cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amerikaanse Rewolusie
Die krisisse van die jare 1772 tot 1775
As 'n reaksie op veral die Wet oor die Regering van Massachusetts het die inwoners van Worcester 'n gewapende brandwag voor die plaaslike geregshof gemobiliseer en Britse magistrate is die toegang geweier. Soortgelyke gebeure het vinnig dwarsoor die kolonies plaasgevind. Britse troepe is vanuit Engeland na die kolonies ontbied, maar toe hulle in Amerika aangekom het, het die hele kolonie Massachusetts – met uitsondering van die besette stad Boston – die Britse beheer oor die plaaslike bewind lankal afgeskud.
Die Slag van Lexington (1775)
duimnael|regs|250px|Benjamin Franklin se politieke spotprent Join, or Die het die dertien kolonies aangemoedig om saam te staan teen die Britse koloniale bewind Die Slag van Lexington en Concord het op 19 April 1775 plaasgevind nadat die Britte 'n regiment gestuur het om in Concord wapens te konfiskeer en rewolusionêre in hegtenis te neem. Dit was die eerste slag van die Amerikaanse Rewolusionêre Oorlog en die nuus oor die gebeure het die dertien kolonies aangevuur om hulle burgermagte te mobiliseer en troepe vir die beleg van Boston te stuur. 'n Tweede slag is op 17 Junie 1775 naby Bunker Hill geveg.
In die laat lente van 1776 het die Amerikaners onder die bevel van George Washington die Britte gedwing om Boston te ontruim. Die hele gebied van die dertien kolonies was nou onder Amerikaanse beheer, en die patriotte was gereed om die onafhanklikheid te verklaar. Alhoewel daar in sommige gebiede nog 'n groter aantal lojaliste was, het hulle in Julie 1776 nêrens meer gesag uitgeoefen nie, terwyl die Britse koninklike amptenare lankal gevlug het.
Die Tweede Kontinentale Kongres het in 1775 ná die begin van die oorlog vergader. Die kongres het die Kontinentale Leër in die lewe geroep en die Olive Branch Petition ("Olyftak-petisie") as 'n boodskap van versoening by die Britse Kroon ingehandig. Koning George III het egter geweier om die petisie aan te neem en die Proklamasie van Rebellie uitgereik wat optrede teen die "verraaiers" bepleit het. Tot 1783 is daar geen onderhandelinge gevoer nie.
Die Patriotte – die rewolusionêres
Die rewolusionêres is destyds Patriots, Whigs, Congress-men of Amerikaners genoem. Hulle het die hele spektrum van sosiale en ekonomiese klasse omvat, maar was nogtans gekenmerk deur hulle eenstemmigheid dat die regte van Amerikaners verdedig moes word. Ná die oorlog was Patriotte soos George Washington, James Madison, John Adams, Alexander Hamilton en John Jay baie toegewyd aan republikanisme, maar tegelykertyd ook ywerig om die kolonies in 'n welvarende en magtige nasie te omskep, terwyl Patriotte soos Patrick Henry, Benjamin Franklin en Thomas Jefferson demokratiese asook plattelandse plantasie-elemente verteenwoordig het en eerder 'n soort streekmag met groter politieke gelykheid voorgestaan het.
Lojaliste en onsydige setlaars
Terwyl die presiese syfers onbekend is, beraam geskiedkundiges dat tussen vyftien en 25 persent van die koloniste lojaal aan die Britse Kroon gebly het: hulle het destyds bekend gestaan as "lojaliste", Tories of King's men. Lojaliste was gewoonlik ouer, minder bereid om ou bande te verbreek en dikwels geassosieer met die Anglikaanse kerk. Baie van hulle was ervare handelaars met sakebetrekkinge dwarsoor die Britse Ryk, soos byvoorbeeld Thomas Hutchinson uit Boston. Onlangse immigrante wat nog nie volledig geamerikaniseer was nie het ook meer daartoe geneig om die Britse koning te ondersteun, soos byvoorbeeld Skotse setlaars in die agterland.
Daar is egter merkwaardige voorbeelde van lojaliste wat nie hooggebore mense was nie en dit is onwaarskynlik dat hulle by die skattings oor die totale aantal lojaliste ingesluit is. Amerikaanse Indiane was een van die belangrikste verteenwoordigers van hierdie groep lojaliste; die meeste van hulle het Amerikaanse pleidooie dat hulle in die rewolusionêre oorlog liewer neutraal sou moet bly van die hand gewys, en baie van die Eerste Nasies het die kant van die Britse Ryk gekies. Daar was ook aansporings van albei kante om die steun van plaaslike stamme en hulle hoofde vir die oorlogvoering te verseker. Die stamme wat sterk op die koloniale handel gesteun het, het gewoonlik die kant van die rewolusionêres gekies, alhoewel ook politieke oorwegings 'n rol by hierdie keuse gespeel het.
Die bekendste stamhoof wat by die lojaliste aangesluit het was Joseph Brant van die Mohawk-stam, wat strooptogte langs die grens teen afgeleë nedersettings in Pennsilvanië en New York uitgevoer het totdat 'n Amerikaanse leër onder die bevel van John Sullivan New York in 1779 beveilig het en alle lojale stamme vir eens en altyd na Kanada verdryf het.
'n Ander groep wat hulle met die saak van die lojaliste vereenselwig het, maar yl gedokumenteer is, is Afrika-slawe wat aktief vir die Britse leër gewerf is. Hulle is met beloftes soos vrylating, beskerming vir hulle gesinne en grondskenkings gelok, waarby veral die laasgenoemde belofte dikwels verbreek is. Ná die oorlog het baie van die "swart lojaliste" hulle in Nova Scotia, Bo-Kanada en Neder-Kanada en ander gebiede van die Britse Ryk gevestig, waar van hulle nakomelinge nog steeds bly.
duimnael|regs|200px|Thomas Paine se pamflet Common Sense 'n Minderheid (waarvan die presiese getalle onbekend is) het probeer om tydens die oorlog 'n posisie van neutraliteit in te neem. Baie van hulle het 'n lae profiel gehandhaaf. Die mees uitgesproke neutrale groep, veral in Pennsylvanië, was die Kwakers (of Religious Society of Friends). Toe die patriotte die onafhanklikheid verklaar het, is Kwakers, wat voortgegaan het om met die Britte handel te dryf, daarvan beskuldig dat hulle aanhangers van die Britse bewind sou wees, asook die "aanstokers en skrywers van oproerige publikasies" wat krities teenoor die rewolusionêres se saak gestaan het.
