cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anna Politkofskaja
Dokumentêr
In 2008 het die Switserse regisseur Eric Bergkraut ’n dokumentêr, Letter to Anna, oor Politkofskaja se lewe en dood gemaak. Dit sluit onderhoude in met haar seun, Ilja, dogter, Wera, gewese man, Aleksander Politkofski, en ander mense soos die sakeman Boris Berezovsky en die rolprentmaker Andrei Nekrasof.
Die Anna Politkovskaya-toekenning
Die menseregte-organisasie RAW in WAR, wat hulle bewywer vir die beëindiging van geweld teen vroue in konflik, het in 2007 Politkofskaja se moord herdenk deur die Anna Politkovskaya-toekenning in te stel. Dit is vir vroulike menseregte-aktiviste wat, nes Politkofskaja, ’n lewe van moed en die waarheid lei en slagoffers van konflik help in die teenwoordigheid van groot gevaar.
’n Groep van meer as honderd invloedryke kulturele en politieke leiers het aangesluit by die toekenning se Ondersteunerskomitee, onder andere aartsbiskop Desmond Tutu van Suid-Afrika.
Toekennings
Politkofskaja het die volgende toekennings ontvang:
Thomas Dreyer
duimnael|regs|200px|Oudl. T.F. Dreyer.
Hy word, saam met oudl. P.J.W. Schutte, beskou as "een van die waaragtig grotes uit die dae van die Afskeiding" van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika. Ds. J.V. Coetzee beskryf hom as "’n man uit een stuk, ’n vors in Israel". Hy was ’n welbekende figuur in die Rustenburgse en omliggende distrikte, kommandant-generaal van die Transvaalse kommando's in die Vrystaat se oorlog teen die Basoeto's en lid van die Transvaalse Volksraad van 1861 tot 1866. Hy het in kerklike en politieke aangeleenthede in noue samewerking verkeer met sy mede-Gereformeerdes Paul Kruger en Schutte.
Herkoms en jeug
Dreyer, die oudste seun van Thomas Andries Dreyer en Maria Elisabeth Prinsloo, se grootvader aan vaderskant, na wie hy genoem is, het uit Duitsland na Suid-Afrika geëmigreer en was die stamvader van die familie. Hy het grootgeword in ’n familie waarin ’n sterk anti-Britse sentiment en teenkanting teen rassegelykstelling ná die Slagtersnek-rebellie van 1814 geheers het. T.F. Dreyer het as jong man aan die emigrasie uit die Kaapkolonie oor die Oranjerivier deelgeneem. Hy is in 1834 aan die Modderrivier in die Oranje-Vrystaat getroud met Susanna Jacoba Hendrina Andriana Jansen van Rensburg, volgens ds. Coetzee ’n "goedontwikkelde en godsalige" vrou.
Politieke en militêre loopbaan
Dreyer het in 1850 in die krygsraad van J.A. Enslin, kommandant van Marico, en in 1852 in dié van Rustenburg onder M.W. Pretorius gedien. Hy was betrokke by die beweging wat gesoek het na ’n ordelike grondwetlike oplossing vir die vraagstuk ten opsigte van die verhouding van die Boererepublieke tot die Britse kolonies in Suider-Afrika, die vraag na ’n onafhanklike kerk en die verkryging van ’n Grondwet en ’n behoorlike uitvoerende politieke gesag in Transvaal. Met die koms van ds. Dirk van der Hoff in Mei 1853 het Dreyer hom sterk teen enige bande met die Kaapse Kerk verklaar en hom met erns beywer vir die vestiging van die Nederduitsch Hervormde Kerk in Transvaal, onafhanklik van die Nederduitse Gereformeerde Kerk.
In 1856 het Dreyer selfs sterker op die voorgrond getree toe Transvaal saam met M.W. Pretorius deurreis het om die bewoners se menings te toets aangaande die verhouding van die NH Kerk tot die Kaapse Kerk en terselfdertyd oor die wenslikheid van ’n eie Grondwet vir Transvaal waarin voorsiening gemaak sou word vir ’n behoorlike uitvoerende gesag. Pretorius is op 6 Januarie 1857 as staatspresident beëdig en op 13 Maart daardie jaar het die uitvoerende raad Dreyer as waarnemende kommandant-generaal aangewys aangesien kmdt.genl. S. Schoeman van Soutpansberg nie die nuwe Grondwet wou erken nie. Dr. Bouke Spoelstra skryf in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek Dreyer het met "merkwaardige kalmte en selfbeheersing" opgetree in die onderlinge moeilikhede en spanning. Hy het die Transvaalse kommando gelei in teen die OVS s’n toe Pretorius se beleid om die twee republieke te verenig op ’n gewapende konfrontasie by Renosterrivier uitloop. Gevolglik was Dreyer ’n ondertekenaar van die vredesverdrag wat op 1 Junie 1857 op ’n eiland in die Vaalrivier gesluit is.
Politieke loopbaan
In 1878, ná die anneksasie van Transvaal deur Theophilus Shepstone, het Dreyer, Paul Kruger en P.J. Joubert saam vergaderings toegespreek waarop hulle opgewonde burgers wat na die wapen wou gryp om hul onafhanklikheid te herwin, tot doelgerigte en grondwetlike optrede gemaan het.
Gereformeerde lidmaat
Dreyer en sy eggenote het op 11 Februarie 1859 op Rustenburg as stigterslede by die Gereformeerde Kerk onder leiding van ds. Dirk Postma aangesluit. As ouderling van die Rustenburgse kerk van 1866 tot sy dood, 'n tydperk van nagenoeg 22 jaar, het hy ’n leidende plek in die kerkraad beklee. Van 1876 tot 1888 het hy sy gemeente gereeld op sinodes verteenwoordig en ’n belangrike rol in die formulering van besluite gespeel. Hy het veral sterk standpunt ingeneem vir die beginsel dat bedieners van "blanke" en "nie-banke" gemeentes afsonderlik optree en het sy standpunt bevorder met briewe in die kerk se orgaan, De Maandbode. ’n Paar keer het hy as kurator van die Teologiese Skool Burgersdorp gedien, volgens dr. Spoelstra ’n hoë onderskeiding vir ’n gewone boer.
