cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nissan Pulsar
Die Nissan Pulsar is 'n kompakte motorvoertuig wat deur die Japannese motorvervaardiger Nissan vervaardig is vanaf 1978 tot 2000, toe dit in die Japannese mark vervang is deur die Nissan Bluebird Sylphy. Die naam "Pulsar" is tussen 2000 en 2005, en weer sedert 2012 in Australië en sekere Asiatiese lande gebruik op hernoemde weergawes van die Sylphy en die soortgelyke Tiida model.
Die oorspronklike Pulsar is 'n luikrug wat uitsluitlik by die handelaarnetwerk van Nissan Japan genaamd "Nissan Cherry Store" as 'n groter vyfdeurluikrug alternatief vir die Nissan Cherry verkoop is.
Hoewel Pulsarmodelle voorwielaangedrewe was sedert aanvang, het Nissan ook vierwielaandrywing as 'n opsie op geselekteerde internasionale modelle gebied. Die Pulsar is oorspronklik in Japan bemark as die intermediêre model aangebied by Nissan-handelaars Nissan Cherry Store tussen die Nissan Violet en die Cherry, terwyl die verskillende weergawes van die Pulsar by ander Japannese netwerke verkoop is as die basismodel, saam met ander groter Nissanprodukte.
Verskeie Pulsar-gebaseerde modelle is uitgevoer soos internasionale marktoestande dit bepaal het, soms "Sunny", "Cherry" of "Sentra" gedoop, terwyl die internasionaal gemerkte produk eintlik 'n Pulsar was en nie 'n Japannese mark Sunny of Cherry nie.
'n Pulsar (waan van 'n polsende ster) is 'n hoogs gemagnetiseerde, roterende neutronster, omrede die Nissan Pulsar ontwikkel is uit die Sunny sedan.
Chief Thunderbird
Chief Thunderbird (6 Augustus 1866 – 6 April 1946) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Laughing Boy (1934), Annie Oakley (1935), Cyclone of the Saddle (1935), en Silly Billies (1936).
Kranskop
Kranskop is 'n klein dorpie in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Geskiedenis
Die dorp is in 1894 gestig as Hopetown. Om verwarring met die dorp Hopetown in die Noord-Kaap te vermy is die dorp na 'n nabygeleë koppie (1 155m) genoem. Die Zoeloenaam vir die dorpie is i'Tshe lika Ntumjambili (die rots met twee openinge). 'n Takspoorlyn vanaf Greytown het die dorp in 1914 bereik.
Distrik
Die distrik is 1 057 km2 groot. Wattelplantasies is die belangrikste ekonomiese aktiwiteit.
Leon De La Mothe
Leon De La Mothe (26 Desember 1880 – 12 Junie 1943) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Northern Code (1925) en Las campanas de Capistrano (1930).
Callyspongia viridis
Callyspongia viridis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Outo-etnografie
'n Onderliggende bekommernis van navorsers in 'n opvoedkundige konteks is die vraag vir wie hierdie tesis waarde sou hê? Wie sou dit lees as die oorgrote meerderheid van sy lesers nie die woorde of konsepte verstaan nie, as gevolg van die trant waarin dit geskryf is? Elke ervaring bied die geleentheid vir die navorser om die navorsingsverhaal te vertel op so 'n wyse dat ander dit sal kan verstaan en gebruik. Elke leser lei die betekenis van hierdie tesis as teks af vanuit die verwysingsraamwerk, diskoersgemeenskap en kultuur, waaraan hy/sy behoort.
Pous Marcellus I
Marcellus I was die 30ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Outo-etnografie
Hierdie artikel bespreek die gebruik van outo-etnografie as navorsing en verslag in opvoedkundige konteks. Dit bespreek tersaaklike terminologie, naamlik etnografie en outo-etnografie. Verder voer dit argumente aan hoekom outo-etnografie gebruik sou kon word, wat die kritiek teen hierdie wyse van navorsingsverslag is, wat die slaggate in so 'n soort navorsing is, en wat die voordele van outo-etnografie is. Uiteindelik bespreek dit ook die narratiewe benadering wat ten grondslag van hierdie vorm van navorsing lê.
Callyspongia viridis
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1895 deur Dendy.
Pous Marcellus I
Biografie
Pous Marcellus I volg Pous Marcellinus op in Mei of Junie 308 na 'n sedis vacatio van vier jaar (die langste in die geskiedenis) en regeer tot sy dood op 16 Januarie 309. Hy word opgevolg deur Pous Eusebius. Die naam ‘Marcellus’ beteken ‘gewy aan die (Romeinse) god Mars’.
Ajax, Ontario
Ajax (2011 bevolking: ongeveer 109 600) is 'n stad wat in die Golden Horseshoe van suid-sentraal Ontario, die belangrikste nywerheidsgebied van Kanada, geleë is.
Outo-etnografie
Etnografie
Etnografie – as 'n teoretiese oriëntasie en filosofiese paradigma binne die verwysingsraamwerk van antropologie – behels die nimmer-eindigende probeerslae om spesifieke gebeure, geleenthede en die verstaan daarvan in 'n voller, ryker en meer betekenisvolle konteks te plaas. Etnografie behels die wýse waarop informasie of data in geskrewe woord of teks verander kan word. Hierdie aspek is vir navorsers van belang, want hierdeur kon persoonlike ervaringe gekoppel word aan 'n kennisarea, wat akademiese rekenskap aan 'n navorsingsverslag gee.
Pous Marcellus I
Pontifikaat
Na die vervolgings van Diocletianus vind Pous Marcellus die kerk in groot wanorde. Marcellus het die kerk in Rome administratief verdeel in 25 distrikte en het 'n ouderling (presbiter) oor elkeen aangestel. Hy voer die selibaat vir priesters in. Tydens die vervolgings het baie Christene hulle geloof versaak en wou nou weer tot die kerk toegelaat word. Die kwessie van boetedoening het ernstige onmin in die kerk veroorsaak. Keiser Maxentius het die pous laat arresteer en uit Rome verban aan die einde van 308 of die begin van 309. Marcellus is dood kort nadat hy Rome verlaat het. Hy is begrawe in die katakombe van Sint Priscilla.
Karl Jørgensen
Karl Jørgensen (12 Junie 1890 – 26 Februarie 1966) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Vester Vov-Vov (1927), Filmens helte (1928), Alle mand paa dæk (1942), en Lucky Journey (1947).
