cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bronzino
Verwysings
Voetnotas
Aanhalings
Hetero-atoom
'n Atoom word in die organiese chemie as 'n hetero-atoom indien dit nie 'n koolstof- of 'n waterstof-atoom is nie.
Die volopste hetero-atome in die organiese chemie is suurstof (O), stikstof (N) en die halogene fluoor (F), chloor (Cl), broom (Br), jodium (I). Die laaste vier word egter gewoonlik nie in 'n ketting aangetref nie. Ander elemente was soms wel in 'n ketting kan sit, is swawel (S), fosfor (P), silikon (Si) of selfs seleen (Se), telluur (Te), arseen (As), antimoon (Sb), en boor (B). Indien hierdie 'eksotiese' hetero-atome in verbindings voorkom, spreek navorsers egter dikwels van organoseleenchemie, organotelluurchemie ensomeer.
Rolanda Marais
Rolanda Marais (gebore 19 Januarie 1978) is 'n Suid-Afrikaanse aktrise. Marais is veral bekend vir haar rol as Stefanie Malherbe in kykNET se sepie, Binnelanders. Tot en met die ouderdom van twaalf, het sy in Johannesburg gewoon en het toe saam met haar ouers Wellington in die Boland getrek. Na haar skoolloopbaan het sy by die Universiteit van Kaapstad haar Spraak en Drama-graad behaal, asook haar honeursgraad in Afrikaans en Nederlands.
In haar finale jaar begin sy reeds in professionele produksies verskyn en maak haar debuut in die TV-minireeks, Lied van die Lappop. 'n Hoogtepunt van haar loopbaan is Out On A Limb, waarvan sy die hoofrol vertolk het. Sy het ook in verskeie advertensies verskyn, wat dit vir haar moontlik kon maak om oorsee te reis. Sy het vir sewe jaar vryskut werk gedoen en toe sy die kontrak teken by Stark Studios om in Binnelanders te speel, het sy die stabiliteit geniet.
Marais is ewe gemaklik op die verhoog en het al die voorreg gehad om saam met regisseur Marthinus Basson te werk in verskeie teaterproduksies. Van haar teaterhoogtepunte sluit in Aars!, saam met Antoinette Kellermann en Dawid Minnaar en Romeo en Julia, saam met Jana Cilliers, Antoinette Kellerman en Dawid Minnaar. Sy het ook die hoofrol vertolk van Hedda Gabler, wat by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees opgevoer is.
Sy was ook te sien in die televisiereeks Charlie Jade (2005), in twee seisoene van Zero Tolerance op SABC 2 (2004) en sy was ook in die tweede seisoen van die dramareeks op SABC 1, Intersexions (2013). Marais het ook die rol van Analine King vertolk, 'n weduwee met drie kinders in die SABC 3 dramareeks, High Rollers, (2013).
Persoonlike lewe
Rolanda Marais is getroud aan filmregisseur en Jozua Malherbe in Februarie 2016, die egpaar het 'n dogter, Charlotte.
Antraseen
Antraseen is 'n aromatiese koolwaterstof met die formule, bestaande uit drie versmelte benseenringe. Dit is 'n komponent van steenkoolteer. Antraseen word gebruik in die produksie van die rooi kleurstof alizarin en ander kleurstowwe. Dit is kleurloos, maar vertoon 'n blou (400–500 nm piek) fluoressensie onder ultravioletstraling.
Reaktiwiteit
Antraseen het 'n blou fluoressensie en is baie reaktief in sy 9 en 10 posisies. 'n Koue oplossing in Koolstofdisulfied as oplosmiddel reageer met chloorgas en vorm antroseendichloried, wat se middelste ring nie meer aromaties is nie. Na verhitting verloor dit HCl en word dit weer aromaties en vorm 9-chloorantraseen.
In die teenwoordigheid van UV-lig vorm antraseen die polimeer diantraseen, wat ook parantraseen genoem word.
Gebruike
Antraseen word hoofsaaklik omgeskakel in antrakinoon, 'n voorloper van kleurstowwe.
Antraseen is 'n organiese halfgeleier met 'n breë bandgaping en word gebruik as 'n sintilator in hoë-energie foton-, elektron- en alfa-deeltjie-meters. Plastiek, soos polivinieltolueen, kan met antraseen gedoteer word om 'n plastiese sintilator te produseer vir gebruik in die meeting van dosisse in bestralingsterapie.
Dit word ook gebruik in houtbeskermingsmiddels, insekdoders en bekledingsmateriaal.
Antraseen word ook gebruik in bedekkings wat op gedrukte stroombaanborde aangebring word. Die antraseen-spoor kan gebruik word om defekte in die bedekking onder UV-lig op te spoor.
Veiligheid
Antraseen word tydens verbrandingsprosesse gegenereer. Menslike blootstelling aan antraseen vind hoofsaaklik plaas deur tabakrook en inname van voedsel wat met verbrandingsprodukte besmet is. Baie ondersoeke dui aan dat antraseen nie kanker veroorsaak nie: "konsekwent negatiewe bevindings in talle in vitro en in vivo genotoksisiteitstoetse". Vroeë eksperimente het anders voorgestel omdat rumonsters met ander polisikliese aromatiese verbindings besmet was. Verder word dit maklik in die grond afgebreek. Dit is veral vatbaar vir ontbinding in die teenwoordigheid van lig.
Mark van die DDR
Die Mark van die DDR (Duits: Mark der DDR, afkorting: M) was die geldeenheid van die Duitse Demokratiese Republiek (DDR). In die algemene taalgebruik van die DDR is dit gewoonlik net "Mark" genoem, terwyl mense in die Wes-Duitse Bondsrepubliek Duitsland meesal van "Ostmark" gepraat het wanneer hulle na die DDR-geldeenheid verwys het. Die ISO-geldeenheidkode vir die Mark der DDR was DDM.
Tot 1964 staan die Mark der DDR as Deutsche Mark bekend, daarna is die naam gewysig na Mark der DDR. Die DDR-Mark is opgedeel in 100 Pfennig. Banknote is uitgereik ter waarde van 5, 10, 20, 50 en 100 Mark, met muntstukke van 1, 5, 10, 20 en 50 Pfennig en 1, 2, 5, 10 en 20 mark. Die 10- en 20-Mark-muntstukke is in baie klein oplae gemunt. Banknote ter waarde van 200 en 500 Mark is later gedruk maar nie uitgereik nie, aangesien die regering gevrees het dat dit as 'n bewys van inflasionêre tendense in die ekonomie van die DDR beskou sou word.
