cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gereformeerde kerk Steynsburg
Aanleiding tot stigting van die Normaal
Dié kommissie het sy verslag op die vergadering van 1 Julie 1904 ter tafel gelê met 'n deeglike 10-punt-plan. Op 'n daaropvolgende gemeentevergadering is die verslag aanvaar en het die kerkraad opdrag gekry om 'n skoolgebou van sowat £600 op te rig. Hierdie gebou is teen April 1905 voltooi. Die eerste hoof was mnr. K. Bonsma van Pretoria en as assistente is Francina Lion Cachet aangestel. Sy kon die benoeming nie aanvaar nie en mej. A. Coetzee van die nabygeleë Venterstad het toe haar plek ingeneem. Omdat dit volgens ds. Snyman nie 'n suiwer kerkskool moes wees nie, maar 'n "vrye school voor heel de natie", het die skoolkommissie van die Gereformeerde gemeente samewerking met die NG gemeente Steynsburg gesoek.
CNO-skool as voorloper
duimnael|links|320px|Die Christelik-nasionale skool van die Gereformeerde kerk op Steynsburg is van 1905 af in dié gebou gehuisves agter die Gereformeerde kerkgebou. Dit was die voorloper van die hoërskool en die Normaalskool. Die gemeente gebruik dit nou as kerksaal.
duimnael|regs|270px|Die personeel van die CNO-skool, 1909. Voor: mej. A. du Plessis, mnr. H.J.J. van der Walt, onbekend. Agter: Mej. Coetsee en mnr. T Kruger. Op 17 Julie 1905 het die skool met 60 leerlinge geopen, van wie 15 kleinkinders was van ou meester Johannes Cornelis van Rooy, stamvader van die Van Rooy-familie in Suid-Afrika. Weens die naoorlogse depressie en periodieke droogtes, was die eerste jare van die skool se bestaan 'n bitter stryd om die geldelike verpligtinge na te kom. Ondanks moeilikhede het die skool wel gaandeweg gegroei en in 1908 bereik hy 'n mylpaal toe die twee kandidate, met spesiale verlof van die skoolkommissie, die matrikulasie-eksamen aflê. Dié kandidate was Naomi Hennings en Joon van Rooy (1890–1964), later 'n rektor van die Potchefstroomse Universiteit, voorsitter van die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge en van die Afrikaner-Broederbond.
Destyds het Steynsburg so 'n belangrike rol in CNO gespeel dat die tweede groot kongres oor CNO in Julie 1911, met die doel "weder enig leven te brengen onder de voorstanders van Vrij Christelik Onderwijs" hier gehou is toe nuwe lewe in die beweging geblaas is. Nuwe Statute van ’n Vereniging vir Christelike Skoolonderwys is opgestel en ’n nuwe interprovinsiale hoofbestuur is op dié Steynsburgse kongres gekies.
Omdat leerlinge van die laerskool mettertyd gevorder het tot op hoërskoolvlak, moes voorsiening vir sekondêre opleiding ook gemaak word en so het die Gimnasium in Januarie 1909 as hoërskool-afdeling van die CNO-skool geopen met groot luister in die teenwoordigheid van 'n aantal hoogwaardigheidsbekleërs. Die getal sekondêre leerlinge het geleidelik toegeneem en in 1911 was daar al 37, terwyl 15 kandidate in 1912 gematrikuleer het. Soos ds. Snyman dit voorsien het, was dit nie net kinders van die distrik Steynsburg wat die skool bygewoon het nie, maar uit al die Noordoostelike distrikte van Kaapland. Sodoende het die skool in 'n wesentlike behoefte voorsien.
Stigting van die Normaal
duimnael|links|200px|Sir [[Nicholas Frederick de Waal|Frederick de Waal, van 1910 tot 1925 Kaapland se eerste administrateur, was 'n welwillende vriend van die Normaal.]] duimnael|350px|regs|Die professore en studente van die Gereformeerde Kerk se [[Teologiese Skool Burgersdorp in 1903. Die eerste hoof van die driedelige onderwysinrigting op Steynsburg, H.L.L. (Lord John) van der Walt, sit links in die voorste ry. Hy was sowat 17 jaar oud toe dié foto geneem is. Dr. P.C. Snyman, Steynsburg se Gereformeerde predikant van 1903 tot sy dood op 9 Mei 1915, was van 1897 tot 1903 'n professor aan die Teologiese Skool en sit sesde van links in die middelste ry. Ds. Dirk Postma, 'n kleinseun van die stigter van die Gereformeerde Kerk, sit regs van dr. Snyman.]]
Namate die skool gegroei het, is die behoefte aan onderwysers wat in die gees van die skool opgelei is, ál sterker gevoel. Die ondersteuners het besef dat CNO nie verder kon groei as daar nie 'n skool was waarin onderwysers daarvoor opgelei kon word nie.
Die kwekelinge het wel al in 1909 op Steynsburg opgedaag om as leerkragte opgelei te word. Ná die opleiding van die eerste man en twee vroue het omslagtige onderhandelinge met die Kaaplandse onderwysdepartement en administrateur vir die verkryging van 'n normaalskool, soos 'n onderwysopleidingskollege destyds geheet het, gevolg. Die kerkraad was egter versigtig met die stigting van die Normaal uit vrees dat die kerk die geldelike verpligtinge daaraan verbonde nie sou kon dra nie; daarom moes hy eers sekerheid ten opsigte van 'n subsidie van die onderwysdepartement kry.
Dit is in 1913 toegestaan, deels deur die welwillendheid van Kaapland se eerste administrateur, sir Frederick de Waal. Sy hoë dunk van die skoolhoof wat hy op Middelburg, waar hy prokureur was, goed geken het en daar reeds bewondering vir sy deursettingsvermoë gehad het, was 'n sterk oorweging by hom om die skool waar enigsins moontlik te help.
In Het Kerkblad, destyds die amptelike orgaan van die Gereformeerde Kerk, van 1 Augustus 1913 word die opening van die Normaal aan die begin van 1914 aangekondig en 'n beroep om studente gedoen. Aansoeke vir 'n onderwyser in opvoedkunde, houtwerk en tekene is ook gevra. Mnr. Hendrik Aucamp is in dié betrekking aangestel en saam met die hoof sou hy verantwoordelik wees vir die opleiding van onderwysers.
So betree die skool op Steynsburg sy derde fase as 'n kombinasie van 'n laerskool, 'n hoërskool en 'n normaal onder een hoof, mnr. H.J.J. van der Walt (sy bynaam was Lord John ), toe nog maar 28 jaar oud. Die dorpsraad van Steynsburg het 6 morge grond aan die Normaal geskenk, 'n terrein wat jare later eers benut sou word. Die Normaal is onder die beheer geplaas van 'n subkommissie van die Algemene Vergadering, die Gereformeerde Kerk se eweknie van die NG Kerk se Algemene Sinode. Die kommissie het deurgaans bestaan uit die predikante van die kerke op Steynsburg, Burgersdorp en Middelburg. Die administrateur van Kaapland moes een van die lede benoem en het altyd een van dié predikante sy keuse gemaak.
