cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Apollo (skip)
In 1967 is die skip deur die Kerk van Sciëntologie gekoop en het onder sy nuwe naam Apollo as vlagskip van die Kerk se religieuse orde, die Sea Org, en as die privaat woning van Kerkstigter L. Ron Hubbard en sy gesin gedien. Op see het Hubbard, wat homself tot Commodore verklaar het, verdere navorsing gedoen oor hoër spirituele vlakke vir die mensdom, soos hy dit gestel het. Vanuit die laer perspektief van landbewoners op Madeira en in die Middellandse Seegebied het gerugte die rondte gedoen dat die skip 'n groep agente van die Amerikaanse geheimediens CIA sou huisves. Die CIA was blykbaar inderdaad betrokke, maar eerder om die aktiwiteite van die Apollo dop te hou - net soos die FBI, buitelandse regerings en die sensasiepers.
Terwyl Apollo in die Middellandse See en langs die kuste van Europa en Afrika gevaar het, het dit as hoofkwartier van die Kerk van Sciëntologie gedien totdat in 1975 'n nuwe vastelandse hoofkwartier in Clearwater, Florida gevestig is. Vanaf 1968 is gevorderde Kerkdienste aan boord van die Apollo aan Sciëntoloë uit alle wêrelddele verskaf deur die nuwe organisasie Flag. .
In die najaar van 1975 het die Kerk van Sciëntologie steeds meer moeilikhede ondervind om vir die Apollo ankerplekke in Karibiese Seehawens te vind. So is die skip deur die Nederlandse owerheid uit Curaçao verban. Belangriker was die feit dat die groeiende getal Sciëntoloë, wat belangstelling in Kerkdienste op die Apollo getoon het, nie langer in die skip se kajuite gehuisves kon word nie. Die Kerk se spirituele hoofkwartier is derhalwe na 'n landbasis in Clearwater, Florida verskuif wat as Flag Land Base of Flag Service Organization bekend sou staan.
Die Apollo is in 1977 aan 'n skrootonderneming verkoop en sou vervolgens nog as restaurantskip diens gedoen het (onder meer omdat sy brandstofverbruik te hoog was vir enige diens op see). 'n Ongewone treinongeluk het hierdie planne tot niet gemaak. 'n Vragtreinlokomotief van Missouri Pacific Railroad Company het ontspoor en teen die skip in sy ankerplek gebots. In 1984 is die Apollo op sleeptou vir sy laaste vaart na 'n skrootwerf in Brownville, Texas geneem.
Vertoonkamer
'n Vertoonkamer of toonkamer is 'n ruimte in 'n winkel of ander verkoopplek waar produkte wat in die winkel te koop aangebied word ten toon gestel word. Die doel van die vertoonkamer is sodat klante hierdie produkte beter kan bekyk, wat dikwels nie moontlik is by produkte wat binne hul verpakking in die winkel is nie. Vertoonkamers kom mens veral teë by motorhandelaars en meubelwinkels.
Kent Taylor
Kent Taylor (11 Mei 1907 – 11 April 1987) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Lady Fights Back (1937), Sued for Libel (1939), The Crimson Key (1947), en Half Past Midnight (1948).
Huis van die Maagd Maria
duimnael|280px|Die buitekant van die gerestoureerde huis. duimnael|190px|Die binnekant van die huis, wat in ’n kapel omskep is.
Die Huis van die Maagd Maria (Turks: Meryem ana of Meryem Ana Evi) is ’n Katolieke en Moslemse heiligdom op Berg Solmissos (Turks: Ala dağı) naby Efese, 7 km van Selçuk in Turkye.
Die huis is in die 19de eeu ontdek toe die aanwysings gevolg is in die beweerde visioene van die salige Anna Katharina Emmerich (1774–1824), ’n Rooms-Katolieke non, wat ná haar dood as ’n boek gepubliseer is deur Clemens Brentano. Die Katolieke Kerk het hom nooit ten gunste of teen die egtheid van die huis uitgelaat nie, maar pelgrims besoek die plek gereeld sedert sy ontdekking. Pous Johannes Paulus II het Emmerich op 3 Oktober 2004 salig verklaar.
Katolieke pelgrims besoek die huis in die geloof dat Maria, die moeder van Jesus, deur Johannes daarheen geneem is en dat sy daar gewoon het tot met haar hemelvaart. Reeds in 1896 het pous Leo XIII die huis besoek, en die mees onlangse besoek deur ’n pous was in 2006 deur pous Benedictus XVI.
Beskrywing
Regs daarvan is ’n kleiner kamer, waar geglo word Maria geslaap het. Volgens tradisie was daar die een of ander vorm van lopende water wat soos ’n kanaal deur die kleiner kamer geloop het en gelei het na die huidige drinkfontein buite die gebou.
Buite die kapel is ’n "wensmuur" waar pelgrims stukke papier of materiaal met hul persoonlike voornemens op vasbind. Die drinkfontein bevat volgens sommige gelowiges helende water.
Visioene en ontdekking
Aan die begin van die 19de eeu het Anna Katharina Emmerich, ’n Augustynse non van Dülmen, Duitsland, wat aan haar bed gekluister was, ’n reeks visoene beskryf oor die laaste dae van Jesus en die lewe van Maria. Emmerich was lank siek, maar was in Duitsland bekend as ’n mistikus, en verskeie belangrike mense het haar besoek.
duimnael|160px|’n 18de-eeuse tekening van Anna Katharina Emmerich. Een van dié besoekers was die skrywer Clemens Brentano, wat ná sy eerste besoek vyf jaar lank in Dülmen gebly en Emmerich elke dag gesien het om haar visioene neer te skryf. Ná Emmerich se dood het Brentano ’n boek gepubliseer van haar visioene. ’n Tweede boek wat op sy aantekeninge gebaseer is, is ná sy eie dood gepubliseer.
Een van Emmerich se visioene was oor ’n huis wat Johannes buite Efese vir Maria gebou het en waar sy tot aan die einde van haar lewe gewoon het. Emmerich het besonderhede oor die ligging van die huis verskaf, asook van die omringende topografie.
Op 18 Oktober 1881 het ’n Franse priester, abbé Julien Gouyet, die aanwysings gevolg en ’n klein klipgebou op ’n berg in Turkye ontdek wat oor die Egeïese See en die ruïnes van Efese uitkyk. Hy het geglo dit is die huis wat deur Emmerich beskryf is.
