cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Olimpiese Somerspele 1968
Die Olimpiese Somerspele 1968 (Spaans: Juegos Olímpicos de Verano de 1968), amptelik bekend as die Spele van die XIXde Olimpiade, is tussen 12 en 27 Oktober 1968 in Meksikostad, Meksiko, aangebied. Naas Meksikostad het Detroit, Buenos Aires en Lyon aansoek gedoen om die Spele te mag organiseer. Dit was die eerste Olimpiese Spele wat in 'n ontwikkelende land, Latyns-Amerika en 'n Spaanstalige land gehou is asook die eerste Spele waar meer as 100 nasies deelgeneem het.
Die beslissing van die Internasionale Olimpiese Komitee tydens sy kongres in Baden-Baden in 1963 om die Spele aan Meksikostad toe te wys, het vir heelwat onstuimigheid in die sportwêreld gesorg. Verskeie medici en afrigters vrees dat die hoë ligging van die stad dramatiese gevolge kan hê. Onni Niskanen, die Sweedse afrigter van Abebe Bikila beweer selfs dat atlete kan sterf. As gevolg van die beslissing doen wetenskaplikes navorsing oor die probleem. Daar word bevind dat dissiplines waar uithouvermoë belangrik is, nie normaal kon verloop nie as gevolg van 'n suurstofgebrek. Naellopers, daarteen sou baat vind by die verlaagde lugweerstand. Daar word voorgestel dat atlete 'n lang aanpassingsperiode gegun word om by die omstandighede aan te pas. Uiteindelik verloop die Spele sonder enige ernstige mediese insidente.
1968 was die jaar van die studentenrewolusies, en dit was ook die geval in Meksiko. Voor die begin van die Spele vind 'n studenteopstand in Meksiko plaas om wêreldwye aandag op die klimaat in Meksiko te vestig. Die regering bring hierdie opstand hardhandig tot 'n einde, wat onder andere lei tot die Bloedbad van Tlatelolco. Verder was daar nog 'n ander probleem wat die Spele ontwrig het: Die Afro-Amerikaanse atlete begin 'n protesbeweging in die Olimpiese dorp teen die rassediskriminasie waarvan hulle in hul eie land slagoffers was. 'n Insident vind tydens die medaljeseremonie na die 200 meter plaas. Tommie Smith en John Carlos, onderskeidelik eerste en derde, staan tydens die speel van die Amerikaanse volkslied met gebalde vuiste en geboë hoofde (die Swartmag-saluut). Na die voorval word die twee uit die Olimpiese dorp geskop.
Die Olimpiese Winterspele 1968 is in Grenoble, Frankryk, aangebied. Die Paralimpiese Somerspele 1968 is tussen 4 en 13 November in Tel Aviv, Israel, gehou.
Toewysing
Meksikostad is op 18 Oktober 1963 in Baden-Baden deur die Internasionale Olimpiese Komitee gekies as die gasheer vir die Olimpiese Somerspele in 1968. Ander kandidate was: Detroit, Buenos Aires en Lyon.
Die stemming het as volg verloop:
Sporte
18 Olimpiese sportsoorte in 172 dissiplines is tydens die Spele beoefen. Tydens die Spele is 174 goue medaljes oorhandig. Daarbenewens is wedstryde in verskeie demonstrasiesporte beslis. • 4
Stadions
25 sportplekke is tydens die Olimpiese Somerspele 1968 gebruik:
Kalender
Die volgende tabel dui die Spele se daaglikse program aan. 'n Blou blokkie beteken dat wedstryde plaasgevind het, maar dat geen medaljes op die spel was nie. 'n Geel blokkie dui aan dat medaljes toegeken is, die getal dui op die getal medaljeparades wat die dag gehou is.
Getal medaljes
[[Lêer:1968 Summer Olympic games countries.png|duimnael|400px|Kaart van deelnemende nasies in 1968:
Gasheerstad Meksikostad]] Hier is die top tien lande wat medaljes by die Spele verower het:
Aaron Yoo
Aaron Yoo (gebore 12 Mei 1979) is 'n Amerikaanse akteur en kinematograaf. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Disturbia (2007), 21 (2008), Nick and Norah's Infinite Playlist (2008), en Friday the 13th (2009).
Bihari-tale
Die Bihari-tale word algemeen by die oostelike tak van die Indo-Ariese tale gegroepeer. Die Bihari-tale word veral in die Indiese deelstate Bihar, Jharkhand, Wes-Bengale en Uttar Pradesh, asook in Nepal gebesig.
Die grootste tale (volgens moedertaalsprekers) is: Bhojpuri (40 miljoen), Maithili (34 miljoen) en Magahi (20,7 miljoen). Van die bekendste Bihari-tale is waarskynlik Pali, die taal van die Pali-kanon, wat vandag net as 'n liturgiese taal in Boeddhisme gebruik word. Die Bihari-tale word soms as dialekte van Hindi beskou. Die Bihari-tale vorm 'n dialekkontinuum wat 'n presiese afbakening van enkele tale moeilik maak.
Ondanks die groot aantal sprekers van hierdie tale geniet net Maithili grondwetlike erkenning in Indië, nadat dit met die 92ste byvoeging van 2003 in die grondwet van Indië opgeneem is. Bhojpuri, Magahi en Maithili geniet egter amptelike status in Jharkhand. Aangesien alle inheemse moedertale van Nepal as nasionale tale erken word, dien Bhojpuri, Magahi en Maithili onder meer as nasionale tale van Nepal.
In Bihar is Hindi die taal wat vir onderwys en amptelike sake gebruik word. Hierdie tale is tydens die 1961-sensus amptelik as Hindi beskou. Sulke staats- en nasionale politiek skep voorwaardes vir die bedreiging van tale. Ná onafhanklikheid het Hindi as enigste tal amptelike status verkry in die Bihar se ampstaalstatuswet van 1950. Hindi het sy status as enigste ampstaal in Bihar verloor, toe in 1981 Oerdoe die tweede ampstaal geword het.
Tony Revolori
Tony Revolori (gebore 28 April 1996) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en kinematograaf. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Grand Budapest Hotel (2014), Dope (2015), The 5th Wave (2016), en Spider-Man: Homecoming (2017).
Svenska språkbyrån
Svenska språkbyrån is die afdeling vir die Sweedse taal van die Navorsinginstituut vir die tale van Finland in Finland. Svenska språkbyrån sien om na die belange van Sweeds in Finland en kan gesien word as Finland se amptelike taalliggaam vir Sweeds.
