cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Krieketwêreldbeker 2011
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die groep- en die uitklopfase.
Finale puntestand
Hierdie tabel toon die finale puntestand van al 14 deelnemende nasionale krieketspanne in die Krieketwêreldbeker 2011.
Mary Abigail Dodge
Mary Abigail Dodge (31 Maart 1833 – 17 Augustus 1896) was 'n Amerikaanse skrywer en essayis, wat onder die skuilnaam Gail Hamilton geskryf het. Haar skryfwerk is bekend vir skerp humor en die bevordering van gelykheid van onderwys en beroepsgeleenthede vir vroue. Sy was 'n joernalis, 'n feminis, 'n afskaffingslid en 'n suffragette.
Biografie
Mary Abigail Dodge is op 31 Maart 1833 in Hamilton, Massachusetts, gebore. Sy is op 'n plaas gebore, en was die sewende kind van Hannah en James Dodge. ’n Ongeluk tydens haar kinderjare het haar blind in een oog gelaat. Op 12-jarige ouderdom is sy na 'n kosskool in Cambridge, Massachusetts gestuur voordat sy daarna by die Ipswich Female Seminary ingeskryf het. Sy het in 1850 gegradueer en vir vier jaar daar skoolgehou totdat sy 'n pos by Hartford Female Seminary gekry het. Sy het egter nie van die werk gehou nie en besluit om eerder gedigte te skryf.
Die redakteur Gamaliel Bailey het haar werk in 1856 gelees en teen 1858 het sy na Washington, D.C. verhuis om as 'n goewerneur vir sy kinders te dien. Van daar af het sy haar publikasies na koerante wat teen slawerny was ingestuur. Sy het egter nie van aandag gehou nie en het dus die skuilnaam Gail Hamilton gebruik, wat die laaste deel van haar middelnaam met haar geboorteplek gekombineer het. Onder haar geskrifte was verskeie politieke kommentare, wat haar een van die eerste vroulike politieke korrespondente in Washington gemaak het. Haar opstelle was veral bekend vir hul ongenaakbaarheid jeens mans.
In 1860, ná Bailey se dood, het Dodge na haar geboortedorp teruggekeer en bygedra tot The Atlantic Monthly. Haar pa is in 1864 oorlede en sy het gehelp om haar ma te onderhou totdat haar ma in 1868 gesterf het. Teen 1871 het sy na Washington teruggekeer om by die familie van James G. Blaine te woon, wat met haar niggie getroud was, maar wat in die somers na Hamilton teruggekeer het.
Dodge het ewe bekend geword vir haar persoonlikheid as vir haar skryfwerk. Toe sy gevra is vir 'n beskrywing vir 'n samestelling oor vooraanstaande vroue van die dag, het sy met 'n variasie van Edgar Allan Poe se gedig "The Bells" gereageer dat sy "Nie man of vrou / Ek is nie 'n bruut of 'n mens nie / Ek is 'n spook!" Een van haar bewonderaars het later geskryf, "Sy is skerp, selfs veglustig, van nature, en geniet 'n goeie, hittige outydse kontroversies." Dodge was 'n gereelde bydraer tot Our Young Folks, die kindertydskrif vanaf die ontstaan daarvan in 1865 tot en met 1867.
Dodge was ook geïnteresseerd in die publikasie van sake van die dag en het die aanname gekritiseer dat vroueskrywers "'n ewige kind" is wanneer dit kom by die begrip van die sakekant van skrywerskap. In 1868, nadat sy 'n artikel in The Congregationalist met die titel "Pay of Authors" gelees het, het sy besef haar tantième-betaling van 15 sent per verkoopte boek was minder as die gemiddelde skrywersloon van 10%. Sy het aan haar uitgewer James T. Fields geskryf, wat haar aanvanklik geïgnoreer het, en uiteindelik beweer het dat hy meer geld spandeer het om haar boeke te publiseer en te adverteer as die gemiddelde. Sy het ook verneem dat Sophia Hawthorne, die weduwee van die skrywer Nathaniel Hawthorne, ook soortgelyke probleme ondervind met Field se uitgewery Ticknor and Fields. Sy het haar vriendskap met Ticknor se vrou Annie Adams Fields in Februarie 1868 skielik beëindig, en mevrou Fields het uiteindelik al die briewe van haar voormalige vriendin vernietig. In haar joernaal 'n maand later het sy oor haar nood geskryf: "Ons vergeet nie om nog steeds die wreedheid ... van Gail Hamilton te voel nie. . . Ek het regtig gedink sy gee vir my om! En om nou te besef dat dit bloot voorgee of 'n trapsteen vir haar was, is net iets om oor te sidder. En dit alles vir 'n bietjie van hierdie wêreld se arm geld!” Na maande se heen en weer kommunikasie, waartydens Dodge Ticknor en Fields begin wantrou het, en aan ander skrywers, insluitend Henry Wadsworth Longfellow en Harriet Beecher Stowe geskryf het om die uitgewers te diskrediteer, het sy anoniem A Battle of the Books in 1870 gepubliseer waarin sy haar negatiewe ervarings beskryf.
Terwyl sy aan 'n biografie van James Blaine gewerk het, het sy 'n beroerte gehad, wat haar verskeie weke in 'n koma gelaat het. Haar kragte het wel herstel, bygestaan deur haar suster Hannah, en sy kon weer geselskap met vriende en familie geniet. Gedurende hierdie maande het sy haar laaste werk, "X-Strale", geskryf wat doelbewus self gepubliseer is, en aan haar suster opgedra is. Sy is op 17 Augustus 1896 aan 'n serebrale bloeding oorlede.
Geselekteerde geskrifte
Postuum saamgestel:
Jake McDorman
Jake McDorman (gebore 8 Julie 1986) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Aquamarine (2006), Live Free or Die Hard (2007), en American Sniper (2014), en in die televisiereeks Limitless (2015).
Alys Fane Trotter
Alys Fane Trotter (16 Desember 1863 - 21 Desember 1962) was 'n Ierse skryfster en kunstenares. Sy is in 1863 in Dublin gebore. Sy kom in die jaar 1890 saam met haar eggenoot, die eerste Raadgewende Elektrotegniese Ingenieur wat deur die Kaapse Koloniale regering in diens geneem is, na Suid-Afrika. Die skoonheid van die ou Kaaps-Hollandse huise het haar bekoor en sy het hulle stelselmatig begin bestudeer. Die gevolg was 'n reeks koerantartikels wat deur haarself geïllustreer was. Dit is later versamel en onder die titel Old Cape Colony gepubliseer. Mev. Trotter het na Engeland teruggekeer waar sy poësie geskryf het. Sy is in 1962 op 99-jarige leeftyd oorlede.
