cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chirurgie
Verloop van operasie
Daar moet toegesien word dat die pasiënt se blaas geledig word voordat hy na die operasiesaal gaan en die urien moet vir moontlike abnormaliteit getoets word. Vitale tekens soos polsslag, bloeddruk en temperatuur moet pre-operatief aangedui word sodat dit tydens en na die operasie as basislyn kan dien om afwykings makliker te identifiseer. Alle hematologiese verslae en röntgenondersoeke moet saam met die pasiënt na die operasiesaal gestuur word.
Net soos in die geval van die operasiesaalpersoneel word die pasiënt ook in teaterklere van katoen geklee. Die middag of aand voordat die operasie uitgevoer word, besoek die narkotiseur die pasiënt om finaal te bevestig dat sy algemene toestand geskik is vir die operasie en om, indien nodig, premedikasie voor te skryf. Hierdie premedikasie word toegedien sowat 'n uur voordat die pasiënt na die operasiesaal gaan. Die toediening van narkose begin in die narkosekamer.
Vir die toediening van narkose kan ŉ verskeidenheid middels en metodes aangewend word. Nadat hierdie induksiestadium afgehandel is, word die pasiënt na die operasiesaal gebring. Die posisie waarin die pasiënt lê, sal van die tipe operasie afhang. Die operasie-area word deur die chirurg self, deur een van sy assistente of deur die verpleegkundige wat geskrop is, met 'n sterk ontsmettingsmiddel skoongemaak. Die pasiënt word met steriele doeke bedek en slegs die area wat geopereer word, word blootgelê.
Nadat bevestiging van die narkotiseur verkry is, kan die operasie begin. Namate die chirurg se insnyding vorder, staan sy assistente hom by om bloeiende arteries en venes af te klem, waarna dit afgebind of toe-geskroei kan word. 'n Skêr word gebruik om deur dieperliggende onderhuidse lae en spiere te sny, Na die operasie word al die lae opeenvolgend geheg. Die vel word weer ontsmet en toegeplak, met gips bedek of verbind. Geen operasiewond word geheg en finaal bedek voordat die verpleegkundige die versekering kan gee dat die instrumente- en deppertelling korrek en gekontroleer is.
Die pasiënt word na die herstelkamer gebring, waar hy roetinesorg van gespesialiseerde verpleegkundiges ontvang totdat hy sy bewussyn herwin het. Die post-operatiewe sorg van die pasiënt word na sy terugkeer in die saal voortgesit. Waarneming van sy toestand en die funksionering van enige apparaat soos dreineringsbuise, intraveneuse oorgietings en monitors waaraan hy gekoppel kan wees, word streng gekontroleer. Noukeurige waarnemings duur voort totdat verseker is dat alle vitale tekens gestabiliseer en na normaal teruggekeer het.
Ander post-operatiewe versorging soos posisionering van die pasiënt en die toediening van post-operatiewe medikasies, byvoorbeeld pynstillende middels, geskied op voorskrif van die chirurg en die narkotiseur.
Mona Marshall
Mona Marshall (gebore 31 Augustus 1947) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse South Park (1997), Digimon: Digital Monsters (1999), en Blue Exorcist (2011).
Spätzle
Spätzle word gewoonlik net soos ander pastageregte uit 'n deeg van meel, eiers, sout en water gemaak. Af en toe word die water deur 'n groter aantal eiers vervang. In teenstelling met ander soorte pasta is die Spätzledeeg baie vogtig en pap. Dit kan dus nie uitgerol word soos ander soorte deeg nie, aangesien dit maklik sal skeur. Die deeg word vanuit 'n spesiale Spätzle-rasper as dun strepies regstreeks in kokende soutwater geplaas. Spätzle neem net enkele minute om klaar te kook en styg dan na bo waar hulle met 'n lepel afgeskep kan word. Om bereiding te vergemaklik, is spesiale metaalskawe en -perse beskikbaar.
Esdoringsuiker
Esdoringsuiker word uit die sap van die esdoringboom verkry. Die sap word gekook totdat al die water verdamp het en net suiwer suiker oorbly, wat gewoonlik in blokkies of as deurskynende kandie aangebied word. Die metode vereis groot vaardigheid, aangesien die suiker vinnig kan aanbrand.
1883
Die jaar 1883 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 83ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Akademia
Akademia is ’n Suid-Afrikaanse privaat verskaffer van hoëronderwys in Afrikaans. Dit vorm deel van die Solidariteit Beweging en is in 2011 gestig. Marthinus Visser dien as die besturende direkteur van Akademia en prof. Danie Goosen as akademiese hoof.
Weens druk op voormalige Afrikaanse tersiêre instellings om Engels in plek van Afrikaans as voertaal aan te neem het die Afrikaanse hoëronderwysaanbod gekrimp in Suid-Afrika en Akademia poog om hierdie gaping te vul. Akademia se voertaal is dienooreenkomstig Afrikaans. Akademia is geakkrediteer deur die Hoër Onderwyskwaliteitskomitee van die Raad op Hoëronderwys in Suid-Afrika. Studente aan Akademia het vanaf 2021 bedags begin klas draf op die Centurion-kampus, waar hulle op 'n tradisionele wyse onderrig word deur 'n dosent wat fisies in die klas teenwoordig is. Akademia bestaan tans uit vyf fakulteite wat verskeie grade, hoër sertifikate en nagraadse en gevorderde diplomas deur middel van die voltydse kontakmodel of nauurse afstandmodel aanbied.
Fakulteit Ekonomiese en Bestuurswetenskappe
Die Fakulteit Ekonomiese en Bestuurswetenskappe bied tans tien kwalifikasies aan en twee bykomende kwalifikasies, 'n honneursgraad in Ondernemingsbestuur en 'n meestersgraad in Besigheidsadministrasie, is in die pyplyn. Dr. Rachel Maritz is die dekaan van die Fakulteit Ekonomiese en Bestuurswetenskappe.
Die volgende kwalifikasies word tans deur die fakulteit aangebeid:
Nauurse afstandsmodel
Benewens bogenoemde kwalifikasies wat via die nauurse afstandsmodel aangebied word, sal Akademia vanaf Maart 2023 sy eerste honneurskwalifikasie, BComHons (Ondernemingsbestuur), aanbied.
Fakulteit Geesteswetenskappe
Die Fakulteit Geesteswetenskappe bied tans twee kwalifikasies aan en twee ander kwalifikasies, BA (Tale) en BA (Kultuurwetenskappe), sal in die toekoms by die aanbod gevoeg word. Prof. Pieter Duvenage is die dekaan van die Fakulteit Geesteswetenskappe.
