cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Voortrekkerhoogte
Afstigting
Gedurende die oorlogsjare van 1939 tot 1945, toe Voortrekkerhoogte die deurgangsoord geword het van duisende en nog duisende soldate, het die werklike waarde en betekenis van sy status as gemeente na vore gekom en berusting gebring in die bekommerde hart van menige agterblywende. Te velde het 62 predikante en sendelinge as veldpredikers die geestelike bearbeiding van die soldate voortgesit en meer as 2 200 van hulle voorberei en as lidmate aangeneem.
D.M. Greeff
Lewe en werk
Daniel Michiel Greeff is op 4 Augustus 1937 op Onseepkans gebore. Hy behaal sy matriek en sy B.A.-graad deur korrespondensie en kry daarna ’n B.A. Honneurs-graad in Biblioteekkunde aan die Universiteit van Pretoria. Daarna aanvaar hy ’n betrekking as bibliotekaris by die Universiteit van Suid-Afrika.
Skryfwerk
Hy publiseer geruime tyd in Contrast, Standpunte, Sestiger en Tydskrif vir Letterkunde eksperimentele prosas en gedigte voordat hy in 1970 met “Klip in die slingerpad” debuteer. Sy verhale staan in die teken van die kontreikuns, speel in die droë Noordweste af en word deur sy verteller Oom Hennerik Vermaak van Verneukdraai in die Noordweste vertel. Hierdie verteller herinner aan Oom Schalk Lourens van Herman Charles Bosman. Hy het net standerd drie, maar Oom Hennerik is ’n filosoof wat deur die lewe self geskoei is en ’n fyn sin vir humor besit. In “Klip in die slingerpad” vertel Oom Hennerik sy verhale aan die jong man Hansie, ’n student wat tydens die langvakansie by Oom Hennerik se dogter Marietjie op die plaas kuier. Die jong man kom deur die verhale agter dat hy nie die eerste een is wat daar kuier nie en baie waarskynlik ook nie die laaste nie, al is die verhouding nie die sentrale tema van die verhale nie. Oom Hennerik vertel van Schalk wat Kleinwillem se kitaar stukkend slaan omdat dié te vriendelik is met sy vrou, van Hans Karsten se dogtertjie wat van ’n afgrond afval, van Tant Hendrina wat gif drink wanneer haar man saam met Wilmien berg toe gaan om heuning uit te haal en van baie meer plaaslike karakters. Elke storie eindig met ’n verrassende knoop aan die einde. “Die horing wat groei” en “Oom Hennerik Vermaak word verbrand” is verdere bundels in dieselfde trant. Sy kortverhaal “Ou Dominee se broer” word deur Abraham H. de Vries opgeneem in die versamelbundel “Uit die kontreie vandaan”. Hierin leer die dominee sy broer Abel se skelmstreke so goed ken dat hy eindelik self in die tronk beland. Vir jong kinders skryf hy Loewie en die leeu” (met illustrasies deur Alida Carpenter) wat ook in Engels uitgegee word as “Lester and the lion”. Hierdie boek verower in 1990 die eerste prys in Daan Retief Uitgewers se Kleuterverhaalwedstryd. Hy lewer ook artikels en ander bydraes vir die Nederlandse letterkundige tydskrif Ons Erfdeel.
Shunsuke Nakamura
Shunsuke Nakamura (gebore 24 Junie 1978) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Ray Walker (akteur)
Ray Walker (10 Augustus 1904 – 6 Oktober 1980) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Fighting Coward (1935), The Crime Patrol (1936), The Dark Hour (1936), en It's a Wonderful Life (1946).
Hendrina
Hendrina is 'n dorp in die Suid-Afrikaanse provinsie van Mpumalanga. Die dorp lê sentraal tussen Middelburg, Ermelo, Bethal, Davel en Carolina.
Geskiedenis
In April 1914 word 'n vergadering op die plaas Grasfontein gehou om die wenslikheid van 'n dorp in hierdie omgewing te bespreek. Die idee het ontstaan by George Abraham, 'n sakeman, toe hy verneem het dat boere 'n meer sentrale kerkgebou wou oprig, omdat die afstande na naby geleë dorpe baie ver was. Abraham was van mening "stig 'n dorp en 'n eie gemeente met 'n eie kerkgebou sal volg". Uit twee voorstelle van plase waar 'n dorp gestig kon word, word die plaas Grasfontein van Gert Beukes gekies. Die grond word deur Willem (Dop) Joubert gekoop. Op 1 Junie 1915 word die dorp Hendrina gestig. Die dorp is na Gert Beukes se vrou Hendrina (nee de Clercq) vernoem. Op 1 September 1915 word besluit om 'n NG Kerk op die dorp te stig. Op 15 Junie 1916 word Hendrina dorp geproklameer en die NG Gemeente Hendrina op 04 Oktober 1916. Die dorp was oorspronklik 285 morge groot met 607 erwe.
Yvette Nicole Brown
Yvette Nicole Brown (gebore 12 Augustus 1971) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Meet Dave (2008) en Repo Men (2010), en in die televisiereekse Community (2009) en Pound Puppies (2010).
Bobby Duncum jr.
Bobby Duncum jr. (26 Augustus 1965 – 24 Januarie 2000) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse WCW World Championship Wrestling (1985), WCW Monday Nitro (1995), en WCW Thunder (1998).
Chondrocladia clavata
Chondrocladia clavata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondrocladia en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
Trichardt
Trichardt is 'n dorp in die Suid-Afrikaanse provinsie van Mpumalanga. Dit lê noordoos van Secunda.
Geskiedenis
Die dorpie het ontstaan toe die NG Kerk 'n nuwe gemeente hier gestig en ook 'n dorp geproklameer het in 1906. Die dorp was eers Trichardsfontein genoem, na Carel Trichardt, die oudste seun van Louis Tregardt. Mettertyd is die naam verkort na Trichardt.
Flekkefjord
Flekkefjord is die mees westelike stad en munisipaliteit (Noors: kommune) in die Sørland-streek aan die suidweskus van Noorweë. Flekkefjord lê in die provinsie (fylke) Vest-Agder en grens in die weste aan die munisipaliteite Sokndal en Lund (provinsie Rogaland), in die noorde aan Sirdal en in die ooste aan Kvinesdal.
Issa Rae
Issa Rae (gebore 12 Januarie 1985) is 'n Amerikaanse vervaardiger, aktrise, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Misadventures of Awkward Black Girl (2011), The Choir (2013), First (2014), en Insecure (2016).
