cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anton Tsjechof
Keerpunte
In die herfs van 1887 het ’n teaterbestuurder met die naam Korsj vir Tsjechof ’n kommissie gegee vir ’n toneelstuk, en die resultaat was Iwanof, wat binne twee weke geskryf is en daardie November opgevoer is. Hoewel die ondervinding vir Tsjechof "weersinwekkend" was en hy ’n komiese beskrywing van die chaotiese produksie in ’n brief aan sy broer Aleksander gegee het, was die toneelstuk ’n treffer en is dit, tot Tsjechof se verbasing, as oorspronklik beskryf.
Hoewel Tsjechof dit destyds nie ten volle besef het nie, dien sy toneelstukke soos Die Seemeeu (1895), Oom Wanja (1897), Drie Susters (1900) en Die Kersieboord (1903) tot vandag toe as ’n rewolusionêre hoeksteen van wat gesonde verstand in toneelspel is: ’n poging om die manier waarop mense werklik met mekaar praat en teenoor mekaar optree, realisties weer te gee.
Michail Tsjechof, self ’n skrywer, beskou Iwanof as ’n sleuteloomblik in sy broer se intellektuele ontwikkeling en letterkundige loopbaan. Uit dié tydperk kom ’n opmerking wat as "Tsjechof se geweer" bekend geraak het: ’n vereiste dat elke element in ’n verhaal noodsaaklik en onvervangbaar moet wees, en dat enigiets anders verwyder moet word:
"Haal alles uit wat geen betrekking op die storie het nie. As jy in die eerste hoofstuk skryf daar hang ’n geweer teen die muur, is dit noodsaaklik dat die geweer in die tweede of derde hoofstuk afgaan. As dit nie afgevuur gaan word nie, moet dit nie daar hang nie."
Sachalin
In 1890 het Tsjechof na die eiland Sachalin in die Russiese Verre-Ooste gereis, waar ’n Goelag-strafkamp was. Dit was ’n uitputtende reis per trein, perdewa en rivierboot. Hy het drie maande lank op die eiland gebly en onderhoude gevoer met duisende gevangenes en setlaars vir ’n sensus. Die briewe wat hy tydens sy lang reis na Sachalin geskryf het, word as van sy bestes beskou. Sy opmerkings teenoor sy suster oor Tomsk het berug geword.
""Tomsk is is ’n baie saai stad. Te oordeel na die dronklappe wat ek ontmoet het en die intellektuele mense wat na die hotel gekom het om my te kom groet, is die inwoners ook baie saai.""
Tsjechof het baie dinge op Sachalin gesien wat hom geskok en woedend gemaak het, soos geseling, bedrog met voorraad en gedwonge prostitusie onder vroue. Hy het geskryf: "Daar was tye dat ek gevoel het ek sien voor my die uiterste grense van die mens se degradasie." Hy is veral getref deur die lot van die kinders wat saam met hulle ouers in die kampe moes bly:
"Op die Amoer-stoomskip op pad na Sachalin was daar ’n gevangene wat sy vrou vermoor het en boeie aan sy bene gehad het. Sy dogtertjie, ’n meisie van ses, was saam met hom. Ek het opgemerk hoe die meisie oral waar die gevangene gaan, agter hom aanhardloop en aan sy boeie vashou. Snags het die kind saam met die misdadigers en soldate geslaap, almal saam op ’n hoop."
Tsjechof het later gesê welsyn is nie die antwoord nie, maar dat die regering ’n plig het om die menslike behandeling van die gevangenes te finansier. Sy bevindings is in 1893 en 1894 gepubliseer as Ostrof Sachalin (Sachalin-eiland), ’n werk van sosiologie, nie letterkunde nie. Tsjechof het ’n letterkundige werk ook oor Sachalin geskryf: die kortverhaal Die Moord. Die laaste deel speel op Sachalin af, waar die moordenaar Jakof in die nag kool laai terwyl hy huis toe verlang.
Melichowo
In 1892 het Tsjechof die klein landgoed Melichowo by Lopasnja gekoop. Hy het saam met sy ouers daar gaan woon en sy hulp as geneesheer aangebied in ’n cholera-epidemie in die omgewing.
Sy broer Michail, ’n lid van die huishouding daar, het geskryf:
"Van die eerste dag dat Tsjechof na Melichowo verhuis het, het die siekes binne 20 myl [32 km] na hom begin stroom. Hulle het te voet gekom en is met perdekarre aangery, en hy is dikwels kom haal na pasiënte wat ver was. Soms het boervroue en -meisies van vroeg soggens voor sy deur gewag."
Tsjechof het baie geld op medisyne uitgegee, maar die ure lange reise om die siekes te besoek was die grootste uitgawe. Dit het ook vir hom minder tyd gelaat om te skryf. Tog het sy werk as geneesheer sy skryfwerk verryk deurdat hy in noue kontak gebring is met alle vlakke van die Russiese gemeenskap. Hy het byvoorbeeld eerstehands die kleinboere se ongesonde en beknopte lewensomstandighede ervaar wat hy in sy kortverhaal Kleinboere oproep.
Hy het ook die rykes besoek en in sy notaboek aangeteken: "Aristokrate? Dieselfde lelike lywe en fisieke onsindelikheid, dieselfde tandelose ouderdom en weersinwekkende dood as met markvroue."
In 1894 het Tsjechof sy toneelstuk Die Seemeeu in ’n hut begin skryf wat hy in die boord van Melichowo laat bou het. In die twee jaar sedert hy na die landgoed getrek het, het hy die huis hermeubileer, landbou en tuinbou beoefen, die boord en dam versorg en baie bome geplant. Laasgenoemde het hy, volgens Michail, versorg "asof dit sy kinders is. Nes kolonel Wersjinin in sy Drie Susters het hy, terwyl hy na hulle kyk, gedroom oor hoe hulle oor drie- of vierhonderd jaar sou wees."
Die eerste nag van Die Seemeeu in die Aleksandrinski-teater in Sint Petersburg op 17 Oktober 1896 was ’n fiasko. Die gehoor het geboe en Tsjechof het die verhoog afgesweer. Maar die stuk het die teaterdirekteur, Wladimir Nemirowitsj-Dantsjenko, so beïndruk dat hy sy kollega Konstantin Stanislafski oorreed het om ’n nuwe produksie daarvan in 1898 op die been te bring vir die innoverende Moskouse Kunsteater. Stanislafski het die stuk laat slaag en Tsjechof se belangstelling in toneelstukke weer laat opvlam.
Die Kunsteater het nog kommissies vir toneelstukke aan Tsjechof gegee en het die volgende jaar Oom Wanja opgevoer, wat Tsjechof in 1896 voltooi het.
Jalta
In Maart 1897 het Tsjechof ernstige bloeding op sy longe gehad terwyl hy op besoek aan Moskou was. Hy is met groot moeite oorreed om in ’n kliniek opgeneem te word. Die dokters het tuberkulose aan die boonste deel van sy longe gediagnoseer en ’n verandering van lewenstyl voorgestel.
