cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antonio Gramsci
Politieke teorie
Gramsci het as nie-ortodokse Marxis bygedra tot die teoretiese ontwikkeling van Marxisme, maar ook ander perspektiewe. Sy belangrikste bydrae is die teorie van kulturele hegemonie uiteengesit in sy werk Quaderni del carcere, saamgestel uit 30 notaboeke wat hy na buite gesmokkel het nadat hy dit in die gevangenis volgeskryf het.
Oorsprong van voëls
Skelet
Veral die Maniraptora-tak van teropodes verskaf belangrike getuienis van die verband. Ooreenkomste van die skelet sluit in die skedel, tandbou, nek, haakvormige prosesse aan die ribbes, 'n teruggebuigde lang skaambeen, buigbare polse, lang arms, 'n hand met drie vingers, 'n skouerblad, furcula en borsbene. Feitlik alle skeleteienskappe van Archaeopteryx word in nievlieënde Maniraptora aangetref.
In 'n studie waarin embrioniese, jong en volwasse Archosauria-skedels ondersoek is, is tot die gevolgtrekking gekom dat voëlskedels van teropode-dinosourusse ontstaan het deur progenese, 'n proses wat gelei het tot die behouding van jeugeienskappe van hulle voorsate.
Antonio Gramsci
Politieke teorie
Volgens Gramsci het hierdie gedagtegang tot 'n gevaarlike passiewe houding by die arbeidersbeweging gelei. 'n Onvermoë om prakties op te tree, het onenigheid in die Tweede Internasionale veroorsaak. Kort tevore, in 1919–20, het die Italiaanse sosialiste versuim om die arbeiders se steun te wen, terwyl die fasciste daarin geslaag het, met die gevolg dat Benito Mussolini die mag kon oorneem.
Teenoor hierdie benadering het Gramsci sy teorie van die politieke praktyk gestel. Die benadering steun op o.a. die denke van Niccolò Machiavelli.
Oorsprong van voëls
Skelet
thumb|links|230px|'n Vergelyking tussen die lugsakke van Majungasaurus en dié van 'n eend.
Antonio Gramsci
Politieke teorie
Hoewel Gramsci soms as 'n 'verligte sosiaaldemokraat' beskou word as gevolg van sy kulturele interpretasie van die begrip klassestryd en revolusie, bly hy altyd 'n Leninis (Visser 1978). Negri (2006) paat van 'die ware Gramsci', die Leninis, in teenstelling met 'Togliatti se Gramsci'.
Oorsprong van voëls
Longe
Groot vleisvretende dinosourusse het 'n ingewikkelde stelsel van lugsakke gehad soortgelyk aan dié van moderne voëls, volgens 'n ondersoek onder leiding van Patrick M. O'Connor van die Universiteit van Ohio. In teropode-dinosourusse (karnivore wat op twee bene geloop en voëlagtige voete gehad het) het lugsakke van buigbare sagte weefsel waarskynlik lug deur die stywe longe gepomp, soos by voëls.
Antonio Gramsci
Kulturele hegemonie
'n Onder marxistiese populêre idees is dié van die "valse bewustheid" waaraan arbeiders in die kapitalisme lei: godsdiens en nasionalisme vertraag hul klasbewustheid, die insig dat hulle uitgebuit en onderdruk word en dat hulle daar iets aan kan doen. Gramsci is een van die bronne van hierdie siening. Hy het homself afgevra waarom die klassestryd so stadig vorder, sowel as waarom fascisme opkom as 'n vals bewussyn. Sy denke oor hierdie sake lei Gramsci tot die teorie van die kulturele hegemonie. Volgens hierdie teorie beheer die heersende klasse nie alleen die staat en die ekonomie nie, maar oorheers hulle ook op kulturele vlak, en propageer hierdie kultuur, ideologies-wenslike sosiale patrone. Die effek is dat revolusionêres steeds verder buite die bestaan en mag geplaas word.
Oorsprong van voëls
Longe
"Wat eens amptelik beskou is as uniek aan voëls, was in die een of ander vorm teenwoordig in die voorsate van voëls," het O'Connor gesê.
Antonio Gramsci
Kulturele hegemonie
Die term hegemonie was op daardie stadium gebruik deur Plechanov om die leierskap aan te dui wat die werkersklas in 'n koalisie met die ander onderdrukte groepe (veral die boere) moes uitoefen in die burgerlike revolusie, vir die omverwerping van die tsaristiese regime (wat uiteindelik in 1905 uitgebreek het ). Ook Lenin was van hierdie noodsaaklikheid oortuig.
Oorsprong van voëls
Voortplanting
Wanneer voëlwyfies eiers lê, groei hulle 'n spesiale soort beenmurg wat gebruik word as 'n bron van kalsium om eierdoppe te maak. Die teenwoordigheid van weefsel aan die binnekant van die murgholtes in 'n Tyrannosaurus rex-spesimen se agterbeen dui daarop dat T. rex 'n soortgelyke strategie gebruik het en onthul terselfdertyd dat die spesimen 'n wyfie is.
Esperiopsis megachela
Die spons behoort tot die genus Esperiopsis en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Dendy.
Oorsprong van voëls
Voortplanting
Beenmurg is ook in die teropode Allosaurus en ornitopode Tenontosaurus ontdek. Omdat die lyn dinosourusse wat Allosaurus en Tyrannosaurus insluit, baie vroeg in die evolusie van dinosourusse afgeskei het van die lyn wat na Tenontosaurus gelei het, dui dit daarop dat dinosourusse oor die algemeen murgweefsel geproduseer het.
Helen Bray
Helen Bray (25 November 1889 – 15 Oktober 1990) was 'n Amerikaanse aktrise.
Antonio Gramsci
Kulturele hegemonie
Maar waar hegemonie by Plechanov en Lenin net 'n organisatoriese middel is vir die arbeidersklas, word dit by Gramsci 'n analitiese konsep. Voortbouend op Benedetto Croce maak hy onderskeid tussen die burgerlike samelewing (società civile) en die politieke samelewing (società politica). Die bourgeoisie oefen in 'n kapitalistiese stelsel nie net politieke, ekonomiese en militêre / politiese oorheersing uit nie, maar ook burgerlike, intellektuele en morele leierskap, oftewel hegemonie. Hierdie hegemonie is voor en tydens, maar ook na die revolusie nodig om die instemming van die meerderheid te verkry en so beheer te versterk. Indien die proletariaat sy eie revolusie wil bewerkstellig, dan moet dit op dieselfde manier hegemonie bekom.
Oorsprong van voëls
Voortplanting
thumb|220px|'n Broeiende Citipati osmolskae-spesimen, Amerikaanse Museum van Natuurgeskiedenis in New York.
