cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michael III van Bisantium
Oorloë
Konflik tussen die Bisantyne en Bulgare het in 855–856 begin. Die ryk wou sy beheer oor dele om Thracië herwin. Die Bisantynse magte onder Bardas was suksesvol en het verskeie stede ingeneem. In dié tyd is die Bulgare se aandag afgelei deur ’n ander oorlog. Michael III het aktief deelgeneem aan die oorloë teen die Abbasidiese Kalifaat in 856–863. In 860 moes hy egter ’n aanval op Konstantinopel deur Kiëf-Roes afweer.
Onder leiding van ’n nuwe patriarg van Konstantinopel het Michael die sending van die monnikebroers Cyrillus en Methodius na die Kasare geborg om die uitbreiding van Judaïsme onder dié volk te stuit. Hoewel dié sending misluk het, is Groot-Morawië met hul volgende sending in 863 bekeer en is die Glagolitiese alfabet geskep om Slawiese tale mee te skryf sodat die Slawiese volke in hul eie taal bekeer kon word tot die Ortodokse geloof eerder as in ’n vreemde taal.
Michael en Bardas was ook bang Boris I van Bulgarye sal onder Frankiese invloed tot die Christendom bekeer word en hulle het Bulgarye binnegeval en Boris gedwing om hom volgens Bisantynse rite te bekeer as deel van die vredesooreenkoms in 864. Boris het op dié plegtigheid die bykomende naam Michael aangeneem. Die bekering van die Bulgare word beskou as een van die grootste kulturele en politieke prestasies van die Bisantynse Ryk.
Sluipmoord
Michael III het nie kinders by sy vrou, Eudokia Dekapolitissa, gehad nie, maar die keiser wou ’n skandaal vermy as hy met sy minnares, Eudokia Ingerina, sou trou. Die oplossing was om Eudokia met sy gunsteling-kamerheer, Basilius die Masedoniër, te laat trou. Terwyl hy sy verhouding met Eudokia voortgesit het, is Michael se suster, Thekla, uit ’n klooster teruggebring vir Basilius se plesier. Laasgenoemde het al hoe groter invloed gekry. In April 866 het hy die keiser oortuig dat Bardas teen hom saamsweer en hy is toegelaat om Bardas te vermoor.
Basilius is toe in Mei 867 as medekeiser gekroon en deur die veel jonger Michael aangeneem. Dié vreemde ontwikkeling kon ’n poging gewees het om die eindelike kroning van Eudokia se seun, Leo VI die Wyse, as keiser te wettig. Daar word wyd geglo dat hy Michael se seun was.
As dit die plan was, het dit egter geboemerang. Basil, skynbaar gefrustreer deur Michael se verhouding met ’n ander howeling, Basiliskianos, wat ook tot medekeiser verhef is, het Michael in September 867 laat vermoor terwyl hy in sy kamer gelê het ná ’n gefuif. Basiliskianos is terselfdertyd vermoor en Basilius het outomaties die nuwe keiser geword.
Gesin
Michael III en sy vrou, Eudokia Dekapolitissa, het nie kinders gehad nie, maar daar word geglo hy het twee seuns gehad by sy minnares, Eudokia Ingerina, wat met Basilius I getroud was:
Wladimir-paleis
Die Wladimir-paleis (Russies: Владимирский дворец; Wladimirski dworets) is die laaste paleis in Sint Petersburg wat vir die keiserlike familie gebou is. ’n Span argitekte het dit ontwerp vir tsaar Aleksander II se seun, groothertog Wladimir Aleksandrowitsj. Bouwerk het van 1867 tot 1872 geduur. Ná die Russiese Rewolusie is die paleis deur wetenskaplikes gebruik en dit het dus beter bewaar gebly as die meeste ander keiserlike wonings.
Namib (kiesafdeling)
duimnael|regs|340px|In Suidwes het die [[Suidwes-Afrikaner veel langer 'n mondstuk vir die Verenigde Party gebly as sy eweknieë in Suid-Afrika, waarvan die laaste die Sondagkoerant Sondagstem was wat in 1967 gesluit het. Hier is die koerant se personeel voor Unie-Volkspers se kantoor in Windhoek in 1949.]] duimnael|220px|[[Japie Basson, 'n ondersteuner van die Verenigde Party in Suid-Afrika, het die kiesafdeling Namib in 1950 se eerste verkiesing vir die Nasionale Party gewen met 'n meerderheid van 441 teen sy V.N.S.W.P.-teenstander, M.J. Kritzinger. In 1953 wen hy, weer vir die N.P., met 554 stemme en in 1958 met 689. Hierna skors die N.P. hom omdat hy hom uitgespreek het teen die party se rassebeleid. Hy stig die Nasionale Unie, wen in 1961 in die Johannesburgse kiesafdeling Bezuidenhout en daarna smelt sy party saam met die Verenigde Party.]]
Namib was van 1950 tot 1961 'n kiesafdeling in die destydse Suidwes-Afrika vir die Suid-Afrikaanse Volksraad. Toe dit voor die verkiesing van 1966 afgeskaf is, is Mariental as nuwe kiesafdeling in Suidwes-Afrika afgebaken.
Agtergrond
In 1950 het die Suid-Afrikaanse Parlement 'n wet deurgevoer wat aan Suidwes-Afrika ses setels in die Unie-Volksraad en vier in die Senaat (waarvan twee verkose en twee genomineer) gegee het. Met hierdie stap het dr. D.F. Malan, die eerste minister sedert 1948 se oorwinning deur die Nasionale Party, onteenseglik aan die buitewêreld gesê dat hy Suidwes-Afrika as 'n vyfde provinsie van Suid-Afrika beskou. Dit was in antwoord op die Verenigde Nasies se besluit in 1946 dat genl. Smuts nie Suidwes-Afrika by die Unie mag inlyf nie.
Die ses kiesafdelings was Windhoek, Namib, Karas, Etosha, Middelland en Omaruru. Terselfdertyd is die destydse Wetgewende Vergadering, gedeeltelik benoem, omskep in 'n nuwe met 18 verkose lede. Die Verenigde Party, wat die wetgewing oor die regstreekse verteenwoordiging van Suidwes tydens sy bewind onder genl. Jan Smuts aangevoor het, was gekant teen die hoë getal setels wat buite verhouding tot die blanke bevolking van die mandaatgebied was, maar wou nie die kiesers daar vervreem deur dit heftig teen te staan nie. Die party het boonop gehoop sy leiers se deelname aan die besetting van die eertydse Duitse kolonie in 1915 sou in hul guns tel.
