cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Landstem
Ontstaan
In 'n regeringspublikasie, "Our First Half Century 1960", ter viering van die Unie van Suid-Afrika se vyftigste bestaansjaar, is Landstem as volg beskryf: "Met behulp van 'n groep jong verslaggewers (en mense soos Marilyn Monroe) het Piet Beukes 'n koerant aanmekaargeslaan wat die rustige Boland laat regop sit en kennis neem het. Soos 'n veldbrand het die koerant se gewildheid na die noorde versprei en vandag is die koerant se sirkulasie betreklik egalig versprei oor die hele land. Aan die begin het ons teëspoed gekry. As 'n fout gemaak is, was dit altyd ons wat dit gemaak het. Die koerant het geen politiek bevat nie, het geen drukpers gehad nie en geen nuusagentskap om dit deurentyd van berigte te voorsien nie. Almal het dié feite as groot struikelblokke beskou. Maar die nadeel is omskep in 'n voordeel. Die Landstem is gedwing om 'n oorspronklike en heeltemal nuwe benadering tot die joernalistiek te ontwikkel: ons sou ons toespits op 'die nuus agter die nuus', die volop foto's daaraan toevoeg. In die begin het ander koerante gelag vir dié nuwerwetse benadering – later het hulle ons dit nagedoen."
Soos vandag se poniekoerante, het die koerant lesers gevra om medelesers in die nood te help. Daar was ook wedstryde (soos 'n Bybelvasvrae waarin die wenner 'n reis na Israel kon wen) en die koerant het selfs (vanaf 1956) die Mej. Suid-Afrika-wedstryd gereël waarvan die wenner die land in internasionale skoonheidswedstryde verteenwoordig het. Ander geldinsamelingspogings was die Hulpfonds en Rachel Swart-fonds.
Gielie de Kock bring in 2000 as volg in Rapport (opvolger van Landstem), hulde aan Piet Beukes: "Op Hermanus is Piet Beukes kort voor sy negentigste verjaardag ook weggevat. Koerante is veronderstel om ook te vermaak, dus is 'n koerantredakteur seker ook iemand in die vermaaklikheidsbedryf. As eerste én enigste hoofredakteur van die destydse Die Landstem het mnr. Beukes buitendien weekliks derduisende lesers met stories oor die wérklike Suid-Afrika en sy rêrige mense vermaak. Ek onthou hoe baie stoere Natte van ons dorp Woensdae Die Landstem in Die Burger toegedraai het nadat hulle dit by Mary nogal 'n Katoliek! se stasiekafee gekoop het. 'Dis 'n Smelterkoerant wat op die rug van kaal meisies en Die Man Wat Weet Christenhuise binnesypel,' is menigmaal gesê. En dikwels op 'n Sondag het dominee wanneer hy klaar was met die Roomse gevaar vinger in die lug Die Landstem as die 'Satan aan die boesem' uitgewys. Die volgende Woensdag het die koerant dan gewoonlik uitverkoop. Ek het op 'n vroeë ouderdom ook by Die Landstem in Kaapstad beland en daar het ek vir die eerste keer persoonlik met Piet Beukes kennis gemaak. Wat 'n belewenis! In hierdie jaar wat dié reus van die Afrikaanse joernalistiek dood is, is ek net meer oortuig dat Beukes ongetwyfeld as die vader van die Afrikaanse Sondagkoerant van vandag beskryf kan word. Hy het gewys dat 'n koerant ook in Afrikaans kan lag, huil, vermaak en sommer net lekker stories vertel. En een van sy mense kan wees omdat hy hulle ken. Dít kon Piet Beukes doen. 'n Storie het hy in sy koerant vertel soos nog nie voorheen in Afrikaans in hierdie eens stugge bedryf gedoen is nie."
Toe Dagbreektrust Landstem in 1967 vir R278 000 uitkoop en dit met Dagbreek en Sondadagnuus saamsmelt as Dagbreek en Landstem, het dit beteken die heel laaste groot Afrikaanse koerant het ook 'n ondersteuner van die Nasionale Party geword en was dit die einde van enige opposisie vanuit Afrikaanse persgeledere. Die Verenigde Party-gesinde Weekblad (uitgegee in Kaapstad, sirkulasie in 1962: 18 000) en Sondagstem (uitgegee in Johannesburg, sirkulasie in 1962: 94 000) het op min of meer dieselfde tydstip gevou. NP-gesinde Afrikaanse naweekkoerante het in 1962 weekliks 285 000 eksemplare verkoop, vergeleke met VP-gesinde of apolitiese koerante se 277 000. Vyf jaar later was dit 706 000 NP-gesind vergeleke met opposisie nul.
Bakrivier (Namibië)
Die Bakrivier is 'n droë spruit wes van Noenieput in die Karasstreek van Namibië. Dit is in die opvanggebied van die Oranjerivier.
TuS Hohenecken
duimnael|regs| TuS Hohenecken en [[SC 07 Idar-Oberstein speel 1-1 gelykop op die laaste dag van die Verbandsliga op 21 Mei 2006 en daarmee eindig Hohenecken met een punt bo Idar Oberstein op die punteleer en promoveer as Verbandsligakampioen na die Oberliga]]
TuS Hohenecken is 'n sportklub uit Kaiserslautern in die deelstaat Rynland-Palts in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Hohenecken is 'n stadsdeel van Kaiserslautern en was tot 1969 'n onafhanklike dorp.
Die klub is in 1904 gestig as Turnverein Hohenecken . Tussen 1928 en 1932 was die sokkerafdeling onafhanklik as Fußballverein Hohenecken. Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub herstig as Sportverein Hohenecken en op 9 Augustus 1952 is die naam verander na Turn- und Sportvereins 04 Hohenecken.
In April 2007 is die klub weens erge finansiële probleme onder voorlopige administrasie geplaas. Behalwe sokker, het die klub ook afdelings vir gimnastiek, tennis, tafeltennis en kegelbal.
Erica minutifolia
Erica minutifolia is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is endemies aan Madagaskar.
Elsas
Elsas (Frans: L'Alsace, Elsasser Duits:  s'Elsass, Duits: das Elsass) was 'n administratiewe gewes (Frans: région) van Frankryk wat bestaan het uit die départements Bas-Rhin ("Laer Ryn") in die noorde en Haut-Rhin ("Bo-Ryn") in die suide. Elsas was in die noordooste van Frankryk en aan die wesoewer van die Ryn geleë waar dit 'n gemeenskaplike grens met Duitsland en Switserland gedeel het. As deel van administratiewe hervormings is Elsas saam met Lotaringe en Champagne-Ardenne met ingang van 1 Januarie 2016 tot 'n nuwe gewes verenig, Grand Est.
