cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Middel-Assiriese Ryk
Assiriese uitbreiding, 1392–1056 v.C.
Enlil-nirari se opvolger, Arik-den-ili (omstreeks 1307–1296 v.C.), het Assirië se mag gekonsolideer en veldtogte gelei in die Zagrosgebergte in die ooste. Hy het die Lullubi en Goeteërs verower en in Sirië die Semitiese stamme van die sogenaamde Ahlamu-groep verslaan.
Hy is opgevolg deur Adad-nirari I (1295–1275 v.C.), wat Nimrod sy hoofstad gemaak het en aanhou uitbrei het na die noordweste, hoofsaaklik ten koste van die Hetiete en Horiete. Hy het daarna in Noordoos-Klein-Asië inbeweeg en Shupria verower, en daarna in die suide in, waar hy Babiloniese grondgebied verower en die Kassitiese heersers gedwing het om ’n nuwe verdrag te sluit ten gunste van Assirië.
Adad-nirari se inskripsies bevat meer detail as enige van sy voorgangers s’n. Hy verklaar die gode van Mesopotamië het hom tot oorlog opgeroep, ’n stelling wat deur die meeste van sy opvolgers herhaal is. Hy het ook na homself as "grootkoning" verwys en uitgebreide bouprojekte in Assur en die omringende gebied aangepak.
In 1274 v.C. het Shalmaneser I (1274–1244 v.C.) koning geword. Hy was ’n goeie stryder en het die Horitiese koninkryk van Urartu verower wat in die 9de eeu v.C. die grootste deel van Oos-Anatolië en die Kaukasus beslaan het, asook die vurige Goeteërs van die Zagros. Hy het daarna die Mitannies-Horiete aangeval en koning Shattuara en sy Hetitiese en Aramese bondgenote verslaan. Salmaneser I het die Assiriese prins Ilu-ippada op die troon van Mitanni gesit.
Sy seun en opvolger, Tukulti-Ninurta I (1244–1207 v.C.), het by die Slag van Nihriya ’n groot oorwinning oor die Hetiete behaal en duisende gevange geneem. Hy het Babilonië daarna verower en sewe jaar lank self daar regeer. Hy het die titel "koning van Sumer en Akkad" aangeneem wat die eerste keer deur Sargon van Akkad gebruik is. Tukulti-Ninurta I was dus die eerste inheemse Akkadiessprekende Mesopotamiër wat oor Babilonië geheers het – dit is deur buitelandse Amoriete gestig en deur buitelandse Kassiete verower.
Die Assiriërs het die mure van Babilon afgebreek, baie van die inwoners vermoor en die hele stad geplunder tot by die Esagila-tempel, waar hulle die standbeeld van Marduk gevat het. Tukulti-Ninurta het hom toe verklaar as "koning van Karduniasj, koning van Sumer en Akkad, koning van Sippar en Babilon, koning van Tilmun en Meluhha". Ná ’n Babiloniese opstand het hy die stad se tempels verwoes. Toe sy verhouding met Assur se priesters versuur, het hy ’n nuwe hoofstad gebou: Kar-Tukulti-Ninurta.
Sommige historici, onder andere die Amerikaanse sielkundige en skrywer Julian Jaynes, glo Tukulti-Ninurta I en sy dade was die historiese oorsprong van die fiktiewe Bybelse karakter Nimrod in die Ou Testament.
Eindelik het die koning se seuns gerebelleer en sy stad beleër. Hy is vermoor en opgevolg deur Assur-nadin-apli (1206–1203 v.C.), wat die regering van sy ryk aan streeksgoewerneurs oorgelaat het. Nog ’n onstabiele tydperk het gevolg en Assirië is soms geruk deur interne onmin. Die nuwe koning het onsuksesvol probeer om Babilon ter herower nadat die Kassitiese konings die onrus in Assirië uitgebuit het om die stad te bevry van Assiriese heerskappy. Asssirië self is egter nie deur buitelandse magte bedreig tydens die bewind van Assur-nirari III (1202–1197 v.C.), Enlil-kudurri-usur (1196–1193 v.C.) en Ninurta-apal-Ekur (1192–1180 v.C.) nie, hoewel Ninurta-apal-Ekur die troon van Enlil-kudurri-usur afgeneem het.
Birdhaven, Johannesburg
Birdhaven is 'n voorstad in die noorde van Johannesburg in Suid-Afrika.
Middel-Assiriese Ryk
Assiriese uitbreiding, 1392–1056 v.C.
Assur-Dan I (1179–1133 v.C.) het tydens sy ongewone lang bewind stabiliteit gebring in Assirië. Hy het Noord-Babilonië verower en geplunder, onder meer die stede Zaban, Irriya en Ugar-sallu. Dit het Assirië egter in direkte konflik met Elam gebring wat die oorblywende deel van Babilonië ingeneem het. ’n Oorlog het uitgebreek en die magtige Elamiete het die Assiriese stad Arrapkha vir ’n kort rukkie verower. Dit is toe deur Assur-Dan I bevry en hy het eindelik die Elamiete verslaan en ’n verdrag aan hulle opgedwing.
Kanadese federale verkiesing van 2008
Die 40ste Kanadese federale verkiesing (Engels: 40th Canadian General Election, Frans: 40e élection fédérale canadienne) is op 14 Oktober 2008 gehou. Altesaam 308 afgevaardigdes is tot die laerhuis van die Kanadese parlement (Engels: House of Commons, Frans: Chambre des Communes) verkies.
Middel-Assiriese Ryk
Assiriese uitbreiding, 1392–1056 v.C.
Ná Assur-Dan I se dood het nog ’n kort tydperk van onrus gevolg toe sy seun en opvolger, Ninurta-tukulti-Assur (1133 v.C.) in die eerste jaar van sy bewind deur sy broer Mutakkil-Nusku van die troon afgesit is. Mutakkil-Nusku is in dieselfde jaar dood.
V-Model
regs|duimnael|450px|Diagram van die V-Model bestuursmetode Die V-Model is 'n abstrakte, omvattende projekbestuurstruktuur vir die ontwikkeling van veral stelsels in inligtingstegnologie. Die naam word verleen aan die V-vormige daarstelling van die Projekelemente soos stelseldefinisie en toetsing wat rofweg afgebreek word volgens hul tydsposisie en besonderhede.
Middel-Assiriese Ryk
Assiriese uitbreiding, 1392–1056 v.C.
’n Derde broer, Assur-resh-ishi I (1133–1116 v.C.) het toe die troon bestyg. Dit het gelei tot ’n nuwe tydperk van Assiriese uitbreiding. Nadat die Hetitiese Ryk deur die Indo-Europese Frigiërs verslaan is, het Babilon en Assirië albei hul oog op die Aramese gebiede (in die hedendaagse Sirië) gehad wat voorheen onder Hetitiese beheer was. Toe hul magte mekaar hier teenkom, het die Assiriese koning Assur-resh-ishi I op verskeie geleenthede vir Nebukadnesar I van Babilon verslaan. Assirië het toe Hetities beheerde grondgebied in Klein-Asië, Aram (Sirië), en Goetees en Kassities beheerde gebiede in die Zagros ingeval en verower, waarmee die ryk aansienlik uitgebrei is.