Broeiing en versorging
Verskeie spesimens van die genus Citipati is gevind waar hulle op neste sit, nes voëls wat broei. Verskeie dinosourusspesies, soos Maiasaura, het in troppe voorgekom waar baie jong en volwasse individue gemeng het, wat dui op interaksie tussen hulle.
Antonio Gramsci
Kulturele hegemonie
Kultuur is by Gramsci 'n baie wyer begrip as in die daaglikse algemene gebruik en sluit ook kennis en vaardighede in. 'n Probleem wat Gramsci as aktivis in die fabrieksbesettings van 1919–20 opgemerk het, was dat die werkers wat hy ondersteun het na oorname van die fabriek groot moeite gehad het om dit te bestuur, omrede die nodige vaardighede nooit aan hulle oorgedra is nie.
Oorsprong van voëls
Broeiing en versorging
'n Dinosourusembrio sonder tande is ontdek, wat daarop dui dat die ouers vir die jong dinosourus sou moes sorg, moontlik deur kos in sy bek op te bring soos by baie voëlspesies gesien word.
Antonio Gramsci
Passiewe revolusie
As antwoord op die vraag waarom groot revolusies so selde voorkom, het Gramsci die konsep van passiewe revolusie ontwikkel. So 'n revolusie is een wat deur die staat, en nie deur die lede van 'n bepaalde klas nie, uitgevoer word. As voorbeeld hiervan noem Gramsci die Risorgimento (Italiaanse eenwording) wat wel gedeeltelik deur nasionalistiese stryders gevoer is, maar hoofsaaklik deur die leër en die diplomasie van die koninkryk Sardinië-Piëmont vermag is, en nie deur die mobilisering van boere wat op landhervorming gefokus was nie.
Tritoniopsis bicolor
Tritoniopsis bicolor is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Tritoniopsis behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom voor in die Bredasdorpberge. Dit het 'n voorkomsgebied van 120 km2 en daar is minder as tien sub populasies. Die plant word bedreig deur die aanlê van wingerde en indringerplante.
Antonio Gramsci
Passiewe revolusie
Die passiewe revolusie is volgens Gramsci die toepaslike instrument van heersende klasse om 'n wankelende hegemonie weer om te skakel na 'n nuwe nasionale belang.
Oorsprong van voëls
Gastroliete
Voëls en dinosourusse gebruik albei maagklippe. Diere sluk dié klippe in om met spysvertering te help en kos en harde weefsel fyn te maal sodra dit in die maag beland. Wanneer maagklippe saam met fossiele gevind word, word hulle gastroliete genoem.
Antonio Gramsci
Ideologie
Ideologie is vir Gramsci nie 'n onderdeel van die ekonomies vasgestelde opbou van die samelewing nie, maar 'n materiële, bepalende faktor. Ideologie in hierdie sin is nie deur een denker of stroming van waardesisteme bedink nie, maar vorm 'n psigologiese noodsaaklike "sement" wat die maatskaplike verhoudings in stand hou.
Oorsprong van voëls
Gastroliete
Maagklippe word ook in sekere soorte visse en in krokodille aangetref.
Antonio Gramsci
Ideologie
Ideologie is ingebed in die kultuur in die breedste sin van die woord, in die sosiale gedrag van mense en in hul 'gesonde verstand'. Die Marxisme moet volgens Gramsci 'n kritiek van hierdie paradoksale, vertekende verstand wees, om met as doel daarvan 'n goeie verstand oor te hou. Om die oorgang van kapitalisme na sosialisme te maak, moet daar 'intellektuele en morele hervorming' plaasvind, waarin 'n nuwe ideologie gevorm word wat die belange van verskillende onderdrukte groepe uitdruk.
Invloed
Gramsci se teorie van kulturele hegemonie onderlê die grondslag van die hegemonie-stabiliteitsteorie van die internasionale betrekkinge wat tans hoofsaaklik deur liberales ondersteun word.
Oorsprong van voëls
Oorsprong van vlieg in voëls
In Maart 2018 het wetenskaplikes berig Archaeopteryx kon moontlik vlieg, maar op 'n heel ander manier as moderne voëls.
Antonio Gramsci
Invloed
Gramsci se teorieë het 'n groot invloed op die eurokommunisme, die marxistiese filosofie in Joego-Slawië en latere denkers soos Louis Althusser, Edward Said en Pier Paolo Pasolini.
Oorsprong van voëls
Loopteorie
thumb|220px|'n Rekonstruksie van Rahonavis, 'n geveerde gronddinosourus wat volgens sommige navorsers toegerus was om te vlieg.
Encephalartos tegulaneus
Encephalartos tegulaneus is 'n broodboom en spesie van die genus Encephalartos. Die struik is endemies in Kenia.
Die plant het twee subspesies:
Antonio Gramsci
Invloed
Ook nuwe regse denkers soos Alain de Benoïst beroep hom op die teorie van die kulturele hegemonie van Gramsci.
Oorsprong van voëls
Loopteorie
Die loopteorie is die eerste keer voorgestel deur die Amerikaanse paleontoloog Samuel Wendell Williston, en daarna uitgebrei deur die Hongaar baron Nopcsa. Volgens dié teorie het sommige vinnige diere met lang sterte hulle arms gebruik om hulle balans te hou terwyl hulle hardloop. Moderne weergawes van die teorie verskil in baie opsigte van die Williston-Nopcsa-weergawe, hoofsaaklik vanweë ontdekkings sedert Nopcsa se leeftyd.
thumb|links|180px|Die voorgestelde ontwikkeling van vlieg in 'n boek van 1922: Tetrapteryx, Archaeopteryx, hipotetiese stadium, moderne voël. Nopcsa het voorgestel dat klein loopdiere die oppervlak van hulle uitgestrekte arms vergroot het en dat dit hulle gehelp het om hulle balans te hou, en dat die skubbe aan die arms langer geraak en in vlerke ontwikkel het. Die vere kon ook gebruik gewees het om insekte of ander prooi in op te vang. Langsamerhand het die diere oor langer afstande begin spring, wat aangehelp is deur hulle ontwikkelende vlerke. Nopcsa het drie stadiums voorgestel in die ontwikkeling van vlug. Die diere het eerstens passief gevlieg terwyl die ontwikkelende vlerke as 'n soort valskerm gedien het. Tweedens het hulle aktief begin vlieg deur die vlerke te klap. Hy gebruik Archaeopteryx as 'n voorbeeld van dié tweede stadium. Derdens het voëls die vermoë ontwikkel om te sweef.
Die huidige siening is dat vlerke nie uit skubbe ontwikkel het nie, want vere ontstaan uit ander soorte proteïene. Nopcsa se teorie veronderstel ook dat vlerke ontwikkel het as deel van die evolusie van vlieg, en onlangse ontdekkings bewys dit verkeerd.
