaklik uit die bekende karoobossies, wat besonder goed bestand is teen droogte en boonop vir sekere diere eetbaar is. Aalwyne, melkbos en turksvye kom ook voor en na een van die baie skaars donderstorms gedurende die blomtyd kan die Klein-Karoo vir 'n kort tydjie in 'n blomtuin verander.
Om boerdery in hierdie halfwoestyn toestande te bevorder, is daar 'n aantal damme in die riviere van die Klein-Karoo gebou. Baie van hierdie riviere loop gedurende die wintermaande glad nie. Die grootste dam is die Gamkapoortdam in die Swartberg, nie ver van Gamkaskloof en die bekende Hel nie ('n baie verlate, vroeër byna onbereikbare nedersettinkie).
Ander damme waarop boere staatmaak, is die Stompdriftdam naby De Rust, die Kammanassiedam naby Dysselsdorp, die Prinsrivierdam in die Anysberg, die Bellairdam in die Warmwaterberg en die Poortjieskloofdam tussen Montagu en Barrydale.
Groot-Karoo
Die Groot-Karoo begin naby Laingsburg en lê tussen die noordelikste ketting van die Kaapse Plooigordel en die Kaapse platorand. Dit strek van die Sondagsrivier in die ooste tot by die Tankwarivier in die weste. Die noordelike plooiberge bestaan uit die onderpunt van die Roggeveldberge, Nuweveldberge, Sneeuberge en die Coetzeesberge. Die suidelike platorand begin hier in die vorm van die Witteberge, Langeberge en Swartberge.
Die Groot-Karoo is 'n uitgestrekte, golwende plato wat af en toe deur koppies of kliprantjies onderbreek word. Die gemiddelde hoogte bo seespieël wissel van 300 m tot 1200 m. Een van die belangrikste geografiese kenmerke van die Groot-Karoo is dat erosie steeds toeneem en dat die bogrond oor groot dele reeds byna weggespoel het. Dit is hoofsaaklik die gevolg daarvan dat die gebrekkige plantbedekking (van nature reeds yl woestynplantegroei) deur vroeëre onoordeelkundige beweiding nog verder uitgedun is.
Die temperatuur styg baie hoog gedurende die somer, byvoorbeeld gemiddeld 26 °C by Beaufort-Wes. Gedurende die winter kan die dae steeds warm wees, maar die temperatuur daal snags tot ver onder vriespunt, met strawwe ryp. Die gemiddelde reënval van die Groot-Karoo is effens hoër as dié van die Klein-Karoo, wat onmiddellik bydra tot groter erosiewerking omdat daar meer spoelwater is. Die plooiberge in die noorde keer die reënwinde weg en die Groot-Karoo se jaarlikse reënval wissel tussen 200 mm en 500 mm.
'n Warm, stowwerige noordwestewind waai gedurende die somermaande. Min plekke ter wêreld kan egter met meer sonskyndae per jaar spog as die Groot-Karoo. Die plantegroei is ook aangepas by die halfwoestyn toestande, en behalwe die karoobossie, melkbosse, aalwyne en turksvye kom daar in die Groot-Karoo ook verspreide polle harde gras voor. Hierdie wêreld kan na 'n tydige donderstorm in 'n blomtuin verander, maar dit duur net 'n kort rukkie, omdat die blomme vanweë die versengende hitte gou verwelk.
Die belangrikste riviere van die Groot-Karoo is die Gamtoos-, Buffels-, Dwyka, Sout-, Sondags en die Groot-Visrivier. Belangrike damme is die Van Ryneveldpasdam by Graaff-Reinet en die Darlingtondam in die Suurberge. Albei damme is in die Sondagsrivier. Die Grassridgedam is in die Grootbrakrivier, 'n voorloper van die Groot-Visrivier. Byna al die riviere is gedurende die winter droog, maar na donderstorms kan hulle (veral die Gamtoos- en die Sondagsrivier) verwoestende strome word wat groot oorstromings veroorsaak.
Noordelike Karoo
Die Noordelike Karoo, wat ook die Bo-Karoo genoem word, beslaan die suidwestelike hoek van die platostreek en strek van die platorand in die suide (dit wil sê net noord van die noordelike plooiberge) tot min of meer by die Oranjerivier in die noorde. In die ooste begin die Noordelike Karoo by die Stormberg en in die weste strek dit tot by die platorand naby die weskus. Met 'n gemiddelde hoogte van 1200 m bo seespieël is die Noordelike Karoo heelwat hoër as die Groot-Karoo, maar in voorkoms stem die twee streke baie ooreen.
Daar is 'n hele aantal panne in die gebied, soos Grootvloer, Verneukpan en Swartkolkvloer. Bekende soutpanne in die Noordelike Karoo is die Commissioner's Salt Pan en die Hunis-soutpan. 'n Groot aantal kleiner riviere soos die Brak-, die Sak-, Renoster-, Ongers-, Groen-, Kruis- en Seekoeiriviere sorg vir die dreinering van die gebied. Riviere soos die Sout-, die Hartbees- en die Olifantsvleirivier loop net 'n kort rukkie nadat dit gereën het en die enigste werklike standhoudende rivier is die Oranje. Die Gariep-, die Vanderkloof- en die Torquaydam is deel van die Oranjerivierprojek.
Die Smartt-sindikaatdam tussen Vosburg en Britstown en die Kriegerspoortdam naby Hanover is kleiner damme wat water aan beperkte gebiede in die Noordelike Karoo lewer. Wat klimaat en natuurlike plantegroei betref, is daar 'n groot ooreenkoms met die Groot-Karoo, behalwe dat die jaarlikse reënval nog laer is en gemiddeld tussen 130 mm en 380 mm wissel. Neerslag in die vorm van enkele, wisselvallige donderbuie wat onderbreek word deur langdurige droogtes, met selfs 'n jaar of drie sonder reën, is die reël in die Bo-Karoo.
