cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Webster Booth
Webster Booth (21 Januarie 1902 – 21 Junie 1984) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Robber Symphony (1937), Saturday Night Revue (1937), en The Laughing Lady (1946).
Samantha Isler
Samantha Isler (gebore 26 Oktober 1998) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Captain Fantastic (2016) en Molly's Game (2017), en in die televisiereekse Supernatural (2005) en Sean Saves the World (2013).
John Vorster
Vroeë loopbaan
Aan die einde van 1938 het hy as prokureur in Port Elizabeth begin praktiseer, waar Tini Malan, wat hy in sy studentejare reeds leer ken het, as maatskaplike werker werksaam was. Hulle is op 20 Desember 1941 op Worcester getroud.
Ossewa-Brandwag
Vroeg in 1940, toe die Tweede Wêreldoorlog 'n paar maande aan die gang was, is Vorster tot generaal in die Ossewa-Brandwag bevorder. Hoewel met die Nasionale Party van dr. D.F Malan ooreengekom is dat die Ossewa-Brandwag slegs as 'n kulturele organisasie sou bestaan, het die OB onder leiding van dr. Hans van Rensburg in die vroeë veertigerjare die politieke terrein betree.
Die organisasie was nie net gekant teen Suid-Afrika se deelname aan die oorlog nie, maar ook teen die gematigde houding van die NP (in daardie stadium die amptelike opposisie). Op 23 September 1942 is Vorster vanweë sy OB-verbintenis in hegtenis geneem en van 17 Desember af in die interneringskamp by Koffiefontein aangehou. In Junie 1943 is Vorster verkies tot kampleier en het hy as tussenganger tussen die geïnterneerdes en die kampkommandant opgetree.
Op 11 Februarie 1944 is hy vrygelaat, en in dieselfde jaar het hy hom as prokureur op Brakpan gevestig.
Volksraadslid
In die algemene verkiesing van 1948 is Vorster deur die Afrikanerparty van Klasie Havenga as kandidaat in die kiesafdeling Brakpan aangewys. Volgens die verkiesingsooreenkoms tussen Malan en Havenga kon geen voormalige OB-lid as kandidaat benoem word nie, en die NP het teen Vorster se benoeming beswaar gemaak. Vorster het daarop besluit om hom as 'n onafhanklike kandidaat verkiesbaar te stel.
NP-leiers, onder wie dr. H.F. Verwoerd, in daardie stadium redakteur van Die Transvaler, het Nasionaliste egter aangeraai om nie vir hom te stem nie, maar hy het met slegs 2 stemme teen die Verenigde Party-kandidaat, A.E. Trollip, verloor. Ironies genoeg het Trollip later in Vorster se kabinet gedien. In die verkiesing van April 1953 is Vorster as NP-kandidaat in die kiesafdeling Nigel tot Volksraadslid verkies.
Minister van Justisie
In Oktober 1958 het die pasverkose Premier, dr. H.F. Verwoerd, Vorster as Adjunk-minister van Onderwys, Kuns en Wetenskap en van Volkswelsyn en Pensioene aangestel. Dit was onder meer sy taak om die Wet op Uitbreiding van Universiteitsopleiding in 1959 voor te berei.
Die wet het voorsiening gemaak vir stigting van universiteitskolleges vir anderskleuriges en het Blanke universiteite verbied om nie- Blanke studente te aanvaar. In Augustus 1961 is Vorster aangestel as Minister van Justisie, Polisie en Gevangenisse. Die portefeulje het Vorster voortdurend in die kollig geplaas, aangesien daar in die jare na Sharpeville (1960) verskeie revolusionêre organisasies in Suid-Afrika bedrywig was.
Vorster het die heersende toestande in Suid-Afrika as buitengewoon bestempel en gevra dat buitengewone magte aan hom toegestaan word om die situasie op te klaar. Na die verbanning van die African National Congress en die Pan African Congress in 1960 is 'n nuwe revolusionêre beweging, uMkonto we Sizwe ("Die spies van die nasie"), in November 1961 deur lede van die ANC en die verbode Kommunistiese Party gestig.
Een van die leiers van die beweging was Nelson Mandela. Die dade van terreur wat deur die organisasie gepleeg is, het gelei tot die sogenaamde sabotasiewet, die 1962-wysiging van die destydse Wet op die Onderdrukking van Kommunisme, No. 44 van 1950, ingevolge waarvan sabotasie gelykgestel is met hoogverraad. In die wet is afgesien van die demokratiese gebruik dat 'n beskuldigde onskuldig is totdat hy skuldig bewys is, en die onus is op die beskuldigde geplaas om sy onskuld te bewys.
Die doodstraf kon vir sabotasie opgelê word. Nadat die Poqo-beweging in 1962 vir opstande in die Paarl verantwoordelik was, het Vorster in Junie 1963 die sogenaamde 90-daebepaling deurgevoer. Die wysiging van Wet 44 van 1950 het onder meer daarvoor voorsiening gemaak dat polisie-offisiere enige persoon wat van sabotasie verdink word of daarvan verdink word dat hy van sabotasie kennis dra, vir 'n tydperk van 90 dae sonder verhoor kon aanhou. Intussen het Vorster genl. Hendrik van den Bergh in 1962 as hoof van die Veiligheidstak van die Suid-Afrikaanse Polisie aangestel.
Een persoon is in die ontploffing dood en sowat 20 beseer, en Harris is die doodstraf opgelê. In 1965 het Vorster 'n wysiging van die Wet op die Onderdrukking van die Kommunisme (die sogenaamde 180-dae-bepaling) deurgevoer. Die wet het die tydperk van aanhouding tot 180 dae uitgebrei en van sy voorganger verskil in die opsig dat handelingsbevoegdheid aan die prokureur-generaal verleen is en nie aan die polisie nie.
Premier
Op 13 September 1966, 3 dae na die begrafnis van Verwoerd, is Vorster deur die NP-koukus eenparig as die nuwe Premier van Suid-Afrika aangewys. Hy het uit die staanspoor 'n meer pragmatiese benadering ten opsigte van beleidvoering ingeneem en by meer as een geleentheid verklaar dat die vinnig veranderende omstandighede in Afrika en Suid-Afrika 'n beleidsaanpassing vereis.
Hy het hom dit ten doel gestel om Verwoerd se strewe na Blanke eenheid voort te sit, om 'n aktiewe bydrae tot die oplossing van die vraagstukke ten opsigte van Rhodesië (Zimbabwe) en Suidwes-Afrika (Namibië) te lewer, om binnelands met die leiers van ander bevolkingsgroepe oorleg te pleeg, en om met die leiers van Afrika-state kontak te maak.