So begin die Normaal sy werksaamhede in 1914 met 31 kwekelinge. Van 1914 tot 1918 was talle later bekende onderwyslui aan die skool verbonde. Prof. J.C. Coetzee was later 'n bekende opvoedkundige en rektor van die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys, asook mnr. J.A. Pretorius, later hoof van die Normaal, en mnr. P.J. van der Merwe, later hoof van die Hoërskool Paul Kruger op Steynsburg, is in 1917 benoem.
Skool en Normaal geskei
duimnael|links|320px|Die leerders en personeel van die CNO-skool, 1911. duimnael|regs|180px|H.J.J. van der Walt, hier afgeneem in 1903 as lid van die Orangia Football Club op [[Burgersdorp in 1903, het die skool in Junie 1918 verlaat om hoof van die Albert Academy te word.]]
Die skool het in Junie 1918 met leedwese afskeid geneem van mnr. John van de Walt toe hy hoof geword het van die Albert Academy op Burgersdorp. Hy het daar gebly tot 1920 toe hy inspekteur van onderwys geword het, 'n betrekking wat hy beklee het tot en met sy dood in 1931. Sy vertrek was vir die skool 'n groot verlies en sy dood in die ouderdom van 45 jaar eweneens vir die onderwys in Kaapland.
Ná Van der Walt se vertrek in Junie 1918 is die skole en die Normaal geskei. Mnr. J.H. Aucamp het hoof van die Normaal geword en mnr. J.A. Pretorius, toe lid van die personeel van die Gimnasium, is aangestel as administratiewe hoof van die skool. In die praktyk sou die rektor van die Normaal beheer oor albei inrigtings hê met die hoof van die Gimnasium wat die rol van adjunkhoof sou vervul.
Hoërskole smelt saam
duimnael|regs|270px|Die laaste personeel van die CNO-skool met die sluiting daarvan in 1936. Ná 'n paar jaar van stryd en teleurstelling het onderhandelinge met die onderwysowerheid van Kaapland vrugte afgewerp, want in Junie 1924 smelt die hoërskoolafdeling van die Gimnasium en dié van die staatsondersteunde skool op Steynsburg saam. Ds. S.P. Malherbe was een van die mense wat hulle hiervoor beywer het. Dit het beteken dat die Gimnasium, wat soveel jare lank met opoffering deur die Gereformeerde Kerk vertroetel is, afgegee is. Die laer afdeling wat oorgebly het, het terselfdertyd 'n volwaardige staatskool geword sodat Steynsburg toe steeds twee laerskole sou hê. Die hoërskool wat later sou bekendstaan as die Hoërskool Paul Kruger, is plegtig geopen in Januarie 1925 met mnr. F.E. de Villiers as hoof en mnr. P.J. van der Merwe as een van die assistente.
Dit was die begin van die aftakeling van wat deur die Gereformeerde kerk Steynsburg met soveel opoffering en toewyding tot stand gebring is. Met weemoed en hartseer het sy ondersteuners toegesien hoedat die CNO-skool sy sekondêre afdeling afstaan en dat wat oorbly, 'n staatskool word. Tog het die gemeente nie opgehou om die Gimnasium (soos die Gereformeerde laer skool steeds bekendgestaan het) as sy troetelkind te beskou nie en was die kerkraad tot en met die sluiting daarvan in 1936 verantwoordelik vir 'n onderwyspos, die sogenaamde kerkpos.
Laer skole smelt saam
Intussen kon die onderwysowerheid hom nie versoen met die gedagte dat 'n klein gemeenskap twee laerskole het wat mettertyd albei begin kwyn het nie. Uitgerekte en soms onaangename onderhandelinge het gevolg en eindelik uitgeloop op die amalgamasie van die twee laer skole in Junie 1936, ruim 12 jaar ná die hoërskole. Oor allerlei onbenullighede is gestry. Die voorstel van die skoolkommissie van die Gimnasium dat die geamalgameerde skool na wyle John van der Walt, skoolhoof en toe inspekteur van onderwys, moes heet, was vir hul kollegas van die ander skool onaanvaarbaar. Steynsburg kon so hulde gebring het aan iemand wat diep spore in die onderwys getrap het, maar moes toe genoeë neem met die naam Laerskool Unie.
Frank Wolff (akteur)
Frank Wolff (11 Mei 1928 – 12 Desember 1971) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Wasp Woman (1959), Once Upon a Time in the West (1968), The Great Silence (1968), en When Women Had Tails (1970).
Gereformeerde kerk Steynsburg
Laer skole smelt saam
Die skoolkommissie van die Gimnasium het op 19 Junie 1936 sy laaste vergadering gehou en die laaste formaliteite met 'n knop in die keel afgehandel. 'n Lang, moeisame pad met sy opdraandes en gelyktes het ten einde gekom. Dié skool se wel en wee was 31 jaar lank ten nouste met die Gereformeerde kerk van Steynsburg verbind. Ds. Douw Venter en Oubaas Bekker het die laaste notule as voorsitter en sekretaris geteken en daarna is die lede van die kommissie stil uiteen, diep onder die besef van wat alles noodwendig prysgegee is.
Die Normaal tot 1950
duimnael|links|320px|Die oprigting van die Van Rooy-losieshuis in 1946 kon die daling in die studentetal nie keer nie, en vier jaar later is die kollege in elk geval gesluit. Met die oorname van die Normaal deur die onderwysdepartement in 1926 het die Gereformeerde Kerk sy laaste stigting aan die staat afgegee. Die geldelike las het vir die kerk, wie se lidmate reeds in 1913 van 'n hoogtepunt van 662 lidmate geleidelik begin afneem het, te swaar geword, te meer nog omdat 'n nuwe gebou dringende noodsaaklik geword het. Die onderwysdepartement het wel sy belofte met die oorname in dié verband gestand gedoen, want op 28 Oktober 1928 kon die Normaal afskeid neem van die ou "Pienk Skool" en die nuwe gebou betrek.
Gedurende die jare dertig, ná die Groot Depressie, het die Normaal 'n bloeitydperk beleef wat ongelukkig ook vir die inrigting teëspoed voorstel het. Daar was kort voor lank 'n oorskot aan onderwysers sodat die departement die toelating van studente tot die onderwyskolleges moes beperk. Dié reëling was vir die Steynsburgse kollege noodlottig en het die begin van die einde ingelui. Van 60 studente wat aan die begin van 1934 aansoek om toelating gedoen het, kon net 20 ingeskryf word.
