cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guangdong
20ste eeuse geskiedenis
Gedurende die vroeë 1920's van die Republiek van China was Guangdong die opstelgebied vir die Kuomintang om voor te berei vir die Noordelike Ekspedisie, 'n poging om die verskillende krygshere van China terug te bring onder 'n verenigde sentrale regering. Whampoa Militêre Akademie is naby Guangzhou gebou om militêre bevelvoerders op te lei.
In onlangse jare het die provinsie uiters vinnige ekonomiese groei beleef, deels aangehelp deur sy noue handelsbande met Hongkong, wat daaraan grens. Dit is nou die provinsie met die hoogste bruto binnelandse produk in China.
Geografie
Guangdong kyk uit op die Suid-Chinese See in die suide en het 4 300 km se kuslyn. Die Leizhou-skiereiland is aan die suidwestelike punt van die provinsie. Daar is 'n paar onaktiewe vulkane op Leizhou-skiereiland. Die Pêrelrivierdelta is die konvergente punt van drie stroomopriviere: die Oosrivier, Noordrivier en Wesrivier. Die rivierdelta is gevul met honderde klein eilande. Die provinsie word geografies van die noorde geskei deur 'n paar bergreekse wat gesamentlik die Nanberge (Nan Ling) genoem word. Die hoogste piek in die provinsie is Shikengkong met 'n hoogte van 1 902 meter bo seespieël.
Guangdong grens aan Fujian in die noordooste, Jiangxi en Hunan in die noorde, Guangxi outonome streek in die weste, en Hongkong en Macau Spesiale Administratiewe streke in die suide. Hainan is aan die kus oorkant die Leizhou-skiereiland. Pratas-eiland, wat tradisioneel as deel van Guangdong regeer was, is tans deel van Cijin-distrik, Kaoshiung, Taiwan.
Guangdong het 'n vogtige subtropiese klimaat (Köppen Cfa binnelands, Cwa langs die kus). Winters is kort, gematig en relatief droog, terwyl somers lank, warm en baie nat is. Gemiddelde daaglikse maksima in Guangzhou in Januarie en Julie is 18 °C en 33 °C, hoewel die humiditeit dit warmer laat voel in die somer. Ryp is skaars aan die kus, maar kan 'n paar dae lank elke winter voorkom.
Zhejiang
Zhejiang (Chinees: 浙江, Pinyin: Zhèjiāng) is 'n provinsie van die Volksrepubliek China. In 2018 het die provinsie 'n bevolking van sowat 57 miljoen gehad. Dit beslaan 'n oppervlakte van 101 800 km².
Aalwynfamilie
Die aalwynfamilie (Asphodelaceae) bevat, soos die naam aandui, die aalwyne, maar ook ander vetplante. Baie van hierdie plante was eers in die omvattende familie Liliaceae geklassifiseer, maar word nou in afsonderlike families soos hierdie geplaas. Baie van die spesies in hierdie familie kan redelike hoog groei, dog het hulle tipies onvertakte of ylvertakte stamme. Van die familie se spesies is geofiete, soos die genera Bulbine, Bulbinella en Trachyandra.
Genera
Die familie bevat 41 genera:
Monica
Monica, die verhoognaam van Monica Burger, is 'n Afrikaanse sangeres en aktrise. Haar debuutalbum, Monica, is in 2005 deur Jeamile-musiek uitgegee. Sy was al op M-Net se "Project fame" en Egoli te sien gewees.
Monica is tans voltydse student aan die Fakulteit Veeartsenykunde te Onderstepoort, Universiteit van Pretoria. Monica is reeds vanaf 2008 in 'n verhouding met die sanger van Mechanics of Happiness, James Donnelly.
Szczecin
Szczecin (Pools: [ˈʃtʃɛtɕin], Duits: Stettin , Sweeds: Stettin, Latyn: Stetinum, Afrikaans: Stettyn) is die hoofstad van die Poolse woiwodskap Wes-Pommere (Zachadniopomorskie). Szczecin is sowat 120 kilometer noordoos van Berlyn aan die Oderrivier se uitmonding in die Szczecin-strandmeer geleë.
Die stad met meer as 400 000 inwoners word net soos Parys deur strate gekenmerk wat vanaf die middestad radiaal uitwaarts beweeg. Ook die groot aantal parke verleen 'n besonderse atmosfeer aan Szczecin. Die heropgeboude Renaissance-kasteel, wat op 'n heuwel geleë is, is een van die belangrikste besienswaardighede in die hawestad.
Geskiedenis
Vandag is Szczecin die sewende grootste stad van Pole en – saam met sy voorhawe in Świnoujście – een van die belangrikste hawens in die Oosseegebied. Naas 'n universiteit wat in 1984 gestig is, 'n aantal ander tersiêre onderwysinstellings en kulturele instellings soos teaters en museums het Szczecin skeepsbouwerwe, swaar nywerhede (veral ysterfabrieke), asook masjienbou-, metaal-, tekstiel-, papier-, meubel-, chemiese en elektrotegniese nywerhede. Die plaaslike visserybedryf en voedselverwerking speel eweneens 'n belangrike rol in die plaaslike ekonomie. Szczecin is saam met Kamień Pomorski (Duits: Cammin) die setel van die Rooms-Katolieke aartsbisdom Szczecin-Kamień.
Szczecin se historiese stadskern het 'n ryk historiese boukuns-erfenis, waaronder die gotiese Jakobikerk (14de tot 16de eeu), die Johanneskerk (14de eeu), die Pieter-en-Pauluskerk (14de eeu), die Raadsaal (omstreeks 1420), 'n aantal stadspoorte en die Pommerse hertoë se 16de-eeuse kasteel wat in die Renaissance-styl gebou is.
Chakra
Chakra (afgelei van die Sanskrit  चक्रं, letterlik wiel of skyf) verwys in tantriese Hindoeïsme, tantriese Boeddhisme (Vajrayana), Joga, tradisionele Sjinese medisyne en in sommige esoteriese leringe na gepostuleerde subtiele energiesentra in die vorm van wielagtige energie vortekse tussen die liggaam en die subtiele liggaam (eteriese dubbelganger van die mens). Dié word deur subtiele energiekanale verbind. Die energie deurdring die lae van die subtiele liggaam vanaf 'n punt in die fisiese liggaam in 'n al hoe groter wordende waaiervromige formasie wat saam 'n hartvorm te weeg bring. Hierdie roterende vortekse van subtiele materie word as die brandpunt vir die ontvangs en transmissie van energie beskou.
Antieke Indiese en Tibetaanse geskrifte praat van 72 000 tot 350 000 energiekanale in die liggaam. Ook die Hopi, Inka en Maya verwys na die chakras. Sewe van die chakras word as hoofenergiesentra van die mens gesien en is langs die ruggraat of die vertikale as van die liggaam geleë. Hierdie chakras word deur aangenome energiekanaal Sushumna verbind, waardeur ook die Kundalini-krag opstyg. Die onderskeie leerskole verskil oor die details soos die aantal en presiese ligging van die chakras. Daar bestaan nie enige natruurwetenskplike ondersteuning vir die bestaan van chakras nie.