Ná sy pa se dood in 1898 het Tsjechof ’n stuk grond aan die buitewyke van Jalta gekoop en ’n villa daarop laat bou. Hy, sy ma en sy suster het die volgende jaar soontoe verhuis. Hoewel hy bome en blomme geplant, honde en mak kraanvoëls aangehou en gaste soos Leo Tolstoi en Maksim Gorki ontvang het, was Tsjechof altyd verlig om sy "warm Siberië" agter te laat vir reise na Moskou en oorsee. Hy het belsuit om terug te trek na Taganrog sodra water soontoe aangelê is. In Jalta het hy nog twee toneelstukke vir die Kunsteater geskryf. Hy het moeiliker geskryf – langer as ’n jaar aan Drie Susters en Die Kersieboord.
Op 25 Mei 1901 het Tsjechof stil-stil met Olga Knipper getrou vanweë sy vrees vir huwelike. Sy was ’n voormalige beskermling en minnares van Nemirowitsj-Dantsjenko wat hy die eerste keer ontmoet het tydens kleedrepetisies vir Die Seemeeu. Tot in daardie stadium het Tsjechof, wat as Rusland se "ontwykendste letterkundige oujongkêrel" bekend was, kortstondige liaisons en besoeke aan bordele verkies. Hy het eenkeer aan Soeworin geskryf:
"Natuurlik sal ek trou as jy wil hê ek moet. Maar op hierdie voorwaardes: Alles moet wees soos voorheen – dit wil sê, sy moet in Moskou woon en ek op die platteland, en ek sal haar kom besoek... Ek belowe ek sal ’n uitstekende man wees, maar gee my ’n vrou wat, soos die maan, nie elke dag in my lug sal verskyn nie."
Die brief het profeties blyk te wees oor Tsjechof se ooreenkoms met Olga: Hy het hoofsaaklik in Jalta gebly en sy in Moskou, waar sy toneelgespeel het. In 1902 het Olga ’n miskraam gehad. Die Russiesdosent Donald Rayfield het bewyse gelewer, wat op die paartjie se briewe geskoei was, dat die baba verwek is in 'n tyd toe Tsjechof en Olga nie saam was nie, hoewel Russiese geleerdes die bewering verwerp. Die letterkundige nalatenskap van dié langafstandhuwelik is 'n korrespondensie met juweeltjies van teatergeskiedenis, insluitende klagtes oor Stanislafski se redigeringsmetodes en Tsjechof se advies aan Olga oor optrede in sy toneelstukke.
In Jalta het Tsjechof een van sy beroemdste stories geskryf: Die Dame met die Hondjie. Dit gaan oor wat aanvanklike ’n kortstondige verhouding is tussen ’n siniese getroude man en ’n ongelukkig getroude vrou wat mekaar op vakansie in Jalta ontmoet. Nie een verwag dat iets daaruit sal ontwikkel nie. Onverwags raak hulle egter mettertyd verlief en loop hulle die risiko van ’n skandaal en om die sekuriteit van albei se gesinslewe te verloor. Die storie gee hulle gevoelens vir mekaar wonderlik weer, veral die innerlike transformasie wat die siniese man ondergaan vanweë die liefde en hulle onvermoë om die saak op te los deur óf van hulle gesinne óf mekaar af te sien.
Dood
Teen Mei 1904 was Tsjechof terminaal siek aan tuberkulose. Michail Tsjechof het later vertel enigiemand wat hom gesien het, het geweet die einde is nie ver nie, "maar hoe nader die einde gekom het, hoe minder het hy dit blykbaar besef". Op 3 Junie het hy saam met Olga na die Duitse spa-dorp Badenweiler in die Swartwoud vertrek, van waar hy oënskynlik vrolike briewe vir sy suster, Masja, geskryf en die kos en omgewing beskryf het. Hy het haar en sy ma verseker hy raak beter. In sy laaste brief het hy gekla oor hoe Duitse vroue aantrek.
In 1908 het Olga oor haar man se laaste oomblikke geskryf:
"Anton het ongewoon regop gesit en hard en duidelik gesê (hoewel hy feitlik geen Duits geken het nie): "Ich sterbe." ("Ek sterf.") Die dokter het hom kalmeer, ’n naald geneem, hom ’n inspuiting van kanfer gegee en sjampanje bestel. Anton het ’n volle glas geneem, daarna gekyk, vir my geglimlag en gesê: "Ek het lank laas sjampanje gedrink." Hy het dit gedrink en stil op sy linkersy gelê, en ek het net tyd gehad om na hom te hardloop en oor die bed te leun om sy naam te roep, maar hy het ophou asemhaal en het so vreedsaam soos ’n kind geslaap ..."
Nalatenskap
’n Paar maande voor sy dood het Tsjechof aan die skrywer Iwan Boenin vertel hy dink mense sal sy werk nog sewe jaar lank lees. "Hoekom sewe?" het Boenin gevra. "Wel, sewe en ’n half," het Tsjechof geantwoord. "Dis nie sleg nie. Ek het nog ses jaar om te lewe."
Tsjechof se reputasie ná sy dood het sy voorspelling ver oortref. Die ovasies vir die toneelstuk Die Kersieboord in die jaar van sy dood het die Russiese gehore se groot dunk van die skrywer weerspieël, en dit het hom as die gewildste letterkundige ster gevestig naas Tolstoi, wat ses jaar langer as hy gelewe het. Tolstoi was ’n groot bewonderaar van Tsjechof se kortverhale en het ’n reeks in ’n boek laat bind wat hy as "beste gehalte" en "tweede beste gehalte" beskou het. In die eerste kategorie was: Kinders, Die Koormeisie, ’n Toneelstuk, Tuis, Ellende, Die Wegloper, In die Hof, Wanka, Dames, ’n Boosdoener, Die Seuns, Duisternis, Vaak, Die Helpmaat en Die Liefling. In die twee kategorie was: ’n Oortreding, Hartseer, Die Heks, Werotsjka, In ’n Vreemde Land, Die Kok se troue, ’n Vervelige Saak, ’n Omwenteling, O! Die Publiek!, Die Masker, ’n Vrou se Geluk, Senuwees, Die Troue, ’n Weerlose Skepsel en Boervroue.
Tsjechof se werk is ook geprys deur verskeie van Rusland se invloedrykste radikale politieke denkers. As enigiemand getwyfel het aan die somberheid en ellendige armoede van Rusland van die 1880's, het die anargis Pjotr Kropotkin geskryf, "lees net Tsjechof se romans!" Die filosoof en digter Raymond Tallis het verder vertel Wladimir Lenin het geglo hy het ’n rewolusionêre geword nadat hy die kortverhaal Saal No. 6 gelees het. Nadat hy dit gelees het, het Lenin glo gesê: "Ek het absoluut gevoel of ek self in Saal 6 toegesluit is!"