Die eerste verkiesing in Suidwes is op 30 Augustus 1950 gehou. Die V.P.-regering het altyd stryd gevoer teen alle pogings van die Verenigde Nasies om Suidwes onder voogdy van die V.N. te plaas, maar het nietemin ingestem om jaarlikse verslae oor die gebied aan die wêreldliggaam voor te lê. Nadat die eerste verslag van die N.P. heftig gekritiseer is, het die nuwe regering besluit om die gebruik te staak. In 1949 besluit die V.N. om die Wêreldhof om 'n adviserende mening oor die Unie se internasionale verpligtinge in verband met Suidwes te nader. Die meerderheidsuitspraak in Julie 1950 het beslis die Unie was nie wetlik verplig om die gebied onder die V.N. se voogdy te plaas nie, maar dat die V.N. tog toesig oor die gebied moes hou soos die ou Volkebond dit gedoen het.
Die woelinge oor Suidwes-Afrika op die wêreldtoneel het aan die Nasionaliste voldoende skietgoed gegee om die Verenigde Nasionale Suidwes-party (V.N.S.W.P.), wat onafhanklik van die V.P. sou staan tot 1971, maar nietemin die steun van die Suid-Afrikaanse opposisie geniet het, oortuigend te verslaan. Die N.P. se slagkreet was dat hy nie voor die V.N. sou buk nie en ook nie die gebied "vir die wolwe" sou gooi nie. Die kiesers het Nasionaliste in al ses kiesafdelings vir die Unie-Volksraad verkies en 15 uit 18 vir die Wetgewende Vergadering. Albei verkose senatore was Nasionaliste wat saam met die twee benoemdes die regering se gevaarlike klein meerderheid in die hoërhuis met vier vergroot het. Anders as in Suid-Afrika in 1948 sowel as in 1953 het die meeste Suidwes-kiesers wel vir die Nasionale Party gestem, naamlik 12 434 (55,4%) vergeleke met 10 003 (44,6%) vir die V.N.S.W.P. Dit het aan die regering 'n baie gemakliker meerderheid van 13 in die Unie-Volksraad besorg. In al die Suidwes-kiesafdelings, buiten Etosha waar die party 'n meerderheid van 846 behaal het, het die party naelskraaps gewen. In Karas was sy meerderheid 67, Middelland 229, Namib 441, Omaruru 584 en Windhoek 234.
Vanaf 1953 is die verkiesing in Suid-Afrika en Suidwes-Afrika gelyktydig gehou. In 1953 het die N.P. 13 305 (56,6%) stemme op hom verenig en die V.N.S.W.P. 10 021 (42,6%). Die N.P.-meerderheid in Etosha was 1 205, Karas 238, Middelland 272, Namib 554, Omaruru 826 en Windhoek 189. Teen 1958 het die N.P. sy houvas versterk met 'n meerderheid van 1 334 in Etosha, 449 in Karas, 604 in Middelland, 689 in Namib, 1 204 in Omaruru en 506 in Windhoek. In daardie jaar het die N.P. 16 390 (58,2%) stemme gekry en die V.N.S.W.P. 11 568 (41,1%).
Uitslae
In die eerste Suidwes-verkiesing op 30 Augustus 1950 wen Japie Basson die kiesafdeling Namib vir die Nasionale Party met 'n meerderheid van 441, die derde grootste in die ses Suidwes-setels. In 1953 se algemene verkiesing skuif hy sy meerderheid op na 554, dié keer teen die V.N.S.W.P. se J.B. Muller en in 1958 tot 689 teen die Verenigde Nasionale Suidwes-party (V.N.S.W.P.) se M.C.E. McDonald. Soos te wagte stem Namib se kiesers in 1960 se volkstemming ten gunste van republiekwording met 2 911 ja-stemme en 1 994 nee-stemme. Nadat Basson uit die N.P. geskors word, word daardie party se Johannes Hendrik Cloete in 1961 se algemene verkiesing onbestrede verkies. Hy bly LV tot 22 Julie 1964.
Dit was die laaste verkiesing in Namib, want voor die algemene verkiesing word die kiesafdeling afgeskaf en Mariental in sy plek as ses Suidwes-setel geskep.
Kergueleneilande
Die Kergueleneilande of die Kerguelenargipel (Frans: Îles Kerguelen of Archipel de Kerguelen; amptelik Archipel des Kerguelen of Archipel Kerguelen) is 'n eilandgroep in die suidelike Indiese Oseaan wat sowat 3 300 km suidoos van die suidpunt van Afrika geleë is. Die Kergueleneilande is geleë by en word onder die mees afgeleë gebiede op aarde gereken. Daar is geen inheemse bevolking nie, maar Franse navorsingstasies op die eilande word permanent beman deur tussen vyftig en eenhonderd wetenskaplikes, ingenieurs en navorsers.
Die hoofeiland Grande Terre, oorspronklik Desolation Island genoem, is van vulkaniese oorsprong en beslaan 'n oppervlakte van 6 675 km2. Dit word omring deur driehonderd kleiner eilande en riwwe wat gesamentlik 'n argipel met 'n totale oppervlakte van 7 215 km² vorm. Die klimaat is koud, baie winderig en die see is gewoonlik onstuimig.
Die eilandgroep maak deel uit van die Franse Suidelike en Antarktiese Gebiede (Terres Australes et Antarctiques Françaises, kort TAAF) wat ook Terre Adélie in Antarktika, die Crozet-argipel, die eilandjies Amsterdam en Sint-Paul en – sedert 2005 – die "Verspreide Eilande" (Îles Éparses) rondom Madagaskar insluit.
Satelliet-eilande
Die belangrikste van die satelliet-eilande is:
Hoofeiland
Die hoofeiland is 150 km van oos na wes en 120 km van noord na suid. Die hoogste piek is Mont Ross, met 'n hoogte van 1850 m. In die Weste word dit bedek deur Cookgletser. Die eiland het talle skiereilande, soos:
Geskiedenis
Die eilande is een van vier distrikte van die Franse Suidelike en Antarktiese Gebiede, en is in Februarie 1772 deur Yves-Joseph de Kerguelen-Trémarec ontdek. Die argipel is ontgin vir sy robbe tot die vernietiging van die bevolking, pelsrobbe in die 18de eeu en seeolifante in die vroeë 20ste eeu. 'n Aantal ekspidisies het die eilande vlugtig besoek insluitend dié van James Cook in 1776.
Tydens Kersfees 1940 was die Duitse hulpkruiser Atlantis by Kergueleneiland. Gedurende die besoek het hulle onderhoud gedoen en hul watervoorraad aangevul. Die bemanning se eerste ongeval kom toe 'n matroos val terwyl hy die skoorsteen verf. Hy is begrawe in wat soms "die mees suidelike Duitse oorlogsgraf" genoem word.
Kerguelen is sedert 1949 deur 'n klein aantal wetenskapspanne, met 'n bevolking van tussen 50-100 altyd teenwoordig, gebruik. Daar is ook 'n satellietvolgstasie. Die hoofeiland is die tuiste van 'n goed gevestigde wilde huiskatbevolking wat van skeepskatte afstam. Hulle oorleef van seevoëls en nie-inheemse konyne wat na die eilande ingevoer is.