Ted Mapes
Ted Mapes (25 November 1901 – 9 September 1984) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Thunder River Feud (1942), The Monster and the Ape (1945), Under Arizona Skies (1946), en Daughter of Don Q (1946).
Sasha Grey
Sasha Grey (gebore 14 Maart 1988) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Girlfriend Experience (2009), Would You Rather (2012), en Open Windows (2014), en in die televisiereeks Entourage (2004).
Rick Zieff
Rick Zieff is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Mississippi Burning (1988), Nick of Time (1995), Breakdown (1997), en Terminator 3: Rise of the Machines (2003).
Prometeus
Prometeus of Prometheus (Grieks: Προμηθεύς; "voor" + "gedagte", dus "voorsorg", "voorbedagtheid") was in die Griekse mitologie uit die tweede geslag Titane. Sy tweelingbroer het die kontrasterende naam Epimeteus ("nagedagte"; "nakennis") gehad. Die twee was "verteenwoordigers van die mensdom".
Die mite
Prometeus was die seun van die Titane Iapetos en Temis. Sy ander broers was Atlas en Menoitios. Hy was bekend vir sy intelligensie en daarvoor dat hy vuur van Zeus gesteel en vir die mens, met wie hy bevriend was, gegee het. Zeus het hom toe gestraf deur hom aan ’n rots in die Kaukasus vas te bind en ’n arend sy lewer te laat uiteet. Elke dag het die lewer vanweë sy onsterflikheid teruggegroei en die volgende dag het die arend dit weer geëet.
Herakles bevry Prometeus en versoen hom met Zeus, wat toe besluit om die mensdom te straf. Hy gee die kunstige Hefaistos opdrag om 'n mooi vrou te skep: haar naam was Pandora. Al die gode het gehelp om haar met gawes van die liggaam en siel uit te rus. Zeus gee haar toe 'n geslote kissie, wat alle boosheid en lyding bevat, en stuur haar na die mense.
Prometeus, die vooruitsienende, waarsku vergeefs sy broer Epimeteus, die nadenkende, daarteen om 'n geskenk van Zeus te aanvaar. Epimeteus raak verlief op Pandora se skoonheid, en neem haar as sy vrou. Pandora maak uit nuuskierigheid die kissie oop en alle pyn en lyding kom uit die kissie oor die mensdom. En so verval die mens steeds dieper in die sonde, totdat Zeus besluit om hulle deur 'n sondvloed te vernietig. Die vroom Deukalion, 'n seun van Prometeus, en sy vrou, Pirra, 'n dogter van Pandora, hoor daarvan en bou vir hulle 'n skip om die vloed vry te spring. Toe die water ná die negende dag weer daal en hulle teen die bergpiek van Parnass land, vra hulle Zeus vir nuwe mense. Hulle word die raad gegee om die bene van hul grootmoeder agter hulle te gooi. Prometeues verduidelik aan hulle die grootmoeder is die aarde en haar bene die klippe. Uit die klippe wat Deukalion agter hom gooi, kom mans, en uit die stene wat Pirra agter haar gooi, kom vroue te voorskyn. So ontstaan dan die nuwe mensegeslag.
Neuss
Neuss (Limburgs: Nüss, Latyns: Novaesium) is 'n stad in Noordryn-Wesfale in die weste van Duitsland, met 'n bevolking van 152 010 op 31 Desember 2011 en 'n oppervlakte van 99,5 km². Neuss is in 16 v.C. deur die Romeine as Novaesium gestig en is een van die oudste stede van Duitsland. Neuss is sedert 1963 'n stad met 'n bevolking van meer as 100 000. Die stad is aan die Ryn naby Düsseldorf geleë.
27 Maart
27 Maart is die 86ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (87ste in 'n skrikkeljaar). Daar is nog 279 dae in hierdie jaar.
Merafong City Plaaslike Munisipaliteit
Die Merafong City Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Wesrand-distriksmunisipaliteit in Gauteng, Suid-Afrika.
Standard Encyclopaedia of Southern Africa
Die Standard Encyclopaedia of Southern Africa (SESA) is ’n ensiklopedie in 12 dele van sowat 640 bladsye elk wat van 1970 tot 1976 uitgegee is deur Nasionale Opvoedkundige Uitgewery (Nasou) Bpk., ’n filiaal van die Nasionale Pers. Dit is die grootste privaat publikasie wat tot dusver in Suid-Afrika aangepak is maar, ondanks die hoë lof wat die projek ontvang het, het talle stelle van die eerste en enigste oplaag van 6 500 nie verkoop nie. Weens geldelike oorwegings en die louwarm verkope het die beplande Afrikaanse stel nooit verskyn nie. Die twaalfde deel bevat, buiten die indeks, artikels oor gebeure wat plaasgevind het nadat die voorafgaande elf dele gedruk is en ook oor mense wat gesterf het in die tussentyd. Dis die omvangrykste ensiklopedie wat tot dusver oor Suider-Afrika verskyn het en bly selfs 30 jaar nadat dit gepubliseer is, 'n vertroude, gesaghebbende naslaanbron.
SESA is 'n streeksensiklopedie oor Suider-Afrika waarin die klem val op Suid-Afrika en sy buurstate. Mense oor wie afsonderlike biografiese artikels ingesluit is, was almal reeds oorlede voor hulle insluiting. Die ensiklopedie het 'n breë omskrywing van noemenswaardigheid gevolg en bevat biografieë van mense wat 'n genoegsame indruk op hul tydgenote gemaak het, om blywend onthou te word. Die werk is die gevolg van noue samewerking tussen die redakteurs en meer as duisend medewerkers, van wie sommige slegs een artikel geskryf het en ander honderde.
Eerste treë
Die Nasionale Boekhandel het die projek in die 1950’s aangepak, maar dit is later deur Nasionale Opvoedkundige Uitgewery (Nasou) oorgeneem. Die direksie van Nasionale Boekhandel het D.J. (Dick) Potgieter, wat aan die filiaal verbonde was, as redakteur van die Ensiklopedie van Suider-Afrika aangestel. Dit sou in albei destydse ampstale verskyn en volgens die aanvanklike beplanning net tien dele beslaan. Potgieter was vroeër onderwyser in die Laeveld, daarna lektor aan die Kaapse Tegniese Kollege en skrywer van Moord in die Laeveld, die Huisgenoot-vervolgverhaal Swart suidoos en die bekende “Groen grammatika” (Juta se Nuwe-Afrikaanse grammatika vir middelbare skole, 1930). Dit is meer as twee dekades lank in Suid-Afrikaanse skole gebruik.
