cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pous Pius VI
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Derek Stephen Prince
Derek Stephen Prince (gebore 5 Februarie 1969) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Akira (1988) en Turbo: A Power Rangers Movie (1997), en in die televisiereeks Bleach: Burîchu (2004).
Linda Gray
Linda Gray (gebore 12 September 1940) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Oscar (1991) en Star of Jaipur (1998), en in die televisiereeks Dallas (1978).
NG gemeente Uniondale
Die NG gemeente Uniondale is ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk met sy middelpunt op die dorp Uniondale, Wes-Kaap.
Agtergrond
Die dorp het in 1856 ontstaan toe die eienaars van elk van die twee dele van die plaas Rietvallei, menere James Stewart en ene Du Preez, elkeen 'n dorpie aanlê, naamlik Hopedale en Lyon. Die dorpies het aan mekaar gegrens, maar daar was onenigheid tussen die twee eienaars tot hulle op 24 September 1865 'n brief aan die Nederduitse Gereformeerde Kerk se Ring van George geskryf het waarin hulle te kenne gegee het dat hulle graag die dorpies wou verenig as Uniondale. Daarom vra hulle die ring om 'n gemeente hier van die NG gemeente George af te stig.
Die Ring voldoen op 19 Oktober 1865 aan die versoek en op 20 Januarie 1866 word die gemeente amptelik gestig met ds. A.G.M. Kuys van George as konsulent. Hy het die gemeente vier jaar lank bedien in die eerste NG kerkgebou (tussen die twee dorpies opgerig), wat later aan die Christelike Jongliedevereniging (CJV) en daarna aan die Voortrekker-beweging behoort het.
In Januarie 1870 is prop. P.D. Rossouw as eerste leraar van die gemeente bevestig en word in 1878 opgevolg deur ds. W.A. Joubert wat 15 jaar lank hier arbei en die laaste 20 jaar van sy bediening leraar van die NG gemeente Noorder-Paarl, die sogenaamde Toringkerk, was. Tydens sy dienstyd is 'n nuwe kerkgebou opgerig. Weens 'n gevaarlike bars in die eerste kerktoring is dit in 1908, in die tyd van ds. W.F. Louw, afgebreek en herbou, net drie jaar nadat die moedergemeente se kerk op George se toring in 1905 ineengestort het.
Ds. P.D. Rossouw
Ds. P.D. Rossouw is getroud met mej. Sophia Agnes Johanna Human, die dogter van 'n welgestelde boer van Riversdal. Een van ds. Rossouw se seuns, Pierre Daniël Rossouw, het as skoolinspekteur goeie opgang in die onderwysveld gemaak. 'n Kleinseun van hom, dr. Pierre Ettienne Rousseau, was hoof van die staatsonderneming op Sasolburg. Ds. Rossouw is op 21 Januarie 1870 op Uniondale ontvang en die dag daarna deur ds. J.G.J. Horak van Mosselbaai bevestig. Ds. Kuys sou hom kom ontvang het, maar is weens ernstige siekte tuis verhinder. Die verrigtinge is ook bygewoon deur ds. M.C. Botha van Knysna en ds. George Murray van Willowmore. Die plaaslike Independente Sendingkerk is verteenwoordig deur eerw. Dower. Die Saterdagaand ná die bevestiging is 'n spesiale kerkraadsvergadering onder voorsitterskap van ds. Horak gehou. Met 'n gepaste woord het die konsulent die gemeente aan sy eerste leraar oorhandig. Nadat ds. Rossouw met 'n kort en hartlike woord geantwoord het, is die vergadering verdaag tot die Maandagmôre om vyfuur. Die notule van die vergadering lui: "Op Maandag ochtend op den bepaalden tyd kwam de gehele kerkraad weder byeen."
Die heel dringendste probleem waarmee die kerkraad te doen gekry het, was huisvesting vir die leraar. 'n Komitee is aangestel om die saak te behartig, maar hulle het besluit om liewer te wag ten einde die leraar self daaroor te raadpleeg by sy aankoms. Mnr. F. Taute van Molenrivier het sy woning en erf op Uniondale vir 'n pastorie teen £550 aangebied. Hierdie aanbod is van die hand gewys en die kerkraad besluit om voorlopig 'n woonhuis te huur. Toe kom die geldsake aan die beurt. Die kassier-diaken rapporteer dat daar nog 'n tekort van £25 op die lopende rekening was, behalwe die £300 skuld vir die aankoop van die Lyon-erwe. Die dorp het in 1856 ontstaan toe die eienaars van elk van die twee dele van die plaas Rietvallei, menere James Stewart en ene Du Preez, elkeen 'n dorpie aangelê het, naamlik Hopedale en Lyon. Die dorpies het aan mekaar gegrens, maar daar was onenigheid tussen die twee eienaars tot hulle op 24 September 1865 'n brief aan die NG Ring van George geskryf het waarin hulle te kenne gegee het dat hulle graag die dorpies wou verenig as Uniondale. Daarom vra hulle die ring moet hier 'n gemeente die NG gemeente George afstig. Die ring het op 19 Oktober 1865 aan die versoek voldoen en op 20 Januarie 1866 is die gemeente amptelik gestig met ds. A.G.M. Kuys van George as konsulent. Hy het die gemeente vier jaar lank bedien.
Die kerkraad het onderneem om twee basaars te organiseer, want die uitgawes sou van toe af baie hoër as vroeër wees. Die kerkraad het onderneem om £200 aan die nuwe leraar jaarliks te betaal en 'n voorleser-koster is teen £50 per jaar in diens geneem. Die omstrede aankoop van die erwe het ook op die lappe gekom. Ds. Rossouw wou hierdie skuld ook so gou moontlik afbetaal sien. Aangesien mnr. Wehmeyer nie meer lid van die kerkraad was nie, is diaken A.N. Smuts in sy plek tot diaken-kassier verkies. Maar in die praktyk is die inkomste- en uitgaweboek deur die dominee self gehou. By die oorname van die boeke het ds. Rossouw die uittredende diaken-kassier hartlik bedank "voor zijne jaren lange en trouwe diensten", en die vertroue uitgespreek dat hy nog lank die gemeente in alle opsigte behulpsaam sou wees. Drie kerkraadslede, te wete C. J. Fourie, H. J. Kritzinger en J. H. Barnard, het onderneem om die £300 aan die kerk voor te skiet ten einde die skuld op die erwe af te betaal. Ds. Rossouw, wat ook as scriba opgetree het, het onderneem om met die verbandhouers, Barry en Neven, oor die afbetaling van die skuld, en die oorneem van die kerkerwe te onderhandel. Aangesien hy self geen ervaring van sulke transaksies gehad het nie, nader hy 'n ou skoolvriend, prokureur John Cairncross van Mosselbaai, om die saak vir hom af te handel. Mnr. Wehmeyer, wat self as agent opgetree het, het dit as 'n mosie van wantroue in hom beskou. In die verlede het hy altyd in saketransaksies opgetree, maar nou is hy verbygegaan.
