cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Onderhandelinge om apartheid te beëindig
Meervoudige Onderhandelingsforum
Na die Rekord van Begrip (Record of Understanding), het die twee belangrikste onderhandelingspartye, die ANC en die NP, ooreengekom om bilaterale konsensus oor kwessies te bereik voordat dit na die ander partye in die forum geneem word. Dit plaas groot druk op die ander partye om met die konsensus saam te stem of agtergelaat te word. In protes teen die waargenome ignorering van die hoofsaaklik Zoeloe Inkatha-vryheidsparty (IVP), het Mangosuthu Buthelezi die IVP uit die MPNF onttrek en die Concerned South Africans Group (COSAG; later die naam 'Freedom Alliance') saam met tradisionele leiers, tuislandleiers en wit regse groepe, gestig. 'n Tydperk van hoërisiko politieke aksie het gevolg, met die IVP wat buite die onderhandelinge gebly het tot binne dae van die verkiesing op 27 April 1994. Buthelezi was eers oortuig daarvan om die boikot van die verkiesing prys te gee, nadat Mandela die Zoeloe-koning, Goodwill Zwelithini kaBhekuzulu, 'n waarborg gegee het van die spesiale status van die Zoeloe-monargie, en aan Buthelezi, die belofte dat buitelandse bemiddelaars die aansprake van Inkatha op meer outonomie in die Zoeloe-gebied sou ondersoek. Dit is bestuur met behulp van 'n buitelandse span onder leiding van die voormalige Amerikaanse minister van Buitelandse Sake Henry Kissinger en die voormalige Britse minister van Buitelandse Sake, Lord Carrington.
Op 10 April 1993 het die moord op Chris Hani, leier van die SAKP en 'n senior ANC-leier, deur wit regse individue die land weer op die rand van 'n ramp gebring, maar is uiteindelik as 'n keerpunt bewys, waarna die belangrikste partye met groter vasberadenheid aangedring het op 'n skikking. Die sluipmoord op Hani word soms beskou as 'n gebeurtenis wat gelei het tot 'n magsverskuiwing ten gunste van die ANC as gevolg van Nelson Mandela se hantering van die situasie.
Die onderhandelinge is in Junie 1993 dramaties onderbreek toe die regse Afrikaner Weerstandsbeweging die Wêreldhandelsentrum in Kempton Park bestorm het, deur die glasvoorkant van die gebou met 'n gepantserde motor gebreek en die onderhandelingskamer vlugtig oorgeneem het.
Die MPNF het die tussentydse grondwet in die vroeë oggendure van 18 November 1993 bekragtig. Daarna het die Uitvoerende Raad van die Oorgang (TEC) toesig gehou oor die aanloop tot 'n demokratiese verkiesing.
Verkiesing
Sien hoofartikel: Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1994
Die verkiesing op 27 April 1994 het daartoe gelei dat die ANC 62% van die stemme gewen het, en dat Nelson Mandela president geword het, met De Klerk en Thabo Mbeki as adjunkpresidente. Die Nasionale Party het met 20% van die stemme by die ANC aangesluit in 'n regering van nasionale eenheid.
Ben Dreyfuss
Ben Dreyfuss (gebore 14 Junie 1986) is 'n Amerikaanse akteur en joernalis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Who Is Cletis Tout? (2001), The Lightkeepers (2009), en The Wanderers (2013).
Cecil Kellaway
Cecil Kellaway (22 Augustus 1890 – 28 Februarie 1973) was 'n Suid-Afrikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente I Married a Witch (1942), The Postman Always Rings Twice (1946), Harvey (1950), en Guess Who's Coming to Dinner (1967).
Fairbridge-indeks
Die Fairbridge-indeks van ‘n wye verskeidenheid Suid-Afrikaanse inligtingsbronne in die Suid-Afrikaanse Biblioteek in die Tuine in Kaapstad is van besondere kultuurhistoriese belang vir navorsers oor die verlede van Suider-Afrika.
William Ernest Fairbridge (* Kaapstad, 1863 – † Montreux, Switserland, 1943) was ‘n Suid-Afrikaanse joernalis, historikus, stigter van die eerste koerant in Rhodesië en die eerste burgemeester van Salisbury. Blykbaar is hy die man wat die naam Rhodesië vir die nuwe land aan die hand gedoen het.
Fairbridge het die gewoonte gehad om daagliks verwysings na feite vir hom van belang in ‘n wye verskeidenheid inligtingsbronne in ‘n uniforme styl op gelyke kaartjies aan te bring. Om hierdie register saam te stel het hy alle Suid-Afrikaanse rekords wat hy kon bemeester gefynkam, soos byvoorbeeld alle boeke van George McCall Theal, sy eie groot versameling van Africana en Rhodesiana, lêers vol tydskrifte en pamflette, en veral koerante van 1772 tot 1918. Ná sy aftrede as koerantredakteur het hy voltyds hiermee voortgegaan. Dit bestaan uit duisende kaartjies wat verwys na honderde Suider-Afrikaanse onderwerpe en bied ‘n sleutel tot skaars inligting.
Let wel: Moet dit nie verwar met die Fairbridge-versameling nie.
Endectyon tenax
Die spons behoort tot die genus Endectyon en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Schmidt.
Endectyon pilosus
Endectyon pilosus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Hlutankungu
Hlutankungu is 'n nedersetting in die Ubuhlebezwe Plaaslike Munisipaliteit, Harry Gwala-distriksmunisipaliteit van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Endectyon pilosus
Die spons behoort tot die genus Endectyon en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1961 deur Vacelet.
Endectyon hamatum
Endectyon hamatum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Endectyon en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Schmidt.
Scharinska villan
Geskiedenis
Die villa is in 1904-1905 deur die argitek Ragnar Östberg gebou in opdrag van die familie Egil Unander-Scharin. In die jare 1950 was die familiesaak AB Scharins Söner daar geleë.
In 1959 is die gebou verkoop aan die munisipaliteit Umeå waarna dit 'n studentehuis is. Die villa is in 1981 as 'n nasionale monument (Byggnadsminne) beskerm.
Van 2006 tot 2013 is die gebou as rockklub gebruik. Die buitekant van die gebou is in 2014 opgeknap.
Danny Keogh
Danny Keogh (3 Maart 1948 - 23 Julie 2019) was 'n Suid-Afrikaanse akteur, skrywer, en assistentregisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Consequence (2003), Wake of Death (2004), Tornado and the Kalahari Horse Whisperer (2009), en Invictus (2009).
Scharinska villan
Argitektuur
Die villa is in Victoriaanse styl gebou en het 'n pienk kleur. Die yster balkonne is in die rococostyl gebou. Die kerf van die hout voordeur vertoon blare en engelehoofde. Langs die villa is 'n aparte huis vir die tuinier, in 'n soortgelyke styl as die hoofgebou.