Uitwaartse beleid
Vorster se siening was dat Suid-Afrika se toekoms tot groot hoogte van die orde en stabiliteit in die buurlande afhang. Een van die aspekte wat mettertyd 'n oorheersende kenmerk van sy premierskap geword het, was die verbetering van Suid-Afrika se betrekkinge met Afrika en die Weste. In 'n toespraak op 17 Februarie 1967 in Parow het Vorster beklemtoon dat Suid-Afrika deel van die internasionale gemeenskap moet wees. In 'n radiotoespraak op die sesde verjaardag van republiekwording (31 Mei 1967) het hy vir die eerste keer die woord uitwaarts gebruik.
Uitwaarts en détente (ontspanning) het die kenwoorde van sy beleid geword. Dit was in skrille kontras met die "laermentaliteit" waarmee die Afrikaners en die NP tradisioneel geassosieer is. Vorster het sy vredesoffensief op 10 Januarie 1967 begin toe hy met hoofman Leabua Jonathan van Lesotho in Kaapstad samesprekings gevoer het. In Maart 1967 het 3 ministers van Malawi Suid-Afrika besoek om 'n handelsooreenkoms te sluit, en aan die einde van 1967 het Suid-Afrika en Malawi diplomatieke verteenwoordigers op ambassadeursvlak uitgeruil.
In Mei 1970 het Vorster 'n ampsbesoek aan pres. H. Kamuzu Banda van Malawi gebring. Tussen 1970 en 1974 het die toenaderingsbeleid grootliks tot stilstand gekom, deels vanweë die afsplintering van die regse Herstigte Nasionale Party. Teen die einde van 1974 het die beleid weer momentum begin kry, hoofsaaklik vanweë die staatsgreep in Portugal in April 1974 en die daaropvolgende onafhanklikwording van Angola en Mosambiek.
Sonder dat Suid-Afrika en die buitewêreld bewus was van sy geheime besoek aan die Ivoorkus op 21 en 22 September 1974, het Vorster op 23 Oktober 1974 een van die belangwekkendste toesprake van sy loopbaan in die Senaat gelewer. Hy het klem gelê op vrede, vooruitgang en ontwikkeling in Afrika, en pres. Kenneth Kaunda van Zambië het die toespraak verwelkom as "die stem van rede waarop Afrika gewag het".
In Februarie 1975 het The Times van Londen berig dat samesprekings tussen Vorster en pres. William Tolbert van Liberië in die vorige week gevoer is, en in Mei 1975 is bevestig dat Vorster in September 1974 'n besoek gebring het aan pres. Felix Houphouet-Boigny van die Ivoorkus. Tot aan die einde van Vorster se premierskap het Suid-Afrika en die Ivoorkus redelik vriendskaplike betrekkinge gehandhaaf. Teen die einde van 1975 was dit bekend dat Vorster in 5 maande 11 Afrika-leiers ontmoet het.
Hy het al hoe meer aandag bestee aan Suider-Afrika se twee groot probleme: Namibië (Suidwes-Afrika) en Zimbabwe (Rhodesië). Die oplossing van die vraagstukke was noodsaaklik vir die normalisering van betrekkinge met die res van Afrika.
Namibië
Vorster se strategie ten opsigte van Namibië (destyds Suidwes-Afrika) was tweeledig: hy wou dit by die inwoners van die gebied tuisbring dat hulle self die inisiatief moet neem in die oplossing van die vraagstuk, en hy wou tyd wen om die proses te voltooi. Op 7 Maart 1972 het die Sekretarisgeneraal van die VVO, dr. Kurt Waldheim, in Kaapstad samesprekings met Vorster gevoer. In Oktober dieselfde jaar het Waldheim se spesiale gesant vir Namibië, dr. Alfred Escher, in Suid-Afrika 'n ooreenkoms met die regering bereik ingevolge waarvan 'n adviesraad vir Namibië ingestel sou word. Op 1 September 1975 het die sogenaamde Turnhalle-beraad van die binnelandse partye van Namibië begin, waaruit die Demokratiese Turnhalle-Alliansie (DTA) ontstaan het, met Dirk Mudge aan die spits. Die politieke chaos wat op die onafhanklikwording van Angola in 1975 gevolg het, het daartoe gelei dat die Marxistiese MPLA die hulp van Kubaanse troepe teen die FNLA ingeroep het. Ten einde stabiliteit in Namibië te verseker, het Suid-Afrikaanse troepe in Angola ingegryp. Die inval was 'n groot terugslag vir Vorster se detente-beleid en met sy uittrede in 1978 was die vraagstuk oor Namibië nog nie opgelos nie.
Zimbabwe
Die Zimbabwiese vraagstuk het ontstaan deurdat Zimbabwe (destyds Rhodesië) onder leiding van Ian Smith hom op 11 November 1965 eensydig onafhanklik verklaar het. Vorster het uiteindelik as bemiddelaar tussen die strydende partye in Zimbabwe opgetree, en om Suid-Afrika se saak as onpartydige bemiddelaar te versterk, is die lede van die Suid-Afrikaanse Polisie wat in 1967 na Zimbabwe gestuur is om die land teen terroriste-aanvalle te help verdedig, in 1975 onttrek.
'n Dramatiese hoogtepunt van Vorster se Afrika-beleid was die beraad wat op 25 Augustus 1975 op die brug oor die Zambezirivier by die Victoria-waterval plaasgevind het. Ian Smith en lede van die Zimbabwiese ANC het by die geleentheid met mekaar oor 'n skikkingsplan vir Zimbabwe onderhandel nadat die ontmoeting deur Vorster en Kaunda moontlik gemaak is. Die beraad het misluk, maar nogtans die fondament gelê vir verdere onderhandelings en die uiteindelike oplossing in 1980, toe die ou Rhodesië 'n internasionaal erkende staat (Zimbabwe) met 'n Swart meerderheidsregering geword het.
Betrekkinge met die VSA
'n Tweede ontmoeting tussen Vorster en Kissinger het in September 1976 in Zürich, Switserland, plaasgevind, en kort daarna het Kissinger Pretoria besoek, waar hy Ian Smith oorreed het om 'n skikkingsplan vir Zimbabwe te aanvaar. Die plan is egter deur die ANC-leiers in Zimbabwe verwerp. Tydens pres. Jimmy Carter se bewind in die VSA (van Januarie 1977 af) het Vorster in Mei 1977 die Amerikaanse vise-president, Walter Mondale, in Wene ontmoet.
