cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rugbywêreldbeker 2007
Toewysing
Beide Engeland en Frankryk het ’n bod ingedien om die Rugbywêreldbeker 2007 te huisves. Die tenderdokument vir die 2007-aansoekproses moes teen 31 Oktober 2001 ingedien word. Beide Engeland en Frankryk is genooi om hul planne weer in te dien. Die Internasionale Rugbyraad (IRR) het verklaar dat beide lande aan die voorwaardes van die tenderdokumente in een bod sou moes voldoen, maar dat ’n tweede opsie alternatiewe idees kon aanbied. Die IRR het verklaar, dat “Engeland se oorspronklike voorstel drie planne vir die aanbied van die toernooi gehad het, met ’n tradisionele, nuwe en hibriede formaat wat almal aangebied is. Die Franse bod het, terwyl dit in ander opsigte voldoen het aan die tenderdokument, nie binne een van die ‘vensters’ geval waarin die IRR ’n toernooi wou aanbied nie”. Een van Engeland se aanbiedings het ’n twee-vlak-toernooi bevat en ’n ander het die struktuur van die kwalifiseringstoernooi verander, terwyl Frankryk se voorstel van September tot Oktober geskeduleer was.
In April 2003 is aangekondig dat Frankryk die reg verkry het om die toernooi aan te bied. Die toernooi is geskuif na die voorgestelde September-Oktober-datums, terwyl die toernooistruktuur dieselfde gebly het. Daar is ook aangekondig dat tien Franse stede die wedstryde sou aanbied met die eindstryd by die Stade de France in Saint-Denis buite Parys. Frankryk se eerste minister, Jean-Pierre Raffarin, het verklaar dat “dié besluit illustreer die kwaliteit eienskappe van ons land en die vermoë om groot sportgeleenthede aan te bied... Hierdie wêreldbeker sal ’n geleentheid wees om die streke van Frankryk, waar die wonderlike sport rugby diep wortels het, te vertoon.” Die Franse sportminister, Jean-François Lamour, het gesê dat “Die organisasie van dié wêreldbeker sal oor die hele Frankryk skyn omdat tien Franse stede die voorreg het om wedstryde te reël en in die wêreld se kollig te wees.”
Deelnemers
20 spanne het vir die Rugbywêreldbeker 2007 gekwalifiseer. Die agt kwarteindstrydfinaliste van die Rugbywêreldbeker 2003 – Australië, Engeland, Frankryk, Ierland, Nieu-Seeland, Skotland, Suid-Afrika en Wallis – het almal regstreeks gekwalifiseer terwyl die res van die spanne moes kwalifiseer tydens ’n reeks kompetisies wat regoor die wêreld gehou is. Tien van die twintig posisies wat in die toernooi beskikbaar was, is gevul deur streekskwalifiseerders, terwyl die oorblywende twee posisies deur heruitdunning gevul is. Die kwalifiseringstoernooi is in vyf streekspoele verdeel: Afrika, Amerikas, Asië, Europa en Oseanië. Drie plekke elk is vir die nasionale spanne van die Amerikas en Europa gereserveer, twee plekke vir Oseanië en een elk vir Afrika en Asië. Die twee oorblywende plekke is tydens ’n interkontinentale kwalifiseringsrondte beslis. As die regstreekse klassifiseerders getel word, het 92 nasies in aanmerking gekom vir kwalifisering vir die finale toernooi in Frankryk.
Namibië het vir hulle derde agtereenvolgende Wêreldbeker gekwalifiseer toe die span Marokko oor twee seksies in November geklop het. Japan het die enigste Asiatiese toekenning gewen nadat die toernooi na Hongkong geskuif is. Georgië was 14 punte beter as Portugal oor twee seksies om die laaste Europese plek in te neem. Tonga het deur heruitdunning gekwalifiseer nadat die span Korea geklop het. Die finale plek in Poel C het na Portugal gegaan nadat die span Uruguay gemiddeld met 24–23 geklop het.
Kwalifiserende spanne
[[Lêer:2007 Rugby World Cup (men) participating nations.svg|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
]]
Stadions
Frankryk het die reg om die Rugbywêreldbeker 2007 aan te bied in 2003 verkry en het vervolgens aangekondig dat vier wedstryde in Wallis, by Cardiff se 74 500 Millennium-stadion, gehou sal word (twee Poel B-wedstryde waarby die Walliese span betrokke was, die wedstryd tussen Fidji en Kanada, en ’n kwarteindstryd). Ierland sou wedstryde in Dublin by Lansdowne Road aangebied het, maar as gevolg van skeduleringskonflikte met die herkonstruksie van die stadion het die Ierse Rugbyvoetbalunie besluit om nie deel te neem aan die aanbieding van die Rugbywêreldbeker 2007 nie.
Twee Poel C-wedstryde is by Edinburg se Murrayfield-stadion gehou. Vroeg in 2006 het die Skotse Rugbyunie volgens berigte getwyfel om van die wedstryde te huisves en of Skotland genoeg markaanvraag sou kon genereer, maar in April 2006 het hulle bevestig dat die wedstryde wél op Murrayfield beslis sal word. Aan die einde van die dag kon die Skotland-Nieu-Seelandse wedstryd nie uitverkoop word nie, en die stadion was minder as halfvol tydens die Skotland-Roemenië-wedstryd.
Die Rugbywêreldbeker 2007 het heelwat meer toeskouerkapasiteit gehad as wat dit die geval was vir die Rugbywêreldbeker 2003: die kleinste stadion vir die 2007-toernooi het sitplek vir 33 900 toeskouers. Die Franse stadions was dieselfde as dié wat vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998 gebruik is. Met Lens, Nantes en Saint-Étienne is ook stede in ag geneem wat tradisioneel nie as rugbysentrums beskou word nie. 6 000 vrywilligers het gehelp om die toernooi te organiseer.
Hoewel die Rugbywêreldbeker 2007 die eerste was wat hoofsaaklik deur Frankryk aangebied is, is ’n aantal wedstryde tydens die 1991 en 1999-toernooie, wat onderskeidelik hoofsaaklik deur Engeland en Wallis aangebied is, in Frankryk beslis. In 1991 is Poel D-wedstryde (wat Frankryk insluit) in Béziers, Bayonne, Grenoble, Toulouse, Brive en Agen beslis, terwyl Parc des Princes en Stadium Lille Métropole elkeen ook ’n kwarteindwedstryd gehuisves het. In 1999 is op ’n soortgelyke wyse Poel C-wedstryde (wat Frankryk insluit) in Béziers, Bordeaux en Toulouse beslis, terwyl ’n uitspeelwedstryd gehou is op Stade Félix-Bollaert en ’n kwarteindstryd op die Stade de France.