British Racing Motors
British Racing Motors (BRM) was 'n Britse Formule Een-motorrenspan. Dit is in 1945 gestig en was gebaseer in die markdorp Bourne in Lincolnshire. BRM het van 1951 tot 1977 deelgeneem aan 197 Grands Prix en sewentien gewen. BRM het die vervaardigerstitel in 1962 gewen toe sy jaer Graham Hill wêreldkampioen geword het. In 1963, 1964, 1965 en 1971 het BRM tweede gekom in die vervaardigerskompetisie.
Stap
Stap is 'n lang, kragtige loop, gewoonlik op paadjies of voetpaadjies in die platteland. Stap vir plesier het gedurende die agtiende eeu in Europa ontwikkel. Godsdienstige pelgrimstogte bestaan al baie langer, maar dit behels die stap van lang afstande vir 'n geestelike doel wat verband hou met spesifieke godsdienste.
British Racing Motors
Geskiedenis
BRM is net na die Tweede Wêreldoorlog gestig deur Raymond Mays, wat voor die oorlog verskeie heuwelklim- en padrenmotors onder die ERA-handelsmerk gebou het, en Peter Berthon, 'n jarelange medewerker. Mays se vooroorlogse suksesse (en toegang tot vooroorlogse Mercedes-Benz- en Auto Union -ontwerpdokumente) het hom geïnspireer om 'n geheel-Britse grand prix-motor vir die na-oorlogse era te bou as 'n nasionale prestige-projek, met finansiële en industriële ondersteuning van die Britse motorbedryf en sy verskaffers gekanaliseer deur 'n trustfonds.
'n Fabriek is opgerig in Spalding Road, Bourne, Lincolnshire, agter Eastgate House, Mays se gesinshuis. Dit is in 1944 kortliks opgekommandeer as huisvesting vir die Valskermregiment. Verskeie mense betrokke by ERA het na die firma teruggekeer om vir BRM te werk, insluitend Harry Mundy en Eric Richter. Die span het ook toegang gehad tot 'n toetsfasiliteit by die Folkingham-vliegveld.
BRM V16
Die Tipe 15, die benaming vir die V16-motor, het sy eerste twee renne gewen, die Formule Libre- en Formule Een-byeenkomste by Goodwood in September 1950, bestuur deur Reg Parnell. Dit sou egter nooit weer so suksesvol wees nie. Die enjin was onbetroubaar en moeilik om te ontwikkel, en die span was nie opgewasse vir die taak om die situasie te verbeter nie. 'n Rits mislukkings het baie verleentheid veroorsaak, en die probleme was nog onopgelos toe die Commission Sportive Internationale in 1952 aangekondig het dat vir 1954 'n nuwe enjinformule van 2,5 liter natuurlik geaspireerde of 750 cc superaangejaag in werking sou tree.
Internasionale betrekkinge (1814–1919)
Hierdie artikel dek wêreldwye diplomasie en, meer algemeen, die internasionale betrekkinge van die groot moondhede vanaf 1814 tot 1919. Hierdie era dek die tydperk vanaf die einde van die Napoleontiese Oorloë en die Kongres van Wene (1814–1815), tot die einde van die Eerste Wêreldoorlog en die Parys-vredeskonferensie (1919–1920).
Belangrike temas sluit in die vinnige industrialisasie en groeiende mag van Groot-Brittanje, die Verenigde State, Frankryk, Pruise/Duitsland, en, later in die tydperk, Italië en Japan. Dit het gelei tot imperialistiese en kolonialistiese kompetisies vir invloed en mag regoor die wêreld, veral die Wedloop om Afrika in die 1880's en 1890's; die uitval is steeds wydverspreid en gevolglik in die 21ste eeu. Brittanje het 'n informele ekonomiese netwerk gevestig wat, gekombineer met sy kolonies en sy Koninklike Vloot, dit die hegemoniese nasie gemaak het totdat sy mag deur die verenigde Duitsland uitgedaag is. Dit was 'n grootliks vreedsame eeu, met geen oorloë tussen die groot moondhede nie, afgesien van die 1854-1871 interval, en 'n paar oorloë tussen Rusland en die Ottomaanse Ryk. Na 1900 was daar 'n reeks oorloë in die Balkan, wat buite beheer in die Eerste Wêreldoorlog (1914–1918) ontplof het - 'n massief verwoestende gebeurtenis wat onverwags was in sy tydsberekening, duur, ongevalle en langtermyn impak.In 1814, diplomate het vyf groot moondhede erken: Frankryk, Brittanje, Rusland, Oostenryk(in 1867–1918, Oostenryk-Hongarye) en Pruise (in 1871–1918, die Duitse Ryk). Italië is by hierdie groep gevoeg na sy eenwording in 1860 ("Risorgimento"); teen 1905 het twee vinnig groeiende nie-Europese state, Japan en die Verenigde State, by die groot moondhede aangesluit. Roemenië, Bulgarye, Serwië en Montenegro het aanvanklik as outonome vasale opereer, want tot ongeveer 1908–1912 was hulle wetlik nog deel van die kwynende Ottomaanse Ryk, voordat hulle hul onafhanklikheid verkry het.
In 1914, op die vooraand van die Eerste Wêreldoorlog, was daar twee groot blokke in Europa: die Drievoudige Entente wat deur Frankryk, Brittanje en Rusland gevorm is en die Drievoudige Alliansie wat deur Duitsland, Oostenryk-Hongarye en Italië gevorm is. Italië het neutraal gebly en in 1915 by die Entente aangesluit, terwyl die Ottomaanse Ryk en Bulgarye by die Sentrale Moondhede aangesluit het. Neutraliteit was die beleid van België, Nederland, Luxemburg, Denemarke, Swede, Noorweë, Griekeland, Portugal, Spanje en Switserland. Die Eerste Wêreldoorlog het die groot moondhede se militêre, diplomatieke, sosiale en ekonomiese vermoëns onverwags gedryf tot hul uiterste. Duitsland, Oostenryk–Hongarye en die Ottomaanse Ryk is verslaan; Duitsland het sy groot magstatus verloor, en die ander is opgebreek in versamelings van state. Die wenners Brittanje, Frankryk, Italië en Japan het permanente setels by die beheerraad van die nuwe Volkebond gekry. Die Verenigde State, wat bedoel was om die vyfde permanente lid te wees, het besluit om onafhanklik te werk en het nooit by die Liga aangesluit nie. Vir die volgende tydperke, sien diplomatieke geskiedenis van die Eerste Wêreldoorlog en internasionale betrekkinge (1919–1939).
