cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mosie Suzman
Privaat lewe
Dr. Suzman het ’n lewendige belangstelling in die kunste en musiek, goeie kos, wyn en sport getoon en was gek oor Persiese tapyte. Hy het na kennis gesmag en graag sy eie ontdekkings gedoen. Ondanks sy bedrywige program het hy getrou elke jaar die vergaderings bygewoon wat sy vrou in haar kiesafdeling gehou het om verslag te doen oor haar werksaamhede van die afgelope jaar. Hy het haar toewyding aan ’n regverdiger bedeling in Suid-Afrika gedeel.
Ressen
Ressen is ’n dorp in die munisipaliteit Lingewaard in die provinsie Gelderland in Nederland.
Duitse Keiserryk
Die Duitse Keiserryk (Duits: Deutsches Kaiserreich, amptelik Deutsches Reich) is die historiese term vir die Duitse Ryk in die tydperk tussen 1871 en 1918. In hierdie periode was Duitsland 'n grondwetlike monargie met 'n federale administratiewe struktuur.
Koninkryk van Ierland
Die Koninkryk van Ierland (Iers: Rioghacht Éireann, Engels: Kingdom of Ireland) was 'n staat geleë in Wes-Europa op die Eiland Ierland. Dit het bestaan van 1542 tot met die Act of Union 1800 wat dit verenig het met die Koninkryk van Groot-Brittanje (1707–1800) om die Verenigde Koninkryk van Groot-Brittanje en Ierland (1800–1922) te vorm.
Duitse Keiserryk
Die Duitse Keiserryk is formeel op 18 Januarie 1871 met die Pruisiese koning Wilhelm I se uitroeping tot Duitse keiser in die spieëlsaal van die kasteel van Versailles gestig. Hierdie eerste Duitse nasionale staat sonder insluiting van Oostenryk as teenspeler van Pruise het onder die heerskappy van die Pruisiese Hohenzollern-dinastie kort ná die oorwinning van die Noord-Duitse Bond en sy Suid-Duitse bondgenote in die Frans-Duitse Oorlog ontstaan.
Volgens sy grondwetlike struktuur was die Duitse Keiserryk 'n federasie van Duitse vorste en Vrye Ryksstede onder die outoritêre gesag van keiser en rykskanselier. Die heersende klas van adellikes het in sterk kontras met 'n samelewing gestaan wat 'n fase van hoë industrialisering en vinnige modernisering binnegetree. Op politieke en godsdienstige gebied het die groeiende Sosiaaldemokratiese beweging en die Rooms-Katolieke Kerk die opposisiekragte gevorm.
In ekonomiese opsig het die vereniging van Duitse lande in 'n gemeenskaplike staat 'n proses van vinnige industrialisering aan die gang gesit wat van die oorspronklik nog sterk agrariese land in die dekades voor die Eerste Wêreldoorlog die tweede belangrikste en modernste nywerheidsland ná die Verenigde State gemaak het, terwyl ook 'n belangrike tersiêre sektor met 'n hoogs ontwikkelde bankbedryf ontstaan het. Die Duitse Keiserryk het sodoende by die Verenigde Koninkryk verbygesteek, een van sy strafste mededingers op ekonomiese en militêre gebied.
Ekonomiese prosesse het maatskaplike verandering in die Duitse Keiserryk versnel. Die nywerheidsomwenteling het gepaard gegaan met 'n ongekende bevolkingsaanwas, grootskaalse binnelandse migrasie en verstedeliking. Die sosiale struktuur van die Duitse samelewing is deur die sterk groei van die stedelike werkersbevolking en – veral vanaf omstreeks 1890 – die opkoms van 'n nuwe middelklas van tegnici, klerke en amptenare ingrypend verander. Die relatiewe bydraes van landbou en ambagte tot die bruto nasionale produk het afgeneem. Die monargiese regeringstelsel het egter verseker dat die sosiale status van Duitse adellikes nie aangetas is nie sodat hulle steeds 'n leidende rol in die leër, die diplomatieke diens en op hoër administratiewe vlakke gespeel het.
Die binne- en buitelandse beleid is tot en met 1890 deur Otto von Bismarck oorheers, die kanselier met die langste ampstermyn in die geskiedenis van die Ryk. Terwyl hy aanvanklik 'n relatief liberale beleid van hervormings gevolg het en met anti-katolieke wette, die sogenaamde Kulturkampf, die invloed van die Rooms-Katolieke Kerk beperk het, het hy ná 1878/1879 begin om die staat se invloed op die ekonomiese en politieke lewe te vergroot. Sy naam word steeds verbind met die invoering van 'n moderne stelsel van sosiale versekering, maar ook sterk optrede teen Sosiaal-Demokratiese stromings.
'n Ander belangrike prestasie was sy ingewikkelde stelsel van ooreenkomste en alliansies met ander Europese moondhede, waaronder die alliansie met Oostenryk-Hongarye in 1879, waardeur vreedsame betrekkinge in Europa bevorder is. Eers in die laaste jare van sy ampstermyn het Duitsland begin om met sy vlootbeleid en koloniale ambisies ander koloniale en militêre, veral die Verenigde Koninkryk, uit te daag.
Na die tydperk ná Bismarck word dikwels as die Wilhelminiese Tydperk verwys. Keiser Wilhelm II het vanaf 1888, nadat Bismarck as rykskanselier ontslaan is, sterk invloed op die Duitse Ryk se buitelandse beleid uitgeoefen. Daar was egter ook ander akteurs wat meegeding het om politieke invloed te wen. So is Wilhelm II se beleid dikwels as onvoorspelbaar en teenstrydig beskou.
Don Dillaway
Don Dillaway (17 Maart 1903 – 18 November 1982) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Platinum Blonde (1931), Pack Up Your Troubles (1932), Men Must Fight (1933), en Frontier Pony Express (1939).
Duitse Keiserryk
Die opkoms van massaorganisasies en -partye en die groter rol van die pers het die openbare mening al hoe belangriker laat word. So het die keiserlike regering die steun van die bevolking deur 'n imperialistiese wêreldbeleid, anti-sosiaaldemokratiese retoriek en wetgewing en die uitbou van die vloot te wen. Op internasionale gebied het hierdie beleid egter net Duitsland se politieke isolasie bevorder en die gevaar van militêre konflikte verhoog.
