cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sorbitol
Oordosis
Die inname van groot hoeveelhede sorbitol kan lei tot buikpyn, winderigheid, en ligte tot ernstige diarree. Gereelde sorbitolinname van meer as 20 g per dag in suikervrye kougom het al gelei tot ernstige diarree, wat ongewensde gewigsverlies veroorsaak het, of selfs hospitalisasie benodig het. In vroeë studies het 'n dosis van 25 g sorbitol wat oor die tydperk van 'n dag ingeneem is, 'n lakserende effek in slegs 5% van individue veroorsaak.
Mandzororivier
Die Mandzororivier is 'n klein takrivier van die Shingwedzirivier in die Limpopoprovinsie in Suid-Afrika.
Snow Crash
Snow Crash is 'n wetenskapfiksie-roman deur die Amerikaanse skrywer Neal Stephenson, gepubliseer in 1992. Soos baie van Stephenson se romans, dek dit verskeie velde waaronder geskiedenis, linguistiek, antropologie, argeologie, godsdiens, rekenaarwetenskap, politiek, kriptografie, memetika en filosofie.
Mandzororivier
Roete
Vloei suidwaarts in die Limpopoprovinsie.
Anita Gutwell
Anita Gutwell (gebore 14 November 1931) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Echo der Berge (1954), Försterliesel (1956), Zwei Matrosen auf der Alm (1958), en Münchhausen in Afrika (1958).
Snow Crash
In sy 1999-essay "In the Beginning... Was the Command Line", het Stephenson die titel van die roman verduidelik as sy term vir 'n spesifieke sagteware-foutmodus op die vroeë Macintosh-rekenaar. Stephenson het oor die Macintosh geskryf dat "Toe die rekenaar ineengestort het en brabbeltaal in die bispatroon geskryf het, was die resultaat iets wat vaagweg soos statiese elektrisiteit gelyk het op 'n stukkende televisiestel—'n snow crash". Stephenson het ook genoem dat Julian Jaynes se boek The Origin of Consciousness in the Breakdown of the Bicameral Mind een van die hoofinvloede vir Snow Crash was.
Aandeleblokskema
'n Aandeleblokskema is 'n vorm van eiendomsbesit in Suid-Afrika. In 'n aandeleblokskema het eienaars sekere gebruikersregte op bepaalde blokke van eiendom in hul besit, terwyl 'n aandeleblokmaatskappy die hele eiendom besit. Die eienaars is aandeelhouers van hierdie aandeleblokmaatskappy en die gebruikersregte op 'n bepaalde deel van die eiendom is verskans in hul aandele.
Snow Crash
Stephenson het oorspronklik Snow Crash beplan as 'n rekenaargegenereerde grafiese roman in samewerking met kunstenaar Tony Sheeder. In die skrywer se erkennings (in sommige uitgawes), onthou Stephenson: "...dit het duidelik geword dat die enigste manier om die Mac die dinge te laat doen wat ons nodig gehad het, was om baie pasgemaakte beeldverwerkingsagteware te skryf. Ek het waarskynlik meer ure spandeer aan kodering tydens die vervaardiging van hierdie werk as wat ek werklik daaraan geskryf het, selfs al het dit uiteindelik weggedraai van die oorspronklike grafiese konsep ..."
Snow Crash is genomineer vir beide die Britse Wetenskapfiksie-toekenning in 1993 en die Arthur C. Clarke-toekenning in 1994.
Aandeleblokskema
Geskiedenis
Aandeleblokskemas is in die 1970s en 1980s ontwikkel en is gereguleer met die Wet op die Beheer van Aandeleblokskemas, wet 59 van 1980. Die doel is om die ontwikkeling van gedeelde eiendom te vergemaklik, aangesien die ontwikkeling van gedeelde eiendom in 'n deeltitelskema moeiliker was. So hou ontwikkelaars in die begin groter invloed hou oor die eiendom, aangesien hy steeds die meeste aandele besit. Namate meer aandeleblokke (en dus aandele) van die eiendom verkoop is, raak die aantal aandele in die hande van die ontwikkelaar en dus sy invloed minder.
Voordele van 'n aandeleblokskema
Die grootste voordeel van 'n aandeleblokskema ten opsigte van voltitel-eiendomme is dat daar 'n beheerraad ingestel mag word. Die beheerraad mag, anders as byvoorbeeld 'n huiseienaarsvereniging, sekere verpligtings oplê aan sy aandeelhouer-eienaars. 'n Beheerraad mag heffings instel, bepaal wanneer aandeleblokke onderverdeel word, waar en wanneer nuwe aandeleblokke geskep word en mag toegang aan mense weier. Ook 'n deeltitelskema mag 'n beheerraad instel, maar die beheerraad mag geen nuwe deeltitels uitsit of bestaande deeltitels onderverdeel nie.
Snow Crash
Storielyn agtergrond
Die verhaal begin in Los Angeles in die 21ste eeu, 'n ongespesifiseerde aantal jare ná 'n wêreldwye ekonomiese ineenstorting. Los Angeles is nie meer deel van die Verenigde State nie aangesien die federale regering die meeste van sy mag en grondgebied aan private organisasies en entrepreneurs afgestaan het. Konsessiesake, individuele soewereiniteit en private voertuie oorheers die samelewing. Huursoldaat-leërs ding mee om nasionale verdedigingskontrakte, terwyl private veiligheidswagte die vrede in soewereine omheinde behuisingsontwikkelings bewaar. Snelwegmaatskappye ding mee om bestuurders na hul paaie te lok, en alle posaflewering is per gehuurde koerier. Die oorblyfsels van die regering handhaaf slegs gesag in geïsoleerde gebiede, waar hulle selfgeskepte werk doen wat grootliks irrelevant is vir die samelewing rondom hulle. Baie van die wêreld se grondgebied is opgedeel in soewereine enklaves bekend as Franchise-Organized Quasi-National Entities (FOQNE's), wat elk deur sy eie groot besigheidskondessiesaak bestuur word (soos "Mnr. Lee's Greater Hong Kong", of die gekorporatiseerde Amerikaanse Mafia), of verskeie residensiële "burbklaves" (kwasi-soewereine omheinde gemeenskappe). In hierdie toekoms is Amerikaanse instellings baie anders as dié in die werklike Verenigde State toe die boek gepubliseer is; byvoorbeeld, 'n winsgewende organisasie, die CIC, het ontwikkel uit die CIA se samesmelting met die Biblioteek van die VSA-kongres.
Aandeleblokskema
Gebruik
Aandeleblokskemas word veral gebruik om die eienaarskap van woonstelle in woonstelblokke te reël. Soms word aandeleblokskemas ook gebruik om die eienaarskap van landgoedere, privaat dorpe of sekuriteitskomplekse te reël.