Kanadese federale verkiesing van 2008
Agtergrond
By die federale verkiesing van 2006 het die Konserwatiewe Party van Kanada met 36,27 persent van die uitgebragte stemme die grootste party in die laerhuis geword sodat sy voorsitter Stephen Harper 'n minderheidsregering kon vorm. Sedertdien het sewe parlementslede na ander party oorgeloop: Drie afgevaardigdes van die Liberale Party het by die Konserwatiewes aangesluit, een Konserwatiewe parlementslid het na die Liberale Party oorgeloop, een afgevaardigde elk van die Bloc Québécois en die Konserwatiewe Party het hulself tot onafhanklikes verklaar, terwyl die Groen Party van Kanada sy eerste setel in die federale parlement verkry het nadat 'n Liberale parlementslid by hierdie party aangesluit het.
V-Model
Die idee vir die V-vormige voorstelling is oorspronklik deur Barry Boehm geopper in 1979. Die eerste V-Model is in 1986 in Duitsland ontwikkel. Aanvanklik is die model hoofsaaklik gebruik vir die ontwikkeling van IT-projekte in die openbare sektor daar maar is later ook deur die privaatsektor in gebruik geneem. As 'n reël word 'n nuwe variant van die V-Model ontwikkel wanneer daar verbeterings geïdentifiseer word.
Kanadese federale verkiesing van 2008
Agtergrond
In Augustus 2008 het die opposisiepartye gedreig om 'n mosie van vertroue by die parlement in te dien en steeds geweier om hul steun aan wetsontwerpe van die Konserwatiewe Party te verleen. Die eerste minister Stephen Harper het op 7 September 'n vroeë verkiesing afgekondig en die goewerneur-generaal van Kanada, mev. Michaëlle Jean, gevra om die parlement te ontbind..
V-Model
In teenstelling met klassieke Fasemodelle word daar in die V-Model slegs aktiwiteite en resultate gedefinieer sonder 'n streng chronologiese volgorde. In besonder het dit ook nie die tipiese aanvaarding wat gewoonlik 'n fase definieer nie. Verder is dit moontlik om die Aktiwiteite van die V-Model op 'n Watervalmodel of 'n Spiraalmodel af te beeld.
Middel-Assiriese Ryk
Assiriese uitbreiding, 1392–1056 v.C.
Historici verskil oor wie die Middel-Assiriese Ryk gestig het: Tiglath-Pileser I (1115–1077 v.C.), Shamshi-Adad I of Assur-uballit I. Eersgenoemde was die seun van Assur-resh-ishi I en het die troon bestyg ná sy pa se dood. Hy het tydens sy bewind van 38 jaar een van die grootste Assiriese veroweraars geword.
V-Model
Geskiedenis
In 1986 het die Duitse Federale Ministerie van Verdediging twee projekte van stapel gestuur wat uiteindelik gelei het tot die ontwikkeling van die model:
Die doelwitte van die projekte was om:
Middel-Assiriese Ryk
Assiriese uitbreiding, 1392–1056 v.C.
In ’n daaropvolgende veldtog het Assiriese magte Urartu binnegedring en toe weswaarts beweeg om Malatya te onderwerp. In sy vyfde jaar het Tiglath-Pileser die streke Kommagene, Sisilië en Kappadosië weer aangeval en ’n rekord van sy oorwinnings op koperplate laat graveer in ’n fort wat hy laat bou het om sy Anatoliese oorwinnings te vier.
1 v.C.
Die jaar 1 voor Christus (1 v.C.) was 'n skrikkeljaar volgens die Juliaanse kalender wat op 'n Donderdag begin het.
Middel-Assiriese Ryk
Assiriese uitbreiding, 1392–1056 v.C.
Sy volgende teiken was die Arameërs van Noord- en Sentraal-Sirië. Hy het tot so ver as die oorsprong van die Tigrisrivier opgeruk. Beheer oor die pad na die Middellandse See is verseker deur sy verowering van die Hetitiese dorp Pitru by die sameloop van die Eufraat en Sajur; van daar het hy opgeruk na die Kanaänitiese/Fenisiese stadstate Bublos, Tirus, Sidon, Simira, Beritus (Beiroet), Aradus en eindelik Arwad.
Hy is opgevolg deur Asharid-apal-Ekur (1076–1074 v.C.), wat net twee jaar regeer het. Tydens sy bewind het die pos van koninklike skriba in belangrikheid toegeneem.
Assur-bel-kala (1073–1056 v.C.) het die groot ryk bymekaargehou en geslaagde veldtogte teen Urartu en Frigië in die noorde en die Arameërs in die weste gelei. Hy het eers vriendskaplike bande met Babilonië gehad, maar ná koning Marduk-shapik-zeri se dood het hy Babilonië binnegeval, die nuwe koning afgesit en ’n leenman in Babilon aangestel. Hy het van die eerste voorbeelde van diere- en botaniese tuine in Assur laat bou en allerhande diere en plante in sy ryk versamel.
Laat tydens sy bewind het onrus in die Middel-Assiriese Ryk uitgebreek toe ’n rebellie op die been gebring is deur Tukulti-Mer, ’n aanspraakmaker op die Assiriese troon. Assur-bel-kala het die rebellie gestuit, maar hordes Arameërs het die burgeroorlog uitgebuit en Assiries beheerde gebiede in die weste aangeval. In ’n teenaanval het Assur-bel-kala hulle teruggedryf tot by die oorsprong van die Khaburrivier, maar teen die einde van sy bewind het Assirië beheer verloor oor streke in Sirië en Fenisië-Kanaän in die weste.
Die einde van die Bronstydperk, 1055–936 v.C.
Die agteruitgang van 1200 v.C. tot 900 v.C. aan die einde van die Bronstydperk was ’n donker eeu vir die hele Nabye-Ooste, Noord-Afrika, Klein-Asië, Kaukasus, Middellandse See-gebied en die Balkan, met groot omwentelinge en die massamigrasie van mense.
Assirië is die eerste 150 jaar nie baie geraak deur die gebeure in dié onstuimige tyd nie; dit was dalk die enigste antieke mag wat nie daardeur beïnvloed is nie. Ná die dood van Assur-bel-kala in 1056 v.C. het die ryk egter vir die volgende 100 jaar of so begin agteruitgaan. Die ryk het aansienlik gekrimp en teen 1020 v.C. het dit blykbaar net oor dele naby Assirië self regeer, wat noodsaaklik was vir die instandhouding van die handelsroetes in die gebied.
