cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nabye Ooste
Seevolke
In Egipte is hulle met groot moeite deur Ramses III verslaan. Ramses het die oorwinning laat aanteken in sy doodstempel by Medinet Haboe naby Thebe. Die invalle van die seevolke het die ou en eerbiedwaardige Egiptiese Ryk egter ŉ groot knou toegedien; die bloeityd het tot 'n einde gekom en Egipte se leidende posisie in Palestina was vir goed verby. Die Hetiete in Anatolië is nag swaarder as die Egiptenare getref. Hulle ryk is heeltemal vernietig weens die invalle van die Ioniërs (van Griekeland), die Liciërs, die Traciërs en die Frigiërs.
Hierdie gewelddadigheid het Ciprus, Palestina en Sirië min beïnvloed. Op Ciprus het Miceense koloniste die beheer oorgeneem, waarskynlik onder druk van die seevolke, wat die kuste van Griekeland geplunder het. In Palestina het 2 nuwe ryke tot stand gekom, die van Fenicië en Israel. Fenicië het die ou Palestynse handelstradisie voortgesit en uiteindelik een van die belangrikste handelsvolke van die Oudheid geword. Hulle is later net deur die Grieke daarin geëwenaar. Die Feniciese handelsryk het om twee betreklik nuwe stede, Sidon en Tirus, gedraai.
Vanuit die twee stede is handelsposte oral in die Middellandse See gestig, onder meer die beroemde Carthago in die omgewing van die teenswoordige Tunis. Die Israeliete het ook handel gedryf, maar is deur hul bure in die noorde, die Feniciërs, oorskadu. Die Israeliete se kultuur het veral wat godsdienstige en sosiale opvattings betref, van die van die Egiptenare en die Feniciërs verskil.
Westelike verskuwing van die Mesopotamiese ryke
Die relatiewe voorspoed van Palestina en Sirië het nie onopgemerk verbygegaan nie. In omstreeks 1000v.C. al het eers die Kassiete en later die Assiriërs vanuit Mesopotamië hul oë op die ryk stede van die gebied gevestig. Die Kassiete het eerste daarin geslaag om die ooskus van die Middellandse See te bereik en het daarvandaan strooptogte na Fenicië en later na Israel onderneem. Dit het in 666 v.C. uiteindelik daartoe gelei dat die Assiriese koning Assurbanipal (668- 627) Tirus tot 'n val gebring het.
In 587 v.C. is Jerusalem deur die Babiloniër Nebukadnesar II (604- 562) verwoes. Vanweë die militêre optredes en die deportasie van Feniciërs en Jode na ander streke is verskeie produkte, veral die sogenaamde Feniciese ivoor, oor die Oostelike wêreld versprei. Veral in Nimrud, die hoofstad van die Assiriese koning Salmaneser III, is talle pragtige stukke gevind. Die sentrum van ivoorbewerking was aanvanklik waarskynlik in die omgewing van Hamat, waar die Siriese olifant vermoedelik voorgekom het.
Uit die styl blyk dit duidelik dat die ivoorbewerkers uit veral Fenicië gekom het, maar ook uit Egipte, die Aramese gebied en Ciprus, met sy ou tradisie van ivoorbewerking. Namate die Siriese olifant skaarser geword het, is die ivoor van die Soedanese en Noord-Afrikaanse olifante gebruik. Terselfdertyd (omstreeks 850v.C.) het die meeste Feniciese handwerkers hulle of vrywillig, of teen hul sin in Assirië gevestig. Daar het hulle 'n eie Assiriese styl in ivoorbewerking geskep.
Buiten in Assirië is daar ook Feniciese ivoor in Oerartoe, Gordium (Frigië), Iran (Siwye) en veral Griekeland (onder andere op Kreta, Samos en Rhodos) gevind. Die invoer van die ivoorstukke na Griekeland het saamgeval met die sogenaamde Oosterse fase in die Griekse kuns. Die Oosterse fase blyk ook uit die tegniek waarvolgens die Grieke in die tyd brons bewerk het, veral wat betref die vormgewing van die leeumotief. Die nouer bande tussen Griekeland en die Nabye Ooste het ontwikkel toe die Griekse handel na: 'n insinking van sowat 200 jaar weer op dreef gekom het.
Die belangstelling in die Ooste het nie net in ivoor- en bronswerk na vore gekom nie, maar ook in die wetenskap (astronomie, mediese wetenskap, wiskunde) en in die erdewerk (geometriese motiewe). Die eiland Euboia was waarskynlik die Griekse handelsentrum in die Nabye Ooste.
Kolonisasie
Na die ondergang van die Miceense gesag is Ciprus deur Fenicië gekoloniseer, moontlik al van omstreeks 950 v.C. af. Dit het daartoe gelei dat 'n besondere nuwe kunsstyl op Ciprus ontwikkel het. Die koloniale nedersettings van die Feniciërs, veral rondom die Middellandse See, was handelsnedersettings. Verskeie plekke het kontakpunte vir inheemse kulture en die Griekse kultuur geword, onder meer die Griekse stad Naukratis in Egipte. Die Grieke se kennis van vreemde kulture in die Nabye Ooste is verder uitgebrei omdat hulle as huursoldate in die leërs van die verskillende ryke en rykies in die Nabye Ooste geveg het.
Toenemende politieke eenheid
Die bedrywighede van die magte in die Nabye Ooste was nie op die handel gerig nie. Persiese veroweraars het onder andere die Assiriërs uit hulle magsposisie in die Nabye Ooste verdring en het Egipte in omstreeks 525 v.C. bereik. Vanweë die Persiese oorheersing het die kulturele uitruiling in die Nabye Ooste verder toegeneem, al het elke gebied sy eie identiteit behou.
Die veldtog waarin Alexander die Grote byna die hele Nabye Ooste in die tweede helfte van die 4e eeu v.C. polities verenig het, was 'n verdere stap in die rigting van groter eenheid. Alexander het sy strewe na kulturele eenheid probeer verwesenlik deur onder meer sy Griekse soldate te verplig om met nie-Griekse vroue te trou. Daarbenewens het hy ook doelbewus aspekte van die Oosterse kultuur oorgeneem. Hoewel Alexander die Grote se heerskappy maar kort van duur was, het sy optrede tog 'n beslissende uitwerking op die Nabye Ooste gehad.
Die eenheidskultuur of "vergriekste" kultuur het in die Hellenistiese tyd (omstreeks 300 v.C. tot die begin van die Christelike jaartelling) baie geleidelik tot stand gekom. Op talle plekke is die plaaslike kulturele tradisies, wat in sommige gevalle duisende jare oud was, nog lank in stand gehou. Die tradisies is egter geleidelik deur kolonisasie, toenemende handelsbetrekkinge en doelbewuste politieke optrede al hoe meer verswak en het uiteindelik in die groter geheet verdwyn.