Die regering van die DDR het steeds daarvan uitgegaan dat daar 'n pariteit tussen die Mark van die DDR en die Wes-Duitse Duitse Mark sou bestaan, tog word een Duitse Mark op die swartmark teen 5 tot 10 Mark van die DDR geruil. Die in- en uitvoer van die Mark van die DDR was onwettig in die Duitse Demokratiese Republiek.
Met die totstandkoming van die monetêre unie met die Bondsrepubliek Duitsland word die Mark van die DDR op 1 Julie 1990 deur die Deutsche Mark vervang. Salarisse, pryse en spaargeld is teen 'n wisselkoers van 1:1 geruil, groot bedrae geld teen 'n koers van 1:2. Hierdie wisselkoerse is deur die Wes-Duitse regering as 'n soort subsidie vir die Oos-Duitse ekonomie vasgestel en bly steeds omstrede onder ekonome.
Geskiedenis
Die ou Reichsmark as die geldeenheid van die Duitse Ryk is in die Amerikaanse, Britse en Franse besettingsones in Wes-Duitsland in 1948 deur die Duitse Mark (Deutsche Mark) vervang, wat deur die Bank deutscher Länder (later Bundesbank) uitgereik word. Groot hoeveelhede Reichsmark-banknote is toe na die Sowjetse besettingsone gebring, waar hulle nog wettige betaalmiddel was. Die gevolg was 'n hiperinflasie, en as 'n eerste noodmaatreël het die Sowjetse owerhede Reichsmark-banknote, waarvan die eienaar bewys kon lewer dat hulle nie van onwettige herkoms was nie, met 'n seël voorsien. Net hierdie banknote is by die monetére hervorming van 1948 in Mark van die nuwe Oos-Duitse Notenbank geruil.
Met die wysigings van die grondwet van die DDR in die jare 1968 en 1974 doen die regering uiteindelik afstand van die idee dat Duitsland herenig sou moet word en vervang die byvoeglike naamwoord "Duits" in baie gevalle deur die konstruksie "van die DDR". Die naam van die geldeenheid het al in 1964 verander van Deutsche Mark na Mark der DDR, terwyl die Deutsche Notenbank na Staatsbank der DDR hernoem is.
Voorbeelde van inkomste en pryse
Pryse is in die Duitse Demokratiese Republiek deur die staat vasgelê. Hierdie amptelike kleinhandelverkooppryse (Duits: Einzelhandelsverkaufspreise, EVP) is landwyd toegepas – dikwels met die uitsondering van die hoofstad (Oos-)Berlyn – en op die verpakkings van ware afgedruk. Pryse van dienste, baie ware en huurtariewe was soms hoër in Berlyn, net soos die gemiddelde inkomste.
Die gemiddelde bruto inkomste van 'n nywerheidswerker beloop in die jaar 1970 748 Mark van die DDR per maand (alhoewel Oos-Berlynse skofwerkers soms 1 400 Mark verdien het). In 1980 het die gemiddelde maandelikse inkomste van 'n werknemer gestyg tot 1 030 M, terwyl die gemiddelde inkomste van 'n huishouding in dieselfde jaar 1 490 M beloop het. In 1981 was 54,5 persent van die volwasse bevolking werknemers – dit was die hoogste persentasie ter wêreld en sluit 'n groot aantal vroue in.
Belastingtariewe was uiters laag, terwyl maksimaal tien persent van die inkomste vir sosiale sekerheid betaal moes word. Die minimale pensioen was 315 Mark (veral vir voormalige huisvroue), terwyl studente 'n maandelikse beurs van 205 Mark ontvang het. Gesinne kry 'n Kindergeld van 20 Mark per kind, gesinne met drie of meer kinders ontvang bykomende ondersteuning van die staat.
Met inagneming van koopkragpariteite is die gemiddelde inkomste van die Oos-Duitse bevolking teen die begin van die tagtigerjare sowat vyftig persent laer as dié van Wes-Duitsland. Die amptelike inflasiekoers in 1981 was 0,5 persent.
2012 Superrugbyseisoen
Die 2012 Superrugbyseisoen het in Februarie 2012 afgeskop met voorseisoenwedstryde wat van middel Januarie gespeel is. Dit was die tweede seisoen van die vergrote 15-spantoernooi en die 17de van die rugbykompetisie tussen provinsiale spanne van die suidelike halfrond. Daar is elke naweek van 24 Februarie tot 14 Julie wedstryde gespeel (met ’n drie week breuk tussen rondtes 15 en 16 vir internasionale wedstryde) en die eindwedstryd is op 4 Augustus gespeel.
Die kompetisie is oor 21 weke beslis met ’n totaal van 125 wedstryde wat gespeel is. Dit het begin met drie groepe van vyf spanne wat volgens lande ingedeel is (daar is dus ’n Australiese, Nieu-Seelandse en Suid-Afrikaanse groep). Met die nuwe formaat bestaan die seisoenwedstryde uit twee tipes wedstryde, nl.:
Die boonste span in elke groep, asook die volgende drie spanne op die algehele punteleër ongeag hul plek in die groep, het in die uitspeelwedstryde gespeel. Die boonste twee groepwenners (op die basis van die algehele punteleër) het die eerste ronde van die uitspeelwedstryde ’n loslootjie gekry. In die eerste ronde van die uitspeelwedstryde was die derde groepwenner nommer drie met ’n tuiswedstryd teen die span wat sesde op die algehele punteleër geëindig het. Die span wat vierde was op die algehele punteleër het dan in ’n tuiswedstryd uitgespeel teen die span wat vyfde was. In die halfeindrondes het die tweede groepwenner uitgespeel teen die span wat in die eerste uitspeelronde gewen het en die hoogste op die punteleër was. Die eerste groepwenner het dan teen die ander uitspeelrondewenner gespeel. Die eindronde was ’n tuiswedstryd vir die span wat die hoogste op die algehele punteleër geëindig het.
Voorste driedrukkers
Bron: SARugby.co.za
Voorste puntemakers
Bron: SARugby.co.za
Anna Geyer
duimnael|regs|170px|Anna Geyer, gebore Joubert was jare lange presidente van die ACVV en skryfster van Briewe uit Highveld, 'n keur uit die briewe wat sy uit [[Londen geskryf het aan haar dogter terwyl haar man die Suid-Afrikaanse hoë kommissaris was en hulle in Highveld- gewoon het.]]
duimnael|170px|regs|Dr. [[A.L. Geyer (11 Augustus 1894 – 13 Desember 1969), Anna Geyer se eggenoot, was van 1924 tot 1945 die tweede redakteur van Die Burger en van 1950 tot 1954 Suid-Afrika se hoë kommissaris in Londen.]]