Mondale het aangedring op 'n beleid van een-mens-een-stem in Suid-Afrika, maar dit is deur Vorster by die ontmoeting verwerp. Net soos sy voorgangers het Vorster geen inmenging in Suid-Afrika se binnelandse aangeleenthede geduld nie. In 1977 het die samesprekinge tussen Vorster en die 5 Westerse lede van die Veiligheidsraad van die VVO oor die toekoms van Namibië momentum gekry. Met hierdie samesprekinge het Vorster in die laaste jaar van sy premierskap heelwat internasionale aansien herwin wat hy ingeboet het as gevolg van die inval in Angola, die onluste in Soweto (1976) en die beperking van Swart politieke aktiwiteit in 1977.
Huizhou
Huizhou (Chinees: 惠州) is 'n stad in die Chinese provinsie Hunan met 'n bevolking van 4 597 002 in 2010. Die stad is geleë in die suidooste van China naby die monding van die Parelrivier in die Suid-Chinese See.
Burgernet
Burgernet is 'n samewerkingsooreenkoms van burgers en polisie in Nieuwegein, Nederland. Dit is gestig om kinders op te spoor, kriminele op heterdaad te betrap, verdwaalde oumense te vind, gesteelde motors te vind, ens. By Burgernet deel die polisie met 'n meldkamerstelsel tegelyk met baie burgers inligting na aanleiding van noodroepe. Die burgers, wat tydens 'n Burgernetaksie gebel word, is mense wat hulle aangemeld het om aan die Burgenet-stelsel deel te neem en wat in die onmiddellike omgewing van die plek woon waar byvoorbeeld 'n inbreker pas gesien is of 'n kind verdwyn het.
Sodra 'n Burgernetdeelnemer die misdadiger of die kind sien, word die meldkamer direk gekontak en 'n polisie-eenheid na die presiese plek gestuur, danksy aanwysings van die deelnemers. As die inbreker die sirkel verlaat wat deur die polisie vasgestel is, word daar eenvoudig 'n nuwe sirkel van deelnemers gebel. As 'n deelnemer na 'n melding die meldnommer bel, word dit deur sagteware in die meldkamer onmiddellik gemarkeer op 'n kaart, sonder dat die beller nog te woord moet staan. Sodoende kan die melding blitsig verwerk en die gesoekte persoon maklik gevolg word. Sodra die misdadiger in hegtenis geneem is, word alle deelnemers gebel. Hulle word ook ingelig oor die afloop van die speurtog en die aantal mense wat hierby hulle bystand verleen het.
Die Burgernet-stelsel is in Nieuwegein suksesvol getoets. Alhoewel die stelsel tans net in hierdie dorp toegepas word, is daar planne om dit uit te brei na die res van Nederland en moontlik ook 'n aantal ander lande.
Huizhou
Huizhou grens in die weste aan Guangzhou, in die noorde aan Shaoguan in die noordooste aan Heyuan, in die ooste aan Shanwei, in die suidweste aan Shenzhen en Dongguan en lê noordoos van Hongkong en Macau.
John Vorster
Regse afsplintering
Aan die een kant was daar 'n groep wat ŉ meer verdraagsame Afrikanernasionalisme verteenwoordig het en waarvan Vorster deel was, en aan die ander kant was 'n groep wat ŉ enger vorm van nasionalisme voorgestaan en gevrees het dat die Afrikanervolk sy karakter sou verloor deur kontak met vreemde elemente. Die twee groepe is as onderskeidelik die "verligtes" en die "verkramptes" bestempel. Die verkramptes, onder leiding van die Minister van Gesondheid en van Pos- en Telegraafwese, dr. Albert Hertzog, mnr. Jaap Marais en dr. A.P. Treurnicht, het Vorster se verligte beleid veroordeel.
Nadat interne pogings om die breuk in die party te heel, misluk het, het Vorster sy kabinet in Augustus 1968 ontbind en Hertzog uit die nuut saamgestelde kabinet gelaat. 'n Paar dae later het hy op Heilbron in sy sogenaamde politieke manifes omstrede aspekte van sy beleid verdedig, onder meer samewerking tussen Afrikaans- en Engelssprekendes, diplomatieke betrekkinge met Swart state en sportbande met die buitewêreld.
Hy het aangevoer dat rekening gehou moes word met veranderde omstandighede. Op die NP-kongres van Transvaal in September 1969 is sake op die spits gedryf en op 24 Oktober 1969 het die regse groep van die NP weggebreek en onder leiding van Albert Hertzog die Herstigte Nasionale Party gestig. Treurnicht het besluit om binne die NP te bly.
Voor die vervroegde algemene verkiesing van April 1970 het Vorster soveel aandag aan die HNP en die konsolidasie van die gesag van die NP gewy dat die NP vir die eerste keer sedert 1943 ten opsigte van die VP veld verloor het.
Van die 78 kandidate wat die HNP in die veld gestoot het, het slegs 3 nie hulle deposito's verloor nie, en die party kon ook geen setel verower nie. Die regsgesinde element onder die Afrikaners het egter vir die duur van Vorster se bewind 'n belangrike faktor gebly.
Sportbeleid
Vorster se pragmatiese benadering tot sportbetrekkinge was een van die hoofredes vir die ontevredenheid onder regsgesindes. Na Verwoerd se Loskopdamtoespraak in September 1965, waarin enige vorm van veelrassige sport afgekeur is, is Suid-Afrika op sportgebied toenemend geïsoleer. In April 1967 het Vorster aangekondig dat Suid-Afrika nie aan die buiteland kon voorskryf oor die samestelling van spanne nie.
Anderskleuriges kon dus voortaan in buitelandse spanne ingesluit word. Die weiering van 'n visum aan die Kleurling-krieketspeler Basil D'Oliveira in 1968 (Vorster het geglo dat D'Oliveira om politieke redes in die MCC-krieketspan opgeneem is) het die nuwe sportbeleid egter ernstig benadeel.
Nadat die HNP by die stembus verslaan is, het Vorster voortgegaan met die normalisering van Suid-Afrika se sportbetrekkinge. In November 1976 is aangekondig dat gemengde proewe voortaan vir Springbokspanne gehou sou word en dat alle Suid-Afrikaanse spanne voortaan op meriete gekies sou word. In Januarie 1978 het Matthews Batswadi die eerste Swart atleet geword wat Springbokkleure ontvang het.
Binnelands
Vorster het Verwoerd se strewe na Blanke eenheid verder gevoer, en in November 1977 het die NP sy grootste verkiesingsoorwinning behaal deurdat baie Engelssprekendes vir die Party gestem het. Van die 165 setels in die Volksraad het die NP 135 verower, 'n wins van 17 setels. Ten spyte van toenemende vyandigheid in die buiteland het Vorster voortgegaan met die ontplooiing van die beleid van afsonderlike ontwikkeling.
