cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Durban
Ekonomie
Volgens die laaste sensus van 2011 het Durban 'n werkloosheidsyfer van 30,2% gehad, 'n daling teenoor die 43% van 2001. Sowat 60% van die bevolking is van drinkwater uit krane voorsien, 9% meer as in 2001. Amper 90% van die bevolking het toegang tot elektrisiteit gehad, 'n styging van 10% sedert 2001.
Infrastruktuur
Die stad beskik oor 'n internasionale lughawe, Koning Shaka Internasionale Lughawe, terwyl daar ook spoorverbindings met Gauteng is. Die stad is ook verbind met Port Elizabeth en die Noordkus met die N2-nasionale pad, terwyl die N3-nasionale pad hier begin en in Johannesburg eindig. Die twee nasionale paaie kruis mekaar by die "EB Cloete-wisselaar" in Westville. Die N2 tussen Durban en Kaapstad is sowat 1 600 km lank, Pretoria is sowat 620 km noordwes en Johannesburg sowat 570 km.
Lughawens
Die Koning Shaka Internasionale Lughawe bedien Durban en is in die voorstad La Mercy geleë, sowat 35 km noord van die binnestad. Dié lughawe is op 1 Mei 2010, net voor die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010, geopen en het die Durban Internasionale Lughawe net suid van die binnestad vervang. Dit maak deel uit van die "Goue Driehoek" van Suid-Afrika, saam met die Kaapstad Internasionale Lughawe en die O.R. Tambo Internasionale Lughawe in Johannesburg. Dit is die negende besigste lughawe in Afrika en die derde besigste in Suid-Afrika, volgens data in 2016.
Die Koning Shaka Internasionale Lughawe het sy operasies met verbindings na Singapoer, Moembaai, Kigali, Luanda, Lilongwe en Nairobi begin. Die lughawe bied gereëlde vlugte na agt plaaslike bestemmings en gereelde geskeduleerde dienste na Doebai, Istanboel, Doha, Mauritius, Lusaka, Windhoek, Gaborone en Maputo. Vanaf 29 Oktober 2018 bied British Airways regstreekse vlugte na die Lughawe Londen-Heathrow aan.
In die noorde van Durban is die Virginia Lughawe langs die kus geleë. Die Lugmagbasis Durban van die Suid-Afrikaanse Lugmag is suid van die stad geleë. Dit het oorspronklik deel uitgemaak van Durban se ou Internasionale Lughawe.
Seehawe
Die Durban-hawe is die grootste en besigste hawe in Afrika en is aan groot internasionale skeepsroetes geleë. Durban is een van min natuurlike hawens tussen die tradisionele mededingers van Maputo en Port Elizabeth. Dit is Suid-Afrika se grootste houerhawe en huisves die vierde grootste houerterminaal in die Suidelike Halfrond. Durban se seehawe bedien Suid-Afrika tot by Gauteng asook Lesotho. Sedert die einde van die Mosambiekse Burgeroorlog het veral Maputo se hawe 'n sterk mededinger vir Durban s'n geword.
Die Durban-hawe huisves ook die Vlootbasis Durban van die Suid-Afrikaanse Vloot. In 2007 het adjunkadmiraal Refiloe Mudimu die verskuiwing van die vlootbasis aangekondig, reeds in 1994 is met die vermindering van gewapende magte begin. In 2013 is hierdie militêre installasies egter heropen, nadat Suid-Afrika sy deelname by die bestryding van seerowery langs die Mosambiekse kus aangekondig het. Dit is reeds in 2012 deur die destydse Minister van Verdediging en Militêre Veterane, Lindiwe Sisulu, aangekondig.
Terwyl Europese rederye steeds meer belangstelling toon om van Kaapstad een van die bestemmings op die seeroetes van hul plesierbote te maak, doen passasierskepe met Europese en Suid-Afrikaanse toeriste ook elke jaar in Durban se hawe aan, insluitende sommige van die wêreld se grootstes, soos die RMS Queen Mary 2.
Goue Myl-promenade
Durban se Goue Myl – met 'n reeks sandstrande – strek oor 'n afstand van ses kilometer vanaf die Umgenirivier in die noorde tot Durban-punt (Durban Point) en Suidstrand (South Beach) in die suide. Net oos van die middestad het veral in die 1970's toringblokke met hotelle en toeristewoonstelle ontstaan vir blanke Suid-Afrikaanse besoekers wie se belangstelling in die algemeen tot die strandlewe beperk was. Die oopstelling van Durban se strande in 1989 aan alle etniese groepe het behoudende blanke Suid-Afrikaners na ander bestemmings soos Kaapstad laat uitwyk, terwyl die Goue Myl-strand en -promenade oorlaai was met besoekers. Hoë misdaadvlakke het aan die promenade die bynaam Mugger's Mile besorg, maar tydens die aanloop tot die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 is pogings aangewend om die promenade veiliger en voetgangervriendelik te maak.
Demografie
Durban is 'n etnies gemengde stad met kulturele rykdom van gemengde godsdienste en tradisies. Zoeloes vorm die grootste etniese groep. Durban huisves 'n groot aantal Anglo-Afrikane en die meeste Indiërs in 'n enkele stad buite Indië. Indiërs het 'n groot invloed op die Durbanse kookkuns, kultuur en godsdiens.
Volgens die sensus van 2011 het Durban 'n bevolking van 595 061, van wie 15,3 persent blankes, 51,1 persent swartes, 8,6 persent bruines en 24 persent Asiërs was. Die inwoners van Durban word Durbaniete genoem.
Soos orals in Suid-Afrika bevat Durban townships van die apartheidsera. Umlazi is die vierde grootste in Suid-Afrika (na Soweto, Tembisa en Katlehong) en die grootste in KwaZulu-Natal.
Islamitiese gemeenskap
Die eerste Moslems het Durban met die koms van Indiese kontrakarbeiders uit Brits-Indië tussen 1860 en 1868 bereik. Die Juma Masjid-moskee, in 1881 begin en in 1930 voltooi, is die eerste moskee in Durban en die grootste moskee in die Suidelike Halfrond. In 1911 is 152 641 Indiërs na Natal gebring. Vandag is sowat 3,2% van dié stad se bevolking Moslems.