Die Russiese resensent D.S. Mirsky, wat in Engeland gewoon het, het Tsjechof se gewildheid in dié land verduidelik aan die hand van sy "ongewone verwerping van wat ons heroïese waardes kan noem". In Rusland self het Tsjechof se dramas uit die mode geraak ná die rewolusie, maar dit is later in die Sowjet-kanon opgeneem. Die karakter Lopachin is byvoorbeeld herskep in ’n held van die nuwe orde wat uit ’n nederige agtergrond uitstyg en eindelik die rykes se landgoede oorneem.
Een van die eerste nie-Russe wat Tsjechof se toneelstukke geprys het, is George Bernard Shaw, wat vir sy Heartbreak House die subtitel "A Fantasia in the Russian Manner on English Themes" gegee het. Hy het die ooreenkomste uitgewys tussen die penarie van die Britse grondbesittersklas en dié van hulle Russiese eweknieë soos deur Tsjechof uitgebeeld: "dieselfde aangename mense, dieselfde volslae futiliteit".
In die VSA het Tsjechof se werk eers effens later gewild geword, hoofsaaklik danksy die invloed van Stanislafski se stelsel van toneelspel, met sy idee van subteks (wat nie uitdruklik deur die karakters of skrywer weergegee word nie): "Tsjechof het dikwels nie sy gedagtes in dialoog weergegee nie," het Stanislafski geskryf, "maar deur verposings of tussen die lyne of in antwoorde wat uit ’n enkele woord bestaan ... die karakters voel en dink dikwels goed wat nie deur hulle gesê word nie."
Die Group Theatre in New York het veral die subteksbenadering tot drama ontwikkel en geslagte van Amerikaanse dramaturge, draaiboekskrywers en akteurs beïnvloed, insluitende Clifford Odets, Elia Kazan en veral Lee Strasberg. Strasberg se Actors Studio en die metodebenadering tot toneelspel het op hulle beurt weer baie akteurs beïnvloed, soos Marlon Brando en Robert de Niro, hoewel die Tsjechof-tradisie teen daardie tyd verwring is deur ’n preokkupasie met realisme. In 1981 het die dramaturg Tennessee Williams Die Seemeeu verwerk as The Notebook of Trigorin. Een van Anton se broerskinders, Michael Chekhov, sou ook baie tot moderne teater bydra, veral met sy unieke toneelspelmetodes, wat Stanislafski se idees verder ontwikkel het.
Ondanks Tsjechof se reputasie as ’n dramaturg, meen William Boyd sy kortverhale is sy grootste prestasie. Raymond Carver, wat die kortverhaal "Errand" oor Tsjechof se dood geskryf het, het gesê Tsjechof was die grootste van alle kortverhaalskrywers:
"Tsjechof se stories is nou so wonderlik (en noodsaaklik) as toe hulle die eerste keer verskyn het. Dit is nie net die enorme hoeveelheid stories wat hy geskryf het nie – want min skrywers, indien enige, het meer geskryf – dit is die ongelooflike reëlmaat waarmee hy meesterstukke geskep het, stories wat ons ablusie gee sowel as behaag en ontroer, wat ons emosies ontbloot op maniere wat net ware kuns kan regkry."
Ernest Hemingway, nog ’n skrywer wat deur Tsjechof beïnvloed is, was minder vleiend: "Tsjechof het sowat ses goeie stories geskryf. Maar hy was ’n amateurskrywer." Vladimir Nabokov het Tsjechof se "mengelmoes van verskriklike prosaïsmes, pasgemaakte epifette, herhalings" gekritiseer. Maar hy het ook verklaar: "Tog is dit sy werk wat ek sal saamvat na ’n ander planeet." En hy het "Die Dame met die Hondjie" genoem "een van die beste stories wat nog geskryf is" in sy uitbeelding van ’n problematiese verhouding. Hy het gesê Tsjechof skryf "op die manier waarop een mens die belangrikste dinge in sy lewe aan ’n ander sal vertel, stadig maar tog sonder onderbreking, in ’n effens gedempte stem."
Alan Twigg, die hoofredakteur en uitgewer van die Kanadese boekresensietydskrif B.C. BookWorld, het geskryf:
"'n Mens kan sê Anton Tsjechof is die tweede gewildste skrywer op die planeet. Net Shakespeare se werk is meer as Tsjechof s'n verwerk vir rolprente, volgens die rolprentdatabasis IMDb. ... Oor die algemeen weet ons minder van Tsjechof as van die geheimsinnige Shakespeare."
Tsjechof het ook die werk van Japannese dramaturge soos Shimizu Kunio, Yōji Sakate en Ai Nagai beïnvloed. Resensente het ’n ooreenkoms opgemerk in hoe Tsjechof en Shimizu ’n mengsel van ligte humor en intense uitbeeldings van verlange gebruik. Sakate het verskeie van Tsjechof se toneelstukke verwerk. Nagai het dieselfde gedoen, onder meer met Drie Susters, en dit omskep in sy styl van satiriese realisme terwyl hy nadruk lê op die sosiale kwessies in die toneelstuk.
Tsjechof se werk is vir die groot skerm verwerk, insluitende Sidney Lumet se Sea Gull en Louis Malle se Vanya on 42nd Street. Laurence Olivier se finale poging as regisseur was ’n 1970-verwerking van die prent Three Sisters, waarin hy ook ’n byspeler was. Tsjechof se werk het ook al as inspirasie gedien vir verskeie rolprente of is daarin genoem. In Andrei Tarkofski se prent van 1975, The Mirror, bespreek karakters die kortverhaal "Saal No. 6". Woody Allen is deur Tsjechof beïnvloed en in baie van sy prente is daar verwysings na Tsjechof se werk, insluitende Love and Death (1975), Interiors (1978) en Hannah and Her Sisters (1986). Die Kersieboord het ’n rol in die komedieprent Henry's Crime (2011) en deel van ’n verhoogopvoering van Drie Susters is te sien in die 2014-dramaprent Still Alice.
Verskeie van Tsjechof se kortverhale is verwerk vir episodes van die Indiese TV-reeks van 1986 Katha Sagar. Nog ’n Indiese TV-reeks, Chekhov Ki Duniya, is in die 1990's vertoon. Verskeie van Tsjechof se werke is daarin verwerk. Die Palme d'Or-wenner Winter Sleep van die Turkse regisseur en draaiboekskrywer Nuri Bilge Ceylan is ’n verwerking van Die Vrou, ’n kortverhaal deur Tsjechof.
Bibliografie
Tsjechof het tussen 1880 en 1903 byna 300 prosawerke geskryf. Die meeste daarvan is kortverhale, al is sommige lank genoeg om novelles of romans genoem te word. ’n Paar van die bekendstes is:
Taizhou, Zhejiang
Taizhou (Chinees: 台州) is 'n stad in die Chinese provinsie Zhejiang met 'n bevolking van 5 968 800 in 2010.