13 November
13 November is die 317de dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (318de in skrikkeljare). Daar volg nog 48 dae in die res van die jaar.
Karoo
Prehistorie
Tussen die boonste en die onderste laag is daar 'n aantal series en etages waaruit geoloë en paleontoloë kon aflei dat die klimaat en toestande met verloop van miljoene jare verander het van 'n ystydperk en 'n dik yskors tot 'n tropiese woud en lang periodes van hoë en lae reënval tussenin. Gedurende hierdie tyd het verskillende vorme van plante- en dierelewe ontwikkel, 'n hoogtepunt bereik en uitgesterf. Die evolusie of ontwikkeling van lewe kan duidelik uit die fossiele wat in die verskillende lae gevind is, "gelees" word.
'n Katastrofale gebeurde, naamlik die vulkaniese tydperk waartydens 'n laaste laag lawa oor die Karoo-supergroep afgeset is, het die plante- en dierelewe uitgewis en evolusie in die Sisteem Karoo tot stilstand gebring. Met verloop van verdere miljoene jare het wind en water die verskillende lae van die Karoo-supergroep geërodeer en blootgelê. Omdat erosie nie oral tegelyk en op dieselfde skaal plaasgevind het nie, lyk die Sisteem Karoo aan die oppervlak vandag nie oral dieselfde nie. In die noorde, byvoorbeeld, in sterk teenstelling met die woestynagtige suide, is die Karoo-supergroep op plekke met bome en gras bedek en op ander plekke, soos die voorheuwels van die Drakensberg en in Lesotho, is net die basaltlae van lawa sigbaar. Nadere geologiese ondersoek dui egter daarop dat die hele Karoo-supergroep uit dieselfde aantal lae of series saamgestel is. Die hele laag van die Karoo-supergroep is meer as 8000 m dik en geoloë wonder vandag nog waar al die materiaal waaruit die groep opgebou is, vandaan gekom het.
Dwyka-groep
Heel onder, op die bodem van die Karoo-supergroep, lê die Dwyka-groep, 'n laag van sowat 900 m dik. Hierdie laag, waarskynlik 280 miljoen jaar oud, bestaan uit klippies, rotsblokke en rotslae met duidelike skraapmerke wat dui op 'n ystydperk. Die sentrale gedeelte van Suider-Afrika was toe 'n laagliggende kom, omring deur hoërliggende dele.
Die kom was bedek met 'n stadigbewegende laag ys wat, net soos 'n gletser vandag, tipiese skraapmerke op die gesteente agtergelaat het en die gebruiklike puin meegevoer en afgeset het. Die merke en puin is vandag nog in hierdie laag sigbaar. Geologies gesproke 'n kort tyd hierna, ongeveer 250 miljoen jaar gelede, het die weer begin verander en het dit warmer geword. Die ys het begin smelt en in die heel boonste lae van die Dwyka-groep het geoloë fossiele van klein reptiele, visse, weekdiere en selfs blare van plante gevind. Die Karoo het begin lewe.
Ecca-groep
Gedurende hierdie tydperk het die vroeëre ysbedekte kom in ’n stomende moeras verander. Die Ecca-groep is 'n tweede laag van 3 000 m dik wat bo-oor die Dwyka afgeset is. Hierdie laag bestaan uit sandsteen en skalie en bevat die meeste van Suid-Afrika se steenkool en koolstofhoudende skalielae.
Die steenkoollae is grotendeels reeds deur geoloë opgespoor. Die Ecca-groep het in die verre verlede waarskynlik massas aardolie bevat, maar omdat daar onder die Ecca-groep nie 'n ondeurdringbare rotslaag Iê nie, het die olie, wat volgens aIle normale geologiese berekeninge in die Karoo moes gewees het, weggesypel.
Daar is reeds op groot skaal en wydverspreid oor die hele Karoo geboor sonder werklike sukses, behalwe miskien die lewering van bewyse dat die gebied miljoene der miljoene jare gelede deur 'n tropiese oerwoud bedek is, dieselfde soort oerwoudmoerasse wat in ander omstandighede op ander plekke ter wêreld in aardoliebronne omgeskep is. Fossiele uit die Ecca-groep dui nie net op 'n ryke verskeidenheid van plante nie, maar ook op die teenwoordigheid van varswaterdiere, amfibiërs en reptiele.
Beaufort-groep
Die volgende, waarskynlik die belangrikste en terselfdertyd ook die dikste laag waaruit die Sisteem Karoo bestaan, word die Beaufort-groep genoem. Uit fossielvondste in hierdie laag (5600 mm dik) is dit duidelik dat die dierelewe in getalle en verskeidenheid van spesies 'n soort ontploffing ondergaan het.
Die Beaufort-groep is deur geoloë en paleontoloë in 'n aantal lae onderverdeel en uit fossielvondste uit die verskillende lae kan afgelei word hoe veral die dierelewe ontwikkel en geëvolueer het. Uit die onderste lae is dit duidelik dat die reuse-reptiele, die dinosouriërs, die botoon gevoer het. Die klimaat het tydens die vorming van hierdie serie gewissel van lang droë tydperke tot lang nat tydperke. Die dierelewe moes hierby aanpas en uit die afsetting laag na laag van die Beaufort-groep blyk dit duidelik watter diere by toestande aangepas het en oorleef het.
