cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johann Rupert
Sakeloopbaan
Rupert het sy sakevakleerlingskap in New York voltooi, waarna hy vir twee jaar by Chase Manhattan en drie jaar by Lazard Freres gewerk het. Met sy terugkeer na Suid-Afrika het hy die internasionale afdeling van die Rand Aksepbank gelei voordat hy by die Rupert-familie-onderneming aangesluit het.
Sedertdien het Johann al die Rupertfamilie se sakebelange oorgeneem. Hy is tans die uitvoerende hoof van Richemont en voorsitter van beide Remgro en VenFin.
Die Rupertfamilie se rykdom is in April 2006 volgens die finansiële webwerf www.fin24.com op VS$1,7 miljard (sowat R10,4 miljard) geraam. Die 2005-uitgawe van die Forbes-lys van die wêreld se rykste mense lys die Rupert-familie in die 272ste plek met bates ter waarde van ongeveer VS$2,3 miljard. Teen 2011 het dit toegeneem tot VS$4,8 miljard (R40 miljard). Rupert was die sesde rykste persoon in Afrika en 219de op Forbes se lys.
Ander belangstellings
Rupert is ’n voormalige krieketspeler en het gehelp om die Laureus-stigting in die lewe te roep wat befondsing verskaf vir projekte wat minderbevoorregte kinders motiveer deur deelname aan sport.
Hy is ook ’n stigterstrustee van die Nelson Mandela-kinderfonds. Net soos sy pa is hy ook verbind tot omgewingsbewaring.
Rupert is ook ’n kampvegter vir Afrikaans. Hy het besluit om miljoene rand se advertensies van Richemont, wat handelsname soos Alfred Dunhill, Cartier, Lancel en Van Cleef & Arpels besit, te onttrek aan die internasionale dekortydskrif Wallpaper wat Afrikaans as "een van die lelikste tale ter wêreld" in die tydskrif se September 2005-uitgawe bestempel het.
Rupert het die besluit geneem nadat Wallpaper ’n onderskrif by ’n foto van die Afrikaanse Taalmonument soos volg verwoord het: "Die argitek Jan van Wijk se besonderse 1975-huldeblyk aan een van die wêreld se lelikste tale wat, as dit vir niks anders waardeer kan word nie, ’n goeie piekniekterrein is op pad na Franschhoek en die Stellenbosch-wynlande."
Rupert het as volg op die uitlating gereageer: "Die tydskrif het my moedertaal verneder en ek het nou genoeg daarvan gehad dat my kultuur voortdurend verkleineer word. Ek gaan nie net stilsit en toekyk hoe my taal en kultuur deur die modder gesleep word nie. Wat hulle oor Afrikaans te sê gehad het, is die grootste klomp twak wat ek in ’n lang tyd gesien het en ek het besluit dit verg optrede."
Menings oor ekonomie en politiek
Rupert het sy simpatie vir die idee van 'n universele basisinkomste verklaar.
Alison Haislip
Alison Haislip (gebore 6 Februarie 1981) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Attack of the Show! (2005), Battleground (2012), Con Man (2015), en BattleBots (2015).
Jack Mather
Jack Mather (7 September 1907 – 16 Augustus 1966) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Up in the Air (1940), You're Out of Luck (1941), en My Man Godfrey (1957), en in die televisiereeks Death Valley Days (1952).
Sinchroniese taalkunde
Akkurate beskrywing van werklike spraak is 'n moeilike saak, en taalkundiges moes dikwels tevrede wees met uiters onakkurate skattings. Byna alle teorieë op die gebied van die taalkunde het hulle oorsprong in die praktiese probleme verbonde aan die sinchroniese taalkunde. Fonologie (en die teoriese ontwikkelinge daarin, soos die foneem) handel oor hoe moedertaalsprekers hulle taal uitspreek. Sintaksis het ontwikkel om te beskryf wat gebeur wanneer die fonetiek 'n gesproke taal tot 'n genormaliseerde kontrolevlak reduseer. Die leksikologie versamel "woorde" en hulle afleidings en verbuigings: dit het nie juis tot algemene teorieë aanleiding gegee nie. 'n Uiters "mentalistiese" beskouing ontken dat die beskrywing van 'n taal deur enigiemand anders as 'n vaardige spreker van daardie taal gedoen kan word. Sodanige sprekers het 'n innerlike, sogenaamde "taalkundige vaardigheid", wat hulle in staat stel om op grond van hulle ondervinding nuwe maar korrekte uitdrukkings af te lei en om onaanvaarbare uitdrukkings te verwerp. Daar is tienduisende beskrywings van duisende tale wat saamgestel is deur mense sonder voldoende opleiding in die taalkunde. Met 'n paar bewonderenswaardige uitsonderings is alle taalkundige beskrywings wat voor ongeveer 1900 gedoen is, amateurpogings. 'n Taalkundige beskrywing word as goed genoeg beskou as dit aan een of meer van die volgende doelwitte van die sinchroniese taalkunde beantwoord: Daar is ook 'n paar bonusonderwerpe wat ingesluit kan word, soos teksontleding en historiese rekonstruksies.
Teenstand en omstredenheid
Tans is die mees omstrede onderwerpe gewoonlik morfologie en sintaksis. In die taalstudie het die morfologie egter as studieveld herlewe. Die doel van taalkundige teorie, wat die praktiese taalkundige betref, is om beskrywings van morfologie en sintaksis verstaanbaar te maak. Dit is maklik om te sien dat dieselfde data dikwels op verskillende maniere beskryf kan word. Daar was 'n tyd lank 'n sterk begeerte om 'n maatstaf te vind waarvolgens een beskrywing as die beste bestempel kon word. Vandag word daardie doelwit egter as te ontwykend beskou.
Vertaal uit die ooreenstemmende artikel in die Engelse Wikipedia.
Xukarivier
Die Xuka is 'n rivier wat in die ooste van die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die M'basherivier.
Die rivier ontspring in die suidelike Drakensberge by, net oos van die dorp Elliot.
Aus tiefer Not schrei ich zu dir, BWV 38
Aus tiefer Not schrei ich zu dir, BWV 38, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Chris Riggi
Chris Riggi is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Vampires Suck (2010), The Wolf of Wall Street (2013), en Adult World (2013).
Shallcross
Shallcross is 'n woonbuurt in Durban, Suid-Afrika.
Bendegeweld
Shallcross was van 2019 tot 2021 die toneel van sporadiese bendegeweld. In Januarie 2021 het Yaganathan “Teddy Mafia” Pillay die 8ste slagoffer geword van 'n doodstryd om beheer van plaaslike dwelmverkope en -verspreiding. Pillay se twee aanvallers is op die toneel deur plaaslike inwoners om die lewe gebring. 'n Broer van Pillay het aangedui dat die polisie nog geen arrestasie in enige van die moorde gemaak het nie, en besmoontlik omgekoop word. In een van verskeie sluipmoordaanvalle volgend op hierdie moorde, is 'n 52-jarige man op 8 Maart in Taurusstraat doodgeskiet.
