cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Houtlaswerk
Hoekverbindings
'n Pen-en-gatverbinding op die twee skuins vlakke kan ook gemaak word wat die hoek aan die binnekant skoon hou as 'n blokkie ongewens sou wees. Die swaelstertvoeg is 'n ander bekende hoekverbinding. Dit bestaan uit 'n skuinslopende tap aan die een kopkant wat in 'n gat met skuins vlakke in die ander kop inpas. Van buite gesien, vertoon die lasplek die kenmerkende vorm van 'n swaeltjie se stert. Dit is 'n moeilike voeg om te maak, omrede die swaelsterte presies op maat gesaag moet word, anders sal hul nie korrek in die gat pas nie.
T-verbindings
Dit is voeë waar die kopkant van die een stuk hout op enige plek tussen die twee punte teen die sykant van die ander hout geplaas word om die letter T na te boots. Dit vorm ook 'n hoek van 90° soos in die geval van die L-verbinding. Dieselfde voeë as die van L-verbindings word gebruik, behalwe die swaelstert. Bykomende voeë is onder meer die bedekte keepvoeg en die tappen-en-gatvoeg. Die keepvoeg bestaan uit 'n gleuf in die sykant van 'n plank, waarin 'n ander plank met dieselfde dikte as die gleuf geskuif kan word. By die tappen-en-gatvoeg word gate in die sykant en in die kopkant van twee planke geboor en die planke word weerskante van die tappen ingedruk.
X-verbindings
Die verbindings staan ook bekend as kruisvoeë. Waar twee balkies mekaar byvoorbeeld moet kruis, kan dit ŉ onnodige verdikking veroorsaak en selfs slordig lyk as die balkies net bloot teen mekaar geplaas word sodat dit 'n kruis vorm. Deur kepe tot in die helfte van elke stuk hout te maak, sal die twee dele netjies inmekaarpas. So 'n verbinding staan bekend as 'n halfinlaatvoeg en die wydte van elke reghoekige keep word bepaal deur die breedte van die stuk hout wat daarin moet pas.
Jonathan Slavin
Jonathan Slavin is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente A Cinderella Story (2004), Race to Witch Mountain (2009), en Alexander and the Terrible, Horrible, No Good, Very Bad Day (2014), en in die televisiereeks Robot and Monster (2012).
Houtlaswerk
X-verbindings
Twee lengtes hout wat met 'n hoek ten opsigte van mekaar moet staan, kan met 'n skuins stuikvoeg gel as word. Een van die lengtes word skuins afgesaag en met die skuins kant teen die ander stuk hout vasgelym. Houtvoeë kan met handgereedskap of met behulp van masjiene gemaak word. Handgereedskap is meestal goedkoper as masjiene en word gebruik waar houtwerk op klein skaal gedoen word of waar masjiene nie beskikbaar is nie. Heelwat vaardigheid word vereis om werk van ŉ hoë gehalte te lewer, hoewel ŉ aantal hulpmiddels beskikbaar is waarmee 'n amateur bevredigende werk kan doen. So is daar byvoorbeeld 'n leigleuf waarin ŉ saaglem kan beweeg en snitte akkuraat herhaal kan word.
Vir masjiene is setapparate en klemtoestelle beskikbaar waarmee dieselfde voeë vinnig en akkuraat herhaal word. Om 'n verstekvoeg te maak, word die hout byvoorbeeld met 'n hoek teenoor 'n draaiende skaaflem vasgeklem. Dit werk die hout nie net skuins af nie, maar verskaf ook 'n afgewerkte plat vlak wat vasgelym kan word net na die verstek gemaak is.
Aloe dhufarensis
Aloe dhufarensis is 'n aalwyn wat inheems aan Jemen en Oman is.
Stephanie Young
Stephanie Young (gebore 3 April 1973) is 'n Amerikaanse aktrise en assistentregisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente King of Thorn (2009), One Piece: Strong World (2009), en One Piece Film: Gold (2016), en in die televisiereeks One Piece (1999).
Tswanas
Die Tswana (Tswana: Batswana, enkelvoud Motswana) is dié groep onder die Sotho's wat die heel westelike gedeelte van Suid-Afrika en die hele Botswana bewoon. Die Tswana behels verskeie groeperings, waarvan die belangrikste die Hurutshe, Kgatla, Kwena, Rolong, Thlaping en Tlokwa is.
Alhoewel die Tswana die dominante etniese identiteit in Botswana is, word die land se hele bevolking gekenmerk as BaTswana, ongeag hul etniese oorsprong. Alhoewel geen amptelike poging nog ooit aangewend is om die bevolking volgens etniese oorsprong te tel nie, is minder as die helfte van die bevolking van Botswana waarskynlik "etnies Tswana" van oorsprong.
Geskiedenis
Bophuthatswana (voorheen in die huidige Noordwes-provinsie van Suid-Afrika) - 'n voormalige republiek, alhoewel nooit internasionaal as sodanig erken nie - was die wetlik aangewese tuisland van die Tswana-bevolking in die pre-1994 Republiek van Suid-Afrika. Volgens hul geskiedenis het hulle hul huidige tuisland waarskynlik al teen 1600 AD bewoon.
Dit word beweer dat die Kgalagadi die eerste groep was om die binneland van Suid-Afrika binne te dring en die hedendaagse BaRolong- en BaThlaping-groepe het hulle gevolg. Die derde groep wat hulle in die gebied van die huidige Rustenburg en Brits gevestig het, was die BaHurutse-BaKwena.
Met die vasstelling van die westelike grens van die Transvaal in 1881, is die Tswanagroepe in twee verdeel: diegene wat nou in Botswana woon en diegene wat hulle in die noordwestelike streke van Suid-Afrika gevestig het.
Die geskiedkundige nagedagtenis van hierdie Wes-Sotho-volk is te vinde in hul nedersettings, omring met klipmure, waarvan verskeie kapteinsgebiede soos Kaditshwene, Molokwane en Mabyanamatshwana deur die Noordwes-provinsie versprei lê. 'n Kleiner enklawe van Bophuthatswana, die tuiste van die Barolongstam, was geleë in die huidige Vrystaat tussen Bloemfontein en Lesotho, met Thaba Nchu en Botshabelo as die belangrikste dorpe daar.
Die volk
Die Tswanas of Wes-Sotho's is die kerngroep waaruit die ander 2 Sotho-groepe, die Basoeto's (Suid-Sotho's) en die Noord-Sotho's, ontstaan het. Hul voorouers het tot verskeie migrasiegroepe behoort wat uit Sentraal-Afrika suidwaarts getrek het. Die eerste aankomelinge in Suider-Afrika was die Kgalagadi, wat hulle waarskynlik reeds voor die 15e eeu in die huidige Botswana gevestig het.
