cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nieu-Meksiko
Kuns en vermaak
Dele van sy roman The Plumed Serpent en ander werke het tydens sy verblyf op 'n ranch noord van Taos ontstaan wat deur Mabel Dodge Luhan aan die skrywer geskenk is. Taos het tot 'n ware kunstenaarskolonie ontwikkel waar skilders soos Marsden Hartley en die meesterfotograwe Alfred Stieglitz en Ansel Adams hulle 'n tyd lank gevestig het.
Die bekendste Amerikaanse outeur, wie se werk met Nieu-Meksiko verbind word, is moontlik Willa Cather (1873−1947). In haar roman Death Comes for the Archbishop, wat in 1927 gepubliseer is, lewer sy 'n beskrywing van die lewe en werk van Rooms-Katolieke priesters uit Frankryk wat teen die middel van die 19de eeu sendingwerk in Nieu-Meksiko doen.
Tony Hillerman (1925−2008), 'n Amerikaanse skrywer van speurderromans wat op die Navajo-polisiediens in Arizona en Nieu-Meksiko fokus, het sy jeugjare in Nieu-Meksiko deurgebring. Ou Navajo-tradisies vorm die historiese en kulturele agtergrond vir sy geheimsinnige misdaadfiksie met werke soos Skinwalkers en A Thief of Time.
Ryoichi Maeda
Ryoichi Maeda (gebore 9 Oktober 1981) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Nieu-Meksiko
Kuns en vermaak
Die bekendste verteenwoordiger van visuele kuns, wat haar permanent op Ghost Ranch, 'n plaas in een van Nieu-Meksiko se mees dramatiese landskappe gevestig het, was Georgia O'Keeffe (1887−1986). O'Keeffe, 'n baanbreker vir moderne kuns in die Verenigde State, het bekendheid verwerf met haar abstrakte skilderye op groot formaat wat natuurlike vorme soos blomme en skedels, wolkekrabbers in New York en argitektoniese en landskapsvorme eie aan Nieu-Meksiko uitgebeeld het.
Trivia
Die eerste kernwapentoets is op 16 Julie 1945 naby Alamogordo in die deelstaat gedoen as deel van die Manhattan-projek.
Stephen Elliott (akteur)
Stephen Elliott (27 November 1918 – 21 Mei 2005) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Death Wish (1974), Arthur (1981), Beverly Hills Cop (1984), en Assassination (1987).
Wimpy
Wimpy is 'n restaurantgroep wat hoofsaaklik kitskos soos hamburgers, slaptjips en melkskommels verkoop.
Geskiedenis
Wimpy se eerste restaurant in Suid-Afrika het in 1967 in Durban oopgemaak.
Op 27 Februarie 2007 het Famous Brands (wat die Wimpy-konsessieonderneming in Suid-Afrika besit) aangekondig dat hulle Wimpy VK gekoop het.
Internasionale takke
Wimpy het takke in die volgende lande:
Stad van Dawid
Stad van Dawid (City of David - עיר דוד) is 'n argeologiese terrein in Jerusalem. Dit is langs die suidoostelike hoek van die mure van die Ou Stad van Jerusalem. Die terrein behels die paleis van koning Dawid, en sluit 'n watertonnel in wat deur koning Hiskia gebou is.
Oorsprong van naam
Die Stad van Dawid of die Dawidstad het sy naam gekry toe Dawid die Jebusiete daaruit verdryf het volgens 2 Samuel 5:4-9:
"(4)Dawid was dertig toe hy koning geword het, en hy het veertig jaar geregeer. (5)In Hebron was hy sewe en 'n half jaar koning oor Juda, en in Jerusalem drie en dertig jaar oor die hele Israel en Juda. (6)Die koning en sy manskappe het teen Jerusalem opgetrek. Die Jebusiete het hierdie gebied bewoon. Daar is aan Dawid gesê: “Hier sal jy nie inkom nie. Blindes en kreupeles sal jou hier uithou.” Ja, daar is beweer: “Dawid sal hier nie inkom nie!” (7)En tog het Dawid die Sionsvesting ingeneem. Dit is nou die Dawidstad. (8)Op daardie dag het Dawid gesê: “Elkeen wat 'n Jebusiet wil verslaan, moet eers die watertonnel, en die blindes en kreupeles in die hande kry.” Dawid het hulle blywend gehaat. Dit is waarom gesê word 'n blinde of 'n kreupele mag nie in die tempel inkom nie. (9)Dawid het in die vesting gaan woon en dit Dawidstad genoem. Sy bouwerke het gestrek van die terras af in die rigting van die paleis."
Martino
Martino (Tienie Brits) was Suid-Afrika se bekendste kulkunstenaar. Hy was veral bekend vir sy frase "Kul jou hier, kul jou daar en siedaar! Sy eerste TV-reeks, Die Kulkuns van Martino, is in die tagtigerjare op Suid-Afrikaanse televisie uitgesaai.
