cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dáil Éireann
Die Dáil Éireann [dɔɪl_ˈɛərən] is die laerhuis en hoofkamer van die Oireachtas, die wetgewende gesag in die Republiek van Ierland wat ook die President van Ierland en die hoërhuis of Seanad Éireann insluit. Die laerhuis word ten minste elke vyf jaar volgens 'n stelsel van proporsionele verteenwoordiging en deur middel van 'n eenvoudige oordraagbare stem verkies. Sy bevoegdhede kom grootliks ooreen met dié van ander parlementêre regeringstelsels met tweekamerparlemente, en dit is by verre die oorheersende tak van die Oireachtas.
Behalwe vir die beperkings soos deur die Grondwet van Ierland bepaal is die laerhuis bevoeg om enige wet na goeddunke af te kondig en die Taoiseach as regeringshoof te benoem en uit sy of haar amp te verwyder. Die Dáil Éireann vergader sedert 1922 in Leinster House in Dublin.
Grace Fulton
Grace Fulton (gebore 17 Julie 1996) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Badland (2007) en Annabelle: Creation (2017), en in die televisiereeks Revenge (2011).
Helena Brodin
Helena Brodin (gebore 11 Junie 1936) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Man Who Went Up in Smoke (1980), Glädjekällan (1993), en The Birthday (2000).
Canon EOS 2000D
Die Canon EOS 2000D, bekend as die Rebel T7 in die Amerikas,  die Kiss X90 in Japan en as die 1500D in Suidoos-Asië, is 'n 24.0 megapieksel digitale enkellensreflekskamera (DSLR) deur Canon vervaardig. Dit is op 25 Februarie 2018 vrygestel teen 'n voorgestelde kleinhandelprys van $549.99 insluitend die EF-S 18-55 f/3.5-5.6 IS II lens.
Die 2000D is 'n intreevlak DSLR wat die EOS 1300D vervang. 'n Belangrike byvoeging is die bekendstelling van die nuwe 24.0 megapiekselsensor.
Funksies
Verskille in vergelyking met die 1300D:
Erica auriculata
Erica auriculata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm.
Hoofregter van Suid-Afrika
Die Hoofregter van Suid-Afrika is die mees senior regter van die Konstitusionele Hof en die hoof van die regbank van Suid-Afrika, wat die finale seggenskap oor die funksionering en bestuur van al die howe uitoefen.
Hoofregters van die Kaapkolonie (1812–1910)
Bron:
NG gemeente Wepener
duimnael|links|270px|Die NG kerk op Wepener. Op die hoeksteen staan dit is gelê op [[15 Augustus 1884, herlê op 15 Augustus 1898 en weer herlê op 15 Augustus 1927.]]
duimnael|regs|270px|Wepener se NG kerk in 1917.
duimnael|regs|160px|Ds. Johannes Wynand Louw was van 1874 tot 1880 Wepener se eerste NG predikant.
270px|regs|duimnael|Die hoeksteen van Wepener se NG kerk is drie keer gelê, telkens op [[15 Augustus.]]
regs|duimnael|160px|Dr. [[N.J. van der Merwe, Wepener se NG predikant van 1915 tot 1919.]]
duimnael|regs|160px|Ds. Harper Martins, leraar van 1931 tot 1942.
Erica australis
Erica australis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan Marokko en die Iberiese Skiereiland.
NG gemeente Wepener
duimnael|regs|160px|Ds. C.G. van der Merwe, leraar van 1950 tot 1959.
Die NG gemeente Wepener is die 15de oudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Vrystaat.
Stigting
Op ’n Ringsvergadering gehou op Fauresmith in April 1870, is op voorstel van die predikant van Smithﬁeld besluit om ’n gemeente te stig op die pas geproklameerde dorp Wepener. Die Ringskommissie aan wie die taak opgedra is het op 30 Julie 1870 op Wepener vergader om uitvoering aan die Ringsbesluit te gee. Die grenslyne van die gemeente is vasgestel en ’n kerkraad, bestaande uit drie ouderlinge en ses diakens, is gekies. Dadelik is daar begin met die bou van ’n kerk, en reeds in 1871 kon die eerste kerkgeboutjie in gebruik geneem word.
Mylpale in die geskiedenis
Tot 1952 het drie gemeentes afgestig: Dewetsdorp in 1882, Hobhouse in 1913 en Vanstadensrust in 1939. In 1911 is die sendinggemeente gestig en in 1914 is eerw. C.J. Van A. Smit as eerste sendingleraar bevestig. Op 30 Julie 1920 het die gemeente sy vyftigjarige bestaan herdenk. Gedurende ’n tweedaagse feesviering op 11 en 12 Augustus 1945 kon die gemeente sy 75-jarige bestaan feestelik herdenk.
Hede
Die lidmaattal in 2015 was 22 dooplidmate en 92 belydende lidmate, vergeleke met 438 en 756 in 1972, en 404 en 723 in 1949. Van 1897 tot 1954 het hier ook 'n gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika bestaan, die Gereformeerde kerk Wepener, want sedertdien deel vorm van die Gereformeerde kerk Ladybrand.
Mariner 4
Mariner 4 (saam met Mariner 3 bekend as Mariner–Mars 1964) was die Amerikaanse Mariner-program se vierde ruimtetuig wat ontwerp is vir planetêre verkenning met 'n verbyvliegmodus. Die ruimtetuig was spesiaal ontwerp om wetenskaplike nabywaarnemings van Mars te doen en die waarnemings na die Aarde terug te stuur.
Die ruimtetuig is op 28 November 1964 gelanseer. Mariner 4 het die eerste suksesvolle verbyvlug van die planeet Mars op 14 Julie 1965 voltooi en die eerste nabyfoto's van Mars se oppervlakte na die Aarde gestuur. Dit het dus die eerste foto's van 'n ander planeet in die diep ruimte geneem en suksesvol na die aarde gestuur. Die foto's, wat van 'n klein bandopnemer oor 'n lang periode teruggespeel is, het getoon dat die oppervlakte van Mars vol kraters is en dat die wêreld daar oënskynlik dood is. Wetenskaplikes se mening oor lewe op Mars het hierna verander.
Daar was aanvanklik beplan dat die Mariner 4-tuig ongeveer agt maande sou oorleef nadat dit Mars bereik het, maar aan die einde was dit drie jaar lank in 'n sonwentelbaan, met langtermynstudies van die sonwindomgewing terwyl dit gekoördineerde opnames saam met sy susterskip, Mariner 5, gemaak het.