Snow Crash
Opsomming
Binne die Metaheelal word Hiro 'n datalêer genaamd Snow Crash aangebied deur 'n man met die naam Raven, wat daarop dui dat dit 'n vorm van narkotiese middel is. Hiro se vriend en mede-kuberkraker Da5id bekyk 'n bispatroonbeeld wat in die lêer vervat is, wat veroorsaak dat sy rekenaar ineenstort en Da5id breinskade in die regte wêreld opdoen. Hiro ontmoet sy eks-meisie Juanita Marquez, wat vir hom 'n databasis gee wat 'n groot hoeveelheid navorsing bevat wat deur haar vennoot, Lagos, saamgestel is. Hierdie navorsing stel verbande tussen die virus, antieke Sumeriese kultuur en die legende van die toring van Babel. Juanita raai hom aan om versigtig te wees en verdwyn.
Aandeleblokskema
Gebruik
Dit is verbode om 'n aandeleblokskema te vestig op landbougrond. Hoewel die aandele in 'n aandeleblokmaatskappy wetlik gesien as onderpand vir lenings kan dien, aanvaar baie banke geen aandeleblokke as onderpand vir lenings nie.
Snow Crash
Opsomming
Die Mafia-baas, oom Enzo, begin 'n vaderlike belangstelling in Y.T. Onder die indruk van haar houding en inisiatief, reël hy om haar te ontmoet en bied haar vryskutwerk aan. Hiro se ondersoeke en Y.T. se intelligensie-insameling begin saamval, met skakels tussen die neuro-linguistiese virusse, 'n godsdienstige organisasie bekend as Reverend Wayne's Pearly Gates en 'n mediamagnaat genaamd L. Bob Rife wat begin na vore kom. Lagos se navorsing het getoon dat die antieke Sumeriese ur-taal toegelaat het dat breinfunksie "geprogrammeer" word deur oudio-stimuli te gebruik in samewerking met 'n DNA-veranderende virus. Sumeriese kultuur is georganiseer rondom hierdie programme (Sumeries mitologie bekend as Me), wat deur priesters aan die bevolking oorgedra is. Enki, 'n legende, het 'n teenvirus ontwikkel (bekend as die nam-shub van Enki), wat, toe dit afgelewer is, verhoed het dat die Sumeriese taal deur die brein verwerk word en gelei het tot die ontwikkeling van ander, minder letterlike tale, wat geboorte gegee het na die Babel-mite. L. Bob Rife het Sumeriese artefakte versamel en die dwelm Snow Crash ontwikkel om die publiek kwesbaar te maak vir nuwe vorme van Me, wat hy sou beheer. Die fisiese vorm van die virus word versprei in die vorm van 'n verslawende dwelm en binne eerwaarde Wayne se kerk via besmette bloed. Daar is ook 'n digitale weergawe, waarvoor kuberkrakers veral kwesbaar is, aangesien hulle daaraan gewoond is om inligting in binêre vorm te verwerk.
Hiro gaan noord na die Oregon-kus, waar die Vlot, 'n groot versameling bote wat Eurasiese vlugtelinge bevat, die Weskus van die Verenigde State nader. Die middelpunt van die Vlot is L. Bob Rife se seiljag, voorheen die USS Enterprise kernaangedrewe vliegdekskip. Rife gebruik die Vlot as 'n meganisme om duisende met die virus te indoktrineer en te besmet en om dit na Amerika in te voer. Y.T. word gevange geneem en na Rife op die Vlot gebring, wat van voorneme is om haar as 'n gyselaar te gebruik, wetende haar verbintenis met oom Enzo. Met hulp van die Mafia veg Hiro sy pad oop tot op die Vlot en herwin die nam-shub van Enki, wat Rife versteek het. Met hulp van Juanita, wat voorheen die Vlot geïnfiltreer het, word die nam-shub uitgelees en Rife se beheer oor die Vlot word verbreek. Rife vlug van die Vlot, neem Y.T., en sy huursoldaat, Raven, poog om die digitale vorm van Snow Crash te aktiveer by 'n virtuele konsert binne die Metaheelal. Hiro is in staat om die virus te neutraliseer, en Y.T. ontsnap. By die Los Angeles Internasionale Lughawe lok Raven die Mafia in 'n hinderlaag en veg oom Enzo tot 'n dooiepunt (alhoewel albei mans ernstig beseer word), terwyl Rife gedood word terwyl hy met sy private straler van die lughawe probeer vlug. Y.T. word met haar ma herenig, en Hiro en Juanita versoen en stem in om hul verhouding weer 'n kans te gun.
Aandeleblokskema
Gebruik
Veral langs die kus van KwaZulu-Natal is aandeleblokke 'n populêre vorm van eiendomsbesit. Ook die Afrikanerdorp Orania is in die besit van een aandeleblokmaatskappy Vluytjieskraal Aandeleblok (VAB), wat gesamentlik deur die aandeelhouer-huiseienaars besit word. Orania het die probleem dat baie banke die aandele nie as sekuriteit vir lenings aanvaar nie opgelos deur sy eie bank te stig. Mede danksy die groei van Orania (en benodigde lenings vir die koop van aandeleblokke) is die Orania Spaar en Krediet Koöperatiewe Bank die grootste koöperatiewe bank in Suid-Afrika. Die Afrikanerdorp Kleinfontein is tans in die transisie om 'n aandeleblokmaatskappy op sy eiendom te vestig.
Tydskrif vir Letterkunde
Tydskrif vir Letterkunde is ’n akademiese tydskrif vir Afrikaletterkunde. Die tydskrif publiseer hoofsaaklik navorsingsartikels wat aan eweknie-evaluering onderwerp is. Die tydskrif publiseer ook oorsigte, resensie-artikels, resensies en huldeblyke. Tydskrif vir Letterkunde speel ’n belangrike rol omdat dit oopstaan vir die Afrikakontinent, sy mense, tradisies, kulturele praktyke en tale wat alle mense verryk. Die hoofredakteur is Hein Willemse (Universiteit van Pretoria, Suid-Afrika) en die redakteur is Jacomien van Niekerk (Universiteit van Pretoria, Suid-Afrika).
Spesiale uitgawes
Daar verskyn onder redaksie van Hein Willemse spesiale uitgawes wat aan die letterkundes van sekere Afrikalande gewy word.
Staatsdoema (Russiese Ryk)
Die Staatsdoema, ook bekend as die Keiserlike Doema, was die laerhuis van die regerende senaat in die Russiese Ryk, terwyl die hoërhuis die Staatsraad was. Dit het sy vergaderings in die Taurispaleis in Sint Petersburg gehou, en het tussen 27 April 1906 en die val van die ryk in Februarie 1917 vier keer byeengekom.