Vere is algemeen in selurosouriese dinosourusse (insluitende die vroeë tirannosouride Dilong). Moderne voëls word deur feitlik alle paleontoloë as selurosourides geklassifiseer, maar nie deur sommige ornitoloë nie.
Al die fossiele van Archaeopteryx kom van seesediment, en daar is voorgestel vlerke kon die voëls gehelp het om oor die water te hardloop.
"Ophardloop met behulp van vlerke"
Die "ophardloop met behulp van vlerke"-hipotese het ontstaan uit die waarneming van jong kuikens van die Asiatiese patrys. Daarvolgens het vlerke hulle aërodinamiese funksie ontwikkel uit 'n behoefte om vinnig teen steil hoogtes soos boomstamme op te hardloop, byvoorbeeld om van roofdiere te ontsnap. Dit maak die hipotese 'n gespesialiseerde soort loopteorie.
Vroeë voëls, insluitende Archaeopteryx, het egter die skouermeganisme ontbreek waarmee moderne voëls vinnige, kragtige opwaartse bewegings uitvoer. Dit lyk dus of vroeë voëls nie vinnig teen hoogtes sou kon ophardloop nie.
Boomteorie
thumb|220px|Die viervlerkige Microraptor, 'n lid van die Dromaeosauridae, 'n groep dinosourusse wat naby aan voëls verwant was.
Volgens die meeste weergawes van die boomteorie was voëls se voorsate baie klein dinosourusse wat in bome gewoon en van tak tot tak gespring het. Dié klein dinosourus het reeds vlerke gehad, wat langer, stywer vorms teweeggebring het wat nuttig was in aërodinamika. Dit het eindelik tot vlerke gelei. Vlerke sou dan ontwikkel en al hoe verfynder geraak het as 'n manier om die springer groter beheer te gee: om neer te daal, te sweef en trapsgewys te vlieg. Volgens die boomteorie is aërodinamika vir boomdiere veel energiedoeltreffender, aangesien sulke klein diere eenvoudig val om minimum sweefsnelhede te haal.
Vänernmeer
Die Vänernmeer (Sweeds: Vänern, [ˈvɛ̂ːnɛɳ]) is die derde grootste meer in Europa ná die Ladogameer en die Onegameer (beide in Rusland) met 'n oppervlakte van 5 650 km². Daarbenewens is dit die grootste meer van Skandinawië, Swede en die Europese Unie. Dit is in die suidweste van Swede, tussen Stockholm in die ooste en Gotenburg in die weste, geleë en grens aan die provinsies Västergötland, Dalsland en Värmland.
Oorsprong van voëls
Boomteorie
Verskeie klein dinosourusse van die Jura of vroeë Kryt, almal met vere, het vermoedelik boomspring- en aërodinamiese aanpassings gehad. Hulle sluit in Scansoriopteryx, Epidexipteryx, Microraptor, Pedopenna en Anchiornis. Anchiornis is veral belangrik vir dié onderwerp, want dit het aan die begin van die laat Jura voorgekom, lank voor Archaeopteryx.
Vänernmeer
Die Vänernmeer vorm saam met die Vätternmeer deel van 'n waterstraat regdeur Swede tussen Gotenburg in die weste en die Oossee in die ooste, wat die Trollhätte-kanaal langs die Göta älv in 'n westelike rigting en die Göta-kanaal in 'n oostelike rigting insluit.
Oorsprong van voëls
Boomteorie
'n Ontleding van die proporsies van die toonbene van die primitiefste voëls Archaeopteryx en Confuciusornis, in vergelyking met dié van lewende spesies, dui daarop dat die vroeë spesies op die grond én in bome gewoon het.
Vänernmeer
Gedurende die laaste ystydperk was die Vänernmeer met die see verbind, wat tot vandag toe in beide sy flora en fauna sigbaar is, byvoorbeeld mariene lewensvorme in varswater. In die see leef 35 verskillende visspesies. Sy topografie is te danke aan die naglasiale landoprysing.
Oorsprong van voëls
Afnemende belangrikheid van Archaeopteryx
Archaeopteryx was die eerste en vir 'n lang ruk die enigste bekende geveerde Mesosoïese dier. As gevolg daarvan het die bespreking van die evolusie van voëls en van voëlvlug minstens tot die middel 1990's op dié dinosourus gesentreer.
Daar is al gedebatteer oor of Archaeopteryx regtig kon vlieg. Dit lyk of hy die breinstrukture en sensors vir binneoorbalans gehad het wat voëls gebruik om hulle vlug te beheer. Archaeopteryx het ook 'n rangskikking van vlerkvere soos dié van moderne voëls asook soortgelyke asimmetriese vlugvere aan sy vlerke en stert gehad. Maar Archaeopteryx het die skouermeganisme ontbreek waarmee die vlerke van moderne voëls vinnige, kragtige opwaartse bewegings uitvoer; dit kan beteken dat hy en ander vroeë voëls nie hulle vlerke kon klap nie en net kon sweef.
Die ontdekking sedert die vroeë 1990's van baie geveerde dinosourusse beteken egter Archaeopteryx is nie meer die sleutelfiguur in die evolusie van voëlvlug nie. Ander klein geveerde selurosouriërs uit die Kryt en laat Jura toon moontlike voorlopereienskappe van voëlvlug. Dit sluit in Rahonavis, 'n grondhardloper met 'n Velociraptor-agtige opgeligte sekelklou aan die tweede toon (sommige paleontoloë neem aan hulle sou beter toegerus gewees het om te vlieg as Archaeopteryx); Scansoriopteryx, 'n boomdinosourus wat die boomteorie kan steun; en Microraptor, 'n boomdinosourus wat moontlik tot kragvlug in staat was omdat dit goed ontwikkelde vere aan sy bene gehad het.
Encephalartos turneri
Encephalartos turneri is 'n broodboom en spesie van die genus Encephalartos. Die struik is endemies in Mosambiek.
Klas 5-stoomlokomotief
Die Klas 5 is 'n tipe stoomlokomotief wat deur die Suid-Afrikaanse Spoorweë in die vorige eeu gebruik is. Die klas het vier subklasse. Hierdie klas staan bekend as die Karoo's.
Klas 5A
Hierdie klas is 'n Kaapse Regeringspoorweë (CGR)-lokomotief, ontwerp deur H.M. Beatty en gebou deur Kitson and Company in 1903. Die eerste twee lokomotiewe was toegerus met Stephenson skakels en was nie met superverhitters toegerus nie. Die stoomketel moes spesiaal aangepas word om voorsiening te maak vir die groot dryfwiele. Die klas is in 1940 uit diens onttrek.
