cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Skerpioen
Die evolusiegeskiedenis van skerpioene strek terug na die Siluur, sowat 430 miljoen jaar gelede. Hulle het by ’n groot reeks omgewingstoestande aangepas en word nou op al die kontinente behalwe Antarktika aangetref. Daar is sowat 1 750 spesies wat beskryf is, met 13 lewende families wat tans erken word. Net 25 van hierdie spesies het sover bekend gif wat mense kan doodmaak. Die taksonomie het veranderings ondergaan en sal na verwagting verder verander wanneer genetiese studies nuwe inligting voortbring.
Naam
duimnael|links|180px|Angel van ’n Arizona-skerpioen. Die woord "skerpioen" het vermoedelik ontstaan uit die Latynse woord scorpius, wat weer van die Griekse woord σκορπίος, skorpíos afgelei is.
Algemeen
Hulle is 'n nagdiere en hou in warm, droë gebiede, soos die westelike gedeeltes van Suider-Afrika. Die skerpioen is veral bekend vanweë die gifangel op die stert, en hoewel die giftigheid daarvan van spesie tot spesie wissel, kan die gif van sommige spesies selfs die mens se dood veroorsaak.
Skerpioene het 'n baie kenmerkende manier van voortplanting en die meeste spesies is ovovivipaar (die eiers broei in die wyfie se liggaam uit). Skerpioene (orde Scorpiones) is geleedpotige diere (phylum Arthropoda). Hulle behoort saam met ŉ aantal ander ordes, waaronder die spinnekoppe en myte, tot die klas van spinnekopagtiges (Arachnida), wat op sy beurt weer tot die subphylum Chelicerata (diere met kloukake) behoort.
Lede van die subphylum Chelicerata verskil van die ander geleedpotiges daarin dat hulle nie antennae het nie, maar 'n paar tangvormige aanhangsels, die chelicerae, wat aan die voorpunt van die liggaam geleë is. Skerpioene se liggame word in 2 gedeel en die voorste gedeelte word die prosoma (kopborsstuk) genoem, terwyl die agterste gedeelte as 'n opisthosoma (agterlyf) bekend staan.
'n Aparte kop- en borsgedeelte kan nie op die prosoma onderskei word nie. Die gedeelte dra saam met die chelicerae aan sy voorpunt ook 'n paar kaakpote (pedipalpi), wat sterk knypers aan hul punte het. Skerpioene het, soos die ander spinnekopagtiges, 4 paar looppote, wat op die prosoma geleë is. Die prosoma word aan die dorsale kant (bokant) deur 'n karapaks of skiId bedek.
Die opisthocoela bestaan uit 2 duidelike onderafdelings. Die voorste gedeelte word die mesosoma (preabdomen) genoem en dit bestaan uit 7 breë segmente. Die metasoma (postabdomen) is die tweede gedeelte en dit het 5 kleiner en ronder segmente. Die struktuur is ook as die stert bekend en skerpioene dra dit kenmerkend na vore gebuig. Hul laaste segmente is ook van 2 gifkliere voorsien wat in ŉ angel open.
'n Paar oë word mediaal bo-op die rugskild aangetref, terwyl 'n bykomende ry aan weerskante van die prosoma voorkom. Die diere is ook baie gevoelig vir vibrasies vanweë tassensitiewe sintuie wat aan die onderkant van die tweede abdominale segment, weerskante van die geslagsopening, in kamvormige uitsteeksels (pekten) voorkom. Die sintuie word veral gebruik om vibrasies in die grond op te vang. Die tweede mesosomale segment huisves die geslagsopening, terwyl daar op elk van die volgende 4 segmente 'n paar asemhalingsopeninge aangetref word.
Die asemhalingsplete (stigmata) lei tot die boeklonge, wat die skerpioen se gaswisselingsorgaan is. Skerpioene is eenslagtig en hul voortplantingsgedrag is baie opvallend, met veral 'n uitgebreide, kenmerkende voorspel. Tydens die voorspel, wat tot etlike dae kan duur, hou die mannetjie die wyfie met sy knypers vas terwyl hulle ŉ sogenaamde paringsdans uitvoer. Elke spesie het sy eie danspatroon, maar in al die spesies produseer die mannetjie na 'n tyd 'n pakkie saadselle (spermatofoor) en plaas dit op die grond.
Die mannetjie loop nou agteruit en trek die wyfie oor die saadpakkie totdat haar geslagsopening daaroor geleë is. Die saadpakkie word dan in die wyfie se liggaam opgeneem sodat haar eiers bevrug kan word. Indien die mannetjie te lank in die omgewing van die wyfie vertoef, kan sy hom aanval en opeet. Die meeste skerpioene se eiers broei binne die wyfie uit (ovoviviparie), terwyl sommige spesies vivipaar is. In die gevalle word die eier se dop kort na bevrugting gebreek en die skerpioen-embrio's verkry hul voedsel deur ŉ buisvormige struktuur wat aan die wyfie se spysverteringskanaal geheg is.
Nadat die kleintjies gebaar is, klouter hulle op die moeder se rug, waar hulle deur haar metasoma beskerm word totdat hulle groot genoeg is om vir hulself te sorg. Daar is ongeveer 1 600 lewende skerpioenspesies bekend en die grootste verteenwoordiger van die orde is tot 18 cm lank. Die meeste spesies is egter heelwat kleiner.
Skerpioene hou veral in droë, warm gebiede, waar hulle oordag in splete, holtes of onder klippe skuil. Daar word ongeveer 150 spesies in Suider-Afrika aangetref. Die meeste skerpioene se gif is slegs vir invertebrate (ongewerweldes) skadelik en dit het byna geen nadelige gevolge vir die mens nie. Sommige spesies, soos die van die Noord-Amerikaanse genus Androctonus, se gif is vir mense gevaarlik. Die gif van die Saharaskerpioen (Androctonus australis) is net so dodelik soos die van kobras.
Verspreiding
Skerpioene word op alle groot landmassas behalwe Antarktika aangetref. Hulle is in groot dele van die wêreld deur handel versprei. Die grootste voorkoms van skerpioene in die Noordelike Halfrond is in die subtropiese streke tussen die breedtegrade 23°N en 38°N. Bo hierdie breedtegrade neem die voorkoms af; hulle kom nie verder noord as Kanada voor nie.
Hulle word in bome, grotte, sand en op die grond aangetref; sommige spesies kom in verskeie habitats voor, terwyl ander spesifieke nisse bewoon.
Klassifikasie
duimnael|228px|’n Skerpioen se morfologie: 1 = Kopborsstuk; 2 = Onderlyf; 3 = Stert; 4 = Kloue 5 = Pote; 6 = Monddele; 7 = Knypers; 8 = Beweegbare knyper; 9 = Vaste knyper; 10 = Angel; 11 = Telson (ná die anus).