Hy het volgens oorlewing ’n sterk persoonlikheid gehad, nes sy hegte vriend pres. Paul Kruger. Op ’n aand het hy en die staatspresident op Boekenhoutfontein, laasgenoemde se woonplaas, ’n warm woordewisseling gehad en toe Dreyer opspring met die woorde: "Paul, ek gaan inspan en ry," het pres. Kruger hom vasgegryp en gesê: "Jy sal nie so van my af wegry nie." ’n Rukkie daarna het hulle weer lekker sit en gesels.
Nog ’n staaltjie oor Dreyer en pres. Kruger se vriendskap is dat laasgenoemde op ’n keer op ’n Saterdagmiddag ’n toespraak gelewer het in die Rustenburgse Gereformeerde kerk. Later was dit tyd vir die voorbereidingsdiens, maar die president was nog nie klaar met sy toespraak nie. Die predikant (die bron vermeld nie watter een nie) wou die staatshoof nie hinder nie en so het hy voortgegaan met sy toespraak, tot oudl. Dreyer vir hom gesê het "om nou op te hou". By baie kerkgangers was groot ontsteltenis. Dieselfde middag het pres. Kruger na oudl. Dreyer se Nagmaaltent gegaan en die vrede herstel met sekere mense wat gesteur was deur Dreyer se optrede. Maar die president moes beloof om nie weer sulke lang toesprake te lewer nie.
Dit was juis met ’n Nagmaalsgeleentheid in 1889 op Rustenburg dat oudl. Dreyer koue gevat het. Nadat hy 52 dae lank siek was, is hy oorlede op sy woonplaas.
Huwelikslewe
Dreyer is in 1834 tydens die Groot Trek met Susanna Jacoba Hendrika Adriana Janse van Rensburg (Julie 1820 – 1881) getroud. Sy "was ’n godsalige vrou – (tipies) van Afrikaanse moeders van ’n vorige geslag", aldus ds. Coetzee. "By haar (was) geen vrees vir ’n groot huisgesin nie en geen werklike gekerm oor baie kinders nie." Uit dié huwelik is 13 kinders gebore. Ná die dood van ’n tweejarige seuntjie het sy die wens uitgespreek dat die Here haar met nog vyf kinders mag seën. Dié wens is dan ook vervul. Ds. Coetzee meen: "Dis iets waarvoor ’n mens werklik respek kan hê!" Sy is in 1881 oorlede net nadat sy die berig gekry het van die Boere se oorwinning in die Eerste Vryheidsoorlog.
Dreyer is enkele maande ná sy eerste vrou se dood getroud met die weduwee Christina Maria Booysen (née Hermann), oorgrootmoeder van die Gereformeerde predikant ds. J.J.H. Booysen (oorlede 20 September 1969). Haar oorlede man was J.J. Booysen, ’n bekende ouderling van die Gereformeerde kerk Pretoria. (Dis nie bekend hoe en óf sy verwant is aan die Pretoriase ouderling Hendrik Hermann nie.) Ds. Coetzee skryf Dreyer se tweede huwelik "was so reg na die sin" van pres. Paul Kruger en sy tweede vrou, Gezina. Hulle het by geleentheid van Dreyer se huwelik ’n ontvangs in hul huis gereël, maar hy en sy bruid het onverrigtersake van die landdroskantoor af teruggekom omdat nog drie dae moes verloop voor die huwelik bevestig kon word. Toe pres. Kruger hiervan hoor, het hy saam met die voornemende egpaar na die landdroskantoor gestap en die landdros beveel om die huwelik te voltrek, "anders kom jy nie weer môreoggend terug na hierdie kantoor toe nie". Ter wille van sy betrekking het die landdros die regulasie oor die hoof gesien en die huwelik gou-gou voltrek. Hierdie huwelik was kinderloos, bes moontlik omdat die bruid toe reeds nagenoeg 49 jaar oud was.
Waardering
Ds. J.V. Coetzee beskryf oudl. Dreyer as ’n "kragtige pertsoonlikheid", dieselfde soort man as pres. Paul Kruger, met wie hy goed bevriend was. "Die feit dat daar vandag (1934), byna 50 jaar ná sy dood, nog so baie herinneringe aan hom bly voortleef in die Rustenburgse wêreld, is ’n bewys dat hy ’n kragtige persoonlikheid was, wat sy merk in die lewe gemaak en sy spore nagelaat het. Jong mense van daardie tyd het gesorg dat hulle hul katkisasielesse ken (wanneer) oudl. Dreyer op huisbesoek kom, en wee die een wat dit nie geken het nie." Ds. Coetzee skryf hy "het innig belanggestel in die geestelike ontwikkeling van sy volk, met die (B)ybel as grondslag van onderwys, en het deur sy ywer ’n groot opvoedingswerk gedoen, (veral) in ’n tyd toe daar in sy omgewing nog byna geen skole was nie.
Dr. Bouke Spoelstra beskryf Dreyer as ’n "natuurlik-begaafde Boerepionier", wat onder enige skoolonderrig ’n leidende aandeel geneem het in die politieke en kerklike konsolidasie in Transvaal. "As ewewigtige en beginselvaste persoon het hy invloed by sy landgenote gehad en hul vertroue geniet."
Verering, 2003
In 2003 het die Baphiring-stam in Noordwes Dreyer en sy nasate, onder wie oudmin. Pik Botha, vereer. Dreyer is vereer met 'n gedenksteen op die plaas Rietfontein, wat hy in 1840 besit het. Die plaas was in 1960 deel van onteiende grond vir 'n tuisland (Bophuthatswana). Botha se navorsing van sy voorouers het 'n geheimnis in Noord-Duitsland help oplos. Volgens die kerkrekords van Grube naby Kiel het Johannes Augustus Dreyer, een van die Dreyer-stamvader se vier seuns, in 1713 vermis geraak. Toe Botha die dorp in 1962 besoek, het hy hulle vertel dat dié seun hom in Afrika gevestig het. In 1717 is hy aan die Kaap met Sara van Wyk getroud en het hulle ses kinders gehad. Thomas Dreyer is in 1834 met Susanna Jacoba Hendrina Adriana Janse van Rensburg getroud, luidens die Gereformeerde Kerk se rekords. Hulle het 13 kinders gehad, onder wie Christiaan Lourens, Botha se moeder, Maria Elizabeth, se vader.
Valstaaibos
Die Valstaaibos of Bastertaaibos (Allophylus decipiens) is 'n boom wat voorkom vanaf Knysna tot by die Lebomboberge insluitende Eswatini en Mosambiek. Dit word onderskei van die Swartvalstaaibos deur syare wat in lusse langs die blaarrand verenig en domatiums wat opvallend is op al drie pinnas.