Teen 1938 het die omstandighede weer goed gelyk. Die personeel is in daardie jaar aansienlik uitgebrei en 'n derdejaarkursus in huishoudkunde is ingestel. Die Normaal het 'n rekordgetal studente gehad en die toekoms het so rooskleurig gelyk dat die daar ernstig gedink is aan die oprigting van 'n doeltreffende losieshuis vir studente.
Die Gereformeerde kerk Steynsburg het weer die leiding geneem, maar weens die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog kon die Van Rooy-losieshuis eers in 1946 voltooi word, ongelukkig. Ná byna 'n halwe eeu kon die skenking van mev. Van Rooy eindelik aangewend word vir die doel waarvoor sy dit nagelaat het. Op die oog af het dit geblyk dat die Normaal se toekoms hiermee verstewig en verseker is, maar die tekens het ál duideliker begin word dat die voortbestaan van die inrigting aan die wankel was. Selfs die weelde van 'n eie losieshuis kon die Normaal nie red nie.
Sluiting van die Normaal
duimnael|regs|150px|Prof. [[D.W. Krüger, 'n boorling van Steynsburg, was professor in geskiedenis aan die Potchefstroomse Universiteit van 1946 tot 1966 en aan Unisa van 1966 tot 1969. Daarna was hy direkteur van die Instituut vir Geskiedenisnavorsing aan die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing.]] Ná 1938 het die studentetal van die kollege gaandeweg afgeneem tot daar in 1948 maar 18 studente was. Dit word aanvaar as die enigste enkele faktor wat tot die Normaal se sluiting aanleiding gegee word. Verskillende faktore was verantwoordelik vir die gebrek aan studente. Ongelukkig het die breë Gereformeerde Kerkverband en in die besonder die Gereformeerde lidmate van Kaapland groot skuld gehad aan die sluiting van die inrigting wat soveel jare lank die troetelkind van die Kerk was. Die Gereformeerde Kerk van Kaapland was die Normaal altyd goedgesind en het met die jare milde geldelike bydrae gelewer. Alle Gereformeerde ouers was egter nie ewe lojaal nie en baie Gereformeerde studente is by Steynsburg verby gestuur vir opleiding elders. So sal die sluiting van die laaste stigting van die CNO-beweging op Steynsburg, volgens M.D. van der Vyver in Gereformeerde Kerk Steynsburg 1872–1972, "altyd 'n aanklag wees teen die Gereformeerdes op wie se ondersteuning kragtens sy karakter en tradisies, die inrigting reg gehad het om op staat te maak, hoe ook al gepoog word om dit goed te praat".
Alle pogings om die kollege te red was vrugteloos en toe daar aan die begin van 1949 'n skrale 10 studente ingeskryf is, was dit die laaste aanleiding tot die finale vonnis. Die hoof, mnr. Pretorius, sou einde 1949 met pensioen uit die diens tree en begin 1950 sou geen nuwe studente ingeskryf word nie. Gedurende daardie jaar het die laaste groepie studente onder mnr. J. Aucamp hul studie afrond.
Einde 1950 is die deure finaal agter die oorblywende personeel en die laaste 10 studente toegetrek. Vir die studente was dit net die einde van hul studiejare. Vir dosente was dit die afsluiting van 'n bepaalde dienstydperk. Maar vir almal wat met die jare die stryd vir CNO op Steynsburg gevoer het, het 'n sluier geval oor 'n lang verlede van stryd met sy oorwinnings en neerlae.
Ná die sluiting van die Normaal was daar verskillende sake wat onmiddellike aandag vereis het. Die belangrikste twee was die verskillende fondse wat aangewend is en die Van Rooy-losieshuis. Dit was bloot formaliteit om vir die verskillende fondse 'n bestemming te kry. Twee, naamlik die Van Rooy- en Snyman-fonds, is oorgedra aan die kerkraad van Steynsburg, waarvan die rente vir toekenning aan teologiese studente en vir Gereformeerde leerlinge aan die Hoërskool Paul Kruger. Die Van Wyk-fonds is via die Partikuliere Sinode van Kaapland oorgedra aan die Potcefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys, terwyl die Leningsfonds van die Gereformeerde Kerk van die Kaapprovinsie deur die Partikuliere Sinode van Kaapland en Suidwes-Afrika beheer is.
Minder maklik het dit met die Van Rooy-losieshuis gegaan. 'n Poging is aangewend om die gebou aan die Sinodale Diakonale deputate van die Gereformeerde Kerk te verkoop om as weeshuis ingerig te word, maar dit het misluk. Intussen het die Kaapse provinsiale administrasie onderneem om die volle bedrag van £10 150 vir die gebou aan die kerk te betaal. (Dit is nie bekend vir watter doel dié gebou hierna aangewend is nie.)
Beskouing
M.D. van der Vyver vra die vraag of dit alles te vergeefs was. "Oppervlakkig lyk dit of alles waarvoor geveg, geoffer en gebid is, in puin lê. Vir hulle wat die sluiting van die laaste CNO-vesting op Steynsburg beleef het, moes dit na die einde van die pad gelyk het." Hy sê egter dit was beslis nie geval nie, want al kon die sigbare tekens van die CNO-begewing op Steynsburg nie die toets van die tyd deurstaan nie, kan die invloed wat hiervandaan uitgedra is, nie gemeet word nie. Uit die plaaslike skole het beginselvaste manne en vroue gekom wat die Christelike nasionale gedagte wyer uitgedra het. Gedurende die 37 jaar van sy bestaan het die Normaal sowat 850 onderwysers gelewer wat ambassadeurs was van die beginsels waarvoor die inrigtings op Steynsburg gestaan het.
Na raming het die Gereformeerde kerk van Steynsburg ongeveer £30 000 aan sy CNO-skole bestee, die koste van die Van Rooy-losieshuis uitgesluit. Op Steynsburg is geskiedenis gemaak en sy skole het in ruim mate sy kwota aan mense verskaf wat op 'n wye front 'n besonderse bydrae van diens gelewer het. Die dorp het twee rektore van die Potchefstroomse Universiteit opgelewer, naamlik prof. Joon van Rooy (1950 tot 1953) en prof. H.J.J. (Hennie) Bingle (1964 tot 1977). Twee hoogleraars in geskiedenis aan dieselfde universiteit, proff. A.J.H.J. van der Walt en D.W. Krüger, was volbloed Steynsburgers. Drie seuns van Steynsburg was professore aan die Teologiese Skool van die Potchefstroomse Universiteit, by name proff. W.J. Snyman, S.J. van der Walt en G.C.P. van der Vyver, wat talle werke oor die geskiedenis van die Gereformeerde Kerk geskryf het, onder meer die eerste biografie oor ds. Dirk Postma, die grondlegger van die Kerk.
