cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2019-’20 Pro14-seisoen
Kompetisieformaat
Op 18 Mei 2017 het Europese Professionele Klubrugby (EPKR) veranderinge aangekondig vir hoe Pro14-spanne vir die Europese Rugbykampioenebeker kwalifiseer. Aan die einde van die 2017-’18-seisoen sal die sewe beste spanne outomaties kwalifiseer vir die 2018-’19 Europese Rugbykampioenebeker, ongeag die land van oorsprong (voorheen moes die sewe kwalifiseerders ten minste een span van Ierland, Wallis, Skotland en Italië elk insluit. Die twee Suid-Afrikaanse spanne kom nie in aanmerking vir EPKR-toernooie nie.
Op 30 Junie 2017 is finaal besluit dat die en  nie meer aan die Superrugbykompetisie gaan deelneem nie, en dat hulle by die Pro12 ingelyf sou word. Die twee spanne, die Suid-Afrikaanse Rugbyunie en Keltiese Rugby Beperk, organiseerder van die Pro12, het nie kommentaar hierop gelewer nie. Hul betrokkenheid is egter op 1 Augustus 2017 bevestig.
Tabelnotas
<!--
Kompetisiereëls
Die topagt spanne het vir die uitspeelronde kwalifiseer en hul finale puntestand het die loting vir die kwarteindstryde bepaal. Die groepwenners is van 1 tot 4 gekeur vir die kwarteindstryde, volgens die punte wat hulle tydens die groepfase gekry het, terwyl die ander vier spanne (5 tot 8) gekeur is volgens die punte wat hulle gedurende die groepfase gekry het. In die kwarteindronde sal die groepwenners tuiswedstryde hê met die hoogste 1 wat teen nr. 8 speel, 2 teen 7, 3 teen 6 en 4 teen 5. Die wenners van die kwarteindstryde sal na die halfeindronde deurdring waar die hoogste gekeurde span wat deurgedring het ’n tuiswedstryd kry teen die span wat deurgedring het met die laagste keuring en die span wat deurgedring het met die tweede hoogste keuring ’n tuiswedstryd teen die span wat deurgedring het met die tweede laagste keuring. Die wenners van die halfeindstryde sal in die eindstryd speel met ’n tuiswedstryd vir die span met die hoogste keuring.
Punte-uiteensetting:
Plasing op punteleër: Die puntestand word soos volg bereken:
Rondte 20
<!--
Eindronde
-->
Bergluisie
Die bergluisie (Leucospermum vestitum) is 'n blomdraende struik wat tot die genus van speldekussings behoort en is endemies aan die Wes-Kaap waar dit deel van die fynbos-bioom is. Die plant is versprei vanaf die Sederberg tot die Olifantsrivier, Koue Bokkeveld, Hexrivierberge, Groot-Winterhoekberge en die Breederiviervallei naby Worcester. Dit het voorheen ook op Leeukop op die Kaapse Skiereiland en die Paarlberg voorgekom, maar is nou uitgesterf in hierdie gebiede en sedert 1886 nie weer hier gesien nie.
Die plant groei regop maar kan ook uitsprei en word 1 tot 2,5 m hoog. Dit blom van Julie tot Januarie met die hoogtepunt van Oktober tot November.
Die plant vrek nadat dit gebrand het maar die sade oorleef. Die saad word twee maande nadat die plant geblom het vrygestel. Sade word deur miere versprei wat dit na hulle neste dra. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind deur voëls plaas. Die plant groei op rotsagtige sandsteenhellings op hoogtes van 60 - 1 350 m
In Engels staan die plant as die Silky-haired pincushion bekend.
Dragmacidon mutans
Dragmacidon mutans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dragmacidon en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1978 deur Sarà.
Menahem Pressler
Menahem Pressler (gebore op 16 Desember 1923, Magdeburg) is 'n Duits-gebore Israels-Amerikaanse pianis.
Na Kristallnacht het Pressler en sy gesinslede in 1939 uit Nazi-Duitsland gevlug. Hulle het hulle aanvanklik in Italië bevind, en toe in die Palestynse Mandaatgebied. Sy grootouers, ooms, tannies, niggies en nefies het almal in konsentrasiekampe omgekom. Sy loopbaan het stoom opgetel nadat hy in 1946 eerste prys tydens die Debussy Internasionale Klavierkompetisie in San Francisco gewen het. Sy Carnegie Hall buiging het hierop gevolg, met die Philadelphia Simfonieorkes onder leiding van Eugene Ormandy.
Pressler gee sedert 1955 by die klavierfakulteit van Indiana-universiteit se Jacobs Musiekskool klas, waar hy as die houer van die Charles Webb Stoel die posisie van buitengewone professor van musiek hou. Sy buiging as kamermusikant het plaasgevind tydens die 1955 Berkshire-fees, waar hy verskyn het as die pianis van die Beaux Arts Trio met Daniel Guilet (viool) en Bernard Greenhouse (tjello). Alhoewel hy 'n junior vennoot in die Beaux Arts Trio by die ontstaan daarvan was, sou hy die enigste oorspronklike lid wees wat vir die geheel van die trio se bestaan, tot die ontbinding daarvan in 2008, gespeel het (welke verskeie veranderinge in lidmaatskap ingesluit het). In 2010 het hy tydens die Rheingau Musik-fees saam met Antônio Meneses, die laaste tjellis van die Beaux Arts Trio, gespeel en in die reeks Rendezvous verskyn.
Pressler het in 2008 tydens die geleentheid van die 70ste herdenking van Kristallnacht na Duitsland teruggekeer. In Januarie 2014 het hy op die ouderdom van negentig jaar sy buiging met die Berliner Philharmoniker gemaak. Sy uitvoering met die Berliner Philharmoniker en Simon Rattle tydens die orkes se 2014 Nuwejaarskonsert was regoor die wêreld uitgesaai. Die Beaux Arts Trio het 'n uitgebreide reeks opnames vir die Philips plate-etiket gemaak. Bykomend hiertoe het Pressler ook kommersiële opnames van solo klaviermusiek vir die La Dolce Volta plate-etiket en Deutsche Grammophon gemaak, lg. synde 'n opname van Franse musiek wat gewy is aan sy metgesel Annabelle Whitestone. Hy het reeds teen die begin van die 1950's oor 'n uitgebreide diskografie van solo klaviermusiek beskik, asook oor 'n uitgebreide klavier - en orkestrale diskografie vir die Amerikaans-gebaseerde plate-etiket MGM.
Ochna integerrima
Ochna integerrima is 'n struik wat tot die Ochnaceae familie hoort. Die spesie is inheems aan die Andaman eiland, Assam, Bangladesj, suidoos China, Hainan, Kambodja, Laos, Maleisië, Mianmar, Nicobar-eilande, Thailand en Viëtnam.