Formaat
Die Rugbywêreldbeker 2007 is oor 44 dae tussen 20 verskillende spanne oor 48 wedstryde beslis. Dit het op 7 September 2007 op die Stade de France met die openingswedstryd tussen die nominale gasheer Frankryk en Argentinië afgeskop. Die toernooi het geëindig by dieselfde stadion op 20 Oktober met die eindstryd tussen Engeland en Suid-Afrika, waartydens die Springbokke die Webb Ellis-beker ingepalm het.
Kalender
Die volgende tabel dui die Rugbywêreldbeker 2007 se daaglikse program aan. ’n Rooi blokkie dui op beide die openings- en sluitingseremonie, ’n pers blokkie op wedstryde tydens die poelfase, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Poele
Die eerste rondte, of die poelfase, het 20 lande wat in vier poele van vyf spanne gedeel is met dieselfde formaat as wat in 2003 gebruik is. Die loting vir die poelfase was op 12 Mei 2004, gedurende die kwalifisering, in die Dublinse Mansion House se Fado-restaurant waar die vier beste spanne van die 2003-toernooi in hul onderskeie poel geloot is. Vir die eerste keer in die rugbywêreldbekergeskiedenis was die loting nie gebaseer op plasings of die IRR-ranglys nie. Aansluitend is die vier verloorders uit die kwarteindrondte aan die poele toegewys.
Ná die loting op 12 Mei 2004 lyk die poele soos volg:
Elke land kon 30 spelers vir die toernooi kies. Die spanne moes teen 14 Augustus 2007 aan die Internasionale Rugbyraad voorgelê word. Nadat die span voorgelê is kan ’n beseerde speler vervang word, maar so ’n speler sal nie toegelaat word om weer by die span aan te sluit nie.
Poelfase
Soos in die Rugbywêreldbeker 2003 is die 20 nasies wat vir die Rugbywêreldbeker 2007 gekwalifiseer het, in vier poele verdeel. Die poele is verdeel van Poel A tot Poel D en elke poel het uit vyf spanne bestaan. Elke poel het twee regstreekse kwalifiseerders van die Rugbywêreldbeker 2003 gehad, met die ander drie plekke wat deur die kwalifiseringstelsel gevul is. Elke nasie het een keer teen elke ander span in hulle poel gespeel: elke nasie het dus vier wedstryde in die poelfase gespeel.
Klassifisering binne elke poel was gegrond op die volgende puntestelsel:
Bonuspunte wat bydra tot spanne se kumulatiewe wedstrydpuntetelling is in elkeen van die volgende omstandighede (een wedstrydpunt vir elke geval) toegeken:
Aan die einde van die poelfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vyfde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee beste spanne wat na die kwarteindrondte deurgedring het. As twee of meer spanne ewe veel punte behaal, word ’n kriteriastelsel van gebruik om te bepaal watter span ’n hoër rang het. Die kriteriastelsel berus op ’n gedetailleerde analise van die wedstryde waaraan die spanne deelgeneem het. As geen uitslag met die stelsel bereik kan word nie word die span wat die hoër rang op die amptelike ranglys van die IRR het (soos gepubliseer op 1 Oktober 2007) die hoër rang toegeken.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit agt wedstryde bestaan het: vier kwarteindstryde, twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.
Die wenner en naaswenner van elk van die poele het na die uitklopfase deurgedring. Poelwenners het teen naaswenners in ander poele in die kwarteindstryde gespeel, byvoorbeeld: die wenner van Poel A het teen die naaswenner van Poel B en die wenner van Poel B teen die naaswenner van Poel A gespeel. Spanne van dieselfde poel sou dus eers weer in óf die klein finale óf die eindstryd kon ontmoet het.
Elke wedstryd in die uitklopfase moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná tagtig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om te bepaal wie die wenner is. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, tien minute in elke rigting: as daar dan steeds geen wenner was nie, is daar vir tien minute gespeel in ’n uitklopformaat, waar die eerste span wat daarin geslaag het om punte aan te teken, gewen het. As daar steeds nie ’n wenner was ná 110 minute nie is die wenner bepaal deur ’n stelskopkompetisie.
2007-effek op 2011-kwalifisering
Anders as tydens die Rugbywêreldbeker 2003 het die drie beste spanne in elke poel regstreeks vir die Rugbywêreldbeker 2011 in Nieu-Seeland gekwalifiseer: voorheen het slegs die agt kwarteindfinalsite regstreeks vir die volgende toernooi gekwalifiseer. Die vier semifinaliste, saam met die volgende gasheer Nieu-Seeland, is gekeur vir die 2011-toernooi. Hulle was Argentinië, Australië, Engeland, Fidji, Frankryk, Ierland, Italië, Nieu-Seeland, Skotland, Suid-Afrika, Tonga en Wallis.
Kaartjies en borgskappe
Kaartjies vir die Rugbywêreldbeker 2007 is in drie fases verdeel. Die eerste-fase-kaartjies is in November 2005 vrygestel toe lede van die Europese rugbygemeenskap (byvoorbeeld amptenare, spelers, ens.) die geleentheid gebied is om verskeie kaartjiepakkette aan te skaf. Ná die oopstel van die tweede fase van die kaartjieskema is meer as 100 000 kaartjies binne tien ure verkoop. Aan die begin van 2006 is daar aangekondig dat daar reeds 800 000 van die 2,4 miljoen kaartjies verkoop is en op 6 September 2006 is die eenmiljoenste kaartjie verkoop. Die oorblywende kaartjies is tydens die derde fase in November 2006 vrygestel: dié kaartjies was individuele kaartjies en kaartjies na die kwarteindstryd wat gelei het tot ’n ‘ongekende aanvraag’. In Junie 2007 is daar aangekondig dat van die 2,4 miljoen kaartjies wat te koop aangebied was reeds twee miljoen verkoop is.
Die wêreldwye vennote van die toernooi was Société Générale, GMF, Électricité de France, Peugeot, Visa en SNCF, en die amptelike borge sluit in Heineken, Vediorbis, Capgemini, Orange, Toshiba en Emirates. Gilbert het die rugbyballe vir die toernooi verskaf en die Synergie-wedstrydbal is deurgaans in die toernooi gebruik. Dit sit Gilbert se betrokkenheid by rugbywêreldbekertoernooie voort nadat die maatskappy die Barbarian- (1995), Revolution- (1999) en Xact-balle (2003) vir vorige toernooie verskaf het. Saam met Gilbert was die amptelike verskaffers Adidas, Coca-Cola en Clifford Chance.