Endectyon aculeata
Endectyon aculeata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Endectyon en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1936 deur Topsent.
Endectyon gorgonioides
Endectyon gorgonioides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Endectyon en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1903 deur Kirkpatrick.
Getúlio Vargas
Getúlio Dornelles Vargas (19 April 1882 – 24 Augustus 1954) was 'n Brasiliaanse prokureur en politikus wat gedien het as die 14de en 17de president van Brasilië, van 1930 tot 1945 en van 1951 tot 1954. As gevolg van sy lang en omstrede ampstermyn as Brasilië se voorlopige, grondwetlike en leier, word hy deur historici as die mees invloedryke Brasiliaanse politikus van die 20ste eeu beskou.
In 1930, nadat hy die presidensiële verkiesing verloor het, het Vargas aan bewind gekom onder 'n voorlopige presidentskap na 'n gewapende rewolusie, wat gebly het tot 1934 toe hy ingevolge 'n nuwe grondwet tot president verkies is. Drie jaar later het hy magte aangegryp onder die voorwendsel van 'n potensiële kommunistiese opstand, wat die agt jaar lange Estado Novo-diktatuur begin het. In 1942 het hy Brasilië in die Tweede Wêreldoorlog aan die kant van die Geallieerdes gelei nadat hy tussen Nazi-Duitsland en die Verenigde State vasgeklem was. Alhoewel daar noemenswaardige teenkanting teen sy regering was, is die groot opstande – die 1932-konstitusionalistiese revolusie in sy voorlopige regering, die Kommunistiese opstand van 1935 in sy grondwetlike presidentskap, en die Brasiliaanse Integralistiese Aksie se putsch in sy diktatuur – almal suksesvol onderdruk; die metodes wat Vargas gebruik het om sy opposisie te onderdruk, het gewissel van ligte vredesvoorwaardes tot tronkstraf van politieke opponente.
Vargas, wat in 1945 na vyftien jaar aan bewind verdryf is, het demokraties na die presidentskap teruggekeer nadat hy die 1950 Brasiliaanse algemene verkiesing gewen het. 'n Groeiende politieke krisis het egter tot sy selfmoord in 1954 gelei, wat sy tweede presidentskap voortydig beëindig het.
Tau Ceti e
Tau Ceti e is ’n onbevestigde eksoplaneet wat dalk om die Sonagtige ster Tau Ceti wentel op ’n afstand van 11,905 ligjare van die Son af. Dit is die vierde naaste planeet aan die ster. Dit is merkwaardig vanweë sy eienskappe as superaarde en ’n wentelbaan aan die warm binneste rand van Tau Ceti se bewoonbare sone.
Ontdekking
Nes die ander vier planete van Tau Ceti is die planeet waargeneem danksy skommelings in die ster se radiale snelheid. Weens dié ontdekkingsmetode is min van sy eienskappe bekend buiten sy wentelbaan en massa. Dit wentel elke 168 dae om die ster en het ’n minimum massa van 4,3 aardmassas, wat beteken dit is ’n superaarde.
Adam Driver
Adam Driver (gebore 19 November 1983) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Inside Llewyn Davis (2013), Star Wars: The Force Awakens (2015), Paterson (2016), en Star Wars: The Last Jedi (2017).
Wensley Pithey
Wensley Pithey (21 Junie 1914 – 10 November 1993) was 'n Suid-Afrikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Oliver! (1968) en in die televisiereekse Little Women (1950) en The Saint (1962).
Tau Ceti f
Tau Ceti f is ’n onbevestigde eksoplaneet wat dalk om die Sonagtige ster Tau Ceti wentel op ’n afstand van 11,905 ligjare van die Son af. Dit is die vyfde naaste planeet aan die ster. Dit is merkwaardig vanweë sy eienskappe as superaarde en ’n wentelbaan in Tau Ceti se uitgebreide bewoonbare sone.
Ontdekking
Nes die ander vier planete van Tau Ceti is die planeet waargeneem danksy skommelings in die ster se radiale snelheid. Weens dié ontdekkingsmetode is min van sy eienskappe bekend buiten sy wentelbaan en massa. Dit wentel elke 642 dae om die ster en het ’n minimum massa van 6,6 aardmassas, wat beteken dit is ’n superaarde.
KOI-1686.01
KOI-1686.01 wentel in die bewoonbare sone om ’n dowwe ster, KOI-1686, en is waargeneem danksy sy oorgang voor die ster (van die Aarde af gesien). Die ster is effens koeler as die Son.
Tau Ceti f
Ontdekking
As Tau Ceti f ’n aardplaneet is, sal dit waarskynlik minstens 2,3 keer so groot soos die Aarde wees. As dit ’n aardagtige atmosfeer het, sal die temperatuur op die oppervlak sowat -40 °C (233 K) wees. As die atmosfeer digter is, kan ’n sterker kweekhuiseffek geskep word en kan dit dus warmer wees – tussen 0 °C en 50 °C, warm genoeg om ingewikkelde lewe te onderhou.
AVN-prys
Die AVN-pryse is rolprentpryse wat deur AVN (Adult Video News), ’n Amerikaanse vaktydskrif vir die volwassevideobedryf, geborg en toegeken word om uitmuntendheid te beloon in verskeie aspekte van die skepping en bemarking van pornografiese rolprente. Dit word die "Oscars van pornografie" genoem.
duimnael|links|240px|Die toekenning van die AVN-pryse in 2012 in die Hard Rock Hotel in Paradise, [[Nevada.]] Die pryse word verdeel in byna 100 kategorieë, waarvan sommige ooreenstem met soortgelyke pryse in ander rolprent- en video-genres, soos beste rolprent, beste akteur en aktrise, ens. Ander is spesifiek gemik op pornografiese en erotiese rolprente en video's, soos beste toneel tussen slegs vroue, mees verregaande sekstoneel, ens.
Britse Ambassade in Berlyn
Die Britse Ambassade in Berlyn is die hoofsetel van die Verenigde Koninkryk se diplomatieke sending in die Bondsrepubliek Duitsland. Dit is geleë in die stadsdistrik Mitte in Wilhelmstraße 70-71, naby die Hotel Adlon en die Brandenburgse Poort. Die huidige ambassadeur en amptelike verteenwoordiger van Haar Majesteit, Koningin Elizabeth II, en die Regering van die Verenigde Koninkryk is Sir Sebastian Wood, KCMG wat die pos sedert September 2015 beklee.