Sinonieme
Daar is 32 sinonieme vir die plant:
Édith Piaf
Édith Piaf (* 19 Desember 1915 as Édith Giovanna Gassion, † 10 Oktober 1963) was 'n Franse sangeres en kultuurikoon van Algeriese en Italiaanse afkoms  wat as een van Frankryk se gewildste sangers bekend staan. Piaf het haar lewe in haar sang uitgebeeld, en haar spesialiteit was die ballade. Van haar bekende snitte is "La vie en rose" (1946), "Hymne à l'amour" (1949), "Milord" (1959), "Non, je ne regrette rien" (1960), "l'Accordéoniste" (1941), "Padam...Padam", en "La Foule".
Familie
links|duimnael|180px|Piaf as kind. links|duimnael|140px|Piaf in 1962.
Ondanks verskeie biografieë is min oor Piaf se lewe bekend. Sy is as Édith Giovanna Gassion gebore in Belleville, Parys. Volgens legende is sy op ’n sypaadjie gebore, maar haar geboortesertifikaat dui aan sy is op 19 Desember 1915 in die Hôpital Tenon in Parys gebore. Haar bynaam, Piaf, wat "mossie" beteken, het sy 20 jaar later gekry.
Haar pa, Louis Alphonse Gassion (1881-1944), was ’n straatakrobaat van Normandië. Haar ma, Annetta Giovanna Maillard (1895-1945), was van Italië; sy was van Franse herkoms aan haar pa se kant en Italiaanse en Marokkaanse herkoms aan haar ma se kant.
Vroeë lewe
Piaf se ma, ’n kafeesangeres, het haar met haar geboorte verlaat en sy het ’n kort rukkie by haar ouma aan moederskant, Emma (Aïcha), gebly. Toe haar pa in 1916 by die Franse leër aansluit om in die Eerste Wêreldoorlog te gaan veg, het hy Piaf by sy ma, wat ’n bordeel in Normandië bestuur het, afgelaai. Daar het prostitute na haar gekyk.
In 1929, op 14-jarige ouderdom, het Piaf by haar pa aangesluit in sy akrobatiese straatvertonings oor die hele Frankryk. Sy het toe die eerste keer in die openbaar gesing. Op 15 het sy Simone "Mômone" Berteaut, wat haar halfsuster kon gewees het, ontmoet en dié het Piaf se metgesel vir die grootste deel van haar lewe geword. Saam het hulle in die straat gesing en geld verdien. Hulle kon met dié geld hul eie plek bekostig.
In 1932 het sy Louis Dupont ontmoet en op hom verlief geraak. Ná ’n kort tyd het hy by haar en Mômone ingetrek. Hy het vir haar ander werke probeer kry, maar sy was nie daarvoor te vinde nie totdat sy swanger geraak en vir ’n kort rukkie kranse in ’n fabriek gemaak het.
In Februarie 1933 het die 17-jarige Piaf die lewe aan haar dogter, Marcelle, geskenk. Nes vir haar ma, was dit vir haar moeilik om vir die kind te sorg, want sy het min moedersinstink, kennis van ouerskap en huishoudelike vaardighede gehad. Sy het gou na die strate teruggekeer tot die somer van 1933, toe sy in Juan-les-Pins, Rue Pigalle, begin sing het.
Ná ’n rusie oor haar gedrag is Piaf en Dupont (Marcelle se pa) uitmekaar. Sy, Mômone en Marcelle het in ’n hotel gewoon en Piaf het Marcelle alleen in die kamer gelos wanneer sy gaan sing het. Dupont het Marcelle eindelik kom haal en sy is op tweejarige ouderdom aan meningitis dood. Daar word beweer Piaf het met ’n man geslaap om vir die begrafnis te betaal.
Sangloopbaan
duimnael|160px|Piaf in 1951 in Parys.
In 1935 is Piaf in die Pigalle-gebied van Parys ontdek deur die nagkluneienaar Louis Leplée. Sy klub, Le Gerny's, was naby die Champs-Élysées en is besoek deur mense uit die hoër én laer stand. Hy het haar oorreed om te sing al was sy vreeslik senuagtig. Dit, saam met haar lengte van net 142 cm (’n outydse 4 voet 8 duim), het hom geïnspireer om haar die bynaam te gee wat sy vir die res van haar lewe as verhoognaam sou hou: La Môme Piaf (Paryse slang vir "Die Klein Mossie"). Leplée het haar die basiese dinge van verhoogoptrede geleer en haar aangesê om ’n swart rok te dra; dit sou haar handelsmerk word.
Leplée het ’n groot openbare veldtog geloods vir Piaf se openingsaand, met baie bekendes wat dit sou bywoon. Haar optrede het gelei tot twee plate wat in dieselfde jaar opgeneem is. In 1940 het Piaf in Jean Cocteau se suksesvolle vertoning Le Bel Indifférent opgetree. Sy het die liriek van baie van haar liedjies geskryf. In die lente van 1944 het sy saam met Yves Montand in die Moulin Rouge opgetree en ’n liefdesverhouding met hom begin.
In 1947 het sy die liriek van die liedjie "Mais qu’est-ce que j’ai ?" ("Wat kan ek doen?") vir Montand geskryf (musiek deur Henri Betti). Binne ’n jaar het hy een van die beroemdste sangers in Frankryk geword. Sy het die verhouding beëindig toe hy amper net so beroemd soos sy word.
In dié tyd was sy hoog in aanvraag in Parys as Frankryk se gewildste vermaakkunstenaar. Ná die Tweede Wêreldoorlog het sy internasionaal beroemd geword en in Europa, die VSA en Suid-Amerika getoer. Sy het in die vroeë 1950's gehelp om Charles Aznavour se loopbaan te laat vlam vat deur hom saam met haar op toer te neem en van sy liedjies op te neem.
Piaf se bekendste liedjie, "La Vie en rose", is in 1945 geskryf en het in 1998 ’n Grammy Hall of Fame-prys gewen. Bruno Coquatrix se bekende Paris Olympia-musieksaal is waar Piaf tussen Januarie 1955 en Oktober 1962 ewigdurende roem behaal het. In April 1963 het sy haar laaste liedjie, "L'Homme de Berlin", opgeneem.
Gerard Parkes
Gerard Parkes (23 Junie 1936 – 19 Oktober 2014) was 'n Kanadese akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Trapped in Paradise (1994), The Boondock Saints (1999), en The Boondock Saints II: All Saints Day (2009), en in die televisiereeks Fraggle Rock (1983).
Peridotiet
Peridotiet is 'n ultramafiese gesteente. Dit word op baie plekke aangetref soos in die gebergte van Oman of in die Bosveldstollingskompleks van Suid-Afrika. Dit bestaan hoofsaaklik uit die minerale olivien en pirokseen.
Strumaria massoniella
Strumaria massoniella is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Strumaria behoort. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom van	Kamiesberg tot by Loeriesfontein voor. Daar is drie populasies wat minder as 500 plante bevat.
