cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Numeri
Temas
David A. Clines het in sy invloedryke The Themes of the Pentateuch (1978) die oorkoepelende tema van die vyf boeke geïdentifiseer as die gedeeltelike vervulling van 'n belofte wat God aan die aartsvaders, Abraham, Isak en Jakob gemaak het. Die belofte het drie elemente: nageslag (Abraham is vertel dat sy nageslag so ontelbaar soos die sterre sal wees), goddelike-menslike verhouding (Israel moet God se uitverkore volk wees), en land (die land Kanaän, vervloek) deur Noag onmiddellik na die Vloed.
Die tema van die goddelike-menslike verhouding word uitgedruk deur 'n reeks verbonde wat strek vanaf Genesis tot Deuteronomium en verder. Die eerste is die verbond tussen God en Noag onmiddellik na die Vloed waarin God instem om nooit weer die aarde met water te vernietig nie. Die volgende is tussen God en Abraham, en die derde tussen God en die hele Israel by die berg Sinai. In hierdie derde verbond, anders as die eerste twee, gee God 'n uitgebreide stel wette, wat die Israeliete moet nakom; hulle moet ook getrou bly aan Yahweh, die god van Israel, wat onder andere beteken dat hulle op sy hulp moet vertrou.
Die tema van afstammelinge is die eerste gebeurtenis in Numeri, die sensus van Israel se vegtende manne: die groot getal wat tot gevolg het (meer as 600 000) demonstreer die vervulling van God se belofte aan Abraham van ontelbare afstammelinge, sowel dien dit as God se waarborg van oorwinning in Kanaän. Soos hoofstukke 1–10 vorder, kom die tema van God se teenwoordigheid by Israel na vore: hierdie hoofstukke beskryf hoe Israel rondom die Heiligdom georganiseer moet word, God se woonplek in hulle midde, onder toesig van die Leviete en priesters, ter voorbereiding vir die verowering van die land.
Die Israeliete het toe uitgetrek om die land te verower, maar byna dadelik weier hulle om dit binne te gaan, en Yahweh veroordeel die hele geslag wat Egipte verlaat het om in die woestyn te sterf. Die boodskap is duidelik: mislukking was nie te wyte aan enige fout in die voorbereiding nie, want Yahweh het alles voorsien, maar aan Israel se sonde en ontrou. In die laaste gedeelte volg die Israeliete van die nuwe geslag Yahweh se instruksies soos gegee deur Moses en is suksesvol in alles wat hulle aanpak. Die laaste vyf hoofstukke handel uitsluitlik oor grond: instruksies vir die uitwissing van die Kanaäniete, die afbakening van die grense van die land, hoe die land verdeel moet word, heilige stede vir die Leviete en "toevlugstede", die probleem van besoedeling van die grond deur bloed, en regulasies vir erfenis wanneer 'n manlike erfgenaam ontbreek.
Bignoniaceae
Bignoniaceae is die jakaranda-familie wat hoort tot die orde Lamiales. Die familie kom veral voor in tropiese Amerika. Meer as 700 spesies behoort tot die familie, waarvan 11 in suidelike Afrika voorkom en 8 bome is. Die familie dra gewoonlik besonder mooi blomme en sluit die Jakarandaboom (Jacaranda mimosifolia), die Vlamboom (Spathodea campanulata) en die inheemse struik, die Kaapse kanferfoelie (Tecomaria capensis) in.
Boom spesies
Van die Suid-Afrikaanse spesies is:
Uitheemse spesies:
Aksiale presessie
Aksiale presessie, meestal net presessie genoem, is ’n stadige en onafgebroke verandering in die oriëntasie van ’n hemelliggaam se rotasie-as wat deur swaartekrag veroorsaak word. Dit verwys veral na die geleidelike verskuiwing in die oriëntasie van die Aarde se rotasie-as, wat soos dié van ’n slingerende tol verskuif en ’n kringloop in sowat 26 000 jaar voltooi. So ’n tydperk word in die sterrekunde ’n "Groot Jaar" genoem.
Tiger II-tenk
Die Tiger II is 'n Duitse swaartenk van die Tweede Wêreldoorlog. Die finale amptelike Duitse naam van die tenk was Panzerkampfwagen Tiger Ausf. B, soms verkort tot Tiger B. Die krygslogistieke naam was Sd.Kfz. 182. Dit was ook informeel bekend as Königstiger (die Duitse naam van die Bengaalse tier), soms vertaal as Koninklike Tier, of soms verkeerdelik vertaal as Koning Tier deur die Geallieerde soldate.
Aksiale presessie
Uitwerking
Die presessie van die Aarde se as het ’n paar waarneembare uitwerkings. Een daarvan is dat dit lyk of die posisie van die noordelike en die suidelike hemelpool in sirkels beweeg teen die agtergrond van "vaste" sterre. (Die hemelpole is die Aarde se pole wat tot in die ruimte verleng word; dit roteer dus saam met die Aarde se pole.) So ’n sirkel neem 25 772 jaar om te voltooi.
Tiger II-tenk
Die Tiger II was die opvolger van die Tiger I en het die Tiger I se dik pantser met die skuins pantser van die Panther-tenk mediumtenk gekombineer. Die Tiger II het amper 70 ton geweeg en was beskerm met 100 tot 185 mm pantser aan die voorkant. Dit was toegerus met die lang loop 8.8 cm KwK 43 L/71 teentenkkanon. Die onderstel is ook gebruik as basis vir die Jagdtiger skiettoringlose teentenkvoertuig.
Aksiale presessie
Uitwerking
Hoewel die huidige noordelike poolster dus Polaris is, sal dit mettertyd verander en ander sterre sal die noordelike poolster word. Daar is nie tans ’n duidelike suidelike poolster nie, maar mettertyd sal presessie tot gevolg hê dat daar ook aan die suidelike sterrehemel ’n poolster is.
Tiger II-tenk
Die Tiger II was uitgereik aan die swaartenkbataljons van die Duitse Leër en die Waffen-SS. Dit was die keer op 11 Junie 1944 vir oorlogvoering deur die 503de Swaarpantserbataljon gebruik gedurende die Geallieerdes se inval van Normandië. Aan die Oosfront was die 501ste Swaarpantserbataljon die eerste eenheid wat met die Tiger II toegerus is. Hulle het op 1 September 1944 oor 25 Tiger II-tenks beskik.
Aksiale presessie
Uitwerking
Saam met die hemelpole skuif die skynbare oriëntasie van die hele sterrehemel, soos gesien van ’n spesifieke punt op Aarde. Die koördinate van hemelliggame verander dus voortdurend. Daarom hou ’n voorwerp se lugkoördinate verband met die jaar van waarneming. Sterrekundiges dui die koördinate aan met verwysing na ’n spesifieke jaar, bekend as ’n epog. Koördinate van verskillende epogs moet wiskundig aangepas word met betrekking tot mekaar, of om ooreen te stem met ’n standaard-epog. Die huidige standaard-epog is J2000, wat staan vir 1 Januarie 2000 om 12:00 UTC.
