cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fibromialgie
Fibromialgie is 'n mediese toestand wat gekenmerk word deur chroniese wydverspreide pyn en 'n verhoogde pynreaksie op druk. Ander simptome sluit in moegheid in so 'n mate dat normale aktiwiteite aangetas word, slaapprobleme en probleme met die geheue. Sommige mense rapporteer ook rustelose bene-sindroom, derm- of blaasprobleme, gevoelloosheid en tinteling en sensitiwiteit vir geraas, ligte of temperatuur. Fibromialgie word gereeld geassosieer met depressie, angs en posttraumatiese stresversteuring.
Simfonie no. 1 in C-majeur, op. 21 (Beethoven)
Ontleding
Daarna volg 'n motief-tematiese gedeelte, waarin die eerste en tweede temas in hul motiefkomponente gefragmenteer word en op 'n nuwe wyse harmonies, instrumentaal en kontrapuntaal gekombineer word. Die rekapitulasie is bykans identies aan die eksposisie; die koda is aan die eerste tema ontleen en neem sekwense van die begin van die ontwikkeling oor, waardeur Beethoven op argitektoniese wyse simmetrie skep. Die koda eindig die beweging met feestelike C-majeur-akkoorde.
Die tweede beweging is ook in sonatevorm. Dit is die enigste stadige beweging van al nege simfonieë waarvan die eksposisie herhaal word. Die eerste tema word in 'n fugato bekendgestel. Dit is noemenswaardig dat die karakter van 'n tradisioneel rustige, peinsende tweede beweging (hier andante – "gematig stadig") deur die toevoeging van die aanwysing con moto ("met beweging") en die metronoomaanwysings hier eerder 'n polsende, ligvoetige element kry en sodoende die nuutheid van die eerste beweging op 'n voorheen ongewone manier voortsit. Die eerste en tweede temas staan ook nie in kontras met mekaar nie; die gevoel van albei temas en dus die algehele liriese gevoel van die beweging bly baie dieselfde. Die eksposies bring ritmiese en motiefverdigting mee, asook 'n donkerte weens die mineur, maar wat uitdrukking en intensiteit nie soveel as in die simfonie se eerste beweging nie. Die rekapitulasie verskyn met bykomende kontrapunt as 'n verrykte variasie van die inleiding van die beweging. Wat die sangerige temakarakter en die reëlmaat in die formele struktuur betref, sou mens met verwysing na die tweede beweging ook van 'n driestemmige liedvorm kon praat, gevolg deur 'n ingewikkelde koda wat elemente van altwee temas met 'n ritmiese ostinato kombineer en verwerk.. Hoewel instrumente soos trompette en pauke gewoonlik nie in 'n tweede beweging gebruik word nie (dit word tacet gemerk – "swyg"), gebruik Beethoven egter die hele orkes in dié beweging om dus 'n wye verskeidenheid tonale kleure en stemmings te bewerkstellig. Die dominante dinamiek is egter sag; die algehele gevoel – bewerkstellig deur liriese temas, dansritmes en ingetoë dinamika – van die tweede beweging in die subdominant F-majeur is vrolik.
Fibromialgie
Voorkoming, behandeling en prognose
Die behandeling van fibromialgie kan moeilik wees. Aanbevelings sluit dikwels genoeg slaap, gereeld oefen en 'n gesonde dieet in. Kognitiewe gedragsterapie kan ook nuttig wees. Die medisyne duloxetine, milnacipran of pregabalin kan gebruik word. Die gebruik van opioïedpynmedikasie is kontroversieel, en sommige sê dat die bewyse van nut daarvan sleg is terwyl ander sê dat die gebruik van swak opioïede redelik kan wees as ander medisyne nie effektief is nie. Daar is geen bewyse wat die gebruik van dieetaanvullings terapie ondersteun nie. Alhoewel fibromialgie lank kan duur, lei dit nie tot die dood of weefselskade nie.
Simfonie no. 1 in C-majeur, op. 21 (Beethoven)
Ontleding
Die derde beweging word as 'n minuet aangedui, maar dit is duidelik eerder 'n scherzo. Dit word veral bevestig deur die vinnige tempo (allegro molto e vivace – "baie vinnig en lewendig"), wat Beethoven ook in metronoomaanwysings aandui, asook in die onreëlmatige aksente, verrassende dinamiese verskille en onreëlmatige fraselengtes, wat inderdaad geen eenvoudige dansstruktuur tot gevolg het nie. Om die grappige aard van die beweging te beklemtoon, word geen werklike tematiese strukture of motiewe gebruik of ontwikkel nie; pleks daarvan vleg Beethoven op vaardige wyse eenvoudige stukkies toonlere en drieklanke saam, wat met hul stygende momentum 'n kenmerkende, speelse gevoel gee. Die trio word oorheers deur harmonies-statiese akkoorde deur die blaasinstrumente, terwyl die eerste viole terselfdertyd toonlere speel. Dit laat die trio meer soos 'n pouse as 'n lewendige Scherzo-onderdeel lyk.
Fibromialgie
Epidemiologie, geskiedenis en kultuur
Fibromialgie raak na raming 2–8% van die bevolking en vroue word ongeveer twee keer so gereeld geraak as mans. Voorkomsyfers lyk soortgelyk in verskillende dele van die wêreld en tussen verskillende kulture.
Simfonie no. 2 in D-majeur, op. 36 (Beethoven)
Tweede beweging
Dié beweging is, soos die eerste beweging, in sonatevorm. Franz Schubert haal uit dié beweging aan in die tweede deel van sy Grand Duo vir klavier.
Fibromialgie
Epidemiologie, geskiedenis en kultuur
Fibromialgie is die eerste keer in 1990 gedefinieer, met bygewerkte kriteria in 2011. Daar is kontroversie oor die klassifikasie, diagnose en behandeling van fibromialgie. Terwyl sommige voel dat die diagnose van fibromialgie iemand negatief kan beïnvloed, vind ander navorsing dat dit voordelig is.
Simfonie no. 2 in D-majeur, op. 36 (Beethoven)
Derde beweging
Hierdie beweging, Scherzo: Allegro ("vinnig"), omsluit 'n melodieuse hobo-en-fagotkwartet in 'n tipies klinkende Oostenrykse syklapdans.
Fibromialgie
Epidemiologie, geskiedenis en kultuur
Die term "fibromialgie" is afkomstig van die Nuwe Latynse fibro-, wat "veselagtige weefsels" beteken, Grieks μυώ myo-, "spier", en Grieks άλγος algos, "pyn"; dus beteken die term letterlik "spier- en veselagtige bindweefselpyn".
