cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Afrikafuturisme
21ste eeu
In Februarie 2021 het Aigner Loren Wilson van Tor.com verduidelik hoe moeilik dit is om boeke in die subgenre te vind omdat baie instellings "Afrikafuturisme en Afrofuturisme soos dieselfde ding behandel", alhoewel die onderskeid tussen hulle duidelik is. Sy het gesê dat Afrikafuturisme "gesentreer is in en oor Afrika en hul mense", terwyl Afrofuturisme 'n wetenskapfiksie-subkategorie is wat handel oor "Swart mense binne die diaspora", wat dikwels stories van diegene buite Afrika insluit, insluitend in "gekoloniseerde Westerse samelewings." 'n Ander resensent noem Okorafor se Lagoon, wat "die verhaal van die aankoms van vreemdelinge in Nigerië vertel," as 'n Afrikafuturistiese werk wat 'n leser vereis wat "aktief betrokke is by die mede-skepping van die alternatiewe toekoms wat die roman bou," wat beteken dat die leser word deel van die "kreatiewe gesprek."
Letterkunde en strokiesprente
Afrikafuturismeliteratuur bevat spekulatiewe fiksie wat gebeurtenis vertel wat op Afrika gesentreer is vanuit 'n Afrika-oogpunt eerder as 'n Westerse oogpunt. Werke van Afrikafuturisme-literatuur word steeds verkeerdelik as Afrofuturisme gekategoriseer.
Werke van die Nigeriese Amerikaanse skrywer Nnedi Okorafor is met die genre geassosieer met haar werke soos Lagoon, Remote Control en The Book Of Phoenix. Sy het 'n Hugo en Nebula-toekenning gewen vir haar novelle Binti, die eerste uit die Binti-trilogie wat 'n inheemse Himba-meisie van Namibië in die ruimte toon.
In 2021 het Tor.com 'n lys van stories en boeke uit die genre uiteengesit, met die klem op Afrikafuturisme naamlik Africanfururism: An Anthology (geredigeer deur Wole Talabi), Namwali Serpell se The Old Drift, Nnedi Okorafor se Lagoon, Nicky Drayden se The Prey of Gods, Oghenechovwe Donald Ife Ekpeki se Iyoku, the Tale of Imadeyunuagbon, en Tochi Onyebuchi se War Girls.
In 2021 is 'n bloemlesing van Afrikafuturisme stories gepubliseer. Gary K. Wolfe het Africanfuturism: An Anthology, wat deur Wole Talabi geredigeer is, in Februarie 2021 geresenseer. Hy gee krediet vir Nnedi Okorafor vir die skep van "Afrikafuturisme", en let op dat dit "meer Afrika-gesentreerde Wetenskapfiksie" beskryf, alhoewel hy sê hy is nie seker of haar term "Afrika-jujuisme", 'n parallelle term vir fantasie, sal byval vind nie. Terwyl hy albei as nuttig beskou, sê hy dat hy nie hou van hoe hulle te doen het met die wortel, nie die voorvoegsel nie, met "futurisme" wat net 'n bietjie wetenskapfiksie en fantasie beskryf nie. Hy noem die boek steeds 'n "soliede bloemlesing", en sê dit daag die idee uit om Afrika-wetenskapfiksie as monolities te beskou. Verhale in die boek sluit in "Egoli" deur T.L. Huchu, "Yat Madit" deur Dilman Dila, "Behind Our Irises" deur Tlotlo Tsamaase, "Fort Kwame" deur Derek Lubangakene, "Rainmaker" deur Mazi Nwonwu, "Fruit of the Calabash" deur Rafeeat Aliyu, "Lekki Lekki" deur Mame Bougouma Diene, en "Sunrise" deur Nnedi Okorafor.
Daar bestaan min Afrikanfuturisme-strokiesprente, maar Comic Republic Global Network, 'n Lagos-gebaseerde uitgewers is prominent in die skep van Afrikafuturistiese superhelde soos Guardian Prime. Laguardia, 'n strokiesprent deur Nnedi Okorafor word geassosieer met Afrikafuturisme.
In rolprente
In rolprente word Afrikafuturisme steeds onder die loep geneem. Rolprente soos Black Panther, District 9 is deur kykers gekritiseer, wat sê die uitbeelding van Afrika "verskil min van die koloniale siening". In onlangse tye sluit verskeie Afrikafuturistiese rolprente Hello, Rain, Pumzi en Ratnik in. Verskeie Afrikafuturisme-romans is gekies vir lewendige aanpassing, insluitend Binti. In 2020 het Walt Disney Studios en die Pan-Afrikaanse maatskappy Kugali aangekondig dat hulle 'n animasiereeks Iwájú sou saamvervaardig, geïnspireer deur die stad Lagos.
Gladiolus variegatus
Gladiolus variegatus is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Gansbaai tot by Kaap Agulhas voor. Daar is tien subpopulasies in 'n voorkomsgebied van minder as 500 km2. Die plant word bedreig deur indringerplante.
Lynda Boyd
Lynda Boyd (gebore 28 Januarie 1965) is 'n Kanadese aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Fast and the Furious: Tokyo Drift (2006), She's the Man (2006), en The Age of Adaline (2015), en in die televisiereeks Republic of Doyle (2010).
Jerry Adler
Jerry Adler (gebore 4 Februarie 1929) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Manhattan Murder Mystery (1993), Prime (2005), In Her Shoes (2005), en A Most Violent Year (2014).
Echinodictyum clathratum
Echinodictyum clathratum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
An-Nasr
An-Nasr (Arabies: ٱلنَّصْر, "Die Hulp") is die 110de soera, of hoofstuk, van die Koran. Dit bevat 3 ajat, of verse, en is vermoedelik in Medina aan Mohammed geopenbaar.
Universiteit van Hawaii
Die Universiteit van Hawaii in Manoa (Engels: University of Hawaiʻi at Mānoa) is 'n openbare universiteit met sy kampus in die voorstad Manoa van Honolulu, in die Amerikaanse staat Hawaii. Die universiteit is in 1907 gestig as die College of Agriculture and Mechanical Arts en in 1920 herdoop na College of Hawaiʻi. In 1921 ontvang die universiteit sy huidige naam. Die universiteit behoort tot die Universiteit van Hawaï-stelsel.
Die leuse van die skool is: Ma luna a'e o na lahui a pau ke ola o ke kanaka (verhewe bo alle nasies is die menslikheid).
Margaret Hamilton (aktrise)
Margaret Hamilton (9 Desember 1902 – 16 Mei 1985) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente These Three (1936), The Wizard of Oz (1939), State of the Union (1948), en 13 Ghosts (1960).