Meta Golding
Meta Golding (gebore 2 November 1971) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Surrogates (2009), The Hunger Games: Catching Fire (2013), en The Hunger Games: Mockingjay - Part 2 (2015), en in die televisiereeks Day Break (2006).
Kokkai
thumb|225px|Die nasionale parlementsgebou in Tokio. Kokkai (Japannees: 国会, letterlik "Ryksdag") is die Japannese parlement. Dit is geleë in die wyk Chiyoda in Tokio.
Die parlement bestaan uit twee kamers:
Die parlement het in 1889 die eerste keer gesit as die Keiserlike Ryksdag. Dit is geskoei op die Duitse Reichstag en die Britse parlement. Die huidige vorm dateer van 1947, toe die naoorlogse grondwet aanvaar is. Daarvolgens is dit die staatsliggaam met die hoogste gesag.
Suiderstrand
Suiderstrand is ’n gehuggie in Agulhas Nasionale Park, Suid-Afrika in die Wes-Kaap. Dit val binne die Kaap Agulhas Plaaslike Munisipaliteit wat ’n deel van die Overberg Distriksmunisipaliteit uitmaak.
Visie
Suiderstrand se visie lui soos volg:
Ons visie vir ons gemeenskap is dat die vrede, rustigheid en natuurlike skoonheid van ons unieke omgewing aan die binnekant van 'n nasionale park deur al ons lede geniet kan word, dat individue vry sal voel om hul belange op so ’n wyse uit te leef sonder om versteuring of ongerief vir ander te veroorsaak, en individue volgens die ooreengekome grense van die Suiderstrandgemeenskap se gedragskode sal handel.
Gemeenskaplike doelwitte en gedragskode
Ons, die lede van die Suiderstrand gemeenskap en ons besoekers, belowe om:
BSV Ölper 2000
BSV Ölper 2000 is 'n sportklub uit Brunswyk in die deelstaat Neder-Sakse in Duitsland. Behalwe sokker, het die klub ook afdelings vir handbal, swem, pluimbal gimnastiek, kegelbal en tennis. Ölper is 'n stadsdeel van Brunswyk wat tot in 1934 'n onafhanklike dorp was.
Die klub het op 15 Junie 2000 tot stand gekom met die samesmelting van die tradisionele Ölperse sportklubs Braunschweiger SV von 1922 en Sportfreunde Ölper von 1929, nadat albei klubs se lede met 'n oorweldigende meerderheid ten gunste van die samesmelting gestem het. Die nuwe klub het in sy eerste seisoen reeds sukses behaal deur die Landesliga te wen en na die Verbandsliga Nedersakse-Oos te promoveer.
Beide stamklubs het vir die grootste deel van hulle bestaan 'n lae profiel gehandhaaf, maar Sportfreunde Ölper het die voormalige Duitse nasionale speler Tobias Rau opgelewer, wat sy loopbaan as jeugspeler by die klub begin het.
Tomsk-oblast
Tomsk-oblast (Russies: Томская область; Tomskaja oblast) is ’n deelgebied van Rusland. Dit lê in die suidooste van die Wes-Siberiese Vlakte, in die suidweste van die Siberiese Federale Distrik. Die ontwikkeling van die gebied het vroeg in die 17de eeu begin en die stad Tomsk is in 1604 gestig. Die grootste deel van die oblast is moeilik bereikbaar weens taiga, bosse en moerasse. Die streek grens aan die Krasnojarsk-krai en die oblaste Tjoemen, Omsk, Nowosibirsk en Kemerowo.
Tomsk-oblast is ryk aan grondstowwe soos olie, aardgas, turf en ondergrondse water. Sowat 20% van die Wes-Siberiese bosse is in dié oblast. Die nywerheid sorg vir byna die helfte van die BNP, landbou dra 19% by en konstruksie 13%. Die chemiese en olienywerheid is die beste ontwikkel in die streek, gevolg deur masjienbou. Die belangrikste uitvoerprodukte is olie (62,1%), metanol (30,2%), masjiene en uitrusting (4,8%).
Jonah Ray
Jonah Ray (gebore 3 Augustus 1982) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Victor Crowley (2017) en in die televisiereekse Drunk History (2013), The Meltdown with Jonah and Kumail (2014), en Mystery Science Theater 3000: The Return (2017).
Boslaventelboom
Die Boslaventelboom (Heteropyxis canescens) is 'n klein tot middelgroot boom wat in klowe en aan woudrande in Eswatini en noordwaarts tot in die Drakensberge van Mpumalanga voorkom. Die bas is grof en grysbruin met klein ronderige pokmerke. Die boom was voorheen onder die familie Heteropyxidaceae geklassifiseer.
Isaäc da Costa
Isaäc da Costa (omstreeks 14 Januarie 1798, Amsterdam – 28 April 1860) was 'n Nederlandse digter en geskiedkundige.
Da Costa het uit 'n welgestelde Joodse bankiersfamilie gekom. Hy het die Latynse skool bygewoon en op vyftienjarige leeftyd lid van die Israelitiese genootskap Concordia Crescimus geword. Sy leraar in Hebreeus, Mozes Lemans, het hom in kontak gebring met Willem Bilderdijk, wat sy leermeester geword het. Hy het liedere en politieke poësie geskryf; so het hy ook vir Nederlandsche Stemmen, 'n tydskrif van Het Réveil, geskryf. Hy het gemeen dat sy lewensroeping die bestudering van teologie, letterkunde en geskiedenis was. Hy het in 1818 in die regte en in 1821 in die lettere gepromoveer.
Hy was vurig oor godsdiens. Aanvanklik was hy 'n ortodokse Jood maar later het hy hom bekeer tot die Protestantisme. Hy het sy bekering kort na sy ouers se dood (1822) bekendgemaak om sodoende nie sy ouers te kwets nie. Hy het gepoog om saam met 'n groep genaamd Het Réveil die samelewing tot die heerskappy van Jesus Christus te bekeer. Hy het saam met sy jong vriende 'n nuwe wêreld oopgemaak vir die destydse jeug. Onder sy geesgenote tel onder meer Johannes Haefkens. 'n Belangrike teenstander was die Katolieke historikus, digter en apologeet Joachim le Sage ten Broek, wat hom in 'n openbare brief opgeroep het om sy heil te soek in die kerk van Rome.