Biografie
Martino het op 17-jarige ouderdom begin om sirkustoertjies te doen. Hy het in towerkuns begin belangstel en sowat drie jaar lank in die Pretoria-omgewing saam met sy broer en andere as deel van die Martino Trio opgetree. Hy het daarna op sy eie as kulkunstenaar begin optree.
Hy is in 1996 met maagkanker gediagnoseer en dokters het 55% van sy maag verwyder. Hy het na ’n operasie 'n sepsis aan sy dermkanaal ontwikkel. Hy is op 25 Februarie 2011 op 64-jarige ouderdom oorlede.
Gitte Madsen
Gitte Madsen (gebore 23 April 1966) is 'n Deense aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse TarTar (2004), Vild med dans (2005), Hvem kan slå Joachim & Marianne? (2008), en Bingo Banko (2010).
Cinachyrella eurystoma
Cinachyrella eurystoma is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cinachyrella en tot die familie Tetillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1891 deur Keller.
Ruth Buzzi
Ruth Buzzi (gebore 24 Julie 1936) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Freaky Friday (1976) en in die televisiereekse Rowan & Martin's Laugh-In (1967), Legends of the Superheroes (1979), en The Berenstain Bears (1985).
Roger Kitter
Roger Kitter (20 Oktober 1950 – 4 Januarie 2015) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Suzie Gold (2004) en in die televisiereeks  'Allo 'Allo! (1982).
Francois Louw
Francois Louw (gebore in Kaapstad, 15 Junie 1985) is 'n Springbokrugbyspeler wat vir die Westelike Provinsie in die Curriebeker, die in Superrugby en oorsee vir Bath Rugby gespeel het. Hy het tydens die Rugbywêreldbeker 2015 en 2019 vir Suid-Afrika uitgedraf.
NG gemeente Wespoort
duimnael|regs|280px|Die NG gemeente Kwaggasrand (gestig in 1974) is een van vier gemeentes wat teen 2015 by Wespoort ingelyf is.
duimnael|regs|160px|Ds. J.J. van As, leraar van 1968 tot 1977.
Die NG gemeente Wespoort is in ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk met sy middelpunt in die Pretoriase voorstad Danville, hoewel die gemeente ’n veel groter gebied beslaan ná die inlywing van die gemeentes Pretoria-Wes (gestig in 1925), Ebenhaeser (1951), Kwaggasrand (1974) en Pretoria-Polisiekollege (1963). In 1985 het dié vyf samestellende dele altesaam 3 736 belydende lidmate en 850 studente-lidmate gehad. Dertig jaar later, in 2015, was Wespoort se belydendelidmaattal 1 300.
Stigting
Onder bokseile, in 'n hoek van die skoolgrond, het die stigtingsvergadering op 22 Januarie 1949 saamgekom om die gemeente van die moedergemeente, Quaggapoort, af te stig. Ons gemeentelike feesalbum skryf nagenoeg drie jaar later: “Dit was werklik in ieder opsig 'n daad van geloof. 'n Betreklik klein getal huisgesinne moes sonder enige kapitale bate of hulp van enige andere gemeente die eerste fondament grawe en die eerste stene aandra. Maar, soos in die dae van Nehemia, was die hart van die volk gewillig om te bou. Die gees wat kerkraad en gemeente besiel het, was andermaal: ‘Die God van die hemel, Hy sal ons dit laat geluk.’”
Kerkbou en eerste leraar
Groot was die vreugde toe die hoeksteen van die kerkgebou op 25 Maart 1950 gelê kon word en toe die voltooide gebou ná ongeveer vier maande aan die Hemelse Vader toegewy kon word.
Dit het twee jaar geduur voordat die eerste beroep uitgebring kon word. Die konsulent, dr. L.V. Rex, en ander leraars het egter met die dienste gehelp. Ook het mnr. C.B. Zietsman 18 maande lank met al die gemeentelike werksaamhede gehelp. Die eerste leraar, dr. T.C. de Villiers, kon op 31 Maart 1951 bevestig word. Ds. P. van der Hoven kon, met 'n treffende rede na aanleiding van Ps. 25:4, 5, die plegtigheid waarneem. Op 1 April kon die leraar sy intreeboodskap oor Hand. 3:6 lewer.
Die gemeente het ook die Leprosegestig Westford ingestluit. Elke Sondagmôre het die leraar destyds daar 'n diens gehou vir pasiënte wat dit kon bywoon. Ons gemeentelike feesalbum se medewerker het geskryf: “Aangrypend en ook beskamend is dit om die ywer en opoffering te bemerk waarmee sommige onder die moeilikste omstandighede die dienste bywoon. Daar is nog veel wat verrig moet word. Die moontlikhede is groot. Die stad brei uit ook in hierdie rigting, en die pragtige gesig wat vanhier oor Pretoria verkry word, sal vele toekomstige bouers hierheen trek. Maar 'n nog skoner gesig is die gesig van die toekoms, wanneer hier 'n groot gemeente opgebou sal wees wat sal help om die koninkryk van Christus ook tot ver oor die heuwels van Pretoria uit te brei.”
