cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Buiteaardse lewe
Eksoplanete
Op 24 April 2007 het wetenskaplikes by die Europese Suidelike Sterrewag in La Silla, Chili, gesê hulle het die eerste aardagtige eksoplaneet ontdek. Die planeet, bekend as Gliese 581 c, se wentelbaan is in die bewoonbare sone van sy moederster, Gliese 581, ’n rooidwerg sowat 20,5 ligjare van die Aarde af. Daar is aanvanklik geglo die planeet het vloeibare water, maar onlangse rekenaarsimulasies van Gliese 581 c se klimaat deur Werner von Bloh en sy span by die Duitse Instituut vir Klimaatimpaknavorsing dui daarop dat koolstofdioksied en metaan in die atmosfeer ’n weghol-kweekhuiseffek skep. Dit sal die planeet verhit tot oor die kookpunt van water (100 °C), en dus sal lewe onwaarskynlik wees. Wetenskaplikes konsentreer nou op Gliese 581 d, wat net buite die ster se tradisionele bewoonbare sone lê. In Mei 2011 het navorsers voorspel die planeet val nie net in die bewoonbare sone nie, maar is groot genoeg vir ’n stabiele atmosfeer van koolstofdioksied en "warm genoeg om oseane, wolke en reën te hê", volgens die Franse Nasionale Sentrum vir Wetenskaplike Navorsing.
In Desember 2011 het Nasa bevestig dat Kepler-22b, wat 600 ligjare van die Aarde af is en ’n radius van 2,4 keer dié van die Aarde het, moontlik die naaste aan die Aarde kom wat betref grootte en temperatuur.
Sedert 1992 is 'n paar duisend eksoplanete in die Melkweg ontdek. en dit sal in die komende jare na verwagting grootliks toeneem. Hulle grootte wissel van aardgrootte-planete tot planete groter as Jupiter. Omdat die Kepler-ruimteteleskoop drie oorgange van ’n planeet voor sy ster moet waarneem om dit as ’n kandidaat-eksoplaat te bevestig, kon dit nog net planete identifiseer wat teen ’n redelike vinnige tempo om hul sterre wentel. Ondanks dié suksesse beteken die metode van oorgang wat Kepler gebruik dat planete se wentelbaan teen ’n klein inklinasie tot die siglyn van die waarnemer moet wees – dit beteken die moontlikheid om ’n planeet van die Aarde se grootte en wentelradius om ’n verafgeleë ster te ontdek is net 0,47%. Die getal planete wat Kepler kan opspoor, is dus net ’n klein deeltjie van die planete wat in die Melkweg kan bestaan.
Die Drake-vergelyking
Dr. Frank Drake, ’n sterrekundige en astrofisikus van die Universiteit van Kalifornië in Santa Cruz het in 1961 die Drake-vergelyking geskep. Hierdie omstrede vergelyking skat die getal intelligente beskawings in die Melkweg op grond van die volgende faktore:
Dit is:
Kritiek op die Drake-vergelyking was hoofsaaklik dat dit op gissings berus; dus kan dit nie gebruik word om tot enige werklike gevolgtrekking te kom nie. Die vergelyking was egter nie bedoel as wetenskaplike feite nie, maar as ’n manier om dialoog oor hierdie onderwerpe aan te wakker. Dan val die fokus op hoe om dit eksperimenteel op te volg. Drake het juis die vergelyking geformuleer as ’n besprekingsagenda op ’n ruimtekonferensie.
Drake het die vergelyking gebruik om te skat dat daar sowat 10 000 planete in die Melkweg is wat intelligente lewe bevat met die moontlike vermoë om met die Aarde te kommunikeer.
Esperiopsis papillata
Esperiopsis papillata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Maia Brewton
Maia Brewton (gebore 30 September 1977) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Back to the Future (1985) en Adventures in Babysitting (1987), en in die televisiereekse Lime Street (1985) en Parker Lewis Can't Lose (1990).
Esperiopsis papillata
Die spons behoort tot die genus Esperiopsis en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1880 deur G.C.J. Vosmaer.
Buiteaardse lewe
Die Drake-vergelyking
Gebaseer op waarnemings van die Hubble-ruimteteleskoop, is daar minstens 125 miljard sterrestelsels in die waarneembare heelal. Daar word geskat minstens 10% van alle sonagtige sterre het planete, en dus is daar 6,25×1018 sterre met planete in die waarneembare heelal. As ’n mens aanneem net een uit elke miljard sterre het planete met lewe, sal daar 6,25×109 (6,25 miljard) planeetstelsels in die waarneembare heelal wees wat lewe kan onderhou.
Die oënskynlike weerspreking tussen die hoë skattings van planete wat lewe kan onderhou en die gebrek aan bewyse daarvoor of kontak met hulle, staan bekend as die Fermi-paradoks.
Antieke en Middeleeuse idees
In antieke tye is algemeen aanvaar die kosmos bestaan uit "baie wêrelde" wat deur intelligente, niemenslike lewensvorme bewoon word, maar hierdie "wêrelde" was mitologies van aard en nie geskoei op die heliosentriese begrip van die Sonnestelsel of die idee dat die Son net een van baie sterre is nie. ’n Voorbeeld is die 14 Loka van die Hindoe-kosmologie of die Nege Wêrelde van die Oud-Noorse mitologie.
Die Son en Maan is dikwels beskou as bewoonde wêrelde in so ’n konteks, of as die voertuie (strydwaens of bote) van die gode, soos dié van die songod Ra in die Egiptiese mitologie.
Boeddhiste- en Hindoe-oortuigings van eindeloos herhalende siklusse van die lewe wat "Samsara" genoem is, het gelei tot beskrywings van veelvoudige wêrelde en die geloof dat daar baie heelalle is.
Volgens die Joodse Talmoed is daar minstens 18 000 ander wêrelde, maar min inligting word verskaf oor die aard daarvan en of hulle fisiek of spiritueel is. In die 18de eeu is geglo buiteaardse wesens bestaan en dat van hulle intelligent is, asook dat hulle sal verskil van mense "net soos wat seediere verskil van landdiere".
Toe die Christendom deur die Weste versprei, is die Ptolemeïese oortuiging van geosentriese kosmologie (dat die Aarde die middelpunt van die heelal is), wyd aanvaar en hoewel die kerk nooit ’n amptelike verklaring oor die kwessie van buiteaardse lewe uitgereik het nie, was die oortuiging dat dit ’n dwaalleer is. In 1277 het die biskop van Parys wel gesê God "kon" meer as een wêreld geskep het (vanweë sy almag). Oortuigings dat buiteaardse lewe bestaan, was egter skaars.