Ruimtetuig en substelsels
Die romp van Mariner 4 het bestaan uit 'n agtkantige raam wat van magnesium vervaardig is. Dit was 127 cm in deursnee diagonaal oor die agthoek wat 45,7 cm hoog was. Daar was vier sonpanele bo-aan die raamwerk geheg, met 'n span van 6,88 m punt tot punt, insluitende die sonseilpanele aan die punte van die panele geheg is. Daar was ook 'n 104,1 cm x 66,0 cm elliptiese hoëwins-antenne op die bokant van die raamwerk gemonteer. 'n Omnigerigte lae-wins antenne was gemonteer op 'n 223,5 cm lang maspaal langs die hoë-wins antenne. Die totale hoogte van die ruimtetuig is 2,89 meter. Aan die binnekant van die agthoekige raam is die elektroniese toerusting, bekabeling, die aandrywingstelsel vir die middelgedeelte van die tog en posisie beheergas voorrade en reëlaars. Die wetenskaplike instrumente aan boord het ingesluit: Elektrisiteit vir die instrumente en radiosender is verskaf deur 28 224 sonkragselle wat in die vier 176 x 90 cm sonpanele ingebou was. Dit het 310 watt voorsien by Mars. 'n Herlaaibare silwer-sink battery met kapasiteit van 1200 W·h was ook gebruik vir bystand en posisiebeweging van die ruimtetuig. 'n Vektorbeheermotor met vier uitlaatpunte en kraglewering van 222 N stukrag, aandryf deur die monodryfmiddel hidrasien, is aan een van die kante van die romp gemonteer. Die ruimtetuig se posisiebeheer is gedoen deur twaalf kouestikstofstraalspuite gemonteer op die sonkragpanele en drie giroskope. Die sonseilpanele is 0,65 m2 groot en is aan die punte van die sonkragpanele geheg. Inligting om die posisie te bepaal is verskaf deur vier sonsensors en drie addisionele sensors vir die Aarde, Mars en die ster Canopus, afhangende waar die ruimtetuig homself bevind gedurende sy ruimtevaart. Mariner 4 is die eerste ruimtetuig wat navigasie met behulp van die posisie van sterre moes doen. Al die vorige ruimtevaarte, op daardie stadium, was naby die Aarde, die Maan of die planeet Venus, wat gebruik is vir posisionering. Die drie verwysings is helder genoeg vir die doel of is helder afgeëts teen die aarde. Gedurende Mariner se vlug het die Aarde en Mars egter te dof geword vir navigasie. 'n Ander helder verwysingspunt met 'n groot hoek en wat weg is van die Son was nodig, die ster Canopus is gebruik vir dié doel. Die ster is later ook vir ander ruimtevaarte gebruik.
Die telekommunikasietoerusting aan boord van Mariner het bestaan uit twee S-bandsenders (met 'n sewe watt triode holteversterker of 'n tien watt staandegolfbuisversterker) en een radio-ontvanger wat gelyktydig via die lae- en hoëwins antennes data teen 8⅓ of 33⅓ bisse per sekonde kon stuur en ontvang. Dit kon ook data op 'n magnetiese bandopnemer stoor vir latere versending, die bandopnemer het oor 'n kapasiteit van 5,24 miljoen bisse beskik. Al die elektroniese toerusting was beheer deur 'n beheersubstelsel wat enige van 29 direkte beheerwoorde of drie kwantitatiewe woordbevele vir veranderinge tydens die middel van die ruimtevaart kon verwerk. Die sentrale verwerker en ordener het gestoorde bevele in tydvolgorde gebruik deur gebruik te maak van 'n 38,4 kHz sinchronisasie frekwensie as tydverwysing. Temperatuurbeheer was gedoen deur die gebruik van verstelbare hortjies gemonteer op ses van die elektroniese substelsels; asook multilaag isolerende komberse, gepoleerde aluminiumskerms en die oppervlakte was behandel. Ander metings wat gemaak kon word sluit in:
Lansering
Mariner 3 was 'n totale verlies nadat die mantel oor die vraggedeelte nie wou wegval soos ontwerp is nie. Die ingenieurs van die Jet Propulsion Laboratory se teorie is dat die foutiewe werking veroorsaak is deur drukverskille tussen die eksterne metaaldop en die glasvesel binnevoering van die mantel. Dit kon moontlik tot gevolg gehad het dat veergelaaide meganisme wat die mantel moes aktiveer verstrengel geraak het.
Toetse by JPL het die vermoede bevestig en 'n nuwe, verbeterde slegs-metaal mantel is ontwerp en gebou. Die nadeel was dat die nuwe mantel swaarder was en dit het die Atlas-Agenavuurpyl se vragvermoë negatief beïnvloed. Convair en Lockheed-Martin moes verskeie verbeteringe aanbring om die vuurpyl se vermoë te verbeter. Alhoewel daar vrese bestaan het dat dié werk nie betyds voltooi sou wees om die 1964 Mars-lanseervenster te benut nie, was dit egter gereed teen November.
Nadat die vuurpyl gelanseer is vanaf Kaap Canaveral Lugmagstasie se lanseerkompleks 12 het die beskermende mantel suksesvol weggeval en die Agena-D/Mariner 4-kombinasie suksesvol geskei van die Atlas-D vuurpyl om 14.27:23 UCT op 28 November 1964. Agena se vuurpyl is die eerste keer vanaf 14:28:14 tot 14:30:38 gevuur. Hierdie eerste afvuring het die ruimtetuig in 'n wentelbaan om die Aarde geplaas. Die vuurpyl is die tweede keer vanaf 15:02:53 tot 15;04:28 afgevuur om die ruimtetuig in 'n oorplasingwentelbaan na Mars te plaas. Mariner 4 het om 15:07:09 van Agena geskei en die vaartmodus begin. Die sonpanele het ontplooi en die sensorplatform was om 15:15:00 ontplooi. Die son is 16 minute later deur die sensor opgespoor.
Fokus op Canopus
Nadat die ruimtetuig die son gevind het, het die Canopus-sensor begin om na die ster te soek. Die sensor was geprogrammeer om na alle voorwerpe te soek wat een-agste helderder maar nie meer as agt keer helderder as Canopus is nie. Saam met Canopus was daar sewe sulke voorwerpe sigbaar vir die sensor. Dit het die ruimtetuig langer as 'n dag geneem om Canopus te vind nadat dit tussen die sterre rondgespring het; eers 'n verdwaalde ligpatroon van naby die Aarde, toe die sterre Alderamin, Regulus, Naos en later Gamma Velorum alvorens Canopus gevind is. Daar was 'n probleem met die ruimtetuig wat gereeld sy kop uitgesteek het, veral gedurende die eerste helfte van sy tog. 'n Kortstondige rolfoutsein het voorgekom en soms veroorsaak dat Mariner 4 se sensor ontsluit het van Canopus. Die eerste poging om 'n roeteaanpassing te maak in die middel van die vaart moes gestaak word as gevolg van so 'n sein net nadat die giroskope begin draai het. Fokus met Canopus is ses keer verloor gedurende die eerste drie weke na lansering, elke keer moes 'n reeks radiobeheerseine na die ruimtetuig gestuur word om sluiting op Canopus te herstel. Nadat die probleem intens bestudeer is, het die ondersoekers tot die slotsom gekom dat dit veroorsaak is deur klein stofdeeltjies wat die ruimtetuig op een of ander manier afgee, en deur die Canopus-sensor se siglyn beweeg. Sonlig wat deur die deeltjies verstrooi word lyk dan soos 'n verligte ekwivalent van die helder ster. Dit het aanleiding gegee tot die kortstondige rolseinfout soos die deeltjie deur die siglyn van die Canopus-sensor beweeg. Wanneer die deeltjie helder genoeg was, en helderder was as die hoë limiet van agt keer die helderheid van Canopus, dan het die ruimtetuig outomaties ontsluit van Canopus en begin soek na 'n nuwe ster. 'n Radiobeheersein is op 17 Desember 1964 vanaf Aarde na die ruimtetuig gestuur wat die hoë limiet verwyder het en daar was geen verdere voorvalle wat die fokus op Canopus gestaak het nie. Tog was daar nog 38 gevalle van die rolfoutsein voordat die tuig Mars bereik het.