Joodse gemeenskap
Hoewel Durban se Joodse bevolking altyd betreklik klein was vergeleke met dié van Johannesburg en Kaapstad, het hulle deurgaans ’n belangrike rol in die stadslewe gespeel. Een van die stigters van Port Natal was Nathaniel Isaacs, wat hierheen gekom het as jong man in 1825. Belangrike bydraes tot die hawe se vroeë ontwikkeling is gelewer deur Jonas Bergtheil en Daniel de Pass. Natal se eerste berit melih, vir die seun van die Durbaniet D.M. Kisch, is in 1876 uitgevoer deur eerw. S. Rapaport, wat vanaf Port Elizabeth af gekom het vir die seremonie. ’n Joodse begraafplaas is in 1880 aangelê. Drie jaar later is die gemeente gestig en in 1884 is ’n gebou wat eens ’n Metodistekapel was in ’n sinagoge omskep, met Bernard Lipinski (oorlede in 1907) as die eerste president.
Wat munisipale regering betref, is uitsonderlike diens gelewer deur Felix. C. Hollander (1876–1955), wat Durban se burgemeester was van 1910–’13, lid van die Natalse provinsiale uitvoerende komitee (1914–’23 en 1926–’39), senator van 1939–’48 en hoof van die plaaslike Joodse gemeenskap. Charles Phineas Robinson (oorlede 1938) was lid van die Natalse wetgewer en later van die Unieparlement. Sy seun Albert was ook ’n parlementslid en was later hoëkommissaris in Londen van die Sentraal-Afrikaanse Federasie. Nog vooraanstaande Joodse Durbaniete was Philip Wartski (1853–1948) en Solomon Moshal (1894–1986).
Durban is minder beïnvloed deur immigrasie uit Oos-Europa as ander Suid-Afrikaanse gemeenskappe, maar terselfdertyd het die plaaslike Jode ’n aktiewe gemeenskapslewe gehandhaaf. Daar was in 2004 drie Ortodokse en een Hervormde sinagoge, asook die gebruiklike gemeenskaps- en welsynsorganisasies. Die afname in die Joodse bevolking het in 1997 tot die sluiting van die stad se Joodse skool, Carmel College, gelei. In sy plek is die Akiva College in Umhlanga geopen wat onderrig bied aan leerders van gr. 1 tot gr. 12.
Durban se Joodse Klub, die enigste instelling van sy soort in Suid-Afrika, het ’n belangrike rol gespeel in die gemeenskap se ontwikkeling. Die Raad vir KwaZulu-Natal se Jodedom is ’n koördinerende liggaam wat ook optree as provinsiale kantoor van die Suid-Afrikaanse Joodse Raad van Afgevaardigdes. Sionistiese aktiwiteite staan onder leiding van die KwaZulu-Natalse Sionistiese Raad. In 2004 het Durban se Joodse afstammelinge sowat 2 750 getel.
Onderwys
Durban huisves die Universiteit van KwaZulu-Natal (UKZN), wat in 2004 uit die samesmelting van KwaZulu-Natal se twee grootste onderwysinstellings, die Universiteit van Natal en die Universiteit van Durban-Westville ontstaan het. Veral die Universiteit van Durban-Westville was 'n belangrike sentrum van die anti-apartheidsbeweging. Daarbenewens huisves Durban ook 'n kampus van die Universiteit van Suid-Afrika. Ander instellings sluit in die Durban Universiteit van Tegnologie en die Mangosuthu Universiteit van Tegnologie.
Vanaf 1921 gebruik die Natal University College (NUC) die Natal Technical College se gebou om lesings in te gee. Die universiteitskollege wou hul eie kampus in Durban hê en TB Davis het £130 000 geskenk te ere van sy seun Howard wat in 1915 by die Slag van die Somme tydens die Eerste Wêreldoorlog gesneuwel het. Die eerste gebou op die nuwe 20 ha kampus kry die naam "Howard College". In 1949 word NUC 'n onafhanklike universiteit met 'n kampus in Pietermaritzburg en die Howard College-kampus in Durban. In 1951 stig die universiteit sy mediese skool in Umbiloweg. Volgens die Uitgebreide Universiteitswet van 1959 mag net blanke studente die universiteit bywoon behalwe vir die mediese skool waar ook nie-blanke studente mag inskryf.
Die voorstad Westville huisves die Deutsche Schule Durban wat in 1971 gestig is en privaat befonds word. Naas Duits word ook onderrig in Afrikaans, Engels en Zoeloe aangebied, maar eers vanaf verskeie grade.
Sport
Twee van Durban se sokkerspanne ding in die Premier Sokkerliga mee: AmaZulu FC en Golden Arrows. Die AmaZulu FC speel hul tuiswedstryde oorwegend in die Moses Mabhidastadion, terwyl die tuiswedstryde van die Golden Arrows in die Chatsworth Stadion of die Koning Zwelithini Stadion beslis word. Maar ook in die National First Division beskik Durban oor twee sokkerspanne: Real Kings FC en Royal Eagles FC met hul tuistes die Koning Zwelithini Stadion en die Sugar Ray Xulu-stadion, onderskeidelik.
Durban se Natalse Haaie ding jaarliks in die Suid-Afrikaanse Curriebeker mee en hul tuiswedstryde word in die Kings Park-stadion aangebied. Die Sharks verteenwoordig Natal tydens die jaarlikse Superrugbyklubkampioenskap met hul tuiste Kings Park-stadion. Die Dolfyne was KwaZulu-Natal se krieketspan tydens die Sunfoilreeks en die Curriebeker in krieket met die Kingsmead-stadion as hul tuiste. Ná afloop van die 2020/21-seisoen is die span tydens 'n hervorming van Suid-Afrikaanse krieket ontbind.
Durban was een van die gasheerstede vir die Rugbywêreldbeker 1995 en vyf rugbywedstryde is in die Kings Park-stadion gehou, waarvan drie groepwedstryde, een kwarteindstryd en een halfeindstryd. Vervolgens is in dié stadion tydens die Afrikanasiesbeker 1996 vir drie groepwedstryde, een kwarteindstryd en een halfeindstryd beslis. Kingsmead-stadion is 'n toetskrieketstadion en huisves gereeld internasionale krieketwedstryde van die Proteas, Suid-Afrika se nasionale krieketspan. Byvoorbeeld is vyf wedstryde tydens die Krieketwêreldbeker 2003, waaronder twee groepwedstryde, een Super Ses-wedstryd en een halfeindstryd, asook nege wedstryde tydens die T20I-wêreldbeker 2007, waaronder een halfeindstryd, hier gehou. Die Moses Mabhidastadion is ter geleentheid van die die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 opgerig en hier is ses groepwedstryde, een agtste eindstryd, een kwarteindstryd en een halfeindstryd aangebied. Dit is ook tydens die Afrikanasiesbeker 2013 vir vier groepwedstryde, een kwarteindstryd en een halfeindstryd ingespan.