Flekkefjord
Flekkefjord het op 1 Januarie 1838 'n munisipaliteit geword en op 1 Januarie 1965 met die landelike munisipaliteite Bakke, Gyland, Hidra en Nes saamgesmelt. Die stad het reeds in die 17de eeu 'n belangrike ekonomiese rol as uitvoerhawe vir Noorse hout gespeel. As gevolg van die houthandel met die Nederlanders het talle Flekkefjorders hulle tydelik of permanent in Nederland gevestig.
Geskiedenis
Die eerste setlaars het hulle reeds in die Wiking-tydperk in die gebied gevestig, en dit het eeue lank as 'n belangrike landingsplek gedien. Die eerste historiese verwysing na die huidige dorp dateer uit die jaar 1580. In 1589 het koning James I van Skotland in Flekkefjord voet aan wal gesit en vervolgens na Oslo getrek waar hy met die dogter van die Deense koning Frederik II, Anne van Denemarke, getrou het.
Toe die stad Kristiansand in 1641 deur koning Christiaan IV gestig is, was hy van plan om die bevolking van Flekkefjord na die nuwe nedersetting te verskuif, maar baie van die bewoners het hier aangebly en voortgegaan om handel te dryf. Flekkefjord se vroeë ekonomiese opswaai het egter eers met sy voorregte ten opsigte van die houthandel in 1660 begin. Noorse stene was eweneens gewild, en in 1736 het volgens oorlewering meer as 300 Nederlandse skepe Noorse plaveiselstene na Nederland vervoer.
Die handel met Wes-Europa het vir talle bewoners die aanleiding gegee om hulle in Nederland te vestig. Sommige van die emigrante het later na Flekkefjord teruggekeer en die Hollandse leefstyl, meubels en name saamgebring, net soos die destydse Nederlandse standaarde ten opsigte van higiëne en sindelikheid deur meisies ingevoer is wat vooraf in Nederland as huisbediendes werksaam was.
Die ontginning van die ryk haringsbronne langs die kus het omtrent 1750 tot 'n nuwe bloeitydperk gelei wat van Flekkefjord in die volgende dekade die belangrikste uitvoerhawe vir haring in die land gemaak het. As gevolg van die opswaai in die visserybedryf het ook 'n aantal kuiperye in die dorp ontstaan. duimnael|links|250px|'n Gewapende Deense [[sloep tydens die Deens-Britse Kanonneerbootoorlog]] Tydens die Napoleontiese Oorloë het Flekkefjord danksy die gunstige invloed van die plaaslike getye, die groot houtbronne van die omgewing en sy tradisionele handelsbande met die Nederlanders tot 'n smokkelaarshawe ontwikkel wat in die tydperk voor 1807 eikehout, wat destyds onder meer vir die bou van oorlogskepe benodig is, na die Frans-besette Nederland uitgevoer het.
Tot 1807 het die koninkryk Denemarke-Noorweë 'n beleid van gewapende neutraliteit gevolg en sy vloot net gebruik om handelskepe in Deense en Noorse waters te beskerm. Maar in die laaste fase van die Napoleontiese Oorloë het die Britte tydens die Slag van Kopenhagen in 1807 beslag op gelê groot dele van die Deense vloot om 'n soortgelyke Franse stap te voorkom. Die Deense regering het vervolgens oorlog teen Groot-Brittanje verklaar en 'n groot hoeveelheid klein oorlogskepe laat bou vir 'n aanval op die Britse vloot.
Die seekonflik tussen Denemark-Noorweë en Brittanje in die periode tussen 1807 en 1814 staan as die Kanonnerbootoorlog bekend. Flekkefjord het tydens die seeoorlog van 'n smokkelaarsdorp na 'n hawe van blokkadebrekers ontwikkel. Danksy die ongewone getye was skepe hier in staat om 24 uur per dag aan te doen.
Ná die oorlog het die Nederlanders hul nou handelsbande met Flekkefjord steeds gehandhaaf en voortgegaan met die invoer van Noorse eike- en dennehout. Die laasgenoemde is veral vanweë die opswaai in Amsterdam se boubedryf benodig, en baie van die Nederlandse hoofstad se 19de eeuse huise is gevolglik van Noorse dennehout gebou. 'n Kwartier van Flekkefjord het sedert die 18de eeu dan ook die naam Hollenderbyen ("Hollandse stad") gedra. Flekkefjord het op 8 Augustus 1842 stadstatus en markreg gekry. Die haringvissers het hul bedrywighede langs die kus in 1838 gestaak, en die leernywerheid en vyf looierye, wat in 1866 gestig is, het Flekkefjord se nuwe ekonomiese basis gevorm. In die tydperk ná 1900 het ook wol-, hout- en tonnywerhede ontstaan. Later is skeepsbouwerwe en meganiese werkwinkels gestig. Sedert 1877 word die dagblad Agder Flekkefjords Tidende in Flekkefjord uitgegee.
In 1965 is 'n aantal omliggende dorpe by Flekkefjord ingesluit.
Acanthopterygii
Acanthopterygii (stekelrige-straalvinvisse) is 'n vissuperorde behorende tot die infraklas Teleostei. Ordes wat hoort tot die superorde is:
Krisjna (rivier)
Die Krisjna (Marathi: कृष्णा नदी Kr̥ṣṇā nadī, Kannada: ಕೃಷ್ಣಾ ನದಿ Kr̥ṣṇā nadi, Telugu: కృష్ణా నది Kr̥ṣṇā nadi) is 'n groot oos-vloeiende rivier in Indië. Die rivier, met 'n lengte van 1 290 km (800 myl), is ná die Indus, Brahmaputra, Ganges, Godavari en Narmada die sesde langste rivier in Suid-Asië. Die Krisjna word in Hindoeïsme as heilig beskou, wat van dié rivier 'n belangrike pelgrimstog vir Hindoes maak. Dié rivier is genoem ná die Hindoegod Krisjna.
Die Krisjna ontspring in die Wes-Ghats in Wes-Indië, net suid van Pune in die deelstaat Maharashtra, sowat 64 km oos van die Arabiese See. Aansluitend vloei dié rivier in 'n suidoostelike rigting net noord van Kolhapur en bereik later die deelstaat Karnataka, waar dié rivier in 'n oostelike rigting vloei. Daarna bereik die Krisjna die deelstaat Andhra Pradesh, waar dié rivier in 'n wye boog suid van Hyderabad vloei en aansluitend Vijayawada bereik. Nadat dié rivier die Oos-Ghats deurkruis het, mond hy verder suid in 'n wye delta in die Golf van Bengale uit, net suid van die Godavari se monding.