In 1958 begin Potgieter sy taak met intensiewe ondersoek na wat reeds elders verskyn het, veral in Engels en Nederlands. Hy werk minstens twee nasionale ensiklopedieë (’n Australiese en ’n Kanadese) deur en bereken die woordtalle van die artikels. Eers ná sy voorstudie met die nodige aanpassings om dit op Suider-Afrika van toepassing te maak, kon Potgieter begin met die indeling van die kennisveld wat die publikasie sou dek en kon hy die eerste van ’n groot aantal deskundiges en lekemedewerkers begin nader.
In die beginjare skryf Potgieter aan ’n medewerker: “Ons is besig met die samestelling van ’n ad hoc-ensiklopedie van Suidelike Afrika – dus nie ’n algemene ensiklopedie soos die Winkler Prins of Britannica nie – met die klem op Suid-Afrika. Dit sal bestaan uit twee afsonderlike stelle, een in Afrikaans en een in Engels, elk met tien dele van 500 bladsye en ’n volledige indeks in die laaste dele. Soos in die geval van alle ensiklopedieë, sal biografieë die belangrikste deel van ons groot naslaanwerk vorm.” Potgieter het aan medewerkers wat aan onderwerpe moes werk wat nie spesifiek Suid-Afrikaans was nie, geskryf in die trant van die volgende gedeelte in ’n brief aan Die Burger se kunskritikus, F.L. Alexander: “All articles should deal practically exclusively with Southern African phenomena … in some cases it might be essential and very instructive to indicate and contrast points of similarity and dissimilarity with related phenomena in other parts of the world, but the great bulk of the subject matter dealt with must be specifically Southern African.”
Werkwyse
Eindelik het die projek meer as 1 250 medewerkers betrek. Potgieter het hulle aangeraai om onderhoudend te skryf sonder om wetenskaplike akkuraatheid in te boet. Die belangrikste medewerkers skryf soms nie net artikels nie, maar het ook opgetree as deskundige raadgewers, het sommige veranderinge aangebring of verbeteringe voorgestel en ook raad gegee oor aanvullende artikels en moontlike medewerkers. Net twee mense wat genader is om mee te werk, het geweier. Die een was ’n uitgeweke Suid-Afrikaner in Kenia wat om inligting genader is, maar gesê het briewe uit Suid-Afrika is vir hom ’n “akute verleentheid” en dat daar onder geen omstandighede ooit weer aan hom geskryf moes word nie. Die meeste medewerkers van enige tersiêre instelling was trouens dié van die Universiteit van die Witwatersrand.
’n Buitengewoon groot en noodsaaklike taak was die opbou van ’n omvangryke indekskaartstelsel. Elke onderwerp, ongeag in hoeveel artikels dit uiteindelik behandel sou word, het aspekte wat in talle ander artikels aangeraak kan word en ’n feit, soortnaam of eienaam kan dus in verskeie artikels genoem word. Om te verseker dat die feite, so ver dit gekontroleer kon word, korrek is en nie onnodig herhaal word nie, dat die reuse-naslaanwerk hom nie weerspreek nie en dat veral eiename, veral die uit die verre verlede, nie op meer as een manier gespel word nie, is die kontrolekaartstelsel opgebou. In die loop van die 1960’s en die vroeë 1970’s het dit daagliks aangegroei. Potgieter het die taak deeglik verrig om met behulp van die kaartstelsel te kontroleer, te herkontroleer en vir oulaas te kontroleer.
Teen die einde van 1961 deel die pas aangestelde assistentredakteur, P.C. (Flip) du Plessis, vir prof. W.S. Mackie mee dat hy aangestel is taalredakteur en hersiener van die ensiklopedie. In die loop van die volgende jaar ontvang Mackie honderde Engelse artikels om taalkundig te versorg en dr. L.W. Hiemstra, later heeltydse taalkundige raadgewer van die ensiklopedie, behartig die Afrikaanse taalversorging. Hiemstra word met sy besondere kennis ’n onmisbare redaksielid en in toenemende mate word die versorging van die Engelse weergawe ook aan hom toevertrou.
Du Plessis se wye taal- en algemene kennis en sy vermoë om die verskillende aspekte van die groot taak moeiteloos by mekaar in te skakel en oral toesig te hou, maak van hom in die praktyk, hoewel nie in naam nie, mederedakteur. Aan die begin van 1967 word hy aangestel as redakteur en neem hierna die leiding oor by die Afdeling Ensiklopedieë, soos die afdeling toe bekendgestaan het. Hy tree in dié hoedanigheid op tot sy dood in 1980, buiten van 1971 tot 1974, toe J.J. Spies, vroeër redakteur van Huisgenoot, met die taak belas was. Die Afdeling Ensiklopedieë is ingeskakel by Nasionale Opvoedkundige Uitgewery (Nasou), wat dan ook uiteindelik die ensiklopedie uitgegee het.
In die middel van die groot onderneming kom daar ontwikkelings wat noodwendig vertraging meegebring het. In die vroeë 1970’s moes die bestaande mate en gewigte, wat op byna elkeen van die uiteindelike meer as 7 500 bladsye voorgekom het, gemetriseer word. Hiermee moes die samestellers ’n fyn oordeel aan die dag lê. ’n Junior redaksielid het byvoorbeeld die artikel oor Sesmylspruit gemetriseer sodat die eerste sin gelui het: “Sesmylspruit het sy naam te danke daaraan dat dit ongeveer 10 km van Pretoria af geleë is.”
Potgieter as hoofredakteur
Potgieter het laat in 1966 versoek dat die direksie hom toelaat om as “ere-redakteur” op Wildernis te gaan woon, waar hy sou voortgaan met die persklaarmaak, lees van proewe, opstel van die register en enige verdere take wat aan hom opgedra sou word. Sy versoek is toegestaan en van die begin van 1967 bly hy as hoofredakteur ten nouste betrokke by die projek, gee finale goedkeuring aan die teks voor dit in druk verskyn en kontroleer alles met sy ingewikkelde kaartstelsel.
Die redaksie het medewerkers uit die staanspoor gevra om hul artikels sommer self te vertaal. Afrikaanssprekendes kon dit dikwels maklik self doen, maar Engelssprekendes nie. Daarom het die Engelse manuskrip vinniger gevorder. Omdat die gelyktydige versorging van die Engelse en die Afrikaanse tekste ’n onmoontlike las op die redaksie sou plaas en tot verwarring kon lei omdat die alfabetiese volgorde verskil het, is daar besluit dat die Engelse stel eers volledig in 12 dele sou verskyn en die Afrikaanse stel daarna. Laasgenoemde sou voor sy verskyning bygewerk en op datum gebring word. Die Afrikaanse weergawe het egter nie verskyn nie.