Tydskrif vir Letterkunde
Spesiale uitgawes
Enkele uitgawes word ook gewy aan die oeuvres van outeurs:
Staatsdoema (Russiese Ryk)
Die eerste en tweede doema was demokratieser en het 'n groter aantal nasionale tipes verteenwoordig as die daaropvolgendes. Die derde doema is deur mense van die deftige stand, grondbesitters en sakemanne oorheers. Die vierde doema het vyf sessies gehou; dit het bestaan tot 2 Maart 1917 en is op 6 Oktober 1917 amptelik ontbind.
Geskiedenis
thumb|200px|links|Sergei Witte.
Tydskrif vir Letterkunde
Geskiedenis
Tydskrif vir Letterkunde het voorheen bekend gestaan as Die Afrikaanse boek en daarna Jaarboek van die Afrikaanse Skrywerskring. Die Afrikaanse Boek is in 1936 opgerig as die lyfblad van die Afrikaanse Skrywersvereniging. Die Skrywerskring is gestig in Johannesburg met die doel om die “Afrikaanse Letterkunde en positiewe kuns te bevorder.” Die titel van die boek is later verander na Jaarboek van die Afrikaanse Skrywerskring en hierdie titel is behou tot in 1950. Die eerste uitgawes is saamgestel onder leiding van C.M. van den Heever, Abel Coetzee en ’n paar ander skrywers wat behoort het tot die Afrikaanse Skrywerskring. Die Skrywerskring het nie toegelaat dat onder meer vroue by die groep mag aansluit nie. Die digter, Elisabeth Eybers, kon byvoorbeeld nie by die groep aansluit nie en het per geleentheid die Skrywerskring beskryf as “Die Johannesburgse Vereniging vir Manlike Belangstellendes in die Letterkunde.”
Staatsdoema (Russiese Ryk)
Geskiedenis
Nadat druk op Nikolaas II van Rusland uitgeoefen is ná die Russiese Rewolusie van 1905 het Sergei Witte, wat deur Nikolaas aangestel is in beheer van die vredesonderhandelings met Japan ná die Russies-Japannese Oorlog) op 6 Augustus 1905 'n manifes uitgereik oor die stigting van die doema. Dit sou aanvanklik 'n bloot raadgewende liggaam wees. In die daaropvolgende Oktobermanifes het die keiser belowe om nog burgerlike vryhede toe te laat, wat deelname aan die nuwe staatsdoema ingesluit het. Die staatsdoema sou die laerhuis van 'n parlement wees en die staatsraad die hoërhuis.
Tydskrif vir Letterkunde
Geskiedenis
Die Skrywerskring was geaffilieer aan die Internasionale PEN-klub, A World Association of Writers, met die stigting van die groep in 1934. Vir die PEN-klub is die beskerming van skrywers se intellektuele eiendom belangrik. Dit is verder belangrik dat ’n skrywer vryheid tot uitspraak het sodat daar ruimte geskep word vir diverse stemme wat nodig is in ’n demokrasie. Met die NP se oorname in 1948 is daar streng instelling en toepassing van die apartheidsbeleid. Die Skrywerskring het hom na aan die regerende party geskaar en neutraal gereageer op die verwikkelinge in die politieke sfeer. Die Skrywerskring wou geen polemiese skrywery of groepsbelange uitdruk in die tydskrif nie omdat die hoofklem vir hulle op letterkunde geval het. Tydens ’n kongres in 1948 maak PEN-lede kapsie teen diskriminasie wat voorkom in die apartheidsbeleid wat die Suid-Afrikaanse regering ingestel het. Die voortdurende spanning tussen die Skrywerskring en die PEN-klub veroorsaak dat die Skrywerskring later sy lidmaatskap aan die vereniging onttrek.
Vanaf 1951 word die tydskrif kwartaalliks gepubliseer en herbenoem tot Tydskrif vir Letterkunde onder redaksie van C.M. van den Heever. Van den Heever sou vir 21 jaar redakteur wees tot en met sy dood in 1957. ’n Eenmalige uitgawe verskyn in die 1960’s, onder redakteurskap van Abel Coetzee, met die titel 60 en die ondertitel Tydskrif vir Letterkunde. Dit titel van 60 was deel van ’n poging om aan te sluit by toonaangewende skrywers van hierdie tyd. Die volgende uitgawe se titel het egter weer Tydskrif vir Letterkunde gelees. Voortaan is die tydskrif uitgegee onder hierdie titel. In ’n 1963-uitgawe van die tydskrif verwoord Coetzee sy steun vir die sensuurbeleid:
Staatsdoema (Russiese Ryk)
Geskiedenis
Nikolaas was egter vasbeslote om sy outokratiese mag te behou. Op 23 April 1906 het hy wette uitgevaardig wat aan hom die titel "opperste outokraat" besorg het. Hoewel geen wet gemaak kon word sonder die toestemming van die doema nie, kon die doema geen wette goedkeur sonder die toestemming van die staatsenaat (van wie die helfte adellikes was wat deur die keiser aangestel is) nie, en die keiser self het 'n veto behou.
Tydskrif vir Letterkunde
Geskiedenis
“Waar dit nou in ons volksgemeenskap gebeur dat die uiterste vryheid van bepaalde kunstenaars in bepaalde rigtings in beslag gelê is moet ons as verantwoordelike volksgenote aanvaar dat die staatsbestuurlike funksionele groep dreigende gevare vir die gemeenskap sien groei, wat net op die manier bekamp kan word. Ons moet aanneem dat die optrede in goeie trou geskied en dat inperkinge óf net tydelik sal wees, óf net in die allernoodsaaklikste gevalle toegepas sal word.”
Tydskrif vir Letterkunde oor sensuur en finansies
In sy vroeë geskiedenis is Tydskrif vir Letterkunde gekritiseer omdat dit geld van die sentrale regering ontvang het vir befondsing. Die tydskrif het ook fondse bekom van die Afrikaanse Persfonds (’n trust wat opgerig is uit persoonlike fondse van generaal J.B.M. Hertzog). In 1976 word die befondsing gestaak omdat die Persfondstrustees ’n klemverskuiwing gehad het, soos hulle aan die redakteur van toe, Elize Botha, verduidelik het. Botha het later finansiële ondersteuning bekom van Nasionale Pers Bpk wat tot in 2001 fondse verskaf het. Van toe af is advertensies en outeursbladgelde die hoofbronne van inkomste vir die tydskrif.