Ná die sluiting
Die Gereformeerde kerk van Steynsburg se bydrae tot die onderwys het nie in 1950 opgehou nie, want 'n volgende geslag het oorgeneem en 'n wakende oog gehou oor die onderwys en opvoeding hul kinders. In 1972, toe die Gereformeerde gemeente sy eeufees vier, was die hoof van sowel die Hoërskool Paul Kruger, mnr. S.C. van der Walt, as van die Laerskool Unie, mnr. F.P. Coetsee, lidmate van die Gereformeerde Kerk.
Lidmaattalle
Nadat die gemeente se lidmaattal reeds in 1913 'n hoogtepunt bereik het, het dit, nes die wit inwonertal van die dorp en distrik, gedurig afgeneem. So het die dorp in 1970 817 wit inwoners gehad en die distrik 2 154. In 2001 was die dorp se wit inwonertal 409 en in 2011 271.
Predikante
duimnael|regs|160px|Ds. [[Wikus Vorster|Johannes Lodewikus Vorster, leraar van 1948 tot 1953.]] duimnael|regs|160px|Ds. [[Louis Botha (predikant)|Louis Jacobus Botha, Steynsburg se leraar van 1954 tot 1956.]] duimnael|regs|160px|Ds. [[Alwyn du Plessis|Alwyn Johannes du Plessis, Steynsburg se leraar van 1958 tot 1961. Dit was sy eerste gemeente, waarna hy ook nog Virginia, Bellville, Potchefstroom-Noord en Stellenbosch bedien het. Hy het in 1997 afgetree en op Stellenbosch gewoon tot sy sterwe in 2021.]] duimnael|regs|160px|Ds. J.H. Coetzee, leraar van 1972 tot 1975. duimnael|regs|160px|Ds. J.P. Bingle, leraar van 1976 tot 1979.
Barnsteen
Barnsteen of amber is 'n deursigtige, deurskynende of ondeursigtige, meestal goudgeel tot geelbruin edelsteen wat uit die verharde, gefossileerde hars van prehistoriese naaldbome gevorm is.
Barnsteen het tussen 50 en 260 miljoen jare gelede uit die taai vloeiende hars van bome ontstaan waarvan die bas gewond en daarna met hars verseël is om dit teen skadelike mikro-organismes te beskerm. Die hars het geleidelik tot 'n vaste, amorfe (dit wil sê nie-kristalliene) materiaal ontwikkel. Alhoewel barnsteen geen mineraal of gesteente is nie (dit is van organiese oorsprong en brandbaar), word dit nogtans as edelsteen beskou waaruit reeds in die vroeë geskiedenis van die mensheid sierade of kunswerke vervaardig is. Sommige van die oudste voorwerpe uit barnsteen, wat in Egipte ontdek is, is meer as 6 000 jaar oud.
Die mees befaamde pronkstuk uit barnsteen was die sogenaamde Barnsteenkamer in die Katharina-paleis naby Sint Petersburg wat uit die goudgeel Baltiese barnsteen vervaardig is en waarna dikwels as die Agste Wonder van die Wêreld verwys word. Dit het gedurende die Tweede Wêreldoorlog spoorloos verdwyn, maar kon tussen 1979 en 2003 deur Russiese deskundiges met behulp van geskiedkundige foto's uit Baltiese barnsteen gerekonstrueer word.
Jair Bolsonaro
Jair Messias Bolsonaro (Portugees: [ʒaˈiʁ meˈsiɐs bowsoˈnaɾu]; gebore op 21 Maart 1955 in Glicério, São Paulo) is ’n Brasiliaanse politikus en die huidige president van dié land. Hy is sedert 1991 'n nasionale kongreslid as lid van agt agtereenvolgende politieke partye. Hy het die presidensiële verkiesing in 2018 gewen en het sodoende die 38ste President van Brasilië geword. Hy het op 1 Januarie 2019 vir Michel Temer as president opgevolg. Op 30 Oktober 2022 verloor Bolsonaro die presidentsverkiesing teen Luiz Inácio Lula da Silva en word hy die eerste Brasiliaanse president wat herverkiesing in 30 jaar verloor het.
Barnsteen
Terwyl barnsteen vroeër ook vir geneeskundige doeleindes gebruik is, het dit veral vir paleontoloë wetenskaplike betekenis aangesien klein diere en plantstukkies dikwels in vloeibare boomhars vasgevang en gefossileer is. Hulle is oor 'n tydperk van miljoene jare in barnsteenklontjies gepreserveer.
Jair Bolsonaro
Biografie
Bolsonaro is die seun van Geraldo Bolsonaro en Olinda Bonturi, albei afstammelinge van Italianers. Hy het met sy vyf broers en susters grootgeword in Eldorado, 'n klein dorpie in die vallei van die Ribeira.
Na militêre opleiding aan die Academia Militar das Agulhas Negras dien Bolsonaro vanaf 1971 tot 1988 in die Brasiliaanse leër.
Barnsteen
Deskundiges klassifiseer die meer as 250 verskillende soorte barnsteen volgens hulle vindplek, ouderdom en veral volgens die plante wat dit geproduseer het.
Etimologie
Die Afrikaanse benaming barnsteen is afgelei van die Laat-Middelnederlandse bernsteen, 'n ontlening aan Middelnederduits waar bârnsteen of bêrnsteen na die brandbaarheid van fossiele hars verwys het. Steen beteken hier edelsteen.
Jair Bolsonaro
President van Brasilië
Hy het aangedui dat hy van plan is om die aantal ministerposte te verminder en dat hy Sergio Moro as minister van justisie sal aanstel. Moro het bekendheid verwerf as landdros in die korrupsie-skandaal Lava jato ('motorwas'). Sy ekonomiese span word gelei deur Paulo Guedes. Bolsonaro is 'n voorstander daarvan om die Brasiliaanse ambassade in Israel van Tel Aviv na Jerusalem te verskuif.
Barnsteen
Etimologie
Die Oud-Griekse term vir barnsteen is ḗlektron (ἤλεκτρον) en kan met "helder goud" of "wit goud" ('n 4:1 mengsel van goud en silwer) vertaal word. Die wortel van die Griekse woord élektron gaan terug op 'n vroeë Indo-Europese term wat "helder, glansend, stralend" beteken. Meer welvarende antieke huishoudings het dikwels 'n groot barnsteen as klereborsel ingespan – by wrywing met tekstiele word barnsteen elektries gelaai sodat stof op klere daarmee bygekom kan word. Die feit dat barnsteen statiese elektrisiteit opbou wanneer dit teen bepaalde materiale gevryf word, was reeds aan Thales van Miletus bekend. Uiteindelik het die term vir barnsteen ook die moderne naamgewer vir die elektron as subatomiese partikel en elektrisiteit geword. Die elektrostatiese eienskappe van barnsteen het daarnaas 'n beduidende rol by vroeë eksperimente rondom elektrisiteit gespeel.