Daar is 13 families en sowat 1 750 spesies skerpioene. Daar is ook 111 taksa uitgestorwe skerpioene.
Die volgende klassifikasie van oorlewende skerpioene is geskoei op dié van Soleglad & Fet (2003), wat die ouer, ongepubliseerde klassifikasie van Stockwell vervang het. Bykomende veranderings kom uit geskrifte van Soleglad et al. (2005).
Danie du Toit
Daniël Stephanus Rudolph du Toit, alias Reënwolf, gebore 5 Oktober 1992, is 'n Suid-Afrikaanse sanger en liedjieskrywer en deel van die groep Spoegwolf. Hy is ook mede-eienaar van die restaurant Drum in Stellenbosch, waaruit die produk Drum Loud Coffee en ander projekte ook spruit. Du Toit is mede-kurator en mede-stigter van die aanlynplatform, Die River, waar Suid-Afrikaanse kunstenaars inspirasie kan put en samewerking bewerkstellig. Hy is die regisseur en vervaardiger van die aanlynprogram Middernag met Marguerite. Behalwe vir musiek en skryfkuns, is Du Toit ook 'n entrepreneur wat help met die vervaardiging en verspreiding van die restaurant se unieke produkte, Drumfood Holdings Pty LTD, en stigter van die maatskappy The Astronomy Wine Company waar unieke wyne gebottel word en plaaslik en internasionaal versprei word.
Opleiding
Nadat Du Toit matrikuleer het aan Hoër Jongenskool Paarl in 2010 het hy sy tersiêre studies voortgesit aan die Universiteit Stellenbosch. In 2013 behaal hy 'n BA-graad in Taal en Kultuur en die daaropvolgende jaar sy honneursgraad (cum laude) in Geskiedenis met sy skripsie wat die rol van vroue in Suid-Afrika beskryf en die misplaasde posisie van plaaswerkers in die Suid-Afrikaanse wynbedryf - in 2016 verwerf hy sy meestersgraad. Tydens sy studies het hy ook deeltyds gehelp om onder andere opstelle te merk vir Geskiedenis, as studiementor aan tweedejaarstudente akademiese leiding te gee en in 2016 en 2017 was hy ook 'n deeltydse dosent aan die Universiteit Stellenbosch. Du Toit het tydens sy studies verskeie beurse ontvang, onder andere: die HB Thom-beurs (2015), die Merietebeurs (2015), die Claude Harris Leon Stigtingsbeurs (2014) en was op die kortlys vir die Rhodesbeurs (2016). In 2014 word hy as spreker genooi na die La Rochelle Meisieshoërskool om die gehoor oor leierskap en sosiale interaksie toe te spreek.
Musiek
In 2015 doen hy 'n aanbieding by ATKV se Crescendo Liedjieslypskool en van 2015 tot 2016 was Du Toit die aanbieder van die liedjieskryfwerkswinkels in Mitchells Plain, Kimberley en Potchefstroom. In 2016 spreek Du Toit skole in Worcester toe, onder die vaandel van ATKV, asook by Hoër Jongenskool Paarl, beide geleenthede oor die onderwerp: leierskap. Sedert 2012 tot 2015 was Du Toit betrokke by die Universiteit van Stellenbosch se jaarlikse studentesangkompetisie (sêr), waar hy baie van die liedjies self geskryf het en die voorsang hanteer het. Du Toit is ook medestigter, liedjieskrywer, sanger en kitaarspeler van die groep, Ysterkoei, wat die Suid-Afrikaanse battle of the bands (Rockspaaider) in 2007 gewen het. Du Toit het die musiek vir die film Liewe Lisa geskryf asook die temalied vir die film Stroomop. Du Toit is ook medestigter van die maatskappy, Spoegwolf Recording Studios en het die temalied vir die televisiereeks Sterlopers gekomponeer. Sedert 2005 tot vandag is hy deel van Strooidak, 'n kerkmusiekgroep. Du Toit se liedjie, Lenie Blou, het tweede plek behaal op die MK Top Tien. Dié liedjie het teen Junie 2020 meer as 113 000 kyke op YouTube gehad. In 2016 het die groep saam met ander gewilde muskiekgroepe op die televisieprogram op SABC3 se Jam Sandwich verskyn. Du Toit het saam met Niel van Deventer aan die vervaardiging, skryf en regie van die televisiereeks, Moskou se Kombuis, gewerk wat op die Via-kanaal uitgesaai is - Moskou is Du Toit se broer wat die sjef in die Drum-restaurant se kombuis is en ook een van die lede van Spoegwolf. Vir 'n volgende televisieprogram, Spoegwolf Soek Nuwe Bloed, het Du Toit weer saam met Neil van Deventer gewerk waar die musiekgroep deur Suid-Afrika getoer het opsoek na 'n nuwe talentvolle kunstenaar om by die groep aan te sluit.
Skryf
As gevolg van die feit dat skryf 'n integrale deel vorm van geskiedenis en sy liefde vir musiek, het Du Toit se skryftalent oorgevloei na liedjieskryf, kortverhale en gedigte. Sy skryftalent het hy reeds op hoërskool ontgin toe hy redakteur van sy skoolkoerant was. Op universiteitsvlak het hy vertalingswerk vir die Geskiedenisfakulteit gedoen en in 2016 is een van sy gedigte, Ster-kyker deur LAPA Uitgewers in 'n digbundel gepubliseer. 'n Artikel van hom is in 2014 in die Franschhoek Style tydskrif gepubliseer: Die impak van vroue in die Suid-Afrikaanse wynbedryf. In 2020 is sy digbundel Warmer Voor die Tuimeldroër gepubliseer.
Persoonlike lewe
Du Toit het in April 2018 aan die aktrise Marguerite van Eeden verloof geraak.
Erica melastoma
Erica melastoma is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Die plant het ook een subspesie: ''Erica melastoma subsp. minor'' E.G.H.Oliv. & I.M.Oliv.
Gordel-en-pad-inisiatief
Die Gordel-en-pad-inisiatief  (Belt and Road Initiative - BRI), ook bekend as die One Belt and One Road (OBOR) (Chinees: 一带 一路) of die Syroete Ekonomiese Belt en die 21ste-eeuse Maritieme Syroete (Chinees: 丝绸之路 经济 带 和 21 世纪 海上 丝绸之路), is 'n ontwikkelingstrategie wat deur die Chinese regering aanvaar is, wat infrastruktuurontwikkeling en beleggings in lande in Europa, Asië en Afrika behels. "Belt" verwys na die oorlandroetes vir pad- en spoorvervoer, die sogenaamde "Syroete Ekonomiese Belt" genoem, terwyl die  "Pad" verwys na die seeroetes, of die "21ste-eeuse Maritieme Syroete". Tot 2016 was die inisiatief amptelik bekend in Engels as die One Belt and One Road-inisiatief, maar die amptelike naam is verander, aangesien die Chinese regering van mening was dat die klem op die woord "een" misverstaan kan word.
