cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pritzker-prys
Die prys is in 1979 deur Jay A. Pritzker (1922–1999), die stigter van die Hyatt-hotelgroep, en sy vrou Cindy in die lewe geroep en is ná sy afsterwe deur die Hyatt-stigting toegeken. Die toekenning geniet in die argitektuur dieselfde internasionale erkenning soos die Nobelprys op die gebied van die letterkunde, ekonomie en natuurwetenskappe en vestig die publiek se aandag op argitektuur as 'n belangrike kunsvorm wat 'n groot invloed op die maatskappy uitoefen.
Naas 'n argitek se bydrae tot die internasionale boukuns word ook die vernuwende gehalte en finesse van sy argitektoniese gedagte by die uitvoering van sy werk as 'n kriterium vir die prystoekenning in ag geneem. Daarnaas speel ook die manier waarop moderne boutegnologie by die werk ingespan is 'n belangrike rol.
Die wenner ontvang 'n prysgeld van VSA-$ 100 000 en 'n bronsmedalje, maar trek veral voordeel uit die internasionale erkenning as 'n meester-argitek en die belangstelling van bouontwikkelaars in sy vaardighede wat uit die prystoekenning voortspruit.
Reuse-akkedis
Die reuse-akkedis (Megalania prisca of Varanus priscus) is ’n baie groot uitgestorwe akkedis. Hulle het tydens die Pleistoseen in Suid-Australië voorgekom. Dit lyk of hulle tussen 40 000 en 30 000 jaar gelede uitgesterf het. Die heel eerste inwoners van Australië kon hulle dalk teengekom het.
Taksonomie
duimnael|links|'n Voorstelling van die reuse-akkedis. duimnael|links|Twee ramings van die grootte van die reuse-akkedis in vergelyking met dié van lewende likkewane en die mens.
Die naam Megalania prisca ("antieke groot swerwer") is in 1859 deur sir Richard Owen aan die dier gegee vanweë sy aardse natuur. Die status van die naam as ’n geldige genus bly omstrede, want baie skrywers verkies om dit te beskou as ’n sinoniem vir Varanus, wat alle lewende likkewane insluit. Omdat die geslag van die genera Megalania en Varanus onderskeidelik vroulik en manlik is, wissel die spesienaam ook daarvolgens tussen prisca (vroulik) en priscus (manlik).
Beskrywing
Die gebrek aan volledige skelette wat ontdek is, maak dit moeilik om die presiese grootte van die reuse-akkedis te bepaal. Volgens vroeë ramings was dit sowat 7 m lank, met ’n maksimum gewig van sowat 600 tot 620 kg. In 2002 het Stephen Wroe voorgestel die Megalania was hoogstens 4,5 m lank, met ’n gewig van sowat 331 kg, terwyl gemiddelde mates 3,5 m en 97 tot 158 kg was. In 2009 het Wroe en ander navorsers die mates weer verhoog tot minstens 5,5 m en 575 kg.
Die reuse-akkedis bly egter die grootste bekende aardakkedis. Gemeet aan sy grootte, het dit waarskynlik jag gemaak op medium- tot groot diere, insluitende ander akkedisse, en klein soogdiere, sowel as voëls en hul eiers en kuikens. Die lyf en ledemate was stewig en die skedel groot, met ’n klein kam tussen die oë.
Volgens ’n studie wat in 2009 gepubliseer en op Wroe se vroeë grootteramings gebaseer is, het die reuse-akkedis ’n spoed van 2,6 tot 3 m/s gehaal, soortgelyk aan dié van die lewende Australiese varswaterkrokodil (Crocodylus johnstoni).
Louise Boshoff
Louise Boshoff (gebore 1957 op die Hoëveld) is 'n Suid-Afrikaanse sielkundige en Afrikaanse digter.
Lewe en werk
Boshoff matrikuleer in 1975 aan die Hoërskool Lyttelton (later Verwoerdburg Hoërskool). Aanvanklik studeer sy Regswese aan die Universiteit van Pretoria, maar besluit na haar eerste jaar om liewer ’n B.A.-graad te verwerf met Afrikaans en Sielkunde as hoofvakke. Na voltooiing van die graad in 1978 studeer sy verder in die Sielkunde en behaal ’n B.A. Honneurs-graad en dan in 1983 ’n M.A.-graad in Beradingsielkunde. Sy voltooi haar internskap aan die Student Beradingsburo van die Universiteit van Pretoria. In 2002 verwerf sy ’n Ph.D.-graad in Kindersielkunde en verwante velde aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat. Sy kwalifiseer ook as ’n SHIP (Spontaneous Healing Intrasystemic Process) fasiliteerder in Oktober 2006. Sy staan in private praktyk as sielkundige en op ’n deeltydse basis werk sy vir dertien jaar by ’n remediërende skool. Haar spesialisvelde is loopbaanberading, ontledings deur middel van spesialistoetse en verhoudingsberading. Sy is getroud met Louis Prinsen, het twee dogters en woon in Pretoria.
Skryfwerk
Haar gedigte word van vroeg af in Tydskrif vir Letterkunde geplaas en sy publiseer ook kinderstories in Custos. “Handlandskap”, haar debuutbundel, bevat verskeie liefdesgedigte en natuurindrukke. Die gedig “Sondagoggend” is ’n hoogtepunt in die bundel. “Witpad” bevat naas liefdesgedigte en natuurindrukke ook reisgedigte en huldigingsgedigte aan ’n kinds geworde vader en sterwende vriendin. Daar is ook verse vir die kind, wat sy wil vashou en beskerm en wil voorberei vir die lewensreis. Van haar gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, “Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte” en “Verskeurings”. In 2020 word haar gedigte ‘gesprek’ en ‘Ook Rita’ in Vers en vrou opgeneem. Haar kortverhaal “Polish” word opgeneem in die huldigingsbundel “Amfiteater” onder redaksie van P.H. Roodt, wat skryfwerk van oud-studente van die Universiteit van Pretoria bevat.
Mark Gatiss
Mark Gatiss (gebore 17 Oktober 1966) is 'n Engelse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The League of Gentlemen's Apocalypse (2005) en The Hitchhiker's Guide to the Galaxy (2005), en in die televisiereekse The League of Gentlemen (1999) en Sherlock (2010).
James O'Neill (akteur, gebore 1863)
James O'Neill (21 Julie 1863 – 8 Oktober 1938) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Million Dollar Robbery (1914), The Temptations of Satan (1914), The Lure (1914), en The Whisper Market (1920).
Genève
Genève (Frans: Genève, [ʒənɛv], ; Duits: Genf, [ɡɛnf], ; Italiaans: Ginevra, [dʒiˈneːvra]; Romansch: Genevra, ) is die naasgrootste stad van Switserland ná Zürich en administratiewe setel van die gelyknamige kanton, met 'n bevolking van 203 856 in Desember 2020. Genève is teen die suidwestelike hoek van Franssprekende Switserland (die Romandie, Frans: Suisse Romande) geleë – digby die uitloop van die Rhône uit die Meer van Genève. As administratiewe eenheid in sy huidige vorm het Genève in 1931 met die insluiting van drie residensiële voorstede – Les Eaux-Vives, Le Petit-Saconnex en Plainpalais – ontstaan.