Albert Gran
Albert Gran (4 Augustus 1862 – 16 Desember 1932) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente More Pay - Less Work (1926), 7th Heaven (1927), The Man from Blankley's (1930), en Employees' Entrance (1933).
Kergueleneilande
Fauna
Verskeie pikkewyn en voëls spesies woon op die eiland. Die koningpikkewyn en witoorpikkewyn broei op die eiland.
Blagowesjtsjensk
Blagowesjtsjensk (Russies: Благове́щенск) is ’n stad in Rusland en die hoofstad van die federale deelgebied Amoer-oblast. Die bevolking in 2014 was 220 077.
Mabvete
Mabvete is 'n nedersetting in die Musina Munisipaliteit van Vhembe distrik, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Dit is digby die grens met Zimbabwe en die Limpoporivier geleë.
Aldi
Aldi ('n afkorting van Albrecht-Discount, "Albrecht-afslagwinkel") is 'n Duitse supermarkketting wat in 1946 in Mülheim an der Ruhr in die deelstaat Noordryn-Wesfale deur die broers Karl (1920–2014) en Theo Albrecht (1922–2010) gestig is (alhoewel die onderneming se oorspronge terugstrek tot 1913).. Die onderneming is later opgedeel in Aldi Nord (bestuur deur Theo) en Aldi Süd (bestuur deur Karl). Buitelandse dogtermaatskappye het in Europa en oorsee (Verenigde State en Australië) ontstaan.
Aldi het sy groot sukses in die kleinhandelsbedryf aan sy innoverende konsep te danke – met 'n beperkte verskeidenheid wat hoofsaaklik uit generiese produkte van hoë gehalte bestaan en wat gewoonlik sowat die helfte minder kos as vergelykbare handelsmerke, eenvoudig toegeruste winkels, 'n voortdurend geoptimeerde logistiek en 'n weeklikse aanbod van nie-voedselprodukte soos tekstiele, elektroniese verbruikersware en ander teen lae pryse.
Aldi in die Verenigde State
In die Verenigde State doen Aldi Nord sake onder die naam Trader Joe's.
Archangelsk
Archangelsk (Russies: Арха́нгельск [ʌrˈxangʲɛlʲsk]; wetenskaplike transliterasie: Archangel'sk) is ’n stad in die noorde van Rusland en die administratiewe setel van die federale deelgebied Archangelsk-oblast, geleë naby die monding van die Dwina in die Witsee. Die bevolking in 2013 was 350 985. Die stadsgebied strek oor 'n afstand van meer as 40 km langs die oewers van die Noordelike Dwina (Sewernaja Dwina) en oor talle eilande in sy rivierdelta. Archangelsk, wat met die versterking van die 12de eeuse Aartsengel Michaelklooster in 1584 as Nowocholmogorskij Gorod gestig en deur tsaar Iwan IV aangewys is as die eerste (en voorlopig enigste) Russiese seehawe van waar internasionale handel met Engeland, die Lae Lande en ander Wes-Europese lande kon word.
Rusland het in hierdie tydperk, toe alle oostelike kusgebiede onder Poolse en Sweedse beheer was, nog nie oor enige seehawe langs die Oossee beskik nie. So was Archangelsk tot in die 1720's, toe dit deur Sint Petersburg verbygesteek is, die belangrikste seehawe van Middeleeuse en vroeë moderne Rusland.
Eers gedurende die Groot Nordiese Oorlog tussen 1700 en 1721 het die prentjie begin verander nadat tsaar Pieter I in 1703 daarin geslaag het om 'n kusstreek in die noordooste te verower. Hier, naby die Sweedse vesting Nyenskans, sou sy nuwe hoofstad, Sint Petersburg, ontstaan. Tsaar Pieter die Grote het Archangelsk tot Rusland se grootste vlootbasis laat uitbou en ook 'n skeepswerf hier laat oprig. Vir die res van die 18de eeu is volgens beramings sowat die helfte van Rusland se buitelandse handelstrome deur Sint Petersburg se hawe gehanteer, veertig persent deur ander Russiese Oosseehawens (hoofsaaklik Riga, Reval en Narva) en net tien persent deur Archangelsk.
1060
Die jaar 1060 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 60ste jaar van die 11de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Karas (kiesafdeling)
duimnael|regs|340px|In Suidwes het die [[Suidwes-Afrikaner veel langer 'n mondstuk vir die Verenigde Party gebly as sy eweknieë in Suid-Afrika, waarvan die laaste die Sondagkoerant Sondagstem was wat in 1967 gesluit het. Hier is die koerant se personeel voor Unie-Volkspers se kantoor in Windhoek in 1949.]]
Agtergrond
In 1950 het die Suid-Afrikaanse Parlement 'n wet deurgevoer wat aan Suidwes-Afrika ses setels in die Unie-Volksraad en vier in die Senaat (waarvan twee verkose en twee genomineer) gegee het. Met hierdie stap het dr. D.F. Malan, die eerste minister sedert 1948 se oorwinning deur die Nasionale Party, onteenseglik aan die buitewêreld gesê dat hy Suidwes-Afrika as 'n vyfde provinsie van Suid-Afrika beskou. Dit was in antwoord op die Verenigde Nasies se besluit in 1946 dat genl. Smuts nie Suidwes-Afrika by die Unie mag inlyf nie.
Die eerste verkiesing in Suidwes is op 30 Augustus 1950 gehou. Die V.P.-regering het altyd stryd gevoer teen alle pogings van die Verenigde Nasies om Suidwes onder voogdy van die V.N. te plaas, maar het nietemin ingestem om jaarlikse verslae oor die gebied aan die wêreldliggaam voor te lê. Nadat die eerste verslag van die N.P. heftig gekritiseer is, het die nuwe regering besluit om die gebruik te staak. In 1949 besluit die V.N. om die Wêreldhof om 'n adviserende mening oor die Unie se internasionale verpligtinge in verband met Suidwes te nader. Die meerderheidsuitspraak in Julie 1950 het beslis die Unie was nie wetlik verplig om die gebied onder die V.N. se voogdy te plaas nie, maar dat die V.N. tog toesig oor die gebied moes hou soos die ou Volkebond dit gedoen het.
