cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Dewey
Werk
Sy professionele loopbaan het by die Universiteit van Michigan begin, waar hy van 1884 tot 1888 en 1889 tot 1894 gedoseer het. In 1894 word hy voorsitter van die fakulteit filosofie, sielkunde en pedagogie aan die Universiteit van Chicago. Hy het George Herbert Mead saam met hom geneem en jong James Rowland Angell gehuur om die sielkunde laboratorium te lei. Dewey het in aanraking gekom met die radikale siening van Henry George en het vriende gemaak met sosiale hervormers soos Jane Addams, Mary White Ovington en Alice Hamilton.
By die Universiteit van Michigan het Dewey die "Laboratoriumskool" gestig, gebaseer op die teorie dat die beste opleiding vir onderwysers werklike praktyk was. Dewey het op soek gegaan na borg vir hierdie projek. Die universiteit het nie hierdie projek mede-gefinansier nie. Dewey beoordeel dat die universiteit hom nie voldoende ondersteun het in sy onderrigbeskouings nie. Toe die laboratoriumskool tydens 'n kort afwesigheid van Dewey deur die universiteit met nog 'n klein opvoedkundige projek saamgesmelt is, het dit te veel vir Dewey geword en het hy in 1904 bedank.
Gedurende sy jare by hierdie universiteit het hy ook talle reise regoor die wêreld gedoen. Die bekendste onder hierdie reise is die lesings wat hy in 1919 tot 1921 in Japan en China gegee het, sy besoek aan Turkye in 1924 om as adviseur vir onderwysbeleid en sy toer van die USSR in 1928, waar hy baie skole besoek het, te dien. Hierdie baie reise beteken nie dat Dewey die sosiale probleme in die Verenigde State nie verstaan het nie. Hy was dikwels politiek en sosiaal toegewyd, insluitend op die gebied van vroue-emansipasie, progressiewe onderwys, die regte van onderwyspersoneel, die humanistiese beweging en wêreldvrede. Sy besoek aan die USSR het sy standpunte beïnvloed oor die liberalisering van onderwys en die strewe na meer samewerking tussen studente en professore. Hy het ook artikels oor die politieke ontwikkelinge in die land geskryf. Sy kennis oor die USSR is opgemerk en Dewey het vanaf Maart 1937 'n nie-amptelike kommissie van ondersoek ingestel na die spanning tussen Jozef Stalin en Leon Trotsky: die sogenaamde Dewey-kommissie. Onder andere het hierdie komitee met Trotsky 'n onderhoud in Mexiko gevoer. Geredigeer deur Susan La Follette, is die verslag in 1938 gepubliseer onder die titel "Nie skuldig nie". In reaksie daarop het die konserwatiewes Dewey as 'n kommunis bestempel en die linksgesindes as 'n ultra-konserwatiewe.
Dewey het op 1 Junie 1952 in New York gesterf.
Funksionele sielkunde
By die Universiteit van Michigan het Dewey sy eerste twee werke, Psychology (1887) en Leibniz's New Essays Concering the Human Understanding (1888) gepubliseer, beide gekenmerk deur 'n sterk invloed van die Britse neo-Hegelianisme van destyds. In Psychology poog hy om 'n sintese tussen hierdie idealisme aan die een kant en eksperimentele wetenskap aan die ander kant te verkry.
Dewey se aandag verskuif, saam met dié van sy jonger kollegas, James Hayden Tufts en George Herbert Mead en sy student James Rowland Angell na die sielkunde deur die publikasie van die werk van William James, Principles of Psychology (1890). Hierin het William James die invloed van die sosiale omgewing op kognitiewe prosesse en gedrag beklemtoon. Dit is in teenstelling met die fisiologiese sielkunde van Wilhelm Wundt en sy volgelinge.
In 1894 het hy die Chicago-groep sielkunde by die nuutgestigte Universiteit van Chicago gevorm, saam met Mead, Angell en Tufts. Hy sal later ook sy werk Ethics (1908) met Tufts skryf. Hierdie nuwe styl om sielkunde te praktiseer, is later bekend as funksionele sielkunde, het 'n praktiese benadering gehad en het aksie en toepassing beklemtoon. In Dewey se artikel, The Reflex Arc Concept in Psychology, gepubliseer in die Psychological Review, het hy die tradisionele stimulus-respons-konsep van die refleksboog gekritiseer. Alhoewel hy nie wil ontken dat daar iets bestaan soos stimulus, sensasie of reaksie nie, het hy nie saamgestem dat dit as afsonderlik van mekaar beskou moet word nie. Dewey was van mening dat hierdie teenstrydige gebeure gesien moet word as skakels in 'n ketting. Hy het die idee ontwikkel dat daar koördinasie is, wat verseker dat stimulasie verryk word deur die resultate van vorige ervarings. Die respons word dan deur sensoriese ervaring gemoduleer.
Epistemologie
Epistemologie was een van die sentrale temas in Dewey se filosofie. Hy het verkies om te praat van "teorie van ondersoek" of eksperimentele logika om sy eie werk op hierdie gebied te beskryf. Dit toon sy houding teenoor die werk wat deur filosowe op die gebied van kennis gedoen is. Die filosoof Richard Rorty het Dewey se posisie oor epistemologie soos volg beskryf:
“Aan albei kante van die Kanaal […] het die meeste filosowe Kantiaan gebly. Selfs wanneer hulle aanspraak maak om verder as "epistemologie" te gaan, het hulle ingestem dat filosofie 'n dissipline is wat die "formele" of "strukturele" aspekte van ons oortuigings bestudeer, en dat die filosoof die kulturele funksie het om die ander dissiplines eerlik te hou, deur hul eise te beperk tot wat behoorlik "gegrond" kan wees. Die groot uitsonderings op hierdie neo-Kantiese konsensus is weer eens Dewey, Wittgenstein en Heidegger.”
Volgens Dewey is die fout met tradisionele teorieë, beide rasionalisties en empiries, dat hulle 'n te sterk lyn tussen denke trek, byvoorbeeld die domein van kennis en die werklike wêreld waarna hierdie gedagtes normaalweg verwys. Albei teorieë dink aan 'n "gedagte" as onafhanklik van die wêreld, epistemologies as die doel van onmiddellike bewussyn en ontologies as 'n unieke aspek van die self. Die rasionalisme het hoofsaaklik hierdie patroon gevolg, van René Descartes wie gedink het in terme van aangebore idees. Die empirisme aan die ander kant, soos met John Locke, het in hierdie strik geval deur redenasie in terme van sensoriese insette en idees in die kop te vorm. Dewey self was daarvan oortuig dat 'n nuwe model geskep moes word.