Ray McDonald (danser)
Ray McDonald (1921 – 20 Februarie 1959) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Born to Sing (1942), Good News (1947), There's a Girl in My Heart (1949), en All Ashore (1953).
Kubisme
Kubisme word gewoonlik beskou as die belangrikste en invloedrykste kunsbeweging sedert die Italiaanse renaissance. Dit was 'n avant-garde kunsbeweging wat skilderkuns en beeldhoukuns tydens die vroeë 20ste eeu in Europa gerewolusioneer het.
In Kubistiese kunswerke word voorwerpe opgebreek, ontleed en dan weer saamgestel in 'n abstrakte uitbeelding. In plaas daarvan om voorwerpe slegs van een vaste hoek te beskou, word die voorwerp van veelvoudige hoeke beskou en poog die kunstenaar dan om die onderwerp op so 'n manier te verbeel dat die mees volledige resultaat verkry word. Dikwels sny die vlakke en fasette mekaar teen hoeke op so 'n manier, dat geen herkenbare diepte getoon word nie. Die vlakke van die voorwerp in die agtergrond deurdring mekaar en skep in die proses 'n dubbelsinnige vlak ruimte wat kenmerkend is van kubisme. Die resultaat word beskryf as 'n volledige en duidelik omlynde skoonheid.
Geskiedenis
Georges Braque en Pablo Picasso wat toe inwoners van die Montmartre-kwartier van Parys Frankryk was, word algemeen beskou as die innoveerders van die beweging. Hulle het begin werk aan die ontwikkeling van kubisme in 1908 nadat hulle in 1907 ontmoet het, en het nou saamgewerk tot die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in 1914. Franse kuns kritikus Louis Vauxcelles was die eerste persoon om die uitdrukking "kubisme" (bitarre cubiques) te gebruik. Dit was nadat hy 'n skildery van Braque gesien het en dit beskryf het as "vol klein kubusse", waarna die term algemeen gebruik is. Die twee skeppers van kubisme self het vir 'n hele ruk nie dié term gebruik nie.
Die kubismebeweging het uitgebrei deur die samekoms van kunstenaars in Montparnasse, en is aangemoedig deur die kunshandelaar Henry Kahnweiler. Dit het so gou gewild geraak dat teen 1910 kritici verwys het na die "kubismeskool", van al die kunstenaars wat beïnvloed is deur Braque en Picasso. Daar was egter heelwat ander kunstenaars wat hulself as kubiste beskou het, maar wat in rigtings gegaan het wat anders was as die oorspronklikes van Braque en Picasso. Braque en Picasso het self deur verskeie fases gegaan voor 1920. Die Puteaux Groep, 'n vertakking van die kubismebeweging, waarna kunstenare soos Guillaume Apollinaire, Robert Delaunay, Marcel Duchamp, Fernand Léger ook bekendheid verwerf het. Kubisme het kunstenare van die eerste dekades van die 20ste eeu beïnvloed en het aanleiding gegee tot die ontwikkeling van die nuwe tendense in kuns soos Futurisme, Vortisme en Ekspessionisme.
Analitiese kubisme
Picasso en Braque het saam gewerk gedurende die voor-kubisme tydperk (1906-1909) en daarna het hulle begin om hulle konsepte te ontwikkel tot wat later bekend gestaan het as “analitiese kubisme”. Die styl het ontwikkel gedurende die tydperk van herfs 1909 tot winter 1911/1912. En het bestaan uit digte patrone, amper monochrome vlakke van onvoltooide, rigtingsgegewende lyne en gemodelleerde vorms wat heeltyd teen mekaar op gespeel word.
Braque sou later die verhouding tussen hom en Picasso beskryf as die van “twee bergklimmers wat met 'n tou aan mekaar verbind is”. Picasso se skildery “Blah” (les Demoiselles d’Avignon) word deur baie kuns geskiedkundiges nie as Kubisties beskou nie, maar dit word nogtans as 'n noodsaaklike deel in die ontwikkeling van die beweging beskou. In hierdie werk eksperimenteer Picasso eers om dieselfde voorwerp, of in hierdie geval figuur, van verskillende rigtings te aanskou. Braque was beïndruk met die skildery en het verder met dié idee geëksperimenteer. Albei mans se ontwikkeling in dié veld, het aanleiding gegee tot die kubisme wat ons vandag ken.
Sommige kuns geskiedkundiges het ook 'n sekondêre fase in hierdie analitiese tydperk geïdentifiseer. Dit het bekend gestaan as die “Hermitiese” fase waarin die werke gekenmerk is deur monochroom en moeilik ontsyferbaar te wees. Die skilders het toe leidrade gegee deur 'n identifiseerbare voorwerp in te sluit, om te help ontsyfer wat deur die stuk weergegee word. 'n Mens kon byvoorbeeld deur die insluiting van 'n pyp afgelei word; dit word maklik afgelei dat die persoon besig was om te rook. Op hierdie stadium het kubiste die grens van abstraktheid genader. 'n Paar letters is bygevoeg om ook as leidrade in die werk te dien. Braque het van die letters benut en hulle het onmiddellik die skakel gemaak met alledaagse voorwerpe, soos 'n bottel Rum of 'n koerant.
Sintetiese kubisme
In teenstelling met Analitiese kubisme wat voorwerpe gefragmenteer het en voorwerpe afgebreek het tot in sy onderdele of vlakke, het sintetiese kubisme gepoog om baie verskillende voorwerpe gelyktydig te gebruik om nuwe vorms of gestaltes te skep. Hierdie fase verwesenlik die ontstaan van kollage en van papier “collé”. Picasso het kollage uitgevind met sy werk “Still Life with Chair Caning”, waarin hy 'n stuk doek, waarop die ontwerp van 'n stoel geskilder is, bo op die doek geplak het. Braque het belang gestel in Picasso se tegniek en was toe die eerste om papier collé te benut in sy werk “Fruitdish and Glass”. Die glas aan die linkerkant, is 'n stuk koerantpapier wat in die vorm van 'n glas geknip is.
Terwyl Braque voorheen letterwerk gebruik het, het die twee kunstenaars se sintetiese stukke begin om die konsep tot 'n nuwe uiterste te neem. Letters wat voorheen die onderwerp in die stuk was, het toe die onderwerp self geword. Stukkies koerant is van die mees algemene items wat die kunstenaars op hul doeke gebruik het. Hulle het nog verder gegaan deur papier met 'n houtdruk daarop, of ook ander tipes materiaal by te voeg. Behalwe dat Picasso en Braque gemengde media gebruik het, het hulle ook die aanwending van verf gevarieer met dekoratiewe verf tegnieke soos kam, “faux graining” en die byvoeging van sand vir tekstuur. Hulle het gereeld voorwerpe geteken en het toe die skadu’s met grafiet of houtskool bygevoeg en sodoende verf en teken tegnieke gemeng. Verder het Picasso gebruik gemaak van die tegniek “pointillisme” en kolletjies patrone, om deursigtige vlakke aan te dui en om ruimte te skep.