Die woelinge oor Suidwes-Afrika op die wêreldtoneel het aan die Nasionaliste voldoende skietgoed gegee om die Verenigde Nasionale Suidwes-party (V.N.S.W.P.), wat onafhanklik van die V.P. sou staan tot 1971, maar nietemin die steun van die Suid-Afrikaanse opposisie geniet het, oortuigend te verslaan. Die N.P. se slagkreet was dat hy nie voor die V.N. sou buk nie en ook nie die gebied "vir die wolwe" sou gooi nie. Die kiesers het Nasionaliste in al ses kiesafdelings vir die Unie-Volksraad verkies en 15 uit 18 vir die Wetgewende Vergadering. Albei verkose senatore was Nasionaliste wat saam met die twee benoemdes die regering se gevaarlike klein meerderheid in die hoërhuis met vier vergroot het. Anders as in Suid-Afrika in 1948 sowel as in 1953 het die meeste Suidwes-kiesers wel vir die Nasionale Party gestem, naamlik 12 434 (55,4%) vergeleke met 10 003 (44,6%) vir die V.N.S.W.P. Dit het aan die regering 'n baie gemakliker meerderheid van 13 in die Unie-Volksraad besorg. In al die Suidwes-kiesafdelings, buiten Etosha waar die party 'n meerderheid van 846 behaal het, het die party naelskraaps gewen. In Karas was sy meerderheid 67, Middelland 229, Namib 441, Omaruru 584 en Windhoek 234.
Vanaf 1953 is die verkiesing in Suid-Afrika en Suidwes-Afrika gelyktydig gehou. In 1953 het die N.P. 13 305 (56,6%) stemme op hom verenig en die V.N.S.W.P. 10 021 (42,6%). Die N.P.-meerderheid in Etosha was 1 205, Karas 238, Middelland 272, Namib 554, Omaruru 826 en Windhoek 189. Teen 1958 het die N.P. sy houvas versterk met 'n meerderheid van 1 334 in Etosha, 449 in Karas, 604 in Middelland, 689 in Namib, 1 204 in Omaruru en 506 in Windhoek. In daardie jaar het die N.P. 16 390 (58,2%) stemme gekry en die V.N.S.W.P. 11 568 (41,1%).
Uitslae
In die eerste verkiesing in Karas wen die Herenigde Nasionale Party se Johannes von Strauss von Moltke met 'n skrale meerderheid van net 67 stemme teen die V.N.S.W.P. se L.C.F. Taljaard. Van die 3 533 geregistreerde kiesers het 96,5% gestem. In die algemene verkiesing van 1953 behou Von Moltke die setel met 'n meerderheid van 238 teen die V.N.S.W.P. se J.P. de M. Niehaus en in 1958 skuif Von Moltke sy meerderheid op tot 449 teen die V.N.S.W.P. se M.J. Kritzinger. Die Nasionale Party verstewig sy houvas in die 1960-volkstemming oor republiekwording toe 2 933 van Karas se kiesers "ja" stem, vergeleke met 2 092 nee-stemme.
In 1961 se algemene verkiesing vergroot Von Moltke sy meerderheid die derde keer agtereenvolgens toe hy die V.N.S.W.P. se C.J. van den Berg met 841 stemme klop. In 1966 se algemene verkiesing is dit die N.P. se Johannes Marthinus de Wet wat die setel vir sy party behou toe hy 3 315 stemme kry vergeleke met J.L. Pienaar van die V.N.S.W.P. se 1 999 vir 'n meerderheid van 1 316. De Wet was van 1964 tot 1966 LV vir Namib, maar bly net LV vir Karas tot in 1970. In daardie jaar se algemene verkiesing wen Stefanus François Coetzee van die N.P. met 'n meerderheid van 1 323, ook teen Van den Berg.
In 1974 sterf Van den Berg, die Verenigde Party se kandidaat, saam met John Thompson, V.P.-kandidaat in Pinelands, in 'n vliegtuigongeluk ná nominasiedag en so word daar nie op stemdag 'n verkiesing in Karas gehou nie. In die tussenverkiesing op 12 Junie 1974, dieselfde dag as in Pinelands, word die N.P. se Coetzee, die dienende LV, onbestrede verkies.
Shanidar-grot
Die Shanidar-grot (Koerdies: Şaneder of Zewî Çemî Şaneder; Arabies: كَهَف شانِدَر) is ’n argeologiese terrein op Berg Bradost in Irakse Koerdistan. Die oorblyfsels van 10 Neanderdallers van tussen 35 000 en 65 000 jaar gelede is in die grot ontdek. Daar is ook twee latere "proto-Neolitiese" begraafplase, waarvan een van sowat 10 600 jaar gelede dateer en 35 individue bevat.
Die bekendste van dié Neanderdallers is Shanidar 1, wat verskeie beserings in sy lewe oorleef het, moontlik danksy versorging deur ander lede van sy groep, en Shanidar 4, wie se lyk langs ’n blom lê, wat óf ’n teken van begrafnisrituele óf dierekontaminasie kan wees.
Die terrein lê in die Zagrosgebergte in die Arbil-goewerment en naby die Groot-Zabriviervallei.
Oorblyfsels
Die 10 Neanderdallers op die terrein is gevind in ’n Moustérien-laag wat ook honderde stukke steengereedskap bevat, onder meer pylpunte, skrapers, afgekapte stukke klip en dierebene.
Martin Melck-huis
Die Martin Melck-huis by Strandstraat 96 en die Kostershuis by Strandstraat 100, aan weerskante van die Lutherse kerk, in Kaapstad is albei nasionale gedenkwaardighede.
Shanidar-grot
Oorblyfsels
Die eerste nege (Shanidar 1-9) is tussen 1957 en 1961 deur Ralph Solecki en ’n span van die Columbia-universiteit ontdek. Die skelet van Shanidar 3 word in die Smithsonian Institution gehou. Die ander (Shanidar 1, 2, en 4-8) was in Irak en is dalk tydens die 2003-invalle in die land verwoes, hoewel afgietsels in die Smithsonian gehou word. In 2006 het Melinda Zeder tussen bene by die Smithsonian been- en voetbene van ’n tiende Neanderdaller, nou bekend as Shanidar 10, ontdek.
Martin Melck-huis
Met die bou van die Lutherse kerk het Martin Melck, 'n Duitse immigrant wat met sy besighede en danksy suksesvolle huwelike die welvarendste burger in die 18de eeuse Kaapkolonie geword het, sy erf aan die oostekant van die kerk oop gehou met die oog op die latere bou van 'n pastorie. Naderhand skenk hy die erf aan die gemeente en in 1781 na Melck se dood is begin met die bouwerk aan die huis. Louis Thibault was waarskynlik die bouer. Daar word algemeen aanvaar dat die beeldhouer Anton Anreith vir die sierlike middelvensters, die swaan in die gewel en die houtsnywerk in die voordeur verantwoordelik was. Die gebou toon invloed van die Franse Renaissance. Dit is 'n unieke gebou omdat dit 'n dakkamer ('n “belvedere”) het met vier vensters wat in daardie tyd 'n wye uitsig gebied het op die stad en Tafelbaai. Ruim vertrekke, geplaveide portale, kiaathoutvloere op die grondverdieping en geelhoutvloere op die boonste verdieping, 'n kiaathoutbalk oor die vurmaakplek en 'n binneplaas maak dit 'n unieke gebou.
