cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
D.P.M. Huet
Nie-fiksie prosawerke
Nadat hy terug gekeer het na Nederland publiseer hy twee pamflette met “mededeelingen” oor Suid-Afrika, wat uit belewenisse, koerantartikels en ander inligting bestaan. In 1868 verskyn Eenvoudige mededeelingen over Zuid-Afrika en in 1869 die opspraakwekkende Het lot der zwarten in Transvaal: mededeelingen omtrent de slavernij en wreedheden in de Zuid-Afrikaansche Republiek. Dit is veral laasgenoemde boek wat groot opspraak verwek en hom baie ongewild onder die blanke bevolking in veral die Transvaal maar ook elders maak, veral omdat hy daarin die Engelse regering aanspoor om “het gezag over de Hollandsche Republieken in hande te nemen” op grond van die “slavernij en wreedheden” wat die boere teenoor die swart mense pleeg. Een van die praktyke waarteen hy dit het en wat hy hier onder algemene aandag bring, is die inboekstelsel wat beskou kan word as ’n voortsetting van slawerny. Hierdie ongewenste praktyk was egter algemeen in daardie tyd en is ook in die twee Britse kolonies toegepas. Swart kinders, baie van hulle weeskinders, is ontvoer en dan ingeskryf in ’n boek op die dorp, waarna hulle as slawe vir die wit mense werk en in sekere gevalle hier mishandel is. Sy verontwaardiging oor die mishandeling laat hom die gedig Klachte van het Kafferkind in Overvaal skryf, waarin ’n negejarige swart kind aan die woord is en sy haglike omstandighede vergelyk met die weelderige lewens van die wit kinders.
Eerbewyse
Jasper Anthonie Hough skryf ’n oorsig oor sy diens in Suid-Afrika onder die titel ''Ds. D. P. M. Huet: ’n historiese oorsig van sy dienstyd in Suid-Afrika (1854–1867)'', wat in 1962 gepubliseer word. Betty Markestein behaal in 2000 ’n doktorsgraad aan die Universiteit van Amsterdam met ’n proefskrif oor sy lewe en werk onder die titel Mijn hart is rusteloos meer dan de popelblâren, waar die titel ’n aanhaling is uit een van sy gedigte in Paarlsche Gedichtjens.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Koidu
Koidu (ook Koidutown-Sefadu of Sefadu) is die vyfde grootste stad in Sierra Leone ná die hoofstad Freetown, Bo, Kenema en Makeni met 'n bevolking van 124 662. Die stad is in die ooste van die land aan die grens met Guinee geleë.
Meg Chambers Steedle
Meg Chambers Steedle is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Gone Are the Days (2018) en in die televisiereekse Boardwalk Empire (2010), The Mysteries of Laura (2014), en Code Black (2015).
Oelan-Oede
Oelan-Oede (Russies: Ула́н-Удэ́; Boerjaties: Улаан-Үдэ, Ulaan-Üde) is die hoofstad van die Republiek van Boerjatië, ’n federale deelgebied van Rusland. Dit is sowat 100 km suidoos van die Baikalmeer geleë by die samevloei van die Oede- en die Selenga-rivier.
Oelan-Oede lê aan die Transsiberiese Spoorlyn. Die bevolking in 2013 was 416 079, wat die stad die derde grootste in Oos-Siberië maak.
Saint Paul
Saint Paul (of: St. Paul) is die hoofstad van die Amerikaanse deelstaat Minnesota en die administratiewe sentrum van die distrik Ramsey (Ramsey County). Dit is die staat se tweede grootste stad wat saam met Minneapolis die Twin Cities of "Tweelingstad" vorm, die sestiende grootste metropolitaanse gebied in die VSA. Saint Paul het 'n bevolking van sowat 287 000. Saint Paul lê aan die noordoewer van die Mississippirivier.
Île des Pingouins
Île des Pingouins (Pikkewyneiland) is aan die westelike rand van die Crozeteilandgroep geleë naby Île aux Cochons. Die eiland behoort soos Île aux Cochons 30 km noord daarvan aan die Westelike groep (L'Occidental) van die Crozetargipel, 100 km wes van Île de la Possession. Dit is 'n klein eiland, 4 km by 1 km. Die kushange wat die eiland omring wissel in hoogte van 50 m tot 300 m. Die hoogste punt is die 360 meter hoë Mont des Manchots. Die eiland is so te sê heeltemal ontoeganklik vanaf die see en word daarom baie selde deur mense besoek. Dit is vry van uitheemse spesies wat beteken dat beide die plant- en dierelewe ongeskonde is. Ten minste 29 voëlspesies broei op die eilande. Dit het 'n uitsonderlike hoë digtheid seevoëls insluitend ses malmok spesies.
Marion-Dufresne het die eiland in 1772 die naam Ile Inaccessible (Ontoeganklike eiland) gegee. Engelse en Amerikaanse Robjagters het die eiland in die 19de eeu Penguin Island gedoop as gevolg van die teenwoordigheid van verskeie pikkewynkolonies. Die huidige naam is 'n misvertaling van die Engelse naam na Frans aangesien pingouin na alke verwys wat slegs in die Noordelike halfrond voorkom. Die Franse woord vir pikkewyn is Manchot.
Fins-Permiese tale
Die Fins-Permiese tale vorm volgens die tradisionele beskouing saam met die Oegriese tale een van die hooftake van die Fins-Oegriese tale in die Oeraalse taalfamilie. Fins-Oegries het na raming in ongeveer 2500 – 3000 v.C in Fins-Permies en Oegries verdeel. Fins-Permies het weer in ongeveer 2000 v.C. in Permies en Fins-Wolgaïes verdeel.
Die terme Finse tale is in die verlede baie keer gebruik om na al die Fins-Permiese tale te verwys gegrond op 'n vroeëre teorie dat die Permiese tale baie nader aan die Oosseefinse tale is as aan Hongaars.
HD 40307
HD 40307 is ’n oranje K-tipe hoofreeksster sowat 42 ligjare (12,83 parsek) van die Aarde af in die sterrebeeld Skilder. Sy massa is na raming effens minder as dié van die Son. Die ster het sover bekend ses planete wat om hom wentel. Drie planete is in 2008 ontdek en nog drie in 2012. Een van hulle, HD 40307 g, is ’n planeet soortgelyk aan die Aarde met ’n wentelperiode van sowat 200 dae en kan dalk vloeibare water op sy oppervlak hê. Nog navorsing is nodig om vas te stel of dit lewe kan huisves.
Eienskappe
HD 40307 is ’n K-tipe ster en straal dus oranje lig uit. Sy radius en massa is sowat ’n driekwart van die Son s’n. Sy temperatuur is net onder 5 000 kelvin. Dit is relatief hoog vir ’n K-tipe ster en is naby dié van ’n G-tipe ster soos die Son. Die sterrekundiges wat die planete om 40307 ontdek het, meen hul metaalinhoud sal bepaal of hulle terrestriaal soos die Aarde of gasplanete soos Jupiter en Saturnus is.
Ondanks sy nabyheid aan die Aarde kan HD 40307 nie met die blote oog gesien word nie.
Planetêre stelsel
Vyf van HD 40307 se planete wentel baie naby aan die ster, met die verste een van hulle wat twee keer so naby is as Mercurius aan die Son. Die heel verste planeet is omtrent so ver as Venus van die Son en val binne die gebied waar water kan voorkom.
Die minimum massa van die planete wissel van drie tot tien keer dié van die Aarde.
Kwikskakelaar
duimnael|regs|250px|'n Enkelpool, Enkelskakeling (EPES'') kwikskakelaar
'n Kwikskakelaar is 'n skakelaar wat bedoel is om 'n elektriese stroom in 'n elektriese stroombaan te laat vloei of dit te onderbreek op so 'n wyse dat dit afhanklik is van die skakelaar se fisiese oriëntasie ten opsigte van die rigting van die aarde se swaartekrag.
Periklaas
Periklaas is 'n mineraal met die formule.
Kwikskakelaar
Kwikskakelaars bestaan uit een of meer stelle kontakte in 'n verseëlde glashouer wat ook 'n druppel kwik bevat. Die houer kan verder ook lug, 'n inerte gas of 'n vakuum bevat. Swaartekrag trek die druppel kwik voortdurend na die laagste punt in die houer.
Periklaas
Die mineraal het die haliet-struktuur (B1).
Die mineraal brusiet is 'n omsettingsproduk van periklaas.
Kwikskakelaar
Rolsensors
Kantelskakelaars kan gebruik word om te waarsku as konstruksietoerusting of vragvoertuie wat in ruwe terrein beweeg gevaar staan om om te slaan. Verskeie metodes bestaan wat nie kwik gebruik nie, maar hulle is baie keer vatbaar vir skok en vibrasie wat kan lei tot vals alarms of klinke.
Termostate
Kwikskakelaars was algemeen in gebruik in bimetaal termostate. Die gewig van die beweeglike kwikdruppel verskaf 'n mate van histerese deur die bimetaalveer effe verder van die punt af waar dit normaalweg tot rus sou kom, en daarom sal die termostaat effens langer neem om na die aan- of aftoestand te beweeg. Die kwik het dit ook moontlik gemaak om 'n baie positiewe aan/af skakelaksie te bewerkstellig wat miljoene siklusse kon weerstaan sonder dat die kontakte verweer.
Muntoutomate
Kwikskakelaars word steeds dikwels gebruik in meganiese stelsels wat elektries beheer word waar die fisiese oriëntasie van die aandrywers of rotors 'n faktor is. Hulle word ook gebruik in muntoutomate vir kantelalarms. Wanneer die masjien gekantel word deur iemand wat toegang tot die produk in die masjien wil verkry, aktiveer die masjien 'n alarm.
Bomme
Die Ierse Republikeinse Leër het dikwels kwikskakelaars gebruik om motorbomme te ontsteek tydens die onluste in Noord-Ierland. Ander terroristegroepe het ook soortgelyke ontstekingsmeganismes gebruik.
Giftigheid
Aangesien kwik giftige eienskappe het, moet foutiewe toestelle wat kwikskakelaars bevat as chemiese afval behandel word. As gevolg hiervan is kwikskakelaars grootliks uitgefaseer; moderne termostate gebruik deesdae eerder termistors of ander elektroniese toestelle om die temperatuur te meet en 'n relê verskaf dan die skakelaksie wat voorheen deur 'n kwikskakelaar voorsien is.
Interrupteur
Lanai
Lānaʻi of Lanai (ləˈnaɪ in Engels en laːˈnɐʔi of naːˈnɐʔi in Hawais) is die sesde grootste eiland in die Hawaii-argipel met 'n oppervlakte van 364 km². Die eiland staan ook as "Pynappel-eiland" bekend – 'n verwysing na die verlede toe die hele eiland as 'n pynappelplantasie gedien het. Lānaʻi het ook ná die Polinesiese volksplanting op die Hawaii-eilande eeue lank onbewoon gebly en is volgens legendes alleenlik deur spoke bewoon – vandaar die tweede bynaam, "Spookeiland". Die eerste Polinesiese setlaars het hulle uiteindelik omstreeks 1400 op Lānaʻi gevestig.
Die enigste nedersetting op Lānaʻi is Lānaʻi City. Die eiland het min of meer die vorm van 'n komma, waarvan die langste gedeelte 'n wydte van sowat 29 km het. Dit word in die noorde deur die Kalohi-kanaal van die buureiland Molokai en in die ooste deur die ʻAuʻau-kanaal van Maui geskei.
Die potensiaal van toerisme op Lānaʻi word geleidelik ontsluit. Baie van die eiland se besienswaardighede en bakens word in meer afgeleë gebiede gevind en kan net met vierwiel-aangedrewe voertuie bereik word.
Dimitri Verhulst
Dimitri Verhulst (2 Oktober 1972) is 'n Belgiese skrywer en digter. Hy is veral bekend vir sy romans De helaasheid der dingen (In Afrikaans vertaal deur Daniël Hugo as Die helaasheid van die dinge) en Problemski Hotel.
Biografie
Verhulst kom uit 'n gebroke huis, en het sy latere kinderjare in 'n weeshuis deurgebring. Hy het as 'n Katoliek grootgeword. As skrywer maak hy sy debuut in 1994 met die self-gepubliseerde Assevrijdag. In 1999 verskyn sy eerste amptelike publikasie, 'n versameling verhale oor sy jeug, getiteld De kamer hiernaast, waarvoor hy genomineer is vir die NRC Literair Prijs. Die roman Niets, niemand en redelijk stil (2000) handel ook oor sy jeug, maar De verveling van de keeper (2002) dui op 'n stylverandering en word gekenmerk deur groter maatskaplike en politieke betrokkenheid. In 2001 publiseer Verhulst Liefde, tenzij anders vermeld, 'n bundel gedigte.
Sy deurbraak wat die algemene publiek betref het in 2003 gekom met Problemski Hotel. Dit handel oor die inwoners van 'n sentrum vir asielsoekers in Arendonk (België). Die boek is in meer as tien tale vertaal. Die Belgiese filmmaker Manu Riche het 'n rolprent gemaak wat gebaseer is op die boek, en wat in Januarie 2016 verskyn het. In 2006 verskyn sy roman De helaasheid der dingen (vertaal in Afrikaans deur Dr. Daniël Hugo as Die helaasheid van die dinge), en ook die novelle Mevrouw Verona daalt de heuvel af. In 2008 is Godverdomse dagen op een godverdomse bol gepubliseer, waarvoor Verhulst die 2009 Libris-prys gewen het; Verhulst het ook die 2015 Boekenweekgeschenk, De zomer hou je ook niet tegen geskryf. Sy roman uit 2015 getiteld Bloedboek, 'n hervertelling van die Pentateug, is geprys in De Morgen vir die vermaaklikheidswaarde daarvan; in die Nederlandse dagblad Trouw is dit 'n "grusame bijbel" genoem, met die onderhoudvoerder wat Verhulst bevraagteken het oor sy gebruik van frases soos "Finale oplossing" in die her-vertelling van die eerste vyf boeke van die Bybel. Verhulst het geantwoord dat hy die "wêreldwye taal van volksmoord" gebesig het.
Verhulst publiseer gereeld in die literêre tydskrifte Underground, Nieuw Wereldtijdschrift en De Brakke Hond. Hy dien ook as 'n redakteur vir die tydskrif Underground. Hy woon en werk in Huccorgne.
Skryfstyl
Verhulst se skryfstyl kan gekarakteriseer word as sarkasties, maar deernisvol. Sy taalgebruik kan eksplisiet en skreeusnaaks wees. Die Belgiese skrywer Louis Paul Boon is 'n bron van inspirasie vir Verhulst.
Sy skryfwerk is kontroversieel; soveel so dat Verhulst reeds twee keer gedagvaar is.
Op 27 Julie 2019 publiseer Verhulst 'n rubriek in die Belgiese dagblad De Morgen oor Palestynse moderne letterkunde. In die rubriek beweer Verhulst dat hy Serge Gainsbourg aanhaal; en skryf: "Jood-zijn is geen godsdienst; er is geen enkele God die Zijn schepsels zo’n lelijke neus zou geven." Volgens The Times of Israel, was dit egter nie Gainsbourg se oorspronklike woorde nie, en beskuldig Verhulst Israeliese Jode van verskeie misdade in sy rubriek. The Times of Israel het vermeld dat die Forum van Joodse Organisasies van België se Vlaamse streek Verhulst van "ongebreidelde antisemitisme" in sy rubriek beskuldig het. Die Nederlandse hoofrabbi Binyomin Jacobs het die rubriek "suiwer antisemitisme" genoem.
Franse Suidelike en Antarktiese Gebiede
Die Franse Suidelike en Antarktiese Gebiede (Frans: Territoire des Terres australes et antarctiques françaises of Terres australes et antarctiques françaises ook T.A.A.F. of TAAF) is antarktiese, vulkaniese eilande in die suidelike Indiese Oseaan, suid van Afrika en omtrent ewe ver van Afrika, Antarktika, en Australië. Die Franse suidelike lande en seë is in 2019 deur Unesco as 'n wêrelderfenisgebied gelys.
Administrasie
Dit is sedert 1955 'n oorsese gebied van Frankryk. Dit is te vore vanuit Parys deur 'n administrateur supérieur, bygestaan deur 'n sekretaris-generaal, bestuur; sedert Desember 2004 word dit egter deur 'n préfet (tans Michel Champon), met hoofkantoor in Sint Pierre op Réunioneiland bestuur. Die "hoofstad" (hoofbasis) van die gebied is Martin-de-Viviès op Île Amsterdam.
'n Distrikshoof, wat magte soortgelyk aan die van 'n Franse burgemeester het (insluitend die opneem van geboortes en sterftes en as 'n offisier van die polisie optree), staan aan die hoof van elke distrik.
Omdat daar geen permanente bevolking is nie is daar nie 'n verkose raad nie en stuur die gebied nie verteenwoordigers na die nasionale parlement nie.
Verskeie lande erken nie die Franse aanspraak op "Adélieland" nie en Frankryk se gebiedsaanspraak is opgeskort volgens die voorwaardes van die Antarktiese Verdrag.
Sedert 2007 is die insluiting van die Verspreide Eilande in die Indiese Oseaan (Frans: Îles Éparses) in die TAAF deur die Franse regering ingestel.
Geografie
Die gebied sluit Île Amsterdam, Île Saint-Paul, Îles Crozet, en Îles Kerguelen in die suidelike Indiese Oseaan naby 43°S, 67°E, in asook die Franse sektor van Antarktika, Terre Adélie, wat deur die Franse ontdekkingsreisiger Jules Dumont d'Urville na sy vrou vernoem is.
Die "Terre Adélie" van ongeveer 432 000 km² en die eilande, in totaal 7781 km², het geen inheemse bevolking nie, alhoewel daar in 1997 omtrent 100 navorsers waarvan die getalle tussen die winter en sommer wissel.
Île Amsterdam en Île Saint-Paul is gebluste vulkane; die hoogste punt in die gebied is Mont Ross op Îles Kerguelen teen 1850 meter. Daar is geen aanloopbane op die eilande nie en die 1232 kilometer kus lyn het geen hawens nie, slegs ankerplekke in die see.
Die eilande in die Indiese Oseaan word bedien deur 'n spesiale skip, Marion Dufresne, wat uit Le Port in Réunion vaar. Terre Adélie word deur die Astrolabe bedien wat uit Hobart in Tasmanië vaar.
Die gebied het 'n handelsvloot wat (in 1999) 2 892 911 GRT / 5 165 713 DWT bedrae, insluitend sewe massavragskepe, vyf vragskepe, tien chemiese tenkskepe, nege houervragskepe, ses six liquified gas carriers, 24 petroleumtenkskepe, een verkoelde vragskip, en ry-op-ry-afveerbotes. Die vloot word in stand gehou as 'n onderafdeling van die Franse register wat skepe in Franse besit toelaat om onder meer gunstige belasting en bemannings regulasie bedryf te word as wat onder die hoof Franse register moontlik is. Die register is egter besig om uit te sterf as gevolg van die skepping van die RIF (Registre International Français).
Ekonomie
Die hoof vissoorte is Patagoniese tandvis en kreef. Beide word deur buitelandse vlote gestroop; daarom partolleer die Franse Vloot, en soms ander dienste, die omgewing en word stroperskepe gearresteer. Sulke arrestasies het groot boetes en/of die in beslag neem van die skip tot gevolg.
Frankryk het te vore lisensies aan buitelandse visserye vir die vang van Patagoniese tandvis verkoop; maar as gevolg van oor bevissing, word dit nou beperk tot 'n klein aantal visserye van Réunion.
Die gebied se jaarlikse inkomste is omtrent $18 miljoen.
Marion Dufresne kan gasheer speel tot 'n klein aantal kommersiële toeriste wat die eilande kan beoek as die skip daar aandoen.
Allerlei
Die gebied se datakode is FS en sy ISO 3166-1 landkode is TF (met Internet-topvlakdomein .tf).
Bochum, Duitsland
Bochum (uitgespreek as [ˈboːxʊm]) is 'n stad in Noordryn-Wesfale in die weste van Duitsland, met 'n bevolking van 374 737 op 31 Desember 2010 en 'n oppervlakte van 145,46 km².
Taissa Farmiga
Taissa Farmiga (gebore 17 Augustus 1994) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Anna (2013), The Bling Ring (2013), 6 Years (2015), en The Final Girls (2015).
Jakobitisme
Jakobitisme (Engels: ˈ|dʒ|æ|k|ə|b|aɪ|ˌ|t|ɪ|z|əm; |JAK|ə|bye|tiz|əm Seumasachas) is die naam wat algemeen gebruik word vir die beweging wat die herstel van die Huis van Stuart op die Britse troon ondersteun het. Die naam is afgelei van Jakobus, die Latynse (en Afrikaanse) vorm van James.
Toe Jakobus II en VII na die 1688 Glorieryke Rewolusie in ballingskap gegaan het, het die Parlement van Engeland geargumenteer dat hy die Engelse troon deur sy optrede abandoneer het en dit aan sy Protestantse dogter Mary II en haar man Willem III verbeur het. Die Skotse Konvensie van 1689 het beweer dat hy die troon van Skotland weens sy optrede verbeur het, welke gelys is in die griefskrif.
Die beginsel dat monarge legitimiteit van die Parlement verkry eerder as van God, of goddelike reg, het 'n belangrike ideologiese verskil tussen Jakobiete en hul teenstanders geword. Jakobitisme was egter 'n komplekse mengsel van idees, waarvan baie deur die Stuarts self beveg is en teenkanting uit hul geledere ontvang het; in Ierland het dit verdraagsaamheid teenoor Katolisisme beteken, wat Jakobus ondersteun het, maar ook Ierse outonomie en die omkering van die 17de eeuse landsnedersettings, welke hy teengestaan het. In 1745 het die Skotse Jakobiete die 1707 Union Act en goddelike reg teengestaan; Prins Charles het albei ondersteun.
Buite Ierland was Jakobitisme die sterkste teenwoordig in die westelike Skotse Hoogland, Perthshire, Aberdeenshire en in gebiede in Noord-Engeland met groot Katolieke bevolkings soos westelike Lancashire en Northumberland. Simpatiseerders is ook in dele van Wallis en in die West Midlands en Suid-Wes Engeland gevind, wat tot 'n mate oorvleuel het met die Rojalistiese bolwerke uit die era van die Engelse Burgeroorlog. Die beweging het ook 'n internasionale geur gehad; verskeie Europese moondhede het die Jakobiete bygestaan as 'n uitbreiding van groter konflikte, terwyl Jakobiet-ballinge in buitelandse leërs gedien het.
Benewens die 1689–1691 Willemiet-oorlog in Ierland en die gelyktydige Jakobiet-opstand van 1689; was daar ook Jakobiet opstande en onluste in Skotland en Engeland tydens die Jakobiet-opstande van 1715, 1719 en 1745; asook ongeslaagde Frans-gesteunde invalpogings in 1708 en 1744, en 'n aantal onsuksesvolle komplotte. Terwyl die opstand in 1745 vir 'n kort tyd 'n ernstige krisis vir die Britse staat ingehou het, wat gelei het tot die herroeping van Britse troepe uit Kontinentale Europa, het die ineenstorting daarvan en die terugtrekking van Franse steun in 1748 die Jakobitisme as 'n ernstige politieke beweging beëindig.
HTTP
Die HTTP-protokol spesifiseer die versoeke (Engels: requests) wat 'n kliënt, byvoorbeeld ’n webblaaier, aan die bediener kan stel asook die antwoorde (Engels: responses) wat ’n webbediener kan terugstuur. Elke versoek bevat ’n URL wat verwys na die webkomponent of ’n statiese objek soos ’n webbladsy wat versoek word.
HTTP-versoeke
’n HTTP-versoek bestaan uit ’n metode, die URL, opskrifvelde (header fields) en uiteindelik die inhoud. ’n Oorsig van die HTTP-versoek metodes:
’n Volledige versoek, met opskrifvelde, lyk tipies as volg:
HTTP-antwoorde
’n HTTP-antwoord bestaan uit ’n resultaatkode, opskrifvelde (header fields) en ’n boodskap. Die resultaatkode bestaan uit drie syfers, waarvan die eerste syfer die belangrikste is:
Die resultaat-kodes wat die meeste gebruik word is:
HTTP/1.0 200 OK Date: Thu, 08 Apr 2004 18:24:33 GMT Server: Apache/1.3.29 (Unix) PHP/4.3.4 X-Powered-By: PHP/4.3.4 Content-Language: af Content-Type: text/html; charset=iso-8859-1 X-Cache: MISS from wikipedia.org Connection: close Content Type: TEXT/HTML Content Length: 3'127 bytes (received) --- Die HTML-kode ---
Geskiedenis
Die oorspronklike HTTP weergawe, weergawe HTTP 1.0 vaar aanvanklik baie goed, maar met die ontploffing in populariteit van die Internet kom ’n aantal tekortkominge aan die lig. Hierdie tekortkominge word in die volgende weergawe, weergawe HTTP 1.1 aangespreek. Vanaf ongeveer 1997 is die standaard op die Wêreldwye Web dan ook besig om te verskuif vanaf HTTP 1.0 na HTTP 1.1.
Die tegniese details van die HTTP-protokol is opgeteken in verskillende RFC’s. HTTP weergawe 1.0 is gedokumenteer in RFC 1945, terwyl weergawe 1.1 van die protokol in RFC 2616 beskryf word. Hierdie spesifikasies kan vanaf http://www.rfc-editor.org/rfc.html afgelaai word.
Lens, Pas-de-Calais
Lens (Frans: [lɑ̃s], ; Pikardies: Linse) is 'n stad in die Franse département Pas-de-Calais sowat 200 kilometer noord van Parys en 35 kilometer suid van Lille. Die snelweë ("autoroutes") A1 en A211 verbind Lens met hierdie twee metropole. Saam met sy buurstad Liévin vorm Lens 'n agglomerasie wat deel uitmaak van 'n metropolitaanse gebied (Frans: aire urbaine) rondom Douai met sowat 550 000 inwoners.
Die plaaslike steenkoolvelde wat vroeër Lens se ekonomiese basis gevorm het, speel al lank nie meer 'n belangrike rol nie.
Die Middeleeue
Geldstukke wat van die Merovingiese tydperk dateer, verwys na 'n nedersetting met die naam Lenna Cas(trum). Terwyl die tweede woord daarop dui dat die stad versterk was, bly die naam se eerste bestanddeel raaiselagtig. Sommige navorsers glo dat dit van die Galliese woord onna afgelei is wat "rivier" of "oorsprong, bron" beteken.
Die Spaanse tydperk
As gevolg van Spanje se magsuitbreiding in die 17de eeuse Europa is Lens by die Spaanse Nederlande ingelyf. Eers die heerskappy van Lodewyk II van Bourbon, prins van Condé, en ná die Slag van Lens op 20 Augustus 1648 het die agteruitgang van Spanje as 'n oorheersende mag in die gebied ingelui. As gevolg van hierdie slag was kardinaal Mazarin in staat om die Vredesverdrag van Wesfale te onderteken waardeur die Dertigjarige Oorlog beëindig is. Volgens die Pireneë-verdrag wat op 7 November 1659 onderteken is, is Artois by Frankryk ingelyf.
Die ontdekking van steenkool
Tydens 'n proefboring in die woud van Lens in 1849 het drie nyweraars uit Lille, menere Casteleyn, Tilloy en Scrive teen 'n diepte van 151 meter steenkool ontdek. Volgens 'n dekreet, wat op 15 Januarie 1853 uitgevaardig is, het die Compagnie de Lens 'n mynkonsessie vir 'n oppervlakte van 6,051 hektaar ontvang. Die omgewing van Lens, Douai en Liévin het tot 'n beduidende mynboustreek begin ontwikkel.
Die twee Wêreldoorloë
Lens het swaar onder die Eerste Wêreldoorlog gely. Ná die Duitse inval in Oktober 1914 is die stad tot in 1918 deur Duitse troepe beset. Groot dele van die stad is as gevolg van die oorlogshandelinge verwoes en Lens het teen die einde van die oorlog die helfte van sy bevolking verloor. Die heropbou ná die oorlog is deur die Tweede Wêreldoorlog onderbreek en Lens is weereens deur Duitse troepe beset en in 1944 ook deur bomaanvalle verwoes.
Die steenkoolmynbou
Die ou steenkoolmynbedrywe is ná die Tweede Wêreldoorlog genasionaliseer. Danksy die mynbou het die streek se bevolking en veral die inwonertal van Lens aansienlik gegroei. In 1962 het Lens reeds 42 733 inwoners gehad. Die agglomerasie van myndorpe in die streek het onder meer Liévin, Carvin en Hénin-Beaumont ingesluit. Lens het danksy die steenkoolbekken tot 'n sentrum van die steenkool-gebaseerde chemiese en metallurgiese bedrywe (waaronder ketelmakery en draadtrekkery) ontwikkel.
Ekonomiese transformasie
Nadat die agteruitgang van die steenkoolontginning reeds in die 1960's begin het, is die plaaslike mynboubedrywighede uiteindelik in 1990 gestaak. Lens het 'n ernstige ekonomiese krisis beleef. Die stad se ekonomiese swaartepunt het geleidelik na die tekstiel-, metallurgie-, motor- en voedselbedrywe verskuif. Intussen speel die tersiêre sektor ook 'n beduidende ekonomiese rol nadat Lens in 1962 'n onderprefektuur geword het, terwyl die stad ook die Universiteit van Artois huisves.
Geweldpleging tydens die Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998
Lens het tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998 internasionale bekendheid verwerf nadat Duitse straatboewe gedurende 'n wedstryd tussen die Duitse en Joego-Slawiese sokkerspanne op 21 Junie 1998 polisiemanne aangerand het. Een van die polisiemanne, Daniel Nivel, het ernstige hoofbeserings opgedoen en oor 'n tydperk van ses weke in 'n koma verval. Hy is as gevolg van sy beserings liggaamlik gestremd. Beelde van die aanranding is wêreldwyd op skerms vertoon.
Kultuur en besienswaardighede
Die Paryse Louvre-museum het in 2009 'n plaaslike filiaal, Louvre-Lens, met sowat 14 000 m² se uitstalruimte, geopen.
Vervoer
'n Treinrit met die hoësnelheidstrein TGV van Parys na Lens neem sowat 70 minute.
Ekonomie en onderwys
Sedert 1986 word dunlaagmodules vir sonenergiepanele plaaslik vervaardig. Die vervaardiger Free Energy Europe se produksieprogram sluit intussen ook lampe en vloeikristal-televisietoestelle in wat deur sonenergie aangedryf word.
Institusie van die Christelike godsdiens
Die Institusie van die Christelike godsdiens (Latyn: Institutio Christianæ Religionis) is die hoofwerk van die kerkhervormer Johannes Calvyn, oorspronklik geskryf in 1536, die vyfde en laaste weergawe in 1559.
Ontwikkeling
In sy Institusie lê Calvyn uit wat die Hervorming volgens hom werklik beoog het. Hy skryf die eerste weergawe van die boek op 'n jong ouderdom: dit word in 1536 te Basel uitgegee toe hy pas 26 jaar oud was. Calvyn het die Institusie geskryf omdat hy op daardie oomblik diep geskok was deur die maatreëls wat in sy geboorteland Frankryk teen die Protestante (Hugenote) ingestel is. Hy rig daarom as inleiding op die Institusie 'n brief aan koning Frans I.
Met die jare het Calvyn sy werk gereeld aangepas en uitgebrei. Hy het vyf Latynse weergawes van die boek uitgegee (in 1536, 1539, 1543, 1550 en 1559), asook Franse vertalings uitgegee of by die vertaling daarvan meegewerk. In die laaste uitgawe, wat 5 jaar voor sy dood uitgegee is, het die boek heelwat dikker geword: vanaf 6 tot 80 hoofstukke.
Nederlandse en Afrikaanse vertalings
Voor die Afrikaanse vertaling is daar dikwels gesteun op die Nederlandse vertalings. Daar is verskillende Nederlandse vertalings van die Institusie, waaronder dié van dr. A. Sizoo (1931-'32) en C.A. de Niet e.a. (2009), gegrond op die laaste weergawe uit 1559; vroeë vertaling kan teruggevoer word na 1650, 1865-'68 en 1919.
In die Afrikaanse taal het Ds. A. Duvenhage slegs 'n verkorte weergawe van die finale (1559-) uitgawe van Calyn se Institusie vertaal. Hierdie vertaling is in 1951 deur SACUM te Bloemfontein uitgegee en in 1967 deur Pro Rege, Potchefstroom en in 1978 deur die NG Kerkboekhandel, Pretoria herdruk. Die vertaling heet Die institusie van Calvyn.
Die eerste Afrikaanse vertaling van die heel eerste uitgawe (1536) is in 1980 vertaal deur dr. H.W. Simpson, hoof van die Departement Latyn aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys. Hy moes teen 'n geweldige tempo werk om die vertaling spesiaal vir die eerste Calvynkongres in Afrika (12-14 Augustus 1980 te Pretoria) gereed te kry. Vier boekdele is tussen 1984–1991 met die medewerking van L.F. Schulze en C.M.M. Brink vertaal en deur die Calvyn Jubileum Boekefonds te Potchefstroom uitgegee.
Chris Parnell
Chris Parnell (gebore 5 Februarie 1967) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Anchorman: The Legend of Ron Burgundy (2004), Walk Hard: The Dewey Cox Story (2007), Hot Rod (2007), en 21 Jump Street (2012).
Merle Oberon
Merle Oberon (19 Februarie 1911 – 23 November 1979) was 'n Engelse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Private Life of Henry VIII. (1933), These Three (1936), Wuthering Heights (1939), en That Uncertain Feeling (1941).
Thomas Browne Henry
Thomas Browne Henry (7 November 1907 – 30 Junie 1980) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Julius Caesar (1953), Earth vs. the Flying Saucers (1956), 20 Million Miles to Earth (1957), en Beginning of the End (1957).
Linz
Linz is die hooftstad van die Oostenrykse deelstaat Opper-Oostenryk en met 'n bevolking van 200 841 (2016) die derde grootste stad in die land ná Wene en Graz. Die agglomerasie van Linz het sowat 271 000 inwoners.
Perdagtige wildsbokke
Perdagtige wildsbokke (Hippotraginae) is 'n subfamilie in die familie van Horingdraers (Bovidae). Die wildsbokke kom meestal in die droër streke van Afrika en Arabië voor. Hulle is almal groot, met swaar bolywe en dik nekke. Hulle tande is vir die kou van harde, droë grasse aangepas. Die meeste spesies het regopstaande maanhare op die nek en lae rug.
Riley Steele
Riley Steele (gebore 26 Augustus 1987) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Piranha 3D (2010).
Eileen O'Brien (aktrise)
Eileen O'Brien is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent A Private Function (1984) en in die televisiereekse The Crezz (1976) en Eyes Down (2003).
Vera Farmiga
Vera Farmiga (gebore 6 Augustus 1973) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Departed (2006), Orphan (2009), Up in the Air (2009), en The Conjuring (2013).
Jens Brenaa
Jens Brenaa (gebore 11 Januarie 1940) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente I Belong to Me (1967), Girls at Arms (1975), The Normans (1976), en Nøgle hus spejl (2015).
Gorno-Altaisk
Gorno-Altaisk (Russies: Го́рно-Алта́йск; Altais: Туулу Алтай, Toe-oeloe Altai) is die hoofstad van die Republiek van Altai, ’n federale deelgebied van Rusland. Dit is 3 641 km oos van Moskou geleë. Die bevolking in 2013 was 60 828.
Johannes Janse van Rensburg
Johannes Jacobus (Lang Hans) Janse van Rensburg (12 Augustus 1779-Julie 1836) was 'n leier van een van die vroeë Voortrekkergroepe. Sy hele groep is deur 'n Impi van Manukosi naby vandag se Inhambane in Mosambiek uitgemoor. Twee van sy kinders was die enigste oorlewendes as gevolg van die ingryping van 'n ander Zoeloekryger.
Amphoriscus gastrorhabdifer
Amphoriscus gastrorhabdifer is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Sarah Steele
Sarah Steele (gebore 16 September 1988) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Spanglish (2004), The Lucky Ones (2008), Please Give (2010), en The To Do List (2013).
R369 (Suid-Afrika)
Die R369 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat die R357-streeksroete, 30 kilometer vanaf Prieska met Colesberg verbind via Hopetown. Vanaf die R357 tot by Hopetown is 102 km. Hier maak die roete 'n verspringende kruising met die N12-nasionale pad voor dit na Colesberg gaan. Die roete gaan dan deur Orania en elf km verder draai die R387-streekroete af. Na 21 km ontmoet die R369 die R48-provinsiale pad en word medebeskryf tot net na Petrusville. Die R369 gaan weer suidoos, gaan deur Basternek net voor dit Colesberg bereik en eindig.
Santa Fe de Antioquia
Santa Fe de Antioquia is 'n munisipaliteit in die departement Antioquia in Colombia. Die stad is ongeveer 60 myl noord van Medellin (die department se hoofstad) geleë. Dit het 'n bevolking van ongeveer 23 000 inwoners.
Skilpadteebossie
Die skilpadteebossie (Leysera gnaphalodes) is 'n klein struikie wat tot 40 cm hoog word. Die plant kom voor in die Noord-Kaap, Wes-Kaap, Oos-Kaap en die suide van Namibië waar dit op sanderige gelyktes voorkom. Die plant vertak vanaf die basis. Die blare is grys en harig, smal en draadvormig. Die blomhofies is in los groepe aan draadvormige stele op die punte van die takke en is geel met geel lintblomme. Die blomme is omring deur verskeie rye, stywe skutblare wat op die punte papieragtig is.
Vlag van die Demokratiese Republiek die Kongo
Die nasionale vlag van die DR Kongo is op 20 Februarie 2006 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n hemelsblou vlag met ’n diagonale rooi baan met geel fraaiings van die onderkant van die vlagpaalkant tot die bokant van die wapperkant; ’n geel vyfpuntige ster is in die skildhoek.
Simboliek
Blou is veronderstel om vrede voor te stel. Rooi verteenwoordig die “bloed van die land se martelare, geel die rykdom van die land en die (vyfpuntige) ster die stralende toekoms van die land”.
Ontwerp
’n Nuwe grondwet wat in Desember 2005 bekragtig is en in Februarie 2006 in gebruik geneem is het ’n vlag voorgestel soortgelyk aan die een wat tussen 1963 en 1971 gebruik is slegs met die verandering van die koningsblou na ’n hemelsblou.
Kleure
Die kleurskema word hieronder gelys:
Ander vlae
Die vorige vlag is in 1997 aanvaar. Dit is soortgelyk aan die vlae wat tussen 1960 en 1977 gebruik is. Die sterre aan die vlagpaalkant het oorspronklik die ses provinsies van die Demokratiese Republiek die Kongo voorgestel maar is nie meer van toepassing nie omdat die DRK nou tien onafhanklike provinsies en een onafhanklike stad (Kinshasa) het. Die vlag is gebaseer op die vlag wat oorspronklik gebruik is deur Koning Leopold se Association Internationale Africaine (wat veronderstel was om 'n humanitêre organisasie te wees) en is vir die eerste keer in 1877 gehys. Die oorspronklike ontwerp vir die vlag is na bewering gedoen deur die Europese ontdekkingsreisiger, Henry Morton Stanley, en die uitleg bestaan uit ’n blou agtergrond met ’n vyfpuntige goue ster in die middel waar die ster die “lig van die beskawing” aandui wat nou helder in donker Afrika skyn. Dieselfde ontwerp is daarna as die vlag van die Kongo-Vrystaat geïmplementeer nadat die gebied as die amptelike besit van Leopold II verklaar is by die Koloniale Konferensie van Berlyn.
Nadat onafhanklikheid van België op 30 Junie 1960 verkry is, is dieselfde basiese ontwerp behou maar daar is ses sterre bygevoeg om die ses provinsies van die land op daardie tydstip te simboliseer. Die ontwerp is van 1960 tot 1963 gebruik.
Die vlag van die Tweede Republiek (Zaïre) van Mobutu Sese Seko het die amptelike banier geword nadat Mobutu sy diktatorskap verseker het. Hierdie vlag is van 1966 tot 1971 gebruik en het bestaan uit dieselfde geel ster, nou kleiner en in die wapenskild van die vlag met ’n rooi baan met geel fraaiings wat skuins oor die vlag strek. Die rooi het die bloed van die ense voorgestel, die geel vooruitgang en die blou hoop terwyl die ster eenheid voorgestel het.
Hierdie vlag is verander toe die naam van die land verander het na Zaïre in 1971. Die vlag van Zaïre (soos onder) is ontwerp as deel van Mobutu se poging tot her-Afrikanisering van die nasie en is amptelik gebruik tot en met die einde van Mobutu se diktatorskap in 1997.
R370 (Suid-Afrika)
Die R370 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat Douglas met Jan Kempdorp verbind. Die roete begin by Douglas en hou noordoos en maak 'n verspringende kruising met die N8-nasionale pad by Schmidtsdrif. Die roete bly noordoos en gaan verby Delportshoop waar dit die R31-provinsiale pad kruis. Hierna gaan die roete suid van die Spitskopdam verby waar dit die Hartsrivier kruis. Die roete hou noordoos en eindig in Jan Kempdorp waar dit by die N18-nasionale pad aansluit.
Tina O'Brien
Tina O'Brien (gebore 7 Augustus 1983) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Coronation Street (1960), Children's Ward (1989), en Waterloo Road (2006).
Ascaltis abyssus
Ascaltis abyssus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Impi
Impi is 'n Zoeloewoord vir 'n gewapende groep mans. Die woord impi word partykeer gebruik om 'n regiment van Zoeloe-krygers te beskryf, maar die eintlike Zoeloewoord daarvoor is ibutho. Die begin van die impi's lê in die historiese oorlogvoering van die verskeie stamme in Suidoos-Afrika opgesluit, toe groepe van gewapende mans (wat "impi's" genoem is), teen mekaar baklei het.
Ascaltis abyssus
Die spons behoort tot die genus Ascaltis en tot die familie Leucascidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Rapp, Janussen & Tendal.
Blinkblaarwitessenhout
Die blinkblaarwitessenhout (Bersama lucens) is 'n middelgroot boom in woudgebiede vanaf Grahamstad tot in die Lebomboberge. Dit is inheems aan Suid-Afrika en is op die SANBI-rooilys as 'veilig' (LC) gelys Dit kom ook in Eswatini en Mosambiek voor.
Die vernaamste kenmerk is dat die 1-3 pare pinnas baie glansend, bo donkergroen en onder dofgeel met gelerige are is. Die pinnas is gaafrandig, verdik en golwend. Die vrugte is 20 mm in deursnee en gerimpel.
Vlag van Djiboeti
Die nasionale vlag van Djiboeti is op 27 Junie 1977 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n wit driehoek aan die vlagpaalkant met ’n rooi vyfpuntige ster daarin; die wapperkant is horisontaal in die helfte gedeel met ’n ligblou baan bo en ’n groen baan onder.
Blinkblaarwitessenhout
Die boom se FSA-nommer is 439.
Vlag van Djiboeti
Simboliek
Die ligblou verteenwoordig die Issa-Somaliërs en die groen verteenwoordig die Afar. Wit, groen en ligblou is die kleure van die LPAI. Die rooi ster verteenwoordig die eenheid van die diverse staat. Die vyf punte van die ster verteenwoordig die areas waarin die Somaliërs woon: Brits-Somaliland (Somalië), Italiaans-Somaliland (Somalië), Frans-Somaliland (Djiboeti), die Ogaden (Ethiopië) en die Noordelike Grensdistrik (Kenia). Die kleure verteenwoordig die aarde (groen), die see (blou) en vrede (wit) met die rooi ster wat eenheid voorstel.
Ontwerp
Die huidige vlag is ’n aanpassing van die vlag van die Ligue Populaire Africaine pour l’Independence (LPAI) wat Djiboeti tot onafhanklikheid gelei het. Die LPAI-vlag het ’n rooi driehoek met ’n wit ster gehad. Vir die nasionale vlag wat met onafhanklikheid aanvaar is, is die ster in ’n regop posisie geplaas eerder as om dit in ’n skewe posisie te hou en die verhouding van die vlag is ook aangepas.
Diane Farr
Diane Farr (gebore 7 September 1969) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Roswell (1999), The Job (2001), Numb3rs (2005), en Californication (2007).
Fort Sumter
Fort Sumter is die plek waar die Amerikaanse Burgeroorlog begin het op 12 April 1861. Fort Sumter was op daardie stadium 'n halfvoltooide fort op 'n eiland in die hawe van Charleston, Suid-Carolina. Daar was 'n garisoen van 80 manskappe gestasioneer onder die bevel van majoor Robert Anderson. So gou as wat die Konfederale regering gevorm was, het hulle op die oorgawe van al die suidelike forte aangedring. Die forte was onder beheer van Uniesoldate. Majoor Anderson en sy manskappe was dus in 'n staat van beleg met 'n tekort aan voorrade. President Abraham Lincoln was vasberade om verligting aan Anderson te bring en stel die regering van Suid-Carolina in kennis van sy voorneme.
Die Konfederale regering gee opdrag aan generaal P.G.T. Beauregard om die fort in te neem. Op 11 April dring Beauregard aan op Anderson se oorgawe, wat hy weier. Om 4:30 op 12 April word die eerste skoot van die Burgeroorlog geskiet. Konfederale kanonne begin daarna om die fort te bestook en hou vir 36-uur aan. Hulle skiet die fort aan flarde en Anderson gee oor en masjeer uit die fort op 14 April. Daar was geen ongevalle aan enige kant nie. Lincoln roep sy bevelvoerders bymekaar en gee opdrag dat die Federale eiendom teruggekry moet word, sodoende het die oorlog begin. Net daarna het Virginië, Noord-Carolina, Tennessee en Arkansas hulle aan die kant van die Konfederasie geskaar.
Machatsjkala
Machatsjkala (Russies: Махачкала́; Awaars: МахIачхъала; Lesgies en Kamoeks: Магьачкъала, Mağaçqala) is die hoofstad van die Republiek van Dagestan, ’n federale deelgebied van Rusland. Dit is aan die weskus van die Kaspiese See geleë. Die bevolking in 2014 was 578 332.
Mary Watson
Mary Watson (31 Mei 1975, Kaapstad –) is 'n Suid-Afrikaanse skrywer.
Lewe
Sy studeer aan die Universiteit van Kaapstad en aan die Universiteit van Bristol.
Sy woon sedert 2009 in Galway, Ierland.
Gennep
Plekke
Aaldonk, Dam, De Looi, Diekendaal, Gennep (stad), Heijen, Hekkens, Milsbeek, Ottersum, Smele, Ven-Zelderheide en Zelder
Sorbet
'n Sorbet (afgelei van die Persies-Arabiese woord sjerbet, wat eintlik "bevrore water" beteken, en die Franse sorbet) is 'n ysgereg wat van vrugtesap, vrugtepuree, suiker, suikerstroop en geurstowwe (waaronder ook alkoholiese dranke soos wyn, vonkelwyn en likeur, waarby laasgenoemde graag gebruik word om die smaak van vrugte te verfyn) en soms eierwit gemaak word, maar in teenstelling met roomys geen melkbestanddele soos melk of room en ook geen eiers bevat nie.
Ten einde 'n romerige massa te verkry en die vorming van yskristalle te vermy, moet 'n sorbet, terwyl dit vries, steeds geroer word.
Sorbets word volgens die Franse tradisie gewoonlik as 'n verfrissing tussen twee gange van 'n dinee bedien. Daarnaas is sorbets ook geskik om as 'n aperitief te dien, met byvoorbeeld groen tee as hoofbestanddeel.
Geskiedenis
Volgens oorlewerings het die Romeinse keiser Nero in die 1ste eeu die sorbet uitgevind; lopers het in dié tyd met sneeu gevulde emmers uit die Alpe oor die Via Appia (Appiaanse grootpad) na die keiserlike bankethal in Rome gebring. Die sneeu is vervolgens met heuning en wyn vermeng en as nagereg bedien. Sorbets is ook al duisende jare lank 'n gewilde nagereg in die Sjinese kookkuns, waarby sneeu met vrugtesap en vrugtepuree vermeng is.
Die tradisie van bevrore nageregte is deur Katharina van Medici in 1533 ook in Frankryk ingevoer, toe sy haar geboorteland Italië verlaat het om met die hertog van Orléans (en latere koning Hendrik II van Frankryk) te trou. Teen die einde van die 17de eeu het Paryse straatverkopers sorbets aangebied, en die resep het ook al in ander Europese lande gewild geraak.
Sjerbet
Alhoewel die woord sjerbet dikwels as 'n sinoniem vir sorbet gebruik word, verwys dit in die Europese kulinêre literatuur nou oorwegend na die Amerikaanse sorbet, wat in teenstelling met die Europese variasie wél melk, karringmelk of room mag bevat.
Mary Steenburgen
Mary Steenburgen (gebore 8 Februarie 1953) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Time After Time (1979), Back to the Future Part III (1990), Step Brothers (2008), en Last Vegas (2013).
Hunter Parrish
Hunter Parrish (gebore 13 Mei 1987) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Sleepover (2004), RV (2006), 17 Again (2009), en It's Complicated (2009).
Jytte Breuning
Jytte Breuning (29 Maart 1928 – 5 Julie 1995) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente I, a Lover (1966), The Reluctant Sadist (1967), Takt og tone i himmelsengen (1972), en Sidste akt (1987).
R371 (Suid-Afrika)
Die R371 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat Windsorton met die N14-nasionale pad verbind tussen Kuruman en Vryburg. Die roete begin waar dit van die R374 aftak, wes van Windsorton, dan noordwes gaan en by Mount Rupert die R370 deel vir 5 km en digby die Spitskopdam gaan die roete noordwes deur Boetsap, Blesmanspos, Reivilo en sluit by die N14 aan by Lykso waar die roete eindig.
Willemiet
duimnael|alt=Flag of the Orange Order|upright|Die pers ster van die Willemietleër is die vlag van die hedendaagse Oranjeorde duimnael|regs|Stoke House (1695) in Vitruvius Britannicus I (1715) 'n Willemiet was 'n volgeling van Koning Willem III van Engeland, wat vir Koning Jakobus II en VII tydens die Glorieryke Rewolusie afgesit het. Willem, die Stadhouer van die Nederlandse Republiek, het met die steun van die Engelse Whigs vir Jakobus vervang.
Een van Willem se doelstellings was om Engeland se toetrede tot sy Liga van Augsburg teen Frankryk in die Negejarige Oorlog te verseker. Vir Willemiete in Engeland, Skotland en Ierland is Willem gesien as 'n waarborg vir onderskeidelik burgerlike en godsdienstige vryheid en van die Protestantse monargie teen Katolieke Absolutisme.
Die term "Willemiet" word ook gereeld gebruik om te verwys na Willem se multi-nasionale leër in Ierland tydens die Willemiet-oorlog in Ierland van 1689-91. In Ierland self is Willem hoofsaaklik ondersteun deur Protestante, en teengestaan deur die inheemse mense en die Anglo-Ierse Katolieke Jakobiete wat Jakobus ondersteun het. Nadat Jakobus II in 1685 die troon bestyg het, het hy toegesien dat Richard Talbot, 1ste graaf van Tyrconnell, vir Protestante met Katolieke in regeringsposte vervang. Die Koninklike Ierse Leër is ook gesuiwer van protestante en deur Katolieke offisiere en soldate vervang. Die Ierse paramilitêre eenhede is ontwapen en die wapens waarop beslag gelê is, is aan Katolieke uitgereik.
Die Ierse Protestante het in 1689 in reaksie hierop hul eie Leër van die Noorde gevorm, Willem van Oranje tot koning verklaar en begin om die vestings rondom Cork te beset, veral in Ulster. Die Ierse Jakobiet Leër kon egter weer beheer neem en het Bandon ingeneem. Hulle het die Leër van die Noorde tydens die Beleg van Dromore verpletter. Kort voor lank het slegs Derry en Enniskillen nog uitgehou.
Na hierdie vroeë terugslae het die Willemiet-magte 'n reeks oorwinnings tydens die oorlog behaal en in 1689 vir Derry verdedig en Carrickfergus beset. Gevolglike gevegte tydens die Slag van Boyne en die Slag van Aughrim het teen 1691 gelei tot 'n beslissende oorwinning tydens die Beleg van Limerick.