Sy bekendste werk is die berugte brosjure "Bezwaren tegen den geest der Eeuw" (1823). In 'n voor- en nawoord en tien hoofstukke oor verskeie onderwerpe maak hy 'n pleidooi vir die dominansie van die (Protestantse) Christendom in die openbare lewe en betreur hy - soos hy dit sien - die dominansie van die Verligting in hedendaagse denke. Hy is onder meer gekant teen die menslike rede; in teenstelling met die "Openbaring" van die Bybel; as synde die skeidsregter in geskille, as instrument teen die grondwetlike monargie, en teen die idee van volkssoewereiniteit en regering deur en vir die bevolking. Waar die "Verligtes" vooruitgang in die geskiedenis gesien het, het Da Costa daarin slegs agteruitgang gesien.
Da Costa het baie karakteristieke van die Biedermeier-tydperk getoon, dit wil sê dat hy 'n sentimentele, gelate en sag-melancholiese styl gehad het. Sy liedere en poësie staan vir eenvoud, absoluutheid en waarheid. Hy het in 1812 gedebuteer met die gedig "Lof der dichtkunst". Hy het ook werke van Aischulos vertaal. Sy versamelde poësie is uitgegee deur die dominee-digter J.P. Hasebroek onder die titel "Komplete dichtwerken van Is. da Costa" (3 dln. 1861-1863).
Die uitdrukking of frase "Da Costiaan" was in sy tyd in Nederland as skeldwoord gebruik; sy kritiek op die libertynse tydsgees is as obskuur ervaar en het weerstand opgeroep in die kringe van die Verligting.
Familie
Hy het op 5 Julie 1821 met sy niggie, Hanna Belmonte, getrou. Ses dae later is die huwelik in die sinagoge geformaliseer. Hulle het hul op 20 Oktober 1822 tot die Christendom bekeer deur hulle in die Pieterskerk in Leiden te laat doop.
Die egpaar het nege kinders gehad, van wie slegs drie volwassenheid bereik het.
ACG Strathallan
ACG Strathallan is 'n privaatskool en kollege en is deel van die Academic Colleges Group. Dit is geleë op die Hingaia skiereiland naby die Auckland suidelike deurpad in Nieu-Seeland.
Die skool is in Februarie 2001 oopgemaak. Daar is 'n kindertuin, skool (jaar 1-6) en kollege (jaar 7-13).
Daar is amper 1200 studente. Strathallan spesialiseer in die Britse Cambridge kwalifikasies.
Die prinsipaal is Robin Kirkham.
Kilnerton
Kilnerton was die naam van 'n opleidingssentrum vir Bantoeonderwysers en -predikante van die Metodistekerk naby Pretoria.
In 1886 het die Metodistekerk 'n plaas naby Pretoria gekoop om hul opleidingsentrum te huisves. Die Instituut is vernoem na eerwaarde John Kilner, 'n sekretaris van die Wesleyaanse Sendinggenootskap wat Suid-Afrika in 1879 en 1880 besoek het.
Suzanne Goldish
Suzanne Goldish is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent April and the Extraordinary World (2015) en in die televisiereekse Transformers: Robots in Disguise (2014) en Skylanders Academy (2016).
Tsolwana Plaaslike Munisipaliteit
Die Tsolwana Plaaslike Munisipaliteit is 'n voormalige plaaslike munisipaliteit in die Chris Hani-distriksmunisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Dit het met Inkwanca en Lukhanji saamgesmelt op 8 Augustus 2016, om die nuwe Enoch Mgijima Plaaslike Munisipaliteit te vorm.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Leucettusa sambucus
Leucettusa sambucus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucettusa en tot die familie Leucaltidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Preiwisch.
Engel van die Noorde
Die Engel van die Noorde (Engels: Angel of the North) is 'n moderne beeldhouwerk in Gateshead in Tyne and Wear, Engeland, wat deur Antony Gormley geskep is. Die reusestaalstandbeeld met 'n hoogte van 66 voet (20 m) en 'n vlerkspan van 177 voet (54 m), wat 'n engel uitbeeld, is in 1998 voltooi. Die vlerke is in 'n hoek van 3.5 graad in 'n voorwaartse rigting aangebring om die indruk van 'n omhelsing te skep, aldus die kunstenaar.
HD 140283
HD 140283, nieamptelik bekend as die Metusalag-ster, is ’n metaalarm subreusester sowat 190 ligjare van die Aarde af in die sterrebeeld Weegskaal. Sy skynbare magnitude is 7,205. Die ster is langer as ’n eeu aan sterrekundiges bekend as ’n ster met ’n hoë snelheid, en ’n vroeë spektroskopiese ontleding deur Chamberlain en Aller het gewys dit het ’n heelwat laer metaalinhoud as die Son. Dit is een van die naaste populasie II-sterre aan ons.
Ouderdom en belangrikheid
Omdat HD 140283 nie op die hoofreeks lê en ook nie ’n rooireus is nie, kan sy posisie op die Hertzsprung-Russell-diagram vertolk word met teoretiese modelle van ster-evolusie om sy ouderdom af te lei. Dit is seldsaam om die ligsterkte, oppervlaktemperatuur en samestelling van ’n ster wat nie deel van ’n sterreswerm is nie, presies genoeg te ken om ’n naby-waarde van sy ouderdom te bepaal; weens hul relatiewe skaarste geld dit nog meer vir ’n populasie II-ster soos HD 140283. In ’n onlangse studie met die Hubble-ruimteteleskoop is die presiese parallaks (en dus afstand en ligsterkte) van die ster gemeet. Daarmee is sy ouderdom geraam op 14,46 ± 0,8 miljard jaar. Hierdie waarde is onseker en kan teenstrydig wees met die geraamde ouderdom van 13,8 miljard jaar van die heelal. Die ster moes kort ná die Groot Knal gevorm het en is een van die oudste sterre bekend.
Studies van die ster help sterrekundiges ook die heelal se vroeë geskiedenis verstaan. Sterre met ’n lae metaalinhoud (maar nie nul nie) soos HD 140283 dui aan die ster kom uit die tweede generasie sterre. Daar word geglo hul inhoud van swaar elemente kom van ware metaallose sterre (populasie III-sterre), waarvan nog geen geïdentifiseer is nie. Die eerste sterre het vermoedelik ’n paar honderd miljoen jaar ná die Groot Knal gevorm, en hulle het ná net ’n paar miljoen jaar in supernovas aan hul einde gekom. ’n Tweede generasie sterre, dié waartoe HD 140283 waarskynlik behoort, kon nie gevorm het voordat die gas wat in die vroeë sterre se supernovas verhit is, afgekoel het nie. HD 140283 se ouderdom dui daarop dat die tyd wat dit geduur het vir die gas om af te koel, waarskynlik net ’n paar tien miljoen jaar was.
Edmund Burke
Edmund Burke (Dublin, 12 Januarie 1729 – Beaconsfield, 9 Julie 1797) was 'n Ierse filosoof en politikus. Hy word as die grondlegger van die moderne konserwatisme beskou.
