cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Håkan Nesser
Biografie
Met die roman Människa utan hund ("Mens sonder hond") het Nesser in 2006 'n nuwe reeks speurverhale begin wat vier romans sal behels. Die hoofkarakter is polisie-inspekteur Gunnar Barbarotti wat misdade in Kymlinge, 'n fiktiewe stad in Wes-Swede, ondersoek. Die tweede verhaal in die reeks, "En helt annan historia", is in 2007 in Swede vrygestel. In dieselfde jaar is Och Piccadilly Circus ligger inte i Kumla ("En Piccadilly Circus is nie in Kumla geleë nie") in Kumla en sy omgewing verfilm.
Acanthella pulcherrima
Die spons behoort tot die genus Acanthella en tot die familie Dictyonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
Aarde
Samestelling
Dia Aarde se massa is ongeveer 5,98 × 1024 kg en bestaan hoofsaaklik uit yster (32,1%), suurstof (30.1%), silikon (15,1%), magnesium (13,9%), swawel (2,9%), nikkel (1,8%), kalsium (1,5%) en aluminium (1,4%). Die oorblywende 1,2% bestaan uit spore van ander elemente.
As gevolg van massa-afskeiding, 'n proses waartydens swaarder dele na die kern van 'n liggaam beweeg, word daar geglo dat die kern van die Aarde hoofsaaklik uit yster bestaan (88,8%), met kleiner hoeveelhede nikkel (5,8%), swawel (4,5%) en minder as 1% spoorelemente.
Interne struktuur en plaattektoniek
Die aardkors bestaan uit 95% stollingsgesteentes en 5% afsettings- of sedimentgesteentes. Desondanks bedek laasgenoemde ongeveer 75% van die aardoppervlak, terwyl die stollingsgesteentes hoofsaaklik onder die oppervlak voorkom. Die kors bestaan veral uit stollingsgesteentes met 'n lae digtheid, soos andesiet en graniet, terwyl die oseaniese kors veral uit gabbro en basalt bestaan. Daar bestaan ook 'n derde soort gesteente, metamorfe gesteente, wat uit afsettings- en stollingsgesteentes vorm deur die groei van nuwe minerale in die dieper dele van die kors.
Tussen die kern van die Aarde en die kors lê die mantel, wat hoofsaaklik saamgestel is uit yster- en magnesiumryke silikate en oksiede. Die mantel se digtheid is hoër as dié van die kors en neem toe met diepte, gemiddeld 3,5 tot 5 g/cm3. Danksy die Aarde se hoë druk sit die mantel vas, maar is tog taaivloeibaar, wat beteken dat materiaal in die mantel kan vloei. As gevolg van hoë druk is die mantel na aan die kern byna onbeweeglik, maar nader aan die kors raak dit meer viskeus of "sagter". Die mantel is tussen 2800 en 2900 km dik. Afhanklik van die mantel se viskositeit kan 'n binne- en buitemantel onderskei word, met 'n breë oorgangsone daartussen.
NG gemeente Roossenekal
duimnael|regs|170px|Ds. H.J. de Vos, leraar van 1912 tot 1915.
Penny Downie
Penny Downie (gebore 1954) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Invictus (2009), Jackie (2016), en London Has Fallen (2016), en in die televisiereeks Back (2017).
NG gemeente Roossenekal
links|400px|duimnael|Lede van die Ring van Lydenburg wat op [[17 Februarie 1905 op Carolina byeen was, terwyl Roossenekal vakant was voor die koms van ds. G.J. Rossouw. Tweede van links sit ds. A.P. Burger van Middelburg, en naas hom di. H.J. Neethling (Lydenburg, voorsitter), A.G. du Toit (Carolina, scriba), P.W. Ennis (Ermelo), en H.T. Gonin (Belfast). Afgevaardigde kerkraadslede was oudl. J.J. Schutte en diak. C.L.W. von Zwiel (Lydenburg), oudl. J. de Clercq en diak. I.F. Haupt (Middelburg), oudle. L.D. Fourie en D. F. van Aardt (Ermelo), oudl. G.M. Britz en diak. J.C. Swanepoel (Roossenekal), oudl. G.J. van Loggerenberg en diak. P.D. Grobler (Carolina), en oudl. I.J. Breytenbach en diak. C.J. Maré (Belfast).]]
Accipiter
Accipiter is die wetenskaplike naam vir die genus waartoe die hawikke en sperwers behoort. Die Engelse gebruik soms die versamelnaam 'hawks' (valke) vir die genus. Die genus omvat 51 spesies.
NG gemeente Roossenekal
duimnael|regs|170px|ds. N.J. Veltman, leraar van 1925 tot 1928, en daarna tot sy aftrede in 1965 van die [[NG gemeente Ermelo|Ermelo.]]
duimnael|regs|170px|Ds. J.W. Dednam was leraar hier van 1949 tot 1971.
Die NG gemeente Roossenekal, geleë by Laersdrif, is ’n gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk se Oostelike Sinode met sy setel naby die dorpie Roossenekal in die provinsie Limpopo.
Stigting
Op 9 Januarie 1885 het ŉ groep inwoners van die Mapochs Gronden vergader en besluit om ŉ gemeente van die Nederduitsch Gereformeerde Kerk van Transvaal te stig. Hulle het J.E. van der Merwe afgevaardig om die algemene vergadering van die kerk te versoek om die gemeente as ŉ konsulent gemeente van Lydenburg of Middelburg te verklaar omdat hulle te arm was om ŉ dominee te bekostig. Die versoek is afgewys. Daardie jaar was die kerk juis besig om met die Nederduitsch Hervormde Kerk saam te smelt, waarna die kerk as die Vereenigde Kerk bekend gestaan het. In 1889 het die kerk sy naam verander na Nederduitsch Hervormde of Gereformeerde Kerk. Die samesmelting het nie gehou nie. In 1893 die Nederduitsch Hervormde Kerk weggebreek.
Toe die tweede Anglo-Boereoorlog uitbreek, het Brink die kommando vergesel, maar hy het by die front teen die oorlog gepreek. Hy het die volk gesmeek om met die teenparty en God versoen te raak. Volgens Jan F.E. Cilliers is hy gearresteer en na Pretoria gestuur omdat hy burgers aangepor het om die wapen neer te lê en huis toe te gaan. Vir die res van die oorlog het hy mense in die distrikte van Belfast en Middelburg bedien. Hy het eers op 29 November 1902 na sy gemeente in Roossenekal teruggekeer. Soos te wagte het hy erge teenstand in sy gemeente ervaar. Hulle het hom kwalik geneem omdat hy sy gemeente verlaat het, maar eintlik was hulle boos omdat hy, na bewering, ŉ lafaard en ŉ joiner was. Hy het op 4 April 1903 bedank  en die gemeente het hom toe ŉ eervolle ontslag gegee.