Genève is die setel van 'n twintigtal internasionale organisasies, insluitende agentskappe van die Verenigde Nasies, CERN, die Internasionale Rooi Kruis, die Wêreldgesondheidsorganisasie (WHO), die Internasionale Arbeidsorganisasie (ILO), die ITU, WIPO, die Wêreld Meteorologiese Organisasie (WMO) en die Wêreldraad van Kerke (WRK). Meer as 160 lande het permanente sendings in Genève. Die eerste internasionale organisasies het hulle reeds in die 19de eeu in Genève gevestig. Ná die Eerste Wêreldoorlog het Genève in 1919 die setel van die Volkebond geword en is ná die Tweede Wêreldoorlog as setel van die Verenigde Nasies gekies. In 1953 het die Europese Kernfisika-navorsingsentrum CERN sy aanleg in Genève gevestig wat in 1991 die bakermat van die wêreldwye web sou word. Dit was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1954.
Die historiese stadskern van Genève lê op 'n heuwel, wat danksy die beskerming deur die Meer van Genève, die riviere Rhône en Arve en slote teen die ooste eeue lank 'n natuurlike toevlugsoord gevorm het. Ná die sloping van die versterkings in die tydperk tussen 1850 en 1880 het die stad begin uitbrei.
Genève is die geboortestad van die Calvinisme en staan derhalwe ook as die "Protestantse Rome" bekend. Die stad, wat in die 16de en 17de eeu as 'n belangrike toevlugsoord vir Hugenote-vlugtelinge gedien het, het sedert die 19de eeu tot die kosmopolitiese sentrum van Franssprekende Wes-Switserland ontwikkel.
Geskiedenis
Op 11 Desember vier die stad jaarliks die Escalade de Genève, die mislukte verowering deur Savoye in die jaar 1602.
Infrastruktuur
Die lughawe in die stad staan bekend as Genève Internasionale Lughawe.
Lane Toran
Lane Toran (gebore 15 Oktober 1982) is 'n Amerikaanse akteur en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Hey Arnold! (1994), Recess (1997), Satisfaction (2014), en RePlay (2016).
Suiwer stof
'n Suiwer stof is 'n stof wat nie fisies in twee of meer stowwe geskei kan word nie. Wanneer stowwe fisies geskei word, word dit gedoen met behulp van byvoorbeeld handsortering of filtrasie. Suiwer stowwe kan chemiese elemente òf chemiese verbindings wees. Chemiese elemente is in hul eenvoudigste vorm en kan nie deur chemiese metodes in eenvoudiger stowwe opgebreek word nie. Chemiese verbindings is op molekuulvlak en kan deur middel van chemiese metodes verder opgebreek word totdat ál die elemente tot in hul eenvoudigste vorme ontbloot word. Voorbeelde van suiwer stowwe sluit in O2, NaCl (tafelsout) en water (H2O).
Kingman-rif
Kingman-rif (Engels: Kingman Reef) is 'n klein afgeleë eiland van die Verenigde State van Amerika en 'n onbewoonde rif in die noordelike Stille Oseaan, wat tot Polinesië behoort. Die rif het 'n oppervlakte van 60 km². Die Kingman-rif lê noordoos van Australië en Nieu-Seeland, ten suidweste van Hawaii en ten noorde van die Cookeilande. Die naaste eiland is die onbewoonde Palmyra-atol in die suidooste.
Oud-Turkse skrif
Die Oud-Turkse skrif (ook bekend as die Göktürk-skrif of Orchon-skrif) is die alfabet wat die Göktürke en ander vroeë Turkse khanate in die 8ste tot 10de eeu gebruik het vir Oud-Turks. Dit is hoofsaaklik deur die Arabiese skrif vervang ná die aanvaarding van Islam in Sentraal-Asië.
Die naam "Orchon" kom van die Orchon-vallei in Mongolië, waar vroeë 8ste-eeuse inskripsies in 1889 ontdek is. Dié inskripsies is in 1893 deur die Deense filoloog Vilhelm Thomsen ontsyfer.
Nog Turkse Nestoriaanse manuskripte wat dieselfde rune-agtige voorkoms as die Oud-Turkse skrif het, is gevind veral in Turpan en Miran in China.
Thomsen het die skrif as "Tukse runes" beskryf en dit word steeds soms runes genoem na aanleiding van die Germaanse runes, wat omstreeks dieselfde tyd gebruik is.
Gladde fluitbek
Die Gladde fluitbek (Fistularia commersonii) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika vanaf Oman tot by Mosselbaai. In Engels staan die vis bekend as die Smooth flutemouth.
Oud-Turkse skrif
Oorsprong
Nog ’n moontlikheid wat genoem word is tamgas (seëls of stempels) van die Chinese skrif. Turkse inskripsies ouer as die Orchon-inskripsies gebruik sowat 150 simbole, wat kan beteken dat tamgas uit die Chinese skrif ontwikkel het en later ’n alfabet geword het.
Inskripsies
Inskripsies in Orchon is gevind op twee monumente in die Orchon-vallei wat tussen 732 en 735 opgerig is, asook op tablette wat wyer versprei was in die gebied. Volgens die webtuiste van die taalkomitee van die departement van kultuur van Kazachstan was daar 54 inskripsies in die Orchon-gebied, 106 in die Yenisei-gebied, 15 in die Talas-gebied en 78 in die Altai-gebied. Die Orchon-monumente is die oudste bekende voorbeeld van ’n Turkse skrif; hulle dateer uit 722, 732 en 735.
Ander inskripsies in dieselfde skrif is ook in Mongolië, Siberië en Xinjiang gevind. Hulle vertel die verhaal van die legendariese oorsprong van die Turke, die goue era van hul geskiedenis, hul onderwerping deur die Chinese en hul bevryding.
Gladde fluitbek
Habitat
Die vis verkies vlak riwwe en seegrasbeddings om in te leef en is al opgemerk op 'n diepte van 128 m. Hulle eet ander vis bv. bontpalings, slangpalings, kardinaalvisse, sardyne en ook garnale. Die vis is eetbaar.
Oud-Turkse skrif
Letters
Die Oud-Turkse taal gebruik klinkerharmonie (wat beteken klinkers in ’n woord moet dieselfde eienskappe hê), en sommige konsonante word in twee "harmoniestelle" verdeel, een vir voorklinkers en een vir agterklinkers. Klinkers kan dus beskou word as inherent aan die konsonant en daarom het die Oud-Turkse alfabet eienskappe van ’n abugida (waar elke konsonant ’n ingeboude klinker het). In sulke gevalle is dit gebruiklik om die boskrif-syfers ¹ en ²  te gebruik om konsonante aan te dui wat saam met agter- en voorklinkers onderskeidelik gebruik word.
