cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edinburgh Rugby
2008-2011
’n Nederlaag van 29–28 teen Biarritz op 10 April 2010 het die Ospreys van ’n eerste halfeindstryd in die Heinekenbeker ontneem. Op 29 Mei 2010 het die Ospreys egter die Keltiese Ligabeker gewen deur Leinster met 17–12 in die eindstryd op die RDS Arena te klop. In die volgende seisoen kon die Ospreys nie weer dieselfde hoogtes bereik nie. Hoewel hulle in die Heinekenbeker al hul tuiswedstryde gewen het, kon hulle geen wegwedstryde wen nie. Hulle het ook op Thomond Park teen Munster in die kwarteindstryd van die Keltiese Ligabeker vasgeval.
2012–
In 2012 is Steve Tandy, vroeër ’n speler vir die Ospreys, as nuwe hoofafrigter aangewys. Hy het Sean Holley vervang, wie se laaste wedstryd ’n wegnederlaag teen Biarritz was. Die nederlaag was die einde van nog ’n Heinekenbekertoernooi waarin die Ospreys geen wegwedstryde kon wen nie. Tandy se loopbaan as afrigter van die Ospreys het goed begin met ag seges in sy eerste tien wedstryde, insluitend die titel van Pro12-kampioene na ’n 31–30-oorwinning oor Leinster. Shane Williams het in sy laaste wedstryd vir die Ospreys ’n drie gedruk om die telling 29–30 te maak met Dan Biggar was suksesvol was met ’n moeilike doelskop.
-->== Seisoenbepalings ==
Keltiese Liga/Pro12/Pro14
! width="20"| Seisoen ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|BP ! width="20"|Punte ! width="300"|Notas
Heinekenbeker/Rugbykampioenebeker
! width="20"| Seisoen ! width="20"|Poel/Rondte ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|BP ! width="20"|Punte ! width="250"|Notas
Europese Rugbyuitdaagbeker
! width="20"| Seisoen ! width="20"|Poel/Rondte ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|BP ! width="20"|Punte ! width="300"|Notas
Huidige span
Edinburgh se span vir die 2017-’18-seisoen:
Felix du Plessis
Felix du Plessis (24 November 1919, Steynsburg – 1 Mei 1978, Stilfontein) was 'n Springbokrugbyspeler en Suid-Afrika se twintigste Springbokkaptein. Felix is die vader van Morné du Plessis, Suid-Afrika se ses-en-dertigste Springbokkaptein. Hulle is die enigste pa-en-seun kombinasie wat nog Springbokkapteins was. Felix was ook die Springbokafrigter in 1964.
Statistiek
Felix het in drie toetse gespeel, almal as 'n kaptein.
Spook
Die geloof in spoke is een van die mees algemene kenmerke van die bonatuurlike en mistiese filosofie en spruit voort uit die oortuiging dat die mens 'n individuele skepsel is, wat uit twee heeltemal verskillende substansies gevorm is, wat onafhanklik van mekaar kan bestaan: Gees (die menslike siel) en materie (die menslike liggaam).
Die meeste godsdienste aanvaar hierdie dualistiese sienswyse en beskou die liggaam as 'n tydelike en verganklike verskynsel, terwyl die menslike siel of gees as 'n ewigdurende fenomeen voorgestel word, wat nie deur die menslike dood geraak word nie. Daar word aangeneem dat die siel ná die afsterwe van 'n mens na 'n ander wêreld toe gaan (byvoorbeeld die "Hemel" of "Paradys" van die Christendom en Islam, die "Nirvana" van die Boeddhisme of enige ander "Wêreld van Geeste").
Af en toe slaag 'n siel, volgens sommige filosofiese en godsdienstige oortuigings, egter nie daarin om na die ander wêreld te gaan nie en bly gevolglik in die stoflike wêreld gevange. Tradisionele legendes beweer dat dit veral voorkom as die dood van 'n mens deur enige tragiese gebeure soos moord of selfmoord veroorsaak is. Daar word dikwels aangeneem dat die gees van die oorledene gereeld as 'n spook by die toneel van sy tragiese afsterwe verskyn.
Die spoke van volksverhale is nie-stoflike wesens met bonatuurlike vermoëns, wat nogtans oor menslike eienskappe beskik. Hulle is die oorsaak van onnatuurlike verskynsels of staan in nou verband daarmee. Volgens tradisionele oortuigings verskyn spoke veral tydens die spookuur (tussen middernag en een uur) as deurskynende wesens met 'n menslike gedaante of as wesens met 'n laken oor hulle hoof.
Die geloof in spoke is 'n kenmerk van die meeste kulture, alhoewel die woord spook in sy meer presiese betekenis net na die geeste van oorledenes verwys.
Kategorieë van spoke
Volgens die skrywer George Tyrrell en ander deskundiges is daar vier of vyf hoofkategorieë van spoke:
Spoke in die antieke wêreld
Die Romeine het spoke as die rustelose siele van oorledenes beskou, alhoewel hierdie soort oortuigings deur destydse skrywers en filosowe dikwels belaglik gemaak is. Volgens die tradisionele Romeinse oortuigings, wat deur skrywers soos Plinius, Plutargus en Plinius oorgelewer is, het spoke veral snags by die begraafplekke van hulle sterflike oorskotte verskyn. Dikwels het die spoke van vermoordes hulle moordenaars gepla: Die spook van sy vermoorde broer het gereeld aan keiser Caracalla verskyn, en keiser Nero is deur die spook van sy moeder Agrippina gepla. Ná sy dood het Nero self 'n spook geword, net soos Caligula, wat verskyn het totdat sy susters sy liggaam verbrand het.
Dit was vir Romeine belangrik om met die geeste van oorledenes te versoen, onder meer deur hulle begrafnis volgens die Romeinse tradisies te reël. Tydens die fees van die sogenaamde Lemoeralië (afgelei van Latyns lemures, die "gieriges" of geeste van die oorledenes) op 9, 11 en 13 Mei het Romeinse huisvaders teen middernag opgestaan, kaalvoet na buite gegaan en met die vingers geklap om sodoende die spoke te verdryf. Daarna was hulle verplig om hul hande met pure fonteinwater te was, swart bone in die mond te neem, die bone agter hulle te gooi en hierdie prosedure nege keer te volg, om hulle en hul gesinne los te koop van die spoke.