In September 2015 is Durban as gasheerstad vir die XXIIste Statebondspele in 2022 aangewys, maar moes in Maart 2017 weens die gebreek aan finansiële middels die rol as gasheer van die hand wys. Aansluitend is Birmingham, Engeland, as nuwe gasheerstad aangewys.
Dipaleseng Plaaslike Munisipaliteit
Die Dipaleseng Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Gert Sibande-distriksmunisipaliteit in Mpumalanga, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Msukaligwa Plaaslike Munisipaliteit
Die Msukaligwa Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Gert Sibande-distriksmunisipaliteit in Mpumalanga, Suid-Afrika.
Erica alfredii
Erica alfredii is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom by Pilaarkop, Riviersonderendberge voor. Daar is een populasie van minder as 1 000 plante en hul habitat word bedreig deur indringerplante.
Msukaligwa Plaaslike Munisipaliteit
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Chroesjtsjof-ontdooiing
Dit het moontlik geword ná die dood van Josef Stalin in Maart 1953. Chroesjtsjof het Stalin se wandade op die 20ste kongres van die Kommunistiese Party bekend gemaak en hom van massamoord tydens die Groot Suiwering beskuldg. Hy het ook tydens sy magstryd om die Sowjet-leier te word ontslae geraak van die Staliniste in die regering. Hoogtepunte van die Ontdooiing was Chroesjtsjof se besoek in 1955 aan Beijing in China en Belgrado in Joego-Slawië, sy ontmoeting met Dwight D. Eisenhower later dié jaar en sy daaropvolgende besoek aan die VSA in 1959.
Die Ontdooiing was die begin van onomkeerbare veranderings in die Sowjetunie soos ekonomiese hervormings en internasionale handel, vryheid van inligting in die media, opvoedkundige en kulturele kontakte, feeste, boeke deur buitelandse skrywers, buitelandse rolprente, kunsvertonings, nuwe musiek, danse en modes en internasionele mededinging in sport. Dit was ’n reeks stappe sonder presedent wat mense verlos het van vrees en diktatorskap. Stalin se liggaam is ook uit die Lenin-mausoleum verwyder. Hoewel die magstryd tussen die liberale en konserwatiewes nooit geëindig het nie, het dit die Kommunistiese Party eindelik verswak.
Herhaling van geskiedenis
Baie historici vergelyk die Chroesjtsjof-ontdooiing met Michail Gorbatsjof se hervormings in die 1980's, perestroika en glasnost. Hoewel hulle in verskillende eras leiers van die Sowjetunie was, het hulle albei drastiese hervormings ingestel. In albei gevalle het dit net ’n paar jaar geduur en is dit deur die volk ondersteun, maar deur bittereinders teengestaan. Albei leiers is uit hul amp onthef, hoewel die gevolge van hul hervormings geheel en al verskil het.
Gawes van die Heilige Gees
Volgens die Bybel rus die Heilige Gees die Christelike gelowige toe met gawes. Die gawes van die Heilige Gees word saamgevat in 1 Korintiërs 12 in die Nuwe Testament. Nege gawes word aan mense afsonderlik gegee met die oog op wat nuttig is (volgens 1 Korintiërs 12:7), volgens die wil van die Heilige Gees (volgens 1 Korintiërs 12:11).
Thetford
Thetford is 'n dorp in die Engelse graafskap Norfolk. Ongeveer 6% van die dorp se inwoners is van Portugese afkoms.
Lettie Fouché
duimnael|regs|330px|Kabinetsvroue van Suid-Afrika, 1967. Lettie Fouché sit links. duimnael|links|200px|Lettie Fouché, omstreeks 1962. duimnael|regs|200px|Adv. Jim en mev. Lettie Fouché kom op [[10 April 1968 by die Groote Kerk aan vir sy inhuldiging as staatspresident van Suid-Afrika.]]
Letta Rhoda (Lettie) Fouché (Lady Grey, Kaapkolonie, 23 Mei 1900 – Pretoria [waarskynlik], 11 Junie 1993) was die eggenote van die tweede staatspresident van Suid-Afrika, adv. Jim Fouché.
Lettie Fouché is tydens die Tweede Vryheidsoorlog in die Noordoos-Kaap gebore as ’n dogter van mnr. en mev. T.S. McDonald van Zastron in die Suidwes-Vrystaat. Sy het haar opleiding aan die Hoërskool Zastron en die Universiteit van Stellenbosch ontvang, waar sy in die vrouekoshuis Greylock was. Op universiteit het sy kunsvakke, musiek en sang studeer. Sy is in 1920 met Jim Fouché getroud, ’n boorling van Wepener, waar hy indertyd geboer het. Haar man was ’n jarelange lid van die Nasionale Party en stoere republikein. Nadat hy hom as advokaat bekwaam het, het hy van 1954 tot 1959 as administrateur van die Oranje-Vrystaat gedien, toe hy tot die kabinet bevorder is as minister van verdediging. In 1966 het hy minister van landbou-tegniese dienste geword en in 1968 van waterwese. Nadat die aangewese staatspresident dr. Eben Dönges op 10 Januarie 1968 oorlede is voor hy ingehuldig kon word, is mev. Fouché se man in sy plek aangewys en op 10 April 1968 ingehuldig. So het sy die tweede staatspresidentsvrou van Suid-Afrika geword, ’n rol wat sy van 1968 tot 1975 vervul het. Haar man was die enigste seremoniële staatspresident wat sy volle ampstermyn van sewe jaar uitgedien het.
Twee seuns is uit die huwelik gebore, naamlik dr. Jacobus Johannes (Bux), wat getrou het met Coreen Louw, en Etienne. Bux Fouché het as ambassadeur gedien in Den Haag, Nederland van 1965 tot 1968. Hy is oorlede op 2 Oktober 1982. Twee kinders is uit sy huwelik gebore: Jacobus Johannes (Jimmy) Fouché en Jacobus Adriaan Louw (Koos) Fouché. Jimmy het getrou met Elsabé van Veen, en hulle het drie kinders gehad: Hanneline, Coreen en Bux. Koos het getrou met Edé Janse van Rensburg en het twee kinders gehad: Jeanne en Jacobus Johannes (James), 'n dokter in Utrecht, Nederland.