Die groot reptiele het in die jonger lae begin verdwyn en fossiele van reptiele met soogdieragtige kenmerke is gevind. Hierdie skakel tussen reptiele en soogdiere maak die Beaufort-groep en die Karoostelsel een van die belangrikste en uniekste fossielvindplekke ter wêreld. Heelwat van die vraagtekens wat daaroor die ontwikkeling van dierelewe bestaan het, is deur vondste in die Beaufort-groep opgelos. Fossiele van die heel eerste rotagtige soogdiere is ook in die Beaufort-groep gevind.
Stormberg-groep
Gedurende die vulkaniese tydperk het massas lawa groot gedeeltes van wat vandag as die Karoo-supergroep bekend staan, bedek. Hierdie laag word die Stormberg-groep genoem, Duidelike herkenbare oorblyfsels van hierdie serie, wat die evolusie van die Sisteem tot stilstand gebring het, word nog in die vorm van basaltrotse en -lae in die Natalse Drakensberg en Lesotho gevind.
Rietrivier (Baviaanskloof)
Die Rietrivier is 'n rivier wat in die suidweste van die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Baviaanskloofrivier wat na 'n samevloei met die Kougarivier in die Indiese Oseaan uitmond.
Karoo
Gange, plate en Karookoppies
Behalwe die verskillende lae en series waaruit die Sisteem Karoo opgebou is, het die Karoo nag ’n aantal unieke, maklik herkenbare geologiese kenmerke. Dit is nie presies seker wanneer nie, maar in 'n stadium nadat die verskillende lae van die Sisteem Karoo reeds afgeset en gevorm is, het daar waarskynlik diep onder die oudste laag 'n uitbarsting van gesmelte materiaal plaasgevind wat in elke skeurtjie, bars of verskuiwing in die reeds verharde sandsteenlae opgestoot het en vertikaal en horisontaal versprei het.
Pierre de Vos
Pierre de Vos is ’n kenner van die Grondwet van Suid-Afrika en professor aan die Universiteit van Kaapstad. Hy het ook ’n roman geskryf oor die politieke toestande in die land tydens apartheid.
Karoo
Gange, plate en Karookoppies
Die gevolg was lang gange van doleriet wat oor die hele Karoo kronkel en vandag, namate die Serie Beaufort steeds verder en verder erodeer, duidelik sigbaar word. Ook die horisontale plate wat op hierdie manier gevorm is, is weens miljoene jare se erosie blootgelê. 'n Baie interessante verskynsel is die ontstaan van dolorietsambrele. Hierdie geologiese verskynsel het aanvanklik begin met 'n horisontale dolorietlaag wat die sagter sandsteen daaronder beskerm het.
Pierre de Vos
Lewe en werk
Pierre Francois de Vos is op 29 Junie 1963 in Messina in Noord-Transvaal gebore as enigste seun van vyf kinders. Sy pa Pierre is ’n prokureur en sy ma is Trinka. Sy pa was ’n alkoholis wat dit moeilik gevind het om werksbetrekkinge vol te hou en die gesin het om hierdie rede gereeld agter nuwe weivelde aangetrek. Hy het skool gegaan by die Laerskool Gerrit Maritz in Pietermaritzburg, die Laerskool Hennenman en toe die Laerskool Randhart in Alberton, waar die sangeres Sonja Herholdt destyds 'n onderwyseres was. Hiervandaan is hy na die Hoërskool Pietersburg in Polokwane, waar hy in 1981 matrikuleer. Na skool het hy sy twee jaar verpligte militêre diensplig in Potchefstroom voltooi. Hy het aan die Universiteit van Stellenbosch studeer, in die Wilgenhof koshuis gebly en in 1986 ’n B.Com.-graad in die Regte verwerf. In sy eerste jaar in 1984 verwerf hy die Jaco van der Merwe-prys vir die beste prestasie in eerstejaar Afrikaanse letterkunde. As assistent-redakteur van die universiteitskoerant Die Matie is hy byna geskors toe hy die universiteit se kanselier, oudpresident P.W. Botha, in ’n artikel ’n nar genoem het. In 1988 verwerf hy ’n LL.B.-graad.
Karoo
Gange, plate en Karookoppies
Namate die sandsteen om die dolorietlaag weggevreet is, hel daar 'n koppie ontstaan en later ’n sambreel. Met verloop van tyd en genoeg donderstorms am die sagte bolaag weg te voer, sak die dolorietdak ook inmekaar en verdwyn die hele koppie. In die huidige geografiese Karoo is daar heelwat van hierdie koppies en sambrele in verskillende stadia van verval.
Pierre de Vos
Lewe en werk
Hy begin in 1989 werk by die "Institute for a Democratic Alternative for South Africa" (algemeen bekend as Idasa) waar hy behulpsaam is met die opstel van die nuusbrief. Later in 1989 sluit hy aan by die redaksie van die tydskrif Die Suid-Afrikaan, waar hy verantwoordelik is vir idiepteartikels oor politiek en kultuur en onder andere saam met dr. Danie Craven deur die land reis om oor rugbysake verslag te doen. Hierna kry hy ’n studiebeurs van die Columbia-universiteit in die Verenigde State van Amerika, waar hy in 1992 ’n LL.M.-graad verwerf nadat hy ook ’n jaar deur Europa gereis het. By sy terugkeer na Suid-Afrika skryf hy weer in by die Universiteit van Stellenbosch en behaal in 1993 ’n LL.M.-graad cum laude. In 1993 word hy aangestel as lektor in die Regsfakulteit van die Universiteit van Wes-Kaapland en in 1995 word hy bevorder tot senior lektor. In 1998 wen hy die Attorney’s Fidelity Fund-pryse vir die beste lektor in die Regsfakulteit en ook die beste akademiese artikel geskryf deur ’n nie-professor. Sy LL.D.-graad behaal hy in 2000 aan die Universiteit van die Wes-Kaap met ’n verhandeling oor Sexual orientation, the right to equality and South Africa’s 1996 Constitution. Hy word in 2000 bevorder tot medeprofessor en in 2003 tot professor. Hy doseer Staats- en Administratiefreg en Strafreg en is ’n kenner van die Grondwet wat op hierdie gebied wye bekendheid verwerf het deur sy onderhoude op televisie, oor die radio en deur bydraes tot koerante en tydskrifte.