Paula Brancati
Paula Brancati (gebore 6 Junie 1989) is 'n Kanadese aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Moon Point (2011) en in die televisiereekse Degrassi: The Next Generation (2001), Dark Oracle (2004), en Being Erica (2009).
Warmlugenjin
'n Warmlugenjin is 'n suierenjin waarby die warmte buite die silinder opgewek word. Hoewel ernstige pogings aangewend word om alternatiewe te ontwikkel, is die binnebrandenjin steeds die beste opsie vir gebruik in moderne motors. Die warmlugenjin is net soos die Otto-, die diesel- en die wankelenjin 'n suierenjin waarmee hitte-energie in meganiese energie omgesit word. Die verskil tussen 'n warmlugenjin en die ander enjins lê egter daarin dat die gas wat tydens die werkslag uitsit, buite die silinder verhit word.
George Caley (1773 - 1857) het die eerste warmlugenjin gebou. In sy enjin is die lug na die silinder gevoer nadat dit in 'n oond verhit is. Vir elke werkslag is vars gas gebruik. Later is die ontwerp verander sodat die gas in 'n geslote kring tussen die enjin en die verhitter gesirkuleer het. Geslotekring-warmlugenjins is later volgens twee verskillende beginsels deur Robert Stirling (1790 - 1878) en John Ericsson (1803-1889) gebou. Hoewel die enjins nuttig gebruik is (byvoorbeeld in 1853 in 'n Amerikaanse oorlogskip), is dit heeltemal deur stoomenjins verdring. In 1938 het die maatskappy Philips egter weer die ontwikkeling van onder meer die Stirlingenjin voortgesit en heelwat welslae daarmee behaal.
Beginsels
Die belangrikste verskil tussen die Stirling- en die Ericssonenjin lê in die konstruksie. In die Stirlingenjin beweeg twee suiers bokant mekaar in die silinder, terwyl die Ericssonenjin twee afsonderlike suiers en silinders het. Origens het die enjins dieselfde onderdele, naamlik 'n verhitter, ŉ verkoeler en 'n herontwikkelaar. Die beginsel van beide enjins berus daarop dat 'n koue gas saamgepers en daarna deur 'n verhitter gevoer word om die temperatuur en die druk verder te verhoog. Vervolgens word die gas by die suierruimte ingelaat, waardeur die temperatuur afneem, en ten slotte word die gas in 'n verkoeler afgekoel. Die verskil tussen die toegevoerde warmte, Q1, en die afgevoerde warmte, Q2, word dan omgesit in meganiese arbeid: Q1,-Q2 = W.
Moderne warmlugenjins
Die bruikbaarheid van 'n warmlugenjin hang af van die enjin se werking, die massa, die vermoë en die toeretal, asook die doeltreffendheid daarvan. 'n Beter werking word byvoorbeeld verkry deur 'n dubbelwerkende suier te gebruik. Die warmlugenjin vergelyk soos volg met binnebrandenjins:
Die warmlugenjin bied egter heelwat moontlikhede, veral gesien in die lig van die moontlike ontwikkeling van waterstofbronne, waarmee verhitting verkry kan word sonder om veel besoedeling te veroorsaak. Aangesien waterstofbrandstof kunsmatig vervaardig kan word, sal die fossielbrandstowwe ook nie so vinnig uitgeput raak nie.
Joel Jackson
Joel Jackson is 'n Australiese akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Jungle (2017).
Haemanthus pubescens
Haemanthus pubescens is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Haemanthus behoort. Die spesies is inheems aan die Noord-Kaap, Wes-Kaap en Namibië.
Die plant het drie subspesies:
Nancy Hamilton
Nancy Hamilton (27 Julie 1908 – 1985) was 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en regisseuse. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Unconquered (1954), Casino (1995), Good Night, and Good Luck. (2005), en The Blind Side (2009).
Solvabiliteit II
Solvabiliteit II is 'n riglyn van die Europese Unie wat versekeringsregulasies kodifiseer en harmoniseer. Die riglyn bestaan uit drie sogenoemde pilare wat beoog om 'n toesigraamwerk vir versekeraars te skep om te sorg dat versekeraars genoeg kapitaal hou en sodoende die risiko van insolvensie verminder. In hierdie opsig kan Solvabiliteit II as die versekeringsekwivalent van die bankbedryf se Basel II gesien word. Solvabiliteit II integreer 'n groot aantal bestaande versekeringsriglyne en tree op 1 Januarie 2016 in werking. Dit vervang die Solvabiliteit I-riglyn van 1973.
Haemanthus tristis
Haemanthus tristis is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Haemanthus behoort. Die spesies is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap en kom in die suidoos Tankwa Karoo voor, waar daar vyf subpopulasies is.
William Bourne
William Bourne (omstreeks 1535–1582) was 'n Engelse wiskundige, herbergier en voormalige kanonnier van die Koninklike Britse Vloot wat die eerste ontwerp vir 'n navigeerbare duikboot voorgestel het en 'n belangrike navigasiehandleiding geskryf het. Hy word dikwels William Bourne van Gravesend genoem.
Al-Masad
Al-Masad (Arabies: ٱلمَسَد, "Die Vlam") is die 111de soera, of hoofstuk, van die Koran. Dit bevat 5 ajat, of verse, en is vermoedelik in Mekka aan Mohammed geopenbaar.
Solvabiliteit II
'n Wysigingsontwerp van die Solvabiliteit II-riglyn dateer uit 19 Januarie 2011 en hou onder andere verband met die vestiging op 1 Januarie 2011 van die Europese Versekering- en Bedryfspensioenegesag (European Insurance and Occupational Pensions Authority, EIOPA) en die inwerkingtreding van die Verdrag van Lissabon.
Haemanthus unifoliatus
Haemanthus unifoliatus is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Haemanthus behoort. Die spesies is endemies aan die Noord-Kaap.
Solvabiliteit II
Die oorspronklike datums waarop Solvabiliteit II van krag sou word, was 31 Oktober 2012 en 1 November 2012, maar in afwagting van die afronding van die lopende wetgewingsonderhandelinge oor die Omnibus II-riglyn is hierdie datums na 30 Junie 2013 en 1 Januarie 2014 verskuif. Om aanhoudende regsonsekerheid te vermy en die juridiese kontinuïteit van die huidige solvabiliteitsvoorskrifte (Solvabiliteit I) te verseker totdat die volledige Solvabiliteit II-pakket uitgevaardig is, stel die Europese Kommissie op 2 Oktober 2013 voor dat die vasgestelde omsettingstermyn tot 31 Januarie 2015 verleng word en dat die finale riglyn op 1 Januarie 2016 van krag word.
