cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nieu-Assiriese Ryk
Uitbreiding, 911–627 v.C.
duimnael|links|Assurbanipal se wrede veldtog teen Elam in 647 v.C. word op dié reliëf uitgebeeld. Assurbanipal het sy bewind begin met ’n stryd teen die Nubiese/Koesjitiese koning Taharqa, wat die suidelike deel van die Assiries beheer Egipte probeer inval het. Memphis is verwoes. Assurbanipal het toe ’n reeks opstande deur die plaaslike Egiptenare self onderdruk en Necho I as ’n marionet-farao aangestel. In 664 v.C. het die Nubiese/Koesjitiese koning Tantamani weer probeer om Egipte binne te val. Hy is verslaan, Thebe is verwoes en geplunder en hy het na Nubië gevlug – dit was die laaste keer dat Nubië Egipte probeer verower het.
Phraortes, die koning van die Mede en Perse, het ook teen Assirië gerebelleer en probeer om Assirië self in 653 v.C. aan te val. Assurbanipal het hom egter verslaan en doodgemaak. Die daaropvolgende Mediese konings, Madius en Cyaxares die Grote, is daarna albei deur Assurbanipal onderwerp.
In dié tyd het Gyges, koning van Lidië in die westelike Klein-Asië hom aan Assurbanipal onderwerp. In 652 v.C., net ’n jaar ná sy oorwinning oor Phraortes, het Assurbanipal se eie broer Shamash-shum-ukin, die Assiriese koning van Babilon wat 17 jaar lank ’n vreedsame onderdaan van sy broer was, op loop geraak met Babiloniese nasionalisme en verklaar Babilon moet die ryk se hoofstad wees en nie Nineve nie. Hy het ’n sterk koalisie teen Assirië gevorm, met onder andere Babiloniërs, Chaldeërs, Perse, Arameërs, Suteërs, Arabiere, Elamiete, Skitiërs, Kimmeriërs en selfs sommige Assiriërs. Die oorlog tussen die broers het vyf jaar aangehou, tot in 648 v.C., Babilon is verwoes en Shamash-shum-ukin verslaan. Hierna het Assurbanipal hom gewreek: Elam is heeltemal verwoes, die Arameërs, Chaldeërs en Suteërs is wreed gestraf, Arabië is verwoes en sy opstandige sjeiks doodgemaak. Kores I van Persië (die oupa van Kores die Grote) is onderwerp.
Laat tydens sy bewind was daar hernude pogings deur die Skitiërs en Kimmeriërs om Assurbanipal se ryk te verower. Die Skitiërs het Assirië se Mediese en Persiese kolonies in Antieke Iran verwoes voordat hulle eindelik verslaan is. Dit lyk of die laaste dekade van sy bewind vreedsaam was.
Assurbanipal het baie biblioteke laat bou en ’n hernude vlaag bouwerk aan tempels en paleise begin. Dit het gelyk of hy nou in beheer van sy hele ryk was. In die ooste was Elam verwoes, die Manneërs en Iran se Mede en Perse was leenmanne. In die suide was Babilonië beset, die Chaldeërs, Arabiere, Suteërs en Nabateërs was onderwerp, die Nubiese Ryk was verwoes, en Egipte het heffings betaal. In die noorde was die Skitiërs en Kimmeriërs uit Assirië verdryf, Urartu, Frigië en die Nieu-Hetiete was leenmanne, en Lidië het gesmeek om Assiriese beskerming. In die weste was die Aarameërs, Siriërs, Fenisiërs, Israeliete, Juda, Samarra en Siprus onderwerp, en die Hellenistiese inwoners van Karia, Silisië, Kappadosië en Kommagene het heffings aan Assirië betaal.
Op sy hoogtepunt het die ryk die hele hedendaagse Irak, Sirië, Egipte, Libanon, Israel, Jordanië, Koeweit, Bahrein, Palestina en Siprus ingesluit, asook groot dele van Iran, Saoedi-Arabië, Turkye, Soedan, Libië, Armenië, Georgië en Azerbeidjan.
Dit het gelyk of Assirië nou sterker as ooit was, maar die lang oorloë om volke te onderwerp en die konstante veldtogte oor drie eeue heen om die ryk na al die windstreke uit te brei, het sy merk op Assirië gelaat.
Die ryk se rykdom en mannekrag was uitgeput, die verwoeste provinsies kon niks bydra om in die behoeftes van die oorwinnaars te voorsien nie, dit was moeilik om soldate te vind om die enorme ryk in toom te hou en ná die dood van Assurbanipal het groot bugerlike onrus in Assirië self uitgebreek. Die ryk het begin uitrafel.
Die val van Assirië, 626–605 v.C
Ná Assurbanipal se dood het Assur-etil-ilani in 626 v.C. koning geword. Hy is in 623 v.C. tydens die onrus wat toe geheers het, van die troon afgesit ná byna vier jaar van bitter aanvalle deur Sin-shumu-lishir, ’n Assiriese generaal wat in dié jaar ook die troon van Babilonië opgeëis het. Hy is op sy beurt as heerser van Assirië en Babilonië deur Sin-shar-ishkun (622–612 v.C.) verslaan – wat self konstante gewelddadige opstande in Assirië die hoof moes bied.
Dié situasie het gelei tot ’n volle rewolusie in Babilonië, en baie provinsies rondom die ryk het ophou heffings betaal. Die Skitiërs en Kimmeriërs het van die onrus gebruik gemaak om strooptogte op Assiriese kolonies uit te voer; groot dele van Klein-Asië en die Kaukasus is deur hordes diewe op perde geplunder en die konings van Urartu en Lidië het hul leenhere vergeefs om hulp gevra. Ook die Levant, Israel en Juda en selfs Egipte het onder strooptogte deurgeloop.
Groot dele in die ryk het stilweg hul onafhanklikheid begin herwin. Teen 620 v.C. het Nabopolassar, ’n Chaldeër, Babilon en ander dele van Babilonië ook in die chaos verower. Sin-shar-ishkun het ’n leër op die been gebring om teen Nabopolassar opgeruk, maar intussen het nog ’n groot opstand in Assirië self uitgebreek en die grootste deel van sy leër moes omdraai. Hulle het toe by die rebelle in Nineve aangesluit. Ondanks die swak toestande in Assirië kon Nabopolassar nie beheer oor die hele Babilonië behou of Assirië binneval nie. In die volgende vier jaar het die Assiriërs verbete beheer in Babilonië probeer terugwen.
Terwyl Sin-shar-ishkun Assiriese rebelle die hoof probeer bied het, het die alliansie van Iranse volke Assirië aangeval. In 613 v.C. het die Assiriërs egter ’n paar teenvalle gedoen, en dit het daartoe gelei dat die Iranse volke Nineve in 612 v.C. beleër en ingeneem het. Sin-shar-ishkun is gedood in die bitter straatgevegte in die stad.
