cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lughawe Londen-Luton
Agtergrond
Die aankoms van nuwe operateurs by Luton gedurende die 1990's, soos die huuroperateur MyTravel Group en nuwe laekoste geskeduleerde vlugte van Debonair en EasyJet, het bygedra tot 'n vinnige toename in passasiersgetalle wat dit die vinnigste groeiende groot lughawe in die VK gemaak het. In Augustus 1997, om 'n £80 miljoen uitbreiding van die lughawe te befonds, is 'n 30-jaar konsessie kontrak uitgereik aan 'n publiek-private vennootskap konsortium, London Luton Airport Operations Limited. Deur die 1990's is £30 miljoen in Luton se infrastruktuur en fasiliteite belê. In November 1999 is 'n nuwe terminaal van £40 miljoen deur koningin Elizabeth II en prins Philip geopen; die nuwe gebou huisves 60 inboektoonbanke, bagasie- en vluginligtingstelsels en 'n reeks kommersiële afsetpunte. Gedurende 2004/5 is die vertrek- en aankoms-sitkamers en ander fasiliteite teen 'n koste van £38 miljoen herontwikkel.
Zombie
‘n Zombie is oorspronklik ‘n mitiese wese in die voodoo-kultus van die Wes-Indiese Eilande.
Bygeloof
Hierdie mitologiese skepsel het sy oorsprong in die folklore van Afrika en die Karibiese eilande. Die siel van ‘n mens kan sy liggaam soos gewoonweg by afsterwe verlaat, maar kon ook deur priesters en sjamane deur middel van toorkrag uit ‘n lewende persoon verwyder word. In laasgenoemde geval kan Ghede, die god van die dood in die Voodoo-geloof, so ‘n persoon weer laat herlewe. So ‘n persoon is dan na sy opwekking ‘n slaaf.
Gifstowwe
Die towernaar (die priester of sjamaan) het oor ‘n poeier beskik wat by inname ‘n verlammende uitwerking gehad het en tot hallusinasies en ‘n beswyming, die skyndood, gelei het waarvan die slagoffer later liggaamlik herstel het. Hierdie poeier is saamgestel uit die verlammende gif tetrotoksine verkry van die blaasoppe (tetraodontidae), die giftige stinkblaar (Datura stramonium) en die gif bufotoksine van die padda Bufo marinus.
Reaksie
As ‘n persoon in hierdie situasie is, lyk dit of hy geestelik afwesig is en sy omgewing nie goed waarneem nie. Hy toon geen emosies nie. Verder reageer hy nie op sy eie naam en vrae nie. So ‘n persoon het dikwels ‘n stadige skuifelstappie. Dikwels lyk hy maer en is sy oë opvallend wit. Daarom word gesê dat ‘n zombie halfdood is.
Teenswoordig
Die woord zombie word sedert die 1920’s gebruik vir mense wat swaapagtig en onnosel voorkom en ‘n gebrek aan energie, geesdrif en inspirasie toon. Sedertdien het die woord zombie sy weg na die letterkunde gevind en word dit in boeke en films vir vermaak gebruik. Nou word allerlei onwaarskynlike en soms bonatuurlike eienskappe aan ‘n zombie toegeskryf.
Bridge House School
Bridge House Skool, algemeen na verwys as Bridge House, is 'n Engelstalige privaatskool in die Kaapse Wynland naby Franschhoek, Stellenbosch en Paarl. Dit dien meer as 800 meisies en seuns van pre-primêr tot gr. 12 met 'n satelliet-speelskool op die Paarl Valley-gholflandgoed (2015). Bridge House is 'n lid van die Onafhanklike Skolevereniging van Suider-Afrika (OSVSA) en die Internasionale “Round Square”-organisasie. Die skool se leuse is “Leer Lewenslank” (“Learning for Life” in Engels).
Geskiedenis
Bridge House is gestig deur 'n groep plaaslike families, naamlik die Huxter-, Friedman- en Randgesinne, as 'n nie-winsgewende maatskappy en het op 19 Januarie 1995 met 54 leerlinge geopen. Die skool was oorspronklik in 'n staatskoolgebou in Simondium gehuisves tot in 1997, waarna hersoneringsaansoeke gelewer en goedgekeur is vir die skool om 'n nuwe perseel in die Bergriviervallei op die Watervalplaas te betrek. In Julie 1998 het die skool verskuif na die nuwe en groter kampus wat op 'n 10 ha stuk grond geleë is, 10 km buite Franschhoek; 'n onontwikkelde hoek van die plaas naby die Bergrivierbrug geskenk deur wyle Graham Beck in 1994. Bridge House besit tans 28 ha grond nadat 'n skenking van 'n addisionele 18 ha ontvang is.
Kampus en geboue
In 1999 is die swembad en tennisbane bygevoeg, gevolg deur die binnenshuise sportsentrum. Die Barnyardteater met 450 sitplekke is in 2002 gebou en in gebruik geneem gedurende 2003. 'n Nuwe skoolgebou met sewe klaskamers, administratiewe kantore en 'n personeelkamer is bygevoeg. Die skoolgebou is uitgebrei in 2009 met verdere klaskamers. Die eerste koshuis, Bellegam Huis, geopen in die derde kwartaal van 2004 en met die byvoeging van Waterval Huis in 2008, het die koshuiskapasiteit verdubbel. Die Renaissance Sentrum wat ses nuwe klaskamers huisves is in November 2013 voltooi tesame met die leersentrum. Hugenote Huis, die derde koshuis, is aan die einde van 2013 voltooi om die totale kapasiteit tot 140 koshuisgangers te vermeeder. In die derde kwartaal van 2015, is die preprimêre gebou en fasiliteite deur 'n Speelskoolklas en al die preprimêre kinders ingeneem. In die tweede kwartaal van 2016 is 'n astro-turf hokkieveld voltooi asook die aanvang van die konstruksie van 'n Wiskunde- en Wetenskapsentrum sowel as Wetenskap- en Biologielaboratoriums, gemik om teen Januarie 2017 gereed te wees. Konstruksie van 'n vierde koshuis word beplan vir gebruik in 2017.
Missie en waardes
Bridge House posisioneer homself as 'n globaalrelevante en volhoubare leergemeenskap, gerig op ontwikkeling van elke individu se potensiaal om te lei, innoveer en te dien met selfvertroue in 'n veranderende wêreld. Bridge House se missie is gegrond op die volgende waardes:
Kurrikulum
Bridge House bied 'n breë, innoverende en moderne kurrikulum gemik op die ontwikkeling van hoogs gemotiveerde, gebalanseerde en bekwame mense, goed voorbereid om die uitdagings wat hul in die gesig staar wanneer hulle die skool verlaat, aan te pak.