Downtown Los Angeles
Downtown Los Angeles is die historiese stadskern en sentrale besigheidsdistrik (SBD) van Los Angeles, Kalifornië wat meer as 500 000 werkgeleenthede vir pendelaars bied, maar ook 'n verskeidenheid residensiële buurte behels wat 'n groeiende bevolking van sowat 65 000 huisves. Dit maak deel uit van Central Los Angeles, een van die streke waarin die administratiewe distrik Los Angeles County onderverdeel word.
Terwyl nuwe wolkekrabbers ontstaan het, is bestaande historiese geboue gerenoveer vir nuwe gebruike en het kulturele projekte nuwe lewe in die middestad ingeblaas. Vandag is Downtown die spilpunt vir Metro, Los Angeles se moderne openbare vervoerstelsel.
Stadsbeeld en boukuns
Soms word na Los Angeles skertsend verwys as "'n klomp voorstede op soek na 'n stad" - 'n sinspeling op die beweerde gebrek aan 'n tradisionele middestad. Nogtans bestaan dit en het groot dele daarvan bewaar gebly - in teenstelling met ander groot Amerikaanse metropole was daar in Los Angeles min topografiese beperkings (soos in Manhattan wat op 'n eiland geleë is of in Philadelphia wat tussen twee riviere ontstaan het) sodat stadsbeplanners die beboude gebied in westelike rigting kon uitbrei en nie genoodsaak was om ouer strukture te sloop nie.
Toe die stad in die vroeë 20ste eeu vir die eerste keer oor die grense van die oorspronklike nedersetting heen begin uitbrei het, is nuwe projekte noukeurig beplan. In 'n suidelike rigting het onder meer nuwe bankgeboue langs Spring Street, sakegeboue langs Main Street en teaters langs Broadway ontstaan. Omstreeks 1915 het verdere uitbreidings langs 7th Street plaasgevind, en slegs vyf jaar later was Los Angeles se middestad die spilpunt vir 'n netwerk van munisipale en privaat trems en spoorweë wat met 'n totale lengte van meer as 1 000 myl vier omliggende distrikte (counties) ontsluit het.
Om seker te maak dat inwoners Suid-Kalifornië se befaamde sonskyn ook op sypaadjies in die middestad kon geniet, het Los Angeles se stadsraad nog in die eerste dekade van die 20ste eeu 'n hoogtebeperking van 150 voet op wolkekrabbers geplaas. Geboue langs Spring en Main Street het, wat hul hoogtes betref, dus 'n eenvormige voorkoms gehad. Toe die beperking 'n halfeeu later opgehef is, het ontwikkelaars nuwe projekte liewer in 'n weswaartse rigting na Flower, Hope en Figueroa Street verskuif as om bestaande geboue te sloop. Hier het merkbaar hoër wolkekrabbers verrys.
William Bourne
In 1574 het hy 'n gewilde weergawe van die Arte de Navegar van die Martín Cortés de Albacar geskryf, getiteld A Regiment for the Sea. Bourne was krities oor sommige aspekte van die oorspronklike stuk en het 'n handleiding opgestel wat meer praktiese nut vir die seeman sou hê. Hy het beskryf hoe om die son en die sterre vir navigasie te gebruik, met behulp van 'n dwarsstok, en hoe om kusgebiede van die skip af te boekstaaf deur lesings te neem met behulp van driehoeksmeting.
Lewe in Gravesend
Voordat William Bourne sy duikbootontwerp gepubliseer het, was hy 'n jurat in Gravesend, Engeland. Sy naam verskyn die eerste keer in die eerste statuut van die oprigting van Gravesend vanaf 5 Junie 1562. Sy naam verskyn weer as 'n jurat in die tweede handves van Gravesend, gedateer 5 Junie 1568. Gedurende die tyd van die tweede handves is die enigste regulasies vir handel in Gravesend in Bourne se handskrif geskryf. Dit sou impliseer dat hy 'n amp soos klerk van die mark beklee het. Hy het ook gedurende hierdie tyd as herbergier gewerk, een van veertien in die stad Gravesend.
Duikboot ontwerp
Sy ontwerp, uiteengesit in sy boek Inventions or Devises wat in 1578 gepubliseer is, was een van die eerste opgetekende planne vir 'n onderwaternavigasievoertuig. Hy het 'n geslote vaartuig ontwerp wat onder water kon duik deur die totale volume te verminder (eerder as om kamers te oorstroom soos in moderne duikbote), welke vaartuig dan onder die water voortgestu word. Bourne het 'n skip met 'n houtraamwerk wat met waterdigte leer bedek is beskryf, maar die beskrywing was eerder gefokus op algemene beginsels as 'n gedetailleerde plan. Die konsep van 'n onderwater-roeiboot is egter uiteindelik in 1620 deur die Nederlander Cornelius Drebbel in werking gestel, en Nathaniel Symons het in 1729 'n 'sinkende boot' getoon met behulp van die uitbreiding en inkrimping van die boot om dit onder te dompel.
Hierdie duikboot was die onderwerp van 'n moderne herskeppingspoging in die derde seisoen van die TV-reeks "The Re-Inventors" se episode getiteld "Bourne Submarine". Die herskeppingspoging het beperkte funksionaliteit getoon voordat dit gesink het toe die waterdruk sommige membrane tydens 'n toetsdaling laat bars het.
Uitvindings of toestelle
Inventions or Devises, gepubliseer in 1578, is een van William Bourne se belangriker werke. Hierdie boek bevat verskeie gidse en instruksies vir matrose, meestal rakende interaksie met ander skepe. Die 21ste toestel wat gelys word, is die vroegste bekende beskrywing van 'n skeepslog en lyn wat hy toeskryf aan Humprey Cole, 'n offisier van die Toringmunt. Die 75ste toestel op die lys is 'n beskrywing van 'n nagsein of vroeë semafoorstelsel wat gebruik moet word tussen mense op verafgeleë skepe wat voor die tyd besluit op 'n kode soos byvoorbeeld 'n reeks ligseine.
Die 110ste inskrywing is 'n soort teleskoop. Die toestel is glo deur die wiskundige en landmeter Leonard Digges gebruik. Bourne is gevra om dit te ondersoek deur koningin Elizabeth I se hoofadviseur, Lord Burghley. Bourne het in sy verslag opgemerk dat die toestel werk, maar dat dit 'n baie smal gesigsveld het, wat dit onprakties maak in militêre toepassings). Hierdie 'agteruit' weerkaatsende teleskoop het die vroegste bekende werkende teleskoop met 30 jaar voorafgegaan, maar dit lyk asof dit te lomp was en is dus nie ontwikkel nie.
Hertog van Edinburg
Die Hertog van Edinburg, wat genoem is na die stad Edinburg in Skotland, is ’n Britse adellike titel wat sedert 1726 al vier keer herskep is vir lede van die koninklike familie. Die huidige titelhouer is prins Edward, wat dit gekry het op sy 59ste verjaardag op 10 Maart 2023. Dié vierde skepping van die titel is lewenslank.