Wedstrydbeamptes
’n Paneel van twaalf skeidsregters en 13 lynregters is vir die poelfase ingespan. Vir die uitklopstadium het die twaalf skeidsregters as skeidsregters, lynregters en televisiewedstrydamptenare opgetree.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die poel- en die uitklopfase.
Poelfase
20 spanne het aan die poelfase deelgeneem. Die twee beste spanne in elke poel het na die uitklopfase deurgedring, terwyl die drie beste spanne regstreeks vir die volgende toernooi gekwalifiseer het.
Finale puntestand
Hierdie tabel toon die finale puntestand van al 20 deelnemende nasionale rugbyspanne in die Rugbywêreldbeker 2007.
Wadsworth Harris
Wadsworth Harris (9 Oktober 1864 – 1 November 1942) was 'n Amerikaanse akteur.
Essingbrug
duimnael|regs|300px|Syaansig duimnael|regs|300px|Die brugdek soos van die straat af gesien duimnael|regs|300px|Nog 'n syaansig
Die Essingbrug (Duits: Holzbrücke bei Essing) is 'n bekende voorbeeld van 'n Spanbandbrug. Dit is geleë in Essing naby Kelheim en word gebruik as voetganger-en fietsbrug oor die Ryn-Main-Donau-Kanaal. Benewens die ongewone gebruik van laaghout as spanband is die brug, wat van 1978 tot 1986 gebou is, teen 189,91 ter selfde tyd die langste houtbrug in Europa.
Voorbereiding en Statika
Die ontwerp van die brug is deur Richard Johann Dietrich gedoen en statiese berekeninge deur Heinz Brüninghoff en die Tegniese Universiteit van München. Modelle is van die brug gemaak en onder andere in 'n windtonnel getoets. Die gesofistikeerde statika van die bouwerk word as 'n indrukwekkende ingenieursprestasie beskou. Byna die hele las word deur die gespande 190 meter lange konstruksie self gedra. Die twee kolomme dra slegs ongeveer 10% van die werkskragte. Die brug kan 'n las van 500 kilogram per vierkantemeter ondersteun.
Johannesburg Parkstasie
Adres
Essingbrug
Ligging
Die brug oorspan die Main-Donau-Kanaal en 'n verbypad. Dit word oorwegend deur voetgangers en fietse vir ontspanningsdoeleindes gebruik. Dit kan egter indien nodig ook motor-aangedrewe voertuie gebruik word. Die brug se vorm verseker dat dit elegant in die Altmühltallandskap in pas.
Johannesburg Parkstasie
Rissikstraat, Johannesburg
Opgerig
Gigi Rice
Gigi Rice (gebore 13 Maart 1965) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Night at the Roxbury (1998) en Mission Air (2014), en in die televisiereekse The John Larroquette Show (1993) en CSI: Crime Scene Investigation (2000).
Johannesburg Parkstasie
1897
Johannesburg Parkstasie is die sentrale treinstasie in Johannesburg, Suid-Afrika, en die grootste spoorwegstasie in Afrika. Dit is geleë tussen Johannesburg se Sentrale Sakegebied en Braamfontein, in die blok begrens deur Rissik-, Wolmarans-, Wanderers- en Noordstrate. Parkstasie lê op die hooflyn van die Witwatersrand wat oos-wes van Germiston na Randfontein loop. Die eerste vier stasies na die ooste is Doornfontein, Ellispark, Jeppe en George Goch-stasies.
Parkstasie is die middelpunt van die Witwatersrandse Metrorail-netwerk, met daaglikse pendeltreindienste wat wes ry na Carletonville, Randfontein, Krugersdorp en Soweto; oos na Springs, Nigel en Daveyton; noord na Pretoria (via Germiston en Kemptonpark) en suid na Vereeniging. Parkstasie is ook die terminus van Shosholoza Meyl langafstanddienste na Kaapstad, Durban, Port Elizabeth, Oos-Londen, Bloemfontein via Kimberley, Komatipoort via Nelspruit en Musina via Polokwane.
Die suidelike terminus van die Gautrain hoëspoedtrein is ondergronds geleë, in 'n afsonderlike stasie langs die bestaande hoofstasie.
Makromolekulêre samestelling
[[Lêer:Physical model of a bacterial flagellum.jpg|regs|duimnael|Model van 'n MA, bakteriese flagellumstruktuur, "motor", en gedeeltelike staaf van Salmonella. Digitaal gedrukte fisiese model van ongeveer 40 proteïen tipe gebaseer op molekulêre strukture, uit die laboratorium van David DeRosier. Van onder na bo, herhaal FliM en FliN, motor / skakel proteïene in donkerblou, FliG motor / skakel proteïene in rooi, FliF transmembrane koppelingsproteïen in geel-, L- en P-ringproteïene in ligblou en (bo) die pet, Haak-filament aansluiting, haak, en staaf proteïene alles in donkerder blou
]]
Die term makromolekulêre samestelling (MA) verwys na massiewe chemiese strukture soos virusse en nie-biologiese nanopartikels, sellulêre organelle en membrane en ribosome, ens. Dit is komplekse mengsels van polipeptied, polinukleotied, polisakkariede of ander polimeriese makromolekules. Hulle is oor die algemeen van meer as een van hierdie tipes, en die mengsels word ruimtelik gedefinieer (dws met betrekking tot hul chemiese vorm), en met betrekking tot hul onderliggende chemiese samestelling en struktuur. Makromolekules word in lewende en nie-lewende dinge aangetref, en bestaan uit baie honderde of duisende atome wat saamgevoeg word deur kovalente bindings. Hulle word dikwels gekenmerk deur herhalende eenhede (dit is polimere). Vergaderings hiervan kan ook biologies of nie-biologies wees, alhoewel die MA-term meer algemeen in biologie gebruik word, en die term supramolekulêre samestelling word meer dikwels in nie-biologiese kontekste (bv. In supramolekulêre chemie en nanotegnologie) toegepas. MA's van makromolekules word in hul gedefinieerde vorms gehou deur nie-kovalente intermolekulêre interaksies (eerder as kovalente bindings), en kan in óf nie-herhalende strukture wees (bv. Soos in die ribosoom (beeld) en selmembraan-argitektuur) of in herhalende Lineêre, sirkelvormige, spiraalvormige of ander patrone (bv. Soos in aktienfilamente en die vlagellaarmotor, beeld). Die proses waardeur MA's gevorm word, word molekulêre selfmonitering genoem, 'n term wat veral in nie-biologiese kontekste toegepas word. 'N Wye verskeidenheid fisiese / biofisiese, chemiese / biochemiese en berekeningsmetodes bestaan vir die studie van MA; Gegewe die skaal (molekulêre dimensies) van MA's, is die pogings om hul samestelling en struktuur te verdeel en die onderskeidingsmeganismes wat hul funksies onderliggend is, aan die voorpunt van die moderne struktuurwetenskap te wees.