V-Model
Die Grondbeginsels van die V-Model
Die V-Model vat 'n ry van soortgelyke aktiwiteite saam in 'n sogenaamde aksieblok. Van hierdie aksieblokke word in alle projekte aangewend en word daarom as die kern van die V-Model beskou. Hierdie blokke sluit die volgende in:
Middel-Assiriese Ryk
Die einde van die Bronstydperk, 1055–936 v.C.
Nuwe Wes-Semitiese volke soos die Arameërs, Chaldeërs en Suteërs het na gebiede wes en suid van Assirië getrek en groot dele van Babilonië in die suide ingeneem; Indo-Europese Iranse volke soos die Mede, Perse en Parthiërs het gebiede in die ooste oorgeneem; in die noorde het die Frigiërs die Hetiete verslaan en ’n nuwe Hetitiese staat, Urartu, het in die Kaukasus ontstaan; en Kimmeriërs, Kolchisiërs (Georgiërs) en Skitiërs het na die Swartsee en die Kaukasus migreer. Egipte was verdeel en die Israeliete het teen ander Semitiese Kanaäniete geveg soos die Amalekiete, Moabiete, Edomiete en Ammoniete. Die nie-Semitiese Filistyne (wat vermoedelik een van die sogenaamde Seevolke was) het geveg vir beheer oor Suid-Kanaän.
V-Model
Die Grondbeginsels van die V-Model
Die V-model definieer 'n reeks dokumente wat as produkte beskryf word. Hierdie produkte voeg enkele temas tesame. "Produkte" wat 'n sterk inhoudelike samehang het word dan saamgegroepeer in dieselfde produkgroepe. 'n Belangrike kenmerk van die V-model in teenstelling met die waterval-model is dat dit ewe veel klem lê op ontwikkeling en verifikasie. Die ontwerp van die sagteware insluitend die verifikasie word opgedeel in 'n aantal fases wat dan die vooraf gedefinieerde produkte oplewer. Die produkte van elke fase vorm die basis van die volgende fase en daar kan dus nie begin word met 'n nuwe fase alvorens die produkte van die vorige fase nie gelewer is nie. Die proses word vir elke fase herhaal en word daar elke keer 'n nuwe basis daargestel met die gevolg dat die vertroue in die stelsel met elke fase groei.
Middel-Assiriese Ryk
Die einde van die Bronstydperk, 1055–936 v.C.
duimnael|links|270px|Assiriese ruiters agtervolg verslane Arabiere. Ondanks Assirië se agteruitgang in vergelyking met sy mag van vroeër, het dit ’n standvastige nasie gebly wat goed verdedig is deur die beste vegters ter wêreld. Die ryk was in ’n sterker posisie as moontlike teenstanders soos Egipte, Babilonië, Elam, Frigië, Urartu, Persië en Medië. Konings soos Assur-bel-kala, Eriba-Adad II, Assur-rabi II, Assurnasirpal I, Tiglath-Pileser II en Assur-Dan II het die ryk se grense suksesvol verdedig en Assirië in dié onstuimige tyd stabiel gehou.
Horst
Horst kan wees:
Middel-Assiriese Ryk
Die einde van die Bronstydperk, 1055–936 v.C.
Eriba-Adad II het net twee jaar regeer en in dié tyd voortgegaan om veldtogte teen die Arameërs en Nieu-Hetiete te voer voordat hy afgesit is deur sy ouerige oom Shamshi-Adad IV (1053–1050 v.C.), wie se bewind blykbaar sonder enige voorvalle was. Assurnasirpal I (1049–1031 v.C.) het hom opgevolg en hy het steeds die Arameërs in die weste sonder genade aangeval. Daar was ook ’n droogte tydens sy bewind. Shalmaneser II (1030–1019 v.C.) het blykbaar grondgebied in die Levant afgestaan aan die Arameërs.
Assur-nirari IV het die troon in 1018 v.C. bestyg en die Babiloniese stad Atlila verower. Hy het ook veldtogte teen die Arameërs gevoer. Sy bewind is eindelik in 1013 v.C. deur sy oom Assur-rabi II (1013–972 v.C.) oorgeneem.
Tydens dié se bewind het Aramese stamme die stede Pitru en Mutkinu verower. Die koning het die Arameërs aangeval, sy pad na die Middellandse See oopgeveg en ’n stele by Berg Atalur opgerig.
Assur-resh-ishi II (971–968 v.C.), wat waarskynlik ’n ouer man was vanweë sy pa se lang bewind, het sonder enige voorvalle regeer; hy het Assirië se grense verdedig en herbouwerk laat doen. Tiglath-Pileser II (967–936 v.C.) het hom opgevolg en 28 jaar regeer. Hy het bloot sy voorgangers se beleidsrigtings voortgesit.
Kanadese federale verkiesing van 2008
Agtergrond
Toe die laerhuis ontbind is, was vier setels vakant. Die byverkiesings, wat in September 2008 uitgeskryf sou word, is gekanselleer. Sonder die vroeë ontbinding van die parlement sou die byverkiesings tot 19 Oktober 2009 gehou moes word.
Patrick Lambie
Patrick Lambie (17 Oktober 1990, Durban) is 'n Suid-Afrikaanse rugbyspeler. Hy het tot 2017 op losskakel gespeel vir die (in die Superrugbykompetisie) en die Natal Haaie in die Curriebekerreeks. Hy het 57 toetse vir die Springbokke gespeel, meestal op heelagter of losskakel, en gereeld ook as plaasvervanger in dieselfde twee posisies. Hy was ook deel van Suid-Afrika se span tydens die Rugbywêreldbeker 2015.
Jeug
Hy matrikuleer in 2008 by die prestige privaatskool Michaelhouse te Balgowan in die KwaZulu-Natal Middeland. Hy was hoofseun en kaptein van die skool se die eerste krieket- en rugbyspan in sy matriekjaar. Hy speel ook vir die SA Skolespan en was beide KwaZulu-Natal krieket- en Cravenweekkaptein.
Springbok
Lambie maak sy debuut vir die Springbokke op 6 November 2010 teen Ierland in Dublin. Daarna is hy 'n plaasvervanger in twee Drienasiestoetse en in die beginvyftiental op losskakel teen die All Blacks op 30 Julie 2011. Tydens die Rugbywêreldbeker 2011 het Lambie op heelagter gespeel in al die groepfase wedstryde asook in die kwarteindstryd, waartydens Australië ongelukkig die Springbokke uitgeskakel het.
Lambie se veelsydige spel en sy vyfde plek op die puntetabel in superrugby het bygedra dat hy ingesluit is in die Springbokgroep vir Engeland se toer na Suid-Afrika in 2012. Hy draf op die veld ná rustyd met die telling gelyk op 6-6; daarna verseker hy die Springbokke se oorwinning van 22-17 oor Engeland. Dit was sy twaalfde toets.
