cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Namibië
Landbou
’n Watervoerende laag genaamd “Ohangwena II” is ontdek wat 800 000 mense in die noorde vir 400 jaar van water kan voorsien. Kundiges skat dat Namibië 7720 km³ se ondergrondse water het.
Andries Pretorius
Verblyf en interaksie met die Britse owerhede in Natal
Hy het in Natal aangebly as 'n Britse onderdaan en is in 1847 deur die Boere gekies om hulle griewe aan die Goewerneur van die Kaapkolonie voor te lê. Die Boere se ongelukkigheid het voortgespruit uit voortdurende invloei van plaaslike bevolking in gebiede wat onder die Boere se grondaanspraak geval het. Pretorius het na Grahamstad vertrek om 'n oudiënsie met die goewerneur Sir Henry Pottinger te verkry. Die het egter geweier om hom te woord te staan of met hom te kommunikeer. Pretorius het na Natal terug gekeer met die voorneme om sy plaas te verlaat en onder Britse invloed uit te trek.
Namibië
Mynbou en elektrisiteit
Binnelandse toevoerspanning is 220V (wisselstroom). Elektrisiteit word hoofsaaklik deur termiese en hidro-elektriese kragstasies van Nampower opgewek. Nie-konvensionele metodes van elektrisiteitsopwekking speel ook ’n rol. Die Namibiese regering word deur die ryk uraanvelde aangemoedig om teen 2018 ’n kernkragstasie op te rig. Dit blyk ook of uraanverryking plaaslik gedoen gaan word.
Andries Pretorius
Stryd om onafhanklikheid in die Vrystaat en die Transvaal
Pretorius was op pad om met 'n beduidende gevolg die Drakensberge te oorkruis en Natal te verlaat toe Sir Harry Smith, die nuutaangestelde goewerneur van die Kaap, die trekkers se kamp by die Tugelarivier in Januarie 1848 bereik. Smith belowe dat die boere beskerming sou kry en oortuig baie in die geselskap om aan te bly. Pretorius vertrek egter en met die uitvaardiging van Britse soewereiniteit tot by die Vaalrivier. Hy gaan woon in die Magaliesberg, noord van die rivier. Hy word deur die burgers aan beide oewers van die Vaal as hulle kommandant-generaal gekies. Op die versoek van die Boere by Winburg, oorkruis Pretorius die Vaalrivier in Julie en lei 'n anti-Britise geselskap in 'n "vryheidsoorlog". Bloemfontein word op 20 Julie beset. In Augustus word hy egter in die Slag van Boomplaats deur Smith verslaan en val hy terug tot noord van die Vaalrivier. Daar word hy die leier van een van die grootste groepe van die verdeelde Transvaal Boere en kommandant-generaal van Potchefstroom en Rustenburg. Sy hoofmededinger in die opsig was kommandant-generaal A. H. Potgieter.
Namibië
Olie en aardgas
Volgens ramings in 2022 kan een eksplorasieskag in die aflandige Oranjekom 2 miljard vate olie hou, terwyl 'n tweede 3 miljard vate kan hou. Die verwagte inkomste kan Namibië se binnelandse ekonomie transformeer en volhoubare ontwikkelingsdoelwitte fasiliteer.
Andries Pretorius
Stryd om onafhanklikheid in die Vrystaat en die Transvaal
In 1851 word hy deur ontevrede Boere in die Oranjerivier-Soewereiniteit en deur die Basotho hoofman Moshoeshoe om bystand versoek en hy kondig sy voorneme om die Vaalrivier te oorkruis om "orde te herstel" in die Soewereiniteit. Sy doelstelling was egter eerder om erkenning van die onafhanklikheid van die Transvaalse Boere van die Britte te verkry. Die Britse kabinet, wat besluit het op 'n beleid van afstanddoening, het die voorstel van Pretorius oorweeg en die losprys van 2000 pond wat tydens die Boomplaats voorval ingestel is op sy kop teruggetrek. Pretorius het met die Britse kommissarisse by 'n plaas naby die Sandrivier ontmoet en op 17 Januarie 1852 is die Sandrivierkonvensie geteken waarvolgens die onafhanklikheid van die Transvaalse Boere deur Brittanje erken is.
Namibië
Toerisme
Toerisme is ’n groot bydraer (14,5%) tot Namibië se BBP wat duisende werkgeleenthede skep (18,2% van Namibië se beroepsbevolking). Dit dien jaarliks meer as ’n miljoen toeriste op ’n direkte of indirekte wyse. Die land is onder die hoofbestemmings in Afrika en is bekend vir ekotoerisme waarvan Namibië se uitgebreide wildlewe ’n kenmerk is.
Daar is baie jaghuise en reservate om ekotoeriste te akkommodeer. Sportjag is ook gewild en speel ’n al hoe belangriker rol in die Namibiese ekonomie. 14% van die totale jaarlikse toerisme in 2000 (of VS$19,6 miljoen) was gewy aan sportjag deurdat baie spesies gesog is onder internasionale sportjagters. Daarnaas is ekstreme sportsoorte soos sandplank en 4x4-veldry ook gewild en daar is baie maatskappye wat toere aanbied. Die gunstelingplekke, wat deur toeriste besoek word, sluit die Kaprivistrook, die Visrivier-canyon, Sossusvlei, die Skedelkus, Sesriem, die Etoshapan en die kusdorpe Swakopmund, Walvisbaai en Lüderitz in.
Belasting en lewenskoste in Namibië
Lewenskoste in Namibië is relatief hoog omdat die meeste goedere ingevoer moet word. Sakemonopolië in sekere sektore sorg ook vir hoër winsmarges en verdere stygings in pryse. Windhoek is gelys as die 150ste duurste plek in die wêreld vir uitgewekenes.
Andries Pretorius
Stryd om onafhanklikheid in die Vrystaat en die Transvaal
Pretorius het die Vaalrivier weer op 16 Maart oorkruis waar hy met Potgieter by Rustenburg versoen is. Die volgelinge van beide leiers het die konvensie goedgekeur, al was die Potgieter party nie verteenwoordig nie. In dieselfde jaar het Pretorius besoek afgelê in Durban met die oog op die oopstel van handel tussen die nuwe republiek en Natal. In 1852 het hy gepoog om die pad deur die binneland deur Betsjoeanaland toe te maak en het hy 'n kommando gestuur na die westelike grens teen Sechele. Tydens die tog is David Livingstone se huis by Kolobeng geplunder.
Namibië
Belasting en lewenskoste in Namibië
Persoonlike belasting is van toepassing op totale belasbare inkomste van ’n indiwidu en dit word op progressief marginale koerse oor ’n aantal inkomstegroepe belas. Belasting op toegevoegde waarde (BTW) is van toepassing op die meeste handelsware en dienste.
