cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rubicon-toespraak
Die Rubicon-toespraak, verwys na die politieke toespraak, wat die destydse Suid-Afrikaanse president Pieter Willem Botha op 15 Augustus 1985 in die stadsaal van Durban gehou het tydens 'n kongres van die Nasionale Party van die provinsie Natal. Die toespraak het gefokus op die ekonomiese en sosiale probleme wat in Suid-Afrika gemanifesteer het weens apartheid, asook Botha se idees om dit op te los.
Adrenalien (roman)
Adrenalien is 'n rillerroman geskryf deur Leon van Nierop. Die tydruimte speel saam met die jaar van publikasie af, in 1995. Dit handel oor die rillerskrywer, Gustaf Prinsloo, wat op 'n passiewe wyse gehipnotiseer geword het en die geestewêreld, die werklikheid en die monsters van sy onderbewussyn tegelykertyd ervaar.
Deel 1
Angs en adrenalien was lank die voeding vir Gustaf Prinsloo se verbeelding en onderbewuste om die een treffer na die ander te skryf. Sy ongelukkige huwelik met die afsydige Elisma (wat net om die geld getrou het, slegs aan hul dogter, Emily, aandag gee en jare lank met 'n prokureur Kriestof Smit agter sy rug 'n verhouding het) veroorsaak dat sy muse opdroog. Dit wil voorkom of Gustaf aan onttrekkingsimptome ly en hallusineer.
Die verhaal begin waar Gustaf binne 'n ou rolprentteater wakker word, nadat die fliekgangers lankal weg is en die deure gesluit is. Omrede die bioskoop binnekort gesloop sal word, het Gustaf besluit om die laaste fliek te gaan kyk. Die rolprentteater word 'n spookhuis – die Grand Teater uit die jaar 1960. Hy slaag daarin om te vlug.
Elisma stel kortaf voor dat Gustaf met vakansie moet gaan. Hy maak 'n afspraak met 'n sielkundige, dr. Marissa Jonker, wat hy eers oor twee weke kan spreek. In hierdie tydperk ly hy aan slapeloosheid. Tydens 'n ongewone seksuele ervaring met sy vrou, merk hy dat portrette beweeg.
Rubicon-toespraak
Geskiedenis en konteks
Die aankondiging van Botha se toespraak het groot belangstelling in Suid-Afrika en in die buiteland gehad, omdat daar na verwagting fundamentele hervormings aankondig sou word om die land se sosiale en ekonomiese probleme wat as gevolg van apartheid ontstaan het, op te los.
Adrenalien (roman)
Deel 1
Elisma se suster, Astrid Verwey, word by die lughawe verwelkom. Dit kom aan die lig dat Astrid en Gustaf vroeër 'n kortstondige vryery in die tuin gehad het. Astrid is ook heel simpatiek teenoor Gustaf se skrywersdroogte en ongelukkige huwelik. Daardie aand, uit Emily se kamer, weerklink dieselfde Maanligsonate wat in die teater gespeel het en die horlosie het om nege-uur gaan staan. Die Dood staan voor Emily se bed en skryf haar naam op. Die volgende dag in die winkelsentrum sterf Emily om nege-uur deur haar serp wat in die roltrap verstrengel geraak en haar verwurg het. Dit is die einde van Elisma en Gustaf se huwelik.
Astrid vergesel Gustaf na 'n plaas, Boshalte, in die middel van die Bosveld wat die eienaars wil verkoop. Op die reis word hul deur 'n uiters aggressiewe bobbejaanmannetjie aangeval.
By die plaashuis langs 'n ou treinstasie, Varage, word ook paranormale verskynsels opgemerk. Astrid blyk nie van Ricky Theron, 'n ou universiteitsvriend se vriend, te hou nie, omdat hy Astrid aan haar eks-man, Christian, laat dink. Christian het haar met sy sekretaresse verneuk. Gustaf glo dat 'n verhouding met Astrid wel moontlik is. Hy hoor een oggend 'n trein aankom, al loop treine jare nie meer nie. 'n Splinternuwe koffer word in die stasiehuis opgemerk, wat rondskuif sodra hy nie kyk nie. Binne die plaashuis verander die portret van die Greyvenstein-gesin, die oorspronklike huiseienaars, die heeltyd. Vir inspirasie herskryf hy in sy oefenboek Dorcas Duvenhage se roman, Die donker kamer, wat hy in sy kamer ontdek. Soos Gustaf sy werklike roman probeer skryf, werk sy rekenaar slegs saam as hy outomatiese tikwerk doen sonder om bewus te wees wat hy skryf. Sy rekenaar kry dan ook 'n lewe van sy eie. Hy verloor beheer oor sy selfbeheersing en vry wild met Astrid. Sy herinner hom dat hy nog met Elisma getroud is en die vryery stop.
Rubicon-toespraak
Geskiedenis en konteks
Sedert die bewindsaanvaarding van Botha en toenemend sedert die begin van die tagtigerjare, neem die gewapende weerstand van die African National Congress (ANC) in die vorm van aanvalle op hoofsaaklik die infrastruktuur en staatsfasiliteite toe. Terselfdetyd was daar 'n toename in gewelddadige onrus in die townships en stakings. Optrede deur die Veiligheidmagte het ook toegeneem om orde te handhaaf. Daarbenewens het internasionale druk toegeneem, wat gelei het tot groter diplomatieke isolasie vir die land en sanksies op ekonomiese, kulturele en sportgebiede. Die verwagtinge dat Botha in sy toespraak voorstelle vir hervormings sou bied om hierdie probleme op te los, was gebaseer op vorige uitsprake van die destydse minister van Buitelandse Sake Pik Botha in diplomatieke kringe en op bespiegeling in die media weens uittreksels uit die eerste weergawe van die toespraak  wat vooraf onder die pers se aandag gekom het.
Inhoud en stellings
Die ongeveer uur-lange toespraak wat Botha op die aand van 15 Augustus 1985 in die Durbanse stadsaal voor ongeveer 1 800 lede van die Nasionale Party van die provinsie Natal gehou het, is regstreeks deur 33 buitelandse radiostasies uitgesaai en deur ongeveer 200 tot 300 miljoen mense wêreldwyd gekyk. Benewens die partylede was daar ook verteenwoordigers van buitelandse ambassades aanwesig. Ondanks die Rubicon-metafoor wat hy aan die einde van die dag gebruik het, het Botha geweier om byna alle eise vir wesenlike veranderinge in die toespraak te aanvaar. Hy het hom eerder beperk tot die samevatting van vorige maatreëls van sy regering sowel as die onbepaalde aankondiging van aanbevelings, vir die implementering waarvan hy die besluitnemingsmag voorbehou het. Die verreikendste van sy voorstelle sluit in die moontlikheid van eenvormige Suid-Afrikaanse burgerskap en die behoud van die tuislande as deel van Suid-Afrika, asook die intrekking van die omstrede paswette. Desondanks noem hy sy opmerkings 'n 'Manifes vir die toekoms van ons land' en voorsien hy verreikende gevolge vir die implementering van sy idees.