Lettie Fouché het in verskeie besture van die Vrouelandbou-unie gedien, veral te Rouxville. Sy was voorsitter van die afdelingsbestuur van die ou Nasionale Party asook van die vroueafdeling daarvan. In 1942, toe haar eggenoot tot LV vir Smithfield verkies is, moes sy hierdie aktiwiteite staak weens die veelvuldige pligte wat sy toe moes behartig tydens die parlementsitting in Kaapstad. In Januarie 1951 het hulle na Bloemfontein verhuis om in Vrystaatse Huis te gaan woon ná haar man se aanstelling as administrateur.
Ná haar man se dood in 1980 was sy 13 jaar lank weduwee.
Brely Evans
Brely Evans (gebore 9 Desember 1972) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Just Wright (2010), Sparkle (2012), For Love or Money (2014), en Revival!.
Sycyssa huxleyi
Sycyssa huxleyi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Sycyssa en tot die familie Lelapiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Haeckel.
Erica algida
Erica algida is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant in inheems in KwaZulu-Natal, Lesotho, Oos-Kaap en die Vrystaat. In Suid-Sotho staan die plant bekend as Lekhapu-le-lenye-nyane.
Glenn Langan
Glenn Langan (8 Julie 1917 – 26 Januarie 1991) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hangover Square (1945), Dragonwyck (1946), Treasure of Monte Cristo (1949), en The Amazing Colossal Man (1957).
Los Roques
Los Roques (Spaans: Archipiélago Los Roques) is 'n reeks koraaleilande wat ongeveer 135 km noord van die vasteland by Venezuela, en ongeveer 160 km oos van Bonaire, die naaste eiland in die Klein-Antille, lê.
Geografie
Los Roques is die enigste ware koraal atol in die Karibiese eilande. Daar is meer as 50 koraaleilande, en verskeie lae koraalriwwe and sandbanke wat verstrooi is rondom 'n sentrale lagoon.
Mkhondo Plaaslike Munisipaliteit
Die Mkhondo Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Gert Sibande-distriksmunisipaliteit in Mpumalanga, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Opkoms van Japan as Wêreldmoondheid
Die snelle opkoms van Japan in die moderne wêreld kan beskryf word as een van die merkwaardigste ontwikkelinge van die vorige eeu. Dit is merkwaardig in dié opsig dat 'n volk wie se bestaan tot ongeveer honderd en vyftig jaar gelede vir die wêreld van geen politieke of belang was nie, in dié tydbestek tot een van die toonaangewende wêreldmoondhede geword het. Tot in die 1940’s het die Westerse wêreld nie ten volle die betekenis van die veranderinge besef wat in die Verre-Ooste aan die gang was nie. Hierdie veranderinge was die gevolg van die kontak met die Weste en sy instemminge met die ou kultuur, instellinge en volke van die Ooste.
Japan en Japanners
Die Japanse ryk bestaan uit drie groepe eilande wat soos bergtoppe uit die Stille Oseaan naby die ooskus van Asië verrys. Japan is in noue aanraking met Asië, want van Foesan in Korea na die hawe van Sjimoneseki is maar sowat honderd myl (160.93 kilometer). Die land sal dus net so besorg wees oor sy nasionale veiligheid ten opsigte van gebeurtenisse in Asië as wat Groot-Brittanje in die sake van België of Frankryk belangstel. Japan het 'n strawwe klimaat, want tifone kom dikwels gedurende die somer voor, en die winters is, veral in die noorde, baie straf. Buitendien is baie van die berge werksame vuurspuwende berge, en aardbewings is baie algemeen; tot sewentien aardskokke is soms op een dag ervaar. Hierdie strawwe toestande het daartoe bygedra om 'n baie gespierde volk voort te bring.
Politieke en maatskaplike toestande
Gedurende die afgelope sewe-en-twintig eeue het daar net een vorstehuis in Japan geheers. Hierdie kontinuïteit word deur die Japanners self sterk benadruk. Daar is aanspraak op gemaak dat die erflike hoof van die staat, die Keiser, van goddelike afkoms was, en dat wát hy ook al gedoen het, noodwendig reg moes wees. Dit was deel van die Japanse tradisie en ritueel om hulle soewerein in hoë eer te hou. Op grond van hul geloof, het hulle geglo dat die welsyn van die volk vereenselwig was met dié van die keiser. Dit is 'n belangrike punt, want dit verklaar waarom die volk so geredelik die veranderinge aanvaar het wat in 1868 enkel deur 'n edik onderteken deur die keiser teweeggebring is.
Tot die tweede helfte van die neëntiende eeu was die hele Japan volgens 'n stelsel van die strengste feodalisme ingerig. Die keiser is as soewerein erken, maar alle werklike mag is uitgeoefen deur die hoof van 'n vername Japanse familie aan wie die titel Sjogoen toegeken is. So groot was die aansien van die Sjogoen, dat hy deur Europeërs wat Japan besoek het, as "U Majesteit" aangespreek is. Die verskillende provinsies is deur feodale leenhere (daimio’s) regeer. Onder hulle het troepe militêre volgelinge (samoerai) gedien. Onder hulle was weer die boere, wat die vernaamste belastingbetalers was, en die ambagslui. Die handelaars is beskou as laerklas, omdat die mening gehuldig is dat hulle niks geproduseer het nie. Nog laer was die werkende klasse, die "onmense" soos hulle genoem is.
Japan was dus soos 'n feodale gemeenskap georganiseer, en is regeer deur 'n vors met onbeperkte mag. In hierdie opsigte het hierdie Oosterse staat baie ooreenkoms met die Wes-Europa van die tydperk vóór die Franse Rewolusie vertoon.
Japan se afsondering van die wêreld
Die eerste Europese handelaars wat in Japan geland het, was die Portugese, en wel teen die middel van die sestiende eeu. Hulle is gasvry ontvang, en is deur die Spanjaarde en die Nederlanders gevolg. Na die handelaars het die sendelinge gekom. Die Christene is geduld totdat die Japanse regering agterdogtig begin word het omtrent die bedoelinge van die Europeane. Daarna is die Christene vyftig jaar lank vervolg, totdat alle spore van die Christendom oënskynlik uitgewis was.