Hooffigure: volgers van die beweging: Georges Braque, Marcel Duchamp, Pablo Picasso, Paul Klee, Jacques Villon, Jacques Lipchitz, Juan Gris, Louis Marcoussis, Fernand Leger Marevna, (Marie Vorobieff-Stebelska), Jean Metzinger, Alexandra Nechita, Francis Picabia, Liubov Popova, Diego Rivera, Marie Vassilieff, Fritz Wotruba en Piet Mondrian.
Daar was ook kritici (Andre Salamon, Guillaume Apollinaire), digters (Max Jacob, Pierre Reverdy, Gertrude Stein) en ander beeldhou kunstenaars wat die leiding geneem het van Jacques Lipchitz, soos Raymond Duchamp-Villon en Elie Nadelman wat ook gelok was in die tendens van kubisme in. Robert Delaunay het "Orphic” kubisme beoefen, wat gesien is in die Puteaux Groep.
Internasionale Geletterdheidsdag
Internasionale Geletterdheidsdag word jaarliks op 8 September gevier om die noodsaaklikheid van geletterdheid vir persoonlike, ekonomiese en politieke bemagtiging van individue en gemeenskappe onder die aandag van die wêreld te bring. Dié Unesco gedenkdag is op 17 November 1965 geproklameer in opvolging van 'n aanbeveling deur die Wêreldkongres van Ministers van Onderwys oor die Uitwissing van Ongeletterdheid in Teheran om 'n gekoördineerde program van aksie teen ongeletterdheid van stapel te stuur. Op daardie stadium was 44% van die wêreldbevolking ongeletterd.
Vyftig jaar later is die getal ongeletterdes gehalveer. In 2016 is ongeveer 758 miljoen persone van 15 jaar en ouer, 20% van alle volwassenes, basies ongeletterd. Twee derdes van die getal is vroue. Geletterdheid onder die jeug (15 tot 24 jaar) staan tans op 91% danksy beter toegang tot skole en verpligte onderwys in die meeste lande. In Sub-Sahara Afrika is die syfer slegs 71% en onder jong vroue slegs 65%. Volgens 'n verslag van Unesco was daar in 2013 124 miljoen kinders wat nie skool bygewoon het nie, meer as die helfte hiervan in Afrika.
Die dag word wêreldwyd gevier deur regerings, internasionale organisasies, nie-regeringsorganisasies, die privaatsektor, gemeenskappe en skole. Suksesvolle projekte en beduidende vordering word erken. Unesco het twee Geletterdheidspryse wat jaarliks tydens die hoofviering toegeken word vir buitengewone oplossings wat kan lei tot die bereiking van die 2030 Education Agenda. Die Unesco King Sejong Geletterdheidsprys word toegeken aan regerings, regeringsorganisasies en nie-regeringsorganisasies vir effektiewe geletterdheidsinisiatiewe. Spesiale aandag word gegee aan die bevordering van moedertale in ontwikkelende lande. Die Unesco Confucius Geletterdheidsprys gee erkenning aan individue, regerings, regeringsorganisasies en nie-regeringsorganisasies vir programme gemik op plattelandse volwassenes en die na-skoolse jeug, in besonder vroue en meisies. In 2016 het die Suid-Afrikaanse Departement van Basiese Onderwys die Unesco Confucius Geletterdheidsprys ontvang vir Kha ri Gude (Tshivenda vir 'kom ons leer'), 'n geletterdheidsprogram wat tussen 2008 en 2015 meer as 4 miljoen plattelandse mense gehelp het om basies geletterd te word. Nagenoeg 40,000 vrywilligers het daaraan deelgeneem by 35,000 sentra dwarsdeur die land.
'n Tema wat by die tydsgees pas, word jaarliks gekies vir die viering. Vir die halfeeuviering in 2016 is dit Lees die verlede, skryf die toekoms. Vorige temas soos Geletterdheid en gesondheid, Bemagtiging deur geletterdheid, Geletterdheid en vrede (2011 en 20112 ), Geletterdheid vir die 21ste eeu (2013), Geletterdheid vir volhoubare ontwikkeling en gemeenskappe (2014 en 2015) dui op die beduidende rol wat geletterdheid speel in vooruitgang en lewenskwaliteit.
Heuningaalwyn
Die Heuningaalwyn (Aloiampelos tenuior), voorheen Aloe tenuior, is 'n aalwyn wat voorkom in die Oos-Kaap, KwaZulu-Natal, Mpumalanga en Eswatini. Die plant dra geel of rooi blomme en blom hoofsaaklik in die somer, van Augustus tot Mei.
Gillitts
Gillitts is 'n voorstad op die westelike grens van Durban, KwaZulu-Natal Provinsie, Suid-Afrika.
Ligging
Dit is sowat 35 km in die binneland van die sentrum van die stad op 'n hoogte van 600 m. Hoewel Durban subtropies en baie vogtig is, lê Gillitts bo die humiditeit en is nie baie vogtig nie, behalwe wanneer dit in die wolke is, wat algemeen voorkom in die somer. Dit is in die misgordelgebied, dus kry hierdie gebied 'n goeie hoeveelheid mis. Al kla sommige inwoners oor die mis, is dit gewoonlik 'n welkome verligting van die intense humiditeit van die gebied.
Dit is geposisioneer naby die tans ontluikende Hillcrest en Kloof. Die hele gebied is bekend as die Boonste Snelweg Gebied omrede die M13 snelweg dit deursny.
Psigoterapie
Psigoterapie is 'n stel tegnieke wat ten doele het om die geestesgesondheid, asook gemoeds- en gedragsprobleme van die individu, of 'n groep (waaronder ook 'n gesin) te verbeter. Daar is 'n wye verskeidenheid vorms van psigoterapie. Die psigoterapeut het 'n etiese verantwoordelikheid om die vertroulikheid en privaatheid van die pasiënt(e) te beskerm.
Algemene beskrywing
Psigoterapeute hoef nie noodwendig mediese opleiding te hê nie, maar 'n basiese kennis van psigiatrie en sielkunde is gewoonlik deel van so 'n persoon se opleiding. Psigoterapeute kan psigiaters, sielkundiges, maatskaplike werkers, opgeleide verpleegkundiges, opgeleide beraders of ander professionele lui wees.
Die digotomie van 'n geneeskundige en 'n humanistiese model skei baie skole van psigoterapie van mekaar. In die mediese model is die pasiënt siek en die bekwame terapeut help om die pasiënt weer gesond te kry. In die humanistiese model word die kliënt aangemoedig om verder van hulself te leer om sodoende 'n beter begrip van hulself te verkry.
Daar is ten minste ses hoofskole van psigoterapie:
Gillitts
Ontwikkeling
Gillitts het redelik stabiel gebly, terwyl Kloof en Hillcrest in die omliggende gebiede baie vinnig groei. Dit kan toegeskryf word aan die feit dat daar baie min ruimte vir uitbreiding in Gillitts is.