Judith's Paarl
duimnael|links|270px|'n Uitsig vanaf Klooflands, [[Lorentzville, suidwaarts oor Judith's Paarl en Bezuidenhoutsvallei op Kensington.]]
Judith's Paarl is 'n voorstad van Johannesburg in Suid-Afrika, in die voormalige "Area 9".
Die voorstad is genoem na Judith C.E. Viljoen, die dogter van Barend Viljoen, oorspronklike eienaar van die plaas Doornfontein. Sy het getrou met Frederik Jacobus Bezuidenhout na wie die aanliggende voorstad Bezuidenhoutsvallei genoem is en wat die plaas in 1861 by haar vader gekoop het. Hulle dogter was ook Judith, maar die buurt is nie na haar genoem nie, soos ook beweer word. Sy was gekant teen die verkoop en ontwikkeling van dié deel van die plaas, wat sy beskryf het as "die pêrel (Nederlands: "paarl") van die plaas".
Nadat die voorstad Judith's Paarl in 1896 op sy plaas aangelê is, het Bezuidenhout besluit om niks meer van sy grond te verkoop nie, maar Johannesburg het so vinnig uitgebrei, dat hy kort voor lank oortuig is om afstand van die hele vallei te doen, selfs sy geskiedkundige opstal.
Nico Hofmeyr
duimnael|regs|190px|Ds. Nico Hofmeyr.
Ds. Nicolaas (Nico) Hofmeyr (Stellenbosch, 10 Februarie, 1860 – Strand, 20 November 1932) was 'n NG predikant, koerantredakteur, dosent aan die Pretoria Normaalkollege, inspekteur van skole in die Transvaal en Afrikaanse skrywer.
Herkoms
Nico Hofmeyr se moeder, Maria Magdalena Louw (1834–1918), was ’n kleindogter van Johannes Wynand Louw (1786–1854), en die oudste van sewe susters wat almal met ’n predikant getroud was. Hulle was: 1. Maria (Miemie); 2. Louisa Adriana (Wiesie) getroud met ds. Arend Hermanus Hofmeyr van Hanover; 3. Margaretha Johanna (Maggie) met ds. Johannes Rudolph Albertyn; 4. Catharina Johanna (Kitty) met ds. George Murray; 5. Johanna Hendrina met prof. C.F.J. Muller; 6. Charlotte met ds. J.C. Truter; 7. Susanna Maria met ds. P.G.J. Meiring. Jan Hofmeyr se grootouers aan moederskant was Adriaan Jacobus Louw van Babylons Toren, Paarl, en Charlotte Louise Herold, ’n dogter van ds. T.J. Herold (1788–1857). Sy oom Adriaan Jacobus Louw (1859–1935) het ’n leidende rol in die Transvaalse NG Kerk gespeel van 1894 en veral van 1916 tot 1924 toe hy Transvaalse moderator was. Hy was 38 jaar predikant van die NG gemeente Heidelberg, Transvaal. ’n Tante van Nico Hofmeyr, Susanna Maria Louw (1813–1887), was getroud met die Kaapse bankier Arend Hofmeyr (1802–1887), en hulle was die ouers van ds. J.H. Hofmeyr (1835–1908), 31 jaar predikant van die NG gemeente Somerset-Oos. Hierdie Jan Hendrik Hofmeyr se vrou, Isabella, was ’n suster van prof. John Murray. Vyf van dié egpaar se seuns, Nico Hofmeyr se neefs, het ook predikant geword.
Van Nico Hofmeyr bekende sibbes was:
Loopbaan
duimnael|links|180px|Die buiteblad van die agtste druk van Nico Hofmeyr se roman Fanie.
Ná sy terugkeer in Suid-Afrika word hy beroep na die NG gemeente Warrenton, waar hy op 18 April 1885 in sy amp bevestig word. In 1891 bedank hy as leraar van hierdie gemeente en laat vaar die evangeliebediening. Hy vestig hom nou in Bloemfontein, waar hy Hollandse redakteur van De Express is. Hierna gaan hy in 1893 na Pretoria, waar hy aan die Staatsgimnasium Geskiedenis doseer. Na ’n aantal jare in hierdie pos word hy aangestel as inspekteur van skole in Transvaal, ’n amp wat hy beklee tot met die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog.
Hy gaan saam met die Boeremagte op kommando, met die doel om die geskiedenis van die oorlog te beskrywe. Saam met die skilder Frans Oerder besoek hy dan talle gevegsfronte. Hy is eindelik ses maande lank op kommando en skryf die boek Zes maanden bij de Commando’s oor sy ervarings.
Ná die Vrede van Vereeniging keer hy terug na Transvaal, waar hy dosent in Hollands is aan die Normaalkollege. ’n Paar jaar later word hy inspekteur van skole in Transvaal, ’n betrekking wat hy tot met sy aftrede beklee. Hy werk eers in Oos-Transvaal met Volksrust as woonplek, waarna hy later die Wes-Transvaal bedien en op Potchefstroom woon.
Aftrede
In 1919 tree hy af en vestig hom in die Strand in die Kaapprovinsie. In hierdie tyd is hy vir drie jaar lank die orrelis van die Stellenbosch gemeente. Na die dood van sy eerste vrou trou hy met mevrou Roux van die Strand.
Hy is op 20 November 1932 in sy woning in die Strand oorlede.
Geskiedkundige werke
Aanvanklik lê hy hom toe op geskiedkundige werke. Reeds as joernalis in Bloemfontein skryf hy op aandrang van dr. J. Brebner, superintendent van onderwys in die Vrystaat, Kijkjes in onze geschiedenis met die subtitel Leesboek voor School en Huisgezin, waarin hy veral vir die skoolgaande jeug verhale uit die geskiedenis vertel.
Daarop volg De Afrikaner-Boer en de Jameson-Inval, oor die agtergrond en verloop van hierdie inval, ’n boek wat veel daartoe bygedra het om die nasionale gevoel aan te wakker.
Hy redigeer saam met J.D. Kestell (sy swaer wat met sy suster Geertruida Anna getroud was) in 1898 die Nederlandse De Voortrekkers, of het Dagboek van Izak van der Merwe oor die Groot Trek, wat hy later in romanvorm as Fanie verwerk.
Sy wedervaringe in die veld tydens die Anglo-Boereoorlog publiseer hy as Zes maanden bij de Commando’s.
Later publiseer hy die eerste deel van die beplande tweedelige Kykies vir Kinders, wat die Suid-Afrikaanse geskiedenis behandel en bedoel is vir gebruik op skole. Ten tye van sy dood is hy steeds besig met die onvoltooide tweede deel.