Spoke en geeste in die Keltiese wêreld
Die Kelte van Wes-Europa het meer as 2 000 jaar gelede 1 November as die Keltiese Nuwejaarsdag en die Tamanfees ter ere van die Songod gevier. 31 Oktober, die Keltiese Oujaarsaand (volgens sommige deskundiges is dit moontlik slegs as die Einde van die Somer gevier), was egter gewy aan Samhain, die God van die Doderyk.
Volgens die Keltiese oortuigings was die siel van 'n sondaar met sy afsterwe gewoonlik in die liggaam van 'n dier gevange. 31 Oktober was die dag van Samhain se regspraak, en op hierdie feesdag kon mense hom oorreed om die siele van oorledenes vry te laat.
Samhain was ook die dag van besondere rituele, wat die lewende mense met hulle verlede en hulle voorvaders in aanraking gebring het. Die Kelte het geglo dat die geeste en demone van oorledenes en voorvaders op hierdie dag uit hulle grafte verrys om in huise te spook en die oes te bederf. Spys en drank is voor die huise geplaas om die geeste te versoen.
Wetenskaplike verklarings
Veral in die laat 19de eeu het wetenskaplikes belang gestel in spoke, en daar is selfs pogings onderneem om spoke in laboratoria te laat verskyn. Hierdie belangstelling is aangewakker deur die destydse gewildheid van die spiritualistiese filosofie, wat baie aanhangers in Engelstalige lande gehad het. Nogtans is daar geen wetenskaplike bewys opgelewer dat spoke wel bestaan nie, en die belangstelling is eerder misbruik deur twyfelagtige mediums, wat steeds as bedrieërs ontmasker is.
Aangesien daar geen materialisties-empiriese bewyse vir spoke opgelewer kan word nie, erken die moderne wetenskap nie die bestaan van geeste of soortgelyke fenomene nie. Vanuit 'n historiese perspektief gesien, is die beweerde verskynings van spoke meestal subjektiewe en onopsetlike waarnemings van natuurfenomene.
Psigologiese verklarings beskou spoke as fenomene, wat deur die waarnemers slegs ingebeeld is. Alhoewel die verskynings van geeste in verskillende kulture deur die eeue heen baie ooreenkomste toon, het dit eerder te make met die besonderhede van die menslike psige as met die bestaan van egte spoke.
Misterieuse verskynings in spookhuise en -kastele is dus meestal die gevolg van wind, wat teen die mure waai en infraklank in die gange en ander dele van die geboue veroorsaak.
Tel Aviv
Danksy die ligging aan die Middellandse See het Tel Aviv tot 'n belangrike seehawe ontwikkel.
Gladiolus atropurpureus
Gladiolus atropurpureus is 'n meerjarige plant wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is inheems aan die Angola, Botswana, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Malawi, Mosambiek, Rwanda, Suid-Afrika, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Cliona utricularis
Cliona utricularis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2005 deur Calcinai, Bavestrello & Cerrano.
Frans Claerhout
Frans Claerhout (*15 Februarie 1919 – †4 Julie 2006) was ’n Rooms-Katolieke priester en skilder, gebore te Pittem, België, wat van 1946 in Suid-Afrika woonagtig was. Hy was die hoof van die Sint Francis Missie te Thaba Nchu. Sy skilderye is gewild in Duitsland, België, Kanada, Verenigde State en die Verenigde Koninkryk.
As skilder en grafiese kunstenaar was hy outididak (selfgeskoold). Sy werk steun in baie opsigte op die Vlaamse ekspressionisme, hoewel sy kleure deurgaans dowwer is en die intens tragiese element van die Europese ekspressionisme ontbreek.
Sy tonele beeld die daaglikse lewe van plattelandse swart mense en religieuse temas uit. Met die hulp van verskeie kunstenaars op Thaba Nchu het hy die kerk Thabo Ya Kreste gebou, waar hy ook ’n kunssentrum gevestig het.
Biografie
Claerhout het as sendeling vir die Katolieke Kerk na Suid-Afrika verhuis, op die ouderdom van 27. Hy het verhuis nadat hy sy opleiding vir die priesterskap voltooi het. Sy eerste pos was in Transvaal maar in 1948 is hy na die Oranje-Vrystaat verplaas. Hy het op 'n plaas naby Bloemfontein in die Vrystaat gebly en as priester gewerk. In sy vrye tyd het hy op sy kuns gekonsentreer.
Claerhout was 'n selfopgeleide skilder wat landskappe en figure in olieverf geskep het. Hy het meer begin skilder nadat hy in 1960 na Thaba Nchu verhuis het, en het bekend geword vir sy unieke styl, wat lewendige kleure gebruik het en items soos donkies, sonneblomme en figure van mense wat hy deur sy alledaagse lewe ontmoet het, ingesluit het. Sy werk is deur Christelike spiritualiteit geïnspireer. Hy het ook in pastel, ink, potlood en houtskool gewerk.
In Mei 2000 het Claerhout 'n goue voël op die binneblad van 'n boek geskilder wat hy aan die romanskrywer Zakes Mda geskenk het. Mda het daarna sy vyfde roman, Die Madonna van Excelsior, opgedra aan die goue voël wat vader Claerhout geskilder het.
Claerhout is in 2006 op 87-jarige ouderdom aan longontsteking dood. Hy het 'n eensame lewe gelei en voor sy dood het hy by die St. Francis Katolieke Sending in Tweespruit, Vrystaat, 'n tehuis vir gepensioneerde Katolieke priesters gewoon.
Artistieke styl
In 1958 sluit hy aan by 'n groep skilders, skrywers en kunsbeskermhere wat 'n kunsbeweging in die Vrystaat gevorm het, wat as die Bloemfontein-groep bekend geword het.
Hy het in 1979 'n hartaanval gekry terwyl hy België besoek het en later daardie jaar het hy 'n hartomlynings operasie in Suid-Afrika ondergaan. Na die operasie het Claerhout se kuns 'n verandering ondergaan van die aanvanklike Vlaams-geïnspireerde aardse palet na een van meer helder kleure. Sy artistieke nalatenskap sluit ander media in soos beeldhouwerk, muurskilderye, gebrandskilderde glastekeninge en kryt.
Claerhout het baie van die verdienste van sy veelsydige kunswerke geskenk om die bou van behuising en skole te finansier en die mense van sy sending in en om Bloemfontein en Thaba Nchu te ondersteun. In 2002 het ’n herrie ontstaan toe daar onthul is dat verskeie van sy kunswerke vervals is. Die vervalsings is gedruk en deur 'n Bloemfonteinse kunshandelaar oor verskeie aanlyn veilingswebwerwe verkoop.