Gouestreep-kardinaal
Identifikasie
Die vis word tot 8 cm lank. Die vis is blouerig-silwer tot pienkerig-wit van kleur met ses horisontale oranje-geel strepe wat oor die lyf strek van die snoet tot by die basis van die stertvin. Daar is ook kort silwer-blou strepies bo en onder die oë. Daar is ook 'n kort geel strepe wat horisontaal strek van bokant die oog tot halfpad op die lyf.
Groot Hongaarse Laagvlakte
Die Groot Hongaarse Laagvlakte (Hongaars: (Nagy-)Alföld; Slowaaks: Veľká dunajská kotlina) is 'n plat landskap wat deel uitmaak van die Pannoniese Laagvlakte en oor Oos-Hongarye asook dele van Roemenië, Serwië, Kroasië, Slowakye (hier Oos-Slowaakse Laagvlakte genoem) en Oekraïne ("Transkarpatiese Laagland") strek. Dit vorm die mees westelike deel van die Eurasiese Steppegordel met sy kenmerkende plantegroei.
Die landskap word begrens deur die Donau in die weste, die Karpateboog in die noorde en ooste en die Balkangebergte in die suide. Die belangrikste riviere, wat deur die laagvlakte vloei, is Theiß en Donau, met groter syriviere soos Maros en Körös asook twee hoofkanale van die Theißrivier, die Keleti- en Nyugati-kanale.
Kea
duimnael|links|240px|Die oranje vere onder die vlerke kan tydens vlug gesien word.
Die kea (Nestor notabilis) is ’n groot spesie papegaaie in die familie Nestoridae wat in die woud- en Alpestreke van Nieu-Seeland se Suideiland voorkom. Dit is sowat 48 cm lank en hoofsaaklik olyfgroen met helderoranje onder sy vlerke. Dit het ’n groot, smal, geboë grysbruin bosnawel.
Die kea is die enigste Alpe-papagaai ter wêreld. Hul omnivore dieet sluit aas in, maar bestaan hoofsaaklik uit wortels, blare, bessies, nektar en insekte. Die voëls is vroeër doodgemaak weens kommer onder skaapboere dat hulle vee, veral skape, aanval. Sedert 1986 word hulle beskerm onder die wet op natuurlewe.
Die genus Nestor bevat vier spesies: die Nieu-Seelandse kaka (Nestor meridionalis), die kea (N. notabilis), die uitgestorwe Norfolk-kaka (N. productus) en die uitgestorwe Chatham-kaka (N. chathamensis). Almal stam vermoedelik af van ’n "proto-kaka" wat vyf miljoen jaar gelede in die woude van Nieu-Seeland voorgekom het. Hul naaste verwant is die kakapo (Strigops habroptilus), wat nie kan vlieg nie. Saam vorm hulle die superfamilie Strigopoidea van papegaaie, ’n antieke groep wat voor hul verspreding van alle ander Psittacidae afgeskei het.
Beskrywing
duimnael|257px|Die kea se snawel.
Die kea is ’n groot papegaai wat sowat 48 cm lank is en tussen 800 g en 1 kg weeg. Dit is hoofsaaklik olyfgroen met helderoranje onder sy vlerke. Die vere aan die kant van sy gesig is donkerolyfbruin, vere op sy rug en romp is oranjerooi en sommige van die buitenste vere is dofblou. Dit het ’n kort, blougroen stert met ’n swart punt. Die onderkant van die binneste stertvere het geeloranje dwarsstrepe. Dit het ’n groot, smal, geboë grysbruin bosnawel. Die mannetjies is sowat 5% langer as die wyfies en die bosnawel is langer.
Verspreiding en habitat
Die kea is een van 10 inheemse papegaaispesies in Nieu-Seeland.
Hul habitat wissel van riviervalleie en kuswoude aan die Suideiland se weskus tot die woudstreke van Suideiland. Hulle word gewoonlik nie op Noordeiland aangetref nie, hoewel fossielrekords wys ’n bevolking het waarskynlik meer as 10 000 jaar gelede daar voorgekom.
In 1986 is die bevolking in een opname op tussen 1 000 en 5 000 geraam, terwyl ’n ander raming neerkom op 15 000 in 1992. Huidige ramings is tussen 3 000 en 7 000 voëls.
Rachel Ames
Rachel Ames (gebore 2 November 1929) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent When Worlds Collide (1951) en in die televisiereekse Broken Arrow (1956), General Hospital (1963), en Port Charles (1997).
Soweto
Soweto is 'n gebied in Johannesburg, Gauteng, Suid-Afrika. Die naam is die sillabiese afkorting van South Western Townships. Meer as 65% van Johannesburg se inwoners bly in en om Soweto. Volgens die 2001-sensus was die bevolking 896 995 van wie 99,3% swart was.
Ou bedeling
Binne die raamwerk van 'afsonderlike ontwikkeling' was die doelwitte met swart voorstede soos Soweto drieërlei: swart Suid-Afrikaners is uit die 'blanke' stadsgebied verban; hul bewegings kon maklik dopgehou, gekontroleer en beperk word; maar hulle is nogtans binne 'n relatief klein afstand van welvarende wit voorstede gevestig waar hulle onder meer as bediendes benodig is.
Taanborsstrandloper
Die Taanborsstrandloper (Tryngites subruficollis) is 'n seldsame somerswerwer na oop habitats. Die voël is 18 – 20 cm lank, 45 - 65 g groot met 'n vlerkspan van 45 cm en lyk baie soos die Kemphaan maar is kleiner. In Engels staan die voël bekend as die Buff-breasted Sandpiper.
Die taanborsstrandloper is die enigste spesie in die genus Tryngites, hoewel die klassifikasie tans dispuut word.
Soweto
Ou bedeling
In Junie 1976 was Soweto die toneel van ernstige onluste, veral oor die verpligte gebruik van Afrikaans as onderrigmedium in die helfte van vakke in swart skole.
Nuwe bedeling
Soweto het in die nuwe Suid-Afrika 'n omvattende verandering ondergaan en huisves tans 'n verskeidenheid inkomstegroepe wat naas ekonomies benadeeldes ook middelklas- en welvarende swart Suid-Afrikaners insluit. Stygende eiendomspryse weerspieël 'n dinamiese ontwikkeling, en lankal beskik welvarende bewoners (na wie dikwels as "swart diamante" verwys word) oor hul eie plaaslike winkelsentrums, kroeë en restaurante.
Peristediidae
Kenmerke
Die familie se lywe en koppe is plat en totaal omring deur 'n pantser laag van skubbe wat soos teels lyk. Aan die snoet is twee plat bene wat vorentoe wys. Die grootte wissel van 16 cm tot 1.2 m.
Bobby Clark (komediant)
Bobby Clark (16 Junie 1888 – 12 Februarie 1960) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rol in die televisiereeks Kraft Theatre (1947).