Andries Pretorius
Sterfte en nalating
In Junie 1853 besoek Pretorius Potchefstroom om die nuwe predikant uit Nederland, ds. Dirk van der Hoff, te verwelkom. Hy woon op 20 Junie 1853 die laaste keer 'n krygsraadsvergadering by. Sy gesondheid gaan hierna vinnig agteruit en hy sterf op 55-jarige ouderdom op sy plaas Grootplaats in Magaliesberg aan borswater en word daar begrawe. In 1855 is 'n nuwe distrik en dorp uit die distrikte Potchefstroom en Rustenburg deur sy seun Marthinus Wessel Pretorius gevorm en Pretoria genoem ter ere van die ontslape kommandant-generaal. Op 13 Mei 1891 is sy stoflike oorskot in die Ou Kerkhof in Pretoria met eerbetoon herbegrawe. Marthinus Wessel Pretorius was ook die eerste president van die Zuid-Afrikaansche Republiek in die Transvaal.
Namibië
Demografie
Namibië het die tweede laagste bevolkingsdigtheid van enige soewereine staat (na Mongolië). Die meerderheid van die Namibiese bevolking is van Bantoe-sprekende oorsprong – hoofsaaklik van Ovambo-etnisiteit (wat ongeveer die helfte van die bevolking uitmaak) en is woonagtig in die noorde van die land. Hulle is egter nou regoor Namibië versprei. Ander etniese groepe is die Herero's en Himba (wat ’n soortgelyke taal praat) en die Damaras wat dieselfde kliktaal as die Namas praat.
Benewens die Bantoe-meerderheid is daar groot groepe Khoisan-mense (soos die Namas en Boesmans) wat afstammelinge is van die oorspronklike bewoners van suider Afrika. Die land het ook afstammelinge van Angolese vlugtelinge. Daar is ook twee groepe van mense met gemengde rasse, genaamd die Bruines en die Basters. Saam maak hulle 6,6% van die bevolking uit. Daar is ook ’n aantal Han-Sjinese in Namibië.
Daar is elke tien jaar ’n sensus in Namibië. Na onafhanklikheid is die eerste Bevolkings- en Behuisingsensus in 1991 gehou, met daaropvolgende sensusse in 2001 en 2011. Die metode van dataversameling is om elke persoon wat in Namibië woon op die nag van die sensus te tel, waarookal hulle mag wees – ’n statistiese prosedure wat de facto-metode genoem word. Vir opsommingsdoeleindes word die land in 4042 opsommingsareas opgedeel. Hierdie areas oorvleuel nie met die grense van kiesafdelings nie sodat betroubare gegewens vir verkiesingsdoeleindes ook verkry kan word.
Die Bevolkings- en Behuisingsensus van 2011 het ’n bevolking van 2 113 077 in Namibië getel. Tussen 2001 en 2011 was die jaarlikse bevolkingsgroeikoers 1,4%, ’n neerdaal van 2,6% in die vorige tydperk van tien jaar.
Godsdiens
Die Christelike gemeenskap maak tussen 80% en 90% van die Namibiese bevolking uit met minstens 50% hiervan Luthers, 20% Rooms-Katolieke, 5% Nederduitse Gereformeerdes en 5% Anglikane en ander denominasies. 10% tot 20% van die bevolking beoefen inheemse gelowe. Van die Duitse bevolking is sowat 5 200 lidmate van die Evangelies-Lutherse Kerk in Namibië (DELK). Die kerk bedryf drie ouetehuise en twee preprimêre skole.
Sendingwerk gedurende die 1800’s, deur onder meer die Rynse Sendinggenootskap, het baie Namibiërs tot die Christenskap bekeer. Hoewel die meeste Namibiërs Luthers is, is daar ook Rooms-Katolieke, Metodistiese, Anglikaanse, Afrika Metodistiese Episkopaalse, Gereformeerde en Rynse Christene.
Daarbenewens is daar ook Mormone (Heiliges van die Laaste Dae) en sowat 100 Jode.
Taal
Die land se amptelike taal is Engels. Tot 1990 het Duits en Afrikaans hierdie status met Engels gedeel. Lank voor Namibië se onafhanklikheid van Suid-Afrika het SWAPO besluit dat die land amptelik eentalig moet wees. Dit was ’n bewustelike besluit wat in teenstelling met sy buurlande beskou is as “ ’n doelbewuste beleid van etnolinguïstieke fragmentasie.” Gevolglik het Engels die enigste amptelike taal van Namibië geword. Party ander tale het halfamptelike erkenning geniet deur toegelaat te word as onderrigmedium in primêre skole.
Die meerderheid van Namibiërs wat in die noorde van die land woon praat Oshivambo maar die taal wat naastenby oral verstaan en gepraat kan word is Afrikaans. Onder die jonger geslagte is Engels en Afrikaans die tale wat wyd verstaan word. Afrikaans en Engels word primêr gebruik as die tweede taal vir openbare kommunikasie, maar klein gemeenskappe moedertaalsprekers van hierdie tale bestaan regdeur die land.
Hoewel Engels die enigste amptelike taal is, praat die blanke bevolking merendeels Duits of Afrikaans. Selfs 90 jaar na die einde van die Duitse koloniale era speel Duits steeds ’n leidende rol as kommersiële taal. Afrikaans word deur 60% van die blanke bevolking gepraat, Duits deur 32%, Engels deur 7% en Portugees deur 1%. Die ligging naby die Portugeessprekende Angola verklaar die relatief hoë getal Portugeessprekendes. Kombuis-Duits, ’n vereenvoudigde kontak- of mengeltaal, wat tydens die Duitse koloniale bewind ontwikkel is, word nog deur sowat 15 000 meestal bejaarde Namibiërs gepraat.
Afrikaans as vroeë verkeerstaal
Alhoewel Afrikaanssprekendes hulle al vroeër in Namaland gevestig het, dateer die eerste verwysing na hul aanwesigheid uit 1738. Jagters, handelaars en nuuskierige reisigers het dikwels besoeke aan die gebied gebring, terwyl Namakwa-gesinne en ander hulle daar gevestig het. Robert Gordon, ’n offisier in diens van die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie, het die Gariep in 1777 ter ere van die Nederlandse Huis van Oranje-Nassau, die Oranjerivier genoem.
Gedurende die 1780's het drie Afrikanerboere hulle tydelik so ver noord as Swartmodder, die huidige Keetmanshoop, gevestig. In 1796 het ’n groot groep Oorlamses, wat na hulself as Afrikaners verwys, hulle in ’n gebied net noord van die Oranjerivier in die suidooste van die land gevestig. ’n Deel van hierdie Afrikaanssprekende gemeenskap het later, in 1835, noordwaarts getrek na Aigams, ’n plek wat hulle Windhoek genoem het en wat vanaf 1890 as administratiewe sentrum van die Duitse kolonie Suidwes-Afrika sou dien.