Hierdie ontwikkelingstrategie wat verwys na die antieke Syroete is koppel aan 'n poging van China om 'n groter globale rol te speel, geondersteun deur 'n handelsgeoriënteerde netwerk. Hierdie inisiatief is in September en Oktober 2013 deur president Xi Jinping aangekondig. Volgens verskeie ramings is hierdie projek een van die grootste infrastruktuurprojekte in die geskiedenis van die wêreld. Daar is 68 lande betrokke by die projek, wat in 2017 ongeveer 65% van die wêreld se bevolking en 40% van die globale bruto binnelandse produk verteenwoordig het. Die uitbou van die Belt-en-Pad-inisiatief kan aanleiding gee tot geopolitieke verskuiwings omdat China hierdeur sy invloedsfeer aansienlik kan uitbrei.
Infrastruktuurnetwerke
Die inisiatief is hoofsaaklik gefokus op Asië en Europa, hoewel Oseanië en Oos-Afrika ook deel van die beplanning uitmaak. Die verwagte totale belegging is tussen VS$ 4 en 8 triljoen.
Visie en omvang
Die inisiatief is in September en Oktober 2013 deur Chinese president Xi Jinping onthul tydens besoeke aan Kasakstan en Indonesië en is daarna bevorder deur premier Li Keqiang tydens staatsbesoeke aan Asië en Europa. Die inisiatief is vinnig deur die Chinese staatsmedia uitgebreide dekking gegee en het in 2016 die mees algemeen genoemde konsep in die amptelike koerant die People's Daily geword.
Die aanvanklike fokus was op infrastruktuurbelegging, onderwys, konstruksiemateriaal, spoorweg- en snelweg-, motor-, eiendoms-, kragnetwerk en yster en staal. Die Gordel-en-pad-inisiatief is alreeds een van die grootste infrastruktuur- en beleggingsprojekte in die geskiedenis, wat meer as 68 lande insluit, insluitend 65% van die wêreld se bevolking en 40% van die wêreldwye bruto binnelandse produk in 2017.
Die Gordel-en-pad-inisiatief spreek 'n "infrastruktuurgaping" aan en dit het die potensiaal om ekonomiese groei oor Asië-Stille Oseaan en Sentraal-en Oos-Europa te versnel. 'n Verslag van die Wêreldpensioenraad (WPC) skat dat Asië, uitgesluit China, VS$ 900 miljard van infrastruktuurbeleggings per jaar oor die volgende dekade benodig, hoofsaaklik in skuldinstrumente, 50% meer as huidige uitgawes vir infrastruktuur. Die gapende behoefte aan langtermynkapitaal verklaar hoekom baie Asiatiese en Oos-Europese staatshoofde "graag hul belangstelling toon om by hierdie nuwe internasionale finansiële instelling aan te sluit, wat uitsluitlik op werklike bates en infrastruktuurgedrewe ekonomiese groei fokus".
Bestuursoorsig
Die leidende groep vir die bevordering van die ontwikkeling van die inisiatief is laat in 2014 gestig, en die leiers is op 1 Februarie 2015 bekend gemaak. Hierdie stuurkomitee rapporteer direk aan die Staatsraad van die Volksrepubliek van China en bestaan uit verskeie politieke swaargewigte, 'n bewys van die belangrikheid van die program vir die regering. Toe is die adjunk-premier, Zhang Gaoli, wat ook lid was van die 7-man Politburo Staande Komitee was, aangewys as leier van die groep, met Wang Huning, Wang Yang, Yang Jing en Yang Jiechi as adjunk-leiers.
In Maart 2014 het Chinese premier Li Keqiang gevra om die Gordel-en-pad-inisiatief te versnel, saam met die ekonomiese korridor van Bangladesj-China-Indië en Myanmar en die ekonomiese korridor China-Pakistan in sy regering se werkverslag wat aan die jaarlikse vergadering van die land se wetgewer gelewer is. Op 28 Maart 2015 het China se staatsraad die beginsels, raamwerk, sleutelareas van samewerking en samewerking ten opsigte van die inisiatief uiteengesit.
Ukraine International Airlines Vlug 752
Ukraine International Airlines Vlug 752 (PS752) was 'n geskeduleerde internasionale passasiersvlug van Teheran na Kijif, bedryf deur Ukraine International Airlines. Op 8 Januarie 2020 is die Boeing 737-800 wat die roete bedien deur gewapende magte van die Islamitiese Republiek van Iran afgeskiet, kort nadat dit opgestyg het vanaf die Internasionale Iman Khomeini Lughawe in Teheran. Al 176 passasiers en bemanning is dood, wat dit die dodelikste lugvaartramp in meer as 'n dekade op Iranse grondgebied maak. Die voorval was die eerste noodlottige lugvaartvoorval vir die Ukraine International Airlines sedert die aanvang van hul werksaamhede in 1992.
Aanvanklik het die Iranse owerhede ontken dat hulle die vliegtuig afgeskiet het en aantygings daarvan as "sielkundige oorlogvoering" afgemaak en gemeld dat daar 'n tegniese fout met die vliegtuig was. Na die aanvanklike verklaring van Iran het die owerhede in die Oekraïne gesê dat die afskiet van die vliegtuig een van hul "belangrikste werksteorieë" was.
Amerikaanse, Kanadese en Britse amptenare het gesê dat hulle glo dat die vliegtuig afgeskiet is deur 'n Tor-M1-grond-tot-lug-missiel wat deur Iran gelanseer is. Die Kanadese eerste minister, Justin Trudeau, het gesê dat Kanada se eie intelligensie sowel as bewyse deur Amerikaanse intelligensie-agentskappe voorgestel het dat die vliegtuig afgeskiet is. Iran het op 11 Januarie erken dat hy die vliegtuig afgeskiet het weens menslike foute omdat hul weermag die vliegtuig verkeerdelik aangesien het as 'n "vyandige teiken".
Die voorval het plaasgevind gedurende 'n tydperk van toenemende spanning tussen die Verenigde State en Iran, na 'n hommeltuigaanval wat die Iranese generaal-majoor Qasem Soleimani doodgemaak het en 'n reeks vergeldingsaanvalle van ballistiese missielle deur Iran op Amerikaanse troepe in Irak. Dit is voorafgegaan deur 'n bevel van die Verenigde State dat alle Amerikaanse burgerlike vliegtuie die Iranse lugruim moet vermy en is gevolg deur verskeie ander nasies en lugrederye wat ook hul vliegtuie beveel het om Iran se lugruim te vermy.