Die Britse sending word in 'n postmoderne gebou gehuisves wat deur die Londense argitek Michael Wilford ontwerp en in 2000 deur koningin Elizabeth II ingewy is wat in 1992 ook die hoeksteen gelê het. Dit was die eerste keer dat 'n Britse ambassaade deur 'n regerende monarg amptelik geopen is. Dit is ook die eerste ambassade in Duitsland wat deur privaat beleggers befonds is en aan die Britse sending verhuur word.
Die gebou het op die perseel van die vroeëre Britse ambassade in Berlyn ontstaan wat vanaf 1876 tot die Tweede Wêreldoorlog bestaan het en destyds in die spoorwegentrepreneur Bethel Henry Strousberg (1823–1884) se paleis (Palais Strousberg) gevestig is. Aanvanklik was dit 'n gehuurde eiendom wat eers in Desember 1884 deur die Verenigde Koninkryk van Groot-Brittanje en Ierland gekoop is.
Die gebou is gedurende die Tweede Wêreldoorlog ernstig beskadig deur geallieerde lugaanvalle en in 1950 volgens 'n besluit van die destydse Oos-Duitse owerheid afgebreek – ondanks sy oorspronklike status as historiese monument. Die perseel het vervolgens deel uitgemaak van die versterkte grens tussen Oos- en Wes-Berlyn, maar was desondanks steeds in Britse besit.
Carl Michalski
Carl Michalski (18 Januarie 1911 – 11 Desember 1998) was 'n Duitse komponis en dirigent. Hy het veral operettes en dansmusiek gedirigeer.
Loopbaan
Michalski is gebore in Bochum, en was 'n student van Leopold Reichwein. Michalski was van 1932 tot 1934 werksaam as Kapellmeister by die Schauspielhaus Bochum, en van 1934 tot 1938 dirigent van die Münchener Tanzrundfunkorchester (wat hom veral gewy het aan dansmusiek) van die uitsaaier Bayerischer Rundfunk (Reichssender München). Terselfdertyd werk hy vanaf 1934 by die Staatstheater am Gärtnerplatz in München as dirigent en komponis. Hy het saam met Bernhard Stimmler die operette Gitta gekomponeer, waarvan die première op 16 Mei 1942 by die Gärtnerplatz-teater plaasgevind het, met die ondertitel 'n Reis in die Blou in. Duitse teaters het egter in die somer van 1944 gesluit weens die Tweede Wêreldoorlog.
Hierna was Michalski vanaf 1952 werksaam by die heropende Gärtnerplatz-teater as "Musikalischer Oberleiter" (toesighouer van musiek). Daarbenewens was hy aktief in die teateradministrasie as assistent van die regisseur. In 1954 het hy die operette Die keusche Susanne van Jean Gilbert daar laat herleef. Hy het ook Cole Porter se Kiss Me, Kate in 1956 gedirigeer en Carl Zeller se Der Vogelhändler in 1957.
As dirigent het hy verskeie opnames gemaak saam met die orkes van die Wiener Volksoper, die Tanzrundfunkorchester, die Münchner Symphoniker en die Münchner Rundfunkorchester (Orchester des Bayerischen Rundfunks). Hy het talle opnames van operette-uittreksels gemaak, soos Leo Fall se Die Rose von Stambul, met Melitta Muszely en Fritz Wunderlich, Fall se Der liebe Augustin, met Christine Görner en Heinz Hoppe, en Paul Abraham se Viktoria und ihr Husar, met Sári Barabás en Hoppe. 'n Opname van liedere gesing deur George London, met lede van die orkes van die Bayerischer Rundfunk, is in 2006 deur Deutsche Grammophon heruitgegee.
Michalski sterf in 1998 op 87-jarige ouderdom in Bad Wiessee.
Mercury-Atlas 3
Mercury-Atlas 3 (MA-3) was 'n onbemande ruimtevlug wat deel was van die Mercury-program. Dit is op 25 April 1961 om 16:165 UTC vanaf Kaap Canaveral, Florida gelanseer. Die Mercurykapsule het 'n meganiese ruimteman bevat. Mercurykapsule #8 en Atlasvuurpyl # 8 100-D is gebruik vir die sending.
Die Atlasvuurpyl wat vir die vlug gebruik is (missiel 100D), het 'n paar verbeteringe gehad voor dit gebruik is, die bedekking van die vuurpyl is dikker gemaak om die massa van die Mercurykapsule te hanteer. Dit is gedoen om die probleem wat met die Mercury-Atlas 1 ondervind is, te oorkom. Dit het ook 'n nuwe verbeterde, telemetrie-eenheid (die vakuumbuise is met transistors vervang) aan boord gehad. Die voordele van die nuwe stelsel is dat dit minder krag gebruik het, kleiner en ligter was en die seinsterke was baie meer konstant, veral met lansering. Dié telemetriestelsel is oorspronklik vir die Atlas-Centaurvuurpyl ontwerp, en is gou aangepas vir die Mercury-program.
Vlug MA-3 het egter bewys dat die Atlasvuurpyl nog nie gereed is vir gebruik om mense te vervoer nie. Die lansering het glad verloop tot T+20 sekondes toe die rol-en-rigtingprosedure nie gevolg is nie en die vuurpyl net reguit opwaarts gevlieg het. Die Mercury-vlugdirekteur, Gene Kranz, beskryf die oomblik as volg: Seconds after the launch, a note of anxiety crept into the Welsh accent of Tec Roberts, the flight dynamics officer (FIDO) responsible for launch and orbital trajectory control, as he reported, "Flight, negative roll-and-pitch program." Skielik het almal in die beheerkamer besef wat aangaan. Die rol-en-rigtingprogram verander die baan van die ruimtetuig na 'n meer horisontale baan wat die vuurpyl oor die Atlantiese Oseaan sou stuur. MA-3 was egter besig om steeds reguit op te vlieg en dit was 'n bedreiging vir die inwoners van Kaap Canaveral en omliggende plekke. Die grootste risiko was dat die ruimtetuig terug land toe sou val of ontplof. Hoe hoër dit gaan voordat dit ontplof hoe groter is die gebied waar al die wrakstukke sou val. Die veiligheidsbeampte wat die lansering dopgehou het, het die ruimtetuig se verontagsaming van die rol-en-rigtingprogram bevestig, en dit nog 'n kans gegee om te herstel en sy vlug oor die Atlantiese Oseaan te begin. Drie-en-veertig sekondes na lansering het die veiligheidsbeampte die vernietig instruksie gestuur omrede die ruimtetuig buite die aanvaarbare veilige beperkings was. Daar is gerapporteer dat die radar meer as een voorwerp wys, wat bevestig het dat die vuurpyl ontplof het.
