cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gereedskap
Geskiedenis
Gereedskap is die belangrikste items wat die antieke mens gehad het om tot bo aan die voedselketting te kom; deur die uitvind van gereedskap, was hulle in staat gestel om take te verrig wat die menslike liggaam nie kon nie, soos met die gebruik van 'n spies of pyl-en-boog om prooi dood te maak, aangesien hul tande nie skerp genoeg was om deur diere se velle te sny nie. "Man as die jagter" as die katalisator vir Hominine word egter bevraagteken. Gebaseer op die merke op die bene by argeologiese terreine, is dit nou meer duidelik dat die vroeë mens ge-aas het op karkasse van ander predatore, eerder as om prooi self dood te maak.
Masjien gereedskap het 'n toename in die vervaardiging van nuwe gereedskap veroorsaak in die Industriële Revolusie. Voorstanders van nanotegnologie verwag 'n soortgelyke oplewing omdat gereedskap mikroskopiese in grootte word.
Funksies
Gereedskap kan geklassifiseer word volgens hul basiese funksies:
Sommige instrumente kan kombinasies van ander gereedskap wees. 'n Alarm-klok is 'n byvoorbeeld van 'n kombinasie van 'n meetinstrument (die klok) en 'n persepsie instrument (die alarm). Dit stel die alarm-klok in staat om 'n instrument te wees wat buite al die kategorieë hierbo genoem te wees.
Die vraag of beskermende toerusting onder gereedskap val word steeds debateer, aangesien hulle bydra tot die verrigting van werk, maar nie op 'n direkte manier nie. Hulle moet voldoen aan die algemene definisie van gereedskap en in baie gevalle is dit nodig vir die voltooiing van die werk. Persoonlike beskermende toerusting sluit items in soos handskoene, veiligheidsbril en oorpluisies.
Instrumentvervanging
Dikwels, deur ontwerp of toeval, kan 'n instrument sleuteleienskappe met 'n ander stuk gereedskap deel. In hierdie geval kan sommige gereedskap as plaasvervangers vir ander dien. Een instrument om verskeie take te verrig, is vir baie werkers belangrik omdat dit nie altyd moontlik is om alles te dra nie; soos 'n skrynwerker wat nie noodwendig heeltyd in 'n werkswinkel kan wees nie en soms by 'n kliënt se huis is. Instrumentvervanging kan breedweg verdeel word in twee klasse: "vervanging-deur-ontwerp", of "multi-doel", en die vervanging as 'n tydelike oplossing. "Vervanging-deur-ontwerp" sou wees gereedskap wat spesifiek ontwerp is om verskeie take te verrig met behulp van slegs daardie een instrument.
Multi-funksionele gereedskap
'n Multi-instrument is 'n hulpmiddel wat verskeie funksies in 'n enkele draagbare toestel inkorporeer; die Switserse weermag mes verteenwoordig een van die vroegste voorbeelde. Ander gereedskap het 'n primêre doel, maar inkorporeer ook ander funksies.
Philip McLachlan
Philip McLachlan (24 Maart 1916 – 22 Februarie 1983) was 'n Suid-Afrikaanse musikant.
McLachlan is op Joubertina gebore, die oudste seun van ’n musikale gesin. Sy pa was skoolhoof en sy ma musiekonderwyser en orrelis. Philip het in hierdie dorpie in die Langkloof grootgeword, in sy pa se skoolkoor gesing en daar gematrikuleer. Hy het sy studies aan die Universiteit van Stellenbosch voortgesit en het, met die oog op 'n onderwysloopbaan, die grade BSc en BEd met lof verwerf.
In 1939 het hy wetenskap- en wiskunde-onderwyser aan die Hoërskool De Villiers Graaff op Villiersdorp geword, maar hy het sy onderwysloopbaan onderbreek om verder te gaan studeer. Hy het die graad MSc (Dierkunde) met lof behaal. Hierná is hy aangestel as senior biologie-onderwyser aan die Paul Roos Gimnasium op Stellenbosch.
Toe hy 2 jaar later 'n Carnegiebeurs vir studie in Londen ontvang, het hy besluit om in klasmusiekonderrig te studeer. Hy het hom toegelê op veral die studie van sangleiding, kennis van bladlees en notasie, ritmiek, musiekbeluistering en instrumentale groepwerk – hoofsaaklik die Orff-instrumentarium – koorleiding en stembou, wat 'n groot behoefte in die skole was. Hy het 'n Fellowship in musiekopvoeding aan die Institute of Education aan die Universiteit van Londen verwerf, asook 'n lisensiaat in dieselfde vakrigting aan die Royal Academy of Music.
Ná sy terugkeer in Suid-Afrika is hy in Julie 1954 aangestel as senior lektor in die Opvoedkunde aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy natuurleer en veral die metodiek van klasmusiek gedoseer het. In 1955 het hy ook die leiding van die Stellenbosch Universiteitskoor oorgeneem, 'n taak wat hy tot in 1976 verrig het. Onder sy leiding het die koor, benewens die talle konsertreise deur die hele Suid-Afrika en Namibië, ook opgetree tydens verskeie luisterryke geleenthede, plaaslik en oorsee. Die koor het in 1974 ook op uitnodiging deelgeneem aan die Internasionale Universiteitskorefees in Portugal, en in 1976 opgetree by die 12de kongres van die International Society of Music Education (ISME) in Montreux, Switserland.
In die laat vyftigerjare het hy op versoek van die destydse hoof van die Konservatorium vir Musiek aan die Universiteit van Stellenbosch die klasmusiekopleiding van die heeltydse musiekstudente waargeneem. In 1964 is 'n afsonderlike departement vir skoolmusiek onder leiding van McLachlan gestig. Dit sou as departement van die fakulteit Opvoedkunde funksioneer en op die behoeftes van klasmusiekonderrig gerig wees. Hy het in 1972 'n mede-professoraat in skoolmusiek ontvang, die eerste betrekking van sy soort in Suid-Afrika. Dié pos het hy beklee tot met sy aftrede in Desember 1979.
Philip MacLachlan het in 1966 die Merietetoekenning van die Kaapse Drie Eeue Stigting ontvang vir sy bydrae tot die musiekkultuur, en in 1972 die Akademiepenning vir Musiek van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns.
McLachlan is die medeskrywer van verskeie handleidings oor die natuurwetenskap vir laer- en hoërskole, en as jarelange lid van die FAK-musiekkommissie was hy medeverantwoordelik vir die 1979-uitgawe van die FAK-sangbundel, asook vir die teksversorging van talle liedere en 'n aantal verwerkings. Hy is die skrywer van 2 reekse handleidings (Afrikaans en Engels) vir die onderrig in notasie en bladsing, naamlik Notepret 1 – 5 en Fun with notes 1 – 5. Sy belangrikste werke is egter die eerste volledige handleiding in Afrikaans vir onderwysers van dié vakgebied, naamlik Klasonderrig in musiek (1975), waarvan 'n tweede uitgebreide uitgawe in 1978 verskyn het, en Koorsang en koorleiding (1982).