Katstertaalwyn
Die katstertaalwyn (Aloe castanea) is 'n spesie wat tot die genus Aloe hoort en as 'n boom geklassifiseer word. Die plant kom wyd verspreid voor in Gauteng, Limpopo, Mpumalanga asook Eswatini. Dit is 'n sukkulent.
Die plant word tot 5 m hoog. Dit het gewoonlik een stam wat vertak, die stam is gewoonlik bedek met ou, dooie blare. Die blare is glad aan beide kante en blouerig groen. Hulle word tot 1 m lank en is getand op die kante. Die rooibruin blomme groei enkel uit en word tot 25 cm lank.
In Engels staan dit as die Cat's-tail Aloe bekend. Die boom se FSA-nommer is 28.6.
Pous Marcellus I
Verering
Pous Marcellus word as heilige vereer en sy feesdag is op 16 Januarie in die Rooms-Katolieke Kerk en op 7 Junie in die Oosters-Ortodokse Kerk. Sy relieke word bewaar onder die altaar van San Marcello al Corso in Rome.
Bronne
Saamgestel uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wiki’s.
Felipe Nasr
Luiz Felipe de Oliveira Nasr (gebore 21 Augustus 1992) is 'n Brasiliaanse renjaer. Hy was die 2009 Formule BMW-Europa en die 2011 Britse Formule 3-kampioen.
Na 'n jaar as amptelike toetsbestuurder vir Williams in 2014, het hy in 2015 by Sauber aangesluit as voltydse Formule Eenjaer. Hy het tot die einde van 2016 aan Grands Prix deelgeneem.
Outo-etnografie
Etnografie
Etnografie maak staat op geleefde ervaringe, wat die lees van 'n verslag meer ontvanklik en leesbaar vir die meerderheid van die opgevoede publiek maak en navorsing gevolglik in 'n meer betekenisvolle konteks plaas. Hiervolgens word navorsers se eie navorsingstekste belangrike bronne
Outo-etnografie
Outo-etnografie (volgens Ellis en Ellis en Bochner ) soos wat dit gebruik word vir die afgelope twee dekades, sluit 'n wye reeks van skryfbenaderinge tot navorsing in, wat veral die persoonlike aspekte met die kulturele verbind. Ook volgens Richardson is outo-etnografie uiters persoonlike en onthullende tekste waarin die skrywer die storie vertel van eie geleefde ervaringe wat verband hou met die persoonlike tot die kulturele.
Skryf was nog altyd 'n manier van weet, 'n manier om uit te vind oor die onderwerp van skrywe, maar ook oor die self. Outo-etnografiese skrywe vertoon die skryfproses, sowel as die skryfproduk as interverweef − op so 'n wyse dat dit mense se emosies en geleefde ervaringe uitlok om te verhoed dat hulle vervreem word van opregte verstaan van die proses. Die navorser se eie poging tot 'n geleefde verhaal plaas hom/haar in gesprek met sigself, maar ook in gesprek met die leser. Om in gesprek met die self te wees het beduidende waarde:
“''In conversation with ourselves we expose our vulnerabilities, conflicts, choices, and values. We take measure of our uncertainties, our mixed emotions and the multiple layers of our experience. Our accounts seek to express the complexities and difficulties of coping and feeling resolved, showing how we changed over time as we struggled to make sense of our experience. Often our accounts of ourselves are unflattering and imperfect, but human and believable. The text is used, then, as an agent of self understanding and ethical discussion''”.
In outo-etnografie navorsing binne opvoedkundige konteks staan die wyse waarop die teks as 'n literêre reis geskryf word voorop, terwyl die navorser as skrywer en opvoeder reflekteer oor eie praktyke en hoe hy/sy die toekoms daaruit uitsien.
Outo-etnografie “...involves setting a scene, telling a story, weaving intricate connections among life and art, experience and theory, evocation and explanation… and then letting go, hoping for readers who will bring the same careful attention to our words in the context of their own lives.”
Hoekom outo-etnografie?
Hiervolgens is dit 'n werklikheid om te leer oor die algemeen deur te let op die spesifieke gebeure, insidente en ervaringe van 'n enkele navorser. Outo-etnografiese skrywe gee aanleiding tot self-refleksie, aksie en verdere refleksie wat die self en die lewe kan verander. So 'n studie kan die persoonlike met die kulturele kombineer en geleefde ervaringe met bestaande kennis verbind om navorsers op hierdie terrein toe te laat dat dit wat hulle hieruit geleer het, tot 'n nuwe kontekstuele verstaan van hulle eie persepsies en metodiek kon kom.
‘’n Outo-etnografiese teks het die potensiaal om lesers toe te laat om hul verbeelding te gebruik deurdat soortgelyke omstandighede of ervaringe hulle uitnooi om te identifiseer met hulle ervaringe en om te leer uit hulle gevolgtrekkinge. Dit is 'n pertinente wyse waarop navorser as skrywer sigself beter kan verstaan.
Windswaelagtiges
Windswaelagtiges (Apodiformes) is 'n orde van voëls waaraan die windswaels en kolibries behoort. Spesies in die orde het lang, smal vlerke en kort pote. Meer as 450 spesies is al geïdentifiseer, wat hulle naas sangvoëls (Passeriformes) die mees diverse orde van voëls maak. In die Sibley-Ahlquist-taksonomie word die orde verhef tot 'n superorde, Apodimorphae, waar die kolibries in 'n aparte orde, Trochiliformes geplaas word.
Outo-etnografie
Hoekom outo-etnografie?
Outo-etnografiese metodologie verskaf ook die konseptuele bewuswording van die navorser se groeimomente wat hom/haar, sowel as die lesers, lei tot insigte rakende die implikasies, voorstelle en oplossings oor kreatiewe skryf wat bestaan.
Windswaelagtiges
Taksonomie
Orde Apodiformes:
Outo-etnografie
Hoekom outo-etnografie?
As outo-etnograaf volg die navorser as opvoedkundige steeds 'n sistematiese navorsingsproses waar data ingesamel, geanaliseer en geïnterpreteer is. Dit is die soeke na verstaan van ander deur die self. Die self word 'n belangrike onderwerp om na te let en 'n baie spesifieke en bepaalde lens om deur te kyk na die konsep van verstaan. Die gebruik van persoonlike ervaringe as primêre data onderskei outo-etnografie in die veld van etnografiese studies, want hiervolgens word individuele stories geraam in die konteks van die groter storie en die groter konteks.