Koesj
Die koninkryk Koesj (gespel Kus in die Afrikaanse Bybel) was ’n antieke koninkryk in Nubië wat aan die Nylrivier van Soedan en Egipte geleë was. Dit was gesentreer in die gebied waar die Blou- en Wit-Nyl saamvloei en val vandag in Soedan. Volgens Egiptiese bronne was die plaaslike naam k3š ( of uitgespreek). Dit was ook ’n etniese term vir die plaaslike bevolking en kom voor in die naam van byvoorbeeld koning Kasjta ("die Koesjiet").
Die Koesjitiese bewindstydperk in Nubië het begin ná die einde van die Bronstydperk en die val van die Nuwe Ryk van Antieke Egipte, waarvan dit vroeër deel was. Sy hoofstad in die vroeë deel van sy bestaan was Napata (die hedendaagse Karima in Soedan). Die hoofstad is later na Meroë geskuif.
Die eerste konings van Koesj het die land se grense aansienlik uitgebrei. Nadat koning Kasjta Egipte in die 8ste eeu v.C. binnegeval het, het die Koesjitiese konings as farao's van die 25ste Dinastie regeer. Die mag van die 25ste Dinastie het onder koning Tirhaka ’n hoogtepunt bereik, maar ’n eeu nadat die Koesjiete Egipte verower het, is hulle deur die Nieu-Assiriese Ryk onder Assurbanipal verslaan en eindelik deur Psamtik I uit Egipte verdryf.
Koesj, met sy hoofstad in Meroë, het tot die 4de eeu n.C. bestaan, toe dit verswak en van die kaart af verdwyn het. Die hoofstad is eindelik beset en tot op die grond afgebrand deur die Koninkryk Aksoem. Daarna het die Nubiërs die drie (op die ou end gekerstende) koninkryke Nobatië, Makoerië en Alodië gestig. Hulle taal, Meroïties, wat van 300 v.C. af tydens die Meroïtiese tydperk gepraat is, het ook omstreeks dié tyd uitgesterf.
Historici verbind die bestudering van Koesj se geskiedenis baie nou met Egiptologie omdat dit so naby aan Egipte geleë was en Koesj 'n eeu lank oor Egipte regeer het. Veral toe Koesj deel van die Nuwe Ryk was, het sy kultuur in ’n groot mate veregipties.
Naam
Die plaaslike naam van die koninkryk is in Egipties aangeteken as k3š, wat waarskynlik of  uitgespreek is in Middel-Egipties, toe die term die eerste keer vir Nubië gebruik is, gebaseer op die Nuwe Koninkryk-tydperk se Akkadiese transliterasie as die genitief kūsi.
Dit is ook ’n etniese term vir die plaaslike bevolking wat die Koninkryk Koesj gestig het en kom voor in die name van Koesjitiese persone, soos koning Kasjta, ’n transkripsie van k3š-t3: "(iemand van) die land van Koesj". Koesj was ook die tuiste van die heersers van die 25ste Dinastie.
Die naam Koesj word ook minstens sedert die tyd van Flavius Josephus verbind met die Bybelse karakter Kus in die Ou Testament wat die seun van Gam was (Genesis 10:6). Gam het vier seuns gehad: Kus, Egipte, Put en Kanaän. Volgens die Bybel was Nimrod, ’n seun van Kus, die stigter en koning van Babilon, Erek, Akkad en Kalne, in Sinar (Genesis 10:10). Die Bybel noem ook ’n Kus wat ’n Benjamiet was in Psalm 7:1.
Oorsprong
thumb|180px|Standbeeld van die Koesjitiese farao [[Aspelta, Napatatydperk (omstreeks 620-580 v.C.)]] Mentoehotep II, die stigter uit die 21ste eeu v.C. van die Middelryk van Egipte, het in die 29ste en 31ste jaar van sy bewind veldtogte teen Koesj gevoer. Dit is die vroegste Egiptiese verwysings na "Koesj"; die Nubiese streek was in die Ou Ryk onder ander name bekend. Onder Toetmoses I het Egipte verskeie veldtogte suidwaarts onderneem. Dit het eindelik gelei tot hulle anneksasie van Nubië omstreeks 1504 v.C. Daarna is die vroeë Kermakultuur van Nubië al hoe meer veregipties, hoewel rebellies 220 jaar lank voortgeduur het tot omstreeks 1300 v.C. Tog het Nubië ’n sleutelprovinsie van die Nuwe Koninkryk geword: ekonomies, polities en spiritueel. Groot farao-seremonies is by Djebel Barkal naby Napata gehou. As ’n Egiptiese kolonie vanaf die 16de eeu v.C. is Nubië ("Koesj") deur ’n Egiptiese onderkoning regeer. Met die verbrokkeling van die Nuwe Koninkryk omstreeks 1070 v.C. het Koesj ’n onafhanklike koninkryk geword wat in Napata gesentreer was.
Die omvang van die kulturele/politieke kontinuïteit tussen die Kermakultuur en die daaropvolgende Koninkryk Koesj is moeilik om te bepaal. Laasgenoemde staat het omstreeks 1000 v.C. ontstaan, 500 jaar ná die einde van die Koninkryk Kerma. Teen die 8ste eeu v.C. het die nuwe Koninkryk Koesj uit die Napatastreek ontstaan. Die Napatatydperk is deur die Meroïtiese tydperk gevolg, toe die koninklike begraafplase omstreeks 300 v.C. na Meroë verskuif is.
Die Koesjiete het ook piramides gebou en van dieselfde gode as Egipte aanbid, soos Amoen en Isis. Toe hulle dié gode begin aanbid, het hulle ook van die gode se name as hulle troonname aangeneem.
Die heersers van Koesj is beskou as die beskermhere van die staatsgodsdiens en was verantwoordelik vir die instandhouding van die gode se huise. Sommige geleerdes glo die ekonomie in Koesj was ’n herverdelingstelsel. Die staat sou belasting in die vorm van oorskotprodukte insamel en dit onder die volk herverdeel. Ander glo die grootste deel van die gemeenskap het op die landerye gewerk – hulle het niks van die staat gevra en niks tot die staat bygedra nie. Dit lyk of Noord-Koesj produktiewer en ryker as die suidelike streek was.
’n Ondersoek na tande van fossiele uit die Meroïtiese tydperk in Semna, Noord-Nubië, toon dit het dieselfde kenmerke as dié van die bewoners van die Nylstreek, Horing van Afrika en Magreb. Die Meroïtiese skelette en antieke en onlangse fossiele verskil ook fenotipies van dié van onlangse Niger-Kongo- en Khoisan-sprekende bevolkings in Afrika suid van die Sahara, sowel as van die bewoners van Djebel Sahaba in Nubië uit die Middelste Steentydperk.
