cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Handwoordeboek van die Afrikaanse Taal
HAT Afrikaanse skoolwoordeboek en HAT Afrikaanse sakwoordeboek
Die HAT Afrikaanse skoolwoordeboek is sedert einde 2014 (vir intekenaars) aanlyn raadpleegbaar op Pearson se woordeboekwebtuiste.
My HAT Storiewoordeboek
In November 2011 verskyn My HAT Storiewoordeboek, ’n voorlees-en-saamleesboek wat die taal en denke van kinders stimuleer. Deur middel van fantasieryke en dikwels humoristiese verhaaltjies en rympies – ondersteun deur volkleurillustrasies – word die betekenisse verklaar van woorde wat dikwels moeilik is om aan jong kinders te verduidelik. Elke bladsy is bevolk deur vrolike karakters waarmee kinders hulle kan vereenselwig: seerowers, dinosourusse, Indiane, sokkerspelers, meerminne, harlekyne, diere, kabouters, konings, prinse en prinsesse ...
My HAT Storiewoordeboek is ’n vernuftige vertaling deur die bekroonde storieverteller Linda Rode van die Nederlandse woordeboekuitgewer Van Dale se Mijn tweede Van Dale.
My HAT Storiewoordeboek is in 2011 deur die ATKV met sy Woordwystoekenning bekroon.
Tazara-spoorlyn
Die Tazara-spoorlyn (die afkorting staan vir Tanzania & Zambia Railway Authority) is 'n spoorverbinding in Midde-Afrika oor 1 860 km tussen Kapiri Mposhi in Zambië en Dar-es-Salaam, Tanzanië, se besige uitvoerhawe. Die spoorlyn is in 1976 met Chinese befondsing voltooi ten einde Zambië se afhanklikheid vir die uitvoer van sy koper deur hawens in die suide te verminder.
Sedert 10 Oktober 2008 loop twee dienste weekliks op die spoorlyn, die een 'n sneltrein en die ander 'n gewone. Die sneldiens vertrek Dinsdae byna terselfdertyd uit Dar-es-Salaam]en Kapiri Mposhi en kom twee dae later by die teenoorgestelde bestemmings uit, terwyl die gewone diens Donderdae van albei teenoorgestelde eindpunte vertrek om Sondag in onderskeidelik Kapiri Mposhi en Dar-es-Salaam aan te kom.
Genus
'n Genus (meervoud: genera of genusse; ook soms geslag genoem) is 'n taksonomiese groepering wat uit een of meer spesies bestaan; as daar meer as een spesie in 'n genus is, sal die spesies morfologiese eienskappe deel wat groter ooreenkomste met mekaar toon as spesies van ander genera.
In die benamingskodes vir bionomiale name wat wêreldwyd in gebruik is, bestaan die naam van 'n organisme uit twee dele: die genusnaam (dit begin altyd met 'n hoofletter) en spesienaam. Albei name is kursief. 'n Voorbeeld is Homo sapiens, die naam vir die menslike spesie, wat tot die genus Homo behoort. Sien die artikel oor wetenskaplike klassifikasie vir meer besonderhede oor hierdie stelsel.
'n Genus in een koninkryk kan 'n naam hê wat in 'n ander koninkryk vir 'n genus of ander takson gebruik word. Al word dit deur die Internasionale Kode van Dierkundige Benamings en die Internasionale Kode van Benamings vir alge, fungi en plante ontmoedig, is daar 5 000 sulke name wat in meer as een koninkryk gebruik word. Anura is byvoorbeeld die naam van die orde van paddas, maar ook van 'n plantgenus. Baie genera word verder onderverdeel in subgenera.
Bundesautobahn 10
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Bundesautobahn 10
Bedryf deur
Totale lengte
196 km
Loop deur die deelstate
Berlyn
Brandenburg
Kaart
Die Bundesautobahn 10 (afkorting: BAB 10, dikwels ook kort Autobahn 10 of A 10 genoem) is 'n federale snelweg wat rondom die Duitse hoofstad Berlyn loop. Die grootste deel van die snelweg is in die aangrensende deelstaat Brandenburg geleë, maar aangesien 'n seksie van die snelweg deur die noordelike stadsgebied van Berlyn loop het dit die bynaam Berliner Ring gekry. Die BAB 10-snelweg is met 196 kilometer tans die langste ringpad ter wêreld.
Eksokriene stelsel
Die eksokriene stelsel is kliere wat stowwe deur ’n buis na die oppervlak van epiteelweefsel afskei. Voorbeelde van eksokriene kliere is sweet-, spoeg-, slym- en traankliere. Hulle is een soort kliere in die liggaam; die ander soort is endokriene kliere, wat hul produkte direk in die bloedvatstelsel afskei.
Die lewer en pankreas is beide endokriene en eksokriene kliere, want hulle skei sommige produkte deur buise en ander direk in die bloedstroom af.
Erich Mayer
Erich Ernst Karl Mayer (1876-1960) was 'n Suid-Afrikaanse skilder.
In Suid-Afrika
In 1898 kom hy na Suid-Afrika in 'n poging om in die beter klimaat aan te sterk. Hy kry werk op Vrede in die Oranje-Vrystaat as 'n landmetersassistent.
Hy skets tydens die Tweede Anglo-Boereoorlog gereeld boere waar hy deel van 'n boerekommando was. Hy word gevang en as krygsgevangene weggevoer.
In 1912 vestig hy hom in Pretoria. Hy het veral roem verwerf met sy noukeurige en simpatieke weergawe van die lewe van die boer in die binneland. Hy is in 1960 in Pretoria oorlede.
Victor Rasuk
Victor Rasuk (gebore 15 Januarie 1984) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Lords of Dogtown (2005), Godzilla (2014), Fifty Shades of Grey (2015), en Fifty Shades Freed (2018).
Emily Dunn (aktrise)
Emily Dunn (gebore 15 Maart 1982) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Napoleon Dynamite (2004), Forever Strong (2008), en Reflections in the Mud (2009).