Fakulteit Natuurwetenskappe
Die Fakulteit Natuurwetenskappe het hul eerste kwalifikasie, BSc (Wiskundige Wetenskappe), in 2021 bekendgestel en beplan om drie nuwe kwalifikasies in die toekoms aan te bied saam met die bestaande kwalifikasies naamlik: BSc (Fisiese Wetenskappe), BSc (Biologiese Wetenskappe) en BAgric (Landbou). Prof. Hannes Rautenbach is die dekaan van die Fakulteit Natuurwetenskappe.
Die volgende kwalifikasie word tans deur die fakulteit aangebied:
Fakulteit Regsgeleerdheid
Die Fakulteit Regsgeleerdheid bied tans een kwalifikasie aan, Baccalaureus Legum (LLB), en daar word beplan om BA (Regte) by die aanbod te voeg. Prof. Hermie Coetzee dien tans as die dekaan van die Fakulteit Regsgeleerdheid.
Die volgende kwalifikasie word tans deur die fakulteit aangebied:
Fakulteit Opvoedkunde
Die Fakulteit Opvoedkunde bied tans drie kwalifikasies aan, naamlik die Nagraadse Onderwyssertifikaat (NGOS) - Senior Fase- en VOO-onderwys, en BEd-kwalifikasies vir Grondslag- en Intermediêre Fase. Prof. Gawie du Toit is die dekaan van die Fakulteit Opvoedkunde.
Die volgende kwalifikasie word tans deur die fakulteit aangebied:
Nauurse afstandmodel
Voltydse kontakmodel
Toekomstige Fakulteite
Daar word beplan dat die Fakulteit Gesondheidswetenskappe BNur (Verpleegkunde) sal aanbied sodra die nodige akkreditasie verkry is. Verder word daar beplan dat die Fakulteit Ingenieurswese teen 2026 drie kwalifikasies, BIng (Bedryfsingenieurswese), BIng (Energie-ingenieurswese) en BIng (Megatroniese Ingenierswese), sal aanbied.
Studiesentrums
Akademia se studiesentrums verskil effens van die tradisionele universiteitskampus deurdat dit hoofsaaklik van tegnologie en afstandleer gebruik maak. Studente het by hierdie studiesentrums toegang tot gratis internet om van die aanlyngeriewe soos "Die Spens" (Akademia se aanlynstelsel) gebruik te maak. Verder kan die studente ook konferensies en klasse digitaal bywoon by hierdie sentrums.
Akademia het tans 'n landswye netwerk van studiesentrums.
Centurion-kampus
Akademia het op 15 Maart 2021 'n tussentydse kampus in Centurion in gebruik geneem waar voltydse studente klasse bywoon. Die Centurion-kampus beskik oor 'n kafeteria, kliëntedienssentrum, biblioteek en behuising vir voltydse studente.
Buitelandse studente
Vanaf 2021 kan Afrikaanssprekendes in die buiteland ook aan Akademia studeer.
Akademia et al.
Akademia et al., gesetel onder die Akademia-vaandel, is in 2022 gevestig om praktykgerigte kortkursusse met ŉ akademiese onderbou aan individue en/of ondernemings te bied. Dié kortkursusse word aangebied deur uitgesoekte akademici en kundiges en word verpak om te fokus op die behoeftes van die werksplek asook akademiese verdieping.
Akademia et al. is daargestel om kortkursusse vir sertifikaatdoeleindes aan te bied bo en behalwe die Raad op Hoër Onderwys (RHO)-geakkrediteerde kwalifikasies wat tans deur Akademia aangebied word. Die opleidingsplatform bied die geleentheid aan individue om hulleself te ontwikkel, kennis te verdiep en hulleself beter toe te rus vir die werksplek (ongeag of hulle ŉ formele RHO-geakkrediteerde kwalifikasie vooraf voltooi het).
Rome
Rome (Latyn en Italiaans: Roma, [ˈroːma], ) is die hoofstad van Italië en die Italiaanse streek Latium (Italiaans: Lazio). Rome is in westelike Sentraal-Italië aan die Tiberrivier en naby die Tirreense See geleë. Met 'n oppervlakte van 1 285 km² en 'n bevolking van sowat drie miljoen binne die stadsgrense en vier miljoen in die agglomerasie is Rome die grootste stedelike nedersetting in Italië. Die enklawe van die Vatikaanstad is in die noordweste van die stadsgebied geleë.
Rome se huidige stadsbeeld is oor 'n tydperk van sowat 3 000 jaar gevorm, met antieke Romeinse ruïnes soos die Colosseum en Forum Romanum, asook enkele geboue wat bewaar gebly het soos die Panteon, as stomme getuies van die stad se goue tydperk as caput mundi, die hoofstad van die wêreld, en administratiewe sentrum van die magtigste ryk wat ooit in Europa ontstaan het. 'n Ryk argitektoniese erfenis is aan Rome se latere funksie as setel van die Rooms-Katolieke Kerk te danke. Antieke en sakrale boukuns word aangevul deur 'n groot verskeidenheid wêreldlike geboue uit latere styltydperke soos Renaissance en barok, waaronder kunsvolle piazza's (openbare pleine) en fonteine. Die historiese sentrum (centro storico) is in 1980 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys.
Die Romeinse digter Albius Tibullius (55 v.C. − 18/19 v.C.) het in die 1ste eeu v.C. vir die eerste keer na Rome as die "Ewige stad" verwys. Hierdie beskrywing word vanweë die stad se lang geskiedenis en sy belangrikheid as hoofstad van 'n wêreldryk en latere middelpunt van die Christendom steeds as by- en erenaam vir Rome gebruik.
Rome het in sy lang geskiedenis as hoostad van die Romeinse Koninkryk, die Romeinse Republiek en die Romeinse Keiserryk gedien. Sedert die 1ste eeu n.C. was die stad die setel van die pous en tussen die 8ste en 10de eeu die administratiewe sentrum van die Pouslike State. In 1871 het dit die hoofstad van die nuut verenigde Italiaanse eenheidstaat en in 1936 die administratiewe setel van Benito Mussolini se kortstondige Italiaanse Ryk geword. Rome het sodoende steeds die funksie van 'n godsdienstige en politieke spilpunt vervul. Dit huisves vandag die groot gesentraliseerde Italiaanse staatsadministrasie – en 'n rekordgetal ambassades danksy die Vatikaanstad se status as selfstandige politieke entiteit.