Die grootste groep Tswanas het in die loop van die 16e eeu Suid-Afrika binnegekom en hulle in Wes-Transvaal gevestig. Die versplintering in subgroepe en 'n groot aantal stamme het hier plaasgevind, onder meer vanweë onderlinge twiste en oorloë met ander groepe. Veral die invalle van Silkaats (Mzilikazi), die Ndebeleleier wat voor Shaka uit Natal gevlug het, het baie tot die hergroepering van die volk bygedra.
'n Klein groep Tswanas woon ook in die ooste van Namibië. Hoewel die Tswanastamme nooit 'n politieke eenheid gevorm het nie, handhaaf hulle wel noue kulturele bande. Dit blyk onder meer uit die feit dat die talle dialekte van die Tswanataal in baie gevalle slegs in geringe mate van mekaar verskil.
Kraal- en hutuitleg
Die Tswanas se tradisionele krale is die grootste van die van al die Swart volke van Suid-Afrika. Dit is nie ongewoon vir ŉ hele stam om in een kraal te woon nie, wat soms meer as 10 000 inwoners huisves. Die krale is in wyke ingedeel en word deur verwante gesinne bewoon. Elke gesin het sy eie wooneenheid, wat uit ŉ paar woon- en pakhutte en 'n gemeenskaplike werf bestaan. Die geheel word deur 'n lae muur of ŉ rietheining om ring. As 'n man meer as een vrou het, het elkeen haar eie hut.
Die hutte is gewoonlik rond en het 'n kegelvormige grasdak. Die mure bestaan uit pale wat met 'n dik laag klei gepleister word. Die Tswanas het veeposte vir hul beeskuddes naby die weiveld en huisgesinne hou slegs enkele stuks vee in die krale aan, veral ry- en trekosse. Die afsonderlike beeskrale is gewoonlik in die middel van 'n wyk geleë. Teenaan die beeskrale is halfmaanvormige afskortings en in die ruimtes wat so ontstaan, vergader die mans.
Sosiale organisasie
Dit is gewoonlik Boesmans of selfs Kgalagadi wat onder hulle woon en sekere soorte werk moet verrig in ruil vir kos en beskerming. 'n Verdere maatskaplike indeling is die in totemgroepe, waarvan daar sowat 25 onder die Tswanas aangetref word. Elke totemgroep staan in mistieke verband met 'n bepaalde dier na wie hy ook vernoem is. Hoewel die dier nie aanbid word nie, word dit met eerbied behandel en mag byvoorbeeld nie doodgemaak of geëet word nie.
Lidmaatskap van 'n totemgroep is erflik en word volgens die manlike linie (patrilineêr) bereken. Mans en vroue behoort ook tot afsonderlike "regimente", wat 'n verskeidenheid van funksies in openbare belang moet verrig. Nuwe regimente word gewoonlik na afloop van die inisiasieskool vir tienerseuns en -meisies gevorm, en bestaan dus uit lede van dieselfde ouderdomsgroepe. Elke regiment het 'n leier, gewoonlik 'n lid van die kaptein se familie, en 'n eie naam.
Daar word verwag dat junior regimente die oueres respekvol moet behandel. Inisiasieskole vind sowat elke 4 jaar plaas. Die vir seuns duur gewoonlik sowat 3 maande en word op 'n afgesonderde plek en onder groot geheimhouding gehou. 'n Belangrike deel daarvan is die besnydenis van die seuns, wat al vroeg tydens inisiasietyd plaasvind. Die meisies word in die krale onder toesig van ŉ ou vrou geïnisieer. Tydens die inisiasietyd word die jongmense op die volwasse lewe voorberei.
Jongmense mag nie trou voordat hulle geïnisieer en in 'n regiment ingedeel is nie. Daar is geen verbod op huwelike binne dieselfde familie of totemgroep nie. Trouens, huwelike tussen neefs en niggies word aangemoedig, veral 'n huwelik tussen 'n man en die dogter van sy oom aan moederskant. Poligamie is tradisioneel aanvaarbaar, maar 'n man het gewoonlik geen seggenskap in die keuse van sy eerste bruid nie. Sy word deur sy familie uitgesoek, terwyl dogters ook dikwels aan 'n man beloof word terwyl hulle nog baie jonk is.
By die Tswanas, in teenstelling met die meeste ander Swart volke, bepaal net die ouers van die bruidegom hoeveel beeste hy as bruidsprys aan sy bruid se ouers moet betaal ten einde die huwelik te wettig. Sodra die sogenaamde bogadi afgelewer is, word daar 'n groot fees gevier. ŉ Man se eerste vrou word as sy hoofvrou beskou en haar oudste seun as sy erfgenaam.
Politieke organisasie
Die kleinste politieke eenheid in 'n Tswana-stam is die wyk, waarin 'n wykhoofman die orde moet handhaaf. Die wykhoofman is regstreeks ondergeskik aan die stamkaptein, wat 'n onafhanklike opperhoof is. Hoewel die stamkaptein oor wye magte beskik en deur sy onderdane met groot respek behandel word, is hy nie ŉ despotiese heerser nie.
Hy word bygestaan deur sy persoonlike raadgewers, wat deur hom gekies word en dikwels senior lede van sy familie insluit. Daarby is dit 'n vaste gebruik onder die Tswanas om sake wat die hele stam raak, met al die mans te bespreek. Sulke vergaderings word in die kaptein se kgotla gehou en die gewone mans se stem is dan van deurslaggewende belang. Die kaptein en die hoofmanne se posisie is erflik en hulle word gewoonlik deur die oudste seun van die hoofvrou opgevolg.
Ekonomiese bedrywighede
Die mans ploeg en saai, maar die vroue moet na die gewasse, veral sorghum en in mindere mate na die mielies, boontjies en kalbasse, omsien. Die plantseisoen word voorafgegaan deur ŉ reënmaakseremonie wat deur die kaptein uitgevoer word. Die dieet word verder aangevul met veldkos, wat deur die vroue versamel word. Mans en vroue vervaardig handwerk. Die mans bewerk metaal, hout en been, terwyl die vroue kleipotte bak. Mans sowel as vroue vleg mandjies.
Godsdiens
Die Tswanas glo tradisioneel in 'n opperwese (modimo) wat die wêreld geskep het, maar vereer of aanbid hom nie regstreeks nie. Hul tradisionele godsdiens berus hoofsaaklik in die geloof dat die geeste van hul voorouers iewers in die grond woon en die lewe van hul nakomelinge beïnvloed. Om die geeste gunstig te stem, word daar voortdurend offers aan hulle gebring en hulle word ook aanbid.