Assiriese weerstand het egter voortgeduur. Ashur-uballit II (612- 605 v.C.) het die troon bestyg en geweier om hom aan Nabopolassar, Cyaxares en hul bondgenote te onderwerp. Hy het daarin geslaag om uit Nineve te breek en sy pad oopgeveg na die Noord-Assiriese stad Harran. Hy het die stad verower en dit sy nuwe hoofstad gemaak. Ashur-uballit II het vyf jaar lank beheer oor die veel kleiner Assirië behou en aanvalle deur sy vyande afgeweer. Harran is egter ook eindelik in 608 v.C. beleër en deur die Mede, Babiloniërs en Skitiërs ingeneem. Ashur-uballit II het weer eens daarin geslaag om uit te breek.
In 608 v.C. het Ashur-uballit II en Necho II van Egipte onsuksesvol probeer om Harran terug te wen. Ná pogings oor die volgende drie jaar om die invallers uit Assirië te hou, is die Assiriërs en Egiptenare in 605 v.C. deur die Mede en Perse verslaan by Carshemish.
Die lot van Ashur-uballit II is onbekend. Hy is óf in Harran óf in Carshemish dood, of hy het steeds aanhou veg totdat hy net uit die geskiedenisboeke verdwyn het.
Teen 599 v.C. op die laatste het Assirië ophou bestaan as ’n onafhanklike politieke entiteit, hoewel dit ’n geo-politieke streek en etniese entiteit gebly het tot in die laat 7de eeu n.C., met klein Assiriese state wat tussen die 2de en 4de eeu n.C. in die streek ontstaan het.
1203
Die jaar 1203 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 3de jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Lys van virusse
Die Internasionale Komitee vir die Taksonomie van Virusse gee aan virusse name en gee ’n taksonomiese lys van virusse uit. Die mees onlangse lys is dié van 2011. Hierop word die erkende genusse en spesies genoem en indien bekend die families en ordes waartoe hulle behoort. Die name is Engels.
Orde Caudovirales
Orde: Caudovirales
Herpesvirales
Orde: Herpesvirales (Herpesvirusse)
Mononegavirales
Orde: Mononegavirales
Nidovirales
Orde: Nidovirales
Picornavirales
Orde: Picornavirales
Tymovirales
Orde: Tymovirales
Janet Montgomery
Janet Montgomery (gebore 29 Oktober 1985) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Black Swan (2010).
Suid-Afrikaanse filmbedryf
Die Suid-Afrikaanse filmbedryf verwys na die rolprentwese in Suid-Afrika. Baie buitelandse films is ook oor Suid-Afrika vervaardig (gewoonlik met rasseverhoudinge as tema).
Die eerste Suid-Afrikaanse film wat internasionale lof en erkenning behaal het, was die komedie The Gods Must Be Crazy van 1980, geskryf, vervaardig en geregisseer deur Jamie Uys. Dit speel af in die Kalahari en het die verhaal vertel oor hoe die lewe in die gemeenskap van Boesmans verander word wanneer 'n Coke-bottel, wat uit 'n vliegtuig gegooi word, skielik die mense se lewens ontwrig. Wyle Jamie Uys, wat The Gods Must Be Crazy geskryf en geregisseer het, het ook in die 1970's oorsee sukses behaal met sy films Funny People en Funny People II, soortgelyk aan die TV-reeks Candid Camera in die Verenigde State. Leon Schuster se You Must Joke! films is in dieselfde genre en was eens gewild veral onder die blanke bevolking van Suid-Afrika tydens apartheid.
In Suid-Afrika oorheers Afrikaanse films die plaaslike bedryf, genereer hulle ’n groter inkomste as plaaslike films in enige ander taal, en is die bedryf verantwoordelik vir omtrent 66% van die inkomste wat plaaslike films verdien. In 2014 het die plaaslike filmbedryf R90,4 miljard bygedra tot Suid-Afrika se bruto binnelandse produk (BBP) en 562 726 werksgeleenthede geskep, wat beteken dat die Afrikaanse filmbedryf ook ’n beduidende bydrae tot Suid-Afrika se ekonomie en die Suid-Afrikaanse gemeenskap lewer.
Ander noemenswaardige films is Tsotsi, wat in 2006 die Oscar se beste buitelandse rolprent toekenning verower het tydens die 78ste Oscar-toekenningsaand, asook U-Carmen eKhayelitsha, wat die Goue Beer tydens die 2005 Berlynse Internasionale Filmfees gewen het.
Stilprent era
Die heel eerste Suid-Afrikaanse filmbeelde dateer uit 1895. Paul Kruger, die president van die ou Transvaal vanaf 1883 tot 1900, was in sy koets voor sy huis in Pretoria op pad Raadsaal toe.
Die eerste filmstudio in Suid-Afrika was Killarney Film Studios, wat in 1915 in Johannesburg gestig is deur die Amerikaanse sakemagnaat Isidore W. Schlesinger. Hy het teen sy familie se wense na Suid-Afrika gereis nadat hy oor die ontdekking van goud in die Witwatersrand gelees het en belanggestel het in om geleenthede daar te ondersoek.
Gedurende die 1910's en 1920's is 'n aansienlike aantal Suid-Afrikaanse films in of rondom Durban gemaak. Hierdie films het dikwels gebruik gemaak van die dramatiese landskaptonele wat beskikbaar is in die landelike KwaZulu-Natal, veral die Drakensberg-streek. KwaZulu-Natal was ook die geskikte plek vir historiese films soos De Voortrekkers (1916) en The Symbol of Sacrifice (1918). Die Amerikaanse filmmaker Lorimer Johnston het in die laat 1910's 'n aantal films in die omgewing geregisseer waarin die Amerikaanse aktrises Edna Flugrath en Caroline Frances Cooke gespeel het.
Klank era
Die eerste Suid-Afrikaanse film wat deur 'n vrou in die Suid-Afrikaanse bioskoopgeskiedenis geregisseer word was Man in die Donker wat in 1962 vervaardig is. Hierdie film is 'n Suid-Afrikaanse swart-wit neo-noir-film geregisseer deur Truida Louw Pohl en mede-vervaardig deur Aletta Gericke, Truida Louw en Renée van der Walt vir Trio-films.
Sedert die 1950's het internasionale filmmakers ook toenemend begin gebruik maak van Suid-Afrikaanse liggings en talent. Britse mede-produksies soos Coast of Skeletons (1956) en Amerikaanse mede-produksies soos The Cape Town Affair (1967) weerspieël 'n groeiende neiging om op regte plekke te skiet, eerder as om 'n ateljee te gebruik.