Vir die grootste deel van sy geskiedenis het Rome sy groot bevolking aan sy status as politieke hoofstad te danke gehad. Met 'n bevolking, wat deur historici en argeoloë vanaf die einde van die Romeinse Republiek tot in die Hoë Keisertyd, op meer as 'n miljoen beraam word (enkele historici en argeoloë het 'n bevolkingsgetal van 1,6 miljoen bereken), was dit een van die grootste voorindustriële stedelike nedersettings op aarde – 'n status wat ondenkbaar sou gewees het sonder die oorvloed graan- en ander landbouinvoere asook die rykdomme wat die stad uit ander ryksdele binnegestroom het. As mens in gedagte hou dat die antieke Romeinse stadsgebied net 'n gedeelte van die oppervlakte van Parys binne sy historiese stadsgrense beslaan het en sowat die helfte daarvan deur openbare geboue en ander nie-bewoonde strukture of ruimtes ingeneem is, was antieke Rome 'n stad met 'n buitengewoon hoë bevolkingsdigtheid.
Nogtans het Rome geen spookstad geword soos ander antieke Romeinse nedersettings nie. Danksy die primaat van die biskop het Rome as setel van die Rooms-Katolieke Kerk gedurende die Middeleeue 'n nuwe geestelike en politieke status bereik. So was dit 'n belangrike bestemming vir pelgrims. Vanaf die Renaissance-tydperk het die Kerk met 'n ambisieuse bouprogram begin wat sy hoogtepunt in die tyd van die Teenreformasie bereik het. Die Katolieke Kerk, wat aanspraak daarop gemaak het om die alleen-saligmakende instelling te wees, het moeite gedoen om dié status met argitektoniese glans en glorie te bevestig.
Rome word tans weer onder die wêreld se globale stede gereken en is danksy sy kunsskatte die mees besoekte stad in Italië asook die derde gewildste stedelike toeristebestemming in die Europese Unie. Naas die Italiaanse regering en parlement, die regerings van die administratiewe streek Lazio en die Metropolitane Stad Roma Capitale asook 'n groot verskeidenheid nasionale instellings, het 'n aantal spesiale agentskappe van die Verenigde Nasies hul setel in Rome, soos die FAO (Voedsel- en Landbou-organisasie), die WFP (Wêreldvoedselprogram) en die IFAD (Internasionale Fonds vir Landbou-ontwikkeling).
Belangrike internasionale ondernemings het hulle hoofkwartiere in die Italiaanse hoofstad, waaronder Eni, Enel, TIM en Leonardo S.p.A. asook banke soos Unicredit en BNL. Rome se mode-, ontwerp- en rolprentbedrywe is internasionale rolspelers van formaat. In Rome se Cinecittà-filmateljees is 'n verskeidenheid rolprente vervaardig wat met Oscars bekroon is.
Geografie
Rome is in die Sentraal-Italiaanse administratiewe streek Lazio (Latium) geleë waar dit provinsiale status het as Metropolitaanse stad. Volgens sy oppervlakte en bevolking is Rome by verre die grootste stad in die land. Die uitbreiding van die stadsgebied na die onmiddellike omgewing, die Campagna Romana of kort Campagna, het uitgestrekte voorstedelike sones laat ontstaan sodat die historiese middestad nog slegs sowat vier persent van die totale oppervlakte beslaan – alhoewel Rome gedurende 90 persent van sy geskiedenis slegs uit hierdie historiese kernstad bestaan het. Rome se geskiedenis en ekonomie is deur drie waterliggame bepaal – die Tiberrivier, wat in suidelike rigting met kronkels deur die stadsgebied vloei; die Aniene-rivier, wat in die noordelike stadsdeel Parioli in die Tiber uitmond; en die Tirreense See. Terwyl Ostia in die antieke tydperk as Rome se in- en uitvoerhawe gedien het, is die middestad net sowat 20 km van die kus af geleë. Die golwende heuwels in Rome se onmiddellike omgewing bereik hoogtes van iets meer as 100 meter, terwyl die stadsgebied 'n gemiddelde hoogte van 37 m bo seevlak het. Rome en sy omgewing word deur hoër bergreekse omsluit wat iets verder af geleë is – die Abruzze in die ooste, die Sabynse Berge in die noordooste en die Albaanse Heuwels (soms ook Albaanse Berge genoem) in die suidooste.
Die Metropolitaanse stad Rome grens in die noorde aan die provinsies Viterbo en Rieti, in die ooste aan L’Aquila (in die administratiewe streek Abruzze) en in die suide aan die provinsies Frosinone en Latina.
Agro Romano
Die term Agro Romano (Latyn: Ager Romanus) het in die loop van tyd verskillende betekenisse gekry en meestal verwys na die onmiddellike omgewing van Rome, veral die Tiber-riviervlakte. Deesdae noem inheemses die buitewyke van Rome, wat dikwels nog 'n sterk landelike karakter het, Agro Romano. Ook die aangrensende munisipaliteite Ardea, Fiumicino en Pomezia word hierby ingesluit.
Pat Buttram
Pat Buttram (19 Junie 1915 – 8 Januarie 1994) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Aristocats (1970), Robin Hood (1973), The Fox and the Hound (1981), en Back to the Future Part III (1990).
Distriksmunisipaliteit
'n Distriksmunisipaliteit is 'n munisipaliteit in Suid-Afrika wat in 'n aantal kleiner "plaaslike" munisipaliteite opgedeel is. Distriksmunisipaliteite val onder die beheer van die provinsiale regerings wat op hulle beurt onder die nasionale regering ressorteer.
Rome
Agro Romano
Ondanks die vinnige verstedelikingsproses sedert die laat 19de eeu het uitgestrekte landbougebiede binne die kringpad Autostrada A90 bewaar gebly. Met 'n totale oppervlakte van 517 km² of sowat veertig persent van die stadsgebied maak hulle van Rome die grootste landboumunisipaliteit in Europa.
Campagna Romana
'n Ander geografiese term, Campagna Romana of kort Campagna (wat nie met Campania of Kampanië verwar moet word nie), verwys na die heuwelagtige gebied rondom Rome, geleë tussen die Tirreense See en die Appenyne. Dikwels word die term gebruik vir 'n gebied tussen Rome, die Albaanse Heuwels en die Sabynse Berge waar in die antieke tydperk die Romeinse grootpad Via Appia ontstaan het. Omdat die Romeinse owerheid begrafnisse binne die stadsgebied om higiëniese redes verbied het, het begraafplase met grafmonumente langs hierdie grootpad ontstaan. 'n Tweede argitektoniese erfenis uit die antieke tydperk is die ruïnes van akwedukte. Landskapskilders voel al eeue lank aangetrokke tot hierdie landskap.
Stigting en vroeë geskiedenis
Volgens 'n bekende legende is Rome op 21 April 753 v.C. deur Romulus gestig. Romulus het sy tweelingbroer, Remus, vermoor. Romulus en Remus is, volgens die legende, deur 'n wolvin grootgemaak, en Romulus het ook later die eerste koning van Rome geword.