Solomon Linda
Solomon Popoli Linda (1909 - Soweto, Johannesburg, 8 Oktober 1962) was 'n Suid-Afrikaanse musikant, sanger en komponis van Zoeloe-afkoms. Hy skryf die lied " Mbube " wat later wêreldwyd die treffer The Lion Sleeps Tonight word. Ondanks die gewildheid van die liedjie sterf Linda in armoede in 1962 aan nierversaking.
Bridge House School
Kurrikulum
Bridge House is 'n Engelsmediumskool. Alle leerders word in Engels (huistaal) onderrig. Afrikaans (Eerste Addisionele Taal) klasse word ingedeel volgens vermoë. Frans en Duits (tweede addisionele taalvlak) word as keusevakke in graad 10, 11 en 12 aangebied.
Skoolure:
Dit verskil volgens die verskillende ouderdomsgroepe, maar al die klasse begin 08h00.
Drawidiese tale
Die Drawidiese tale is 'n taalfamilie wat veral in Suid-Indië en Noord-Sri Lanka asook in 'n kleiner mate in dele van Sentraal- en Oos-Indië, Pakistan, Nepal en Bangladesj gebesig word. Dit omvat 27 tale wat deur sowat 220 miljoen mense gepraat word. Die Indo-Ariese tale, wat veral in Noord-Indië gepraat word, is nie met die Drawidiese tale verwant nie, maar deur duisende jare se taalkontak het hulle talle gemeenskaplike kenmerke ontwikkel. Dit vorm 'n eie taalfamilie. In ruil daarvoor het die meeste van die huidige Drawidiese tale veral uit Sanskrit, Hindoeïsme se klassieke taal, baie woorde ontleen.
Die vier grootste tale (volgens moedertaalsprekers) is: Telugu (74 miljoen), Tamil (69 miljoen), Kannada (38 miljoen) en Malayalam (34 miljoen). Daarbenewens word Brahui oorwegend in Pakistan en Kurukh in Nepal gepraat. Sommige tale soos Malayalam en Tamil het gedurende die onlangse twee eeue deur migrasie ook in lande soos Singapoer (albei tale), Mauritius en Maleisië (beide Tamil) gevestig. Daar bestaan ook 'n Tamil-bevolking in die Suid-Afrikaanse provinsie KwaZulu-Natal.
Bridge House School
Kurrikulum
Bridge House voorsien in die behoeftes van 3- tot 4-jariges by die speelskooltjie. Twee klasse vir 2– en 3-jarige kinders is by 'n satellietspeelskool geleë by Pearl Valley gholflandgoed. Die skooltjie word besit deur Bridge House maar die geboue en fasiliteite behoort aan Pearl Valley.
Een speelskoolklas vir 3– tot 4-jariges is by Bridge House op kampus in die speelskool gebou. Dit het goed toegeruste klaskamers en buitemuurse fasiliteite.
Die program is gestruktureerd volgens die bestepraktyk vir Vroeë Kinderontwikkelingleer, en daar is 'n gunstige volwassene / kind verhouding, met 'n onderwyser en assistent per groep.
Pre - primêr:
Hierdie fase by Bridge House het drie klasse van 5-6 jaar in Graad 0 en twee klasse van 4-5 jariges in Graad 00.
Aktiwiteite aangebied: Inligtingstegnologie, musiek, balvaardighede en gimnastiek.
Die kurrikulum is uitkomsgebaseerd en in lyn met die Nasionale kurrikulumverklaring van Suid-Afrika. Onder die leerareas van Tale, Wiskunde en Lewensvaardighede, is die volgende onderwerpe bekendgestel:
Juniorprimêre klasgroottes is tot 'n maksimum van 24 per klas gehou en is ko-ed asook gemengdevermoë.
Senior Primêr:
Die kurrikulum is in lyn met die Suid-Afrikaanse nasionale riglyne.
Engels word as Eerste (Huis) taal onderrig. Afrikaans word gedoseer as Eerste Addisionele Taal, maar word as gevorderde, standaard of intensiewe klasse aangebied.
Vakgebiede gedek:
Opvoedkundige Ondersteuning Eenheid:
Die Prep OOE sluit in 'n spraakterapeut, 2 spesialisremediërende / ondersteuningsonderwysers en 'n arbeidsterapeut.
Die Opvoedkundige Ondersteuning Eenheid (OOE) gebaseer in die hoërskool bied akademiese, sosiale, emosionele en gedragsprobleme ondersteuning aan alle Hoërskool leerlinge. 'n Opvoedkundige sielkundige en 'n NiLD Opvoedkundige terapeut is beskikbaar om te konsulteer met leerlinge op 'n een-tot-een basis, sowel as in 'n klein groep formate waar eweknie-ondersteuning en leer aangemoedig word.
Hoërskool:
Van Graad 8- en 9-leerders word verwag om al die leerareas wat deur die Algemene Onderwys en Opleiding-vlak (AOO) geassesseer word, te bestudeer wat al die leerders in Suid-Afrikaanse skole voltooi aan die einde van graad 9.
Bridge House Matriekstudente skryf die Onafhanklike Eksamenraad se matriekeksamen. In graad 10, 11 en 12 bied die skool die volgende vakke:
Noodhulp
In graad 7 en graad 10 vorm 'n basiese noodhulp- en lewensreddingkursus deel van die kurrikulum.
Gemeenskapsvennootskappe
Die skool is betrokke by verskeie gemeenskapsvennootskappe. Een so ŉ projek is die Philippolis Community Partnership waar graad 10- en 11-leerders kan deelneem in 'n diensprojek in Philippolis.
Internasionale Uitruilings
'n Aantal graad 10-leerders neem deel aan internasionale uitruile na lande soos bv. Thailand, Indië, Australië, Nieu-Seeland, Kanada, die VSA, Duitsland, Denemarke, die Verenigde Koningryk en Peru.
Round Square: Bridge House is as 'n volle lid van die “Round Square” aanvaar by die Internasionale Konferensie wat in 2006 in Gordonstoun plaasgevind het. “Round Square” is 'n wêreldwye assosiasie van meer as 80 skole op 5 vastelande.
Skole wat aan die “Round Square” behoort word gelei deur die volgende ideale: • Internasionale begrip • Demokrasie • Omgewing • Avontuur • Leierskap • Diens
Leerlingleierskap
Graad 7 leerlinge word aangemoedig om in te skryf vir die “Learning for Life Leadership Programme” wat deur Chris Storey, 'n vorige Hoof van die voorbereidingskool, ontwikkel is.
Die program bevorder hoë vlakke van inisiatief, selfmotivering en aanspreeklikheid.
Elke kwartaal kies studente verteenwoordigers van elke klas om op die studenteraad te dien. Hierdie raad word deur die Studenteleierskapraad se uitvoerende beampte gekoördineer en gelei.