In die omgewing van Walvisbaai, wat reeds in 1793 onder hierdie naam bekend gestaan het, het daar al vroeg ’n behoefte aan ’n verkeerstaal ontstaan. Weens die oorheersende posisie, wat Afrikaanssprekende Oorlamses in Windhoek ingeneem het, en die aanwesigheid van Afrikaanssprekende gemeenskappe langs die Swakoprivier, die hoofroete tussen die kusgebied en die binneland, was kennis van Afrikaans ’n noodsaaklikheid vir reisigers, handelaars en jagters wat besoeke aan Herero- en Damaraland gebring het. Reisigers soos Sir Francis Galton, Charles John Anderson, James Chapman en William Coates Palgrave was tydens hul toere in die gebied op Afrikaanssprekende tolke aangewese.
Die gebruik en status van Afrikaans is in die 19de eeu deur ’n aantal faktore bevorder. Sendinggenootskappe – soos die Londense, Rynse en Wesleyaanse Sendinggenootskap – het die Christelike godsdiens vanaf 1805 in die suidelike en vanaf 1842 in die sentrale dele ingevoer. Terwyl sendelinge moeite gedoen het om inheemse tale soos Nama en Herero vir hulle sendingwerk aan te leer, het almal dit nuttig gevind om ook Afrikaans of Nederlands vir hierdie doelwit te gebruik. Afrikaanse taallesse was dus ook deel van die opleiding aan die Augustineum, ’n opvoedkundige instelling vir sendelinge wat in 1864 op Otjimbingwe gevestig is, ’n plek aan die oewer van die Swakoprivier wat vinnig tot ’n smeltkroes van kulture ontwikkel het.
Namahoofde soos David Christiaan in Bethanien en Oorlamse leiers soos Jonker Afrikaner in Windhoek en Moses Witbooi in Gibeon het daarop aangedring dat kinders in Afrikaans (destyds gewoonlik "Hollands" genoem) onderrig moes word. Afrikaans het daarnaas die status van saketaal gehad waarin feitlik alle handelsaktiwiteite plaasgevind het. Jonker Afrikaner het handelsbande aktief bevorder deur die bou van paaie wat deur die bergagtige terrein van Auas en die Khomas-hoogland rondom Windhoek geloop het.
’n Derde faktor, wat die status van Afrikaans bevorder het, was die feit dat die taal nie net op hoëfunksie-gebiede soos onderwys en godsdiens gebruik is nie, maar ook vir formele onderhandelinge en ooreenkomste. Belangrike vredesooreenkomste tussen Nama-, Oorlams-, Baster- en Herero-partye is in respektiewelik Nederlands en Afrikaans gesluit, en die taal is ook in alle dokumente gebruik wat by grondverkope onderteken moes word. In die suide was Afrikaans die taal van die plaaslike administrasies wat deur hoofde en hul rade gebesig is.
Afrikaans het sodoende in die tyd voor die Duitse kolonisasie op ’n informele wyse die status van ampstaal geniet. Vir twee derdes van die gebied van die huidige Namibië het Afrikaans as algemene moeder- en verkeerstaal in die privaat sfeer, in onderwys en in die kerklike lewe gedien.
Terwyl ’n aantal handelaars van hoofsaaklik Engelse afkoms hulle op verskillende plekke in die land gevestig het, het Afrikaanssprende blankes vanaf 1885 na die gebied geïmmigreer. Deur grond van Namas, Oorlamses en Basters te koop of te leen, het hierdie Afrikaners, wat hulle permanent as boere in die land gevestig het, ’n deel van die Namibiese bevolking geword.
Afrikaans gedurende die Duitse koloniale bewind
Gedurende die 18de en vir die grootste deel van die 19de eeu het alle taalkundige ontwikkelinge in die land op ’n natuurlike wyse plaasgevind. Die prentjie het egter verander toe die Duitse Ryk die gebied tussen die Kunenerivier in die noorde, die Oranjerivier in die suide, die Atlantiese Oseaan in die weste en die Kalahariwoestyn in die ooste as sy oorsese besitting oorgeneem het. Die koloniale bewind is deur ’n verdragstelsel gevestig waarvolgens inheemse bevolkingsgroepe hulle aan die gesag van die Duitse keiser onderwerp het. In ruil hiervoor is hulle onder sy "beskerming" geplaas. Sommige gemeenskappe soos die Oorlamses onder Witbooi en die Herero's in die Gobabisgebied het weerstand teen die Duitsers gebied, maar in 1894 was die hele land suid van die Etoshapan onder Duitse koloniale bewind.
Die Duitse bewind was daarop gemik om ’n Duitse karakter aan die kolonie te gee, veral deur die stigting van Duitse instellings en die bevordering van Duitse immigrasie, maar aanvanklik is Afrikaans se status nie aangetas nie. Afrikaans is steeds gebruik vir briefwisseling, onderhandelinge en ooreenkomste. Omstreeks 1900 is van Duitse amptenare egter verwag om Duits as enigste ampstaal te vestig. So is daarop aangedring dat die Rynse Sendinggenootskap in sy skole Afrikaans deur Duits moes vervang. Sendelinge het wel ingestem om Duits as bykomende skoolvak te onderrig, maar gewaarsku dat dit in opvoedkundige opsig nie raadsaam sou wees om Duits as onderrigmedium af te dwing nie, juis omdat Afrikaans al lank as algemene omgangstaal gevestig was.
Afrikaans tydens die Suid-Afrikaanse administrasie van Suidwes-Afrika
Taalkundige inmenging van regeringskant was iets wat versigtig gehandhaaf moes word, nie net tydens die Duitse bewind tussen 1884 en 1915 nie, maar ook nadat die kolonie ná die Eerste Wêreldoorlog as mandaatsgebied van die Volkebond deur die Unie van Suid-Afrika geadministreer is. Net soos in Suid-Afrika is Nederlands en Engels as ampstale ingevoer. Aanvanklik is hoofsaaklik Engels as administratiewe taal gebruik, en eers nadat Afrikaans Nederlands in 1925 as ampstaal in Suid-Afrika vervang het, het dié taal toenemend ingang tot regeringsake gevind. In die volgende dekades is Afrikaans, net soos in Suid-Afrika, deur sommige politieke kringe met die beleid van rasseskeiding verbind.
Afrikaans in die onafhanklike Namibië
Toe Namibië in 1990 onafhanklik geword het, het Afrikaans, net soos Duits, sy status as ampstaal kwytgeraak. Nogtans was in 1991 sowat die helfte van alle 765 000 geletterdes in die land Afrikaanssprekend. Afrikaans was ook allesbehalwe ’n taal van blanke Afrikaners, maar is van begin af deur mense van alle etniese groepe gebesig sodat blanke Afrikaanssprekendes steeds ’n minderheid verteenwoordig het. Afrikaanssprekende Namibianers is trots op hulle afkoms, en wys dit deur hul taalgebruik. Namibië se Afrikaanse dagblad, Die Republikein, het die tweede grootste sirkulasie na die anglofone The Namibian, terwyl die Namibiese uitsaaikorporasie NBC steeds Afrikaanse programme uitsaai. Die getal Afrikaanse radiostasies, media en boekvrystellings het selfs gegroei.