Geskiedenis
Die titel is op 26 Julie 1726 die eerste keer geskep, deur koning Geroge I vir sy kleinseun prins Frederick, wat die volgende jaar die Prins van Wallis geword het. Die titels wat daarmee saamgegaan het, is Baron van Snowdon in die graafskap Caernarvon, Burggraaf van Launceston in die graafskap Cornwall, Graaf van Eltham in die graafskap Kent, en Markies van die Eiland Ely. Ná prins Frederick se dood het die titel gegaan na sy seun prins George. Toe prins George in 1760 koning George III word, het die titels met die kroon saamgesmelt en ophou bestaan.
Koningin Victoria het die titel op 24 Mei 1866 herskep vir haar seun prins Alfred. Die bykomende titels was Graaf van Kent en Graaf van Ulster. Toe Alfred in 1893 die heerser van die twee Duitse hertogdomme Sakse-Koburg en Sakse-Gotha word, het hy sy Britse titels behou. Sy enigste seun, Alfred, het in 1899 selfmoord gepleeg en die titels het ná Alfred se dood in 1900 in onbruik geraak.
Van 2021-2022 het koning Charles III die titel gehad en in 2023 is dit 'n vierde keer herskep, as 'n lewenslange titel, vir prins Edward.
Eerste skepping, 1726
Huis van Hannover 1726–1751 ''ook: Markies van die Eiland Ely, Graaf van Eltham, burggraaf Launceston, baron Snowdon (1726–1729); Prins van Wallis (1729), Heretog van Cornwall (1337), Hertog van Rothesay (1398)'' Hannover seun van koning George II en koningin Caroline 17 April 1736 9 kinders Londen op 44 Huis van Hannover 1751–1760 ''ook: Markies van die Eiland Ely, Graaf van Eltham, burggraaf Launceston, baron Snowdon (1751–1760); Prins van Wallis (1751), Hertog van Cornwall (1337), Hertog van Rothesay (1398)'' Londen seun van prins Frederick en prinses Augusta van Sakse-Gotha 8 September 1761 15 kinders Windsor-kasteel, Windsor op 81
Tweede skepping, 1866
Huis van Sakse-Koburg en Gotha 1866–1900 ook: Graaf van Kent en Graaf van Ulster (1844) Windsor seun van koningin Victoria en prins Albert 23 Januarie 1874 6 kinders Koburg op 55
Mahesh Jadu
Mahesh Jadu (gebore 26 Oktober 1982) is 'n Australiese akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales (2017).
Hertog van Edinburg
Derde skepping, 1947
Huis van Glücksburg 1947–2021 ook: Graaf van Merioneth en baron Greenwich (1947) Korfoe seun van prins Andrew van Griekeland en Denemarke en prinses Alice van Battenberg 20 November 1947 4 kinders Huis van Windsor 2021–2022 ook: Prins van Wallis en graaf van Chester (1958), hertog van Cornwall, hertog van Rothesay, graaf van Merioneth en baron Greenwich (1952) Buckingham-paleis, Londen seun van Prins Philip en Elizabeth II 29 Julie 1981 – 28 Augustus 1996 2 kinders Camilla Parker Bowles 9 April 2005
Vierde skepping, 2023
Huis van Windsor 2023-tans voorheen: Graaf van Wessex Buckingham-paleis, Londen seun van Prins Philip en Elizabeth II 20 Januarie 1965 2 kinders
Matt Adler
Matt Adler (gebore 8 Desember 1966) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Teen Wolf (1985), Flight of the Navigator (1986), The Day After Tomorrow (2004), en The Day the Earth Stood Still (2008).
Gerry Adams
Gerry Adams (Iers-Gaeliese naam: Gearóid Mac Ádhaimh; 6 Oktober 1948) is 'n Noord-Ierse politikus en die voormalige leier van Sinn Féin, 'n Ierse politieke party wat Noord-Ierland met die Republiek van Ierland wil verenig. Hy is ook 'n voormalige parlementslid vir Wes-Belfast. Hy het egter nie parlementsittings bygewoon nie, omdat hy nie Brittanje se gesag oor Noord-Ierland erken nie.
Beknopte biografie
Gerard 'Gerry' Adams is op 6 Oktober 1948 vanuit 'n sterk nasionalistiese Katolieke familie gebore. Hy was 'n vroeë skoolverlater en 'n kroegman wat by die Ierse republikeinse beweging betrokke geraak het. In 1964 sluit hy by Sinn Féin en Na Fianna Éireann aan. Volgens hom was hy nooit 'n lid van die IRL nie, maar amptelike Britse en Ierse dokumente het hom as een van die hooggeplaaste IRL-figure in die vroeë jare sewentig beskryf.
Nadat aanhouding sonder verhoor in 1971 ingevoer is, is hy op die HMS Maidstone, 'n Britse gevangenisskip, aangehou. Hy word egter vrygelaat om aan die vredessamesprekings van 1972 deel te neem, maar is weer gearresteer om tussen 1973 en 1977 in die Long Kesh-interneringskamp, en later weer in 1978, aangehou te word.
Adams is op 14 Maart 1984 ernstig in 'n sluipmoordpoging in Belfast gewond. Drie verdagtes is vir die aanval vasgekeer en is later verhoor en gevonnis. Adams het beweer dat die Britse leër vooraf van die voorval geweet het, maar dit toegelaat het om voort te gaan.
Annie M. Briggs
Annie Morgan Briggs (gebore 1988) is 'n Kanadese aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Roundabout (2014) en in die televisiereekse Carmilla (2014) en Dark Matter (2015).
Gerry Adams
Beknopte biografie
Op 30 April 2014 is Adams as 'n verdagte in 'n moordsaak in hegtenis geneem. Jean McConville, 'n moeder van tien, is in 1972 deur IRL-lede ontvoer. Haar lyk is egter eers in 2003 gevind. Adams is daarvan verdink dat hy destyds opdrag vir die moord gegee het. Sy betrokkenheid blyk uit die sogenaamde "Boston-tapes", onderhoude wat deur die Universiteit van Boston vir 'n geskiedenisprojek opgeneem is. Tydens die opnames het IRL-lede openlik oor hul verlede gepraat en Adams se rol in die McConville-saak aan die kaak gestel. Hy is egter nie aangekla nie en het alle bewerings teen hom as kwaadwillig afgemaak en verwerp.