Internasionale produksies
Vanaf 2009 was daar 'n toenemende gebruik van Suid-Afrikaanse liggings en talent deur internasionale filmstudio's. Amerikaanse produksies soos District 9 (2009), Chronicle (2012), Avengers: Age of Ultron (2015), The Dark Tower (2017), Tomb Raider (2018), The Kissing Booth (2018), Maze Runner: The Death Cure ( 2018) en Bloodshot (2020) weerspieël 'n groeiende neiging deur groot internasionale firmas om Kaapstad, Johannesburg en ander Suid-Afrikaanse plekke vir hul filmproduksies te gebruik.
Tiaan Strauss
Christiaan Petrus Strauss was 'n Springbok- en Wallabyrugbyspeler en Suid-Afrika se drie-en-veertigste Springbokkaptein. Hy het ook 156 wedstryde vir die Westelike Provinsie gespeel.
Wapen van die Oranje-Vrystaat
Die wapen van die Oranje-Vrystaat was die amptelike heraldiese simbool van die Oranje-Vrystaat as republiek vanaf 1857 tot 1902, en later as provinsie vanaf 1937 tot 1994. Dit is saamgestel uit ’n wapenontwerp wat die koning van Nederland aan die republiek geskenk het, en elemente uit die republiek se grootseël. Die wapen word nie meer amptelik gebruik nie.
Die amptelike wapenbeskrywing is:
Jane Ace
Jane Ace (12 Oktober 1897 – 11 November 1974) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die televisiereeks Easy Aces (1949).
Wapen van die Oranje-Vrystaat
Op ’n skild van silwer tussen drie blou jaghorings gemond en gesnoer van rooi, ’n voorstelling van die ronde seel van die Republiek van die Oranje-Vrystaat soos aangeneem in 1856, nl. op ’n wit skyf, in die boonste gedeelte ’n boom op ’n los grond, regs vergesel van drie skape en links van ’n natuurlike leeu wat met sy regterpoot die boom ondersteun, en in die onderste gedeelte ’n voortrekkerwa op ’n los grond, alles van natuurlike kleur; dwarsbalksgewys geplaas, ’n gedrapeerde lint waarop die wapenspreuk GEDULD EN MOED voorkom, bokant die boom die woord VRYHEID en onderkant die wa die woord IMMIGRATIE; agter die skild van twee skuinsgekruisde stokke met bal en speerpunte, alles van goud, twee vlae van daardie Republiek, aan albei  kante gedrapeer waarvan sigbaar is sewe bane afwissellend wit en oranje ’n kanton van drie bane, rooi, wit en blou.
Taaluniversalia
Taaluniversalia is ŉ patroon wat sistematies voorkom onder natuurlike tale en potensieel waar is vir al die tale. Byvoorbeeld, Alle tale het selfstandige naamwoorde en werkwoorde, of Indien ŉ taal gepraat word, het dit konsonante en vokale. Navorsing in die veld van taalkunde is nou verbind aan die studie van taaltipologie en poog om algemeenhede onder tale te ontbloot, moontlik gekoppel aan kognisie, persepsie of ander verstandelike vermoëns. Die studieveld se pionierswerk is grootliks aangepak deur die taalkundige Joseph Greenberg, wat ŉ stel van vyf-en-veertig basiese universalia afgelei het, meestal te doen met sintaksis, uit ŉ studie van ongeveer dertig tale.
Wapen van die Oranje-Vrystaat
Geskiedenis
Kort na die stigting van die Oranje-Vrystaat as republiek in 1854 het president Josias Hoffman aandag aan staatssimbole gegee. Hy het besluit om hulle vakkundig in Nederland te laat ontwerp, en op sy versoek het koning Willem III van Nederland ’n wapen en vlag laat ontwerp as geskenk aan die nuwe staat. Die ontwerp op die wapen was ’n golwende oranje dwarsbalk (die Oranjerivier) vergesel van drie blaashorings (die embleem van die Nederlandse koningshuis).
Taaluniversalia
Terminologie
Taalkundiges onderskei tussen twee soorte universalia: absoluut (teenoorgestelde: statisties, ook genoem tendensies) en implikasioneel (teenoorgestelde: nie-implikasioneel). Absolute universalia is van toepassing op alle bekende tale en is laag in getalle; ŉ voorbeeld is Alle tale het voornaamwoorde. ŉ Implikasionele universalia is van toepassing op tale met ŉ spesifieke kenmerk wat altyd vergesel word van ŉ ander kenmerk, soos Indien ŉ taal ŉ trialis het sal dit ook ŉ dualis hê, terwyl nie-implikasionele universalia net die voorkoms (of afwesigheid) van ŉ spesifieke kenmerk noem.
Dan ook in kontras met absolute universalia is tendense, stellings wat nie noodwendig waar is vir alle tale nie, maar nieteenstaande heeltemal te algemeen voorkom om net toeval te wees. Hulle besit ook implikasionele en nie-implikasionele vorme. ŉ Voorbeeld van die laasgenoemde sal wees die oorgrote meerderheid van tale het nasale konsonante. Hoe dit ook al egter sy is meeste tendense, soos hulle eweknieë, implikasioneel. Byvoorbeeld, Met oorweldigende-meer-as-toeval gereeldheid, is tale met ŉ normale SOV-volgorde geneig om postposisioneel te wees. Streng gesproke is ŉ tendens nie ŉ soort universalia nie, maar uitsonderings op meeste stellings wat universalia genoem word, kan gevind word. Byvoorbeeld, Latyn is ŉ preposisionele SOV-taal. Geredelik kan aangedui word dat hierdie uitsonderlike tale besig is om ŉ skuif te maak van een soort taal na ŉ ander. In Latyn se geval het sy afgestamde Romaanse tale oorgeskakel na SVO, wat ŉ meer algemene volgorde is onder preposisionele tale.
Wapen van die Oranje-Vrystaat
Geskiedenis
Teen die tyd dat die tekeninge Bloemfontein in Januarie 1856 bereik is Hoffman deur president Jacobus Boshof vervang. Hy het ’n paar maande tevore ’n grootseël laat maak en deur die Volksraad laat goedkeur. Blykbaar was nog Boshof nog die volksraad daarvan bewus dat ’n wapen en vlag in Nederland ontwerp word, en die aankoms van die tekeninge was ’n verrassing vir hulle. Op 28 Februarie 1856 het die volksraad toe besluit dat:
"Het ontwerp van de vlag gezonden door den Koning der Nederlanden zal aangenomen worden, en bij het gezondene ditto wapen het reeds bestaande zoo als in het Groot Zegel van de Staat zal ingevoegd worden met weglating der oranje streep."