Sagteware-ontwikkelaar
'n Sagterware-ontwikkelaar is 'n persoon of 'n organisasie wat betrokke is in die ontwikkelingsproses van rekenaar sagteware. Sagteware-ontwikkeling behels meer as net ontwerp en kodering. Dit is die proses om begrippe, spesifikasies, ontwerpe, programmering, dokumente, toetse en fout oplossings op te stel wat betrokke is by die skep en instandhouding van toepassings, raamwerke of ander sagteware-komponente.
Wêreld- Ekonomiese Forum
Die Wêreld- Ekonomiese Forum ( World Economic Forum – WEF) is 'n jaarlikse byeenkoms van die hoof- uitvoerende beamptes (HUBs) van die grootste maatskappye ter wêreld, internasionale politici (presidente, eerste ministers en ministers), intellektuele en joernaliste, altesaam sowat 2 500 persone. Die WEF organiseer jaarliks in die winter 'n jaarvergadering in Davos, Switserland, asook diverse streekskonferensies wêreldwyd. Dit 'n invloedryke platform, aangesien die mees invloedryke persone, waaronder baie staatshoofde saamkom om die belangrikste hedendaagse en toekomstige wêreldprobleme te bespreek.
Die WEF is in 1971 deur Klaus M. Schwab, 'n Switserse hoogleraar en sakeman, gestig. Die hoofkantoor is in Genève gesetel, waar dit geregistreer is as 'n nie-winsgewende stigting. Ongeveer 400 personeellede van meer as 50 nasionaliteite is by die hoofkantoor werksaam.
Aktiwiteite
Volgens die voorstanders van die WEF bied dit 'n ideale geleentheid vir dialoog en debatte oor die omvangryke sosiale en ekonomiese probleme van die wêreld, omdat verteenwoordigers van die belangrikste ekonomiese organisasies, verteenwoordigers van die belangrikste politieke organisasies sowel as hoë vlak intellektuele teenwoordig is en omdat die gesprekke in 'n informele omgewing gehou word. Van die knelpunte waarop gefokus word sluit in die verspreiding van rykdom.
Volgens kritici is die WEF 'n besigheidsforum waar die rykste maatskappye kan onderhandel oor transaksies met ander maatskappye of met politici. Volgens hul is die doel van die WEF vir baie van die deelnemers slegs persoonlike gewin in plaas van die oplossing van sosiale wêreldprobleme. Daarbenewens vind teenstanders dat die WEF 'n nie-demokratiese verkose, maar veel-te-magtige forum is. Om hierdie redes trek die byeenkomste van die WEF gereelde anti-globalistiese protes. As gevolg van die beperkte ruimte in die geboue in Davos en om redes van veiligheid is die byeenkoms nie vrylik toeganklik vir die publiek nie. Om interaksie te bevorder het die WEF die "Open Forum" gestig, om sodoende die insette van belanghebbendes te betrek in die debatte wat gevoer word. Almal wat nie self teenwoordig kan wees nie, kan via hierdie weg deelneem. Die weblog van die WEF bied inmiddels die moontlikheid om die sessies virtueel interaktief by te woon. Die afgelope jaar word steeds meer gebruik gemaak van sosiale media, soos Twitter, Facebook en YouTube.
In reaksie op kritiek werk die WEF daaraan om meer diversiteit na die byeenkomste te trek. Meer as die helfte van afgevaardigdes is afkomstig uit die sake omgewing. Die res was afkomstig uit media, regering, wetenskap, nie-winsgewende organisasies en ander sektore. Omdat 50% van die wêreldbevolking tans onder die 27 jaar oud is, het die WEF 'n optrede-gerigte netwerk van "positiewe ontwrigters" opgestel; naamlik die Global Shapers Community. Vanuit hierdie gemeenskap is sedert 2012 minimaal 50 jong mense afgevaardig om vernuwende perspektiewe te bied in Davos. Tydens 2018 se WEF-byeenkoms het 26,5% van die bykans 3 000 deelnemers uit die VSA gekom, gevolg deur die VK met  9%. Deelnemers aan die 2018 byeenkomste het van altesame 119 lande gekom.
Om lid te wees van die WEF moet 'n maatskappy 'n jaarlikse bydrae van 42 500 switserse frank (CHF) betaal. Vir diverse ander vorms van samewerking is die kostes nog hoër. Die aanwesige maatskappye dek hiermee indirek ook die koste vir deelnemers wat nie instaat is om hierdie hoë koste te betaal nie, soos verteenwoordigers van owerhede, nie-winsgewende organisasies, wetenskaplikes, die jonger geslag van "Global Shapers" (20-30 jaar oud ) en die "Young Global Leaders" (30-40 jaar oud).
Op elke vergadering van die WEF word joernaliste uitgenooi. Joernaliste is welkom tydens die amptelike agendapunte, en deel ook hierin. By die inligtingsaktiwiteite soos die informele werkswinkels en die privaatgesprekke, is geen joernaliste welkom nie.
Die WEF poog om dialoog met sy teenstanders te beforder. So is in 2004 'n skadubyeenkoms met as titel Globalization or Deglobalization for the Benefit of the Poorest? georganiseer waar 300 mense gratis toegang gekry het. As teenhanger van die WEF het die World Social Forum oftewel Wêreld Sosiale Forum (WSF) ontstaan.
In die afgelope dekades het die WEF bygedra tot enkele mylpale en deurbrake. Daar is byvoorbeeld op die gebiede van gesondheidsorg, teen-korrupsie, klimaatverandering, maatskaplike verantwoordbaare ondernemings, hongerbestryding, humanitêre hulpverlening, vryheid van spraak, die Arabiese Lente, onderwys, die ekonomiese krisis en verskeie ander temas werk gedoen. Die term 'Vierde Industriële Revolusie' is in 2016 vir die eerste keer deur die WEF gebruik. 'n Oorsig van mylpale en deurbrake word bygehou op http://www.weforum.org/history.
Wes Studi
Wes Studi (gebore 17 Desember 1947) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Last of the Mohicans (1992), Street Fighter (1994), Heat (1995), en Mystery Men (1999).
Qaboos bin Said al Said
Qaboos bin Said Al Said (Arabies: قابوس بن سعيد آل سعيد‎, IPA: [qaː.buːs bin sa.ʕiːd ʔaːl sa.ʕiːd]; 18 November 1940 - 10 Januarie 2020) was die Sultan van Oman van 1970 tot sy dood in 2020. Hy was 'n afstammeling van die veertiende generasie van die stigter van die Huis van Al Said, en was die langste dienende leier in die Midde-Ooste en die Arabiese wêreld ten tyde van sy dood.
