cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gideon Roos
Loopbaan by die SAUK
In 1980 het Hans Strydom en Ivor Wilkins in The Super-Afrikaners, inside the Afrikaner-Broederbond breedvoerig geskryf oor Roos se aanstelling en eindelike bedanking as direkteur-generaal van die SAUK. Nadat die Nasionale Party in Mei 1948 die bewind by die Verenigde Party oorgeneem het, het dr. D.F. Malan ’n kabinet saamgestel van wie net twee lede, Eric Louw en Klasie Havenga, nie tot die Afrikaner-Broederbond behoort het nie. Malan, adv. J.G. Strijdom, adv. C.R. Swart, adv. E.G. Jansen, Eben Dönges, Ben Schoeman, F.C. Erasmus, dr. A.J. Stals en Paul Sauer was almal lede van dié geheime organisasie wat die NP die oorwinning in die verkiesing help behaal het. Die volgende stap was om Broeders aan die hoof van al die vername staatsinstellings in Suid-Afrika te plaas, waaronder die Suid-Afrikaanse Weermag, die Suid-Afrikaanse Spoorweë (indertyd die enkele grootste werkgewer in die land) en die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK), die land se grootste mediaorganisasie. In eersgenoemde twee gevalle het die NP betreklik gou met behulp van die Broederbond volslae beheer oorgeneem, maar met die SAUK het dit aansienlik langer geduur.
Die eerste stap van die NP-regering om beheer oor die SAUK te verkry was om dr. S.H. Pellissier, die vader van die Volkspelebeweging en ’n jare lange lid van die Broederbond, as voorsitter van die SAUK-raad aan te stel, maar die voorsitterskap het nie veel gewig gedra nie. Ook was dr. Pellissier reeds 60 jaar oud met die NP se bewindsoorname en het hy nie genoeg dryfkrag gehad nie, volgens die Broederbond. Die eintlike mag in die uitsaaikorporasie het berus by die direkteur-generaal, maar destyds was daar geen Broeder wat enigsins op meriete aangestel kon word nie; daarom het hulle Roos gekies omdat hy, hoewel nie lid van die organisasie nie, na hul mening die mees geskikte kandidaat was, iemand wat hul saak goedgesind wou wees.
Roos, ’n opgeleide advokaat, het sy lewe gewy aan die uitsaaiwese. Wat veral by die Broederbond in sy guns getel het, was dat hy gehelp het om die simboliese ossewatrek van 1938 oor die radio so gewild te maak dat dit ’n emosionele volksbeweging geword het wat Afrikaners herenig het, iets wat ’n groot bydrae gelewer het tot die NP-oorwinning in 1948. Roos was veronderstel om net tot by die eerste stilhouplek buite Kaapstad saam te trek; daarna sou die res van die lang tog Pretoria toe so te sê ongesiens verbygegaan het, as Roos se uitsendings nie so uitstekend was nie. Hulle het die hart en verstand van Afrikaners sodanig aangegryp dat hy gevra is om saam te trek tot in Pretoria. Onwetend het hy met sy uitsendings presies dit bereik wat die Broederbond gehoop het die trek sou regkry.
Toe die Broederbond-beheerde kabinet in 1949 ’n nuwe direkteur-generaal vir die SAUK moes aanstel, het hulle Roos gekies, maar hom verkeerd opgesom. Hy het onwrikbaar op regverdige beriggewing en kommentaar aangedring sonder om een party bo die ander te bevoordeel en geweier dat die SAUK as ’n spreekbuis vir NP-propaganda gebruik word. Eers het die kabinet gedink dis Pellissier se skuld dat die uitsaaier onpartydig was; daarom het hulle hom in 1959 met ’n vooraanstaande Broeder, dr. Piet Meyer, vervang. Maar steeds het die SAUK nie oornag ’n regeringspreekbuis geword nie, want Meyer het nie die mag gehad om sy wil af te dwing nie en Roos het bly vasskop teen partydige uitsendings. Gevolglik het die Broederbond ’n tweeledige benadering gevolg: Meyer moes meer mag kry en Roos moes uitgewerk word.
Teen April 1961 het Roos se posisie ondraaglik geword en het hy bedank. Soos in die geval van Marshall Clark by die SA Spoorweë het hy ’n goue handdruk gekry, maar anders as met genl. Evered Poole se verwydering as hoof van die weermag, was Roos se bedanking nie ’n verrassing nie. The Star het byvoorbeeld destyds geskryf: "Sy uitvoerende take as direkteur-generaal is een-een weggekalwe tot daar vir hom amper niks oor was om te doen nie." Maar nes in Poole se geval, is aangekondig dat Roos se pos weggeval het. So het Meyer hoof van die uitsaaiwese in Suid-Afrika geword. The Star het in sy kommentaar geskryf: "In sy 24 jaar in die uitsaaiwese was mnr. Roos deurgaans ’n kampvegter vir onpartydigheid in die uitvoering van die SAUK se taak en die handhawing van demokratiese beginsels in die uitsaaiwese. Hy het altyd kragtig gestry teen enige poging om die SAUK in ’n propagandamasjien van die regering te omskep." Die Sunday Times het op 16 April 1961 geskryf: "Die regering en die Broederbond het hul vier jaar lange stryd gewen om van mnr. Gideon Roos ontslae te raak. By sy vertrek is die laaste hindernis verwyder wat gekeer het dat die uitsaaiwese in Suid-Afrika heeltemal in politieke hande beland." Dié koerant het berig dat Roos hulle ’n tydjie vantevore vertel het: "Die SAUK lewer ’n diens aan die publiek en dien dus die publiek, nie die regering nie."
Uitgewerk by die SAUK
Met Meyer se aanstelling in 1959 as raadsvoorsitter, is ’n nuwe pos, uitvoerende voorsitter, geskep. So kon Meyer nie net die korporasie se beleidsrigting bepaal nie; hy het ook oorheersende administratiewe en uitvoerende mag gehad. Hy het die teuels styf vasgehou, veral met betrekking tot sake van politieke belang. Roos en Meyer se mening oor die uitsaaiwese het lynreg verskil. Iemand moes kopgee en, soos destyds gewoonlik die geval was, sou dit nie die Broederbonder wees nie. In 1961 het Jannie Kruger as redakteur van Die Transvaler bedank om die SAUK se kulturele raadgewer te word, ’n pos wat Meyer, Broederbond-voorsitter van 1960 tot '72, geskep het vir ’n vername mede-Broeder. Sommige lede van die publiek en parlement het hewig beswaargemaak teen Kruger se reeks praatjies, Die Suid-Afrikaanse Toneel, wat hulle gemeen het tekenend was van politieke partydigheid in die SAUK. Aan dié praatjies kon Roos niks doen nie omdat dit, volgens hom, "op hoër vlak" goedgekeur is.
