cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maanwentelprogram
Gedurende die Lunar Orbiter-sendings is die eerste foto's van die Aarde as 'n geheel geneem; dit het begin met die foto's van die Aarde-opkoms oor die Maan se oppervlakte geneem deur Lunar Orbiter 1 op 1 Augustus 1966. Die eerste vol foto's van die Aarde is deur Lunar Orbiter 5 geneem op 8 Augustus 1967. 'n Tweede foto van die hele Aarde is op 10 November 1967 geneem, ook deur die Lunar Orbiter 5.
Sébastien Loeb
Sébastien Loeb (gebore 26 Februarie 1974) is 'n Franse professionele tydren-, wedren- en rallycross-renjaer. Hy het vir die Citroën-wêreldtydrenspan deelgeneem in die Wêreld-tydrenkampioenskap (WRC) en is die suksesvolste jaer in die geskiedenis van die WRC, nadat hy die wêreldkampioenskap 9 keer agtereenvolgens gewen het. Hy hou verskeie ander WRC-rekords, waaronder die meeste byeenkomste gewen, die meeste podiumplekke en die meeste sneldele gewen.
Franziska Oehme
Franziska Oehme (gebore 27 Julie 1944) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Always Trouble with the Teachers (1968), Der Griller (1968), en Zwei himmlische Dickschädel (1974), en in die televisiereeks Hamburg Transit (1970).
Sébastien Loeb
Loeb het aan die einde van die 2012-seisoen sy uittrede uit wêreldtydrenne aangekondig. Hy het daarna aan 'n paar geselekteerde byeenkomste in die 2013 WRC-seisoen deelgeneem en 'n volle seisoen in die FIA GT-reeks gejaag met 'n McLaren MP4-12C voordat hy in 2014 vir Citroën in die FIA Wêreldtoermotorkampioenskap deelgeneem het. In die 2018-seisoen was hy een van die amptelike bestuurders van die Team Peugeot Total.
Eurypon lictor
Eurypon lictor is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Maanwentelprogram
Ruimtetuie en substelsels
Die Boeing-Eastman Kodak voorstel is op 20 Desember 1963 deur NASA aangekondig. Die hoofraam van die Lunar Orbiters het die algemene vorm van 'n afgeknotte keël gehad en 1,65 m hoog en 1,5 m in diameter by die basis. Die ruimtetuig was saamgestel uit drie dekke wat deur kappe en 'n boog ondersteun is. Die toerustingdek op die basis het die battery, transponder, vlugprogrammeerder, posisieverwysingseenheid, Canopus ster opspoortoestel, beheerdekodeerder, multipleks en kodeerder, loopgolfbuisversterker en die fotografiese stelsel. Daar was vier sonpanele gemonteer, 3,72 m wyd, wat by hierdie dek uitgesteek het. Daar was ook 'n hoëwins-antenne op 'n 1,32 m balk gemonteer en 'n laewins-antenna wat op 'n 2,08 m balk gemonteer was. Bo die onderste dek, die middeldek, was die snelheidbeheerenjin, brandstof, oksideermiddel en druktenks, sonsensors en mikro-meteoroïdise sensors. Die boonste dek het bestaan uit 'n hitteskild om die ruimtetuig te beskerm wanneer die snelheidbeheerenjin ontbrand. Die neus van die enjin het deur die skild gesteek. Bo-op en aan die kante van die boonste dek was die vier posisiebeheerstuwers.
Juliette Cummins
Juliette Cummins (gebore 4 Mei 1964) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Friday the 13th: A New Beginning (1985), Psycho III (1986), Slumber Party Massacre II (1987), en Deadly Dreams (1988).
Eurypon lictor
Die spons behoort tot die genus Eurypon en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Topsent.
Maanwentelprogram
Ruimtetuie en substelsels
Die vier sonpanele met 10,856 n/p sonselle het krag van 373 W verskaf wat direk die ruimtetuig se stelsels aangedryf het en ook die 12 A.h nikkel-kadmium battery gelaai. Die batterye is gebruik gedurende kort periodes wanneer sonbedekking (verduistering) plaasvind het en geen sonkrag beskikbaar was nie. Aandrywing vir groot maneuvers was verskaf deur die kompasbeuel gemonteerde snelheidbeheerenjin, 'n hipergoliese aangedrewe vuurpylenjin van 440 N. Stabilisasie oor die drie asse en posisiebeheer was verskaf deur stikstofaangedrewe stuwers van 4 N elk. Navigasie-inligting is verskaf deur vyf sonsensors, die Canopus stersensor en die posisieverwysingseenheid. Kommunikasie is verskaf deur 'n 10 W sender en 'n gerigte, een meter diameter, hoëwins-antenne vir die stuur van foto's en 'n 0.5 W en omnigerigte laewins-antenne vir ander kommunikasie. Beide senders het in die S-band gewerk teen ongeveer 2295 MHz. Termiese beheer is verkry deur 'n multilaag-termiese kombers wat bestaan het uit aluminium bedekte poliëster produkte soos Mylar en Dacron. Die kombers het die groot romp, spesiale verf, isolasie en klein verwarmers bedek.
Die aanboordkamera het twee lense gelyktydig gebruik om 'n wye hoek en 'n hoë resolusie beeld op die film vas te lê. Die wyehoek, medium-resolusie modus het 'n 80 mm F 2.8 Xenotar lens gebruik wat deur Schneider Kreuznach van Wes-Duitsland vervaardig is. Die hoë-resolusie modus het 'n 610 mm F 5.6 Panoramic lens, vervaardig deur die Pacific Optical Company, gebruik.
Die film is ontwikkel met 'n half-droë proses terwyl die ruimtetuig in sy wentelbaan was. Dit is dan afgetas, wat die foto in elektriese formaat omskakel en dan na die aarde gestuur het. Hierdie stelsel is aangepas met die toestemming van die National Reconnaissance Office (NRO) waar dit op die SAMOS E-1 verkenningskamera gebruik was. Die stelsel is vervaardig deur Kodak vir die Amerikaanse Lugmag se kortstondige amper-werklike-tyd satellietfotoprojek.
Aanvanklik het die Lugmag aan Nasa verskeie spaarkameras gebied wat deel was van die KH-7 GAMBIT-program maar toe het die owerhede hulle bekommernis uitgespreek oor die sekuriteit aangaande die kameras. Hulle was bang dat die foto's geneem deur die kamera sy resolusie kon weggee. Daar was voorgestel dat die wentelbaanbesonderhede van die Lunar Orbiter nie gepubliseer word nie sodat die resolusie van die foto's nie bereken kan word deur die hoogtedata nie. Op die ou end is Nasa se bestaande kamera-stelsel, alhoewel die resolusie kleiner was, gebruik en die resultate was aanvaarbaar vir die sendings.