Tydens die oorlog het die Britte in April 1901 ŉ groot operasie geloods in die rigting van die Steelpoortrivier. Die doel was om die regering en generaal Viljoen te vang. Toe hulle Roossenekal bereik, het hulle die regeringgebou en verskeie ander geboue verwoes. Die NG kerk is waarskynlik ook beskadig.
In 1906 het die Transvaalse Sinode van die NG kerk besluit om ŉ Kommissie vir Armblankes in die lewe te roep. Die kommissie het besluit om ŉ nedersetting op die plaas De Lagersdrift (later bekend as Laersdrif) vir sulke mense in die lewe te roep. Die plaas was binne die grense van die NG-gemeente van Roossenekal. Die gemeente het toe later ŉ nuwe kerk op Laersdrif gebou.
In vino veritas
In vino veritas is 'n bekende Latynse frase. Dit beteken Daar is waarheid in wyn. Die frase word dikwels aan Gaius Plinius Secundus die Ouere toegedig,
Aarde
Interne struktuur en plaattektoniek
Die aardkern het 'n digtheid van 10 tot 13 g/cm3 en bestaan hoofsaaklik uit yster en nikkel, met spore van ander elemente. Die kern kan in 'n vaste binnekern en 'n vloeibare buitekern verdeel word. Die binnekern het 'n deursnit van ruim 2500 km en is, ondanks die uiters hoë temperatuur van 5000 K, in vaste vorm, as gevolg van die enorme druk wat daarop uitgeoefen word. Om die binnekern is die buitekern geleë, met 'n dikte van 2200 km en 'n temperatuur van 4500 K. Konveksiestrome in die buitekern is verantwoordelik vir die opwekking van die Aarde se magneetveld.
In vino veritas
Die frase word soms voltooi met, "In vino veritas, in aqua sanitas", wat beteken, "In wyn is daar waarheid, in water is gesondheid."
Betekenis en oorsprong
Die frase dui skynbaar op die omstandighede waar mense alkohol drink hul inhibisies verloor en sê wat hulle regtig dink (d.w.s. die waarheid).
Aarde
Interne struktuur en plaattektoniek
Die buitenste laag van die Aarde is in vaste vorm en word die litosfeer genoem. Die litosfeer word gevorm uit die kors en 'n deel van die mantel. Onder die litosfeer lê die astenosfeer, wat vanweë die hoë temperatuur en relatief lae druk die taaivloeibaarste deel van die mantel is. Die litosfeer is volgens die teorie van plaattektoniek verdeel in tektoniese plate, wat onafhanklik van mekaar oor die "sagte" astenosfeer kan beweeg en in feite daarop "dryf".
[[Lêer:Plates tect2 af.svg|duimnael|350px|Die Aarde se grootste tektoniese plate:
]] Die tektoniese plate beweeg ten opsigte van mekaar slegs 'n paar sentimeter per jaar. Tussen hierdie plate kan konvergente plate (wat na mekaar beweeg), divergente plate (wat weg van mekaar beweeg) en transforme plate (wat langs mekaar beweeg) voorkom. Hierdie beweging veroorsaak vulkanisme, die vorming van trôe, berge en aardbewings langs die plaatgrense.
By divergente plaatgrense word daar deur die opwaartse stroming van uiters warm materiaal in die mantel voortdurend nuwe oseaniese litosfeer gevorm. By konvergente plaatgrense skuif die een plaat onder die ander in, deur 'n proses wat "subduksie" genoem word. Slegs oseaniese litosfeer kan hierdie proses in groot hoeveelhede ondergaan, kontinentale litosfeer is te dik en te lig daarvoor. As gevolg van subduksie word die oseaniese litosfeer die hele tyd "herwin", sodat die meeste oseaniese litosfeer nie ouer as 100 miljoen jaar is nie (relatief jonk op 'n geologiese tydskaal).
Oppervlak
Die Aarde se oppervlak wissel drasties van plek tot plek. Ongeveer 70,8% van die oppervlak word deur water bedek en 'n groot deel van die vastelandsplaat is onder seevlak. Hierdie onderwater oppervlak het bergagtige eienskappe, met bergreekse, vulkane, trôe, skeurdale, plato's en vlaktes. Die oorblywende 29,2% wat nie deur water gedek word nie beskik oor berge, woestyne, vlaktes, plato's en ander geomorfologiese verskynsels.
Die planeet se oppervlak word aanhoudend hervorm deur plaattektonika en erosie, alhoewel hierdie hervorming miljoene jare lank neem om plaas te vind. Die oppervlakverskynsels wat deur plaattektonika gebou of hervorm is, word aan voortdurende wind en weer blootgestel: neerslag, temperatuurwisselings, chemiese effekte, asook vergletsering, kuserosie, die opbou van koraalriwwe en groot meteoorimpakte dra almal tot die hervorming van die landskap by.
Die kontinentale kors bestaan uit lae digtheidmateriaal soos die stollingsgesteentes graniet en andesiet. 'n Ander gesteente wat minder algemeen is, is basalt, 'n digter vulkaniese gesteente wat die hoofbestanddeel van die oseaanbodem is. Sediment- of afsettingsgesteentes vorm deur die opeenhoping van sediment wat saamgepers word. Alhoewel slegs 5% van die hele aardkors uit sedimentgesteente bestaan, dek hierdie 5% nagenoeg 75% van die kontinentale oppervlaktes. Metamorfe gesteentes, die derde soort rots wat op die Aarde gevind word, word geskep wanneer hoë temperature of hoë druk (of beide) stolling- en afsettingsgesteentes saamsmelt. Die volopste silikaatminerale op die Aarde se oppervlak sluit kwarts, veldspaat, amfibool, mika, pirokseen en olivien in. Algemene karbonaatminerale sluit kalsiet (wat in kalksteen gevind word), aragoniet en dolomiet in.
Die pedosfeer is die heel buitenste laag van die Aarde wat uit grond, oftewel aarde, bestaan en aan grondvorming onderwerp word. Dit is geleë by die skeidingsvlak van die litosfeer, atmosfeer, hidrosfeer en biosfeer. Die hoogte van die landoppervlak van die Aarde wissel van die laagste punt, -418 m by die Dooie See, tot 'n hoogte van 8 848 m by die piek van Mount Everest. Die gemiddelde hoogte van land bo seevlak is 840 m.