Oliver Tambo-huis
Oliver Tambo-huis is die ampswoning van die Adjunkpresident van Suid-Afrika. Dit is geleë op die hoek van Kerkstraat (nou Stanza Bopapestraat) en Dumbartonweg in Bryntirion in Pretoria.
Die huis, oorspronklik bekend as Overvaal, is in 1937 gebou as ampswoning vir die administrateur van die destydse Transvaalprovinsie. Dit is ontwerp deur J.B. Dey en V.S. Reese-Poole, ‘n oud-medewerker van sir Herbert Baker. Op versoek van die eerste bewoner is dit gebou in die Kaaps-Hollandse herlewingstyl. Aanvanklik het die dubbelverdiepinggebou ‘n rietdak gehad, maar dit is later jare met leiklip vervang.
In die huis word ‘n pragtige kunsversameling gehuisves: skilderye deur o.a. Pierneef, Tinus de Jongh en Erich Mayer en beeldhouwerke deur o.a. Anton van Wouw. Van Wouw se “President Kruger in ballingskap” en “Op Brandwag” is daar te sien. Verder is daar antieke meubels, koperware, keramiek en ander kunsvoorwerpe. Reese-Poole het ook die besondere tuin uitgelê.
Sarie Marais (1949)
Sarie Marais is 'n Afrikaanse swart en wit rolprent wat in 1949 uitgereik is. Die film is 'n oormaak van die oorspronklike Sarie Marais wat in 1931 vrygestel is. Die regisseur was Francis Coley. Die tydskrif, Sarie het oorspronklik ook as Sarie Marais bekend gestaan en is vir die eerste keer in dieselfde jaar uitgegee.
1195
Die jaar 1195 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 95ste jaar van die 12de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Sarie Marais (1949)
Genre
Die rolprent is 'n drama.
Beslanskool-gyselaardrama
Die Beslanskool-gyselaardrama, ook bekend as die Beslan-slagting, was ’n voorval waartydens meer as duisend mense in Rusland drie dae lank as gyselaars aangehou is. Meer as 300 mense is eindelik dood.
Dit het begin toe ’n groep gewapende militante, die meeste van Ingoesjetië en Tsjetsjnië, sowat 1 100 mense, onder wie 777 kinders, op 1 September 2004 by Skool Nommer Een in die dorp Beslan in Noord-Ossetië gevange geneem het. Die groep rebelle is gestuur deur die Tsjetsjniese rebelleleier Sjamil Basajef, wat geëis het dat die tweede Tsjetsjniese Oorlog beëindig word.
Op die derde dag van die drama het Russiese veiligheidsmagte die skool bestorm met tenks, vuurpyle en ander swaargeskut. ’n Reeks ontploffings het die skool geskud, gevolg deur ’n brand wat deur die gebou versprei het en ’n chaotiese skietery tussen die rebelle en die Russiese veiligheidsmagte. Minstens 334 mense, onder wie 186 kinders, is eindelik in die voorval dood en honderde ander is beseer of is as vermis aangemeld.
Verwysings
<References/>
Kombinasie
In wiskunde is 'n kombinasie 'n manier om 'n paar dinge te kies uit van 'n groter groep, waar die volgorde nie saak maak nie (in teenstelling met permutasies). Die bekendste voorbeeld van 'n kombinasie is die staatslotery waar mense moet raai watter 6 balle uit 'n totaal van 49 balle getrek gaan word (die volgorde is nie belangrik nie).
Die hoeveelheid maniere om k items in enige volgorde te kies uit 'n stel van n items is:
Dit kan ook soos volg in terme van fakulteit uitgedruk word:
In MS Excel is:
LW: Hierdie geld slegs wanneer unieke items gekies word uit 'n eindige stel. Dus, indien die item gekies is, dan is dit nie meer beskikbaar om weer gekies te word nie. Wanneer dieselfde items weer en weer gekies kan word, is die aantal permutasies bloot nx, waar x die aantal raaiskote is (kyk muntstukke-voorbeeld hier onder).
Alkeen
'n Alkeen is 'n koolwaterstofverbinding wat 'n dubbelbinding tussen twee koolstofatome bevat. Hierdie dubbelbinding het tot gevolg dat alkene onversadigde verbindings is, en makliker as alkane reageer, wat versadigde verbindings is. Alkene vorm 'n homoloë reeks met die algemene formule CnH2n, en hul name word afgelei van die ooreenstemmende alkaan, maar met 'n -een-agtervoegsel pleks van -aan.
Cis- en trans-isomere
Alkene kan in verskeie stereo-isomere voorkom omdat die dubbelbinding nie vry kan draai nie. Dit sou die pi-binding verbreek. Daardeur het 2-buteen 'n cis en 'n trans-isomeer wat eienskappe het wat nie heeltemal dieselfde is nie. Byvoorbeeld, die trans-isomeer se kookpunt is net 1 °C, die cis-isomeer s'n is 4 °C.
Addisiereaksies
Addisiereaksies by alkene kan plaasvind deur die byvoeg van H2 (hidrogenering) of deur die byvoeg van 'n halogeen (halogenering). Addissiereaksies by alkene vind gewoonlik in die teenwoordigheid van 'n katalisator, soos platinum (Pt), plaas.
Kombinasie
Hoe werk dit?
Dit is 'n baie groot getal omdat hierdie aanvaar dat die volgorde ook reg moet wees (dit is dus 'n permutasie). In die lotery is die volgorde egter nie belangrik nie. Daar is 6×5×4×3×2×1 = 6! = 720 maniere hoe hierdie 6 balle getrek kan word. Dit moet deur die permutasiegetal gedeel word. Dus is die aantal kombinasies om 6 balle uit 'n groep van 49 balle te trek 10 068 347 520/720 = 13 983 816.
Alkeen
Onderskeiding
Om tussen alkene en alkane te onderskei, kan die geelbruin broomwater by die stof gevoeg word. Die houer waarin die geelbruinkleur die vinnigste verdwyn — dit wil sê waar Br2 die vinnigste reageer — is waar die alkeen is.
Diëne, triëne ens.
'n Molekuul kan meer as een dubbele binding bevat. Van die molekule wat twee bevat word alkadiëne genoem en met drie alkatriëne ensomeer. Die posisie van die dubbele bindings relatief tot mekaar kan nogtans verskillende tipes verbindings oplewer:
Kombinasie
Hoe werk dit?