Toe die erwe-kwessie op 'n latere kerkraadsvergadering bespreek is, het van die kerkraadslede op beledigende wyse van mnr. Wehmeyer gepraat. As gevolg daarvan het 'n skerp briefwisseling tussen Wehmeyer en ds. Rossouw gevolg. Mnr. Wehmeyer eis dat die uitdrukkinge wat in die openbaar teen hom gebesig is, (die kerkraadsvergaderings is steeds met ope deur gehou) nou ook in die openbaar teruggetrek word. Aan mnr. Wehmeyer is die geleentheid gegun om die kerkraad oor die geskil te ontmoet. By hierdie byeenkoms het die twee partye besluit om die kwessie uit die weg te ruim en mekaar die broederhand te reik. Ongelukkig sou dit later blyk dat die wedersydse wantroue voortgeduur het, en die direkte aanleiding was tot 'n ongelukkige hofsaak.
Intussen het Cairncross in opdrag van die kerkraad voortgegaan om die koopsom op die erwe af te betaal en die transportaktes deur sy Kaapstadse verteenwoordigers deur te sit. Dit was 'n blye dag toe hy kon rapporteer dat die kerkraad uiteindelik in besit was van die transportbriewe van al sy besittings op Uniondale en Krakeel. Aan prokureur Cairncross moes sowat £125 betaal word, wat ook die opgeloopte rente op die koopsom ingesluit het. Ondanks al die verhoogde en ekstra uitgawes kon ds. Rossouw aan die einde van die jaar met 'n klein batige saldo spog. Aandag is ook gewy aan sake te Krakeel; 'n taamlike som geld is bestee om die bouvallige kerkgebous te herstel. Vier dienste sou voortaan jaarliks daar gehou word pleks van net twee. Sondae tussen die predikant se besoeke is die dienste gelei deur die onderwyser en voorleser, D.P. Terburgh, wat sedert 1855 daar gewerk het. Hy kon nie altyd goed oor die weg kom se met die mense op Krakeel nie en een keer wou die kerkraad selfs vir Terburgh en een van die Strydoms weens hul onchristelike optrede teenoor mekaar onder sensuur plaas. Dit het nie so ver gekom nie, maar 'n tydjie daarna het Terburgh sy betrekking neergelê en elders in die gemeente as onderwyser en winkelier 'n bestaan gevind. Ook op Uniondale het die voorleser, J. van der Werff, bedank en in diens van die Independente kerk as onderwyser te Dysselsdorp opgetree.
Die kerkraad het gesukkel om 'n permanente opvolger te kry. Eers het mnr. P. Mostert die betrekking as koster gevul. Daarna het F.W. Schmidt die driedubbele pos van koster, voorleser en onderwyser op Uniondale 'n tydjie gevul. Met die aanstelling van die jongeheer Pieter Cornelis Schoonees in 1872 as voorleser en koster teen £50 per jaar is die kosterprobleem op Uniondale opgelos. As jong seun was hy vanaf 1858 sy vader, mnr. L. A. Schoonees, koster en voorleser op Mosselbaai, behulpsaam. Die twee voorleser-gesinne, Terburgh en Schoonees, is deur die huwelik met mekaar verbind: Die twee seuns Schoonees, P. C. en L. J., is met twee susters Terburgh getroud. Soos die eerste Schoonees op Mosselbaai sy seuns van jongs af geleer het om hom in sy werk by te staan, so het ook Uniondale se Schoonees sy seuns dikwels ingespan om soos hul vader en grootvader ook die rol van "klokluider" te vervul.
Eerste pastorie op Uniondale
Onmiddellik ná die koop van die pastorie is begin met herstelwerk daaraan. Die grondvloere is vervang deur duursame geelhoutplanke wat te Haarlem aangekoop is. Nieteenstaande die stygende uitgawes kon die gemeente nog die mas opkom, danksy die ywer waarmee ds. Rossouw self gewerk het en sy kerkraadslede mee inspireer het. Veral in die Krakeel-wyk het die lidmate se bydraes baie mooi gestyg. In 1872 byvoorbeeld het die Krakeel-basaar sowat £172 opgelewer wat sowat £66 beter was as die Uniondale-basaar. Nieteenstaande die ontsettende droogte van 1875 het die twee basaars daardie jaar tog £270 opgelewer. Dit het so goed gevorder dat voordat ds. Rossouw die gemeente verlaat het, die pastorie sonder skuld die eiendom van die gemeente was.
'n Skokkende broedermoord
Al het dit op materiële gebied heelwat beter begin gaan, hoofsaaklik danksy die opkomende volstruisboerdery, was die kerkraad somtyds diep besorg oor die geestelike toestande veral in sommige dele van die gemeente. Die onrusbarende gevalle van onsedelikheid en smokkelhandel in drank is in die godsdiensverslae van daardie jare dikwels genoem. In die godsdiensverlag van 1874 word die skokkende broedermoord van daardie jaar vermeld. 'n Sewentienjarige seun, Theunis J. Swart, is deur sy ouer broer, Hendrik, op barse wyse gebied om die dag die vee te gaan oppas. Theunis was nie heeltemal normaal nie, en was reeds desperaat weens die baasspelerige wyse waarop die ander lede van die gesin hom behandel het. In sy woede het hy 'n geweer gegryp en sy broer koelbloedig doodgeskiet. Die seun is op Oudtshoorn verhoor en ter dood veroordeel. In die betreklike rustige en vredeliewende atmosfeer van Uniondale se gemeenskap het dit groot sensasie veroorsaak.
Die Pace-hofsaak
duimnael|links|300px|Die kanselruimte in die kerkgebou.
Robert Pace was 'n winkelier en een van die eerste inwoners van Lyon. As getroue ondersteuner van mnr. G.W.B. Wehmeyer op politieke en kerklike gebied, was hy een van die eerste mense wat op die waarborglys vir die predikantsalaris £10 gewaarborg het. In 1865 was hy reeds in 'n hofsaak betrokke toe die vrugtebome op sy erf moedswillig deur ander inwoners op die dorpie beskadig is. Die regter wat die hofsaak op George verhoor het, het hom by dié geleentheid baie ongunstig oor die dorpie Lyon uitgelaat: "Lyon waar die zaak was voorgevallen moet een ellendige plaats wezen, en dat liet hoog tyd werd aan zulke gevallen een einde te maken." Hy het gevolglik die aanhitser van die wandaad tot ses maande tronkstraf veroordeel. George se kerkraad het die voorval ook in 'n ernstige lig beskou omdat nog twee vooraanstaande inwoners, volgens die gelewerde getuienis, hulle aan drankmisbruik skuldig gemaak het. Daarna was Pace weer in 'n geskil met die ouderling Dannhauser betrokke, maar die kerkraad het dit besleg.
