cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Plastiek
Die meeste plastieke is mensgemaak en kom nie in die natuur voor nie. Hulle word dikwels van aardgas of van olie uit ondergrondse bronne gemaak. Meeste materiale wat plastiek genoem word is polimere wat uit baie lang kettings van eenderse molekules bestaan. Die polimere word verkry deur alkene te polimeriseer, en die alkene word op hul beurt deur katalitiese kraking in olieraffinaderye gegenereer.
Mense het vir 'n lang tyd met plastiek van natuurlike polimere geëksperimenteer. Alexander Parkes, 'n Engelse uitvinder (1813-1890) het die vroegste vorm van plastiek in 1855 geskep. Dit was baie hard, buigbaar en deurskynend. Hy het dit "Parkesine" genoem. Eers sedert die vyftigerjare van die twintigste eeu word plastiek egter op groot skaal geproduseer.
Plastiek is 'n algemene oorsaak van rommel en omgewingsbesoedeling. As dit nie hersirkuleer word nie, word dit afval wat nie maklik deur natuurlike prosesse afgebreek kan word nie. Dit kan giftige gasse vrystel as dit verbrand word, afhangend van die betrokke polimeer. Daar is min organismes wat polimere kan vreet. 'n Voorbeeld is die groot wasmot.
Pilbara
duimnael|Die Pilbara-streek volgens die Streeksontwikkeling Kommissiewet van Wes-Australië''
Plastiek
PET
Poliëtileen-tereftalaat (C10H8O4)n is 'n termoplastiese poliëster wat vir vrugteverpakking, gaskoeldrank-, sap- en waterbottels, medisynehouers, tou en sekere klerasie gebruik word. Bank- en sekuriteitskaarte kan ook van PET, of van 'n PET-PVC-kombinasie gemaak word. PET is deursigtig in sy semikristalynvorm, maar ondeursigtig as dit weer kristaliseer. Dit is liggewig, sterk en stewig met gevolglik goeie drakrag. Dit bied uitstekende masjineringseienskappe, is chemies weerstandbiedend en verweer nie maklik nie. Na bewering dra dit geen of baie min chemikalië aan voedsel oor, en hou dus nie direkte gesondheidsgevare in nie. Die hersirkuleringskode is "1".
Pilbara
Pilbara is 'n streek in die noorde van Wes-Australië. Dit is een van die nege streke van die Streeksontwikkelingskommissiewet van 1993 en is ook 'n streek gelys onder die IBRA
Plastiek
HDPE
Hoëdigtheid-poliëtileen bied min deursigtigheid maar het hoë drakrag en weerstand teen vervorming. Die hersirkuleringskode is "2".
Pilbara
Etimologie
Daar word oor die algemeen in die Wes-Australiese Gasnywerheid aanvaar dat die naam afkomstig is van 'n Aborigine woord vir 'n sekere vissoort en dat die naam afgelei is van die Pilbara Goudveld wat in 1885 ontdek is, wat op sy beurt vernoem is na Pilbara Creek, 'n sytak van die Yulerivier.
Plastiek
PVC
Polivinielchloried bied goeie deursigtigheid en redelike weerstand teen vervorming. Bank- en sekuriteitskaarte kan van 'n PET-PVC-kombinasie gemaak word. Die hersirkuleringskode is "3".
Pilbara
Etimologie
Wangka Maya van die Pilbara Aborigine Taalsentrum reken egter in sy publikasie genaamd Bilybara (bl. ii) dat die naam afgelei is van die Pilbara-streek in Nyamal en Panyjima wat afkomstig is van die woord bilybara wat droog beteken.
Plastiek
PP
Polipropileen bied min deursigtigheid en redelike weerstand teen vervorming. Die hersirkuleringskode is "5".
Pilbara
Geskiedenis
Die eerste Europeër, wat die gebied verken het, was Francis Gregory in 1861. Mynbou is in 1943 in Wittenoom Gorge begin.
Plastiek
PS
Polistireen het uitstekende optiese deursigtigheid weens die gebrek aan kristaliniteit, maar bied swak weerstand teen vervorming. Gasse en vog word geredelik deurgelaat, en dit is nie besonder suurstof- of ultraviolet-bestand nie. Hierdie polimeer is 'n amorfe (d.w.s. nie-kristalyne), nie-polêre kommoditeits-termoplastiek wat goedkoop vervaardig en maklik verwerk word. Dit word in groot volumemaat geproduseer en verteenwoordig sowat 7% van die totale termoplastiese mark.
Pilbara
Die streek
Volgens die Wes-Australiese streeksontwikkelingswet is die streek suid van die Kimberley-streek en bestaan uit die plaaslike regerings van Ashburton, Oos-Pilbara, Port Hedland en Roebourne.
Plastiek
PS
Dit is 'n uitstekende elektriese isolator en bied goeie chemiese weerstand teen verdunde sure en basisse. Dit is 'n viskose vloeistof bokant die glasoorgangstemperatuur wat gevolglik maklik gevorm kan word. Die beperkings sluit in vatbaarheid vir korosie deur koolwaterstofoplosmiddels. Dit is taamlik bros – die swak impaksterkte is weens die rigiede polimeerruggraat. Die boonste temperatuurgrens vir voortdurende gebruik is redelik laag weens die amorfe aard en lae glasoorgangstemperatuur van om en by 100°C. Onder hierdie temperatuur lewer dit medium tot hoë treksterkte, maar lae weerstand teen impak.
Dit word maklik verwerk en omgeskakel in 'n groot aantal semi-voltooide produkte soos skuim, films en membrane het gevolglik etlike toepassings. Dit is geskik vir voedselverpakking, weggooibare verbruikersware, optiese, elektroniese en elektriese onderdele en sekere mediese toepassings. Eetgerei, koppies, huisware, speelgoed, kosmetiese houers, bedekkings, bekledings en ander kan deur spuitgietvorms vervaardig word. Dit is nie biodegradeerbaar nie, en veroorsaak heelwat oseaanbesoedeling. Dit kan egter hersirkuleer word, en die hersirkuleringskode is "6".
Pilbara
Die streek
Die streek se binnelandse bergreekse - veral die Hamersley-reeks het 'n beduidende aantal myndorpe en en trek ook baie besoekers na die diep klowe. Die streek bevat van die wêreld se oudste oppevlakrotse, insluitende fossieloorblyfsels wat as stromatoliete bekend staan en rotse soos graniet wat meer as drie miljard jaar oud is.
Klimaat
duimnael|links|Die [[Terra-satelliet het hierdie beeld van Sikloon Fay oor die weskus va Australië op 27 Maart 2004 afgeneem]] duimnael|regs|Hierdie brug oor die Maitlandrivier is vernietig deur Sikloon Monty.
