cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paul van Rusland
Paul Petrowitsj (Russies: Павел Петрович; Pawel Petrowitsj) (Sint Petersburg, 1 Oktober 1754 — Sint Petersburg, 23 Maart 1801) was van 1796 tot 1801 keiser van Rusland.
Vroeë lewe
Paul is op 1 Oktober 1754 in die paleis van keiserin Elisabeth in Sint Petersburg gebore. Hy was die seun van die latere Pieter III en Katharina die Grote. Katharina het later beweer Paul se regte pa was haar destydse minnaar, Sergei Saltikof. Paul het egter baie na Pieter III getrek en daar word ál meer geglo dat Katharina slegs twyfel wou wek oor Paul se aanspraak op die troon om haar eie wankelrige posisie te versterk. As seun is Paul beskryf as intelligent en aantreklik. Sy voorkoms later in sy lewe word toegeskryf aan tifuskoors wat hy in 1771 opgedoen het.
Op 25 Desember 1762 sterf Elisabeth en Pieter III word keiser. Ná ses maande op die troon, op 28 Junie 1762, word sy bewind omvergewerp en word sy vrou Katharina II van Rusland. Op 18 Julie word Pieter vermoor.
Bewind
Tydens die eerste jaar van sy bewind verander Paul baie van sy ma se beleidsrigtings. Hy beëindig die Persiese ekspedisie van 1796, wat deur Katharina begin is, binne ’n maand nadat hy keiser word. Sy pa, Pieter III, word met groot prag en praal herbegrawe in die Petrus-en-Pauluskatedraal in Sint Petersburg. Op die beweringe dat hy ’n buite-egtelike kind is, reageer hy deur sy afkoms van Pieter die Grote wyd en syd te verkondig.
Sy bewind word gekenmerk deur sy stryd teen die nagevolge van die Franse Rewolusie in Rusland en Europa. In 1798 sluit hy aan by ’n koalisie van Europese lande teen Napoleon I. Paul is idealisties en in staat tot groot vrygewigheid, maar hy is ook wispelturig en in staat tot wraaksugtigheid. Hy vergoed adellikes wat lojaal aan hom is, maar verlaag die aansien van ander wat hy vermoed ontrou is.
Sluipmoord
Paul se vrees dat hy vermoor gaan word, is nie ongegrond nie. Van sy beleidrigtings vervreem hom van sy raadgewers en die adel. Dit spoor sy vyande aan tot aksie. In 1801 word hy deur ’n groep offisiere vermoor sodat sy seun Aleksander I, Katharina die Grote se gunsteling-kleinseun, hom kan opvolg.
Chrissie White
Chrissie White (23 Mei 1895 – 18 Augustus 1989) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Sweet Lavender (1915), Barnaby Rudge (1915), Comin' Thro' the Rye (1916), en The Amazing Quest of Mr. Ernest Bliss (1920).
Ethan Sandler
Ethan Sandler (gebore 3 Desember 1972) is 'n Amerikaanse vervaardiger, akteur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Princess Diaries (2001), The Bourne Supremacy (2004), en Meet the Robinsons (2007), en in die televisiereeks My Boys (2006).
Viva (aktrise)
Viva (gebore 23 Augustus 1938) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Midnight Cowboy (1969), Forbidden Zone (1980), Flash Gordon (1980), en Paris, Texas (1984).
The Elder Scrolls
Geskiedenis
Die eerste produk The Elder Scrolls: Arena was vrygestel in 1994 vir DOS rekenaar sisteme. Die speletjie was bedoel vir spelers om die rol van 'n arena vegter aan te neem, maar ontwikkeling het die speletjie in n rol-vertolking speletjie (RPG) verander. The Elder Scrolls II: Daggerfall was gepubliseer in 1996. Aan gevier deur die beskeie sukses van The Elder Scrolls: Arena was The Elder Scrolls II: Daggerfall selfs meer ambisieus as sy voorganger.
Na die vrystelling van The Elder Scrolls II: Daggerfall het Bethesda Softworks ontwikkeling van die reeks tot 2002 geëindig om in die tussentyd Elder Scrolls Legend: Battlespire en die Elder Scrolls Adventures: Redguard te ontwikkel wat vrygestel was in 1997 en 1998 onderskeidelik.
Die vrystelling van The Elder Scrolls III: Morrowind in 2002 het terug gekeer na die ou manier van uitgestrekte en nie-lineêre spel patrone en n verwisseling teenoor individueel breedvoerige landskappe en items. Dit was vrygestel op rekenaar en was later oorgedra na die Xbox. Die speletjie bereik kommersieel sukses en verkoop oor die vier miljoen eenhede teen die middel van 2005. Twee uitbreidings was vrygestel tussen laat 2002 en vroeë 2003 (The Elder Scrolls III: Tribunal and The Elder Scrolls III: Bloodmoon). 'n Speletjie van die jaar uitgawe bevat die oorspronklike speletjie plus beide uitbreidings sowel as die nuutste laslap en modifikasie gereedskap was later eksklusief vrygestel vir die rekenaar.
Ontwikkeling van The Elder Scrolls IV: Oblivion het begin in 2002 en het op artifisiële intelligensie (AI) verbeteringe gefokus wat dinamies inwerk met die speletjie se wêreld. Die speletjie was op rekenaar en Xbox 360 vrygestel in vroeë 2006 en vir PlayStation 3 in vroeë 2007. Bethesda Softworks het een inhoud kolleksie en uitbreiding pak in laat 2006 en vroeë 2007 vrygestel (The Elder Scrolls IV: Knights of the Nine en The Elder Scrolls IV: Shivering Isles). 'n Speletjie van die jaar uitgawe was later vrygestel met die oorspronklike speletjie plus alle uitbreiding en bywerkings vir al drie platforms, die rekenaar uitgawe het eksklusiewe mod gereedskap en ander bonuse gekry.
Aksel Erhardsen
Aksel Erhardsen (15 Januarie 1927 – 17 Februarie 2010) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Den rige enke (1962) en The Green Butchers (2003), en in die televisiereeks Rejseholdet (1983).
The Elder Scrolls
Geskiedenis
Elder Scrolls V: Skyrim was aangekondig op 11 Desember 2010 tydens die Spike Video Game toekennings in 2010. Die speletjie is nie n direkte opvolg tot sy voorganger Oblivion nie, maar neem plaas 200 jare later, in die land wat Skyrim genoem word in Tamriel. Skyrim maak ook gebruik van 'n heeltemal nuwe grafieka enjin. Skyrim was op 11 November 2011 vrygestel.
