cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
J.B.Z. Keet
Johannesburgse koorleier
Asaf het ’n egte volkskoor geword wat in voortdurende aanvraag was op feestelike geleenthede soos Krugerdag (10 Oktober) en ander Afrikaanse kultuurfeeste in die Johannesburgse stadsaal, maar ook groot werke in die koorrepertorium aangedurf en deelgeneem het aan die operaseisoene onder John Connell. Volgens prof. Anton Hartman in "Die Goudstadse Afrikaner en musiek, 1925–1970" in ''Oorsig 1979, nr. 8'' was dit ’n gelukkige toedrag van sake dat Keet en Connell ’n goeie verstandhouding gehad het. So is die Asafkoor en Johannesburg Philharmonic Choir op gelyke voet by musiekgeleenthede betrek en het die Asafkoor ook tydens die jaarlikse operaseisoene opgetree. Die Asafkoor het baie Afrikaanse sangers geleentheid gebied om in Johannesburg as soliste op te tree, onder andere Cecilia Wessels, Betsy de la Porte, Dirk Lourens, Dennis van Schoor, Jossie Boshoff (later mev. Hartman), Danie van der Heever en andere.
Anna Bell Peaks
Video's
Time Footjobs''
XX XX: An Axel Braun Parody''
Jonathan Ross
Jonathan Ross (gebore 17 November 1960) is 'n Engelse skrywer, vervaardiger, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Tall Guy (1989), Spice World (1997), en Turf, en in die televisiereeks Friday Night with Jonathan Ross (2001).
J.B.Z. Keet
Johannesburgse koorleier
Mettertyd het Asaf 'n reputasie opgebou as een van die grootste koorverenigings in Suid-Afrika. Die repertoire het die Requiem van Mozart ingesluit, asook dié van Verdi sowel as Beethoven se Negende Simfonie, Mendelssohn se Elia en Bach se Matteuspassie. By talle geleenthede het die koor saam met die Johannesburgse Filharmoniese Vereniging opgetree en by volks- en feesgeleenthede 'n vername rol gespeel, byvoorbeeld by die hoeksteenlegging (1938) en inwyding (1949) van die Voortrekkermonument, die Van Riebeeck-fees (1952) en die jaarlikse Johannesburgse Musiekfees. Op dié fees, wat onder die direksie van Connell gestaan het, het die Asafkoor stukke vertolk uit operas soos Tannhäuser (Wagner), Die verhale van Hoffmann (Offenbach) en Carmen (Bizet), wat op 23 April 1945 in Afrikaans in die Empire-teater opgevoer is, die eerste opvoering van ’n opera in Afrikaans in Johannesburg. Van 1934 af het die koor ook gereeld meegewerk aan uitsendings van die SAUK, saam met wie se orkes hulle gereeld opgetree het.
Min is bekend aangaande Keet se bedrywighede buite die musiekwêreld. Hy het in 1963 ophou dirigeer. Danie van den Heever, wat in 1928 as 12-jarige by die koor aangesluit het, het Keet as voorsitter en dirigent opgevolg. Op sy 79ste verjaardag, op 21 Oktober 1963, is 'n spesiale huldeblyk aan hom gebring deur 'n konsert wat ter ere van hom in die Johannesburgse Stadskouburg aangebied is. Die hulde het ook 'n gedenkplaat ingesluit om sy dienste aan koorsang en die kulturele ontwikkeling van die Afrikaner aan die Witwatersrand te herdenk.
Waardering
Keet het 'n vurige geloof in die vormende invloed van koorsang op sangers en luisteraars gehad en hom tot die uiterste toe ingespan om deelname aan koorsang ook in ander sentrums te laat posvat, aldus prof. dr. Jacques P. Malan. Reeds in 1936 het ds. A. Stander van die NG gemeente Turffontein die rol van die Asafkore onder Keet se leiding in die opheffing van die Afrikaanse volk geloof toe Die Vaderland op 8 Oktober as volg berig onder die opskrif "Loof pragtige werk van Asafkore aan Rand": "Hy is bly dat diegene wat leiding neem, en veral mnr. Keet, hulle besig hou met die groot en werklik skone dinge, dinge wat dieper gaan as die ou liedjies soos 'Brandewyn laat my staan'."
Gesinslewe
Keet is in 1932 getroud met Helena van Blommenstein (gebore Perold), orreliste van die NG kerk Turffontein en begeleidster van die Asafkoor. Hulle het geen kinders gehad nie.
Adam Tas-studentevereniging
Die Adam Tas-studentevereniging is 'n studentevereninging by die Universiteit van Stellenbosch wat hom beywer vir die gebruik en behoud van Afrikaans op kampus. Dit is in 2007 op die been gebring in teenkanting teen die universiteit se infassering van die T-opsie vir tweetalige onderrig en is na die sewentiende eeuse gemeenskapsleier Adam Tas vernoem.
Floridaheuwels
Floridaheuwels is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika wat in Roodepoort geleë is.
Margot Bingham
Margot Bingham (gebore 6 Desember 1987) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Barbershop: The Next Cut (2016) en in die televisiereekse Boardwalk Empire (2010) en The Family (2016).
Royal Albert Hall
Sedert sy amptelike inwyding deur koningin Victoria in 1871 het die wêreld se leidende kunstenaars uit verskillende genres in die Royal Albert Hall opgetree. Die konsertsaal het sodoende een van die Verenigde Koninkryk se gewildste en merkwaardigste geboue geword. Jaarliks vind meer as 350 gebeurtenisse in die saal se groot amfiteater plaas, waaronder klassieke konserte, rock en pop, ballet- en opera-opvoerings, sportwedstryde, toekenningsplegtighede, skool- en gemeenskapsfeeste, liefdadigheidsfunksies en bankette.
Oorspronklik is beplan om die konsertsaal The Central Hall of Arts and Sciences te noem, maar ter nagedagtenis van haar wyle gade prins Albert is dit deur koningin Victoria gewysig tot Royal Albert Hall toe sy die hoeksteen gelê het. Terwyl die konsertsaal die praktiese deel van die nasionale gedenkteken vir die Prinsgemaal vorm, is die dekoratiewe deel, die Albert Memorial, net noord daarvan in Kensington Gardens en anderkant Kensington Gore-straat opgerig.
Theuns Stofberg
Theuns Stofberg was die kaptein van die Suid-Afrikaanse nasionale Springbokrugbyspan vir vier toetse tussen 1980 en 1984. Hy word onthou vir sy spoed en sy grootte, altwee merkwaardig vir 'n flank in daardie tyd, en altwee faktore wat gewoonlik nie saamgaan in rugby waar grootte regtig saak maak nie. Hy was Suid-Afrika se sewe-en-dertigste Springbokkaptein.