Jair Bolsonaro
President van Brasilië
Die Brasiliaanse aandelemark het positief gereageer op die verkiesing van Bolsonaro en op 1 November 2018 en op 'n nuwe rekordvlak gesluit.
Barnsteen
Etimologie
Die antieke Romeine het na barnsteen as electrum ('n vreemde woord wat aan Grieks ontleen is) of succinum verwys. Succinum is blykbaar afgelei van sucus "dik vloeistof of sap". Die litologiese vakterm vir Baltiese barnsteen, succiniet, het sy oorsprong eweneens in hierdie Latynse woord. Die Germane het barnsteen glaes of glasaz genoem – 'n term waarvan ons huidige woord "glas" afgelei is.
Jair Bolsonaro
Persoonlik
Voor sy huidige huwelik was hy twee keer getroud. Met sy eerste vrou het hy drie seuns en met sy tweede vrou 'n seun. Hy het 'n dogter met sy huidige vrou, Michelle Bolsonaro. Drie van sy seuns is ook politici: Flavio, Carlos en Eduardo.
Barnsteen
Etimologie
Daarnaas het barnsteen in die klassieke oudheid ook as lyncirium (Latyn), lyngurion (Grieks) of lynx-urine bekend gestaan – daar is aangeneem dat barnsteen uit die urine van losse sou ontstaan wat deur sonstraling opgewarm en verhard word. Die Afrikaanse sinoniem amber is – net soos die Engelse term amber en die Franse ambre - uit 'n soortgelyke misverstand gebore. Aangesien ook amber, 'n welriekende substansie uit die derm van potvisse wat vir die vervaardiging van parfuum gebruik word, soms op strande gespoel word, is dit met barnsteen verwar.
Eienskappe
Alhoewel barnsteen gewoonlik lig- tot goudgeel of geelbruin is, kom 'n groot aantal variëteite voor waarvan die kleurskakerings van kleurloos of wit tot oranje, rooi en bruin kan strek. Afhangende van die soort en hoeveelheid plantmateriaal wat in 'n barnsteenklont gepreserveer is, is daar ook groenerige en selfs diepswart barnstene. Troebel barnstene bevat baie klein borreltjies lug wat selfs met 'n ligmikroskoop nie gesien kan word nie – hulle grootte wissel tussen 0,0002 en 0,0008 millimeter, en hul aantal kan tot by 900 000 per kubieke millimeter beloop. Skitterende blou barnstene is skaars en word veral in die Dominikaanse Republiek ontgin. Die buitengewone kleureffek word waarskynlik deur 'n besondere ligbreking veroorsaak.
Jair Bolsonaro
Standpunte
Op ekonomiese vlak wil hy 'n aantal maatskappye in staatsbesit privatiseer, en die belasting op maatskappye verminder. Hy wil ook fokus op grootskaalse landbou, veeteelt en nywerheid, ook ten koste van omgewingswetgewing en natuurbewaring, en wil in die pad- en spoorweginfrastruktuur belê.
Die 'herwaardering van die meerderheid' was ook een van sy programpunte tydens die veldtog in 2018. Volgens Bolsonaro het verskeie minderheidsgroepe te veel toegewings ontvang toe die Werkersparty (PT) tussen 2003 en 2016 in beheer was. Bolsonaro se verwerping van aborsie en homoseksualiteit maak hom gewild by die groeiende groep evangeliese Christene. Hy kritiseer onderrigprogramme teen homofobie as 'homoseksuele propaganda' en noem homself 'n 'trotse homofoob'.
Barnsteen
Eienskappe
In teenstelling met namaaksels, wat van kunshars vervaardig word, is barnsteen maklik ontvlambaar en brand met 'n helder vlam wat baie roet afgee tot 'n swart, bros materiaal wat weer verhard. Tydens die verbranding van sy vlugtige bestanddele – waaronder eteriese olies – word 'n aromatiese geur vrygestel sodat barnsteen byvoorbeeld in Indië ook in plaas van wierook vir godsdienstige rituele gebruik word.
Jair Bolsonaro
Kritiek en polemiek
Jair Bolsonaro word deur die Westerse hoofstroommedia as "ekstreem regs", "uiters regs", "ultra-regs" of "regs-populisties" genoem as gevolg van sy antidemokratiese, rassistiese, chauvinistiese en homofobiese menings. Bolsonaro self ontken die beskuldiging dat hy 'n fascis is.
In 2014 was daar 'n skerp woordewisseling met 'n medelid van die Nasionale Kongres, Maria Do Rosário, wat voorheen minister van menseregte onder Dilma Rousseff was. Nadat sy Bolsonaro 'n verkragter genoem het, het hy geantwoord dat "sy te lelik is om verkrag te word". Hiervoor het hy in 2015 'n boete gekry.
Barnsteen
Fisiese eienskappe
Barnsteen is effentjies digter as water – vanweë sy lae digtheid (omstreeks 1,07 g·cm−3) sink dit in vars water, maar dryf op soutwater (soos byvoorbeeld 'n versadigde soutoplossing wat ook gebruik kan word om die egtheid van 'n barnsteenklont te bevestig).
Barnsteen het geen presiese smeltpunt nie – teen temperature van tussen 170 en 200 °C word dit sag en vormbaar. Eers teen temperature van meer as 300 °C begin dit smelt en ontbind. Ná afkoeling ontstaan 'n materiaal wat baie soos kolofonium – 'n bros boomhars – lyk.
Barnsteen het 'n baie hoë elektriese weerstand en 'n baie lae permittiwiteit van respektiewelik 2,9 (natuurlike barnsteen) en 2,74 (geperste barnsteen). In 'n droë omgewing kan dit deur wrywing met tekstielmateriaal soos katoen, sy of wol elektrostaties gelaai word. Hierby verkry barnsteen 'n negatiewe lading, dit wil sê dit neem elektrone op. Die wrywingsmateriaal kry daarenteen 'n positiewe lading (dit gee elektrone af). Hierdie lading staan ook as wrywingselektrisiteit bekend.
Hierdie eienskap speel 'n rol by egtheidstoetse aangesien barnsteen hierdeur nie negatief geraak word nie, alhoewel die toets op kleiner barnsteenklontjies nie maklik toegepas kan word nie. Elektries gelaaide barnsteen trek klein stukkies papier, tekstiel- of wolvesels aan – 'n effek wat reeds in die antieke oudheid bekend was en wat deur die werke van Plinius die Ouere tot in die laat Middeleeue oorgelewer is. Die Engelse natuurvorser William Gilbert (1544–1603) het in sy werk De magnete magneticisque corporibus, wat in 1600 verskyn het, 'n eie hoofstuk daaraan gewy en dit van magnetisme onderskei. Gilbert het ook die wetenskaplike term elektrisiteit, 'n afleiding van die Griekse woord vir barnsteen, ingevoer.