Die streek se hoofstad en grootste nedersetting is Straatsburg, gevolg deur die nywerheidstad Mulhouse (onderhoofstad van Haut-Rhin), en Colmar, hoofstad van Haut-Rhin. Elsas het verskeie oorgange tussen Duitse en Franse beheer ondergaan en die argitektuur en kultuur het steeds 'n sterk Germaanse karakter.
Histories het die gebied ook vroeër die Territoire de Belfort, vandag deel van Franche-Comté, ingesluit.
Geskiedenis
In prehistoriese tye is Elsas deur nomadiese jagters bewoon, maar teen 1500 v.C. het Kelte hulle in Elsas gevestig en die grond begin bewerk. Teen 58 v.C. het die Romeine die gebied ingeval en Elsas as 'n wynboustreek gevestig. Om die waardevolle nywerheid te beskerm het die Romeine fortifikasies en militêre kampe gebou wat ontwikkel het in verskeie gemeenskappe wat kontinu tot vandag toe bewoon is.
Met die ondergaan van die Romeinse Ryk is Elsas deur die Alemanne ingeneem. Die Alemanne was 'n landbouvolk en hulle taal vorm die basis van die hedendaagse Elsasser dialek. Die Alemanne is in 496 deur die Franke onder Clovis I verower en Elsas het 'n Frankiese hertogdom van die Koninkryk van Austrasië geword. Elsas het onder Frankiese beheer gebly totdat dit in 843 volgens die Verdrag van Verdun in drie verdeel is. Die kleinseuns van Karel die Grote – formeel bekend as die stigter van die Frankiese Ryk – het die ryk in drie dele gedeel. Die Benelux state, Elsas en Lotharinge het die Frankiese Middel Ryk gevorm wat deur die jongste kleinseun Lothar geheers is. Louis die Duitser het die Oostelike deel gekry wat sou ontwikkel tot die Heilige Romeinse Ryk en later tot vandag se Duitsland. Karel die Kale het die westelike gedeelte wat later Frankryk geword het gekry. Pepyn II, 'n kleinneef van die drie broers, is die koninkryk van Aquitaine, vandag 'n région in die suidweste van Frankryk, toegeken maar dit was onder die outoriteit van Karel. Lothar is in 855 vroeg dood en sy ryk is weer in drie gedeel. Die deel wat as Lotharinge bekend saat is aan Lothar se seun gegee. Die res is verdeel tussen Lothar se broers Karel die Kale (heerser van die Wes-Frankiese ryk) en Ludwig die Duitser (heerser van die Oos-Frankiese ryk). Lotharinge is later deur die Heilige Romeinse Ryk geannekseer.
Nadat dit vir 'n tydlank deel was van die Koninkryk van Boergondië het Elsas in die 15de eeu deel geword van die Heilige Romeinse Ryk as die westelike deel van die Hertogdom van Swabe en later onder die administrasie van die Oostenrykse huis van Habsburg. Elsas het 'n bloeitydperk beleef in die 12de en 13de eeue onder die Hohenstaufen Keisers, maar die tydperk van voorspoed is in die 14de eeu deur 'n reeks velle winters, misoeste en die Swart Dood tot 'n einde gebring. Die blaam vir die beproewings is voor die deur van die Jode gelê wat gelei het tot die pogroms van 1336 en 1339. 'n Verdere natuurramp was die Ryngrabenaardbewing van 1356, een van die ergste in Europa se geskiedenis.
Tydens die Renaissance het voorspoed na Elsas teruggekeer onder die Habsburg administrasie, tot met die Dertigjarige Oorlog wat groot dele van suidelike Duitsland swaar getref het. Die grootste deel van Elsas is aan Frankryk afgestaan met die Vrede van Wesfale in 1648, wat die begin aandui van Elsas en Lotharinge, as 'n bestrede gebied tussen Frankryk en Duitsland.
Die stad Straatsburg is tydens die heerskappy van Louis XIV van Frankryk deur Frankryk geannekseer, op 'n stadium toe Habsburg en ander Duitsers betrokke was in gevegte met die Turke, by die Slag van Wene. Sedert 500 is die gebied oorwegend deur Germaanssprekende mense bewoon en hulle het pogings om Frans en gebruike wat op hulle afgedwing is teëgestaan.
Beide Alsace en Lotharinge het as "Reichsland Elsaß-Lotharingen" (Elsas-Lotharinge), deel geword van die nuwe Duitse Ryk onder kanselier Otto von Bismarck na die Frans-Pruisiese Oorlog van 1870–1871. 'n Geskatte 50 000 mense (uit 'n totale bevolking van omtrent 1,5 miljoen) het geëmigreer, onder andere na Frankryk en Amerika. Frans is in skole verban en alle koerante moes in Duits gepubliseer word. Elsas het deel gebly van Duitsland tot aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog toe Duitsland dit in terme van die Verdrag van Versailles afgestaan het. VSA President Woodrow Wilson het egter aangedring dat die région wetlik selfregeringstatus moes hê aangesien die grondwet daarvan gestel het dat dit alleen deur die outoriteit van die Keiser gebind is en nie aan die Duitse staat nie.
Gevolglik het die regering van Elsas-Lotharinge onafhanklikheid verklaar as die Republiek van Elsas-Lotharinge, maar dit kon nie die Franse teëstaan wat dit 'n week later oorgeneem het nie. Frankryk het nie 'n plebissiet geduld soos op daardie stadium deur die Volkebond toegestaan is in sommige Duitse gebiede nie.
Na die Eerste Wêreldoorlog is die vestiging van Duitse identiteit in Elsas omgekeer. Duitsers wat hulle na 1871 in Elsas gevestig het, is verban. Frans het die amptelike en onderwystaal geword. Die région was nie onderworpe aan sommige van die veranderinge in Franse reg van 1871 tot 1919, soos die Wet op die Skeiding van die Kerk en die Staat nie.
Die Maginotlinie wat tussen 1930 en 1939 deur Frankryk gebou is het deur Elsas geloop. In September 1939 toe Hitler Pole binne geval het, is een derde van Elsas se bevolking summier na Perigord aan die ander kant van Frankryk geëvakueer. In Junie 1940 is die Maginotlinie maklik omseil en die région is in effek deur Nazi Duitsland geannekseer en heropgeneem in die Großdeutsches Reich (Groot-Duitse Ryk). Elsas is verenig met Baden, en Lotharinge met Saarland. Die Duitse regering het nooit oor die vraagstuk onderhandel of formeel anneksasie verklaar nie. Hoogduits was die enigste geoorloofde taal. 'n Honderd en veertig duisend mans tussen die ouderdom sewentien en agt-en-dertig, wat as die Malgré-nous (teen ons sin) bekend gestaan het, is deur die Duitse leër opgeroep en gedwing om teen hulle landgenote te veg.
Frankryk het weer beheer oor die oorloggeteisterde gebied verkry in 1944 en die beleid om Frans aan te moedig voortgesit. Van 1945 tot 1984 is die gebruik van Duits in koerante byvoorbeeld beperk tot 'n maksimum van 25%.