Vroeë lewe
Hy is op 6 Junie 1955 op die Vrystaatse dorpie Villiers gebore, waar sy vader, ds. Kosie Stofberg van 1952 tot 1962 leraar was van die NG gemeente Villiers, en Marthinus Theunis Steyn Stofberg gedoop ter ere van sy oupagrootjie aan moederskant, pres. M.T. Steyn. Sy oupa aan moederskant was die predikant en politikus dr. N.J. van der Merwe en sy ouma Tibbie Steyn, 'n dogter van oudpres. M.T. en mev. Steyn, ook Tibbie. Deur dié familielyn was hy 'n agterkleinseun van ds. Colin McKenzie Fraser, 44 jaar lank leraar van die NG gemeente Philippolis en 'n agter-agterkleinseun van ds. Colin Fraser van Beaufort-Wes, die stamvader van die Fraser-familie in Suid-Afrika na wie die dorp Fraserburg deels genoem is. Hy het sy skoolloopbaan aan Grey-kollege in Bloemfontein voltooi, een van die vestings van Suid-Afrikaanse rugby. Hy het sy provinsiale loopbaan by die Vrystaat afgeskop terwyl hy nog gestudeer het by die Universiteit van die Oranje-Vrystaat. Toe hy opgeroep word vir militêre diensplig is hy verplaas na Pretoria waar hy vir Noord-Transvaal begin speel het. Dit was gedurende hierdie tyd dat hy van krag tot krag gegaan het om sy plek in die nasionale span te vestig op flank.
Springbokloopbaan
Hy het sy eerste toets op 14 Augustus 1976 teen die All Blacks op die Vrystaat-stadion, Bloemfontein, gespeel op die jong ouderdom van 21. Die Springbokke het die toets 9-15 verloor.
Hy het in 21 toetse gespeel en ook 6 toetsdrieë gedruk. Sy eerste toets as kaptein was teen Argentinië op 18 Oktober 1980 toe die Springbokke 22-13 gewen het. Sy grootste toets as kaptein was toe hy die Springbokspan gelei het, nadat die gereelde kaptein Wynand Claassen beseer is, in die eerste toets van die berugte 1981-Springboktoer na Nieu-Seeland. Die toer was ontwrig deur protesteerders gedurende die wedstryde en word nou gesien as een van die belangrikste toere in die geskiedenis van rugby. Stofberg het nie in die laaste van die drie toetse gespeel nie, wat tydelik gestaak was deur 'n ligte vliegtuig wat meelbomme gegooi het, weens 'n kniebesering wat uiteindelik die einde van sy loopbaan beteken het.
Stofberg het Noord-Transvaal verlaat in 1982 en verhuis na hulle aartsvyande Westelike Provinsie Rugby Unie waar hy homself gevestig het en 'n fisioterapiepraktyk geopen het. Stofberg het die Springbokke in sy laaste twee toetse aangevoer teen Engeland in 1984, en altwee gewen en 'n drie in die tweede toets gedruk. Na nog 'n terugslag weens 'n kniebesering het hy uit rugby getree in 1984 op die ouderdom van 29. Hy is die enigste speler in die geskiedenis wat die Curriebeker gewen het by drie verskillende spanne. Hy het titels gewen saam met Vrystaat (1976), Noord-Transvaal (1979 en 1980) en Westelike Provinsie (1982 en 1983).
Hy woon teenswoordig op Stellenbosch.
Callyspongia septimaniensis
Callyspongia septimaniensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1971 deur Griessinger.
Toshinobu Katsuya
Toshinobu Katsuya (gebore 2 September 1961) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Goodhouse
Goodhouse is 'n plekkie in Namakwaland, provinsie Noord-Kaap, met 'n landingstrook, op die suidelike oewer van die Oranjerivier, 60 km suidwes van Warmbad, Namibië en 60 km oos-suidoos van Vioolsdrif. Die naam is 'n volksetimologiese aanpassing van die Nama-woord Gudaos, "skaapdrif", omdat die Namas volgens oorlewering hier die rivier oorgesteek het wanneer hulle met hulle vee van Klein na Groot Namakwaland getrek het. Dit is veral bekend om die ondraaglike hoë temperature wat hier aangeteken word.
Clanwilliam-sandvis
Die Clanwilliam-sandvis (Labeo seeberi) is 'n varswatervis wat voorkom in die Olifantsrivier-stelsel. In Engels staan die vis bekend as die Clanwilliam sandfish.
Voorkoms
Die vis het 'n lang, slanke lyf en is bedek met klein skubbe. Daar is een paar baarde om die mond. Die vis is olyf-grys met 'n goudkleurige skynsel en wit aan die onderkant. Die vis word tot 355 mm lank en die Suid-Afrikaanse hengelrekord is 0.269 kg.
Goodhouse
Ekonomie
Landbou is die hoofbron van inkomste in die gebied, wat besproeiing noodsaaklik maak. 'n Waterpompstasie by die Oranjerivier voorsien Goodhouse en die dorpies in die omgewing van water. In die nabygeleë Kooriviervallei word veral dadels verbou.
Alba Bouwer
Alberta Magdalena Bouwer (16 Maart 1920 – 5 Oktober 2010) was ’n Afrikaanse kinderboekskryfster, joernalis en maatskaplike werkster in die tweede helfte van die 20ste eeu. Verskeie van haar boeke het die plaaslewe as agtergrond. Sy was veral bekend vir haar stories van Rivierplaas en Bergplaas. In 1959 en 1965 ontvang sy die Scheepersprys vir Jeugliteratuur; in 1961, 1971 en 1982–1983 die C.P. Hoogenhoutprys; en in 1984 die MER-prys vir Jeugliteratuur. Sy het ook ook onder die skuilnaam Magriet Coetzee geskryf.
Lewe en werk
duimnael|regs|300px|Die [[Bloemfonteinse Normaalkollege, 1907]]
Bouwer is op 16 Maart 1920 op ’n Vrystaatse plaas aan die oewer van die Renosterrivier in die distrik Vredefort gebore. Haar vader was die boer Adriaan Bouwer. Hy was een van dertien kinders wat tydens die Anglo-Boereoorlog by Paardeberg gevange geneem en na St. Helena gestuur is. Haar moeder was die onderwyseres Bertha Zeeman, oorspronklik van Paarl in die Boland, wat haar opleiding as onderwyseres aan die Bloemfonteinse Normaalkollege ontvang het. Toe Alba nog net agtien maande oud was sterf haar vader aan ’n beroerte-aanval. Die ma en kind woon daarna by die grootouers aan vaderskant op hulle Vrystaatse plaas, waar haar ma by die plaasskool onderwys gee. Haar eerste skooljare was op hierdie plaasskool met haar ma wat haar onderrig gee. Haar ma trou hierna op 6 April 1926 met Johannes Nel, ’n boer uit ’n ander deel van Vredefort. Hierdie plaas aan die Renosterrivier vorm die basis van die verhale in “Stories van Rivierplaas”. Alba se broer Hendrik word uit hierdie huwelik gebore. Haar stiefpa sterf ses jaar na die troue onverwags in ’n skietongeluk en hierna is die gesin terug na haar moeder se familieplaas, die wynplaas Hartbeeskraal in Klein Drakenstein, distrik Paarl, waar hulle by haar ma se ongetroude oudste broer en suster inwoon. Hierdie plaas is die basis van die verhale in “Stories van Bergplaas”. Hier gaan Alba na die koshuis van die Engelsmedium Hoër Meisieskool La Rochelle in die Paarl, waar sy van standerd nege in die leerlingraad dien en in 1936 matrikuleer. Sy studeer verder aan die Engelstalige Hugenote Universiteitskollege in Wellington (wat in hierdie tyd ingeskakel was by die Universiteit van Suid-Afrika) en behaal ’n B.A.-graad, met Geskiedenis en Duits as hoofvakke. Sy word aangestel as ondervoorsitter van die leerlingraad. Hier verwerf sy ook die Senior Onderwysdiploma. Vir ses jaar gee sy onderwys, eers vier jaar by die Hoërskool Burgersdorp en daarna twee jaar Duits en Afrikaans by die Hoërskool Jan van Riebeeck in Kaapstad. Sy trou in hierdie tyd met Eben van der Watt, maar skei wanneer dit blyk dat hy onverantwoordelik is met geld en hulle in groot skuld dompel. Hulle is in gemeenskap van goedere getroud en Alba betaal eers al die skuld af voordat sy skei.