Hidrosfeer
Die volop water op die aardoppervlak is 'n unieke kenmerk wat die sogenaamde "Blou Planeet" van die ander planete in die Sonnestelsel skei. Die Aarde se hidrosfeer bestaan hoofsaaklik uit oseane, maar sluit tegnies gesproke alle wateroppervlaktes in die wêreld in, waaronder ook binnelandse seë, mere, riviere en ondergrondse water tot 'n diepte van 2 000 m. Die diepste ondergrondse water is by die Challenger-diepte in die Mariana-trog in die Stille Oseaan, met 'n diepte van -10 911,4 m. Die gemiddelde diepte van die oseane is 3 800 m, meer as vier keer die gemiddelde hoogte van die kontinente.
NG gemeente Roossenekal
Vooruitgang
Die kerknedersetting op Lagersdrift is geleë in die hart van die gemeente Roossenekal, en in die beginjare het dit op finansiële gebied met sowel die gemeente as die nedersetting baie moeilik gegaan. Reeds voor die Tweede Wêreldoorlog was daardie jare egter verby en was die gemeente al baie jare nie meer hulpbehoewend nie en kon sy al haar geldelike verpligtings nakom en het ook toe ook al haar baie skulde van die verlede vereffen.
Aarde
Hidrosfeer
Die oseane se massa is ongeveer 1,35 × 1018 metriese ton (of, ongeveer 1/4400 van die Aarde se totale massa) en beslaan 'n volume van 1,386 × 109 km3. Indien al die Aarde se land eweredig oor die oppervlak versprei was, sou die water rys tot 'n hoogte van meer as 2,7 km bo (die huidige) seespieël. Slegs 2,5% van die water op Aarde is varswater, die oorblywende 97,5% is soutwater. Die meerderheid van die varswater, ongeveer 68,7%, is in ysvorm.
NG gemeente Roossenekal
Vooruitgang
Met die Oktober-nagmaal van 1951 het die gemeente haar 65ste verjaardag gevier en is 'n grootse poging aangewend om genoegsame geld in te samel vir die aanbou van 'n kerksaal en ander geboue en vir die verfraaiing van die terrein van die kerkgebou.
Aarde
Hidrosfeer
Ongeveer 3,5% van die oseane se totale massa bestaan uit sout. Meeste van hierdie sout is deur vulkaniese aktiwiteit vrygestel of uit koue, vulkaniese gesteentes verkry. Die oseane is ook 'n reservoir vir opgeloste atmosferiese gasse, wat noodsaaklik is vir die oorlewing van baie waterliewende wesens. Seewater het 'n belangrike invloed op die wêreld se klimaat, aangesien die oseane as 'n groot hittereservoir optree. Wysigings in die oseaniese temperatuurverspreiding kan groot veranderinge in die weer veroorsaak, soos die El Niño-verskynsel aantoon.
Atmosfeer
Die atmosfeer is die gasvormige laag wat die Aarde omhul. Die gemiddelde atmosferiese druk op die Aardoppervlak is 101,325 kPa. Die atmosfeer bestaan uit 78% stikstof en 21% suurstof, met spoorhoeveelhede waterdamp, koolstofdioksied en ander gasagtige molekules. Die atmosfeer eindig nie plotseling op 'n sekere hoogte nie, maar neem eerder in konsentrasie af, hoe hoër mens van die oppervlak is. Die onderste deel van die atmosfeer, waar ongeveer 75% van sy massa is, word die troposfeer genoem. Die hoogte van die troposfeer wissel tussen breedteliggings: by die pole is dit 8 km en by die ewenaar 17 km. Hierdie afstand wissel ook soms as gevolg van weer- en seisoenale faktore.
NG gemeente Roossenekal
Leraars
Die volgende leraars het in die eerste 65 jaar sedert die stigting in die bediening gestaan: di. G.J. Rossouw, 1907–11; H.J. de Vos, 1912–'15; P. van der Hoven, 1915–'22; A.G. Driessen, 1923–'24; N.J. Veltman, 1925–'28; J.P. le Roux, 1930–'36; S.P. Schoeman, 1938–'46; J.W. Dednam 1947–'71.
Aarde
Atmosfeer
Die atmosfeer beskerm die Aarde deurdat kleiner meteore wat die Aarde (sou) tref, as gevolg van wrywing verbrand wanneer hulle deur die atmosfeer beweeg. Deur die verplasing van waterdamp en deur neerslag bring die atmosfeer ook water na die oppervlak. Verder verswak die atmosfeer ook potensieel drastiese temperatuurverskille tussen dag en nag, deur warmte vas te hou. Hierdie laasgenoemde verskynsel staan as die kweekhuiseffek bekend: gasmolekules binne-in die atmosfeer van warmte-energie op wat deur die oppervlak weerkaats word. Die belangrikste "kweekhuisgasse" in die aardatmosfeer is koolstofdioksied, waterdamp, metaan en osoon. Sonder hierdie kweekhuiseffek sou die gemiddele oppervlaktemperatuur -18 °C wees en sou lewe nie kon voortbestaan nie.
Weer en klimaat
Die troposfeer word voortdurend deur sonstraling opgewarm, wat lei tot uitsetting van die lug. Lug met 'n laer digtheid styg op en word dan vervang deur koeler lug met 'n hoër digtheid. Dit lei tot die sirkulasie van lug in die atmosfeer, wat die weer en klimaat deur die herverdeling van hitte-energie aandryf.
Erica totta
Erica totta is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Aarde
Weer en klimaat
Rond die ewenaar val die sonlig loodreg in, terwyl die lig by die pole teen 'n klein hoek inval. Daardeur word die atmosfeer op hoër breedtegrade sterker opgewarm as rond die ewenaar. Die belangrikste sirkulasie in die atmosfeer word aangedryf deur hierdie temperatuurgradiënt. Die oseaanstroming het ook 'n invloed op die klimaat: die sirkulasie van die seestrome verdeel die hitte-energie van die ewenaar in die rigting van die pole.
Deur die verdamping van oppervlakwater kan lug waterdamp bevat. As die lug warm genoeg is om op te styg, daal die lugdruk, waardeur die lug versadig raak en water kondenseer. Die klein waterdruppeltjies wat op hierdie manier ontstaan, vorm saam 'n wolk. As daar genoeg waterkondensasie plaasvind, sal die druppels voldoende aangroei om as reën terug te val na die oppervlak. Die hoeveelheid reën, of neerslag, verskil per plek: sommige gebiede kry 'n paar meter per jaar, terwyl ander minder as een millimeter per jaar kry. Die gemiddelde neerslag in 'n gebied word bepaal deur die dominante windrigting, die topologiese eienskappe en die temperatuurverskille.