Beaverton
Beaverton is 'n die sesde grootste stad in die Amerikaanse staat van Oregon, in die Washington-distrik. Die stad is ook die tweede grootste stad in die distirk en is in die noord van Oregon, naby Portland.
Demografie
In 2000 het die stad 'n bevolking van 76 129 gehad: 78,31% wit, 1,74% swart of Afro-Amerikaans, 0,67% Amerikaanse inboorlinge, 9,65% Asiaties, 0,36% Pasifiese eilanders, 5,53% van ander rasse en 3,74% van twee of meer rasse. Spaans-Amerikaners of Latyns-Amerikaners van enige ras het 11,12% van die bevolking uitgemaak.
Vishnu
Vishnu of Wisjnoe (Devanagari: विष्णु viṣṇu) is die oppergod in die Vaishnavisme-tradisie van Hindoeïsme. Smarta-volgelinge vereer Vishnu as een van die vyf primêre vorme van god, en sy opperstatus word in die Hindoes se heilige geskrifte soos die Yajurveda, Rigveda en Bhagavad Gita verklaar.
Agtergrond
Die Vishnu Sahasranama verklaar Vishnu as Paramatma (oppersiel) en Parameshwara (oppergod). Dit beskryf Vishnu as die alomteenwoordige essensie van alle wesens, die meester van – en verhewe bo – die verlede, hede en toekoms, die skepper en vernietiger van alle bestaan, die een wat die heelal ondersteun, onderhou en regeer en wat aan al die elemente daarbinne oorsprong gee en dit ontwikkel.
In die Puranas word beskryf dat Vishnu 'n goddelike kleur van wolke (donkerblou) het met vier arms waarmee hy 'n lotus, staf, trompetskulp en chakra (wiel) vashou. In die Bhagavad Gita word ook beskryf dat Vishnu 'n "universele vorm" (Vishvarupa) het wat buite die perke van die mens se sintuiglike waarneming lê.
Die Puranas beskryf ook elkeen van die avatars van Vishnu. Onder die tien hoofavatars wat beskryf word, het nege in die verlede voorgekom en sal een in die toekoms voorkom teen die einde van die Kali-yuga. In die kommentaar van die skepper Brahma in Vishnu Sahasranamam verwys hy na Vishnu as "Sahasrakoti Yuga Dharine", wat beteken dat hierdie inkarnasies in alle yugas op kosmiese skaal voorkom. Die Bhagavad Gita meld dat hulle doel is om dharma te vernuwe en negatiewe magte te oorwin en om sy goddelike bedrywighede voor al die gevalle siele te vertoon. In byna alle Hindoedenominasies word Vishnu óf direk aanbid óf in die vorm van een van sy tien avatars, soos Rama, Krishna en Siddhartha Gautama.
Die Trimurti ("drie vorme"; Sanskrit: trimūrti) is 'n konsep in Hindoeïsme "waarin die kosmiese funksies van skepping, instandhouding en verwoesting verpersoonlik word deur die vorme van Brahma die skepper, Vishnu die instandhouer of behoeder en Shiva die vernietiger of vervormer". Hierdie drie godhede word soms "die Hindoe-triade" genoem. Die Bhagawata Purana verduidelik dat van die drie lede van die Trimoerti, die grootste guns van Vishnu af verkry kan word.
Lorenzo di Credi
Lorenzo di Credi (ca. 1459 – 12 Januarie 1537) was 'n Italiaanse Renaissance-skilder en beeldhouer. Hy was een van Leonardo da Vinci se invloede, alhoewel hy later self deur Leonardo beïnvloed is.
Lorenze is in Florence gebore, waar hy later in Andrea del Verrocchio se werkswinkel sou werk. Na dié se dood, het hy die bestuur van die werkswinkel behartig. Hy het die Madonna di Piazza (vir die Pistoia-katedraal) namens die werkswinkel voltooi.
Tussen sy vroeë werke is 'n Mariaboodskap (in die Uffizi-galery in Florence), 'n Madonna met Kind en Aanbidding van die Kind. Sy latere werke, soos die Kruisiging en Madonna en die Heiliges is deur Fra Bartolomeo, Perugino en 'n jong Rafaël beïnvloed.
Di Credi se werke het onlangs aandag getrek toe akademici opgemerk het dat daar 'n gelykenis tussen die Mona Lisa (deur Leonardo) en Di Credi se portret van die edeldame Caterina Sforza is.
Riaz Ahmed Gohar Shahi
Riaz Ahmed Gohar Shahi (Oerdoe: ریاض احمدگوھرشاہی; ‎25 November 1941– 25 November 2001 ) was 'n Pakistanse skrywer, Soefi geestelike leier, en stigter van die Internasionale Geestelike Beweging Anjuman Serfaroshan-e-Islam. Hy is in die klein dorpie Dhok Gohar Shah in die distrik Rawalpindi gebore.
Jiangsu
Jiangsu (Chinees: 江苏省, ) is 'n provinsie van die Volksrepubliek China. In 2020 het die provinsie 'n bevolking van sowat 84,75 miljoen gehad.
Gansu
Gansu (Chinees: 甘肃, ) is 'n provinsie van die Volksrepubliek China. In 2017 het die provinsie 'n bevolking van sowat 26 miljoen gehad. Die hoofstad en grootste stad is Lanzhou.
Jiangsu
Die naam kom van jiang, 'n verkorte vorm vir die naam van die stad Jiangning (nou Nanjing), en su, vir die stad Suzhou. Die afkorting vir hierdie provinsie is "苏" (sū), die tweede karakter van sy naam.
Ligging en kenmerke
Jiangsu grens aan Shandong in die noorde, Anhui in die weste, en Zhejiang en Sjanghai in die suide. Jiangsu het meer as 1000 km kuslyn langs die Geelsee en die Yangtzerivier vloei deur die suidelike dele van die gebied.
Gansu
Gansu is tussen die Tibettanse en die Huangtu-platos geleë en grens aan Mongolië, Binne-Mongolië en Ningxia in die noorde, Xinjiang en Qinghai in die weste, Sichuan in die suide en Shaanxi in die ooste. Die Geelrivier vloei deur die suidelike deel van die provinsie.
Jiangsu
Ligging en kenmerke
Die provinsie is redelik plat, ryk aan water en effens heuwelagtig. Dit besit China se grootste binnelandse see en die Grootkanaal lê grootliks in hierdie provinsie (lengte 690 km).
Gansu
Han-Chinese vorm met 91% die grootste etniese groep, gevolg deur Hui-Chinese met 5%, Dongxiang en Tibettane met 2% elk.
Jiangsu
Ligging en kenmerke
Jiangsu is een van die mees bevolkte en welvarende provinsies. Die suide is egter baie meer welaf as die noorde. Die bevolking praat Mandaryns en Wu.