Marble Bar in Pilbara het 'n wêreldrekord aangeteken vir die meeste aaneenlopende dae van maksimum temperature van hoër as 37,8 °C of meer tydens 'n periode van 160 dae tussen 31 Oktober 1923 tot 7 April 1924. Daar is ook 'n groot vloedgevaar tussen November en Mei wanneer die neerslag baie hoog is. Vanweë die feit dat die gebied yl bevolk is, veroorsaak siklone in die Pilbarastreek gewoonlik nie baie skade of lewensverlies nie.
Ekonomie
Die streek se ekonomie word oorheers deur mynbou en ru-olienywerhede.
Die meeste van Australië se yster erts word in die Pilbara ontgin met myne wat hoofsaaklik rondom Tom Price en Newman geleë is. Die ystererts-nywerheid verskaf werk aan 9000 mense in die Pilbara gebied. Die Pilbara is ook die tuiste van een van die wêreld se grootste mangaanmyne, Woodie Woodie, wat sowat 400 km suidoos vanaf Port Hedland geleë is.
Spoorweë
duimnael|Ysterertstrein van BHP wat in Port Hedland aandoen.
Die eerste spoorlyn in die Pilbara-streek was die nou spoor Marble Bar Railway tussen Port Hedland en Marble Bar.
Tans word vier swaarvrag spoorweë met die verskeie ystererts myne verbind, met 'n voorgestelde vyfde lyn om Fortescue Metals Group Ltd. se myne te bedien. Die spoorweë is almal standaard wydte en is gebou om aan die swaarste Noord-Amerikaanse standaarde te voldoen. Die totale tonnemaat erts oorskry 150 MT per jaar.
Omgewing en Ekologie
duimnael|160 px|links|Die helder kleure van die outback in die Karijini Nasionale Park duimnael|160 px|regs|Die Millstream plaashuis in Millstream-Chichester Nasionale Park Die Pilbara is die tuiste van 'n verskeidenheid endemiese spesies, insluitende dosyne stigofauna-spesies. Hierdie is mikroskopiese werwellose diere wat in ondergrondse waterbronne van die streek lewe.
Die Pilbara olyfluislang is slegs een van baie bedreigde dierspesies in die kwesbare ekostelsel van die woestyn. Verskeie spesies akasia (wattel) bome is endemies tot die Pilbara en is die kernfokus van verskeie bewaringsprogramme.
Die beskerming van sensitiewe kulturele- en natuurgebiede van die Pilbara word ook bevorder deur verskeie wêreldbekende Nasionale Parke, naamlik die Millstream-Chichester Nasionale Park en die Karijini Nasionale Park.
Plastiek
Hersirkulering
Meganiese herwinning vir suiwer PET- en PE-pastieke is 'n gevorderde proses. Ander plastieke, insluitend saamgestelde plastieke, word egter termies herwin, effektief verbrand, omdat die PET-herwinningsproses suiwer PET benodig en ook sekere nadele meebring. Eienskappe van herwonne plastiek is byvoorbeeld nie identies aan die oorspronklike nie, en voldoen byvoorbeeld nie aan die kwaliteitsvereistes vir laboratoriumprodukte nie.
Die grote gros van plastiekafval is ongesorteerd en sluit ook saamgestelde plastieke in. In stede van meganiese herwinning word chemiese herwinning dan toegepas. In 'n gepatenteerde proses kan warm water onder hoë druk gebruik word om ongesorteerde plastiek in 'n olie te omskep waaruit enige plastiek of brandstof dan van nuuts af berei kan word.
Omgewingsimpak van plastiekafval
Plastiekafval word met riviere langs na damme, mere en eindelik die see weggevoer waar diere daarin verstrengel kan raak, of dit kan aansien vir voedsel. 'n Dier se verteringskanaal kan daardeur verstop word sodat dit van honger omkom, of die dier kan daarin versmoor. Suid-Afrika hersirkuleer sowat 5 miljard plastiekbottels per jaar, maar die produksie van enkelgebruik-bottels is nog veel groter, en goedkoper. Die gemiddelde Suid-Afrikaner produseer 41 kg plastiekafval per jaar, wat neerkom op 'n totaal van 79 duisend ton jaarliks. Volgens hierdie berekening tel Suid-Afrika onder die 11 grootste plastiekbesoedelaars van land en see ter wêreld, en een oorsaak van die probleem is gebrekkige rommelverwydering. 'n Baie groot persentasie van marinebesoedeling deur plastiek is van riviere afkomstig, en duisende tonne van hierdie plastiek spoel mettertyd weer op strande uit, waar baie arbeid of spesiale toerusting benodig word om dit te verwyder. Byna die helfte van die plastiekbottels wat Suid-Afrikaanse strande ontsier het egter oor die Indiese Oseaan gedrywe, baie daarvan uit Indonesië. Ander word deur verbyvarende skepe oorboord gestort, en volgens een studie veral deur Chinese skepe. Hierdie praktyk is sedert 1989 onwettig, en plastiekrommel moet na regte by hawens afgelaai word.
Plastiek biodegradeer moeisaam in 'n proses wat honderde of duisende jare kan neem. Bogrondse plastiek word mettertyd deur die natuurelemente in al hoe kleiner deeltjies afgebreek, wat as mikro- en nanoplastiek (MNP) bekend staan. Mikroplastiek wissel van 5 tot 0,001 mm in grootte, en nanoplastiek is kleiner as 0,0001 mm. Mikroplastiek-krale word ook opsetlik by gesondheids- en skoonheidsprodukte ingesluit. Dit is nog onbekend wat die effek op mense is wat vis-, vleis en ander diereprodukte benut wat met plastiek besmet is, maar selfs vrugte, groente, graan, tee, sout en drankies uit plastiekbottels dra tot die probleem by. Volgens 'n Europese studie in 2022 beland daar weekliks 5 gram MNP in 'n mens se spysverteringstelsel, waarvan 'n fraksie die bloed en organe binnedring. Kommer bestaan dat dit die spysverteringstelsel se mikrobiota affekteer, ongebore babas kan benadeel, 'n reeks metaboliese siektes kan veroorsaak en inflammasie kan meebring wat immuunreaksies tot gevolg het. Gebruik van gefiltreerde kraanwater word as 'n oplossing aanbeveel. Vrese bestaan verder dat nanoplastiek met elektrostatiese ladings in plant en dier kan akkumuleer, en op hul beurt weer ander patogene, toksiene en skadelike metale kan aantrek.