Klas 5B
Gedurende 1904 is nog vier lokomotiewe afgelewer deur Beyer, Peacock and Company. Hulle was soortgelyk aan Klas 5A, maar is geklassifiseer as Klas 5B.
Klas 5BR
Klas 5B-lokomotiewe wat nuwe stoomketels benodig het, is toegerus met die standaard nommer 1 stoomketel en hergeklassifiseer as Klas 5BR.
Die hoof-meganiese ingenieur A.G. Watson het ook Klasse 5B en 5BR toegerus met klepsilinders maar nie hulle klassifikasie verander nie. Voorbeelde van die klas het diens gedoen in die Kaap en was bekend in die Strand en Stellenbosch.
Klas 5 en Klas 5R
Vier lokomotiewe met groter stoomketels wat effens hoër geïnstalleer was, is afgelewer deur Vulcan Foundry in 1912 en geklassifiseer as Klas 5. Hulle was ook bekend as die Verbeterde Karoo's. Slegs een lokomotief se stoomketel is later vervang en hergeklassifiseer as Klas 5R. Die res van Klas 5 is uit diens gestel in 1942 en Klas 5R het toe diens gedoen in die Strand en Stellenbosch. Later is die lokomotief oorgeplaas na Germiston waar dit diens gedoen het tot in 1969 waarna dit uit diens gestel is.
Suurstof-17
Suurstof-17 (chemiese notasie O) is 'n stabiele isotoop van die element suurstof. Dit is 'n baie seldsame isotoop.
Psoralea rhizotoma
Psoralea rhizotoma is 'n plantspesie in die familie Fabaceae en is endemies aan die Oos-Kaap, KwaZulu-Natal en Mpumalanga. Die spesie kom tussen 1 500 en 1 600 m voor.
Raúl Esparza
Raúl Esparza (gebore 24 Oktober 1970) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Find Me Guilty (2006), My Soul to Take (2010), en Ferdinand (2017), en in die televisiereeks Law & Order: Special Victims Unit (1999).
Osborne-effek
Die Osborne-effek is 'n sosiale verskynsel van kliënte wat bestellings vir die huidige, binnekort-verouderde produk kanselleer of uitstel as 'n onverwagte nadeel van 'n maatskappy se voortydige aankondiging van 'n toekomstige produk.
Die term is geskep met verwysing na die Osborne Computer Corporation, 'n maatskappy wat meer as 'n jaar geneem het om sy volgende produk beskikbaar te stel, en uiteindelik in 1983 bankrot gegaan het. Die Osborne-effek verklaar dat die voortydige bespreking van toekomstige, onbeskikbare produkte, die verkope van bestaande produkte benadeel. Die naam kom van die beplande vervanging van die Osborne 1, 'n vroeë persoonlike rekenaar wat die eerste keer in 1981 deur die Osborne Computer Corporation verkoop is. In 1983 het stigter Adam Osborne vooraf verskeie volgende-generasie rekenaarmodelle aangekondig (die Osborne Executive en Osborne Vixen), wat slegs prototipes was, wat die feit beklemtoon dat hulle beter as die bestaande model sou presteer, aangesien die prototipes die monteertyd dramaties sou verminder het. 'n Algemene oortuiging was dat die verkope van die Osborne 1 skerp gedaal het namate klante daardie meer gevorderde stelsels verwag het, wat gelei het tot 'n afname in verkope waarvan Osborne Computer nie kon herstel nie. Hierdie oortuiging het feitlik onmiddellik na die maatskappy se bankrotskap in September 1983 in die media verskyn:
“Om die jazzy $2 495 Osborne Executive 'n lopende begin te gee, het Adam vroeg in 1983 begin publisiteit orkestreer. Ons, saam met baie ander tydskrifte, is die masjien in geslote hotelkamers gewys. Ons was verplig om niks daaroor in druk te hê tot die beplande vrystellingsdatum in middel April nie. Sover ons weet, het niks wel in druk verskyn nie, maar handelaars het van die planne gehoor en bestellings vir die Osborne 1 in massas gekanselleer. Vroeg in April het Osborne aan handelaars gesê dat hy die masjien die week van 17 April op 'n toer van een week vir hulle sal wys, en het beklemtoon dat die nuwe masjien nie 'n mededinger vir die Osborne 1 is nie. Maar handelaars het nie gereageer soos Osborne verwag het nie; volgens Osborne, "Almal van hulle het net hul bestellings vir die Osborne 1 gekanselleer."
Alwyn Smit
Ds. Alwyn Schalk Smit (Volksrust, Mpumalanga, 28 Januarie 1929 – 26 Julie 1996) was tussen 1953 en 1994 predikant in twee gemeentes van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika, naamlik Piet Retief (1953–1958) en Sasolburg (1958–1994).
Herkoms en opleiding
Alwyn Smit is op 28 Januarie 1929 te Volksrust gebore as die oudste kind van Ras en Bernice Smit. Die opvoeding wat hy van sy ouers ontvang het, het ’n diep merk op hom gemaak wat lewenslank in sy optrede waargeneem kon word. In 1935 het hy sy skoolloopbaan op Volksrust begin. Saam met sy ouers het hy in 1936 na Pietersburg (Polokwane) verhuis waar hy einde 1945 gematrikuleer het.
Begin 1946 het hy sy studie aan die PUK vir CHO begin. In die studentelewe het hy reeds diep spore getrap en hom as leier onderskei. Hy was ’n bekwame violis wat dikwels in dé hoedanigheid opgetree het. Hy het baie belanggestel in goeie musiek en was ook leier van die Alabama-studentegeselskap. Hy was onder andere ook lid van die studenteraad. Einde 1952 het hy sy studieaan die PU vir CHO en Teologiese Skool van die Gereformeerde Kerk voltooi.
Loopbaan
As predikant het ds. Alwyn Smit ’n geseënde bedieningstyd van 41 jaar belewe. Die eerste vyf jaar van sy bediening, 1953 tot 1958, was hy predikant van Piet Retief. Van\ Januarie 1958 tot met sy emeritering in 1994 was hy deurentyd predikant van die Gereformeerde kerk Sasolburg. Hy het op die kerklike akker met toewyding gearbei.
Ds. Johan Ligthelm, sy kamermaat op universiteit, skryf in sy lewensberig in die GKSA se Almanak van 1997: "’n Uitstaande eienskap van hom was dat hy 'n man van prinsipe was. Hy het nooit sy beginsels prys gegee nie. Daarvoor het hy met ywer in die lig van die Skrif gestry. So het hy hom ook openbaar as 'n ware herder van die kudde van die Here wat aan sy sorg toevertrou was. In al hierdie tyd het hy as ongetroude man alleen gestaan, maar geweet dat sy hulp is by die Here wat hom tot hierdie taak geroep het."