Konsonante
Woorde word soms met ’n dubbelpunt geskei. ’n Voorbeeld van ’n naam, dié van die Turkse luggod Tengri, is (gelees van regs na links):
Die getranslitereerde vorm is t²ṅr²i (IFA: /teŋri/).
MiG-35
Die Mikojan MiG-35 (Russies: Микоян МиГ-35, NAVO-verslagnaam: Fulcrum-F) is 'n Russiese vegvliegtuig wat 'n verdere ontwikkeling is van die MiG-29M/M2 en MiG-29K/KUB-vegters. Dit word geklassifiseer as 'n 4++ generasie vegvliegtuig deur Mikojan. Die eerste prototipe was 'n wysiging van die vliegtuig wat voorheen gedien het as 'n MiG-29M2 demonstrasiemodel. In 2009 is tien prototipes gebou vir veldproewe.
Die MiG-35 is die eerste keer amptelik deur die MiG-korporasie bekendgestel by die internasionale Aero India 2007-lugskou. Die MiG-35 is amptelik onthul tydens die Russiese Minister van Verdediging, Sergej Iwanof, se besoek aan die Lukhovitsky masjienbouaanleg "MAPO-MIG". Die enkelsitplekweergawe word aangedui as MiG-35 en die tweesitplekweergawe is die MiG-35D. Die vegter het aansienlik verbeterde avionika en wapenstelsels, veral die nuwe AESA-radar en die uniek-ontwerpte optiese opspoorstelsel (OLS), wat grondbeheerde onderskeppingstelsels oorbodig maak. Dit stel die vliegtuig ook in staat om onafhanklike multirolmissies uit te voer.
Oorsprong en onthulling by Aero India
Daar is verwysings in die laat-1980's na 'n baie verskillende ontwerp wat ook geïdentifiseer was as "MiG-35". Hierdie ontwerp is 'n enkelmotorige aanvalsvliegtuig vir lug-tot-lug en sekondêre lug-tot-grondrolle. Volgens onbekende Indiese bronne, is die vliegtuig geëvalueer deur Indiese vlieëniers in die Sowjetunie en was waarskynlik voorgestel en ontwikkel as 'n alternatief vir die Indiese LCA op daardie stadium.
Rusland onthul die MiG-35 by die Aero India-2007 lugskou in Bangalore, te midde van Moskou se gretigheid om hierdie vliegtuie aan Indië te verkoop. Die MiG-35 was 'n aanspraakmaker saam met die Eurofighter Typhoon, F/A-18E/F Super Hornet, Rafale, JAS 39 Gripen en General Dynamics F-16 Fighting Falcon in die Indiese MRCA-kompetisie vir 126 veeldoelige vegvliegtuie wat aangeskaf sou word deur die Indiese Lugmag. Die MiG-35 is uitgeskakel in die wedloop in April 2011.
Vrededorp
Vrededorp is ’n voorstad van Johannesburg, sowat 2,7 km noordwes van die stadsaal.
Vrededorp beslaan sowat 0,32 km². Die grens stel die vorm van 'n verkeerd om hoofletter-P voor. In die suidweste word dit begrens deur die Brixton-begraafplaas, in die weste deur Vredepark, in die noordweste en noorde Jan Hofmeyer, in die noordooste Cottesloe, in die weste deur Wits se sportterrein, in die suidweste deur die Braamfontein-spoorwegwerf en in die suidooste deur Pageview.
MiG-35
Produksie en opgraderings
Die MiG-35/MiG-35D toon vooruitgang op die MiG-29K/KUB- en MiG-29M/M2-vegters met verbetering in gevegsdoeltreffendheid, universaliteit en operasionele eienskappe. Die belangrikste kenmerke van die nuwe ontwerp is die vyfde-generasie-inligtingwaarnemingstelsels, verenigbaarheid met Russiese en buitelandse wapentoepassings en 'n geïntegreerde verskeidenheid van verdedigingstelsels wat gevegsoorlewing verhoog. Die nuwe algehele ontwerp verbeter op die ontwerpkonsepte van die basislynmodel en stel die nuwe vliegtuig in staat om volskaalse multirolmissies uit te voer, net soos hul Westerse eweknieë.
Vrededorp
Geskiedenis
Vrededorp was al die jare onder ou bedeling eens van die armoedigste blanke groepsgebiede en deurgaans oorwegend Afrikaans. Volgens die munisipale kieserslys was 2 465 van die kiesers in 1934 Afrikaanssprekend en net 231 Engelssprekend. In 1949 was dit 1 070 en 45, en in 1961 1 315 en 258. Nadat die Groepsgebiedewet afgeskaf is, het die wit bevolking skerp afgeneem en die swart bevolking dienooreenkomstig toegeneem. Vrededorp is in 2001 vir sensusdoeleindes saam met Pageview getel. Toe het die swart bewoners reeds 1 451 (46,4%) getel, vergeleke met 833 (26,6%) wit. Vir sensus 2011 is Vrededorp apart getel, toe 1 909 (69,6%) van die inwoners in die verkleinde gebied swart was, vergeleke met net 346 (12,6%) wit.
Die omgewing is oorspronklik deur ’n bonte verskeidenheid mense bewoon: swart, bruin, wit, Chinees, Maleis en Indies/Asiaties. Saam met doe aangrensende Pageview het die omgewing as Fietas bekendgestaan, na aanleiding van die mansuitrusters wat sake gedoen het in 14de Straat, Vrededorp; “fitters” is as “fittas” of “fietas” uitgespreek. Veertiende Straat was toe die gebied se sakekern waarheen mense uit alle uithoeke van Johannesburg gekom het op soek na winskopies. Destyds het die meeste winkeliers in ’n woonstel bo-op hul winkel gewoon.
Die regering het Fietas (Vrededorp en Pageview) in 1962 tot blanke groepsgebied verklaar. Gevolglik is al die gekleurde inwoners gedwonge verskuif. Talle woonplekke is gesloop en behuising vir wit mense op van die grond gebou, maar groot dele het onontwikkel gebly, selfs vandag nog. Enkele van die ou geboue het wel behoue gebly, soos die sogenaamde 23ste Straat-moskee.