Die stad is geleë in die ooste van China aan die Oos-Chinese See. Taizhou is 'n nuutontwikkelde nywerheidstad en vervoerknooppunt tussen Sjanghai, Wenzhou en Ningbo.
Geofiet
'n Geofiet is volgens die definisie van Raunkiaer (1934) 'n plant wat 'n ondergrondse orgaan besit soos 'n blombol, 'n knol of 'n wortelstok wat dit in staat stel om 'n droë seisoen te oorleef, terwyl die plant se bogrondse blare elke jaar afsterf. Hierdie definisie is later bygewerk, maar vorm steeds die basis vir die begrip geofiet.
Veral gebiede met 'n |mediterreense bioom is ryk aan geofiete: hulle is winterreëngebiede met 'n droë somer. Die Kaapse floraryk is daarvan die rykste gebied.
Die geofiete van die Kaapgebied
Die Kaapgebied soos hier aangegee omvat die kusfynbos, bergfynbos en die sukkulente Karoo en strek van Lüderitz in Namibië tot Kaapstad en Grahamstad in die ooste. Die aantal geofiete is uitsonderlik groot. Omdat spesies steeds hersien word, kan die getalle verder verander.
The Baths
The Baths (ook Die Bad genoem) is 'n warmwaterbron naby Citrusdal.
Hierdie bron lê waar 'n nou kloof doodloop by, op die westelike oewer van die Olifantsrivier en 14 km suid van die dorp. Die kloof is dig begroei met inheemse bome. Daagliks lewer die bron 1½ miljoen liter water teen 42.8°C. Die water is smaakloos.
Die terrein rondom die bron is goed ontwikkel. Daar is swembaddens, rotspoele, vakansiehuise, kampeerplekke, wandelpaaie, 'n winkel en 'n restaurant.
In Oktober 1773 het die Sweedse plantkundige Carl Pehr (Peter) Thunberg en die Skotse reisiger, tuinier en plantversamelaar Francis Masson die bron besoek. Vroeg in die 19de eeu is hulle gevolg deur Jacob Abraham de Mist en Hinrich Lichtenstein in Oktober 1803 en die Wesleyaanse Metodiste-sendeling eerw. Barnabas Shaw in 1818.
Royal Bafokeng-stadion
Dit is primêr as 'n sokkerstadion gebou, en was die eerste stadion in 'n tradisionele Afrikastad waarin die Nelson Mandela Sokkeruitdaging, die FIFA Konfederasiebeker en die FIFA Wêreldbeker gespeel is. Klein aanpassings is vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 aangebring en die kapasiteit is tot 40 000 toeskouers verhoog. Vandag word die stadion vir gemeenskapsametrekke van die Bafokengstam ingespan, sowel as vir atletiekbyeenkomste. Die professionele sokkerspan Platinum Stars speel hul tuiswedstryde in die Premier Sokkerliga in hierdie stadion.
Die stadion is die enigste groot (40 000+) stadion waar die Springbokke 'n 100% wenrekord geniet.
Laerskool Melpark
Die Laerskool Melpark (amptelik Melpark Primary School) is ’n primêre Engelsmedium-staatskool in die Johannesburgse voorstad Melville.
Die skool se geskiedenis strek terug tot 1905 met die stigting van die Melville School. Aanvanklik is klasse in tente gehuisves en toe in ’n woonhuis, tot die eerste skoolgebou in Tweede Laan in 1909 betrek is. Reeds in 1913 moes bykomende klaskamers gebou word. Destyds was die onderrigmediums Hollands en Engels in dubbelmediumklasse tot gr. 6. Nadat die skool weer te klein geword het, is van die klasse gehuisves in die NG gemeente Melville (gestig in 1920) se kerksaal.
Omdat die skool steeds aanhou groei het, is die Hollandse klasse oorgeskuif na die nuwe Afrikaansmediumskool die Aucklandparkse Laerskool. Vir die volgende amper 70 jaar het twee laerskole dus in die omgewing bestaan: die Engelstalige Melville Primary School en die Afrikaanstalige Aucklandparkse Laerskool.
Weens ’n afname in die loop van die 1980’s en vroeë 1990’s in albei skole se leerdertal is besluit om die skole in ’n parallelmediumskool te kombineer. So het die leerders en onderwysers van die Aucklandparkse Laerskool, in Eerste Laan oorkant die Gereformeerde kerk Johannesburg-Noord, op 2 Augustus 1992 oorgeskuif na die perseel van Melville Primary School, in Tweede Laan, 'n hanetree van die NG kerk Melville af. ’n Kompetisie is onder die leerders gereël om ’n naam vir die skool te kies en die gewildste voorstel was Melpark, ’n samestelling van die twee vorige name. Daarna het 'n skool vir minderbevoorregte leerders met spesiale behoeftes, Sparrow, die Aucklandparkse skoolgebou oorgeneem.
Die Laerskool Melpark Primary School het net sowat agt jaar as parralelmediuskool bestaan, want teen 2000 het die Afrikaanse leerders sodanig afgeneem dat dié onderrigmedium afgeskaf is. Sedertdien is die skool Engelsmedium en die leerders hoofsaaklik swart.
Nedersakse
Nedersakse (Duits: Niedersachsen, [ˈniːdɐzaksn̩], ; Nederduits: Neddersassen, Saterfries: Läichsaksen) is 'n deelstaat in die noorde van Duitsland. Volgens sy oppervlakte van 47 709,82 vierkante kilometer en sy bevolking van 8,0 miljoen is Nedersakse die grootste deelstaat van Noord-Duitsland en die tweede grootste in Duitsland ná Beiere.
Alhoewel die moderne deelstaat Nedersakse eers so onlangs soos November 1946 met die samesluiting van Hannover, Oldenburg, Brunswyk en Schaumburg-Lippe geskep is, het die naam Nedersakse 'n lang historiese tradisie wat tot in die tyd van die groot volksverhuisings tussen die 3de en 7de eeu terugdateer – 'n periode toe die Sakse, 'n Germaanse stam, hulle hier gevestig het.
Hannover is met sowat 500 000 inwoners die hoofstad en grootste stad van Nedersakse. Die twee grootste stede van Noord-Wes-Duitsland, Hamburg en Bremen, speel eweneens 'n baie belangrike rol vir Nedersakse, aangesien hulle metropolitaanse gebiede ook na Nedersakse uitgebrei het.
Ligging
Nedersakse grens in die noordweste aan die Noordsee, in die noorde aan Sleeswyk-Holstein en Hamburg, in die noordooste aan Mecklenburg-Voorpommere en Brandenburg, in die ooste aan Sakse-Anhalt, in die suide aan Thüringen en Noordryn-Wesfale, en in die weste aan Nederland.
