cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Perikles
Vroeë jare
Sy familie se hoë stand en rykdom het hom in staat gestel om sy voorliefde vir opvoeding uit te leef. Hy het musiek geleer van die meesters van sy tyd (Damon of Pythokleides mag sy onderwyser gewees het) en hy word beskou as die eerste politikus wat filosofie van groot belang geag het. Hy het die geselskap geniet van die filosowe Protagoras, Zenon van Elea en Anaxagoras. Veral Anaxagoras het sy goeie vriend geword en hom grootliks beïnvloed. Perikles se gedagtepatroon en redenaarsaanhang mag deels die resultaat wees van Anaxagoras se beklemtoning van nugterheid in die aangesig van moeilikhede en skeptisisme rakende goddelike ingryping. Sy veelbesproke kalmte en selfbeheersing word ook toegeskryf aan die invloed van Anaxagoras.
Toetrede tot politiek
In die lente van 472 v.C., het Perikles die Persai van Aischylos voorgedra by die Groter Dionysia as 'n liturgie, 'n aanduiding dat hy toe een van die meer welgestelde manne van Athene was. Simon Hornblower het aangevoer dat Perikles se keuse van hierdie toneelstuk, wat 'n nostalgiese oorsig bied oor Themistokles se beroemde oorwinning te Salamis, aandui dat die jong politikus Themistokles ondersteun het, teen sy politieke opponent Kimon, wie se faksie verantwoordelik was vir Themistokles se verbanning kort daarop.
Plutarchus meld dat Perikles die vooraanstaande Athener was vir veertig jaar. Indien so, moes Perikles 'n leiersposisie ingeneem het teen die vroeë 460s v.C.. Regdeur hierdie jare het hy gestrewe om sy privaatheid te beskerm en homself voorgehou as 'n voorbeeld vir sy medeburgers. So sou hy dikwels bankette vermy om spaarsamigheid te bevorder.
In 463 v.C. was Perikles die hoofaanklaer van Kimon, leier van die konserwatiewe faksie, wat aangekla is van verwaarlosing van Athene se strategiese belange in Masedonië. Alhoewel Kimon vrygespreek is, het hierdie konfrontasie die kwesbaarheid van Perikles se belangrikste politieke teenstander bewys.
Verbanning van Kimon
Om en by 461 v.C. het die leierskap van die demokratiese party besluit om hul visier te rig op die Areopagos, 'n tradisionele raad beheer deur die Atheense aristokrasie, wat eens die mees magtige liggaam in die stadstaat was. Die leier van die party en mentor van Perikles, Ephialtes, het 'n skerp inperking van die Areopagos se magte voorgestel. Die Ekklesia (die Atheense Vergadering) het Ephialtes se voorstel sonder sterk opposisie voorgestel. Hierdie hervorming het die begin aangedui van 'n nuwe era van "radikale demokrasie". Die demokratiese party het algaande meer dominant geword in Atheense politiek en Perikles het gewillig voorgekom om 'n populistiese beleid te volg om die publiek te vlei. Volgens Aristoteles kan Perikles se standpunt verklaar word deur die feit dat sy hoof politieke opponent, Kimon, ryk en vrygewend was, en in staat was om publieke mening te verseker deur sy persoonlike fortuin vrygewig aan te wend. Die historikus Loren J. Samons II argumenteer daarenteen dat Perikles oor genoeg private hulpbronne beskik het vir die bevordering van sy politieke oogmerke, sou hy so verkies het.
In 461 v.C. het Perikles geslaag in die politieke eliminasie van hierdie gedugte opponent deur die wapen van ostrakisme of verbanning te gebruik. Die aangeduie beskuldiging was dat Kimon sy stad verraai het deur op te tree as die vriend van Sparta.
Selfs na Kimon se verbanning, het Perikles steeds 'n populistiese sosiale beleid gevolg en gepromoveer. Hy het eerstens 'n bepaling voorgestel wat die armes gratis toegang tot toneelopvoerings gegun het, met die stadstaat wat ingestaan het vir die toegangsfooie. Met ander bepalings het hy die eiendomsvereiste vir die archonskap in 458 – 457 v.C. verminder, en kort na 454 v.C. gul lone toegestaan aan alle burgers wat as jurielede in die Heliaia (die Atheense hooggeregshof) opgetree het. Sy mees omstrede maatreël was egter 'n wet van 451 v.C. wat Atheense burgerskap beperk het tot slegs diegene waarvan beide ouers Atheens was.
Sodanige maatreëls het Perikles se kritici genoop om hom te sien as die verantwoordelike vir die geleidelike verval van die Atheense demokrasie. Konstantinos Paparrigopoulos, 'n toonaangewende moderne Griekse historikus, argumenteer dat Perikles die uitbreiding en stabilisering van alle demokratiese institusies as doelwit gehad het. Gevolglik het hy wetgewing in werking gestel wat die laer stande toegang gegun het tot die politieke stelsel en die publieke diens, waarvan hulle vroeër weerhou is weens hul beperkte welstand of beskeie herkoms. Volgens Samons het Perikles geglo dat dit nodig was om die demos te verhoog, wat hy as onbenutte voedingsbron vir Atheense mag gesien het, asook die bepalende element vir Atheense militêre heerskappy. (Die vloot, ruggraat van Atheense mag sedert die dae van Themistokles, was byna uitsluitlik deur lede van die laer stande beman.)
Kimon, daarenteen, het blykbaar geglo dat geen verdere vrye ruimte vir demokratiese evolusie bestaan het nie. Hy was oortuig dat demokrasie sy toppunt bereik het en dat Perikles se hervormings besig was om na die dooiemat van populisme te lei. Volgens Paparrigopoulos, het die geskiedenis Kimon se siening gehandhaaf, aangesien Athene, na Perikles se dood, versink het in 'n afgrond van politieke onrus en demagogie. Paparrigopoulos voer aan dat 'n ongekende regressie die stad geknel het, waarvan die glorie vergaan het weens Perikles se populistiese beleid. Volgens nog 'n historikus, Justin Daniel King, het radikale demokrasie mense individueel bevoordeel, maar die stadstaat geskaad. Daarteenoor stel Donald Kagan voor dat Perikles se demokratiese maatreëls die basis was vir 'n onaanvegbare politieke voorsprong. Kimon het naamlik die nuwe demokrasie uiteindelik aanvaar, en het nie die burgerskapwet teëgestaan na hy in 451 v.C. uit bannelingskap teruggekeer het nie.
Leier van Athene
Die moord op Ephialtes in 461 v.C. het die weg gebaan vir Perikles om sy gesag te konsolideer. By die gebrek aan enige robuuste opposisie na die verbanning van Kimon, het die onaanvegbare leier van die demokratiese party ook die onbetwisde leier van Athene geword. Hy het feitlik ononderbroke regeer tot sy dood in 429 v.C..