Adrenalien (roman)
Deel 1
Astrid los 'n nota dat sy 'n paar dae terug stad toe moet gaan, sy kry saam met Ricky 'n geleentheid terug; hy moet sake doen in Nelspruit. Gustaf ontdek die kinderkamer en studeerkamer, asook Duvenhage se oorspronklike handgeskrewe teks van die boek. In hierdie tydperk word Gustaf deur die bobbejaanmannetjie geterroriseer en 'n gevangene van die plaashuis. Gustaf tik verder en merk vreemde woorde op wat hy neerskryf. Hy kan egter nie terugblaai wat hy reeds geskryf het nie. Dieselfde paranormale verskynsels duur voort en nuwes kom by. Gustaf breek die portret met die Greyvensteins op.
Rubicon-toespraak
Inhoud en stellings
Hierteenoor herhaal hy die oproep wat hy voorheen in die parlement aan Nelson Mandela en die ANC gedoen het om die gewapende stryd neer te lê om politieke doelwitte te bereik as 'n voorwaarde vir die vrylating van Mandela. Daarbenewens het hy geweier om algemene en vrye verkiesings te hou met die deelname van alle inwoners van Suid-Afrika, en hy het ook geen beloftes gemaak oor die ontbanning van die ANC nie, wat dikwels versoek is. Vir alle mense en organisasies beskou hy as vyande van sy regering en die land, insluitend die media, revolusionêre bewegings in Afrika, 'n kommunistiese sameswering in die land sowel as buitelandse inmenging in interne aangeleenthede. Hy lig die wysvinger met die woorde "Ek sê vir jou: in jou eie belang moet jy ons nie te ver stoot nie!". Met verwysing na die druk uit die buiteland, het hy gesê dat die oplossing van Suid-Afrika se probleme deur Suid-Afrikaners gedoen sal word en nie deur buitelanders nie, en benadruk: "Ons het nog nooit toegegee aan eise van buite nie en sal dit ook nie nou doen nie. 'n Sentrale argument van Botha was die stelling dat die siening dat Suid-Afrika uit 'n wit minderheid en 'n swart meerderheid sou bestaan, "verouderd, simplisties en rassisties". Hy het eerder na die land verwys as 'n "multikulturele samelewing", as 'n land van minderhede - van "wit minderhede en swart meerderhede", en beklemtoon die noodsaaklikheid om minderhede te beskerm, waarmee hy sowel sy verwerping van algemene verkiesings as die skepping van tuislande uitgespreek het, beredeneer.
Sycon kerguelense
Sycon kerguelense is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Adrenalien (roman)
Deel 1
Astrid keer terug ná haar trek na Johannesburg afgehandel is. Gustaf het sy roman ook klaargemaak. Die adrenalien het gewerk. Astrid herinner hom weereens dat 'n verhouding tussen hulle nooit kan werk nie – “jy dink aan haar as jy my sien”. Ongesiens pak Gustaf sy bagasie, laat 'n nota en vat die pad met sy motor. Hy verdwaal en kom op 'n plaashuisie af – met die Greyvensteins op die foto in lewende lywe. Gustaf keer terug na die plaashuis deur die verroeste spoorlyn met sy motor te volg. Die bordjie Varage spel in 'n waas Gevaar. Hy kom by die nabygeleë kothuis aan waar Ricky bly. Hy hoor 'n asemhaling en in die slaapkamer sien hy hoe Ricky en Astrid geslagsomgang het: ou minnaars. Uit woede keer hy na die plaashuis terug en keer haar kamer om. Hy kry in haar kas verskillende portrette van die Greyvensteins as gesin. Bewyse vir die ander paranormale verskynsels ontbreek. Astrid en Ricky staan in die deur en kom met die hele sak patats uit: hierdie huis se spokerigheid en die doelbewuste fabrisering daarvan was nodig om adrenalien by hom op te wek om 'n trefferriller te skryf. Die portrette is onlangs geneem van plaaslike mense wat poseer het. Sy het die rofwerk geneem (onwetend die oorskryfwerk van Duvenhage se roman) en gaan daarmee haar eerste boek as die eerste boek van haar eie uitgewery publiseer. Sy en Ricky verlaat die huis en neem Gustaf se motorsleutels saam.
Rubicon-toespraak
Inhoud en stellings
Die finale verklaring oor die oorsteek van die Rubicon kom uit 'n konsep waarop Pik Botha, minister van justisie, Kobie Coetsee en die minister van grondwetlike sake, Chris Heunis, gewerk het. Carl Von Hirschberg, 'n beroepsdiplomaat en destyds adjunk-direkteurgeneraal in die departement van buitelandse sake, het die aanvanklike konseptoespraak geskryf. Hierdie weergawe het 'n paar konkrete aankondigings gehad wat sou pas by die metafoor van geleidelike veranderinge, soos die herstel van die burgerregte van die Afrika-meerderheidsbevolking, onderhandelinge met hul leiers, insluitend die ANC en hul deelname aan die regering, asook die afskaffing van alle vorme van diskriminasie. P.W. Botha aanvaar egter nie hierdie voorstelle nie, maar laat die konseptoespraak grotendeels herskryf deur 'n vertroueling. Hierdie voorstelling is egter later ontken deur Botha, wat sy minister van buitelandse sake eerder daarvan beskuldig het dat hy die internasionale verwagtinge van die toespraak bewustelik verhoog het om hom in die verleentheid te stel. Opnames van die kabinetsvergaderings in die dae voor 15 Augustus 1985, soos sommige ander dokumente uit die bewind van Botha, kan nie in die betrokke argiewe gevind word nie.
Sycon kerguelense
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1908 deur Urban.
Adrenalien (roman)
Deel 1
Die bobbejaanmannetjie keer terug en kry hierdie keer toegang tot binne die huis. Gustaf word binne die studeerkamer vasgekeer, maar die los en verrotte planke verhoed die bobbejaan om die vertrek binne te kom. 'n Verbyganger kom by die huis aan om hulp aan te bied, maar val deur die vloerplanke en word deur die bobbejaan verskeur en verorber. Gustaf hoor stadig 'n kraakgeluid met die opstap van die trap. Terselfdertyd kry die bobbejaanmannetjie toegang tot die studeerkamer deur die vloergat. Met 'n glasskerf maak Gustaf die bobbejaan van kant. Wanneer die persoon wat Basjan Greyvenstein op die portrette voorstel by die studeerkamer gesteurd instap word Gustaf deur uitputting bewusteloos.
Hy word wakker agter in die motor, met “Basjan Greyvenstein” agter die stuurwiel en sy simpatiese dogter, “Erna”, op wie se skoot sy kop rus. Hul ware van is Schoeman, 'n eenvoudige gesin van 'n buurplaas wat onwetend deel was van Astrid se oëverblindery.