McDonnell F-101 Voodoo
Die McDonnell F-101 Voodoo is 'n Amerikaanse vegvliegtuig wat oorspronklik ontwikkel is om bomwerpers tydens hul missies te vergesel. Die Voodoo is ontwikkel vanaf die XF-88 onderskeppingsvliegtuig wat reeds in 1948 gevlieg het. Hulle moes die Convair B-36 Peacemakers vergesel tydens missies. Alhoewel die Voodoo nie die hele tog met die B-36's kon meemaak nie was hulle togafstand van 2,450 km indrukwekkend. Die Voodoo het 'n lang loopbaan in die Amerikaanse Lugmag gehad waar dit ook in 'n onderskeppingsrol gebruik is sowel as vir verkenning. Dit was die lugmag se eerste supersoniese verkenningsvliegtuig.
Mercury-Atlas 3
Ondersoek
'n Ondersoek van die telemetriedata het gou gewys dat die oorsaak van die afwyking iewers in die navigasiestelsel was, maar die presiese oorsprong kon nooit bepaal word nie. Dit blyk dat die vuurpyl se rekenaar òf afgeskakel het net na lansering òf 'n kragonderbreking ondervind het, homself weer aangeskakel het en toe nie die rol-en-rigtingprosedure uitgevoer het nie. Twee maande na die ongeluk is die Atlas se rekenaar in diep modder op 'n strand ontdek, nie ver van die lanseerplatform af nie, en deeglik ondersoek. Die presiese oorsaak kon nog nie vasgestel word nie maar verskeie moontlike oorsake is ondersoek. Dit sluit moontlike kontaminasie van pennetjies van die rekenaar in, of 'n oorgangspanning wat kon veroorsaak het dat die rekenaar homself afskakel. Daar was ook bevind dat die rekenaar verskeie ontwerpfoute gehad het wat reggestel moes word.
McDonnell F-101 Voodoo
Die prototipe, F-101A, het op 29 September 1954 sy nooiensvlug voltooi. Nadat die vliegtuig in diens gestel is in 1957 is dit gebruik om verskeie rekords vir spoed, uitvermoë en klimvermoë te probeer verbeter. Dit was gedoen om aan die Sowjetunie te wys hoe gevorderd die Amerikaanse vegvliegtuie op daardie stadium was.
Majoor Adrian Drew met 'n F-101A het by die Edwards lugmagbasis 'n absolute spoed rekord van 1,942.97 km/h daargestel. Al hierdie rekords het die Voodoo die bynaam One-Oh-Wonder laat kry. Die tweesitplek alleweerstoestand F-101B het in 1957 verskyn. Dit was toegerus met 'n Hughes vuurbeheerstelsel en was bewapen met ses Falcon lug-tot-lug missiele of twee Genie lug-tot-lug missiele met kernpunte en vier Falcons.
IAFD
Die Internet Adult Film Database (IAFD) is ’n aanlyn databasis van inligting oor die pornografiebedryf in Amerika: pornosterre, -regisseurs en -rolrente. Dit is soortgelyk aan die Internet-rolprentdatabasis (IMDb) in die sin dat dit oop is vir die publiek en soektogte moontlik is. Prente wat nie in Amerika vervaardig is nie, is in die databasis indien ’n Amerikaanse uitreiking beskikbaar is; dan word die inligting oor die Amerikaanse weergawe verskaf.
Geskiedenis
Die voorloper van IAFD was ’n e-pos- en FTP-databasis van porno-aktrises met die naam Abserver wat in 1993 deur Dan Abend begin is. IAFD self is begin deur Peter van Aarle, wat sedert 1981 data oor pornoflieks versamel het. In 1993 het hy tot die Usenet-nuusgroep alt.sex.movies begin bydra, en daar het hy Dan Abend ontmoet. Die twee het databasisse begin uitruil en saam begin werk aan ’n WWW-gebaseerde databasis.
Van Aarle het later op dié databasis saamgewerk met Ron Wilhelm, wat die skuilnaam "Heretic" gebruik het. Die eerste weergawe van die IAFD was in 1995 aanlyn danksy die programmeringspogings van Wilhelm, wat die projek gebruik het as opleidingsterrein vir SGML-programmering, wat hy op kollege geleer het. Nadat Wilhelm die internet verlaat het om by die weermag aan te sluit, het die webtuiste eindelik verval.
In die herfs van 1998 was Van Aarle op ’n handelskou saam met Jeff Vanzetti, wat hom gevra het of hy daarin belangstel om die IAFD te herskep – hierdie keer onder sy eie domein. Vanzetti was op die uitkyk vir ’n projek waarmee hy homself aanlyn databasisprogrammering kon leer deur die gebruik van die SQL-bediener. Dit het soos die ideale projek gelyk omdat hulle albei medemoderators van die nuusgroep rec.arts.movies.erotica (RAME) was en lede van die groep altyd gekla het oor die verval van die oorspronklike Internet Adult Film Database.
Van Aarle is op 18 September 2005 op 42-jarige ouderdom aan ’n hartaanval oorlede.
Op 1 Maart 2007 het die IAFD inligting oor meer as 18 000 gay titels en 39 000 gay akteurs beskikbaar gestel. Nes met die IMDb word vorms gebruik om datakorreksies in te stuur, hoewel die IAFD se vorms aansienlik eenvoudiger is as die IMDb s'n. Volgens die IAFD se webtuiste in 2020 bevat dit inskrywings van 490 038 titels en 200 604 persone (beide akteurs en regisseurs).
Volgens Vanzetti voeg die IAFD sowat 500 nuwe titels per maand by en verwerk dit duisende korreksies – wat enigiemand kan instuur om oorweeg te word. Die IAFD het ’n span redakteurs wat redaksionele beheer uitoefen oor wat op die webtuiste geplaas word en seker maak die feite is reg.
Die IAFD kry geld van adverteerders en ’n kommissie van produkte wat deur hul webskakels verkoop word.
Aas (speelkaart)
thumb|250px|Die vier ase van 'n standaardpak van 52 kaarte.
'n Aas is 'n speelkaart met 'n enkele hart-, klawer-, ruit- of skoppenssimbool in die middel van Franse speelkaarte. Dit is soms groot en versier, veral in die geval van 'n aas van skoppens. Dié praktyk het in die tyd van koning Jakobus VI van Skotland en I van Engeland begin omdat vereis is dat die vervaardiger sy kenteken op die kaarte plaas om die maatskappy te identifiseer en te wys hy het die nuwe seëlbelasting betaal. Hoewel dié vereiste in 1960 afgeskaf is, word die praktyk steeds deur baie kaartdrukkers gevolg.
Jason Drucker
Jason Drucker (gebore 20 September 2005) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Diary of a Wimpy Kid: The Long Haul (2017) en Bumblebee (2018), en in die televisiereekse Chicago Fire (2012) en Every Witch Way (2014).