Tate-LaBianca-moorde
Die Tate-LaBianca-moorde was 'n reeks moorde deur lede van die Mansonbende van 8-10 Augustus 1969 in Los Angeles, Kalifornië, in opdrag van Tex Watson en Charles Manson. Vyf mense is in die nag van 8 op 9 Augustus vermoor: die swanger aktrise Sharon Tate (wie se fetus dood is weens die aanval) en haar gaste Jay Sebring, Abigail Folger, Wojciech Frykowski en Steven Parent. Die volgende aand het die bende ook die uitvoerende beampte van 'n supermark, Leno LaBianca, en sy vrou, Rosemary, in hulle huis in die Los Feliz-deel van Los Angeles vermoor.
Bergeranthus nanus
Bergeranthus nanus is 'n sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die plant is endemies aan die Oos-Kaap en kom op die groot eskarp tussen Graaff-Reinet en Cradock voor en strek tot teen die Groot Winterberg. Die plant het 'n voorkomsgebied van 1642 km² en daar is sewe subpopulasies bekend wat bedreig word deur oorbeweiding. Daar was in 2007-2012 'n intensiewe veldondersoek gedoen vam die plant in sy voorkomsgebied.
Tate-LaBianca-moorde
Op die nag van 8 op 9 Augustus het vier lede van die Mansonbende – Watson, Susan Atkins, Patricia Krenwinkel en Linda Kasabian – van hulle woonplek, Spahn Ranch, gery na Cielorylaan 10050 in Benedict Canyon, die huis van Sharon Tate en haar man, die regisseur Roman Polanski. Die groep het Tate, wat agt en 'n halwe maande swanger was, vermoor asook haar gaste, Jay Sebring, 'n haarkapper van die sterre; Abigail Folger, 'n koffie-erfgenaam; haar kêrel, Wojciech Frykowski, 'n aspirantdraaiboekskrywer; en Steven Parent, 'n 18-jarige besoeker. Polanski het in Europa aan 'n rolprent gewerk. Manson was 'n kultusleier en aspirantmusikant wat 'n kontrak probeer kry het by die musiekvervaardiger Terry Melcher, wat die huis voorheen gehuur het.
Die volgende nag het dié vier mense, asook Manson, Leslie van Houten en Steve "Clem" Grogan, nog twee moorde gepleeg. Manson het na bewering vir hulle gesê hy sal hulle "wys hoe dit gedoen word". Nadat hulle verskeie opsies oorweeg het, het Kasabian met die groep na Waverlyrylaan 3301 in Los Feliz gery, waar die LaBiancas gewoon het. Manson is daar weg saam met Atkins, Grogan en Kasabian. Watson, Krenwinkel en Van Houten het die egpaar in die vroeë oggendure van 10 Agustus vermoor.
Tate-moorde
thumb|260px|Die huis in Palm Springs wat aan Sharon Tate behoort het.
Cliffortia ilicifolia
Die boom se FSA-nommer is 145.10.
Tate-LaBianca-moorde
Tate-moorde
In die nag van 8 Augustus 1969 het Tex Watson vir Susan Atkins, Linda Kasabian en Patricia Krenwinkel na Cielorylaan 10050 in Benedict Canyon, Los Angeles, geneem. Watson het beweer Charles Manson het hom opdrag gegee om na die huis te gaan en almal daarin "heeltemal te vernietig" en om dit "so wreedaardig moontlik" te doen. Manson het aan die vroue gesê om te doen wat Watson sê.
Ric Roman
Ric Roman (29 September 1916 – 11 Augustus 2000) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Shadows of Tombstone (1953) en The Wayward Girl (1957), en in die televisiereeks Zorro (1957).
Gymnosporia harveyana subsp. harveyana
Die rondevrugbospendoring (Gymnosporia harveyana subsp. harveyana) is 'n boom wat tot die genus Gymnosporia hoort. Die spesie is inheems aan Suid-Afrika, behalwe die Vrystaat en Lesotho. Dit kom ook in Eswatini, Malawi, Mosambiek, Tanzanië en Zimbabwe voor.
Cliffortia ilicifolia
Daar is drie subspesies:
Tate-LaBianca-moorde
Tate-moorde
Die mense wat dié aand in die huis was, is die aktrise Sharon Tate, wat agt en 'n halwe maande swanger en die vrou van die regisseur Roman Polanski was; haar vriend en voormalige minnaar, Jay Sebring, 'n bekende haarstlis van die sterre; Polanski se vriend Wojciech Frykowski; en Frykowski se meisie, Abigail Folger, die erfgenaam van die Folger-koffiefortuin en dogter van Peter Folger. Ook op die perseel was William Garretson, die opsigter, en sy vriend Steven Parent. Polanski het in Europa aan 'n rolprent gewerk.
Cliffortia ilicifolia
Die spesie staan ook bekend as: doringtee, rysbos, steekblaarrysbos en vleirysbos.
Tate-LaBianca-moorde
Tate-moorde
Watson en die drie vroue het op 9 Augustus net ná middernag by Cielorylaan aangekom. Watson het met 'n telefoonpaal naby die ingang opgeklim en die telefoonlyne na die huis afgesny. Die groep het hulle motor aan die voet van die heuwel gaan parkeer en teruggestap na die huis. Hulle het gedink die hek is geëlektrifiseer of aan 'n alarm gekoppel, en hulle het dus 'n beboste wal regs van die hek uitgeklim. Kopligte het op die erf in hulle rigting aangekom en Watson het die vroue aangesê om in die bosse te gaan lê. Hy het vorentoe gestap en die aankomende bestuurder beveel om stil te hou. Steven Parent het die eiendom se opsigter, William Garretson, besoek wat in die gastehuis gewoon het. Watson het die jong man eers met 'n mes aangeval en hom toe vier keer in die bors en maag geskiet. Hy is in sy motor dood. Watson en die vroue het die motor verder met die oprit op gestoot.
Watson het daarna die skerm voor 'n venster oopgesny, deur die venster geklim en Atkins en Krenwinkel by die voordeur ingelaat. Kasabian het by die hek waggehou. Watson het aan Atkins gefluister en Frykowski, wat op die sitkamerbank geslaap het, wakker gemaak deur hom teen die kop te skop. Frykowski het gevra wie hy is en wat hy daar doen. Watson het geantwoord: "Ek is die duiwel en is hier om die duiwel se werk te doen."
thumb|180px|links|Sharon Tate in die rolprent Valley of the Dolls (1967). In opdrag van Watson het Atkins die ander drie mense in die huis met Krenwinkel se hulp opgespoor en hulle na die sitkamer gedwing. Watson het Tate en Sebring saam aan hulle nekke vasgebind en die tou oor een van die plafonbalke gegooi. Sebring het protes aangeteken teen die rowwe manier waarop die moordenaars die swanger Tate behandel, en Watson het hom geskiet. Folger is eers na haar slaapkamer gebring om haar beursie te kry en het die moordenaars $70 gegee. Watson het Sebring toe sewe keer gesteek.