Vroegmoderne tydperk
Denkrigtings het verander met die uitvinding van teleskope en die Koperniese aanslag op geosentriese kosmologie. Toe dit eers duidelik word die Aarde is net een van tallose hemelliggame in die heelal, het die teorie van buiteaardse lewe ’n onderwerp van bespreking in die wetenskapgemeenskap geword. Die bekendste vroegmoderne voorstander van sulke idees was die Italiaanse filosoof Giordano Bruno, wat in die 16de eeu gemeen het daar is ’n oneindige heelal waarin elke ster deur sy eie planeetstelsel omring word. Hy het geskryf die ander wêrelde "het nie minder deug of ’n ander aard as ons Aarde nie" en dat dit nes die Aarde "diere en bewoners bevat".
In Barok-letterkunde soos Die State en Ryke van die Maan deur Cyrano de Bergerac, is buiteaardse beskawings uitgebeeld as humoristiese of ironiese parodieë op die Aardse lewe.
Die moontlikheid van buiteaardse lewe het ’n onderwerp van gissings gebly namate wetenskaplike ontdekkings toegeneem het. William Herschel, die ontdekker van Uranus, was een van die sterrekundiges van die 18de en 19de eeu wat oortuig daarvan was dat die Sonnestelsel, en dalk ander sterrestelsels, wel buiteaarde lewe het. Ander bekendes uit dié tyd wat met hom saamgestem het, sluit in Immanuel Kant en Benjamin Franklin. Tydens die hoogtepunt van die Verligting is selfs die Son en Maan beskou as kandidate vir buiteaardse lewe.
19de eeu
Bespiegelings oor lewe op Mars het in die laat 19de eeu toegeneem ná die teleskopiese waarneming deur sommige mense van oënskynlike Mars-kanale – iets wat later optiese illusies blyk te gewees het. Desondanks het die Amerikaanse sterrekundige Percival Lowell in 1895 sy boek Mars gepubliseer, gevolg deur Mars and its Canals in 1906, waarin hy voorstel die kanale is die werk van ’n uitgestorwe beskawing. Dit het daartoe gelei dat die Britse skrywer H.G. Wells The War of the Worlds in 1897 geskryf het, waarin hy vertel van ’n inval van die Aarde deur Mars-bewoners wat vlug weens die planeet se opdroging.
Spektroskopiese ontledings van Mars het in 1894 in alle erns begin nadat die Amerikaanse sterrekundige William Wallace Campbell bewys het Mars se atmosfeer bevat nie water of suurstof nie. Teen 1909 het beter teleskope en die beste posisie van Mars sedert 1877 ’n besliste einde gebring aan die kanaalhipotese.
Wetenskapsfiksie het in die laat 19de eeu ontwikkel, hoewel dit nie toe so genoem is nie. Jules Verne se Around the Moon (1870) het ’n bespreking bevat oor die moontlikheid van lewe op die Maan, maar met die slotsom dat dit verlate is. Stories met buiteaardse wesens word onder meer gevind in Garrett P. Serviss se Edison's Conquest of Mars (1897). The War of the Worlds deur H.G. Wells is in 1898 gepubliseer en hierna het die idee van die verowering van die Aarde deur Mars-bewoners in die 20ste-eeuse popkultuur posgevat.
20ste eeu
In 1938 was daar ’n opskudding oor ’n radiodrama-weergawe van Wells se roman oor die Amerikaanse CBS-radionetwerk omdat dit glo by baie mense die indruk gewek het dat ’n werklike inval deur Mars-bewoners plaasvind.
Die oortuiging dat feitlik alle hemelliggame bewoon word, is getemper toe satelliete in die middel van die 20ste eeu ander liggame in die Sonnestelsel begin besoek, en teen die 1970's het die geloof in VVV's deel geword van randkulture wat verbind is met die paranormale, New Age-beweging ens. ’n Paar VVV-godsdienste het in die 1950's en 1970's ontstaan en van hulle, soos Sciëntologie (in 1953 gestig) en Raëlisme (in 1974 gestig), is steeds aktief.
Aan die wetenskaplike front is die moontlikheid van lewe op die Maan in die 1960's finaal die nekslag toegedien en in die 1970's het dit duidelik geword die meeste ander hemelligame in die Sonnestelsel huisves nie hoogs ontwikkelde lewe nie, hoewel die vraag of daar primitiewe lewe is, steeds relevant is. In die 1980's het Carl Sagan, Bruce Murray en Louis Friedman die Amerikaanse Planetary Society gestig, deels as ’n werktuig vir SETI-ondersoeke, en sedert die 1990's duur ’n soeke na radioseine uit die ruimte voort.
Onlangse geskiedenis
Die onvermoë van die SETI-program om ná dekades intelligente radioseine op te spoor het minstens gedeeltelik ’n demper geplaas op die optimisme van die begin van die ruimte-eeu. SETI is egter nie ’n aaneenlopende soektog na uitsluitlik radioseine nie; dit gebruik die bronne en mannekrag wat dit kan wanneer dit kan. Die program soek ook op ’n gegewe tyd na ’n beperkte reeks frekwensies.
In 2000 het die geoloog en paleontoloog Peter Ward en die astrobioloog Donald Brownlee ’n boek gepubliseer met die naam Rare Earth: Why Complex Life is Uncommon in the Universe. Daarin bespreek hulle die Seldsame Aarde-hipotese en beweer hulle aardagtige lewe is seldsaam in die heelal, terwyl mikrobiese lewe algemeen voorkom. Ward en Brownlee erken daar kan evolusie op ander planete voorkom wat nie gebaseer is op lewensnoodsaaklike aardse eienskappe (soos DNS en koolstof) nie. Die moontlikheid van mikrobiese lewe in die ruimte is nie so omstrede onder wetenskaplikes nie, maar daar is nog geen direkte bewyse gevind dat dit wel bestaan nie. Daar is wel indirekte bewyse vir die bestaan van primitiewe lewe op Mars, maar die gevolgtrekkings wat van sulke bewyse afgelei moet word, is omstrede.
Die teoretiese fisikus Stephen Hawking het in 2010 gemaan dat die mens nie buiteaardese wesens moet probeer kontak nie. Hy het gewaarsku sulke wesens kan die Aarde plunder vir lewensbronne. Hy het gesê dit kan wees soos toe Columbus in Amerika geland het, wat tot nadeel gestrek het van die inheemse volke. Wetenskaplikes by Nasa en die Penn-staatsuniversiteit het in April 2011 ’n artikel gepubliseer waarin hulle die vraag behandel: Sal kontak met buiteaardse wesens voordelig of nadelig vir die mens wees? Daarin word positiewe, negatiewe en neutrale scenario's bespreek.