Gansu
Geskiedenis
Die provinsie Gansu bestaan net sedert die Song-dinastie, toe dit gevorm is uit twee prefekture van die Sui en Tang-dynastieë. Gan (in die omgewing rondom Zhangyi) en Su (naby Jiuquan). As gevolg van sy ligging aan die Syroete, was Gansu 'n provinsie van groot ekonomiese belang, en dit was ook die plek vir kulturele verspreiding. Die westelike einde van die Groot Muur van China is in die provinsie by Jiayuguan.
In die Qin-dinastie was die gebied rondom Tianshui (天水) in die suidooste deel van die destydse Chinese Ryk.
Die provinsie is in 2010 deur groot vloede en grondverskuiwings getref, waar meer as 1 500 mense gesterf het.
Geografie
Die provinsie Gansu beslaan 'n oppervlakte van 454,000 km² en die grootste deel van die land lê op meer as 1000 meter bo seespieël. Dit lê tussen die Hoogland van Tibet, Binne-Mongolië en die Loess-plato. In die uiterste noordweste grens dit aan Mongolië. Die Geelrivier (Huang He) vloei deur die suidelike deel van die provinsie. Die geografiese sentrum van China is in die provinsie, aangedui deur 'n monument op die koördinate 35.33 ° N en 103.23 ° E. Die provinsie is aangrensend aan 6 ander provinsies: Shaanxi, Ningxia, Binne Mongolië, Xinjiang, Qinghai en Sichuan.
Demografie
Gansu was oorspronklik die mees westelike Chinese provinsie van China. As gevolg van sy ligging aan die grense van die ryk woon daar baie ander volke en minderhede. Dit word weerspieël in die outonome prefekture wat nou in die provinsie is. In die uiterste suidweste lê die outonome Tibettaanse prefektuur Gannan en noord van dit is die outonome Hui-prefektuur Linxia. Na die Han met 91% die Hui (5%), Tibettane (2%) en Dongxiang (2%) vorm die grootste bevolkingsgroepe. Daar is ook Salar, 'n gemengde Turks-Mongoolse volk wat 'n Ogoesies-taal praat, wat baie meer verwant is aan Turks uit Turkye as die taal van die Oeigoere, wat meer in China voorkom.
Ekonomie
Landbouproduksie in Gansu sluit in katoen, lynolie, mielies, spanspekke (soos die heuningwatlemoen, wat plaaslik bekend staan as die Bailan-spanspek of "Wallace" as gevolg van sy bekendstelling deur die Amerikaanse vise-president Henry A. Wallace), millet en koring. Gansu is bekend as 'n bron vir wilde medisinale kruie wat in Chinese medisyne gebruik word. Besoedeling deur swaar metale, soos kadmium in besproeiingswater, het egter tot gevolg gehad dat baie akkers landbougrond vergiftig is. Die omvang en aard van die swaarmetale besoedeling word beskou as 'n staatsgeheim.
Die meeste van Gansu se ekonomie is egter gegrond op mynbou en die onttrekking van minerale, veral seldsame aardelemente. Die provinsie het beduidende neerslae van onder andere antimoon, chroom, steenkool, kobalt, koper, fluoriet, gips, iridium, yster, lood, kalksteen, kwik, mirabiliet, nikkel, ru-olie, platinum, troiliet, wolfram en sink. Die olievelde by Yumen en Changqing word as beduidend beskou.
Gansu het China se grootste nikkelafsettings, wat verantwoordelik is vir meer as 90% van China se totale nikkelreserwes.
Ander nywerhede as mynbou sluit in elektrisiteitsopwekking, petrochemikalieë, olie-eksplorasie masjinerie en boumateriaal.
Bestuursindeling
Gansu bestaan uit twaalf stadprefekture en twee outonome prefekture:
Hebei
Hebei (Chinees: 河北, Pinyin: Héběi, ) is 'n provinsie van die Volksrepubliek China in die streek Noord-China. In 2016 het die provinsie 'n bevolking van sowat 75 miljoen gehad. Die hoofstad en grootste stad is Shijiazhuang.
Die een-karakter afkorting is "冀" (jì), vernoem na Ji Provinsie, 'n provinsie van die Han-dinastie (zhou) wat nou ingesluit is in suidelike Hebei. Die naam Hebei beteken letterlik "noord van die rivier", en verwys na sy posisie heel noord van die Geelrivier (Huang Hy 黄河).
Hebei is in 1928 gestig nadat die sentrale regering die provinsie Chihli (直隸) ontbind het; die naam beteken "Direk regeer (deur die Imperiale Hof)".
Die Beijing- en Tianjin-munisipaliteite, wat aan mekaar grens, is uit Hebei gekerf. Die provinsie grens aan Liaoning in die noordooste, Binne-Mongolië na die noorde, Shanxi in die weste, Henan in die suide en Shandong in die suidooste. Die Bohai-baai van die Geelsee is in die ooste. 'n Klein deel van Hebei, die Sanhe-eksklaaf, bestaan uit Sanhe, die outonome gebied Dachang Hui en Xianghe County, wat 'n eksklaaf geraak het van die res van die provinsie, en ingewig is tussen die munisipaliteite van Beijing en Tianjin.
'n Ander gebruikte naam vir Hebei is Yānzhào (燕趙), na die Yān- en Zhào-state wat gedurende die vroeë Chinese geskiedenis hier bestaan het.
Han-Chinese vorm met 96% die grootste etniese groep, gevolg deur Mantsjoes met 3%.
Kyalami-kasteel
Die Kyalami-kasteel is 'n kasteel naby Kyalami, noord van Johannesburg, Gauteng, Suid-Afrika. Vroeër was die kasteel 'n toeriste-aantreklikheid en hotel, maar sedert Maart 2008 behoort die kasteel aan die Kerk van Sciëntologie. Op Nuwejaarsdag 2019 is die gebou plegtig ingewy as die Kerk van Sciëntologie se nuwe hoofkwartier vir Afrika. Volgens die Kerk sal alle aktiwiteite op die vasteland van Afrika van hier bestuur word. 'n Moderne ateljee sal Afrikagemeentes van die Kerk van oudiovisuele materiaal in 'n verskeidenheid tale voorsien.
Die Griekse miljoenêr en argitek Demos Dinopoulos het die kasteel in 1992 laat bou. Dit is in die noordelike Johannesburgse voorstad Kyalami geleë, op 'n 8,9 ha hoewe. Die 5900 m2 kasteel is in die Arthurstyl gebou, en bevat 'n spa, 24 suites, 'n luukse hotel, 'n restaurant, 'n konferensiesentrum en het sy eie helikopterblad.
Dinopoulos het oorspronklik beplan om met die kasteel voorsiening te maak vir sy uitgebreide gesin, sodat wanneer sy twee dogters en seun eendag trou, hulle met hul gesinne in die kasteel kon woon. Dinopoulos het die kasteel vir nege jaar bewoon, maar daarna is dit op 'n veiling verkoop. Dit is deur Planet Hotels aangeskaf en in 2001 as 'n 4-ster hotel geopen. Teen Julie 2006 was die kasteel die vlagskip van Planet Hotels.
Die oorspronklike kasteel bestaan uit die hoofhuis, drie selfsorgwoonstelle, motorhuise, 'n seiljagwerkswinkel en perdestalle wat oor 'n paar hektar strek. Die hoofhuis is nou omskep in 11 en-suite kamers, en die selfsorgwoonstelle bestaan nou uit 13 en-suite kamers.