Die beleid oor die beheer van publikasies wat die NP destyds ingestel het, het ’n versigtige reaksie by die Skrywerskring ontlok omdat hulle nie die owerhede wou irriteer nie. Aanvanklik was daar lede van die Skrywerskring betrokke by die publikasiebeheeromgewing. ’n Figuur soos Van Wyk Louw het weer beswaar aangeteken teen die sensuurbeleid. Hy het ook in die tydskrif Standpunte ’n debat daaroor gepubliseer waaraan leidende figure deelgeneem het.
Eers in die 1970’s sou die Skrywerskring en Tydskrif reageer op die Wysigingswet op Publikasiebeheer (wat ingehou het dat appél oor sensuur op ’n werk by die howe aangeteken kon word). Vandag staan Tydskrif vir Letterkunde sterk “teen enige maatreël wat ons vryheid van spraak aan bande lê” en is Tydskrif “grondig gekant teen enige vorm van publikasiebeheer wat die wese van ons demokrasie aantas.”
Tydskrif vir Letterkunde en Standpunte
Tussen Tydskrif vir Letterkunde en Standpunte was daar ’n sogenaamde Noord-Suid-stryd. Dit het ’n geografiese stryd in letterkundige beskouings tussen die Noorde, die voormalige Transvaal, en die Suide, die huidige Wes-Kaap, ingehou. Standpunte se eerste uitgawe is in 1945 gepubliseer. Dit was belangrik vir die redaksielede om ’n literêre platform te hê waar die Afrikaanse letterkunde bespreek kon word sonder enige invloed en druk van buite af. In 1986 is die laaste uitgawe van Standpunte gepubliseer.
Eliza Botha sê oor dié stryd: “Vir baie jare het die persepsie bestaan dat Standpunte ’n ‘suidelike’ literêre beskouing onderhou, en die Tydskrif ’n ‘noordelike’ – wat dit presies beteken het, wil ek hier nie probeer uitlê nie; daar was in elk geval in die vroeë dekades van die tydskrifte se geskiedenis aanvoelbare spanning tussen die groepering rondom die Louws, en dié rondom C.M. van den Heever en sy vriend en kollega Abel Coetzee. Later het die spanning Noord-Suid een van die gemeenplase in literêre gesprekke geword.”
Redakteurs
Van 1966 tot 1973 was Coenie Rudolph redakteur van Tydskrif vir Letterkunde. Rudolph was ’n Pretoriase skrywer en onderwyskollegedosent. Tydens sy redakteurskap publiseer ’n aantal nuwe kreatiewe stemme, onder andere Abraham H. de Vries, Hennie Aucamp, Ingrid Jonker en Chris Barnard.
Eliza Botha word in 1973 aangestel as die nuwe redakteur. Botha was ’n Suid-Afrikaanse akademikus en literêre teoretikus. Sy het aan verskeie universiteite doseer onder meer die Universiteit van Suid-Afrika en die Universiteit van Pretoria. Botha se aanstelling as redakteur van Tydskrif vir Letterkunde is ’n merkwaardige gebeurtenis juis omdat die Skrywerskring voorheen nie toegelaat het dat vroue deel van die vereniging mag wees nie. Onder Botha het die tydskrif gedy en ’n nuwe geslag “Tagtigers” het onder meer daarin gepubliseer. Henning Pieterse, ’n skrywer, digter en Hertzogpryswenner, is aangestel as Botha se opvolger. Pieterse was redakteur van die tydskrif van 1992 tot 2002. Gedurende hierdie tyd ontbind die Skrywerskring.
Hein Willemse word in 2003 aangewys as redakteur. Willemse is ’n Suid-Afrikaanse akademikus, literêre kritikus, aktivis en outeur. Onder sy leiding word ’n paar veranderinge by die tydskrif aangebring. Die tydskrif publiseer nie meer alleenlik oor Afrikaanse letterkunde nie, maar het uitgebrei om letterkunde op die Afrikakontinent in te sluit. Daar is ook redakteurs en medewerkers van Afrika, Noord-Amerika en Europa aangestel. Omdat daar medewerkers van verskeie ander lande is, is die taalbeleid verander om nie slegs in Afrikaans gepubliseer nie, maar ook in Engels, Frans en Nederlands. Die formaat van die tydskrif is aangepas na hoofsaaklik eweknie-evaluering. Die tydskrif word twee keer per jaar gepubliseer teenoor die vorige vier keer per jaar. Vanaf 2016 word die tydskrif elektronies uitgegee en word slegs elektroniese voorleggings aanvaar.
Verwysings
__INDEKS__
Lynn Merrick
Lynn Merrick (19 November 1919 – 25 Maart 2007) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Arizona Terrors (1942), The Cyclone Kid (1942), Stagecoach Express (1942), en Dead Man's Gulch (1943).
Protosuberites collaris
Protosuberites collaris is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Protosuberites en tot die familie Suberitidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Annandale.
Sebastian Smith
Sebastian Smith (3 Oktober 1869 – 15 Januarie 1948) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tilly of Bloomsbury (1931), Badger's Green (1934), en Oh, Mr. Porter! (1937).
Simmetrie
Simmetrie (van die Griekse συν, "saam", en μετρον, "maat") by ’n voorwerp is wanneer twee helftes van die voorwerp mekaar se spieëlbeeld is. Dit kan geld vir ’n punt, lyn of plat vlak.
Wiskunde
Wiskundig kan simmetrie in simmetrie-elemente weergegee word. 'n Element is 'n operator wat die koördinate van een punt omsit na die koördinate van 'n simmetries gelykwaardige punt. 'n Voorbeeld is 'n spieëlvlak in die 'n (x,y)-vlak in drie dimensies. Ons kan dit aangee met die simbool mz. Die spieël-operasie mz uitgevoer op 'n punt (x,y,z) gee
of:
Spieëling is 'n voorbeeld van rotasiesimmetrie. Daar bestaan andere soorte simmetrieë soos die translasiesimmetrie waar 'n verskuiwing 'τ tot 'n gelywaardige punt voer. 'n Translasie-element T kan geskryf word as:
Soorte rotasiesimmetrie
Spieëlvlakke is net een vorm van rotasiesimmtrie. Andere vorme is:
Inversiepunt
Die inversiepunt i keer alle drie koördinate om
Rotasie-asse
'n Rotasie-as van orde n draai 'n punt oor 'n sekere hoek
Vir n=2 gee dit 'n tweetallige as C2z en die operasie kan geskryf word as:
Hier het ons die z-as as draaiingsas gekies, maar ook andere asse kan gekies word
'n Viertallige as (n=4) draai 'n punt met 90 grade. Dié operasie moet vier maal uitgevoer word om terug te keer tot die oorsponklike punt
Rotasiespieëlasse
Die operasie van 'n rotasiespieëlas kan gesien word as 'n rotasie gevolg deur 'n spieëling.
