cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Warmtekapasiteit
Spesifieke warmtekapasiteit
wat in die afwesigheid van fase-oorgange gelyk is aan
Eenhede hier vertoon is SI-eenhede.
'n Verwante parameter aan c is CV-1, die volumetriese warmtekapasiteit, (J·m-3·K-1 in SI-eenhede). In ingenieurswese word c_V dikwels gebruik om die volumetriese warmtekapasiteit vir vaste- en vloeistowwe aan te dui, eerder as 'n konstante volume warmtekapasiteit. In sulke gevalle word die massa-spesifieke warmtekapasiteit duidelik aangedui met die onderskrif m as c_m. Vanuit die bostaande verhouding kan 'n mens dan natuurlik vir vastestowwe skryf:
Dimensielose warmtekapasiteit
Die dimensielosie warmtekapasiteit van 'n materiaal is
waar
SI-eenhede
Die SI-eenheid vir warmtekapasiteit is joules per kelvin (simbool: J·K-1) en vir spesifieke warmtekapasiteit is joule per kilogram-kelvin (simbool: J·kg-1·K-1). Tipiese waarde van J·kg-1·K-1 teen kamer warmte in lugdruk is:
Volgens die teorie van die ideale gaswet is die waarde van die algemene gaskonstante R van droë lug 287,058 J·kg-1·K-1.
Verkoeling van gasmengsel
'n Mengsel van 30% CO, 60% CO2 en 10% H2O word verkoel van 800 °K (~527 °C) na 400 °K (~127 °C) by 'n absolute druk van 85 kPa(a) en 'n vloei van 0.04 kmol/h. Hoeveel is die hitteverlies?
Cannes-rolprentfees 1986
Die 39ste jaarlikse Cannes-rolprentfees is van 8-19 Mei 1986 gehou. Die Amerikaanse regisseur en vervaardiger Sydney Pollack was die voorsitter van die jurie. Altesaam 52 rolprente en kortfilms het om pryse meegeding.
Warmtekapasiteit
Verkoeling van gasmengsel
Die warmtekapasiteite van die individuele strome uit Perry's Chemical Engineers' Handbook, Volume 6, bl 3-130, is:
Cannes-rolprentfees 1986
Die Britse rolprent The Mission van die regisseur Roland Joffé het die Palme d'Or gewen. Die fees is geopen met Roman Polanski se Pirates en afgesluit met El Amor brujo van Carlos Saura.
Warmtekapasiteit
Verkoeling van gasmengsel
Die warmtekapasiteit van die mengsel is nou:
Om die hitteverlies te bepaal, moet hierdie vergelyking nou geïntegreer word:
Bepaal mengsel se temperatuur
Indien verskillende strome met bekende temperatuur bymekaargevoeg word, kan die temperatuur van die mengsel bereken word deur 'n energiebalans van die verskillende strome:
'n Mengsel bestaan uit 55 t/h stoom @ 400 °C (673 K) wat gemeng word met 10 km3n/h suurstof @ 100 °C (373K). Wat is die mengsel se temperatuur?
Antwoord:
Stoomvloei: mstm = 55 t/h × (1000 kg/t) / (18 kmg/kmol)= 3056 kmol/h
Suurstofvloei: mO2 = 10 km3n/h × (1000 m3n/km3n) / (22.413 m3n/kmol) = 446.2 kmol/h (Volgens die ideale gaswet)
Totale vloei van mengsel: mmengsel = 3056 + 446 = 3502 kmol/h
Molfraksie van suurstof: XO2 = 446/3502 = 12.7%
Warmtekapasiteite volgens Perry's Chemical Engineering Handbook, Volume 6, 3-132:
Volgens 'n energiebalans is die entalpie van die inkomende strome gelyk aan die entalpie van die mengsel:
Werk nou die entalpie van elke stroom uit deur gebruik te maak van die warmtekapasiteit (gebruik 0 °C as verwysing):
Entalpie van stoom:
SSV Ulm 1846
duimnael|regs|SSV Ulm se afrigter, Brobeil, vier die promosie na die Oberliga in [[2002 in die Donau-Stadion in Ulm]]
SSV Ulm 1846 is 'n Duitse sportklub uit Ulm in die deelstaat Baden-Württemberg, veral bekend om sy sokkerafdeling. Die klub is een van die oudste en grootste sportklubs in die land. Sokker is slegs 1 van die 20 sporte wat die klub aan sy sowat 12 000 lede bied.
Warmtekapasiteit
Bepaal mengsel se temperatuur
= … kkal
SSV Ulm 1846
Geskiedenis
TB Ulm is op 12 April 1846 gestig. In 1926 het die sokkerafdeling onafhanklik geword as Ulmer RSV. In 1939 smelt die klub met TB Ulm, Ulmer FV en TV Ulm saam om so TSG Ulm op die been te bring. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Ulm in die Gauliga Württemberg gespeel, destyds die hoogste klas. In 1968 word RSVgg Ulm deel van die klub en in 1970 is daar met ''1. SSV Ulm'' saamgesmelt om die huidige klub te vorm.
Die klub se grootste prestasie was toe dit die sokkerwêreld verstom het deur die Bundesliga in 1999 te haal. Twee jaar later het die klub egter by bankrotskap omgedraai en is die span verplig om tot die Verbandsliga te relegeer.
Warmtekapasiteit
Bepaal mengsel se temperatuur
Entalpie van suurstof:
Entalpie van mengsel:
Stel nou en los vir T op.
Burtonitethya
Burtonitethya is 'n genus van sponse uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Talia Balsam
Talia Balsam (gebore 5 Maart 1959) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Wackness (2008) en No Strings Attached (2011), en in die televisiereekse Mad Men (2007) en Divorce (2016).
Slichtenhorst
Slichtenhorst is ’n nedersetting in die munisipaliteit Nijkerk in die provinsie Gelderland in Nederland.
Glenn Corbett
Glenn Corbett (17 Augustus 1933 – 16 Januarie 1993) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Crimson Kimono (1959), Homicidal (1961), en Chisum (1970), en in die televisiereeks Star Trek (1966).
Ole Thestrup
Ole Thestrup (12 Maart 1948 – 2 Februarie 2018) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Flickering Lights (2000), Slim Slam Slum (2002), The Green Butchers (2003), en Adam's Apples (2005) en in die televisiereeks Borgen (2010).
Allison Balson
Allison Balson (gebore 19 November 1969) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Looker (1981) en Broken Blood (2013), en in die televisiereeks Little House on the Prairie (1974).