Anna Elizabeth Geyer (née Joubert, Wellington, Kaapkolonie, 28 September 1891 – Kaapstad, Suid-Afrika, 5 Desember 1964) was ’n onderwyseres, welsynwerkster en vrou van ’n Suid-Afrikaanse hoë kommissaris in Londen.
Herkoms en opleiding
Geyer was die agste van 12 kinders van Schalk Joubert van die plaas Twyfeling, Wellington, en sy vrou, Margaretha Cillié, wat 'n sterk vormende invloed op haar dogter gehad het. Geyer het onderwys aan die Hugenote-seminarie op Wellington ontvang en is ook as kindertuinonderwyseres aan dieselfde inrigting opgelei. Daarna het sy 'n aanstelling op Kroonstad gekry waar sy die geskiedenisonderwyser Albertus Lourens Geyer ontmoet het. Ná hul huwelik op 19 Februarie 1921 het sy hom na Berlyn vergesel waar hy sy studie voortgesit het.
Redakteursvrou en ACVV-presidente
In Augustus 1923 is Geyer as assistent-redakteur van die Kaapse dagblad Die Burger aangestel en op 30 Junie 1924 as tweede redakteur in die plek van dr. D.F. Malan, wat in genl. J.B.M. Hertzog se kabinet opgeneem is nadat die Pakt-regering, ’n koalisie tussen die Nasionale Party en die Arbeidersparty, aan bewind gekom het. Destyds het Geyer by die Kaapstadse tak van die Afrikaanse Christelike Vrouevereniging (ACVV) aangesluit waar sy dadelik 'n leidende rol gespeel het en eindelik van 1946 tot 1950 en daarna weer van 1954 tot 1964 as presidente van die hoofbestuur van die ACVV opgetree het. Saam met A. (Ida) Theron, mev. M. Roome en M.E. Rothmann wat die "vierskaar" van die ACVV genoem is, het sy in die dertigerjare iets besonders van die Vereniging gemaak. Hulle het hulle onder meer beywer vir die bestryding van te vroeë skoolverlating deur blanke kinders (die sogenaamde Standerdsesserskomitee in 1932 gestig om dit te bekamp), beter en gevorderde gesondheidsdiens vir die platteland, huisvesting vir laagbesoldigde blanke meisies in Kaapstad, en projekte (veral by plaasskole) om leeslus aan te moedig. Deur haar toedoen het die Nasionale Pers in 1930 'n wisseltrofee geskenk om aan dié tak van die ACVV toe te ken wat die meeste in bogenoemde verband gedoen het. Volgens Alba Bouwer word Geyer by die ACVV veral onthou om die skerpsinnigheid en vreesloosheid waarmee sy probleme aangepak het.
Briewe uit Highveld
Gedurende dr. Geyer se ampstermyn as Hoë Kommissaris in Londen (1950–'54) het sy 'n heel besonderse stempel as eggenote op dié amp afgedruk deur die intelligente en nugtere manier waarop sy haar deel van die werk verrig het. In 1965 het haar Briewe uit Highveld, wat sy aan hul enigste kind, Magriet, geskryf het en deur M.E.R. saamgestel is, postuum verskyn. Hierin word 'n boeiende verslag gegee van haar verblyf in Londen.
Geyer is aan beenmurgkanker oorlede en in die Bovlei-kerkhof by haar geboortedorp begrawe.
Pouel Kern
Pouel Kern (9 Junie 1908 – 17 Februarie 1993) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Death Comes at High Noon (1964), The Liar (1970), en Babette's Feast (1987), en in die televisiereeks Huset på Christianshavn (1970).
Riller
'n Riller is 'n genre van rolprente en verhale waar angs by die kyker of leser gewek word. 'n Meeslepende atmosfeer van afwagting word geskep. Dit gaan gewoonlik gepaard met spanning, opwinding en die bonatuurlike.
In die geval van rolprente word 'n riller 'n gruwelrolprent of gruwelfilm genoem.
Blanca Blanco
Blanca Blanco (gebore 2 Januarie 1981) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Torch (2017), Fake News (2017), Betrayed (2018), en Mission Possible (2018).
Chrystee Pharris
Chrystee Pharris (gebore 7 Maart 1976) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Steps of Faith (2014) en in die televisiereekse Passions (1999) en Scrubs (2001).
John Derek
John Derek (12 Augustus 1926 – 22 Mei 1998) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en kinematograaf. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Knock on Any Door (1949), The Ten Commandments (1956), Bolero (1984), en Ghosts Can't Do It (1989).
Grasklawer
Die grasklawer (Trifolium angustifolium L.) is 'n klawerspesie wat uit die Middellandse Seegebied stam, maar wat 'n uitheemse onkruid in ander gebiede met 'n mediterreense klimaat soos Chili, Australië, Kalifornië en ook Suid-Afrika geword het.
Dit is 'n eenjarige plant wat in braakgronde, oop veld of weidegronde voorkom en in Suid-Afrika 'n onkruid is.
Yasuto Honda
Yasuto Honda (gebore 25 Junie 1969) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
1508
Die jaar 1508 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 8ste jaar van die 16de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
David Sibley (akteur)
David Sibley (gebore 16 Julie 1948) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Gandhi (1982), Guest House Paradiso (1999), en 45 Years (2015), en in die televisiereeks Wallander (2008).
1509
Die jaar 1509 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 9de jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Ruwenhof
Ruwenhof is ’n nedersetting in die munisipaliteit Berkelland in die provinsie Gelderland in Nederland.
Ingmar Bergman
Ernst Ingmar Bergman (14 Julie 1918 – 30 Julie 2007) was 'n Sweedse teater- en rolprentregisseur. Hy word as een van die groot meesters in rolprentgeskiedenis beskou.
Hy was die regisseur van 62 rolprente (die meeste hiervan het hy self geskryf) en 170 toneelstukke. Die meeste van sy rolprente het in sy geboorteland, Swede, afgespeel. Die deurlopende temas van sy werke was dikwels mistroostig en het oor fisiese en psigiese siektes gehandel. Hy het ’n Oscar vir The Virgin Spring (1960) en Through a Glass Darkly (1962) ontvang.
William H. Tooker
William H. Tooker (2 September 1869 – 10 Oktober 1936) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dope (1914), The Phantom Express (1925), The Night of Love (1927), en Romance of the Underworld (1928).
Ingmar Bergman
Bergman was vir meer as 60 jaar aktief, maar sy loopbaan was ernstig bedreig in 1976 na 'n verknoeide misdaadondersoek rakende beweerde belastingontduiking. Bergman het 'n aantal van sy produksies gestaak, sy ateljee gesluit en daarna tydens 'n selfopgelegde bannelingskap vir agt jaar vanuit Duitsland gewerk.