Meyer se volgende stap om Roos se mag in te perk, was om direkteurs met bepaalde take aan te stel. Roos was wel een van hulle, maar beheer oor die uitsaaiwese – wat tot dusver in sy hande was – is verdeel tussen vyf mense, van wie drie Broeders was: dié in beheer van administrasie, finansies en programme. Al waarmee Roos oorgebly het, was Springbokradio en die Afrikadiens, wat bitter min beleidsrigting of administrasie behels het. Die meeste personeellede was ontsteld omdat hulle gemeen het Roos se invloed is ingekort en dat hy verneder is. Hy het ’n reputasie opgebou vir nougesette regverdigheid en as iemand wat harmonie tussen Afrikaans- en Engelssprekende personeel geskep het. Op ’n afskeidsparty in die SAUK-gebou in Johannesburg op 1 Junie 1961 het Roos aan sy personeel gesê: "Ek sou graag die res van my werklewe in diens van die radio in Suid-Afrika wou deurgebring het, maar ’n mens kan nie altyd doen wat jy wil nie." Aan The Star het hy gesê: "Dis nie maklik om jou wortels uit te trek en weg te breek van ’n beroep wat ek so liefhet soos die radiowese het nie. Ek het gehoop ek sou die voorreg gehad het om my land en my volk in die radiowese te dien tot die dag dat ek aftree." En 33 jaar later, in 'n onderhoud met Beeld, het hy, terwyl hy verkies het om nie oor sy bedanking te praat nie, gesê dit was "uit beginsel" en bygevoeg: "Sê maar ons het verskil oor die rol en wese van 'n openbare uitsaaidiens in 'n veelrassige en veeltalige Suid-Afrika."
Met Roos se uittrede is die Broederbond stewig in beheer geplaas van ’n magtige propagandamasjien. In 1962 het hy voorsitter en hoofbestuurder van Samro geword, 'n organisasie wat deur sy toedoen tot stand gekom het en waarvan hy meer as 30 jaar lank voorsitter was, tot kort voor sy dood. Met die viering van Samro se 30-jarige bestaan op 29 November 1992 was sy jaarlikse omset aan tantième meer as R46 miljoen, verreweg die hoogste van enige soortgelyke organisasie in Afrika. Later het hy ook die Dramatiese, Artistieke en Letterkundige Regteorganisasie (Dalro) gestig en dieselfde betrekking daar beklee.
Belangstelling in musiek, toneel en sake
Roos was 'n begeesterde ondersteuner van musiek en het heel eiesoortige bydraes tot die toonkuns in Suid-Afrika gelewer. Hy het byvoorbeeld 15 operas en nege operettes in Afrikaans verwerk en was jare lank lid van Truk se bestuurskomitee vir musiek; van 1979 af as voorsitter. Hy was ook voorsitter van die Johannesburgse Musiekvereniging. Onder sy bestuur het Samro deur die toekenning van pryse en beurse en die publikasie van oorspronklike Suid-Afrikaanse musiek en 'n boek of twee, een van die voorste beskermhere van die plaaslike toonkuns geword. Samro het ook hulp verleen met die vervaardiging van 'n aantal grammofoonplate.
Roos en Pieter de Waal het 'n groot rol gespeel in die uitbouing van die B-program (later die Afrikaanse program genoem) van die SAUK wat bygedra het tot die bevordering van Afrikaans landwyd. Dit het nuwe geleenthede geskep vir skrywers van Afrikaanse dramas en vervolgverhale en vir kunstenaars om dit oor die radio aan te bied.
Op sake- en kultuurgebied was hy direkteur van die Commercial Union Assurance Company of SA, van die Grootvlei Propriety Mines Ltd., en van die Johannesburgse Burgerteater-vereniging, uitvoerende trustee van die Suid-Afrika-Stigting, voorsitter van die Suid-Afrikaanse Instituut vir Internasionale Betrekkinge (Witwatersrandse tak), van die Suid-Afrikaanse Genootskap van Internasionale Reg, en lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, en Truk se raad. Hy het ook in uitvoerende hoedanigheid gedien in die Nasionale Opera-assosiasie van SA en was sedert 1973 voorsitter van die beoordelaarspaneel van die Nederburg-operaprys.
Eerbewyse
Roos, wat vier keer vereer is vir sy bydrae tot die kultuurlewe in Suid-Afrika, het die erenaam mnr. Musiek gekry omdat hy gesorg het vir outeursregbeskerming vir Suid-Afrikaanse komponiste, liedjieskrywers en dramaturge.
Op Unisa se lentegradeplegtigheid op 29 September 1989 het dr. Roos die eredoktorsgraad Musicologiae (Musiekkunde) van Unisa ontvang. Drie jaar later, in April 1991, het die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns Roos met 'n besondere erepenning vir die bevordering van die uitsaaiwese en uitvoerende kunste vereer. In 1994 het die Universiteit van die Witwatersrand 'n eredoktorsgraad in die regte aan hom toegeken vir sy "uitmuntende bydrae tot die intellektuele lewe van Suid-Afrika". Die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge het sy prestigeprys vir die bevordering van die skeppende kunste aan hom toegeken.
In sy eie woorde
Laetitia Pople het in 1994 'n onderhoud met dr. Roos vir Beeld gevoer nadat hy kort tevore sy tweede eredoktorsgraad ontvang het. Sy het hom indertyd as "nog fier en regop" beskryf. In dié onderhoud het hy onder meer gesê:
Victor Aaron
Victor Aaron (11 September 1956 – 4 September 1996) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Geronimo: An American Legend (1993) en Bulletproof (1996), en in die televisiereeks King of the Hill (1997).
Gideon Roos
Gesinslewe
Roos is op 8 Januarie 1938 met Esther Mentz (1911–1986), aktrise en operasangeres, getroud. Uit dié huwelik is twee seuns en 'n dogter gebore. Hulle het jare lank by Lystanwoldweg 12, Saxonwold, Johannesburg, gewoon.
Sy belangstellings was volkereg, internasionale sake, gholf en tuinmaak. Die klubs waartoe hy behoort het, was onder meer die Rand-klub, Pretoria-klub, Staatsdiensklub (Kaapstad) en die Constantiaklub (Pretoria).
T.H. Blok
Thomas Blok (* 7 Mei 1879, Sint Maarten, Nederland -† 27 Junie 1964, Bloemfontein, Suid-Afrika) was ’n Nederlandse onderwyser wat in 1913 na Suid-Afrika kom en hier diep spore in die onderwys trap. Hy was hoof van Sentraal Hoërskool in Bloemfontein en voorsitter van die Vrystaatse Onderwysvereniging. Sy talle kinderversies en leesboekies voorsien aan ’n groot behoefte vir geskikte leesstof vir Afrikaanse leerlinge.