Toe die Eerste Wêreldoorlog in 1914 uitgebreek het, was die Duitse Ryk in 'n militêre stryd op meerdere fronte verwikkel. Militariste het groot invloed op die binnelandse beleid begin uitoefen, maar hoe meer Duitse soldate gesneuwel het en hoe meer die geallieerde seeblokkade teen Duitsland wanvoeding en hongersnood in die land verskerp het, het die monargie ondersteuning verloor. Eers kort voor die einde van die oorlog is politieke hervormings afgekondig.
Met die nederlaag in die Eerste Wêreldoorlog is tydens die sogenaamde Novemberrewolusie van 1918 die republiek geproklameer. Keiser Wilhelm II het afstand van die troon gedoen, en vervolgens is die Republiek van Weimar deur 'n grondwetlike nasionale vergadering in 1919 as 'n republikeinse staatsvorm met 'n parlementêre demokratiese stelsel gevestig.
Interpretasie deur geskiedkundiges
Oor 'n lang tydperk het geskiedkundiges daartoe geneig om die Duitse Keiserryk as historiese fase en politieke entiteit met 'n benoude perspektief te benader en vanuit sy ondergang in die rewolusie van 1918 en die daaropvolgende politieke ontwikkelinge te ontleed – en dus as 'n lastige erfenis vir die nuwe demokratiese bedeling van die Republiek van Weimar en as wegbereider vir die Nasionaalsosialistiese diktatoriese bewind van Adolf Hitler te beskryf. Politieke en maatskaplike tendense in die Keiserryk, waarop dié perspektief meestal steun, sluit outoritarisme, Obrigkeitsdenken (blindelingse gehoorsaamheid en onderwerping aan die owerhede), die sterk militarisering van die samelewing en sy politieke elites, opkomende antisemitisme (vanaf die 1870's) en radikale nasionalisme vanaf omstreeks 1900 in.
In elk geval het tegnologiese vooruitgang en ekonomiese groei nie die vorming van 'n demokratiese samelewing met gelyke kanse vir almal bevorder nie. Die Brits-Duitse politikus, sosioloog en publisis Ralf Dahrendorf (1929−2009) het die Duitse Keiserryk derhalwe beskryf as 'n industrieel-feodale samelewing waarin adel en die hoër burgerklas gemeenskaplike belange en ideale gedeel en teen die sosiale, ekonomiese en politieke aspirasies van die laer bourgeoisie en werkersklas verdedig het – met maatskaplike en kulturele klasskeiding.
Alice Playten
Alice Playten (28 Augustus 1947 – 25 Junie 2011) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Heavy Metal (1981), Legend (1985), I.Q. (1994), en The Rebound (2009).
Duitse Keiserryk
Interpretasie deur geskiedkundiges
Talle lede van alle klasse is nogtans verenig in hul anti-semitiese gevoelens. Die afguns, waarmee na welgestelde Jode gekyk is, is weerspieël in die diskriminerende optrede van Noordsee-strandoorde teen Joodse toeriste in die laat 19de eeu. 'n Reisgids van 1897 het een van die beweerde besondere "aantreklikhede" en voordele van die eiland Borkum teenoor die nabygeleë Norderney eksplisiet beskryf - die afwesigheid van Joodse badgaste.
Goue tydperk van ekonomie, wetenskap en kultuur
Die geskiedenis van die Duitse Keiserryk word dikwels gereduseer tot dié van 'n militaristiese bewind wat oor 'n onderdanige bevolking geregeer het, terwyl min aandag geskenk word aan die groot stap wat Duitsland tydens die regering van Wilhelm II op ekonomiese, wetenskaplike en kulturele gebied vorentoe geneem het.
Ekonomie
Die maatskaplike orde van die Wilhelminiese tydperk is deur 'n hoë mate van ekonomiese vryheid gekenmerk. Die konstitusionele monargiese regeringstelsel het ope mededinging in 'n vrye markekonomie, regssekerheid, die reg tot privaat eiendom, handels- en beroepsvryheid gewaarborg en 'n doeltreffende administrasie gevestig wat ondanks die groot inwonertal van 65 miljoen in 1891 met slegs 600 000 amptenare gehaltedienste aan burgers gelewer het. Belastingtariewe was relatief laag, ook in vergelyking met die Verenigde Koninkryk of Frankryk, net soos die staatsverbruik van slegs 14 persent (in vergelyking met die latere Bondsrepubliek Duitsland se 47 persent).
Die ekonomiese ontwikkeling van die Duitse Keiserryk is onder meer danksy die bogenoemde faktore deur ononderbroke groei gekenmerk. Terwyl die dekades tussen 1850 en 1870 as die beginperiode van die nywerheidsomwenteling in Duitse gebiede beskou word, het die Keiserryk 'n fase van hoë industrialisering binnegetree. Tussen 1871 en 1914 het die Duitse nywerheidsproduksie versesdubbel en sy uitvoere vervierdubbel. Aan die einde van sy sterkste groeifase tussen die middel van die 1890's en die begin van die Eerste Wêreldoorlog het die Duitse Ryk by die Verenigde Koninkryk verbygesteek om die grootste nywerheidsland in Europa (en die tweede grootste ter wêreld) te word.
Die land het 'n steeds belangriker rol op die wêreldmark gespeel en was een van die strafste mededingers van die Verenigde Koninkryk ten opsigte van die uitvoer van vervaardigde goedere met 'n aandeel van 22 persent kort voor die begin van die Eerste Wêreldoorlog (in vergelyking met die Verenigde Koninkryk se 27 persent).
Ekonomiese historici skryf hierdie sukses veral aan die Ryk se relatief laat industriële ontwikkeling toe. Baanbrekende nuwe tegnologieë, wat reeds vooraf in die Verenigde Koninkryk en Frankryk ontwikkel is, kon maklik deur die Ryk ingevoer word. Terselfdertyd was die Duitse vakbondwese in vergelyking met dié twee pionierlande nog in sy kinderskoene sodat Duitse nyweraars voordeel kon trek uit laer loonvlakke en vervaardigingskoste. Die Duitse Keiserryk was dus 'n laeloonland wat op die wêreldmark teen laer pryse in die vraag na nywerheidsprodukte kon voorsien.
Demografie
Bevolkingsamestelling en -groei in die Duitse Keiserryk is deur migrasieprosesse bepaal wat ongekende vlakke bereik het. Meer Duitsers as in enige ander tydperk het na oorsese bestemmings geëmigreer, terwyl groot getalle buitelandse werknemers hulle in die Ryk gevestig het. Binnelandse migrasie, wat hoofsaaklik deur snelle industrialisering en verstedeliking aangedryf is, was eweneens 'n belangrike faktor. Bevolkingsgroei en jaarlikse fluktuasie het veral in nywerheidstede sterk toegeneem. Die Ryksbevolking het van iets meer as 41 miljoen in 1871 gegroei tot byna 65 miljoen in 1910.