Hy word ingesluit as die Springbokke se plaasvervangerheelagter vir die 2012-Rugbykampioenskapreeks. Lambie word heelaas in Augustus 2012 op die reserwebank gehou terwyl Zane Kirchner, die eerstekeuse heelagter, in die twee wedstryde teen Argentinië op die veld is. Op 6 Oktober 2012 verskyn hy in die 64ste minuut op die veld as heelagter teen die All Blacks in die FNB-stadion te Soweto.
Hy word gekies as Springboklosskakel en -stelskopper vir die toer na die Britse Eilande en Ierland gedurende November 2012, en behaal 11 punte in elk van die drie toetse, dus 33 punte op die toer. Patrick Lambie word erken vir sy bestendige en uitsonderlike spel in 2012 deur 'n nominasie as SARU se Speler-van-die-Jaar.
Aan die einde van die 2016-seisoen word hy ook kortstondig die Springbokkaptein, alhoewel dit nie vir 'n amptelike toetswedstryd was nie, maar wel teen die Barbarians.
Retrovirus
Retrovirusse is enkelstring-RNS-virusse met ’n positiewe polariteit en ’n DNS-tussenstadium. By die infeksie van die gasheer vervaardig die virus DNS van sy RNS-genoom – die teenoorgestelde proses as normaalweg, waar DNS in RNS omgesit word (dus "retro", omgekeerd).
Damaras
duimnael|links|Die tradisionele tuisland van die Damaras
Die Damaras is 'n volk in Namibië wat vandag sowat 182 487 tel en wie se klassifikasie as negroïde volk sedert 1969 deur antropoloë bevraagteken word. Hulle verskil heeltemal van die Namas, met wie hulle 'n taal deel, en die ander swart stamme van Suider-Afrika. Oor die werklike herkoms van die Damaras kan net bespiegel word.
Die Damaras het verspreid in klein groepies sonder 'n sentrale gesag gewoon. Hulle het van veldkos en jag gelewe, het tabak aangeplant, koper ontgin en gesmelt en het handel gedryf met artikels van koper en seepsteen. Aan die einde van die 19de eeu het die Damaras hulle by Okombahe gevestig en daar met landbou begin.
Olivia Llewellyn
Olivia Llewellyn (gebore 1980) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Pirate Radio (2009) en Dimensions (2011), en in die televisiereekse Kingdom (2007) en Penny Dreadful (2014).
Brabham
Motor Racing Developments Ltd., algemeen bekend as Brabham, was 'n Britse renmotorvervaardiger asook 'n Formule Een-renspan. Dit is in 1960 deur twee Australiërs, die renjaer Jack Brabham en die ontwerper Ron Tauranac, gestig. Die span het vier bestuurders- en twee vervaardigerswêreldkampioenskappe in sy 30-jaarlange Formule Eengeskiedenis verower.
In die 1960s was Brabham die wêreld se grootse vervaardiger van oopwielrenmotors wat aan kliëntespanne te koop was, deur die bou van meer as 500 motors teen 1970. Spanne wat Brabhammotors in hierdie tydvak gebruik het, het kampioenskappe in Formule Twee en Formule Drie gewen. Brabhamprodukte het ook in die Indianapolis 500 en Formule 5000 meegeding.
In die 1970s en 1980s het Brabham nuwe uitvindings op die proef gestel, soos 'n Gordon Murray-ontwerpte "fan car" — wat sy nooienswedren gewen het voor sy onttrekking — met aanboord-brandstofhervulling, koolstofremkussings, en hidropneumatiese suspensie.
Waver
Waver (Frans: Wavre, Wallonies: Wåve) is 'n Belgiese stad en munisipaliteit in die Walloniese provinsie Waals-Brabant, aan die grens met die provinsie Vlaams-Brabant. Die munisipale gebied het sowat 33 000 inwoners (2011) en 'n oppervlakte van 42 km². Waver is die hoofstad van die provinsie.
Waver het 'n attraksiepark, Walibi Belgium.
Benetton
Die Benetton Groep is ’n Italiaanse mode-etiket wat in 1966 deur Luciano Benetton in Ponzano Veneto in die Noord-Italiaanse provinsie Treviso gestig is. Benetton vervaardig kleurvolle vryetydskleding, bybehore en sporttoebehore vir vroue, mans en kinders wat as massaprodukte teen bekostigbare pryse in die mode-etiket se eie winkels dwarsoor die wêreld en via ander kleinhandelkanale verkoop word.
Benetton het groot sukses behaal met ongewone en opspraakwekkende advertensieveldtogte wat tussen 1982 en 2000 deur die Milaanse fotograaf en artistieke direkteur Oliviero Toscani ontwerp is en waarin nie tekstiele sentraal staan nie, maar politieke en sosiale brandpunte in skokkende foto's getematiseer word, met die teks "United Colors of Benetton" daaronder.
'n Tweede handelsmerk van die groep is Sisley wat oorspronklik in 1968 in Parys as vervaardiger van katoenmode gevestig is. In 1974 is dit deur die Benetton Groep oorgeneem. Sisley-mode en -bybehore word onder meer in die etiket se eie winkels verkoop.
Geskiedenis
In 1969 open hulle hul eerste buitelandse filiaal in Parys. Daarna volg New York in 1980 en Tokio in 1982. Vandag besit die groep 'n netwerk van ongeveer 5 000 winkels in die belangrikste internasionale markte.
Danksy sy sukses met die United Colors of Benetton-mode-etiket was die Benetton-familie in staat om met sy houermaatskappy grootskaals in ander sektore soos eiendomme, voedselverwerking en infrastruktuur te belê. So hou die Benettons via Atlantia S.p.A. onregstreekse belange (26,6 persent) in Autostrade per l’Italia SpA, 'n onderneming wat sowat twee derdes van Italië se snelwegnetwerk bestuur.
Korporatiewe argitektuur
Met mode as sy kernbelang was dit vir die Benettongroep 'n logiese stap om sy aktiwiteite na ander ontwerpgebaseerde belangevelde uit te brei, insluitende sy korporatiewe boukuns. Reeds in 1964, lank voordat die samewerking met bekende sterargitekte 'n modeverskynsel in die wêreld van mode-ontwerpers geword het, het Luciano Benetton aan twee jong en ambisieuse argitekte, Afra en Tobia Scarpa, die opdrag gegee om sy eerste tekstielfabriek te ontwerp. Die Benetton-familie het sodoende sy eie argitektoniese visie van 'n ideale werkplek ontwikkel.
Die groep se navorsingsentrum vir korporatiewe kommunikasie in Treviso, Fabrica, is deur die befaamde Japannese argitek Tadao Ando ontwerp.
Brigitta Boccoli
Biografie
Boccoli is op 5 Mei 1972 in Rome in Italië gebore. Sy is die suster van die Italiaanse aktrise Benedicta Boccoli. Sy begin haar loopbaan in 1988 as TV-akteur in die program Pronto, chi gioca?, waar haar suster ook gewerk het.