Eurypon lacazei
Die spons behoort tot die genus Eurypon en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1891 deur Topsent.
Tate-LaBianca-moorde
Tate-moorde
Frykowski se hande is met 'n handdoek vasgebind, maar hy het losgekom en met Atkins begin stoei. Hy het by die voordeur uit tot op die stoep gevlug, maar Watson het hom ingehaal, met 'n vuurwapen oor die kop geslaan, 'n paar keer met 'n mes gesteek en twee keer geskiet.
Kasabian het "angswekkende geluide" gehoor en van die hek na die huis geloop. Sy het vir Atkins gesê iemand is aan die kom in 'n poging om die moorde stop te sit. In die huis het Folger van Krenwinkel ontsnap en by 'n slaapkamerdeur uit na die swembadarea gevlug. Krenwinkel het haar ingehaal, haar gesteek en na die grond geduik. Watson het haar help doodmaak; sy is altesaam 28 keer gesteek. Frykowski het na die grasperk gesukkel, maar Watson het hom doodgesteek. Frykowski het 51 steekwonde gehad en hy is 13 keer met 'n vuurwapen oor die kop geslaan – so hard dat die loop gebuig en 'n deel van die wapen afgebreek het. Dit is later op die toneel gevind.
In die huis het Tate gesmeek dat hulle haar lank genoeg spaar sodat sy die lewe kan skenk en het haarself as 'n gyselaar beskikbaar gestel in 'n poging om die lewe van haar ongebore baba te red. Beide Atkins en Watson het Tate egter vermoor deur haar 16 keer met messe te steek. Volgens Watson het Manson aan die vroue gesê "om 'n teken te los – iets hekserigs". Atkins het "vark" in Tate se bloed teen die voordeur geskryf. Atkins het agterna beweer sy het dit gedoen in 'n na-apery van die moordtoneel van Gary Hinman in 'n poging om 'n ander bendelid, Bobby Beausoleil, uit die tronk te kry waar hy vir die moord aangehou is. Beausoleil het "politieke varkie" in Hinman se bloed teen die muur geskryf nadat hy hom doodgesteek het.
LaBianca-moorde
Die vier moordenaars het die volgende aand saam met Manson, Van Houten en Grogan gaan ry. Manson was na bewering ongelukkig oor die paniek en vlugtog van die vorige nag se slagoffers. Hy het Kasabian aangesê om na die huis by Waverlyrylaan 3301 in Los Feliz te ry. Dit was langs 'n huis waar Manson en ander bendelede die vorige jaar 'n partytjie bygewoon het en het behoort aan die uitvoerende beampte van 'n supermark, Leno LaBianca, en sy vrou, Rosemary, mede-eienaar van 'n rokwinkel.
Volgens Atkins en Kasabian het Manson met die oprit op verdwyn. Toe hy terugkom, het hy gesê hy het die inwoners van die huis vasgebind. Watson, Krenwinkel en Van Houten het toe ingegaan. Watson het in sy outobiografie beweer Manson het eers alleen gegaan en het hom toe kom haal om saam met hom te kom. Manson het deur die venster na 'n slapende man gewys en die twee het deur die ongesluite agterdeur na binne gegaan. Watson het beweer Manson het die slapende Leno LaBianca wakker gemaak terwyl hy 'n wapen op hom rig, en hy en Watson het sy hande met 'n leerriem vasgebind. Rosemary is uit die slaapkamer na die sitkamer gebring en Watson het kussingslope oor die egpaar se gesigte getrek en met lampkoorde vasgebind. Manson is weg, en Krenwinkel en Van Houten het by die huis ingekom.
Watson het die vroue uit die kombuis gestuur na die slaapkamer, waarheen Rosemary LaBianca teruggeneem is. Hy is na die sitkamer, waar hy Leno LaBianca met 'n verchroomde bajonet gesteek het. Die eerste steek was in sy keel. Watson het 'n gestoei gehoor en is na die slaapkamer, waar hy gesien het Rosemary hou die vroue van haar af weg deur die lamp te swaai wat om haar nek gebind is. Hy het haar verskeie kere met die bajonet gesteek en daarna na die sitkamer gegaan waar hy voortgegaan het met sy aanval op Leno, wat hy altesaam 12 keer gesteek het. Hy het toe die woord "OORLOG" in sy maag uitgekerf.
Watson het na die slaapkamer teruggekeer en gesien hoe Krenwinkel Rosemary met 'n kombuismes steek. Van Houten het haar sowat 16 keer in die rug en boude gesteek. Van Houten het tydens die verhoor beweer Rosemary was toe reeds dood. Bewyse het getoon baie van die 41 steekwonde is inderdaad nadoods toegedien. Watson het daarna die bajonet skoongemaak en gestort, terwyl Krenwinkel "Staan op" en "Dood vir varke" teen die mure en "Healter [sic] Skelter" op die yskasdeur geskryf het, alles in LaBianca se bloed. Sy het Leno 14 keer geprik met 'n kerfvurk, wat sy daarna in sy maag gesteek het. Sy het ook 'n steakmes in sy keel gesteek.
Manson het intussen die drie ander bendelede wat dié aand saam met hulle by Spahn Ranch weg is na Venice, Los Angeles, geneem na die woonstel van die Libanese akteur Saladin Nader. Manson het hulle daar gelos en teruggery na Spahn Ranch. Hulle en die LaBianca-moordenaars moes huis toe ryloop. Volgens Kasabian wou Manson hê sy volgelinge moes Nader vermoor, maar sy het glo die moord in die wiele gery deur met opset aan die verkeerde deur te klop. Hulle het 'n vreemdeling wakker gemaak en die groep het van die moordplan afgesien.
Vonnisse
Die vyf moordenaars – Atkins, Krenwinkel, Manson, Van Houten en Watson – het elk tereggestaan en is gevonnis vir hulle aandeel in die Tate-LaBianca-moorde. Almal het aanvanklik die doodstraf gekry, maar die hooggeregshof van Kalifornië het in 1971 die doodstraf ongrondwetlik verklaar en hulle vonnisse is saam met dié van baie ander gevangenes versag tot lewenslange gevangenisstraf, met die moontlikheid van parool.
Michael Roof
Michael Roof (24 November 1976 – 9 Junie 2009) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Black Hawk Down (2001), xXx (2002), The Dukes of Hazzard (2005), en xXx: State of the Union (2005).
Gymnosporia harveyana subsp. harveyana
Die boom se FSA-nommer is 399.2.
Bakenshoogte
Bakenshoogte is 'n pas op 'n grondpad deur die voetheuwels van die Roggeveldberge op pad na Sutherland.