Jan Peter Balkenende
Jan Peter Balkenende (gebore 7 Mei 1956 in Biezelinge, provinsie Zeeland) is 'n Nederlandse christen-demokratiese politikus. Hy is 'n lid van die politieke party Christen-Demokratiese Appèl (CDA). Van 1 Oktober 2001 tot 9 Junie 2010 was hy partyleier en van 22 Julie 2002 tot 14 Oktober 2010 Eerste Minister van Nederland.
Voor dit was hy as volksverteenwordiger lid van die Tweede Kamer en professor aan die Vrije Universiteit Amsterdam. Sedert 1 Desember 2010 is hy besonder hoogleraar aan die Erasmus Universiteit Rotterdam en sedert 1 April 2011 ook vennoot by Ernst & Young geword.
Balkenende het geskiedenis en in die regte gestudeer. Hy is getroud en het 'n kind. Hy is lid van die Protestantse Kerk in Nederland.
Die kabinette
Balkenende het vier Nederlandse kabinette gelei: die Balkenende I-kabinet (2002–2003), die Balkenende II-kabinet (2003–2006), die Balkenende III-kabinet (2006–2007) en die Balkenende IV-kabinet (2007–2010).
Op 20 Februarie 2010 het die vierde Balkenende-kabinet sy ontslag aan koningin Beatrix aangebied. Die koalisie van Sosiaaldemokrate, Christendemokrate en een klein Christelike party het geval oor die toekoms van die Nederlandse militêre magte in die Afgaanse provinsie Uruzgan. Daar was oorspronklik beplan om die troepe in Desember 2010 terug te trek, maar die Christendemokrate wil die aanwesigheid verleng. Veral die Sosiaaldemokrate is teen die verlenging gekant.
Na 'n groot verlies by die verkiesings vir die nuwe Tweede Kamer op 9 Junie 2010 het hy as partyleier afgetree.
Trinitrotolueen
2,4,6-Trinitrotolueen is 'n organiese chemiese verbinding met die formule C6H2(NO2)3CH3. Hierdie geel vaste stof word soms gebruik as reagens in chemiese sintese, maar dit is veral bekend as 'n plofbare materiaal wat maklik hanteerbaar is. Die plofbare opbrengs van TNT word beskou as die standaard vergelykende konvensie vir die vernietigende krag van bomme en plofstof.
Gebruike
TNT is een van die mees gebruikte plofstof vir militêre, industriële en mynbou-toepassings. Dit word deels verkies vanweë die ongevoeligheid vir skok en wrywing, met 'n verminderde risiko vir toevallige ontploffing in vergelyking met meer sensitiewe plofstowwe soos nitrogliserien. TNT smelt teen 80 ° C wat ver onder die temperatuur waarteen dit spontaan sal ontplof is. Daarom kan dit gegiet of veilig met ander plofstowwe gekombineer word. TNT absorbeer nie water nie en los ook nie in water op nie, wat dit moontlik maak om dit effektief in nat omgewings (of onder water) te gebruik. Om te ontplof, moet TNT geatikveer word deur 'n drukgolf wat van 'n aansitterplofstof af kom. Alhoewel blokke TNT in verskillende groottes beskikbaar is, kom dit meer voor in mengsels wat 'n veranderlike persentasie TNT plus ander bestanddele bevat.
Ontploffingsreaksie
TNT ondergaan 'n ontbindingsreaksie: en twee verdere reaksies kom ook voor: Die hoof reaksie is eksotermies en het 'n matige aktiveringsenergie van ongeveer 146kJ/mol. Aangesien die reaksies baie koolstof lewer kan mengsels van TNT met suurstofryke verbindings meer energie oplewer as suiwer TNT alleen.
Energie-inhoud
Die energiedigtheid van TNT word gebruik as verwysingspunt vir baie ander plofstowwe, insluitend kernwapens, waarvan die energie-inhoud gemeet word in ekwivalente kiloton (4,184 TJ of 1,162 GWh) of megaton (4,184 PJ of 1,162 TWh) TNT.
Ter vergelyking bevat kruit 3 MJ/kg, dinamiet 7,5 MJ/kg en petrol 47,2 MJ/kg. Petrol benodig 'n oksidant, dus 'n geoptimaliseerde petrol- en O2-mengsel bevat net 10,4 MJ/kg.
Voorbereiding
In die industrie word TNT vervaardig in 'n drie-stap proses. Eerstens word tolueen met 'n mengsel van swael- en salpetersuur genitreer om mononitrotolueen (MNT) te produseer. Die MNT word geskei en dan tot dinitrotolueen (DNT) genitreer. In die laaste stap word die DNT na trinitrotolueen (TNT) genitreer met behulp van 'n watervrye mengsel van salpetersuur en oleum. Salpetersuur word deur die vervaardigingsproses verbruik, maar die verdunde swaelsuur kan weer gekonsentreer en hergebruik word. Na nitrasie word TNT gestabiliseer deur 'n proses genaamd sulfitasie, waar die ru TNT behandel word met waterige natriumsulfietoplossing om minder stabiele isomere van TNT en ander ongewenste reaksieprodukte te verwyder. Die spoelwater van sulfitasie staan bekend as rooiwater en is 'n belangrike besoedelings- en afvalproduk van TNT-vervaardiging.