Danksy ds. Smit se talent en liefde vir musiek het hy ruim 10 jaar lank gedien in die Interkerklike Kommissie vir Psalmberyming (IKKP). Hierdie kommissie het dan ook aan ds. J.P. Bingle opdrag gegee om op ds. Smit se begrafnis ’n waarderende woord te spreek. Ds. Bingle het onder meer gesê die Verbondslied, of Skriflied (soos hy ook graag daarna verwys het), het ds. Smit na aan die hart gelê. Ds. Bingle het sy waarderende woord afgesluit met die gedagte: "In die Verbondslied - waaraan hy so toegewyd gewerk het vir eie tyd en taal, maar nie kon voltooi nie - het hy van kleins af die toonaard en melodie (figuurlik) geleer van die nuwe lied wat hy nou saamsing met die 144 000 se lied voor die troon van God."
Waardering
Ds. Ligthelm skryf ds. Smit was ’n ware Afrikaner wat sy land en volk baie lief gehad het. "Hy het baie gedoen en positiewe Christelike getuienis uitgedra. Op hierdie terrein sal hy ook baie gemis word." Ds. Smit het sy tyd vir aktiewe bediening voltooi, maar in die kort tyd hom gegun ná sy emeritering, was hy nog baie aktief. Ds. Ligthelm skryf: "Ons as mense sal sê hy kon nog baie doen, maar by God was sy taak op aarde afgehandel."
Barnard 68
Barnard 68 is ’n molekulêre wolk, donker of Bok-newel in die rigting van die suidelike sterrebeeld Slangdraer. Dit is sowat 400 ligjare, nog goed in die Melkweg, weg geleë, so naby dat nie ’n enkele ster tussen die newel en die Aarde gesien kan word nie. Die Amerikaanse sterrekundige Edward Emerson Barnard het dit in 1919 in sy katalogus opgeneem.
Vanweë sy ondeursigtigheid is die newel uiters koud in die middel, sowat 16 kelvin (−257 °C). Die massa daarvan is omtrent twee keer dié van die Son en dit is sowat ’n halwe ligjaar breed.
Eienskappe
Al is die newel ondeursigtig, is danksy die Baie Groot Teleskoop vasgestel sowat 3 700 sterre van die Melkweg word daardeur geblokkeer. Van hulle is sowat 1 000 by infrarooigolflengtes sigbaar. Sorgvuldige meting van die graad van blokkering het gelei tot ’n goeie kartering van die stofverspreiding in die wolk. Nog noukeuriger waarnemings is gedoen met die Herschel-ruimtesterrewag.
Die ligging van ’n donker wolk in die nabyheid van die Son vergemaklik waarneming en meting aansienlik. As dit nie deur eksterne kragte beïnvloed word nie, is die stabiliteit van ’n stofwolk ’n fyn balans tussen uitwaartse druk wat deur die hitte en druk van die wolk se inhoud veroorsaak word, en die inwaartse swaartekrag. Vir die wolk om ’n ster te word, moet swaartekrag vir lank genoeg die oorhand kry om die wolk te laat instort en ’n temperatuur en digtheid te skep wat kernfusie tot gevolg het.
Barnard 68 se goed gedefinieerde grense en ander eienskappe dui daarop dat dit op die punt is om in te stort en binne die volgende 200 000 jaar of so ’n ster te word.
Aleshia Brevard
Aleshia Brevard (9 Desember 1937 – 1 Julie 2017) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Bigfoot (1970), The Female Bunch (1971), en Smokey and the Judge (1980), en in die televisiereeks Legends of the Superheroes (1979).
Buiteaardse lewe
Buiteaardse of buiteruimtelike lewe is lewe met ’n oorsprong elders as die Aarde. Daar word ook van buiteaardse wesens gepraat as verwys word na relatief komplekse individue. In ’n breë sin is buiteaardse lewe tot nog toe hipotetiese lewensvorme wat kan wissel van bakterie-agtige organismes tot wesens wat veel meer kompleks as die mens is. Die moontlikheid dat virusse buite die Aarde kan bestaan, is ook al voorgestel.
Agtergrond
’n Hipotese bestaan dat buiteaardse lewe soos bakterieë in die res van die Sonnestelsel en die res van die heelal voorkom. Dié hipotese is gegrond op die grootte en die konsekwente fisiese wette van die waarneembare heelal. Wetenskaplikes wat dit voorstaan, soos Carl Sagan en Stephen Hawking, glo dit is onwaarskynlik dat lewe nie buite die Aarde bestaan nie. Die argument berus op die Koperniese beginsel, waarvolgens die Aarde nie ’n spesiale posisie in die heelal beklee nie, en die beginsel van middelmatigheid, waarvolgens daar niks buitengewoons aan lewe op Aarde is nie. Lewe kon tegelykertyd op baie plekke regdeur die heelal ontstaan het. ’n Alternatiewe teorie is dat lewe minder algemeen voorkom, maar tussen bewoonbare planete versprei kon gewees het deur middel van panspermia of eksogenese.
Volgens rekenaarsimulasies kon komplekse organiese molekules wat nodig is vir lewe, gevorm gewees het in die protoplanetêre skyf of ruimtestof om die Son voor die vorming van die Aarde. Volgens dié studies kon dieselfde proses voorgekom het om ander sterre waar planete gevorm het.
Voorgestelde hemelliggame waar lewe sou kon ontstaan het, sluit in die planete Venus en Mars, asook Jupiter se maan Europa en Saturnus se mane Titan en Enkelados. In Mei 2011 het wetenskaplikes van Nasa berig Enkelados "lyk al hoe meer soos die mees bewoonbare plek in die Sonnestelsel buite die Aarde vir lewe soos ons dit ken".
Geen algemeen aanvaarde bewyse van buiteaardse lewe is al gevind nie; heelwat omstrede bewerings daarvan is egter al gemaak. Die oortuiging dat vreemde vlieënde voorwerpe ’n buiteaardse oorsprong het, asook bewerings van ontvoering deur buiteaardse wesens, word deur die meeste wetenskaplikes verwerp. Die verskynsel word toegeskryf aan veral waarnemings van aardgebaseerde vliegtuie of sterrekundevoorwerpe, of aan poetse.
In November 2011 het die Amerikaanse Withuis amptelik gereageer op twee petisies waarin die regering gevra word om amptelik te erken dat buiteaardse wesens die Aarde al besoek het en om enige doelbewuste geheimhouding van interaksies tussen die regering en buiteaardse wesens te onthul. Volgens die regering se verslag "het die Amerikaanse regering geen bewyse dat lewe buite ons planeet bestaan of dat ’n buiteaardse teenwoordigheid al enige kontak gemaak het met enige lid van die menslike geslag nie". Daarvolgens is daar ook "geen geloofbare inligting wat daarop dui dat enige bewyse van die publiek weerhou word nie". Volgens die verslag is daar pogings, soos SETI, die Kepler-ruimteprogram en Nasa se Mars-wetenskaplaboratorium, om tekens van lewe te soek. Die kans is "redelik groot" dat daar lewe op ander planete kan wees, maar die kans om met hulle kontak te maak – veral met intelligente wesens – is bitter klein as ’n mens die afstande in ag neem wat ter sprake is.