Berlynse Lugbrug
duimnael|300 px|Geallieerde lugweë tydens die Berlynse Blokkade
Huis van die Maagd Maria
Visioene en ontdekking
Die meeste mense het nie abbé Gouyet se ontdekking ernstig opgeneem nie, maar 10 jaar later het suster Marie de Mandat-Grancey en twee sendelinge, vader Poulin en vader Jung, van Smyrna die gebou op 29 Julie 1891 herontdek, ook danksy Brentano se boek. Hulle het gehoor die daklose ruïne met vier mure word al ’n lang tyd deur inwoners van die bergdorp Şirince, 17 km van daar af, vereer – hulle was afstammelinge van die vroeë Christene van Efese. Die huis is genoem Panaya Kapulu ("Deur na die Maagd"). Pelgrims het elke jaar ’n pelgrimstog na die huis onderneem op 15 Augustus, die datum waarop die grootste deel van die Christelike wêreld die Mariahemelvaart vier.
Berlynse Lugbrug
Die Berlynse Lugbrug was 'n grootskeepse militêre operasie waardeur die geallieerde lugmagte – die Amerikaanse Lugmag, die Britse Royal Air Force, en in 'n mindere mate ook die lugmagte van Statebondlande soos Nieu-Seeland, Australië, Kanada en die destydse Unie van Suid-Afrika, die drie westelike sektore van Berlyn gedurende die Russiese blokkade tussen 23 Junie 1948 en 12 Mei 1949 per lug van voorraad voorsien het. Die blokkade was die eerste groot internasionale krisis in die Koue Oorlogstydperk.
Geskiedenis
duimnael|regs|250px|Generaal Lucius D. Clay, militêre goewerneur van die Amerikaanse besettingsone in Duitsland Ná die staking van vyandelikhede in die Tweede Wêreldoorlog was Duitsland in vier besettingsones verdeel, en ook die erg vernielde Duitse hoofstad, Berlyn, wat in die Russiese sone geleë was, was in vier sektore tussen die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk, Frankryk en die Sowjetunie verdeel.
In 1948 het die politieke spanning tussen dié drie Westelike Geallieerdes en die Sowjetunie aansienlik toegeneem. Brittanje, Frankryk, Amerika en die Benelux-lande het tydens die sogenaamde "Ses Magte-konferensie" onderhandelinge oor die insluiting van Duitsland by die westelike invloedsfeer gehou. Die Sowjetunie het die onderhandelinge as 'n skending van die Potsdamse Ooreenkoms beskou en die leier van die Sowjetse Militêre Administrasie in Duitsland, Wassili Danilowitsj Sokolofski, het in reaksie die grense op 1 April kortstondig laat sluit. Die Westelike Geallieerdes is sodoende genoodsaak om hul garnisoene in Berlyn per lug van voorrade te voorsien. Hierdie blokkade was egter net 'n voorspel tot die beleg wat in die somer sou volg.
Huis van die Maagd Maria
Visioene en ontdekking
duimnael|160px|’n Standbeeld van die Maagd Maria buite die huis.
Berlynse Lugbrug
Geskiedenis
Op 20 Junie 1948 het die Westelike Geallieerdes 'n monetêre hervorming in die drie besettingsones van Wes-Duitsland deurgevoer – 'n besluit wat dadelik 'n Russiese reaksie uitgelok het. Die Russe het op hulle beurt 'n monetêre hervorming in die Sowjet-besettingsone georganiseer om te voorkom dat 'n vloed van Reichsmark-banknote uit die weste Oos-Duitsland sou oorvloed. Die Sowjette was van plan om die nuwe Oos-Duitse geldeenheid ook tot die wettige betaalmiddel van Wes-Berlyn verklaar, tog het die Westelike Geallieerdes hulle teen hierdie besluit verset en die Wes-Duitse Duitse Mark ook in Wes-Berlyn ingevoer.
Die Westerse optrede het skerp Russiese reaksies uitgelok en die aanleiding tot verreikende stappe gegee. In 'n poging om Wes-Berlyn tot oorgawe te dwing, het die Sowjette alle spoor- en padverbindings na die Weste afgesny. Die Berlynse Blokkade het met 'n nugtere nuusbulletin van die nuusagentskap ADN in die Sowjet-besettingsone begin: "Weens tegniese probleme is die vervoerafdeling van die militêre Sowjet-administrasie genoodsaak om alle vrag- en passasierstreinverbindings met Berlyn vanaf môre oggend ses uur te staak".
Huis van die Maagd Maria
Visioene en ontdekking
Die Katolieke Kerk het suster Marie aangewys as stigter van die Huis van Maria, en sy was van 1891 tot met haar dood in 1915 verantwoordelik vir die koop, restourasie en bewaring van die huis en omgewing. Die ontdekking het ’n Christelike tradisie laat herleef en versterk dat Maria in Efese opgevaar het na die hemel, teenoor ’n ander tradisie wat Jerusalem noem. Vanweë die optrede van pous Leo XIII in 1896 en pous Johannes XXIII in 1961, het die Katolieke Kerk omvattende vergifnis verleen aan pelgrims wat Maria se huis in Efese besoek, en dit weggeneem van die Mariahemelvaart-abdy in Jerusalem.
Berlynse Lugbrug
Geskiedenis
Reeds op 23 Junie snags is die kragtoevoer vanuit die kragsentrale Golpa-Zschornewitz na Wes-Berlyn afgeskakel. Vroeg soggens op 24 Junie is alle pad-, trein- en waterwegverbindings tussen Berlyn en die drie westelike sones afgesny. Die drie westelike sektore van Wes-Berlyn met sowat 2,2 miljoen inwoners (en 8 000 geallieerde soldate en hul gesinne) was volledig afhanklik van invoere uit die res van Duitsland om sy bevolking te voed en sy eie kragsentrales aan die gang te hou.
Die regerings van die Westelike Geallieerdes het wél verwag dat daar 'n Russiese reaksie op hul monetêre hervorming sou wees, maar was nie voorbereid vir 'n algehele Russiese blokkade van Wes-Berlyn nie. Hulle moes besluit of hulle sou oorgee of in Berlyn bly. Die militêre goewerneur van die Amerikaanse sone, generaal Lucius D. Clay, was vasbeslote om in Berlyn te bly. Sy voorstel om die Russiese blokkade met 'n gewapende pantsertrein te deurbreek is egter deur die Amerikaanse president, Harry S. Truman, as 'n té ernstige provokasie beskou, wat die gevaar van oorlog sou inhou.
Die lugweë
In teenstelling met die pad- en treinverbindings was die Westelike Geallieerdes volgens 'n ooreenkoms met die Sowjette geregtig op toegang tot Wes-Berlyn per lug – hulle was sodoende steeds vry om gebruik te maak van lugweë na Berlyn met 'n wydte van 32 kilometer. Die kommandant van die Amerikaanse Lugmag, generaal Curtis LeMay, is ondervra oor die moontlikheid van 'n lugbrug waardeur Berlyn van voedsel en steenkool voorsien sou kon word. Generaal Albert Wedemeyer, stafhoof van beplanning van die Amerikaanse Leër, het na luitenant-generaal William H. Tunner verwys wat tydens die Japanse inval in Sjina enkele jare lank die sogenaamde Hump-lugbrug oor 'n uitloper van die Himalaja-bergreeks georganiseer het wat die troepe van Tsjiang Kai-sjek gedurende hulle opmars teen die invallers van voorrade voorsien het. Op 23 Julie 1948 is Tunner tot bevelvoerder van die Airlift Task Force benoem.