Middeltogroeteverandering
Die 7½ maande-tog van Mariner 4 sluit een roeteverandering in en dit was op 5 Desember 1964 uitgevoer. Die roeteverandering was geskeduleer vir 4 Desember maar omrede die tuig sy fokus op Canopus verloor het, is dit uitgestel en wel suksesvol gedoen op 5 Desember. Die roeteverandering het bestaan uit 'n negatiewe stampdraai van 39,16 grade, 'n positiewe roldraai van 156,08 grade en die vuurpyl is ontbrand vir 20,07 sekondes. Ná die maneuvers het die tuig se vuurpyl in die algemene rigting van die Aarde gewys, voorheen het dit in die rigting van die vaart gewys. Beide die stamp- en roldraaie is met 'n akkuraatheid van beter as 1% uitgevoer, die snelheidverandering was met 2,5% akkuraatheid uitgevoer. Na die reeks veranderinge was die tuig op koers na Mars soos beplan.
Vermindering van data transmissie tempo
Op 5 Januarie 1965, 36 dae na lansering en 10 261 173 km vanaf die aarde, het Mariner 4 sy transmissietempo van wetenskaplike data van 33 1/3 tot 8 1/2 bisse/sekonde verminder. Hierdie was die eerste outonome aksie wat die vaartuig geneem het sedert die roeteverandering in die middel van die vaart.
Mars verbyvlug
Mariner 4 het op 14 en 15 Julie 1965 verby Mars beweeg. Die naaste wat dit aan Mars gekom het was 9 846 km, gemeet vanaf die oppervlakte om 01:00:57 Universele Tyd (UT) op 15 Julie. Die afstand vanaf die Aarde was 216 miljoen km en sy snelheid 7 km/s relatief tot Mars en 1,7 km/s relatief tot die Aarde.
Die status van die rekenaar is verander na planetêre wetenskapmodus om 15:41:49 UT op 4 Julie. Die kamera het om 00:18:36 UT op 15 Julie begin om foto's te neem en 21 fotos is geneem met die gebruik van rooi en groen filters alternatiewelik. Daar is ook 21 lyne van die 22ste foto geneem. Die foto's het 'n nie-aaneenlopende strook van Mars geneem, wat begin by 40° N, 170° O afwaarts tot by 35° S, 200° O en ook dwars tot by 50° S, 255° O, ongeveer 1% van Mars se oppervlakte. Die foto's is in die bandopnemer gestoor. Om 02:19:11 UT het Mariner 4 agter om Mars beweeg, soos gesien vanaf die aarde, en radiokontak was nie moontlik nie. Die radiosein het eers weer om 03:13:04 UT die aarde bereik toe die tuig agter Mars uitbeweeg het. Die aanboordrekenaar het weer oorgeskakel na vaartmodus. Die stuur van die foto's na die Aarde is begin 8.5 uur nadat kontak gemaak is en het tot 3 Augustus geduur. Al die foto's is twee keer gestuur om te verseker dat geen data verlore raak nie en dat die integriteit van die data 100 % is. Elke foto het ongeveer ses ure geneem om na die aarde gestuur te word.
Die ruimtetuig het al die geprogrammeerde take suksesvol uitgevoer en het waardevolle data na die aarde gestuur, vandat dit gelanseer is tot om 22:05:07 UT op 1 Oktober 1965 toe die lang afstand na die aarde (309,2 miljoen km) en onakkurate antenne oriëntasie tot tydelike verbreking in kommunikasie gelei het tot 1967.
Handgetekende beeld
Daar was aanvanklik nie beplan dat daar 'n bandopnemer aan boord van die Mariner 4 sal wees nie, maar daar was 'n spaar een beskikbaar. Na die mislukking van Mariner 3, die feit dat die bandopnemer 'n spaar eenheid was en dat daar foutiewe inligting ontvang was wat moontlik veroorsaak was deur die bandopnemer, het die wetenskaplikes laat besluit om die kamera se funksionaliteit te toets. Dit het daartoe gelei dat die eerste digitale beeld met die hand geteken was. Terwyl die span wag vir beeld data om deur die rekenaar verwerk te word, het hulle met behulp van 'n pastelstel, wat hulle by 'n kunswinkel gekoop het, en om deur kleure aan nommers toe te ken, die beeld geteken. Die skets, soos voltooi, het bewys dat die kamera reg gewerk het. Die handgemaakte skets het baie goed vergelyk met die rekenaarverwerkte beeld toe dit beskikbaar geword het.
Mikrometeorietbotsings en einde van kommunikasie
Dataverkryging met Mariner 4 is aan die einde van 1967 hervat. Die Kosmiese stofbespeurder het op 15 September binne 15 minute sewentien trefslae geregistreer met 'n skynbare mikrometeorietstorting, wat tot gevolg gehad het dat die ruimtetuig se posisie verander het en ook die termiese skild effens beskadig het. Die wetenskaplikes het gespekuleer dat die ruimtetuig deur die stof van die komeet D/1895 Q1 (D/Swift) beweeg het. Hulle het ook die ruimtetuig verby die komeet se verstrooide kern laat vlieg op 'n afstand van 20 miljoen kilometer.
Op 7 Desember het die gasvoorraad in die posisiebeheerstelsel uitgeput geraak en tussen 10 en 11 Desember het nog 83 mikrometeoriete die ruimtetuig getref wat die posisie versteur het en tot afname in die radioseinsterkte gelei. Op 21 Desember 1967 is kommunikasie met Mariner 4 gestaak. Die tuig is nou verlate in 'n heliosentriese wentelbaan.