Vader Claerhout was ook 'n skrywer wat verskeie boeke geskryf het, waaronder vier digbundels.
Borste
thumb|240px|Die vroulike borste. Die borste is twee uitsteeksels aan die boonste deel van die torso van primate. By vroue dien dit as die melkkliere, wat melk vervaardig en afskei waarmee babas gevoed word, en staan dit ook bekend as buuste. Beide vroue en mans ontwikkel borste uit dieselfde embriologiese weefsel. Tydens puberteit veroorsaak estrogeen en groeihormone borsontwikkeling by menslike vroue, en in ’n mindere mate by ander primate. Borsontwikkeling by ander vroulike primate kom gewoonlik voor wanneer hulle dragtig is.
Onderhuidse vet bedek en omhul ’n netwerk van buise wat by die tepels bymekaarkom, en hierdie weefsel gee aan die borste hulle vorm en grootte. Aan die einde van die buise is lobbe, of trosse alveole (sakkies), waar melk vervaardig en gestoor word in reaksie op hormonale tekens. Gedurende swangerskap reageer die borste op ’n ingewikkelde wisselwerking van hormone, insluitende estrogene, progesterone en prolaktien wat die voltooiing van hulle ontwikkeling bewerkstellig in voorbereiding vir laktasie en borsvoeding.
Benewens hulle belangrikste funksie om voeding aan babas te verskaf, het vroueborste sosiale en seksuele eienskappe. Borste kom voor in antieke en moderne beeldhouwerk, kuns en fotografie. Hulle kan prominent wees in die waarneming van ’n vrou se liggaam en seksuele aanloklikheid. Sommige kulture vereenselwig borste met seksualiteit en beskou die ontbloting van borste in die openbaar as onbetaamlik. Borste, veral tepels, is ’n erogene sone.
Anatomie
In vroue lê die borste oor die pectoralis major-spiere en strek gewoonlik van die vlak van die tweede rib tot by die vlak van die sesde rib aan die voorkant van die ribbekas; vroueborste bedek dus ’n groot deel van die bors en borswande. Aan die voorkant van die bors kan die weefsel van die vrouebors strek van die sleutelbeen tot by die middel van borsbeen. Aan die kante van die bors kan die vroueborsweefsel strek tot in die armholte en selfs tot by die latissimus dorsi-spiere. As ’n melkklier bestaan die borste uit verskillende lae weefsel wat die laktasiefunksie van die borste beïnvloed.
Morfologies is vroueborste traanvormig. Die boonste weefsellaag word van die vel geskei deur vetweefsel van 0,5-2,5 cm dik. Die volwasse vrou se borste bevat 14 tot 18 onreëlmatige melkafskeidende lobbe wat by die tepel bymekaarkom. Die melkbuise van 2-4,5 mm word omring deur digte bindweefsel wat die kliere ondersteun. Melk kom by die tepels uit die bors; die tepels word omring deur ’n gepigmenteerde area van die vel wat die areola genoem word. Die grootte van die areola wissel in ’n groot mate van vrou tot vrou. Die areola bevat sweetkliere wat ’n olierige vloeistof afskei om die tepel tydens borsvoeding te beskerm. Vlugtige verbindings in die afskeiding kan ook dien as ’n stimulus vir die baba se aptyt.
Die afmetings en gewig van borste wissel aansienlik van vrou tot vrou. ’n Klein tot medium bors weeg 500 g of minder, en ’n groot bors kan tot sowat 750 tot 1 000 g of meer weeg. Die klier- en bindweefsel in borste verskil ook. Die verhouding tuusen vet en weefsel bepaal die digtheid of fermheid van die bors. Gedurende ’n vrou se leeftyd verander die borste se grootte, vorm en gewig vanweë hormonale veranderings tydens puberteit, die menstruasiesiklus, swangerskap, borsvoeding en menopouse.
Ontwikkeling
Die borste is hoofsaaklik saamgestel uit vet-, spier- en bindweefsel. Omdat hierdie weefsels hormoonreseptore het, verander hulle grootte en volume na gelang van hormoonveranderings, veral gedurende telarg (die begin van borsontwikkeling), menstruasie (eierproduksie), swangerskap (voortplanting), laktasie (voeding) en menopouse (die einde van menstruasie).
Puberteit
thumb|180px|Borsontwikkeling gedurende puberteit word gemeet met die [[Tannerskaal van vyf stappe.]]
Die morfologiese struktuur van menslike borste is tot met puberteit identies by seuns en meisies. By meisies in die telargstadium, wanneer borste begin ontwikkel, bevorder geslagshormone (veral estrogeen) en groeihormone die groei en ontwikkeling van die borste. In dié tyd word die melkkliere groter en begin dit op die bors rus. Die ontwikkelingsfases van sekondêre geslagseienskappe (borste, skaamhare, ens.) word geïllustreer deur die vyf fases van die Tannerskaal.
GaRadingwana
GaRadingwana is 'n nedersetting in die Fetakgomo Tubatse Plaaslike Munisipaliteit, Sekhukhune in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Borste
Puberteit
Tydens telarg is die ontwikkelende borste soms nie ewe groot nie; gewoonlik is die linkerbors effens groter. Dit is van verbygaande aard en statisties normaal in die fisieke en seksuele ontwikkeling van vroue.
Sowat twee jaar ná die begin van puberteit (’n meisie se eerste menstruasiesiklus), stimuleer estrogeen en groeihormone die ontwikkeling en groei van die borste se vet en weefsel. Dit duur sowat vier jaar, totdat die finale vorm van die borste (grootte, volume, digtheid) op sowat 21 jaar vasgestel is. Borsontwikkeling in meisies begin met puberteit, in teenstelling met ander primate, waarby dit net gedurende laktasie gebeur.
Menstruasiesiklus
Gedurende die menstruasiesiklus word die borste vergroot deur premenstruele waterretensie en tydelike groei.
Swangerskap en borsvoeding
Die borste is eers met die vrou se eerste swangerskap heeltemal volgroeid. Veranderings aan die borste is een van die eerste tekens van swangerskap. Die borste word groter, die areola word groter en donkerder, die kliere in die areola word groter en are word soms sigbaarder. Teerheid van die borste is algemeen gedurende swangerskap, veral in die eerste trimester.
Swangerskap verhoog die vlakke van die hormoon prolaktien, wat ’n groot rol speel in melkvervaardiging. Melkvervaardiging word egter onderduk deur die hormone progesteroon en estrogeen tot ná die geboorte, wanneer die vlakke van dié twee hormone val.