Shanidar-grot
Shanidar 1
duimnael|180px|Die skedel van Shanidar 1. Shanidar 1 was ’n ou Neanderdaller wat onder sy ontdekkers as "Nandy" bekend is. Hy was tussen 40 en 50 jaar oud, wat besonder oud vir ’n Neanderdaller is (gelyk aan sowat 80 jaar vandag). Hy toon tekens van kwaai misvorming. Hy is een van vier redelik volledige skelette uit die grot met traumaverwante abnormaliteite, wat in sy geval alledaagse aktiwteite pynlik kon gemaak het.
Martin Melck-huis
Tot 1891 was dit die pastorie van die kerk. In 1929 was daar sprake van sloping, maar deur die bemoeienis van bewaringsbewustes en samewerking van die gemeente is die gebou ingrypend opgeknap. Vanaf 1932 dra dit die naam Martin Melck Huis, in 1936 is dit tot nasionale monument verklaar en is dit deur kultuurgroepe van die stad benut. Rond 1975 het 'n antiekwinkel sy sake daaruit bedryf. Kort na 2000 het dit die tuiste geword van 'n museum oor die goudbedryf, 'n soewenierswinkel, 'n restaurant en ateljees vir goudsmede. Die museum fokus op die kunswerke wat in die 19de en 20ste eeu deur goudsmede van Mali, Senegal, Ghana en die Ivoorkus gemaak is. 'n Goue Leeu is die belangrikste item in die uitstalling en dit word ook as die embleem van die museum gebruik. Hierdie goue leeu staan in die dakkamer.
Shanidar-grot
Shanidar 1
Al sy beserings het lank voor sy dood gesond geword, wat daarop dui dat die Neanderdallers hul bejaardes en siekes versorg het. Shanidar 1 is nie die enigste Neanderdaller van die grot of elders wat tekens van beserings en heling toon nie.
Martin Melck-huis
Op die hoek van die Buitengracht en Strandstraat is die Kostershuis wat in 1949 tot nasionale monument verklaar is. Hierdie huis is waarskynlik tussen 1779 en 1783 gebou. Strandstraat 100, Kaapstad het die tradisionele adres van die Nederlandse konsulaat-generaal in die stad geword.
Shanidar-grot
Shanidar 2
Shanidar 2 was ’n volwasse man, wat blykbaar in ’n rotsstorting in die grot dood is, want sy skedel en bene was vergruis. Daar is tekens van begrafnisrituele: ’n klein hopie klippe en pylpunte is bo-op die graf gekry. Daar is ook ’n groot vuur by die graf gemaak.
Shanidar 3
Shanidar 3 was ’n man van tussen 40 en 50 en is in dieselfde graf as Shanidar 1 en 2 ontdek. ’n Wond aan een van sy ribbes toon hy is moontlik dood aan komplikasies van ’n steekwond deur ’n skerp implement. Beengroei om die wond dui daarop dat Shanidar 3 minstens ’n paar weke ná die besering nog geleef het met die voorwerp steeds in sy lyf. Die hoek van die wond sluit die moontlikheid van selfbesering uit en stem ooreen met ’n wond wat deur iemand anders toegedien is, óf per ongeluk óf met opset. Volgens onlangse navorsing kon die voorwerp oor ’n afstand gegooi gewees het. Dit kan die vroegste voorbeeld wees van interpersoonlike geweld in die menslike fossielrekord en die enigste voorbeeld onder Neanderdallers.
Die teenwoordigheid van vroeë mense, moontlik met wapens wat gegooi is, in dié tyd in Wes-Asië dui op moontlike interspesie-konflik.
Shanidar 4 en die "blombegrafnis"
Die skelet van Shanidar 4, ’n man van 30 tot 45 jaar oud, is in 1960 deur Solecki ontdek. Hy het in ’n fetale posisie op sy linkersy gelê.
Baie jare lank is geglo daar is tekens van begrafnisrituele by Shanidar 4 se graf. Grondmonsters wat agt jaar ná die ontdekking ondersoek is om die soort stuifmeel in die omgewing te toets, het tekens getoon van volledige blomplante (of minstens blomkoppe) in die grond. Verdere ondersoeke het getoon die spesifieke blomsoorte kon gekies gewees het volgens hul medisinale waarde. Dit het gelei tot die idee dat die man dalk ’n medisyneman of sjamaan kon gewees het vir die Shanidar-Neanderdallers.
Onlangse ondersoeke het getoon die plante is dalk deur diere na die grot gebring omdat gate van ’n soort muisagtige dier bekend as die Persiese woestynmuis, daarnaby ontdek is. Dié muise berg groot hoeveelhede saad en blomme op sekere plekke in hul gate en kom algemeen in die Shanidar-mikrofauna voor.
Moss Jernverk
Moss Jernverk was 'n ystergietery in die Noorse stad Moss, wat in 1704 gestig is. Die gietery was vir baie jare die grootste werkverskaffer in die stad. Met energie verkry van die nabygeleë watervalle was erts gesmelt en gegiet in 'n verskeidenheid van produkte. Vanaf die middel van die 18de eeu was die gieterye die vernaamste wapenvervaardiger in Noorweë; dit het kanonne vervaardig. Die eerste walswerke in Noorweë is ook hier in diens gestel.
Bryde se walvis
Hulle is wydverspreid in tropiese en subtropiese waters, met 'n afsonderlike, dwergspesie wat in die tropiese waters van die Westelike Stille Oseaan en Suid-Oos-Asië aangetref word. Die walvis is vernoem na Johan Bryde (1858 – 1925) wat vroeg in die 20ste eeu die Sweedse konsul in Suid-Afrika was.
Cliona infrafoliata
Cliona infrafoliata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1898 deur Thiele.
Akkedisvalk
Die Akkedisvalk (Kaupifalco monogrammicus) is 'n roofvoël. Dit behoort aan die familie Accipitridae.
Die akkedisvalk kom in tropiese gebiede van Afrika suid van die Sahara voor. Dit kom in die oop bosveld en bou 'n stoknes in die vurk van 'n boom of die kroon van 'n ​​palmboom. Die broeisel is 2 tot 3 eiers.
1062
Die jaar 1062 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 62ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Cliona insidiosa
Cliona insidiosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1849 deur Hancock.
Mookgophong
Mookgophong, ook bekend as Naboomspruit, is 'n dorp in die Limpopoprovinsie in die noorde van Suid-Afrika, sowat 40 kilometer suidwes van Mokopane (Potgietersrus) en aan die voet van die Waterberge. Die Afrikaanse naam kom van die nabome (Euphorbia ingens) wat daar groei. Die “na” kom van die Khoikhoiwoord “geknap” wat sterk beteken. (Dit verwys na die sterk sap van die boom). Die dorp is in 2006 hernoem.