Ondanks die plaaslike verskille kan die Aarde volgens breedtegraad onderverdeel word in sones wat ongeveer dieselfde klimaat het. Van die ewenaar tot die pole vind mens die warm, nat tropiese klimate, dan die warm, droë subtropiese klimate, daarna die koeler, nat gematigde klimate, dan die droë, koeler landklimate en as laaste die koue, droë poolklimate. Hoogte het ook 'n invloed op die klimaat. Aangesien die atmosfeer dunner word hoe hoër mens bo seespieël is, is gebiede wat hoër geleë is kouer. 'n Verdere indeling van klimate is die klimaatklassifikasie van Wladimir Köppen, wat die klimate volgens temperatuur en neerslag rangskik.
Hoër atmosfeer
Bo die troposfeer word die atmosfeer meestal verdeel in die stratosfeer, die mesosfeer en die termosfeer. Elkeen van hierdie lae het 'n ander temperatuurverloop (die koers waarteen temperatuur m.b.t. hoogte verander). Buite die termosfeer begin die eksosfeer, wat oorgaan in die magnetosfeer, waar die sonwind deur die Aarde se magneetveld opgevang word. Die osoonlaag, wat die aardoppervlak teen ultravioletstraling beskerm, is in die stratosfeer geleë. Die Kármán-lyn, 'n denkbeeldige lyn wat 100 km bo die aardoppervlak lê, word gebruik as grens tussen die atmosfeer en die ruimte en lê in die onderste deel van die termosfeer.
As gevolg van hitte-energie kan sommige molekules in die buitenste dele van die atmosfeer 'n snelheid bereik wat vinnig genoeg is om uit die Aarde se swaartekrag te ontsnap. Dit beteken dat die atmosfeer stadig maar seker die ruimte in "lek". Ligte molekules, soos waterstof en helium, bereik hierdie ontsnappingssnelheid makliker en lek dus meer as ander gasse.
Dis deels as gevolg van die lek van waterstof dat die Aarde van 'n aanvanklik reduserende stand tot die huidige oksiderende stand verander het. Fotosintese het 'n bron van vrye suurstof verskaf, maar daar word geglo dat die verlies van reduserende agente soos waterstof 'n noodsaaklike voorvereiste is vir die wydverspreide ophoping van suurstof in die atmosfeer. Dit is dus moontlik dat hierdie ontsnappingsvermoë van waterstof 'n invloed gehad het op die aard van die lewe wat op die planeet ontwikkel het. In die huidige, suurstofryke atmosfeer word die oorgrote meerderheid waterstof in water omgesit vóór dit uit die atmosfeer kan ontsnap. Die grootste verlies van waterstof is nou afkomstig van die afbreek van metaan in die boonste atmosfeer.
Magneetveld
Die Aarde se magneetveld het (by benadering) die vorm van 'n magnetiese dipool, met twee magnetiese pole wat ongeveer op dieselfde plek as die planeet se geografiese pole lê. Volgens die dinamoteorie word die magneetveld opgewek deur konveksiestroming in die gesmelte metaliese buitekern van die Aarde. Deur die beweging van hierdie konduktiewe massas word elektriese strome opgewek, wat weer op hul beurt die magneetveld veroorsaak. Konveksiestroming in die buitekern is chaoties van aard en verander hul rigting met tye, waardeur die Aarde se magneetveld omgekeer word. Hierdie omkerings vind elke paar miljoen jaar plaas; die laaste omkering was ongeveer 700 000 jaar gelede.
Die magneetveld vorm die magnetosfeer, wat deeltjies uit die sonwind en kosmiese straling afweer. Die buitekant van die magnetosfeer, die sogenaamde "boogskok", is aan die kant van die Aarde wat na die Son gerig is, op 'n afstand van ongeveer 12 keer die radius van die Aarde. Die botsing tussen die Aarde se magnetiese veld en die sonwind vorm die Van Allen-gordels: 'n paar konsentriese ringe om die Aarde waar gelaaide deeltjies voorkom. Wanneer hierdie plasma die Aarde se atmosfeer by die magnetiese pole binnedring, veroorsaak dit poolligte.
Omwenteling
Die Aarde neem 23 uur, 56 minute en 4.091 sekondes om een keer om sy eie as te draai ('n sogenoemde "sideriese dag"). As mens die Aarde van bo die Noordpool af beskou, draai hy antikloksgewys en lyk dit vir 'n toeskouer op die aardoppervlak asof die ander hemelliggame (die sterre, planete, Son en Maan) in die ooste opkom en in die weste sak.
Die Aarde draai in 'n ietwat eksentriese baan om die Son. Een so omwenteling ('n sideriese jaar) duur ongeveer 365,25636 dae. Hierdie beweging om die Son beteken dat die Son, vir 'n toeskouer op die Aarde, elke dag ongeveer 1° na die ooste beweeg (ten opsigte van die sterre). As gevolg van hierdie beweging kom die Son dan ook elke dag ongeveer 4 minute later op ten opsigte van die sterre. Die tydsduur wat die Aarde nodig het om weer in dieselfde posisie te kom ten opsigte van die Son is dus ongeveer 4 minute langer as 'n sideriese dag en word 'n sinodiese dag genoem.
Die afstand tussen die Aarde en die Son is gemiddeld byna 150 miljoen km en die Aarde beweeg teen 'n snelheid van 29,783 km/s om die Son. Die Aarde bereik sy perihelium (die punt in sy wentelbaan waar hy die naaste aan die Son is) op 3 Januarie en sy aphelium (die verste punt van die Son af) op ongeveer 4 Junie. Die verskil in die twee afstande sorg daarvoor dat die hitte-energie wat die Aarde tydens sy perihelium ontvang, 106,9% is van die hitte-energie wat die Aarde tydens sy aphelium ontvang. As gevolg van die Aarde se helling is die suidelike halfrond tydens die perihelium nader aan de Son (somer in die suidelike halfrond), terwyl die noordelike halfrond tydens die perihelium nader aan die Son is (somer in die noordelike halfrond), wat beteken dat die suidelike halfrond in die loop van 'n jaar bietjie meer energie as die noordelike halfrond ontvang. Hierdie effek word egter grotendeels opgehef deurdat die oseane die energieverskil absorbeer (die suidelike halfrond het 'n baie groter wateroppervlak as die noordelike halfrond) en die effek van seisoene as gevolg van die helling van die aardas is baie groter.
Die hoek van die aardas met die sonnebaan (en inkomende sonlig) veroorsaak seisoene op Aarde. As die Aarde op die punt in sy baan is wanneer die Noordpool na die Son gerig is, is dit somer in die noordelike halfrond en winter in die suidelike halfrond.