Psigoterapie
Psigo-analise
(Sien ook die biografie van Sigmund Freud).
Gillitts
Ontwikkeling
Die gebied van Gillitts strek aan weerskante van die M13 snelweg (Durban na Pietermaritzburg). Die M13 vervang die ou hoofpad tussen die twee stede, en 'n gedeelte van die ou hoofpad is nou die grootpad deur die suidekant van Gillitts.
Psigoterapie
Psigo-analise
Psigo-analise het begin in die mid-1880's. Veral vroue met histerie is eers behandel, deur middel van tegnieke soos droomontleding, vrye assosiasie, oordrag en ontleding van die id, ego en superego. Studente en kollegas, soos Alfred Adler, Otto Rank en Carl Jung, het mettertyd ook hulle eie vorm van psigoterapie ontwikkel, in 'n skool bekend as psigodinamiese terapie; en tot vandag toe ontwikkel hierdie veld steeds verder.
Gillitts
Vroeë geskiedenis
Die Gillitts-stasie op die spoorlyn in die middel van Gillitts is verlate en tans nie in gebruik nie, maar is 'n pragtige voorbeeld van 1900-era argitektuur. Dit dateer terug na die Boere-Oorlog in die eerste dekade van die 20ste eeu, die stasie was 'n halte vir die Britse soldate in transito van Durban na die Midlandse slagvelde sowel as vir die terugkeer van gewonde soldate.
Psigoterapie
Ondersteunende psigoterapie
Carl Rogers ontwikkel die beginsels van dié humanisties-gebaseerde psigoterapie in die 1950's. Die boustene van sy werk berus op onvoorwaardelike positiewe aanvaarding, egtheid en empatie.
Joyce Barker
Joyce Barker (6 Junie 1931 – 23 Mei 1992) was 'n Suid-Afrikaanse dramatiese sopraan wat 'n aansienlike bydrae tot die groei en ontwikkeling van Suid-Afrikaanse opera gelewer het, beide as 'n internasionale operasangeres en, in haar latere jare, 'n onderwyseres. Sy het verskeie sangbeurse en internasionale pryse oor haar loopbaan ontvang. Sy verhuis in 1954 na Londen, waar sy haar by Sadler’s Wells en Covent Garden, asook in Ierland, as sopraan in operas en oratoria vestig. Sy keer in 1963 na Johannesburg terug, waar sy ’n leidende rol in die vestiging van professionele opera by die destydse kunsstreeksrade speel.
Psigoterapie
Die terapeutiese verhouding
Navorsing bewys dat die kwaliteit van die verhouding tussen die terapeut en die pasiënt meer invloedryk op die eindresultaat is, as die soort psigoterapie wat gebruik word. (Rosenzweig, S. (1936). "Some implicit common factors in diverse methods in psychotherapy". Journal of Orthopsychiatry 6: 412-415).
Glud
Glud is ’n plek in die Deense Midde-Jutlandstreek in die Hedensted-munisipaliteit. Daar bly 649 inwoners (2008).
Psigoterapie
Kritiek
Kritici van psigoterapie wys daarop dat doodeenvoudig die verloop van tyd psigososiale genesing bring.
Joyce Barker
Opleiding en vroeë loopbaan
Barker is op 6 Junie 1931 op Mooirivier in Natal gebore. Op 19 het sy haar aanvanklike sangopleiding van Daisy Holmes in Durban ontvang. Sy het die Ernest Whitcutt Memorial Cup drie jaar agter mekaar verower, wat tot drie verskillende studiebeurse gelei het. Die beurse, saam met 'n oorsese beurs van die Royal School of Music en 'n spesiale beurs vir oorsese studie van die Natal Society for the Advancement of Music, het haar in staat gestel om haar onderrig in Londen, Engeland, voort te sit. Na 'n driejarige opleiding in Engeland was Barker in 1956 die eerste wenner van die Kathleen Ferrier Scholarship, 'n toekenning wat as een van Brittanje se mees prestigeryke toekennings gesien word.
Ná haar opleiding in Engeland het Barker na Europa gegaan, waar sy tussen 1956–1959 onderrig ontvang het van Paula Köhler en Maria Hittorff (wat ook onderrig aan Mimi Coertse gegee het). Ná die tydperk het sy na Londen teruggekeer, waar sy opleiding in stemproduksie van Borishka Gereb en Mario en Katerina Baziola ontvang het. Eduard Pedrazolli het haar vanaf 1959 ook gelei in die Italiaanse opera-repertoire. Alhoewel sy in hierdie tydperk steeds op haar loopbaan as operasangeres voorberei het, het sy reeds verskeie toekennings in die tyd gewen, waaronder die Goue Medalje van die Internasionale Concours de Chant (1959). Sy het in Engeland ook in verskeie operas opgetree: haar eerste was in Felix Mendelssohn se Bybelse opera Elias, wat tydens die Canterbury Festival van 1954 opgevoer was. Sy het ook by die Londense Sadler's Wells en Covent Garden opgetree in Richard Wagner se Götterdämmerung en Die Walküre, Arrigo Boito se Mefistofele, Wolgang Amadeus Mozarts se Die bruilof van Figaro en Guiseppe Verdi se I Lombardi en Nabucco.
Barker het in hierdie tyd ook na Ierland gereis, waar sy opgetree het in produksies van Die verhale van Hoffman (deur Jacques Offenbach), Die bruilof van Figaro en La Boheme (deur Giacomo Puccini). Ander belangrike optredes in hierdie tyd sluit die sopraanhoofrolle in Mahler se Agste simfonie, Verdi se Aïda en Carl Nielsen se Saul en Dawid. Sy het ook in Amerika opgetree, as Amerila in Un Ballo in Maschera, by die Lincoln-sentrum in New York. Winthrop Sargeant, die kritikus vir die New Yorker het opgemerk dat sy "'n regte ontdekking is... 'n dramatiese sopraan van belang", terwyl die publikasie Musical America van mening was dat sy "die werklike artikel is... 'n egte dramatiese sopraan van merkwaardige sensitiwiteit en grootse musikale krag, seker van haar beheer van die Verdiese lyn en in besit van 'n stem om oor verbaas te staan".
Terugkeer na Suid-Afrika
Met die uitsondering van 'n kort Suid-Afrikaanse toer in 1957–1958, het Baker tien jaar lank buite Suid-Afrika gewoon. Sy het egter in 1963 permanent teruggekeer en haar as 'n prominente sopraan in die land gevestig. Sy het as die solo-uitvoerder met al vier die Suid-Afrikaanse Streeksrade vir die Uitvoerende Kunste en leidende orkeste opgetree. Ook het sy aan talle uitsendings deelgeneem en talle ander hoofrolle in verskeie operaproduksies gehad.
In die sewentigerjare het sy meermale na die buiteland teruggekeer, o.a. Brittanje, Amerika en Frankryk, waar sy in verskeie operas opgetree het.
Latere jare
Ná sy as sopraan afgetree het, het Barker begin om ander potensiële operasangers op te lei.