In hierdie verwerkte vorm is die wapen amptelik op die republiek se derde verjaarsdag, 23 Februarie 1857, ingehuldig. Dit is gebruik tot die republiek op 31 Mei 1902 ophou bestaan het.
Taaluniversalia
Terminologie
Taaluniversalia in sintaksis word soms voorgehou as bewyse vir universele grammatika (hoewel epistemologiese argumente meer algemeen is). Ander verduidelikings vir taaluniversalia is ook al voorgestel, byvoorbeeld, dat taaluniversalia geneig is om eienskappe van taal te wees wat help met kommunikasie. Indien ŉ taal tekort skiet in een van die eienskappe, is al beweer, sal dit binnekort groei tot een wat wel die eienskap besit.
Wapen van die Oranje-Vrystaat
Geskiedenis
Die republiek se opvolger, die Oranjerivier-kolonie het ’n ander wapen gehad, en nadat die kolonie in 1910 ’n provinsie van die Unie van Suid-Afrika geword het, is dié wapen as provinsiale wapen gebruik. Die gebruik daarvan is in 1925 gestaak. In 1937 het die provinsiale administrasie besluit om die ou republikeinse wapen te laat herleef, en dit is tot 1994 as provinsiale wapen gebruik.
Die wapen is in 1955 by die College of Arms in Engeland op rekord geplaas, en in 1967 by die Buro vir Heraldiek geregistreer.
Taaluniversalia
Terminologie
Michael Halliday het geargumenteer vir ŉ onderskeiding tussen beskrywende en teoretiese kategorieë by die oplos van die geval van die bestaan van taaluniversalia, ŉ onderskeiding geneem van J.R. Firth en Louis Hjelmslev. Hy redeneer dat "teoretiese kategorieë en hulle onderlinge verhoudings bevat ŉ abstrakte model van taal...; hulle is aaneengeskakel en wedersyds gedefinieerd". Beskrywende kategorieë, in teenstelling, is die wat opgestel is om spesifieke tale te beskryf. Hy argumenteer dat "Wanneer mense oor "universalia" uitvra, hulle oor die algemeen bedoel beskrywende kategorieë wat aanvaar word as gevind in alle tale. Die probleem is dat daar geen meganisme is om te besluit oor hoe ooreenstemmend beskrywende kategorieë van verskillende tale moet wees, voor daar gesê kan word dat hulle "dieselfde ding" is nie.
1204
Die jaar 1204 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 4de jaar van die 13de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Abrahama Coetsee
duimnael|regs|240px|Hierdie foto van mev. Abrahama en ds. [[Louis Vorster is op 15 Mei 1934, skaars vier maande voor sy dood, in Pretoria geneem op spesiale versoek van die redaksie van die Gereformeerde Kerk se Almanak. Dit het dan ook in 1935-uitgawe by sy lewenskets verskyn.]]
Abrahama Johanna Vorster (née Coetsee, 27 Januarie 1865, Reddersburg – 19 Mei 1943, Pretoria), was ’n dogter van ds. A.J.J. de Klerk Coetsee, predikant van Philipstown (1869–1872) en Reddersburg (1872–1903), en eggenote van ds. Louis Vorster, predikant in die Gereformeerde Kerk en Volksraadslid.
Lewensloop
Abrahama Coetsee is op 20 Februarie 1882 met ds. L.P. Vorster getroud toe hy nog student in die teologie aan die Teologiese Skool Burgersdorp was. Die egpaar het op die volgende dorpe gewoon waar ds. Vorster predikant was: Philipstown, 1884–1893, Burgersdorp, 1893–1905, Rustenburg, 1905–1922 en Krugersdorp, 1922–1928. Op Rustenburg het hulle egter nie die hele tyd gewoon nie aangesien ds. Vorster in 1915 gekies is as lid van die Volksraad en hulle, in die tyd toe hy lid van dié vergadering was, op ander plekke gewoon het. Nadat ds. Vorster in 1928 sy emeritaat ontvang het, het die hulle 'n rukkie gaan woon op hul plaas in die distrik Ermelo. Hier het haar man later siek geword en is hulle verplig om die boerdery te laat vaat. Sy laaste lewensjare het die egpaar in Pretoria deurgebring, waar sy nege jaar ná haar man oorlede is in die Volkshospitaal, hoewel sy toe meestal op Rustenburg gewoon het.
Ná die oorlyde van ds. Vorster op 9 September 1934, het mev. Vorster af en toe op Rustenburg kom bly; soms was sy elders by kinders van haar. Op 21 Mei 1943 is sy in die kerkhof op Rustenburg, langsaan haar eggenoot, begrawe.
Waardering
Ds. D.N. Kotzé, leraar van Rustenburg ten tyde van mev. Vorster se dood, het in die Almanak van 1944 geskryf: "(Mev.) Vorster het ongetwyfeld baie beteken vir al die gemeentes van ons kerk wat deur wyle ds. Vorster bedien is, maar veral vir Rustenburg. 'n Mens dink onwillekeurig aan die invloed wat van haar uitgegaan het deur haar omgang met lidmate. Sy was vriendelik, en gemeentelede het gevoel dat hulle welkom was in haar huis. Die jonger geslag in die gemeente hier weet nie meer veel van haar af nie, maar die oueres wat haar geken het, praat nog met waardering oor haar. 'n Mens mag ook nie vergeet nie dat hy baie opofferinge vir haar kerk gemaak het waar sy, soos dit in dié dae gegaan het, dikwels alleen tuis moes bly terwyl haar man op reis was met huisbesoeke of vir die bediening van konsulentsgemeentes, en die reise het in die dae maar baie tyd geneem, want motorkarre was daar toe nog nie.
"(Mev.). Vorster het mooi eienskappe gehad. Een van hulle was ongetwyfeld haar vriendelikheid. Sy was ook aldae eenders, en dit was altyd aangenaam om haar te ontmoet. Haar kerk het sy liefgehad. Ek het verneem dat dit ook haar begeerte was om maar weer in 'n gemeente te wees toe aan wyle ds. Vorster aangebied is om lid van die Senaat te word en hy besluit het om die aanbod nie te aanvaar nie, maar liewer weer vir 'n gemeente te kom arbei. Vir my as predikant was dit 'n eer en 'n voorreg om die ou moeder af en toe te besoek. Ook haar vriendelike besoeke aan die pastorie het ons gewaardeer. Ons sal haar baie mis. 'n Groot voorreg wat sy gehad het, is dat sy lank sterk gebly het en dus maklik kon rondgaan om haar kinders, wat op verskillende plekke woon, te besoek."