Verowering van Egipte
Koesj se weerstand teen die Egiptiese heerskappy van die vroeë 18de eeu word genoem in die geskrifte van Ahmoses, seun van Ebana, ’n Egiptiese vegter onder Ahmoses I, Amenhotep I en Toetmoses I. Aan die einde van die Tweede Oorgangstydperk (middel 16de eeu v.C.) het twee bedreigings Egipte in die gesig gestaar: die Hyksos in die noorde en die Koesjiete in die suide. Volgens outobiografiese inskripsies teen die mure van Ahmoses se grafkapel het die Egiptenare verskeie veldtogte teen Koesj gevoer en Nubië tydens die bewind van Amenhotep I (1514-1493 v.C.) verower. In Ahmoses se skrywes word die Koesjiete beskryf as boogskutters: "Nadat Sy Majesteit die Bedoïene van Asië verslaan het, het hy stroomop na Bo-Nubië gevaar om die Nubisie boogskutters te vernietig." Die grafinskripsies bevat nog twee verwysings na die Nubiese boogskutters van Koesj.
links|duimnael|240px|[[Amoen se tempel in Djebel Barkal, wat oorspronklik tydens die Nuwe Koninkryk gebou is, maar aansienlik deur Pije verbeter is.]] thumb|links|240px|Beelde van verskeie heersers van die laat 25ste Dinastie tot vroeë Napatatydperk. Egipte se internasionale aansien het aansienlik afgeneem teen die einde van die Derde Oorgangstydperk. Sy historiese bondgenote, die inwoners van Kanaän, is verower deur die Middel-Assiriese Ryk (1365-1020 v.C.) en toe deur die heropkomende Nieu-Assiriese Ryk (935-605 v.C.). Die Assiriërs het sedert die 10de eeu v.C. weer vanaf Noord-Mesopotamië uitgebrei en ’n groot ryk verower, insluitende die hele Nabye Ooste en ’n groot deel van Anatolië, die oostelike Mediterreense streek, die Kaukasus en die vroeë Iran.
In 945 v.C. het Sjesjonk I en die prinse van Liboe beheer oor die Nyldelta oorgeneem en die 22ste Dinastie van Egipte gestig. Hulle sou sowat 200 jaar regeer. Sjesjonk het ook beheer oor Suid-Egipte oorgeneem deur sy familielede in belangrike priesterlike posisies aan te stel. In 711 het Sjesjonk Memphis sy noordelike hoofstad gemaak. Libiese beheer het egter afgeneem toe ’n teenstander in die delta in Leontopolis ontstaan en die Koesjiete uit die suide ’n bedreiging word.
Alara het die 25ste Koesjitiese dinastie in Napata, Nubië, gestig. Sy opvolger, Kasjta, het die Koesjitiese beheer noordwaarts uitgebrei tot by Elephantine en Thebe in Bo-Egipte. Kasjta se opvolger, Pije, het Benede-Egipte omstreeks 727 v.C. verower. Pije se oorwinningstele, wat hierdie veldtogte tussen 728 en 716 v.C. gedenk, is in Amoen se tempel by Djebel Barkal ontdek. Hy het ’n Egipte binnegeval wat in vier koninkryke verdeel was en deur die konings Peftjauawybast, Nimlot, Iuput II en Osorkon IV regeer is.
Dit is debatteerbaar hoekom die Koesjiete juis op hierdie tydstip in die geskiedenis besluit het om Egipte binne te val. Die argeoloog Timothy Kendall het ’n nuwe hipotese oor ’n aanspraak op koningskap wat met Djebel Barkal verbind word. Kendall noem die oorwinningstele van Pije by Djebel Barkal, wat lui: "Amoen van Napata het my die reg gegee om die heerser van elke buitelandse land te wees" en "Amoen in Thebe het my die reg gegee om die heerser van die Swart Land (Kmt) te wees." Volgens Kendall lyk dit of "buitelandse lande" in dié verband Benede-Egipte insluit, terwyl Kmt na ’n verenigde Bo-Egipte en Nubië verwys.
Pije se opvolger, Sjabaka, het die Saïtiese konings van Noord-Egipte tussen 711 en 710 v.C. verower en homself as koning in Memphis aangestel. Hy het toe bande met Sargon II van Assirië aangeknoop.
thumb|250px|’n Reliëf van Amoen se tempel by Djebel Barkal wat ’n geveg tussen die Koesjiete en Assiriërs uitbeeld. Pije se seun Tirhaka het aanvanklik ’n paar suksesse behaal om Egipte se invloed in die Nabye Ooste te herstel. Hy het koning Hiskia van Juda gehelp teen ’n aanval deur Sanherib en die Assiriërs (2 Konings 19:9; Jesaja 37:9), maar siektes onder die invallende magte van Assirië was skynbaar die hoofrede dat Jerusalem nie verower is nie, eerder as ’n militêre nederlaag. Volgens Assiriese rekords is Hiskia gedwing om heffings te betaal. Sanherib het Tirhaka toe verslaan en die Nubiërs en Egiptenare teruggedryf.
duimnael|250px|Die piramides by Noeri in Soedan, wat tussen Tirhaka en Nastasen se regeringstydperke gebou is. Die mag van die 25ste Dinastie het onder Tirhaka ’n hoogtepunt bereik. Die ryk van die Nylrivier was die grootste wat dit sedert die Nuwe Ryk was. Die nuwe vooruitgang het Egipte se kultuur laat herleef. Godsdiens, kuns en argitektuur is herstel tot dieselfde vlak as tydens die Ou, Middel- en Nuwe Ryk. Die Nubiese farao's het tempels en monumente dwarsoor die Nylvallei laat bou of herstel, insluitende in Memphis, Karnak, Kawa en Djebel Barkal. Dit was tydens die 25ste Dinastie dat piramides vir die eerste keer sedert die Middelryk weer gebou is (baie van hulle in moderne Soedan). Die Koesjiete het in 700-600 v.C. hulle eie skryfstelsel, die Meroïtiese alfabet, ontwikkel wat deur Egiptiese skryfstelsels beïnvloed is, hoewel dit blykbaar tot die koninklike hof en belangrikste tempels beperk was.
Tirhaka het die Assiriërs aanvanklik verslaan toe oorlog in 674 v.C. uibreek. In 671 v.C. het die Assiriese koning Esarhaddon egter Memphis beset en Tirhaka het na die suide teruggetrek, terwyl sy erfgenaam en familie as gevangenes na Assirië weggevoer is. Die plaaslike Egiptiese vasalle wat Esarhaddon as strooipoppe aangestel het, kon nie volle beheer terugwen nie en Tirhaka het Memphis teruggeneem. Esarhaddon se veldtog van 669 v.C. teen Tirhaka is afgestel nadat Esarhaddon in Palestina dood is op pad na Egipte.
Esarhaddon se opvolger, Assurbanipal, het Tirhaka egter verslaan en Tirhaka is kort daarna dood.
Tantamani is teruggedryf na Nubië, maar hy het beheer oor Bo-Egipte behou tot omstreeks 656 v.C. In dié tyd is ’n plaaslike Egiptiese heerser, Psamtik I, die seun van Necho, op die troon geplaas as ’n vasal van Assurbanipal, en hy het beheer oor Thebe oorgeneem. Die laaste bande tussen Koesj en Bo-Egipte is in die 590's v.C. verbeek ná vyandelikhede met die Saïtiese konings.