Elsas ná 1945
In 1949 is Straatsburg as setel van die nuutgestigte Europaraad gekies. Hierdie besluit het aan die beginpunt van Elsas se na-oorlogse "Europese tradisie" gestaan. Straatsburg is in 1979 ook as een van die twee setels van die Europese Parlement gekies (naas Brussel) sodat Elsas homself naas die Benelux-lande as kerngebied van die Europese Unie gevestig het. Die Europese Parlement het aanvanklik in die vergadersaal (Hémicycle) van die Europese Raad byeengekom en in 1999 sy eie gebou betrek.
Eers in die 1980's het die Wes-Duitse regering ingestem om skadeloosstelling aan Elsassers te betaal wat gedurende die Nasionaalsosialistiese besettingstyd gedwing is om diensplig in die Duitse weermag te doen. Geregtigdes het 'n eenmalige bedrag van gemiddeld DM 3 000 ontvang.
Die Elsassiese taal en kultuur is ná die oorlog deur die Franse owerheid gemarginaliseer sodat 'n groot deel van die bevolking na Frans as omgangstaal oorgeskakel het. Weens die strukturele veranderings in die plaaslike landbousektor, die vinnige verstedelikingsproses en immigrasie uit ander dele van Frankryk asook Italië, Portugal, Turkye en Noord-Afrika het die etniese samestelling van die bevolking ook verander.
Tans fungeer Frans as enigste amps- en onderwystaal. Steeds minder mense het kennis van Elsas se inheemse Alemanniese dialekte of Standaardduits, en dit is veral ouer inwoners wat Elsassiese Duits nog magtig is, of dit as omgangstaal besig. Nogtans het in 2010 48,1 persent van kinders in kleuter- en 91,1 persent van leerders in laerskole onderwys in Duits as vreemde taal ontvang. In middelskole het hierdie persentasie nog 73,2 persent beloop, in die hoogste standerds van hoërskole (lycées) net 15,4 persent. Hierdie persentasies is bo die gemiddeld van Frankryk.
Geografie
Die streek word in 'n aantal verskillende landskappe verdeel:
Elsas het 'n half-kontinentale klimaat met koue droë winter en warm somers. Daar is min neerslag aangesien die gebied in die weste deur die Vogese beskerm word. Dia stad Colmar het 'n sonnige mikroklimaat en is die tweede droogste stad in Frankryk met 'n jaarlikse neerslag van slegs 550 mm, wat dit ideaal maak vir vin d'Alsace (Elsas wyn).
Ekonomie
In ekonomiese opsig word Elsas onder die mees dinamiese en welvarendste streke in Frankryk gereken. Sy ligging teen die Ryn en sy moderne infrastruktuur verseker dat die streek voordeel kan trek uit sy integrasie in een van Europa se ekonomiese spilpunte waar handelstrome uit die noorde en suide gehanteer word.
Die florerende nywerheidsektor, met onder mer motorvervaardiging en petrochemiese aanlegte, dra tans sowat dertig persent by tot Elsas se bruto binnelandse produk (BBP). Met sy oop ekonomie word Elsas onder die Franse streke met die grootste buitelandse beleggings gereken. Die dienstesektor is die belangrikste ekonomiese dryfkrag, onder Meer danksy die hoogs moderne biotegnogiebedryf. Landboubedrywighede fokus op wynbou en hop.
Taal
Teen die begin van die 21ste eeu is die taal wat die meeste in Elsas gepraat word Standaardfrans. Die tradisionele taal van die région is egter Elsasser Duits (Elsasser Duits: Elsässer-Ditsch), 'n Nederalemanniese dialek van Opperduits. Elsas is nou verwant aan sommige van die dialekte wat in Switserland gepraat word, soos Baselduits, en oorkant die Ryn in Duitsland. In die heel noordelike gedeelte van Elsas word daar ook Frankiese dialekte van Wes-Middelduits gepraat. Nie Elsasser Duits nog die Frankiese dialekte het enige amptelike status nie. Beide word egter tans erken as tale van Frankryk en kan as skoolvakke gekies word.
In 2001 het 61 persent van die inwoners van Elsas hulleself as Elsasser Duitssprekendes beskou. Slegs 'n kwart van die jongmense in Elsas gebruik egter nog af en toe die Alemanniese streektaal, en slegs vyf persent van skoolbeginners het 'n kennis van die Elsasser dialek. Anti-Duitse gevoel na die Tweede Wêreldoorlog het 'n skerp afname in geskrewe Duits tot gevolg gehad. Vandag is straatborde in Elsas is dikwels tweetalig in Frans en Elsasser Duits; soms word ook die ou Duitse straatname naas die nuwe Franse gebruik. Daar is nou ook dikwels plekname in Elsasser Duits naas die amptelike Franse name, soos in die geval van Steinbourg ("Steiweri" in Elsasser Duits).
In 'n paar valleie in die weste van Elsas teen die grens met Lotharinge, wat altyd buite die Germaanse invloed gebly het, word Lotharingse dialekte sedert die Middeleeue gepraat.
Sedert 1945 het die invloed van Standaardfrans in Elsas al hoe groter geword en die streek is vandag 'n hoofsaaklik Franssprekend. Hoewel Elsas baie keer gesien word as 'n tweetalige streek waar Frans en Elsasser Duits naas mekaar gepraat word, is Standaardfrans al hoe meer die taal wat tuis en by die werk gepraat word – met al hoe meer mense wat daarnaas goeie kennis van Standaardduits het. Duitsland is 'n belangrike buurman van Elsas en daar is meer as 70 000 oorgrens werkers wat bydra tot ouers se keuse om kinders eerder Standaardduits as die plaaslike dialek te leer. Standaardduits word ook op skool as 'n vreemde taal aangebied.
Sedert 1994 word tweetalige onderwys aangebied, insmoigge gevalle voilgense 'n volledig tweetalige model wat berus op drie beginsels: vroeë leer (van 3-jarige ouderdom), gelyke blootstelling aan beide tale (13 ure Duits, 13 ure Frans), wissel-stelsel, een taal, een onderwyser. Daar is wel 'n paar skole, veral kleuterskole, wat Elsasser Duits as onderrigtaal gebruik. Hoewel Duits by twee van Elsas se vier universiteite gestudeer kan word, word geen vakke in Duits aangebied nie.