Naas die voorvaders van die eie familie, word ook die voorvaders van die stamkaptein vereer. Die kaptein word as die lewende verteenwoordiger van die stam se voorouers beskou en roep die geeste dikwels namens die hele stam aan. Die Tswanas glo ook in die bestaan van hekse en bose towenaars en in die mag van toordokters, wat die aard en oorsaak van 'n ramp of ongeluk kan vasstel deur hul dolosse te gooi.
Erica lananthera
Erica lananthera is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos en die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Bodil Ipsen
Bodil Ipsen (30 Augustus 1889 – 26 November 1964) was 'n Deense aktrise en regisseuse. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Red Meadows (1945), The Viking Watch of the Danish Seaman (1948), Cafe Paradise (1950), en The Face of Truth (1951).
Leverkusen
Leverkusen is 'n stad in Noordryn-Wesfale in Duitsland wat veral bekend staan as die hoofkwartier van die chemiese maatskappy Bayer AG en die sokkerklub Bayer 04 Leverkusen. Die stad het 161 195 inwoners op 31 Desember 2011 gehad en het 'n oppervlakte van 78,85 km².
Gonialoe dinteri
Die Gonialoe dinteri is 'n aalwyn wat inheems is aan Namibië en Angola.
Erica lageniformis
Erica lageniformis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom op die berge by Onrus voor. Daar is slegs een populasie van 250 plante en die habitat word bedreig deur indringerplante soos die hakea en pinus-spesies.
Clive Brook
Clive Brook (1 Junie 1887 – 17 November 1974) was 'n Engelse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Return of Sherlock Holmes (1929), Shanghai Express (1932), Scotland Yard Commands (1936), en On Approval (1944).
Jasmine V
Jasmine V (gebore 7 Desember 1993) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Aussie and Ted's Great Adventure (2009) en in die televisiereekse Threat Matrix (2003) en The Nine (2006).
Martinus de Beer
Martinus de Beer (gebore 22 April 1979, Windhoek, Namibië) is 'n skrywer vanaf Bloemfontein.
In 1989 verhuis hy saam met sy familie na Bloemfontein (Vrystaat, Suid-Afrika) waar hy sedertdien woonagtig is. Hy matrikuleer te Hoërskool Jim Fouché, Bloemfontein (1997). Na skool verwerf hy sy B.Compt graad (2000) en sy B.Rek Honneurs (2002) aan die Universiteit van die Vrystaat. Sedert begin 2003 praktiseer hy as leerlingrekeningmeester en verlaat die beroep in 2004 weens onbekende redes. In 2006 word hy benoem as finalis in Human & Rousseause 'Ek is 'n Skrywer-kompetisie'. Op agt-en-twintigjarige ouderdom word sy eerste boek (Hemelhel, 2007, Human & Rousseau) gepubliseer.
Bellville
Bellville is 'n voormalige stad in die Wes-Kaap (Suid-Afrika), maar is nou 'n residensiële voorstad van Kaapstad. Dit is sowat 20 kilometer vanaf Kaapstad se middestad geleë. Die Universiteit van Wes-Kaapland, die hoofkantore van die Bybelgenootskap van Suid-Afrika en van Sanlam kan in die voorstad gevind word. Danksy die sentrale ligging, is dit ook naby die Kaapstad Internasionale Lughawe, 'n aantal gholfbane, die Kaapse wynroetes en verskeie winkelsentrums.
Geskiedenis
Bellville was oorspronklik as "Hardekraaltjie" bekend. Hardekraaltjie was die enigste harde grond waarop waens uitgespan kon word op hul tog deur die Kaapse Vlakte se sand. Die Hardekraaltjie-karavaanpark beslaan vandag hierdie terrein.
Toe die spoorlyn van Kaapstad na Wellington Hardekraaltjie bereik, is daar 'n halte gemaak, wat "Durban Road" genoem is (Durbanville was vroeër bekend was as "D'Urban"). Durbanville was toe al 'n gevestigde gemeenskap, terwyl dié latere Bellville toe net begin ontwikkel het. Afrikaanssprekendes het Durban Road geken as Twaalf Myl, genoem na die leiklip-mylpaal met sy Romeinse XII wat by die hoek van Voortrekker- en Durbanweg staan. Dit was presies twaalf myl of 19,3 km van die Kaap. In 1861 is dit na die landmeter Charles Bell genoem. Bellville het in 1940 'n onafhanklike munisipaliteit geword en het in 1979 stadstatus verkry.
Wapen
Bellville se munisipale raad het in 1947 'n wapen aangeneem en dit later drie keer gewysig.
Die oorspronklike weergawe was : Gedwarsbalk van rooi en goud van twaalf stukke, 'n swart paal belaai met twee silwer klokkies; oor alles heen 'n blou binneskild belaai met 'n goue koringgerf. Die helmteken was 'n swart adelaar met uitgespreide vleuels, en die wapenspreuk "Prendre sa belle". In die tweede weergawe is die binneskild weggelaat en die koringgerf tussen die twee klokkies geplaas.
Benjamin Pine
Sir Benjamin Chilley Campbell Pine (1809 of 1813-1891) was 'n luitenant-goewerneur van Natal. Hy is in 1813 in Devonshire, Engeland, gebore. Hy studeer aan die Trinity College, Cambridge, en word in 1841 tot die balie toegelaat. Die volgende jaar sluit hy by die Koloniale Diens van Sierra Leone aan en word in 1848 tot goewerneur bevorder. In 1849 word hy na Natal verplaas as luitenant-goewerneur waar hy tot 1856 bly en baie gewild was. Na verdere diens in die Goudkus, die Wes-Indiese Eilande en Wes-Australië word hy in 1873 as luitenant-goewerneur van Natal aangestel. Hy bly daar tot in 1875, toe hy aftree as gevolg van die Langalibalele-rebellie. Hy het die artikel "African Colonies" in die Encyclopedia Britannica beskryf. Hy is in 1891 oorlede.
Pinetown in KwaZulu-Natal is na hom genoem.
Roy Bennett
Roy Bennett (16 Februarie 1957 – 17 Januarie 2018) was 'n Zimbabwiese politikus.
Erica lanata
Erica lanata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort.
Henrik Ipsen (akteur)
Henrik Ipsen (gebore 1 Desember 1966) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Princess (2006), Headhunter (2009), en Det grå guld (2013), en in die televisiereeks Klovn (2005).