Sonny Tufts
Sonny Tufts (16 Julie 1911 – 4 Junie 1970) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente So Proudly We Hail! (1943), Here Come the Waves (1944), Cat-Women of the Moon (1953), en The Seven Year Itch (1955).
1550
Die jaar 1550 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 50ste jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Tunguska-M1
Die 2K22M Tunguska-M1 (Russies: 2K22 "Тунгуска" - vernoem na die Toengoeskarivier) is 'n Russiesvervaardigde, alles-in-een grond-tot-lugmissiel/artilleriestelsel wat deur rusperbande aangedryf word. Dit het ten doel om vliegtuie, helikopters, en bomme neer te skiet ongeag die weersomstandighede, dag of nag. Die stelsel word hoofsaaklik gebruik om infanterievoertuie en konvooie te beskerm. Die stelsel word uitgeken aan sy GRAOE-kode 2K22M, maar die vervoermiddel self is 'n 2S6M.
'n Enkele Tunguska-stelsel kos ongeveer VS$16 miljoen.
Ontwikkeling
Die stelsel is sedert 1970 ontwikkel met die doel om die ZSU-23-4 te vervang. Die eerste Tunguska's was eers met 4 missiele toegerus maar dit is later uitgebrei tot 8 missiele.
Die Tunguska is ontwikkel om byvoorbeeld helikopterverassingsaanvalle, soos wanneer 'n Rooivalk agter 'n koppie verskuil is en plotseling 'n missiel afvuur, oombliklik teen te staan.
In 1982 is die Tunguska-stelsel operasioneel gereed verklaar maar eers in 1986 operasioneel ontplooi.
Beskrywing
Agter op die geskutskoepel is 'n J-band 1RL144M volgradar (NAVO: Hot Shot) met 'n ontvangssterkte van 18 km. Dit kan selfs teikens identifiseer wat op 'n hoogte van 15 m vlieg. Die radar is toegerus met 'n C/D-band IVV met die GRAOE-kode 1RL138.
Die stelsel kan bewegend skiet maar om die missiele te lanseer moet die stelsel staties wees. Die stelsel kan volledig outomaties teikens aanval, semi-outomaties met die radar wat inligting beskikbaar stel aan die kanonier, of deur 'n optiese metode, waar die radar die afstandsinligting voorsien.
Die 9M311 (NAVO: SA-19/SA-N-11) missiele van die stelsel is dieselfde as dié van die Kashtan nabyverdedigingstelsel, dit word opties gelanseer maar radar beheer die missiele verder.
Ceratopsion axiferum
Ceratopsion axiferum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Argegonium
'n Argegonium (meervoud: argegonieë), van die antieke Grieks αρχη ("begin") en γονος ("nasaat"), is 'n veelsellige struktuur of orgaan van die gametofiet fase van sekere plante wat die ovum of vroulike gameet  produseer en bevat. Die argegonium het 'n lang nek en geswolle basis. Argegonieë is tipies geleë op die oppervlak van die plant se tallus, alhoewel dit in die horingblad omsluit is.
Argegonieë is ook baie kleiner en ingesluit in die megagametofiete van gimnosperme. Die term word nie vir angiosperme of die gnetofiete Gnetum en Welwitschia gebruik nie, omdat die megagametofiet verminder is tot slegs 'n paar selle, waarvan een tot 'n eiersel differensieer. Die funksie van die omringende gameet word tot 'n groot mate deur die diploïedselle van die megasporangium (saadkern) binne die saadknoppie aangeneem.
מורפולוגיה של הצמח - מונחים
Windsorton
Windsorton (voorheen Hebron) is 'n landboudorp in die Noord-Kaap, Suid-Afrika. Die dorp is in die Vaalharts-besproeiingskema geleë op die oewer van die Vaalrivier.
Geskiedenis
Die dorp is later vernoem na PF Windsor, die oorspronklike eienaar van die grond, wat baie bygedra het tot die ontwikkeling van die dorp.
Daar word reeds in 1891 na die dorp as Windsorton verwys in die doopinskrywing van Barkly-Wes se St. Mary's Anglikaanse Kerk met die doop van Martha Emily BROOKS op 7 AUG 1891. Volgens haar doopinskrywing is sy op 14 JUL 1891 te Windsorton gebore.
Derde Slaweoorlog
duimnael|regs|Italië en omliggende area duimnael|regs|upright=1.25|Aanvanklike bewegings van Romeinse- (rooi) en Slawe (blou) magte duimnael|regs|Die gebeure van 72 [[v.C. ingevolge Appianus se weergawe daarvan]] duimnael|regs|upright=1.4|Die Gladiatore mosaïek by die [[Galleria Borghese]] duimnael|Spartacus, deur Denis Foyatier, c. 1830, soos tentoongestel by die [[Louvre. Dit is 'n voorbeeld van 'n moderne, heroïese uitbeelding van Spartacus.]] Die Derde Slaweoorlog was een van drie oorloë wat gevoer is na die uitbreek van 'n slaweopstand teen die Romeinse Republiek. Die derde oorlog het in 73 v.C. ontstaan nadat ongeveer 70 gladiatore onder leiding van die slaweleier Spartacus uit 'n gladiatoreskool in Capua ontsnap het.
Bille
Die Bille is 'n klein rivier in die noorde van Duitsland, in die deelstate Hamburg en Sleeswyk-Holstein. Die Bille ontstaan by die gemeente Linau en die uitmonding is na 65 kilometer in die Elbe in die stad Hamburg.
Derde Slaweoorlog
Begin van die opstand
Nadat Spartacus en die ander gladiators ontsnap het, het hulle by herehuise van adelikkes en ryk Romeine aangegaan waar hulle die slawe bevry het. Hierdie slawe het by Spartacus en sy gladiatore aangesluit en gevolglik het sy leër aansienlik gegroei. 'n Groot deel van die leër van die Romeinse Republiek was nie teenwoordig tydens hierdie opstand nie omrede hulle elders oorloë gevoer het. Die opstandelinge het op Vesuvius naby Pompeii 'n verdedigingskamp opgerig. Op daardie tydstip het die leër nie slegs uit slawe bestaan nie, maar ook tweederangse burgers wat deur die Romeine onderdruk is. Die Romeinse senaat het twee keer 'n leër teen die opstandelinge gestuur, maar Spartacus en sy leër het beide kere met slim taktiek daarin geslaag om die Romeine te verslaan.