Die wêreld
Die wêreld van The Elder Scrolls is bekend vir sy aandag vir detail, realisme en die groot getal van name, datums en plekke wat sy geskiedenis en die intergekonnekteerde struktuur van sy verskeie gemeenskappe, kulture en gelowe saamstel. Die Elder Scrolls speletjies neem plaas op die fantasy wêreld van Nirn op die kontinent van Tamriel, n groot landmass verdeel in nege provinsies in. Die uitsonderings is The Elder Scrolls Legends: Battlespire en dele van The Elder Scrolls IV: Oblivion wat plaasneem tussen die koninkryk van Oblivion (een van verskeie alternatiewe dimensies het bepaal deur onsterflik God agtige wesens bekend as Daedra Princes) en die mens koninkryk van Mundus. Daar is ander kontinente buiten Tamriel op Nirn (soos Akavir of Yokuda), maar daar is nog nie n offisieël speletjie wat op een van hulle plaasneem nie. Tamriel self is n gebied verdeel in nege provinsies in, elk met sy eie aangebore ras. Daardie provinsies is as volg: Cyrodiil, Morrowind, High Rock, die Summerset Isles, Hammerfell, Black Marsh, Skyrim, Valenwood en Elsweyr. Die aangebore rasse van die provinsies is as volg: Imperials in Cyrodiil, Dunmer (ook bekend as Dark Elves) in Morrowind, Bretons en Orsimer (ook bekend as Orcs) in High Rock, Altmer (ook bekend as High Elves) in die Summerset Isles, Redguards in Hammerfell, Argonians in Black Marsh, Nords in Skyrim, Bosmer (ook bekend as Wood Elves) in Valenwood en Khajiit in Elsweyr. Die keiser woon in die hoofstad provinsie van Cyrodiil. Die regerende dinastie deur die derde era het heeltemal uit die afstammelinge van Tiber Septim bestaan. Sy lyn wat herhaaldelik die Dragonborn het geëindig op die gevolgtrekking van die derde era met die dood van Martin Septim die laaste lewende opvolger van Uriel Septim. Verskeie jare later het 'n Colovian veldheer wat Titus Mede genoem was die troon van die ryk geneem wat deur tot minste die eerste veertig jare van die vierde era regeer het.
Die Elder Scrolls
Die fisiese Elder Scrolls speel n baie beperkte rol in die storielyn van die reeks en dien net as raamwerk vir die storie. The Elder Scrolls hulself word skaars na verwys in die speletjie of selfs in die speletjie literatuur. The Elder Scrolls IV: Oblivion was die eerste eintlike voorkoms van die scrolls en was gemerk as n MacGuffin in die finale deel van die diewe gulde storielyn.
Astrid Bodin
Astrid Bodin (10 Julie 1903 – 20 Oktober 1961) was 'n Sweedse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Under röda fanor (1931), Baldwin's Wedding (1938), Örlogsmän (1943), en Summer with Monika (1953).
Suid-Afrikaanse Standaardtyd
Suid-Afrikaanse Standaardtyd, of SAST, is 'n tydsone wat regdeur Suid-Afrika, sowel as eSwatini en Lesotho gebruik word. Die tydsone is twee ure voor UTC (UTC+2) en is dieselfde as Sentraal-Afrikatyd, wat deur lande noord en oos van Suid-Afrika gebruik word.
Solêre middag in die tydsone gebeur teen 30° O in SAST, wat Durban en Pietermaritzburg effektief by die regte solêre middagpunt plaas. Plekke wes van 22.5° O ondervind effektiewelik altyd somertyd as gevolg van die plekke se ligging (in ware, UTC+1) maar steeds in SAST, dus is sonsopkoms en sonsondergang relatief laat in Kaapstad in vergelyking met die res van Suid-Afrika.
Ter illustrasie van die verskil in daglig-ure in die weste en ooste van die land:
Skepties Suid-Afrika
Skepties Suid-Afrika (SSA, Engels: Sceptics South Africa) is 'n nie-winsgewende, lidondersteunde organisasie wat poog om die wetenskap en rasionele rede in veral Suid-Afrika te behou, wat volgens hulle deur die opvlam van 'n tipe religeuse fundamentalisme verdryf word. SSA word deur die stigter George Claassen geredigeer.
Gerd von Rundstedt
Karl Rudolf Gerd von Rundstedt (12 Desember 1875 - 24 Februarie 1953) was 'n Duitse veldmaarskalk in die Wehrmacht van Nazi-Duitsland tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Von Rundstedt is in 'n Pruisiese familie met 'n lang militêre tradisie gebore, en sluit by die Pruisiese leër aan in 1892. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog dien hy hoofsaaklik as stafoffisier. In die tussenoorlogse jare het hy sy militêre loopbaan voortgesit en het die rang van kolonel-generaal (Generaloberst) beklee voordat hy in 1938 uitgetree het.
Hy is ontslaan na die Duitse nederlaag in Normandië in Julie 1944, maar word weer herroep as opperbevelhebber in die Weste in September, terwyl hy hierdie pos beklee het tot sy finale ontslag deur Adolf Hitler in Maart 1945. Von Rundstedt was bewus van die sameswerings om Hitler af te sit, maar het geweier om hulle te ondersteun. Na die oorlog is hy van oorlogsmisdade aangekla, maar is weens sy ouderdom en swak gesondheid nie verhoor nie. Hy is in 1949 vrygelaat en is in 1953 oorlede.
Donna Vivino
Donna Vivino (gebore 22 Februarie 1978) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Married to It (1991), Everyday People (2004), en My Sassy Girl (2008), en in die televisiereeks Submissions Only (2010).
Shelley Hennig
Shelley Hennig (gebore 2 Januarie 1987) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Ouija (2014), Unfriended (2014), en When We First Met (2018), en in die televisiereeks Teen Wolf (2011).
Argentynse Rugbyunie
Die Argentynse Rugbyunie (Spaans: Unión Argentina de Rugby, afgekort “UAR”) is die bestuursliggaam wat rugby in Argentinië beheer. Die unie is by Wêreldrugby geaffilieer en organiseer verskeie nasionale spanne, insluitend Argentinië se nasionale seniorrugbyspan vir mans (die Poemas), vroue en jeug. Hulle bestuur saam met Rugby Australia, Nieu-Seeland Rugby en die Suid-Afrikaanse Rugbyunie as ’n gesamentlike onderneming SANZAAR, die beheerliggaam van beide Superrugby en Die Rugbykampioenskap, die vernaamste rugbytoernooie in die Suidelike Halfrond. Die UAR hou ook toesig oor Sewesrugby in Argentinië en aangesien dit ’n Olimpiese sportsoort is, werk hulle met die Argentynse Nasionale Olimpiese Komitee saam.