Eurypon longispiculum
Die spons behoort tot die genus Eurypon en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1876 deur Carter.
Lampranthus falcatus
Lampranthus falcatus is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en vorm deel van die fynbos. Dit kom van Tulbagh tot by Worcester en die Langeberg voor.
Maanwentelprogram
Moontlike rugsteun
As moontlike rugsteun, indien die Maanwentelprogram faal het Nasa en die NRO saamgewerk met die Maan Kartering en Opmeting Stelsel (MKOS), gebasseer op die KH-7 verkenningsatelliet. Die gedagte was dat dit die Apollo-maanmodule in die Saturn V sal vervang en die Apollo ruimtemanne dan die MKOS sal werk via afstandbeheer terwyl hulle om die Maan wentel. Nasa het die projek gekanselleer in 1967 nadat die Maanwentelprogram suksesvol voltooi was.
Sendingresultate
Die Maanwentelprogram het bestaan uit vyf ruimtetuie wat daarin geslaag het om 99 persent van die oppervlakte van beide kante van die Maan te gefotografeer met 'n resolusie van tot 1 m. Die ruimtetuie het altesaam 2180 hoë-resolusie en 882 medium-resolusie foto's van die maan geneem en na die Aarde gestuur. Die mikro-meteoroïdise eksperimente het 22 impakte geïdentifiseer en die data het bewys dat die gemiddelde meteoroïdes deeltjies naby die Maan twee keer die orde grootte was as in die oop ruimte, maar ietwat minder as naby die Aarde. Die radiasie eksperimente het bevestig dat die ontwerp van die Apollo-tuie genoegsame beskerming aan die ruimtemanne sal verleen teen die gemiddelde kort blootstelling aan partikels vanaf die Son.
Edith Roberts (aktrise)
Edith Roberts (17 September 1899 – 20 Augustus 1935) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Beans (1918), The Unknown Wife (1921), Flesh and Blood (1922), en The Age of Innocence (1924).
Maanwentelprogram
Sendingresultate
Die Lunar Orbiters was ook gebruik om die bemande ruimtevlugopsporingsnetwerk en die Apollo wentelbaan bepalings program te evalueer, met sukses. Al drie die Lunar Orbiters (2, 3 en 5) was gelyktydig gespoor vanaf Augustus tot Oktober 1967. Al die Lunar Orbiters het teen die Maan gebots nadat sodanige instruksies aan die ruimtetuie gestuur is. Dit is gedoen om seker te maak dat hulle posisiebeheerbrandstof nie opraak en die ruimtetuie in die pad van die volgende ruimtetuie soos die Apollo-program beland nie. Die Maanwentelprogram is bestuur deur die Nasa Langley Navorsingsentrum teen 'n koste van ongeveer $200 miljoen.
Die ruimtetuie was gevolg deur van die Doppler-effek gebruik te maak wat die voordeel gehad het dat die graviatasievelde van die Maan gekarteer kon word. Maskons was ook ontdek weens die gebruik van die Doppler-effek, die meeste van hulle (nie almal nie) was in die middel van Maanseë. Die vluginligting van elk van die vyf ruimtetuie is as volg:
Beskikbaarstelling van data
Foto's vanaf die Lunar Orbiters is na die Aarde gestuur in analoogformaat nadat die foto's afgetas is in 'n reeks van dun lyne. Die data is op 'n magneetband en ook op 'n film geskryf. Die filmdata is gebruik om handgemaakte mosaïeke van Lunar Orbiter-rame te skep. Elke kamerablootstelling het twee foto's tot gevolg gehad: een medium-resolusieraam soos vasgelê deur die 80-mm brandpuntlens en 'n hoë-resolusie foto soos vasgelê deur die 619-mm brandpuntlens. As gevolg van hulle grootte was die hoë-resolusie foto's in drie sub-gedeeltes opgebreek. Groot formaat foto's (410 mm × 510 mm) is gedruk en deur Nasa se foto- en beeldbiblioteke regoor Amerika versprei, in wat bekend gestaan het as Regional Planetary Information Facilities. Die gevolglike uitstaande fotos was oor die algemeen van baie hoë ruimtelike resolusie en het 'n aansienlike gedeelte van die maanoppervlak bedek, maar hulle het gely aan 'n "venesiese blinde" strepe, ontbrekende of gedupliseerde data, en gereelde versadigingseffekte wat die gebruik daarvan belemmer het. Vir baie jare was hierdie fotos die basis van baie van maanwetenskaplike navorsing. Omdat hulle by lae tot matige sonhoeke verkry is, is die Lunar Orbiter fotografiese mosaïeke veral nuttig om die morfologie van maantopografiese kenmerke te bestudeer. <!--
Data availability
The Lunar Orbiter orbital photographs were transmitted to Earth as analog data after onboard scanning of the original film into a series of strips. The data were written to magnetic tape and also to film. The film data were used to create hand-made mosaics of Lunar Orbiter frames. Each LO exposure resulted in two photographs: medium-resolution frames recorded by the 80-mm focal-length lens and high-resolution frames recorded by the 610-mm focal length lens. Due to their large size, HR frames were divided into three sections, or sub-frames. Large-format prints (16 x) from the mosaics were created and several copies were distributed across the U.S. to NASA image and data libraries known as Regional Planetary Information Facilities. The resulting outstanding views were of generally very high spatial resolution and covered a substantial portion of the lunar surface, but they suffered from a "venetian blind" striping, missing or duplicated data, and frequent saturation effects that hampered their use. For many years these images have been the basis of much of lunar scientific research. Because they were obtained at low to moderate Sun angles, the Lunar Orbiter photographic mosaics are particularly useful for studying the morphology of lunar topographic features.
Several atlases and books featuring Lunar Orbiter photographs have been published. Perhaps the most definitive was that of Bowker and Hughes (1971); it contained 675 photographic plates with approximately global coverage of the Moon. In part because of high interest in the data and in part because that atlas is out of print, the task was undertaken at the Lunar and Planetary Institute to scan the large-format prints of Lunar Orbiter data. These were made available online as the Digital Lunar Orbiter Photographic Atlas of the Moon.