Biografie
Hy begin politieke artikels te skryf vir die dan net gestigte tydskrif The Annual Register. Burke sou self ook in die politiek deelneem as lid van die Whig-party. In 1765 word hy lid van die Britse Laerhuis. Burke druk sy stempel af op talle van politieke kwesies in sy tyd. Burke bestry heftig die verligting en die Franse Rewolusie wat hy plaas teenoor die Engelse Glorieryke Rewolusie en die Amerikaanse Rewolusie plaas.
Howard Keel
Howard Keel (13 April 1919 – 7 November 2004) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Annie Get Your Gun (1950), Kiss Me Kate (1953), Calamity Jane (1953), en Seven Brides for Seven Brothers (1954).
Edmund Burke
Biografie
Burke sien die rol van die staat ten opsigte van die samenlewing veral as die van 'n tuinman tot sy tuin. Die tuinman se taak is om die tuin te onderhou. Vanuit sy nadruk op die belang van geskiedenis en tradisie, pleit hy vir gematigde en behoedsame hervormings. Progressiewe en rewolusionêre sien Burke as boukundiges wie se doel voortdurend aan die hand van bloudrukke en utopieë verander word. Burke wys die utopiese radikalisme absoluut van die hand. Hy voorspel in sy Reflections on the Revolution in France (1790) dat die Franse Rewolusie op 'n diktatoriale skrikbewind sou uitloop. Onder leiding van Maximilien Robespierre ontwikkel die Franse Rewolusie inderdaad in so 'n rigting. Burke noem dit as voorbeeld van hoe verligtingsdenke kan aanleiding gee tot totalitêre politiek.
Oribiravyn
Die Oribiravyn (Engels: Oribi Gorge) is ’n canyon in die suide van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika, net wes van Port Shepstone en sowat 120 km suid van Durban. Die ravyn, wat deur die Mzimkulwanarivier uitgekalwe is, is die oostelikste van die twee ravyne wat deur die Oribivlakte van KwaZulu-Natal sny. Die westelike ravyn is deur die Mzimkulurivier uitgekalwe. Die Oribiravyn is sowat 400 m diep en tot amper 5 km breed.
Erosie deur hierdie twee riviere het skouspelagtige klowe en rotse oor byna 30 km gevorm wat deur suptropiese plantegroei bedek word. Die digte woud in die ravyn is die tuiste van verskeie klein soogdiere, terwyl waterlikkewane aan die rivieroewers hou.
Die ravyn kry sy naam van die Ourebia ourebi (oorbietjie), ’n wildsbokkie wat in die ravyne aangetref word.
Oribiravyn-natuurreservaat
Die Oribi Gorge-natuurreservaat is 1 837 hektaar groot. Dit lê 24 km weerskante van die uMzimkulwana-riviervallei, by die sameloop van die Mzimkulu- en Mximkulwanarivier. Die hoogste punt in die reservaat is 680 m bo seevlak.
Diere in die ravyn
Benewens waterlikkewane en oorbietjies, sluit gewerweldes in die bosbok, duiker, ribbok, blouaap, Samango-aap en verskeie soorte paddas en skilpaaie.
Karetseeskilpad
Die karetseeskilpad (Caretta caretta) is 'n seeskilpad wat aan die suid- en ooskuste van Suid-Afrika voorkom. Hulle leef in vlak kuswater en subtropiese strande en is 700 tot 1 000 cm lank. Hulle weeg 80 tot 149 kg. Dit is 'n groot skilpad met 'n skerp papegaaiagtige bek. Die volwassenes het 'n gladde dop maar die onvolwassenes het gekielde skubbe. Die onvolwassenes dryf die eerste jaar van hulle lewe op die see rond en vreet meestal bloublasies. Die volwassene vreet krappe, seekastaiings en weekdiere.
Leucettusa simplicissima
Leucettusa simplicissima is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucettusa en tot die familie Leucaltidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Burton.
Koopmans-de Wet-huis
Die Koopmans-de Wet-huis is 'n nasionale gedenkwaardigheid en tuiste van 'n tak van die Iziko-museums in Strandstraat, Kaapstad.
Bewaring
Marie Koopmans-de Wet is op 2 Augustus 1906 oorlede en haar suster, Margaretha de Wet, op 18 Oktober 1911. Margaretha was die laaste van die gesiene De Wets wat die huis bewoon het. Dis in 1701 opgerig, maar het sy statige voorkoms eers in 1795 gekry toe, volgens oorlewering, die bekende Louis Thibault en Anton Anreith die front daarvan in sy huidige vorm gebou het, hoewel geen bron dit kan bevestig nie.
Nog voor Marie se dood is die Suid-Afrikaanse Nasionale Vereniging op 18 Februarie 1905 in Kaapstad gestig onder voorsitterskap van sir (later lord) Henry de Villiers om plekke van historiese belang of om hul natuurskoon te bewaar. In 1909 het die Kaapse koerant De Zuid-Afrikaan, onder sy redakteur, F.S. Malan, 'n persoonlike vriend van Koopmans-de Wet, ’n veldtog begin om die Koopmans-de Wet-huis te bewaar as nasionale gedenkwaardigheid, of soos dit in vroeër jare bekendgestaan het: historiese monument. Malan het sy invloed in die Kaap laat geld en Engelenburg syne by genl. Louis Botha in Pretoria. Malan was in 1906 saam met dr. Frans Engelenburg, Koopmans-de Wet se susterskind, gereelde besoekers by die bedlêende Marie. Op 25 Junie daardie jaar het sy die behartiging van al haar persoonlike sake aan dié twee opgedra.
Op 28 Oktober 1911 het die Nasionale Vereniging verklaar die Koopmans-de Wet en sy waardevolle inhoud moes gesamentlik vir die nageslag bewaar word. Die Kaapse munisipale raad het op 7 November daardie jaar ’n mosie met dieselfde strekking aanvaar. Die argitek sir Herbert Baker het sy steun aan dié veldtog uit Johannesburg toegesê en sy vennoot, Masey, uit Salisbury.
Aanloop tot bewaring
Nadat ’n hof beslis het die De Wet-susters se testament was onuitvoerbaar, is besluit om die huis en sy inhoud per openbare veiling te verkoop. Hierna het gesiene Kapenaars, soos Dora Fairbridge, Edward Roworth, William Frederick Purcell, maj. William Jardine, Franklin Kaye Kendall en Fred Glennie by die veldtog aangesluit om die staat oor te haal om die Koopmans-de Wet versameling aan te koop. In Johannesburg het sir Lionel en lady Florence hul aansienlike invloed laat geld ter ondersteuning van die veldtog.