Ruben Lennox
Ruben Lennox is 'n Afrikaanse country-sanger en liedjieskrywer. Een van sy bekende liedjies is (Kinders was mos kinders) Toe Ons nog Kinders Was. Van sy ander treffers sluit in Staan op, sit stil (boeke oop, leer jou les), Wie ry saam en 'n Duisend liggies.
Kyalami-kasteel
Kamer 11 is oorspronklik spesiaal vir Dinopoulos se seun gebou, met 'n privaatingang asook 'n wenteltrap na die kombuis, want in die woorde van sy vader, "word seuns snags honger". Die hotel se restaurant, The Bastion, was oorspronklik 'n gesonke sitkamer met 'n volgrootte biljarttafel. Die sitkamer is gesloop en die restaurant het 120 sitplekke. Die oorspronklike onthaalvertrek van die Dinopoulos-familie is omskep in 'n wynkelder vir die hotel. Die oorspronklike sauna en jacuzzi is behou, asook 'n swembad en kleitennisbaan. Die 22-perdestal is omskep in 'n 500-sitplek konferensiesentrum, met 'n kombuis daarby. Die oorspronklike motorhuis en seiljagwerkswinkel is omskep in die Bailey konferensiefasiliteit.
Dinopoulos kon egter die bouwerk aan sy seiljag in die werkswinkel voltooi, en het destyds na die suide van Spanje geseil, waar hy nog steeds woon, omrede sy kinders groot geword en die huis verlaat het.
Jean Pierre Pellissier
Eerw. Jean Pierre Pellissier (St. Aray, Grenoble, 28 September 1808 – Bethulie, Vrystaat, 11 Junie 1867) was 'n Franse sendeling in Suid-Afrika en die oupa van onder andere Mabel Jansen, Samuel Henri Pellissier en George Murray Pellissier. Hy is die stamvader van die Pellissier-familie in Suid-Afrika, van wie talle lede op verskeie gebiede in Suid-Afrika presteer het.
Lewensloop
Pellissier was die seun van eenvoudige kleinboere in Frankryk en ontvang sy opleiding aan die Paryse Evangeliese Sending. Hy kom in 1831 in Suid-Afrika aan om hom aan te sluit by sy kollegas, S. Roland en J.L.P. Lemue, op Kuruman. Hulle het probeer om 'n sendingstasie te stig op Mosega naby die teenswoordige Zeerust, maar moes vlug voor Mzilikazi se soldate. Pellissier het toe 3 000 vlugtende Tswanas met hom saamgebring na Bethulie waar hy 'n sendingpos in Oktober 1831 stig.
Hy het 'n skool begin en sy vrou het naaldwerk onderrig. Hy was suksesvol in sy werk tot 1862 toe hoofman Lepui die sendinggrond verkoop het aan aanliggende boere en die dorp Bethulie gestig is. Baie van die bekeerlinge het na Lesotho verhuis, maar Pellissier het agtergebly om diegene wat nie saamgetrek het nie, te bedien asook dié wat by die boere in die omgewing gewerk het.
In 1833 is hy getroud met Martha Murray (Dublin, 23 Februarie 1814 – Bethulie, 17 Oktober 1887), 'n dogter van James Murray, een van die Iere wat saam met die 1820-setlaars in Suid-Afrika aangekom het. Van hulle kinders het 'n seun en drie dogters volwassenheid bereik.
Nasate
Jean Pierre Pellissier en sy vrou het nege kinders gehad, maar net vier het volwassenheid bereik. Die meeste van die kinders wat jonk dood is, was die slagoffer van kinkhoes of witseerkeel. Die kinders was:
Agter-agterkleinkinders van Jean Pierre
Adv. Mabel Jansen, SC, gewese voorsitter van die Pretoriase balieraad
Nakuru
Nakuru is die derde grootste stad in Kenia met sowat 300 000 inwoners. Die stad is in 1904 gestig.
Kurt Georg Kiesinger
Kiesinger het in 1933 by die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Werkersparty (NSdAP) aangesluit. Nadat hy aanvanklik 'n loopbaan as advokaat bo 'n pos in die staatsdiens van Nazi-Duitsland verkies het, het hy in 1940 besluit om 'n aanstelling in die Departement van Buitelandse Sake te aanvaar om diensplig te vermy. As adjunk-leier van die politieke afdeling vir uitsaaidienste het hy die programme van buitelandse radiostasies dopgehou en beïnvloed. Kiesinger was tot en met 1945 'n lid van die NSdAP. In dieselfde jaar is hy in hegtenis geneem nadat hy met 'n lid van die SS verwar is. Eers in 1946 is hy weer vrygelaat. 'n Duitse hof het in 1948 bevind dat hy tydens sy loopbaan in die Derde Ryk nie skuldig aan enige misdaad was nie.
Kiesinger het vervolgens sy loopbaan as advokaat hervat en in 1949 as lid van die Christelik-Demokratiese Unie (CDU) tot die aktiewe politiek van die nuutgestigte Federale Republiek van Duitsland (Wes-Duitsland) toegetree. Tussen 1949 en 1959 en nog eens tussen 1969 en 1980 was hy afgevaardigde in die federale Duitse parlement, die Bundestag. In sy kiesafdeling het hy aanvanklik 'n stempersentasie van meer as 70 persent behaal. Tussen 1954 en 1959 het hy as voorsitter van die parlementêre komitee vir buitelandse sake gedien.
Vanweë sy welsprekendheid het Kiesinger die bynaam Häupting Silberzunge ("Hoof Silwertong") gekry. Hy was 'n aanhanger van die eerste bondskanselier Konrad Adenauer en het aan baie politieke debatte oor Adenauer se buitelandse beleid deelgeneem. Nogtans het Adenauer hom nooit as federale minister benoem nie sodat hy uiteindelik besluit het om sy politieke loopbaan op deelstaatvlak voort te sit. In 1958 is hy as eerste minister van Baden-Württemberg verkies. Hy het dié amp tot en met 1966 beklee en word met die stigting van nuwe universiteite en - as leier van 'n koalisieregering waarin alle groot partye verteenwoordig was - 'n stabiele politieke klimaat in die deelstaat verbind. Hy het daarnaas as afgevaardigde in die Europese Parlement (EP) en as voorsitter van die Europese Volksparty (EVP) in die EP gedien.
In 1966 het vier liberale ministers in die federale CDU/FDP-koalisieregering onder bondskanselier Ludwig Erhard weens politieke meningsverskille besluit om te bedank. Die afgevaardigdes het ooreengekom om 'n nuwe kandidaat vir die amp van bondskanselier te benoem, en in die derde verkiesingsrondte is Kiesinger verkies. Saam met die vorige grootste opposisieparty, die Sosiaal-Demokratiese Party van Duitsland (SPD), het Kiesinger 'n koalisieregering gevorm en is op 1 Desember 1966 as nuwe kanselier benoem.