'n Belangrike punt by Dewey is dat hy nie ervaring sien as iets persoonlik of besitlik (my ervaring) nie, maar hoofsaaklik as 'n ervaring van die omgewing. Op hierdie manier word 'n ervaring gedeel met alle mense en organismes wat ook in hierdie omgewing is. Hierdie siening van ervaring het 'n radikale breek met klassieke sienings soos dié van Kant in ruil vir 'n visie wat nader aan dié van Hegel was, wat 'n eenheid tussen voorwerp en onderwerp gevestig het. Hierdie kan slegs intellektueel geskei word deur die hulp van die selfbewustheid.
Oorspronklik was sy filosofie baie idealisties. Later het egter die konfrontasie met die werk van William James se boek Principles of Psychology (1891) en aan die ander kant Charles Darwin se teorie van evolusie het hy rigting verander. Van toe af het hy probeer om te dink aan die verkryging van kennis as 'n ontwikkeling van die organisme ten einde toepaslik op sy omgewing te reageer. So in teenstelling met klassieke sienings, het Dewey denke as iets "geneties" beskou as 'n produk van die interaksie tussen die organisme en sy omgewing. Kennis is dan 'n praktiese instrument om hierdie interaksie te beheer en dit in die regte rigting te stuur. In hierdie konteks het hy ook gepraat oor instrumentalisme. So sal die mens in 'n situasie waar hy nie 'n toepaslike reaksie het nie (en dus die kennis ontbreek), die praktiese oplossing probeer vind deur 'n poog-en-fout-pad (trail-and-error) en dus so moontlike oplossings te probeer vind.
Volgens Dewey is kennisverwerwing dus 'n interaksie tussen enersyds doen en andersyds ondergaan: mens probeer 'n moontlike reaksie uit (deur te doen) en registreer dan die resultaat (deur te ondergaan) en pas sy gedrag dienooreenkomstig aan. Dit is egter nie altyd moontlik om hierdie moontlike oplossings in die werklikheid self te toets nie, ten minste nie sonder dat dit die individu self aansienlik skade berokken nie. Daarom is die mens volgens Dewey in staat om te dink en te redeneer: op hierdie manier kan hy sy hipoteses in sy kop toets sonder om in werklike gevaar te wees.
Dewey het ook die soeke na 'n onbetwisbare basis vir kennis (stigterisme) verwerp. In plaas daarvan het hy die posisie van fallibilisme aanvaar, heeltemal in die aard van pragmatisme. Hierdie visie het beteken dat enige voorstel wat slegs as kennis beskou word, voorlopige status het vir (sekere) kennis. Dit hang af van sy vermoë om 'n samehangende begrip van die wêreld te bied wat as basis dien vir menslike aksie.
'n Uitslag van hierdie argumente was dat Dewey, soos James in sy boek Pragmatism (1907) geglo het dat die klassieke korrespondensie-teorie van die waarheid wat sê dat iets net waar is as dit ooreenstem met of ooreenstem met die werklikheid, onhoudbaar en verkeerd is. Aan die ander kant het hy aangevoer vir 'n waarheidsteorie wat verklaar dat iets waar is, indien en slegs as dit suksesvol gebruik kan word in die menslike strewe om menslike doelwitte te bereik. Met ander woorde, iets is waar as dit lei tot die oplossing van 'n problematiese situasie. Hierdie pragmatiese teorie van waarheid het baie kritiek gekry, byvoorbeeld deur die Britse logika en filosoof Bertrand Russell.
Onderwys en pedagogie
Meer bekend as vir sy pragmatisme en instrumentalisme, is Dewey vir sy idees oor onderwys en veral sy poging om dit te hervorm. Hy het geglo dat die leerproses 'n aktiewe proses moet wees en dat die klassieke onderwysfilosofie misluk het. Volgens Dewey was klassieke onderwys onnodig lank en beperkend. Sy siening was dat kinders skool toe moes gaan om dinge regtig te doen en te leer hoe hulle in 'n samelewing optree en hoe hulle daaraan kan bydra. Dewey word tradisioneel in die kamp van die progressiewe onderwysbeweging geplaas, waaraan hy baie bygedra het. Alhoewel baie van sy geskrifte amper honderd jaar oud is, word sy werk nog aktueel beskou. Met sy pedagogiese insigte tree hy in gesprek met talle ander pedagoë, insluitende die Fröbeliane, volgelinge van die Kinderstudie-beweging van G. Stanley Hall, die Neo-Herbartiane en die vroeë progressiviste, insluitende Francis W. Parker.
Oor die algemeen kan Dewey se werk gesien word as 'n voltrekking van die ouer idees rakende die opvoeding van kinders, geïnisieer deur pionierpedagoge geïnspireer deur die impulse van die bourgeois-demokratiese revolusie. Dit was veral duidelik in sy siening oor die opvoeding van kinders, gebaseer op idees van Jean-Jacques Rousseau, Johann Pestalozzi en Fröbel in Wes-Europa en verwante hervormers in die Verenigde State. Dewey het geargumenteer vir 'n sterker fokus op die belange en wense van kinders. Kinders kan immers nie hul eie belange opkom en hul probleme onder aandag bring nie. Aan die een kant kombineer Dewey se teorieë hierdie sterker aandag vir die kind as individu met regte en behoeftes met 'n ander element: die behoefte aan vernuwing van die onderwysstelsel deur die opkoms van 'n nuwe soort samelewing.
In 'n koloniale landbou-dorpie, byvoorbeeld, het die kind aktief deelgeneem aan die huishouding en die produktiewe aktiwiteite van die gemeenskap wat die kind aangemoedig het om selfgerig te wees, dissipline, leierskap en onafhanklike oordeel. Sulke nuttige eienskappe, aan die ander kant, was ontmoedig en verlam deur die nuwe industriële, verstedelikte samelewing, waardeur die tradisionele gesinsverband stadig ontbind het. Op hierdie manier het die opvoeding van kinders in die stad gegroei tot 'n eensydige en versteurde patroon omdat die intellektuele aktiwiteite ontkoppel is van hul alledaagse praktiese eweknieë.