Orsat gasanalise
duimnael|regs|Apparaat vir die Orsat analise Orsat gasanalise is 'n metode wat gebruik word in die analise van uitlaatgasse. Die apparaat wat gebruik word kan in die meegaande illustrasie gesien word. Die apparaat bestaan uit 'n buret (A) wat tipies gegradeer is tot en met 100 kubieke sentimeter. Die buret is in 'n watergevulde houer om te verseker dat die digtheid van die gas nie verander en die resultaat beïnvloed nie. Die apparaat bestaan tipies uit vier pipette (B, C, D en E). Die chemikalieë in die pipette is as volg:
Werking
Die buret (A) word tipies gevul met 'n natriumchloried-oplossing. Die gas word deur die U-buis (H) in die buret ingesuig deur die vlak van die oplossing in die buret te verlaag deur die oplossing in die buret te laat uitloop na die bottel gemerk F in die meegaande skets. Die U-buis word gewoonlik gevul met 'n filtreermateriaal om die gas te suiwer alvorens dit in die buret beland. Om kontaminasie van die gasmonster deur die lug in die buisies bo die pipette teen te werk kan die volume van die lug daar so laag as moontlik gehou word en die bottel F weer opgelig word om die oplossing se vlak weer te verhoog om die monster 'n paar keer weer af te blaas na die atmosfeer. Na die lug uitgeblaas is word die vlak van die oplossing na die nul merk in die buret verlaag en die klep G daarna toegedraai om die monster in die apparaat te behou. Die klep bo pipet B word dan oopgedraai en die gasmonster in die pipet ingestoot deur die bottel F bo op die raam te plaas. Die vlak in die pipet word dan weer herstel na waar dit was deur die bottel te laat sak. Die proses word herhaal totdat die lesing op die buret A konstant bly. Die volume verandering word dan aangeteken en die proses herhaal met pipette C, D en E om die hoeveelheid suurstof en koolstofmonoksied te bepaal.
Verwysings
| Steam, Its Generation and Use, Babcock & Wilcox, 1919, Bl. 155 - Boek op Projek Gutenberg.
Bedoeïene
Die Bedoeïene (van die Arabiese badawī, بدوي) is ’n Arabiese halfnomadiese groep wat afstam van nomades wat histories die Arabiese en die Siriese Woestyn bewoon het. Hul naam beteken "woestynswerwers" in Arabies. Hul woongebied strek van die uitgestrekte woestyne van Noord-Afrika tot die rotsagtige sandstreke van die Midde-Ooste. Hulle word tradisioneel in stamme, of clans, opgedeel en deel ’n kultuur van kameel- en bokboerdery.
Die Bedoeïene is deur die geskiedenis verskillende name genoem, van "Kedar" in die Bybel tot "Araba'a" deur die Assiriërs. Hulle word in die Koran "A'raab" (Arabies: أعراب) genoem.
Hoewel baie Bedoeïene vandag hul nomadiese bestaan vir ’n lewe in die stad verruil het, het hulle hul tradisionele kultuur van musiek, gedigte, danse ensovoorts behou. Verstedelikte Bedoeïene organiseer ook kultuurfeeste waarin hulle deelneem aan Bedoeïense tradisies en daaroor leer.
Tradisies
Lewende hawe, veral kamele en bokke, was die bestaansbronne van die Bedoeïene. Dié diere is gebruik vir vleis, suiwelprodukte en wol. Die meeste stapelvoedsels in hul dieet het bestaan uit suiwelprodukte.
Kamele het veral verskeie kulturele en praktiese gebruike gehad. Hulle was die hoofbron van voedsel en die belangrikste vervoermiddel. Kameelrenne is tydens feeste soos huwelike en godsdiensgeleenthede gehou.
Mondelinge digkuns was die gewildste kunsvorm onder die Bedoeïene. Benewens ’n vorm van vermaak was dit ’n manier van inligtingsoordrag en sosiale beheer.
Geskiedenis
Van die nomades se tegniese uitrusting (veral wol, leer en hout) het daar min behoue gebly wat vir argeoloë van nut kon wees. Beenreste, inskripsies en tekeninge van diere wat soos kamele lyk, het egter aangetoon dat daar tussen ongeveer 3 000 en 2 000 v.C. kontak tussen kameeleienaars en die hoogs ontwikkelde beskawing in die Tweestroomland (Mesopotamië) moes gewees het.
Dit was in Sentraal-Arabië waar die dromedaris ('n kameelsoort met slegs een rug bult) die eerste keer 'n huisdier gemaak is. Dit, tesame met die ruitertegnieke wat toe ontwikkel het, het gelei tot die ontstaan van die Bedoeïene. Oorspronklik het die ruiter agter die bult op die kameel se rug gesit (3500 v.C.). Die eerste afbeeldings van 'n ruiter wat op die bult sit, dateer uit 900 v.C. Dit was eers nadat die kameelsaal in gebruik gekom het (350 n.C.) en sekere elemente van die Persiese oorlogvoering oorgeneem is, dat die ruitertegniek vervolmaak en die militêre bedrywighede van die Bedoeïene baie uitgebrei het.
Die koms van Mohammed en die uitbreiding van die Moslemstaat daarna (7e eeu) was 'n terugslag vir die nomades. Omdat die stamme ŉ verbond met Mohammed gehad het dat hulle mekaar nie sal aanval nie, het hulle hul nou toegespits op die nie-Islamitiese stamme in Arabië en daarna op kultuurgroepe in sekere gebiede van Sirië en Irak.
Die manskappe in die Arabiese leërs het grotendeels uit nomades bestaan. Hulle het van die staat 'n jaargeld en 'n deel van die roerende buit ontvang. Slegs enkeles het voorkeur gegee aan die vryheid van die woestyn bo die van die nuwe kampstede. Hoewel die meeste Bedoeïenstamme bly voortbestaan het, het die mans in regstreekse stamverband aansienlik minder geword. Daar is baie min bekend oor die Bedoeïene se bewegings tussen die jare 900 en 1700 n.C.
Dit gebeur egter ook dat Bedoeïengroepe hulself as gevolg van olievondste materieel skielik te midde in die Westerse kultuur bevind. Daar was deur die eeue heen nog altyd Bedoeïene wat weens ekonomiese en politieke omstandighede genoodsaak was om 'n vaste woonplek te soek. Veral na die Tweede Wêreldoorlog was daar 'n toename in die vestigingsproses, mede as gevolg van die vestigingsbeleid van die state in die Midde-Ooste en Noord-Afrika. Sommige Bedoeïene het hulle as boere gevestig; andere het hulle by die polisie aangesluit of beroepsoldate geword. Sommige het in nywerhede as arbeiders gaan werk (byvoorbeeld in olie-raffinaderye).
Ekonomiese lewe
Die Bedoeïene maak veral uit veeteelt 'n bestaan. Daar is kameeltelers en bok- en skaapboere. Eersgenoemde groep, ook die groot nomades genoem, voel hulself meerderwaardig teenoor die klein nomades, die bok- en skaapboere. In 'n halfjaarlikse siklus trek die Bedoeïene tussen die somer wel kampe by die permanente bronne en die winter- en voorjaarsweiding. Die kameel verskaf aan die Bedoeïene nie net melk, wat 'n belangrike deel van hulle daaglikse voedsel is, nie, maar is ook baie waardevol as ry- en pakdier.