Vorming van 'n leër
Nadat hulle verskeie gevegte teen die Romeinse leër gewen het, het die opstandelinge suidwaarts getrek en meer slawe onderweg bevry. Volgens die historikus Appianus het Spartacus se leër uit ongeveer 70,000 mans en vroue bestaan. In die suide het Spartacus en die ander gladiatore besluit om die slawe op te lei met die kennis en tegnieke wat hulle tydens hulle tyd as gladiatore opgedoen het. Hulle het op hierdie wyse probeer om 'n professionele leër te vorm.
Verdeling van die hoofleër
In 72 v.C. is die hoofleër in twee verdeel. 'n Deel van die leër was onder leiding van die Galliër Crixus, wat soveel moontlik Italiaanse stede wou plunder, in teenstelling met Spartacus en sy leër wat uit Italië wou vlug. Nadat die hoofleër in die suide verdeel het, het Crixus se leër voortgegaan om die Italiaanse stede te plunder. Hulle is egter deur die Romeinse leër afgemaai. Toe Spartacus hierdie nuus hoor was hy woedend en het hy besluit om die Romeine uit te daag tot 'n tweegeveg uit vergelding teen Crixus se nederlaag.
Slag van Mutina
Op pad noordwaarts het Spartacus twee legioene teëgekom wat gelei is deur die Romeinse konsul Gaius Cassius. Die geveg wat hierop gevolg het staan bekend as die Slag van Mutina (moderne Modena). Nadat die opstandelinge die stryd gewen het, het hulle na die Noorde getrek ten einde Italië te ontvlug. Toe hulle die Alpe bereik het wou 'n groot deel van Spartacus se leër egter nie meer vlug nie maar omdraai om Rome omver te werp. Na al hul oorwinnings was hulle selfversekerd genoeg om dit te waag. Spartacus het besluit om saam met hulle te gaan eerder as om met 'n kleiner leër uit Italië te vlug.
Terugslag vanuit Rome en die einde van die opstand
In Rome is Marcus Licinius Crassus deur die Senaat aangestel om die opstandelinge te verslaan. Crassus was 'n ervare bevelvoerder en het op daardie stadium reeds in verskeie oorloë geveg. Onder sy leiding het die Romeinse leër daarin geslaag om van die opstandelinge te oortuig om oor te gee en sodoende die leër te laat krimp. Baie meen dat die sukses van Crassus se leër te danke was aan sy uitgeslape taktiek. Wanneer die manskappe in sy leër fouteer het, het hulle swaar lyfstraf ontvang. Die doel hieragter was om sy leër banger vir hom as vir Spartacus en sy leër te maak. Spartacus en die opstandelinge is al verder in Suid-Italië ingedryf, en het dus nêrens heen gehad om te vlug en te hergroepeer nie. Hulle het na Sisilië gevlug maar is onderweg deur die seerowers verraai wat hulle gehelp het om die oorkruising te maak. Crassus, maar ook generaals Pompeius en Lucullus, het suidwaarts getrek. Hier het hulle die laaste geveg teen die opstandelinge gevoer, waartydens Spartacus om die lewe gebring is. Die oorblywende 6000 opstandelinge is deur die Romeinse leër langs die Via Appia gekruisig, wat in daardie dae 'n belangrike Romeinse weg was. Dit moes as waarskuwing gedien het vir enige persone wat dit oorweeg het om in opstand te kom. Spartacus se lyk is egter nooit gevind nie.
Ceratopsion clavatum
Ceratopsion clavatum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ceratopsion en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1898 deur Thiele.
Daijiro Takakuwa
Daijiro Takakuwa (gebore 10 Augustus 1973) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het slegs en keer vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Seealpe
duimnael|regs|250px|Die Seealpe Die Seealpe (Frans: Alpes Maritimes, Italiaans: Alpi Marittime) is 'n bergreeks in die westelike deel van die Alpe, in die grensgebied tussen Frankryk en Italië. Die Cottiese Alpe sluit in die noorde en die Provensaalse Alpe in die weste by die Seealpe aan. Hulle word in die ooste deur die bergpas Colle di Tenda van die Liguriese Alpe geskei. Uitlopers van die Seealpe strek in die suide tot by die kus van die Middellandse See.
Die hoogste bergspits is die Punta Argentera met 3 297 meter, terwyl die Mont Clapier die suidelikste bergpiek van die Alpe met 'n hoogte van meer as 3 000 meter is. Groot dele van die Seealpe is geleë in die Nasionale Park Mercantour.
Helhoek, Gelderland
Helhoek is ’n nedersetting in die munisipaliteit Duiven in die provinsie Gelderland in Nederland.
Tomas Ambt Kofod
Tomas Ambt Kofod (gebore 8 Januarie 1953) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Testaments: Of One Fold and One Shepherd (2000) en 17 Miracles (2011), en in die televisiereeks Rita (2012).
Kanadese Grand Prix
Die Kanadese Grand Prix (in Frans bekend as die Grand Prix du Canada) is 'n motorwedren wat sedert 1961 jaarliks in Kanada gehou word. Dit vorm deel van die Formule Een Wêreldkampioenskapsreeks sedert 1967.
Respelhoek
Respelhoek is ’n nedersetting in die munisipaliteit Berkelland in die provinsie Gelderland in Nederland.
Sporangium
'n Sporangium (meervoud: sporangia, sporangieë of sporangiums) is 'n plant- of swamstruktuur wat spore produseer en bevat. Sporangieë kom voor in angiosperme (bedeksadige plante), gimnosperme (naaksadiges), varings, varingagtiges, mosse, alge, en swamme.
Mikrosporangieë is die strukture op die meeldrade van blomme genaamd anters of helmknoppies en die stuifmeel-produserende strukture op die mikrosporofille van manlike keëls van keëldraende plante.
Megasporangieë is vergelykbare "vroulike" strukture op hierdie plante wat geassosieer word met die blom vrugblaar en die megasporangiële keël.
Varings
Op varings is die volwasse plant is 'n sporofiet wat sporangieë, klein gesteelde sakkies wat meiospore ontwikkel op alle of slegs sommige blare (genaamd sporofille as sporangieë teenwoordig is). Die spore is aan die onderkant van die blare.
Mosse
In mosse is die klein kassie wat bokant die plantegroei op 'n dun steel uitrys 'n sporangium wat baie keer 'n kapsule genoem word, wat, soos by varings, meiospore produseer. Die sporofietiese (diploïed) groeisel ontstaan uit die gametofietiese (haploïed) argegonium nadat die ovum bevrug is. Die sporofiet het aanvanklik 'n mate van chlorofil, maar word later bruin en word afhanklik van die gametofiet vir voeding, wat deur die poot (basis van die steel) geplant in die argegoniale weefsel opgeneem word.