Tans kan driekwart van die Namibiese bevolking Afrikaans praat of verstaan, en dit is nie waarskynlik dat die taal ooit sal verdwyn nie. Weens die oorheersende rol van Engels as onderwystaal (moedertaalonderrig in openbare skole is beperk tot grade 1 tot 3) sal Afrikaanse lees- en skryfvaardighede onder jongmense moontlik gaandeweg afneem, net soos die belangrikheid van Afrikaans as verkeerstaal. Volgens berigte word in biblioteke teen Afrikaans gediskrimineer, en al is dit geen amptelike beleid nie, word geen nuwe Afrikaanse boeke aangeskaf nie.
Gesondheid
By geboorte was die lewensverwagting van ’n Namibiër 52,2 jaar in 2012 – onder die laagste in die wêreld. Die Vigsepidemie is ’n groot probleem in Namibië. Hoewel die omvang van infeksie aansienlik laer is as Botswana, het ongeveer 13,1% van die volwasse bevolking MIV. In 2001 was daar ’n geraamde 210 000 mense wat MIV gehad het en in 2003 was die sterfte as gevolg daarvan 16 000. Volgens UNAIDS se 2011-verslag “wil dit voorkom of die epidemie afplat.” Soos wat die epidemie die ouer bevolking laat krimp het, het die getal weeskinders toegeneem. Die onus lê op die regering om opvoeding, kos, skuiling en klerasie aan hierdie wesies te bied.
Die probleem van malaria word ook nog vererger deur die Vigsepidemie. Navorsing toon dat die risiko in Namibië 14,5% groter is om malaria te kry indien ’n persoon ook Vigs het. Die sterfterisiko van malaria neem ook toe met 50% wanneer daar ’n gelyklopende MIV-infeksie is. Gegewe die koers van infeksie van malaria, kan dit vir die regering moeilik wees om die mediese en ekonomiese impakte van die epidemie te hanteer. In 2002 was daar slegs 2002 dokters in Namibië.
Opvoeding
Namibië het ’n verpligte gratis opvoedingstelsel vir kinders tussen 6 en 16. Grade 1–7 is laeronderwys en grade 8–12 is hoëronderwys. In 1998 was daar 400 325 leerlinge in laerskole en 115 237 in hoërskole. Die leerling-onderwyserverhouding is in 1999 geskat as 32:1 met ongeveer 8% van die BBP wat op opvoeding spandeer word. Kurrikulunontwikkeling, opvoedkundige navorsing en professionele ontwikkeling van onderwysers word deur die Nasionale Instituut vir Opvoedkundige Ontwikkeling in Okahandja georganiseer.
Die meeste skole in Namibië is staatskole maar daar is ook ’n aantal privaat skole wat deel uitmaak van die land se opvoedingstelsel. Daar is vier onderwyskolleges, drie landboukolleges, ’n polisie-opleidingskollege, die Namibiese Universiteit van Wetenskap en Tegnologie (eertydse Politegnikum van Namibië) en ’n nasionale universiteit.
Sedert onafhanklikwording het onder meer die volgende privaat skole tot stand gekom:
Gemeenskapsgebaseerde wildbewaringsgebiede
In 1993 het die Namibiese regering befondsing van die Verenigde State se Agentskap vir Internasionale Ontwikkeling (USAID) ontvang deur sy projek Leef in ’n Beperkte Omgewing (LIFE). Die Ministerie van Omgewing en Toerisme vorm saam met organisasies soos USAID, die Bedreidge Wildlewetrust, die Wêreldwye Natuurfonds en die Kanadese Ambassadeursfonds ’n Gemeenskapsgebaseerde Natuurlike Hulpbronbestuur-ontersteuningstruktuur. Die hoofdoel van hierdie projek is om volhoubare natuurlike hulpbronbestuur te bevorder deur plaaslike gemeenskappe regte tot wildsbestuur en toerisme te gee.
Sport
In 1990 het die Republiek van Namibië ’n lidland van die Britse Statebond geword en ook sy Nasionale Olimpiese Komitee (NOK) gevestig om sy belange in die Internasionale Olimpiese Komitee (IOK) te behartig. Die Namibiese NOK is in die volgende jaar amptelik deur die IOK erken. Die nasionale span het sy debuut tydens die Statebondspele van 1994 gemaak wat in Victoria, Kanada, gehou is. Sedertdien het Namibiese atlete hul land gereeld by die Statebondspele verteenwoordig.
Namibië se nasionale sportsoorte is netbal, rugby en sokker, waarvan laasgenoemde dié land se gewildste sportsoort is. Die Namibiese sokkerspan het vir die Afrikanasiesbeker 2008 gekwalifiseer maar kon nog nie vir ’n Sokker-Wêreldbekertoernooi kwalifiseer nie. Die nasionale span met die meeste sukses is egter die nasionale rugbyspan wat al aan ses rugbywêreldbekertoernooie deelgeneem het. Namibië is verteenwoordig by die 1999, 2003, 2007, 2011, 2015 en 2019-toernooie. Die span word as die naasbeste Afrikaspan na die Suid-Afrikaanse Springbokke beskou en ding gereeld met ander opkomende rugbyspanne in die Afrikabeker mee. Hulle het dié toernooi al nege keer gewen, meer as enige ander span.
Rolskaatshokkie is vir die eerste keer in 1995 gespeel en het ook toegeneem in gewildheid. Die nasionale vroue rolskaatshokkiespan het in die Wêreldkampioenskap 2008 van die Internasionale Rolskaatssportfederasie deelgeneem. Namibië bied een van die strafste wedlope, die Namibiese ultramarathon, aan. Die bekendste Namibiese naelloper is Frankie Fredericks. Hy het vier Olimpiese silwermedaljes gewen (1992 en 1996) en het ook medaljes van verskeie Wêreldatletiekkampioenskappe. Hy is ook bekend vir sy humanitêre aktiwiteite binne en buite Namibië.
Frankie Fredericks is die mees bekende Namibiese naelloper en het hom in die 100 en 200 m gespesialiseer. Hy het al vier Olimpiese silwermedaljes (in 1992 en 1996), maar ook verskeie medaljes tydens IAAF se Atletiese Wêreldkampioenskappe gewen. Die gholfspeler Trevor Dodds het in 1998 die Groter Greensboro-ope, en van 15 toernooie in sy loopbaan, ingepalm. Hy het in dieselfde jaar sy beste rang op die wêreldranglys behaal, naamlik 79. Die beroepsfietsryer en Namibiese padwedloopkampioen Dan Craven het Namibië tydens die Olimpiese Somerspele 2016 in beide padwedloop en individuele tydtoets verteenwoordig. Die bokser Julius Indongo was in 2016 en 2017 die wêreldkampioen in die WBA, IBF en IBO se onderskeidelike ligte weltergewig-afdelings.