Daarbenewens is die kameel van belang as ruilmiddel. Die kameel was die vernaamste rede vir rooftogte. Vir die aanvulling van hulle lewensmiddele is die Bedoeïene afhanklik van die landbouers, wat gewoonlik in die dorpe woon. Hulle dryf met hulle handel en ontvang ook dikwels van die boere "broederskapgeld" in ruil vir beskerming. Deur karavane geleide te doen, handel te dryf en te jag, vul hulle hul inkomste aan.
Vroue vorm meer as 50 % van die arbeidspotensiaal. Daar word streng onderskei tussen werk wat deur mans verrig word en werk wat vroue doen. Hoewel die vroue minder afgeskei leef as wat dit by die Arabiese boere gebruiklik is, word hulle tog teen kontak met vreemdelinge beskerm. Die vroue het ŉ aparte woning - 'n tent wat van swart bokhaar geweef is.
Sosiale en politieke organisasie
Verwantskap is die spil waarom die sosiale lewe draai. Persone of groepe wat nie verwant is nie, kan aangeneem word in die "egte bloed" (denkbeeldige verwantskap). Die kleinste sosiale eenheid is die uitgebreide familie of hoemoela. Dit is ŉ gesin wat deur poligamie (veelwywery) uitgebrei het, of deurdat getroude seuns met hulle gesinne hul by die familiegroep aangesluit het. Poligamie kom egter nie dikwels voor nie.
Verwantskap word via die vaderlike lyn bepaal. Die Bedoeïene soek hul huweliksmaat binne die hoemoela. In beginsel word 'n huwelik deur die ouers gereël. Die ouers van die bruid ontvang 'n bruidsprys van die ouers van die bruidegom. Omdat mense wat hubaar is, binne die uitgebreide familie in werklikheid niggies en neefs (van vaderskant) van mekaar is, is dit verkieslik dat die dogter of seun met die seun of dogter van die vader se broer trou.
Huwelike met nie-Bedoeïene word as 'n skande beskou. Die vrou gaan na haar huwelik by die familie van haar man woon, maar regtens hoort sy by die familie van haar vader. Die uitgebreide familie, waarvan die lede hulle lewe lank bymekaar bly, woon in die voorjaar in 'n klein kampie of megtir. Namate die seisoen vorder en die water skaarser word, gaan woon die verskillende hoemoelas saam in een groot kamp rondom 'n aantal waterputte.
Die vee wei dan gesamentlik. So 'n groep, waarvan die gesinshoofde almal van mekaar familie is (by die Bedoeïene van vaderskant), word 'n sibbe genoem. Sosiaal gesproke, is 'n sibbe heeltemal selfstandig, maar polities maak hulle saam met ander sibbes deel uit van 'n fratrie, wat as 'n eenheid na buite optree. In teenstelling met 'n sibbe, is die lede van 'n fratrie nie bloedverwante nie, maar net simbolies verwant aan mekaar. Die eenheid van die fratrie kom ook in die ekonomiese organisasie en integrasie tot uiting.
Die lede het almal dieselfde brandmerk vir hulle vee. 'n Fratrie vorm ook 'n militêre eenheid. Verskillende fratries wat dieselfde politieke sienswyse het en wat gesamentlik 'n lid van 'n familie wat aansien geniet, as stamhoof erken, vorm 'n stam. Verskillende stamme word weer op grond van gemeenskaplike vyande saam gegroepeer in 'n konfederasie. Die organisasie van 'n Bedoeïenstam is baie soepel. Fratries stig dikwels al en hergroepeer.
Die gewoontereg wat binne ŉ stam van toepassing is (die oerf), is tegelyk 'n ongeskrewe handboek vir die "savoir-vivre" (lewenskuns). Dit geld veral vir gasvryheid, wat iedereen, sonder aansien des persoons, vir ten minste drie dae mag geniet. Om gasvry te wees, is vir die Bedoeïene 'n heilige plig.
Gemeenskap
’n Algemene Bedoeïense spreukwoord lui: "Ek teen my broers; ek en my broers teen my neefs; dan ek en my neefs teen vreemdelinge." Dit dui op die hiërargie van lojaliteit wat op verwantskap gegrond is. Binne dié raamwerk word dispute opgelos, belange nagejaag, en wet en orde gehandhaaf.
Die gesinseenheid (bekend as ’n tent of gio) het tradisioneel bestaan uit drie of vier volwassenes (’n getroude paar plus sibbes of ouers) en ’n aantal kinders. As hulpbronne volop was, het ’n paar tente saamgereis as ’n goum.
Die volgende skaal van groepvorming was die ibn ʿamm (afstammelingegroep), wat uit drie tot vyf generasies bestaan het. Die grootste groepvorming was die stam of clan as ’n geheel, wat gelei is deur ’n sjeik. Daar kon langdurige onmin tussen verskillende clans geheers het.
Daar was tradisioneel streng erekodes, en regstelsels was geskoei op dié kodes.
In die 20ste eeu
In die 1950's en 1960's het talle Bedoeïene in Midde- en Wes-Asië begin om die tradisionele nomadiese leefstyl te verruil vir die stadslewe, veral namate die bevolking gegroei en hul tradisionele gebiede kleiner geword het. Regeringsbeleide in Egipte, Israel, Jordanië, Irak, Tunisië, die Arabiese state en Libië, sowel ’n behoefte aan beter lewenstandaarde, het ook daartoe gelei dat die meeste Bedoeïene burgers van ’n land geword het, eerder as om rond te swerf.
Regerings het druk op die Bedoeïene geplaas om hulle op een plek te vestig deur middel van dienste (skole, gesondheidsorg en wetstoepassing), en in ander gevalle was daar die behoefte om land in te palm waar Bedoeïene rondgeswerf en beheer uitgeoefen het.
Leucetta microraphis
Leucetta microraphis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucetta en tot die familie Leucettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1872 deur Haeckel.
Kurt Kasznar
Kurt Kasznar (12 Augustus 1913 – 6 Augustus 1979) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Happy Time (1952), Kiss Me Kate (1953), Lili (1953), en Casino Royale (1967).