Op 17 April 2014 is die ontdekking aangekondig van die aardgrootte-eksoplaneet Kepler-186f, sowat 500 ligjare van die Aarde af. Dit is die eerste planeet met min of meer dieselfde radius as die Aarde wat in die bewoonbare sone van sy ster ontdek is en daar is ’n hipotese dat water op sy oppervlak voorkom.
Areopagos
Die Areopagos, of Areopagus, afgelei van Areios Pagos (Ἄρειος Πάγος) is die "Rots van Ares", noordwes van die Akropolis, wat in klassieke tye gedien het as die hoë appèlhof vir kriminele en siviele sake in Athene. Ares sou hier, in 'n tipiese voorbeeld van 'n aetiologiese mite, deur die gode verhoor word vir die moord op Poseidon se seun Alirrothios.
Geskiedenis
Die oorsprong van die naam is onduidelik. In Grieks beteken pagos groot rots, maar Areios kon afgelei wees van Ares of van die Eriniërs, aangesien 'n tempel gewy aan die Eriniërs aan die voet van die heuwel opgerig is, waar moordenaars by tye toevlug gevind het om van die gevolge van hul dade te ontkom. Later, het die Romeine na die rotsagtige heuwel verwys as "Marsheuwel", vernoem na Mars, die Romeinse god van oorlog. Die basiliek van Dionysios Areopagites is ook naby die Areopagos opgerig.
In voorklassieke tye (voor die 5de eeu v.C.), was die Areopagos die raad van oues van die stad, soortgelyk aan die Romeinse Senaat. Soos die Senaat, was die lidmaatskap beperk tot diesulkes wat hoë publieke ampsdraers was, in hierdie geval archonte. In 594 v.C. het die Areopagos ingestem om hul gesag aan Solon af te staan vir hervorming. Hy het demokratiese hervormings ingestel, die lidmaatskap gerekonstrueer alvorens selfbeheer aan die organisasie herstel is.
In 462 v.C. het Ephialtes hervormings deurgevoer wat die Areopagos van bykans alle funksies onthef het behalwe dié van 'n moordtribunaal ten bate van die Heliaia.
In Die Eumenides van Aischulos (458 v.C.), was die Areopagos die verhoorplek van Orestes vir die moord op sy moeder (Klytaimnestra) en haar minnaar (Aigisthos).
Phryne, die hetaira van 4de eeuse (v.C.) Griekeland wat beroemd was om haar skoonheid, het voor die Areopagos verskyn op aanklag van skending van die Geheimenisse van Eleusis. Later is die legende waarskynlik gefabriseer waarvolgens sy haar mantel laat val het, en die regters tot so 'n mate met haar wonderskone figuur beïndruk het dat sy summier vrygespreek is.
In 'n ongewone verwikkeling, het die Areopagos 'n nuwe funksie verkry in die 4de eeu v.C., naamlik korrupsie-ondersoeke, alhoewel die vervolgingsbevoegdheid net vir die Ekklesia beskore was.
Die Areopagos, soos meeste stadstaat-instellings, het in Romeinse tye steeds gefunksioneer, en dit was vanaf hierdie standplaas, en deur staat te maak op die potensiële belang van die Atheense altaar aan die Onbekende god, dat die Apostel Paulus sy beroemde toespraak gelewer het, "Hom dan wat julle vereer sonder om Hom te ken, verkondig ek aan julle. Die God wat die wêreld gemaak het en alles wat daarin is, Hy wat Here van hemel en aarde is, woon nie in tempels met hande gemaak nie." (kyk Handelinge 17:23-24)
Die term "Areopagos" verwys ook na die juridiese liggaam van aristokratiese oorsprong waaruit die appèlhof van moderne Griekeland baie later saamgestel sou word.
Dachau
Dachau is 'n stad in die Duitse deelstaat Beiere met 'n bevolking van sowat 47 000 in 2018.
Die stad is bekend van die Dachau-konsentrasiekamp in Nazi-Duitsland.
Strauss-familie
Die Weense familie Strauss het musici en komponiste opgelewer deur wie se bydraes veral die wals in die 19e eeu baie gewild geword het. Die bekendste lid was Johann Strauss die seun, wat as die walskoning bekend gestaan het en die grootste Weense operettekomponis was.
Johann Strauss die vader
Die eerste Strauss wat in die Weense musieklewe bekendheid verwerf het, was Johann Strauss die vader (1804- 1849) Op 14-jarige leeftyd het hy violis, en later hulpdirigent, in Josef Lanner (1801-1843) se dansorkes geword. Die tradisionele Weense ländler en galop en veral die Weense wals, in vinnige driekwartmaat, was baie gewild.
Aanvanklik is die wals met 'n bietjie minagting bejeën omdat dit as onrustig en familiêr beskou is, maar na die Kongres van Wenen (1815) is dit gesien as ŉ teken van 'n nuwe tydvak in die Europese samelewing en het dit geweldig gewild geword. Hiertoe het sowel Lanner as Strauss 'n groot bydrae gelewer.
Johann Strauss die seun
Johann Strauss senior se oudste seun, ook Johann (1825- 1899), het eintlik die beroemdste lid van die familie geword. Johann senior het besluit dat Johann junior 'n nie-musikale loopbaan moet volg, maar sy moeder het hom in die geheim gehelp om klavier- en vioollesse te neem, en in 1844 het hy begin om sy eie dansorkes in 'n restaurant in Wenen te dirigeer.
Na die dood van sy vader het hy sy vader se orkes met sy eie gekombineer, en spoedig het hy in Wenen as die walskoning bekend, gestaan. Hy het die titel nie net op grond van die groot aantal en die swierigheid van sy komposisies verkry nie, maar ook omdat hy die dansvorm uitgebou het tot 'n konsertstuk wat uit verskeie walse en 'n inleiding en ŉ slot bestaan. Strauss het ook konsertreise na onder meer Rusland en Engeland onderneem en was oral baie gewild.