Biografie
Ernst Ingmar Bergman is in Uppsala, Swede gebore aan 'n Lutherse predikant van Deense afkoms, Erik Bergman (later kapelaan vir die Sweedse Koning) en sy vrou, Karin (née Åkerblom). Tydens sy jeug was Ingmar omring deur religieuse verbeeldings en besprekings. Sy vader was 'n konserwatiewe minister en 'n streng ouer. In sy outobiografie, Laterna Magica, skryf Ingmar "'Terwyl vader vanaf die kansel gepreek het en die gemeente gebid, gesing of geluister het, het ek my aandag geskenk aan die kerk se raaiselagtige wêreld van lae gewelwe, dik mure, die reuk van die ewigheid, die gekleurde sonlig al bewende op die vreemdste vegetasie van middeleeuse skilderye en gekerfde figure op die plafonne en mure. Daar was alles wat 'n mens se verbeelding kon begeer: engele, heiliges, drake, profete, duiwels, mense.'"
Bergman se belangstelling in die teater- en rolprentwêreld het op 'n vroeë ouderdom begin:
"'Op 9-jarige ouderdom het hy 'n stel bliksoldate vir 'n gehawende towerlantern verruil, 'n besitting wat sy lewenskoers verander het. Hy onthou hoe hy binne-in 'n jaar, deur met hierdie speelding te speel, 'n private wêreld geskep het waarin hy geheel en al tuis gevoel het. Hy het sy eie dekor, marionette en beligtingeffekte geskep en poppespele aangebied wat op toneelstukke van Strindberg gebaseer is en waarin hy sy stem aan al die rolle verleen het."
Hy het twee vyf-maand-lange termyne van verpligte militêre diens gelewer en het die Stockholm Hoërskool en Stockholm Universiteit ("Stockholms universitet") bygewoon. Daar het hy oorspronklik vir 'n kursus in letterkunde en kuns ingeskryf, maar het halfverweë opgehou na hy geïnteresseerd geraak het in die teaterwêreld en later ook in rolprente (teen die vroeë 1930's was hy 'n "opregte rolprentverslaafde").
Alhoewel hy in 'n toegewyde Lutherse huishouding grootgeword het, het Bergman sy geloof reeds op agt-jarige ouderdom verloor. Hy het egter eers vrede met hierdie feit kon maak tydens die verfilming van die 1962-film Nattvardsgästerna.
Sedert die vroeë sestigerjare het Bergman 'n groot deel van sy lewe op die Sweedse eiland Fårö (net noord van Gotland) deurgebring, waar hy ook 'n aantal van sy films vervaardig het. Hy het na München verhuis vir 'n periode na die uitgestrekte stryd met die Sweedse regering rakende sy beweerde belastingontduiking. Bergman het eers weer in 1982 na Swede teruggekeer, waar hy toe die regie van die film, Fanny och Alexander, behartig het. Bergman het verklaar dat dit sy laaste film sou wees en dat hy voortaan slegs verhoogproduksies sou bestuur. Hy het egter sedertdien 'n aantal televisiefilms vervaardig, maar het later op Fårö afgetree.
Ingmar Berman het vreedsaam gesterf by sy tuiste op Fårö, vroeg op die oggend van 30 Julie 2007, op die ouderdom van 89.
Tegniek
As 'n regisseur het Bergman intuïsie bo intellek vertrou en het 'n nie-aggressiewe benadering gekies in sy werk met akteurs. Hy het homself as verantwoordelik vir sy akteurs beskou en het hulle gesien as medewerkers wat dikwels in 'n psigologies kwetsbare posisie is. Hy was van mening dat 'n regisseur beide eerlik en ondersteunend moet wees, ten einde akteurs toe te laat om hulle beste werk te lewer.
Sy rolprente handel gewoonlik oor eksistensialistiese vrae oor sterflikheid, eensaamheid en geloof en dié rolprente was oor die algemeen direk en nie openlik gestileerd nie. Een van Bergman se bekendste rolprente, Persona, is opvallend, siende dat die film beide eksistensialisties en avant-garde is.
Alhoewel sy rolprente intellektuele temas bevat het, het die kwessie van seksuele begeerte in die voorgrond van die meeste van sy rolprente voorgekom, of die toneel nou 'n middeleeuse plaag was (Det Sjunde inseglet), die lewe van 'n ryk familie in vroeë 20-eeuse Uppsala (Fanny och Alexander) of eietydse vervreemding (Tystnaden). Sy vroulike karakters was gewoonlik meer in voeling met hulle eie seksualiteit as hulle manlike medespelers en het ook nie geskroom om dit te verkondig nie, al was dit soms met verstommende rondborstigheid (bv. Viskningar och rop). In 'n onderhoud met die tydskrif, Playboy, in 1964, het hy gesê: "...die openbaring van seks is baie belangrik en veral vir my, want bo alles wil ek nie slegs intellektuele films maak nie. Ek wil hê dat gehore my films moet voel, moet áánvoel. Vir my is dit baie belangriker as wat hulle slegs my films verstaan." Volgens Bergman was rolprente sy veeleisende minnares. Sommige van sy grootste aktrises het ook in die werklikheid die rol van sy minnares gespeel.
Vaste toneelgeselskap
Bergman het 'n persoonlike "vaste toneelgeselskap" ontwikkel van Sweedse akteurs en aktrises wat hy herhaaldelik in sy rolprente gebruik het. Hulle het Max von Sydow, Bibi Andersson, Harriet Andersson, Erland Josephson, oorle Ingrid Thulin, en Gunnar Björnstrand ingesluit; elkeen van hierdie akteurs en aktrises het in ten minste vyf van Bergman se rolprente verskyn. Die Noorse aktrise, Liv Ullman, wat in nege van sy rolprente verskyn het, was die laaste om by die groep aan te sluit met die 1966 film, Persona. Van die groep was sy ook uiteindelik die nouste geassosieer met Bergman, beide op 'n kunssinnige en persoonlike vlak. In 1966 het die twee 'n dogter, Linn Ullmann, gehad.
Bergman het in 1953 saam met sy kameraman, Sven Nykvist, begin werk. Die werksverhouding wat die twee ontwikkel het was van so 'n mate dat Bergman eers die dag voor verfilming sou wonder oor die samestelling van 'n skoot. Die volgende oggend sou hy kortliks die stemming en die komposisie wat hy wil hê, bespreek en dit dan aan Nykvist oorlaat, sonder om enigsins in te meng of kommentaar te lewer tot en met die naproduksie se besprekings.