Napatatydperk
duimnael|250px|’n Koesjitiese afvaardiging op ’n Persiese reliëf van die Apadanapaleis (omstreeks 500 v.C.). Aspelta het die hoofstad na Meroë geskuif wat aansienlik verder suid as Napata was – moontlik omstreeks 591 v.C., net nadat Psamtik II Napata verwoes het.
Die historikus Martin Meredith meen die Koesjitiese heersers het Meroë, tussen die vyfde en sesde katarak van die Nyl, gekies omdat dit aan die rand van die somerreënvalgordel gelê het en die streek ryk was aan yster en loofhout. Die ligging het ook toegang gebied tot die handelsroetes na die Rooisee. Die Koesjiete het ysterprodukte aan die Romeine verkoop, asook goud, ivoor en slawe. Die Butanavlakte se bome was egter vernietig en al wat oor was, was slak (oorblyfsel van gesmelte metale of metaalertse).
Die Koesjiete het dieraangedrewe waterwiele gebruik om produksie te verhoog en ’n oorskot te skep, veral in die tyd van die Napata-Meroïtiese koninkryk.
Herodotos het ’n inval van Koesj genoem deur die Achaemenidiese (Persiese) heerser Kambuses (omstreeks 530 v.C.), wat moontlik daarin geslaag het om die gebied tussen die eerste en tweede katarak van die Nyl te beset. Achaemenidiese inskripsies van beide Egipte en Iran sluit Koesj in as deel van die Achaemenidiese Ryk. ’n Inskripsie van Darius I (bewind: 522-486 v.C.) op sy graf in Naqsh-e Rustam noem Kūšīyā (Oud-Persiese wigskrif: 𐎤𐎢𐏁𐎡𐎹𐎠, uitgespreek Kūshīyā) as een van die gebiede waaroor die Achaemenidiese Ryk regeer het. Argeologiese bewyse dui daarop dat die fort van Dorginarti naby die tweede katarak gedien het as Persië se suidelike grens.
Meroïtiese tydperk
250px|duimnael|Die piramides van Meroë, ’n [[Unesco-wêrelderfenisgebied. ]] Omstreeks 300 v.C. is die skuif na Meroë voltooi toe begin is om die konings daar te begrawe in plaas van by Napata. Een teorie is dat die konings van die mag van die priesters van Napata begin wegbreek het. Volgens die antieke Griekse historikus Diodorus Siculus het ’n Koesjitiese koning, ene Ergamenes, die priesters teengegaan en hulle laat vermoor. Die verhaal kan verwys na die eerste heerser wat by Meroë begrawe is en ’n amper eenderse naam gehad het, soos Arqamani of Arakamani. In dié tyd kon die Koesjitiese mag sowat 1 500 km met die Nylriviervallei langs gestrek het, van die Egiptiese grens in die noorde tot streke ver suid in die moderne Khartoem, met dalk ook aansienlike gebiede in die ooste en weste.
Die Koesjitiese beskawing het verskeie eeue lank voortbestaan. In die Napatatydperk is Egiptiese hiërogliewe gebruik; dit was oënskynlik beperk tot die koninklike hof en tempels. Van die 2de eeu v.C. af was daar ’n aparte Meroïtiese skryfstelsel. Dit was ’n alfabet met 23 tekens wat in ’n hiërogliefvorm (hoofsaaklik op monumente) en ’n kursiewe vorm gebruik is. Laasgenoemde is wyd gebruik; tot dusver is sowat 1 278 tekste in dié vorm bekend. Die skrif is al ontsyfer, maar die taal wat gebruik is, is steeds ’n probleem – moderne geleerdes verstaan nog net ’n paar woorde. Dit was nog nie moontlik om Meroïties met enige ander bekende taal te verbind nie.
links|duimnael|160px|’n Meroïtiese prins verslaan sy vyande (vroeg 1ste eeu n.C. Strabo beskryf ’n oorlog teen die Romeine in die 1ste eeu v.C. Ná aanvanklike sukses teen die Romeinse Egipte deur koningin Amanirenas is die Koesjiete deur Petronius verslaan en Napata verwoes. Dit is merkwaardig dat die vernietiging van Napata nie ’n verwoestende uitwerking op die Koesjiete gehad het of hulle gekeer het om weer met die Romeinse weermag slaags te raak nie. Dit lyk eerder of Petronius se aanval nuwe krag aan die koninkryk gegee het. Net drie jaar later, in 22 v.C., het ’n groot Koesjitiese mag noordwaarts opgeruk met die doel om Qasr Ibrim aan te val.
duimnael|250px|’n Kopie van ’n reliëf uit die stad Naqa wat koningin Amanitore (tweede van links), koning Natakamani (tweede van regs) en twee prinse uitbeeld wat die driekoppige Meroïtiese oorlogsgod Apedemak nader. Petronius is voor die tyd gewaarsku; hy het suidwaarts na Qasr Ibrim beweeg en die verdediging versterk voor die aankoms van die Koesjiete. Hoewel antieke bronne nie sê hoe die stryd verloop het nie, het die Koesjiete die een of ander tyd ambassadeurs gestuur om oor ’n vredesooreenkoms met Petronius te onderhandel. Daarna het handel tussen die twee nasies toegeneem.
Koesj het teen die 1ste of 2de eeu n.C. as ’n mag begin verdwyn weens die tol van die oorlog met die Romeinse Egipte en ’n afname in sy tradisionele nywerhede. Die Christendom het die plek begin inneem van die ou godsdiens van die farao's en teen die middel 6de eeu n.C. het die Koninkryk Koesj verdwyn.
Taal
duimnael|250px|’n Meroïtiese potskerf met skryfwerk daarop. Meroïties is van 300 v.C. af tydens die Meroïtiese tydperk in Meroë en Soedan gepraat. Dit het omstreeks 400 n.C. uitgesterf. Dit is in twee vorme geskryf: kursief, wat met ’n stilus geskryf is en vir algemene rekords gebruik is, en hiërogliewe, wat in klip uitgekerf is of vir koninklike en godsdienstige dokumente gebruik is. Dit word nie goed verstaan nie weens die gebrek aan tweetalige tekste. Die vroegste inskripsies in Meroïes dateer van tussen 180 en 170 v.C. Dié hiërogliewe is ontdek teen die mure van die tempel van koningin Sjanakdachete. Die kursiewe alfabet word horisontaal van regs na links geskryf, soos in alle Semitiese skryfstelsels.
Teen die 3de eeu v.C. het ’n nuwe inheemse skryfstelsel, die Meroïtiese alfabet, ontstaan. Dit het uit 23 tekens bestaan en het die Egiptiese skryfstelsel vervang. Dit is aanvanklik van die hiërogliewe afgelei waarin Meroïties eers geskryf is. Dit is in die Napatatydperk (omstreeks 700-300 v.C.) ontwikkel en het in die 2de eeu v.C. die eerste keer verskyn. Dit is moontlik ook ’n tyd lank gebruik vir die Oud-Nubies van die Nubiese opvolgerkoninkryke. Dit is van links na regs geskryf.