Joseph Green (akteur)
Joseph Green (23 April 1900 – 20 Junie 1996) was 'n Amerikaanse regisseur, vervaardiger, en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Yidl mitn fidl (1936), The Jester (1937), Mamele (1938), en A Brivele der mamen (1938).
Gereformeerde kerk Wepener
Omdat die lidmate gedurende die gemeente se hele bestaan van 1897 tot 1954 deurgaans min was, was Wepener dikwels in kombinasie met ander gemeente, soos Ladybrand. Die ou kerkgebou is later gesloop. Wepener bestaan wel nog voort as ’n wyk van Ladybrand. Vir plaaslike dienste is ’n kerkie van die Presbiteriaanse Kerk gekoop.
In 1934, toe die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika sy 75-jarige bestaan gevier het, het Wepener 26 belydende en 21 dooplidmate gehad en was dit die kleinste van die 25 gemeentes in die Algemene Vergadering van die OVS (destyds was daar in dié provinsie nie klassise nie). In 1947, die jaar waarin die gemeente 50 jaar oud geword het en toe dit deel was van Klassis Reddersburg, was hier 30 belydende en 11 dooplidmate. Die totaal van 41 lede was amper twee keer minder as dié van die naaskleinste gemeente, Thaba 'Nchu, se 73. Eindelik, in die laaste jaar van sy bestaan (1954), was hier 13 belydende en sewe dooplidmate. In die voorafgaande jaar het ses lidmate met attestate vertrek, drie het hul gemeenskap met die GKSA opgesê en een belydende lidmaat is oorlede, maar nie een het belydenis afgelê, met attestaat oorgekom of is opgeneem uit ander kerke nie.
Cliona michelini
Cliona michelini is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Topsent.
François Steyn
François Steyn (gebore 14 Mei 1987, Aliwal-Noord) is 'n rugbyspeler wat internasionaal vir Montpellier op heelagter en binnesenter vir die Springbokke speel. Hy het voorheen (tot 2015) vir die Sharks in die Superrugbykompetisie gespeel. Hy was ook deel van Suid-Afrika se span tydens die Rugbywêreldbeker 2007, Rugbywêreldbeker 2011 en Rugbywêreldbeker 2019. Saam met Os du Randt (in 1995 en 2007) is François Steyn (in 2007 en 2019) net een van twee Springbokrugbyspelers wat die Webb Ellis-beker twee keer kon inpalm.
1096
Die jaar 1096 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 96ste jaar van die 11de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Gouden Griffel
Slegs oorspronklike Nederlandstalige werke kom in aanmerking vir die Gouden Griffel. Daarnaas word ook jaarliks Zilveren Griffels uitgereik wat toegeken kan word aan vertaalde werke. Ook word Gouden Penselen en Zilveren Penselen uitgeloof vir die beste geïllustreerde kinderboeke en sedert 1997 Gouden Lijsten en (tot 2008) Zilveren Zoenen vir die beste boeke vir kinders 12 jaar en ouer.
Pryswenners (uitgesluit 1954 tot 1970)
Meerdere skrywers mag die Gouden Griffel meerdere kere in ontvangs neem: Guus Kuijer het die prys vier keer gewen. (1976, 1979, 2000 en 2005) en Els Pelgrom drie keer (1978, 1985 en 1990). De Gouden Griffel is twee keer aan die volgende skrywers toegeken: Alet Schouten (1971 en 1975), Jan Terlouw (1972 en 1973), Paul Biegel (1972 en 1993), Henk Barnard (1973 en 1977), Simone Schell (1975 en 1980), Toon Tellegen (1988 en 1994), Wim Hofman (1989 en 1998), Daan Remmerts de Vries (2003 en 2010), Jan Paul Schutten (2008 en 2014) en Simon van der Geest (2011 en 2013).
Mense (tydskrif)
Mense is die Afrikaanse uitgawe van die People magazine wat deur Caxton Magazines in Suid-Afrika uitgegee word. Die tydskrif word sedert 29 Mei 2006 uitgegee.
Betekenis-vir-betekenisvertaling
Betekenis-vir-betekenisvertaling is die oudste norm vir vertaling. Dit beteken basies dat die betekenis van elke volsin vertaal word voordat daar na die volgende een beweeg word en staan in normatiewe teenstelling met woord-vir-woordvertaling (wat ook letterlike vertaling genoem word), wat beteken dat die betekenis van elke leksikale item in volgorde vertaal word.
Geskiedenis
Die persoon wat die term "betekenis-vir-betekenis" gevorm het, was Hieronimus in sy "Brief aan Pammachius", waarin hy gesê het dat "buiten natuurlik in die geval van die Heilige Skrif, waar selfs die sinsbou ’n geheim bevat," hy soos volg vertaal: non verbum e verbo sed sensum de sensu (nie woord vir woord nie, maar betekenis vir betekenis).
Hieronimus ontdek hier bes moontlik nie die konsep van betekenis-vir-betekenisvertaling nie. Die meeste geleerdes glo dat dit uitgevind is deur Cicero in De Oratore ("Oor die redenaar") toe hy gesê het dat wanneer hy uit Grieks in Latyn vertaal, "ek nie gedink het dat ek hulle vir die leser behoort uit te tel soos muntstukke nie, maar om hulle as ’t ware volgens gewig te betaal."
En hy vorm beslis nie eers die term "woord-vir-woord" nie, maar leen dit ook by Cicero, of moontlik by Horatius, wat die skrywer wat antieke verhale op ’n oorspronklike manier wil oorvertel soos volg gewaarsku hetː Nec verbo verbum curabit reddere / fidus interpretes: "Moet hulle nie woord vir woord probeer vertaal [soos die een of ander] getroue vertaler nie."
Party het daardie deel van Horatius anders vertolk:
Soortgelyke konsepte
In sy voorwoord tot sy vertaling van Ovidius se Epistels van 1680 het John Dryden die ou terme metafrase vir woord-vir-woordvertaling en parafrase vir sin-vir-sinvertaling gebruik. Hy kry die teenstelling uit Quintilianus se Institutio Oratoria ("Institute van die Redenaarskuns") uit 95 HJ; Quintilianus het self die eerste term geleen by Philo Judaeus in sy De vita Mosis ("Die lewe van Moses") uit 20 VHJ.
Dryden se derde term is nabootsing, waarby hy bedoel iets soos Horatius aangeraai het: om ’n tradisionele storie jou eie te maak deur nie getrou te vertaal nie (nie woord vir woord óf betekenis vir betekenis nie). Nie alle kommentators is egter so versigtig met hierdie terme nie. Baie het ’n eenvoudige binêre teenstelling gemaak tussen "vrye" vertaling en "letterlike" of "direkte" of "nabye" vertaling, en bedoel hulle by eersgenoemde iets wat vaagweg die hele kontinuum van betekenis-vir-betekenisvertaling tot vrye nabootsing dek en by laasgenoemde iets soos woord-vir-woordvertaling.