Hierna is sy vir ’n ruk joernalis by die blaadjie Huishouding. In 1947 sluit sy vir ’n bietjie meer as twee jaar aan by die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK) in Kaapstad waar sy samesteller en aanbieder van kinderprogramme is. In 1950 aanvaar sy ’n pos in die redaksie van Sarie Marais, waar sy na bietjie meer as ’n jaar bevorder word tot assistent-redaktrise onder Fred le Roux. In hierdie posisie behartig sy onder andere die gebederubriek onder die skuilnaam Magriet Coetzee. Hierdie rubriek is besonder gewild en verskeie bydraes word later in boekvorm uitgegee, soos “Gebede van ’n vrou” in 1973, “Nuwe gebede van ’n vrou” in 1976, “Aand van die lewe” in 1983 en “Skuiltes op die pad” in 1994. Sy is ook verantwoordelik vir die aanstelling van Audrey Blignault om die rubriek “Uit die dagboek van ’n vrou” te skryf, waaruit later verskeie bundels gepubliseer word. In 1963 trou sy met Hubert Coetzee, besturende direkteur van die Nasionale Pers, en sy spits haar hierna voltyds toe op haar skryfwerk. Hubert het twee kinders uit ’n vorige huwelik, naamlik Paul en Annelette. Hy is in 1969 oorlede. Vanaf 1963 speel Alba ’n leidende rol in die Afrikaanse Christelike Vrouevereniging (ACVV) en dien vir 23 jaar op die hoofbestuur van die Kaaplandse tak en later tot 1993 as voorsitter op Riversdal. Op 6 September 1975 trou sy met die prokureur Jan H. Hofmeyr en hulle vestig hulle vir ’n lang tyd in Riversdal, waarna hulle in 1996 na Somerset-Wes verhuis, waar hulle in die Helderberg Village aftree-oord woon. Jan het vyf seuns uit ’n vorige huwelik, wat almal prokureurs word. Hy is in Februarie 1999 oorlede en word op Riversdal begrawe. Sy is op Dinsdag 5 Oktober 2010 in die aftree-oord Helderberg Village in Somerset-Wes oorlede, nadat sy in ’n koma verval het. Vir jare lank het sy Alzheimer se siekte gehad.
Kinder- en jeugverhale
“Stories van Bergplaas” vertel van die tienjarige tweeling Bramie en Grietjie, wat op ’n Bolandse plaas bly, met die vernaamste probleem die baie werk wat in die pad staan van lekker speel. Grietjie verwonder haar aan die klank van woorde en sy en Bramie het interaksie met die ander kinders op Bergplaas, naamlik die bruin kinders Klein Willem Houtmens, Jaffie, Diksiel en Trui met Dingetjie op haar heup. Daar is ook grootmense soos tant Letta en oom Koos, ou Jafta, outa Warie met sy wysheid en ai Nonkie. Lappies is die hondjie en daar is natuurlik ou Steier, die hoenderhaan, wat deur sy koppigheid ’n ontydige dood vind. Die wedersydse vriendskap tussen blanke en bruin plaaskinders en die streng maar regverdige behandeling in geregtigheid teenoor alle gekleurdes bevat ’n moraliteit te midde van baie ongeregtigheid wat in hierdie apartheidstyd plaasgevind het. Die SAUK maak in 1983 ’n televisiereeks van ses episodes gebaseer op “Stories van Bergplaas”, wat egter eers in 1986 gebeeldsaai word weens besware teen die gebruik van terme soos “kleinnooi” en “kleinbaas” in die oorspronklike teks, wat dan met woorde vervang word wat nie kwetsend is nie. Die Scheepersprys word in 1965 toegeken vir “Stories van Bergplaas”, “Stories van Ruyswyck” en “Katrientjie van Keerweder” en “Stories van Bergplaas” word in 1963 eervol vermeld tydens die toekenning van die C.P. Hoogenhout-medalje. “Afrikaans 100” is ’n gedenkbundel wat vir jong mense die storie van Afrikaans vertel vanaf die stigtingsvergadering van die Genootskap van Regte Afrikaners.
Alba Bouwer vertaal heelwat kinder- en jeugtekste uit Amerikaans, Duits, Engels en Nederlands.
Romans
Alba verras in 1992 met ’n volwasse roman, “Die afdraand van die dag is kil”, waar die titel ontleen is uit ’n gedig van Olga Kirsch uit haar digbundel “Negentien gedigte”. In hierdie roman beland twee susters, Bettie en Marie, saam by hulle laaste aardse tuiste op ’n plattelandse dorp, Huis Lourens. Die susters het saam groot geword op Bergplaas, maar daarna hulle eie lewens gelei. Bettie was ’n getroude vrou in die Vrystaat wat twee mans aan die dood afgestaan het en twee kinders groot gemaak het. Marie het nooit getrou nie en het die hele tyd op die familieplaas gebly. By Huis Lourens ondergaan hulle die stelselmatige aftakeling van die ouderdom en raak toenemend van ander afhanklik. Die aanpassings by ’n wêreld wat tot die allernoodsaaklikste gekrimp het, is nie vir die susters die ergste van oud word nie, maar wel die besef dat hulle nie meer baas oor hul eie liggame is nie. Hiermee moet hulle vrede maak as hulle menslike waardigheid wil behou. Berustend wag hulle nou hulle sterfte in, met die seker wete dat dit onvermydelik deel is van die menslike bestaan en die verwagting dat die hiernamaals ’n geluksaliger lewe tot gevolg sal hê. Deur middel van terugflitse herleef hulle ook hulle wedervaringe as jong meisies op Bergplaas, en hul afsonderlike voortgang op die lewenspad daarna. Hierdie boek is in 1993 op die kortlys vir die toekenning van die C.N.A.-prys, die M-Net-prys, die ATKV-prys en die Rapportprys. “Die lang reis van hart tot hart” bevat ’n keur deur Rykie van Reenen uit haar leeftyd van toesprake tydens openbare optredes wat uitgegee word met die viering van haar 75e verjaarsdag. Vir volwassenes vertaal sy verskeie godsdienstige tekste uit Duits van Helmut Thielicke en Nederlands van A. Sizoo. Uit die gebederubriek wat Alba vir Sarie onder die skuilnaam Magriet Coetzee behartig, word verskeie keuses gemaak en gebundel in “Gebede van ’n vrou” in 1973, “Nuwe gebede van ’n vrou” in 1976, “Aand van die lewe” in 1983 en “Skuiltes op die pad” in 1994. Sy skryf ook oor die ACVV in die publikasies “Waar vroue voorvat” en “Drie en sewentig jaar se saamreis”, wat albei in 1981 verskyn. Verder skryf sy tydskrifartikels wat onder andere in Suid-Afrikaanse Uitgewer, Huisgenoot, Sarie Marais en Tydskrif vir Letterkunde verskyn.