Die Studenteleierskapraad word jaarliks deur die leerlinge gekies, en bestaan uit agt graad 12-leerlinge, ses huiskapteins, 'n seunskoshuishoof, 'n dogterskoshuishoof asook 'n hoof van die “Round Square”. Die uitvoerende raad word deur die studenteliggaam verkies nadat hulle hul veldtogte gepubliseer het, plakkate by die skool opgerig het en hul veldtogtoespraak voor die skool gelewer het. Die personeel tree slegs as die verkiesingskomitee op, maar is nie stemgeregtig nie.
Kulturele aktiwiteite
Musiek, kuns en drama vorm die basis van die kulturele program. Bridge House bied individuele onderrig vir musiekstudente in die volgende dissiplines, óf as 'n buitemuurse aktiwiteit, óf as 'n kurrikulumonderwerp:
Alle studente word blootgestel aan verskillende style van Kuns en Drama. Hierdie vorm deel van die kurrikulum van graad 8 en is beskikbaar as keusevakke van graad 10 tot 12. Daar is 'n aansienlike klem op kulturele opvoeding en kollegestudente kry ook die geleentheid om aan internasionale kulturele toere deel te neem.
Interhuisspanne
Daar is drie sporthuise by Bridge House: Helios, Olympia en Alexandrië. Elke nuwe student word ingedeel in 'n huis waarin hulle bly tot in Graad 12. Die drie huise ding mee in die interhuistoernooie soos swem, atletiek, rugby, waterpolo, hokkie en netbal. Die huiskapteins neem verantwoordelikheid vir die bestuur van die huise onder die toesig van 'n onderwyser wat as die hoof van die huis dien.
Sport en sportbyeenkomste
Deelname aan sport op hoërskoolvlak is verpligtend. 'n Aantal nasionale toere word onderneem deur die loop van die jaar. Oorsese toere word elke tweede jaar beplan. Die volgende sportsoorte word aangebied op laer- en hoërskoolvlak:
Verskeie sportfeeste word jaarliks by Bridge House aangebied. Die Bridge House Myl is 'n oopwaterswemdag wat jaarliks deur die skool gereël en by die Bergrivierdam gehou word.
Erkenning
Bridge House School plaas groot waarde en klem op akademiese uitnemendheid en prestasie. Tot op hede het die skool 'n 100% slaagsyfer, met 'n hoë persentasie van sy leerders wat 'n BA-graad slaagsyfer behaal het. Bridge House School behou sy plek onder die beste skole in die land met studente wat gereeld die IEB lys van top presterende leerders haal. In Maart 2016 het Bridge House School 'n sertifikaat van erkenning ontvang by 'n geleentheid wat deur die Universiteit van Stellenbosch aangebied is, wat skole erken wat in die afgelope vyf jaar deurlopend uitsonderlike akademiese resultate gelewer het.
Tot op datum het 40 leerlinge van Bridge House School al 'n “Gold President Award” ontvang. Die toekenningsgeleentheid word geëer deur die bywoning van die koninklike graaf en gravin van Wessex.
Noemenswaardige personeel
Anne van Zyl, skoolhoof vanaf 2002 tot 2010, is aangestel as die hoof van die “Oprah Winfrey Leadership Academy for Girls” in 2010. Melvin King, Voorbereidingskoolhoof vanaf 2007 tot 2014, is aangestel as die hoof van die “Oprah Winfrey Leadership Academy for Girls” in 2014.
Alumni
Bridge House se Oudleerdersvereniging (BHPPA) vir Alumni skep 'n netwerk van kontakte, en om in die toekoms te dien op die "Bridge House Educational Foundation Trust". Studente wat matrikuleer by Bridge House ontvang 'n das (vir seuns) en 'n serp (vir meisies) as 'n simbool van hul alumnistatus.
Bestuurstrukture
Die skool word deur 'n Raad van Direkteure met vyftien lede beheer. Die “Bridge House Education Foundation” is 'n trust wat die skoolterrein en sy geboue besit. Die Trust bestaan uit 'n Stigtingstrustee, onafhanklike trustees en vier Ouertrustees.
1873
Die jaar 1873 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 73ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Abel Coetzee
Abel Coetzee (*27 Mei 1906, Lichtenburg – †19 Junie 1975 ) was professor in Afrikaanse Taal- en Volkskunde aan die Universiteit van die Witwatersrand, asook skrywer en digter en vir baie jare eindredakteur van Tydskrif vir Letterkunde.
Herkoms en opleiding
Abel Jacobus Coetzee is op 27 Mei 1906 gebore op die plaas Grootfontein by Rooigrond, naby Lichtenburg. Hy gaan eers vanaf negejarige ouderdom op Rooigrond skool. Wanneer sy vader bestuurder by ’n kalkfabriek word, verhuis die gesin gereeld. Hulle woon eers op Buurmansdrif en na ’n aantal jare hier word sy pa gestuur om die kalkbrandery by Taung te begin, waar sy vader algemene bestuurder is tot 1919. Hier is daar nie voldoende skoolgeriewe nie en hy gaan dan na die plaasskool op Fouriesgraf in die distrik Schweizer-Reneke, waar sy grootouers woon. Hierna gaan hy na die dorpskool op Schweizer-Reneke en dan behaal hy standerd ses op Christiana. Sy vader lê in 1919 ’n nuwe kalkbrandery aan op Natalspruit, naby Johannesburg, en vanaf 1920 gaan hy dan na Heidelberg Volkskool, waar hy in 1923 matrikuleer. Vanaf 1924 studeer hy aan die Heidelbergse Normaalkollege onder mnr. T.A. Dönges en bekwaam homself as onderwyser in 1925. In 1926 sit hy sy studies voort aan die Universiteit van die Witwatersrand en hier behaal hy ’n B.A.-graad in 1927. Hy slaag ook hier in die eksamen vir die Transvaalse Tweedeklas Onderwysdiploma, lê die spesiale eksamen af as teken- en kunsonderwyser en slaag in die eerste viooleksamen. Die eerste ses maande van 1928 hou hy skool op Witwatersberg en Middelburg, Transvaal en studeer dan verder aan die Universiteit van die Witwatersrand. Hy behaal in 1929 die B.A. Honneurs-graad en aan die einde van 1930 die M.A.-graad met ’n verhandeling oor Die wording van Afrikaans gedurende die 17de en 18de eeue. Vanaf middel 1928 is hy tydelike junior lektor in die Departement van Afrikaans en vanaf begin 1930 kry hy ’n permanente aanstelling. In 1931 trou hy met Catharina Elizabeth Britz.
