cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cavia
Versorging
Cavias is nie kieskeurig wat kos betref nie. Oorskietgroente uit die kombuis, soos stukkies wortel of raap, sal hulle graag eet. Groenvoer moet deel van hulle dieet uitmaak, en ook hooi, veral in die winter. Wanneer die grasperk gesny word, kan van die afgesnyde gras nes hooi gedroog word. Dit is belangrik dat cavias genoeg vitamien C kry. Hulle hou ook daarvan om aan appels te knibbel.
Wanneer 'n mens nie met hulle wil teel nie, is dit beter om twee wyfies aan te hou omdat die mannetjies baklei en mekaar soms lelik kan seermaak. 'n Mannetjie en 'n wyfie kan egter sonder probleme dieselfde hok deel. Nadat hulle gepaar het, duur dit tussen 65 en 72 dae voordat 3 tot 4 kleintjies gebore word. Hulle is by geboorte al betreklik groot (soms weeg hulle al meer as 100 g), kan loop en hul oë is oop. Hulle moet aanvanklik gesoog word, maar vreet tussenin ook vaste kos.
Lood(II)jodied
Chemiese eienskappe
Die neerslag se oplosbaarheid kan enigsins deur kook vergroot word. Dit los ook op in oormaat kaliumjodiedoplossing deur die vorming van 'n komplekse ioon:
Mandaryns
Mandaryns (Vereenvoudigde Chinees: 官话, Tradisionele Chinees: 官話, pinyin: Guānhuà, letterlik: "taal van die beamptes"), ook Hoog-Chinees of Mandaryn-Chinees genoem, is 'n groep van verwante variëteite van Chinees wat in die meeste van die noorde en die suidweste van China gepraat word.
Lood(II)jodied
Chemiese eienskappe
Lood(II)jodied kan met metielammoniumjodied reageer. Dit word gewoonlik in andere oplosmiddels soos DMSO of N.N-demetielformamied gedoen en lewer. Hierdie stof het 'n perovskiet-struktuur en is 'n veelbelowende perovskietsonsel-materiaal. Dit het 'n hoë beweeglikheid vir gate (3,9x10-3 [cm2/(Vs)]) en 'n lae rekombinasiespoed.
Mandaryns
Omdat die meeste Mandarynsdialekte in die noorde gepraat word, word die groep ook Noordelike dialekte (北方话, běifānghuà) genoem. Indien die Mandarynsgroep as een taal gereken word, soos dikwels in akademiese literatuur, het dit meer moedertaalsprekers (byna 'n miljard) as enige ander taal ter wêreld. Soms word die Jin-dialek by Mandaryns ingereken.
Cavia
Versorging
Die mannetjies moet liefs vir die eerste paar dae ná die kleintjies gebore is, uit die hok geneem word. Hoewel cavias vreedsame diertjies is, gebeur dit tog soms dat die mannetjies aggressief raak. Volwasse diere word tussen 22 en 35 cm lank en weeg van 450 tot 700 g. 'n Wyfie kan drie keer per jaar kleintjies kry.
Mandaryns
Mandaryns is die amptelike taal van die Volksrepubliek China en die Republiek China, een van die amptelike tale van Hongkong (saam met Engels en Kantonees), Macau (saam met Kantonees en Portugees) en Singapoer (saam met Engels, Maleis en Tamil). Daarbenewens vorm Mandaryns saam met Arabies, Engels, Frans, Russies en Spaans die amptelike tale van die Verenigde Nasies.
Mandaryns word met Chinese karakters geskryf.
Cavia
Versorging
Cavias kan glad-, lang- of ruharig wees. 'n Mens kry verskillende kleurtipes. Sommige is eenkleurig, gewoonlik wit, swart, rooibruin of ligbruin. Ander is meerkleurig of gestreep, of het bont kolle. Net soos vir die meeste ander huisdiere, word daar deesdae ook skoue vir cavias gereël waar pryse toegeken word.
Disperis bathiei
Disperis bathiei is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
KaNdengeza
KaNdengeza is 'n landelike nedersetting buite Giyani in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Groter Giyani Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Reservoir
'n Reservoir (uit Frans réservoir) is meestal 'n vergrote natuurlike of kunsmatige meer wat gemaak is met behulp van 'n dam om vars water op te gaar en te stoor.
Reservoirs kan op verskillende maniere geskep word, insluitend die onderbreking van 'n waterloop wat 'n bestaande watermassa afvoer om 'n opdamming daarin te vorm, deur opgrawings, of die bou van 'n aantal keermure of damme.
Gedefinieer as 'n stoorplek vir vloeistowwe, kan reservoirs water of gasse bevat, insluitend koolwaterstowwe. Tenkreservoirs stoor dit in tenks op grondvlak, verhewe of begrawe. Die meeste ondergrondse reservoirs word gebruik om vloeistowwe, hoofsaaklik water of petroleum, onder die grond te stoor.
Holoseen-uitwissing
Die Holoseen-uitwissing, andersins die sesde massauitwissing of Antroposeen-uitwissing, is 'n voortdurende uitsterwing van spesies tydens die huidige Holoseen-epog, hoofsaaklik as gevolg van menslike aktiwiteite.
Iotroata oxeata
Iotroata oxeata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Holoseen-uitwissing
Massauitsterwings
Die aarde het al 5 massauitsterwings beleef wat 75% of meer van die lewe op aarde vernietig het:
Iotroata oxeata
Die spons behoort tot die genus Iotroata en tot die familie Iotrochotidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Lundbeck.
Holoseen-uitwissing
Massauitsterwings
Volgens menige wetenskaplike dui dit daarop dat daar ook 'n massauitsterwing tydens die huidige epog sal wees. Massauitsterwings het gewoonlik natuurlike oorsake soos vulkaniese uitbarstings, meteoriete en siektes. Daarteenoor word die Holoseen-uitwissing beskou as ’n mensgemaakte uitwissing. Naas die normale natuurverskynsels soos vulkaniese uitbarstings en tsoenami’s is dit hoofsaaklik die mens wat verantwoordelik is vir die huidige uitwissing van lewe op ons planeet.
Daar is nie altyd ooreenstemming oor wanneer die Holoseen begin het nie. Aan die einde van die Pleistoseen (2,6 miljoen - 11 700 jaar gelede), ’n ystydperk met gletsers oor groot dele van die aardbol, het die aarde begin verwarm en die mens se bron van voedsel het mettertyd daarby aangepas. Graan is sedert 8 000 jaar gelede verbou. Die groot diere wat voedsel voorsien het, het verdwyn, soos die wolhaarrenosters en mammoete. Skape, beeste en bokke is mak gemaak en as voedsel gebruik, wat gelei het tot 'n toename in die aarde se bevolking van 170 miljoen in die eerste eeu n.C. tot 'n miljard in 1804, 3 miljard in 1960 en 6 miljard in 1999.