'n Ander benadering is om nooit te aanvaar dat die balle in 'n spesifieke volgorde getrek moet word nie. Die waarskynlikheid dat die eerste bal een van die regtes is, is nou nie meer 1 uit 49 nie (soos in die geval van 'n permutasie), maar 6 uit 49. Die waarskynlikheid dat die tweede bal een van die regte balle is, is 5 uit 48, ensovoorts. Dus kan die aantal permutasies soos volg geskryf word:
Die waarskynlikheid is bloot die resiprook van die hoeveelheid kombinasies, dus is die waarskynlikheid 1 uit elke 13 983 816 = 1/13 983 816 = 7.15×10-8
Ellen: Die storie van Ellen Pakkies
Ellen: Die storie van Ellen Pakkies is 'n Suid-Afrikaanse dramafilm, geregisseer deur Daryne Joshua. Op grond van ware gebeure vertel die film 'n verhaal van die verwoeste verhouding tussen 'n vrou en haar seun wat verslaaf is aan dwelmmiddels. Dit vertel ook van die reeks  gebeure wat gelei het tot die moord op haar seun, asook die regsproses wat daarna gevolg het.
Kombinasie
As ek 3 muntstukke opskiet of een muntstuk 3 keer opskiet, wat is die kans dat die uitkoms 3 keer "kop" sal wees?
Antwoord: Met elke opskiet is daar 2 verskillende kombinasies, dus is die verskillende hoeveelheid kombinasies: 2×2×2 = 23 = 8.
Ellen: Die storie van Ellen Pakkies
Produksie
Regisseur van die film, Daryne Joshua, het gesê dat hy nie die projek wou aanvaar nie, weens die sensitiwiteit van die verhaal. Maar na 'n persoonlike ontmoeting met Ellen Pakkies (die regte persoon op wie die titelkarakter gebaseer is), het hy besluit om voort te gaan met die projek.
Kombinasie
As ek 3 muntstukke opskiet of een muntstuk 3 keer opskiet, wat is die kans dat die uitkoms 3 keer "kop" sal wees?
Dus is die waarskynlikheid/kans dat dit sal gebeur 1 uit elke 8 = 1/8 = 0.125 = 12.5%
Ellen: Die storie van Ellen Pakkies
Vrystelling
Die film is op 7 September 2018 in Suid-Afrika vrygestel.
Kombinasie
Wat is die waarskynlikheid dat 'n persoon al 4 die A's uit 'n pak kaarte van 52 sal trek?
Antwoord: Hierdie werk presies dieselfde as die lotery hierbo.
Ellen: Die storie van Ellen Pakkies
Kritiese ontvangs
In sy resensie het Peter Feldman vir The Citizen die hoofkarakters, sowel as die draaiboek en produksie, geprys. Dit word beskryf as een van die beste films in Suid-Afrika in die afgelope tyd, en het 'n algehele gradering van 4/5 behaal. Net so het DRM.am dit 'n vierster-gradering gegee, met groot lof vir die onderliggende boodskap in die film. Hulle stel dat die film "... 'n voortdurende herinnering is aan hoe maklik iemand is om te oordeel sonder om die redes vir die feite te ken." Giles Grifin het namens die Life Righting Collective aangedui dat van die tema van die film toon hoe die gemeenskap versuim om persone wat by verslaafdes woon of selfs die verslaafde self voldoende te beskerm. Die Daily Maverick het voorgestel dat die uitvoering van die film so spesiaal was dat dit selfs buite Suid-Afrika gevier moes word. Dit het 'n uitstekende gradering van 8/10 gekry van Spling Movies, wat die "klankbaan, rou eerlikheid en belydenisdrama" van die film toegejuig het. Dit het ook lof ontvang vir die boodskap oor sosiale verantwoordelikheid en is aanbeveel as model vir ander films.
Toekennings
Die film is vertoon tydens die internasionale filmfees in Rotterdam, sowel as die Seattle International Film Festival. Dit het drie pryse gewen, waaronder die kategorie vir beste aktrise, beste akteur en beste draaiboekskrywer op kykNET se Silwerskerm Fees.
Kombinasie
Wat is die waarskynlikheid dat 'n persoon al 4 die A's uit 'n pak kaarte van 52 sal trek?
Die aantal verskillende kombinasies =
Die waarskynlikheid is die resiprook en is dus 1/270 725 = 3.69×10-6
Of: die waarskynlikheid om die eerste kaart te kies is 4/52, die tweede is 3/51 ens. Dus:
Sekere volgorde:
Wanneer die vier A's in 'n sekere volgorde getrek moet word, is die aantal verskillende permutasies:
Die waarskynlikheid is dus die resiprook: 1/6497400 = 1.539 × 10-7
As ek 'n aap voor 'n telefoon sit, wat is die kans dat die aap die getalle 2, 4, 6, 8, 0 in enige volgorde sal kies?
Antwoord: Aanvaar dat die aap slegs die getalle 0 tot 9 op die telefoon sal druk en dat wat hy druk, heeltemal ewekansig is.
Met elke druk van 'n knoppie kan die aap dus 1 uit enige van 10 getalle kies. Dus kan een item meer as een keer gekies word en dus is die waarskynlikheid:
As aanvaar word dat die aap nie dieselfde knoppie meer as een keer sal druk nie, dan word die waarskynlikheid:
As daar vyf verskillende blokkies is wat op 10 verskillende plekke neergesit kan word, wat is die kans dat die aap dit in geen spesifieke volgorde op die regte plekke sal sit:
Dus is die waarskynlikheid die resiprook = 1/252 = 0.003968 = 0.3968% (Hierdie is dieselfde as die lotery voorbeeld.)
As die aap die blokkies in die regte volgorde ook moet neersit, dan is die waarskynlikheid:
Dus is die waarskynlikheid die resiprook: 1/30240 = 3.307×10-5 = 0.003307%
Wat is die waarskynlikheid om sekere getalle met twee dobbelstene te gooi?
Die verskillende hoeveelheid kombinasies wat 'n mens met twee dobbelstene kan gooi is 6×6 = 36
Om 2 te gooi, is daar slegs een moontlike kombinasie: jy moet 'n 1 en 'n 1 gooi. Dus is die waarskynlikheid 1 uit 36. Die volgende tabel wys die waarskynlikheid vir verskillende getalle:
=== Wat is die waarskynlikheid om twee sesse te gooi met 'n dobbelsteen as jy vyf kanse kry? ===
Hierdie voorbeeld is 'n mengsel van 'n kombinasie en 'n permutasie.