Cheb
Cheb [ˈxɛp] (Duits: Eger) is 'n stad in die uiterste weste van die Tsjeggiese Republiek met 'n bevolking van sowat 32 400 (in 2017).
Cheb, wat aan die Ohře- of Eger-rivier geleë is, is die historiese sentrum van die Egerland en het in die Heilige Romeinse Ryk die status van Vrye Ryksstad verwerf. Vanweë sy strategiese ligging by die kruispunt van handelsroetes tussen die bergreekse Ertsgebergte, Fichtelgebergte en Boheemse Woud het die stad al vroeg tot 'n belangrike handelsentrum ontwikkel. Deesdae vorm masjienbou en brouerye die ekonomiese basis van Cheb. Cheb se historiese Gotiese, Romaanse en barok-argitektuur sluit onder meer kerkgeboue uit die 13de eeu en die bouval van die ou keiserlike kasteel in. Die historiese markplein word omring deur statige burgerhuise uit verskillende styltydperke en versier deur twee fonteine, Rolands- en Herkulesfontein. 'n Kompleks van elf voormalige winkels staan in Duits bekend as Egerer Stöckl (Tsjeggies: Špalíček). Die Nuwe Raadsaal aan die plein se oostekant het tussen 1723 en 1728 in die barokstyl ontstaan en huisves tans die Galery van Beeldende Kunste en 'n kafee.
Die sogenaamde Gablerhuis, genommer 507, is van 'n indrukwekkende portaal, 'n standbeeld van die Moeder Gods en 'n Rokokofasade voorsien. Die huis, wat 17 genommer is, staan bekend as Schillerhuis (Schillerův dům). Die Duitse digter Friedrich Schiller het hier in 1791 vertoef om aan sy Wallenstein-trilogie te werk. In Eger se historiese stadhuis, wat agter die Stöckl geleë is, het die makabere historiese gebeure afgespeel wat Schiller se belangstelling gewek het. Op 24 Februarie 1634 het die keiserlike kommandant Walter Deveroux hier een van die bekendste persoonlikhede in die tyd van die Dertigjarige Oorlog, die keiserlike generalissimus Albrecht von Wallenstein, doodgesteek. Die moordwapen, 'n uitgestopte perd en Wallenstein se stewels, wat in die stadhuis vertoon word, herinner aan die befaamde Boheemse militaris wat, ná 'n merkwaardige loopbaan as opperbevelhebber, aan die Weense hof en in Spaans-Habsburgse kringe in ongenade geval het.
Patricia Neal
Patricia Neal (20 Januarie 1926 – 8 Augustus 2010) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Day the Earth Stood Still (1951), Breakfast at Tiffany's (1961), Hud (1963), en In Harm's Way (1965).
Bubaris vermiculata
Bubaris vermiculata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Bubaris en tot die familie Bubaridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1866 deur Bowerbank.
Venta
Die Venta (Duits: Windau) is 'n rivier in die noordweste van Litaue en die weste van Letland.
Die rivier het sy oorsprong naby Kuršėnai in die Litause distrik Šiauliai en mond in Ventspils (Duits: Windau) in Letland in die Oossee uit.
Marion Cotillard
Marion Cotillard ( Frans: [maʁjɔ̃ kɔtijaʁ] (luister); gebore op 30 September 1975) is 'n Franse aktrise, sanger-liedjieskrywer, musikant en omgewingskundige. Sy is die ontvanger van 'n Oscar-toekenning, 'n BAFTA-toekenning, 'n Golden Globe-toekenning, twee César-toekennings, 'n Europese toekenning en 'n Lumières-toekenning. Sy het in 2010 'n ridder van die orde van kuns en briewe in Frankryk geword, en is in 2016 tot offisier bevorder.
Akkedis (sterrebeeld)
Die Akkedis (Latyn: Lacerta) is een van die 88 moderne sterrebeelde. Dit is dof en klein en is in 1687 geskep. Die sterrebeeld is in die noordelike hemelruim te sien. Die noordelike deel lê in die Melkweg.
Marion Cotillard
Cotillard het haar eerste Engelstalige rol in die televisiereeks Highlander (1993) gehad en het haar filmdebuut gemaak in The Story of a Boy Who Wanted To Kissed (1994). Haar deurbraak kom in die suksesvolle Franse film Taxi (1998), wat haar 'n César-toekenning verdien. Sy het die oorgang na Hollywood in Tim Burton se Big Fish (2003) gemaak en daarna in A Very Long Engagement (2004) verskyn, waarvoor sy haar eerste César-toekenning verower het.
Genetiese algoritme
'n Genetiese algoritme (GA) is 'n meta-heuristiek wat deur die biologiese proses van evolusie geïnspireer is en deel vorm van die groter klas van evolusionêre algoritmes (EA). Genetiese algoritmes word gebruik om oplossings vir optimerings- en soekprobleme te vind. 'n Bevolking van moontlike oplossings word geskep, gewoonlik in die vorm van stringe karakters (analoog aan biologiese genetiese materiaal). Die fiksheid van die individue (kwaliteit van die oplossing) word bepaal, een die beste individue word gebruik om 'n volgende generasie te skep. Dit gebeur deur mutasie (die ewekansige verandering van letters) en oorkruising (skep van 'n individu uit die materiaal van twee ander). Die proses word herhaal tot die oplossing goed genoeg is.
Akkedis (sterrebeeld)
Ruimtevoorwerpe
Die Akkedis is tipies van sterrebeelde in die Melkweg: geen helder sterrestelsels of bolvormige sterreswerms kom voor nie, maar wel oop swerms soos NGC 7243, die dowwe planetêre newelvlek IC 5271 en ’n hele aantal dubbelsterre.
Marion Cotillard
Vir haar uitbeelding van die Franse sangeres Édith Piaf in La Vie en Rose (2007), behaal Cotillard wêreldwye erkenning en het haar tweede César-toekenning, 'n BAFTA-toekenning, 'n Golden Globe-toekenning, 'n Lumières-toekenning en die Oscar-toekenning vir beste aktrise verower die eerste en (vanaf 2018) enigste akteur wat 'n Oscar-toekenning vir 'n Franse taalprestasie gewen het, en ook die tweede aktrise en een van slegs ses akteurs wat hierdie prys vir 'n vreemde taalprestasie gewen het. Haar optredes in Nine (2009) en Rust en Bone (2012) het Cotillard twee Golden Globe-benoemings bekom, en vir Two Days, One Night (2014) het sy 'n tweede Oscar-toekenning benoem vir beste aktrise, wat ook haar tweede nominasie was vir 'n Franse taal. Cotillard het een van slegs ses akteurs geword wat verskeie Oscar-toekennings vir buitelandse tale verower het.