Media
Hoewel Namibië se bevolking betreklik klein is, het die land ’n wye mediaverskeidenheid: twee televisiestasies, 19 radiostasies (gemeenskapsradiostasies is nie ingesluit nie), 5 dagblaaie, verskeie weekblaaie en spesiale publikasies ding mee om ’n gehoor. Daarbenewens is daar ook baie buitelandse media, veral vanuit Suid-Afrika, beskikbaar. Aanlynmedia is hoofsaaklik gebaseer op die inhoud van gedrukte media. Namibië het ’n staatsbeheerde persagentskap genaamd NAMPA (Namibiese Persagentskap).
Gedrukte media
The Namibian, Republikein (die enigste Afrikaanse dagblad buite Suid-Afrika), Allgemeine Zeitung (die enigste Duitse dagblad in Afrika), die Namibian Sun en die staatsbeheerde New Era is dagblaaie in Namibië. Buiten die grootste dagblad, "The Namibian", wat deur ’n trust besit word, en New Era, is die ander koerante privaat blaaie en deel van Namibia Media Holdings (NMH, tot 2014 bekend as Democratic Media Holdings).
Ander noemenswaardige nuusblaaie is die poniekoerant Informanté wat deur TrustCo besit word, die weekblaaie Windhoek Observer en Namibia Economist en die streeksblad Namib Times (gemik op Swakopmund en Walvisbaai). Insight Namibia en Prime Focus is tydskrifte wat aktuele sake bespreek. Sister Namibia staan uit as die langslopende tydskrif van ’n nieregeringsorganisasie in Namibië terwyl Namibia Sport die enigste nasionale sporttydskrif is. Voorts word die drukmark aangevul deur partypublikasies, studenteblaaie en tydskrifte van openbare betrekkinge.
Uitsaaiwese
Die uitsaaisektor word oorheers deur die staatsbeheerde Namibiese Uitsaaikorporasie (nbc). Die openbare uitsaaier bied ’n televisiestasie asook ’n “Nasionale Radio” in Engels en nege taaldienste in inheemse tale. Die nege privaat radiostasies in die land is hoofsaaklik Engels behalwe vir Radio Omulunga (Oshiwambo) en Kosmos 94.1 (Afrikaans).
Sedert die 2000’s het One Africa Television wat in privaatbesit is, met die Namibiese Uitsaaikorporasie begin meeding.
Vryheid
Vergeleke met buurlande het Namibië sterk mediavryheid. Oor die laaste paar jaar is die land gewoonlik in die boonste kwart van die statistiek van Verslaggewers Sonder Grense, en was 21ste in 2010. Die land is dus gelyk met Kanada en is die besgeplaasde Afrikaland.
Die Persvryheidsindeks en die Afrika-mediabarometer toon soortgelyke positiewe resultate. Soos in ander lande is daar egter steeds noemenswaardige invloed van staats- en ekonomiese verteenwoordigers op die media in Namibië. Sommige van hierdie probleme word gereflekteer in die val na 44ste op die 2009-lys van die Verslaggewers Sonder Grense.
Organisasies
Media en joernaliste in Namibië word verteenwoordig deur die Namibiese afdeling van die Media Instituut van Suider-Afrika en die Redakteursforum van Namibië. ’n Onafhanklike media-ombudsman is in 2009 aangestel om ’n staatsbeheerde mediaraad te voorkom.
Jonathan Cake
Jonathan Cake (gebore 31 Augustus 1967) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente First Knight (1995), Brideshead Revisited (2008), en Krews (2010), en in die televisiereeks Chuck (2007).
Michelle Johnson (aktrise)
Michelle Johnson (gebore 9 September 1965) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Blame It on Rio (1984), Waxwork (1988), Death Becomes Her (1992), en Far and Away (1992).
Alpha Arae
Alpha Arae (α Arae, afgekort as Alpha Ara of α Ara) is die tweede helderste ster in die suidelike sterrebeeld Altaar (Ara). Met ’n gemiddelde skynbare magnitude van 2,93 is dit in die Suidelike Halfrond redelik sigbaar met die blote oog. Die ster is sowat 270 ligjare van die Son af. Die visuele magnitude verminder met 0,1 magnitude vanweë die absorpsie en verspreiding van straling deur gas en stof.
Eienskappe
Alpha Arae het ’n sterreklassifikasie van B2 Vne, wat aandui dit is ’n massiewe B-tipe hoofreeksster. Die "n" in die agtervoegsel dui daarop dat die absorpsielyne in die ster se spektrum uitgesprei en newelagtig lyk vanweë die Doppler-effek van ’n vinnige rotasie. Die rotasiesnelheid word so hoog geraam as 375 km s−1. Meilland et al. (2007) raam die pole van die ster lê teen ’n hoek van 55° met die waarnemingslyn, en dit gee ’n ekwatoriale asimutsnelheid van 470 km s−1. Dit is naby die kritieke snelheid waar die ster sal begin uitmekaarval. Die vinnige rotasie veroorsaak ’n duidelike ewenaarbult van sowat 2,4-2,7 keer die poolradius.
Die "e" in die klassifikasie dui daarop dit is ’n Be-ster. Dit beteken emissielyne kan in die ster se spektrum gesien word wat kom van ’n skyf materiaal wat uit die ster skiet vanweë die vinnige rotasie. In 2003 en 2005 is Alpha Arae deur infrarooi-interferometrie waargeneem. Die resultate, wat in 2005 en 2007 gepubliseer is, dui skynbaar daarop dat Alpha Arae omring word deur ’n digte ekwatoriale skyf materiaal en dat dit massa by die pole verloor as gevolg van ’n poolwind met ’n terminale snelheid van sowat 1 000 km/s. Daar is ook moontlike bewyse dat Alpha Arae op 0,7 AE omsirkel word deur ’n metgesel-ster.
Die ster se massa is sowat 9,6 keer dié van die Son, en sy radius gemiddeld 4,5 keer die Son s'n. Dit is 5 800 keer so helder as die Son; sy oppervlaktemperatuur is 18 044 K. Dié hitte gee Alpha Arae die blouwit skynsel van ’n B-tipe ster. Dit is ’n veranderlike ster met ’n magnitude wat tussen 2,76m en 2,9 wissel.
Alpha Arae het ’n visuele metgesel, CCDM J17318-4953B, wat sowat 50 boogsekondes van hom af lê teen ’n posisiehoek van 168°, met ’n skynbare magnitude van sowat 11. Dit lyk of die twee sterre per toeval naby mekaar voorkom en nie werklik naby mekaar in die ruimte is nie.
George Abbott
George Abbott (25 Junie 1887 – 31 Januarie 1995) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente All Quiet on the Western Front (1930), My Sin (1931), The Pajama Game (1957), en Damn Yankees (1958).