Binnelandse gesprekvoering is verder gevoer deur die hou van spitsberade met leiers van nasionale state en Bruin- en Indiërleiers wat bereid was om binne die raamwerk van afsonderlike ontwikkeling op te tree. In 1968, 5 jaar nadat Transkei selfregering gekry het, het Vorster in ooreenstemming met een van die aanbevelings van die Tomlinsonkommissie (1956), wat deur Verwoerd verwerp is, Blanke nyweraars toegelaat om hulle op 'n agentskapgrondslag in die nasionale state te vestig.
Hy het gehoop om sodoende die ekonomiese lewensvatbaarheid van die nasionale state te stimuleer. In Maart 1970 het hy verklaar dat dit enige nasionale staat vry staan om volkome onafhanklikheid te vra. Wetgewing in 1971 het voorsiening gemaak vir die ontwikkeling tot gedeeltelike selfregering in 2 fases: die instelling van 'n wetgewende vergadering, en 'n kabinet met 'n hoofminister as voorsitter.
Met uitsondering van KwaZulu en die nasionale state van die Swazi's en die Ndebele het al die nasionale state tussen 1972 en 1974 die voorbeeld van Transkei gevolg en selfregering ontvang. Op 26 Oktober 1976 het Transkei die eerste volkome onafhanklike nasionale staat geword, terwyl Bophuthatswana op 6 Desember 1977 die tweede onafhanklike staat geword het. Die state is egter net deur Suid-Afrika erken. Vorster het, net soos sy voorgangers, met sterk weerstand van Swart binnelandse groepe te kampe gehad.
In Soweto het ontevredenheid oor Afrikaans as onderrigmedium op skool (dit is as die taal van die onderdrukker bestempel) 'n vrugbare teelaarde gevorm vir politieke agitators wat die Swart bevolking se gevoelens van politieke magteloosheid, ekonomiese agterstand en maatskaplike onsekerheid gebruik het om hulle teen die Blanke regering op te sweep. Grootskaalse onluste het op 16 Junie 1976 in Soweto uitgebreek en binne 'n paar dae 'n hoë dodetal gehad.
Die onluste het ook na die ander groot sentra in die land uitgebrei. Plunderende jeugdiges het miljoene rande se skade aan geboue aangerig en die polisie het telkens op vandale gevuur. Die uiteindelike dodetal was meer as 600, en die toestand het eers in 1977 na normaal teruggekeer. Die belangrikste gevolg van die Soweto-onluste was die verlening van groter selfbestuur aan die stad se sowat 1,25 miljoen inwoners. In 1977 is 'n wet deurgevoer ingevolge waarvan gemeenskapsrade vir stedelike Swartes ingevoer is.
Hoewel die rade minder gesag as Blanke stadsrade besit het, het dit nogtans meer mag en verantwoordelikhede as die ou stedelike Bantoerade uitgeoefen. Nuwe veiligheidswette is ook deurgevoer om die onrus van die laat sewentigerjare die hoof te bied. Kragtens die Wet op Binnelandse Veiligheid, soos Wet 44 van 1950 sedert 1976 bekendgestaan het, kon die Minister van Justisie enige persoon sonder verhoor laat aanhou indien vermoed is dat die persoon die veiligheid van die staat of die openbare orde bedreig.
Die wet het onder meer die Wet op Terrorisme van 1967 vervang. In Oktober 1977 is verskeie persone ingevolge hierdie wetgewing ingeperk. Dit het tot verdere isolasie van en sterk bewoorde resolusies teen Suid-Afrika in die VVO gelei. Vorster het die idee van 'n nasionale staat vir die Bruin mense verwerp. Sy siening was dat die Bruines en die Blankes in afsonderlike residensiële gebiede, elk met sy eie politieke instellings, naas mekaar moes ontwikkel.
'n Kommissie onder leiding van prof. Erika Theron is in 1973 aangestel om die sosio-ekonomiese ontwikkeling van die Kleurlinge en alternatiewe vorme van Kleurlingverteenwoordiging te ondersoek. Net 'n paar aanbevelings van die verslag, wat in 1976 gepubliseer is, is egter deur die regering aanvaar. In opvolging van 'n aanbeveling dat die Westminsterstelsel van regering gewysig moet word, het die regering in Augustus 1976 'n Kabinetskomitee onder leiding van P.W. Botha aangestel om die moontlikheid van 'n nuwe regeringstelsel te ondersoek.
Die Kabinetskomitee het aanbeveel dat die grondwet aangepas word sodat dit voorsiening maak vir groepsdifferensiasie en die kulturele pluralisme van Suid-Afrika. Daar is voorgestel dat die Blankes, Bruin mense en Asiërs elk 'n eie parlement moet hê in 'n verhouding van 4:2:1. Sake van gemeenskaplike belang moes deur 'n Kabinetsraad gehanteer word, bestaande uit die Staatspresident (voorsitter), 7 Blankes, 4 Bruin mense en 3 Asiërs.
Inligtingskandaal
Die oorsprong van die Inligtingskandaal kan teruggevoer word na 1972, toe dr. Connie Mulder en die destydse Departement van Inligting in beheer geplaas is van 'n onortodokse propagandaveldtog om die internasionale vyandigheid jeens Suid-Afrika te beveg. Die administratiewe hoof van die departement was dr. Eschel Rhoodie. Altesaam R64 miljoen is vir geheime projekte na die departement gekanaliseer.
Rhoodie het onder meer R12 miljoen aangewend om 'n Engelstalige dagblad, The Citizen, onder die naam van 'n bekende sakeman te publiseer. Die koerant was 'n spreekbuis vir die regering asook die Nasionale Party. Nadat verdere ongerymdhede in die aanwending van staatsfondse bekend geword het, het Vorster verklaar dat hy eers teen die einde van 1977 oor die Citizen-projek ingelig is.
Op 20 September 1978 het Vorster aangekondig dat hy weens swak gesondheid as Eerste Minister uittree, maar dat hy beskikbaar is vir die amp van Staatspresident, wat 'n maand tevore vakant geword het vanweë die dood van dr. Nico Diederichs. Hy is op 28 September 1978 deur mnr. P.W. Botha as Eerste Minister van Suid-Afrika opgevolg en is op 10 Oktober 1978 as Staatspresident ingehuldig. P.W. Botha het intussen 'n kommissie van ondersoek (onder voorsitterskap van regter R.P.B. Erasmus) na die bedrywighede van die Departement van Inligting aangestel.
Tanya Wright
Tanya Wright (gebore 3 Mei 1971) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse 24 (2001), True Blood (2008), en Orange Is the New Black (2013).
Sokkie
'n Sokkie is 'n sosiale dans wat saam met 'n maat gedans word en veral gewild is onder Afrikaners. Die woord "sokkie" dui op hoe mense vroeër in hulle kouse (of kaalvoet) moes dans om die houtvloere in die studentesale te beskerm, hoewel dit nie meer die geval is nie. Daar word ook na die dans verwys as "langarm", "sakkie-sakkie", "kotteljons" of "Water-pomp".