Cotillard het tussen 2005 en 2015 Johanna van Arkel op verskillende toneel in verskillende lande gespeel in die oratorium Jeanne d'Arc au bûcher. Haar Engelstalige films sluit in Public Enemies (2009), Inception (2010), The Dark Knight Rises (2012), Macbeth (2015) en Allied (2016). Sy verskaf stemoptrede vir die animasiefilms The Little Prince (2015), April and the Extraordinary World (2015) en die Franse weergawe van Minions (2015). Haar ander opvallende Franse en Belgiese films is onder andere La Belle Verte (1996), War in the Highlands (1999), Pretty Things (2001), Love Me If You Dare (2003), Innocence (2004), Toi et Moi (2006) en Dikkenek (2006).
Genetiese algoritme
Genetiese algoritmes is in 1960 deur John Holland geskep, en uitgebrei deur sy student David E. Goldberg.
Kwaaihoek
Kwaaihoek is 'n rotsagtige skiereiland wat halfpad tussen die dorpe Boesmansriviermond en Boknes aan die suidkus van die provinsie Oos-Kaap van Suid-Afrika geleë is. Die naam verwys na die sterk wes- en ooswinde van die Indiese Oseaan wat op die hoogste plato van die skiereiland waai.
Op 12 Maart 1488 het die Portugese seevaarder Bartolomeu Dias tydens sy terugvaart na Portugal hier 'n kalksteenkruis (Portugees: padrão) opgerig sodat Kwaaihoek as die oudste monument in Suid-Afrika beskou word.
Met die oprigting van kruise het die Portugese verkondig dat hulle die eerste was wat nuwe waters binnegevaar het. Die gebruik van hierdie kruise, wat uit Portugese kalksteen gebeitel en in Lissabon gegraveer is, is deur koning João II ingestel.
Presies 500 jaar na die eerste kruis op Suid-Afrikaanse grondgebied in Kwaaihoek geplaas is, is op 12 Maart 1988 weer 'n swaar kruis na die plek van die oorspronklike monument gedra. Die replika-kruis is op inisiatief van Joaquim Seiro de Brito, vise-president van die Portugese Ontdekkersraad gekap en ter geleentheid van die vyfeeufees ter herdenking van Dias se landing aan die Kaaplandse kus aan boord van 'n replika-karveel na Suid-Afrika verskeep.
Fragmente van die oorspronklike Dias-kruis is kort voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog deur 'n jong geskiedenisnavorser, Eric Axelson, ontdek. Axelson het later professor aan die Universiteit van Kaapstad en 'n internasionale gesaghebbende oor die reise van Portugese seevaarders om die Kaap geword.
Axelson het Portugees aangeleer en twee jaar lank navorsingswerk in Lissabon, Londen, Parys en die Vatikaanstad gedoen om materiaal te versamel. Ongelukkig is baie waardevolle geskrifte in die groot aardbewing, wat Lissabon in 1755 getref het, vernietig. Nadat Axelson ou land- en seekaarte en manuskripte, waaronder rutters of seil-instruksies deurgewerk. Een gedetailleerde beskrywing van die Suid-Afrikaanse kus uit die vroeë 16de eeu het die ligging van die oorspronklike padrão aangegee. Die Portugese dokument het na iets verwys wat soos 'n eiland voorgekom het, maar dit was in werklikheid met sand en duine aan die vasteland verbind. 'n Moderne kaart uit die jaar 1938 het "False I or Kwaai Hoek" as die aangeduide posisie aangegee.
Ná sy terugkeer na Suid-Afrika het Axelson saam met sy broer Charles die gebied stelselmatig fyngekam en fragmente van 'n pienk-wit, kristalagtige stof gevind wat soortgelyk aan marmer en plaaslik onbekend was. 'n Groot deel van die suil, wat met oesters, mossels en seewier oordek was, is aan die voet van die krans ontdek. Die Universiteit van die Witwatersrand in Johannesburg het Axelson versoek om 'n wetenskaplike opgrawing by Kwaaihoek te doen, en saam met plaaslike inwoners het Axelson byna 5 000 stukkies en brokkies van die Portugese kruis opgespoor. Die herboude kruis is in besit van die universiteit.
Forrest Stanley
Forrest Stanley (21 Augustus 1889 – 27 Augustus 1969) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Madame la Presidente (1916), Beauty's Worth (1922), When Knighthood Was in Flower (1922), en The Cat and the Canary (1927).
Akkedis (sterrebeeld)
Ruimtevoorwerpe
Alpha Lacertae, die hoofster en ’n optiese dubbelster, het ’n oënskynbare helderheid van net 3,77 mag. Die sterrebeeld het geen sterre van helderder as 4 mag nie. Die veelster Roe 47 bestaan uit vyf komponente.
ADS 16402 is ’n dubbelster in die Akkedis met ’n besonderse planeet: Die digtheid is laer as dié van kurk. Die planeet, HAT P-1, is omtrent so groot soos Jupiter.
Sophie Marceau
Sophie Marceau ( Frans: [sɔfi maʁso]; gebore Sophie Danièle Sylvie Maupu, 17 November 1966) is 'n Franse aktrise, regisseur, draaiboekskrywer en skrywer. As tiener bereik Marceau gewildheid met haar debuutfilms La Boum (1980) en La Boum 2 (1982) en ontvang 'n César-toekenning vir die mees belowende aktrise. Sy word 'n filmster in Europa met 'n reeks suksesvolle films, waaronder L'Étudiante (1988), Pacific Palisades (1990), Fanfan (1993) en Revenge of the Musketeers (1994). Marceau het 'n internasionale filmster geword met haar optredes in Braveheart (1995), Firelight (1997) en die 19de James Bond-film The World Is Not Enough (1999).
Saburo Kawabuchi
Saburo Kawabuchi (川淵 三郎) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Kelkiewyn (voël)
Die Kelkiewyn (Pterocles namaqua) is 'n voël en amper-endemies. Die voël leef in die weste en sentrale gedeelte van Suider-Afrika in halfwoestyn en grasveld. Die voël is 24 – 28 cm lank en 170 - 220 g groot. In Engels staan die voël bekend as die Namaqua Sandgrouse.
Zonnebloem
Zonnebloem is 'n voorstad in Kaapstad, Suid-Afrika.