Die UAR is op 10 April 1899 as River Plate Rugby Union gestig en het in 1987 by die Internasionale Rugbyraad (IRR, nou Wêreldrugby) aangesluit. Die Argentynse Rugbyunie bestaan uit 25 plaaslike beheerliggame, wat elkeen ’n provinsie verteenwoordig. Die hoogste rugbyliga in Argentinië is die Nacional de Clubes, met die helfte van die spanne wat uit Buenos Aires afkomstig is en die ander helfte uit die provinsies.
Naas die amptelike nasionale span roep die UAR ook ander keurspanne byeen. Die Pumitas is die o/20-nasionale span en hulle neem aan die Wêreldrugby o/20-kampioenskap deel. Kinders en jongmense word reeds op skool aan rugby bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting. Die Argentina XV is die tweede nasionale span van Argentinië (XV verwys na die aantal spelers in rugby).
Bo die nasionale kampioenskap word jaarliks saam met spanne uit Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika die internasionale Superrugbytoernooi uitgespeel. Sedert 2015 word Argentinië deur die Jaguares verteenwoordig. Hierdie professionele span sluit die nasionale spelers in, wat nie in die Europese rugbyligas speel nie. Aangesien die seisoene min oorvleuel word talle spelers in albei professionele ligas ingespan.
Japan Nasionale Roete 2
Nasionale Roete 2 is 'n nasionale snelweg van Japan.
Argentynse Rugbyunie
Nes Italië is Argentinië die enigste van die tien Vlak 1-rugbyspanne wat tot dusver nog nie ’n wedstryd tydens ’n rugbywêreldbekertoernooi gehuisves het nie, alhoewel hulle vir die Rugbywêreldbeker 2027 aansoek gedoen, maar dié bod ter ondersteuning van die Australiese s’n laat vaar het.
Fuga in G mineur, BWV 131a
Die Fuga in G mineur, BWV 131a, is 'n werk vir orrel wat aan Johann Sebastian Bach toegeskryf word. Dit is 'n transkripsie van die laaste beweging van die kantate Aus der Tiefen rufe ich, Herr, zu dir, BWV 131, wat oor 'n permutasiefuga beskik. Die kantate dateer uit 1707 of 1708, wat die orrelverwerking byna beslis van 'n terminus ante quem voorsien.
Die kantate toonset 'n boetepsalm en maak omvattende gebruik van G mineur. In die kantate word die fuga deur die koor gesing. Die partituur van die kantate bevat nie 'n orrel nie, maar die basso continuo is moontlik op die orrel gespeel. Die kantate is beslis deur Bach, terwyl die orrelverwerking deur sommige kenners (Spitta en lateres) as oneg beskou word.
Johnny Sands
Johnny Sands is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Bachelor and the Bobby-Soxer (1947), Born to Speed (1947), Aladdin and His Lamp (1952), en Jungle Drums of Africa (1953).
Mads Ole Erhardsen
Mads Ole Erhardsen (gebore 3 Desember 1969) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Boys (1977) en in die televisiereeks Jul i Gammelby (1979).
Erich von Manstein
Fritz Erich Georg Eduard von Manstein (24 November 1887 - 9 Junie 1973) was 'n Duitse bevelvoerder van die Wehrmacht, die gewapende magte van Nazi-Duitsland gedurende die Tweede Wêreldoorlog. Hy behaal die rang van veldmaarskalk.
In afwagting van 'n sterk reaksie van die Geallieerdes as die vernaamste aanval op die inval deur Nederland plaasvind, het Manstein 'n innoverende operasie bedink - later bekend as die Sichelschnitt ('sekelgesny') - wat 'n aanval deur die woud van die Ardennes voorgestel het en 'n vinnige tog na die Engelse kanaal, en sodoende word die Franse en Geallieerde leërs in België en Vlaandere afgesny. Na afloop van die veldtog is hy tot generaal bevorder, en was hy aktief tydens inval van die Sowjetunie in Junie 1941. Hy het die Spilmoondhede gelei in die beleg van Sevastopol (1941–1942) en die Slag van die Kerch-skiereiland, en is op 1 Julie 1942 tot veldmaarskalk bevorder, waarna hy aan die beleg van Leningrad deelgeneem het.
Die lotgevalle van Duitsland in die oorlog het in Desember 1941 ongunstig gekeer, en in die daaropvolgende jaar tydens die rampspoedige Slag van Stalingrad het Manstein in Desember 'n mislukte hulpverleningspoging ('Operasie Winterstorm') beveel. Later, bekend as die "terugslagslag", het die teenoffensief van Manstein in die Derde Slag van Kharkov (Februarie – Maart 1943) aansienlike grondgebied herwin en gelei tot die vernietiging van drie Sowjet-leërs en die terugtrekking van drie ander. Hy was een van die primêre bevelvoerders by die Slag van Kursk (Julie – Augustus 1943). Sy voortdurende meningsverskille met Hitler oor die oorlogvoering het gelei tot sy ontslag in Maart 1944. Hy het nooit 'n ander bevel verkry nie en is in Augustus 1945 deur die Britte gevange geneem, 'n paar maande na die nederlaag van Duitsland.
Manstein het in Augustus 1946 getuienis gelewer tydens die hoofverhoor in Nürnberg van oorlogsmisdadigers, en 'n referaat opgestel wat saam met sy latere memoires die mite van die skoon Wehrmacht help kweek - die mite dat die Duitse weermag nie strafbaar was vir die gruweldade van die Holocaust. In 1949 word hy in Hamburg verhoor weens oorlogsmisdade en is hy op nege van sewentien aanklagte skuldig bevind, insluitende die swak behandeling van krygsgevangenes en die versuim om die burgerlike lewens op sy bedryfsfeer te beskerm. Sy vonnis van agtien jaar gevangenisstraf is later tot twaalf verminder, en hy het slegs vier jaar uitgedien voordat hy in 1953 vrygelaat is.
As militêre adviseur vir die Wes-Duitse regering in die middel van die vyftigerjare, het hy gehelp om die gewapende magte weer in te stel. Sy memoires Verlorene Siege (1955), wat in Engels vertaal is as Lost Victories, was baie krities oor Hitler se leierskap en het slegs die militêre aspekte van die oorlog behandel en die politieke en etiese kontekste daarvan geïgnoreer. Manstein is in 1973 naby München oorlede.
Pous Lucius III
Lucius III was die 171ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1181 tot 1185.