Niobium
Niobium is 'n chemiese element in die periodieke tabel met die simbool Nb en atoomgetal van 41. Niobium is 'n seldsame sagte, grys, pletbare oorgangsmetaal wat in die mineraal kolumbiet aangetref word en word gebruik in verskeie legerings. Die bekendste legerings word gebruik om spesiale staalsoorte en sterk sweislaste te vervaardig. Niobium is in verskeie minerale ontdek wat as kolumbiete bekend staan. Charles Hatchett (1765-1847) het aanvanklik in 1801 die element hierna ook Columbium (Cb) genoem. Daar was egter verwarring omdat in 1802 tantaal ontdek is en mense gedink het dat columbium en tantaal dalk dieselfde element was. Heinrich Rose het beweer dat kolumbiet naas tantaal twee ander elemente bevat het wat hy niobium en pelopium genoem het. Later het geblyk dat niobium en columbium identiek was en nie columbium en tantaal nie. Altwee name columbium en niobium is steeds tot 1949 gebruik tot die IUPAC besluit het dit niobium te noem. Die mineraal heet nogtans steeds kolumbiet.
Kenmerkende eienskappe
Niobiem is 'n blink grys, pletbare metaal wat 'n blouerige tint verkry wanneer dit by kamertemperatuur vir 'n verlengde periode aan lug blootgestel word. Niobium se chemiese eienskappe is bykans identies aan dié van tantaal, wat reg onder niobium op die periodieke tabel voorkom.
Wanneer dit verwerk word moet niobium onder 'n beskermende atmosfeer geplaas word selfs by lae temperature. Die metaal begin om in lug by 200 °C te oksideer; met mees algemene oksidasietoestande van +3 en +5. Ander toestande is wel ook bekend.
Gebruike
Niobium het 'n aantal gebruike: dit is 'n bestanddeel van sommige vlekvrye staalsoorte en in sommige nie-yster metaallegerings. Hierdie legerings is baie sterk en word dikwels gebruik in die konstruksie van pyplyne. Ander gebruike sluit in:
Niobium word 'n supergeleier by kriogeniese temperature. By atmosferiese druk het dit die hoogste kritieke temperatuur van die suiwer element supergeleiers: 9.3 K. Niobium het ook die grootste magnetiese penetrasie-diepte van enige element. Verder is dit een van slegs drie suiwer element supergeleiers (vanadium en tegnesium is die ander twee) wat Tipe II supergeleiers is, wat beteken dat dit 'n supergeleier bly wanneer dit blootgestel word aan sterk magnetiese velde. Niobium-tin en niobium-titaanlegerings word gebruik vir drade in supergeleiermagnete wat in staat is om buitengewoon sterk magnetiese velde te produseer. Niobium word ook in die suiwer vorm gebruik om supergeleidende komponente vir partikelversnellers te vervaardig.
Geskiedenis
Niobium se naam is afkomstig uit Griekse mitologie en is vernoem na Niobe, die dogter van Tantalus. Die element is in 1801 deur Charles Hatchett ontdek. Hatchett het niobium in kolumbiet-erts ontdek wat in die 1750's deur John Winthrop, die eerste goewerneur van Connecticut na Engeland gestuur is. Daar het baie verwarring ontstaan oor die verskil tussen die nou-verwante niobium en tantaal en die probleem is eers in 1846 opgelos deur Heinrich Rose en Jean Charles Galissard wat die element toe herontdek het. Omdat Rose nie bewus was van Hatchett se werk nie, het hy die element 'n ander naam, Niobium gegee. In 1864 was Christian Blomstrand die eerste gewees om die suiwer metaal voor te berei deur niobiumchloried in 'n waterstof atmosfeer te reduseer.
Kolumbium (simbool Cb) was die aanvanklike naam wat Hatchett aan die element gegee het, maar Internasionale Vereniging van Suiwer en Toegepaste Chemie (IUPAC) het "niobium" as die amptelike naam vir element 41 in 1950 aanvaar meer as 'n 100 jaar na die omstredenheid ontstaan het.
Verspreiding
Die element word nooit in sy suiwer vorm in die natuur aangetref nie, maar kom wel voor in die minerale kolumbiet ((Fe,Mn)(Nb,Ta)2O6), kolumbiet-tantaliet oftewel koltan ((Fe,Mn)(Ta,Nb)2O6), pirochlore ((Na,Ca)2Nb2O6OH,F) en eukseniet  ((Y,Ca,Ce,U,Th)(Nb,Ta,Ti)2O6).
Niobium bevattende minerale bevat ook dikwels tantaal. Groot neerslae niobium is gevind saam met karbonatiet (koolstof-silikaat vulkaniese rotse) en ook as 'n bestanddeel van pirochlore. Brasilië en Kanada is die hoofvervaardigers van niobium mineraalkonsentraat en groot reserwes bestaan ook in Nigerië, Kongo en in Rusland.
General Catalogue of Variable Stars
Die General Catalogue of Variable Stars (GCVS) is ’n lys veranderlike sterre. Die eerste uitgawe, met 10 820 sterre, is in 1948 deur die Wetenskapakademie van die USSR gepubliseer met B.V. Koekarkin en P.P. Parenago as redakteurs. Die tweede en derde uitgawe is in 1958 en 1968 gepubliseer, en die vierde, in drie bande, in 1985–1987. Dit bevat 28 435 sterre. ’n Vierde band van die vierde uitgawe met verwysingstabelle is later gepubliseer, asook ’n vyfde band met veranderlikes buite die Melkweg.
Die mees onlangse weergawe van die GCVS is op die GCVS-webtuiste beskikbaar. Dit bevat bygewerkte koördinate vir die veranderlike sterre in die gedrukte vierde uitgawe, asook veranderlikes wat te onlangs ontdek is om in die gedrukte weergawe te verskyn. ’n Ouer weergawe van die GCVS uit 2004 is beskikbaar by die VizieR-diens by die Centre de Données astronomiques de Strasbourg onder die naam Combined General Catalog of Variable Stars (GCVS4.2; VizieR-databasis, nommer II/250).
Mutasie
Die algemeenste mutasies is egter die waar die individuele draers van erflike eienskappe, die gene, self ŉ verandering ondergaan. Die molekulêre basis van sulke geenmutasies is vandag grotendeels opgeklaar. Gene bestaan uit deoksiribonukleïensuur (DNS, ook bekend as DNA), en die volgorde waarin die boustene van DNS in die DNS-ketting voorkom, bevat die voorskrif vir die sintese van ŉ proteïen. 'n Mutasie is niks anders nie as 'n verandering in die volgorde waarin die DNS-boustene in 'n geen voorkom.
Hierdie verandering kan plaasvind deur boustene in te las, weg te laat, om te ruil of te verander. Wanneer dit gebeur, verander ook die proteïen waarvoor die geen die nodige inligting bevat. Die mutasie kan 'n drastiese of slegs geringe invloed op die werking van die proteïen hê, na gelang van die plek en aard van die mutasie. Mutasies kan in alle selle plaasvind, maar die gevaarlikste en ingrypendste mutasies is die wat in die geslagselle plaasvind omdat dit direk na die nageslag oorgedra word.