Die Noordsee vorm net soos die Elberivier se benede- en middelloop die natuurlike noordelike grens van die deelstaat Nedersakse, met die uitsondering van die Amt Neuhaus wat noordoos van die Elbe lê (en tot by die Duitse hereniging in 1990 by die Duitse Demokratiese Republiek ingesluit was) en sommige stadswyke van Hamburg wat suid van die Elbe geleë is. Die stadstaat Vrye Hansestad Bremen lê met die stede Bremen en Bremerhaven as 'n enklawe in Nedersakse.
In die suidooste loop Nedersakse se landsgrens deur die Harzgebergte. Die noordooste en weste van die deelstaat – sowat driekwart van die totale oppervlakte – maak deel uit van die Noord-Duitse Vlakte, terwyl die suide die Nedersaksiese Bergland met die streke Weserbergland, Leinebergland, Schaumburger Land, Untereichsfeld, Elm en Lappwald vorm. Die noordooste van Nedersakse word deur die heideveld van die Lüneburger Heide met sy minder vrugbare Geest-sandgronde oorheers. Die sentraal-oostelike en suidoostelike deel word deur vrugbare loes- of waaigrond gekenmerk.
In die weste van Nedersakse lê die Graafskap Bentheim, die Osnabrücker Land, die Eemsland, die Oldenburger Land, die Oldenburger Münsterland en Oos-Friesland.
Die riviere Eems, Weser, Aller en Elbe, wat vanuit die suide en suidooste in noordelike en noordwestelike rigting vloei, vorm 'n belangrike deel van die Nedersaksiese landskap. Die hoogste bergpiek is die Wurmberg (971 meter) in die Harzgebergte. Die hoogste berg in die Harzbergreeks, die Brocken, is digby die landsgrens met die deelstaat Sakse-Anhalt geleë. Die meeste Nedersaksiese heuwels en bergspitse is in die suidooste van die deelstaat te vinde, terwyl die laagste punt op sowat 2,5 meter benede seevlak in 'n laagte naby Freepsum in Oos-Friesland lê.
Die bevolking, ekonomie en infrastruktuur van Nedersakse is in die stede Stadthagen, Hannover, Celle, Brunswyk, Wolfsburg, Hildesheim en Salzgitter gekonsentreer.
Eilande
Daar is sewe bewoonde eilande in die Nedersaksiese Waddesee – Wangerooge, Spiekeroog, Langeoog, Baltrum, Norderney, Juist en Borkum, asook twee onbewoondes – Memmert en Lütje Hörn. Die "Sewe Oos-Friese", soos die bewoonde eilande ook genoem word, lê soos 'n string pêrels tussen agt en tien kilometer van die kuslyn af en in goeie weer kan hul duine, huise en torings vanuit die vastelandse dyke raakgesien word.
Klimaat
Nedersakse maak deel uit van die gematigde klimaatsone van Sentraal-Europa. Die deelstaat is in 'n oorgangsgebied tussen die Wes-Europese seeklimaat en die kontinentale klimaat van Oos-Europa geleë, soos uit die verskille tussen die noordelike en suidelike landsdele blyk: Die noordweste van Nedersakse het danksy sy ligging aan die Noordsee 'n Atlantiese tot sub-Atlantiese klimaat met kleiner temperatuurskommelings en baie reënval, terwyl die klimaat in die suidooste reeds kontinentale trekke toon met groter temperatuurverskille tussen die winter- en somermaande asook laer gemiddelde reënval. Veral streke soos Wendland, die Weserbergland tussen Hameln en Göttingen en die omgewing van Helmstedt word deur kontinentale klimaatinvloede gekenmerk.
Die hoogste jaarlikse reënval word in die Harz-bergreeks aangeteken. Die gemiddelde jaarlikse temperatuur in Nedersakse is 8 °C.
Saksers
Die oudste historiese dokumente wat na die gebied van die huidige Nedersakse verwys dateer uit die Romeinse tydperk; die Romeine het vroeg in die 1ste eeu n.C. 'n vergeefse poging onderneem om hul magsgebied oor die Ryn tot by die benedeloop van die Elbe en die Noordseekus uit te brei. Romeinse geskiedskrywers het in hul werke wat tydens die veldtogte ontstaan het na Germaanse stamme soos die Chauke aan die Noordseekus, die Langobarde aan die Elbe en die Cheruskers langs die Weser verwys.
Veral die Cheruskers het bekend gestaan vir die felle weerstand wat hulle teen die Romeinse leër onder die bevel van Varus gebied het. Met die Cheruskiese oorwinning oor die Romeine aan die noordelike rand van die Wiehengebergte in die Osnabrücker Land het die Romeine hul troepe vir goed uit die gebied onttrek. Die Germaanse stamme het hul vryheid egter nie gebruik om hulle tot 'n gemeenskaplike ryk te verenig nie en die yl bevolkte land as kleiner selfstandige gemeenskappe bewoon. Argeologiese vondse wat in 2008 en 2009 naby Kalefeld aan die rand van die Harz-gebergte opgegrawe en as oorblyfsels van Romeins-Germaanse veldslagte geïdentifiseer is, het die bewys gelewer dat die Romeine nog tot in die 3de eeu grootskaalse militêre ekspedisies na Noord-Germanië onderneem het sodat die huidige geskiedenisboeke in hierdie opsig herskryf moet word.
Die naam "Nedersakse" is al baie oud en die naam en wapen van die huidige Duitse deelstaat verwys na die Germaanse stam van die Saksers. Hierdie volk het tydens die Volksverhuising vanaf die 3de eeu vanuit sy tuisland in Holstein oor die Elberivier in suidelike rigting uitgebrei en die huidige noordweste van Duitsland begin oorheers. Vanaf die 7de eeu was die gebied van die huidige Nedersakse en 'n aantal aangrensende gebiede soos Altmark en Wesfale deur Saksers bewoon. Die Saksiese stamgebied was in sowat 60 Gaue (geweste) verdeel. Die Friese, 'n Germaanse volk in die noordweste van Nedersakse, het eeue lank hul selfstandigheid bewaar – die nat gebiede van Friesland was minder aantreklik vir die Saksers.
Die Saksers het in teenstelling met ander Germaanse stamme geen monargiese stelsel ontwikkel nie en outonome nedersettings bewoon. Gemeenskaplike aangeleenthede is deur middel van 'n stamvergadering van Saksiese hoofde in Marklo gereël en slegs in oorlogstye het die hoofde 'n gemeenskaplike hertog as militêre leier verkies.
Stryd teen die Franke
Vanaf die 6de eeu het die Saksers verskeie kere oorlog teen die Franke gevoer. Aanvanklik het die konflik uit die Saksers se pogings om hul magsgebied in rigting van die Ryn uit te brei voortgespruit, maar onder die heerskappy van Karel die Grote het die Franke hul eie offensief begin. Sedert 775 was Karel se beleid daarop gemik om die Saksiese gebied by sy ryk in te lyf. Alhoewel die Saksers felle weerstand teen die Frankiese ekspansionisme gebied het, was hulle vanweë hul politieke verdeeldheid nie in staat om gemeenskaplik teen die Frankiese heerser op te tree. Volgens oorlewerings het die sogenaamde Bloedbad van Verden, waartydens 4 500 Saksers deur die Franke vermoor is, die hoogtepunt van die konflik gevorm. Met die Saksers se onderwerping aan die Franke en die Christelike doop van die Saksiese leier Widukind het die Saksiese opstande tot 'n einde gekom. Toe Karel tydens die Kersfees van die jaar 800 as keiser bekroon is, was die Saksiese gebied 'n vreedsame deel van die Frankiese Ryk.