Eugene Nida se terme dinamiese en formele ekwivalensie word ook aanvaar as dat dit basies dieselfde as betekenis-vir-betekenis- en woord-vir-woordvertaling beteken, en Nida het dit dikwels ook so gebruik; maar sy oorspronklike definisie van dinamiese ekwivalensie was retories. Die idee was dat die vertaler so moet vertaal dat die uitwerking van die vertaling op die teikenleser bykans dieselfde as die uitwerking van die bronteks op die bronteksleser was.
Lawrence Venuti se konsep van domestisering of "vlotheid" is ook bedoel om iets soos die ou idee van betekenis-vir-betekenisvertaling vas te lê; soos Nida se onderskeid tussen dinamiese en formele ekwivalensie. Venuti se onderskeid is egter fundamenteel retories van aard, gefokus nie op die vormlike struktuur van sintaksis (segmentering) nie, maar op die verhouding tussen die vertaler en die teikenlesers. Soos Friedrich Schleiermacher se onderskeid tussen "om die skrywer na die leser te bring" (domestisering) en "om die leser na die skrywer te bring" (vervreemding), waarvan Venuti dit afgelei het, is die onderskeid tussen domestisering en vervreemding ’n hermeneutiese onderskeid wat gemik is op die etiek en politiek van vertaling en is gevolglik redelik ver van die taalkundige formalisme wat die segmentariese benaderings van betekenis-vir-betekenis- en woord-vir-woordvertaling volg. Maar daar is ook ’n sterk gevoel waarin domestisering ’n geohermeneutiese herdink van betekenis-vir-betekenisvertaling is, gegrond op die besef dat die ou voorkeur vir betekenis-vir-betekenisvertaling nie gebaseer is op suiwer formalisme nie, maar op ’n spesifieke veralgemeende hermeneutiek van "natuurlike taal" en maklike toeganklikheid vir teikenlesers wat nie te hard wil werk nie en geen begeerte het om hulle wêreld van voor af te bedink nie.
So fundamenteel is die onderskeid tussen betekenis-vir-betekenis- en woord-vir-woordvertaling vir twee millenniums van denke oor vertaling dat talle skrywers nuwe terme daarvoor ontwikkel het wat eintlik niks tot die onderskeid byvoeg nie. ’n Voorbeeld is Peter Newmark se onderskeid tussen "semantiese ekwivalensie" (woord-vir-woordvertaling) en "kommunikatiewe ekwivalensie" (betekenis-vir-betekenisvertaling).
Segmentering
Die tegniese term vir die benadering tot vertaling wat onderskei tussen betekenis-vir-betekenisvertaling en woord-vir-woordvertaling is "segmentering". Die twee metodes is in wese verskillende maniere om die bronteks vir vertaling te segmenteer, in individuele woorde of frases, sinsnedes, sinne en groter tekseenhede.
In seldsame gevalle oorvleuel betekenis-vir-betekenisvertaling met woord-vir-woordvertaling. Byvoorbeeld, wanneer die Duitse sin Johan ist nicht zu hause vertaal word as Johan is nie by die huis nie, is daardie teikenteks ’n "idiomatiese vertaling" van die hele sin wat ook woord vir woord as volg weergegee kan word:
Daar kan natuurlik ook geredeneer word dat zu Hause letterlik "na (die) huis" beteken en dat om dit as "by die huis" te vertaal dit nie as twee woorde weergee nie, maar as ’n samehangende idioom. Hierdie weergawe sou die bewering dat die vertaling "Johan is nie by die huis nie" sowel woord-vir-woord- as betekenis-vir-betekenisvertaling is ondermyn. "By die huis" sou ’n betekenis-vir-betekenis- wees, maar nie ’n woord-vir-woordvertaling nie.
Gevalle waar ’n betekenis-vir-betekenisvertaling identies aan ’n woord-vir-woordvertaling is, is uiters seldsaam omdat verskillende tale omtrent altyd sinne op verskillende maniere struktureer (van verskillende sintagmata of woordordes gebruik maak). Om ’n hele sin met naastenby dieselfde betekenis in ’n ander taal te weergee, moet ’n mens dus omtrent altyd die woordorde verander om die idiomatiese sintagmata van die teikentaal te weerspieël.
Die feit dat die meeste vertalers en vertaalkommentators betekenis-vir-betekenisvertaling bo woord-vir-woordvertaling verkies het, weerspieël die algemene aanname dat die doel van alle vertaling is om die betekenis van die bron op ’n manier oor te dra wat vir die teikenleser maklik toeganklik sal wees. Voorstaanders van verskeie literalismes (insluitende vervreemdingsvorme) stem nie met daardie veralgemening saam nie.
Aard
Vrye vertaling behels die volgende (soos saamgevat in Die vertaling as kuns, 1958):
Die vertaler is slegs hierdie vryheid veroorloof mits hy versigtig te werk gaan. Eenvoudige taal kan byvoorbeeld beeldspraak vervang. Nalatige of onnoukeurige uitdrukkings in die oorspronklike teks kan reggemaak word. Indien die persoonlikheid en persoonlike smaak van die vertaler deurskemer en die skrywer s'n verdring maak dit nie eintlik saak nie - vertalings moet immers nie die skrywer op die voet (slaafs) navolg nie.
Bogenoemde reëls kan sowel baie goeie, as baie swak vertalings te voorskyn bring.
Voorbeelde: goed en sleg
toon in haar boek Les traductions hollandaises de Racine au XVIIe et au XVIIIe Siècle (1936) enkele voorbeelde van powere vrye vertalings deur die Nederlandse vertalers in die 18de eeu. Die vertalings van die Fransman, Jean Racine, se klassieke dramas en gedigte wat spesifiek let op die foltering en konflikte van die afgeswoegde hart, maak van die werk so te sê 'n parodie. Daardie aandag word openlik wegbeweeg van die menslik tragiese af en vestig dit op die materiële werklikheid in sy afgryslikste gedaante. Die stompsinnigheid, versoete en burleske vertolking, asook om van 'n tragedie afwisselende melodramatiese tranetrekker én klug te maak wat ru en grof is, het alles te make met die onkundigheid van die vertaler. Nie alleen het die vertalers geen besef van die klassieke gees gehad nie, maar hul kon ook nie die peil van die Racine se genialiteit ewenaar of verhef nie.