In 1966 trou sy met die sirkusatleet, Stefano Nones Orfei. Hulle seun se naam is Manfredi.
James Irwin
James Benson "Jim" Irwin (* 17 Maart 1930 – † 8 Augustus 1991; kolonel) was 'n Amerikaanse ruimtevaarder, lugvaartingenieur, toetsvlieënier en 'n vlieënier in die Amerikaanse Lugmag. Hy is gewerf as deel van Ruimtevaardergroep 5 en was die maanmodulevlieënier vir Apollo 15, wat die vierde maanlanding uitgevoer het.
Irwin was die agste persoon wat op die Maan geloop het en die eerste van die twaalf wat tot sterwe gekom het. Hy sterf in 1991 na 'n reeks afsonderlike hartaanvalle wat hy meestal weens inspanning tydens sportbeoefening opgedoen het.
Ruiterhof, Johannesburg
Ruiterhof is 'n klein voorstad van Randburg, tans deel van Johannesburg, Suid-Afrika.
Bosveldvisvanger
Die bosveldvisvanger is 'n lid van die genus Halcyon wat in Afrika voorkom. Bosveldvisvangers is uiters aggressiewe verdedigers van hul gebied en sal selfs mense aanval wat as 'n bedreiging voorkom.
Identifikasie
In vergelyking met die ander visvangervoëls is die bosveldvisvangers van medium grootte en 20–23 cm in lengte. Die volwassenes het 'n helderblou rug, vlerkpaneel en stert. Hulle koppe, nekke en onderdele is wit en hulle het swart skouers. Die vlug van die bosveldvisvangers is vinnig en direk. Die groot snawel het 'n rooi bo-kaak en 'n swart onderkaak en die bene is helderrooi. Sommige voëls het 'n gryserige kop, wat verwarring met die manglietvisvanger veroorsaak.
Die gedeelte tussen die snawel en die oog is egter donker en skep 'n donker streek deur die oog (die streep stop by die oog in die geval van die manglietvisvanger). Die wit bors van die bosveldvisvanger is ook anders as die gryser bors van die manglietvisvanger.
Daar is nie 'n verskil tussen die voorkoms van die mannetjies en wyfies nie, maar die jonger voëls se kleure is nie so helder nie en hulle het 'n bruin snawel.
Habitat
Die bosveldvisvanger, soos sy naam aandui, is 'n algemende spesie in die bosveld of ander bebosde en boomagtige gebiede, veral waar Akasiabome voorkom. Alhoewel die voël 'n "visvanger" is, kom hy in droër habitatte voor en kan soms ver van water woon. Bosveldvisvangers is alleenlopers, maar kan ook in klein groepe aangetref word.
Verspreiding
Bosveldvisvangers kom voor in die tropiese dele van Afrika suid van die Sahara en noord van Pretoria. Die voëls woon hoofsaaklik binne 8° van die ewenaar, maar Noordelike en Suidelike bevolkings migreer wel na die ewenaar tydens droë seisoene.
Voortplanting
Daar word tipies drie ronde, wit eiers gelê. Die nes word egter nie self gebou nie, maar gate in bome (soos dié wat deur 'n houtkapper gemaak word) word gebruik.
Voedsel
Die bosveldvisvanger jag van 'n oop tak af, of sal stil sit in gedeeltelike skaduwee en na kos soek. Die prooi is meestal 'n wye veskeidenheid insekte, maar ook spinnekoppe en ander geleedpotiges, slange, visse en paddas.
Geluid
Die geluid van hierdie luidrugtige voël is 'n harde tril.
5 Junie
5 Junie is die 156ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (157ste in 'n skrikkeljaar). Daar volg nog 209 dae in die res van die jaar.
Billy Boyd (akteur)
Billy Boyd (gebore 28 Augustus 1968) is 'n Skotse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001), The Lord of the Rings: The Two Towers (2002), The Lord of the Rings: The Return of the King (2003), en Seed of Chucky (2004).
Perde: bekende perde in Suid-Afrika
Perde: bekende perde in Suid-Afrika
Kawango's
Die Kawango's is naverwant aan die Wambo's en tel sowat 120 000, die grootste volk in Namibië na die Wambo's. Soos laasgenoemde kom hulle van die groot mere in Oos-Afrika, vanwaar hulle in 'n suidwestelike rigting getrek en hulle in die teenswoordige Angola gaan vestig het. Tussen die jare 1750 en 1800 het hulle na Kawango, suid van die Kavangorivier, of soos dit ook bekend staan Okavangorivier, getrek. In dieselfde tydperk het vier stamme, die Kwangali, Mboenza, Sambijoe en Gcirikoe van die res afgestig. Die Mboekoesjoe was reeds nie meer deel van die ander groepe nie. Van die vier dialekte wat in die Kawango-streek gepraat word, is Kwangali die een met die meeste moedertaalsprekers. Die Kawango's is tot 'n groot mate riviergebonde. Die meeste van hulle woon lang die Kawango-rivier waar hulle visvang, hul landerye bewerk en beeste aanhou. Elke stam het sy eie tradisionele stamkaptein, wat as 'n hompa bekend staan. Die leierskap word matrilineêr oorgedra, oftewel aan 'n erfgenaam aan die moederskant.
Aisling Loftus
Aisling Loftus (gebore 1 September 1990) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Death of a Superhero (2011), Pride and Prejudice and Zombies (2016), en Property of the State (2016), en in die televisiereeks Mr Selfridge (2013).
Wayne Parnell
Wayne Parnell (* 30 Julie 1989 in Port Elizabeth, Oos-Kaap) is 'n Suid-Afrikaanse krieketspeler wat toetse, Internasionale eendagwedstryde en Twintig20-wedstryde vir die Proteas speel. Hy het onder meer tydens die Krieketwêreldbeker 2011 en Krieketwêreldbeker 2015 vir Suid-Afrika gespeel.
Internasionale loopbaan
Parnell is gekies as kaptein van die Suid-Afrikaanse span vir die 2008 o.19 Wêreldbeker-toernooi en het ook vir die span gespeel in die 2006 O/19 Krieketwêreldbeker. Hy voltooi die 2008-toernooi as die voorste paaltjienemer met 18 paaltjies teen 8.38. In die kwarteindstryd teen Bangladesj neem hy 6/8 sowel as die hoogste kolftelling van 57.
Parnell is vir die eendag- en T20-spanne gekies vir Suid-Afrika se toer na Australië in 2008-09 en het sy internasionale debuut in die tweede Twintig20 Internasionaal in Brisbane op 13 Januarie 2009 gemaak. Hy was duur met die bal en laat val 'n belangrike vangskoot, maar daar is later uitgevind dat dit moontlik as gevolg van 'n groen laserligstraal in sy oë deur 'n lid van die toeskouers was.