Die element S4z is 'n voorbeeld: rotasie oor 90 grade om die z-as gevolg deur spieëling om die (x,y) vlak. Die kombinasie gee die operasie:
'n Alternatief is die te beskryf as rotasie gevolg deur inversie (met simbool \bar{4}), maar die twee bekrywings is nie heeltemaal identiek nie, omdat rotasie+inversie die element S34z oplewer.
Groepe
Simmetrie-elemente kan gekombineer word en vorm wiskundige groepe.
'n Wiskundige groep bevat
Die eenheidselement is 'n operasie wat die koördinate van die punt nie verander nie:
Die kombinasie van mz met homself lewer E op:
'n Voorbeeld is die groep {E, C2x,C2y,C2z} wat uit vier elemente bestaan, waarby C2xC2x=E, maar C2xC2y=C2z
Belangrike wiskundige begrippe in simmetrie
Simmetrielyn: Die lyn wat ŉ vorm in twee identiese helftes verdeel.
Rotasiesimmetrie: Wanneer jy ŉ vorm kan draai (roteer) om in sigself te pas voordat ŉ volle omwenteling voltooi is. Orde van rotasiesimmetrie: Die aantal kere wat die vorm in sigself kan pas terwyl ŉ omwenteling voltooi word.
Oneindig: Hou nie op nie/kan nie getel word nie.
Roteer/rotasie: Draai.
Käthe Haack
Käthe Haack (11 Augustus 1897 – 5 Mei 1986) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Hedda Gabler (1925), Emil und die Detektive (1931), The Adventures of Baron Munchausen (1943), en Meine vier Jungens (1944).
Shreya Ghoshal
Shreya Ghoshal is 'n Indiese sangeres. Sy het vier Nasionale Film-pryse, vyf Filmfare-pryse en agt Filmfare (Suid-Indië)-pryse ontvang. Sy het liedjies vir filmmusiek in verskeie Indiese tale opgeneem, en so haar identiteit as 'n leidende sangeres van die Indiese filmbedryf gevestig.
Haar talent is eers deur die filmvervaardiger Sanjay Leela Bhansali opgemerk toe Ghoshal in die TV-werklikheidsreeks en -sangkompetisie Sa Re Ga Ma Pa deelgeneem het.
Mesembryanthemum schenckii
Mesembryanthemum schenckii is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie. Die plant is inheems aan Namibië en Suid-Afrika waar dit in die Noord-Kaap voorkom.
Cam Clarke
Cam Clarke (gebore 6 November 1957) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Akira (1988) en in die televisiereeks Teenage Mutant Ninja Turtles (1987).
Nicholas Smith (akteur)
Nicholas Smith (5 Maart 1934 – 6 Desember 2015) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Adventure of Sherlock Holmes' Smarter Brother (1975), Are You Being Served? (1977), en The Curse of the Were-Rabbit (2005), en in die televisiereeks Are You Being Served? (1972).
Phugwanerivier
Die Phugwanerivier of Phokwanerivier is 'n groot takrivier van die Shingwedzirivier in die Limpopoprovinsie in Suid-Afrika.
Gertrude Messangeres
Gertrude Messinger (28 April 1911 – 8 November 1995) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente A Bit o' Heaven (1917), Rip Van Winkle (1921), Anne of Green Gables (1934), en Aces Wild (1936).
Produktiwiteit (ekologie)
In Ekologie verwys produktiwiteit na die tempo van die opwekking van biomassa in 'n ekostelsel. Dit word gewoonlik uitgedruk in eenhede van massa per eenheidsoppervlak (of volume) per eenheidstyd, byvoorbeeld gram per vierkante meter per dag (g m−2 d−1). Die massa-eenheid kan verband hou met droëstof of die massa koolstof wat gegenereer word. Produktiviteit van outotrofe soos plante word primêre produktiwiteit genoem, terwyl dié van heterotrofee soos diere sekondêre produktiwiteit genoem word.
Invloede
Wanpraktyke soos roofbou, oorbeweiding, oormatige visvang en jag lei tot die vernietiging van die hulpbronne omdat meer as die netto produksie verwyder word. Alle groen plante en sommige bakterieë kan deur die proses van fotosintese sonligenergie in organiese molekules vaslê, terwyl ander outotrofiese organismes (hoofsaaklik bakterieë) deur die proses van chemosintese chemiese energie so kan vaslê. Op hierdie manier word nuwe organiese materiaal gedurig gevorm en die tempo waarin dit geskied, wat normaalweg uitgedruk word in gram droëmassa/m2/jaar, staan bekend as primêre produktiwiteit.
Die hoeveelheid organiese materiaal wat op 'n spesifieke oppervlakte in 'n spesifieke tydperk gevorm word, staan bekend as die produksie van daardie oppervlakte in daardie tydseenheid. Die produktiwiteit van plante is baie hoër as die van ander outotrofiese organismes en dikwels word slegs die vir plante vir praktiese oorwegings in ag geneem. Die begrip primêre produktiwiteit geld vir sowel enkele plante as vir gemeenskappe van plante.
Dit kan onderverdeel word in brute primêre produktiwiteit en netto primêre produktiwiteit. Bruto produktiwiteit dui op alle organiese materiaal wat gevorm word. Deur die proses van respirasie word 'n deel van daardie organiese materiaal egter weer afgebreek en die energie vrygestel. Die tempo waarin die organiese materiaal gevorm word na aftrekking van die wat vir respirasie benodig word, staan bekend as netto primêre produktiwiteit. In die meeste gemeenskappe van lewende organismes is daar verbruikers in die vorm van herbivore (planteters), parasiete en reduseerders wat leef op die netto primêre produksie. Hierdie verbruikers benut die organiese materiaal wat deur die primêre produsente geproduseer is vir die opbou van hulle eie liggame en as bron van energie.
Fotosintese is tot plante beperk, maar respirasie kom in alle lewende organismes voor. Wanneer die totale hoeveelheid organiese materiaal wat deur respirasie afgebreek word (en die energie wat sodoende vrygestel word), afgetrek word van die totale hoeveelheid organiese materiaal wat deur fotosintese gevorm is (en die energie wat sodoende vasgelê is), staan die oorblywende hoeveelheid organiese materiaal en energie wat daarin vasgelê is, bekend as die netto gemeenskapsproduksie.