Die Lunar Orbiter-baanfoto's is as analoogdata na die Aarde oorgedra nadat die oorspronklike film in 'n reeks stroke aan boord geskandeer is. Die data is op magneetband geskryf en ook op film. Die filmdata is gebruik om handgemaakte mosaïeke van Lunar Orbiter-rame te skep. Elke LO-blootstelling het twee foto's tot gevolg gehad: medium-resolusie-rame wat deur die 80-mm-brandpunt-lens opgeneem is en hoë-resolusie-rame wat deur die 610-mm-brandpunt-lens opgeneem is. As gevolg van hul groot grootte is HR-rame in drie afdelings, of sub-rame, verdeel. Grootformaat-afdrukke ( 16 by 20 inches (410 mm × 510 mm) ) van die mosaïeke is geskep en verskeie kopieë is oor die VSA versprei na NASA-beeld- en databiblioteke bekend as Regional Planetary Information Facilities. Die gevolglike uitstaande uitsigte was van oor die algemeen baie hoë ruimtelike resolusie en het 'n aansienlike gedeelte van die maanoppervlak bedek, maar hulle het gely aan 'n "venesiese blinde" strepe, ontbrekende of gedupliseerde data, en gereelde versadigingseffekte wat die gebruik daarvan belemmer het. Vir baie jare was hierdie beelde die basis van baie van maanwetenskaplike navorsing. Omdat hulle by lae tot matige sonhoeke verkry is, is die Lunar Orbiter fotografiese mosaïeke veral nuttig om die morfologie van maantopografiese kenmerke te bestudeer.
-->
Proporsie (kuns)
Alhoewel daar groot variasies in die anatomiese verhoudings onder mense is, is daar baie standaardverwysings van proporsies wat universeel in kuns, meting, of medisyne gebruik word.
In meting, word liggaamlike proporsies word dikwels vergelyk met standaard afmetings wat aan liggaamsdele gekoppel kan word. 'n El, is ongeveer die lengte van ses handpalms en 'n span is ongeveer nege duim.
Net so, in kuns, is liggaamlike proporsies die studie van die verhouding van die menslike of dierlike liggaamsdele tot mekaar en as 'n geheel. Hierdie verhoudings word toegepas met die teken van 'n figuur, maar mag afwyk as gevolg van neutralisering, styl of idealisering om 'n spesifieke estetiese beeld oor te dra.
Basiese beginsels van menslike proporsies
Met die teken van 'n figuur is dit belangrik om die menslike figuur in proporsie te teken. Alhoewel daar verskille is, pas alle figure min of meer in 'n standaard reeks. In die verlede het kunstenaars figure op 'n geïdialiseerde wyse probeer uitbeeld, om nuwe standaarde te skep en dit het ook aansienlik verskil van periode tot periode. By moderne figuursketse, is die basiese maatstaf die kop, waarvan die afstand van die bokant van die kop tot by die ken gemeet word. Hierdie afmeting is redelik standaard en word al vir 'n wyle deur kunstenaars gebruik om die proporsies van die menslike figuur uit te beeld. In Antieke Egiptiese kuns, was die maatstaf die vuis. Van die grond tot bo by die haarlyn, moes die totale afmeting van die liggaam uit 18 vuiste bestaan. Dit was vir minstens 3000 jaar die gebruik, tot en met die koms van Alexander die Grote.
Been-tot-liggaam-verhouding
'n Pools studie het getoon dat langer bene as meer aantreklik beskou word. Die studie se resultate kan moontlik spruit uit die invloed van langbeen modelle op die loopplank.
Suzan Crowley
Suzan Crowley (gebore 10 September 1953) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Made of Honor (2008), How to Train Your Dragon (2010), en The Devil Inside (2012), en in die televisiereeks Life Without George (1987).
Rub'al-Khali
Die Rub' al-Khālī ( Arabies : الربع الخالي ar-Rubʿ al-Ḫālī ; vertaal as 'die leë kwartier') is een van die grootste woestyne op aarde en die grootste aaneenlopende sandgebied (erg) in die wêreld. Dit beslaan die grootste deel van die suidelike derde van die Arabiese Skiereiland en sluit gebiede van Saoedi-Arabië, Oman, die Verenigde Arabiese Emirate en Jemen in. Die woestyn beslaan sowat 650 000 km². Sy hoogte bo seespieël wissel van 800 m in die suidweste tot seevlak in die noordooste.
Babamonitor
Sommige monitors bied tweerigtingkommunikasie waarmee die versorger met die kind kan terugpraat. Ander modelle is toegerus met 'n kamera op die sender en 'n skerm op die ontvanger om die kind te sien. Hulle word dan 'n 'babycam' genoem.
Rub'al-Khali
Dit is - soortgelyk aan die Sahara wat deur die passaatwinde veroorsaak word - 'n tropiese woestyn.
Proporsie (kuns)
Been-tot-liggaam-verhouding
Nog 'n algemene meting van wat verband hou met been-tot-liggaam-verhouding is sit-hoogte verhouding (SHV). Die sit hoogte verhouding is die verhouding van die kop, plus die ruggraat lengte se totale hoogte wat hoogs gekorreleer word om been-tot-liggaam-verhouding te kry. SHV verskil van generasie tot genarsie. Daar is bevind dat individue wat stam uit Afrika, 'n gemiddelde langer beenmate het as byvoorbeeld die van Europese afkoms. gevind om te wees baie verskillende tussen individue van verskillende afkoms. 'n Studie in 2015 het aan die liggekom dat die verskille te wyte is aan genetiese verskille en dat die verskille tussen Europese en Afrika persone se SHV verskil met een groot standaard afwyking.
Babamonitor
Een van die belangrikste gebruike van die babamonitor is om ouers in staat te stel om te hoor wanneer 'n kind buite die luisterafstand wakker word.
Die eerste babamonitor was die 'Nurse Radio', wat in 1972 geskep is.
Tegnologiese vooruitgang en die alomteenwoordigheid van slimfone maak dit nou moontlik dat die babamonitor direk op 'n slimfoon gekoppel is en dus feitlik oneindige luisterafstand het. Hierdie tipe babamonitors word via Wi-Fi aan die huisnetwerk gekoppel en kan op afstand beheer word via 'n slimfoon-toepassing. Hulle is dikwels toegerus met 'n kamera en 'n mikrofoon wat die ouer toelaat om die kind tegelyk te sien en te hoor.