Teen einde 1876 het hy 'n ernstige saak teen die kerkraad aanhangig gemaak wat die gemeente baie nadelig getref het. Op die vendusie van die Lyon-erwe het drie Jode, die gebroeders Gompert, 'n blok erwe gekoop. Hulle het 'n tydelike gebou daarop opgerig en as winkel ingerig. Hulle is egter later Kimberley toe en het hul erwe te koop aangebied, waarop Pace hierdie erwe aangekoop en op sy naam laat transporteer het. By die maak van die kaart van die dorp Lyon het die landmeter, Melvill, 'n baie ernstige fout gemaak ten opsigte van dié blok erwe. Op die kaart is die blok erwe as blok T gemerk, maar volgens die ligging van die erwe sowel as die omskrywing van die grenslyne moes dit eintlik blok J gewees het. Pace wou die fout in sy grondbriewe laat herstel, maar aangesien die oorspronklike verkoper, A.L. du Preez, in Transvaal was, kon dit nie gebeur nie. Toe Wehmeyer in 1867 die "remaining extent of Lyon" vir die kerk aankoop, het die blok wat T gemerk was (maar eintlik J moes gewees het) kerkeiendom geword. Die kerkraad het dus gereken dat blok J hul eiendom was en dat Pace dit onwettig besit.
In die Junie-notule van 1876 is opgeteken dat die kerkraad besluit het om 'n veiling van die kerkerwe in September a.s. te hou. Die volgende aanmerking in die notule wys daarop dat die kerkraad die erwe in blok J soos aangegee op die kaart as hul eiendom beskou, al het die Gomperts reeds in die sestigerjare 'n tydelike gebou op die grond gebou. "Als ook om uittevinden wie het fondament op het erf Blok J no. 6 en aan de kerk toebehoorende heeft opgebroken en zoo de dader ontdekt worde om dan tegen hem door den agent der gemeente de noodige stappen te nemen." Hierdie aanhaling bewys dat die kerkraad bewus daarvan was dat die betrokke erf tevore bewoon is. Tog het die kerkraad voortgegaan met sy voorneme en op die vendusie is erf no. 6, Blok J aan diaken D.J. Swart verkoop, al het Pace op die vendusie heftig beswaar aangeteken. Hy wou die afslaer en ds. Rossouw aan die hand van die dorpplan verduidelik dat die betrokke erf volgens die beskrywing van die hoekbakens en die grenslyne daarvan die erf is wat hy van die Gompert-broers gekoop het. Ds. Rossouw het sy humeur verloor en die kaart uit die hande van Pace geruk en die afslaer, G. Haese, opdrag gegee om voort te gaan met die vendusie.
Volgens latere getuienis tydens die hofsaak het ook Wehmeyer aan een van die kerkraadslede verduidelik dat die verkoop van die erwe onwettig was. Omdat Wehmeyer die erwe in 1860 verkoop het, het hy eerstehandse kennis daaromtrent gehad, maar die gevoelens het teen hierdie tyd reeds so hoog geloop dat geen skikking meer moontlik was nie. J.A. Heese skryf in die gemeente Uniondale se eeufees-gedenkboek: "Daardie 23 September 1876 was werklik 'n noodlottige dag in Uniondale se gemeentegeskiedenis. In 'n groot mate is die pragtige bouwerk van beide die heer Wehmeyer en ds. Rossouw deur die hofsaak tot in die grond afgebreek." Die aand is die verkoping van die erwe op die kerkraadsvergadering bespreek en goedgekeur. Daar het die aand ook 'n petisie gedien, geteken deur 23 lede van die gemeente, waarin 'n gemeentevergadering oor die finansiële aangeleenthede van die gemeente geëis is. Mnr. Wehmeyer was die eerste ondertekenaar van die petisie. Die kerkraad besluit egter "dat het beneden hare waardigheid is, om van gemelde petitie kennis te nemen". Dié hooghartige besluit het verder daartoe bygedra dat Pace, gesteun deur Wehmeyer, 'n interdik teen die verkoop van die erwe onder blok J by die hooggeregshof aangevra het. As gevolg daarvan is 'n hofbevel in Desember 1876 teen ds. Rossouw en die kerkraadslede individueel gedien waarby die verkoop van die erwe in blok J voorlopig opgehef is, tot die kerkraad in 'n hofsaak sy reg op die erwe kon bewys.
Op spesiale kerkraadsvergaderings gehou op 9 en 23 Desember het die kerkraad besluit om sy reg in 'n hofsaak te toets. Op 'n latere vergadering (op 31 Maart 1877) het die kerkraad prokurasie aan ds. Rossouw verleen om namens die kerkraad regsverteenwoordiging te verkry om sy saak te bepleit. Ds. Rossouw is daarop Wellington toe om die dienste van ds. Andrew Murray waar te neem en tegelyk naby die Kaap vir die hofsaak te wees. In Het Volksblad van 5 Junie 1877 verskyn die koerantverslag van die hofuitspraak oor die saak wat op 1 Junie uitgewys is. Die hofsaak sou vroeër gedien het, maar die skip waarmee die hoofgetuies na die Kaap sou gaan, is eers deur 'n storm na die hawe by Mosselbaai teruggedwing. Een van die kerkraad se vernaamste getuies het nie kans gesien om 'n tweede storm te trotseer nie, en het teruggedraai Uniondale toe. Die ander getuies vir die kerkraad, G. Haese en J. Cairncross, was mense wat eers ná i860 na Uniondale gekom en dus nie oor eerstehandse kennis van die vendusie van i860 beskik het nie. Daarenteen was die getuies vir Pace, Wehmeyer en M. P. Mostert, ou inwoners van Lyon.
Dudley Field Malone
Dudley Field Malone (3 Junie 1882 – 5 Oktober 1950) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Our Mutual Girl (1914), Mission to Moscow (1943), en An American in Paris (1951).