Eerste Peloponnesiese oorlog
Perikles het sy eerste militêre ekskursies onderneem tydens die Eerste Peloponnesiese oorlog, wat deels veroorsaak is deur Athene se alliansie met Megara en Argos en die daaropvolgende reaksie van Sparta. In 454 v.C. het hy Sikyon en Akarnania aangeval. Hy het daarna 'n onsuksesvolle aanslag geloods teen Oiniadai in die Korinthiese golf, voor 'n terugkeer na Athene. In 451 v.C., word gesê dat Kimon uit verbanning teruggekeer het en 'n vyfjarige wapenstilstand met Sparta beding het, na 'n voorstel deur Perikles, 'n voorval wat 'n skuif in Perikles se politieke strategie ingelei het. Perikles mag die belang van Kimon se bydrae besef het, tydens die voortgaande konflikte teen die Peloponnesiërs en die Perse. Anthony J. Podlecki voer egter aan dat hierdie oriënteringskuif 'n versinning is van antieke skrywers ten einde Perikles se veranderbaarheid te bewys.
Plutarchus meld dat Kimon 'n magsdelingsooreenkoms met sy opponente gesluit het, waarvolgens Perikles sy interne beleid kon deurvoer, terwyl Kimon as leier van die Atheense weermag, eksterne kampanjes kon onderneem. Indien sodanige ooreenkoms wel bereik is, sou dit neerkom op 'n konsessie deur Perikles dat hy nie 'n groot strateeg is nie. Kagan glo dat Kimon homself aangepas het by die nuwe omstandighede en 'n politieke huwelik voorgestel het tussen die Perikleaanse liberale en Kimoniese konserwatiewes.
In die mid 450s het die Atheners 'n onsuksesvolle ekskursie van stapel gestuur om 'n Egiptiese opstand teen Persië te ondersteun, wat gelei het tot 'n uitgerekte beleg van 'n Persiese vesting in die Nyldelta. Die kampanje het uitgeloop op 'n ramp van aansienlike omvang toe die beleërende mag verslaan en uitgewis is. In 451–450 v.C. het die Atheners troepe gestuur na Siprus. Kimon het die Perse verslaan in die Slag van Salamis, maar sterf aan 'n siekte in 449 v.C.. Perikles het na bewering beide missies na Egipte en Siprus geloods, alhoewel sommige navorsers, soos Karl Julius Beloch, aanvoer dat die afvaardiging van sodanige groot vloot in die gees van Kimon se beleid sou geskied.
Bydraend tot die verwikkelde verslag van hierdie periode is die Vrede van Kallias, wat na bewering die vyandighede tussen die Grieke en Perse sou beëindig. Selfs die bestaan van hierdie verdrag word ernstig betwyfel, terwyl die besonderhede en afhandeling daarvan ewe onduidelik is. Ernst Badian glo dat 'n vrede tussen Athene en Persië reeds in 463 v.C. beding is (met die Atheense ingrypings in Egipte en Siprus as skendings van die verdrag), en herbeding is met die afsluiting van die kampanje in Siprus, sodat vredesterme vanaf 449–448 v.C. van krag was. John Fine, daarenteen, impliseer dat die eerste vrede tussen Athene en Persië in 450–449 v.C. gesluit is, danksy Perikles se strategiese opsomming van die impak van voortgaande konflik met Persië, en die gevolglike aftakeling van Athene se vermoë om haar invloedsfeer in Griekeland en die Egeïese See te verbreed. Kagan glo dat Perikles vir Kallias, 'n swaer van Kimon, benut het as 'n simbool van eenheid en hom telkens aangewend het by onderhandeling van belangrike verdrae.
Semantiese netwerk
'n Semantiese netwerk of raamnetwerk is 'n netwerk wat semantiese verwantskappe of relasies tussen konsepte verteenwoordig. Dit word dikwels as 'n vorm van kennisvoorstelling gebruik. Dit is 'n gerigte of ongerigte grafiek wat uit nodusse, wat konsepte voorstel, en boë, wat relasies voorstel, bestaan.
Perikles
Eerste Peloponnesiese oorlog
Tydens die Tweede heilige oorlog het Perikles die Atheense weermag gelei teen Delphi, en het Phokis se alleenreg op die orakel herstel. In 447 v.C. het Perikles sy mees beroemde ekskursie onderneem, naamlik die verdrywing van barbare uit die Thrakiese skiereiland van Gallipoli, ten einde Atheense koloniste daar te vestig. Op hierdie tydstip is Athene egter aansienlik op die proef gestel deur 'n aantal opstande onder haar vennote (of, meer presies, haar onderdane). In 447 v.C. het die oligarge van Thebe saamgesweer teen die demokratiese faksie. Die Atheners het hul onmiddellike oorgawe geëis, maar, na die Slag van Koroneia, was Perikles gedwonge om die verlies van Boiotië te aanvaar, ten einde die vryheid van Atheense krygsgevangenes te beding. Met Boiotië in vyandige hande, het Phokis en Lokris van die magsgreep ontsnap en is gou beheer deur vyandige oligarge. In 446 v.C. het 'n gevaarliker opstand uitgebreek. Euboia en Megara het gerebelleer. Perikles het die see na Euboia oorgesteek met sy troepe, maar is gedwing om terug te keer na die Spartaanse weermag Attika ingeval het. Deur omkopery en onderhandeling, het Perikles 'n onmiddellike bedreiging ontlont, en die Spartane het tuiswaarts gekeer. Toe Perikles later geouditeer is vir sy hantering van publieke geld, is 'n uitgawe van 10 talente bevind as nie genoegsaam geregverdig nie, aangesien die amptelike dokumente slegs daarna verwys het as 'n uitgawe vir 'n "besonder ernstige oogmerk". Nietemin was die "ernstige oogmerk" (naamlik die omkoopbedrag) so opvallend dat die ouditeure die uitgawe gemagtig het sonder amptelike inmenging of selfs 'n ondersoek. Na die Spartaanse bedreiging afgeweer is, het Perikles weereens die kanaal na Euboia oorgesteek om die opstand daar te bedwing. Hy het 'n strawwe oordeel gefel oor die landhere van Chalkis, wat hulle eiendomme moes afstaan. Die inwoners van Istiaia, wat die bemanning van 'n Atheense trireme uitgewis het, is verdryf en vervang deur 2 000 Atheense setlaars. Die krisis is amptelik ten einde gebring deur die Dertigjarige Vrede (winter van 446–445 v.C.), waarin Athene meeste van haar besittings en belange op die Griekse vasteland afgestaan het wat sedert 460 v.C. verkry is, met beide Athene en Sparta wat voorgeneem het om nie te poog om die ander se vennote te onderwerp nie.