Kookkuns, wyn en bier
Elsas se kostradisie word gekenmerk met gasvryheid en groot porsies. Elsas se kookkuns word sterk beïnvloed deur Duitse tradisies en varkvleis word in verskeie vorme gebruik. Tradisionele disse sluit in baeckeoffe (aartappeldis wat in 'n bakker se bakoond gebak word), tarte flambée of flammekueche (vlamkoek), choucroute (suurkool, Sûrkrût of sauerkraut met wors en charcuterie), en fleischnacka (vleis-en-pasta-rol). Die suide van Elsas, wat ook as Sundgau bekend staan, is bekend vir carpe frite (gebraaide karp). Soos in ander Alemanniese en Swabiese streke van Suid-Duitsland, die Duitstalige Switserland (hier bekend as spätzli) en westelike dele van Oostenryk word spätzle,'n bekende soort vermicelli, ook saam met sous as 'n hoofgereg bedien.
Soetgoed sluit in 'n groot verskeidenheid koekies genaamd brédalas en pain d'épice (gemmerbrood) wat in die feestydperk in Desember gebak en van Sint Nikolaasdag voorgesit word. Kougelhopf is so te sê die embleem van Elsas en Elsas-appeltert of La tarte au fromage blanc (kaaskoek) is ander bekende disse.
Elsas is 'n wynbougebied wat hoofsaaklik witwyne produseer. Die streek se wyne, wat 'n sterk Duitse invloed het, staan bekend as vins d'Alsace. Die streek produseer van die hoogaangeskrewe Rieslings. Dit is die enigste gebied in Frankryk wat meestal varietal wyne produseer, meestal van druifsoorte wat ook in Duitsland verbou word soos Gewürztraminer, Riesling, Muskaat, Savagnin, Pinot Blanc, Klevener de Heiligenstein en Pinot Gris wat ook as Tokay d'Alsace bekend staan. L'Edelzwicker is 'n versnitwyn wat uit verskeie variëteite gemaak word. Le Crémant d'Alsace is 'n wit vonkelwyn. Pinot noir is die enigste rooiwyn wat in die streek geproduseer word.
Elsas is ook die hoof bier-produserende streek van Frankryk, veral danksy die brouerye in en om Straatsburg. Bekende bierhandelsmerke sluit in Kronenbourg, Fischer, Heineken, Météor en Kanterbräu in. Hops word in Kochersberg en in noordelike Elsas verbou.
Schnapps word ook tradisioneel in Elsas vervaardig, maar dit is aan die afneem aangesien die aantal distilleerders minder algemeen is en die verbruik van tradisionele, sterk alkoholiese drankies aan die af neem is.
Aloe cremnophila
Aloe cremnophila is 'n aalwyn wat endemies aan Somalië is waar dit in die noorde voorkom.
Piet my niggie
Piet my Niggie is 'n Afrikaanse rolprent wat in 1964 vrygestel is en in swart en wit geskiet is. Frederik Burgers was in die hoofrol. Die regisseur was Jan Perold.
Genre
Die rolprent is 'n komedie.
Spelers
en andere.
Storielyn
Dit is die verhaal van 'n skooljuffrou by die Tallermantrust Volkskool. Die trustee van die skool sien dat sy seun besig is om ballet te leer. Hy eis die aanstelling van 'n mans onderwyser wat die seuns kan leer rugby speel. So 'n onderwyser is egter skaars en die ander personeel oorreed juf. Salome van der Merwe, die ballet onderwyseres, om die onderwyser mnr. Piet van der Merwe te word. Die voortreflike spel van Frederik Burgers, wat albei rolle uitmuntende vertolk, sorg vir menige lagwekkende insidente.
Henri Matisse
Henri-Émile-Benoît Matisse (31 Desember 1869 – 3 November 1954) was 'n Franse kunstenaar, bekend vir sy gebruik van kleur en sy vloeiende en oorspronklike ontwerptekenkuns. Hy was 'n tekenaar, afdrukmaker en beeldhouer, maar is primêr bekend as 'n skilder. Matisse word algemeen beskou, saam met Pablo Picasso en Marcel Duchamp, as een van die drie kunstenaars wat gehelp het om die rewolusionêre ontwikkelings in die beeldende kunste te definieer tydens die aanvangsdekades van die twintigste eeu, verantwoordelik vir beduidende ontwikkeling in die skilderkuns en beeldhouwerk. Hoewel hy aanvanklik gebrandmerk is as 'n Fauve (Frans vir wilde dier), is hy in die 1920's toenemend geprys as 'n fakkeldraer van die klassieke tradisie in die Franse skilderkuns. Sy bemeestering van die ekspressiewe taal van kleur en tekenwerk, vertoon in 'n versameling van werke wat oor 'n halwe eeu strek, verwerf vir hom erkenning as 'n leidende figuur in moderne kuns.
Vroeë jare en opvoeding
In 1896 en 1897, besoek Matisse die Australiese skilder John Peter Russell op die eiland Belle Île langs die kus van Bretagne. Russell stel hom bekend aan Impressionisme en die werk van van Gogh, wat 'n vriend van Russell was maar op daardie tydstip nog totaal onbekend. Matisse se styl verander heeltemal, en hy sou laterjare sê "Russell was my leermeester, en Russell het die kleurteorie aan my verduidelik." In 1896 stal Matisse vyf skilderye uit in die salon van die Société Nationale des Beaux-Arts. Twee daarvan is deur die staat aangekoop.
Hy kry 'n dogter, Marguerite (gebore 1894), by die model Caroline Joblau. In 1898 trou hy met Amélie Noellie Parayre; die twee maak Marguerite saam groot en het saam ook twee seuns, Jean (gebore 1899) en Pierre (gebore 1900). Marguerite en Amélie het gereeld as modelle geposeer vir Matisse.
In 1898, onder advies van Camille Pissarro, gaan hy Londen toe om die skilderye van J. M. W. Turner te bestudeer en gaan op 'n reis na Korsika. Met sy terugkeer in Parys in Februarie 1899, werk hy langs Albert Marquet en saam met André Derain, Jean Puy, en Jules Flandrin. Matisse verdiep homself in die werk van ander en beland in die skuld weens die aankoop van werke van skilders wat hy bewonder. Die werke wat hy in sy huis gehang en vertoon het sluit in 'n gipsborsbeeld deur Auguste Rodin, 'n skildery van Paul Gauguin, 'n tekening deur Vincent van Gogh en Paul Cézanne se Drie baaiers. In Cézanne se insig van prentstruktuur en kleur, vind Matisse sy vernaamste inspirasie.
Baie van Matisse se skilderye van 1898 tot 1901 maak gebruik van 'n Divisionistiese tegniek wat hy aangeneem het na die lees van Paul Signac se essay, "D'Eugène Delacroix au Néo-impressionisme". Sy skilderye van 1902–1903, 'n tydperk van materiële swaarkry vir die kunstenaar, is betreklik droewig en openbaar 'n besorgdheid met vorm. Met sy eerste probeerslag in die beeldhoukuns, 'n replika van Antoine-Louis Barye, in 1899, dompel hy baie van sy energie in kleiwerk, en voltooi Die Slaaf in 1903.