Philip McLachlan is in 1944 met Helen Radloff getroud. Hulle het drie dogters en ’n seun gehad. Philip is op 22 Februarie 1983 in Stellenbosch oorlede.
Blohm & Voss BV 138
Die Blohm & Voss BV 138 was 'n driemotorige vliegboot wat deur die Luftwaffe gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die eerste prototipe, Ha 138Vi, het op 15 Julie 1937 sy nooiensvlug voltooi. Hierdie vliegtuig het dieselaangedrewe motors gebruik.
Japan Nasionale Roete 338
Japan Nasionale Roete 338 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Okko
Okko is 'n manlike ou Duitse voornaam, wat veral in die Friesise kulturele ruimte voorkom.
Die naam is 'n Friesise troetelvorm van name wat met die Oudhoogduitse "ot" begin, wat weer "die besit, die rykdom, die erfenis" beteken. Die betekenis van die voornaam Okko is "die (ryk) erfenis". Hierdie naam bestaan nog in die volgende variasies: Okke, Ocko, Oke. As vroulike variant bestaan ook Oka.
Dino Andrade
Dino Andrade (gebore 16 September 1963) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur.
Erica fastigiata
Erica fastigiata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Gholf (dubbelsinnig)
Gholf is 'n Afrikaanse woord wat kan verwys na:
Aartappelresies
Aartappelresies is 'n speletjie wat tydens boeresport gespeel word. Al die deelnemers tree by die wegspringplek aan met 'n lepel in die hand. 'n Ry aartappels word sowat 50 tree verder geplaas. As die fluitjie blaas spring almal gelyktydig weg en probeer om so gou moontlik by 'n aartappel uit te kom. Die aartappel moet dan met die lepel opgeskep word sonder om direk daaraan te raak. Die speler moet dan met die aartappel in die lepel terughardloop. As dit afval moet dit weer, sonder om daaraan te raak, opgeskep word. Die wenner is die persoon wat eerste met 'n aartappel by die beginpunt opdaag.
Vir groot kinders kan die aartappels met rou eiers vervang word. Val die eier en breek dit, word die kind gediskwalifiseer.
Halley se Komeet
Halley se Komeet, amptelik 1P/Halley, is die bekendste kortperiodekomeet en is elke 75–76 jaar van die Aarde af sigbaar. Dit is die enigste kortperiodekomeet wat duidelik met die blote oog van die Aarde af gesien kan word en dus die enigste komeet wat die gewone mens twee keer in sy lewe sal sien. Ander komete wat met die blote oog gesien kan word, is dalk helderder en skouspelagtiger, maar kan net een keer in ’n duisend jaar hul verskyning maak.
Halley se kom en gaan in ons Sonnestelsel is reeds van minstens 240 v.C. deur sterrekundiges waargeneem en aangeteken. Duidelike rekords van die komeet se verskynings is in China, Babilonië en Middeleeuse Europa gemaak, maar dié skrywers het nie geweet dat dit dieselfde komeet is nie. Die Engelse sterrekundige Edmond Halley, na wie dit genoem is, was die eerste persoon wat (in 1705) vasgestel het die komeet keer periodiek terug na die binneste Sonnestelsel. Halley se Komeet het in 1986 die laaste keer hier sy verskyning gemaak en sal weer in middel 2061 van die Aarde af te sien wees.
Berekening van die wentelbaan
Halley was die eerste komeet wat die mens besef het ’n periodieke verskyning maak. Tot met die Renaissance was die konsensus oor komete dat hulle steurings was in die Aarde se atmosfeer. Een van die voorstanders van dié teorie was Aristoteles. Tycho Brahe het dit in 1577 verkeerd bewys met parallaksmeting deur te wys dat komete verder weg as die maan moet lê. Baie geleerdes was steeds nie oortuig dat dié voorwerpe om die Son wentel nie en het gedink hulle volg ’n reguit pad deur die Sonnestelsel.
In 1687 het Isaac Newton sy Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica gepubliseer en daarin sy wette van swaartekrag en beweging uitgestippel, maar sy werk oor komete was onvoltooid. Hoewel hy vermoed het dat twee komete wat in 1680 en 1681 verskyn het, dieselfde komeet was op pad na en terug van die Son (dit het later geblyk hy was reg), het hy nie daarin geslaag om komete heeltemal in sy model te laat sin maak nie. Dit was eindelik Newton se vriend, die redakteur en uitgewer Edmond Halley, wat Newton se nuwe wette in sy 1705-werk Synopsis of the Astronomy of Comets gebruik het om die invloed van Jupiter en Saturnus se swaartekrag op komete se wentelbane te bereken. Nadat hy historiese rekords bestudeer het, het dié berekenings hom in staat gestel om uit te werk dat die wentel-elemente van ’n tweede komeet wat in 1682 sy verskyning gemaak het, feitlik dieselfde was as dié van twee komete wat in 1531 deur Petrus Apianus en in 1607 deur Johannes Kepler waargeneem is. Hy het afgelei al drie komete is dieselfde voorwerp wat elke 76 jaar terugkeer. Dié periode is intussen aangepas tot elke 75–76 jaar. Ná ’n rowwe skatting oor die invloed van die planete se swaartekrag het hy voorspel die komeet sou in 1758 terugkeer.
Halley se voorspelling het waar geword, hoewel dit eers op 25 Desember 1758 gesien is. Dit het eers in 13 Maart 1759 deur sy perihelium beweeg – die aantrekkingskrag van Jupiter en Saturnus het ’n vertraging van 618 dae veroorsaak. Dié uitwerking is voor die komeet se terugkeer bereken deur ’n span Franse wiskundiges, Alexis Clairaut, Joseph Lalande en Nicole-Reine Lepaute, en hulle het voorspel die komeet sou op 13 April terugkeer. Hul berekening was net ’n maand uit. Halley self het nie die komeet sien terugkeer nie aangesien hy in 1742 oorlede is.
Die bevestiging van die komeet se terugkeer was die eerste bewys dat iets anders as planete ook om die Son wentel. Dit was ook een van die eerste suksesvolle toetse vir Newton se meganikawette. Die komeet is in 1759 deur die Franse sterrekundige Nicolas-Louis de Lacaille na Halley genoem.
Die moontlikheid is al genoem dat Joodse sterrekundiges in die 1ste eeu n.C. al besef het Halley is ’n periodieke komeet. As bewys word ’n paragraaf in die Talmoed aangehaal wat verwys na " ’n ster wat elke sewentig jaar verskyn en die kapteins van skepe laat foute maak."