Sending resultate
Die totale data wat deur die ruimtetuig na die aarde gestuur was is 5.2 miljoen bisse (ongeveer 634 kilogrepe). Al die instrumente aanboord het suksesvol gewerk met die uitsondering van die Ioniseringkamer, naamlik die Geiger–Müller buis, wat buite werking geraak het in Februarie 1965. Die Sonplasma-sondeerder se vermoë het verminder nadat 'n resistor gefaal het op 8 Desember 1964, maar die uitslae van eksperimente kon nog gebruik word deur die instrument te herkalibreer. Die beelde wat op aarde ontvang is het gewys dat die oppervlakte vol kraters was, net soos die Maan se oppervlakte, wat die wetenskaplikes nie verwag het nie, tog het die amateur astronoom Donald Cyr dit voorspel.
Latere sendings het bewys dat die kraters nie tipies van die Mars-oppervlakte is nie, maar slegs die meer ou gebied gebied wat deur Mariner 4 gefotografeer is. Die atmosfeer se druk op die oppervlakte was bereken as 419 tot 700 Pascal en die dag temperatuur as −100°C. Geen magnetiese veld of Van Allen radiasie gordels of geen oppervlakte water was bespeur nie.
Bruce C. Murray het die foto's van Mariner 4 gebruik om die geologiese geskiedenis van Mars te ondersoek en verduidelik.
Beelde van kraters en aanduidings van 'n dun atmosfeer, baie dunner as wat verwag is, 'n aanduiding van 'n relatief onaktiewe planeet wat blootgestel aan die ongenaakbaarhied van die ruimte, wat enige hoop om lewe op Mars te vind laat vervaag het. Intelegente lewe op Mars was die onderwerp van bespreking en spekulasie en fiksie vir eeue. Indien daar lewe op Mars was, het die Mariner 4 sending aangedui dat 'n eenvoudiger kleiner vorme van lewe moet wees. Ander persone het redeneer dat 'n ondersoek van lewe op aarde van duisende foto's met 'n kilometer resolusie ook geen teken van lewe aangedui het op die oorgrote meerderhied van die foto's nie. Dus, gebaseer op die 22 foto's wat van Mars geneem is, kan daar nie tot die gevolgtrekking gekom word dat daar geen lewe op Mars is nie.
Die sonwind was ook gemeet en vergelyk met die gelyktydige rekords van Mariner 5 wat na Venus gegaan het.
Die totale koste van die Mariner 4 sending is beraam op $83.2 miljoen. Die totale koste vir die navorsing, ontwikkeling, lansering en ondersteuningkostes vir die Mariner-program van ruimtetuie (Mariner 1 tot Mariner 10) was ongeveer $554 miljoen.
Daniël Cornelis Boonzaier
Daniël Cornelis Boonzaier (bekend as D.C. Boonzaier of D.C. Boonzaaier; 1865–1950) was 'n Suid-Afrikaanse kunstenaar en spotprenttekenaar wat waardering van binne en buite Suid-Afrika ontvang het. Oor sy loopbaan van 50 jaar het hy 'n merkwaardige reeks karikature en politieke spotprente gelewer. Hy was bekend as Die Burger se spotprentkunstenaar en veral as die skepper van "Hoggenheimer", ’n gierige onderdrukkende mynbaas-karikatuur. Sy opvolger by Die Burger was T.O. Honiball.
Lewensloop
Boonzaier is op 11 November 1865 op 'n Karoo-plaas buite Carnarvon gebore. Hy word arm groot, maar slaag daarin om homself te kwalifiseer. Hy kry werk in die Kaapse Staatsdiens, en publiseer sy eerste spotprent in 1884.
In 1889 bedank by van die staatsdiens om 'n professionele spotprenttekenaar te word. Sy prente is in verskeie publikasies in die Kaapkolonie, insluitend die The Cape en The Owl, gepubliseer. In 1903 word hy die eerste permanente spotprenttekenaar van 'n Suid-Afrikaanse koerant (South Africa News).
Boonzaier was Die Burger se spotprenttekenaar sedert die stigting daarvan 1914 tot 1940. Van sy beroemdste skeppings was die miljoenêr, Hoggenheimer, as die inkarnasie van die Johannesburgse mynmagnaat en bobbejaan, Kees, op sy paal wat Suid-Afrika simboliseer.
Sy seun was die skilder Gregoire Boonzaier. Hy was ook die mentor van jonger kunstenaars soos Pieter Wenning.
Boonzaier is op 20 Maart 1950 in Kaapstad oorlede. Hy was 84 jaar oud.
Het Volksblad
Het Volksblad was ’n Nederlandstalige koerant wat in die tweede helfte van die 19de eeu 30 jaar lank deur B.J. van de Sandt de Villiers in Kaapstad uitgegee is (vir die latere Afrikaanse dagblad, sien Volksblad).
Van de Sandt de Villiers het die koerant die eerste maal in 1849 gepubliseer, maar dit het net 'n jaar lank bestaan. In 1856 laat hy die koerant herleef. In die stryd tussen die Liberale en Ortodokse Party het die koerant die Liberale ondersteun en vinnig vooruitgang gemaak sodat dit spoedig drie keer, pleks van een keer, per week verskyn het.
Die koerant het gestrewe na samewerking van albei "kolinierasse" (Nederlands- en Engelssprekend) ten behoewe van hulle Suid-Afrikaanse vaderland en van hulself as "heersende volk". Hoofartikels is onder meer deur prof. John Noble en adv. F.S. Watermeyer geskryf. Jan F. Celliers was die redakteur van 1863 tot 1872, toe hy Transvaal toe verhuis om die redaksie van De Volkstem te gaan lei. Sy opvolger was dr. J.W.G. van Oordt.
Baie van die vroegste stukke Afrikaans het in Het Volksblad verskyn, soos Boerenbrieven uit Fraserburg van Samuel Zwaartman (H.W.A. Cooper) en ook F.W. Reitz se verwerking van gedigte van Burns.
EDumbe Plaaslike Munisipaliteit
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Setels
In 2016 het die IEC die NFP nie toegestaan om aan die verkiesings deel te neem nie, die plaaslike leier van die NFP het sy kiesers opgeroep op die DA te stem.
Greiner Model
Die Greiner-model verduidelik hoekom daar vyf verskillende fases van 'n groeiende organisasie is. Die model is ontwikkel en nagevors deur Larry Greiner, 'n medeprofessor van bestuur en organisasie by die Universiteit van Suid-Kalifornië se Marshall Skool vir besigheid in Los Angeles. Hierdie fases het hy ontwikkel en is in literatuur bekend as “Greiner se Organisasie Groei Model”.