Huis van die Maagd Maria
Katolieke Kerk se posisie
Die Rooms-Katolieke Kerk het nog nooit gesê of hy werklik die huis as Maria s’n beskou nie omdat daar geen wetenskaplike bewyse daarvoor is nie. Pous Leo XIII het egter die huis in 1896 besoek, en pous Pius XII het in 1951, ná die opstelling van die leerstelling van die Mariahemelvaart in 1950, die huis se status na dié van Heilige Plek verander. Pous Johannes XXIII het later dié status bekragtig. Christene én Moslems vereer die huis.
Berlynse Lugbrug
Die lugweë
Die Britse Lugmag is genader om terugvoer oor die saak te gee. Die Britte het geblyk om al besig te wees met 'n lugbrugoperasie en gunstig te staan teenoor 'n massiewe uitbreiding daarvan. Volgens berekeninge van die Britse lugkommodoor Rex Waite, wat tydens die klein blokkade in die voorjaar van 1948 gedoen is, sou dit moontlik wees om in die geval van 'n nuwe blokkade naas die Britse troepe ook die hele Berlynse bevolking per lug van voorrade te voorsien. Hierdie Britse beplannings het die Amerikaanse militêre goewerneur Clay daarvan oortuig dat 'n lugbrug as 'n praktiese moontlikheid oorweeg kon word.
Die lugbrug begin
duimnael|regs|190px|'n Vliegtuig word met melk belaai Die eerste vlug van die lugbrug is reeds op 23 Junie saans deurgevoer – die Amerikaner Jack O. Bennett, 'n burgerlike vlieënier, het in opdrag van Clay 'n vragvliegtuig met aartappels na Berlyn gevlieg en ook in die volgende dae vragte na die stad vervoer. Op bevel van Clay is die Berlynse Lugbrug op 25 Junie amptelik ingestel. Die eerste vliegtuig van die Amerikaanse Lugmag het op 26 Junie op die Berlynse lughawe Tempelhof neergestryk, twee dae later het die Britse Lugmag vir die eerste keer materiaal vervoer. Die Amerikaners het die projek amptelik Operation Vittles genoem, terwyl die Britte se operasie as Plainfare bekend gestaan het. Die Amerikaners het aanvanklik net klein C-47 Skytrain-vliegtuie vir hul operasie ingespan wat gou deur groter tipes vervang is.
Die operasie het verbeterings van bestaande vliegvelde in Wes-Duitsland en die lughawens in Wes-Berlyn, wat aanvanklik nog ontoereikend was, behels, waarby aanbouings in rekordtyd moes geskied. Die beheer van honderde vliegtuie en hul bewegings vanuit tien verskillende Wes-Duitse vliegvelde en op die drie lughawens van Wes-Berlyn (Gatow, Tegel en Tempelhof) het die uitbreiding en verbetering van lugbeheerstelsels noodsaaklik gemaak.
Die Franse vliegveld in Tegel is selfs gebou terwyl die lugbrug in operasie was, en ook hiervoor moes alle boumateriaal stuksgewys per lug na Berlyn vervoer word. 'n Belangrike grondslag van die lugbrug-operasie was dat voorrade – wat per see, land en lug uit Wes-Duitsland, ander dele van Wes-Europa, Amerika en Engeland ingevoer is – hul eindbestemmings betyds moes bereik vir vervoer na Berlyn. Daarnaas moes 'n doeltreffende en blitsvinnige vervoerdiens in werking gestel word wat die aflaai en verspreiding van goedere behels het.
Optimalisering van die lugbrug
duimnael|Die sogenaamde Rosinenbomber ("Rosynebomwerpers") se vrag word op die Berlynse [[Tempelhof-lughawe afgelaai]] duimnael|regs|'n Lugbrugvliegtuig land in Berlyn-Tempelhof Aanvanklik is daar beplan om 750 ton vrag per dag na Berlyn te vervoer. Danksy die herorganisasie deur generaal William H. Tunner, wat enkele weke ná die begin van die lugbrug met die organisasie van die projek belas is, het die daaglikse vrag in laat Julie reeds meer as 2 000 ton beloop. Die rekord is op 15 en 16 April 1949 behaal toe binne 24 ure 12 849 ton se vrag met 1 398 vlugte vervoer is. Naas voedsel – waaronder gedroogde melkpoeier, gedroogde aartappels en meel – is hoofsaaklik steenkool, wat as brandstof vir woonstelle en kragopwekking gedien het, en petrol vervoer, maar daarnaas ook artsenymiddels en alle ander goedere wat in Berlyn benodig is om die daaglikse lewe aan die gang te hou.
duimnael|links|Generaal William H. Tunner het die Berlynse Lugbrug bestuur Om hierdie reuse operasie moontlik te maak, is 'n gesofistikeerde stelsel ontwikkel: die drie lugweë na Berlyn is as eenrigting-lugstroke gebruik waarby vliegtuie die noordelike lugweg tussen Hamburg en Berlyn en die suidelike roete tussen Frankfurt am Main en Berlyn slegs gebruik het om vrag na Berlyn te vervoer, terwyl alle vliegtuie uitsluitlik op die sentrale lugweg tussen Berlyn en Hannover na die Weste teruggevlieg het. In die smal lugstroke is vliegtuie op vyf vlakke "gestapel" om soveel vrag moontlik na Berlyn te kan vervoer. Aan elke vlieënier is net een 'n poging om te land toegestaan. In gevalle waar die landing misluk het, is vlieëniers genoodsaak om met hulle vrag weer terug te vlieg. Danksy hierdie stelsel kon daar elke drie minute 'n vliegtuig in Berlyn land. Elke vliegtuig moes binne 'n halfuur afgelaai word en dan weer terugvlieg.
Naas Britte en Amerikaners het later ook vlieëniers uit Australië, Nieu-Seeland, Kanada en Suid-Afrika aan die lugbrug-operasie deelgeneem. Frankryk se lugmag, die Armée de l'Air, was vanweë sy militêre betrokkenheid by die destydse oorlog in Indosjina nie in staat om regstreeks aan die lugbrug deel te neem nie. Sodoende was die Franse operasies beperk tot die voorsiening van voorrade aan die Franse garnisoene in Wes-Berlyn. Vir hierdie doelwit is selfs Junkers Ju 52/3m-vliegtuie ingespan. Daarnaas het Frankryk ingestem om 'n nuwe lughawe in Tegel in die Franse sektor van Berlyn op te rig wat binne 'n rekordtyd van 90 dae voltooi is. Franse pioniers het hiervoor 'n radiomas van die Russies-oorheersde Berliner Rundfunk (Berlynse Uitsaaikorporasie), wat die landing van vliegtuie belemmer het, sonder aarseling in die lug geblaas.