Matt Sloan (stemakteur)
Matt Sloan (gebore 24 Maart 1973) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Chad Vader: Day Shift Manager (2006), Beer and Board Games (2010), en Welcome to the Basement (2012).
Lydia van Niekerk
Lydia van Niekerk (7 September 1884 – 2 November 1929) was 'n Suid-Afrikaanse akademikus. Sy was die eerste vrou wat as professor by die Universiteit van Stellenbosch aangestel is. Sy was 'n professor in Nederlandse Literatuur en is gebore op die plaas Diepkloof naby Uitenhage. Sy studeer aan die universiteite van Leiden en Amsterdam in Nederland. Terug in Suid-Afrika verwerf sy 'n D.Litt et Phil graad waarna sy 'n lektor word by die Huguenot University College in Wellington. In 1920 aanvaar sy 'n professorskap by die Universiteit van Stellenbosch.
Spaghetti
Spaghetti is rond in dwarssnee, met 'n deursnit van sowat twee millimeter in gekookte vorm. Tradisioneel was meeste spaghetti sowat 50 cm lank, maar korter stukkies het gewild geword in die laaste deel van die 20ste eeu; spaghetti is nou orals beskikbaar in lengtes van tussen 25 en 30 sentimeter.
Die term spaghetti is uit Italiaans ontleen. Dit het sy etimologiese wortel in die Latynse spacus ("snoer") waaruit die Italiaanse spago ontwikkel het. Die verkleinwoord daarvan, spaghetto, word in die meervoud (spaghetti) gebruik om na een bepaalde soort lang en dun pasta te verwys. In Italië word daar onderskeiding gemaak tussen besonder dik (spaghettoni) en besonder dun spaghetti (spaghettini). Capellini is selfs nog dunner as spaghettini.
Voorbereiding
Spaghetti word in 'n groot kastrol met gesoute kookwater gekook en gedreineer in 'n vergiettes.
Verbruik
Jaarlikse verbruik van spaghetti in Italië het verdubbel van 14 kg per persoon voor die Tweede Wêreldoorlog tot 28 kg teen 1955. Italië produseer teen daardie tyd 1 432 990 ton spaghetti, waarvan 74 000 ton uitgevoer is, en het 'n produksiekapasiteit van 3 miljoen ton per jaar.
Verenigde State van Amerika
Die Verenigde State van Amerika (dikwels afgekort tot Verenigde State, VS of VSA; Engels: United States of America of USA), in die omgangstaal ook net Amerika genoem, is 'n federale republiek in die Westelike Halfrond wat uit vyftig deelstate, 'n federale distrik, vyf groter selfregerende gebiede en enkele kleiner eilandbesittings in die Stille Oseaan en die Karibiese See bestaan. 48 van sy deelstate en die federale distrik lê in Sentraal-Noord-Amerika tussen die Stille Oseaan in die weste en die Atlantiese Oseaan in die ooste en word in die noorde deur Kanada en in die suide deur Meksiko begrens. Die deelstaat Alaska lê in die noordweste van die Noord-Amerikaanse vasteland en grens in die ooste aan Kanada, terwyl dit in die weste deur die Beringstraat van die Russiese Federasie geskei word. Die deelstaat Hawaii is 'n eilandgroep in die middel van die Stille Oseaan.
Die Verenigde State beslaan altesaam veertig persent van die Noord-Amerikaanse vasteland. Met meer as 9,8 miljoen vierkante kilometer (byna 3,8 miljoen vierkante myl) en 'n bevolking van sowat 331,4 miljoen is die VSA die derde grootste land ter wêreld ten opsigte van sy oppervlakte en bevolking. Sy grondgebied strek oor nege amptelike tydsones. Met 'n bruto binnelandse produk van meer as 26 855 miljard VSA-$ in 2023 is die VSA naas die Volksrepubliek China die tweede grootste ekonomie ter wêreld.
Die Verenigde State van Amerika is 'n federale presidensiële grondwetlike republiek met 'n tweekamerparlement, die Kongres, wat uit die Senaat en die Huis van Verteenwoordigers bestaan. Die hoofstad van die VSA is Washington, D.C., wat nie deel uitmaak van een van die vyftig deelstate nie, maar in die federale Distrik Columbia geleë is.
Die grondgebied van die Verenigde State is oorspronklik deur 'n verskeidenheid stamme van die Eerste Nasies bewoon. Met die Europese kolonisasie deur Britte, Franse en Spanjaarde en grootskaalse immigrasie van dwarsoor die wêreld het die VSA tot een van die etnies, sosiaal en godsdienstig mees diverse lande ter wêreld ontwikkel.
Etimologie
Die eerste dokumentêre verskyning van die frase United States of America was in 'n brief op 2 Januarie 1776, geskryf deur Stephen Moylan, 'n Kontinentale Leër-assistent van generaal George Washington, aan Joseph Reed, Washington se adjudant. Moylan het sy begeerte uitgespreek om te gaan "met volle en ruim magte van die Verenigde State van Amerika tot Spanje" om bystand in die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog te verkry. Die eerste publikasie van die frase United States of America was in 'n anonieme essay in The Virginia Gazette in Williamsburg op 6 April 1776.
Teen Junie 1776 het die naam United States of America verskyn in ontwerpe van die Artikels van Konfederasie en Ewige Unie, vervat deur John Dickinson, 'n Stigtingsvader uit Pennsilvanië, en in die Amerikaanse Onafhanklikheidsverklaring, hoofsaaklik geskryf deur Thomas Jefferson en goedgekeur deur die Tweede Kontinentale Kongres in Philadelphia op 4 Julie 1776.
Geografie
As die wêreld se derde grootste nasie (totale area), het die Verenigde State 'n baie wisselende landskap: gematigde woudland aan die ooskus, mangrovewoude in Florida, die Great Plains in die middel van die land, die Mississippi-Missouri rivierstelsel, die Rotsgebergte (Rocky Mountains) wes van die vlaktes, woestyne en gematigde kusgebiede wes van die Rotsgebergte en reënwoude in die noord-weste. Die vulkaniese eilande van Hawaii en die pool-gebiede van Alaska maak die geografiese diversiteit net nog groter. Die naaste lande buite die Noord-Amerikaanse vasteland is die Britse oorsese gebied Bermuda in die ooste asook die onafhanklike eilandstate Bahamas en Kuba in die suidooste.