Afrikaanse instellings
Die Nederduitsch Hervormde Kerk is die enigste Afrikaanse Susterkerk met 'n kerkgebou binne die grense van Vrededorp. Die gemeente Johannesburg is reeds op 26 Februarie 1895 as die eerste in die Goudstad gestig. Nadat Brixton (gestig in 1944) en Crosby (gestig in 1958) op 1 Februarie 1989 as die gemeente Goudrand saamgesmelt het, het die nuwe gemeente Crosby se kerk in Foylelaan gebruik, tot ook dié gemeente ophou bestaan het met die inlywing daarvan by Johannesburg (Vrededorp) in 2000. Nou bedien die moedergemeente 'n reusegebied van voorheen oorwegend Afrikaanse voorstede (waarvan die suide in die ou dae as die "Dip" bekendgestaan het) wat intussen almal so te sê al hul Afrikaanse inwoners verloor het. Die lidmaattal einde 2016 was net 91 belydende en 19 dooplidmate. Die kerkgebou op Cottesloekoppie is deur Gerard Moerdyk ontwerp en op 30 November 1935 ingewy. In sy buitemuur is die hoekstene van Crosby en Brixton se kerke gemessel asook 'n steen wat die ontstaan van die gemeente Goudrand gedenk het.
Die NG gemeente Cottesloe het op 26 Augustus 1927 as die NG gemeente Vrededorp van Fordsburg afgestig. Nadat die lidmaattal reeds in die laat 1970's en vroeë 1980's so afgeneem het dat die arm gemeente nie op sy eie kon bestaan nie, het die kerkraad voelers uitgesteek na die moedergemeente met die oog op inlywing. Hulle het die versoek van die hand gewys en Cottesloe aangeraai om liewer met Brixton te onderhandel, by wie Cottesloe dan ook omstreeks 1985 ingelyf is.
Die Gereformeerde Kerk se naaste gemeente was Johannesburg-Mayfair, wie se kerkgebou in Sesdelaan, Mayfair was. In 1986 het Johannesburg-Mayfair, Johannesburg-Oos en Gereformeerde kerk Johannesburg-Sentraal ontbind. Vrededorp en die ander voorstede wat deel was van Johannesburg-Mayfair, het ingeskakel by Gereformeerde kerk Johannesburg-Wes in Brixton, terwyl Johannesburg-Oos en -Sentraal saamgesmelt het. In 1998 het nog 'n samesmelting gevolg wat Vrededorp geraak het toe Johannesburg-Wes en Delarey as Bergbron verenig het. As daar dus Gereformeerde lidmate in Vrededorp oorgebly het, was die kerk waar hulle dienste moes bywoon, dus van toe af sowat 6 km van hul voorstad af in Schoongeszichtweg, Bergbron geleë.
Die plaaslike Laerskool Cottesloe moes in Augustus 1992 sluit. Hoewel daar nog 289 leerders oor was, kon die ouers nie bekostig om dit as Model C-skool te bedryf nie en het leerders ingeskakel by die Laerskool Piet van Vuuren in Brixton of die Laerskool Jim Fouché in Crosby. Albei skole het sedertdien grotendeels verengels. Die skoolgebou, oorkant die NG kerkgebou, se toekoms was lank in gedrang.
Naam
Die Afrikaanse naam se betekenis is voor die hand liggend, maar die bronne sê nie hoekom juis dié naam gekies is nie, hoewel die veronderstelling is dat intrekkers hulle in vrede hier kon vestig op grond wat die staat voorsien het.
Otra Puse
Otra Puse is 'n Letlandse popgroep wat in 1992 deur die sanger en kitaarspeler Aigars Grāvers, die tromspeler Aigars Krēsla (albei voormalige lede van die gewilde groep Jumprava), die voorheen onbekende sanger Normunds Pauniņš, die klawerbordspeler Ivars Makstnieks (voorheen Vaidava en Linga) en die bassis Aldis Miodle in Riga gestig is.
Otra Puse se gewildste treffers sluit Pēc Lietus, Rīga, Nakts vai Rīts en Dievs Dod in. Die laasgenoemde lied is ook in Russies (Огонь/Ogoņ) vrygestel.
Mela Lee
Mela Lee (gebore 31 Julie 1976) is 'n Amerikaanse aktrise en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Drive (2011) en It (2017), en in die televisiereekse Fate/stay night: Unlimited Blade Works (2014) en Miraculous: Tales of Ladybug & Cat Noir (2015).
Brandstofsel
duimnael|250px|regs|'n Brandstofsel. Die brandstofsel is die vierkantige gedeelte in die middel van die foto.
'n Brandstofsel is 'n elektrochemiese toestel wat die chemiese energie van 'n reaksie omskakel na elektriese energie. Die brandstofsel skakel waterstof om na elektrisiteit deur die waterstof met suurstof te verbind, wat water as byproduk lewer. Die elektrisiteit word opgewek deur reaksies binne-in die sel wat 'n elektroliet bevat met 'n brandstof aan die anodekant en 'n oksideermiddel aan die katodekant. Die reagense vloei in die sel in en die reaksieprodukte vloei dan weer daaruit terwyl die elektroliet in die sel bly. Brandstofselle kan byna onafgebroke bly funksioneer solank die vloei instandgehou word.
Brandstofselle is anders as konvensionele elektrochemiese batteryselle deurdat hulle reagense uit 'n eksterne bron verbruik wat weer aangevul moet word.
Baie kombinasies van brandstowwe en oksideermiddels is moontlik. 'n Waterstofbrandstofsel gebruik waterstof as sy brandstof en suurstof (gewoonlik uit lug verkry) as die oksideermiddel. Ander brandstofselle sluit koolwaterstof- en alkoholselle in.
Village Deep
Village Deep is ’n voorstad van Johannesburg, sowat 1,5 km suid van die stadsaal.
Brandstofsel
Ontwerp
Brandstofselle kan 'n verskeidenheid vorme aanneem maar hulle almal werk op dieselfde basiese manier. Hulle bestaan uit drie lae: die anode, die elektroliet en die katode. Die chemiese reaksies vind plaas op die raakvlakke van die drie segmente. Die netto resultaat van die twee reaksies is dat brandstof verbruik word, water en koolstofdioksied vrygestel word en 'n elektriese stroom wat opgewek word.
By die anode vind die oksidasie van die brandstof (gewoonlik waterstof) met behulp van 'n katalisator plaas. Dit verander die brandstof in positief gelaaide ione en negatief gelaaide elektrone. Die elektroliete is 'n stof spesifiek ontwerp sodat ione daardeur kan beweeg, maar nie elektrone nie. Die vrygestelde elektrode beweeg deur 'n geleier en wek sodoende 'n elektriese stroom op. Die ione beweeg deur die elektroliet na die katode. By die katode word die elektrode vrygestel waar die oksideermiddel gewoonlik suurstof met die ione reageer om 'n derde stof gewoonlik water of koolstofdioksied te vorm.
Village Deep
Village Deep is ’n nywerheidsvoorstad en beslaan sowat 0,25 km². Dit het ’n langwerpige vorm wat 1 km van noord na suid strek en minder as 300 m van oos na wes. Wes daarvan is die Genesis Landfill Facility, suid die spoorlyn en dan Stafford, oos Eloffstraat met suidoos Robinson Deep en noordoos Selby, en noord New Centre.