Die Nywerheidsrewolusie in die 19de eeu het veroorsaak dat die wêreldbevolking eksponensieel toegeneem het. Industrialisasie, beter sanitasie en mediese sorg het veroorsaak dat sterftes in verhouding minder geword het, maar geboortes meer. Die wetenskap het die drakrag van die wêreld verhoog, maar nie die grootte daarvan nie.
Oorbevolking
Die bevolkingstatistiek vir ons wêreld is pas uitgereik: 7,7 miljard mense. China en Indië het 36,3% van die wêreldbevolking (byna 2,8 miljard mense). In Bangladesj woon 163 miljoen mense op ’n oppervlak van ’n bietjie meer as 130 km². Groot stede huisves enorme bevolkings. Verstedeliking: Japan 92%, Meksiko 83%, Rusland 74% en Amerika 82%, om maar net ’n paar te noem. Bevolkingsgroei is wel besig om af te neem, en voorspellings dui op 'n afplatting op 10 miljard.
Besoedeling
Om vir al hierdie mense voorsiening te maak, is vervoer, voedsel, behuising en dienstevoorsiening enorme uitdagings. Met sy vernuf kan die mens nog voorsiening maak, en die hoeveelheid mense wat onder die broodlyn lewe, verminder jaarliks.
Swart goud
Die mens se vernuf het hom in staat gestel om fossielbrandstowwe diep onder die grond uit te haal: steenkool en olie. China het daarin geslaag om sy bevolking uit armoede op te hef en bykans die hele land te elektrifiseer, wat gelei het tot groot vooruitgang, maar ten koste van die natuur. Elke sekonde stoot China hitte die lug in gelykstaande aan die hitte van vier keer dié van die atoombom wat oor Hirosjima ontplof het, en die brandstof is hoofsaaklik steenkool, een van die grootste besoedelaars op aarde. Daarby dra die myne by tot water- en omgewingsbesoedeling, veral op niegerehabiliteerde uitgewerkte myne.
Die binnebrandpetrol- en -dieselaangedrewe voertuie en masjinerie het nywerheidsontwikkeling versnel, maar dra geweldig by tot lugbesoedeling. Die pogings om dit te vervang met ander bronne van energie is minder as ’n druppel water aan die emmer en gaan nog dekades neem om ’n beduidende impak te hê.
Plastiek
Plastiekbesoedeling is astronomies. Meer as ’n miljoen seediere vrek jaarliks as gevolg van plastiekbesoedeling. Daar word bereken dat daar meer as ’n 100 miljoen ton plastiek in die see is. Ook op land, waar plastiek op vullishope beland, breek dit mettertyd op in mikro- en nanoplastiekdeeltjies en beland in die grond en water. Mikroplastiek is klein veseltjies van klere van nylon en ander sintetiese tekstiele minder as 5 mm lank. Nanoplastiek is deeltjies kleiner as 1 mm. In die oseane, waar dit meestal gestort word, breek groter items op in mikroplastiekdeeltjies en dit word deesdae in visse aangetref en beland in die voedselketting. Dit is nog nie bekend hoeveel van die deeltjies ’n mens moet inkry om nadelig vir jou gesondheid te wees nie. Selfs as jy uit ’n plastiekbottel water drink, beland daar klein deeltjies plastiek in jou liggaam.
Vernietiging van flora
Bome en plante trek koolstofdioksied uit die lug en voorsien ons van suurstof. Dit is die "longe" van die wêreld. Die vernietiging van plantmateriaal op groot skaal, soos in die Amasonereënwoud en woude in Maleisië en Indonesië, is ’n groot ramp; die grond wat so skoongemaak is, word bewerk en erodeer en beland in groot riviere en damme wat toeslik. Die brande in Brasilië plaas die kwessie van besoedeling weer dringend in die soeklig. Dit lei direk tot aardverhitting. Die seevlak styg en die pole smelt. Suid-Afrika word nie gespaar nie. By Milnerton en op ander Kaapse strande het erosie reeds groot skade aangerig.
Vanjaar is reeds 75 000 (sommiges sê 80 000) brande in die Amasone aangemeld en sommige wetenskaplikes meen dat 20% van die Amasone reeds verlore is. Ook in Siberië in Rusland is groot dele van die toendra aan die brand. Dit beteken dat, in plaas daarvan dat koolstofdioksied uit die lug gehaal word, skrikwekkende hoeveelhede die lug ingestuur word. Daarbenewens is koolstofdioksied swaarder as lug; dit sak af en maak die suurstofvoorraad op die oppervlak kleiner.
Vernietiging van fauna
Indien die habitat van spesies vernietig word, word die spesies ook vernietig. Indien woude afgekap word, verdwyn die voëls, diere en insekte daarmee saam. Talle spesies het al so tot niet gegaan, ook as gevolg van die mens se indringing in hulle habitat ter wille van verstedeliking of landboudoeleindes. Ons het sedert die oertyd baie spesies uitgewis, soos grotbere, mammoete, wolhaarrenosters, sabeltandkatte, olifantvoëls en moa's. Verder is daar handel in bedreigde spesies. Geen wonder dat Cites honderde bedreigde spesies in hulle tabelle het nie. Hulle probeer nie alleen 5 800 dierspesies nie, maar ook 30 000 plantspesies teen onwettige handel beskerm.
Sedert die mens en sy vernuf en hebsug oorgeneem het, lei dit eksponensieel tot die vernietiging van die lewe op aarde. Geen wonder nie dat baie wetenskaplikes verkies om te praat van die Antroposeen. Dit word omskryf as die mees onlangse geologiese tyd gebaseer op die oorweldigende globale bewys dat die atmosferiese, geologiese, hidrologiese, biosferiese en ander aardsisteemprosesse deur mense verander word. Die mens is nou in wat genoem word die sesde globale massauitwissing. Menslike aksies versnel net die tempo van dié uitwissing van spesies. So het die groot spektrum van mariene fitoplankton biomassa drasties verminder – algebiomassa het vanaf 1950 met 40% gekrimp, waarskynlik as gevolg van oseaanverwarming.