Wentelbaan en oorsprong
Halley se wentelperiode oor die afgelope drie eeue was tussen 75 en 76 jaar, hoewel dit sedert 240 v.C. gewissel het tussen 74 en 79 jaar. Sy baan om die Son is hoogs ellipties, met ’n eksentrisiteit van 0,967 (waar 0 ’n perfekte sirkel is en 1 ’n paraboliese baan). Sy perihelium, die punt in sy baan waar die komeet die naaste aan die Son is, is net 0,6 AE, effens minder as die afstand tussen die Son en die Aarde. Dit is tussen die wentelbane van Mercurius en Venus. Sy afelium, of verste afstand van die Son af, is 35 AE (rofweg die afstand van Pluto). Wat ongewoon vir ’n voorwerp in die Sonnestelsel is, is dat Halley ’n retrograde wentelbaan het; dit wentel om die Son in die teenoorgestelde rigting as die planete. Die baan se inklinasie is 18° tot die sonnebaan, met ’n groot deel daarvan suid van die sonnebaan. Vanweë sy retrograde wentelbaan het dit een van die grootste snelhede in die Sonnestelsel relatief tot die Aarde. In 1910 was sy relatiewe snelheid 70,56 km/s (254 016 km/h) toe dit verby die Aarde beweeg. Omdat sy wentelbaan op twee plekke na aan dié van die Aarde kom, sorg Halley se Komeet vir twee meteoorreëns: die Eta-Aquariïdes vroeg in Mei en die Orionides laat in Oktober. Waarnemings in 1986, met die laaste verskyning van Halley, het daarop gedui dat die Eta-Aquariïdes dalk nie van die komeet af kom nie, hoewel dit dalk daardeur versteur word.
Halley word geklassifiseer as ’n "periodieke" of "kortperiodekomeet" – een met ’n wentelperiode van 200 jaar of korter. In teenstelling hiermee het "langperiodekomete" wentelperiodes van duisende jare. Periodieke komete het ’n gemiddelde inklinasie van 10º en ’n wentelperiode van net 6,5 jaar, en dus is Halley nie ’n tipiese kortperiodekomeet nie. Die meeste kortperiodekomete (dié met ’n wentelperiode van korter as 20 jaar en ’n inklinasie van 20–30º of minder) word "Jupiterfamilie-komete" genoem en dié soos Halley, met wentelperiodes van tussen 20 en 200 jaar en ’n inklinasie van 0-90º of meer, word "Halleytipe-komete" genoem. Tot in 2013 is net 72 Halleytipe-komete waargeneem teenoor 470 Jupiterfamilie-komete.
Die wentelbane van die Halleytipe-komete dui daarop dat hulle eens langperiodekomete was waarvan die wentelbane deur die swaartekrag van die groot planete versteur is en wat na die binneste deel van die Sonnestelsel gestuur is. As Halley eers ’n langperiodekomeet was, het dit waarskynlik ontstaan in die Oort-wolk, ’n sfeer van komeetagtige voorwerpe, met ’n maksimumafstand van 20 000–50 000 AE. Daarteenoor ontstaan Jupiterfamilie-komete waarskynlik in die Kuiper-gordel, ’n plat skyf ysige afval tussen 30 AE (Neptunus se wentelbaan) en 50 AE van die Son af (in die verstrooide skyf). ’n Ander punt van oorsprong is voorgestel vir die Halleytipe-komete. In 2008 is ’n trans-Neptunus-voorwerp, 2008 KV42, ontdek met ’n retrograde wentelbaan soortgelyk aan Halley s’n. Sy baan strek van net buite dié van Uranus tot twee keer dié van Pluto. Dit kan ’n lid wees van ’n nuwe populasie klein Sonnestelsel-voorwerpe wat as bron dien van Halleytipe-komete.
Halley se Komeet is moontlik al 16 000 tot 200 000 jaar in sy huidige wentelbaan. Ander faktore as swaartekrag kan baie belangrik wees; terwyl Halley in die Son se rigting beweeg, stuur dit strome gas van sy oppervlak af, en dit kan die komeet effens van sy wentelbaan laat afwyk. Hierdie veranderings in sy wentelbaan kan afwykings van vier dae in sy perihelium veroorsaak.
In 1989 het Boris Chirikov en Vitaly Vecheslavov ’n ontleding gedoen van 46 verskynings van Halley se Komeet uit historiese rekords en rekenaarsimulasies. Dit het gewys die dinamika van die komeet was chaoties en onvoorspelbaar oor ’n lang tydperk. Halley kan tot 10 miljoen jaar oud wees. Meer onlangse studies het daarop gedui dat die komeet binne die volgende tienduisende jare kan verdamp of middeldeur breek, of dit kan binne ’n paar honderdduisend jaar uit die Sonnestelsel gewerp word. Waarnemings deur D.W. Hughes het daarop gedui dat die massa van die komeet se kern tydens die laaste 2 000 tot 3 000 omwentelings met 80–90% afgeneem het.
Struktuur en samestelling
Die Giotto- en die Vega-sending het sterrekundiges hul eerste blik gegee op Halley se oppervlak en struktuur. Nes alle ander komete begin Halley se vlugtige verbindings (dié met ’n lae kookpunt soos water, koolstofmonoksied, koolstofdioksied en ander yse) vanaf die oppervlak van sy kern sublimeer terwyl dit na die Son toe beweeg. Dit bring mee dat die komeet ’n koma of atmosfeer ontwikkel van tot 100 000 km breed. Die verdamping van hierdie vuil ys stel stofdeeltjies vry wat saam met die gas weg van die kern af beweeg. Gasmolekules in die koma absorbeer sonlig en straal dit weer uit teen verskillende golflengtes, ’n verskynsel bekend as fluoressensie, terwyl stofdeeltjies die sonlig versprei. Albei prosesse is daarvoor verantwoordelik dat die koma sigbaar is. Omdat ’n deel van die gasmolekules in die koma deur die Son se ultravioletstraling geïoniseer word, trek die druk van die sonwind, ’n stroom deeltjies wat deur die Son uitgestraal word, die koma se ione in ’n lang stert wat tot verder as 100 miljoen kilometer die ruimte in kan strek. Veranderinge in die vloei van die sonwind kan veroorsaak dat die stert heeltemal wegbreek van die kern af.
Ondanks die grootte van die koma is Halley se kern relatief klein: skaars 15 kilometer lank en 8 km wyd en dik. Sy vorm lyk byna soos dié van ’n grondboontjie. Dit het ’n relatief lae massa (rofweg 2.2 kg) en sy gemiddelde digtheid is sowat 0.6 g/cm3, en dit dui daarop dat dit bestaan uit ’n groot aantal klein stukkies wat losweg bymekaargehou word.