Loopbaan as akademikus
Hy word in 1933 bevorder tot lektor en in 1936 tot senior lektor aan die Universiteit van die Witwatersrand. In 1936 behaal hy sy doktorsgraad met ’n proefskrif oor Die opkoms van die Afrikaanse kultuurgedagte aan die Rand, wat ook gepubliseer word. Die jaar daarop vertrek hy na Nederland waar hy onder professor Jos Schrijnen in 1938 aan die Universiteit van Nijmegen ’n verdere doktorsgraad behaal met ’n proefskrif oor Die Afrikaanse Volksgeloof, wat ook later gepubliseer word. By sy terugkeer in Suid-Afrika word hy direkteur van die Buro vir Taal- en Volkskundige Navorsing aan die Universiteit van die Witwatersrand. Toe die R.K. Fraay-leerstoel vir Afrikaanse Taal- en Volkskunde in 1947 aan die Universiteit van die Witwatersrand ingestel word, is hy die eerste hoogleraar en hy bly in hierdie pos totdat hy in 1966 aftree en die leerstoel verval. Sy intreerede is op 18 Maart 1948 onder die titel Standaard-Afrikaans. Tussen 1954 en 1956 tree hy op as dekaan van die Fakulteit Lettere. Ná die afsterwe van C.M. van den Heever doen hy in 1957 aansoek vir die pos as hoogleraar in die Departement Afrikaans en Nederlands aan die Universiteit van die Witwatersrand, maar hoewel hy die kortlys haal, word N.P. van Wyk Louw in die pos aangestel. Daar heers van meet af ’n gespanne werkatmosfeer tussen hom en Louw, wat in agt jaar wat hulle kollegas is nooit verbeter nie. Kommunikasie tussen hulle geskied hoofsaaklik skriftelik.
Resensent
Hy lewer verskeie artikels en resensies wat in tydskrifte soos Die Brandwag, die Jaarboek van die Afrikaanse Skrywerskring en Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer word. Hy is ook betrokke in ’n aantal letterkundige polemieke. Onder andere bespreek hy in Die Brandwag van 7 Julie 1939 H.A. Mulder se bundel Opstelle oor Poësie waar hy vir Mulder aanvat omdat hy N.P. van Wyk Louw se “gespierde” verse verkies bo die “weekheid” van C.M. van den Heever se verse. Mulder antwoord op 28 Julie 1939 in Die Brandwag en stel dit duidelik dat weekheid en gespierdheid buite-poëtiese begrippe is wat nie gebruik kan word om die waarde van poësie te bepaal nie. In dieselfde uitgawe kritiseer Elisabeth Eybers Coetzee se resensie omdat hy hom slegs by twee opstelle in die bundel bepaal het, naamlik dié oor Louw en Van den Heever en dit slegs omdat hy probeer het om die implikasie dat Louw ’n groter digter as Van den Heever is, te weerlê. Wanneer Mulder in 1947 ’n radiopraatjie oor Ons Afrikaanse prosa hou, spreek Coetzee in Die Brandwag van 25 April 1947 sterk kritiek uit teen wat hy beskou as Mulder se pogings om te verkleineer wat reeds bereik is in die prosa. Coetzee is van mening dat die Afrikaanse prosa na 1920 meerderwaardig is teenoor die Afrikaanse poësie van daardie tydperk en beskuldig dan vir Mulder en Jan Greshoff daarvan dat hulle verskeie platforms gebruik om te probeer om Van Wyk Louw as die beste digter in die Dietse digkuns te verhef. Hierop reageer Mulder skerp in Die Brandwag van 30 Mei 1947 en beskuldig Coetzee dat hy nie die doel van die radiopraatjie begryp het nie en beweer dat sy eintlike beswaar waarskynlik is teen kritiek op C.M van den Heever, wat Coetzee as die grootste Afrikaanse skrywer beskou.
Afrikaanse taalstryder
Die agterstand van die verstedelikte Afrikaner noop Coetzee om saam met ander in 1929 die Handhawersbond te stig. Hy is vir jare die algemene sekretaris van hierdie organisasie en hy word later redakteur van hulle blad, Die Handhawer. Op 22 Junie 1943 is hy stigter en eerste voorsitter van die Genootskap vir Afrikaanse Volkskunde. Hy is in 1944 die eerste redakteur van hierdie genootskap se blad, die Tydskrif vir Volkskunde en Volkstaal en bly redakteur tot enkele jare voor sy dood. In 1934 stig hy saam met C.M. van den Heever en andere die Afrikaanse Skrywerskring en word binne ’n jaar die sekretaris van hierdie liggaam, ’n amp wat hy eers in 1954 neerlê. Vanaf 1957 is hy voorsitter van die Hoofbestuur, Dagbestuur en Johannesburgse Werkgemeenskap van die Afrikaanse Skrywerskring. Vanaf 1936 tot 1950 is hy redakteur van hierdie organisasie se Jaarboek van die Afrikaanse Skrywerskring. In 1951 is hy mede-oprigter van Tydskrif vir Letterkunde (wat die Jaarboek van die Afrikaanse Skrywerskring vervang) en is vanaf 1957 tot 1966 redakteur van hierdie tydskrif. In hierdie kapasiteit nader die Sestigers hom om hierdie tydskrif te gebruik as mondstuk vir die vernuwing in die prosa. Onder redaksie van Bartho Smit verskyn die letterkundige tydskrif 60 dan as ’n vernuwing van Tydskrif vir Letterkunde, maar ná slegs een uitgawe sneuwel hierdie eksperiment weens politieke druk. Coetzee skryf die hoofartikel vir hierdie uitgawe en stel die Sestigers voor as ’n groep nihiliste en beeldestormers, wat uit behoudende kringe lei tot dreigemente van die staking van staatsubsidies. Tydskrif vir Letterkunde word hierna voortgesit onder Coetzee se redaksie, met hoofsaaklik tradisionele letterkundige bydraes.
Coetzee is lid van ’n groot menigte kulturele organisasies, insluitende die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, die Maatschappij der Nederlandsche Letteren in Leiden, die Historische Genootschap in Utrecht, die Maatschappij voor Taal en Letteren, die Nederlands-Zuid-Afrikaansche Vereniging, die Africana-museum, die Stadsbiblioteek in Johannesburg, die Johannesburgse Skoolraad en lid en sekretaris van die Johannesburgse Skakelkomitee van Afrikaanse kultuurverenigings. Verder is hy voorsitter van die Nederduits Hervormde Kerk se Ondersteuningsraad en lid van die redaksie van die Patriotvereniging.
Sterfte
Hy is op 19 Junie 1975 oorlede.