Biografie
Pous Lucius III is gebore as Ubaldo Allucingoli in 1097 (?) in Lucca, Toskane. Hy was oorspronklik 'n Cisterciënser monnik. Op 23 Februarie 1141 is hy deur Pous Innocentius II tot kardinaal-priester van St. Prassede. bevorder. In 1156 help hy om die verdrag van Benevento te sluit en word daarop deur Pous Alexander III op 1 Januarie 1159 as kardinaal-biskop van Ostia en Velletri aangestel. Na die vrede van Venesië word hy deur pous Alexander III gevra om te bemiddel in die stryd met keiser Frederik I Barbarossa oor die landgoedere van markgravin Mathilde van Toskane. Mathilde het haar landgoedere aan Pous Gregorius VII geskenk en op 17 November 1102 weer aan Pous Paschalis II, maar die keiser het geweier om dit te aanvaar. Ubaldo het ook nie daarin geslaag om 'n oplossing vir die geskil te vind nie. Hy was die dekaan van die kollege van kardinale en een van die mees invloedryke kardinale onder pous Alexander III. Op 1 September 1181 volg hy Pous Alexander III op en regeer tot sy dood op 25 November 1185. Hy word opgevolg deur Pous Urbanus III. Die naam ‘Lucius’ beteken 'ligdraer'.
Pontifikaat
Pous Lucius III word een dag na die dood van pous Alexander III tot pous verkies, maar omdat hy weier om die tradisionele gelduitdeling aan die volk van Rome te hou, word hy eers die volgende Sondag 6 September 1181 in Velletri in die amp bevestig. Hy kan net van November 1181 tot Maart 1182 in Rome aanbly, waarna hy vertrek na Velletri. In Velletri ontvang hy die gesant van koning Willem I van Skotland, wat deur pous Alexander III geëkskommunikeer is. Lucius gee kwytskelding aan die koning en stuur vir hom die orde van die Goue Roos op 17 Maart 1183. Van Velletri vertrek die pous na Segni waar hy op 5 September 1183 St. Bruno van Segni heilig verklaar. Op 8 Julie 1184 konsekreer die pous die katedraal van Bologna.
Paul Signac
Paul Victor Jules Signac (Frans: [] ; 11 November 1863 – 15 Augustus 1935) was 'n Franse Neo-Impressionistiese skilder wat in samewerking met Georges Seurat die Pointillistiese styl help ontwikkel het.
Pous Lucius III
Pontifikaat
Die raad van 25 senatore wat Rome regeer het, wou graag Tusculum verower omdat die stad die pous gesteun het. Die pous kry egter Christiaan I van Buch, aartsbiskop van Mainz en 'n bekwame veldheer, om hom te help. Christiaan ontset Tusculum maar word daarna siek en sterf. Op 22 Julie 1183 kom die pous aan in Verona, waar hy hulp soek by keiser Frederik. Hy moet egter wag tot in September voordat die keiser daar aankom om te begin onderhandel.
Paul Signac
Biografie
Paul Signac is op 11 November 1863 in Parys gebore. Hy het opleiding in argitektuur ontvang voordat hy op 18 jaar besluit het om 'n loopbaan as skilder te volg nadat hy 'n uitstalling van Monet se werk bygewoon het. Hy het om die Europese kuslyn gevaar en die landskappe geskilder wat hy teëgekom het. Hy sou later ook 'n reeks waterverfskilderye van Franse hawestede verf.
Pous Lucius III
Pontifikaat
Die onderhandelings met Barbarossa word as die belangrikste gebeurtenis van Lucius se pontifikaat bestempel. Die pous en die keiser kom ooreen om saam te werk en veral ketterye soos die Kathare, Waldense en Arnoldiste te bestry. Op 4 November 1184 publiseer die pous die bul "Ad abolendam" wat die basis vir die inkwisie lê. Die pous oortuig ook die keiser tot deelname aan die derde kruistog na dringende vertoë deur Boudewyn IV van Jerusalem. Hy bevestig die "Privilegium Romanum" van Pous Paschalis II (1100) en die "Charta caritatis" van Pous Callixtus II (1119) wat die Cisterciënser monnike vrystel van belasting op 22 November 1184. Lucius het egter nie Frederik se seun Hendrik as mede-regent erken nie, maar het nie beswaar gemaak teen Hendrik se verlowing aan sy tante Constance van Sisilië, wat 'n verswakking van die pouslike mag in Midde-Italië tot gevolg gehad het. 'n Deel van die curie het verdere onderhandelings verhinder uit vrees dat meer toegewings gemaak sou word.
Paul Signac
Biografie
In 1884 het hy Claude Monet en Georges Seurat ontmoet. Hy was getref deur Seurat se sistematiese metodes en kleurteorie, en met sy beskrywing van Neo-Impressionisme en die Divisionistiese metode het hy Seurat se lojale ondersteuner, vriend en opgevolger geword. Onder Seurat se invloed het hy die kort kwashale van Impressionisme laat vaar om met wetenskaplike gejukstaponeerde spikkels suiwer kleur te eksperimenteer. Die bedoeling was om kleure nie op doek te meng nie, maar in die oog van die kyker, die definiërende kenmerk van Pointillisme. Baie van Signac se skilderye is van die Franse kus. Hy was lief daarvoor om water te verf. Hy het die hoofstad elke somer verlaat om in die suide van Frankryk in die dorpie Collioure of op St. Tropez te gaan bly waar hy 'n huis gekoop en sy vriende ontvang het.
Pous Lucius III
Pontifikaat
Militêre aksies van Hendrik IV in die omgewing van Trier en die versuim van die keiser om op te tree teen die opstandige inwoners van Rome het die ou stryd tussen keiser en pous weer laat opvlam. Voordat daar egter 'n nuwe konfrontasie was, sterf Lucius in Verona.
Paul Signac
Biografie
Paul Signac, Albert Dubois-Pillet, Odilon Redon en Georges Seurat het onder die stigters van die Société des Artistes Indépendants getel. Die vereniging het op 29 Julie 1884 in Parys met die organisering van massiewe uitstallings begin, en hulle leuse was: "Geen beoordelaars of pryse nie" (Sans jury ni récompense). "Die doel van Société des Artistes Indépendants—gegrond op die beginsel van die afskaffing van 'n keurkomitee—was om kunstenaars die geleentheid te gun om hulle werk met volkome vryheid vir publieke beoordeling voor te lê." Gedurende die volgende drie dekades sou hulle jaarlikse uitstallings die toon in die vroeë twintigste eeu se kunswêreld aangegee.