Die P2243-pad draai by Turck se pas ooswaarts uit die R354-streeksroete en sluit by die Verlatekloofpas weer by die R354 aan. Op die pad is die Bakenshoogte, Smoushoogte, Haashoogte en die Komsbergpas. Naby die noordelike punt van die pad is die geboorteplaas van N.P. van Wyk Louw.
Bakenshoogte is by nagenoeg 32° 53′ suid, 20° 40′ oos en suidoos van die Appelfontein se Rant en die Karusa-windplaas. Die pas is 4.6km lank en bereik 'n hoogte van 1110 m en 'n maksimum helling van 1:10.
Dassault Mirage III
Die Mirage III is 'n enkelmotorige supersoniese vegvliegtuig wat deur die Franse vliegtuigmaatskappy Dassault Aviation ontwikkel en vervaardig is in die middel-1950's.
Dit was die eerste Wes-Europese vegvliegtuig wat 'n spoed van Mach 2 in horisontale vlug oorskry het, 'n prestasie wat op 24 Oktober 1958 behaal is. Die English Electric Lightning het dit op 25 November 1958 behaal.
Die veelsydigheid van die ontwerp het Dassault in staat gestel om opleidings-, verkennings- en grondaanvalweergawes te produseer, sowel as die Dassault Mirage 5 variant te ontwikkel. Dit was 'n suksesvolle vegvliegtuig en is aan vele lugmagte ter wêreld verkoop, terwyl dit vir meer as twee dekades in produksie was. Tans is die Pakistanse Lugmag die grootste operateur van Mirage III vegters, met 75 vliegtuie wat nog in diens is.
Goue Leeu
Die Goue Leeu (Italiaans: Leone d'Oro) is die hoogste prys wat op die Venesiese Rolprentfees aan ’n rolprent toegeken kan word.
Dassault Mirage III
Oorsprong
Die Mirage III-familie het sy oorsprong in 'n reeks studies wat deur die Franse ministerie van verdediging uitgevoer is wat in 1952 begin het. Destyds het verskeie nasies belang gestel in die vooruitsigte van 'n ligte vegvliegtuig, wat gemotiveer is deur gevegservarings wat tydens die Korea-oorlog opgedoen is, spesifiek die Sowjetgeboude Mikoyan-Gurevitsj MiG-15- straalaangedrewe vegvliegtuig wat internasionaal aansienlike aandag getrek het. Westerse lande was gretig om die werkverrigting van 'n relatief ongekompliseerde en swaar gewapende straalaangedrewe swiepvlerkvegvliegtuig te ondersoek, geïnspireer deur die vinnige vooruitgang in vliegtuigvermoëns wat deur die Sowjetunie gemaak is. Frankryk was een van die eerste regerings van verskeie nasies, insluitend die Verenigde Koninkryk (wat gelei het tot die Folland Gnat), die Verenigde State (wat gelei het tot die Douglas A-4 Skyhawk) en Italië (wat die Fiat G.91 geword het), om ontwikkeling van so 'n vliegtuig aan te moedig.
Goue Leeu
Geskiedenis
Dit is in 1949 ingestel en word nou beskou as een van die rolprentbedryf se grootste pryse. In 1970 is ’n tweede Goue Leeu ingestel: ’n eerbewys vir mense wat ’n besonderse bydrae tot die bedryf gemaak het. Die prys verteenwoordig die goue leeu op die vlag van die Venesiese Republiek.
Voorheen was die rolprentfees se hoogste prys die Groot Internasionale Prys van Venesië (Gran Premio Internazionale di Venezia); dit is in 1947 en 1948 toegeken. Voor 1942 was die hoogste prys die Mussolini-beker vir die beste Italiaanse en buitelandse rolprent.
Dassault Mirage III
Toetsvlugte
Op 25 Junie 1954 het die eerste prototipe van die MD.550 Delta, sonder nabranderenjins of 'n vuurpylmotor en met 'n buitengewoon groot vertikale stabiliseerder, sy eerste vlug uitgevoer. In hierdie konfigurasie was dit in staat om 'n maksimum spoed van Mach 1.15 te bereik. Na aanvanklike vlugte het dit 'n herontwerp ondergaan, wat behels het dat die vertikale stabiliseerder in grootte verklein is saam met die installering van nabranders en 'n vuurpylmotor; dit was op hierdie stadium dat die vliegtuig herdoop is na die Mirage I. Aan die einde van 1954 het die prototipe 'n aangetekende spoed van Mach 1.3 in gelykvlug bereik sonder vuurpylbystand, asook Mach 1.6 wanneer die vuurpylmotor gebruik is.
Joroeba (volk)
Die Joroeba (Joroeba: Àwọn Ọmọ Yorùbá, letterlik: "Joroeba-volk") is 'n etniese groep inheems aan Suidwes-Nigerië, Benin en Togo wat suidwes van die Nigerrivier leef. Die etniese groep omvat sowat 43 miljoen mense en hulle praat Joroeba as moedertaal en Engels of Frans as tweede taal. Dit is saam met die Hausa en die Igbo een van die grootste etniese groepe in beide Nigerië en Wes-Afrika.
Dassault Mirage III
Toetsvlugte
Volgens die lugvaartskrywer John F. Brindley het toetsing van die Mirage I en prototipes van die mededingende Trident- en Durandal-ontwerpe die beperkings van die ligte vegterkonsep gedemonstreer, naamlik beperkings op beide uithouvermoë en toerusting/loonvragkapasiteit. Die klein grootte van die Mirage I het sy bewapening tot 'n enkele lug-tot-lug-missiel beperk, en daar is tydens vlugproewe besluit dat die vliegtuig te klein was vir die vervoer van 'n nuttige uitrusting van wapentuig. Na die voltooiing van vliegproewe, is die Mirage I-prototipe uiteindelik geskrap.
Moraea exiliflora
Moraea exiliflora is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom voor in die Klein-Karoo, Touwsberg, Klein Swartberg en ooswaarts tot in die Langkloof, wes van Uniondale op hoogtes van 1000-1 500 m.
Dassault Mirage III
Toetsvlugte
Dassault was gretig om 'n opvolger vir die Mirage I-prototipe te produseer; op 'n stadium het die firma die produksie van 'n vergrote weergawe oorweeg, bekend as die Mirage II, wat met twee Turbomeca Gabizo-turbostralerenjins toegerus sou wees. Die Mirage II het egter uiteindelik ongebou gebly, aangesien dit omseil is vir 'n selfs meer ambisieuse ontwerp, wat 30 persent swaarder was as die oorspronklike Mirage I, aangedryf deur die nuutontwikkelde Snecma Atar nabrander-turbostralerenjin, wat tot 43,2 kN (9 700 lbf) stukrag kon opwek. Die Atar was 'n aksiale-vloei turbostralerontwerp, wat afgelei is van die Tweede Wêreldoorlog-era Duitse BMW 003 enjin.