Die einde van die lugbrug
Na gelang van die internasionale politiese ontwikkeling en die vasberadenheid van die Westelike Geallieerdes om 'n Sowjet-anneksasie van Berlyn te voorkom, was die Sowjetunie uiteindelik genoop om die pad-, trein- en watervervoer na Berlyn te herstel. Op 12 Mei 1949 om 0.01 uur is die blokkade opgehef.
Tydens die Berlynse Lugbrug is tussen Junie 1948 en Mei 1949 is sowat 2,34 miljoen ton vrag na Berlyn vervoer (waarvan 1,78 miljoen ton deur Amerikaanse vliegtuie), wat 1,44 miljoen ton steenkool, 490 000 ton voedsel en 160 000 ton boumateriaal vir die uitbreiding van Berlynse lughawens, maar ook vir die bou van die Wes-Berlynse kragsentrale Ruhleben (wat later na burgemeester Reuter vernoem is) ingesluit het. Aan die voedsel is soveel water moontlik onttrek om gewig te bespaar. Sodoende is onder meer melkpoeier en gedroogde aartappels aan die Berlynse bevolking verskaf.
Vanweë die beperkte kapasiteite kon slegs dringend benodigde goedere vervoer word. Die Berlynse bevolking moes derhalwe meer ontberings ly as gedurende die oorlogsjare. Die ontoereikende voorsiening van brandstof, die verswakking weens ondervoeding en die tekort aan geneesmiddels het infeksies en steftesyfers in die winter van 1948/49 dramaties laat toeneem.
"Rosynebomwerpers"
duimnael|links|200px|Gail Halvorsen, 'n vlieënier van die Amerikaanse Lugmag, vervaardig klein valskerms met snoeperye In die Berlynse volksmond het die lugbrugvliegtuie as Rosinenbomber ("Rosynebomwerpers") bekend gestaan. Hierdie naam was aan Gail Halvorsen (en sy nabootsers) te danke wat snoeperye soos sjokolade en kougom uit sy eie rantsoen aan klein valskerms uit sakdoeke vasgeheg het en hulle voor sy landing in Tempelhof afgewerp het sodat kinders wat by die vliegveld gewag het, hulle kon insamel. Aangesien die vliegtuie elke negentig sekondes in Tempelhof neergestryk het, sou dit vir die kinders nie moontlik gewees het om Halvorsen se vliegtuig van die anders te onderskei nie. Hy het derhalwe steeds met sy vlerke "gewankel" sodat die kinders hom maklik kon herken. Sy bynaam was dan ook Onkel Wackelflügel (Oom Wikkelvlerke).
Halvorsen het saam met sy bemanning 850 pond snoeperye afgewerp, en tot aan die einde van die lugbrug het 25 bemannings 23 ton sjokolade, kougom en ander snoeperye oor verskillende plekke in Wes-Berlyn afgewerp. Die Confectioners Association of America het groot skenkings vir die klein operasie gemaak, terwyl Amerikaanse skoolkinders gehelp het om lekkergoed aan klein valskerms vas te heg.
Die Berlynse pers het in nuusberigte na Halvorsen se heimlike "operasie" verwys, en vinnig het ook sy kommandante en ander vlieëniers en Amerikaanse burgers begin om lekkergoed en kougom te versamel om sy Operation Little Vittles ("Operasie Klein Proviand") te ondersteun.
Die sowat 278 000 vlugte is deur 'n aantal ongelukke oorskadu waarin 41 Britte, 31 Amerikaners en ten minste ses Duitsers hul lewens verloor het. Talle mense wat gedurende die Sowjet-blokkade aan wanvoeding en siektes, veral tuberkulose, beswyk het, is nie hierby ingereken nie.
In 1951 is 'n monument ter herinnering aan die slagoffers van die lugbrugoperasie op die Platz der Luftbrücke net voor die hoofgebou van die lughawe Tempelhof in Berlyn opgerig. Die monument is deur Eduard Ludwig (1906–1960) geskep. Soortgelyke monumente is later by die lughawe in Frankfurt en – op kleiner skaal – by die lugmagvliegveld in Celle (Nedersakse) opgerig. 'n Lugbrugmuseum by die vliegveld Faßberg behandel die geskiedenis van die Berlynse Lugbrug. Suid-Afrika se bydrae en fotomateriaal uit daardie tyd kan in die Suid-Afrikaanse Lugmagmuseum in Pretoria besigtig word.
Suid-Afrika se bydrae
Die eerste groep Suid-Afrikaners – 'n kontingent van tien bemannings onder aanvoering van majoor D.M. (Tienie) van der Kaay wat almal spesiaal vir hierdie taak uitgesoek is – het in September 1948 na Bassingbourn in Engeland vertrek. Hier is hulle onder leiding van Britse Lugmaginstrukteurs enkele weke lank intensief opgelei voordat hulle na Lübeck in Wes-Duitsland oorgeplaas is. Die Britse Royal Air Force het vanuit hierdie stad hul vlugte na Berlyn onderneem. Die Suid-Afrikaners het op 16 Oktober 1948 vir die eerste keer goedere na Berlyn vervoer. 'n Tweede groep Suid-Afrikaners onder bevel van majoor J.P.D. Blaauw, wat almal tot ná die beëindiging van die blokkade voorrade sou bly vervoer, het hulle in April 1949 vervang.
Lughawens
duimnael|regs|250px|Lugbrugmonument by die Tempelhof-lughawe in Berlyn Die meeste vliegvelde het aanvanklik net oor ongeteerde grasbane beskik en is eers in die loop van die lugbrugoperasie uitgebou. Die lughawe Tegel in Berlyn is ná 'n boutyd van slegs drie maande voltooi en het destyds oor die langste aanloop- en landingsbaan in Europa beskik (2 400 meter).
Kongregasionalistiese Kerk
duimnael|270px|regs|Die Kongregasionalistiese kerk, [[Seepunt, ontwerp deur John Parker. Sir J.H. de Villiers het die hoeksteen op 6 Maart 1896 gelê.]]