As ontwikkelingsvolgorde vir kategorisering gebruik word, word, eusporangia en leptosporangia as gedifferensieerde onderskei in vaatplante. In 'n leptosporangium, wat slegs in varings aangetref word, behels ontwikkeling 'n enkele aanvanklike sel wat die steel, wand, en spore binne die sporangium word. Daar is ongeveer 64 spore in 'n leptosporangium. In 'n eusporangium, karakteristiek van alle vaatplante en sommige primitiewe varings, is die aanvanklike selle in 'n laag (byvoorbeeld meer as een). 'n Eusporangium is groter (bevat dus meer spore), en die wand daarvan bestaan uit vele lae. Alhoewel die wand gerek en beskadig kan wees wat daartoe lei dat slegs een sellaag oorbly.
'n Tros sporangieë wat tydens ontwikkeling saamgesmelt geraak het word 'n sinangium genoem. Hierdie struktuur is die prominentste in Psilotum en Marattiaceae soos Christensenia, Danaea en Marattia.
Sferoïde
'n Sferoïde is 'n kwadratiese oppervlak en die omwentelingsfiguur van 'n ellips. 'n Ellipsoïde waarvan twee strale gelyk is, is 'n sferoïde. Wanneer die twee gelyke strale kleiner as die derde is, word dit 'n oblate, of afgeplatte sferoïde genoem, maar wanneer die twee gelyke strale langer as die derde straal is, is die resultaat 'n prolate sferoïde.
Sporangium
Swamme
In swamme kan die sporangium of vrugliggaam baie vorms het. Die bekendste is die paddastoel wat 'n hoed or mus het waaronder die himenium hom bevind wat kiewe of porieë het, maar dit kan ook 'n stuifbal wees of soos 'n jellie lyk.
Sferoïde
Die aarde (en ook ander planete) word gereeld voorgestel as 'n afgeplatte sferoïde.
Volume
Die volume van een prolate sferoïde is: Die volume van 'n oblate sferoïde is:
Waarin:
Oppervlakte
Die oppervlakte van 'n prolate sferoïde is by benadering:
Vir 'n oblate sferoïde is die oppervlakte by benadering:
Waarin e die eksentrisiteit van die ellips is, gedefinieer as:
Musiekgroep
'n Musiekgroep is 'n musikale term wat na 'n groep musikante verwys. Wanneer daar tussen 'n musikant en 'n musikus onderskei word, kan 'n groep musici as 'n ensemble beskryf word. Dit is egter algemeen die geval dat die term "musiekgroep" vir groepe klassieke sowel as moderne musici of musikante gebruik word.
1551
Die jaar 1551 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 51ste jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Vodacom
Vodacom is 'n Suid-Afrikaans-gebaseerde mobiele telekommunikasie-maatskappy, en was die eerste van sy soort in Suid-Afrika. Vodacom is in kompetisie met vier ander selfoonmaatskappye in Suid-Afrika, naamlik MTN, Cell C, Telkom Mobile en Virgin Mobile. Dit is ook die voorste sellulêre diensverskaffer in Suid-Afrika met meer as 23 miljoen intekenaars. Vodacom was ook die eerste diensverskaffer om 'n 3G-netwerk in Suid-Afrika bekend te stel, en die maatskappy bied ook HSDPA.
Vodacom is deel van die globale Vodafone-selfoonreus.
Vodacom bied GSM-dienste in:
Die maatskappy verskaf dekking op Kilimanjaro wat die tweede hoogste piek op aarde is wat deur GSM gedek word.
Aandeelhouers
Vodacom is in 1993 gestig as 'n gesamentlike werksooreenkoms tussen drie maatskappye:
Vodafone besit 99,8% van VenFin, wat beteken dat Vodafone 'n 50%-aandeel in Vodacom het. In November 2005 het Vodafone ooreengekom om VenFin vir R16 miljard (€2 miljard) oor te koop. In 2002 het Telkom van sy aandele aan Vodafone verkoop, wat nou 63% van Vodacom besit.
James Dime
James Dime (19 Desember 1897 – 11 Mei 1981) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente White Woman (1933), Nada más que una mujer (1934), en A Woman Is the Judge (1939).
Geelbekneushoringvoël
Die Suidelike geelbekneushoringvoël (Tockus leucomelas) is 'n algemene amper-endemiese standvoël in doringveld en droë breëblaarboomveld. In Engels staan die voël bekend as die Southern yellow-billed hornbill.
Identifikasie
Die voël is 48 – 60 cm lank en weeg 132 – 240 g. Die kenmerkende geel, krom snawel is groot in vergelyking met sy liggaam en kan verantwoordelik wees vir 1/6de van die hele lyflengte. Manlike snawels is gemiddeld 90 mm lank terwyl vroulike snawels gemiddeld 74 mm is. Mannetjies is oor die algemeen groter as wyfies, maar daar is oorvleueling tussen die geslagte. Die verskil in grootte van die snawel is 'n redelik betroubare manier om geslag te onderskei in wilde neushorings.
Julie Kolbeck
Julie Kolbeck (gebore 22 Oktober 1991) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent The Art of Crying (2006).
Geelbekneushoringvoël
Identifikasie
Die vlerkdekvere is gespikkel, die borskant is lig en die nek grys. Tydens vlug vertoon die voël sy wit binneslagvere en buitestert soortgelyk aan die rooibekneushoringvoël. Die jong voëltjie het 'n kleiner snawel en korter snawelrif en sy kop en keel is donkerder.
Die Suidelike geelbekneushoringvoël se oë is gewoonlik geel, alhoewel bruin ook hier-en-daar voorkom. Die vel rondom die oë en die kiesstreep is pienkerig. Die verwante Oostelike geelbekneushoringvoël van Noordoos-Afrika het swartkleurige vel rondom die oë, nie pienkerig nie.
Verspreiding en habitat
Hierdie voëls is byna-endemies aan die droë savannas van Suider-Afrika, waar hulle oor alle lengtegrade, van Angola en Namibië in die weste tot Mosambiek en KwaZulu-Natal in die ooste, insluitende Botswana, Zimbabwe en noordelike Suid-Afrika gevind kan word.
Die geelbekneushoringvoël leef meestal in droë oop savannas, maar hulle is ook teenwoordig in bosveld, waar hulle doring- en breëblaarbosse verkies. Die hoogste gerapporteerde konsentrasie van die suidelike geelbekneushoringvoël is in oop mopaniestruikveld.