As poststrukturele navorsing daag die navorser met behulp van outo-etnografie eenrigtingdenke uit wat soek na verandering op dieselfde wyse waarop hy/sy as navorser pleit vir verandering in die gekose konteks.
Kritiek teen outo-etnografie
"“Expert knowledge is socially sanctioned in a way that commonsense or personal knowledge is not.”""“How knowledge is produced and who produces it are important in how status is attributed to knowledge.”"Outo-etnografiese navorsing kry sterk kritiek vanuit verskeie positivistiese, selfs kwalitatiewe akademiese navorsingskringe kan ontvang nie. Die meeste akademici is nie gereed om dit as navorsing te beskou nie.
Delamont stel dit duidelik dat outo-etnografiese navorsing lui is – letterlik lui, selfs intellektueel lui. Hiervolgens is haar kritiek dat dit nooit objektief kan wees nie. Dit kan nie voldoen aan etiese standaarde nie en is hoogs eksperimenteel van aard. Outo-etnografie fokus op the powerful and not the powerless en dit maak navorsers lui vir data-insameling. Die navorser is volgens Delamont ook nie interessant genoeg om oor te skryf in akademiese joernale, om oor te onderrig, of om enige vorm van aandag te verwag van ander nie.
Vanweë die klem op die self as 'n bron en verstaan eerder as bewyse, kan hierdie tipe navorsing volgens Atkinson as selfbehep, narsisties, introspektief en geïndividualiseerd gesien word. Die fokus op biografie eerder as formaliteite is vir sommige 'n bekommernis, omdat persoonlike ervaringe vervreem word van ander diskoerse in dieselfde konteks. Vir ander is die tekort aan 'n sistematiese en metodologiese roete 'n probleem. Duncan kritiseer die persoonlike skrywes wat op die direkte emosionele respons van die leser ingestel is, eerder as 'n analitiese, gegronde teorie en die metodologie daaragter."“We live in a time of great posibility; let us proceed wisely.”"Vir elke argument téén outo-etnografie, is daar ook 'n argument ten gunste van outo-etnografie. Outo-etnografie is selfs meer en veel harder werk as wat buitestaanders besef. Dit hoef nie objektief te wees nie, juis omdat ons daaruit leer. "“Maybe the point is not to engage systematically but to engage personally'."Outo-etnografie is meer outentiek as tradisionele navorsingsbenaderinge, juis as gevolg van 'n navorser se gebruik van die self as 'n binnestaander. Dit verskaf voller en ryker beskrywinge van gebeure en verhoudinge wat eerder vertel as inmeng.
Dit is selfs meer omvattend as net die blote self as 'n onderwerp, aangesien geen individu apart vanuit 'n sosiale raamwerk funksioneer nie. 'n Duidelike skakel tussen die persoonlike en die kulturele aspekte bestaan.
Outo-etnografie en persoonlike narratief erken juis die metodologiese en etiese kwessies van die studie en is meer versigtig in die interpretasie, veralgemenings en vooroordele wat bestaan, omdat dit selfrefleksie en/of poginge tot verbeteringe van een of ander aard tot gevolg het.
Die keuse berus by elke navorser en elke leser om outo-etnografie te verwerp, te verdra, te aanvaar, te beskerm of selfs te omhels. Dit is in alle essensie 'n uitdagende genre van navorsing en skryf.
Gigi Perreau
Gigi Perreau (gebore 6 Februarie 1941) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Song of Surrender (1949), Shadow on the Wall (1950), Has Anybody Seen My Gal (1952), en Dance with Me, Henry (1956).
Outo-etnografie
Slaggate van outo-etnografie vir ’n opvoedkundige studie en moontlike oplossings daarvoor
1. Die eerste moontlike slaggat, is 'n oordrewe fokus op die self in isolasie van ander. Kultuur is 'n groep-georiënteerde konsep, waarvolgens kultuur en die mens in simbiose bestaan. Goeie outo-etnografie reflekteer 'n interafhanklike verhouding van die self met ander. Die slaggat op hierdie vlak, is die metodologiese fokus van die self wat misverstaan word as die lisensie om dieper te grawe in persoonlike ervaringe van 'n navorser, sonder om die kulturele konteks van die stories van ander in ag te neem. As oplossing kan die navorser as opvoedkundige 'n duidelike navorsingsagtergrond bied. Literatuur word interverweef om die navorsing in die narratiewe vorm te steun.
2. Tweedens is dit maklik om te verval in 'n oorverromatiseerde outo-etnografiese vertelling, wat die doel van die studie vervaag. Soos Coia en Taylor tereg sê: “It is not enough simply to tell the story or write a journal entry.”
Vir kulturele verstaan om te kan plaasvind, is alle vertellinge gebaseer op werklike gebeure en dagboekinskrywings, wat nie net die storie bied nie, maar ook die analise en interpretasie van die gebeure, sodat die doel van die studie te alle tye gefokus bly.
3. Derdens kan die eksklusiewe vertroue op herroeping as 'n databron een van die grootste slaggate wees. 'n Mens se geheue as outo-etnografiese navorser is 'n wonderlike bron wat toegang tot vorige ervaringe en persoonlike interpretasies bied, wat jy as navorser alleenlik weet. Wat jy kan herroep, vorm die basis vir die etnografiese data. Tog meen Muncey: “Memory is selective and shaped, and is retold in the continuum of one’s experience [although] this does not necessarily constitute lying.”
Meer as een wyse van data-insameling moet gebruik word in die navorsingsproses om hierdie slaggat te vermy. Daar kan gebruik gemaak word van waarnemers, evalueringsvorms, fokusgroepgesprekke, groepsrefleksie, dagboekinskrywings, bestaande literatuur en persoonlike refleksie. Die eksterne data ondersteun die innerlike data deur bewyse van die leerders se werk, evalueringsvorms, waarnemersverslae, dokumente en foto’s. Die veelvuldige bronne bied die basis vir triangulasie wat die betroubaarheid van die inhoud en geldigheid van die outo-etnografiese navorsingsverslag verhoog, deurdat dit etiese en goeie navorsingspraktyke ondersteun.