Aangesien die draaias van die Aarde nie loodreg op sy wentelbaan staan nie, maar 23,4° daarvan afwyk (die inklinasiehoek), verander die hoek waarmee die Son se strale die Aarde tref in die loop van 'n jaar. Hierdie verandering dra ook, saam met die Aarde se beweging om die Son, by tot die planeet se seisoene. Die noordelike halfrond is tydens sy somer verder weg van die son as in die winter, wat beteken dat die somer 'n paar dae langer as die winter duur. Vir die suidelike halfrond geld die teenoorgestelde.
Maan
Die Aarde besit een natuurlike satelliet, die Maan. Die Maan se deursnit is gelyk aan ongeveer 'n kwart van dié van die Aarde. Dit is die grootste maan in die Sonnestelsel relatief tot sy planeet. Die natuurlike satelliete wat om ander planete wentel word ook "mane" genoem, na die Aarde se maan. Die Maan is nes die Aarde 'n aardse liggaam, m.a.w. dit is 'n rotsagtige hemelliggaam wat vernaamlik uit silikate bestaan. In teenstelling tot die Aarde besit die Maan egter geen atmosfeer nie.
Alhoewel die deursnit van die Son ongeveer 400 keer groter as dié van die Maan is, lyk dit vir 'n waarnemer op Aarde asof hulle ongeveer dieselfde deursnit het. Dit is omdat die Son ongeveer 400 keer verder as die Maan van die Aarde af is. Dit is ook die rede waarom daar op Aarde beide totale én gedeeltelike sonsverduisterings voorkom.
Die Aarde en die Maan draai gedurende 27,32 sideriese dae om 'n gemeenskaplike swaartepunt. Vanuit die Son gesien, duur die omwenteling van die Maan bietjie langer: die periode tussen twee volle mane ('n sg. "sinodiese maand") duur 29,53 dae. Die vlak van Maan se wentelbaan het 'n helling van 5° teen opsigte van die ekliptika. Sonder hierdie hoek sou daar elke twee weke 'n sons- of maansverduistering wees.
Die aantrekkingskrag van die Maan is verantwoordelik vir die oseaangetye op Aarde. Die aantrekkingskrag van die Aarde op die Maan is weer verantwoordelik daarvoor dat die Maan 'n gebonde omwenteling het, m.a.w. die tyd wat die Maan neem om om sy eie as wentel is gelyk aan die tyd wat dit neem om om die Aarde te wentel. As gevolg daarvan sien waarnemers op Aarde altyd dieselfde kant van die Maan. Tydens die Maan se omwenteling om die Aarde kan 'n maansiklus waargeneem word: verskillende dele word op verskillende tye deur die Son verlig, met 'n ligskadugrens wat die donker deel van die ligte deel skei.
Een van die gevolge van die aantrekkingskragte tussen die Aarde en die Maan, is dat die Maan se wentelspoed stadigaan versnel. Johannes Kepler het reeds in die 17de eeu bewys dat wanneer 'n liggaam se wentelspoed versnel, die radius van sy wentelbaan vergroot. Dit is ook die geval met die Aarde se natuurlike satelliet: die Maan beweeg elke jaar ongeveer 38 mm van die Aarde af weg. Tegelykertyd word die Aarde se omwentelingsperiode (m.a.w. een dag) elke jaar 23 mikrosekondes (µs) langer. Maar waar die dae in die verre toekoms dus langer sal wees, was hulle in die verlede juis korter. Sowat 410 miljoen jaar gelede, tydens die Devoontydperk, was een dag 21,8 uur lank en was daar 400 dae in 'n jaar.
Die getywerking van die Maan stabiliseer die stand van die Aarde se skuins as. Sommige geleerdes dink dat die aardas sonder hierdie stabiliserende werking van die Maan aan chaotiese veranderinge blootgestel sou wees, waardeur die Aarde se klimaat baie wisselvalliger en ekstreem sou wees. Indien die aardas in dieselfde baan as die Aarde was, soos tans die geval is by Uranus, sou uiterse verskille in seisoen tot strawwe weer lei: een pool sou direk na die Son wys tydens die somer en direk in die teenoorgestelde rigting in die winter. Planetêre wetenskaplikes wat hierdie effek bestudeer het glo dat komplekse lewensvorms in so 'n geval waarskynlik onmoontlik sou wees.
Daar is 'n aantal teorieë wat die oorsprong van die Maan verduidelik, die een wat die algemeenste aanvaar word is die "reuse-impak"-teorie, waarvolgens die Maan gevorm het ná die Mars-grootte protoplaneet Theia met die Aarde gebots het. Hierdie teorie verduidelik onder meer die Maan se relatiewe tekort aan yster en vlugtige elemente, plus die feit dat sy samestelling byna identies is aan dié van die aardkors.
Behalwe een natuurlike satelliet, besit die Aarde ook 'n aantal klein kwasi- of skynsatelliete. Die grootse is Cruithne, 'n 3,3 km grote planetoïde wat in 1986 ontdek is. Verder is daar ook 'n aantal kleiner voorwerpe, soos 2002 AA29, 2003 YN107 en 2004 GU9, wat ook soortgelyke bane het.
Bewoonbaarheid
Die Aarde voldoen aan 'n groot aantal vereistes waaraan enige planeet moet voldoen om deur komplekse veelsellige wesens bewoon te kan word. Hierdie vereistes is die teenwoordigheid van groot hoeveelhede lopende water, die teenwoordigheid van komplekse organiese molekules en genoeg energie om metabolisme in organismes moontlik te maak. 'n Groot aantal faktore sorg daarvoor dat die omstandighede op Aarde gunstig is vir die ontstaan en instandhouding van 'n komplekse biosfeer. Voorbeelde hiervan is die eksentrisiteit van die Aarde se wentelbaan, sy skuins as, sy omwentelingsnelheid, sy voordelige afstand van die Son, sy groot natuurlike satelliet, die besonderse samestelling van sy atmosfeer, sy magneetveld en die vulkaniese aktiwiteit wat op die Aarde plaasvind.