Hoewel mutasies spontaan voorkom, kan die mutasietempo verhoog deur eksterne faktore soos straling of die inwerking van chemiese mutageniese stowwe. Byna alle kankerwekkende (karsinogene) verbindings is ook goeie mutageniese stowwe. Kunsmatig geïnduseerde mutasies kan soms met baie goeie gevolge gebruik word in die veredeling van plantgewasse.
Algemeen
'n Mutasie is die proses waardeur ŉ blywende verandering in die erflike materiaal van 'n sel aangebring word. Die verandering word na die nageslag oorgedra en kan aanleiding gee tot 'n geneties veranderde organisme of seltipe. Die term is deur Hugo de Vries (1848-1935) ingevoer om die sprongsgewyse manier waarop veranderinge in erflike eienskappe plaasvind, aan te dui.
Hoewel dit vandag bekend is dat die veranderinge wat De Vries in sy navorsing waargeneem het, nie werklike mutasies was nie, het die term nogtans behoue gebly. Mutasies kan spontaan plaasvind, maar kan ook deur eksterne faktore geïnduseer word. In die evolusionêre ontwikkeling van ŉ organisme speel mutasies 'n baie belangrike rol. Die draers van die erflike materiaal in 'n sel is die deoksiribonukleïensuur- (DNS-) gene wat op die chromosome geleë is.
Veranderinge in die erflike materiaal van 'n sel (mutasies) kan dus ook beskou word as veranderinge in die chromosomale DNS (ook bekend as DNA). Drie verskillende grootte ordes van hierdie veranderinge kan onderskei word, naamlik geenmutasies, chromosoommutasies en genoommutasies. Die ingrypendste tipe verandering is die genoommutasies, waarby die totale getal chromosome in die kern kan verander. Die getal chromosome kan toeneem of afneem.
Die belangrikste mutasie op die gebied is die ontstaan van poliploidie, wat gekenmerk word deur die aanwesigheid van presiese meervoude van die tipiese chromosoomgetalle. Dit beïnvloed nie die vrugbaarheid van die organisme nie, maar veroorsaak wel kruisingsweerstand tussen poliploïde en normale diploïde tipes. Dit is die enigste voorbeeld van die ontstaan van 'n nuwe spesie deur ŉ sprongsgewyse mutasie. Chromosoommutasies het betrekking op veranderinge in die struktuur en vorm van individuele chromosome.
Somatiese mutasies is gewoonlik die gevolg van 'n verandering in een van die basisse van 'n DNS-geen. So 'n mutasie word 'n puntmutasie genoem en dit kan of die verlies, of die toevoeging van 'n bepaalde eienskap tot gevolg hê. Omdat die mutasies nie oorerflik is nie, beïnvloed dit me die evolusionêre ontwikkeling van die organisme nie. Erflike mutasies, daarteenoor, is in hierdie opsig wel van fundamentele belang. Daar bestaan normaalweg 'n groot genetiese variasie binne 'n bepaalde spesie.
Nuwe mutasies kan skadelik of selfs dodelik wees vir 'n spesie. In enkele gevalle kan dit egter gebeur dat bepaalde omgewingsfaktore ŉ sekere spontaan ontwikkelde mutasie sal begunstig sodat die gemuteerde soort se lewensvatbaarheid verbeter ten koste van die oorspronklike soort (wilde tipe).
ŉ Nuwe spesie ontstaan wanneer die verskillende veranderinge sodanig is dat daar nie langer uitruiling van genetiese inligting tussen die gemuteerde vorm en die wilde tipe kan plaasvind nie. Hierdie toestand kan ontwikkel wanneer daar ŉ kruisingsweerstand tussen die tipes ontstaan. As gevolg hiervan begin die verskillende tipes 'n onafhanklike lewe lei en kan hulle sodoende tot aparte spesies ontwikkel.
Spontane mutasies
Alle mutasies wat in die natuur plaasvind, kan as spontane mutasies beskou word. Die kans dat 'n spontane mutasie in 'n bepaalde geen sal plaasvind, is egter baie gering - gemiddeld ongeveer een mutasie vir 'n totaal van 1 000 000 geenduplikasies in bakterieë. Wanneer egter in ag geneem word dat die menslike chromosoom minstens 10 000 gene bevat, is die kans dat daar in een van die gene 'n mutasie sal plaasvind, glad nie meer so gering nie.
Sigbare spektrum
Die sigbare spektrum is die deel van die elektromagnetiese spektrum wat met die menslike oog gesien kan word. Dit word ook sigbare lig of eenvoudige lig genoem. ’n Tipiese menslike oog sal golflengtes van sowat 390 tot 750 nm sien. In terme van frekwensie, is dit ’n band van sowat 400–790 THz. Die spektrum bevat egter nie al die kleure wat die oog kan sien nie; kleure soos pienk, pers en magenta is byvoorbeeld afwesig omdat hulle bestaan uit ’n vermenging van verskeie golflengtes.
Mutasie
Spontane mutasies
Die ontstaan van antibiotika- weerstandige bakterieë is 'n goeie voorbeeld van hoe sekere organismes onder die bepaalde omstandighede (in die geval die aanwesigheid van antibiotika) deur spontane mutasies 'n groot voordeel verkry in vergelyking met die wilde tipe en sodoende hut lewensvatbaarheid dramaties verbeter. Wat vir die bakterieë 'n voordeel is, is nie noodwendig vir ander spesies soos die mens voordelig nie. Daar is gevolglik vandag reeds baie siekteveroorsakende bakterieë wat nie meer effektief met behulp van penisillien of ander antibiotika bestry kan word nie. Ook ontwikkel insekte weerstand teen insekte giwwe. Dit het tot gevolg dat daar vandag steeds sterker gifstowwe gebruik moet word, wat vir die mens self ook gevaar kan inhou.
Geïnduseerde mutasies
In 1927 het die Nobelpryswenner Joseph Muller (1890-1967) ontdek dat mutasies deur straling veroorsaak kan word. Hy het vasgestel dat die aantal mutante wat van die vrugtevlieg (genus Drosophila) verkry kan word, baie toeneem onder die invloed van X-strate (röntgenstrale). Later het dit duidelik geword dat ultraviolet strale, wat 'n veel kleiner deurdringingsvermoë het, ŉ soortgelyke effek op die eiers van die vrugtevlieë het. Radioaktiewe straling kan ook mutasies veroorsaak.