In sy werk, The School and Society (1900), probeer Dewey wys dat die bestaande onderwysstelsels na vore gekom het volgens heeltemal ewekansige neigings. In sy tyd, byvoorbeeld, het hulle dikwels bestaan uit verskillende gekombineerde dele, afkomstig van verskillende tye. Hulle kon nie behoorlik saam funksioneer nie, aangesien hulle dikwels verskillende en selfs teenstrydige sosiale belange gedien het. Die nuwe skoolstelsel moet poog om te vergoed vir die verlore elemente van die plattelandse klein dorpie. Die skool moet as 'n maatskaplike sentrum dien; Dit moet kinders gee wat dinge in hul privaat lewens ontbreek en tog nodig is om hulle volle lede van 'n demokratiese samelewing te maak. Hy het dus aangevoer dat die leer van praktiese vaardighede, die studie van die natuur en die kunste voorrang bo die tradisionele vorme van onderwys soos lees, skryf en wiskunde moet hê. Die probleme wat ontstaan wanneer hierdie praktiese vaardighede aangeleer word, moet outomaties lei tot die leer van abstrakte en intellektuele kennis in antwoord op hierdie probleme.
Ander werke van Dewey op onderrig sluit in The Child and the Curriculum (1902), Democracy and Education (1916) en Experience and Education (1938). 'n Belangrike opvolger was die pedagoog William Heard Kilpatrick, wat sterk geïnspireer is deur Dewey se filosofie.
Demokrasie en politiek
In ooreenstemming met sy pragmatiese houding en sy pedagogiese visie het Dewey 'n soortgelyke probleem op die gebied van die politiek gesien, veral in die Amerikaanse demokrasie. Dewey sien immers norme en waardes as iets wat grotendeels deur die mense self bepaal word. Norme en waardes dien as 'n antwoord op probleme wat in die samelewing voorgekom het. Dewey verklaar egter dat die waardes wat in sy tyd heers, in die vroeëre landbougemeenskap gewerk het, maar nie meer in die hedendaagse samelewing wat gekenmerk word deur onpersoonlike sosiale verhoudings (groot samelewing). As gevolg hiervan verloor die burgers hul direkte betrokkenheid en vertroue in die politiek en die samelewing. In sy boek The Public and its Problems (1927) probeer hy uitvind waarom ons 'n groot samelewing het, maar nie proporsionele groei in die gemeenskap (groot gemeenskap) nie en hy soek oplossings om hierdie gaping te vul. Walter Lippmann het ook 'n soortgelyke waarneming gemaak, maar Dewey wou, anders as Lippmann, dit oplos deur 'n sterker en meer radikale demokrasie te skep, terwyl Lippmann aangevoer het vir 'n soort kundige elite om die land te lei. Dewey het in hierdie probleem 'n geesgenoot in een van die Amerikaanse stigters gevind, naamlik Thomas Jefferson, wat hy bewonder het.
Demokrasie self is ook iets eksperimenteel vir Dewey, in teenstelling met die tradisionele sienings oor demokrasie. Volgens Dewey kan demokrasie nie die ideale oplossings in ons samelewing bevraagteken en kritiseer nie. Benewens hierdie feit dien die demokrasie ook die ideaal van selfverwesenliking: hierdie ideaal impliseer die vryheid om homself ten volle te kan aktualiseer as 'n sosiale wese. Op hierdie manier het Dewey vryheid positief gedefinieer, in teenstelling met die idee van 'n negatiewe vryheid – vryheid as "vry van" – wat destyds baie gewild was. Nog 'n sleutelwoord binne hierdie ideaal is die begrip "funksie", as die verhouding tussen die individu en sy omgewing. Dewey het aangevoer dat hierdie verhouding gebaseer moet wees op wedersydse aanpassing tussen die individu en sy omgewing. Op hierdie manier kan "aanpassing" aan die samelewing gelyk wees aan die samelewing wat heeltemal verander. Hy het die demokrasie soos volg gedefinieer:
"'n Demokrasie is meer as 'n vorm van regering; dit is hoofsaaklik 'n modus van geassosieerde lewe, van saamgestelde gekomunikeerde ondervinding."
Hy het ook verkies om demokrasie as "organies" eerder as "atomisties" en onbeweeglik te beskou, 'n idee wat hy hoofsaaklik in sy vroeë werke ontwikkel het, Leibniz's New Essays Concerning the Human Understanding (1888), Austin's Theory of Sovereignty (1894) en The Motivation of Hobbes's Political Philosophy (1918). Hierdie atomistiese denkwyse word sterk weerspieël, byvoorbeeld in die klassieke siening van die samelewing as 'n sosiale kontrak, waarin die samelewing vermoedelik deur individuele belange bymekaar gehou word. Volgens Dewey kan die oorsprong van hierdie dualisme tussen die samelewing aan die een kant en die individu aan die ander kant, in Plato gevind word en het uiteindelik sy hoogtepunt behaald in Descartes se cogito ergo sum. Dewey, aan die ander kant, het die samelewing gesien as iets wat groei en ontwikkel, net soos sy burgers. Eers wanneer hierdie vryheid om te groei eintlik in die samelewing moontlik is, kan die burgers werklik "vry" wees. Dewey sien die doel van demokrasie om die voorwaardes te verseker waarop die selfverwesenliking van burgers kan voorkom.
1. Die mate waarin gedeelde belange in 'n samelewingsvorm talryk en verskillend is.
2. Die mate van vryheid van die interaksies tussen die verskillende groepe in 'n samelewingsvorm.
Die titel van sy werk Democracy and Education (1916) dui op die noue verbintenis wat Dewey gemaak het tussen die verwesentliking van demokrasie en die behoefte aan goeie onderwys. Soos hierbo genoem, was een van die kernpunte van kinderopvoeding om hulle voor te berei om hul rol in die samelewing te vervul, en dit sluit dus demokratiese burgerskap in. Hy het opvoeding en die skool gesien as 'n klein gemeenskap, waar – as 'n demokratiese samelewing bereik moet word – ook demokratiese strukture gevestig moet word. In hierdie opsig kan die twee genoemde kriteria ook gebruik word om 'n onderwysstelsel te evalueer.
Religie
Alhoewel religie of godsdiens nie 'n onderwerp was wat in Dewey se kernbelange pas nie, het hy 'n kort werk daaraan gewy, naamlik A Common Faith (1934). In hierdie werk beskryf hy kortliks sy visie van verskynsels soos godsdiens en God. Dewey verkies om oor die godsdienstige te praat, omdat hierdie term beter die houding wat mense inneem ten opsigte van idees of voorwerpe, uitdruk. Hy plaas dus die klem op mense self en nie op godsdiens of die instelling nie.