Kortverhale
Op versoek dra Alba by tot verskeie versamelbundels, waaronder “Die dammetjie en ander sketse” (saam met Audrey Blignault, Freda Linde, Elise Muller, M.E.R. en Rykie van Reenen), “Son op die land”, “M.E.R. 100” en “Stad en stedelig”. In die versamelbundel “Klein koninkryk” vertel sy van haar kinderjare en in “My Paarl” skryf sy van haar jeugherinneringe van hierdie dorp. Haar werk word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende “Dekade: Resente Afrikaanse kortverhale”, “Son en saffier: Keurbeeld van die jeugverhaal”, “Voorsmaak” (’n keur uit werke van skrywers wat met die Scheepersprys bekroon is) en “Kernbeeld van die Afrikaanse kortverhaal”, almal onder redaksie van F.V. Lategan; “Janus: ’n tweetalige bloemlesing” onder redaksie van L. Herrman en S. Goldblatt; “Afrikaans short stories” onder redaksie van F.V. Lategan, M.W. Smuts en Hymne Weiss; “Moderne Afrikaanse verhaalkuns” van F.E.J. Malherbe; “Jangroentjie: keurbundel vir die jeug” saamgestel deur J.P. en Ria Smuts; “Borde borde boordevol” onder redaksie van Hennie Aucamp; “Uit die kontreie vandaan” van Abraham H. de Vries; “Goue fluit, my storie is uit” en “Goue lint, my storie begint” saamgestel deur Linda Rode; “Storiehuis, woordpaleis” en “Son op die land”, laasgenoemde ’n bundel met sketse en vertellings oor verskillende streke van ons land. Sy is medesamesteller van ’n aantal boeke, insluitende die verjaardagalbum “Goedgeluk” saam met Audrey Blignault. Uit die werke van M.E.R. stel sy saam met Audrey Blignault “Kom nader” saam, terwyl sy saam met Rykie van Reenen “Familiegesprek” saamstel en saam met Anna Rothmann en Rykie van Reenen verantwoordelik is vir “’n Kosbare erfenis”, ’n versameling van die briewe van M.E.R. wat sy tussen 1916 en 1975 geskryf het. Saam met Hans Scheffler behartig sy “Liewe Lydia – Liewe Fritz”.
Clanwilliam-sandvis
Habitat
Die vis leef in die hoofstroom en groter sytakke; hulle verkies diep poele en diep gedeeltes van die rivier. Hulle voed op alge, detritus en klein ongewerweldes wat van rotse af gevreet word. Die vis word maklik waargeneem in die Olifantsrivier. Gedurende die lente en somer migreer hulle stroomop in skole om te broei.
Omgewingsekonomie
Omgewingsekonomie is 'n subveld van die ekonomie wat betrokke is met omgewingskwessies. Met vermelding van die National Bureau of Economic Research Environmental Economics-program:
Clanwilliam-sandvis
Bewaringstatus
Die spesie is krities bedreigd en die bevolking het afgeneem weens damme wat die migrasietog tydens broeityd erg belemmer, watervloei wat verminder het en die impak van uitheemse spesies wat by Clanwilliam losgelaat is.
Omgewingsekonomie
"[…] Omgewingsekonomie […] onderneem teoretiese of empiriese studies van die ekonomiese gevolge van nasionale of plaaslike omgewingsbeleid in die wêreld […]. Spesifieke kwessies sluit in die koste en voordele van alternatiewe omgewingsbeleid oor lugbesoedeling, waterkwaliteit, giftige stowwe, vaste afval en aardverwarming."
Omgewingsekonomie word onderskei van ekologiese ekonomie in die sin dat laasgenoemde die ekonomie beklemtoon as 'n substelsel van die ekosisteem met sy fokus op die behoud van die natuurlike kapitaal. Een opname van Duitse ekonome het bevind dat ekologiese en omgewingsekonomie verskillende skole van ekonomiese denke is, met ekologiese ekonome wat “sterk" volhoubaarheid beklemtoon en die stelling verwerp dat die natuurlike kapitaal vervang kan word deur mens-gemaakte kapitaal.
Markmislukking
Sentraal tot omgewingsekonomie is die konsep van die mark se mislukking. Markmislukkings beteken dat die markte misluk om hulpbronne doeltreffend te allokeer. Hanley, Shogren, en White (2007) beweer in hul handboek Environmental Economics: "'n Markmislukking vind plaas wanneer die mark nie skaars hulpbronne toewys om die grootste sosiale welsyn te genereer nie. 'n Wig bestaan tussen wat iemand doen, gegee markpryse, en wat die samelewing wil hê hy/sy moet doen om die omgewing te beskerm. So 'n wig impliseer vermorsing; hulpbronne kan hertoegewys word om ten minste een persoon te bevoordeel sonder dat iemand anders slegter daaraan toe is." Algemene vorme van die markmislukking sluit in eksternaliteite, nie-uitsluiting en nie-wedywering.
Eksternaliteite
'n Eksternaliteit bestaan wanneer iemand 'n keuse maak wat 'n invloed het op ander tot 'n mate wat nie verantwoord word in die markprys nie. 'n Eksternaliteit kan positief of negatief wees, maar word gewoonlik geassosieer met negatiewe faktore in omgewingsekonomie. Watersyfering in residensiële geboue gebeur byvoorbeeld op die boonste vloer, maar beïnvloed ook die onderste vloere. Of 'n firma wat lugbesoedeling veroorsaak neem nie die koste in ag wat dit vir ander meebring nie. Gevolglik kan groter besoedeling voorkom as die "sosiaal aanvaarbare” vlak.’n Definisie wat beïnvloed is deur Kenneth Arrow en James Meade word gegee deur Heller en Starrett (1976), wat aangee dat 'n eksternaliteit "... 'n situasie is waarin die private ekonomie nie voldoende aansporings bied om 'n potensiële mark te skep vir 'n goeie doel nie en die afwesigheid van hierdie mark veroorsaak verliese van Pareto doeltreffendheid." In ekonomiese terminologie is eksternaliteite voorbeelde van markmislukkings, deurdat die vryemark nie lei tot 'n doeltreffende uitkoms nie.