Waarnemings van die koma se helderheid van die Aarde af het sterrekundiges laat voorspel dat Halley se rotasieperiode sowat 7,4 dae is. Foto's wat uit verskillende ruimtetuie geneem is, het ’n periode van 52 uur aangedui. As die onreëlmatigheid van die kern se vorm in ag geneem word, is Halley se rotasie waarskynlik kompleks. Hoewel net 25% van die komeet se oppervlak in besonderhede afgeneem is tydens verbyvlugte, het die foto's ’n uiters wisselvormige topografie onthul met heuwels, berge, riwwe, komme en minstens een krater.
Halley is die aktiefste van alle periodieke komete – ander soos Encke se Komeet en Holmes se Komeet wys aktiwiteit van een of twee grootteordes swakker. Sy dagkant, die kant wat na die Son wys, is baie aktiewer as die nagkant. Ruimtetuig-waarnemings het gewys gasse wat van die kern af stroom, is 80% water, 17% koolstofmonoksied en 3-4% koolstofdioksied met spore van koolwaterstof, hoewel meer onlangse bronne ’n waarde van 10% vir koolstofmonoksied aangedui het asook spore van metaan en ammoniak. Die stofdeeltjies is algemene stof wat in die buitenste Sonnestelsel voorkom en kieselsuursoute, soos dié wat in aardrots gevind word.
Giotto het die eerste bewyse gelewer ter ondersteuning van Fred Whipple se "vuil sneeubal"-teorie; Whipple het gemeen komete is ysvoorwerpe wat deur die Son verhit word namate dit nader aan die binneste Sonnestelsel beweeg, en dit veroorsaak dat ys op die oppervlak sublimeer (direk van ’n soliede stof in ’n gas verander) en dat strome vlugtige materiaal uitwaarts beweeg en die koma vorm. Giotto het bewys dié model is in breë trekke korrek, hoewel met wysigings. Halley se albedo is byvoorbeeld sowat 4%, wat beteken dit weerkaats net 4% van die sonlig wat daarop val; omtrent wat ’n mens van steenkool verwag. Hoewel dit dus helder wit van die Aarde af lyk, is Halley se Komeet eintlik pikswart. Die oppervlaktemperatuur van verdampende "vuil ys" wissel van 170 K (−103 °C) by ’n hoër albedo tot 220 K (−53 °C) by ’n lae albedo; Vega 1 het gevind Halley se oppervlaktemperatuur is in die omgewing van 300–400 K (30–130 °C). Dit dui daarop dat slegs 10% van Halley se oppervlak aktief is en dat groot dele daarvan bedek word deur ’n laag donker stof, wat hitte behou. Hierdie waarnemings dui daarop dat Halley inderwaarheid hoofsaaklik uit nievlugtige materiale bestaan, en dus eerder soos ’n "sneeuerige stofbal" lyk as ’n "vuil sneeubal".
Verskynings
Danksy berekenings kon Halley se vroeëre verskynings in historiese rekords gevind word. Die volgende tabel gee die name aan vir elke verskyning van die komeet van 240 v.C. af toe dit die eerste keer aangeteken is. "1P/1982 U1, 1986 III, 1982i" dui byvoorbeeld daarop dat vir die perihelium in 1986, Halley die eerste bekende periodieke komeet is (1P) en dit is die eerste keer gesien in die "halfmaand" U (die eerste helfte van November) in 1982 (dit gee 1P/1982 U1); dit was die derde komeet verby perihelium in 1986 (1986 III), en die negende komeet wat in 1982 gesien is (voorlopige naam 1982i). Die perihelium-datums van elke verskyning word aangegee. Die volgende perihelium-datum is by benadering. Die perihelium-datums 1607 en later is in die Gregoriaanse kalender en die datums 1531 en vroeër in die Juliaanse kalender.
Donna Haraway
Donna J. Haraway (Denver, 6 September 1944) is 'n Amerikaanse feministiese sosioloog.
Lewensbeskrywing
Donna Haraway het haar skoolloopbaan in katolieke skole voltooi. Sy studeer aan die Colorado-kollege en gradueer in 1966 in dierkunde en filosofie. Sy woon een jaar in Parys waar sy die filosofie van evolusie bestudeer. In 1972 behaal sy 'n PhD in biologie aan die Universiteit van Yale met 'n proefskrif oor die funksie van metafore by die vormgee van ondersoek in die ontwikkelingsbiologie in die 20ste eeu.
Haraway het op verskillende plekke klas gegee in vrouestudies en algemene wetenskappe; onder andere aan die Universiteit van Hawaï en die Johns Hopkins Universiteit. Sedert 1980 werk sy as dosent aan die Universiteit van Kalifornië in Santa Cruz waar sy hoogleraar in feministiese teorievorming en wetenskap is by die afdeling Geskiedenis van die Bewussyn.
In 2000 ontvang sy die J.D. Bernal Award vir haar hele oeuvre, die hoogste onderskeiding van die Society for Social Studies of Science.
Filosofie
Donna Haraway het op verskillende vakgebiede gefokus en dit is moontlik om haar te karakteriseer as 'n bioloog, filosoof en feminis. Haar multidissiplinêre essay waarmee sy bekend geword het, is A Cyborg Manifesto: Science, Technology, and Socialist-Feminism in the Late Twentieth Century (1985). Hier voer sy 'n pleidooi vir die afskaffing van die rigiede grense tussen mense en diere, organismes en masjiene, mans en vroue. Sy wil wel gesprekvoer oor die verskille tussen dié dinge, maar sy wil haarself nie verbind op die vlak van verpligte kategorieë nie. Dit doen sy deur 'n ironiese toekomsbeeld te skets van mense wat hulself ontwikkel as kuborge, deur die onvoldoende en gebrekkige funksies van hul liggame aan te vul met tegnologie. So gesien, stel Haraway, is mense in 'n sekere sin reeds al kuborge. Deur so die relevantheid van die grense tussen organisme en masjien te toon, gee sy tegelykertyd 'n beskrywing en 'n visioenêre toekomsbeeld van kuborge.
Olga Lomonosova
Olga Lomonosova (gebore 18 Mei 1978) is 'n Russiese aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks Лучше, чем люди (Beter as mense) (2018).
Jegenstorf
Jegenstorf is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 5746 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2000 het 93,4% van die inwoners Duits gepraat.
Erica fausta
Erica fausta is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Bolsheviks Party of South Africa
Die Bolsheviks Party of South Africa is 'n Suid-Afrikaanse politieke party in Limpopo.
Die party steun 'n meer egalitêre samelewing en is veral aktief in die Moutse-gebied wat van Limpopo na Mpumalanga-provinsie oorgedra sal word.
Whiskey (dubbelsinnig)
Whiskey is 'n Afrikaanse woord wat gebruik word met verskillende betekenisse:
Sakresies
Sakresies is 'n speletjie wat tydens boeresport gespeel word. Deelnemers klim in streepsakke. As die fluitjie blaas word daar so vinnig moontlik in die sak na die wenstreep gehardloop. Die persoon wat eerste by die wenstreep opdaag wen.