1063
Die jaar 1063 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 63ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Mookgophong
Die spruitgedeelte kom waarskynlik van 'n fonteintjie wat regoor die gholfbaan 'n stroompie gevorm het wanneer dit reën.
Geskiedenis
duimnael|links|270px|Die [[Gereformeerde kerk Naboomspruit.]] Die eerste mense het reeds in 1859 in die omgewing kom boer. Die boer se naam was Nicolaas Hendrik Johannes Fredrik van Heerden. Hul plaas se naam was Kromkloof. Die eerste skool is in 1908 op hierdie plaas gebou. In 1885 het die Van Zyls op die plaas Vischgat kom bly. Hierdie warmbron was toe reeds bekend vir sy helende eienskappe.
Naboomspruit is op 8 Junie 1910 gestig nadat die prospekteerder Adolph Erasmus tinneerslae op die plase Doornhoek en Welgevonden ontdek het.
Leslie Rubin
Leslie Rubin (5 Augustus 1909 - 28 Maart 2002) was 'n Suid-Afrikaanse senator en in 1953 een van die stigterslede van die Liberale Party, toe vooraanstaande lede van die Verenigde Party die party verlaat het uit protes teen die party se gebrekkige visie ten opsigte van 'n rassebeleid. Hy is verkies tot ondervoorsitter.
Mookgophong
Geskiedenis
In 1898 is die spoorlyn aangelê van Pretoria tot in Pietersburg. Tydens die Anglo-Boereoorlog van 1899 tot 1902, het die Engelse Naboomspruit se stasie gebruik om voorrade te vervoer van Pretoria na Pietersburg.
Ekonomie
Vandag word in die distrik gemengde boerdery met veeteelt (beeste), mielies, grondbone en sitrusvrugte bedryf. Die plaaslike mineraalbronne is deur privaat maatskappye as ontspannings- en vakansieoorde ontwikkel.
Stieg Larsson
Karl Stig-Erland Larsson, * 15 Augustus 1954 in Skelleftehamn, Västerbottens län; † 9 November 2004 in Stockholm, was 'n Sweedse joernalis en skrywer wat bekendheid verwerf het vir sy optrede teen verregse politieke beskouings en rassisme. In 1991 het hy saam met Anna-Lena Lodenius die boek Extremhögern gepubliseer.
'n Ander belangrike werk was Sverigedemokraterna: de nationella rörelsen wat hy saam met die joernalis Mikael Ekman geskryf het. Daarnaas was Larsson die mede-outeur van die boek Sverigedemokraterna från insidan. Vir die algemene internasionale leserspubliek het Larsson veral met sy speurverhale bekendheid verwerf. Ná sy afsterwe is drie voltooide misdaadromans ontdek, die sogenaamde Millennium-reeks. Die eerste roman in hierdie reeks, Män som hatar kvinnor ("Mans wat vroue haat"), is in Augustus 2005 gepubliseer, die tweede – Flickan som lekte med elden ("Die meisie wat met vuur gespeel het") – in Junie 2006, terwyl die derde en laaste boek – Luftslottet som sprängdes ("Die lugkasteel wat opgeblaas is") – in Mei 2007 verskyn het. Larsson het voor sy afsterwe nog 'n vierde werk in die reeks begin, tog het sy familie ooreengekom dat dit nie gepubliseer sal word nie. Larsson het die romans in 'n koerantonderhoud kort voor sy dood as sy "pensioenversekering" beskryf.
Vanaf 1982 was Stieg as Skandinawië-verslaggewer vir die Britse anti-fascistiese koerant Searchlight werksaam. Hy was daarnaas een van die stigters van die Hill-stigting wat sy naam in 1995 tot Expo-stigting verander het en het sedert 1999 as hoofredakteur vir die tydskrif Expo gewerk.
In die periode tussen 1977 en 1999 was Larsson as grafiese ontwerper vir Tidningarnas telegrambyrå (TT) werksaam. Tenminste tot in die jaar 1987 was hy in die Trotskyȉstiese Sweedse Sosialistiese party (Socialistika partiet, vroeër Kommunistiska Arbetarförbundet - "Kommunistiese Werkersverbond") aktief, maar het die party volgens sy eie bewering uiteindelik verlaat omdat hy nie die beleid van buitelandse Sosialistiese bewinde met twyfelagtige demokratiese legitimiteit wou goed praat nie.
Biografie
Larsson, wie se vader as tekenaar by die dagblad Västerbottens-Kuriren werksaam was, het by sy oupa naby die dorp Bjursele (soos beskryf in sy eerste misdaadroman) tussen Norsjö en Bastusträsk opgegroei. Hier het hy die eerste nege jaar van sy lewe deurgebring – tot by sy oupa se afsterwe. Stieg se oupa was 'n anti-nazi-aktivis en is in die 1940's in die interneringskamp Storsien in Norrbotten aangehou (wat ná die Tweede Wêreldoorlog as 'n arbeidskamp beskryf is). Volgens Stieg se vader is hierdie verhaal nie waar, tog beweer Eva Gabrielsson dat Stieg se stryd teen diskriminasie, rassisme en ver-regse ekstremisme sedert die 1970's hier sy wortels het. Na bewering was Stieg se oupa in 1954, die jaar toe sy kleinseun gebore is, by die Rönnskärsverken in Skelleftehamn werksaam.
Stieg se ouers was by sy geboorte 17 jaar oud, en hy het eers ná die dood van sy oupa by hulle gewoon. Sy jonger broer het die ouerhuis op die ouderdom van 16 jaar verlaat. Toe Stieg 19 jaar oud was, het hy tydens 'n vergadering van die Förenade FNL-grupperna in Umeå kennis gemaak met die latere argitek Eva Gabrielsson. Sy was tot by sy dood sy lewensmaat.
Aanvanklik was Larsson by die Sweedse posdiens in Stockholm werksaam en het in hierdie tydperk ook eerste pogings onderneem om as professionele skrywer te werk. Af en toe het hy ook essays en artikels verkoop. In 1980 het hy 'n pos as joernalis by die leidende Sweedse nuusagentskap TT gekry wat hy 19 jaar lank beklee het. Hy was by die grafiese afdeling van TT betrokke, maar het nogtans 'n groot verskeidenheid nuusberigte, resensies, misdaadromans en ander werke geskryf. Misdaadromans het sy tweede gunstelinggenre naas wetenskapsfiksie geword.