Sigbare spektrum
Baie spesies kan lig buite die "sigbare spektrum" sien soos bepaal deur die menslike oog. Bye en baie ander insekte kan ultravioletlig sien, en dit help hulle om nektar in blomme te vind. Plantspesies wat op kruisbestuiwing staatmaak, se sukses om voort te plant hang af van hul voorkoms in ultravioletlig eerder as hoe kleurryk hulle vir die menslike oog lyk.
Spektrumkleure
Die kleure in dié diagram is by benadering. Die spektrum is aaneenlopend, met geen duidelike grense tussen die verskillende kleure nie.
Verwysings
Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia.
Mutasie
Geïnduseerde mutasies
As gevolg van straling neem die aantal mutasies wat 'n nadelige of dodelike uitwerking het, honderd- tot duisendvoudig toe. Straling oefen sy effek direk op die DNS uit. 'n Hoe stralingsdosis veroorsaak breuke in die DNS en kan allerhande chromosomale afwykings tot gevolg hê. 'n Lae dosis kan ook die DNS beskadig, maar die sel is gewoonlik daartoe in staat om die geringe skade te herstel. Die uiteindelike mutasie word veroorsaak deur klein foute wat by die herstel gemaak word.
Van groot belang is die kumulatiewe stralingsdosis, dit wil sê die effek van straling word bepaal deur die produk van die stralingsdosis en die tydsduur van die blootstelling daaraan. Dit beteken dat ŉ lae stralingsdosis oor ŉ lang tydperk dieselfde skadelike effek as ŉ hoë dosis oor ŉ kort periode kan hê. By die gebruik van radioaktiewe stowwe moet voorsorgmaatreëls getref word om nadelige mutasies te voorkom. Mutasies kan ook deur sekere chemiese stowwe veroorsaak word.
Die meeste kankerwekkende stowwe het 'n mutagene effek, en omgekeerd is die meeste mutagene stowwe ook kankerwekkend. Dit wil nie sê dat kanker deur 'n enkele somatiese mutasie veroorsaak word nie. Een van die verskillende teorieë oor die ontstaan van kanker berus egter wel op die verlies van noodsaaklik beheerfunksies in die sel as gevolg van die akkumulatiewe effek van verskeie somatiese mutasies. Hoewel die teorie nie direk bewys kan word nie, is daar min twyfel dat kankerwekkende stowwe, net soos mutagene stowwe, veranderinge in die DNS van selle bewerkstellig.
Toepassings
Geïnduseerde mutasies kan 'n baie goeie hulpmiddel wees in die veredeling van landbougewasse. Die spontane mutasietempo in die natuur is betreklik laag en die kunsmatige bestraling van sade deur radioaktiewe materiaal stel navorsers daartoe in staat om binne 'n baie kort periode groot hoeveelhede nuwe mutante te isoleer. Hoewel slegs 'n baie geringe persentasie van sulke mutasies 'n spesifieke voordeel vir die betrokke gewas inhou, kan dit tog op die duur lei tot 'n verbetering van eienskappe soos smaak, vrugopbrengs, weerstand teen plantsiektes en kleur. Op die manier kan byvoorbeeld nuwe blomvariëteite met 'n veranderde blomvorm of kleur ontwikkel word. In die geval van plantveredeling is mutasies dikwels verkiesliker bo kruisings omdat daar in die geval van mutasies slegs enkele gene verander word en nie die hele genotipe, soos by kruisings die geval is nie. Die isolasie van bakteriële mutante was onontbeerlik in die bakteriële genetika. Danksy sulke mutante hoop wetenskaplikes om uiteindelik al die genetiese materiaal van Escherichia coli te kan karakteriseer. Mutante het ook 'n belangrike rol gespeel in die veredeling van die skimmels wat penisillien en ander antibiotika produseer. Daardeur kon groot verbeterings in die produksie van natuurlike antibiotika bewerkstellig word.
Molekulêre basis
'n Mutasie is 'n verandering in genetiese materiaal. Danksy die vordering wat op die gebied van die molekulêre biologie gemaak is, is sowel die struktuur as die werking van genetiese materiaal vandag in groot mate opgeklaar. Baie van die erflike prosesse kan nou in die lig van die molekulêre struktuur verklaar word.
So byvoorbeeld kan erflike siektes as mutasies beskou word. Baie sulke siektes word gekenmerk deur 'n metaboliese gebrek, byvoorbeeld die onvermoë om 'n bepaalde ensiem te kan sintetiseer. Dikwels is slegs ŉ enkele geen betrokke.
Nukleïensure en proteïensintese
In al die selle van alle lewende organismes kom daar twee groepe molekules voor wat as die sogenaamde informasiemolekules bekend staan. Hierdie molekules is die nukleïensure en die proteïene. AI die erflike eienskappe van ŉ organisme, soos byvoorbeeld struktuur, kleur, groeiwyse, ensovoorts, word deur proteïene bepaal. Die groot verskeidenheid proteïene wat in die natuur aangetref word, oefen hierdie funksie uit deur onder meer as katalisators op te tree vir byna al die verskillende biochemiese reaksies in die selle van 'n organisme.
Leucetta potiguar
Leucetta potiguar is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Mutasie
Nukleïensure en proteïensintese
Die ander tipe informasiemolekules, die nukleïensure, bevat die genetiese voorskrif of grondplan met behulp waarvan 'n sel al hierdie lewensnoodsaaklike proteïene kan sintetiseer. Deur middel van nukleïensuurduplikasie word hierdie inligting van ouer- na dogterselle oorgedra. Een fundamentele kenmerk van alle informasiemolekules is dat hulle bestaan uit lang kettings van aaneengekoppelde struktuureenhede. In die geval van proteïene is die struktuureenhede die aminosure en by nukleïensure is dit die nukleotiede.
Leucetta potiguar
Die spons behoort tot die genus Leucetta en tot die familie Leucettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2009 deur Lanna, Cavalcanti, Cardoso, Muricy & Klautau.
Mutasie
Nukleïensure en proteïensintese
Die volgorde waarin die verskillende struktuureenhede in die informasiemolekules voorkom, bepaal die individuele eienskappe van die molekules. Die struktuureenhede kan dus vergelyk word met die letters van 'n alfabet. Die volgorde waarin die letters gerangskik is, bepaal die betekenis van die woorde in 'n sin. 'n Gemiddelde proteïen bestaan uit 'n kombinasie van sowat 20 verskillende aminosure wat in ŉ karakteristieke volgorde aan mekaar gekoppel is tot 'n aminosuurketting van 300 tot 500 aminosure.