Willie Maritz
Ds. Willem Johannes (Willie) Maritz (Rooikoppies, Brits, Transvaal, Suid-Afrika, 14 Maart 1933 – Florida, Transvaal, Suid-Afrika, 12 Augustus 1983) was van 1958 tot sy dood leraar in drie gemeentes van die Gereformeerde Kerk, naamlik Salisbury tot 1961, Parys tot 1967 en daarna 16 jaar lank Florida.
Lewensloop
duimnael|links|300px|Ds. Maritz se klas vierdejaarstudente aan die Teologiese Skool Potchefstroom, 1957. Voor: A.J du Plessis, F.J. Labuschagne, J.J. Venter, J.H. Coetzeee, J.V.V. du Plessis. Agter: A.Z. Pelser, G. du Plessis, A. van der Walt, [[Drikus Buys|G.H. Buys, P.J. Steyn, W.J. Maritz, J.T.C. Snyman.]]
Willie Maritz is tydens die Groot Depressie op die plaas Rooikoppies as een van vier kinders gebore en het grootgeword in die landelike omgewing van Beestekraal. Hy het sy skooleindeksamen met onderskeiding in Latyn aan die Hoërskool Brits afgelê en einde 1957 as predikant aan die Teologiese Skool Potchefstroom afstudeer. Hy bedien Salisbury sedert 23 Februarie 1958 en neem in 1961 die herderstaf in Parys op. Nadat die Gereformeerde kerk Florida talle beroepe uitgebring het om die vakature te vul wat met die vertrek van dr. Benoon Duvenage na die Teologiese Skool ontstaan het, het ds. Maritz die beroep aangeneem. Sy skoonvader, prof. Stephanus du Toit, het hom op 12 Augustus 1967 bevestig nadat hy en sy gesin die dag vantevore in die gemeente verwelkom is. Tydens die verwelkomingsgeselligheid het hy die aand met sy gevatheid opgeluister. By talle geleenthede daarna het hy hom as seremoniemeester en spreker met sy humorsin onderskei, aldus I.J. van der Linde in Florida se 50-jarige gedenkboek. Sewe maande later, op Saterdag 23 Maart 1968 het ds. Maritz die viering van Florida se halfeeufees meegemaak.
Ds. Maritz was goed bekend en bedrywig in onderwyskringe en het dikwels sy opwagting by skole gemaak. Hy het sy roeping as herder en leraar met ywer aangepak en, soos blyk uit die kerkraadsnotules, wye belangstelling in sake rakende die kerk en gemeenskap getoon. Volgens Van der Linde het hy "veel seën op sy arbeid ervaar en blymoedig gearbei". Hy was lief vir skryf en vaardig met die pen. So het hy talle artikels vir Florida se Gemeenteblad gelewer en in radio-uitsendings kon hy uiting gee aan sy peinsing oor die wonder van die natuur en die mens as kroon van die skepping. Sy bundel Kyk na die lelies is saamgestel uit radiopraatjies wat uitgesaai is van April tot September 1971. Dis 'n paar jaar later heruitgesaai in 'n program wat Carel Trichardt aangebied het.
In Julie 1983 het hy ’n beroep ontvang na die kombinasie Gereformeerde kerk Paarl-Vredenburg/Saldanha, maar dit nie aangeneem nie. In Augustus daardie jaar, tot op die dag presies 16 jaar nadat hy in Florida bevestig is, beswyk ds. Maritz op pa na die hospitaal aan sy tweede vrou, Ingrid, se sy weens 'n aanval van 'n koronêre trombose. Destyds was daar nog ses seuns in die pastorie wat nog swaar op haar geleun het, van wie drie nog baie jonk was. Op Saterdag 20 Augustus 1983 sou die gemeente sy veertigjarige bestaan gevier het asook ds. Maritz se 25 jaar in die bediening, maar dis afgelas weens sy dood.
Huwelikslewe
links|duimnael|300px|Ds. Maritz, sy eerste vrou, Hanlie (née Du Toit), en vier van hul vyf kinders. Prop. Maritz het in 1957 in die huwelik getree met Hanlie, prof. Du Toit se enigste kind, ’n kleindogter van prof. J.D. du Toit (Totius) en agterkleindogter van ds. Dirk Postma, die Gereformeerde Kerk se eerste predikant. Uit dié huwelik is drie seuns (onder wie ’n tweeling) en twee dogters gebore: Du Toit, Japie, Willie, Heilet en Saartjie. Op pad terug op 17 Desember 1971 van ’n Geloftefees te Bloedrivier sterf Hanlie en hul dogtertjie Heilet (gebore 2 September 1962) nadat hulle besluit het om die omgewing van Amersfoort te verken. Ds. Maritz het onder moeilike omstandighede met sy bediening voortgegaan. Die gesin is met hulp vanuit die gemeente in die pastorie so goed moontlik versorg waar sr. Breggie Henning die huishouding waargeneem het.
Uit ds. Maritz se tweede huwelik, op 7 Oktober 1972 met Ingrid Oosthuizen, is weer drie seuns gebore: Jaco (Johannes Jacobus, gebore op 19 Oktober 1975 en genoem na sy oupa aan moederskant), en die tweeling Nico (Nicolaas Johannes) en Gerhard (Gerhardus Marthinus), gebore op 19 Januarie 1977. Sy was die dogter van 'n skoolhoof, Jacobus Oosthuizen. Namate die gesin gegroei het, het die pastorie by Hattinghstraat 3 te klein geword en moes plan gemaak word vir 'n ruimer woonplek. In Januarie 1978 het die kerkraad op ds. Maritz se versoek besluit om hom toe te laat om sy eie huis te bou volgens sy behoeftes en om die pastorie van die gemeente te verhuur. So het Kenyaweg 21, Floridaheuwels, die nuwe pastorie geword.
Waardering
Ds. P.C. Kruger skryf in die GKSA se Almanak van 1984 van ds. Maritz: "Dit is nie vir alle mense beskore om alom geliefd te wees nie al loop hulle ook sonder om links of regs af te wyk op die pad van vaste beginsels. Wie Willie Maritz goed geken het, sal hom onthou as so 'n begenadigde dienskneg van die Here. Onwillekeurig kom die Here Jesus se woord in die Bergrede in die gedagte: 'Geseënd is die vredemakers' (Matt. 5:9). Op die baie lewensterreine waar hy beweeg het, kon hy steeds met sy kalme beslistheid leiding gee omdat hy geput het uit die bronwel van Gods onfeilbare Woord.
"Hy was bekend as 'n getroue werker wat net sy beste kragte gegee het waar hy ook al dienswerk verrig het. Nie net het sy prediking getuig van deeglike voorstudie en ook van rype lewenservaring en insig in die problematiek van die tyd nie, maar hy het ook die graad Th.M. verwerf met 'n verhandeling oor 'Die Antichris met besondere verwysing na 2 Tess. 2:1-12'.