Weens sy politieke verlede as lid van die NSdAP en sy loopbaan in die NS-staatsdiens het intellektueles soos die skrywer Günter Grass, wat 'n ope brief in 'n leidende Duitse dagblad, die Frankfurter Allgemeine Zeitung, aan Kiesinger geskryf het, hom afgeraai om die amp van regeringshoof te aanvaar. Ander kritici het meer drastiese stappe geneem. So het die filosoof Karl Jaspers saam met sy vrou uit protes na Switserland geëmigreer. Beate Klarsfeld, 'n Duits-Franse joernalis wat haar lewe aan die vervolging van Nazi-misdade gewy het, het Kiesinger in 1968 in die gesig geklap.
Ondanks alle omstredenheid het Kiesinger daarin geslaag om die politieke program van sy regeringstermyn - die goedkeuring van 'n noodtoestands-wetsontwerp in krisistye en staatsbeurse vir studente - te verwesenlik, ondanks politieke proteste en die vorming van 'n breë buiteparlementêre opposisie (APO). In die algemene verkiesing van 1969 het Sosiaal-Demokrate en Liberale 'n algehele meerderheid van setels in die Bundestag behaal, en ondanks Kiesinger se ferm opposisie het die twee partye besluit om 'n koalisieregering sonder die CDU te vorm. Die Christelik-Demokratiese Party het vir die eerste keer in die geskiedenis van Wes-Duitsland in die opposisiebanke. KIesinger se dreiging dat die CDU die Liberale Party (FDP) in die volgende verkiesings uit die deelstaatparlemente sou verdring, het hom ongewild gemaak. Latere pogings, om die regering omver te werp en 'n CDU-kandidaat, Rainer Barzel, as nuwe kanselier te verkies, het in 1972 misluk.
Tot en met 1971 het Kiesinger as federale partyleier van die CDU gedien. Ná die agste parlementstermyn het hy van sy politieke ampte bedank. Hy was van voorneme om sy herinneringe neer te skryf, maar het slegs die eerste deel daarvan, wat die tyd tot en met 1958 behandel, voltooi. Op 9 Maart 1988 is hy in Tübingen oorlede en ook daar begrawe.
As politikus is Kiesinger steeds omstrede. Kritici verwyt hom oor sy toestemming vir die NS-magsoorname in 1933 en sy steun vir die Hitler-bewind. Kiesinger het na die ekonomiese krisis van dié tyd verwys en beweer dat hy die Nazi-party se doelwit van ekonomiese herstel in Duitsland goedgekeur het. 'n Protokol van die Ryksveiligheidshoofkantoor van die SS (Reichssicherheitshauptamt der SS), wat in 1966 ontdek is, bevestig dat Kiesinger tydens sy loopbaan in die Ryksdepartement van Buitelandse Sake aksies teen Joodse burgers vertraag en verhinder het.
NG gemeente Keurboom
duimnael|regs|180px|Ds. Hennie Winterbach, van 1977 tot 1989 Keurboom se derde en voorlaaste leraar. Sy 12 jaar lange dienstyd was die langste van die gemeente se vier predikante.
duimnael|regs|270px|Ds. P.A. Pretorius en sy gesin toe hy leraar was van die [[NG gemeente Fouriesburg. In Keurboom het hy gestaan van 1975 tot 1977 en in Fouriesburg van 1977 tot Januarie 1981.]]
Die NG gemeente Keurboom was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Kaapstadse voorstad Claremont wat in 1968 van die NG gemeente Rondebosch afgestig het en sowat 22 jaar later weer by die moedergemeente ingelyf is.
Agtergrond
Die gemeente se ontstaan kan teruggevoer word tot amper 30 jaar voor sy afstigting toe daar tydens die dienstyd van ds. P. de V. Grobbelaar van Rondebosch 'n kerksaal in Claremont gebou is waar daar gereeld dienste gehou is.
Claremont se kerksaal is gebou vir die doelmatiger huisvesting van die Sondagskool wat, soos die wyksbiduur, sedert 1937 in mnr. en mev. W. Uys (waarskynlik die ouers van die skilderes Ann Nosworthy) se huis gehou is. Een keer sou die kinders na Rondebosch vervoer word, maar die ouers het volgehou dat die kerkraad 'n perseel vir 'n saal moes koop. Veral br. F Duminy het hom in die kerkraad vir die saak beywer en in 1939 word daar 'n stuk grond teen £160 aangekoop, waarop daar oor twee jaar gebou sou word. Die saak word dus in Februarie 1941 weer aangeroer. Daar was reeds £30 in 'n boufonds en die wyk het onderneem om jaarliks £30 te gee as die kerkraad begin bou. Die Sondagskool is destyds deur 67 kinders bygewoon en baie moes weens gebrek aan ruimte geweier word. Toe daar besluit is om 'n saal met ongeveer 200 sitplekke te bou, het br. H.D. van Dyk aangebied om £1 te gee vir elke £10 wat vir die doel gekollekteer word. Hy is as saamroeper benoem van die Boukommissie wat benewens hom uit bb. J.S.M. Viljoen en J.J.M.  Prins bestaan het. By die volgende vergadering kon die kerkraad oor drie tenders besluit vir 'n gebou van 48 x 26 voet wat baie soos die Lansdowne-saal sou lyk. Die tender van br. S.P. le Roux vir £646, meer as £300 laer as die hoogste een, is aangeneem en 'n speling tot op £700 is toegelaat. Br. van Dyk het nou £100 ter herinnering aan wyle sy dogtertjie geskenk en die kerkraad het eenparig besluit om die saal die Marina van Dyksaal te noem. Die wysiging van die bouplanne deur die stadsraad en die stygende pryse gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die totale koste na £774 opgestoot. Ds. P. de V.  Grobbelaar het die hoeksteen gelê op 10 Mei 1941, net voor sy vertrek uit die gemeente. Die inwyding het op 15 November 1941 deur ds. W.S. Conradie plaasgevind. In Maart 1942 is die saal beskikbaar gestel vir "maatskaplike en opheffingswerk" onder die groter Sondagskoolkinders op Saterdagnamiddae en in dieselfde jaar huur die skoolraad dit teen £10 per maand vir 'n spesiale klas. Twee jaar later is dit op voorstel van oud. (adv.) J.H. Conradie afgestaan vir die oprigting van 'n kleuterskool vir Afrikaanssprekende kindertjies wat grotendeels deur personeellede van die Laerskool Groote Schuur gehou is.
Eerste leraar
Keurboom se eerste leraar, wat van die moedergemeente af oorgekom het, was ds. Willem Petrus de Vos, vader van die TV-persoonlikheid Eon de Vos. Laasgenoemde was in sy matriekjaar hoofseun van die plaaslike Hoërskool Groote Schuur. Ds. De Vos verlaat Keurboom in 1975 toe hy op 21 Junie leraar van die NG gemeente Rietfontein-Noord in Pretoria word.