Menopouse
Met menopouse kom atrofie (of wegkwyning) van die borste voor. Die borste kan kleiner word wanneer die vlakke van sirkulerende estrogeen daal. Die weefsel en melkkliere begin ook krimp. Die grootte van die borste kan ook afneem of toeneem in reaksie op wisselings in die vrou se gewig. Rekmerke in die vel kan voorkom vanweë die toe- en afname in die grootte en volume van die borste gedurende ’n vrou se leeftyd.
26ste Golden Globe-toekenningsaand
Die 26ste Golden Globe-toekenningsaand, wat uitnemendheid in die rolprente van 1968 vereer het, is op 24 Februarie 1969 gehou.
Rolprente
'The Lion in Winter''
'Oliver!''
'Paul Newman – Rachel, Rachel''
'Peter O'Toole – The Lion in Winter''
Ron Moody – Oliver!
Joanne Woodward – Rachel, Rachel
'Barbra Streisand – Funny Girl''
'Charly'' – Stirling Silliphant
'Romeo and Juliet'', Italië/VK
Daniel Massey – Star!
Ruth Gordon – Rosemary's Baby
Televisie
Carl Betz – Judd for the Defense
'Rowan & Martin's Laugh-In''
Anguilla
Anguilla is 'n vis genus wat hoort tot die familie: Anguillidae.
Genus
Die volgende genus en gepaardgaande spesies is deel van die familie:
Groothertog Konstantyn Konstantinowitsj van Rusland
Groothertog Konstantyn Konstantinowitsj (Russies: Константи́н Константи́нович; – ) was ’n Russiese groothertog en ’n kleinseun van keiser Nikolaas I. Hy was ook ’n digter en dramaturg wat onder sy voorletters, K.R. (vir Konstantyn Romanof), geskryf het.
Lewe
duimnael|links|180px|Konstantyn Konstantinowitsj as Josef van Arimatea in sy eie toneelstuk Koning van Judea, 1914.
Konstantyn was die vierde oudste kind van groothertog Konstantyn Nikolajewitsj van Rusland en prinses Alexandra van Sakse-Altenburg. Hy is in die Konstantyn-paleis in Sint Petersburg gebore. Sy oudste suster was Olga Konstantinowna, later koningin Olga van Griekeland.
Hy was aanvanklik in die Russiese vloot, maar was ontevrede daar en het by die Keiserlike Wag aangesluit, waar hy uitgeblink het. Hy was ’n beskermheer van Russiese kuns en ’n kunstenaar uit eie reg. Hy was ’n talentvolle pianis en ’n goeie vriend van Pjotr Tsjaikofski. Hy was egter veral ’n man vir letterkunde en het verskeie Russiese letterkundeverenigings gestig. Hy het werk uit ander tale vertaal (onder meer Hamlet en werk van Schiller en Goethe). Hy was ook ’n digter en dramaturg en het sy eie werk geregisseer. Hy het die rol van Josef van Arimatea vertolk in sy toneelstuk Koning van Judea.
Aleksander III het hom aangestel as voorsitter van die Russiese Akademie van Wetenskap en later as hoof van militêre kolleges.
Seksualiteit
duimnael|300px|Konstantyn Konstantinowitsj en sy gesin in 1905.
Hoewel hy ’n toegewyde en selfs konserwatiewe openbare figuur was, was sy privaat lewe vol wroeging. Eers met die publikasie van sy baie openlike dagboek lank ná sy dood het dit algemeen bekend geword dié pa van nege kinders was biseksueel.
Sy eerste homoseksuele ondervinding was in die Keiserlike Wag. Hy het volgens sy dagboek tussen 1893 en 1899 dit wat hy sy "hoofsonde" genoem het, laat vaar. Teen die geboorte van sy sewende kind was die groothertog egter ’n gereelde besoeker aan verskeie manlike bordele in Sint Petersburg. Die versoekings wat hom in die gesig gestaar het, was ’n belangrike tema in sy dagboek. Teen einde 1904 het KR ’n verhouding aangeknoop met ’n jong man met die naam Jatsko.
Huwelik en gesin
KR is in 1884 met prinses Elisabeth van Sakse-Altenburg, sy kleinniggie, getroud. Sy het ná haar troue bekendgestaan as groothertogin Elizaweta Mawrikijewna. KR was ’n toegewyde man en liefdevolle pa. Hy en sy gesin het in die Pawlofsk-paleis in ’n voorstad van Sint Petersburg gewoon.
Die gepaar het nege kinders gehad: Ioann, Gabriël, Tatjana, Konstantyn, Oleg, Igor, Georgi, Natalia en Wera. Hulle was die eerste kinders wat geraak is deur Aleksander III se nuwe wet, waarvolgens net die kinders en die kinders van seuns van ’n tsaar die titel groothertog(in) kon hê; ander kleinkinders en hul nageslag sou die titel prins(es) hê. Dit was ’n poging om die getal groothertoë, wat salarisse van die keiserlike tesourie ontvang het, te verminder.
Oorlogsjare en rewolusie
Die eerste jaar van die Eerste Wêreldoorlog het nie goed afgeloop vir die gesin nie. Vyf van KR se ses seuns was in die Russiese weermag en in Oktober 1914 is sy vierde oudste en mees talentvolle seun, prins Oleg, gedood. Die volgende jaar het sy skoonseun prins Bagration-Muhransky aan die Kaukasiese front gesneuwel. Dit was vir KR ’n groot slag en hy is op 15 Junie 1915 oorlede.
duimnael|180px|Die mynskag waar die oorskot van drie van KR se seuns ontdek is. Nadat die Bolsjewiste die mag in Oktober 1917 in Rusland oorgeneem het, is prinse Ioann, Gabriël, Konstantyn en Igor almal in hegtenis geneem. Prins Gabriël was siek en is in die hoofstad, wat toe as Petrograd bekend was, aangehou, maar die ander drie is na Alapajefsk, ’n dorpie in die Oeralgebergte, gestuur. Daar is hulle verskeie maande lank aangehou saam met groothertogin Elizaweta Fjodorowna (die tsarina se suster), groothertog Sergei Michailowitsj en prins Wladimir Palei. In die nag van 17-18 Julie 1918 (24 uur nadat Nikolaas II en sy gesin in Jekaterinburg doodgeskiet is) is die Alapajefsk-gevangenes deur die Bolsjewiste in ’n mynskag afgegooi, waar hulle gesterf het. Prins Gabriël is later vrygelaat en hy en sy vrou het in Parys, Frankryk, gaan woon. Hy is in 1955 dood.