4. Die vierde slaggat behels die nalatigheid van etiese standaarde met spesifieke verwysing na ander in die outo-etnografiese studie. Clandinin en Connelly stel 'n uiters gepaste vraag: “Do they [autoethnographers] own a story because they tell it?”
Outo-etnografiese stories is verbind aan dié van ander. Dit beteken nie dat vertroulikheid nie van toepassing is ten opsigte van outo-etnografiese navorsing nie. Om hierdie probleem aan te spreek, kan alle toestemming om die navorsing te begin van die betrokke instansies verkry word. Alle deelnemers aan die navorser behoort deeglik ingelig te word oor die navorsing en wat die prosesse behels. Toestemmingsbriewe vir vrywillige deelname met die opsie om onmiddellik te onttrek, moet onderteken word. Vir die narratiewe deel van die studie, word geen name bekend gemaak sonder die toestemming van die betrokke persone nie.
Die onvanpaste gebruik van die term outo-etnografie, is die vyfde slaggat. Die term outo-etnografie word onkundig gebruik om te verwys na 'n wye verskeidenheid van definisies en narratiewe navraag in die akademie. Dit verwar navorsers sowel as lesers en maak dit moeilik om onderskeid tussen die verskeie terme te tref. In 'n poging om 'n moontlike oplossing vir die probleem te bied, word 'n duidelike definisie en beskrywing van die term verskaf om die navorser se verstaan van die konsep en die wyse waarop dit in hierdie studie gebruik word, aan die lesers oor te dra.
Narratiewe benadering tot verslaggewing in outo-etnografie
"“The narrative provides a more epistemologically adequate discourse form for reporting and assessing research within the context of a post positivistic understanding of knowledge generation.”"Namate die navorsingsgeleenthede gebeur, behoort die navorser dagboekinskrywings, sowel as fokusgroepgespreknotas byhou om te voldoen aan die vereistes van narratiewe etnografie, 'n hibried tussen etnografiese realisme en memoires. Hiervolgens bied navorsing 'n ruimte vir navorsers om akkuraat verslag te doen van gebeure en hul eie ervaringe te verwoord. Om te skryf oor wat gebeur het en hoe die navorser daaroor  gevoel het, gebeur volgens 'n vakwetenskaplike stem. Die kennis wat die navorser besig is om te konstrueer deur eie ervaringe, gebeure en interaksies, is veral in opvoedkundige kontekste geldig. Namate die navorser se verstaan van die narratief al meer ontwikkel, is die vertel van die eie storie gepas as 'n postpositivistiese benadering tot navorsing.
Narratiewe metodologie en outo-etnografie is alternatiewe wyses van verslaggewing oor navorsing. Die klem val dus op etnografie en outo-etnografie as navorsingsparadigma en die narratiewe benadering as ondersteunede faktor van die paradigma. By tye word daardie grens soms oorsteek, waar die self van die navorser na vore tree in geskrewe gedeeltes oor eie ervarings.
Hoekom  narratiewe verslaggewing?"“As all human beings, researchers use narrative to structure temporal complexity, only to find that this use contributes a complexity of its own.”"Na afloop van beide navorsingsgeleenthede en die begin van die optekening hiervan, kan die navorser in 'n opvoedkundige konteks stelselmatig bewus word van 'n mate van innerlike konflik. 'n Hibried-identiteit as aanbieder-navorser en navorser-opvoeder, selfs aanbieder-opvoeder by tye, kan die navorser laat wonder oor die waarde van die twee navorsingsgeleenthede en die impak van die rolle wat hy/sy vertolk het.
Dit is moontlik dat navorsers in die meerderheid van die navorsingtyd verwyderd kan voel van hulle studies omdat dit lyk en voel of daar geen verband tussen hulle persoonlike lewe en professionele aktiwiteite is nie – daar is dus twee aparte entiteite. Conle verwys na spanning tussen die gekontekstualiseerde “ek” en die “ons”. Goethe stel dit só: “To know yourself, see what others are doing; to know others, look into your own heart.”
Die navorser se eie stem speel 'n kardinale rol. Jones meen dat ervaringe onbewustelik self die onderwerp van die studie kan word. Die navorser se eie narratiewe skrywe in dagboeke kan help om te sien dat skryf 'n manier van weet is, 'n manier van dieper gesprek en denke volgens Jones, met die self. 'n Tipe wesensleer, ontologie kan deur hierdie proses ontstaan, wat die verkenning van die self in die gegewe tyd, ruimte en konteks tot gevolg kan hê. Die navorser is dus indirek besig met die vorming van 'n eie epistemologie. Jones verwys in haar navorsing na 'n “third space” as metafoor, waar sy van die narratiewe gebruik maak om haar ervaringe ryk te vertolk deur refleksie. Hiervolgens is die “third space” metafories, relatief geposisioneer, filosofies en persoonlik ten opsigte van verslagdoening.
'n Wisselwerking van in-en-uit bewegings dui op die verband tussen die navorser en die persoonlike, ruimtelike, sosiale en historiese aspekte, van skryf as 'n navorsingsverslag. Die konteks van 'n studie en die bogenoemde aspekte kan die navorser toerus om deur sy/haar ervaringe 'n hibried-identiteit wat aanvanklik konflik veroorsaak het, beter te verstaan.
Elke ervaring en navorsingsgeleentheid bied 'n geleentheid om die navorsingsverhaal te vertel. Elke vertelling beteken groei en ontwikkeling vir die self en ook as navorser, deurdat nuwe betekenis uit ou ervaringe ontstaan en dit is veral in opvoedkundige konteks ter sprake. Die ontdekking van begrip en verstaan ontwikkel vanuit die konneksies tussen die navorser as kritiese reflekteerder en narrateur van eie ervaringe en vertellinge. Dit vorm die navorser se manier van weet en bied die konneksie tussen gedagtes rakende skryfervaringe en die kommunikering van hierdie gedagtes deur geskrewe woord in die vorm van 'n storie. Die gebruik van stories bied 'n medium vir kommunikasie wat die weet van die verteller met die weet van die leser of hoorder. Conle is van mening dat:
“...understanding is not a subjective behavior, but always includes the history of those who understand and the history of what is being understood; that there are always, in the act of particular understandings, many aspects of which we are not conscious at that moment. In a hermeneutic encounter, we never simply understand what faces us, but we understand a “truth for us” that this encounter has helped us realize.”