Gazankulu
Gazankulu was 'n semi-onafhanklike swart selfregerende gebied, ‘n voormalige Bantoestan (tuisland) in die noordooste van Suid-Afrika wat deur die Nasionale Party-regering geskep is.
Witbankdam
Die dam se bakmaat is 104 019 000 m³ agter 'n wal wat 42 m hoog is. Wanneer vol, beslaan dit 'n oppervlakte van 1 211,2 ha.
Joyce Barker
Latere jare
Sy was erg krities oor die vier Streeksrade vir Uitvoerende Kunste: volgens haar het hulle nie voldoende werksgeleenthede of permanente aanstelling aan Suid-Afrikaanse sangers gebied nie, wat daartoe gelei het dat baie van hulle na ander lande vertrek het op soek na werk. Sy het later die posisie as hoof van die Operaskool van die Witwatersrand beklee, in welke tyd sy 'n bydrae gemaak het tot die verhoging van opleidingstandaarde vir jong sangers.
Gazankulu
Gazankulu was geleë in die noordooste van die voormalige Transvaalprovinsie. Die gebied het onder beheer van die Shangaan-Tsonga mense gekom nadat Soshangane, een van Shaka se generaals, noordwaarts gevlug het voor 1820 en sy eie koningkryk tussen Tsongas in Gazaland in Mosambiek gestig het. Na skermutselings met die Portugese in Mosambiek, het hy en sy volgelinge gevlug en in 1895 in die Zuid-Afrikaanse Republiek gevestig.
Brich dem Hungrigen dein Brot, BWV 39
Brich dem Hungrigen dein Brot, BWV 39, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Gazankulu
Gazankulu het bestaan uit vier areas wat aan die Nasionale Krugerwildtuin grens en gesamentlik ongeveer 760,000 hektaar beslaan het. Die area is tipies Laeveld met gematige winters en warm somers. Besproeiing uit die Letaba- en Sabieriviere het landbou laat gedy en koring, sisal, mielies en groente word in die gebied verbou.
Die Nasionale Party-regering was die vernaamste finansierder van die Gazankuluregering. In 1962 kry die Shangaan Territoriale Gesag gestalte en die eerste wetgewende vergadering sit in 1971. Gazunkulu het 'n selfregerende gebied geword in 1973. 'n Hoofminister was die hoof van die uitvoerende gesag in Gazankulu bygestaan deur 'n kabinet van sewe lede. Die parlement, of wetgewende vergadering, het 68 lede gehad waarvan 26 hoofmanne outomaties “verkies” is, 16 deur die SA-regering aangewys is en 'n verdere 26 verkies is.
Ná die eerste demokratiese verkiesing van 1994 is Gazankulu heringelyf by die Republiek van Suid-Afrika, as deel van die huidige Limpopo- en Mpumalangaprovinsies.
Geskiedenis
Gazankulu het in 1969 selfregering van die sentrale regering ontvang, met sy hoofstad in Giyani. Gazankulu-tuisland strek amptelik vanaf Elim-hospitaal, naby Makhado, dan ooswaarts deur die Levubu-riviervallei, die dorpies Valdezia en Bungeni is die twee grootste Tsonga-nedersettings in die Levubu-riviervallei, met 'n gesamentlike bevolking van meer as 50 000 mense, volgens die middel-2015-bevolkingstatistieke en strek tot by die oewer van die Sabierivier naby Skukuza in Hazyview in Mpumalanga. Die totale afstand van Gazankulu, van Elim Hospitaal tot Hazyview, was 317 km, wat 'n afstand gelykstaande is aan 'n reis vanaf Pretoria na Bandelierkop in Limpopo, met 3 groot eksklawes, wat Bosbokrand, Tzaneen en Phalaborwa was.
Voor die 1913 Grondwet was Bosbokrand, Phalaborwa en Tzaneen nie Tsonga-eksklawes nie, hulle was fisies verbind met ander Tsongas van Elim, Giyani en Malamulele. Die 1913 Grondwet het 3 groot Tsonga-eksklawe tot gevolg gehad, gedurende die 1960's het professor H.W.E Ntsanwisi onsuksesvol die sentrale regering se eensydige grondafbakenings teengestaan, wat ongelukkig tot 3 groot Tsonga-eksklawes gelei het. Ten spyte van professor Ntsanwisi se protes teen eensydige grondafbakenings, het die sentrale regering voortgegaan om 3 groot Tsonga-ekslawes te skep, wat die Tsonga-mense onvoorwaardelik teengestaan het gedurende die 1960's, 1970's en 1980's. Gazankulu het grense gedeel met ander swart tuislande, wat Venda, Lebowa en KaNgwane was. Hierdie 3 ander swart tuislande, soos Gazankulu, het ook grondgrype en onregverdige grondtoekennings van die sentrale regering ervaar.
Krugerhof
Krugerhof is die huis in Waterval Onder waarin pres. Paul Kruger van 30 Junie tot 28 Augustus 1900 gewoon het.
Joyce Barker
Latere jare
Barker het na 'n lang siekte op 23 Mei 1992 in Johannesburg gesterf.
Gillitts
Vroeë geskiedenis
Met die erfgroottes van 'n minimum van 'n halfakker, baie min trosontwikkelinge, geen kommersiële of industriële ontwikkeling en hierdie baie aktiewe omgewingsgeoriënteerde bevolking, huisves Gillitts nog honderde voëls en inheemse wild insluitende klein bokkies, duikers en ystervarke.
Gazankulu
Townships van Gazankulu
Daar was 10 formele townships in Gazankulu, wat almal van die laat 1960's tot die laat 1980's deur die Apartheidsregering geskep en gebou is. Hulle is Waterval in Elim, Giyani in Giyani, Malamulele in Malamulele, Nkowankowa buite Tzaneen, Lulekani buite Phalaborwa, Acornhoek in Bosbokrand, Thulamahashe in Bosbokrand, Dwarsloop in Bosbokrand en Mkhuhlu in Hazyview. Die bogenoemde townships is gebou op grond wat besit was deur plaaslike tradisionele leiers of stamhoofde.
Genadendal
Genadendal is 'n dorp in die Wes-Kaap (Suid-Afrika) aan die voet van die Riviersonderendberge. Dit is amper anderhalf uur van die Kaap af op die platteland in die Overbergstreek.
Gazankulu
Hospitale van Gazankulu
Gazankulu het 9 distrikshospitale gehad, naamlik; Elim-hospitaal in Elim, Nkhensani-hospitaal in Giyani, Vuxakeni-psigiatriese hospitaal in Giyani, Malamulele-hospitaal in Malamulele, Letaba-hospitaal in Tzaneen, Shiluvane-hospitaal in Tzaneen, Tintswalo-hospitaal in Bosbokrand, Masana-hospitaal in Bosbokrand en Matikwana-hospitaal in Hazyview. Boonop is hierdie distrikshospitale aan meer as 150 gemeenskapsgesondheidsentrums en klinieke verbonde. Masana Hospitaal is in die hartjie van Bosbokrand, in die suidelike deel van die land geleë. Elim-hospitaal in Waterval, Masana-hospitaal in Bosbokrand en Shiluvane-hospitaal in Tzaneen was Switserse Sendinghospitale, wat gestig is deur die Switserse sendelinge wat die Evangelie aan die Tsonga-mense gebring het.