Kortverhale
Hy begin ernstig skryf in 1929. Sy kreatiewe prosa is merendeels tradisioneel kleinrealisties. Sy eerste gepubliseerde verhaal is Die tuin op die wilkerstomp, wat in Die Natalse Afrikaner verskyn, waarna hy verskeie kortverhale in Die Huisgenoot publiseer.
Skimme van die Goudstad is ’n bundel sketse en kortverhale van ongelyke gehalte. In Goudjagters is hy raad-op met mense wat na goud soek maar nie goud kan herken as hulle dit sien nie. Hierdie gedagte is die deurlopende motief van die bundel. In Ons Vriend smag die kantoorwerker na die ongerepte natuur en in Die Sprokie vertel ’n mynteringlyer met sy laaste kragte van die monster wat sy gesondheid verwoes het. Om die Hoek is die verhaal van 'n gebreklike straatmusikant en in Bankrot staan ’n ou tante hulpeloos teenoor die grootstad se geldmag. Hoewel die uitbeelding telkens nog onseker is, bring die skrywer die leser in aanraking met die gees van die Goudstad. Lewenslank en Naatlos bevat ook sketse oor die lewe in die stad.
Ander prosa
Sy belangrikste prosawerk is die roman Waarheen, vader?, wat aantoon hoe diegene tussen blank en swart deur die blanke samelewing verstoot word. ’n Gesiene man in die Goudstad word op ’n dag daarvan bewus dat hy gekleurde bloed in sy are het. Daarna volg konflik, vernedering en verwerping, eers binne die familie en daarna in die buitewêreld. Die titel van die roman verwys na sy kind se vraag aan die einde van die roman, “Waarheen gaan ons vader?”, met die antwoord: “God alleen weet, my kind”.
Aan die dag se soom handel oor Dawid Pienaar se jeugjare tot net nadat hy matrikuleer. Dit is ’n inisiasieroman, waarin Dawid se soeke na rigting en die gebeurtenisse en mense wat hom beïnvloed, beskryf word.
Waar die waterbul brom is ’n novelle wat die botsing beskryf tussen ’n praktiese en nugtere lewenshouding wat gestel word teenoor die morele, idealistiese lewenshouding, met die idealistiese wat die onderspit delf. Herkulaas is die outokratiese pragmatis wat gestel word teen sy klein vroutjie se onwrikbare besef van wat reg en wat verkeerd is.
Hy skryf ook die novelle Dans van die dwarrelwinde, met die tema van die onwysheid om in ander mense se lewens in te meng.
Nie-fiksie
In die monografie oor C.M. van den Heever, die wese van sy kuns gee hy in sy bewondering tot groot mate skewe en eensydige voorstellings van C.M. van den Heever se kuns. Die opkoms van die Afrikaanse kultuurgedagte aan die Rand (’n publikasie van sy proefskrif) behandel die geleidelike toename in invloed wat die Afrikaner en sy kultuur op die lewenswyse en die gemeenskap van die mense woonagtig op die Witwatersrand het. Waar Johannesburg en omstreke weens die toestroming van buitelanders ná die ontdekking van goud teen die eeuwending grotendeels Engels was, bring die geleidelike verstedeliking en groter geleerdheid van die Afrikaner, gepaard met die opkoms van Afrikaans as amptelike taal, ’n verandering mee.
Hy versorg ook ’n Afrikaans-Engels Woordeboek.
Hy skryf in sy loopbaan meer as 1500 artikels oor allerlei onderwerpe en is medewerker van buitelandse publikasies soos Dietse warande en Belfort en De Spectator en is ere-redaksielid van Ons Erfdeel van Vlaandere.
In 1994 publiseer die Genootskap vir Afrikaanse Volkskunde die boek Abel Coetzee en sy rubriek ‘Waar die volk skep’: Vroeë Afrikaanse volkskultuur onder redaksie van Pieter W. Grobbelaar.
Hy is ook samesteller van die versamelbundel Die verhaalskat van Ons Klyntji (1896–1905).
Saam met professor A.G. Hooper skryf hy Engels vir Afrikaanse leerlinge, wat vir die skoolmark bedoel is.
Digkuns
Onder die skrywersnaam Soul Erasmus Smit publiseer hy ook gedigte in die bundels Die halwe god, Ruiter in die wind en Die spieël breek, maar hierdie gedigte is nie merkwaardig nie. Van sy gedigte word in Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer en ook opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte.
Radiowerke
Werke vir die radio sluit in Uit my kontrei (uitgesaai op 11 Oktober 1956), Vol korwe (28 Januarie 1957) en Die rooi angelier (21 April 1959). Radiopraatjies lewer hy in programme soos Woeling en wording (1961), So langs die pad (1962) en Die ossewa (1966). ’n Keur uit hierdie radiopraatjies word in 1966 deur die SAUK uitgegee as Daar kom die wa.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Barry Trengove
Barry Trengove (1939–2004) was 'n Suid-Afrikaanse akteur. Trengove maak sy debuut in 1965 as 'n student in die film Debbie, maar is nie daarvoor gekrediteer nie. Daarna tree hy in verskeie Afrikaanse rolprente op, waaronder bekende prente soos Ongewenste Vreemdeling en Broer Matie.
Latynse alfabet
Die Latynse alfabet is die alfabet wat deur so te sê alle Westerse tale as skryfmedium gebruik word, insluitend Afrikaans en die ander amptelike tale van Suid-Afrika.
[[Lêer:Latin alphabet world distribution.svg|duimnael|links|Gebruik van die Latynse alfabet:
]] Die voorloper van die westerse alfabet is ontwikkel deur die Fenisiërs (sien Fenisiese alfabet). In gewysigde vorm is dit deur die Grieke oorgeneem. Die Romeine het weer 'n nuwe alfabet daarvan afgelei, wat egter ten opsigte van tekens van sy voorloper verskil. Die Latynse alfabet tel in die tyd van Cicero 21 letters. Vir die weergee van Griekse woorde word Y en Z later toegevoeg. I en V het sowel vokaliese as konsonantiese waarde. In die Middeleeue kom J (konsonant=medeklinker) en U (vokaal=klinker) daarby. W is dubbel V om /w/ weer te gee (die bilabiale semivokaal van, byvoorbeeld, die Engelse: wall, well, will, of Afrikaanse twee, swaai ens).
Tans bestaan vir Afrikaanse spelling 'n gebruiklike variant van die Latynse alfabet uit die volgende 26 hoofletters:
en die volgende 26 kleinletters:
In baie tale is ekstra letters bygevoeg, of soos in Afrikaans is letters voorsien van diakritiese tekens (kappies, deeltekens ens.) om voorsiening te maak vir taalspesifieke skryfwyses.
Lonerock, Oregon
Lonerock is 'n dorp in die norde Oregon, in die Gilliam-distrik.
Demografie
In 2000 het die dorp 'n bevolking van 24 gehad: 100% wit.