E Pluribus Unum – Uit Veelheid, Eenheid
Die Amerikaanse Onafhanklikheidsverklaring van 1776 het op sentrale waardes soos lewe, vryheid en strewe na geluk gefokus; om nuut verworwe gebiede tot die ondergeskikte status van kolonies te beperk was gevolglik buite die kwessie. Met die Northwest Ordinance van 1787 is die prosedures vasgelê waarvolgens nuwe deelstate op gelyke voet met die dertien stigterstate tot die Unie kon toetree. Die bou van 'n nasie uit 'n verskeidenheid deelstate was 'n nuwe benadering wat in die Federale Grondwet bekragtig is. Die stapsgewyse proses, waarvolgens nuut verworwe gebiede as deelstate selfregering en verteenwoordiging op federale vlak behaal het, word onder die Stigtingsvaders se belangrikste nalatenskappe gereken.
Omaha-strand
Omaha-strand was een van die vyf strande wat die Geallieerdes gebruik het op D-dag tydens Operasie Overlord tydens die Tweede Wêreldoorlog op 6 Junie 1944. Dit is die tweede mees westelike van die vyf strande. Amerikaanse troepe het hier aan land gegaan.
Verenigde State van Amerika
E Pluribus Unum – Uit Veelheid, Eenheid
Die Amerikaanse metode van staatsbou het twee belange, wat van oudsher strydig was, met mekaar versoen – dié van vryheid (liberty) en dié van ryksgesag (empire) – en 'n politieke bestel verwesenlik wat deur Thomas Jefferson treffend beskryf is as 'n empire for liberty – 'n federale staat wat vryheid as sy hoofdoelwit nastreef. Die politieke bestel het oor 'n tydperk van meer as twee eeue onveranderd gebly, ongeag die ingrypende veranderinge wat die Unie sedert sy stigting ondergaan het. Die Verenigde State se geografiese uitgestrektheid en die groot verskeidenheid etniese, kulturele en godsdienstige agtergronde van sy bewoners was in die tyd van die Stigtingsvaders nog so onvoorspelbaar soos die land se ongekende ekonomiese en tegnologiese vordering van 'n agrariese staat tot 'n hoogs geïndustrialiseerde en verstedelikte supermoondheid.
Politieke geografie
Die vastelandse Verenigde State (sonder Alaska en Hawaii) word in geografiese opsig in 'n aantal streke verdeel:
Omaha-strand
Die strand is een van die wêreld se wydste getyvlaktes. Tydens die beplanningsfase in 1943 is Omaha geïdentifiseer as 'n landingplek omrede dit bykans nie op daardie stadium enige verdediging gehad het nie. Selfs 'n maand voor D-dag het intelligensie nog aangedui dat die situasie nog dieselfde was. Daar is verwag dat die Geallieerdes se bomaanval, gevolg deur bombardering van die vloot, die meeste van die Duitse verdedigers uit die weg sou ruim. Wat egter vir hulle gewag het was 85 masjiengeweer-neste, 38 vuurpyle-basisse, 35 bunkers, 18 anti-tenk kanon posisies, agt versterkte kanon-batterye, ses mortier-putte en vier veld-artillerie posisies. Al die posisies was verbind met loopgrawe. Die Duitse soldate wat al die stellings beman het was veterane van die Russiese oosfront.
Verenigde State van Amerika
Politieke geografie
Die grootste deelstate is ten opsigte van
Die kleinste deelstate is ten opsigte van
Omaha-strand
Die eerste landingskepe het reeds om 06:30 soldate begin aflaai en 27 van die 32 amfibiese tenks het gesink as gevolg van die onstuimige see. Die res is vernietig voor hulle enige bydra tot die landing kon maak. Die lugmag se bombardering het egter hulle teikens gemis met dodelike gevolge. Die eerste golf soldate het 1 uit 18 manskappe verloor. Teen 09:00 het 5 000 soldate reeds geland. Eers teen 11:00 het die Amerikaanse soldate die oorhand begin kry en teen 20:30 was alle Duitse teenstand uitgewis. Teen 22:30 het 30 000 troepe reeds aan land gegaan. Daar het egter 2000 troepe gesneuwel op die dag.
Verenigde State van Amerika
Politieke geografie
Die deelstate Nevada, Arizona, Florida, Colorado, Utah, Georgia en Texas het in die laaste dekades die grootste relatiewe bevolkingsgroei getoon, terwyl die deelstate Kalifornië, Texas, Florida, Georgia, Arizona en Noord-Carolina die grootste absolute bevolkingsgroei ervaar het. Die bevolking van Wes-Virginië, Noord-Dakota en die Distrik Columbia het afgeneem. Die grootste stede in die VSA is New York, Los Angeles, Chicago, Houston en Philadelphia.
Omaha-strand
Die ander vier strande is Juno, Gold, Sword en Utah.
Verenigde State van Amerika
Fisiese geografie
Die Noord-Amerikaanse vasteland word volgens fisiese besonderhede in vier groot streke verdeel: Die Kanadese Skild met die Laurentiese Plato, die Appalachestreek, die Binnelandse Vlaktes en die bergagtige Weste. Vir die gebied van die Verenigde State word hierdie streke verder verdeel in sewe fisiografiese streke: Die Vlaktes van die Atlantiese Kus en die Golf van Meksiko, die Appalachiese Hooglande, die Binnelandse Vlaktes, die Binnelandse Hooglande, die Rotsgebergte, Die Intermontane Streek met die Groot Bekken en die Pasifiese Bergreekse. 'n Verdere streek, die Laurentiese Plato, beslaan slegs 'n klein gedeelte van die VSA se oppervlak in die gebied van die Groot Mere.
Die huidige terrein van die noordelike Verenigde State is deur gletsers gevorm, wat die noorde van die vasteland in die laaste Ystydperk bedek het. Die vroeëre suidelike kant van die yslaag word nog steeds deur 'n reeks eindmorenes gekenmerk, wat vanaf die eiland Long Island aan die Atlantiese ooskus in westelike rigting tot by die Rotsgebergte loop. Die gebiede noord van hierdie lyn is bedek met ou gletserafsettings. In die berggebiede van die noordweste en in Alaska het die berggletsers duidelike spore van erosie gelaat. Uitgestrekte gletsermere het groot gebiede in die weste bedek, waarvan die Groot Soutmeer in Utah net 'n oorblyfsel is.
Die oostelike en die Golfkusgebiede
Die kusvlaktes van die Atlantiese ooste en die Golf van Meksiko strek van Long Island tot by die Rio Grande aan die Texaans-Meksikaanse grens. Die kuslyn word deur talle eilande, riviermondings, baaie, sandtonge en strandmere oorheers. Eilande soos Long Island, Nantucket en Martha's Vineyard maak deel uit van die kusvlakte en is eers ná die Ystydperk as gevolg van die stygende seevlak tot eilande omskep. Die natuurlike hawens van die noordooste, soos New York- en Chesapeakebaai, het reeds in die koloniale tydperk die landing van setlaars en later seevervoer en handel met Europa vergemaklik. Suid van die groot kape van Noord-Carolina soos Kaap Fear, Kaap Hatteras en Kaap Lookout is groot natuurlike baaie en hawens skaars. Die kuslyn van die Golfgebied met sy strandmere word deur die uitgestrekte Mississippidelta oorheers.