Publikasie en omvang
Nasou het op die naam Standard Encyclopaedia of Southern Africa besluit en die eerste deel het in 1967 ter perse gegaan. Die eerste twee dele is op ’n groot banket in Kaapstad op 28 Augustus 1970 bekendgestel. Deel 12 het in 1976 die reeks afgerond. Dit bevat ’n volledige register en ’n afdeling waarin sekere artikels uit vorige dele op datum gebring is. Die biografieë is ook ingesluit van mense wat sedert die deel waarin hul naam sou voorkom, oorlede is. By voltooiing was SESA die grootste publikasie wat nog in Suid-Afrika deur ’n privaat instansie uitgegee is. Die grootste enkele groep artikels is die meer as 2 500 biografieë. Dit was 'n reusetaak net om die foto’s, sketse en illustrasie-materiaal byeen te kry. Die fotoversameling wat die redaksie mettertyd opgebou het, was die grootste in privaat besit in die land.
’n Ensiklopedie is eintlik net ’n samevatting van bestaande en reeds gepubliseerde kennis. Dit beoog nie om nuwe kennis aan die lig te bring nie, maar in SESA was daar uitsonderings op dié reël. Prof. Johannes du Plessis Scholtz se artikels oor die interne en eksterne geskiedenis van die Afrikaanse taal behandel die geskiedenis van die ontstaan en ontwikkeling van die taal en van sy stryd om oorlewing en erkenning. Dit is gegrond op oorspronklike navorsing en bevat nie inligting wat elders in druk verskyn het nie. Verskeie vakgenote het gevra dat die oorspronklike Afrikaanse teks in ’n afsonderlike boek uitgegee word. Dit het gebeur in 1980 met die verskyning van Wording en ontwikkeling van Afrikaans by Tafelberg-Uitgewers en is minstens een keer herdruk. Nog ’n neweproduk van SESA was Animal life in Southern Africa, ’n samevatting van SESA se artikels oor die Suider-Afrikaanse dierelewe, ’n publikasie van aansienlike omvang. Publikasies oor die Suider-Afrikaanse flora, aardrykskunde en die landsbestuur is ook oorweeg, maar daarvan het niks tereggekom nie.
Ontvangs en staking
Uit alle oorde is die gehalte en omvang van die ensiklopedie aangeprys. Op byna elke terrein was die bydraes afkomstig van die land se voorste kenners. Die verkope was egter teleurstellend en van die oplaag van 6 500 stelle was aan die einde van die 1970’s, vier jaar ná die laaste deel se verskyning, nog talle onverkoop.
Du Plessis rapporteer voor die verskyning van deel 12 aan die redaksie dat blykbaar meer Afrikaanssprekendes as Engelssprekendes tot in daardie stadium SESA gekoop het, blykbaar omdat die Afrikaanssprekendes meer bereid was om ’n stel stuksgewys aan te skaf, maar miskien ook omdat hulle ’n groter deel van die teikenmark uitgemaak het. Ná deel 12 se verskyning, toe die stel dus volledig was, was daar ook nie ’n noemenswaardige toename in verkope nie. Aangesien heelwat potensiële Afrikaanse kopers toe reeds SESA aangeskaf het, weens die teleurstellende verkope en stygende koste, besluit Nasou om nie met die publikasie van die Afrikaanse uitgawe voort te gaan nie.
In 1980 is ’n hersiene uitgawe van SESA tog nog oorweeg. Kort voor sy dood skryf Du Plessis aan die besturende direkteur van die Nasionale Boekhandel oor die moontlikheid van ’n beperkte of grondige hersiening. Eersgenoemde sou net “lapwerk” wees, laasgenoemde “baie duur”. Die hoë koste het dit volgens hom onverstandig gemaak om met SESA in sy huidige vorm voort te gaan. Hy noem ’n aantal ander moontlikhede waarmee die betrokke afdeling kon voortgaan met die kontakte en kundigheid wat hulle oor die jare opgebou het. Die belangrikste was die eendelige Concise Encyclopaedia of Southern Africa en ’n vergrote en verbeterde uitgawe van die Afrikaanse Kernensiklopedie, wat in 1961 by die Nasionale Boekhandel verskyn het. Baie van die artikels het in die vorige twee dekades verouderd geraak en die ensiklopedie sou noodwendig grotendeels oorgeskryf en aansienlik aangevul moes word om ontwikkelings sedert 1960 in ag te neem. Die plan was om dit uit te brei tot drie keer sy bestaande omvang, maar steeds in net een deel.
Die personeel was besig met die voorbereiding van dié kernensiklopedie, wat as KERN bekend sou staan, toe die Afdeling Ensiklopedieë in 1989 ontbind is weens geldelike oorwegings en die verskuiwing van die jeug se belangstelling na tuisrekenaars en ander bedrywighede.
Berig in die Cape Argus
Die volgende berig het op Woensdag 29 September 1976 in die Cape Argus verskyn onder die opskrif "Major S African publishing proejct completed":
"MAMMOTH South African publishing project reaches completion this week with the appearance of the 12th volume of the Standard Encyclopaedia of Southern Africa. The final volume contains a short supplement and an index.
Work on the encyclopaedia, the most ambitious private publication ever undertaken in this country, began in 1957 and the first two volumes were published in 1970. Others followed at regular publishers are Nasou.
About 1400 experts have contributed to the encyclopaedia, which is estimated to have cost between R1,5-million and R2-million.
The encyclopaedia is regional and is confined to Southern Africa — South Africa, South West Africa, Botswana, Lesotho, Swaziland, Angola, Mozambique, Rhodesia, Zambia, Tanzania, Madagascar, Kenya, Uganda, Ruanda, Burundi and Zaire. Thus the article on cricket, for example, does not describe what cricket is, how it developed or what constitute the rules of the game. Only the story of South African cricket is told, from the time of its inception in this country until today. This article was written by commentator Charles Fortune.
The encyclopaedia therefore does not attempt to compete with general encyclopaedias such as the Britannica but is complementary to them.
The project was initially conceived as a six-volume South African encyclopaedia to be published in Afrikaans. It was later decided to embrace the whole of Southern Africa up to the equator and also to issue the encyclopaedia in, English, especially as this would also secure a foreign market. It was soon obvious that six volumes would be insufficient to contain the wealth of material to be collected. It was later decided that the English and Afrikaans editions would comprise 12 volumes each.
With the passage of time it became apparent that the English edition was nearing completion more rapidly than was the Afrikaans. Owing to the sharp increase in the price of paper and rising labour costs, it was decided in 1973 to discontinue work on the Afrikaans edition.