Sandkanniedood
Die Sandkanniedood (Commiphora angolensis) is 'n boom met enkel- of drievoudige blare wat gladde bas het en nie doringrig is nie. In Suider Afrika groei die boom groei in Kalaharisand vanaf die Noordwes-provinsie weswaarts tot in Namibië en Kaokoland. Die spesie is inheems in Angola, Botswana, Namibië, Zambië en Zimbabwe.
Die boom se FSA-nommer is 272.
Groottandsaagvis
Die groottandsaagvis (Pristis microdon) is 'n vis wat voorkom in die tropiese waters van die wêreld. Daar is min studies gedoen oor die spesies, maar dit word geklassifiseer as 'n kritiek bedreigde spesie. In Engels staan die vis bekend as die Largetooth sawfish.
Voorkoms
Die uitstaande kenmerk is die snoet met 17 - 22 tande wat soos 'n saag lyk. Die res van die lyf lyk soos dié van 'n haai. Die vis word tot 6.6 m lank - die saag ingesluit.
Habitat
Die vis verkies rivierbeddings, beskermde baaie aan die kus, riviere en mere om in te leef.
Arabescula
Arabescula is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Daar is nog onduidelikheid oor by welke familie hierdie genus ingedeel behoort te word ('incertae sedis').
Mark Wystrach
Mark Wystrach is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Just My Luck (2006) en Road to Red (2016), en in die televisiereekse Passions (1999) en Kamen Rider: Dragon Knight (2008).
Esterházy
Esterházy (ook gespel as Eszterházy; Latyns: Estoras; Hongaarse uitspraak: [ˈɛstɛrhaːzi]) is 'n Hongaarse adellike familie met oorspronge in die Middeleeue. Vanaf die 17de eeu was hulle een van die groot magnatefamilies met uitgestrekte grondbesit in die Koninkryk Hongarye toe dit deel uitgemaak het van die Habsburgse Ryk en later Oostenryk-Hongarye. Die Esterházys was steeds lojaal aan die Huis van Habsburg en het in 1626 die grawetitel ontvang. Die Forchtenstein-linie was vanaf 1712 ryksvorste in die Heilige Romeinse Ryk. Nadat dit in 1806 ontbind is, is die familie by die hoë Duitse adel gereken. Uit die familie het talle diplomate, offisiere in die Hongaarse leër en kunsbeskermhere gekom.
Aplysinopsis lobosa
Aplysinopsis lobosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aplysinopsis en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Burton.
Gladde gousiektebossie
Die gladde gousiektebossie (Vangueria thamnus (Robyns) Lantz) is 'n ondergrondse boom wat endemies aan Suid-Afrika is en in KwaZulu-Natal, die oostelike Vrystaat, Mpumalanga, Gauteng en Limpopo voorkom. Op die SANBI-rooilys is dit as veilig gelys.
Dit is een van ses spesies wat gousiekte kan veroorsaak.
Griete
Alhoewel dit nie meer algemeen is nie was griete op 'n tyd 'n bekende Britse gereg gewees. Sir Thomas Browne se skrywes uit die sewentiende eeu maak die opmerking dat griet die lekkerste dis in Engeland was.
Smalkop-kurper
Die smalkopkurper (Serranochromis angusticeps) is 'n varswatervis wat voorkom in die Okavangorivier, Kunenerivier, boonste gedeelte van die Zambezirivier en die Kafuerivier. Dit kom ook in die sytakke van die Kongorivier in Zambië voor.
In Engels staan die vis bekend as die Thinface largemouth of die Thinface bream.
Bylpik
'n Bylpik is 'n veelsydige stuk handgereedskap en word gebruik om te grawe en te kap, soortgelyk aan 'n pik. Dit het 'n lang steel en 'n stewige kop, wat 'n bylblad en 'n dissel (snybylpik) of 'n pik en 'n dissel (kapbylpik) kombineer.
Beskrywing
'n Bylpik het 'n steel, gewoonlik van hout, wat ongeveer 'n meter lank is. Die kop het twee punte, teenoor mekaar, en word geskei deur 'n oog in die middel; die kop van 'n bylpik weeg gewoonlik 1,5-3 kilogram. Die vorm van die kop bepaal die soort bylpik en hoe dit gebruik word:
Die steel van die bylpik pas in die ovaalvormige gat in die kop en word daar bevestig deur die kopkant van die steel teen 'n soliede oppervlak, soos 'n boomstomp, 'n klip of harde grond, te stamp. Die handvatsel kan verwyder word deur middel van 'n soortgelyke beweging, terwyl die kop vasgehou word. In die ooste van die Verenigde State, het bylpikstele dikwels 'n skroef onder die kop en parallel daarmee, om te voorkom dat die kop teen die handvatsel afgly; in die weste van die Verenigde State, waar gereedskap dikwels uitmekaargehaal word om vervoer te word, word dit gewoonlik nie gedoen nie.,
Smalkop-kurper
Voorkoms
Die kop en lyf van beide geslagte het kenmerkende rooi kolletjies op. Volwasse mannetjies het 'n heldergeel kop en die stert- en dorsalevinne is blougrys met donker bruin kolle, die anale vin is geel met oranje kolletjies op. Die gespikkelde bek, wange en kiefdeksels is uniek aan die vis.
Bylpik
Gebruike
Bylpikke is "die veelsydigste gereedskap om met die hand te plant". Dit kan gebruik word om met die dissel in die grond in te kap en die grond na die gebruiker to te trek, wat 'n voor oopmaak waarin geplant kan word. Dit kan ook gebruik word om gate te grawe om in te plant en is besonder nuttig waar daar 'n dik laag saamgepakte sooie is. Dit kan uitputtend wees om 'n bylpik te gebruik weens die inspanning wat nodig is om die blad in the grond te slaan en omdat daar baie af- en vooroorgebuig word.
Smalkop-kurper
Voorkoms
Die skubbe is grof en daar is 35 tot 39 op die systreep.
Die vis word tot 41 cm lank en die Zimbabwe-hengelrekord is 2.195 kg.
Habitat
Die smalkopkurper kom in alle tipes water voor maar verkies diep en stil water en lagunes met digte plantegroei.
Bylpik
Gebruike
Snybylpikke word in landelike Afrika gebruik om boomstompe uit landerye te verwyder, asook ongewenste piesangsuiers.
Smalkop-kurper
Habitat
Die vis se plat vorm help hom om ander visse te bekruip soos spesies van die genera Brycinus en Micralestes.
Hulle broei in die somer; die mannetjies maak neste by die plantegroei in water wat 1–3 m diep is.