Romans
Hy skryf twee romans. Fanie is gebaseer op sy en ds. J.D. Kestell se vroeëre geskiedkundige werk De Voortrekkers, of het Dagboek van Izak van der Merwe. Die verhaal begin in 1835 en behandel die vernaamste episodes van die Groot Trek tot by die oorwinning by Bloedrivier. Historiese figure soos Piet Retief, Gerrit Maritz en Sarel Cilliers speel ’n vername rol in die verhaal en die skrywer beperk hom dus doelbewus tot die bekende geskiedkundige feite. Dit gee aan die roman die beeld van ’n geskiedenis-handboek in verhaalvorm. Die lotgevalle van ’n aantal Trekkersgesinne gee egter ’n meer persoonlike kleur aan die verhaal. Soos baie van sy tydgenootlike skrywers gaan Hofmeyr se skrywe mank aan persoonlikheidsontwikkeling en karakterbeelding en word die verhaal beheers deur uiterlike gebeure.
In Op die Walle van die Vaal verlaat Frans Maree die Karooplaas waar hy groot geword het, om 'n nuwe begin te maak op ’n plaas op die walle van die Vaalrivier. Hy is vooruitstrewend en weerstaan ook die diamantkoors, wat die meeste bewoners aantas, en deur harde werk kan hy ook sy vader help om die ou Karooplaas deur moderne verbeteringe op te werk. As gevolg van sy ervarings ondergaan hy diep geestelike ontwikkeling en worstel met allerlei godsdienstige vraagstukke totdat hy ’n bevredigende oplossing vind. So kry die skrywer geleentheid om sy lewenswysheid op die verhaal van toepassing te maak. Hierdie intellektuele inhoud verdiep die verhaal en lig dit bokant tydgenootlike romans uit, al word die karakters nie selfstandig lewende mense nie en word die aksies gemanipuleer eerder as sielkundig verantwoord.
Ander skryfwerk
Die bekende lied Afrikaners Landgenote is uit sy pen (beide die woorde en die musiek) en hy skryf ook die Victoria Kollegelied.
In 1928 publiseer hy ’n verkorte Afrikaanse vertaling van De Schaapherder deur Jan Frederik Oltmans, onder die titel Jan van Schaffelaar en sy Vriend.
As samesteller is hy verantwoordelik vir Zuid-Afrikaansche leesboek voor school en huisgezin, Zuid-Afrikaansche verhalen: leesboek voor Standaard IV (’n leesboek in vereenvoudigde Nederlands), Voordrachten-bundel voor Kristelike Jongelingsverenigingen en Debats-Verenigingen (’n bloemlesing van Nederlandse gedigte), Longmans se leesboek oor die geskiedenis van Suid-Afrika en Mense van die boek.
Waardering
Prof. P.J. Nienaber skryf: “Hofmeyr het 'n keurige manier van stelling en beskik oor 'n ryk woordeskat wat soms by Nederlands aansluit. Sy geskiedkundige werke lees maklik, onder meer omdat hy sy stof episodies aanbied en 'n gevoel vir die dramatiese het. Die strekking is nasionaal. Digterlik sowel as musikaal aangelê, dank ons verskeie gedigte in Nederlands aan hom en ook 'Afrikaners landgenote' (woorde en musiek, maar sy musiek het in onbruik geraak), en die 'Victoria-kollegelied'."
Harry Dunkinson
Harry Dunkinson (16 Desember 1876 – 14 Maart 1936) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente On Trial (1917), Skinner's Dress Suit (1917), en The Daredevil (1920).
Kirsten Lehfeldt
Kirsten Lehfeldt (gebore 19 Desember 1952) is 'n Deense aktrise, skryfster, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Flamberede hjerter (1986) en Arthur and the Invisibles (2006), en in die televisiereekse Jul i den gamle trædemølle (1990) en Gøngehøvdingen (1992).
Logan Browning
Logan Browning (gebore 9 Junie 1989) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Bratz (2007) en in die televisiereekse Hit the Floor (2013), Powers (2015), en Dear White People (2017).
Robert Walker (akteur, gebore 1918)
Robert Walker (13 Oktober 1918 – 28 Augustus 1951) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Bataan (1943), Since You Went Away (1944), The Clock (1945), en Strangers on a Train (1951).
Sarah Rafferty
Sarah Rafferty (gebore 6 Desember 1972) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Tremors (2003), Brothers & Sisters (2006), Samantha Who? (2007), en Suits (2011).
Hotaru Yamaguchi
Hotaru Yamaguchi (山口 蛍) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
1459
Die jaar 1459 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 59ste jaar van die 15de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Senerchia
Senerchia (Sinerchia in die plaaslike dialek) is 'n Italiaanse munisipaliteit met 1036 inwoners. Dit is deel van die Avellino Provinsie en is geleë in die bo-vallei van die Sele-rivier in Kampanië. Die oppervlakte beloop 36,0 km² en die bevolkingsdigtheid is 28 inwoners per km². Dit is ook die plek waar Spartacus sy nederlaag gelei het, en is bekend vir die ruïnes van 'n nabygelee ou kasteel.
Demografie
Senerchia beskik oor ongeveer 388 huishoudings. Die aantal inwoners het in die tydperk 1991-2001 volgens die tienjaarlikse sensussyfers van ISTAT met 17,6% gedaal.
Lu Xun
Lu Xun (Vereenvoudigde Chinees: 魯迅, Tradisionele Chinees: 鲁迅, Pinyin: Lǔ Xùn) of Lu Hsün (volgens die fonetiese Wade-Giles-transkripsie), was die skrywersnaam van Zhou Shuren (Vereenvoudigde Chinees: 周樹人, Tradisionele Chinees: 周树人, Pinyin: Zhōu Shùrén en Chou Shu-jen volgens Wade-Giles; * 25 September 1881,; † 19 Oktober 1936) was een van die belangrikste 20ste eeuse skrywers in China. Dikwels word na hom as die grondlegger van die moderne Chinese literatuur verwys. Hy het sy werke sowel in baihua (白話), die huidige Chinese omgangstaal, asook in klassieke Chinees geskryf.
Lu Xun was 'n skrywer van kortverhale, uitgewer, vertaler, kritikus, essayis en digter. In die 1930's het hy die titulêre leier van die Chinese Liga van Linkse Skrywers in Sjanghai geword. Ná die 4 Mei-beweging het hy met sy werke baie groot invloed in China uitgeoefen en is deur die Kommunistiese bewind ná 1949 as een van die Volksrepubliek China se beduidendste persoonlikhede vereer. Mao Zedong was sy hele lewe lank 'n groot bewonderaar van Lu Xun se literêre werk.