Die spel bevorder koördinasie. Omdat die sak normale beenbeweging beperk, hop of spring deelnemers meestal na die wenstreep.
Bludger
Die Bludger (Carangoides gymnostethus) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area en aan die ooskus van Afrika tot by Algoabaai. In Engels staan die vis ook as die Bludger bekend.
Peggys Cove
Peggys Cove (wat in die tydperk tussen 1961 en 1976 ook as Peggy's Cove bekend gestaan het) is 'n klein dorp met 50 inwoners (2001) aan die oostelike oewer van St. Margaretsbaai (provinsie Nova Scotia, Oos-Kanada). Peggys Cove maak in administratiewe opsig deel uit van die Halifax Regional Municipality (HRM).
Geografie
Peggys Cove lê sowat 43 kilometer van Halifax se middestad af en behels een van die talle klein vissersgemeenskappe in die omtrek van die Chebucto-skiereiland.
Die dorp is na die gelyknamige inham vernoem. Aangesien Peggy 'n bynaam vir Margaret is, is die dorpsnaam moontlik van St. Margaretsbaai afgelei. Die plaaslike volkskunde het 'n aantal alternatiewe etimologiese verklarings vir die pleknaam. Volgens sommige bewoners was Peggy die naam van 'n vroeë setlaar. Ander glo sy was die oorlewende van 'n skeepswrak wat ná haar redding niks meer oor haar vroeëre lewe kon onthou nie - nie eens haar naam nie. Die gesin, wat haar aangeneem het, het haar Peggy genoem.
Geskiedenis
Die dorp is in 1811 gestig toe die Provinsie Nova Scotia 800 akkers land aan ses gesinne van Duitse afkoms toegeken het. Die setlaars het 'n bestaan op vissery gevoer en daarnaas ook gebruik van die beskikbare vrugbare landbougrond gemaak. Die omliggende gebiede het as weivelde vir hul vee gedien.
In die vroeë 20ste eeu het die bevolking tot 300 mense gegroei, en die gemeenskap het oor 'n skoolhuis, 'n kerk, 'n winkel, 'n kreefte-inmaakfabriek en bote van verskillende groottes beskik. Die dorp was 'n trekpleister vir baie kunstenaars en fotograwe, en sodra die toestand van paaie in die gebied opgegradeer was, het Peggys Cove ook talle toeriste gelok. Die bevolking het lankal gekrimp, maar Peggys Cove is nog steeds 'n besige vissersdorp en 'n gewilde toeristebestemming.
Vuurtoring
As een van die mees besoekte plekke in Nova Scotia is Peggys Cove ook 'n eersterangse bestemming op die Vuurtoring-roete (Lighthouse Trail). Die dorp se beroemde vuurtoring is by die oostelike ingang tot St. Margaretsbaai opgerig en staan amptelik as die Peggys Point Lighthouse bekend.
Peggys Cove beskik oor 'n vuurtoring met die klassieke rooi en wit kleure wat nog steeds deur die Kanadese Kuswag gebruik word. Die vuurtoring is net suid van die dorp en sy inham op 'n uitgestrekte graniet-dagsoom by Peggys Point gebou.
Die eerste vuurtoring in Peggys Cove, 'n houthuis met 'n seinvuur op sy dak, is in 1868 opgerig. Die vuurtoringwagter het die seinvuur - 'n kerosienlamp wat deur middel van 'n katoptriese reflektor ('n silwerspieël) vergroot is - elke aand aangesteek en met die rooi lig die oostelike ingang tot St. Margaretsbaai gemarkeer. In 1914 is die ou toring deur die huidige agthoekige gebou vervang. Die nuwe vuurtoring is van beton en staal gemaak, maar hou by die agthoekige ontwerp van vroeëre vuurtorings wat gewoonlik van hout gebou was. Dit bereik 'n hoogte van 15 meter (50 voet). Die ou houttoring, wat as woning vir die vuurtoringwagter gedien het, is in 1954 deur die orkaan Edna beskadig en verwyder.
Die vuurtoring is in 1958 geoutomatiseer en het destyds 'n wit lig in plaas van die rooi een gekry. In die laat 1970's is die kleur se lig nog eens verander na groen. In sy laagste verdieping huisves die vuurtoring tans 'n poskantoor van Canada Post/Postes Canada wat tydens die somer as Peggys Cove se poskantoor dien. Besoekers kan hier hul briewe en poskaarte pos wat almal van 'n spesiale posstempel met 'n vuurtoring-motief voorsien word.
Hirohito
Hirohito (裕仁; gebore 29 April 1901 – 7 Januarie 1989) was van 1926 tot 1989 die 124ste Keiser van Japan volgens Japan se tradisionele opvolgingsorde. Soos in Japan gebruiklik is hy tydens sy bewind nie by sy geboortenaam Hirohito genoem nie, maar "keiserlike majesteit" (天皇陛下, tennō heika) of "Sy huidige majesteit" (今上陛下, kinjō heika). Sy postume naam is Keiser Shōwa (昭和天皇, Shōwa-tennō), sy regeringstyd staan darem as Shōwa-tydperk (昭和時代, Shōwa jidai, "tydperk van verligte vrede") bekend. Tydens sy bewind het die Japannese Keiserryk saam met Nazi-Duitsland en Italië teen veral die Republiek China, die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State tydens die Tweede Wêreldoorlog geveg.
Japan Nasionale Roete 340
Japan Nasionale Roete 340 is 'n nasionale snelweg in Japan.
William Lundigan
William Lundigan (12 Junie 1914 – 20 Desember 1975) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente They Asked for It (1939), Mystery in Mexico (1948), Follow Me Quietly (1949), en Pinky (1949).
Lubbers I-kabinet
Die Lubbers I-kabinet, die Nederlandse kabinet wat regeer het van 1982 tot 1986, het uit lede van die CDA en die VVD bestaan.
Temik
Temik, ook bekend as Two Step is 'n insekdoder. Dit is effektief teen blaaspootjies, plantluise en rooimyte, maar word hoofsaaklik gebruik om rondewurms dood te maak. Dit word ook gebruik om ongediertes te vergiftig.
Lubbers I-kabinet
Die Eerste Minister en minister van Algemene Sake was Ruud Lubbers van die CDA-party gewees.
Allerheilige
Allerheilige (Latyn: Festum Omnium Sanctorum, letterlik: "Fees van al die heiliges") is 'n Christelike stille fees ter herdenking van al die heiliges – reeds bekendes en nog onbekendes. In die Rooms-Katolieke Kerk se liturgiese jaar word die fees op 1 November gehou en in die Oosters-Ortodokse Kerk op die eerste Sondag ná Pinkster. Oriëntale Ortodokse kerke van Chaldea en verbonde Oos-Katolieke kerke herdenk Allerheilige op die eerste Vrydag ná Paasfees.