Bogenoemde aanhaling is van kardinale belang, aangesien 'n tesis op die rak en 'n uitgebrande student wat teoreties 'n baie gespesialiseerde terrein aangeraak het, nie noodwendig 'n verskil in die praktyk of in enigeen se verstaan rakende die kreatiewe skryfproses sal maak nie.
Die narratiewe benadering bied die geleentheid vir die navorser om gehoor te word op meer as net die akademiese vlak. Dit bied die geleentheid aan die leser om waarlik deel te word van die navorsingstorie. Doyle en Carter voer aan dat die mens 'n universele behoefte as basiese wyse van gedagtegang het “...to story their experience...” om 'n interpretasie van hul inligting en ervaringe te bied. Stories verduidelik hoe dinge werk en watter betekenis sekere gebeure het. Dit bevat bepaalde inligting oor bedoelinge en motiverings. Vanuit die narratiewe oogpunt, leef opvoeders geleefde stories wat deur rasionele denke, selfs verbeelding, hulle help om morele keuses te maak in ooreenstemming met narratiewe strukture. Van 'n baie jong ouderdom is ons besig om stories te skep en te vertel nog lank voordat ons die betekenis van gebeure of abstrakte konsepte daarvan snap.
Die narratiewe benadering is 'n benadering wat die geleentheid aan leser en skrywer bied om die talle konneksies tussen die konteks van die studie te vind en dit met persoonlike sowel as kontekstuele kennis (van nie net die skrywer daarvan nie, maar ook die leser) te verbind. Dit word 'n reis. 'n Reis wat die navorser onderneem in die proses tot beter verstaan van die onderwerp van studie.
Die narratief kan die navorsers help om te verstaan hoekom hulle navors wat hulle. Die narratief vorm die fundamentele manier van menslike weet en verstaan.
Ten slotte
“The result is not just a portrait of the people he is studying, but a portrait of himself.”
Nivenia
Nivenia is 'n genus van blomplante wat tot die familie Iridaceae hoort. Die genus is reeds in 1808 beskryf en is endemies aan die Wes-Kaap. Spesies van die genus is almal immergroen struike met 'n houtagtige wortelstelsel. Al die spesies vorm deel van die fynbos.
Die genus is vernoem na die Skotse botanikus, James Niven (1774-1826), een van die eerste botanici wat die plante van die genus versamel het.
Guillaume Apollinaire
Guillaume Apollinaire (Franse uitspraak: ɡijom apɔlinɛʁ; 26 Augustus 1880 – 9 November 1918; gebore as Wilhelm Albert Włodzimierz Apolinary Kostrowicki) was 'n Franse digter, dramaturg, skrywer van kortverhale, romansier en kunskritikus van Pools-Wit-Russiese afkoms.
Apollinaire word beskou as een van die voorste digters van die vroeë 20ste eeu en as een van die mees onbevange en onverskrokke verdedigers van Kubisme, sowel as die voorvader van die Surrealisme. Hy word daarmee gekrediteer dat hy die term "Kubisme" in 1911 gemunt het ten einde die opkomende kunsbeweging te beskryf, asook die term "surrealisme" in 1917 ten einde die werke van Erik Satie te beskryf. Die term "Orphisme" (1912) is ook syne. Hy het gedigte geskryf sonder leestekens, ten einde modern te wees wat beide vorm en onderwerp betref. Apollinaire het een van die vroegste surrealistiese literêre werke geskryf naamlik, die toneelstuk "The Breasts of Tiresias" (1917), wat die basis geword het vir Francis Poulenc se opera uit 1947 getiteld "Les mamelles de Tirésias".
Apollinaire was aktief as joernalis en kunskritikus vir Le Matin, L'Intransigeant, L'Esprit nouveau, Mercure de France, en Paris Journal. In 1912 was Apollinaire medestigter van Les Soirées de Paris, 'n artistieke en literêre tydskrif.
Twee jaar nadat hy tydens die Eerste Wêreldoorlog gewond is, sterf Apollinaire in die Spaanse griep pandemie van 1918; hy was maar 38.
Lewe
Wilhelm Albert Włodzimierz Apolinary Kostrowicki is gebore in Rome, Italië, en het van huis af Frans, Italiaans en Pools gepraat. Hy emigreer na Frankryk in sy laat tienerjare, en neem die naam Guillaume Apollinaire aan. Sy moeder, gebore Angelika Kostrowicka, was 'n Poolse edelvrou gebore naby Navahrudak, Grodno (in die hedendaagse Wit-Rusland). Sy oupagrootjie was 'n generaal in die Russiese keiserlike leër wat in die Krimoorlog gesterf het. Die identiteit van Apollinaire se vader is onbekend, maar dit was moontlik Francesco Costantino Camillo Flugi d'Aspermont (gebore in 1835), te wete 'n Graubündense aristokraat wat vroeg reeds uit die lewe van Apollinaire verdwyn het. Francesco Flugi von Aspermont was 'n neef van Conradin Flugi d'Aspermont (1787–1874), 'n digter wat in ladin putèr ('n amptelike dialek van Switserland wat in Engiadina ota gepraat is) geskryf het, en miskien ook van die Minnesänger Oswald von Wolkenstein (gebore c. 1377, sterf 2 Augustus 1445; sien Les ancêtres Grisons du poète Guillaume Apollinaire by Généanet).
Apollinaire verhuis uiteindelik van Rome na Parys en word een van die gewildste lede van die artistieke gemeenskap van Parys (beide in Montmartre en Montparnasse). Sy vriende en medewerkers in daardie periode het Pablo Picasso, Henri Rousseau, Gertrude Stein, Max Jacob, André Salmon, André Breton, André Derain, Faik Konitza, Blaise Cendrars, Pierre Reverdy, Alexandra Exter, Jean Cocteau, Erik Satie, Ossip Zadkine, Marc Chagall, Marcel Duchamp en Jean Metzinger ingesluit. Hy raak romanties betrokke met Marie Laurencin, wat dikwels as sy muse geïdentifiseer word. Terwyl hy daar was, het hy betrokke geraak by anargisme en homself as 'n Dreyfusard ('n ondersteuner van Dreyfus en sy onskuld) verklaar.