Moontlike grondslag
Verskeie hipoteses is al voorgestel vir die moontlike grondslag van buiteaardse lewe uit ’n biochemiese, morfologiese en evolusie-oogpunt.
Biochemie
Alle lewe op Aarde is gebaseer op 26 chemiese elemente. Sowat 95% van lewe is egter afhanklik van net ses van dié elemente: koolstof, waterstof, stikstof, suurstof, fosfor en swawel, afgekort as KWSSFS. Hulle vorm die basiese boustene van feitlik alle lewe op Aarde, terwyl die meeste van die ander elemente net in klein hoeveelhede aangetref word.
Lewe op Aarde vereis water as die oplosmiddel waarin biochemiese reaksies plaasvind. Genoegsame hoeveelhede koolstof en die ander elemente kan saam met water die vorming van lewende organismes moontlik maak op ander planete met ’n soortgelyke chemiese samestelling en temperatuurgrense. Aardplanete vorm in ’n proses wat ’n soortgelyke samestelling as die Aarde s’n moontlik maak. Die kombinasie van koolstof, waterstof en suurstof in die chemiese vorm van koolhidrate (m.a.w. suiker) kan ’n bron van chemiese energie wees waarvan lewe afhanklik is, en kan die strukturele elemente vir lewe verskaf (soos ribose in die molekules DNS en RNS, en sellulose in plante). Plante verkry energie deur die omskakeling van ligenergie in chemiese energie deur fotosintese. Lewe soos ons dit ken, vereis koolstof in beide gereduseerde (metaan-derivate) en gedeeltelik geöksideerde (koolstofoksiede) toestande. Stikstof is nodig as ’n gereduseerde ammoniak-derivaat in alle proteïene, swawel as ’n derivaat van waterstofsulfied in sommige noodsaaklike proteïene, en fosfor geöksideer tot fosfate in genetiese materiaal en in energieoordrag.
Suiwer water het ’n neutrale pH danksy die voortgesette dissosiasie tussen hidroksied- en hidronium-ione. Daarom kan dit positiewe metaliese ione en negatiewe niemetaliese ione ewe doeltreffend oplos. Verder skep die feit dat organiese molekules óf hidrofobies (afgestoot deur water) óf hidrofilies (oplosbaar in water) kan wees, die vermoë van organiese samestellings om hulself te oriënteer om wateromsluitende membrane te vorm. Boonop gee die waterstofbindings tussen watermolekules dit die vermoë om energie te stoor met verdamping, waarop kondensasie vrygestel word. Dit help om die klimaat matiger te maak – om die tropiese gebiede af te koel en die pole warmer te maak. So word die termodinamiese stabiliteit gehandhaaf wat nodig is vir lewe.
Koolstof is noodsaaklik vir aardse lewe vanweë die groot buigsaamheid daarvan in die skepping van kovalente chemiese bindings met ’n verskeidenheid niemetaliese elemente, veral stikstof, suurstof en waterstof. Koolstofdioksied en water maak saam die berging van sonenergie moontlik in suikers en stysels, soos glukose. Die oksidasie van glukose stel biochemiese energie vry wat nodig is vir alle ander biochemiese reaksies.
Die vermoë om organiese sure (-COOH) en amienbasisse (-NH2) te skep, lei tot die vorming van die lang polimeer-peptiedes en katalitiese proteïene van monomeer-aminosure. Wanneer dit met fosfate gekombineer word, kan hierdie sure die inligtingbergende molekule van erflikheid, DNS, en die hoof-energieoordragmolekule van sellulêre lewe, adenosientrifosfaat, bou.
Vanweë hul oorvloed en vermoë om lewe te onderhou, is daar ’n hipotese dat lewensvorme elders in die ruimte dieselfde basiese materiale sal nodig hê. Ander elemente en oplosmiddels sou egter ’n grondslag vir lewe kon verskaf. Lewensvorme in ammoniak (eerder as water) is al voorgestel, hoewel hierdie oplossing minder gunstig lyk as water.
Uit ’n chemiese standpunt is lewe basies ’n selfrepliserende reaksie, maar een wat kan ontstaan in baie verskillende omstandighede en met talle moontlike bestanddele. Dit lyk egter of koolstof-suurstof binne die vloeistof-temperatuurgrense van water die bevordelikste is.
Evolusie en morfologie
Benewens die biochemiese grondslag, is evolusie en morfologie ook terreine wat in ag geneem word wanneer buiteaardse lewe ter sprake is. In wetenskapsfiksie het buiteaardse wesens dikwels halfmenslike of reptielvorms. Hulle word dikwels uitgebeeld met ’n groen of grys vel, ’n groot kop en vier arms en bene – dus as mensagtig – maar soms ook as katagtiges, insekte, vormlose massas, ens.
’n Onderskeid is al voorgestel tussen universele en parogiale (meer beperkte) eienskappe. Universele eienskappe is dié wat vermoedelik meer as een keer onafhanklik op Aarde ontwikkel het. Hulle is dus nie te moeilik om te ontwikkel nie en is so nuttig dat spesies hulle noodwendig sal ontwikkel. Die algemeenste hiervan is waarskynlik simmetrie, maar ander wat net so basies maar ingewikkelder is, sluit in sig, fotosintese, ledemate en die vermoë om te vlieg – hulle het almal vermoedelik verskeie kere op Aarde ontwikkel. Daar is byvoorbeeld ’n groot verskeidenheid oë en baie van hulle werk op heeltemal verskillende maniere en het verskillende visuele fokusse: die sigbare spektrum, infrarooi, polarisasie en akoestiek. Intelligente buiteaardse wesens sal op verskeie ander maniere kan kommunikeer: deur gebare (soos doofstom mense), klanke wat op ander maniere as met asemhaling voortgebring word (soos krieke) of bioluminesensie (liguitstraling).
Pogings om parogiale eienskappe te definieer lei tot baie idees uit oor watter eienskappe noodsaaklik is en watter nie. Skelette, wat volgens baie kenners noodsaaklik is vir groot aardse lewensvorme, sal waarskynlik elders in die een of ander vorm herhaal word. Die aanname dat buiteaardse wesens radikaal van mekaar sal verskil, is geensins vanselfsprekend nie. Terwyl baie bioloë klem lê daarop dat die enorme heterogene aard van lewe op Aarde daarop dui dat daar in die res van die heelal ’n nog groter diverse verskeidenheid sal wees, wys ander daarop dat konvergente (ooreenstemmende) evolusie dalk tot gevolg kan hê dat daar groot ooreenkomste tussen aardse en buiteaardse wesens is. Dié twee gedagterigtings word onderskeidelik "divergionisme" en "konvergionisme" genoem.