Maar ondanks die simpatie wat Lu Xun vir linkse politieke ideale getoon het, het hy self nooit by die Kommunistiese Party van China aangesluit nie. Danksy vertalings in onder meer Engels (waaronder Selected Stories of Lu Hsun deur Yang Hsien-yi en Gladys Yang) het sy werke ook in die Weste bekendheid verwerf.
Mille Hoffmeyer Lehfeldt
Mille Hoffmeyer Lehfeldt (gebore 8 Desember 1979) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Flame & Citron (2008), Nothing's All Bad (2010), en Long Story Short (2015), en in die televisiereeks Lykke (2011).
Egiptiese Gewapende Magte
Die Egiptiese Gewapende Magte (Arabies: القوات المسلحة المصرية) is die militêre magte van Egipte. Die Egiptiese Gewapende Magte is die grootste in Afrika en die Midde-Ooste. Dit is in 1922 gestig en bestaan uit die Egiptiese Leër, die Egiptiese Vloot, die Egiptiese Lugmag en die Egiptiese Lugverdedigingsmag.
Volgens die Egiptiese grondwet word die Egiptiese Gewapende Magte deur die opperbevel of deur die Hoogste Raad gelei. Die Hoogste Raad word ten tye van nood gevorm. Die president dien as die voorsitter en 21 offisiere verteenwoordig die verskillende weermagte en departemente.
Yuya Osako
Yuya Osako (大迫 勇也) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Chondrocladia concrescens
Chondrocladia concrescens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondrocladia en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1880 deur Schmidt.
Bergpalm
Die bergpalm of waterbergbroodboom (Encephalartos eugene-maraisii Verd.) is 'n spesie van die genus Encephalartos en is endemies aan Limpopo. Dit is beperk tot die Waterberg-gebied in Limpopo. Op die SANBI-rooilys is dit as bedreigde spesie (EN) gelys. Die populasie het in die laaste generasie (ongeveer 30 jaar) met meer as 50% afgeneem en daar bly net ongeveer 900 indiwidue oor.
Dit is 'n boom wat tot 3 m hoog word. Sy sierlike blare word 1 m lank. Die plant se FSA-nommer is 3.1. In Engels staan dit bekend as Waterberg cycad.
Internasionale Sterrekundige Vereniging
Die vereniging is lid van die Internasionale Raad vir Wetenskap (ICSU) en het vriendskaplike betrekkinge met organisasies wat amateursterrekundiges as lede insluit. Hul hoofkwartier is op die tweede verdieping van die Institut d'Astrophysique de Paris in die 14de arrondissement van Parys, Frankryk, en die amptelike taal is Frans. Afdelings sluit in die werkgroepe vir die naamgewing van planetêre stelsels, van sterre en van meteoorreëns, asook die Kleinplaneetsentrum.
Geskiedenis en samestelling
Die IAU is op 28 Julie 1919 in Brussel, België, gestig. Die sewe stigterstate was België, Kanada, Frankryk, Brittanje, Griekeland, Japan en die VSA. Hulle is gou daarna gevolg deur Italië en Mexiko.
Vandag het die IAU 12 664 "individuele lede", wat professionele sterrekundiges uit 96 lande is. Verder is daar 79 "nasionale lede", professionele sterrekundige gemeenskappe wat hul lande se sustersverenigings van die IAU verteenwoordig. Hulle is van onder meer Suid-Afrika, Australië, China, Indië, die VSA, Argentinië, Saoedi-Arabië, Duitsland, Brittanje, Nieu-Seeland, Rusland en Japan.
Die IAU se algemene vergadering sluit al die lede in en bepaal die vereniging se beleid, keur sy verordenige goed en verkies verskeie komitees. Stemreg van die lede hang af van die saak wat voor die vergadering dien – soms stem net die individuele lede en soms net die nasionale lede.
Amasone (mitologie)
Die Amasones (Grieks: Ἀμαζόνες) was in die Griekse mitologie ’n nasie van vroulike vegters. Volgens Herodotus het hulle gewoon in ’n streek wat grens aan Skitië in Sarmasië (hedendaagse Oekraïne). Sommige ander dink hulle was van Klein-Asië of Libië.
Noemenswaardige koninginne van die Amasones was Penthesilea, wat aan die Trojaanse Oorlog deelgeneem het, en haar suster Hippolyta, wie se towergordel betrokke was by een van Herakles se take. Amasone-plunderaars is in klassieke kuns dikwels uitgebeeld in gevegte met Griekse vegters.
Die Amasones is verbind met verskeie historiese volke regdeur die tydperk van die Romeinse Ryk en laat antieke tyd. In die Romeinse geskiedenis is daar verskeie verslae van plundertogte in Klein-Asië deur Amasones. Sedert die vroeë moderne tyd is hulle naam sinoniem met vrouevegters in die algemeen.
Geskiedenis
Die Amasones het glo in Pontus, in die hedendaagse Turkye, aan die Swartsee gewoon. Hulle het ’n onafhanklike koninkryk gestig onder leiding van koningin Hippolyta of Hippolyte ("toomlose merrie"). Hulle het glo baie dorpe gestig, soos Smirna en Efese. Volgens die dramaturg Aiskilos het hulle lank gelede in Skitië (die hedendaagse Krim) naby die Azof-see gewoon, maar later na die hedendaagse Noord-Turkye getrek.
Herodotus het hulle Androktones ("manne-moordenaars") genoem en in die Ilias staan hulle bekend as Antianeira ("hulle wat soos mans veg").
In sommige weergawes van die mite is geen man toegelaat om ’n seksuele verhouding met een van hulle te hê of in hul land te woon nie. Om te keer dat hulle uitsterf, het hulle ’n buurstam, die Gargareane, een keer per jaar besoek. Die seuns wat uit hierdie ontmoetings gebore is, is óf doodgemaak óf na hul pa's teruggestuur óf in die wildernis gelos; die dogters is deur hul ma's grootgemaak en opgelei in landbou, jag en oorlogvoering. In ander weergawes het die Amasones nie al die mans doodgemaak in ’n oorlog nie. Die oorlewende mans is as slawe geneem en een of twee keer per jaar het die vroue met hulle seks gehad.
Hulle kom in die Griekse kuns van die Archaïese Tyd voor, asook in verskeie Griekse legendes. Hulle het Licië binnegeval, maar is deur Bellerophon verslaan wat deur hul koning, Iobates, gestuur is om teen hulle te veg in die hoop dat hulle hom sou doodmaak (Ilias, vi. 186). Die graf van Myrine word in die Iliasgenoem; volgens latere interpretasies was sy ’n Amasone: volgens Diodorus, het koningin Myrine haar Amasones tot oorwinning gelei teen Libië en ’n groot deel van Gorgon.