Mtendeka
Mtendeka is 'n nedersetting in Dannhauser Plaaslike Munisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Simfonie no. 2 in D-majeur, op. 36 (Beethoven)
Vierde beweging
Die musikoloog en komponis Bryan Townsend verwys egter na Greenberg se bewering as "'n voorbeeld van musikologiese oorreaksie". Greenberg gee ook geen bronne om sy interpretasie te verdedig wat hy in sy kursusse "The symphonies of Beethoven" en "How to listen to and great great music" voorstel nie.
Simfonie no. 1 in C-majeur, op. 21 (Beethoven)
Ontleding
Die vierde beweging begin ook met 'n stadige inleiding– ook 'n uitsondering onder die ander agt simfonieë:
Ongewoon en sonder enige begeleiding deur die ander instrumente, begin die eerste viole tastend op 'n toonleer voortborduur, waarna eers die res van die strykers en daarna die res van die orkes na 'n kort pouse ('n fermata op die eerste viole se F) die eerste tema van die hooftema van die sonate (in rondovorm ) inlui (allegro molto e vivace – "baie vinnig en lewendig"). Die tematiese materiaal word meestal deur stygende toonlere gekenmerk, wat op hul vinnige, speelse manier hulde bring aan die gevestigde karakter van Haydn se finale bewegings. Die simfonie eindig met marsagtige temas deur die koperblasers en herhaaldelike tutti- akkoorde deur die hele orkes.
Eerste uitvoering en impak
Beethoven het self die première van sy eerste simfonie op 2 April 1800 in die ou Burgteater gederigeer. Beethoven se Septet (opus 20) en sy eerste klavierkonsert is ook by dié geleentheid uitgevoer. Beethoven het ook op die klavier geïmproviseer.
Oor dié geleentheid het die Leipzigse Allgemeine Musikalische Zeitung geskryf: "Dit was inderdaad die interessantste akademie in 'n lang tyd."
Sergei Prokofiëf
Loopbaan
Onder die komponiste wat ná die revolusie bekend geword het, is Aleksander Tsjerepnin (1899-1977), Aram Chatsjatoerjan (1903- 1978) en Dmitri Kabelefski (geb. 1904) van belang, maar die belangrikste komponis van die Russiese tydperk is Dmitri Sjostakowitsj.
Stipagrostis libyca
Stipagrostis libyca is 'n jaarplant wat deel is van die Poaceae familie. Die spesie is inheems in Libië en Soedan.
Subspesies
Die plant het twee subspesies:
Martelaar
'n Martelaar is iemand wat vervolging en dood ly omdat hy 'n godsdienstige oortuiging of saak bepleit, verloën of weier om afstand te doen of te bepleit, soos vereis deur 'n eksterne party.
Die Encyclopaedia Britannica verwoord die nou betekenis van die woord as "iemand wat vrywillig die dood aanvaar eerder as om sy/haar geloof deur woord of daad te loën".
duimnael|regs|Sint Sebastianus Die WAT beskryf 'n martelaar as iemand wat gemartel word en gee as definisie van martel "''om op wreedaardige manier groot liggaamlike pyn of leed aan te doen of veroorsaak gewoonlik met die doel om: In die tweede definisie sluit die WAT ook geestelike lyding in.
Die Catholic Encyclopaedia wys daarop dat die woord oorspronklik uit Grieks kom en "getuie" beteken. Die eerste Christelike martelare was dus "getuies vir Christus" wat weens hulle getuienis gedood is." Eusebius skrywe dat die belyders van Lyon wat deur die gelowiges as martelare aangespreek is, self die benaming geweier het en verklaar het dat: "Hulle (die wat dood is) is martelare, maar ons is gewone belyders".
Martelare in die Jodedom
Die universele vervolging van die Jode deur die eeue het hulle 'n innige begrip van martelaarskap gegee. Dit begin met die verhaal van Abraham se redding uit die klei-oond en Isaak se offer. Tydens die opstand van die Makkabeërs is die verhaal van die moeder en sewe seuns wat nie wou varkvleis eet nie in die apokriewe boek II Makkabeërs hoofstuk 7 opgeteken. Die aantal Jode wat in Nazi-Duitsland vermoor is, word op 5,700,000 geskat.
Martelare in die Christendom
In die begin is die woord martelaar in die Christendom gebruik in die betekenis van "getuie vir Christus". Die mees uitdruklike getuienis was die getuienis tot die dood. Reeds in Handelinge 22:20 en Openbaring 2:13 word die dood geïmpliseer. Die eerste Christelike martelare was Stefanus en Jacobus en die belangrikste onder die apostels Petrus en Paulus. Pous Clemens I beskryf hulle as die atlete van God. Verskeie van die Romeinse keisers is bekend weens hulle vervolgings van die Christene.
Christen-vervolgings deur die Romeine
Voor die bewind van keiser Konstantyn die Grote was die aanvaarding van die nasionale geloof en gode 'n verpligting is vir alle burgers. Om dit nie te doen nie was verraad. Die Jode het aan die situasie ontkom omdat aanvaar is dat Judaïsme die nasionale geloof van Palestina was. Tertullianus neem aan dat keiser Nero die vervolging van Christene begin het. Van keiser Domitianus is bekend dat hy sy eie familie laat ombring het omdat hulle Christene was.
In antwoord op 'n versoek van Plinius die jongere wat probleme ondervind het met Christene in die provinsie Bithnië-Pontus, vaardig keiser Trajanus die volgende wette uit in die jaar 112: Keiser Septimius Severus het daaraan toegevoeg dat dit 'n misdaad is om tot die Christendom te bekeer. duimnael|links|Keiser Decius
Sy opvolger keiser Decius, in 'n poging om die ou glorie van Rome te herstel, beveel dat alle Christene aan die Romeinse gode moes offer of dood gemaak moes word. Aanvanklik het baie Christene hulle geloof versaak, maar nadat die eerste groep swakkelinge afvallig geword het, het baie die marteldood gesterf. Die vervolging het agttien maande geduur.
Die vervolging onder keiser Valerianus wat in 257 begin het, was nog erger. Biskoppe, priester en diaken moes aan die gode offer. Adellikes is verban en hulle besittings gekonfiskeer as hulle Christene was. Pous Sixtus II en Sint Ciprianus was onder die slagoffers. Die vervolgings het aangehou totdat keiser Konstantyn aan die bewind gekom het in die jaar 313.
Martelare in Islam
Die begrip "shahid" (Arabies vir getuie) is die Islamitiese begrip vir martelaar. Die begrip kom nie eksplisiet voor in die Koran nie, maar word eksplisiet beskrywe in Hadit-literatuur waar genoem word dat martelare in die hemel die naaste aan die troon van God staan. Veral hulle wat sneuwel in die Jihad of heilige oorlog word hoog vereer. Onder die Sjiïete is Hussein Ibn Ali die groot martelaar. Sy dood deur die Soenniete word elke jaar op die eerste tien dae van die maand Moeharram gevier.