Semantiese netwerk
Geskiedenis
In 1909 het Charles S. Peirce 'n grafiese notasie van nodusse en boë, bekend as "eksistensiële grafieke" voorgestel wat hy die "logika van die toekoms" genoem het. Die debat tussen voorstanders van "logika" en voorstanders van "semantiese netwerke" het hieruit ontstaan. Hierdie debat het die feit dat semantiese netwerke, minstens dié met goed-gedefinieerde semantiek, 'n vorm van logika is, verberg.
Semantiese nette is in die vroeë 1960s deur Robert F. Simmons  en M. Ross Quillian  by die System Development Corporation ontwikkel. Dit was ook later prominent in die werk van Allan M. Collins en Quillian (byvoorbeeld, Collins and Quillian; Collins en Loftus; Quillian    )
Perikles
Atheense beheer oor haar alliansievennote
Dit was van die alliansie se skatkis wat Perikles die nodige fondse onttrek het om sy ambisieuse bouplan uit te voer, met die "Perikleaanse Akropolis" as middelpunt, wat ingesluit het die Propylaia, die Parthenon en die goue standbeeld van Athena, gesmee deur Perikles se vriend, Phidias. In 449 v.C. het Perikles 'n bepaling uitgevaardig om die aanwending van 9 000 talente te magtig vir 'n omvattende herbouingsprogram van Atheense tempels. Angelos Vlachos, 'n Griekse akademikus, het uitgewys dat die aanwending van die alliansie se skatkis, soos deur Perikles aangehef en uitgevoer, histories een die grootste geldverduisterings moet wees; hierdie wanspandering het egter sekere van die antieke wêreld se mees aangrypende kunsartefakte tot gevolg gehad.
Semantiese netwerk
Basiese beginsels van semantiese netwerke
'n Semantiese netwerk word gebruik wanneer kennis ten beste verstaan kan word as 'n versameling konsepte wat onderling met mekaar in verband staan.
Perikles
Samiaanse oorlog
Die Samiaanse oorlog was een van die laaste opspraakwekkende militêre gebeure wat die Peloponnesiese oorlog voorafgegaan het. Na Thukydides se ostrakisme is Perikles jaarliks herverkies tot generaalskap, die enigste amp wat hy ooit amptelik sou beklee, alhoewel sy invloed groot genoeg was om hom die de facto leier van die stadstaat te maak. In 440 v.C. was Samos in 'n oorlog gewikkel met Milete om beheer van Priëne, 'n antieke Ioonse stad aan die voetheuwels van Mykale. Toe die Milesiane die onderspit delf het hulle Athene genader om hul saak teen die Samiane aan te hoor. Toe die Atheners die twee opponente aansê om gevegte te staak en hul saak aan 'n arbitrasie te Athene voor te lê, het die Samiane geweier. Op sy beurt het Perikles 'n bepaling uitgereik om 'n veldtog na Samos af te vaardig, en het "hul bevolking veroordeel dat, alhoewel hulle beveel is om hul vyandelikhede teen die Milesiane te staak, hulle nie gehoor gegee het nie". In 'n seeslag het die Atheners, aangevoer deur Perikles en die ander nege generaals, die magte van Samos verslaan en 'n administrasie op die eiland gevestig volgens hul goeddunke. Toe die Samiane rebelleer teen Atheense gesag, het Perikles die rebelle gedwing tot oorgawe in 'n uitmergelende beleg van agt maande, wat aansienlike ontevredenheid onder die Atheense seemanne tot gevolg gehad het. Perikles het dan 'n opstand in Bisantium ondergesit, voor hy na Athene teruggekeer het om 'n begrafnisrede te voer ter ere van die soldate wat tydens die veldtog gesneuwel het.
Semantiese netwerk
Basiese beginsels van semantiese netwerke
Die meeste semantiese netwerke is kognitief van aard en bestaan uit boë en nodusse wat dikwels as 'n taksonomiese hiërargie voorgestel kan word. Semantiese netwerke het bygedra tot konsepte soos verspreidingsaktivering, oorerwing en nodusse as proto-objekte.
Perikles
Samiaanse oorlog
Tussen 438-436 v.C. het Perikles die Atheense vloot aangevoer in Pontus en vriendelike betrekkinge aangegaan met die Griekse stede van die streek. Perikles het ook gefokus op interne projekte, soos die verskansing van Athene (die aanbou van die "middelmuur" om en by 440 v.C.), en op die stigting van nuwe kleruchies, soos Andros, Naxos en Thurii (444 v.C.), asook Amphipolis (437–436 v.C.).
Persoonsaanvalle
Perikles en sy vriende was nooit gevrywaar van persoonsaanvalle nie, aangesien vooraanstaande figure in demokratiese Athene, steeds nie kon aanspraak maak op absolute gesag nie. Net voor die uitbreek van die Peloponnesiese oorlog, het Perikles en twee van sy nouste kollegas, Phidias, en Perikles se gesel Aspasia, die teiken van 'n reeks persoons- en geregtelike aanvalle geword.
Semantiese netwerk
Semantiese Net in Lisp
Die gebruik van 'n assosiasielys.
Perikles
Persoonsaanvalle
Phidias, aangestel oor alle bouprojekte, is eerstens beskuldig van verduistering van goud wat bestem was vir die standbeeld van Athena, en dan van oneerbiedigheid in die smee van die Slag van die Amasones op die skild van Athena, waar hy 'n kaalkopfiguur ingesluit het wat homself suggereer op sy oudag, benewens die insluiting van 'n noue ewebeeld van Perikles in geveg met 'n Amasone. Perikles se vyande het verder 'n vals getuie, ene Menon, teen Phidias na vore gebring.
Semantiese netwerk
Semantiese Net in Lisp
Hier sou die "assoc" funksie met "canary" as sleutel gebruik kon word om al die inligting oor die "canary" tipe te onttrek.
Perikles
Persoonsaanvalle
Aspasia, met 'n erkende vermoë as redevoerster en raadgeefster, is aangekla dat sy die vroue van Athene korrupteer ten einde Perikles se afwykings te bevredig. Die beskuldigings teen haar was moontlik niks meer as onbewese laster nie, maar die hele verloop was 'n besonder bitter ervaring vir Perikles. Alhoewel Aspasia vrygespreek is danksy 'n seldsame emosionele uitbarsting van Perikles, het sy vriend Phidias in die gevangenis gesterf, terwyl nog 'n vriend van Perikles, Anaxagoras, deur die ekklesia ondersoek is vir sy godsdienstige sieninge.