Larsson het weer na Afrika gereis en was ook een van 'n klein groep Sweedse joernaliste wat 'n besoek aan die Karibiese eilandnasie Grenada afgelê het. Tot by sy afsterwe het hy 'n ondersteuner van Grenada se prodemokratiese beweging gebly. Larsson het daarnaas as een van die leidende internasionale deskundiges ten opsigte van verregse ekstremisme bekend gestaan. Hy het hom veral op die toenemende rassisme in Swede en steun vir neonazi-groepe toegespits. Toe vyf Swede in 1995 deur verregses vermoor is, het hy die Expo-stigting in die lewe geroep wat navorsing oor rassistiese en totalitêre organisasies en aktiwiteite in Swede gedoen en sy verslae aan die publiek bekend gestel het. Hy het by TT bedank om voortaan as voorsitter van sy stigting te werk.
Sy publikasies oor verregse groeperings in Swede was opspraakwekkend. Larsson het verregse aktiwiteite steeds vanuit 'n internasionalistiese standpunt bekyk nadat hy 'n tyd lank met bevrydingsbewegings in die Karibiese See en in Afrika saamgewerk het. Vanaf die 1990's is Larsson verskeie kere deur verregses bedreig.
In 2004 is Larsson aan 'n hartaanval oorlede. Aangesien Larsson en Eva Gabrielsson nie getroud was nie, het sy vader en sy broer die hele erfdeel ontvang. In Mei 2008 is daar onthul dat 'n testament van Larsson ontdek is waarin hy sy finansiële bates aan die Kommunistiska Arbetarförbundet (Socialistiska partiet) se Umeå-tak bemaak het. Die testament was egter nie bekragtig nie, en derhalwe was ook Larsson se bemaking nie regsgeldig nie. Die testament is in 1977 geskryf, kort nadat Larsson na die burgeroorloggeteisterde Ethiopië gereis het.
Dinokana
Dinokana is 'n dorp in Ngaka Modiri Molema-distriksmunisipaliteit in die Noordwesprovinsie, Suid-Afrika.
Suidwes-Afrika
Suidwes-Afrika (Duits: Südwestafrika, Engels: South-West Africa, Nederlands: Zuidwest-Afrika; kort SWA) is 'n voormalige Volkebond-mandaat van Suid-Afrika, wat tussen 1915 en 1990 op die gebied van die huidige Republiek van Namibië bestaan het.
Die Unie van Suid-Afrika het die gebied op 9 Julie 1915 tydens die Eerste Wêreldoorlog (sien Suidwes-Afrika-veldtog) van die Duitse Keiserryk verower en geannekseer. Met die Verdrag van Versailles, wat ná die Eerste Wêreldoorlog op 28 Junie 1919 onderteken is, het die Volkebond die gebied aan Suid-Afrika oordra. Op 14 Desember 1946 het die Verenigde Nasies die gebied van Suid-Afrika se heerskappy ontbind, wat die Unie geïgnoreer het en Suidwes-Afrika tot sy vyfde provinsie verklaar het.
Op 27 Oktober 1966 het die Verenigde Nasies die gebied as Namibië onder sy eie regering gestel, wat tot die Namibiese Onafhanklikheidsoorlog van die SWAPO teen Suid-Afrika gelei het. 1971 het die Internasionale Geregshof die Suid-Afrikaanse besetting vir ongrondwetlik met die internasionale reg verklaar, wat sedert die mid-1970's tot 'n voortdurende oorgangsproses tot die onafhanklikheid van Namibië gelei het.
Bantoestans
Die Suid-Afrikaanse regering het 10 bantoestans in Suidwes-Afrika in die laat 1960's en vroeë 1970's in ooreenstemming met die Odendaal-plan, waarvan vier selfregering toegestaan is, gestig. Hierdie Bantoestans is in 1980 met outonome regerings vervang, wat op etnisiteit gebaseer was.
Kelen Coleman
Kelen Coleman (gebore 19 April 1984) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Office (2005), The Newsroom (2012), The Mindy Project (2012), en Me, Myself and I (2017).
Suidwes-Afrika
Bantoestans
Die bantoestans was:
24ste Golden Globe-toekenningsaand
Rolprente
A Man for All Seasons
'Fred Zinnemann – A Man for All Seasons''
'Alan Arkin – The Russians are Coming, The Russians are Coming''
'Anouk Aimée – A Man and a Woman''
Lynn Redgrave – Georgy Girl
'A Man for All Seasons'' – Robert Bolt
Televisie
'Dean Martin – The Dean Martin Show''
Verve Energy
Verve Energy is 'n maatskappy wat deur die regering van Wes-Australië besit word. Die maatskappy is van die groot vertikale monopolie, Western Power afgestig in 2006 tydens 'n hervormingsprogram van die staat se energiesektor. Verve Energy besit en bedryf verskeie kragsentrales.
Makavhini
Makavhini is 'n nedersetting in die Musina Munisipaliteit van Vhembe distrik, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Dit is digby die grens met Zimbabwe en die Limpoporivier geleë.
Verve Energy
Generators
Verve Energy besit vyf groot kragstasies en verskaf elektrisiteit aan die South-West Interconnected System:
Marjorie Beebe
Marjorie Beebe (1908 – 1983) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente First Aid (1931), Flames (1932), en The Fighting Deputy (1937).
Verve Energy
Generators
Bo en behalwe verskeie ander kragopwekkingsaanlegte, wat 'n windplaas in Albany, wind-diesel en biomassa fasiliteite insluit.
Mangaya
Mangaya is 'n nedersetting in die Collins Chabane Plaaslike Munisipaliteit van Vhembe distrik, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Wynand Louw
Wynand Hendrik Louw (Laborie et Picardi, distrik Paarl, 17 Februarie 1883 – die Paarl, 21 Augustus 1967) was 'n Suid-Afrikaanse argitek en saam met Gerard Moerdijk, met wie hy enkele jare lank in 'n vennootskap was, die eerste groot Afrikaanse argitek. Hy het 'n belangrike rol gespeel in die argitektoniese toneel van die eerste vier dekades van die twintigste eeu en mettertyd is hy deur die Afrikaanssprekende lede van dié professie as 'n patriargale figuur beskou. As eerste Afrikaanssprekende argitek het Louw met sy vroeë werke 'n stewige fondament vir die latere omvangryke bydrae van Afrikaanssprekendes tot dié beroep gelê. Die talryke opdragte wat hy dikwels alleen moes uitvoer, soos die 69 stede en dorpe wat hy in 1925 moes aandoen in die uitvoering van sy beroepspligte, is sekerlik 'n ongeëwenaarde prestasie.
Agtergrond
Louw het op die familieplaas Laborie et Picardie in die Paarl grootgeword as die vierde oudste van 12 seuns (van wie twee by geboorte oorlede is) en twee dogters. Sy ouers was Tobias Johannes Louw en Sophia Maria Bosman. Hy is in 1883 in die historiese kerkgebou van die NG gemeente Paarl gedoop. Louw se liefde vir die Kaaps-Hollandse boustyl het daar in die geskiedkundige milieu van die Paarl ontwikkel. Dit het later weerklank gevind in baie van sy kerk- en ander ontwerpe. Dit is ook aangewakker deur die skilder Hugo Naudé (1886–1941), wat dikwels op sy pa se plaas kom skilder het.