Demografie
Volgens die 2011-sensus het Zonnebloem 'n bevolking van 5 122, nadat dit in 2001 slegs 3 446 getel het. Die sensus het 1 638 huishoudings getel, sodat die gemiddelde huishoudinggrootte op 3,13 staan.
Francis Matthews (akteur)
Francis Matthews (2 September 1927 – 14 Junie 2014) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Revenge of Frankenstein (1958) en Dracula: Prince of Darkness (1966), en in die televisiereekse St. Ives (1955) en My Friend Charles (1956).
James J. Corbett
James J. Corbett (1 September 1866 – 18 Februarie 1933) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Burglar and the Lady (1914) en The Prince of Avenue A (1920).
Kuns van geheue
Die kuns van geheue (Latyn: ars memoriae) is een van 'n aantal beginsels wat losweg verband hou met mnemoniese beginsels en tegnieke. Die mnemoniese beginsels word gebruik om indrukke wat in die geheue gelaat is te orden en die vermoë om die indrukke te herroep te verbeter. Die mnemoniese beginsels help ook in die kombinasie en "uitvinding" van idees. 'n Alternatiewe term wat dikwels gebruik word, is "Ars Memorativa", wat ook dikwels vertaal word as die "kuns van geheue", hoewel sy meer letterlike betekenis "Memoratiewe Kuns" is. Daar word soms na verwys as mnemotegnieke. Dit is 'n "kuns" in die Aristoteliaanse sin, wat dit beskryf as 'n metode of 'n stel voorskrifte wat orde en dissipline aan die pragmatiese, natuurlike aktiwiteite van die mens toevoeg. Dit het sedert ten minste so vroeg as die middel van die eerste millennium V.C. bestaan as 'n erkende groep beginsels en tegnieke. Die mnemoniese beginsels is gewoonlik geassosieer met opleiding in retoriek of logika, maar variasies van die kuns is gebruik in ander kontekste, veral die godsdienstige en die magiese. Tegnieke wat algemeen in die kuns gebruik word, sluit die assosiasie van emosioneel treffende geheuebeelde binne gevisualiseerde plekke, die aaneenskakeling of assosiasie van groepe van beelde, die assosiasiebeelde met skematiese grafika of notae ("tekens, merke, figure" in Latyn), en die assosiasie van die teks met die beelde. Enige van of al hierdie tegnieke is dikwels gebruik in kombinasie met die beskouing of studie van argitektuur, boeke, beeldhouwerk en skilderkuns, wat deur die praktisyns van die kuns van geheue gesien is as veruiterliking van interne geheuebeelde en/of organisasie.
As gevolg van die verskeidenheid van beginsels en tegnieke en hul verskillende toepassings, verwys sommige navorsers na die "kunste van geheue", eerder as na 'n enkele kuns.
Oorsprong en geskiedenis
Daar is te kenne gegee dat die kuns van geheue ontstaan het onder diegene wat Pythagoras nagevolg het, of miskien selfs vroeër onder die antieke Egiptenare. Daar is egter geen afdoende getuienis gebied om hierdie aansprake te bevestig nie.
Die primêre klassieke bronne vir die kuns van geheue wat te doen het met die onderwerp in sy geheel, sluit die Rhetorica advertensie Herennium (Bk III), Cicero se De oratore (Bk II 350-360), en Quintilian se Institutio Oratoria (Bk XI) in. Daarbenewens is die kuns gemeld in dele van vroeëre Griekse werke, insluitend die Dialexis, gedateer ongeveer 400 VC. Aristoteles het breedvoerig geskryf oor die onderwerp van die geheue, en maak melding van die tegniek van die plasing van beelde om orde te verleen aan die geheue. Dit wil blyk dat gedeeltes in sy werk Op Die Siel en Op Geheue en Herinnering groot invloed uitoefen in die later herlewing van die kuns onder die middeleeuse akademici.
Die mees algemene weergawe van die skepping van die kuns van geheue sentreer rondom die verhaal van Simonides van Ceos, 'n bekende Griekse digter. Hy is genooi om 'n liriese gedig ter ere van sy gasheer, 'n edelman van Thessalië, te sing. In sy aanprys van sy gasheer, het Simonides ook die twee gode Castor en Pollux genoem. Na afloop van sy optrede, het die edelman selfsugtig vir Simonides vertel dat hy vir Simonides net die helfte van die ooreengekome betaling vir die lofrede sou gee. Simonides sou die balans van die betaling moes verkry van die twee gode wat hy genoem het. Kort daarna is aan Simonides vertel dat twee mans vir hom buite wag. Hy is uit om die besoekers te ontmoet, maar kon niemand vind nie. Terwyl hy buite die banket-saal gestaan het, het dit in duie gestort en almal wat binne-in was, te pletter geval. Die liggame was so vermink dat hulle nie geïdentifiseer kon word vir 'n behoorlike begrafnis nie. Maar Simonides kon onthou waar elkeen van die gaste by die tafel gesit het. Só was hy in staat om hulle te identifiseer vir die begrafnis. Hierdie ervaring het aan Simonides die beginsels voorsien wat as die kern uitgestaan het van die latere ontwikkeling van dié kuns waarvan hy na bewering die grondlegger was. Hy het die gevolgtrekking gemaak dat persone wat hierdie vaardigheid wil aanleer, plekke moet kies en beelde skep in hul gedagtes van die dinge wat hulle wil onthou. Die gedagtebeelde word in die plekke gestoor, sodat die volgorde van die plekke die volgorde van die gedagtebeelde sal behou. Die gedagtebeelde dekodeer die dinge/onderwerpe wat onthou moet word. Die plekke en gedagtebeelde word onderskeidelik gebruik op 'n wastablet met letters daarop geskryf. Die vroeë Christelike monnike het tegnieke aangepas wat algemeen was in die kuns van geheue as 'n kuns van samestelling en meditasie. Die tegnieke was in ooreenstemming met die retoriese en dialektiese konteks waarin dit oorspronklik geleer is. Dit het die basiese metode vir die lees en mediteer op die Bybel geword, nadat die Bybelteks veilig in die mens se geheue vasgelê is.