Barnet (dubbelsinnig)
Barnet kan na een van die volgende plekke verwys:
Martelaar
Martelare in Boeddhisme
Hoewel die Boeddhiste nie 'n geskiedenis van bloedige vervolgings of gewelddadige konflikte met ander gelowe het nie, word martelare as 'n eerbiedwaardige groep gesien. Die Jataka wat die vorige lewens van Boeddha beskrywe, beskryf die voortdurende selfverloëning en dood. Die besluit van iemand wat 'n Boeddha gaan word in hierdie of 'n volgende lewe, om sy eie verligting uit te stel om iemand anders se lyding te verlig, word as martelaarskap gesien.
Taalkundige anomalie
Die agtervoegsel "–aar" dui gewoonlik op iets of iemand wat 'n handeling verrig, soos leuenaar – iemand wat lieg of meulenaar – iemand wat maal. 'n Martelaar is natuurlik nie iemand wat martel nie hoewel die WAT die skrywer H. du P. Steyn aanhaal uit "Rotse-toe" p119 (1940) met die sin "Die martelaar het 'n kans gesien met Hans." (Die martelaar was 'n tandarts!) As die oorspronklike Griekse betekenis van "getuie" egter in ag geneem word, dan is 'n "martelaar" iemand wat "getuienis gee".
Fouché
Fouché is 'n Afrikaanse van van Franse oorsprong. Bekende persone met dié van sluit die volgende in:
Ellie Goulding
Elena Jane "Ellie" Goulding (gebore 30 Desember 1986) is 'n Engelse sangeres en liedjieskryfster uit Hertfordshire. Sy is bekend vir 'n aantal gewilde liedere, soos "Lights", "Anything Could Happen" en "Burn".
Mossi (volk)
Die Mossi (Mossi: Mole, Mosse, enkelvoud: Moaaga) is 'n etniese groep inheems aan Wes-Afrika wat Mossi as moedertaal praat. Hulle bly veral in Burkina Faso se Voltarivierbekken. Die Mossi is die grootste etniese groep in Burkina Faso met sowat 6,2 miljoen mense, 52% van die totale bevolking. Die ander 48% van Burkina Faso se bevolking bestaan uit meer as 60 etniese groepe, waaronder Bambara, Berbers, Bwaba, Fulani en Mandinka.
Die Mossi het hul oorsprong in Burkina Faso, hoewel 'n beduidende aantal Mossi in die aangrensende lande Benin, Ghana, Ivoorkus, Mali en Togo bly. In 1996 is die bevolking van Burkina Faso op 10 623 323 beraam. 5 tot ses miljoen is waarskynlik Mossi; 'n bykomende 1,2 miljoen Mossi bly in die Ivoorkus en 'n verdere 160 000 in Ghana.
Die Mossi is gevestigde boere, wat manna en sorghum as stapelvoedsel kweek. Sommige ambagsmanne, soos smede en leerwerkers, behoort aan kastes met 'n lae status.
Stipagrostis masirahensis
Stipagrostis masirahensis is 'n meerjarige plant wat deel is van die Poaceae familie. Die plant is endemies in Oman.
X-Men-filmreeks
Geskiedenis
In 1994 het 20th Century Fox die filmregte vir die X-Men-strokiesprente en -karakters gekoop. Regisseur Bryan Singer is gehuur om die eerste rolprent te regisseer. Dit is vrygestel in 2000. Singer het ook die regie van die opvolg, X2, wat in 2003 verskyn het, behartig. Hy het egter nie sy kontrak vir 'n uiteindelike derde en vierde rolprent hernu nie, aangesien hy op Superman Returns wou fokus. Brett Ratner het die regie oorgeneem vir die derde film, X-Men: The Last Stand (2006). Die twee X-Men films van Singer was albei lokettreffers en is geprys vir hul donker, realistiese ondertone. Ratner se film, aan die ander kant, het minder lof ontvang.
Na hierdie trilogie het ander films daaruit voortgevloei. Die eerste, X-Men Origins: Wolverine (2009), is geregisseer deur Gavin Hood en fokus op die verlede van die karakter Wolverine. Die opvolg, X-Men: First Class (2011), wentel om die verlede van Charles Xavier en Magneto. The Wolverine (2013), het 'n opvolg van The Last Stand geword, X-Men Origins: Wolverine het swak gevaar en gemengde reaksies gekry, maar First Class en The Wolverine is weer goed ontvang deur beide kritici en die publiek.
X-Men: Apocalypse, wat in Mei 2016 vrygestel is, was 'n storielyn-opvolger van X-Men: Days of Future Past.
By CinemaCon 2019 is amptelik aangekondig dat X-Men: Dark Phoenix die finale film oor die avonture van die X-Men sal wees. Daarna het Emma Watts, Fox se uitvoerende direkteur, bevestig dat The New Mutants die laaste in die filmreeks sal wees. Alhoewel hierdie film aanvanklik veronderstel was om die eerste deel van 'n trilogie te wees, is die oorblywende twee films gekanselleer met Disney se verkryging van 20th Century Fox.
Met 12 rolprente tot dusver en 'n totale inkomste van $6 miljard wêreldwyd, kom die X-Men-filmreeks agtste op die lys van filmreekse met die hoogste inkomste ooit.
Jefgeni Mrawinski
Lewe en loopbaan
Mrawinski is in Sint Petersburg gebore. Die sopraan Yevgeniya Mrawina was sy tante. Sy vader, Alexandr Konstantinowich Mrawinski, het in 1918 gesterf, en in dieselfde jaar het hy agter die verhoog begin werk by die Mariinsky-teater. Hy het vanaf 1923 tot 1931 as 'n ballet repetiteur gedien. Nadat hy aanvanklik biologie by die universiteit in Leningrad studeer het, het hy in 1924 daarin geslaag om as 'n nie-betalende student ingeskryf te word by die Sint Petersburg Konservatoria danksy sy tante Alexandra Kollontai, wat hom by die rektor, Alexander Konstantinovich Glazoenof, en die kommissaris vir verligting, Anatoly Lunacharsky, aanbeveel het. Sy eerste openbare verskyning as dirigent was in 1929. Hy het in die 1930's by die Kirov Ballet en Bolshoi Opera gedirigeer. In September 1938 het hy die All Unions Conductors Competition in Moskou gewen.