Algemene goedere en openbare goedere
Wanneer dit te duur is om sekere mense uit te sluit van toegang tot 'n omgewingsbron, is die bron óf 'n sogenaamde gemeenskaplike hulpbron (as daar wedywering is vir die hulpbron), of 'n openbare besit (wanneer daar nie mededinging is vir die gebruik van die hulpbron nie). In beide gevalle sal marktoekenning neig om ondoeltreffend te wees.
Hierdie uitdagings word lank reeds erken. Hardin (1968) se konsep van die tragedie van die gemene goed het die uitdagings wat betrokke is by nie-uitsluiting en gemeenskaplike eiendom gewild gemaak. "Commons" verwys na die omgewingsbate self, 'n "gemeenskaplike eiendomshulpbron" of "gemeenskaplike waterbron" verwys na 'n eiendomsreg bestuur wat dit moontlik maak om skemas te bedink wat ander uitsluit en waardeur toekomstige voordele ondervang word. "Oop-toegang" impliseer geen eienaarskap nie, in die sin dat die eiendom wat deur almal besit word, deur niemand besit word nie.
Die basiese probleem is dat as mense die skaarsheidswaarde van die gemeenskaplike ignoreer, hulle uiteindelik te veel moeite kan bestee aan die oes van die bron, (bv. 'n vissery). Hardin beweer dat die gebruikers van 'n oop-toegang hulpbron in die afwesigheid van beperkings dit meer sal gebruik as wanneer hulle sou moes betaal vir eksklusiewe regte, wat sal lei tot die agteruitgang van die omgewing. Ostrom (1990) se werk dui egter aan hoe mense met gemeenskaplike hulpbronne gewerk het om reëls vas te stel om die risiko te verminder van die “tragedie van die gemeenskaplike”.
Die vermindering van die effekte van klimaatsverandering is 'n voorbeeld van 'n openbare besit, waar die sosiale voordele nie in die markprys reflekteer nie. Hierdie is 'n openbare besit aangesien die risiko's van klimaatsverandering beide nie-mededinger en nie-uitsluitbaar is. Sulke pogings is nie-mededinger aangesien klimaatsversagting aan een nie die vlak van versagting wat iemand anders geniet, verminder nie. Hulle is nie-uitsluitbaar omdat hulle globale gevolge sal hê waarvan niemand uitgesluit sal wees nie. 'n Land se aansporing om te belê in koolstofvermindering word verminder, want dit kan op die rug ry van ander lande se pogings. Meer as 'n eeu gelede het die Sweedse ekonoom Knut Wicksell (1896) al bespreek hoe openbare goedere ondervoorsien kan word deur die mark, want mense kan hul voorkeure vir kwaliteit verberg, en dit steeds geniet sonder om daarvoor te betaal.
Waardasie
Die beoordeling van die ekonomiese waarde van die omgewing is 'n belangrike onderwerp. Gebruik en indirekte gebruik is tasbare voordele wat voortspruit uit natuurlike hulpbronne of ekosisteemdienste. Nie-gebruikswaardes sluit in bestaan, opsie, en nagelate waardes. Byvoorbeeld, sommige mense heg waarde aan die bestaan van 'n diverse versameling van spesies, ongeag die effek van die verlies van 'n spesie op die ekosisteemdienste. Die bestaan van hierdie spesies het voorkeurwaarde, aangesien daar die moontlikheid bestaan dat dit vir menslike doeleindes gebruik kan word (sekere plante kan nagevors word vir dwelms). Mense kan ook waarde heg aan die vermoë om 'n ongerepte omgewing vir hul kinders na te laat.
Oplossings
Oplossings wat voorgestel word om hierdie eksternaliteite reg te stel, sluit in:
Struktuurformule
Die struktuurformule van 'n chemiese, en veral: molekulêre verbinding is 'n grafiese weergawe wat probeer om inligting te verskaf oor die opbou van die molekule waaruit die verbinding bestaan.
Struktuurformules is 'n uitbreiding van die chemiese formules wat probeer om inligtings oor die elementêre samestelling en die stoichiometrie van die verbinding te verskaf. Chemiese formules is veral in die organiese chemie nie toereikend nie omdat verskillende verbindings dikwels dieselfde chemiese formules kan hê. 'n Goeie voorbeeld is die isomere etanol en dimetieleter wat beide 'n chemiese formule het, maar die struktuur van hulle molekule is anders. In dimetieleter is die suurstofatoom net aan koolstofatome gebonde. In alkohol het dit 'n waterstofatoom as nabuur. Dit is moontlik om hierdie verskil as en  te skryf, maar hierdie moontlikhede is taamlik beperk.
Struktuurformules word skielik onoorsigtelik. Hulle word daarom dikwels deur skeletformules vervang.
Joseph De Stefani
Joseph De Stefani (3 Oktober 1879 – 26 Oktober 1940) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Man to Remember (1938), The Man They Could Not Hang (1939), Twelve Crowded Hours (1939), en Sky Bandits (1940).
Podolsk
Geskiedenis
Podolsk het uit 'n klein nedersetting, Podol, ontstaan en het in die 18de eeu die Moskouse Danilof-klooster gehuisves. Keiserin Katharina II het in 1791 stadstatus aan die nedersetting toegeken.
Voor die Russiese Rewolusie van 1917 was Podolsk een van die mees geïndustrialiseerde stede van Rusland. 'n Fabriek van die Duitse maatskappy Singer het hier naaimasjiene vervaardig.
Die Oeljanof-familie was hier woonagtig. Wladimir Oeljanof, beter bekend as Wladimir Lenin, het die stad verskeie kere besoek en hier 'n stuk grond en 'n klein huis besit. In 1900 is 'n vergadering van Sosiaal-Demokrate uit Moskou en ander Russiese stede in Podolsk gehou om hulle ondersteuning vir die koerant Iskra te kry wat destyds gestig is.
In 1971 is die Orde van die Rooi Banier van Arbeid aan Podolsk toegeken. In die Sowjet-tyd was die stad een van die grootste nywerheidsentra in die Moskou-oblast. In dié tyd was daar meer as sewentig fabrieke in die stad wat werk aan 'n groot deel van die plaaslike bevolking verskaf het. In 2000 is 'n groot militêre basis gestig.
Podolsk is die setel van die sentrale argief van die Russiese departement van verdediging.
Frederik Christian Johansen
Frederik Christian Johansen (gebore 11 Augustus 1992) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Someone Like Hodder (2003), Hold Me Tight (2010), en You & Me Forever (2012).