Biosfeer
Daar word na al die lewensvorme op die planeet as 'n "biosfeer" verwys. Die Aarde is (sover die mens se kennis strek) die enigste planeet wat 'n biosfeer het en baie geleerdes dink dat planete met 'n biosfeer seldsaam is. Die Aarde se biosfeer het ongeveer 3,5 miljard jaar gelede ontstaan en het sedertdien aansienlik ontwikkel. Die biosfeer kan in "biome" verdeel word: gebiede op Aarde wat dieselfde ekostelsel (met soortgelyke plante en diere) het. Aardse biome (biome op land) volg dikwels dieselfde klimaatsones op die Aarde, wat deur breedtegraad en hoogte bo seespieël bepaal word. Voorbeelde van aardse biome is toendras, boreale naaldwoude, naaldwoude, gemende woudgebiede, medittereense woudgebiede, grasvlaktes, woestyne en manglietgebiede. In die poolse biome, die toendras en die woestyne kom daar relatief min lewe voor, terwyl die grootste biodiversiteit per oppervlak rond die ewenaar gevind kan word. Aardse biome is afhanklik van die bodem en van watertoevoer vir voedingstowwe. Daar is ook water- of seebiome, byvoorbeeld koraalriwwe en seewierwoude.
Natuurlike hulpbronne
Die Aarde bevat grondstowwe wat vir die mens van nut is en deur hom ontgin word. Sommige grondstowwe is uitputbaar (m.a.w. daar is slegs 'n beperkte hoeveelheid beskikbaar), soos fossielbrandstowwe. Groot voorrade fossielbrandstowwe, soos steenkool, olie, gas en metaanys, word uit die aardkors verkry. Hierdie hulpbronne word gebruik vir die opwekking van energie en by chemiese produksieprosesse. Die aardkors bevat ook erts, wat gevorm word deur 'n geologiese proses, aangedryf deur tektoniese aktiwiteit of erosie. Erts is 'n gekonsentreerde bron van verskeie metale en ander nuttige elemente.
Danksy veeteelt en landbou lewer die biosfeer die mensdom baie nuttige produkte, onder andere voedsel, hout, leer en wol.
Rampe en gevare
Groot gebiede word onderwerp aan uiterse weersomstandighede, soos siklone, orkane en tornado's. Ander gebiede het weer te make met aardbewings, tsoenami's, vulkaanuitbarstings, vloede, droogtes, grondverskuiwings en ander natuurrampe.
Sommige gebiede word bedreig deur gevare met 'n menslike oorsaak. Bevolkingsgroei en ekonomiese groei gaan soms gepaard met die besoedeling van water en lug. Nywerhede en intensiewe landbou en veeteelt kan lei tot bodem-, lug of waterverontreiniging, suurreën, oorbeweiding, erosie, ontbossing en woestynvorming. Mede as gevolg van bevolkingsgroei, neem die mensdom steeds meer land in gebruik, wat gepaard gaan met die verlies van habitat – en moontlik dan ook die uitsterwing – van verskeie wilde diere en plante.
Daar bestaan wetenskaplike konsensus dat daar 'n verbinding tussen aardverwarming en die grootskaalse verbranding van fossielbrandstowwe is. Tydens dié proses word koolstofdioksied in die atmosfeer vrygestel, wat die kweekhuiseffek versterk. 'n Warmer klimaat sal waarskynlik gepaard gaan met die smelt van gletsers en yskappe, uiterse temperatuurskommelinge en die wêreldwye styg van gemiddelde seevlakke.
Menslike bevolking
In 2016 was daar wêreldwyd ongeveer 7,33 miljard mense; daar word verwag dat hierdie getal in 2050 tot 9,2 miljard sal styg. Die grootste deel van hierdie bevolkingsgroei sal in ontwikkelingslande plaasvind. Bevolkingsdigtheid wissel van plek to plek, maar meer as die helfte van die wêreld se bevolking woon in Asië. Daar word verwag dat in 2020 60% van die wêreldbevolking in stede sal woon, in plaas van op die platteland.
Afgesien van 'n paar uitsonderings is die hele landoppervlak verdeel in state (behalwe Antarktika). In 2016 was daar 193 internasionaal erkende onafhanklike state. Daarnaas is daar 72 afhanklike en outonome gebiede en 'n paar betwiste gebiede. In die geskiedenis van die Aarde was daar nog nooit 'n wêreldregering gewees nie, alhoewel 'n aantal nasies sonder sukses na wêrelddominasie gestreef het. Die Verenigde Nasies is 'n internasionale organisasie met die doel om samewerking op die gebied van internasionale reg, veiligheid, menseregte, ekonomiese ontwikkeling en kultuur te bevorder en gewapende konflik te voorkom. In 2008 het 192 state hulle by die organisasie aangesluit.
Volgens beraming is slegs een agtste van die aardoppervlak geskik vir menslike bewoning: ses agtstes word deur oseane bedek, terwyl die res van die land woestyn of ander onbewoonbare gebied is. Die mees noordelike permanente nedersetting is Alert, op die Kanadese eiland Ellesmere (82°28'N), terwyl die mees suidelike die Suidpoolstasie Amundsen-Scott op Antarktika is (90°S).
In totaal was daar reeds 500 mense buite die aardatmosfeer gewees, waarvan 12 op die Maan geloop het. Gewoonlik is die enigste mense in die ruimte die bemanningslede van die Internasionale Ruimtestasie. Die verste wat die mens al van die Aarde was, was in 1970, toe die bemanning van Apollo 13 400 171 km van die Aarde af was.
Kulturele sienings
Die naam "Aarde" is afkomstig van die Oud-Nederlandse woord "Ertha", wat in Middel-Nederlands "Erde" geword het en toe "Aarde" in Nederlands en Afrikaans. Die standaard sterrekundige simbool vir die Aarde is 'n kruis binne-in 'n sirkel. Daar word ook na die simbool as die wiel- of sonkruis verwys en dit word oor die algemeen as 'n voorstelling van die Aarde se vier windstreke gesien.
Diepgezet
Diepgezet is 'n gehuggie in die Albert Luthuli Plaaslike Munisipaliteit in Gert Sibande-distriksmunisipaliteit van Mpumalangaprovinsie, Suid-Afrika.
William "Stage" Boyd
William "Stage" Boyd (28 Desember 1889 – 20 Maart 1935) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Locked Door (1929), The Spoilers (1930), The Midnight Warning (1932), en The Lost City (1935).
Mountain View
Mountain View kan na een van die volgende verwys:
Maargashiirsha
Agrahayana is die negende maand van die Hindoekalender. Agrahayana begin volgens die westerse kalender tussen 22 November en 21 Desember wanneer die son in die sterrebeeld Skerpioen staan. Agrahayana is ook bekend as Maargashirsha.
SRI International
SRI International, ook bekend as die Stanford Research Institute (SRI), is 'n Amerikaanse natuurwetenskaplike dinktenk in San Francisco.
Bhaadrapada
Bhaadra is die sesde maand van die Hindoekalender. Bhaadra is ook bekend as bhaado  of bhaadrapad. Bhaadra begin volgens die westerse kalender tussen 23 Augustus en 22 September wanneer die son in die sterrebeeld Leeu staan. Gedurende die maand Bhaadra word Ganesha Chaturthi gevier, die verjaarsdag van Ganesh.