In Oktober 1938 is Mrawinski as hoofdirigent van die Leningrad Filharmoniese Orkes (LFO) aangestel, waar hy in 1931 sy buiging as dirigent gemaak het. Hy het die pos tot 1988 beklee. Die Leningrad Filharmoniese orkes het onder Mrawinski legendariese status verkry, veral wat betref Russiese musiek soos Tsjaikofski en Sjostakowitsj. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog is Mravwinski en die orkes na Siberië verplaas. Lede van die Leningrad Filharmoniese orkes se reserweorkes en die Leningrad Radio-simfonieorkes was egter agtergelaat gedurende die beleg van Leningrad. Die verantwoordelikheid om die oorblywende musikante te dirigeer het dus op die skouers van Karl Eliasberg geval wat die eerste uitvoering van Sjostakowitsj se Simfonie No.7 "Leningrad" gegee het.
Legende wil dit inhou dat Mrawinski gedurende die eerste uitvoering van Sjostakowitsj se Simfonie No. 5, gedurende die applous direk na die uitvoering die partituur in sy hande geneem het en dit bo sy kop rondgewaai het. Mrawinski het die wêreldprémiers van ses simfonieë deur Sjostakowitsj gegee naamlik; nommers 5, 6, 8 (welke Sjostakowitsj aan Mrawinski gewy het), 9, 10 en die 12de in 1961. Sy weiering in 1962 om die eerste uitvoering van Sjostakowitsj se 13de Simfonie te gee het 'n permanente skeur in hul vriendskap veroorsaak. Van die oorblywende Sjostakowitsj-simfonieë wat Mravinski nie die eerste uitvoering van gegee het nie, het hy slegs die Sewende en Elfde simfonieë uitgevoer en opgeneem. Ηy het egter die 15de simfonie as 'n huldeblyk aan sy vriend opgevoer na Sjostakowitsj se afsterwe. Die uitvoering is opgeneem.
Mrawinski het die eerste uitvoering van Sergei Prokofiëf se Sesde Simfonie in Leningrad gegee in die jaar van die werk se komposisie. (1947, ).
Mrawinski het van 1938 tot 1961 kommersiële ateljee-opnames gemaak. Sy opname (vir Deutsche Grammophon) wat in 1960 in Londen gemaak is van die Tsjaikofski simfonieë (4-6) met die Londen Filharmoniese Orkes word nie slegs beskou as een van die beste nie, maar 'n merkwaardige demonstrasie van hoe goed relatief vroeë analoogstereoöpnames kon wees (sy uitgereikte opnames na 1961 is van lewendige konserte opgeneem.) Sy laaste opname was 'n opname van 'n lewendige uitvoering van Sjostakowitsj se Simfonie No. 12 in April 1984.
Mrawinski het die eerste keer in 1946 oorsee gegaan, en ook uitvoerings in Finland en Tsjeggo-Slowakye (tydens die Praagse Lentefees) gegee. Latere toere met 'n orkes het 'n toer na Wes-Duitsland, Oos-Duitsland, Oostenryk en Switserland in Junie 1956 ingesluit. Hulle enigste toer na Brittanje was in September 1960 met uitvoerings tydens die Edinburgh-fees en in die Royal Festival Hall in Londen. Hul eerste toer na Japan was in Mei 1973. Hul laaste oorsese toer was in 1984 na Wes-Duitsland.
Mrawinski se laaste konsert het op 6 Maart 1987 plaasgevind, met (Schubert se Simfonie No. 8 en Brahms se Simfonie No. 4). Mrawinski het in 1988 op die ouderdom van 84 in Leningrad beswyk.
Dirigeerstyl
Opnames onthul dat Mrawinski oor buitengewone tegniese beheer oor die orkes beskik het, veral wat dinamika betref. Hy was ook 'n baie opwindende dirigent, wat dikwels die tempo verander het ten einde die musikale effek waarna hy gestreef het te verhoog. Hy het in die opsig op prominente wyse van die koperblaasinstrumente gebruik gemaak. Oorblywende videos toon dat Mrawinski 'n sobere voorkoms op die podium gehad het, met eenvoudige maar baie duidelike gebare, dikwels sonder 'n dirigeerstok. Die kritikus David Fanning het op onvergeetlike wyse sommige van Mravinski se Tsjaikofski-uitvoerings beskryf:
"Die Leningrad Filharmoniese Orkes speel soos 'n wilde hings, ook maar net onder beheer gehou deur die wilskrag van sy meester. Elke klein beweging word met vurige trots uitgevoer; op enige oomblik mag dit ontaard in so 'n oordrewe en wilde gallop, dat mens skaars weet of jy uitasem of vreesbevange moet voel."
Ray Smith Bassler
Ray Smith Bassler (22 Julie 1878 - 3 Oktober 1961) was 'n Amerikaanse geoloog en paleontoloog.
Bibliografie
Bassler is in 1878 in Philadelphia in Pennsilvanië in die VSA gebore. Toe hy op hoërskool was, het hy fossiele vir Edward Oscar Ulrich verkoop. Hy het sy baccalaureusgraad in 1902 aan die Universiteit van Cincinnati, Ohio behaal, sy meestersgraad in 1903 en 'n Ph.D. in 1905 van die George Washington Universiteit. Vanaf 1904 tot 1948 was hy 'n assistent professor. Van 1905 tot 1931 het hy saam met Ferdinand Canu van Frankryk op Tersiêre Polyzoa van die Atlantiese Oseaan en Golfkus gewerk. Vanaf 1910 tot 1922 was hy werksaam as kurator vir die Afdeling Paleontologie, en vanaf 1923 tot 1928 vir die Stratigrafiese Paleontologie Afdeling van die Amerikaanse Nasionale Museum. Teen 1929 is hy aangestel as hoof kurator van die Departement Geologie, 'n werk wat hy behou het tot hy in 1948 bevorder is tot assosiaat in Paleontologie. Hy het in 1961 gesterf.
In 1925 het hy die conodont families Prioniodinidae en Polygnathidae beskryf. In 1926 het hy en Edward Oscar Ulrich die conodont genus Ancyrodella beskryf.
Michael Charles Boulter
Boulter het plantkunde, geologie en chemie aan die University College London gestudeer. Hy het vanaf 1989 tot 2002 paleobiologie aan die University of East London onderrig. Hy was redakteur van die Palaeontologiese Vereniging (1975-81), sekretaris van die Internasionale Organisasie van Paleobotanie (1981-2002) en die Britse verteenwoordiger by die Internasionale Unie van Biologiese Wetenskappe. In 2002 het hy bekend geword vir sy boek "Extinction: Evolution and the End of Man" waar hy verduidelik het dat die mens nader aan uitsterwing kan wees as wat voorheen geglo was. Saam met Michael Benton en ongeveer 100 ander wetenskaplikes het hy die projek "Fossil Record 2", die wêreld se grootste databasis met fossieloorblyfsels van die afgelope 500 miljoen jaar, geloods.
Adriana Kaegi
Adriana Kaegi (gebore 17 Maart 1957) is 'n Switserse aktrise, regisseuse, en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Against All Odds (1984), The Forbidden Dance (1990), Only You (1992), en Bloody Christmas (2012).