Die aminosuurvolgorde bepaal die eienskappe van die proteïen. Proteïene is onontbeerlik vir bykans elke fisiologiese reaksie in die sel. Die selle kan die proteïene nie van buite opneem nie, maar moet self daartoe in staat wees om dit te vervaardig. Die genetiese inligting hiervoor word in nukleïensuur geberg. Twee klasse nukleïensure kan onderskei word, naamlik DNS en ribonukleïensuur (RNS, ook bekend as RNA). 'n Tipiese DNS-geen wat die inligting bevat vir die sintese van 'n proteïen van byvoorbeeld 300 aminosure, bestaan uit 'n dubbelketting van meer as 900 opeenvolgende nukleotiede.
Die nukleotiede verskil slegs ten opsigte. van die aanwesigheid van die stikstofbevattende basisse adenien (A), guanien (G), sitosien (C) of timien (T). Die eenhede waaruit RNS saamgestel is, bevat dieselfde basisse, behalwe dat timien deur urasiel (U) vervang is. Die volgorde waarin A, G, C en T in 'n DNS-ketting voorkom, bepaal die aminosuurvolgorde van die proteïen waarvoor die DNS-geen die informasie bevat. Die DNS-molekule bestaan normaalweg uit twee kettings wat oor hulle volle lengte aan mekaar gekoppel word deur waterstofbindings tussen die basisse wat teenoor mekaar op die twee kettings geleë is.
Die basisvolgordes in die twee kettings is komplementêr, wat beteken dat A altyd met T en G altyd met C gepaar is. Identiese dubbelketting- DNS-molekules kan dus deur basisparing uit elk van die twee komplementere enkelkettings saamgestel word. Dit vorm die basis van duplikasie van genetiese inligting. Die kode met behulp waarvan die nukleotiedvolgorde van DNS in die aminosuurvolgorde van 'n proteïen "vertaal" word, staan bekend as die genetiese kode en is vandag volledig opgeklaar.
Elke drie opeenvolgende basispare (basistriplet) in 'n DNS-ketting spesifiseer (kodeer) die inbou van 'n bepaalde aminosuur in die proteïenketting. Die aminosuur wat deur elkeen van die moontlike basistriplette gekodeer word, is bekend. Proteïensintese vind op die ribosome in die sitoplasma van die sel plaas, dit wil sê buite die kern, waarin die selluêre DNS geleë is. Die boodskap word van die DNS na die ribosome oorgedra met behulp van 'n tussenganger-nukleïensuur, die boodskapper-RNS.
Die boodskapper-RNS bevat dieselfde genetiese inligting as die DNS, waarvan dit oorgeskryf is. Die proses waartydens die inligting in die aminosuurvolgorde van ŉ proteïen vertaal word, staan bekend as translasie.
Puntmutasie
'n Mutasie is ŉ verandering in die basisvolgorde van nukleïensuur. Die kleinste verandering is 'n verandering in een basispaar en dit staan bekend as ŉ puntmutasie. Vier verskillende soorte puntmutasies kan onderskei word. In die geval van 'n transisie word een basispaar deur 'n ander vervang (byvoorbeeld A-T deur G-C). By 'n omkering vind ŉ verwisseling van die basisse op die ketting plaas (byvoorbeeld A-T word deur T -A vervang).
Wanneer 'n ekstra basispaar ingelas word, staan dit bekend as 'n invoeging, en wanneer 'n basispaar wegval, word dit 'n delesie genoem. Die eerste twee tipes mutasies is gewoonlik "goedaardig" omdat dit hoogstens die inbou van 'n enkele verkeerde aminosuur tot gevolg het. Die gemuteerde proteïen is gewoonlik nog volledig funksioneel en die tipe mutasie staan as 'n stilmutasie bekend (Engels: silent mutation). Die invoegings- en delesiemutasies is veel ingrypender omdat die invoeging of die weglating van ŉ basispaar veroorsaak dat al die daaropvolgende kodons in die verkeerde raam gelees word. Dit kan die hele proteïen verander en die tipe mutasie is dikwels dodelik,
Algemeen
Op molekulêre vlak kan drie tipes geenmutasies onderskei word, naamlik leesraamverskuiwings-, fout- en nonsensmutasies (Engels onderskeidelik: frameshift, missense en nonsense). 'n Leesraamverskuiwing is die algemene term vir die tipe mutasie waar basisse in die bestaande DNS-ketting ingelas of weggelaat word. Sulke delesie- of invoegingsmutasies is baie drasties. Die basistriplette op die DNS-geen lê direk agtermekaar, sonder enige spasiëring.
As daar een of twee basispare ingelas of weggelaat word, word al die daaropvolgende basisse op 'n ander manier in groepe van drie elk ('n kodon) ingedeel. Die leesraam het verskuif en omdat al die kodons as gevolg daarvan verander, verander ook die ooreenstemmende aminosuurketting. Slegs wanneer ŉ veelvoud van drie basisbane ingelas word of wegval, word die daaropvolgende kodons weer in die regte leesraam gelees en is die verandering in die proteïen betreklik klein.
Die plek waar die mutasie plaasvind, is ook baie belangrik. Wanneer die aktiewe sentrum van ŉ ensiem deur 'n mutasie verander word, word die ensiemaktiwiteit baie nadeliger beïnvloed as wanneer die mutasie op 'n ander deel van die ensiem voorkom. By 'n foutmutasie is daar ŉ verandering in een of meer van die basispare. Na gelang van die aard van die gesubstitueerde aminosuur en die plek in die proteïen waar die aminosuurverandering plaasvind, kan die mutasie 'n groot of 'n baie geringe uitwerking hê.
Omdat die genetiese kode gedegenereer is - dit wil sê daar is meer as een kodon vir elke aminosuur - kan dit gebeur dat die kodon wat as gevolg van 'n mutasie ontstaan, nog steeds vir dieselfde amimosuur bly kodeer. In so 'n geval bly die proteïen onveranderd. In die genetiese kode is daar ook kodons wat deur die proteïensintese- apparaat van die sel as ŉ stopteken vertolk word. Dit is moontlik dat daar deur 'n mutasie een van hierdie sogenaamde stopkodons ontstaan. In so 'n geval word van 'n nonsensmutasie gepraat en word die aaneenkoppeling van verdere aminosure in die proteïenketting beëindig. As die foutiewe stopteken al vroeg in die geen voorkom, word slegs ŉ nuttelose stukkie proteïen gesintetiseer.
Oorsaak
Mutasies kan voorkom as gevolg van foute wat in die duplikasie van DNS gemaak word. Fisiese oorsake soos straling en die invloed van chemiese mutagene stowwe soos akridien en vyf-bromourasiel kan ook mutasies veroorsaak. Daar kan ook tydens die transkripsie- en translasieprosesse foute voorkom.