MA skale en voorbeelde
Die bostaande beelde gee 'n aanduiding van die komposisies en skaal (dimensies) wat met MA's geassosieer word, alhoewel dit net begin om die kompleksiteit van die strukture aan te raak. In beginsel bestaan elke lewende sel uit MA's, maar is self ook 'n MA. In die voorbeelde en ander sulke komplekse en gemeentes is MA's elkeen dikwels miljoene daltone in molekulêre gewig (megadaltone, dit wil sê miljoene keer die gewig van 'n enkele, eenvoudige atoom), maar het steeds meetbare komponentverhoudings (stoïgiometrie) op 'n sekere vlak Van presisie. Soos in die beeldgegewens aangedui, kan MA's of komponent subkomplekse van MA's, wanneer dit reggestel is, dikwels gekristalliseer word vir studie deur proteïenkristallografie en verwante metodes, of bestudeer word deur ander fisiese metodes (bv. Spektroskopie, mikroskopie). Virusstrukture was een van die eerste MA's; Ander biologiese voorbeelde sluit in ribosome (gedeeltelike beeld hierbo), proteasome, en vertaalkomplekse (met proteïen- en nukleïensuurkomponente), prokariotiese en eukariotiese transkripsiekomplekse, en kern- en ander biologiese porieë wat materiële deurgang tussen selle en sellulêre kompartemente toelaat. Biomembrane word ook algemeen as MA's beskou, alhoewel die vereiste vir strukturele en ruimtelike definisie aangepas word om die inherente molekulêre dinamika van membraan lipiede en van proteïene binne lipied bilayers te akkommodeer.
Navorsing in MAs
Die studie van MA struktuur en funksie is uitdagend, veral weens hul megadalton grootte, maar ook as gevolg van hul komplekse komposisies en wisselende dinamiese natuur. Die meeste het standaard chemiese en biochemiese metodes toegepas (metodes van proteïensuiwering en sentrifugering, chemiese en elektrochemiese karakterisering, ens.). Daarbenewens sluit hulle studiemetodes moderne proteomiese benaderings, rekenkundige en atoomresolusie-strukturele metodes (bv. X-straal-kristallografie), kleinhoek-X-straalverstrooiing (SOS) en kleinhoek-neutronverstrooiing (SANS), kragspektroskopie, En transmissie-elektronmikroskopie en krië-elektronmikroskopie. Aaron Klug is erken met die 1982 Nobel-prys in Chemie vir sy werk oor strukturele verklarings deur middel van elektronmikroskopie, veral vir proteïen-nukleïensuur-MAs, insluitende die tabakmozaïekvirus ('n struktuur wat 'n 6400 basis ssRNA-molekuul en> 2000-laagproteïenmolekules bevat). Die kristallisasie- en struktuuroplossing vir die ribosoom, MW ~ 2.5 MDa, 'n voorbeeld van 'n gedeelte van die proteïen sintetiese 'masjinerie' van lewende selle, was die voorwerp van die 2009 Nobel-prys in Chemie toegeken aan Venkatraman Ramakrishnan, Thomas A. Steitz en Ada E. Yonath.
Nie-biologiese eweknieë
Laastens is biologie nie die enigste domein van MA's nie. Die velde van supramolekulêre chemie en nanotegnologie het elk gebiede wat ontwikkel het om die beginsels wat eers in biologiese MA's getoon is, uit te brei en uit te brei. Van besondere belangstelling in hierdie gebiede is die fundamentele prosesse van molekulêre masjiene uitgebrei, en bekende masjienontwerpe uitgebrei na nuwe tipes en prosesse.
996
Die jaar 996 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 96ste jaar van die 10de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
HD 188753
HD188753 is 'n stelsel van drie sterre in die sterrebeeld Swaan op 149 ligjaar afstand. Die sterre in die stelsel is van mekaar geskei deur 'n afstand van ongeveer die afstand tussen Saturnus en die son. Een van die sterre is 'n geeldwerg, die ander 'n oranjedwerg en die laaste 'n rooidwerg.
Die helderheid van die stelsel bedra +7,43. Dit is te swak om waarneembaar te wees met die blote oog, maar met 'n klein teleskoop is dit goed sigbaar. George Washington Hough het in 1895 ontdek dat dit 'n meervoudige ster is.
Hierdie sonnestelsel is relatief dig opmekaar gepak; die begeleidende sterre, HD188753B en HD188753C, draai albei op 'n afstand van sowat 12 astronomiese eenhede (AE, ongeveer die afstand Aarde-Saturnus) rondom 'n swaarder, sentrale ster, HD188753A. Dit gebeur met 'n omlooptyd van 25,7 jaar. Die planeet draai ook op 'n taamlik kort afstand van 0,05 AE om hierdie sentrale ster. Die twee begeleidende sterre draai in 'n soort piroeëtte om mekaar met 'n omlooptyd van 156 dae.
Moontlike planeet
In die stelsel is met die Keckteleskoop in Julie 2005 deur die Poolse astronoom Maciej Konacki ondersoek, toe 'n planeet, HD188753Ab, van 1,14 Jupitermassas blykbaar ontdek is. Dit het wetenskaplikes laat dink aan die planeet Tatooine uit Star Wars sodat daar tans gepraat word van 'n Tatooineagtige planeet. Die bestaan van die planeet is egter nog nie deur ander wetenskaplikes bevestig nie.
Volgens die huidige (2005) gedagtes oor die ontstaan van 'n sonnestelsel sou mens in meervoudige sterre egter geen planete verwag nie. Die feit dat planete in hierdie soort sterretrio's kan voorkom, kan dalk beteken dat skattings vir die aantal planete in ons melkwegstelsel hoër geraam moet word, immers, sowat 60% van sterre behoort tot 'n meervoudige ster.
HD188753Ab sal egter nie die eerste planeet wees om by 'n dubbelster gevind te word nie; in 2003 reeds is 'n eksoplaneet ontdek wat rondom Gamma Cephei wentel. In hierdie dubbelster draai die sterre egter op sodanige afstand om mekaar, dat hulle min onderlinge invloed het.