Rubicon-toespraak
Nadraai
Die toespraak het ernstige gevolge vir die ekonomie van Suid-Afrika gehad en dit het ook veroorsaak dat Suid-Afrika nog meer geïsoleer is deur die internasionale gemeenskap. Die rand het drasties teenoor die belangrikste geldeenhede geval en die ekonomie het steeds vinniger gekrimp tot en met die demokratiese oorhandiging van mag 'n dekade later.
Adrenalien (roman)
Deel 2
Later, binne 'n ander rolprentteater, merk Gustaf op hoe 'n meisietjie binne 'n gat in die vloer val. Dit was weereens 'n hallusinasie. Dieselfde aand word berig van die presiese meisietjie wat in 'n skag afgeval het. Hy kontak dr. Jonker en by 'n restaurant in Rosebank bespreek hulle die gebeurtenis. Sy vra dat hy hipnoterapie ondergaan. Tuis in Yeoville merk Gustaf in die koerant 'n foto op van Astrid wat onlangs die Phoenix-uitgewery oorgeneem het en binnekort met haar eerstelingroman, Skaakspel, sal debuteer. Hy kry Astrid die volgende dag by die uitgewer waar hy sy roman voorgelê het. Hy wens haar sterkte toe met die debuutroman. Sy kyk met spot terug na hom.
'n Week later ondergaan hy hipnoterapie. Hy sien 'n klein bobbejaantjie, 'n geraamte wat langs sy wiegie gesit het en dit het gevoel of hy lewendig begrawe word. Gustaf is omtrent 'n maand oud. Gustaf eet die volgende oggend ontbyt by die ouerhuis. Ook sy pa het die vorige aand wakker geword van iets voor sy bed, 'n kind. Gustaf vra sy ma of iets vreemds met hom gebeur het toe hy omtrent 'n maand oud was. Sy sê nee. In die midde van die volgende hipnoterapie-sessie vra die boggelrugseuntjie hom om saam te kom, maar Gustaf dink waarmee Astrid en Elisma gaan wegkom as hy nou saamgaan. Hy voel weer onder hipnose lewendig begrawe. Dieselfde middag kry hy 'n oproep van sy ma. Sy pa is aan 'n hartaanval dood. By die hospitaal, ná teenkanting van die ma en dokter, sien Gustaf sy pa se liggaam. Sy gesig is in 'n afgryslike gil vertrek van pyn of skrik. Marissa woon saam met Gustaf die begrafnis by. Elisma ook. Die middag in sy pa se ou werkkamer maak Gustaf en Marissa 'n afspraak vir die volgende dag. Weereens ontken sy ma enige vreemdheid rakende sy pa.
Toe Gustaf later die middag in sy ouerhuis gaan slaap, parkeer die Dood se roomyskar voor die kamervenster. Die deuntjie is die Maanligsonate. Emily kom met die straat afgewandel en koop sjokoladeroomys wat begin bloed drup. Emily beur die deure aan die roomyskar oop en loer in. Sy word deur 'n bobbejaantjie aan 'n ketting verskeur. Die Dood klim dan by die kamervenster in. Die boggelrugseuntjie hou die deur vir Gustaf oop om te vlug en druk die kamerdeur agter hom toe. Met die terugry na sy woonstel speel Beethoven se Maanligsonate op elke radiostasie. In die nou straatjie sien hy sy pa in die pad voortsukkel. Met dieselfde afgryslike vertrekte gil. Gustaf maak 'n ongeluk.
Wanneer Gustaf weer bykom word hy deur die afgestorwe hipnotiseur (nou in die geesteswêreld) aan die slaap gemaak. Hy sien mense in 'n treintrok, dieselfde mense wat in die rolprentteater was. Voor hom speel 'n treinongeluk af. Hy kom agter dat hy as 'n baba hierdie ongeluk aanskou het, saam met 'n vrou wat hom vashou en die Maanligsonate as wiegeliedjie neurie.
Hy word gevul met angs in die hospitaal wakker. Elisma staan langs hom. Sy deel hom mee dat sy en Kriestof slegs in 'n vriendskap is, niks meer nie. Hy weier enige verdere hipnose toe Marissa opdaag. 'n Week later is hy biblioteek toe om navorsing te doen oor al die groot treinongelukke van Suid-Afrika. Die een by Boshalte word as die grusaamste ongeluk nog beskryf. Al 476 insittendes is dood, 'n gedeelte van die Greyvensteins se skuur het in die slag gebly, maar die oorsaak van die ongeluk bly onbekend. Ná die ongeluk het die spoor in onbruik geraak. Hy sien die foto van die werklike Greyvensteins. Tuis wag 'n koevert op hom. Sy manuskrip, Gevaar, is vir publikasie oorweeg.
By 'n kafee koop hy 'n koerant en merk die boekbekendstelling van Astrid se roman, Skaakspel, wat geadverteer word. Vyftienduisend eksemplare is reeds gedruk. Hy bel Astrid en vra oor die geskiedenis van die trein by Boshalte. Die plaashuis het later 'n lykshuis geword, omrede die sterwende passasiers almal soontoe geneem is. Dit is die rede vir die paranormale verskynsels. Gustaf vra dan uit oor sy handgeskrewe kopie. Dit is reeds vernietig. Sy wens hom die allerslegste toe.
Op pad terug woonstel toe ontwyk Gustaf 'n bedelaar en kom by die ou teater uit. 'n Horde katte dwing hom om die teater binne te gaan. In sy weerkaatsing in die maanlig merk hy sy derde oog op. Dieselfde verrottende lewende lyke van die treinongeluk kyk saam met hom na 'n beeldlose film, waar Kriestof en Elisma sado-masochisme beoefen. Elisma het vir hom gelieg.
Die volgende dag, 7 Oktober 1995, gaan hy na die stampvol boekbekendstelling; as 'n vername, dog mislukte skrywer kan hy ook 'n gas wees. Ná Astrid se toespraak loop hy die verhoog op, wens haar geluk en lees dan die eerste paragraaf uit Skaakmat. Na 'n rukkie teëspraak, lees hy ook die eerste paragraaf uit Die donker kamer van Dorcas Duvenhage. Die tekste is identies. Gustaf het kopieë van Die donker kamer aan al die belangrikste redakteurs in Gauteng gestuur. Gustaf trek weg en parkeer op 'n uitsigpunt by Northcliff-heuwel. Elisma stop langs hom. Hulle raak in 'n konfrontasie betrokke. Elisma verloor selfbeheer en beskadig sy nuwe motortjie. Sy jaag weg. Gustaf maak die sitplek skoon en kies 'n kortpad. Hy volg haar na haar meenthuis in Norwood. Hy kry toegang tot die huis. Hy sien dieselfde koffer in die gang staan as wat hy op die plaas gesien het. Daar is 'n nota op die koffer wat gebied dat dit boontoe gebring moet word; die skrywer van die nota wag op haar. Gustaf maak die knippe oop en sien dit is minnebriewe wat twee jaar gelede geskryf is. Daar is ook bloed aan een van die boeie. Die minnaar wat naak op die trap verskyn, is natuurlik Kriestof Smit. Laasgenoemde vra vir Elisma om die tas saam te bring, al twee onbewus van Gustaf. Gustaf keer die koffer om en die inhoud val uit. Kriestof en Elisma raak bewus van hom en Gustaf sê haar sleg voor hy haar uit die pad stamp, die Karoohuisie-skildery ('n ou geskenk) in die verbystap vat en op die sypaadjie breek.