Politieke invloed
Alhoewel die Saksers deur Frankiese troepe verslaan is, het hulle in die loop van die volgende eeu die leidende volk in die Heilige Romeinse Ryk geword. Die Saksiese Liudolfingers-dinastie het met Hendrik I en die Ottoniese dinastie, wat na Hendrik se seun Otto vernoem is, vanaf 919 meer as honderd jaar lank as die eerste Duitse keisers en konings geregeer.
Ook die kerk het tot 'n magsinstelling ontwikkel. Die kerstening van Noord-Duitsland was onder meer aan Angel-Saksiese sendelinge te danke wat hier al in die 7de eeu werksaam was. Karel en sy opvolgers het die Christelike sendingwerk voortgesit en 'n aantal bisdomme dwarsoor die Saksiese gebied gestig, waaronder Bremen, Verden, Minden, Osnabrück, Münster, Paderborn, Halberstadt en Hildesheim. Die klooster Corvey aan die Weser was die belangrikste sentrum van die sendingwerk.
Kloosters en klein state
Die nuwe magstrukture het vir baie wêreldlike en geestelike heersers 'n geleentheid gebied om hul eie plaaslike gesag uit te bou en 'n groot aantal selfstandige klein state het ontstaan. Aanvanklik het veral die biskoppe begin om ook die wêreldlike gesag oor hul bisdomme uit te oefen.
'n Ander belangrike aspek van die groot invloed van die kerk was die stigting van kloosters. Die eerste monastiese instellings is deur Benediktynse monnike gestig, terwyl vanaf die 12de eeu ook Cisterciënsers en Augustyne, en later die Franciskaanse en Dominikaanse bedelordes hul kloosters in die gebied begin oprig. Teen die einde van die Middeleeue was daar altesaam 250 kloosters wat die geestelike en ekonomiese ontwikkeling van die gebied bevorder het.
Naas die geestelike heersers het ook baie grawe en ander adellikes voordeel uit die nuwe bedeling getrek, soos byvoorbeeld die grawe van Oldenburg wat in die grensgebied tussen die Saksers en Friese hul eie klein graafskap aan die oewer van die Hunterivier gevestig het. Ander adellike families het dikwels piepklein besittings in die heideveldlandskappe bewoon wat hulle tot selfregerende gebiede ontwikkel het. Die suidwestelike gebied van Nedersakse aan die Nederlandse grens dra nog steeds die naam Graafskap Bentheim. Dit is vernoem na 'n kasteel in die uitlopers van die Teutoburgerwoud en vanaf die 12de eeu deur die grawe van Holland geregeer. Hulle is later deur 'n Nederrynse dinastie opgevolg.
Die Vrye Ryksstede se besondere status dateer terug na die Karolingiese tydperk en Bremen het sy ontstaan aan die Frankiese magsuitbreiding onder Karel die Grote te danke. Sy troepe het veldtogte teen die Saksiese stamme onderneem en gebiede tot by die Weserrivier verower. Om die kerstening van die plaaslike bevolking te bevorder is biskoppe benoem. Bremen was een van die eerste biskopsetels in die gebied en die stad het vanweë sy strategiese ligging aan die Weser vanaf die laat 9de eeu vinnig tot 'n Fries-Saksiese handelstad gegroei. Keiser Otto I het in 960 die markreg met doeanereg, muntreg en 'n markreg aan Bremen toegeken.
Alhoewel die kerk steeds voortgegaan het om aanspraak op hierdie vrye stede te maak as deel van hul biskoplike gebiede, het die groeiende handel en die ontstaan van ambagte die burgers se politieke selfbewussyn bevorder. In 1159 het die Breemse burgers vir die eerste keer as 'n publieke regspersoon teenoor die aartsbiskop opgetree.
Behalwe vir die kusstreke was die boerestand uitgesluit van enige politieke magsdeelname en is steeds deur adellikes grondbesitters verteenwoordig. Die boere was vryes, maar volgens die erflike pagreg belastingpligtig aan die grondbesitters.
As gevolg van die politieke splitsing in talle klein state het die gebied van die huidige Nedersakse min invloed op die gebeure in die Duitse Ryk uitgeoefen.
Vroeë moderne tydperk
Gedurende die Reformasie het sowel die landelike boere- asook die stedelike burgerbevolking die reformatoriese belydenis van Martin Luther gewillig aanvaar. Ondanks die felle weerstand van Rooms-Katolieke biskoppe en kloosters was die grootste deel van Noord-Duitsland, met uitsondering van 'n aantal eksklawes, omtrent 1580 'n Protestantse gebied. Terwyl die Lutherse geloof oorheers het, het Bremen saam met sy landelike gebiede in die omgewing van Bederkesa en Oos-Friesland onder Nederlandse invloed die Calvinistiese geloof aanvaar.
Oeljanofsk-oblast
Oeljanofsk-oblast (Russies: Улья́новская о́бласть, Oeljanofskaja oblast) is ’n deelgebied van Rusland. Dit lê in die Wolga- Federale Distrik en die hoofstad is Oeljanofsk, genoem na Wladimir Lenin, wie se regte van Oeljanof was.
Geografie
Die oblast grens aan Tsjoewasjië, Tatarstan, Samara-oblast, Saratof-oblast, Penza-oblast en die Republiek van Mordowië.
Dit is aan die noordelike rand van die Sentrale Steppe geleë – 25% van die gebied bestaan uit woude en die res uit steppe en moerasse. Die Wolga-rivier verdeel Oeljanofsk-oblast in die helfte. Die oostelike deel is meestal plat en die westelike deel ’n heuwelagtige gebied.
Demografie
Sowat 55% van die bevolking woon in twee stede met meer as 25 000 inwoners, Oeljanofsk en Dimitrowgrad. Russe maak 72% daarvan uit, Tatare 12%, Tsjoewasjiërs 8%, Mordwiniërs 4% en die res 4%. Die meeste behoort tot die Russies-Ortodokse Kerk, die ander 15% is Islam.
Nedersakse
Vroeë moderne tydperk
Danksy 'n wysiging van die erfreg ontwikkel die Huis van Hannover in die loop van die laat 17de en 18de eeu tot 'n magtige dinastie en die hertogdom Hannover het die status van 'n keurvorstedom verkry. As gevolg van die bloedband met die Engelse heersershuis en dinastiese erfreg het 'n tydperk begin waartydens heersers van die Huis van Hannover 123 jaar lank danksy 'n personele unie ook as Engelse konings geregeer het.