Dewey onderskei verder twee soorte geloof: aan die een kant geloof in hoër doelwitte of die "Goeie" en andersyds 'n geloof wat vasgehou aan sekere vaste ideale, of voorstelle wat mense voorhou om altyd onveranderlik te wees. Hierdie tweede tipe sluit ook die tradisionele geloof in 'n persoonlike en statiese God in. Dewey argumenteer dat die onderwerping aan so 'n God, mens die eerste geloof uit die oog verloor en daarom nie meer aan hierdie wêreld self wil werk nie, dit wil sê om medemens en die sosiale omgewing te help en te verbeter nie. Met ander woorde, die mens ontsnap sy verantwoordelikheid deur in 'n God te glo. In hierdie konteks verwerp hy dus teologie as 'n onsinnige leerstelling. Dewey skryf:
"Die mens het nog nooit die magte wat hulle besit, ten volle benut om die goeie in die lewe te bevorder nie, omdat hulle gewag het op 'n mag buite hulself en na die natuur om hul werk te verrig. Afhanklikheid van 'n eksterne mag is die eweknie van oorgawe van menslike strewe." (A Common Faith, bl 31-32)
Benewens hierdie kommentaar, bied Dewey 'n tweede argument oor waarom mens moet pasop vir die geloof in 'n statiese God. As gevolg van sy epistemologiese visie word kennis en waarheid geskep deur interaksie met die omgewing, dit wil sê deur 'n poog-en-fout-pad. As mense nie seker is oor dinge nie, sal hulle dit toets, hetsy in werklikheid self of deur denke. As jy egter te veel geloof aan 'n bonatuurlike wese insluit, belemmer dit hierdie proses van kennisverkryging. Dit is omdat mense dikwels soek na 'n oplossing in hierdie transendentale wese, in plaas van in die natuur of die omgewing self.
Hedendaagse relevansie
Die relevansie van Dewey word getoon deur die toenemende belangstelling in sy werk vanaf die 1970's deur 'n reeks nuwe pragmatiese filosowe soos Richard Rorty, Richard J. Bernstein en Hans Joas. Filosowe soos Jürgen Habermas en Hilary Putnam, het na Richard Rorty se boek Philosophy and the Mirror of Nature, ook Dewey as 'n belangrike filosoof erken.
Vanweë sy prosesgeoriënteerde en sosiologies-bewuste standpunte oor die wêreld en oor kennis word sy beskouings ook soms beskou as 'n nuttige alternatief vir beide moderne en postmoderne sienings. Dewey se nie-fundamentalistiese (dws nie op soek na vaste fondamente) metode het die postmodernisme voorafgaan met met meer as 'n halwe eeu. Alhoewel hedendaagse verteenwoordigers (soos Rorty) nie altyd getrou aan Dewey se oorspronklike idees gebly het nie, sou dit nie vir Dewey self nie 'n probleem wees nie. Na alles het hy self geglo dat ou leerstellings altyd herwaardeer en gerekonstrueer moet word voordat hulle nuttig kan wees vir kontemporêre denke. Hy het immers 'n samelewing, en ook die individue daarin, as iets dinamies gesien.
Dewey se idees oor onderwys en opleiding van kinders het 'n sekere invloed op kontemporêre skoolstelsels gehad, hoewel dit nie diepgaande was nie. Alhoewel hulle nie genoeg in Dewey se oë geïmplementeer is nie, het baie skole in beperkte mate Dewys se argument gevolg met betrekking tot die keuse van hul kurrikulum, onderrig taktiek en verbreking van die verbaleisme, intellektualisme en individualisme wat destyds die onderwysstelsel getipeer het.
Privaatlewe
In 1886 is Dewey getroud met Alice Chipman, 'n student wat 'n kamer gehuur het in 'n gebou waar hy ook gebly het. Saam het hulle ses kinders gehad en 'n sewende aangeneem. Alice Chipman is in 1927 oorlede van die gevolge van arteriosklerose. In 1946 het Dewey weer met Roberta Grant getrou, met wie hy nog twee kinders aangeneem het.
Publikasies
John Dewey publiseer baie: oor 'n periode van 70 jaar skryf hy ongeveer 1000 artikels en boeke. 'n Aantal boeke deur hom geskryf sluit in:
Vlag van Sirië
As gevolg van die voortslepende Siriese Burgeroorlog is daar tans twee vlae wat gebruik word om Sirië te verteenwoordig, soos gebruik deur die vegtende faksies. Die sittende regering van die Siriese Arabiese Republiek wat deur die Ba’ath-party gelei word, gebruik die rooi-wit-swart-driekleur wat oorspronklik deur die Verenigde Arabiese Republiek gebruik is, terwyl die Siriese opposisiefaksies soos die Siriese Nasionale Koalisie gebruik die groen-wit-swart-driekleur wat as die Onafhanklikheidsvlag bekend is en vir die eerste keer deur die Gevolgmagtigde Sirië gebruik is.
Vlag wat deur die Siriese regering gebruik word
Die huidige vlag is aanvanklik in 1958 aanvaar om Sirië as deel van die Verenigde Arabiese Republiek te verteenwoordig. Dit is tot 1961 gebruik en in 1980 weer aanvaar. Sedert die eerste aanvaarding is variasies van die rooi-wit-swart-vlag in verskeie Arabiese Unies van Sirië met Egipte, Libië, Soedan, Jemen en Irak gebruik. Hoewel Sirië nie deel van enige Arabiese staatsunie uitmaak nie, is die vlag van die Verenigde Arabiese Republiek weer aanvaar om Sirië se toewysing aan Arabiese eenheid te toon. Die gebruik van die vlag het ’n twispunt geword omdat die dikwels met die Ba’ath-party verbind word, en word gebruik om partye wat lojaal is aan Basjar al-Assad se regering in die Siriese Burgeroorlog.
Die Siriese vlag word in artikel 6 van die Siriese Grondwet omskryf. Die eerste paragraaf van die artikel lui soos volg:
"Die vlag van die Siriese Arabiese Republiek bestaan uit drie kleure, rooi, wit en swart, met twee groen sterre met vyf punte elk. Die vlag is reghoekig met die hoogte twee derdes van die breedte. Dit is in drie reghoeke van identiese dimensies verdeel wat elk dieselfde breedte as die vlag is. Dit boonste is rooi, die middelste is wit en die onderste swart met twee groen sterre in die middel van die wit reghoek."
- 1ste Paragraaf van Artikel 6 van die Siriese Grondwet
Die vlag is gebaseer op die Arabiese Bevrydingsvlag met vier kleure – swart, groen, wit en rooi – wat die vier groot dinastieë in die Arabiese geskiedenis voorstel: Abbasiede, Fatimiede, Omajjade en Hasjemiete.