Die enigste seun van Sultan Said bin Taimur van Maskat en Oman, Qaboos, is in Engeland opgelei en was 'n gegradueerde van die Royal Military Academy Sandhurst. Hy het in 1966 na Oman teruggekeer en is deur sy vader onder virtuele huisarres geplaas. In 1970 bestyg Qaboos die Omani-troon nadat hy sy eie vader in 'n staatsgreep omvergewerp het, met Britse steun. Die land is vervolgens herbenoem tot die Sultanaat van Oman.
Qaboos het 'n beleid van modernisering en ontwikkeling geïmplementeer en 'n einde gemaak aan die internasionale isolasie van Oman. Sy regering het 'n toename in die lewenstandaard en ontwikkeling in die land, die afskaffing van slawerny, die einde van die Dhofar-rebellie en die bekendmaking van die grondwet van Oman. In die latere lewe ly hy aan swak gesondheid, en hy is in 2020 oorlede en het Haitham bin Tariq Al Said as sy erfgenaam genoem.
Jack Dee
Jack Dee (gebore 24 September 1961) is 'n Engelse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Jonathan Creek (1997), Lead Balloon (2006), en Bad Move (2017).
22 Maart
22 Maart is die 81ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (82ste in skrikkeljare). Daar volg nog 284 dae in die jaar.
Bertha Stoneman
Dr. Bertha Stoneman (1866 – 1943) was 'n Suid-Afrikaanse plantkundige. Sy is in Jamestown, New York gebore en ontvang opleiding aan Cornell Universiteit. In 1897 kom sy na Suid-Afrika as lektrise in Plantkunde aan die Hugenote-kollege. Sy onderskei haar in vak waaroor sy ook 'n aantal boeke publiseer. Sy ontvang verskeie eregrade en in 1920 word sy prinsipale van die Hugenote-Kollege. Sy tree in 1932 af uit hierdie pos en is in 1943 oorlede.
Een van die geboue van die Margaretha Mes Instituut vir Plantfisiologie is na haar genoem. Haar botaniese handtekening is Stoneman.
Washington
Washington kan verwys na enige van die volgende:
Aloe guillaumetii
Die Aloe guillaumetii is 'n aalwyn wat endemies aan Madagaskar is en kom in die noorde voor.
Erica micrandra
Erica micrandra is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap waar dit in die Ceres-distrik voorkom.
Philip Jaisohn
Philip Jaisohn is die verengelsde naam van Seo Jae-pil (Koreaans: 서재필, hanja: 徐載弼, 7 Januarie 1864 - 5 Januarie 1951). Hy was 'n Koreaanse onafhanklikheidaktivis, joernalis, politikus en dokter.
Stu Nahan
Stu Nahan (23 Junie 1926 – 26 Desember 2007) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Rocky II (1979), Rocky III (1982), Fast Times at Ridgemont High (1982), en Rocky IV (1985).
Melinda Kinnaman
Melinda Kinnaman (gebore 9 November 1971) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente My Life as a Dog (1985) en Sunday's Children (1992), en in die televisiereeks The Bridge (2011).
Ned Austin
Ned Austin (29 April 1925 – 10 Februarie 2007) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hot Summer in Barefoot County (1974) en Maximum Overdrive (1986), en in die televisiereeks Movin' On (1974).
Gannaput
Gannaput is 'n nedersetting in die !Kheis Plaaslike Munisipaliteit van die Noord-Kaapprovinsie in Suid-Afrika.
Erica microdonta
Erica microdonta is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Hierdie plant is inheems aan Malawi, Mosambiek en Tanzanië.
Cyril Delevanti
Cyril Delevanti (23 Februarie 1889 – 13 Desember 1975) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Jade Mask (1945), The Night of the Iguana (1964), Bedknobs and Broomsticks (1971), en Soylent Green (1973).
Aloe harlana
Aloe harlana is 'n aalwyn wat endemies aan Ethiopië is waar dit in die ooste voorkom.
Toevoer/afvoer
In rekenaarwetenskap is toevoer/afvoer (Engels: Input/Output of I/O) die versameling van koppelvlakke tussen verskillende funksionele eenhede (substelsels) van 'n inligtingsverwerkingstelsel wat gebruik word om met mekaar te kommunikeer of die seine wat deur daardie koppelvlakke gestuur word. Toevoerte is daardie seine wat deur 'n eenheid ontvang word en afvoerte is daardie seine wat daarvandaan gestuur word. Die term kan ook gebruik word om 'n aksie te beskryf; om 'n toevoer/afvoer-bewerking uit te voer. Toevoer/afvoer-toestelle word deur 'n persoon (of 'n ander stelsel) gebruik om met 'n rekenaar te kommunikeer. Sleutelborde en muise word as toevoertoestelle van 'n rekenaar beskou. Tipiese toestelle vir die kommunikasie tussen rekenaars doen beide toevoer- en afvoerbewerkinge, soos modems en netwerkkaarte.
Dit is belangrik om waar te neem dat die benaming van toevoer- of afvoertoestelle kan verander wanneer 'n mens se perspektief verander. Muise en sleutelborde neem byvoorbeeld die fisiese beweging van die menslike gebruiker as 'n toevoer en skakel dit om na afvoerseine wat die rekenaar kan verstaan. Die afvoer van hierdie toestelle word as toevoer deur die rekenaar hanteer. Op soortgelyke wyse kan drukkers en monitors toevoerseine aanvaar wat die afvoer van die rekenaar se kant af is. Hulle skakel dan hierdie seine om na karakters wat die menslike leser kan verstaan of lees.
In rekenaarargitektuur word die kombinasie van die SVE (Engels: Central Processing Unit of CPU) en die hoofgeheue (dit wil sê die geheue waarna die SVE direk na kan lees en skryf met behulp van indiwiduele instruksies as die hart van die rekenaar beskou en enige beweging van inligting van of na daardie kompleks, byvoorbeeld na of vanaf die hardeskyf, word as toevoer/afvoer beskou.  Die SVE en sy ondersteunende stroombane verskaf toevoer/afvoer-metodes wat in laevlak-rekenaarprogrammering gebruik word tydens die implementering van toestelaandrywers.
Hoëvlak-bedryfstelsels en -programmeerfasiliteite span afsonderlike en meer abstrakte begrippe en primitiewe bewerking van toevoer/afvoer in. Bedryfstelsels verskaf byvoorbeeld programmatuur met die begrip van lêers. Die programmeertaal, C, definieer funksies wat programme toelaat om toevoer/afvoer-bewerkinge deur middel van strome (Engels:streams) uit te voer, soos byvoorbeeld om data daarna te lees en te skryf.