Beskuldigings van belastingontduiking en ballingskap
Die ondersoek was gefokus op 'n beweerde transaksie van SEK 500 000 (Sweedse krona) tussen Bergman se Sweedse maatskappy, Cinematograf en die se Switserse dogtermaatskappy, Persona, 'n entiteit wat hoofsaaklik gebruik was om die salarisse van buitelandse akteurs te betaal. Bergman het Persona in 1974 ontbind, na hy deur die Sweedse Sentrale Bank in kennis gestel is en het daarna die inkomste rapporteer. Op 23 Maart 1976 het die spesiale aanklaer, Anders Nordenadler, die aanklagte teen Bergman laat vaar en gesê dat die beweerde "misdaad" geen wettige basis het nie en dat dit vergelykbaar is met 'n persoon wat sy eie kar probeer steel.
Alhoewel die aanklagtes ingetrek is, was Bergman vir 'n tydperk terneergedruk en gevrees dat hy nooit weer die rol van regisseur sou speel nie. Hy het uiteindelik van die skok herstel, maar, ondanks 'n smeekbede van die Sweedse eerste minister, Olof Palme, en leiers van die rolprentwêreld, het hy belowe dat hy nooit weer in Swede sou werk nie. Hy het sy ateljee op die Baltiese eiland, Fårö, gesluit, twee aangekondigde rolprentprojekte uitgestel en tydens 'n selfopgelegde bannelingskap na München, Duitsland verhuis. Alhoewel hy sy werk vanuit München voortgesit het, het dit teen 1978 geblyk dat Bergman sy oorgrote bitterheid teenoor sy vaderland verwerk het. Teen Julie van daardie jaar was hy terug in Swede, net op tyd om sy 60ste verjaardag op Fårö te vier. Hy het ook sy werk as regisseur by die Koninklike Dramatiese Teater gedeeltelik hervat. Ter ere van sy terugkoms het die Sweedse Filminstituut ("Svenska Filminstitutet") 'n nuwe jaarlikse toekenning geloods wat na Ingmar Bergman vernoem was en toegeken word in erkenning vir uitmuntende rolprentvervaardiging.
Bergman het tot 1982 steeds die meerderheid van sy tyd in München spandeer, maar het in die jaar na sy tuiste teruggekeer om die regie van Fanny och Alexander te behartig. Bergman het verklaar dat dié sy laaste rolprent sou wees en dat hy daarna slegs op toneelstukke sou fokus. Hy was egter sedertdien die regisseur van verskeie televisie-aanbiedings en het ook 'n aantal draaiboeke geskryf, terwyl hy sy werk by die teater voortgesit het. In 2003 het Bergman, op 84-jarige ouderdom, 'n nuwe rolprent geregisseer: Saraband. Dié rolprent het aansienlik van Bergman se vorige projekte verskil.
Bergman se introspektiewe blik op sy loopbaan
Volgens Bergman, het hy sy rolprent Nattvardsgästerna die hoogste geag van al sy rolprente. In 'n 2004-onderhoud het hy egter verklaar dat sy rolprente hom depressief maak en dat hy hulle nie meer kan kyk nie.
Volgens Bergman, het hy die rolprentmedium tot sy uiterste geforseer. Drie van sy rolprente, Såsom i en spegel (1961), Nattvardsgästerna (1962) en Tystnaden (1963) word deur kritici as 'n trilogie beskou. Bergman het teen hierde saamgroepering uitgevaar en verklaar dat hy geensins bedoel het om 'n verbinding tussen die drie rolprente te skep nie en dat hy self nie enige ooreenstemmende motiewe in die rolprente kon sien nie. Die verklaring kontrasteer egter met die feit dat Bergman die draaiboeke van die drie rolprente saam in 'n enkelbundel uitgegee het, met 'n inleidende aantekening wat lui: "'Hierdie drie rolprente handel oor vermindering. Såsom i en spegel - het sekerheid oorwin. Nattvardsgästerna - het sekerheid binnegedring. Tystnaden - God se stilte - die negatiewe afdruk. Dus vorm hulle saam 'n trilogie.'"
Bydraes tot die teater
Alhoewel Bergman alombekend is vir sy bydraes rakende rolprente, was hy ook sy hele lewe lank 'n aktiewe en produktiewe verhoogregisseur. Hy was ook die bestuurder van 'n aantal toonaangewende teaters in Swede, waaronder die stadsteater van Malmö in die 1950's en die Koninklike Dramatiese Teater in Stockholm: daar was hy die uitvoerende bestuurder van 1963-66 en regisseur tot en met die negentigerjare. Hy was ook die bestuurder van die Residenz-Theater in München van 1977 tot 1984. Baie van die akteurs en aktrises wat hy in sy rolprente gebruik het, het hy ontmoet toe hy saam met hulle op die verhoog gewerk het.
Gesinslewe
Ingmar Berman was vyf keer getroud:
Bergman se eerste vier huwelike het in egskeidings geëindig, terwyl die laaste geëindig het toe sy vrou aan maagkanker sterf.
Halldor
Die naam kom uit die Oud-Noorse Hallþórr en beteken "Thor se rots" (hallr = "heuwel, rots, groot klip").
Ingmar Bergman
Gesinslewe
Hy was ook die ouer van skryfster, Linn Ullmann, saam met aktrise, Liv Ullmann. Bergman het in totaal nege kinders as sy eie erken. Naas sy huwelike het hy ook verhoudings gehad met Harriet Andersson 1952-55, Bibi Andersson 1955-59 en Liv Ullmann 1965-70.
Oscar-toekennings
Ingmar Bergman het 'n totaal van 3 Oscars gewen uit 'n totaal van 12 nominasies. Daarnaas is ook die Irving G. Thalberg Memorial Award aan hom toegeken in 1971. Dié toekenning word gegee aan "kreatiewe produseerdes wie se werke 'n volgehou hoë kwaliteit van rolprentprodusering weerspieël".
Cannes-rolprentfees
Die Palme d'Or (ook soms verwys na as die "Goue Palm") is die hoogste prys wat aan 'n mededingende rolprent toegeken kan word tydens die Cannes-rolprentfees.
Regie
Die rolprente se oorspronklike titels word hier weergegee, met 'n vertaling van die titels se betekenis in Afrikaans in hakies.
Jan Hendrik Hofmeyr
Die term Jan Hendrik Hofmeyr kan verwys na:
Nonnetjiesuile
Nonnetjiesuile of kerkuile (Tytonidae) vorm die kleinste van die twee families binne die orde van uile (Strigiformes). Die familie omvat 18 spesies.
Birkenwerder
Birkenwerder is 'n munisipaliteit in die Oberhavel-distrik van die Duitse deelstaat Brandenburg.