Semantiese netwerk
WordNet
'n Voorbeeld van 'n semantiese netwerk is WordNet, 'n leksikale databasis van Engels. Dit groepeer Engelse woorde in versamelings sinonieme, ook bekend as sinstelle, verskaf kort, algemene definisies en vermeld die onderskeie semantiese relasies tussen hierdie sinoniemversamelings. Sommige van die mees algemene semantiese relasies is meronimie (A is 'n deel van B, d.w.s. B het A as 'n deel van sigself), holonimie (B is 'n deel van A, d.w.s. A het B as 'n deel van sigself), hyponimie (of troponimie) (A is meer spesifiek as B; A is 'n soort B), hypernimie (A is meer algemeen as B; B is 'n soort A), sinonimie (A dui dieselfde aan as B) en antonimie (A dui die teenoorgestelde van B aan).
Perikles
Persoonsaanvalle
Benewens hierdie aanvanklike vervolgings, was Perikles persoonlik in die ekklesia se visier, toe hulle hom versoek het om sy klaarblyklike losbandigheid met, en wanadministrasie van publieke fondse te verklaar. Volgens Plutarchus, het Perikles die komende verhoor so gevrees dat hy die Atheners verhoed het om in te gee aan die Lakedaimoniërs. Beloch glo selfs dat Perikles die oorlog bewimpel het om sy politieke posisie tuis te beveilig. Gevolglik was Athene, met die uitbreek van die Peloponnesiese oorlog, in die sonderlinge situasie waar sy haar toekoms sou toevertrou aan 'n leier wie se voortreflikheid pas, vir die eerste keer in meer as 'n dekade, onder ernstige verdenking gebring is.
Peloponnesiese oorlog
Omtrent die oorsake van die Peloponnesiese oorlog is baie gedebateer, maar heelparty antieke historici het die blaam geplaas op Perikles en Athene. Plutarchus blyk te glo dat Perikles en die Atheners die oorlog uitgelok het deur die najaag van hul wedywerende en strydlustige politiek "met 'n soort arrogansie en 'n voorliefde vir onenigheid". Thukydides suggereer dieselde, en glo die rede vir die oorlog was Sparta se vrees vir Atheense mag en uitbreiding. Hierin mag Thukydides egter teen Sparta bevooroordeeld wees, aangesien hy algemeen gesien word as 'n aanhanger van Perikles.
Aanloop tot die oorlog
Perikles was oortuig dat die oorlog teen Sparta, wat nie haar afguns jeens die Atheense oorhand kon verdoesel nie, onafwendbaar was of selfs verwelkom moes word. Daarom het hy nie gehuiwer om troepe na Korkura (huidige Korfoe-eiland) te stuur, om die Korkuraanse vloot by staan in hul stryd teen Korinthe nie. In 433 v.C. het die vyandige vlote teen mekaar te staan gekom in die Seeslag van Sybota en 'n jaar later het die Atheners teen Korinthiese koloniste geveg in die Veldslag van Poteidaia; hierdie twee konflikte het grootliks bygedra tot Korinthe se blywende neid jeens Athene. In dieselde tydperk het Perikles die Megariese bepaling uitgereik, wat met 'n moderne handelsverbod vergelykbaar is. Volgens die voorsienings van die bepaling, is Megariaanse koopmanne uitgesluit van die mark te Athene en die hawens van die ryk. Hierdie verbod het die Megariaanse ekonomie geknel en het die brose vrede met Sparta gestrem, wat in alliansie met Megara was. Volgens George Cawkwell, 'n prelektor in antieke geskiedenis, het Perikles met hierdie bepaling die Dertigjarige Vrede geskend "maar, miskien, met die skyn van 'n verskoning". Die Atheners se regverdiging was dat die Megariane die heilige veld wat aan Demeter toegewy is, verbou het, en benewens toevlug gebied het aan wegloperslawe, gedrag wat die Atheners as oneerbiedig beskou het. Na konsultasie met haar vennote, het Sparta 'n afvaardiging na Athene gestuur wat sekere toegewings geëis het, soos die onmiddellike ekspulsie van die Alkmaionide familie, insluitend Perikles, en die opheffing van die Megariese bepaling. Daar is met oorlog gedreig indien nie gehoor gegee word nie. Die opvallende doelwit van hierdie voorstelle was die oprui van 'n konfrontasie tussen Perikles en die volk; 'n situasie wat inderdaad 'n paar jaar later sou ontstaan. Die Atheners het hulself in dié stadium egter nog sonder aarseling agter Perikles se voorstelle geskaar. In die eerste legendariese redevoering wat Thukydides aan Perikles toedig, adviseer Perikles die Atheners om nie aan die eise toe te gee nie, aangesien hulle militêr sterker as hul opposisie was. Perikles was nie bereid om eensydige toegewings te maak nie, weens sy oortuiging dat "indien Athene sou toegee in die saak, Sparta dan sekerlik met verdere eise sou kom". Gevolglik het Perikles die Spartane gevra om 'n quid pro quo. In ruil vir 'n terugtrekking van die Megariese bepaling, het die Atheners van Sparta geëis dat die praktyk van periodiese ekspulsies van buitelanders uit hul gebied (xenelasia) beëindig word, en dat die outonomie van Sparta se vennotestede erken word, 'n versoek wat sou aandui dat Sparta se oorhand ook onregverdig was. Die terme is verwerp deur die Spartane, en met beide kante onwillig om te skik, is voorbereidings getref vir oorlog. Volgens Athanasios G. Platias en Konstantinos Koliopoulos, professore in strategiese studies en internasionale politiek, het "Perikles oorlog gekies, eerder as onderwerping aan knellende eise". 'n Verdere oorweging wat Perikles wel mog beïnvloed, was die kommer oor toenemende opstande in die ryk indien Athene haarself as toegeeflik sou voordoen.
Semantiese netwerk
Ander voorbeelde
Dit is ook moontlik om logiese beskrywings met semantiese netwerke soos die eksistensiële grafieke van Charles S. Peirce of die aanverwante konseptuele grafieke van John F. Sowa  voor te stel. Hierdie formalismes het 'n uitdrukkingsvermoë wat gelyk is aan dié van eerste-orde predikaatlogika of dit selfs oorskrei. Anders as WordNet of ander leksikale of blaainetwerke, kan semantiese netwerke wat hierdie voorstellings gebruik, aangewend vir betroubare outomatiese logiese afleiding. Sommige outomatiese bewysvoerders benut die grafiek-teoretiese eienskappe van die netwerke tydens verwerking.