In 1637 het die Sjogoen 'n bevel uitgevaardig dat geen Europeër toegelaat sou word om in Japan te land nie, en dat geen Japannees die land sou mag verlaat nie. Daar het 'n tydperk van isolasie begin wat tot die middel van die neëntiende eeu geduur het. Die enigste kontak met die buitewêreld was deur middel van die Nederlanders wat, aangesien hulle Protestants en anti-Spaans was, beskou is as ook teen die Christendom, en toegelaat is om een beperkte handelstasie op 'n klein eilandjie in die hawe van Nagasaki aan te hou.
Dit was vir die Sjogoenaat egter nie moontlik om Westerse invloed heeltemal uit te sluit nie. Deur die Nederlanders by Nagasaki is die Westerse geleerdheid, die sogenaamde Nederlandse studies, in Japan ingevoer. Die kennis wat op dié wyse van die Westerse wetenskap, veral mediese kennis, verkry is, het 'n diepgaande uitwerking op die Japanse denkwyse gehad, en gaandeweg die begeerte aangewakker om verkeer met vreemde volke te hervat. Verligte Japanse denkers en skrywers het daarop gewys dat die mag en rykdom van die Westerse volke berus het op die snelle uitbreiding van buitelandse handel en skeepvaart en van die nywerhede.
Die beëindiging van Japan se isolasie
Buitelandse faktore was die oorsaak dat die afsondering van Japan beëindig is. Omdat hy die suidwaartse gebiedsuitbreiding van Rusland en die toenemende belangstelling in die aanknoping van handelsbetrekkinge met China gevrees het, het die Sjogoenaat 'n heftige anti-buitelandse opstoking teen Europese nasies wat probeer het om Japan binne te kom, aangewakker. Dit was eintlik as gevolg van die druk wat deur die Verenigde State uitgeoefen is, dat die Japanse regering genoodsaak was om sy houding te verander. Vroeëre pogings om handelsverdrae met Japan te sluit het almal misluk. In 1853 het kommodoor Perry Edobaai (naby Tokio) met vier skepe binnegevaar en aan die keiser 'n brief van die Amerikaanse president oorhandig. Die versoeke daarin vervat was:
Restourasie (1867)
Ten einde hierdie eenheid te bewerkstellig, het die Sjogoen wat in 1866 sy amp aanvaar het, in 1867 bedank, en so die jong keiser, Mutsohito (1867-1912) self die oppergesag oor die land aanvaar. Kort daarna het al die daimio’s hulle onderwerp, en dit is gevolg deur 'n maatskaplike en ekonomiese omwenteling wat 'n nuwe tydperk in die geskiedenis van Japan ingelui het. Die hervormings het almal van die keiser uitgegaan, en is dus sonder aarseling deur die volk aanvaar. Die keiser het vir sy bewind die benaming Meiji (verligte regering) gekies. Binne die tydsbestek van 'n kwart eeu was die verwestering van Japan reeds ver gevorder, en was hy ook reeds in staat om sy plek onder die groot moondhede van die wêreld in te neem.
Dikwels is al beweer dat die Japannese na-apers is, en slegs die denkbeelde van ander volke oorneem en by hul omstandighede aanpas. Hierdie kritiek moet egter met heelwat voorbehoud aanvaar word. Japan is in groot mate deur die Chinese kultuur en godsdiens asook die deur die Chinese regeringstelsel beïnvloed. Die Japannese was egter nie slaafse navolgers nie. Japan het 'n vreemde beskawing nagevolg, oorgeneem en aangepas om in sy eie behoeftes te voorsien, maar toe die proses voltooi is, was sy beskawing Japans en nie Chinees nie.
Politieke en maatskaplike veranderinge
(a) Afskaffing van die leenstelsel
Een van die treffendste kenmerke van die rekonstruksie van Japan was die snelheid waarmee 'n feodale gemeenskap in 'n industriële gemeenskap omgeskep is. Die eerste teken van 'n naderende verandering was toe die keiser van sy vorige afsondering afgesien het en persoonlik die diplomatieke verteenwoordigers van die buitelandse moondhede ontvang het, en hom daarna ook aan sy onderdane getoon het. Die beginsels waarop al die daaropeenvolgende hervormings gebaseer was, is uiteengesit in die ,,Oktrooi-Eed van Vyf Artikels” wat die keiser in van die nuwe denkbeelde wat deur die regering aanvaar is, was die oorplasing van die hof van die heilige verblyfplek in Kioto na Edo, wat tot Tokio (oostelike hoofstad) herdoop is. 'n Nuwe Raad en Staat is gevorm, met 'n kanselier en sewe staatsdepartement. In 1869 is feodalisme afgeskaf. Die voormalige landgoedere van die leenhere is omgeskep tot prefekture onder regeringsamptenare wat die plaaslike bestuur moet behartig, en 'n eenvormige reg- en muntstelsel is ingevoer. Op hierdie wyse is 'n maatskaplike omwenteling teweeggebring, en is die hele volk verenig.
(b) Reorganisasie van die Leër en die Vloot
Een van die eerste noodsaaklike maatreëls van die stigting van 'n sterk nasionale leër in die plek van die Samoerai-magte. Die staande leër en die polisiemag is gereorganiseer en gemoderniseer. Teen 1873 was diensplig reeds ingevoer, waarvolgens alle mans op die ouderdom van twintig jaar dienspligtig geword het, en op hierdie wyse is 'n nasionale leër tot stand gebring. Aanvanklik het die afrigting van die leër onder Franse leiding geskied, maar as gevolg van die sukses van Duitsland in die Frans-Pruisiese Oorlog is die Franse deur Duitse instrukteurs vervang.
(d) Na 1871 het die onderwysstelsel van die land 'n algehele verandering ondergaan. In hierdie jaar is 'n departement van onderwys ingestel en die jaar daarop is 'n onderwyswet, gebaseer op die Franse en Amerikaanse onderwysstelsels, aangeneem waardeur openbare onderwys verpligtend gemaak is. Hierdie wet het bepaal dat die ,,hele volk, van 'n hoë of lae stand en van albei geslagte, onderwys moet geniet, sodat nie een gesin in die hele ryk, of een lid van 'n familie, onkundig en ongeletterd moes wees nie.”