Pous Lucius III
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Paul Signac
Biografie
By die Salon des Indépendants van 1905 het Henri Matisse die proto-Fauve skildery, Luxe, Calme et Volupté uitgestal. Die Divisionistiese, helderkleurige skildery is in 1904 geskilder, ná 'n somer op St. Tropez aan die Franse Riviera waar Matisse saam met die Neo-Impressionistiese skilders Paul Signac en Henri-Edmond Cross gewerk het. Dit is die belangrikste werk van Matisse waarin hy die Divisionistiese tegniek gebruik het, 'n styl wat hy aangeneem het nadat hy Seugnac se essay, d'Eugène Delacroix au Néo-Impressionnisme in 1898 gelees het. Na afloop van die 1905 Salon des Indépendants het Seugnac die skildery gekoop. In 1908 is hy as voorsitter van die 24ste Salon des Indépendants verkies.
Signac het anargisme in 1888 ontdek nadat hy Elisee Reclus, Pjotr Kropotkin en Jean Grave se werke gelees het, drie skrywers wat die idees van anargistiese kommunisme ontwikkel het. Saam met sy vriende Angrand Cross, Maximilien Luce and Camille Pissarro het hy bydraes vir Jean Grave se koerant Les Temps Nouveaux (New Times) gemaak. Sy finansiële steun was beduidend; hy het gereeld tjeks gestuur en tussen 1895 en 1912 het hy werke vir vyf loterye geskenk. Signac se 1893-skildery, In the Time of Harmony was oorspronklik In the Time of Anarchy, maar die politieke onderdrukking wat die anargiste op hierdie tydstip in Frankryk geteiken het, het hom forseer om die titel te verander voordat die werk deur 'n galery aanvaar sou word.
Signac was lief vir seil en het in 1892 begin reis. Hy het met 'n klein bootjie na amper al die Franse hawens, Nederland, die Middellandse see tot by Konstantinopel gevaar, en telkens na St. Tropez teruggekeer. Seurat het lewendige, kleurvolle waterverfskilderye van sy omswerwinge af teruggebring wat hy haastig van die natuur geskets het. Hierdie sketse is dan as vertrekpunt gebruik om op groot ateljeedoeke te skilder wat noukeurig in klein, mosaïekagtige vierkante kleur verdeel is, heel anders as die klein, bont kolletjies wat voorheen deur Seurat gebruik is.
Signac self het met verskeie media geëksperimenteer. Buiten olie- en waterverskilderye het hy etse, litografiese afdrukke en verskeie pen-en-ink sketse gemaak wat uit klein, tydrowende kolletjies saamgestel is. Die Neo-Impressioniste het die volgende geslag beïnvloed: Signac het veral vir Henri Matisse en André Derain geïnspireer en sodoende 'n deurslaggewende rol in die evolusie van Fauvisme gespeel.
As voorsitter van die Société des Artistes Indépendants van 1908 tot met sy dood, het Signac jonger kunstenaars aangemoedig deur die kontroversiële werke van die Fauves en Kubiste uit te stal. Hy was onder ander die eerste persoon wat 'n Matisse-skildery gekoop het.
Signac het saam met Florence Meyer Blumenthal as beoordelaar opgetree in die toekenning van die Prix Blumenthal, 'n toelaag wat tussen 1919 en 1954 aan skilders, beeldhouers, versierders, graveerders, skrywers en musikante toegeken is.
Persoonlike lewe
Op 7 November 1892 het Signac in die stadsaal van die 18de arrondissement van Parys met Berthe Roblès getrou; getuies by die troue was Alexandre Lemonier, Maximilien Luce, Camille Pissarro en Georges Lecomte. In November 1897 het die Signacs na 'n nuwe woonstel in die Castel Béranger getrek en 'n rukkie later, in die Desember van dieselfde jaar, 'n huis op Saint-Tropez gekoop wat hulle La Hune genoem het; daar het die skilder 'n groot ateljee gehad wat hy op 16 Augustus 1898 geopen het.
In September 1913 het Signac 'n huis op Antibes gehuur waar hy saam met Jeanne Selmersheim-Desgrange gewoon het wat op 2 Oktober 1913 aan hulle dogter Ginette geboorte gee het. Signac het La Hune sowel as die Castel Beranger-woonstel vir Berthe gegee: hulle het tot met sy dood vriende gebly. Op 6 April 1927 het Signac Ginette, sy voorheen buite-egtelike dogter, aangeneem. Sy kleindogter, Françoise Cachin, was 'n kunshistorikus.
Paul Signac is op 15 Augustus in Parys aan septisemie oorlede. Hy was 71 jaar oud en sy liggaam is drie dae later, op 18 Augustus, by die Père Lachaise Cemetery, veras en begrawe.
Sommige van sy bekendste skilderye is: In the Time of Harmony, Femmes au puits, Port St. Tropez, The Papal Palace, en The Demolisher.
In 2010 is 'n onbekende werk ontdek toe 'n hotel voorbereidings vir 'n uitstalling van die hotel se baie skilderye getref het. Die Hotel Spaander in Volendam besit ongeveer 1 400 kunswerke en Signac het hierdie een skynbaar in 1894 aan die hotel gegee om vir sy verblyf te betaal. Die ongetitelde olieverfskildery, wat nou vir €100 000 gewaardeer is, "was 'n uitbeelding van 'n hawetoneel en het aan 'n verroeste spyker in die voorportaal gehang".
Skrywer
Signac het verskeie belangrike werke oor kunsteorie geskryf, waaronder From Eugène Delacroix to Neo-Impressionism, gepubliseer in 1899; 'n monografie opgedra aan Johan Barthold Jongkind (1819–1891), gepubliseer in 1927; verskeie inleidings tot katalogusse van kunsuitstallings; en baie ander steeds ongepubliseerde werke.
Polities was hy 'n anargis, nes baie van sy vriende, insluitend Félix Fénéon en Camille Pissarro.
Sheila White (aktrise)
Sheila White (18 Oktober 1950 – 7 September 2018) was 'n Engelse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Oliver! (1968) en Unidentified Flying Oddball (1979), en in die televisiereekse The Jazz Age (1968) en Dear Mother... ...Love Albert (1969).
Japan Nasionale Roete 3
Nasionale Roete 3 is 'n nasionale snelweg van Japan op die eiland van Kioesjoe.
Sillamäe
Sillamäe is 'n stad in die ooste van Estland.
Munsieville
Munsieville is 'n township naby Krugersdorp aan die Wesrand.
Otjimbingwe
Otjimbingwe was die eerste setel van die Duitse bewind in Duits-Suidwes-Afrika (die teenswoordige Namibië), maar nadat die administrasie in 1892 met die voltooiing van die Alte Feste na Windhoek verskuif het, het dit 'n rustige en afgeleë sentrum geword. Volgens die huidige indeling val dit in die Erongostreek. Die beraamde inwonertal in 2010 was net meer as 15 000.