Brandstofsel
Ontwerp
Die belangrikste kenmerke van brandstofselle is:
'n Tipiese brandstofsel veroorsaak 'n spanningsverskil van 0.6 V tot 0.7 V teen volvrag. Die spanning neem af soos die stroom toeneem vanweë verskeie faktore:
Om die verlangde hoeveelheid energie te lewer kan die brandstofselle in serie- of parallelle stroombane geskakel word. So 'n ontwerp word 'n brandstofselstapel genoem. Elke sel se oppervlak kan ook vergroot word om 'n sterker elektriese stroom per sel te lewer.
Village Deep
Tot minstens die middel van die 20ste eeu moes dit ’n voorstad met gemengde grondgebruik gewees het, want volgens die munisipale kieserslys van 1934 het hier toe 25 Afrikaanssprekende en 216 Engelssprekende kiesers gewoon. In 1949 het die getalle afgeneem tot 15 en 113 en in 1961 tot net vyf en 10.
BMW M52
Die BMW M52 is 'n inlynsessilinder-DOHC-petrolenjin wat van 1994 tot 2000 vervaardig is. Dit is vrygestel in die E36 320i, om die M50 te vervang. Die BMW S52-enjin is 'n hoëprestasie-variant van die M52 wat die Amerikaanse en Kanadese E36 M3 van 1996–1999 aangedryf het.
Die opgraderings van die "tegniese opdatering" (M52TU) het in 1998 die verandering van kleptydreëling by die uitlaatnokas gevoeg (dubbele VANOS genoem).
Die M52 is in 2000 deur die M54 vervang. Die M52- en S52-enjins was op Ward se lys van 10 beste enjins van 1997 tot 2000.
Fondue
Bestanddele
Kaas-fondue word van gesmelte kaas en witwyn berei, terwyl styfsel as bindmidel dien. Die gereg word dikwels met 'n bietjie kirsch, knoffel en peper afgerond. Gewoonlik word die fondue in 'n spesiale keramiekpot, die caquelon, oor 'n klein vuur, die réchaud, warm gehou. Die deelnemers van die ete plaas klein stukkies brood of gekookte aartappels (Switsers-Duits Gschwellti) op 'n lang vurk, steek dit in die gesmelte kaas en voer daarin kringvormige bewegings uit.
Die kaasmengsel speel 'n baie belangrike rol. In Switserland is veral die sogenaamde moitié-moitié-metode (Frans "half-half") gewild, waarby 'n helfte Vacherin- en 'n helfte Gruyère-kaas bygevoeg word om 'n romerige, helder fondue te kry. Liefhebbers van 'n meer pikante smaak vermeng Gruyère- en Appenzeller-kaas, Emmentaler of Ziger. Elke gewes en kaaswinkel het sy eie mengsel.
In Frankryk is die sogenaamde Fondue Savoyarde gewild, wat van drie kaassoorte - Emmentaler, Comté- en Beaufort-kaas - berei word.
Die stukkies brood word meestal van witbrood gesny - veral baguette of Franse stokbrood is baie geskik, terwyl baie vars brood nouliks by die gereg pas. Die stukkies brood moet liefs ook 'n stukkie kors bevat aangesien hulle dan beter op die vurk vasgehou kan word. In baie winkels is spesiale fonduebrood - plat, ingekerfde witbrood - beskikbaar.
Kitskos-fondue, wat regstreeks in die caquelon geplaas kan word, is eweneens te koop, maar word gewoonlik gering geskat deur fynproewers.
Geskiedenis
Die smelt van kaas is 'n eeue-oue tradisie in Switserland en het sy oorsprong in die Alpe. Alpeboerdery was in die winter dikwels afgesny van die buitewêreld, en die enigste voedsel wat boeregesinne self kon produseer was brood en kaas. 'n Gereg soos kaasfondue was dus 'n onvermybare item op hulle spyskaart.
Volgens sommige oorlewerings, wat egter nie deur historiese dokumente gestaaf word nie, mog monnike tydens die vastyd geen vaste voedsel geniet nie. Met gesmelte kaas kon die monnike dus hul honger stil sonder om hul reëls te verbreek.
'n Ander verklaring vir die oorsprong van die gereg is die sogenaamde Kappelse melksop - 'n gereg wat twee vyandelike Switserse leërs tydens die Eerste Kappelse Oorlog saam geniet het.
Nogtans bly die presiese oorsprong en herkoms van die gereg onduidelik. Sowel Switserland asook die Franse gewes Savoie, waar die Fondue Savoyarde as 'n tipiese plaaslike spesialiteit beskou word, maak aanspraak daarop dat hulle die gereg "uitgevind" het.
In Switserland het kaasfondue eers in die 1950's 'n nasionale gereg geword. Die gereg is destyds by die resepte van die Switserse weermag se amptelike kookboeke gevoeg, en soldate en dienspligtiges het die gereg by hul gesinne bekend gemaak. Die bereiding van 'n kaasfondue word derhalwe nog steeds meestal deur mans behartig.
Die eerste kitskos-kaasfondue is in 1955 deur die Switserse maatskappy Zingg AG op die Switserse mark aangebied.
John Bay
John Bay (30 November 1928 – 7 November 1982) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Yellow Dog (1973) en Gold (1974), en in die televisiereekse Richard the Lionheart (1962) en Doctor Who (1963).
Dave Pepler
Beknopte biografie
Pepler is op Robertson in die Wes-Kaap gebore. Hy matrikuleer aan die Hoërskool Robertson waarna hy bosbou aan Saasveld studeer. Hy ontvang later 'n M.Phil. in soölogie (dierkunde) van Cambridge-universiteit. Tot sy aftrede in 2005 was hy senior lektor aan die Universiteit Stellenbosch se departement van omgewingsake en ekologie. In 2007 word hy met die Stevenson Hamilton-prys vir sy buitengewone bydrae tot soölogie bekroon.
Bibliografie
Sy boek, Immergroen: Stories oor plante (ISBN 9780798150934), met foto's deur Lien Botha, is in 2009 deur Human & Rousseau uitgegee. Die boek is sedertdien in Engels vertaal.
Joseph Gatt
Joseph Gatt (gebore 3 Desember 1974) is 'n Engelse akteur en kinematograaf. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Thor (2011), Star Trek: Into Darkness (2013), en Dumbo (2019).
James O'Neill (akteur)
James O'Neill (15 November 1847 – 10 Augustus 1920) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Count of Monte Cristo (1913), Susan's Gentleman (1917), en The Grain of Dust (1918).
Robert Torti
Robert Torti (gebore 22 Oktober 1961) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Suite Life of Zack and Cody (2005) en The Filthy Rich Guide (2014).
Poeierkwasboom
Die poeierkwasboom (Barringtonia racemosa) is 'n boom wat inheems in Afrika, Asië en Australië is. In Afrika kom die boom in die Comore-eilande, Kenia, Madagaskar, Mosambiek, Suid-Afrika, Seychelle en Tanzanië voor. In Asië kom die plant in Bangladesj, Borneo, Fidji, Indië, Kambodja, Laos, Maleisië, Mianmar, Samoa, Sri Lanka, Soelawesi, Taiwan, Thailand en Viëtnam voor.