Latere leraars
Van 1975 tot 1977 is ds. Petrus Albertus Pretorius die leraar. Ds. Hennie Winterbach, die gemeente se langs dienende predikant, dien as leraar van 1977 tot hy sy emeritaat op 16 April 1989 aanvaar. Sy dogter, Veranza, was koorleidster eers van die skoolkore van die Laerskool Groote Schuur, wat in 1983 die afdeling vir laerskoolkore op die Roodepoortse Internasionale Eisteddfod gewen het, en toe van dié van die Hoërskool Groote Schuur. Ds. Winterbach se opvolger op 20 Julie 1989 was ds. Johannes Petrus Theron, wat hierheen gekom het van die aanliggende NG gemeente Wynberg-Militêr, waar hy 'n kapelaan van die destydse SAW was. Hy word later aktuarius van Wes-en-Suid-Kaapland se sinode en lid van die Algemene Taakspan Regte.
Inlywing
Toe die gemeente in 1990 weer by Rondebosch ingelyf is, word ds. Theron medeleraar van daardie gemeente, waar hy bly tot 1995 toe die krimpende lidmaattal 'n tweede leraarspos onmoontlik maak. Hy bedien daarna eers Montagu en van 2001 af Helderberg op Somerset-Wes.
Keurboom was nooit 'n groot gemeente nie met die ldimaattal wat gewoonlik gewissel het tussen 400 en 500. Die lidmate het mettertyd afgeneem tot daar in 1989 'n klein opflikkering kom met die inlywing van die grootste gedeelte (lidmate wat in Rondebosch-Oos gewoon het) van die NG gemeente Die Vlakte (sowat 40 lidmate wat in Sybrandpark woonagtig was, het by Rondebosch ingeskakel en 'n aantal by die NG gemeente Van Riebeeck in Kenwyn.)
Die afname het egter voortgeduur tot Keurboom nie meer sinvol op sy eie kon bestaan nie en by Rondebosch ingelyf is. Die kerkgebou op die hoek van St. Michael- en Cookweg, Claremont, is aan die Baptistekerk se gemeente Claremont verkoop vir R750 000.
Siberiese Ysvrou
Die Siberiese Ysvrou is die naam wat plaaslike inwoners en Russiese joernaliste aan ’n mummie gegee het wat in 1993 in die Russiese outonome republiek Altai ontdek is. Sy is ook bekend as die Prinses van Oekok (Russies: Принце́сса Уко́ка), die Altai-prinses (Алтайская принцесса) en Otsji-bala (Очы-бала, die heldin van die Altaise epiese verhaal).
Ontdekking
Die argeoloog Natalia Polosmak van Nowosibirsk het die koergan (grafheuwel) Ak-Alatsja-3 op die baie afgeleë Oekok-plato ontdek. Dit word in Rusland as een van die belangrikste argeologiese vondste van die einde van die 20ste eeu beskou.
Die Ysvrou stam uit die tyd van die Pazyryk-kultuur wat tussen die 6de en 2de eeu v.C. in die Siberiese steppe floreer het. Haar graf is naby die grens met China gevind. Die steppe het hier ’n ruwe, droë klimaat; herders van Altai bring steeds hul skape en perde in die winter hierheen omdat die hewige wind die sneeu van die gras af waai, en hul diere dan daar kan wei ondanks die ysige koue.
Die grafkamer
Die Ysvrou het met haar kop na die ooste gelê, nes dié van die perde wat saam met haar begrawe is, soos wat die Pazyryk-gebruik was. Sy het ’n geel sybloes aangehad, ’n gestreepte wolromp, lang veltkouse en ’n hooftooisel van hoër as 90 cm.
Die Altai en die "prinses"
Tot vandag beweer die Altai die vrou is hul stammoeder en dat ’n aardbewing in 2003 plaasgevind het omdat die "prinses" se gees versteur is en dat sy rus moet vind deur haar te herbegrawe. Die mummie is egter steeds by die Instituut vir Argeologie en Etnologie van die Russiese Akademie van Wetenskappe in Nowosibirsk. Wetenskaplikes meen daar behoort dringend nog opgrawings gedoen te word weens die verwarming van die klimaat en dat dit onsinnig sou wees om die lyk te herbegawe omdat die yslens nie sal herstel nie en die lyk vinnig sou vergaan.
Bernard Petrus Jacobus Marchand
duimnael|240px|Ds. B.P.J. Marchand.
Jong dae
Hy is op 22 Augustus 1853 op Wellington gebore en aldaar gedoop op 18 November dieselfde jaar. Sy ouers was Bernard Petrus Jacobus Marchand (15 November 1826 – 21 Desember 1886) en Susanna Margaretha le Roux (17 Februarie 1828 – 20 Desember 1880). Hy is op 29-jarige leeftyd op 15 September 1882 in Skotland met Annabella Wilson Lockhart getroud en uit die huwelik is twee kinders gebore, Annabella Bruce, wat getroud was met ds. L.M. Kriel, sy skoonvader se opvolger as leraar van die NG gemeente Rondebosch, en Bernard de Coligny.
Marchand slaag sy B.A.-eksamen aan die Suid-Afrikaanse Kollege (later die Universiteit van Kaapstad) in 1874 met lof. Sy opleiding as predikant ontvang hy in Edinburg, Skotland, aan die Teologiese Kollege van die Vrye Kerk.
Predikant
Sy eerste standplaas is die NG gemeente Mosselbaai waar hy van 1882 tot 1884 as hulpprediker arbei. Daarna is hy tot 1891 leraar op Knysna. Hier word hy in Julie 1884 deur ds. C. Muller bevestig. Hy bring die gemeente op gesonde voet, verkry die transport van die eiendomme, pak die gemeente se geldelike probleme aan en organiseer die onderwys goed. In 1888 breek daar 'n epidemie van breinvliesontsteking uit. Kort daarna word goud op Millwood ontdek en tot leed van die kerkraad verrys agt hotelle en 12 winkels wat drank kon verkoop. Ds. Marchand spring aan die werk en laat aldaar 'n kerkgebou oprig. Hy ontvang in 1891 demissie en vertrek na die pas gestigte NG gemeente Rondebosch in Kaapstad, waar hy twee later roemryke skole stig, die Hoër Seunskool Rondebosch en die Hoër Meisieskool Rustenburg.
Saakgelastigde
duimnael|190px|links|Ds. Marchand omstreeks 1910. In 1906 word hy Saakgelastigde van die Kaapse Sinode van die NG Kerk, in welke hoedanigheid hy die arbeidskolonie op Kakamas organiseer. Die NG Kerk het die eerste arbeidskolonie in die 1890's georganiseer in reaksie op die swaarkry wat Suid-Afrika se mineraalrewolusie vir die blanke bevolking van die platteland meegebring het. Die meeste van die armblankes was Afrikaners en die oorgrote meerderheid van hulle was lidmate van die NG Kerk. Die Kerk was besorg oor die ineenstorting van die ou, landelike leefwyse en die gevolglike toestroming van armblankes na die stede om daar hulle heil te soek en waar die Kerk geglo het hulle hul morele waardes sou inboet en dit tot die ondergang van die gesin sou lei. Die Kerk was ook bekommerd dat die armblankes houtkappers en waterdraers sou word as hulle uitgesluit is van die rykdom wat die nywerheidsomwenteling in Suid-Afrika vir sommiges meegebring het.