Kunstenaars
Van die kunstenaars wat sokkie albums opgeneem het sluit in:
Nicole (Chileense sangeres)
Denisse Lillian Laval Soza (gebore 19 Januarie 1977 in Chili), beter bekend onder haar verhoognaam Nicole, is 'n Chileense sangeres wat in Santiago de Chile en in Miami gebaseer is.
Naas haar musiekloopbaan speel sy ook twee rolle in films: in 2003 in die Amerikaanse kort film La amiga en in 2005 in die Chileense film Se arrienda.
Selfmoord
Selfmoord is die handeling of daad om jouself om die lewe te bring, dus om jou eie lewe te neem. Die term selfdood word deesdae al hoe meer verkies weens die stigma wat aan die woord "moord" kleef.
Samelewing en selfmoord
Selfmoord kom in amper alle samelewings voor, maar in sommige veel meer as in andere en in sommige gebiede meer as in ander. Daar is twee faktore wat die verskil verklaar. Die een is welvaart. Selfmoord is 'n algemene verskynsel in welvarende lande, streke en selfs in stede met welvarende buurte. Aan die ander kant, is selfmoord in baie arm lande so 'n seldsame verskynsel dat die begrip skaars begryp word en die woord amper onbekend is. Selfmoord kom dus nie voor wanneer die buitewêreld dit vir die mens onmoontlik maak om te oorleef nie, maar eerder wanneer die wêreld die individu alleen laat met sy eie gewete.
Die ander bepalende faktor is die samelewing se houding jeens selfmoord, waarby die uitwerking van godsdienstige en morele opvattinge ingesluit is. Die afname in 'n godsdienstige vrees vir selfmoord, gaan hand aan hand met die uitwerking van toenemende welvaart. Die lande waarin die Christendom nog die sterkste houvas het, is ook dié wat die armste en mees landelike is. Dit kan egter net wees dat namate die voorkoms van selfmoord toeneem, namate houdings verander, dit bloot kan wees dat selfmoord meer geredelik erken word. Maar die houding van die samelewing en die rol wat dit speel in die voorkoms van selfmoord, kan geïllustreer word aan die hand van antieke Rome en die hedendaagse Japan: selfmoord het afgeneem namate welvaart toegeneem het omdat 'n antieke kode verbreek is.
Die individu en selfmoord
Selfmoord spruit voort uit sosiale afsondering – die gevoel van eensaamheid en nutteloosheid. Enkellopers is meer geneig om selfmoord te pleeg en so ook geskeides meer as weduwees en wewenaars. Die produkte van 'n gebroke huis is meer geneig om hulle eie lewe te neem as dié wat uit 'n gelukkige huis kom; en dié wat geen godsdienstige oortuiging het nie eerder as dié wat wel het.
Selfmoord gaan dus gepaard met moderne welvaart. Die bekende eienskappe van ons nywerheidsamelewing – sy geografiese en sosiale beweeglikheid, die skeiding tussen die jong en ou lede van die familie, die druk om te presteer, die gebrek aan nut vir dié wat nie meer werk nie (waar daar skoolplig is, is die grootouers nie meer nodig om na die kinders om te sien nie) – al hierdie faktore en dié wat daaruit voortspruit, soos die verbrokkeling van die huwelik, bring mee dat individue en gesinne sukkel om hulself te oorreed dat hulle iewers tuishoort en dat hulle van waarde vir andere is.
Selfmoord is dus die hoogste onder mense in bestuursposisies en dié wat professionele poste beklee, asook in stede. En ondanks die verband tussen selfmoord en welvaart, hou die selfmoordkoers maand na maand baie goed tred met die werkloosheidsyfer. Selfmoord is 'n hopelose erkenning van verslaenheid, en gebeur wanneer 'n afgesonderde persoon knak onder die druk van sy afsondering, tydens kliniese depressie of selfs in gevalle van alkoholisme. Dit is uiters selde 'n dramatiese gebaar en eweneens byna nooit 'n rasionale keuse wanneer 'n pynlike dood op die individu wag.
Ouderdom en geslag
Geslaagde selfmoord kom veral onder mans voor. Vandag en deur die eeue heen, was mans twee maal meer suksesvol met die pleeg van selfmoord as vroue. In die meeste samelewings neem die kanse op selfmoord met ouderdom toe. Dit kom selde by klein kinders voor. In die ouderdomsgroep 15 tot 24 word dit skielik prominent as die vierde grootste oorsaak van dood. Maar dit is hoofsaaklik omdat daar nie veel anders is waaraan hulle doodgaan nie, buiten motorongelukke en in die geval van Suid-Afrika, vigs. Die uitsondering is onder studente waar die syfer werklik hoog is. Die voorkoms styg aanhoudend tot dit die toppunt by mans tussen 75 en 84 bereik en by vroue iewers in hulle middeljare. Mans bo 65-jarige ouderdom staan 'n drie maal groter kans om hulle eie lewe te neem as manlike tieners.
Poging tot selfmoord
Daar is tien maal soveel ongeslaagde selfmoorde as geslaagdes. In die meeste gevalle probeer die individu nie regtig om sy eie lewe te neem nie. Geslaagde selfmoord is kenmerkend van mans en bejaardes, terwyl gepoogde selfmoord kenmerkend is van vroue en die jeug, veral jong vroue. Uit elke vier mans wat probeer selfmoord pleeg, sal drie slaag, terwyl dit by vroue net een uit vier is.
Dit is belangrik om nooit 'n dreigement om selfmoord te pleeg, te ignoreer nie. Om daaroor te praat, beteken nie dit gaan nie gedoen word nie. Twee derdes van almal wat selfmoord pleeg, het vooraf daaroor gepraat. En diegene wat een keer probeer het, gaan nie noodwendig tou opgooi nie.
Robin Wright
Robin Wright (gebore 8 April 1966) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Princess Bride (1987), Forrest Gump (1994), Unbreakable (2000), en Beowulf (2007).
Albertus Johannes Werth
Johannes Albertus Werth (1880 – 1948) was 'n administrateur van Suidwes-Afrika. Hy is in 1880 in Malmesbury gebore. Hy ontvang sy opleiding op Stellenbosch en word een van die vroeë ondersteuners van die Nasionale Party onder generaal Barry Hertzog. In 1920 word hy tot die Parlement verkies as L.V. vir Kroonstad en beklee die posisie tot 1926 toe hy Administrateur van Suidwes-Afrika word. Hierdie pos beklee hy tot 1933. In 1938 word hy L.V. vir George. Hy het besonder belang gestel in die nywerheid en in finansies. Hy is 1948 oorlede en deur P.W. Botha as die parlementslid vir George opgevolg..