Die hoeveelheid kombinasies is (waar "6" 'n ses op die dobbelsteen is en "0" enigiets anders is):
Die waarskynlikheid vir die eerste kombinasie is soos volg:
1. Die waarskynlik dat die eerste gooi 'n 6 is, is \frac{1}{6}
2. Die waarskynlik dat die tweede gooi 'n 6 is, is \frac{1}{6}
3. Die waarskynlik dat die derde gooi nie 'n 6 is nie, is \frac{5}{6}
5. Die waarskynlik dat die vyfde gooi nie 'n 6 is nie, is \frac{5}{6}
Dus is die waarskynlikheid vir die eerste kombinasie hierbo:
Die waarskynlikheid van al die verskillende kombinasies is dieselfde. Dus is die totale waarskynlikheid om twee sesse te gooi met 'n dobbelsteen as jy 5 kanse kry:
LW, as die vraag gevra het om die waarskynlikheid te bepaal om 'n minimum van 2 sesse te gooi, moes die verskillende kombinasies om drie sesse, vier sesse, vyf sesse en ses sesse ook in ag geneem word. Dus:
3 sesse:
Die waarskynlikheid van al die verskillende kombinasies is dieselfde. Dus is die totale waarskynlikheid:
4 sesse:
Verskillende kombinasies om vier sesse te gooi:
Die waarskynlikheid vir elke kombinasie is dieselfde:
5 sesse:
Daar is slegs een kombinasie om vyf sesse te gooi:
Die waarskynlikheid om vyf sesse te gooi is:
Totale waarskynlikheid om ten minste twee sesse te gooi as jy vyf kanse het:
Papierbasvalsdoring
Die papierbasvalsdoring (Albizia tanganyicensis) is 'n boom wat in Suid-Afrika in Limpopo voorkom. Die spesie is ook inheems in Angola, Botswana, Kenia, Malawi, Mosambiek, Namibië, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Denel Rooivalk
Die Denel Lugvaart AH-2 Rooivalk is 'n moderne, Suid-Afrikaans-ontwerpte aanvalshelikopter wat van 1990 tot 2007 deur Denel Aviation in Suid-Afrika vervaardig is. Die Atlas Vliegtuigkorporasie het in 1984 met ontwikkeling van die tipe begin, en die ontwikkeling daarvan is nou verbonde aan die Atlas Oryx-transporthelikopter. Albei vliegtuie is gebaseer op die Aérospatiale SA 330 Puma; hulle is terselfdertyd ontwikkel.
Papierbasvalsdoring
Die bas is glad met 'n dun, rooi papieragtige buitebas wat mettertyd afskilfer om 'n opaalagtige binnebas te onthul. Die boom se FSA-nommer is 157. Die boom het ook twee subspesies:
Denel Rooivalk
Die ontwikkeling van die Rooivalk is vertraag as gevolg van die impak van beperkte befondsing gedurende die negentigerjare, en 'n begeerte om 'n hoogsgevorderde aanvalshelikopter te produseer.
Die Suid-Afrikaanse Lugmag (SALM) het destyds 12 Rooivalk AH-2As bestel waarvan die eerste in April 2011 operasioneel in diens geneem is. Die helikopters se tuisbasis is 16 Eskader by die Lugmagbasis Bloemspruit in Bloemfontein. Die Rooivalk word aangedryf deur twee Turbomeca Makila 1K2 turbo-as motore, 'n variant van die turboskroef.
Herkoms
Die Rooivalk-projek het vroeg in 1984 begin onder toesig van die Atlas Aircraft Corporation, 'n voorganger van Denel Aviation. Gekonfronteer met die toenemend konvensionele aard van die Suid-Afrikaanse Grensoorlog, het die Suid-Afrikaanse Weermag die behoefte aan 'n toegewyde aanvalshelikopter besef en 'n geskikte vliegtuig begin ontwikkel. Die helikopter moes vervoer van troepe per helikopter begelei, aanvalle op lugafweerposisies uitvoer en die toenemende teenwoordigheid van Sowjettenks effektief teenwerk; in laasgenoemde rol moes dit toegerus wees met antitenkmissiele. Destyds was Suid-Afrika onder 'n wapenboikot wat deur Resolusie 418 van die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad ingestel is weens sy apartheidsbeleid, wat verhinder het dat buitelandse gevegshelikopters ingevoer kon word.
Om 'n geheel nuwe helikopter te ontwikkel sou die nuutontwerp en -ontwikkeling van 'n hele aantal meegaande substelsels en komponente, soos die turbo-enjins en die dinamiese stelsels, asook die hoof- en stertrotorstelsels en die ratkaste, behels. Vanweë uitdagings wat die koste en tydskaal van die projek aansienlik sou verhoog, is daar besluit om eerder die aanvalshelikopter op 'n bestaande ontwerp te baseer. Destyds het die SALM hoofsaaklik twee helikoptertipes bedryf - die Aérospatiale Alouette III en die Aérospatiale SA 330 Puma. Die Alouette III was 'n klein helikopter wat uit die 1960's dateer het; vanweë die ouderdom van die ontwerp en 'n gebrek aan enjinkrag, was dit nie as 'n gunstige kandidaat vir verdere ontwikkelingswerk beskou nie.
Uiteindelik is besluit om sowel die kragbron as die dinamiese stelsels van die Oryx - wat beduidende ooreenkomste met hul Puma- en Aérospatiale AS332 Super Puma-voorouers gehad het - aan te neem as basis vir die beplande aanvalshelikopter; gemeenskaplikheid met die Oryx-stelsels sou logistiek vereenvoudig en onderhoudskoste verlaag. Dit het beteken dat die aanvalshelikopter 'n aansienlike groot vliegtuigraam sou hê, wat lang reikafstand bied en die vermoë het om baie sensors en wapens te dra. Gedurende die 1980's was die verdedigingsbegroting van Suid-Afrika relatief vrygewig, veral in teenstelling met die latere dekades. Denel het dus probeer om 'n rotortuig te voorsien wat onder die beste aanvalshelikopters ter wêreld sou kon wees. Die helikopter, wat later die naam Rooivalk genoem is, is beskou as 'n rats, hoogs gesofistikeerde wapenskip, veral geskik vir die bedreigings van die Angolese teater en om voertuie soos die T-55 tenk teë te werk.