"Sy kragte het hy op 'n baie wye lewensgebied gegee in dienswerk ook aan die gemeenskap waarin hy geleef en gewerk het Dit was bekend dat hy steeds goeie verhoudinge met gelowiges van ander Christelike kerke, sowel as mense van ander volksgroepe in ons land nagestreef het. Besonderlik het hy hom met voorbeeld én met die daad beywer vir die uitbreiding van Gods Koninkryk onder anderskleuriges. Vir die minderbevoorregtes, gestremdes en bejaardes en hul probleme het hy besondere begrip gehad. Ten tyde van sy onverwagse heengaan is juis ver gevorder met 'n projek vir die voorsiening van woonstelle vir bejaardes waarvoor hy die behoefte terdeë besef het. Hy het dan ook vir baie jare gewaardeerde diens gelewer as deputaat vir Diakonale Sake van die Nasionale sinode.
"Te midde van al die bedrywighede, sowel as eer wat by geleentheid op sy lewensweg gekom het, het Willie egter steeds die beskeie kind van die Here gebly. Vir vrugbare arbeid en selfs prestasies het hy altyd die eer aan God alleen toegebring. Al sou die mens nie kon deurgrond waarom hy so in die fleur van sy jare skielik weggeneem is nie, bly die ryke troos vir sy eggenote en kinders, vir sy bejaarde moeder en ander familie, vir die gemeentes waar hy gedien het en die gemeenskappe waarin hy geleef en gearbei het, dat wat die Here van lewe en dood gedoen het, welgedaan is."
Edwin Muller, ’n jare lange lidmaat, skryf in die Gereformeerde kerk Florida se vyftigjarige gedenkboek van 1993 ds. Maritz het "net sy allerbeste op alle terreine van die samelewing gedoen", "meegeleef met Floridagemeente, en orals sy krag ingespan waar hy ook al betrokke kon wees, op kerklike gebied, maar ook in die openbare lewe. Van April tot September 1971 lees hy hoofstukke uit sy boek Kyk na die lelies oor die radio voor." Dié boek het in 1972 verskyn.
Axinella massalis
Axinella massalis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Axinella en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1959 deur Burton.
Anna Enquist
Anna Enquist (gebore op 19 Julie 1945) is die pennaam van een van die gewildste vroulike skrywers in Nederland, Christa Widlund-Broer. Sy is bekend vir beide haar poësie en romans.
Arsenaal van klank, 'n keuse uit agt digbundels van Enquist, is in 2016 deur Protea Boekhuis in Suid-Afrika uitgegee. Die bundel is vertaal en saamgestel deur Zandra Bezuidenhout.
Biografie
In 1988 het haar eerste gedigte in die tydskrif Maatstaf verskyn, terwyl haar eerste bundel, Soldatenliederen, in 1991 gepubliseer is toe sy destyds as 'n psigoanalis werksaam was. In 1992 ontvang sy die C. Buddingh-prys vir haar debuutbloemlesing. Hierna het sy die meeste van haar tyd aan literatuur spandeer. Wat poësie betref, het sy ses verdere bundels gepubliseer: Jachtscènes (1992), Een nieuw afscheid (1994), De tweede helft (2000), Hier was vuur (2002), De tussentijd (2004) en Nieuws van nergens (2010). Hulle is almal in een bloemlesing opgeneem as Gedichten 1991-2012.
Enquist se eerste prosawerke, Het meesterstuk (1995) en Het geheim (1997), is sielkundige romans waarin klassieke musiek 'n belangrike rol speel. In 2002 het sy haar lesersbasis verbreed met De ijsdragers. Die roman is as gratis geskenk versprei gedurende die Nederlandse Boekeweek van 2002.
Haar historiese roman, De thuiskomst (2005), handel oor die lewe van Elizabeth Batts, die vrou van die Britse ontdekkingsreisiger James Cook. In 2008 het sy Contrapunt gepubliseer. Dit handel oor 'n pianis wat Bach se Goldberg-variasies bestudeer en haar gestorwe dogter in herinnering roep. Hierdie hartroerende roman is gebaseer op die skrywer se tragiese ondervinding van die verlies van haar eie 27-jarige dogter in 'n fietsongeluk in Amsterdam in 2001.
Sielkundige- en verhoudingskwessies, die verlies van 'n kind of kinders, pynlike herinneringe, die uitdagings van oudword, sowel as Enquist se liefde vir klassieke musiek, is temas wat nie slegs in Contrapunt voorkom nie, maar ook in haar roman uit 2014, Kwartet.
Deza
Deza is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León.
Amaro Jose Viana
Amaro Jose Viana was 'n Suid-Afrikaanse seun van Portugese afkoms wat in 2012 die slagoffer van 'n wrede aanval op sy gesin was, waarin hy en sy ouers vermoor is nadat sy moeder verkrag is. Die voorval het opslae gemaak weens die brutale wyse waarop die moorde gepleeg is.
Patrick Petrus Radebe, die gesin se tuinier, Sipho Mbele, die seun van die gesin se bediende, en Sphiwe David Motaung het Amaro Jose se moeder, Geraldine, verkrag en haar met haar man, Tony, se vuurwapen doodgeskiet. Die aanvallers het Tony met 'n gholfstok en kapmes aangerand waarna hulle hom in die kop doodgeskiet het. Amaro Jose is gesnoer en in kokende water in die bad verdrink.
Die aanvallers het na die pleitverhoor gelag op pad terug na hul aanhoudingselle.
O. T. Fagbenle
O. T. Fagbenle (gebore 22 Januarie 1981) is 'n Engelse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse As If (2001) en The Handmaid's Tale (2017).
Winterswijk
Wiinterswijk is 'n dorp en munisipaliteit in die provinsie Gelderland in Nederland.
Helderberg
Die Helderbergkom is 'n gebied in die Wes-Kaap, Suid-Afrika, sowat 45 km vanaf Kaapstad, geleë aan die voetenent van die Helderberg en Hottentots-Hollandberge. Gordonsbaai, Lwandle, Macassar, Sir Lowryspas, Somerset-Wes en Strand is dorpe in die Helderberg-gebied.
Die Helderbergkom bied aan toeriste, natuurliefhebbers en fotograwe 'n besondere natuurskoon, wingerde, kuslyne, sandstrande en warm seewater.
-34.08333°N, 18.91667°W
1715
Die jaar 1715 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 15de jaar van die 18de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Nagtelike storting
’n Nagtelike storting, informeel bekend as ’n nat droom, is ’n spontane orgasme terwyl iemand slaap; dit sluit ejakulasie by mans in en vaginale nattigheid of ’n orgasme (of albei) by vroue. Dit kom meestal tydens die adolessensie en jong volwasse lewe voor, maar kan enige tyd ná puberteit gebeur.
Soms word ’n man wat ’n nat droom het wakker, maar hy kan ook daardeur slaap. Sommige navorsers meen egter ’n vrou moet wakker word en bewus wees van ’n orgasme voordat dit as ’n nat droom geld. Vaginale nattigheid is nie ’n aanduiding dat ’n vrou ’n orgasme bereik het nie.