Bewoonbaarheid van planete
Daar was al voorstelle dat sommige planete in die Sonnestelsel die potensiaal het om lewe te huisves, veral dié met oseane onder die oppervlak. Astrobioloë glo egter as lewe elders in die Sonnestelsel ontdek word, sal dit waarskynlik ekstremofiele mikroörganismes wees (klein organismes wat in ekstreme toestande voorkom wat skadelik vir lewe op Aarde sal wees).
Die planete Venus en Mars, verskeie mane van Jupiter en Saturnus en selfs komete bevat vermoedelik nisomgewings waar lewe kan voorkom. ’n Mariene omgewing onder die oppervlak van Jupiter se maan Europa kan die mees geskikte habitat in die Sonnestelsel wees vir meersellige lewe.
Volgens die begrip panspermia kan lewe in die Sonnestelsel ’n gemeenskaplike oorsprong hê. As buiteaardse lewe op ’n ander plek in die Sonnestelsel gevind word, kon dit moontlik op Aarde ontstaan het, net soos wat lewe op Aarde elders kon ontstaan het (eksogenese). Die eerste keer dat die term "panspermia" gebruik is, was in die 5de eeu v.C. deur die Griekse filosoof Anaxagoras. In die 19de eeu het wetenskaplikes dit in ’n moderne vorm laat herleef; hulle sluit in Jöns Jacob Berzelius (1834), Kelvin (1871), Hermann von Helmholtz (1879) en Svante Arrhenius (1903).
Sir Fred Hoyle (1915–2001) en Chandra Wickramasinghe (geb. 1939) was belangrike voorstanders van die hipotese. Hulle het verder geglo lewensvorme dring steeds die Aarde se atmosfeer binne en kan verantwoordelik wees vir nuwe siektes en genetiese veranderings.
Venus
Carl Sagan, David Grinspoon, Geoffrey A. Landis en Dirk Schulze-Makuch het ’n hipotese voorgestel dat mikrobes in die stabiele wolklae 50 km bo Venus se oppervlak kan voorkom; dit is gebaseer op die veronderstelling van herbergsame klimate en chemiese onewewigtigheid.
Mars
Daar word al lank gegis oor lewe op Mars. Vloeibare water het lank gelede op Mars voorgekom en daar kan steeds water onder die oppervlak wees. Dit kan ook voorkom as dun lae soutwater in die eerste sentimeter of so vir dele van die jaar op sekere plekke. Teen Julie 2008 is water geïdentifiseer toe ’n grondmonster verhit is in laboratoriumtoetse aan boord van Nasa se Phoenix-landingstuig op Mars. Foto's deur die Mars Global Surveyor het in 2006 tekens gewys dat vloeistof onlangs (binne die vorige tien jaar) op Mars se oppervlak gevloei het.
Daar is bewyse dat Mars in die verlede warmer en natter was: droë rivierbeddings, ys by die pole, vulkane asook minerale wat in die teenwoordigheid van water vorm. Mars kan egter steeds lewe huisves, aangesien onlangs gevind is korsmos kan in die toestande op die planeet oorleef, soos vasgestel in ’n simulasielaboratorium van die Duitse Ruimtesentrum.
In Junie 2012 het wetenskaplikes berig die meet van die verhouding tussen waterstof- en metaanvlakke op Mars kan die moontlikheid van lewe daar help bepaal. Volgens hulle "dui lae H2/CH4-verhoudings (minder as sowat 40) daarop dat lewe waarskynlik teenwoordig en aktief is". Ander wetenskaplikes het onlangs verslag gedoen oor metodes om waterstof en metaan in buiteaardse atmosfere te bespeur.
Op 9 Desember 2013 het Nasa berig data van die Curiosity-verkenningstuig tydens sy bestudering van Aeolis Palus, dui daarop dat die Gale-krater ’n antieke varswatermeer bevat het wat mikrobiese lewe kon gehuisves het. Die soeke na tekens van antieke lewe op Mars duur voort en is nou ’n primêre mikpunt van Nasa.
Ceres
Onlangs het die Herschel-ruimtesterrewag bevestig dat die dwergplaneet Ceres waterdamp in sy atmosfeer het. Ryp is moontlik ook op die oppervlak waargeneem. Die teenwoordigheid van water en die temperature op Ceres het gelei tot spekulasies dat lewe daar moontlik is.
Jupiter
Carl Sagan en ander het in die 1960's en 1970's toestande opgestel vir hipotetiese aminosuurgebaseerde makroskopiese lewe in Jupiter se atmosfeer, gebaseer op bestaande toestande daar. Dit lyk egter nie of die atmosfeer geskik is vir die soort inkapseling wat nodig blyk te wees vir molekulêre biochemie nie, en dus word geglo lewe is onmoontlik.
Van Jupiter se mane kan egter moontlik lewe onderhou. Wetenskaplikes het voorgestel verhitte oseane bestaan dalk diep onder die oppervlak van die buitenste drie Mane van Galilei – Europa, Ganimedes en Kallisto. Die EJSM/Laplace-sending is beplan om die bewoonbaarheid van dié omgewings te ondersoek.
Europa
Jupiter se maan Europa is al lank die onderwerp van spekulasies oor buiteaardse lewe vanweë die sterk moontlikheid van vloeibare water onder sy yslaag. Hidrotermiese gate op die bodem van die oseane, as hulle bestaan, kan dalk die ys verhit en meersellige lewe moontlik maak. Daar is ook ’n moontlikheid dat Europa aërobiese makrofauna kan onderhou deur middel van suurstof wat geskep word deur kosmiese strale wat sy oppervlak-ys tref.
Die oortuiging dat daar lewe op Europa is, het in 2011 ’n hupstoot gekry toe ontdek is groot mere kom in Europa se dik ysskil voor. Volgens wetenskaplikes lyk dit of yswalle om die mere in hulle instort, en dit skep ’n moontlike meganisme waardeur lewevormende chemikalieë wat in sonverligte gebiede op die oppervlak geskep word, na binne die mere verplaas word.
Op 11 Desember 2013 het Nasa bekend gemaak wetenskaplikes het klei-agtige minerale wat dikwels met organiese materiale verbind word, op Europa se yskors waargeneem. Volgens die wetenskaplikes kan die teenwoordigheid van die minerale wees danksy ’n botsing met ’n asteroïde of komeet.