Gustaf keer vir oulaas, nou vreesloos, terug na die rolprentteater. Die bedelaar lê met die vuur en spiritus in die een hoek by die ingang. Die bioskoop is hierdie keer heeltemal verlate. Hy gaan sit by die klavier en speel iets soos die Maanligsonate. Die katte keer terug om te luister, later ook die gestorwe treinpassasiers en plekaanwysers. Die ouditorium raak al hoe ligter hoe verder hy speel. Tot hy agterkom die plek is aan die brand. Die boggelrugseuntjie maak die agterdeur vir hom oop toe Gustaf vir die laaste keer die toegesluite agterdeur probeer stormram. Hy val in die agterplaas, na veiligheid.
Deel 3
Gustaf keer terug na Boshalte om sy laaste antwoorde daar te kry. Hy vind uit waarom die boggelrugseuntjie en die treinpassasiers in sy onderbewussyn is, maar ook wat sy eie verbintenis met Boshalte is. Die Verwey-susters neem wraak, maar Gustaf oorleef. Die vrede by Boshalte is herstel.
Ontvangs
Die boek is positief ontvang, hoewel gekategoriseer as lughawelektuur. Van Nierop skryf in 'n gemaklike taal en die kultuurbekende wat die gewone leser kan verstaan. Hy vul ook 'n mark: iets tussen hygromans soos Mills & Boon en hoë letterkunde van pryswenners. Die skryfstuk met Gotiese elemente word as kleurryk en prikkelend beoordeel en die spanningsmomente verslawend.
Hierdie roman is deur die uitgewers vergelyk met die werke van Stephen King, soos die onderskrif van die omslag lui:  'n Móét vir Stephen King-aanhangers. Die resensente het hierdie keer die uitgewers, wat die Afrikaanse taal en kultuur volgens die Amerikaanse standaard probeer opweeg, voor stok gekry. Meer klem moet eerder geplaas word op die plaaslike, soos die roman immers self toon. 'n Uitgewer mag ook nie self die waarde van 'n boek vir bemarkingsdoeleindes beoordeel as “'n soort snelskrif vir die leser wat dadelik die genre sal herken” nie. Van Nierop moet as 'n skrywer in eie reg beskou word.
Akademiese belangstelling
Adrenalien word in 1997 as materiaal gebruik by twee universiteite, veral as lekkerleesboek vir nie-moedertaalstudente. Daar was wel sprake dat die roman voorskryfmateriaal kon word by tersiêre instellings.
Salomi Louw bespreek in haar artikel die elemente en onwaarskynlikhede/diskrepansies wat in 'n rolprent oortuigend weergegee sou kon word omdat dit in die reële tyd afspeel, maar nie in 'n roman suksesvol is nie, omdat daar voortdurend oordink, teruggeblaai en vergelyk word. Ook word kontinuïteitsfoute uitgewys, te midde van die surrealisme wat in die boek uitgebeeld word. Sy vra haar dan af: "Is hierdie gegewens bedoel om die leser te verwar en deel te maak van die verteller se hallusinasies, of is dit bloot slordigheid? Of is daar so min respek vir die leserspubliek dat sulke teenstrydighede - en daar is dosyne ander voorbeelde - aan ons voorgehou word?" Sy kritiseer Van Nierop ook omdat hy in sy Seeing Sense (1998, sy boek oor rolprentanalise) self sê alles moet gemotiveer word of 'n doel hê, maar kom dit self nie na nie. Louw kom tot die slotsom:
"Adrenalien [kan] slegs as voorskryfmateriaal gebruik word indien die voorskrywer dit wil gebruik as voorbeeld van onhebbelikhede in prosa en gevolglike geringskatting van 'n (moontlike) leserskorps."
Michail Kalasjnikof
Luitenant-generaal Michail Timofejewitsj Kalasjnikof (Russies: Михаи́л Тимофе́евич Кала́шников; 10 November 1919 – 23 Desember 2013) was ’n Russiese wapenontwerper wat veral bekend was vir die ontwerp van die AK-47.
Kalasjnikof is in 1938 deur die Rooi Leër opgeroep as ’n tenkdrywer en –werktuigkundige. In Oktober 1941 is hy gewond en vir ses maande huis toe gestuur om te herstel. Daar het hy ander soldate hoor kla oor die Sowjet-gewere van destyds. Hy is daardeur geïnspireer om ’n nuwe handmasjiengeweer te ontwerp.
Hoewel sy eerste en ’n latere poging nie sukses behaal het nie, het hy in 1946 aan ’n kompetisie deelgeneem om ’n aanvalsgeweer te ontwerp. Sy inskrywing, genoem "Michtim" (van Michail Timofejewitsj) het gewen en die prototipe geword vir die ontwikkeling van ’n reeks gewere.
In 1947 het hy die AK-47 (Awtomat Kalasjnikof 1947) ontwerp. In 1956 het dit die Sowjet-weermag se standaardgeweer vir soldate geword. Kalasjnikof het al van sy nalatenskap gesê: "Ek sou verkies het om ’n masjien te ontwerp wat mense kon gebruik het en wat boere kon gehelp het, soos ’n grassnyer."
Toekennings
Kalasjnikof het verskeie pryse gewen, onder andere die Goue Ster-medalje van ’n Held van die Russiese Federasie wat op 10 November 2009 op sy 90ste verjaardag deur pres. Dmitri Medwedef aan hom toegeken is vir die skepping van "die handelsnaam waarop elke Rus trots is."
Sycon lambei
Sycon lambei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1913 deur Dendy & Row.
Nikita Chroesjtsjof
Nikita Sergejewitsj Chroesjtsjof (Russies: Никита Сергеевич Хрущёв; [nʲɪˈkʲitə sʲɪˈrgʲejɪvʲɪtʲɕ xruˈʃɕof], wetenskaplike transliterasie: Nikita Sergeevič Chruščëv, 17 April 1894 – 11 September 1971) was ’n politikus van die Sowjetunie en van 7 September 1953 tot 14 Oktober 1964 partyleier van die land se Kommunistiese Party. Hy het Josef Stalin na sy dood in 1953 opgevolg en later teen sy beleidsrigtings uitgevaar.