Kubieke sentimeter
'n Kubieke sentimeter (cubic centimetre in Engels) (SI-eenheid simbool: cm3, nie-SI afkortings: cc en ccm) is 'n algemeengebruikte eenheid van volume wat tot die afgeleide SI-eenheid kubieke meter strek, en stem ooreen met die volume van 'n kubus wat 1 cm × 1 cm × 1 cm meet. Een kubieke sentimeter stem ooreen met 'n volume van 1/1 000 000 van 'n kubieke meter, of 1/1 000 van 'n liter, of een milliliter; dus is 1 cm3 ≡ 1 ml. Die massa van een kubieke sentimeter water by 3.98 °C (die temperatuur waarteen dit sy maksimum digtheid bereik) is gelyk aan een gram. Let daarop dat SI net die gebruik van simbole ondersteun en verag die gebruik van enige afkortings vir eenhede. Daarom word cm3 verkies bó cc of ccm.
In meeste wetenskapvelde is kubieke sentimeter vervang met milliliter. Die mediese veld en motorbedryf in die Verenigde State van Amerika gebruik steeds die term kubieke sentimeter. Baie van die motorbedryf buite die VSA het na liter oorgeskakel. Die Verenigde Koninkryk gebruik milliliter as voorkeur tot kubieke sentimeter in die mediese veld, maar nie by motors nie. Die meeste ander Engelssprekende lande volg die Britse voorbeeld.
Daar is tans 'n beweging binne die mediese veld om die gebruik van cc op voorskrifte en in mediese dokumente te staak, omrede dit verkeerd gelees kan word as 00. Dit kan 'n honderdvoudige oordosis van medikasie tot gevolg hê, wat gevaarlik of selfs dodelik kan wees. In Amerika is hierdie verwarring verantwoordelik vir 12,6% van alle foute wat verband hou met mediese afkortings.
Erica ixanthera
Erica ixanthera is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap. Dit kom op die laer hellings van die Langeberg by die Corenterivierdam naby Riversdal voor. Daar is een populasie bekend in 'n kloof wat bedreig word deur indringerplante. Daar is minder as 'n 1 000 individuele plante oor.
VfB Auerbach
VfB Auerbach is 'n sportklub uit Auerbach in die deelstaat Sakse in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Die klub het ook 'n tennisafdeling. Die klub is op 17 Mei 1906 gestig as Auerbacher Fußball Club. Die klub is herdoop na VfB Auerbach 1906 in 1919.
Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub in 1945 heropgerig as Sport- und Kultur-Kartell Auerbach. 'n Nuwe sportklub, BSG KWU Auerbach, is geskep uit SuKK Auerbach in 1949 en in 1951 herdoop na BSG Einheit Auerbach.
Na die Duitse hereniging het die klub in 1991 sy tradisionele naam teruggeneem.
Switserse kantons
Elkeen van die kantonne beskik oor sy eie grondwet, wetgewende mag, regering en howe. Die meeste kantonale parlemente is eenkamerstelsels met tussen 58 en 200 setels. 'n Klein aantal van parlemente word deur sogenaamde Landsgemeinden gevorm, dit wil sê 'n vergadering van alle burgers wat oor wetsake besluit neem. Vroue het in enkele kantonne eers in 1971 stemreg by die vergaderings gekry.
Alle aangeleenthede wat volgens die Switserse grondwet nie uitdruklik onder die gesag van die konfederasie val nie, word deur die kantonne gereël. Ook die graad van selfregering wat die munisipaliteite geniet, word deur die kantonne bepaal en verskil dus grootliks. Daar is ook groot verskille wat die oppervlakke en bevolkingsyfers van die kantonne betref: Oppervlakke variëer tussen 37 en 7 105 vierkante kilometer, terwyl die bevolkings tussen 14 900 en 1 244 400 beloop.
Direkte demokrasie in die vorm van algemene vergaderings word ten opsigte van kantonale sake tans nog slegs in die kantonne Appenzell-Innerrhoden en Glarus toegepas. In alle ander kantonne gaan burgers nou stembus toe om hulle demokratiese regte waar te neem.
Sedert die stigting van die Franssprekende kanton Jura in 1978 is daar geen nuwe kantonne meer geskep nie. Volgens die grondwet van 1999 is daar amptelik 26 kantonne. Die aantal state wat 'n rol speel by die verkiesing van die Eerste Kamer (Duits: Ständerat, Frans: Conseil des États) van die Switserse Konfederasie en die stemming by federale wetsontwerpe, beloop egter 23: Die kantonne Unterwalden, Appenzell en Basel bestaan elkeen uit twee halfkantonne. Unterwalden word verdeel in Obwalden en Nidwalden, Appenzell in Appenzell-Innerrhoden en Appenzell-Ausserrhoden en Basel in Basel-Stad en Basel-Landschaft.
Geskiedenis
Die term "kanton" is vir die eerste keer in 1475 in ´n dokument van die stad Freiburg gebruik. Oorspronklik het elke kanton van die Switserse Federasie 'n selfregerende en onafhanklike politieke eenheid gevorm, wat oor sy eie geldeenheid en leër beskik het. Die huidige federale struktuur dateer uit die jaar 1848.
In die 16de eeu het die Switserse Konfederasie uit dertien selfregerende kantonne bestaan: Ses sogenaamde woudkantonne en sewe sogenaamde stedelike kantonne. Hulle het formeel deel uitgemaak van die Heilige Romeinse Ryk van die Duitse Nasie, tog was hulle ná hul oorwinning oor die Duitse keiser Maximiliaan in 1499 feitlik onafhanklik.
Die ses woudkantonne was demokratiese republieke, terwyl die sewe stedelike kantonne, waaronder Zürich, Bern en Basel, deur stadsrade geregeer is. Hierdie stadsrade is egter deur klein oligargieë van patrisiërs (welvarende burgers) en die guldes oorheers.
Regina Neser
duimnael|regs|200px|Regina Neser.
Herkoms en vroeë lewe
Brink is op 11 Mei 1890 gebore op die familieplaas Modderfontein in die Colesberg-distrik. Haar vader is Johannes Hendrik Brink van Wellington en haar moeder Anna Carolina Neser van Colesberg, wat in 1887 met mekaar getroud is. Die ouers verhuis kort na hulle troue na Johannesburg, maar die moeder keer elke keer terug na die familieplaas om daar geboorte te gee aan hulle vier kinders. Regina is 'n sieklike kind wat nie skool toe kan gaan voor haar elfde jaar nie. Die familie woon in Johannesburg, maar verhuis in 1903 na Pretoria na afloop van die builepesplaag waarin talle mense omgekom het. In Pretoria matrikuleer sy aan die Gimnasium.