Hulle het die Frigiërs aangeval wat gehelp is deur Priamos, toe ’n jong man (Ilias, iii. 189). In sy latere jare het sy ou teenstanders onder koningin Penthesilea "van Thrakiese geboorte" egter sy kant gekies teen die Grieke. Sy is deur Achilles verslaan.
Een van die take wat Herakles moes uitvoer, was om die Amasone-koningin Hippolyta se towergordel in die hande te kry (Apollodorus ii. 5). Hy is vergesel van sy vriend Theseus, wat prinses Antiope, Hippolyte se suster, ontvoer het. Dié insident het gelei tot ’n wraakaanval teen Attica waarin Antiope dood is terwyl sy aan Theseus se sy geveg het. In ander weergawes trou Theseus egter met Hippolyta en in ander trou hy met Antiope en sterf sy nie. Die geveg tussen die Atheners en die Amasones word herdenk met ’n hele genre kuns in marmer-reliëfwerke, soos van die Parthenon of die beeldhouwerke van die Mausoleum van Halicarnassus.
Die Amasones het glo ook die Swart See-eiland Leuke aan die mond van die Donaurivier aangeval waar Achilles se as gelê het. Die gees van die afgestorwe held het verskyn en die perde so laat skrik dat hulle hulle ruiters afgegooi en op hulle getrap het, en die Amasones moes onttrek.
Hulle kom ook voor in die tyd van Alexander die Grote. Van sy biografieskrywers noem dat die Amasone-koningin Thalestris hom besoek het en ’n kind by hom gehad het. Verskeie ander biografieskrywers ontken dit egter, onder andere die gerekende Plutarch. In sy geskrifte noem hy hoe ’n vlootaanvoerder van Alexander, Onesicritus, die deel oor die Amasones voorgelees het aan koning Lysimachus van Thrakië, wat op die oorspronklike ekspedisie was. Die koning het vir hom geglimlag en gesê: "En waar was ek dan?"
Name
Daar is verskeie (botsende) lyste van die name van Amasones.
Die name sluit in:
James Wilby
James Wilby (gebore 20 Februarie 1958) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Maurice (1987), A Handful of Dust (1988), en Gosford Park (2001).
Carrie Brownstein
Carrie Brownstein (gebore 27 September 1974) is 'n Amerikaanse skryfster, aktrise, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Horse Whisperer (1998) en Carol (2015), en in die televisiereekse Portlandia (2011) en Transparent (2014).
Geelgousblom
Die geelgousblom (Gazania lichtensteinii Less.) is een van die plante wat gousblom genoem word. Dit is inheems aan Suid-Afrika (Wes- en Noord-Kaap) en Namibië. Op die SANBI-rooilys is dit as 'veilig' gelys.
Dit is 'n eenjarige kruid wat 20 cm hoog kan word. Die blare is tot 4 cm lank en die blomhofie tot 4 cm in deursnee.
Dit kom wydverspreid deur die sukkulente Karoo voor. Die klein saadjies het donserige haarpluis wat dit help om deur die wind verspreid te word. Jong saailinge groei die beste op growwe, onbedekte grond waar hulle geen kompetisie van gevestigde plante kry nie. Dit is veral vir volstruise baie smaaklik.
Junichi Inamoto
Junichi Inamoto (gebore 18 September 1979) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Kannauji
Kannauji of Kanauji (कन्नौजी) is 'n Indo-Ariese taal wat in die Kannauj-streek van die Indiese deelstaat Uttar Pradesh gepraat word. Kannauji is nou verwant aan Hindoestani, met 'n leksikale ooreenkoms van 83–94% met Hindi. Dit word soms as 'n dialek van Hindoestani beskou, maar ook as 'n Wes-Hindi-taal in eie reg.
Chondrocladia crinita
Chondrocladia crinita is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondrocladia en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
1460
Die jaar 1460 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 60ste jaar van die 15de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Sikyon
Sikyon (Grieks: Σικυών; gen.: Σικυῶνος) was 'n antieke Griekse stad geleë in die noordelike Peloponnese tussen Korinthe en Achaia, in die landstreek van die hedendaagse Korinthia-prefektuur. Die koningslys wat deur Pausanias verskaf is, lys vier en twintig konings daarvan, beginnend met die inboorling Aigialeus; die voorlaaste koning van die lys, Agamemnon, wat Sikyon onderwerp aan Mykeense heerskappy; opgevolg deur die Doriese usurpator Phalkes. Pausanias deel sy bron met Kastor van Rhodos, wat die koningslys vir die samestelling van geskiedenistabelle aangewend het; die gemeenskaplike bron is oortuigend deur F. Jacoby aangedui as 'n verlore Sikyonika deur die laat vierde-eeuse digter Menaechmos van Sikyon.
Sikyon is gebou op 'n lae driesydige plato sowat twee myl van die Korinthiese golf. Tussen die stad en die hawe daarvan, was 'n vrugbare vlakte geleë met olyf- en ander boorde. Na die Doriese inval was die gemeenskap onderverdeel in die gewone drie Doriese stamme, 'n ewe-welgestelde stam Ioniërs, en 'n klas van lyfeienes wat op die land gewoon en gewerk het.
Vir enkele eeue het Sikyon aan Argos onderhorig gebly, vanwaar Sikyon se Doriese invallers afkomstig was; so laat as 500 v.C. het dit 'n mate van susereiniteit erken. 'n Bykanse onafhanklikheid is egter in die 7de eeu v.C. behaal, toe 'n reeks tiranne die botoon gevoer het wat 'n anti-Doriese beleid aangevoor het. Die vernaamste van hierdie bewindhebbers was die stigter se kleinseun Kleisthenes, die oom van die Atheense wetgewer Kleisthenes. Hy het die stad se grondwet herskik tot voordeel van die Ioniërs en die Doriese kultusse vervang met aanbidding van Dionysos. Kleisthenes het verder roem behaal as die hoofaanstigter en generaal in die Eerste heilige oorlog (590 v.C.) wat gevoer is om die belange van die Delphiërs.