Die model word dikwels gebruik waar daar struktuur- of bestuursverandering in ‘n organisasie plaasvind, as hulpmiddel wat bestuur in die verskillende fases verandering kan verwag. Hierdie fases is ook in lyn met die fases soos beskryf deur Greenwood en Hinings (1988). Die onderskeibare fases van sekwensiële ontwikkeling waar organisasies ryk na ‘n sesde fase, wat onbekend is, word ook hierdeur uiteengesit. Die Greiner-model is aangehaal as model wat aanleiding gegee het tot die ontwikkeling van 21 verdere organisasie groei modelle. Die model laat mens op ‘n eenvoudige manier deur die fases waardeur ‘n tipiese, groeiende organisasie beweeg en die tipiese probleme wat ondervind word. Die model word ook verder deur Greiner aangepas om die belangrikheid van bestuurs-veranderings-agente in die organisasie, te verduidelik.
Kritiek
Die model soos hier uiteengesit is nie van toepassing op professionele diensverskaffings organisasies nie, en is ook so deur Greiner erken, soos beskryf deur Reihlen & Werr (2012, p.278). Nie een besigheid of mark is dieselfde nie, en krisisse kan nie altyd plaasvind in die bogenoemde volgorde nie. Daarom moet die model aangepas word om by die besigheid se huidige posisie aan te pas. Die nadeel van die gebruik van enige fase-groei-model is dat die fases nie noodwendig verteenwoordigend van diegene wat in die werklike wêreld organisasies is nie. Die nadeel is erken deur Deakins & Freel (2009, p.184) wat argumenteer, "Die onafwendbaarheid van elke stadium en elke krisis is ongeloofwaardig. Om aan te neem dat maatskappye beweeg van die een stadium na 'n ander langs 'n nou pad, gevorm word deur periodes van gereeld herhalende krisisse, ignoreer die veranderlikheid en kompleksiteit van die firma groei, asook die oorvloedige oorsake en die teenstrydigheid van hul inpak. Raamwerke is te beperkend en kennis is gebaseer op dié van die gemiddelde-presterende organisasie, dus moet sulke raamwerke soos Greiner-Model gebruik word as 'n beginpunt. Dit is tipies wat gebeur deur die gebruik van die Greiner-model as basis waarop ander modelle gebou word.
Die Model
Die fases wat Greiner beskryf is agnostikus tot die organisasie-tipe en is van toepassing op alle organisasies in alle nywerhede. Die model kan gebruik word om die onderliggende redes vir die probleme wat 'n groeiende organisasie waarskynlik teë te kom, te verstaan. Die fases van relatiewe kalmte beweeg na 'n modus van die krisis. Die kritieke taak vir die bestuur in elke revolusionêre periode is 'n nuwe stel van organisatoriese praktyke wat die basis vir die bestuur van die volgende tydperk van evolusionêre ontwikkeling is. Verskillende leierskap en bestuurs-eienskappe is dominant tydens elke fase en moet verandering ondergaan en ontwikkel saam met die veranderinge in die organisasie, om sodoende groei en oorgang na die volgende fase te bevorder. Die gevolg en die oorsaak van die effek wat in elke fase geïdentifiseer is moet goed verstaan word, omdat bestuurder die definiëring van die einde van een fase aanleiding gee tot die geboorte van die volgende fase. Die bestuurders is interafhanklik dwarsdeur die lewensiklus van 'n organisasie en ironies genoeg, die bestuurders van sukses in een tydperk, kan die Achilleshiel van die volgende fase wees. Hierdie bekende en gewilde model van die verandering beklemtoon die rol van die verandering agent (Lunenburg, 2010). Volgens Lunenburg, 'n agent vir verandering is die individu, van binne of buite die organisasie, wat 'n leiersrol in die inisiëring van verandering is. Dit moet twee basiese idees vir die verandering behels om doeltreffend te wees. Eerstens, suksesvolle verandering vereis 'n herverspreiding van mag binne die bestaande struktuur. Suksesvolle verandering word gekenmerk deur 'n groter mate van gedeelde mag binne die organisatoriese hiërargie. Tweedens, hierdie herverspreiding van mag kom voor as gevolg van 'n ontwikkelingstaat van verandering.
Fase 2: Groei deur rigting
Die organisasie word meer professioneel en rigting gedrewe en onderworpe aan meer kontroles en prosedures, as dit funksioneel meer gestruktureerde raak met komplekse bestuur stelsels wat uitgerol word. Groei is 'n primêre doelwit en aansporings, begrotings en werk standaarde word bekendgestel. Kommunikasie word ook meer formeel met die bekendstelling van 'n multi-laag bestuur hiërargie, wat dan die volgende resultaat teweeg bring: Krisis van outonomie; wat gekenmerk word deur verlies van outonomie deur werkgewers, prosedures oorheers inisiatief, verhoogde afvaardiging, leerproses vir die middel-bestuur veroorsaak gereelde foute.
Fase 3: Groei deur afvaardiging
Die volgende fase van groei word ondersteun deur gedesentraliseerde bestuur en besluitneming funksie. Bestuurders word magte van outonomie toegeken en word aangespoor om motivering te stimuleer op die laer vlakke binne die organisasie. Hierdie tipe van delegering ondersteun uitbreiding as gevolg van die hoë vlak van motivering van senior bestuur. Uitbreiding vind plaas deur middel van die ondersteuning van die gedesentraliseerde eenhede; bestuurders ervaar egter gevoelens van vervreemding van die sake-eenhede wat lei tot 'n gevoel wat verduidelik word as: Krisis van Beheer; wat gekenmerk word deur verlies van beheer oor 'n gediversifiseerde, in-die-veld werking.
Fase 4: Groei deur middel van koördinasie
In hierdie gevorderde tydperk van groei, probeer bestuurders om te beheer en te koördineer met formele stelsels. Bestuurders is ook meer geneig om verantwoordelikheid te neem vir die inisiëring en bestuur van hierdie stelsels. Meer mense word in diens geneem en geplaas in 'n korporatiewe, “hoofkantoor”-omgewing om meer beheer uit te oefen. Deeglike oorweging word gegee oor hoe kapitaal versprei word tussen die sake-eenhede met streng kriteria. Aandeel opsies en winsdeling is 'n nuttige metode om te motiveer. Die doel is om meer doeltreffend te wees in die toepassing van skaars hulpbronne, maar die fase het sy eie krisis, naamlik: Krisis van “Red Tape”; wat gekenmerk word deur te veel beheer deur bestuurders, gebrek aan vertroue opbou in sake-eenhede, burokraties, prosedures demp innovasie.
Fase 6: Alliansies/Samewerkings vennootskappe
Die model het wel ‘n sesde fase. Hierdie addisionele tydperk is deur Greiner in 1988 bygevoeg, hoewel volgens Burns (2008, p.52) "Slegs fases 1 tot 4 werklik van toepassing op kleiner firmas is". Die finale fase is om die krisis van interne groei aan te spreek deur na die eksterne omgewing te kyk. Een benadering is om groei na te streef deur middel van samesmeltings en verkrygings. Nog 'n manier is om 'n virtuele super-organisasie deur die vorming van vennootskappe en alliansies waar die maatskappy se waarde geskep word tot almal se voordeel. 'n Tipiese manier waar dit gebeur is waar elke vennoot sekere vaardighede en bekwaamhede bydra tot 'n totale kliënt oplossing.