Vipassana
Vipassana (Pali) of vipaśyanā (विपश्यना, Sanskrit) in Boeddhisme beteken "insig" in die ware aard van realiteit, of die drie kenmerke van die bestaan: verganklikheid, lyding en die besef van die nie-self.
Nedersakse
Napoleontiese tydperk
Die onluste wat in die nasleep van die Franse Rewolusie in Duitsland uitgebreek het, het die noordweste van die land nouliks geraak. Nogtans is talle kleiner selfstandige gebiede as gevolg van die sogenaamde Reichsdeputationshauptschluss van die jaar 1803 tot groter politieke eenhede saamgesmelt. Nadat die oorlog teen Engeland weer opgevlam het, is die keurvorstedom Hannover nog in dieselfde jaar deur Franse troepe beset en twee jaar later aan Pruise afgestaan.
Ná sy oorlogsverklaring teen Pruise het Frankryk Hannover in 1806 opnuut beset en in 1810 is die Noord-Duitse kusgebiede saam met Oldenburg by Frankryk ingelyf. Die Franse kon sodoende ook in Duitsland oor die handelsverbod en blokkade teen Engeland waak.
Die oorwinning oor Napoleon Bonaparte het die politieke kaart in Noord-Duitsland nog eens verander. George III, koning van Groot-Brittanje en keurvors van Hannover, het in 1814 ook die nuwe titel van "koning van Hannover" aanvaar, en in die volgende jaar is sy koninkryk net soos Oldenburg danksy die politieke besluite van die Kongres van Wene aansienlik vergroot. Die koninkryke Pruise en Hannover, die vorstedom Oldenburg en die stadstaat Bremen was nou die enigste lande in Noordwes-Duitsland.
In teenstelling met die aspirasies van die selfbewuste burgery was die beleid van die Restourasie-tydperk daarop gemik om die bedelings wat voor die Napoleontiese periode bestaan het grotendeels te bewaar. Ná die ontbinding van die Heilige Romeinse Ryk in 1806 het die Noordwes-Duitse state by die Duitse Bond aangesluit. Hannover, die vierde grootste staat in hierdie bond, het tot die magtigste moondheid in die gebied tussen Harz-gebergte en Noordsee ontwikkel.
Nadat slyk die deurvaart deur die Weserrivier na die Breemse seehawe toenemend belemmer het, het Bremen in Januarie 1827 'n klein kusgebied van die Koninkryk Hannover gekoop om hier sy nuwe hawestad Bremerhaven te stig. In 1851 het Bremerhaven stadstatus gekry.
In die tweede helfte van die 19de eeu het Pruise sy invloed geleidelik vergroot. Om politieke spannings met Pruise te voorkom, het Oldenburg in 1854 land aan die Jadebusen-baai vir die bou van die nuwe vlootbasis Wilhelmshaven aan Pruise afgestaan. Hannover het gepoog om sy soewereiniteit te bewaar, maar tydens die krisis van die Duitse Bond in 1866 het Pruise die neutraliteit van Hannover in die stryd teen die Habsburg-dinastie 'n voorwendsel aan die Pruisiese regering verskaf om die koninkryk te beset en te annekseer. Hannover is vervolgens in 'n Pruisiese provinsie omgeskep.
Die kleiner Nedersaksiese state het in 1868 by die Noord-Duitse Bond en in 1871 by die Duitse Keiserryk aangesluit. Hulle soewereiniteit is deur Pruise steeds meer ingeperk; die militêre gesag het byvoorbeeld al by Pruise berus. Daarnaas is ook die wetgewing en administrasie deur die Pruisiese voorbeeld en reëlings van die Duitse Ryk beïnvloed.
Duitse Ryk
Veral die gebiede tussen die riviere Eems, Weser en Elbe word nouliks deur die vinnige ontwikkeling van Duitsland tot 'n moderne nywerheidsland geraak: terwyl die bevolking in gevorderde gebiede soos die Rynland en Wesfale in die tydperk tussen 1875 en 1910 verdubbel het, is die agrariese noordweste in hierdie periode deur stagnasie gekenmerk. Uiteindelik het egter alle bevolkingsgroepe in meerdere of mindere mate voordeel uit die groeifase tussen 1895 en 1913 getrek – ten spyte van stygende voedselpryse was hongersnode nou selfs in die armste streke iets van die verlede en steeds meer mense het toegang gekry tot mediese versorging, water, elektrisiteit, gas, sanitasie-fasiliteite en riolering.
Vipassana
Vipassana-meditasie is ’n antieke praktyk wat deur Boeddhas geleer is en later weer bekendgestel is. Dit het gewild geraak danksy Mahasi Sayadaw, S.N. Goenka en die Vipassana-beweging. Dit behels bewustheid van asemhaling en van gedagtes, gevoelens en optrede, en word gebruik om insig te kry in die drie kenmerke van die bestaan.
Wêreldwyd is verskeie sentrums wat Vipassana-meditasie beoefen. In Suid-Afrika is die Dhamma Pataka in Worcester naby Kaapstad.
Nedersakse
Duitse Ryk
Net soos in ander Duitse gebiede het rewolusionêre arbeiders- en soldaterade ná die einde van die Eerste Wêreldoorlog en die Duitse keiser se bedanking in 1918 as provisionele regerings opgetree. Die Groothertogdom Oldenburg is in die Vrystaat Oldenburg omgeskep.
Die ekonomiese en politieke instabiliteit het bygedra tot die Nasionaal-Sosialistiese Party se gewildheid in landelike gebiede van Noordwes-Duitsland en die burgerlike middestand – die NSDAP het in die provinsie Hannover meer stemme op hom verenig as die gemiddelde in die Duitse Ryk beloop het. In Maart 1933 het die NSDAP in die kiesafdeling Oos-Hannover selfs 50,6 persent van die uitgebragte stemme op hom verenig.
Ná Adolf Hitler se magsoorname het in die noordwestelike heidelandskap talle konsentrasiekampe ontstaan. Meer as 80 000 mense is hier gevange gehou en tydens die Tweede Wêreldoorlog is tussen 100 000 en 180 000 krygsgevangenes konsentrasiekampe toe gestuur. Meer as 30 000 mense, waaronder talle Sowjet-krygsgevangenes, het in die heidekampe hul lewens verloor.
Die Joodse bevolking is deur middel van terreur soos die November-pogrom in 1938 gedwing om Noordwes-Duitsland te verlaat; baie mense het hulle in groot stede soos Bremen, Hamburg en Berlyn gevestig of geëmigreer. Ou mense wat in sogenaamde "Jodehuise" of Joodse ouetehuise toevlug gevind het, is vanaf die najaar van 1941 na die ghetto's en verdelgingskampe van Oos-Europa gestuur.
Oeljanofsk-oblast
Ekonomie
Oeljanofsk en Dimitrowgrad is nywerheidstede en het talle groot fabrieke. Landbou is toegesits op veeteelt.