In 1894 erken die Kaapse Sinode van die NG Kerk dat ingryping namens sy verarmde lidmate 'n integrale deel van sy barmhartigheidsdiens was. Ds. Marchand, wat later voorsitter van die Kommissie van Arbeidskolonies sou word, het dit beskryf as "interne sendingwerk". Marchand het hom deur De Volksbode, 'n koerant wat noue bande met die Kerk gehad het, sterk vir die saak beywer. Met die aanbevelings van ds. Marchand se kommissie as riglyn, keur die kerk landboukolonies vir armblankes onder sy beskerm goed. Die Kerk het gehoop dié kolonies sou ontheemde, besitlose blankes 'n kans op ekonomiese, geestelike en morele rehabilitasie bied.
Ds. Marchand was een van vyf NG predikante wat gewaarsku het as blankes selfs die mees elementêre opvoeding kortgekom het, sou hulle ondergeskik aan Europese immigrante word. Hy het geglo arbeidskolonies sou ontheemde blanke gesinne die standvastigheid bied waarin hulle kinders 'n behoorlike opvoeding kon ontvang en kon ontsnap aan die armoede en terneergedruktheid van hulle ouers. Vir hom as onderwys en evangelisasie die hoekstene van die Kerk se raak om "ons armblankes" by te staan. Hy het gehoop die arbeidskolonies sou Afrikanerslagoffers van die nywerheidsomwenteling moreel toerus vir oorlewing in die moderne ekonomie. Hy wou hê hulle moes leer dat dit geen skande was om handearbeid te verrig nie.
Kakamas is gekies as die ligging van die eerste arbeidskolonie. Die Kommissie het besluit om een en 'n half hektaar grond aan elke gesin toe te ken en hulle by te staan met die aankoop van die nodige toerusting. Die Kerk sou in besit van die grond bly en elke gesin moes geringe jaarlikse huurgeld betaal om hulle teen moontlike skuldeisers en die versoeking om die grond te verkoop, beskerm. Die eerste, volgehou stroom blankes uit alle uithoeke van die Kaapkolonie het hulle tydens die eerste helfte van 1898 op Kakamas gaan vestig met die hoop op 'n nuwe begin.
Tydens die eerste paar maande het die mans leivore gegrawe en teen Julie 1898 is die eerste laerskool opgerig. Kinders is verplig om dit by te woon en alle inwoners moes elke Sondag kerk toe gaan. Kort voor lank was daar 800 gesinne.
Ds. Marchand sterf op 5 Oktober 1917, slegs twee maande na die kerkgebou op Marchand, wat na hom vernoem is, op 25 Augustus ingewy is.
Nalatenskap
Weens die snelle uitbreiding van die Kakamas-arbeidskolonie het die kerkraad van Kakamas en die Sinodale Hoofkommissie besef dat een leraar nie al die werk kon behartig nie. Daarom besluit hulle om 'n hulpleraar vir die wyke Alheit en Marchand, genoem na ds. Marchand, te bekom. Toe die moedergemeente se kerkraad 'n beroep op ds. W. Steenkamp uitbring as tweede leraar om Alheit en Marchand te bedien, maar hy dit van die hand wys, besluit hulle om eerder die genoemde wyke af te stig as om nog 'n beroep uit te bring. Die wyke stig dus af as NG gemeente Marchand aan die einde van September 1927.
Onderwysbydrae
Deur ds. Marchand se ywer is ook die Rustenburg-meisieskool gestig en later die Rondebosch-seunskool (in die kerksaal van die jong gemeente).
Sebrabaskanniedood
Die sebrabaskanniedood (Commiphora viminea) is 'n klein (9 m) immergroen boom wat beperk is tot basaltiese grond in die noorde en noordooste van Punda Maria in die Krugerwildtuin, maar selde gesien word.
Die boom se FSA-nommer is 279.
Verspreiding
Die spesie is inheems in Botswana, Mosambiek, Namibië, Kenia, Tanzanië en Zimbabwe. In laasgenoemde kom dit in die suidooste voor.
Bergmahonie
Die bergmahonie (Entandrophragma caudatum, Engels: Mountain Mahogany) is 'n groot Suider-Afrikaanse boom wat deel uitmaak van die Mahoniefamilie en wat in KwaZulu-Natal, Eswatini, Limpopo, Mpumalanga, Botswana, Angola, die Kaprivistrook, Zimbabwe, Zambië en Malawi voorkom. In Limpopo word eksemplare selde groter as 10 m, maar in Mosambiek, hoewel yl verspreid, kan die boom tot 20 m hoog word.
In die Krugerwildtuin is dit skaars, en groei slegs in die sandveld rondom Punda Maria en op rotskoppies in die Lebomboberge, en word tot sover suid as die Sabierivier aangetref.
Saraswati
Saraswati (Sanskrit: सरस्वती, ; Thais, สุรัสวดี, Sarasawatee; Japannees :弁才天/ 弁財天 Benzaiten) is die Hindoegodin van kennis, musiek en die kunste. Saraswati word geïdentifiseer met die Vediese Saraswatirivier. Sy word gesien as die metgesel van Brahma, die Hindoegod van skepping. Dus vorm sy saam met Laksjmi en Parwati of Doerga, die Tridevi ("drie godinne"), wat die gades of metgeselle is van die manlike drieeenheid Brahma, Wisjnoe en Sjiwa onderskeidelik. Saraswati se kinders is die Vedas, wat die oudste heilige geskrifte van Hindoeïsme is.
Menslike skelet
Die menslike skelet (Grieks σκελετός, skeletos “verdroë liggaam”), of geraamte, bestaan uit al die bene in die menslike liggaam. In 'n pasgebore baba bestaan die skelet uit ongeveer 300 beenstukke, maar sommige van hierdie bene groei later aan mekaar vas, met die gevolg dat die volwasse skelet gewoonlik uit 206 afsonderlike beenstukke bestaan. Die skelet vorm 'n raamwerk waaraan sagter weefsel vasgeheg kan word. Dit gee die liggaam vorm, en beskerm belangrike organe soos die brein en rugmurg. Die skelet is egter ook ŉ lewende deel van die liggaam en produseer bloedselle en ruil minerale met die bloed uit.
Saraswati
Saraswati is ook 'n figuur in Mahajana Boeddhisme, waar sy vir die eerste keer verskyn in die Goue Glans Soetra van die laat-4de of vroeë 5de eeu, 'n betreklik laat Mahajana Soetra.
Menslike skelet
Opdeling van die skelet
Die skelet word in twee dele verdeel: die asskelet wat die skedel, ruggraat en ribbekas bevat, en die aanhangskelet wat die skouergordel, pelvis en die arm en  onderste ledemaat (die been) bevat.