Omrede daar nog geen wetenskaplike studie gedoen is oor die moontlike gevaar van bestraling van die babamonitor nie, blyk uit 'n opname deur die Switserse federale kantoor vir openbare gesondheid (OFSP) dat die voorsorgbeginsel toegepas moet word deur ouers aan te beveel om die toestelle te kies wat die minste golwe uitstraal, en sommige babamonitors kan onderskeidelik 10 mw of 20 mw, of selfs 250 mw, uitstraal. Die FOPH en die president van die vereniging Santé Environnement France beveel daarom aan dat voorkeur gegee word aan toestelle met die VOX-opsie wat slegs uitstraal in die teenwoordigheid van geraas; die babamonitor moet dan minstens een meter van die baba se bed geplaas word en word slegs geaktiveer as die funksie daarvan nodig is.
Proporsie (kuns)
Gespierde mans en skraal vroue
'n 1999 studie het bevind dat die heldhaftige aksiefigure se spiermassa aansienlik gegroei het oor die jare heen. Hedendaagse figure is baie meer gespierd en dit reflekteer die ideaal van hoe mans moet lyk. Aan die vroulike kant word poppe al hoe skraler om die ideale skraal vrou van die samelewing te weerspieël.
In kuns
Die antieke Griekse beeldhouer, Polykleitos (c.450 - 420 v.C.), was bekend vir sy ideale proporsionele verhouding, Doryphoros, en hy het 'n invloedryke Canon geskryf waar die proporsies/verhoudings van sy beeld die uitvloeisel van sy teorie was.
Die Canon pas basiese Wiskundige konsepte toe van Griekse Meetkunde, soos verhouding, proporsie en symmetria (Grieks vir "harmonieuse verhoudings") waar 'n sisteem ontwerp word waar die mens beskryf kan word deur 'n reeks meetkundige prosesse.
Polykleitos maak gebruik van die distale falanks van die pinkie as die basiese module vir die bepaling van die proporsies van die menslike liggaam. Die afmeting van die pinkie word deur √2 verwerk om die ideale grootte van die ander litte te kry, soos die hand, voorarm en bo-arm.
Leonardo da Vinci het geglo dat die ideale menslike verhoudings bepaal word deur die harmonieuse verhoudings, wat hy geglo het die heelal, soos wat die ideale man sou pas netjies in 'n sirkel soos uitgebeeld in sy befaamde tekening van die Vitruviaanse man (c. 1492).
Leonardo se inligting wat opgeteken is oor relatiewe liggaam proporsies – vergelykings met die hand, voet, en ander funksie se lengtes na ander dele van die liggaam – is meer as die werklike metings. Hy het groot volumes kennis neergepen en was ook lief vir klein sketse. Na 1490 het hy lywige manuskripte, insluitend studies oor proporsies, agtergelaat. Hierdie is later versamel en na Engels vertaal deur Jean Paul Richter en gepubliseer in 1883.
Rub'al-Khali
Geografie
Dit beslaan 'n gebied van 680 000 vk km vanaf Najd in die noorde, waar die Nefud-woestyn aansluit, tot by Hadramaut in Jemen in die suide, en tot by die Verenigde Arabiese Emirate in die noordooste. In die suide word die Rub al-Chali klimaatsmatig beperk deur die gebiede wat onder die invloed van die moesson is, soos die Dhofar-streek (Oman).
Die woestyn bestaan ​​grootliks uit sandduine wat tot 300 meter hoog kan wees. Hulle strek oor 'n gebied van meer as 500 000 km². Baie van die droë riviere (wadi 's) wat op die Arabiese skiereiland ontstaan, sypel weg in die droë Rub al-Chali.
In die noorde van die woestyn is die groot Liwa-oase, vanwaar 'n doodloopstraat na die Moreeb-duin lei, wat na bewering die hoogste in die Rub al-Khali is. As gevolg van sy steil klimhoek van ongeveer 50 grade, word dit vir woestynspesifieke motorsport gebruik.
Rub' al-Khālī word gekenmerk deur die teenwoordigheid van duine tot 250 m hoog, afgewissel met gruis- en gipsvlaktes. Die sand het 'n oranje-geel kleur, as gevolg van die teenwoordigheid van veldspate.
Die streek het ' n woestynklimaat tipies van die Arabiese Woestyn, wat as 'n hiper-droë klimaat geklassifiseer word, met 'n gemiddelde jaarlikse reënval van minder as 30 mm. Die gemiddelde maksimum temperatuur is 47 °C en kan 51 °C bereik.
Die streek het ook soutvlaktes en dryfsandmoerasse in sommige gebiede, soos die Umm al Samim aan die oostelike punt van die woestyn.
Eksplorasie
Die eerste ekspedisie deur die Rub al-Khali het die Brit Bertram Thomas in 1930-1931 op 'n relatief maklike roete opgevolg. In 1932 is hy gevolg deur sy landgenoot St. John Philby en het die westelike deel van die woestyn oorgesteek op sy 3000 km-toer. Eers in 1946 kon die eksentrieke Britse ontdekkingsreisiger Wilfred Thesiger, dit heeltemal deurkruis.
Van 25 Februarie tot 9 Maart 2006 het die staatsorganisasie "Saudi Geological Survey" (SGS) 'n uitgebreide navorsingsreis in die woestyn gedoen.
Klimaat en plantegroei
Die reënval beloop 40 tot 100 mm per jaar, en daarom word die woestyn as hiperdroog geklassifiseer. Die temperature van dié tropiese woestyn kan tot 60 °C bereik. Ten spyte van aansienlike afkoeling, val nagtemperature selde onder 25°C, hoewel vriespunt soms gedurende die nag bereik word. Humiditeit is heeljaar laag en is dikwels net 20% in die somer. Ten spyte van die strawwe toestande verteenwoordig die sandwoestyn 'n ekosisteem van sy eie. Spinnekoppe, knaagdiere en sommige plantspesies, hoewel min, kan oral in die woestyn gevind word.
Cork
Cork (Iers: Corcaigh [ˈkoɾkɪɟ], afgelei van corcach "moeras") is die tweede grootste stedelike nedersetting in die Republiek Ierland na Dublin en die derde grootste op die eiland Ierland met 'n bevolking van 210 000 in die stads- en meer as 300 000 in die metropolitaanse gebied. Alhoewel die stad as administratiewe setel van die gelyknamige graafskap dien, val dit administratief nie onder dié graafskap nie, maar is selfregerend. Die Ierse regstelsel gee aan die stadsraad van Cork dieselfde status as aan 'n graafskapsraad.
Cork, wat in die sogenaamde Suidwesstreek (South-West Region) en die provinsie Munster geleë is, het langs die oewer van die River Lee ontstaan wat hier, naby die westelike stadsrand, in twee kanale vertak. Die middestad is op die riviereiland geleë wat deur die twee kanale gevorm word. Net oos van Cork se middestad, waar die twee kanale weer tot een rivierloop verenig, het hawehowe en dokke langs die oewers ontstaan wat tot Lough Mahon, 'n inham van die see, en Cork-hawe strek - een van die wêreld se grootste natuurlike seehawens.
Die stadsgebied is in Mei 2019 merkbaar uitgebrei met die insluiting van woonkwartiere rondom Cork-lughawe en die aangrensende nedersettings Douglas, Rochestown, Ballincollig, Blarney en Glanmire.
Oviraptor
'n Oviraptor is 'n uitgestorwe genus van theropoda-dinosourusse. Hulle het ongeveer 75 miljoen jaar gelede in die gebied van die huidige Mongolië geleef.
Dryfsand
Dryfsand is 'n jel van korrelmateriaal soos sand of klei en water. Dit is beide vloeibaar en solied. Die viskositeit kan skielik onder druk verander.
Nietemin geld Archimedes se wet; aangesien die digtheid van dryfsand groter is as dié van die menslike liggaam, sal mens in of op dryfsand dryf. As jy egter eers in dryfsand verval het, is dit baie moeilik om uit te kom. Dit help byvoorbeeld nie om jouself te probeer uittrek deur met jou voete te “stamp” nie. Dit lei net tot verdere insinking (sover dit deur Archimedes se wet bepaal word). Dit is egter raadsaam om, indien moontlik, plat op jou rug te lê sodat jou bors minder diep is, sodat die druk laer is op jou longe en asemhaling moontlik bly.
Dryfsand is in beginsel nie gevaarlik nie, maar iemand wat daarin vassit, raak kwesbaar vir ander gevare, byvoorbeeld hongersnood, oormatige blootstelling aan die son, hipotermie of verdrinking op 'n strand weens die stygende gety.
Lampranthus conspicuus
Lampranthus conspicuus is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Eurypon major
Die spons behoort tot die genus Eurypon en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1960 deur Sarà & Siribelli.
Lampranthus coralliflorus
Lampranthus coralliflorus is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
Mikroörganisme
’n Mikroörganisme (van die Griekse mikros, "klein", en organismós, "organisme") is ’n mikroskopiese organisme wat eensellig of meersellig kan wees. Die studie van mikroörganismes word mikrobiologie genoem. Die veld het ontstaan nadat die Nederlandse wetenskaplike Antonie van Leeuwenhoek mikroörganismes in 1675 onder ’n mikroskoop ontdek het wat hy self ontwerp het.
Mikroörganismes is baie uiteenlopend en sluit in al die bakterieë en archaea en die meeste van die protosoë. Hulle sluit ook sommige lede van die fungusse, alge en diere soos wieldiertjies in. Baie makrodiere en -plante het jong stadiums wat ook mikroörganismes is. Sommige mikrobioloë sluit ook virusse in, maar ander beskou hulle as nie-lewend. Die meeste mikroörganismes is mikroskopies, maar daar is bakterieë soos Thiomargarita namibiensis en sommige protosoë soos Stentor wat met die oog gesien kan word.
Mikroörganismes kom in alle biosfere voor, insluitende in die grond, in warmwaterbronne, op die seebodem en in rotse onder die Aarde se kors. Hulle is uiters belangrik vir die herwinning van voedingstowwe in ekosisteme omdat hulle stowwe ontbind. Aangesien sommige mikroörganismes stikstof kan fikseer, is hulle ’n belangrike deel van die stikstofsiklus, en onlangse studies het getoon mikroörganismes in die lug kan ’n rol speel in neerslag en die weer.
Aanwendings
Mikro-organismes is noodsaaklik vir die mens en die omgewing, aangesien hulle deel te neem in die koolstofsiklus | koolstof en stikstof siklusse, asook die vervulling van ander belangrike rolle in feitlik alle ekosisteme, soos herwinning dooie oorblyfsels ander organismes en afvalprodukte deur ontbinding. Mikro-organismes het ook 'n belangrike plek in die meeste hoër-orde meersellige organismes as simbionte. Baie blameer die mislukking van Biosfeer 2 op 'n onbehoorlike balans van mikro-organismes.
Gisting
Mikro-organismes word gebruik in brou, wynmaak, bak en ander deur voedsel prosesse. Hulle word ook gebruik om die fermentasieproses in die produksie van gekweek suiwelprodukte soos jogurt en kaas te beheer. Die kulture bied ook geur en aroma, en inhibeer ongewenste organismes.
Nemesia macroceras
Nemesia macroceras is 'n plant wat deel is van die Scrophulariaceae familie.
OB-assosiasie
’n OB-assosiasie is ’n soort sterassosiasie, wat ’n baie los sterreswerm is waarvan die sterre ’n gemene oorsprong het maar van mekaar verwyder geraak het; hulle beweeg egter steeds saam deur die ruimte. Assosiasies word gewoonlik geïdentifiseer deur hul gesamantlike beweging en chemiese samestelling.
Jong sterassosiasies bevat 10 tot 100 swaar sterre van Klas O en Klas B, en is bekend as "OB-assosiasies". Sulke assosiasies bevat ook honderde of duisende sterre van gemiddelde massa. Lede van ’n sterassosiasie vorm vermoedelik in ’n klein streek van ’n reuse- molekulêre wolk. Sodra die omringende stof en gas weggeblaas is, begin die oorblywende sterre uiteendryf. Daar word vermoed die meeste sterre in die Melkweg het in OB-assosiasies gevorm.
O-sterre bestaan nie lank nie en sal binne sowat ’n miljoen jaar as ’n supernova ontplof. OB-assosiasies is dus gewoonlik nie ouer as ’n paar miljoen jaar nie, in teenstelling met die Son wat al sowat 4,5 miljard jaar oud is.
Die naaste OB-assosiasie aan die Aarde is die Scorpius-Centaurus-assosiasie, sowat 400 ligjare weg. OB-assosiasies is ook al ontdek in die Groot Magellaanse Wolk en die Andromeda-sterrestelsel. Hulle kan baie seldsaam wees en is gemiddeld sowat 1 500 ligjare in deursnee.
Basterkreupelhout
Die basterkreupelhout (Leucospermum patersonii) is 'n blomdraende boom wat tot die genus Leucospermum behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap, waar dit van Kleinmond tot by Agulhas voorkom. Die struik word 4 m hoog en dra blomme van Augustus tot Desember. Dis 'n tipiese kalksteenfynbosspesie wat kommersieel geoes word.
In Engels staan dit as die Silver-edge pincushion en in Afrikaans ook as die valskreupelhout bekend. Die plant se FSA-nommer is 85.
Nemesia maxii
Nemesia maxii is 'n plant wat deel is van die Scrophulariaceae familie.
Genetiese boukunde
Genetiese boukunde ("genetic engineering") is die tegnologie met behulp waarvan die genetiese inligting met die oog op die sintese van spesifieke proteïene doelgerig uitgeruil kan word tussen verskillende soorte selle van plante-, diere- en bakteriese oorsprong. Die beginsel van die tegnologie, wat soms ook genetiese manipulasie genoem word, berus op die vermoë om:
- die geen wat die inligting bevat vir die sintese van 'n spesifieke proteïen, te isoleer;
- die geen te rekombineer met die genetiese materiaal van 'n bepaalde draer, wat dit op sy beurt na 'n sel kan oordra;
- die nodige modifikasies aan te bring, wat die ontvangersel in staat sal stel om die nuwe genetiese inligting te gebruik vir die sin lese van die proteïen.
In die ontwikkeling van die tegnologie het die ontdekking van bepaalde ensieme, soos byvoorbeeld die restriksie-endonukleases en die omgekeerde transkriptase, ŉ deurslaggewende rol gespeel. Die toepassing van hierdie tegnologie het reeds wêreldwye reaksie en belangstelling uitgelok.
Inleiding
Die term genetiese boukunde word gebruik vir 'n reeks tegnieke wat in Engels ingesluit is onder die begrip "genetic engineering". Die term suggereer dat die tegnieke spesifiek die aanbring van beplande genetiese veranderinge ten doel het. Die genetiese materiaal van 'n sel bestaan uit deoksiribonukleïensuur (DNS), en genetiese boukunde of manipulasie is niks anders nie as die gekontroleerde modifikasie van die DNS van 'n sel op so 'n manier dat ŉ identiese nageslag van hierdie gemodifiseerde selle tot stand kom.
Dit is duidelik dat eenvoudige eensellige organismes soos bakterieë die maklikste in sulke tegnieke gebruik kan word. Dit kan egter ook toegepas word op selle van hoër organismes. Veral plantselle het die unieke voordeel dat 'n volledig gedifferensieerde plant uit 'n enkele sel gekweek kan word. Dit beteken dus dat as 'n enkele plantsel se DNS verander word, die verandering in die plant as 'n geheel gereflekteer word. Verreweg die meeste genetiese manipulasie is egter tot dusver gedoen met bakterieë, en in die besonder met Escherichia coli (E. coli), 'n bakterie wat seker as die mees volledig bestudeerde organisme ter wêreld gereken moet word.
Die veranderings aan die DNS is tot dusver in byna alle gevalle beperk tot die toevoeging van ŉ vreemde geen of gene tot die bestaande genetiese materiaal van die sel. Verder word dikwels nog modifikasies aangebring om sulke nuwe gene te aktiveer, ten einde die bakterie in staat te stel om groot hoeveelhede van die nuwe geenproduk Cn proteïen) te produseer. Dit is 'n belangrike toepassingsgebied van die nuwe tegnologie. Bakterieë kan gebruik word as "fabrieke" om proteïene te maak wat normaalweg slegs deur 'n heeltemal ander sel, byvoorbeeld 'n diersel, gesintetiseer is. Omdat bakterieë teen lae koste in baie groot getalle gekweek kan word, kan ook die proteïen in groot hoeveelhede geproduseer word. Die tegnologie, wat dikwels ook geenklonering of DNS-rekombinasie genoem word, behels minstens 3 onderskeibare afdelings, naamlik die isolasie van die geen wat gekloneer moet word, die klonering self en die modifikasies wat nodig is om die geen tot uitdrukking te bring.
Geenisolasie
In genetiese manipulasie is die doel gewoonlik om slegs die geen wat die inligting vir die sintese van 'n bepaalde proteïen bevat, in 'n ander sel, byvoorbeeld ŉ geskikte bakteriese sel, oor te plaas. 'n Geen bestaan uit 'n sekere lengte DNS. Indien die betrokke stuk DNS geïsoleer kan word, is die probleem opgelos. Ongelukkig is dit nie altyd so maklik nie, veral nie in die geval van die gene van selle van hoër organismes nie. Hier moet dan dikwels van boodskapper-RNS (b-RNS) gebruik gemaak word.
Klonering
Wanneer 'n geen geïsoleer en in 'n ander sel ingebou word op so 'n wyse dat 'n nageslag van identiese gene ontstaan, word dit klonering genoem. Om oordrag na 'n ander sel te verkry, word gewoonlik van 'n draer of vektor gebruik gemaak. In die geval van bakterieë kan 'n virus as vektor dien, maar die gebruik van plasmiede is algemener.
Plasmiede is klein, sirkelvormige stukkies DNS wat in 'n bakterie voorkom. Hulle bevat gewoonlik slegs enkele gene en is nie deel van die bakteriese chromosoom self nie, maar vermenigvuldig saam met die bakteriese sel. Die plasmiede kan geïsoleer en met behulp van een van 'n hele reeks baie belangrike ensieme, die restriksie-endonukleases, op so 'n manier gesny word dat die moontlik is om 'n nuwe stuk DNS in die gaping in te bou. Hierdie ensieme kloof die DNS altyd op 'n spesifieke plek in die molekule, wat bepaal word deur die nukleotiedvolgorde van die DNS.
In sekere gevalle kloof hulle die DNS sodanig dat daar klein stukkies enkeldraad-DNS aan die eindpunte van DNS-ketting oorbly wat kan dien as vashegpunte vir nuwe DNS. Dikwels word die nuwe DNS-geen op 'n soortgelyke wyse gemodifiseer om maklik in te pas. As die nuwe DNS ingelas is, word die plasmied weer sirkelvormig en kan dit weer die bakterie binnedring en saam met die normale sel vermenigvuldig.
Geenekspressie
Die blote inlas van 'n stuk DNS in 'n plasmied van ŉ bakterie is egter geen waarborg dat die bakterie die ooreenstemmende proteïen gaan maak nie. Die nuwe inligting moet op so 'n manier gelees word dat dit onderskeibaar is van die sel se eie gene. Hiervoor is dit nodig om reguleringsfaktore voor en in die nuwe geen in te bou om te verseker dat die inligting gelees kan word. In bakteriese selle is baie van hierdie faktore goed bekend, maar in selle van hoër organismes skep dit nog baie tegniese probleme. Indien daar egter aan die nodige vereistes voldoen is, sal die bakterie die nuwe proteïen begin sintetiseer en alle nageslagselle sal presies dieselfde doen.
Toepassing
Die tegniek het potensieel 'n baie wye toepassingsgebied. Op mediese gebied is die gene wat vir die vervaardiging van insulien en die menslike groeihormoon verantwoordelik is, reeds gekloneer, en hierdie twee hormone kan op groot skaal vir mediese gebruik vervaardig word in bakterieë. Die klonering van die interferon-geen maak ŉ grootskaalse ondersoek na die terapeutiese gebruik van die verbinding met sy belangrike anti-viruswerking ook vir die eerste keer 'n realistiese moontlikheid.
Die moontlike anti-kankereffek van interferon kan nou ook bestudeer word. Op die gebied van entstowwe bied die tegniek ook baie moontlikhede. In plaas daarvan dat hoogs gevaarlike virusse vir entstowwe gekweek moet word, kan die geen of gene van virusproteïene gekloneer word en die gesintetiseerde virusproteïen kan as veilige entstof gebruik word. Die tegniek is byvoorbeeld reeds gebruik om 'n entstof te probeer maak teen die bek-en-klou-seervirus, een van die gevaarlikste dierevirusse, wat groot ekonomiese implikasies vir die landbou inhou. Ook vir die maak van ŉ veilige entstof teen hondsdolheid hou dit groot moontlikheid in. Op die gebied van die landbou is die moontlikhede wat die genetiese boukunde bied, potensieel van die allergrootste belang.
Dit skep die moontlikheid dat plantselle gemodifiseer kan word en dat volledige nuwe plante met gewysigde eienskappe uit die gemodifiseerde selle gekweek kan word. Enkele voorbeelde van eienskappe wat miskien so ingebou kan word, is droogtebestandheid, die vermoë om stikstof te bind, verbeterde groeiwyse en vrugopbrengste. Baie van hierdie eienskappe word egter deur meer as een geen bepaal en baie navorsing sal nog gedoen moet word om die moontlikhede werklikheid te maak.
Willa Pearl Curtis
Willa Pearl Curtis (21 Maart 1896 – 19 Desember 1970) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Wages of Sin (1938), Second Chorus (1940), Mom and Dad (1945), en Native Son (1951).
Rafael Kubelík
Rafael Jeroným Kubelík (29 Junie 1914 – 11 Augustus 1996) was 'n Tsjeggies-gebore dirigent en komponis.
Hy was die seun van die bekende violis Jan Kubelík. Hy is in Praag opgelei, en het op die ouderdom van negentien sy debuut saam met die Tsjeggiese Filharmoniese Orkes gemaak. Nadat hy onder die regering van die NSDAP 'n loopbaan kon uitbou, het hy egter geweier om te werk onder wat hy beskou het as 'n tweede tirannie na die Tsjeggiese kommunistiese staatsgreep (coup d'état) van 1948. Hy het gevolglik toevlug in Brittanje gesoek. Hy het in 1967 'n Switserse burger geword.
Kubelík was musikale direkteur van onderskeidelik die Chicago Simfonieorkes (1950–53), Koninklike Opera, Covent Garden (1955–58), en die Beiere Radio-simfonieorkes (1961–79). Hy was ook 'n gereelde gasdirigent van die leidende orkeste in Europa and Amerika.
Kubelík het as komponis in 'n neo-romantiese idioom geskryf. Sy werke sluit vyf operas, drie simfonieë, kamermusiek. koorwerke en liedere in.
Geselekteerde opnames
Kubelík het 'n groot aantal werke opgeneem, en sommige was meer as een keer opgeneem. Daar is twee volledige opnames van sy opnames van drie groot simfoniese siklusse - die van Brahms, Schumann, en Beethoven. Toe Kubelík sy eerste volledige Beethoven simfoniese siklus vir Deutsche Grammophon opgeneem het, het hy gebruik gemaak van nege verskillende orkeste, te wete een vir elke simfonie. Sy volledige siklus van Mahler se simfonieë (opgeneem van 1967 tot 1971 met die Beierse Radio-simfonieorkes) word hoog aangeskryf. Daniel Barenboim het van sy opnames van Gustav Mahler opgemerk, "Ek het dikwels gedink dat iets kortgekom het in my Mahler, totdat ek na Kubelík geluister het. Daar is meer, en 'n veelheid, in die stukke te ontdek as 'n blote veralgemeende vorm van ekstroverte opwinding. Dit is wat Kubelík gewys het." Kubelík het ook bewonderenswaardige opnames van die operas deur Verdi (sy Rigoletto was by La Scala opgeneem, met Dietrich Fischer-Dieskau in die hoofrol), Mozart, Janáček, Dvořák en andere, insluitende Wagner, wie se musiek hy gedurende die oorlog vermy het, maar wat hy in latere jare gedirigeer het, gemaak. Sy opnames van die Die Meistersinger en Parsifal was deur baie kritici as die top keuses gelys, insluitende BBC Radio 3 se Building a Library programme.
Kubelík se volledige platelys is omvangryk, met musiek wat strek van Malcolm Arnold tot Jan Dismas Zelenka, met opnames wat in beide die ateljee en tydens konserte opgeneem is. Bykomend tot die volledige siklusse van Beethoven, Brahms, Dvořák, en Mahler, het Kubelík ook opnames van orkestrale - en operawerke deur Bach, Mozart, Haydn, Tsjaikofski, Berlioz, Wagner, Verdi en vele ander gemaak, insluitende moderne komponiste.
Deutsche Grammophon het in Mei 2018 'n 66-CD boksstel van sy volledige opnames vir die plaatetiket vrygestel.
Gereformeerde kerk Lichtenburg
duimnael|regs|160px|Ds. [[Petrus Postma, die leraar van 1904 tot 1906.]]
duimnael|regs|160px|Ds. [[Douw Venter, die leraar van 1918 tot 1920.]]
duimnael|regs|160px|Ds. Johannes Christiaan van der Walt, die leraar van 1926 tot 1945.
duimnael|regs|160px|Ds. F.W. Buytendach, die leraar van 1955 tot 1989, toe hy sy [[emeritaat aanvaar.]]
Die Gereformeerde kerk Lichtenburg is die tweede oudste van die 22 gemeentes in die GKSA se Klassis Molopo. Toe hier einde 2015 270 belydende en 75 dooplidmate was, was dit die derde grootste van die gemeentes in dié Klassis, naas Rustenburg-Wes en Rustenburg. Einde 2001 was die syfers onderskeidelik 357 en 124, die grootste gemeente in die destydse Klassis Vryburg. Buiten die hoofdorp, Lichtenburg, sluit die gemeentegrense ook Coligny en Kieserville in.
Maria Orska
Maria Orska (16 Maart 1893 – 16 Mei 1930) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Dämon und Mensch (1915), Die Sektwette (1916), Der Streik der Diebe (1921), en ''Fridericus Rex - 3. Teil: Sanssouci'' (1923).
Gereformeerde kerk Lichtenburg
Die Gereformeerde kerk Lichtenburg is op 1 Junie 1893 gestig. Die huidige kerkgebou, geleë by Nelson Madelarylaan 122, is ontwerp deur die Gereformeerde argitek Pieter Dykstra. Die kerkraad het indertyd besluit dat die bedrag van £8 000 nie te bowe gegaan moes word nie. Die klok se koste van £100 het die kinders van die gemeente ingesamel. Boutenders is ingewag en eindelik toegeslaan op die bouaannemers Altmann en Eloff vir £9 257. Ook hier, soos op soveel ander plekke waar Gereformeerdes destyds ’n kerk gebou het, het prof. W.J. Snyman die hoeksteen gelê en wel op 24 Mei 1947.
Onder ds. F.W. en mev. Elsie (gebore 2 Oktober 1925) Beytendach se leiding is die kerk, konsistorie en moederskamer vergroot. Ook is die perseel om die kerkgebou verfraai en ’n saal van £7 700 opgerig. Laasgenoemde kon die gemeente kontant betaal in ’n tyd toe die belydende lidmate sowat 320 getel het. Die vrouelidmate van die gemeente het die hele koopsom van die orrel, £3 400, ingesamel.
Florence Roberts
Florence Roberts (16 Maart 1861 – 6 Junie 1940) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Make Me a Star (1932), Babes in Toyland (1934), Hot Water (1937), en Off to the Races (1937).
Archaea
Archaea is ’n domein van eensellige mikroörganismes. Dié mikrobes is prokariote, wat beteken hulle het geen selkern of enige ander organelle in hul selle wat deur ’n membraan omsluit word nie.
Archaea is aanvanklik as bakterieë geklassifiseer en het die naam Archaebacteria (in die koninkryk Monera) gekry, maar dié klassifikasie is verouderd. Hul selle het unieke eienskappe wat hulle skei van die ander twee domeins van lewe: Bacteria en Eukaryota. Archaea word verder verdeel in vier filums.
Archaea is eers beskou as ekstremofiele wat in uiters ongunstige toestande soos warmwaterbronne en soutmere voorkom, maar hulle is sedertdien ontdek in ’n groot verskeidenheid habitats, onder meer in die menslike kolon en naeltjie.
Kentrosourus
Die kentrosourus is 'n uitgestorwe dinosourus en is familie van die stegosourus.
Saam met mense?
'n Ierse skrywer het in 900 n.C. aangeteken van 'n ontmoeting wat hy gehad het met 'n groot dier met "yster" op sy stert wat agtertoe wys. Sy kop was amper in die vorm van 'n perd se kop. Dit het dik bene met 'n sterk kloue gehad. Hierdie besonderhede stem ooreen met kenmerke van dinosourusse soos die kentrosourus en stegosourus. Beide het skerpgepunte stekels op hul sterte gehad, dik bene, sterk kloue en lang skedels.
Termodinamiese stelsel
'n Termodinamiese stelsel is 'n toestel of kombinasie van toestelle wat materie bevat en wat bestudeer word.
Die woord toestel kan hier baie ruim geïnterpreteer word. Die koelkas, die reageerbuis, die menslike liggaam, die aarde of die melkweg of selfs die heelal kan almal 'toestelle' wees. Die res van die heelal, buite die stelsel wat ons bestudeer word die omgewing genoem.
Daar is verskeie soorte stelsels:
Die grense tussen stelsel kan beweegbaar of staties wees.
Die termodinamika beskryf prosesse, dat wil sê watter uitwisseling gebeur tussen stelsel en omgewing of wat gebeur in die stelsel indien daar 'n verandering plaasvind.
Nemesia melissifolia
Nemesia melissifolia is 'n plant wat deel is van die Scrophulariaceae familie.
Jon Favreau
Jon Favreau (gebore 19 Oktober 1966) is 'n Amerikaanse vervaardiger, akteur, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Swingers (1996), Daredevil (2003), Iron Man (2008), en Chef (2014).
Carina OB2
Carina OB2 is ’n reusagtige OB-assosiasie in die sterrebeeld Kiel. Dit bevat sowat 91 tot 157 sterre, waarvan baie warm blou sterre van Klas O en Klas B is.
Dit is wat 3 100 parsek van die Aarde af geleë en is sowat 4 miljoen jaar oud.
Maurice Merleau-Ponty
Maurice Merleau-Ponty (Rochefort-sur-Mer, 14 Maart 1908 - Parys, 3 Mei 1961) was 'n Franse fenomenologiese filosoof, sterk beïnvloed deur Karl Marx, Edmund Husserl en Martin Heidegger en word geassosieer met Jean-Paul Sartre ( wat later sal verklaar dat hy deur Merleau-Ponty ) en Simone de Beauvoir 'tot Marxisme' bekeer is'.
Die kern van Merleau-Ponty se filosofie is die idee dat persepsie 'n fundamentele rol speel in ons begrip van die wêreld en ons interaksie daarmee. As fenomenoloog staan hy uit omdat hy 'n uitgebreide debat met die wetenskappe en veral met die sielkunde gevoer het. Daarbenewens beklemtoon Merleau-Ponty die liggaam as die primêre middel om die wêreld te ken, in teenstelling met die klassieke filosofiese tradisie wat die bewussyn as vertrekpunt vir kennis geneem het. Hierdie klem op liggaamlikheid het Merleau-Ponty tot 'n mate gelei van fenomenologie na - wat hy genoem het - 'n "indirekte ontologie" of ook die ontologie van "die vlees van die wêreld" (la chair du monde). Dit kom veral na vore in sy postuum gepubliseerde werke, Le Visible et l'invisible (1964) en L’Œil et l’esprit (1960).
Nat Faxon
Nat Faxon (gebore 11 Oktober 1975) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Club Dread (2004), Bad Teacher (2011), The Descendants (2011), en The Way Way Back (2013).
Eurypon miniaceum
Eurypon miniaceum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.