Calman Postma
duimnael|regs|200px|Calman Postma, omstreeks 1949.
Dirk Calman (Callie) Postma (Middelburg, Kaap, 17 November 1901 – 1948 of '49) was ’n Suid-Afrikaanse joernalis en dramaturg.
Herkoms
duimnael|links|180px|Calman Postma se vader, ds. [[Willem Postma (1874–1920), was beter bekend as die skrywer Dr. O'kulis.]]
Nedersakse
Duitse Ryk
Die siviele bevolking het tydens die oorlog 'n bitter duur prys betaal vir die bewind wat hulle gesteun, geduld of net verduur het. In die eerste week van Augustus 1944 is twee derdes van die Oos-Friese hawestad Emden deur 181 Lancaster- en Halifax-bomwerpers in puin gelê. Geboue soos die Raadsaal, wat in 1576 deur die Antwerpse stadsboumeester Laurenz Steenwinkel opgerig is, is in 'n vuurstorm vernietig. Bremen is op 19 Augustus 1944 deur die 132ste en hewigste bomaanval getref toe 69 myn-, 10 800 fosfor- en 108 000 staafbrandbomme binne 34 minute oor die stad afgewerp is.
Calman Postma
Herkoms
Calman Postma is op Middelburg gebore as die tweede kind en oudste seun van ds. Willem Postma, die jongste seun van die eerste predikant van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika, ds. Dirk Postma, en Susanna Elisabeth Sophia Snyman (2 Desember 1876 – 11 Oktober 1941), oudste dogter van ds. W.J. Snyman van die Gereformeerde kerk Venterstad en suster van dr. P.C. Snyman, wat in 1915 in die amp oorlede is terwyl hy predikant was van die Gereformeerde kerk Steynsburg. Dr. Snyman was getroud met Gertruida Adriana van Rooy (1876–1941), ’n dogter van die stamouers van die Van Rooy-familie in Suid-Afrika, Johannes Cornelis van Rooy en Anne Françoise Holsters. Calman se sibbes was Sophia (4 Maart 1900 – onbekend); die latere beeldhouer Johanna Laurika (17 April 1903 – 26 Maart 1987); Phillipus Snyman (26 Junie 1905 – 28 Junie 1962); Helenius Postma (25 Mei 1907 – 1951); Valerie Chlotilde (getroude van Du Plessis; 3 Maart 1913 – 16 Maart 1955); Guillemette Estelle (19 Januarie 1910 – onbekend); Stephanie Elifelie (2 Januarie 1920 – onbekend); Susanna Fernande (2 Julie 1914 – onbekend) en Willem Jacobus (15 Junie 1898 – 4 Julie 1952). Die skrywer Minnie Postma was Dirk Calman se skoonsuster deur haar huwelik met sy broer Philippus.
Jeugjare
regs|duimnael|320px|Ds. [[Willem Postma en sy gesin omstreeks 1909 in Bloemfontein. Van links: Willem (later ds. Postma, onder meer leraar van Thabazimbi), Philippus (later onder meer onderhoof van die nywerheidskool op Sterkstroom), mev. S.E.S. Postma, dogter van ds. W.J. Snyman en suster van dr. P.C. Snyman), voor haar Calman, Laurika, 'n beeldhouer wat onder meer aan die Voortrekkermonument gewerk het, en Sophie Postma, in lewe onderhoof van die George Hofmeyr-skool op Standerton.]]
Calman se vader het ná sy studie aan die Teologiese Skool Burgersdorp in 1897 ’n beroep aangeneem na sy eerste gemeente, Bethulie, waar hy met Gertruida van Rooy getroud is. Kort ná die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog is ds. Postma naby die dorp gevange geneem en gestuur na Middelburg, Kaap. Daar het hy kos vir sy gesin in 'n winkel en deur privaat lesse verdien. In dié tyd is Calman gebore. Ná die oorlog is die gesin – die ouers, Sophia en Calman – terug na Bethulie, maar in Maart 1905 is ds. Postma na Bloemfontein beroep is, waar hy in 1903 die eerste Gereformeerde gemeente in die Vrystaatse hoofstad gestig het en daarna as konsulent van die gemeente opgetree het. Op Bethulie sou Dirk Calman saam met sy gesin woon tot hy nagenoeg 15 jaar oud was, wat in 1915 aanvaar sy vader 'n beroep na Reddersburg, waar hy gewerk het tot aan sy dood in Desember 1920. Die gesin het ná ds. Postma se dood op Reddersburg aangebly, waar Gertruida Postma ’n 1941 oorlede is.
P.J. Nienaber skryf Calman se vader moes die stryd in sy huis alleen stry, net soos hy dit in die beginjare in Bloemfontein vir sy volk alleen moes stry: "Moeder en kinders het nooit geweet wat vader deurmaak nie. Nie na haar nie, maar na hom moes die kinders met hul moeilikheidjies kom. Hy kon die ernstigste gesprek met iemand voer, maar as die kindertjies verbykom, word die gesprek onderbreek om eers 'n woordjie of twee met hulle te wissel – gewoonlik 'n grappie." Nienaber haal Calman as volg aan uit 'n onbekende geskrif: "Sal ons ooit die lang nagte vergeet, toe hy, ná 'n dag van kommer en sorg, selfs persoonlike lyding, by ons bedjies gewaak het as ons siek was. Hy kon pragtig sing, en dan word ons gewoonlik aan die slaap gesing.
"Later, toe ons groter geword het, het ons dikwels onsself afgevra: het Vader gesing net om ons te kalmeer en te troos, of het hy ook gesing om uiting te gee aan sy eie leed en lyding? Sy gesang het altyd iets meer in gehad as bloot om 'n neulerige kind uit die pad te kry. Saans om die tafel is gereeld godsdiens gehou: elke kind moes 'n stukkie uit die Bybel lees, dan word saam 'n paar Psalms gesing – en Vader het altyd bo al die kinders uit gesing. En hoe moeiliker die dag vir hom was en hoe sieker hy gevoel het, hoe meer Psalms moes gesing word, en hoe inniger en pragtiger het sy stem geklink.
Loopbaan
Ná sy matrikulasie op Reddersburg ’n jaar of wat voor sy vader se dood, was Calman ses jaar verbonde aan die redaksie van die Bloemfonteinse dagblad The Friend. Einde 1927, toe hy 26 jaar oud was, het hy hom laat inskryf as student aan die Grey-universiteitskollege. Hy was lid van die GUK-toneelvereniging en het nie net in toneelstukke opgtree nie, maar ook die klug Die swartkat vir hul 1929-toer geskryf. In sy tweede jaar is hy benoem tot sekretaris van die Studenteraad en is 1929 tot voorsitter gekies. Aan die einde van daardie jaar het hy die B.A.-graad behaal en toegetree tot die redaksie van Die Volksblad, waar hy jare lank werksaam was.