Gideon Roos
Gesinslewe
Hy is op 9 Maart 1999 in die ouderdom van 89 jaar, drie maande en nege dae aan 'n hartaanval dood nadat hy in die Randse Klub in Johannesburg inmekaargesak het pas nadat hy 'n praatjie oor radiokommunikasie gelewer het.
Agen
Agen (uitgespreek as [aʒɛ̃] in Standaardfrans; plaaslike uitspraak: [aˈʒɛŋ]) is 'n stad in die suidweste van Frankryk. In 2013 het die stad, wat as prefektuur (administratiewe setel) van die département Lot-et-Garonne dien, 'n bevolking van 34 344 gehad. Sy inwoners word in Frans Agenais(es) genoem. Agen het sy naam ook aan die onmiddellike omgewing verleen wat as Agenais bekend staan.
T.H. Blok
Lewe en werk
duimnael|links|300px|Die [[Bloemfonteinse Normaalkollege, 1907.]]
Thomas Blok is op 7 Mei 1879 in Sint Maarten in die provinsie Noord-Holland in Nederland gebore, waar hy as onderwyser kwalifiseer en ’n tyd lank onderwys gee. Hy trou met Johanna Weijerman, ook ’n onderwyser. In 1913 kom hulle na Suid-Afrika en hy gee aanvanklik skool aan ’n plaasskool in die distrik Kroonstad. Hierna gaan hy na die Voorbereidende Tegniese Skool in Bloemfontein (later Sentraal Hoërskool) en lê hom toe op die onderrig van Afrikaans en Geskiedenis. In 1918 word hy hoof van die skool en speel ’n groot rol in die stigting van die Voortrekkerbeweging by die skool. In Bloemfontein sluit hy aan by die vereniging Onze Taal, waar Oom Lokomotief en Dr. O’Kulis ook lede was.
Hy speel ’n groot rol in die ontwikkeling van onderwys in die Vrystaat. Vanaf 1922 tot 1939 is hy dosent in Godsdiensleer, Geskiedenis en Aardrykskunde aan die Bloemfonteinse Normaalkollege, waar hy ook huisvader is van die manskoshuis in Douglasstraat. Gedurende die twintigerjare is hy prominent in die Vrystaatse Onderwysersvereniging en word as voorsitter van hierdie vereniging verkies vir die periode 1929 tot 1931. Hierna word hy hoofsekretaris van die vereniging, eers deeltyds vanaf 1934 tot 1939, en daarna voltyds totdat hy in 1955 op 76-jarige leeftyd aftree. Hy is ook vir lank redakteur van Die Skoolblad. Na sy aftrede doen hy steeds navorsing oor die geskiedenis van onderwys in die Oranje-Vrystaat.
Hy is een van die aandeelhouers van Utolo Beperk, ’n filmmaatskappy wat in 1940 gestig is om plaaslik rolprente van gehalte te vervaardig, te vertoon en ook uit te voer na ander lande. Die Tweede Wêreldoorlog veroorsaak egter dat hulle nie die nodige kwaliteit tegniese toerusting van oorsee in die hande kan kry nie en die rolprente wat gemaak word, is dus tegnies nie van ’n goeie gehalte nie, wat tot die maatskappy se ondergang lei. In 1944 is hy saam met J.F. Marais (die latere regter Kowie Marais) verantwoordelik vir die regie van die rolprent Donker spore, gebaseer op die roman van C.J. Langenhoven. Hy is op 27 Junie 1964 in Bloemfontein oorlede.
Skryfwerk
Saam met W.G. Wessels skryf hy twee bundels kinderversies om aan die vraag na oorspronklike versies vir gebruik op skool te voldoen. Hierdie bundels is Versies en liedjies vir ons kleintjies en Vegkop-versies vir die volkskool. Van hierdie gedigte word opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte.
Hy skryf ook Handleiding vir die aardrykskunde-onderwys vir onderwysers in die laerskool en Aardrykskunde van die Oranje-Vrystaat vir die laerskool. Verder stel hy Die Afrikanerkind:Resitasieboekie vir laer standerds saam.
Grensboere (met ’n voorwoord deur D.F. Malherbe) is ’n roman uit die tyd van president Hoffman en gee agtergrond oor die toestande wat geheers het op die grens van Basoetoland, wat aanleiding gegee het tot die Basoeto-oorloë. Die storie is hier duidelik bysaak, aangesien dit hoofsaaklik gaan om die geskiedenis wat hy aan die jeug wil oordra. D.F. Malherbe neem die fragment Die toordokter uit hierdie roman op in die versamelbundel Afrikaanse letterkunde.
Suiwer geskiedkundig is sy relaas oor Die Adendorff-trek.
Eerbewyse
Die Universiteit van die Oranje-Vrystaat ken in 1952 ’n eredoktorsgraad in die Opvoedkunde aan hom toe. Blokstraat in die Bloemfontein voorstad Universitas word na hom vernoem.
Pretoriuspark
Pretoriuspark is 'n baie klein voorstad in die verre-ooste van Pretoria in Gauteng, Suid-Afrika. Dit is geleë tussen die buurte Garsfontein aan die noordekant en Moreletapark aan die suidwestekant.
21 Mei
21 Mei is die 141ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (142ste in skrikkeljare). Daar volg nog 224.
Aloe brunneostriata
Aloe brunneostriata is 'n aalwyn wat endemies aan Somalië is.
Simon Cadell
Simon Cadell (19 Julie 1950 – 6 Maart 1996) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Watership Down (1978) en in die televisiereekse Enemy at the Door (1978), Hi-de-Hi! (1980), en Life Without George (1987).
Aloe buchananii
Aloe buchananii is 'n aalwyn wat endemies aan Malawi is.
John Aasen
John Aasen (5 Maart 1890 – 1 Augustus 1938) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Why Worry? (1923) en Legionnaires in Paris (1927).
Hallum
Hallum is 'n dorp in die Nederlandse provinsie Friesland (Wes-Fries: Fryslân). Die dorp lê wes van Dokkum en noordoos van Leeuwarden. Dit ressorteer onder die munisipaliteit Noardeast-Fryslân.
Duduzile Manana
Duduzile Promise Manana is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die African National Congress (ANC).
Sy is van die Driekoppies Malelane-distrik in Mpumalanga en is sedert 1994 amptelik lid van die ANC. Sy is in 2014 verkies as lid van die parlement.
Op 14 Maart 2017 vra sy tydens 'n parlementêre debat vir die lewendige begrawing van wit Suid-Afrikaanse boere. Suid-Afrikaanse parlementariërs geniet immuniteit vir hul uitsprake tydens parlementêre sittings, en kan dus nie vervolg word nie.