Volumes
Die volgende boekdele is gepubliseer:
HVV Tubantia
HVV Tubantia is 'n Nederlandse amateursokkerspan in Hengelo. Tubantia het tussen 1955 (na die saamsmelting met Twentse Profs) en 1967 professioneel sokker gespeel (altyd in die Tweede Divisie). Die Belgiese sokkerspan Tubantia Borgerhout is vernoem na HVV Tubantia.
Lucas Jade Zumann
Lucas Jade Zumann (gebore 12 Desember 2000) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Sinister 2 (2015), 20th Century Women (2016), en Every Day (2018), en in die televisiereeks Anne with an E (2017).
Kelly Greyson
Kelly Greyson is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Alone Yet Not Alone (2013), Woodlawn (2015), Little Boy (2015), en Broken Memories (2017).
Khâi-Ma Plaaslike Munisipaliteit
Die Khâi-Ma Plaaslike Munisipaliteit (voorheen bekend as die Boesmanland Plaaslike Munisipaliteit) is een van die plaaslike munisipaliteite in die Namakwa-distriksmunisipaliteit in die Noord-Kaap, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Nørresundby
Nørresundby is ‘n voorstad van Aalborg in Denemarke en het 21 376 inwoners (2011). Vroeër was Nørresundby ‘n selfstandige stad, maar sedert 1970 val dit onder die Aalborg-munisipaliteit. Nørresundby word met die res van die stad deur die Limfjordstonnel verbind. Die grootste deel van Nørresundby bestaan uit woonbuurte en sakegebied, maar daar is ook ‘n kerk uit die 13de eeu. Daarby is ook die grootste geskiedkundige begraafplaas van Denemarke, Lindholm Høje, in Nørresundby geleë.
Groot Moskee van Taza
Die Groot Moskee van Taza (Jamaa El-Kbir) is ’n moskee in Taza, Marokko. Dit is naby die Bab er-Rih ("Poort van die Winde") geleë.
Geskiedenis
Die Groot Moskee van Taza is in die tydperk ná 1142 deur sultan Abd al-Mu'min laat bou. Volgens die Kitab el Istibsar is die mure in 1172 voltooi. Die moskee is in 1292-1293 tydens die bewind van die Marinidiese dinastie vergroot. Die ou kieblamuur en die mihrab is afgebreek en die nuwe konstruksie het ’n koepel gekry.
Argitektuur
Die buitemure van die moskee, wat vroeër uit drie rigtings toeganklik was, is gebou volgens die stampgrond-tegnologie van die Berbers in die suide van Marokko. In teenstelling daarmee is die minaret van gebreekte klippe en bakstene gebou; dit staan in die noordwestehoek van die moskee. Bo-op is ’n lantern, soos wat die gebruik in Marokko was sedert die Almohadiese tydperk – ’n argitektoniese eienskap wat geskoei is op die antieke vuurtoring van Alexandrië.
Lara Grice
Lara Grice (gebore 11 Augustus 1971) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Final Destination (2009) en The Big Short (2015), en in die televisiereekse Rectify (2013) en Salem (2014).
Groot Moskee van Taza
Argitektuur
Die moskee en minaret is nou wit en grootliks onversier.
Simon Rex
Simon Rex (gebore 20 Julie 1974) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Scary Movie 3 (2003), Superhero Movie (2008), 21 Jump Street (2012), en Scary Movie 5 (2013).
Patrick Billingsley
Patrick Billingsley (3 Mei 1925 – 22 April 2011) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Fury (1978), My Bodyguard (1980), Somewhere in Time (1980), en The Untouchables (1987).
Nors (Denemarke)
Nors is ‘n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek van die Thisted-munisipaliteit. Dit het 1 027 inwoners. (2008)
Lys van lande
Die artikel lys die lande van die wêreld.
Cinta Laura
Cinta Laura (geb. Cinta Laura Kiehl, Duitsland, 17 Augustus 1993) is 'n Indonesies-Duitse sangeres en kunstenaar. Sy begin haar loopbaan in 2007 met die TV-reeks, Cinderella (Apakah Cinta Hanyalah Mimpi?). Kort daarna tree sy in die 2008-film, Oh Baby op. In 2009 bring sy haar eerste enkelspeler, getiteld Cinta atau Uang, en ook haar eerste album, Cinta Laura uit.
Wollie Bronkhorst
Wouter De Wet (Wollie) Bronkhorst (Laingsburg [waarskynlik], Kaapkolonie, 7 Oktober 1901 – Kaapstad, 5 Augustus 1970) was ’n Suid-Afrikaanse argitek wat bekendheid verwerf het vir die ontwerp van talle kerkgeboue, kerksale, sendinghospitale, weeshuise en ouetehuise.
Lewensloop
Bronkhorst het op 8 September 1923 as, in sy eie woorde, "’’n rou Karoo-seun" sy vakleerlingskap in die eerste Afrikaanse argitek, Wynand Louw, se kantoor in die Paarl begin deur bemiddeling van ds. J.A. van der Merwe van die NG gemeente Laingsburg. Ná Louw se dood in 1967 het Bronkhorst geskryf: "Daardie dae was daar nie fasiliteite by die universiteite om jou as argitek te bekwaam nie. Maar as die enigste Afrikaanse argitek in die land het mnr. Louw ’n verbasende groot en bloeiende praktyk gehad, en die ondervinding wat ek daar opgedoen het in die loop van ’n paar jaar, sal geen jong beginner weer te beurt val nie. Kerkgeboue, openbare geboue en woonhuise het die personeel so besig gehou dat ’n vinnige tempo altyd gehandhaaf kon word."
Destyds was H.L. Brink, wat sy opleiding in Nederland geniet het en ’n deeglike kennis van die boubedryf gehad het, Louw se regterhand in die praktyk. Nadat Bronkhorst ’n jaar daar gewerk het, het A.L. (Attie) Meiring, later professor in argitektuur aan die Universiteit van Pretoria, en Hugo (Walla) Naudé by die forma aangesluit en ’n nuwe benadering en gees in die kantoor tot gevolg gehad. Nadat Meiring en Naudé die praktyk verlaat het, het Henri Louw, Wynand lou se jongste broer, by die hulle aangesluit nadat hom in Londen as argitek bekwaam het. Henri Louw is dadelik na Bloemfontein waar hy as sy broer se vennoot ’n takkantoor geopen het. Bronkhorst is saam met hom na die Oranje-Vrystaat, waar sy jare lange verbintenis met Henri Louw begin het wat tot 1957 sou duur. Aan die begin van die dertigerjare het Henri Louw na Kaapstad verhuis om ook daar ’n takkantoor open en weer is Bronkhorst met hom saam. In Bloemfontein was nog ’n broer van Wynand Louw, George Louw, ook by die firma werksaam. Bronkhorst het na Wynand Louw se dood geskryf: "Mnr. Henri Louw en ek het ook aangename en vrugbare jare saamgewerk en altyd (op) die agtergrond was daardie reus onder die argitekte, ons mentor en vriend, oom Wynand Louw, wat met sy leiding en voorbeeld die meetsnoere op lieflike plekke laat val het."