Gereeldheid
In ’n omvangryke studie het mans en vroue aangemeld sowat 8% van hul alledaagse drome hou verband met die een of ander vorm van seksuele aktiwiteit. Van dié drome het 4% vir albei geslagte in ’n orgasme geëindig.
By mans
Vir mans wat nat drome het, wissel dit van 0,36 keer per week (sowat een keer in drie weke) vir 15-jarige enkellopendes tot 0,18 keer per week (sowat een keer in vyf en ’n half weke) vir 40-jarige enkellopendes. Vir getroude mans van 19 jaar was die gemiddelde 0,23 keer per week (sowat een keer per maand) en vir 50-jarige getroudes 0,15 keer per week (sowat een keer in twee maande).
Sommige mans ondervind die storting net op ’n sekere ouderdom, terwyl ander hulle ná puberteit hul lewe lank het. Die gereeldheid van nagtelike stortings is nog nie uitsluitend verbind met die gereeldheid van masturbasie nie. Alfred Kinsey het gemeen mans wat minder masturbeer, kan meer nat drome hê.
Een faktor wat dit wel beïnvloed, is die neem van testosteroon-gebaseerde middels. In ’n 1998-studie deur Finkelstein en ander het die getal seuns wat gesê het hulle kry nat drome, gestyg van 17% van dié wat nie die middels geneem het nie tot 90% van dié wat groot dosisse geneem het.
Sowat 13% van mans ervaar hul eerste ejakulasie tydens ’n nat droom. Kinsey het bevind dié mans was tot ’n jaar ouer as dié wat hul eerste ejakulasie tydens masturbasie ervaar het.
By vroue
Nes by mans wissel die gereeldheid van nat drome by vroue. In 1953 het Kinsey bevind byna 40% van die vroue wat hy ondervra het, het die een of ander vorm van nagtelike storting of nat droom gehad. Hulle het dit gewoonlik ’n paar keer per jaar gehad, en die eerste keer het gewissel van 13- tot 21-jarige ouderdom. Kinsey het ’n vroulike nagtelike storting beskou as seksuele opwekking tydens slaap wat hulle laat wakker word het met die waarneming van ’n orgasme.
In navorsing is bevind meer seuns en mans het nagtelike stortings gehad as meisies en vroue, maar vroulike nat drome kan moeiliker wees om met sekerheid te eien as by mans, want mans se ejakulasie word gewoonlik verbind met ’n orgasme, terwyl nattigheid by vroue nie ’n aanduiding van ’n orgasme is nie.
Manali
Manali (Hindi: मनाली) is 'n nedersetting in noordelike Indië met 'n bevolking van 17 786 (2005). Dit lê in die deelstaat Himatsjal Pradesj.
Demografie
Volgens die 2005-sensus het Manali 'n bevolking van 17 786 gehad, waarvan 64% manlik was en 36% vroulik.
Die kunste
Die kunste verwys na die teorie, menslike toepassing en fisiese uitdrukking van kreatiwiteit wat gevind word in die menslike kulture en samelewings deur middel van vaardighede en verbeelding ten einde fisiese voorwerpe, omgewings, en ervarings te produseer. Die belangrikste bestanddele van die kunste sluit in beeldende kunste (soos argitektuur, keramiek, tekenkuns, filmmaak, skilderkuns, fotografie en beeldhoukuns), letterkunde (soos fiksie, drama, poësie en prosa), uitvoerende kunste (soos dans, musiek, en teater), en kookkuns (soos kook, sjokolademaak en wynmaak).
Sommige kunsvorme kombineer 'n visuele element met uitvoering (bv. kinematografie), of kunswerke met die geskrewe woord (bv. die Strokiesverhaal). Van prehistoriese grotkuns tot die moderne film, dien kuns derhalwe as 'n instrument vir die verhale van die mens en die verhouding tussen die mens en die omgewing.
Guanche
Die Guanche was die oorspronklike inwoners van die Kanariese Eilande. Die term is voor die verowering van die eiland in 1496 gebruik vir die inwoners van die eiland Tenerife, wat van Berberse oorsprong was, maar word vandag gebruik om te verwys na die ou inwoners van die eilande.
Weiding was belangrik, en verder was die bewoners betrokke by boerdery, visvang en handwerk. Die mense se kulturele struktuur was soortgelyk aan dié van ander antieke volke soos die Maori's van Nieu-Seeland en aborigines in Australië wat eeue lank geïsoleer was.
Die Guanche het hoofsaaklik in natuurlike grotte of lawa-buise gewoon, maar soms ook in klipskuilings en tente. Hulle het baie gode, geeste en duiwels aanbid en het hul afgestorwenes gebalsem.
Perdita (maan)
Perdita is ’n binnemaan van Uranus. Dit behoort tot die Portiagroep satelliete, wat ook Bianca, Desdemona, Cressida, Juliet, Rosalind, Kupido, Belinda en Portia insluit. Dié mane het soortgelyke wentelbane en fotometriese eienskappe. Buiten sy wentelbaan, radius van 15 km en geometriese albedo van 0,08 is min oor Perdita bekend.
Ontdekking
Sy ontdekking was ingewikkeld. Die eerste foto's van die maan is in 1986 deur Voyager 2 geneem, maar dit is eers meer as ’n dekade later op foto's gesien. In 1999 het Erich Karkoschka dit gesien en gerapporteer. Omdat geen veredere foto's geneem kon word om dit te bevestig nie, is Perdita in 2001 amptelik gedemoveer. In 2003 is ’n voorwerp egter op foto's van die Hubble-ruimteteleskoop gesien waar Perdita veronderstel was om te wees en eindelik kon sy bestaan bevestig word.
Roemeens
Roemeens (română, limba română [ˈlimba roˈmɨnə], soms ook Dakoroemeens genoem) maak deel uit van die ondergroep van die Balkanromaanse tale binne die Romaanse taalfamilie. Dit is die meerderheids- en ampstaal van Roemenië en Moldowa.
Perdita (maan)
Ontdekking
Ná sy ontdekking in 1999 het dit die voorlopige naam S/1986 U 10 gekry. Dit is daarna genoem na Perdita (Latyn vir "verlore"), ’n karakter in William Shakespeare se toneelstuk The Winter's Tale. Dit het ook die naam Uranus XXV.
Roemeens
In Roemenië met 'n totale bevolking van 21,7 miljoen (in 2002) word Roemeens deur sowat 19,4 miljoen mense as moedertaal gepraat, terwyl 'n bykomende 10,6 miljoen Roemeenssprekendes tans in die buiteland woon. In Moldowa praat sowat 2,6 miljoen mense Roemeens, alhoewel die taal hier Moldawies genoem word.
