cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ethan Allen
Met die uitbreek van die Amerikaanse Rewolusionêre Oorlog het Allen en die Boys die kans gegryp en in Mei 1775 Fort Ticonderoga ingeneem. In September van dieselfde jaar was Allen die bevelvoerder van 'n gewapende mag wat op Montreal gemarsjeer. Die aanval het egter misluk, en Allen is deur die Britse owerheid in hegtenis geneem. Aanvanklik is hy op skepe van die Koninklike Britse Vloot aangehou, later in New York Stad onder parool geplaas en uiteindelik in 1778 tydens 'n uitruil van gevangenes vrygelaat.
Swerfvalk
Swerfvalke bereik volwassenheid na een jaar en bly 'n vaste broeipaar. Neste is gewoonlik op die kransrand of meer onlangs op hoë mensgemaakte strukture.
Ethan Allen
Allen het vervolgens na die Grants teruggekeer wat reeds in 1777 hul onafhanklikheid verklaar het en hier sy politieke aktiwiteite hervat. Allen het alle pogings van New York se kant om die gebied te oorheers die hoof gebied en daarnaas ook Vermont se leierskap gesteun wat die Kongres om amptelike erkenning van die staat versoek het. Hy was ook betrokke by omstrede onderhandelinge met die Britte waarin Vermont se moontlike status as afsonderlike Britse provinsie bespreek is.
Universidade Estadual de Feira de Santana
Die Universiteit van Feira de Santana (Portugees: Universidade Estadual de Feira de Santana of UEFS) is 'n universiteit geleë in Feira de Santana, Bahia, Brasilië.
Dit is op 31 Mei 1976 gestig.
Ethan Allen
Allen het sy politieke en militêre prestasies gedurende die rewolusionêre oorlog later in 'n reeks boeke neergeskryf wat in die 19de eeu by die Amerikaanse leserspubliek baie gewild geraak het, asook filosofiese werke en dokumente wat die politieke gebeure rondom Vermont se staatwording behandel het. Op sakegebied het Allen as boer gepresteer, een van Connecticut se vroegste ysteraanlegte gestig en by landspekulasie in Vermont betrokke geraak. Op grond wat oorspronklik deur Allen en sy broers gekoop is, het later Burlington - tans die grootste nedersetting in Vermont - ontstaan. Allen was twee keer getroud, en agt kinders het uit die huwelike voortgespruit.
NG gemeente Magaliesburg
Kort hierna het dit geblyk dat die gemeente Magaliesburg gaan swaarkry. Toe aan die leraar in April 1917 'n tjek van £100 oorhandig word om nou vir die eerste maal 'n rytuig te koop, weet hy byna nie wat om te sê nie "omdat de zaak byna te goed is om waar te zyn". Met moeite en inspanning het die gemeente voortgegaan. Ondanks alle pogings het dit telkens maar weer geblyk dat die geldelike toestand ál swakker word.
Tautatomo Mairau
Tauatomo Mairau (oorl. 17 Mei 2013) was ’n lid van die koninklike familie van Tahiti en ’n afstammeling van koningin Pomare IV. Hy is op die eiland Rurutu gebore.
NG gemeente Magaliesburg
In Augustus 1925 bereik die toestand 'n dramatiese hoogtepunt in 'n kerkraadsvergadering. "Na nog 'n lang diskussie oor die geldsake van die gemeente, kom die vergadering tot die besluit om die gemeente uit te brei of as dit nie kan geskied nie, om dit dan te ontbind." Voordat besliste stappe egter gedoen kon word, vertrek ds. Hauptfleisch in Junie 1926. Sy opvolger, ds. Harper Martins, beroep in April 1927, bly tot in Desember 1929.
Ethan Allen
Trivia
Die Ethan Allen-klas duikbote is na hom vernoem.
NG gemeente Magaliesburg
Ná sy vertrek word drie beroepe tevergeefs uitgebring, en verskillende male word uitgestel om te beroep. Tydens die lang vakature word die toestand baie ernstig, en begin die ondersoek na 'n moontlike uitbreiding weer. Die resultaat is dat in 1934 'n aantal wyke van die gemeente Krugersdorp by Magaliesburg ingeskakel word, op voorwaarde dat Magaliesburg die sentrum moet wees.
Île Sainte-Marie
duimnael|200px|Die ligging van Île Sainte-Marie in Noordoos-Madagaskar. duimnael|200px|’n Bultrugwalvis naby Île Sainte-Marie, Julie 2013. duimnael|200px|Die begraafplaas van ou seerowers op Île Sainte-Marie.
Tautatomo Mairau
In 2010 het hy beweer hy word erken as die erfgenaam van die troon en dat hy die titel "prins Marau van Tahiti" het. Hy het hom daarvoor beywer dat die koninklike trustgrond aan hom en sy familie terugbesorg word. Volgens hom het die Franse regering die grond ná die Tweede Wêreldoorlog onder verband geplaas en so die voorwaardes verbreek van die ooreenkoms wat in 1880 met Pomare V onderteken is.
Île Sainte-Marie
Nosy Boraha, voorheen bekend as Île Sainte-Marie (en steeds algemeen so bekend onder reisigers), is ’n eiland aan die ooskus van Madagaskar, waarvan dit deel is. Die hoofdorp is Ambodifotatra. Die eiland vorm ’n administratiewe distrik in die Analanjirofo-streek en beslaan ’n oppervlakte van 222 km2. Dit is 60 km lank en minder as 10 km breed. Die eiland het in 2013 ’n bevolking van 26 547 gehad.
NG gemeente Magaliesburg
Toe ds. J.F. du Toit in 1935 'n beroep aanneem, beëindig dit 'n vakature van meer as vyf jaar. Die gemeente het nou weer moed gevat. Danksy 'n gewaardeerde geskenk van £1 000 en die verdere inspanning van die gemeente, kon die kerksaal en kort daarna die pastorie op Magaliesburg gebou word. Ná ds. Du Toit word die gemeente agtereenvolgens deur di. W.J.G. Lubbe, P. de B. Kock en vanaf Julie 1946 tot 1964 deur ds. J.M. van den Berg bedien.
Tautatomo Mairau
Hy is op 17 Mei 2013 in Papeete oorlede.
Île Sainte-Marie
Die kanaal tussen Nosy Boraha en Madagaskar is ’n bekende plek om walvisse te sien. Aansienlike groepe bultrugwalvisse (genus Megaptera) migreer van Antarktika na dié broeiterrein.
Jock Gaynor
Jock Gaynor (14 September 1929 – 2 April 1998) was 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The Initiation (1984) en in die televisiereekse Outlaws (1960), The Doctors (1963), en Buck Rogers in the 25th Century (1979).