In vlug
Die prototipe het die eerste keer op 11 Februarie 1990 gevlieg, maar teen hierdie tyd het die program 'n aansienlike terugslag beleef. Sommige van die kwale van die program was die gevolg van die ambisie om die wêreld se toonaangewende gevegshelikopter te produseer; terwyl 'n eenvoudiger vliegtuig reeds gedurende die 1980's voltooi kon wees. Die Rooivalk het eerder 'n baie lang ontwikkelingstyd gehad. In 1988 het die Grensoorlog ten einde geloop, wat spoedig tot aansienlike besnoeiings in die verdedigingsbegroting gelei het. Die beplande aanvalshelikopterverkryging is van 36 eenhede na slegs 12 besnoei, wat die skaalbesparings grootliks beïnvloed. In die strewe na 'n hoë-stelsel, is die koste van die program in vergelyking met 'n eenvoudiger aanvalshelikopter opwaarts gedryf, hoewel die verhogings tussen 1984 en 1990 nooit die toegewese begroting oorskry het nie.
Daar word beweer dat sommige SALM-amptenare van mening was dat die Rooivalk 'n direkte bedreiging vir hul vastevlerkvliegtuie was, veral in die lig van die krimpende verdedigingsbegroting, en het die beëindiging daarvan voorgestaan. Die Suid-Afrikaanse Leër het egter die Rooivalk-program in die breë ondersteun, deels omdat die teenwoordigheid van Suid-Afrikaanse aanvalshelikopters die behoefte aan die verkryging en instandhouding van groot tenks sou verminder. Die Leër het dus 'n tyd lank befondsing vir die Rooivalk-program gelewer om die knypende begrotingsbeperkings te oorleef. Teen 1998, die jaar waarin die eerste produksie van die Rooivalk aan die SALM gelewer is, het die lang ontwikkelingstydperk beteken dat die tuig reeds gebuk gegaan het onder beweerde verouderingsprobleme; dit was 'n aërodinamies gesonde vliegtuig, maar die avionika, hoewel dit gevorderd was in die 1980's, was nou relatief verouderd, wat die tipe se potensiaal vir uitvoer benadeel het.
Fortune Gordien
Fortune Gordien (9 September 1922 – 10 April 1990) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Prince Valiant (1954) en North to Alaska (1960), en in die televisiereekse The Cisco Kid (1950) en Not for Hire (1959).
Orde (biologie)
In die wetenskaplike klassifikasiesisteem wat gebruik word in biologie, is die orde (Latyn: ordo, meervoud ordines) 'n rangorde tussen die klas en die familie.
Geskiedenis van die begrip
In die 1690's het die Duitse plantkundige Augustus Rivinus "orde" die eerste keer beskryf as 'n afsonderlike rangorde van biologiese klassifikasie. Carolus Linnaeus was die eerste persoon om dit volgehoud toe te pas binne al drie destydse koninkryke van die natuur (te wete minerale, plante, en diere) in sy Systema Naturae (1735, Eerste uitgawe).
Plantkunde
Die Linnaeaanse orde was 'n kunsmatige verdeling. Tot teen die einde van die 19de eeu het orde in die taksonomie groepe plante beskryf wat vandag onder familie geklassifiseer word. Teen 1906 het die eerste internasionale reëls van plantkundige nomenklatuur verskyn, en in dié reëls is familie toegewys aan die bogenoemde groep, en is orde begin gebruik vir 'n hoër rangorde wat vantevore as kohorte bekend gestaan het.
Dierkunde
In dierkunde was daar 'n meer natuurlike gebruik van die Linnaeaanse ordesisteem, en die moderne wetenskaplike loop dus nog sommige van sy ordinale name raak (soos byvoorbeeld die Lepidoptera vir die orde van motte en skoenlappers, of die orde Diptera vir vlieë, muskiete, muggies, en warmassies).
Anne Barton (aktrise)
Anne Barton (20 Maart 1924 – 27 November 2000) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent What Ever Happened to Baby Jane? (1962) en in die televisiereekse Whirlybirds (1957), The Twilight Zone (1959), en Arrest and Trial (1963).
Richard Nixon
Richard Milhous Nixon (9 Januarie 1913 – 22 April 1994) was die 37ste President van die Verenigde State van Amerika en die enigste president wat uit die pos bedank het.
Nixon het in 1973 Amerikaanse betrokkenheid by die oorlog in Viëtnam beëindig, Amerikaanse krygsgevangenes huis toe gebring en verpligte militêre diensplig afgeskaf.
Politieke loopbaan
Richard Milhous Nixon is op 9 Januarie 1913 in Yorba Linda, Kalifornië, gebore. Nadat hy hom aan die Duke-universiteit in die regte bekwaam het, het hy in 1937 as advokaat in Whittier gaan praktiseer en in Januarie 1942 'n regspraktisyn by die Buro vir Prysbeheer in Washington, D.C., geword.
Sy politieke loopbaan het in 1946 begin toe hy as Republikeinse kandidaat vir die Huis van Verteenwoordigers in die 12de kongresdistrik van Kalifornië die dienende Demokraat, Jerry Voorhis, met 'n oorweldigende meerderheid verslaan het. In sy verkiesingsveldtog het hy op vermeende Kommunistiese verbintenisse van sy teenstander gesinspeel, 'n taktiek wat hy daarna herhaaldelik in verkiesings gebruik het en wat aan hom uiteindelik nasionale erkenning besorg het. In 1948 is hy vir 'n tweede termyn as kongreslid onbestrede verkies.
As lid van die Kommissie vir nie-Amerikaanse Aktiwiteite was Nixon ook die dryfkrag agter die ondersoek na bewerings dat Alger Hiss (geb. 1904), 'n voormalige amptenaar van die departement van buitelandse sake, 'n kommunis was – 'n saak wat gelei het tot die veroordeling van Hiss weens meineed. In 1950 het Nixon senator vir Kalifornië geword en in 1952 visepresident tydens die presidentskap van Dwight D. Eisenhower.
Tydens die verkiesingsveldtog het Eisenhower byna Nixon se kandidatuur opgeskort nadat beweer is dat hy geld uit 'n geheime fonds, wat deur Suid-Kaliforniese sakelui gefinansier is, vir sy politieke uitgawes as senator gebruik het. Nixon het in 'n televisietoespraak ontken dat hy by enige ongerymdhede betrokke was en het bewoë 'n geskenk aan sy kinders ('n hond met die naam "Checkers") geregverdig.