Ryk Neethling
Ryk Neethling OIS (Bloemfontein, 17 November 1977) is 'n Suid-Afrikaanse swemmer. Hy het tydens die Olimpiese Somerspele 2004 in Athene saam met Roland Schoeman, Lyndon Ferns en Darian Townsend die goue medalje in die 4x100 meter vryslagaflos verower.
SIBPLAZ
SIBPLAZ (Russies: СИБПЛАЗ) is 'n Russiese maatskappy wat spesialiseer in mynbou en olie. Die hoofkwartier is in Kemerowo, die maatskappy se verteenwoordiging is in Moskou.
Geskiedenis
SIBPLAZ is geskep in 1991 in die stelsel van die Russiese Akademie van mynbouwetenskap, Wetenskaplike en tegniese mynbou-vereniging, Federale amptelike liggaam "Die Nasionale sentrum van die wetenskap van mynbou - Instituut van mynbou by die naam AASkochinskogo" die Ministeries van energie van die Russiese Federasie, as gespesialiseerde Siberiese navorsing vestiging en die industriële organisasie vir die verwesenliking van navorsing-programme op die gebied van mynbou: doeltreffende ontginning en verwerking van brandstof en energie en 'n минерально-bron van grondstowwe, geologiese studies en reproduksie van 'n минерально-rou-materiaal basis van minerale in die Russiese Federasie, die voormalige lande van die Sowjetunie en in die buiteland.
Gedurende herstrukturering van die Russiese mynbou-takke onder beheer van vestiging-aktiwiteite van die tak wetenskaplike navorsing-instellings, spesiaal-ontwerpte kantore, die eksperimentele en industriële ondernemings mynbou, 'n masjien-gebou en chemiese struktuur word gekonsolideer. In 1996 is dit omskep in 'n geslote gesamentlike-effekte maatskappy.
Met 2008 SIBPLAZ branche-organisasie hou van die maatskappy, met die steun van die president van die Russiese Federasie.
Bedrywighede
Aktiwiteite is gekonsentreer in die mynbou-tak, chemie, nie ysterhoudende metallurgie in Rusland, en 38% van die aksies geskied onder toesig van die staat.
Die portefeulje van die aanbiedings sluit in olie en minerale olie, natuurlike gas (metaan), kole van krag en coked punte, antrasiet, coke, nie-ysterhoudende metale, polimetale, skaars metale, natuurlike en sintetiese minerale, meer as 2000 name van chemiese verbindings van 'n hoë mooi, navorsing-toerusting en analitiese toerusting, mynbou-toerusting en spesiale toerusting.
Die organisasies van die groep vorm 'n volledige siklus van werke van wetenskaplike navorsing, ontwerp en die ontwerp van voor die begin-up van die ondernemings en argitektoniese toesig van die konstruksie en werk waar die produksie bied ontwikkeling van steenkool en mynbou-tak, kern- en alternatiewe krag, huishoudelike elektronika, instrument-vervaardiging, vliegtuie, ruimte-vuurpyltegnieke, moderne beteken en kommunikasie- en navigasiestelsels.
Struktuur SIBPLAZ - 'n kombinasie fundamentele en toegepaste wetenskap, vir die verwesenliking van navorsing-programme op die industriële ondernemings wat op sy beurt innovasies en ontwikkeling van die navorsingswerk finansier.
Amathole- beskermde seegebied
Die Amathole- beskermde aflandige seegebied is 'n mariene bewaringsgebied (MPA vir marine protected area) in die gebiedswaters van Suid-Afrika.
Geskiedenis
In die 1980's is daar 'n afname in lynvisvangste deur plaaslike vissermanne waargeneem, wat drie gebiede van die rif opsy gesit het as vrywillige toevlugsoorde vir visbevolkings om te herstel: naby die monding van die Gxulurivier, by Gonubie-punt en aan die monding van die Keirivier, gebiede wat in 1984 tot amptelike reservate verklaar is. In 2011 is die gebiede tot beskermde seegebiede verklaar en word sedertdien bestuur deur die Oos-Kaapse Parke en Toerisme-agentskap (ECPTA). Die MPA is uitgebrei deur die toevoeging van twee bykomende seesektore in 2019.
Doel
'n Beskermde seegebied word deur die IUBN gedefinieer as "'n duidelik omskrewe geografiese ruimte, erken, toegewy en bestuur deur middel van wettige of ander effektiewe middele om die langtermynbewaring van die natuur met gepaardgaande ekosisteemdienste en kulturele waardes te bereik".
Die MPA beskerm die rooisteenbras en Vier-en-Sewentig-steenbras, asook 'n verskeidenheid ander endemiese rifvisse.
Omvang
Die see-MPA bestaan uit twee seegebiede tussen Keimond en Port Alfred in die Oos-Kaap. Die MPA bevat die waterkolom, seebodem en ondergrond binne die grense. Die oseaangebied wat beskerm word, is ongeveer 400 km2. Die kontinentale plat is smal aan hierdie deel van die kus, dus dek die MPA die habitat se rak en helling tot 'n diepte van 2200 m, insluitend die Gxulu-kloof en die Keirivierwaaier. Die oorspronklike drie afdelings van die kus-MPA beskerm altesaam 45 km kuslyn.
Grense
Die Kei- (noordelike) seegebiedsgrense is:
Die Gxulu- (suidelike) seegebiedsgrense is:
Sonering
Daar is twee beperkte gebiede en een beheerde gebied.
Beperkte gebiede
Kei-seebeperkingsone is die hele noordelike gebied binne die grense wat vir die Kei-seegebied beskryf word
Beperkte gebiede vir die Gxulu-seegebiede:
Beheerde area
Gxulu beheerde seesone:
Die Departement van die omgewing, bosbou en visserye is verantwoordelik vir die uitreiking van permitte, kwotas en wetstoepassing.
Aktiwiteite wat 'n permit vereis
Daar bestaan 'n lys van wild- en aasvissoorte wat in die beheerde-pelagiese sone van die Amathole-see-MPA gevang mag word.
W. Chrystie Miller
W. Chrystie Miller (10 Augustus 1843 – 23 September 1922) was 'n Amerikaanse akteur.
Argument uit stilte
Om 'n argument uit stilte te voer (Latyn: argumentum ex silentio) is om 'n gevolgtrekking te gee wat gebaseer is op die afwesigheid van stellings in historiese dokumente, eerder as op die teenwoordigheid daarvan. Op die gebied van klassieke studies verwys dit dikwels na die bewering dat 'n skrywer onkundig is oor 'n onderwerp, gebaseer op die gebrek aan verwysings daarna in die skrywer se beskikbare geskrifte.