Sy puik studieprestasies dra daartoe by dat hy verskeie beurse en toekennings ontvang, waaronder navorsings- en/of reistoelaes vir feitlik elke jaar tussen 1995 en 2001 en ook ’n National Research Foundation toekenning in 2003 en 2004 vir ’n fokus op Kenmerkend Suid-Afrikaanse Navorsingsgeleenthede. Hy is besoekende professor by die Universiteit van Utrecht in Nederland in Februarie 1997, die Universiteit van Aix-en-Provence in Frankryk in September 2000 en die Columbia Universiteit in die Verenigde State van Amerika in November 2002. In 2009 word hy as professor by die Universiteit van Kaapstad aangestel, waar hy die Claude Leon-stigting se leerstoel in grondwetlike regering beklee. Sy blog, constitutionallyspeaking.co.za is baie gewild en word wyd gelees deur meningsvormers, ingeligtes, joernaliste en intellektuele. Benewens sy werksverpligtinge is hy ook ’n aktivis vir die regte van gays en lesbiërs en hy skryf verskeie artikels hieroor en tree op by konferensies waar hy hoofsaaklik hierdie tema aanspreek. Hy is voorsitter van die raad van die Aids Legal Network en stigterslid van Siyazenzela, ’n organisasie in Kaapstad wat hom ook vir hierdie saak beywer. Hy bly in ’n woonstel in Bantrybaai in Kaapstad.
Skryfwerk
Slegs Blankes/Whites only is sy debuutroman waarin hy ’n jong Afrikaner se ervaring van apartheid te boek stel. Die hoofkarakter is ’n jong prokureur in Pretoria, wat uit ’n tipiese middelklas-omgewing kom, met ’n pa wat ’n polisieman is. Sy verligte politieke siening bots met dié van sy pa en hy beskryf satiries die manier waarop die deursnee Afrikaner opgevoed is en die waardes en sienings waarmee hulle opgesaal is. Met al hierdie dinge moet die hoofkarakter afreken as hy vrede wil maak met sy verlede. Hierdie boek is in 1995 op die kortlys vir die toekenning van die C.N.A. Debuut-prys.
Karoo
Menslike bedrywighede
In daardie jare, voordat die Trekboere met hul veetroppe die suidelike berge oorgesteek het, het die Karoovlakles genoegsame weiding gebied vir die migrerende boktroppe, wat hoofsaaklik uit tienduisende springbokke bestaan het. Juis in hierdie migrasieverskynsel het waarskynlik die behoud van die Karoo-oppervlak gelê. Die wildsbokke het volgens die seisoen agter die reën en die beskikbaarheid van weiding aangetrek.
Hulle het nie, soos die mens se veetroppe wat gevolg het, alles voor die voet afgevreet sodat met die volgende donderstorm nie net die kosbare bogrond nie, maar ook die saad vir die volgende grasbedekking weggespoel het. Die veetroppe het 'n verwoestende sirkelgang van erosie begin en selfs vandag nog veroorsaak oor- beweiding dat die Karoo die soetgrasvelde in die oostelike dele van die Kaapprovinsie inneem, terwyl die westelike en noordelike dele van die Karoo ware woestyneienskappe begin vertoon.
Ook in die Noordelike Karoo, waar daar byna uitsluitlik met vee geboer word, het boerderymetodes die afgelope aantal jare baie verander. Van die regeringskant is daar ook begin met die aanlê van uitgebreide besproeiingskemas en damme, soos die Oranjerivier- en die Sondagsrivierskema. Groot dele wat twintig jaar gelede skaars ’n skaap per hektaar kon dra, is vandag omgeskep in waardevolle tuin- en landbougrond. Die sogenaamde woestynuitbreiding van die Karoo – wat in werklikheid beteken dat aanliggende gebiede as gevolg van verkeerde beweidingsmetodes Karooagtige kenmerke begin aanneem – kan slegs deur verbeterde en oordeelkundige beweidings- en ander landboumetodes gestuit word.
Die lae reënval, die skade wat reeds aan die plantbedekking aangerig is en die feit dat die reën geneig is om in die vorm van harde donderbuie te val, veroorsaak in groot dele egter steeds onherstelbare skade. Op plekke het die deurdringbare bolaag van die Karoo reeds heeltemal verdwyn en reënwater spoel onmiddellik na die naaste spruit of rivier, wat vinnig vol loop, sy walle oorstroom en dan nog verdere skade berokken. Gedurende 1981 het die Buffelsrivier, gevoed deur donderstorms wat in 'n gebied geval het waar die water nie deur die grond opgeneem kon word nie, so vinnig vol geword en afgekom dat dit byna die hele dorp Laingsburg met groot verlies van menselewens verwoes het.
Bestaande boerderybedrywighede
Wol, vleis of karakoelpels was nog altyd die Karooboer se vernaamste bron van inkomste, Die moderne neiging is egter nie om al hoe meer diere aan te hou op plase wat al hoe groter word nie, Tans word daar baie meer aandag gegee aan spesialisering (dit wil sê die boer hou diere aan wat byvoorbeeld goeie vleisdiere is) en aan kuddeverbetering, sodat die gehalte van die produk (byvoorbeeld vleis, wol, pelse, ensovoorts) steeds verbeter. Hierdie tendens het in die afgelope dekades daartoe gelei dat die skaapgetalle afgeneem het terwyl vleis-, wol- en pelsproduksie toegeneem het.