Winkelsentrums van Gazankulu
Gazankulu het 16 moderne winkelsentrums gehad, naamlik Bindzulani in Nkowankowa; Elim Mall in Elim, Hubyeni Shopping Centre in Elim, Giyani Regional Mall, Masingita shopping complex (Giyani), Masingita Mall (Giyani), Masingata Plaza (Giyani), Malamulele Crossing, Mangalani Winkelkompleks, Acornhoek Plaza, Acornhoek Mall (Bosbokrand), Thulamahashe Plaza (Bosbokrand), Thula Mall in Thulamahashe, Dwarsloop Mall (Bosbokrand), Twin City Bushbuckridge en Mkhuhlu Plaza (Hazyview).
Genadendal
Geskiedenis
Genadendal was die eerste sendingstasie in suidelike Afrika. Die Duitse sendeling Georg Schmidt is in 1737 deur die Morawiese Sendinggenootskap gestuur om die evangelie aan die Khoikhoi te verkondig. Genadendal is in 1738 gestig nadat Schmidt hom op 23 April 1738 in die Baviaanskloof gevestig het soos die dorp eers bekend was. In 1806 is die naam verander na Genadendal.
Gazankulu
Nywerheidsones van Gazankulu
Daar was twee groot nywerheidsones in Gazankulu, wat Letaba in Tzaneen en Mkhuhlu in Hazyview was. Alle nywerheidsbeleggings in Gazankulu was in hierdie twee dorpe gekonsentreer, wat ook nywerheidsones in die ou Transvaal Provinsie was.
Distrikte in 1991
Distrikte van die tuisland en bevolking in die 1991-sensus.
Genadendal
Geskiedenis
In 1831 is 'n skool gebou. In 1837 is die eerste opleidingskool vir onderwys in die hele Suid-Afrika op Genadendal begin. Dieselfde gebou huisves vandag die Morawiese Sendingsmuseum.
Gazankulu
Gedwonge verskuiwings en grondvermindering
Die grond van die Tsonga-mense begin by Elim Hospitaal naby Makhado / Louis Trichardt en eindig in Skukuza naby Hazyview in Mpumalangaprovinsie. Vanaf die jaar 1899 tot die 1960's is die grond in klein stukkies afgesny deur die Koloniale Regering tot die Tsonga-grond tot vier gebiede verminder is. Die afsny van Tsonga-grond was in ooreenstemming met die 1913 Grondwet, waar 13% van Suid-Afrikaanse grond aan Tuislande toegeken is.
Genadendal
Geskiedenis
In 1859 is 'n drukkery gestig, waar die eerste uitgawe van "De Bode van Genadenthal" in 1860 gedruk en uitgegee is. In 1861 is ook nog die "Kindervriend" uitgegee.
Gazankulu
Gedwonge verskuiwings en grondvermindering
Onder die leierskap van professor H.W.E Ntsanwisi, het Gazankulu die gedwonge verwydering van Tsonga-mense in die volgende gebiede gedurende die 1960's suksesvol teengestaan, Elim Shirley-gemeenskap, die sentrale regering het reeds die plan gefinaliseer om die Tsonga met geweld van Elim Shirley-plase te verwyder en hulle te skuif na 'n droë plek in Malamulele. Professor Ntsanwisi het die regering van die dag suksesvol uitgedaag teen die gedwonge verwydering van die Elim Shirley-gemeenskap, tot vandag toe geniet die Tsonga-mense by Elim Shirley steeds hul grondregte. Elim-hospitaal, wat ook na 'n dorpie in Malamulele verskuif sou word, is vandag 'n lewende Tsonga-monument binne die Elim Shirley-gemeenskap.
Genadendal
Geskiedenis
Die Morawiese Sendingsmuseum en die historiese kerkplein is op die werf. Nelson Mandela het die woning van die Suid-Afrikaanse president in Kaapstad in 1995 van Westbrooke na Genadendal herdoop. Op 10 Oktober 1995 het president Mandela Genadendal besoek.
Bram Fischer
Abraham Fischer, algemeen bekend as Bram Fischer (23 April 1908, Bloemfontein - 8 Mei 1975, Bloemfontein), was ’n Suid-Afrikaanse advokaat en kommunis van Afrikaanse afkoms. Fisher het bekendheid verwerf as anti-apartheidsaktivis en was deel van Nelson Mandela se regspan in die Rivonia-verhoor. Die Bram Fischer Internasionale Lughawe is op 13 Desember 2012 na hom vernoem.
Genadendal
Geskiedenis
Genadendal is die begin- en die eindpunt van 'n staproete wat oor twee dae strek. Die eerste dag begin op die werf en loop oor 14,3 km na Robertson toe. Op Robertson word oorgeslaap. Die terugtog is oor 11 km weer Genadendal toe. Stappers kan oor die vallei van Riviersonderend en oor die Klein Karoo uitkyk.
Bram Fischer
Vroeë lewe
Fischer het sy jeugjare op die plaas Bergendal naby Bloemfontein deurgebring waar hy volkome tweetalig grootgeword het, want sy pa was Afrikaanssprekend en sy ma Engelssprekend. Tydens sy skooljare op Grey-kollege het hy geweier om kadetoefening te doen omdat hy die gehate Engelse uniform moes dra. In 1925 het hy matriek in die eerste klas geslaag met ’n onderskeiding in wiskunde.
Krugerhof
Krugerhof lyk nog baie soos in Kruger se jare. Dit huisves tans 'n klein museum ter ere van Kruger. Die gebou is in 1962 tot monument verklaar.
Bram Fischer
Studies en kommunisme
Hierna is hy na die Universiteit van Kaapstad maar het na ’n jaar na Bloemfontein teruggekeer waar hy aan die Grey-universiteitskollege die grade B.A. en LL.B. verwerf het. Hy was die eerste minister van die ‘Nasionale Party’ in die eerste studenteparlement wat in die laat twintigerjare in Durban gesit het. Vanweë sy belangstelling in die beleid van segregasie het hy lid van die Bloemfonteinse Raad van Europeërs en Swartes geword en hom vir behoorlike, aparte geriewe vir Swartes beywer. Terwyl hy klasse in die Waaihoek informele nedersetting naby Bloemfontein aangebied het, het hy oortuig geraak dat kleurvooroordeel irrasioneel is en dat ware vriendskap oor die kleurgrens heen kon strek.
Fischer het by die Kommunistiese Party van Suid-Afrika (KPSA) in die 1930’s aangesluit en was ’n lid van dié party totdat dit deur die Suid-Afrikaanse regering in die 1950’s verban is. In 1932 is Fischer as Rhodes-student na Oxford waar hy onder die invloed van radikale linkses gekom het. Hy het Rusland besoek en is beïndruk deur wat hy daar waargeneem het; Adolf Hitler se ‘Herrenvolk’-gedagte daarenteen, het hom tydens sy besoek aan Duitsland met weersin vervul.