'n Skaars alternatief tot spesiale primitiewe funksies is die toevoer/afvoer-monades wat programme toelaat om slegs die toevoer/afvoer te beskryf en die aksies word dan buite die program uitgevoer.
Kolonisasie van Ulster
Die Kolonisasie van Ulster (Engels: Plantation of Ulster, Iers: Plandáil Uladh; Ulster-Skots: Plantin o Ulstèr) was die georganiseerde Skotse en Engelse volksplanting in Ulster, een van die vier historiese provinsies van Ierland. Privaat kolonisasie deur welvarende landeienaars het al in 1606 begin, terwyl die amptelike volksplanting, wat deur die Parlement van Skotland beheer is, sy aanvang twee jaar later geneem het. So was daar twee kolonisasieprojekte:
Van Britse "pagters" of tenants, soos hulle destyds genoem is, het merendeels uit Skotland en Engeland gekom. Van hulle is vereis dat hulle Engelssprekend en van Protestantse geloof was. Die meeste Skotse setlaars was Presbiterianers, terwyl Engelse koloniste meestal aanhangers van die Kerk van Engeland was. Die kolonisasie van Ulster was die grootste van alle Britse volksplantings in Ierland. Ulster is veral gekoloniseer om verdere opstande te voorkom aangesien hierdie landsdeel in die vorige eeu die meeste weerstand teen die Engelse bewind gebied het.
Ulster voor die volksplanting
Voordat Ulster in die 1590's gedurende die Negejarige Oorlog verower is, was dit die mees Gaeliese deel van Ierland, 'n provinsie wat grotendeels buite Engelse beheer bestaan het. Die gebied was volgens die destydse Europese vastelandse standaard onderontwikkel, en daar was min nedersettings.
Gedurende die 16de eeu is Ulster deur die Engelse as "onderbevolk" en onontwikkel beskou. 'n Vroeë, maar vergeefse poging om die noorde van Ierland langs die ooskus van Ulster te koloniseer is in die 1570's deur Walter Devereux, 1ste graaf van Essex onderneem.
Takeichi Nishi
Kolonel Baron Takeichi Nishi (西 竹一, Nishi Takeichi, 12 Julie 1902 - 22 Maart 1945) was 'n offisier van die Japanse weermag, 'n perdespringruiter en Olimpiese goue medalje wenner by die Olimpiese Spele in Los Angeles in 1932. Hy was 'n tenkbevelvoerder tydens die Slag van Iwo Jima en is tydens die verdediging van die eiland in aksie gedood.
Erica milanjiana
Erica milanjiana is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is inheems aan Malawi.
Michael Stuhlbarg
Michael Stuhlbarg (gebore 5 Julie 1968) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente A Serious Man (2009), Call Me by Your Name (2017), en The Shape of Water (2017), en in die televisiereeks Boardwalk Empire (2010).
Crawford, Texas
Crawford is 'n dorp in die McLennan County-distrik in die Amerikaanse deelstaat Texas. Crawford het 'n oppervlakte van 2,4 km² en 789 inwoners (2005) en lê by die stad Waco.
Die voormalige Amerikaanse president George W. Bush het daar 'n plaas, bekend as Westelike Withuis, waar hy staatsbesoekers soos die Duitse bondskanselier Angela Merkel ontvang het.
Pentium 4
Die Pentium 4 is 'n sewende-generasie x86-argitektuur mikroverwerker deur Intel, die eerste totaal nuwe SVE-ontwerp (Engels: CPU design) sedert die Pentium Pro van 1995.
Die oorspronklike Pentium 4, kodenaam "Willamette", se verwerkingspoed was 1.4 en 1.5 GHz en is vrygestel in November 2000. In teenstelling met die Pentium II, die Pentium III, en die verskeie Celeron verwerkers, is niks oorgeneem van die Pentium Pro ontwerp nie. Elke eienskap is van nuuts af aan ontwerp.
Dit was vir baie 'n verrassing toe die Pentium 4 nie op die ou P6-ontwerp verbeter het in enigeen van die twee sleutelmaatstawe van werkverrigting nie: heelgetalprosesseringspoed en dryfpuntwerkverrigting. Dit het eerder die tradisionele werkverrigting opgeoffer om hoë klokspoed en SSE-werkverrigting te wen.
Die Pentium 4 is ook beskikbaar in 'n laer prestasie Celeron weergawe en 'n hoër prestasie Xeon weergawe.
Marlene Dietrich
Marlene Dietrich [maɐˈleːnə ˈdiːtrɪç] (* 27 Desember 1901 in Schöneberg naby Berlyn; † 6 Mei 1992 in Parys; gebore Marie Magdalene Dietrich ) was 'n gebore Duitser wat bekend geraak het as 'n aktrise en sangeres.
In die vroeë dertigerjare het sy internasionale erkenning behaal met rolprente soos Der blaue Engel. Sy was dan ook die eerste Duitse aktrise wat 'n suksesvolle loopbaan in Hollywood begin het. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het sy die Verenigde State se militêre optrede teen Nazi-Duitsland gesteun nadat sy reeds in 1939 Amerikaanse burgerskap aanvaar het. Sy het haar ná haar loopbaan aan die openbare lewe onttrek en is in 1992 in haar Paryse woonstel oorlede. Sy is in haar geboortestad Berlyn ter ruste gelê.
Jeug
Marlene Dietrich was die tweede dogter uit die huwelik van Louis Erich Otto Dietrich, 'n luitenant van die Koninklike Polisie, en sy eggenote Wilhelmine Elisabeth Josephine (gebore Felsing) in Schöneberg (tans 'n stadsbuurt van Berlyn). Tuis is sy kortweg "Lena" genoem. Op elfjarige ouderdom het sy egter begin om haarself Marlene te noem, 'n samesmelting van haar twee voorname.
Marlene se ouer suster was Elisabeth, wat tydens die Tweede Wêreldoorlog saam met haar man naby die konsentrasiekamp Bergen-Belsen 'n rolprentteater bestuur het. Aangesien veral lede van die SS die bioskoop besoek het, het Marlene haar susterskap later steeds ontken. Nogtans het Marlene haar suster ná die oorlog finansieel ondersteun nadat die rolprentteater in moeilikhede beland het.
Ná die afsterwe van haar vader in 1907 het haar moeder in 1914 met luitenant Edouard von Losch getrou, wat in die Eerste Wêreldoorlog gesneuwel het. Marlene het haar kinderjare in Leberstraße 65 (sedert 1937 Sedanstraße) op die sogenaamde Rote Insel (Rooi Eiland) deurgebring en die Auguste-Viktoria-Schule in Nürnbergerstraat bygewoon. Die gesin het ook in Kaiserallee (tans Bundesallee) in Berlyn gewoon. Vanaf 13 April 1917 tot paastyd in 1918 het sy die Viktoria-Luisen-Schule (tans die Goethe-Gymnasium) in Berlyn-Wilmersdorf bygewoon.