Latente veranderlike
Latente veranderlikes, in teenstelling met waarneembare veranderlikes, is daardie veranderlikes wat nie direk waargeneem kan word nie, maar wat eerder afgelei word van ander veranderlikes wat waargeneem en direk gemeet kan word. Voorbeelde van latente veranderlikes sluit in lewenskwaliteit, sakevertroue, moraal, gelukkigheid, konserwatisme. Latente veranderlikes word ook verborge veranderlikes, modelparameters, hipotetiese veranderlikes of hipotetiese konstrukte genoem. Die gebruik van latente veranderlikes kom algemeen voor in die sosiale wetenskappe, robotika, en tot 'n mate in ekonomie; maar die presiese definisie van latente veranderlikes verskil in die verskillende velde.
Een voordeel van die gebruik van latente veranderlikes is dat dit die dimensionaliteit van data verminder. 'n Groot hoeveelheid waarneembaar veranderlikes kan saamgevoeg word om 'n onderliggende konsep voor te stel wat dit vir mense makliker maak om te verstaan en die inligting te assimileer. Ter selfde tyd is die latente veranderlikes die skakel tussen waarneembare ("sub-simboliese") data in die werklike lewe, en simboliese data in  die gemodelleerde wêreld.
Dodge Durango
Die Dodge Durango is 'n volgrootte SNV wat deur Chrysler se Dodge-merk gebou is. Die Durango is van 1998 tot in 2008 gebou, maar is daarna eers gestaak. Sy teruggekeer was in 2012 op 'n platform met die Jeep Grand Cherokee gedeel. Die Durango het twee geslagte: die eerste geslag was 'n mediumgrootte SNV en is vervaardig van 1998-2003; die tweede geslag was 'n volgrootte SNV en is vervaardig van 2003-2008.
Die Durango word sedert 2010 deur DaimlerChrysler, Chrysler LLC en die Chrysler-groep vervaardig. Die Durango is gestaak omdat Chrysler hul Newark-monteerfasiliteit gesluit het wat die Durango vervaardig het. Die kliënt kan ook die Durango in 'n hibriedweergawe bestel.
Joe DeRita
Joe DeRita (12 Julie 1909 – 3 Julie 1993) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Three Stooges in Orbit (1962), The Three Stooges Meet Hercules (1962), en The Three Stooges Go Around the World in a Daze (1963), en in die televisiereeks The New 3 Stooges (1965).
Aksiefilm
'n Aksiefilm is 'n genre waarin die protagonis of protagoniste in 'n reeks gebeure is wat tipies geweld, gevegte, fisieke optredes en jaagtogte insluit. Aksie films is geneig om 'n held te hê wat deur 'n paar struikelblokke moet veg, wat lewensgevaarlike situasies insluit, 'n skurk en 'n strewe om die probleem op te los. Gewoonlik aan die einde van die aksiefilm is die protagonis die oorwinnaar, maar sommige aksiefilms het al wel geëindig met die skurk wat wen. Vooruitgang in tegnologie het gemaak dat aksiefilms goedkoper en makliker gemaak kan word met bykomende visuele effekte, waar daar in die verlede professionele persone gebruik moes word om 'n aksietoneel uit te voer. Aksiefilms wat te veel gebruik maak van ongeloofwaardige rekenaar animasie en onrealistiese effekte loop dikwels onder kritiek deur. Terwyl aksie al lank 'n herhalende komponent in films was, het die 'aksiefilm'- genre in die 1970's begin ontwikkel, tesame met die toename in waagtoertjies en spesiale effekte. Algemene aksietonele in films is gewoonlik ontploffings, jaagtogte, vuisgevegte en skietery.
Hierdie genre hou nouliks verband met die riller en avontuur genres en kan ook elemente bevat van drama en spioen fiksie.
Die draaiboekskrywer en geleerde Eric R. Williams identifiseer aksiefilm as een van die elf super-genres in sy draaiboek taksonomie en beweer dat alle narratiewe films geklassifiseer kan word deur hierdie super-genres. Die ander tien super-genres is Misdaad, Fantasie, Gruwel, Romanse, Wetenskap Fiksie, Drama, Sport, Riller en Oorlog.
Vroeë aksiefilms
Sommige historici beskou The Great Train Robbery (1903) as die eerste aksiefilm. Tydens die 1920's en 1930's is aksie-gebaseerde films dikwels avontuurlustige films, waarin akteurs soos Douglas Fairbanks in swaardgevegte betrokke was. Indiese aksiefilms was in hierdie era bekend as waagfilms.
Die 1940's en 1950's het "aksie" in 'n nuwe lig beskou deur middel van die oorlog en cowboy flieks. Alfred Hitchcock het die spioenasie-avontuur genre begin inlei en terselftertyd aksie-georiënteerde filmstelle tot stand gebring het soos die bekende laatste toneel in Norht by Northwest (1959). Dié film, tesame met The Guns of Navarone (1961), het vervaardigers Albert R. Broccoli en Harry Saltzman geïnspireer om te belê in hul eie spioenasie-avonuur gebasseer op die romans van Ian Flemming.
In die 1950's was dit die opkoms van jidaigeki aksiefilms in Japan, veral samoerai tonele het gewild geraak onder die vaandel van filmmaker Akira Kurosawa. Sy 1954 film Seven Samurai word beskou as een van die grootste aksiefilms van alle tye. Sy beeldmateriaal, plot en dialoog het baie filmmakers geïnspireer soos George Lucas, John Landis, Quentin Tarantino en George Miller. Kurosawa se Yojimbo (1961) was ook verwerk as Sergio Leone se A Fistful of Dollars (1964), wat op sy beurt die "Spaghetti Western" aksie genre van die Italiaanse teater was, terwyl Kurosawa se The Hidden Fortess (1958) die inspirasie was tot die film Star Wars (1977).
Die langlopende sukses van die James Bond-films (wat die oorheers aksiefilms van die 1960's) het die fondasie van hedendaagse moderne aksiefilms geword met die vindingryke held om 'n hele reeks skurke te verslaan en struikelblokke te oorkom, het 'n nuwe dimensie aan aksiefilms meegebring. Die Bond-films het ook baie gebruik gemaak van motor-jaagtogte, vuisgevegte, 'n verskeidenheid van wapens en tegnologiese toestelle om die aksiereekse uit te beeld en te verbeter.
Vervaardiger en regiseur, John Sturges, se 1963 film The Great Escape, met gevangeneswat probeer om te ontsnap van 'n Duitse stalag gedurende die Tweede Wêreldoorlog en die ikoniese akteurs insluitend Steve McQueen en Charles Bronson, is 'n voorbeeld van 'n aksiefilm prototipe.