Gesinslewe
Uit ds. en mev. Vorster se huwelik is 12 kinders gebore (nege dogters – een van hulle is vroeg oorlede – en drie seuns). Die getal kinders, klein- en agterkleinkinders wat ten tyde van haar dood nog gelewe het, was 91. Van die kinders was dr. Steyn Vorster, regspraktisyn in Pretoria, en 'n dogter, Susanna, wat met ds. H.J.R. du Plessis (predikant van Erasmus van 1907 tot sy aftrede in 1953) getroud was. Nog 'n dogter, Martha, was getroud met ds. D.P. du Plessis, seun van ds. L.J. du Plessis en broer van prof. J.A. du Plessis en ten tyde van sy dood leraar van die Gereformeerde kerk Ladybrand. Die sorg van haar kinders is aan mev. Vorster toevertrou, ook in die tyd toe haar man parlementslid was. Op Rustenburg het sy lank as voorsitster van die Gereformeerde Sustersvereniging opgetree.
Moordkuilrivier
Die  Moordkuilrivier  is 'n rivier wat aan die suidkus van die Wes-Kaap, Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Klein-Brakrivier.
Oro
Oro of 'Oro is ’n god van die Polinesiese mitologie. Hoewel die aanbidding van Oro van eiland tot eiland verskil het, het hy in die 17de en 18de eeu ’n groot aanhang op al die Geselskapseilande gehad, veral Tahiti en Raiatea. Op Tahiti was hy die hoofgod en die god van oorlog. Op die Marquesaseilande is hy Mahui genoem.
Oorsprong
Vier hoofgode is op die Geselskapseilande aanbid: Taaroa, oorspronklik die god van die see en visvangs; Tane, god van die woud en kunsvlyt; Tu, die ou god van oorlog; en Roo, god van landbouprodukte en die weer. Hulle is ook op ander Polinesiese eilande aanbid.
Op die eiland Raiatea het die priesters die god Taaroa se status verhoog van die seegod (reeds ’n belangrike posisie onder die seevarende volke) tot die god wat die wêreld geskep het. ’n Moontlike verduidelik hiervoor is dat die ariki, die oorerflike hoofde en adel van Raiatea, hul stamboom kon terugspoor na Taaroa. ’n Verdere ontwikkeling van die kultus was die aanbidding van Oro, seun van Taaroa en Hina, aan wie die marae Taputapuatea op die eiland gewy is. Volgens oorlewering is Taputapuatea die mitiese geboorteplek van Oro.
Die kultus van Taaroa het ook versprei na die Cookeilande, Tuamotu-argipel en Mangareva. Groot eilande soos Nieu-Seeland en Hawaii is nie deur dié ontwikkelings geraak nie en daar het Taaroa sy oorspronklike posisie as god van die see behou. Ook Oro het op baie ander eilande in die suidelike Stille Oseaan nie dieselfde hoë posisie gehad as op Tahiti en Raiatea nie.
duimnael|300px|links|Die marae Taputapuatea op Raiatea.
Vanweë die toenemende invloed van Taputapuatea – ’n mens kan dit beskou as ’n soort sentrale pelgrimsterrein – het Oro se politieke mag en godsdiensinvloed in die Polinesiese goderyk gestyg. Op die naburige Tahiti het die aanbidding van Oro belangriker geword tydens die laat voorhistoriese tydperk en kan dit beskou word as ’n duidelike oorgang van politeïsme na monoteïsme. Dié ontwikkeling het in ’n groot mate plaasgevind vanweë die invloed van die geheime gemeenskap Arioi, wat baie belangrik was wat politiek en godsdiens betref. Uit hul binnekring het die belangrikste adellikes en priesters gekom. Die Arioi kon die stigting van hul orde terugspoor tot by Oro self.
Op Tahiti was Oro die god van oorlog wat in vredestyd die god van die beeldende kunste geword het. Varke en mense is vir hom geoffer. Tydens sy derde besoek in 1777 het James Cook so ’n menslike offerande aanskou. Die gevangene is op ’n platform vasgehou terwyl ’n priester sy kop verbrysel het.
Mites
Sy soektog op die verskillende eilande het aanvanklik niks opgelewer nie, maar eindelik het sy susters op die dorp Vaitape op Bora Bora afgekom waar hulle Vairaumati, ’n beeldskone jong vrou, in ’n poel sien swem het. Hulle het Oro daarvan vertel en hy het besluit om haar sy vrou te maak. Vir Vairaumati was die jong, sterk kryger aantreklik. Oro sou elke oggend na die aarde neerdaal om Vairaumati te ontmoet en dan saans na Pahia terugkeer.
Die reënboog is ook in die Hawaise mitologie ’n belangrike simbool, hoewel die kultus van Oro ’n relatief laat ontwikkeling was. Op Hawaii het die god Lono ook op ’n reënboog na die aarde neergedaal. ’n Huwelik tussen ’n menslike vrou en ’n god wat uit die lug neerdaal, is ’n herhalende motief in die Polinesiese mitologie, en word ook in die mitologie van verskeie ander kulture aangetref.
Clathria productitoxa
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1981 deur Hoshino.
Mamoudzou
Mamoudzou is sedert 1977 die hoofstad en grootste stad van Mayotte, 'n oorsese gebied van Frankryk ten noorde van die Comore in die Indiese Oseaan. Die stad het 'n bevolking van 57 281 in 2011 gehad en 'n oppervlakte van 41,94 km².
Geverfde rietpadda
Die geverfde rietpadda (Hyperolius marmoratus) is 'n padda wat endemies aan Suidelike Afrika is. Dit staan ook bekend as die Skilderbontrietpadda. Dit het eers net voorgekom in die ooste van Suid-Afrika maar word nou ook in die Wes-Kaap aangetref. Navorsing het bewys dat die padda voorkom by damme in die Wes-Kaap wat gebou is vir besproeiing; dus is dit deur menslike aktiwiteite daarheen versprei.
Wapen van Kaapland
Die wapen van Kaapland was die amptelike heraldiese simbool van die Kaapkolonie vanaf 1875 tot 1910, en die Kaapprovinsie vanaf 1910 tot 1994. Die wapen word nie meer amptelik gebruik nie.
Die amptelike wapenbeskrywing is:
Tot 1952, was die figuur van die Hoop in blou geklee.
Geskiedenis
Die wapen is in 1875 deur Charles Fairbridge in opdrag van die Kaapse regering ontwerp. Hy het Jan van Riebeeck se familiewapen (in rooi, drie goue ringe) as die basis daarvan gebruik, en 'n leeu (om die Nederlandse en Britse setlaars te verteenwoordig), en die fleurs de lis (die Franse Hugenote) bygevoeg. Die figuur van die Hoop was lankal 'n Kaapse simbool, en die wildebees en gemsbok was destyds nog volop in die kolonie. Die wapen is eers by geleentheid van die hoeksteenlegging vir die nuwe parlementsgebou op 12 Mei 1875 in die openbaar vertoon. 'n Jaar later, op 29 Mei 1876, is dit formeel deur koningin Victoria aan die kolonie toegeken.