NG gemeente Uniondale
Afskeid van Uniondale
J.A. Heese skryf teen ds. Rossouw is soms die aantyging gemaak dat hy die gemeente in die skuld gedompel het en toe padgegee het. "Dit is nie waar nie. Dit is wel waar dat ds. Rossouw se impulsiewe optrede hom baie ongewild gemaak het by 'n deel van die gemeente en veral nadat die hofuitspraak so verdoemend teen die kerkraad was. Hy het reeds 'n beroep na die gemeente Maraisburg van die hand gewys, maar toe hy in 1878 na die nabygeleë Steynsburg beroep word, het hy besluit om te gaan. Sy besluit is soos te verstane is, met gemengde gevoelens ontvang." Uit koerantbriewe en berigte is dit duidelik dat een deel van die gemeente bly was dat hy weggaan, maar die Onder-Langklowers was baie geheg aan hom en het swaar afskeid geneem van hul "geliefde leraar". In 'n koerantberig daaroor verklaar 'n korrespondent dat Krakeel eintlik die hoofdorp van die gemeente moes gewees het en dat die Langklowers kans sien om met Krakeel as middelpunt 'n eie gemeente te stig. Ook ds. W.A. Joubert, sy opvolger, getuig dat ds. Rossouw nieteenstaande sy impulsiewe aard tog baie gelief was by 'n groot deel van sy gemeente.
Oprigting en inwyding
280px|links|duimnael|Uniondale in die tweede helfte van die 19de eeu. Die NG kerk met sy oorspronklike toring staan links op foto. Die NG gemeente op Uniondale, gestig in 1866, se "noodkerk" wat in 1862 gebou is, was uit die staanspoor te klein vir die gemeente. In 1875 het die kerkraad al begin praat van 'n nuwe kerk, maar die Pace-saak het die eerste planne in duie laat stort. Op die vergadering van 17 Januarie het ouderling P.H. Zondagh voorgestel dat die gevoelens oor 'n nuwe kerk by wyse van gemeentevergaderings op Uniondale en Krakeel getoets word. 'n Komitee is benoem om op die twee plekke sulke gemeentevergaderings te reël en die gemeentelede die geleentheid te gee om hul mening oor so 'n groot onderneming te gee. Hoewel mnr. G.W.B. Wehmeyer toe nie lid van die kerkraad was nie, is hy ook benoem as een van die komiteelede. Hy het die vergadering op Krakeel gelei en kon by die volgende kerkraadsvergadering rapporteer dat die deel van dié gemeente feitlik eenparig ten gunste van 'n nuwe kerkgebou was.
J.A. Heese skryf in die gemeente se eeufees-gedenkboek: "Vir ds. Joubert was dit sekerlik 'n riem onder die hart dat daar so 'n groot eenstemmigheid oor die ligging van die nuwe kerk was. Ook die nageslag moet aan hul voorgangers lof toeswaai dat die kerk so 'n pragtige ligging het." Die boukommissie van die kerkraad is as volg saamgestel: Voorsitter, ds. W.A. Joubert; sekretaris, dr. J.A. Avis; ander lede, G.F. Zondagh, P. Zondagh, C.J. Fourie, S.S. Terblanche, A.N. Smuts, G.L. van Heerde en N. van Rensburg jr.
Nadat met verskeie tenderaars onderhandel is, is die tender van die firma Courtney en Delbridge, van R10 000 aanvaar. Ds. Joubert het egter sterk daarvoor gepleit dat die mure van sandsteen pleks van baksteen en die dak van lei pleks van sink sou wees. Van die kommissielede het dit weens die verhoogde koste bestry, maar toe die tenderaar net R1 ,650 ekstra vra, het almal ingestem. Die tender het egter nie voorsiening gemaak vir die vensters, galery, preekstoel en banke nie. Die jaar 1882 was 'n baie droë jaar en sommige van die kommissielede wou hê daar moes gewag word met die hoeksteenlegging tot September 1883. Nadat van die ander lede gepleit het dat met die werk voortgegaan moes word, het dr. Avis sy mening in die volgende woorde gegee: "De broeder secretaris zegt dat wanneer wij hier bijeen zaten om te beraadslagen over het optrekken van een wereldsgebou, hij ook voor uitstel zou zijn, maar denkt dat nu wij een huis voor den Heer willen bouwen, en aan Wien het werk der Commissie op iedere vergadering in het gebed word opgedragen om het te zegenen — Hij denkt daarom dat wij met wat meer geloof moeten werken en dat de Heer ons dan zeker zal zegenen."
Daarop is besluit om in die geloof met die aanvoorwerk voort te gaan. Die hoeksteen is dan ook op 6 April 1883 gelê. Die plegtige hoeksteenlegging is deur ds. J.H. Neethling van Stellenbosch waargeneem. Die volgende leraars was ook teenwoordig: Ds. G.F.J. Muller van die NG gemeente George, ds. G.W. Stegmann van Oudtshoorn, ds. M.C. Botha van Knysna, ds. Adriaan Hofmeyr van die NG gemeente Willowmore en ds. R. van R. Barry van Calitzdorp. Ná 'n afskeidsdiens in die ou kerkie is die lidmate in prosessie na die terrein waar die nuwe kerk in aanbou was. Die koster het vooraan met die kanselbybel gestap, gevolg deur die boukommissielede met 'n banier waarop die woorde : „Al ter eere Gods" gepryk het. Daarna kom in volgorde, die bouheer, die diensdoende kerkraadslede, die predikante en die lidmate.
By die aankoms op die terrein is Psalm 84 vers 5 gesing. Ná Skriflesing en gebed het die "Uniondalesche Zangvereniging" 'n lied wat dr. Avis uit Duits vertaal het, gesing, naamlik "Met den Heer vangt alles aan!" Terwyl die hoeksteen stadig neergelaat is, het die gemeente vervolgens 'n lied gesing wat deur dr. Avis self gedig is. Ná die hoeksteenlegging deur ds. Neethling het die heilwense van die besoekende leraars gevolg. Die lidmate het toe geleentheid gekry om hul offergawes op die hoeksteen te kom lê en R186 is so ingesamel. Oor dieselfde naweek is nuwe lidmate voorgestel, Nagmaal gevier en geseënde konferensies gehou. Volgens Heese was "dit was bepaald 'n hoogtepunt in ds. Joubert se bediening. Hy het daarin geslaag om sy hele gemeente tot een groot ideaal te inspireer."
Moeilikhede was daar nog genoeg. Die geld was somtyds gedaan, en ds. Joubert moes uitspring om geld te leen. Mnr. Jan Scheltema het R2 000 geleen, mnr. H.S. Schoeman van die Cango R400. Somtyds het van die geldskieters hul geld self nodig gekry en moes die dominee weer planne prakseer om gelde uit te betaal. Maar die werk het nooit stilgestaan nie. Hierdie probleem is ietwat verlig toe ds. Joubert met behulp van sy swaer, Onze Jan, 'n lening van R6 000 by die Zuid-Afrikaanse Assosiasie kon aangaan. Toe die kommissie weer in die verknorsing was, het mnr. Dawid B. van Rensburg R800 beskikbaar gestel. So het die kommissie met basaars, spesiale kollektes en lenings die voltooiing van die gebou sien naderkom. Ongelukkig het mnr. J. Cavers wat sonder enige vergoeding die opsig oor die bouery gehad het, ernstig siek geword en dit juis toe die toringbou aangepak is. Die fout is ook toe gemaak om die res van die toring met bakstene te bou. Die klokke en die uurwerk is deur dr. Avis uit Holland bestel.