Sy is in 1923 met Rudolf Sieber (1897–1976), 'n produksie-assistent, getroud. Hulle enigste dogter, Maria Elisabeth Sieber (ná haar huwelik in die 1940's Maria Riva) is in die volgende jaar op 13 Desember gebore.
Filmloopbaan en vroeë wêreldroem
In 1922 het sy vir die eerste keer in 'n film, So sind die Männer, verskyn. In die volgende jaar het sy haar eerste hoofrol teenoor William Dieterle gekry wat ook sy debuut gemaak het as regisseur in Der Mensch am Wege. Sy het in nog 'n aantal films gespeel, waaronder Alexander Korda se Eine DuBarry von heute en Madame wünscht keine Kinder (beide in 1926).
Ná 'n groot aantal kleiner toneel- en filmrolle is Marlene in 1927 deur die Weense rolprentvervaardiger Sascha Kolowrat-Krakowsky ontdek en het sy saam met die gewilde akteur Willi Forst 'n hoofrol in die film Café Elektric gespeel. Met haar volgende hoofrol het sy in 1929 internasionale bekendheid verwerf. Die Duitse filmregisseur Josef von Starnberg was destyds besig om Heinrich Mann se roman Professor Unrat as Der blaue Engel (Die blou engel) te verfilm en nog steeds op soek na 'n aktrise wat vir die hoofrol in aanmerking sou kom. Von Starnberg het Marlene tydens 'n opvoering van die toneelstuk Zwei Krawatten ("Twee dasse") ontdek. Met haar vertolking van die filmkarakter Lola Lola in Der blaue Engel het Marlene wêreldberoemdheid as aktrise verwerf. Die rolprent, wat as een van die eerste Duitse klankrolprente in Duits en Engels vervaardig is, en die lied Ich bin von Kopf bis Fuß auf Liebe eingestellt (Engels: Falling In Love Again) was internasionale treffers.
Emigrasie na die VSA
In die lente van 1930 het Dietrich na New York geseil nadat die rolprentateljee Paramount Pictures beïndruk was met die sukses van Der blaue Engel. Sternberg en Dietrich se eerste film in die VSA was 'n Engelstalige heruitgawe van die Der blaue Engel, The Blue Angel. Die vrystelling daarvan het egter eers na hulle tweede film "Morocco" (1930) gevolg. In Morocco het Dietrich die kabaretsangeres Amy Jolly vertolk; 'n onafhanklike vrou wat soos 'n man aangetrek het en 'n vrou gesoen het. Die film was 'n groot sukses en sy is as beste aktrise vir 'n Oscar genomineer vir haar rol in die film – haar enigste nominasie vir die toekenning. In die jare daarna het nog vyf (van altesaam sewe) Dietrich-rolprente onder regie van Josef von Sternberg verskyn. Shanghai Express (1932) was kommersieel die suksesvolste Sternberg/Dietrich-produksie.
Von Sternberg was die eerste regisseur wat Marlene se potensiaal as 'n eersterangse aktrise en wêreldster besef het. In Hollywood het hy moeite gedoen om haar in sy rolprente as 'n femme fatale uit te beeld. Hy het haar aangemoedig om gewig te verloor en haar noukeurig opgelei, terwyl sy gewillig was om hom te vertrou en sy voorstelle steeds te volg. Von Sternberg se bekwaamheid as 'n regisseur word in sy gebruik van ontwerp en kostuums en veral lig en skadu weerspieël, waardeur hy in sy films 'n optimale effek bereik het. Een van sy spesialiteite was die impak van lig, wat deur 'n sluier of gordyne skyn soos in Shanghai Express. In 1935 het Marlene haar samewerking met Von Starnberg gestaak nadat hy beweer het hy haar sover gevat het as wat hy kon.
Die romantiese komedie Desire (1936) onder die regie van Ernst Lubitsch was 'n treffer wat haar status as die hoogsbetaalde aktrise in Hollywood bevestig het. The Garden of Allah (1936) was haar eerste kleurfilm. Die volgende paar films het egter nie by die loket sukses behaal nie en teen 1938 is sy saam met ander aktrises soos Joan Crawford, Bette Davis, Katharine Hepburn en Greta Garbo as "box office poison" beskou. Haar kontrak met Paramount is gekanselleer. Dietrich maak egter haar kritici stil met een van haar beste vertonings in Destry Rides Again (1939). In Destry Rides Again beweeg sy weg van 'n ontoeganklike godin na 'n bakleierige kroegvrou, wat gewaagde liedere met 'n rokerige stem sing. Van toe af is dit ook veral haar sang wat steeds meer gewild geraak het met liedjies soos Lili Marleen. Sy kry 'n nuwe kontrak met Universal, maar films soos The Flame of New Orleans (1941) en Pittsburgh (1942) vaar nie juis goed nie. Dit blyk dat regisseurs nie in staat is om haar unieke aantrekking vas te vang nie en teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog het sy oorweeg om uit die filmbedryf af te tree.
Vanweë haar internasionale sukses het die Duitse Nazi-bewind baie belang gestel in haar terugkeer na Duitsland. Die minister van volksvoorligting en propaganda, Joseph Goebbels, het haar in 1936 groot bedrae en vrye keuse ten opsigte van draaiboeke en medewerkers belowe indien sy hoofrolle in Duitse rolprente sou speel. Marlene het die aanbod van die hand gewys. Sy het voortgegaan om hoofrolle in Amerikaanse rolprente te vertolk en met regisseurs soos Alfred Hitchcock, Ernst Lubitsch, Orson Welles en Billy Wilder saamgewerk. Films soos Foreign Affair, Witness for the Prosecution, Touch of Evil, Judgment at Nuremberg en Stage Fright was baie suksesvol. In 1937 het sy aansoek gedoen om Amerikaanse burgerskap, wat op 9 Junie 1939 aan haar toegeken is.
Besoeke aan Amerikaanse troepe
duimnael|250px|Dietrich terwyl sy soldate van die Derde Leër vermaak in [[1944]] duimnael|regs|250px|[[België 1944: Marlene Dietrich onderteken 'n outogram vir 'n gewonde Amerikaanse soldaat]] Marlene het reeds tydens haar verblyf in Parys kunstenaars en ander mense wat uit Nazi-Duitsland gevlug het finansieel ondersteun. Nadat haar minnaar Jean Gabin by die Franse bevrydingsmagte in die VSA aangesluit het, het sy ook besluit om aktief aan die stryd teen die Hitlerfascisme deel te neem. Aangesien sy as 'n vrou nie in die Amerikaanse leër mog veg nie, het sy besoeke aan troepe naby die frontlinies afgelê en as sangeres opgetree. Sy het ook deelgeneem aan die Amerikaanse magte se opmars na Duitsland en is tydens die Ardenne-offensief byna deur Duitse troepe gevange geneem. Haar solidariteit met die Amerikaanse soldate was onbeperk en sy het in die militêre kampe van Afrika en Europa baie gewild geraak. Sy het later opgemerk dat sy nooit weer daardie intensiewe kontak met 'n gehoor gehad het nie.