Veiligheid en toksisiteit
TNT is giftig, en velkontak kan velirritasie veroorsaak, wat veroorsaak dat die vel 'n helder geel-oranje kleur kry. Tydens die Eerste Wêreldoorlog het vroulike ammunisiewerkers wat die chemikalie gehanteer het gevind dat hul vel heldergeel word, wat daartoe gelei het dat hulle die bynaam "kanarie-meisies" of bloot "kanaries" verkry het.
Mense wat oor 'n lang tydperk aan TNT blootgestel is, is geneig om bloedarmoede en abnormale lewerfunksies te ervaar. Bloed- en lewereffekte, vergroting van milt en ander skadelike effekte op die immuunstelsel is ook gevind by diere wat trinitrotolueen ingeneem of asemhaal. Daar is bewyse dat TNT manlike vrugbaarheid nadelig beïnvloed. TNT word gelys as 'n moontlike menslike karsinogeen. Inname van TNT produseer rooi urine deur die teenwoordigheid van afbreekprodukte en nie bloed soos soms geglo nie.
Geskiedenis
TNT is die eerste keer in 1863 deur die Duitse chemikus Julius Wilbrand voorberei en oorspronklik as 'n geel kleurstof gebruik. Die potensiaal daarvan as 'n plofstof is vir drie dekades nie erken nie, veral omdat dit te moeilik was om te ontplof en omdat dit minder kragtig was as alternatiewe. Die plofbare eienskappe daarvan is die eerste keer in 1891 deur 'n ander Duitse chemikus, Carl Häussermann, ontdek. TNT kan veilig gegiet word wanneer dit vloeibaar is, en is so ongevoelig dat dit vrygestel is van die wet op plofstof van die Verenigde Koninkryk van 1875 en nie as 'n plofstof beskou was vir die vervaardiging en opberging daarvan nie.
Neurolinguistiek
Neurolinguistiek is die studie van die neurale meganismes in die menslike verstand wat die begrip, lewering en verwerwing van taal beheer. As ŉ interdissiplinêre studieveld put neurolinguistiek uit die metodiek en teorie van vakgebiede soos neurowetenskap, taalkunde, kognitiewe wetenskap, neurobiologie, kommunikasie afwykings, neuropsigologie en rekenaarwetenskap. Belangstellende navorsers betree die vakgebied vanaf verskeie agtergronde, en bring ŉ wye reeks eksperimentele tegnieke saam, asook wyd uiteenlopende teoretiese sienswyses. Baie van die werk in neurolinguistiek word onderskryf deur modelle vanuit psigolinguistiek en teoretiese taalkunde, en word gefokus op ondersoeke van hoe die verstand die prosesse kan implementeer wat deur teoretiese en psigolinguistiek voorgestel word, wat nodig is vir die lewering en begrip van taal. Neurolinguiste bestudeer die psigologiese meganismes waarvolgens die verstand inligting rakende taal verwerk, en evalueer taalkundige en psigolinguistiese teorieë deur gebruik te maak van afasiologie, breinbeeldvorming, elektrofisiologie en rekenaarmodellering.
Trinitrotolueen
Geskiedenis
Die Amerikaanse vloot het voortgegaan om pantser-deurdringende projektiele met Dunniet te vul nadat sommige ander lande na TNT oorgeskakel het, maar het begin om vlootmyne, bomme en diepteladings te vul met ru-"graad-B" TNT, met die kleur van bruinsuiker. Die ladings het 'n plofbare versterkerlading van korrelgekristalliseerde "graad-A" TNT vir ontploffing vereis. Hoë-plofbare projektiele is gevul met "graad-A" TNT, wat begin voorkeur geniet het vir ander gebruike, aangesien industriële chemiese kapasiteit beskikbaar geword het vir die verwydering van xileen en soortgelyke koolwaterstowwe uit die tolueen-grondstof en ander nitrotolueen-isomeerbyprodukte van die nitreringsreaksies.