Lili Kraus
Lili Kraus (3 April 1903 - 6 November 1986) was 'n Hongaars-gebore pianis.
Biografie
Lili Kraus is in 1903 in Boedapest gebore. Haar vader was van Tsjeggiese afkoms, en haar moeder van 'n geassimileerde Joods-Hongaarse familie.
Sy studeer aan die Franz Liszt Musiekakademie, en op die ouderdom van 17 skryf sy in by die Boedapest Konservatorium waar sy studeer onder Zoltán Kodály en Béla Bartók. In the 1930's sit sy haar studies voort onder Severin Eisenberger en Eduard Steuermann in Wene, en Artur Schnabel in Berlyn, wat haar belangstelling in die klassieke tradisie aanwakker.
Lili Kraus word spoedig bekend as 'n spesialis in die musiek van Mozart en Beethoven. Haar vroeë kamermusiekopvoerings en opnames saam met die violis Szymon Goldberg help haar om kritiese lof in te oes en loods terselfdertyd haar internasionale loopbaan. In the 1930's toer sy deur Europa, Japan, Australië en Suid-Afrika. In 1940, tydens die Tweede Wêreldoorlog, onderneem Kraus 'n toer van Asië, waartydens sy en haar familie in Java gevange geneem word deur Japannese magte en vanaf Junie 1943 tot Augustus 1945 deur die Japannese magte geïnterneer word.
Na die oorlog vestig sy haar in Nieu-Seeland waar sy vir 'n aantal jare opvoerings en onderrig gee. Sy word 'n Nieu-Seelandse burger en sit aldaar haar loopbaan voort met uitgebreide toere. In die vroeë 1950's voer sy 'n volledige siklus van Beethoven se vioolsonates op saam met die violis Henri Temianka. Sy gee vanaf 1967 tot 1983 as inwonende kunstenaar klas aan die Texas Christian University in Fort Worth. Hierna vestig sy haar in Asheville, Noord-Carolina, waar sy in 1986 oorlede is.
Kraus se eggenoot was Otto Mandl (gebore 1889, sterf 1956), 'n welgestelde Joodse (hy het hom later tot die Katolisisme bekeer) myningenieur en filosoof. Hulle is op 31 Oktober 1930 getroud. Mandl het sy sakebelange verkoop ten einde sy vrou se loopbaan te bevorder. 'n Seun en dogter genaamd Ruth en Michael is uit die huwelik gebore.
Erfenis en waardering
Kraus was een van die vernaamste en prominentste 20ste eeuse vertolkers van die musiek van Mozart. Haar volledige opname van sy klaviersonates, wat in die laat 1960's opgeneem is, word vandag steeds as 'n toonaangewende interpretasie beskou; haar opnames van Mozart se klavierconcertos (saam met die Weense Fees-simfonieorkes onder leiding van Stephen Simon) vanaf 1965/66, parallel met Géza Anda se volledige opnames, wat in 1961 begin is, is van groot artistieke waarde. Anders as baie pianiste van haar tyd, het Kraus nie 'n kragtige en oordonderde toon verkies nie. Aangesien sy nooit 'n eksklusiewe kontrak met 'n platemaatskappy gesluit het nie, was dit vir 'n lang tyd moeilik om haar opnames te bekom. Intussen is haar opnames van 1933–1958 asook die volledige opnames van die Mozart-concertos op die Parlophone, Ducretet-Thomson en Les Discophiles Français (insluitend opnames van Mozart en Beethoven se vioolsonates saam met Goldberg) plate-etikette vrygestel.
Erica austronyassana
Erica austronyassana is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is endemies aan Malawi.
Sadiq Khan
Sadiq Aman Khan (* 8 Oktober 1970) is 'n Britse politikus en lid van die Arbeidersparty. Khan, wat die Londense Toothing-kiesafdeling sedert 2005 in die Britse Laerhuis verteenwoordig het en as deel van die gematigd linkse of sosiaal-demokratiese spektrum van die Arbeidersparty beskou word, is op 6 Mei 2016 as nuwe Londense burgemeester en opvolger van Boris Johnson (Konserwatiewe Party) vir 'n ampstermyn van vier jaar verkies.
Khan is in 'n gesin van Pakistanse immigrante uit die werkersklas gebore. Sy vader is as busbestuurder aangestel, terwyl sy moeder tuis as stikster gewerk het. Ná sy skoolloopbaan het Khan in die regte studeer en 'n graad aan die Universiteit van Noord-Londen verwerf. Hy het sy loopbaan as advokaat begin en in burgerregte gespesialiseer. So het hy ook drie jaar lank as voorsitter van die burgerregte-vereniging Liberty gedien.
As lid van die Arbeidersparty het hy aktief toegetree tot die politiek en is in 1994 as raadslid vir die administratiewe distrik London Borough of Wandsworth verkies. Hy het dié amp beklee tot en met 2006. In 2005 is hy as parlementslid vir Toothing verkies.
Onder die regering van eerste minister Gordon Brown (Arbeidersparty) is hy in 2008 as minister van gemeenskappe (Minister of State for Communities) benoem en het later minister van vervoer geword. As een van die belangrikste politieke bondgenote van die Arbeiderspartyleier Ed Miliband het Khan in dié se skadukabinet as skaduminister van justisie, skadu-lordkanselier en skaduminister vir Londen gedien.
Nicolaas Frederic de Waal
Sir Nicolaas Frederic de Waal (1853–1932) was die eerste administrateur van Kaapland. Hy is in Nederland gebore. Hy kom in 1880 in Suid-Afrika aan en vestig hom in Middelburg. Hier open hy 'n regspraktyk. Hy word betrokke in die politiek en word 'n vooraanstaande figuur in die Afrikanerbond. Hy word in 1898 'n lid van die Kaapse parlement. Later word hy Minister van Binnelandse Sake in die kabinet van John X. Merriman in 1908. Met Uniewording word hy die Administrateur van Kaapland. Hy tree in 1926 af en is oorlede in 1932.
Elandré
Elandré Schwartz (gebore 28 Augustus 1995 in Despatch, Oos-Kaap) is 'n Suid-Afrikaanse musikant. Elandré het as 19-jarige by die Waterfront-teaterskool in Kaapstad studeer en bekendheid verwerf nadat hy 'n video van sy vertolking van "Tougher than the Rest" van Bruce Springsteen op sosiale media gelaai het. Die video het oornag meer as 1 000 000 (07/2023) besoeke ontvang. Na die video se sukses, is hy genooi om op Bok Radio se ontbytprogram te sing en is tydens dié onderhoud deur Select Musiek 'n platekontrak aangebied.