Benjamin Diskin
Benjamin Diskin (gebore 25 Augustus 1982) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Kindergarten Cop (1990) en The Last: Naruto the Movie (2014), en in die televisiereeks Erased (2016).
Naas, KwaZulu-Natal
Naas, KwaZulu-Natal is 'n nedersetting in Dannhauser Plaaslike Munisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Slangolie
In Tradisionele Chinese medisyne is slangolie soms 'n middel wat gemaak is van vet wat uit die Chinese waterslang (Enhydris chinensis) verkry is. Dit is 'n smeermiddel of salf en word op die liggaam gesmeer om geringe fisiese pyn te verlig. Dit word al baie lank in tradisionele Chinese medisyne gebruik, en is 'n betreklik algemene medikasie wat voorgeskryf word deur dokters, wat die praktyk van tradisionele Chinese medisyne toeskryf.
Die effektiwiteit van slangolie as medisyne was 'n historiese bron van kontroversie in die Westerse wêreld, waar daar baie verwarring bestaan oor die oorsprong en grondwetlikheid daarvan. Chinese arbeiders wat betrokke was by die bou van die Eerste Transkontinentale Spoorweg in die VSA, en ongetwyfeld vertroud was met tradisionele Chinese medisyne, het slangolie gebruik om gewrigspyn soos artritis en bursitis te behandel en dit waarskynlik aan mede-Amerikaanse werkers voorgestel.
Daar is geen bekende verslae van egte slangolie wat buite China verkoop word nie en dit bevat geen spore van die werklike slangekstrak nie. Slangolie in die Westerse kultuur is 'n bedrieglike wondermiddel, hoewel dit minder gevaarlik kan wees as sommige patentmedisyne wat bedwelmende of gevaarlike bestanddele bevat as sulke medisyne 'buite voorskrif' geneem word.
Baie moderne produkte wat nie deel uitmaak van die algemene medisyne nie en beweer dat dit voordele vir die gesondheid het, word steeds bemark deur tegnieke wat voorheen met slangolie geassosieer is. Voorbeelde hiervan is kruie- en voedingsaanvullings. Bewerings dat hierdie produkte wetenskaplik, gesond of natuurlik is, is meestal twyfelagtig.
Isabel Randolph
Isabel Randolph (4 Desember 1889 – 11 Januarie 1973) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Missing Corpse (1945), Captain Scarface (1953), en The Shanghai Story (1954), en in die televisiereeks The George Burns and Gracie Allen Show (1950).
Stipagrostis shawii
Stipagrostis shawii is 'n meerjarige plant wat deel is van die Poaceae familie. Die plant is endemies in Soedan.
Marthe Keller
Marthe Keller (gebore 28 Januarie 1945) is 'n Switserse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Marathon Man (1976), Bobby Deerfield (1977), Fedora (1978), en Hereafter (2010).
Nellie, KwaZulu-Natal
Nellie, KwaZulu-Natal is 'n nedersetting in Dannhauser Plaaslike Munisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Aaron Dismuke
Aaron Dismuke (gebore 13 Oktober 1992) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Escaflowne: The Movie (2000), Fullmetal Alchemist: The Movie, Conqueror of Shamballa (2005) en Fullmetal Alchemist (2017), en in die televisiereeks Fullmetal Alchemist (2003).
Stipagrostis sokotrana
Stipagrostis sokotrana is 'n meerjarige plant wat deel is van die Poaceae familie. Die plant is inheems in Jemen, Golf State, Oman, Saoedi-Arabië en Sokotra.
Isolering
Isolering voorkom ongewenste deurdringing of geleiding en beveilig mens en dier teen elektriese skok. Isolering voorkom ook die verlies van energie, veral waar dit nodig is om 'n gunstige lewensklimaat daar te stel, Isolering van elektrisiteit, warmte, geluid en vog speel 'n belangrike rol in die samelewing. 'n Groot verskeidenheid van materiale en metodes word in huishoudings, die handel en die nywerheid aangewend as isolering.
Elektriese isolering
Die grootskaalse gebruik van elektrisiteit het tot wetgewing aanleiding gegee wat vir behoorlike isolering voorsiening maak. Elektrisiteit kan gevaarlike skokke en selfs ook brande veroorsaak. In Suid-Afrika omskryf nywerheidswetgewing 'n omvattende aantal reëls en regulasies wat installering en isolering betref. Waar elektrisiteit betrokke is, bepaal sekere voorskrifte hoe isolering moet plaasvind, watter materiale die geskikste is, en wat die maksimum aanslag is wat die isolering in die vorm van druk, skokke, temperatuur en spanning kan weerstaan.
By elektrisiteit kom isolering voor in die vorm van geleieromhulsels, kontakpunte wat in isolasiemateriaal gemonteer word om as skakelaars te dien, isolators waaraan kabels gehang word, pype waarin bedrading gelê word, en die handvatsels en omhulsels van apparaat en toerusting. Wanneer 'n te groot elektriese stroom deur 'n geleier gestuur word, word die geleier warm en kan sy omhulsel smelt. Dit is dan moontlik dat twee aan liggende geleiers aan mekaar kan raak. In so 'n geval ontstaan daar vonke wat ŉ brand kan veroorsaak.
Termiese isolering
Warmte het die eienskap dat dit van 'n voorwerp met 'n hoë temperatuur na 'n voorwerp met 'n lae temperatuur beweeg. Energie word daarmee saam oorgedra. Met termiese isolering word gepoog om hierdie verlies te voorkom, deur die beweging van warmte te beperk. ŉ Skeiding word dus aangebring om die oordrag van warmte te verhoed. 'n Daling of styging in temperatuur vind met die oordrag van warmte plaas.
In die samelewing word gepoog om temperature vir bepaalde doeleindes bestendig te hou. 'n Bestendige lae temperatuur word vir die begin van voedsel vereis terwyl gemiddelde temperature vir 'n gunstige lewensklimaat, en hoë tot baie hoë temperature vir verskeie prosesse nodig is. Die beweging van warmte vind deur geleiding, straling en stroming plaas. Materiale se vermoë om warmte te gelei, word deur ŉ warmtegeleidingskoëffisiënt wat eie is aan elke materiaal bepaal.
Dit is ŉ faktor wat op isolasiemateriaal van toepassing is en aandui in watter mate warmte deur 'n isolasielaag van een kubieke meter sal beweeg om 'n temperatuurverskil van 1 K (een kelvin) teweeg te bring. Vir staal is die faktor byvoorbeeld 45 teenoor 1,2 vir beton. 0,1 vir hout en 0,04 vir kurk. Hoe kleiner die syfer, hoe minder warmte sal gelei word. Materiale met 'n koëffisiënt van minder as 0,5 is vir isolering geskik en word isolators genoem.