Verbanning van die KPSA
In Januarie 1950 is Fischer tot die uitvoerende komitee van die Johannesburgse distrikskomitee van die KPSA herkies, terwyl hy ’n leidende figuur, en dikwels waarnemende voorsitter van die Transvaal Peace Council, ’n frontorganisasie van die KPSA, was. In dieselfde jaar is die Wet op die Onderdrukking van Kommunisme aanvaar, en die SAKP is verban, waarna dit, op aanbeveling van die sentrale komitee, waarvan Fischer ’n lid was, ontbind is. Dit het veroorsaak dat die nuwe Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party (SAKP) (soos die naam toe verander is) met verskeie frontorganisasies ondergronds gegaan het. Fischer het van 2 tot 20 Desember 1952 die Congress of the People of Peace in Wene as afgevaardigde bygewoon, na afloop waarvan hy Rusland weer besoek het. In Februarie 1952 het hy as voorsitter van die Vereniging vir Vrede en Vriendskap met die USSR opgetree.
Hendrick Motorsports
Hendrick Motorsports (HMS), oorspronklik genoem All Star Racing, is 'n huidige Amerikaanse motorrenspan wat in 1984 op die been gebring is deur Rick Hendrick. Die span kompeteer tans in die NASCAR Sprint Cup Series. As een van die top produksie-motorrenspanne, is Hendrick Motorsports reeds 10 keer bekroon as Sprint Cup Series eienaars en bestuurders kampioene, 3 keer met Camping World Truck Series eienaars en bestuurders titels, en eenkeer as Nationwide Series bestuurders bekroon. Die span behaal ook 209 Sprint Cup Series, 29 Nationwide Series en 25 Camping World Truck-reeks oorwinnings.
Bram Fischer
Regswerk en verdwyning
Reeds in 1952 het Fischer koningsadvokaat geword en is hy weens sy uitmuntende kennis van die mynreg deur verskeie finansiële instellings geraadpleeg. Dit was egter tydens politieke verhore dat hy landwyd bekend geword het. Fischer was een van die vooraanstaande lede van die verdedigingspan tydens die hoogverraadverhoor wat in 1956 begin het, vyf jaar sou sloer, en leiers soos Albert Luthuli en Z.K. Matthews sou betrek. Toe die verhoor in 1961 ten einde loop, is al die aangeklaagdes onskuldig bevind. Fischer was die leier van die regspan vir die Rivonia-aangeklaagdes in 1963 toe Umkonto we Sizwe sabotasie van staatseiendom beoog het. In daardie stadium was dit nog onbekend dat Fischer intiem gemoeid was met die beplanning van Operasie Mayibuye waardeur die beskuldigdes se ondermynende bedrywighede ten uitvoer gebring moes word. Agt van Fischer se kamerade is tot lewenslange gevangenisstraf veroordeel.
Hendrick Motorsports
Die span het tans vier Sprint Cup Series Chevrolet SS motors vir Kasey Kahne, Jeff Gordon, Jimmie Johnson en Dale Earnhardt, Jr.
Bram Fischer
Regswerk en verdwyning
Op 13 Junie 1960 het Fischer se vrou, ook ’n gelyste kommunis wat in 1960 ’n kort rukkie aangehou is, in ’n motorongeluk naby Ventersdorp gesterf. Hy self was ongedeerd en is kort daarna drie dae lank aangehou ten tyde van die arrestasie van lede van die African Resistance Movement. In September is hy weer gearresteer, aangekla onder die Wet op die Onderdrukking van Kommunisme, maar onder borgtog toegelaat om na Londen te gaan om voor die Geheime Raad in Engeland vir ’n internasionale maatskappy op te tree, wat hy gewen het. Na sy terugkeer het hy vanweë verdoemende getuienis oor sy ondermynende kommunistiese aktiwiteite, op 25 Januarie 1965 verdwyn. In ’n brief het hy verklaar dat hy sy bedrywighede sou voortsit en dat sy borggeld verbeurd verklaar kon word. Hy het eers op ’n plaas naby Rustenburg geskuil, en toe, vermom met ’n baard en na plastiese snykunde, onder die skuilnaam Douglas Black ’n huis in Johannesburg betrek. Na ’n intensieve polisiesoektog is hy op 11 November 1965 opgespoor. Sy naam is agt dae vroeër van die rol van advokate geskrap.
Finale tronkstraf en dood
Op 9 Mei 1966 is hy vir sameswering om die regering omver te werp tot lewenslange gevangenisstraf onder die Sabotasiewet gevonnis. Tesame daarmee moes hy twintig jaar uitdien vir sy deelname aan die bedrywighede van die SAKP. In sy slotrede in die hof het Fischer vier en ’n half uur lank met groot welsprekendheid die kommunisme verduidelik en sy geloof in kommunisme bely. Op Meidag 1967 is die Leninprys vir Vrede aan hom toegeken.
Jens Friis
duimnael|450px|regs|Die [[Skandinawiese Korps, foto waarskynlik op 16 Oktober 1899 geneem. Christer Uggla is in die eerste ry heel links. Ander lede wat geïdentifiseer kon word: staande, in die middel sonder bandeliers, van links na regs: (2Lt en KM) Adolf Claudelin, 2iC company 1Lt Erik Stålberg (swart snor), veldkornet Johannes Flygare (bril en baard), 1st Lt en KM  Carl David Appelgren (snor) en 2lt William Baerentsen (Deen, snor).]]
Bram Fischer
Finale tronkstraf en dood
Fischer is op Robbeneiland aangehou, maar teen die einde van 1974 vir waarneming na die hospitaal van die Sentrale Gevangenis in Kaapstad oorgeplaas nadat hy sy been in die stortbad beseer het. Van daar is hy na ’n buitehospitaal oorgeplaas waar vasgestel is dat hy kanker het. Op 10 Maart 1975 het die Minister van Justisie toegestem dat hy by sy broer, dr. Paul Fischer, in Bloemfontein versorg kon word, maar dat slegs sy naaste familie hom kon besoek. Twee maande later is hy aan kanker oorlede.
Jens Friis
Kapt. Jens Jürgen Friis (Eisbol by Haderslev, Jutland, Denemarke, 27 November 1858 — Boksburg, Transvaal, 23 Oktober 1930) was bevelvoerder van die Skandinawiese Korps in die Tweede Anglo-Boereoorlog (1899-1902).
Friis was 'n seun van Jens Peter en Ingeborg Friis. Hy is opgelei as apteker en het met sy vrou en oudste seun, Jens Aage (gebore 30 Mei 1885) na die ZAR geëmigreer waar hy in 'n apteek in Pretoria werksaam was. Ná die uitbreek van die Tweede Anglo-Boereoorlog het hy hom as vrywilliger by die Skandinawiese Korps aangemeld. Hy het nie aan die Slag van Magersfontein (11 Desember 1899) deelgeneem nie en moontlik in Pretoria gebly, totdat ingenieur Christer Uggla, die oprigter van die Skandinawiese Korps, hom versoek het om die bevel van kapt. Johannes Flygare wat by Magersfontein gesneuwel het, oor te neem.