Elandré se debuutalbum, Kleindorpdromer, is op 1 September 2017 vrygestel. Sy tweede album, Boomhuis, is op 19 April 2019 vrygestel. Sy derde album, “Rugsak", is op 21 Maart 2021 vrygestel.
Barbara Goodson
Barbara Goodson (gebore 16 Augustus 1949) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Akira (1988), Mighty Morphin Power Rangers: The Movie (1995), en Turbo: A Power Rangers Movie (1997), en in die televisiereeks Mighty Morphin Power Rangers (1993).
Eddington-limiet
Die Eddington-limiet is die maksimum ligsterkte wat ’n voorwerp (soos ’n ster) kan hê wanneer daar ’n balans is tussen die stralingskrag wat na buite werk en die swaartekrag wat na binne werk. Dié balans word hidrostatiese ewewig genoem.
Wanneer ’n ster die Eddington-limiet oorskry, sal ’n intense stralingsgedrewe sterwind vanuit sy buitenste lae voortkom. Aangesien die meeste sterre met ’n groot massa ligsterktes ver benede die Eddington-limiet het, is hul winde gewoonlik minder intens. Die Eddington-limiet word gebruik om die groot ligsterktes van akkresie-swartkolke soos kwasars te verduidelik.
Sir Arthur Stanley Eddington het aanvanklik net die elektronverstrooiing in ag geneem toe hy die limiet uitgewerk het, en dit word tans die klassieke Eddington-limiet genoem. Die aangepaste Eddington-limiet neem ook ander stralingsprosesse in ag.
India Arie
India Arie (gebore as India Arie Simpson op 3 Oktober 1975) is 'n Amerikaanse sanger-liedjieskrywer, aktrise, musikant asook 'n plaatvervaardiger. Sy het meer as 3,3 miljoen plate in Amerika verkoop en 10 miljoen wêreldwyd. Sy het vier Grammy-toekennings verwerf tydens haar 21 nominasies, insluitend die Beste R&B Album.
Agtergrond
Sy is in Denver, Colorado, gebore en haar ouers is Joyce en Ralph Simpson. Haar musikale vaardighede is deur beide haar ouers aangemoedig toe sy jonger was. Haar moeder is 'n voormalige sangeres (sy was geteken by Motown as 'n tiener en het geopen vir Stevie Wonder en Al Green) en sy is nou haar stilis. Sy het 'n ouer broer, J'On, en 'n jonger suster, Mary A Martin vanaf Philadelphia PA. Volgens 'n DNS-analise is sy afkomstig van die Mende-mense in Sierra Leone, die Kru-mense van Liberië, en die Fula-mense van Guinee-Bissau.
Nadat haar ouers geskei is, het haar ma na familie in Atlanta, Georgia verhuis toe India 13 jaar oud was. Sy het 'n verskeidenheid van musikale instrumente opgeneem gedurende haar skooljare in Denver, maar haar belangstelling in kitaarspeel tydens haar studies aan Savannah College of Art and Design, in Savannah, het gelei tot 'n persoonlike onthulling van liedjieskrywing en optredes. "Toe ek begin inskakel by my eie sensitiwiteit, het ek mense beter begin verstaan. Dit was 'n direkte uitvloeing van liedjieskryf," het sy by die persvrystelling van haar debuutalbum, Acoustic Soul, gesê.
Sy is 'n medestigter van die Atlanta-gebaseerde onafhanklike musiek kollektiewe Groovement EarthShare (Groovement is die kollektiewe kunstenaars se name en EarthShare is hul onafhanklike etiket se naam). Haar een plaaslikvrygestelde liedjiesamestelling het gelei tot 'n tweede stadium konsert by die 1998 Lilith Fair. In 1999 het 'n Universal/Motown verteenwoordiger haar opgeskryf en haar voorgestel aan voormalige Motown HUB, Kedar Massenburg. Arie wwon tans in Atlanta, Georgia.
Musiekloopbaan
Arie het haar debuutalbum, Acoustic Soul, op 27 Maart 2001 vrygestel. Die album het konstruktiewe resensies ontvang en is 'n kommersiële sukses. "Acoustic Soul" het gedebuteer as nommer tien op die VSA Billboard 200 en nommer drie op die Top R&B/Hip-Hop Albums. Binne maande, sonder die gekonsentreerde radiolugtyd wat gewoonlik pop- en rap-albums aanvuur, was Acoustic Soul gesertifiseer as dubbel platinum by die Recording Industry Association of America (RIAA). 2 180 000 kopieë is in Amerika en 3 000 000 kopieë wêreldwyd verkoop.
Chtoniese gode
Chtoniese gode (Grieks: θεοί χθόνιοι; χθόνιος; theoi chtheonioi, chthonios) is gode met betrekking tot die aarde en veral die onderwêreld. Die term word veral gebruik om onderskeid te tref tussen die gode in die Griekse mitologie.
Die Griekse chthon (χθών) is een van die vele woorde wat die Grieke het vir "aarde". Dit verwys eerder na die binnekant van die aardbodem as na die oppervlak (soos met die woord gaea) of ’n gebied (soos met die woord chora).
Die chtoniese gode vind hul wortels in ’n ou Mediterreense tradisie wat verbind word met vondste in Anatolië. Die siklus van die natuur, asook dié van die lewe en die verdere lewe ná die dood, is die belangrikste take waarmee hierdie gode hulle besig hou.
Augustinus van Kantelberg
Augustinus was die prior (Latynse titel wat eerste beteken) van die Sint Andreasklooster in Rome wat deur pous Gregorius I gestig is. Dieselfde pous stel hom in 595 as die hoof van veertig monnike aan om 'n sending na Britannia te onderneem. Die doel van die sending was om koning Æthelberht van Kent (die Bretwalda van Engeland) en sy onderdane in die Koninkryk van Kent te kersten. Hierdie onderneming staan as die Gregoriaanse missie bekend.
Chtoniese gode
Chtoniese en Olimpiese gode
Hoewel chtoniese gode veral verbind is met vrugbaarheid, was hulle nie die enigste gode vir wie dit belangrik was nie. Demeter en Persephone het albei te doen gehad met die vrugbaarheid van die grond, hoewel Demeter ’n tipiese Olimpiese kultus en Persephone ’n chtoniese kultus gehad het.
Die onderskeid is ook nie baie duidelik nie. Sommige Olimpiese gode, soos Hermes en Zeus, is gelykgestel aan chtoniese gode en hulle het ook chtoniese offerandes ontvang. Ook Herakles en Asklepios kon as óf Olimpiese óf chtoniese gode beskou word, na gelang van die plek.