Kleure
Die rooi van die Siriese vlag verteenwoordig die Hasjemiete en die bloederige vryheidstryd, die wit verteenwoordig die Omajjade en ’n helder en vredevolle toekoms, die groen verteenwoordig die Fatimiede terwyl die stervorme Egipte en Sirië verteenwoordig, en die swart verteenwoordig die Abbasiede en onderdrukking.
Die kleurskema vir die vlag van die Siriese regering word hieronder gelys:
Die kleurskema vir die vlag van die Siriese opposisie word hieronder gelys:
Vlag wat deur die Siriese opposisie gebruik word
Gedurende die loop van die voortslepende burgeroorlog gebruik die Siriese opposisie, wat deur die Siriese Nasionale Raad, toe deur die Nasionale Koalisie vir Rewolusionêre en Opposisiemagte in Sirië (algemeen bekend as die Siriese Nasionale Koalisie) ’n gewysigde weergawe van die onafhanklikheidsvlag (met die verhouding 2:3) wat vir die eerste maal in 1932 gebruik is. Die gewysigde onafhanklikheidsvlag is laat in 2011 begin gebruik as ’n universele simbool van die beswaarde opposisie. Die opposisie wou hulself van die Siriese regering onderskei en was ten gunste van die gebruik van die vlag wat gebruik is toe Sirië sy onafhanklikheid van Frankryk verkry het. Khaled Kamal, ’n amptenaar van die Siriese Nasionale Raad is nou oortuig dat hierdie vlag ook onafhanklikheid en die einde van Basjar al-Assad se regering verteenwoordig. Die vlag word deesdae hoofsaaklik gebruik in gebiede wat deur die Siriese Nasionale Koalisie beheer word. Die gebruik van die gewysigde onafhanklikheidsvlag is soortgelyk aan wat die Libiese rebelle gedoen het deur die gebruik van die pre-Ghaddafi Libiese vlag vanuit die tydperk van die Koninkryk Libië wat dit in opposisie teen Moeammar al-Ghaddafi se groen vlag Die oorspronklike 1:2 aspekverhouding is per geleentheid nieamptelik deur die opposisie gebruik.
Koninkryk Sirië
Die Ottomaanse vlag is tot 18 September 1918, toe die Ottomane die land verlaat het, in Sirië gebruik. In 1918 was die nieamptelike vlag van Sirië die Faysalvlag of die vlag van die Arabiese opstand wat van 1916 tot 1918 teen die Ottomane gebruik is. Dit is op 30 September 1918 amptelik deur die Hasjemietfamilie aanvaar en het tot 8 Maart 1920 in gebruik gebly. Dit was die eerste vlag om die groen-rooi-wit-swart-kombinasie te gebruik wat in die meeste daaropvolgende Siriese vlae gesien is. Die simboliek van die kleure is soos volg beskryf: wit vir die Damaskiese Omajjade-tydperk, groen vir die Kalief Ali, rooi vir die radikale Islambeweging van Kharidjisme en swart vir die Profeet Mohammed, wat die “politieke aanwending van religie” in teenstand met die toenemende gesekulariseerde Turkse koloniale oorheersing getoon het. As alternatief is aangevoer dat die horisontale bane die Abbasidiese (swart), Oemajjadiese (wit) en Fatimidiese (groen) kalifate voorstel terwyl die rooi driehoek na die Hasjemitiese ryk verwys het.
Viking 2
Viking 2 was 'n ruimtesending om die planeet Mars te verken. Die sending was deel van die Amerikaanse Viking-program. Net soos die Viking 1, bestaan die ruimtetuig uit 'n wenteltuig en 'n landingstuig.
Die Viking 2 is op 9 September 1975 met behulp van 'n Titan IIIE-vuurpyl gelanseer. Op 7 Augustus 1976 bereik dit die planeet Mars. Op 3 September 1976 stryk die tuig se landingstuig op die planeet neer. Die gebied waar die Viking 2 geland het staan as die Utopia Planitia (22:58 UTC, MSD 36500 00:34 AMT, 3 Mesha 195 Darische) bekend.
Die Viking 2 se wenteltuig vlieg tot 22 kilometer van die maan Deimos en neem skerp foto's van die kleinste van die twee mane van Mars.
Vlag van Sirië
Franse Mandaat (1920–32)
Die Faysalvlag is met die koms van die Franse kolonies laat vaar. Die Franse Hoëkommissaris vir Sirië, generaal Henri Gouraud, het op 24 Julie 1920 die nuwe vlag van die Franse Mandaat-Sirië aanvaar (blou baan met wit sekelmaan en die Franse vlag in die skildhoek). Gouraud se vlag is tot 1 September 1920 gebruik waarna Sirië in afsonderlike gebiede verdeel is met elk sy eie vlag. Djamil al-Oelsji, die Siriese Eerste Minister onder die Franse Mandaat, het op 22 Junie 1920 ’n nuwe vlag aanvaar. Hierdie vlag is tot 1930 gebruik. Die derde en finale vlag onder die Franse Mandaat is in 1930 deur die Eerste Minister Tadj al-Din al-Hasani aanvaar, en is tot 1 Januarie 1932 gebruik.
Onafhanklikheidsvlag (Franse Mandaat en onafhanklikheid)
Die vlag van die nuutgestigte Siriese Republiek onder die Franse mandaat is deur die 1930-grondwet vasgestel. Die grondwet is deur ’n parlementêre komitee onder leiding van Ibrahim Hananu, leier van die nasionaliste, opgestel. Die Franse owerhede het aanvanklik geweier dat die samestellende vergadering die grondwet bekragtig en Henri Ponsot, Hoë Kommissaris van die Levante, het die vergadering op 5 Februarie 1929 ontbind. Na openbare opskudding het die Franse hul besluit hersien en die konsep met enkele wysigings goedgekeur. Op 14 Mei 1930 het Ponsot Verondening 3111 uitgereik wat die konsep vir die “Grondwet van die Siriese Republiek” soos deur die Siriërs opgestel, goedgekeur het. Artikel IV van Deel I daarvan lui soos volg:
"“[Die] Siriese vlag sal soos volg daar uitsien: breedte dubbel hoogte, en verdeel in drie parallelle en gelyke kleure met groen bo, dan wit en dan swart, dat die wit deel drie rooi vyfpuntige sterre in ’n reguit lyn sal bevat”."