Echinodictyum clathrioides
Echinodictyum clathrioides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Pisanello
Pisanello (c. 1395 - c. 1455), professioneel bekend as Antonio di Puccio Pisano of Antonio di Puccio da Cereto, ook verkeerdelik Vittore Pisano genoem deur Giorgio Vasari was een van die mees luisterryke skilders van die vroeë Italiaanse Renaissance en Quattrocento. Hy was deur digters soos Guarino da Verona bewonder en geprys deur humaniste van sy era, wat hom vergelyk het met sulke roemryke name soos Cimabue, Phidias en Praxiteles.
Pisanello is bekend vir sy pompeuse fresko's in groot muurskilderye, elegante portrette, klein esel-prente, en baie briljante tekeninge. Hy is die mees belangrikste portret medaljis van die eerste helfte van die 15de eeu, en kan hom daarop roem dat die oorsprong van hierdie belangrike genre by hom lê.
He was in diens van die Doge van Venesië, die Pous in die Vatikaan en die howe van Verona, Ferrara, Mantua, Milaan, Rimini, en by die Koning van Napels. Hy is hoog aangeskryf in die Gonzaga en Este families.
Baie van Pisanello se werke is verkeerdelik aan ander kunstenaars toegeskryf soos bv. Piero della Francesca, Albrecht Dürer en Leonardo da Vinci, om maar 'n paar te noem. Terwyl die meeste van sy skilderye vergaan het, het vele van sy tekeninge en medaljes behoue gebly.
Erfenis
Eksemplare van Pisanello se werk as skilder bestaan steeds in Rome, Venesië, Verona, Pistoia, asook twee werke in die Nasionale Galley, Londen (Die Visie van Sint Eustasie en Die Maagd en Kind met Sint George en Sint Antonie Abdy). Baie van sy tekeninge kan nou by die Biblioteca Ambrosiana in Milaan, Italië en die Louvre, Parys, gevind word.
Pisanello het baie van sy tydgenote beïnvloed, maar het nie sy eie beweging (skool) geskep nie. Sy genialiteit was slegs vir 'n kort tydperk te berde gebring en na sy dood was hy gou vergeet te midde van die opkoms van die humanistiese en klassieke kultuur van die Renaissance en Renaissance (kuns). Hy word nou beskou as die laaste en mees manjifieke kunstenaar van die hoflike-styl van die Gotiese kuns in die 15de eeu, welke die Internasionaal Gotiese-styl genoem word en waarvan Gentile da Fabriano ook 'n proponent van was. Aan die ander hand kan hy ook beskou word as een van die eerste leiers van die Renaissance beweging.
Quanita Adams
Quanita Adams is 'n Suid-Afrikaanse aktrise wat in verskeie verhoog-, rolprent- en TV-produksies opgetree het. Sy het aan die Universiteit van Kaapstad studeer, waar sy haar honneursgraad in drama in 2002 verwerf het.
Adams het rolle in films soos Forgiveness (saam met Arnold Vosloo), Cape of Good Hope en Skeem vertolk. Van haar noemenswaardige teaterwerk sluit in Truth in Translation en At Her Feet. Sy het ook in TV-reekse soos Binnelanders, Orion, Erfsondes en Villa Rosa gespeel.
Skurweberg, Wes-Kaap
Die Skurweberg is bergreeks in die Wes-Kaap wat wes en suidoos van Ceres lê en skei die Warm Bokkeveld van die Boland en Kaapstad. Die Michellspas gaan oor die berg, digby Ceres. Die berge vorm deel van die Kaapse Plooigordel. Sneeukop (2 070m) is die hoogste piek in die berge.
Paul Adams
Paul Adams (20 Januarie 1977 in Kaapstad) is 'n Suid-Afrikaanse krieketafrigter en 'n voormalige -speler. Hy was 'n linkshandige gewrigsdraaibouler wat sedert die 1990's sporadies vir die nasionale span uitgedraf het. Hy is ook die jongste persoon nóg wat vir Suid-Afrika toetskrieket gespeel het (18 jaar en 340 dae, in 1995). Hy het onder meer tydens die Krieketwêreldbeker 1996 vir Suid-Afrika gespeel.
Adams het sy land in 45 toetse verteenwoordig. Hy het 134 toetspaaltjies teen 'n gemiddeld van 32,87 lopies per paaltjie laat kantel. Hy het ook in 24 internasionale eendagwedstryde verskyn, waartydens hy 29 paaltjies teen 28,10 lopies per paaltjie laat kantel het.
Hy het vanweë sy ongewone boulaksie ikoniese status verwerf. Strydig met afrigtingsmetodes, het hy sy gesig op die oomblik van aflewering hemelwaarts gedraai. Die Engelse krieketspeler, Mike Gatting, het per geleentheid opgemerk dat Adams se boulaksie soos " 'n padda in 'n voedselverwerker" lyk. Dit het aanleiding tot sy bynaam, Gogga, gegee.
Adams is in 2012 as die breier van die Kaapse Kobras-krieketspan aangestel.
2000 Duitse Grand Prix
Die 2000 Formule Een Duitse Grand Prix het op 30 Julie 2000 op die Hockenheim-renbaan in Duitsland plaasgevind. Dit was die elfde wedren van die kampioenskapseisoen.
Al-Ikhlas
Al-Ikhlas (Arabies: ٱلإخْلَاص, "Die Eenheid") is die 112de soera, of hoofstuk, van die Koran. Dit bevat 4 ajat, of verse, en is vermoedelik in Mekka aan Mohammed geopenbaar.
Echinodictyum conulosum
Echinodictyum conulosum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Echinodictyum en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1900 deur Kieschnick.
Liber Pontificalis
Die Liber Pontificalis (Latyn vir “Die boek van die pouse”) is 'n biografie van die pouse van die Rooms-Katolieke Kerk van Petrus tot die 15de eeu. Die oorspronklike uitgawes het gestop by Pous Adrianus II of Pous Stefanus V, maar is later met 'n ander styl voortgesit tot by Pous Eugenius IV en dan nog verder tot by Pous Pius II. Alhoewel dit deurgaans sonder kritiek aanvaar is van die 8ste tot die 18de eeu word dit deesdae meer gesien as onoffisiële pouslike propaganda. Die titel “Liber Pontificalis” dateer uit die 12de eeu, maar het eers in die 15de eeu algemeen geword. Veral die werk van Duchesne in die 19de eeu het dit gevestig. In die oudste manuskripte word na die werk verwys as “Liber episcopalis in quo in continentur acta beatorum pontificum Urbis Romae” en later as die “Gesta” of die “Chronica pontificum”.