Santiago de Compostela
Santiago de Compostela (Galicies: [santiˈaɣo ðe komposˈtɛla], Kastiliaans: [sanˈtjaɣo ðe komposˈtela]) is die hoofstad van die outonome gemeenskap Galisië in noordwestelike Spanje, met 'n bevolking van 95 671 in 2012. Die stad is sy oorsprong te danke aan die heilige plek van die apostel Sint Jakobus die Grote, wat nou die stad se katedraal is, en wat die eindbestemming vir pelgrims op die Jakobsweg, 'n gewilde Katolieke pelgrimstog wat in die 9de eeu ontstaan het, is. In 1985 is die stad se historiese sentrum as UNESCO-wêrelderfenisgebied gelys en in 2015 is die gebied uitgebrei.
Toponiem
Santiago is die plaaslike Galiciese ewolusie van die Vulgêrlatyn Sanctu Iacobu, d.i., "Sint Jakobus". Compostela is volgens oorlewering afgelei van die Latyn Campus Stellae, d.i., "Sterreveld"; dit is egter onwaarskynlik dat die moderne Compostela onder normale ewolusie van Latyn na Galicies-Portugees kon ontstaan. Ander etimologieë lei die naam van Latyn Compositum, plaaslike Vulgêrlatyn Composita Tella, wat "begraafplaas" beteken, of eenvoudig van Latyn Compositellam, wat "die kalm een" beteken, af. Ander plekke in Galicië deel in hierdie toponiem, verwant aan Compostilla in die provinsie Léon.
Sint Laurenseiland
Sint Laurenseiland (Engels: St. Lawrence Island) is 'n eiland in die Beringsee wat onder die beheer van die deelstaat Alaska val, alhoewel dit nader aan Rusland geleë is as aan Alaska. Die grootste nedersetting, Gambell, is slegs 58 km vanaf Rusland. Die eiland is die grootste sigbare oorblyfsel van die Beringlandbrug wat Asië met Noord-Amerika verbind het. Dit is die sesde grootste eiland van die Verenigde State.
Die eerste besoeker aan die eiland was Vitus Bering wat dit op Sint Laurensdag, 10 Augustus, in 1728 besoek het en dit na die dag genoem het. Tot op daardie stadium het die Yupik, wat daar gewoon het, dit Sivuqaq genoem.
Lia Marie Johnson
Lia Marie Johnson (gebore 23 November 1996) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Thinning (2016), Emma's Chance (2016), en American Wrestler: The Wizard (2016), en in die televisiereeks AwesomenessTV (2013).
Aloe buchlohii
Aloe buchlohii is 'n aalwyn wat endemies aan Madagaskar is.
Buenos Aires
Die stad is aan die mond van een van die grootste riviere ter wêreld, die Río de la Plata (Silwerrivier), geleë. Aangesien Gran Buenos Aires sowat 'n derde van die Argentynse bevolking en ook die meeste belangrike instellings en hoofkwartiere van ondernemings huisves, oorheers sy ekonomie die res van die land.
Danksy talle winkels en boetieks, sy pragtige argitektuur, 'n ryk kulturele lewe, uitstekende restaurante en kosmopolitiese bevolking van oorwegend Italiaanse, Spaanse, Franse, Duitse, Engelse, Oos-Europese, Arabiese en Asiatiese herkoms staan Buenos Aires ook as die Parys van die Suide bekend. Die stad is een van die mees Europese van Suid-Amerika en ook die Suidelike Halfrond en het sy Goue Era in die tydperk tussen 1880 en 1920 beleef, toe Argentinië danksy ongekende ekonomiese groei tot een van die tien welvarendste lande wêreldwyd ontwikkel het. Buenos Aires het destyds nuwelinge uit Europa gelok wat hier 'n beter heenkome probeer vind het.
Geskiedenis
Die eerste Europese seevaarder, wat in die jaar 1516 naby Buenos Aires voet aan wal gesit het, was die Spanjaard Juan de Solís. Hy het die groot rivier, wat hy teengekom het, Mar Dulce ("Die Soet See") genoem. Twintig jaar later het Pedro de Mendoza die eerste nedersetting in die gebied gestig, Santa Maria del Buen Aire. Die jaar 1536 word gevolglik as Buenos Aires se stigtingsdatum beskou. Weens die verset van vyandelik gesinde Indiane is die Spanjaarde egter gedwing om die kolonie enkele jare later na Asunción in Paraguay te verskuif.
Eers met die stigting van 'n Spaanse onderkoninkryk, wat groot dele van Argentinië, Chili, Uruguay en Bolivië ingesluit het, het die Buenos Aires 'n belangrike rol as administratiewe sentrum begin speel. Snelle ekonomiese vooruitgang het plaaslike nasionalisme bevorder; die gebied het in 1810 'n selfregerende status gekry, en in 1816 het die burgers van Buenos Aires onafhanklikheid van Argentinië verklaar. Dekades lank het die plaaslike regering gesukkel om gesag oor die hele land te verkry; aanhangers van 'n federale stelsel het met lede van politieke groeperings baklei wat eerder 'n eenheidstaat verkies het.
In 1880 is Buenos Aires tot federale distrik (Distrito Federal) verklaar. Die regering van president Julio A. Roca het Europese stede, met name Parys, as voorbeeld vir die ontwikkeling van die stad geneem. Die Franse hoofstad het ook die aanleiding vir honderde nuwe geboue in Buenos Aires gegee wat volgens Paryse boustyle beplan is en aan die stad 'n Europese voorkoms gee.
Die groot Avenidas van Buenos Aires, soos die Avenidas Santa Fé, Córdoba en Corrientes, is in die dertigerjare gebou. Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die stad met sy voorstede saamgesmelt en sowat een derde van Argentinië se bevolking gehuisves.
Ekonomiese en politieke teenslae na die Tweede Wêreldoorlog het Buenos Aires voorlopig van sy rol as 'n ryk stad beroof, en die teenstellings tussen die welvarende noordelike stadswyke en die bitterarm suide is steeds groot. Langsamerhand herwin die stad egter sy status as 'n lewendige metropool van 'n vooruitstrewende land. Dit was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1978.
Klimaat
Januarie is die warmste maand met gemiddeldes van 24,5 °C, terwyl temperature in die midwinter van Julie tot gemiddeldes van 11,1 °C daal. Die somermaande is baie warm en bedompig. Baie porteños verlaat die stad in Januarie en Februarie vir 'n vakansie aan die kus of in die berggebiede. Die wintermaande is vogtig, maar nie regtig koud nie.
Demografie
Tussen 1833 en 1869 het die bevolking van Buenos Aires verdriedubbel van 60 000 tot 180 000. In 1890 was Buenos Aires die grootste en belangrikste stad in Latyns-Amerika met 'n bevolking van 661 000. Danksy die groot immigrasiegolf uit Europa het die inwonertal in die volgende dekades sterk gegroei tot sowat 1,6 miljoen in 1914. Tans het die Outonome Stad Buenos Aires 'n bevolking van sowat 2,9 miljoen.