Temik
Temik is een van die mees gebruikte plaagdoders internasionaal, en is ook een van die mees giftigste vir die omgewing. Temik-vergiftiging van afloop van landbouwater het gelei tot die vernietiging van gesonde ekosisteme en die onomkeerbare vergiftiging van vrugbare landbougrond. Vergiftiging deur hierdie plaagdoder kan ook gekoppel word aan die hoë kankersyfers in gemeenskappe rondom die Aralmeer.
Allerheilige
Op die vooraand van Allerheilige word Halloween gevier, oorspronklik as herdenking van die dooies. Op die dag na Allerheilige word Allersiele ter herdenking van al die oorledene gelowiges gehou.
Temik
Temik is doeltreffend waar weerstandbiedendheid teen organofosfaat insekdoders ontwikkel het, en is uiters belangrik in aartappelproduksie, waar dit gebruik word vir die beheer van rondewurms wat aangerig word deur grond en sommige blaarplae. Die hoë oplosbaarheid daarvan beperk die gebruik daarvan in sekere gebiede waar die watertafel naby die oppervlak lê.
Allerheilige
Geskiedenis
In die loop van die 1ste eeu n.C. het dit weens die groeiende aantal heiliges al hoe moeiliker geword om elke heilige op sy eie fees te herdenk. Jaarlikse herdenkings vir oorledenes was reeds in die antieke Christendom bekend. Die Oosters-Ortodokse Kerk vier sedert die begin van die 4de eeu as 't ware Allerheiligefeeste, wat as "Heredag van al die Heiliges" op die eerste Sondag ná Pinkster gevier word. In die Rooms-Katolieke Kerk het pous Bonifatius IV op 13 Mei 609 of 610 die oorspronklik aan al die Romeinse gode toegewyde Pantheon aan die Maagd Maria en al die martelaars (Sancta Maria ad Martyres) gewy en 'n jaarlikse herdenking aanbeveel, oorspronklik op Vrydag ná Paasfees, omdat dié fees met sy herdenking sterk van Paasfees met sy Pesach-geheimenis gekenmerk is. Pous Gregorius III het meer as 'n honderd jaar later 'n kapel in Sint Pieterskerk se basilika aan al die heiliges gewy en die fees vir die stad Rome na 1 November geskuif. Aan die einde van die 8ste eeu is veral in Frankryk met die herdenking van die fees begin en dié datum het geleidelik in die hele Rooms-Katolieke Kerk versprei, totdat pous Gregorius IV in 835 Allerheilige vir die hele Rooms-Katolieke Kerk op 1 November ingestel het. Sedert die einde van die 10de eeu word, beginnende met die Benediktynse abdy Cluny, op 2 November met Allersiele 'n bykomende herdenking vir al die oorledenes, wat volgens Katolieke tradisies in die vaevuur is en die volledige gemeenskap met God nog nie bereik het nie, gehou.
Temik
Geskiedenis
Temik word vervaardig deur Bayer CropScience, maar is voorheen besit en vervaardig deur Union Carbide. Union Carbide se afdeling vir landbouchemikalieë is aan Rhône-Poulenc verkoop. Later is Aventis Cropscience gevorm uit Hoechst AG en Rhone-Poulenc Agrochemical, wat geduur het totdat Bayer dit in 2002 verkry het.
In Suid-Afrika (waar Temik bekend staan as Two Step) word dit algemeen deur inbrekers gebruik om honde te vergiftig.
Landskap-ingenieurswese
Landskap-ingenieurswese is die toepassing van wiskunde en wetenskap by die vorming van landskappe en watermassas. Dit kan ook beskryf word as "groen ingenieurswese", maar die bekendste professionele beroep in die landskap-ingenieurswese is dié van landskapsargitekte. Landskap-ingenieurswese is die interdissiplinêre toepassing van ingenieurswese en ander toegepaste wetenskappe vir die ontwerp en skepping van menslike landskappe. Dit verskil van, maar sluit tradisionele herwinning in. Dit sluit die volgende wetenskaplike dissiplines in: akkerbou, entomologie, ekologie, bosbou, geologie, geochemie, hidrogeologie, en wildlewe-biologie. Dit sluit ook die volgende toegepaste wetenskappe in: landbou- & tuinbou- wetenskappe, ingenieurswese, geomorfologie, landskap-argitektuur, en mynbou-, geotegniese- en die burgerlike-, landbou- asook die besproeiing-ingenieurswese.
Landskap-ingenieurswese bou voort op die sterk verklaarde doelwitte van die ingenieurswese. Die aanvanklike voorwaardes word vasgelê om die verklaarde doelwitte te bereik. Hierdie voorwaardes sluit in: herhaaldelike ontwerp, die voorspelling van prestasie gebaseer op kennis van die ontwerp, monitering van prestasie, en die aanpassing van die ontwerpe. Dit bou op die sterk punte en die geskiedenis van die herwinningspraktyk. Die onderskeidende kenmerk is die verbinding van landvorme, bodems en plantegroei, wat voorheen as afsonderlike dissiplines gehanteer is, deur al die fases van die ontwerp en konstruksie.
Alhoewel die landskap-ingenieurswese al die elemente van tradisionele ingenieurswese (beplanning, ondersoek, ontwerp, konstruksie, bedryf, assessering, navorsing, bestuur en opleiding) insluit, is dit gefokus op die drie belangrikste areas. Die eerste is die einddoelbeplanning, wat doelwitstelling en die ontwerp van die landskap as 'n geheel insluit. Die tweede afdeling is die landskapontwerp, wat meer gefokus is op die ontwerp van individuele landvorme om te voldoen aan die doelwitte soos uiteengesit in die einddoelbeplanning. Die assessering van die mate waartoe landskappe presteer, is van kritieke belang vir beide van hierdie areas. Dit is verder belangrik vir die vasstel van aanspreeklikheid asook die vlakke van finansiële sekuriteit. Die voortdurende proses van beplanning, ontwerp, en die prestasie-assessering deur 'n multi-dissiplinêre span, vorm die basis van die landskap- ingenieurswese.
Besproeiing Ingenieurswese-Graad: Stigter
Dit was daar waar Carpenter in 1888 die eerste georganiseerde en sistematiese kollegeprogram vir besproeiing-ingenieurswese begin het. Aan diegene wat hierdie program voltooi het, is 'n BA-Graad in Besproeiing-Ingenieurswese toegeken.