Vier Ou Dinge
Die Vier Ou Dinge (vereenvoudigde Chinees: 四旧, tradisionele Chinees: 四舊, sì jiù) was ou gebruike, kultuur, gewoontes en idees in die Volksrepubliek China. Een van die doelwitte van die land se Kulturele Rewolusie was om die Vier Ou Dinge te vernietig. Die veldtog het op 19 Augustus 1966 in Beijing begin, kort ná die begin van die Kulturele Rewolusie.
Dewey-klassifikasiestelsel
Die Dewey-klassifikasiestelsel is 'n soort klassifikasiestelsel wat hoofsaaklik in biblioteke en bronnesentrums gebruik word om naslaanwerke te rangskik. Fiksie word alfabeties gerangskik volgens die eerste drie letters van die skrywer se van. Volgens die Dewey-klassifikasiestelsel word inligting in tien hoofkategorieë verdeel:
Poeierkwasboom
In Suid-Afrika kom dit in KwaZulu-Natal en die Oos-Kaap voor.
Dewey-klassifikasiestelsel
Alhoewel baie biblioteke vandag slegs oor 'n digitale katalogus op rekenaar beskik, het die meeste nog 'n kaartkatalogus wat in drie dele verdeel is, naamlik outeurs, onderwerpe en titels.
R518 (Suid-Afrika)
Die R518 is 'n streeksroete wat Ellisras met Musina verbind. Die roete begin waar dit aftak van die R510-streeksroete, 4 km noord van Ellisras en oos gaan tot in Marken. Net voor Marken draai die R561 af. Na Marken swaai die roete eers suidwaarts en dan suidoos tot waar dit aansluit by die N11-nasionale pad. Die R518 deel nou die N11 vir 8 km tot in Potgietersrus, swaai af van die N11 en kruis die N1. Die roete gaan deur Zebediela, en deel dan die R519 vir 2.5km voor dit die R579 kruis in Lebowakgomo. Net hierna sluit die roete by die R37-provinsiale roete aan en eindig daar.
Poeierkwasboom
Dit word ook 'n soomwortelboom genoem omrede dit op die buitenste some van wortelboommoerasse voorkom. Dit kom ook as 'n normale boom weg van moerasse voor, waar hulle redelik groot en spreiend raak. Die blomtakke word tot 60 cm lank. Die vrugte word hard en veselagtig namate dit verouder en kan op water dryf.
Die boom se FSA-nommer is 524 ​en staan in Engels bekend as Lagoon powder-puff tree.
Vier Ou Dinge
Terminologie
Die term "vier ou dinge" is die eerste keer op 1 Junie 1966 gebruik in Chen Boda se hoofartikel in die Volksdagblad, "Vernietig alle monsters en duiwels", waar die Ou Dinge beskryf is as teenproletaries, iets wat "deur die uitbuitende klasse gekoester word" en "wat die gees van die volk duisende jare lank vergiftig het". Daar is egter nie verduidelik wat die "Vier Ou Dinge" is nie.
Op 8 Augustus het die Sentrale Komitee van die Kommunistiese Party van China die term op sy agtste nasionale kongres gebruik. Dit is op 18 Augustus deur Lin Biao op ’n massabyeenkoms herhaal, en van daar het dit versprei na publikasies soos dié van die Rooi Gardes.
Beroepe om die Vier Ou Dinge te vernietig is gewoonlik nie afsonderlik gedoen nie, maar in teenstelling met die opbou van die "Vier Nuwe Dinge": nuwe gebruike, kultuur, gewoontes en idees.
Veldtog
Rooi Gardes het ook toesprake gelewer, plakkate opgeplak en mense soos intellektuele lastig geval wat die Vier Ou Dinge verdedig het. In latere fases van die veldtog is voorbeelde van Chinese argitektuur vernietig, klassieke letterkunde en skilderye stukkend geskeur en tempels ontheilig.
Die Begraafplaas van Confucius is in November 1966 aangeval en gevandaliseer. Die oorskot van die 76ste-generasie-hertog Yansheng is uit sy graf verwyder en kaal aan ’n boom opgehang. Rooi Gardes het mense se huise binnegegaan en skilderye, boeke en meubels verwoes; alles items wat beskou is as deel van die Vier Ou Dinge. Dit het alles plaasgevind sonder die goedkeuring van die regering, wat eintlik die bewaring van kultuurskatte soos Mawangdui en die Terracottaleër voorgestaan het.
Toe hy uitvind die Rooi Gardes nader die Verbode Stad, het premier Zhou Enlai gelas dat die hekke gesluit word en die Volksbevrydingsleër aangesê om dit teen die Rooi Gardes te verdedig. Pogings om die gardes tydens die rewolusie te keer is gefnuik deurdat Mao hulle ondersteun het.
Skade en herstel
Die Kommunistiese Party het nooit enige amptelike statistieke bekend gemaak oor die omvang van die skade wat aangerig is nie. Teen 1978 het baie stories oor sterfgevalle en vernietiging tydens die Kulturele Rewolusie uitgelek en wêreldwyd bekend geword.
Sedert die 1990's is daar ’n poging om die skade te herstel en kultuurterreine te herbou. Dit het saamgeval met ’n hernude belangstelling in en aanvraag na Chinese kulturele artefakte.
Federale Distrik Oeral
Die Federale Distrik Oeral (Russies: Ура́льский федера́льный о́круг, Oeralski federalni okroeg) is een van die agt federale distrikte van Rusland. Dit bestaan uit 6 federale deelgebiede en lê op die grens van die Europese en Asiatiese deel van Rusland. Dit is hoofsaaklik in die Oeral-streek geleë, maar sluit ook klein dele van die Wolga-streek in. Die bevolking is 12 080 523, volgens die 2010-sensus. Die huidige presidensiële afgevaardigde is Igor Cholmanskich.
R517 (Suid-Afrika)
Die R517 is 'n streeksroete wat die N11-nasionale pad, suid van Hendrina met Chrissiesmeer verbind. Die roete begin waar dit aftak van die N11-nasionale pad, suid van Hendrina, en oos gaan. Dit gaan deur Breyten, kruis die R36-provinsiale pad en sluit aan by die N17 by Chrissiesmeer waar dit eindig.
Amaryllis paradisicola
Amaryllis paradisicola is 'n seldsame plant en geofiet wat endemies is aan die Noord-Kaap. Daar kom slegs slegs twee populasies in die Richtersveld voor.
Fistulariidae
Die Fluitbekke (Fistulariidae) is 'n vis-familie wat tot die orde Syngnathiformes behoort. Daar is slegs een genus met vier spesies in hierdie familie. Twee van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kenmerke
Die lyf en snoet is ongewoon lank en die snoet is pypvormig. Skubbe is normaalweg afwesig of verminder tot klein knoppies aan die lyf. Die stertvin is gevurk met die middelste gedeelte wat in 'n lang punt eindig. Die grootte wissel van 1.2 tot 1.5 m.
