cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tunisië
Geskiedenis
Nadat die Ziride die Fatimiede in Kaïro in (1050) vertoorn het, het die laasgenoemde die Banu Hilal ingestuur om Tunisië te verwoes. Die kusgebiede is kortstondig deur die Normandiërs van Sisilië in die 12de eeu n.C beset. In 1159 is Tunisië verower deur die Almoravide van Marokko. Hulle is opgevolg deur die Berberse Hafsiede (ongeveer 1230–1574) en Tunisië het onder hulle bewind floreer.
In die laaste jare van die Hafsiede het Spanje baie van die stede aan die kus oorgeneem, maar is later weer teruggewen vir Islam deur die Ottomaanse Ryk onder die Turkse regeerders, die Beys, het Tunisië virtuele onafhanklikheid bekom. Die Hussein-dinastie van Beys, wat ontstaan het in 1705 het gehou tot in 1957. In die laat 16de eeu het die kusgebiede 'n vesting geword vir seerowers. Tunisië is 'n Franse protektoraat gemaak op 12 Mei 1881 en het daarna in 1956 onafhanklik geword.
Politiek
Tunisië is 'n republiek met 'n baie sterk presidensiële stelsel.
Die voormalige president Zine El Abidine Ben Ali het vanaf 1987 tot 2011 die amp beklee toe hy van Habib Bourguiba ontslae geraak het, hy was weer op sy beurt die President vanaf Tunisië se onafhanklikheid van Frankryk in 1956. Die regerende party, die Demokratiese Grondwetlike Aksie (RCD), was die enigste wettige party vir 25 jaar – toe dit bekend was as die Sosialistiese Destouriese Party (PSD) – en dit domineer nog die politieke sfeer van die land.
Die President word verkies vir vyfjaar termyne — met geen werklike opposisie nie — en wys dan 'n eerste minister en kabinet aan, wat 'n rol speel in die uitvoering van beleid speel. Streek-goewerneurs en plaaslike administrateurs word ook aangewys deur die sentrale regering; meestal konsultatiewe burgemeesters en stadsraadlede word verkies.
Daar is 'n enkele wetgewende liggaam, die Kamer van Adjunkte, met 182 setels, waarvan 20% gereserveer is vir die opposisie. Dit speel 'n toenemende rol as 'n arena vir debatvoering oor nasionale beleid, maar geen nuwe wetgewing het al ooit daaruit gekom nie en dit voer omtrent te alle tye wetgewing deur soos dit aangebied word deur die uitvoerende komitee, met slegs klein veranderings aangebring.
Die Regstelsel is grotendeels onafhanklik, maar gehoorsaam uitvoerende direksie, veral in politieke sake. Die weermag is professioneel en speel nie 'n rol in die politiek nie. Daar is tans ses wettige opposisie partye.
Geografie
Tunisië is in Noord-Afrika, tussen die Middellandse See in die noorde en die Saharawoestyn in die suide en tussen Algerië en Libië geleë. Groot dele van die land is halfwoestyn en woestyn. Daar is berge in die noorde. Die klimaat is gematigd en mediterreens in die noorde, met gematigde, reënerige winters en warm en droë somers.
Ekonomie
Ware groei het 'n gemiddeld van 5% getoon in die 1990's, en inflasie neem af. Groei in toerisme en toenemende handel is sleutelelemente in hierdie bestendige groei. Tunisië se samewerkende ooreenkoms met die Europese Unie (EU) het in werking getree op 1 Maart 1998, en is die eerste ooreenkoms van so aard wat in werking tree tussen die EU en 'n mediterreense land.
Onder die ooreenkoms sal Tunisië stelselmatig struikelblokke vir handel met die EU uit die weg ruim oor die volgende dekade. Verdere privatisering, verdere verligting van beperkende beleggingsbeleid om buitelandse belegging aan te moedig, en verbeteringe in die effektiwiteit van die regering is maar van die uitdagings wat die land die hoof sal moet bied. Handel tussen Tunisië en die EU is in 2008 vergemaklik nadat alle doeaneheffings op nywerheidsprodukte afgeskaf is. 'n Vryehandelsooreenkoms is tans in voorbereiding.
Demografie
Hedendaagse Tunisiërs is afstammelinge van die inheemse Berbers en van talle beskawings wat die gebied binnegeval het, of na migreer het, en is geassimileer in die bevolking oor die millenia heen, soos die Fenisiërs.
Opgetekende geskiedenis in Tunisië begin met die aankoms van die Feniciërs, wat Kartago en ander nedersettings van Noord-Afrika laat ontstaan het in die 8ste eeu v.C. Kartago het 'n groot seemag geword, en het in konflik met die Romeinse Ryk gekom, betreffende die beheer van die Middellandse See, totdat hulle verslaan en gevange geneem is deur die Romeine in 146 v.C.
Die Romeine het oor Noord-Afrika regeer, en hulself gevestig in die gebied, tot en met die 5de eeu toe die Romeinse Ryk tot 'n val gekom het en Tunisië binnegeval is deur Europese stamme, insluitende die Vandale. Die Islamitiese oorname in die 7de eeu het Tunisië en die samestelling van sy bevolking getransformeer, met opeenvolgende golwe van immigrasie van dwarsoor die Arabiese en Ottomaanse wêreld, insluitende noemenswaardige getalle van Spaanse More en Jode teen die einde van die 15de eeu.
Tunisië het 'n sentra van Arabiese kultuur en opvoeding geword en is geassimileer in die Turkse Ottomaanse Ryk in die 16de eeu. Dit was 'n Franse protektoraat vanaf 1881 tot en met onafhanklikheid in 1956, en behou goeie politieke, ekonomiese, en kulturele bande met Frankryk.
Amper alle Tunisiërs (98% van die bevolking) is Moslems. Daar was 'n Joodse gemeenskap op die suidelike eiland van Djerba vir 2000 jaar, en alhoewel die bevolking aansienlik verminder het, is daar 'n klein oorblywende Joodse bevolking in Tunis wat afstammeling is van dié wat vanuit Spanje gevlug het in die laat 15de eeu (Sefardiese Jode). Daar is geen inheemse Christelike bevolking nie. Klein nomadiese inheemse minderhede is amper geheel en al in die groter bevolking geassimileer.
Opvoeding
Kolleges en universiteite in Tunisië sluit in:
Esther Brand
Esther Cornelia Brand (neé Van Heerden; 29 September 1922 – 20 Junie 2015) was 'n Suid-Afrikaanse veldatleet. Brand is tot dusver die eerste en enigste vroueatleet wat 'n goue medalje vir Suid-Afrika op die Olimpiese Spele kon inpalm. Sy het ook Suid-Afrikaanse titels in gewigstoot en skyfwerp gewen.
As negentienjarige stel sy in 1941 'n wêreldhoogspringrekord van 1,66 meter op, ’n prestasie wat eers 19 jaar later erken is.
Op die Olimpiese Spele van 1952 in Helsinki het sy 'n goue medalje in die vroue-hoogspring gewen. Sy het die destydse skêr-styl gebruik, en kon met 'n hoogte van 1,67 meter oor die lat seil. Dit maak haar die eerste, en steeds enigste Suid-Afrikaanse vrou word wat ’n goue Olimpiese medalje in atletiek kon verwerf.
Brand is in Springbok in die Noord-Kaap gebore en is aan die Hoërskool Maitland in Kaapstad geskool. Sy was met Jan Brand getroud. Haar man het Suid-Afrika in 1948 met fietsry tydens die Olimpiese Spele in Londen verteenwoordig. Sy het ten tyde van haar afsterwe in Bloemfontein gewoon, waar sy op 92-jarige ouderdom geval en aan haar beserings beswyk het.
Warka-vaas
Die Warka-vaas of Uruk-vaas is ’n dun, gegraveerde alabasterhouer wat in die tempelkompleks van die Sumeriese godin Inanna in die ruïnes van die antieke stad Uruk, in die hedendaagse Irak, ontdek is. Nes die Narmer-palet van antieke Egipte is dit een van die oudste werke van verhalende reliëfpottebakkey wat bewaar gebly het – dit dateer van omstreeks 3200-3000 v.C. Eenvoudige reliëferdeware is ook bekend van veel vroeër tydperke, soos omstreeks 9000 v.C. uit Göbekli Tepe.
Die onderste deel van die vaas beeld natuurlike komponente van die lewe uit, insluitende water en plante. Net bo dit loop ramme en ooie om die beurt in enkelgelid. Op die middelste deel is naakte mans wat mandjies kos dra, wat offerandes simboliseer. Die boonste deel beeld Inanna uit wat ’n votiewe offer aanvaar.
Ontdekking
Die vaas is in 1933/'34 as ’n versameling fragmente deur Duitse Assirioloë ontdek terwyl hulle uitgrawings by Uruk gedoen het. Die vonds is op 2 Januarie 1934 as nommer W14873 in hulle veldboek aangeteken: "Großes Gefäß aus Alabaster, ca. 96 cm hoch mit Flachrelief" ("groot houer van albaster, sowat 96 cm hoog met plat reliëfs"). Die vaas, wat lyk of dit in antieke tye herstel is, is 1 m hoog. Volgens ander bronne kon dit effens hoër, 106 cm, gewees het met ’n boonste deursnee van 36 cm.
Die vaas is genoem na die moderne dorp Warka, wat in antieke tye as Uruk aan die Sumeriërs bekend was. ’n Pleisterafdruk is van die oorspronklike vaas gemaak en dit het dekades lank in die Vorderasiatisches Museum Berlin in Duitsland gestaan.
Versiering
thumb|200px|Die Warka-vaas se grootte in vergelyking met dié van ’n man.
Die vaas het vier bane met beelde. Die onderste baan beeld die plantegroei in die Tigris- en Eufraatdelta uit, soos riete en graan. Net bo dit loop skape in gelid. In die derde baan loop naakte mans met bakke en bottels offerandes, soos vrugte en graan. In die boonste baan is ’n volle toneel, nie ’n aaneenlopende patroon soos in die ander bane nie. Hier eindig die optog in die tempel. Inanna, wat later by die Akkadiërs as Isjtar bekend was, ontvang ’n bak vrugte en graan van ’n naakte figuur. ’n Figuur in seremoniële drag – vermoedelik ’n priester – staan naby haar.
Fraiingpote
Fraiingpote (Phalaropodinae) is 'n subfamilie van voëls in die familie van strandlopers en snippe (Scolopacidae). Die onderfamilie omvat drie spesies.
Lobostemon
Lobostemon (agtdaegeneesbosse) is 'n genus wat hoort tot die familie boraginaceae. Die genus is struike of klein bossies wat gewoonlik harerig is. Die blomme is silindries of tregtervormig en gewoonlik blou tot pienk maar selde wit of rooi. Die genus groei in winterreënval en bestaan uit 28 spesies, wat almal deel van die fynbos vorm. Die genus is endemies aan Suid-Afrika.
'n Konkoksie van die plante was gebruik as 'n anti-septiese middel.
KSV Hessen Kassel
KSV Hessen Kassel is 'n Duitse sokkerklub uit die stad Kassel in die deelstaat Hessen.
Geskiedenis
In 1933 haal die klub die Gauliga Hessen, die hoogste speelklas tydens die Derde Ryk. Na die Tweede Wêreldoorlog smelt die klub in 1947 saam met Kasseler SV Kassel en kry uiteindelik die huidige naam.
Met die oprigting van die Bundesliga in 1963 het die klub die Regionalliga gewen, maar in die eindronde om promosie na die Bundesliga verloor teen Hannover 96. Ook in 1985 word promosie na die Bundesliga op 'n haar na gemis, toe die span tot op die voorlaaste speeldag nog eerste op die punteleer was, maar toe die laaste speeldag verloor teen 1 FC Neurenberg.
Bankrotskap
In Julie 1993 is die sportklub bankrot verklaar. Die sokkerafdeling het homself gered deur af te stig as FC Hessen Kassel, maar voortgesette finansiële probleme het gelei tot ook hierdie klub se bankrotskap in Januarie 1998.
Heroprigting
Drie maande na die bankrotskap is die klub heropgerig as KSV Hessen Kassel, maar as splinternuwe klub moes hulle onderaan die sokkerleer begin in die Kreisliga Hessen A (8ste klas). Die klub slaag daarin om vier jaar in 'n ry promosie te kry en is binne 10 jaar weer terug in die Regionalliga. Wat ook merkwaardig was, is dat die klub vir sommige wedstryde meer as 1 000 toeskouers in die 8ste klas getrek het.
Merritt Butrick
Merritt Butrick (3 September 1959 – 17 Maart 1989) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Star Trek II: The Wrath of Khan (1982), Star Trek III: The Search for Spock (1984), en Head Office (1985), en in die televisiereeks Star Trek: The Next Generation (1987).
McKayla Maroney
McKayla Maroney (gebore 9 Desember 1995) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Bones (2005), Hart of Dixie (2011), en Superstore (2015).
1886
Die jaar 1886 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 86ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Alte Feste
Die Alte Feste (die naam beteken ou vesting in Duits) is 'n gebou in Namibië se hoofstad Windhoek. Die Alte Feste is op 18 Oktober 1890 deur die Schutztruppe onder Hauptmann Curt von François as militêre vesting opgerig om die vrede tussen die strydende Namas en Hereros te bewaar. Daarmee is ook die stad Windhoek gestig. Vandag is dit die nasionale museum van Namibië.
Anthony Ross
Anthony Ross (23 Februarie 1909 – 26 Oktober 1955) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Gunfighter (1950) en The Country Girl (1954), en in die televisiereekse The Ford Theatre Hour (1948) en Ponds Theater (1953).
Yster(III)oksiedhidroksied
Yster(III)oksiedhidroksied is 'n verbinding van yster, suurstof en waterstof met die chemiese formule.
Die verbinding kom dikwels voor as een van sy hidrate, FeO(OH)·nH2O (roes). Die monohidraat FeO(OH)·H2O word dikwels na verwys as yster(III)hidroksied Fe(OH)3, gehidreerde ysteroksied, of geel ysteroksied.
Natuurlike voorkoms
Yster(III)oksiedhidroksied kom natuurlik voor as struktureel-verskillende minerale wat aangedui word deur die Griekse letters α, β, γ en δ.
Goethiet en lepidokrosiet, wat albei in 'n ortorombiese stelsel kristalliseer, is die mees algemene vorme van yster(III)oksiedhidroksied en die belangrikste bron van yster in minerale vorm.
Yster(III)oksiedhidroksied is ook die hoofkomponent van ander minerale en mineraloïede:
Gebruike
Limoniet, 'n mengsel van verskillende hidrate en polimorfe van yster(III)oksiedhidroksied, is een van die drie belangrikste ysterertse wat sedert minstens 2 500 v.C. gebruik is.
Geel ysteroksied is goedgekeur vir gebruik in skoonheidsmiddels en word in sommige tatoeëerbare ink gebruik. FeO(OH) word in die nywerheid as geel pigment vervaardig. Geel oker (goudoker) is hoofsaaklik FeO(OH) in sy goethiet-vorm.
Yster(III)oksiedhidroksied word ook in akwariumwaterbehandeling as fosfaatbinder gebruik en nanodeeltjies daarvan is bestudeer as moontlike adsorberende materiaal vir die verwydering van lood uit water.
Produksie
Yster(III)oksiedhidroksied presipiteer uit oplossings van yster(III)soute teen 'n pH tussen 6,5 en 8. Dus kan die oksiedhidroksied in die laboratorium verkry word deur 'n yster(III)sout, soos ysterchloried of ysternitraat, met natriumhidroksied te laat reageer:
Blackie Swart
Blackie Swart kan verwys na:
Houtdraak (astrologie)
Die Houtdraak (甲辰, jiǎchén) is die 41ste jaar van die Chinese kalender (sien die tabel regs onder van die 60-jaarsiklus). Dit is ’n begrip uit die Chinese astrologie en dui op dié maanjare wat gekenmerk word deur ’n verbinding van die eerste Hemelstam (甲, jiǎ; die element Hout en Jang) met die vyfde Aardtak (辰, chén), gesimboliseer deur die Draak (龍, lóng).
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Houtdraakjaar het in 1964 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 13 Februarie 1964 tot 1 Februarie 1965.
Houtdraakjare
Die volgende jare is Houtdraakjare:
Antho arcitenens
Antho arcitenens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Antho en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1892 deur Topsent.
Oldenburg
Oldenburg (Nederduits Ollnborg, Saterfries: Ooldenbuurich) is 'n stad in die noord-ooste van Duitsland, in die deelstaat van Nedersakse. Die stad het 162 481 inwoners op 31 Desember 2011 gehad en het 'n oppervlakte van 102,96 km².
Herb Butterfield
Herb Butterfield (28 Oktober 1895 – 2 Mei 1957) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Never Fear (1950), The House on Telegraph Hill (1951), en Shield for Murder (1954), en in die televisiereeks The Halls of Ivy (1954).
Vanessa Marquez (aktrise)
Vanessa Marquez (21 Desember 1968 – 30 Augustus 2018) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Stand and Deliver (1988) en Blood In, Blood Out (1993), en in die televisiereekse Seinfeld (1989) en ER (1994).
1885
Die jaar 1885 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 85ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
William Lyon Mackenzie King
William Lyon Mackenzie King OM CMG PC (17 Desember 1874 - 22 Julie 1950), algemeen bekend as Mackenzie King of volgens die voorletters WLMK, was die dominante Kanadese politieke leier vanaf die 1920's tot die 1940's. Hy dien as die tiende premier van Kanada in 1921–1926, 1926–1930 en 1935–1948. Hy is veral bekend vir sy leierskap in Kanada gedurende die Tweede Wêreldoorlog (1939–1945) toe hy Kanadese geld, voorrade en vrywilligers gemobiliseer het om Brittanje te ondersteun, terwyl hy die ekonomie versterk het en die moraal op die tuisfront behou het. Hy was 'n liberaal met 21 jaar en 154 dae in sy amp. Hy was die langsdienende premier in Kanadese geskiedenis. Hy was opgelei in die regte en maatskaplike werk, en hy was baie geïnteresseerd in die menslike toestand (as seuntjie was sy leuse 'Help die wat hulself nie kan help nie') en speel 'n groot rol in die grondslag van die Kanadese welsynstaat.
King het in 1919 toegetree tot die leierskap van die Liberale Party. Hy het die roer van 'n party wat tydens die Eerste Wêreldoorlog bitterlik uitmekaar geskeur is, aangeneem en faksies versoen, die liberale party verenig en in die verkiesing van 1921 tot 'n oorwinning gelei. Sy party was buite die ampte gedurende die moeilikste dae van die Groot Depressie in Kanada, 1930–35; hy het teruggekeer toe die ekonomie besig was om te groei. Hy het persoonlik ingewikkelde betrekkinge met die Prairie-provinsies hanteer, terwyl sy hoogste hulpverleners Ernest Lapointe en Louis St. Laurent vaardig aan die eise van die Franse Kanadese voldoen het. Tydens die Tweede Wêreldoorlog vermy hy die gevegte oor diensplig, patriotisme en etnisiteit wat Kanada so diep in die Eerste Wêreldoorlog verdeel het. Alhoewel min belangrike beleidsinnovasies tydens sy premierskap plaasgevind het, was hy in staat om 'n aantal maatreëls te sintetiseer en te slaag wat 'n vlak van breë nasionale steun bereik het. Geleerdes skryf King se lang termyn as partyleier toe aan sy wye verskeidenheid vaardighede wat pas in Kanada se behoeftes. Hy het die werking van kapitaal en arbeid verstaan. Hy was sensitief vir die nuanses van die openbare beleid en was 'n werkskundige met 'n slim en deurdringende intelligensie en 'n diepgaande begrip van die kompleksiteit van die Kanadese samelewing. Hy was 'n moderniserende tegnokraat wat bestuursbemiddeling as noodsaaklik vir 'n industriële samelewing beskou en wou hê dat sy liberale party liberale korporatisme moet verteenwoordig om sosiale harmonie te bewerkstellig. King het gewerk om kompromie en harmonie met baie mededingende en vals elemente te bring deur politiek en regeringsoptrede as instrument te gebruik. Hy het sy party vir 29 jaar gelei en Kanada se internasionale reputasie gevestig as 'n middelmag wat ten volle verbind is tot wêreldorde.
King se biograwe is dit eens oor die persoonlike eienskappe wat hom onderskei het. Hy het nie die charisma van sulke tydgenote soos Franklin D. Roosevelt, Winston Churchill of Charles de Gaulle gehad nie. Hy het nie 'n ordenende teenwoordigheid of oratoriese vaardigheid gehad nie; sy beste skryfwerk was akademies en het nie met die kiesers geklink nie. Koud en taktloos in menseverhoudinge het hy baie politieke bondgenote gehad, maar baie min persoonlike vriende. Hy het nooit getrou nie en het nie 'n gasvrou gehad nie, wie se sjarme die koue kan vervang. Hy het sy oortuigings in spiritualisme en die gebruik van mediums geheim gehou om in kontak te bly met vertrekgenote en veral met sy moeder, en laat sy intense spiritualiteit sy begrip van Adolf Hitler dwarsdeur die laat dertigerjare verdraai.
In 1997 is 'n opname onder geleerdes deur Maclean se tydskrif King geplaas onder alle Kanada se eerste ministers, voor Sir John A. Macdonald en Sir Wilfrid Laurier. Soos historikus Jack Granatstein opmerk, "het die geleerdes min bewondering uitgespreek vir King the man, maar het onbeperkte bewondering vir sy politieke vaardighede en aandag aan Kanadese eenheid aangebied." Aan die ander kant het die politieke wetenskaplike Ian Stewart in 2007 bevind dat selfs liberale aktiviste slegs 'n dowwe herinnering aan hom het.
Pous Innocentius XII
Innocentius XII was die 242ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1691 tot 1700. Hy het die pos van kardinaal-nepoot afgeskaf en het nepotisme en simonie in die Kerk probeer uitroei.
Biografie
Pous Innocentius XII is gebore as Antonio Pignatelli (del Rastrello) op 13 Maart 1615 in Spinazzola, Italië. Hy was die seun van die markies van Spinazzola en sy vrou Porzia Carafa, prinses van Minervino. Sy ma was die dogter van Fabrizio Carafa, hertog van Andria. Hy is gedoop in die kerk van San Giovanni Battista (Johannes die Doper) in Cosenza. Hy begin sy studies by die Jesuïte in Rome. Hy werk reeds op 20-jarige ouderdom vir die Kurie in Rome onder Pous Urbanus VIII en word vervolgens vise-legaat in Urbino, inkwisiteur in Malta in 1646 en goewerneur in Perouse. Hy word op 14 Oktober 1652 verkies as titulêr aartsbiskop van Larissa met dispensasie omdat hy nog nie priester is nie en word gewy op 27 Oktober 1652 deur kardinaal Marco Antonio Franciotti. Op 21 Mei 1660 word hy nuntius in Pole en 9 Maart 1668 nuntius in Wene, Oostenryk. Pous Innocentius XI stel hom aan as kardinaal op 1 September 1681. Op 12 Januarie 1682 word hy biskop van Faenza en op 30 September 1686 word hy aartsbiskop van Napels. Op 12 Julie 1691 volg hy Pous Alexander VIII op en word gekroon op 15 Julie 1691 deur kardinaal Urbano Saccetti. Hy regeer tot sy dood op 27 September 1700 en word opgevolg deur Pous Clemens XI. Die naam ‘Innocentius’ beteken 'onskuldige'.
Pontifikaat
Die konklaaf vir die verkiesing van die 242ste pous het vyf maande geduur. Nog die Franse en nog die Duitse kardinale kon die vereiste meerderheid vir hulle kandidaat kry nie en Pignatelli is as kompromis-kandidaat verkies.
In die Kerklike Staat het hy ook hervormings aangebring veral wat betref die regstelsel waar hy die Forum Innocentianum (Forum vir die Onskuldiges) gestig het.
In 1693 oorreed hy die Franse biskoppe on die Galliese Vryhede op te gee waarna hy toe weer nuwe Franse biskoppe aangestel het. Sy buitelandse beleid was, anders as die sy voorgangers, meer gerig op Frankryk as op die Duitse ryk. Die relasies met die Duitse keiser Leopold I het daardeur versleg. Op aandrang van koning Lodewyk XIV veroordeel die pous in die brief "Cum Alias" van 12 Maart 1699 die "Maximes des saints" saamgestel deur die vooraanstaande mistieke aartsbiskop Fénelon van Kameryk. Die werk was een van die steunpilare van 'n ketterse Christelike dogma oor perfeksie wat bekend gestaan het as kwiëtisme. Fénelon het hom dadelik aan die pous se besluit onderwerp. Die pous het die Spaanse koning Carlos II aangeraai om sy neef, Lodewyk XIV van Anjou, as sy erfgenaam aan te wys. Dit het na die dood van Carlos gelei tot die Spaanse suksessie oorlog.
Tot die invoering van die kalenderhervormings van Pous Gregorius XIII en ook daarna het groot dele van Europa nuwe jaar op 6 Januarie gevier. Ou jaar was op 24 Desember sodat die tyd tussen 24 Desember en 6 Januarie aan geen jaar behoort het nie en as "dooie tyd" of "tussen-jaar-tyd" bekend gestaan het. Pous Innocentius XII het in 1691 ou jaar op 31 Desember en nuwe jaar op 1 Januarie vasgestel en weggedoen met die "dooie tyd".
Pearl Harbor
Pearl Harbor is 'n hawe op die eiland Oahu van die Amerikaanse deelstaat Hawaii en wes van die hoofstad Honolulu. Die naam "Pêrelhawe" is afgelei van die plaaslike pêreloesterbedryf wat hier tot laat in die 19de eeu gefloreer het.
Pous Innocentius XII
Pontifikaat
Pous Innocentius XII was die laaste pous van die moderne era wat 'n baard gedra het.
Pearl Harbor
Pearl Harbor word grotendeels deur die Amerikaanse Vloot as 'n militêre diepseehawe gebruik en dien ook as die hoofbasis van die Verenigde State se Stille Oseaan Vloot. Die Keiserryk van Japan se lugaanval op Pearl Harbor op 7 Desember 1941 het die Verenigde State genoop om tot die Tweede Wêreldoorlog toe te tree.
Die Japannese aanval op 7 Desember 1941
Die Japannese Keiserlike Vloot se verrassingsaanval op die Amerikaanse Vloot in die Stille Oseaan was daarop gemik om die VSA nog voor Japan se beplande militêre optrede teen die Verenigde Koninkryk, die VSA as 'n Pasifiese seemag uit te skakel. Dit het egter daartoe gelei dat die VSA tot die Tweede Wêreldoorlog toegetree het. Twee reekse van lugaanvalle met altesaam 353 vliegtuie is vanuit ses Japannese vliegdekskepe geloods.
Pous Innocentius XII
Die kollege van kardinale
Pous Innocentius XII het 30 nuwe kardinale aangestel in vier konsistories.
Pearl Harbor
Die Japannese aanval op 7 Desember 1941
Die aanval het twee oorlogskepe, 'n mynlêer en twee duikbootjagters, asook 188 vliegtuie verwoes. 2 388 Amerikaanse Vlootlede het hul lewens verloor en 1 178 is gewond. 'n Aantal ander skepe is ernstig beskadig, terwyl belangrike brandstoftenks, skeepswerf- en herstelgeriewe en die hoofkwartier nie deur die aanvalle geraak is nie. Die Japanse verliese was beperk tot 29 vliegtuie en vyf duikbote, terwyl 65 weermaglede gesneuwel het of gewond is.
Pous Innocentius XII
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Pearl Harbor
Die Japannese aanval op 7 Desember 1941
Twee van die groot oorlogskepe, wat tydens die bomaanval vergaan het, die USS Arizona en die USS Utah, is nooit gelig nie en ter herdenking aan die bemanningslede wat hulle lewens verloor het tot nasionale monumente verklaar. Oor die Arizona, wat tans op 'n diepte van slegs twaalf meter lê, is die spierwit USS Arizona Memorial as 'n "drywende" oorlogsgedenkteken opgerig.
Pous Innocentius XII
Opvolging
Basis URL: fr:Innocent XII
Pearl Harbor
Die Japannese aanval op 7 Desember 1941
Die Amerikaanse en Japannese vlote het hierna eers weer by die Slag van die Koraalsee slaags geraak gedurende Mei 1942.
Wulpe
Die Wulpe (Numenius) is 'n genus van voëls in die familie van strandlopers en snippe (Scolopacidae). Die genus omvat 8 spesies. Hulle word gekenmerk aan hul gevlekte bruin vere en lang, dun, afwaarts geboë snawels.
Dave Willis
Dave Willis (gebore 1 Mei 1970) is 'n Amerikaanse skrywer, akteur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Aqua Teen Hunger Force Colon Movie Film for Theaters (2007) en in die televisiereekse Aqua Teen Hunger Force (2000), Squidbillies (2005), en Archer (2009).
Antho barbadensis
Antho barbadensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Antho en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1984 deur Van Soest.
Skúvoy
Skúvoy /ˈskʉuːwɪ/ of Skúgvoy /ˈskɪkvɪ/ (Deens: Skuø) is 'n eiland in die sentrale Faroëreilande, geleë na die suide van Sandoy.
Dit is vernoem na die groot aantal van skua ('n groep van seevoels) op die eiland (wat 'n gewoonte het om indringers aan te val). Daar is net een nedersetting op die eiland: Skúvoy op die ooskus. Daar is twee berge: Knúkur (392 m) en Heyggjurin Mikli (391 m).
Geskiedenis
Die Swart Dood in die 14de eeu het al die inwoners behalwe een vrou; haar huisie kan nog gesien word. Skúvoy was ook die huis van Sigmundur Brestisson, die held van die Færeyinga saga (Saga van die Faroese).
Noah Webster
Noah Webster (* 16 Oktober 1758 in West Hartford (Connecticut), † 28 April 1843 in New Haven (Connecticut), was 'n Amerikaanse leksikograaf, politieke skrywer, vertaler en uitgewer. Hy het egter veral bekendheid verwerf as spellinghervormer en skrywer van handboeke en word derhalwe ook die "Vader van Amerikaanse Geleerdheid en Opvoedkunde" genoem.
Vyf generasies skoliere in die Verenigde State het met Webster se spelboeke geleer spel en lees, en sy naam het 'n sinoniem vir "woordeboek" geword danksy die moderne Merriam-Webster-woordeboek wat vir die eerste keer in 1828 as An American Dictionary of the English Language verskyn het.
Webster word beskou as die vader van die Amerikaanse Taalbeweging. Webster het hom veral beywer vir 'n Amerikaanse taal, wat moes kom in die plek van Engels. Hy het talle werke gepubliseer om hierdie doel te probeer verwesenlik. Hierin het hy die verskille tussen Amerikaans en Engels uitgewys en hiermee gehoop om die Amerikaners daarvan te oortuig dat hulle 'n eie inheemste taal het wat baie sterk afwyk van Britse Engels. Webster se beroemde Spelling Book het dan ook wêreldbekendheid verwerf. Die Amerikaanse Taalbeweging was egter nie suksesvol nie en het teen ongeveer 1925 doodgeloop.
Frank Ross (vervaardiger)
Frank Ross (12 Augustus 1904 – 18 Februarie 1990) was 'n Amerikaanse vervaardiger, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The More the Merrier (1943), The Flame and the Arrow (1950), en The Robe (1953).
Belarussies
Belarussies word in die Cyrilliese alfabet en soms ook in die Latynse alfabet, Łacinka in Belarus, geskryf. Laasgenoemde ontwikkel hulle in die 18de eeu onder die invloed van die Rooms-Katolieke Kerk en die Poolse beïnvloeding uit die weste van die land, wat tot die Poolse verdeling deel uitgemaak het van Pole.
Belarussies is 'n Oos-Slawiese taal en vertoon derhalwe die sterkste verwantskap met Oekraïens en Russies. Belarussies het ook 'n sterk Poolse invloed ondergaan.
Sharp PC-1211
Sharp PC-1211 is 'n klein handpalmrekenaar, wat ook as die Tandy TRS-80 PC1 bemark is. Hierdie model is aangedryf deur 'n 4-bis SVE wat heeltemal in krag-besparende CMOS-tegnologie uitgelê was.
Borðoy
Borðoy (Deens: Bordø) is 'n eiland in die noordooste van die Faroëreilande. Sy naam beteken "landpunt eiland". Daar is agt nedersettings: Klaksvík (die tweede grootste dorp in die Faroëreilande), Norðoyri, Ánir, Árnafjørður, Strond, Norðtoftir, Depil en Norðdepil.
Geskiedenis
Daar is ook drie verlate nedersettings: Skálatoftir, Múli en Fossá, al in die noorde. Múli was een van die mees afgeleë nedersettings in die Faroëreilande – tot 1989 was daar geen pad skakel nie, voor dit moes goedere in gebring word via helikopter of boot. Die laaste mense het die nedersetting in 1994 verlaat.
'n Klaksvík museum het die Fossá gebied in 1969 gekoop met die plan om dit om te skep in 'n tipiese Faroese Middeleeuse dorp, maar die plan het nooit tot stand gekom nie.
Belangrike Voël Gebied
Die noordlike en suidoostelike landpunte van die eiland is geïdentifiseer as 'n Belangrike Voël Gebied deur BirdLife Internasional as gevolg van hul betekenis as 'n broeigrond vir seevoëls, veral die Europese stormswael (250 pare) en swartseekoet (200 pare).
Berge
Die eiland het vyf berge: Lokki (755 m), Háfjall (647 m), Borðoyarnes (392 m), Depilsknúkur (680 m), en Hálgafelli (503 m).
Watermuishond
Die watermuishond (Atilax paludinosus) is 'n klein soogdier wat tussen riete en plante langs waterliggame soos riviere en damme woon. Hulle staan ook bekend as die Kommetjiegatmuishond of Kommetjiemuishond.
2011 Australiese Grand Prix
Die 2011 Formule Een Australiese Grand Prix is op 27 Maart 2011 in Melbourne, Australië, gehou. Dit was die eerste wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Sebastian Vettel in sy Red Bull Renault gewen.
Watermuishond
Habitat
Die watermuishond is oor die hele Afrika versprei en kom veral in gebiede voor wat ryk aan water is. Daar is geen rekord van watermuise wat in bergagtige gebiede woon nie, waar daar 'n tekort aan water en dus ook waterliewende diere is.
Identifisering
Watermuishonde is oorwegend donkerbruin en 'n gemiddelde volwassene het 'n lengte van 60 cm en 'n massa van 3,3 kg. Die nek, liggaam en stert is met 'n dik pels gedek. Die pote is kort en die voorpote is uiters sag en sensitief.
Gedrag
Wanneer die diere bedreig of agtervolg word, sal hulle in die water vlug of grom, met opvolgende, blaffende grommery. Watermuishonde kan ook 'n bruin, onwelriekende vloeistof uit hulle anale sakke vrystel wanneer hulle vasgekeer of ontstel is.
Wanneer hulle opgewonde is, uiter watermuishonde 'n hoë-frekwensie gil en 'n oop-mond geblêr. Hulle word min alleen gesien en is baie territoriaal.
Dieet
Watermuishonde is omnivore en vreet hoofsaaklik waterliewende organismes, soos vis, paddas, varswaterkrappe, mossels en slakke. Verder sal hulle ook insekte (en hulle larwes), duisendpote, slange en voëls vang. Hulle vreet ook graag voëleiers en verskeie vrugte. 'n Watermuishond sal geduldig hulle pote gebruik om deur modder en water vir kos te soek. Harde voorwerpe soos mossels, krappe en eiers word gewoonlik hard neergegooi om die dop te kraak.
Voortplanting
Wanneer 'n watermuishond 255 dae (ongeveer 8,5 maande) oud is, is dit geslagsryp. Watermuishonde paar twee keer per jaar: een keer tydens die droë seisoen en keer tydens die reënerige seisoen. Voor geboorte sal die wyfie 'n nes uit droë gras bou in 'n gat in die grond. Indien geen gate beskikbaar is nie, sal sy 'n nes bo-op die grond bou van riete, gras en stokkies. Sy is vir 76 dae dragtig waarna sy telkens aan twee kleintjies geboorte gee. Met geboorte weeg die kleintjies 100 g. Hulle word dan vir 36 dae gespeen, waartydens hulle massa tot 550 g toeneem. Watermuishonde het 'n moontlike lewensduur van 20,8 jaar.
Watermuishonde as troeteldiere
Watermuishonde word baie mak wanneer hulle gevang word terwyl hulle nog klein is. Hulle is skoon diere wat maklik is om aan te hou.
Aartappel-baars
Die aartappel-baars (Epinephelus tukula) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika van Oman tot by die Aliwal-bank langs Suid-Afrika. In Engels staan die vis bekend as die Potato bass.
Voorkoms
Die vis se kop en lyf is grys met verskeie donker vlekke wat wyd uitmekaar is. Die vlekke is groter as die oë en hulle vorm is rond, ovaal of langwerpig. Daar is swart kolletjies op die vinne wat kleiner is op die bekken en anale vinne. Die vis word tot 2.2 m lank en 300 kg swaar.
Habitat
Die vis leef in koraalriwwe in water wat 10 – 230 m diep is terwyl die onvolwassenes in getypoele leef. Die vis is gebiedsgebonde en is nie bang vir skubaduikers nie, derhalwe is daar 'n verbod geplaas op die skiet van die visse deur duikers. Die vis is nie 'n gewilde eetvis nie.
Bruce Willis
Biografie
Willis is op 'n Amerikaanse weermagbasis gebore in Wes-Duitsland. Sy pa was Amerikaans en sy ma Duits. Hy het sy kinderjare in New Jersey deurgebring en na hoërskool het hy na New York verhuis om ' n akteur te word. Aanvanklik was dit rolle in toneelstukke.
Willis was met die aktrise Demi Moore getroud van 1987 tot 2000. Een van hul dogters is die aktrise Rumer Glenn Willis (1988). In 2009 trou Willis met die aktrise-model Emma Heming (1978), 22 jaar jonger as hy.
Loopbaan
Hy het beroemd geword vir sy rol in die televisiereeks Moonlighting (1985-1989), waarin hy saam met Cybill Shepherd gespeel het. Hy het ook 'n filmloopbaan begin en sy definitiewe deurbraak as filmakteur gemaak met die eerste Die Hard-film in 1988.
As sanger het Willis in 1987 'n top 10-treffer in Nederland gehad met die liedjie Under the Boardwalk. Op 16 Oktober 2006 ontvang Willis 'n ster op die Hollywood Walk of Fame.
Charles Butterworth (akteur)
Charles Butterworth (26 Julie 1896 – 13 Junie 1946) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Beauty and the Boss (1932), The Cat and the Fiddle (1934), Baby Face Harrington (1935), en This Is the Army (1943).
Juliette Marquis
Juliette Marquis (gebore 16 April 1980) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente This Girl's Life (2003), Into the Sun (2005), en Horn Maker (2017), en in die televisiereeks Dent (2017).
Swartwoud
Die Swartwoud (Duits: Schwarzwald [ˈʃvaʁt͡svalt]) is die grootste van die Duitse middelgebergtes met 'n oppervlakte van sowat 6 000 km². In hierdie bergreeks, wat in die suidweste van die deelstaat Baden-Württemberg geleë is, word ook die hoogste bergpieke van alle middelgebergtes in die land aangetref. Die bergreeks hou ook die rekord van bebossing - sestig persent van sy berge en heuwels is dig bebos.
Geografie
Die Swartwoud is 'n dig beboste gebied, wat vanaf die sogenaamde "Drielandepunt" (Switserland - Frankryk - Duitsland) langs die vlaktes van die Ryn se boloop sowat 160 km in noordelike rigting strek. Die bergreeks bereik in die suidelike gedeelte 'n wydte van tot by 60 km, in die noorde net 30 km.
In die suidooste begin die bergreeks geleidelik oorgaan na die Baar-plato. Die noordooste word begrens deur die Swabies-Frankiese platorand, terwyl die noorde aan die berglandskap van Kraichgau grens.
Natuurlandskappe
Die Kinzig-rivier vorm die grenslyn tussen die Noordelike en die Middel-Swartwoud, terwyl die Dreisam-rivier met die Helvallei (Duits: Höllental) die Middel- van die Suidelike Swartwoud skei. Die hoërgeleë suidelike gedeelte van die Middel-Swartwoud word saam met die bergpieke van die Suidelike Swartwoud ook die Hoog-Swartwoud (Hochschwarzwald) genoem. Hier lê bekende toeristebestemmings soos die dorp Hinterzarten en die hoogste bergpiek van die bergreeks, die Feldberg.
Berge
Op 'n hoogte van 1 493 m bo seevlak is die Feldberg in die Suidelike Swartwoud die hoogste bergpiek van die bergreeks. Die Suidelike Swartwoud is hoër geleë as die Noordelike en beskik oor 'n aantal bekende bergspitse soos Herzogenhorn (1 415 meter) en Belchen (1 414 m). Die hoogste bergpiek van die Noordelike Swartwoud is die Hornisgrinde op 1 166 m bo seevlak.
Mere
Die belangrikste mere in die Swartwoud is die Glaswaldmeer, Mummelmeer, Kirnbergmeer, Feldmeer, Titimeer en Schluchmeer. 'n Aantal damme soos Schwarzenbach, Wehra, Witznau, Kleine Kinzig en Nagoldtal lewer teen spitstye ekologiese krag op.
Geologie
In die Later Tersiêr (die Paleoseen) - sowat 70 miljoen jaar gelede - het die Bo-Rynvallei inmekaarsak, terwyl die gesteentes aan die kante geplooi is. Die Swartwoud-bergreeks is in 'n soort golfbeweging teen verskillende hoogtes gevorm. Tussen die hoë bergpieke lê uitgestrekte, tektoniese vlaktes soos die Kinzig- en Murg-riviervalleie. Die Swartwoud bestaan uit twee geologiese eenhede: 'n Ou kristalliene basisgebergte en 'n sogenaamde deklaaggebergte van bont sandsteen.
Die basisgebergte word deur gneiss-gesteentes oorheers, wat deur enkele groot granietmassa's deurspek is. As gevolg van magmatiese verskynsels het voorkomste van ertse gevorm, wat al vroeg die ontwikkeling van 'n plaaslike mynboubedryf bevorder het. Kwartsporfier en tufsteen is volop in byvoorbeeld die vlakte van Baden-Baden.
Klimaat
Net soos ander gebergtes word die Swartwoud deur laer temperature en hoër reënval as sy omgewing gekenmerk. Reën val in die Swartwoud enige tyd van die jaar, en ook die laer geleë gebiede en die westelike rand kry bo-gemiddelde reënval.
Die Noordelike Swartwoud kry danksy die oorheersende westelike lugstromings, wat vogtige Atlantiese lugmassas na die gebied voer, sowat 2 200 mm reën per jaar, maar minder in die oostelike gebiede van die Middel-Swartwoud, wat 'n gemiddelde jaarlikse reënval van 750 mm kry. Sneeuvalle kom gereeld in die winter voor.
Die gemiddelde jaarlikse temperatuur in die aangrensende warm Rynvallei is sowat 9 °C, maar slegs 2 °C op die hoogste bergpieke soos die Feldberg wat in baie jare meer as 100 dae lank met 'n sneeulaag bedek is. Klimaatsverandering met stygende temperature skep nogtans probleme in laer geleë wintersportgebiede.
Vroeë geskiedenis
In prehistoriese tye was die Swartwoud - net soos Elsas anderkant die Ryn - 'n gebied wat deur 'n uitgebreide en digte, ondeurdringbare oerwoud bedek was. Die bergreeks het ook ná die einde van die laaste kouetydperk sowat 10 000 jaar gelede onbewoon gebly. Net riviere het hul valleie deur die ongerepte landskap gesny. Vroeë jagters het kort roetes langs die riviere - veral die Ryn en sy sytakke - aangedurf waar hulle argeologiese spore soos pylpunte en lemme gelaat het, maar nie diep in die woudgebiede binnegedring nie.
Die vroegste nedersettings van boeregemeenskappe het vanaf 4 000 v.C. ontstaan. Keltiese setlaars het in die ystertydperk (vanaf omstreeks 800 v.C.) vanuit die noordweste uitgebrei en gebiede rondom die Swartwoud begin koloniseer. Hulle het stedelike nedersettings soos Tarodunum in die Dreisam-vallei, naby Breisach en in Burkheim naby die Kaiserstuhl, in Ehrenkirchen in die Hexental ("Heksevallei") en op die Baar-plato aan die Swartwoud se oostelike rand aangelê. Die Magdalenenberg naby Villingen, 'n Keltiese grafheuwel uit die ystertydperk, getuig van hierdie vroeë beskawing.
Danksy die ertsvoorrade in die Swartwoud, wat in die 5de of 4de eeu v.C. ontdek is, het Keltiese beskawing 'n gesofistikeerde ysterbedryf ontwikkel wat produkte van hoë gehalte opgelewer het. Ondanks hul eenvoudige tegniese hulpmiddels was hulle in staat om 'n mynboubedryf in die Swartwoud te vestig waarvan spore naby Sulzburg en Bollschweil ontdek is. Met die Romeinse verowering van Gallië het die agteruitgang van die Keltiese beskawing in Suid-Duitsland begin. Romeinse troepe het verder noord- en ooswaarts beweeg om ook Keltiese stamme noord van die Alpe in die huidige Switserland en uiteindelik ook in die Bo-Ryngebied en in streke rondom die Swartwoud verslaan.
Die eerste kartografiese verwysing na die Swartwoud in die Tabula Peutingeriana dateer uit die 4de eeu. Die Romeine het die Swartwoud toe Marciana Silva of "Grenswoud" genoem. Daarnaas is ook die Keltiese naam - Abnoba of "Rivierwoud" ('n verwysing na die bergstreek se waterrykdom) - oorgelewer.
Die ondeurdringbare woud en die kouer klimaat was allermins aantreklik vir setlaars uit Mediterreense lande sodat Romeinse nedersettings hoofsaaklik in die vrugbare warmer gebiede van die Rynvallei en op die oostelike vlaktes teen die voet van die Swartwoud-bergreeks ontstaan het. Die eerste Romeinse pad tussen Straatsburg en Offenburg is in 74 n.C. gebou en het deur die Kinzig-vallei na Tuttlingen geloop. Die welvarende Romeinse nedersetting Arae Flaviae (die huidige Rottweil) het in 186 Romeinse stadstatus (municipium) gekry.
Die Middeleeue
Die eerste bewoners van die gebied ná die ondergang van die Romeinse Ryk was Alemanne wat eers in die laer geleë valleie en later ook in die berggebiede geboer het. Ná die kerstening van die Germaanse gebiede het ook monnike hulle as kluisenaars in die byna ondeurdringbare woud gevestig, en soms het hul kluise tot kloosters ontwikkel wat na hul stigters (van wie sommige later heilig verklaar is) of ouer beskermheiliges vernoem is. Die kerk was die drywende krag agter die kolonisasie van die Swartwoud en het met sy kerk- en kloostergeboue sy voorneme bevestig om die Christelike geloof ook na die mees afgeleê streke te dra om selfs daar kunsvolle plekke van aanbidding vir gelowiges te skep. Gaandeweg is klein nedersettings naby hierdie kloosters gestig wat dieselfde naam gedra het. So is daar steeds 'n groot getal "heilige" nedersettings soos St. Georgen, St. Peter, St. Märgen en St. Blasien.
Aanvanklik het koolbranders hul verbrandingsoonde digby die myne opgerig. Maar gaandeweg het hulle die woud dieper binnegedring. Hul beroep het maar lae aansien geniet, veral vanweë die eensame lewe wat hulle saam met hul gesinne gelei het, en gewoonlik is koolbranders in die Middeleeue orals as uitgestotenes behandel. Al het hulle in die dringende vraag na 'n basiese energiebron vir die metaalbedryf voorsien, is koolbranders sleg betaal. Vroue en kinders moes meewerk, en die gesinne was in die woud op sigself aangewese. Koolbrandergesinne het in eenvoudige houthutte gewoon, en sodra houtvoorrade rondom hulle woonplek uitgeput was, het hulle verder getrek.
Tussen die 11de en 13de eeu het adellike heersers begin om hulle besittings in die gebied deur kastele te beskerm. 'n Leidende rol hierby het die Zähringers gespeel - 'n Swabiese adellike gesin wat sy stamkasteel noordoos van Freiburg gehad het. Hulle was nie net die stigters van Freiburg nie, maar het ook nedersettings soos Offenburg en Villingen gevestig en as voogde oor die kloosters St. Blasien, St. Trudpert en St. Georgen geheers.
Moderne tydperk
So is die bergstreek ook selde deur militêre gebeure geraak. Markgraaf Lodewyk Willem van Baden-Baden (1655-1707), wat weens sy prestasies en eretoekennings in die veldtog teen die Turkse strydmag naby Wene dikwels ook "Turke-Louis" genoem word, het teen die einde van die 17de eeu talle sogenaamde barok-skanse laat oprig, wat as verdedigingslyn teen invallende Franse troepe gedien het. 'n Aantal van die historiese versterkings het veral by die bergpasse in die omgewing van die dorp Gersbach (Suidelike Swartwoud) bewaar gebly.
Vanaf die vyftigerjare van die 20ste eeu het die Swartwoud die gewilde toneel van 'n groot aantal rolprente geword, en in die tagtigerjare het televisie-reekse soos Schwarzwaldklinik in Duitsland gewild geraak. Die laasgenoemde reeks is ook in Suid-Afrika gebeeldsaai.
Op 26 Desember 1999 het Lothar, 'n orkaan met windsnelhede van meer as 200 kilometer per uur, groot skade in die bosgebiede van Elsas en Swartwoud berokken.
Historiese ontwikkeling
Die kloosters was die dryfkragte agter die geleidelike kolonisasie van die hoër geleë platos. Vanaf die vroeë 12de eeu het ook die mynbou 'n nuwe bloeitydperk beleef. Tot by die einde van die Middeleeue het tussen 800 en 1 000 mynwerkers in die Münster-vallei gebly. Die pes, die Duitse Boereoorlog (1524-1526) en die Dertigjarige Oorlog (1618-1648) het tot die agteruitgang van die mynbou gelei.
Eeue lank is hout uit die Swartwoud uitgevoer wat onder meer vir die skeepsbou en in die boubedryf gebruik is. Veral Nederlanders het tussen die 17de en 19de eeu magtige boomstamme gekoop. Naas skeepsbou vir die Nederlandse Vloot het die plaaslike houtbedryf ook 'n belangrike rol in die Nederlandse boubedryf gespeel. So is Amsterdam moontlik op pale opgerig wat onder meer uit die Swartwoud ingevoer is.
In die 18de eeu het veral Switserse ondernemers 'n belangrike bydrae tot die vestiging van 'n tekstielbedryf gelewer. Dit was die aansienlike waterkragpotensiaal in die Swartwoud wat beleggers na die bergreeks gelok het. Aanvanklik het hoofsaaklik katoenspinnerye ontstaan waarvan een in Hotzenwald sowat 9 000 tuiswerkers in diens gehad het - 'n derde van die bevolking in die gebied. Twee broers uit Zürich, Johann Georg en Johann Casper Bodmer, het in 1809 in die voormalige konvent van St. Blasien met die vervaardiging van katoenspin- en weefmasjiene begin, terwyl Peter en Otto Bally, ondernemers uit Schönenwerd, in 1836 'n sylintfabriek in Säckingen gevestig het.
Die Groothertogdom Baden se toetreding tot die Duitse Doeaneunie in 1836 het nadelige uitwerkings op die handelsbetrekkinge met Switserland gehad. Switserse ondernemings het vervolgens meer filiale in die Swartwoud gestig wat ook pendelaars uit naburige Switserse kantonne in diens geneem het.