Die Kaapse Provinsiale Administrasie wat die koloniale regering se plek in 1910 ingeneem het, het die wapen behou. 'n Nuwe afbeelding deur prof Charles Groves is in 1952 in gebruik geneem, en Hoop se kleding is toe verander van 'n blou rok na 'n wit rok met 'n blou mantel. Die wapen is tot 1994 as provinsiale wapen gebruik.
Die wapen is in 1955 weer by die College of Arms in Engeland op rekord geplaas, en in 1967 by die Buro vir Heraldiek geregistreer.
Graafskappe van Engeland
Die Graafskappe van Engeland (Engels: Counties of England) dien as administratiewe, geografiese en politieke afdelings. Engeland is - met uitsondering van Groter Londen en die Scilly-eilande - vir administratiewe doeleindes in 83 graafskappe (counties) verdeel. Hierdie graafskappe bestaan uit 'n enkele of meerdere distrikte.
Die hele Engeland, insluitende Groter Londen en die Scilly-eilande, is daarnaas in 48 seremoniële graafskappe (dikwels ook geografiese graafskappe genoem) verdeel waaraan 'n Lord Lieutenant as persoonlike verteenwoordiger van die Britse monarg toegewys is. Die meeste van hierdie seremoniële graafskappe kom ooreen met die gelyknamige metropolitaanse of nie-metropolitaanse graafskappe, alhoewel hul grense dikwels nouer getrek is. Die presiese grense is deur die Lieutenancies Act van 1997 bepaal. Die bevoegdhede, wat vroeër aan die amp van Lord Lieutenant verbonde was, was wisselend van aard, maar tans is die amp niks meer as 'n erepos nie wat aan afgetrede persoonlikhede soos offisiere, adellikes of sakelui toegeken word aangesien 'n Lord Lieutenant hoegenaamd nie by administratiewe besluite betrokke is nie.
Die huidige administratiewe bedeling het geleidelik as gevolg van hervormings ontstaan. Baie van die graafskappe het hul oorspronge in die middeleeue, alhoewel groter graafskappe soos Yorkshire, Lincolnshire en Sussex baie of alle administratiewe funksies eeue gelede kwytgeraak het. Na die geografiese graafskappe, wat voor die administratiewe hervormings van 1965 en 1974 bestaan het, word as historiese graafskappe verwys. Gebiede met graafskapsrade het tussen 1889 en 1974 as administratiewe graafskappe bekend gestaan en dele van sommige geografiese graafskappe ingesluit. 'n Uitsondering was groter stedelike nedersettings wat as county boroughs hul eie stedelike graafskappe gevorm het. In die periode tussen 1974 en 1996 het die metropolitaanse en nie-metropolitaanse graafskappe, waarvan sommige eers in 1974 gevorm is, regstreeks ooreengekom met die seremoniële graafskappe.
Die graafskappe, of dit nou historiese administratiewe eenhede of die huidige seremoniële graafskappe is, dien as geografiese basis vir 'n aantal instellings soos polisie en brandweer, sportklubs en ander nie-regeringsorganisasies.
Vir possortering en -aflewering is Engeland tot 1996 in 48 postaliese graafskappe verdeel. Die Engelse posdiens Royal Mail het hierdie verdeling ten gunste van poskodes laat vaar.
Trecento
Die Trecento (Italiaans: treˈtʃɛnto; kort vir milletrecento, "1300") verwys na Italiaanse kultuur in die 14de eeu.
Kuns
Die Trecento word oor die algemeen beskou as die begin van die Renaissance in kunsgeskiedenis. Giotto di Bondone word ingesluit by die Trecento, sowel as die skilders van die Sienese Skool wat gedurende die 14de eeu die belangrikste bydrae in Italië sou maak. Ingesluit hierby is Duccio di Buoninsegna, Simone Martini, Lippo Memmi, Ambrogio Lorenzetti en sy broer Pietro Lorenzetti. Belangrike beeldhouers uit die tydperk sluit twee leerlinge van Giovanni Pisano in, naamlik Arnolfo di Cambio en Tino di Camaino; sowel as Bonino da Campione.
Skryfwerk in die volkstaal
Die Trecento is ook bekend as 'n tyd van verhoogde literêre aktiwiteit, met skrywers wat in die volkstaal pleks van Latyn begin skryf het. Dante, Petrarch en Boccaccio was die toonaangewende skrywers van die tyd. Dante het sy beroemde divina commedia (Die Goddelike Komedie), wat 'n opsomming van die Middeleeuse wêreldbeskouing is, uitgebring, en Petrarch het verse in 'n liriese styl geskryf, wat beïnvloed is deur die Oksitaanse literatuur en Provensaalse poësie van die troebadoers.
Sekulêre musiek
Op musikale gebied was die Trecento 'n produktiewe tydperk in Italië, net soos in Frankryk, ten opsigte waarvan daar 'n gereelde uitwisseling van musikante en invloede plaasgevind het. Die klem op sekulêre musiek het die tydperk onderskei van die vorige eeu, veral wat liefdeslirieke betref; baie van die oorlewende musiek is polifonies van aard, maar die invloed van die troebadoers wat in die vroeë 13de eeu met die Albigensiese-kruistog na Italië gevlug het, is duidelik. In teenstelling met die artistieke en literêre prestasies van die eeu, het Trecento-musiek (ten minste in geskrewe vorm) in die tweede helfte van die eeu gefloreer, en die tydperk word dikwels uitgebrei (veral in die Engelse skolastiese tradisie ) tot die eerste dekades van die 15de eeu, as 'n sogenaamde "Lang Trecento".
Musici en komponiste van die Trecento sluit die bekende Francesco Landini, sowel as Maestro Piero, Gherardello da Firenze,Jacopo da Bologna, Giovanni da Cascia, Paolo "Tenorista" da Firenze, Niccolò da Perugia, Bartolino da Padova, Antonio Zachara da Teramo, Matteo da Perugia, en Johannes Ciconia in.
Peter Sauber
Motorsportloopbaan
Nadat hy as 'n elektrisiën opgelei is, word Sauber 'n motorverkoopsman in Hinwil, Switserland. Hierdie was Sauber se eerste ware blootstelling aan motors en dit was ook die katalisator vir sy betrokkenheid by motorwedrenne.
Sauber se motorsportverband was ietwat paradoksaal, gegewe dat motorwedrenne in sy geboorteland verban is na die Le Mans tragedie van 1955. Maar hy het steeds daarin geslaag om deel te neem aan heuwelklimrenne in die Volkswagen Beetle wat hy gekoop het. So is die grondslag vir sy eerste projek as 'n spaneienaar gelê.