Parnell word ingesluit in Suid-Afrika se span vir die derde en laaste toets teen Australië in Kaapstad en hoewel hy nie gespeel is nie, word hy weer ingesluit vir die twintig20- en eendagreeks wat gevolg het. Hy deel die nuwe bal met mede-snelbouler Dale Steyn en speel 'n sleutelrol in Suid-Afrika se sewe paaltjie-oorwinning in die tweede eendagwedstryd in Centurion deur vier vir slegs 25 te neem.
In Mei 2009 is Parnell weer vir die Proteas gekies in die IKR Wêreldbeker Twintig20 in Engeland. Hy speel 'n uitstekende toernooi, met nege paaltjies teen 13.22 en 'n ekonomie van minder as ses. Teen die gasheer behaal hy syfers van 3/14, wat 'n openingsrits van 2-0-2-1 insluit. In die volgende wedstryd teen Wes-Indië word hy as Speler-van-die-wedstryd aangewys nadat hy 4/13 met die bal geneem het. Sy vertoning besorg hom 'n plek in die Wêreldbekerspan van die toernooi. Parnell ontvang die goue bal as die grootste paaltjienemer in die 2009-IKR Kampioenetrofee met 11 paaltjies.
In 2013 beleef Parnell weer soos in 2012 'n ongelukkige seisoen. Hy word deur Jos Buttler vir 32 in een boulbeurt gemoker tydens 'n Twintig20-wedstryd tussen Suid-Afrika en Engeland.
2 v.C.
Die jaar 2 voor Christus (2 v.C.) was 'n gewone jaar volgens die Juliaanse kalender wat op 'n Woensdag begin het.
Gordon Clyde
Gordon Clyde (22 Mei 1933 – 26 Januarie 2008) was 'n Britse akteur, skrywer, en komponis. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Madhouse (1974) en in die televisiereekse Zero One (1962), R3 (1964), en The Harry Secombe Show (1968).
Dyer se aalwyn
Dyer se aalwyn (Aloe dyeri) is 'n aalwyn wat inheems is aan Mpumalanga en die weste van Eswatini. Dit staan ook as die grootblomaalwyn en in Engels as die large flowered aloe bekend.
Messier 28
Messier 28 of M28 (ook bekend as NGC 6626) is ’n bolvormige sterreswerm in die sterrebeeld Boogskutter. Dit is op 27 Julie 1764 deur Charles Messier ontdek en in sy katalogus van komeetagtige voorwerpe opgeneem.
Berlynse Domkerk
Die Berlynse Domkerk (Duits amptelik: Oberpfarr- und Domkirche zu Berlin, in die omgangstaal meestal Berliner Dom genoem) is 'n Evangelies-Lutherse kerkgebou op die noordelike gedeelte van die Spree-eiland (wat hier Museumeiland genoem word) in die administratiewe distrik Mitte van Berlyn.
Messier 28
In die lugruim is dit minder as ’n graad noordwes van die ster Kaus Borealis, wat ’n helderheid van 3 mag het. Deur ’n verkyker is dit sigbaar as ’n mistige kol.
Berlynse Domkerk
Die Berlynse Domkerk, wat deel uitmaak van die Unie van Evangeliese Kerke (UEK), vervul 'n besondere funksie binne die Evangeliese Kerk van Duitsland ('n geünieerde kerk waarin Lutherse en Calvinisties-Gereformeerde kerke en gemeentes saamgesmelt het). So vind hier onder meer plegtige kerkdienste van nasionale belang of ander belangrike politieke herdenkings van die Bondsrepubliek Duitsland plaas. Die Domkerk se gemeente tel sowat 1 700 lede. As sogenaamde personele gemeente staan dit oop vir alle gedoopte Evangelies-Lutherse Christene wat in Berlyn en omgewing woonagtig is en aansoek doen om lidmaatskap.
Messier 28
M28 is sowat 17 900 ligjare van die Aarde af. Dit is 2 miljard jaar oud en het ’n massa van 551 000 sonmassas. Daar is 18 veranderlike sterre in die swerm. In 1986 was dit die eerste bolvormige sterreswerm waarin ’n millisekonde-pulsar, PSR B1821–24, gevind is. Sedertdien is nog 11 gevind. In 2011 was dit die derde grootste bekende getal pulsars in ’n swerm.
Berlynse Domkerk
Voorlopers
Die geskiedenis van die domkerk op die Spree-eiland dateer terug tot die 15de eeu. In 1450 is die Erasmus-kapel in die nuutgeboude kasteel van die keurvors gewy wat in 1465 deur die pous tot domkerk verhef is.
Nadat Joachim II in 1535 keurvors van Brandenburg geword het, het hy begin om die Dominikanekerk suid van die kasteel tot sy nuwe hofkerk om te bou. Die Dominikane-monnike is na die stad Brandenburg an der Havel verskuif en hul Middeleeuse kerkgebou in die Gotiese baksteenboustyl tot 'n ryk versierde hofkerk uitgebou wat van 'n grafkelder vir die keurvorstelike gesin en 'n klokkestoel voorsien is. Die nuwe domkerk is in 1536 ingewy. In 1539 het Joachim II die Evangelies-Lutherse geloof aangeneem, en die Rooms-Katolieke domkerk het voortaan as Protestantse kerkgebou gedien. In 1608 is ook die domkapittel ontbind, en die domkerk het as die hoofkerk van die gemeente van Cölln gefungeer.
Aangesien die ou baksteenkerk teen die middel van die 18de eeu in 'n staat van bouvalligheid was, het Frederik die Grote tussen 1747 en 1750 by die Lustgarten-park 'n nuwe kerk in die Barokstyl laat oprig. Nadat die vorstelike sarkofae na die nuwe kerk oorgebring was, is die ou kerkgebou afgebreek. Die nuwe domkerk is deur die Nederlands-gebore argitek Johann Boumann die Ouere in 'n eenvoudige Barokstyl ontwerp en in 1750 ingewy.
Teen die begin van die 19de eeu is die domkerk deur Karl Friedrich Schinkel in die destyds moderne klassisistiese boustyl omgebou. Die ombou is in 1822 voltooi.
Bougeskiedenis
Ná die stigting van die Duitse Ryk in 1871 was daar weer belangstelling in 'n pragtige domkerk wat met beduidende sakrale geboue elders in die wêreld sou kon meeding. Die argitek Julius Raschdorff, 'n professor aan die Tegniese Universiteit van Charlottenburg, het in 1885 sy ontwerp vir 'n nuwe domkerk aan die publiek bekend gestel. Maar dit was eers keiser Willem II wat uiteindelik opdrag gegee het om Schinkel se domkerk af te breek en 'n nuwe kerk volgens Raschdorff se bouplanne op te rig. Die ontwerp was beïnvloed deur 'n eklektisistiese toepassing van Italiaanse Hoogrenaissance en Barok-boustyle.