Loopbaan en persoonlike lewe
Sy verower haar Transvaalse Onderwysdiploma (Derdeklas Onderwyssertifikaat) aan die Normaalkollege in Pretoria en begin onderwys gee in 1910, eers op Zeerust en later op Brits en in Pretoria. Op Brits ontmoet sy die onderwyser Thomas Bennie Neser (verlangs familie van haar omdat hulle oupas broers was – hy is 'n afstammeling van baron Augustus Tiberius Neser) met wie sy in 1914 trou. Die egpaar het vier seuns, Tiber, Theo, Chip en Cal. Haar man hou na hulle troue eers in Johannesburg skool, maar hulle verhuis na 'n jaar na Louis Trichardt, waar hy vir twee jaar hoof is. Hier doen sy malaria op en hulle moet noodgedwonge die dorp verlaat. Daarvandaan is hulle vir twee jaar Lichtenburg toe, waarna hy hoof word van die Openbare Skool op Amersfoort en hulle daar bly vir bykans dertig jaar. Dan is hulle vir etlike jare in Rhodesië woonagtig, maar na haar man se dood keer sy terug na Johannesburg, waar sy by haar een seun inwoon.
Skryfwerk
Sy is van kleins af lief vir stories en maak haar eie stories op wat sy op die familieplaas aan haar broers en suster, neefs en niggies vertel. Wanneer hulle nie belangstel nie, keer sy in haarself en vertel haar stories vir haarself. Nadat sy skool toe is en leer om te skryf, begin sy skryf, aanvanklik slegs in Engels omdat dit die taal is waarin sy haar skoolonderrig ontvang het. Haar loopbaan as skrywer begin eers in erns in 1923 wanneer sy die eerste prys in 'n kortverhaalwedstryd van die Saamwerk Unie in Natal wen. Hierna verskyn talle kortverhale van haar in verskeie tydskrifte. Biesies in die wind en Maats is bundels van haar kortverhale. Hierdie verhale vertoon steeds baie van die kenmerke van die tipiese tydskrifkortverhaal, waar die emosionele hoogty vier. Daar is by haar ook 'n tendens om die uiterlike waarnemings weer te gee, sonder innerlike diepgang.
Haar oeuvre is veral gerig op die populêre mark vir liefdesverhale. In sommige van hierdie verhale behandel sy besonder kontensieuse temas vir die tyd, wat aan haar werk besondere prominensie verleen wat nie normaalweg aan werke vir die populêre mark gegee is nie. Die retoriese en hoogdrawende taalgebruik, gebrek aan sielkundige diepgang, melodramatiese tonele en onverantwoorde gebeure veroorsaak egter dat die romans nie bo die gewone uitstyg nie. Die verstoteling behandel die probleem van swangerskap buite die huwelik en die sosiale verwerping wat daarmee gepaardgaan. Kinders van Ismael se tema is die vraagstuk van gemengde huwelike en die sosio-politieke kwessies daaromheen, maar die boek gee 'n ietwat ongenuanseerde blik op hierdie probleem. Professor Richard Maynard en sy student, Valario Sanico, word albei aangesien vir blankes maar het in werklikheid gekleurde bloed. Hulle trou, maar hulle vierde kind is 'n kleurling, waarna die sosiale verwerping begin en die storie eindelik tragies eindig. Die titel verwys na die Bybelse Ismael, wie se hand teen almal was en almal se hand teen hom. Die oorwegende simpatie in hierdie roman is met die onregverdige lot van die kleurling. Die Nasionale Party minister dr. Eben Dönges gebruik in 1949 in die parlement hierdie boek as deel van sy motivering om met apartheidswetgewing huwelike oor die kleurskeidslyn te verbied. In 'n artikel in Huisgenoot van 21 Desember 1934 lig R.F.A. Hoernlé Kinders van Ismail (saam met Lulu Brewis se kortverhaal Toets en die drama van J.C.B. van Niekerk, Van Riet van Rietfontein) uit as voorbeelde in die vroeë Afrikaanse letterkunde waar gekleurde karakters groter moraliteit aan die dag lê as wit karakters.
In Blare wat val is Lida se ma vroeg oorlede en sy ontbeer dus hierdie noodsaaklike leiding. Sy raak betrokke by 'n getroude man en ten spyte van die begrip van haar vader moet sy haar probleem self oplos. Dit kos haar baie lyding, maar sy vind tog uiteindelik die rus en die liefde waarna sy smag. Hierdie roman word met groot sukses gedramatiseer en in die veertigerjare deur Benn Potgieter en Johan Fourie se geselskappe opgevoer. Porseleintjie is 'n vervolg op Blare wat val. Die jakarandas sal weer blom word deur Johan Fourie vir die verhoog verwerk en opgevoer. Hierdie werk is 'n soort Aspoestertjie-verhaal, waar die vordering vanaf diepe ellende tot sukses geteken word. Blomme van papier vertel van Ella van Dyk, die dogter van skatryk maar bejaarde ouers wat eensaam groot word. Sy verloor haar ouers, dan haar enigste kind en na 'n paar jaar ook haar eggenoot, wat haar verbitterd agterlaat. Sy leef soos 'n kluisenaar in haar huis, totdat 'n arm bondeldraer en 'n straatkind met papierblomme haar nuwe lewensrigting gee. Die blom van Malana is 'n roman oor die mengelmoes bewoners van 'n familieplaas, maar die karakters en hulle optredes is nie altyd geloofwaardig nie. Lewenswaar is die verhaal van Daleen wat tydens 'n vakansie in Johannesburg vir Jan ontmoet, wat op haar verlief raak. Nadat sy vir hom begin werk, laat staan hy sy losbandige lewenswyse en hulle raak verloof. Haar ouers sterf en sy verdwyn daarna uit sy lewe, maar sy het hom steeds lief.
Publikasies
1932 1933 1935 1939 1942 1943 1944 1945 1946 1947 1948 1949 1950 1951 1952 1956 1979
Hailemariam Desalegn
Hailemariam Desalegn Boshe (Ge'ez: ኃይለማሪያም ደሳለኝ ቦሼ; gebore op 19 Julie 1965) is 'n Ethiopiese politikus wat van 2012 tot 2018 as die 8ste premier van Ethiopië gedien het. Hy was ook voorheen adjunkminister en minister van buitelandse sake onder die minister-president Meles Zenawi van 2010 tot 2012. Na die dood van Meles in Augustus 2012 het Hailemariam opgevolg hom as premier, aanvanklik in 'n waarnemende hoedanigheid. Hy is daarna verkies as die voorsitter van die Ethiopiese Volksrevolusionêre Demokratiese Front (EPRDF), die regerende party, op 15 September 2012. Hailemariam was ook van 2013 tot 2014 voorsitter van die Afrika-unie.