Skedel
Die skedel (kranium, kopbeen) bestaan uit die skedeldak (of harsingspan), wat die brein huisves, en die aangesigskedel (of gesigskelet). Die skedeldak bestaan uit 8 bene: die agterhoofsbeen (oksipitale been), 2 wandbene (pariëtale bene), 2 slaapbene (temporale bene), ŉ voorhoofsbeen (frontale been), wigbeen (sfenoïed) en die sifbeen (etmoïdale been). Die aangesigskedel bestaan uit 14 beenstukke: 2 traanbene (lakrimale bene), 2 neusbene, 2 verhemeltebene (palatiene bene), 2 neusskulpbene, 2 bokaakbene (maksillêre bene), jukbene (sigomatiese bene of wangbene), die ploegskaarbeen en die onderkaak (mandibula). Die gehoororgane is in die rotsbeen (petrosale been) geleë wat eintlik ŉ uitbulting van die slaapbeen is. Die hamer (malleus), aambeeld (inkus) en die stiebeuel (stapes) is klein beentjies in die middeloor wat ŉ belangrike rol in die gehoorproses speel.
Ruggraat
Die ruggraat, of werwelkolom, bestaan uit 33 werwels (vertebrae) : 7 nekwerwels (servikale werwels), 12 borswerwels (torakale werwels), 5 lendewerwels (lumbale werwels), 5 saamgesmelte stuitwerwels (sakrale werwels) wat saam die heiligbeen (sakrum) vorm en 4 saamgesmelte stertwerwels (koksigeale werwels) wat saam die stuitbeen (koksiks) vorm.
Skouergordel
Die skouergordel bevat die bladbeen (skapula) en die sleutelbeen (klavikel).
Boonste ledemaat
Die boarm bevat die boarmbeen (humerus) terwyl die voorarm die speekbeen (radius) en ellepyp (ulna) bevat. Die elmboogpunt is die boonste punt van die ulna en word die verneukbeentjie (olekranon) genoem. Die hand se gewrig bestaan uit 8 handwortelbene (karpale), naamlik die trapesoïdbeen, kopbeentjie (kapitatum), haakbeentjie (hamatum), ertbeentjie, driehoekbeen, halfmaanbeen, skuitbeen (skafoïed) en die trapesiumbeen. Daar is 5 middelhandbene (metakarpale) wat oor die handpalm strek, en 14 vingerbene (falankse) in die vingers en die duim.
Onderste ledemaat
Die bobeen bevat die dybeen (femur), die grootste en sterkste been in die liggaam. Die knie bevat die knieskyf (patella) en die onderbeen bevat die skeenbeen (tibia) en die fibula (speekbeen van die onderste ledemaat). Die voet bestaan uit 26 bene. Daar is 7 voetwortelbene (tarsale), naamlik die hakskeenbeen (kalkaneus), talus, kuboïedbeen, skafoïedbeen en 3 wigbene. Daar is 5 middelvoetbene (metatarsale) en 14 toonbene (falankse).
Ontwikkeling
By 'n ongebore fetus bestaan alle bene aanvanklik uit bindweefsel. Die eerste kraakbeen word in hierdie bindweefsel gevorm, en word dan later verhard deur die neerlegging van kalksoute. Die bene van babas is plasties en vervormbaar maar word harder met die loop van tyd. Die onderlinge bene in die skedels van babas is by geboorte nog los van mekaar en kan oor mekaar gly om die skedelomtrek kleiner te maak. Hierdie proses vergemaklik geboorte. Hierna begin die los skedelbene om aan mekaar te heg deur middel van naatgewrigte. Dit is 'n langdurige proses en die skedelnate word eers teen volwassenheid volkome gevorm.
Pendleton, Oregon
Pendleton is 'n dorp in die noordooste van Oregon, in die Umatilla-distrik.
Demografie
In 2000 het die dorp 'n bevolking van 16 354 gehad: 89,15% wit, 1,53% swart of Afro-Amerikaans, 2,52% Amerikaanse inboorlinge, 0,94% Asiaties, 0,06% Pasifiese eilanders, 3,68% van ander rasse en 2,12% van twee of meer rasse. Spaans-Amerikaners of Latyns-Amerikaners van enige ras het 6,00% van die bevolking uitgemaak.
Indra
Indra (Sanskrit: इन्द्र of इंद्र Indra, Tamil: இந்திரன், Maleis: Indera, Thai: พระอินทร์ Phra-Intra, Japannees: Taisjakoeten) is die god van Oorlog en Weer asook die Koning van die gode of Dêwas en Heer van Hemel of Svargaloka in Hindoeïsme. Vir die eerste keer as 'n god van oorlog en soldate (Ksjatrija) genoem in die heilige Hindoegeskrif, die Righ-weda, het hy vervolgens die opperwese geword. Indra is beklee met 'n heldhaftige en byna vermetele en amoreuse karakter. Hy het altyd belangrik gebly in Indiese mitologie, van Wediese tot Poeraniese tye, selfs toe sy reputasie en rol later in Hindoeïsme begin taan het met die opkoms van die Trimoerti. Hy is agter steeds aktief in die Pali-kanon, waar hy aangespreek word as Sakka (van die Sanskrit Śakra). In Iran het Indra in die Zoroastriese godsdiens 'n aartsdemoon geword.
Brahma
Brahma (Sanskrit: ब्रह्मा brahmā) is die Hindoegod (of deva) van die skepping. Hy is saam met Vishnu en Shiva een van die drie hoofgode van die Hindoegeloof (die sogenaamde Trimurti of drie-eenheid). Brahma se metgesel is Saraswati, die godin van lering. Brahma word ook dikwels met Prayapati, 'n Vediese godheid, vereenselwig.
FT Eider Büdelsdorf
FT Eider Büdelsdorf  is 'n sportklub uit Büdelsdorf in die deelstaat Sleeswyk-Holstein in Duitsland. Behalwe sokker, het die klub ook afdelings vir gimnastiek en tafeltennis. Eider verwys na die Eiderrivier wat langs Büdelsdorf verbyvloei.
Brahma
Volgens Hindoetradisie het Brahma vyf koppe gehad. Die mitologiese verhaal meld dat Shiva een van Brahma se koppe afgesny het. Die vier koppe van Brahma verteenwoordig talle aspekte van Hindoeïsme, soos die vier Vedas, of heilige Hindoegeskrifte. Dit verteenwoordig ook die vier siklusse van tyd in Hindoeïsme, die yugas, asook die vier indelings van die Hindoesamelewing, die vier varnas.
FT Eider Büdelsdorf
Die klub is in 1957 gestig met die huidige naam. 'n Gelyknamige Freie Turnerschaft an der Eider is in 1893 gestig en in 1933 ontbind deur die Nazi’s, maar daardie klub is later herstig en is vandag saam met die destydse TSV Glück-Auf Büdelsdorf saamgesnoer in Büdelsdorfer Turn- und Sportverein von 1893.
Brahma
Brahma moenie verwar word nie met die opperste Kosmiese Gees in die Hindoe-Veda-filosofie, wat as Brahman bekendstaan.
FT Eider Büdelsdorf
Die klub se grootste prestasies was om in die laat 1990’s die topklub in Büdelsdorf te word, asook om in 2004 sewende te eindig in die Oberliga Hamburg/Sleeswyk-Holstein, destyds op die vierde vlak van die Duitse sokkerstruktuur.