Diachroniese taalkunde
Die diachroniese taalkunde (ook historiese taalkunde) is die studie van taalverandering waar dit oor die finale effek van die veranderinge gaan en nie, soos in die sinchroniese taalkunde, oor die veranderinge self nie. Dit dek vyf hoofgebiede:
Geskiedenis en ontwikkeling
Die moderne diachroniese taalkunde dateer uit die laat 18de eeu en het ontwikkel uit die vroeëre dissipline van filologie, die studie van antieke tekste en dokumente, wat tot die oudheid teruggaan. Aanvanklik was diachroniese taalkunde vergelykend van aard en was dit hoofsaaklik gemoeid met die vasstelling van taalfamilies en die rekonstruksie van prehistoriese tale deur gebruik te maak van die vergelykende metode en interne rekonstruksie. Die fokus was op die welbekende Indo-Europese tale, waarvan 'n baie uitgebreide opgetekende geskiedenis gehad het. Sedertdien is daar egter betekenisvolle werk gedoen op die gebied van die vergelykende taalkunde aan onder meer die Oeral-tale, Austronesiese tale en etlike families van Amerikaanse Indiaan-tale. Vergelykende taalkunde is egter nou net 'n deel van 'n breër dissipline van diachroniese taalkunde. Vir die Indo-Europese tale is vergelykende studie nou 'n hoogs gespesialiseerde studieveld en die meeste navorsing word nou gedoen op die gebied van die latere ontwikkeling van hierdie tale, veral die ontwikkeling van die moderne standaardvorme.
Evolusie tot ander studievelde
Aanvanklik was alle moderne taalkunde diachronies van aard - selfs die studie van moderne dialekte het behels dat die oorsprong daarvan ondersoek word. Maar Saussure het 'n onderskeid getref tussen sinchroniese and diachroniese taalkunde, wat grondliggend is aan die hedendaagse organisasie van die dissipline. Voorrang word gegee aan sinchroniese taalkunde, en diachroniese taalkunde word gedefinieer as die studie van opeenvolgende sinchroniese stadiums. Saussure se duidelike afbakening word egter nou as idealisties beskou. In die praktyk is 'n suiwer sinchroniese taalkunde nie moontlik vir enige periode voor die uitvinding van die grammofoon nie: geskrewe verslae weerspieël taalkundige ontwikkelinge nooit so vinnig soos spraak nie. Dit is in elk geval ook moeilik om dit akkuraat te dateer voor die ontwikkeling van die moderne titelblad. Daarbenewens het die werk wat sosiolinguiste op die gebied van taalkundige variasie gedoen het, getoon dat sinchroniese stadiums nie eenvormig is nie: die spraakgewoontes van ouer en jonger sprekers verskil op maniere wat 'n aanduiding gee van taalverandering. Sinchroniese variasie is taalverandering wat besig is om plaas te vind. Die biologiese oorsprong van taal is in beginsel 'n deel van die oordrag van die diachroniese taalkunde, maar die meeste taalkundiges is van mening dat dit te lank gelede plaasgevind het om betroubaar vasgestel te kan word deur die vergelykende metode. Ander tegnieke, soos die vergelyking van massas leksikale items, word deur party beskou as 'n manier om die beperkings van die vergelykende metode te bowe te kom, maar die meeste taalkundiges beskou dit as onbetroubaar. Die bevindinge van die diachroniese taalkunde word dikwels gebruik as die grondslag vir hipoteses oor die groeperings en bewegings van volke, veral in die prehistoriese tyd. Daar word egter nou erken dat dit problematies is om taal aan etniese identiteit te koppel, eweneens om taalgeskiedenis met argeologiese of genetiese bewyse in verband te probeer bring.
Bibliografie
Vertaal uit die ooreenstemmende artikel in die Engelse Wikipedia.
Philip Nelpark
Philip Nelpark is 'n voorstad in die nabye weste van Pretoria in Gauteng, Suid-Afrika. Dit is geleë tussen Pretoria-Wes en Pretoria Tuine.
Dooflimpiese Spele
Dowe mense het hulle eie Spele omdat hulle in teenstelling met horende atlete visuele kommunikasiemiddele (gebaretaal en beginvlae i.p.v. pistoolskote) benodig tydens die beoefening van hulle sport. Die sosiale aspekte is ook belangrike omrede dit vir dowe atlete baie moeilik is om met horende atlete kontak te maak. Ten spyte hiervan neem dowe atlete soms tog aan die 'normale' Olimpiese Spele deel.
Brzeg
Brzeg is 'n dorp in die suidweste van Pole met 37 312 inwoners (2012), geleë in Silesië in die Woiwodskap Opole aan die linkeroewer van die Oderrivier. Dit is die administratiewe setel van die gelyknamige distrik (Powiat Brzeski).
Julius de Geyter
Julius de Geyter (25 April 1830, Lede – 18 Februarie 1905, Antwerpen) was 'n Vlaamse skrywer en digter wat 'n belangrike rol gespeel het in die Vlaamse Beweging.
Stoep
'n Stoep is 'n oordekte opelug galery, aangeheg aan die buitekant van 'n gebou. 'n Stoep is dikwels gedeeltelik omring deur 'n reling en strek gereeld oor die voorkant en sye van die struktuur.
Julius de Geyter
Hy het sy loopbaan as onderwyser en joernalis begin. In 1874 word hy direkteur van die "Bank van Lening" te Antwerpen. Hy stig saam met J.F.J. Heremans en E. Zetternam die literêre tydskrif "De Vlaamsche School" (1855–1862). Saam met sy vriend Julius Vuylsteke behoort hy tot van die belangrikste politieke digters van sy tyd en was hy een van die leiersfigure in die Vlaamse Beweging. Hy speel ook 'n belangrike rol in die ontstaan van die Eerste Boerenbeweging in Vlaams-België met die uitbreek van die Eerste Vryheidsoorlog 1880–1881) in Suid-Afrika. Hy vertoon baie belangstelling in die Boere in Suid-Afrika met wie se taalstryd hy erg verbonde voel vanuit sy algemeen-Nederlandse oortuiginge.
Goughstreepkoppie
Die Goughstreepkoppie (Rowettia goughensis) is 'n algemene standvoël en endemies aan Gougheiland. In Engels staan dit bekend as die Gough Bunting.
Julius de Geyter
De Geyter het talle romantiese gedigte geskryf, asook tekste van verskeie kantates van Peter Benoit, onder andere van die Rubenscantate (1877). Hy herdig ook "Reinaert de Vos" (1874).
Goughstreepkoppie
Identifikasie
Die voël word tot 16 cm groot en is demorfies. Die wyfie lyk soos die onvolwasse voël, net ryker gekleur; hulle is ornaje-vaalbruin met 'n swartbeffie op die keel. Die mannetjie is swaar gestreep.
Julius de Geyter
Julius de Geyter is op 18 Februarie 1905 in Antwerpen oorlede.