In UV-straling (met 'n golflengte van tussen 320 en 380 nanometer) skitter onverweerde of vars geslypte barnsteen blou, in 'n verweerde toestand het dit 'n mat olyfgroen kleur. Dit glans wanneer dit vogtig, vettig of geslyp is aangesien dit met 'n geslote oppervlak 'n hoë ligbreking het. X-strale kan lae met 'n dikte van tot 10 millimeter byna sonder verlies deurdring.
Chemiese eienskappe
Barnsteen bestaan hoofsaaklik uit koolstof (tussen 67 en 81 persent) en daarnaas uit waterstof en suurstof, soms ook uit klein hoeveelhede swael (1 persent). Indien mineraliese bestanddele ingesluit is, kan ook ander elemente in barnsteen voorkom. Barnsteen is 'n mengsel van verskillende stowwe en hul oksidasieprodukte wat in lang polimere aan mekaar gebind is. Bestanddele, wat in barnsteen gevind word, sluit byvoorbeeld abiëtiensuur, isopimaarsuur, agathendisuur asook sandraracopimarsuur in. Barnsteen se onoplosbare bestanddeel, 'n ester, word succinien (of reseen, sucinoreseen) genoem. Tot dusver is meer as 70 organiese verbindings gevind wat by die vorming van Baltiese barnsteen (succiniet) betrokke is.
Barnsteen is haas nie in organiese oplosmiddels oplosbaar nie. Nogtans verweer dit, veral wanneer dit aan die suurstof in die lug of aan UV-straling blootgestel word. Sy buitenste lae word dan donker. In droë omstandighede begin op sy oppervlak en in holle ruimtes klein, byna ronde skeure vorm, die sogenaamde sonflinte, wat barnsteen mettertyd 'n broos en ru oppervlak gee. Fossiele, wat moontlik in amberstukke aanwesig is, word hierdeur vernietig.
Natuurlike barnsteen reageer net aan sy oppervlak met eter, asetoon en swaelsuur. Indien hierdie soort stowwe oor 'n langer tyd daarop inwerk, word die oppervlak mat. Geperste barnsteen is minder bestand teen hierdie soort inwerking. Indien dit langer in aanraking met die bogenoemde stowwe kom, word dit deegagtig en sag. Dieselfde geld in prinsipe ook vir kopal en kunshars, alhoewel hier al 'n baie korter aanraking voldoende is.
Oossee- en Baltiese gebied
Die belangrikste voorkomste van barnsteen in Europa is oor die hele Oosseegebied verspreid en word hier veral in Samland, tussen die Wisla-haf en die Koerse Haf in die Kaliningradse Gebied ('n eksklawe van die Russiese Federasie tussen Pole en Litaue), in Pole en in Litaue aangetref. Hierdie Baltiese barnsteen (succiniet) het tussen 40 en 50 miljoen jaar gelede ontstaan, en die heersende opvatting is dat dit op 'n boomspesies teruggaan wat nou verwant aan die huidige goudlariks is.
Vanweë sekere ooreenkomstige eienskappe, wat onder meer met behulp van analitiese tegnieke soos massaspektrometrie bepaal is, neem wetenskaplikes aan dat ook 'n uitgestorwe verwant van die Agathis-spesies (Araucariaceae), waarby ook die Nieu-Seelandse kauriboom (Agathis australis) gereken word, as moontlike harsprodusent vir Baltiese barnsteen beskou moet word.
Baltiese barnsteen neem 'n besondere plek in die kultuurgeskiedenis in – geen ander ambersoort is beter geskik vir die vervaardiging van sierade as hierdie variant nie, en geen ander soort word in vergelykbare hoeveelhede en gehalte aangetref nie. Die barnsteen-voorkomste in die Oosseegebied het reeds in die antieke 'n beduidende ekonomiese rol gespeel – die Romeinse skrywer Tacitus verwys na die Aesti, 'n volk wat met barnsteen handel gedryf het.
Ander Europese vindplekke
Barnsteen word eweneens in die oostelike Sentraal-Europa (Tsjeggië, Hongarye, Roemenië, Bulgarye en Oekraïne) aangetref. Die bekendste soorte is die Morawiese barnsteen, die Roemeense barnsteen (roemeniet) en die Oekraïense barnsteen wat almal omstreeks 100 miljoen jaar oud is.
Barnsteen kan ná hewige storms ook langs die Nederlandse, Duitse en Deense Noordseekus, in die Deense Jutland, op die Deense eilande asook langs die Sweedse kus deur strandwandelaars gevind word. Daarnaas word binnelandse voorkomste in die Duitse deelstaat Brandenburg (byvoorbeeld in die Natuurpark Barnim tussen Berlyn en Eberswalde), in Switserland, Oostenryk, Frankryk en Spanje asook op die Italiaanse eiland Sisilië aangetref.
Barnsteen uit die Switserse Alpe is tussen 55 en 200 miljoen jaar oud, barnsteen uit Golling tussen 225 en 231 miljoen jaar. Die bekende Sisiliaanse barnsteen (simetiet) het daarenteen eers tussen tien en twintig miljoen jaar ontstaan.
Afrika
In Afrika word kopal in die kusgebiede van Oos- en Wes-Afrika gevind, veral op Madagaskar. Hierdie sogenaamde Madagaskar-barnsteen het egter eers tussen 1 000 en 100 000 jaar oud en bestaan uit verharde boomhars van die barnsteendenneboom. Barnsteen met 'n ouderdom van sowat 60 miljoen jaar word in Nigerië aangetref.
Amerika
Barnsteen uit die Dominikaanse Republiek is danksy sy helderheid en sy rykdom fossiele insluitings die gewildste variant in die westelike hemisfeer. Ander bekende voorkomste sluit dié van Cedar Lake in Kanada en dié van die Amerikaanse deelstaat New Jersey in.
Asië en Oseanië
In Asië word barnsteen-voorkomste veral in die Nabye Ooste en in Myanmar (die vroeëre Burma) aangetref. Libanon-barnsteen is tussen 130 en 135 miljoen jaar en Burma-barnsteen (burmiet) sowat 50 miljoen jaar oud.
Die beduidendste vindplekke in Australië en Oseanië is in Nieu-Seeland en op die Maleisiese gedeelte van die eiland Borneo (Sarawak-barnsteen) geleë. Borneo-barnsteen is tussen 15 en 17 miljoen jaar en Nieu-Seelandse barnsteen tot 100 miljoen jaar oud.