In die 5de eeu v.C. het Sikyon, soos Korinthe, onder die kommersiële wedywering van Athene in die westelike seë gebuk gegaan, en is herhalend deur eskaders Atheense skepe lastiggeval. In die Peloponnesiese oorlog het Sikyon die leierskap van Sparta en Korinthe aanvaar. Toe hierdie twee moondhede oorhoeks was na die vrede van Nikias, het Sikyon aan die Spartane lojaal gebly. In die Korinthiese oorlog, het Sikyon weereens Sparta se kant gekies, en het as basis gedien vir gevegsoperasies teen die bondgenote se troepe om Korinthe. In 369 v.C. is dit verower en as kasernedorp aangewend deur die Thebers in hul suksesvolle aanval op die Peloponnesiese bond. In hierdie tydperk het Sikyon 'n hoogtepunt bereik as 'n kunssentrum: die skilderskool was roemryk onder Eupompos en het die grootmeesters Pamphilos en Apelles as studente gewerf; Sikyon se beeldhouwerk is deur Lysippos en sy leerlinge verhef tot 'n vlak wat kwalik in Griekeland oortref is.
Die vernietiging van Korinthe (146 v.C.) het vir Sikyon 'n toevoeging van landgebied meegebring en die presidensie oor die Isthmiese spele; tog het dit in Cicero se tyd in diep skuld verval. Onder die Romeinse ryk was dit redelik oorskadu deur die herstigde stede van Korinthe en Patrai; in die era van Pausanias (150 n.C.) was dit byna verlate. In Bisantynse tye het dit 'n biskopsetel geword, en te oordeel aan die latere naam daarvan, naamlik Hellas, was dit 'n toevlugsoord vir Grieke, na die Slawiese immigrasie van die 8ste eeu.
Die dorpie Vasiliko (deur die 1911 Encyclopædia Britannica as "onbeduidend" beskryf) is tans hier geleë.
Opperduits
Opperduits (Duits: Oberdeutsch) is een van die Hoogduitse dialekgroepe en word in die suide van die Duitse taalgebied gepraat.
[[Lêer:Continental West Germanic languages.png|duimnael|links|Die hedendaagse verspreiding van kontinentale Hoog-Duitse tale:
]]Opperduits word onderskei van Middelduits deurdat die Tweede Germaanse klankverskuiwing in 'n groter mate daarin deurgevoer is.
In dié sin tel die Alemaniese en Beierse dialekte tot Opperduits. Die Frankiese Dialekgroepe Oosfrankies en Suidfrankies lê in die oorgangsgebied tussen Opperduits en Middelduits en word dikwels ook saam met Middelduits gegroepeer. Die uitgestorwe Langobardiese taal word weens die volledige deurvoering van die hoogduitse klankverskuiwing ook by die Opperduitse dialekte ingesluit.
Lino Facioli
Lino Facioli (gebore 29 Julie 2000) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Get Him to the Greek (2010) en The Boy in the Mirror (2014), en in die televisiereeks Game of Thrones (2011).
Ikaros
Ikaros (Grieks: Ἴκαρος) is ’n karakter in die Griekse mitologie. Hy was die seun van Daidalos en is die bekendste vir sy poging om van Kreta af te ontsnap, wat sy dood tot gevolg gehad het.
Ontsnapping van Kreta
Ikaros se pa, Daidalos, ’n talentvolle Atheense vakman, het probeer ontsnap van Kreta, waar hy en sy seun gevange gehou is deur Minos, die koning vir wie hy die labirint gebou het om die minotourus (halfman, halfbul) te hou. Daidalos is verban omdat hy vir Minos se dogter, Ariadne, ’n stuk tou gegee het om Teseus, Minos se vyand, te help om in die labirint te oorleef en die minotourus te verslaan.
Daidalos het twee paar vlerke van was en vere vir hom en sy seun gemaak. Voordat hulle van die eiland af weg is, het Daidalos sy seun gewaarsku om nie te na aan die son of die see te vlieg nie. Oorstelp deur die wonder om te vlieg het Ikaros nuuskierig deur die lug geswiep. Hy het egter te na aan die son gekom, die was het gesmelt en die vere het afgeval. Ikaros het in die see geval.
Griekse skrywers het ook ’n meer realistiese weergawe van die verhaal gegee: dat hulle eintlik per boot gevlug en Ikaros toe oorboord geval en verdrink het. Daarna het Herakles vir hom ’n graftombe opgerig.
1462
Die jaar 1462 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 62ste jaar van die 15de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Vlakfontein
Vlakfontein kan verwys na:
Charlton Heston
Charlton Heston (4 Oktober 1923 – 5 April 2008) was ’n Amerikaanse akteur van rolprente, TV en die teater en ’n politieke aktivis.
1461
Die jaar 1461 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 61ste jaar van die 15de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Charlton Heston
As ’n Hollywood-ster het hy oor 60 jaar in 100 rolprente verskyn. Sy bekendste rolle was in The Ten Commandments (1956); Ben-Hur (1959), waarvoor hy ’n Oscar gekry het; El Cid (1961) en Planet of the Apes (1968). Hy het ook in onder meer The Greatest Show on Earth (1952) en Touch of Evil (1958) gespeel. Van sy tonele wat die beste onthou word, is as Moses wat die Rooisee verdeel in The Ten Commandments en ’n strydwa-tweegeveg in Ben-Hur. Sy hoofrolle het hom ’n ernstige, outoritêre persoonlikheid besorg en het verantwoordelikheid, individualisme en manlikheid uitgebeeld; Hy het rolle wat nie klem op dié eienskappe gelê het nie van die hand gewys. Dit het ook gewig verleen aan sy politieke stem – hy was nou by die politiek betrokke.
Nadat Alzheimer se siekte by hom gediagnoseer is, het Heston in 2003 ophou toneelspeel.
Vroeë jare
Heston is as John Charles Carter gebore en was die seun van Russell Whitford Carter, ’n saagmeulbediener, en sy vrou, Lilla (gebore Charlton). Volgens die meeste bronne is hy in Evanston, Illinois, gebore. In Heston se outobiografie en ander bronne word egter genoem hy is in No Man's Land, Illinois, gebore – dit is nou ’n welgestelde voorstad van Chicago.
Heston was van Engelse en deels van Skotse afkoms. Hy was 10 jaar oud toe sy ouers geskei is. Sy ma is kort daarna met Chester Heston getroud. Heston (sy nuwe van) het daarna in ’n ryk buurt van Chicago skoolgegaan.
Sy verhoognaam kom van sy ma se nooiensvan en stiefpa se van. Sy vriende het hom "Chuck" genoem.
Loopbaan
Heston was op hoërskool deel van ’n dramaprogram en het ’n universiteitsbeurs vir drama gewen. Hy het in 1944 by die Amerikaanse lugmag aangesluit en is in dieselfde jaar met ’n student, Lydia Clarke, getroud. Ná die oorlog het Heston en Clarke in New York gebly en as modelle vir kunstenaars gewerk. As ’n manier om by toneelspel betrokke te raak, het hulle in 1947 besluit om ’n teater te bestuur in Asheville, Noord-Carolina.