Opvallende kenmerke van Roemeens is die gemengde woordeskat waarby die basiese woordeskat merendeels uit Vulgêrlatyn oorgeneem is en aangevul word deur elemente uit Voor-Roemeense tale, uit Slawies (Dakoslawies, Bulgaars, later ook Russies), uit Turkse tale, Nieu-Grieks, Albanees, Hongaars, Italiaans, Frans en talle neologismes, wat uit Griekse en Latynse bestanddele gevorm is; 'n fonetiese spelling wat danksy die groot aantal klinkers baie ooreenkomste met Italiaans toon en van Roemeens in akoestiese opsig die mees presiese van alle Romaanse tale maak; die gebrek aan 'n vaste woordaksent; die gebruik van die bepaalde lidwoord as agtervoegsel (net soos in die aangrensende, nie-Romaanse Bulgaars) en die bewaring van 'n onsydige naas die manlike en vroulike geslag, net soos in Latyn.
Perdita (maan)
Ontdekking
Perdita is in ’n 43:44-baanresonansie met die nabygeleë maan Belinda en na aan ’n 8:7-resonansie met Rosalind.
Roemeens
Roemeens word oorwegend met die Latynse alfabet geskryf, net in die omstrede gebied van Transnistrië word die Cyrilliese alfabet gebruik.
Karl Lagerfeld
Karl Otto Lagerfeld (* 10 September 1933 in Hamburg; † 19 Februarie 2019 in Neuilly-sur-Seine) was 'n Duitse modeontwerper, fotograaf, kostuummaker (onder meer vir die Milaanse operahuis Scala en rolprente soos The Sun Also Rises, Babette’s Feast, Viva le Vie en Le Général de l’armée morte ) en 'n ikoon van moderne popkultuur wat as frankofiel vanaf die ouderdom van veertien in Parys gebly het. Hier het hy teen die middel van die 1950's sy loopbaan in die Franse modebedryf begin en is deur leidende ondernemings soos onder meer Balmain, Patou en Chloé aangestel. In 1965 het hy die posisie van damesmodeontwerper vir Fendi in Rome aanvaar wat hy tot en met sy afsterwe beklee het.
Sy eie klere het hy in Paryse Dior-modewinkels gekoop. Ook het hy - wat in 2000 nog 102 kilogram geweeg en Yamamoto-XL-pakke gedra het - die strenge 3D-dieet onder toesig van sy lyfarts Jean-Claude Houdret gevolg om binne dertien maande 42 kilogram te verloor - en sodoende in die befaamde Franse modeontwerper Hedi Slimane se swart pakke te pas wat vir die mode-etiket Dior Homme ontwerp is. Die Yamamoto-pakke is vervolgens in Lagerfeld se tuin begrawe om enige versoeking te voorkom. En Hedi Slimane kon vervolgens self by Houdret se lys van welvarende klante gevoeg word.
Sedert 1974 het Lagerfeld – met kort onderbrekings – damesmode ontwerp wat onder sy eie naam bemark is. Die regte vir die mode-etikette Karl, Lagerfeld en Karl Lagerfeld, wat onder meer in Lagerfeld-modewinkels in groter metropole verkoop word, is in 2005 deur die Amerikaanse modeontwerper Tommy Hilfiger gekoop.
In 1983 het Lagerfeld 'n kontrak as kreatiewe direkteur vir die Franse modeonderneming Chanel onderteken. Chanel, wat in besit van twee broers is (Alain en Gérard Wertheimer), het Lagerfeld lewenslank in dié pos geplaas. Die onderneming se merkwaardige herlewing gedurende die 1980's en sy groei tot 'n internasionale rolspeler in die kosmetiek- en modebedryf met 'n omset van VSA-$9,62 miljard en 'n bedryfsinkomste van $2,69 miljard in 2017 word grotendeels aan Lagerfeld toegeskryf wat jaarliks tot twintig modereekse ontwerp het. Ná Yves Saint Laurent se afsterwe in 2008 was Lagerfeld die onbetwiste Paryse - en internasionale - modetsaar. In sy latere jare het 'n reeks bybehore en t-hemde gevolg wat deur sy kat Choupette geïnspireer is.
Lagerfeld se kenmerke was sy gepoeierde wit Mozart-poniestert, stywe bordjies en 'n donker sonbril, dikwels ook swart leerhandskoene. 'n Tyd lank het hy tydens openbare optredes ook 'n handwaaier saamgeneem. Die Franse pers het na hom respekvol en as sinspeling op sy Duitse afkoms verwys as Le Kaiser de la mode, Kaiser Karl of Karl die Grote wat die modewêreld met 'n blitzkrieg verower het. Vir Alain Wertheimer, eienaar van die modehuis Chanel, was Karl danksy sy kreatiewe genius, sy grootmoedigheid en sy buitengewone intuïsie sy tyd vooruit en het juis hierdeur bygedra tot Chanel se internasionale sukses.
Hy was bewus van die grondbeginsels wat Coco Chanel, rewolusionêre stigteres van die modehuis, beliggaam het: onafhanklikheid, vryheid en moderniteit. As grys eminensie van die modewêreld kon hy die bedryf se reëls verbreek. Hy was een van die eerste groot modeontwerpers wat die massamark getoets het - met die bekostigbare, maar (volgens die wens van die onderneming) beperkte modereeks Karl Lagerfeld for H&M vir die Sweedse fast fashion-winkelketting H&M in 2004. Hierdie modes was binne enkele dae uitverkoop. Volgens persberigte was Lagerfeld ontevrede oor die insluiting van grootte XL by die reeks.
Ook het hy die konsep van rondreisende voorseisoen-modeskoue ontwikkel - met vertonings in Versailles; West Lothian, Skotland; Dallas, Texas; Seoel; en Havana, Kuba. Die laasgenoemde gebeurtenis was net so opspraakwekkend soos Chanel-modeskoue in die Paryse Grand Palais. Waarnemers het opgemerk dat Lagerfeld verwagtinge eintlik nog net sou kon oortref deur 'n ekspedisie na die ruimte. En inderdaad het Lagerfeld ter geleentheid van die Paryse Modeskou in 2017 'n vuurpyl met 'n hoogte van 37 meter gelanseer. Die skou van 2018, waarvoor 'n kunsmatige strandlandskap met branders geskep is, sou sy laaste groot optrede as modeskepper wees.
Karl Lagerfeld se laaste ontwerpe vir Chanel is op 5 Maart 2019 in Parys vertoon, temidde van 'n coulisse met Alpynse boukuns. Toekomstige Chanel-modereekse sal deur Lagerfeld se langjarige medewerker Virginie Viard ontwerp word. Viard, wat deur Lagerfeld as sy "geheime wapen" en sy "belangrikste persoonlikheid" beskryf is, het sy modesketse in werkbare bloudrukke vir naaisters omgesit en ten nouste vertroud geraak met die ontwerper. Viard was ook betrokke by die ontwerpe vir die modetsaar se laaste modereeks. Vroeg in Mei 2019 het sy haar eerste reeks, Chanel Cruise 2020, met die leuse Destination Chanel bekend gestel - teen die agtergrond van 'n gestileerde Belle Époque-treinstasie wat in die Paryse Grand Palais ontstaan het.