As al die voorstede in die omgewing ingereken word, is Gran Buenos Aires (Groter Buenos Aires) met 'n bevolking van 12,8 miljoen een van die megastede ter wêreld en die tweede grootste metropolitaanse gebied in Suid-Amerika na São Paulo.
Die porteños, soos die inwoners van Buenos Aires in Argentinië genoem word, is merendeels van Spaanse en Italiaanse afkoms. Daarnaas het talle immigrante uit ander Europese lande soos Duitsland, Ierland, Portugal, Frankryk en Engeland hulle hier gevestig. Siriërs, Libanese en Armeniërs het vanaf die vroeë 20ste eeu 'n belangrike rol in die handelsbedryf en openbare lewe gespeel.
Sedert die tweede helfte van die 20ste eeu het groter getalle immigrante uit ander Suid-Amerikaanse lande soos Bolivië, Peru en Paraguay hulle in Buenos Aires gevestig. In die 1990's was daar 'n klein immigrasiegolf uit Roemenië en Oekraïne.
Die Joodse gemeente in Buenos Aires is met 'n kwartmiljoen lede die grootste in Suid-Amerika. Die meeste van hulle is Asjkenasim uit Noord- en Oos-Europese lande, veral Rusland, Duitsland en Pole. Sefardiese Jode in Buenos Aires is oorwegend van Siriese afkoms.
Die eerste immigrante uit Oos-Asië was Japanners waarvan baie 'n heenkome as blommetelers of skoonmakers gevind het. Vanaf die 1970's was daar ook noemenswaardige immigrasie uit China en Korea. 'n Groot aantal klein supermarkte word tradisioneel deur Han-Chinese en Koreane bedryf.
Bruce Abbott
Bruce Abbott (gebore 28 Julie 1954) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Tag: The Assassination Game (1982), Re-Animator (1985), Interzone (1987), en Bride of Re-Animator (1989).
Buenos Aires
Demografie
Die persentasie nakomelinge van nie-Spaanse immigrante is in Buenos Aires aansienlik groter as in die res van Argentinië. Die oorgrote meerderheid porteños praat Spaans as huistaal en is Rooms-Katoliek. Tans is 88,9 persent van die totale bevolking blankes, 7 persent van gemengde Europees-Indiaanse afkoms, 2,1 persent Asiate en 2 persent swartes. Die ouderdomstruktuur lyk baie op dié van Europese stede: 17 persent van die bevolking is jonger as 15 jaar, maar 22 persent ouer as 60.
Twee derdes van die inwoners woon in woonstelgeboue en 30 persent in enkelgesinshuise. Vier persent kan slegs baie eenvoudige behuising bekostig, onder meer in die sogenaamde Vills miserias, soos krotbuurte plaaslik genoem word. Die belangrikste hiervan is Villa 31 in die stadsdeel Retiro. In 2007 het 8,4 persent van die bevolking in die kernstad en 20,6 persent in die metropolitaanse gebied onder die broodlyn geleef.
Argitektuur en stadsbeeld
Die meeste argitektoniese besienswaardighede dateer uit die Goue Tydperk van Buenos Aires, die drie dekades tussen 1880 en 1910 toe Argentinië ongekende ekonomiese groei en welvaart ervaar het. As nuwe federale hoofstad was Buenos Aires destyds besig met die voorbereidings vir die land se eeufees wat in 1910 gevier is.
Die boubedrywighede van hierdie periode het die sloping van groot dele van die koloniale erfenis vereis sodat min geboue uit die vroeë geskiedenis van Buenos Aires bewaar gebly het. Kleiner oorblyfsels van koloniale boukuns kan nog in dele van Monserrat en San Telmo besigtig word.
In sy bloeitydperk het Buenos Aires dan ook nie soseer Spanje as voorbeeld geneem nie, maar eerder na Parys begin kyk waar baron Georges-Eugène Haussmann sy konsep van 'n metropool en hoofstad verwesenlik het – met breë diagonale strate, indrukwekkende geboue, parke en sigpunte met 'n estetiese visuele impak.
Stadsbeplanners het nuwe breë lane ontwerp wat die ou Spaanse straatuitleg vervang het. Die belangrikste hiervan, Avenida de Mayo, is in 1893 voltooi, en was uiters geskik om as 'n soort roete vir regeringsoptogte gedien aangesien dit die Casa Rosada of Presidensiële Paleis aan sy oostelike einde met die nuwe Kongresgebou (Congreso) in die weste verbind het. Argitekte het Beaux Arts- en Art Nouveau-geboue volgens die smaak van die tyd ontwerp wat van die Avenida de Mayo die kulturele sentrum met 'n polsende naglewe gemaak het.
Diagonal Norte en Diagonal Sur is die belangrikste lane wat diagonaal loop. Diagonal Norte is in die 1930's gebou, en aan weerskante van die laan het geboue met Neo-klassieke en Art Déco-stylelemente ontstaan. Aangesien die laan Plaza de Maya met die Presidensiële Paleis en die Tribunales-geregsgebou op die Plaza Libertad (Vryheidsplein) verbind, is die meeste geboue is met koepels versier om 'n stadshorison te skep wat 'n soort filosofiese en fisiese verbintenis tussen die uitvoerende, wetgewende en regsprekende gesag sou versinnebeeld.
Sedert 1936 belemmer die Obelisco, wat ter geleentheid van Buenos Aires se 400-jaarfees op die Plaza de República (Republiekplein) opgerig is, die uitsig op die Tribunales. In 'n kerk op hierdie plein, die Iglesia de San Nicolás, is die ligblou-wit vlag van Argentinië op 23 Augustus 1812 vir die eerste keer gehys. Die obelisk was vir die meeste stadsbewoners aanvanklik 'n ongewilde monument, maar het intussen lankal 'n simbool van Buenos Aires geword.
Die ambisieuse argitektoniese ontwerpe vir geboue langs die Diagonal Sur is nooit verwesenlik nie, behalwe vir die Wetgewende Gebou van Buenos Aires. Daarenteen hou die Avenida de 9 Julio steeds die rekord vir die breedste straat ter wêreld. Eerste planne vir hierdie laan is reeds in 1888 geteken, maar boubedrywighede vir hierdie Avenida het eers in die 1930's begin. Die laan is stapsgewys gebou en later verbreed, maar het eintlik onvoltooid gebly nadat Frankryk geweier het om sy ambassade te verkoop. Dié gebou is 'n uitstekende voorbeeld vir die Neo-klassieke en Belle Epoque-boukuns wat plek moes maak vir die nuwe praglaan. Die hoofkwartier van die Departement van Gesondheid aan sy suidelike einde was te groot om gesloop te word so dat die Avenida daaromheen loop.