Primêre onderwys is verpligtend gemaak vir alle kinders bo die ouderdom van ses jaar vir 'n periode van ses jaar. Die Japanners het uit die staanspoor 'n groot dors na kennis aan die dag gelê. Aangesien daar toendertyd geen onderwysers beskikbaar was nie, moes hulle aanvanklik uit vreemde lande ingevoer word. Deur die nuwe nasionale onderwysstelsel, wat 'n gees van vaderlandsliefde aangewakker het, is alle klasse, selfs die allerlaagste, in staat gestel om tot iets beters opgevoed te word. Die getal skole, opleidingskolleges en universiteite in Japan het vinnig aangegroei. Daar is bereken dat waar daar in 1923 slegs twintig persent van die Sjinese bevolking as geletterd beskou kon word, die persentasie ongeletterdheid in Japan minder as een persent was.
Sedert die herroeping van die verbod teen Christelike godsdiens in 1873 het die Christelike kerke veel daartoe bygedra om die onderwys in Japan te bevorder. Hoewel die getal nominale Christene in Japan betreklik klein is, het sommige van die voortreflikste onderwysinrigtinge en die beste hospitale in die hele Japan onder Christelike beheer gestaan. Al hierdie verreikende moderne hervormings is natuurlik nie met gelatenheid deur die volk aanvaar nie. Aanvanklik het die boere, wat die grootste deel van die volk uitgemaak het, by baie geleenthede hulle misnoeë te kenne gegee. Daar was, byvoorbeeld, opstootjies toe aangekondig is dat die Gregoriaanse kalender dié gebaseer op die maanmaand sou vervang. Die wettigverklaring van die Christendom, die oprigting van regeringskole, die instelling van inenting en militêre diensplig en 'n paar minder belangrike hervormings het tot baie ontevredenheid gelei. Nietemin het die verwestering vinnig gevorder.
Tegniese en industriële reorganisasie
Na die imperiale restourasie is baie tegniese deskundiges na Japan gelok, en baie Japanse studente het na die buiteland gegaan om Europese industriële metodes te bestudeer. Ten gevolge hiervan is 'n volkome reorganisasie op tegniese en industriële gebied teweeggebring. Een van die eerste sake wat aandag geëis het, was die verbetering van die verkeerswese. Die regering het beslag gelê op al die beskikbare skepe, en 'n gereelde skeepsdiens is tussen die verskillende hawens ingestel. 'n Aantal skepe is aangekoop of gebou, sodat die Japanners teen 1871 ses-en-veertig skepe besit het. Hierna het die handelsvloot onder die beskerming en aanmoediging van die regering snel uitgebrei. Die opening van die eerste spoorweg, naamlik dié tussen Tokio en Yokohama, is in 1872 deur die keiser self waargeneem.
Hoewel kapitaal en toerusting van Brittanje verkry is en die aanbou onder die toesig van Britse ingenieurs plaasgevind het, het die Japanners hulle spoorweë self gebou en in besit en beheer daarvan gebly. Terwyl Britse ingenieurs telegraaflyne en vuurtorings gebou het, myne ontgin en syspinnerye opgerig het, het die Franse met die aanbou van skeepswerwe gehelp. Banke op die lees van dié in Amerika geskoei, is opgerig. Die eerste bank is in 1873 geopen, en in 1882 is die Bank van Japan opgerig waardeur die uitgifte van banknote beheer word. 'n Munt is ook opgerig.
Die Japanse regering
Hoewel baie hervormings binne die eerste vyf jaar van die Meijiregering aangebring is, sou een-en-twintig jaar verloop voordat 'n nuwe grondwet afgekondig is. Van die begin af het sommige staatsliede op 'n liberale regeringsvorm aangedring, maar die konserwatiewe groepe het dit beveg tot 1881 toe 'n keiserlike dekreet in 1890 beloof is. Die eerste nasionale parlement het in daardie jaar bymekaar gekom. Die grondwet was opgestel deur 'n Kommissie wat 'n studie van die konstitusies van verskeie Europese lande en die Verenigde State gemaak het, maar die grondwet wat hulle te voorskyn gebring het, was nie 'n blote navolging van dié van ander lande nie. Die grondwet was kenmerkend Japans van aard en het met die inheemse volkstradisies ooreengestem:
Nywerheid en handel
Op industriële gebied was Japan in die middel van die neëntiende eeu vir die Europese volke ver agter. Dit was nie so maklik om industriële tegniek soos die ander hervormings in te voer nie, want voldoende geskoolde arbeiders en 'n bestendige toevloei van kapitaal is nodig om nywerhede te ontwikkel. Die Japanners was egter geheel en al onbekend met nywerheidsorganisasie en –tegniek, en die vermoënde leiers was huiwerig om hul geld in nuwe en onbeproefde nywerhede te belê. Net soos op ander gebiede, het die regering hier ook die voortou geneem. Staatsnywerhede is eers opgerig en daarna in private ondernemings teen besonder billike voorwaardes omgeskep. 'n Merkwaardige kenmerk van die Japanse industralisasie is dat, terwyl tegniese advies van Europese lande verkry is, slegs twee buitelandse lenings gedurende die neëntiende eeu aangegaan is – een vir die aanbou van die eerste spoorweglyn en die ander vir pensioenbetalings. Die regering wou nie staatmaak op buitelandse kapitaal vir die ontwikkeling van die staat nie.
Nywerhede van militêre betekenis is die eerste ontwikkel, soos die wapenfabrieke, ystergieterye, skeepswerwe, en skepe vir die vloot. Sodoende het Japan se vooruitgang hemelsbreed van China s’n verskil, waar die regeerders slegs geringe aandag aan die landsverdediging bestee het. Die regering was meer gereed om die ligte nywerhede, soos die tekstielbedryf, aan private ondernemings te oorhandig sodra hulle proefondervindelike stadium ontgroei het. Fabrieke is opgerig vir die vervaardiging van sy- en katoengoedere, porseleinware, ingelegde vis, speelgoed en talryke ander artikels. Omdat daar in die begin geen fabriekswette bestaan het nie, was toestande op industriële gebiede net so ellendig as wat dit in die vroeë dae van Brittanje was. Die regering het industriële bedrywigheid op elke moontlike manier aangemoedig. Groot geldelike toelaes is aan jong nywerhede geskenk; banke, tegniese en handelskole is opgerig, en 'n departement van landbou en handel is georganiseer. Die regering het ook probeer om 'n eenvormige standaard van fabrikasie te handhaaf deur baie van die gefabriseerde artikels sorgvuldig te ondersoek.