Augustinus van Kantelberg
Kent is waarskynlik gekies omdat Æthelberht met 'n Christelike prinses, Bertha die dogter van Charibert I, die Merowingiese koning van Parys, getrou het. Hulle het gedink dat sy 'n positiewe invloed op haar man gehad het. Voor die sending Kent bereik het, het hulle oorweeg om eerder om te draai, maar pous Gregorius spoor hulle aan om deur te druk. In 597 land Augustinus en sy missie op die Isle of Thanet. Vandaar reis hulle na Canterbury, die belangrikste stad in Æthelberhts se koninkryk.
Die missie was suksesvol. Koning Æthelberht bekeer homself tot die Christendom en gee die sendelinge toestemming om sy koninkryk te bearbei. Hy gee hulle ook land om 'n klooster buite die stadsmure van Canterbury te stig. Augustinus is daar as die eerste aartsbiskop van Kantelberg gewy. Hy bekeer talle van die koning se onderdane. Tydens 'n massabyeenkoms op die Kersfees van 597 het hy selfs duisende mense gedoop. Aangemoedig deur die sukses, stuur pous Gregorius in 601 bykomende sendelinge na Kent. Hy stuur ook bemoedigende briewe en geskenke vir die kerke. Alle pogings om die inheemse Keltiese biskoppe te oorreed om hulle aan die kerk van Rome te onderwerp loop egter op niks uit nie.
In 604 is Rooms-Katolieke biskoppe in Londen en Rochester aangestel. 'n Skool is ook opgerig om Angel-Saksiese priesters en sendelinge op te lei. Augustinus, wat blykbaar sy dood voel naderkom het, reël ook die wyding van sy opvolger, Laurentius van Kantelberg, een van die manne wat hom vanaf Rome vergesel het, om die tweede aartsbiskop van Kantelberg te word.
Augustinus van Kantelberg sterf waarskynlik in Mei van die jaar 604 of 605. Hy is kort daarna as 'n heilige verklaar. Sy gedenkdag val op 27 en 28 Mei en in Engeland op 26 Mei.
Vroeteltol
'n Vroeteltol (Engels: fidget spinner) is 'n speelding wat oorspronklik bedoel was vir kinders wat sukkel om stil te sit en te veel vroetel. Kinders wat met die tol speel sal dan nie op 'n stoel ry of herhaaldelik op 'n balpuntpen kliek nie. Party mense (soos onderwysers) glo egter dat die speelding eerder kinders se aandag aftrek. Vir die rede word dit in baie skole verbied.
'n Vroeteltol bestaan uit 'n draaiskyf met 'n laer (bearings) wat twee of meer punte (uitsteeksels) het. Die laer in die middel word tussen die duim en wysvinger vasgeknyp. Deur dit met 'n ander vinger te stoot, begin dit in die rondte tol. Daar is gewoonlik 'n gewiggie aan die punte, dikwels ook in die vorm van 'n laer. Hierdie gewiggies kan gewoonlik nie self draai nie, maar verseker dat die tol langer aanhou spin. Soos dit draai maak dit 'n zoem- of ratelende geluid. Hierdie tolle kom in verskeie vorme en groottes voor. Sommige het selfs liggies wat in die donker flikker.
Die vroeteltol is in 1993 deur die Amerikaner Catherine Hettinger bedink en het aanvanklik goed verkoop. Nadat die patent daarop verstryk het, het dit meer as 20 jaar later weer te voorskyn gekom. In 2017 het die gier soos 'n veldbrand onder skoolkinders van Amerika na Europa en die res van die wêreld versprei.
Die tolle kan help om spanning te verlig en is moontlik selfs voordelig vir kinders met outisme, angstigheid of aandaggebrek-hiperaktiwiteitsteuring. Jong kinders kan egter verstik as hulle die tol, onderdele daarvan, of brokstukke as dit breek, insluk.
Ghadames
Ghadames (Arabies: غدامس) is 'n dorp en oase in die weste van Libië. Dit is sowat 550 km suidwes van die land se hoofstad, Tripoli, geleë, naby die grense van Algerië en Tunisië.
Die oase het 'n bevolking van 7000 Toearegse Berbers. Die ou gedeelte van die dorp, wat deur 'n muur omring word, is in 1986 deur Unesco as 'n Wêrelderfenisgebied verklaar. Elk van die sewe stamgroepe wat oorspronklik in hierdie deel van die dorp gewoon het, het hul eie distrik gehad, met 'n publieke area waar feeste gehou is. In die 1970's het die regering nuwe huise buite die ou deel van die dorp gebou. Baie inwoners keer egter in die somer terug na die ou middelste deel, siende dat die argitektuur daar beter beskerming teen die hitte bied.
Die eerste rekords oor Ghadames dateer uit die Romeinse periode, toe daar van tyd tot tyd Romeinse troepe in die dorp gestasioneer was. Die Romeinse naam vir die dorp was "Cydamus". Gedurende die 6de eeu het 'n Biskop in die dorp gewoon, ná die inwoners tot die Christendom bekeer is deur Bisantynse sendelinge. Gedurende die 7de eeu het Moslem Arabiere oor Ghadames geheers en die inwoners het volgelinge van Islam geword. Ghadames het tot die 19de eeu 'n belangrike rol gespeel in handel tussen die Mediterreense lande en Wes-Afrika, wie se handelsroetes deur die Sahara geloop het.
The oasis of Ghadames Is unknown to most people, I guess In Libya's vast land Half-buried in sand It survives, and it thrives — more or less
Metalloïed
’n Metalloïed (ook metalloïde of halfmetaal) is enige chemiese element wat eienskappe tussen dié van metale en niemetale het, of ’n mengsel van albei. Daar is nie ’n standaarddefinisie van die term of algehele ooreenstemming oor die elemente wat sodanig geklassifiseer word nie. Desondanks word die term steeds in chemiegeskrifte gebruik.
Van die elemente wat gewoonlik daarby gereken word, is:
Nog vyf elemente word minder dikwels sodanig geklassifiseer:
Dié 11 elemente lê op die periodieke tabel in ’n diagonale strook in die p-blok, van boor links bo tot astaat regs onder, tussen die metale en niemetale.
Tipiese metalloïede het ’n metaalagtige voorkoms, maar is bros en net redelike geleiers van elektrisiteit. Chemies tree hulle meestal op as niemetale. Hulle kan allooie vorm met metale. Die meeste van hul ander eienskappe is tussenin. Hulle en hul verbindings word gebruik in allooie, katalisators, glasse en elektronika.
Die term "metalloïed" is oorspronklik vir niemetale gebruik. Die mees onlangse gebruik, as ’n kategorie elemente met tussinin-eienskappe, het in 1940–1960 gewild geraak. Die term halfmetale word ontmoedig omdat dit in fisika ’n ander betekenis het as in chemie. In fisika verwys dit meer spesifiek na die elektroniese bandstruktuur van ’n stof.