KR se vrou en twee jongste kinders, prins Georgi en prinses Wera, het tot ná die Russiese Rewolusie in Pawlofsk gewoon, waarna hulle toegelaat is om na Stockholm te reis. Hulle het later eers in België en toe Duitsland gewoon. Elizaweta is op 24 Maart 1927 in Leipzig oorlede. Een van prins Ioann se afstammelinge is die Amerikaanse akteur Sebastian Arcelus.
Ra'anana
Ra'anana, Hebreeus: רעננה, Arabies: رعنانا , is 'n Israelse stad in die Sentrale distrik met 'n bevolking van sowat 73 000 in 2017.
Buddy Hackett
Buddy Hackett (31 Augustus 1924 – 30 Junie 2003) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Music Man (1962), It's a Mad Mad Mad Mad World (1963), The Love Bug (1968), en The Little Mermaid (1989).
Trolliebus
'n Trolliebus is 'n elektriese openbare vervoermiddel wat soos 'n gewone bus lyk, maar in teenstelling met sy dieselaangedrewe eweknie geen verbrandingsenjin gebruik nie en in plaas daarvan deur een of meer elektriese motors aangedryf word. Net soos in die geval van 'n tremstelsel het trolliebusse elastiese kragafnemers op hul dakke wat teen 'n elektriese oorhoofse kabel gly om krag aan die enjins te verskaf. Trolliebusse is dus aan bepaalde roetes met die nodige bedrading gebonde.
Die eerste trolliebusstelsels is in die vroeë 20ste eeu in bedryf gestel, en tans is daar 310 trolliebusstelsels in 47 lande. Die meeste trolliebusstelsels word in Oos-Europa in die opvolgerstate van die Sowjetunie, China, Noord-Korea, Italië en Switserland aangetref. Meer as 550 stelsels is buite bedryf gestel, veral in Westerse lande waar trolliebusse hul bloeitydperk veral in die 1950's en 1960's beleef het. In 29 van dié lande is daar geen trolliebusstelsels meer nie.
Nog in die 1970's het twee Suid-Afrikaanse metropole, Johannesburg en Pretoria, oor trolliebusstelsels beskik. Hulle is uiteindelik deur dieselbusse vervang.
Domkerk van Speyer
Die Domkerk van Speyer (amptelik Domkirche St. Maria und St. Stephan) is die katedraalkerk van die Rooms-Katolieke diosese Speyer. Ná die vernietiging van die Franse abdy Cluny is die domkerk in Speyer in die Duitse deelstaat Rynland-Palts die wêreld se grootste bewaarde Romaanse kerkgebou. Dit is in 1981 as UNESCO-wêrelderfenis gelys en is daarnaas 'n beskermde kultuurgoed volgens die Haagse Konvensie.
Middeleeue
Die Saliese koning en latere keiser Koenraad II het die bou vermoedelik in 1025 begin met die voorneme om die grootste kerkgebou in Europa op te rig.
Volgens 'n legende het Koenraad vroeg soggens die hoeksteen vir die Limburg-klooster naby Bad Dürkheim gelê en daarna met sy eggenote Gisela en sy gevolg na Speyer gery om daar die hoeksteen vir die domkerk en die Sint Johannes-klooster te lê. Om die benodigde boumateriaal (stene en hout) na Speyer te vervoer, is 'n kanaal van die Paltserwoud na die Ryn gebou.
Dit was nog aan Koenraad II nog aan sy seun Hendrik III vergun om die voltooiing van die kerk te beleef. Eers onder sy kleinseun Hendrik IV is die gebou in 1061 gewy. In die wetenskaplike navorsing word na hierdie boufase as "Speyer I" verwys. Die destydse kerk het uit 'n wesbou, 'n langhuis met drie skepe en 'n dwarsskip (transep) bestaan. Aan weerskante van die koor is twee torings opgerig. Die oorspronklike apsis was van buite af gesien reghoekig, maar afgerond in sy binneruimte. Die langhuis se middelskip het oor 'n plat plafon beskik, terwyl die syskepe gewelf was. Afgesien van die Akense Paltskapel was dit die eerste groot gewelfgebou wat ná die antieke tydperk noord van die Alpe opgerig is.
Jeanne Cooper
Jeanne Cooper (25 Oktober 1928 – 8 Mei 2013) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Dead Air (2009) en in die televisiereekse 77 Sunset Strip (1958), Ben Casey (1961), en The Young and the Restless (1973).
Spirou et Fantasio
Spirou et Fantasio is 'n Belgiese strokiesverhaalreeks wat ook in die tydskrif Journal de Spirou verskyn en vir die eerste keer op 21 April 1938 gepubliseer is. Die reeks het tot een van die gewildste Franko-Belgiese strokiesverhale ontwikkel wat net soos "Asterix die Galliër" of "Die avonture van Kuifie" tot een van die klassieke werke van die genre behoort. In teenstelling met die laasgenoemde word daar nog steeds nuwe avonture van Spirou en Fantasio gepubliseer.
Die hooffigure van die verhale is Spirou en Fantasio, twee verslaggewers, en hul metgesel, die eekhorinkie Spip. In hul avonture, wat 'n sterk humoristiese inslag het en genres soos wetenskapsfiksie en fantasie dek, word die hooffigure gewoonlik met misdadigers, diktatore en ander mal karakters gekonfronteer.
Die reeks is in verskillende tale vertaal, waaronder Nederlands, Duits, Spaans, Katalaans, Fins, Deens, Sweeds, Noors, Serwies, Kroaties, Japannees en Viëtnamees. Slegs twee verhale, Z comme Zorglub en L'ombre du Z, het in die 1990's ook in Engels verskyn. Tans word egter weer Engelse uitgawes vir die Indiese mark uitgegee.
24 Oktober
24 Oktober is die 297ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (298ste in skrikkeljare). Daar volg nog 68 dae in die res van die jaar.
Skopos-teorie
Skopos-teorie is ’n konsep uit die veld van vertaalstudies. Dit voorsien insig in die aard van vertaling as ’n doelgerigte aktiwiteit, wat direk van toepassing is op elke vertaalprojek.
Dit is deur die Duitse taalkundige Hans Vermeer gevestig en bestaan uit die idee dat vertaling en tolking hoofsaaklik die funksie van die bron- en teikenteks in ag neem.