Brugge
Brugge (Frans en Engels: Bruges, Duits: Brügge) is die hoofstad van die Belgiese provinsie Wes-Vlaandere met 'n oppervlak van 138,4 vierkante kilometer en sowat 118 000 inwoners (soos op 1 Januarie 2019).
Die stad, wat danksy die groot aantal kanale ook as die "Venesië van die Noorde" bekend staan, is in 2000 deur die Unesco as 'n wêrelderfenisgebied gelys. In 2002 is dit saam met die Spaanse Salamanca as die kulturele hoofstad van Europa aangewys.
Geskiedenis en toerisme
Die naam van Brugge gaan terug op die Nordiese woord bryggja, wat letterlik "landingsplek" of "hawehoof" beteken. Die stad het sy oorsprong in ' burg of klein dorpie, wat in die jaar 892 deur Boudewyn Ysterarm, die eerste graaf van Vlaandere, gestig is.
Brugge, wat in die Middeleeue vir sy gesofistikeerde lakennywerheid bekend staan, kry in 1128 stadstatus. As gevolg van 'n stormvloed kry die stad in 1134 'n regstreekse toegang tot die Noordsee, wat sy deelname aan die internasionale handelsverkeer vergemaklik. Brugge trek veral voordeel uit 'n driehoekshandel, wat op laken uit Vlaandere, wol uit Engeland en wyn uit die Franse streek Gascogne steun.
In 1200 word Brugge ook die reg op 'n jaarlikse mark toegestaan, wat vinnig handelaars uit ander gebiede soos die Duitse Rynland, maar ook die eerste Italiaanse handelsvlote met ware uit die Levant lok. Brugge geniet al sedert 1190 die voorreg van selfregering, en die Vlaamse Hanse, 'n verbond van plaaslike koopmanne, slaag daarin om die mag in Brugge te gryp.
Met die uitbreiding van die Noord-Duitse Hanse, 'n magtige verbond van handelstede, kom ook koopmanne uit Hamburg en Lübeck gereeld na Brugge. Hulle geniet sedert 1253 selfs 'n aantal voorregte soos laer invoerregte. Die Hanse-verbond rig in Brugge ook een van sy drie kantore in die Noordseegebied op, naas die Stalhof in Londen en die Bryggen in die Noorse hawestad Bergen. Brugge het vinnig die grootste omset en speel vir die Hanse 'n belangrike rol as skakel met buitelandse markte. thumbnail|links|Belfort in die Groot Mark duimnael|links|250px|'n Kanaal by die Rozenhoedkaai
Handelsbande met die res van Europa word sedert die laat 13de eeu gevestig, en Brugge word 'n belangrike sakereisbestemming vir koopmanne uit die suide van Duitsland, Genua, Venesië, Florence, Portugal, Kastilië en Skotland. Die huis van die plaaslike koopmansgesin Van der Beurse dien as die eerste "beurs" (die woord beurs is van die familienaam afgelei).
Die sosiale spanninge tussen die koopmansgesinne, wat die bolaag van Brugge verteenwoordig, en die gildes van die ambagsmanne verskerp tegelykertyd. Die maatskaplike krisis bereik 'n hoogtepunt deur die politieke alliansie tussen die stadsregering en die Franse koning Filips IV. In die opstand van 18 Mei 1302 is sowat 4 000 Franse soldate, wat as besettingsmag in Brugge bly, gedood. Die toelating van ambagsmanne tot die stadsregering is 'n kompromis, maar danksy die ekonomiese vooruitgang verswak die sosiale knelpunte. Tydens hierdie tydperk ontstaan die belangrikste historiese geboue van Brugge in die kenmerkende gotiese boustyl, soos byvoorbeeld die markplein, die kloktoring en die raadsaal.
Onder die heerskappy van die Boergondiese hertoë begin in die 15de eeu 'n kulturele, argitektoniese en ekonomiese bloeitydperk. Brugge word teen die einde van die Middeleeue die welvarendste stad in die noorde van Europa. Die Honderdjarige Oorlog tussen Engeland en Frankryk en die opening van die Engelse wolstapel in Antwerpen het reeds nadelige uitwerkings op die Brugse handel en ekonomie. Maar toe die Zwin, die inham wat as Brugge se natuurlike hawe dien, teen die einde van die 15de eeu begin toeslik, ervaar die stad sy ergste ekonomiese teenspoed. Nadat die stad sy toegang tot die see kwytgeraak het, keer die Boergondiese hof Brugge die rug. Keiser Maksimiliaan I beperk die voorregte van Brugge, en Antwerpen verrys as Vlaandere se nuwe handelsentrum. Die meeste buitelandse koopmanne en handelskantore verhuis in 1488 na Antwerpen. Brugge verarm en kom in 1524 onder Spaanse heerskappy. Die Hugenote-oorloë dien Brugge 'n verdere ekonomiese nekslag toe. Naas die ekonomiese stilstand moet die stad ook die bewind van vreemde magte verduur. Brugge kom vervolgens onder Oostenrykse (1713 tot 1795), Franse (1795 tot 1815) en Nederlandse heerskappy (tot 1830).
Tydens die 19de eeu word Brugge nouliks deur die industrialisering van België geraak. Eers met die aansluiting by die seehawe van Zeebrugge in 1907 kry die stad 'n nuwe ekonomiese perspektief.
Vandag trek Brugge voordeel uit die stilstand van die verlede. Sy historiese stadskern, wat in sy oorspronklike vorm bewaar is, het van die stad nou 'n gewilde toeristebestemming gemaak. Daar is verskeie hotelle en restaurante.
Natalie Joy Johnson
Natalie Joy Johnson is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent When in Rome (2010) en in die televisiereekse The Battery's Down (2008) en High Maintenance (2016).
William Smith (akteur)
William Smith (gebore 24 Maart 1933) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Any Which Way You Can (1980) en Red Dawn (1984), en in die televisiereeks Laredo (1965).
Westdene
Westdene is ’n voorstad in die weste van Johannesburg, wes van Melville en oos van Sophiatown, sowat 6 km wessuidwes van die stadsaal. In die noorde word dit deur die Melvillekoppies begrens en in die suide deur die voorstede Westbury en Rossmore.
Geskiedenis
Westdene is omstreeks 1910 op die plaas Braamfontein uitgelê en genoem na aanleiding van die ligging daarvan wes van die middestad. Die woord “dene” is afgelei van Ou Engels en beteken “vallei”.