Ouers en geboorte
Karl Lagerfeld is in 'n welvarende Noord-Duitse familie gebore, maar het sy presiese geboortedatum steeds geheim gehou of beweer dit sou 1935 of 1938 wees. Die laasgenoemde geboortejaar word op Karl Lagerfeld se amptelike webtuiste genoem. Die amptelike Hamburgse doopregister gee nogtans 10 September 1933 as sy geboortedatum. Joernaliste het daarnaas die oorspronklike geboortekaartjies opgespoor wat sy ouers destyds rondgestuur het. Sy pa, Otto Lagerfeldt (1881−1967, die "t" in Lagerfeldt is later geskrap - na bewering omdat die van só meer kommersiële sukses sou belowe), was oorspronklik 'n koopman van beroep.
Karl se moeder, Elisabeth Bahlmann (1897−1978), is in Beckum, Münsterland (tans deelstaat Noordryn-Wesfale) in 'n gesiene familie gebore. Haar vader, Heinrich Maria Karl Bahlmann, was 'n distriksamptenaar. Elisabeth het 'n lewe op die platteland as vervelend beskou en as jong dame aangetrokke gevoel tot Berlyn en sy opwindende kulturele lewe. Hier is sy aangestel as verkoopster vir damesmodes, hoofsaaklik onderklere - 'n beroep wat vir haar 'n inkomste en selfstandigheid gewaarborg het.
Op die ouderdom van 33 het sy kennis gemaak met Otto Lagerfeld met wie sy sou trou. Net soos ander jong mans in die hawestad Hamburg het Otto 'n tyd lank in die buiteland gebly - aanvanklik in Venezuela, later in San Francisco waar hy werksaam was vir die Carnation Company, 'n vervaardiger en grootskaalse uitvoerder van kondensmelk. Ná sy terugkeer na Hamburg het Otto begin om Carnation se melk in te voer. Vervolgens het hy begin om self kondensmelk plaaslik te vervaardig en onder die handelsmerk Glücksklee te bemark - 'n sake-idee wat 'n fortuin aan hom besorg het. So kon hy vir sy vrou en kinders 'n aangename lewe met bediendes bied in 'n villa in die elegante Hamburgse voorstad Blankenese. Die Duitse weermag was een van sy klante, alhoewel hy gedurende die Nasionaalsosialistiese bewind polities nie aktief was nie.
Karl se jonger suster is in 1931 gebore en het vanaf 1957 in die Verenigde State gebly waar sy laat in 2015 oorlede is.
Lewensmaats
Ná sy platoniese verhouding met die Franse adellike Jacques de Bascher (1951−1989) het hy verkies om as alleenstaande man te lewe. Hy word oorleef deur Choupette, sy geliefde Heilige Birmaanse kat (* 2011) wat oorspronklik aan die Franse fotomodel Baptiste Giabiconi behoort het en tydens 'n verblyf in die buiteland deur Lagerfeld versorg is en uiteindelik aan hom afgestaan is. Die modetsaar was mal oor Choupette wat onlosmaaklik deel sou word van sy lewe. Die kat, wat deur Lagerfeld op reise saamgeneem is, het as sy fotomodel vir advertensieveldtogte vir onder meer motorvervaardigers en Japannese kosmetika miljoene verdien en is deur Lagerfeld as "welvarende meisie" beskryf. Karl se fortuin is in 2019 op €400 miljoen beraam. Alhoewel Choupette volgens Franse reg self geen erfreg het nie, sal sy na verwagting steeds deur die twee katsitters versorg word wat Karl Lagerfeld vir haar aangestel het.
Sébastien Jondeau
In die 1990's het 'n vyftienjarige Parysenaar op 'n dag saam met sy skoonvader meubels na een van sy klante vervoer. Die klant was Karl Lagerfeld wat vir hom 'n fooitjie van 500 frank gegee het. Ná die voltooiing van sy diensplig is Sébastien aangestel as Lagerfeld se lyfwag. Later het hy ook as model vir Chanel begin werk. Jondeau sou twintig jaar lank Karl Lagerfeld se toegewyde assistent en privaat sekretaris wees wat elke dag twee uur lank met die modetsaar gekommunikeer het. In hierdie tyd was daar geen tyd vir 'n privaat vakansie of 'n aandete met vriende nie.
Afsterwe
Toe Karl Lagerfeld laat in November 2018 saam met die Paryse burgemeesteres Anne Hidalgo die Seinemetropool se kersbeligting amptelik ingeskakel het, het sy onversorgde gebit met ontbrekende tande - 'n ongewone gesig aangesien die modeskepper bekend gestaan het vir sy altyd perfekte voorkoms - verbasing uitgelok. Daar is oor 'n moontlike tandbehandeling gespekuleer. Ook het vir die eerste keer in jare hy sonder sy geliefde sonbril in die openbaar opgetree. In 'n laaste video-opname vir sy aanhangers het hy kwesbaar en uitgeput gelyk.
Karl Lagerfeld se gesondheidstoestand het vroeg in 2019 verder aanleiding gegee tot spekulasie nadat hy in Januarie nie aan 'n Chanel-modeskou kon deelneem nie. As rede daarvoor is fisieke moegheid aangevoer. Op 18 Februarie is hy na die Amerikaanse Hospitaal van Parys (Hôpital américain de Paris) in Neuilly-sur-Seine net wes van Parys geneem waar sy toestand oornag blykbaar baie versleg het. Op die volgende dag is hy volgens sommige nuusmedia aan alvleesklierkanker oorlede. Kanker as doodsoorsaak is egter nie amptelik bevestig nie. Volgens persberigte het hy kort voor sy afsterwe griep opgedoen. Eers later het sy lyfwagter en privaat sekretaris Sébastien Jondeau dat Karl Lagerfeld reeds in 2015 met prostaatkanker gediagnoseer is. Vervolgens het hy behandelings ondergaan wat soms die hoop van genesing gewek het. Nog op sy sterfbed was die modetsaar vol vertroue dat hy sy werk sou kon hervat.
Medewerkers en modehuise neem afskeid
Karl het lank voor sy afsterwe alle prosedures vasgelê wat medewerkers ná sy dood moes volg - so ook hoe om roubetonings van klante in modewinkels te hanteer en watter dekorasie vir toonvensters gebruik moes word.
Die modehuis Fendi het ter geleentheid van die Milan Fashion Week | Settimana della moda di Milano op Donderdag, 21 Februarie - twee dae ná Karl Lagerfeld se afsterwe - die ontwerper se laaste modereeks en 'n video vertoon. As kreatiewe direkteur het Lagerfeld met die laaste oorblywende Fendi-familielid in die onderneming, Silvia Venturini Fendi, saamgewerk.