Sulke ruwe en banale realisme wat die klassieke terughou verander die fatsoenlikheid na onbeskoftheid. Enkele voorbeelde is H. van Bracht (Fedra en Hippolytus) wat "Je ne veux que l'honneur de l'attacher moimême" verander na "Ik ben alleen met de eer van bedgenoot vernoegd" en A. Bogaert (De Pleiters) wat "Bon, a si bon marche l'on ne bat point les gens" verander na "Neen, zo goed koop te slaan, dat zal in't minst niet lukken; Heb jy die kneepen in jou gat, zo schyt die nukken vry uit."
Aan die ander kant lig se Translation, an Elizabethan Art (1931) weer Engelse vertalings uit wat as meesterlik beskou kan word. Hoewel die Engelse in die Elizabethaanse tydperk se enigste beperking dikwels hul onvermoë van die brontaal was, het hul suiwerheid en natuurlikheid van die Engelse taal hiervoor vergoed. Dikwels gaan dit gepaard met die robuustheid en lewendigheid wat die styl betref; sterker en skilderagtiger uitdrukkings; die toon van die omgangstaal, asook die kernagtige en idiomatiese taalgebruik. Die tweegesprek in Engels verloop bondig en vlot.
gebruik Thomas North as voorbeeld. North maak 'n abbavertaling (dus: 'n vertaling van 'n ander vertaling ) van Jacques Amyot se Franse vertaling van Plutarchus. Onder meer word die indirekte rede deur die direkte rede vervang, spreekwoordelike segswyses ingespan en selfs slêng gebruik. Die lewendigheid word onder andere raakgelees in die werkwoordfrases: "donques arrivé sur le bord du peril" word "being come nowe to the swordes point" wat die beeld verskerp. Ook woorde word afgewissel: "Tu sois un jour quilque grand bien, ou quelque grand mal" word "One daye thou shalt doe some notable goodthing, or some extreme mischief."
stel dit in sy proefskrif so: "Afgesien daarvan dat North 'n gebore vertaler was, kon hy alles so skryf soos hy geskryf het omdat hy Plutarchos se materiaal ten volle geassimileer het en omdat sy woorde 'n uitvloeisel van sy eie ervaring was. In die beskrywing van die veldslae moet North Amyot noodwendig oortref. Die man van die daad het die voorsprong bo die biskop gehad dat hy die boek van die studeerkamer na die slagveld kon bring, dat hy as man van sy tyd die krygsdade kon visualiseer."
Tekortkominge
Hoewel North die intensiteit van Plutarchus verhoog het, was dit ten koste van die kennis en inhoud van die oorspronklike werk. So het North Plutarchus in 'n Engelsman verander en die heidense godsdiens gemoderniseer - dit is 'n duidelike anachronisme. Ander kenmerke uit Oudgriekeland word 'n Engelse Protestante karakter gegee. North praat met meer ridderlikheid oor dames, en sy vertaling word gekleur deur sy eie gevoelens.
noem ook die volgende probleme wat kop uitsteek in Florio se vertaling van Montaigne se Essais: uitbreiding, 'n groter omhaal van woorde; versierings; verdubbeling; betekenis-uitbreiding; willekeurige byvoegings van idees; styltruuks; omkering van die sin (inversie); verduideliking van terme; lesse vir die lesers; weglatings; die invoering van eie idees; nadere omskrywings en waardeskatting van persoonlikhede; die aan die dag lê van persoonlike smaak; vooroordele en opvattings; die wysiging van godsdienstige opvattinge; eufemistiese wendinge; die naturalisering van die vorm en inhoud van die oorspronklike; die vervanging van die konkrete deur die abstrakte; die verlening van 'n Engelse agtergrond aan die vertaling; die verhoging van die nadruk en vergroting van gegewens; die oordrywing van die toon; die versnelling van handelinge deur die sinsritme; die gebruik van meer adjektiewe as die oorspronklike; die opoffering van bondige woordgebruik aan 'n woordespel; die aanpassing van die gees van die oorspronklike by die gees van die (huidige) tydsgees; die gebruik van inheemse idiome in die plek van direkte taal; die vernietiging van die ewewig en ritme van die oorspronklike; die stel van 'n Engelse beroep in die plek van 'n Franse. Dit raak dikwels ook 'n onvermydelike gewoonte om die vertalings presies dieselfde te laat klink, selfs al verskil die skrywers.
NG gemeente Maltahöhe
duimnael|regs|180px|Ds. Hendrik Rudolph Cilliers, eerste leraar van Maltahöhe van 1948 tot 1952. duimnael|regs|180px|Ds. Pieter Jacobus van Jaarsveld, leraar van 1969 tot 1977. Dié foto is in 1952 geneem toe hy leraar was van die NG gemeente Grootrivier ([[Karos).]]
NG gemeente Maltahöhe is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Namibië. In 2010 het die gemeente 143 belydende lidmate gehad en het ds. Gert Peens dit volgens ooreenkoms saam met die NG gemeente Bethanie bedien. Teen 2012 het dié getal skerp afgeneem tot net 96 en was ds. Sarel Visser Maltahöhe se pastorale hulp.
Die gemeente is op 26 Oktober 1946 afgestig van die moedergemeente van al die gemeentes in Suidwes-Afrika, die Gibeon. As lede van die Ringskommissie van Gibeon, waaronder die nuwe gemeente sou ressorteer, was by die stigting teenwoordig di. S.H. van der Spuy, J.R. Holzapfel en J.T, Potgieter. Met sy stigting het Maltahöhe, buiten die hele distrik met dieselfde naam wat meer as 30 000 km² beslaan het, ook 'n deel van Rehoboth ingesluit. Ondanks die groot oppervlak was die lidmaattal maar 260.
So dankbaar was die lidmate dat hul eie gemeente gestig kon word, dat hulle op die stigtingsdag £840 as besondere dankoffer gestort het. Nadat sewe beroepe onsuksesvol uitgebring is, het ds. H.R. Cilliers van Tierberg, late Parow-Oos, nadat hy vir die tweede maal beroep is, hom die beroep laat welgeval. Hy is op 31 Januarie 1948 as eerste leraar bevestig en het die volgende dag na aanleiding van Hand. 10:7 sy intreepreek gelewer: "Kyk, ek kom - om u wil, o God, te doen."
Die gemeente het, voor die kerkgebou opgerig is, 'n kerksaal op die dorp besit, waarvan die hoeksteen op 24 Augustus deur eerw. Leonard gelê is, terwyl nog twee kerksale in die distrik gebou is. 'n Doeltreffende pastorie is op 6 Julie 1950 ingewy. Teen 1950 het die lidmate tot 330 toegeneem.
Koreaans
''Hierdie artikel handel oor die taal in Oos-Asië. Vir die etniese groep, sien Koreane.''