In 1870 het hy sy leiding van die orkes oorgedra aan sy broers Josef en (later) Eduard. In 1872 het hy die VSA besoek en konserte in New York en Boston gedirigeer. Die meeste van sy walse is gekomponeer in die sestigerjare van die 19e eeu: Morgenblätter ("Oggendblare"; 1864), Künstlerleben ("Kunstenaarslewe"; 1867), Geschichten aus dem Wienerwald ("Verhale van die Weense woude"; 1868), Wein, Weibund Gesang ("Die wyn, die vrou, die lied"; 1869), Wiener Blut ("Weense bloed"; 1871) en Kaiserwaltzer ("Keiserwals"; 1888) tel onder die bekendstes. Baie mense beskou laasgenoemde as die hoogtepunt, maar Ander schönen blauen Donau ("Aan die skone blou Donau"; 1867) is sekerlik die heel bekendste.
Onder invloed van Jacques Offenbach (1819-1880), die skepper van die genre, het Strauss ook operettes begin skryf en in 1874 lewer hy die hoogtepunt van die Weense operette: Die Fledermaus ("Die Vlermuis"). Die operettes Eine Nacht in Venedig (“’n Nag in Venesië"; 1833) en Der Zigeunerbaron ("Die Sigeunerbaron"; 1885) het ook baie gewild geword.
Vlag van Belgorod
Die vlag van Belgorod is een van die amptelike simbole (saam met die wapen) van die stad Belgorod, Belgorod-streek, Russiese Federasie. Die vlag is 'n simbool van die eenheid en interaksie van die inwoners van die stad.
Die huidige vlag is op 22 Julie 1999 deur die besluit van die Belgorod Stadsraad van Afgevaardigdes No 321 goedgekeur en in 2002 in die Staatsheraldiese Register van die Russiese Federasie met registrasienommer 978 opgeneem.
Beskrywing
Die vlag van die stad Belgorod (blou doek met 'n wit streep aan die onderkant) beeld 'n geel leeu uit wat op sy agterpote staan ​​met 'n wit arend wat bo hom sweef. Die stadssimbole is meer as 300 jaar oud en het tydens die bewind van Petrus I verskyn. Die Russiese tsaar het die wapen aan die mense van Belgorod oorhandig ter ere van die oorwinning oor die Swede in die slag van Poltava (1709). In 1712 is die wapen op die vaandel van die Belgorod-regiment uitgebeeld, wat die vyand verslaan het, en in 1727 het dit 'n simbool van die nuutgestigte provinsie geword.
Esperiopsis plumosa
Esperiopsis plumosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Esperiopsis en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1965 deur Tanita.
Psoralea azuroides
Psoralea azuroides is 'n plantspesie in die familie Fabaceae en is endemies aan die Wes-Kaap. Dit kom op die hellings van die Langeberg en Outeniekwaberge tussen 260 m en 1130 m voor en is deel van die fynbos.
Tritoniopsis burchellii
Tritoniopsis burchellii is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Tritoniopsis behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap. Die plant is vernoem na die Engelse plantkundige William John Burchell.
Vinicius de Moraes
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;"> Vinicius de Moraes
Rhigozum virgatum
Die Kaokogeeldoring (Rhigozum virgatum) is meerjarige, struik wat deel is van die Bignoniaceae familie. Die plant is inheems aan Angola en Namibië. Die boom se FSA-nommer is 676.2.
Vinicius de Moraes
'''Brasiliaanse digter, essayis, komponis en diplomaat'''
Alma mater
Universiteit van die Deelstaat Rio de Janeiro (UERJ)
Universiteit van Oxford
Literêre stroming
Simbolisme, modernisme (onder andere)
Hoessein, kroonprins van Jordanië
Hoessein bin Abdoellah (Arabies: حسين بن عبد الله, Ḥusayn ibn ʿAbdullāh; gebore op 28 Junie 1994) is die regmatige troonopvolger van koning Abdoellah II van Jordanië. Hy behoort tot die Hasjemitiese familie, wat sedert 1921 oor die land regeer.
Lewe
Hy is op 28 Junie 1994 in Amman gebore as die oudste kind van die destydse prins Abdoellah en sy vrou, prinses Rania. Hy beskou homself as ’n afstammeling van die profeet Mohammed, deur Mohammed se dogter Fatimah, en van Ali, die vierde kalief. Die Hasjemiete het 700 jaar lank oor Mekka regeer totdat dit deur die Huis van Saoed verower is, en regeer sedert 1921 oor Jordanië.
Vinicius de Moraes
Bossa nova, samba, Música Popular Brasileira (MPB)
Hoessein, kroonprins van Jordanië
Lewe
Hoessein, wat tans ’n 1ste luitenant in die Jordaniese weermag is, het sy opvoeding in Jordanië begin en in 2016 ’n graad in internasionale geskiedenis aan die Georgetown-universiteit in Washington, D.C., behaal. Sedert hy in 2012 meerderjarig geword het, het hy op verskeie geleenthede as regent opgetree en het hy sy pa op ’n paar plaaslike en internasionale besoeke vergesel. Hoessein is in beheer van die Kroonprinsstigting, wat verantwoordelik is vir ’n tegniese universiteit en ’n paar wetenskaplike en humanitêre inisiatiewe.
Pieter van Schalkwyk
Ds. Pieter van Schalkwyk (onbekend – 10 April 1987) was tussen 1974 en sy dood predikant in vier gemeentes van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika, naamlik Reddersburg (1974–1977), Welkom (1977–1981), Kroonstad (1981–1986), en Pretoria (1986–1987). Hy is oorlede in ’n skietongeluk.
Vinicius de Moraes
Amptelike webtuiste
Pieter van Schalkwyk
Waardering
Ds. Johan Botha, ’n klasmaat van ds. Van Schalkwyk in 1973, noem die "uitstaande lyne en kleure" wat hy in sy vriend se lewe opgemerk het in sy lewensberig in die Almanak van 1989: borrelende lewenslus, handvaardigheid, liefde vir Gods skepping, vir die kerklied, vir kinders, vir sy vrou en haar ouers, en moed.
Hoessein, kroonprins van Jordanië
Lewe
In 2015, op 20-jarige ouderdom, was Hoessein die jongste persoon wat voorsitter van ’n sessie van die VN se Veiligheidsraad was. Nadat hy in 2017 aan Sandhurst in Brittanje gegradueer het, het hy ’n wêreldwye debuut gemaak toe hy die VN se Algemene Vergadering in September toegespreek het. Waarnemers vermoed hy sal eersdaags begin om ’n prominenter rol in Jordanië en oorsee te speel.