Dit is onseker tot watter taalfamilie Meroïties behoort. Kirsty Rowan stel voor dit behoort, nes Egipties, tot die Afro-Asiatiese familie. Sy baseer dit op sy klanke en fonotakse, wat volgens haar soortgelyk aan dié van die Afro-Asiatiese tale is, en anders as dié van die Nilo-Sahariese tale.
Riviera, Pretoria
Riviera is 'n voorstad in die noordooste van Pretoria, Suid-Afrika.
Koesj
Koesj en Egiptologie
Vanweë die nabyheid van Koesj aan Antieke Egipte – met die eerste katarak by Elephantine wat gewoonlik as die tradisionele grens tussen die twee state beskou word – en omdat die 25ste Dinastie in die 8ste eeu v.C. oor albei state regeer het, verbind historici die bestudering van Koesj baie nou met Egiptologie. Daar word geredeneer dat die ingewikkelde sosiopolitieke ontwikkeling van Egipte se buurstate in terme van Egiptiese modelle verstaan kan word. Dus het die politieke struktuur en organisasie van Koesj as ’n onafhanklike antieke staat nog nie deeglike aandag van geleerdes gekry nie, en onduidelikheid bestaan veral oor sy vroegste tydperke.
David Edwards het voorgestel die bestudering van die streek kan baat vind by die erkenning van Koesj as ’n staat uit eie reg, met ’n aparte kultuur, eerder as bloot ’n sekondêre staat aan die rand van Egipte.
Cottesloe-kerkeberaad
Die Cottesloe-kerkeberaad was ’n beraad van 80 afgevaardigdes van agt Suid-Afrikaanse lidkerke van die Wêreldraad van Kerke van 7 tot 14 Desember 1960 in die gelyknamige Johannesburgse voorstad. Destyds was die Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika, die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika (Kaapland) en die Nederduitse Gereformeerde Kerk van Transvaal lede van die Wêreldraad van Kerke. Die beraad het regstreeks voortgespruit uit die protesoptog van duisende swart mense op 21 Maart 1960 in Sharpeville in die Vaaldriehoek en die daaropvolgende Sharpeville-slagting.
Die oorgrote meerderheid afgevaardigdes het hul goedkeuring verleen aan 'n verklaring wat ná die beraad uitgereik is. Die NG Kerke het egter sekere voorbehoude uitgespreek, terwyl die NH Kerk hulself gedistansieer het. Ná die beraad het felle politieke druk die Afrikaanse kerke genoop om uit die Wêreldraad van Kerke te bedank. Daarna is hulle gebrandmerk as "apartheidskerke".
Wêreldgebeure
Die Atlantiese Handves kan beskou word as ŉ mylpaal in die wêreld se sienswyse. Winston Churchill en Franklin D. Roosevelt het op 14 Augustus 1941 ontmoet en ŉ kort verklaring opgestel waarin hul oogmerke vir die oorlog en die wêreld daarna uitgestip word. Paragraaf 3 het as volg gelui: "Alle volke het die reg op selfbeskikking". Hierdie beginsel is toegepas aan die einde van die oorlog en is ook ingevoeg in die Grondwet van die Verenigde Volke-organisasie. Die VVO het besluit om die Britse mandaatgebied in Palestina tussen Jode en Arabiere te verdeel. Die staat Israel is in die lewe geroep op 14 Mei 1948. Dit het gepaard gegaan met groot geweld. Brits-Indië het in 1947 onafhanklik geword. Dis verdeel tussen die twee groot geloofsoortuigings. Ingeligte Suid-Afrikaners het tog kennis geneem van hierdie gebeure. Libië het weer in 1951 onafhanklik geword. In Algerië het oproer voortgeduur van 1954 voordat hulle in 1962 onafhanklik geword het. Ghana het onafhanklik geword in 1957. Die Belgiese Kongo het in 1960 onafhanklik geword. Die Mau Mau opstand het reeds in 1952 begin, maar Kenia het eers in 1960 onafhanklik geword.
Rassespanning
duimnael|regs|220px|In die aanloop tot die [[Sharpeville-slagting het die PAC mense aangemoedig om hul pasboek by 'n polisiekantoor in te dien, maar die ANC het hulle aangespoor om dit te verbrand.]] Ná die onluste oor die paswette in 1919, was die swart bevolking heel rustig. Selfs tydens die Hertzog wetsontwerpe in 1935-6, skryf Roux, het die plakkaat van 'n Afrikaanse koerant gelees: "Naturelle bly stil". Toe die Tweede Wêreldoorlog uitbreek, het die Africa National Congress in Durban vergader en besluit om die regering te steun in die oorlog. Die leierskap van die ANC was oud en afgeleef. In 1944 het ŉ honderdtal jong mans in Johannesburg bymekaargekom om ŉ jeugliga te stig. Oliver Tambo, Walter Sisulu, Robert Sobukwe en Nelson Mandela was ook daar. Hulle sou nuwe lewe in die kongres blaas.
Die Nasionale Party het in 1948 aan bewind gekom. Hulle het nie diskriminasie op grond van ras uitgevind nie, maar dit probeer vervolmaak. Een van die vroeë stappe was die Wet op Verbod van Gemengde Huwelike van 1949. Kort op sy hakke het die Wet op Bevolkingsregistrasie, No. 30 van 1950, gevolg. Ingevolge laasgenoemde kon een of ander staatsamptenaar besluit of jy 'n Ndlovu of 'n Oliphant is. In dieselfde jaar is die Groepsgebiedewet aanvaar. Die Wet op die Onderdrukking van Kommunisme, No. 44 van 1950, was toe reeds nie alleen op kommuniste van toepassing nie.
Die eerste rasse-onluste onder die nuwe regering was tussen Indiërs en Swartes. Dit het in Januarie 1949 by ŉ bus-terminus in Durban uitgebreek. Na ŉ paar dae se gevegte was 53 Indiërs en 83 Swartes dood. Die ANC kongres in Desember 1951 het besluit om die eerste minister te vra om sekere wette te herroep. As hy (soos hulle verwag het) geweier het, sou sekere protesoptredes uitgevoer word tydens die driehonderjarige herdenking van Van Riebeeck se aankoms. Sommige optredes het hand uitgeruk en ŉ gebou is afgebrand en mense brutaal vermoor. In Julie 1952 is Mandela, Sisulu, Ahmed Kathrada en agtien ander gearresteer en aangekla van "statutêre" kommunisme. Hulle is skuldig bevind en 'n opgeskorte vonnis opgelê. Die regering se antwoord op die "defiance campaign" was twee nuwe wette tydens die 1953 sitting. Die Wet op Openbare Veiligheid het die regering gemagtig om ŉ noodtoestand uit te roep. ŉ Wysigingswet van die strafreg het dit ŉ misdaad gemaak om weerstand teen enige wet aan te moedig. Hoofman Albert Luthuli is na Pretoria ontbied en meegedeel om of sy hoofmanskap of sy betrokkenheid by die ANC op te sê. Hy het verkies om nie meer ŉ hoofman te wees nie. Aan die einde van die jaar is hy verban onder die Wet op die Onderdrukking van Kommunisme. Vir ŉ tydperk van vyf jaar is hy verbied om sy tuisdorp van Groutville te verlaat.