Île Sainte-Marie
Seerowers
Île Sainte-Marie was van omstreeks 1685 af om verskeie redes ’n gewilde basis vir seerowers: Dit was naby die seeroetes waarlangs die skepe van Oos-Indië teruggekeer het met hul rompe vol skatte; die baaie het beskerming gebied tydens storms; daar was volop vrugte; en die waters was kalm. Legendariese seerowers soos William Kidd, Robert Culliford, Olivier Levasseur, Henry Every, Abraham Samuel en Thomas Tew het gewoon op île aux Forbans, ’n eiland in die baai van Île Sainte-Marie se hoofdorp.
Daar was ook gerugte dat die utopiese seerowerrepubliek Libertalia in dié gebied was, hoewel die ligging – of selfs bestaan – van die republiek onseker is.
Fauna en flora
Omdat die eiland so afgeleë is, is daar unieke diere en plante. Daar is verskeie spesies lemurs en talle spesies orgideë, waaronder die "Koningin van Madagaskar" (Eulophiella roempleriana). Dit is sover bekend die enigste plek waar die Coua delalandei, ’n soort koekoek, voorgekom het. Dié spesie het in die laat 19de eeu uitgesterf.
NG gemeente Magaliesburg
Die gemeente was omstreeks 1952 in staat om sy normale gemeentelike verpligtings na te kom, en dra ook die verantwoordelikhede van 'n sendinggemeente binne sy grense. Die probleem wat egter na die stigting daar was, is na die vergroting weer 'n probleem, want Skeerpoort het naas Magaliesberg maar sentrum gebly. Die kerkraad was destyds ernstig besig om te oorweeg of die gemeente, wat prakties twee gemeentes is, nie op een of ander manier verdeel kan word nie. Die NG gemeente Skeerpoort het toe in 1951 afgestig.
Clathria araiosa
Clathria araiosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Marzahn
Marzahn is 'n stadsdeel in die Berlynse distrik Marzahn-Hellersdorf. Die naam Marzahn verwys tegelykertyd na die voormalige stadsdistrik Marzahn en die grootste moderne woonstelbuurt op die gebied van die voormalige Duitse Demokratiese Republiek.
Die stadsdeel het sy oorsprong in Alt-Marzahn, 'n Middeleeuse Angerdorf wat - met nostalgiese elemente - tot vandag bewaar gebly het. In sy omgewing het omstreeks 1900 enkele nuwe buurte met enkelgesinshuise ontstaan. Tussen die tweede helfte van die 1970's en die laat 1980's is rondom die geskiedkundige dorpskern die uitgestrekte woonstelbuurt Marzahn as moderne stadlandskap met baie groen ruimtes opgerig. Vir die nuwe woonstelblokke is merendeels voorafvervaardigde bou-elemente gebruik.
Enkele gebiede in die noorde van die huidige stadsdeel Marzahn het in 1920 nog nie deel uitgemaak van Groot-Berlyn nie: dele van die destydse distrik Weißensee en die Brandenburgse dorp Ahrensfelde.
Etimologie
Die naam Marzahn is vermoedelik van die Slawiese more ("meer") of marcana (Polabies: "moerasland") afgelei. Die Wuhle-rivier het ná swaar neerslae dikwels sy walle oorstroom en moeraslande gevorm.
Die klemtoon val - soos in baie ander name van nedersettings wat uit Slawiese tale ontleen is - op die tweede lettergreep: [marˈtsaːn].
Demografie
In die uitgestrekte kwartiere met veelverdieping-woonstelblokke tussen Friedrichshain en Marzahn het sowat 36 000 Ruslandduitsers 'n nuwe tuiste gevind. 'n Russiese infrastruktuur met supermarkte (soos Mix Markt in die winkelsentrum Marzahn Carree wat op Russiese en ander Oos-Europese kos fokus), klubs en 'n Russiesmedium-skool (die Internationale Lomonossow-Schule Marzahn in die stadsdeel Biesdorf) voorsien in hulle kulturele en ekonomiese behoeftes.
Bernard Rebel
Bernard Rebel (6 Oktober 1901 – 30 September 1964) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Bad Lord Byron (1949), The Captain's Paradise (1953), The Case of the Red Monkey (1955), en Mark of the Phoenix (1958).
Kalifornium
Ontdekking
Kalifornium is vir die eerste keer gesintetiseer deur Stanley Thompson, Kenneth Street, Albert Ghiorso en Glenn Seaborg aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley in 1950. Dit was die sesde transurane element wat ontdek is. Hulle bombardeer 242Cm met α-deeltjies in 'n siklotron, waarby die isotoop 245Cf ontstaan. Die naam kalifornium is afgelei van die naam van die universiteit, "University of California" in die staat van Kalifornië, waar die element ontdek is.
Toepassings
Omdat kalifornium slegs in klein hoeveelhede beskikbaar is, word dit alleen gebruik vir baie gespesialiseerde toepassings. Folies van 252Cf word by radiologiese navorsing as bron van neutrone en by die opsporing van goud en silwer gebruik. Dit is die swaarste element wat praktiese toepassings het.
Eienskappe
Hoewel daar a.g.v. die gebrek aan materiaal weinig ondersoek na die eienskappe van kalifornium uitgevoer kan word, is daar tog enkele data beskikbaar. 252Cf (halfleeftyd 2,6 jaar) verval teen ongeveer 3% deur spontane splyting, waarby neutronstraling ontstaan. Een mikrogram kan 170 miljoen neutrone per minuut uitstuur. Tot op hede is kalifornium nog nie in suiwer metaalagtige vorm waargeneem nie. Die enigste ioon wat stabiel is in waterige oplossing is kalifornium-3 wat onder andere in kalifornium-3-oksied (Cf2O3), kalifornium-3-chloried (CfCl3) en kaliforniumoksichloried (CfOCl) aangetref word.
Verskyning
Op die aarde kom kalifornium nie in die natuur voor nie. Dit kan gesintetiseer word in kernreaktors deur ligter kerne soos kurium met neutrone te bombardeer. Teleskopiese navorsing het getoon dat kalifornium wel in oorblyfsels van supernovas voorkom.
Toksikologie en veiligheid
Omdat kalifornium van nature nie in die biosfeer voorkom nie, is die risiko's nie noemenswaardig nie. Op plekke waar wel met kalifornium gewerk word, moet uiters versigtig met die materiaal omgegaan word as gevolg van die uiterse radioaktiwiteit. In kalifornium kom relatief baie spontane splytinge voor, en die daarby ontstane neutronstraling is baie deurdringend en kan radioaktiwiteit in ander materiaal veroorsaak.
Otea
duimnael|Tahitiane dans die upaupa-dans, omstreeks 1909.