Outeurs
Gedurende die Middeleeue is algemeen aanvaar dat Sint Jeronimus al die biografieë tot by Pous Damasus I geskryf het. Die aanname is gebaseer op die inhoud van 'n apokriewe brief van Sint Jeronimus aan Pous Damasus wat as voorwoord tot die Middeleeuse uitgawe gepubliseer is. Die bewering het ontstaan by Rabanus Maurus en is herhaal deur Martin van Opava wat die Liber in die 13de eeu uitgebrei het. Ander bronne skryf die oudste dele toe aan Hegesippus die geskiedskrywer en Irenaeus die kerkvader en die voortsetting aan Eusebius van Caesarea. In die 16de eeu het Onofrio Panvino die biografieë na Pous Damasus tot by Pous Nicolaas I toegeskryf aan Anastasius Bibliothecarius. Anastasius is as skrywer erken tot aan die 17de eeu totdat navorsing van Caesar Baronius, Ciampini, Schelstrate en ander dit in twyfel getrek het.
Die moderne siening volg die van Louis Duchesne namelik dat die Liber stuk-stuk en onsistematies geskryf is en dat outeurskap nie bepaal kan word nie, op 'n paar uitsonderings na. Die biografie van Pous Stefanus II word toegeskryf aan die “Primecerius” Christophorus en die van Pous Nicolaas I en Pous Adrianus II aan Anastasius. Duchesne en andere sien die begin van die Liber as die werk van 'n enkele outeur wat 'n tydgenoot van Pous Anastasius II was en wat hoofsaaklik staatgemaak het op die “Catalogus Liberianus”. Die “Catalogus Liberianus” is op sy beurt ontleen aan die pouslike katalogus van Hippolytus en die “Leoniese katalogus” waarvan ongelukkig geen kopie bekend is nie. Die meeste navorsers aanvaar dat die Liber vir die eerste keer saamgestel is in die 5de of 6de eeu. Omdat die Liber soms “vestarium” (die pouslike tesourie) genoem word, word gespekuleer dat die outeur van die oorspronklike Liber 'n klerk in die tesourie was. Edward Gibbon in sy bekende boek The History of the Decline and Fall of the Roman Empire van 1788 som die konsensus van historici op met die siening dat die Liber van die 8ste tot die 9de eeu geskryf is deur pouslike klerke en dat slegs die laaste gedeelte deur Anastasius. Duchesne en andere glo dat die eerste toevoeging tot die Liber gedoen is deur 'n tydgenoot van Pous Silverius (536-537) en dat 'n ander deel deur 'n tydgenoot van Pous Konon (686-687). Later pouse is stuk vir stuk tydens hulle bewind of kort daarna toegevoeg.
Voortsetting
Eers in die 12de eeu is die Liber sistematies voortgesit, hoewel daar pouslike biografieë bestaan uit die tussenperiode in ander bronne.
Petrus Guillermi
Duchesne verwys na die werk van Petrus Guillermi in 1142 in die klooster van Sint Gilles naby Rheims as die Liber Pontificalis van Petrus Guillermi (seun van William). Guillermi se werk is grootliks gekopieer uit ander werk, met klein uitbreidings of weglatings van die pouslike biografieë van Pandulf, 'n nefie van Hugo van Alatri, wat op sy beurt grootliks gekopieer is van die oorspronklike Liber, (met die uitsondering van die biografie van Pous Leo IX), en dan verder uit ander bronne tot Pous Honorius II (1124–1130) en met kontemporêre inligting vanaf Pous Urbanus II tot by Pous Paschalis II.
Duchesne skryf al die biografieë vanaf Pous Gregorius VII tot Pous Urbanus II toe aan Pandolfo Masca van Pisa. Vroeëre geskiedskrywers soos Giesebrecht en Watterich het die biografieë van Pous Gregorius VII, Pous Victor III en Pous Urbanus II toegeskryf het aan kardinaal Petrus Pisanus en die verdere aan Pandulf. Die biografieë tot by die van Pous Martinus IV is slegs beskikbaar as die verwerkte uitgawes van Petrus Guillermi in die manuskrip van die klooster van St. Gilles. Hulle is oorspronklik verwerk van die kronieke van Martin van Opava.
Boso
Onafhanklik het die kardinaal-neef van Pous Adrianus IV, kardinaal Boso die Liber probeer uitbrei vanwaar dit opgehou het by Pous Stefanus V. Die werk is slegs postuum gepubliseer as die “Gesta Romanorum Pontificum” saam met die “Liber Censuum” van Pous Honorius III. Boso gebruik die werk van Bonizo van Sutri vir die gegewens oor Pous Johannes XXII tot by Pous Gregorius VII. Hy skryf uit sy eie ervaring oor Pous Gelasius II tot by Pous Alexander III.
Westerse Skisma
'n Onafhanklike voortsetting van die Liber ontstaan gedurende die bewind van Pous Eugenius IV wat die biografieë van Pous Urbanus IV tot Pous Martinus V wat gedurende die Westerse Skisma geregeer het, bevat. Later is die uitgawe hersien en uitgebrei onder Pous Eugenius IV.
15de eeu
Twee versamelings van pouslike biografieë van die 15de eeu bly selfstandig, hoewel hulle dalk oorspronklik bedoel is as voortsettings van die Liber. Die eerste een begin by Pous Benedictus XII en strek tot by Pous Martinus V en in een manuskrip selfs tot Pous Eugenius IV. Die tweede een strek van Pous Urbanus VI tot by Pous Pius II.
1993 Hongaarse Grand Prix
Die 1993 Formule Een Hongaarse Grand Prix is op 15 Augustus 1993 op die Hungaroringrenbaan in Mogyoród, Boedapest Hongarye gehou. Die wedren is deur Damon Hill in sy Williams-Renault gewen.
Liber Pontificalis
Uitgawes
Die eerste uitgawe in boekvorm van die Liber was die van J. Busæus onder die titel ''Anastasii bibliothecarii Vitæ seu Gesta. Romanorum Pontificum'' (Mainz, 1602). 'n Nuwe uitgawe wat die Historia ecclesiastica van Anastasius ingesluit het, is uitgegee deur Fabrotti (Paris, l647). Nog 'n uitgawe van die ouer Liber tot by Pous Adrianus II en waaraan Pous Stefanus VI toegevoeg is, is saamgestel deur Fr. Bianchini (4 vols., Rome, 1718–1735; die beplande 5de deel het nooit verskyn nie). Muratori het Bianchini se uitgawe herdruk en die orige pouse tot Pous Johannes XXII bygevoeg onder die naam “Scriptores rerum Italicarum, III”. Migne het ook Bianchini se uitgawe laat herdruk met die toevoeging van verskeie bylaes.
Moderne uitgawes sluit die van Louis Duchesne (Liber Pontificalis. Texte, introduction et commentaire, 2 vols., Paris, 1886–1892) en Theodor Mommsen (Gestorum Pontificum Romanorum pars I: Liber Pontificalis, Mon. Germ. hist., Berlin, 1898) in. Duchesne sluit die Annales Romani (1044–1187) in in sy uitgawe wat andersins staatmaak op die twee oudste bekende hersienings van die Liber in 530 en 687. Mommsen se uitgawe is onvolledig dit gaan slegs tot 715. Verskeie vertalings en kommentare het deur die hele 20ste eeu verskyn.