Nuwe geboue het ontstaan wat later ikoniese status sou bereik. Een van die eerstes hiervan was die "Paleis van Lopende Water" (Palacio de las Aguas Corrientes) wat in 1877 in die Avenida Córdoba in die stadsbuurt Balvanera voltooi is en die bevolking van skoon drinkwater voorsien het nadat 'n uitbreek van geelkoors, 'n dodelike virussiekte, talle menselewens in San Telmo geëis het. Welgestelde bewoners het begin om elegante villas naby die paleis te bou, en daar is besluit om die gebou in die Victoriaanse styl te herontwerp. 300 000 geglaasde bakstene is vir dié projek uit Groot-Brittanje ingevoer, terwyl die binneversierings van Belgiese oorsprong is. Toe die paleis in 1887 voltooi is, was dit 'n vroeë voorbeeld van elegante boukuns wat in die volgende dekades die stadsbeeld van Buenos Aires sou verander.
Mercedes-Benz M103 enjin
Die Mercedes-Benz M103 was 'n reguit-6 15 grade, skuinsregs motorenjin geproduseer van 1984-1997. Dit was 'n enkele oorhoofse nokontwerp met 2 kleppe per silinder. Die M103 is in 1989 vervang deur die M104. Die boorspasie op die M103-enjin is 97 mm.
Buenos Aires
Kookkuns
Die plaaslike kookkuns steun op bief en die asado, die tradisionele Argentynse braaivleis. Die Argentiniërs eet dit een of twee keer per dag, en daar is talle soorte bife soos die bife de costilla (wat aan die Noord-Amerikaanse T-bone biefstuk herinner) en die bife de chorizo ('n soort ribstuk). 'n Oordaad worsies word bedien, byvoorbeeld die pikante chorizo, die bloedwors morcilla en die salchicha – 'n lang, dun worsie. Empanadas is die Argentynse variant van vleispasteijies wat met bief gevul en gebak of gebraai word. Tydens die ete word gewoonlik Argentynse rooiwyn geskink.
Mercedes-Benz M103 enjin
3.0 L
Die 103.980-enjin van 2960 cc gebruik die CIS-E (deurlopende elektroniese inspuitingstelsel).
Buenos Aires
Kookkuns
Daar is sowat 3 500 restourante en ander eetplekke in die stad. Parillas, wat tradisionele Argentynse braaivleis bedien, is een van die mees tipiese plaaslike eetplekke. Daar is egter ook talle cafés, confiterías (wat alkoholiese dranke, koffie en tee bedien), heladerías (roomyskafees), sandwicherías, wiskerías, cocktelerías en ander gewilde ontmoetplekke.
Mercedes-Benz M103 enjin
3.0 L
Hierdie enjin is gepas in die W124 E-klas, W126 S-klas, Mercedes-Benz R129, W463 G-klas en die R107.
Buenos Aires
Kookkuns
Die beste buurte vir 'n tradisionele braaivleis-ete is Costanera Norte en Puerto Madero. Die besoeker, wat die Spaans-Argentynse kookkuns waardeer, vind die beste restourante langs die Avenida de Mayo. Die mees tradisionele Italiaanse pizza's kan 'n mens in die Corrientes-straat geniet. Die Plaza Cortázar, Palermo Hollywood, Las Cañitas en Recoleta is gebiede waar die restourante hulle op die mees verfynde en eksotiese kookkuns vir die fynproewer toespits.
Mercedes-Benz M103 enjin
2.6 L
Die kleiner 103.940-enjin van 2597 cc het ook die CIS-E- enjinbestuurstelsel gebruik.
Buenos Aires
Kookkuns
Die internasionale restourante in Buenos Aires is uitstekend, hoewel 'n Franse spyskaart nie noodsaaklik outentieke Franse cuisine bedoel nie – daar is altyd 'n bietjie Argentynse variasie, behalwe vir die eersterangse restourante. Die immigrante het hul eie kookkuns – eweneens met 'n sterk Argentynse invloed – hier bewaar. Naas die kos wat in Italiaanse, Sjinese, Spaanse, Duitse, Russiese en Kosjer restourante bedien word, is daar 'n verskeidenheid spesialiteite van dwarsoor die wêreld.
Afrikaans.be
afrikaans.be is 'n webblad vir die gebruik, bevordering en uitbreiding van Afrikaans in België en Nederland.
Mercedes-Benz M103 enjin
2.6 L
Die enigste meganiese verskille tussen die M103 3.0 L en die M103 2.6 L was die kleiner boor- en inlaatkleppe, met 'n effens ander lugfilterkas. Die CIS-E-komponente tussen 2.6 en 3.0-variante word almal vir elke gegewe modeljaar gedeel, met die uitsondering van die ECU wat enjinruile van 2.6 tot 3.0 vergemaklik het.
Afrikaans.be
Die blad was op 2008/04/20 in die vorm van 'n "blog". Gebruikers kan op die werf lees wat ander gebruikers voel oor sake wat Afrikaanssprekendes direk of indirek raak.
Buenos Aires
Unie van Ibero-Amerikaanse Hoofstede
• 3
Mercedes-Benz M103 enjin
2.6 L
Hierdie enjin kan in die W201 (190), W124 E-klas en W126 S-klas aangetref word.
Olivier
Olivier kan verwys na enige van die volgende:
Derwent Hall Caine
Derwent Hall Caine (12 September 1891 – 2 Desember 1971) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Christian (1915), Crime and Punishment (1917), Huns Within Our Gates (1918), en Darby and Joan (1919).
Derry
Derry of Londonderry (amptelike naam) is die tweede grootste stad in Noord-Ierland (en die vierde grootste op die eiland Ierland) met 'n merendeels Rooms-Katolieke bevolking van 83 652 volgens die Sensus van 2012. Saam met die nabygeleë Letterkenny vorm Derry die ekonomiese middelpunt van Ierland se noordweste.
Derry is aan die Foylerivier se monding in die Lough Foyle naby die grens met die graafskap Donegal in die Republiek van Ierland geleë, 'n gebied waarmee die stad eeue lank nou bande gehandhaaf het. Sint Colmcille (ook bekend as Sint Columba), 'n heilige uit Tír Chonaill (die historiese naam vir Donegal) word tradisioneel as stadstigter beskou wat volgens oorlewerings hier omstreeks 546 'n klooster gestig het.
Derry staan vandag veral vir sy goed bewaarde stadsmuur bekend wat in die vroeë 17de eeu deur Londense handelmaatskappye opgerig is om die stad teen aanvalle deur Ierse hoofde te beskerm - van daar die bynaam "The Walled City". Derry se stadsmuur, die enigste volledig bewaarde in Ierland, loop oor 'n afstand van 1,5 km rondom die historiese middestad en dien tans as 'n unieke staproete met verskillende uitsigpunte. Trappe bied toegang tot die 17de eeuse versterkings. Langs die stadsmuur word Europa se grootste versameling van kanonne met gedokumenteerde oorsprong vertoon.