Ontstaansgeskiedenis
Baltiese barnsteen het sowat 40 tot 50 miljoen jaar gelede in die Eoseen in Fennoscandia ontstaan – 'n subtropiese bosgebied wat destyds die suidelike Skandinawië en die Oosseestreek beslaan het en waar die tans uitgestorwe barnsteen-dennebome (Latyns Pinus succinifer - "sappige denneboom") gefloreer het.
Groot hoeveelhede boomhars, wat uit gewonde bas gesypel en in die grond – die sogenaamde blou aarde wat een kilogram barnsteen per kubieke meter bevat – vasgevang is, het geleidelik begin verhard en is deur tektoniese verskuiwings onder die seebodem van die Oossee en sy kusgebiede verplaas. Net wanneer sterk stormwinde waai, word die barnsteenklontjies deur die onstuimige see uitgewas en – aangesien hulle 'n laer digtheid as soutwater het – kus toe gespoel.
Die Barnsteenwoud
Die Oossee het in hierdie periode nog nie bestaan nie. 'n Uitgestrekte oerwoud het groot dele van noordelike Europa bedek – met naaldbome soos denne- en spaarbome, seders, sipresse, gingko's en eikebome wat uiteindelik die bakermat van Europese barnsteen sou vorm: die Barnsteenwoud.
Die hars van tersiêre naaldbome was – in teenstelling met huidige konifere – baie dun en meer vloeibaar. Veral uit Pinites succinifera, 'n destyds wydverspreide denneboomsoort, het groot hoeveelhede hars uitgesypel sodra sy bas gewond of 'n tak gebreek is. Bome gebruik hars dan as 'n soort pleister waarmee die wond verseël word. Pinites succinifera se boomsap het dikwels langs die boomstam na benede gevloei en tot 'n klewerige massa verdik.
Die hars se heldergeel kleur en aromatiese geur was 'n trekpleister vir gevleuelde insekte soos vlieë, muggies en bye. Maar sodra 'n insek in aanraking met die hars gekom het, het dit vas gekleef. Die boomhars was 'n dodelike lokval waarin die gogga's geleidelik versink het. Binne sekondes was hulle dood en is onder nuwe lae hars volledig begrawe. Sodra die hars tot 'n groter brokkie gevorm het, het dit na benede op die woudbodem geval.
Die Barnsteenwoud was met talle druppel- of naaldvormige hars-brokkies bedek – sommige brokkies het enkele kilogram geweeg. Hulle is in holtes onder die bas gevorm en is vrygestel sodra 'n dooie boom geval het. Die hars was in hierdie fase nog sag en ietwat klewerig met 'n aromatiese geur. Die lug, waaraan dit blootgestel was, het dit geleidelik gedroog en sy vlugtige bestanddele onttrek. Uiteindelik het sy molekule tot lang koolstofkettings gepolimeriseer – die hars het tot kopal ontwikkel en vaster geword. Kopal, wat aan lug en sonlig blootgestel is, verweer binne enkele eeue, droog uit, krake begin vorm, dit oksideer, bars en verval.
Van boomhars tot kopal en barnsteen
Die Barnsteenwoud het miljoene ton barnsteen bevat waarvan die grootste deel weens die invloed van lig en son verval het. Alleen in water is hars en kopal onoplosbaar en kan oor 'n lang tydperk gekonserveer word. Die Barnsteenwoud se skatte is sodoende ten minste gedeeltelik in moerasse, riviere en die Eoseen-see bewaar – 'n uitgestrekte see wat destyds as voorloper van die huidige Noordsee noordwes van die Europese vasteland geleë was. Dié see was 'n opvangbekken vir al die riviere wat deur die Barnsteenwoud gevloei en hars en kopal uit die woudbodem gespoel het.
Toe die Eoseen-see verder ooswaarts begin uitbrei het, is groot dele van die Barnsteenwoud oorstroom. Nog eens is talle bome en groot hoeveelhede hars en kopal met water bedek en lugdig verseël om in die mariene sedimente bewaar te word. Oor 'n paar honderdduisend jaar het die harsmassa se molekule steeds meer verknoop, die kopal het glaserig, deurskynend en bros geword totdat dit uiteindelik tot barnsteen ontwikkel het.
Ná sowat tien miljoen jaar het die Europese Barnsteenwoud die slagoffer van 'n klimaatsverandering met aansienlik laer temperature geword. Aan sy wyd uitgestrekte oppervlak het Europa die grootste barnsteenvoorkomste ter wêreld te danke – die Baltiese barnsteen wat vandag veral langs die Ooseekus gevind word. 98 persent van die wêreld se barnsteen word hier ontgin.
Mites en legendes
Mense het van oudsher geprobeer om die geheim van die oorsprong van barnsteen te ontrafel. Volgens 'n ou Litause legende, wat deur die Litause digter Maironis (1862–1932) as literêre bron gebruik is, was barnsteenklonte splinters van die seegodin Jūratė se paleis, terwyl deurskynende barnsteendruppels as haar trane beskou is.
Die Romeinse digter Ovidius het 'n soortgelyke verklaring in sy Metamorfose verwerk. Volgens het die moeder en suster van Phaeton, die seun van die Songod, sy afsterwe met baie trane betreur, en hierdie trane is deur 'n rivier na die see gespoel waar hulle tot barnsteen geword het.
Die Romeinse natuurkundige Plinius het die voorkeur aan 'n minder poëtiese hipotese gegee – in sy Naturalis historia het hy barnsteen as die verharde hars van naaldbome in die noorde van Europa beskryf. 'n Ander Romein, Servius, het vermoed dat barnsteen uit die amber van potvisse sou ontstaan wat in die water verandering ondergaan.
In die beskawings van die Mediterreense wêreld en Mesopotamië het barnsteen dikwels ook 'n kultiese betekenis gekry – dit is byvoorbeeld as grafgif gebruik, terwyl Arabiese stamme bose geeste met barnsteenamulette verdryf het. Welvarende Romeine het met die gewig van bekoorlike slawinne aan barnsteen betaal om die vroue te besit.
Middeleeuse alchemiste het barnsteen as 'n mengsel van sout, steenkool, bitumen, olie en seeskuim bepaal. Maar eers in 1767 het Friedrich S. Bock, 'n veelsydige teoloog en historikus uit Koningsberg, daarin geslaag om 'n wetenskaplike analise van barnsteen deur te voer. Hy het dit as 'n fossiele boomhars gedefinieer wat onder invloed van mikro-organismes en deur oksidasie, polimerisasie ('n verbinding tot groot molekules), hidratasie ('n volume-vergroting as gevolg van die absorpsie van water) en dehidratasie (onttrekking van waterstof) verander is.