Paarlse argitek
duimnael|links|200px|Wynand Louw. Louw verhuis in 1911 terug na die Boland waar hy op sy tuisdorp as argitek begin praktiseer. Vier jaar vantevore (1907) het hy reeds 'n kerksaal vir die NG gemeente Paarl, die sogenaamde Strooidakkerk, ontwerp. Die eerste kerkgebou wat hy ontwerp het, was dié van die NG gemeente Port Elizabeth. Dié gemeente, die eerste van die NG Kerk in die vriendelike stad, is op 17 April 1907 as hulpbehoewende gemeente van die NG gemeente Uitenhage afgestig met net 220 lidmate, maar danksy kollektetoere deur ds.Georg Wilhelm Stegmann Hofmeyr, die eerste leraar en 'n seun van ds. J.H. Hofmeyr (1835–1908) van die NG gemeente Somerset-Oos, kon die gemeente genoeg geld insamel om die hoeksteen van sy kerk in April 1908 reeds te lê en die gebou op 31 Desember 1909 in te wy. (Dit is in 1928 vergroot.)
Louw het meermale oorsee gereis. So het sy reis na Amerika in 1913 sy opvattings oor die binneruimte van kerke sterk beïnvloed. 'n Toer daarheen in 1930 het eweneens 'n invloed gespeel op die "wolkekrabbers" wat hy in die vroeë jare dertig ontwerp het, byvoorbeeld die Ou Mutual-gebou in Kaapstad. Sy medeargitek vir dié gebou, F.M. Glennie, het saam met hom na Amerika gereis. In dieselfde jaar het hy die Wêreldkongres van Argitekte in Boedapest bygewoon.
Die rykdom opdragte was dikwels in teenstelling met sy kliënte se beperkte middele. Gevolglik moes dienlikheid soms onvermydelik voorrang geniet bo vindingrykheid. Nogtans het hy 'n uiters belangrike bydrae gelewer tot die verbreking van die ystergreep waarmee die neo-Gotiek, soos veral vergestalt deur die kerkontwerpe van Carl Otto Hager, so lank die ontplooiing van die Protestantse kerkbou in Suid-Afrika aan bande gelê het.
Opdragte van die Universiteit van Stellenbosch, soos die manskoshuis Dagbreek (1921), en die Universiteit van die Vrystaat en Potchefstroom, dié vir die KWV (Paarl), die Volkshospitaal (Kaapstad), Volkskas, die Nasionale Pers, Voortrekkerpers en 'n groot verskeidenheid kleiner geboue, was ingeboude komponente van sy omvangryke praktyk. Tog word sy sakegeboue vir versekeringsmaatskappye soos Sanlam by Waalstraat, Kaapstad (1932, die bekende Waalburg), en die Ou Mutual in Darlingstraat, Kaapstad, as van sy mees geslaagde projekte beskou. Die intellektuele dissipline wat nodig was om dikwels meer as honderd opdragte gelyktydig te behartig, is meer merkwaardig as in gedagte gehou word dat hy oor 'n tydperk van meer as 'n halwe eeu produktief besig was om te ontwerp.
Gemeenskapsbetrokkenheid
Hoewel Louw 'n bedrywige argitek was, het hy 'n wye belangstellingsveld gehad en hom ook besig gehou met ander sake wat hom na aan die hart gelê het. Hy was betrokke by die Helpmekaarfonds en trusteelid (saam met drr. Albert Hertzog en Meiring Naudé) van die Pieter Neethlingfonds wat nou met die Afrikaanse vakbonde gemoeid was, hy het teen kommunistiese indringing in die werkersgroepe geveg en ook 'n aktiewe geldelike ondersteuner van die Nederduitse Gereformeerde Kerk se sending in Suider-Afrika geword, 'n uitvloeisel van sy diepe godsdienssin. Vanweë sy kundigheid was hy 'n gesogte direkteur van verskeie maatskappye. Hy was byvoorbeeld tot en met sy dood 'n direkteur van die Nasionale Pers. Verskeie jong argitekte het hul eerste jare in sy praktyk deurgebring en hy het sommige van hulle asook teologiestudente geldelik tydens hul studiejare bygestaan. Sy aristokratiese ingetoënheid, kunssinnigheid, vriendelike omgang en beskaafde optrede het hom 'n wye vriendekring besorg onder Suid-Afrika se mees bekende persoonlikhede.
duimnael|links|250px|Sakegeboue vir versekeringsmaatskappye soos Sanlam by Waalstraat, Kaapstad (1932, die bekende Waalburg), word as van Louw se mees geslaagde projekte beskou.
Kerkargitek
In Kaapstad, Johannesburg, Pretoria, Bloemfontein en op Stellenbosch is verskeie groot geboue volgens sy planne opgerig, maar hy het veral bekendgeraak as kerkargitek. Agtkantige en waaiervormige ontwerpe het onder Louw se hand ontspring en die Woord-gerigte liturgiese inkleding het 'n eiesoortige kenmerk van die Afrikaanse kerk geword. Die sketse wat hy in 1913 in Washington, Philadelphia en Boston gemaak het, is in sy hande omgevorm tot 'n algehele nuwe genre vir die kerklike boukuns. Voor en ná sy dood is hy dikwels die eerste Afrikaanse argitek genoem. Hy was trouens sewe jaar ouer as Gerard Moerdijk en sy eerste geboue is opgerig nog voordat Moerdijk in die buiteland gaan studeer het. Louw het byvoorbeeld reeds tien kerke ontwerp teen die tyd dat Moerdijk sy eerste opdrag vir 'n kerkplan gekry het in 1917. Hulle was weliswaar later van omstreeks 1922 tot 1927 vennote en saam verantwoordelik vir hoogtepunt in die Afrikaanse kerkboukuns, soos die NG kerke van Dundee (ingewy 7 – 10 Desember 1922), Bloemfontein-Noord (ingewy 1923 ), Luckhoff (ingewy 1924), Marquard (hoeksteen gelê 14 Augustus 1926) en Louis Trichardt (ingewy 1926). Hoewel die argitekte onderskeidelik in die Paarl en Pretoria gewoon het, het hulle die kerkplanne onder hulle verdeel.
Op sy eie en in vennootskap met ander argitekte (van 1921 tot 1925 met Gerard Moerdijk en van 1925 af met sy jonger broer H.J. Louw) was hy betrokke by die oprigting of uitbreiding van minstens 120 kerkgeboue in al vier die destydse provinsies van Suid-Afrika, Suidwes-Afrika, Suid-Rhodesië, Noord-Rhodesië, Njassaland, Angola en Kenia. Sommige kenners beskou sy NG kerkgebou op Reitz in die Vrystaat as sy aangrypendste ontwerp