Metzinger het die eerste Kubistiese portret van Apollinaire geskilder. In sy Vie anecdotique (16 Oktober 1911) skryf die digter trots: "Ek is geëerd om die eerste model te wees van 'n Kubistiese skilder, Jean Metzinger, vir 'n portret wat in 1910 in die Salon des Indépendants uitgestal is." Volgens Apollinaire was dit nie net die eerste Kubistiese portret nie, maar was dit ook die eerste groot portret van die digter wat in die openbaar uitgestal is, voor andere deur Louis Marcoussis, Amedeo Modigliani, Mikhail Larionov en Picasso.
In 1911 sluit hy hom aan by die Puteaux-groep, 'n tak van die Kubistiese beweging wat weldra bekend sou staan as die Section d'Or. Die openingsrede van die 1912 Salon de la Section d'Or — die belangrikste Kubistiese-tentoonstelling voor die Eerste Wêreldoorlog — is deur Apollinaire gegee.
Op 7 September 1911 het die polisie hom gearresteer en tronk toe gestuur weens die vermoede dat hy meegehelp het aan die diefstal van die Mona Lisa en 'n aantal Egiptiese beelde uit die Louvre. Die polisie het hom egter 'n week later vrygelaat. Die diefstal van die standbeelde is gepleeg deur 'n voormalige sekretaris van Apollinaire, eerw. Joseph Géry Pieret, wat een van die gesteelde standbeelde aan die Franse koerant Paris-Journal terugbesorg het. Apollinaire het sy vriend Picasso, wat ook vir ondervraging ingebring is, in die diefstal van die Mona Lisa betrek, maar ook hy is vrygespreek.
Masahiro Fukuda
Masahiro Fukuda (gebore 27 Desember 1966) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Guillaume Apollinaire
Kubisme
Apollinaire het die voorwoord geskryf vir die eerste Kubistiese uitstalling buite Parys getiteld VIII Salon des Indépendants, Brussel, 1911. In 'n openhartige voorwoord tot die katalogus van die Brusselse Indépendants-skou, het Apollinaire verklaar dat hierdie 'nuwe skilders' die benaming Kubiste aanvaar het wat aan hulle gegee is. Hy het Kubisme beskryf as 'n nuwe manifestasie en hoë kuns [manifestation nouvelle et très élevée de l'art], en nie 'n stelsel wat talent beperk [non-point un système contraignant les talents] nie, en dat die verskille wat nie net die talent nie, maar selfs die style van hierdie kunstenaars kenmerk, 'n duidelike bewys hiervan is. Die kunstenaars wat by hierdie nuwe beweging betrokke was het volgens Apollinaire Pablo Picasso, Georges Braque, Jean Metzinger, Albert Gleizes, Robert Delaunay, Fernand Léger, en Henri Le Fauconnier ingesluit. Teen 1912 het andere aangesluit by die Kubiste, met onder andere Jacques Villon, Marcel Duchamp, Raymond Duchamp-Villon, Francis Picabia, Juan Gris, en Roger de La Fresnaye.
Orphisme
Die term Orphisme is in 1912 deur Apollinaire in die Salon de la Section d'Or bedink, met verwysing na die werke van Robert Delaunay en František Kupka. Tydens sy lesing by die Section d'Or-tentoonstelling het Apollinaire drie van Kupka se abstrakte werke aangebied as perfekte voorbeelde van "suiwer skilderkuns", so anti-figuratief soos musiek.
In Les Peintres Cubistes, Méditations Esthétiques (1913) beskryf Apollinaire Orphisme as "die kuns om nuwe totaliteite te skilder met elemente wat die kunstenaar nie uit die visuele werklikheid neem nie, maar geheel en al self skep. [...] 'n Orfiese skilder se werke moet 'n "ongehinderde estetiese genot" oordra, maar terselfdertyd 'n "betekenisvolle struktuur en sublieme betekenis oordra". Volgens Apollinaire het Orphisme die oorhoofse beweging na 'n heeltemal nuwe kunsvorm verteenwoordig, net soos met musiek teenoor letterkunde.
Surrealisme
Die term Surrealisme is die eerste keer in 1917 deur Apollinaire gebruik met verwysing na die ballet Parade. Die digter Arthur Rimbaud wou 'n visioenêr wees, hy wou die verborge kant van dinge binne die koninkryk van 'n ander werklikheid waarneem. Saam met Rimbaud, het Apollinaire gesoek na 'n verborge en geheimsinnige werklikheid. Die term "surrealisme" verskyn vir die eerste keer in Maart 1917 (Chronologie de Dada et du surréalisme, 1917) in 'n brief van Apollinaire aan Paul Dermée: "Alle dinge in ag geneem, dink ek, is dit beter om surrealisme as bonaturalisme aan te neem, wat ek die eerste keer gebruik het ["Tout bien examiné, je crois en effet qu'il vaut mieux adopter surréalisme que surnaturalisme que j'avais d'abord employé"].
Eerste Wêreldoorlog
Apollinaire het tydens die Eerste Wêreldoorlog as 'n infanterie-offisier gedien, en in 1916 'n ernstige wond aan sy hoof opgedoen waarvan hy nooit ten volle sou herstel nie. Hy skryf Les Mamelles de Tirésias terwyl hy van hierdie wond herstel. Gedurende hierdie tydperk het hy die woord "Surrealisme" in die programnotas vir Jean Cocteau en Erik Satie se ballet Parade, wat die eerste keer op 18 Mei 1917 opgevoer is, gemunt. Hy publiseer ook 'n artistieke manifes getiteld L'Esprit nouveau et les poètes. Apollinaire se status as literêre kritikus is die invloedrykste in sy erkenning van die Markies de Sade, wie se werke vir 'n lang tyd obskuur was, maar tog gewild geword het as invloed op die Dadaïstiese en Surrealistiese kunsbewegings wat in die begin van die twintigste eeu in Montparnasse ontstaan het, as "Die vryste gees wat nog bestaan het."
Barbara Fölscher
Barbara Fölscher is ’n televisieregisseur, dokumentêre filmmaker, lektor aan die Sakeskool van die Universiteit van Stellenbosch en bekroonde skrywer, wat die Eugène Maraisprys verower het.
Guillaume Apollinaire
Eerste Wêreldoorlog
Die verswakte Apollinaire sterf aan griep tydens die Spaanse griep pandemie van 1918. Hy is in die Père Lachaise-begraafplaas in Parys begrawe.