Wes van die Atlantiese kusvlakte verrys die heuwelagtige Piedmontstreek met sy talle watervalle as 'n soort oorgangsgebied tussen die kusstreek en die Appalache-gebergte. Hierdie bergreeks was miljoene jare gelede nog 'n magtige gebergte, wat intussen deur erosie geslyp is. Die Appalagge loop vanuit die suidooste van Kanada in westelike rigting tot by die Golfkusvlaktes van Alabama. Slegs langs Nieu-Engeland se rotsige kuslyn strek die bergreeks plek-plek tot by die Atlantiese Oseaan. Die gebied van die Appalache en die Adirondack-gebergte van New York maak in geologiese opsig deel uit van die Kanadese Skild en behels die grootste hooglande van die oostelike Verenigde State. Die hoogste bergspits in die ooste is Mount Mitchell in die Swart Berge (Black Mountains) van Noord-Carolina met 'n hoogte van 2 037 meter (6 684 voet) bo seevlak.
Die Binnelandse Vlaktes en Hooglande
Die Binnelandse Vlaktes strek oor 'n lengte van sowat 1 600 kilometer (1 000 myl) van die Appalache tot by die Rotsgebergte in die weste en van Kanada in die noorde tot by die kusvlaktes van die Golf van Meksiko. Hulle geologiese onderlaag van sedimentêre gesteentes verwys na die feit dat die vlaktes vroeër 'n groot binnelandse see was; die gesteentes se ryk olie- en gasvoorkomste het van die deelstate Texas en Oklahoma (en die Kanadese prairie-provinsies) die belangrikste olieprodusente in Noord-Amerika gemaak. Die gebied word deur die Mississippi-Missouri-rivierstelsel gedreineer – een van die grootstes ter wêreld.
In geografiese opsig word die vlaktes in drie hoofstreke verdeel – die vrugbare sentrale vlaktes – wat tot die belangrikste landbougebied van die VSA ontwikkel het – met die Mississippivallei, die gebied van die Groot Mere en die Groot Vlaktes, 'n boomlose plato van uitgestrekte grasvelde, wat geleidelik van die laer vlaktes tot by die voorgebergtes van die Rotsgebergte verrys. In die randgebied van die Rotsgebergte bereik hierdie gebied reeds 'n hoogte van sowat 1 600 meter, en sy ekonomiese sentrum en hoofstad van die deelstaat Colorado, Denver, word weens sy ligging soms ook die Milehigh City genoem. Die Swart Berge of Black Hills in Suid-Dakota is die enigste hoër geleë gebied, wat midde-in die vlaktes verrys.
Die Binnelandse Hooglande lê wes van die Mississippi tussen die Binnelandse Vlaktes en die kusvlaktes van die Golf van Meksiko en bestaan uit die Ozark-plato in die noorde en die Ouachita-berge in die ooste.
Die Westelike Bergreekse, die Intermontane Streek en die Groot Bekken
Die Rotsgebergte is 'n magtige bergreeks wes van die Groot Vlaktes, wat vanaf Kanada tot by die noordwestelike Verenigde State en verder tot by Nieu-Meksiko in die suide strek en met talle hoë bergspitse pronk, waarvan Mount Elbert op 4 399 meter (14 433 voet) die hoogste is. Die gebergte maak deel uit van die Sirkumpasifiese Berggordel, wat vanaf Asië oor die Aleoetiese Eilande dwarsdeur die weste van die Noord- en Suid-Amerikaanse vastelande tot by Antarktika loop. Die Noord-Amerikaanse waterskeiding loop langs die kruin van die Rotsgebergte; riviere oos van die bergreeks maak deel uit van die Mississippi-Missouri- en ander Atlantiese rivierstelsels, terwyl riviere wes van die Rotsgebergte in die Stille Oseaan uitmond.
Die Rotsgebergte word onderverdeel in die Noordelike Rotsgebergte (Northern Rockies), die Sentrale Rotsgebergte (Middle Rockies), die Wyoming-Bekken en die Suidelike Rotsgebergte (Southern Rockies).
Die Intermontane Streek, 'n droë gebied met platos, bekkens en kleiner bergreekse, lê tussen die Rotsgebergte en die westelike bergreekse. Die Columbia-plato in die noorde is deur vulkaniese lava gevorm, en die Columbiarivier, wat die gebied saam met sy takriviere dreineer, het diep canyons in die plato gesny. Die uitgestrekte Colorado-plato, wat deur die Coloradorivier en sy takriviere gedreineer word, pronk met die beroemde Grand Canyon, wat deur die rivierwater in die sedimentêre gesteente gesny is en as een van die grootste natuurwonders ter wêreld beskou word.
Die gebied wes van die platos is feitlik 'n halfwoestyn en word deur bekkens en kleiner bergreekse gekenmerk. Hier lê ook die laagste punt van Noord-Amerika, die Death Valley ("Doodsvallei"), sowat 86 meter (282 voet) benede seevlak. Die Groot Bekken is die grootste van sy soort in die gebied, met die Humboldt as sy belangrikste rivier en 'n groot aantal soutmere, waaronder ook die Groot Soutmeer van die deelstaat Utah. Die riviere in hierdie bekken mond nie in die oseane uit nie, maar binnelands. Die Groot Soutmeer is net 'n oorblyfsel van 'n magtige soetwatermeer uit die Ystydperk.
Die Pasifiese Bergstelsel lê tussen die Intermontane Streek en die Stille Oseaan, met bergreekse, wat parallel met die kuslyn in noord-suidelike rigting loop en deur geologiese breuke en vulkanisme gevorm is. Die Kusgebergte met sy talle vulkaniese bergspitse strek van Suidwes-Kanada in suidelike rigting tot in Noord-Kalifornië, van waar die Sierra Nevada-bergreeks verder suidwaarts loop. Mount Whitney is die hoogste bergpiek in dié reeks met 4 418 meter (14 495 voet).
Alaska en Hawaii
Alaska word gewoonlik in vier fisiografiese streke verdeel: die Arktiese Vlaktes in die noorde, die kusvlaktes van die Arktiese Oseaan, die Rotsgebergte met die Brooks Range-bergreeks as sy mees noordelike gedeelte, die gebied van die Sentrale Bekkens en Hooglande met die Yukonrivierbekken en die Pasifiese Gebergte, wat langs die suidelike kuslyn loop en die hoogste bergspits van Noord-Amerika behels, Denali, wat 6 194 meter (20 320 voet) bo seevlak verrys.