Die Kaapse stemreg was een van die beskermde klousules van die Suid-Afrika-Wet (die Unie se Grondwet). ŉ Wysiging daarvan het ŉ tweederdemeerderheid in ŉ gesamentlike sitting van die Volksraad en Senaat geverg en die Nasionale Party het nie genoeg stemme daarvoor gehad nie. Hul regsadviseurs het egter gereken dat die beskermde artikels wel met ŉ gewone meerderheid in aparte sittings gewysig kon word. So is die Wet op Afsonderlike Verteenwoordiging van Kiesers, No. 46 van 1951, aanvaar. Ingevolge hierdie wet is die Kleurlingkiesers in die Kaapprovinsie op ŉ aparte kieserslys geplaas. Hulle kon vier volksraadslede kies. Die Appèlhof het egter die wet ongeldig verklaar in Harris and others v. Minister of the Interior and another, 1952(2) S.A. 428 (A). Om hierdie probleem te oorbrug, het die parlement ŉ Wet op die Hoë Hof van Parlement passeer en toe daarmee die Appèlhof beslissing omver gewerp. Die Appèlhof het daarop laasgenoemde wet ook ongeldig verklaar in Harris and others v. Minister of the Interior and anothers, 1952(4) S.A. 769 (A). Eers drie jaar later het die Natte ŉ goeie plan uitgedink. In 1955 is die Senaatswet aangeneem, wat die senaat tot 89 lede vergroot het en die metode van aanwysing gewysig is om so die Nasionale Party ŉ tweederdemeerderheid in ŉ gesamentlike sitting te gee. So is die bruin kiesers van die kiesersrol verwyder.
Sophiatown is een van die ou voorstede van Johannesburg. Dit is voor 1923 as dorpsgebied uitgelê, met die gevolg dat swartes die geregistreerde eienaars van sommige eiendomme was. Daar het ten minste 60,000 swartes in Sophiatown, Martindale en Newclare gewoon. Die regering het beplan om al hierdie mense na Meadowlands, 13 myl van die stad, te verskuif en hulle moes daar in wyke vir sewe verskillende etniese groepe gehuisves word. Die ANC het mense aangepor om weerstand teen die verskuiwings te bied. Die verskuiwing sou op 9 Februarie 1955 begin. Dit het plaasgevind onder toesig van 4000 polisiemanne en soldate.
duimnael|regs|180px|Prof. Z.K. Matthews. Prof. Z.K. Matthews het voorgestel dat die ANC ŉ nasionale konvensie hou om daar ŉ Vryheidsmanifes op te stel. In Maart 1954 is ŉ National Action Council in die lewe geroep om die konvensie te reël. Luthuli was die voorsitter, Sisulu het die ANC verteenwoordig, Yusuf Cachalia die Indiërkongres, Stanley Lollan die Kleurlingkongres en Lionel Bernstein die Blankekongres. Die nasionale konvensie is by Kliptown op 25 en 26 Junie 1955 gehou. Daar was meer as drie duisend mense. Hulle het die Vryheidsmanifes goedgekeur. Om 15:30 op die tweede dag het die polisie toegeslaan en die vergadering opgebreek.
Vir Mandela het die hoogverraadsaak op 5 Desember 1956 begin toe die veiligheidspolisie hom arresteer. 156 mense is landwyd gearresteer. Die voorlopige ondersoek het omtrent die hele 1957 in beslag geneem. Drie maande later het die staat die aanklagtes teen 61 beskuldigdes, insluitend Tambo, laat vaar. Die verhoor het ŉ aanvang geneem in Augustus 1958. Die Staat het, onder andere, aangevoer dat die Vryheidsmanifes bewys het dat die beskuldigdes die staat met geweld omwerp wou werp en met ŉ kommunistiese bestel wou vervang. Die verhoor het tot Maart 1961 geduur, toe al die beskuldigdes vrygespreek is.
duimnael|links|Februarie 1960: Dr. [[H.F. Verwoerd verwelkom sy Britse eweknie, mnr. Harold Macmillan, in Suid-Afrika.]] Op 6 April 1959 word die Pan-Africanist Congress gestig met Robert Sobukwe as president. Hulle verwerp die ANC beleid van samewerking met ander rasse. Hulle voel dat die ANC nie militant genoeg was nie. Die ANC was nie in staat om die massa op te sweep nie. Die PAC was ook gekant teen die kommuniste. Die fokuspunt van hul strategie vir 1960 was die dra van bewysboeke. Die massa is aangesê om hul bewysboeke by die huis te los en dan na die naaste polisiestasie op te ruk om arresteer te word. "Geen borg, geen verweer, geen boete" was hul slagspreuk.
duimnael|links|200px|Die nadraai van die [[Sharpeville-slagting waarin die polisie 69 mense doodgeskiet het.]] Die PAC se eerste groot opmars is beplan vir Sharpeville, 'n lokasie naby Vereeniging. In Januarie 1960 het Dr Verwoerd aangekondig dat die land se blanke kiesers aan 'n referendum sou deelneem om aan te dui of Suid-Afrika 'n republiek moet word. Op 3 Februarie 1960 het die Britse eerste minister, Harold MacMillan, die Suid-Afrikaanse Parlement toegespreek en sy bekende wind van verandering toespraak afgesteek: "The wind of change is blowing through this continent. Whether we like it or not, this growth of national consciousness is a political fact". Op 21 Maart 1960 het die PAC se opmars na die polisiestasie in Sharpeville plaasgevind. By Sharpeville word 69 mense doodgeskiet en 186 gewond deur polisie. In Langa, naby Kaapstad, word twee mense doodgeskiet en 47 gewond deur polisie. Die einde van die maand marsjeer 30,000 mense van Langa na Kaapstad.
Wêreldraad van Kerke
Onmiddellik ná die Sharpeville-slagting op 21 Maart 1960 het dr. Willem Visser 't Hoof, hoofsekretaris van die Wêreldraad van Kerke (WRK), dr. Robert S. Bilheimer, ’n Amerikaner en mede-hoofsekretaris van die WRK, na Suid-Afrika gestuur met ’n dringende versoek aan die agt lidkerke van die Raad in Suid-Afrika om in ’n kerkeberaad byeen te kom om die groot gaping in ekumeniese kontakte van die kerke in Suid-Afrika te begin oorbrug, maar veral om vir die eerste keer openhartig met mekaar oor rassespanning in die land te praat. Die WRK wou van die Suid-Afrikaanse lidkerke weet wat hulle gedoen het en doen om die spanning te ontlont. Die agt lede was die Nederduitse Gereformeerde Kerk van Transvaal, die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika (Kaapland), die Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika, die Metodistekerk, die Presbiteriaanse Kerk in Suid-Afrika, die Bantoe Presbiteriaanse Kerk,  die Anglikaanse Kerk (Church of the Province of South Africa) en die Kongregasionalistiese Kerk (Independente Kerk). Elke kerk moes ’n memorandum oor vyf hooftemas indien: die feitelike situasie in Suid-Afrika; die Christelike interpretasie van die hedendaagse geskiedenis uit ’n Christelike oogpunt; die betekenis van die huidige noodsituasie in die land; die getuienis van die kerk rakende geregtigheid; die sending en samewerking. Die memoranda sou vooraf aan mekaar gestuur word. Daarna sou die agt kerke onder leiding van die hooggeplaaste WRK-afvaardiging vergadering en dit bespreek. In oorleg met Bilheimer is in Mei besluit om 'n beraad daardie Desember te hou in die koshuise van die Universiteit van die Witwatersrand in Cottesloe.