Ná die oorlog het die oorgrote meerderheid van lojaliste in Amerika gebly en teruggekeer na hul gewone lewens. Sommige van hulle, soos byvoorbeeld Samuel Seabury, het bekende Amerikaanse leiers geword. Tussen 100 000 en 250 000 lojaliste het hulle in Kanada, Groot-Brittanje of op die Wes-Indiese Eilande gevestig in een van die grootste migrasies in die geskiedenis. Hulle het sowat vyf persent van die totale bevolking in die kolonies verteenwoordig. Toe die lojaliste die suide van die VSA in 1783 verlaat het, het hulle sowat 75 000 van hulle slawe saamgeneem na die Britse Wes-Indies, waar hulle nakomelinge sowat 26 jaar vroeër vrygelaat is as hulle Amerikaanse lotgenote.
Klasverskille
In die vroeë 20ste eeu het geskiedkundiges soos J. Franklin Jameson navorsing oor die klassestruktuur van die Patriotte-beweging gedoen en die moontlikheid van 'n klassestryd binne die rewolusionêre gebeure ondersoek. In die laaste vyftig jaar het geskiedkundiges hierdie hipotese meestal laat vaar en die hoë vlak van ideologiese eenheid beklemtoon. Net soos daar welvarende en arm lojaliste was, was ook die Patriotte deur 'n heterogene samestelling gekenmerk waarby die meer welvarendes en hoër opgeleides 'n groter kans op 'n loopbaan as offisiere in die leër gehad het. Ideologiese eise het steeds eerste gekom: die Patriotte het die onafhanklikheid as 'n middel beskou waarmee hulle die Britse onderdrukking en belasting kon afskud en veral hulle eie regte kon herstel. Die meeste kleinboere, ambagsmanne en kleinhandelaars het ook by die Patriotte aangesluit en gelyke politieke regte opgeëis. Hulle was veral in Pennsilvanië suksesvol, maar nie soseer in Nieu-Engeland nie, waar John Adams Thomas Paine se pamflet Common Sense vanweë sy "absurde demokratiese denkbeelde" aangeval het.
Nogtans was die pamflet met 79 bladsye 'n buitengewone sukses wat deur 'n half miljoen Amerikaners gekoop is. Selfs George Washington, wat aanvanklik terughoudend oor onafhanklikheid gepraat het, was net soos duisende ander koloniste nou oortuig van Paine se voorstelle en het dit "sound doctrine and unanswerable reasoning" genoem.
Die rol van vroue
Vroue uit alle maatskaplike groepe het op verskillende maniere hulle bydrae tydens die Amerikaanse Rewolusie gelewer. Net soos manne het vroue aan sowel die Britse asook die Amerikaanse kant van die rewolusionêre oorlog deelgeneem en ook Anglo-Amerikaanse, Swart en Indiaanse vroue was verdeel langs Patriotte- en Lojaliste-lyne.
Max Hansen jr.
Max Hansen jr. (gebore 25 April 1954) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Flickering Lights (2000) en Hvordan vi slipper af med de andre (2007), en in die televisiereeks Alletiders jul (1994).
Amerikaanse Rewolusie
Die rol van vroue
Terwyl vroue nie regstreeks by die formele rewolusionêre politieke gebeure betrokke was nie, het selfs gewone huishoudelike take 'n politieke betekenis gekry aangesien die oorlog alle aspekte van die politieke, burgerlike en huishoudelike lewe deurdring het. Patriotte-vroue het saam met hulle mans Britse goedere geboikot, op die Britte gespioeneer, die Amerikaanse leërs gevolg soos hulle marsjeer het en die soldate se wasgoed gewas en vir hulle kos voorberei, geheime boodskappe gebring en – as mans vermom – ook aan gevegte deelgeneem. Maar dit was veral belangrik dat hulle die werk op hulle plase voortgesit het sodat hulle kos aan die leërs en hulle gesinne kon verskaf.
Vanweë die boikot van Britse goedere was die aktiewe rol van Amerikaanse vroue baie belangrik – die boikot het immers veral huishoudelike goedere soos tee en lakens geraak. Vroue was genoodsaak om weer hul eie weefstoel te gebruik – 'n vaardigheid wat destyds voor die oorlog al in onbruik verval het. In 1769 het die vroue van Boston 40 000 stringe garing vervaardig, terwyl 180 vroue in Middletown (Massachusetts) 20 522 jaart se lakens geweef het.
Die vraagstuk van politieke lojaliteit het soms ook die sosiale weefsel van koloniale Amerikaanse vroue versteur – die besluit van 'n man om sy trou aan die Britse koning te verbreek of om dit te bewaar het op die terrein van gesins-, klas- en vriendskapsbande deurgewerk en vroue van hulle vroeëre gemeenskappe en verbindings afgesny. Die lojaliteit van 'n eggenote teenoor haar man, wat voor die oorlog 'n suiwer privaatsaak was, is nou as 'n politieke daad beskou, veral sodra die mans besluit het om lojaal teenoor Groot-Brittanje te bly. Wettige skeidings, wat skaars in die tyd was, is aan Patriot-vroue toegeken indien hul mans die koning ondersteun het.
Die rol van nie-blanke burgers
Swart Amerikaners het die rewolusionêre retoriek as 'n belofte van vryheid en gelykheid begryp. Hierdie hoop is nie bewaarheid nie. Alhoewel sowel die Britse asook die Amerikaanse regering gedurende die oorlog deurgaans vryheid as 'n beloning vir militêre diens belowe het en talle slawe probeer het om hul lewensomstandighede as soldate of ondersteuners te verbeter, het die uitkoms van die oorlog die lewens van sowel vrye swartes asook slawe nouliks verander. Ná die Rewolusie is slawerny in die noordelike deelstate geleidelik afgeskaf, maar in die suide eerder nog uitgebrei. Rasvooroordele het in Amerika algemeen voorgekom.
Vir die Indiaanse bevolking was die Amerikaanse Rewolusie allesbehalwe 'n oorlog oor vaderlandsliefde of onafhanklikheid. Baie van die Eerste Nasies wou liewer neutraal bly en het min waarde daaraan geheg om nog 'n keer by 'n Europese konflik betrokke te raak. Nogtans is die meeste van hulle gedwing om kant te kies. Indiaanse dorpe was van die eerste nedersettings wat deur die Patriotte se burgermagte aangeval is en soms het die Amerikaanse magte nie eens omgegee met wie die inwoners eintlik gesimpatiseer het nie. Vir talle Indiaanse vroue het die oorlog veral hul sosiale, gesins- en boerelewe versteur.