Pistool M1911A1
Die M1911A1 pistool, kaliber 0.45, was die standaardhandwapen wat tydens die Eerste Wêreldoorlog deur die Amerikaanse Gewapende Magte gebruik is. Die pistool was toe nog bekend as die M1911.
HD 188753
Moontlike planeet
Hierdie planeet sou behoort tot die klasse van warm Jupiters, 'n algemene soort eksoplaneet wat relatief swaar is en binne enkele dae rondom hulle ster draai. Die vonds bevraagteken heersende opvattings dat hierdie soort planete op relatief groot afstand van hulle ster gevorm word en later na binne wentel. Mense probeer met hierdie vermoedens die vonds van warm Jupiters te laat rym met bestaande teorieë oor die ontstaan van sonnestelsels, maar dit lyk asof hierdie mening definitief opgeskop moet word. Die ontdekkers trek 'n versigtige gevolgtrekking dat dit voorkom asof die protoplanetêre skywe, waaruit planete ontstaan, heeltemal verskillend in samestelling kan wees, sodat ons eie sonnestelsel nie noodwendig 'n voorbeeld vir alle sterre is nie.
Pistool M1911A1
Na verdere ontwikkelingswerk is die M1911A1 in 1923 bekendgestel. Tussen 1937 en 1945 is daar 19 miljoen van die pistole deur Colt, Ithaca en Remington vervaardig. Die wapen is semi-outomaties en die magasyn kan sewe rondes hou.
Woods-metaal
Woods-metaal is 'n unieke eutektiese mengsel van Bismut (50%), Lood (25%), Tin (12.5%), Kadmium (12.5%) met 'n besondere lae smeltpunt (ongeveer 70°C). Dit word dikwels in die klaskamer gebruik om die eienskappe van eutektiese mengsels op dramatiese wyse ten toon te stel deur byvoorbeeld 'n teelepel daaruit te giet en te demonstreer hoe dit in warm kookwater smelt. In die nywerheid word dit ingespan as soldeersel vir lae temperatuurtoepassings om komponente te heg wat sensitief is vir hoë temperature. Dit word ook aangewend as smeltbare koppelstukke in veiligheidstoerusting (soos watersproeiers) wat geaktiveer word as die omgewingstemperatuur tydens 'n brand 70°C bereik en die draad/staaf smelt. Die metaal kan ook gebruik word om werkstukke stewig vas te hou vir masjinering sonder om die dele wat geklamp word te bekadig (tipies gebruik tydens vervaardiging van turbinelemme).
Valorie Curry
Valorie Curry (gebore 12 Februarie 1986) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 2 (2012) en Blair Witch (2016), en in die televisiereekse The Following (2013) en The Tick (2017).
Bosysterpruim
Die bosysterpruim (Drypetes gerrardii) is 'n klein boom (maksimum 8 m hoog, elders tot 20 m) wat algemeen noordwaarts vanaf Port St. Johns, KwaZulu-Natal en in die laeveld van Limpopo voorkom. In die Krugerwildtuin word dit op klipperige rante in die Lebomboberge noordwaarts van Nwanedzi-ruskamp aangetref, asook op rotsriwwe in die Punda Maria- en Pafurigebied.
Dit is ook inheems aan Angola, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Kenia, Malawi, Mosambiek, Republiek die Kongo, Rwanda, Soedan, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Dit kom in woude voor. Die stam is gegroef met stutwortels aan die basis van die stam.
Die boom se FSA-nommer is 314.
Subspesies
Die boom het vier subspesies:
Chimanimanibroodboom
Die Chimanimanibroodboom (Encephalartos chimanimaniensis) is 'n broodboomspesie wat in die ooste van Zimbabwe en Mosambiek voorkom. Dit is 'n bedreigde spesie en is deur plaaslike versamelaars uitgeroei in Zimbabwe waar dit as uitgestorwe beskou word.
Status
Volgens 'n assessering in 2003 was daar tussen 500 and 1000 plante in die natuur oor, maar Capela (in 2006) het die bevolking geraam op 1200 volwasse plante te Makurupini, en 'n verdere 300 te Morambo, benewens enkele ander in geïsoleerde plekke.
Habitat
Dit word aangetref in berggrasveld in hoëreënvalgebiede (meer as 1 800 mm per jaar), op 'n hoogte van sowat 1 000 meter bo seevlak. Dit word geassosieer met skis- en kwartsietsedimente in granietberge.
997
Die jaar 997 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 97ste jaar van die 10de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Odendaalsrus
Odendaalsrus is die oudste mynboudorp in die Lejweleputswa Distriksmunisipaliteit in die Vrystaat provinsie, Suid-Afrika. Die dorp lê 16 km noord van Welkom, 11 km suid van Allanridge en is deel van die Vrystaatse Goudveld.
Geskiedenis: Voor die ontdekking van goud
Die eerste inwoner was die Voortrekker HW Huyser wat sy plaas daar uitgelê en dit Kalkkuil genoem het. In 1878 is die plaas aan JJ Odendaal verkoop. In 1899 het die NG Kerk besluit om 'n nuwe gemeente en dorp in die omgewing te stig en die keuse het op Kalkkuil geval. Die eerste erwe is in dieselfde jaar verkoop en die dorp is na JJ Odendaal genoem. Die enigste verbinding met die buitewêreld was 'n tweespoorpad van 35 km na Hennenman. Die dorp het in daardie stadium ook 'n watertekort ondervind en water is uit 'n private put verkoop. Die dorp het in 1912 munisipale status ontvang. Die stadsekretaris was W Furst.
Geskiedenis: Na die ontdekking van goud
Goud is reeds in die 1890's net noord van Odendaalsrus deur die handelaar Gustav Furst ontdek maar dit geen uitwerking op die dorp gehad nie. In 1946 is goud op die plaas Geduld, ongeveer 4 kilometer vanaf die dorp, ontdek - die rykste goudrif in die wêreld. Snelle ontwikkeling het daarop gevolg. In daardie stadium het die dorpie slegs 40 huise gehad. Eiendomspryse het tienvoudig gestyg en die dorpie is oorstroom deur fortuinsoekers. Om al die toerusting na Odendaalrus te vervoer is 'n takspoor in 1948 vanaf Whites via Welkom na die dorp en Allanridge gebou.
Distrik
Die distrik is 872 km2 groot en in 1949 geproklameer. Uiteraard is goud die belangrikste bedryf terwyl mielies, sorghum en ander graan ook verbou word.