Vroeë periode
Chroesjtsjof, wat uit ’n Oekraïnse boerefamilie afstam, is in Koersk-oblast, Rusland, gebore. Tydens die Russiese Rewolusie van 1917 het hy in die Rooi Leër geveg.
Partyleier
Ná die dood van Stalin in Maart 1953 het ’n interne faksiestryd in die party ontstaan. Chroesjtsjof het dit gewen en in September 1953 is hy gekies as partyleier. In Desember van dié jaar is sy belangrikste teenstander as Stalin se opvolger, Beria, die hoof van die KGB, tereggestel.
Yvonne Chaka Chaka
Yvonne Chaka Chaka (1965-) is ’n Suid-Afrikaanse mbaqanga- en Afropop-sangeres en filantroop. Haar geboortenaam is Yvonne Machaka en sy het as die "Prinses van Afrika" bekend geword. Naas Suid-Afrika is sy ook in lande soos Zimbabwe, Kenia, Gaboen, Sierra Leone en die Ivoorkus gewild.
Nikita Chroesjtsjof
Partyleier
Chroesjtsjof was eiesinnig en impulsief. Hoewel hy nie so ’n terreurbewind soos Stalin gevoer het nie, het hy wel met ’n ystervuis regeer. Tog was hy ook verantwoordelik vir die Ontdooiing, ’n tydperk in die Sowjetunie toe wegbeweeg is van die streng vereistes vir sosialistiese realisme, kunstenaars meer vryhede gehad het en sensuur verslap is. Hy het geglo die Sowjetunie kan kers vashou by die lewenstandaarde in die Weste en was nie bang dat Sowjet-burgers sien wat oorsee bereik is nie. Anders as Stalin het hy Sowjet-burgers toegelaat om te reis (meer as 700 000 het in 1957 oorsee gereis) en buitelanders toegelaat om die Sowjetunie te besoek.
Yvonne Chaka Chaka
Lewensloop
Chaka Chaka is in 1965 in Dobsonville in Soweto gebore. Haar pa is dood toe sy 11 was en haar ma, 'n huishulp, moes drie dogters op 'n salaris van R40 grootmaak.
In 1981 word sy die eerste swart kind om op Suid-Afrikaanse televisie op te tree (in "Sugar Shack").
Nikita Chroesjtsjof
Einde
Chroesjtsjof is op 14 Oktober 1964 deur die ander lede van die Politburo uit sy amp onthef, veral weens die Kubaanse missielkrisis en sy persoonlike optrede wat die Poliburo as vernederend vir die Sowjetunie beskou het. Hy is beskuldig van ’n willekeurige beleid, ondeurdagte reorganisasies, die najaag van ’n persoonlike kultus en nepotisme. Hy is deur Leonid Brezjnef opgevolg. Ná sewe jaar in huisarres is Chroesjtsjof op 11 September 1971 in sy huis in Moskou dood.
Yvonne Chaka Chaka
Lewensloop
Sy begin in 1984 (op 19) te sing, nadat sy deur Phil Hollis van Dephon-rekords ontdek is. Haar debuutalbum, I'm in Love With a DJ, is in 1985 bekendgestel. Deur die jare het sy verskeie treffers, soos "I’m Burning Up", "I Cry for Freedom" en die immergewilde "Umqombothi" ('n Afrika-bier) gelewer. Sy het talle bekroonde albums vrygestel en ’n string goue en platinumtreffers behaal.
Sy is ’n ambassadeur vir Unicef en die Roll Back Malaria Partnership en was in 2012 die eerste vrou wat die Wêreld-Ekonomiese Forum se Kristalprys vir kunstenaars (wat die wêreld deur hulle werk verbeter) ontvang het.
Howard Kyle
Howard Kyle (22 April 1861 – 1 Desember 1950) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Purple Lily (1918) en Wild Honey (1918).
Nelsonrivier
Die Nelsonrivier (Engels: Nelson River; Frans: Fleuve Nelson) is 'n groot noordoos-vloeiende rivier in Kanada. Die Nelsonrivier het 'n lengte van 644 km en vloei deur die Kanadese provinsie Manitoba. Die rivier dreineer die Winnipegmeer en vloei vir sowat 644 km voordat dit in die Hudsonbaai uitmond. Sy volle lengte (insluitende die Saskatchewanrivier en Bowrivier) is 2 575 km, sy gemiddelde afloop beloop 2 370 m³/s en sy stroomgebied streek oor sowat 1 072 300 km², waarvan 180 000 km² in die Verenigde State.
Sedert 1977 word sowat 60% van die parallel vloeiende Churchillrivier se water in die Nelsonrivier omgelei – sowat 760 m³/s. Die gemiddelde afloop aan die Nelsonrivier se monding het as gevolg van die hidro-elektriese projek van voorheen 2 370 m³/s tot nou 3 130 m³/s gestyg.
Die Nelsonrivier het sy naam aan die Engelse ontdekkingsreisiger Thomas Button, wat in 1612 aan sy monding oorwinter het, te danke. Hy het die rivier na Robert Nelson, 'n seevaarder wat daar dood is, genoem. Om beheer oor die Nelsonrivier is tydens die koloniale tydperk geveg, aangesien dit 'n belangrike vervoerpad in die pelshandel van die streek was.
Tristanlyster
Die tristanlyster (Turdus eremita) is 'n sangvoël in die familie van lysters (Turdidae). Hierdie voëls is oranjebruin van kleur en het donkerbruin spikkels.
Die spesie broei van September tot Februarie. Die nes word op of naby die grond gebou en is van gras en ander plantmateriaal geweef. Die wyfie lê twee, drie of soms vier eiers. Die kuikens verlaat die nes na ongeveer 20 dae.
Christian Doppler
Christian Andreas Doppler (29 November 1803 – 17 Maart 1853) was ’n Oostenrykse wiskundige en fisikus, na wie die doppler-effek vernoem is.
Fernando Collor de Mello
Fernando Affonso Collor de Mello ( Portugese uitspraak: [feʁˈnɐ̃du aˈfõsu ˈkɔloʁ dʒi ˈmɛlu]; gebore 12 Augustus 1949) is 'n Brasiliaanse politikus wat van 1990 tot 1992 die 32ste president van Brasilië gedien het, toe hy bedank het in 'n mislukte poging om sy vervolging deur die Brasiliaanse senaat te stop. Collor was die eerste president wat direk ná die einde van die Brasiliaanse militêre regering deur die volk verkies is. Hy het op 40-jarige ouderdom die jongste president in die Brasiliaanse geskiedenis geword. Hy het op 40-jarige ouderdom diens gedoen. Nadat hy uit die presidensie bedank het, het die saak oor aanklagte van korrupsie voortgeduur. Collor is deur die Senaat skuldig bevind en gediskwalifiseer om agt jaar (1992-2000) as verkose amp te beklee. Hy is later vrygespreek op gewone strafregtelike klagte in sy regterlike verhoor voor die hooggeregshof in Brasilië weens 'n gebrek aan geldige getuienis.