Fauvisme
Fauvisme as 'n styl het omstreeks 1900 begin en tot ná 1910 geduur. Die beweging self was net 'n paar lank jaar aktief, 1904–1908, en daar was drie uitstallings. Die leidende figure in die beweging was Matisse en André Derain. Matisse se eerste solo-uitstalling was by Ambroise Vollard se galery in 1904, en sonder veel sukses. Sy liefde vir helder en ekspressiewe kleur het eers meer duidelik kenbaar na vore getree na die somer van 1904 waartydens hy in Saint-Tropez geskilder het saam met die neo-impressioniste Signac en Henri Edmond Cross. In daardie jaar lewer hy sy belangrikste neo-impressionistiese werk, Luxe, Calme et Volupté. In 1905 reis hy weer suidwaarts om in Collioure saam met André Derain te werk. Sy skilderye uit die tydperk is gekenmerk deur plat vorms en gekontroleerde lyne. Hy gebruik ook pointillisme in 'n minder gestrenge mate as voorheen.
In 1905 stal Matisse en 'n groep kunstenaars, nou bekend as "Fauves," saam uit in 'n kamer in die Salon d'Automne. Die werke druk emosie uit met wilde en dikwels strydige kleure, sonder agting vir die onderwerp se natuurlike kleure. Matisse stal Die oop venster en La femme au chapeau (Vrou met die hoed) uit by die Salon. Kritikus Louis Vauxcelles beskryf die werk met die opmerking "Donatello parmi les fauves!" (Donatello tussen die wilde diere), verwysend na 'n Renaissance-agtige beeldhouwerk wat die kamer met hulle versameling gedeel het. Sy opmerking verskyn op 17 Oktober 1905 in Gil Blas, 'n dagblad, en word 'n destydse populêre sêding. Die uitstalling ontvang wrang kritiek—"'n Blik verf is in die gesig van die publiek gegooi" sê die kritikus Camille Mauclair—maar ook enkele gunstige resensies. Wanneer die skildery wat uitgesonder is vir spesiale afkeuring, Matisse se Vrou met 'n hoed, gekoop word deur Gertrude en Leo Stein, verbeter die beleërde kunstenaar se moraal aansienlik.
Matisse word erken as die leier van die Fauves, saam met André Derain; die twee was vriendskaplike mededingers, elk met sy eie volgelinge. Ander lede was Georges Braque, Raoul Dufy en Maurice de Vlaminck. Die simbolis Gustave Moreau (1826–1898) was die beweging se inspiratoriese leermeester; as 'n professor by die École des Beaux-Arts in Parys, het hy studente gedruk om buite die lyne van formaliteit te dink en hulle eie sienings te volg.
In 1907 het Guillaume Apollinaire, na kommentaar oor Matisse in 'n artikel gepubliseer in La Falange, gesê, "Ons is nie hier in die teenwoordigheid van 'n oordadige of ekstreme onderneming nie: Matisse se werk is uiters redelik." Maar Matisse se werk uit daardie tyd het ook heftige kritiek ontlok, en dit was vir hom moeilik om vir sy gesin te sorg. Sy opspraakwekkende 1907 skildery Nu bleu was in beeld verbrand by die Armory Show in Chicago in 1913.
Matisse het 'n lang verbintenis met die Russiese kunsversamelaar Sergei Shchukin gehad. Hy skilder een van sy vernaamste werke, La Danse (Die dans), spesiaal vir Shchukin as deel van 'n tweedelige-skilderopdrag, waarvan die ander skildery Musiek (1910) is. 'n Vroeëre weergawe van La Danse (1909) is in die versameling van die Museum of Modern Art in New York.
Gertrude Stein, Académie Matisse en die Cone susters
Rondom April 1906 ontmoet hy Pablo Picasso, wat twaalf jaar jonger as Matisse was. Die twee word lewenslange vriende asook mededingers en word dikwels vergelyk; 'n belangrike verskil tussen hulle was dat Matisse uit die natuur geneem en geskilder het, terwyl Picasso veel meer geneig was om vanuit sy verbeelding te werk. Die onderwerpe die meeste deur die twee kunstenaars geskilder was vrouens en stillewes, met Matisse wat meer eerder sy figure in 'n ten volle gerealiseerde interieur sou plaas. Matisse en Picasso is die eerste keer saamgebring by die salon van Gertrude Stein en haar metgesel Alice B. Toklas. Gedurende die eerste dekade van die twintigste eeu was Amerikaners in Parys— Gertrude Stein, haar broers Leo Stein, Michael Stein en Michael se vrou Sarah Stein—belangrike versamelaars en ondersteuners van Matisse se skilderye. Benewens Gertrude Stein se twee Amerikaanse vriende van Baltimore, het die Cone susters, Claribel en Etta, groot beskermhere geword van Matisse en Picasso, en versamel honderde van hul skilderye en tekeninge. Die Cone-versameling word nou in die Baltimore Museum of Art uitgestal.
Terwyl talle kunstenaars die Stein-salon besoek het, is heelwat van hierdie kunstenaars nooit verteenwoordig teen die mure van 27 Rue de Fleurus nie. Waar Renoir, Cézanne, Matisse en Picasso se werke Leo en Gertrude Stein se versamelings oorheers het, het Sarah Stein se versameling Matisse veral benadruk.
As tydgenote van Leo en Gertrude Stein het Matisse en Picasso deel geword van hulle sosiale kringe en gereeld die byeenkomste bygewoon wat op Stardagaande by 27 Rue de Fleurus plaasgevind het. Gertrude skryf die begin van die Saterdagaandbyeenkomste toe aan Matisse en maak die opmerking: Onder Pablo Picasso se kennisse wat ook gereeld die Saterdagaande bygewoon het, was: Fernande Olivier (Picasso se minnares), Georges Braque, André Derain, die digters Max Jacob en Guillaume Apollinaire, Marie Laurencin (Apollinaire se minnares en kunstenaar in eie reg) en Henri Rousseau.
Sy vriende het die Académie Matisse in Parys op die been gebring en gefinansier, 'n private nie-kommersiële skool waar Matisse jong kunstenaars onderrig het. Dit was in werking van 1907 tot 1911. Hans Purrmann en Sarah Stein was onder sy verskeie mees lojale studente.
Na Parys
In 1917 verhuis Matisse na Cimiez aan die Franse Riviera, 'n voorstad van Nice. Sy werke van die dekade wat volg op sy verhuising, toon 'n versagting en meer ontspanne benadering. Hierdie "terugkeer na orde" is kenmerkend van baie kunswerke in die tydperk na die Eerste Wêreldoorlog, en kan vergelyk word met die neoklassisme van Picasso en Igor Stravinsky, en die terugkeer na die tradisionalisme van Derain. Sy orientalistiese odalisk-skilderye is kenmerkend van die tydperk; terwyl die werk gewild was, het sommige kontemporêre kritici dit oppervlakkig en dekoratief gevind.