Op 7 Januarie 1900 het Friis die rang van veldkornet ontvang. Vergesel van 20 manskappe en sy veertienjarige seun, Jens Aage, het hy na die suidwestelike front vertrek ter versterking van die feitlik vernietigde korps en op 20 Januarie 1900 by Kimberley aangekom. Die Skandinawiërs het onder genl. P.A. Cronjé saam met die Boeremag van Magersfontein na Paardeberg teruggetrek en aan die gevegte by Klipdrift (Klipkraaldrift) (16 Februarie 1900) en Wolwespruit (Wolwekraal) (17 tot 18 Februarie 1900) deelgeneem. Die korps het die beleg van Paardeberg en die oorgawe van Cronjé se mag op 27 Februarie 1900 meegemaak en is daarna as krygsgevangenes na St. Helena gestuur, waar Friis as lid in die kampraad van Boereoffisiere gedien het.
Op 22 September 1902 het hy en sy seun St. Helena verlaat en na Transvaal teruggekeer, waarna hy 'n plaas by Irene gekoop en geboer het. Hy was voorsitter van die Rietfonteinse landbouvereniging, bestuurslid van die hoofkomitee van die Pretoriase landbouvereniging, vrederegter, sewe jaar lank beoordelaar van melkvee in Pretoria en elders, asook lid van die Witwatersrandse regeringskietvereniging.
Friis was getroud met Inge Gyrithe Aggersborg (27 Desember 1860 - 13 November 1938), 'n dogter van 'n apteker, Niels Nörgaard Aggersborg, en sy vrou, Pauline Kristine Seidelin. Uit die huwelik is vyf kinders gebore. Jens Aage het op St. Helena 'n plakboek as herinneringsalbum saamgstel en dit later geskenk aan die Nasionale Kultuurhistoriese en Opelugmuseum in Pretoria. Jens was medestigter van die Hoërskool Wonderboom in Pretoria.
Olmert-kabinet
Die Olmert-kabinet of die 31ste regering van Israel, Hebreeus: ממשלת ישראל השלושים ואחת, was 'n Israelse kabinet wat regeer het van 4 Mei 2006 tot 31 Maart 2009. Hierdie regering het 'n links-sentrale en 'n bietjie religieuse en nasionalistiese strekking gehad en oor 67 setels in die 17e Knesset beskik (van Oktober 2006 tot Januarie 2008 oor 78 setels). Die premier was Ehud Olmert van die Kadima-party gewees.
Die Olmert-kabinet het uit die volgende vyf partye bestaan:
Bram Fischer
Persoonlike lewe
Fischer het sy doelstelling om die bestaande orde in Suid-Afrika te vernietig, meedoënloos nagestreef. Hy was nooit ’n godsdienstige mens nie. Vir talle mense was hy die simbool van die aartsterroris, vir ander ’n tragiese figuur, oorweldig deur sy lewensomstandighede en vir ander die sinnebeeld van hoop vir die toekoms, die kampvegter vir gelykheid en geregtigheid.
Benewens sy leierseienskappe het Fischer ook uitgeblink in tennis en rugby en hy het in 1928 vir die Vrystaatse rugbyspan teen Maurice Brownlee se All Blacks gespeel.
Akwaponika
Akwaponika verwys na enige stelsel wat 'n kombinasie van konvensionele akwakultuur (die groei van akwatiese diere soos slakke, vis, kreef of garnale in tenks) met hidroponika (die kweek van plante in water) in 'n simbiotiese omgewing. In normale akwakultuur bou die afskeidings van die diere wat grootgemaak word op in die water, wat die giftigheid verhoog. In 'n akwaponiese stelsel word water uit 'n akwakultuur-stelsel ingevoer in 'n hidroponiese stelsel waar die by-produkte afgebreek word deur nitrifikasie bakterieë in nitrate en nitriete, wat dan gebruik word deur die plante as voedingstowwe, en die water word dan gehersirkuleer terug na die akwakultuur-stelsel.
Omdat bestaande hidroponiese- en akwakultuur boerdery tegnieke vorm die basis vir alle akwaponiese stelsels, die grootte, kompleksiteit, en tipes kos wat gekweek word in 'n akwaponiese stelsel, kan die stelsel soveel wissel soos enige sisteem wat gevind word in beide boerdery dissiplines.
Geskiedenis
Die eerste akwaponiese navorsing in Kanada was 'n klein stelsel bygevoeg by 'n bestaande akwakultuur navorsingsprojek by 'n navorsingstasie in Lethbridge, Alberta. Kanada het 'n styging in die opstel van akwaponiese stelsels gehad regdeur die 90's, hoofsaaklik as kommersiële installasies vir groei van hoë-waarde gewasse soos forel en blaarslaai. 'n Sisteem wat gebaseer is op die diep water stelsel ontwikkel by die Universiteit van Virgin Eilande is gebou in 'n broeikas by Brooks, Alberta waar Dr Nick Savidov en kollegas navorsing gedoen het op akwaponiese stelsels uit 'n agtergrond van die plantwetenskap. Die span het bevindinge gemaak op vinnige wortel groei in akwaponiese stelsels en op die sluiting van die vaste-afval lus, en bevind dat as gevolg van sekere voordele in die stelsel bo tradisionele akwakultuur, die stelsel goed kan funksioneer met 'n lae pH-vlak, wat plante bevoordeel, maar nie vis nie.
Dele van 'n akwaponiese stelsel
Akwaponika bestaan uit twee hoof dele, met die akwakultuur deel vir die groei van akwatiese diere en die hidroponika deel vir die groei van plante. Akwatiese afvalwater, as gevolg van oorgeblewe voer of die groei van diere soos vis, versamel in die water as gevolg van die geslote-stelsel hersirkulasie van die meeste akwakultuur stelsels. Die afvalryke water raak giftig vir die akwatiese diere in hoë konsentrasies, maar dit bevat voedingstowwe wat noodsaaklik is vir die groei van die plant. Hoewel dit hoofsaaklik bestaan uit hierdie twee dele, is akwaponiese stelsels gewoonlik gegroepeer in verskeie komponente of substelsels wat verantwoordelik is vir die effektiewe verwydering van soliede afval, vir die toevoeging van basisse om sure te neutraliseer, of vir die handhawing van die water suurstof. Tipiese komponente sluit in: Afhangende van die gesofistikeerdheid en die koste van die akwaponiese stelsel, die eenhede vir vaste stof verwydering, biofiltrasie, en/of die hidroponika substelsel kan gekombineer word in een eenheid of substelsel, wat verhoed dat die water direk vloei uit die akwakultuur deel van die stelsel na die hidroponika deel.