Christian Doppler
Lewe
Hy het in Salzburg, Oostenryk, grootgeword as die seun van ’n messelaar. Weens swak gesondheid kon hy nie in sy pa se onderneming werk nie. Ná skool het Doppler filosofie in Salzburg studeer en wiskunde en fisika in Wene, waar hy van 1829 af as ’n assistent gewerk het. In 1835 het hy aan die Praagse Politegniese Skool (nou die Tsjeggiese Tegniese Universiteit) begin werk, waar hy in 1841 aangestel is.
Fernando Collor de Mello
Fernando Collor is in 'n politieke gesin gebore. Hy is die seun van die voormalige senator Arnon Affonso de Farias Mello en Leda Collor (dogter van die voormalige minister van Arbeid Lindolfo Collor, gelei deur sy vader, voormalige goewerneur van Alagoas en eienaar van die Arnon de Mello-organisasie, die tak van Rede Globo in die "Collor" is 'n Portugese aanpassing van die Duitse van Koehler van sy moedervader Lindolfo Leopoldo Boeckel Collor.
Christian Doppler
Lewe
Kort daarna het Doppler sy belangrikste werk gepubliseer: Über das farbige Licht der Doppelsterne und einiger anderer Gestirne des Himmels ("Oor die gekleurde lig van die dubbelsterre en ’n paar ander sterre aan die lugruim"). Hierin verduidelik hy sy beginsel (later die Doppler-effek genoem) dat die waargenome frekwensie van ’n golf afhang van die relatiewe spoed van die bron en die waarnemer, en gebruik hy hierdie beginsel om die kleur van dubbelsterre te probeer verduidelik. Gedurende sy tyd as professor in Praag het Doppler meer as 50 artikels gepubliseer oor wiskunde, fisika en sterrekunde. In 1847 het hy ’n professor in Slowakye geword en in 1849 het hy in Wene gaan woon vanweë rewolusionêre bedrywighede in groot dele van Europa. Daar het hy en Franz Unger ’n groot rol gespeel in die ontwikkeling van die jong Gregor Mendel, wat later bekend geword het as die vader van genetika.
Fernando Collor de Mello
Collor het sedert Februarie 2007 as Senator vir Alagoas gedien. Hy het die eerste verkiesing in 2006 gewen en is in 2014 herkies. In Augustus 2017 word Collor deur die hooggeregshof in Brasilië beskuldig dat hy tussen 2010 en 2014 ongeveer Petrobras se omkoopgeld van $ 9 miljoen aan Petrobras ontvang het. filiaal BR Verspreider.
Christian Doppler
Lewe
Doppler is op 18 Maart 1853 op 49-jarige ouderdom in Venesië oorlede.
Volle naam
Daar heers soms verwarring oor Doppler se volle naam. Hy het na homself as Christian Doppler verwys. Op sy geboortesertifikaat en doopseël word sy naam aangegee as Christian Andreas Doppler. Veertig jaar ná sy dood het die sterrekundige Julius Scheiner die naam Johann Christian Doppler gebruik en sedertdien word sy naam dikwels verkeerdelik so aangegee.
Bronne
Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Miles Bowker
duimnael|regs|190px|Miles Bowker.
In Engeland
Bowker was die oudste kind van Thomas Bowker die jonge, van Deckham's Hall, wolfabrikant en skeepseienaar, en sy vrou (geb. Monkhouse) van Bloan, Westmorland. Hoewel hulle 'n ou gesiene familie was, is die verhaal dat hulle van een van die regters van Karel I, sir John Bourchier, afstam, waarskynlik onwaar. Bowker tree in die huwelik met Anna Maria Mitford, 'n dogter van John Mitford, van Mitford Castle, Northumberland. Gedurende die eerste driekwart van sy lewe, in Engeland, is Bowker eers skeepseienaar in vennootskap met sy broer Benjamin Bowker en vervolgens, nadat die handel 'n ernstige knou gekry het in die revolusionêre en Napoleontiese Oorloë, 'n suksesvolle skaapboer, eers in die Cheviots en later met merinoskape in Devon en Wiltshire, waar hy eindelik vir £14 000 uitverkoop.
Boerdery
By sy aankoms aan die Kaap word daar 513 morge (440 ha) aan hom toegeken aan die Kowiekant van die Rietrivier, sowat 10 km van die see. Hy noem dit Oliveburn. Teen 1822 blyk dit nie genoeg te wees nie en word daar 'n bykomende 1 270 morge (1 088 ha) aan hom toegeken, met inbegrip van 'n kusstrook van sowat een en 'n half myl (2,4 km) tussen die Riet- en Kleinemondrivier, sowel as 'n erf in Grahamstad. Bowker noem sy nuwe plaas Tharfield en dit bly meer as 'n eeu in besit van sy nakomelinge.
Hoewel dit 'n indrukwekkende vertoning maak, blyk dit spoedig dat dit nie besonder geskik is vir mielies of koring of vir die gekruiste ras merino-Afrikaanse wolskape wat Bowker, een van die eerste wolboere in die Oostelike Provinsie, in 1823 op die proef begin stel nie. Beeste aard beter daar, hoewel Bowker in die jare twintig en dertig deurgaans met skape volhou, veral op Oliveburn. Hy verkoop die wol aan S. Bradshaw se meule en aan 'n hoedefabrikant in Grahamstad.
Gemeenskapsleier
Toe sir Rufane Donkin, die waarnemende goewerneur, op 28 Mei 1821 maj. James Jones as landdros van Albanie aanstel, word Duncan Campbell, George Pigot en Bowker tot heemrade benoem. Ná sy terugkeer uit Engeland aan die einde van die jaar ontslaan lord Charles Somerset hulle egter, aangesien die goewerneur, vol-gens sy seun kol. Henry Somerset nie vriende van Donkin as heemrade wou hê nie.
Bowker was een van die vooraanstaande Setlaars wat op 11 Augustus 1825 die eerste direksievergadering van die Albany Shipping Company op Port Frances (later Port Alfred) bywoon. Die plan was om kushandel in die lewe te roep, maar dit is uit die staanspoor tot mislukking gedoem. Toe die Xhosa's die Kaapkolonie in Desember 1834 binneval met die Sesde Grensoorlog, word Bowker en sy gesin, soos baie ander Setlaars, gedwing om na Grahamstad te gaan, waar hy lid word van die noodlenigingskomitee wat moet toesien dat honderde daklose mense van verblyfplek en voedsel voorsien word.
Met hul terugkeer na Tharfield ontdek hulle dat al hul vee en roerende eiendom gesteel is, terwyl die familie se tafelsilwer, wat inderhaas met hul vertrek begrawe is, nooit weer gesien word nie. Die huis self is egter onbeskadig en die familie kom gou weer op die been.