Neurolinguistiek
Geskiedenis
Neurolinguistiek is histories gewortel in ontwikkeling gedurende die 19de eeu van afasiologie, die studie van taalkundige defekte (afasies), wat na vore tree as gevolg van breinskade. Afasiologie poog om struktuur te korreleer volgens funksie deur die analisering van die uitwerking van breinbeserings op taalverwerking. Een van die eerste mense wat ŉ verwantskap afgelei het tussen ŉ spesifieke breinarea en taalverwerking is Paul Broca, ŉ Franse chirurg wat lykskouings uitgevoer het op talle individue wat aan spraakgebrek gelei het, en gevind het dat meeste hulle breinskade (of letsels) in die linker frontale lob gehad het, in ŉ area bekend as Broca se area. Frenoloë het in die vroeë 19de eeu die aanspraak gemaak dat verskillende areas in die brein aparte funksies uitvoer en dat taal meestal deur die frontale dele van die verstand beheer word, maar Broca se navorsing was moontlik die eerste wat empiriese bewyse gelewer het vir so ŉ verwantskap, en is as "epogmakend" en "spilverskuiwend" beskryf tot die vakgebiede van neurolinguistiek en kognitiewe wetenskappe. Later het Carl Wernicke, na wie Wernicke se area vernoem is, voorgestel dat verskillende areas in die verstand spesialiseer in aparte linguistiese take, met Broca se area wat die motoriese produksie van taal hanteer, en Wernicke se area wat weer ouditoriese spraakbegrip behartig. Die werk van Broca en Wernicke vestig die studierigting van afasiologie en die idee dat taal bestudeer kan word deur die fisiese karaktertrekke van die verstand te ondersoek. Vroeë werk in afasiologie kon ook put uit die vroeg twintigste-eeuse werk van Korbinian Brodmann, wat die oppervlakte van die brein "gekarteer" het, en onderverdeel het in genommerde areas gebaseer op elke area se selstruktuur en funksie; hierdie areas, bekend as Brodmann areas, word steeds wyd gebruik in neurowetenskap.
Die skep van die term "neurolinguistiek" is toegedig aan Harry Whitaker, wat die Journal of Neurolinguistics in 1985 gestig het.
Hoewel afasiologie histories die kern van neurolinguistiek is, het die veld onlangs aansienlik verbreed, deels te danke aan die verskyning van nuwe breinbeeldvasleggingtegnologie (soos die PET en fMRI) en tydsensitiewe elektrofisiologiese tegnieke (EEG en MEG), wat patrone van breinaktivering kan uitlig soos mense verskeie taalfunksies aanpak; elektrofisiologiese tegnieke, in besonder,  het as ŉ lewensvatbare metode na vore getree vir die studie van taal in 1980 met die ontdekking van die N400, ŉ breinreaksie tonende as sensitief tot semantiese kwessies in taalbegrip. Die N400 is die eerste taalrelevante breinreaksie om geïdentifiseer te word, en sedert hulle uitvinding word EEG en MEG toenemend wyer gebruik vir die uitvoer van taalnavorsing.
Gestreepte varkvis
Voorkoms
Die vis se kop en lyf aan die bokant is rooi terwyl dit geel of wit is aan die onderkant.
Richard Strauss
Richard Georg Strauss (11 Junie 1864 – 8 September 1949) was 'n vooraanstaande Duitse komponis van die laat-Romantiese en vroeë moderne eras. Hy is veral bekend om sy operas soos Der Rosenkavalier en Salome, sy lieder waaronder veral sy Vier Laaste Lieder en sy toongedigte en orkeswerke. Strauss was ook 'n gesiene komponis in die hele Duitsland en Oostenryk.
Richard Georg Strauss, die seun van 'n briljante horingblaser, is op 11 Junie 1864 in München gebore. Op 4-jarige leeftyd het Strauss klavierlesse begin neem en toe hy 6 was, het hy ook vioollesse begin neem en selfs sy eerste lied gekomponeer. Tussen 1875 en 1880 het Strauss onderrig in die musiekteorie ontvang. Sy eerste orkeswerk, Feesmars in E-mol, is reeds in 1876 voltooi, hoewel dit eers in 1881 vir die eerste maal uitgevoer is.
Van 1882 af het Strauss aan die Universiteit van München in die filosofie, estetika, kunsgeskiedenis en letterkunde gestudeer. Sy Suite vir Blasers, opus 4 (1881), het die aandag van die gevierde dirigent Hans von Bülow (1830-1894) getrek en in 1885 is Strauss as Von Bülow se assistent-dirigent van die hoforkes te Meinigen aangestel. Hier het hy 6 maande lank vertoef en vir 'n groot deel van die tyd was hy in Von Bülow se afwesigheid in volle beheer van die orkes.
Na Meinigen was Strauss om die beurt dirigent te München (1886), Weimar (1889), München (1894), Berlyn (1898; van 1908 af Koninklike Pruisiese Algemene Musiekdirekteur) en Wenen (1919). Hy het ook dikwels as gasdirigent opgetree en vanaf 1924, toe hy finansieel onafhanklik geword het, het hy slegs as gasdirigent opgetree.
In 1894 is Strauss met die sopraan Pauline de Ahna (oorl. 1950) getroud en hulle het hulle in München gevestig, waar Pauline haar man se sake so behartig het dat hy meer tyd vir komposisie gehad het. Intussen het Strauss sy simfoniese gedigte Macbeth (1890), Tod und Verklärung ("Dood en verheerliking"; 1890) en Till Eulenspiegels lustige Streiche ("Tyl Uilspieël se vrolike streke"; 1895) voltooi.