Die toespraak het bekend geword as die Checkers-toespraak. Die emosionele maar uiters taktiese optrede het die situasie gered en Eisenhower het hom as kandidaat aanvaar. In 1956 is Eisenhower as president herkies, met Nixon as visepresident. Tydens hierdie amp het hy talle buitelandse reise onderneem. In 1960 het hy as Republikeinse presidentskandidaat naelskraap teen die Demokraat John F. Kennedy verloor.
Na die nederlaag het hy as advokaat in Kalifornië gepraktiseer en toe hy in 1962 ook nie daarin kon slaag om tot goewerneur van die staat verkies te word nie, het hy sy uittrede uit die politiek aangekondig. Desondanks het hy hom in 1968 weer as presidentskandidaat beskikbaar gestel en dié keer sy teenstanders, die Demokraat Hubert H. Humphrey en die onafhanklike George C. Wallace, verslaan.
Die 43% stemme wat hy op hom getrek het, was die laagste persentasie vir 'n suksesvolle presidentskandidaat sedert 1912. Die vernaamste aspek van Nixon se presidentskap was sy buitelandse beleid. Die sogenaamde Nixon-dogma is deur hom en sy raadgewer insake buitelandse sake, Henry Kissinger (later minister van buitelandse sake), ontwikkel. Hiervolgens sou die VSA nie meer 'n aktiewe rol in alle internasionale geskille speel nie, en hoewel Amerikaanse wapens en steun aan bondgenote gebied is, sou hulle vir hul eie verdediging verantwoordelik wees.
Tydens sy eerste ampstermyn het Nixon met die sogenaamde Viëtnamisering van die oorlog in Suidoos-Asië begin, 'n beleid waarvolgens Suid-Viëtnam geleidelik die oorlogsverantwoordelikhede van die VSA moes oorneem. Die beleid het gelei tot die Paryse verdrae van Januarie 1973 waarvolgens die VSA hom verbind het om in ruil vir die vrylating van Amerikaanse krygsgevangenes, die oorblywende Amerikaanse soldate aan Viëtnam te onttrek. In 1972 het Nixon die eerste Amerikaanse president geword wat die Volksrepubliek China besoek het en in dieselfde jaar is hy met 'n groot meerderheid as president herkies.
Hy het sy Demokratiese teenstander, George S. McGovern (geb. 1922), met 60,8% van die stemme teenoor 39,2 % verslaan.
Watergate
Die inbraak in die Watergate-gebou was die voorspel tot een van die grootste politieke skandale in die Amerikaanse geskiedenis. Dit het gespruit uit die klimaat van geheimhouding wat tydens Nixon se presidentskap in en om die Withuis gehandhaaf is. Die publikasie van die geheime Pentagon Papers in 1971 in die New York Times het Nixon en sy personeel verontrus en 'n spesiale veiligheidsdiens is vir die Withuis saamgestel om verdere "lekkasies" te voorkom.
Die groep, wat die bynaam "the plumbers" (die loodgieters) gekry het, was ook met binnelandse politieke spioenasie en sabotasie belas. Aan die begin van 1972 is die Komitee vir die Herverkiesing van die President (by Nixon-teenstanders bekend as CREEP) onder voorsitterskap van 'n oud-minister van justisie, John N. Mitchell, buite die Republikeinse Party gestig. Twee lede van die veiligheidsdiens, G. Gordon Liddy en E. Howard Hunt jr., het hulle by die komitee aangesluit en is belas met politieke spioenasie en sabotasie.
Op 17 Junie 1972 het 5 mans, onder wie James W. McCord jr., ‘n voormalige meeluisterdeskundige van die Amerikaanse spioenasiediens, by die hoofkantoor van die Demokratiese Nasionale Komitee in die Watergate-gebou in Washington, D.C., ingebreek. Terwyl hulle besig was om meeluisterapparaat te installeer, is hulle deur die nagwag, Frank Mills, betrap en in hegtenis geneem. Hunt en Liddy, wat die inbraak beplan het, is ook later in hegtenis geneem.
Onmiddellik na die inbraak het die Withuis begin om enige moontlike verband met die inbraak te probeer verdoesel. Vanweë die volgehoue speurwerk van twee verslaggewers van die Washington Post, Bob Woodward en Carl Bernstein, wie se verhaal in die boek All the president's men (wat ook verfilm is) gepubliseer is, het die betrokkenheid op hoë vlak nog voor die presidentsverkiesing van 1972 aan die lig gekom: Die inbrekers is betaal met geld wat op onwettige wyse deur die Komitee vir die Herverkiesing van die President bekom is. Ten tye van die verkiesing het die meeste Amerikaners die inbraak egter as 'n onbenullige verkiesingstruuk beskou.
Kort nadat Nixon in Januarie 1973 met sy tweede ampstermyn begin het, het nog gegewens oor die inbraak en ander politieke sabotasiedade aan die lig gekom, onder meer vanweë die onversetlikheid van regter John J. Sirica, wat die saak teen die inbrekers verhoor het. Tydens die sitting van die Senaat se regskommissie in Februarie 1973 oor die benoeming van L. Patrick Gray III as direkteur van die FBI, het Gray onthul dat John W. Dean III, een van Nixon se grootste vertrouelinge, betrokke was by pogings om die Watergate-inbraak te verdoesel.
Na aanleiding hiervan het die Senaat 'n spesiale kommissie onder voorsitterskap van die konserwatiewe Demokratiese senator van Noord-Carolina, Sam J. Ervin (geb. 1896), aangestel om die saak te ondersoek. Toe dit ooglopend begin word dat 'n aantal van Nixon se belangrikste amptenare diep by die saak betrokke was, het sy vernaamste raadgewers, John. D. Ehrlichman en Harry R. (Bob) Haldeman, asook die minister van justisie Richard G. Kleindienst, op 30 April 1973 bedank.
John Dean is ontslaan. In 'n poging om alle twyfel oor sy persoonlike aandeel in die saak uit die weg te ruim, het Nixon aangekondig dat die nuwe minister van justisie, Elliot L. Richardson, 'n spesiale aanklaer kon aanstel om die Watergate-saak grondig te ondersoek. Nixon het steeds volgehou dat hy tot op 21 Maart 1973 onbewus was van pogings vanuit die Withuis am die saak in die kiem te smoor en dat hy onmiddellik opdrag gegee het dat die saak opgeklaar moes word toe hy daarvan te hore kom.