'n Ander voorbeeld van semantiese netwerke is Gellish modelle. Gellish Formal English met sy Gellish Formal English woordeboek, is 'n formele taal wat as 'n netwerk van relasies tussen konsepte en name van konsepte gedefinieer is. Gellish Formal English is 'n formele subversameling van natuurlike Engels, net soos wat Gellish Formeel Nederlands 'n formele subversameling van Nederlands is. Weergawes in ander tale, soos byvoorbeeld Gellish Formeel Nederlands, bevat soortgelyke inhoud as Formal English en ondersteun so Nederlands-Engels outomatiese vertaling. Algemeen gesproke bestaan Gellish netwerke uit kennismodelle wat in die Gellish taal uitgedruk is.
Perikles
Laaste militêre kampanjes en dood
In 430 v.C. is Attika vir 'n tweede keer deur die Spartaanse weermag geplunder, maar Perikles was onversetlik en het geweier om sy aanvanklike strategie te wysig. Onwillig om die Spartaanse weermag op die slagveld te ontmoet, het hy weereens 'n see-ekspedisie geloods vir 'n strooptog op die kusstreke van die Peloponnese, hierdie keer met 100 Atheense skepe. Volgens Plutarchus, het 'n sonsverduistering die bemannings ontsenu net voor hul vertrek, maar Perikles het die sterrekundige kennis wat hy by Anaxagoras opgedoen het aangewend om hulle gerus te stel. In die somer van dieselde jaar het 'n epidemie uitgebreek wat verwoesting gesaai het onder die Atheners. Die presiese aard van die plaag is onseker, en is al deurtastend gedebatteer. Nietemin het die stad se lot, meegebring deur die epidemie, 'n nuwe vlaag van publieke ergernis veroorsaak, en Perikles was genoop om homself te verdedig in 'n emosionele finale toespraak, waarvan 'n weergawe deur Thukydides oorgelewer is. Dit word as 'n monumentale rede beskou, wat baie onthul van Perikles se inbors, benewens sy bitterheid jeens sy landgenote se onerkentlikheid. Inmiddels kon hy die publieke gramskap onder bedwang hou en die venyn trotseer, maar dit het sy plaaslike vyande eindelik geluk in hul strewe om hom te ondermyn; hulle het geslaag om hom van die generaalskap te ontsê, en hom te beboet ten bedrae van 'n geskatte 15 tot 50 talente. Antieke bronne meld Kleon, 'n opkomende en dinamiese protagonis van die Atheense politieke arena in die oorlogstyd, as die publieke aanklaer in Perikles se verhoor. Nietemin, binne bestek van 'n jaar, in 429 v.C., het die Atheners Perikles nie net vergewe nie, maar hom ook herverkies tot strategos. Hy is heraangestel in bevel van die Atheense strydmag en het al die militêre operasies van die jaar 429 v.C. aangevoer, met die hefbome van mag aldus weereens in sy hande. In daardie jaar egter, moes Perikles toesien hoe beide sy legitieme seuns by sy eerste vrou, naamlik Paralos en Xanthippos, sterf aan die epidemie. Sy moraal was geknou, hy het in trane uitgebars en nie eens die samesyn van Aspasia kon hom vertroos nie. Hy het self aan die plaag gesterf in die herfs van die jaar 429 v.C..
Net voor sy dood, was Perikles se vriende om sy bed vergader, besig om sy deugde in vredestyd op te noem en sy nege oorlogstrofeë te benadruk. Perikles, alhoewel sterwend, het hulle gehoor en onderbreek, deur uit te wys dat hulle nagelaat het om sy fraaiste en vernaamste titel vir bewondering te vermeld; "want", het hy gesê, "geen lewende Athener het ooit om my ontwil gerou nie".
Perikles het gelewe tydens die eerste twee en 'n halwe jaar van die Peloponnesiese oorlog, en volgens Thukydides was sy dood 'n ramp vir Athene, aangesien sy opvolgers nie sy kwaliteite gestand gedoen het nie; hulle was geneig om al die swak gebruike van die gepeupel aan te hits en het 'n onbestendige beleid gevolg, deur gewildheid na te streef, eerder as bruikbaarheid. Met hierdie bitter opmerkings bekla Thukydides nie alleen die verlies van 'n man vir wie hy bewondering gehad het nie, maar word hy ook die voorbode van die kwyning van Athene se unieke glorie en grootsheid.
Tom Clancy
Thomas Leo Clancy, Jr. (* 12 April 1947, † 1 Oktober 2013) was 'n Amerikaanse skrywer. Hy het veral bekendheid verwerf met spioenasierillers en militêre stories wat tydens en na die Koue Oorlog afspeel. Een van sy bekendste boeke, wat ook verfilm is, is: The hunt for Red Ocotober.
Boulogne-sur-Mer
Boulogne-sur-Mer is ’n stad aan die noordoostelike kus van Frankryk. Dit is in die département Pas-de-Calais in die gewes Hauts-de-France geleë. Die stad lê op die Opaalkus langs die Straat van Dover, vanwaar die Engelse kus gesien kan word. Die Liane-rivier mond hier in die see uit.
Boulogne is Frankryk se grootste vissershawe. Dit was ook vir eeue lank een van die vernaamste hawens vir die vervoer van passasiers oor die Engelse Kanaal. Passasiers en motorvoertuie kon van hier na Dover in Groot-Brittanje reis. Met die koms van die Kanaaltonnel het die rol egter volledig verdwyn.
Charles Hawtrey (akteur, gebore 1914)
Charles Hawtrey (30 November 1914 – 27 Oktober 1988) was 'n Engelse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Follow That Camel (1967), Don't Lose Your Head (1967), Carry On... Up the Khyber (1968), en Carry on Again Doctor (1969).
Metaalos (astrologie)
Die Metaalos (辛丑, xīnchǒu) is die 38ste jaar van die Chinese kalender (sien die tabel regs onder van die 60-jaarsiklus). Dit is ’n begrip uit die Chinese astrologie en dui op dié maanjare wat gekenmerk word deur ’n verbinding van die agtste Hemelstam (辛, xīn; die element Metaal en Jin) met die tweede Aardtak (丑, chǒu), gesimboliseer deur die Os (牛, niú).
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Metaalosjaar het in 1961 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 15 Februarie 1961 tot 4 Februarie 1962.
Metaalosjare
Die volgende jare is Metaalosjare:
Osgood Perkins
Osgood Ripley James Perkins (16 Mei 1892 – 21 September 1937) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Love 'Em and Leave 'Em (1926), Scarface (1932), I Dream Too Much (1935), en Gold Diggers of 1937 (1936).