Mikpunt en gehoor
Skopos-teorie fokus op vertaling as 'n aktiwiteit met 'n doel of oogmerk en op die voorgenome ontvanger of gehoor van die vertaling. Om te vertaal beteken om 'n teikenteks in 'n teikenomgewing te produseer met 'n teikendoel en teikenontvangers in teikenomstandighede. In skopos-teorie is die status van die bronteks laer as in ekwivalensiegebaseerde vertaalteorieë. Die bron is 'n "aanbod van inligting", wat die vertaler in 'n "aanbod van inligting" vir die teikengehoor verander.
Paul Kussmaul skryf oor hierdie teorie: "Die funksionele benadering is nou verwant aan die Skopos-teorie. Die funksie van 'n vertaling hang af van die kennis, verwagtinge, waardes en norme van die teikenlesers, wat weer beïnvloed word deur die situasie waarin hulle hulle bevind en deur die kultuur. Hierdie faktore bepaal of die funksie van die bronteks of gedeeltes van die bronteks behou kan word, of selfs gewysig of verander moet word."
Groothertog Sergei Michailowitsj van Rusland
Groothertog Sergei Michailowitsj (Russies: Серге́й Миха́йлович; – ) was die vyfde oudste seun en sesde oudste kind van groothertog Michail Nikolajewitsj van Rusland, en ’n neef van keiser Aleksander III.
K-141 Koersk
K-141 Koersk (Russies: Атомная подводная лодка «Курск», Atomnaja podwodnaja lodka "Koersk", "Kernaangedrewe duikboot Koersk") was ’n kernaangedrewe kruismissiel-duikboot in die Oscar-klas van die Russiese Vloot wat op 12 Augustus 2000 in die Barentssee gesink het met die verlies van 118 seemanne.
Groothertog Sergei Michailowitsj van Rusland
Lewe
duimnael|180px|links|Groothertog Aleksander Michailowitsj, Sergei (voor), prins George van Griekeland en Denemarke (staande) en Nikolaas II, toe nog die troonopvolger.
K-141 Koersk
Dit is na die Slag van Koersk naby Russiese stad Koersk genoem, waar die grootste tenkgeveg in die geskiedenis tydens die Tweede Wêreldoorlog plaasgevind het. Dit was een van die eerste vaartuie wat ná die val van die Sowjetunie voltooi is.
Groothertog Sergei Michailowitsj van Rusland
Lewe
Hy is in die Kaukasus gebore, waar sy pa onderkoning was, en het daar grootgeword. In 1881 het die gesin na Sint Petersburg verhuis. Sergei was groot vriende met Nikolaas II, toe nog tsesarewitsj Nikolaas, totdat laasgenoemde die troon bestyg het.
Cliona valentis
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1957 deur De Laubenfels.
Groothertog Sergei Michailowitsj van Rusland
Lewe
Hy het nooit getrou nie, maar het ’n lang verhouding gehad met die beroemde ballerina Mathilde Ksjesinska, wat vroeër Nikolaas se minnares was. Sy het later ook ’n verhouding gehad met groothertog Andrei Wladimirowitsj. Groothertog Sergei het lojaal aan die ballerina gebly, maar die verhouding tussen die twee groothertoë was gespanne. Hulle het mekaar probeer ignoreer terwyl hulle amper twee dekades lank ’n verhouding met dieselfde vrou gehad het.
K-141 Koersk
Ontplooiings
Gedurende sy dienstydperk van vyf jaar het die Koersk slegs een sending onderneem, 'n ontplooiing van ses maande in die Middellandse See gedurende die somer van 1999 om die Amerikaanse Sesde Vloot te monitor tydens die Kosovo-krisis. Dit was as gevolg van 'n gebrek aan geld vir brandstof. Die gevolg hiervan was dat baie van sy bemanning min tyd ter see deurgebring het en dus onervare was.
Vlootoefeninge en die Koersk-ramp
Die Koersk het aan die eerste grootskaalse vlootoefening deelgeneem wat deur die Russiese vloot beplan is in meer as 'n dekade, op 10 Augustus 2000. Dertig vlootskepe insluitende die vloot se vlagskip Pjotr Weliki ("Pieter die Grote"), vier aanvalsduikbote, en 'n flottielje kleiner skepe het deelgeneem. Die bemanning het kort tevore erkenning ontvang vir hul uitstekende prestasie as die beste duikbootbemanning in die Noordelike Vloot. Alhoewel dit slegs 'n oefening was, was die Koersk gelaai met 'n volle arsenaal aanvalswapens. Dit was een van die min Russiese skepe wat gemagtig was om te alle tye 'n volle vrag bewapening te dra.
Ontploffing
Op die eerste dag van die oefening het die Koersk 'n Granit-missiel suksesvol gelanseer, gewapen met 'n onaktiewe plofkop. Twee dae later, op die oggend van 12 Augustus, is voorberei om sy oefentorpedo's te lanseer teen die Kirof-klas slagskip die Pjotr Weliki. Hierdie torpedo's het geen plofkoppe gehad nie en is teen 'n veel laer standaard vervaardig en getoets. Op 12 Augustus 2000 teen 11:28 plaaslike tyd (07:28 UTC), was daar 'n ontploffing ter voorbereiding van die vuring. Die finale verslag van die Russiese vloot oor die ramp het tot die gevolgtrekking gekom dat die ontploffing die gevolg was van die weiering van een van Koersk se waterstofperoksiedaangedrewe Tipe 65-torpedo's. 'n Verdere ondersoek het tot die slotsom gekom dat HTP, 'n vorm van hoogs gekonsentreerde waterstofperoksied wat as dryfmiddel vir die torpedo's gebruik word, deur 'n foutiewe sweislas in die torpedo-omhulsel gesypel het.
Indien HTP in kontak kom met 'n katalisator, sal dit vinnig uitsit teen 'n faktor van 5 000, met die vrystelling van groot hoeveelhede stoom en suurstof. Die drukking wat deur die uitsetting van die HTP veroorsaak is, het die keroseenbrandstoftenk in die torpedo laat bars met 'n ontploffing gelykstaande aan 100-250 kg TNT. Die duikboot het in relatief vlak water gesink, op 108 m en ongeveer 135 km van Seweromorsk af, by. 'n Tweede ontploffing 135 sekondes ná die aanvanklike een was gelykstaande aan 3-7 ton TNT. Die ontploffings het 'n reuse gat in die romp geskiet en die eerste drie kompartemente van die duikboot laat ineenstort, wat gelei het tot die dood of verlamming van almal behalwe 23 van die 118 bemanning aan boord.