Volgens die IUBN-rooilys is meer as 27% van al die nagevorsde spesies in gevaar om uit te sterf. Op die oomblik word 40% van ons planeet se amfibieë, 25% van sy soogdier|e en 33% van sy koraalriwwe bedreig. Daar word voorspel dat 99,9% van die krities bedreigde en 67% van die bedreigde spesies binne die volgende honderd jaar sal uitsterf.
Omstredenheid
Nie almal stem saam dat ons reeds te midde van 'n sesde uitwissing is nie, maar wel dat ons opbou daarheen en dat daar in ’n stadium ’n onomkeerbare klimaks sal kom.
Disperis bosseri
Disperis bosseri is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Syringodea longituba
Syringodea longituba is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Syringodea behoort en deel is van die fynbos en Sukkulente Karoo. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap. Die plant kom vanaf die Bokkeveldeskarp en Hantam-Karoo suidwaarts tot by Malmesbury en Riversdale voor. Die plant word bedreig deur gewasverbouing op die Roggeveldeskarp en laeland in die Wes-Kaap.
Disperis breviloba
Disperis breviloba is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems aan Malawi en Zambië.
Hexactinella ventilabrum
Hexactinella ventilabrum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hexactinella en tot die familie Tretodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1885 deur Carter.
Iotroata polydentata
Iotroata polydentata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Iotroata en tot die familie Iotrochotidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Lundbeck.
Stillewe
'n Stillewe (meervoud: stillewes) is 'n kunswerk wat tipies alledaagse/natuurlike voorwerpe uitbeeld, (kos, blomme, dooie diere, plante, klippe, skulpe). Dit kan ook lewelose/mensgemaakte onderwerpe wees (glase, boeke, vase, juweliersware, muntstukke, pype).
Die oorsprong van hierdie kuns het begin by die Middeleeue en die Antieke Grieks-Romeinse tyd, stillewes het as 'n afsonderlike genre tot stand gekom. 'n Voordeel van die stillewe kunsvorm is dat dit die kunstenaar toelaat om te eksperimenteer met verskillende rangskikkings terwyl verskillende verftegnieke ook 'n opsie is. Stillewe, as 'n bepaalde genre, het by Vlaamse skilderye van die 16de en 17de eeu begin en die woord stillewe is afgelei van die Nederlandse woord stilleven. Vroeë stillewe skilderye, spesifiek voor 1700, het meestal godsdienstige en allegoriese simboliek gedra met betrekking tot die keuse van voorwerpe in die skildery. Later is stillewe kunswerke gemaak met 'n verskeidenheid mediums en tegnologie, soos foto's, rekenaar grafika, asook video -en klankmateriaal.
Stillewe behels ook die skilder van dooie diere, veral wilde diere. Lewendige diere word as dierekuns beskou, alhoewel hulle ook meestal geverf word vanaf dooi modelle. Omdat stillewes plante en diere insluit as 'n onderwerp, is die stillewe kategorie ook deel van botaniese illustrasies. Alhoewel, met visuele of fyn kuns, is die onderwerp nie daaraan onderworpe om korrek geïllustreer te word nie.
Stillewe het die laagste rang beklee in die hiëragie van genres, maar is uiters gewild onder kopers. Gewoonlik is die beelde in 'n stillewe ten doel gestel om iets van die lewe uit te beeld. Die trompe-l'œil skildery is 'n gespesialiseerde tipe styl van stillewe, waar lewelose plat voorwerpe gewoonlik die onderwerp is en die kunswerk is so realities gedoen dat dit die kyker kan mislei.
Oorsprong en ontwikkeling
Stillewes is dikwels gebruik om die binnekante te versier in die antieke Egiptiese grafte. Daar was geglo dat die kos voorwerpe en ander items wat uitgebeeld is in die hiernamaals werklik sou word en beskikbaar sou wees vir die oorledene. Antieke Griekse vase met kunswerke van alledaagse voorwerpe en diere op, is ook 'n voorbeeld van gespesialiseerde vaardigheid.Peiraikos is genoem deur Plinius die Ouere as 'n paneel skilder van die "lae" onderwerpe, soos mosaïek weergawes en provinsiale muur skilderye by Pompeii: "haarkappers se winkels", stalletjies, esels, eetgoed en soortgelyke onderwerpe".
Mr. Lawrence
Mr. Lawrence (gebore 1 Januarie 1969) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The SpongeBob SquarePants Movie (2004) en The SpongeBob Movie: Sponge Out of Water (2015), en in die televisiereekse Rocko's Modern Life (1993) en SpongeBob SquarePants (1999).
Stillewe
Oorsprong en ontwikkeling
Stillewes gee 'n realistiese perspektief en die intensie is meestal vir dekoratiewe doeleindes, soos gevind teen die Romeinse muurskilderye en die vloermosaïek wat opgegrawe is by Pompeii, Herculaneum en die Villa Boscoreale, asook die latere bekende motief van 'n glas bak met vrugte. Dekoratiewe mosaïk ("emblema"), is gevind in die ryk Romeine se huise gevind, dit demonstreer ook die reeks van kos wat deur die hoër sosiale klas geniet is en dit is ook 'n simboom van gasvryheid en die vieringe van die lewe se seisoene.
Teen die 16de eeu het kos en blomme weer verskyn as simbole van die lewe en die vyf sintuie. 'n Simbool wat ook in die Romeinse tyd begin gebruik was, was die skedel, wat mortaliteit en aardse oorblyfself simboliseer het, dikwels ook gepaardgaande met die aanhaling: Omnia mors aequat (die dood maak almal gelyk). Hierdie beelde is hervertolk deur die afgelope 400 jaar van kunsgeskiedenis en dit het begin by Nederlandse skilders rondom 1600.
Die gewilde waardering van die realisme van die stillewe hou verband met die Antieke Griekse legende van Zeuxis en Parrhasius, wat volgens oorlewering gekompiteer het om die mees lewensgetroue voorwerpe te skep, wat die vroegste beskrywings van die trompe-l'œil skildery is. Soos Plinius die Ouere aangeteken is in Romeinse tye, was Griekse skilders reeds eeue voor dit gevorder in portret skilderwerk, genre skilderwerk en stillewe.
Middeleeue en Vroeë Renaissance
Deur 1300, met Giotto as voorganger, het stillewes herleef in 'n vorm van fiktiewe en godsdienstige muurskilderye, wat alledaagse voorwerpe ingesluit het. Deur die Middeleeue en die Renaissance, was stillewe hoofsaaklik 'n toevoegsel tot die Christelike geloof. Dit was veral die geval in die werke van die Noord-Europese kunstenaars, wat gefassineerd was met hoogs gedetailleerde optiese realisme en simboliek - dit het hulle gelei om baie aandag aan hul skilderye te skenk en op die algehele boodskap. Skilders soos Jan van Eyck het dikwels elemente van stillewe gebruik as deel van 'n ikonografiese program.