Lug is ook 'n swak geleier van warmte, en goeie resultate word verkry wanneer verskeie lae isolasiemateriaal met lugleegtes tussen-in gebruik word. Materiale wat vir isolering geskik is, is onder meer asbes, gips, sement, bitumen-emulsies, saamgeperste hout, veselglas en poreuse stowwe soos skuimrubber en polistireen. Dit is in die vorm van wol, vesels of plate beskikbaar. Doeltreffende isolering kan verkry word wanneer van dubbele wande, gewoonlik plastiek- of metaalplate waartussen die isolasiemateriaal geplaas word, gebruik gemaak word. Koelkaste, vrieskaste en oonde word gewoonlik hiervan voorsien. Met koel- en vrieskaste word die indringing van warmte en nie die ontsnapping daarvan nie, voorkom.
Heelwat energie word verbruik om geboue in die somer koel te hou en om dit in die winter te verhit. Daar word gepoog om geboue so te ontwerp dat die binne-temperature outomaties bestendig bly. Dit word verkry deur die mure met dubbele wande te bou en om isolasiemateriaal tussen-in te voeg. Isolasiemateriaal word ook in die dak, gewoonlik bo-op die plafon of direk onder die dakbedekking, geplaas. Die vloere word met matte uitgelê en die gebou vorm so 'n eenheid waarin temperature heelwat meer bestendig bly. Met straling word gevind dat blink oppervlaktes warmte weerkaats en dat donker oppervlaktes warmte absorbeer. Goeie isolering teen straling word met metaalfoelie, waarvan aluminiumfoelie die bekendste is, verkry. Om warmte binne 'n konstruksie te hou, word die binnekantste wande dus blink gemaak sodat die warmte teruggestraal word.
Geluidsisolering
Klank word deur sowel lug as vaste stowwe voortgeplant en kan geïsoleer of gedemp word. Vaste stowwe het die eienskap dat dit van die klank wat daarin voortgeplant word, absorbeer Poreuse materiale absorbeer die meeste klank. Die beweging van lug in die porieë word in warmte omgesit, en die warmte word geabsorbeer. Materiale soos skuimrubber, hout, glasvesel, kurk, linne en wol het almal 'n goeie absorbsievermoë. As dit teen materiale met 'n swak absorbsievermoë geïnstalleer word, word die totale vermoë daardeur beïnvloed.
Luisiesbos
In Engels staan dit as die Gordon's Bay pincushion bekend.
Isolering
Geluidsisolering
Gordyne en slap panele absorbeer klank ook goed. Om die oordrag van klank na vaste stowwe soos beton en staal te beperk, word vals plafonne en swewende vloere wat op isolasiemateriaal rus, geïnstalleer. In die algemeen verbeter stowwe se isoleringseienskappe namate die massa daarvan toeneem. Om die koste van  mure en vloere dikker gemaak word.
Vogisolering
Vogtigheid het ŉ nadelige invloed op die lewensduur van materiale soos hout en metale. Sintetiese stowwe soos sekere soorte rubber word die meeste aangetas. Om die materiale te beskerm. word 'n vogwerende laag soos verf, vernis of 'n plastiek daarop aangebring. Metale kan met behulp van 'n proses wat as elektrochemiese metaalbewerking bekend staan, behandel word. Die koste van die middels wat aangewend word, is gewoonlik laag in vergelyking met die arbeid wat daarmee gepaard gaan.
Kletsbot
'n Kletsbot (Engels: chatbot) is 'n sagtewaretoepassing wat gebruik word om 'n aanlyn kletsgesprek via teks of teks-na-spraak te voer, in plaas daarvan om direkte kontak met 'n lewendige menslike agent te verskaf. Ontwerp om die manier waarop 'n mens as 'n gespreksvennoot sou optree, oortuigend na te boots, vereis kletsbotstelsels tipies deurlopende verstelling en toetsing, en baie in produksie bly nie in staat om voldoende te kommunikeer nie, terwyl nie een van hulle in 2012 die standaard Turingtoets kon slaag nie. Die term "ChatterBot" is oorspronklik deur Michael Mauldin (skepper van die eerste Verbot) in 1994 geskep om hierdie gespreksprogramme te beskryf.
Kletsbotte word in dialoogstelsels gebruik vir verskeie doeleindes, insluitend kliëntediens, versoekroetering of inligtinginsameling. Terwyl sommige kletsbot-toepassings uitgebreide woordklassifikasieprosesse, natuurlike-taalverwerkers en gesofistikeerde kunsmatige intelligensie (KI) gebruik, soek ander bloot vir algemene sleutelwoorde en genereer antwoorde deur gebruik te maak van algemene frases wat uit 'n geassosieerde biblioteek of databasis verkry is.
Die meeste kletsbotte word aanlyn verkry via webwerf-opspringers of deur virtuele assistente. Hulle kan geklassifiseer word in gebruikskategorieë wat insluit: handel (e-handel via klets), onderwys, vermaak, finansies, gesondheid, nuus en produktiwiteit.
Gimnasiumseunskool
Gimnasiumseunskool kan verwys na:
Jane Randolph
Jane Randolph (30 Oktober 1915 – 4 Mei 2009) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Cat People (1942), The Curse of the Cat People (1944), T-Men (1947), en Abbott and Costello Meet Frankenstein (1948).
Bolsjoi-teater
Die Bolsjoi-teater (Russies: Большо́й теа́тр, "Groot Teater") is ’n historiese teater in Moskou, Rusland, wat deur die argitek Joseph Bové ontwerp is. Dit word gebruik vir ballet- en opera-opvoerings. Voor die Russiese Rewolusie van 1917 was dit saam met die Mali-teater ("Klein Teater") in Moskou en ’n paar teaters in Sint Petersburg deel van die keiserlike teaters.
Die Bolsjoi-ballet en -opera is van die oudste en beroemdste ballet- en operageselskappe in die wêreld. Dit is verreweg die grootste balletgeselskap, met meer as 200 dansers. Die teater huisves die Bosjoi-teaterballetakademie, ’n wêreldbekende en vooraanstaande balletskool.
Die hoofgebou, wat verskeie kere in sy geskiedenis herbou en gerestoureer is, is ’n landmerk in Moskou en Rusland; sy ikoniese neoklassieke fasade word op die Russiese 100-roebelnoot uitgebeeld. Die teater het op 28 Oktober 2011 heropen ná ’n uitgebreide opknapping wat ses jaar geduur het. Dit het ingesluit die herstel van die akoestiek tot die oorspronklike gehalte (dit het in die Sowjettydperk verlore gegaan), sowel as die herstel van die oorspronklike keiserlike dekor.