Berlynse Lugbrug
Wes-Duitsland
Amerikaanse vliegtuie het veral vanuit die groot lugmagbasisse in Wiesbaden (Lindsey Air Station) en Frankfurt am Main (Rhein-Main Air Base) na Berlyn vertrek. Die belangrikste vragsentra vir steenkool, wat die grootste hoeveelheid vrag verteenwoordig het, is vanuit die vliegvelde in Celle, Faßberg, Wunstorf en Schleswig/Jagel in die Britse sone na Berlyn vervoer. Hierdie vliegvelde is grootskaals uitgebou en van 'n spoorwegaansluiting voorsien. Die Britse vliegbote het vanuit die Elberivier in Hamburg-Finkenwerder vertrek.
Vliegtuigtipes
Die Amerikaners het aanvanklik hul C-47 Skytrain of sy eweknie uit die burgerlike lugvaart, die Douglas DC-3, vir die Berlynse Lugbrug ingespan. Sy volle vragvermoë het egter net drie ton beloop, sodat dit vinnig deur groter vliegtuie soos die C-54 Skymaster en Douglas DC-4 vervang is, wat vragte van nege ton elk kon vervoer. Altesaam 380 vliegtuie van hierdie tipe (waarvan 225 as deel van die Amerikaanse operasie) is tydens die lugbrug ingespan. Sodoende was dit die belangrikste vliegtuigtipe, terwyl van ander Amerikaanse vliegtuie soos die Boeing C-97 – destyds een van die grootste vragvliegtuie wat vrag van 31 ton kon vervoer – slegs enkele kere gebruik gemaak is.
Die beperking tot slegs een vliegtuigtipe het die Amerikaanse Lugmag se logistiese stelsel vereenvoudig en geoptimaliseer. Aangesien die vliegtuie oor dieselfde reissnelheid en karakteristieke tydens hul vlugte beskik het, was dit moontlik om die afstand tussen twee vliegtuie verder te verminder en die aantal vlugbewegings te verhoog. Daarnaas is die tegniese onderhoud vergemaklik, en onderdele vir herstelwerk kon op 'n hoogs doeltreffende manier verskaf word. Bemannings was doelgerig vir hierdie vliegtuigtipe opgelei en kon maklik na 'n ander vliegtuig wissel. Die op- en aflaaiprosesse is gestandaardiseer en geoptimaliseer.
Kongregasionalistiese Kerk
duimnael|regs|270px|[[Johannesburg se eerste Kongregasionalistiese kerk was op die hoek van End- en Breestraat en is in 1895 voltooi.]]
Berlynse Lugbrug
Vliegtuigtipes
Die Britte het 'n groot verskeidenheid vliegtuigtipes ingespan. Baie hiervan was voormalige bomwerpers of siviele weergawes van bomwerpers. Weens die tekort aan militêre vliegtuie het die Britte ook talle siviele huurvliegtuie van lugrederye ingespan. Vliegbote, wat steenkool en sout as hul vernaamste vragte na Berlyn vervoer het, was geoptimaliseer vir gebruik op see en dus korrosiebestand. In die wintertyd, toe die mere in Berlyn verys was, is Handley Page Halifax-bomwerpers ingespan om sout te vervoer.
Met uitsondering van 'n Franse Junkers Ju 52, wat vir 'n kortstondige gebruik ingespan is, is vlugte met Duitse vliegtuie om propagandistiese en veral logistiese redes nie onderneem nie.
Kongregasionalistiese Kerk
Die Kongregasionalistiese Kerk is 'n kerkgroepering wat spruit uit die puriteine van die sewentiende eeu.
Berlynse Lugbrug
Vliegtuigtipes
duimnael|regs|250px|'n Britse Short Sunderland-vliegboot duimnael|regs|250px|'n Britse Avro 683 Lancaster (Avro York)-vragvliegtuig
Kongregasionalistiese Kerk
Die Kongregasionaliste het sterk klem geplaas op die selfstandigheid en individualiteit van plaaslike gemeentes en het stukrag gekry nadat die Britse parlement in 1646 die Westminster-konfessie aanvaar het. Tydens Oliver Cromwell se bewind het hulle 'n vastrapplek in die Britse kerklike samelewing gekry.
Berlynse Lugbrug
Eksterne skakels
Berlin Blockade
Kongregasionalistiese Kerk
Die groepering se leer is in die Savoy-verklaring van 1658 uiteengesit en daarin word die Westminster-konfessie merendeels aanvaar, buiten die afdeling oor kerklike regering en sinodes. Die kerk is na die Verenigde State van Amerika gebring deur puriteinse lidmate. Hulle verdraagsame en onafhanklike ingesteldheid het later 'n belangrike invloed op die Amerikaanse Vryheidsverklaring (1776) uitgeoefen.
Suider-Afrika
Die Verenigde Kongregasionalistiese Kerk van Suider-Afrika het eers in 1967 tot stand gekom, maar kan sy oorsprong meer as 200 jaar terugspeur tot by die aankoms van die eerste personeel van die Londense Sendinggenootskap. Die lidmate tel sowat 300 000, wat verdeel is in meer as 350 gemeentes in vyf lande.
Johannesburg
Die eerste Kongregasionalistiese kerk in Johannesburg was op die hoek van End- en Breestraat, waar die argitek Frank Emley ’n lidmaat was, hoewel R. Howden die gebou ontwerp het. Die hoeksteen is op 14 Julie 1895 deur die mynkommissaris, J.L. van der Merwe, gelê.
Die eerste Kongregasionalistiese eredienste is in ’n bousel van hout en yster op Von Brandisplein deur eerw. F.J. Ecclestone waargeneem. Op 25 April 1889 is die kerk geskuif na Richard Currie se veilingskamers in Commissionerstraat, en later na die Vrymesselaarsaal in Jeppestraat, voor die nuwe kerk eindelik laat in 1895 betrek kon word.
Tien jaar later het, is die Musiekskool oorkant die straat in Endstraat opgerig na die ontwerp van sir Herbert Bakerm en die Caledoniese Klub, wat agter die kerk gebou is. ’n Orrelkamer is in 1913 aangebou. Die kerk is later gesloop om plek te maak vir ’n kantoorgebou. Die Kaledoniese Klub het in die jongste jare afgebrand en is toe gesloop.
Westminster-abdy
Die Collegiate Church of St Peter at Westminster, waarna byna altyd in die omgang as Westminster-abdy verwys word, is 'n Gotiese kerkgebou in die City of Westminster, Londen, naby die paleis met die dieselfde naam. Dit is die kerk waarin Britse koninklikes gekroon en waaruit hulle begrawe word. Die kerk het skaars 'n dekade lank, van 1546 tot 1556, die status van 'n katedraal geniet. Die Westminster-abdy is in 1987 deur Unesco as wêrelderfenis gelys.