Geskiedenis
duimnael|links|Die eertydse wamakery van die sendeling-handelaar [[Eduard Hälbich, 2012.]]
Die Rynse Sendinggenootskap het die nedersetting as middelpunt vir hulle Namibiese bedrywighede van 1849 af gebruik. Johannes Rath en sy gesin vestig hulle op 11 Julie 1849 daar (volgens 'n bron het hy die stasie op 9 Julie gestig) en in 1864 word dit 'n amptelike nedersetting. Die Rynse kerk, wat van 1867 dateer, is vandag nog een van die plekkie se vernaamste aantreklikhede.
Koper is in 1855 in die nabygeleë Khomashoogland ontdek en die Walvisbaai-mynmaatskappy het sy hoofkantoor op Otjimbingwe gevestig. Die koper is egter reeds teen 1860 uitgeput sodat die geboue in onbruik verval het.
Onder beheer van rykskommissaris dr. Ernst Heinrich Göring word die nedersetting laat in die dekade na 1880 die setel van die Duitse administrasie. (Göring se seun, veldmaarskalk Hermann Göring, is terloops in 1893 gebore terwyl sy vader met tuisverlof was en het wêreldwye berugtheid verwerf as stigter van die Gestapo voor die Tweede Wêreldoorlog en die uitvinder van die konsentrasiekampe waarin miljoen Jode, gays, Sinti en Roma en ander "ongewenste mense" uitgewis is.)
Vanweë opstande deur die inheemse bevolking moes die regeringsetel twee maal na Walvisbaai verskuif word, maar nadat die Schutztruppe aldaar aangeland het en hulle op Otjimbingwe gestasioneer is, het die nedersetting hom gevestig as "Hauptstadt von Deutsch-Südwest". Hier is in 1888 die eerste poskantoor opgerig en die eerste seëls, met die stempel "Otyimbingue", uitgereik.
St. Petersburg, Florida
St. Petersburg is 'n stad in die Amerikaanse deelstaat Florida. Die stad het sowat 245 000 inwoners (2010).
Riley Voelkel
Riley Voelkel (gebore 26 April 1990) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Secret Lives of Dorks (2013) en in die televisiereekse American Horror Story (2011), The Newsroom (2012), en The Originals (2013).
Kristine Yde Eriksen
Kristine Yde Eriksen (gebore 17 Julie 1983) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Reunion (2011) en This Life (2012), en in die televisiereekse The Killing (2007) en Aftenshowet (2007).
Burlington, Vermont
Burlington is die grootste stad in die deelstaat Vermont (noordoostelike Verenigde State) en die administratiewe hoofstad (Engels: shire town) van Chittenden County. Burlington dien as die ekonomiese, finansiële, nywerheids-, kulturele en opvoedkundige sentrum van Vermont.
Waskamer
'n Waskamer (ook bekend as 'n nutskamer) is 'n kamer waar klere gewas en gestryk word. In 'n moderne huis is 'n waskamer toegerus met 'n outomatiese wasmasjien, 'n tuimeldroër en dikwels 'n groot trog, vir die handwas van delikate kledingstukke soos truie, en 'n strykplank.
Burlington, Vermont
Met 'n bevolking van 42 417 (volgens die sensus van 2010; in 2019 is dit op 42 819 beraam) is Burlington die sentrum van een van die kleiner metropolitaanse gebiede van die Verenigde State, wat naas Burlington uit die stede South Burlington en Winooski en die dorpe Colchester, Essex en Essex Junction bestaan. Die metropolitaanse gebied beslaan die drie noordwestelike distrikte Chittenden, Franklin en Grand Isle met 'n totale bevolking van 203 503 (2003). Nogtans is Burlington die "kleinste" grootste stad van enige VSA-deelstaat.
Waskamer
Gewoonlik was 'n waskamer in die kelder van ouer huise geleë, maar in moderne huise is die waskamer op die belangrikste vloer naby die kombuis of selfs bo naby die slaapkamers.
Burlington, Vermont
Danksy sy ligging aan die oostelike oewer van die Champlainmeer naby die Groen Berge en sy verruklike natuurskoon het Burlington tot 'n belangrike hawestad en toeristebestemming ontwikkel.
Waskamer
Nog 'n tipiese plek is aangrensend aan die garage en die waskamer kan dien as 'n deurloop vir die ingang na die garage. Waskamers kan ook ingeboude stoorkaste bevat, 'n tafel om klere op te vou, en as die ruimte dit toelaat, 'n klein naaimasjien.
Burlington, Vermont
Geografie en klimaat
Burlington het volgens die Verenigde State se Sensusburo 'n totale oppervlak van 40,1 vierkante kilometer (15,5 vierkante myl), waarvan 27,4 vierkante kilometer land en 12,7 vierkante kilometer (31,78 persent) water. Burlington lê sowat 65 kilometer (40 myl) noordwes van Vermont se hoofstad Montpelier, sowat 110 kilometer (70 myl) noord van Rutland en 150 kilometer (95 myl) suidoos van Montréal in die Kanadese provinsie Québec. Die middestad van Burlington lê teen 'n helling bokant die Champlainmeer, die sewende grootste varswatermeer in die VSA. Die Winooskirivier vloei langs die noordelike stadsgrens.
Waskamer
Die meeste huise in Engeland het nie aparte wasgoedkamers nie, die wasmasjien en kleredroër word gewoonlik in die kombuis of garage gevind.
Burlington, Vermont
Geografie en klimaat
In vergelyking met ander gebiede in Vermont het Burlington 'n gematigde klimaat. Skielike weersveranderings is 'n tipiese kenmerk van Nieu-Engeland se klimaat, maar die nabyheid van Champlainmeer het 'n matigende invloed op weerstoestande in Burlington. Weens die sogenaamde "meer-effek" en sy ligging in die stormpad van die Sint-Laurensvallei is daar dikwels bewolkte toestande.
Daar is net vier somermaande, waartydens temperature steeds bo vriespunt bly, terwyl die kwik tydens die winter sowat drie maande oorwegend benede vriespunt daal. Reënval tree dwarsdeur die jaar op en bereik 'n jaarlikse gemiddelde van 1 000 millimeter. Die gemiddelde jaarlikse sneeuval is sowat 2 000 millimeter.
Geskiedenis
Burlington is oorspronklik in 1763 geïnkorporeer en het die gebied van die huidige stede Burlington en South Burlington behels. Die eerste nedersetting, 'n fort by die Winooskirivier-watervalle, is egter eers in die volgende dekade deur die gebroeders Allen gestig.