Pieter van Schalkwyk
Waardering
Ds. Botha skryf: "Borrelende lewenslus. Flink was sy optrede, vinnig sy stap, opge-wek en vol humor sy gesprekke. In Kroonstad (1981–1986) het hy 'n tweedehandse bus vir die gemeente laat aankoop, dit eiehandig in stand gehou en op menige uitstappie die gemeentejeug laat deel in sy energieke ondernemingsgees. Ook hier het hy eiehandig sonder om gemeentewerk af te skeep aan sy huis aangebou tot feitlik dubbel die oorspronklike grootte!
"Handvaardigheid. Dit was altyd merkwaardig: Hoe hy sy motor versien met 'n pak klere aan sonder om dit vuil te smeer en direk daarna gaan huisbesoek doen! Op universiteit (1966–1973) het hy van die professore se hare gesny en selde of ooit was iets in sy huis stukkend.
Miriam Phoebe de Vos
Miriam Phoebe de Vos (26 November 1912, Zastron - 2005, Stellenbosch) was 'n vooraanstaande Suid-Afrikaanse plantkundige en akademikus. Sy was 'n kenner van bolgewasse, veral Romulea. Sy het ook 'n spesiale belangstelling getoon in Moraea en Clivia.
Pieter van Schalkwyk
Waardering
"Liefde. Vir Gods Woord. Dikwels, ontdekking van 'n Skrifopenbaring, het hy gesê: 'Is dit nie móói nie?' Vir Gods skepping : Veral die Bosveld — Marble Hall was sy wêreld. Vir die kerklied: Sy psalmboek is volgeskryf met kruisverwysings, sodat die sang in eredienste onder sy leiding 'n belewenis was: Gemeentelede sal sy vindingrykheid met woorde en wysies nog lank onthou. Vir eenvoud: Sy vermoë om suiwer, helder en eenvoudig te preek was 'n gawe van die Here. Vir kinders: Te Reddersburg (1974–1977) het hy so betrokke geraak by die President Kruger-kinderhuis dat hy en Susan vir lang tye van die kinders in pleegsorg geneem het. Hulle eie kinders, Willem, Magdaleen en Schalk, het in hom 'n pa gehad met diep deernis vir hulle. Vir sy vrou: Dit was so intens, bedagsaam, koesterend. Hy het haar, Susan, dogter van prof. en mev. Schalk Duvenage – werklik geëer, in die sin van 1 Petrus 3: 7. Vir sy en haar ouers: Die respek waarmee hy hul geag het, moes jou tref – dit kon nie anders nie.
Vinicius de Moraes
viniciusdemoraes.com.br
Miriam Phoebe de Vos
Loopbaan
Sy het aan die Universiteit van Stellenbosch studeer en haar BSc (cum laude) en MSc (cum laude) behaal. Sy het vanaf 1939 'n juniorlektorspos aan die Universiteit van Kaapstad beklee.
Sy het haar DSc in plantkunde in 1940 aan die Universiteit van Stellenbosch behaal met die proefskrif "A cytological study on South African genera of the Aizoaceae and the Proteacea" (" 'n Sitologiese studie oor die Suid-Afrikaanse genera van die Aizoaceae en Proteacea"). In 1941 het sy by die Departement Plantkunde aan die Universiteit van Stellenbosch aangesluit. Sy het lesings gegee in sitologie, embriologie, anatomie en biosistematiek. Haar belangrikste belangstellings was sitotaksonomie en embriologie, veral van Iridaceae.
Pieter van Schalkwyk
Waardering
"Moed. Pieter was nie 'n bang mens nie; reguit, met egte liefde, kon hy 'n kollega, 'n hooggeplaaste, 'n lidmaat vermaan. Ook dit is 'n gawe van God!"
Vinicius de Moraes
Danksy 'n studiebeurs, wat deur die British Council aan hom toegeken is, het Vinicius de Moraes die geleentheid gekry om Engelse taalkunde en literatuur aan die Universiteit van Oxford te studeer. Hy was vervolgens werksaam by die BBC te Londen. Naas sy skryfwerk het hy 'n diplomatieke loopbaan gevolg en poste in Brasilië se diplomatieke sendings in Los Angeles, Montevideo, Parys en Rome beklee.
Dorothy Bridges
Dorothy Bridges (19 September 1915 – 16 Februarie 2009) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Finders Keepers (1921) en See You in the Morning (1989).
Miriam Phoebe de Vos
Loopbaan
Die sitologie van die Proteaceae en die Aizoaceae asook die embriologie van verskeie genera was haar eerste navorsingsbydraes, gevolg deur die taksonomie van Iridaceae. In 1972 het die Joernaal van Suid-Afrikaanse Plantkunde haar morfologie en taksonomie van die genus Romulea gepubliseer. Romulea elliptica M.P. de Vos is in 1972 geïdentifiseer en teen 1980 het dit 'n kwesbare spesie geword. In 2012 was dit 'n bedreigde spesie.
Tritoniopsis caffra
Tritoniopsis caffra is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Tritoniopsis behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Oos- en die Wes-Kaap.
Miriam Phoebe de Vos
Loopbaan
Sy het in 1977 afgetree en daarna nege wetenskaplike referate gepubliseer (uit 'n totaal van 37). Dit sluit in hersienings van Chasmanthe, Crocosmia, Ixia en Tritonia. Sy het ook gehelp met die samestelling van Flora van Namakwaland.
Eponieme
Die standaardskrywerafkorting M.P.de Vos word gebruik om haar as die skrywer aan te dui wanneer 'n botaniese naam aangehaal word.
Vinicius de Moraes
Brasiliane het aan hom die erebynaam O Poetinha ("die klein digter") gegee. 'n Straat in Rio de Janeiro se befaamde strandbuurt Ipanema (Rua Vinicius de Moraes) is na hom vernoem.
Mark Damon Espinoza
Mark Damon Espinoza (gebore 24 Junie 1960) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Fugitive (1993) en in die televisiereekse Days of Our Lives (1965), JAG (1995), en Sweet/Vicious (2016).
Esperiopsis praedita
Esperiopsis praedita is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Esperiopsis en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1890 deur Topsent.
Hipergoliese dryfmiddel
’n Hipergoliese dryfmiddelkombinasie wat in ’n vuurpylenjin gebruik word, is een waarvan die komponente spontaan ontbrand wanneer hulle met mekaar in aanraking kom.
Die twee dryfmiddelkomponente bestaan gewoonlik uit 'n brandstof en 'n oksideermiddel. Die belangrikste voordele van hipergoliese dryfmiddels is dat dit as vloeistowwe by kamertemperatuur gestoor kan word en dat enjins wat daardeur aangedryf word, is maklik om betroubaar en herhaaldelik te ontbrand. Algemene hipergoliese dryfmiddels is moeilik om te hanteer as gevolg van hul uiterste toksisiteit en/of korrosiwiteit.