- Artikel IV, Deel I, Grondwet van die Siriese Republiek
Die groen kleur het die Rasjidoen-kalifaat verteenwoordig, die wit die Oemajjadiese Kalifaat en die swart die Abbasidiese Kalifaat. Die drie sterre het oorspronklik die drie distrikte van Sirië verteenwoordig, naamlik Aleppo, Damaskus en Deir ez-Zor. In 1936 is die Latakia Sandjak en Jabal Druze tot Sirië toegevoeg, waarop die betekenis van die sterre verander het na die eerste wat Aleppo, Damaskus en Deir ez-Zor verteenwoordig het, die tweede wat Jebel Druze verteenwoordig het en die derde wat die Latakia Sanjak verteenwoordig het. Die vlag is op 11 Junie 1932 amptelik in Damaskus gehys, maar is vantevore, op 1 Januarie 1932, in Aleppo vertoon. Die vlag is gebruik as ’n simbool van die begeerte na outonomie waarom Siriërs hulle kon skaar toe die Franse die ooreenkoms om die land te verlaat, verbreek het weens die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog. Die simboliek was soos volg: swart vir die donker onderdrukte verlede, wit vir ’n belowende toekoms en rooi vir die bloed wat moet vloei om van eersgenoemde na laasgenoemde te vorder. Die vlag is aanvaar toe Sirië op 17 April 1946 sy onafhanklikheid verkry het. Hierdie standaard is gebruik tot en met die oprigting van die Verenigde Arabiese Republiek in 1958 wat uit Sirië en Egipte bestaan het. Na die val van die Verenigde Arabiese Republiek het Sirië tot 28 September 1961 voortgegaan met die gebruik van die VAR-vlag, waarna die onafhanklikheidsvlag heel teruggestel is sodat Sirië kon wegstaan van die voormalige gefaalde staat.
Ba’athistiese vlae
Die huidige tweestervlag van Sirië is vir die eerste maal deur Gamal Abdel Nasser, president van Egipte asook van die Verenigde Arabiese Republiek aanvaar. Die vlag is in April 1958 van die voormalige onafhanklikheidsvlag en die verwante wette verander om ’n breër Arabiese identiteit te skep. Die nuwe vlag het die rooi, wit en swart bane van die Egiptiese revolusionêre vlag gebruik en die sterre op die vlag is van rooi na groen verander om op die Pan-Arabiese kleure te dui. Die twee sterre het op Sirië en Egipte gedui.
Anja Knauer
Anja Knauer (gebore 18 Maart 1979) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Die letzte Lüge (2011), Im weißen Rössl - Wehe Du singst! (2013), en Gut zu Vögeln (2016).
Vlag van Sirië
Ba’athistiese vlae
Nadat Sirië die VAR op 28 September 1961 verlaat het, is die voormalige onafhanklikheidsvlag weer aanvaar om Sirië se afstand van die gefaalde staat duidelik te maak.
Na die Ba’athistiese staatsgreep in 1963 is ’n nuwe vlag op 8 Maart 1963 deur die Revolusionêre Bevelsraad aanvaar, wat tot 1 Januarie 1972 gebruik is. In 1963 het die Ba’athiste ook in Irak aan bewind gekom en die twee Ba’athistiese regerings het in Kaïro met onderhandelinge begin om nogmaals ’n unie van Egipte, Sirië en Irak te vorm. Die proses het misluk nadat die Irakse Ba’ath-regering in November 1963 omver gewerp is. Sirië en Irak het egter reeds ’n nuwe vlag aanvaar om die vereniging te verteenwoordig. Hierdie vlag was soortgelyk aan die vlag van die VAR behalwe dat daar drie sterre in plaas van twee was om die Irak se toevoeging tot die federasie te verteenwoordig. Die drie sterre het op die eenheid van Egipte, Sirië en Irak getoon, en het ook die drie steunpilare van Ba’athisme verteenwoordig, nl. eenheid, vryheid en sosialisme.
Adele Mara
Adele Mara (28 April 1923 – 7 Mei 2010) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente You Were Never Lovelier (1942), The Inner Circle (1946), Blackmail (1947), en Sands of Iwo Jima (1949).
Vlag van Sirië
Ba’athistiese vlae
President Hafiz al-Assad het op 1 Januarie 1972 ’n nuwe vlag aanvaar toe Sirië by Egipte en Libië aangesluit het in die Federasie van Arabiese Republieke. Die groen sterre is vervang met die Hawik van Quraish (die simbool van die stam van die profeet Mohammed). Die valk het ’n lint vasgehou waarop die naam van die federasie was, maar anders as Egipte en Libië, het Sirië nie sy naam op die wapenskild aangebring nie. Hierdie vlag was in 1973 ’n nieamptelike vlag gedurende die Oktoberoorlog. Die federasie is in 1977 ontbind maar Sirië het nog vir drie jaar daarna die vlag gebruik. Op 29 Maart 1980 is die vlag herroep en vervang deur die huidige tweestervlag om Sirië se toewyding aan Arabiese eenheid te toon.
Franse Mandaat Sirië
Elkeen van die state in die Franse Mandaat Sirië het sy eie vlag gebruik. Die Alexandretta Sanjak, wat van 1920 tot 1923 deel was van die Staat Aleppo, en later van 1923 tot 1938 ’n deel van die Alawitiese staat, het tot sy onafhanklikheid as die Staat van Hatay nie oor ’n eie vlag beskik nie.
Slumdog Millionaire
Slumdog Millionaire is 'n Britse rolprent uit 2008 wat geregisseer is deur Danny Boyle. Die rolprent het 8 Oscars gewen tydens die 81ste Oscar-toekenningsaand.
Vanderwaalsvergelyking
Die vanderwaalsvergelyking is 'n toestandvergelyking wat nie-ideale gasse beskryf.
Die vergelyking is deur die Nederlander J.D. van der Waals in 1873 ontwikkel en korrigeer die idealegaswet vir twee effekte:
Die ideale toestandsvergelyking:
Gekorrigeer vir die uitgeslote volume:
Ook gekorrigeer vir die aantrekkingskragte:
Gereformeerde kerk Komatipoort
duimnael|regs|300px|Die Gereformeerde kerk Komatipoort.
Die Gereformeerde kerk Komatipoort is die sesde jongste gemeente in die GKSA en was einde 2015, toe hier 177 belydende en 44 en dooplidmate was, die agtste grootste van die 16 gemeentes in dié Klassis. Buiten die hoofdorp, Komatipoort waar die kerkgebou is, sluit die gemeentegrense ook Malelane, die noordelike deel van Swaziland, die suide van die Krugerwildtuin, suidelike deel van Mosambiek, Hectorspruit en Kaapmuiden in.