Joroeba (volk)
Die kultuur van die Joroeba is kenmerkend vir die vroeë stigting van stede. Reeds in die Middeleeue het die grootste stede 'n bevolking van omtrent 100 000 gehad. Die nedersettingsgebied vorm nog vandag die digbevolkte kerngebied van Nigerië, waar hulle 21% van dié land se bevolking uitmaak. 22 van Nigerië se 50 grootste stede is daar geleë.
Die Joroeba-diaspora bestaan uit twee hoofgroeperings, een van hulle sluit relatief onlangse immigrante in, waarvan die meeste na groot ekonomiese veranderinge in die 1970's in die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk gevestig het; die ander is 'n veel ouer bevolking wat terug dateer tot die Atlantiese slawehandel. Hierdie ouer gemeenskap het takke in lande soos Kuba, St. Lucia, Brasilië, Grenada en Trinidad en Tobago.
Dassault Mirage III
Toetsvlugte
Die nuwe Atar-toegeruste vegvliegtuigontwerp het die naam Mirage III gekry. Daar is ook 'n selfs groter swaar vegvliegtuigontwerp opgestel, waarna verwys word as die Mirage IV. 'n Beslissende faktor was belangstelling van die Franse Weermag, wat sy guns vir die Mirage III-voorstel aan die maatskappy bekend gemaak het.
Uitvoerkliënte
Die Mirage III is in groot hoeveelhede vir beide die Franse Lugmag en 'n groot aantal uitvoerkliënte vervaardig. Prominente oorsese operateurs van die vegter het Argentinië, Australië, Suid-Afrika, Pakistan en Israel ingesluit, sowel as 'n aantal nie-verbonde lande. Die Mirage III, wat dikwels as 'n tweedegenerasie- vegvliegtuig beskou is, het 'n lang dienslewe by verskeie van hierdie operateurs beleef; vir 'n geruime tyd het die tipe 'n redelik maneuvreerbare vliegtuig en 'n doeltreffende teenstander gebly wanneer hy in 'n nabygeleë luggeveg betrokke was. Tydens sy diens in die Franse Lugmag was die Mirage III gewoonlik gewapen met verskillende lug-tot-grond-wapentuig of R.550 Magic -lug-tot-lug-missiele. Sy ontwerp was relatief veelsydig, wat dit moontlik gemaak het dat die vegmodel geredelik aangepas kon word om in 'n verskeidenheid rolle te dien, insluitend opleidings-, verkennings- en grondaanval weergawes, saam met verskeie meer uitgebreide afgeleides van die vliegtuig, insluitend die Dassault Mirage 5, Dassault Mirage IIIV. Sommige operateurs het uitgebreide wysigings- en opgraderingsprogramme van hul Mirages onderneem, soos die Atlas Cheetah van die Suid-Afrikaanse Lugmag en Project ROSE van die Pakistanse Lugmag.
Operasionele gebruik
Die Mirage III is deur 'n aantal operateurs in aktiewe gevegsrolle in verskeie konflikte gebruik. Die Israeliese Lugmag was die mees produktiewe operateur van die vegvliegtuig buite Frankryk self; Israel het hul Mirage III's ontplooi in beide die Sesdaagse Oorlog, waar dit as beide 'n lugsuperioriteit en aanvalsvliegtuig gebruik is, en die Jom Kippoeroorlog, toe dit uitsluitlik in lug-tot-lug-gevegte gebruik is in samewerking met die IAI Nesher, 'n Israeli-geboude afgeleide van die Mirage 5. Die "Ace of aces" Giora Epstein het al sy oorwinnings behaal deur óf die Mirage III óf die Nesher te vlieg.
Tydens die Suid-Afrikaanse Grensoorlog het die Mirage III die grootste deel van die Suid-Afrikaanse Lugmag se vloot gevorm, wat bestaan het uit 'n groep van Mirage IIICZ-onderskeppers, Mirage IIIEZ-vegbomwerpers en Mirage IIIRZ-verkenningsvegvliegtuie. Na die bekendstelling van die nuwer Mirage F1, is die tipe gewy aan sekondêre rolle in die konflik, soos dagonderskepping, basissekuriteit, verkenning en opleiding. Die Argentynse Lugmag het die Mirage IIIEA tydens die Falklandoorlog gebruik, maar hul gebrek aan 'n lugaanvullingsvermoë het die vliegtuig se bruikbaarheid in die konflik beperk. Selfs met die gebruik van valtenks, het die Mirages slegs 'n uithouvermoë van vyf minute in die gevegsgebied rondom die Britse Vloot gehad.
Citilink
PT Citilink Indonesia, bedryf as Citilink, is 'n laekostelugredery met sy hoofkwartier in Djakarta, Indonesië. Dit is in Julie 2001 gestig as 'n laekostehandelsmerk van Garuda Indonesia en bedryf pendeldienste tussen Indonesiese stede. Sedert 30 Julie 2012 opereer Citilink amptelik as 'n aparte filiaal van Garuda Indonesia, met sy eie roepsein, lugdienskodes, logo en uniform. Sy hoofbasis is Soekarno-Hatta Internasionale Lughawe en Juanda Internasionale Lughawe. Die maatskappy se slagspreuk is Better Fly, Citilink.
Anne Grey
Anne Grey (6 Maart 1907 – 3 April 1987) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Squeaker (1930), The Gables Mystery (1931), Arms and the Man (1932), en Faithful Hearts (1932).
Moraea falcifolia
Moraea falcifolia is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel is van die fynbos, Nama-Karoo en Sukkulente Karoo. Die spesie is inheems aan Suid-Afrika (met die uitsondering van KwaZulu-Natal) en Namibië.
Tim Rooney
Tim Rooney (4 Januarie 1947 – 23 September 2006) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Village of the Giants (1965) en in die televisiereekse Dr. Kildare (1961), Room for One More (1962), en Petticoat Junction (1963).
Croton steenkampianus
Die Maputalandkoorsbessie (Croton steenkampianus) is 'n struik of boom wat deel is van die Euphorbiaceae familie. Die spesie is inheems aan KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Mosambiek en Tanzanië.
Die boom se FSA-nommer is 329.1. .
Haliclona pons
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Schmidt.