Barbara Fölscher
Lewe en werk
Barbara Fölscher is in Pretoria gebore en studeer vanaf 1979 aan die Universiteit van Stellenbosch. Hier behaal sy in 1981 ’n B.A.-graad en in 1982 ’n B.A. Honneurs-graad in Joernalistiek. Sy werk vir lank as TV-regisseur en dokumentêre filmmaker, waardeur sy die uiteenlopende Suid-Afrikaanse gemeenskap op unieke wyse leer ken. Haar programme oor mense se stories in hierdie land en ook werk wat in Europa, Taiwan, Afrika en Engeland gedoen word, besorg aan haar meer as twintig joernalistieke toekennings. In 1995 studeer sy as ’n Nieman Fellow by Harvard Universiteit in Boston in joernalistiek en met haar terugkeer vervaardig sy die dokumentêre reeks “Chronicles of Change”. Haar programme word uitgesaai op die SABC, CNN World Report, PBS en op verskeie televisiekanale in Europa. In 1997 word sy verkies tot Voorsitter van die Southern African Nieman Conference. Sy werk daarna as onafhanklike filmmaker en woon saam met haar Engelse man en drie kinders in Somerset-Wes. Hier vervaardig sy onder andere dokumentêre programme vir Special assignment op televisie en lewer ook ’n aantal programme vir KykNet se Kunskafee. In hierdie tyd woon sy ook ’n kreatiwiteit-slypskool onder leiding van Riana Scheepers by.
Guillaume Apollinaire
Werke
In 1900 skryf hy sy eerste roman getiteld Mirely, ou le petit trou pas cher (pornografies), wat uiteindelik verlore gegaan het. Apollinaire se eerste bundel poësie was getiteld L'enchanteur pourrissant (1909), maar Alcools (1913) vestig sy reputasie. Die gedigte, wat deels beïnvloed is deur die simbolisme, kombineer die ou en die nuwe, en kombineer tradisionele poëtiese vorms met moderne beeldspraak. In 1913 publiseer Apollinaire die essay getiteld "Les Peintres Cubistes, Méditations Esthétiques" (Afrikaans: "Die kubistiese skilders, estetiese meditasies" wat handel oor die kubistiese skilders, 'n beweging wat hy help definieer het. Hy het ook die term orphisme geskep ten einde die neiging tot absolute abstraksie in die skilderye van Robert Delaunay en andere te beskryf.
Barbara Fölscher
Lewe en werk
Die gesin verhuis in 2002 tydelik na Engeland wanneer haar man deur sy werk daarheen verplaas word en hulle vestig hulle in Oxford. Hier skryf sy in 2003 in vir ’n kursus in kreatiewe skryfwerk en behaal die Nagraadse Diploma in Kreatiewe Skryfkuns in 2004. Sy werk ook vir die firma iOpener, wat hulle daarop toespits om mense te help om meer geluk by die werk te ervaar, deur veral opleiding, kommunikasie en berading. Deur hierdie firma gee sy ook klas by die Said Business School in Oxford en die London School of Business. In 2007 keer die gesin terug na Suid-Afrika, waar hulle in Fernwood in Kaapstad bly. Hiervandaan keer sy periodiek terug Engeland toe om steeds kursusse aan te bied en sy sluit ook aan by M-Net se Carte Blanche as regisseur. In 2009 word sy aangestel as direkteur van die High Impact Presentation and Writing Skills kursus wat deur die Universiteit van Kaapstad se besigheidskool aangebied word. Die gesin keer terug na Oxford in Engeland, vanwaar sy dan periodiek terugkeer na Suid-Afrika vir haar veelvuldige verpligtinge. Vanaf Januarie 2011 is sy weer meer voltyds in Suid-Afrika en word deeltydse lektor aan die Universiteit van Stellenbosch se Sakeskool, terwyl sy steeds werk doen vir iOpener.
Guillaume Apollinaire
Werke
In 1907 publiseer Apollinaire die bekende erotiese roman getiteld Les Onze Mille Verges. Dit is amptelik in Frankryk verbied tot 1970, maar verskeie drukke daarvan is jare lank wyd versprei. Apollinaire het nooit die outeurskap van die roman openlik erken nie. 'n Ander erotiese roman wat aan hom toegeskryf word, is Les exploits d'un jeune Don Juan, waarin die 15-jarige held drie kinders met verskillende lede van sy gevolg verwek, insluitende sy tante. Apollinaire se geskenk aan Picasso, te wete 'n oorspronklike manuskrip daarvan wat uit 1907 dateer, was een van die kosbaarste besittings van die kunstenaar. Die boek is in 1987 verfilm as Exploits of a Young Don Juan.
Barbara Fölscher
Skryfwerk
Sy bundel kortverhale in “Reisgenoot” waarin die reisgenoot tema verskillende vorme aanneem. Reisgenote is onder andere huweliksmaats, kinders, werkers en bowenal die self, terwyl kwessies soos geweld, misdaad, die kwesbaarheid van vroue en die emosionele verwydering tussen mense ondersoek word. “Kinders grootmaak is nie pap en melk nie” is ’n hoogtepunt en gee die aangrypende verhaal van ’n swart huishulp binne ’n raamvertelling weer. Die Eugène Marais-prys word in 2003 aan “Reisgenoot” toegeken.
Guillaume Apollinaire
Werke
Kort na sy dood publiseer Mercure de France Calligrammes, 'n bundel bestaande uit sy konkrete poësie (poësie waarin tipografie en uitleg bydra tot die algehele effek). Dit is meer ortodoks, alhoewel dit steeds ook modernisties is. Die ervarings van Apollinaire tydens die Eerste Wêreldoorlog kom prominent daarin voor. Hy het ook gebruik gemaak van die tegniek van outomatiese skryf in die skryf daarvan.
Barbara Fölscher
Skryfwerk
Die Engelse roman “Blind faith” konfronteer die land se apartheid verlede en die littekens wat dit gelaat het in ’n politieke intrige wat diep delf in die emosionele soeke na waarheid en insig. Elena vind ’n ontsnapte misdadiger, Vulani, wanneer hy op die strand uitspoel en sy verpleeg hom totdat hy gesond is. Leonard Bressler help haar met sy kontakte om haar as kunstenaar te bevorder en maak dit vir haar moontlik om die land te verlaat en haar in Londen te vestig. Sewe jaar nadat sy na Londen verhuis het, word sy deur getuienis wat voor die Waarheid- en Versoeningskommissie dien aangaande Bressler se aktiwiteite genoodsaak om die verlede weer te heropen en terug te keer om uit te vind wat werklik die waarheid is.