Hengel vir smalkopkurper
Die smalkopkurper is 'n goeie sport- en eetvis. Alle tipes kunsaas werk goed, maar swaailemme is van die beste. Vir die beste hengel resultate moet die swaailem, lepel of kunsvissie, óf so na as moontlik aan die bodem óf so na as moontlik aan die plantegroei of rivierwal ingebring word.
Erdwurms, visaas of klein vissies, asook insekte werk goed. Waar tiervis afwesig is, of nie so volop is nie, kan lewendige aas soos die Imberi  (Tweekol Tiervis), net onder 'n stroomversnelling gehengel, baie goeie resultate oplewer.
Dieselfde aas en hengeltegnieke wat vir die bloukurper gebruik word, kan ook met groot vrug op roofkurpers soos die smalkopkurper gebruik word.
Benaming
Die naam smalkop dui op die afstand tussen die oë. Hierdie vis was aanvanklik verwar met die kromkop-kurper en die twee was eers as 'n enkele spesie beskou.
SI-eenhede vernoem na mense
In 1861, tydens die ontwikkeling van die absolute elektriese eenheidstelsel (CGS) het Charles Tilston Bright en Latimer Clark die name ohm, volt, en farad vir elektriese weerstand, elektriese potensiaalverskil en elektriese lading te ere van Georg Simon Ohm, Alessandro Volta en Michael Faraday voorgestel. Hierdie voorstel kry die ondersteuning van William Thomson (Lord Kelvin). In 1881 is hierdie name deur die eerste Internasionale Elektriese Kongres (IEC) vir die praktiese elektriese eenheidstelsel (MKS) herdefineer, maar die farad word nou die eenheid van elektriese kapasitansie en nie die eenheid van elektriese lading nie.
Die konsep om eenhede die name van noemenswaardige wetenskaplikes te gee is daarna gebruik vir ander eenhede. Onder andere, is die gauss, maxwell, curie, röntgen samehangende eenhede in die CGS-eenheidsisteem, terwyl die ångstrom dikwels in optika gebruik was. Die SI eenheidssisteem is in 1960 deur die Algemene Konferensie vir Mate en Gewigte (CGPM) bekendgestel en bly onder hulle beheer.
Laeveld-kurper
Die Laeveldkurper (Serranochromis meridianus) is 'n varswatervis wat voorkom in die Sabierivier en kusmere van suidelike Mosambiek en die noorde van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Lowveld largemouth.
Voorkoms
Die volwasse visse is olyfbruin tot geel met gelerige vinne en donkerrooi kolletjies. Die mannetjie se dorsalevin se rant is geel en die anale vin het oranje eierkolletjies op. Die onvolwasse vissie is bruin aan die bokant, silwer aan die sye en die onderkant. Daar is swart vertikale strepe oor die lyf en die middel van die skubbe is rooi en daar is donker rooi-swart kolletjies op die dorsale-, stert- en anale vinne. Die vis word tot 31 cm lank en weeg ongeveer 1,2 kg.
Habitat
Die vis leef in staande water of poele waar die water stadig vloei met min plantegroei in en floreer in beskermde water. Die vis vreet klein vissies, insekte en ander ongewerweldes, insluitende slakke. Die mannetjie maak 'n nes skoon en trek voornemende wyfies aan met 'n bewerasie vertoning. Die eiers word met 'n reeks pogings gelê en dan bevrug alvorens die wyfie dit bymekaar maak om uit te broei.
Zagreb
Zagreb (Kroaties: ['zaːgrɛb], ; Duits soms ook Agram, veral in Oostenryk) is die hoofstad en grootste stad van Kroasië. Die stad in die gebied Hrvatsko Prigorje in die suidweste van die Pannoniese Laagvlakte het langs die oewers van die Savarivier uitgebrei en aan die voet van die Medvednica-gebergte uitgebrei. Zagreb is die setel van 'n Rooms-Katolieke aartsbiskop.
Die etimologie van die stadsnaam is onduidelik. Dit is moontlik afgelei van zagrabiti ("water skep"), terwyl ander bronne die Kroatiese term za grebom ("agter die berg") as sy oorsprong gee. Zagreb het in elk geval uit twee nabygeleë Middeleeuse nedersettings ontstaan wat op twee heuwels geleë was. Volgens historiese dokumente is die plaaslike bisdom reeds in 1094 gestig.
Wolkwassie
Die wolkwassie (Sorocephalus capitatus) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Sorocephalus behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom op die Piketberg en Onderboskloof in die Koue Bokkeveld.
Zagreb
Die huidige Zagreb weerspieël met sy klassisistiese en Jugendstil- of Art Nouveau-boukuns in die stadsentrum nog steeds die gees van die voormalige Oostenryks-Hongaarse monargie. Ook die meeste kulturele en historiese besienswaardighede soos die Nieu-Gotiese katedraal Maria Hemelvaart uit die 11de eeu is in die binnestad saamgetrek.
Wolkwassie
Die struik word slegs 80 cm hoog, neig om uit te sprei en blom van September tot Februarie. Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Die vrugte word, twee maande nadat die plant geblom het, ryp en die sade val na die grond waar dit deur miere versprei word. Die plant groei in sanderige kolle tussen sandsteen op hoogtes van 910 - 1200 m.
In Engels staan die struik as die Woolly clusterhead bekend.
Robin Gibb
Robin Hugh Gibb, (22 Desember 1949 – 20 Mei 2012) was 'n Britse sanger en liedjieskrywer. Hy was lid van die Bee Gees, 'n internasionale bekende sanggroep wat hy saam met sy tweelingbroer, Maurice en ouer broer, Barry gestig het. Hy het ook 'n jonger broer gehad, Andy Gibb, wat 'n solosanger was.
Nakajima C6N
Die Nakajima C6N was 'n eenmotorige patrollievliegtuig wat deur die Japannese Keiserlike Vloot gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Hans Merensky-natuurreservaat
Die reservaat is vernoem na Hans Merensky, 'n Suid-Afrikaanse geoloog en natuurbewaarder. Daar is 'n etnografiese museum, die Tsonga Kraalmuseum, wat die kultuur van die Tsonga-mense vertoon.
Italiaanse Grand Prix
regs|420px Die Italiaanse Grand Prix (Italiaans: Gran Premio d'Italia) is een van die langslopende byeenkomste op die Formule Een-kalender. Die Italiaanse Grand Prix was ook een van die eerste Formule Een kampioenskapsrenne in 1950, en is elke jaar sederdien gehou. Die enigste ander kampioenskapswedren waarvoor dit waar is, is die Britse Grand Prix, en die enigste ander eerste F1 wedrenne wat nog op die kalender is die Monaco Grand Prix en die Belgiese Grand Prix. Alle Formule Een Italiaanse Grands Prix is sedert 1950 op Monza gehou, behalwe in 1980, toe dit by Imola gehou is. Die Italiaanse Grand Prix was 'n deel van die Europese kampioenskap van 1935 tot 1938. Dit is sewe keer as die Europese Grand Prix aangewys tussen 1923 en 1967, toe hierdie titel as 'n ere-aanwysing elke jaar aan een Grand Prixwedren in Europa toegeken is.