Uiteindelik kon die inwyding van die nuwe kerk op 12 September 1884 waargeneem word. Weer het die gemeente in die ou kerkie vergader. Daar het dr. Avis 'n oorsig gegee van die boukommissie se werk, waarop ouderling G.J.H. Scheepers die boukommissie se groot taak geprys het. Daarna is die gemeente weer in prosessie na die nuwe kerk, waar die deur onder die sing van Psalm 100 deur ds. Joubert ontsluit is. Die leraars van omliggende gemeentes het weer opgedaag om saam met die gemeente in hul vreugde te deel. In sy keurige Nederlands het dr. Avis die seëninge van die naweek mooi saamgevat: „Rijke zegeningen stroomden van Boven neder. Prachtige wekstemmen om in den naam van Jesus Christus te gelooven klinken voor het eerst door de gewelven der nieuwe kerk. Ja, waarlijk, de Heilige geest was in ruime mate in ons midden."
Die kerktoring herbou
Net vier jaar ná die voltooiing van die kerk in 1884 het ds. Joubert reeds vermeld dat die toring lek. Die firma Courtenay en Dellbridge het intussen in likwidasie gegaan en die kerkraad wou nie in 'n hofgeding betrokke raak nie. Die kerkraad het ook self 'n fout begaan deur die toring met baksteen te laat bou. Weer in 1896 het mnr. G.L. van Heerde op die ernstige toestand van die toring gewys. Weens tekort aan geld is besluit om die toring af te breek en net toe te maak totdat fondse vir die heropbou beskikbaar sou wees. Toe ds. Louw dus in 1900 ontvang is, was die kerk sonder toring. Die heropbou moes egter wag tot die pastorie klaar was.
In Oktober 1905 het die NG gemeente George se kerkraad om 'n bydrae gevra om hulle kerktoring wat ingeval het, te herstel. Uniondale besluit egter dat hulle niks kan bydra nie, "daar wij zelf met een afgebroken toren zitten". Moontlik was dit 'n aansporing vir Uniondale om self hul afgebreekte toring op te bou. Ds. Louw het die gemeente deurgegaan op 'n kollekteerveldtog en spoedig was daar R400 in die spesiale "Toringbouw-fonds". Die boukommissie bestaan uit ds. Louw, ouderlinge M.P. Zondagh, M. van der Spuy, G. Barnardt, J. Honiball en diakens G.F. Zondagh en D.E. Frylinck, die nuwe skoolhoof. Die planne en spesifikasies is deur die argitek F. W. Hesse opgestel. Frylinck het as sekretaris van die boukommissie opgetree, maar ná sy vertrek het mnr. Gerdener die werk behartig. As addisionele lede is in die kommissie benoem die kerkraadslede J.J. van der Spuy, Izak van der Westhuizen, G. Cellarius en die koster P.C. Schoonees.
Die werk het so fluks gevorder dat die inwyding van die herboude kerktoring oor die naweek van 18 tot 20 Desember 1908 kon plaasvind. By dié geleentheid is ook 'n spesiale insameling ter bestryding van die boukoste gedoen. Die totale koste was R4 065 en daarvan het die gemeente in Oktober 1908 reeds R2 000 ingesamel. Ná die voltooiing van hierdie goeie en deeglike werk het die kerkgebou, volgens Heese, "sy verlore statigheid en waardigheid herwin".
Endless Forms Most Beautiful
Endless Forms Most Beautiful is 'n album van Nightwish wat in 2015 vrygestel is.
Shirin Ebadi
Shirin Ebadi (Persies: شيرين عبادى Širin Ebādi), die dogter van Mohammed Ali Ebadi, is in 1947 in die stad Hamedan gebore. Haar vader, wat ten tye van haar geboorte die hoof van Hamedan se Registrasiekantoor was, was een van die eerste lektore in handelsreg en het verskeie boeke geskryf. In 1948 het haar gesin na Teheran verhuis, waar sy sedertdien woon.
Sy het in 1968 'n graad in die regte aan die Universiteit van Teheran verwerf. In 1970 het sy die eerste vrou in die geskiedenis van Iran se regspleging geword om as regter te dien. Intussen het sy haar studie voortgesit en in 1971 'n doktoraat in privaatreg met lof verwerf.
Ebadi was dertien jaar werkloos. In hierdie tyd het sy verskeie boeke geskryf en talle artikels in Iranse tydskrifte gepubliseer gekry wat haar bekend gemaak het. In 1992 het sy daarin geslaag om 'n prokureurslisensie te bekom en het sy haar eie praktyk begin. Sy het talle sake verdedig, onder meer persverwante sake, politieke en 'n groot aantal maatskaplike sake (insluitende kindermishandeling). Sy gee ook in haar opleidingskursusse in menseregte lesings aan 'n aantal studente van buite Iran.
Belangrikste prestasies
Shirin Ebadi is 'n Iranse prokureur, skrywer, lektor en menseregte-aktivis. Sy was by verskeie maatskaplike aktiwiteite betrokke, insluitende verskeie navorsingsprojekte vir die UNICEF-kantoor in Teheran, wat verskillende stadiums van gratis onderrig in kinderregte en menseregte aangebied het en by die Islamitiese Raadplegende Raad (Majlis) aanbeveel het dat die wet wat alle vorme van geweld teenoor kinders verbied, bekragtig word.
Sy het ook in talle menseregtesake opgetree, soos dié van 'n moeder wie se kind (Arin Golshani) wreed tot die dood gemartel in haar stiefma se huis aangetref is nadat die kind van haar ma geskei is volgens die Iranse wet op die toesig oor kinders. Ander sake sluit in dié van verskeie joernaliste of hul families wat in verband met vryheid van spraak beskuldig of gevonnis is of die families van die slagoffers van reeksmoordenaars.
Ebadi is ook medestigter van die Menseregte-verdedigingsentrum en die Vereniging vir die Ondersteuning van Kinderregte. Hoewel sy nie meer president van die Vereniging vir die Ondersteuning van Kinderregte is nie, verleen sy nog steeds hulp as regsadviseur.
Vanweë haar werk het sy talle pryse en vererings ontvang. In 1996 is sy gekies as 'n amptelike waarnemer van Human Rights Watch, en is haar boek, The Right of the Child (Die Reg van die Kind), as Boek van die Jaar gekies deur die Kultuur- en Islamitiese Voorligtingsministerie. Sy was in 2001 ook 'n ontvanger van die Menseregtestigting se Rafto-prys in Noorweë en het ook die 2003-Nobelprys vir Vrede ontvang vir menseregte-aktiwiteite.