Tot 1961 het Gereformeerde lidmate op en om Komatipoort en Malelane deel uitgemaak van die Gereformeerde kerk Barberton, maar die begeerte om selfstandig ’n gemeente te word, het ál dringender geword al het Barberton in 1960 uit net 87 belydende en 62 dooplidmate bestaan, skaars genoeg om met Komatipoort en Malelane as afsonderlike gemeente te bestaan. So het die Gereformeerde kerk Komatipoort met Malelane as wyk in daardie jaar afgestig van die Gereformeerde kerk Barberton. Die lidmaattal was aan die begin so klein dat eredienste waargeneem is in ’n klaskamer van die plaaslike skool.
In 1990 is ’n saal aangebou, die ou konsistorie uitgebreek en die kerk vergroot. Later is ook ’n moederskamer met twee toiletvertrekke aangebou.
In Oktober 1975 is die eerste, eenvoudige preekstoel vervang deur ’n grotere van kiaat. ’n Lidmaat, A.J.J. (oom At) Potgieter het dit geskenk. Skenkings en bydraes uit die gemeente die bou van die saal moontlik gemaak.
Eers het die gemeente ’n pastorie gehuur, maar later is besluit om ’n eie pastorie te bou. Oudl. S.J. Delport het die leiding geneem met die bou van die pastorie soos hy ook gemaak het met die kerkbou. Dit is in 1982 voltooi.
John Lewis & Partners
John Lewis & Partners is 'n afdelingswinkelketting wat winkels dwarsoor Groot-Brittanje bedryf. Die onderneming, wat na sy stigter genoem is, is in besit van John Lewis Partnership - 'n maatskappy wat saam met die eerste winkel teen die middel van die 19de eeu gestig is.
Tans bedryf die onderneming 45 winkels in Engeland, Skotland en Wallis, waaronder elf sogenaamde At Home-winkels (wat hulle tot bepaalde afdelings beperk) en 'n "buigbare-formaat-winkel" in Exeter. Die John Lewis-afdelingswinkel in Birmingham is die grootste wat buite Londen bedryf word. Planne om die onderneming se bedrywighede na Sprucefield in Lisburn, Noord-Ierland uit te brei is tans nog nie verwesenlik nie.
Jack Raymond
Jack Raymond (1886 – 20 Maart 1953) was 'n Engelse regisseur, akteur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tilly of Bloomsbury (1931), The Speckled Band (1931), The Frog (1937), en The Missing People (1939).
Enrique Castillo
Enrique Castillo (gebore 10 Desember 1949) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Blood In, Blood Out (1993), Nixon (1995), Deja Vu (2006), en Get the Gringo (2012).
Gereformeerde kerk Vaalwater
duimnael|links|300px|Die Gereformeerde kerk op [[Vaalwater.]]
Die Gereformeerde kerk Vaalwater is die negende oudste gemeente in die GKSA se Klassis Waterberg. Einde 2015, toe hier 134 belydende en 44 dooplidmate was, was dit die naaskleinste van die Suid-Afrikaanse gemeentes in die klassis waartoe ook vyf Namibiese gemeentes behoort. Die middelpunt van die gemeente is op die nedersetting Vaalwater in Limpopo.
Die dorpie Vaalwater lê aan die oewer van die Mogolrivier, noordwes van Modimolle. Op 6 Desember 1958 het die gemeente van die Gereformeerde kerk Waterberg afgestig. Net ’n jaar later het die jong gemeente besluit om ’n kerk te bou.
In Maart 1960 het die boukommissie die terrein besoek en ds. J.T.C. Snyman die eerste pen ingeslaan. Die gemeente sou self onder leiding van oudl. J. Bekker bou. Daar is beplan vir ’n gebou met sitplek vir 160 kerkgangers. Dit is binne vyf maande voltooi en op 9 Julie 1960 in gebruik geneem as die eerste kerkgebou op Vaalwater.
Die losstaande toring is iets besonders: Bo-op ’n A-vormige spitsdakkie is nie die gebruiklike weerhaan nie, maar ’n troffel, ’n simbool van bouwerk.
Johanna von Koczian
Johanna von Koczian (gebore 30 Oktober 1933) is 'n Duitse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Viktor and Viktoria (1957) en Heldinnen (1960), en in die televisiereekse Café Wernicke (1980) en Die Landärztin (2005).
Kniphofia acraea
Kniphofia acraea is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort en is deel van die grasland. Die plant is endemies aan die Oos-Kaap. Die spesie kom van die Bosberg, oos van Somerset-Oos tot by die Bankberg in die Mountain Zebra National Park voor.
Wolwespruit (Oos-Kaap)
Die Wolwespruit is 'n spruit wat suid van Barkly-Oos in die Oos-Kaap, Suid-Afrika vloei. Die spruit ledig in die Wasbankspruit wat later by die Kraairivier aansluit op pad na die Oranjerivier.
Inga Abel
Inga Abel (7 Julie 1946 – 27 Mei 2000) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse Lindenstraße (1985) en Our Charly (1995).
Patricia Marand
Patricia Marand (25 Januarie 1934 – 27 November 2008) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Ed Sullivan Show (1948), The Jack Paar Tonight Show (1957), The Mike Douglas Show (1961), en The Sopranos (1999).
2017 bombardement van Alkhanly
Die bombardement van Alkhanly of die Alkhanly-tragedie (Azerbeidjans: Alxanlı faciəsi) was die bombardement van 'n huis in die Alkhanly-dorp in die Fuzuli-distrik van Azerbeidjan deur die Armeense weermag met 82 mm en 120 mm mortiere op 4 Julie 2017. As gevolg van die bombardement, is die 51-jarige Azerbeidjaanse burger Sahiba Guliyeva en haar 18 maande oue kleindogter Zahra Guliyeva gedood, terwyl die 52-jarige Sarvinaz Guliyeva ernstig beseer is, maar dit oorleef het.