Die bouplanne en latere bouwerk is deur Julius Raschdorff, wat vanaf 2 Julie 1892 as boumeester gedien het, en sy seun Otto behartig, maar keiser Willem II het hom wel die reg voorbehou om sy invloed by die uitvoering van die bouplanne te laat geld. Veral die domkerk se binneruimte is volgens sy wense aangepas en die skilderye deur sy persoonlike hofskilder uitgevoer.
Die hoofaltaar, wat in 1850 deur Friedrich August Stüler geskep is, is uit die Schinkel-gebou oorgeneem, terwyl die doop- en troukerk se altaarstuk deur Karl Begas die Ouere ontwerp is.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog is erge skade aan die domkerk berokken. Aanvanklik is al die altaarvensters tydens 'n lugaanval op die nabygeleë Burgstraat gebreek, terwyl krake in die hoektorings se koepels ontstaan het. Later is die koepel met sy lantern tydens een van die swaarste geallieerde lugaanvalle op 24 Mei 1944 ernstig beskadig. Die betimmering onderaan die koperafdekking het aan die brand geslaan nadat dit deur 'n blikhouer met vloeibare brandstof getref is. Brandweerspanne kon destyds nie die brandpunt bereik nie, en vervolgens het die koepellantern na benede gestort. Vanweë sy groot gewig het dit die preekkerk se vloer deurgebreek en groot dele van die Hohenzollern-grafkelder onderaan beskadig.
Die koepel het bewaar gebly, tog was daar in plaas van sy spits nou 'n gapende opening, en die preekkerk, wat reeds deur stof en puin beskadig is, is vervolgens net soos die koepel se mosaïeke aan wind en weer blootgestel. Om die domkerk se binneruimte te kan beskerm, was dit nodig om die koepel vinnig weer af te sluit. Die Berlynse stadsparlement het in 1949 besluit om onmiddellik met die herstelwerk te begin, en in 1953 is die restourasie voltooi. Herstelwerk by die domkerk was aanvanklik beperk tot die syvertrekke sodat die kerkgemeente weer sy kerkdienste kon hou.
In 1975 is met die restourasie van die buitenste gedeeltes begin en die monumentkerk, wat as 'n groot koornis langs die noordelike kant van die domkerk aangelê was, is afgebreek. Hierdie gebou was nie deur die bomaanvalle geraak nie, en sy stene is na 'n veld in die stadswyk Köpenick gebring waar hulle nog steeds gestoor word. Die hoofkoepel is volgens sy oorspronklike proporsies herstel, alhoewel dit sterk vereenvoudig is. Die opvallendste kenmerk was die nuwe koepelkruis wat vir die herstelwerk geskep is. By die vier kleiner koepels se torings is alle afsluitlanterns verwyder sodat hul hoogte met sestien meter verminder is.
Nadat die herstelwerk van die buitenste gedeeltes in 1983 voltooi was, is met die restourasie van die binneruimtes begin. Die domkerk is van 'n nuwe traphuis voorsien en die preekkerk herstel. Met die preekkerk se heropening op 6 Junie 1993 is die grootskaalse herstelwerk van die binneruimte voltooi. Later is gekleurde vensters in die altaarruimte bygevoeg en die koepelmosaïeke gerestoureer. Die laaste herstelde mosaïek is op 29 Junie 2002 plegtig onthul. By hierdie geleentheid is die domkerk se Sauer-orrel ook volledig skoongemaak.
Koepelkruis
Die lanternbekroning, wat gedurende die heropbou in 1981 op die domkerk se koepel geplaas is, is in Desember 2006 deur deskundiges ondersoek nadat roesskade onderaan die vergulde koperafdekking ontdek is. Dit was duidelik dat die kopelkruis met 'n hoogte van vyftien meter en 'n gewig van 12,5 ton sterk winde nie meer sou kon weerstaan nie. Die hol staalkonstruksie se grootskaalse verroesting het enige herstelwerk onmoontlik gemaak.
Die roesskade is te wyte aan kontakkorrosie wat as gevolg van die kombinasie van verskillende metale soos koper en staal ontstaan - staal, die mees onedele metaal in hierdie kombinasie, korrodeer baie sterk, alhoewel dit in die 1970's nog as 'n geskikte materiaal vir sulke konstruksies beskou is. Ook vergelykbare kombinasies van materiale, wat byvoorbeeld vir die koeëls op die domkerk se vier hoektorings en koperstandbeelde gebruik is, is gevolglik ondersoek. Die herstelwerk is in 2008 voltooi.
Ná die verwydering van die koepelkruis het 'n debat oor die restourasie ontstaan. Daar is voorstelle gemaak om die vyf koepellanterns, wat tydens die Tweede Wêreldoorlog verniel is, te herstel. Die restourasie van die oorspronklike konstruksie sou egter moeilik en koste-intensief wees. Die huidige hoofkoepel se staalkonstruksie sou daarnaas ook nie stabiel genoeg wees vir die oorspronklike lanterns nie, terwyl dit ook nie meer sy vroeëre afmetings het nie. Die hoofkoepel sou dus ook volledig herbou moes word sodat die domkerk vir enkele jare volledig of gedeeltelik gesluit sou moes word vir die herstelwerk. Die koepel is daarnaas in sy huidige vorm as 'n argitektoniese monument aangewys.
Orrel
Die Domkerk se orrel word as ´n meesterwerk van orrelbou volgens die romantiese tradisie beskou. Die orrel - tans die grootste instrument van sy soort met pneumatiese traktuur (speelaksie) - is tussen 1988 en 1993 omvattend gerestoureer en van ´n nuwe ventilator voorsien.
Chobe Nasionale Park
Chobe Nasionale Park is die eerste nasionale park van Botswana, en ook die mees biologies uiteenlopende. Dit is in die noorde van Botswana en is die land se derde grootste park, na Sentraal Kalahari Wildreservaat en die Kgalagadi-vredespark, en beskik oor van die grootste wildkonsentrasies in die hele Afrika.
Hierdie park is bekend vir die groot leeubevolking wat op olifante jag maak, meestal kalwers, maar ook jong volwassenes.
Geskiedenis
Die oorspronklike menslike inwoners van hierdie gebied was die San-Boesmans (ook bekend as die Basarwa-mense in Botswana). Hulle was nomadiese jagter-versamelaars wat voortdurend van plek tot plek beweeg het om voedselbronne te vind, naamlik vrugte, water en wilde diere. 'n Mens kan steeds San-tekeninge in die rotsagtige heuwels van die park vind.
Aan die begin van die 20ste eeu was die streek wat Botswana sou word, nog in verskillende grondbesitstelsels verdeel. Destyds was 'n groot deel van die park se gebied as Britse kroonland geklassifiseer. Die idee van 'n nasionale park om die uiteenlopende natuurlewe te beskerm en toerisme te bevorder, vat eers in 1931 pos. Die volgende jaar is 24 000 vk kilometer rondom die Chobedistrik amptelik tot nie-jaggebied verklaar; hierdie gebied is twee jaar later uitgebrei tot 31 600 vk km.