Carpenter was een van die voorste, kenners op besproeiingstelsels. Tydens sy leeftyd het hy besproeiing- stelsels bestudeer, nie net in Noord-Amerika nie, maar ook in Kanada en Europa. Dit het gelei tot sy rol as raadgewende ingenieur, asook tot die Waterwet. Hy het Staatsingenieur van Colorado geword, 'n posisie wat hy vir 'n hele aantal jare beklee het, terwyl hy steeds opleiding gegee het. Carpenter was nie slegs betrokke by besproeiing-ingenieurswese nie. Hy het ook in raadgewende hoedanigheid gedien vir hidroliese konstruksie-projekte en gepaardgaande probleme by sulke projekte.
Bronne
McKenna, G. T., 2002. Sustainable mine reclamation and landscape engineering.. PhD-Proefskrif, Universiteit van Alberta, Edmonton, Kanada 661 bladsye.
Tammo
Tammodie is 'n ou Duitse manlike voornaam.
Oorsprong en betekenis
Die naam is afgelei van die middel-Hoogduitse Dankmar of Dankwart. Dankmar het o.a. die betekenis "diep denker" of anders vertaal: "bekend vir sy gedagtes".
Lulekani
Lulekani is 'n nedersetting buite Phalaborwa in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Ba-Phalaborwa Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer. Nabygeleë dorpe sluit in Phalaborwa (13 km), Namakgale (10 km), Makhushane en Ga-Mashishimale op die R71 provinsiale pad na Gravelotte. In 2011 het Lulekani en sy bure Humulani saam 'n bevolking van 40 225 getel.
Tammo
Oorsprong en betekenis
Dit is 'n gewilde naam in Skandinawië, maar tans baie skaars Duitssprekende gebiede. Die naam is egter van Oos-Friesiese oorsprong.
Kaufdorf
Kaufdorf is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 1089 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2000 het 95,3% van die inwoners Duits gepraat.
2008-Drienasiesreeks
Die 2008-Drienasiesreeks was die 13de keer wat die rugbytoernooi tussen Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika plaasgevind het. Dit is vanaf 5 Julie tot 13 September oor nege wedstryde beslis met elke span wat ses wedstryde gespeel het. Nieu-Seeland het die toernooi vir die negende keer gewen. Buitendien het hulle die Bledisloebeker ingepalm en die Vryheidsbeker gewen, terwyl Australië met die Mandela Uitdaagplaat weggestap het. Dan Carter van Nieu-Seeland het die meeste punte aangeteken. Jongi Nokwe van Suid-Afrika het die meeste drieë gedruk (4).
Die toernooi is deur SANZAR georganiseer, ’n konsortium wat uit die drie lande se rugbyfederasies bestaan. Sedert 2012 is dit na die Rugbykampioenskapreeks verander toe ook Argentinië tot die toernooi toegetree het.
Formaat
Die formaat vir die 2008-toernooi was ietwat anders as dié van die vorige jare. Elke span het drie keer tuis gespeel, en drie keer weg, met ’n totaal van ses wedstryde elk, en nege in totaal. Met ’n wen het ’n span vier punte verdien, gelykop twee ligapunte, en ’n verloor met agt of meer punte nul ligapunte. ’n Bonuspunt kon verdien word op een van twee maniere: deur ten minste vier drieë in ’n wedstryd te druk, of deur met sewe punte of minder te verloor. Die toernooi se wenner was die span met die meeste ligapunte aan die einde van die toernooi.
Onno
Onno is 'n ou Duitse manlike voornaam van Oos-Friesiese oorsprong, veral in die gebied rondom Groningen en Oos-Friesland.
Die vroulike vorm is Onna.
Oorsprong
Onno is 'n verkleinvorm van 'n naam van die Oos-Friesiese streek. Die oorsprong van die naam is egter onduidelik en moeilik om te bewys. Onno is ook 'n Armeense manlike voornaam.
Variante
Ander vorms is: One, Onne, Onna, Onke, Onko, Onka, Onneke, Onneka, Ontje, Ontjo, Ontja, Ontke, Ontko, Unne, Unno, Untje, Unke, Uniko; in die geval waar dit 'n afleiding van twee name is: Omme, Ommo, Umme, Ummo, Umma, Uma.
Die vorms wat met -o eindig is histories (feitlik) uitsluitlik as 'n manlike voornaam gebruik, die wat met -a eindig as vroulike voorname, terwyl die wat op -e eindig as manlike en vroulike voornaam gebruik is.
Japan Nasionale Roete 341
Japan Nasionale Roete 341 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Erica feminarum
Erica feminarum is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap waar dit voorkom in die Stettynsberge. Hier is daar slegs een populasie van ongeveer 30 plante wat bedreig word deur te veel brande en indringerplante.
Casparus de Wet
Prof. dr. Casparus Jan Hendrik de Wet (Ladybrand, 23 Maart 1887 – Pretoria, 18 Oktober 1959) was van 1916 tot 1925 ’n leraar in die Gereformeerde Kerk en van daardie jaar tot 1946 ’n professor in die teologie aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys toe hy as sowel hoogleraar dan lidmaat van die Kerk bedank het weens ’n leergeding.
Herkoms en Anglo-Boereoorlog
De Wet was die sewende geslag van die stamvader, Jacobus de Wet, wat in 1693 uit Amsterdam na die Kaap gekom het en die vierde van die sewe kinders van Johanna Marthinus de Wet, oudste broer van die Boere-generaal C.R. de Wet, en Lasya (of Lazya) Christina Kruger, 'n niggie van pres. Paul Kruger van die ZAR. Hy het grootgeword in die rustige, landelik atmosfeer van Oos-Vrystaat op die plaas wat sy vader, 'n gesiene inwoner en veldkornet van sy wyk, ná die Tweede Basoeto-oorlog (1865) in die Verowerde Gebied as beloning vir kommandodiens ontvang het. De Wet het die gebrekkige skoolonderrig gekry wat kenmerkend van sy tyd was, maar is "getoë in 'n Calvinistiese ouerhuis waar vaderlandsliefde en 'n diepgewortelde trots in die republiekeinse staatspraktyk van jongs af by hom ingeskerp" is. In die politieke opset van die Oranje-Vrystaat het die De Wets onverbiddelik standpunt ingeneem ten gunste van nouer vereniging met die susterrepubliek, die ZAR.
Opleiding
duimnael|links|320px|Studente en personeel van die Voorbereidende en Teologiese Skool op Potchefstroom voor die eerste gebou, 1913. Voor: Hester Coetzee, Betsie Postma, S.G Yssel, J.J.A. Coetzee, prof. [[Ferdinand Postma, prof. J.D. du Toit (Totius), prof. A.P.C. Duvenage, prof. Jan Kamp, Piet van der Walt, Rachel Wentzel, Vera Gill. Tweede ry: Nollie Vermaas, G.P. van der Linde, J.V. Coetzee, D.G. Venter, C.J.H. de Wet, J.C. van der Walt, D.N. Kotze, H.F. Duvenage, Vera Pienaar, Frikkie Potgieter, J.L.M. Wiechers. Derde ry: Piet Coetzee, Jan Triechaardt, Nic Steyn, B.J. de Klerk, J.H Boneschans, H.S. van Jaarsveld, Pieter Coetzee. Vierde ry: Prof. Joon van Rooy, ene Oosthuizen, C.W.M. Du Toit, E.L.J. Venter, T.D. Venter, Daan Marais, J.V. Coetzee, Lou van Rooy, A.S.E. Yssel, H. van der Walt, S.P. Engelbrecht, Izak le Roux, ene Marais, L.J. du Plessis. Vyfde ry: ene Scholtemeyer, Willie Geere.]]