Span Sauber
Nadat hy verkies het om nie die gesin se verkeersligbesigheid te bestuur nie, het Peter die Sauber C1 (die C staan vir Christiane, die naam van Sauber se vrou) in sy ouers se kelder gebou. Dit was 'n motor met 'n buisraamwerk, aangedryf deur 'n 1-liter-Ford-Cosworth-enjin. Hy het daarmee aan die 1970 Switserse heuwelklimkampioenskap deelgeneem. Die motor het nog vir 10 jaar aan wedrenne deelgeneem in die hande van ander bestuurders, veral Friedrich Hürzeler, wat in 1974 die kroon in die motor gewen het.
In 1971 het Sauber die stuurwiel aan Hans Kunis gegee, wat met die nuwe Sauber C2-model in die dieselfde reeks voortgejaag het, soos Peter die jaar tevore.
Sauber het begin om werksopdragte van kliënte te ontvang en in 1973, het Sauber drie C3-onderstelle vir verskillende kliënte gebou. Die motor wat deur Guy Boisson ontwerp is, het hoofsaaklik aan die Switserse sportmotorkampioenskap deelgeneem.
Die C4 van 1975 was die span se eerste aluminiumonderstel, gesamentlik ontwerp deur Boisson en Edy Wiss. Slegs een C4 is ooit gebou.
In 1982, met BASF-borgskap, het Sauber teruggekeer na sportmotorrenne. Die C6 was Sauber se eerste motor om in 'n windtonnel getoets te word. Dit was gedurende hierdie toetse wat Sauber 'n sterk verhouding met Leo Ress gebou het, wat later instrumenteel geword het in die F1-projek.
In 1985 het die span se verhouding met Mercedes-Benz begin. Hierdie sportmotorvennootskap het in November 1991 die loopbane van Michael Schumacher en Sauber se eie protégé, Karl Wendlinger 'n groot hupstoot gegee.
Formule Een
Peter Sauber het ernstig begin kyk na die oprigting van 'n F1-span. In die somer van 1991 het Harvey Postlethwaite by die span aangesluit as ontwerper van 'n F1-motor en Mercedes het 'n groot nuwe fabriek by Hinwil befonds.
Terugkeer na Peter Sauber (2009-2016)
Dit verkoop sou net voortgaan indien die span is 'n plek op die 2010 rooster deur die FIA gegun was. Op 3 Desember 2009 het FIA bevestig dat Sauber se inskrywing vir die 2010-seisoen toegestaan is, en Sauber het weer eienaarskap van die span geneem. In Mei 2012 het Sauber 'n een-derde belang in die Sauber Groep na Monisha Kaltenborn oorgeplaas, om die span se uitvoerende hoof en sy aangewese opvolger te word. In Oktober is daar aangekondig dat Sauber terugstaan van die dag-tot-dagbestuur van sy span, en bevorder Kaltenborn tot die posisie van spanhoof. Hy bly President van die Sauber Groep se raad van direkteure.
In die 2016 Formule Een-seisoen was Sauber terug op die rooster, maar met finansiële probleme. In Julie 2016 het Longbow Finance, 'n Switserse beleggingsmaatskappy, Sauber Motorsport gekoop, en hiermee volledige eienaarskap verkry. Met die verkoop, het Peter Sauber sy uittrede uit motorsport aangekondig, met Pascal Picci wat sy posisie by die maatskappy ingeneem het.
Vooruitbetaalde selfoon
'n Vooruitbetaalde mobiele toestel (Eng pay-as-you-go (PAYG), Betaal-soos-jy-gebruik), is 'n mobiele toestel soos 'n selfoon waarvoor krediet gekoop moet word voor dit gebruik kan word. Die gekoopte krediet word gebruik om te betaal vir telekommunikasiedienste op die tydstip waarop toegang tot die diens verkry word of verbruik word. As daar geen krediet is nie, word toegang deur die sellulêre netwerk geweier. Gebruikers kan hul kredietbalans op enige tydstip aanvul met behulp van 'n verskeidenheid betaalmeganismes. ("Betaal-soos-jy-gebruik", en soortgelyke terme word ook gebruik vir ander nie-telekommunikasiedienste waarvoor 'n voorskotdeposito betaal word.)
Die alternatiewe verhaalmetode (en wat algemeen na verwys word as 'n mobiele kontrak) is die nabetaal-selfoon, waar 'n gebruiker 'n langtermynkontrak aangaan (wat 12, 18 of 24 maande duur) of 'n korttermynkontrak (ook algemeen 'n rollende kontrak of 'n 30-dae-kontrak genoem) en 'n faktuurreëling met 'n selfoonoperateur (mobiele virtuele netwerkoperateur of mobiele netwerkoperateur).
'n Voorafbetaalde selfoon bied die meeste van die dienste wat aangebied word deur 'n selfoon-operateur. Die groot verskil is dat by voorafbetaalde telefone van voorafbetaling gebruik gemaak word. Terwyl oproepe en tekste gemaak word, en soos data gebruik word, word aftrekkings gemaak teen die voorafbetaalde saldobedrag totdat daar geen fondse oor is nie (op welke tydstip dienste ophou funksioneer). 'n Gebruiker kan onderbrekings in die diens vermy deur betalings te maak om die oorblywende balans te verhoog.
Krediet gekoop vir 'n voorafbetaalde selfoon kan 'n tydsbeperking hê - byvoorbeeld 120 dae vanaf die datum waarop die laaste krediet bygevoeg is. In hierdie gevalle sal kliënte wat nie verdere krediet voor hul verstrykingsdag byvoeg nie, hul oorblywende saldo laat uitloop deur die verstryking van genoemde krediete.
Daar is geen verpligting op 'n voorafbetaalde selfoongebruiker om hul kredietsaldo aan te vul nie. Om inkomste te behou, het sommige operateurs beloningskemas ontwerp om gereelde aanvullings aan te moedig. 'n Operateur kan bv. 'n paar gratis SMS'e aanbied om volgende maand te gebruik as 'n gebruiker hierdie maand met 'n sekere bedrag aanvul.
In teenstelling met na-betaalde telefone, waar intekenare hul kontrakte moet beëindig, is dit nie maklik vir 'n operateur om te weet wanneer 'n voorafbetaalde intekenaar die netwerk verlaat het nie. Om hulpbronne op die netwerk vir nuwe kliënte te bevry, sal 'n operateur voorafbetaalde SIM-kaarte wat vir 'n geruime tyd nie gebruik is nie, uitvee, op welke stadium hul diens (en die gepaardgaande telefoonnommer) gestaak word. Die reëls vir wanneer hierdie skrapping plaasvind, wissel van operateur tot operateur, maar kan meestal plaasvind na ses maande tot 'n jaar van nie-gebruik.