Bellingshausensee
Die Bellingshausensee is 'n see van die Suidelike Oseaan aan die westelike kus van Antarktika, dit wil sê in die Westelike Halfrond. Die Bellingshausensee is ná die Balties-Duitse ontdekkingsreisiger in Russiese diens Fabian Gottlieb von Bellingshausen genoem, wat die see in 1821 vir die eerste keer bevaar het. Die see het 'n oppervlakte van sowat 487 000 km² en 'n maksimum diepte van 4 500 m.
Die Bellingshausensee is tussen Kaap Flying Fish op Thurston-eiland in die weste, Alexander-eiland in die ooste en Peter I-Eiland in die noorde geleë. Die Bellingshausensee grens in die weste aan die Amundsensee en in die ooste aan die Antarktiese Skiereiland, sowat 1000 km verder noordoos is die Scotiasee geleë. Die 60ste suidelike breedtegraad vorm die noordelike grens. Soos al die seë van Antarktika is die Bellingshausensee noord van die Suidpool geleë en feitlik die hele jaar gevries. Die Bellingshausensee word deur Argentinië (Argentyns-Antarktika), Chili (Antártica Chilena) en die Verenigde Koninkryk (Brits-Antarktiese Gebied) geëis en tot hul Antarktis-gebied gereken, maar omdat dit volgens internasionale reg nie erken word nie, val die see soos die res van Antarktika onder die saak van die Antarktis-verdrag.
Callyspongia psammophera
Callyspongia psammophera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Andreas Jessen
Andreas Jessen (gebore 22 Julie 1989) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Cecilie (2007) en in die televisiereekse Unit 1 (2000), Ludvig & Julemanden (2011), en Mercur (2017).
Meredith Patterson
Meredith Patterson (gebore 24 November 1975) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Princess Diaries 2: Royal Engagement (2004) en in die televisiereekse All My Children (1970) en Boston Legal (2004).
Canon EOS 80D
Die Canon EOS 80D is 'n digitale enkellensreflekskamera deur Canon bekendgestel op 18 Februarie 2016. Dit het 'n kleinhandelprys van VS$1199, dieselfde as die Canon EOS 70D wat dit vervang. Die kamera kan as 'n bak alleen aangekoop word, of in 'n stel met die 18-55mm IS STM lens teen VS$1,349, met die nuwe 18-135mm IS USM lens teen VS$1,799 of met die EF-S 18-200mm IS lens teen VS$1,899.
Die kamera is gemik op die middel van die mark en entoesiasfotograwe.
Mayim Bialik
Mayim Bialik (gebore 12 Desember 1975) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Beaches (1988) en in die televisiereekse MacGyver (1985), Blossom (1990), The Big Bang Theory (2007) en Jeopardy! (2021).
1575
Die jaar 1575 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 75ste jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Shiro Kikuhara
Shiro Kikuhara (gebore 7 Julie 1969) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Weltevredenpark
Weltevredenpark is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika wat tussen Roodepoort en Randburg geleë is.
Possession (Byatt-roman)
Possession: A Romance is 'n topverkoper roman deur die skrywer A.S. Byatt wat die eerste keer in 1990 gepubliseer is. Dit het die Booker-prys in daardie jaar gewen. Hierdie roman ondersoek die postmodernistiese belange van soortgelyke romans, 'n groep romans wat algemeen as historiografiese metafiksie bekend staan.
Breëblaarsuikerbos
Die breëblaarsuikerbos (Protea eximia) is 'n blomdraende struik wat aan die bekende Protea genus behoort. Die plant is endemies aan Suid-Afrika en is deel van die fynbos-bioom. Dit kom voor in Keeromsberg naby Worcester, langs die Langeberg, Outeniekwa- en Tsitsikammaberge tot by Van Stadensberg naby Port Elizabeth. Dit word ook gevind op die Waboomsberg, Rooiberg, Swartberg, Kammanassieberge en Kougaberge, asook Strydomsberg. Die plant is regop en word 5 m hoog en blom van Julie tot Desember met die hoogtepunt van Augustus tot Oktober.
Die plant gaan dood nadat dit gebrand het maar die sade oorleef. Die saad word geberg in 'n doppie en deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van voëls. Die plant groei in sandsteen en kwartsietgrond op hoogtes van 0 - 1 000 m.
Hierdie boom se FSA-nommer is 88.3. In Engels staan dit as die Broad-leaf sugarbush bekend.
Galery
<Gallery> Flickr - aussiegall - Hover.jpg Protea eximia 0289.jpg Protea eximia MS 9185.jpg Protea eximia 1DS-II 1-C4664.jpg </Gallery>
Possession (Byatt-roman)
Die roman se intrige volg twee hedendaagse akademici, soos wat hulle al die leidrade volg omtrent 'n onbekende liefdesverhouding tussen twee fiktiewe Victoriaanse digters, Randolph Henry Ash en Christabel LaMotte. Die roman speel dus af in beide die 1980's en die Victoriaanse tydperk.
Possession se struktuur inkorporeer 'n verskeidenheid style van letterkunde, insluitend fiktiewe briewe, dagboekinskrywings, gedigte en literêre kritiek. Die roman se titel weerspieël een van die storie se sentrale tematiese belange, naamlik die besitlikheid (possession) wat geliefdes teenoor mekaar voel, die besitlikheid wat versamelaars van geskiedkundige artefakte teenoor daardie besittings voel, en die besitlikheid wat biograwe teenoor die persone wie se lewens hulle navors, voel.
Hierdie roman is verwerk in 'n gelyknamige rolprent (2002) met Gwyneth Paltrow en Aaron Eckhart in die rolverdeling. Verder is dit ook in 2011 verwerk in 'n radiodrama vir BBC Radio 4.
Candice Patton
Candice Patton (gebore 24 Junie 1985) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Commander and Chief (2012) en The Guest (2014), en in die televisiereekse Grey's Anatomy (2005) en The Flash (2014).
Betsjoeanaland
Betsjoeanaland (Engels: Bechuanaland), amptelik die Betsjoeanaland Protektoraat (Bechuanaland Protectorate), is die voormalige naam tot op 30 September 1966 met die onafhanklikwording van Botswana, toe die gebied 'n protektoraat onder Britse beskerming was.
Serwië
Serwië (Serwies: Србија/Srbija [sř̩bija] ), amptelik die Republiek van Serwië (Република Србија/Republika Srbija), is 'n landingeslote land geleë in Sentraal- en Suidoos-Europa. Dit word in die noorde begrens deur Hongarye, in die ooste deur Roemenië en Bulgarye, in die suide deur Albanië en Noord-Masedonië en in die weste deur Montenegro, Kroasië en Bosnië en Herzegowina. Serwië se hoofstad en grootste stad is Belgrado, geleë aan die monding van die Savarivier in die Donau.