Ten gevolge van die toenemende bedrywigheid op industriële gebied, het die handel gestadig uitgebrei, en stede soos Osaka en Kobe het vinnig ontwikkel. Teen die end van die eeu was die uitvoerhandel twaalfmaal so groot soos in 1870. Teen 1913 het dit £60 000 000 beloop, en in 1927 oor die £ 200 000 000. Die handel het ontsaglik uitgebrei gedurende die Eerste Wêreldoorlog, want die Japannese het in die gunstige posisie verkeer van die enigste produserende land te wees wat in staat was om die tekort aan goedere in die Verre Ooste aan te vul, en hulle kon selfs die oorlogvoerendes in Europa van oorlogsmateriaal en ander gefabriseerde goedere voorsien. Japan se invoer het egter nog die uitvoer oortref. Groot hoeveelhede rys is ingevoer omdat Japan nie genoeg kon produseer om 'n snel aangroeiende bevolking te onderhou nie. Steenkool, yster en ander minerale produkte, insluitende olie, waar ook onder die belangrike invoergoedere.
Op hierdie wyse is dus 'n maatskaplike, ekonomiese en konstitusionele omwenteling van geweldige omvang in Japan vóór die aanvang van die twintigste eeu teweeggebring. 'n Moderne verwesterde staat het in die Verre Ooste opgekom, en hy sou later 'n vername rol op die Asiatiese vasteland speel. Nietemin het die land sy nasionale identiteit behou. Alhoewel hy die tegniese metodes van die Weste aanvaar het, het hy nog sy eie gewoontes behou, en sy godsdienstige gebruike in ere gehou en sy skryfwyse het bly voortbestaan.
Buitelandse beleid
"Verseker ons land se veiligheid deur militêre voorbereidings – bemoedig en beskerm die volk tuis, en wag dan die tyd van chaos in Europa af, wat uiteindelik vroeër of later moet kom; en hoewel dit ons nie onmiddellik aangaan nie, sal ons dit wel voel, want so 'n gebeurtenis sal die Oosterse volke in beroering bring, en gevolglik, al is ons land nie by die saak betrokke nie, sal ons wat Europa betref, die baas van die Ooste word."
So 'n militaristiese beleid het Japan met drie van sy bure – Korea, China en Rusland – in botsing gebring. Die sukses van die Japanners in die oorloë wat gevolg het, was 'n bewys van die volslae verandering wat die staat ondergaan het. Japan het uit 'n afsonderlike land tot 'n eersterangse see- en koloniale moondheid ontwikkel.
Korea en die Chinees-Japannese Oorlog (1894-95)
Sodra hulle aan die buitelanders 'n verenigde front kon toon, het die Japanners hulle na China en die omliggende eilande gewend om gelyke handelsregte met die Europeane in daardie geweste te verkry ten einde 'n afsetgebied vir die fabrikate van hul groeiende nywerhede te vind. Die uitbreiding van Japanse beheer in die Sjinese See het tot die botsing met China gelei. Die eintlike oorsaak van die oorlog tussen die twee lande was die botsing van hul belange in Korea. Japan het reeds jare lank sake met Korea met belangstelling gadegeslaan, want die koninkryk Korea kon weens sy nabyheid in die hande van een of ander matige oorwinnaar 'n gevaar vir die onafhanklikheid van Japan word. Korea, wat in naam 'n staat onderhorig aan China was, was reeds gedwing om sy vyandige houding jeens Japan te laat vaar en 'n handelsverdrag met hom te sluit. Hierdie verdrag is deur ander met die Europese groot moondhede gevolg, en op dié wyse is 'n einde aan die isolasie van Korea gemaak. Die spanning tussen die Chinese en Japanners in Korea was egter aan die toeneem, en 'n binnelandse politieke opstootjie het op 'n botsing tussen Chinese en Japannese soldate uitgeloop. Na 'n tydelike terugtrekking van troepe is die stryd hervat, en dit het spoedig tot die uitbreek van die Chinees-Japannese Oorlog (1894-5) gelei. Die onredderde en swak bewapende Chinese magte was allesbehalwe bestand teen die aanvalle van die uiters doeltreffende en goed toegeruste Japanse leër en vloot, wat deur hoogs bekwame offisiere aangevoer is. Die Chinese is uit Korea verdryf en Mantsjoerye is binnegeval. Daarna het die Japannese die sterk Chinese hawe, Port Arthur, ingeneem en die skiereiland Liao-toeng beset. Toe hulle hoofstad bedreig word het die Chinese om vrede gesoebat. Die Verdrag van Sjimonoseki is op 17 April 1895, nege maande ná die aanvang van die oorlog, onderteken. Aan Japan is die eiland Formosa en die Pescadores afgestaan, asook die skiereiland Liao-toeng, tesame met handelsregte in China op gelyke voet met die Westerse moondhede.
Die tussenkoms van die Drie moondhede
Die Japanse besit van die strategies belangrike skiereiland Liao-toeng kon nie onbetwis gelaat word nie, want die Russiese regering was hoegenaamd nie begerig om Japan so stewig gevestig op die vasteland van China te sien nie. Rusland het reeds begin met die aanbou van die Transsiberiese spoorlyn. Die Tsaar se politieke strewe was om Mantsjoerye 'n Russiese invloedsfeer te maak. Kort na die afloop van die oorlog het Rusland dus vir Frankryk en Duitsland oorgehaal om met hom saam te staan en Japan aan te raai om hom uit die skiereiland te onttrek, onder die voorwendsel dat die Japanse besetting 'n voortdurende bedreiging vir die Chinese hoofstad sou wees, die onafhanklikheid van Korea terselfdertyd sou ondermyn, en voortaan 'n voortdurende struikelblok in die weg van die blywende vrede in die Verre Ooste sou wees. Dit was Die Tussenbeidekoms van die Drie Moondhede (1896). Die Japanners kon die drie sterk moondhede nie weerstaan nie en moes die onderhawige gebiede aan China teruggee, maar was vasbeslote om hulle op Rusland te wreek.