In die laat Middeleeue het stillewe meestal blomme, maar ook diere en soms lewelose voorwerpe, geskilder met 'n verhoging in realisme. Modelle en tegnieke is ontwikkel om skilders ook te help om kunswerke op 'n groter skaal te verf. Daar was 'n definitiewe oorvleueling tussen die kunstenaars wat klein weergawes gemaak het en die wat muurpanele geverf het, veral in die vroeë Nederlandse kunswerke. Die Hours of Catherine of Cleves, is 'n skildery wat heel moontlik in Utrecht rondom 1440 gemaak is, en is 'n uitstaande voorbeeld van hierdie tendens. Vlaamse werkswinkels het later in hierdie eeu het naturalisme selfs verder geneem. Gotiese millefleur tapisserieë is nog 'n voorbeeld van die algemene toenemende belangstelling in akkurate uitbeeldings van plante en diere. Die stel van The Lady and the Unicorn is die bekendste voorbeeld, wat ontwerp is in Parys rondom 1500 en is toe later in Vlaandere geweef.
Die ontwikkeling van olieskildery tegniek deur Jan van Eyck en ander Noord-Europese kunstenaars het dit moontlik gemaak om alledaagse voorwerpe op hierdie hiper-realistiese wyse te verf, waar verskillende lae verf oormekaar aangewend word. Onder die eerstes om weg te breek van skilderye met 'n godsdienstige betekenis, was Leonardo da Vinci, wat waterverf studies van vrugte geskep het (rondom 1495) as deel van sy rusteloos ondersoek van die natuur, Albrecht Dürer is ook bekend vir sy presiese vermenging van kleure vir sy tekeninge van flora en fauna.
Petrus Christus se portret van 'n bruid en bruidegom wat 'n goudsmid besoek is 'n tipiese voorbeeld van 'n oorgang van stillewe met godsdienstige en sekulêre inhoud. Die boodskap was meestal allegories, die mense se figure was realisties en die voorwerpe wat gewys is soos muntstukke en bloedvate, maar die goudsmid is eintlik 'n uitbeedling van St. Eligius en die voorwerpe dra simboliek. Nog 'n voorbeeld van 'n soortgelyke tipe skildery, is die familie portret met gekombineerde figure by 'n tafel met kos, wat die vroomheid van mense simboliseer wat God dank vir hul kos in oorvloed. Rondom hierdie tyd is eenvoudige stillewes geverf aan die buitekante van luike, wat privaat gewyde skilderye was. Nog 'n stap in die rigting van die outonome stillewe was die verf van simboliese blomme in blompotte aan die agterkant van sekulêre portrette rondom 1475. Jacopo de' Barbari het nog 'n stap verder geneem met sy stillewe, Still Life with Partridge and Gauntlets (1504), wat as een van die vroegste trompe-l'œil stillewes gereken word en wat die minimale godsdienstige inhoud bevat. , wat bevat'n minimale godsdienstige inhoud.
Sestiende eeu
Hoewel meeste stillewes na 1600 relatief klein skilderye was, was dit 'n kritiese stadium in die ontwikkeling van die genre. Meeste van die tradisie rondom die genre was gesentreer rondom Antwerpen, van die "monumentele stillewe", wat groot skilderye was en dikwels diere ingehad het. Dit was ontwikkeling deur Pieter Aersten wie se A Meat Stall with the Holy Family Giving Alms (1551, nou Uppsala), 'n inleiding was tot die tipe skildery wat vandag nog skok. Nog 'n voorbeeld is die van The Butcher Shop deur Aersten se nefie, Joachim Beuckelaer (1568), met die realistiese weergawe van rou vleis, met die agtergrond wat die gevare van dronkenskap en ontug uitbeeld. Die kombuis en marktonele wat Pieter Aertsen en sy nefie Joachim Beuckelaer uitgebeeld het, was altyd van kombuisware en Vlaamse kombuis-slavinne. 'n Klein godsdienstige toneel kon altyd uitgemaak word in die agtergrond, of 'n tema soos die van Vier Seisoene is bygevoeg om die onderwerp uit te lig. Hierdie soort grootskaalse stillewes het voortgegaan om in Vlaamse kuns te ontwikkel na die skeiding van die Noorde en die Suide, maar dit is skaars in Nederlandse skilderye, hoewel ander kunswerke in hierdie tydperk meer geleun het op die tipiese genre skildery.
Geleidelik het godsdienstige inhoud verminder in grootte en plasing in hierdie tipe skildery, hoewel morele lesse voortgegaan het as sub-kontekste. Een van die relatief min Italiaanse werke in die styl was, Annibale Carracci se hantering van die dieselfde onderwerp in 1583 metButcher's Shop, en dit het begin om weg te beweeg van morele boodskappe. Vincenzo Campi het moontlik die Antwerpen styl na Italië gebring in die 1570's. Die tradisie is voortgesit in die volgende eeu, met verskeie werke deur Ruben, wat meestal stillewes en elemente van diere gesubkontrakteer het na meesters soos Frans Snyders en sy leerling Jan Fyt. Teen die tweede helfte van die 16de eeu, het die stillewe baie ontwikkel. Die 16de eeu getuig van 'n ontploffing van belangstelling in die natuurlike wêreld en die skepping van uitbundige botaniese encyclopædias en die opname van ontdekkings van die Nuwe Wêreld en Asië. Dit ook gelei tot die begin van wetenskaplike illustrasies en klassifikasies van spesies. Natuurlike voorwerpe is begin as individuele voorwerpe waardeer en is apart bestudeer van godsdiens en mitologiese verenigings. Die vroeë wetenskap van kruiemiddels het in hierdie tyd begin, wat ook 'n praktiese uitvloeing was van die kennis en in vorm van stillewes geïllustreer is. Daarbenewens het die rykes begin om die opname van diere en minerale spesies te onderteken en in die proses is 'n uitgebreide kabinet van aantreklikhede geskep.
Hierdie monsters het gedien as modelle vir skilders wat gestrewe het daarna om realisme nuwe betekenis te gee. Skulpe, insekte, eksotiese vrugte en blomme is begin versamel en verhandel en nuwe plante soos die tulp (ingevoer na Europa uit Turkye) is gevier in stillewes.