In die laat 1920's het Matisse weer merkbaar betrokke geraak by aktiewe samewerking met ander kunstenaars. Hy werk nie net saam met Fransmanne, Nederlanders, Duitsers en Spanjaarde nie, maar ook 'n paar Amerikaners en onlangse Amerikaanse immigrante.
Na 1930 het 'n nuwe ywer en dapperder vereenvoudiging in sy werk verskyn. Die Amerikaanse kunsversamelaar Albert C. Barnes oortuig hom om 'n groot muurskildery te verf vir die Barnes-stigting, La Danse II (Die dans II), wat in 1932 afgehandel is; die stigting besit 'n paar dosyn ander Matisse skilderye. Hierdie skuif na vereenvoudiging en 'n voorskaduwing van die uitknipseltegniek is ook bemerkbaar in sy skildery Large Reclining Nude (1935). Matisse verf etlike maande aan hierdie skildery en dokumenteer sy vordering met 'n reeks van 22 foto’s wat hy aan Etta Cone stuur.
Die oorlogsjare
Matisse word bewonder en herhaaldelik na verwys deur die Griekse digter en Nobelpryswenner Odysseas Elytis. Elytis is aan Matisse bekendgestel deur hulle gemeenskaplike vriend Tériade, tydens sy werk aan die uitknipsels. Matisse het die eetkamermuur geverf in Tériade se huis, die Villa Natacha in Saint-Jean-Cap-Ferrat, wat Elytis ook in sy gedigte noem.
Matisse, deur en deur nie-polities, was geskok na die nuus dat sy dogter Marguerite, wat aktief was in die Résistance gedurende die oorlog, gemartel is (amper tot die dood) in 'n Rennes-gevangenis en gevonnis is na die Ravensbrück-konsentrasiekamp. (Marguerite spring verdere gevangeskap vry deur te ontsnap van 'n trein op pad na Ravensbrück, wat gestop is na 'n Geallieerde lugaanval; sy oorleef in die woud tot met haar redding deur mede-versetters. )
Matisse se student Rudolf Levy is 1944 dood in die Auschwitz-konsentrasiekamp.
Laaste jare
In 1951 handel Matisse 'n vier-jaar projek af vir die ontwerp van die binnekant, die glasvensters en dekorasies van die Chapelle du Rosaire de Vence, wat dikwels na verwys word as die Matisse-kapel. Die projek is die gevolg van 'n noue vriendskap tussen Matisse en Suster Jacques-Marie, ten spyte van die feit dat hy 'n ateïs was. Hy het haar aangestel as verpleegster en model in 1941 voor sy 'n dominikaanse non geword het. Hulle ontmoet weer in Vence en begin hul samewerking volgens 'n storie oorvertel in haar boek van 1992 Henri Matisse: La Chapelle de Vence en in die dokumentêr van 2003 "A Model for Matisse".
In 1952 vestig hy 'n museum gewy aan sy werk, die Matisse Museum in Le Cateau. Die museum hou tans die derde grootste versameling van Matisse se werke in Frankryk.
Matisse sterf aan 'n hartaanval op die ouderdom van 84 in 1954. He is begrawe in die begraafplaas van Monastère Notre Dame de Cimiez, naby Nice.
Nalatenskap
Die eerste skildery van Matisse wat deur 'n openbare versameling verkry is, was Stillewe met malvas (1910), uitgestal in die Pinakothek der Moderne.
Die pruimbloeisels, 'n 1948 skildery deur Henri Matisse, is op 8 September 2005 aangekoop vir die Museum of Modern Art deur Henry Kravis en die museum se nuwe president, Marie-Josée Drouin. Die beraamde prys was Amer. $25 miljoen. Dit is sedert 1970 nie deur die publiek te siene gekry nie. In 2002 word 'n Matisse-beeldhouwerk Nu couché I vir Amer. $9.2 miljoen verkoop, 'n rekord vir een van die kunstenaar se beeldhouwerke.
Matisse se dogter Marguerite het gereeld Matisse-studente bygestaan met insig oor sy werksmetodes en sy werke. Sy sterf in 1982 terwyl sy besig was met die samestelling van 'n katalogus van haar pa se werke.
Matisse se seun, Pierre Matisse (1900–1989), open 'n belangrike moderne kunsgalery in New York gedurende die 1930's. Die Pierre Matisse-galery, wat aktief was van 1931 tot 1989, verteenwoordig en vertoon talle Europese kunstenaars en 'n aantal Amerikaners en Kanadese in New York, dikwels vir die eerste keer. Hy stal Joan Miró, Marc Chagall, Alberto Giacometti, Jean Dubuffet, André Derain, Yves Tanguy, Le Corbusier, Paul Delvaux, Wifredo Lam, Jean-Paul Riopelle, Balthus, Leonora Carrington, Zao Wou Ki en Sam Francis uit, asook beeldhouers Theodore Roszak, Raymond Mason en Reg Butler, en verskeie ander belangrike kunstenaars, insluitend die werk van Henri Matisse.
Henri Matisse se kleinseun, Paul Matisse, is 'n kunstenaar en uitvinder en bly in Massachusetts. Matisse se agterkleindogter Sophie Matisse is ook 'n kunstenaar. Les Heritiers Matisse tree op as die amptelike boedel. Die Amerikaanse kopieregverteenwoordiger vir Les Heritiers Matisse is die Artists Rights Society.
Hoop
Hoop is die onsekere verwagting dat 'n bepaalde gewenste gebeurtenis sal plaasvind. Daar is twee teenoorgesteldes vir hoop: wanhoop, as die kans op die gewenste gebeurtenis skraal lyk, of vrees, as die (onsekere) verwagting 'n ongewenste gebeurtenis betref. Met valse hoop is die verwagting geheel en al op fantasie gebaseer, of op 'n gebeurtenis met 'n weglaatbaar kans om waar te word.
Hoop kan passief (soos 'n wens) of aktief wees. In die laaste geval word die kans op die gewenste gebeurtenis deur persoonlike inspanning vergroot. Vergelyk dit byvoorbeeld met 'n gevangene wat voortdurend aan sy ontsnapping werk. Daarteenoor kan die gevangene passief aanvaar dat hy nooit vry sal kom nie, en maar net wens dat die dag wel sal aanbreek.
Gentoo Linux
Gentoo Linux is 'n Linux-verspreiding wat ontwerp is om vinnig te wees, maklik om in stand te hou, en om geoptimiseer te wees vir die gebruiker se rekenaar. Meeste, indien nie alle, programme word gebou vanaf die bronkode, in teenstelling met meeste ander verspreidings wat slegs vooraf-geboude pakkette beskikbaar stel. Sekere groter sagtewarepakkette, soos LibreOffice en Mozilla Firefox word egter ook beskikbaar gemaak as vooraf-geboude weergawes vir sekere argitekture, as gevolg van die lang tyd wat dit neem vir hierdie pakkette om vertaal te word. Om sagteware te installeer word die Portage-stelsel gebruik, wat spesifiek vir Gentoo ontwerp is.