Reaksies
Albei kante het mekaar daarvan beskuldig dat hulle die skietstilstand geskend het. Die Armeense minister van buitelandse sake, Shavarsh Kocharyan, beweer dat Azerbeidjan verantwoordelik is vir alle slagoffers as gevolg van die "voortdurende militêre provokasie teen Nagorno-Karabach". Plaaslike owerhede van die selfverklaarde Republiek van Nagorno-Karabach beweer dat Azerbeidjan uit stellings naby die woongeboue van Alkhanly geskiet het. 'n Woordvoerder van die Azerbeidjanse verdediging, Vagif Dargahly, het hierdie bewerings ontken en gesê dat daar geen militêre hoofkwartier of stellings in Alkhanly was tydens die bombardement nie. Op 6 Julie 2017 het die Azerbeidjanse staats- en plaaslike owerhede 'n besoek gereël van buitelandse militêre attachés wat geakkrediteer is in Azerbeidjan en verteenwoordigers van buitelandse media in Alkhanly. Die Turkse ministerie van buitelandse sake, ambassadeur van Iran in Azerbeidjan, senatore en parlementslede van die Verenigde Koninkryk en Rusland het die Armeense kant veroordeel omdat hulle aanvalle op die burgerlike bevolking geloods het.
Beter Afrikaans
Beter Afrikaans is 'n webwerf wat sy lesers help om hulle Afrikaanse spelling te verbeter.
Soos die webwerf self stel:
Die webwerf is bedoel vir almal wat probleme met alledaagse spelling het, of sommer as jy daarvan hou om op jou spellingtone gehou te word.
Beter Afrikaans is 'n inisiatief van Trifonius en Martin van Toll Producties. Die konsep kom oorspronklik van beterspellen.nl en is in Maart 2009 by i-DEPOT van die Benelux-Bureau voor Intellectueel Eigendom (BBIE) geregistreer.
Kunsmatige algemene intelligensie
'n Kunsmatige algemene intelligensie (KAI) is 'n tipe hipotetiese intelligente agent. Die KAI-konsep is dat dit kan leer om enige intellektuele taak wat mense of ander diere kan verrig, uit te voer. Alternatiewelik is KAI gedefinieer as 'n outonome stelsel wat menslike vermoëns in die meeste ekonomies waardevolle take oortref. Die skep van KAI is 'n primêre doelwit van sommige kunsmatige intelligensie-navorsing en maatskappye soos OpenAI, DeepMind, en Anthropic. KAI is 'n algemene onderwerp in wetenskapfiksie en toekomsstudies.
Die tydlyn vir KAI-ontwikkeling bly 'n onderwerp van voortdurende debat onder navorsers en kundiges. Sommige argumenteer dat dit moontlik oor jare of dekades kan wees, ander hou vol dat dit 'n eeu of langer kan neem, en 'n minderheid glo dat dit dalk nooit bereik sal word nie. Daarbenewens is daar debat oor die vraag of moderne diepleerstelsels, soos GPT-4, 'n vroeë dog onvolledige vorm van KAI is of as nuwe benaderings vereis word.
Daar bestaan twis oor die potensiaal vir KAI om 'n bedreiging vir die mensdom in te hou; byvoorbeeld, OpenAI hanteer dit as 'n eksistensiële risiko, terwyl ander vind dat die ontwikkeling van KAI te ver in die toekoms is om 'n risiko in te hou.
'n 2020-opname het 72 aktiewe KAI navorsingsprojekte geïdentifiseer wat oor 37 lande versprei is.
Terminologie
KAI staan ook bekend as sterk KI, volle KI, of algemene intelligente aksie. Sommige akademiese bronne behou egter die term "sterk KI" vir rekenaarprogramme wat gevoel of bewussyn ervaar. Daarteenoor is swak KI (of nou KI) in staat om een spesifieke probleem op te los, maar het nie algemene kognitiewe vermoëns nie. Sommige akademiese bronne gebruik "swak KI" om wyer te verwys na enige programme wat nie bewussyn ervaar of ook nie 'n verstand in dieselfde sin as mense het nie.
Verwante konsepte sluit in menslike vlak KI, transformerende KI, en superintelligensie.
Eienskappe
Hoofartikel: Kunsmatige intelligensie
Verskeie kriteria vir intelligensie is voorgestel (die mees bekende Turingtoets) maar geen definisie word algemeen aanvaar nie. John McCarthy skryf: " ons kan nog nie in die algemeen karakteriseer watter soort berekeningsprosedures ons intelligent wil noem nie."
Wasbankspruit (Kraai)
Die Wasbankspruit is 'n rivier wat noord van Rossouw in die Oos-Kaap, Suid-Afrika vloei. Die rivier ledig in die Kraairivier wat later in Aliwal-Noord by die Oranjerivier aansluit.
Ralph Reader
Ralph Reader (25 Mei 1903 – 18 Mei 1982) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Splinters in the Air (1937), The Gang (1938), en The Life and Death of Peter Sellers (2004), en in die televisiereeks It's a Great Life (1954).
Kunsmatige algemene intelligensie
Intelligensie eienskappe
Navorsers meen egter oor die algemeen dat intelligensie nodig is om die volgende te doen:
en, indien nodig, integreer hierdie vaardighede in die voltooiing van enige gegewe doelwit.
Baie interdissiplinêre benaderings (bv. kognitiewe wetenskap, rekenaarintelligensie en besluitneming) oorweeg bykomende eienskappe soos verbeelding (die vermoë om nuwe geestelike beelde en konsepte te vorm) en outonomie.
Rekenaargebaseerde stelsels wat baie van hierdie vermoëns vertoon, bestaan (sien byvoorbeeld rekenaarkreatiwiteit, outomatiese redenasie, besluitondersteuningstelsel, robot, evolusionêre berekening, intelligente agent). Daar is egter geen konsensus dat moderne KI-stelsels dit in 'n voldoende mate besit nie.
Fisiese eienskappe
Ander belangrike vermoëns sluit in:
Wiskundige formulerings
'n Wiskundig presiese spesifikasie van KAI is voorgestel deur Marcus Hutter in 2000. Genoem AIXI, die voorgestelde KAI-agent maksimeer "die vermoë om doelwitte in 'n wye verskeidenheid omgewings te bevredig". Hierdie tipe KAI, wat gekenmerk word deur die vermoë om 'n wiskundige definisie van intelligensie te maksimeer eerder as om mensagtige gedrag te vertoon, word ook universele kunsmatige intelligensie genoem.
Hell's Angels (rolprent)
Hell's Angels is 'n 1930 Amerikaanse pre-Kode onafhanklike epiese oorlogsfilm geregisseer en vervaardig deur Howard Hughes en as dialoogregiseur James Whale. Dit is geskryf deur Harry Behn en Howard Estabrook en met Ben Lyon, James Hall en Jean Harlow in die hoofrolle, en is deur United Artists vrygestel. Dit volg twee verskillende broers, albei lede van die Britse Royal Flying Corps tydens die Eerste Wêreldoorlog.