Enkele geboue
Al was eers die Neo-Bisantynse styl en daarna die tentstyl (kappiekerke) in volle gang in Suid-Afrika tydens die tydperk waarin Bronkhorst Afrikaanse kerke ontwerp het (sover bekend, 1935 en toe weer 1952 tot '66), het sy kerke deurgaans 'n eiesoortige styl vertoon: almal behalwe die Gereformeerde kerk De Aar is gepleister en geverf (terwyl die Neo-Bisantynse kerke gekenmerk word deur 'n afwerking in rooibruin sierstene), minstens sewe se vorm is vierkantig met 'n afgesnyde punt waar die toring skuins ten opsigte van die vierkant geplaas is, die dakvorm is meestal eenvoudig en die konsistorie uitgebou aan die teenoorgestelde kant van die toring. Al die kerktorings lyk min of meer dieselfde en selfs die afmetings van die geboue stem verbasend baie ooreen.
NG kerk Ceres
Die tender van Boland Bouers (Edms.) Bpk. is op 16 November 1951 aanvaar vir die som van £49 643. Bronkhorst is toe as argitek aangestel. Nadat die laaste diens in die ou kerk op 13 Februarie 1952 gehou is, het die kontrakteurs die volgende môre die gebou begin afbreek. Tot die nuwe kerk voltooi is, is alle dienste in die stadsaal gehou. Die nuwe kerk se hoeksteen is op 4 Junie 1952 deur die medeleraars, ds. W.C. de Swardt en J.P. du Plessis gelê. Nadat ds. De Swardt 'n beroep na Tulbagh aangeneem en ds. J.W. Coetzee sy plek op 24 April 1953 ingeneem het, is die kerk op Saterdag 24 en Sondag 25 Oktober 1953 ingewy. Die kerk kon nie al 1 100 aanwesiges tydens die inwyding huisves nie; daarom moes sommige die verrigtinge buite op luidsprekers volg. Hierdie kerkgebou het, volledig met horlosie, klok, orrel en meublement amper £62 960 gekos.
NG kerk Herold (1954)
Ds. D.C. van Wyk het die huidige NG kerk Herold in die Suid-Kaap se hoeksteen op 31 Julie 1954 gelê. Bronkhorst was die argitek en die bouaannemer was Boland Bouers (Edms.) Bpk.
NG kerk Stellenbosch-Noord (1957)
Volgens die NG gemeente Stellenbosch-Noord se 10-jarige gedenkbrosjure (1953–'63) – geskryf deur ds. G.S.J. Möller, in wie se eerste gemeente, Loeriesfontein, in 1960 ook 'n Bronkhorst-kerk gebou is – het die kerkraad die firma Louw & Louw in 1955 genader om sketsplanne vir die kerkgebou voor te berei. Die bron meld nie watter argitek aan dié firma die kerk ontwerp het nie, maar vanweë die sterk ooreenkomste met heelparty van Bronkhorst se ander kerkontwerpe is dit redelik seker dat hy die ontwerpargitek was. Ds. P.W.J. van Jaarsveld het die hoeksteen op 7 Desember 1957 gelê (die jaar waarin Bronkhorst se verbintenis met die firma Louw & Louw geëindig het) en die inwyding het plaasgevind op Saterdag 13 en Sondag 14 September 1958. Die totale koste van die gebou was £35 573.
NG kerk De Aar (1959, siersteenbedekking)
Die kerkraad van die NG gemeente De Aar het in 1958 ooreengekom om Bronkhorst te magtig om spesifikasies te verstrek vir (a) siersteenomhulsel; (b) plastiese verf-bedekking; en (c) houtpaneelwerk vir die binnekant van die kerk, wat Wynand Louw ontwerp het en wat op 7 Februarie 1937 ingewy is. In sy verslag hieroor sê die argitek dat vir die buitewerk drie metodes van behandeling gevolg kan word: siersteenbedekking, "tyorolean-rofkas" of plastiese verf. Om dubbel seker te maak besluit die vergadering om die boukommissie vir ondersoek af te vaardig na Steynsburg, waar die Gereformeerde kerkraad ses jaar gelede hul kerkgebou met siersteenbedekking herbou het. Die bevinding van hierdie kommissie was so gunstig dat die kerkraad finaal besluit om die buitemure van sowel die kerk as die saal met sierstene te bedek. Om koste te bespaar, wou die kerkraad, vir die huidige altans, afsien van die paneelwerk binne die kerk en saal, asook die herbou van die toringspits. Maar op sy vergadering van November 1958 het hulle hul deur Bronkhorst (wat die vergadering bygewoon het) laat oortuig van die noodsaaklikheid van hierdie werk. Terselfdertyd is op sy aanbeveling besluit om in die twee lang symure, ses addisionele vensters, in 'n ry met en soortgelyk aan dié geleë onder die galery en onmiddellik agter die kerkraadsbanke, aan te bring.
Gereformeerde kerk De Aar (1935/1961)
Die oorspronklike Gereformeerde kerk De Aar se hoeksteen is gelê op 2 Februarie 1935 (10 jaar voor Bronkhorst se werkgewer Wynand Louw se plaaslike NG kerk ingewy is). Dis ontwerp deur Bronkhorst en het £4 000 gekos. Toe herstelwerk omstreeks 1960 nodig word, was hy ook verantwoordelik vir die herbou van die kerk en vir die kerktoring, wat later aangebring is.
Kinderhuis M.T.R. Smit, Ugie (1962)
Ds. Solly Ozrovech, destyds bestuur van die instelling en later gewilde Christelike skrywer, was verantwoordelik vir die uitbreidings aan die kinderhuis op Ugie van sowat R500 000 (destyds 'n reusebedrag), een van Bronkhorst se grootste projekte. Dit het voorsiening gemaak vir 14 en later meer gesinseenhede, waarin die kinders soos 'n groot gesin met 'n moeder en vader en huishulpe kon woon. Dis in gebruik geneem op 2 Maart 1962.