Genus
Die volgende genus en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Hokey Pokey
Verenigde State
In die Verenigde State het hierdie dansie in die 1950's populêr geword onder die benaming "Hokey Pokey". Die kopiereg van die gepaardgaande liedjie is in 1950 aan Larry LaPrise, Charles Macak en Tafit Baker toegestaan. Die legende lui dat hierdie trio die pretdansie in 1949, ter vermaking van die ski-mense by Idaho se Sun Valley-oord, geskep het. Hierdie legende kan nie as waar beskou word nie, omdat die dansie reeds baie gewild onder die Amrikaanse en Britse diensmag was tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Brittanje
In Brittanje staan hierdie dansie bekend as die Hokey Cokey en het dit presies dieselfde lirieke, deuntjie en dansie as die Amerikaanse weergawe daarvan. Dit was gewild in Engeland gedurende die 1940's. In die Londense Cockney-uitspraak staan die dansie bekend as die "Okey-cokey". Die dansie word wyd beskou as 'n tradisie.
Alizée
Alizée Jacotey (gebore in Ajaccio, Korsika op 21 Augustus 1984) is 'n Franse sangeres.
Die verhoognaam wat sy gebruik, Alizée, is die vroulike vorm van die Franse woord alizé wat "passaatwind" beteken. Sy het dié naam gekies omdat haar ouers ywerige branderplankryers was. Alizée word as 'n protégé van Mylène Farmer en Laurent Boutonnat beskou. Farmer is 'n bekende en suksesvolle Franse sangeres, en Boutonnat is 'n liriekskrywer en komponis. Alizée se bekendste treffer is "Moi... Lolita", wat 'n groot sukses was in byna die hele Europa en dele van Oos-Asië.
Op die ouderdom van vier het Alizée met danslesse begin. Sy het só goed gevaar dat sy daarna nog sanglesse en dramalesse ook geneem het. Op elf het Alizée aan 'n vliegmaatskappy se tekenwedstryd deelgeneem, wat sy gewen het en haar tekening is toe op een van die maatskappy se vliegtuie aangebring. Op vyftien het sy aan 'n sangkompetisie op TV deelgeneem, waar sy die lied "Ma Prièrre" gesing het en daarmee gewen het.
In 2001 is Alizée as die beste nuwe kunstenaar op die NRJ-toekennings verkies. Op 30 April 2001 het sy 'n regstreeks op die Museumplein in Amsterdam opgevoer. Tydens 'n onderhoud met Daphne Bunskoek die volgende dag, het Alizée onder andere vertel van haar planne om nog aanhangers in Japan en Kanada te verower, haar eie karakter (lui, nuusgerig, vasberade), die veranderinge in haar lewe sedert sy beroemd geword het, en haar bewondering van die sangeres Madonna.
Op 6 November 2004 het Alizée die knoop met medesanger Jérémy Châtelain deurgehaak. Op 28 April 2005 is hul eerste dogtertjie, Anny-Lee, gebore.
Alizée se loopbaan het die afgelope tyd stilgestaan, maar sy maak binnekort 'n terugkeer met 'n nuwe album.
Eunice Bosman
Eunice Bosman is ’n Afrikaanse skrywer van jeugverhale en liefdesromans. Sy is op Prins Albert gebore as die dogter van ’n prokureur.
Lewe en werk
Haar skooljare bring sy deur op Carnarvon, waar sy ook matrikuleer. Sy studeer verder aan die Konservatorium vir Musiek van die Universiteit van Stellenbosch in Sang en Voordragkuns.
Hierna aanvaar sy ’n betrekking in Pretoria, waar sy haar toekomstige eggenoot leer ken en aan die begin van 1945 trou. Sy word dan tuisteskepper wat haar toespits op haar skryfwerk. Teen die einde van 1952 besluit haar man om te gaan boer en hulle koop ’n sitrusplaas in die Sondagsriviervallei.
Jeugverhale
Haar eerste boek, die jeugverhaal Rykie, die maltrap, skryf sy op universiteit in Stellenbosch en hierdie boek word gepubliseer toe sy slegs negentien jaar oud is.
Sy skryf ook die toneelstuk vir dogters Eikenhof se spookvrou. Nadat hulle ’n spookstorie by hulle maat gehoor het, aanvaar twee vriendinne die uitdaging om middernag na die kunslokaal te gaan, waar dit glo spook. Hulle raak handgemeen met die spook, maar vind dan uit dat dit die skoolhoof is.
Liefdesverhale
Later spits sy haar hoofsaaklik toe op die skryf van liefdesromans vir volwassenes.
Waar paaie kruis (1964) vertel van die outokratiese Ursela van Dalen wat haar kasteelagtige huis, Hohensrühe, met ’n ysterhand regeer. Dit is veral haar kleindogter Heidi wat negatief geraak word deur haar optrede. Haar ouma ag niemand goed genoeg om met haar uit te gaan nie en het haar toekomstige lewensmaat jare gelede reeds uitgesoek. Hulle sal trou sodra albei oud genoeg is, maar dinge werk nie altyd uit soos iemand anders dit vir jou beplan nie.
Kortverhale
Een van Eunice Bosman se kortverhale word opgeneem in die versamelbundel Lappe en die donkies.
Benito Mussolini
Benito Amilcare Andrea Mussolini (29 Julie 1883 - 28 April 1945) het Italië regeer as 'n diktator vanaf 1922 tot 1943. Hy was die stigter van 'n anti-demokratiese, fascistiese staat deur gebruik te maak van propaganda; deur die totale beheer van die media, het hy die bestaande demokratiese regeringstelsel afgebreek. Anders as die Nasionaal-Sosialistiese bewind in die Duitse Ryk het Mussolini 'n bloeiende kunslewe bevorder. Ook was Italië die eerste diktatoriale staat in Europa wat ná die Eerste Wêreldoorlog 'n grootskaalse program van stadsbeplanning geloods en nuwe argitektoniese visies verwesenlik het waarin ook modernisme 'n belangrike rol sou speel.
Italië het in 1870 'n eenheidstaat met 'n parlementêre demokrasie geword. Die politieke stelsel was nie net jonk nie, maar ook vol swakhede; die bestaande partye het probleme ondervind om regeringskoalisies te vorm sodat 'n parlementêre meerderheid verkry kon word. Dit het gelei tot uitgebreide korrupsie, wat die aansien van die demokrasie in die oë van die bevolking geskaad het.