Vier maande ná die Vrede het De Wet in September 1902 teruggekeer na die Vrystaat terug as vyftienjarige weeskind, feitlik ongeletterd en afhanklik van familielede se sorg. Net drie van die sewe sibbes het die oorlog oorleef. Eers het hy ingewoon by 'n ouer broer, J.J. (Kootjie) de Wet, naby Sannaspos. Deur die verkoop van hul geboorteplaas kon De Wet bekostig om op eie inisiatief vir onderwys Boland toe te gaan, eers na die Blauwvlei-skool van meester Stucki by Wellington en toe na die geskiedkundige Franschhoek-skool, waar hy in 1908 op 21-jarige leeftyd matrikuleer het.
In 1911 behaal hy sy B.A.-graad aan die Victoria-kollege op Stellenbosch. Hy was van plan om vir predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk te studeer, maar het hom in 1912 laat inskryf as student aan die Gereformeerde Kerk se Teologiese skool op Potchefstroom toe hy ook lidmaat word van die Gereformeerde Kerk. Dis nie bekend hoekom hy ’n Dopper geword het nie, net dat sy hart na die Gereformeerde Kerk toe getrek het, hoewel sy moeder moontlik voor haar troue tot dié Kerk behoort het waarvan haar neef pres. Kruger en sy gesin getroue lidmate was. In 1915 het hy die kandidaatseksamen in die teologie geslaag en is toe beroepbaar gestel in die Gereformeerde Kerk.
Predikant op Steynsburg
duimnael|links|295px|Steynsburg se Gereformeerde kerkgebou soos dit gelyk het tydens die bedieningstyd van dr. De Wet. Die hoeksteen is op [[2 Augustus 1879 deur ds. Dirk Postma gelê en dis plegtig in gebruik geneem op 4 September 1880. In 1938 is dit herbou en van ’n kerktoring voorsien en in 1952 het dit sy huidige voorkoms gekry toe dit met sierstene afgewerk is.]]
As proponent is hy na die Gereformeerde kerk Steynsburg beroep, waar hy in 1916 in die amp bevestig is as opvolger van dr. Flippie Snyman, wat die jaar vantevore in die ouderdom van 38 jaar aan longontsteking oorlede is. As predikant het ds. De Wet met groot ywer die bedieningswerk aangepak en veral deur sy prediking die gemeente gestig. Onder sy leiding is begin met gereelde herdenking van die Hervorming en besonderse aandag is ook geskenk aan katkisasie. Hy het groot ywer aan die dag gelê met die insameling van geld vir die Teologiese Skool se Jubileumfonds, waardeur die 50-jarige bestaan van die Skool in 1919 herdenk sou word. ’n Bedrag van £850 is in die gemeente ingesamel, destyds ’n aardige bedrag.
In 1919 is hy, soos sy voorganger, met toestemming van die kerkraad na Europa vir verdere studie en in 1921 het hy die doktorsgraad verwerf aan die Vrije Universiteit van Amsterdam met ’n proefskrif oor die kollegiale kerkreg. Gedurende die afwesigheid van dr. en mev De Wet is ’n nuwe pastorie op Steynsburg gebou sodat die gesin dié gebou ná hul terugkeer kon betrek.
Hoogleraar
duimnael|regs|190px|Prof. dr. De Wet in sy vroeë jare as professor in teologie op Potchefstroom.
Japan Nasionale Roete 342
Japan Nasionale Roete 342 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Casparus de Wet
Hoogleraar
duimnael|links|320px|Die [[Nasionale Party se federale raad, 1935. Dr. De Wet sit regs in die tweede ry. Mabel Jansen sit derde van links in dieselfde ry. Dr. D.F. Malan sit regs van Jansen en dr. N.J. van der Merwe regs van hom. Agter, tweede van regs, staan adv. Hans Strijdom.]]
duimnael|regs|300px|Die Nasionale Sinode van die GKSA van 1939 voor die [[Vrouemonument in Bloemfontein. Eerste ry: H.S. van Jaarsveld, F.N. Lion Cachet, W.J. Postma, B. de Klerk, H.J. Venter, J. van Rooy, P.W. van der Walt, P.G.W. Snyman. Tweede ry: N.H. van der Walt, J.G.H. van der Walt, D. Postma, dr. J.D. Du Toit, J.A. van Rooy, dr. C.J.H de Wet, dr. S.O. Los, dr. J.P. Jooste, J.V. Coetzee, I.D Krüger, J.C. van der Walt. Derde ry: J.P. van der Berg, G.H.J. Kruger, A.L Aucamp, M. Postma, J.M. de Wet, I.J. Lessing. Vierde ry: Jacs van Rooy, J.L. de Bruin, J.A. Schutte, A. Postma, E.L.J. Venter, D.G. Venter, J.L. Vorster, T.T. Spoelstra, Derk Rumpff, H. du Plessis. Vyfde ry: dr. B.J. de Klerk, P.J. de Klerk, J.J. Venter, J.H. Boneschans, L.S. van der Walt, S. du Toit, J.F. du Plooy, A.S.E. Yssel. Sesde ry: H.F.V. Kruger, P.J.S. de Klerk, D.N. Kotze, W.J. Snyman, W.F. Venter, S.P. van der Walt, J.W.J. van Ryssen, N.J. Snyman, B.R. Krüger, D.J. van der Walt.]]
In 1923 is hy beroep na die destydse Gereformeerde kerk Bloemfontein, waar hulle nie lank was nie, want in 1924 is hy tot professor aan die Teologiese Skool benoem met sy hoofverantwoordelikheid die dogmatiese vakke. Hy het in dié tyd egter ook in ander rigtings begin studeer en behaal agtereenvolgens die grade B.Econ. en M.A. (Staatsleer) en het slegs ’n paar vakke kortgekom vir LL.B. Hy was ’n onvermoeide student met byna onuitputlike werkkrag. Sy dogmatiekklasse was insiggewend en geeneen vervelig nie, volgens dr. G.C.P. van der Vyver. Hy was ’n oorspronklike denker en het met eie insigte en dikwels flonkerende gedagtes nuwe bane oopgetrap. Van 1925 het hy daar gearbei tot hy in 1946 weens ’n leergeding as professor en as lidmaat van die Gereformeerde Kerk bedank het.