Die tuinbou ontploffing en belangstelling daaragter was wydverspreid in Europa en kunstenaars kon daarop gekapitaliseer deur duisende stillewes te skep. Sekere streke het spesifieke behoeftes gehad. Die uitbeelding van sitrus was byvoorbeeld 'n besondere passie onder die Medici - hof in Florence, Italië. Hierdie groot verspreiding van natuurlike voorbeelde en die groeiende belangstelling in die natuurlike illustrasie oor die hele Europa, het gelei tot die byna gelyktydige skepping van die moderne stillewes rondom 1600.
Teen die draai van die eeu het die Spaanse skilder Juan Sanchez Cotán baanbrekerswerk onder Spaanse stillewes gedoen waar hy aan die begin eers strak, rustige skilderye gedoen het van groente en teen sy veertigs in 1603 het hy begin om godsdienstige onderwerpe te gebruik in sy kuns.
Sewentiende eeu
Prominente Akademici van die vroeë 17de eeu, soos Andrea Sacchi, het gevoel dat die genre en stillewe nie die gravitas gedra het om as 'n goeie skildery beskou te word nie. 'n Invloedryke formulering van 1667 deur André Félibien, 'n historiograaf, argitek en teoretikus van die Franse klassisisme het die klassieke verklaring van die teorie van die hiërargie van genres vir die 18de eeu:"Celui qui fait parfaitement des païsages est au-dessus d'un autre qui ne fait que des vrugte, des fleurs ou des coquilles. Celui qui peint des animaux genieter est plus beraambare que ceux qui ne représentent que des choses mortes & sans griekse etniese ; & comme la syfer de l'homme est le plus parfait ouvrage de Dieu sur la Terre, il est sekere aussi que celui qui se skeur l'imitateur de Dieu en peignant des syfers humaines, est vir plus uitstekende que tous les autres ...""Hy wat perfekte landskappe produseer is verhewe bo die ander wat net vrugte, blomme of seekos produseer. Hy wat lewende diere verf is meer gerekend as diegene wat slegs dooie dinge sonder beweging verteenwoordig, en omdat die mens die mees volmaakte werk van God op aarde is, is dit sekerlik dat hy wat die werke van God namaak en menslike figure verteenwoordig, ook by verre beter is as al die ander...'"
Nederlandse en Vlaamse skilderwerk
Stillewe het as 'n aparte kategorie ontwikkel in die Lae Lande in die laaste kwart van die 16de eeu. Die Engelse term stil life is afgelei van die Nederlandse woord stilleven terwyl Romaanse tale (sowel as Grieks, Pools, Russies en Turks) geneig is om terme te gebruik wat dooie natuur beteken. 15de-eeuse Vroeë Nederlandse skilder het hoogs illusionêre tegnieke in beide paneel verf en verligte studies aangebring, waar die rame dikwels ingewikkelde patrone van blomme en insekte gehad het, soos in die werk van Hours of Catherine of Cleves, is 'n groot verskeidenheid onderwerpe. Wanneer die verligte studie/onderwerp later gedruk is in boeke, is dieselfde vaardighede later in wetenskaplike botaniese illustrasies ontplooi; die Lae Lande het gelei na Europa in beide plantkunde en sy uitbeelding in die kuns. Die Vlaamse kunstenaar Joris Hoefnagel (1542-1601) het waterverf en gouache skilderye van blomme en ander stillewe onderwerpe gemaak vir Keiser Rudolf II, en daar was baie gegraveerde illustrasies vir boeke (dikwels toe handgekleurde), soos Hans Collaert se Florilegium, gepubliseer deur Plantin in 1600.
Rondom 1600 het blom skilderye met olieverf 'n gewildheid bereik; Karel van Mander het sommige werke homself geverf, en het ook gemeen dat ander Noord-Maniërisme kunstenaars soos Cornelis van Haarlem dit ook so gedoen het. Geen oorlewende blom-stukke deur hulle is bekend nie, maar baie ander weergawes het oorleef danksy Jan Brueghel die Ouere en Ambrosius Bosschaert, beide aktief in die Suide van Nederland.
Die simboliek van blomme het ontwikkel sedert die vroeë Christelike dae. Die mees algemene blomme en hul simboliese betekenis sluit in: rose (Maagd Maria, verganklikheid, Venus, liefde); lelie (Maagd Maria, maagdelikheid, vroulike bors, suiwerheid van die gees of geregtigheid); tulp (adel); sonneblom (getrouheid, goddelike liefde, toewyding); viooltjie (beskeidenheid, reserwe, nederigheid); columbine (melancholie); papawer (krag, slaap, dood). Soos vir die insekte, verteenwoordig die skoenlapper transformasie en opstanding, terwyl die naaldekoker verganklikheid simboliseer en die mier harde werk.
Vlaamse en Nederlandse kunstenaars het ook uit vertak en het die antieke Griekse stillewe herleef van die trompe-l'œil, veral die nabootsing van die natuur of mimesis, wat hulle bedriegertje ("bietjie misleiding") genoem het. Nederlandse kunstenaars het ook afsonderlik kombuis en marktonele, ontbyt en kostafel en allegoriese versamelings ontwikkel.
In die Rooms-Katolieke Suidelike Nederland is die genre van kranse om skilderye ontwikkel. Rondom 1607 - 1608 het Antwerpen kunstenaars, Jan Brueghel die Ouere en Hendrick van Balen, hierdie skilderye geskep waarvan 'n stillewe in die middel is, omring met 'n welige krans. Die skilderye was samewerkings tussen twee spesialiste: 'n stillewe en figuur kunstenaar. Daniel Seghers het die genre verder ontwikkel. Oorspronklik het dit 'n gewyde funksie gedien, later het skilderye met kranse gewild begin word en is gebruik as versiering in huise.
'n Spesiale genre van stillewe was die sogenaamde pronkstilleven (Nederlands vir "pronkende stillewe"). Hierdie styl van swierige stillewes is ontwikkel in die 1640's in Antwerpen deur Vlaamse kunstenaars soos Frans Snyders en Adriaen van Utrecht. Hulle het stillewes geverf wat oorvloed uitgebeeld het in 'n verskeidenheid voorwerpe: vrugte, blomme en dooie diere, dikwels saam met lewende mense en diere. Die styl was gou aangeneem deur kunstenaars van die Nederlandse Republiek.