1970's
Gedurende die 1970's het speur en misdaad dramas begin ontwikkel en bygedra tot aksiefilms, soos Bullitt (1968), The French Connection (1971) en The Seven-Ups (1973) en Dirty Harry (1971) waar die akteur, Clint Eastwood, in 'n ander rol as die gewone cowboy flieks was waarvoor hy bekendheid verwerf het. In baie lande het die beperkings van taal, volwasse inhoud, en geweld het minder streng begin raak en het hierdie elemente meer begin verskyn in flieks.
In die 1970's het Japanese gevegkuns vanuit Hong Kong wêreldwyd gewild begin raak onder gehore en het 'n internasionale impak gehad onder ander met Bruce Lee films. Die kung fu-films het in 1973 begin om die die Amerikaanse loket te bereik met Five Fingers of Death (1972) as die eerste film, met die akteur Lo Lieh, gevolg deur die Bruce Lee-film The Big Boss (1971) en Fist of Fury (1972). Dit was die inspirasie tot die eerste groot Hong Kong en Hollywood vervaardigde Bruce Lee-film, Enter the Dragon (1973). Na Lee se dood het aksie-komedie films die lig begin sien soos die Jackie Chan-films: Snake in the Eagle's Shadow, Drunken Master en Sammo Hung se Enter the Fat Dragon.
1980's
In die 1980's het Hollywood baie films met groot begrotings vervaardig met akteurs soos Harrison Ford, Sylvester Stallone, Arnold Schwarzenegger, Lorenzo Lamas, Michael Dudikoff, Charels Bronson en Bruce Willis.
Steven Spielberg en George Lucas het hul eerbetoon aan die Bond-geïnspireerde styl gebring met Raiders of the Lost Ark (1981)
In 1982 het die veteraan-akteur, Nick Nolte, en opkomende komediant, Eddie Murphy, die loket rekords gebreek met die aksie-komedie 48 Hrs, dieselfde jaar het Sylvester Stallone in First Blood gespeel, wat die Rambo-filmreeks afgeskop het en wat die karakter John Rambo 'n gewilde pop kultuur-ikoon gemaak het.
In Hong Kong het Jackie Chan in sy eie kenmerkende styl ontwikkel in die vroeë 1980's waar hy begin het met Dragon Lord (1982) en Project A (1983), wat 'n mengsel van Japanese gevegkuns, komedie en gevaarlike waagtoertjies was, waarvan Chan sommiges self uitgevoer het. Die film, Police Story (1985) het gevolg en word gereken as een van die grootste aksiefilms van alle tye. Dié film sluit grootskaalse aksietonele in met ingewikkelde toertjies, onder andere 'n motor-jaagtog, 'n hewige vegtoneel in 'n inkopiesentrum en aan die einde is 'n toneel waar Chan by 'n paal afgly van etlike verdiepings af, wat gereken word as een van die grootste waagtoertjies in die geskiedenis van aksiefilms.
1984 het die begin van die Terminator filmreeks begin met die aktreurs Linda Hamilton en Arnold Schwarzenegger. Die storielyn en aksietonele was baie veeleisend vir 'n vrouerol en dit het vereis dat Hamilton haar liggaam sterker moes kry om die rol goed te kon vertolk. Die film Lethal Weapon (1987) met Mel Gibson, Danny Glover en Darlene Love was nog 'n uitstaande aksiefilm van hierdie dekade.
Die 1988-film, Die Hard, was besonder invloedryk op die ontwikkeling van die aksie-genre. In dié film vertolk Bruce Willis die rol van 'n New York speurder wat per ongeluk betrek word in 'n terroris kaping van 'n besigheidsgebou in Los Angeles. Die gebruik van 'n dwars en vindingryke held was nog altyd 'n bekende kenmerk van die James Bond en John Rambo-films, maar John McClane in Die Hard vertolk die rol van 'n alledaagse persoon. Hierdie film het die fondasie geskep vir opvolgers soos Under Siege (1992) en Sudden Death, waar dieselfde formule gebruik is, maar die omgewing verskil.
1990's
Cowboy, speur en stedelike aksiefilms het begin om 'n versadigingspunt te bereik en met die groeiende rekenaartegnologie kon bykomende beelde bygevoeg word in 'n omgewing en wegbreek van 'n realistiese beeld. Hierdie nuwe era van aksiefilms het ruimer begrotings as in vorige dekades gehad. Die sukses van vele Dirty Harry en James Bond-reeksfilms was 'n bewys dat 'n enkele suksesvolle aksiefilm kan lei tot nog films. Daarom het die 1980's en 1990's 'n groei in begrotings asook reeksfilms beleef, die groeiende filmbedryf het gelei tot 'n toename in filmtegnologie om gehore na nuwe hoogtes te kon neem en standaarde te lig. Die sukses van Tim Burton se Batman (1989) het gelei tot 'n reeks suksesvolle films en in 'n dekade het die lewensvatbaarheid van 'n sub-genre tot stand gebring wat spruit uit 'n strokiesprentboek.
'n Verdere belangrike ontwikkeling in aksiefilms het in die laat 1980's tot die vroeë negentigerjare uit Hong Kong gekom: die heroïese bloedvergietingsgenre. John Woo se deurbraakfilm A Better Tomorrow (1986) het grootlikse die fondasie vir die heldhaftige bloedvergietingsgenre opgestel, wat 'n aansienlike invloed op Hollywood gehad het. Die aksie, styl en manierismes wat in die 1980's van die Hong Kong-heroïese bloedvergietingsfilms gevestig is, is later in die negentigerjare wyd deur Hollywood aangeneem, en verder versprei deur Hongkong-geïnspireerde Hollywood-rolprentmakers soos Quentin Tarantino, Luc Besson, en uiteindelik John Woo self (na sy oorgang na Hollywood).
2000's
Terwyl aksiefilms voortgegaan het om te floreer as die medium-begroting genre film, het dit ook saamgesmelt met ander genres. Byvoorbeeld in 2009 se Star Trek het verskeie wetenskap fiksie elemente en konsepte na vore gekom, soos om deur tyd te reis deur 'n swart gat. Alhoewel die meeste van die rolprent gestruktureer is rondom aksiereekse is baie van hulle heeltemal konvensioneel. Terwyl die oorspronklike Star Wars 'n paar van hierdie soort gevegte ingesluit het, was daar net soveel klem op die ruimteskip se jaagtogte in die buitenste ruimte. Die nuwer films was meer tweestrydig, soms meer intens en akrobatiese as die oorspronklike films. Baie van die tonele het ooreengestem met die oorspronklike weergawes, maar met 'n toevoeging van 'n wetenskapfiksie-element. Die tendens in The Matrix en The Dark Knight was om te fokus op vuisgevegte en Japanese gevegkunstegnieke en dit het die gebruik geraak in wetenskapfiksie en superheld films.