Afrikaanse bevolking
Wat Westdene se eens groot Afrikaanse gemeenskap betref, is dit vandag nog die tuiste van die Hervormde gemeente Johannesburg-Wes en die NG gemeente Westdene. Gereformeerde lidmate wat vroeër hier gewoon het, sou inskakel by die Gereformeerde kerk Johannesburg-Noord in Melville. Westdene, Melville en Triomf het nie een vroeër jare ’n Afrikaanse hoërskool gehad nie; die naaste Afrikaanse hoërskool was die Hoërskool Vorentoe in Rossmore. In 1985 het die Westdenedam-ramp plaasgevind toe 42 kinders verdrink het nadat die bus waarmee hulle van die Hoërskool Vorentoe onderweg was, in die Westdenedam beland het. Nadat die tweetalige Laerskool Melpark, 'n samevoeging van die Afrikaanse Aucklandparkse Laerskool en Engelse Melville Primary School, in Melville verengels het, het Afrikaanse ouers die Orbanskool in Westdene, naasaan Melville, begin, wat intussen dubbelmedium geword het.
In 1934 het Westdene 1 037 Afrikaanse munisipale kiesers gehad en 182 Engelse. In 1949 was dit 2 550 en 213 en in 1961 onderskeidelik 3 459 en 1 160.
Demografie
Volgens die sensus van 2011 het Westdene 7 815 inwoners gehad, van wie 46,4% swart en 38,8% wit was. Engels was die huistaal van 41,3% van die inwoners en Afrikaans dié van 22,2%. In die sensus van 2001 was die bevolking 4 909, sowat 1 900 minder. Dié skerp toename kan toegeskryf word aan die amper drievoudige toename in die swart bevolking van 1 264 tot 3 626. Die wit bevolking se getalle het effens afgeneem van 3 193 in 2001 tot 3 032 in 2011, maar hul aandeel aan die totaal het skerp gedaal van 65% tot 38,8%. Afrikaans het ook teruggeskuif van sy eerste plek in 2001 toe 38% van die inwoners dit as hul huistaal aangedui het, na die tweede plek in 2011 toe dit 22,2% van die inwoners se huistaal was.
Woestynbergadder
Identifikasie
Die slang is skaars, het 'n driehoekige kop en dowwe grys voorkoms. Dit is dof gekleur, is goed gekamoefleer en begrawe homself nie in die sand soos ander adders nie. Dit verkies droë, klipperige heuwelhange om in te leef. Die wyfie kan tot 5 kleintjies hê in die somer.
David Calder (akteur)
David Calder (gebore 1 Augustus 1946) is 'n Engelse akteur en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Superman (1978), The World Is Not Enough (1999), The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor (2008), en Rush (2013).
Waterkeurtjie
Die waterkeurtjie (Podalyria calyptrata; ook bekend as keur, keurtjie, keurblom, en ertjiebos) is 'n klein, immergroen boompie. Hierdie spesie is endemies aan Suid-Afrika en kom in die Wes-Kaap voor. Op die SANBI-rooilys is dit as 'veilig' (LC) gelys. Dit is taamlik volop in die bergfynbos.
Die boom het 'n klein syagtige kappie, uit skubbe saamgestel, wat die blomkop bedek wat afval wanneer die blom oopgaan. Die blomme is welriekend en 2.5 cm in deursnee.
Gebruike
Die waterkeurtjie word alleen vir ornamentele doeleindes aangewend. Tuiniers verkies dit omdat dit maklik groei en bye, skoenlappers, en voëls na die tuin lok.
Westbury
Westbury is ’n voorstad in die weste van Johannesburg wat grens aan (kloksgewys van die noordweste): Martindale (en noord daarvan Sophiatown), Westdene, Hurst Hill, Coronationville, Newclare en Newlands. Dis sowat 7 km wes van die stadsaal geleë.
Philip Abbott
Philip Abbott (20 Maart 1924 – 23 Februarie 1998) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Sweet Bird of Youth (1962) en Hangar 18 (1980), en in die televisiereekse The F.B.I. (1965) en The Six Million Dollar Man (1974).
Westbury
Geskiedenis
Westbury is aangelê op die plaas Waterval en het eers as Westlea bekendgestaan. In 1967 is die naam verander na Westbury, wat verwys na die ligging van die voorstad wes van die middestad. Die woord “bury” is afgelei van die Ou Engelse woord “burh”, “burg”, later “dorp”, en kom ook voor in plekname met die samestellings met die woorde “burg”, “burgh”, “brough”, “borough”, “burrough”, “boro” en “borrow”.
Nieuw-Muckleneuk
Nieuw-Muckleneuk is 'n gevestigde voorstad in die ooste van Pretoria in Gauteng, Suid-Afrika. Hierdie woongebied is in 1898 afgebaken, en het met verloop van tyd meer kommersiële en diplomatieke persele verkry. Dit word aan die weste-, ooste- en noordekant deur onderskeidelik Groenkloof, Brooklyn en Bailey's Muckleneuk begrens. In die weste grens dit aan Florence Ribeiro- (voormalige Koningin Wilhelminalaan), in die noorde aan Mackie-, in die ooste aan Fehrsen- en in die suide aan Mainstraat.
Die naam van die buurt is afkomstig van 'n gedeelte van Elandspoort-plaas wat deur ene George Walker gekoop is, en dan herdoop is tot Muckleneuk. Muckleneuk beteken "groot hoek" of "inham" in Skotse omgangstaal, en herinner aan Walker se familie-eiendom in Skotland. Hierdie naam is behou om drie woonbuurte van Pretoria aan te dui, naamlik Muckleneuk, Nieuw-Muckleneuk en Bailey's Muckleneuk.
Die hoofaar is Middelstraat wat in die ooste eindig by die Brooklynverkeersirkel. Die Brooklynmall en -binneplein is hier in die ooste geleë, met ingange uit Vealestraat. Die kantore van die Suid-Afrikaanse Inkomstediens en Ouditeurgeneraal is ook in Vealestraat geleë, benewens die Switserse ambassade. Die Nederlandse, Franse, Nieu-Seelandse, Libanese, Irannese en Noord-Koreaanse ambassades het hulself aan die westekant van die voorstad gevestig. Laerskool Anton van Wouw en NG Gemeente Waterkloof is albei in Deystraat.
Etlike huise in die voorstad is deur bekende argitekte soos Gerard Moerdyk, Lockwood Hall en Herbert Baker ontwerp, en daar is verskillende restaurante in Dey- en Bronkhorststrate. Austin Roberts-voëlreservaat beslaan die sentrale gedeelte van die voorstad, en word van water voorsien deur die Walker- en Argospruite.
Demografie
Volgens die 2011-sensus bestaan ​​Nieuw-Muckleneuk uit meer as 1,288 inwoners, meestal uit die wit gemeenskap (53,82%). Swart mense verteenwoordig 34,39% van die inwoners, terwyl die Kleurlinge en Indiërs net meer as 10% van die inwoners uitmaak.
Die moedertaal van inwoners is 36,05% Engels, 35,65% Afrikaans, 4,07% Tswana en 2,68% Sepedi.
Politiek
Die omgewing van Nieuw-Muckleneuk word polities oorheers deur die Demokratiese Alliansie. In die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2014 het die DA meer as 73% van die stemme in die kiesafdeling verower, wat egter 'n deel van Brooklyn insluit, voor die African National Congress (meer as 15%).