Die eerste open baring van sy begaafdheid as operakomponis is merkbaar in Salome (1905), waarvan die libretto op 'n teks van Oscar Wilde gebaseer is. In Salome word die verderflike omstandighede rondom die onthoofding van Johannes die Doper, sowel as die onthoofding self, behandel, en hoewel gehore tot vandag toe geskok word deur die grusame realisme van Strauss se uitbeelding, het sy musikale oorspronklikheid dadelik aandag getrek.
Met Elektra (1909) het Strauss se assosiasie met die digter Hugo von Hofmannsthal (1874-1929) begin. Von Hofmannsthal het ook die libretto's van Der Rosenkavalier (1911), Ariadne auf Naxos (1912), Die Frau ohne Schatten ("Die vrou sonder skaduwee"; 1919) en Arabella (1933) geskryf. Strauss se suksesvolste opera, Der Rosenkavalier, het aan sowel hom as Von Hofmannsthal 'n fortuin besorg, maar die ander operas het minder byval gevind.
Na Von Hofmannsthal se dood in 1929 is die teks van Die schweigsame Frau ("Die swygsame vrou"; 1935) deur Stefen Zweig (1881-1942) geskryf en die van Daphne (1838) deur Joseph Gregor (1888-1960). Strauss het self die libretto vir sy opera Capriccio (1942) geskryf. Belangrike werke uit sy laaste jare is die Tweede Horingkonsert (1943), die Hobokonsert (1946) en die Vier Letzte Lieder ("Vier laaste liedere"; 1848).
Afgesien van laasgenoemde het Strauss ook nagenoeg 200 ander kunsliedere gekomponeer, waarvan 'n groot aantal as hoogtepunte van die liederkuns beskou word. Ook die Burlesk vir klavier en orkes (1885), die Sinfonia domestica (1905) en Eine Alpensinfonie (1915) is belangrik. Strauss was die laaste van die groot Romantiese komponiste.
Hy het die vermoë besit om eenvoudige melodieë op onvergeetlike en dikwels verhewe wyse uit te spin tot 'n oorweldigende klimaks. Hierdie kenmerk van sy musiek word opvallend geïllustreer aan die begin van Also sprach Zarathustra en in die trio naby die slot van Der Rosenkavalier. Hy was 'n briljante orkestreerder en 'n voortreflike dirigent. Albei die wêreldoorloë het ŉ verwoestende uitwerking op Strauss se lewe gehad en hy het nooit werklik herstel na die verwoesting van sy vier mees geliefde operageboue (in Wenen, Berlyn, München en Dresden) tydens die Tweede Wêreldoorlog (1939-1945) nie. Strauss is op 8 September 1949 in Beiere oorlede.
Cinachyrella globulosa
Cinachyrella globulosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Nanterre
Nanterre is 'n westelike voorstad van die Franse hoofstad Parys, sowat 11,1 kilometer van die Paryse stadsentrum af, met 'n oppervlak van 12,1 vierkante kilometer en meer as 89 000 inwoners. Nanterre is die prefektuur (hoofstad) van die département Hauts-de-Seine en die setel van die Arrondissement van Nanterre. Die Universiteit van Parys X-Nanterre is een van die grootste in die metropolitaanse gebied van Parys.
La Défense, die sentrale besigheidsdistrik van Parys, strek oor die oostelike deel van Nanterre (dit maak ook deel uit van die voorstede Courbevoie en Puteaux). Die belangrikste nywerhede in Nanterre is motorvervaardiging, masjienbou, metaal- en voedselverwerking en skoonheidsmiddels.
Etimologie
Die naam Nanterre het 'n lang geskiedenis en dateer uit die tydperk voor die Romeinse verowering van Gallië. Die Romeine het die stad Nemetodorum genoem, 'n afleiding van die Keltiese woorde nemeto ("heiligdom") en duros ("deur, poort", "fort, vesting"). Die heiligdom, waarna die stad se naam oorspronklik verwys het, is glo die antieke heiligdom op die berg Mont-Valérien.
Projekbestuur
Projekbestuur is die dissipline wat hom bemoei met die organisering en bestuur van hulpbronne op so 'n wyse dat hierdie hulpbronne ál die werk lewer wat vereis word om 'n projek binne die bepaalde werksomvang, tyd- en kostebeperkings te voltooi. 'n Projek word gesien as 'n tydelike en eenmalige poging om 'n unieke produk of diens te skep. Die feit dat dit eenmalig en tydelik is onderskei dit van prosesse of bedrywe wat permanente of semi-permanente voortdurende funksionele werk is om dieselfde produk of diens oor-en-oor te vervaardig. Die bestuur van hierdie twee stelsels is dikwels baie verskillend en vereis anderste tegniese vaardighede en filosofie, wat dus die ontwikkeling van projekbestuur as 'n dissipline opsigself noodsaak.
Die eerste uitdaging van projekbestuur is om te verseker dat 'n projek gelewer word binne die raamwerk van die bepaalde beperkinge. Die tweede, meer ambisieuse, uitdaging is die optimale toekenning van hulpbronne en die integrasie van hierdie insette benodig om die voorafbepaalde doelwitte te bereik. Die projek is daarom 'n versigtig gekose stel aktiwiteite wat gekies word met die doel om die hulpbronne (tyd, geld, mense, materiale, energie, ruimte, voorrade, kommunikasie, kwaliteit, risiko ens.) sodanig in te span dat die voorafbepaalde doelwitte bereik word.