In hedendaagse gebruik is hipergoliese dryfmiddels gewoonlik die algemeenste sulke dryfmiddelkombinasie, distikstoftetroksied plus hidrasien en/of sy familielede monometielhidrasien en onsimmetriese dimetielhidrasien.
Voordele
Vuurpylenjins wat hipergolies aangedryf is, is gewoonlik eenvoudig en betroubaar omdat hulle geen ontstekingstelsel nodig het nie. Alhoewel groter hipergoliese enjins in sommige lanseervoertuie turbopompe gebruik, word die meeste hipergoliese enjins drukgevoed. 'n Gas, gewoonlik helium, word onder druk na die dryfmiddeltenks gevoer deur 'n reeks kontrole- en veiligheidskleppe. Die dryfmiddels vloei op hul beurt deur beheerkleppe tot in die verbrandingskamer. Omdat hulle onmiddelik met kontak ontsteek, verhoed dit dat 'n mengsel van nie-ontbrande dryfmiddels ophoop en dan in 'n potensiële katastrofe ontbrand.
Die meesalgemene hipergoliese brandstowwe, hidrasien, monometielhidrasien en onsimmetriese dimetielhidrasien, en oksideermiddel, stikstoftetroksied, is almal vloeibaar teen gewone temperatuur en druk en word opbergbare vloeibare dryfmiddels genoem. Hulle is geskik vir gebruik in ruimtetuigmissies wat baie jare duur. Dit is in teenstelling met vloeibare waterstof en vloeibare suurstof wat koud gehou moet word wat hul praktiese gebruik beperk tot ruimtelanseringsvoertuie waar dit net kortliks gestoor hoef te word.
Omdat hipergoliese vuurpyle nie 'n ontstekingstelsel nodig het nie, kan hulle enige aantal kere vuur deur bloot die dryfmiddelkleppe oop en toe te maak totdat die dryfmiddels uitgeput is. Herbeginbare nie-hipergoliese vuurpylenjins bestaan ​​nietemin, veral die kriogeniese (suurstof/waterstof) RL-10 op die Centaur en die J-2 op die Saturn V. Die RP-1/vloeibare suurstof Merlin op die Falcon 9 kan ook meer as eenkeer ontbrand word.
Nadele
Tradisionele hipergoliese dryfmiddels het 'n laer energie per massa verhouding as bv. kriogeniese dryfmiddelkombinasies soos vloeibare waterstof/vloeibare suurstof of vloeibare metaan/vloeibare suurstof. ’n Lanseervoertuig wat hipergoliese dryfmiddels gebruik, moet dus ’n groter massa brandstof dra as een wat hierdie kriogeniese brandstowwe gebruik.
Psoralea semota
Psoralea semota is 'n plantspesie in die familie Fabaceae en is endemies aan die Wes-Kaap. Dit kom op die hellings van die Hexrivierberge, Langeberg en Riviersonderendberge tussen 1 000 m en 1130 m, op die suidelike en suidoostelike hellings, voor en is deel van die fynbos. Die populasies word beraam as klein en kan bedreig word deur onbeheerde brande.
Hipergoliese dryfmiddel
Nadele
Die korrosiwiteit, toksisiteit en karsinogenisiteit van tradisionele hipergoliese dryfmiddels noodsaak duur en omslagtige veiligheidsmaatreëls.
Geskiedenis
Hipergoliese dryfmiddels is onafhanklik, vir die tweede keer, in die VSA ontdek deur die Guggenheim-lugvaartlaboratorium by die California Institute of Technology en die Vloot se Annapolis-navorsers in 1940. Hulle het enjins ontwikkel wat deur anilien en rooi rokende salpetersuur aangedryf word. Robert Goddard, Reaction Motors- en Curtiss-Wright-maatskappye het in die vroeë 1940's aan anilien/salpetersuur-enjins gewerk, vir klein missiele en straalondersteunde opstyg. Die projek het gelei tot die suksesvolle geassisteerde opstyg van verskeie Martin PBM- en PBY-bomwerpers, maar die projek is gestaak as gevolg van die giftige eienskappe van beide die brandstof en oksideermiddel, sowel as die hoë vriespunt van anilien. Die tweede probleem is uiteindelik opgelos deur die toevoeging van klein hoeveelhede furfurielalkohol by die anilien.
In Duitsland, vanaf die middel 1930's tot en met die Tweede Wêreldoorlog, is vuurpyldryfmiddels breedweg geklassifiseer as monergolies (een dryfmiddel), hipergolies (twee dryfmiddels, spontane reaksie), nie-hipergolies (twee dryfmiddels, nie-spontane reaksie) en litergolies (soliede brandstof). Die terminologie is geskep deur Dr. Wolfgang Nöggerath, aan die Tegniese Universiteit van Brunswick, Duitsland.
Die vroegste ballistiese missiele, soos die Sowjet R-7 wat Spoetnik 1 gelanseer het en die Amerikaanse Atlas en Titan-1, het keroseen en vloeibare suurstof gebruik. Alhoewel dit in ruimtelanseerders verkies word is dit 'n probleem om 'n kriogeen soos vloeibare suurstof in 'n missiel te stoor wat maande of jare op 'n slag lanseergereed gehou moes word. Dit het gelei tot 'n oorskakeling na hipergoliese dryfmiddels in die Amerikaanse Titan II en in die meeste Sowjet interkontinentale ballistiese missiele, soos die R-36. Maar die probleme van sulke bytende en giftige materiale, insluitend lekkasies en ontploffings in Titan-II silo's, het gelei tot hul byna universele vervanging met vastebrandstofaanjaers, eers in Westerse duikbootgelanseerde ballistiese missiele en toe in landgebaseerde Amerikaanse en Sowjet-interkontinentale ballistiese missiele.
Die neiging onder Westerse ruimtelanseeragentskappe is weg van groot hipergoliese vuurpylenjins en na waterstof/suurstofenjins met 'n hoër werkverrigting. Ariane 1 tot 4, met hul hipergoliese eerste en tweede stadiums (en opsionele hipergoliese aanjaers op die Ariane 3 en 4) is uit diens onttrek en vervang met die Ariane 5, wat 'n eerste stadium gebruik wat deur vloeibare waterstof en vloeibare suurstof aangevuur word. Die Titan II, III en IV, met hul hipergoliese eerste en tweede stadiums, is ook uit diens gestel. Hipergoliese dryfmiddels word steeds wyd gebruik in hoër stadiums wanneer veelvuldige brand-en-rusperiodes vereis word, en in lanseerontsnapstelsels.