Angorabokke, wat as die werklike uitroeiers van die Karoo beskou is omdat hulle groot dele heeltemal kaalvreet en niks as bedekking agterlaat nie, kom ook nou weer in kleiner, beheerbaarder troppe in die Groot-Karoo voor, nie meer as melk- en vleisdiere nie, maar omrede hulle kosbare sybokhaar. In die omgewing van Cradock en Middelburg word daar ook met groot sukses met stoetperde geboer. Volstruise, wat besonder goed by die Karoo toestande aanpas, word nog net in die Klein-Karoo in groot troppe gevind. Alhoewel daar gedurende die afgelope tien jaar 'n herlewing in volstruisboerdery gekom het hoofsaaklik vir vleis en leer, het dit nog nooit weer die bloeitydperk van die volstruisera, toe die donsvere hoogmode was, beleef nie.
Waar genoeg standhoudende water beskikbaar is, het Karooboerdery heeltemal 'n ommeswaai ondergaan en word daar in besproeiingsgebiede druiwe, sitrus, groente, tabak, koring en veevoer verbou en met stoetvee geboer.
Belangrikste dorpe
Die Klein-Karoo is baie yl bevolk en die vernaamste dorp is Oudtshoorn, wat sy ontstaan en aanvanklike opbloei hoofsaaklik aan die volstruisveerera te danke gehad het. Vandag is dit die streek se belangrikste handelsentrum, met 'n eie lughawe en ’n aansluitende binnelandse lugdiens. Die nabygeleë Kangogrotte en die volstruispaleise en – plase is ’n belangrike toeriste-aantreklikheid. Ander kleiner dorpe van die Klein-Karoo is Uniondale, Ladismith en Calitzdorp.
Die Groot-Karoo is, soos talle ander Suid-Afrikaanse plattelandse gebiede, ook baie yl bevolk, maar die ontstaan van 'n aantal kleiner dorpe is aan die belangrike spoor en padverbindings deur hierdie streek toe te skryf. Die oudste en vooruitstrewendste dorp is Graaff-Reinet. Water is volop in die omgewing (die Vanryneveldspasdam), sitrus word hierlangs gekweek en die teeI van stoetbeeste en skape speel 'n belangrike rol. Ou, historiese geboue maak van die dorp ook 'n toeriste-aantreklikheid.
Verder oos is Cradock belangrik en die distrik is bekend vir sy wol, sybokhaar, lusern en suiwelboerdery. Matjiesfontein is 'n bekende historiese dorpie wat lank gelede ’n belangrike rol in watervoorsiening aan die spoorweë gespeel het. Dele van die dorp is heeltemal gerestoureer en ook as gesondheidsoord lok dit toeriste. Laingsburg was altyd ’n belangrike verbindingsdorp tussen die noorde en die suide en word met noodleniging en regeringshulp weer geleidelik op die been gebring na die oorstroming in 1981. Prins Albert, Somerset-Oos en Beaufort-Wes is belangrike handelsdorpe.
Die Noordelike Karoo is een van die dele van Suid-Afrika wat die ylste bevolk is. Oor 'n besonder groot gebied is die bevolking in enkele dorpe saamgetrek. Op die plase is die bevolking so yl dat dit moeilik per vierkante kilometer bereken kan word, behalwe in die besproeiingsgebiede langs die Oranjerivier by Kakamas en langs die Sakrivier, waar sitrus, koring, moerbeie en druiwe gekweek word. Die belangrikste dorpe is Kenhardt, Murraysburg, Middelburg, Carnarvon, Prieska, De Aar (’n belangrike spoorwegverbinding), Victoria-Wes en Colesberg. Die Noordelike Karoo is ook die enigste deel van die Karoo waar daar tans van mynboubedrywighede sprake is. Sedert die VOC se tyd word daar al koper in die gebied ontgin en vandag is daar nog werkende kopermyne by Okiep en Nababeep. Asbes is in die 20ste eeu by Prieska ontgin, maar weens die gevaar van asbestose ('n kanker in die longe) is asbesmynbou hier in die 1980s gestaak.
Die landstreek
Die Khoi, wat honderde jare deur dié dorre gebied geswerf het, het die naam "Karoo" aan die landstreek gegee wat die Hollandse nedersetters die Droogeveld genoem het. Dié vroeë beteken "hard" en daaruit kom die begrip "droog". Voor dit gestandaardiseer is, het die naam ook voorgekom as onder meer Carro, Caro, Carrow, Karo, Karroo, Kuru en Xhaeruh. Die huidige benaming is 'n kompromis tussen die vroeë Engelse vorm Caro en die Afrikaanse Karroo.
Ekologies word die Karoo in twee ekostreke ingedeel: die Sukkulente Karoo in die weste en die Nama-Karoo in die ooste. Hulle verskil in klimaat en in plantegroei. Dit is egter amper onmoontlik om 'n presiese beskrywing te gee van óf die aard óf die grense van die Karoo. Die streek word as 'n eenheid beskou op grond van onder meer die topografie, die geologie en veral die klimaat, wat gekenmerk word deur lae reënval, fel sonskyn en droë lug, met uiterste koue en hitte.
Dié faktore het saam bygedra tot omstandighede waarin die xerofitiese plantegroei van die Karoo ontwikkel het om te oorleef in die strawwe klimaat. Veral dié plantegroei bepaal die Karoo se grense, maar egte Karooplantegroei kom in die aanliggende grasveldstreke voor en omgekeerd, sodat dit moeilik word om dié gebiede se presiese grense te bepaal. Boonop versprei tipiese Karooplante algaande ooswaarts en neem streke in waar hulle enkele honderde jare gelede heeltemal onbekend was. Vernietigende boerderymetodes dra by tot dié verspreiding wat dié agteruitgang en soms vernietiging van 'n groot deel van die oorspronklike plantegroei. Na raming het die Karoo teen 1970 reeds 240 km ooswaarts geskuif en dié uitbreiding duur gedurig voort.