Die Projekbestuurder
Projekbestuur is dikwels die verantwoordelikheid van 'n enkele projekbestuurder. Hierdie indiwidu neem selde direk aan die aktiwiteite deel wat die eindproduk lewer, maar strewe eerder daarna om die vordering en onderlinge produktiewe samewerking van die verskeie partye op so 'n manier te bevorder dat die algehele risiko vir mislukking verminder word.
Enige tipe produk of diens – geboue, voertuie, elektronika, rekenaarsagteware, finansiële dienste ens. - se implementering kan deur 'n projekbestuurder hanteer word en die bedryf daarna deur 'n produkbestuurder.
Die Projekdriehoek
Soos enige menslike onderneming, is die uitvoer van projekte onderhewig aan sekere beperkinge. Tradisioneel is hierdie beperkinge gelys as: omvang, tyd en koste. Ander verfyn die model verder deur produkkwaliteit en/of werkverrigting in die werksomvang van mekaar te onderskei en dit dus in 'n vierkantige model verander.
Die tydbeperkinge verwys na die hoeveelheid tyd wat beskikbaar is om 'n projek te voltooi. Die kostebeperking verwys na die begrote hoeveelheid fondse wat beskikbaar is vir die projek. Die beperking op werksomvang verwys na die werk wat gedoen moet word om die projek te voltooi. Hierdie beperkinge is dikwels strydig met mekaar: 'n vergrote werksomvang beteken gewoonlik dat die tyd en geld vir die projek vermeerder moet word, as min tyd beskikbaar is vir die uitvoer van die projek, beteken normaalweg dat meer geld gespandeer sal moet word en die werksomvang verminder moet word en 'n klein begroting beteken dat die tyd vermeerder sal moet word en die werksomvang verminder sal moet word. Projekbestuur as vakgebied behels die verskaffing van die gereedskap en tegnieke wat die projekspan (nie alleen die projekbestuurder nie) in staat stel om hul werk te organiseer sodat hulle hul werk binne die gegewe beperkinge suksesvol kan uitvoer.
Tyd
Die tyd word vir analitiese redes opgebreek in die tyd wat vereis word om die komponente van die projek te voltooi en dan weer verder afgebreek na die tyd wat vereis word vir elke taak wat bydra tot die voltooiïng van daardie betrokke komponent.
Koste
Die koste verbonde aan die ontwikkeling van 'n projek hang af van verskeie veranderlikes wat hoofsaaklik insluit: lone, materiaalkostes, risikobestuur, aanlegte (geboue, masjiene ens.), toerusting en wins.
Werksomvang
Die werksomvang spesifiseer die eindresultaat. Die oorhoofse definisie van wat die projek veronderstel is om te bereik en 'n spesifieke beskrywing van wat die resultaat moet wees. 'n Belangrike komponent van die omvang is die kwaliteit van die finale produk. Die hoeveelheid tyd wat belê word om die indiwiduele take te voltooi, speel gewoonlik 'n belangrike rol in die uiteindelike kwaliteit van die oorhoofse projek. Sommige take kan in 'n sekere tyd bevredigend voltooi word, maar kan dalk met meer tyd buitengewoon goed afgehandel word. Oor die tydsduur van 'n groot projek, kan kwaliteit 'n betekenisvolle impak op die tydsduur en koste van 'n projek hê (en ook andersom).
Projekbestuursaktiwiteite
Projekbestuur bestaan uit verskeie soorte aktiwiteite soos onder andere:
Projekbestuursdokumentasie
Alle suksesvolle projekte lewer bevredigende dokumentasie oor doelwitte en aflewerbares. Hierdie dokumente is 'n meganisme om te verseker dat diegene wat die projek onderskryf, die kliënte en projekspan almal dieselfde verwagtinge koester oor die projek.
Hierdie dokumentasie word gewoonlik geredelik beskikbaar gemaak aan die belanghebbendes (soos bv. op 'n intranet) sodat hulle dit kan nagaan. Die prosedure vir veranderinge en opdaterings van sodanige dokumente word duidelik uitgestip op die projek se konfigurasiebestuur- (of veranderingsbeheerplan).
Projekbeheer veranderlikes
Projekbestuur poog om die invloed van eksterne veranderlikes op die projekuitvoering te bestuur. Die veranderlikes kan wees:
Die risikoveranderlike word deur die projekspan bestuur, verkieslik deur gebruik te maak van weldeurdagte beramings- en reaksiebeplanningstegnieke. Deur middel van 'n onderhandelingsproses onder die rolspelers in die projek word 'n ooreenkoms bereik oor die finale doelwitte in terme van die tyd, koste, omvang en risiko en word gewoonlik in die projekhandves of kontrak uiteengesit.