Esperiopsis polymorpha
Esperiopsis polymorpha is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Esperiopsis en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1890 deur Topsent.
Psydrax horizontalis
Psydrax horizontalis is meerjarige, rankplant wat deel is van die Rubiaceae familie. Die plant is inheems aan Benin, Burkina Faso, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Ivoorkus, Liberië, Mali, Nigerië, Senegal, Sierra Leone en Togo.
Tiffany Brissette
Tiffany Brissette (gebore 26 Desember 1974) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Heart Like a Wheel (1983) en in die televisiereekse Small Wonder (1985), The Adventures of Teddy Ruxpin (1987), en Equal Justice (1990).
Giancarlo Esposito
Giancarlo Esposito (gebore 26 April 1958) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Usual Suspects (1995), Maze Runner: The Scorch Trials (2015), en The Jungle Book (2016), en in die televisiereeks Breaking Bad (2008).
Psoralea arborea
Psoralea arborea is 'n plantspesie in die familie Fabaceae en is endemies aan die Wes-Kaap. Dit kom van Hermanus en Stanford in die weste voor tot by Mosselbaai in die ooste asook in die valleie van die Potberg en die Koudberg.
C.P. Hoogenhout
Casparus Petrus Hoogenhout (11 Maart 1843 – 13 Januarie 1922) was 'n vroeë Afrikaanse skrywer. Hy was 'n lojale ondersteuner van die Afrikaanse Taalbeweging; tewens was hy 'n stigterslid van die Genootskap van Regte Afrikaners en het reeds in 1873 in die taal begin skryf. Hy het waarskynlik van sy eerste vertalings van die Bybel in Afrikaans gedoen. Hy het ook dikwels bydraes vir Die Afrikaanse Patriot geskryf onder die naam Oom Jan wat Versies Maak. Hy skryf ook onder die skuilname Klaas Waarzegger Jr. en Cupido. Hy tree in 1908 af as onderwyser en is in 1922 oorlede.
Een van sy bekendste aanhalings is: Engels! Engels! Alles Engels! Engels wat jy sien en hoor;
In ons skole, in ons kerke word ons moedertaal vermoor.
Vroeë lewe en herkoms
Casparus Petrus Hoogenhout is op 11 Maart 1843 in Amsterdam, Nederland gebore as die oudste kind van Nicolaas Hoogenhout (1818–1873, seun van Pieter Hoogenhout en Alida van Henten) en sy vrou Wynanda Elizabeth Imker (1823–1856, dogter en enigste kind van Casper Imker en Elizabet Smit). Hy het ’n suster Elizabeth (1844–1847) wat jonk oorlede is. Sy ander suster Alida is ’n paar dae na geboorte in 1846 oorlede. Dieselfde lot tref die tweeling (Pieter en nog ’n Alida) wat eweneens ’n paar dae na hulle geboorte op 27 Desember 1851 oorlede is. Sy broer Nicolaas (1850–1913) is die enigste een van die ander kinders wat ook ’n volwassene word. Al die lede van sy familie spandeer hulle leeftyd in Amsterdam in Nederland. Sy moeder sterf wanneer hy slegs dertien jaar oud is en wanneer sy vader weer trou (met Maria Elisabeth de Haan) is die verhouding tussen hom en sy stiefmoeder so sleg dat hy onder invloed van professor U.G. Lauts, ’n Nederlander wat hom in hierdie tyd doelgerig vir emigrante na Suid-Afrika beywer het, besluit om eerder na Suid-Afrika te kom.
Aankoms in Suid-Afrika
Teen 1860 stap hy in Kaapstad aan wal en werk die eerste paar jaar na sy aankoms as klerk op die kantoor van die firma O.J. Truter in St. Georgestraat. Truter was sekretaris van die Kaapse kommissie vir kinder-immigrasie. Hoogenhout was op hierdie jong ouderdom en sonder ouerlike toesig en liefde maklik beïnvloedbaar en hy beland dan ook onder die verkeerde invloed van die ouer Nederlandse immigrant F.W. van der Gendt. Op 3  Mei 1864 verskyn Hoogenhout in die Kaapse Hooggeregshof op aanklagte van vervalsing van wissels in die name van O.J. Truter en A.W. van der Merwe, dat hy bankboekies gesteel het van die twee Hollandse immigrante Johannes de Vries en W.J. Wolvers en van “opdrossing”, wat vermoedelik beteken dat hy onregmatiglik uit die diens van O.J. Truter gedros het. Hy word in die Hooggeregshof in Kaapstad skuldig bevind op die aanklagte teen hom en tot vyf jaar dwangarbeid gevonnis. Dit is onbekend of hy sy volle vonnis uitgedien het, maar hy was voor 1870 reeds uit die tronk en in die Paarl. Uit sy latere lewensgeskiedenis is dit duidelik dat hy homself ten volle gerehabiliteer het en ten spyte van ’n wankelrige begin en etlike terugslae, inderdaad ’n groot sukses van sy lewe gemaak het.
Invloed van Arnoldus Pannevis
Ds. G.W.A. van der Lingen van die Paarl neem hom na sy vrylating onder sy beskerming en hy word dan as deel van sy algemene rehabilitasie as onderwyser opgelei, sonder om formeel te kwalifiseer. Sy leermeester is Arnoldus Pannevis, wat in hierdie tyd onderwys gee aan Van der Lingen se skool in die Paarl en met wie Hoogenhout bevriend raak, ’n vriendskap wat sou duur tot Pannevis se dood in 1884. Hoogenhout kom ook onder Pannevis se invloed tot bekering, waarna hy ’n streng godsdienstige lewe lei.
Persoonlike lewe
Sy eerste onderwyspos is op die plaas Zeekoegat van Jan Louw oorkant die Bergrivier, waarna hy op 3 Augustus 1874 by die Groenbergskool op die plaas Welbedacht aangestel word. Hier gee hy onderwys tot met sy aftrede. By die skool ontmoet hy vir Catharina Maria (Cato) le Roux (nooiensvan Marais – gebore 25 Junie 1847 en oorlede 31 Oktober 1942), die dogter van Frans Marais van die plaas Olifantskop wat voorsitter was van die skoolkomitee van die Groenbergskool. Haar man, Jacob le Roux, met wie sy getrou het toe sy twintig was, het haar ’n paar jaar vroeër tragies ontval toe hy maar 26 jaar oud was en hulle seuntjie Pieter slegs een jaar en nege maande.