Die eilande langs die suidooskus van Alaska en die Aleoete-argipel maak deel uit van die Pasifiese Gebergte, wat hier gedeeltelik in die Stille Oseaan versink het. Vulkaniese werking en aardbewings is tipiese kenmerke van hierdie eilandgroepe. Die eilande self is net soos die Hawaii-eilandketting die bergspitse van vulkane, wat vanaf die Pasifiese seebodem verrys. Die Hawaii-argipel se enigste aktiewe vulkane is Mauna Kea en Mauna Loa op die hoofeiland Hawaii.
Klimaat
Net soos byvoorbeeld Sentraal-Europa word groot dele van die Noord-Amerikaanse vasteland oorheers deur westelike winde en 'n opeenvolging van laagdrukgebiede (siklone), wat in die gebied van die Aleüte-eilandgroep ontstaan en afwissel met hoëdrukgebiede. Net soos ander gebiede in die gemiddelde breedtegrade, word ook die Verenigde State deur onbestendige weer en 'n opeenvolging van koue en warmfronte gekenmerk. Die siklone of koue fronte, wat gewoonlik in westelike rigting oor die vasteland beweeg, verskil van sy Europese eweknieë soms deur hulle tregtervormige werwels of tornados – atmosferiese versteurings, wat dikwels groot skade berokken.
'n Tweede belangrike verskil is die ligging van die grootste gebergtes. Terwyl die Europese Alpe in wes-oostelike rigting loop en die suide van Europa teen koue fronte uit die noorde beskerm, loop Noord-Amerika se grootste bergreekse, die Kusgebergte en die Rotsgebergte, in noord-suidelike rigting en verhinder dus dat vogtige en gematigde lugmassas vanuit die Stille Oseaan na die binneland kan beweeg. Die hooglande tussen die Sierra Nevada en die Rotsgebergte lê gevolglik net soos die Groot Vlaktes in die reënskadu van hierdie bergreekse. Hierdie besonderse reliëf verklaar ook die feit dat groot woestyngebiede soos die Mojave- en Gilawoestyn net enkele honderd kilometer van die kus af lê.
Die weskus van die VSA is 'n tipiese winterreënstreek, waarvan 'n klein gedelte in Kalifornië deur 'n Mediterreense klimaat gekenmerk word. Die koeler klimaatstreke van die noordelike deelstate Oregon en Washington is die natste in die land met 'n jaarlikse reën- en sneeuvalle van soms meer as 2 500 millimeter. Die Verenigde State bestaan dus rofweg uit 'n droë gedeelte in die weste en 'n humiede gedeelte in die ooste. Die oostelike landsdele het hulle vogtige klimaat aan die invloed van die Golf van Meksiko en die Atlantiese Oseaan te danke. Die suidelike deelstate is baie vogtig en het hulle swaar reënvalle op tussen sewentig en tagtig dae per jaar aan donderstorms en 'n aantal orkane in die najaar te danke. Die weer in die suide is dikwels baie warm en bedompig. Die hitte en verstikkende bedompigheid van die somermaande was 'n belangrike rede vir die gebruik van slawearbeid op die plantasies van die suide.
Die mees digbevolkte gebiede van die sogenaamde manufacturing belt, die groot historiese nywerheidsgebiede, lê in die vogtige en gematigde klimaatstreke tussen die Mississippirivier in die ooste en die Atlantiese Oseaan in die weste. Die oostelike gedeelte was oorspronklik 'n gebied van uitgestrekte bosse, terwyl die Groot Vlaktes, die hartland van Amerika, deur grasvelde gekenmerk word. Hierdie vlaktes maak reeds deel uit van die droër westelike gebiede, maar is feitlik 'n soort oorgangsgebied met periodes van hoër en laer reënvalle. Die eerste verkennings van die gebied teen die middel van die 19de eeu het gedurende 'n vogtige periode plaasgevind en die oortuiging laat posvat dat die vlaktes 'n uiters geskikte gebied vir akkerbou en veeteelt sou wees. Die eerste setlaars het later egter besef dat reënvalle in die vlaktes wisselvallig is en die gebied deur periodieke droogtes geteister word.
Die bergreekse van die weste kry baie reën en spog met uitgestrekte bosgebiede. Danksy besproeiing is daar 'n florerende landbousektor in 'n aantal valleie.
Die gebrek aan 'n soort kontinentale versperring in die vorm van 'n bergreeks, wat dwarsoor die vasteland in oos-westelike rigting loop, lei daartoe dat koue fronte uit die poolgebiede en warm fronte met tropiese lugmassas uit die suide ongehinderd oor die Groot Vlaktes kan beweeg. Vogtige, warm lugmassas bereik soms selfs die suide van Kanada en bevorder die groot aantal donderstorms en bedompige weer in die Amerikaanse Midweste. Weerstoestande verander skielik, en met die sogenaamde Northers beweeg uitgestrekte koue fronte soms na die uiterste suide, waar hulle byvoorbeeld sitrusplantasies in Florida bedreig. Florida en ander deelstate in die suide lê daarnaas in 'n gebied, wat dikwels deur orkane getref word.
Die Prekolumbiaanse tydperk
Die geskiedenis van die Indiaanse kolonisasie van die Amerikaanse vasteland bly nog steeds die onderwerp van navorsing. Aangesien daar geen oorblyfsels van hoogs ontwikkelde mensape gevind is nie en die Eerste Nasies (Indiane) tipiese mongoloïede kenmerke het, woord daar vermoed dat die eerste menslike bewoners vanuit Asië gekom en vir hulle immigrasie 'n landbrug gebruik het, wat in die Ystydperke met hulle laer seespieël tussen die Asiatiese en Amerikaanse vastelande bestaan het.
Die etnoloë verdeel die verskillende volke van die Eerste Nasies in twee hoofgroepe: Die vroegste immigrante wys kenmerkende lang skedels op en is later opgevolg deur 'n tweede groep met ronde skedels. Die langskedelgroep is na die westelike en oostelike randgebiede van die vasteland teruggedring, terwyl die rondskedelgroep, die sogenaamde Pueblo-Andiede groep, die sentrale gebiede bewoon het. Die Inoeïet of Eskimo's het as die derde en laaste groep na Amerika gekom.