Saturnus
Hoewel wetenskaplikes nie glo daar is lewe op Saturnus nie, is sy mane Titaan en Enkelados twee moontlike kandidate.
Titaan
Titaan, die grootste maan van Saturnus, is die enigste bekende maan met ’n betekenisvolle atmosfeer. Data van die Cassini-Huygens-sending het teorieë van ’n globale koolwaterstofoseaan weerlê, maar later die teenwoordigheid van vloeibare koolwaterstofmere in die poolstreke bespeur – dit was die eerste stabiele massas oppervlakvloeistof wat buite die Aarde ontdek is. Die ontleding van die data het aspekte ontbloot van atmosferiese chemie naby die oppervlak wat ooreenstem met die hipotese (maar dit nie bewys nie) dat organismes op Titaan waterstof, asetileen en etaan gebruik en metaan produseer.
Enkelados
Enkelados, nog ’n maan van Saturnus, het van die toestande wat nodig is vir lewe, soos geotermiese aktiwiteit en waterdamp, sowel as moontlike oseane onder sy ys wat dalk deur gety-effekte verhit word. Cassini het in 2005 koolstof, waterstof, stikstof en suurstof – alles sleutelelemente vir lewende organismes – bespeur tydens ’n verbyvlug deur een van Enkelados se geisers wat ys en gas uitspuit. Die temperatuur en digtheid van die uitgespuite stowwe het gedui op ’n warmer, wateragtige bron onder die oppervlak. Geen lewe is egter bespeur nie.
Klein hemelliggame
Ekstremofiele kan moontlik ook op kleiner hemelliggame in die Sonnestelsel aangetref word. Fred Hoyle het voorgestel mikrobiese lewe kan op komete voorkom.
Encephalartos whitelockii
Encephalartos whitelockii is 'n broodboom en spesie van die genus Encephalartos. Die struik is endemies in Uganda.
Michael Esper
Michael Esper (gebore 1 Desember 1976) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Runner Runner (2013) en in die televisiereekse Nurse Jackie (2009), The Family (2016), en Trust (2018).
Buiteaardse lewe
Wetenskaplike soektog
Die wetenskaplike soektog na buiteaardse lewe geskied op ’n direkte en indirekte manier.
Rankluisie
Die rankluisie (Leucospermum heterophyllum) is 'n blomdraende struik wat tot die Leucospermum genus hoort en deel vorm van die fynbos-bioom. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit vanaf Elim tot by De Hoop voorkom. Die struik word tot 6 m groot en dra blomme van September tot Oktober.
Buiteaardse lewe
Direkte soektog
Wetenskaplikes soek direk na biospore in die Sonnestelsel deur middel van ondersoeke na Mars se oppervlak en die bestudering van meteoriete wat die Aarde getref het. In 2008 het Nasa en die Europese Ruimteagentskap (ESA) hul gesamentlike EJSM/Laplace-sending aangekondig wat ’n soektog na lewe op die maan Europa sou insluit. In 2011 moes Nasa egter afskaal weens ’n gebrek aan geld. Daar is ’n moontlikheid dat ESA die projek in die toekoms alleen sal aanpak.
Rankluisie
In Engels staan dit as die Trident pincushion bekend.
Buiteaardse lewe
Direkte soektog
Nasa het wel in November 2011 die Mars-wetenskaplaboratorium (MSL) gelanseer wat ’n verkenningstuig, Curiosity, op 6 Augustus 2012 op Mars laat land het. Dit is ontwerp om te soek na die moontlikheid van lewe (in die verlede en hede) met behulp van ’n verskeidenheid wetenskaplike instrumente.
Volgens die Gaia-hipotese sal enige planeet met ’n aansienlike mate van lewe ’n chemies onewewigtige atmosfeer hê. Dit is redelik maklik om dit van ’n afstand af vas te stel met behulp van spektroskopie. Aansienlike vooruitgang in die vermoë om lig van kleiner rotsagtige wêrelde naby hul ster te vind is egter nodig voor spektroskopiese metodes gebruik kan word om eksoplanete te ontleed.
Nasa het op 21 Februarie 2014 aangekondig hulle het ’n grootliks bygewerkte databasis vir die opsporing van polikliniese aromatiese koolwaterstowwe (PAK's) in die heelal. Volgens wetenskaplikes kan meer as 20% van die koolstof in die heelal dalk verbind word met PAK's, wat moontlik aanvangsmateriale kan wees vir die vorming van lewe. Dit lyk of PAK's kort ná die Oerknal ontstaan het, wydverspreid in die heelal voorkom en verbind kan word met nuwe sterre en eksoplanete.
Indirekte soektog
As daar ’n gevorderde buiteaardse gemeenskap is, is daar geen waarborg dat hulle inligting in die Aarde se rigting sal uitstuur of dat die inligting as sodanig deur die mens erken sal word nie. Die tyd wat nodig is vir ’n sein om deur die heelal te trek, beteken ook dat enige sein wat wel bespeur word (of nie), uit die verre verlede kom.
Projekte soos SETI voer enorme soektogte uit na radioaktiwiteit wat die bestaan van buiteaardse lewe kan bevestig. Daar is ook voorstelle dat buiteaardse wesens gepulseerde en aaneenlopende laserseine in die sigbare sowel as infrarooispektrum kan uitstuur. Laserseine het die voordeel dat hulle nie in die interstellêre medium sal "smeer" nie en dalk voordeliger sal wees vir kommunikasie tussen die sterre. Terwyl kommunikasietegnieke soos die uitstuur van laserseine en interstellêre vlugte ernstig ondersoek is en wel uitvoerbaar kan wees, sal dit nie kostedoeltreffend wees nie.
Sommige wetenskaplikes het selfs al voorgestel dat gevorderde beskawings kunsmatige swartkolke sal kan skep as ’n energiebron of ’n manier om van afval ontslae te raak. Hulle stel voor die waarneming van ’n swartkolk met ’n massa van minder as 3,5 sonmassas (die teoretiese perk vir ’n natuurlike swartkolk) sal ’n bewys wees van ’n buiteaardse beskawing.
Eksoplanete
Sterrekundiges soek ook na eksoplanete wat lewe sal kan onderhou, veral in die bewoonbare sone van sterre waar toestande geskik is vir vloeibare water om voor te kom. Huidige radiowaarnemingsmetodes is onvoldoende vir so ’n soektog. Teleskope van die toekoms behoort die vermoë te hê om planete om nabygeleë sterre waar te neem om so die teenwoordigheid van lewe – óf direk óf deur spektrografie – te onthul, asook sleutelinligting soos die teenwoordigheid van vrye suurstof in ’n planeet se atmosfeer.
Sommige wetenskaplikes glo Alpha Centauri, die naaste veelvoudige ster aan die Aarde, kan planete hê waar lewe moontlik is.