Rome is aanvanklik op die Sonheuwel gebou. Die Sonheuwel is later na Palatyn hernoem. Die stad het gegroei en uitgebrei en is nou op altesame sewe heuwels gebou: Palatyn, Aventyn, Kapitolyn, Quirinaal, Viminaal, Eskwilyn en Caelius. Rome was aanvanklik die middelpunt van die Romeinse Koninkryk, later van die Romeinse Republiek, en toe van die Romeinse Ryk.
Begraafplase, katakombes en nekropolisse
21ste eeuse Rome is 'n stad waar die getal oorledenes dié van sy lewende inwoners by verre oortref. Die laaste rusplekke van gestorwenes word orals in die stad aangetref – as romantiese groen begraafplase, onder die vloere van Christelike basilieke, langs die mure van kerkgeboue, in die eindelose galerye van ondergrondse katakombes of, buite die antieke stadsgrense, in antieke nekropolisse en langs Romeinse paaie waar hulle grafmonumente deur reisigers waargeneem kon word. Antieke Romeine het net 'n vae idee gehad oor dít wat hulle moontlik ná hul aardse lewe sou verwag. Die verlange na memoria, om deur die lewendes onthou te word, was die dryfkrag agter die oprigting van indrukwekkende grafmonumente langs hoofpaaie.
Wat die vroegste Romeine betref, inwoners uit die Bronstydperk wat hulle omstreeks 1000 v.C., eeue voor die beweerde tydperk van Romus en Remulus, op Rome se heuwels gevestig het, is begrafnistradisies die enigste spoor wat hulle gelaat het om deur argeoloë en historici gerekonstrueer te word. Urne vir die as van afgestorwenes uit hierdie gemeenskappe, wat gekremeer is, is onder die latere Forum Romanum begrawe – verseël in erdekruike. Sommige van hierdie urns is ontwerp soos die eenvoudige hutte of hartbeeshuisies wat deur die eerste Romeine bewoon is. Klein figuurtjies, wat die oorledenes uitbeeld, is as grafgifte daarin gevind, net soos miniatuurpotte met klein hoeveelhede kos.
Met die oorgang na die Ystertydperk, omstreeks 900 v.C., het begrafnistradisies begin verander en kom steeds meer teraardebestellings voor – moontlik omdat die bevolking merkbaar gegroei het en brandhout vir verassings al hoe meer skaars geword het. Krygers was die laaste groep oorledenes wat nog gekremeer en saam met klein modelle van hul wapens begrawe is.
Dienslewering
Besuinigings, wat jare lank op munisipale owerheidsuitgawes toegepas is, het in die vroeë 21ste eeu daartoe gelei dat groot Italiaanse metropole soos Rome, Napels en Turyn begin sukkel het om nodige munisipale dienste te lewer. In Rome word padverkeer deur sowat 10 000 slaggate belemmer, terwyl nuusberigte oor die ontploffing van tientalle munisipale busse sedert 2016 (meestal as gevolg van kortsluitings) en die ineenstorting van 'n roltrap in die Repubblica-moltreinstasie op 23 Oktober 2018, waardeur tientalle mense beseer is, internasionale aandag getrek het. Net soos in Napels bly vullisverwydering 'n uitdaging nadat 'n belangrike stedelike stortterrein in 2013 gesluit is.
Onderwys en navorsing
Rome is 'n opvoedkundige sentrum in Italië met vier openbare en een privaat universiteit, naas meerdere Rooms-Katolieke instellings wat deur die Heilige Stoel en geestelike ordes bedryf word. Die Universiteit van Rome (Sapienza Università di Roma), gestig in 1303, is die grootste universiteit in Italië en Europa asook een van die grootste tersiêre instellings ter wêreld, met sowat 112 000 studente, 4 000 dosente en 4 000 ander personeellede, elf fakulteite, 59 departemente, twee akademiese hospitale, 54 biblioteke, 18 musea en een aanlyn-universiteit. La Sapienza, wat in 2018 ook 34 BA- en Meestersgraad-programme in Engels aangebied het, is 'n wêreldleier in klassieke studies. Die twee ander openbare universiteite is Vergata en Roma Tre.
Die Università degli Studi di Roma Tor Vergata is in 1982 in die suidooste van Rome gestig. Hier is meer as 38 000 studente ingeskryf, terwyl die universiteit meer as 1 800 mederwerkers in diens het. Die Università degli Studi Roma Tre het sy hoofkampus in die stadsdeel Ostiense waar dit in 1992 as derde openbare hoëronderwys-instelling in Rome gevestig is. Met meer as 35 000 studente, 1 300 akademiese en profesionele personeellede, agt skole en elf departemente is dit die derde grootste universiteit in die hoofstad volgens die getal ingeskrewe studente. Die openbare Università degli Studi di Roma “Foro Italico” - Università di Roma IV het sy kampus in die sportkompleks Foro Italico in die noorde van Rome en fokus uitsluitlik op sportwetenskappe. Roma IV is die enigste instelling van sy soort in Italië met meer as 2 000 studente. Die Amerikaanse Universiteit (American University of Rome, AUR), 'n privaat instelling, is in die stadsdeel Trastevere geleë en vier in 2019 sy 50ste jubileum. Met sowat 600 studente uit 'n vyftigtal lande is dit een van die kleiner hoëronderwys-instellings in Rome, net soos sy suster-universiteit John Cabot University (JCU) met tans sowat 700 studente. JCU is in 1972 as onafhanklike Amerikaanse Engelsmedium-universiteit met drie kampusse langs die Tiberrivier in die historiese middestad gevestig. Die British School at Rome (BSR) is 'n Britse interdissiplinêre navorsingsinstelling wat op argeologie, literatuur- en musiekwetenskap, Romeinse en Italiaanse geskiedenis, die Skone Kunste en argitektuur fokus. Dit word befonds deur die British Academy.
Die BSR is in 1901 gestig en tans een van talle internasionale navorsingsinstellings in die Italiaanse hoofstad wat navorsing doen oor die antieke tydperk en klassieke argeologie. Sy huidige hoofkwartier by die Valle Giulia in die Parioli-buurt is deur die befaamde Britse argitek Edwin Lutyens ontwerp. Die gebou het sy oorsprong in die Britse pawiljoen wat ter geleentheid van die internasionale kunsuitstalling Esposizione internazionale d'arte in 1911 ontstaan het.
Padnetwerk
Net in soos ander groot metropole bestaan Rome se padnetwerk uit 'n kringpad, die Autostrada A90, en sekondêre paaie wat straalvormig aangelê is. Die grootste struikelblokke vir motorvervoer is die gebrek aan enige snelpad na die middestad en die historiese netwerk van nou straatjies in die middestad wat eeue gelede ontstaan het en glad nie geskik is vir Rome se huidige druk verkeer nie. Om sake verder te bemoeilik, is daar in Rome vier spitsure omrede baie Romeine verkies om tydens hul middagpouse tuis toe te ry. Sodoende is verkeersopeenhopings aan die orde van die dag. Die gepaardgaande lugbesoedeling hou nie net ernstige gesondheidsgevare vir die inwoners in nie, maar berokken ook groot skade aan historiese geboue. So is stadsbeplanning, vervoerbeleid en die bewaring van die stad se historiese boukuns onlosmaaklik aan mekaar verbonde.
Openbare vervoer
'n Bevolking van nagenoeg drie miljoen, van wie baie in die grootskaalse woonstelkomplekse van Rome se uitgestrekte voorstede gehuisves word, plaas saam met sowat twee miljoen pendelaars en miljoene toeriste ontsettende druk op 'n openbare vervoerstelsel wat glad nie by hierdie hoë passasiersgetalle aangepas is nie. So word die miljoenestad deur slegs drie moltreinlyne van die Metropolitana di Roma bedien sodat openbare vervoer in Rome sterk op busvervoer steun.
Die moltreinlyne A (oranje) en B (blou) kruis mekaar by die Stazione Termini, die spilpunt van Rome se openbare vervoerstelsel. Die uitbreiding van die derde metrolyn C, wat die noordweste van Rome met die suidooste sal verbind, word deur 'n boukoste-ontploffing en die noodsaaklikheid om historiese geboue en strukture soos die Colosseum, wat regstreeks oor die geprojekteerde moltreintonnel geleë is en deur ondergrondse horisontale boorwerk bedreig word, te stabiliseer. In 'n stad soos Rome met 'n lang geskiedenis geniet daarnaas argeologiese opgrawings voorkeur voordat boubedrywighede kan begin.
Lugvervoer
Die Italiaanse hoofstadgebied word deur twee internasionale lughawens bedien, Rome-Fiumicino en Ciampino wat albei deur die onderneming Aeroporti di Roma SpA (ADR) bestuur word. In 2018 het albei lughawens 49 miljoen passasiers gehanteer (waarvan 43 miljoen op Fiumicino). Een van ses nuwe bestemmings in 2018, wat vanuit Fiumicino bedien word, was Johannesburg.
Die Aeroporto di Roma-Fiumicino, wat 28 km suidwes van Rome se middestad naby die naamgewende kusdorp Fiumicino geleë is, is ter ere van Italië se Renaissance-genius en ontwerper van die eerste teoretiese helikopter Leonardo da Vinci genoem. Fiumicino is die grootste en besigste internasionale lughawe in Italië en dien as spilpunt vir Italië se nasionale lugredery Alitalia.
Die Ciampino-lughawe is 16 km suidoos van Rome se middestad net buite die kringpad A90 Grand Raccordo Anulare geleë. Die lughawe word uitsluitlik deur laekosterederye soos Ryanair en WizzAir bedien.
Behuising
Net soos in ander metropole het huurgelde in Rome, veral in die Centro storico of historiese middestad, die hoogte ingeskiet. Selfs vir standaard-woonstelle moet dikwels maandeliks €25 huurgeld per vierkante meter betaal word. Vir luukse woonstelle met dakterrasse word buitengewoon hoë huurgelde gevra, terwyl parkeerplekke vir maandeliks €600 verhuur word.
Gewoonlik belê die meeste Italianers, wat dit kan bekostig, in eiendomme en verkies om liewer in hul eie huis of woonstel te woon. Inwoners uit laer inkomstegroepe is op die huurmark aangewese. Huisvesting in sosiale behuising, die sogenaamde borgate, is net vir 'n kleiner persentasie aansoekers beskikbaar nadat die owerheid die oprigting van nuwe woonstelle orals in Italië gestaak het. Begunstigdes word dan merendeels in die periferie van Rome gehuisves.
Sport
Net soos elders in Italië is sokker die gewildste sportsoort in Rome wat in 1934 en 1990 as gasheerstad van die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi se eindwedstryde opgetree het. Laasgenoemde het in Rome se Olimpiese Stadion (Stadio Olimpico, 70 000 sitplekke) plaasgevind, die tuisstadion van Rome se twee bekendste sokkerklubs, AS Roma (ook giallorossi – die geel-en-rooies – genoem en gestig in 1900) en SS Lazio (biancazzurri – die wit-bloues, gestig in 1927), wat albei in Italië se A-reeks (eerste liga) speel. Een van die hoogtepunte in die sokkerkalender is die Derby della Capitale, 'n wedstryd waarin die twee klubs teen mekaar speel.
Bensheim
Bensheim is 'n stad in die deelstaat Hesse (Duitsland) met 39 460 inwoners (2014).
Rome
Sport
Vir die Olimpiese Somerspele 1960, wat in Rome gehou is, is sowel nuwe sportgeriewe soos die moderne Stadio Olimpico gebou asook gebruik gemaak van antieke en historiese strukture soos die Caracalla-warmbaddens en die Villa Borghese. Die nuut opgerigte Olimpiese dorp (Villaggio Olimpico) is ná die spele as woonbuurt ontwikkel. Terwyl die Olimpiese Stadion, wat deel uitmaak van die uitgestrekte Foro Italico-sportkompleks aan die Tiberoewer, vir die FIFA-toernooi in 1990 opgeknap is, is 'n nuwe stadion met 52 500 sitplekke in die stadsbuurt Tor di Valle in die suidweste in aanbou. Die moderne glas-en-staal-struktuur, wat deur die Colosseum geïnspireer is, sal na verwagting in die seisoen 2021–22 voltooi wees.
Internasionale rugbywedstryde vind in die Olimpiese Stadion plaas. Italië se nasionale rugbyspan, die Azzurri of bloues, het net enkele kere aan die Europese Nasiesbekertoernooi deelgeneem. Die Olimpiese Stadion word tydens die Sesnasies-toernooi as Italië se tuisstadion ingespan.
Ted Ross
Ted Ross (30 Junie 1934 – 3 September 2002) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Wiz (1978), Arthur (1981), Police Academy (1984), en Arthur 2: On the Rocks (1988).
Jean Charest
Jean Charest (* 24 Junie 1958) was die 29ste Eerste Minister vanaf 2003 tot 2012 die Kanadese provinsie Quebec.
Lobostemon argenteus
Die agtdaegeneesbos (Lobostemon argenteus) is 'n plant wat tot die genus Lobostemon hoort en deel is van die fynbos. Die plant is endemies aan aan die Noord-Kaap, Oos-Kaap en Wes-Kaap.
Paula Marshall
Paula Marshall (gebore 12 Junie 1964) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hellraiser III: Hell on Earth (1992), Thursday (1998), en Cheaper by the Dozen (2003), en in die televisiereeks Veronica Mars (2004).
Antho dichotoma
Antho dichotoma is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Antho en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1767 deur Linnaeus.
Marc Wilmore
Marc Wilmore (gebore 4 Mei 1963) is 'n Amerikaanse vervaardiger, skrywer, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Simpsons (1989), In Living Color (1990), The Tonight Show with Jay Leno (1992), en The PJs (1999).
NG gemeente Komga
duimnael|links|200px|Ds. [[Georg Stegmann|G.W. Stegmann, leraar van Glen Lynden van 1859 tot 1890 en konsulent van Komga.]]
duimnael|regs|300px|Rondom Komga het, buiten dié gemeente, deur die loop van die sewentiger- en tagtigerjare talle NG gemeentes gesluit wat deels of heeltemal in die omliggende tuislande geleë was: [[NG gemeente Pondoland|Pondoland, Du Plessis, Greykerk, Alice en Peddie.]]
duimnael|regs|170px|Ds. Pieter Pieterson was leraar van Maclean van 1879 tot en met sy dood op [[18 Oktober 1881. Sy enigste ander gemeente was Stockenström, van 1869 tot 1879.]]
duimnael|links|160px|Ds. J.P. Jooste, van 1882 tot 1894 Komga se derde leraar.
duimnael|regs|160px|Ds. H.J. Lückhoff, leraar van 1900 tot sy aftrede in 1909.
links|170px|duimnael|Ds. J.P. du Plessis was leraar met standplaas Stutterheim van 1944 tot 1946.
duimnael|regs|170px|Ds. Pieter Truter Stroebel was leraar van Komga van 1911 tot hy in 1927 na [[Herbertsdale vertrek.]]
duimnael|links|160px|Ds. G.P. le Roux, leraar van 1947 tot 1951.
duimnael|regs|160px|Ds. W.V. Reynierse het in 1947 na Komga gekom as leraar vir die standplaas Stutterheim en is op [[11 Desember 1948 bevestig as die dogtergemeente Stutterheim se eerste leraar. Hy het tot 1955 op daar gearbei.]]
Die NG gemeente Komga was die oudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Grensstreek van die provinsie Oos-Kaap en die 77ste gemeente wat in die hele Kerk gestig is. Dit is in 1993 by die dogtergemeente Stutterheim ingelyf nadat die lidmaattal so gedaal het dat Komga nie meer op sy eie kon voortbestaan nie.
Agtergrond
Die gemeente wat later as Komgha en uiteindelik as Komga sou bekendstaan, het vroeër McClean (of McCleantown) geheet en was die eerste gemeente in die Grensstreek. Dit is gestig aan die grens van die destydse "naturellegebied". Dié gemeente het omstreeks 1859 tot stand gekom en die man wat hom so getrou as konsulent bedien het, was ds. Georg Wilhelm Stegmann van Glen Lynden. Hoewel dit dus nie uitdruklik so gestel word nie, kan daarom afgelei word dat McClean 'n dogtergemeente was van Glen Lynden, wat reeds in 1827 gestig is as sesde oudste gemeente in die teenswoordige Sinode van Oos-Kaapland.
Leraars
McClean se eerste leraar was ds. A.H. Hofmeyr wat in 1868 bevestig is. Hy was stil en bedaard en het geweet hoe om die gemeente op te bou, maar vertrek na Hanover in die Karoo. Sy opvolger was ds. P.R. Pietersen, van Stockenström, wat die werk aanvaar en voortsit, hoewel hy nie 'n besondere sterk gestel gehad het nie. Hy gaan studeer medies in Europa en keer later terug om as dokter én herder van die gemeente te dien.
Later kom ds. J.P. Jooste, wat sedert 1868 leraar van die NG gemeente Potchefstroom was, maar daar afgetree het weens die politieke ontwrigting van 1881-'82. Ná hy enige jare lank hier werksaam was, bedank hy as predikant en keer terug na sy eerste liefde, Transvaal.
Geboue
duimnael|regs|170px|Ds. Daniel Jacobus Erasmus, leraar van die gemeente van 1931 tot 1946. Sy eerste en laaste standplaas was [[NG gemeente Deben, van 1920 tot '31 en weer van 1946 tot '56, toe hy emeriteer.]] Die eerste kerkgebou is opgerig op McClean, maar nieteenstaande waarskuwings van die koster, J. Krog, en mense soos dr. George McCall Theal (die beroemde geskiedskrywer, wat later Wynberg toe verhuis het) en andere word die kerk so onversigtig sleg gebou dat dit tydens 'n storm inmekaarsak. Hierdeur word McClean diep in die skuld gedompel en sonder 'n godshuis gelaat en moes die kerkraad noodwendig die middelpunt van die gemeente na Komgha verplaas, sowat 45 km van die oorspronklike standplaas af. Dié verhuising het in die tyd van ds. Jooste gebeur.
McClean word Komgha
Sy opvolger, ds. H.J. Lückhoff van Fauresmith, kom tot die gemeente se redding, laat 'n kerkgebou op Komgha bou en bedien die buitewyke getrou. Mettertyd kon sowel Kingwilliamstown as Oos-Londen tot selfstandige gemeentes afgestig. Ná sy moeilike arbeid aanvaar hy sy emeritaat in 1909 en gaan woon in Oos-Londen waar hy sy oorspronklike en nuwe gemeente steeds bygestaan het.
Die volgende leraar van Komgha was ds. P.T. Stroebel, wat in die goeie spore van sy voorgangers met die werk in dié geweste voortgaan. Hy het dit volhardend behartig al het daar toe reeds naby sy gemeente twee baie groter nedersettings gelê, naamlik King William's Town en Oos-Londen. Ná hy van sy legitimasie in 1902 tot 1904 as hulpleraar diens doen in die NG gemeente George, aanvaar hy in 1904 die beroep na die NG gemeente Griekwastad, waar hy bly tot in 1911. Op Griekwastad was hy die konsulent van die in 1909 gestigte dogtergemeente Deben en het gereeld die sowat 170 km daarheen met kar en perde afgelê om die kerklike voorregte na lidmate in dié deel van die Kalahari te bring. Hy is in 1900 gelegitimeer en sterf in die amp in die gemeente Herbertsdale op 5 Januarie 1938.
Stutterheim stig af
Tydens die dienstyd van ds. G.P. le Roux bereik die ou moedergemeente van die Grensstreek nog 'n mylpaal toe die NG gemeente Stutterheim op 15 Oktober 1948 plegtig afstig. Komgha het die kerk en pastorie op Stutterheim aan die dogtergemeente geskenk asook die medeleraarsdeel van die Predikante-pensioenfonds. Ds. Le Roux het die afstigtingsgeleentheid met gebed afgesluit.
Moeder by dogter ingelyf
Teen 1951 het Komgha se belydende lidmate 530 getel, maar Stutterheim nog net 362. In 1959, tydens die 100-jarige fees, het Komga 452 lidmate gehad. In 1973 was dit onderskeidelik 470 en 268, in 1979 Komga 480 en Stutterheim 266, maar in 1990 Komga 245 en Stutterheim 264. 'n Jaar of wat later is die moedergemeente by die dogtergemeente ingelyf sodat daar in 1995 in die gekombineerde gemeente 271 lidmate was, 621 minder as in 1951. Omstreeks 2012 het die Komga-wyk van die Stutterheim-gemeente 41 lidmate bevat.
Angelo Rossitto
Angelo Rossitto (18 Februarie 1908 – 21 September 1991) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Freaks (1932), Scared to Death (1947), The Lord of the Rings (1978), en Mad Max Beyond Thunderdome (1985).
Antho graceae
Antho graceae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Antho en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1966 deur Bakus.
Louw du Plessis
Ds. Lodewicus Johannes (Louis) du Plessis (Colesberg, 23 Desember 1844 – Reddersburg, 25 Desember 1918) was ’n predikant in drie gemeentes van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika.
Lewensoorsig
duimnael|links|220px|Ds. Louw as seun by sy moeder, [[Hester Venter|Hester Venter-du Plessis. Dié portret is geneem toe sy hom skool toe in die Kaap geneem het.]]
duimnael|regs|300px|Ds. L.J. du Plessis en sy vrou, Maria Gerbrechta Sophia (gebore Smit) en hul gesin. Prof. [[Jacobus du Plessis staan in die middel agter en ds. Willem Postma sit links. Links agter staan Dirk, ook later 'n predikant.]]
Die latere ds. Du Plessis was een van die eerste vyf studente wat onder proff. Dirk Postma en Jan Lion Cachet aan die Teologiese Skool Burgersdorp studeer het. Sy opleiding aan die skool was van korte duur, want dit is einde 1869 gestig en skaars twee jaar later het hy sy eerste beroep ontvang, hoewel ds. Postma vooraf privaat onderrig aan teologiese studente gebied het, van wie Du Plessis waarskynlik een was. In sy eerste gemeente en ook die oudste in die Gereformeerde Kerkverband, Rustenburg, is ds. Du Plessis in 1872 bevestig as opvolger van prof. Jan Lion Cachet, wat die gemeente van 1868 tot 1869 bedien het, toe hy 'n beroep aanvaar na die Gereformeerde kerk Burgersdorp om terselfdertyd hoogleraar aan die Teologiese Skool te word. Die eerste leraar van die gemeente se stigting in 1859 tot 1866 was ook die stigter van die Gereformeerde Kerk, ds. Dirk Postma, prof. Lion Cachet se medeleraar op Burgersdorp en saam met hom een van die eerste tweede hoogleraars daar. In ds. Du Plessis se tyd in Rustenburg het die gemeente 'n terugslag beleef toe hy op 15 April 1875 van 'n groot groep Doppers afskeid moes neem wat deur die Kalahari na Portugees-Wes-Afrika sou trek in wat bekend sou word as die Dorslandtrek.
In 1880 aanvaar hy 'n beroep na Colesberg. In 1883 het die Gereformeerde kerk Philippolis uit Colesberg afgestig, en daarna volg die uittog vanweë die ontdekking van diamante na Griekwaland-Wes waardeur die gemeente se ledetal met amper die helfte afgeneem en die gemeente finansieel so swak geword het dat, ten einde in die lopende uitgawes te voorsien, jaarliks 'n sommetjie bygeleen moes word sodat, toe ds. Du Plessis in 1896 vertrek, die gemeente nie in staat daartoe was om dadelik weer 'n leraar te beroep nie. So het die gemeente vakant gebly tot 1910.
In 1896 het ds. Du Plessis ’n beroep na sy laaste gemeente, Petrusburg, aanvaar. Die oorlogsjare van 1899 tot 1902 was 'n bittere tyd vir die gemeente weens die vernieling van die kerkeiendomme. Hoewel die kerkgebou van die vlamme gespaar gebly het (dit het wel in 2004 afgebrand), is die pastorie heeltemal afgebrand. Die stoflike skade vir die gemeente was groot. Maar ná die oorlog is alles herstel en is die bediening van ds. Du Plessis voortgesit tot hy in 1912 weens liggaamswakte eervol emeritaat toegeken word.
Ds. Du Plessis, 'n seun van Isaac (of Izak) David du Plessis (1808–1884, op wie se plaas Hamelfontein die Gereformeerde kerk Colesberg op 8 Desember 1860 gestig is deur sy toedoen) en Hester Venter (1811–1868, 'n prominente leidster in die vroeë Gereformeerde Kerk) van Colesberg, is op Burgersdorp getroud met Maria Gerbrechta Sophia (gebore Smit of Smith). Een van hul seuns, Jacobus Albertus, was ’n hoogleraar aan die Teologiese Skool op Potchefstroom. Nog een, Dirk Postma, was predikant in drie Gereformeerde kerke tot sy dood in 1941. Prof. Wicus du Plessis (1897–1968), 'n seun van prof. J.A. du Plessis, het sy oupa se name gekry. Hy was 'n akademikus, regsgeleerde, ekonoom en politieke denker. Prof. Hugo du Plessis, nog een van prof. J.A. du Plessis se seuns, was ook 'n Gereformeerde predikant en hoogleraar aan die Teologiese Skool. 'n Dogter uit prof. Du Plessis se eerste huwelik, Willemina, was getroud met die ekonoom François du Toit.
Sy koms
duimnael|links|210px|Ds. Du Plessis, waarskynlik in sy eerste jare op Colesberg. Onder leiding van die konsulent, ds. Jan Lion Cachet, het die kerkraad so gou moontlik aandag geskenk aan die moontlikheid om weer te beroep. Op sy vergadering van 11 Julie 1879 het die kerkraad besluit om dadelik oor te gaan tot beroep en ook besluit om die volgende dag met die gemeente daaroor te spreek. Aandag is ook geskenk aan die traktement waarvoor beroep sou word. Die gemeente het die gedagte van die kerkraad eenparig gesteun sodat die diakens hulle opdrag kon uitvoer om die gemeente deur te gaan en te laat teken vir die bedrag wat as traktement aangebied sou word. Op die volgende vergadering van die kerkraad het dit geblyk dat die uitslag van die werk van die diakens ietwat teleurstellend was, want waar die gedagte was om vir £350 te beroep, was die bedrag wat geteken was maar £253 sodat daar dus amper £100 kort was. Die konsulentvoorsitter het aan die diakens gevra of al die wyke na vermoë geteken het, waarop verskeie diakens geantwoord het dat dit beter kon gewees het.
Met hierdie toedrag van sake het die kerkraad besluit om die gemeente te raadpleeg oor die vraag of met die beroep voortgegaan moet word. Met 'n groot meerderheid is deur die gemeente ja geantwoord met die gevolg dat die beroep dadelik uitgebring is en wel op ds. L.J. du Plessis van Rustenburg. Tot 'n mate was hierdie antwoord van die gemeente misleidend, want van die begin van die bediening van ds. Du Plessis is gesukkel met die insameling van die. Vir hierdie beroep het ds. Du Plessis bedank en toe op 8 November 1879 weer beroep is, is ds. Du Plessis andermaal beroep.
David Wilson Barnes
David Wilson Barnes is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Capote (2005), Remember Me (2010), The Bourne Legacy (2012), en Miss Sloane (2016).
Louw du Plessis
Sy koms
Op die vergadering van 13 Desember 1879 moes die kerkraad aandag skenk aan 'n versoek van hom om sy antwoord op die beroep later bekend te maak. Hierdie uitstel is gegee en eers op die kerkraadsvergadering van 9 Februarie 1880 het die antwoord voorgekom dat hy die beroep aanvaar, en tegelykertyd die versoek dat hy op 24 April 1880 op Colesberg in die amp bevestig word.
Hierdie gunstige antwoord het die kerkraad aangespoor om dadelik te begin met sy reëlings vir die afhaal en ontvangs van die nuwe leraar. Nog op dieselfde vergadering is besluit om waens na Rustenburg te stuur om die predikant met sy gesin en sy hele trek na Colesberg te bring. Twee waens moes gevind word, naamlik ’n tentwa met trekdiere ens., kompleet en een bokwa met teerseil en trekdiere kompleet. Een ouderling en een diaken is aangewys om die waens te vergesel en die predikant by Rustenburg te gaan haal.
Op 17 Februarie sou die kerkraad weer vergader om te sien of alles in die haak was sodat die waens kon vertrek. Op hierdie vergadering is besluit dat die bevestiging sou waargeneem word deur die konsulent en ingeval hy verhinder sou word, sou prof. Dirk Postma gevra word. Ook is besluit op die vergadering van 26 Februarie dat die hele kerkraad ds. Du Plessis op die plaas Brandwacht sou gaan ontmoet. In verband met die reëlings vir die ontvangs is ook besluit om die predikant van die plaaslike Nederduitse Gereformeerde kerk, ds. W.A. Alheit (1875–1888), saam met die kerkraadslede wat teenwoordig sou wees op die dorp, ook na die bevestiging uit te nooi. Dit is iets opvallends, want tydens die ontvangs van d. Viljoen is sodanige besluit nie geneem nie en blykbaar het die besluit gedui op 'n kentering in die verhouding tussen die twee gemeentes.
Op die vasgestelde tyd het die predikant aangekom en al die reëlings het vlot verloop behalwe dat ds. Cachet verhinder was om te kom sodat prof. Postma dus die bevestiging moes waarneem. Op die vergadering van 23 April 1880 het dit geblyk dat al die stukke wat volgens Sinodale bepalings nagegaan moes word, in orde was sodat daar geen hindernis voorgekom het nie. Op hierdie vergadering het dit ook geblyk dat die vorige predikant, ds. Viljoen, verhinder was om teenwoordig te wees. Dit was die begin van 'n sestienjarige verbinding tussen ds. Du Plessis en die gemeente Colesberg.
Ds. Du Plessis afgevaardig na Humpata
320px|links|duimnael|Die Algemene Vergadering gehou te [[Burgersdorp, 1897. Eerste ry: (vyfde van links) prof. Stephanus Postma, (sewende van links) ds. J.A. van Rooy, ds. Taetse Hamersma, ds. P.S. Snyman, ds. L.J. Vorster. Tweede ry: Di. Martinus Postma, J.L. Maury, Dirk Postma, (moontlik Petrus Viljoen), prof. Jan Lion Cachet, ds. A.J.J. de Klerk Coetsee, Maarten Pelser, M.P.A. Coetsee sr., Petrus Postma, L.J. du Plessis, W.J. Snyman.]]
duimnael|regs|240px|Ds. Du Plessis (regs) sou die trekboere in [[Humpata in 1881 saam met ds. M.P.A. Coetsee jr. (middel) van Steynsburg besoek, waarna hulle na Europa sou gaan, maar die besoek aan Angola het toe nie gebeur nie. Hier is hulle in Rotterdam saam met prof. H. de Cock afgeneem. Hy was die geskiedskywer dr. Anna Böeseken se oupa.]]
Vroeg die volgende jaar (1881) moes die kerkraad aandag skenk aan 'n brief van die kommissie wat die geestelike belange van die Trekboere na Humpata moes behartig, waarin bekendgestel was dat gemelde kommissie besluit het om di. Du Plessis en M.P.A. Coetzee jr. van Steynsburg af te vaardig na Angola om die trekkers te gaan besoek. Waarom juis hierdie twee broeders afgevaardig was, is nie bekend nie, maar die keuse van ds. Du Plessis kon moontlik voortgespruit het daaruit dat hy vroeër as predikant van Rustenburg die trekkers geken het en hulle ook besoek het voor hulle die wildernis ingetrek het.
Die kerkraad sou hierdie benoeming moes bekragtig want die kommissie het verder gevra dat ds. Du Plessis tydens sy afwesigheid sy traktement moes behou. Voor die kerkraad hieroor besluit het, het ds. Du Plessis die vergadering meegedeel dat hy nog nie besluit het of hy daarheen sal gaan nie; daarom het die kerkraad besluit om eers sy beslissing af te wag. Op die volgende vergadering, 14 Mei 1881 het hy toe bekendgestel dat hy besluit het om te gaan as dit met die kerkraad gereël kon word. Die kerkraad het die nodige verlof geskenk en ook bewillig om die traktement te bly betaal. Hierdie bespreking het in afwesigheid van die predikant geskied onder leiding van ds. H.B. Venter van Barkly-Oos.