Die moderne land Serwië het ontstaan in 1817 na die Tweede Serwiese Opstand en het in 1878 onafhanklikheid verklaar van die Ottomaanse Ryk.
Die land se huidige grense is vasgestel na die Tweede Wêreldoorlog, toe Serwië 'n federale deel geword het binne die Sosialistiese Federale Republiek van Joegoslawië. Serwië het weer 'n onafhanklike land geword in 2006, nadat Montenegro die Unie verlaat het wat gevorm is na die verval van Joego-Slawië in die jare 90.
Godsdiens
85% is Serwies-Ortodoks; 5% is Rooms-Katoliek en 10% is ander Christene en Moslems.
Tale
88% praat Serwies, 3,9% praat Hongaars en minder as 9% ander tale.
Haueriet
Haueriet is 'n mineraal met chemiese formule. Dit is na Joseph Ritter von Hauer (1778-1863) en Franz von Hauer (1822-1899) genoem. Hulle was Oostenrykse geoloë.
Dit is 'n laetemperatuurmineraal wat naby solfatiese waters en in swawelryk kleilae aangetref word asook in ontbinde ekstrusiewe klippe. Dit word dikwels saam met swawel, realgar, gips en kalsiet gevind.
Van die vondsplekke is Kalinka naby Banksá Bystrica in Slowakye, die Destricella-myn op Sisilië en die Wakatipu-meer in Nieu-Seeland.
Ware uile
Ware uile of tipiese uile (Strigidae) is die grootste familie van nag-aktiewe voëls in die orde van uile (Strigiformes). Die familie omvat ongeveer 25 genera en 191 spesies.
1576
Die jaar 1576 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 76ste jaar van die 16de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
The Virgin in the Garden
The Virgin in the Garden is 'n roman deur A.S. Byatt wat die eerste keer in 1978 gepubliseer is. Dit speel af in dieselfde jaar as die kroning van Elizabeth II, en het veral te doen met 'n toneelstuk oor Elizabeth I wat binne in die roman opgevoer word.
Die verhaal en omstandighede van die fiktiewe Potter-gesin word in afsonderlike hoofstukke tydens hierdie roman ondersoek.
The Virgin in the Garden is die eerste roman in 'n kwartet van sogenaamde "Frederica Potter"-romans, en word opgevolg deur Still Life (1985), Babel Tower (1996) en A Whistling Woman (2002).
Leslie Bibb
Leslie Bibb (gebore 17 November 1974) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Trick 'r Treat (2007), Iron Man (2008), Law Abiding Citizen (2009), en Iron Man 2 (2010).
Engemi Ferreira
Engemi Ferreira (19 Maart 1943 - 10 Oktober 2019) was ’n Afrikaanse skrywer en dramaturg.
Lewe en werk
Sy is op 19 Maart 1943 net buite Bloemfontein op ’n kleinhoewe genaamd Ferreira gebore en word groot in Suidwes-Afrika. Haar ouers was Walter en Ella Ferreira, wat ’n winkel in Mariental in Suidwes-Afrika besit het. Sy het drie ouer susters. Sy begin haar skoolopleiding op Mariental in Suidwes-Afrika. Op tienjarige ouderdom bring sy ’n jaar deur by haar twee oudste susters in Nederland, waar hulle mans verder studeer. Hier pendel sy dikwels tussen Amsterdam en Utrecht en raak versot op reis. Terug in Suid-Afrika gaan sy skool aan die Hoërskool Langenhoven in Pretoria, waar sy op eie inisiatief ’n skoolkoerant begin en optree as redakteur, verslaggewer en verspreider. In standerd nege begin sy sang studeer by Albrecht Lewald met die oog op ’n loopbaan as liedersangeres. Sy matrikuleer in 1960 en studeer dan drama onder leiding van Anna Neethling-Pohl, Truida Louw en Francois Swart by die Universiteit van Pretoria en neem ook kursusse in moderne tale, filosofie en sielkunde. Sy studeer ook beeldhou en skilderkuns by die Kunsskool van die Pretoria Technikon. Hierna trou sy met Johan Jordaan. Na die dood van hulle eerste baba in 1966 begin ’n belangstelling in die antroposofie, wat ’n kennis is van die aard van die mens, of menslike wysheid. Die egpaar het eindelik sewe kinders. As stigterslid (saam met Mario en Margaret Schiess) van die Max Stibbe Waldorfskool in Pretoria gee sy ’n tyd lank hier klas, terwyl sy ook werk as vryskutjoernalis. Die egpaar verhuis dan na Fochville en hier word sy redaktrise van die Carletonville Herald se vroueblad.
Later woon sy saam met haar man en kinders in die Oos-Transvaalse Laeveld (nou Mpumalanga) op hulle plaas La Staan in die Houtbosloopvallei, waar hy bosbou bedryf en sy skryf. Sy is saam met Leigh Voigt kurator van die plaaslike kunsforum en begin ’n tweemaandelikse blaadjie, Die Boekbrief, wat sy aan leeskringe versprei, terwyl sy ook ’n skrywerskring in Nelspruit stig. Tussen 1990 en 1996 woon sy in die gesin se dorpshuis in Lydenburg ter wille van die kinders se skoolopleiding. In hierdie tyd tree sy op as impresario wat opkomende kunstenaars van die land uitnooi vir “Afrikaanse Aande met Konsert en Kos”, waartydens ook Afrikaanse boeke en CD’s verkoop word. Sy skryf ook lirieke en word deel van die Bacchus-kwartet wat as acapella-groep oral in die Laeveld en Pretoria optree. Sedert 1993 is sy ’n ingeskrewe lid van Cosaw (Congress of South African Writers), sover bekend die enigste Afrikaanse lid van hierdie organisasie. In 1993 is sy een van vier Suid-Afrikaners wat genooi word na die gereelde vierjaarlikse International Women’s Playwright Conference, wat daardie jaar in Adelaide in Australië gehou is. Sy is ook regisseur van Jannie du Toit en Christa Steyn se baie gewilde program “Jannie en die Tannie” wat op kunstefeeste opgevoer word en tree gereeld op as spreker by skole, dameskringe, leeskringe en besigheidsforums. Sy tree af op Vermont naby Hermanus in die Suid-Kaap.
Engemi Ferreira is op 10 Oktober 2019 oorlede.