Die Jesuïtiese sendeling Matteo Ricci, wat van 1582 tot sy dood in 1610, gewerk het om die Christendom in China bekend te stel, beskryf die stelsel van plekke en beelde in sy werk  'n Verhandeling Oor Mnemonieke. Hy het dit egter slegs aanbeveel as 'n hulpmiddel om eksamens te slaag. Ricci wou klaarblyklik die guns van die Sjinese keiserdiens wen, wat nodig was om 'n beduidend moeilike toelatingseksamen te slaag. Giordano Bruno, 'n afgesette Dominikaan, het 'n variasie van die kuns gebruik waarin die geoefende geheue op 'n manier gebaseer is op die diereriem. Klaarblyklik is sy ingewikkelde metode ook gebaseer op die saambindende konsentriese sirkels van Ramon Llull, asook op skematiese diagramme in ooreenstemming met middeleeuse Ars Notoria tradisies, verder ook deels op groepe van woorde en beelde wat verband hou met die laat antieke Hermetisisme en laastens ook op die klassieke argitektoniese mnemoniek. Dié kuns het ook aanleiding gegee tot meer bekende ontwikkelings op die terrein van logika en wetenskaplike metode gedurende die sestiende en sewentiende eeue. [17]
Een verduideliking vir die stelselmatige afname in die belangrikheid van die kuns van geheue van die 16de tot die 20ste eeu, is aangebied deur die oorlede P. Culianu. Hy het aangevoer het dat 'n einde gemaak is aan die kuns van geheue tydens die Reformasie en die Teen-Reformasie, toe die Protestante en die reaksionêre Katolieke gelyktydig gewerk het om heidense invloede en die oordadige visuele beelde van die Renaissance uit te roei.
Wat ook al die oorsake, om tred te hou met algemene ontwikkelinge, het die kuns van geheue uiteindelik deel geword van die Dialektiek. Die kuns van geheue is gedurende die 17de eeu deur Francis Bacon en René Descartes in die kurrikulum van Logika opgeneem, waar dit tot op hede dien as 'n noodsaaklike grondslag vir die onderrig van die Argument. Vereenvoudigde weergawes van die kuns van geheue is ook tydens die 19de eeu nuttig aangewend in die opleiding van openbare redenaars, insluitend predikers en sprekers.
Visuele sin en ruimtelike oriëntasie
Waarskynlik die belangrikste beginsel van dié kuns is die oorheersing van die visuele sintuig, in kombinasie met die oriëntasie van 'n gesiende voorwerp in die omgewing. Maria Carruthers, in 'n hersiening van Hugh van St Victor se Didascalion, beklemtoon die belangrikheid van die visuele sintuig as volg: Selfs wat ons hoor, moet gekoppel word aan 'n visuele beeld. Om jou te help om iets te onthou wat jy gehoor eerder as gesien het, moet jy die woorde assosieer met die voorkoms, gesigsuitdrukking en gebare van die persoon wat praat, sowel as met die voorkoms van die vertrek. Die spreker moet dus sterk visuele beelde skep deur middel van uitdrukking en gebare, wat die indruk van sy woorde sal bevestig. Al die retoriese handboeke bevat gedetailleerde advies oor bevestigende gebare en uitdrukking, wat die aansprake van Aristoteles en ander filosowe onderskryf. Hierdie gedeelte beklemtoon die verbinding van die visuele sintuig met ruimtelike oriëntasie.
Orde
Die posisionering van beelde in die vituele ruimte lei tot 'n orde waaraan ons, as biologiese organismes, van nature gewoond is. Dit gaan saam met die sintuiglike persepsies waaruit ons onsself in die wêreld oriënteer. Dit is moontlik vir iemand met 'n goed-geoefende geheue om 'n verskeidenheid van onderwerpe in die regte orde te rangskik. Sodra die aanvangspunt en die inhoud goed vasgelê is, is dit is heeltemal moontlik om heen en weer tussen die verskillende onderwerpe te beweeg, sonder om verwarring te veroorsaak
Die geheue moet georganiseer word volgens 'n spesifieke vasgestelde orde.
Beperkte dele
Baie werke oor die kuns van geheue beklemtoon die belangrikheid van brevitas en divisio, of die opbreek van lang reekse inligting in meer hanteerbaar dele. " 'n Lang teks moet altyd opgebreek word in kort segmente en dan getel word. Daarna word 'n paar segmente op 'n keer gememoriseer." In moderne terminologie staan dit bekend as "chunking".
Assosiasie
Assosiasie is as krities belangrik beskou vir die praktyk van die kuns. Dit is egter algemeen erken dat assosiasies wat gemaak word, uniek is aan elke persoon. Wat dus werk vir een persoon sal nie outomaties vir almal werk nie. Die assosiatiewe waardes wat vir die beelde gegee word in die geheuetekste is dus bedoel as voorbeelde en is nie die norm vir alle mense nie.. Yates haal 'n gedeelte aan van Aristoteles, wat kortliks die beginsel van assosiasie beskryf. Hierin meld hy die belangrikheid van 'n beginpunt om 'n ketting van herinnerings aan die gang te sit, en die manier waarop dit dien as 'n stimulerende aanleiding. Vir hierdie rede gebruik sommige mense 'n paar plekke om inligting te onthou. Die rede hiervoor is dat 'n mens vinnig van die een stap na die volgende kan beweeg, byvoorbeeld van melk wat wit is, na wit van die lug ens.
Emosie
Een van die vroegste bronne oor die kuns, die Ad Herennium, beklemtoon die belangrikheid van die gebruik van emosioneel treffende beelde om te verseker dat die beelde in die geheue behou sal word:
Ons sal dit só doen as ons soortgelykes so opvallend as moontlik in die geheue vestig; as ons beelde vestig wat nie baie of vaag is nie, maar aktief; as ons uitsonderlike skoonheid of afstootlikheid aan beelde verleen; as ons sommige van hulle tot ornamente vorm, soos met die krone of pers mantels; of as ons dit op een of ander manier ontsier. Aan die ander kant, sal die beeld wat met 'n emosie verband hou, die emosie oproep wanneer die beeld onthou word. Aangesien elke beeld 'n kombinasie is nie net van die neutrale vorm van die persepsie nie, maar ook van ons reaksie daarop (intentio), roep die beeld 'n gepaardgaande emosie op. Die konsep dat belangrike, bisarre, skokkende of eenvoudig ongewone inligting makliker onthou kan word, staan in die moderne terminologie bekend as die Von Restorff effek.
Herhaling
Die bekende rol van herhaling in die algemene proses van memorisering speel 'n rol in die meer komplekse tegnieke van die kuns van geheue. Die vroegste van die verwysings na die kuns van geheue, die Dialexis, hierbo genoem, maak dit duidelik: "herhaal wat jy hoor, want deur dikwels dieselfde dinge wat jy geleer het te sê en te hoor, word dit volledig in jou geheue opgeneem."