Koreaans is 'n Altaïese taal wat deur sowat 77 miljoen mense in Noord- en in Suid-Korea gepraat word. Daar is groot minderhede van Koreaanstaliges in Japan, die Verenigde State en in Yanbian in die Volksrepubliek China.
In Suid-Korea word die taal han'gukmal (한국말) of han'gugeo (Hangoel: 한국어, Hanja: 韓國 語, [ha(ː)n.ɡu.ɡʌ]) genoem. In Noord-Korea word dit egter chosŏnmal (조선말, [tso.sʌn.mal]) or chosŏnŏ (조선어, 朝鮮語) genoem. Dit is anders omdat die algemene name vir Noord- en Suid-Korea verskil. Verder noem Koreane gewoonlik hul taal urimal (Hangoel: 우리말) of urinara mal (Hangoel: 우리나라 말) wat "ons taal" of "ons land se taal" beteken.
Die dialek van die Suid-Koreaanse Jeju-eiland word deur sommige taalkundiges as 'n eie taal beskou wat darem saam met Koreaans as Koreaanse tale gegroepeer word. Ander taalkundiges sien egter kleiner verskille tussen dié dialek en Koreaans wat nie hierdie klassifikasie regverdig nie. Soms word dit saam met Turkse, Mongoolse, Toengoesiese, Japannese tale en Ainoe by die Altaïese tale gegroepeer, hoewel dit algemeen betwis word.
Poesjkin
Poesjkin (Russies: Пу́шкин) is ’n dorp 26 km suid van Sint Petersburg, Rusland. Die bevolking is 92 721 (2010-sensus).
Geskiedenis
Die dorp is in die 18de eeu gestig as ’n somerwoning van die keiserlike familie met die naam Tsarskoje Selo (Tsaardorp). In 1918 het die Bolsjewiste die dorp se naam verander na Detskoje Selo (Kinderdorp) en in 1937 is dit weer hernoem na Aleksander Poesjkin met die honderdste herdenking van die digter se dood. Hy was een van die eerste studente aan die dorp se liseum.
Op 17 September 1941 het Nazi-Duitsland die dorp ingeneem en baie van die historiese geboue, monumente en kunswerke verwoes. Die Sowjetunie het die dorp op 24 Januarie 1944 bevry.
Dikbeklewerik
Die Dikbeklewerik (Galerida magnirostris) is 'n klein sang voëltjie. Dit kom in die suidelike dele van Afrika naamlik in Suid-Afrika, Lesotho en die suide van Namibië voor.
Habitat
Die natuurlike habitat van Dikbeklewerik is fynbos, karoo en grasveld. Dit word ook in bewerkte- en braaklande gevind. Soos ander lewerike bou dit 'n nes op die grond. Voeding is saad en insekte, laasgenoemde veral in die broeiseisoen.
Voorkoms
Die Dikbeklewerik is 18 cm in lengte. Dit het 'n relatief kort-stert en het 'n dik snawel met 'n geel basis. Dit het 'n gestreepte bruin-grys rugkant en lang wit wenkbroue. Soos ander spesies in die genus het dit 'n kuif wat kan waaier as die voël in gevaar verkeer of sing. Die borskant is roomkleurige met swaar donker strepe op die bors. Die groot tweekleurige snawel onderskei hierdie spesie van alle ander Afrika lewerike.
Hierdie baie luidrugtige spesie maak 'n sagte maar verdraende gekraakte treeeeleeeeleee – soos 'n geroeste hek wat oopgemaak word.
Kleintand-jobvis
Voorkoms
Die vis se kop en lyf is silwer-rooierig tot ligpers aan die rugkant. Die binnekant van die mond, kieuekamer en kieue is silwer. Die onderste lip is swart. Die stert- en analevin se laaste strale is lank en die stertvin is diep gevurk. Die vis word tot 1.3 m lank en weeg dan 11 kg.
NG gemeente Stilfontein
duimnael|170px|Ds. A.P. Burger, leraar van 1956 tot 1960.
Kleintand-jobvis
Habitat
Die vis leef in koraal- en rotsriwwe in water wat 50–330 m diep is. Hulle vreet vis, skaaldiere en inkvisse. Hulle is alleenlopers.
NG gemeente Stilfontein
Die NG gemeente Stilfontein is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Sinode van Wes-Transvaal).
Die gemeente is gestig in 1955, net vyf jaar voor die tweede NG gemeente op Stilfontein, die NG gemeente Stilfontein-Sentraal. Die kerkgebou is geleë by Buxtonlaan 95, Stilfontein. In 2013 was die leraarsamp vakant. Daar was in daardie jaar 48 doop- en 220 belydende lidmate. Einde 2014, toe die gemeente steeds vakant was, was dit onderskeidelik 29 en 232.
Die laaste voltydse leraar van die gemeente, ds Pieter Erasmus, was ook die lanks-dienende leraar van die gemeente.
Huisplant
Karakteristieke
Baie huisplante groei ook in ligte of diep skaduwee, en net 'n kleiner aantal spesies kan heeldag regstreekse sonlig verduur. Plantkwekers kies gewoonlik spesies wat goed by die klimatiese besonderhede van menslike behuising aangepas is. Hierdie besonderhede varieer orals ter wêreld rondom 'n lugtemperatuur van tussen 18 °C en 30 °C en 'n gemiddelde lugvogtigheid. Indien 'n huisplant hoër humiditeitsvlakke benodig – soos in die geval van gewasse wat oorspronklik uit tropiese reënwoudgebiede kom – kan 'n daaglikse missproei hierdie besondere groei-atmosfeer skep.
As lugskoonmakers gebruik en verwyder huisplante skadelike stowwe soos byvoorbeeld formaldehied, toluool en ammoniak uit die lug en vorm hulle gedeeltelik om tot koolstofverbindings, terwyl hulle suurstofgas as deel van die biochemiese proses van fotosintese vervaardig en vrystel.
Die antieke tydperk
duimnael|Semiramis se [[Hangende Tuine van Babilon. 16de eeuse gravure van die Nederlandse kunstenaar Maarten van Heemskerck]]
Mense het al duisende jare gelede begin om huisplante te kultiveer – sowel die ou Chinese asook die Egiptenare het gewasse uit vreemde lande in potte gekweek. Navorsers neem aan dat hierdie vroeë huisplante aanvanklik nie vanweë hul dekoratiewe waarde nie, maar vir besondere rituele en geneeskundige gebruik bestem was.