Die verskillende name en byname, waarmee na die stad verwys word, weerspieël sy geskiedkundige en argitektoniese erfenis. Die oorspronklike Ierse stadsnaam Daire of Doire beteken "eikebos" en is later verengels tot Derry. Derry is as eerste beplande stad in Ierland in 1613 deur Britse setlaars naby 'n ouer Ierse nedersetting gestig. Volgens 'n koninklike oktrooi, wat op 10 April 1662 aan Derry verleen is, is die voorsetsel London voor die stadsnaam gevoeg - 'n verwysing na die betreklik groot finansiële bydrae wat Londen se invloedryke gildes tot die setlaarskolonie gemaak het, ongeag die City of London se ambivalente houding teenoor die projek. Weens sy ondeurdringbare stadsmure, wat tydens die Beleg van Derry in 1688 en 1689 nie ingeneem kon word nie, is aan die stad later die bynaam Maiden City verleen. Terwyl dit vandag algemeen as Derry bekend staan, is Londonderry as die amptelike naam eweneens steeds in gebruik, veral onder Noord-Ierse Protestantse Unioniste. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Derry vanweë sy strategiese ligging 'n belangrike rol as die Geallieerde magte se mees westelike vlootbasis in Europa gespeel. Op die hoogtepunt van die oorlog was 20 000 soldate van verskillende nasionaliteite hier gestasioneer. Die stad handhaaf steeds sy historiese bande met die Amerikaanse Vloot.
Gedurende die Troubles, die tydperk van onluste tussen 1969 en 1998, was Derry een van die brandpunte van Republikeins-nasionalistiese verset teen die Britse administrasie van Noord-Ierland en die stasionering van Britse troepe. Ná die Goeie Vrydagooreenkoms het Derry 'n nuwe rol begin speel as kulturele en opvoedkundige sentrum van Noordwes-Ierland. Die vroeëre Ebrington Barracks, wat as openbare plein herskep is, en die nuwe Peace Bridge of Vredesbrug oor die Foylerivier versinnebeeld die vredesproses.
Musiek
Die City of Derry Jazz Festival, wat in Mei plaasvind en waaraan kunstenaars uit die hele wêreld deelneem, is elke jaar ‘n kulturele hoogtepunt waarna musiekliefhebbers uitsien. Die fees lok jaarliks sowat 60 000 besoekers.
Hans-Joachim Marseille
Hans-Joachim Marseille ( Duitse uitspraak: [hans joˈaχɪm mɑrˈseɪ]; 13 Desember 1919 - 30 September 1942) was 'n Luftwaffe vegvlieënier en bobaasvlieënier tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy is bekend vir sy luggevegte tydens die Noord-Afrika veldtog en sy Boheemse leefstyl. Hy is een van die suksesvolste vegvlieëniers en het die bynaam "Star of Africa" gekry. Marseille het almal, behalwe sewe, van sy amptelike 158 oorwinnings teen die Britse Statebond se woestynlugmag oor Noord-Afrika behaal, terwyl hy die Messerschmitt Bf 109-vegvliegtuig vir sy hele vegters loopbaan gevlieg het. Geen ander vlieënier het soveel Westerse Geallieerde vliegtuie neergeskeit as Marseille nie.
Marseille, van die Franse Hugenote-afstamming, het in 1938 by die Luftwaffe aangesluit. Op 20-jarige ouderdom studeer hy aan een van die Luftwaffe se vegvlieënierskole net betyds om aan die Slag om Brittanje deel te neem, sonder noemenswaardige sukses. Hy was 'n bekoorlike persoon, het so 'n besige naglewe gehad dat hy soms te moeg was om die volgende oggend te kon vlieg. As gevolg van swak dissipline is hy oorgeplaas na Jagdgeschwader 27 (Fighter Wing 27, JG 27), wat in April 1941 na Noord-Afrika gestuur is.
Onder leiding van sy nuwe bevelvoerder, wat die latente potensiaal in die jong offisier gesien het, het Marseille vinnig sy vaardighede as 'n vegvlieënier ontwikkel. Hy bereik die hoogtepunt van sy vegvlieënierloopbaan op 1 September 1942, toe hy in die loop van drie gevegs oortelinge beweer het dat 17 vyandelike vegters afgeskiet het en hy die Ridderkruis met eikeblare, swaarde en diamante Ritterkreuz mit Eichenlaub, Schwertern und Brillanten kry. Eers 29 dae later is Marseille in 'n vliegongeluk dood, toe hy gedwing is om sy vegter te laat vaar weens enjinonderbreking. Nadat hy uit die rookgevulde kajuit gespring het, het Marseille se bors die vertikale stabilisator van sy vliegtuig getref. Dié slag het hom dadelik doodgemaak óf ongeskik sodat hy nie sy valskerm kon oopmaak nie.
Boskamhout
Die Boskamhout of Natalse kamhout (Baphia racemosa) is 'n klein boompie wat in KwaZulu-Natal en die Oos-Kaap voorkom, gewoonlik in rivierwoude of aan woudrande. Die blare is enkelvoudig en die boom dra klein, wit blomme met 'n sterk geur wat 'n mens aan viooltjies laat dink. In Engels staan die boom bekend as die Forest camwood.
Barentssee
Die Barentssee (Noors: Barentshavet, Russies: Баренцево море Barentsevo More) is ’n see noord van Noorweë en Rusland, wat met die Arktiese Oseaan in die noorde, die Noorse See in die weste, die Karasee in die ooste en die Witsee in die suide verbind is. Dit is 'n redelike diep see met 'n gemiddelde diepte van 229 meter (750 voet) en maksimum diepte van 600 meter (2 000 voet). Die gebied om die see is ryk aan fossiel-energiebronne.
Die see is na die Nederlandse seevaarder (en ontdekkingsreisiger) Willem Barentsz genoem wat in 1596 op Nowaja Zemlja gestrand het. In die Middeleeue is die see egter die Moermansksee (Russies: Moermanskoje more) genoem. Die suidoostelike deel tussen die eilande Kolgoejef en Waigatsj, noord van Petsjorabaai en suid van Nova Zemlja, word die Petsjorasee genoem. Die Witsee word deur die Kola-skiereiland van die Barentssee geskei. Die eerste volledige topologiese kaart van die see is in 1933 deur die geoloog Maria Klenowa gepubliseer.
In die 1970's is daar met olie-ontginning in die see begin. Beide die Noorweërs en die Russe het groot vondse ontdek. Die eerste olieveld wat oopgestel is, is die Noorse Snøhvit. Die Sjtokmanveld in die Russiese sektor is egter die grootste olieveld wat tot nog toe gevind is.