Die gesin bly aanvanklik in die skoolgebou van die Groenbergskool en die woonhuis en die skool is eers na vier jaar geskei en vergroot. Die Departement van Onderwys staan in 1879 die skoolkomitee van Groenberg se versoek toe om die skool tot ’n graad twee-skool te verhoog en die toelae is tot £56 per jaar verhoog. Op 20 Oktober 1881 rig Hoogenhout ’n versoek aan die owerhede dat aangesien hy reeds etlike jare in die onderwys staan en bevredigende werk lewer, hy ’n amptelike onderwyssertifikaat behoort te ontvang sodat hy permanent aangestel kan word. Hierdie versoek word toegestaan en die sertifikaat uitgereik sonder dat hy eksamen skryf. In Januarie 1884 word Cornelia Stucki, dogter van die bekende onderwyser M.J. Stucki van Blouvlei, as Hoogenhout se assistente aangestel. Voor haar was mejuffrou A.M. Marais vir drie maande daar. Uit die inspekteursverslae blyk dit dat hierdie skool goed bestuur is deur Hoogenhout. Benewens sy werk as onderwyser, preek hy ook meermale in die naby geleë sendingkerk vir bruin mense in Bovlei, terwyl hy ook sekretaris is van die Christelike Werkersvereniging te Groenberg. In 1904 doen hy aansoek om siekteverlof en sy seun Imker neem waar in sy plek. Hy is grootliks afwesig tot en met 1908 omdat sy gesond-heid nie verbeter nie. Hy tree dus in 1908 formeel af en gaan op pensioen. Desnieteenstaande sien hy steeds tot op baie hoë ouderdom die eksamenskrifte van die Taalbond na.
Esperiopsis profunda
Esperiopsis profunda is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
C.P. Hoogenhout
Bydrae tot die Afrikaanse taal
Hy is een van die leiersfigure in die Eerste Taalbeweging en woon die stigtingsvergadering van die Genootskap van Regte Afrikaners (GRA) op 14 Augustus 1875 in die Paarl aan huis van Gideon Malherbe by. Wanneer Di Patriot as mondstuk van die GRA uitgegee word, is hy die eerste letterkundige redakteur, wat met sy voorbeeld as Oom Jan wat versies maak groot invloed uitoefen op die leserspubliek en daarin slaag om die mense sover te kry om ook hulle hand te waag aan gediggies en ander bydraes. Hy speel dan ook ’n belangrike rol om die aspirant-skrywers van raad te bedien. In hierdie tyd is hy ook mederedakteur van die Nederlandse Het Zuid-Afrikaansch Tijdschrift en skryf verskeie Nederlandse gedigte vir hierdie blad, wat hoofsaaklik in sy rubrieke Boerderij en Gezellig Tijdverdrijf geplaas word. Boer-derij gee raad aan boere en hy vertaal ook goeie artikels uit buitelandse tydskrifte, terwyl Gezellig Tijdverdrijf gewoonlik verskillende soorte raaisels bevat het. Baie van die hoofartikels van Di Patriot is ook deur hom geskryf. Saam met D.F. du Toit (Oom Lokomotief) verlaat hy die redaksie van Di Patriot in 1891, wanneer hulle nie langer kan saamstem met die politieke sienswyse van S.J. du Toit nie.
Esperiopsis profunda
Die spons behoort tot die genus Esperiopsis en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
C.P. Hoogenhout
Bydrae tot die Afrikaanse taal
Tot met sy dood op 13 Januarie 1922 woon hy op die plaas Optenhorst in die Bovlei naby Wellington, waar sy stiefseun Pieter le Roux boer. Hy word begrawe in die kerkhof van die Bovlei-kerk naby Wellington, waar hy dikwels gepreek het.
Skryfwerk
Sy letterkundige oeuvre is hoofsaaklik didakties en nasionalisties van aard, met beperkte letterkundige waarde. Die enorme waarde daarvan in kultuur-historiese verband en die groot rol wat hy gespeel het in die ontwikkeling van die skryftaal en aanmoediging aan medeskrywers en lesers kan egter nie onderskat word nie. Op prosagebied lewer hy belangrike werk. Sy skrywersloopbaan begin met ’n anonieme brief in De Zuid-Afrikaan van 12 April 1873, opgevolg met nog een op 5 Julie 1873. Hierin bepleit hy die vertaling van die Bybel in Afrikaans, hoofsaaklik sodat die gewone mense, wit en bruin, ook die Bybel in hulle eie taal kan lees. Met hierdie briewe begin die stryd vir die erkenning van Afrikaans met alle erns in die openbare pers.
Bybelvertaling
Uit die Statebybel vertaal hy in 1873 Matteus 28 en in 1878 die volledige Markus, maar hierdie vertalings word nie gepubliseer nie. Die vertaling van Matteus 28 het hy na De Kerkbode gestuur, wat dit waarskynlik vernietig het sonder om eers ontvangs te erken. Gelukkig het Hoogenhout ’n afskrif van die vertaling gemaak, sodat hierdie eerste proewe van ’n vertaling van die Bybel in Afrikaans tog bewaar gebly het en afgedruk is in P. J Nienaber se inleiding van die herdruk van Josef en Catharina in 1940.
Skrywerk wat bydrae tot die Eerste Afrkaanse Taalbeweging
Hy speel ’n belangrike rol in die beginjare van die Eerste Afrikaanse Taalbeweging, onder meer met sy Gesprekke tussen oom Jan Vasvat en neef Daantjie Loslaat, wat tussen 1873 en 1875 in De Zuid-Afrikaan verskyn onder die skuilnaam Klaas Waarzegger Jr. In hierdie gesprekke is oom Jan die verpersoonliking van die verstandige en lojale Afrikaner, wat die regte van Afrikaans bevorder, terwyl Daantjie Loslaat nog van die waarde van Afrikaans oortuig moet word. Benewens Afrikaans word in hierdie stukke ook die politieke en nasionale sake van die tyd aangeraak.
Eerste kinderboek in Afrikaans
Reeds in 1873 verwerk hy Die geskiedenis van Josef voor Afrikaanse kinders en huissouwens in hulle eige taal geskrywe deur een vrind, wat as die eerste kinderboek in Afrikaans beskou kan word. Hierin slaag hy goed daarin om hierdie bekende Bybelverhaal binne die begripsvermoë van die jong leser oor te vertel. As een van die eerste boeke in Afrikaans is die verskyning daarvan angstig afgewag en verwek dit groot opspraak in die koerante, met sterk steun en ewe sterk afkeur wat oor die taal uitgespreek word.