Corallistes bispiraster
Corallistes bispiraster is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Corallistes en tot die familie Corallistidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1999 deur Mothes & Silva.
Geslagsklier
’n Geslagsklier, voortplantingsklier of gonade is ’n gemengde klier wat die gamete (geslagselle) en geslagshormone van ’n organisme vervaardig. In die manlike lid van die spesie is die voortplantingselle die sperma en in die vroulike lid is dit die eierselle. Die manlike geslagsklier, die testikel, vervaardig sperma en die vroulike klier, die eierstok, vervaardig eierselle. Albei hierdie gamete is haploïede selle.
Pous Clemens IX
Clemens IX was die 238ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1667 tot 1669.
Biografie
Pous Clemens IX is gebore as Giulio Rospigliosi op 28 Januarie 1600 in Pistoia, Groothertogdom Toskane. Hy stam uit 'n adellike familie en word opgevoed deur die Jesuïte. Hy verkry 'n doktoraat in die wysbegeerte van die Universiteit van Pisa en doseer teologie daar. Op 14 Maart 1644 word hy aangestel as titulêr aartsbiskop van Tarsus. Tydens die pontifikaat van Pous Urbanus VII is hy nuntius aan die Spaanse hof vanaf 14 Julie 1644. Urbanus maak hom vikaris van Santa Maria Maggiore in Rome. Op 9 April 1657 word hy kardinaal-priester van San Sisto en kardinaal-staatsekretaris. Rospiglione was 'n skrywer van gedigte, drama's en libretto's. In 1632 publiseer hy die libretto vir "Il Sant'Alesio" vir die musiek van Stefano Landi, in 1639 die libretto vir "Chi soffre, speri"  vir die musiek van Marco Marazzoli en Virgilio Mazzochi en in 1653 die libretto vir "Dal male il bene" vir die musiek van Antonio Maria Abbatini en Marco Marazzoli. "Chi soffre speri" is die eerste bekende komiese opera, die première het plaasgevind op 27 Februarie 1639 in Rome. Op 20 Junie 1667 volg hy Pous Alexander VII en word gekroon op 26 Junie 1667 deur kardinaal Rinaldo d'Este. Hy regeer tot sy dood op 9 Desember 1669 en word opgevolg deur Pous Clemens X. Die naam ‘Clemens’ beteken 'die sagmoedige'.
Pontifikaat
Pous Clemens IX se kort pontifikaat het nie belangrike verwikkelinge opgelewer nie. Hy het die dispuut met die Franse kerk oor die Jansenisme probeer besleg. Die tydelike vrede staan bekend as die Pax Clementina. Hy was ook 'n tussenganger by die vrede van Aken in 1668 waar die devolusie-oorlog tussen Frankryk, Spanje, Engeland en Nederland beëindig is.
Die pous het 'n lewendige belangstelling getoon vir die kunste. Hy het Bernini opdragte gegee soos die engele van die "Ponte Sant'Angelo". Hy het egter nie sy naam op enige publieke werk laat aanbring nie. Vir die karnavalfees van 1668 het hy Antonio Maria Abbatini opdrag gegee om sy Italiaanse vertaling van die Spaanse religieuse drama "La Baltasara" te toonset.
Clemens het probeer om die verdediging van Kreta teen aanvalle van die Turke te versterk, maar op 5 September 1669 het die Turke die vesting Candia (die teenswoordige Iraklion) op Kreta verower.
Clemens het die goeie gewoonte gehad om daagliks dertien armes na sy tafel te nooi vir 'n ete waar hyself bedien het.
Die kollege van kardinale
Pous Clemens IX het twaalf nuwe kardinale aangestel in drie konsistories.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Theunissen
Theunissen is 'n dorp in die middel van die Vrystaat, in Suid-Afrika sowat 39 km noordwes van Winburg en 122 km noord van Bloemfontein. Die dorp lê op die rand van die Vrystaatse Goudveld.
Geskiedenis
Die dorp is genoem na kommandant Helgaardt Theunissen leier van die plaaslike kommando tydens die Tweede Vryheidsoorlog.
Die stigting van Theunissen het met baie stryd gepaard gegaan, want ook hier, soos dikwels wanneer 'n dorp aangelê word, was daar twee groepe. Die een groep, bestaande uit boere en nedersetters in die omgewing van Winburgweg het as leier gehad kmdt. Helgaardt Theunissen. In 1906 het hulle 'n versoekskrif aan die Vrystaatse Volksraad gerig in die stigting van 'n dorp. Die ander groep, inwoners van die dorp en distrik Winburg, het ook 'n petisie onderteken deur 67 persone, aan die Volksraad gestuur en die stigting van 'n dorp bestry omdat 'n dorp so naby aan Winburg die plaaslike handel en besighede sou benadeel.
Die Volksraad het 'n kommissie (die landmeter-generaal en mnre. J.W.G. Steyn en W.J.C. Brebner) aangestel om die saak te ondersoek. Op 1 Maart 1907 rapporteer hulle dat daar wel behoefte bestaan aan 'n dorp op die plaas Smaldeel sodat die Volksraad die stigting van 'n dorp op 6 Maart 1907 goedgekeur het. Die plaas Smaldeel en die stasie, tesame met 40 morg van die plaas Poortjie, is toe aangekoop vir 'n dorpsterrein – 1 352 morg groot. Die dorp was aanvanklik bekend as Smaldeel of Winburgweg, maar in 1909 is die naam verander na Theunissen, die naam van die dorpsvader.
Kmdt. Theunissen is op 24 Mei 1860 op Riversdal gebore. In 1864 het sy ouers na die Vrystaat verhuis nadat sy vader deur pres. Jan Brand as landdros van Winburg aangestel is. Dieselfde jaar het sy vader verongeluk en is hy saam met sy moeder terug na Riversdal, waar hy skoolgegaan het. Hy het eers in 'n apteek en toe in 'n winkel gewerk. Op 20-jarige leeftyd is hy saam met sy broer Marthinus weer terug Vrystaat toe. Hulle het in Bultfontein se distrik gaan woon. Hy het transport gery en later in Winburg se distrik gaan boer. Hier was hy vrederegter en veldkornet. Gedurende die Tweede Vryheidsoorlog is hy eers as kommandant van Winburg gekies, en later tot hoofkommandant van Winburg, Ventersburg en Senekal bevorder. Tydens die Slag van Paardeberg is hy egter gevange geneem en na Groenpunt se krygsgevangenekamp gestuur.