Skryfwerk
Sy publiseer verskeie kortverhale in Tydskrif vir Letterkunde. In 1985 woon sy die ATKV se eerste skrywerskursus in Potchefstroom by en die novelle “Die jaar toe my ma begin sing het” ontstaan hier as deel van ’n opdrag. Hierin maak sy gebruik van wisselende perspektiewe om die tragiek van ’n gesin se geskiedenis te belig. Die ma, wat die hoofkarakter in die boek is, tree selde self op en word belig deur die vertellings van haar ses kinders. Dieselfde gegewe van die onkonvensionele grootmaakmetodes van ’n Afrikaanse boervrou, waardeur die kinders bevry word van die versmorende Calvinisme van die tyd, word dus uit ’n veelvoud van perspektiewe bekyk. Ma se laaste kind word egter sonder ledemate gebore. Hulle vind haar met ’n bebloede broodmes by die dooie kind terwyl sy sing en sy word dan vir twee dekades in ’n gestig opgeneem. Een van die kinders kry aan die einde van die boek ’n kans vir ’n tweede vertelling, waardeur die voorafgaande gegewens knap bymekaar getrek word. Hierdie boek word voorgeskryf vir skole en ook op tersiêre vlak aan onderwyskolleges. In 1988 is “Die jaar toe my ma begin sing het” die naaswenner van die ATKV-prosaprys en dit is ook twee kere die naaswenner van die Rapportprys. Die boek word deur Wim Vorster vir die verhoog verwerk en in 1995 by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees op Oudtshoorn opgevoer, terwyl Elma Potgieter die boek onder die titel “Moerdruk” verwerk en in 1997 in die Witbank Stadsteater opvoer en die volgende jaar in die Lion Cachet-teater in Potchefstroom tydens die Aardklop Kunstefees.
Ses kortverhale en ’n novelle word gebundel in “Brood vir die engele”, waarin bespiegel word oor filosofiese konsepte, oor etiese kwessies, oor die literatuur en oor skryf. Die verhale sentreer telkens rondom komplekse verhoudings, waarin ook die fantasie soms ’n rol speel, soos in “Die herder van Torabilly”. In hierdie verhaal gewaar die hoofkarakter, die skilder Alice, die figuur van ’n man in een van haar skilderye, hoewel sy hom nie geskilder het nie. Sy skilder hierdie toneel oor en oor, met die gestalte van die man wat immer teenwoordig is, totdat sy hom herken. Ander temas van die verhale sluit in vigs, ’n huwelik wat na dertig jaar nie wil doodloop nie en twee skoolvriendinne se jaloesie op mekaar wanneer hulle na ’n lang tyd weer ontmoet. Die novelle in die bundel is “Metateks”, geskryf na aanleiding van ervarings tydens die Wits Winterforum van 1993, waarin die literêre toneel met sy nydigheid, rugstekery en beheptheid met die media uitgebeeld word. Haar kortverhaal “Voetstuk” word in die versamelbundel “Drif” onder redaksie van Lindeque de Beer opgeneem.
Haar eerste gedigte verskyn in Tydskrif vir Letterkunde wanneer sy slegs sestien jaar oud is en in standerd nege en hierna publiseer sy gereeld gedigte in hierdie tydskrif. Van haar gedigte word opgeneem in “As die son kom oogknip”, ’n versamelbundel oor sonsverduistering saamgestel deur Fanie Olivier.
Engemi waag ook haar hand aan dramas terwyl sy op Lydenburg woon en in hierdie tyd skryf sy drie dramas wat by Kampustoneel opgevoer word en sy skryf ook verskeie kinderproduksies vir skole in die omgewing. In 1991 word haar kabaret “Sewe stasies, oftewel, Een aand op die trein na Pretoria” deur studente van die Universiteit Stellenbosch onder regie van Herman Pretorius by die Kampustoneelfees opgevoer. Die reisiger onderneem hierin ’n treinrit onder begeleiding van duiwels en ’n Rooi Engel na die sewe doodsondes. Die reis begin in Kaapstad en eindig in Sin City, waar siele uitverkoop word. In 1992 word “Des Coninx Bode” by die Kampustoneelfees op die planke gebring. In opdrag van haar kinders se destydse plaasskool vir die kleuterklasse skryf sy kinderteater soos “Ghwarriebos en Nxharra” (oor Boesmans) en “Lepel hou konsert”. Ander dramas sluit in “Die Verhemeltes” (oor depressielyers), “Die vierde Wyse Man” (’n Kersspel) en “Bidsprinkaan en Maan” (’n sprokie).
Robert Taylor (akteur)
Robert Taylor (5 Augustus 1911 – 8 Junie 1969) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Waterloo Bridge (1940), Johnny Eager (1941), Quo Vadis (1951), en Quentin Durward (1955).
1577
Die jaar 1577 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 77ste jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Shinichiro Tani
Shinichiro Tani (gebore 13 November 1968) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Callyspongia pseudoreticulata
Callyspongia pseudoreticulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1984 deur Desqueyroux-Faúndez.
Terminaal
Terminaal kan verwys na:
Eros Riccio
Eros Riccio (gebore 1 Desember 1977) is 'n Italiaanse skaakspeler.
Hy is 'n grootmeester van korrespondensie-skaak, onderkampioen van Europa en Olimpiese brons met die Italiaanse nasionale span, en wêreldkampioen in korrespondensie-skaak FICGS.
Hy is bowenal 'n kampioen van Gevorderde skaak en ook die outeur van 'n persoonlike skaakboek genaamd Sikanda.
Bayreuth
Bayreuth is 'n stad in noordelike Beiere, Duitsland, aan die Rooi-Main-rivier in 'n vallei tussen die Frankiese Alb en die Fichtelgebergte. Dit is die hoofstad van Bo-Franken en het in 2008 'n bevolking van 73 048 gehad. Die stad is bekend vir sy gereelde fees van musiek deur Richard Wagner.
Richard Wagner-fees
Die stad is wyd bekend weens sy verbintenis met die komponis Richard Wagner, wat van 1872 tot en met sy dood in 1883 hier gewoon het. Wagner se villa, "Wahnfried", is in Bayreuth gebou met die geldelike bystand van koning Ludwig II van Beiere en is ná die Eerste Wêreldoorlog in die Wagner-museum omskep. Die Bayreuth Festspielhaus is noord van die stad geleë, 'n operahuis wat spesiaal opgerig is vir die uitsluitlike opvoering van Wagner se operas. Hier word die première opgevoer van die laaste twee operas in Wagner se siklus Der Ring des Nibelungen (Siegfried en Götterdämmerung), van die siklus as geheel en ook van Parsifal.
The Children's Book
The Children's Book is 'n roman van A.S. Byatt wat die eerste keer in 2009 gepubliseer is. Dit volg die avonture en verhoudings van 'n verskeidenheid interafhanklike families, volwassenes en kinders, vanaf 1895 tot en met die Eerste Wêreldoorlog.
Hierdie roman is in 2009 vir die Booker-prys gekortlys.
Latakia
Latakia (soms ook Latakiyah of Lathaqiya, of Latakieh volgens die plaaslike transliterasie) is die belangrikste seehawe van Sirië en die hoofstad van die gelyknamige administratiewe gewes.