Die onderskeie regerings het min aandag gegee aan die oplossing van die binnelandse sosiaal-ekonomiese probleme, wat veral ná 1918 vererger het. Dit het die sosiale onrus laat toeneem en 'n vrees vir 'n Bolsjewistiese revolusie by die gevestigde burgery laat ontstaan. Mussolini se optrede het by talle mense die hoop laat ontstaan dat hy die oorsake van hul ontevredenheid en angs uit die weg sou kon ruim. In die vestiging van sy Fascistiese staat het Mussolini hierdie verwagtinge tot sy voordeel aangewend.
Jeug
Benito Amilcare Andrea Mussolini is op 2 Julie 1883 op die gehuggie Varano di Costa by Predappio in die streek Romagna in Noordoos-Italië as die seun van 'n smid en 'n onderwyseres gebore. Sy vader was 'n ateïs, 'n Republikein en 'n sosialis. Dit, saam met die linkse tradisie in Romagna en sy armoedige jeug, het in groot mate daartoe bygedra dat Mussolini vroeg reeds rebels en sosialisties geword het. Hy het vir 'n kort tydjie onderwys gegee, maar dit het hom nie bevredig nie. Sy avontuurlus het hom in 1902 na Switserland laat vertrek, waar hy met Marxisme in aanraking gekom het. Nadat hy sy militêre diensplig voltooi het, het hy in die destydse Trentino (toe nog in Oostenryk) sekretaris van 'n Italiaanse vakbond geword en 'n sosialistiese blad uitgegee. Dit het later tot sy uitsetting uit Oostenryk gelei.
As sekretaris van die sosialistiese federasie van die provinsie Forli het Mussolini in 1910 met die weekblad La Lotta di Classe ("Klassestryd") begin. Hy het tot die linkervleuel van die sosialistiese party behoort en het onder die invloed van Friedrich Nietzsche en Georges Sorel (1847-1922) 'n voorstander van aksie en geweld geword. Hy was ook teen parlementêre demokrasie gekant en het voorgegee dat hy teen nasionalisme en militarisme was.
Mussolini het 'n onstuimige, veglustige persoonlikheid gehad. Hy was onberekenbaar, maklik beïnvloedbaar, egosentries, outoritêr en selfvoldaan. Hy het hom graag as 'n ontwikkelde man voorgedoen, hoewel hy in werklikheid net 'n oppervlakkige kennis gehad het.
In 1908 het hy en Rachele Guidi, dogter van sy vader se minnares, begin saamwoon. In 1916 is hulle in die hof getroud en in 1925 in die kerk. Vyf kinders is uit die huwelik gebore. Hy het egter geen geheim daarvan gemaak dat hy aan sy vrou ontrou was nie en het talle minnaresse gehad. Tydens sy premierskap is hy in propagandastukke voorgestel as die beliggaming van die Fascistiese ideaal: jeugdig, gesond (hy het aan 'n maagkwaal gely) en selfversekerd.
Swaai na regs
Nadat die reformiste in 1912 uit die Partito Socialista Italiano (PSI) gesit is, het Mussolini hoofredakteur van die partyblad Avanti ("Vooruit") in Milaan geword. In 1914 het hy van die partybeleid afgewyk deur te pleit vir Italiaanse deelname aan die oorlog. As gevolg daarvan moes hy afstand doen van die hoofredakteurskap van die koerant. Hy het toe 'n nuwe koerant, Pop 010 d'ltalia ("Volk van Italië" ), begin. Nouer kontak met nasionaliste en die behoefte aan subsidies vir sy koerant het daartoe gelei dat Mussolini al hoe minder anti-kapitalisties geword het.
Ná die oorlog, waarin hy aan die front gewond is, het hy 'n aantal strydgroepe tot stand gebring wat uit veterane bestaan het: die sogenaamde Fasci Italiani di Combattimento. Dié groepe se eerste aksieprogramme het nog 'n redelike linkse inslag gehad, hoewel daar ook heelparty tegemoetkominge ten opsigte van die regses was. Die nasionalistiese digter en joernalis Gabriele D'Annunzio, wat in September 1919 die Dalmatiese stad Fiume met 'n groep vrywlligers beset het, was 'n bron van inspirasie vir die Fascistiese styl: swart hemde, onderskeidingstekens, strydkrete en bulderende toesprake van balkonne af.
Mussolini moes sy laaste sosialistiese idees afsweer toe hy in 1921 leier van die nuwe Fascistiese politieke party, die Partito Nazionale Fascista (PNF), geword het. Dié party het aanhangers uit alle vlakke van die bevolking gehad. Die sogenaamde squadristi of leëreenhede wat op die been gebring is onder die voorwendsel dat hulle teen Bolsjewiste moes optree, het hulle in dié tyd al hoe meer aan terreur begin skuldig maak.
Nadat die Fasciste in 1922 daarop aanspraak gemaak het dat hulle 'n staking wat deur Sosialiste georganiseer is, beëindig het, het hulle die regeringsmag geëis en 'n opmars na Rome georganiseer. Die opmars het sonder teenstand van die regering verloop omdat koning Victor Emanuel 111 geweier het om die noodtoestand af te kondig. Die eerste minister, Luigi Facta (1861 – 1930), het uitgetree en Mussolini is as sy opvolger benoem.
As premier het hy aanvanklik 'n gematigde totalitêre bewind probeer nastreef. Ná die moord op die sosialis Giacomo Matteotti (1885-1924) het hy dié benadering egter laat vaar ten gunste van die standpunt van die squadristi, wat gewelddadige, diktatoriale optrede bepleit het. Van Januarie 1925 af was Italië 'n nasionalistiese diktatuur met talle totalitêre kenmerke. Mussolini was die leier (duce).
Binnelandse politiek
In 1925 is daar begin met 'n stelsel van korporatisme: die ekonomiese lewe is in bedryfstakke onder leiding van die staat ingedeel. Sowel werkgewers as werknemers in bepaalde bedryfstakke is in die groepe verenig. Dié stelsel het vir die werknemers agteruitgang beteken, hoewel die teendeel in propaganda aangevoer is. Mussolini het na ekonomiese selfbestuur (outargie) en na die uitbreiding van die bevolking gestreef en 'n uitgebreide propagandaveldtog vir groot gesinne is gevoer. 'n Groeiende bevolking sou egter meer ruimte nodig hê, en om hierin te voorsien, het Mussolini die Pontynse moerasse suidoos van Rome laat drooglê en malaria uitgeroei wat die gebied geteister het sedert die gesofistikeerde Romeinse besproeiingstelsel daar in die laat-antieke tydperk in verval geraak het.
Tussen 1927 en 1939 is sowat 3 000 setlaargesinne (meestal uit Noordoos-Italië) hier in landboudorpe gevestig asook vyf nuwe stedelike nedersettings (città nuove) aangelê. Die Agro Pontino, soos dit in Italiaans bekendstaan, word as een van die fascistiese bewind se groot suksesse gereken. Tans het die gebied, wat deel uitmaak van die provinsie Latina en waar wyn, graan en vrugte verbou word, 'n bevolking van meer as 'n halfmiljoen.