Die huidige grense is die Langeberg-reeks in die suide en sy noordwaartse uitlopers in die distrikte Montagu, Ladismith, Oudtshoorn en Willowmore. In die ooste, waar die Karoo algaande uitbrei, sluit dit die distrikte Pearston, Somerset-Oos, Cradock en Venterstad in met 'n verlenging oor die Oranjerivier tot in die suidweste van die Vrystaat, onder meer die distrikte Philippolis en Bethulie. Die Karoo bestaan uit talle onderverdelings, soos die Hantam-Karoo (rondom Calvinia), die Klein-Karoo ('n gebied van sowat 480 km lank en 128 km breed tussen die Witte- en Swartberg in die noorde en die Langeberge in die suide en wat strek van Worcester in die weste tot by Oudtshoorn in die ooste), die Moordenaarskaroo (noord van die N1 tussen Prins Albertweg en Laingsburg en sluit Sutherland en Middelpos in), die Tankwa-Karoo (tussen die Ceres- of Bokkeveld-Karoo en die Klein-Roggeveldberg in die noorde, die dorp Ceres uitgesluit), die Koup (Laingsburg, Leeu-Gamka, Matjiesfontein en Beaufort-Wes), die Kamdeboo (met Graaff-Reinet in die middel en dorpe Nieu-Bethesda, Aberdeen, Jansenville en Pearston daaromheen), die sentrale Bo-Karoo (wat dorpe insluit soos Richmond, Hanover en Drie Susters aan die N1 nasionale pad, maar strek tot by De Aar, Britstown, Victoria-Wes en Murraysburg), die oostelike Karoo (Somerset-Oos en Cradock), die Koup-Kamdeboo-Karoo (Steytlerville en Willowmore), die oostelike Bo-Karoo (Middelburg, Colesberg en Noupoort) en die westelike Bo-Karoo (die driehoek wat gevorm word deur Williston, Fraserburg, Carnarvon).
Lifebook
duimnael|300px|Fujitsu Lifebook 810U skootrekenaar duimnael|Fujitsu Lifebook P-1032 LIFEBOOK is 'n reeks skootrekenaars wat deur Fujitsu gemaak is. Onder die LIFEBOOK-naam bied Fujitsu 'n reeks dun en ligte draagbare, mini of lessenaaralternatiewe skootrekenaars, sowel as verwisselbare of leivormige tabletrekenaars.
Tempo (weekblad)
Tempo was 'n onafhanklike weekblad wat elke week sedert 11 September 2008 op Vredendal in die Wes-Kaap uitgegee is tot omstreeks 2010.
Ontstaan
Ná 'n uitgerekte regstryd met een van die land se grootste mediagroepe, is een van die beslote korporasies wat by die Swartland en Weskus Herald betrokke was, in 2008 gelikwideer. Dit het meegebring dat die laaste uitgawe op 4 September 2008 verskyn. Net die volgende week is 'n nuwe weekblad gebore, naamlik Tempo.
Verspreiding
Tempo is elke Donderdag in die hele gebied van die Weskus-distriksmunisipaliteit versprei. In die Swartland sluit dit dorpe soos Malmesbury, Moorreesburg en Darling in, in Saldanhabaai Vredenburg, Saldanha, Langebaan en Hopefield, in die Bergrivier se munisipale gebied op Velddrif, Laaiplek, Redelinghuys, Piketberg en Porterville, in die Cederberg op Lambertsbaai, Citrusdal en Clanwilliam en in Matzikama op Vredendal, Lutzville, Klawer en Vanrhynsdorp.
Personeel
Soos by enige tipies plattelandse weekblad, doen Tempo se personeel "iets van alles". Verslaggewers neem ook foto's, lê bladsye uit en lewer koerante af. Laasgenoemde strek tot die koerant se voordeel, want nie alleen kom hulle so van nuusgebeure te hore nie, maar hulle bly ook in aanvoeling met verkoopstendense: As hulle met 'n dorp se nuusdekking laat slaplê, word hulle gou bedag van 'n afwaartse neiging in verkope op die bepaalde dorp. Die personeel het met die eerste uitgawe bestaan uit uitgewer Gerard Grobler, verslaggewers Morné van Rooyen (Swartland, Saldanhabaai en Velddrif), Ilna Grobler (Bergrivier), Tossie Engelbrecht (Matzikama), Elizna Mouton (Cederberg), grafiese kunstenaar Esmarelda Seroon en bemarker Thea Smit.
Kantore
Tempo het 'n kantoor op Vredendal en op Porterville gehad, maar ook 'n sterk teenwoordigheid aan die Weskus.
Mededinging
Met die konsolidering van gemeenskapskoerante binne die groot mediagroepe soos Independent Newspapers, Media24 en Caxton, het daar min plekke in Suid-Afrika oorgebly waar twee weekblaaie op dieselfde plek, op dieselfde dag om die dieselfde mark meeding. Tempo maak van die Weskusstreek 'n noemenswaardige uitsondering. Op Malmesbury ding hy mee met die Media24-weekblad Swartlander, in Saldanhabaai en op Velddrif met die Media24-weekblad Weslander en in Matzikama en Cederberg met die onafhanklike Ons Kontrei.
Redaksionele beleid
Tempo poog, soos sy voorganger, om 'n polities neutrale standpunt te handhaaf, hoewel die koerant nie skroom om standpunt in te neem oor kwessies van gemeenskapsbelang nie.