In 1943 het swaar tsetsevliegbesmettings in die hele streek voorgekom, wat die totstandkoming van die nasionale park vertraag het. Teen 1953 het die projek weer die regering se aandag gekry: 21 000 vk kilometer is voorgestel om 'n wildreservaat te word. Chobe Game Reserve is amptelik in 1960 gestig, hoewel met 'n kleiner oppervlak as wat aanvanklik gehoop is. In 1967 is die reservaat tot nasionale park verklaar.
Geografie en ekosisteme
Die park kan in vier gebiede verdeel word, wat elk ooreenstem met 'n spesifieke ekostelsel:
Olifantkonsentrasie
Die park is alom bekend vir sy groot olifantbevolking, wat na raming 50 000 mag oorskry. Die olifante wat hier aangetref word, is Kalahari-olifante, die grootste van alle bekende olifantpopulasies. Hulle word gekenmerk deur taamlike brose ivoor en kort slagtande, miskien as gevolg van kalsiumtekorte in die grond. Skade wat deur die groot aantal olifante veroorsaak word, is in sommige gebiede volop. In werklikheid is die konsentrasie in Chobe so hoog dat uitdun al oorweeg is, maar dit blyk omstrede te wees en is tot dusver verwerp deur die parkbestuur. In die droë seisoen vertoef hierdie olifante in die Choberivier en die Linyantirivier-gebiede. In die reënseisoen trek hulle 200 kilometer na die suidoostelike deel van die park. Hul verspreidingsgebied strek egter tot buite die park en hulle beweeg ook na Noordwes-Zimbabwe.
Paaie
Padtoestande in die Chobe Nasionale Park hang baie af van die seisoen en reënval; 'n mens het 'n 4x4-voertuig nodig om in die park rond te ry. Dik sand word 'n probleem aan die Choberivierfront gedurende die droë maande, veral as die temperatuur styg. Gedurende die nat seisoen word die paaie naby die rivier modderig, en besoekers loop die risiko om vas te val.
Keone Young
Keone Young (gebore 6 September 1947) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dude, Where's My Car? (2000), Crank (2006), Crank: High Voltage (2009), en Men in Black 3 (2012).
3 v.C.
Die jaar 3 voor Christus (3 v.C.) was 'n gewone jaar volgens die Juliaanse kalender wat op 'n Dinsdag begin het.
Spizocorys
Spizocorys is 'n genus van voëls in die familie van lewerike (Alaudidae) wat aan die orde van sangvoëls (Passeriformes) behoort.
Cladorhiza pteron
Cladorhiza pteron is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cladorhiza en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2007 deur Reiswig & Lee.
Apollo 7
Apollo 7 (11 tot 22 Oktober 1968) was Nasa se eerste bemande ruimtevlug in die Apollo-program en ook die eerste bemande ruimtevlug na die Gemini XII sending in November 1966. Apollo 7 is op 11 Oktober 1968 gelanseer en die bemanning het op 22 Oktober 1968 veilig in die water geplons. Die bemanning was as volg: bevelvoerder Walter M. Schirra, bevelmodule-vlieënier en navigator Donn F. Eisele en maanmodule-vlieënier R. Walter Cunningham (so aangewys alhoewel Apollo 7 nie 'n maanmodule gedra het nie).
Apollo 7 was die hervatting van menslike ruimtevlug deur die agentskap ná die brand wat die drie Apollo 1-ruimtevaarders tydens 'n lanseerrepetisietoets op 27 Januarie 1967 laat sterf het.
Die drie ruimtevaarders is oorspronklik aangewys vir die tweede bemande Apollo-vlug, en toe as rugsteun vir Apollo 1. Na die Apollo 1 brand, is bemande vlugte opgeskort terwyl die oorsaak van die ongeluk ondersoek is en verbeterings aan die ruimtetuig en veiligheidsprosedures aangebring is, en onbemande toetsvlugte is onderneem. Vasbeslote om 'n herhaling van die brand te voorkom, het die bemanning lang tydperke spandeer om die konstruksie van hul Apollo-bevel- en diensmodules (BDM) te monitor. Opleiding het voortgegaan oor 'n groot deel van die 21-maande pouse wat op die Apollo 1-ramp gevolg het.
Apollo 7 is op 11 Oktober 1968 vanaf Kaap Canaveral- ruimtemagstasie, Florida gelanseer en het elf dae later in die Atlantiese Oseaan neergeplons. Uitgebreide toetse van die BDM het plaasgevind, en ook die eerste regstreekse televisie-uitsending vanaf 'n Amerikaanse ruimtetuig. Ten spyte van spanning tussen die bemanning en grondbeheerders, was die sending 'n volledige tegniese sukses, wat NASA die vertroue gegee het om Apollo 8 twee maande later in 'n wentelbaan om die Maan te stuur. Deels as gevolg van hierdie spanning het nie een van die bemanningslede weer in die ruimte gevlieg nie, hoewel Schirra reeds aangekondig het dat hy ná die vlug by Nasa gaan uittree. Apollo 7 het Apollo 1 se missie vervul om die BDM in 'n lae-Aarde-wentelbaan te toets, en was 'n belangrike stap in die rigting van Nasa se doelwit om ruimtevaarders op die Maan te laat land.
Agtergrond en personeel
Schirra, een van die oorspronklike "Mercury Sewe" ruimtevaarders, het in 1945 aan die Verenigde State se Vlootakademie gegradueer. Hy het Mercury-Atlas 8 in 1962 gevlieg, die vyfde bemanningsvlug van die Mercury-program en die derde wat 'n wentelbaan bereik het, en was in 1965 die bevelvlieënier vir Gemini 6A. Hy was 'n 45-jarige kaptein in die vloot ten tyde van Apollo7. Eisele het in 1952 aan die Vlootkademie gegradueer met 'n BS in lugvaartkunde. Hy het verkies om kommisie in die Lugmag te ontvang, en was 'n 38-jarige majoor ten tyde van Apollo7. Cunningham het in 1951 by die Amerikaanse vloot aangesluit, die volgende jaar met vliegopleiding begin en van 1953 tot 1956 in 'n Mariene-vlugeskader gedien. Hy was 'n 36 jarige burgerlike, wat in die Marienekorps-reserwemag gedien het met die rang van majoor. Hy het grade in fisika van UCLA ontvang, 'n BA in 1960 en 'n MA in 1961. Beide Eisele en Cunningham is in 1963 as deel van die derde groep ruimtevaarders gekies.
Eisele was oorspronklik beoog vir 'n posisie in Gus Grissom se Apollo 1-span saam met Ed White, maar dae voor die amptelike aankondiging op 25 Maart 1966 het Eisele 'n skouerbesering opgedoen wat chirurgie sou vereis. In plaas daarvan is Roger Chaffee die posisie gegee en Eisele is na Schirra se bemanning oorgeplaas.