Zoë van Bisantium
Zoë Porphyrogenita (Grieks: Ζωή, "lewe", Πορφυρογέννητη, "in die pers gebore"; omstreeks 978 – Junie 1050) was van 10 April 1042 tot in Junie 1050 saam met haar suster Theodora keiserin van die Bisantynse Ryk. Sy was ook tussen 1028 en 1042 saam met verskeie mans medeheerser.
duimnael|links|200px|Zoë en Theodora op ’n goue muntstuk van 1042. Zoë was die dogter van Konstantyn VIII, maar het tot op 47 ’n afgesonderde lewe gelei. Haar oom, die medekeiser Basilius II, is toe dood en haar pa het die alleenheerser geword. Omdat Konstantyn geen seuns gehad het nie, wou hy die dinastie voortsit deur ’n geskikte man vir een van sy dogters te vind.
Zoë is op 50 getroud met die 60-jarige Romanos III Argyros, wat drie dae later keiser geword het toe haar pa sterf. Die huwelik was nie gelukkig nie en ná vyf jaar is Romanos dood in sy bad aangetref. Zoë of haar jong minnaar is verdink. Hulle is op dieselfde dag as die moord getroud en hy is die volgende dag as keiser Michael IV gekroon.
Sewe jaar later is Zoë oorreed om haar sterwende man se susterskind, ook Michael, aan te neem. Kort nadat Michael V keiser geword het, het hy Zoë verban. Dit het ’n opstand veroorsaak wat tot sy val gelei en Zoë en haar suster Theodora saam op die troon geplaas het. Ná twee maande is Zoë met ’n voormalige minnaar getroud en is hy as Konstantyn IX Monomachos as keiser gekroon. Zoë is agt jaar later op 72 oorlede.
Vroeë lewe
duimnael|links|200px|Theodora (links), Konstantyn IX (middel) en Zoë uitgebeeld op die Monomachos-kroon.
Zoë was Porphyrogenita, "in die pers gebore", ’n titel vir ’n dogter wat gebore is terwyl haar pa keiser was. Haar pa het in 962 medeheerser geword toe hy twee was en in 1025 alleenheerser. Omdat hy geen seuns gehad het nie, het Konstantyn ’n man vir een van sy drie dogters gesoek wat hom kon opvolg. Eindelik is Romanos Argyros, die prefek van Konstantinopel, gekies om met Theodora te trou. Sy het egter geweier omdat hy reeds getroud was en gedwing is om van sy vrou te skei sodat hy in die keiserlike familie kon introu. Konstantyn het daarna vir Zoë gekies om met hom te trou. Zoë en Romanos is op 10 November 1028 getroud. Drie dae later het Konstantyn gesterf en die pasgetroudes het die troon bestyg.
duimnael|240px|Die moord van Romanos III Argyros in ’n bad. Zoë, wat Theodora nie kon verdra nie, het haar daarvan beskuldig dat sy by ’n sameswering betrokke was en het haar gedwing om ’n non te word. Zoë se pogings om swanger te raak het misluk en haar obsessie het ’n wig tussen haar en haar man ingedryf. Hy het haar gekeer om geld uit te gee en het geen aandag aan haar gegee nie. In 1033 het Zoë ’n verhouding aangeknoop met ’n dienskneg van lae geboorte met die naam Michael. Vroeg in 1034 het Romanos siek geword en daar is algemeen geglo Zoë en Michael het saamgesweer om hom te laat vergiftig. Op 11 April is Romanos dood in sy bad aangetref. Volgens John Scylitzes is Romanos in opdrag van Michael verdrink.
Zoë en Michael is op dieselfde dag getroud as wat Romanos dood is en die volgende dag is Michael as keiser Michael IV gekroon. Hy was keiser tot met sy dood in 1041. Hoewel Zoë geglo het Michael sou ’n beter man vir haar wees as Romanos, was dit nie die geval nie. Die siek Michael IV was bekommerd daaroor dat Zoë hom ook sou vermoor en het haar van alle mag uitgesluit. Hy het sy broer, Johannes, in ’n groot mate namens hom laat regeer.
Teen 1041 was dit duidelik Michael IV is sterwend. Sy broer Johannes wou seker maak die mag bly in sy hande en hy het Zoë gedwing om sy en Michael IV se susterskind, ook Michael, aan te neem. Michael IV is op 10 Desember 1041 dood en sy susterskind het hom opgevolg as Michael V.
Bewind
Michael V was vasbeslote om op sy eie te regeer en het gebots met sy oom Johannes, wat hy byna onmiddellik na ’n klooster verban het. Hy het Johannes se besluite daarna omgekeer.
Op die nag van 18 op 19 April 1042 het Michael V sy aanneemma en medeheerser, Zoë, na ’n eiland verban omdat sy glo beplan het om hom te vergiftig, en so het hy die alleenheerser geword. Dit het gelei tot ’n opstand deur ’n skare wat aangedring het op Zoë se terugkeer. Zoë is teruggebring, maar in ’n nonnekleed. Op 20 April 1042 is Zoë en haar suster Theodora, wat teen haar wil uit haar klooster geneem is, tot medekeiserinne verklaar. Michael het na ’n klooster gevlug vir sy veiligheid. Hoewel hy ’n monnike-eed afgelê het, is hy gearresteer, verblind en gekastreer. Hy is op on 24 Augustus 1042 as ’n monnik dood.
Fountain
Fountain is 'n voorafvervaardigde beeldhouwerk deur Marcel Duchamp in 1917, wat bestaan uit 'n porselein urinaal geteken "R. Mutt". In April 1917 is 'n gewone stuk loodgieterwerk wat deur Duchamp gekies is, ingedien vir 'n uitstalling van die Society of Independent Artists, die eerste uitstalling deur die Genootskap wat by The Grand Central Palace in New York sou plaasvind. Toe Duchamp die doel van sy voorafvervaardigde-beeldhouwerk verduidelik het, het Duchamp gesê dit is "alledaagse voorwerpe wat deur die kunstenaar se keuse tot die waardigheid van 'n kunswerk verhoog is." In Duchamp se aanbieding is die urinaal se oriëntasie van sy gewone posisionering verander. Fountain is nie deur die komitee verwerp nie, aangesien die reëls van die Genootskap bepaal het dat alle werke aanvaar sal word van kunstenaars wat die fooi betaal het, maar die werk is nooit in die vertoonarea geplaas nie. Ná daardie verwydering is Fountain by Alfred Stieglitz se ateljee afgeneem, en die foto is in die Dada-joernaal The Blind Man gepubliseer. Die oorspronklike kunswerk is verlore.
Die werk word deur kunshistorici en teoretici van die avant-garde as 'n belangrike landmerk in 20ste-eeuse kuns beskou. Sestien replikas is in die 1950's en 1960's by Duchamp in gebruik geneem en met sy goedkeuring gemaak. Sommige het voorgestel dat die oorspronklike werk deur die vroulike kunstenaar Elsa von Freytag-Loringhoven was wat dit as 'n vriend aan Duchamp voorgelê het, maar kunshistorici beweer dat Duchamp alleen verantwoordelik was vir Fountain se aanbieding.