Engbers
Engbers is 'n Duitse familie-onderneming met belange in die tekstielkleinhandel waar hulle op mode vir mans in die ouderdom tussen 35 en 60 jaar fokus. Die onderneming, wat sy hoofkwartier in Gronau in die Münsterland-streek van Noordryn-Wesfale het, bedryf tans meer as 300 modewinkels in 180 nedersettings in Duitsland en Oostenryk.
Emilio Adani
Emilio Adani is oorspronklik as 'n etiket vir breimode gevestig. Vanaf 2005 is dit deur 'n span kreatiewes en inkopers verder ontwikkel tot 'n etiket vir straatmode met 'n sportiewe styl. Die teikengroep is mans tussen die ouderdom van 30 en 50 jaar. Eksklusiewe Emilio Adani-modewinkels is vanaf 2008 geopen, drie jaar later het 'n aanlynwinkel gevolg.
Vince Vaughn
Vince Vaughn is 'n Amerikaanse vervaardiger, akteur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Wedding Crashers (2005), The Break-Up (2006), Couples Retreat (2009), en The Internship (2013).
Bertram Ramsay
Admiraal Sir Bertram Home Ramsay, KCB, KBE, MVO (20 Januarie 1883 - 2 Januarie 1945) was 'n offisier van die Royal Navy. Hy het tydens die Eerste Wêreldoorlog die vernietiger HMS Broke beveel. In die Tweede Wêreldoorlog was hy in 1940 verantwoordelik vir die ontruiming van die Dunkirk en het hy die skipmagte beplan en beveel tydens die inval in Frankryk in 1944.
Erica pubigera
Erica pubigera is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Hendrik J. Botha
Hendrik J. Botha is ’n Afrikaanse digter.
Lewe en werk
Hendrik J. Botha is in 1958 gebore en word groot op Westonaria aan die Wes-Rand. Hy matrikuleer in 1976 aan die Hoërskool Gimnasium in Potchefstroom en studeer daarna in die medisyne aan die Universiteit van Pretoria. Na sy internskap en verpligte militêre diensplig is hy ’n algemene praktisyn in Louis Trichardt (tans Makhado). In 1993 vestig hy hom in Bloemfontein en spesialiseer in narkose, waarna hy vanaf 1997 as narkotiseur praktiseer, eers in Klerksdorp en vanaf 2011 in Pretoria. In 2011 skryf hy in vir die M.A.-graad in Kreatiewe Skryfkuns aan die Universiteit van Kaapstad, ’n graad wat hy onder leiding van Joan Hambidge in 2013 met lof behaal. Sy mini-verhandeling wat hy as deel van die kursus indien handel oor “Dokters as digters in die Afrikaanse letterkunde”, terwyl die praktiese vereistes van die graad die gedigte is wat later as “Atropos” gebundel word. Hy woon op ’n kleinhoewe aan die oostekant van Pretoria.
Skryfwerk
Hy debuteer met die digbundel “Atropos”. Die titel word verduidelik in die gedig “Lotsbestemming” en verwys na die Griekse mitologie, terwyl die voorbladontwerp ten nouste daarmee saamhang. Zeus se drie dogters Clotho, Lachesis en Atropos beskik oor die mens se lewensdraad: Clotho spin die draad, Lachesis wys dit ewekansig toe en Atropos knip dit willekeurig af. Die gedigte word in ses afdelings verdeel met temas wat behandel word wat insluit herinneringe aan die jeug en verlede; verganklikheid, soos dit veral in die hospitaal ervaar word; liefdesgedigte; herinneringe aan ’n Namibiese plaas; en ’n sterfproses. Die verse munt uit in duidelike segging in ’n klinkklare styl.
Omar Bradley
Generaal Van Die Weermag Omar Nelson Bradley (12 Februarie 1893 - 8 April 1981) was 'n senior offisier van die Amerikaanse weermag tydens en na die Tweede Wêreldoorlog. Bradley was die eerste voorsitter van die gesamentlike stafhoofde en het toesig gehou oor die beleid van die Amerikaanse weermag in die Korea-oorlog.
Bradley, gebore in Randolph County, Missouri, het as 'n ketelmaker gewerk voordat hy by die Amerikaanse militêre akademie in West Point betree het. Hy studeer aan die akademie in 1915 saam met Dwight D. Eisenhower as deel van "die klas waarop die sterre geval het." Tydens die Eerste Wêreldoorlog het Bradley kopermyne in Montana bewaak. Na die oorlog het Bradley op West Point klas gegee en in ander rolle gedien voordat hy 'n pos by die Oorlogsdepartement onder generaal George C. Marshall geneem het. In 1941 word Bradley bevelvoerder van die Amerikaanse leër Infanterieskool.
Ná die Amerikaanse toetrede tot die Tweede Wêreldoorlog het Bradley toesig gehou oor die transformasie van die 82ste Infanterie-afdeling in die eerste Amerikaanse lugafdeling. Hy het sy eerste voorste linie in Operasie fakkel ontvang, onder generaal George S. Patton in Noord-Afrika. Nadat Patton heraangestel is, het Bradley II Corps beveel in die Tunisië-veldtog en die Geallieerde inval in Sicilië. Hy het tydens die inval in Normandië die Eerste Amerikaanse leër beveel. Na die uitbreek van Normandië neem hy die bevel oor die Twaalfde Weermaggroep van die Verenigde State, wat uiteindelik drie en veertig afdelings en 1,3 miljoen man bestaan het, die grootste liggaam Amerikaanse soldate wat ooit onder 'n enkele veldkommandant gedien het.
Na die oorlog was Bradley die hoof van die Veterane Administration. Hy word in 1948 stafhoof van die Amerikaanse weermag en voorsitter van die gesamentlike stafhoofde in 1949. In 1950 word Bradley bevorder tot die rang van generaal van die leër en word die laaste van slegs nege mense wat tot vyf bevorder is -ster rang in die Amerikaanse weermag. Hy was die senior militêre bevelvoerder aan die begin van die Koreaanse oorlog, en ondersteun president Harry S. Truman se oorlogsbeperkingsbeleid. Hy het Truman oorreed om generaal Douglas MacArthur in 1951 te ontslaan nadat MacArthur die administratiewe pogings om die strategiese doelstellings van die oorlog terug te trek, teëstaan. Bradley het in 1953 aktiewe diens verlaat (hoewel hy die volgende 27 jaar op "aktiewe aftrede" gebly het), en het tot sy dood in 1981 voortgegaan om in openbare en besigheidsrolle te dien.
Cave canem, prisonnier de guerre à Rome
Cave canem, prisonnier de guerre à Rome (Cave canem, krygsgevangene in Rome) is 'n olieverfskildery deur Jean-Léon Gérôme uit die jaar 1881. Die skilderstuk word bewaar in die Musée Georges-Garret, te Vesoul, in Frankryk. .