NG kerk Loerie (1964)
Die kerkraad van die NG gemeente Loerie het die argitek Hendrik Vermooten in 1950 oor die akoestiek in die gemeente se kerkgebou genader. Sy raad was: Verander die kerk in 'n kerksaal en bou 'n nuwe. Op 22 Maart 1952 het die gemeente besluit om 'n verhoog in die kerk aan te bring en geld te begin insamel vir kerkbou. Op 13 Mei 1955 het die gemeente besluit om, aangesien dit geen meer doel gedien het nie, die ou kerksaal af te breek en stuksgewys te verkoop. Met geleenthede, basaars, konserte, die gewoeker van die vrouelidmate en skenkings is die kerkboufonds algaande gesterk. Vanaf Februarie 1963 het die kerkraad ernstige aandag daaraan gegee om met kerkbou te begin toe die boufonds op R24 000 gestaan het. Hierna was daar nog heftige besprekings op kerkraadsvergaderings tussen dié wat dadelik wou begin bou en dié wat eers wou wag tot meer geld bymekaargemaak is. Eindelik is met een stem op 'n vergadering op 30 Oktober 1963 besluit om wel voort te gaan.
Die nuwe kerk se klok het op 18 November 1964 die eerste keer gelui en wel om kwart voor elf in die oggend. Op Saterdag 21 November het die gemeente om 15:00 in die saal byeengekom vir sang, Skriflesing en gebed. Daarna is die bouaannemers aan die woord gestel en was daar gelukwensings van die Ringsvoorsitter en die leraar van Uitenhage. Halfvier het die gemeente voor die nuwe kerk saamgekom en het Bronkhorst dit simbolies aan die gemeente oorhandig. Terwyl die gemeente die kerk binnegegaan het hulle die gebruiklike Ps. 100 gesing. Hierna het die wydingsdiens deur ds. G.J.U. Rothman gevolg. Op 22 November, met Nagmaal, is die nuwe kerk in gebruik geneem.
NG kerk Piketberg (1964, restourasie)
Die NG kerk Piketberg, ontwerp deur Carl Otto Hager, is in 1973 tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar, twee jaar nadat die sewe jaar lange herstelwerk, waarvan Bronkhorst die argitek en D.L. Boonzaaier die bouaannemer was, voltooi is. Luidens 'n berig deur Martiens van Bart in Die Burger van 5 Julie 1997 het die herstelwerk die volgende behels: Nuwe vensterrame van staal is ingebou, die sinkdak is vervang deur een van asbesteëls, die plafon is vervang deur akoestiese panele, die oorspronklike dakkappe is versterk en die galery voor die orrel is in 'n trapvorm herbou. Die preekstoel is opgeknap deur die ou vernis en kleursel af te stroop en die hout te behandel. Die stoel is 75 cm laer gemaak en die kateder verstelbaar. Die ou houtvloer is vervang en 'n val van 45 cm van agter na voor gegee. Paneelwerk is teen die mure tot op 'n hoogte van 2 m aangebring, ook in die nis agter die preek stoel. Nuwe kandelare is aangebring vir beter verligting en om by die kerk se outydse argitektuur te pas. Buite is die klipmure tot hul oorspronklike ougoud-kleur skoongemaak en die pleisterafwerking is herstel; ook binne-in die gebou. Die werk het altesaam R66 000 beloop, wat teen 1971 ten volle vereffen is.
Gesinslewe
Bronkhorst is laat in die twintigerjare met Catharina Helena Cornelia (Corrie) Marais (24 September 1902 – 28 Desember 1989) getroud. Hulle het twee kinders gehad: ’n dogter, Marlene (getroud met Tippy Marais) en ’n seun, ook Wouter De Wet gedoop, hoewel sy bynaam Woutie was. Hy is op 16 September 1930 in Bloemfontein gebore en het die graad B.Comm. in 1952 aan die Universiteit van Stellenbosch verwerf. Hy was getroud met Susan. Hy het etlike jare in die versekeringsbedryf gewerk, onder meer in Johannesburg, tot hy as senior administratiewe beampte in die afdeling finansies van die US aangestel is. Met sy aftrede in 1990 was hy persoonlike assistent van die viserektor (bedryf). Bronkhorst het kleinkinders van albei sy kinders gehad, maar dis nie bekend hoeveel nie. Ten tyde van sy dood het sy broer Felix en sy vrou, Gertrude op Calvinia gewoon. Nog ’n broer, Alwyn, was getroud met Ebenice. Sy suster Julie was met ene Thinie getroud, maar die doodsberigte meld nie hul van nie.
Afsterwe
Bronkhorst is onverwags op Woensdagaand 5 Augustus 1970 in die ouderdom van 68 jaar aan ’n hartaanval oorlede. Hy is op Maandagmiddag 10 Augustus 1970 vanuit die NG kerk Wynberg begrawe deur ’n plaaslike leraar en vriend, ds. J.G.F. van Rooyen. Bronkhorst het 10 jaar tot dié gemeente behoort, waar hy ouderling was, en ten tyde van sy dood in Little Evans, Rhodeslaan, Claremont, gewoon. Ds. D.J.J.S. Els, algemene sendingsekretaris van die NG Kerk, het tydens die roudiens namens die sending opgetree en ds. (later dr.) F.M. Gaum het die verrigtinge tydens die teraardebestelling in die Constantia-begraafplaas gelei.
Selene
Selene (Grieks: Σελάνα of Σελήνη) was in die Griekse mitologie uit die tweede geslag Titane. Sy was die verpersoonliking van die Maan.
Selene was die dogter van die Titane Huperion en Teia (Hesiodus) of Eurufaissa (Homeros) en die suster van Helios (Son) en Eos (Daeraad). Die drie se name was ook die algemene Griekse name vir maan, son en daeraad.
Collywobbles
Collywobbles is ‘n besondere reeks kronkelings in die M'basherivier in die Transkei. Dit is een van die wêreld se merkwaardigste voorbeelde van meandering in ‘n rivier.
Selene
Haar eweknie in die Romeinse mitologie was Luna.
Collywobbles
Die Mbashe is bekend om sy kronkelings in sy loop tussen die N2-nasionale pad en die riviermond, suidwes van Elliotdale en noordoos van Dutywa. Naby die nedersetting Ceru slinger die rivier verby ‘n bepaalde punt en na 64km stroomaf vloei die rivier slegs 800m verder weer by daardie selfde plek verby. Op hierdie plek waar die rivier die naaste aan sigself kom, is daar in die noordelike draai ‘n dam en in die suidelike suidelike draai ‘n hidroëlektriese kragstasie. In die gebied wat deur die rivier se kronkelings omsluit word, is die landbounedersettings Msikiti, Zangcete, KuLombete en Mkhalalo.