Onder beskerming van Aletta Johanna, lady De Villiers, die eggenote van hoofregter Henry de Villiers, is ’n vergadering op 27 Januarie 1913 in die Kaapstadse biblioteeksaal belê onder voorsitterskap van Annie Botha, eggenote van die eerste minister, genl. Louis Botha. Van die invloedryke persoonlikhede wat die vergadering bygewoon het, was Harry Hands (burgemeester), J.R. Finch (stadsklerk), sir James Rose-Innes, sir William Thorne, sir Ernest Kilpin, Olive Schreiner, dr. Frans Engelenburg, L. Péringuey (direkteur van die Suid-Afrikaanse Museum), Louis Mansergh, Anna Purcell, mev. Marloth (eggenote van die botanis Rudolph Marloth, wat Flowers of South Africa in opdrag van lady Florence uitgegee het), Dora Fairbridge, sir Meiring Beck and mev. Beaumont Rawbone.
Geldinsameling
Sir Lionel het voorgestel dat die huis en sy inhoud tesame vir die land bewaar word en dat 'n algemene asook ’n uitvoerende komitee aangewys word om die geldinsameling en ander nodige aktiwiteite uit te voer. Hy het selfs die lede van die komitees voorgestel asook die voorsitters, onderskeidelik Annie Botha en Dora Fairbridge. Sy vrou moes, syns insiens, in albei komitees dien. Ds. A.I. Steytler van die Groote Kerk het die mosie in Hollands gesekondeer, waarna dit eenparig aangeneem is.
Op die aand van 27 Februarie 1913 het lady Florence in die geselskap van mev. Grace Douglas Pennant, mev. Marloth en dr. Purcell saam met sir Lionel as afvaardiging die Kaapse stadsraad genader. Laasgenoemde en sen. sir. Meiring Beck het die raad toegespreek en gevolglik is £1 000 bewillig, maar later op ’n vergadering van belastingbetalers verminder tot £500. Ondanks die bittere indertydse onenigheid in die Volksraad het lede kortstondig verenig in langsbelang en £3 000 toegewys vir die aankoop van meubels. ’n Bydraelys is geopen wat ’n bedrag van £2 366 13s. 10d. opgelewer het.
Openbare veiling
Dr. Purcell, J.R. Finch, A.E.F. Gore en lady Florence is aangewys om die meubels en kunsvoorwerpe uit te soek wat vir die versameling behoue moes bly omdat dit van werklik geskiedkundige en kunswaarde was.. Die skilder Edward Roworth, wat in 1914 direkteur van die Suid-Afrikaanse Nasionale Kunsmuseum sou word, het die skilderye help uitkies. Nadat die komitee 2 089 items nagegaan het, het hulle ooreengekom om op 356 lotte te bie. Later is nog 18 bygevoeg wat nie op die vendusierol voorgekom het nie. Die algemene komitee het dr. Purcell as hul bieër gekies.
Die veiling, wat behartig is deur J.J. Hofmeyr & Seun, het op 17 Maart 1913 begin en sou 10 dae duur. Die eerste agt is gehou in die Goeie Hoop-saal en die laaste twee in die huis in Strandstraat. Besigtiging het eers op 15 Maart begin en belangstellendes is verbied om enige item aan te raak. ’n Karige katalogus is saamgestel wat, saam met die minder as ideale toestande vir besigtiging, tot die komitee se voordeel gestrek het omdat hulle die items vooraf op hul eie tyd kon bekyk.
Gabrielle Union
Gabrielle Union (gebore 29 Oktober 1972) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente 10 Things I Hate About You (1999), Bring It On (2000), Bad Boys II (2003), en Deliver Us from Eva (2003).
Koopmans-de Wet-huis
Openbare veiling
Die veiling was omstrede. William R. Morrison, ’n handelaar in en versamelaar van Africana, het 10 hoogs kritiese berigte vir die Cape Times geskryf en op die aand van die eerste dag het die toewysing van staatsgeld onder hewige kritiek in die Volksraad deurgeloop. Sir Lionel en Abraham Fischer het die raad se vroeëre besluit moedig verdedig. Ook is talle onrealisties hoë pryse op die veilig betaal, byvoorbeeld £8 5s. vir ’n blombak van geelkoper, waarop Morrison geskerts het geelkoper word in die Kaap sê as edelmetaal beskou. Nog ’n geelkoperbak is vir £9 10s. verkoop. Winskopies was onder meer ’n Lodewyk XVI-ormoluhouer met ’n deksel van moeder van pêrel en inlegwerk van emalje, deur Vervain, vir 26 sjielings. Ook ’n Lodewyk XV-fles (cruet) van silwer vir £30.
Die bod op al die lotte wat die komitee wou aankoop, is op dr. Purcell toegeslaan. Hy het 374 lotte bekom, wat hy self geskat het 21% van die totale getal items was (sommige lotte het uit meer as een item bestaan). Die versameling wat so bekom is, het bestaan uit 188 stukke erdewerk (196 volgens ’n ander bron), 69 meubelstukke en vyf plaaslik vervaardigde klerekaste van verskillende style en van verskillende Suid-Afrikaanse houtsoorte. Daarbenewens is ook 13 dak- en muur-kroonkandelare van geelkoper en 26 ander glas- en koperware, asook 28 Sheffield-items, 41 stukke silwerware, 110 items van glas en 147 Chinese en Japannese porseleinstukke. Die Sheffield-items het die Breda-eetservies ingesluit wat bestaan het uit drie kandelare, vyf voorgeregborde, vier opdienbakke met deksel en twee souskomme. Dit is in 1834 in Londen vir Michel van Breda van Oranjezicht aangekoop met geld wat hy gekry het uit die vrystelling van die Kaap se slawe. Dié aankoop alleen het die komitee £500 10s. uit die sak gejaag. Van die silwerware was die Hollandse items die belangrikste, veral ’n drinkglas waarop ’n portret van Lodewyk XVI gegraveer is en wat aan hom geskenk is deur ’n lid van die De Lettre-familie. Die totale opbrengs van die veiling was £4 032.
Die huis is op geveil op 8 April 1913. Sir Lionel, lady Florence en hul medekomiteelede het die aand vantevore byeengekom om amptelik te besluit om die huis te koop en dit dan oor te maak aan die Suid-Afrikaanse Museum. Die volgende dag is die bod vir die huis op die komitee toegeslaan vir £2 800, waarna dit saam met dr. Purcell se aankope aan die staat geskenk is.
Woodmead, Johannesburg
Woodmead is 'n kommersiële voorstad in die noordelike deel van Johannesburg, Gauteng, Suid-Afrika. Vier hoofweë ontmoet hier, naamlik die N1 Westelike Verbypad, N1 Ben Schoeman, N3 oostelike verbypad en die M1 (Johannesburg). Verskeie groot besighede is in Woodmead gesetel, insluitend 3M, Accenture, en SAP.