Geskiedenis
240px|duimnael|Die Bolsjoi in 1883 nadat hy gerestoureer is. duimnael|240px|In 2006 voor die nuutste herstelwerk. duimnael|’n Opvoering in 1856. duimnael|300px|links|Die ouditorium van die Bolsjoi-teater in 2014. duimnael|[[Aleksander III van Rusland en sy familie in 1883 in die Bolsjoi.]]
Oorsprong
Die geselskap is op 28 Maart 1776 gestig. Opvoerings is aanvanklik in ’n privaat huis gehou, maar die geselskap het die Petrofka-teater aangeskaf en op 30 Desember 1780 het dit toneelstukke en operas begin opvoer, en so is die teater gestig wat later die Bolsjoi sou word. ’n Brand het die Petrofka op 8 Oktober 1805 verwoes en dit is op 13 April 1808 deur die Nuwe Keiserlike Arbat-teater vervang. Dié het egter ook afgebrand tydens Frankryk se inval in Moskou in 1812.
Die huidige teater is tussen 1821 en 1824 op Teaterplein gebou. Dit is ontwerp deur die argitek Andrei Michailof, wat ook in 1824 die nabygeleë Mali-teater gebou het. Die het op 18 Januarie 1825 sy deure geopen as die Bolsjoi Petrofski-teater. Aanvanklik is net Russiese stukke opgevoer, maar sedert omstreeks 1840 is die repertoire uitgebrei om buitelandse komponiste in te sluit.
Restourasies
In 1843 is uitgebreide restourasiewerk aangepak volgens ’n ontwerp van A. Nikitin, maar ’n brand het in 1853 grootskaalse skade aangerig en die teater is weer gerestoureer. Dit het op 20 Augustus 1856 heropen. Nog herstelwerk is in 1896 gedoen.
Op 7 Desember 1919 is die gebou herdoop tot die Staatsakademiese Bolsjoi-teater. Net ’n paar dae later, op 12 Desember, was daar ’n onsuksesvolle poging om die instelling heeltemal te sluit. Tussen 1921 en 1923 is nog herstelwerk gedoen. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is die struktuur deur ’n bom beskadig, maar dit is gou herstel.
’n Nuwe verhoog is op 29 November 2002 in gebruik geneem, links van die teater se historiese hoofverhoog. Saam met buitegeboue – ’n gerestoureerde 17de-eeuse gebou, twee repetisiesale en ontspanningskamers vir kunstenaars – vorm dit nou ’n enkele teaterkompleks, die Bolsjoi-teater van Rusland.
Van Julie 2005 tot Oktober 2011 was die teater vir herstelwerk gesluit. Dit het voorheen baie restourasies ondergaan, maar nie een was op so ’n groot skaal nie. Die gebou, met drie verskillende argitektoniese style, was beskadig en dringende herstelwerk was nodig. Ingenieurs het vasgestel 75% van die struktuur was onstabiel, en die herstelkoste was eindelik veel meer as wat aanvanklik beplan is. Bedrae van tot $1,1 miljard is genoem. Die federale regering het al die koste betaal.
Eindelik het die Bolsjoi se deure op 28 Oktober 2011 geopen met ’n konsert deur internasionale kunstenaars, die ballet- en die operageselskap.
Ballet en opera
Die Bolsjoi is ’n repertoireteater, wat beteken dit gebruik ’n lys produksies, waarvan enigeen op ’n gegewe dag opgevoer kan word. Dit het gewoonlik elke seisoen twee tot vier nuwe ballet- of operaproduksies, en omtrent ewe veel ander. Die dekor en kostuums vir die meeste produksies word in die teater se eie werkwinkels gemaak. Die kunstenaars kom gewoonlik uit die Bolsjoi se ballet- en operageselskap, met soms ’n gaskunstenaar. Sedert die verbrokkeling van die Sowjetunie was daar al ’n paar pogings om die teater se tradisionele afhanklikheid van groot staatsubsidies te verklein. Korporatiewe borgskappe word soms gekry, maar die geselskap maak steeds hoofsaaklik op staatsgeld staat.
Die Bolsjoi word van die begin af met veral ballet verbind. Tsjaikofski se Swanemeer het sy première op 4 Maart 1877 in die teater gehad. Ander produksies wat dikwels opgevoer word, is Tsjaikofski se Slapende Skoonheid en Die Neutkraker, Adam se Giselle en Prokofiëf se ''Romeo en Juliet.
Baie operas, soos Borodin se Prins Igor, bevat tonele met tientalle sangers en dansers in kostuums wat saam op die verhoog is vir skare- en feestonele.
Stipagrostis sahelica
Stipagrostis sahelica is 'n meerjarige plant wat deel is van die Poaceae familie. Die plant is inheems in Algerië, Mauritanië, Marokko en Tsjad.
Ethan Dizon
Ethan Dizon is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Inevitable Defeat of Mister & Pete (2013), Spider-Man: Homecoming (2017), en Avengers: Infinity War (2018).
Acokanthera
Acokanthera is ’n genus wat tot die familie Apocynaceae behoort. Die spesies kom hoofsaaklik aan die ooskus van Afrika voor asook Jemen en die eiland Sokotra.
Spesies
Daar is slegs vyf spesies wat tot die genus hoort:
Amilase
Amilase is 'n ensiem wat 'n katalisator is vir die hidrolise van stysel in suikers. Amilase kom in die speeksel van mense en ander soogdiere voor, waar dit die chemiese proses van vertering begin.
Pierre Mauroy
Pierre Mauroy (gebore 5 Julie 1928 – oorlede 7 Junie 2013)  was 'n Franse sosialistiese politikus. Vanaf 21 Mei 1981 tot 17 Julie 1984 was hy die Eerste Minister van Frankryk.
Amilase
Voedsel wat groot hoeveelhede stysel bevat, maar min suiker, soos rys en aartappels, kan 'n effens soet smaak kry, aangesien dit gekou word omdat amilase van die stysel afbreek tot suiker. Die pankreas en speekselklier maak amilase (alfa-amilase) om dieetstysel te hidroliseer tot disakkariede en trisakkariede wat deur ander ensieme in glukose omgeskakel word om die liggaam van energie te voorsien.
Plante en sommige bakterieë produseer ook amilase. Spesifieke amilase- proteïene word met verskillende Griekse letters aangedui. Alle amilases is glikosiedhidrolases en werk op α-1,4- glikosidiese bindings.
Vergulde snellervis
Die vergulde snellervis (Xanthichthys auromarginatus) is 'n vis wat in verskeie geïsoleerde groepe in die Indiese- en Stille Oseane voorkom. Dit kom ook langs die kus van KwaZulu-Natal voor; dit is 'n seldsame spesie.