Begrafnis
Karl was gekant teen enige begrafnisplegtigheid. Hy was uitgesproke oor sy nihilistiese houding ten opsigte van die begrafnis van sy eie sterflike oorskot: "Verbranding, as en vullisemmer, en klaar!" Volgens sy eie wens is hy op Vrydag, 22 Februarie in die Mont Valérien-krematorium in Nanterre naby Parys veras, alhoewel uiteindelik nie gebruik gemaak is van 'n vullisemmer nie. Na verwagting sal sy as met dié van sy moeder en dié van sy wyle lewensmaat Jacques de Bascher, wie se urn hy bewaar het, vermeng en verstrooi word.
Renaissance-man en versamelaar
In elk geval was sy veelsydigheid dié van 'n ware Renaissance-man - naas sy dagwerk as ontwerper wat jaarliks tientalle modereekse vir Chanel, Fendi en sy eie modehuis ontwerp het, het hy 'n verskeidenheid kleiner loopbane gevolg as fotograaf, uitgewer, stilis, illustreerder, bedrywer van 'n galery, regisseur, kurator, kostuumontwerper en versamelaar en ontwerper van elegante tafelware, meubelstukke en binnedekorasies. Sy eie reeks van marmerlampe, tafels en ander luukse produkte vir Carpenter's Workshop Gallery, wat in samewerking met die argitek Aline Asmar d’Amman ontstaan en deur antieke Griekse kunswerke geïnspireer is, het sy debuut in Oktober 2018 gemaak. Hulle is aanlyn en in winkels in Londen, Parys, New York en San Francisco te koop en is in 2018 onder die titel Karl Lagerfeld Architectures in Parys vertoon.
Vir sy luukse woonstel in 'n 18de eeuse Paryse woonhuis, geleë op die plein Place Saint-Sulpice, het Lagerfeld in die 1970's binneversierings in swart-en-wit ontwerp wat deur kunsstyle van die 1920's geïnspireer en met kunsskatte uit die tydperk van klassieke jazz-musiek soos Jean Dunand-vase en Eugène Printz-tafels vervolmaak is. Hierdie skatte is in 2003 op 'n Sotheby's-veiling te Parys te koop aangebied.
In die vroeë 1980's was Lagerfeld 'n tyd lank mal oor postmoderne meubels en versierings wat deur die kortstondige Italiaanse ateljee Memphis Group ontwerp is. Die ontwerper het hulle vir sy dakstel in Monte Carlo gekoop, net om van die meeste stukke daarvan in 1991 deur 'n Sotheby's-veiling in Monaco ontslae te raak.
In sy luukse woonstel met 'n woonoppervlakte van 10 753 vierkante voet in die Paryse Hôtel Pozzo di Borgo (ook bekend as Hôtel de Soyecourt of Hôtel des Maisons), 'n historiese gebou van 1708, was daar plek genoeg vir 'n versameling van 18de eeuse Franse meubels en kunswerke. Meer as 400 meubelstukke en kunswerke uit daardie versameling is in 2000 deur 'n afslaer opgeveil, waaronder 'n leunstoel in die Lodewyk XV-styl wat van vergulde hout gemaak is. Drie jaar later is 'n ander versameling meubelstukke en ander kunswerke uit die 1920's en 1930's opgeveil, insluitende 'n Paul Follot-tapyt en 'n André Arbus-en-Vadim Androusov-bed.
Fotokuns
As fotograaf het Karl nie net sy eie modereekse afgeneem nie, maar hom onder meer met boukuns besig gehou. In sy werk Konkret Abstrakt Gesehen, wat in 2007 gepubliseer is, het werke van twee wêreldklas-argitekte - Zaha Hadid en Tadao Ando - sentraal gestaan. Nie in hul argitektoniese geheel nie - maar eerder die abstrakte teksture van hul oppervlaktes, patrone en ritmes.
Privaat wonings
Karl Lagerfeld het luukse eiendomme in Europa en die Verenigde State gekoop. Hy het veral belang daarin gestel om hulle nuut in te rig, nie om hulle oor 'n langer tydperk te bewoon nie. Enkele historiese villa's het hy laat restoureer. Woonstelle in Rome en Berlyn; die kasteel Château de Penhoët in Bretagne (waar die urn met die as van sy moeder begrawe is); Villa Elhorria in Biarritz in die Franse Baskeland; Le Mée, 'n Franse herehuis uit die 1740's wat hy later aan sy vriendin prinses Caroline van Monaco verkoop het; Villa La Vigie in Monte Carlo met drie verdiepings wat in 1902 vir Sir William James Ingram (1847−1924), uitgewer van die Illustrated London News gebou is en vanaf die 1990's tien jaar lank in Lagerfeld se besit was ; en 'n huis in die Amerikaanse Greek Revival-styl van die 1850's in Grand Isle, Vermont, geleë op 'n eiland in die Champlainmeer. Soms het hy die binneargitektuur, meubilering en versierings van sy wonings laat fotografeer en in koffietafelboeke gepubliseer; soms is fotosessies vir nuwe modereekse daarin gehou.
Tussen 1991 en 1998 was Lagerfeld die eienaar van 'n statige Hamburgse villa met 'n woonopervlakte van 443 m2 wat aan die Elbe-oewer in die welvarende voorstad Blankenese geleë was en 'n uitsig oor die rivier gebied het. Die erf het 12 000 m2 beslaan. Die villa is oorspronklik in 1920 met slegs een verdieping deur die argitek Walther Baedeker as woning vir die skeepsversekeraar Hermann Witte ontwerp. Die tweede eienaar, die advokaat Alfred Schüler, het die huis, wat vervolgens as Villa Schüler bekendgestaan het, laat vergroot.
Lagerfeld het die neoklassisistiese villa in die Romeinse styl vanaf 1991 laat renoveer en verfraai, onder meer met 'n sentrale atrium met 'n hoogte van agt meter, 'n glaskoepel en 'n galery, onder meer om 'n nuwe eau de toilette vir mans, Jako, hier in 1997 bekend te stel. Die huis is vervolgens - net soos die eau de toilette - ter ere van Lagerfeld se wyle lewensmaat Jacques de Bascher Villa Jako genoem. Met Villa Jako het Karl Lagerfeld in boukuns begin belangstel en sy eerste argitektoniese werk, waarin hy die huis met foto's gedokumenteer het, gepubliseer.
Filantroop en weldoener
In enkele gevalle is daar in die media berig oor Karl Lagerfeld se grootmoedige skenkings. Toe hy verneem het dat die ouers van 'n vlugtelingkind 'n dringende operasie nie kon bekostig nie, het die modeskepper die koste daarvoor as anonieme skenker geborg. Nadat sy gunsteling-haarkapster haar werk verloor het, het hy vir haar haar eie haarsalon gekoop.