Eter (klassieke element)
Eter (Grieks: αἰθήρ) as ’n klassieke element verwys na die streek van die heelal bo die ondermaanse sfeer. Die begrip is in verskeie teorieë gebruik om verskeie natuurverskynsels te verduidelik, soos die beweging van lig en swaartekrag.
In die laat 19de eeu het fisici gemeen eter strek deur die hele ruimte en verskaf ’n medium waardeur lig in ’n vakuum kan beweeg, maar bewyse vir so ’n medium is nie gevind nie en die resultaat is vertolk as dat geen so ’n liggewende eter bestaan nie.
Mitologiese oorsprong
Die woord eter in Grieks beteken "vars lug" of "helder lug". In die Griekse mitologie is geglo dit is die suiwer lug wat die gode inasem en die ruimte vul waar hulle woon. Dit word ook verpersoonlik as die god Aither, die seun van Erebos en Nyx in die Griekse mitologie.
Johann Buhr
Johann Buhr (1900–1940) was ’n Afrikaanse joernalis en skrywer.
Lewe en werk
Johann Jacob Buhr is op 26 September 1900 op die plaas Grasberg in die distrik Nieuwoudtville van Namakwaland gebore. Hy studeer vanaf 1918 vir ’n B.A.-graad aan die Universiteit van Stellenbosch, maar staak sy studies en word vir ’n paar jare joernalis by Die Burger. In 1923 hervat hy sy studies as ’n enigsins ryper student en hy word dan ook verkies as studenteraadsvoorsitter. In hierdie hoedanigheid verwelkom hy op 4 Mei 1925 die destydse prins van Wallis, die latere koning Edward VII, op Stellenbosch. Na verkryging van sy B.A.-graad aan die einde van 1925 sluit hy vir ’n jaar as joernalis aan by The Times of Natal. Dan keer hy terug na die Universiteit van Stellenbosch om in die regte te studeer. In hierdie tyd is hy die universiteit se korrespondent vir Die Burger.
Tussen 8 Desember 1926 en 15 Januarie 1927 skryf hy ’n reeks artikels vir hierdie koerant onder die titel “Agter die gordyne”, waarin hy die nuwe professionele teater beskryf. Hierdie artikels is gebaseer op die reise wat hy in hierdie tyd saam met die Hanekom-toneelgeselskap onderneem. Hy behartig vir ’n ruk ook ’n tydskrifrubriek in Die Huisgenoot. Reeds op universiteit maak hy groot indruk as debatteerder en later trek hy saam met Hendrik Verwoerd, Van Zyl Steyn (op 26 die jongste professor in die regte tot nou toe) en L.C. Steyn (later hoofregter) vol sale regdeur die land met hulle openbare debatte.
Eter (klassieke element)
Vyfde element
Aristoteles, wat ’n student van Plato was, het hiermee saamgestem en ook genoem vuur is soms verkeerdelik met eter verwar. In sy boek Oor die Hemele het hy ’n nuwe "eerste" element bekendgestel. Volgens hom was die klassieke vier elemente onderworpe aan verandering en het hulle natuurlik lineêr beweeg. Die eerste element, wat in die hemelsfeer geleë was, het egter in die rondte beweeg en geen van die eienskappe van die aardelemente gehad nie. Dit was nie warm of koud nie, nie nat of droog nie. Met dié toevoeging is die klassieke stelsel tot vyf elemente uitgebrei; latere skrywers het na die eerste element as die vyfde een verwys en dit "eter" genoem, ’n woord wat Aristoteles nie gebruik het nie.
Lig en swaartekrag
Die beweging van lig is voor die 20ste eeu honderde jare lank ondersoek. Die gebruik van die begrip eter om hierdie beweging te beskryf was in die 17de en 18de eeu gewild. Een teorie was dié van Johann Bernoulli, wat in 1736 ’n prys van die Franse Akademie gekry het. Daarvolgens is alle ruimte deurdring met eter, wat "uiters klein draaikolke" bevat. Hierdie draaikolke veroorsaak dat eter ’n sekere elastisiteit het, en dit stuur vibrasies uit terwyl die lig daardeur beweeg.
Johann Buhr
Lewe en werk
Weens swak gesondheid (hy het aan tuberkulose gely) tree hy in 1930 vroeg af, maar stuur tot met sy dood artikels en kortverhale vir Die Burger en Die Huisgenoot vanaf sy huis in Nieuwoudtville. Hierdie artikels sluit drie diepte-artikels vir Die Huisgenoot oor diamantsmokkelary in Namakwaland in. Hy is op 20 November 1940 oorlede.
Eter (klassieke element)
Lig en swaartekrag
Geleerdes het geglo die een of ander medium is nodig waardeur lig moet beweeg, soos klank deur lug of rimpels in ’n poel water. Later, toe bewys is die aard van ’n liggolf is transversaal en nie longitudinaal nie, het teorieë deur onder andere Einstein dié idee verwerp.
Johann Buhr
Skryfwerk
Hy is deur Markus Viljoen, destydse redakteur van Die Huisgenoot, bestempel as een van die veelsydigste en begaafdste joernaliste wat hy ooit teëgekom het. Sy verhaal “In Boesmanland” verskyn in 1935 in sy rubriek in Die Huisgenoot en word deur Daniel Hugo in die versamelbundel “Tydskrif 2” opgeneem. ’n Bloemlesing uit sy werke word saamgestel deur Hermann Giliomee en in 2015 uitgegee as “Buhr van die Bokveld: ’n Sprankelende intelligensie”. Benewens koerant-artikels bevat die bundel ook etlike kortverhale.
Eter (klassieke element)
Lig en swaartekrag
Ook in verskeie teorieë oor swaartekrag het eter ’n belangrike rol gespeel. Dit is gebruik in een van Newton se eerste gepubliseerde swaartekragteorieë, Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica. Hy het die hele beskrywing van planetêre bewegings geskoei op die teoretiese wet van dinamiese wisselwerkings. Hy het gemeen dié bewegings word veroorsaak deur ’n medium wat hy eter genoem het. Hy beskryf hoe eter as ’n medium aanhoudend na die aarde se oppervlak "vloei" en hoe swaartekrag deur hierdie "sirkulasie" van eter veroorsaak word.
Hoewel Newton eindelik dié teorie vervang het met een wat verband hou met krag en die wette van beweging, het sy daarstelling van die moderne begrip van swaartekrag by die eter-model begin.