Lauren Miller Rogen
Lauren Miller Rogen (gebore 24 Julie 1982) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Superbad (2007), 50/50 (2011), For a Good Time, Call... (2012), en Sausage Party (2016).
Melanie Amaro
Melanie Amaro (gebore 26 Junie 1992) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse ''Live! with Kelly (1988) en The X Factor'' (2011).
R341 (Suid-Afrika)
Die R341 is 'n streeksroete in Suid-Afrika. Die roete gaan tussen die Swartberg en Kammanassieberge deur en bly min of meer parallel met die Olifantsrivier. Die roete begin waar dit vanaf die N12-nasionale pad by De Rust aftak, ooswaarts gaan, noord verby die Stompdriftdam gaan en deur Buffelsdrif en Barandas gaan. Hierna tak die R339 suidwaarts af maar die R341 hou ooswaarts en eindig op die N9-nasionale pad, 21 km noord van Uniondale.
Ban Chiang
Ban Chiang (Thai บ้านเชียง) is 'n argeologiese terrein geleë in die Nong Han distrik, Udon Thani Provinsie, Thailand. Dit word sedert 1992 in die UNESCO lys van Wêrelderfenisgebiede gelys. Die terrein is in 1957 ontdek en het geweldige belangstelling uitgelok as gevolg van die aantreklike rooi geverfde erdewerk wat daar aangetref is. Die eerste wetenskaplike uitgrawings is in 1967 onderneem. Dit het verskeie skedels blootgelê wat saam met brons grafgeskenke begrawe is. Rysfragmente is ook aangetref wat daarop dui dat die Bronstydperkvesting deur landbouers gestig is. Die oudste grafte bevat geen brons nie en is dus afkomstig van 'n Neolitiese kultuur; die jongste dateer uit die ystertydperk.
Die eerste daterings van artifakte wat die termoluminessensie tegniek gebruik het, het datum tussen 4420 v.C tot 3400 v.C. gelwer, wat dit die oudste Bronstydperk kultuur ter wêreld sou maak. In die 1974/75 uitgrawings is daar egter genoeg materiaal versamel dat radiokoolstofdatering gebruik kon word wat baie meer onlangse datums gelewer het - die oudste graf was uit ongeveer 2100 v.C., die jongste omtrent uit 200 n.C. Bronsproduksie het in omtrent 2000 v.C. begin, soos aangedui deur smeltkroese en bronsfragmente. Brons voorwerpe wat gevind is sluit in armbande, ringe, enkelbande, drade en stawe, spiespunte, byle en dissels, hoeke, lemme, en klein klokkies.
Tempelinstituut
Die Tempelinstituut (מכון המקדש - Machón HaMikdash) is 'n museum, navorsingsinstituut en opvoedkundige sentrum in Jerusalem. Dit is in 1987 gestig deur Rabbi Yisrael Ariel. Die instituut is toegewy aan die twee tempels in Jerusalem (die Eerste en Tweede Tempel).
Leon Maré
duimnael|regs|200px|Leon Maré, omstreeks 1948.
Hendri Leon Francious Maré (1889 –1983) was 'n Afrikaanse skrywer en Hertzogpryswenner vir prosa in 1920. Al het hy later jare feitlik onbekend en vergete geword, bly hy een van die grondleggers van die Afrikaanse prosa, dié pionier op die gebied van die Afrikaanse verhaalkuns wat die weg vir latere prosaïste gebaan het.
Herkoms en kinderjare
Leon se ouma, Johanna Maré, was ’n suster van die Voortrekkerleier Andries Pretorius en sy oupa Paul Maré was ’n landdros op Graaff-Reinet. Uit sy vader se eerste huwelik met Johanna Elizabeth Kruger is veertien kinders gebore. Sy eerste vrou is in 1874 oorlede, waarna hy in 1876 in Marabastad met Leon se moeder getroud is.
Pres. Paul Kruger is ’n groot vriend van Leon se vader en hy kom gereeld by die gesin aan huis, terwyl die Boereverkenner Danie Theron ’n tyd lank by die gesin loseer. Binne ’n jaar ná Leon se geboorte is sy pa oorlede. Leon gaan skool op Pietersburg aan die skool waar mnr. Teubes die hoof was, en belewe eerstehands die gebeurtenisse van die Jameson-inval in 1896, verskeie skermutselings met opstandige swart stamme (soos die opstand van Mpefoe, die seun van Magatoe) en die Tweede Vryheidsoorlog. Toe hy tien jaar oud was, volg die oorlog, toe hy en sy broer hul moeder gehelp het om dag en nag brode vir die kommando's te bak. Tydens hierdie oorlog maak hy nabye kennis met die Engelse soldate wat die blokhuise rondom die dorp beman en is hy ook ooggetuie van die Boere se pogings om die blokhuise in te neem, waar die Engelse soldate ’n aantal Boere doodskiet. Later het Engelse soldate die Boere se plek ingeneem en het die kinders van die dorp goed met hulle bevriend geraak. Hy het omstreeks 1949 geskryf: "Die driejarige oorlog het die grootste indruk op verstand gemaak. Alles hiervan bly onuitwisbaar. Ek lewe die tydperk oor en oor en sien nog altyd weer met watter roekelose dapperheid 'n handjievol burgers van wyle. genl. Beyers die blokhuis bokant ons huis een oggend bestorm. Dit alles besiel my nog steeds vandag met 'n gees van vaderlandsliefde. Watter groot liefde koester ons nie vir daardie jong seun wat die dig aanmekaargevlegde drade van 'n blokhuis in die skemerlig een oggend deurgeknip het en met draadknipper en sambok so 'n entjie van die grondwal van die fortjie opsy doodlê – met 'n Lee-Metfordkoeël deur die hart. Onder die ander gesneuweldes sien ons ook 'n grysaard byna in toiings. Watter opoffering! Ons wil ons goeie vriende – die soldate van die blokhuis – haat vir dié onmenslike daad wat hulle gepleeg het nie. Hulle verseker ons egter dat dit eenvoudig ons plig was om op die Boere te skiet en dat hulle met ons innige medelye het. Hulle praat mooi met ons en leer ons naderhand Engelse liedjies sing."