Tasneem Motara
Tasneem Motara (gebore 7 Desember 1982) is 'n Suid-Afrikaanse politikus en lid van die African National Congress. Sy dien sedert Mei 2019 as die Gautengse LUR vir infrastruktuurontwikkeling en eiendomsbestuur en is 'n lid van die Gauteng provinsiale wetgewer. Sy het as 'n afgevaardigde van die Nasionale Raad van Provinsies vanaf Mei 2014 en Mei 2019 gedien. Motara het vir Gauteng verteenwoordig en was die hoofsweep van die provinsiale afvaardiging.
Politieke loopbaan
Motara het in 2000 by die ANC-jeugliga se tak in Benoni aangesluit. Sy het al op die uitvoerende komitees van verskeie wyke en takke gedien. Sy dien tans as lid die ANC se plaaslike uitvoerende komitee in Ekurhuleni. Motara was ook aktief in die South African Students Congress.
Na die algemene verkiesing van Mei 2014 is Motara verkies om Gauteng in die Nasionale Raad van Provinsies, die hoërhuis van die Suid-Afrikaanse parlement, te verteenwoordig. Sy is as hoofsweep van die provinsiale afvaardiging aangestel. In Junie 2018 het die parlementêre moniteringsgroep 'n verslag oor die ouderdomme van parlementslede uitgereik. In die verslag is Motara aangewys as die sewende jongste parlementslid asook die jongste ANC LP van albei huise.
In die Mei 2019-verkiesing is Motara tot die Gauteng provinsiale wetgewer verkies. Sy is op 22 Mei as 'n lid van die wetgewer ingehuldig. Premier David Makhura het haar as die LUR vir infrastruktuurontwikkeling en eiendomsbestuur aangestel en sy is op 30 Mei ingesweer.
Persoonlike lewe
In Januarie 2018 het Motara aangekondig dat sy MIV-positief is. Sy het op 3 Julie 2020 vir Covid-19 positief getoets.
Antonio Coello
Antonio Coello (26 Oktober 1611, Madrid - 20 Oktober 1652, Madrid) was 'n Spaanse dramaturg en digter. Hy betree die huishouding van die Hertog van Alburquerque, en na 'n paar jaar diens in die leër ontvang hy die Orde van Santiago in 1648. Hy was 'n gunsteling van Filippus IV, wat na bewering met hom saamgewerk het; hierdie bewering kan nie bevestig word nie, maar daar is voldoende bewyse van Coello se samewerking met Pedro Calderón de la Barca, Francisco de Rojas Zorrilla, Antonio de Solís y Ribadeneyra en Luís Vélez de Guevara, die mees vooraanstaande dramaturge van die tyd.
Volgens die elfde uitgawe van die Encyclopædia Britannica is die beste van sy oorspronklike toneelstukke, Los Empenos de seis horas, " 'n uitstekende voorbeeld van geanimeerde dialoog." Dit is verkeerdelik aan Calderón toegeskryf; dit is aangepas deur Samuel Tuke onder die titel The Adventures of Five Hours, en is deur Pepys beskryf as beter as Othello. Coello is op 20 Oktober 1652 oorlede, kort na sy benoeming tot 'n pos in die huishouding van Philip IV.
Koraalnaakslak
Die Koraalnaakslak (Phyllodesmium serratum) is 'n seedier wat voorkom aan die suid- en ooskus van Suid-Afrika. Die slak word tot 4 cm lank. Die slak het nie 'n skulp nie. Die liggaam is oortrek met lang, helderrooi of oranje kleurige uitsteeksels met 'n neonblou glans. Daar is 'n wit streep wat op die rug loop van kop tot tone. Die helder kleure waarsku roofdiere dat hulle giftig mag wees of sleg mag proe. Die slak leef in rotspoele en benedegetyriwwe. Hulle vreet seewaaiers en sponse.
Mark Dignam
Mark Dignam (20 Maart 1909 – 29 September 1989) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Sword of Lancelot (1963) en The Taming of the Shrew (1967), en in die televisiereekse Heidi (1959) en The Rise and Fall of César Birotteau (1965).
Interskole
Interskole is 'n gewilde Suid-Afrikaanse sportaktiwiteit waartydens twee of meer skole in verskillende sportitems meeding. Die byeenkoms is hoofsaaklik 'n atletiekbyeenkoms met verskeie nommers en 'n pawiljoen vol singende en aanmoedigende skoolkinders. Ander sporte soos rugby, netbal en tennis, wat ook gewilde skoolsporte is, kan by die kompetisie ingesluit word. Verskillende kompetisies gebruik verskillende puntetoekenningstelsels. Sommige ken 'n gegewe aantal punte aan 'n skool toe vir elke nommer wat deur hulle gewen is, en ander ken punte in dalende orde vir die rangresultate van die skole per nommer. Sommige kompetisies se uitslag word deur slegs een nommer bepaal — byvoorbeeld dat die wenner van die eersterugbyspan se wedstryd ook die wenner van die gehele kompetisie is.
Hans Buchner
Buchner was 'n student van Paul Hofhaimer, en het moontlik vir keiser Maximilian I, keiser van die Heilige Romeinse Ryk, gewerk in Hofhaimer se afwesigheid. Vanaf 1506 werk hy in Constance as die orrelis vir die katedraal. Sy verhouding met Heinrich Isaac is onduidelik, maar drie van die verse wat hy getoonset het kan gevind word in dieselfde transposisies as die Choralis Constantinus (hy het ook die Victimae paschali laudes getoonset, terwyl Isaac 'n ander Paas-sekwensie gebruik het, die Laudes salvatori). Toe die biskop in die loop van die Reformasie gedwing is om sy setel na Meersburg te verskuif het Buchner hom gevolg ten einde in sy pos voort te gaan, terwyl hy 'n woning in Konstanz behou het. In 1529 doen hy aansoek om 'n pos by Speyer, maar eis blykbaar 'n te hoë salaris. Hy is dikwels gevra om nuwe orrels te ondersoek, soos dié van Zurich en Heidelberg.
Sy belangrikste nalatenskap is die Fundamentbuch, 'n versameling bestaande uit orrelmusiek wat ook 'n inleiding bevat tot speeltegnieke en improvisasie. Buchner se Versamelde Orrelwerke (Sämtliche Orgelwerke) is deur Jost Harro Schmidt geredigeer as volumes 54 & 55 van Das Erbe deutscher Musik (Litolff/Frankfurt, 1974). Onder sy leerlinge was die Switserse orrelis en komponis Fridolin Sicher.