Die tempo waarin dit plaasvind, is dan die netto gemeenskapsproduktiwiteit. In 'n stabiele natuurlike gemeenskap is daar meestal geen netto gemeenskapsproduktiwiteit nie, omdat alle organiese materiaal wat gevorm word, deur die plante self of weer deur die verbruikers afgebreek word. In sulke gemeenskappe word die aantal verbruikers dikwels juis gereguleer deur die beskikbare hoeveelheid organiese materiaal. In minder stabiele gemeenskappe, en veral tydens suksessie, is daar dikwels wel netto gemeenskapsproduktiwiteit, met ander woorde die produksietempo is hoër as die respirasietempo.
Die produktiwiteit van lewende gemeenskappe word deur 'n groot aantal omgewingsfaktore soos voedingstowwe, water, temperatuur en lig beïnvloed. In streke met uiters ongunstige lewensomstandighede, soos woestyne en sommige dele van die oop see, is die produksie minder as 0,1 g/m2/dag. In grasveld met 'n middelmatige reënval, in die see langs die kus, in vlak damme en in die meeste landbougebiede is die produksie tussen ongeveer 1 en 10g/m2/dag. In 'n paar plekke soos riviermondings, koraalriwwe, minerale bronne, sommige tropiese reënwoude en sekere intensiewe landbougebiede, byvoorbeeld waar suikerriet onder besproeiing verbou word, word produktiwiteit van 10 tot 20 g/ m2/dag aangetref. In enkele gevalle kan die produktiwiteit oor die kort termyn nog hoër as 20 g/m2/dag wees, maar waardes van meer as 25 g/m2/dag is nog nooit gevind nie.
Biomassa word dikwels verwar met produktiwiteit, hoewel daar geen korrelasie tussen die twee is nie. Woude het byvoorbeeld oor die algemeen 'n betreklik groot biomassa, maar veral in die kouer dele van die wêreld is die produktiwiteit daarvan dikwels laag. In tropiese reënwoude is die bruto produktiwiteit oor die algemeen hoog, maar die netto produktiwiteit nie. In enkele tropiese reënwoude is die bruto produktiwiteit ook nie hoog nie. Die produktiwiteit van fitoplankton (massas eensellige plante wat in die see aangetref word) is meestal baie hoog, hoewel die biomassa daarvan baie klein is.
Ook grasveld, waarvan die biomassa baie kleiner as die van woude is, het meestal 'n hoër produktiwiteit as woude. Die hoe produktiwiteit van byvoorbeeld plankton kan daaraan toegeskryf word dat die plantjies baie vinnig aanteel en groei, terwyl die lae biomassa weer die gevolg is daarvan dat hulle in 'n hoe tempo geëet word. Die omset van hierdie plantjies is dus baie hoog. Hoewel hoë temperature oor die algemeen bevorderlik is vir 'n hoe brute produktiwiteit, veroorsaak dit ook 'n verhoogde respirasietempo, sodat die netto produktiwiteit nie noodwendig hoër hoef te wees as in streke waar die temperature laer is nie. Die produktiwiteit van rys is byvoorbeeld oor die algemeen laer in die tropiese wêrelddele as in die gematigde dele.
Produksie op land
Water, lig, koolsuurgas en minerale voedingstowwe is die vernaamste abiotiese faktore vir die produksie van organiese materiaal op land. Onder vogtige klimaatsomstandighede, waar 'n oormaat water beskikbaar is, word een van die ander faktore beperkend (byvoorbeeld die hoeveelheid lig in 'n tropiese reënwoud). Oor die algemeen is die produksie in die trope hoër as die in die poolgebiede, maar daar is geen reglynige verband tussen die twee nie omdat, benewens temperatuur, talle ander faktore ook nog 'n rol speel.
Dit is belangrik dat die organismes in elke gemeenskap by hut omgewing aangepas is. By die meeste gemeenskappe op land is die produktiwiteit minder as die maksimum, omdat water, temperatuur of 'n ander faktor beperkend is, of omdat die gemeenskap onstabiel is. Die hoogste produktiwiteit word meestal aangetref by gemeenskappe wat op die grens van land en water voorkom.
Produksie in water
Hoewel die aanwesigheid van water op land byna altyd 'n gunstige invloed op produktiwiteit het, is die produktiwiteit van gemeenskappe in die see of in vars water nie altyd hoër as die op land nie. In die see wissel die produktiwiteit byvoorbeeld van minder as 2 g/m2/jaar onder die yskappe van die pole, waar die lig swak is, tot meer as 3 000 g/m2/jaar in tropiese koraalriwwe. In die see kan fotosintese slegs in die boonste laag water, waar sonlig deurdring, plaasvind.
Die kompensasiepunt (waar die hoeveelheid lig sodanig is dat die tempo van fotosintese gelyk is aan die tempo van respirasie) vorm die onderkant van die laag waar produksie plaasvind en lê tussen ongeveer 30 en 120 m diep. Die dikte van die produktiewe waterlaag word bepaal deur die deursigtigheid van die water en die hoeveelheid plankton wat aanwesig is, omdat die plankton self 'n groot deel van die invallende lig absorbeer. 'n Belangrike faktor vir produktiwiteit in varswater is die aanwesigheid van termiese gelaagdheid of stratifikasie.
In tropiese waters, en tydens die somer ook in gematigde waters, dryf 'n warm waterlaag met 'n laer digtheid (epilimnion) op 'n kouer massa water met 'n groter digtheid (hipolimnion). Die laag tussenin, waar die temperatuur skielik afneem, staan bekend as die termoklien. Ook die suurstofkonsentrasie neem af na gelang van die diepte. Vertikale verplasing van water as gevolg van die beweging van golwe, ensovoorts, het slegs 'n invloed op die boonste, warm waterlaag.
As die organismes in die boonste waterlaag doodgaan, sink hulle af na die dieper waterlae. As gevolg van die termiese gelaagdheid kan voedingstowwe nie uit die hipolimnion na die epilimnion terugkeer nie. Daar is gevolglik dikwels 'n tekort aan voedingstowwe, wat 'n verlaagde produktiwiteit veroorsaak. In seewater is daar wel ŉ vermenging van water en word die fitoplankton dus gedurig van nuwe voedingstowwe voorsien. Deur die vermenging kom sommige van die planktonorganismes egter onder die produksielaag tereg, waar geen fotosintese, en dus produksie, moontlik is nie. In die gematigde wêrelddele kan die temperatuur van die bolaag in die winter egter onder 4 °C daal, waardeur 'n gelaagdheid intree.
Die onderste water is dan warmer as die boonste water. Daar word dan gepraat van 'n winterstagnasie in die produksie. Wanneer die boonste laag water in die lente warmer word, meng die water weer en is daar dikwels 'n skielike toename in planktonorganismes (planktonbloei). Voedingstowwe speel ŉ belangrike rol in produksie in die see en langs sekere kuste veroorsaak 'n voortdurende opwelling van koue, voedingstofryke water 'n hoë produksie van fitoplankton en gevolglik ander organismes. Die weskus van Afrika is so 'n geval en dit is waarom die visproduksie langs die Namibiese kus so hoog is.