Wat ook veral gewil was in hierdie tydperk was vanitas - skilderye, waar rangskikkings van blomme, vrugte, boeke, beelde, vase, munte, juwele, skilderye, musiek, wetenskaplike instrumente, militêre kentekens, fyn silwer en kristal tesame met simboliese herinnerings van die lewe se verganklikheid uitgebeeld is. Daarbenewens het 'n skedel, 'n uurglas of sakhorlosie, 'n kers wat uitbrand of 'n boek wat sy bladsye omblaai gedien as 'n moraliserende boodskap of die verganklike van sensoriese plesier. Dikwels het is van die vrugte of blomme ook so uitgebeeld om te wys dat dit al oorryp of vrot is, wat dieselfde boodskap as laasgenoemde oordra.
Die Nederlandse produksie van stillewes was enorm en hulle was baie wyd uitgevoer, veral in Noord-Europa, Brittanje het wynig self produseer. Duitse stillewe se vordering lê baie naby aan die van die Nederlandse studies; Georg Flegel was 'n pionier in die suiwer stillewe sonder figure en het gedetailleerde voorwerpe in kabinette en kaste geplaas en gelyktydig meervoudige aansigte van die onderwerp verskaf in sy kunswerk.
Suid-Europa
In die Spaanse kuns, is bodegón 'n stillewe skildery van verskillende items uit die spens, soos padkos, wildsvleis en drank - dikwels gerangskik op 'n eenvoudige klipblad, met een of twee figure. Aan die begin van die Barok tydperk het hierdie skilderye gewild geraak in Spanje en die tweede kwart van die 17de eeu. Die tradisie van stillewe skilderye blyk om te begin het in die kontemporêre Lae Lande as wat dit in die Suide van Europa was. Noordelike stillewes het baie sub-genres gehad; die ontbyt toneel was aangevul deur die trompe-l'œil, die gerf blomme en die vanitas.
In Spanje was daar veel minder beskermhere vir hierdie soort van ding, maar 'n tipe ontbyt stuk het wel gewild geword, met 'n paar voorwerpe kos en eetgerei gedek op 'n tafel. Stillewe skilderye in Spanje, word ook die die bodegón genoem. Dit het verskil van die Nederlandse stillewe, wat meestal luukse items/voorwerpe gehad het en 'n ryk en gul indruk geskep het. Die wilde diere in Spaanse stillewes het gewoonlik nog hul velle aan, die vrugte en groente is ongekook en die agtergronde is swart of geometriese hout blokke, wat dikwels 'n surrealistiese atmosfeer skep. Selfs terwyl beide die Nederlandse en Spaanse stillewes dikwels 'n ingeboude morele doel het, het die Spaanse stillewes afstand gedoen van sensuele plesier en oormatigheid. Selfs al het Italiaanse stillewes (in Italiaans na verwys as natura morta, "dooie natuur") gewild geraak, was dit steeds minder gerespekteer as die ander skilderye met historiese, godsdienstige en mitiese onderwerpe. Aan die ander kant, het suksesvolle stillewe Italiaanse kunstenaars 'n goeie lewe gemaak met hul verkope. Verder het vroue skilders, al was hulle baie min, oor die algemeen verkies om stillewes te doen: Giovanna Garzoni, Laura Bernasconi, Maria Theresa van Thielen, en Fede Galizia is noemenswaardige voorbeelde.
Baie vooraanstaande Italiaanse kunstenaars in ander genres, het ook stillewes gedoen. In die besonder het Caravaggio sy invloed van naturalisme toegepas op die stillewe. Sy Mandjie van Vrugte (c. 1595-1600) is een van die eerste voorbeelde van 'n suiwer stillewe. Hoewel dit nie openlik simbolies is nie, was hierdie skildery in die besit van Kardinaal Federico Borromeo en kon waardeer word vir beide godsdienstige en estetiese redes. Jan Bruegel het die Large Milan Bouquet (1606) geverf vir die kardinaal en het gemeen dat hy dit  'fatta tutti del natturel' (baie natuurlik) geverf het en dat hy ekstra moeite ingesit het. Dit was een van vele stillewe skilderye in die kardinaal se versameling van aandenking. Onder ander Italiaanse stillewes was ook Bernardo Strozzi se The Cook, 'n kombuis toneel op 'n Nederlandse wyse, met baie detail en waar wilde voëls voorberei word om gekook te word. In 'n soortgelyke wyse, is een van Rembrandt se skaars stillewes, Klein Meisie met Dooie Poue gekombineer met 'n soortgelyke simpatieke vroulike figuur en beelde van wilde voëls.
Agtiende eeu
Die 18de eeu tot 'n groot mate het voortgegaan om 17de-eeuse formules te verfyn en vlakke van produksie het afgeneem. In die Rococo styl was daar 'n oormaat van blomversierings op porselein, muurpapier, materiale en op hout meubels uitgekerf, daarom het kopers eerder verkies dat hul skilderye figure moet wees om 'n kontras te kon skep. Een van die veranderinge was onder entoesiastiese Franse skilders, wat toe van die gerekende skilders was, terwyl die Engelse steeds kunswerke ingevoer het. Jean-Baptiste Chardin het klein en eenvoudige rangskikkings van kos en ander voorwerpe geskilder, wat baie subtiel op die Nederlandse invloed gebasseer is, maar wat ook baie gewild en invloedryk in die 19de eeu geraak het. Dooie diere was steeds gewild as onderwerp, veral vir jaghuise; baie spesialiste het ook lewendige diere geverf. Jean-Baptiste Oudry het teksture soos pels en vere gekombineer met 'n eenvoudige agtergrond, om maksimum fokus op die onderwerp te plaas.
Teen die 18de eeu, in baie gevalle, is die godsdienstige en allegoriese konnotasies van stillewes laat vaar en skilderye van kombuistafel met alledaagse kossoorte het voorrang geniet. Die Franse aristokrasie het kunstenaars in diens geneem om stillewes te doen sonder die Nederlandse voorgangers se invloede en sonder die morele boodskap. Die Rococo styl het gelei tot meer waardering in Frankryk vir trompe-l'œil (Frans: "misleide oog") kunswerke. Jean-Baptiste Chardin se stillewes het 'n verskeidenheid van tegnieke gebruik van die Nederlandse realistiese styl tot sagter harmonieë.