Aaron Jakubenko
Aaron Jakubenko (gebore 8 Desember 1988) is 'n Australiese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Spirit of the Game (2016) en in die televisiereekse Spartacus: War of the Damned (2010), Roman Empire (2016), en The Shannara Chronicles (2016).
Eie risiko- en solvabiliteitassessering
Eie risiko- en solvabiliteitassessering (ERSA) is 'n versameling prosesse vir besluitneming en strategiese analise vir versekeraars en vorm die kern van die solvabiliteitsraamwerke wat gedurende die 2010's wêreldwyd in versekeringsmarkte ingefasseer word. Die doelwit van ERSA is om die algehele solvabiliteitsbenodighede van 'n versekeraar op 'n deurgaanse en vooruitskouende wyse te assesseer deur daardie versekeraar se spesifieke risikoprofiel in ag te neem. Dit is deel van 'n sikliese en iteratiewe stelsel wat die raad van direkteure sowel as die werknemers, veral seniorbestuur, interne oudit, en interne kontrole, betrek.
Regulasie definieer die begrip ERSA breedweg om versekeraars aan te moedig om hul eie interne raamwerke vir kontrole en risikobestuur te bevraagteken. 'n Versekeraar se ERSA moet bondig, maklik gewysig en in lyn met die beginsels van wesenlikheid en eweredigheid wees. Vanuit 'n operasionele oogpunt gesien, vorm ERSA deel van die globale bedryfsrisikobestuurproses.
Pilaar 2 van Solvabiliteit II
Die tweede pilaar van Solvabiliteit II (Solvabiliteitassessering en -bestuur, SAB, in Suid-Afrika) vul die kwantitatiewe kapitaalvereistes met kwalitatiewe vereistes en 'n globale en toepaslike risikobestuurstelsel aan. Hierdie hervorming voorsien versekeraars van bedryfsbestuur-, internkontrole- en internouditmaatreëls om te sorg dat gesonde en omsigtige bestuurspraktyke by versekeraars in plek is. Risiko- en solvabiliteitimpakte behoort in hierdie raamwerk na boontoe in die bestuurshiërargie te vloei. Die interne assesseringsproses van risiko en solvabiliteit is die ERSA en vorm die hoeksteen van hierdie pilaar.
Stella Hammerstein
Stella Hammerstein (1882 – 1975) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Anna Karenina (1915) en Social Hypocrites (1918).
Echo, Oregon
Medford is 'n dorp in die noordooste van Oregon, in die Umatilla-distrik.
Demografie
In 2000 het die dorp 'n bevolking van 650 gehad: 89,38% wit, 0,15% swart of Afro-Amerikaans, 0,46% Amerikaanse inboorlinge, 0,31% Asiaties, 0,00% Pasifiese eilanders, 6,92% van ander rasse en 2,77% van twee of meer rasse. Spaans-Amerikaners of Latyns-Amerikaners van enige ras het 8,15% van die bevolking uitgemaak.
Haemanthus pumilio
Haemanthus pumilio is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Haemanthus behoort en is deel van die fynbos en renosterveld. Die spesies is endemies aan die Wes-Kaap en kom by Stellenbosch voor. Die plant het 60% van sy habitat die afgelope 90 jaar verloor met ten minste 20% wat in die laaste 60 jaar plaasgevind het as gevolg van gewasverbouing en ontwikkeling. Daar is tans nog twee subpopulasies oor wat bestaan uit ongeveer 2000 plante. Dié plante word bedreig deur onwettig versameling deur Hortoloë, onbeheerde brande en vernietiging deur sprinkane en knaagdiere.
Al-Fala'k
Al-Fala'k (Arabies: ٱلفَلَق, "Die Dagbreek") is die 113de soera, of hoofstuk, van die Koran. Dit bevat 5 ajat, of verse, en is vermoedelik in Mekka aan Mohammed geopenbaar.
Echinodictyum costiferum
Echinodictyum costiferum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Echinodictyum en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Ridley.
Évelyne Brochu
Évelyne Brochu (gebore 26 Februarie 1983) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Café de Flore (2011), Tom at the Farm (2013), Pawn Sacrifice (2014), en Past Imperfect (2016).
Claude Ruggieri
Claude Ruggieri (1777 - 30 Augustus 1841) was 'n pirotegnikus in Parys, Frankryk wat innovasies in die ontwerp van vuurwerke ontwikkel het en daaroor geskryf het. Hy en andere in sy familie was bekend daarvoor dat hulle die beskerming van die koninklikes geniet het, en deur hulle ondersteun is in verband met die skepping van groot vuurwerkvertonings. Hulle het ook 'n openbare tuin vir ontspanning geopen waar die inwoners van Parys vuurwerke kon geniet. Die Ruggieri-familie se vuurwerke was met inagneming van teatrale oorwegings ontwerp, en was nie soseer op militêre gebruike ingestel nie.
Na 'n rampspoedige vuurwerkongeluk wat op 30 Mei 1770 plaasgevind het, het die Ruggieri's egter in onguns verval. Claude-Fortuné Ruggieri was hierna hoofsaaklik verantwoordelik daarvoor dat die familie weer hul eertydse prominente posisie herwin het. Hy het van die nuwe wetenskaplike opkoms van chemieverwante prosesse gebruik gemaak om nuwe vuurwerke te ontwikkel, vernaam gekleurde vuurwerke; wat die Ruggieri-familie van hul mededingers sou onderskei. Hy het 'n manier ontdek om 'n betroubare, lewendige 'groen vuur' te skep wat in Russiese vuurwerke waargeneem was. In sy geskrifte bespreek Claude Ruggieri 'lugfilosofie', te wete die samestelling en reaksies van gasse of 'lug'. Hy het die belang van chemie as 'n vorm van teoretiese kennis benadruk en dit gekoppel aan die ambagspraktyke van pirotegniek.
Claude Ruggieri was 'n vriend van André-Jacques Garnerin, die amptelike lugkenner van Frankryk, wat met ballonne en vuurpyle geëksperimenteer het. Ruggieri word beskou as die eerste persoon wat gebruik gemaak het van vuurpyle om lewendige passasiers in die lug in te vervoer. Sy passasiers was meestal muise en rotte, maar ook skape. Hy het valskerms gebruik om hulle veilig na die aarde terug te bring.
Vuurwerke
Op 30 Mei 1770 het 'n vertoning deur Petronio Ruggieri wat beplan was om die huwelik tussen die toekomstige Lodewyk XVI van Frankryk en Marie Antoinette te vier in 'n rampspoedige ongeluk ontaard. In antwoord hierop het die Stad van Parys sy begroting vir vuurwerke gesny en sodoende die Ruggieri familie se hoofbron van inkomste afgesny.