Hamer en sekel
Die hamer en sekel (☭) is deel van die kommunistiese simboliek en die gebruik daarvan dui op 'n verbintenis met kommunisme, 'n Kommunistiese Party of 'n Kommunistiese staat. Dit bevat 'n hamer en sekel bo-oor mekaar. Die gereedskap is simbole van die industriële werkers (proletariaat) en die landelike bevolking; deur dit saam te voeg word eenheid tussen industriële en landbouwerkers gesimboliseer. Die embleem is gedurende die Bolsjewistiese Rewolusie ontwerp.
Dit het bekend geword na die insluiting daarvan in die rooi vlag van die Sowjetunie, saam met die Rooi Ster. Dit is ook gebruik in ander vlae en embleme.
Sowjet- en Russiese gebruik
Die hamer en sekel was oorspronklik 'n hamer wat met 'n ploeg gekruis is, met dieselfde betekenis (eenheid van landelike burgers en industriële werkers) as die beter bekende hamer en sekel. Alhoewel die hamer en sekel sedert 1917/'18 in gebruik is, was dit nie die amptelike simbool tot in 1922 nie. Voor die hamer en sekel is die hamer en ploeg gebruik op die uniforms, medaljes, pette, ens. van die Rooi Leër en die Rooi Garde.
Die simbool het later gepryk op die vlag van die Sowjetunie wat in 1923 aanvaar is en in die Sowjetgrondwet van 1924 gefinaliseer is. Dit was ook op die vlae van die republieke van die Sowjetunie na 1924. Die vlae van die Sowjetrepublieke het gewoonlik 'n eenvoudige rooi baan bevat met die naam van die republiek in goue letters daarop, soos vervat in Artikel 90 van die Sowjetgrondwet van 1918.
Variasies van die simbool
Baie simbole met 'n struktuur en boodskap soortgelyk aan dié van die hamer en sekel is al ontwerp. Die vlag van Angola wys byvoorbeeld 'n segment van 'n tandrat wat gekruis word deur 'n kapmes, met 'n sosialistiese ster bo-op. In die logo van die Kommunistiese Party van die Verenigde State word 'n sirkel gevorm deur 'n halwe tandrat en 'n sekel. 'n Hamer is direk oor die handvatsel van die sekel geplaas sodat die kop van die hamer in die middel van die sirkel is. Die logo van die Kommunistiese Party van Turkye bestaan uit 'n halwe tandrat gekruis deur 'n hamer met 'n ster bo-aan.
Gereedskap wat in ander ontwerpe ingesluit is, is die inkkwas, sekel en hamer van die Koreaanse Werkersparty (Voorbeeld); die graaf, brandende fakkel en skoffel van die Britse Arbeidersparty wat voor 1984 gebruik is (Voorbeeld) (dit was 'n sosialistiese party, nie kommunisties nie); die skroefhamer (bobbejaansleutel) en Indiaanse strydbyl (tomahawk) van die Earth First!-beweging; die bylpik en geweer wat gebruik is in kommunistiese Albanië; die hamer en passers in die embleem van die Oos-Duitse vlag. Die Verre Oostelike Republiek het 'n anker gekruis deur 'n graaf of bylpik gebruik wat die eenheid van vissermanne en mynwerkers simboliseer. Die Vierde Internasionale, gestig deur Leon Trotsky, gebruik 'n hamer en sekel waarop die nommer '4' gesuperponeer is (Voorbeeld). Die Trotskyïstiese Liga vir die Vyfde Internasionale laat 'n hamer met die nommer '5' saamsmelt en gebruik die boog in die nommer om die sekel te vorm (Voorbeeld).
Die Kommunistiese Party van Brittanje gebruik die hamer-en-duif-simbool. Dit is in 1988 deur Mikhal Boncza ontwerp en is veronderstel om die party se verbintenis met die vredesbeweging uit te beeld. Dit word normaalweg saam met die hamer en sekel gebruik en verskyn ook op al die publikasies van die KPB. Sommige lede van die KPB verkies die een simbool bo die ander, maar die party se 1994-kongres het herbevestig dat die hamer en duif die amptelike embleem van die party is. Die Kommuniste Party van Israel gebruik ook 'n duif oor die hamer en sekel as sy simbool. Die vlag van die Guadeloupse Kommunistiese Party met die sekel só gedraai dat dit soos 'n hoofletter 'G' lyk om Guadeloupe voor te stel.
Die arend op die wapenskild van Oostenryk hou 'n goue hamer in sy linkerklou en 'n goue sekel in sy regterklou. Die gereedskap verwys nie na kommunisme nie (die arend dra ook 'n goue kroon), maar verteenwoordig die industriële en landbouwerkers, verenig met die voormalige aristokrasie in een republikeinse demokrasie.
Die Nasionale Bolsjewiste-party, 'n verregse groepering wat in Rusland en ander voormalige republieke van die USSR bedrywig is, gebruik 'n vlag wat baie ooreenstem met die rooi, wit en swart vlag van die Duitse Nazi-party, behalwe dat 'n hamer en sekel die swastika vervang (Voorbeeld).
Die vlag van Mianmar gebruik 'n skepel rys wat op 'n tandrat gesuperponeer is (Voorbeeld).
Unicode
In Unicode is die "hamer en sekel"-simbool U+262D.
Wetlike status
In lande wat voorheen in die invloedsfeer van die Sowjetunie was, word die hamer en sekel en die Rooi Ster deur sommige inwoners beskou as besettingsimbole. In ooreenstemming het Hongarye, Letland en Litaue die simbole in openbare gebruik verbied. 'n Soortgelyke wet is oorweeg in Estland, maar is deur 'n parlementêre komitee afgekeur.
Ensiklopedie
'n Ensiklopedie is 'n geskrewe versameling van menslike kennis. Die term kom van die Griekse woorde εγκύκλιος παιδεία, enkyklios paideia ("in 'n sirkel van onderrig").
Geskrifte met 'n ensiklopediese omvang is al sedert die vroeë menslike geskiedenis saamgestel, maar die term, ensiklopedie, is eers vanaf die 16de eeu gebruik om daarna te verwys.
Alhoewel onderwerpe in enige ensiklopedie dikwels 'n definiërende beskrywing bevat, kan die aspek van 'n woordeboek – naslaanwerk met 'n alfabetiese lys van woorde of terme en inligting daaromtrent – nie met die ingesteldheid van 'n ensiklopedie verwar word nie.
Klassifikasie
Daar is verskeie soorte ensiklopedieë:
In die klassieke Griekse oudheid is kennis gewoonlik mondeling oorgedra; die interdissiplinêre kennis of enkyklios paideia wat as belangrik vir die onderwys van jong mense beskou is, het kunste en wetenskappe ingesluit.