Richardson het Archibald Cox as spesiale aanklaer benoem in die Watergate-inbraaksaak. Tydens die Ervin-kommissie se ondersoek het John Dean beweer dat Nixon reeds sedert September 1972 op die hoogte was van pogings om die Watergate-kwessie in die kiem te smoor. Dean het medepligtigheid erken, maar Haldeman en Ehrlichman het volgehou dat hulle onskuldig was. Die ondersoek het 'n nuwe wending geneem toe Alexander P. Butterfield een van Nixon se amptenare, op 16 Julie 1973 bekend gemaak het dat Nixon tydens sy ampstermyn alle gesprekke wat hy in sy amptelike vertrekke gevoer het, op band laat opneem het.
Die Senaatskommissie sowel as Cox het die bandopnames geëis, maar Nixon het geweier om hulle af te staan. Toe regter Sirica beslis dat die president alle bandopnames wat op Watergate betrekking het, aan hom moet oorhandig, het Nixon hom tot die hooggeregshof gewend, waar Sirica se uitspraak gehandhaaf is. Nixon het daarna 'n kompromis voorgestel: in plaas van die bande sou hy 'n skriftelike samevatting van die gesprekke oorhandig. Cox het geweier om die voorstel te aanvaar, en op 20 Oktober 1973 het Nixon aan Richardson opdrag gegee om Cox te ontslaan. Richardson, asook sy opvolger, William D. Ruckelshaus het albei die opdrag geweier en eerder bedank.
Cox is daarna deur 'n meer junior amptenaar van die departement van justisie ontslaan. Die voorval, wat bekend geword het as die "Saterdagaandslagting", het die Kongres gedwing om die moontlikheid van 'n aanklag (impeachment) teen die president vir die eerste keer ernstig te oorweeg. Volgens die prosedure kan daar teen 'n amptenaar wat normaalweg nie van sy pas onthef kan word nie (president, regter), opgetree word indien die persoon hom self aan 'n misdaad skuldig maak.
Toe die regskommissie, wat intussen 'n klag teen die president voorberei het, nog bande eis, was Nixon weer eens net bereid om kopieë te verskaf (die bandopnames is wel later openbaar gemaak), en Jaworski het die regstryd om die kwessie self voortgesit. Op 24 Julie 1974 het die hooggeregshof eenparig besluit dat Nixon alle bandopnames wat geëis word, aan die hof moes voorlê. Sy verweer dat hy as president bo die wetgewende en regterlike mag verhewe was, en dat hy 'n persoonlike beslissing kon lewer ten opsigte van inligting wat openbaar gemaak word, is verwerp.
Ook sy aanspraak dat die gesprekke tussen die president en sy medewerkers vertroulik is, is verwerp omdat dit gegaan het om bewysstukke in 'n ondersoek in 'n strafsaak. Nixon het hom by die uitspraak neergelê en begin om bandopnames aan regter Sirica te oorhandig. 'n Paar dae later, op 27 Julie, het die regskommissie van die Huis van Verteenwoordigers met 27 stemme teenoor 11 die eerste artikel in die klagstaat goedgekeur waarin Nixon daarvan beskuldig is dat hy die regsproses belemmer het.
Kort daarna het die kommissie nog 2 artikels goedgekeur waarin die president daarvan beskuldig is dat hy sy presidensiële gesagsposisie misbruik en die Kongres beledig het deur die bandopnames aanvanklik te weerhou. Die proses is egter nooit voltooi nie. Op 5 Augustus 1974 het Nixon in 'n televisietoespraak erken dat die bandopnames bewys dat hy reeds op 23 Junie 1972, 6 dae na die inbraak, kennis gedra het dat die FBI op die punt was om die verband tussen die inbraak en die Komitee vir die Herverkiesing van die President te ontdek en dat hy derhalwe toestemming gegee het dat die saak in die kiem gesmoor word.
Na die bekentenis is alle steun wat die president nog in die Kongres gehad het, onttrek en op 8 Augustus 1974 het Nixon aangekondig dat hy die volgende dag sou bedank.
Christine Clayburg
Christine Clayburg (gebore 26 Mei 1973) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Desperate Housewives (2004), It's Always Sunny in Philadelphia (2005), 90210 (2008), en The Mindy Project (2012).
1196
Die jaar 1196 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 96ste jaar van die 12de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Clathria aspera
Clathria aspera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Privas
Privas is 'n Franse stad van die gewes (région) Auvergne-Rhône-Alpes en die prefektuur van die département Ardèche met 'n bevolking van 8 321 inwoners in 2015.
Clathria aspera
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1998 deur Gammill.
David Woodard
David Woodard (IPA: /ˈdeɪvɪd ˈwʊdərd/; gebore op 6 April 1964 in Santa Barbara, Kalifornië) is 'n Amerikaanse skrywer en dirigent.
1197
Die jaar 1197 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 97ste jaar van die 12de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Nikephoros I Logothetes
Nikephoros I of Nicephorus I Logothetes (Grieks: Νικηφόρος Α΄; oorl. 26 Julie 811) was die Bisantynse keiser van 802 tot met sy dood in 811. Hy was ook bekend as Genikos ("Bringer van Oorwinning").
Catspas
Catspas (Cat's Pass) is 'n bergpas wat in die destydse Galekaland, 'n deel van die voormalige Transkei, in die huidige Oos-Kaap geleë is. Dit is direk wes van die mond van die Qhorharivier en suidoos van Butterworth.
Nikephoros I Logothetes
Hy is deur keiserin Irene as minister van finansies (logothetes tou genikou) aangestel. Hy het haar bewind in 802 omvergewerp en is op 31 Oktober as keiser aangewys. Hy het sy seun, Staurakios, in 803 as medekeiser gekroon.
Nikephoros het die ryk gereorganiseer en op die Balkan Grieke van Anatolië gevestig om die grens te versterk. Hy het baie kapitaal nodig gehad om sy militêre magte te versterk en het dus hoë belastings gehef, wat hom ongewild gemaak het.
In 811 het Nikephoros Bulgarye binnegeval en die hoofstad, Pliska, geplunder. Op hul terugtog is die Bisantynse leër egter in ’n lokval gelei en Nikephoros het gesterf.