Fountain is opgeneem in die Marcel Duchamp-katalogus raisonné deur Arturo Schwarz; Die volledige werke van Marcel Duchamp (nommer 345).
Spirostachys venenifera
Spirostachys veneniferais 'n struik of 'n boom wat deel is van die Euphorbiaceae familie. Die plant is inheems in Kenia, Somalië en Tanzanië.
Minna Grey
Minna Grey (gebore 1868) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Milestones (1916), Altar Chains (1916), Little Women (1917), en The Woman in White (1929).
Anthony Kiedis
Anthony Kiedis (gebore 1 November 1962) is 'n Amerikaanse sanger en liedjieskrywer. Hy is 'n stigterslid en hoofsanger van die rockgroep Red Hot Chili Peppers. Kiedis en sy medegroeplede is in 2012 in die Rock and Roll Hall of Fame opgeneem.
Toe Kiedis 'n aanbod ontvang het om die openingstoneel vir 'n plaaslike orkes te wees, het hy Flea, Slovak, en tromspeler Jack Irons nader geroep. Na 'n vertoning onder die naam Tony Flow and the Miraculously Majestic Masters of Mayhem, het die groep goed gevorder en uiteindelik die Red Hot Chili Peppers geword. Hy het dertien ateljee-albums saam met die Red Hot Chili Peppers opgeneem.
Kiedis se liriese styl het deur sy loopbaan ontwikkel; vroeë opnames het onderwerpe soos seks en lewe in Los Angeles bespreek, terwyl meer onlangse liedjies fokus op meer reflektiewe temas, insluitend liefde, verslawing en verlies. Hy het tot 2000 met verslawing gesukkel, maar hou vol dat hy sedertdien genees is.
1983–1984: Vorming en debuutalbum
Kiedis, Slovak en Flea het hul eie musiek begin skep nadat hulle inspirasie gevind het in 'n punk- funk -fusiegroep genaamd Defunkt. Kiedis het die geweld en vrouehaat wat destyds met die Los Angeles-punkrock-toneel geassosieer word, verwerp en wou 'n meer vreedsame omgewing skep wat vroue sou aanmoedig om na konserte te kom. Die drie het 'n groep saam met die voormalige Anthym-tromspeler Jack Irons gevorm, genaamd Tony Flow and the Miraculously Majestic Masters of Mayhem. Die groep het net een liedjie gehad, getiteld "Out in LA", en is gestig met die doel om die liedjie een keer te speel. Die liedjie was gebaseer op 'n kitaarspel wat Slovak geskryf het terwyl hy met Irons "gejam" het, en was nie bedoel om 'n regte liedjie te word nie totdat Kiedis besluit het om oor die musiek te rap. Mike Chester, 'n vriend van Kiedis, het die groep genooi om vir sy optrede Mike and Neighbour's Voices by The Rhythm Lounge te open, aangesien hy gevoel het dat Kiedis goeie potensiaal as 'n frontman het. Slovak en Flea was aanvanklik skepties, en het gevoel dat Kiedis nie genoeg vokale ervaring het nie, maar die twee het uiteindelik ingestem om op te tree. Kiedis het later die optrede beskryf: "Al die afwagting van die oomblik het my getref, en ek het instinktief geweet dat die wonderwerk van energie manipuleer en by 'n oneindige bron van krag gebruik word en dit in 'n klein ruimte saam met jou vriende inspan, was wat ek gestel is. op hierdie aarde te doen."
Ná die groep se eerste vertoning by The Rhythm Lounge het die eienaar van die kroeg hulle gevra om terug te keer, maar met twee liedjies in plaas van een. Na nog verskeie vertonings, en die toevoeging van verskeie liedjies tot hul repertorium, is die groep se naam verander na Red Hot Chili Peppers. Die groep se konsertrepertorium het tot tien liedjies gegroei as gevolg van maande se speel by plaaslike nagklubs en kroeë. By 'n optrede by 'n ontkleeklub in Hollywood genaamd Kit Kat Club, het die groeplede opgetree met net sokkies op hul penisse, 'n idee wat deur Kiedis gevorm is. Dit het die groep bekendheid laat verwerf, en klubeienaars het selfs die groep begin bespreek op voorwaarde dat hulle op hierdie manier sou optree. Die Red Hot Chili Peppers het by Bijou Studios aangekom om 'n demo-band op te neem en het daarna 'n platekontrak met EMI verkry. Irons en Slovak het egter besluit om die Red Hot Chili Peppers te verlaat om 'n "meer ernstige" toekoms na te streef met hul orkes Anthym, wat teen hierdie tyd herdoop is na What Is This? Kiedis het uiteindelik die besluit gerespekteer, maar het gevoel die groep sou verlore gaan sonder hulle. Kiedis en Flea het die tromspeler Cliff Martinez van The Weirdos en die kitaarspeler Jack Sherman gehuur om onderskeidelik Iron en Slovak se plekke te vul. Andy Gill, voorheen van Gang of Four, het ingestem om hul eerste album, 1984 se The Red Hot Chili Peppers, te vervaardig. Gill en Sherman het met Kiedis en Flea gebots; hulle het voortdurend gestry oor musiekstyl, klank en die album se produksie. Sherman is ná die toer uit die groep ontslaan en vervang deur 'n terugkerende Slovak.
1985–1988: Freaky Styley, The Uplift Mofo Party Plan
Funk-musikant George Clinton is gehuur om die groep se tweede album, Freaky Styley, te vervaardig, aangesien Slovak op kitaar teruggekeer het. Die sterk chemie tussen Clinton en die Chili Peppers is onmiddellik gevoel. Freaky Styley is in Augustus 1985 vrygestel. Dit het net 'n bietjie meer aandag gekry as The Red Hot Chili Peppers met ongeveer 75 000 kopieë wat teen jaareinde verkoop is. Die groep het Michael Beinhorn, hul laaste uitweg onder potensiële vervaardigers, gehuur om aan hul volgende album te werk What is This? het uiteindelik ontbind, en Irons het in die middel van 1986 na die Chili Peppers teruggekeer nadat Martinez afgedank is. Flea, Slovak en Kiedis was veral betrokke by swaar dwelmmisbruik en hul verhoudings het gespanne geraak. Flea het onthou dat "dit vir my lelik en nie lekker begin lyk het nie; ons kommunikasie was nie gesond nie". Kiedis het van heroïen afhanklik geraak en Flea en Slovak gelaat om self aan baie van die album se materiaal te werk. Beide Kiedis en Slovak het gesukkel met aftakelende heroïenverslawing, wat erger geword het namate die groep voorberei het om The Uplift Mofo Party Plan op te neem. As gevolg van sy verslawing het Kiedis nie die motivering gehad om musikaal by te dra tot die orkes nie, en hy het by die repetisie "letterlik aan die slaap" verskyn. Hy is gevra om die groep te verlaat om dwelmrehabilitasie te ondergaan. Gedurende daardie tyd het die groep die LA Weekly Band of the Year-toekenning gewen, wat Kiedis aangespoor het om op te hou om heroïen te gebruik. Hy het sy ma in Michigan vir leiding besoek, wat hom onmiddellik vir dwelmrehabilitasie geneem het toe sy sy ongesonde voorkoms op die lughawe gesien het. Kiedis het by 'n Salvation Army- rehabilitasiekliniek in Grand Rapids aangemeld, 'n ervaring wat hy aanvanklik verafsku het totdat hy opgemerk het dat die ander mense in die kliniek sy stryd verstaan en probeer om hom te help. Hy het ná twintig dae by die kliniek by sy ma ingetrek, 'n tyd wat die eerste keer was dat hy heeltemal van dwelms onthou was sedert hy elf jaar oud was. Nadat Kiedis sy rehabilitasietydperk voltooi het, het hy 'n "hele nuwe golf van entoesiasme" gevoel weens sy nugterheid en het hy die lirieke van 'n nuwe liedjie getiteld "Fight Like a Brave" op die vlug huis toe geskryf.