Tamyra Gray
Tamyra Gray (gebore 26 Julie 1979) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Gospel (2005) en Rachel Getting Married (2008), en in die televisiereekse Boston Public (2000) en American Idol (2002).
Strandbeest
duimnael|350px|Strandbeest in [[Kerkrade (2013)]] duimnael|350px|Strandbeest in [[Hannover (2007)]]
Strandbeesten is kinetiese kunswerke wat in Nederlands "stranddiere" beteken.
Agtergrond, doel en filosofiese onderbou
duimnael|350px|Theo Jansen (Hannover, 2007) Die Strandbeest het eintlik 1989 begin ontwikkel uit rekenaarwurmpies wat muteer het deur teen mekaar te bots. Jansen het hulle van pootjies voorsien, eers vier, maar toe later 48, wat blyk die ideale aantal is. Toe hy die ideale vorm en verhoudinge op die rekenaar gevind het, is die model gebou met PVC-buise.
Sedert 1990 bou Theo Jansen hierdie konsep verder uit. Die hooftema van Strandbeesten is die evolusie. Die onderdele van sy vorige werke vergelyk hy met die paleontologie: "Het is een historisch overzicht van de evolutie tot nu, een opgraving." Elke nuwe geslag kunswerke moet beter by hul omgewing aangepas wees as die vorige uitgestorwenes. Jansen se werk en detailoplossings beskryf en vergelyk hy dikwels aan die hand van die biologie. Estetika is ook nie die hoofsaak in hierdie kunswerk nie; die buisies en hul funksies, en die foute wat begaan en uit geleer word, bepaal die rigting wat die kunstenaar inslaan. Hierdie evolusie loop eerder 'n kronkelpad as 'n reguit paadjie, die idees en probeerslae vergelyk hy met "mutasies" soos mens in die vrye natuur ook vind.
In 1994 voer hy nog aan: "Ik maak de natuur na om de evolutie van de echte natuur te ontdekken". En tog probeer Jansen, soos die dekades vorder, om nie by die natuur af te kyk wanneer hy die modelle bou nie; hierdie kunswerk het nou sy eie lewe en ontwikkelingsgang en is nie meer 'n namaaksel van die natuur nie.
Elke lente laat hy sy skeppings op die strande vry, om dan hul eie lewe te gaan lei. Hy doen eksperimente in die somer op die strand, teen die herfs het hy wyser geword waar verbeteringe aangebring kan word, die dier word dan as "uitgestorwe" verklaar (die boumateriaal gaan na die "benenveld", of in musea of by tentoonstellings dwarsoor die wêreld), en dan is dit maar weer terug na die werksbank. Sy hoofdoel is om Strandbeesten te skep wat hulself selfstandig kan aandryf op die strand, wat teen water, wind en weer bestand sal wees, maar wat ook hom, hul maker, sal oorleef.
Te midde van die teleurstellinge wat Jansen tref as die 90% wat hy beplan nie geluk nie, put hy enorm baie vreugde uit die skeppingsproses self (maar hy beskou homself ook as optimis-sonder-rede). Deur self skepper te wees, word hy algaande wyser, en hoop om op hierdie wyse met dieselfde probleme gekonfronteer te word as wat die Skepper self met die egte lewe moes.
Hy hoop om elke nuwe geslag studente te besiel, of deur sy werk te "hipnotiseer" of daarby te betrek, om sy werk voort te sit na sy dood.
Bene
duimnael|350px|Verhoudinge en afmetings van 'n been duimnael|350px|Die voortbeweging van 'n Strandbeest-been duimnael|350px|Voorstelling van 'n lopende Strandbeest
Górnik Zabrze
Górnik Zabrze (voluit:Klub Sportowy Górnik Zabrze) is 'n Poolse Sokkerklub in die stad Zabrze. Górnik Zabrze is in 1948 gestig.
Strandbeest
Bene
Om die kenmerkende loopbeweging te verkry, ontwikkel Theo Jansen 'n been (sien beeld langsaan). Om die verhoudinge en afmetings van die stawe en buise te bepaal, skryf Jansen daarvoor 'n rekenaarprogram op 'n Atari-rekenaar. Die algoritme begin met willekeurige toevalswaardes, die beste daarvan word vervolgens uitgekies, wat op sy beurt nuwe variante skep (dus, evolusionêre algoritme). Die eerste Strandbeest (Animaris currens vulgaris) is die produk van hierdie eerste stel syfers. Omdat die bene in die praktyk aanvanklik nie wou werk nie, laat hy die algoritme nog 'n keer loop. En hierdie berekende getalle as resultaat (wat hy die "(eleven) holy numbers" doop) het hul tot vandag toe nog keer op keer bewys.
Michail van Rusland
Michail Fjodorowitsj Romanof (Russies: Михаи́л Фёдорович Рома́нов) (Moskou, 12 Julie 1596 – Moskou, 13 Julie 1645) was die eerste tsaar van Moskowië (later Rusland) uit die Huis van Romanof. duimnael|150px|links|Fjodor Romanof as patriarg Filaret
Górnik Zabrze
Erelys
Poolse sokkerkampioen (14)
Strandbeest
Bene
Die voortbeweging (kinematika) van hierdie bene word ook in die tegniese meganikahandboeke gebruik as voorbeeld van die vierledige krukdryfstangmeganisme (met hefbome). Dit herinner aan die Klann-meganisme en die Loopmasjien van Tsjebysjow, wat andersins ook as die Plantigrade Machine (soolgangermasjien) bekend staan.
Michail van Rusland
Geboorte tot kroning
Michail is in 1596 in Moskou gebore as die vierde seun (vyfde kind) van Fjodor Nikititsj Romanof en Ksenija Iwanowna Sjestowa. Die familie se opgang het begin toe Anastasia Zacharina, wie se familie hulle van later na Romanof verander het, in Februarie 1547 met die jong Iwan die Verskriklike trou. Iwan vermoor sy oudste seun by Anastasia, Iwan jr., tydens ’n rusie; die jonger Fjodor, ’n vroom en lustelose prins, volg dus sy pa op.
Górnik Zabrze
Erelys
Poolse Cup (6)
Kiko Ellsworth
Kiko Ellsworth (gebore 2 Januarie 1973) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Bad Boys II (2003) en in die televisiereekse Port Charles (1997), Criminal Minds (2005), en Dexter (2006).