Aas (speelkaart)
In ander lande en stede word die seël en kenteken ook op die aaskaarte geplaas: die aas van klawers in Frankryk, van ruitens in Rusland en van hartens in Genua, want dié kaarte het die meeste plek.
Die naam is voorheen ook gebruik vir 'n dobbelsteen met een kolletjie, maar dié praktyk is verouder.
Etimologie
Die woord "aas" kom van die Oudfranse en Latynse as, wat 'n "eenheid" beteken. Dit was die naam van 'n klein Romeinse muntstuk. Dit is oorspronklik gebruik vir die kant van 'n dobbelsteen met een kolletjie voordat dit vir kaarte gebruik is.
Verhoging van die aas se rang
Die aas het histories 'n lae rang gehad en het dit steeds in baie gewilde Europese speletjies (baie pakke kaarte gebruik inderwaarheid nie die A nie, maar die syfer 1). Die vordering van die aas na 'n hoë kaart het blykbaar is fases gebeur. In die 15de en 16de eeu het 'n paar speletjies die aas tussen die 10 en die boer in rang geplaas. Die vroegste bekende spel waarin die aas die kaart met die hoogste rang was, is trappola. Baie speletjies, soos poker en blackjack, laat die speler toe om te kies of die aas laag of hoog moet wees.
Gang (diere)
Gang is die patroon van beweging van die ledemate van diere, insluitend mense, tydens beweging oor 'n soliede oppervlak. Die meeste diere gebruik 'n verskeidenheid van gange, en kies hul gang gebaseer op spoed, terrein, die behoefte om te maneuver, en energieke doeltreffendheid. Verskillende dierspesies kan verskillende gange gebruik as gevolg van verskille in anatomie wat die gebruik van sekere gange verhinder, of bloot as gevolg van geëvolueerde ingebore voorkeure as gevolg van habitatverskille.
Kniphofia littoralis
Kniphofia littoralis is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort. Die spesie is endemies aan KwaZulu-Natal en kom voor van St. Lucia tot by Port Shepstone. Die voorkomsgebied van die spesie is 23 000 km2 maar daar is slegs dertien sub populasies. Die plant het baie van sy habitat afgestaan aan stedelik ontwikkeling, bosbou en landbou aktiwiteite.
Gary Dubin
Gary Dubin (5 Mei 1959 – 8 Oktober 2016) was 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Aristocats (1970), Jaws 2 (1978), en Cursed (2005), en in die televisiereeks Martial Law (1998).
Samuel Langley
Samuel Pierpont Langley (22 Augustus 1834 – 27 Februarie 1906) was 'n Amerikaanse sterrekundige, fisikus, uitvinder van die bolometer en lugvaartpionier. Benewens die feit dat hy die derde sekretaris van die Smithsonian-instelling geword het, was hy ook 'n professor in sterrekunde aan die Universiteit van Pittsburgh, waar hy die direkteur van die Allegheny-sterrewag was.
Lewensloop
Langley is op 23 Augustus 1834 in Roxbury, Boston, gebore.
Langley het die Boston Latynskool bygewoon en aan die Engelse Hoërskool van Boston gegradueer, waarna hy 'n assistent in die Harvard College Observatory geword het. Hy het toe 'n werk by die Verenigde State se Vlootakademie bekom, oënskynlik as 'n professor in wiskunde. Hy is egter eintlik soontoe gestuur om die Akademie se klein sterrewag te restoureer. In 1867 word hy die direkteur van die Allegheny-sterrewag en 'n professor in sterrekunde aan die Universiteit van Pittsburgh (toe bekend as die Wes-Universiteit van Pennsilvanië), 'n pos wat hy beklee het tot 1891, selfs terwyl hy die derde sekretaris van die Smithsonian-instelling geword het in 1887. Langley was die stigter van die Smithsonian Astrophysical Observatory. In 1875 is hy verkies as 'n lid tot die American Philosophical Society. In 1888 is Langley verkies as 'n lid van die American Antiquarian Society. In 1898 ontvang hy die Prix Jules Janssen, die hoogste toekenning van die Societe Astronomique de France, die Franse Sterrekundige Vereniging.
Allegheny-sterrewag
Hy het grootliks geld vir die departement ingesamel deur standaardtyd na stede en spoorweë te versprei. Tot dan is korrekte tyd slegs af en toe vanaf Amerikaanse sterrewagte vir openbare gebruik gestuur. Horlosies is in daardie dae met die hand gedraai en tyd was geneig om onakkuraat te wees. Presiese tyd was nie juis nodig nie. Dit was genoeg om te weet dat die son op die middaguur direk bo die kop was. Dit het verander met die koms van spoorweë, wat die gebrek aan standaardtyd gevaarlik gemaak het. Treine het volgens 'n gepubliseerde skedule gery, maar skedulering was chaoties. As die horlosies van 'n ingenieur en 'n skakeloperateur met selfs 'n minuut of twee verskil, kan treine terselfdertyd op dieselfde spoor wees en bots.
Met behulp van astronomiese waarnemings wat van die nuwe teleskoop verkry is, het Langley 'n presiese tydstandaard, insluitend tydsones, ontwerp wat as die Allegheny-tydstelsel bekend geword het. Aanvanklik het hy tydseine aan Allegheny-stadsbesighede en die Pennsylvania Railroad versprei. Uiteindelik, twee keer per dag, het die Allegheny-tydseine die regte tyd gegee via 4 713 myl se telegraaflyne na alle spoorweë in die VSA en Kanada. Langley het die geld van die spoorweë gebruik om die sterrewag te finansier. Vanaf ongeveer 1868 het inkomste uit Allegheny-tyd voortgegaan om die sterrewag te finansier, totdat die Amerikaanse vlootsterrewag die seine via belastingbetalersfinansiering in 1883 begin verskaf het.
Nadat befondsing bekom was, het Langley  sy tyd by die sterrewag gewy om die Son te ondersoek. Hy het sy tekenvaardighede – van sy eerste werk uit hoërskool – gebruik om honderde tekeninge van sonverskynsels te maak, waarvan baie die eerste was wat die wêreld gesien het. Sy merkwaardig gedetailleerde 1873-illustrasie van 'n sonkol, waargeneem terwyl hy die sterrewag se 13-duim Fitz-Clark-refraktor gebruik het, het 'n klassieke illustrasie geword. Dit verskyn op bladsy 21 van sy boek, The New Astronomy, en is ook wyd in die Amerikas en Europa herdruk.