Maar mense het geleidelik ook die kulinêre en dekoratiewe waarde van huisplante begin waardeer. Een van die pragtigste voorbeelde vir plante, wat in steenhouers op terrasse gekweek is, was Semiramis se Hangende Tuine in Babilon (814 tot 810 v.C.). Tuinbouskoue is in die antieke China reeds omstreeks 500 v.C. gehou, terwyl Romeine en Grieke enkele eeue later veral lourierbome in erdewerkpotte gekweek het. Potplante in hul huidige vorm was 'n Griekse uitvinding wat vinnig oor die hele Mediterreense wêreld versprei het. Teen die einde van die 4de eeu v.C. was daktuine en die kweek van potplante 'n algemene verskynsel in die Middellandse Seegebied. Grafskilderye lewer die bewys dat potplante vanaf die 3de eeu v.C. as binnenshuise dekorasie gebruik is. Plante in kleipotte het onder meer binnehowe verfraai.
Die moderne tydperk
Saam met die Europese seevaarders en ontdekkingsreisigers het ook steeds meer plantkundiges na die Nuwe Wêreld gevaar om navorsing oor uitheemse plantspesies te doen. Aanvanklik was daar veral belangstelling in eetbare plantsoorte of spesies van geneeskundige waarde. Mense was ywerig om steeds meer plantspesies te versamel en voordeel te trek uit die winsgewende planthandel, tog het gewoonlik net 'n klein persentasie van die gewasse die seereis in donker houers en sonder versorging oorleef.
In die vroeë 18de eeu is in Frankryk en Nederland warmwaterstelsels ontwikkel wat soos 'n verwarming vir die kweek van eksotiese plante in Noord- en Sentraal-Europa gebruik kon word. Die meeste uitheemse plante is aanvanklik in botaniese tuine of in die oranjerieë van slotparke vertoon. Eksotiese plante het aan die begin van die 19de eeu vinnig tot 'n gewilde binnenshuise dekorasie vir welgestelde burgers begin ontwikkel.
Eers omstreeks 1830, toe die Britse geneeskundige Nathaniel Bagshaw Ward (1791–1868) spesiale glashouers vir die vervoer van gevoelige plantspesies ontwikkel het, het die grootskaalse invoer van uitheemse plante na Europa 'n aanvang geneem. Plantkwekers het begin om die klimatiese besonderhede van elke habitat te bestudeer en na te boots.
Afgesien van die klein persentasie welgesteldes wat duur verwarmingstelsels kon bekostig, was die meeste mense tot by die middel van die 20ste eeu aangewese op kooloonde – en sodoende beperk tot 'n klein aantal plantspesies soos varings en hedera's of snyblomme wat koolvuur en donker, vogtige vertrekke kon verduur.
Vanaf die middel van die 20ste eeu het huisplante tot 'n meer bekostigbare en gewilde binnenshuise versiering ontwikkel. Moderne verwarmingstelsels en hoër wintertemperature het dit moontlik gemaak om ook in koel-gematigde streke tropiese huisplante soos orgideë of guzmania's te kan versorg. Vandag is 'n groot verskeidenheid huisplante vir elke vertrek van die huis, insluitende kombuis en badkamer, beskikbaar.
Die oorspronklike habitats
duimnael|regs|250px|Phyllitis scolopendrium, 'n sierplant-variant van 'n tongvaring (asplenium), is een van min spesies uit koel-gematigde gebiede wat as huisplante gekweek kan word. Dit hou van 'n koel plek in die huis
Die klimaat van hul oorspronklike habitat is een van die beslissendste faktore by die groei van huisplante. Die meeste van ons huisplante kom dan ook oorspronklik uit tropiese en subtropiese gebiede – en dit is nie slegs aan die feit te danke dat spesies uit hierdie streke met welige groei en 'n groot verskeidenheid soorte, vorms en kleure bekoor nie. Veral die klimatiese besonderhede wat hier dwarsdeur die jaar dikwels feitlik onveranderd bly en vir tropiese en subtropiese plante – in teenstelling met spesies uit koel-gematigde streke – 'n jaarlikse onderbreking van hul lewenssiklus deur 'n natuurlike winterrus oorbodig maak, maak van hulle uiters geskikte huisplante vir binnenshuise gebruik.
Daarenteen is daar baie min spesies uit koel-gematigde klimaatstreke wat dwarsdeur die jaar bloeisels dra en as binnenshuise sierplante gekweek kan word, soos byvoorbeeld hedera's (Hedera helix) en tongvarings soos Phyllitis scolopendrium. Plante uit die aarde se poolgebiede is hoegenaamd nie geskik om as potplante gekweek te word nie.
Grace Benham
Grace Benham (25 Junie 1876 – 19 November 1968) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Lord John in New York (1915), Lord John's Journal (1915), en Alien Souls (1916).
Kang
Kang is 'n dorp in die Kgalagadi distrik van Botswana. Die dorp lê in die Kalahariwoestyn op die Trans-Kalahari-Grootpad tussen Ghanzi in die noorde en Sekoma in die suide. Die bevolking was 5 985 volgens die 2011-sensus.
Sargon II
Sargon II (Akkadies Šarru-ukin, "hy [= die god] het die koning ferm gemaak"; bewind 722 tot 705 v.C.) was ’n Assiriese koning. Hy het in 722 v.C. die heerser van die Nieu-Assiriese Ryk geword ná die dood van Salmaneser V. In sy inskripsies beeld hy homself uit as ’n nuwe persoon en verwys selde na sy voorgangers. Tog het hy dieselfde naam, Šarru-ukin, aangeneem as Sargon van Akkad, wat die eerste Semitiese Ryk in die streek sowat 16 eeue vroeër gestig het. "Sargon" is die Bybelse spelling van die naam.
Vroeë bewind
Sargon II was die seun van Tiglat-Pileser III en het blykbaar die troon van sy broer Salmaneser V in ’n gewelddadige staatsgreep afgeneem. Hy was reeds middeljarig toe hy koning word en is bygestaan deur sy seun kroonprins Sanherib.
Militêre veldtogte
duimnael|200px|Die Paleis van Chorsabad. Aan die begin van sy bewind het Sargon te doen gehad met wydverspreide rebellies. Marduk-apla-iddina II, ’n hoofman van die Galdeeuse stamme in die suide, het homself tot koning van Babilon verklaar en is in 721 v.C. as koning gekroon. In 720 v.C. het Sargon en Marduk-apla-iddina op die vlaktes oos van Babilon oorlog gemaak. Marduk-apla-iddina is deur Elam ondersteun. Die Elamitiese soldate het die Assiriese leër teruggedryf en Marduk-apla-iddina het beheer oor die suide asook die titel koning van Babilon behou.