Luit. G.P. Colley (die latere bekende sir George Pomeroy Colley) was van 1858 tot 1860 ‘n magistraat in hierdie gebied. Op ‘n inspeksiebesoek kom hy op hierdie unieke geografiese verskynsel in die rivier af en spreek sy verbasing oor die skouspelagtige “wobbles” (slingerings) uit. Terstond noem een van sy geselskap dit toe spottend die Collywobbles, die Engels vir maagwerkings.
Jack Brammall
Jack Brammall is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Wolf Man (1915) en Terror Island (1920).
Kai !Garib Plaaslike Munisipaliteit
Die Kai !Garib Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die ZF Mgcawu-distriksmunisipaliteit in die Noord-Kaap, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Ludwigshafen am Rhein
Ludwigshafen am Rhein is die tweede grootste stad in Rynland-Palts ná die hoofstad Mainz in die suidweste van Duitsland, met 'n bevolking van 165 560 op 31 Desember 2011 en 'n oppervlakte van 77,7 km². Die stad is aan die Ryn naby Mannheim geleë. Tussen 1853 en 1946 het Ludwigshafen tot Beiere behoort. Die stad is ná Lodewyk I van Beiere vernoem.
Teologiese Skool Potchefstroom
Die Teologiese Skool Potchefstroom (TSP) is die kweekskool (opleidingsinstansie vir kandidaatpredikante) van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika wat voortspruit uit die Teologiese Skool Burgersdorp. Laasgenoemde is in 1869 gestig en einde 1904 na Potchefstroom verskuif, waar dit begin 1905 geopen het.
Eerste geboue
duimnael|links|200px|Studente aan die Teologiese Skool, 1906, 'n jaar nadat dit na Potchefstroom verhuis het: [[H.J.R. du Plessis, J.H. Kruger en T.N. Venter.]]
duimnael|200px|regs|Die Studentemonument, Gloria Victis, op Potchefstroom voor die eerste teologiese skool opgerig ter nagedagtenis aan die studente, toe nog aan die [[Teologiese Skool Burgersdorp|skool op Burgersdorp, wat in die Tweede Vryheidsoorlog gesneuwel het. Hulle was Karel David Coetsee, Calman Efraim Lion Cachet, Jacob Philippus Maré, Johannes Abraham Venter en Jan Christoffel Kruger, almal met die rang kommandant.]] duimnael|links|280px|Dosente, leerlinge en studente van die Voorbereidende Skool en die Teologiese Skool Potchefstroom, 1907, afgeneem voor die eerste teologiese skool.
Die teologiese skool met die losiesgebou, professorale woning en gebou van die Voorbereidende Skool is in 1926 aan die provinsiale administrasie van Transvaal verkoop vir £7 500. In 1956 het die Skool dit teruggekoop vir die nominale bedrag van £600. So het hierdie historiese monumente weer in die Kerk se besit gekom.
Tweede gebou
duimnael|regs|270px|Die kuratore van die Skool in 1922, die jaar van die verhuising na sy tweede gebou. Agter (van links): Di. [[Dirk Postma, seun van Martinus|Dirk Postma, J.A. van Rooy, I.D. Krüger, H.J.R. du Plessis, proff. J.D. du Toit en Jacobus du Plessis. Voor (van links): Di. N.H. van der Walt, G.H.J. Kruger, W.J. de Klerk en D.P. du Plessis.]] Die studente aan die TSP het in ’n stadium tot 12 vermeerder. Omdat nog ruimte ook vir die studente aan die Literariese Departement (voorloper van die PU vir CHO) geskep moes word, is met biblioteek en al na ’n syvleuel van die Voorbereidende Skool verhuis. Toe dit later afgestaan moes word, is verhuis na ’n woonhuis op die hoek van Molen- en Esselenstraat. In daardie stadium (omstreeks 1918/'19) is die eerste teologiese skool vir onderwysdoeleindes aan die provinsiale administrasie van Transvaal verhuur. Ruim ondersteuning van die GKSA se Jubileumfonds en ’n besluit van die Sinode van 1920 dat £3 000 daarvan vir die oprigting van ’n nuwe teologiese skool gebruik moes word, het die weg gebaan vir oprigting van die tweede skool. Reeds in 1917 is 3 morge aangekoop teen die nominale bedrag van £25.
Hierdie gebou, wat later sou bekendstaan as Teologiese Skool Nommer 2, is in 1984 grondig gerestoureer om gebruik te word as die GKSA se kerkmuseum. Dit het £2 475 gekos en is op 7 April 1922 in gebruik geneem. Dertig jaar lank is die TSP in dié gebou gehuisves.
Phở
Phở is 'n tradisionele Viëtnamese noedelsop. Dit bevat rysnoedels, kruie en meestal beesvleis. Die rysnoedels kom oorspronklik uit China, terwyl die sous waarskynlik van Franse afkoms is.
Die gereg het sy oorsprong in die vroeë 20ste eeu in die noorde van Viëtnam gehad. Die eerste Phở-restaurante is in die 1920's in Hanoi geopen. Phở het na verskeie lande oor die wêreld versprei. Dit word as die simbool van die Viëtnamese kookkuns beskou.
Teologiese Skool Potchefstroom
Huidige gebouekompleks
duimnael|links|270px|Die oosaansig van die oorspronklike koshuis vir studente aan die Teologiese Skool. Dit was geleë aan Molenstraat, suid van die eerste Teologiese Skool.
KwaDukuza Plaaslike Munisipaliteit
Die KwaDukuza Plaaslike Munisipaliteit is een van die Plaaslike Munisipaliteite in die iLembe-distriksmunisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Teologiese Skool Potchefstroom
Huidige gebouekompleks
duimnael|regs|270px|Die woning wat vir prof. [[Jan Lion Cachet op Potchefstroom gebou is ná die verhuising van die Teologiese Skool Burgersdorp hierheen en wat gegrond is op die ontwerp van sy pastorie op Burgersdorp.]]
KwaDukuza Plaaslike Munisipaliteit
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Teologiese Skool Potchefstroom
Huidige gebouekompleks
duimnael|links|270px|Die Teologiese Skool se tweede gebou is in April 1922 in gebruik geneem.
duimnael|regs|300px|'n Perspektiegtekening deur [[Gerard Moerdyk en/of Henry Watson, die argitekte, van die gebouekompleks wat op 18 Oktober 1952 in gebruik geneem is.]]
Groot Moskee van Salé
Die Groot Moskee van Salé (Arabies: المسجد الأعظم, Masdjid Al Aadam) is ’n moskee in Salé, Marokko. Dit beslaan ’n gebied van 5 070 m2 en is die land se derde grootste moskee.