Taal
In die tydperk van die Rewolusie het Amerikaners ook begin om die toekoms van die Engelse taal in Amerika in verband met die rewolusionêre gebeure te beskou en om 'n roemryke toekoms vir Amerikaanse Engels te voorspel. Baie mense het teen die einde van die 18de eeu besef dat Engels in Noord-Amerika sedert die stigting van die eerste nedersettings in Jamestown en Plymouth al sy eie kenmerke ontwikkel had. Thomas Jefferson was daarvan oortuig dat Amerikaners meer verdraagsaam sou wees teenoor taalveranderings as mense in Engeland sodat daar in die toekoms na die Amerikaanse taal moontlik nie meer as Engels sou verwys word nie.
Dr. John Witherspoon, die Skotse president van die Princeton-universiteit, het in 'n reeks opstelle oor die Engelse taal in Noord-Amerika, wat hy in 1781 vir die Pennsylvania Journal geskryf het, reeds na die eenvormigheid van die Amerikaanse taal verwys en dit moontlik geag dat Amerikaanse Engels sy bande met die taal van Engeland sou verbreek en sy eie standaardtaal begin ontwikkel.
Being entirely separated from Britain, we shall find some centre or standard of our own, and not be subject to the inhabitants of that island, either in receiving new ways of speaking or rejecting the old.
its highest perfection, with every other branch of human knowledge, is perhaps reserved for this Land of light and freedom
Die skrywer was moontlik John Adams, die latere president, aangesien hy enkele jare later 'n vergelykbare voorstel in 'n brief aan die President van die Amerikaanse Kongres gemaak het. Die brief is op 5 September 1780 in Amsterdam geskryf. Adams verwys in die brief na die belangrikheid van "welsprekendheid en taal" in 'n republiek en voer voorbeelde soos Frankryk, Spanje en Italië aan wat almal Taalakademies in die lewe geroep het om hul tale te ontwikkel en te verbeter. Daarnaas voorspel hy ook 'n groot toekoms vir die Engelse taal:
...English is destined to be in the next and succeeding centuries more generally the language of the world than Latin or French is in the present age. The reason of this is obvious, because the increasing population in America, and their universal connection and correspondence with all nations will, aided by the influence of England in the world, whether great or small, force their language into general use, in spite of all the obstacles that may be thrown in their way, if any such there should be..
Hulle was die eerste boeke van hul soort in Amerika en hulle was 'n groot sukses: binne eenhonderd jaar is daar na ramings sowat 80 miljoen eksemplare verkoop. Die boeke, wat vir Webster 'n beskeie inkomste van een sent per eksemplaar besorg het, het in die volgende dekades 'n buitengewoon groot invloed op die Engelse taal in Amerika uitgeoefen, terwyl Webster hom aan verdere projekte in verband met die Engelse taalkunde toegewy het. Die klein woordeboek of Dictionary wat in 1806 vrygestel is, was net die voorloper van sy grootste werk, An American Dictionary of the English Language, wat in 1828 in twee kwartoformaat-boekdele verskyn het en waarmee hy die gedagte van 'n onafhanklike Amerikaanse probeer bevorder het.
Met al sy werke het Webster op sy hoofdoel gekonsentreer: om die bewys te lewer dat Amerikaanse Engels duidelik van die taal van die Britse Eilande verskil het en lankal besig was om homself onafhanklik van Europese invloede te ontwikkel. In die voorwoord tot sy Dissertations on the English Language, with Notes Historical and Critical (1789) skryf Webster
As an independent nation our honor requires us to have a system of our own, in language as well as government. Great Britain, whose children we are, should no longer be our standard; for the taste of her writers is already corrupted, and her language on the decline. But if it were not so, she is at too great a distance to be our model, and to instruct us in the principles of our own tongue.
Die onafhanklikheid van Groot-Brittanje was nie die enigste gedagte waarin mense destyds belang gestel het nie: in 1789 het mans soos Webster ook die dringende behoefte besef om die dertien kolonies in 'n verenigde nasie saam te smelt. Webster het op 'n spellinghervorming aangedring om 'n eie Amerikaanse ortografie te skep wat duidelik van dié van Engeland sou verskil en beweer that such an event is an object of vast political consequence. Webster het dit só gestel:
...national language is a band of national union. Every engine should be employed to render the people of this country national; to call their attachments home to their own country; and to inspire them with the pride of national character.
Nadat hy een jaar in Engeland gebly het, het Webster 'n meer gematigde houding ingeneem, maar die voorwoord tot sy American Dictionary weerspieël die siening wat hy steeds gepropageer het:
Die skepping van nuwe grondwette
In die somer van 1776 het die Patriotte die gesag oor die hele gebied van die Amerikaanse kolonies en hul bevolking uitgeoefen en die Lojaliste was magteloos. In alle dertien state was die regerings omvergewerp, die geregshowe gesluit en die Britse agente en goewerneurs uit hulle huise verdryf. Daar was nou verkose konvensies en "wetgewende vergaderings" wat buite enige wetlike raamwerk gestaan het en sodoende 'n behoefte aan nuwe grondwette vir elke deelstaat wat die voormalige koninklike oktrooie sou vervang. Die deelstate was immers nie langer kolonies nie.
Op 5 Januarie 1776, ses maande voor die ondertekening van die Onafhanklikheidsverklaring, het New Hampshire die eerste grondwet bekragtig. In Mei 1776 het die Kongres besluit om alle vorme van koninklike gesag en owerhede deur plaaslik geskepte outoriteite te vervang. Virginië, Suid-Carolina en New Jersey het hul grondwette nog voor 4 Julie saamgestel. Rhode Island en Connecticut het sommer net hul bestaande koninklike oktrooie geneem en alle verwysing na die Britse Kroon geskrap.