Konteks en ontleding van die skildery
In 'n huis in Pompeii word 'n inskripsie ontdek met die waarskuwing Cave canem, wat beteken pasop vir die hond. Hierdie ontdekking lewer genoegsame diskoers tussen kunstenaars en intellektuele van die era op (1824-1825) om Gérôme te besiel. Die skildery is omgeef met 'n raaiselagtige dampkring, waar 'n krygsgevangene vas aan kettings uitgebeeld word. Dit kan gesien word as 'n soort waarskuwing: dat onderdrukking oorgaan in opstand.
Rondom die slawerny van volkere in ou Rome as onderwerp, is Gérôme geïnspireer deur die roman Salammbô deur Gustave Flaubert, veral die volgende aanhaling:
As aanhanger van die akademiese kuns, verdiep Gérôme hom in die onderwerpe van die klassieke oudheid. Die uitbeelding is wat betref die beligting, die sentrering, die kontras en agtergrond sy tyd vooruit; agterna beskou toon die werk verrassende trekke met die moderniteit, met 'n karakter soortgelyk aan dié uit die meesterwerke van die rolprentteater.
Moon Geun-young
Moon Geun-young (Koreaans: 문근영; * 6 Mei 1987 in Gwangju, Suid-Korea) is 'n Koreaanse aktrise.
Lonmin
Lonmin plc, voorheen Lonrho plc, is 'n platinum-produsent in die bosveldstollingskompleks van Suid-Afrika. Dit is 'n filiaal van Anglo Platinum en is gelys op Londen se aandelebeurs as deel van die FTSE 250 Indeks. Hulle geregistreerde kantoor is in Londen, maar die operasionele hoofkwartier is in Johannesburg, Suid-Afrika geleë.
Kingston
Kingston is (of was) die naam van 'n aantal stede en dorpe:
Lonmin
Senior bestuur
Tiny Rowland was die maatskappy se hoof uitvoerende beampte vanaf 1962 tot 1994. Rowland word deur Nicholas J Morrell opgevolg, wat tot November 2000 aan die roer van sake gestaan het, waarna G Edward Haslem oorgeneem het. Bradford Mills is in Maart 2004 aangestel. Die huidige uitvoerende hoof is Ian Farmer (wat om en by September 2008 aangestel is).
Marikana-slagting
Lonmin het in Augustus 2012 internasionaal aandag getrek nadat vier-en-dertig van sy mynwerkers in Marikana deur die polisie gedood en meer as 70 beseer is. Dit is die geweldadigste optrede deur Suid-Afrikaanse magte teenoor burgerlikes sedert die apartheidsjare.
Lörrach
Die stad fungeer as die hoofstad van die Markgräflerland-streek. Die Wieserivier, 'n sytak van die Ryn, vloei deur die munisipaliteit.
Kingston
Sien ook
Erica pudens
Erica pudens is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Noord- en Wes-Kaap.
Nikola Tesla
Nikola Tesla (* 10 Julie 1856, Smiljan, Keiserryk Oostenryk – † 7 Januarie 1943, New York, VSA) was 'n Serwies-Amerikaanse  uitvinder, fisikus, meganiese ingenieur, elektroniese ingenieur en futuris. Hy is bekend vir sy bydraes tot die moderne wisselstroom-elektriese toevoerstelsel (AC). Tesla se patente en teoretiese werk het gehelp om die basis te vorm vir koordlose kommunikasie en die radio. Sy vele revolusionêre ontwikkelings in die studiegebied van elektromagnetisme is gebaseer op Michael Faraday se teorieë van elektromagnetiese tegnologie.
Tesla, die seun van Serwiese ouers, is gebore in die dorpie Smiljan (hedendaagse Kroasië) as onderdaan van die Keiserryk Oostenryk; hy het later ’n Amerikaanse burger geword. As gevolg van sy demonstrasie in 1894 van kortafstand koordlose kommunikasie deur radio en sy uiteindelike oorwinning in die “Oorlog van die strome” is hy wyd gerespekteer as een van die grootste elektroniese ingenieurs wat in Amerika gewerk het. Hy was die pionier van moderne elektroniese ingenieurswese en baie van sy ontdekkings was baanbrekerswerk. Gedurende hierdie tyd in die VSA was Tesla net so gewild as enige ander uitvinder of wetenskaplike in die geskiedenis van populêre kultuur. Tesla het koordlose energieoordrag om elektroniese toestele van krag te voorsien, in 1891 gedemonstreer en daarna gestreef om interkontinentale koordlose oordrag van industriële krag in sy onvoltooide Wardenclyffe-toringprojek te behaal.
In die 1930’s, naby die einde van sy lewe, het Tesla homself begin afsonder. Hy het alleen in New York gaan woon in ’n hotelkamer en het slegs per geleentheid verskyn om ongewone persverklarings te doen. Weens sy uitsprake en die aard van sy werk oor die jare, het Tesla ’n reputasie opgebou as die kenmerkende “mal wetenskaplike”. Hy is op 7 Januarie 1943 brandarm en belas met skuld, oorlede.
Tesla se werk het na sy dood in die vergetelheid verval maar sedert die 1990’s het sy reputasie ’n terugkeer in die populêre kultuur ervaar. In 2005 is hy onder die top 100 kandidate in die televisieprogram “Die Grootste Amerikaner” gelys, soos gestem deur ’n gewildheidstemming met ope toegang wat deur AOL en The Discovery Channel aangebied is.
Vroeë jare (1856–1885)
Tesla is gebore op 10 Julie (O.S. 28 Junie) 1856 as die seun van Serwiese ouers in die dorpie Smiljan, Keiserryk Oostenryk (hedendaagse Kroasië). Sy vader, Milutin Tesla, was ’n priester in die Serwiese Ortodokse Kerk Tesla se moeder, Đuka Tesla (née Mandić), wie se vader ook ’n priester in die Serwiese Ortodokse Kerk was, het tuisnywerheidgereedskap gemaak en Serwiese epiese gedigte gememoriseer hoewel sy nooit geleer lees het nie. Tesla se voorouers het van Wes-Serwië naby Montenegro gekom.
Nikola was die vierde van vyf kinders. Sy ouer broer, Dane, is oorlede tydens ’n perdry-ongeluk toe Tesla vyf was. Hy het drie susters, Milka, Angelina en Marica gehad. Sommige bronne meen dat Tesla die perdry-ongeluk veroorsaak het deur die perd die skirk op die lyf te jaag.