Gedrag
Die geelbekneushoringvoël is aktief in die oggend, dag en aand. In die nag slaap hulle hoog in 'n boom, sodat hulle nie opgevreet sal word nie. Hulle kan alleen, in paartjies of in klein groepies gevind word. Hulle is oor die algemeen geneig om alleen te bly, tensy dit paarseisoen of broeiseisoen is, of as daar plaaslike migrasie gedurende die droë seisoen geskied.
Die geelbekneushoringvoël word dikwels gesien op soek na kos op die grond of in struike. Dit sal nie in die grond grawe nie, maar sal vullis omkeer om insekte te vind. Dit word ook gewaar waar dit insekte agtervolg deur daaragter te spring.
Hulle is oor die algemeen stil en sal hul gebiede verdedig met uitgebreide vertonings. Gedurende die droë seisoen sal hulle egter wyd uitreik op soek na kos. Pare is gewoonlik monogaam en het 'n duidelike verdeling van take tussen mannetjies en wyfies.
Erik VI van Denemarke
Erik VI of Erik Menved (1274 – 13 November 1319) was van 1286 tot 1319 koning van Denemarke. Hy was die seun van Erik V en Agnes van Brandenburg. Hy het in 1286 op 12-jarige ouderdom koning geword nadat sy pa vermoor is. Sy ma het tot in 1294 namens hom regeer.
Regentskap
Eric Menved se bewind was ’n sentrale tyd tydens die “Tydperk van Agteruitgang" in Denemarke (van 1241 tot 1340). Sy vroeë bewind – onder sy ma en haar Duitse familie – is beïnvloed deur onrus weens die moord op sy pa.
Geelbekneushoringvoël
Gedrag
Dit is bekend dat hul tot 20 jaar in aanhouding kan oorleef, alhoewel hul lewensduur in die natuur nog onbekend is.
Erik VI van Denemarke
Regentskap
Die eerste daad van die nuwe regering was ’n moordverhoor. ’n Groep adellikes is binne ’n dag skuldig bevind. Daar is op hul eiendom beslag gelê en hulle is uit Denemarke verban. Selfs die pous het betrokke geraak en die skuldiges uit die kerk geban.
Die vonnis was twyfelagtig. Daar kon nie bewys word dat een van die beskuldigdes in die omgewing van die moord was nie. Hulle is nie toegelaat om onskuldig te pleit nie en ondanks die onduidelike omstandighede rondom die moord het die jurie binne ’n dag hul uitspraak gelewer. Dit is ook onduidelik wat die betrokkenes sou bereik het deur die koning te vermoor.
Geelbekneushoringvoël
Vlug en roep
Die Suidelike geelbekneushoringvoël het 'n deurdringende geroep. Dit kan egter 'n wye verskeidenheid geluide maak, soos 'n gefluit, gekreun en gekakkelary. Hulle sal hul harde roepe gebruik om hul gebied af te merk of vir langafstandkommunikasie. Soos ander Tockus, word hul klanke dikwels deur opvallende fisiese vertoon vergesel.
Dieet
Geelbekneushoringvoëls vreet meestal geleedpotiges, veral termiete, kewers, larwes, sprinkane en ruspes. Daar is ook opgemerk dat hulle duisendpote en skerpioene vreet. Hulle sal soms klein soogdiere eet as hulle kan. Om hul dieet aan te vul, sal hulle gereeld bessies, vrugte, neute en eiers van ander spesies eet. Hul gebruik hul snawels as 'n knyptang, deur hul kos tussen die punte te hanteer en dit dan terug in hul keel te gooi waar die kort, stomp tong sal help om die kos af te sluk. Die binnekantse snyrande van die snawel is getand om die afbreek en verkleining van voedsel te vergemaklik. Die meeste van die kos word van die grond af, of uit lae plantegroei, opgepik.
Voortplanting en nesmaak
Die teelseisoen begin wanneer die eerste herfsreën val. Die broeiseisoen duur van September tot Maart met die piek van eierlê tussen Oktober en Desember. Eiers word gedurende die nat seisoen gelê, dus sal verskillende gebiede verskillende pieke hê volgens die plaaslike reënseisoen, wat saamval met die piekreënval van die jaar.
Erik VI van Denemarke
Bewind
In dié tyd is Jens Grand gekies as nuwe Aartsbiskop van Lund. Hy het die bannelinge gesteun, vir hulle grond gegee en hom openlik uitgespreek teen die koning en sy broer. Die koning het gelas dat biskop Jens gearresteer word. Hy is in kettings na ’n tronk geneem, waar hy in haglike omstandighede gevange gehou is. Ná twee jaar het hy ontsnap en na Rome gevlug waar hy sy saak aan die pous gestel het. Die pous het die koning dadelik uit die kerk geban en ’n interdiksie teen die hele Denemarke uitgevaardig tot die land 49 000 silwer mark aan die biskop betaal het.
Geelbekneushoringvoël
Voortplanting en nesmaak
Jong voëls word seksueel volwasse wanneer hulle een jaar oud is. Voordat die werklike paring egter plaasvind, is daar die hofmakery van die wyfies, wedersydse verekammery, kopulasie en die uitsoek van geskikte nesmaakplekke wat gedoen moet word.
Erik VI van Denemarke
Bewind
Denemarke kon of wou nie so ’n groot bedrag bymekaarmaak nie en het vier jaar onder die interdiksie gely. In 1302 het koning Erik aan die pous geskryf en om genade gevra. Hy het hom daarna in die openbaar verneder. Die boete is met 80% verminder, die interdiksie is afgeskaf en aartsbiskop Jens is na ’n ander plek gestuur waar hy uit Erik se hare sou bly.
Geelbekneushoringvoël
Voortplanting en nesmaak
Sodra die manlike geelbekneushoringvoël gepaar het, sal hy by sy maat bly en 'n grondgebied vestig wat hy ook sal verdedig. Die neste word tussen 1 en 12 meter van die grond in natuurlike holtes in bome, kranse of grondbanke gebou. Die mannetjie gaan dan voort om bas, blare en gras aan te dra wat op die bodem van die nes geplaas sal word. Gedurende hierdie tyd sal die wyfie haarself binne-in die nes verseël deur die ingang met 'n muur van haar uitskeidings, kosreste en modder toe te messel. Die mannetjie sal help deur modder vir haar te bring om mee te werk.