Ná die Amerikaanse Rewolusionêre Oorlog het 'n aantal setlaars boerderye in die gebied gestig. In 1787 het Ethan Allen sy privaathuis naby die monding van die Winooskirivier opgerig, en in dieselfde jaar is ook die eerste town meeting (dorpsvergadering) gereël. Ira Allen het die grond geskenk vir die Universiteit van Vermont, wat in 1791 as 'n landboukollege geopen is. In 1812 was Burlington reeds een van die belangrikste hawens in die VSA, wat veral timmerhoutinvoere uit Kanada gehanteer het, en sy bevolking het gestyg tot sowat 2 000.
Gedurende die Anglo-Amerikaanse Oorlog van 1812 het Burlington 'n weermagpos en 'n militêre hospitaal gehuisves, alhoewel dit in vergelyking met sy buurdorpe langs die Champlainmeer 'n minder belangrike militêre rol gespeel het. Die stad het egter as die VSA se vlootbasis vir die Champlainmeer gedien.
Die Champlainkanaal, wat in 1823 geopen is, was deel van 'n waterweg, wat New York Stad met Montréal verbind en die Champlainmeer en Hudsonrivier ingesluit het. Burlington en Plattsburgh het tot belangrike hawens ontwikkel, wat veral timmerhout en landbouprodukte na stede in die suide soos Albany en New York vervoer en nywerheidsprodukte gehanteer het, wat vir landboustreke in Vermont en die noordooste van die deelstaat New York bestem was. Burlington het vinnig gegroei en was teen die begin van die 1830's die grootste stad in Vermont. Danksy sy ligging aan die Champlainmeer en langs 'n belangrike handelsroete in oos-westelike rigting is Burlington as die mees geskikte sentrum vir meule, handel en nywerhede beskou, wat ook die internasionale handel met Kanada gehanteer het.
Die noordwestelike gedeelte van die dorp Burlington is in 1864 as Vermont se eerste stad geïnkorporeer, terwyl die meer landelike gedeelte van die oorspronklike dorp nou South Burlington gevorm het. Die Winooski & Burlington Horse Railroad Company het in 1885 die eerste tremdiens in die stad ingestel, wat Burlington met Winooski en spoorweglyne na die ooste verbind het.
Ekonomie
Die enigste groot nywerheid in Vermont is IBM se halfgeleierfabriek in Essex Junction, enkele kilometer oos van Burlington.
Daar is egter talle klein ondernemings in die nywerheid- en dienstesektor, wat hulle hoofkwartiere in Burlington het, soos Bruegger's Bagels, 'n kettingwinkel met meer as 250 bakkerye, en Lake Champlain Chocolates.
Die brouery Magic Hat Brewing Company het sy hoofkwartier in die suidelike voorstad South Burlington.
Burlington was ook die bakermat van die roomysvervaardiger Ben & Jerry's, wat in 1978 in 'n herstelde petrolstasie gestig is. Die maatskappy het sy hoofkwartier tans naby South Burlington en beskik oor groot fabrieke in Waterbury en St. Albans.
Die Burlington Town Center-winkelsentrum huisves meer as 75 plaaslike asook nasionale kettingwinkels, waaronder Macy's en Old Navy. Die Lake Champlain Transportation Company met sy hoofkwartier in die stad bied 'n pontverbinding met Port Kent in die deelstaat New York aan.
Onderwys
Burlington huisves 'n aantal tersiêre onderwysinstellings, waaronder die Universiteit van Vermont (UVM), die Burlington- en die Champlain-kollege en die kampus van Vermont se Gemeenskapskollege (Engels: Community College of Vermont).
Kultuur
Burlington staan bekend vir sy kunslewe en beskik onder meer oor twee kunsgalerye, The Firehouse Gallery en Pine Street Art Works. Die alternatiewe weekblad Seven Days, wat hom veral op die kunslewe toespits, word in Burlington uitgegee. In die besige Church Street Marketplace in die middestad word dwarsdeur die jaar talle feeste gevier.
Demografie van Denemarke
Die oorgrote meerderheid van die 5 miljoen Dene voer hul oorsprong terug tot by die prehistoriese (Ystertydperk) Germaanse bevolkingsgroepe.
Volksgroepe
Etniese minderheidsgroepe sluit onder meer in die:
Historiese minderheidsgroepe
Daar is ’n handjie vol inheemse etniese minderheidsgroepe binne Denemarke.
Duitsers
Sowat 15 000 mense in Denemarke behoort aan die Duitse bevolkingsgroep wat plaaslik in Deens as hjemmetyskere (wat “Heemduitsers” beteken) en in Duits as Nordschleswiger bekend staan. Hierdie minderheidsgroepe behou Deense burgerskap en beskou hulself as Duitsers. Baie van hulle praat Duits as moedertaal. Daar is ook etlike duisende Duitse burgers en ander lede van die Duitse volk wat wel in Denemarke woon wat geen geskiedkundige verband met die hjemmetyskere het nie.
Faroërs en Groenlanders (Inuïete)
Daar woon na raming 23 000 mense in Denemarke wat van suiwere Faroëse afkoms is, terwyl 19 000   Groenlanders permanent in Denemarke woon. Baie besig hetsy Faroëse of Groenlandse tale as moedertaal. Al die inwoners van Rigsfællesskabet (die Deense eienaam vir die Faroëreilande en Groenland as eenheid) het gewoonlik Deense burgerskap, tensy hulle buitelandse burgerskap erf of verkry.
Jode
Hierdie Deense godsdiensgroep staan sowat 7 000 lede sterk. Deense Jode wat verwêreldlik het of aan geen godsdiensgroep behoort nie bestaan ook uit ’n paar duisend.
Roma (sigeuners)
Daar is sowat 15 000 – 20 000 sigeuners wat historiese verbintenisse met Denemarke het, wat die onlangse immigrante en hul direkte afstammelinge uitsluit.
Onlangse immigrante
Selfs met die toenemende landverhuising oor die afgelope dekades bly die Deense bevolking steeds meer homogeen as die meeste ander Wes-Europese lande. Soos op 2009 is 526 000 persone (9,5% van die Deense bevolking) óf self immigrante óf afstammeling van onlangse landverhuisers. Die meeste van hulle (54%) is vanuit ander Europese lande afkomstig, terwyl die oorblywende gedeelte hoofsaaklik uit Suidwes-Asië, veral Turkye, na Denemarke verhuis het.