Wayuu
Wayuu (Wayuunaiki, [wajunaiki]) is die belangrikste inheemse taal in Venezuela en Colombia wat deur sowat 321 000 mense gepraat word. Dit is nou verwant aan die kleiner Venezuelaanse taal – Añú (30–50 sprekers); albei behoort aan die Arawaktale. Hulle vorm saam deel van die Noord-Arawak-taalfamilie. Wayuu word veral op die Guajira-skiereiland in die noordooste van Colombia en in die noordweste van Venezuela aan die Karibiese See net noord van die Maracaibomeer gepraat.
Slag van Mohács
Die Slag van Mohács (Hongaars: mohácsi csata of mohácsi vész; Turks: Mohaç Savaşı of Mohaç Meydan Savaşı; Kroaties: Bitka na Mohačkom polju) het plaasgevind op 29 Augustus 1526 tussen die Hongaarse leër gelei deur Louis II (die laaste van die Jagielloniaanse konings) en die Ottomaanse leër gelei deur Suleiman die Manjifieke.
Die Hongare het lank die Ottomaanse uitbreiding in Suidoos-Europa teengestaan. Die troue van Louis met Maria van Oostenryk in 1522 het Hongarye polities nader laat beweeg aan die Oostenrykse Habsburgers. Die Ottomane het dit nodig geag om dié ontwikkelende alliansie te verbreek. Nadat Louis 'n versoek vir vrede geweier het, het die Ottomane besluit om militêre mag te gebruik. In Junie 1526 het 'n Ottomanse mag tot by die Donau beweeg gereed om Hongarye in te val.
Die Ottomane word toegelaat om op te mars sonder veel weerstand. Terwyl Louis wag in Boeda, het die Ottomane verskeie dorpe beleër en het hulle die Sava- en Dravariviere oorgesteek. Louis het ongeveer 26 000 soldate bymekaargebring en die Ottomaanse leër was tussen 50 000 – 60 000 sterk. Die Hongaarse magte het die slagveld gekies, 'n oop maar ongelyke plein wat afloop tot teen die Donau. In sommige plekke is dit moerasagtig. Louis wag nie op versterkings van Kroasië en Transsilvanië nie en val Suleiman se mag by Mohács aan. Die Hongaarse leër was gereed om die terrein tot hul voordeel te gebruik en het gehoop om die Ottomaanse leër stukgewys aan te durf.
Die slag het slegs twee ure geduur. Nadat die eerste van Suleiman se troepe die Roemeelse leër teen 13:00 in die slagveld beweeg het, is hulle aangeval en verslaan deur Hongaarse soldate gelei deur Pál Tomori. Die hoof Ottomaanse mag het teen die vroeë namiddag gearriveer (teen 14:00) en het daartoe aanleiding gegee dat die situasie vinnig verander het. Stadig om die sukses op hul regtervlank op te volg, het die Hongare hopeloos blootgestel geword. Golf na golf word die Hongaarse soldate en ruiters deur die Ottomaan kanonne en muskette afgemaai. Die Hongare wat nie gevlug het nie word omring en dood gemaak of gevang. Louis verlaat die slagveld maar word van sy perd afgegooi in die Cselerivier en verdrink. Ongeveer 16 000 Hongaarse soldate sterf tydens dié slag, dieselfde getal sterf aan die Ottomaanse kant.
Die oorwinning bied egter nie aan die Ottomane die sekuriteit wat hulle na gestrewe het nie. Die geveg het die einde beteken van die onafhanklike Koninkryk van Hongarye, maar die Ottomaanse magte onttrek in September en van dié gebiede word deur die Habsburgse Ferdinand, Groothertog van Oostenryk beset. Terwyl Oostenryk die noordelike derde van Hongarye en dele van vandag se Kroasië domineer het die Ottomane beheer oor die suidweste behou en 'n suwereiniteit oor die half-onafhanklike Transilvanië bekom. Deur die gebiede te gebruik het die Ottomane veldtogte gevoer teen die onafhanklike Hongaarse adelstand in die ooste en die Oostenrykse gebiede in die noordweste sowel as die beleg van Wene.
Die slag van Mohács word soms vergelyk met die gevegte van Nicopolis en Crécy in die 14de eeu, waartydens stadige ridders in swaar pantser gevoelige verliese gely het teen minder gepantserde teenstanders gewapend met langafstand wapens.
Met die nuwe veilige basis in Oos-Europa het die Ottomaanryk se effektiewe ruiters en kanonne 'n belangrike rol gespeel in aanvalle in sentrale Europa vir dekades. Hul invloed in Hongarye wat begin het met hul steun vir John Zápolya teen Ferdinand, het voortgeduur tot die sluiting van die Verdrag van Karlowitz.
Charlotte
Die Britse troepeskip Charlotte het op 20 September 1854 in Algoabaai vergaan. Dit is een van die mees ontstellende skeepsrampe van Suider-Afrika, veral omdat dit hoofsaaklik te wyte was aan die gebrek aan hawegeriewe in Port Elizabeth.
Omdat die reis van Ierland na die Kaap weens die weersomstandighede heelwat langer geduur het as normaal, het kapt. Robert D. Affleck besluit om vir water en voedsel by Port Elizabeth vas te meer. Terwyl die skip in die hawe is, breek 'n geweldige storm los sodat twee van sy ankertoue en twee maste breek en die skip aan die onderpunt van Jettystraat op die rotse loop. Selfs 'n reddingsboot strand. Ook die baie skerp rotse het bygedra tot die lewensverlies van ongeveer 110 opvarendes. Dae lank het nog lyke in Algoabaai uitgespoel. Dit is die ergste skeepsramp wat in Port Elizabeth plaasgevind het.
Reënboog-lipvis
Die Reënboog-lipvis (Halichoeres iridis) is 'n vis wat voorkom in die westelike Indiese Oseaan; die Rooisee, Oman en langs die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Rainbow wrasse.
Identifikasie
Die vis word tot 11 cm lank en het klein, skraal lyf. Beide geslagte lyk dieselfde. Die lyf is donkerrooi en die kop is oranje met groen merke. Die dorsale vin is witterig tot liggeel. Die onvolwasse visse is donkerbruin met 'n bruingeel kop en twee prominente blou oogvlekke op die dorsale vin.
Hulle leef in aflandige koraal- en rotsriwwe in water wat 15 tot 40 m diep is. Hulle swem gewoonlik op die bodem rond in sanderige en rommel areas. Die visse vreet klein ongewerweldes. Die spesie is sku.
Eskimo-boeglynknoop
Die Eskimo-boeglynknoop is 'n knoop soortgelyk aan die boeglynknoop, behalwe vir die punt van die tou wat om die lus geneem word, in plaas van die lang kant van die tou. Die eerste keer wat hierdie knoop waargeneem is, was toe 'n Westerling hierdie knoop gesien het op die slee van 'n Eskimo (amptelik bekend as Inuïete).