Ná die Driejarige Oorlog is hy terug na Winburg en is as vrederegter aangestel. Hy het met die verloop van jare in verskillende rade gedien en die leiding geneem met die stigting van die dorp, waarna hy 'n bedrywige deel gehad het in die bestuur van die dorp, en was baie jare raadslid. In 1913 was hy ook burgemeester.
NG gemeente
Die NG gemeente Theunissen is in 1910 van die ou moedergemeente Winburg afgestig. In 1952 kon Ons gemeentelike feesalbum berig: "Dit is een van die jonger gemeentes, maar een van die mees vooraanstaande gemeentes in die Vrystaat. Dit is aan die rand van die groeiende goudvelde geleë en daarom een van die vele gemeentes wat 'n groot roeping en taak in hierdie gebied te vervul het. Op geestelike gebied is veel gedurende die afgelope 41 jaar gedoen. Nog steeds word met alle mag die verkeerde weë met die swaard van Gods Woord bestry."
Destyds was ds. J.H. Lange reeds Theunissen se sewende leraar. Ds. J.D. Louw was die eerste leraar wat hier bevestig is en wel in 1911. Die huidige kerkgebou, maar toe sonder die toring, was pas klaar. Voorheen, toe die gemeente nog nie van Winburg afgestig was nie, is dienste deur Winburg se predikante in 'n ou sinkgebou, wat as noodkerk diens gedoen het, gehou. In daardie dae was motorkarre iets onbekends en was die perdekar die dominee se vernaamste vervoermiddel. Ossewaens was die gemeentelede se vervoermiddel waarmee hul oral vanuit die distrik Nagmaal toe gekom het.
Gereformeerde kerk
duimnael|regs|270px|Die inwyding van die [[Gereformeerde kerk Theunissen|Gereformeerde kerkgebou op 21 Junie 1912, net ses maande nadat die hoeksteen gelê is.]] Theunissen was oorspronklik deel van die gemeente Ventersburg. Weens die lang afstand na Ventersburg en ander redes het die plaaslike lidmate in 1910 gevra om apart bedien te word as 'n wyksgemeente van Ventersburg. Ook is aansoek gedoen vir die aankoop van kerkgrond en die bou van 'n kerk op Theunissen. Hieraan het die kerkraad en gemeente van Ventersburg voldoen sodat die hoeksteenlegging van die nuwe kerkgebou op 6 Januarie 1912 kon plaasvind en die inwyding op 21 Junie 1912. Die gebou het sowat £700 gekos.
Die wyksgemeente het gou taamlik toegeneem in ledetal sodat hierom en ook om ander redes 'n versoek aan Ventersburg gerig is om onder sekere voorwaardes afgestig te word tot 'n selfstandige gemeente. Die moedergemeente het aan die versoek voldoen en so is die nuwe Gereformeerde gemeente Theunissen op 13 Mei 1916 met 'n ledetal van 208 gestig.
Die gemeente is aanvanklik bedien deur die konsulent, ds. T.N. Venter, predikant van Ventersburg. Ná 'n lang tydperk van konsulentsbediening het Theunssin se eerste Gereformeerde predikant in die persoon van ds. P.W. Buys eers in 1948 verwelkom. Die huidige predikant is ds. J.A. Erasmus, wat Theunissen sedert 2008 in kombinasie met Odendaalsrus bedien.
Distrik
Die distrik is 2 000 km2 groot. Gemengde boerdery word beoefen. Daar is twee diamantmyne, Phoenix en Star, noord van die dorp. Die dorp kry sy water uit die Erfenisdam.
V20-enjin
EMD het 'n opgegradeerde / spesiale weergawe van SD45 later geproduseer, EMD SD45-2 en EMD SD45T-2, steeds aangedryf deur die 20-silinder EMD 645E3, maar EMD SD45-2 het 'n paar veranderinge aan die agterkant van die lokomotief se lang enjinkap, terwyl EMD SD45T -2 het 'n lokomotief verkoeling stelsel veranderinge, wat bekend staan as "tonnelmotor". 20-silinder 710-reeks diesel enjin is ook gebou vir die EMD SD80MAC lokomotief.
Eduard Ludvik Pospichal
Eduard Ludvik Pospichal (13 Junie 1838 – 24 April 1905) was 'n Oostenrykse plantkundige van Tsjeggiese ouerskap, wat in Litomyšl in Bohemië (vandag Tsjeggië) gebore is. Pospichal was 'n onderwyser by 'n sekondêre skool in Trieste. Hy is die skrywer van "Flora des Oesterreichischen Küstenlandes" (1897–99), 'n omvattende verhandeling oor flora wat in streke in en om die noord-oostelike Adriatiese kus gevind word. Hy was ook die skrywer 'n studie van plante wat langs die oewers van die Cidlina- en Mrdlina-riviere in Bohemia gevind is, getiteld "Flora van Flussgebietes der Cidlina und Mrdlina" (1881).
V20-enjin
EMD vervaardig steeds hierdie enjins, wat hoofsaaklik gebruik word in die krag produksie en mariene nywerhede. 'n EMD 20-710 kan meer as 5000 perdekrag produseer. V20 dieselenjins is ook ter see gebruik: Mercedes-Benz het 'n so 'n enjin. Wärtsilä ook produseer tans 'n V20-enjin vir gebruik in kragsentrales wat 13.500 perdekrag (10 MW) produseer. MTU Friedrichshafen produseer 'n 20-silinder dieselenjin genoem die 20V4000, wat gebruik word in mariene en spooraanwendings, soos die Brookville BL36PH lokomotief.
Eduard Ludvik Pospichal
Die standaard outeurs-afkorting Posp. word gebruik om hierdie persoon as die skrywer aan te dui wanneer 'n botaniese naam aangehaal word.
Churchilldam
Die Churchilldam verskaf saam met die Impofudam, die Kougadam, die Loeriedam en die Groendaldam water vir huishoudelike en nywerheidsgebruik aan die stedelike gebied van Gqeberha (voorheen Port Elizabeth).
Ligging
Die Churchilldam is in die Kromrivier, oos-suidoos van Kareedouw, suid van die pad deur die Langkloof (R62) en aan die noordelike helling van die Kareedouwberge. Die damperseel is 100 km wes van Gqeberha by 34° 00' suid en 24° 29' oos.
Geskiedenis
Gedurende die 1930's het Port Elizabeth vinnig gegroei. George Begg, die stadsingenieur, het die plan vir 'n dam in die Kromrivier voorgestel, omdat dit die naaste rivier was met baie en goeie water. Alhoewel reeds in 1936 met die bouprojek begin is, is dit eers na die Tweede Wêreldoorlog voltooi. In 1942 is besluit om dit na Winston Churchill te vernoem as erkenning vir sy groot rol tydens die oorlog. Genl J.C. Smuts het in 1948 die inwyding waargeneem.