Hy het op 15 Februarie 2018 sy bedanking as premier van Ethiopië en EPRDF-voorsitter ingedien in reaksie op die uitval van massa-betogings en onrus in 2016. Sy bedanking is op 11 Maart 2018 aanvaar, maar hy het tot 2 April in die amp as premier gehou. 2018. Hailemariam is die eerste heerser in die moderne Ethiopiese geskiedenis wat uitgetree het; vorige leiers is in die amp oorlede of omvergewerp. Hy het gesê hy wil die weg vir hervormings opruim.
Stokperdjie
'n Stokperdjie is 'n aktiwiteit wat gereeld deur 'n mens beoefen word vir genot en ontspanning, tipies tydens 'n mens se vrye tyd. Stokperdjies kan die versameling van sekere tema-items en voorwerpe insluit, die betrokke raak by kreatiewe en artistieke uitdagings, om sport te speel, of die voortsetting van ander vermaak. Die lys van stokperdjies is 'n lang lys en verander gereeld, soos belangstellings en modes verander. Deur 'n spesifieke stokperdjie voortdurend te beoefen, bekom iemand aansienlike vaardighede en kennis op daardie gebied.
Betrokkenheid by stokperdjies het toegeneem sedert die laat negentiende eeu toe werkers meer vrye tyd bekom het, en die vordering in tegnologie meer tyd vir ontspanning gelaat het. Stokperdjies is geneig om tendense te volg in die samelewing, byvoorbeeld was seëlversameling gewild gedurende die 19de en 20ste eeue want posstelsels was die belangrikste middel van kommunikasie, terwyl videospeletjies meer gewild is deesdae, as gevolg van tegnologiese vooruitgang.
Tipes stokperdjies
Stokperdjies is 'n diverse versameling van aktiwiteite en dit is moeilik om hulle op 'n logiese wyse te kategoriseer. Die volgende kategorisering van stokperdjies is ontwikkel deur Stebbins.
Versamel
Die versameling sluit in soek, opspoor, verkryging, organisering, katalogisering, vertoon en stoor. Versameling is aanloklik vir baie mense as gevolg van hul belangstelling in 'n bepaalde vakgebied en 'n begeerte om te kategoriseer en orde te skep uit kompleksiteit. Sommige versamelings behels die opbou van items uit ander lande in die wêreld. Ander fokus op 'n subonderwerp binne hul belangstellingsveld, moontlik iets soos 19de eeuse posseëls, melkbotteletikette van Sussex, of Mongoolse harnasse. Versameling is 'n ou stokperdjie, met selfs Keiser Augustus wat 'n muntversamelaar was. Soms verander versamelaars hul stokperdjie in 'n besigheid wat handeldryf in die items wat versamel word.
Kookkuns
Kookkuns is vir sommige mense 'n stokperdjie, 'n uitdaging en 'n bron van groot tevredenheid. Vir baie ander is dit 'n werk of 'n diens, soos skoonmaak. In die vroeë 21ste eeu is die belangrikheid van die kookkuns as 'n stokperdjie gedemonstreer deur die gewildheid van kompeterende televisiekookprogramme.
Engelenburghuis
Engelenburghuis is 'n Kaaps-Hollandse huis in die Pretoriase voorstad Arcadia wat die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en 'n versameling kunsstukke van sy eertydse eienaar, dr. Frans Engelenburg, huisves. Hy was 'n Suid-Afrikaanse joernalis van Nederlandse herkoms, redakteur van Die Volkstem asook twee maal voorsitter van die Akademie.
Engelenburg het sy Kaaps-Hollandse huis in Arcadia, Pretoria, ontwerp deur sir Herbert Baker (of Johannes Rienk Burg), in 1903 laat bou. Destyds het dit buite die dorp gestaan en daarom bekendgeraak as "Engelenburg's Folly" (Engelenburg se gekheid). Eers heelwat later het dit as "Het Witte Huis" bekendgestaan omdat die voorkoms daarvan merkbaar van die omliggende huise verskil het. Die uiteenlopende kunsversameling in die huis weerspieël Engelenburg se kosmopolitiese geaardheid. 'n Deel van die versameling bestaan uit erfstukke wat uit Nederland verskeep en na die binneland vervoer is. Die meeste van die stukke in die versameling het Engelenburg aangekoop tydens sy buitelandse reise. Enkele het hy op veilings bekom. Die versameling bestaan uit onder meer porselein, glasware, skilderye, silwer, meubels, tapisserieë en beeldhouwerke.
Engelenburg het in Junie 1898 twee erwe teen Meintjieskop vir £450 elk by die weduwee Anna Christina Elizabeth Ziervogel (née Ballot) gekoop. Haar man, Carel Frederik Ziervogel (1825-'96), was 'n landdros wat 'n deel van E.P.A. Meintjes se plaas, Arcadia, aangeskaf het. Hy het dit die Ziervogel-landgoed genoem. Engelenburg het in 1900 'n derde erf bygekoop, drie jaar voor die oprigting van die huis.
In sy testament het hy die grond, geboue en verbeteringe aan die regering van die Unie van Suid-Afrika nagelaat, uit dankbaarheid vir wat Suid-Afrika vir hom beteken het. Deur die beywering van die latere goewerneur-generaal dr. E.G. Jansen, wat saam met sy vrou, Mabel, ook 'n ywerige versamelaar van kuns en oudhede was, het die regering die waardevolle inhoud van die woning teen £2 000 van die boedel gekoop en is ’n gedeelte van die huis as ’n museum ingerig. Die onkoste vir die instandhouding en uitstal van die versameling sou vir die rekening van die Regering wees. Die museum is onder die kuratorskap van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns geplaas. Later het die huis en sy inhoud die eiendom van die S.A. Akademie geword.
Die Akademie het in 1948 na die Engelenburghuis verhuis en later moes 'n tydelike gebou op die terrein opgerig word vir bykomende ruimte. Dit het later ook te klein geword sodat die organisasie in 1985 die Akademiegebou betrek het. Weens geldelike druk het die Akademie die deel van die oorspronklike erf aan Hamiltonstraat later verkoop en toe die poort in Edmondstraat na sy huidige plek verskuif. In 1998 verkoop die Akademie die Akademiegebou aan die Zambiese regering, wat dit as ambassade ingerig het. Die oostelike deel van Engelenburghuis is weer in kantoorruimte omskep en in Mei 2000 verhuis die verkleinde personeel daarheen. Die heeltydse personeel het teen 2012 vyf getel.