Eienskappe
Dit is 'n baie sterk, veilige knoop, wat nie maklik losgaan wanneer dit gebruik word nie, maar het die voordeel dat dit maklik na gebruik losgemaak kan word. Hierdie knoop is ook baie vinnig en maklik om te knoop en die lus verskuif nie onder las nie.
Gebruike
Die knoop is 'n goeie knoop vir algemene gebruik, en volgens party mense 'n beter knoop as die gewone boeglynknoop. Hierdie knoop kan met die dubbele boeglynknoop of die dubbele waterboeglynknoop vermeng word om interessante kombinasies te verkry, maar die basiese struktuur bly egter dieselfde.
Metode van Knoop
A. Maak 'n lus in die tou.
B. Ryg die kort punt van die tou deur die bokant van die lus.
C. Trek die punt van die tou bo-oor die lus, en ryg dan die punt weer deur die lus.
Conner Rayburn
Conner Rayburn is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Walk Hard: The Dewey Cox Story (2007), Madagascar: Escape 2 Africa (2008), en Old Dogs (2009), en in die televisiereeks According to Jim (2001).
Eskimo-boeglynknoop
Metode van Knoop
D. Trek die lang kant van die tou en die lus om die knoop styf te trek. (Let wel: Maak seker dat die lus die verlangde grootte is voor dit styfgetrek word, aangesien die lus nie verstel kan word sonder om die knoop los te maak nie.)
Renée Elise Goldsberry
Renée Elise Goldsberry (gebore 2 Januarie 1971) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Sisters (2015) en in die televisiereekse One Life to Live (1968) en Star Trek: Enterprise (2001).
Saskatchewanrivier
Die Saskatchewanrivier (Engels: Saskatchewan River; Cree: kisiskāciwani-sīpiy, letterlik: "vinnig vloeiende rivier") is 'n groot oos-vloeiende rivier in Suid-Kanada. Die Platterivier het 'n lengte van 547 km en vloei deur die Kanadese provinsies Manitoba en Saskatchewan. Die Saskatchewanrivier bestaan uit twee hooftakke, die Noord-Saskatchewanrivier met 'n lengte van 1 287 km en die Suid-Platterivier met 'n lengte van 1 392 km. Die Saskatchewanrivier is 'n sytak van die Nelsonrivier wat in die Hudsonbaai uitmond.
Die Saskatchewanrivier ontstaan uit die saamvloei van die Noord- en Suid-Saskatchewanrivier in Saskatchewan, waarna dit in 'n noordelike boog deur die ooste van Saskatchewan in 'n oostelike rigting vloei en daarna Manitoba bereik. In Manitoba mond die Saskatchewanrivier in die Winnipegmeer uit. Die grootste stede, wat langs die hele Saskatchewanrivierstelsel lê, is Calgary langs die Bowrivier ('n sytak van die Suid-Saskatchewanrivier en Edmonton langs die Noord-Saskatchewanrivier; albei in Alberta.
Die Saskatchewanrivier en sy sytakke was 'n belangrike vervoerroete vir die Eerste Nasies en vroeë Europese pelsjagters. Dit is veral deur die Hudson's Bay Company ingespan en het deel gevorm van die vervoernetwerk wat die Hudsonbaai met die Kanadese binneland in die weste verbind het.
Heathfield
Heathfield is 'n voorstad in suidelike Kaapstad.
Ferdinand Postma
Prof. dr. Ferdinand Postma (1879–1950) was die eerste rektor van die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys (PU vir CHO, sedert 2004 deel van die Noordwes-Universiteit), 'n proponent van die Gereformeerde Kerk en klassikus.
Heathfield
Demografie
Volgens die 2011-sensus, het Heathfield 'n bevolking van 4 649 gehad.
Ferdinand Postma
Herkoms
duimnael|links|Ferdinand Postma se ouers, ds. [[Martinus Postma en sy eerste vrou, Elizabeth, gebore Spiller. Veertien (of elf) kinders is uit dié huwelik gebore.]] duimnael|Ds. [[Martinus Postma se seuns (van links) Dirk, Robert en Ferdinand.]]
Ferdinand Postma is op 15 Julie 1879 in Aliwal-Noord gebore. Hy was die derde kind en tweede oudste seun van Martinus Postma en Elizabeth Wilhelmina Jossina Spiller en kleinkind van ds. Dirk Postma, die stigter van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika. Die gesin het altesaam 11 kinders gehad, van wie 10 grootgeword het. Van sy vader, die eerste Gereformeerde predikant aan die Witwatersrand, het hy sy besonderse aanleg en belangstelling in die klassieke tale en sy nougesetheid en korrektheid geërf, en van sy moeder sy groot aanleg vir en belangstelling in die Engelse taal. Net Ferdinand en vyf van sy sibbeshet hul vader oorleef, onder wie die onderwyseres Adelaide Postma, wat in 1905 met N.D. van der Reyden getroud is. Ferdinand se moeder is in 1907 oorlede en in Januarie 1909 is sy vader met Hester Johanna de Klerk, weduwee van wyle ds. Jan Hendrik Vorster, getroud. Ferdinand se broer ds. Dirk Postma het hom ook as teoloog onderskei.
Santa Barbara, Kalifornië
Santa Barbara is 'n stad in die deelstaat Kalifornië, geleë tussen die steil bergpieke van die Santa Ynez-berge en die Stille Oseaan, sowat 90 minute per motor noord van Los Angeles in 'n streek waarna as die Amerikaanse Riviera verwys word. Hier strek die stadsgebied oor 'n afstand van 110 myl langs Kalifornië se Sentrale Kus-gebied (Central Coast). Die administratiewe kantoor van die Santa Barbara County (Verenigde State) is ook hier gesetel. Die Spanjaarde het hier reeds in 1782 'n nedersetting gestig wat ná Kalifornië se toetreding tot die Unie in 1874 geïnkorporeer is.
Ferdinand Postma
Opleiding
Ferdinand Postma is op Aliwal-Noord gebore waar sy vader van sowat 20-jarige ouderdom in 1875 tot 1880 die grondlegger van die openbare skool was. Daarna verhuis die gesin na Burgersdorp, waar Martinus Postma sy broer Petrus (1854–1919) opvolg as tweede professor litterarum aan die Gereformeerde Kerk se Teologiese Skool. Hier vertoef die gesin tot 1890, toe Ferdinand nagenoeg 11 jaar oud was en so ontvang hy sy eerste skoolopleiding op Burgersdorp. Sy vader het in 1890 'n beroep aangeneem na die Gereformeerde kerk Middelburg, Kaap, waar Ferdinand aan die Vrye Christelike Skool skoolgaan. In 1896 slaag hy matriek aan die Teologiese Skool Burgersdorp. In 1898 slaag hy die Intermediêre Eksamen van die Universiteit van die Kaap die Goeie Hoop. Hy was derde op die lys en hiermee verwerf hy 'n beurs.