In 1861 het Tesla die Krajina Laerskool in Smiljan bygewoon waar hy Duits, rekenkunde en godsdiens geleer het. In 1862 het die Teslagesin na Gospić verhuis waar Tesla se vader as pastoor gewerk het. Tesla het laerskool klaargemaak en is na die Gospić-gimnasium of Normaalskool.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1966
Die agtste FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi (Engels: World Cup 1966 – England) is vanaf 11 tot 30 Julie 1966 aangebied in Engeland, die “tuiste van sokker”. Dit was die eerste Sokker-Wêreldbekertoernooi wat in Engeland aangebied is en die vyfde in Europa. Buitendien was dit die eerste wêreldbekertoernooi in een van Engeland se gewildste sportsoorte wat in dié land aangebied is; later sou nog ’n aantal krieketwêreldbeker- en rugbywêreldbekertoernooie volg.
Nikola Tesla
Vroeë jare (1856–1885)
In 1870 het Tesla na Karlovac, Kroasië verhuis om na die Karlovac-gimnasium waar sy wiskunde-onderwyser, Martin Makulić hom grootliks beïnvloed het. Hy het die vermoë gehad om integraalrekene uit sy kop te doen wat daartoe gelei het dat sy onderwysers gedink het hy is oneerlik. Hy het ’n vierjaartermyn in drie jaar voltooi en hoërskool in 1873 klaargemaak. Hierna is Tesla terug na sy tuisdorp, Smiljan. Kort na sy aankoms het hy cholera gekry; hy was bedlêend vir nege maande en het by die dood omgedraai. Tesla se vader het in ’n oomblik van wanhoop ingestem om hom na die beste ingenieurskool te stuur indien hy van die siekte herstel.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1966
16 nasionale sokkerspanne het aan die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1966 deelgeneem. Die spanne is in vier groepe verdeel, waarvan die twee beste spanne van elke groep na die uitklopfase deurgedring het. Engeland het die trofee gewen nadat hulle Wes-Duitsland met 4–2 in die eindstryd geklop en sodoende hul eerste wêreldbekertitel ingepalm het. Engeland het daarmee die derde gasheer ná Uruguay in 1930 en Italië in 1934 geword om die toernooi te wen. Die eindstryd word veral vir die omstrede “Wembley-doel” onthou, wat deur Engelse ondersteuners as geldig beskou word, maar nie deur Duitse s’n nie. Daarbenewens is dit die eerste wêreldbekertrofee in een van Engeland se gewildste sportsoorte wat die onderskeidelike nasionale span ingepalm het; in 2003 sou nog die rugbywêreldbekertitel volg en in 2019 die krieketwêreldbekertitel. Portugal het in die derde en die Sowjetunie in die vierde plek geëindig. Die verdedigende kampioen Brasilië is reeds in die groepfase uitgeskakel; die eerste keer wat hierdie lot ’n verdedigende kampioen toegeval het.
Amy Locane
Amy Locane (gebore 19 Desember 1971) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cry-Baby (1990), School Ties (1992), Airheads (1994), en Secretary (2002).
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1966
Die Suid-Afrikaanse nasionale sokkerspan het nie aan die toernooi deelgeneem nie omdat hulle nie ’n lid van FIFA was nie. Die nasionale sokkerspanne van Noord-Korea en Portugal het vir die eerste keer aan ’n Sokker-Wêreldbekertoernooi deelgeneem.
Toewysing
Engeland is op 22 Augustus 1960 in Rome deur FIFA gekies as gasheer vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1966. Ander kandidaatlande was Spanje en Wes-Duitsland, maar Spanje het voor die stemming hulself onttrek.
Die stemming het as volg verloop:
Kwalifisering
Die gasheer Engeland en die verdedigende kampioen Brasilië het regstreeks vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1966 gekwalifiseer. Van die 14 oorblywende plekke is nege vir nasionale sokkerspanne van UEFA (Europa) gereserveer, drie vir CONMEBOL (Suid-Amerika) en een vir CONCACAF (Karibiese gebied, Noord- en Sentraal-Amerika). Een plek is tydens ’n uitspeelwedstryd tussen AFC (Asië) en CAF (Afrika) beslis.
31 Afrikalande het die toernooi weens FIFA se beslissing van 1964, waarvolgens die wenner van die Afrikakwalifisering teen die wenner van die Asiatiese kwalifisering vir net een plek moes speel, geboikot. Hulle was van mening dat die oorwinning in die Afrikakwalifisering op sigself goed genoeg vir ’n kwalifisering vir die Sokker-Wêreldbekertoernooi sou gewees het. ’n Ander rede vir hul boikot was die toelating van Suid-Afrika teen spyte dié land se opskorting van CAF in 1958 weens Apartheid. Suid-Afrika is daarna aan die kwalifiserende groep van Asië en Oseanië toegewys voordat dit weer in Oktober 1964 weens druk van ander Afrikalande opgeskort is. Ten spyte daarvan het die Afrikaspanne, nadat FIFA geweier het om die kwalifiserende formaat te verander, in elk geval besluit om uit die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi te onttrek totdat minstens een volledige plek aan Afrika toegeken sal word, iets wat in plek gestel is vanaf die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1970.
Kwalifiserende spanne
[[Lêer:Qualification for the 1966 FIFA World Cup.png|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
]]
Stadions
Wedstryde is in die volgende stede gespeel:
Nikola Tesla
Vroeë jare (1856–1885)
In 1874 het Tesla drie jaar diensplig ontduik deur na Tomingaj naby Gračac te gaan. Gedurende hierdie periode het hy die berge verken. Tesla reken dat hierdie kontak met die natuur hom geestelik en fisies sterker gemaak het. Hy het baie boeke gelees terwyl hy in Tomingaj was en beweer dat die werke van Mark Twain hom gehelp het om van sy siekte te herstel.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1966
Formaat
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1966 is oor 20 dae tussen 16 verskillende nasies oor 32 wedstryde uitgespeel. Dit het op 11 Julie 1966 op die Wembley-stadion in Londen met ’n wedstryd tussen die gasheer Engeland en Uruguay afgeskop. Die toernooi het geëindig by dieselfde stadion op 30 Julie met die eindstryd tussen Engeland en Wes-Duitsland, waartydens die gasheer die Jules Rimet-trofee ingepalm het. Dieselfde formaat is voorheen tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1962 ingespan.
Kalender
Die volgende tabel dui die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1966 se daaglikse program aan. ’n Pers blokkie dui op wedstryde tydens die groepfase, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Groepfase
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1966 is deur 16 nasionale sokkerspanne uitgespeel. Vir die groepfase is die 16 deelnemende spanne in vier groepe van vier spanne elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die groepfase gespeel. Twee punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens aangetekende doele gerangskik.
Klassifisering binne elke groep was gegrond op die volgende puntestelsel: