cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gereformeerde kerk Durban
Mooi Hawens
Maar goedkeuring deur die stadsraad van Kingsburgh was slegs 'n eerste stap: alvorens die staat die gelde vir die deurvoer van so 'n projek sou bewillig, moes die departement gemeenskapsbou ook nog hul goedkeuring heg aan sowel die planne as die lening. “Vir die departement (gemeenskapsbou) was die prys van die grond te hoog,” skryf ds. De Klerk. “Ons het die waardeerder in Amanzimtoti genader om die grond te waardeer. Die grond wat ons teen R24 000 aangekoop het, het hy teen R30 000 gewaardeer.”
So is die eerste struikelblok uit die weg geruim, maar die departement gemeenskapsbou het maande lank gesloer met die goedkeuring van die planne. “Ná 'n taamlike kwaai onderhoud,” skryf ds. De Klerk, “het die deurbraak gekom,” en is die planne na die Stigting aangestuur.
Van die begin af was dit die voorneme om benewens die tehuis self ook nog 'n kerkgebou op die perseel op te rig. “Ons het dit so gestel,” skryf ds. De Klerk, “bejaardes het minder maag maar meer siel! Maar wat was dit vir ons 'n ontnugtering om met 'n vergadering van die Stigting in Pretoria te moes verneem dat, aangesien die plan van die tehuis die hele perseel beslaan, daar geen ruimte meer oor was vir 'n kerkgebou nie!” Aangesien die kerkraad met 'n tehuis sonder 'n kerk niks te make wou hê nie, is besluit om dan maar voorsiening te maak vir 'n gemeenskapsaal onder die tehuis.
Dit het 'n verandering aan die reeds goedgekeurde plan noodsaaklik gemaak, en nou moes die hele prosedure vir goedkeuring herhaal word. Die stadsraad van Kingsburgh se standpunt was dat hulle slegs goedkeuring sou verleen as niemand in die buurt enige beswaar teen so 'n saal sou aanteken nie. Hiervoor was nodig kennisgewings teen bome op die perseel en advertensies in koerante. Toe niemand enige beswaar aanteken teen die insluiting van 'n saal onder in die tehuis nie, het ds. De Klerk en oudl. Johann Buijs weer met sowel die stadsklerk as burgemeester Watkins onderhandel.
Die stadsraad het toe daarop aangedring dat die gebou heelwat verklein moes word sodat daar bykomstige parkeerplek vir nog 20 motors beskikbaar sou wees. Afgesien van die kerkgedeelte is die planne reeds in April 1968 goedgekeur en in Junie is tenders aangevra. En toe kom die oponthoud as gevolg van die besluit om 'n saal onder die tehuis te bou. Eers op 12 Desember 1968 het die burgemeester in 'n persoonlike onderhoud met ds. De Klerk onderneem om die stadsraad te beweeg om die eise om 'n kleiner gebou drasties in te kort, en dit 'n week nadat 'n begin al gemaak is met die grondwerk. Intussen het die tehuis sy naam gekry, Mooi Hawen, die naam van die hawe waarin die skip van Paulus veiligheid gaan soek het, en is sowat R3 000 ontvang danksy omsendbriewe wat ds. De Klerk uitgestuur het en van artikels wat hy in Die Kerkblad geskryf het.
In Augustus 1968 het nog 'n skok gewag: Weens die sagtheid van die grond moes die fondamente op betonkolomme rus, en dit het die tenders verder die hoogte laat inskiet. Die laagste tender, dié van Norvo Construction (R478 800), is aangeneem. In hierdie stadium emeriteer ds. P. J. de Klerk wat hom so onvermoeid beywer het vir die oprigting van hierdie tehuis vir bejaardes.
15 maande lank vakant
Nadat ds. P.J. de Klerk geëmeriteer het, was die gemeente sowat 15 maande lank vakant. Benewens bediening deur die konsulent, eers ds. P.B. de Klerk en later ds. G.B.C. Bester, en die sendingleraar, ds. D.C. Coetsee, is predikante van ander gemeentes gereeld uitgenooi om die Woord hier te kom bedien. Die bedieningskommissie (oudle. A.S. Brooks en T. Heyns) het predikante wat met vakansie in die omgewing was, ook nie met rus gelaat nie. Behalwe die gewone bedrywighede wat deur die onderskeie kommissies behartig is, is die kerkraad se aandag in hierdie maande deur veral vier sake in beslag geneem: die konsolidasie van die drie persele van die kerk onder een titel; die oprigting van Mooi Hawens-tehuis vir bejaardes; die vertrek van ds. D.C. Coetsee, die sendingleraar; die beroep van sowel 'n herder en leraar as ’n sendingleraar.
Op 10 Maart dien 'n verslag voor die kerkraad, naamlik dat die aard en omvang van sy verpligtinge tog nog nie duidelik was nie. Die kerkraadslede wat in die bestuur van die Stigting dien, kry hierop opdrag om die aangeleentheid te bestudeer en dan 'n verslag uit te bring, met spesiale verwysing na die gemeente se finansiële aanspreeklikheid ten opsigte van die boukoste van die gemeenskapsaal. Op 9 Mei 1969 rapporteer hierdie kommissie (by monde van oudl. Johann Buijs) soos volg na aanleiding van bogenoemde opdrag: (1) Die Stigting neem die leiding en aanvaar die verantwoordelikheid in verband met die verkryging van die nodige lenings, die oprigting en bestuur van tehuise of sentrums en die terugbetaling van gelde wat geleen is; daar word van 'n saamwerkende kerkraad verwag om binne sy ressort toesig te hou oor die belange van die Stigting deur middel van 'n plaaslike uitvoerende komitee wat vir hierdie doel aangewys word. (2) 'n Saamwerkende kerkraad besit die reg om persone te benoem om in die bestuur van die Stigting te dien. (3) Die Stigting het onderneem om die helfte van die boukoste (R30 000) van die saal te betaal en die kerkraad is versoek om verantwoordelikheid te aanvaar vir die ander helfte. (4) Die saal sal die eiendom van die Stigting wees, maar die plaaslike uitvoerende komitee sal dit beheer en gebruik. (5) Durban se kerkraad moet die sitkamers en die saal meubileer; die inwoners moet sover moontlik die slaapkamers meubileer; die Stigting sal die toerusting vir die eetsaal en die kombuis voorsien.
Die kerkraad aanvaar die verslag, maar besluit tog dat die Stigting gevra sal word om by die departement gemeenskapsbou daarop aan te dring dat die koste van die saal by die boulening gevoeg sal word. Verder benoem die kerkraad oudle. Johann Buijs en J.M. Hattingh en diaken C. Maré om in die Stigtingsbestuur te dien; en die volgende persone om die plaaslike uitvoerende komitee te vorm: oudle. Johann Buijs, J.M. Hattingh, L.J. Openshaw; diakens H.J. Kilian, F.A. Kroukamp; susters A. Hattingh, Openshaw, H. Venter, di. G.B.C. Bester en P.B. de Klerk. Op 11 Julie blyk dit dat –danksy ds. P.J. de Klerk se bedrywighede – reeds sowat R 7 500 byeengebring is ten opsigte van die gemeente se deel van die boukoste van die saal, en nou besluit die kerkraad dat hy tog die volle verantwoordelikheid vir die benodigde R15 000 sal kan aanvaar.
Op versoek van die Stigting benoem die kerkraad op 8 Desember 1969 'n kommissie (naamlik oudle. Sarel Smith, Johann Buijs en J. M. Hattingh) om toesig te hou oor die afwerking van die tehuis.
Tydperk van ds. A. Le R. du Plooy (1970–'75)
duimnael|regs|280px|Ds. K.A. Janse van Rensburg en sy gesin, die gemeente se sendelingleraar van 1970 tot 1976. Daarna het hy bedien: [[Gereformeerde kerk Bloemfontein-Suidheuwels|Bloemfontein-Suidheuwels 1976-1981, kapelaan Klerksdorp 1981-1990, kapelaan Kaapstad 1990-2004, Kaapstad 2004-2005, Paarl 2005-2014. Geëmeriteer 2014.]]
Ná die verloop van sowat 15 maande het prop. A. Le R. du Plooy die beroep as herder en leraar opgevolg. Sy bevestiging op 21 Februarie 1970 het dan ook saamgeval met dié van prop Van Rensburg. In die geskiedenis van die gemeente is hierdie dag 'n belangrike dag. Op Vrydagaand 20 Februarie 1970 is proponente Du Plooy en Van Rensburg verwelkom tydens 'n gesellige byeenkoms in die saal van die Hoërskool Port Natal en die volgende dag is hulle bevestig, onderskeidelik as herder en leraar en sendingleraar. Met hierdie geleentheid is die erediens gelei deur ds. J.F. du Plooy, van Stilfontein, vader van prop. Du Plooy.
Leigh Chapman
Leigh Chapman (29 Maart 1939 – 4 November 2014) was 'n Amerikaanse skryfster en aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Dirty Mary Crazy Larry (1974) en The Octagon (1980), en in die televisiereekse The Man from U.N.C.L.E. (1964) en The Wild Wild West (1965).
Gereformeerde kerk Durban
Tydperk van ds. A. Le R. du Plooy (1970–'75)
Die twee nuwe predikante het sommer dadelik koers gekry, en met toegewyde ywer het elkeen op sy eie terrein momentum verleen aan ons gemeentelike bedrywighede, in besonder die voltooiing en ingebruikneming van Mooi Hawens, afstigting van die vyf wyke aan die verre Suidkus in 'n afsonderlike gemeente en vernuwing en die gemeentelike organisasie.
Op 18 September 1970 verneem die kerkraad dat voornemende inwoners reeds in kennis gestel is dat hulle op 1 Maart 1971 hul intrek in Mooi Hawens sou kon neem. In hierdie stadium was di. Du Plooy en P.J. de Klerk en oudl. Johann Buijs die kerkraad se verteenwoordigers in die bestuur van die Stigting. Hulle het ook in die plaaslike bestuur gedien wat vergroot is met die toevoeging van susters H.M. de Klerk, H. du Plooy, S.A. van der Walt en E.R. Dorlandt.
En so het dit dan ook gebeur: op Maandag 1 Maart 1971 het Mooi Hawens sy eerste inwoners ontvang. Dit verdien ook gemeld te word dat die heel eerste erediens te Mooi Hawens (Sondag 7 Maart 1971) gelei is deur ds. P.J. de Klerk, die gemeente se emeritus-predikant, die persoon wat hom baie jare lank met hart en siel beywer het vir die daarstelling van die tehuis. Voorlopig sou daar egter net met vakansietye eredienste in Mooi Hawens gehou word, en die Gereformeerde inwoners daar sou dan op ander Sondae na die kerk in Durban vervoer word. Ses maande later het die lidmaattal daar reeds so aangewas dat daar vanaf September 1971 elke Sondagmiddag 'n erediens in die saal van Mooi Hawens gehou is, 'n gesamentlike onderneming van die drie Durbanse gemeentes. Vanaf 21 Mei 1972 is die heilige Nagmaal ook te Mooi Hawens bedien.
Afstigting van verre Suidkus
Op 21 Augustus van dieselfde jaar gee oudl. J. Venter (verre Suidkus) kennis dat met die volgende vergadering van die kerkraad bespreek sal word: "Die toekomstige totstandkoming van 'n gemeente op Port Shepstone-Margate.” Op daardie vergadering (18 September) is die Suidkus–aangeleentheid behandel by wyse van 'n verslag deur ds. Du Plooy. Hy het die verre Suidkus intussen besoek en op 'n vergadering van lidmate daar is onder meer ook die kwessie van moontlike afstigting in die toekoms bespreek. Aan hulle is verduidelik dat die omstandighede onmiskenbaar daarop dui dat afstigting van daardie deel van die gemeente in 'n afsonderlike gemeente wel vroeër of later sou moes plaasvind, maar so 'n stap kon net dán gedoen word wanneer die gemeente wat gestig gaan, word alle laste – insluitende die finansiële – sou kon dra. Die lidmate is verder daarop gewys dat in hul besonderse geval hul finansiële verpligtinge, byvoorbeeld ook dié ten opsigte van die sending – sou moes bly voortbestaan.
Die kerkraad was dit hiermee eens en besluit verder dat, aangesien die perseel wat in 1957 reeds op Margate aangekoop is, nie geskik blyk te wees vir 'n kerkgebou nie, die kerkraadslede in die betrokke vyf wyke by die stadsraad van Margate ondersoek sou instel of 'n ander perseel verkrygbaar was. Aangesien die betrokke wyke 'n stewige boufonds gehad het, is oorweging ook geskenk aan die bou van 'n saal op Margate. Toe dit blyk dat nóg die stadsraad van Margate nóg die Natalse provinsiale administrasie persele vir kerkdoeleindes beskikbaar het, is 'n kommissie op 22 Januarie 1971 benoem om in samewerking met die finansiële en eiendomskommissie van die kerkraad nie slegs 'n standplaas vir 'n kerk en pastorie te probeer bekom nie, maar ook op die hele aangeleentheid van afstigting in te gaan. Lede van dié kommissie was oudle. J.R.L. Venter, A. van Tonder en J.H. van Wyk, en brs C.F. Hoogendijk en Vermeulen.
Nadat die verslag wat deur hierdie kommissie opgestel is, op 19 Februarie 1971 breedvoerig deur die kerkraad bespreek is, is besluit dat aangesien daar nog nie voldoende sekerheid bestaan het ten opsigte van al die implikasies van afstigting nie, die kommissie: (a) moet voortgaan, (b) met twee lede, oudl. G.E. Heystek en ds. K.A.J. van Rensburg, vergroot word, (c) sal voortgaan met die soektog na 'n perseel, (d) 'n verslag sal opstel wat vroegtydig aan kerkraadslede beskikbaargestel sou word sodat hulle dit nog voor die eersvolgende vergadering van die kerkraad sou kon bestudeer.
Op 16 April 1971 lewer ds. Du Plooy verslag oor die benoemde kommissie se beraadslaginge en daarop besluit die kerkraad om: (a) te begin afstuur op afstigting van die wyke aan die verre Suidkus; (b) die aangeleentheid verder te laat ondersoek deur die volgende kommissie: ds A. Le R. du Plooy, oudle. G.P. Venter, A. van Tonder en H J. van Wyk. Hierdie kommissie moes ook uitvind of die Gereformeerde kerk Pietermaritzburg gewillig sou wees om sy afgeleë suidelike deel by die beoogde nuwe gemeente te laat inlyf; (c) by die stadsraad van Margate aansoek te doen om die stadsaal Sondae vir twee dienste tot Durban se beskikking te stel. (Hierdie versoek is toegestaan.)
'n Belangrike stap in die rigting van afstigting is op 18 Junie 1971 gedoen. Ná aanleiding van die samesprekinge wat bogenoemde kommissie met 'n kommissie van die Gereformeerde kerk Pietermaritzburg gevoer het, besluit die kerkraad om die volgende grensreëling aan laasgenoemde gemeente ter goedkeuring voor te lê: tot by die samevloei van die Umzimkulu– en die Bisi–Bisirivier bly die bestaande grenslyn tussen die twee gemeentes (naamlik 30 myl wes van die kus af en ewewydig daarmee) gehandhaaf, maar van daardie punt af sou dit dan in 'n noordwestelike rigting swenk en so 'n deel van die gebied van die Gereformeerde kerk Pietermaritzburg insluit. Harding sou onder meer ook in hierdie gebied val. Die kerkraad van Pietermaritzburg het hierdie voorstel aanvaar.
Op hierdie selfde vergadering van 18 Junie verneem die kerkraad met dank dat br. Vermeulen twee persele op Margate vir kerkdoeleindes aldaar aangebied het – een daarvan gratis en die ander teen 'n koopsom van R4 000. Hierop besluit die kerkraad om die perseel wat hy reeds daar besit het, te laat waardeer en dit dan van die hand te sit sodra die eiendomsmark verbeter.
Die beslissende stap ten opsigte van afstigting is eindelik op 17 September 1971 deur die kerkraad gedoen. Daar is formeel besluit dat 'n gedeelte van die gemeente, naamlik die vyf wyke aan die verre Suidkus, vanaf die Umtwalumrivier suidwaarts, sou afstig as kerk in kombinasie met die Gereformeerde kerk Durban. ’n Kommissie, bestaande uit ds. Du Plooy, oudle. J. Buijs, G.P. Venter, C.J. Smith, H.J. van Wyk, A. van Tonder en P.J. de Bruyn (later vervang deur oudl. C. F. Hoogendijk) – en met ds. K.A.J. van Rensburg as adviseur, is benoem om: (i) die nodige aktes op te stel in verband met sowel afstigting as kombinasievorming; (ii) die hele aangeleentheid op 26 September 1971 met die Suidkus–lidmate op Margate te bespreek en op 17 Oktober met dié van Durban. Op 18 Februarie 1972 is die twee Aktes deur die kerkraad behandel, en nadat sekere wysigings aangebring is, het die bogenoemde kommissie opdrag gekry om alle stukke – insluitende die motivering vir afstigting – vir die eerskomende vergadering van die Klassis Natal in gereedheid te bring.
Predikante
duimnael|regs|170px|Ds. [[Gerrit Kruger|G.H.J. Kruger, leraar van 1977 tot 1989, toe hy sy emeritaat aanvaar.]]
duimnael|regs|160px|Dr. Deon Lartz, 1998 tot 2002.
Omringklank
Omringklank (ook rondomklank, kringklank, sirkelklank genoem; Engels: multichannel surround sound, surround sound) beoog die opname en weergawe van musiek, radioteater, televisie- en rolprentklankbane in twee of meer kanale volgens die natuurlike gehoorvermoë van die mens.
Vroeë voorlopers
Musiek met 'n ruimtelike dimensie soos moderne digitale mediums soos DTS-kompakskyf, DVD-Video/Oudio of Blu-ray Disc dit moontlik maak, is geen uitvinding van die twintigste eeu nie. Die vroegste voorbeelde van "ruimtelike musiek" - wisselsange volgens die tegniek van 'n coro spezzato of 'n verdeelde koor - het in die 16de eeu in Padua ontstaan. Dit is verder ontwikkel in Venesië waar komponiste musiek vir antifonale kore geskryf het wat voordeel kon trek uit die argitektoniese besonderhede van die basiliek van Sint Markus se interieur. Die kore se sang is op 'n manier uitgevoer wat dit in Sint Markus soos 'n wedersydse "eggo" dwarsoor die kerk laat klink het. In die 19de eeu was dit onder meer Gustav Mahler wat musikante vir sy uitvaartmusiek (Requiem) nie alleen op die verhoog geplaas het nie, maar ook elders in die saal om 'n meer indrukwekkende klank te verkry.
Stereofonie
Navorsing in verband met stereofonie het in die dertigerjare van die twintigste eeu begin; radioklank kon destyds wél stereofoon uitgesaai, maar nie sonder probleme met die destydse mono-toestelle opgevang word nie.
Kort voor die begin van die Tweede Wêreldoorlog het die Duitse uitsaaikorporasie Reichsrundfunkgesellschaft met stereofone klank begin eksperimenteer, en in 1943 is die eerste stereo-opnames, wat met 'n magnetofoon van die Duitse maatskappy AEG gedoen is, bekendgestel. Walt Disney en RCA het reeds twee jaar vroeër vir die musiek van Fantasia 'n opnametegnologie ontwikkel wat die stereofone begeleiding van rolprente moontlik gemaak het.
Die klankbaan van die rolprent House of Wax van 1953 is vir die eerste keer stereofoon opgeneem, en een jaar later kon verbruikers die eerste stereo-bandopnames vir tien VSA-dollar in winkels koop.
In 1958 is die eerste stereo-langspeelplate deur Decca, Pye en Audio Fidelity in die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State vrygestel. Die stereofonie het vinnig die massamark verower en is vanaf 1961 ook op Amerikaanse FM-radiostasies uitgesaai. Duitsland het net vyf jaar later gevolg.
Kwadrofonie
Kwadrofonie was die logiese volgende stap op pad na 'n meer outentieke weergawe van musiek en geluide. Klankingenieurs het daarin geslaag om twee bykomende agterkanale in die groewe van 'n langspeelplaat te stoor wat deur spesiale platespelers, bandopnemers en dekodeerders weergegee kon word. Die opnames in klankateljees is met behulp van vier mikrofone deurgevoer.
Toe kwadrofoniese hoëtrou-toestelle in die sewentigerjare vir die eerste keer bemark is, was die tyd egter nog nie ryp vir hierdie tegnologie nie. Die vervaardigers van sagte- en hardeware het 'n verskeidenheid mededingende kwadrofoniese klankformate ontwikkel wat nie met mekaar versoenbaar was nie, en verbruikers het sodoende gesukkel om in die nuwe toestelle te belê. Bowendien kon die vier beskikbare klankbane nie altyd suiwer van mekaar geskei word nie; "geesgeluide" van agter duik het op die frontkanale opgeduik en die musiekgenot bederf. Gevolglik het kwadro-plate en -hoëtrou-stelsels baie sleg verkoop, omdat verbruikers in daardie tyd liewer 'n duur kleurtelevisietoestel aangeskaf het.
Kwadrofonie was dood voor die eerste betroubare dekodeerder in 1980 op die Amerikaanse mark beskikbaar was, en daar is nie eers oorweeg om dit by die Compact Disc-standaard in te sluit toe dit in die 1980's ingevoer is nie. 'n Aantal oorspronklike kwadrofoniese opnames uit die 1970's sou egter later weer op nuwe digitale formate soos SACD en DVD-Oudio vrygestel word.
Analoë omringklankformate
Vir naastenby twee dekades het net die rolprentnywerheid belang gestel in vooruitgang by die omringklanktegnologie. Vanaf die sewentigerjare is dan ook 'n stygende aantal rolprente in omringklank aangebied. In 1974 het 4.1 sensurround-klanktegnologie kykers van die rolprent Aardbewing (Earthquake, hierdie rolprent is nou ook met die destydse klankbaan op DVD-Video beskikbaar) geskud, en Dolby Surround-omringklank het 'n standaard in die rolprentbedryf geword.
Die kodering van hierdie formaat was goedkoop en kon binne die gewone stereo-sein "weggesteek" word. Skeiding tussen die twee voor- en die agterkanaal was egter nie altyd suiwer nie, die agterkanaal het beperk gebly tot frekwensies tussen 100 Hz en 7 kHz en was glad nie in staat om 'n outentieke klank by rolprente op te lewer nie.
Met Dolby Stereo en Dolby Surround ProLogic het die Dolby-laboratoria teen die middel van die 1970's 'n verbeterde weergawe aangebied wat kanaalskeiding sonder probleme kon handhaaf en gou in feitlik alle tuisteaterstelsels geïnstalleer is. Omringklank by VHS-bande en analoë televisieprogramme is in Dolby Surround ProLogic opgeneem. Die stereo-frontkanale is aangevul met 'n monourale senter- en agterkanaal – waarby twee luidsprekers die laasgenoemde parallel weergegee het. Kykers kon nou werklik begin wegduik in die geluidsatmosfeer van 'n rolprent.
Die verbeterde weergawe Dolby ProLogic II spog met stereo-klank op die agterkanale en 'n aparte baskanaal. Dit is ná die invoering van Dolby Digital bekend gestel en beskik oor programme vir musiek en rolprente wat stereo- en ouer ruimteklank op ses kanale kan weergee; DPL-II-dekodeerders is standaard by alle nuwe meerkanaalversterkers en DVD-spelers met DVD-Oudio- en/of Super Audio CD-dekodeerders. DTS het die mededingende DTS:Neo-klankformaat vir musiek en rolprentklankbane ingevoer.
Digitale omringklankformate
Hollywood se klankingenieurs het in die negentigerjare uiteindelik digitale klankformate tot hulle beskikking gehad – Dolby Digital (soms ook AC-3 – audio coding nommer drie – of Dolby SR-D – Dolby Stereo Digital genoem) en Digital Theater Systems (dts) was vanaf 1993 die twee seskanaal-formate wat op die rolprentmark meegeding het. Digitale opnametegnologie het verseker dat die vyf gewone en een baskanaal suiwer geskei van mekaar weergegee kon word waarby frekwensies tussen 20 Hz en 20 kHz moontlik was. Die kwaliteit het dié van Dolby Surround ProLogic baie duidelik oortref.
Deesdae is DVD-Video, DVD-Oudio, Blu-ray en Digital Video Broadcast (DVB, digitale TV-programme), maar ook digitale radiokanale, wat via kabel, satelliet of antenne uitgesaai word, geskikte media vir digitale omringklank; dts word ook op sogenaamde dts-CD's aangebied wat op gewone CD-spelers gelees kan word – mits hulle aan 'n meerkanaalversterker met dts-dekodeerder aangesluit word.
Lasse Baunkilde
Lasse Baunkilde (gebore 22 Junie 1983) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente My Sister's Kids (2001) en Det andet liv (2013), en in die televisiereeks Unit 1 (2000).
Omringklank
Digitale omringklankformate
THX is geen selfstandige formaat nie; dit is 'n norm wat deur Lucasfilm Bpk. in die Verenigde State gelisensieer word en verseker dat bioskope, harde- en sagteware-aanbieders die hoë kwaliteit van Lucasfilm se klankbane behoorlik kan weergee.
DVD-Oudio is in 2000 ingevoer en benut die stoorkapasiteit van 'n DVD byna uitsluitend vir musiek. Anders as by DVD-Video waar die klank deur middel van Dolby Digital en dts sterk gekomprimeer moet word (die beeld benodig immers die grootste deel van die datastroomkapasiteit), kan die ruimte- en stereoklank hier in 'n tot dusver ongekende hoë kwaliteit opgeneem, gestoor en weergegee word. Hierby benut klankateljees Linear Pulse Code Modulation (LPCM) en die verliesvrye pakmetode Meridian Lossless Packing (MLP). Die hoogste resolusie en klankgehalte van 192 kHz is vir die MLP-formaat egter tot die twee stereo-frontkanale beperk. Eers met die invoering van nuwe digitale omringklankformate vir Blu-ray is dié tegniese beperking opgehef.
Marisol Padilla Sánchez
Marisol Padilla Sánchez (gebore 7 Junie 1973) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente L.A. Confidential (1997), Before Night Falls (2000), Traffic (2000), en Dirty Dancing: Havana Nights (2004).
Elize Lizamore
Elize Lizamore is 'n voormalige 'n Suid-Afrikaanse aktrise. Lizamore was in 1974 'n joolprinses by Tuks. Sy het in rolprente soos Soekie, Beeld vir Jeannie, Vyfde Seisoen en Plekkie in die Son gespeel. Sy was ook te siene in TV-programme soos Net 'n Bietjie Liefde en Die Wilde Loot.
Hengel
Hengel is 'n metode van visvang met 'n hoek. Die hoek word gewoonlik aan 'n vislyn gebind en die lyn aan 'n visstok vasgemaak. Die visstok is meestal van 'n katrol voorsien wat gebruik word om die vislyn te stoor, uit te gooi en terug te katrol. Kunsaas of lokaas word aan die hoek geplaas vir die visse om aan te byt.
'n Dobbertjie (polisieman) word soms aan die lyn gebind om te sien as 'n vis byt. Wanneer die vis dan wel byt, moet die visstok vinnig en hard opgetel word (ook bekend as "kap" of "slaan"). Met laasgenoemde aksie word die skerp hoek in die vis se lip ingeforseer en daarna begin die hengelaar om die vis "moeg te speel" en hom in te trek wal toe.
Op hierdie stadium is die vis se enigste verweer teen die hengelaar om te hoop die hoek skeur los, of die lyn breek af nadat dit teen skerp onderwaterrotse geskuur het. In menige gevalle is 'n pas-gevange vis selfs deur 'n groter vis opgevreet of verskeur voordat dit aan wal gebring kon word.
Kunsaas
Die kunsaas wat aan die lyn se punt vasgemaak is, word in die water gegooi met behulp van 'n katrol aan die stok, maar daarna nie laat sak tot op die bodem nie; dit word dadelik weer stadig in katrol. Die vorm (en voorkoms in die water) van die kunsaas bepaal of die vis wat gehengel word gaan belangstel om te byt of nie. Daar is letterlik duisende verskillende ontwerpe en materiale wat deur gesoute vissermanne gemaak en gebruik word tydens die hengelproses. Elke indiwidu glo egter syne is net die regte kombinasie van kleur, fatsoen en gewig om die truuk te doen waar hy vandag hengel.
Dyanne DiRosario
Dyanne DiRosario is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Doctor Hackenstein (1988), Scarecrows (1988), Akira (1988), en Perfect Blue (1997).
EssilorLuxottica
EssilorLuxottica is 'n Frans-Italiaanse vertikaalgeïntegreerde multinasionale maatskappy in Charenton-le-Pont naby Parys en op 1 Oktober 2018 gestig deur die samesmelting van die Franse Essilor en die Italiaanse Luxottica. Dit is een van die toonaangewende groepe in die ontwerp, vervaardiging en bemarking van oftalmiese lense, optiese toerusting, voorskrifbrille en sonbrille.
Preston
Preston is 'n stad in die noordweste van Engeland (in die Verenigde Koninkryk), tussen Bolton en Blackpool. Die stad het 'n bevolking van 97 886 in 2011. Daar is ook 16 plekke in die Verenigde State van Amerika, twee plekke in Kanada, twee in Australië en 3 in Skotland wat na Preston genoem is.
EssilorLuxottica
Die groep behaal 'n omset van 14 miljard euro en het 'n markkapitalisasie van 33 miljard euro. Die maatskappy is genoteer op die Euronext Parys-mark en maak deel uit van die CAC 40-indeks, wat die 40 grootste maatskappye wat op die Paryse Effektebeurs genoteer is, insluit, en Euro Stoxx 50, wat die 50 grootste maatskappye in die eurosone insluit.
Preston
Geskiedenis
In die Domesday Book van 1086 is Preston as Prestune gelys.
Demografie
Preston was die 50ste stad in die Verenigde Koninkryk. In 2006 was 84,6% van sy bevolking Blankes, 11,6% Indiërs, 1,1% Swartes, 0,8% Chinese.
Dactylia illawarra
Die spons behoort tot die genus Dactylia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Lendenfeld.
Afrikaanse naguil
Die Afrikaanse naguil (Caprimulgus pectoralis) is 'n spesie in die Caprimulgidae familie, wat in Afrika suid van die ewenaar voorkom. Dit kom van die kus van Kenia suidwaarts tot by die suidelike dele van Tanzanië, die Demokratiese Republiek van die Kongo en Angola, tot by Malawi, Mosambiek, Botswana, Namibië, Suid-Afrika, eSwatini, Zambië en Zimbabwe voor. Sy kenmerkende en dikwels herhalende roep word vergelyk met die Engelse uitdrukking 'good-lord-deliver-us'. Sy naby familielid, die Swartskouernaguil kom in die meer tropiese gebiede voor.
Roselyn Sánchez
Roselyn Sánchez (gebore 2 April 1973) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Rush Hour 2 (2001), The Game Plan (2007), en Act of Valor (2012), en in die televisiereeks Without a Trace (2002).
Mikkel Bay Mortensen
Mikkel Bay Mortensen (gebore 6 Januarie 1972) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Send More Candy (2001) en Kick'n Rush (2003), en in die televisiereeks Park Road (2009).
Marguerite Chapman
Marguerite Chapman (9 Maart 1918 – 31 Augustus 1999) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente A Man's World (1942), Parachute Nurse (1942), The Seven Year Itch (1955), en The Amazing Transparent Man (1960).
Gereformeerde kerk Rietvallei
duimnael|links|300px|Die Gereformeerde kerk Rietvallei is op [[25 April 1993 in gebruik geneem.]]
Die Gereformeerde kerk Rietvallei is ’n gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika in die suidooste van Pretoria.
Met 1 369 belydende en 361 dooplidmate einde 2014 was dit toe die derde grootste Gereformeerde kerk; net Wapadrant en Randburg was groter, terwyl die enigste ander gemeente met meer as duisende belydende lidmate Centurion was met 1 009. 'n Jaar later het Rietvallei se belydende lidmate teruggesak tot 1 109. Centurion het toe 1 006 gehad, Randburg 1 436 en Wapadrant 1 669 sodat Rietvallei steeds die derde grootste was wat belydende lidmate betref.
Stigting
Rietvallei is op 21 Junie 1987 afgestig uit wyke van drie ander gemeentes in die suidooste van Pretoria, naamlik Waterkloofrand (1963), Wapadrant (1983) en Verwoerdburg-Noord (1975, tans Centurion). Die nuwe gemeente het destyds 578 siele gehad, maar weens snelle uitbreidings in dié deel van Pretoria het dit binne die volgende 25 jaar skerp toegeneem. Rietvallei se gemeentegrense stem min of meer ooreen met dié van die grootste NG gemeente, NG gemeente Moreletapark (met ’n sieletal van meer as 19 000 in 2014), asook die makrogemeente Elarduspark (’n sieletal van sowat 5 800 einde 2014). Ook die Nederduitsch Hervormde Kerk het twee groot gemeentes in dié omgewing: Wapadrant is op 24 Junie 1984 gestig en het einde 2014 ’n sieletal van 1 395 gehad, terwyl Rietvallei op 1 Julie 1984 gestig is en einde 2014 ’n sieletal van 772 gehad het.
Kerkbou
Die Gereformeerde kerk Rietvallei het aanvanklik sy eredienste in die saal in die Hoërskool Waterkloof gehou. Nadat erwe in Erasmuskloof aangekoop is, het die kerkraad in 1992 besluit om so gou moontlik ’n kerkgebou op te rig. Die argitekte Vermooten, Du Plooy en Oosthuizen is aangestel om dié kerk te ontwerp, wat op 25 April 1993 in gebruik geneem is en sitplek aan 750 lidmate bied. In die liturgiese ruimte is banke aangebring, maar daar is ook plek waar losstaande stoele geplaas kan word.
Ds. Petrus van Blerk, medeleraar sedert 2015, is om 17:10 op Saterdag 29 Oktober 2022 aan pankreaskanker oorlede nadat hy op 9 Oktober tydens die oggenderediens aan die gemeente bekendgemaak het dat dit by hom gediagnoseer is.
Gry Bay
Gry Bay (gebore 15 Augustus 1974) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Last Exit (2003).
Dactylia imitans
Dactylia imitans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Pêrel
'n Pêrel is 'n klein, ronde verdikking wat deur weekdiere rondom sandkorrels of ander vreemde voorwerpe wat in die dier se liggaam of tussen sy liggaam en die skulp beland, gevorm word. Die belangrikste bron van pêrels is die pêreloesters, en pêrels wat hieruit gevorm word, is baie gesog in die juweliersbedryf. Die Japanners het meer as 'n halfeeu gelede begin om vreemde voorwerpe in pêreloesters in te plant om pêrelvorming kunsmatig te stimuleer.
Pêrels wat so verkry word, word gekweekte pêrels genoem. Daarenteen word nagemaakte pêrels heeltemal kunsmatig vervaardig en bestaan uit glas- of plastiekkrale wat met ŉ lagie pêrelekstrak (wat uit visskubbe verkry word) oorgetrek word. Daar is vroeër geglo dat pêrels gestolde doudruppels of trane van meerminne was. Hoewel die Chinese waarskynlik reeds sedert die 13e eeu pêrels in varswatermossels gekweek het. het dit eers teen die middel van die 19e eeu algemeen bekend geword dat pêrels gevorm word wanneer 'n vreemde voorwerp soos 'n sandkorreltjie in die dier se liggaam of tussen die liggaam en die skulp van 'n weekdier beland.
Afhangende van die samestelling van die skulpmateriaal wat om die vreemde voorwerp afgeskei word, word daar onderskei tussen periostrakonpêrels (wat uit chitien of kongiolin gevorm word), prismapêrels (wat uit kalk gevorm word) en perlemoenpêrels (wat uit aragoniet gevorm word). Laasgenoemde is die enigste waardevolle pêrels aangesien dit 'n mooi kleurspeling (pêrelglans) het wat deur ligweerkaatsing in die baie dun lagies aragoniet ('n vorm van kalsiumkarbonaat) veroorsaak word. Hoewel alle skulpdraende weekdiere potensieel pêrels kan vorm, lewer die skulpe van die pêreloesters (familie Pteriidae) en die pêrelmossels (families Unionidae en Margaritanidae) die beste pêrelopbrengs. Die gewone oester (Ostrea edulis) en die gewone mossel (Mytulis edulis), die perlemoen (genus Haliolus) en die reuse-gapermossel (Tridacna gigas) vorm ook pêrels.
Pêrelvissers
Seepêreloesters is die vernaamste bron van pêrels en die pêrels wat hieruit gevorm word, is gesog in die juweliersbedryf. Pinctada maxima en Pinctada margaritifera lewer baie pêrels op en die belangrikste visserygebiede is in die Rooi See, in die Persiese Golf, om Sri Lanka, by Noord-Australië en by Venezuela. Die oesters word met sleepnette gevang of deur pêrelduikers uit die see gehaal. Die skulpe moet van die bodem losgewoel of losgesny word, aangesien hulle met bissusdrade, wat deur die oesters self afgeskei word, daaraan vasgeheg is.
Die perlemoer, wat aan die binnekant van die skulp gevind word, is veral baie gewild en word in sierartikels gebruik. Trouens, die duikers beskou dikwels die pêrels wat hulle vind, as 'n bonus, want net gemiddeld 1 pêrel word in elke 100 oesters gevind en net 1 uit elke 100 pêrels is waardevol. Suid-Afrikaanse pêreloesters is waardeloos as 'n bron van perlemoer, maar pêrels word wel soms in die skulpe gevind. Pêrelmosselvissery was voorheen 'n winsgewende bedryf in Skotland, Sentraal-Europa, Noord-Amerika en Japan. Die varswaterweekdiere se getalle is egter in groter mate as die van die seepêrel-oesters uitgedun weens besoedeling.
Gekweekte en imitasie (nagemaakte) pêrels
Gekweekte pêrels het hul oorsprong by die Chinese, wat reeds eeue gelede Boeddhabeeldjies in pêrelmossels geplaas het sodat die diertjies ŉ laag perlemoer daarom kon vorm. Dit het die gedagte laat ontstaan om pêrels op 'n kunsmatige manier te kweek, en in 1893 het die Japanner Kokitsji Mikimoto na jare se proefnemings daarin geslaag om 5 halfbolvormige pêrels in Pinctata martensii te kweek. Sy sukses het die grondslag gele vir die bloeiende pêrelbedryf in Japan.
Die pêreloester moet 3 jaar oud wees voordat pêrels daarin gekweek kan word. Hulle word deur Japanse vroueduikers (amas) versamel en in 'n laboratorium met 'n kalkbolletjie asook 'n stukkie mantelepiteel (weefsel van die manteloppervlak) van 'n ander oester "geënt”. Daarna word die oester in mandjies in die see teruggeplaas. Die epiteelselle van die diertjies skei gaandeweg perlemoer af oor die bolletjie. Na 3 jaar is die gekweekte pêrel volgroei en word die oesters uit die see gehaal.
Pêrelhandel
Pêrels se waarde hang af van die onderskeid tussen egte, nagemaakte en gekweekte pêrels. Nagemaakte (imitasiepêrels) kan maklik aan hul soortlike gewig herken word, maar dit is moeilik om tussen egte en gekweekte pêrels te onderskei. Indien 'n pêrel deurboor is, kan daar met behulp van ŉ spesiale apparaat vasgestel word of daar 'n kern is; so nie is X-strale nodig om dit te evalueer. Namate die bedryf in gekweekte pêrels ontwikkel het, het die waarde van egte pêrels baie gedaal en die produksie (van gekweekte pêrels) moes beperk word ten einde die wêreldprys van pêrels te handhaaf.
Die kleur en vorm van 'n pêrel is belangrike maatstawwe in die bepaling van die prys daarvan. Pêrels is selde heeltemal rond en die meeste is onreëlmatig (barokpêrels). Hulle kom in verskillende kleure voor, naamlik wit, grys, pienk, geel, groen, blou en swart. Hulle gewig word per grein bepaal (1 grein = 50 mg) en gekweekte pêrels van 3 mm, 5 mm en 8 mm weeg onderskeidelik ongeveer 0,7, 3,6 en 14,2 grein. Die prys word bepaal deur die kwadraat van die gewig met die basiese prys (die prys van 'n kwalitatief vergelykbare pêrel wat 1 grein weeg) te vermenigvuldig. Die afgelope aantal jare het waterbesoedeling die oesterpêrelbedryf gekortwiek en gevolglik het die Japanse uitvoerhandel geweldig afgeneem.
Cyd Charisse
Cyd Charisse (8 Maart 1921 – 17 Junie 2008) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Singin' in the Rain (1952), The Band Wagon (1953), It's Always Fair Weather (1955), en Silk Stockings (1957).
Ajai Sanders
Ajai Sanders (gebore 24 April 1967) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Jack Frost (1998) en in die televisiereekse A Different World (1987), The Fresh Prince of Bel-Air (1990), en Martin (1992).
Afkykontwerp
Afkykontwerp (ook truwaartse ontwerp of terugingenieuring) is dié proses waartydens 'n produk ondersoek word om te sien wat dit doen en die interne werking daarvan te bepaal. Die kuberwoordeboek verklaar die term soos volg: reverse engineer [v] terugingenieur, teruggenieur, demonteer en rekonstrueer, ontrafel; reverse engineering [n] truwaartse ontwerp, terugingenieuring, teruggenieuring, omgekeerde ontwikkelingwerk, ontrafeling; dekompilering (bv. van programmatuur). Volgens Pharos se English-Afrikaans Woordeboek: "reverse engineering 1. omgekeerde ontwikkelingswerk, demontering en rekonstruering; 2. (in rekenaarwese) ontmanteling (van programkodes). Die proses behels meestal dat die produk uitmekaargehaal (gedemonteer) word om die komponente te bepaal en die werking daarvan te ontleed. Dit word soms gedoen om 'n mededingende produk te skep (rekonstruering).
Gladiolus cunonius
Die suikerkannetjie (Gladiolus cunonius) is 'n meerjarige plant wat tot die genus Gladiolus behoort en is deel van die fynbos. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Afkykontwerp
'n Bekende voorbeeld is Compaq se eerste persoonlike rekenaar. Hulle kon nie IBM se BIOS-vlokkie kopieer sonder om hulself aan kopiereg-wetgewing skuldig te maak nie. Deur truwaartse ontwerp op 'n IBM-PC se BIOS-vlokkie toe te pas, kon hulle daarin slaag om 'n Compaq-rekenaar te bou wat soos 'n IBM-PC funksioneer. As gevolg hiervan kon dieselfde sagteware op die Compaq-PC loop. Die prys van die rekenaar was egter laer as dié van IBM PC. Hierdie metode is deur talle ander maatskappye toegepas, soveel so dat die meeste rekenaars deesdae gekloonde IBM-rekenaars is.
Afkykontwerp is 'n wettige manier van ontwikkeling, maar moet (dikwels) onder streng wetlike voorwaardes plaasvind. As voorbeeld, 'n ingenieur wat geen kennis van die oorspronklike produk het nie moet, aan die hand van die instruksies wat deur die party wat die truwaartse ontwerp toegepas het, die produk weer inmekaar sit.
Die lisensievoorwaardes van kommersiële sagteware verbied meestal die dekompilering, uitmekaarhaal of terugingenieuring daarvan.
Gereformeerde kerk Waterkloofrand
Die Gereformeerde kerk Waterkloofrand is ’n gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika in die ooste van Pretoria wat voorstede soos Brooklyn-Suid, Erasmuskloof, Nieuw-Muckleneuk, Sterrewag, Waterkloof en Waterkloofrif insluit. Einde 2014 het die gemeente 297 belydende en 77 dooplidmate gehad, vergeleke met onderskeidelik 345 en 112 einde 2001. Einde 2015 het dit toegeneem tot 314 belydend en 85 doop.
Stigting en kerkbou
Waterkloofrand het op 16 Junie 1963 uit wyke van die Gereformeerde kerk Pretoria-Brooklyn ontstaan. Reeds in 1964 het die kerkraad die kerksaal van die NG gemeente Waterkloof (gestig in 1957) aangekoop. In 1968 besluit die gemeente om ’n kerkgebou op te rig waarvan die argitek David van der Walt, ’n lidmaat, sou wees. Die kerkraad het onder meer vereis dat die Woordbediening sowel as die sakramente ’n plek in die liturgiese ruimte moes vind met die Nagmaaltafel as middelpunt. Natuurlike en permanente materiaal moes gebruik word om onderhoud te beperk. Die gebou moes sober dog smaakvol wees en die mure hoog met vertikale lyne. Die orrel moes nie prominent voor in die kerk geplaas word nie. Bob Zylstra, ook ’n lidmaat, is as bouaannemer aangestel.
Dassault Systèmes
Dassault Systèmes is 'n sagteware-uitgewer wat spesialiseer in 3D-ontwerp, 3D digitale vooruitskouings en oplossings vir die bestuur van produklewensiklus (PLM).
Dassault Systèmes, wat in 1981 geskep is om die ontwerp van vliegtuie te rekenaarteken, is gebaseer op die idee van 'virtualisering van die wêreld' en het sy aktiwiteite uitgebrei in die ontwikkeling en bemarking van professionele sagteware vir alle velde, sowel industrieel (lugvaart en verdediging, ingenieurswese en konstruksie, energie, verbruikersgoedere, ens.) wat onder andere argitektuur of lewenswetenskappe betref.
In 2015 was Dassault Systèmes die voorste Franse sagteware-uitgewer wat omset betref en die tweede in Europa na die Duitse SAP-maatskappy.
Die hoofkantoor van die maatskappy is in Vélizy-Villacoublay, in die noordelike deel van die Parys-Saclay-tegnologiese sentrum.
Gladiolus curtifolius
Gladiolus curtifolius is 'n meerjarige plant wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is inheems aan die Malawi en Tanzanië.
Brycinus
Brycinus is ‘n genus wat hoort tot die familie Characidae. Die vissies in die genus is klein, amper soos miniatuur Tiervisse. Hulle is vinnig en 'n plaag vir die hengelaars; hulle steel die aas vanaf die hoeke. Dié genus se spesies word ook gebruik as aas vir Tiervisse. Daar is ongeveer dertig spesies wat in Afrika voorkom; waarvan twee in Suider-Afrika voorkom.
Spesies
Die volgende spesies kom in Suid-Afrika voor:
Melissa Disney
Melissa Disney (gebore 20 November 1970) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger.
Brycinus
Spesies
Die ander spesies sluit in:
Allemanskraaldam
Die Allemanskraaldam is 'n dam in die Sandrivier in die Noord-Vrystaat, Suid-Afrika. Die dam is in 1960 voltooi en het 'n bakmaat van 174.5 miljoen m3 en 'n oppervlak van 265 ha. Die damwal is 38 meter hoog.
Dactylia impar
Dactylia impar is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Allemanskraaldam
Allemanskraaldam dam lê tussen Theunissen, Ventersburg, Senekal en Winburg. Theunissen is die naaste groot dorp. Die Willem Pretorius-wildreservaat strek rondom die hele dam.
Dactylia impar
Die spons behoort tot die genus Dactylia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1885 deur Carter.
Allemanskraaldam
Die dam voer kanale wat water aan die Sand-Vet-nedersettings wes van Virginia lewer.
Peter Bay
Peter Bay (gebore 15 Junie 1955) is 'n Deense skrywer, regisseur, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Groovy Days (1996) en The Surfers Are Coming (1998), en in die televisiereeks Løjserne (2001).
Boslelie
Die boslelie (Clivia miniata) is ’n spesie blomplante in die genus Clivia en die familie Amaryllidaceae. Dit is inheems aan vogtige habitats in Suid-Afrika (Wes-Kaap, Gauteng en KwaZulu-Natal) en Eswatini – waar dit binnens- en buitenshuis geplant word. Dit is blykbaar ook in Meksiko genaturaliseer.
Eienskappe
Die plant het blink, lynvormige blare wat dit ’n gewilde sierplant maak. Dit word sowat 45 cm hoog en die trompetvormige blomme is rooi, oranje of geel met ’n subtiele maar baie soet geur. Dit gaan in die vroeë lente oop. Minstens een kultivar, C. miniata variegata met geel gestreepte blare, word ook aangetref.
In streke met ’n minimum temperatuur laer as 10 ºC word dit as ’n huisplant gekweek.
Probleme
Blare wat geskroei voorkom en bruin word, dui op te veel direkte sonlig. Wolluise kan ook voorkom. Die plant is ook effens giftig.
Kaap Roca
Kaap Roca (Portugees: Cabo da Roca) is die mees westelike punt van die Portugese vasteland. In die Romeinse tydperk het dit as Promontorium Magnum bekend gestaan.
Cabo da Roca lê in die distrik Lissabon (Portugees: Lisboa), sowat 40 kilometer wes van die hoofstad Lissabon en 18 kilometer wes van Sintra, in die natuurpark Serra de Sintra. Sy koördinate, 38° 47' Noord, 9° 30' Wes, is in die steenplaat van sy monument ingegraveer. Die kaap se rotswand verrys sowat 140 bo die seevlak van die Atlantiese Oseaan. Op sy spits is 'n vuurtoring opgerig. Die kaap is 'n gewilde toeristebestemming.
Die digter Luís de Camões het Cabo da Roca as die plek beskryf "waar die land eindig en die see begin" (Portugees: "Onde a terra acaba e o mar começa"). Vergelykbare geografiese punte is Kaap Finisterre (letterlik "die land se einde") in Spanje, Finistère in Frankryk, en Land's End in die Verenigde Koninkryk.
Silwer-rower
Die Silwer-rower (Micralestes acutidens) is 'n varswater vis wat voorkom in die Zambezi-, Kunene-, Okavango- en riviere aan die ooskus suidwaarts tot by die Pongolarivier. Dit kom ook voor in die Kongorivier. In Engels staan die vis bekend as die Silver robber.
Voorkoms
Die vis is silwer met 'n helder breë streep oor die bokant van die sye, die vinne is geel of oranje en die dorsale vin het 'n kenmerkende swart punt. Die anale- en bekkenvinne het wit rante. Die vis word 80 mm lank.
Hurricanes (Superrugbyspan)
Die Hurricanes (voorheen bekend as die Wellington Hurricanes) is ’n Nieu-Seelandse rugbyspan wat sedert 1996 as ’n konsessie aan die Super 14 deelneem. Die konsessie sluit die Ooskus, Poverty Bay, Hawke’s Bay, Taranaki, Wanganui, Manawatu, Wairarapa-Bush, Horowhenua-Kapiti en Wellington in. Die spelers van Hawke’s Bay, Manawatu, Taranaki en Wellington neem ook aan die Air New Zealand-beker deel terwyl spelers van die Ooskus, Horowhenua-Kapiti, Poverty Bay, Wairarapa-Bush en Wanganui aan die Heartland-kampioenskap deelneem. Hulle meeste tuiswedstryde word op Westpacstadion in Wellington gespeel. Die huidige kaptein van die span is Andrew Hore.
Vroeë jare: 1996–1997
Die konsessie is in 1996 gestig om die neder-Noord Eiland in die Super 12-toernooi te verteenwoordig as een van vyf Nieu-Seelandse spanne en is aanvanklik die Wellington Hurricanes genoem. Met ’n gebied wat 920,000 mense dek was die Hurricanes die grootste van die Nieu-Seelandse konsessies. Die eerste afrigter van die span was Frank Oliver en Mark "Bull" Allen was die eerste kaptein. Die Hurricanes se eerste wedstryd is teen die Auckland Blues gespeel op die Skougronde in Palmerston-Noord. Die Hurricanes het hierdie wedstryd verloor. In die eerste jaar van die kompetisie het die Hurricanes nie so goed soos verwag is, gevaar nie en het negende geëindig. In 1997 het hulle egter die uitspeelrondes gehaal maar in die halfeindronde teen die ACT Brumbies vasgeval.
1998–2002
Na die Rugbywêreldbeker 1999 het Jonah Lomu se kontrak met die NZRU verstryk en is hy gekoppel aan baie klubs regoor die wêreld; waaronder rugbyleague en die Amerikaanse Voetbalspan, die Dallas Cowboys Op 23 November 1999 is egter aangekondig dat Lomu ingestem het tot die terme van die Wellington Rugbyvoetbalunie ten spyte van gerugte van ’n kontrak met Bristol van ₤1,1 miljoen. Die skuif na Wellington het beteken dat hy beskikbaar sou wees vir die Hurricanes.