Die stamme van die oostelike beskawings was hoofsaaklik jagters en versamelaars, maar was gedeeltelik ook akkerboere, wat bone, mielies, pampoene en meloene verbou het. Hulle het in klein gemeenskappe van tussen vyfrig en tweehonderd mense saamgewoon en word vanweë die sakrale aardhope, wat hulle gebou het, in Engels ook mound builders genoem.
Die noordwestelike beskawings was eweneens akkerboere en word vanweë hulle kookgereedskap, wat uit versierde korfskottels bestaan het, ook korfmakers (Engels: basket makers) genoem. Daarnaas het hulle vir kookdoeleindes ook stene verhit en in water geplaas, sodat hulle die tweede bynaam steenkokers (stone boilers). Die noordelike stamme se stapelvoedsel was salm, terwyl die suidelike Indiane veral eikels geëet het.
Die belangrikste groep Indiane was die suidwestelike beskawings, wat in 'n aantal groepe verdeel word en onder meer Hopi, Sjosjone, Yuma, Navajo en Apaches behels. Die sogenaamde Pueblo-akkerboere was die mees ontwikkelde Indiaanse beskawing met 'n georganiseerde landboustelsel as hulle ekonomiese basis. Die Rancheria-beskawing het ook op landbou gesteun en eenvoudige damme in die oorstromingsvlaktes van die groot riviere soos Colorado opgerig, maar daarnaas ook plante in die riviervalleie en op die mesa-plato's versamel. Die Navajo en sommige Apache-stamme was net gedeeltelik akkerboere, terwyl die oostelike Apaches en Ute heeltemaal versamelaars was.
Die behuisings van die jagters verskil volgens die diere, wat hulle oorwegend geëet het. Die visserstamme het eenvoudige hutte van bas gebou, die buffeljagters het huide en velle gebruik wat saamgenaai is. Hulle gereedskappe en voorwerpe was oorwegend van hout, huide, steen en erdewerk gemaak. Net 'n klein aantal stamme het metale soos koper gebruik. Die Cherokee in die huidige deelstate Georgia en Noord-Carolina het al boomstamme as boumateriaal vir hulle hutte gebruik.
Die Pueblo-Indiane het selfs 'n soort stedelike kultuur met kubusvormige huise ontwikkel. Die huise het oor meer as twee verdiepings beskik en was slegs deur middel van lere en vanuit die dakke toeganklik. Hierdie stamme het onder sterk kulturele invloede vanuit Meksiko gekom, van waar hulle ook die katoenvervaardiging aangeleer het. Kalkoene en honde was hulle enigste huisdiere, mielies, maniok, pampoene, tamaties, kakao, coca, sisal en tabak hulle belangrikste landbouprodukte. Die Pueblo-Indiane was bekwame pottebakkers en staan ook bekend vir hulle rituele, waarin gemaskeerde dansers, wat hulle gode versinnebeeld, 'n groot rol speel.
Die noorde en noordooste van die huidige VSA is deur die Algonkin-groep van stamme (waaronder onder meer die Delaware, Mohikaners, Illinois, Ottawa en ander), die Irokese (waaronder onder meer die Seneca en Mohawk) en die Dakota of Sioux (met onder meer die Winnebago, Iowa, Omaha en Kansas) bewoon. Die belangrikste stamme in die suidooste was die Cherokee en die Seminoles van Florida.
Spanje
Spanje was die eerste Europese groot moondheid wat die Noord-Amerikaanse vasteland vanuit die suide begin verken het. Die groot dryfkragte agter die Spaanse ekspedisies was van ekonomiese en godsdienstige aard: Hulle was enersyds op soek na goud en silwer, en andersyds het hulle weens hulle sendingbewussyn daarin belang gestel om die inheemse bevolking te kersten.
Die goewerneur van die eiland Puerto Rico, Juan Ponce de León, het op Paassondag van die jaar 1513 naby die huidige stad St. Augustine voet aan wal gesit en die gebied Pascua florida genoem, waarvan later ook die naam van die deelstaat Florida afgelei is. By sy terugkeer agt jaar later is Ponce de León deur Indiane aangeval en dodelik gewond.
Die eerste Spaanse nedersetting, Fort St. Augustine, is eers in 1565 opgerig en het later die beginpunt van 'n Spaanse sendingpad geword, wat na Pensacola aan die Golfkus en verder weswaarts tot by San Diego aan die weskus geloop het. Ander ekspedisies is in die 1530's en 1540's vanuit Meksiko uitgestuur en het moontlik gebiede tot by die huidige Kansas in die noorde verken, maar alle kragte is tevergeefs ingespan – in teenstelling met hulle Suid-Amerikaanse kolonies het die Spanjaarde in die noorde geen edelmetale ontdek nie. Die grotendeels woestynagtige terrein en Indiaanse aanvalle het verdere ekspedisies verhoed, en die Spanjaarde het liewer by die meer gevorderde Pueblo-Indiaanse beskawings in die suidweste met hulle sendingwerk begin.
'n Aantal huidige Amerikaanse stede is as Spaanse sendingstasies, handelsposte en administratiewe setels gestig: Villa Real de la Santa Fé de San Francisco (later verkort tot Santa Fé) in Nieu-Meksiko (1609), Fort San Carlos (die voorloper van die stad Pensacola in Florida, 1698) en die presidios (versterkte sendingstasies) in die omgewing van El Paso en San Antonio in Texas.
In die uitgestrekte gebied het die Spanjaarde met hulle klein aantal nedersettings voorlopig net 'n swak posisie ingeneem. Eers toe die Britte en Franse hulle Noord-Amerikaanse besittings in die 18de eeu begin uitbrei het, het ook Spanje se aktiwiteite veral in Kalifornië versterk. Die Spanjaarde het op hierdie gebied aanspraak gemaak as deel van Columbus se ontdekkings, en hulle was verontrus toe die Deense seevaarder Vitus Bering die Noord-Pasifiese kusgebiede in 1741 in Russiese opdrag begin verken het.
In 1763 is die Spaanse nedersetting San Diego aan die Pasifiese kus gestig. Die sterk noordoostelike passaatwinde in die gebied het egter die seevervoer van goedere uit Acapulco (Meksiko) na San Diego erg belemmer, en dit het skepe dikwels vyftig dae geneem om die relatief klein seereis te onderneem. Gevolglik is goedere vanuit Laredo op die skiereiland Baja California (Neder-Kalifornië) op paaie vervoer. Die Spanjaarde het strategies geleë plekke gekies om 'n aantal verdere Kaliforniese sendingstasies te stig, en in die tydperk tussen 1769 en 1823 het 25 stasies langs die sogenaamde Camino Real (Engels: Mission Trail) tussen San Diego en San Francisco ontstaan.