Altaar (sterrebeeld)
Die Altaar (Latyn: Ara) is ’n sterrebeeld in die suidelike hemelruim tussen die Skerpioen en die Suidelike Driehoek. Dit is een van die 48 sterrebeelde wat deur die 2de-eeuse sterrekundige Ptolemeus beskryf is en is steeds een van die 88 moderne konstellasies.
Die Altaar se helderste ster, Beta Arae, het ’n oënskynlike helderheid van 2,9 mag. Gamma Arae is ’n dubbelster net suid daarvan. Daar word geglo Mu Arae het minstens vier planete wat om hom wentel.
Die noordwestelike hoek van die Altaar kruis met die Melkweg en bevat verskeie oop sterreswerms (onder meer NGC 6200) en newelvlekke (insluitende die helder swerm/newelvlek-paar NGC 6188 en NGC 6193). Die helderste ster van die bolvormige swerm NGC 6397 is net 6 500 ligjare weg, en dit is dus een van die naaste bolvormige swerms aan ons sonnestelsel.
Mitologie
In die Griekse mitologie word Ara genoem as die altaar wat deur die siklope gebou is en waar die Olimpiese gode offerandes gebring en ’n verbond gesluit het voordat hulle die Titaniese gode aangeval het.
Huis van Wittelsbach
Die Huis van Wittelsbach is ’n ou en belangrike Duitse vorstehuis wat eeue lank konings, grawe en hertôe opgelewer het.
In 1180 het graaf Otto VI van Wittelsbach die Beierse hertogdom deur keiser Frederik I Barbarossa in leen gekry uit dank vir goeie diens tydens ekspedisies na Rome. Graaf Otto het hom sedertdien hertog Otto I van Wittelsbach genoem.
’n Kenmerk van die vorstehuis was die talle verdelings en samevoegings van die verskillende takke, waardeur besittings altyd weer aan ’n oorlewende tak nagelaat is sodat dit byna nooit verlore gegaan het nie. In die latere Wittelsbachers het waansin gereeld voorgekom; die bekendste voorbeeld hiervan was koning Lodewyk II van Beiere.
Belangrike lede uit die huis is onder andere:
Semgale
Semgale (Letties Zemgale) is een van die vier historiese provinsies in Letland. Dit lê aan die westekant van die Daugava (Duits: Düna), en grens aan Lyfland, Latgale en Koerland. Die oostelike deel van Semgale staan soms ook bekend as Bo-Letland.
De Veenhuis
De Veenhuis is ’n nedersetting in die munisipaliteit Nijkerk in die provinsie Gelderland in Nederland.
Semgale
Die grootste toeristeaantreklikheid is die kasteel van Rundale in Bauska (Duits Bauske).
Flemming Sørensen (akteur)
Flemming Sørensen (gebore 21 April 1951) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Man Who Wanted to Be Guilty (1990) en in die televisiereekse Gøngehøvdingen (1992) en Borgen (2010).
1684
Die jaar 1684 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 84ste jaar van die 17de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Passer (sterrebeeld)
Die Passer (Latyn: Circinus) is ’n klein, dowwe sterrebeeld aan die suidelike hemelruim. Dit is in 1756 deur die Franse sterrekundige Nicolas-Louis de Lacaille geskep en is na die instrument passer genoem; De Lacaille se belangstelling in wetenskap het meegebring dat hy die sterrebeelde wat hy geskep het, na wetenskaplike instrumente genoem het.
Die Passer is net suid van 30°N te sien. Sy helderste ster is Alpha Circini, ’n effens veranderlike ster met ’n skynbare magnitude van 3,19. AX Circini is ’n Cepheïed-veranderlike wat met die blote oog gesien kan word en BX Circini is ’n dowwe ster wat vermoedelik uit die samesmelting van twee witdwerge ontstaan het. Twee sontipe sterre het planeetstelsels: HD 134060 het twee klein planete en HD 129445 het ’n Jupiter-agtige planeet. Die supernova SN 185 het in 185 n.C. in die Passer voorgekom en is deur Chinese waarnemers aangeteken. Twee novas is meer onlangs, in die 20ste eeu, waargeneem.
Die Melkweg loop deur die sterrebeeld, wat prominente voorwerpe bevat soos die oop sterreswerm NGC 5823 en die planetêre newel NGC 5315. Dit het ook ’n spiraalsterrestelsel, die Circinus-sterrestelsel, wat in 1977 ontdek is en die naaste Seyfert-sterrestelsel aan die Melkweg is. Die meteoorreën Alpha Circiniede, wat ook in 1977 ontdek is, straal van dié sterrebeeld uit.
Geskiedenis
In 1756 het die Franse sterrekundige Nicolas Louis de Lacaille die sterrebeeld op ’n kaart van die suidelike naghemel bekend gestel met die Franse naam le Compas, wat verwys het na ’n passer. Op dié kaart het hy die sterrebeelde Winkelhaak, Passer en Suidelike Driehoek as ’n groep instrumente aangedui. Die Passer het sy huidige Latynse naam, Circinus, in 1763 gekry toe De Lacaille ’n bygewerkte lugkaart gepubliseer het met Latynse name vir die sterrebeelde wat hy bekend gestel het.
Eienskappe
Die Passer word begrens deur die sterrebeelde Sentour, Vlieg, Paradysvoël, Suidelike Driehoek, Winkelhaak en Wolf en lê langs die sterre Alpha en Beta Centauri. Dit is slegs suid van die breedtegraad 30°N te sien.
Rekenaarondersteunde taalonderrig (ROTO)
Hierdie artikel doen verslag oor die ontwikkeling en gebruik van 'n rekenaarondersteunde taalonderrigprogram vir addisioneletaalonderrig.
Passer (sterrebeeld)
Eienskappe
Die aanbevole afkorting van drie letters vir die sterrebeeld, soos in 1922 deur die Internasionale Astronomiese Unie (IAU) aanvaar, is "Cir".
duimnael|links|200px|Die Passer soos dit met die blote oog gesien word.
Sterre
Die Passer is ’n dowwe sterrebeeld met net een ster wat helderder as die vierde magnitude is. Alpha Circini, ’n wit hoofreeksster met ’n skynbare magnitude van 3,19, is 54 ligjare van die Aarde af en lê 4° suid van Alpha Centauri. Dit is nie net die helderste ster in die sterrebeeld nie, maar ook die helderste voorbeeld van ’n vinnig skommelende Ap (RoAp)-ster. Dit is van die ongewone spektraaltipe A7 Vp SrCrE, wat toenemende emissies van stronsium, chroom en europium toon. Sulke tipe sterre het ongewoon geleë magneetvelde en is effens veranderlik. Alpha Circini is ’n dubbelster met ’n oranjedwerg van spektraaltipe K5 en magnitude 8,5 as metgesel. Met ’n skeiding van 5,7 boogsekondes kan die twee sterre net deur ’n teleskoop onderskei word. Die afstand tussen die twee sterre is 260 AE en dit duur 2 600 jaar om om ’n massamiddelpunt te roteer.