Die otea of ōtea is ’n tradisionele dans van Tahiti wat gekenmerk word deur ’n vinnige swaai van die heupe op maat van slaginstrumente. Die dansers, wat in verskeie rye staan, kan in verskillende figure dans, soos kringe, halfkringe of die syfer 8, terwyl hulle hul heupe swaai. Die heupbeweging self kan gesinchroniseer wees tussen verskillende dansers of op die maat van die musiek.
Dansers van die otea beeld verskillende daaglikse bedrywighede uit: vir die mans oorlogvoering of seevaart met spiese of roeispane, en vir die vroue die kam van hul hare of die vlug van die skoenlapper. Daar is ook meer ingewikkelde temas, soos wanneer die dansers eindig in die vorm van ’n kaart van Tahiti met belangrike plekke uitgelig. In ’n goeie otea oorheers die tema die hele dans.
Miriam Makeba
Miriam Makeba OIG, of Mama Afrika soos sy deur miljoene bewonderaars genoem word (* 4 Maart 1932 in Prospect Township, Johannesburg, Suid-Afrika; † 10 November 2008 in Castel Volturno, naby Napels, Italië), was een van die prominentste swart uitvoerende kunstenaars van die 20ste eeu en is een van Suid-Afrika se bekendste vroue. Sangeres en liedjieskryfster, sterk politieke aktivis, skryfster, aktrise en VN-afgevaardigde: Makeba het haar politieke en kultuurinvloed internasionaal gevestig. Sy was die eerste Suid-Afrikaner wat 'n Grammy gewen het en het voor gehore dwarsoor die wêreld opgetree.
Die vrou wat, volgens 'n artikel in Newsweek, sing "met die smeulende klank en delikate bewoording van Ella Fitzgerald … die astrante vertoon van Ethel Merman en die intiemheid van Frank Sinatra" en wie Westerse aanhangers verlei het met die klanke van haar Xhosa (en Zulu) liedjies, is oorlaai met internasionale toekennings.
Sy het vir staatsmanne soos John F. Kennedy, François Mitterrand, Fidel Castro, Nelson Mandela en Haile Selassie opgetree en het drie oudiënsies met die Pous gehad.
Lewensgeskiedenis
Miriam Makeba is in 1932 in Johannesburg gebore. Haar pa was 'n Swazi en haar ma 'n Xhosa-sangoma. Sy het haar debuut in 1952 as 'n sangeres vir The Manhattan Brothers gemaak. In 1959 het sy 'n sensasie veroorsaak as die hoofsanger in die swart jazzopera, King Kong, wat deur Suid-Afrika getoer het. Met haar optrede in die dokumentêr Come Back Africa in 1958 het sy internasionale erkenning verkry en is sy na Europa genooi. Hier is sy deur die internasionale ster, Harry Belafonte, raakgesien wat haar genooi het om in Amerika op te tree. Sy het "An Evening with Harry Belafonte and Miriam Makeba" opgeneem waarmee sy 'n Grammy-toekenning gewen het en in Amerika 'n ster geword het.
In 1960, toe sy probeer het om na Suid-Afrika terug te keer, is sy toegang tot haar geboorteland geweier en moes sy die volgende dertig jaar in ballingskap deurbring. Amerika het haar met ope arms aangeneem en sy het 'n beroemde geword wat met sterre soos Elizabeth Taylor en Bing Crosby omgegaan het. In 1962 word sy genooi om by John F. Kennedy se verjaardag te sing op dieselfde nag wat Marilyn Monroe haar bekende verjaardaglied gesing het.
In 1967 het haar lied Pata Pata, wat tien jaar vroeër in Suid-Afrika geskryf is, 'n treffer geword. In 1968 het die gasvrye welkom wat Amerika haar gegee het egter begin verflou as gevolg van haar vierde huwelik met die radikale swart aktivis Stokely Carmichael. Haar toere is gekanselleer en 'n opneemkontrak is geskend. President Sekou Toure van Guinee het haar genooi om na sy land te verhuis waar sy 'n dol opneemskedule volgehou het en as Guinese afgevaardigde tot die VN gedien het.
Met Nelson Mandela se vrylating in 1990 het die verandering in die politieke klimaat Miriam Makeba in staat gestel om na dertig jaar terug te keer na Suid-Afrika. Haar reünietoer in 1991 was 'n triomftog. In 1992 het sy in die rolprent Sarafinaǃ opgetree. Sedert 1991 het Makeba 'n dol optreeskedule onderhou, 'n outobiografie geskryf, in verskeie plaaslike en internasionale tydskrifte verskyn en 'n onwrikbare voorstander van menseregte, veral vroueregte, gebly. Lande dwarsoor die wêreld het op verskillende wyses aan haar eer betoon: van 'n straatnaam in haar eer tot die toekenning van 'n orde van verdienstelikheid. Sy besit eredoktorate van Spellman Kollege (Atlanta, Georgia) en die Universiteit van Kaapstad.
Ná 'n konsert in Italië op 10 November 2008, sterf sy aan 'n hartaanval op 76-jarige ouderdom.
Darlingrivier
Die Darlingrivier is Australië se mees bekende waterweg. Dit het 'n baie onreëlmatige afloop van sowat 100 m³/s naby Menindee.
Aung San Suu Kyi
Daw Aung San Suu Kyi (Birmaans: အောင်ဆန်းစုကြည် IFA: [àunsʰánsṵtʃì]) (gebore: 19 Junie 1945 in Yangon) is 'n Mianmarese politikus, leier van 'n nie-geweldadige beweging vir menseregte en demokrasie in Mianmar (Birma) en ontvanger van die 1991 Nobelprys vir Vrede, naas verskeie ander internasionale toekennings. In 2019 het Aung San Suu Kyi voor die Internasionale Geregshof in Den Haag verskyn en die Birmaanse weermag se optrede teen die Rohingiaminderheid verdedig.
Vroeë lewe
Daw Aung San Suu Kyi is gebore in Rangoen. Haar vader, U Aung San, was 'n prominente ondersteuner van Birmaanse onafhanklikheid en is deur politieke teenstanders kort na die onafhanklikheid van Birma vermoor. Aung San Suu Kyi was twee jaar oud op daardie tydstip. Haar moeder, Daw Khin Kyi het ook as ambassadeur van Birma in Indië gedien.
Aung San Suu Kyi studeer tussen 1964 en 1967 in die filosofie, politieke wetenskappe en ekonomie aan die St. Hugh Kollege, Universiteit van Oxford. Van 1969 tot 1971 was sy 'n assistent-sekretaris van die advieskommissie vir administratiewe- en begrotingsaangeleenthede by die Sekretariaat van die Verenigde Nasies in New York.