Guillaume Apollinaire
Werke
Tydens sy jeug het Apollinaire 'n kort tydjie in België gewoon, en die Walloniese dialek voldoende bemeester ten einde poësie te kan skryf, waarvan sommige oorgelewer is.
Apollinaire in Afrikaans
Verskeie van Apollinaire se gedigte is in Afrikaans vertaal deur Peter Blum en gebundel in sy digbundel Steenbok tot poolsee. J.C. Kannemeyer se Wat het geword van Peter Blum? bevat ook heelwat vertalings van Apollinaire se gedigte deur Blum as appendiks tot die werk.
In populêre kultuur
Apollinaire word gespeel deur Seth Gabel in die 2018 televisiereeks getiteld Genius wat fokus op die lewe en werk van Pablo Picasso.
Callyspongia waguensis
Callyspongia waguensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1961 deur Tanita.
Schilbeidae
Schilbeidae (botterbabers) is 'n visfamilie van die orde Siluriformes. Die familie bestaan uit vyf genera met 34 spesies wat in Afrika voorkom waarvan slegs een genus in Suider-Afrika voorkom.
Kenmerke
Die visse leef in skole saam anders as die ander babers wat bodembewoners is.
Genus
Die volgende genus en gepaardgaande spesies is deel van die familie:
Toby Sebastian
Toby Sebastian (gebore 26 Februarie 1992) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Barely Lethal (2015) en The Music of Silence (2017), en in die televisiereekse Game of Thrones (2011) en The Hollow Crown (2012).
Sum 41
Sum 41 is 'n Juno-bekroonde Kanadese musiekgroep vanuit Ajax, Ontario. Die huidige lede is Deryck Whibley (voorsang, kitaar, klavier), Jason McCaslin (baskitaar, agtergrondsang), en Steve Jocz (tromme, agtergrondsang). Die lede het besluit om die groep "Sum 41" te noem omdat hulle dit 41 dae ná die begin van somer in 1996 gestig het. Sedert hulle 'n internasionale platekontrak met Island Records in 1999 onderteken het, het hulle reeds vyf studio-albums, twee regstreekse CDs, twee regstreekse DVDs en meer as tien enkelsnitte uitgereik. Hulle het al miljoene eksemplare wêreldwyd verkoop. Sedert 2006 het die groep al meer as 600 keer opgetree, en hulle is beroemd vir hul wêreldtoere wat gewoonlik langer as 'n jaar elk duur.
Stigting en Half Hour of Power (1996 — 2000)
Die lede van Sum 41 was aanvanklik tydens hul hoërskooljare in verskillende musiekgroepe. Hulle het by een van Hole se konserte ontmoet, 41 dae ná die begin van die somer van 1996. Volgens die webtuiste Supernova is die groep aanvanklik Kaspir genoem. Hulle het hul naam na Sum 41 verander om by 'n Supernova-konsert op 28 September 1996 op te tree. Stevo het aangevoer dat hulle as 'n NoFX cover-groep begin het. Die webtuiste meen ook dat die groep deur Greig Nori van Treble Charger ontdek is by 'n Supernova-konsert by die Operahuis in Toronto op 24 Februarie 1996. Die huidige baskitaarspeler, Cone McCaslin, het in 1999 by die groep aangesluit nadat die groep van verskeie ander baskitaarspelers ontslae geraak het. Hulle het baie jare saam musiek gemaak in die hoop dat hulle eendag 'n treffer sou hê.
Die groep het 'n videokamera saam met hulle gedra om hul mal optredes mee af te neem, insluitende een waar hulle 'n pizzeria met watergewere beroof en 'n dansie vir "Makes No Difference" voor 'n teater uitvoer. Beide gevalle kan op Introduction to Destruction en op sommige weergawes van die bonus-DVD Does This Look Infected? gesien word.
Fei-klippe
Klippe wat op eilande in die Stille Oseaan gebruik is as ruilmiddel/geldeenheid. Dié klippe is uitgegrawe op eiland soos Palau of Guam, honderde kilometers van waar dit gebruik is.
Berbertale
Die Berbertale (Berbers: Tamaziɣt, Tamazight, ⵜⴰⵎⴰⵣⵉⵖⵜ [tæmæˈzɪɣt], [θæmæˈzɪɣθ]) vorm 'n tak van soortgelyke en naverwante tale en dialekte binne die Afro-Asiatiese tale wat in sommige dele van Noord-Afrika deur die inheemse Berbervolke gepraat word. Dié taalgroep bestaan uit 27 tale wat deur sowat 30 miljoen mense gepraat word. Soms word dit as een taal beskou wat uit aparte dialekte bestaan. Van die Berbertale word met die Tifinagh-skrif, die Arabiese of die Latynse alfabet geskryf.
Oppervlakafloop
Oppervlakafloop (ook bekend as oorlandvloei) is die vloei van water wanneer 'n oormaat stormwater, smeltwater of ander bronne oor die aardoppervlak vloei. Dit kan plaasvind wanneer die grond 'n versadigingspunt bereik, wanneer reën vinniger kom as wat die grond dit kan absorbeer, of wanneer die afloopwater van ondeurdringbare gebiede (dakke en sypaadjies) na omliggende grond gevoer word wat dit nie kan absorbeer nie. Oppervlakafloop is 'n hoofkomponent van die waterkringloop en die primêre agent van gronderosie deur water.
Oorsake
In gebiede waar dit nie sneeu nie, sal afloop in die vorm van reënval plaasvind. Nie alle reënval sal egter tot afloop lei nie, want die opbergruimte  van grond kan ligte buie absorbeer. In die antieke grond van Australië en Suid-Afrika, kan proteoïde wortels met hulle uiters digte wortelhaarnetwerke soveel reënvalwater absorbeer dat afloop nie plaasvind nie, self wanneer aansienlike hoeveelhede reën val.
Onversadigde oorlandvloei
Dit vind plaas wanneer die reënvaltempo die tempo oorskry waarteen water die grond kan infiltreer, en die holtes reeds gevul is. Dit kom meer dikwels in ariede en semi-ariede streke voor waar reënvalintensiteit hoog is en die grond se infiltrasiekapasiteit as gevolg van oppervlakverdigting verlaag is, asook in geplaveide areas. Dit word hoofsaaklik in stede aangetref waar sypaadjies verhoed dat water geabsorbeer word.