Identifikasie
Die vis se kleur verskil tussen die geslagte. Die wyfies is grys met rye wit kolletjies op die rye skubbe. Daar is 'n swart streep op die basis van die tweede dorsale- en anale vinne. Die stertvin het 'n swart rant.
Die mannetjies is grysblou met klein wit kolletjies op die rye skubbe en daar is 'n groot, helderblou vlek op die onderkant van die ronde kop. Die mediaanvinne het geel rante.
Galileo se paradoks
Galileo het tot die slotsom gekom dat die idees van minder, gelyk en groter net op versamelings met eindig veel lede toegepas kan word, en nie op oneindige versamelings nie. In die neëntiende eeu het Georg Cantor gesê dat hierdie beperking nie nodig is nie, deur die konsep van kardinaliteit op 'n betekenisvolle manier uit te brei, sodat die versamelings van heelgetalle en kwadrate dieselfde grootte het, en die reëls daar te stel waarvolgens sekere oneindige versamelings as streng groter as ander gesien kan word.
Ursela Monn
Ursela Monn (gebore 2 Desember 1950) is 'n Switserse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Einmal Ku'damm und zurück (1985) en The Pasta Detectives (2014), en in die televisiereekse Ein Mann will nach oben (1978) en Zoo Doctor: My Mom the Vet (2006).
Acokanthera laevigata
Acokanthera laevigata is 'n boom wat deel is van die Apocynaceae familie. Die plant is inheems aan Malawi en Tanzanië.
Lucien Dodge
Lucien Dodge (gebore 24 Junie 1984) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente MGS: Philanthropy (2009) en Logan (2017), en in die televisiereekse Fate/Zero (2011) en Accel World (2012).
Niël Barnard
Lukas Daniël Barnard (gebore 1949), bekend as Niël Barnard, is 'n voormalige hoof van Suid-Afrika se Nasionale Intelligensiediens (NID) en was bekend vir sy rol agter die skerms in die voorbereiding van Nelson Mandela en die Suid-Afrikaanse presidente P.W. Botha en F. W. de Klerk vir Mandela se uiteindelike en, soos hy dit gesien het, onvermydelik, vrylating uit die gevangenis en vordering tot 'n posisie van politieke mag in Suid-Afrika.
Vroeë lewe
Niël Barnard is in 1949 in Otjiwarongo, Suidwes-Afrika gebore. Sy vader was skoolhoof en hoofinspekteur van onderwys in SWA / Namibië. Barnard was in sy tienerjare ten tyde van die Rivonia-verhoor van 1963, waarin Nelson Mandela en verskeie ander leiers van die African National Congress skuldig bevind is aan hoogverraad en tot lewenslange tronkstraf gevonnis is. Hy het sy verpligte militêre diens in die kommando-stelsel gedoen en die rang van kaptein bereik en was toe deel van die Burgermag in Bloemfontein. Hy het sy vrou, Engela Brand, in 1968 ontmoet en hulle is op 1 April 1972 getroud.
Universiteitsloopbaan
Barnard begin sy opleiding aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat in 1968 en verwerf 'n Baccalaureus Artium in Politieke Wetenskap en Geskiedenis. Hy het dit opgevolg deur 'n Meestersgraad in 1972 en 'n PhD te verwerf in 1975. Teen 1973 was Barnard 'n dosent in politieke wetenskap aan dieselfde universiteit. In 1977 was hy 'n senior lektor en teen 1978 professor in politieke studies.
Intelligensie loopbaan
Hy het onder die aandag van P.W. Botha gekom, nadat hy 'n Ph.D. proefskrif aan die Universiteit van die Vrystaat voltooi het, hoewel Barnard in 'n koerantonderhoud in 1992 beweer het dat hy onseker was waarom hy gekies is aangesien hy nie 'n intelligensie-agtergrond gehad het nie. In die nasleep van die Inligtingsdebakel waarin die Buro vir Staatsveiligheid (BOSS) verstrengel geraak het, het Botha, Barnard in November 1979 aangestel om 'n nuwe intelligensiediens te vorm. Hy begin by die Departement van Nasionale Veiligheid (DONS) as hoofsekretaris op 3 Desember 1979. Hy sou op 1 Junie 1980 by die DONS oorneem na die aftrede van die bestaande hoof Alec van Wyk. Die Departement van Nasionale Veiligheid was die nuwe naam van die Buro vir Staatsveiligheid (BOSS) en is in September 1978 hernoem na die aftrede van sy hoof Hendrik van den Berg in Junie 1978. Die Nasionale Intelligensiediens het in werking getree in 1980.
Sentraal in die nuwe Nasionale Intelligensiediens was 'n debat wat deur Niël Barnard ontketen het oor die strategiese doelwit van die nuwe intelligensiestruktuur. Barnard het geglo dat as die verwysende voorwerp staatsveiligheid is, dit in wese beteken dat die intelligensiestrukture die regering teen sy eie burgers moet beveilig. As alternatief het Barnard 'n nasionale veiligheidsfokus voorgestel, wat beteken dat veiligheid die beste bereik kon word deur te fokus op bedreigings vir die nasie, eerder as op die staat. In wese het hierdie grondwetlike hervorming geïmplementeer om 'n universele stemreg te implementeer en sodoende die grondslag gelê vir die onderhandelde oorgang na demokrasie wat in KODESA plaasgevind het, 'n beoogde gebeurtenis en deur NID voorsien is. Om hierdie rede het Barnard na die departement van grondwetlike aangeleenthede oorgegaan het sodra Kodesa 'n punt van geen terugkeer bereik het.
Skombaren
Skombaren is 'n nedersetting in Dannhauser Plaaslike Munisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Niël Barnard
Intelligensie loopbaan
Die logika wat die nuwe diens ondersteun het, was een van nasionale veiligheid, wat fundamenteel verskil van die staatsveiligheidsparadigma wat BOSS onderlê het. Die kernoortuiging in hierdie nuwe visie was dat die enigste manier om blywende veiligheid te vind deur 'n nasie te ontwikkel, en dat die grondwet heronderhandel moet word om alle Suid-Afrikaners in te sluit, ongeag ras.
As hoof van die Suid-Afrikaanse NID het hy erken dat sy land 'n politieke skikking sal moet vind om apartheid uit te skakel en dat Nelson Mandela 'n fundamentele rol in die proses sal moet speel. Hy ontmoet Mandela eers in 1988 in die gevangenis. Hy het baie keer met Mandela vergader om hom oor die politieke situasie buite die gevangenis in te lig en hom te adviseer oor hoe hy met die Suid-Afrikaanse president P. W. Botha sou onderhandel. Terwyl geheime gesprekke begin het, het Barnard gereël dat Nelson Mandela van Robbeneiland na die vasteland verskuif word om meer gereelde kontak te vergemaklik, maar ook om te verhoed dat die media bewus word van die status van hierdie kontak.