In die Duitse stad Stolberg naby Aken het 'n vrou Marlene herken en dit was vir haar 'n verrassing dat sy met groot vreugde begroet is. Ander vroue in Stolberg het die bestanddele vir 'n verwelkomingskoek ingesamel wat vir Marlene volgens oorlewering as die beste delikatesse beskou het. Sy het dan ook daarin geslaag om haar familielede op te spoor en kon oor die militêre radio met haar moeder gesels en enkele weke later in Berlyn ontmoet. Haar moeder, wat belowe het om Hitler te oorleef, is op 3 November 1945 oorlede.
Marlene se politieke en sosiale betrokkenheid by die stryd teen die Nazi-bewind is in die buiteland vroeër waardeer as in haar tuisland, waar baie mense hulle onbegrip ontbloot het. Sy is daarvan beskuldig dat sy met haar optrede eerder teen miljoene gewone Duitse soldate sou geveg het as teen Hitler en dikwels het mense na haar as 'n verraaier verwys.
In 1947 is Marlene met die Medal of Freedom, die hoogste militêre onderskeiding vir burgerlikes in die VSA, vereer. Die Franse regering het in 1950 die titel "Chevalier de la Legion d'Honneur" (Ridder van die Franse Erelegioen) aan haar verleen. Die Franse staatspresidente Georges Pompidou en François Mitterrand het haar later bevorder tot Officier en uiteindelik Commandeur van die Erelegioen.
Na-oorlogse loopbaan
Vanaf 1953 het Marlene byna uitsluitlik as sangeres opgetree en internasionale sukses behaal. In die jare 1953 en 1954 het sy haar vertonings in Las Vegas se Sahara Hotel en Londen se Café de Paris opgevoer. Sedert 1955 het Burt Bacharach sowat tien jaar lank as haar begeleier opgetree en saam met hom het Marlene vinnig opgang gemaak van 'n nagklub-sangeres tot 'n meer ambisieuse kunstenares bevorder wat nou net in teaters gesing en haar gewilde styl van eenvrouvertoning ontwikkel het. Tot op die ouderdom van 74 jaar het sy wêreldwyd rondgetoer – in 1965 het sy ook in Suid-Afrika opgetree. Haar laaste konserte het in 1975 in België, Nederland, die Verenigde Koninkryk, Kanada, die VSA en Australië plaasgevind. duimnael|regs|250px|Die voorprent van Stage Fright (1950)
Haar kostuums was van uiters opspraakwekkend. Hulle is deur haarself en Jean Louis, 'n ontwerper van Columbia, ontwerp. 'n Spesiale weefsel, souffle, is vir Marlene vervaardig en presies vir haar velkleur aangepas. Die kostuum, wat tot op die grond gehang het, is dikwels ure lank volgens haar smaak met blinkertjies, pêrels, kwassies of kristalstene versier. Hierdie versierings moes vir haar soms tot vyftig keer verplaas word totdat sy die optiese indruk wat die versierings sou skep goedgekeur het. Die steentjies, kwassies en pêreltjies op haar kostuum, wat tot elf pond kon weeg, is met piepklein draadjies gemarkeer en deur een of meer borduursters oor 'n tydperk van enkele maande finaal aangebring.
'n Ander opspraakwekkende ontwerp is vir haar sogenaamde "windkostuum" toegepas. Hier is die souffle met haar korset gedrapeer en vasgenaai en deur middel van 'n windmasjien in lang sluiers teen haar lyf of weg van haar lyf gewaai. Ook haar mantels was buitengewone ontwerpe met 'n drie meter lange sleep. Vir die mantels is sneeuwit borsdonsvere van swane in nou, konsentriese kringe aangebring sodat dit soos 'n kosbare pels gelyk het. 'n Aantal kritici het die materiaal as "buiteaards" beskryf. Gewoonlik het sy vir haar konserte twee van hierdie mantels saamgebring wat eers vyf minute lank opgeskud moes word om hul volle volume te behaal. Na bewerings is honderdduisende swaanvere vir die mantels gebruik.
Internasionale gehore
Marlense se opvoerings was uiters gewild onder gehore in Pole, Rusland en Israel. Sy was die eerste Duitse kunstenares wat ná die oorlog in Rusland opgetree het. In Israel het haar bestuurder haar uitdruklik verbied om liedere met Duitse tekste te sing. Maar sy het haarself onmiddellik teen hierdie voorskrif verset: "Ek gaan nie een lied in Duits sing nie – maar nege!" Die gehoor was aanvanklik geskok, maar na die ys gebreek is het sy die gehoor op hulle voete gehad en 'n lang volgehoue applous ontlok. Sy was dan ook die eerste sangeres wat in Israel weer Duitse liedere op die toneel gesing het.
Gedurende haar Europese toer het sy in 1960 ook in Duitsland en haar geboortestad Berlyn opgetree. Soos sy self beklemtoon het, was die Duitse gehore duidelik meegevoer met haar opvoerings. Daar het nogtans kritiek vanweë haar houding tydens die oorlog haar kant toe gekom. In Düsseldorf is sy deur 'n jong meisie bespoeg, 'n ander keer is daar 'n eier gegooi, wat haar kop getref het. Sy het egter geweier om haar "deur 'n blonde nazi van die toneel te laat verdryf".
In 1961 het sy haar laaste beduidende rolprent voltooi – Judgment at Nuremberg, wat die Neurenbergse verhore en een van die pynlike vrae in die na-oorlogse Duitsland behandel: "Wat het julle geweet?" In die film moes sy as aktrise dialoë voer wat sy nie as waaragtig kon aanvaar nie.
In die vroeë sestigerjare het haar konserte duidelik begin verander; erotiek het nou 'n minder belangrike rol gespeel, maar onder die indruk van die Koue en die Viëtnamoorlog het Marlene haar repertorium met ernstige liedere begin aanvul, waaronder protesliedere soos Bob Dylan se Blowin' in the Wind, Charles Meerewood se White Grass en veral Pete Seeger se bekende Where Have All the Flowers Gone, wat sy ook in Duits gesing het (Sag mir, wo die Blumen sind), maar ook die Hebreeuse klaaglied Shir Hatan.