Gedurende sy laaste jare kweek Bowker vrugte, aalwyne en orgideë op Tharfield, waar hy begrawe sou word. Dit word ook die Bowker-familiekerkhof. Sy graf word deur 'n ruwe grafsteen aangedui.
Nasate
Bowker het nege seuns gehad en almal het 'n leidende aandeel geneem aan die Sesde, Sewende en Agtste Grensoorlog asook aan die lewe op die grens in al sy vertakkings. Hulle was John Mitford Bowker; William Monkhouse Bowker; Miles Brabbin Bowker (1806–'64); Thomas Holden Bowker; Bertram Egerton Bowker (1810–'1907), LWR vir die Kaapkolonie (1879–'83); Robert Mitford Bowker; Septimus Bourchier Bowker (1814–'95); Octavius Bourchier Bowker (1816–'99), die beroemde skut wat die Vrystaters tydens die Basoeto-oorloë help, en James Henry Bowker, soldaat en natuurkenner. Bowker se twee dogters was Anna Maria Bowker (1820–'95), getroud met John Frederick Korsten Atherstone ('n seun van dr. John N. Atherstone), en Mary Elizabeth Barber.
'n Borsbeeld van Bowker in koper is in 1969 gemaak deur 'n nakomeling, Ivan Mitford-Barberton, vir die 1820-Setlaarsgedenkteken in Grahamstad.
Brooklyn, Pretoria
Brooklyn is 'n voorstad van Pretoria, Suid-Afrika. Dit is 'n gesogte, boomryke, gevestigde gebied wat oos van die stadskern geleë is. Dit beslaan weelderige wonings, besighede langs die groter strate soos Duncanstraat en Charlesstraat en luukse winkelsentrums. Dit grens aan die Universiteit van Pretoria in Hillcrest in die noorde, Menlopark in die ooste, Bailey's Muckleneuk en Sunnyside in die weste en Nieuw-Muckleneuk en Waterkloof in die suide. Die Pretoria Boys High School is in die woonbuurt geleë.
Geskiedenis
Brooklyn het sy naam te danke aan James Brooks, 'n landmeter wat gehelp het met die opmeet van die Lourenço Marques-spoorlyn. Brooksstraat, Jamesstraat en Brooks House gedenk ook sy verblyf in Brooklyn.
Brooks was die oorspronklike eienaar van die grond waar Brooklyn vandag geleë is. Hy het die grond in 1886 bekom, en kort daarna vir hom en sy vrou, Catherine, 'n spoggerige herehuis laat bou. Die opstal, bekend as Brooks House, staan vandag nog op Brookstraat 109, en huisves tans die Kweekskool van die Afrikaanse Protestante Kerk (APK).
Ridder
Sedert die 13de eeu vorm die ridders in Europa 'n erflike stand. In militêre opsig maak ridders altyd deel uit van die berede strydmag, die kavallerie (afgelei van Vulgêrlatyn caballus "perd" en caballarius "gewapende ruiter"). Die Afrikaanse, Nederlandse en Duitse terme ridder en Ritter is dan ook etimologies nou verwant aan ruiter en Reiter, net soos die Romaanse terme chevalier, cavaliere en caballero.
Terminologie
Die Middeleeuse brontekste verwys sedert die 12de eeu gewoonlik na ridders as milites (die meervoudsvorm van Latyns miles), ofskoon hierdie Romeinse term oorspronklik "voetsoldaat" beteken. Blykbaar is die betekenis van die woord as gevolg van die sosiale realiteit van die feodale tydperk verander; in die 10de en 11de eeu begin miles ook na die adellike volgelinge van 'n leenheer en na swaar gewapende berede krygers verwys, terwyl voetsoldate dikwels pedites genoem word (afgelei van Latyn pes, genitief pedis "voet").
In teenstelling met die Romeinse gebruik word hooggeplaaste adellikes in Frankryk al eerder milites genoem - moontlik weens die nou verband wat tussen die ontwikkeling van die feodalisme, wat ook militêre diensplig ingesluit het, en die opkoms van swaar gewapende ruiters in die Karolingiese tydperk bestaan.
Warm- en suurnoedels
Warm- en suurnoedels (酸辣 粉) is 'n gereg wat afkomstig is van Sichuan, Volksrepubliek China, en is 'n gewilde deel van Sichuan-geregte. Die noedels word gemaak van stysel afkomstig van ertjies, aartappel, patats of rys.
Ridder
Terminologie
Die Duitse en Nederlandse terme Reiter en ridder is waarskynlik leenvertalings, wat aan die hand van miles en chevalier en hulle onderskeidelike betekenis gevorm is.
Warm- en suurnoedels
Dit is onduidelik wanneer en wie die warm- en suurnoedels uitgevind het. Dit was baie gewild in ten minste die Qin-dinastie en is aanvanklik meestal as straatkos in Sichuan bedien. Maar met verloop van tyd het dit geleidelik al hoe meer mense se smaakknoppies verower. Hedendaags word dit selfs in die topklas-restaurante van China gevind.
Nadat kitsnoedels in Japan uitgevind is, is dieselfde metode in Sichuan vir warm- en suurnoedels gebruik.
Fietas
Fietas was 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika wat nou as Pageview bekend staan. Die woonbuurt is deur Kaapse Maleiers en Suid-Afrikaanse Indiërs bewoon. In die 1970's is die gebied van nie-blanke mense ontruim in terme van die Groepsgebiedewet. Baie huise is gesloop en huise vir witmense is op van die grond gebou. Groot dele het egter onontwikkeld gebly.
Fietas kom in 1893 tot stand toe die ZAR-regering onder Paul Kruger drie sogenaamde lokasies vir Indiërs, Maleiers en swartmense gestig het. In 1903 is vyf erwe aan Indiërs oorgedra en 'n verdere 48 tussen 1904 en 1907 en 112 tussen 1912 en 1934. As gevolg van die gebrek aan wettige blyplek vir nie-blankes trek al hoe meer mense na Pageview. In 1930 word swartmense uit die suide van Fietas na Orlando verskuif en bruinmense en Indiërs trek in hulle plek in. Na 'n huurboikot teen krotmelkers word bruin mense blykbaar vrywillig na die Coronationdorpsgebied en Albertsville verskuif. Na 1940 is meeste van die inwoners van Pageview Indiërs en ontwikkel die buurt 'n bepaalde Indiese karakter met Moskees, Hindoetempels en kerke. Die gewilde 14de Straat inkopie-Mecca raak ook gevestig. In 1943 word die gebied amptelik Pageview genoem ter ere van die burgemeester van Johannesburg, Mnr. JJ Page.
Warm- en suurnoedels
Eienskappe
Die unieke geur kombineer die suurheid van Chinese rysasyn met die geurigheid van pepermentolie. Die gemaalde geroosterde grondboontjies en sojabone bo-op noedels het die besonderse tekstuur van helderheid gegee. Afgesien van rysasyn, rissieolie en grondboontjies / sojabone, bevat dit ook ander bestanddele soos suiker, sout, sojasous, scallion-stukke en gekapte knoffel.