Godsdiens
Die Evangelies-Lutherse Kerk (Den danske folkekirk, oftewel Die Deense Volkskerk) word deur die staat onderhou en is, volgens die statistiek van Januarie 2006, die grootste denominasie waaraan 83% van die Deense bevolking behoort. Godsdiensvryheid word deur die Grondwet sedert 1849 beskerm en talle ander godsdienste word amptelik erken, wat ook vele ander Christelike denominasies, Moslem, Joodse, Boeddhistiese, Hindoe en ander gemeentes insluit, sowel as Ásatrú, ’n herlewing van ’n ou Skandinawiese heidengeloof. Die Departement van Kerksake erken naasteby eenhonderd godsdiensgemeentes wat belasting en wetlike praktyke handhaaf, soos troues. Om geskiedkundige redes word daar ’n formele onderskeid getref tussen “toegestaande” (godkendte) en “erkende” (anerkendte) gemeentes. Laasgenoemde bestaan uit 11 tradisionele denominasies, soos die Rooms-Katolieke kerk, die Hervormde Kerk, die Mosaïese Gemeente, Metodiste en Baptiste, van wie sekeres se voorregte honderde jare terugdateer. Hierdie voorregte sluit in om priesters deur koninklike beslissing aan te stel en om kinders te doop/kersten/doopname te gee wat wetlik van krag is.
Bevolking
Denemarke se bevolking van 1769 tot 2007.
CIA World Factbook demografiese statistiek
Bevolking: (2009 beraming)
Mediaanouderdom: (2009 beraming)
Bevolkingsgroeikoers::
Swerfsyfer:
Verstedeliking:
Geslagsverhouding: (2009 beraming)
Kindersterftesyfer: (2009 beraming)
Lewensverwagting by geboorte: (2009 beraming)
Vrugbaarheidsyfer: (2009 beraming)
MIV/vigs – koers onder volwassenes:
Nasionaliteit:
Gelowe:
Tale:
Geletterdheid: (2003 beraming)
Skoollewensverwagting (primêr tot tersiêre onderwys) (2006)
Onderwysbegroting
Hilda Borgström
Hilda Borgström (13 Oktober 1871 – 2 Januarie 1953) was 'n Sweedse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Ingeborg Holm (1913), The Phantom Carriage (1921), Damen med kameliorna (1925), en Striden går vidare (1941).
Terence Stamp
Terence Henry Stamp (gebore op 22 Julie 1938) is ’n Britse akteur wat in meer as 60 rolprente verskyn het.
Loopbaan
Stamp se rolprentdebuut was in 1962 in die titelrol van Billy Budd, waarvoor hy ’n Oscar-benoeming vir beste manlike byspeler en ’n Bafta-benoeming vir beste nuweling gekry het. Daarna was hy in dieselfde jaar saam met Laurence Olivier in Term of Trial.
In 1965 was hy in The Collector en die volgende jaar in Modesty Blaise. In 1967 was hy in Far from the Madding Crowd en Poor Cow. Ander prente sluit in The Mind of Mr. Soames (1970), Meetings with Remarkable Men (1979) en The Hit (1984), Link (1986), Legal Eagles (1986) en The Sicilian (1987).
Groot rolle in die 1990's sluit in die transseksueel Bernadette Bassinger in The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (1994), asook in The Limey (1999), waarin hy goeie resensies gekry het en vir verskeie pryse benoem is, Star Wars Episode I: The Phantom Menace (ook 1999), ’n ondervinding wat hy as "vervelig" beskryf het, en Bowfinger (1999).
In 2000 was hy in Red Planet, in 2003 in The Haunted Mansion, in 2005 in Elektra en in 2008 in Wanted. In 2008 het hy die rol van generaal Ludwig Beck vertolk in Valkyrie.
Dorothy Masuka
Dorothy Masuka (3 September 1935 – 23 Februarie 2019) was 'n Zimbabwiese jazz-sangeres.
Vroeë lewee
Masuka is in Bulawayo, Suid-Rhodesië (vandag Zimbabwe) gebore. Sy gaan skool by 'n Katolieke skool. Op die ouderdom van 12 verhuis haar gesien na Suid-Afrika as gevolg van haar gesondheid. Teen die ouderdom van 19 toer sy deur Suid-Afrika met sangers wat sy as kind geadmireer het.
Rietvallei, Gauteng
Rietvallei is 'n township wes van Johannesburg, Suid-Afrika.
Kaapse grensoorloë
Die Kaapse grensoorloë verwys na die nege oorloë wat vanaf 1779 tot 1879 tussen die Kaapkolonie en die Xhosastamme gevoer is. Dit staan ook as Afrika se Honderdjarige Oorlog bekend, waarvan die onderskeie oorloë as opvlammings van die grootste oorlog in die geskiedenis van kolonialisme in Afrika beskou word.
Tydens die oorloë het die Xhosastamme vir die eerste keer vuurwapens gebruik. Nietemin het die Xhosas die meeste van hulle grondgebied aan die Britse Ryk verloor. Die oorloë word soms as vyandighede tussen Europeërs en Xhosas beskou, maar was in werklikheid meer ingewikkeld met verskuiwende alliansies. Aan die Europese kant was daar byvoorbeeld spanning tussen die Britse Ryk en die Kaapkolonie se plaaslike regering, en die verhouding het by geleentheid verbrokkel. Aan die Xhosa-kant het sommige groepe, soos die Mfengu-nasie (die Fingo's), aan die kant van die Kaapkolonie geveg.
Hoefyster
'n Hoefyster is 'n mensgemaakte produk, ontwerp om 'n perd se hoef te beskerm teen slytasie. Dit word gewoonlik van metaal vervaardig, maar soms gedeeltelik of in sy geheel van moderne sintetiese materiale. Hoefysters word op die plat oppervlakke van die hoewe aangeheg, gewoonlik vasgespyker deur die onsensitiewe hoefmuur (wat anatomies soortgelyk is aan die menslike toonnael, hoewel baie groter en dikker).
Hoefsmid
Die pas van hoefysters is 'n professionele beroep, wat deur 'n hoefsmid beoefen word. Hy spesialiseer in die voorbereiding van hoewe, ondersoek potensieel verlammende kwessies, en pas gepaste skoene, insluitend remediërende funksies waar nodig. In sommige lande, soos die Verenigde Koninkryk, word die pas van hoefysters wetlik beperk tot mense met spesifieke kwalifikasies en die nodige ondervinding. In die Verenigde State egter, waar professionele lisensiëring nie wetlik vereis word nie, verskaf professionele organisasies sertifiseringsprogramme wat gekwalifiseerde individue in die openbaar identifiseer.