Aliwal (kiesafdeling)
Aliwal was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar.
In die eerste algemene verkiesing word Jacobus Wilhelmus Sauer onbestrede verkies vir die Regerende Party. Hy is op 24 Julie 1913 oorlede, waarna op 15 November 'n tussenverkiesing gehou is waarin die Suid-Afrikaanse Party se Stephanus Bekker met 344 stemme wen teen die onafhanklike W.C. Orsmond. In 1915 kom die Suid-Afrikaanse Party se Constantine Alexander Schweizer te staan teen H.S. van Zyl van die Nasionale Party, maar hy klop hom met 637 stemme. Schweizer verloor egter in 1920 met 17 stemme teen die N.P. se ds. Louis Petrus Vorster, die dienende Volksraadslid vir Albert, toe die twee kiesafdelings vir die verkiesing van 1920 gekombineer word. In 1921 verloor Vorster teen die S.A.P. se Charles Arthur Augustus Sephton in die steeds gekombineerde kiesafdeling met 172 stemme. Vir die 1924-verkiesing word die kiesafdelings geskei. Sephton behou Aliwal weereens met 'n meerderheid van 172 stemme, maar dié keer teen die N.P. se J.G.P. van der Horst. In Albert wen Lourens Jacobus Steytler vir die N.P. met 'n meerderheid van 739 teen die S.A.P. se D.G.A. Falck.
Die kiesafdelings bly geskei in 1929 toe Sephton Aliwal behou teen die N.P. se H. McKinnell, 'n prokureur, met 'n meerderheid van 151. Hy word onbestrede verkies in 1933, nadat die N.P. en S.A.P. 'n koalisie vir die verkiesing gesluit het. In 1938 stem 91,5% van die 6 457 kiesers en kapt. Gert Hendrik Frans (Kappie) Strydom (25 November 1885 – 19 Desember 1983 ) van die Nasionale Party wen met 138 stemme teen die V.P. se A.M. le Grange. (Strydom sou uiteindelik Aliwal in die Volksraad verteenwoordig van 19 Mei 1938 tot 17 Oktober 1961). Strydom behou Aliwal in 1943 met 'n meerderheid van 435 teen die V.P. se D.E.S. Marais. Hy vergroot sy meerderheid in 1948 tot 1 385 teen die V.P. se K.H. Hockley om van Aliwal 'n veilige N.P.-setel te maak. In 1953 stem 92,8% van die 9 695 kiesers. Strydom wen die vierde keer, nou teen W. Steytler van die V.P. met 1 500 stemme. Hockley stel hom in 1958 weer vir die V.P. verkiesbaar, maar Strydom wen die vyfde keer, hoewel sy meerderheid daal tot 918 stemme.
In die volkstemming oor republiekwording in 1960 stem 94,7% van Aliwal se 9 583 kiesers. Hiervan was 5 343 vir die republiek en 3 775 daarteen. Strydom en Hockley staan nie een in 1961 se algemene verkiesing nie, maar die N.P. se Hendrik Johannes Botha wen met 1 381 stemme teen die V.P. se J.H. Moolman. Botha verslaan die V.P. se O. Robertson in 1966 met 'n meerderheid van 1 740 stemme en behou Aliwal in 1970 met 973 stemme meer as die V.P. se J.M. Smith. In 1974 behaal die N.P. sy grootste meerderheid in Aliwal toe J.W. Greeff met 1 991 stemme meer as die V.P. se D. Venter wen.
Die N.P. het Aliwal ook in 1977, 1981, 1987 en 1989 gewen.
Albert (kiesafdeling)
Albert in die noordooste van die huidige Oos-Kaap (setel Burgersdorp) was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar.
In die eerste algemene verkiesing word Henry Burton van die Regerende Party onbestrede verkies. In 1915 kom die Gereformeerde predikant ds. Louis Petrus Vorster van die Nasionale Party te staan teen die Suid-Afrikaanse Party se Henry Burton, destyds minister van finansies, maar wen met 'n meerderheid van 239 stemme. Daar was 2 851 geregistreerde kiesers waarvan 91,7% gestem het. Albert word in 1920 gekombineer met Aliwal en dié keer wen die Nasionale Party se Vorster met slegs 17 stemme teen die dienende Volksraadlid vir Aliwal, Constantine Alexander Schweizer. In 1921 word die bordjies in die gekombineerde kiesafdeling egter verhang toe Vorster met 172 verloor teen die Suid-Afrikaanse Party se Charles Arthur Augustus Sephton. Van 1924 af word die twee kiesafdelings geskei en toe wen Sephton in Aliwal, maar in Albert rook die N.P. weer die pyp toe Lourens Jacobus Steytler vir D.G.A. Falck van die S.A.P. verslaan met 'n meerderheid van 739 stemme. Hy vergroot sy meerderheid in 1929 en wen met 997 meer as die S.A.P. se P.E. Scholtz. Steytler word in 1933 die derde keer verkies toe hy as N.P.-Koalisie-kandidaat staan en 1 578 meer stemme kry as die onafhanklike T.P.N. Coetsee.
In 1938 word Albert weereens gekombineer, maar nou met Colesberg. Die Nasionalis dr. Frederik Hendricus Boltman kry 'n skamele 34 stemme meer as die Verenigde Party se H.A.J. Wium, wat 2 850 stemme op hom verenig. In die derde plek is die Arbeidersparty se J.G. van Buuren met 69 stemme. Boltman behou die gekombineerde kiesafdeling in 1943 met 'n meerderheid van 693 stemme bo L.D. de Jager van die V.P. Dit sou die laaste verkiesing in Albert wees, want in 1948, '53, '58, '61 kombineer Colesberg met De Aar, waarna dit weer twee afsonderlike kiesafdelings word in 1966. In 1974 verdwyn Colesberg, maar De Aar bestaan voort tot 1994.
Kleinrietreier
Die kleinrietreier of woudapie is 'n skaars standvoël en besoeker. Dit is 'n klein spesie met 'n kort nek en lang snawel.
Identifikasie
Die mannetjie se opvallende kleurpatroon is onmiskenbaar. Die vlerke is swart met 'n groot wit kol op elke vlerk. Die wyfie word aan haar vaalgeel nek, bruiner rug, ligbruin vlerkkol en swart mussie uitgeken. Jonges verskil van die gatto s'n weens hul valer, ligte rooibruin onderkante en olyfkleurige pote (nie oranjegeel nie), en van die Groenrugreier s'n weens hul gevoude vlerke wat geelbruin is (nie donker nie). Word nie maklik opgejaag nie; gaan staan regop met die snawel boontoe en word maklik misgekyk.
Lengte is 33–38 cm met 'n 49–58 cm vlerkspan.
Habitat
Die broeigebied is in riete en hulle maak nes op platforms van riete en ander plantmateriaal en lê 4 tot 8 eiers wat moeilik is om raak te sien.