SRI International
Die Stanford Research Institute is in 1946 gestig en in samewerking met Stanford-universiteit. Dit is gebaseer in die klein dorpie Menlo Park, Kalifornië. Sedert 1970 is SRI administratief onafhanklik van hierdie universiteit en in 1977 het SRI International die amptelike naam geword.
Die instituut is bekend vir die ontwikkeling van die muis in 1964 en was een van die eerste nodes van die internet in 1969. Verder is die sterk-swak analise (SWOT-analise) wat algemeen gebruik word in die bestuurskunde by SRI ontwikkel.
Aarde
Kulturele sienings
In sommige kulture word die Aarde gepersonifiseer as 'n god of moedergodin ("Moeder Aarde"). Voorbeelde hiervan is Tonantzin (letterlik "ons moeder") by die Asteke, Pachamama by die Inkas, Bhumi Deva by die Hindoes, Gaia by die Grieke en Romeine, Hou-T'u in Sjina en die godin Jord in Noorse mitologie. In Griekse mitologie was die aardgodin die vrou van die hemelgod Uranos. In die Egiptiese mitologie was die Aarde egter 'n manlike god, Geb, terwyl die hemel, Noet, juis vroulik was.
Die meeste godsdienste het 'n skeppingsverhaal, waarin die Aarde op 'n bonatuurlike manier deur 'n godheid geskape word. Sommige fundamentalistiese gelowe hang 'n letterlike interpretasie van ou godsdienstige tekste aan en verwerp die konvensionele wetenskaplike teorieë oor die Aarde en die ontstaan en evolusie van die lewe.
Verkenning
In die verloop van tyd het die kennis van die Aarde toegeneem, maar daar was tye toe min oor die planeet bekend was. Vanaf die Oudheid het verskeie kulture geglo dat die Aarde plat was; die Mesopotamiërs het die Aarde as 'n plat skyf gesien wat in 'n oseaan dryf.
Tog was daar in dié tyd ook mense wat geglo het dat die Aarde bolvormig moet wees. Sommige van die eerste mense wat 'n bolvormige Aarde voorgestel het, was Griekse natuurfilosowe, honderde jare voor Christus. Hulle het vasgestel dat die skaduwee van die Aarde tydens 'n maansverduistering altyd sirkelvormig is. Die Griekse sterrekundige Eratostenes (~ 276 v.C.–194 v.C.) het die omtrek van die Aarde redelik noukeurig bereken; hy was slegs 15% uit.
In die Middeleeue was die konsep van 'n bolvormige Aarde bekend in die Midde-Ooste, Europa en Indië. Die Anglo-Saksiese monnik Bede (672–735) en die Italiaanse filosoof Thomas van Aquino (1225–1274) het beide geglo dat die Aarde bolvormig was, terwyl ander, soos die 6de-eeuse ontdekkingsreisiger, Kosmas Indikopleustes, geglo het dat die Aarde plat was. Dit was eers met die koms van Ferdinand Magellaan, wie se ekspedisie in 1522 'n reis om die wêreld voltooi het, dat die teorie van bolvormige Aarde as onomstootlik bewese beskou is.
Dit was oorspronklik ook nie bekend dat die Aarde om die Son wentel nie. Tot in die Middeleeue was dit oor die algemeen aanvaar dat die Aarde die middelpunt van die heelal was. Dit was eers na sterrekundige ontdekkings deur onder andere Nicolaas Copernicus (1473–1543) en Galileo Galilei (1564–1642) wat dit duidelik geword het dat die Aarde nie sentraal in die heelal staan nie, maar om die Son draai.
Maargashiirsha
Die betekenis van Agrahayana: Agra = eerste + ayan = reis, en dui op die draai van die son waarna die dae in die noordelike halfrond langer sal word.
Aarde
Verkenning
Ná die Middeleeue het die Europese kennis van die wêreld deur middel van ontdekkingsreise toegeneem. Danksy nuwe tegnieke in kartografie, navigasie en landmeetkunde het die geografiese kennis van die ligging en aard van die kontinente vinnig gegroei. Ook in die 20ste het tegnologiese ontwikkelings die publieke insig van die Aarde sterk verander. In 1959 is daar vir die eerste keer 'n foto van die Aarde uit die ruimte geneem, deur die ruimtesonde Explorer 6.
In die 20ste eeu het grootskaalse natuur- en omgewingsbewaring ook die lig gesien, met die doel om die menslike verbruik van natuurlike hulpbronne te verminder en besoedeling teë te sit.
Erica tradouwensis
Erica tradouwensis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Don Porter
Don Porter (24 September 1912 – 11 Februarie 1997) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Night Monster (1942), Danger Woman (1946), en She-Wolf of London (1946), en in die televisiereeks Gidget (1965).
Acanthella ramosa
Acanthella ramosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Kaartika
Kaarthika is die agtste maand van die Hindoekalender. Kaarthika is ook bekend as kaatik. Kaarthika begin volgens die westerse kalender tussen 23 Oktober en 22 November wanneer die son in die sterrebeeld Skaal staan. Vir die Gujarati's is Kaarthika die nuwejaar wat sy aanvang met Divali (die ligtefees) het.
Christy Mack
Christy Mack (gebore op 9 Mei 1991) is 'n Amerikaanse pornoster en aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Big Wet Butts (2005), Big Tits at Work (2006), en Hot and Mean (2009).
Jodie Dry
Jodie Dry (gebore 20 Januarie 1974) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Double Happiness Uranium (2013) en in die televisiereekse Farscape (1999) en White Collar Blue (2002).
Pausha
Pausha is die tiende maand van die Hindoekalender. Pausha begin volgens die westerse kalender tussen 22 Desember en 20 Januarie wanneer die Son in die sterrebeeld Boogskutter staan. Pausha, 'n wintermaand, is ook bekend as Poush en Pushya.
Acanthella ramus
Acanthella ramus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acanthella en tot die familie Dictyonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1990 deur Sim, Kim & Byeon.
Op-die-Berg
Op-die-Berg of Die Dorp op die Berg is 'n dorp in die Suid-Afrikaanse provinsie Wes-Kaap. Dit is in die Koue Bokkeveld, noord van Ceres geleë, en is sinoniem met kersieboorde en sneeu in die winter. Op-die-Berg lê in die Witzenberg Plaaslike Munisipaliteit, wat onder beheer van die Kaapse Wynland-distriksmunisipaliteit val. Die R303-streeksroete gaan deur die dorp.