Hy het weer by die Red Hot Chili Peppers in Los Angeles aangesluit om die album op te neem. Met sy terugkeer by die huis het hy begin uitgaan met die aktrise Ione Skye, wat Flea ontmoet het terwyl hy saam met haar in die 1987-wetenskapfiksiefilm Stranded verskyn het. Alhoewel Kiedis onlangs skoon geword het, het sy onttrekkingsimptome toegeneem en sy musikale bydraes tot die groep beïnvloed. Na vyftig dae van nugterheid het Kiedis besluit om weer dwelms te neem as 'n eenmalige poging om sy nuwe musiek te vier, wat gelei het tot sy hervatte verslawing. Die opnameproses vir die album het moeilik geword aangesien Kiedis dikwels verdwyn het om dwelms te gaan soek. Vervaardiger Michael Beinhorn het onthou dat "Daar was tye in voorproduksie waar ek regtig gedink het die plaat gaan dit nie maak nie." Kiedis het "uitputtende pyn en skuld en skaamte" gevoel toe hy 'n opnamesessie sou mis sodat hy sou probeer om lirieke te skryf terwyl hy na dwelms soek; hoewel die groeplede ontsteld was deur sy dwelmgebruik en gereelde verdwynings, was hulle destyds beïndruk met sy musikale uitset.
Cliffortia longifolia
Die kusrysbos (Cliffortia longifolia) is 'n struik of klein boompie wat tot die Rosaceae familie hoort. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom tussen Saldanhabaai en die Gouritsrivier voor. Die spesie het 'n voorkomsgebied van 4500 km² en is deel van die strandveld en fynbos-biome. Daar is nege subpopulasies bekend wat bedreig word deur ontwikkeling aan die kus en indringerplante.
Die boom se FSA-nommer is 145.11.
Rob McElhenney
Rob McElhenney (gebore 14 April 1977) is 'n Amerikaanse skrywer, akteur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Devil's Own (1997), Wonder Boys (2000), en Latter Days (2003), en in die televisiereeks It's Always Sunny in Philadelphia (2005). Hy is ook een van die ontwikkelaars, uitvoerende produsente, en die skepper van die televisiereeks, wat hom voorsien met skryf en bestuur krediete oor verskeie episodes.
Vroeë lewe
McElhenney is in Philadelphia gebore, die oudste van drie kinders. Albei sy ouers is van Ierse afkoms. Hy is Rooms-Katoliek grootgemaak. Toe hy agt jaar oud was, het sy ouers geskei nadat sy ma as lesbies uitgekom het.
Croton pseudopulchellus
Die kleinlaventelkoorsbessie (Croton pseudopulchellus) is 'n struik of boompie wat deel is van die Euphorbiaceae familie. In Suid-Afrika is die plant inheems aan KwaZulu-Natal, Limpopo en Mpumalanga. Dit is ook inheems in Angola, Burkina Faso, Ivoorkus, Kenia, Malawi, Mali, Mosambiek, Namibië, Nigerië, Somalië, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Cliffortia paucistaminea
Die teerysbos (Cliffortia paucistaminea) is 'n struik of klein boompie wat tot die Rosaceae familie hoort. Die spesie is inheems aan die Suid-Afrika, dit kom in elke provonsie voor asook in Lesotho.
Die boom se FSA-nommer is 145.12.
Haliclona stephensi
Haliclona stephensi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Soul (rolprent)
Vrystelling
Die film is vrygestel in teaters in Verenigde State op 25 Desember 2020 en was vrygestel op Ultra HD Blu-ray, Blu-ray, DVD, en digitale aflaai op 23 Maart 2021. Die film het ook verskyn by die BFI London Film Festival op 11 Oktober 2020.
Haliclona stephensi
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Burton.
Brian Roper (akteur)
Brian Roper (19 Augustus 1929 – 14 Mei 1994) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente William Comes to Town (1948) en The Secret Garden (1949), en in die televisiereekse The Secret Garden (1952) en Adventures in Paradise (1959).
Klimaatneutraliteit
Klimaatneutraliteit is 'n toestand van geen vrystelling van koolstofdioksied, metaan en ander kweekhuisgasse wat skadelik vir die omgewing is. Dit kan bereik word deur klimaatkompensasie: die balansering van gasvrystelling en die verwydering daarvan uit die gemeenskap.
Die term koolstofneutraliteit of CO2-neutaliteit word ook gebruik, maar verwys dikwels slegs na koolstofdioksied. Die terme word gebruik in verband met die vrystelling van skadelike gasse wat verbind word met vervoer, energieopwekking, landbou en nywerheid.
In beginsel kan enige bedryf of produkvervaardiging klimaatneutraal word.
Stillewe met boeke
Stillewe met boeke (Stilleven met boeken) is 'n c. 1627–1628 olie-op-paneel skildery deur die Nederlandse kunstenaar Jan Lievens. Die skildery is 'n voorbeeld van die Nederlandse vanitas- genre asook Nederlandse realisme. Die werk is vir baie jare deur kenners aan Rembrandt toegedig. Die skildery was in privaatbesit totdat dit in 1963 deur die Rijksmuseum aangekoop is.
Die stillewe sluit grootboeke ('lêers'), boeke, 'n piouterbeker en 'n piouterbord in. Daar is ook 'n stukkie brood, twee aardbolle, 'n palet en 'n luitkas. Gebruikte en verslete items verskyn agter in die prent en hulle word gekontrasteer met die vars brood en ander nuwe items op die voorgrond van die skildery.