Benutting van natuurlike hulpbronne
Landbou, bosbou, visvangs, jag, en so meer is almal die benutting van natuurlike hulpbronne waarvan die mens vir sy voortbestaan afhanklik is. Vir die benutting van hierdie hulpbronne stel die mens belang in maksimum netto produktiwiteit, wat in die natuur gewoonlik betreklik laag is. Die brute produktiwiteit van natuurlike gemeenskappe en van mensgemaakte gemeenskappe (byvoorbeeld landerye) stem oor die algemeen baie ooreen, maar in mensgemaakte gemeenskappe word die verbruikerselemente onderdruk om die netto produktiwiteit te verhoog.
Veral insekte, maar ook ander herbivore, sal onder natuurlike omstandighede 'n groot deel van die primêre produksie verbruik en dit is waarom gifstowwe, ensovoorts, gebruik moet word om hulle in die landbou te bestry. Verder word landerye dikwels besproei waar water 'n beperkende faktor is, en waar voedingstowwe ŉ beperkende faktor is, word bykomende voedingstowwe in die vorm van kunsmis toegedien. Vir al hierdie landboupraktyke word bykomende energie benodig en daar kan dus gesê word dat die verhoogde netto primêre produktiwiteit slegs met behulp van energiesubsidies verkry kan word.
Veral in monokulture (die grootskaatse verbouing van 'n enkele gewas) word hoë energiesubsidies benodig omdat hierdie sisteem teen die beginsels van die natuur indruis. Dieselfde beginsels geld vir die benutting van sekondêre produktiwiteit, byvoorbeeld vee of wild. Onder natuurlike omstandighede in 'n stabiele gemeenskap sal alle sekondêre produksie deur roofdiere, parasiete of reduseerders verbruik word. Die mens bestee heelwat energie aan die bestryding van roofdiere en parasiete om die sekondêre produksie vir homself beskikbaar te stel.
In die landbou en verwante bedrywe is dit belangrik dat slegs die netto primêre produksie benut word. Elke natuurlike gemeenskap het 'n sekere kenmerkende biomassa en produktiwiteit. Die biomassa van grasveld is heelwat minder as die van woude, maar die wat daar is, is belangrik vir die produksie van nuwe organiese materiaal. Wanneer veld bewei word, behoort die biomassa van die gras dieselfde te bly. In baie gevalle word veld oorbewei en verminder die biomassa van die gras.
Daardeur word die produktiwiteit ook geweldig verminder. Veral in dele met 'n lae reënval, soos die Karoo, is dit 'n wesenlike gevaar en die grootste deel van die Karoo is tans oorbewei. Ook die verbreiding van die Karoo is direk aan oorbeweiding toe te skryf. By enige benutting van wilde diere geld weer eens die basiese beginsel. Slegs soveel vis kan gevang word as wat jaarliks geproduseer word. As meer as dit gevang word, verminder die biomassa en kan die hele bevolking ineenstort.
Dit is presies wat reeds langs die Peruaanse kus gebeur het en ook besig is om langs die Suider-Afrikaanse weskus te gebeur. Ook in die geval van wildboerdery is dit belangrik dat nie meer wild verwyder word as wat jaarliks geproduseer word nie. Die beskikbare produksie kan egter verhoog word deur roofdiere uit te dun.
Eric Snowden
Eric Snowden (12 Augustus 1888 – 27 Junie 1979) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The Lion Man (1936) en in die televisiereekse Adventures of Superman (1952), Alfred Hitchcock Presents (1955), en One Step Beyond (1959).
Romulea monophylla
Romulea monophylla is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Romulea behoort. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die Sederberge voor.
Neutrondiffraksie
Neutrondiffraksie is 'n tegniek om die struktuur van materiale te bestudeer deur hulle met neutrone te bombardeer en die (koherente) strooiing van die neutrone te meet. Die strooiing is gewoonlik elasties, maar kan soms onelasties wees.
Geskiedenis van die tegniek
In die jare 1930 het navorsers begin om met diffraksie van neutrone te eksperimenteer, maar dit het nie tot bruikbare resultate gelei nie omrede die beskikbare bronne te swak was. In 1945 het dit verander. Kernreaktore het 'n Maxwell-spektrum van neutrone opgelewer waaruit Zinn met 'n baie groot kristal as monochromator 'n bundel neutrone met 'n noue bereik van golflengtes uitgeselekteer het, wat vir 'n diffraksie-eksperiment gebruik kon word. In vergelyking met X-straalbronne was dit nog steeds 'n swak bron gewees en het dit groot monsters vereis, wat die tegniek lank tot poeierdiffraksie beperk het. Rondom 1951 het dit duidelik geword dat dit nie die elektrone rondom die kern is wat verantwoordelik vir die strooiing is nie, soos in die geval by X-straaldiffraksie nie, maar die kern se spin, of – indien die materiaal magnetiese orde bevat – ook die ongepaarde elektron s'n. By die meeste isotope tree by 'n elastiese botsing 'n faseverskil van 180° in, maar daar bestaan ook isotope van elemente soos Li, Mn, H waar die faseverskil nul is. In 1951 het Shull en Wollan die koherente strooiingsamplitudes van sowat sestig elemente en isotope gepubliseer en dit was die begin gewees van die toepassing van neutrondiffraksie as 'n wetenskaplike tegniek.
Kernsplyting as bron
Kernreaktore wat byvoorbeeld of  gebruik vir 'n splytingsreaksie produseer ook neutrone wat gebruik kan word vir strooiingseksperimente. Hierdie bronne gee 'n voortdurende neutronestroom. Die momentumoordrag wat plaasvind by die strooiing word gemeet deur die strooiingshoek te bepaal. In Suid-Afrika het daar in 2015 twee nuwe instrumente vir neutrondiffraksie, MPISI en PITSI in werking getree by Necsa se SAFARI-1-navorsingsreaktor. PITSI is 'n poeierdiffraksie-instrument wat ondersoeke na fase-oorgange in die temperatuurgebiede 300-1800K en 3-350K moontlik maak.
Kernafsplintering as bron
Baie intense neutronebronne ontstaan wanneer 'n bundel hoogenergieke deeltjies soos protone op 'n vaste teiken gerig word. Afsplintering (spallasie) van die kerne van die teiken kan plaasvind wat talle neutrone en protone vrystel. Voorbeelde van afsplinteringsinstallasies is die nTOF van CERN by Genève op die grens van Frankryk en Switserland en die SNS in Oak Ridge, Tennessee wat tans die sterkste neutronebron is waaroor navorsers beskik. Hierdie bronne is pulserend. Die momentumoordrag word gewoonlik gemeet deur die vlugduur (TOF: time of flight) van die neutrone te bepaal.