Opleiding en loopbaan
Hy en sy ouer broer is van jongs af ywerige lesers, maar is aangewese op Engelse leesstof, veral Engelse prentverhale soos Chokee Bill en Ally Sloper. Sy eerste kennismaking met Afrikaanse leesstof is met Mooi Annie van D’Arbez, waarna hy ook die verse van F.W. Reitz en S.J. du Toit se Koningin van Skeba in die hande kry.
Na die oorlog gaan Leon en sy broer verder studeer op Wellington Boys High School in die Kaap, waar hulle in die Sunnyside koshuis bly. Die prinsipaal van die skool was die Skot mnr. MacCrone. Leon kom hier in aanraking met seuns van alle dele van Suid-Afrika en kry ook periodiek klas by die bekende ds. Andrew Murray. In 1907 skryf hy hom in by die Eendragskool in Pretoria, waar dr. N.M. Hoogenhout (seun van C.P. Hoogenhout) pas aangestel is as die prinsipaal.
Daarna studeer hy privaat vir junior-matriek en ontmoet 'n ou dokter van Edinburgh wat nie meer gepraktiseer het nie, maar in Suid-Afrika kom rondreis het.
"Ek vertel hom van my groot en enigste begeerte om in die medisyne te studeer. Hy moedig my baie aan. Na my Matriek sal ons dan dadelik met mekaar in verbinding tree. As kind al was ek baie lief vir dokters. Ek kon dikwels 'n skerp mes of lem vat en op pampoene, hottentosvye, ens., 'operasies' uitvoer. Watter genot was dit nie vir my nie! Ek wil baie graag dokter word, maar dit gelyk my nie. In pleks van my kosbare studies voort te sit, sluit ek by die Staatsdiens aan en watter noodlottige stap! My grootste ideaal was nou daarmee heen."
Hoewel hy die eerste deel van die Staatsdienslaerweteksamen suksesvol aflê, besluit hy teen die regswese as loopbaan. Vir die res van sy werkende loopbaan is hy in die Staatsdiens. Hy is eers klerk in die Departement van Justisie op Potchefstroom, waar hy te doen kry met rapporte betreffende tereggesteldes en ander misdadigers en so interessante insigte verkry in die geskiedenis van sommige van die land se bekendste misdadigers. Hy is later na Pretoria verplaas, waar die gesin in Mountain View bly. Hier het hy noue kontak met Jan F.E. Celliers, wat op daardie stadium ook in die Staatsdiens werksaam is.
Persoonlike lewe
In 1930 is Leon getroud met Carolina Theodora van Staden en uit die huwelik word ’n dogter gebore, Carolina Augusta Theodora Meleachi Maré, wat na troue mev. Zevenbergen word. Die egpaar het ook ’n seun, wat vroeg oorlede is.
Ná sy finale aftrede bly hy en sy vrou in ’n hotelkamer in Pretoria, met Leon se pensioen as hulle enigste vaste inkomste. Om hierdie inkomste aan te vul verkoop hulle potplante wat hulle in die beperkte ruimte van die hotelkamer gekweek het.
Gómara
Gómara is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León.
Leon Maré
Persoonlike lewe
Leon is op 1 Mei 1983 na ’n siekbed van vier maande in Pretoria oorlede.
Skryfwerk
Maré se werk word getipeer deur ’n fyn waarneming en raak beskrywing van die mens, wat vir hom voorrang geniet bo die avontuur of blote storie, terwyl hy sy verhale op boeiende wyse vertel. Ongelukkig word sy verhale ontsier deur ’n gebrekkige taalkennis en lompe segswyse, wat geforseerd en kunsmatig aandoen en nie die toets van die tyd deurstaan nie. Daar moet egter in gedagte gehou word dat ten tye van sy eerste publikasies Afrikaans se taalreëls nog nie eens gevorm en gestandaardiseer was nie en hy dus hoofsaaklik die manier waarop mense die taal gepraat het as maatstaf moes neem. Syne was dus baie belangrike baanbrekerswerk in ons prosa.
Wanneer sy eerste kortverhaal deur Het Westen van Potchefstroom gepubliseer word, begin hy om feitlik al sy vrye tyd aan skryf af te staan. Hierdie eerste kortverhaal is Vertrek van Dassiefontein, 1838, oor ’n denkbeeldige Voortrekkergesin wat hulle plaas in die ou Kaapkolonie verlaat. Hy is vanaf 1911 ’n getroue medewerker vir Die Brandwag en wen met sy reeks verhale oor Oom Klaas Rensburg ’n prys by hierdie tydskrif. Die Brandwag ken ook in 1914 ’n eerste plek in ’n wedstryd toe aan sy kortverhaal Die kommandering van Japie Moolman en dit word dan in die uitgawe van 10 Desember 1914 in die tydskrif gepubliseer. Die tweede prys in hierdie spesifieke kompetisie het gegaan aan Jochem van Bruggen vir sy Die praatmesien. Een van Leon se eerste gepubliseerde verhale is Vir vryheid, waarin hy die verhaal vertel van ’n dapper jong seun wat by die blokhuis in Pietersburg onder die Engelse koeëls gesterf het, maar nie voordat hy die drade rondom die blokhuis geknip het sodat sy manskappe kan deurstorm nie. Hierdie verhaal is gebaseer op ’n ware voorval waarvan hy ooggetuie was.