Reddingspogings
Die Britse en Noorse vlote het hulp aangebied, maar Rusland het alle hulp geweier. Al 118 matrose en offisiere aan boord die Koersk het gesterf. Die Russiese admiraliteit het aanvanklik die publiek ingelig dat die meeste van die bemanning binne minute ná die ontploffing dood is, maar op 21 Augustus het Noorse en Russiese duikers die liggame van 24 matrose in die negende kompartement en die turbinekamer van die boot gevind. Kaptein-luitenant Dmitri Kolesnikof het 'n nota geskryf met 'n lys name van 23 matrose wat nog gelewe het in die kompartement nadat die skip reeds gesink het.
Die Koersk was toegerus met 'n kaliumsuperoksiedpatroon met 'n chemiese suurstofopwekker, wat gebruik kon word om koolstofdioksied te absorbeer en chemies suurstof vry te stel tydens 'n noodgeval. Die patroon het ongelukkig met seewater gekontamineer geraak, en die gevolglike chemiese reaksie het 'n flitsbrand veroorsaak wat al die beskikbare suurstof verteer het. Die ondersoek het getoon dat sommige mense die brand tydelik oorleef het deur onder die water in te duik, aangesien die brandmerke teen die wande aangedui het dat die water teen dié tyd op middellyfvlak was. Uiteindelik het die res van die bemanning óf verbrand of versmoor.
Groothertog Sergei Michailowitsj van Rusland
Lewe
Mathilde het later ’n seun gehad wat Sergei as syne erken het. Hy het tot aan die einde van sy lewe vir hulle gesorg. Wie die seun se biologiese pa was, is tot vandag onbekend.
duimnael|180px|Die mynskag waar die oorskot van Alapajefsk-gevangenes ontdek is.
Soos wat die familietradisie vereis het, het Sergei ’n weermagloopbaan gehad. Hy was dol oor die weermag en het belanggestel in wiskunde en fisika.
Hy het ook koor gesing en het ’n amateurkoor van meer as 60 stemme gestig, met onder andere ’n paar professionele sangers. Die groep het ’n dekade lank, tot met die Japannees-Russiese Oorlog, elke Maandagaand by Sergei se paleis byeengekom.
Dood
Ná die val van die Romanof-dinastie het hy in die hoofstad gebly en ’n lae profiel gehandhaaf. Met die bewindsoorname van die Bolsjewiste is hy saam met ander lede van die keiserlike familie na Alapajefsk, ’n dorpie in die Oeralgebergte, verban. Daar is hy verskeie maande lank aangehou saam met onder andere groothertogin Elizaweta Fjodorowna (die tsarina se suster).
In die nag van 17-18 Julie 1918 (24 uur nadat Nikolaas II en sy gesin in Jekaterinburg doodgeskiet is) is die Alapajefsk-gevangenes deur die Bolsjewiste lewend in ’n mynskag afgegooi nadat Sergei na bewering doodgeskiet is omdat hy hom verset het. ’n Paar handgranate is ook in die skag afgegooi. Daarna is die opening met droë takke toegegooi en aan die brand gesteek.
Groothertog Aleksei Michailowitsj van Rusland
Groothertog Aleksei Michailowitsj (Russies: Алексей Михайлович; – ) was die sesde seun en jongste kind van groothertog Michail Nikolajewitsj van Rusland, en ’n neef van keiser Aleksander III.
Lewe
Groothertog Aleksei is in Tiflis in die Kaukasus gebore, waar sy pa onderkoning was. Hy was die enigste Romanof-groothertog wat dieselfde naam en patroniem as ’n tsaar gehad het: Aleksei Michailowitsj van Rusland.
Aleksei was sewe jaar oud toe sy gesin in 1882 na Sint Petersburg verhuis nadat sy pa as voorsitter van die Staatsraad aangestel is. Nes alle lede van die Romanof-familie sou hy ’n militêre loopbaan gehad het. Hy het amper sy opleiding as vlootoffisier voltooi toe hy tuberkulose kry. Sy toestand het so versleg dat hy na Sanremo in Italië gestuur is, waar hy op 2 Maart 1895 oorlede is. Hy was 19 jaar oud.
Susan Bernard
Susan Bernard (11 Februarie 1948 – 21 Junie 2019) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was die dogter van die fotograaf Bruno Bernard.
Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente ''Faster, Pussycat! Kill! Kill! (1965), Stranger in Hollywood (1968), That Tender Touch (1969), en Teenager'' (1974).
Hillbrow
Hillbrow is 'n voorstad van Johannesburg, geleë in die F-streek (middestad) op een van die Goudstad se hoogste koppies, met 'n bevolking van 74 131 (2011), van wie 72 888 Swart, 638 Bruin, 296 Wit en 189 Indiërs was.
In die tyd van die ou bedeling was Hillbrow 'n kosmopolitaanse buurt vir inheemse blankes of nuwe (wit) immigrante uit Europa, asook die eerste buurt waar gay en lesbiese Suid-Afrikaners 'n infrastruktuur vir hul kulturele en vermaakbehoeftes kon vestig. Dit was daarnaas een van die eerste "grys" woongebiede waar swart Suid-Afrikaners hulle in groter getalle begin vestig het, ondanks die voorstad se klassifikasie as uitsluitlik blanke gebied volgens die bepalings van die groepsgebiedewet.
Die buurt se kosmopolitiese karakter, met gewilde cafés soos Café Wien, Café Zürich en Café Berlin, en rolprentteaters soos Mini-Cine in Pretoriastraat, een van min plekke in die Goudstad waar rolprente in vreemde tale vertoon is, het tot in die 1980's uiteenlopende Europese agtergronde weerspieël.
Kevin Bloom
Kevin Bloom is ’n Suid-Afrikaanse joernalis en skrywer. Hy is bekend vir sy boek Ways of Staying (2010) oor die lewe in Suid-Afrika ná 1994, wat in 2010 met die Suid-Afrikaanse Literêre Toekenning vir literêre joernalistiek bekroon is. Hy is ook die mede-skrywer van die boek Continental Shift: A Journey into Africa's Changing Fortunes (2016), wat deur Portobello-uitgewers gepubliseer is.
Oligoseen
Die Oligoseen is 'n tydperk in die geologiese tydskaal tussen 33,9 en 23,03 miljoen jaar gelede. Die Oligoseen kom na die Eoseen en voor die Mioseen.
Dit was 'n tydperk met 'n relatief koel klimaat, waartydens daar yskappe op Antarktika was en die bosse wat die kontinente bedek het, plekgemaak het vir oop grasvelde. Dít het die evolusie van die soogdiere beïnvloed: meer groot grasvreters het hulle verskyning gemaak. Ook insekbevolkings het sterk gegroei en versprei. Onder die primate het die eerste soort primate wat op moderne ape lyk verskyn.