Die grootste deel van Anne Vallayer-Coster se werk was gewy aan die taal van stillewe soos dit ontwikkel het in die loop van die sewentiende en agtiende eeue. Gedurende hierdie eeue was die genre van stillewe die heel laagste op die hiërargiese leer. Vallayer-Coster het 'n manier gehad om haar skilderye baie aantreklik te laat vertoon. Dit was die "vet, dekoratiewe lyne van haar komposisies, die rykdom van haar kleure en gesimuleerde teksture en die illusie wat sy kon skep in die uitbeelding van 'n wye verskeidenheid van voorwerpe, beide natuurlik en kunsmatig" wat die aandag van die Koninklike Museum en die talle versamelaars getrek het om haar skilderye te koop. Hierdie interaksie tussen kuns en die natuur was redelik algemeen in Nederlands, Vlaams en Frans stillewes. Haar werk toon die duidelike invloed van Jean-Baptiste-Siméon Chardin, sowel as die 17de-eeuse Nederlandse meesters, wie se werk baie meer gewaardeer word, maar wat Vallayer-Coster se styl laat uitstaan het teen die ander stillewe skilders was haar unieke manier om illusie met dekoratiewe komposisionele strukture te vermeng.
Die einde van die agtiende eeu en die val van die Franse monargie het ook 'n einde aan Vallayer-Coster se stillewes gebring, sy het haar nuwe styl voortgesit met blomme, wat gereken word as die hoogtepunt van haar loopbaan en waarvoor sy onthou word.
Negentiende eeu
Met die opkoms van die Europese Akademie, veral die Académie française wat 'n sentrale rol in die Akademiese kuns gespeel het, het stillewes se gewildheid begin afneem. Die akademie het die doktrine onderrig van die "Hiëragie van genres", wat daarop neergekom het dat 'n skildery se artistieke meriete op die onderwerp gebaseer is en dat die hoogste vorm van skilder uit historiese beelde bestaan en Bybelse en mitologiese betekenis het, met stillewe gereken as die heel laagste vorm van kuns. John Constable en Camille Corot, het verkies om landskappe eerder as agtergrond te gebruik as om dit as onderwerp te gebruik om die natuur te vier.
Toe Neoklassisisme se einde begin aanbreek het, het genre en portret skilder teen die 1830's die fokus van die realistiese en romantiese revolusionêre kunstenaars begin word. Die stillewes van Francisco Goya, Gustave Courbet, en Eugène Delacroix dra 'n sterk emosionele atmosfeer en die detail van die skildery is minder van belang maar die emosie wat uitgebeeld moet word, geniet voorrang. Hoewel sy patroon gebaseer was op die vroeë stillewes van Chardin, hetÉdouard Manet se stillewes 'n sterk ondertoon van Impressionisme gehad. Henri Fantin-Latour het 'n meer tradisionele tegniek gebruik en was bekend vir sy pragtige blomskilderye en het 'n lewe gemaak deur eksklusief deur stillewes vir versamelaars te verf.
Met die finale ondergang van die Akademiese hiërargie in Europa en die opkoms van die Impressionistiese en Post-Impressionistiese skilders, waar tegniek en kleur harmonieë geseëvier het, is stillewes weer gretig beoefen onder kunstenaars. In sy vroeë stillewes toon Claude Monet die invloed van Fantin-Latour, maar is een van die eerstes om die tradisie van die donker agtergrond te breek, wat Pierre-Auguste Renoir ook weerspieël in sy Stillewe met Blomme (1871), met sy helder oranje agtergrond. Met Impressionistiese stillewes is allegoriese en mitologiese inhoud heeltemal afwesig, so ook noukeurig gedetailleerde kwaswerk. Impressioniste het eerder in die breë gefokus op eksperimentering met kwashale, tonale waardes, en die plasing van kleur. Die Impressioniste en Post-Impressioniste was geïnspireer deur die natuur se kleurskemas maar herinterpreteer die natuur met hul eie kleur harmonieë, wat soms verrassend onrealisties is. Soos Gauguin gesê het, "Kleure het hul eie betekenisse." Variasies in perspektief is ook probeer, soos in die geval van Vrugte op 'n Stander deur Gustave Caillebotte, 'n skildery wat in sy tyd gespot was omdat die aansig van die vrugte van bo-af was.
Vincent van Gogh se Sonneblomme skilderye is 'n paar van die beste bekende 19de-eeuse stillewes. Van Gogh het meestal skakerings van geel gebruik en het 'n eiesoortige aanwending van kleur gehad wat deel gevorm het van die geskiedenis van stillewes. Sy Stillewe met Tekenbord (1889) is 'n selfportret in stillewe-formaat, van Gogh is ook bekend daarvoor dat hy alledaagse items van sy daaglikse bestaan uitgebeeld het in 'n stillewe soos eenvoudige kos, 'n inspirerende boek, 'n brief van sy broer, 'n gedekte tafel (waar hy nie teenwoordig is nie) en 'n pyp. Hy het ook sy eie weergawe van 'n vanitas skildery gemaak met, Stillewe met oop Bybel, kers en boek (1885).
In die Verenigde State tydens die Revolusionêre tye, is Amerikaanse kunstenaars opgelei in die buiteland en het begin om Europese style in hul werk toe te pas. Charles Willson Peale het 'n groep gestig met prominente Amerikaanse skilders en omdat hy die groot leier in die Amerikaanse kunsgemeenskap was, was hy ook die stigter van 'n vereniging vir die opleiding van kunstenaars sowel as 'n bekende museum van natuurlike toerisme-aantreklikhede. Sy seun Raphaelle Peale was een van 'n groep van die vroeë Amerikaanse stillewe kunstenaars, wat ook John F. Francis, Charles Voël Koning, en John Johnston ingesluit het. Deur die tweede helfte van die 19de eeu het Martin Johnson Heade die Amerikaanse weergawe van die habitat of biotoop prentjie, wat blomme en voëls in gesimuleerde buite omgewings geplaas het, bekend gestel. Die Amerikaanse trompe-l'œil skilderye het ook floreer gedurende hierdie tydperk, geskep deur John Haberle, William Michael Harnett, en John Frederick Peto. Peto het gespesialiseer in die nostalgiese muur-rak verf terwyl Harnett die hoogste vlak van hiper-realisme in sy geïllustreerde vieringe van die Amerikaanse lewe deur bekende voorwerpe bereik het.
Twintigste eeu
Die eeu het begin met 'n paar tendense: in 1901 het Paul Gauguin Stillewe met Sonneblomme geverf as sy huldeblyk aan sy vriend, Van Gogh, wat elf jaar vroeër gesterf het. Die groep wat bekend staan as Les Nabis, insluitend Pierre Bonnard en Édouard Vuillard, het Gauguin se harmoniese teorieë en bygevoegde elemente, geïnspireer deur die Japannese houtsneë, gebruik om hul stillewes te skep. Franse kunstenaar, Odilon Redon, het ook noemenswaardige stillewes geverf gedurende hierdie tydperk, veral blomme.
