Alba_Bouwer
Kinder- en jeugverhale
Vir nog kleiner kinders lewer Alba ook ’n belangrike bydrae. “Abdoltjie” bevat ses stories van die vyfjarige Maleierseuntjie wat sy eie leefwêreld verken. Hy leef hom in verskeie fantasieë in, veral in wisselwerking met sy pa wat oor dinge gesels, opdragte gee of hom in aanraking bring met werklikhede, waarna Abdoltjie begin fantaseer. Dit is duidelik dat die warm verhouding wat hy met sy pa (sy “booia”) het, hom die nodige sekuriteit gee om nie-werklike dimensies te verken. Hierdie boekie word baie hoog aangeslaan deur die kritici, wat beïndruk is met die sjarmante maar eenvoudige taalgebruik in fyn, ritmiese sinne, die skep van ’n geloofbare kinderwêreld en die pragtige illustrasies van Katrine Harries. Die skryfster maak ook ruim gebruik van rympies, wat die stories ’n aansteeklike ritme gee. F.V. Lategan neem die fragment “Abdoltjie soek die wit bok” uit hierdie boek op in die versamelbundel “Dekade: Resente Afrikaanse kortverhale”. Die vyfjarige Abdoltjie met sy kinderfantasieë is verwant aan die soortgelyke vyfjarige “Katrientjie van Keerweder”, hoewel Katrientjie se leefwêreld op ’n Bolandse plaas uiteraard verskil van Abdoltjie s’n. Dit is die warm verhouding wat Katrientjie met haar ma het en haar ma se prikkeling (byvoorbeeld oor waar die groot staanhorlosie die ure bêre) wat haar help om dinge fantasieryk te ervaar. Die begrip en relatiwiteit van tyd word knap in hierdie boek weerspieël, terwyl die oorgang tussen werklikheid en fantasie deurgaans soomloos geskied. Tina Tierat is ’n karakter wat by Ou-Melitie van Rivierplaas kan kers vashou. Benewens ’n aandeel in die Scheepersprys van 1965 word “Katrientjie van Keerweder” in 1961 bekroon met die heel eerste C.P. Hoogenhout-prys vir kinderlektuur van die Suid-Afrikaanse Biblioteekvereniging. “Dirkie van Driekuil” is eweneens ’n vyfjarige wat leer van tyd en verganklikheid. Die natuur is hier leermeester en die bruin man Kerneels (wat deur Dirkie Koeneels genoem word) die tolk om aan Dirkie te verduidelik hoedat daar ’n seisoensiklus in die natuur sowel as in die mens se lewe is. Sy vertaal self hierdie boek in Duits as “Die Eiche im Wasser”. “Dirkie van Driekuil” word in 1966 eervol vermeld tydens die toekenning van die C.P. Hoogenhout-medalje. “’n Hennetjie met kuikens” handel oor ’n wit (Sarie) en ’n swart (Sara) dogtertjie wat apart van mekaar woon maar elkeen ’n pop van ’n ander ras as gespreksgenoot het. Die ma’s vertel ook afsonderlik aan hulle dogtertjies van gedeelde ervarings met die ander ras op ’n plaas, waarna hereniging tussen die twee eertydse speelmaats plaasvind. Dit is veral die waardigheid en opregte menslikheid in menseverhoudings wat ’n mens bybly. Die C.P. Hoogenhout-prys word in 1971 toegeken aan “’n Hennetjie met kuikens”. “Vlieg swaeltjie, vlieg ver” het nog ’n vyfjarige (Faantjie) as hoofkarakter. Die gesin red drie baba-swaeltjies nadat die nes breek en Faantjie se ma sit hulle in ’n mandjie en vir drie weke word hulle gevoer. Dan word hulle buite op die gras geleer om te vlieg, want die winter kom nader en die swaeltjies moet na die warm plekke toe kan vlieg. Faantjie moet eindelik die pynlike les leer om iets vry te laat waarvoor jy lief is. Die swaeltjiegesin word metafoor van die grootse gang van die lewe, terwyl die interaksie tussen voëls en mense bevestiging is van wat goed en edel is. Die C.P. Hoogenhout-prys in 1983 en die heel eerste toekenning van die M.E.R.-prys in 1984 word toegeken aan “Vlieg swaeltjie, vlieg ver”. Sy lewer vir hierdie kleiner ouderdomsgroep ook die versebundel “Ienkel dienkel”, waar die sewentien gediggies knap geïllustreer word deur May Hillhouse. Van haar kinderverse word opgeneem in die versamelbundels “Nuwe Kleuterverseboek” van D.J. Opperman en “Verskombers” met verse vir die laerskool saamgestel deur S.S. van Jaarsveld.