Hoewel dit verkeerde proteïene tot gevolg kan hê, is laasgenoemde nie werklik permanente mutasies nie omdat die genetiese materiaal van die sel, die DNS, nie self betrokke is nie en die mutasie dus ook nie soos by DNS-mutasies na die volgende selgenerasie of die nageslag oorgedra word nie. Hoër organismes besit gelukkig 'n duplikaat van elkeen van die chromosome, uitgesonderd die geslagschromosome van die man. Omdat daar dus twee DNS-kopieë van elke DNS-geen voorkom, kan daar vir 'n fout in een van die twee kopieë gekompenseer word deur die inligting in die ander kopie te gebruik.
2005 Australiese Grand Prix
Die 2005 Formule Een Australiese Grand Prix is op 6 Maart 2006 in Melbourne, Australië, gehou. Dit was die eerste wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Giancarlo Fisichella in 'n Renault gewen.
Isotope van lawrensium
Die chemiese element lawrensium (Lr), met ’n atoommassa van ongeveer 262 u, het geen stabiele isotope nie en word dus as ’n radioaktiewe element geklassifiseer. Die 11 isotope is onstabiel en het ’n relatief kort halfleeftyd (die meeste minder as ’n sekonde).
In die natuur kom geen lawrensium voor nie; alle isotope is sinteties in ’n laboratorium berei. Die eerste sintetiese isotoop was 258Lr, in 1961.
Die kortslewende isotoop van lawrensium is 252Lr, met ’n halfleeftyd van ongeveer 390 mikrosekondes. Die langslewende een is 262Rf, met ’n halfleeftyd van 216 minute.
Bergvliet
Bergvliet is 'n voorstad in suidelike Kaapstad, Suid-Afrika.
Demografie
Volgens die 2011-sensus, het Bergvliet 'n bevolking van 4 428 gehad.
Sharon Gless
Sharon Gless (gebore 31 Mei 1943) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Hannah Free (2009) en in die televisiereekse Cagney & Lacey (1981), Queer as Folk (2000), en Burn Notice (2007).
Susan Tyrrell
Susan Tyrrell (18 Maart 1945 – 16 Junie 2012) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Fat City (1972), Bad (1977), Forbidden Zone (1980), en Cry-Baby (1990).
Dryolestoidea
Die Dryolestoidea (Butler 1939) is 'n uitgestorwe superorde van die soogdiere.
Dit bevat drie ordes:
Hulle het volop op Laurasia en Gondwana voorgekom van die midde-Jura tot die laat Paleoseen. Hulle het dus een van die groepe wat die Kryt-Paleogeen-uitwissing oorleef het. Die beskrywing van 'n fossiel van die mioseen Necrolestes het die fossiele tydperk dalk nog uitgebrei.
Hierdie soogdiere was nouer aan die huidige buideldiere (Metatheria) en plasentale soogdiere (Eutheria) verwant as die monotreme soos eendbekdier.
Naas van der Walt
Herkoms en opleiding
duimnael|links|300px|Vierdejaars aan die [[Teologiese Skool Potchefstroom, 1950. Eerste ry: D.J. van der Walt, E.J.G. Norval, G.L. van der Walt, I.J. van der Walt, J.M. Opperman. Tweede ry: J.C. Lessing, P.J. Opperman, L.S. Kruger, C.H. Smit, H.J. Kruger.]]
Naas van der Walt is op ’n plaas in die distrik Philipstown in die Bo-Karoo gebore. Dr. C.F.C. Coetzee skryf in dr. Van der Walt se lewensberig in die Almank vir die jaar 1999: "Hy het opgegroei as eenvoudige, ongekunstelde boerseun in die waarheid en rykdom van God se genadeverbond, gevorm vir sy latere roeping en dienswerk. So taai soos die wêreld waar hy grootgeword het, was sy gees, so wyd soos die horison sy visie, so groots en helder soos 'n Karoosterrenag die Here se genade in sy lewe."
Loopbaan
Hy is in 1951 as die derde predikant sedert die stigting van die gemeente Johannesburg-Suid bevestig in ’n tyd toe dié gemeente die hele suide van Johannesburg beslaan en 633 belydende en 469 dooplidmate gehad het. Die eerste predikant van Johannesburg-Suid was dr. S.P. van der Walt, wat opgevolg is deur ds. S.C.W. Duvenage, dr. Van der Walt se voorganger. Sy kollegas in die Klassis Johannesburg was ds. A.A. Venter in Johannesburg/Johannesburg-Wes, ds. D.G. Venter in Krugersdorp, ds. A.S.E. Yssel in Johannesburg-Oos, dr. S.P. van der Walt en ds. F.W. Buytendach in Johannesburg-Noord, ds. W.J. van der Merwe in Vereeniging en ds. J.F. du Plooy in Florida.
In 1958 het hy die beroep na Vanderbijlpark aangeneem as opvolger van dr. S.J. du Plessis, wat sedert 1953 die gemeente se eerste predikant was. Van 1967 tot 1977 het hy 'n kombinasie van die Potchefstroomse gemeentes met sendingopdrag bedien.
duimnael|regs|300px|Prof. [[Hugo du Plessis|Hugo en mev. Maria du Plessis en hul gesin. Voor: C.M. (Cecilia) van der Walt (oorlede 9 September 2001) met haar oudste dogter, Maria Cornelia (getroude van Van Rooy; noemnaam Corrie), prof. Du Plessis, mev. Du Plessis, Laurika Coetzee en Monica du Plessis. Agter: Barend Jacobus (Bennie) du Plessis, prof. I.J. van der Walt, Maria Cornelia van Rooyen (oorlede 24 Februarie 2001), Jacobus Albertus du Plessis en G.H.J. Coetzee.]]
In 1978 is hy beroep as professor aan die Teologiese Skool Potchefstroom en het hy die leerstoel sendingwetenskap en evangelistiek beklee, dieselfde leerstoel as sy skoonvader, prof. Hugo du Plessis, vroeër beklee het. In 1987 het 'n ernstige terugslag hom getref en is hy verplig om vroeg te emeriteer. Hy het egter wonderlik van sy siekte herstel en nog 10 jaar genadetyd ontvang waarin hy steeds sy roeping kon vervul en diensbaar kon wees. Tot aan die einde het hy boerseun gebly en was dit een van sy grootste vreugdes om op sy plasie buite Potchefstroom te werskaf.
Skrywer
Uit sy pen het meer as 150 artikels en verskeie boeke verskyn. Die evangelie aan Afgedwaalde is, volgens dr. Coetzee, "’n kostelike standaardwerk vir Gereformeerde evangelisasie as nalatenskap van Skriftuurlike denke teenoor die talle 'kursusse' wat nie die toets kan deurstaan nie".