In 1886 het Langley die eerste Henry Draper-medalje van die Nasionale Akademie van Wetenskappe ontvang vir sy bydraes tot sonkragfisika. Sy publikasie in 1890 van infrarooi waarnemings by die Allegheny-sterrewag in Pittsburgh saam met Frank Washington Very, gevoeg by die data wat hy van sy uitvinding, die bolometer, versamel het, is deur Svante Arrhenius gebruik om die eerste berekeninge oor die kweekhuiseffek te maak. In 1898 het Langley die Prix Jules Janssen ontvang, die hoogste toekenning van die Société astronomique de France (die Franse sterrekundige vereniging).
Lugvaart werk
Langley het probeer om 'n werkende loodsbare swaarder-as-lug-vliegtuig te maak. Sy modelle het gevlieg, maar sy twee pogings tot bemande vlugte was nie suksesvol nie. Langley het in 1887 met rubberband-aangedrewe modelle en sweeftuie begin eksperimenteer. (Volgens een boek kon hy nie Alphonse Pénaud se tyd in die lug met rubberkrag bereik nie, maar het in elk geval volgehou.) Hy het 'n roterende arm gebou (wat soos 'n windtonnel funksioneer) en het groter vlieënde modelle gemaak wat deur miniatuurstoomenjins aangedryf word. Langley het besef dat volgehoue aangedrewe vlug moontlik was toe hy gevind het dat 'n 1 lb. koperplaat wat deur 'n veer aan die roterende arm gehang is, omhoog gehou kon word deur 'n veerspanning van minder as 1 ons.
Langley het verstaan dat vliegtuie stukrag nodig het om weerstand van voorwaartse spoed te oorkom, het waargeneem dat plat plate hoër aspekverhoudings hoër lig en laer weerstand het, en het in 1902 gesê "'n Vliegtuig van vaste grootte en gewig sal minder dryfkrag nodig hê hoe vinniger dit vlieg". teen-intuïtiewe effek van geïnduseerde sleur.
XBIZ-prys
Die XBIZ-pryse word jaarliks toegeken aan individue, maatskappye, akteurs en produkte wat ’n belangrike rol gespeel het in die groei en sukses van volwassevermaak. Dit word deur die uitgewer en stigter van XBIZ, Alec Helmy, beskryf as "gebore uit die bedryf se behoefte aan ’n toekenningsgeleentheid wat nie net alle fasette van die bedryf insluit nie, maar een wat dit in ’n professionele lig voorstel en met klas huldig".
Samuel Langley
Lugvaart werk
Sy eerste sukses het op 6 Mei 1896 gekom toe sy nommer 5 ongeloodsde model wat 11 kg geweeg het, twee vlugte van 700 m en 1 000 m gemaak het ná 'n katapult lansering vanaf 'n boot op die Potomacrivier. Die afstand was tien keer langer as enige vorige eksperiment met 'n swaarder-as-lug-vlieënde masjien, wat bewys dat stabiliteit en voldoende hefkrag in so 'n tuig verkry kon word.
XBIZ-prys
Oorsig
Die pryse word deur die pornografiese vaktydskrif XBIZ georganiseer en is in 2003 die eerste keer toegeken. Die benoemings word deur kliënte gedoen en die wenners deur XBIZ-personeel, bedryfskollegas en deelnemende organisasies gekies. Die pryse is aanvanklik vir uitmuntendheid in die die aanlyn volwassebedryf geskep, maar in onlangse jare word videokategorieë ingesluit.
Donald Randolph
Donald Randolph (5 Januarie 1906 – 16 Maart 1993) was 'n Suid-Afrikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Rogues of Sherwood Forest (1950), The Rawhide Years (1956), Cowboy (1958), en Topaz (1969).
Samuel Langley
Lugvaart werk
Op 11 November daardie jaar het sy nommer 6-model meer as 1 500 m gevlieg. In 1898, gebaseer op die sukses van sy modelle, het Langley 'n Oorlogsdepartement-toekenning van $50 000 en $20 000 van die Smithsonian ontvang om 'n prototipe vliegtuig te ontwikkel, wat hy 'n "Aerodrome" genoem het (ontgin uit Griekse woorde wat rofweg vertaal word as "lughardloper"). Langley het Charles M. Manly (1876–1927) as ingenieur en toetsvlieënier aangestel. Toe Langley van sy vriend Octave Chanute gehoor het van die Wright-broers se sukses met hul 1902-sweeftuig, het hy probeer om die Wrights te ontmoet, maar hulle het sy versoek beleefd ontduik. Terwyl die volgrootte Aerodrome ontwerp en gebou is, is die binnebrandenjin aan die vervaardiger Stephen M. Balzer (1864–1940) uitgekontrakteer. Toe hy nie daarin slaag om 'n enjin volgens die krag- en gewigspesifikasies te vervaardig nie, het Manly die ontwerp voltooi. Hierdie enjin het baie meer krag gehad as die enjin van die Wright-broers se eerste vliegtuig—50 pk in vergelyking met 12 pk. Die enjin, meestal die tegniese werk van ander manne as Langley, was waarskynlik die projek se vernaamste bydrae tot die lugvaart. Die geloodsde masjien het tandemvlerke (een agter die ander) met draadstutte gehad. Dit het 'n Pénaud-stert vir duik- en swaaibeheer gehad, maar geen rolbeheer nie, afhangende eerder van die dihidrale hoek van die vlerke, net soos die modelle, vir die handhawing van 'n ongeveer gelyke vlug.
Kniphofia marungensis
Kniphofia marungensis is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort. Die spesie is endemies aan die Demokratiese Republiek die Kongo.
Samuel Langley
Lugvaart werk
In teenstelling met die Wright-broers se ontwerp van 'n beheerbare vliegtuig wat met hulp van 'n sterk wind van voor kon vlieg en op vaste grond kon land, het Langley veiligheid gesoek deur in kalm lug oor die Potomacrivier te oefen. Dit het 'n katapult vereis om te lanseer. Die tuig het geen landingstoerusting gehad nie, die plan was om in die water af te daal na demonstrasie van vlug wat, indien suksesvol, 'n gedeeltelike, indien nie totale, herbou van die masjien sou behels. Langley het die projek laat vaar ná twee ongelukke met opstyg op 7 Oktober en 8 Desember 1903. In die eerste poging het Langley gesê die vlerk het 'n deel van die katapult geraak, wat gelei het tot 'n duik in die rivier "soos 'n handvol sement," volgens een verslaggewer. Met die tweede poging het die tuig opgebreek toe dit die katapult verlaat het (Hallion, 2003; Nalty, 2003). Manly is albei kere ongedeerd uit die rivier gevind. Koerante het groot sport van die mislukkings gemaak, en sommige lede van die Kongres het die projek sterk gekritiseer.