Stryd om konsessies in China
Dit het spoedig geblyk dat die moondhede wat na afloop van die oorlog tussen China en Japan ten behoewe van China tussenbei gekom het, vasbeslote was om vergoeding te verkry vir wat hulle gedoen het. China was genoodsaak om van Frankryk en Rusland geld te leen om sy oorlogskuld aan Japan te betaal. Vervolgens het Frankryk sekere grondgebied in die suide en sekere myn-en spoorwegvoordele verkry. Rusland het 'n geheime verdrag met China gesluit vir wedersydse beskerming teen toekomstige Japanse aggressie, en die reg verlang om sy Transsiberiese spoorweg oor Mantsjoerye en Wladiwostok suidwaarts na die skiereiland Liao-toeng uit te brei, asook sekere ander voorregte. Die doel van dié spoorlyn was om die vervoer van Russiese troepe te vergemaklik indien oorlog sou plaasvind. Die Duitsers het 'n neën-en-neëntigjarige huurreg van Kiao-tsjau, die beste hawe in Sjantoeng, te eis (Maart 1898), asook waardevolle spoorweg- en mynkonsessies in die Sjantoeng-provinsie. Hierdeur is Rusland weer aangespoor om 'n vyf-en-twingtigjarige huurreg van Port Arthur (Maart 1898) te eis - dieselfde hawe waarvan gesê is dat dit so 'n gevaar in die hande van Japan sou blyk. Dit was van groot strategiese waarde vir Rusland, omdat dit die hele jaar deur ysvry was, terwyl Wladiwostok slegs gedurende die somermaande oop was. Om die magsewewig te behou, het Frankryk die huurkontrak ten opsigte van Kwang-tsjou (1898) verkry, en Brittanje dié van Wei-hai-wei (1898). 'n Aantal Chinese hawens is ook vir die wêreldhandel oopgestel, en aan die verskillende moondhede is belangrike spoorwegkonsessie toegestaan.
Die "Opedeur"-beleid in China en die Bokser-opstand
Dit het gelyk asof die hele China gaandeweg onder die Westerse moondhede verdeel sou word. Die moondhede was nou besig om "invloedsterreine" te bekom, omdat hulle die verlies van hul konsessies gevrees het indien China dit sou beëindig. Die Verenigde State het geen voordele tydens hierdie wedloop om konsessies verkry nie, maar hom toegelê op die uitbreiding van sy handelsbelange. China is egter van verdeling gered deur twee gebeurtenisse.
Die Verenigde State was bevrees dat sy handelsgeleenthede inkort sou word indien China verdeel word en dele van die land onder direkte beheer van ander moondhede sou kom. Gevolglik het hy in 1899 by die ander belanghebbende moondhede daarop aangedring om sy bekende beleid van die "opedeur" te onderskryf. Dit het beteken dat die verskillende moondhede hul onderskeie "invloedsterreine" nie vir handel van ander nasies sou sluit nie, nóg sou hulle tariewe teen ander nasies opstel. Al die moondhede het hierin toegestem.
Nog 'n voorval wat China van verdeling gered het, was die Bokser-opstand. Dit was 'n anti-uitlanderparty in China wat by die dag sterker geword het en ondersteun is deur die tante van die keiser, die weduwee-keiserin. Na die neerlaag wat China in die oorlog teen Japan gely het, was daar baie jong Chinese wat begerig was dat China onder Westerse invloed sou kom sodat hy ook 'n magtige staat sou word. 'n Hervormingsbeweging is in Kanton in die lewe geroep, en dit het na al die ander provinsies uitgebrei totdat die jong keiser, wat in 1889 die bewind aanvaar het, ook beïnvloed is, met die gevolg dat hy in 'n kort tydperk 'n aantal verordeninge uitgevaardig het rakende sake soos die leër, onderwys, spoorweë, mynbou en die aanbou van moderne paaie. Maar so 'n verreikende omwenteling was vir die Chinese onaanneemlik, want die aanlê van spoorweë, byvoorbeeld, sou beteken die vernietiging van baie van die heilige voorvaderlike kerkhowe. Die weduwee-keiserin, wat self teen die hervormings gekant was, is deur die hoë hoofamptenare genader en sy het die steun van die leër gehad. Die keiser is toe gevange geneem en geïnterneer; daarna het 'n periode van reaksie gevolg. Hierdie reaksionêre stappe het die anti-uitlandergroep, die sogenaamde Bokser-genootskap (die Chinese benaming beteken "Vuiste van Openbare Harmonie"), tot handeling aangespoor. Toe die gesantskappe van die vreemde moondhede in Peking aangeval word, het 'n internasionale leërmag van sewe moondhede, insluitende 'n sterk Japanse afdeling, ingegryp en die Bokseropstand is spoedig onderdruk. Tydens die aanval op die imperiale hoofstad is vandalisme op groot skaal gepleeg, maar daar het geen verder verdeling van Chinese grondgebied plaasgevind nie.
Die Russies-Japanse Oorlog (1904-5)
Rusland was nou vasbeslote om sy greep op Mantsjoerye, wat gedurende die Bokseropstand beset het, te verstewig. Hy het meer troepe na Mantsjoerye gestuur, die vestingwerke van Port Arthur en Wladiwostok versterk, en sy vloot daar aansienlik uitgebrei. Hierdie aggressiewe optrede het by die ander moondhede die vrees gewek dat, indien Rusland Mantsjoerye sou annekseer, dit vir alle handel behalwe dié van Rusland gesluit sou word. Die Japanners was bevrees dat Rusland selfs Korea sou inlyf. Dit sou 'n groot teenslag vir die Japanse handel en immigrasie wees.
In 1902 het Groot-Brittanje 'n bondgenootskap met Japan gesluit, waarby ooreengekom is dat, indien een bondgenootskap in 'n oorlog met 'n derde moondheid gewikkeld sou raak, die ander bondgenoot neutraal sou bly. Indien twee moondhede tegelyk een van die bondgenote sou aanval, sou die ander een hom hulp verleen. Die oogmerk van die Britte met die sluiting van hierdie bondgenootskap was om die Russiese planne in die Ooste te verydel. Japan is baie deur die bondgenootskap bevoordeel, want dit het sy prestige aansienlik verhoog. Met so 'n sterk bondgenootskap teen hom, het Rusland ingewillig om sy troepe uit Mantsjoerye terug te trek. In plaas van sy belofte na te kom, het hy in werklikheid sy militêre magte in die Verre Ooste versterk. Dit het Japan genoop om van hom te eis om te verklaar wanneer hy sy troepe uit Mantsjoerye sou verwyder. Die betrekkinge tussen die twee lande het hoe langer hoe meer gespanne geword, totdat die oorlog in Februarie 1904 uitgebreek het, toe 'n aantal Japanse torpedojaers die Russiese vloot wat buite Port Arthur voor anker gelê het, feitlik vernietig het.