Rekenaarondersteunde taalonderrig (ROTO)
Die artikel bespreek die fases en faktore wat die ontwikkeling van die program vir gebruik in 'n virtuele taalklaskamer beïnvloed het, asook die doelwitte, keuse van tekste en die inhoud daarvan.
Passer (sterrebeeld)
Sterre
Die tweede helderste ster is Beta Circini, ’n wit hoofreeksster van spektraaltipe A3Va en magnitude 4,07. Dit is sowat 100 ligjare van die Aarde af. Sy deursnee is sowat 1,8 keer dié van die Son.
Rekenaarondersteunde taalonderrig (ROTO)
'n Rekenaarondersteunde taalonderrig (ROTO)-program vir addisioneletaalonderrig
Met behulp van die bestaande verwysingsraamwerk van strokiesprentgebruike, kan die onderwyser addisioneletaalleerders help om hulle visuele vaardighede te ontwikkel. Visuele vaardighede behoort die ontvangers se positiewe belewing van strokiesprente te verhoog en daardeur hullle belangstelling in lees te verbeter.
Passer (sterrebeeld)
Sterre
Delta Circini is ook ’n dubbelster, met komponente van magnitude 5,1 en 13,4; hulle wentel elke 3,9 dae om hul massamiddelpunt. Albei is bloudwerge van onderskeidelik spektraaltipe O7III-V en O9,5V met ’n massa van sowat 22 en 12 keer dié van die Son.
Rekenaarondersteunde taalonderrig (ROTO)
'n Rekenaarondersteunde taalonderrig (ROTO)-program vir addisioneletaalonderrig
Met inagneming van die beginsels van addisioneletaalonderrig in besonder, het die programontwikkelaar in die ROTO-program 'n kommunikatiewe omgewing met betekenisvolle taaltoevoer d.m.v. een van T.O Honiball se strokies geskep wat leerders help om hulle Afrikaanse woordeskat te verryk en die gebruik daarvan aan te moedig. In so 'n omgewing het die leerders deurlopende toegang tot die teikentaal, met uitkomsgerigte aktiwiteite wat hulle aanmoedig om binne die konteks wat geskep word te kommunikeer (deur take soos die herkenning van en betekenisskepping met woorde en frases, die aanleer van nuwe uitdrukkings, ens.).
Afrikaanse folklore as pikturale humor vir addisioneletaalonderrig
Addisioneletaalleerders koester dikwels negatiewe stereotipes van die teikentaal se moedertaalsprekers. In die geval van Afrikaans het apartheid dié probleem in die nabye verlede vir moedertaalsprekers vererger. Selfs die teikentaalsprekers mag ontgogeld voel met die politieke bagasie wat hulle (onwillig) saamdra, en meen dat die nuwe samelewing hulle identiteit as minderwaardig ag. In teenstelling met wat addisioneletaalleerders dalk dink, is moedertaalsprekers dikwels op soek na 'n subjektiewe waardebepaling van hulle tradisies, en wonder hulle of hulle eie kultuur die moeite werd is. In hierdie verband kan daar na die debat in 2007 oor die De la Rey-liedjie van Bok van Blerk in die gedrukte en elektroniese media verwys word.
Passer (sterrebeeld)
Diepruimtevoorwerpe
Drie oop sterreswerms en ’n planetêre newel word in die Passer aangetref. Almal is met ’n amateurteleskoop sigbaar. Die helderste swerm, NGC 5823, is 800 miljoen jaar oud en dek ’n gebied van 12 ligjare aan die sterrebeeld se noordgrens. Dit bevat 80 tot 100 sterre van die 10de magnitude en dowwer.
Rekenaarondersteunde taalonderrig (ROTO)
Afrikaanse folklore as pikturale humor vir addisioneletaalonderrig
Kulturele inhoude kan soms negatief vertolk word, maar dit kan ook verrykend en dinamies wees, mits onderwysers sensitief en gebalanseerd daarmee omgaan. Dit is 'n ryke bron van kulturele geletterdheid en kultuurskepping wat wag om ontgin te word.
Passer (sterrebeeld)
Diepruimtevoorwerpe
duimnael|Die [[Hubble-ruimteteleskoop se foto van NGC 5315 met sy ingewikkelde struktuur en sentrale ster sigbaar.]] Die planetêre newel NGC 5315 het ’n magnitude van 9,8 en ’n sentrale ster van magnitude 14,2. Dit is 5,2 grade wessuidwes van Alpha Circini geleë. Bernes 145 is ’n donker en refleksienewel wat in 1971 die eerste keer aangeteken is.
In die Passer word ook die Circinus-sterrestelsel aangetref wat in 1977 ontdek is. Dit is ’n relatief onverduisterde sterrestelsel (magnitude 10,6), wat ongewoon is vir sterrestelsels in sterrebeelde naby die Melkweg – hul dowwe lig word gewoonlik deur stof en gas verduister. Hierdie langwerpige spiraalstelsel, met ’n deursnee van 26 000 ligjare, is sowat 13 miljoen ligjare van die Aarde af en lê 4 grade weg van die galaktiese vlak, waar die meeste sterre voorkom. Dit is die naaste Seyfert-sterrestelsel aan die Melkweg; dit bevat dus ’n aktiewe kern.
Rekenaarondersteunde taalonderrig (ROTO)
Afrikaanse folklore as pikturale humor vir addisioneletaalonderrig
Hoewel taal in enige kultuur 'n belangrike rol speel, is mense nie noodwendig gevangenes van hulle taal is nie, maar dat hulle taalgebruik wel hulle wêreldbeskouing weerspieël. Blootstelling aan die teikentaalkultuur bied die aangeleerde gedrag en waardes van addisioneletaalleerders kan uitdaag en positief ontwikkel. Leerders se kritiese geletterdheid en letterkundewaardering kan byvoorbeeld deur die insluiting van folklore in die vorm van 'n spel met idiomatiese uitdrukkings versterk word. Hulle visuele geletterdheid kan weer ontwikkel word deur waar te neem hoe stereotipe karakters, liggaamstaal en gedrag uitgebeeld word.