In 717 v.C. het Sargon die Siries-Hetitiese stad Carchemish aan die Bo-Eufraat aangeval en so bestaande verdrae met die stad verbreek. Met sy buit het hy egter sy leër befonds.
In 716 v.C. het hy teen die Manneërs opgeruk waar die heerser Aza van die troon afgesit is deur Ullusunu met die hulp van Urartu. Sargon het die hoofstad, Izirtu, oorgeneem en nuwe basisse gebou in Medië. In 715 v.C. het nog basisse gevolg: Kar-Nabu, Kar-Sin en Kar-Ishtar — almal genoem na Babiloniese gode en herbevolk deur Assiriërs.
Die agtste veldtog van Sargon teen Urartu in 714 v.C. is welbekend uit ’n brief van Sargon aan die god Assur (wat in die stad Assur ontdek is en nou in die Louvre is), asook reliëfs in die Paleis van Dur-Sharrukin. In die brief en op die reliëfs word die hele oorlog beskryf.
duimnael|200px|Die inskripsie van Sargon II by die Tang-i Var-pas, [[Zagros.]] Sargon het die vrugbare land aan die wester- en suideroewer van die Urmiameer geplunder en oeste verbrand. Van daar het hy noord opgeruk, waar die mense betyds gevlug het. Sargon beweer hy het altesaam 430 dorpe verwoes. Van daar het Sargon Urartu se tempel vir die god Haldi en sy vrou, Bagbartu, by Musasir geplunder; die beskrywing van sy buit beslaan 50 kolomme in sy brief aan Assur. Meer as ’n ton goud en vyf ton silwer is onder meer deur die Assiriërs gebuit; daar was altesaam 334 000 voorwerpe. Musasir is ook geannekseer.
In 713 v.C. het Sargon tuis gebly terwyl sy soldate onder meer Karalla, Tabal en Sisilië verower het. Persiese en Mediese heersers het heffings betaal. In 711 v.C. is Gurgum verower.
Verowering van Israel
Onder sy bewind het Assirië die neerlaag van die koninkryk Israel voltooi, Samaria ingeneem ná ’n beleg van drie jaar en die inwoners verban. Dit het die basis vir die legendes oor die 10 verlore stamme van Israel geword.
Volgens die Bybel is ander mense, die Samaritane, na Samaria gebring onder Sargon se voorganger, Salmaneser V (2 Kon 18). Sargon se naam verskyn eintlik net een keer in die Bybel, in Jes 20:1, wat handel oor die Assiriese verowering van Asdod in 711 v.C.
Veldtog teen Babilonië
In 710 v.C. het Sargon veilig genoeg in sy heerskappy gevoel om teen sy Babiloniese aartsvyand Marduk-apla-iddina II op te ruk. Hy het Babilon eindelik beleër en Marduk-apla-iddina het gevlug. Sargon het toe in 710 v.C. koning van Assirië en Babilonië geword en dus dié dubbele monargie herstel.
Sargon het hierna in die suide gebly om in beheer te bly van die Arameërs en Chaldeërs van die laer Eufraat, sowel as die Sutiese nomades.
Dood
Sargon is in 705 v.C. dood in ’n neerlaag teen die Kimmeriërs terwyl hy hulle uit Antieke Iran verdryf het waar hulle Sargon se Persiese en Mediese leenmanne aangeval het. Hulle het die koninkryke Urartu en Frigië verwoes voordat die Assiriërs hulle eindelik kon verslaan. Sargon is opgevolg deur sy seun Sanherib (Sin-ahhe-eriba. )
1097
Die jaar 1097 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 97ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Harrison Greene
Harrison Greene (18 Januarie 1884 – 28 September 1945) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Vampire Bat (1933), Dick Tracy (1937), The Son of Davy Crockett (1941), en Arkansas Judge (1941).
Lynn Collins
Lynn Collins (gebore 16 Mei 1977) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Merchant of Venice (2004), The Number 23 (2007), X-Men Origins: Wolverine (2009), en John Carter (2012).
Ossilloskoop
'n Ossilloskoop is 'n elektroniese instrument waarmee 'n wisselende elektriese spanning se golfvorm vertoon kan word. In die instrument is 'n elektronstraal wat, in ooreenstemming met 'n insetsein se veranderinge, oor die skerm las en die golfvorm daarop teken. Die ossilloskoop word ook gebruik om die amplitude (golfgrootte) en die frekwensie (aantal siklusse per sekonde) van 'n golf te bepaal.
Die ossilloskoop is van 'n elektronstraalbuis (ook 'n katodestraalbuis genoem) voorsien, met 'n katode wat 'n bundel elektrone uitstuur wat 'n ligkolletjie op die skerm maak. In die buis is daar x-plate (horisontale defleksieplate) en y-plate (vertikale defleksieplate) waarmee beheer oor die beweging van die elektronstraal uitgeoefen kan word. Wanneer 'n elektriese spanning byvoorbeeld op die x-plate aangelê word, sal dit die elektronstraal horisontaal verplaas, terwyl ŉ spanning op die y-plate die straal vertikaal sal laat uitwyk.
'n Gelykspanning (op die x- of y-plate) sal die elektronstraal na 'n sekere posisie verplaas en dit daar hou, maar 'n wissel spanning sal die straal heen en weer laat beweeg in ooreenstemming met die verandering in die spanning. Die x-plate in 'n ossilloskoop is gewoonlik aan 'n tydbasisgenerator ('n soort ossillator) verbind wat die elektronstraal teen 'n sekere frekwensie (tempo) horisontaal oor die skerm sal laat beweeg. As die straal vinnig van links na regs oor die skerm beweeg, vorm dit 'n lyn op die skerm.
Die y-plate van 'n ossilloskoop is gewoonlik aan die insetpunt verbind. 'n Wisselende spanning by die inset sal die elektronstraal op en af laat beweeg, en terwyl dit dan van links na regs beweeg, word die golfvorm afgebeeld. 'n Ossilloskoop is dus veral geskik vir die meet van wisselspanning. ŉ Wisselspanning met 'n klein amplitude (‘n lae spanning) word gewoonlik deur 'n versterker in die ossilloskoop gestuur, waardeur die spanning (sein) sodanig versterk word dat die golf groot en duidelik op die skerm vertoon word.
Die gevoeligheid van 'n ossilloskoop word ook gewoonlik uitgedruk in die aantal volt (V) wat nodig is om die elektronstraal 1 cm vertikaal op die skerm te verplaas. Sonder 'n versterker word 20 V/cm byvoorbeeld vir 'n 1 cm-verplasing vereis, terwyl slegs 100 mV/cm (0,1 V/cm) met behulp van die versterker voldoende is vir dieselfde verplasing.