Kom een-een in rietplate of watergras voor. Daglewend. Nomadies. Hulle vreet insekte, vis, amfibiese diertjies ens.
Verspreiding
Broeigebiede is in die gematigde dele van Europa en die westelike Asië. Hulle is trekvoëls wat in Afrika oorwinter, en word selde noord van hul broeigebiede gesien.
Geluid
'n Kort blaf-geluid "rao".
Wiener Neustadt
Wiener Neustadt is die tweede grootste stedelike nedersetting in die Oostenrykse deelstaat Neder-Oostenryk na die deelstaathoofstad Sankt Pölten, en die elfde grootste in Oostenryk, met 'n bevolking van 45 244 (soos op 1 Januarie 2019).
Wiener Neustadt is 'n beplande stad wat in die Hoë Middeleeue deur die Babenbergse hertog Leopold V om politieke en strategiese redes in die Steinfeld, die mees suidelike deel van die Weense Bekken, 50 km suid van die huidige federale hoofstad Wene, gestig is. Die stadsuitleg is aan antieke Romeinse voorbeelde ontleen, die finansiële middele vir die stadstigting onvrywillig deur Engeland beskikbaar gestel met die geweldige losprys van meer as twintig ton silwer wat vir die vrylating van koning en kruisvaarder Richard I Leeuehart betaal moes word nadat hy tydens sy terugreis uit die Heilige Land in Oostenryk gevange geneem en aangehou is.
Vanaf die laat 18de eeu het dit tot 'n belangrike nywerheidspilpunt temidde van die sogenaamde Teresiaanse Nywerheidsgebied (Theresianisches Industrieviertel) gegroei waar onder meer lokomotiewe vervaardig is. Die stad was gedurende die Tweede Wêreldoorlog vanweë sy militêre vliegtuigfabrieke en ander belangrike aanlegte die teiken van geallieerde lugaanvalle. Tans dien Wiener Neustadt, naas sy eie politieke status as statutêre (selfregerende) stad, as administratiewe setel vir die omliggende distrik Wiener Neustadt-Land.
Blink-182
Blink-182 is 'n Amerikaanse poppunkgroep vanuit Poway, Kalifornië. Die groep het in 1992 onder die naam Blink tot stand gekom met die besetting bestaande uit Tom DeLonge (stem, kitaar), Mark Hoppus (stem, baskitaar) en Scott Raynor (tromme). Travis Barker het Raynor in 1998 halfweg deur 'n musiektoer deur die VSA vervang. DeLonge het die groep in 2005 verlaat, wat die groep op 'n onbeperkte hiaat geplaas het. DeLonge het intussen die groep Angels & Airwaves gevorm terwyl Hoppus en Barker in die groep +44 voortgespeel het. Op 8 Februarie 2009 het Blink-182 aangekondig dat die groep se hiatus beëindig is en dat hulle in die ateljee besig is om 'n album op te neem.
MPLA
Die MPLA (Portugees: Movimento Popular de Libertação de Angola vir Volksbeweging vir die Bevryding van Angola) was 'n bevryingsbeweging, en is nou die regerende party in Angola.
Dit is in 1956 gestig om die Portugese koloniale bewind uit Angola (toe nog Portugees-Wes-Afrika) te verdryf. Aanvanklik opereer die MPLA vreedsaam, maar toe die Portugese owerheid in 1961 die leiers toesluit, begin hulle met 'n guerrillastryd. In 1961 word Agostinho Neto tot voorsitter van de MPLA verkies.
Johannesburg-Noord
Johannesburg-Noord is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika wat noord van Randburg geleë is.
MPLA
In September 2018 het João Lourenço die leier geword van die party na aanleiding van die besluit van José Eduardo dos Santos om af te tree.
Pepper Binkley
Pepper Binkley is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Stone (2010) en Morning Glory (2010), en in die televisiereekse Fifteen (1990) en It's Freezing Out There (2018).
OMV
OMV (vroeër Österreichische Mineralölverwaltung, ÖMV) is 'n internasionale, vertikaal geïntegreerde onderneming met belange in die olie- en gasbedryf wat sy hoofkwartier in die Oostenrykse federale hoofstad Wene het. Volgens sy eie jaarverslae ontgin en bemark OMV ru-olie en aardgas, terwyl die onderneming ook gesofistikeerde petrochemiese produkte vervaardig en volhoubare innovatiewe energie-oplossings aanbied.
Met 'n jaarlikse inkomste van meer as 19 miljard € en sowat 22 500 werknemers in 2016 is die OMV aandelemaatskappy een van die grootste nywerheidsondernemings in Oostenryk.
Annie Malan
Dit is tans onseker of enige spesifieke rol direk gelei het tot haar bekendheid.
Ngamimeer
Die Ngamimeer is 'n vlak pan in die noordweste van Botswana. Hierdie geslote bekken loop nie uit in 'n see of oseaan nie.
Lindsay Pearce
Lindsay Pearce (gebore 30 April 1991) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Wedding Ringer (2015) en in die televisiereekse Glee (2009) en Recovery Road (2016).
Ngamimeer
Ligging
Die Ngamimeer lê op die noordgrens van die Kalahari, net suid van die Okavangodelta en suidwes van die dorp Maun. Hierdie plat gebied is ovaalvormig van noordoos na suidwes. Op die noordoewer lê die nedersetting Sehithwa. Daar draai 'n pad noordwes weg na die Caprivistrook. Die pan lê 932 m bo seevlak en tussen 22° en 23° oos en 20° en 21° suid.
Nerina Ferreira
duimnael|regs|180px|Nerina Ferreira, omstreeks 1962.
Ngamimeer
Water
Hierdie sogenaamde meer is tans meesal droog, maar was aanvanklik 'n binnelandse see. Gewoonlik is dit skaars 'n moeras van minder as 50 km². In die seldsame goeie reënjare wat Angola ervaar, voer die Taogherivier nog oortollige water van die Okavangodelta na die Ngamimeer. As die water onder uitsonderlike omstandighede in die Ngamimeer te hoog word, vloei die oortollige water met die Botletlerivier na die Makgadikgadipan. Die meer het sedert 1890 begin krimp en in 1896 was dit heeltemal droog omdat die water uit die Okavango dit nie meer kon bereik nie. In 1950 was dit 'n see van gras, maar skaars drie jaar later was dit weer vol water. Weer in 1962 verskyn die meer om net weer in 1965 te verdwyn. In 1979 was die water hoog, in 1982 is dit weer 'n droë pan en in 1989 en 2000 is daar weer baie water. Weens die wisselende waterstand het die meer geen vaste oewer nie. Die hoogste waterstand word eers lank na die reëntyd bereik weens die besonder langsame vloei van die water in die Okavangodelta. Die afname in die water kan onder andere toegeskryf word aan die wêreldwye klimaatverandering. Natuurlike siklusse in die weerpatrone oor 'n paar eeue heen kan egter ook nie buite rekening gelaat word nie. Seekoeie het in die verlede die rivierlope skoon gehou. Nadat hulle deur jagters uitgedun is, verstop die plantegroei die strome. Op die oewers word met beeste geboer en die beesmis wakker weer die groei van alge aan. Al hierdie faktore het ook indirek 'n nadelige invloed op die reënval van Suid-Afrika.