Naas die besluitneming oor die nuwe regeringsvorm was die deelstate genoodsaak om vooraf te bepaal hoe die konstitusionele vergaderings gekies sou word en op watter manier die ontwerpe vir nuwe grondwette bekragtig sou word. In state waar die welvarendes die kontrole oor die proses uitgeoefen het, soos in Maryland, Virginië, Delaware, New York en Massachusetts, is grondwette met die volgende kenmerke bekragtig:
In deelstate waar ook minder welvarendes groot invloed op die konstitusionele proses uitgeoefen het, soos in Pennsilvanië, New Jersey en New Hampshire, is grondwette bekragtig wat
In state waar konserwatiewe of radikale politici die opperhand gehad het, het die minder invloedryke opposisie nie altyd die nuwe grondwet aanvaar sonder om besware aan te teken nie. Die radikale tendense in Pennsilvanië se grondwet het slegs veertien jaar bestaan. In 1790 het die konserwatiewes 'n meerderheid in die wetgewende vergadering behaal, 'n nuwe konstitusionele vergadering byeengeroep en die bestaande grondwet gewysig. Die nuwe teks het die algemene stemreg vir blanke mans duidelik beperk, die goewerneur van 'n vetoreg en groot invloed op die proses van politieke benoemings voorsien en 'n hoërhuis met voorregte vir welvarende kandidate naas die laerhuis ingevoer. Thomas Paine het die grondwet as onwaardig vir Amerika beskryf.
Militêre oorwinning en onafhanklikheid
Die militêre gebeure was in 1775 op Boston gekonsentreer. Die stad was 'n Britse basis, maar omsingel deur Amerikaanse burgermagte uit nabygeleë kolonies. Die Kongres het George Washington as opperbevelvoerder gekies en hy het die Britse troepe gedwing om die stad in Maart 1776 te ontruim. Op hierdie tydstip het die Patriotte feitlik die beheer oor alle dertien kolonies uitgeoefen en was nou klaar om die onafhanklikheid te proklameer.
Die Articles of Confederation and Perpetual Union, wat algemeen as die Articles of Confederation bekend staan, was die eerste regeringsdokument van die Verenigde State wat die kolonies in 'n losse konfederasie van soewereine state verenig het. Die Tweede Kontinentale Kongres het die Articles in November 1777 aangeneem, alhoewel hulle eers drie jaar later formeel bekragtig is.
Die Britte keer terug: 1776–1777
In Augustus 1776 het die Britse owerhede versterkings na die front gestuur en die jong Amerikaanse Kontinentale Leër is in die Slag van Long Island in die hewigste gevegte van die onafhanklikheidsoorlog verwikkel. Die Britse troepe het uiteindelik New York Stad ingeneem en byna daarin geslaag om generaal Washington gevange te neem. Die stad was tot 1783 deur die Britte beset en is tot hulle politieke en militêre hoofbasis uitgebou. Ook New Jersey het deel uitgemaak van die Britse magsgebied, maar Washington het die Delawarerivier oorgesteek en die plaaslike Britse troepe met sy verrassingsaanval in die Slagte van Trenton en Princeton verslaan. Die Amerikaanse herowering van New Jersey het nuwe asem in die Patriotte se rewolusionêre saak ingeblaas.
duimnael|regs|250px|Generaal Washington in die Slag van Monmouth Die Britte het in 1777 twee ongekoördineerde aanvalle op die Amerikaners uitgevoer. Britse troepe uit New York Stad het 'n oorwinning oor Washington behaal en die nasionale hoofstad Philadelphia verower. Met 'n gelyktydige aanval het 'n tweede Britse leër uit Kanada in die Verenigde State ingeval om Nieu-Engeland van die res van die land af te sny. Die leër is egter in Oktober 1777 in Saratoga (deelstaat New York) deur Amerikaanse troepe omsingel en gevange geneem.
Die Amerikaanse oorwinning het die Franse aangemoedig om amptelik by die Amerikaanse Rewolusionêre Oorlog betrokke te raak en danksy die onderhandelinge met Benjamin Franklin het Frankryk vroeg in 1778 'n permanente militêre bondgenoot van die Amerikaners geword. Later het ook Spanje (1779) en Nederland by die koalisie aangesluit. Die Britte was nou gedwing om sonder bondgenote teen 'n magtige koalisie te veg en moes daarnaas ook 'n Atlantiese seeblokkade omseil. Die Amerikaanse slagvelde het sodoende slegs een front in Brittanje se oorlog verteenwoordig.
As gevolg van die vyandelike koalisie en die steeds verslegtende militêre situasie het die Britse bevelhebber, sir Henry Clinton, Philadelphia ontruim om die troepe in New York Stad te versterk. Op hul terugtog is die Britse troepe deur generaal Washington aangeval. Die Slag van Monmouth was die laaste groot geveg in die noordelike deelstate en die Britte het uiteindelik daarin geslaag om na New York Stad terug te wyk. Terwyl Britte en Amerikaners mekaar in die noorde pat gesit het, het die fokus van die militêre gebeure na die suide verskuif.
Die Britse aanval op die suide: 1778–1783
In laat Desember 1778 het die Britte Savannah in Georgia ingeneem en begin om verder noordwaarts na Suid-Carolina te marsjeer. Die Patriotte se oorwinning in die Slag van Kettle Creek (Georgia) het die noorde van Georgia van 'n besetting gespaar. Die Britte het vervolgens Charleston in Suid-Carolina ingeneem en 'n netwerk van forte in die binneland opgerig – veral in die hoop dat die Lojaliste bereid sou wees om vir die Britse Kroon te veg. Desondanks het slegs 'n kleiner aantal Lojaliste by die Britse troepe aangesluit en die soldate was dus gedwing om ondanks die aanhoudende gevegte met Amerikaners na Noord-Carolina en Virginia te marsjeer waar hulle op 'n reddingsaksie van die Britse Vloot vertrou het. Die Vloot is egter deur Franse oorlogskepe verniel. Die Britse troepe onder die bevel van generaal Cornwallis het gevolglik in Yorktown, Virginië vasgesit en was ná 'n gemeenskaplike Frans-Amerikaanse aanval in Oktober 1781 gedwing om te kapituleer. Generaal Washington het sodoende die Britte se hoofleër uitgeskakel en alhoewel die Britse koning George III vasbeslote was om met die oorlog voort te gaan, het sy aanhangers in die parlement 'n neerlaag gely sodat die oorlog in Noord-Amerika tot 'n einde gekom het.
Die laaste seegeveg het op 10 Maart 1783 voor die kus van Kaap Canaveral plaasgevind toe drie Britse oorlogskepe onder leiding van die HMS Sybil geprobeer het om die Kontinentale Leër se soldy te roof. Hulle is deur kaptein John Barry en sy bemanning verslaan.
Rewolusie en verraad
Die Engelse koning het gewapende Amerikaners in Augustus 1775 tot verraaiers teen die Kroon verklaar. Aanvanklik het die Britse owerhede begin om Amerikaanse gevangenes soos gewone kriminele te behandel. Hulle het in die tronk beland en voorbereidings is getref om hulle weens hoogverraad aan te kla. Veral lord Germain en lord Sandwich het hierop aangedring. Baie Amerikaanse krygsgevangenes wat na die Slag van Bunker Hill deur die Britte aangehou is, het blykbaar ook verwag dat hulle gehang sou word.
Die Britse regering het egter geskroom om met die aanklagtes van verraad en teregstellings voort te gaan. Daar was immers tienduisende Lojaliste in die Amerikaanse magsgebied wat moontlik deur die Amerikaners van verraad beskuldig sou word. Die Britse strategie het dus daarop gefokus om hierdie Lojaliste as pionne in 'n politieke skaakspel te gebruik. Ná die kapitulasie in Saratoga in 1777 was daar duisende Britse gevangenes in Amerikaanse hande wat doelbewus as gyselaars aangehou is.
Donald McClelland
Donald McClelland (29 September 1903 – 15 November 1955) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Armstrong Circle Theatre (1950), Crime Photographer (1951), en Tales of Tomorrow (1951).
Amerikaanse Rewolusie
Rewolusie en verraad
In 1782 is alle Amerikaners in Britse hande deur 'n parlementsbesluit amptelik as krygsgevangenes erken, en ná die Rewolusionêre oorlog het Britte en Amerikaners hul oorlewende gevangenes uitgeruil.
Vredesverdrag
Die Eerste Nasies, wat die betrokke gebiede bewoon het, was by die ondertekening van die vredesverdrag nie verteenwoordig nie en het dit tot teen hulle militêre neerlaag teen Amerikaanse troepe ook nie erken nie. Kwessies in verband met grense en skuldlaste is eers in die sogenaamde Jay-ooreenkoms van 1795 aangespreek.
Nasleep van die Rewolusie
Die Britse neerlaag het vir sowat vyf persent van die Amerikaanse bevolking ballingskap in die buiteland beteken. 'n Geskatte 100 000 United Empire Loyalists het die nuutgestigte republiek verlaat en hulle merendeels in die oorgeblewe Britse kolonies in Noord-Amerika gevestig, soos byvoorbeeld die Provinsie Quebec. Die Amerikaanse lojaliste-setlaars was veral gekonsentreer in die sogenaamde Eastern Townships (tans Estrie) van Quebec, op die Prins-Edward-eiland en in Nova Scotia. Brittanje het die nuwe kolonies van Bo-Kanada (tans Ontario) en Nieu-Brunswick met die oog op hierdie setlaars gestig.
Wêreldwye invloed
Die Rewolusie het sy aanvang in deelstate sonder oorgeërfde stand of posisie geneem – ondanks die mislukte pogings van die sogenaamde Geselskap van die Cincinnati (Society of the Cincinnati) om 'n sodanige klasverdeling te skep. Ná die Rewolusie het 'n suiwer demokratiese politiek – volgens die oortuigings van byvoorbeeld Matthew Lyon – moontlik geword, ten spyte van die teenkanting en ontsteltenis van die Federaliste-party.
Die Amerikaanse Rewolusie was die eerste in die reeks Atlantiese Rewolusies wat deur die Franse Rewolusie, die Haïtiaanse Rewolusie en Simón Bolívar se Latyns-Amerikaanse Vryheidsoorloë voortgesit is. Die politieke nabewings het ook Ierland geraak en die aanleiding tot die Ierse Opstand van die jaar 1798 gegee. Die Amerikaanse Rewolusie het daarnaas ook invloed op die politieke gebeure in die Pools-Litause Koninkryk en Nederland uitgeoefen.
Die Rewolusie het 'n regstreekse impak op Groot-Brittanje, Ierland, Nederland en Frankryk gehad. Baie Britse en Ierse lede van die Whig-party het hulle ten gunste van die Amerikaanse saak uitgespreek. Naas die Nederlandse opstand teen die einde van die 16de eeu en die Engelse Burgeroorlog in die 17de eeu, was die Amerikaanse Rewolusie een van die eerste lesse wat Europeërs vir die omverwerping van 'n ou bewind kon leer, soos byvoorbeeld vir Marquis de Lafayette, wat later in die tydperk van die Franse Rewolusie op politieke gebied aktief geraak het. Die Amerikaanse Onafhanklikheidsverklaring het die Franse Verklaring van Mense- en Burgerregte beïnvloed.
Die Noord-Amerikaanse state se nuutgevonde onafhanklikheid van die Britse Ryk het egter ook daartoe gelei dat die slawerny in die Verenigde State tot 1865 voortbestaan het en sodoende eers 32 jaar ná sy afskaffing in alle Britse kolonies onwettig verklaar is. Ook die Eerste Nasies het 'n duur prys betaal: hulle is gedurende die Britse bewind deur die owerhede beskerm, maar in die nuutgestigte Verenigde State is ooreenkomste wat met hulle gesluit is, dikwels verbreek; hulle is van hul regte en uiteindelik ook van hul land ontneem.
Staatskuld
Die Amerikaanse staatskuld ná die Rewolusie het in drie kategorieë geval. Die eerste was $11 miljoen se buitelandse lenings wat gedurende die Rewolusie veral deur Frankryk toegestaan is. Die tweede en derde kategorie van elkeen sowat $24 miljoen, was lenings wat deur Amerikaanse burgers aan die federale en die regerings van deelstate toegestaan is; burgers het dikwels voedsel, perde en ander voorrade aan die Rewolusionêre troepe verkoop. Die Amerikaanse Kongres het saamgestem dat die buitelandse skuldlas deur die vermoë en gesag van die nuwe regering afbetaal sou kan word.
Ander skuldlaste het uit sogenaamde belowende note bestaan wat tydens die Rewolusionêre Oorlog aan soldate, handelaars en boere uitgereik is wat hierdie betaalmiddele op die premis aanvaar het dat die nuwe grondwet 'n regering sou skep wat hierdie skulde uiteindelik sou betaal.
Herdenking
Die Amerikaanse Rewolusie neem 'n sentrale plek in die historiese geheue van Amerikaners in. As die Amerikaanse nasie se stigtingsverhaal word dit nie net as leerstof in skole behandel nie, maar ook met 'n groot aantal monumente herdenk. Die vierde dag van Julie, Fourth of July, is een van die belangrikste openbare waarnemings- en vakansiedae in die Verenigde State. Naas Bunker Hill was Mount Vernon, George Washington se landgoed naby Washington, D.C., een van die eerste nasionale mekkas vir belangstellende toeriste wat in die 1850's reeds jaarliks tienduisend besoekers gelok het.
In die tydperk tussen 1845 en 1860 is Boston se Unitariese predikant Theodore Parker, 'n bekende redenaar en aktivis wat hom vir die afskaffing van slawerny beywer het, in sy politieke stryd deur die voorbeeld van sy grootvader, kaptein John Parker, gemotiveer. Parker was die kommandeur van die Minutemen tydens die Britse aanval in Lexington op 19 April 1775. Terwyl ook ander teenstanders van slawerny die Amerikaanse rewolusionêre tradisies in hulle redenering aangevoer het, het Parker as "'n dapper seun van die Amerikaanse Rewolusie" na sy persoonlike verbintenis met die onafhanklikheidsstryd verwys. Hy het die radikalisme van die Amerikaanse Rewolusie beklemtoon, net soos die belangrike bydraes van swart rewolusionêres. Sodoende het hy sy steun aan John Brown se gewelddadige optrede in die stryd teen slawerny verleen. Parker se retoriek is gedeeltelik oorgeneem deur Abraham en Martin Luther King Jr.
Jonathan B. Crider het in 'n artikel oor die Amerikaanse Burgeroorlog verduidelik hoe redakteurs en redenaars uit sowel die Noorde asook die Suide in die 1850's daarop aanspraak gemaak het dat hul streek as die ware bewaarder van die rewolusionêre tradisies van 1776 was, soos uit die gebruik van rewolusionêre simboliek in hul retoriek blyk.
David Ryan het opgemerk dat die Amerikaanse Rewolusie se 200-jaarviering net een jaar na die vernederende nederlaag in die Viëtnam-oorlog in 1975 gehou is toe Amerikaanse magte dié Suidoos-Asiatiese land moes ontruim. Die destydse Ford-administrasie het onderwerpe soos hernuwing en hergeboorte beklemtoon en dit verbind met 'n herstel van tradisionele waardes toe hulle 'n nostalgiese terugblik na die gebeure van 1776 gebied het waardeur die onafhanklikheidsstryd as 'n tydlose gebeure voorgestel is.
Catherine L. Albanese het aangevoer dat die Rewolusie die hoofbron vir 'n soort nie-denominasionele Amerikaanse burgerlike godsdiens geword het waardeur patriotisme net soos die herdenking en betekenis van die nasie se geboorte sindsdien gevorm is. Sy verduidelik dat in die Amerikaanse Rewolusie – anders as in die Burgeroorlog – nie spesifieke veldslae sentraal staan nie, maar eerder bepaalde gebeure en persone wat as ikone vir sekere waardes (of ondeugde) gevier word. Volgens haar het die Rewolusie sodoende 'n Moses-agtige leier soos George Washington, profete (Thomas Jefferson en Tom Paine) en martelaars (die slagoffers van die Boston-slagting en Nathan Hale) opgelewer, net soos duiwels (Benedict Arnold), nasionale heiligdomme (Valley Forge en Bunker Hill), rituele (die Boston-teepartytjie), embleme (die nuwe vlag), heilige feesdae (4 Julie) en heilige geskrifte waarin elke sin noukeurig bestudeer en in hedendaagse regsake toegepas word (die Onafhanklikheidsverklaring, die Grondwet en die Handves van Regte of Bill of Rights).
Clarence Seedorf
Clarence Clyde Seedorf (gebore op 1 April 1976 in Paramaribo, Suriname) is 'n voormalige Nederlandse sokkerspeler en afrigter. Hy het vir die Nederlandse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Helena Howard
Helena Howard (gebore 23 Julie 1998) is 'n Amerikaanse aktrise.
Jeremy Shamos
Jeremy Shamos (* 1970) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Rebound (2009), Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014), Magic in the Moonlight (2014), en The Big Sick (2017).
Amoer-oblast
Amoer-oblast (Russies: Аму́рская о́бласть, Amoerskaja oblast) is ’n deelgebied van Rusland. Dit lê aan die oewers van die Amoer- en die Zeja-rivier in die Verre-Oosterse Federale Distrik en die hoofstad is Blagowesjtsjensk.
Dit grens aan die Republiek van Sacha (Jakoetië) in die noorde, Chabarofsk-krai en die Joodse Outonome Oblast in die ooste, China in die suide en Zabaikalski-krai in die weste. Dit het in 2008 ’n bevolking van 869 600 gehad.
Amoer-krai (Аму́рский край) en Priamoerje (Приаму́рье) is nie-amptelike name wat in die tyd van die Russiese Ryk gebruik is vir Russiese gebiede aan die Amoer-rivier. Dit stem min of meer ooreen met die huidige Amoer-oblast.
Die administratiewe hoofstad van die streek, Blagowesjtsjensk, is een van die oudste nedersettings in die Russiese Verre-Ooste. Dit is in 1856 gestig en is ’n tradisionele sentrum van handel en die goudmynbedryf. Die gebied kan met twee spoorlyne bereik word, die Transsiberiese Spoorlyn en die Baikal-Amoer-hooflyn.
Geografie
Die Stanowoi-bergreeks vorm die grenslyn tussen Sacha en die Amoer-oblast en loop al langs die oblast se noordelike grens. Die Zeja-rivier ontspring in dié berge. In die middel van die rivier is die groot Zeiski-dam gebou, wat 2 500 km2 groot is en tussen die Stanowoi-berge en ’n parallelle suidelike reeks lê wat deur die middel van die oblast loop. Die laagland tussen die twee bergreekse vorm die Opper-Zeiski-vlakte, hoofsaaklik moerasse met lorke- en dennewoude. Suid van die tweede reeks lê die uitgestrekte Amoer-rivier-vlakte, wat tot 40% van die oblast vorm.
Natuurlike hulpbronne
Amoer-oblast het ’n aansienlike hoeveelheid van verskillende mineraal-neerslae wat geraam word op ’n waarde van $400 miljard. Van die belangrikstes is goud, silwer, titaan, molibdeen, wolfram, koper, tin, ens. Daar is na raming 70 miljard ton steenkool en ligniet en moontlik 3,8 miljard ton yster.
Nywerheid
Nywerheid is baie belangrik in die Amoer-oblast. Die belangrikste sektor is vervaardiging – veral van kos- en drankprodukte asook masjiene soos skeepsbou- en landbou-masjinerie, myntoerusting, elektriese toestelle en gereedskap.
Mynbou maak 19,9% van die nywerheid uit – veral van goud, uraan en steenkool.
Geskiedenis
Volgens ou Chinese manuskripte het hier in die 400's al mense gewoon. Baie eeue later, in die 1600's, is die gebied deur die Mantsjoes beset voor hulle China binnegeval het. Dit is later aan die Qing-dinastie teruggegee en in 1858 deur Rusland geannekseer.
Demografie
Volgens die 2002-sensus maak Russe 92% van die bevolking uit, Oekraïners 3,5%, Belarusse 0,8% en Tartare 0,5%. Die grootste stede is Blagowesjtsjensk, (219 000 inwoners), Belogorsk (67 400), Swobodni (63 900), Tinda (40 100) en Raitsjichinsk (24 500).
Wu
Wu (Vereenvoudigde Chinees: 吴语, Tradisionele Chinees: 吳語, pinyin: Wúyǔ, letterlik: "Wu-taal") is 'n Sino-Tibettaanse taal of 'n dialek van Chinees wat in die Volksrepubliek China, Hongkong en deur Chinese oorsese gemeenskappe in Japan, Suid-Korea en die Verenigde State van Amerika gepraat word.
Zelda Williams
Zelda Williams (gebore 31 Julie 1989) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Were the World Mine (2008) en Never (2014), en in die televisiereekse The Legend of Korra (2012) en Dark/Web (2018).
Wu
Die taal het sowat 80 miljoen sprekers, veral aan die Yangtzemonding en in Sjanghai, en is daarmee die tweede mees verspreide dialek van Chinees naas Mandaryns. Dit word veral in die Oos-Chinese provinsies Zhejiang, Jiangsu, Anhui, Jiangxi en Fujian gepraat.
Soos die ander Chinese tale word Wu met Chinese karakters geskryf.
Micky Skeel Hansen
Micky Skeel Hansen (gebore 23 Desember 1988) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Lost Generation (2004), Those Who Kill - Shadow of the Past (2011), en Love Is All You Need (2012), en in die televisiereeks Sommer (2008).
Pous Leo XI
Leo XI was die 232ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1 April tot 27 April 1605. Weens sy kort pontifikaat word hy die "blitspous" ("Papa lampo") genoem.
Biografie
Pous Leo XI is gebore as Alessandro Ottaviano de' Medici op 2 Junie 1535 in Florence, Italië. Hy was die seun van Ottaviano de' Medici. Sy ouma was Lucrezia de' Medici en sy ma Francesca Salviati die niggie van Pous Leo X. Op 22 Julie 1567 word hy priester. Sy oom, Cosimo I de' Medici, groothertog van Toskane, stuur hom as ambassadeur na die pouslike hof van Pous Pius V op 10 Junie 1569. Hy studeer onder leiding van die heilige Philip Neri. Pous Gregorius XIII benoem hom op 9 Maart 1573 tot biskop van Pistoia. Op 15 Januarie 1574 word Alessandro aartsbiskop van Florence. Op 12 Desember 1583 stel Pous Gregorius XIII hom aan as kardinaal. Alessandro was 'n baie godsdienstige mens. Hy is opgevoed deur die Dominikane. In sy bisdom het hy die teen-reformasie gesteun en die besluite van die konsilie van Trente deurgevoer. Op 3 April 1596 stel Pous Clemens VIII hom aan as gesant na Frankryk. Hy het gehelp om Frankryk en Spanje te versoen met die vrede van Vervins en het die invloed van die Hugenote aan die Franse hof help beperk. Op 21 Februarie 1600 stel Pous Clemens VIII hom aan as kardinaal van Trastevere en biskop van Albano op 30 Augustus 1600. Op 17 Junie 1602 word biskop van Palestrina. Op 1 April 1605 volg hy Pous Clemens VIII op en word gekroon op paasfees 10 April 1605 deur kardinaal Francesco Sforza. Hy regeer tot sy dood op 27 April 1605 en word opgevolg deur Pous Paulus V. Die naam ‘Leo’ beteken 'leeu'.
Pontifikaat
Alessandro de' Medici word verkies op die konklaaf na die dood van Pous Clemens VIII met die steun van die Franse en Italiaanse kardinale en teen die sin van die Spaanse kardinale. Daar word beweer dat koning Henri IV van Frankryk 300 000 ecu's uitgegee het om Alessandro verkies te kry. Hy neem die naam Pous Leo XI aan ter nagedagtenis aan sy oom Pous Leo X. Kort na sy verkiesing word hy siek, waarskynlik aan longontsteking en beswyk na 27 dae. Leo was sterk gekant teen nepotisme, sodanig dat hy selfs op sy sterfbed geweier het om sy nefie as kardinaal aan te stel. Op sy graf staan geskrywe "Magis ostensus, quam datus", (baie beplan, min gedoen).
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Opvolging
Basis URL: de:Leo XI.
Barry K. Barnes
Barry K. Barnes (27 Desember 1906 – 12 Januarie 1965) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Return of the Scarlet Pimpernel (1937), This Man Is News (1938), Girl in the News (1940), en Spies of the Air (1940).
Voorouer
'n Voorouer is 'n persoon waarvan iemand afstam. Om presies te wees, waarvan 'n persoon 34 geslagte terug van afstam. In die breër sin van die woord noem mense dikwels almal voor 3 generasies terug alreeds "voorouers". Dit kom ook voor dat mense na "voorouers" verwys as diegene wat wel 100, 1000 of meer geslagte terug geleef het. Dit sal dan meestal nie meer op 'n individu betrekking hê nie, maar eerder op ’n ras, volk, soort of 'n ander bloedverwante groep mense of diere.
Sleutel:
Chroom-53
Chroom-53 (chemiese notasie Cr) is 'n stabiele isotoop van chroom. Dit is 'n taamlik seldsame isotoop
Franksionering op aarde
Hier op aarde word verskille in isotoopverhoudings deur fraksionering veroorsaak. Chroom kom hoofsaaklik in twee oksidasietoestande voor: Cr(VI) as anioon in chromate soos of  en Cr(III) as katioon. Die chromate is oplosbaar, mobiel en toksies, die katioon is taamlik onoplosbaar en onbeweeglik. Dit maak die meting van chroomisotoopverhoudings 'n goeie metode vir die navorsing van veranderings in die redokspotensiaal van geochemiese bekkens. Fraksionering vind hoofsaaklik plaas tussen Cr(III) en Cr(VI) en dit hang af van die temperatuur. By 0 oC kan die verryking van chroom-53 tot 7 ‰ bedra. NIST SRM 979 word gewoonlik as standaard gebruik.
Chondriete
Die Cr/Cr-isotoopverhouding van meteoriete soos gewone chondriete, enstatiet-chondriete en koolstofhoudende condriete verskil van mekaar en van die isotoopverhouding op aarde. Shukolyukov en Lugmair het in 1998 hiermee aangetoon dat die meteoriet van die Morokweng-inslag van Suid-Afrika 'n gewone chondriet gewees het. Hierdie metings is nogtans nie eenvoudig nie omdat die verskille baie klein is.
Mn/Cr-chronometer
Cr is die dogternuklied van die uitgestorwe oerisotoop Mn wat 'n halfleeftyd van 3,7 miljoen jaar het. Dit beteken dat dit in die eerste tientalle miljoene jare van die bestaan van die sonnestelsel nog bestaan het. Mn/Cr-verhoudings verskaf daarom 'n kortlewende chronometer vir gebeurtenisse in die vroeë geskiedenis van die sonnestelsel. Hierdie chronometer is nes Al-Mg, Sm-Nd en Hf-W relatief van aard. Absolute leeftye vereis 'n langlewende chronometer en kennis van die voorkoms van die kortlewende nuklied in hierdie tyd. Kalsium-aluminiumryke insluitsels word dikwels as ykstowwe gebruik. Die Mn/Cr-chronometer is veral belangrik omdat Mn en Cr 'n ander 50%-kondensasie-temperatuur besit. Vir Mn is dit 1296 K en vit Mn 1158 K. Die MnCr-chronometer is hierdeur veral geskik vir die datering van newelprosesse en differensiasie in vroeë planetesimale.
KMR
Chroom-53 is die enigste chroomisotoop wat vir KMR gebruik kan word. Die kernspin is I=3/2 en die kern het dus 'n kwadrupool. Die kern het 'n lae gevoeligheid en dit lewer taamlik breë resonansies in simmetriese omringing. In groter komplekse word die sein te breed on waar te neem. 'n Ander probleem is dat slegs Cr(0) en Cr(VI)-verbindings diamagneties is. Die volopste oksidasietoestand Cr(III) is paramagneties en dit maak KMR onmoontlik.
Spoorder
Die rol van chroom in pasiënte kan met hierdie isotoop bestudeer word. Soms word ook die radioaktiewe isotoop chroom-51 vir hierdie doeleindes gebruik.
Community of Christ
Die Community of Christ, wat vroeër as die Reorganized Church of Jesus Christ of Latter Day Saints (RLDS) bekend gestaan het, is 'n Christelike godsdienstige denominasie. Die kerk is in die 1860's deur Amerikaanse Mormone onder die leiding van Joseph Smith III gestig, wat Brigham Young nie as profeet erken het nie. Joseph Smith III was die seun van Joseph Smith, Jr., die stigter van die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae (LDS-Kerk), 'n restourasionistiese Christelike beweging wat gekritiseer is weens sy leerstellings van poligamie en vroeëre of heersende beleid wat as diskriminasie teen vroue, Swartes en LGBT-gemeenskappe beskou is. Die Community of Christ verwerp diskriminasie op grond van ras, geslag en seksuele oriëntering.
Die Community of Christ het sy hoofkwartier in Independence (Missouri, Verenigde State) en het volgens sy eie bewering meer as 250 000 lede in 1 100 gemeentes wat oor vyftig lande versprei is. 'n Suid-Afrikaanse gemeente bestaan sedert 2002 in Old Melville, Johannesburg.
Die kerk, wat nog steeds die Bybel en die Boek van Mormon as godsdienstige skrifte aanvaar, verskil sterk van die meeste Christelike denominasies deur sy benadering tot die evangelie; in sy missie-verklaring word die bevordering van gemeenskappe, wat deur vreugde, hoop, liefde en vrede gekenmerk word, ten doel gestel. Lede word aangemoedig om hul eie teologie te kies, en die kerk volg 'n oorwegend nie-liturgiese tradisie. Die kerk beklemtoon die pasifistiese en kommunitariese aspekte van die Mormoonse leerstellings, en sommige van sy gemeentes steun intussen ook die ordinasie van vroue en huwelike van persone met dieselfde geslag. Die Community of Christ werk saam met ander kerke van die Ekumeniese Beweging, en sy tempels staan oop vir ander gelowiges. In teenstelling met die LDS-Kerk word sy dope deur ander Christelike kerke erken.
Geskiedenis
Ná die moord op Joseph Smith Jr. en sy broer Hyrum in Nauvoo in 1844 het 'n aantal gelowiges geweier om die outoriteit van Brigham Young as nuwe profeet en kerkleier te erken en ook nie by die groot Mormoonse trek na die Utah-gebied in die weste van die Verenigde State aangesluit nie. Hulle het in teenstelling met die oorspronklike moederkerk ook ten gunste van groter selfstandigheid van die verskillende kerkgemeentes gepleit. In 1852 het verskillende groepe van die ortodokse hoofstroming weggebreek.
Nadat hierdie beweging sowat tien jaar lank in talle groepe verdeel was, het Joseph Smith III in 1860 'n vergadering van die RLDS bygewoon en toegestem om as nuwe kerkleier te fungeer. As uitgewer van die True Latter Day Saint Herald het Joseph Smith III 'n groot invloed op die nuwe beweging uitgeoefen en groot moeite te doen om die nagedagtenis van sy vader te eer, wat volgens hom onteer is deur die Mormoonse leerstellinge aangaande poligamie. Smith het in die tagtigerjare saam met die federale owerhede saamgewerk by die kriminele vervolging van poligamiese LDS-kerklidmate in Utah. Die nuwe beweging het hom meer by die maatskaplike norme van die Amerikaanse samelewing aangepas en ook in sy godsdienstige leerstellinge nader by die ander Christelike denominasies beweeg. Die praktyk van dope vir oorledenes is in die 20ste eeu gestaak.
Die RLDS het sy hoofkwartier in die vroeë 20ste eeu na die stad Independence in Missouri in die Midweste van die VSA verskuif. Die Verenigde Orde van Enog, wat in 1909 gestig is, was 'n poging om 'n soort koöperatiewe gemeenskap van gelowiges daar te stel; gemeenskapsgevoel en wedersydse verantwoordelikheid is sterk beklemtoon.