Michail van Rusland
Geboorte tot kroning
Regdeur Fjodor se bewind wedywer sy swaer Boris Godoenof en sy Romanof-neefs om mag. Toe Fjodor sonder kinders sterf, kom die 700 jaar oue Moskouse lyn van die Rjoerik-dinastie tot ’n einde. Ná ’n lang stryd kry Godoenof en sy ondersteuners die oorhand oor die Romanofs en Godoenof word tot tsaar verkies. Sy wraak op die Romanofs is skrikwekkend: die hele familie en hul verwante word na afgeleë dele van die Russiese Noorde en Oeral-streek gestuur waar die meeste van honger of in kettings sterf. Die leier van die familie, Michail se pa, Fjodor, en sy vrou word gedwing om ’n monnik en non te word. Hulle neem die name Filaret en Marfa aan.
Strandbeest
Materiaal
Die kenmerkende geel PVC-plastiekpype (eintlik isolasiebuise ) was in 1990 goedkoop en maklik bekombaar, en daarom die gekose materiaal. Jansen eksperimenteer tussen 1997 tot 2001 wel met hout en karton (vergelyk Animaris spissa carta), in 2004 met staal, maar keer daarna weer terug na die oorspronklike materiaal.
Jansen noem die buise die "proteïne".
Michail van Rusland
Geboorte tot kroning
Die Romanofs se geluk verander weer drasties met die val van die Godoenof-dinastie in 1606. As ’n voormalige leier van die anti-Godoenof-party en neef van die laaste wettige tsaar, word Filaret hooggeag deur verskeie swendelaars wat tydens die Tyd van Beroeringe probeer voorgee het hulle is Dmitri, die jongste seun van Iwan die Verskriklike wat op ’n jong ouderdom vermoor is. Vals Dmitri I maak Filaret ’n aartsbiskop en onder Vals Dmitri II word hy patriarg. Ná die verdrywing van die Pole uit Moskou in 1612 bied die Landsraad die troon vir verskeie prinse aan, maar almal wys dit van die hand.
Strandbeest
Materiaal
Aan die een kant bied die plastiekbuise beperkte ontwerpsmoontlikhede, maar bied aan die ander kant weer vir Jansen die geleentheid vir improvisasie, om nuwe oplossings daarvoor te vind.
Aandrywing
Die eerste modelle kon sonder die mens nie beweeg nie; die Strandbeest moes toe nog met die hand gesleep, getrek, geskuif of gestoot word.
Michail van Rusland
Geboorte tot kroning
Filaret se 16-jarige seun, Michail, het toe saam met sy ma in die Ipatijef-klooster in Kostroma gebly. Op 21 Februarie 1613 verkies die Landsraad Michail eenparig tot tsaar. Toe hy die troon aangebied word, bars hy in trane uit uit vrees en wanhoop. Sy ma oorreed hom eindelik om die troon te aanvaar. Hy kan egter nie dadelik gekroon word nie omdat Moskou in puin gelê het ná al die gevegte. Op 22 Julie 1613 word hy op 16-jarige leeftyd in die Kremlin van Moskou gekroon tot tsaar.
Strandbeest
Aandrywing
Tans loop die Strandbeesten op windkrag.
Michail van Rusland
Regering saam met sy pa
Sedertdien, tot met sy dood, het Moskowië in werklikheid twee heersers, tsaar Michail en sy pa, die "heiligste patriarg Filaret". Teoreties is hulle mede-heersers, maar Filaret gaan dikwels ooreenkomste aan sonder om die tsaar te raadpleeg. Sy belangrikste binnelandse maatreël is om die landbouers aan die grond te bind om sodoende die groter wordende aantal verdrukte lyfeienes te keer om na die steppe uit te wyk waar hulle Kosakke word in plaas van belastingbetalers.
Strandbeest
Aandrywing
Die opvolggenerasies (2001-2006) het daarbenewens ook die saamgeperste lug benut wat in PET-botteltjies geberg is. Hierdie plastiekbotteltjies noem Jansen "windmagen".
Geheue
Reeds in 1994 merk Jansen op die "wurmbeest" (wat toe nog eksklusief op die rekenaarskerm was), sonder 'n enkele bewussyn, gegrond op die logika, self 'n "veilige vorm" aangeneem het om hom teen moontlike gevaar te beskerm.
Michail van Rusland
Regering saam met sy pa
Michail regeer nog 12 jaar, maar laat die bestuur oor aan sy raadgewers. Hulle was soms bekwaam, maar soms ook korrup en onverdraagsaam.
Strandbeest
Geheue
By latere modelle (vanaf 2006) is sintuie en 'n soort logika ingebou.
Jansen maak hiervoor van lugdruk en selfgemaakte ventilasie gebruik, dus, pneumatika.
Michail van Rusland
Persoonlike lewe
Michail trou op 19 September 1619 met prinses Maria Dolgoroekowa. Sy sterf egter vier maande ná die geboorte van haar eerste kind.
Swinburne
Die dorpie Swinburne is oos van Harrismith en byna op die rand van die Drakensberg-plato. Die area is omring deur pragtige bergwêreld en naby die Van Reenenspas geleë wat die grens tussen die Vrystaat en KwaZulu-Natal vorm. Die N3 nasionale pad gaan langs die dorpie verby. Die dorp was eers Albertinia genoem. Die Wilgerivier vloei net wes van die dorpie verby.
Strandbeest
Geheue
Hierdie "geheue" maak dit vir die Strandbeest moontlik om voor die aankomende of stygende vloedgety duinewaarts te beweeg en hom tydens 'n storm vas te anker.
Michail van Rusland
Persoonlike lewe
Hy trou vir ’n tweede keer op 5 Februarie 1626 in Moskou met Jewdokia Stresjnowa. By haar het hy 10 kinders:
Dood
Michail sterf op 13 Julie 1645 op 49-jarige leeftyd aan watervergiftiging. Hy word begrawe in die Kremlin van Moskou. Sy seun Aleksei volg hom in die ouderdom van 16 jaar op as tsaar en regeer saam met die bojaar Boris Morozof.
Ron Raines
Ron Raines (gebore 2 Desember 1949) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Guiding Light (1952), The Good Wife (2009), Person of Interest (2011), en Elementary (2012).
Strandbeest
Modelle
Daar is ook Strandbeest-modelletjies wat in boustelletjies of 3D-gedrukte modelletjies ressorteer. Die modelle en replikas maak dit vir Jansen moontlik om die Strandbeesten nie alleen te vermeerder en uit te brei nie, maar ook toegankliker te maak.
Boustelletjies
duimnael|350px|Strandbeest in die kleine – Animaris ordis parvus Die eerste boustelletjie (Animaris ordis parvus) verskyn in 2011 onder meer saam met 'n Japannese tydskrif. Die boekie/bylaag en bouaanwysings is later in Engels vertaal.
Die Engelse bouinstruksies is ook op die internet beskikbaar.