Nerina Ferreira
Nerina Ferreira (1921–2012) was 'n Afrikaanse aktrise en vertaler van meer as honderd letterkundige werke in Afrikaans.
Lewe en werk
Nerina Helene du Toit is in Seepunt in Kaapstad gebore as die dogter van die oogarts dr. J.S. du Toit en Emmie Steyn (12 Januarie 1898 – 27 September 1997), die jongste dogter van president M.T. Steyn en sy vrou, Rachel, algemeen bekend as Tibbie. Nerina het twee susters en ’n broer, maar die broer is op tienjarige ouderdom oorlede. Haar skoolopleiding ontvang sy in Kaapstad aan die Laerskool Jan van Riebeeck en in die Paarl aan die Hoër Meisieskool La Rochelle. Op sestienjarige ouderdom begin sy studeer aan die Universiteit van Kaapstad, waar sy ’n M.A.-graad in Afrikaans behaal. Hierna leer sy tik en snelskrif aan en word ’n joernalis. Na die Tweede Wêreldoorlog is sy na Engeland, waar sy aan die London Foot Hospital haar bekwaam as ’n voetheelkundige. In Londen saai sy vir die uit. Terug in Kaapstad gee sy klas by privaat skole, bedryf in die middag haar voetheelkunde-praktyk en speel toneel in die aand. Haar betrokkenheid by die teater begin toevallig wanneer sy een aand by die Klein Teater in die Kompanjiestuin in Kaapstad verbyloop en gaan kyk wat daar aangaan. Dit was die Kaapstadse Afrikaanse Toneelgeselskap wat met repetisies besig was en hulle bied haar daardie aand haar eerste rol aan. Later word sy aktrise van beroep en sluit in 1965 heeltyds by Kruik (die Kaapse Raad vir Uitvoerende Kunste) aan.
Ngamimeer
Ou rivierlope
Wetenskaplikes vermoed dat die Zambezirivier voorheen water aan die Ngamimeer verskaf het en dat dit toe 'n oppervlakte van 'n 125 000 km² beslaan het. Boonop het hulle 'n ou rivierbedding opgespoor wat water uit die meer na die Oranjerivier sou gelei het. (Dieselfde kenners meen ook dat die Kunenerivier voorheen in die Etoshapan geloop het).
Nerina Ferreira
Lewe en werk
Sy tree in verskeie toneelstukke op, waarna sy ook ’n bekende regisseur word. Dit is veral in komiese rolle waarin sy uitblink en van die toneelstukke waarin sy speel sluit in “Hond se gedagte”, “Soetwater se mense”, “Die ryk weduwee”, “Ons hou konsert”, “Anastasia”, “Cyrano de Bergerac”, “Dokter teen wil en dank”, “Die proponentjie”, “Richard III”, “Tartuffe”, “A flea in her ear” en “Die dame met die Kamelias”. Rolprente waarin sy rolle vertolk sluit in “Die spook van donkergat”, “Next stop Makouvlei”, “Dingetjie en Idi”, “My liedjie van verlange”, “Die troudag van Tant Ralie” en “Eendag op ’n reëndag”. Sy neem ook deel aan verskeie programme vir die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK), onder meer aan “Kaapse Kaperjolle”, waarvoor sy vir langer as ’n jaar die teks skryf. Ander radioprogramme waaraan sy deelneem sluit in “Die Kaap is Hollands” en “Praat van die duiwel”. As aktrise vertolk sy ook talle rolle vir die radio, onder meer in die radiodrama “Blindemol” van Chris Barnard, terwyl sy ook per geleentheid rolle op televisie vertolk, onder andere in die televisiereeks “Geraldina die tweede”. Vir die SAUK vertaal sy ook baie programme. Sy is kortstondig getroud met dr. A.B. Ferreira, op sy dag hoof van die Departement Oogkunde aan die Universiteit van Stellenbosch, ’n huwelik waaruit ’n seun, Anton, gebore word. Anton word later narkotiseur vir die hartspan in Kaapstad. Sy woon in ’n woonstel in Groenpunt in Kaapstad. Na ’n langdurige siekte word sy in April 2012 na die hoësorgeenheid van Palm Garden in Seepunt verskuif. Hier is sy op 11 Junie 2012 oorlede.
Skryfwerk
Haar hoorspel “Eva se Krismiskat” word opgeneem in die versamelbundel “Debuut”, wat versorg is deur Ciska en Francois Marais. Dit is ’n blyspel wat die lief en leed van alledaagse mense as tema het en is op versoek spesiaal vir Oujaar geskryf.
Sy vertaal verskeie boeke in Afrikaans, onder andere “Pippie Langkous” van Astrid Lindgren, “Waar die waters slaap” van Angela C. Ionescu en ook werke van Shakespeare en Ibsen. Haar vertaling van Feydeau se drama “A flea in her ear” as “Hond se gedagte” is deel van die openingsaanbiedinge by die Nico Malanteater (nou Kunstekaap) in Kaapstad. Sy vertaal meer as vyftig dramas in Afrikaans (waaronder “Amadeus” van Peter Shaffer, “Die tou” van Aristophanes en “Begeerte”, Eugene O’Neill se “Desire under the elms”) en vertaal ook operas, waaronder Otto Nicolai se “Die vrolike vroue van Windsor”. Haar vertaling van Marguerite Poland se “Die vuurkoolsterre” en Paul Biegel se “Die rooi prinses” word in onderskeidelik 1984 en 1992 eervol vermeld tydens die toekenning van die C.P. Hoogenhout-prys. Sy is vele tale magtig, wat benewens Afrikaans en Engels insluit Duits, Esperanto, Fins, Frans, Hongaars, Italiaans, Nederlands, Noors, Portugees, Spaans, Sweeds en Yslands.
Eerbewyse
In 1992 word sy met die Fleur du Cap Lewenslange Toekenning vereer vir haar bydrae tot die toneelbedryf. By die Klein Karoo Nasionale Kunstefees van 2006 word sy met ’n Afrikaans Onbeperk Kanna bekroon vir haar lewensbydrae tot Afrikaans, terwyl haar vertaling van Eugene O’Neill se “Desire under the elms” (“Begeerte”) die prys vir beste aanbieding op dieselfde fees wen. Margot Luyt stel ’n hoorbeeld van haar op, wat in 2012 onder die titel “Nerina Ferreira 90” uitgesaai word.
Ngamimeer
Saturnus-maan
Op Titaan, 'n maan van die planeet Saturnus, is daar in 2002 'n droë kol ontdek en die naam Ngami Lacuna gegee.