Erik VI van Denemarke
Bewind
Erik was dol oor ridderspele en het groot bedrae uit die skatkis gebruik vir sy vermaak. Op een van dié toernooie het die koning vir ’n maand se wyn en bier betaal vir enigiemand wat wou drink. Hy het ook vir die versorging van al die perde betaal. Hy het nuwe en ongewone belastings ingestel om vir sy uitgawes te betaal. Toe dit nie genoeg was nie, het hy groot bedrae van Duitse adellikes geleen en selfs dele van Denemarke verpand. Hy het verskeie ekspedisies na Duitsland gestuur om nuwe grondgebied in te palm om Denemarke se posisie as ’n groot Skandinawiese moondheid te herstel.
Ceratopsion cuneiforme
Ceratopsion cuneiforme is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Erik VI van Denemarke
Bewind
In 1312 het ’n groot hongersnood Denemarke getref en toe die koning dieselfde belasting as tevore eis, het die boere in Seeland gerebelleer. Erik het die opstand wreed onderdruk en honderde boere buite Kopenhagen laat hang. Die volgende jaar het die boere en adellikes weer gerebelleer. Mense wat nie die rebelle wou help nie, is in hul eie huise opgehang. Erik het die rebellie dié keer onderdruk met huursoldate van Duitsland. Die adellikes wat betrokke was, is verban en hul eiendom gekonfiskeer.
Aubrey Plaza
Aubrey Plaza (gebore 26 Junie 1984) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Safety Not Guaranteed (2012), The To Do List (2013), Mike and Dave Need Wedding Dates (2016), en Dirty Grandpa (2016).
Ceratopsion cuneiforme
Die spons behoort tot die genus Ceratopsion en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1970 deur Bergquist.
Erik VI van Denemarke
Bewind
In 1313 het Erik al die koninkryk se eiendom in Suid-Jutland aan die hertog verkoop. Van 1315 tot 1317 het die oes weer misluk. Daar was niks om te belas nie en die skatkis was leeg. Erik moes nog dele van Denemarke afstaan en toe hy in 1319 dood is nadat hy al 14 sy kinders oorleef het, was Denemarke bankrot.
Meter per sekonde
Meter per sekonde is 'n SI afgeleide eenheid van spoed (skalaar) en snelheid (vektor), wat gedefinieer word deur die afstand in meter gedeel deur die tyd in sekonde. Die simbool word algemeen as m/s en soms as m·s-1 geskryf.
Omrekenings
1 meter per sekonde is gelyk aan:
Keiji Kaimoto
Keiji Kaimoto (gebore 26 November 1972) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Tom Tully
Tom Tully (21 Augustus 1908 – 27 April 1982) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Destination Tokyo (1943), Intrigue (1947), The Caine Mutiny (1954), en Coogan's Bluff (1968).
Geelbekneushoringvoël
Voortplanting en nesmaak
Die enigste opening wat opgelaat bly, is 'n vertikale spleet van bo na onder. Die mannetjie gee die kos met sy bek aan deur die spleet. Die wyfie en kuikens se uitskeidings word ook deur die spleet uitgewerp. Die vertikale spleet sorg vir goeie lugsirkulasie deur konveksie en wanneer dit gepaard gaan met houtmure, bied dit goeie isolasie.
Neste bevat gewoonlik 2-6 eiers wat ongeveer 24 dae neem om uit te broei. Die eiers is wit, ovaal en het fyn ge-etsde skulpe. Die kuikens word naak gebore met 'n pienk vel. Hulle en die wyfie word gevoed deur die mannetjie wat kos terugbring en dit deur die spleet laat val. Die meeste neste het 'n lang vlugtonnel vir ingeval 'n roofdier by die nes inbreek om hulle te vreet.
Die wyfie benut die feit dat sy "in gevangenis" is deur al haar vlug- en stertvere gelyktydig af te skud, en dit weer terug te groei gedurende die tyd wat sy by die kuikens bly. Sodra die kuikens halfgroeid is, sal die wyfie uit die nes breek om meer ruimte te skep, en om die mannetjie te help. Die kuikens sal die muur self herbou en voortgaan om deur die spleet deur die ouers gevoed te word. Sodra die kuikens volgroeid is, sal hulle uit die nes breek en begin vlieg.
Vlag van Duitsland
Die nasionale vlag van Duitsland (Duits: Flagge Deutschlands) bestaan uit drie ewe groot horisontale bane in die nasionale kleure swart, rooi en goud (Duits: Schwarz-Rot-Gold). Die vlag is in 1919 tydens die kortstondige Republiek van Weimar vir die eerste keer goedgekeur en is tot 1933 in gebruik.
Johannes VI Kantakouzenos
Johannes VI Kantakouzenos (Grieks: Ἰωάννης Ϛʹ Καντακουζηνός, Iōannēs VI′ Kantakouzēnos; Latyn: Johannes Cantacuzenus; omstreeks 1292 - 15 Junie 1383 ) was ’n Griekse edelman, staatsman en generaal. Hy het onder Andronikos III Palaiologos gedien en was die regent van Johannes V Palaiologos voordat hy van 1347 tot 1354 uit eie reg as keiser van die Bisantynse Ryk regeer het. Hy is deur Johannes V van die troon gesit en het in ’n klooster afgetree onder die naam Joasaph Christodoulos. Hy het die res van sy lewe as ’n monnik en historikus deurgebring. Met sy dood op 90 of 91 was hy die langs lewende Romeinse keiser.
Vlag van Duitsland
Duitsland se twee kompeterende tradisies van nasionale kleure, swart-rooi-goud en swart-wit-rooi, speel ’n belangrike rol in die Duitse geskiedenis. Die swart-rooi-goud-driekleur het sy eerste verskyning êrens in ’n van Duitsers bevolkte soewereine staat in 1778 gehad en tydens die rewolusies van 1848 ’n wyer bekendheid verwerf.
Johannes VI Kantakouzenos
Lewe
Johannes Kantakouzenos is in Konstantinopel gebore as die seun van Michael Kantakouzenos, goewerneur van die Morea; volgens Donald Nicol kon hy ná sy pa se dood gebore en as ’n enigste kind grootgemaak gewees het. Hy was deur sy ma, Theodora Palaiologina Angelina, verwant aan die destyds regerende keisershuis, Palaiologos. Sy vrou, Eirene Asanina, was ook ’n kleinniggie van keiser Andronikos III Palaiologos.
Kantakouzenos het met Andronikos III bevriend geraak en was een van sy groot ondersteuners in sy stryd teen sy oupa, Andronikos II Palaiologos. Toe Andronikos III in 1328 keiser word, is Kantakouzenos in ’n hoë posisie aangestel. Hy is in Junie 1341 aangewys as die regent van Andronikos se opvolger, die negejarige Johannes V Palaiologos.