In 1972 word sy navorsingsbeampte by die Ministerie van Buitelandse Sake in Bhutan en trou met Dr. Michael Aris, 'n Britse vakkundige op die gebied van Tibetaanse kultuur wat in Bhoetan woonagtig was. In 1973 en in 1979 is haar seuns gebore. In 1988 keer sy terug na Birma om haar siek moeder by te staan.
Begin van politieke aktivisme
In 1988, het die langdienende leier van die regerende Sosialiste Party, General Ne Win, afgetree. Dit lei tot massa betogings ten gunste van demokratisering, wat geweldadig onderdruk is. 'n Nuwe militêre junta neem die mag oor in Birma.
Sterk beïnvloed deur Mahatma Gandhi se filosofie van nie-geweldadige verset het Aung San Suu Kyi die politiek toegetree en haar beywer vir demokratisering. Sy help om die 'National League for Democracy' (NLD) op 4 September 1988 te stig en word aangestel as die algemene sekretaris van die beweging. 'n Aantal konfrontasies volg waartydens sy onbevrees in situaties waarin sy persoonlik in lewensgevaar verkeer het, opgetree.
Arrestasie en vrylating
Op 20 Julie 1989 plaas die militêre regime haar onder huisarres in Rangoon ingevolge die reëls van die militêre noodtoestand, wat arres en gevangenskap sonder enige vorm van regsprosedure vir tot drie jaar moontlik maak. Sy begin 'n hongerstaking toe studente in haar huis gearresteer word om deur die militêre inligtingsdiens ondervra te word. Sy word deur Amnesty International as politieke gevangene erken.
Op 27 Mei 1990 word sy, ondanks die feit dat sy nog steeds onder huisarres was, met 'n oorweldige meerderheid verkies tot Eerste Minister tydens 'n algemene verkiesing waarby haar party 82 present van die setels moes verkry. Die militêre junta (State Law and Order Restoration Council, afgekort SLORC) weier egter om die verkiesingsuitslag te aanvaar.
In 1991 word die Nobelprys vir Vrede aan haar toegeken. Sy gebruik die geld (1,3 miljoen dollar) om 'n fonds vir gesondheid en ontwikkeling vir die Birmaanse volk op te rig.
Toe haar man, wat haar sedert 1995 nie meer gesien het nie, in Maart 1999 in Engeland aan prostaatkanker sterf, kon sy hom nie op sy laaste siekbed besoek of na sy begrafnis gaan nie, uit vrees dat sy nie weer toegelaat sou word nie om na Mianmar terug te keer nie. (Hierdie vrees is gebaseer op die feit dat die junta herhaaldelik aangebied het om haar vry te laat as sy die land sou verlaat).
Sedert 2003 stry sy nog steeds onversetlik teen die militêre junta wat haar bewegingsvryheid bly beperk. Sy het intussen verskeie jare in huisarres deurgebring. Die junta het nog nie gehoor gegee aan tallose oproepe van wêreldleiders, politici en nobelpryswenners om haar vry te laat nie. Haar status as martelaar vir die vryheid en haar simboliese rol as fokus vir die verset teen die junta in Mianmar is soortgelyk aan die rol wat Nelson Mandela in Suid-Afrika gespeel het.
Op 25 Mei 2007 is Aung San Suu Kyi se aanhouding, wat op 27 Mei sou verstryk het, verder verleng. In 2010 is sy uiteindelik vrygelaat, maar haar party het die verkiesings van 2010 geboikot. In die verkiesings van 2015 het haar party, die Nasionale Liga vir Demokrasie, 'n oorweldigende oorwinning behaal en 86% van die setels in die Vergadering van die Unie gewen. Hoewel sy verbied is om President te word weens 'n klousule in die grondwet – haar oorlede man en kinders is buitelandse burgers – aanvaar sy die nuutgeskepte amp van Staatsraad, 'n rol wat verwant is aan dié van 'n eerste minister. Gelyktydig het sy die twee ampte van minister van buitelandse sake en minister van die presidensie beklee. Tydens die algemene verkiesings op 8 November 2020 het haar party, die Nasionale Liga vir Demokrasie, 396 van 476 setels in die parlement gewen, terwyl die militêr se Unie Solidariteits- en Ontwikkelingsparty net 33 setels gewen het. Sy is sy tydens 'n staatsgreep op 1 Februarie 2021, toe die nuwe wetgewingstydperk moes begin het, uit haar poste verwyder en in hegtenis geneem.
Bergklipwagter
Die Bergklipwagter (Campicoloides bifasciata) is 'n endemiese, gelokaliseerde, algemene standvoël teen klipbesaaide grashange. Hulle kom in pare voor of in klein familiegroepe. Die voël is 16 – 17 cm groot en weeg 31 - 38 gram. In Engels staan die voël bekend as die Buff-streaked Chat.
Dit is die enigste spesie in die genus Campicoloides wat onder die familie van vlieëvangers (Muscicapidae) en die orde van sangvoëls (Passeriformes) ressorteer. Dit is dus 'n monotipiese takson.
Die krap met die goue knypers
Die krap met die goue knypers (Le Crabe aux Pinces d'Or) is een van 'n reeks van die welbekende strokiesverhale, geskryf en geïllustreer deur die Belgiese skrywer Hergé, oor die jong held Kuifie en sy wedervaringe. Hierdie boek is die eerste een in die reeks wat die leser aan Kuifie se jarelange vriend, Kaptein Haddock voorstel.
Die krap met die goue knypers is die negende boek in die Kuifie-reeks. Dit is die eerste keer gepubliseer in 1941, (in Frans). Die eerste Afrikaanse uitgawe verskyn in 2005.
Die storielyn
Uit die gemompel van 'n dronkie en die inligting op 'n afgeskeurde flentertjie papier – wat lyk of dit deel is van die etiket vanaf 'n ingelegde krapvleisblikke – bevind Kuifie hom op 'n skip genaamd Karaboudjan. Hier word hy gevange geneem deur 'n bende skurke. Hulle maak hul geld deur opium in die krapblikkies te versteek. Nadat hy uit sy toegesluite kajuit ontsnap het, ontmoet Kuifie vir Kaptein Haddock, 'n alkoholis wat heel deur die mis is oor wat sy bemanning eintlik aanvang. Hulle twee ontsnap saam in 'n roeiboot, en word deur 'n vliegtuig aangeval. Alhoewel hulle dit regkry om die vliegtuig te kaap, stort hulle daarmee neer in die Sahara-woestyn.