Animaris rhinoceros parvus is nog 'n ander verkrygbare boustelletjie.
3D-modelle
Daar is 3D-gedrukte modelle in verskeie groottes verkrygbaar. Hierdie modelletjies word glad nie aanmekaar gesit nie; sodra die stelletjie klaar gedruk en skoongemaak is, kan hy maar loop.
Vir Jansen is hierdie modelle die volgende vlak in die logiese evolusiegang.
In die media
Theo Jansen en sy Strandbeest is saam in 'n BMW-advertensie van 2007 te sien.
In 2007 kry Theo Jansen 'n spreekbeurt by die TED-konferensie.
Stelbouer Adam Savage is 'n bekende liefhebber van die Strandbeesten.
Tydskrifte en koerante wat oor die Strandbeeste geskryf het, sluit o.a. The New Yorker en The New York Times in.
In 2016 was Theo Jansen en sy Strandbeest in een episode van The Simpsons die gaskunstenaars.
Evolusiegang
Hier volg die lys Strandbeesten (Animaris) volgens datum :
Dwerg-ghieliemientjie
Die Dwerg-ghieliemientjie (Barbus brevidorsalis) is 'n varswater vis wat voorkom in die suidelike sytakke van die Kongorivier en die boonste gedeeltes van die Okavango-, Zambezi- en die Kafueriviere. In Engels staan die vis bekend as die Dwarf barb.
Jin en jang
Jin en jang stel die skeppende krag in die heelal voor wat altyd volkome gebalanseerd moet wees sodat kosmiese energievloei kan plaasvind. Jin is die vroulike of negatiewe pool wat swart, koud en stadig is. Jang is die manlike of positiewe pool wat wit, warm en vinnig is. Die jin-en-jang-simbool dui daarop dat jin voortdurend verander in jang, en jang verander weer voortdurend in jin. Hierdie dubbelsinnige lewensbeskouing van jin en jang vorm die basis van die Chinese filosofie wat vervat is in die boek van verandering, of die I-Ching.
Uitleg
Die heelal; alles wat dit is en nie is nie, word Tao (of Dao) genoem. Die Tao kan nie geken, verstaan of geïnterpreteer word nie. Die Tao manifesteer ditself in twee teenoorgestelde waardes: jin and jang. Dit is nie absolute pole soos goed en kwaad nie; beide waardes bestaan slegs in verhouding tot mekaar. Jy kan slegs 'lank' uitsluitlik lank noem in verhouding met 'kort'; beide kan dus nie afsonderlik (in hulself) bestaan nie.
Jin word geassosieer met die donker maan (wat van die son af weggedraai word) en is sonder oordeel verwysend na die vroulike natuur. Jang is geassosieer met die helder son en is sonder oordeel verwysend na die manlike natuur.
Jin: die donker kant van die berg en jang: die ligte kant van die berg. Jin en Jang is die uitdrukkingsvorme van die Tao en het geen waarde in hulleself nie. So kan 'n individu nooit 'n jin of jang in 'n absolute sin wees nie.
Jin en jang word gewoonlik onderskeidelik swart en wit aangedui. Jin en jang is 'vasgevang' in 'n sirkel wat die tao simboliseer; Taoïsme, die Taijitu (太極 圖), ook bekend as die T'ai Chi simbool.
Jin- jang manifesteer volgens 'n aantal beginsels:
• Jin en Jang is nie 'n statiese verskynsel nie; Dit is 'n dinamiese proses wat nooit stop of gestop kan word nie.
• Alles is gekoppel aan die dinamiek / beweging van die jin-en-jang-beginsel.
• Jin of jang kan nie verdwyn of ontbeek nie.
• Iets kan jin of jang genoem word as dit vergelyk word met iets anders.
• Jin en jang is onderling verbind, wanneer een waarde vergroot word, word die ander verminder.
• Jin is die veroorsaker van jang; wat in die simbool uitgedruk word deur die wit punt in die donker jin.
• Jang is die oorsaak van jin; wat uitgedruk word in die simbool deur die swart punt in die ligte jang.
Niks in die heelal is heeltemal jin of heeltemal jang nie. As jy 'n vertikale lyn deur die middel van die sirkel van die jin-jang-simbool teken, sien jy dat die een in die ander teenwoordig is; die semi-sirkels wat na vore kom, wys in jin jang en in jang jin. Die twee kolletjies dui aan dat die een die begin van die ander is, dat jang die begin van jin en jin die begin van jang is.
Die lyn wat die 'skeiding' tussen jin en jang aandui, word nie as 'n reguit vertikale lyn geteken nie. Dit is 'n 'S' wat aandui dat dit 'n dinamiese proses is. So jy kan sê dat jin en jang die afsonderlike dele van die Tao is wat mekaar veroorsaak en onderhou. Hulle is die dele van die eenheid (tao).
Die begrippe jin en jang kan dus slegs in 'n wederkerig funksioneer: water (jin) - stoom (jang) - ys (jin). Dit is dus nie sinvol om te sê dat jin = water en jang = bo nie.
Alhoewel jin staan vir vroulikheid en jang vir manlikheid, kom beide elemente in die liggaam van beide geslagte voor. Dit is nie te sê dat almal uit 50% van jin en 50% van jang moet bestaan nie. Elke persoon het 'n unieke verhouding van jin en jang wat deur die lewe ontwrig kan word. Alhoewel ontwrigting van jin en jang tot siekte kan lei, gee ontwrigting ook nuwe insigte / moontlikhede.
Daar is verskeie faktore wat die beweging van jin en jang beïnvloed; die grondwet, die klimaat, die seisoen, die aktiwiteite en die emosionele omgewing. Alle komponente beïnvloed voortdurend mekaar en werk as 'n dinamiese netwerk. Dit beteken dat in balans nie 'n vaste statiese oomblik is nie, maar iemand in balans kan onder alle omstandighede aanpas by verandering. Die lewe is beweging.
Die jin-jang-filosofie is nog steeds die basis van die Chinese kultuur tot vandag toe; medisyne (akupunktuur), sport, dans of die kompleksiteit van die menslike persoonlikheid (Chinese astrologie en die I Ching) en dies meer.
Geskiedenis
Die oorsprong van jin en jang strek duisende jare terug. Die beginsel word vir die eerste keer in die I Ching genoem, wat dateer uit ongeveer 3000 jaar v.C. Mense het probeer om die lewe te voorspel deur op sekere tye 'n skouerblad van 'n skaap in die vuur te hou, wat dan deur die hitte gebreek word en die vorm van die breuk het aangedui wat van die gode verwag kan word. In daardie tyd het die Chinese die skrif gebruik om met die gode te kommunikeer en sodoende is "die uitkoms van die breuk" op die betrokke been geskryf, wat behou is.