Claude-Fortuné Ruggieri was hoofsaaklik verantwoordelik daarvoor om die familie na 'n posisie van prominensie te herstel deur die nuwe wetenskap van chemie te benut om nuwe vuurwerke te ontwikkel wat die Ruggieri's van hul mededingers onderskei het. Ruggieri was 'n leier in die prioritisering van kleur as 'n belangrike deel van vuurwerkvertonings, en het klem gelê op die belang van chemie as 'n teoretiese basis vir die skepping van gekleurde vuurwerke:
"Pirotegniek... is 'n donker chaos wat mens nie kan penetreer sonder die fakkel van chemie nie – Claude-Fortuné Ruggieri"
Voor Ruggieri was die verstekkleur vir vuurwerke 'n briljante "wit vuur", ook bekend as "natuurlike vuur". Beoefenaars het van tyd tot tyd gepoog om nul vuurwerke te kleur deur stowwe van die beoogde kleur by te voeg (bv. indigo vir blou), wat ten beste 'n geringe verkleuring veroorsaak het. Die Ruggieri's het aanvanklik gepoog om in 1766 gekleurde vuur te ontwikkel met die hulp van die chemikus Antoine Lavoisier. Lavoisier het egter slegs beperkte sukses behaal ten opsigte van sy pogings om geel, blou en groen vuur te maak.
Daar was berigte dat 'n briljante "groen vuur" in die 1770's geskep was, vernaam deur Mikhail Vasil'evich Danilov en Matvei Martynov by die Russiese-hof. Ander beoefenaars het dit egter moeilik gevind om sulke effekte te skep. In 1804, nadat hy 'n eerstehandse relaas van die sogenaamde Russiese "groen vuur" aangehoor het, het Claude Ruggieri begin eksperimenteer met die byvoeging van metallurgiese soute ten einde gekleurde vlamme te skep.
"Ruggieri het vier dele van verdigris (koperkarbonaat), twee dele blou vitrioel (kopersulfaat) en een deel sal-ammoniak (ammoniumchloried) geneem. Hy het die stowwe gemeng en alkohol bygevoeg, waarna hy katoenstukkies in die nat pasta gedoop het en dit aan 'n palmboom gehang het ten einde dit te laat voorkom asof die blare groen brand. Die sal-ammoniak het met die metaalsoute gereageer en die intensiteit van die kleur verhoog. – Simon Werrett"
Ruggieri het beweer dat hy die eerste keer in Junie 1810 in die openbaar van "groen vuur" gebruik gemaak het as deel van 'n vuurwerkvertoning vir die troue van Napoleon I en Marie Louise, hertogin van Parma.
Ruggieri het 'n aantal werke geskryf wat in Engels en Duits vertaal is sowel as in Frans. Ruggieri se eerste boek, getiteld Elémens De Pyrotechnie (1801, 1811, 1821) was aan Jean-Antoine Chaptal, die outeur van Elémens De Chimie, en 'n minister in Napoleon se regering gewy. Op hierdie manier het Ruggieri homself met 'n post-rewolusionêre beskouing van wetenskap belyn. Chaptal was 'n proponent van die "nuwe man" wat teoretiese kennis en kunssinnige vaardighede verbind het.
Elémens De Pyrotechnie was gevul met gesprekke oor chemie en fisika. Ruggieri het daarin "lug-filosofie", bespreek met ruim gebruikmaking van sommige van Joseph Priestley se idees oor die samestelling en reaksies van gasse. Ruggieri het egter nie die hoofverskille tussen Phlogistiese teorie en Lavoisier se Kalorie-teorie van verbranding geïdentifiseer nie.
Die boek is terselfdertyd gevul met praktiese beskrywings en gedetailleerde diagramme oor die konstruksie en gebruik van vuurwerke. Alan Brock het in 1922 vir Ruggieri as "die eerste outeur wat met die onderwerp op so 'n wyse handel dat hy die professionele leser van die praktiese kennis van die onderwerp oortuig," beskryf
Ballonne, vuurpyle en valskerms
Claude Ruggieri was 'n vriend gewees van André-Jacques Garnerin die amptelike Franse Aeronout. In 1801 het Garnerin en Ruggieri Bastilledag gevier met 'n gekombineerde ballonreis en vuurwerkvertoning.
Christine Brubaker
Christine Brubaker is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Skinwalkers (2006) en Killshot (2008), en in die televisiereekse Goosebumps (1995) en Warehouse 13 (2009).
Claude Ruggieri
Ballonne, vuurpyle en valskerms
Bykomend tot sy eksperimente met ballonne het Claude Ruggieri van vuurpyle en valskerms gebruik gemaak om lewende passasiers boontoe te vervoer en veilig terug te bring na die oppervlak. Ruggieri het so vroeg as 1806 muise en rotte in vuurpyle opgeskiet en hulle teruggebring deur gebruikmaking van valskerms. Hy het ook klaarblyklik 'n skaap omtrent seshonderd voet in die lug ingestuur, en dit met behulp van valskerms teruggebring. As gevolg hiervan word Ruggieri gekrediteer dat hy die eerste persoon was om 'n vuurpyl te gebruik om lewendige kreature te vervoer.
In 1830 het Ruggieri aangekondig dat hy gebruik sou maak van 'n groot aantal vuurpyle om 'n groter dier naamlik 'n skaapram in die lug in te skiet. 'n Jong man (miskien so jonk as elf jaar) het klaarblyklik aangebied om die skaapram as passasier te vervang. Planne was gemaak sodat hy van die Champ de Mars kon terug wentel. Die Franse owerhede wou egter nie geneë neem hiermee nie en het tussenbeide getree en die vlug gekanselleer, klaarblyklik as gevolg van die passasier se jeugdige ouderdom.
Afsterwe
Ruggieri het by no. 88, Rue de Clichy, Parys, Frankryk, op 30 Augustus 1841 beswyk. Sy weduwee was Catherine Antoinette Lagrange met wie hy in 1819 getroud is.
Wasmiddel
Wasmiddels word veral vir die skoonmaak van tekstielstowwe, veral klere, gebruik. Aangesien die meeste vuiligheid nie wateroplosbaar is nie, bevat die wasmiddels oppervlakaktiewe stowwe wat die vuil deeltjies omhul, sodat dit saam met die wasmiddel met water uitgespoel word. Naas die aktiewe stowwe in ŉ wasmiddel bevat dit ook hulpstowwe soos bleikmiddels, skuimstabiliseerders en stowwe wat die statiese elektrisiteit uit die tekstiel verwyder.