Hulle trek deur die woestyn en bereik eindelik 'n hawe in Marokko. Daar word die kaptein ontvoer. Kuifie bevry hom, maar hulle raak altwee beskonke van die wyndampe wat gelek het uit die wynbalies wat stukkend geskiet is in die geveg tussen hulle en die boewe. Kuifie ontdek 'n allerbelangrike leidraad – die halssnoer in die vorm van 'n krap met goue knypers – om die nek van die eienaar van die wynkelder, en besef dat dié man die leier van die dwelmsmokkelaars moet wees. Die res van die bende word gevang en is gou agter tralies.
12 September
12 September is die 255ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (256ste in skrikkeljare). Daar volg nog 110 dae in die res van die jaar.
Ethel Azama
Ethel Azama (28 Augustus 1934 – 7 Maart 1984) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse Bandstand (1958), Hawaii Five-O (1968), en The MacKenzies of Paradise Cove (1979).
Michael V. Gazzo
Michael V. Gazzo (5 April 1923 – 14 Februarie 1995) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Godfather: Part II (1974), Fingers (1978), Last Action Hero (1993), en xXx: Return of Xander Cage (2017).
Hlumelo Biko
Hlumelo Biko (1978-) is ’n Suid-Afrikaanse sakeman en beleggingsbankier, en skrywer van The Great African Society. Hy is die seun van Steve Biko en Mamphela Ramphele.
Beknopte biografie
Hlumelo Biko is in Januarie 1978 gebore. Sy ma was vyf maande swanger toe sy verneem dat Steve Biko, met wie sy 'n verhouding gehad het, in polisie-aanhouding oorlede is. Sy het hom "Hlumel" genoem, wat in Xhosa die "loot van 'n boom" beteken.
Biko het 'n B.A. in Geskiedenis en Politiek aan die Universiteit van Kaapstad, en 'n Meesters in Internasionale Sake- en Regeringsverhoudings van Georgetown Universiteit verwerf. In 1998 het hy vir die Wêreldbank in Washington, DC gewerk.
Biko en Ramphele het die beleggingsmaatskappy Circle Capital in 2005 gestig. Biko was die hoof uitvoerende beampte van Circle Capital. In 2008 noem Bespoke Magazine hom "die dryfkrag agter 'n multi-miljoen Rand se swart bemagtigingsmaatskappy... een van Suid-Afrika se mees boeiende bemagtigingvoertuie".
Biko is 'n uitvoerende voorsitter van 'n kapitaalgroei-georiënteerde beleggingfirma, genaamd Spinnaker Growth Partners. Voor dit het hy 'n suksesvolle waagkapitaalmaatskappy, genaamd Circle Capital Ventures bestuur, wat R100 miljoen oor 8 jaar in 8 transaksies belê het, en 'n opbrengs van R1,6 miljard gelewer het.
Hy is ook 'n toegewyde filantroop wat ontluikende klein en medium besighede ondersteun, en as die vise-voorsitter van die Baxter-teater dien.
NG gemeente Makwassie
regs|duimnael|160px|Ds. P.L. Lourens was Makwassie se predikant van 1939 tot 1944. duimnael|160px|regs|Ds. Johan Wilhelm Smalberger is in 1945 as Makwassie se leraar bevestig. Hy het sy emeritaat in 1971 aanvaar.
Die NG gemeente Makwassie is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Sinode van Wes-Transvaal).
Die kerkgebou is geleë by Phillipstraat 24. In 2013 was die leraar ds. Hans Barnard. Daar was in daardie jaar 65 doop- en 279 belydende lidmate. In 2020 was die syfers 51 en 279.
Stigting
Op 16 September 1933 is 'n informele vergadering van dienende en rustende kerkraadslede, asook enkele belangstellendes uit die omgewing van Maquassi, in die Maquassiskool gehou ten einde die wenslikheid van afstigting van 'n deei (dit is Maquassi en omgewing) van die Wolmaransstadse gemeente te bespreek. As hoofsprekers tree op mnre. L.M. Wentzel en J. J. Hoffman sr. Ná rype bespreking en oorweging word besluit dat 'n deel van die gemeente behoort afgestig te word.
Op 15 Junie 1934 gee die Scriba Synodi kennis van die stigting van die gemeente Maquassi op 9 Junie 1934, toe die eerste kerkraad, bestaande uit ses ouderlinge en ses diakens, gekies is. Die gemeente sou onder die Ring van Potchefstroom ressorteer. Tot konsulent is ds. A.P. Pretorius van Leeuwdoornsstad gekies. Die kerkraad van 'n sustergemeente, nl. die Gereformeerde Kerk, staan goedgunstiglik hulle kerk af vir dienste (wanneer nie in gebruik nie). Mnr. J.G. van Niekerk, hoof van die Maquassiskool, word gevra om te ageer as scriba-kassier en mnr. J.D. Hugo om die katkisasieklasse te lei.
Eerste predikante
Op 'n kerkraadsvergadering van 11 Augustus 1934 en op voorstel van mnr. L.M. Wentzel word besluit om dadelik stappe te doen om 'n beroep op 'n predikant uit te bring. Op 'n gekombineerde kerkraadsvergadering gehou op 3 September 1934, word ds. R.P.B. Erasmus tot die eerste herder en leraar van die jong gemeente beroep. Op 16 November 1934 lei die pas bevestigde leraar sy eerste kerkraadsvergadering in die nuwe gemeente. Ná 'n troue diens van ongeveer vier en 'n half jaar neem ds. Erasmus op 3 Junie 1939 afskeid van die gemeente. Deur sy ywer en die hartlike samewerking van die gemeente kon die mooi en doeltreffende kerksaal sonder skuld ingewy word en 'n aanvang gemaak word met die sendingkerk in die township.
Op 10 September 1939 word ds. P.L. Lourens van die Delwerye hier bevestig. Gedurende sy vrugbare verblyf (tot 1944) kon die sendingkerkie ingewy en 'n doeltreffende pastorie vir die evangelis gebou word. Op 'n gekombineerde vergadering gehou op 27 Januarie 1945, word ds. J.W. Smalberger van Worcester beroep. Intussen word die dienste deur ds. E.J.J. van der Horst, emeritus-predikant van Wolmaransstad, waargeneem. Gedurende die naweek 20 tot 22 April word ds. Smalberger en gesin verwelkom. Grootliks te danke aan sy onvermoeide ywer en inspirasie kon die gemeente destyds getuig van groei en vooruitgang, wat die ledetal sowel as die finansiële posisie betref het.
Steenkoolspruit (Vrystaat)
Die Steenkoolspruit is 'n rivier wat in die Vrystaat, Suid-Afrika vloei. Dit is 'n regterhandse sytak van die Wilgerivier.
Libertalia
Libertalia of Libertatia was ’n vermoedelik fiktiewe onafhanklike staat wat aan die einde van die 17de eeu deur seerowers gestig sou gewees het. Of dit werklik bestaan het, is onseker.