Magnetiese strukture
Boonop kan ook 'n translasieselement gekombineer word met 'n 'kleur'verandering, 'n anti-translasie en dat wil sê dat die magenetiese eenheidssel groter kan wees as die kristallografiese een.
X-straaldiffraksie is ongevoelig vir elektronspins en sal daarom die ooreenkomstige grys simmetrie van die kristal waarneem.
Willie Gillis
Willie Gillis, jr. (algemeen bekend as Willie Gillis) is 'n fiktiewe karakter wat deur Norman Rockwell geskep is vir 'n reeks Tweede Wêreldoorlog-skilderye wat op die voorblad verskyn het van elf uitgawes van The Saturday Evening Post tussen 1941 en 1946. Met die rang van weerman was Gillis 'n Jan Alleman wie se loopbaan gevolg kon word - vanaf induksie tot ontslag – op die voorblad van die tydskrif Post sonder dat hy ooit in 'n veldslag uitgebeeld is. Gillis en sy vriendin was gemodelleer deur twee van Rockwell se kennisse.
Alhoewel Gillis nie eksklusief op Post voorblaaie gebruik was nie, was die Willie Gillis voorbladreeks 'n keurmerk van Rockwell se werk gedurende die oorlog. In Rockwell se fleur en op die hoogtepunt van The Post se populariteit het dit 'n intekenaarskap van 4 miljoen gehad waarvan talle intekenaars geglo het dat Gillis 'n regte mens was. Rockwell se oorlogtyd kuns, wat insluit Willie Gillis, die Four Freedoms en Rosie the Riveter het bygedra tot die sukses van die verkoopspoging van oorlog effekte.
Sedert 1999 was die Gillis reeks  ingesluit by twee groot Rockwell toere. Van 1999–2002 het dit getoer as deel van 'n Rockwell Post voorbladkuns terugblik. Vanaf 2006–2010 toer dit as deel van 'n 1940's Tweede Wêreldoorlog Rockwell kunsuitsstalling.
Agtergrond
Van 1916  tot en met sy Kennedy gedenkvoorblad op 16 Desember 1963, het Rockwell 321 tydskrif voorblaaie  vir The Post illustreer,  wat een van die gewildste tydskrifte was gedurende die eerste helfte van die 20ste eeu met 'n intekenaarskap van 4 miljoen. Rockwell het die Amerikaanse lewenstyl gedurende die Eerste – en Tweede Wereldoorlog illustreer in 34 van sy voorblaaie   en het in totaal 33 Post voorblaaie tydens die Tweede Wereldoorlog geskep. Vir grootliks die eerste helfte van die 1940"s het Rockwell se voorblad illustrasies gefokus op die menslike kant van die oorlog. Rockwell het steun vir die Tweede Wêreldoorlog aangemoedig deur middel van sy voorblaaie wat oorlog effekte onderskryf het, vroue aangemoedig het om te werk, en mans aangemoedig het om vir weermagdiens aan te meld. Sy Tweede Wêreldoorlog illustrasies het temas soos patriotisme, verlange, 'n skuif in geslagsrolle, hereniging, liefde, arbeid, gemeenskap en familie in tyd van oorlog gebruik om die oorlog te ondersteun. In sy rol as tydskrif illustreerder, tref Rockwell vergelykings met Winslow Homer, 'n Amerikaanse Burgeroorlog illustreerder vir Harper's Weekly. Rockwell se kunstige uitdrukkings sou na bewering bygedra het tot die aanvaarding van die doelstelling van die Four Freedoms soos uiteengesit  in VSA President Franklin Roosevelt se Staatsrede in 1941. Sy Four Freedoms skilderye het$132 miljoen ingesamel tydens 'n veldtog ten gunste van oorlog effekte.
Willie Gillis was 'n sproetgesig, gemiddelde Amerikaanse karakter wat gedien het as een van Rockwell se belangrikste voorbladmanne tydens die Tweede Wêreldoorlog. Daar word na die Gillis karakter verwys as 'n gewone mens wat die  tipiese Amerikaanse Tweede Wêreldoorlog soldaat versinnebeeld het. Gillis is deur Rockwell geskep in 1940 tydens die eskalasie van die Europese oorlogsteater waarin Amerikaners by die strydkragte aangesluit het of opgeroep is onder die Selective Training and Service Act van 1940. Rockwell gee die krediet vir die Willie Gillis naam aan sy vrou,  wie dit uit 'n ou kinderboek, Wee Willie Winkie, verkry het. Rockwell het Gillis beskryf as "an inoffensive, ordinary little guy thrown into the chaos of war." Die publiek het identifiseer met Rockwell se uitbeelding van die "klein outjie" wat sy plig nagekom het in die tyd van oorlog. Gillis was waarlik erken as die tipiese G.I.,  en Rockwell se oorlogkuns bly steeds taamlik gewild: die ondertekende en oorspronklike  29 Mei 1943 uitbeelding van Rosie the Riveter het by 'n Sotheby veiling verkoop vir $4,959,500 op 22 Mei 2002. Sommige van die Willie Gillis skilderye en die Rosie the Riveter  skildery was uitgeloot tydens die Amerikaanse Departement van Finansies se Tweede Oorlog leningsveldtog  vanaf 12 April – 1 Mei 1943. Die Gillis karakter deurstaan generasies later steeds letterkundige en kunssinnige vergelyking.
Reeks Oorsig
In Willie Gillis: Food Package, Gillis' 1941, het hy 'n omgee-pakkie (care package) gedra. Tien daaropvolgende voorblaaie het Gillis uitgebeeld in verskeie rolle: in uniform by die kerk;die soldaat wat kombuisdiens verrig; die seun wat die familie tradisie van militêre diensplig voortsit;   'n stillewe van die Gillis familiefoto's; en twee ontstelde (jaloerse) meisies wat elk 'n foto vashou wat Gilles aan hulle gestuur het vanaf die oorlogsfront. Gillis het ontwikkel met die verloop van die reeks totdat hy byna onherkenbaar was in die finale bydrae. Rockwell het 'n goeie einde vir die reeks voorsien deur Gillis op die GI Bill uit te beeld waar hy as student saam met 'n groep kollege studente ontspan. Ons weet dat dinge goed afgeloop het vir Gillis aangesien hy  op die finale voorblad in 1946 gewys word as 'n student aan Middlebury College wat op 'n versterbank sit en pyp rook met sy "penny loafers" aan.