Kantakouzenos het verskeie kere geweier om as medekeiser aangestel te word en wou ook ná Andronikos III se dood nie die troon bestyg nie. Hy het daarop aangedring dat Johannes V die regmatige opvolger is. Johannes se ma, Anna, het hom egter van verraad begin verdink. In September 1341 is sy regentskap omvergewerp terwyl hy uitstedig was om ’n leër gereed te kry teen die Kruistogprinsdomme wat steeds dele van die Peloponnesos beheer het. Hy het met die troonrowers probeer onderhandel, maar dit het misluk en sy leër het opdrag gekry om te ontbind. Intussen is sy familie in Konstantinopel verban of in die tronk gegooi, en die nuwe regente het beslag op hulle eiendom gelê. Sy ma, Theodora, is dood weens die mishandeling wat sy moes verduur terwyl sy in huisarres was.
Erik VI van Denemarke
Huwelik en kinders
Erik het in Junie 1296 getrou met Ingeborg Magnusdotter van Swede. Sy het agt seuns gehad wat jonk dood is, sowel as ses miskrame, onder andere:
Johannes VI Kantakouzenos
Lewe
Sy leër het die nuwe regente se opdragte geïgnoreer en Kantakouzenos as Johannes VI tot keiser verklaar. Hy het dit aanvaar en die rol aangeneem van Johannes V se junior heerser.
Bewind
thumb|190px|Johannes VI as keiser (links) en as monnik. Ná ’n burgeroorlog van ’n paar jaar het Johannes VI ’n ooreenkoms met die Ottomaanse Ryk aangegaan – hy het sy dogter, Theodora, aan Orhan gegee vir sy harem en hom toegelaat om Griekse Christene as slawe te neem. In 1347 het Johannes VI Konstantinopel seëvierend binnegegaan. Keiserin Anna en Johannes V het ingestem dat Johannes VI 10 jaar lank as senior keiser sal regeer. Teen dié tyd sou Johannes V meerderjarig wees en die mag gelykop met Kantakouzenos deel.
Tydens Johannes VI se bewind is die ryk, wat reeds verdeel, verarm en verswak was, steeds van alle kante aangeval – onder meer deur Genua. Johannes VI het toe ’n ooreenkoms met die Republiek Venesië aangegaan ter wille van vlootbeskerming. Teen 1351 het Serwië Albanië, Masedonië en Epirus verower. Weer het Johannes VI ’n ooreenkoms met die Ottomane aangegaan en kon hy verdere invalle keer.
Teen 1353 wou hy die belasting verhoog om die regering se skuld te betaal, maar dit was nie ’n gewilde besluit nie. Johannes V het hom einde 1354 van sy mag gestroop. Johannes VI het daarna as Joasaph Christodoulos in ’n klooster afgetree. Hy is op die Peloponnesos dood.
Vlag van Duitsland
Reeds voor dié rewolusie het die Bundestag die kleure op 9 Maart 1848 goedgekeur. Die Frankfurtse Parlement van 1848/1849 het in Desember met ’n keiserlike wet gevolg. Die vlag was so algemeen dat dit nie eens in die grondwet van Maart 1849 genoem is nie. Na sy restourasie van 1850/1851 het die Bundestag tot in 1863 geen verdere gebruik van die vlag gemaak nie. Die Noord-Duitse Bond het in sy grondwet die kleure swart-wit-rooi goedgekeur.
Met die vorming van die kortstondige Republiek van Weimar ná die Eerste Wêreldoorlog is die driekleur as nasionale vlag van Duitsland goedgekeur. 16 jaar later, ná die Tweede Wêreldoorlog, is die driekleur in 1949 weer as driekleur van die twee state van Wes- en Oos-Duitsland goedgekeur. Tot en met die byvoeging van die Oos-Duitse wapen in 1959 was die twee vlae identies. Sedert die Duitse hereniging op 3 Oktober 1990 dien die swart-rooi-goud-driekleur as vlag van die herenigde Federale Republiek Duitsland (of Bondsrepubliek Duitsland).
Ná die Oostenryks-Pruisiese Oorlog van 1866 keur die Pruisies gedomineerde Noord-Duitse Bond ’n driekleur van swart-wit-rooi as sy vlag goed. Hierdie vlag word later die vlag van die Duitse Keiserryk, nadat dit tydens die Unifikasie van Duitsland onder leierskap van die Pruisiese koning, wat toe die Duitse Keiser sou word, verenig is. Dié vlag was tot die einde van die Eerste Wêreldoorlog in 1918 in gebruik en is deur die driekleur van swart-rooi-goud vervang. Swart, wit en rooi is in 1933 met die oprigting van Nazi-Duitsland onder Adolf Hitler weer as nasionale kleure goedgekeur, waarmee die Duitse republikeinse kleure deur die keiserlike kleure tot en met die einde van die Tweede Wêreldoorlog vervang is.
Die kleure van die moderne vlag word met die republikeinse demokrasie wat in 1848 vir die eerste keer voorgestel is, ná die Eerste Wêreldoorlog opgerig en ná die Tweede Wêreldoorlog herstel is, geassosieer en verteenwoordig Duitse eenheid en vryheid. Tydens die Republiek van Weimar verteenwoordig swart-rooi-goud die demokratiese, sentralistiese en republikeinse politieke partye, soos binne die Reichsbanner Schwarz-Rot-Gold wat deur lede van die Sosiaaldemokratiese, Sentrum en die Demokratiese partye ter verdediging van die republiek teen regse en linkse ekstremiste gestig is.
Die 19de-eeuse Rewolusioniste wat die vlagkleure as klere gedra het, het na die vlag as “Dreifarb” verwys, die Duitse vertaling van die term “Trikolore”. Die vlag van Duitsland het geen amptelike naam nie, maar word algemeen net Schwarz-Rot-Gold (“swart-rooi-goud”) genoem. Daarbenewens is die sinoniem Bundesfarben (“federale kleure”) gebruiklik; in die volksmond word dié vlag ook Deutschlandflagge (“Duitslandvlag”) genoem. Seevaarders verwys soms na die vlag as “Adenauer”, genoem na die eerste Duitse bondskanselier Konrad Adenauer.
Oorsprong
Die Duitse verbintenis met die kleure swart, rooi en goud het in die radikale 1840's verskyn, toe die swart-rooi-goud-vlag as kenteken teen die konserwatiewe Europese orde gebruik is, wat ná die nederlaag van Napoleon Bonaparte opgerig is.