Klimaat
Die Oligoseen begin met die Eoseen-Oligoseen-uitwissing wat saamgaan met 'n groot verandering in die aarde se klimaat. Die Eoseen was 'n warme tydperk, maar aan die einde het Suid-Amerika en Australië losgeraak van die Antarktiese kontinent. Dit het die seestromings van die oseane verander omdat 'n koue sirkumpolêre stroom Antarktika sterk afgekoel het. Dit het die eerste yslae op hierdie kontinent veroorsaak, hoewel nie die hele kontinent onder 'n yskap verdwyn het nie. Die vlak van die oseane het laer geword en die klimaat van die hele planeet het opgehou 'n broeikas te wees.
DNS
Deoksiribonukleïensuur, oftewel DNS, is die belangrikste draer van erflike inligting in alle bekende organismes en sommige virusse.
'n DNS-molekuul bestaan uit twee lang stringe nukleotiede, wat saam tot 'n dubbelspiraal buig. Die twee stringe is aanmekaar verbind deur sogenaamde basispare. 'n Basispaar verbind twee nukleotiede wat teenoor mekaar lê. Die volgorde van nukleotiede in 'n string word 'n sekwensie genoem. Omdat daar in beginsel oneindig baie sekwensies moontlik is, kan die volgorde van nukleotiede unieke erflike inligting verskaf.
Die DNS van alle organismes is saamgestel uit vier nukleotiede; adenien (A), timien (T), sitosien (C) en guanien (G). Hulle kan in enige volgorde langs mekaar verbind wees om die een ruggraat van die dubbelspiraal te vorm. Daarenteen kan elke nukleotied net met ’n spesifieke nukleotied teenoor hom verbind om ’n basispaar te vorm. So byvoorbeeld kan A net teenoor T verbind wees en C net teenoor G. Terwyl die verbinding van nukleotiede langs mekaar stabiele kovalente verbingdings is, is die verbindings teenoor mekaar swakker waterstofverbindings. Dit verseker dat dit moeilik is om die dubbelspiraal loodreg te sny, maar maklik om dit in die lengte oop te trek soos ’n ritssluiter. Die eienskap om DNS oop te rits, maak DNS-replisering moontlik wat op sy beurt ’n vereiste is vir selverdeling.
In eukariote kom DNS net binne die selkern voor en die meeste eukariote sal verskillende lengtes DNS huisves wat elk bestaan uit miljoene basispare. Binne die selkern is DNS verpak in die vorm van chromosome wat die ruimtelike ordening van DNS vergemaklik voor, tydens en ná selverdeling. In baie prokariote kom DNS in die vorm van ’n kring voor en omdat prokariote aansienlik kleiner is as eukariote, word DNS nie verpak in chromosome of is dit nie beperk tot ’n selkern nie.
27ste Golden Globe-toekenningsaand
Die 27ste Golden Globe-toekenningsaand, wat uitnemendheid in die rolprente van 1969 vereer het, is op 2 Februarie 1970 gehou.
Rolprente
'Anne of the Thousand Days''
'The Secret of Santa Vittoria''
'Charles Jarrott – Anne of the Thousand Days''
Schule Schloss Salem
Die Schule Schloss Salem is 'n Duitse kosskool wat in die voormalige Ryksabdy Salem in Salem, 'n dorp naby die Bodenmeer in die deelstaat Baden-Württemberg, gehuisves is. Die skool is in 1920 gestig.
27ste Golden Globe-toekenningsaand
Rolprente
'John Wayne – True Grit''
Schule Schloss Salem
Die skool het van begin af seuns en meisies toegelaat. Die stigters Kurt Hahn, Karl Reinhardt en Maximilian von Baden was aanhangers van 'n moderne hervormde opvoedkunde en het 'n stel beginsels volgens hul opvoedkundige oortuigings bepaal wat verder ontwikkel is en nog steeds as basis vir Salem se leerprogram dien.
27ste Golden Globe-toekenningsaand
Rolprente
'Peter O'Toole – Goodbye, Mr. Chips''
'Geneviève Bujold – Anne of the Thousand Days''
Schule Schloss Salem
Die kosskool se leuse is Plus est en vous (Frans, "Julle is tot meer in staat") - dit beteken dat leerders hul talente en vaardighede volgens hulle beste vermoë moet ontwikkel. Dit gaan nie net om meetbare akademiese prestasie nie, maar veral om karaktervorming binne die bestek van universele opvoeding.
27ste Golden Globe-toekenningsaand
Rolprente
Patty Duke – Me, Natalie
'Anne of the Thousand Days'' – Bridget Boland, John Hale, Richard Sokolove
Gig Young – They Shoot Horses, Don't They?
'Goldie Hawn – Cactus Flower''
'''Joan Crawford
Televisie
Mike Connors – Mannix
Julie Sommars – The Governor & J.J.'''
D'Artagnan
D’Artagnan is een van die hoofkarakters in die roman "Die drie musketiers" deur Alexandre Dumas. In die storie is hy ’n vriend van die drie musketiers en beleef hy talle avonture saam met hulle.
Lewensloop
Charles de Batz is in ongeveer 1611 in Lupiac in die Koninkryk van Frankryk gebore. Hy was die seun van Bertrand de Batz-Castelmore en Françoise de Montesquiou, 'n dogter van die heer van Artagnan. Toe Charles se broer oorlede is, het hy die titel Graaf van Artagnan (Comte d'Artagnan) geërf.
Sy pa was in diens van koning Hendrik IV van Frankryk, maar is in 'n aanslag teen die koning oorlede. D'Artagnan wou soos sy pa die koning dien, in die eenheid wat sedert 1622 "die Musketiers" geheet het. Toe hy omstreeks 1640 vir diens aanmeld, word hy eers geweier, omdat hy geen militêre agtergrond gehad het nie. Deur die ingryping van die graaf van Troisville, kaptein van die Musketiers, en 'n goeie vriend van sy pa, is hy in die koninklike elitekorps aangestel.
In 1644 word hy deur die toedoen van kardinaal Mazarin 'n musketier. In 1646 word die musketiers egter deur Mazarin ontbind, maar d'Artagnan kry andere opdragte. In die jare na die eerste opstand (La Fronde; 1648–1649) was hy onder andere 'n informant vir die kardinaal. Die jong koning Lodewyk XIV het hom ook vertrou om belangrike opdragte met diskresie uit te voer.