Libertalia sou in die noorde of noordooste van Madagaskar gelê het. Die presiese ligging en omvang is nie bekend nie, hoewel die meeste bronne meld dat dit van die Baai van Antongil tot by Mananjary gestrek het. Die eilande Île Sainte-Marie en Foulpointe sou onder meer deel van Libertala gewees het.
Beskrywing
Die utopie se leuse was "Vir God en Vryheid" en het ’n wit vlag gehad. Die inwoners het oorlog teen ander state gevoer, skepe aangeval, en gevangenes en slawe bevry.
Die kolonie het vermoedelik tussen 1690 en 1730 bestaan. Dit word afgelei uit gegewens dat Thomas Tew in dié tyd aktief was. Ook sou die Skotse seevaarder William Kidd Libertalia in 1697 besoek het om skade aan sy skip te laat herstel. ’n Klein deel van sy bemanning het glo daar agtergebly.
Betaalmuur
Met 'n betaalmuur (Engels: paywall) word digitale toegang tot inligting, nadat 'n eenmalige of gestruktureerde (met 'n inskrywing) betaling gemaak is, verkry. Dikwels verkry mens 'n ekstrak, voorbeeld, of inleiding van 'n artikel (inligting), maar moet daar 'n betaling gemaak word alvorens die volledige artikel of dokument gelees kan word.
Baie joernalistieke en rubriekgedrewe- media asook wetenskaplike tydskrifte word by wyse van dié model berdyf ten einde seker te maak dat lesers betaal vir die redaksionele uitset. Die aanlynweergawes van o.a. die NRC Handelsblad, de Volkskrant en Trouw koerante maak gebruik van betaalmure. Alternatiewe sakemodelle om inkomste te versamel, sluit reklame en skenkings in.
Katie Chang
Katie Chang (gebore 3 Mei 1995) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Birder's Guide to Everything (2013), The Bling Ring (2013), en The Outcasts (2017).
Clathria arborescens
Clathria arborescens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Ridley.
Portulacaceae
Portulacaceae is 'n familie van blomdraende plante. Die familie het voorheen omtrent 20 genera met 500 spesies omvat, maar daar is nou net een genera in die familie met omtrent 115 spesies. Hierdie spesies is hoofsaaklik kruidagtige plante en struike wat bykans reg oor die wêreld voorkom. Die grootste diversiteit is in die semi-droë streke van die Suidelike Halfrond in Afrika, Australië en Suid-Amerika.
Moeder Teresa
Moeder Teresa was 'n Rooms-Katolieke non wat bekend was vir haar betrokkenheid by die armes en straatmense van Kalkutta in Indië, asook vir haar kontroversiële nalatenskap wat die vraagstukke van aborsie en antikonsepsie betref. Sy het haar omstrede uitlatings en twyfelagtige dade in die naam van die Christelike god en van liefdadigheid, en met ondersteuning van die Rooms-Katolieke Kerk en dikwels kontroversiële politieke figure, die lig laat sien. Ten spyte hiervan het sy 'n geweldig gewilde persona geskep en onderhou en het haar liefdadigheidsstigting, die Sendelinge van Liefdadigheid, vandag meer as 570 sendingstasies wêreldwyd met ongeveer 4 000 nonne, 'n sogenoemde broederskap met 300 lede en meer as 100 000 lekevrywilligers. Hulle bestuur vandag steeds die omstrede tuistes vir vigs, melaats- en tuberkulosepasiënte en bestuur skole, kinderhuise en sopkombuise wat meer as 500 000 gesinne per jaar voed.
Moeder Teresa het baie toekennings ontvang, waaronder die Nobelprys vir Vrede in 1979. In 1996 het sy die vierde persoon in die wêreld geword wat die ereburgerskap van die Verenigde State ontvang het.
Op 15 Maart 2016 het die hoof van die Rooms-Katolieke Kerk, pous Franciscus, aangekondig dat Moeder Teresa op 4 September 'n heilige van die Kerk gemaak sou word. Die Kerk beskryf heiliges as mense wat heilig genoeg geleef het om nou in die hemel te wees. Twee wonderwerke, altwee die genesing van siekes, word aan Moeder Teresa toegeskryf.
Lewensgeskiedenis
Anjezë Gonxhe Bojaxhiu is op 26 Augustus 1910 in Skopje, Ottomaanse Ryk, gebore aan Albanese ouers Nikoll en Drandafille Bojaxhiu. As 'n kind het sy haar ma gehelp om armes en behoeftiges in hulle buurt te versorg en baie gelees oor Sloweense en Kroatiese sendelinge in Indië. Sy het besluit dat sy haar lewe wil wy aan die bediening van die armes. Op die ouderdom van agtien jaar het sy na Dublin, Ierland gereis waar sy aangesluit het by die Orde van die Susters van Ons Dame van Loreto, 'n orde wat baie aktief was in Indië. Daar het sy die naam Teresa van Sint Teresa van Lisieux, die beskermheilige van vreemde sendelinge, gekies. Na 'n jaar in Ierland het sy na die Loretta klooster in Darjeeling aan die voet van die Himalajas gegaan waar sy as onderwyser en hoof van St Mary's Hoërskool in Calcutta opgetree het. Die skool was naby aan een van die grootste agterbuurte in Calcutta en sy is geraak deur die siek en sterwende mense in die strate.
In September 1946, terwyl sy per trein onderweg was na Darjeeling, het sy 'n duidelike roepe van God ontvang om "Hom te dien tussen die armstes van die armes". Sy het toestemming gevra om die orde te verlaat om 'n bediening tussen die siekes te begin. In 1948 is haar versoek toegestaan en het sy haar Loreto kleed verruil vir die goedkoop blou en wit sari en na Patna gegaan om as verpleegster opgelei te word. Sy het begin om in Calcutta se strate babas te was, wonde te verbind en kinders te leer lees en skryf. Ander nonne het gou haar voorbeeld gevolg en 'n geloofsorde van nonne, die Sendelinge van Liefdadigheid, is gestig. Later is die orde erken as 'n pontifikale gemeente kragtens die wetgewing van Rome.
In 1965 het Paul VI haar toestemming gegee om haar orde wêreldwyd uit te brei waarna sy haar werk na vyf ander kontinente geneem het, regoor die wêreld gereis het om nuwe sentra oop te maak, haar susters raad te gee en geld in te samel vir armes. In 1990 is sy gedwing om haar werkslas te verlig as gevolg van die agteruitgang van haar gesondheid en in Maart 1997 het sy uitgetree as hoof van die orde.
Op 5 September 1997 het Moeder Teresa op die ouderdom van 87 gesterf.
Patrick Cullinan
Patrick Cullinan (1933–2011) was 'n Suid-Afrikaanse digter en biograaf. Saam met Lionel Abrahams stig hy Bateleurpers in 1974, en die literêre joernaal The Bloody Horse: Writings and the Arts in 1980. Sy digbundels sluit in The Horizon Forty Miles Away, Today is not Diffrent, The White Hail in the Orchard en Selected Poems 1961–1991. Hy het ook ’n biografie van die ontdekker Robert Gordon die lig laat sien, Robert Jacob Gordon 1743–1795: The Man and His Travels at the Cape, asook ’n semi-outobiografiese prosawerk, Matrix, en ’n versameling briewe van Bessie Head, Imaginative Trespasser. Die Cullinandiamant is na sy oupa, die mynboupionier sir Thomas Cullinan, vernoem.
Lewensloop
Patrick Roland Cullinan is op 25 Mei 1933 in Pretoria gebore. Sy oupa was die mynmagnaat sir. Thomas Cullinan gewees. Hy studeer aan die Charterhouse Skool en Oxford Universiteit in Engeland waar hy Italiaans en Russies leer lees. Ná sy studies keer hy na Suid-Afrika terug, waar hy 'n saagmeule besit en in die Oos-Transvaal geboer het.
Cullinan het groot aansien in Suid-Afrika geniet en was een van die mees prominente digters aan die einde van die 20ste eeu. Van die pryse wat hy gewen het, sluit in: die Slug-prys, die Olive Schreiner-prys, drie Pringle-pryse, die Sanlam Literêre Toekenning en die Kaapstadse Historiese Vereniging se merietetoekenning. In April 2003 het die Republiek van Italië die titel "Cavaliere" aan hom toegeken vir sy vertalings van Italiaanse poësie, veral die werk van Eugenio Montale.
Voor sy aftrede het hy vir baie jare aan die Universiteit van Wes-Kaapland gedoseer, waarna hy voltydse geskryf het. Cullinan is op 14 April 2011 in Kaapstad oorlede. Hy was 77 jaar oud.
Bibliografie
Poësie
Biografie
Roman
Robert Rendel
Robert Rendel (2 Desember 1884 – 9 Mei 1944) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Hound of the Baskervilles (1931), Twice Branded (1936), The Singing Cop (1938), en The Four Feathers (1939).
Barbara Bach
Barbara Bach (gebore 27 Augustus 1947) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Il lupo dei mari (1975), The Spy Who Loved Me (1977), en The Humanoid (1979).
SV Arminia Hannover
SV Arminia Hannover is 'n Duitse sokkerklub uit Hannover in die deelstaat Neder-Sakse. Die klub is in 1910 gestig as FC Arminia Hannover. In 1918 het die klub met Rugby-Verein Merkur saamgesmelt om SV Arminia-Merkur te vorm en twee jaar later het die klub sy huidige naam aangeneem.
In die 1932/33-seisoen het die klub die kwarteindstryd in die uitspeelwedstryde om die Duitse titel gehaal. Na die Tweede Wêreldoorlog het die klub 'n paar seisoene in die Oberliga deurgebring, destyds die hoogste klas.
Benewens sokker, het die klub ook afdelings vir Amerikaanse voetbal, handbal, tennis en tafeltennis.
Bud Geary
Bud Geary (15 Februarie 1898 – 22 Februarie 1946) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Robin Hood (1922), Mysterious Doctor Satan (1940), Oregon Trail (1945), en Lone Texas Ranger (1945).
Steenkoolspruit (Mpumalanga, lat -26.26, lang 28,86)
Die Steenkoolspruit is 'n rivier wat in Mpumalanga, Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Wilgerivier.
Swartpiek
Die swartpiek (Myrmecocichla formicivora) is 'n endemiese, algemene standvoël in oop, plat landskappe, veral kortgrasveld. Hulle verkies gebiede besaai met termiethope. Hulle kom in groepies voor. Die voël is 17 – 18 cm groot en weeg 40 - 60 gram. In Engels staan die voël bekend as die Ant-eating chat.
Helen Keller
Helen Adams Keller (27 Junie 1880 - 1 Junie 1968) was 'n gestremde Amerikaanse outeur en lektor.
Belangrikste prestasies
Helen Keller het op die ouderdom van negentien maande blind en doofstom geword ná 'n ernstige siekte, maar het met die hulp van haar onderwyser, Anne Sullivan, mettertyd daarin geslaag om suksesvol te kommunikeer en selfs akademies te slaag. Ná haar graduering het sy aangekondig dat haar lewenstaak sou wees om blinde en dowe persone te help. In 1913 het sy, op aandrang van die Amerikaanse Stigting vir die Blindes, lesings regoor die wêreld begin gee.
Helen en Anne het die volgende jaar met toere begin waar hulle lesings oor Helen se ondervindinge en riglyne aan blinde en doofstom persone gegee het. Anne het Helen se lesings en praatjies sin vir sin aan die gehoor geïnterpreteer. Dit is dan deur vrae-en-antwoordsessies opgevolg. Hulle het lande met 'n hoë blindheidsyfer besoek en Helen het 'n aantal boeke en artikels geskryf. Haar pogings om die behandeling van blinde en dowe persone te verbeter, was suksesvol en gestremdheid word vandag nie meer beskou as 'n geestelike versteuring nie.
Regdeur haar lewe het Helen haarself beskou as 'n "wêreldburger". Sy het 35 lande op vyf verskillende vastelande gedurende 1939-1957 besoek. Sy was een van die kragtigste simbole van deursetting, geloof, moedigheid en aanvaarding in die geskiedenis van die mensdom. Sy het ook 'n groot rol daarin gespeel om die wêreld se aandag te vestig op die probleme van blinde en doofstom persone en die behoefte aan voorkomende maatreëls.
Lewensgeskiedenis
Helen Keller is op 27 Junie 1880 in Tuscumbia, Alabama, in die VSA gebore. Op die ouderdom van negentien maande het sy doofstom en blind geword as gevolg van 'n baie ernstige siekte. Helen het 'n baie moeilike kind geword. Sy het heeldag geskree en het vreeslike woede-uitbarstings gehad.
Op sesjarige ouderdom het haar ouers haar na 'n spesialis in Baltimore geneem wat al sukses met 'n ander kind in soortgelyke omstandighede gehad het. Hy het egter bevestig dat Helen nooit weer sou sien of hoor nie, maar het hulle gemaan om nie moed te verloor nie.
Hy het hulle na Alexander Graham Bell - die uitvinder van die telefoon - verwys, wat onderrig aan dowe kinders gegee het. Bell het voorgestel dat die Kellers aan Michael Anagnos, die direkteur van die Perkins-instituut en die Massachusetts-inrigting vir Blindes, skryf en hom gevra om 'n geskikte onderwyser vir Helen te probeer vind. Nadat hy Helen se situasie en omstandighede in oënskou geneem het, het hy een van sy voormalige studente, Anne Sullivan, aanbeveel.
Sulllivan het grotendeels haar sig op vyfjarige ouderdom verloor. In Oktober 1880 het sy met haar onderrig aan die Perkins-instituut begin. Ná operasies op albei oë het sy genoeg van haar sig herwin om vir kort tydjies normaal gedrukte woorde te kon lees.
Tot op sesjarige ouderdom was Helen heeltemal afgesny van die wêreld om haar. Omdat haar ouers so jammer vir haar was, het hulle haar alles toegelaat en sy het in 'n ongemanierde en verwarde kind ontaard. Sy was sterk en andersins gesond, maar omdat sy haar nie verstaanbaar kon maak nie en in ŉ stil, donker wêreld moes leef, het Helen haar aan skreeuende woedebuie oorgegee.
Sy het geen tafelmaniere gehad nie en het haar ouers soms tydens haar woedebuie aangerand - totdat haar moeder gelees het van 'n doofstomblinde meisie, Laura Bridgeman, 'n leerling van die Perkins-instituut in Boston, wat geleer het om met ander kontak te maak. Helen se vader is aangeraai om Helen na dr. Alexander Graham Bell, die uitvinder van die telefoon, te neem.
Dr. Bell het hom in die stadium juis op die onderrig van dowes toegespits en hy het die Kellers na die Perkins-instituut verwys. Die hoof van die instituut, Michael Anagnos, het aanbeveel dat een van sy studente wat pas haar opleiding voltooi het, Anne Sullivan, aangestel word om Helen te onderrig. Anne het haar vir die volgende 50 jaar aan die taak gewy. Anne, wat self vroeër blind was, het in 'n armoedige huis grootgeword waar sy aan verwaarlosing en mishandeling bIootgestel was.
Sy is in 1880 op 14-jarige ouderdom in die Perkins-instituut opgeneem, blind as gevolg van chroniese bindvliesontsteking. Na twee operasies het sy haar sig herwin, maar sy het gedurig probleme met haar oë gehad en later weer heeltemal blind geword. Sy was nie net baie jonk toe sy die uitdaging aanvaar het nie, maar sy was nog heeltemal onervare en moes met beperkte kennis haar eie metodes toe pas, Helen was ses jaar oud toe Anne Sullivan in 1887 in Tuscumbia aangekom het om met haar opvoedingstaak te begin. Sy het daarop aangedring dat sy vir ŉ rukkie alleen saam met Helen moes wees om haar te dissiplineer en die twee het in 'n kothuis naby Helen se ouerhuis ingetrek.
Dit het 'n paar stormagtige dae geduur voordat Helen haar aan Anne se gesag onderwerp het. Anne, of Teacher, soos Helen haar genoem het, het gou agtergekom dat Helen met sekere maniertjies kon aandui wat sy wou hê, en Anne het haar probeer leer om die woorde in vingertaal te spel. Binne twee weke het 'n groot deurbraak gekom: Anne het Helen na 'n waterpomp gebring en terwyl sy water oor Helen se hand en in 'n koppie laat loop het, het sy die woord water in die palm van haar ander hand uitgespel. Helen het verstar, want sy het skielik besef dat dit wat in haar hand uitgespel is, "water" beteken, en dat elke voorwerp 'n naam het en dat sy dit aan ander kon oordra.
Toe die besef tot haar deurdring, was daar geen keer aan haar behoefte om ander voorwerpe se name te leer nie. Binne ŉ paar uur het sy 30 nuwe woorde by haar woordeskat gevoeg. Anne het dikwels daarna met lof verwys na Helen se leergierigheid en deursettingsvermoë. Helen het nooit iets wat sy nie verstaan het nie, tot 'n volgende les oorgelaat nie en Anne kon byna nie voorbly om meer betekenis in die kind se lewe te bring nie. Helen het later met groot waardering vertel hoe Anne haar direk uit die natuur en die daaglikse lewe geleer het.
Die volgende stap was om Helen te leer hoe om sinne saam te stel. Anne het kort sinnetjies op karton begin uitspel nadat elke woord met die voorwerp wat dit voorstel, geïdentifiseer is. Helen het ook Anne se braillelei in die hande gekry en lustig daarop begin skryf. Na drie maande het Helen 400 woorde en talle idiome geken. Sy het ook leer tel, maar wiskunde was die enigste vak waarvan sy nie gehou het nie. Sy het geleer hoe om met 'n potlood te skryf en binne 'n maand kon sy ŉ verstaanbare en korrekte brief aan haar niggie skryf. Toe Helen byna agt jaar oud was, het sy saam met Anne na die Perkins-intituut vertrek, waar sy die geleentheid gekry het om met ander kinders wat vingertaal geken het, te "praat" en boeke in braille te lees. Hier het sy ook met Laura Bridgeman, toe al 'n bejaarde vrou van 60 jaar, kennis gemaak. Die verskil tussen die twee doofstommes was opmerklik, want Laura Bridgeman het nooit die ontwikkelingsvlak bereik wat Helen toe reeds bereik het nie. Na hierdie ontmoeting het Helen en Anne dikwels gereis. Hulle het die somer meestal by Kaap Cod deurgebring en die winter in die noorde. Helen het leer perdry, roei, swem en fiets ry. Haar skoolvakke het onder meer geskiedenis, letterkunde en wiskunde behels. Wiskunde het egter steeds ŉ probleem gebly omdat dit moeilik was om die wiskundige tekens in braille te ontsyfer. Helen se tassintuig het tot ŉ buitengewone vlak ontwikkel, want dit was haar enigste manier van kontak met ander mense. Sy was so fyn ingestel op die spierbewegings van ander dat sy vinnig 'n verandering in mense se buie opgemerk het. Sy kon haar vriende deur 'n blote aanraking herken en haar liggaam het haar oë en ore geword. Alles wat in 'n geselskap gesê is en al die tonele wat nie vir Helen sigbaar was nie, het Anne in haar hand uitgespel. Toe sy 10 jaar oud was, wou Helen graag leer praat. Sy het les gekry by mej. Sarah Fuller, die hoof van die Horace Mann-skool vir dowes. Sy het geleer hoe woorde met die tong en lippe gevorm word en hoe om met haarvingers die trilling van ander mense se kele en lippe te "lees" wanneer hulle praat. Daarna het sy geoefen om die trillings en bewegings na te boots. Haar eerste gesproke woorde was: "It is warm".