Spoorbek
Toe die dam opvul, is Hendrik Spoorbek (Heinrich Schörbeck) se plaas Spoorbek se Erf deur die dam se water bedek.
Vloede
Met die Churchill- sowel as die Impofudam word die periodieke vloede in die Kromrivier beheer. So word skade aan landerye en geboue aan die oewer en by die mond voorkom.
998
Die jaar 998 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 98ste jaar van die 10de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
John Harron
John Harron (31 Maart 1903 – 24 November 1939) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Penrod (1922), Dulcy (1923), Below the Line (1925), en White Zombie (1932).
Isabella Rice
Isabella Rice (gebore 13 September 2006) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Unforgettable (2017) en in die televisiereekse True Blood (2008) en Pretty Little Liars (2010).
Nuweland
Nuweland is 'n boomryke, suidelike voorstad van Kaapstad, Suid-Afrika.
Dit is 'n gesogte woongebied met imposante huise geleë tussen groot ou bome en besonder welige tuine, want hier, in die skadu van Tafelberg, val meer reën as in enige ander deel van die Skiereiland.
Die voorstad het ontstaan as 'n bosbougebied en 'n plaas aan die bolope van die Liesbeekrivier. Dit het reeds sedert goewerneur Simon van der Stel 'n landelike huis in 1700 hier gebou het, gewild geraak. Vandag woon van die mees welgestelde inwoners van die stad hier. Die oorblyfsels van 'n kothuis waar die beroemde 19de-eeuse briefskrywer lady Anne Barnard gewoon het, kan vandag nog gesien word tussen die bome aan die regterkant van die dubbelsnelweg net voor die kruising met Nuwelandlaan. 'n Tweede huis van haar, The Vineyard, is vandag 'n spoghotel.
Van die bekende besienswaardighede in die voorstand, is die Nuwelandse swembad, die tuiste van SAB Miller se oudste brouery oorkant die hoofweg, die hoofkantoor van Southern Lewens, die Hoërskool Westerford en Hoërskool Groote Schuur, die Nuweland rugby- en krieketstadions, die South African College School (SACS), Boshofpoort en die Josephine-watermeul.
999
Die jaar 999 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 99ste jaar van die 10de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Paulo Roberto Vecchio
Paulo Roberto Vecchio (30 Januarie 1943), beter bekend as Paulo Vecchio, is 'n Brasiliaanse sokkerspeler. Hy speel onder meer vir Internacional, Londrina, Ferroviário, Metrol, Coritiba en Londrina.
Juscelino Kubitschek-brug
Die Juscelino Kubitschek-brug (Portugees: Ponte Juscelino Kubitschek) —ook bekend as die President JK Brug of die JK Brug (Portugees: Ponte JK)—oorkruis die Paranoámeer in Brasília. Dit is vernoem na Juscelino Kubitschek, voormalige president van Brasilië. Dit is ontwerp deur die argitek Alexandre Chan en struktuuringenieur Mário Vila Verde. Chan het die Gustav Lindenthal Medalje vir die projek gewen by die 2003 International Bridge Conference in Pittsburgh.
Dit bestaan uit drie 200-voet hoë asimmetriese staal boë wat diagonaal heen en weer oor die brug loop. Die brug is 0,75 myl lank en is in 2002 teen 'n koste van VSA-$56,8 miljoen voltooi. Die brug het 'n voetgangerlooplys en is toeganklik vir fietsryers en skaatsers.
Breytie Breytenbach
Dr. Breytie Breytenbach (1904–1984) was 'n leidende figuur van die Suid-Afrikaanse en Afrikaanse teater in die vyftigerjare. Hy was die eerste voorsitter van die Nasionale Teaterorganisasie (NTO), die eerste hoofdirekteur van Truk en 'n erelid van die Nasionale Afrikaanse Letterkunde-museum en Navorsingsentrum (NALN). Hy het talle toekennings en eerbewyse ontvang, onder andere 'n eredoktorsgraad in Regte van die Universiteit van die Witwatersrand (in 1980).
Loopbaan as onderwyser
In 1926 verhuis hy na Krugersdorp, waar hy sy eie skool begin en in 1927 onderwyser en in 1929 hoof word van die Krugersdorp Tegniese Kollege. Hy beklee hierdie pos tot met sy bedanking in 1951.
Bydrae tot die Afrikaanse teater
Sy belangrikste impak maak hy egter op die gebied van die toneel. Die opvoerings van Danie Smal en amateurproduksies wat hy in Bloemfontein sien prikkel sy belangstelling in die drama. Hy is dan ’n stigterslid van die Krugersdorp Munisipale Vereniging vir Drama en Opera en voorsitter van hierdie liggaam in die periode 1933–1952. Opvoerings waarin hy optree sluit in A Mystery (1929), Borrowed Plumes (1929), Gilbert en Sullivan se Trial by Jury (1929), George Bernard Shaw se The Apple Cart (1930) en Oscar Wilde se Lady Windermere's Fan (1930). Hy is ook regisseur en tree op in verskeie Afrikaanse dramas soos Koppigheid (W.J. Viljoen, 1930), Elkeen sy eie (P.W.S. Schumann, 1931), Die stoplap (Walter Spiethoff, 1932) en In die dae van Jan van Riebeeck (Sanni Metelerkamp, 1932).
Hy het ’n leidende aandeel in die eerste toneelskryfwedstryd wat in 1931 geloods is en in 1946 doen hy proefnemings met Kindertoneel. Met die stigting van die tweetalige Federasie van Amateurtoneelverenigings in Suidelike Afrika (FATSA) in 1938 is hy stigterslid en president tot 1952. Hy is lid van ’n deputasie wat in 1942 ’n memorandum aan die Administrateur van Transvaal voorlê met die versoek om ’n staatsondersteunde toneelorganisasie op die been te bring en is dan in 1946 lid van die Nasionale Adviserende Raad vir die Opvoeding van Volwassenes, welke raad die belangrike rol van die toneel in die opvoeding van volwassenes beklemtoon. Teen die einde van 1947 word die Nasionale Toneelorganisasie (NTO) gestig en word hy eers as voorsitter tot 1952 en daarna as voltydse direkteur van die NTO aangestel. Met die stigting van die streekrade word hy vanaf 1962 eerste direkteur van die Transvaalse Raad vir die Uitvoerende Kunste (TRUK).