2010's
Die oorgang van aksie met wetenskapfiksie gaan voort met baie Marvel Comics- karakters en -instellings wat vir groot begrotingsfilms gebruik word. Tradisionele aksiefilms soos <i id="mwAV0">The Fast and the Furious-</i> reeks bly ook gewild.
Akteurs
Akteurs uit die 1950's en 1960's, soos John Wayne, Steve McQueen en Lee Marvin, het in die 1970's die fakkel aangegee aan akteurs soos Bruce Lee, Tom Laughlin, Charles Bronson, Chuck Norris, Clint Eastwood en Sonny Chiba. In die 1980's het Mel Gibson en Danny Glover 'n gewilde reeks "buddy cop" -films in die Lethal Weapon- franchise gehad. Vanaf die middel van die tagtigerjare het akteurs soos die liggaamsbouer Arnold Schwarzenegger en Sylvester Stallone outomatiese vuurwapens in 'n aantal aksiefilms hanteer. Steven Seagal en Jean-Claude Van Damme het 'n aantal films gemaak en Bruce Willis het 'n Westerse geïnspireerde held gespeel in die gewilde Die Hard- reeks aksiefilms.
In die 1990's en 2000's verskyn die Asiatiese akteurs Chow Yun-fat, Jet Li en Jackie Chan in 'n aantal verskillende tipes Hollywood-films, en die Amerikaanse akteurs Wesley Snipes en Vin Diesel het albei baie rolle vertolk.
Terwyl Keanu Reeves en Harrison Ford albei groot rolle in wetenskaplikefiksie-aksiefilms gespeel het (onderskeidelik The Matrix en Blade Runner), het hulle later uitgebrei in 'n aantal ander sub-genres, soos aksie-avontuurfilms. Die Amerikaanse akteur, Matt Damon, wat genomineer is vir 'n Oscar-toekenning vir sy sensitiewe uitbeelding van 'n wiskunde-genie wat as 'n opsigter in Good Will Hunting werk, het later in die Jason Bourne- franchise tot 'n aksieheld oorgedra. Dieselfde gebeur met die ster Tom Cruise, wat 'n volwasse aksieheld geword het met die Mission: Impossible-reeks, Jack Reacher, en ander films. Leonardo DiCaprio is nog 'n voorbeeld daarvan, maar sonder 'n filmreeks soos die vorige. Europese aksie-akteurs soos die Belg, Jean-Claude Van Damme ( Bloodsport, Hard Target, Timecop), Fransman, Jean Reno (Ronin en Mission: Impossible), Sweedse Dolph Lundgren (Showdown in Little Tokyo, Universal Soldier, The Expendables), Ierse Colin Farrell (SWAT, Daredevil, Miami Vice ) en die Engelse Jason Statham (The Transporter, The Expendables, Crank) het in die 1990's en 2000's in 'n aantal aksiefilms verskyn.
Vroulike karakters en akteurs
Vroulike akteurs met groot, aktiewe rolle in aksiefilms sluit in Gal Gadot, Brie Larson, Elizabeth Olsen, Michelle Yeoh, Lucy Liu, Cynthia Rothrock, Michelle Rodriguez, Milla Jovovich, Kate Beckinsale, Angelina Jolie, Scarlett Johansson, Uma Thurman, Sandra Bullock, Zoe Saldana, Sigourney Weaver, Linda Hamilton, Sanaa Lathan, Geena Davis, Halle Berry, Emily Blunt, Zhang Ziyi, Maggie Q, Keira Knightley, Charlize Theron, Demi Moore, Cameron Diaz, Drew Barrymore, Jennifer Lawrence, Annette O'Toole, Jennifer Connelly, Brigitte Nielsen, Carrie-Anne Moss, Lori Petty, Jessica Alba, en Jamie Lee Curtis. Na 'n suksesvolle loopbaan in waagtoertjies het Zoë Bell onlangs oorgeslaan om 'n aksieheldin in eie reg te word en Ronda Rousey en Gina Carano het albei 'n agtergrond van gevegkunstonele.
Toenemende aantal films wat vroue vertolk as die aksiehelde word vervaardig. Dit word gevier deur Artemis Women In Action Film Festival, wat vroue vereer wat as akteurs, waaghalse en regisseurs in aksiefilms werk. Geena Davis Institute for Gender in Media werk om die tyd en verteenwoordiging op die skerm by vroue in alle filmsoorte te dokumenteer met die oog op die verbetering van die gelykheid van werk vir aktrises. Analises van die reëls wat in aksiefilms gepraat word, toon dat baie onlangse films in hierdie genre oorheers word deur manlike dialoë. Analises van die spreekbeurte in die grootste lokettreffers van 2016 toon dat hierdie karakters in, Rogue One, en die vroulike karakters in Suicide Squad en Captain America: Civil War, steeds 'n beperkte deel van die dialoog gehad het.
1510
Die jaar 1510 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 10de jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Ruurlo
Ruurlo is ’n dorp in die munisipaliteit Berkelland in die provinsie Gelderland in Nederland.
Kirby Bliss Blanton
Kirby Bliss Blanton (gebore 24 Oktober 1990) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Project X (2012), The Green Inferno (2013), en Death Wish (2018).
Einar
Oorsprong en betekenis
Die voornaam kom uit Yslands en het sy oorsprong in die ou-Yslandse voornaam Einarr < *Aina-harjaz ('alleen' + 'vegter").
Alexander Behrang Keshtkar
Alexander Behrang Keshtkar (gebore 3 Julie 1984) is 'n Deense akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Small Town Killers (2017) en While We Live (2017), en in die televisiereekse Bron/Broen (2011) en Rita (2012).
1511
Die jaar 1511 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 11de jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Louis Braille
Louis Braille (4 Januarie 1809 – 6 Januarie 1852) was ’n Franse opvoeder en die uitvinder van ’n lees-en-skryfstelsel vir gesiggestremdes. Sy stelsel het wêreldwyd bekend geword as braille.
Braille het in albei oë blind geword ná ’n ongeluk in sy kinderdae. Hy het uitgeblink in sy opvoeding en ’n beurs gekry van die Franse Instituut vir die Blinde Jeug. Terwyl hy nog ’n student daar was, het hy ’n kodestelsel ontwikkel wat blinde mense in staat gestel het om vinnig en doeltreffend te lees en skryf. Hy het sy stelsel in 1824 vir die eerste keer voorgelê.
As volwassene was Braille ’n professor aan die instituut en ook ’n musikant, maar hy het die grootste deel van sy latere lewe daaraan gewy om sy stelsel uit te brei en te verbeter. Dit is min gebruik tot ’n paar jaar ná sy dood, maar later is braille herken as ’n rewolusionêre uitvindsel, en dit is by tale oor die wêreld heen aangepas.