Passer (sterrebeeld)
Diepruimtevoorwerpe
Circinus X-1 is ’n X-straaldubbelster wat ’n neutronster insluit. Waarnemings van Circinus X-1 in Julie 2007 het die teenwoordigheid onthul van X-straalstrome wat gewoonlik in swartkolkstelsels aangetref word. Die pulsar PSR B1509-58, of die Circinus-pulsar, 19 000 ligjare van ons, het ’n stroom materiaal van 20 ligjare lank uit sy suidpool geskiet wat duidelik in die X-straalspektrum sigbaar is. Nog ’n supernova, SN 185, is in 185 n.C. deur Chinese waarnemers aangeteken en was sowat agt mande lank sigbaar.
Rekenaarondersteunde taalonderrig (ROTO)
Afrikaanse folklore as pikturale humor vir addisioneletaalonderrig
'n Belangrike funksie van folklore dat dit tot kognitiewe stimulering kan bydra. Hier kan spesifiek verwys word na sensoriese bewuswording, metaforiese denke en die benoeming van voorwerpe en gebeure, asook die emosionele ontwikkeling wat met die ontleding van gewilde voorbeelde, soos die (dikwels absurde en parodiese) gebruik van spreekwoorde gepaardgaan. Figuurlike taalgebruik kan tot die uitskakeling van emosionele struikelblokke in taalonderrig bydra omdat dit 'n vorm van beeldrykheid verteenwoordig wat lank reeds deel van alle mense is, en selfs terapeutiese waarde kan hê.
Passer (sterrebeeld)
Diepruimtevoorwerpe
’n Witdwerg in ’n kompakte dubbelster kan materiaal van sy metgesel vergader totdat dit ontvlam en ontplof; dit is bekend as ’n nova. Nova Circini 1926, ook bekend as X Circini, is op 3 September 1926 met ’n magnitude van 6,5 waargeneem voordat dit dowwer geword en in 1928 tussen magnitude 11,7 en 12,5 gewissel het. In 1929 het dit verdof tot magnitude 13. Nova Circini 1995 (BY Circini) het in Januarie 1995 ’n maksimum skynbare magnitude van 7,2 bereik.
Meteoorreën
Die Passer is die bron van ’n jaarlikse meteoorreën, die Alpha Circiniede. Dit is in 1977 die eerste keer in Queensland waargeneem. Die meteore het ’n gemiddelde spoed van 27,1 km/s en hou vermoedelik verband met ’n langperiodekomeet. Die reën bereik sy hoogtepunt op 4 Junie.
Rekenaarondersteunde taalonderrig (ROTO)
Afrikaanse folklore as pikturale humor vir addisioneletaalonderrig
Enkele kenmerke van folklore is die volgende: "Its irresistable allure to mass industrial culture enables it to interpenetrate and survive in various levels of the social and economic [lees: opvoedkundige] strata where traditional products are translatable into new commodities for consumption by both the local and the newly emerging global communities..."Folklore is 'n soort kernliteratuur, 'n oorgelewerde verwoording van die gebeure en waardes wat inherent deel uitmaak van die menslike spesie. Juis as gevolg hiervan kan enige leerder hom-/haarself daarmee vereenselwig, want dit handel oor en spreek tot die mens se basiese behoeftes, die vermoë om te groei, te voel, te kommunikeer, die werklikheid deur sy verstand te beheer en 'n geestelike dimensie te beleef. Uiteindelik kan leerders deur middel van die bekende agtergrond/inhoud van 'n folklore-teks van die omvang van die taal self bewus word, met al die betekenisdiepte en -inhoud  wat daarin opgesluit lê. Die graad van verstaanbaarheid waarmee 'n addisioneletaalleerder betekenis in folklore kan skep, word deur die leser se persoonlike betrokkenheid beïnvloed, wat weer op sy beurt tot die leser se kreatiewe wisselwerking met en deelname aan die teks kan lei – van die meganiese tot die ontledende aspek van die taalstelsel.
Deur middel van Afrikaanse folklore-tekste in ROTO-programme kan die leerder ontdek hoe gebeure ontvou, en deur middel van interaktiewe deelname sy emosionele ervarings en persoonlike reaksie deel. Die relevansie van 'n goeie leesteks (ongeag die oorsprong) lê daarin dat die leerder deel van die teks word (en persoonlik daarmee in 'n tweegesprek tree). Op hierdie manier word die taal deursigtig.
'n Herlewing van folklore kan deur middel van die kuberruimte kan plaasvind en dit kan as metafoor gepas is in die postmoderne paradigma. Die rede hiervoor is juis dat folklore se inherente kenmerke soos 'n hibridiese karakter, sinkretisme en metafiksionaliteit. Voorbeelde hiervan kan in hedendaagse advertensies, modes en films soos Jurassic Park, Shrek en Harry Potter gevind word, asook in wetenskapfiksie wat sterk op intertekste op grond van tradisionele literatuur steun.
Strokiesprente en spotprente is voorbeelde hiervan – ‘media forms with unlimited potential to obliterate what is supposedly “antique” … about folklore’. Folklore toon ongetwyfeld kenteoretiese neigings wat direk uit die volgehoue kontak met die snelveranderende omgewing vloei waarin dit naas die massamedia en ander ontluikende tegnologieë bestaan. Wanneer folklore herskep en in nuwe kontekste geplaas word, ontstaan daar 'n nuwe folklore-genre. Die massamedia se potensieel wesenlike bydrae tot die instandhouding en skepping van folklore blyk dus duidelik hieruit.
Folkloriste kan op strokiesprentverhale en televisiereekse konsentreer en daaruit put om betekenis te skep sodat die kulturele erfenis vir ingewyde (moedertaalsprekers) sowel as oningewyde (anderstalige) gebruikers tot sinvolle ervaring en begrip kan lei. Die argument in hierdie verband kan gestaaf word deur na kontekstuele folkloriste se gemoeidheid met die omgewing waarin die folklore-teks veranker is, te verwys.
Folklore word namate nuwe geslagte ontstaan, dinamies in nuwe verhoudinge verweef, en met die koms van elke nuwe konteks neem die eietydse wêreld gretig aspekte van hierdie ou tradisie op en eien homself dit toe. Wanneer dit mondelings, elektronies of in gedrukte vorm oorgedra word, is die meeste folklore-genres geneig om 'n groot deel van die fundamentele eienskappe daarvan te behou, aangesien die manier van oordrag nie noodwendig die waarde en status daarvan as folklore verminder nie. As gevolg van die beskikbaarheid en toeganklikheid van elektroniese oordragstelsels, vergroot die moontlikheid dat folklore anderstaliges kan bereik aansienlik.