Hollywood
Heston se eerste professionele verskyning in ’n rolprent was in Dark City, ’n film noir van 1950. Sy deurbraak was in Cecil B. DeMille se The Greatest Show on Earth, wat as die beste prent van 1952 aangewys is. In 1956 het Heston ’n ikoon geword vir sy uitbeelding van Moses in die uiters suksesvolle prent The Ten Commandments (1956). Die vorige jaar het hy saam met Jane Wyman in Lucy Gallant gespeel en in 1958 het hy die rol vertolk van ’n Meksikaanse polisie-offisier, Ramon Miguel Vargas, in Orson Welles se hoog aangeskrewe film noir Touch of Evil.
Nadat Marlon Brando, Burt Lancaster en Rock Hudson die titelrol in Ben-Hur (1959) van die hand gewys het, het Heston die rol aanvaar en die Oscar vir beste akteur gewen – een van die destyds ongeëwenaarde 11 Oscars wat die prent ingepalm het.
Heston het hierna die hoorolle gespeel in verskeie fiktiewe en histoirese epiese prente: El Cid (1961), 55 Days at Peking (1963), as Michelangelo in The Agony and the Ecstasy (1965) en Khartoum (1966). Hy het ook in die western Will Penny (1968) gespeel.
In 1968 het Heston in Planet of the Apes gespeel en in 1970 het hy ’n kleiner byrol gehad in die opvolg, Beneath the Planet of the Apes. Hy het ook in 1970 Markus Antonius gespeel in Shakespeare se Julius Caesar. Die volgende jaar was hy in die wetenskapsfiksieprent The Omega Man te sien.
Heston het sy debuut as regisseur in 1972 gemaak en ook Markus Antonius gespeel in Antony and Cleopatra. Hildegarde Neil was Cleopatra. Nadat dit vlymende resensies ontvang het, is die prent nooit uitgereik vir rolprentteaters nie. Dit is ook selde op TV gesien. Dit is eers in Maart 2011 op DVD uitgereik. Daarna het meer geslaagde prente gevolg, soos Soylent Green (1973) en Earthquake (1974).
Van 1973 af is Heston meer dikwels in byrolle en die teater gesien. Hy het saam met sy seun Fraser verskeie TV-prente gemaak, onder meer Treasure Island (1990) en A Man For All Seasons. In 1992 het hy in ’n kort reeks video's verskyn, Charlton Heston Presents the Bible, waarin hy stukke uit die Bybel voorlees. Dit het groot sukses op video en DVD behaal.
Hy het daarna in verskeie rolprente en TV-programme opgetree. Sy laaste filmrol was in 2003 as die berugte Nazi-dokter Josef Mengele in My Father, Rua Alguem 5555.
Latere lewe en dood
In 1996 het Heston ’n heupvervanging ondergaan en in 1998 is prostaatkanker by hom gediagnoseer. Die kanker was ná ’n paar bestralingsessies in remissie. In 2000 het hy bekend gemaak dat hy in dié jaar vir alkoholisme behandel is in ’n kliniek in Utah.
Op 9 Augustus 2002 het hy aangekondig dat hy gediagnoseer is met simptome wat ooreenstem met Alzheimer se siekte. In Julie 2003 het hy die Presidensiële Vryheidsmedalje van pres. George W. Bush ontvang. In Maart 2005 het verskeie koerante berig dat sy toestand vinnig agteruitgaan.
Heston is op 5 April 2008 by sy huis in Kalifornië oorlede met sy vrou van 64 jaar, Lydia, aan sy sy. Die familie het nie die oorsaak van sy dood bekend gemaak nie.
Filmografie
Hier onder volg ’n lys van die rolprente waarin Heston gespeel het.
Bibliografie
Deur Heston:
Dozi
Dozi (gebore Hendrik Opperman op 23 Maart 1964) is 'n Suid-Afrikaanse sanger wat oor kultuurgrense bekend is vir sy Afrikaanse, Engelse en Zoeloe optredes. Van sy treffers sluit in: Ou Ryperd ('n heropname), Tussen Jou en My, Staan Net 'n Bietjie Stil en Maybe my Baby.
Dozi is gebore in Hluhluwe in Natal en het al op 'n vroeë ouderdom begin sing. In 1999 word sy eerste album, "Mercy", vrygestel. Die album is in Zoeloe opgeneem. Sy tweede album, "Op Aanvraag", word in 2001 in Afrikaans uitgegee.
Yohei Toyoda
Yohei Toyoda (豊田 陽平) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Michael Wildman
Michael Wildman is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente MI-5 (2015) en London Has Fallen (2016), en in die televisiereeks Extras (2005).
Vlag van Costa Rica
Die nasionale vlag van Costa Rica is op 21 Oktober 1964 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n vertikale driekleur in vyf bane in (van bo na onder) blou, wit, rooi, wit en blou. Die blou en wit bane is ewe wyd en die rooi baan is twee keer so wyd soos een van die ander bane.
Simboliek
Die blou-wit-blou (dus sonder die rooi baan), verwys na die vlae van baie ander Amerikaanse lande wat met hulle blou-wit-blou die ligging van Amerika uitbeeld; sien onder ander vlae.
Die vlag word in die Costa Ricaanse volkslied, Noble patria, tu hermosa bandera, besing.
Ontwerp
Die vlag het ’n wydte-breedteverhouding van 3:5. Die rooi baan neem een derde van die wydte van die vlag in en elk van die wit en blou bane neem een sesde van die wydte in. Die vyf bane is dus in die verhouding 1:1:2:1:1.
Die middel van die wapenskild in die staatsvlag is op drie tiendes van die vlagpaalkant af.
Kleure
Die kleurskema word hieronder gelys:
Onafhanklikheidstryd
Costa Rica het in 1821 sy eerste vlag in gebruik geneem. Dit het bestaan uit drie horisontale bane in blou-geel-blou. Die blou het die oseane voorgestel en die geel die ‘goue’ Amerika. Die vlag is in September 1821 in gebruik geneem deur teenstander van aansluiting by die Eerste Meksikaanse Ryk en het tot in Mei 1822 in gebruik gebly. Tussen 10 Mei en 6 Junie 1823 is hierdie vlag ook weer gebruik. Op die laasgenoemde datum het Costa Rica onafhanklik geword van die Meksikaanse Ryk (dit was sedert 1821 amptelik deel van die Ryk). By die verkryging van onafhanklikheid is ’n nuwe vlag aangeneem waarop ’n rooi sespuntige ster op ’n wit agtergrond was (soortgelyk aan die vroeë vlag van Stellaland ).