Ridder
Geskiedenis
Omtrent 1000 het die era van die volksverhuising in Europa tot 'n einde gekom, en danksy die stabiele ekonomiese en politieke situasie en nuwe handelsbetrekkinge begin die Europese bevolking geleidelik groei. Die tegnologiese vooruitgang in die landbou lei tot beter oeste, hongersnode en siektes begin afneem, en daar is eerste tendense van verstedeliking - alhoewel 'n tipiese Europese stad in hierdie tydperk meesal minder as 10 000 inwoners het.
Warm- en suurnoedels
Voorbereiding
Die voorbereiding van warm en suurnoedels is relatief maklik en vinnig as u al die regte bestanddele byderhand het. Vir die straatverkopers in Sichuan neem dit net 2-3 minute om die noedels te bedien nadat hulle kliënte se bestellings ontvang het. Dit behels basies 2 stappe 1. Laat die noedels in die kokende water prut. Vir soetrissie-noedels benodig dit slegs 1-2 minute; 2. Meng die noedels met die bestanddele in die regte volgorde - Kry die noedelsop in die bak (die sop kan hoendersous of ander sop wees), voeg rysasyn, sojasous, sout, suiker en chili-olie in die bak, en plaas dan die noedels in die bak, die laaste stap is om grondboontjies / sojabone en scallion-stukke bo-op die noedels te sit.
Sycon lendenfeldi
Sycon lendenfeldi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Ridder
Geskiedenis
Terwyl die nasiestate en hulle konings nog swak is, groei die politieke gesag van plaaslike heersers. Hulle is eintlik vasalle van die konings, maar het in die praktyk dikwels onbeperkte mag in hul eie gebied. Die ontwikkeling van hierdie nuwe stand neem 'n aanvang in Noord-Frankryk en brei vinnig in Wes-Europa uit. Die nuwe klas van ridders word sedert die 11de eeu milites of "soldate" genoem. Die plaaslike heersers ontwikkel tot die welvarende militêre elite van die middeleeuse maatskappy - of hulle nou magtige heersers is of leenhere, wat net gesag oor 'n handvol leenmanne uitoefen. Van kindsbeen af ontvang hulle opleiding in die krygskuns, en danksy hulle rykdom kan hulle ook die dure wapenrusting van 'n ruiter bekostig wat nou algemeen ingevoer word.
Sycon lendenfeldi
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1931 deur Row & Hozawa.
Slag van Colenso
Die Slag van Colenso het tydens die Tweede Vryheidsoorlog tussen die Britse magte en die Boeremagte van die ZAR en die Vrystaatse Republiek op die 15de Desember 1899 plaasgevind.
Ridder
Geskiedenis
Moed en dapperheid, eer en trou is die nuwe ideale van die ridderstand, wat opsetlik ongeletterd wil bly: Enige ander opleiding as dié van die militêre sfeer word as ongeskik geag - dit sou immers verwyfdheid kon voortbring. Uiteindelik is die nuwe ridderideaal besig om hande uit te ruk, en die ridders begin veral in Frankryk voortdurend bloedige vetes teen mekaar voer.
Slag van Colenso
Ontoereikende voorbereiding en verkenning en 'n gebrek aan begeesterde leierskap het gelei tot hoë ongevalle en 'n vernederende nederlaag deur die Britse magte.
Agtergrond
Kort voor die uitbreek van die oorlog is Generaal Sir Redvers Buller aangestel as opperbevelvoerder van al die Britse magte in Suid-Afrika. Met sy aankoms was verskeie Britse garnisoene reeds beleër met baie beperkte kommunikasie tussen hulle. Nadat hy afdelings onder bevel van Lord Methuen en Gatacre na respektiewelik die westelike en sentrale front gestuur het, het hy self bevel van die grootste afdeling oorgeneem en onderneem om hulle te lei om die beleërde dorp, Ladysmith in die hedendaagse KwaZulu-Natal te ontset.
Warm- en suurnoedels
Voorbereiding
Met onlangse ontwikkeling in kooktegnieke, is warm- en suursous vir noedels in fabrieke uitgevind en vervaardig. Dit is maklik om te gebruik en verminder die moeite om die hoeveelhede vir elke bestanddeel reg te kry.
Ridder
Geskiedenis
Die sorgwekkende toestande laat die kerklike owerhede in Frankryk in 1041 die sogenaamde Godsvrede (Latyn: Treuga Dei) afkondig, wat gevegte in vredestyd of tenminste op sekere dae, byvoorbeeld van Donderdag tot Sondag, en op feesdae verbied (in sy oudste vorm, wat in die 10de eeu deur plaaslike biskoppe in Suidoos-Frankryk ingevoer is, geld die Godsvrede hoofsaaklik vir die kerkgeboue en ongewapende burgers). Die militêre stappe wat teen vegtende ridders gedoen is, is weens hulle godsdienstige karakter vroeë voorlopers van die kruistogte.
Slag van Colenso
Britse strategie
Buller was nie in staat om flankaanvalle te loods nie as gevolg van 'n gebrek aan waens en trekdiere en het daarom besluit op 'n direkte frontaanval naby die spoorlyn, wat ook sy kommunikasielyn was.
Buller was van plan om sy 5de Brigade, 'n Ierse eenheid onder bevel van Majoor-generaal Hart te stuur om 'n drif twee myl opstroom van die dorpie Colenso oor te steek.
Ridder
Geskiedenis
Hierdie nuwe sienswyse van die ridder verskil sterk van die oorspronklike kerklike leerstellings, wat steeds 'n onderskeid gemaak het tussen die milites Christi en milites Dei, die soldate van Christus en van God, en die militia saecularis, die sfeer van die wêreldse strydmagte. Aanvanklik is net die apostels en sendelinge as soldate van Christus beskou, tog sluit die term later ook askete en martelaars in. In die Middeleeue is dit monnike wat die geestelike wapens in die stryd teen die duiwel opneem.
Hoedespeldlukwart
Die Hoedespeldlukwart (Oxyanthus pyriformis) is 'n plant wat as struik voorkom maar ook as 'n boom groei wat tot 10 m hoog word. Dit groei in die vogtige immergroenwoude van KwaZulu-Natal. Die spesie is ook inheems in Kenia, Mosambiek en Tanzanië. Die blomme is wit en aantreklik met buise van tot 7 cm lank. Die vrugte is sag en word tot 4 cm lank. Hulle is geel tot ligrooi wanneer hulle ryp is.
Ridder
Die opvoeding van ŉ ridder
Op tienjarige ouderdom het die seuns van die ridderklas die kasteel van hul vader verlaat en in die diens van 'n ander baron of ridder getree. Hierdie voornemende jong ridders is edelknape genoem, en as hulle 'n bietjie ouer was, landedelmanne of landjonkers. Hul opvoeding was straf en streng.