Ashvina
Ashvin is die sewende maand van die Hindoekalender. Ashvin is ook bekend as Aswayuja. Ashvin begin volgens die westerse kalender tussen 23 September en 22 Oktober wanneer die son in die sterrebeeld Maagd staan. Gedurende die maand Ashvin word Durga Puja-offers gedoen en word daar op die laaste dag Diwali (ligte-fees) gevier.
Jeanie Drynan
Jeanie Drynan is 'n Australiese aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Don's Party (1976), Muriel's Wedding (1994), Paperback Hero (1999), en Soft Fruit (1999).
Lydia Mackay
Lydia Mackay (gebore 9 Maart 1977) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Dragon Ball Z (1989), Black Butler (2008), en Attack on Titan (2013).
BASIC
BASIC is 'n hoëvlak programmeertaal. Die naam is 'n akroniem wat staan vir Beginners All-purpose Symbolic Instruction Code. Die oorspronklike BASIC is ontwerp in 1963 deur John George Kemeny en Thomas Eugene Kurtz te Dartmouth Kollege om toegang te bied tot programmering aan studente wat nie vertroud was met hierdie wetenskap nie. Rondom hierdie tyd is die gebruik van rekenaars beperk tot wetenskaplikes en wiskundiges omdat dit nodig was om doelgemaakte sagteware te skryf. Die taal het wye aanklank gevind onder die mikrorekenaargemeenskap in die 1970's en word toe ook wyd gebruik op tuisrekenaars in die 1980's. BASIC is tot vandag toe nog baie gewild, alhoewel dit voorkom in ietwat ander gedaantes.
Geskiedenis
Voor die middel van die 1960's was rekenaars verskriklike duur apparate en is hulle slegs gebruik om gespesialiseerde take te verrig. 'n Enkele bondelverwerking het slegs een taak uitgevoer te enige een oomblik, die een na die ander. Gedurende die 1960's het die prys van rekenaars begin sak en het hulle spoed ook toegeneem. Met hierdie ekstra verwerkingskrag het dit begin gebeur dat rekenaars nie tot hul volle kapasiteit gebruik kon word nie en het hulle soms gewag om take uit te voer.
Die programmeertale tydens hierdie era is ontwerp om spesifieke take te verrig soos om wetenskaplike formules uit te werk of om besigheidsdata te verwerk tot uiteindelik selfs woordverwerking. Selfs hierdie nuwe, vinniger rekenaars was steeds 'n groot belegging en daar was die neiging om te verseker dat die rekenaar doeltreffend gebruik word. In die algemeen was hierdie gespesialiseerde tale wat gebruik is dus moeilik om te gebruik en was daar ook groot verskille in die sintaks van die tale.
Mettertyd het die koste van rekenaars afgeneem tot op 'n punt waar die deel van 'n rekenaar nie meer slegs in die navorsingarena moontlik was nie maar ook kommersieel. Die nuwe rekenaarstelsels het tyddeel moontlik gemaak deur toe te laat dat verskeie gebruikers toegelaat het om die verwerker en geheue te deel. Binne so omgewing skep die bedryfstelsel die gevoel dat die gebruiker alleen op die rekenaar werk deur te roteer deur elke proses en aan elk uitvoertyd te gee op die rekenaar voor dit na die volgende een oorskakel. Hierdie meganisme het die koste van die rekenaar dramaties laat sak aangesien een rekenaar deur tot honderde mense gebruik kon word.
Die beginjare – die minirekenaar-era
Die oorspronklike BASIC-programmeertaal is in 1963 deur John George Kemeny en Thomas Eugene Kurtz ontwerp en is deur 'n span studente van Dartmouth geïmplementeer onder hulle wakende oog. Die doel van hierdie nuwe taal was om die kompleksiteit van die beskikbare programmeertale van daardie tyd aan te spreek om sodoende minder tegniese gebruikers, sonder die wiskundige agtergrond van die tradisionele ontwikkelaars, toe te laat om programmatuur te ontwikkel. Die moontlikheid om rekenaars te gebruik in opleiding en navorsing was inderdaad aanloklik. In die daaropvolgende jare het verskeie dialekte van BASIC te voorskyn gekom en het Kemeny and Kurtz se oorspronklike BASIC naderhand bekend gestaan as Dartmouth BASIC.
Die agt ontwerpbeginsels van BASIC was:
Die taal was gedeeltelik gebaseer op FORTRAN II en Algol 60 tesame met tyddeel byvoegings. Die tyddeel glanspunte van ander stelsel soos JOSS, CORC, en tot 'n mindere mate Lisp, is ook in aanmerking gebring. Dit is voorafgegaan deur ander leertaal eksperimente by Dartmouth soos DARSIMCO (1956) en DOPE (1062). DOPE was 'n implementasie van SAP en 'n vereenvoudigde FORTRAN II byname DART (1963). Aanvanklik het BASIC hom toegespits op die steun van wiskundige werk en het in 1965 string funksionaliteit bygekry. BASIC is vir die eerste keer geïmplementeer op die GE-265 hoofraam wat meervoudige terminale gesteun het. Wat sommige mense sal verbaas is dat BASIC aanvanklik 'n vertaalde taal was. Dit was ook 'n baie doeltreffende taal wat FORTRAN II en ALGOL 60 op verskeie wiskundig intensiewe verwerkings geklop het op die GE-265.
Die ontwerpers van hierdie nuwe taal het besluit om die vertaler gratis beskikbaar te stel om wye blootstelling te bewerkstellig. Hulle het verder dit ook beskikbaar gestel aan verskeie hoërskole in die Dartmouth-omgewing en het baie moeite gedoen om die taal te bevorder. Die resultaat hiervan was dat BASIC taamlik bekend geraak het (vir 'n rekenaartaal) en dat BASIC toe deur 'n aantal vervaardigers geïmplementeer is waar dit populêr geword het op die nuwer minirekenaars soos die DEC PDP en die Data General Nova. BASIC was ook sentraal tot die ontwikkeling van HP Time-Shared BASIC van die laat 1960's en vroeë 1970's wat beskikbaar was as 'n geïnterpreteerde taal eerder as, of bykomend tot, 'n vertaler.
Etlike jare na die vrystelling van BASIC het verskeie rekenaarkundiges hulle misnoëe met die taal uitgespreek. Die gebruik van die GOTO stelling het volgens hulle gelei tot swak ontwikkelingsbeginsels. Sekeres het ook al BASIC bespot as te stadig (meeste geïnterpreteerde weergawes is wel heelwat stadiger as hul vertaalde ewekniëe) of te eenvoudig aangesien baie weergawes (veral die gemik op klein rekenaars) belangrike glanspunte en funksies uitgelaat het.