XBIZ-prys
Oorsig
Die XBIZ-pryse is al vergelyk met die Golden Globes in die hoofstroomrolprentbedryf. Die getal pryse het oor die jare vermeerder totdat daar sedert 2014 meer as 150 kategorieë is.
Samuel Langley
Lugvaart werk
Die Aerodrome is in 1914 deur Glenn Curtiss verander en 'n paar honderd voet gevlieg, as deel van sy poging om die Wright-broers se patent te beveg, en as 'n poging deur die Smithsonian om Langley se lugvaartreputasie te red. Nietemin het howe die patent bekragtig. Die Curtiss-vlugte het die Smithsonian egter aangemoedig om die Aerodrome in sy museum te vertoon as "die eerste mensdraende vliegtuig in die geskiedenis van die wêreld wat in staat is tot volgehoue vrye vlug". Fred Howard, wat die kontroversie breedvoerig gedokumenteer het, het geskryf: "Dit was 'n leuen suiwer en eenvoudig, maar dit het die imprimatur van die eerbiedwaardige Smithsonian gedra en sou oor die jare sy weg in tydskrifte, geskiedenisboeke en ensiklopedieë vind, tot groot ergernis van diegene wat vertroud is met die feite.” (Howard, 1987). Die Smithsonian se optrede het 'n dekade lange vete veroorsaak met die oorlewende Wright-broer, Orville, wat beswaar gemaak het teen die instelling se eis van voorrang vir die Aerodrome.
Anders as die Wright-broers met hul uitvinding van drie-assige beheer, het Langley geen effektiewe manier gehad om 'n vliegtuig te beheer wat te groot was om deur die gewig van die vlieënier se liggaam te maneuver nie. As die Aerodrome dus stabiel gevlieg het, soos die modelle gedoen het, sou Manly in aansienlike gevaar gewees het as die masjien, onbeheers, afsak vir 'n landing—veral as dit weg van die rivier en oor vaste grond gedwaal het.
Bolometer
In 1880 het Langley die bolometer uitgevind, 'n instrument wat aanvanklik gebruik is om ver-infrarooi straling te meet Die bolometer het wetenskaplikes in staat gestel om 'n verandering in temperatuur van minder as 1/100 000 van 'n graad Celsius op te spoor Dit het die grondslag gelê vir die metings van die hoeveelheid sonenergie op die Aarde. Hy het in 1881 'n referaat daaroor gepubliseer, "The Bolometer and Radiant Energy". Hy het een van die eerste pogings aangewend om die oppervlaktemperatuur van die Maan te meet, en sy meting van interferensie van die infrarooi straling deur koolstofdioksied in die aarde se atmosfeer is in 1896 deur Svante Arrhenius gebruik om die eerste berekening te maak van hoe klimaat sou verander vanaf 'n toekomstige verdubbeling van koolstofdioksiedvlakke.
Kommersiële tyddiens
Begin met sy ampstermyn by Allegheny-sterrewag in die Pittsburgh-omgewing in die laat 1860's, was Langley 'n groot rolspeler in die ontwikkeling van astronomies-afgeleide en gereguleerde tydverspreidingsdienste in Amerika deur die latere helfte van die 19de eeu. Sy werk met die spoorweë in hierdie gebied word dikwels aangehaal as sentraal tot die vestiging van die Standaard Tydsones-stelsel. Sy baie suksesvolle en winsgewende tydverkope aan die Pennsylvania Railroad het uitgestaan onder die talle nie-regeringsgebaseerde sterrewagte van die dag wat grootliks hul navorsing gesubsidieer het deur tyddiensverkope aan streeksspoorweë en die stede wat hulle bedien het. Die Verenigde State se vlootsterrewag se toenemende oorheersing op hierdie gebied het hierdie streeksterrewagte se lewensbestaan bedreig en Langley het 'n leier geword in pogings om die lewensvatbaarheid van hul kommersiële programme te bewaar.
Dood
Langley het homself verantwoordelik gehou vir die verlies van fondse ná die ontdekking in Junie 1905 dat Smithsonian-rekenmeester William Karr besig was om geld van die instelling te verduister. Langley het sy salaris in die nadraai geweier. In November het hy 'n beroerte gehad. In Februarie 1906 het hy na Aiken, Suid-Carolina verhuis om te herstel, maar het weer 'n beroerte gehad en is op 27 Februarie dood. Hy is in die Forest Hills-begraafplaas in Boston begrawe.
Nalatingskap
Lug- en seevaartuie, fasiliteite, 'n eenheid sonstraling en 'n toekenning is ter ere van Langley vernoem, insluitend:
Media
In die 1978-film The Winds of Kitty Hawk is hy deur die akteur John Hoyt vertolk.
Kniphofia mulanjeana
Kniphofia mulanjeana is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort. Die spesie is endemies aan Malawi.
Pelgrimstog
'n Pelgrimstog is 'n reis, dikwels na 'n onbekende of vreemde plek, waar 'n persoon op soek gaan na nuwe of uitgebreide betekenis oor hul self, ander, die natuur of 'n hoër-goed deur die ervaring.Dit kan lei tot 'n persoonlike transformasie, waarna die pelgrim terugkeer na hul daaglikse lewe.
Umbrië
Umbrië (Italiaans: Umbria) is 'n streek in sentraal Italië. Umbrië grens in die weste aan Toskane, in die noorde en ooste aan Marke en in die suide aan Latium. Die streek beslaan 8 456 km² en het 886 239 inwoners in 2012 gehad. Die streek se hoofstad, Perugia, het ongeveer 168 duisend inwoners.
Geskiedenis
Umbria was 'n gewes in die antieke Italië, wat na sy bewoners, die proto-Italiese volk van die Umbri (Umbriërs) bewoon is. Dit was, onder die amptelike Latynse naam Regio VI Umbria, ook een van die veertien geweste waarin Augustus Italia onderverdeel het.
Die huidige Italiaanse Umbrië kom net gedeeltelik met die antieke gewes ooreen, wat van Narni in die suide in noordoostelike rigting tot by die omgewing van Ravenna aan die Adriatiese kus gestrek het en dus ook 'n groot deel van Sentraal-Italië ingesluit het, en wat tans by die Marche behoort. Die Sabynse gebiede in die omgewing van die moderne Norcia en die regteroewer van die Tiber was destyds nog nie by Umbria ingesluit nie en het deel uitgemaak van die Romeinse gewes Etruria. In hierdie gebiede was onder meer Perusia (die huidige Perugia) en Sarsina (die geboortestad van Plautus) geleë.
Politiek
In die streeksverkiesing van 2019 het die Lega Nord 'n verrassende oorwinning in die tradisioneel linksgesinde Umbrië behaal.
Provinsies
Die streek word in twee provinsies opgedeel: