cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Giovanni Bellini
Giovanni se broer, Gentile Bellini, was deur die regering aangesê om voort te gaan met die skilder van groot historiese tonele in die Saal van die Groot Raad in Venesië; maar in 1479, toe Gentile gestuur was na Konstantinopel, het Giovanni sy plek ingeneem. Van diè tyd af tot in 1480 het Giovanni baie tyd en energie spandeer aan die vervulling van sy pligte as versorger en toesighouer van die skilderye in die saal, sowel as die skilder van ses of sewe nuwe doeke. Laasgenoemde was sy grootste werke, maar hulle was vernietig toe die groot saal in 1577 afgebrand het. Kontemporêre studente van sy werk kan vandag slegs ‘n geskatte idée van hul ontwerp verkry van die Die Martelaarskap van Sint Markus in die Scuola di San Marco in Venesië wat voltooi en geteken is deur een van Giovanni se assistente, en van hul uitvoering, uit Giovanni se voltooiing van Gentile se Sint Markus wat Preek in Alexandrië na sy broer se dood in 1507. Tog het ‘n verrassende aantal groot altaarstukke en ander werke oorleef, en toon dit die bestendige maar avontuurlustige ewolusie van sy werk. Die beginsels en die tegniek van die Pesaro Altaarstuk het hul volle ontwikkeling ondergaan in die nog-groter altaarstuk van die Madonna van San Giobbe in die Venesiese Accademia, waar die Maag getoon word in ‘n groot apsis met die heiliges langsaan haar, gereed om in die gereflekteerde lig in te smelt. Dit blyk geskilder te gewees het voor die vroegste van sy gedateerde werke, te wete die half-lengte Madonna degli Alberetti (1487), ook in die Venesiese Accademia. Terwyl Giovanni vir die eerste twintig jaar van sy loopbaan sy onderwerpe beperk het tot tradisioneel godsdienstige onderwerpe (Madonnas, Pietàs, en Kruisigings), is dit na die einde van die eeu verryk deur die ontwikkeling van die mise-en-scène. Hy sou weldra een van die grootste landskapskilders word. Sy studie van buitemuurse lig was van so aard dat mens nie slegs die seisoen kon uitmaak wat uitgebeeld word nie, maar byna ook die tyd van die dag.
Bellini het ook as ‘n skilder van ideale tonele gedy—d.i. tonele van natuurlike in pleks van ge-indiwidualiseerde tonele. Vir die Sint Franciskus in Ekstase van die Frick Versameling, of die Sint Jerome tydens Sy Meditasie, geskilder vir die hoë altaar van Santa Maria dei Miracoli in Venesië, is die anatomie van die aarde so versigtig bestudeer soos die van menslike figure; maar die doelwit van hierdie naturalisme is naamlik om idealisme weer te gee deur die realistiese daarstelling van detail. In die landskapskildery, Heilige Allegorie, wat nou in die Uffizi staan, het hy die eerste van die droomagtige tonele geskep waarvoor Giorgione, sy leerling, bekend sou word. Dieselfde kwaliteit van idealisme kan gevind word in sy portretwerke. Sy Doge Leonardo Loredan in die Nasionale Gallery, Londen, beskik oor al die wyse dog inskiklike fermheid van die perfekte staatshoof, en sy Portret van ‘n Jong Man (c. 1505; daar word gedink dat dit ‘n weergawe van die Venesiaanse skrywer en humanis Pietro Bembo is) in die Britse koninklike versameling bevat al die sensitiwiteit van ‘n digter.
Die loopbaan van Giovanni Bellini blyk op beide artistiese en persoonlike vlak sereen en voorspoedig of welvarend te gewees het. Hy het gelewe om sy eie skool van Skilderwerk te sien gedy en domineer. Hy het waargeneem hoe sy eie invloed gepropageer word deur ‘n aantal studente, waarvan twee hul meester, wat wêreldfaam betref, sou oortref naamlik: Giorgione, wat hy met ses jare oorleef het, en Titiaan. Die enigste oorblywende beskrywing van Giovanni se persoonlikheid kan verkry word aan die hand van die groot Duitse Renaissance kunstenaar Albrecht Dürer, wat in 1506 aan die Duitse humanis Willibald Pirkheimer van Venesië af geskryf het: “Almal vertel my watter opregte man hy is, sodat ek regtig van hom hou. Hy is baie oud, en tog is hy steeds die beste skilder van hulle almal.”
Farrea parasitica
Farrea parasitica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1875 deur Bowerbank.
Lampranthus borealis
Lampranthus borealis is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is inheems aan die Noord-Kaap en Namibië.
Michael Landes
Michael Landes is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Lakeview Terrace (2008), Just Wright (2010), en Gold (2016).
Anno Domini
Anno Domini (AD) of na Christus (n.C.) beteken "jare van die begin van die Christelike era". Soortgelyk verwys voor Christus (v.C.) na die jare voor die aanvang van die Christelike era.
Die stelsel is in die jaar 525 na Christus deur die monnik Dionysius Exiguus ontwerp om die datum van Paasfees te bereken. Die Ab Urbe Condita-jaartelling was daarvoor in gebruik, wat die jare sedert die stigting van Rome afgetel het.
Die presiese dag en maand, of selfs die jaar van Jesus se geboorte kan egter nie definitief bepaal word nie. Deur onakkurate berekeninge, gebaseer op die Romeinse kalender van Dionysius Exiguus, word steeds aangeneem dat Jesus in die jaar 1 v.C. gebore is. In die evangelies word gebeurtenisse vermeld wat egter nie chronologies klop nie. Matteus stel dat Jesus gebore is terwyl Herodes nog geleef het en al die kinders onder twee jaar doodgemaak is (Matt. 2:16). Herodes sterf egter reeds in 4 v.C. Baie historici het tot die gevolgtrekking gekom dat die jaar 6 v.C. die mees waarskynlike jaar van Jesus se geboorte is.
Lampranthus arenarius
Lampranthus arenarius is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap.
Drosanthemum anomalum
Drosanthemum anomalum is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap vanaf Montagu tot by Stormsvlei voorkom. Die spesie is deel van die Renosterveld-bioom en word bedreig deur die aanlê van wingerde en olyfboorde asook indringerplante.
Elisabeth Eybersbeurs
Die Elisabeth Eybersbeurs is 'n beurs wat aan Suid-Afrikaners wat in die buiteland of aan buitelanders wat in Suid-Afrika wou studeer, toegeken is.
Die beurs het in 1994 ontstaan na 'n ooreenkoms tussen die Albert Wessels Trust en die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns. Die ooreenkoms was dat die beurs slegs 20 keer toegeken mag word, d.w.s. dat hulle die beurs slegs vir 20 jaar borg.
Die Albert Wessels Trust het jaarliks aan die Akademie ’n bedrag geld beskikbaar gestel vir die toekenning van ’n beurs vir nagraadse studente, dosente en navorsers in die vakgebiede Afrikaans en Nederlands met die oog op ’n tydperk van studie in die buiteland.
Die beurs, wat die bevordering van taal en kulturele bande tussen Suid-Afrika en Nederland ten doel gehad het, is in 2014 vir die laaste keer toegeken.
Thomo
Thomo is 'n landelike nedersetting buite Giyani in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Groter Giyani Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Dam en rivier
Thomo lê direk onderkant die wal van die Hudson Ntsanwisidam en op die noordooste oewer van die Nsamarivier, dus in 'n gevaargebied vir oorstromings.
Thomas Davenport
Thomas Hayes "Tom" Davenport, Jr. (gebore 17 Oktober 1954) is 'n Amerikaanse akademikus en skrywer wat spesialiseer in analise, sakeproses-innovasie, kennisbestuur en kunsmatige intelligensie. Hy is tans die “President se Voortreflike Professor in Inligtingstegnologie en Bestuur” by Babson Kollege, 'n genoot van die MIT Initiative on the Digital Economy, medestigter van die International Institute for Analytics, en 'n senior adviseur van Deloitte Analytics.
Davenport het twintig boeke geskryf, mede-outeur of geredigeer, insluitend die eerste boeke oor analitiese mededinging, herontwerp van sakeprosesse en die bereiking van waarde uit ondernemingstelsels, en die beste verkoper, Working Knowledge (met Larry Prusak) (Davenport & Prusak 2000), oor kennisbestuur. Hy het meer as honderd artikels geskryf vir publikasies soos Harvard Business Review, MIT Sloan Management Review, California Management Review, die Financial Times en vele ander publikasies. Davenport was ook 'n rubriekskrywer vir The Wall Street Journal, CIO, InformationWeek en Forbes tydskrifte.
In 2003 is Davenport aangewys as een van die wêreld se 'Top 25 Konsultante' deur die tydskrif Consulting, en in 2005 is hy aangewys as een van die wêreld se top drie ontleders van besigheid en tegnologie deur lesers van die tydskrif Optimize. In 2012 is hy aangewys as een van die wêreld se "Top 50 Business School Professors" deur Poets and Quants en Fortune Magazine.
Een van sy gewildste boeke (saamgeskryf met Jeanne Harris), Competing on Analytics: The New Science of Winning (Davenport, Harris & 2007; hersien en bygewerk in 2017), verskaf riglyne vir die basis van mededingende strategieë op die ontleding van besigheidsdata, en beklemtoon verskeie firmas wat dit doen.
Een van sy seuns, Hayes Davenport, is 'n televisiekomedieskrywer en podgooi-vervaardiger wat in Los Angeles woon. Sy ander seun, Chase Davenport, maak branderplanke en doen navorsing oor kunsmatige intelligensie in San Francisco.
Davenport is een van die skrywers van die BizOps Manifes.
Opleiding
Davenport het aanvanklik as 'n sosioloog opgelei, met 'n BA in Sosiologie van Trinity Universiteit in 1976, 'n Meestersgraad in Sosiologie van Harvard in 1979, en 'n Ph.D. in Sosiologie van Harvard in 1980.
Loopbaan
Nadat hy gegradueer het met 'n Ph.D. in Sosiologie, het Davenport as 'n akademikus gewerk voordat hy 'n navorsings- en konsultasiepos by Index deur James Champy aangebied is. Davenport het Direkteur van navorsing by Index geword, wat besigheidsprosesverbetering bestudeer het. Deel van hierdie navorsing was 'n multikliëntnavorsingsprogram wat Index en Hammer bedryf het oor 'n nywerheidsnavorsingskonsortium genaamd PRISM – Partnership for Research in Information Systems Management. Davenport was die programdirekteur. In 1988 het PRISM onderhoude met 100 maatskappye gevoer oor die maniere waarop inligtingstegnologie kruisfunksionele prosesse kan verbeter, en besigheidsprosesherontwerp het uit hierdie navorsing na vore gekom.
Na aanleiding van CSC Index se werk met besigheidsproses-ingenieurswese, het Davenport bydraes gelewer tot kennisbestuur en die aandag-ekonomie voordat hy voortgegaan het om by te dra op die gebied van data-analise en kunsmatige intelligensie.
Farrea pocillum
Farrea pocillum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1875 deur Bowerbank.
Thomas Davenport
Loopbaan
Davenport se loopbaanervaring, benewens 'n professor en konsultant, het die leiding van navorsingsentrums vir Accenture en Ernst & Young ingesluit.
Davenport is tans president se uitnemende professor in inligtingstegnologie en -bestuur by Babson Kollege.
Analytics 3.0
In sy skryfwerk vir die Harvard Business Review, verskaf Davenport 'n opsomming van die drie ontledingsvolwassenheidvlakke van enige organisasie. Analytics 1.0-organisasies is dié waar bestuur die vermoë verkry het om op interne data te vertrou vir besluitneming, eerder as blote intuïsie. Hierdie organisasies maak egter steeds staat op stelsels en prosesse wat ondoeltreffend is, wat 'n buitengewone hoeveelheid tyd verg om analise in staat te stel om plaas te vind. Analytics 2.0-maatskappye kombineer interne data met data wat ekstern verkry is, wat voorspellende vermoëns bied. Davenport merk op dat hierdie "groot data"-evolusie hoofsaaklik gedryf is deur internetfirmas met die vermoë om met groot hoeveelhede data te werk.
Volgens Davenport bevind ons ons nou in die derde analise-era waar maatskappye van enige bedryf toenemend “met analise meeding”. Die uitgangspunt is dat die vele aktiwiteite wat 'n Analytics 3.0-firma kan uitvoer, data-roetes genereer wat ingesamel en vervolgens ontleed kan word. Hierdie datastelle kan dan gebruik word om inkrementele waarde te skep en vas te vang deur die nodige insette te verskaf vir baie meer akkurate besluitneming. Maar meer betekenisvol, sulke analitiese vermoëns is nou 'n fundamentele dryfveer in die skepping van toenemend waardevolle produkte en dienste. Inderdaad, Davenport voer aan dat analitiese mag in baie gevalle nou in die produk en diens self ingebou is.
Iophon cylindricum
Iophon cylindricum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Iophon en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
Iophon chilense
Iophon chilense is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Iophon en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1996 deur Desqueyroux-Faundez & Van Soest.
Paul Charles Édouard Bertrand
Paul Charles Édouard Bertrand (10 Julie 1879, Loos-Lez-Lille - 24 Februarie 1944, Parys) was 'n Franse paleobotanis. Hy was die seun van die botanikus Charles Eugène Bertrand (1851-1917).
Hy het aan die Universiteit van Lille studeer, en in 1903 sy graad in natuurwetenskappe ontvang, en sy doktorsgraad in 1909. In 1910 word hy dosent in paleontologie en direkteur van die Lille-steenkoolmuseum. In 1927 het hy die voorstitterskap van paleobotanie bereik, 'n onderskeid wat spesiaal vir Bertrand geskep is. Van 1938 tot 1944 (sy sterfjaar) het hy as voorsitter van die Anatomie comparée des végétaux actues et fossiles by die Nasionale Natuurhistoriese Museum (Frans: Muséum national d'histoire naturelle) in Parys gedien.
Sy werk het grootliks betrekking gehad op die vergelykende anatomie van fossielplante, vergelykende morfologiese ondersoeke van lewende en fossielplante, en studies met betrekking tot Carboon-biostratigrafie. Hy het beduidende bydraes gelewer in sy navorsing oor die struktuur van vroeë varings en varingagtige plante. Hy word gekrediteer met die definisie van die taksonomie Etapteris en Metaclepsydropsis.
Die standaard-outeursafkorting P.Bertrand word gebruik om hierdie persoon as die skrywer aan te dui wanneer 'n botaniese naam aangehaal word.
Bybelse gids - Koning Dawid
Dawid was die tweede koning van Israel. Hy was deur Samuel as koning geseën toe Saul nog koning was, maar reeds deur God verwerp was.
Dawid en Saul het 'n geskiedenis saam waar Saul die koning was en Dawid die onderdaan. Dawid is ook later deur Saul gejaag en Dawid het 'n paar keer die kans gehad om Saul dood te maak, maar hy het elke keer Saul se lewe gespaar.
Samuel salf Dawid tot koning
Soos Sau voor hom, ontvang Dawid geestelike krag saam met die salwing.
God kies weereens sy man en berei hom voor lank voordat hy 'n nasionale figuur word.
Farrea perarmata
Farrea perarmata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1876 deur Bowerbank.
Erik Menkveld
Erik Jan Willem Menkveld (Eindhoven, 25 April 1959 – Amsterdam, 30 Maart 2014) was 'n digter, romansier en kritikus.
Lewe en werk
Erik Menkveld is gebore in Eindhoven maar het sy laerskooljare in Tanzanië en Ghana deurgebring. By sy terugkoms in Nederland het die gesin na Driebergen-Rijsenburg verhuis. In die naburige Doorn woon hy Revius lyceum by. Hy studeer hierna Nederlands aan die Vrye Universiteit Amsterdam. Na sy studies werk hy as redakteur by De Bezige Bij waar hy (van 1987 tot 1998) onder andere die poësiefonds beheer. Van 1998 tot 2002 was hy 'n organiseerder by Poetry International in Rotterdam. Daarna was hy veral aktief as selfstandige skrywer. Van 2000 tot 2007 was hy redakteur van die tydskrif Tirade. In 2003 en 2012 was hy 'n lid van die beoordelingspaneel van die P.C. Hooft-prys, en in 2003 ook van die VSB Poësie-prys. Sedert 2009 was hy aktief as poësieresensent vir de Volkskrant.
Menkveld is op 54-jarige leeftyd oorlede aan 'n hartaanval. Hy was getroud met die literêre joernalis Maria Vlaar en het drie kinders gehad. Hy is begrawe in die Zorgvlied-begraafplaas in Amsterdam.
Jeug
Hy het hom soos volg oor sy jeug uitgelaat in 'n onderhoud met Remco Ekkers: "Ek is gebore in Eindhoven, maar aan die rand van die stad. My laerskooljare het ek in die trope deurgebring, naamlik in Tanzanië en Ghana. Daar moes ek Engels leer praat. Agterna gesien het dit my wel gebaat: Engelse praat- en skryfwerk is nou geen moeite nie. My vader het gewerk by Philips, wat in die begin van die jare sestig veral radiofabrieke in die land op die been gebring het. Dit is gedurende die aanvanklike eerste en tweede jaar deur ander Europeërs bedryf, en daarna oorgeneem deur die plaaslike bevolking. In die hoërskool is ek in Doorn, Nederland geplaas."
In dieselfde onderhoud sê hy na aanleiding van die vraag "skryf jy al jong?": "Vanaf my sestiende jaar het ek gedigte vir my vriendinne geskryf, wat ek aanneem normaal is. Ek het 'n goeie onderwyseres in Duits gehad en onder haar Goethe, Hölderlin, Hesse en Heine gelees. Wat die Nederlandse klasse betref, het ons Marsman, Nijhoff, Roland Holst en die Tagtigers gelees. Ek het 'n Griekse onderwyser gehad wat baie lief was vir poësie. Hy het aan my sy versamelde gedigte van Achterberg geleen. Hy het gesê dat ek dit verruklik sal vind. Die poësie en die omvangrykheid daarvan was 'n skok vir my. Agterna gesien het ek miskien nie veel begryp van wat ek lees nie. Maar die gedigte het 'n magiese uitwerking op my gehad. Ek het gehoop dat ek ook self iets kan skryf wat oor so 'n ongelooflike, raaiselagtige krag beskik. So het dit begin."
Studiejare
Tydens sy studie in Nederland aan die VU is hy breedvoerig georiënteer. "Ek wou musiekwetenskappe studeer, maar daarvoor moes jy ook 'n instrument bespeel en met gemak bladmusiek kon lees (...) en inmiddels het my belangstelling in die literatuur my keuse natuurlik oorheers." (...) As gradeplegtigheidsprojek het ek by Margaretha Schenkeveld 'n aantal briewe uit die briefwisseling tussen A. Roland Holst en sy oom Richard en tante Henriëtte gekry en daarop gefokus (en navorsing gedoen), en later myself die vraag afgevra of ek wou help met die volledige uitgawe. Dit het ek toe ook met plesier gedoen. Veral die enorme speurtog en die navorsing het my begeesterd gemaak, en veral die kulturele en politieke wêreldjie aan die begin van die twintigste eeu. Digters wat ek bewonder het soos Nijhoff en Gorter het voor my oë lewendig geword, en ek het die musiek en boeke van Matthijs Vermeulen, wat baie belangrik vir my was, ontdek. Later, as redakteur van De Bezige Bij, het ek Vermeulen se biografie en 'n stel boeke oor sy briefwisseling uitgegee ." (onderhoud deur Ekkers)
Hy het saam met ander studente die musiekgroep Dik Hout en de Planken gestig, waarvan hy tot sy dood die "drommer" was.
Literêre werk
Menkveld het sy buiging as digter gemaak met die 1997-bundel De karpersimulator. Vir die bundel ontvang hy die Lucy B. en C.W. van der Hoogt-prys. Ook is die C. Buddingh-prys aan hom toegeken. Vier jaar later verskyn sy Schapen nu!, en in 2005 verskyn sy derde bundel, Primetime. Al die bundels het positiewe resensies ontvang. Die gedig "Dat groeit maar" is deur Micha Hamel getoonset en in 2010 deur die Nederlandse Kamerkoor-orkes uitgevoer tydens hul program "Bomen".
In 2006 verskyn Met de meeste hoogachting, waarin hy briewe bundel wat geskryf is aan skrywers, musici en denkers wat hy bewonder soos John Coltrane, Martinus Nijhoff, Petrarch, Boeddha en Louise Glück; die briewe word gekenmerk deur 'n persoonlike en "essayistiese" inslag. Na aanleiding van die boek tipeer die kritikus Carel Peeters hom as 'n "meesterlijke leerling". Na die briewebundel werk hy vir 'n paar jaar met 'n hernieude fokus op sy romandebuut, Het grote zwijgen, wat in 2011 verskyn. In die boek neem die komponis Matthijs Vermeulen en Alphons Diepenbrock die hoofrolle in. Die roman het die Academica Literatuur-prys verwerf en is verskeie kere herdruk. Cees Nooteboom skryf in 'n hartroerende, ingestuurde brief in NRC dat hy ontroerd was deur die roman "en dat dit nie dikwels met hom gebeur by boeke nie".
Iophon dogieli
Iophon dogieli is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Iophon en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1955 deur Koltun.
Winterrus van plante
Wanneer die winterkoue aanbreek bereik die aktiwiteite van bladwisselende plante ‘n laagtepunt. Eenjarige plante sterf af en oorleef die winter as sade. Baie meerjarige plante oorleef die kouer seisoen deurdat die knoppe wat hulle dra in die winter rus. In die lente groei die nuwe lote uit en word gou oortrek deur blare, blomme en vrugteknoppe.
Fenologie
Fenologie (Grieks: phainomai; om te verskyn) is die afdeling van plantkunde wat die sigbare veranderinge wat die plant gedurende sy lewe ondergaan, bestudeer. Die effek van weer en klimaat op die natuur word voortdurend ondersoek deur natuurliefhebbers reg oor die aardbol. Daar is talle webwerwe en Toepassingsagteware of Toeps vir hierdie doel beskikbaar.
Lente en somer
Verskillende dele van die plant is baie aktief gedurende die lente en somer. Prosesse soos respirasie (asemhaling) en fotosintese is noodsaaklik vir groei en oorlewing.
Winter
Plante verloor meeste blare en vertoon dood en stokkerig tydens die vroeë winter, aangesien meeste prosesse afgeskaal of gestaak word. Dit het die kenmerkende "rustende winterlandskap" tot gevolg.
Fotosintese
Een van die hoofprosesse wat tydens winter afneem, is fotosintese.
Fotosintese is 'n belangrike biochemiese proses waarmee plante die energie van sonlig benut om voedsel te vervaardig. Plante gebruik hoofsaaklik die pigment chlorofil ('n groen kleurstof in blare) om ligenergie vas te lê. Dit is die hoofrede waarom die meeste plante 'n groen kleur het.
Transpirasie
'n Ander proses wat byna tot stilstand kom, is transpirasie. Dit is die proses waardeur plante water verloor, omdat die water in die blare verdamp en deur klein porieë (huidmondjies of stoma; meervoud: stomata) ontsnap.
Wanneer die blare afval kom hierdie proses vanselfsprekend tot stilstand. Omdat die plant nou baie lae waterverlies het, is opname uit die grond aansienlik minder.
Seldeurlaatbaarheid van wortels neem af gedurende koue en die opname van minerale soute word dus beperk.
Bronnelys
Kennis, vol 2, bl. 316-317, ISBN 0 7981 0824 X
Vis en Ramin
Vis en Ramin (Persies: ويس و رامين, Vis o Rāmin) is 'n Persiese liefdesverhaal. Die epos is in die 11de eeu in poësie geskryf deur Fakhruddin As'ad Gurgani. Gurgani het beweer dit het 'n Sassanidiese oorsprong, maar dit word nou beskou as van Partiese oorsprong, moontlik van die 1ste eeu n.C.
Daar is ook al voorgestel Gurgani se storie weerspieël die tradisies en gebruike van die tydperk net voordat hy self gelewe het. Dit kan nie uitgesluit word nie, want stories wat uit antieke bronne oorvertel word, sluit dikwels elemente uit die tyd van die versteller in.
Hlopekani
Hlopekani (alternatiewe spelling Hlophekane) is 'n nedersetting digby Giyani in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Groter Giyani Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Metaheelal
Geskiedenis
Die term is geskep in Neal Stephenson se wetenskapfiksie roman Snow Crash uit 1992, waar mense as avatars met mekaar en sagteware-agente in wisselwerking tree in 'n driedimensionele virtuele ruimte wat die metafoor van die werklike wêreld gebruik. Stephenson het die term gebruik om 'n opvolger van die internet in 'n virtuele werklikheid konteks te beskryf. Konsepte soortgelyk aan die Metaheelal het al in 1981 in die novelle True Names onder 'n verskeidenheid name in die kuberpunk-genre van fiksie verskyn. Stephenson het in die nawoord van Snow Crash gesê dat hy, nadat hy die roman voltooi het, gehoor het van Habitat, 'n vroeë massively multiplayer online role-playing game (MMORPG) wat soos 'n Metaheelal lyk.
Die konsep van die kuberruimte, wat die eerste keer verskyn het in die kortverhaal Burning Chrome deur William Gibson (Omni, Julie 1982), was 'n sentrale tema in sy 1984 baanbrekende roman, Neuromancer. Die Metaheelal verskil van "die meer inklusiewe konsep van kuberruimte wat die geheel van gedeelde aanlynruimte oor alle dimensies van voorstelling weerspieël" Anders as byvoorbeeld die fiktiewe konsep wat in Neuromancer bekendgestel is, wat gekenmerk is deur 'n Cartesiese skeiding van liggaam en gees, stel die Metaheelal gebruikers in staat om toegang tot sy omgewing te verkry terwyl hulle steeds bewus is van hul wêreld, daarbuite. Dit word bewys deur 'n tegnologie genaamd onsigbaar vir sigbaar (I2V) wat Nissan ontwikkel, wat 'n motor se voorruit oorlê met virtuele inligting sowel as funksies wat die vermoë bevat om 'n 3D-avatar in die motor te ontbied.
Ontwikkeling van tegniese standaarde
Algemene standaarde, koppelvlakke en kommunikasieprotokolle tussen virtuele omgewings word ontwikkel. Samewerkingsaksies en werkgroepe poog om standaarde en protokolle te skep om werking tussen virtuele omgewings te ondersteun, insluitend:
Steve Landesberg
Steve Landesberg (23 November 1936 – 20 Desember 2010) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Wild Hogs (2007) en Forgetting Sarah Marshall (2008), en in die televisiereekse Barney Miller (1975) en Head Case (2007).
Lampranthus brachyandrus
Lampranthus brachyandrus is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is inheems aan die Noord-Kaap en Namibië.
Katsjkarinski
Katsjkarinski (Russies: Качкаринский) is 'n klein dorpie in Astrachan-oblast, Rusland. Dit behoort tot die Samosdelka Plaaslike munisipaliteit wat nog vier nedersettings, Aleksejefka, Arsjin, Forpost en Samosdelka, insluit.
Soos baie ander nedersettings in Kamiziak-rajon, is Katsjkarinski op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë. Dit lê op die regteroewever van die klein Nowostankastroom.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Katjskarinski 181 inwoners gehad. Ten spyte van sy klein bevolking, is die dorpie etnies baie divers. Dit is die enigste dorpie in Astrachan-oblast waar etniese Oesbeke die grootste bevolkingsgroep is.
1994 Brasiliaanse Grand Prix
Die 1994 Formule Een Brasiliaanse Grand Prix het op 27 Maart 1994 op die Autódromo José Carlos Pace in São Paulo, Brasilië plaasgevind. Dit was die eerste wedren van die kampioenskapseisoen gewees, en is deur die Duitser Michael Schumacher in 'n Benetton-Ford gewen.
Farrea raoulensis
Farrea raoulensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Reiswig & Kelly.
Swastikasteen
thumb|180px|links|Die ontwerp van die steen. thumb|240px|'n Foto van die steen, 'n replika daarvan en die uitsig vanaf die Woodhouse-krans.
Die Swastikasteen is 'n klip met 'n ontwerp wat baie soos 'n swastika lyk en op die Woodhouse-krans aan die noordekant van Ilkley Moor in Wes-Yorkshire, Engeland, geleë is. Die ontwerp het 'n dubbele buitelyn met vier gekromde arms en 'n aangehegte S-vorm; elk omring 'n klein, ronde holte. Soortgelyke holtes word op ander klippe daarnaby aangetref.
Dit lyk baie soos die Rosa camuna-ontwerpe van Italië. Daar is 'n moontlikheid dat Kelte tydens die Romeinse besetting 'n paar honderd jaar v.C. deur die gebied beweeg het waar die Rosa camuna-ontwerpe geleë is, die swastikaontwerp as deel van hulle stamsimbolisme oorgeneem en dit op rotse uitgekrap het toe hulle in Ilkley gestasioneer was.
Clayton Landey
Clayton Landey is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Blob (1988) en Sully (2016), en in die televisiereekse Knots Landing (1979) en Stargate: Atlantis (2004).
Iophon dubium
Iophon dubium is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Iophon en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1885 deur Hansen.
Farrea robusta
Farrea robusta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Forrest Landis
Forrest Landis (gebore 9 Augustus 1994) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Cheaper by the Dozen (2003), Cheaper by the Dozen 2 (2005), Flightplan (2005), en Spy School (2008).
Oktjabrski (Astrachan-oblast)
Oktjabrski (Russies: Октябрьский) is 'n Kasakse dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Obraztsowo-Trawino Plaaslike Munisipaliteit behoort. Soos baie ander nedersettings in Kamiziak-rajon, is dit in die Wolga-rivierdelta geleë. Dit lê op die Torgoelofski-eiland tussen die Kanitsja- en Pokatnajariviere.
Geskiedenis
Die dorpie se oorspronklike naam was Isjtsjanofski. In die Sowjetera is dit hernoem na Oktjabrski wat van die Russiese woord vir "Oktober" kom, die maand van die Russiese Rewolusie van 1917 wat as 'n belangrike simbool beskou was.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Oktjabrski 217 inwoners gehad. Etniese Kasakke vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Lapeirousia purpurea
Lapeirousia purpurea is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Lapeirousia behoort. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
San Lazzaro degli Armeni
San Lazzaro degli Armeni ([san ˈladdzaro deʎʎ arˈmɛːni], «Sint Lasarus van die Armeniërs»; Armeens: Սուրբ Ղազար Surp Ghazar) is 'n klein eiland in die suide van die Venesiaanse strandmeer, met 'n oppervlakte van drie hektaar en net wes van die Lido di Venezia geleë. Sedert 1717 huisves die eiland 'n klooster van die Armeens-Katolieke Mechitariste-monniksorde huisves. Die kloostereiland dien as die orde se kulturele spilpunt en sentrum van geleerdheid (Armeense seuns word hier in Armeense kultuur onderrig), terwyl sy hoofabdy in die Oostenrykse hoofstad Wene sy geestelike middelpunt vorm.
Die kloosterbiblioteek beskik oor sowat 200 000 boeke, insluitende 'n belangrike versameling van oosterse, veral Armeense manuskripte (met sowat 4 000 dokumente).
Oorspronklik het San Lazzaro as hospitaaleiland vir melaatses gedien. Toe melaatsheid teen die einde van die 15de eeu nog nouliks voorgekom het, het monnike van die Dominikane-orde hulle op die eiland gevestig en hier sowat honderd jaar lank gebly. Daarna was die eiland meer as 'n eeu onbewoon. In 1717 het agttien Armeense monnike, onder wie Mechitar van Sebasteia (tans Sivas in Turkye), wat uit tuisland verdryf is, in Venesië 'n toevlug gevind. Hulle het 'n klooster op San Lazzaro gestig, die eiland in die noordweste uitgebrei en tuine met sipresse aangelê.
Thomas Sheraton
Thomas Sheraton (1751 - 22 Oktober 1806) was 'n meubelontwerper, een van die 'groot drie' Engelse meubelontwerpers van die 18de eeuse Georgiaanse tydperk, saam met Thomas Chippendale en George Hepplewhite. Sheraton se meubelstyl word deur 'n vroulike verfyning van laat Georgiaanse style gekenmerk, en het die mees invloedryke bron van inspirasie vir die meubels van die laat 18de eeu geword.
Biografie en styl
Sheraton is in Stockton-on-Tees, County Durham, Engeland gebore. Hy was 'n vakleerling by 'n plaaslike kabinetsmaker en het voortgegaan om as 'n vakman-kabinetmaker te werk totdat hy in 1790, op 39-jarige ouderdom, na Londen verhuis het. Daar was hy as professionele konsultant en onderwyser werksaam, en het hy vakmanne onderrig in perspektief, argitektuur, en meubelontwerp. Dit is nie bekend hoe hy die kennis of die ervaring opgedoen het wat hom in staat gestel het om dit te doen nie, maar dit wil voorkom asof hy matig suksesvol was.
Vanaf 1791 publiseer hy Die kabinetmaker en stoffeerder se sketsboek, (The Cabinet Maker's and Upholsterer's Drawing Book) in vier volumes. Ten minste seshonderd kabinetmakers en skrynwerkers het die boeke gekoop, en dit het onmiddellik 'n groot invloed op meubelontwerp gehad. Gedurende hierdie tydperk het hy nie self 'n werkswinkel gehad nie en dit is gevolglik moontlik dat hy self nooit enige van die meubelstukke in sy boeke gemaak het nie. Geen meubelstukke is nog ooit direk na hom nagespoor nie. 'n Meubelstuk wat beskryf word as "deur Sheraton" verwys dus na die ontwerp en nie na die vervaardiger van die stuk as sulks nie.
Sheraton se naam word met meubelstyle in die 1790's en vroeë 19de eeu geassosieer. Baie van die ontwerpe is op klassieke argitektuur, waarvan kennis 'n wesenlike deel van die tegniese opleiding van 'n ontwerper was, gebaseer. Nie al die tekeninge in sy boek was sy eie ontwerpe nie – hy het erken dat sommige van die ontwerpe afkomstig was van meubels wat in die werkswinkels van ander praktiserende kabinetmakers gemaak is. Hy was egter 'n uitstekende tekenaar en sy naam word met die styl van die tydperk geassosieer.
Sheraton-styl meubels het die heersende neo-klassieke ontwerpneigings uitstekend geïnkorporeer, met goeie proporsies, gebalanseerde ontwerp en verfynde ornamentasie. Die meubels was meestal reglynig van aard, met klem op vertikale lyne. Stoele het reghoekige rugleunings en reguit pote gehad. Hoewel reguit lyne oorheersend in die meubels gebruik is, is delikate, grasieuse kurwes op 'n subtiele wyse by arm- en rugleunings gebruik. Sheraton het ook dikwels meubels met geheime meganiese kompartemente ontwerp. Satynhout en mahonie is vir die meeste van Sheraton se meubels gebruik. Fineerwerk en inlegwerk, sowel as geverfde versierings, is algemeen as ornamentasie vir die meubels gebruik.
Ghandlanani
Ghandlanani is 'n landelike nedersetting buite Giyani in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Groter Giyani Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Pegasus-projek
Die Pegasus-projek, 'n ondersoek deur 'n konsortium bestaande uit internasionale media- en nieregeringsorganisasies, het onthul hoe die Pegasus-spioenasieware van die Israeliese maatskappy NSO Group deur regeringskliënte misbruik is om op joernaliste, aktiviste en politici te spioeneer. Huidige en voormalige presidente en eerste ministers is ook geteiken. Hulle het op ‘n lys met sowat 50 000 telefoonnommers verskyn waarin blykbaar deur NSO-kliënte as behorende aan persone van belang gespesifiseer is. Blykbaar was president Cyril Ramaphosa 'n moontlike teiken van monitering deur Rwanda.
Meer as die helfte van hierdie telefone wat deur die kubersekuriteit-span van Amnesty International ondersoek is, het forensiese bewyse van die Pegasus-spioenasieware, 'n geen-klik Trojaanse virus wat deur die NSO Group ontwikkel is, onthul. Hierdie skadelike sagteware bied die aanvaller volledige toegang tot die geteikende slimfoon, sy data, beelde, foto's en gesprekke, sowel as kamera, mikrofoon en geografiese ligging. Hierdie inligting is deurgegee aan 17 media-organisasies onder die projeknaam "The Pegasus Project". Verslae begin op 18 Julie 2021 deur lidorganisasies gepubliseer te word, waarin opvallende nie-kriminele teikens onthul word en die praktyk ontleed word as 'n bedreiging vir die persvryheid, vryheid van spraak, andersdenkendes en demokratiese opposisie. Op 20 Julie is 14 staatshoofde onthul as voormalige teikens van Pegasus se spioenasieware. Volgens die ondersoek was die telefoon van die vermoorde Mexikaanse joernalis Cecilio Pineda in 2017 onder meer besmet met Pegasus, sowel as die telefone van familielede van die vermoorde joernalis uit Saoedi-Arabië Jamal Khashoggi. Verskeie partye het 'n verdere ondersoek na die misbruik en 'n beperking op die verhandeling van sulke onderdrukkende skadelike sagteware, onder meer die betrokke nuusorganisasies, die Committee to Protect Journalists, die International Press Institute en Edward Snowden, versoek.
Agtergrond
Pegasus is spioenasieware wat ontwikkel is deur die Israeliese kuberwapenfirma NSO Group wat heimlik vir kuberspioenasie doeleindes geïnstalleer kan word op selfone (en ander toestelle) met die meeste weergawes van iOS en Android. Die onthullings van Pegasus-projek in 2021 dui daarop dat die huidige Pegasus-sagteware alle onlangse iOS -weergawes tot iOS 14.6 kan gebruik. Sedert 2016 was Pegasus in staat om teksboodskappe te lees, oproepe op te spoor, wagwoorde te versamel, liggingopsporing te doen, toegang tot die mikrofoon en kamera van die teikenapparaat te verkry en inligting uit programme af te haal. Die spioenasieware is vernoem na Pegasus, die gevleuelde perd van die Griekse mitologie. Dit is 'n Trojaanse perd-rekenaarvirus wat 'deur die lug' gestuur kan word om selfone te besmet.
NSO Group was voorheen in besit van die Amerikaanse private-ekwiteitsfirma Francisco Partners,, maar dit is in 2019 deur sy stigters teruggekoop. Die maatskappy verklaar dat dit 'gemagtigde regerings voorsien van tegnologie wat hulle help om terrorisme en misdaad te bekamp' dat dit 'n toonaangewende benadering tot menseregte het.
Pegasus is in Augustus 2016 ontdek nadat 'n mislukte installasiepoging op die iPhone van 'n menseregte-aktivis gelei het tot 'n ondersoek waarin besonderhede oor die spioenasieware, die vermoëns daarvan en die veiligheidskwesbaarhede wat dit uitgebuit het, onthul is. Nuus oor die spioenasieware het aansienlike mediadekking veroorsaak. Dit word die 'mees gesofistikeerde' slimfoonaanval ooit genoem, en dit was die eerste keer dat 'n kwaadwillige gebruik op afstand met behulp van ‘n “jailbreak” (om beperkings wat deur die vervaardiger of operateur opgelê is, te verwyder, bv. om die installering van ongemagtigde sagteware moontlik te maak) opgespoor is om onbeperkte toegang tot 'n iPhone te kry.
Farrea similaris
Farrea similaris is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Reiswig & Kelly.
Uraan in Namibië
Namibië beskik oor ongeveer 5 persent van die wêreld se uraanreserwes. Die land se reserwes is voldoende om tot 10 persent van totale wêreldproduksie te verskaf. Namibië is die tuiste van die wêreld se tweede en sesde grootste uraanmyne en die land was in 2020 die derde grootste produsent van die mineraal, naas Kasakstan en Australië.
Iophon flabellodigitatum
Iophon flabellodigitatum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Uraan in Namibië
Geskiedenis
Twee verdere wesenlike neerslae uraan is gevind: Trekkopje, 80 kilometer noordoos van Swakopmund, en Langer Heinrich, 80 kilometer na die binneland van Walvisbaai en 50 kilometer suidoos van Rössing af.
Gebruike van uraan
Uraan word verryk ten einde:
Ontginning
Uraanerts kan in oopgroef- of ondergrondse myne ontgin word waarna dit op die perseel fyn gemaal word om die uraan van die erts te skei. Verder kan uraanerts in direk in die ertsneerslag opgelos word waarna dit na die oppervlak gepomp word in ŉ proses wat in situ-loging genoem word. Uraan word as uraanoksiedkonsentraat (U3O8) in die mark verkoop.
Myne
Daar is tans nege neerslae uraanerts in Namibië. Die grootste is die Husab-neerslag gevolg deur die Trekkopje-neerslag.
Die Husabmyn is die wêreld se tweede grootste uraanmyn en het in 2020 altesaam 3 302 ton uraan, oftewel 7 persent van wêreldproduksie gelewer. Die Rössingmyn is die wêreld se sesde grootste uraanmyn met produksie van 2 111 ton in 2020, oftewel 4 persent van wêreldproduksie. Die uiteindelike aandeelhouers van Husabmyn is die Chinese regering en die China General Nuclear Power-groep. Die Namibiese regering besit 10 persent van die myn. Rössingmyn word deur die China National Uranium Corporation besit.
Farrea seiri
Farrea seiri is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Uraan in Namibië
Ekonomiese bydrae van uraan
Uraan ter waarde van net meer as $800 miljoen is in 2020 uit Namibië uitgevoer. Dit is die derde grootste uitvoerproduk naas koper en diamante. In 2020 het uraanmynbou 2,5 persent tot die land se bruto binnelandse produk bygedra teenoor 0,9 persent in 2016.
Farrea seiri
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2004 deur Duplessis & Reiswig.
90482 Orcus
90482 Orcus (voorlopige naam ) is ’n trans-Neptunus-voorwerp (TNV) in die Kuipergordel met ’n groot maan, Vanth. Dit is op 17 Februarie 2004 ontdek deur die Amerikaanse sterrekundiges Michael Brown, Chad Trujillo en David Rabinowitz. Beelde van Orcus voor sy ontdekking strek terug tot 8 November 1951.
Henning Kraggerud
Henning Kraggerud (gebore op 23 Junie 1973) is 'n Noorweegse violis en komponis.
90482 Orcus
Beskrywing
duimnael|240px|links|Die wentelbane van Orcus (blou), Pluto (rooi) en Neptunus (grys).
Henning Kraggerud
Loopbaan
Sy opnames vir Naxos sluit Grieg se Vioolsonates en 'Noorweegse Gunstelinge' vir viool en orkes in. Hy is 'n ontvanger van Noorweë se luisterryke Grieg-prys, en was in 2004 as die Inwonende kunstenaar van die Bergen Internasionale-fees aangestel. Kraggerud het in 2011 van Leif Ove Andsnes oorgeneem as mede-Artistieke Direkteur van die Risør-fees van Kamermusiek. Kraggerud het in 2012 die Artistieke Direkteur van die Tromsø Kamerorkes geword.
Kraggerud voer op beide die viool en die altviool op tydens internasionale feeste. Onlangse samewerkings het 'n Szymanowski Fokus by Wigmore Hall in Londen en die Zankel-saal in New York Stad ingesluit, waarvan Piotr Anderszewski die kurator was, en uitvoerings tydens die Verbier Festival-fees met Joshua Bell, Leonidas Kavakos en Martha Argerich. In 2011 het hy verskyn tydens die Hong Kong Internasionale Kamermusiek-fees en die Seoul Lente-fees. Hy het in 2012 aangesluit by sy kollegas tydens die Rio Internasionale Kamermusiek-week in Brasilie en die Stavanger Internasionale Kamermusiek-fees. Hy het saam met Imogen Cooper en Adrian Brendel by LSO St Luke's tydens die BBC se kamer konsertreeks verskyn.
90482 Orcus
Beskrywing
Orcus se oppervlak is relatief helder, met sy albedo wat tot 23% kan wees. Dit is grys en ryk aan water. Die ys is hoofsaaklik in kristalvorm, wat dui op kriovulkanisme in die verlede. Ander samestellings soos metaan of ammoniak kan ook teenwoordig wees. Die bestaan van ’n maan het wetenskaplikes in staat gestel om die stelsel se massa te bereken – dit is min of meer dieselfde as dié van Saturnus se maan Tethis. Die verhouding van die massa tussen Orcus en Vanth is onseker, moontlik iewers tussen 1:33 en 1:12.
Orcus se deursnee word op sowat 920 km geraam en Vanth s’n op sowat 280 km; dit is mits hul albedo dieselfde is.
Blinkwater, Limpopo
Blinkwater is 'n landelike nedersetting buite Giyani in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Groter Giyani Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Iophon frigidum
Iophon frigidum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Iophon en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1909 deur Lundbeck.
Bal-en-klou-poot
Vermoed word dat die ontwerp ontstaan het in China. Daar is die poot van ‘n draak wat ‘n pêrel vasklou uit hout gekerf. Dit sou dan verwys na die sterk houvas wat die keiser op sy gewaardeerde onderdane het. In later eeue het dit in die wêreld ontwikkel tot die poot van ‘n leeu  of voël  wat ‘n bal vashou. Maleise slawe bedrewe as meubelmakers het dit in Suid-Afrika ongevoer. Die kabrioolpoot wat in ‘n bal-en-klou eindig was ‘n gewilde motief in Thomas Chippendale se vroeë werk.
Joe Lando
Joe Lando (gebore 9 Desember 1961) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Star Trek IV: The Voyage Home (1986) en in die televisiereekse Dr. Quinn, Medicine Woman (1993), JAG (1995), en Higher Ground (2000).
Iophon funis
Iophon funis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Iophon en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1892 deur Topsent.
Farrea sollasi
Farrea sollasi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Schulze.
Dong-Suk Kang
Dong-Suk Kang (gebore op 28 April 1954) is 'n Suid-Koreaanse violis.
Bloeddruk
Bloeddruk is die druk wat in die liggaam se bloedvate en in die hart voorkom. Waar die bloed die hart verlaat en in die bloedsirkulasie ingepomp word, is die bloeddruk op sy hoogste. Waar die bloed uiteindelik weer in die hart terugstroom, is die bloeddruk op sy laagste. Die krag waarmee die bloed uit die hart gepomp word, bepaal die bloeddruk. Nog faktore wat die bloeddruk bepaal, is die hoeveelheid bloed wat per tydseenheid uit die hart in die bloedsomloopstelsel gepomp word, die samestelling van die bloed en die weerstand wat die bloed in die vate ondervind.
Dong-Suk Kang
Biografie
Kang was in Seoul gebore en het sy eerste konsert op die leeftyd van agt jaar gespeel. Hy het in 1967 na New York gegaan om by die Juilliardskool van Musiek te studeer en het sy opleiding onder Ivan Galamian by die Curtis Institute of Music voltooi. In 1971 het hy die San Francisco Simfoniese Stigting Kompetisie gewen asook die ''Merriweather Post-kompetisie in Washington D.C.