Henri Matisse het stillewes nog verder geneem deur donker, groot buitelyne en helder kleure aan te wend. Hy het ook perspektief vereenvoudig met multi-kleur agtergronde. In sommige van sy stillewes, soos Stillewe met Eiervrug, is die voorwerpe op die tafel byna verlore as gevolg van sy ander kleurvolle patrone in die agtergrond. Ander eksponente van Fauvisme, soos Maurice de Vlaminck en André Derain, het abstrakte stillewes verder ondersoek.
Paul Cézanne het stillewe as die ideale genre gesien vir sy revolusionêre ontdekkings in geometriese ruimtelike rangskikking. Vir Cézanne was stillewe 'n primêre middel om die skildery weg te neem van 'n illustratiewe of mimetiese funksie om onafhanklike elemente, kleur en lyn uit te beeld - dit was 'n groot stap in die rigting van abstrakte kuns. Daarbenewens kan Cézanne se eksperimente gesien word as die voorste direkte ontwikkeling na die Kubistiese stillewe in die vroeë 20ste eeu.
Tussen 1910 en 1920 het Kubistiese kunstenaars soos Pablo Picasso, Georges Braque, en Juan Gris baie stillewe komposisies geverf, dikwels met musiekinstrumente, om die stillewe aan die voorpunt van artistieke innovasie te bring, byna vir die eerste keer. Stillewe was ook die onderwerp in die eerste Sintetiese Kubistiese collage werke, soos Picasso se Stillewe met Stoel (1912). In hierdie werk oorvleuel verskillende elemente om die essensie van stillewe eintlik in die teenoorgestelde rigting om te keer. Fernand Léger se stillewe, het oorvloedige wit ruimtes en skerp hoeke wat geometriese patrone oorvleuel om 'n meganiese effek te verkry na vore gebring.
Kubiste het spasies in 3-D uitgebeeld, dit was veral in die werk van Marcel Duchamp en ander lede van die Dada - beweging te sien. As deel van die herstel van 'n paar simboliese betekenisse van stillewe het die Futuriste en die Surrealiste herkenbare stillewe voorwerpe in hul droomlandskappe ingebring. In Joan Miró se stillewes verskyn voorwerpe gewigloos en dryf in 'n twee-dimensionele ruimte en selfs berge se lyne is net eenvoudig getrek. In Italië gedurende hierdie tyd was Giorgio Morandi die vooraanstaande skilder van stillewes, met 'n wye verskeidenheid items wat hy in sy skilderye uitbeeld. Die Nederlandse kunstenaar M.C. Escher, bekend vir sy gedetailleerde nog dubbelsinnig grafiese, Stillewe en Straat Straat (1937), sy opgedateerde weergawe van die tradisionele Nederlandse tafel stillewe. In Engeland het Eliot Hodgkin tempera gebruik vir sy hoogs gedetailleerde stillewes.
Toe die 20ste-eeuse Amerikaanse kunstenaars bewus geword het van Europese Modernisme, het hulle begin om dit te interpreteer met 'n kombinasie van die Amerikaanse realisme en Kubistiese-afgeleide abstraksie. Tipies van die Amerikaanse stillewe werke van hierdie tydperk is die skilderye van Georgia o'Keeffe, Stuart Davis, en Marsden Hartley, en die foto's van Edward Weston. O'keeffe se nabyskote van blomskilderye openbaar beide die fisiese struktuur en die emosionele subteks van die blomblare en blare op 'n ongekende manier.
In Mexiko, in die 1930's, het Frida Kahlo en ander kunstenaars hul eie merk interpretasie van die Surrealisme gehad, met inheemse kos en kulturele motiewe in hul stillewes.
In die 1930's het abstrakte ekspressionisme stillewes afgebring na slegs rou uitbeeldings van vorm en kleur tot die 1950's waar totale abstrakte kuns die wêreld begin oorheers het. Pop kuns het egter in die 1960's 'n nuwe tendens van stillewe geskep.
Baie pop kuns (soos Andy Warhol se Campbell's Soup Cans) is gebaseer op stillewe, maar sy ware onderwerp is dikwels die kommoditeit beeld van die kommersiële produk verteenwoordig eerder as die fisiese stillewe voorwerp self. Roy Lichtenstein se Stillewe met 'n Goudvisbak (1972) kombineer die suiwer kleure van Matisse met die pop-ikonografie van Warhol. Wayne Thiebaud se Middagete Tafel (1964) beeld nie 'n gesin se middagete uit nie, maar 'n vergadering met gestandaardiseerde Amerikaanse voedsel.
21ste eeu
Gedurende die 20ste en 21ste eeue, is die idee van die stillewe verder uitgebrei as die tradisionele twee-dimensionele kunsvorm van die skildery in die video kuns en drie-dimensionele kunsvorms soos beeldhouwerk, opvoering en installasie. Sommige gemengde media stillewe werke sluit verskillende media in bv. fotografie, video en klank, en selfs verf wat gegooi word van die plafon tot die vloer om 'n hele vertrek in 'n galery te omskep. Deur middel van video kan stillewe kunstenaars die kyker by hul werk betrek. Na aanleiding van die rekenaar era, met digitale kuns, is die neiging ook om digitale tegnologie deel te maak van stillewe. Rekenaar grafika het heel moontlik die tegnieke vir stillewes verbeter vir kunstenaars. 3D en 2D-rekenaar grafika met fotomateriaal en spesiale effekte, genereer sintetiese beelde van stillewes.
Gerard Schwarz
Gerard Schwarz (gebore op 19 Augustus 1947), ook bekend as Gerry Schwarz of Jerry Schwarz, is 'n Amerikaanse simfoniese dirigent en trompetspeler. Met ingang 2019 dien Schwartz as die Artistieke en Musikale Direkteur van die Palm Beach Simfonieorkes en die Direkteur van Orkestrale Aktiwiteite en Musikale Direkteur van die Frost Simfonieorkes by die Frost Skool van Musiek by die Universiteit van Miami.
Alexander Anisimof
Alexander Michailowitsj Anisimof (Анисимов, Александр Михайлович) (gebore op 8 Oktober 1947) is 'n Russiese dirigent. In 1995 is hy aangestel as Hoof gasdirigent van die Nasionale Simfonieorkes van Ierland.
Disperis bifida
Disperis bifida is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan Zambië.
Hexactinella vermiculosa
Hexactinella vermiculosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.