Die Tweede Vryheidsoorlog onderbreek egter sy studie. Hy vertrek na Transvaal, waar sy vader toe predikant van die Gereformeerde kerk Johannesburg was. Hy sluit aan by die Heidelbergse kommando en neem deel aan die beleëring van Ladysmith, die bestorming van Platrand en die Slag van Spioenkop. Weens siekte moes hy terugkeer na sy ouerhuis.
Santa Barbara, Kalifornië
In 1969 was die hawe en strande vir kilometers besoedel deur olie nadat 'n ondersese boorgat begin lek het. In Januarie 2018 het 'n modderstorting in die stadsbuurt Montecito menselewens geëis en groot skade berokken.
Ferdinand Postma
Opleiding
Met behulp van studiefondse wat die N.Z.A.-Vereniging aan hom gegee het, sit hy sy studie voort aan die Vrye Universiteit, Amsterdam, Nederland. Hier het hy hom ingeskryf om opgelei te word as 'n bedienaar van die Woord. Hy het saam met 'n medestudent studeer, naamlik J.D. du Toit, (Totius), wat 'n groot invloed in sy lewe gehad het. Later het hy van studierigting verander na Klassieke Tale onder leiding van professor J. Woltjer. In 1903 behaal hy sy Litterarum Humaniorum Candidatus.
Santa Barbara, Kalifornië
Lughawe
Daagliks vertrek 21 regstreekse vlugte van Santa Barbara se lughawe (SBA) na sewe groot Amerikaanse metropole - Dallas, Denver, Los Angeles, Phoenix, Portland, San Francisco en Seattle.
Ferdinand Postma
Opleiding
In Januarie 1904 keer hy terug na sy vaderland, waarvandaan 'n oproep gekom het om op te tree as 'n professor in litterarum aan die Teologiese Skool van die Gereformeerde Kerk. Vir hom was dit 'n swaar offer omdat dit sy aard was om 'n saak volledig af te handel nadat hy daarmee begin het. Hy kon egter nie die dringende roepstem weerstaan nie.
Die skool is intussen verplaas uit Burgersdorp na Potchefstroom. Die getal studente was maar min en hy moes in heelwat vakke doseer.
In Julie 1905 is hy deur sy vader, ds. Martinus Postma, op Middelburg, Kaap, in die huwelik bevestig.
Die verlange na die amp van bedienaar van die Woord het sterk in hom opgevlam. Die gevolg is dat hy hom laat inskryf as 'n student aan die Teologiese Skool onder prof. Jan Lion Cachet. Op 6 Desember 1911 lê hy die kandidaatseksamen in die Teologie af.
1913 vertrek hy weer met studieverlof na Nederland. Daar promoveer hy in 1914 in die Klassieke Lettere wat hy nie kon voltooi het nie, onder die proefskrif "De Numine Devino quid senserit Vergilius". In dieselfde jaar keer hy weer terug na Suid-Afrika en wy hom verder aan die uitbou van die Literariese Departement van die Teologiese Skool.
In 1916 het daar 'n nuwe onderwyswet gekom wat veroorsaak het dat die Literariese Department en die Teologiese Skool van mekaar moes skei. Vanaf 1919 is die Literariese Departement bekend as die Potchefstroomse Universiteitskollege vir Christelike Hoër Onderwys waarvan prof. F. Postma die eerste rektor was.
In 1918, ná die heengaan van prof. J. Woltjer, is hy deur prof. W.H. Woltjer gevra of sy naam aan die Senaat van die Vrye Universiteit voorgedra kan word as opvolger vir prof. J. Woltjer, maar hy aanvaar dit egter nie.
In 1921 word hy die rektor van die PU vir CHO. Van 1926–1928 en weer van 1936–1938 word hy verkies as voorsitter van die Senaat van die Universiteit van Suid-Afrika en in 1940–1944 dien hy as die vise-kanselier van dieselfde P.U.K.. In 1931 word hy 'n lid van die Matrikulasieraad en vanaf 1937 tot 1938 was hy die voorsitter daarvan. In 1949 ontvang hy die Doctor Educationis honoris toekenning deur die Universiteit van Suid-Afrika.
Gesinslewe
Hy was getroud met Margaretha Jacoba Coetsee, afkomstig van Middelburg, Kaap. Uit dié huwelik is agt kinders gebore. 'n Dogter, Salomé, was getroud met Johannes Petrus Bingle, 'n seun van ds. Pieter Bingle en sy eerste vrou, Albertje Catharina Andria (née Coetzee, 1879–1919). Elizabeth (Betsie) was die eggenote van prof. S.P. (Zeller) van der Walt. Ferdinand Postma is op Saterdag, 4 November 1950 in Potchefstroom oorlede.
Skryfwerk
duimnael|Dr. Ferdinand Postma.
Die didaktiese roman Hy het sy merk gemaak vertel van ’n jong man wat in die buiteland studeer, sy geloof verloor en na baie terugslae weer herwin. Dirk Uys is die seun van ’n skaapboer in die Middelburgdistrik, van wie die dorpsdokter voorspel dat hy nog sy merk in die lewe sal maak (vandaar die titel van die boek). Sy vormingsjare op skool en sy bekering word beskryf, maar in die koshuis op hoërskool neem hy deel aan die aktiwiteite van sy ligsinnige makkers en begin stadig op die afdraande pad te gaan. Na skool vertrek hy na Dublin om in die medisyne te studeer. Op die skip ontmoet Dirk vir Pat O'Brien, ’n Londense handelsklerk, wat groot invloed op hom uitoefen. Pat en Dirk organiseer die aktiwiteite aan boord en na ’n innerlike stryd verskyn Dirk ook op die danspartye. Die twee vriende bekyk Londen saam en Dirk raak nog meer van sy “ouderwetse” begrippe kwyt. Op universiteit verwaarloos hy nie sy studie nie, maar geniet tog die vrolike studentelewe ten volle. Pat kom oor uit Londen en redeneer saam met die mediese studente oor godsdienstige kwessies en die evolusieleer. ’n Gelowige student neem deel aan die debat en verdedig die ortodokse standpunt op bekwame wyse. Dirk begin egter nou met die twyfel te worstel en begin om saam met die stroom te dryf. Hy raak bevriend en trou dan met die Ierse meisie Ethel. Sy kan egter nie in Suid-Afrika aanpas nie en maak onmoontlike eise van Dirk. Na ’n dubbele ramp, die dood van sy moeder en die verdrinking van sy vrou, vind Dirk eindelik weer geloofsekerheid en rus vir sy gemoed. Die roman is van belang slegs in soverre dit lig werp op die argumente vir en teen die tradisionele ortodokse godsdiensbeskouing. Die sielkundige motivering vir die karakters se optredes is onoortuigend en merendeels selfs afwesig.