Jeremy Sumpter
Jeremy Sumpter (gebore 5 Februarie 1989) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Frailty (2001), Peter Pan (2003), en Soul Surfer (2011), en in die televisiereeks Friday Night Lights (2006).
Erica mira
Erica mira is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Jessi Klein
Jessi Klein (gebore 17 Augustus 1975) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Saturday Night Live (1975), Samantha Who? (2007), Inside Amy Schumer (2013), en Transparent (2014).
2002 Super 12-seisoen
Die 2002 Super 12-seisoen het in Februarie 2002 afgeskop met voorseisoenwedstryde wat van middel Januarie gespeel is. Dit het op 25 Mei ten einde geloop. Die skedule was oor ’n tydperk van 3½ maande met 69 wedstryde waarvan elke span een keer teen elk van die elf ander spanne gespeel het (in ’n rondomtalietoernooi) plus twee halfeindrondes en een eindronde. Elke span het een loslootjie oor die twaalf rondes gekry.
Hoyt Axton
Hoyt Axton (25 Maart 1938 – 26 Oktober 1999) was 'n Amerikaanse akteur en komponis. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Gremlins (1984), Encino Man (1992), Forrest Gump (1994), en Tropic Thunder (2008).
Spikkelseehaas
Die Spikkelseehaas (Aplysia oculifera) is 'n naakslak wat voorkom aan die suid- en ooskus van Suid-Afrika en word tot 15 cm groot. Die liggaamoppervlak is glad, bruingroen van kleur en oortrek met klein swart spikkels met wit in die middel. Die slak het prominente tentakels en die sekondêre tentakels lyk na ore. Hulle leef in baaie en riviermondings en vreet plante soos seewiere. Hulle is nagdiere.
Daily Maverick
Daily Maverick is 'n Engelstalige Suid-Afrikaanse aanlyn-dagkoerant wat in 2009 gestig is. Die redakteur is Branko Brkic en die uitgewer Styli Charalambous. Dit word deur 'n onafhanklike privaatmaatskappy bestuur. Luidens die Daily Maverick webwerf is die publikasie "'n unieke samestelling van nuus, inligting, analise en opinie, gelewer vanuit ons redaksiekantoor in Johannesburg, Suid-Afrika. Charalambous beweer dat die webwerf ook 'n platform vir fotojoernalisme beskikbaar stel, om lesers visuele insig te gee in wat aan die gebeur is in Suid-Afrika, Afrika en die wêreld. Bydraers sluit vryemark rubriekskrywer Ivo Vegter, konstitusionele regskenner Pierre de Vos, stigtende sekretaris-generaal van COSATU Jay Naidoo, aktivis Sisonke Msimang, en fotojoernalis Greg Marinovich in.
Daily Maverick is deel van die The Guardian se Afrika-netwerk.
Geskiedenis
Die Daily Maverick webwerf is teen laat Oktober 2009 openbaar gemaak. Die naam en waardes word afgelei van dié van Maverick (Engels vir alleenloper of dissident), 'n eertydse besigheidstydskrif wat deur Brkic vanaf 2005 tot 2008 gepubliseer is. Dit is beïnvloed deur die Amerikaanse nuus-webwerwe The Daily Beast en The Huffington Post. Brkic is in Joego-Slawië gebore en het in 1991 na Suid-Afrika verhuis.
Arthur Aylesworth
Arthur Aylesworth (12 Augustus 1883 – 26 Junie 1946) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dames (1934), The Plot Thickens (1936), King of the Underworld (1939), en Brigham Young (1940).
Daily Maverick
Geskiedenis
Die tegnologie-entrepreneur Alan Knott-Craig jr. was Daily Maverick se eerste belegger. Hy het ook Brkic aan Charalambous voorgestel. In sy boek Mobinomics, skryf hy:
'n Vorige adjunkredakteur, Phillip de Wet, wat sedert sy ontstaan by die Daily Maverick betrokke was, en ook adjunkredakteur van die Maverick tydskrif van 2005 tot 2008 was, het die span teen laat 2011 verlaat. Mederedaktrise Ranjeni Munusamy het in 2012 vir die publikasie begin skryf.
Besigheidsmodel
Sedert die stigting in 2009 het die publikasie daarop gefokus om oorspronklike inhoud van hoë kwaliteit beskikbaar te stel. Inhoud is gratis beskikbaar vir internetgebruikers, sonder enige betaalsperrings (Engels: paywall) en word deur advertensies befonds. Sy aanlynbemarkingsmodel berus op netjiese en nie-steurende advertensies in die vorm van 'n enkele groot vaandeladvertensie per blad, wat onafhanklik van redaksionele inhoud verskyn.
Teen September 2012 het die Daily Maverick-span 20 voltydse joernaliste en redaksiepersoneel ingesluit, sowel as 'n uitgebreide netwerk van opinieskrywers.
Grysvetsak
Die Grysvetsak (Kyphosus bigibbus) is 'n vis wat in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee, Oman en van Maputo tot by Valsbaai voorkom. In Engels staan die vis bekend as die Grey chub.
Voorkoms
Die vis se kop en lyf is silwergrys, die skubbe se rante is bruin wat horisontale lyne op die liggaam vorm. Die operkulum se rant is donkerbruin terwyl daar twee bruin skuins strepe afwaarts loop van die mond tot by die pektorale vinne. Die vis word 75 cm lank en 10 kg swaar.
Habitat
Die vis kom in vlak koraal- en rotsriwwe voor. Hulle is grootliks herbivore, partykeer vreet hulle alge saam in groot groepe. Dit is 'n gewilde eetvis.
Toringskulpslak
Die Toringskulpslak (Turritella carinifera) is 'n ongewerwelde seeslak wat aan die hele kus van Suid-Afrika voorkom en word tot 7 cm lank. Dit staan ook as die Skroefskulpslak bekend. Die slak se dop is 'n verlengde, gepunte skulp met 'n duidelike rif in die middel van elke winding. Die slak word onder rotse op die strand of op rotse in vlakker, benedegety waters aamgetref. Voeding - die slak stoot lang, taai drade in die stroom uit om kosdeeltjies te vang.
As, België
As is 'n Belgiese dorp en munisipaliteit in die ooste van die Vlaamse provinsie Limburg. Die munisipale gebied het 'n oppervlakte van 22 km² en sowat 8 000 inwoners (2011).
Die eerse steenkool van Limburg is in 1901 hier gevind.
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van As:
As-Centrum, Cité Cockerill, Dennengaerde, Niel-bij-As, Statiewijk, Ter Heide, Witte dorp en Zevenhuizen.
Aloe cryptoflora
Aloe cryptoflora is 'n aalwyn wat endemies aan Madagaskar is waar dit in die sentrale gedeelte voorkom.
Gabriel Sunday
Gabriel Sunday is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Year One (2009), Taking Woodstock (2009), en Archie's Final Project (2009).