Ontginning
Die ontginning van barnsteen langs die Baltiese kus was in die Middeleeue 'n voorreg van plaaslike heersers – die hertoë van Pomerelle – wat later aan die Duitse Orde en – onder andere – die biskop van Samland oorgedra is. Gedurende die 14de en 15de eeu het die ridderordes jaarliks tientalle ton barnsteen ontgin en met die inkomste, wat daaruit voortgespruit het, onder meer die bou van hul kastele gefinansieer.
Kapibara
Die kapibara is die enigste lewende lid van die familie, Hydrochoeridae. Sommige wetenskaplikes beskou wel die dwergras, Hydrochoerus isthmius, as 'n geldige spesie. Die dwergkapibara is ongeveer die helfte so groot as 'n normale kapibara.
Volwasse kapibaras is tussen 105 tot 135 cm lank en weeg tussen 35 en 65 kg. Behalwe vir hulle grootte, kan die voorkoms van die kapibara wel vergelyk word met dié van 'n marmotjie. Hulle is uitstekende swemmers en hulle pote het gedeeltelike swemvliese. Hulle voorpote het vier tone en hulle agter pote het drie tone elk.
Kapibaras spandeer die groot dele van hulle lewe in die water: hulle paar in die water en gebruik die water ook om te skuil van roofdiere soos anakondas, poemas, jaguars en ook mense jagters, deur vir etlike minute onder die water te bly. Hulle kan selfs onderwater slaap deur slegs hulle neuse bo die water te laat uitsteek vir vars lug.
Die diere behoort oor die algemeen tot troppe, alhoewel hulle soms in pare of enkellopend aangetref word. Die mannetjies het 'n klier op hul neuse wat 'n vloeibare feromoon vrystel. Tydens die paartyd vryf hulle die klier aan omliggende plante en blare in die hoop om 'n vroutjie aan te trek. Wanneer hulle nie in die water is nie, word hulle in en om rivierbeddings aangetref. Hulle eet soggens en saans en hul dieet bestaan hoofsaaklik uit rivierplante, soos moerasgras, en bas.
Jong kapibaras is aansienlik ligter van kleur as die volwasse kapibaras.
Barnsteen
Ontginning
Volgens die sogenaamde "barnsteeneed" was die kusbewoners verplig om alle barnsteenklontjies aan die orde en later aan die Pruisiese kroon te oorhandig. Die privaat besit van barnsteen was verbode. Werkers, wat onwettig barnsteen versamel of daarmee handel gedryf het, is onmiddellik opgehang. Die eed is eers in die 19de eeu afgeskaf.
Ná die ondergang van die Duitse Orde in 1525 is die voorreg van barnsteenontginning aan die keurvors van Pruise oorgedra. Later het die Duitse Ryk tot 1945 die uitsluitlike reg gehad om barnsteen te ontgin, handel daarmee te dryf en dit te verwerk. Ook op barnsteen, wat langs die Samlandse kus versamel is, het die Pruisiese monarge aanvanklik 'n monopolie gehad. In 1837 het koning Frederik Willem III die reg op ontginning van barnsteen vir 30 000 mark aan die stranddorpe tussen Danzig en Memel verkoop.
Aanvanklik was die barnsteenklontjies, wat op die strande gespoel is, voldoende. Nog in 1862 het barnsteenvissers naby die Litause dorp Pilvininkai binne die bestek van een enkele nag twee ton barnsteen versamel. Later is nette en spesiale lepels ingespan om barnsteenklontjies uit die see te vis, en uiteindelik het die bedryf sowel van duikers gebruik gemaak asook ondergrondse mynbouaktiwiteite in Oos-Pruise begin. Op die Semba-skiereiland is barnsteen vanaf die vroeë 19de eeu ook deur middel van dagmynbou ontgin – met 'n jaarlikse opbrengs van tussen 400 en 500 ton.
Sedert 1872 was meer as 90 persent van die internasionale jaarlikse barnsteen-ontginning in die wêreld se enigste barnsteen-dagboumyn in Palmnicken (tans Jantarni in die Kaliningradse gebied) gekonsentreer. Barnsteen-namaaksels, wat uit epoksiedharse vervaardig en in groot hoeveelhede bemark is, het later sommige ondernemings uit die natuurbarnsteenbedryf in bankrotskap gedompel.
Ekonomiese betekenis
In die historiese tydperk, toe die beskawings in die Mediterreense wêreld en die Nabye Ooste – die Egiptiese, Hetitiese en Mikeense ryke – hul kulturele en ekonomiese bloeitydperk beleef het, het ook Europa voordeel getrek uit sy handelsbetrekkinge met hierdie lande. Natuurlike hulpbronne, wat vir die vervaardiging van brons, koper en tin benodig is, maar in die noorde van Europa nie beskikbaar was nie, is in ruil vir barnsteen uit die suide ingevoer.
Daarenteen het die Wikings het barnsteen as alledaagse materiaal beskou – dit was orals langs die kuste in groot hoeveelhede beskikbaar en kon ondanks sy hardheid maklik verwerk word. Dit is selfs vir verwarmingsdoeleindes gebruik en verbrand.
Vandag speel barnsteen veral in die chemiese bedryf nog 'n beduidende rol omdat dit vir die vervaardiging van verwe en olies gebruik kan word. Die oorblyfsels van hierdie produksieprosesse word onder hoë druk en hoë temperatuur tot geperste barnsteen verwerk – 'n materiaal wat 'n hoër elektriese weerstand as porselein het en sodoende as isolator kan dien.
Huidige marksituasie
In die vroeë 21ste eeu is jaarliks onbewerkte barnsteen ter waarde van sowat 15 miljoen € uitgevoer – veral uit die Russiese Federasie. Na gelang van die barnsteenstukke se grootte het pryse vir een kilogram onbewerkte Russiese barnsteen in 2008 tussen 30 € (290 ZAR) vir klein korrels barnsteen met 'n deursnee van 1 sentimeter, 150 € (1 470 ZAR) vir stene met 'n gewig van meer as 100 gram en maksimaal 830 € (8 130 ZAR) vir stene van beste gehalte tussen 500 en 1 000 gram beloop. Hierdie pryse is deur Russiese bewerkers en uitvoerders van barnsteen betaal, terwyl invoerders en bewerkers in die buiteland aansienlik hoër pryse moes betaal.
Barnsteen word tans veral in Pole en Litaue tot sierade verwerk. Dié twee lande se jaarlikse verkope van verwerkte barnsteen beloop sowat 400 miljoen € (3,9 miljard ZAR).
Linda Louise Duan
Linda Louise Duan (gebore 13 Desember 1993) is 'n Engelse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Doctor Strange (2016), The Breadwinner (2017), Journey's End (2017), en Bohemian Rhapsody (2018).
Pakt-regering
duimnael|regs|230px|Genl. [[J.B.M. Hertzog as premier.]]