Gebeure tussen Maart en Desember 1960
Intussen het die debat oor "nieblankes" se politieke regte in politieke kringe en die koerante op dreef gekom en het die gedagte veld gewen dat dit wenslik sou wees om die Kleurlinge mettertyd toe te laat om hul eie verteenwoordigers uit hul eie geledere vir die Unie-Volksraad te kies. In die geledere van die Nasionale Party het die gedagte sterk houvas gekry en dit het tot 'n ernstige meningswisseling en eindelik meningsverskil gelei. Die debat is selfs tot in dr. Hendrik Verwoerd se kabinet gevoer, maar ná deeglike bespreking het die kabinet 'n eenparige standpunt ingeneem teen regstreekse verteenwoordiging vir die Kleurlinge.
Kaapse Kerk se standpunt
Die Kaapse Kerk het 'n breë studiekommissie benoem en dié het weer vyf subkomitees benoem om memorandums oor die onderskeie punte op te stel. Hierdie memorandums is opgestel in die maande voor die regering by monde van dr. Verwoerd in die openbaar standpunt ingeneem het teen regstreekse verteenwoordiging vir Kleurlinge. In sy memorandum maak die Kaapse Kerk onder meer die volgende standpunte: In daardie stadium was daar politici binne-in die Nasionale Party wat dit met die Kaapse Kerk eens was. Die Kaapse en Transvaalse Kerk se afvaardigings het maande lank afsonderlik en gesamentlik voorbereidingswerk gedoen ter formulering van die Kerk se standpunt oor die vyf besprekingsake.
John W. De Gruchy (A Theological odyssey: My Life in Writing, African Sun Media) skryf op bladsy 21: "The Cottesloe Statement is largely based on a statement of Scriptural Principles draft prior to the consultation by delegates from the NGK".
Afgevaardigdes
duimnael|links|170px|Prof. [[S.P. Engelbrecht van die Hervormde Kerk.]]
Wêreldraad van Kerke: Dr Franklin Clark Fry (voorsitter, sentrale komitee, president van die United Lutheran Church in die VSA), Dr W.A. Visser't Hooft (Algemene Sekretaris), Biskop Lakdasa de Mel (Anglikaanse Kerk in Ceylon), dr. Wilhelm Niesel (teologiese skool van Wuppertal in Duitsland), sir Francis Ibiam (Presbiteriaan van Nigerië), mnr. Charles Parlin (Metodistekerk, VSA), dr. Robert S. Bilheimer (medehoofsekretaris van die Wêreldraad van Kerke.
Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika: Di. A.J.G. Oosthuizen (voorsitter van die Sinode), J.G.M. Dreyer (Ondervoorsitter van Sinode en redakteur van "Die Hervormer"), T.F.J. Dreyer (Sekretaris van die Sinode), P.M. Smith leraar van Pretoria-gemeente) en lid van die Sinodale Kommissie), J.P. Oberholzer (leraar, Rustenburg-gemeente), Proff. P.S. Dreyer (professor van teologie Universiteit van Pretoria, lid van die Sinodale Kommissie en voorsitter van die sendingkomitee), S.P. Engelbrecht (argivaris), B.J. Engelbrecht ([professor van Dogmatiek en Christelike-etiek, Universiteit van Pretoria) en F.J. van Zyl (professor van Wetenskap van Godsdiens Universirteit van Pretoria) en dr. Naas Coertze (Nasionale Party LV en leek).
Dragmacidon ophisclera
Dragmacidon ophisclera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Cottesloe-kerkeberaad
Afgevaardigdes
duimnael|170px|Dr. [[Abraham van der Merwe, Kaapse moderator van die NGK.]] Nederduitse Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika (Kaapland): Dr. A.J. van der Merwe (moderator en leraar van die gemeente Kaapstad), ds. W.A. Landman (skriba en direkteur van die Inligtingsburo), ds. A.P. Smit (argivaris), ds. P.E.S. Smith (algemene sendingsekretaris ), ds. Attie van Wijk (leraar, Stellenbosch-gemeente), prof. F.J.M. Potgieter (kweekskool Stellenbosch), prof.W.J. van der Merwe (kweekskool Stellenbosch), prof. P.A. Verhoef (kweekskool Stellenbosch), prof. T.N. Hanekom (kweekskool Stellenbosch), prof. C.H. Badenhorst (Hugenote-kollege, Wellington).
duimnael|links|170px|Ds. [[Arnold Meiring, moderator van die Algemene Sinode van die NGK van Transvaal.]] Nederduitse Gereformeerde Kerk van Transvaal: ds. Arnold M. Meiring (moderator van die Algemene Sinode), ds. C.F.B. Naudé (assessor van die Suidelike Streeksinode), F.E.O'B. Geldenhuys (aktuarius van die Algemene Sinode), prof. E.P. Groenewald (teologiese fakulteit, Universiteit van Pretoria), prof. A.B. de Preez (teologiese fakulteit, Universiteit van Pretoria), ds. C.B. Brink (Sendingsekretaris, Noord Transvaal), ds. S.S. Tema (Assessor van NG-sendingkerk, Transvaal), ds. J. Selamolela (Assistant-sekretaris van NG-sendingkerk, Transvaal), dr. J. Alex van Wyk (verbonde aan die NGK se teologiese skool by Turfloop) en mnr. B. le Battie (ouderling, NG Sendinggemeente, Witwatersrand). Anglikaanse Kerk (Church of the Province of South Africa): Hoogeerwaarde Joost de Blank (aartsbiskop van Kaapstad), eerw. Vernon Inman (biskop van Natal), hoogeerw. Bendyshe Burnett (biskop van Bloemfontein), hoogeerw. Alpheus Zulu (assistent-biskop van St. John's), agbare C.T. Wood (aartsdiaken van Kaapstad), vader George Sidebotham, prof. Monica Wilson (professor van antropologie, Universiteit van Kaapstad),Prof. Z.K. Matthews (emeritus professor by Fort Hare, strydros van ANC, beskuldigde in Hoogverraadsaak), prof. Edgar Brookes (professor van geskiedenis, Universiteit van Natal), Alan Paton (leier van die Liberale Party).