Om goeie beheer oor hierdie veranderlikes uit te oefen moet 'n projekbestuurder goed onderlê wees en ervare wees in dié drie belangrike velde (tyd, koste, omvang en risiko) asook in ses ander gebiede naamlik integrasie, kommunikasie, menslike hulpbronne, kwaliteitsversekering, ontwikkeling van skedules en aankope.
Geskiedenis van Projekbestuur
Projekbestuur as 'n vakgebied het uit verskeie ander vakgebiede ontwikkel, insluitende konstruksie, meganiese ingenieurswese, militêre projekte ensovoorts. Henry Gantt word as een van die vaders van projekbestuur beskou en het heelwat beplannings- en beheertegnieke ontwikkel en is veral bekend vir sy gebruik van die Gantt-grafiek as 'n projekbestuurshulpmiddel. Hy word ook geassosieer met Frederick Winslow Taylor se teorieë van wetenskaplike bestuur en sy studie oor die werk betrokke by skeepsbou en die bestuur daarvan. Sy werk het die grondslag gedien vir die ontwikkeling van baie moderne projekbestuurshulpmiddelle, insluitind werksverdelingstrukture en hulpbrontoekenning.
Die 1950's het die era van moderne projekbestuur ingelui. Projekte is voorheen op 'n ad-hoc basis bestuur deur meestal van Gantt-grafieke gebruik te maak en informele tegnieke en hulpmiddelle. In daardie tyd is twee wiskundige projekskeduleringsmodelle ontwikkel: (1) die Program Evaluasie en Hersieningstegniek (in Engels afgekort as PERT) en (2) die kritieke padmetode. Hierdie tegnieke is vinnig deur privaat ondernemings in gebruik geneem.
Die Project Management Institute (PMI) is in 1969 in die V.S.A gestig om die belange van projekbestuurders in die nywerheid te dien. 'n Plaaslike tak van die PMI is in 1982 in Suid-Afrika gestig, maar is sedert 1997 herdoop tot Project Management South Africa na 'n hersiening van die samewerkingsooreenkoms tussen die PMI en PMISA, hoofsaaklik vanweë die hoë koste van lidmaatskap vir Suid-Afrikaanse lede. Die hersiene ooreenkoms het meegebring dat bande met die PMI behou word, al is dit dan met verminderde voordele (geen afslag op PMI produkte ensomeer).
Benaderinge
Ongeag die benadering wat gevolg word, moet versigtige oorweging geskenk word om duidelikheid te verkry rondom die projek se doelwitte en baie belangrik wat die rolle en verantwoordelikhede van alle rolspelers en belanghebbendes gaan wees.
Die tradisionele benadering
Met 'n tradisionele benadering word 'n reeks stappe bepaal wat voltooi moet word. In die tradisionele benadering kan ons onderskei tussen 5 komponente (4 stadia plus beheer) in die ontwikkeling van 'n projek:
Baie nywerhede gebruik variasies van hierdie stadia. By bouprojekte gaan 'n projek tipies deur Voorafbeplanning-, Konsepontwerp-, Skematiese ontwerp-, Ontwerpsontwikkeling-, Konstruksietekening- (of Kontrakdokumentasie) en Konstruksiebeheerfases. In die ontwikkeling van programmatuur word daar na die benadering as 'n waterval benadering verwys d.w.s. 'n reeks take wat opmekaar volg op 'n reglynige volgorde. Waterval-ontwikkeling werk goed vir kleiner, goed gedefinieërde projekte, maar vir groot projekte met onbepaalde of onbekende omvang is dit minder geskik. Al verskil die name vir die stadia van nywerheid tot nywerheid word dieselfde stappe vir probleemoplossing gevolg -- definisie van die probleem, die opweeg van alternatiewe, die keuse van 'n rigting, implementering en evaluasie.
Kritieke pad
Die kritieke ketting is 'n uitbreiding op die tradisionele kritieke padmetode.
Tydens studies van projekbestuur is daar opgemerk dat verskeie PERT-gebaseerde modelle nie baie geskik is vir die multi-projek maatskappy omgewing van vandag nie. Die meeste van die modelle is gemik op grootskaalse, eenmalige projekte wat nie op 'n roetine grondslag uitgevoer word nie. Deesdae word baie soorte bestuurstake egter as projekte uitgevoer. Om komplekse modelle vir projekte te gebruik wat 'n paar weke duur het dikwels gelei tot onnodige kostes en beperkte buigsaamheid in sekere gevalle. Om die probleem reg te stel het projekbestuurders probeer om liggewig modelle te identifiseer, soos onder andere die Ekstreme Programmering vir die ontwikkeling van programmatuur en skrumtegnieke.
Prosesgebaseerde (flinke) bestuur
'n Verdere uitbreiding op die begrip van projekbeheer is die insluiting van prosesgebaseerde bestuur. Hierdie veld word omsluit deur die gebruik van rypheidsmodelle soos CMMI en ISO/IEC15504 (SPICE) modelle. Ratse projekbestuursbenaderinge is gebaseer op die beginsels van menslike interaksiebestuur wat gegrond is op 'n prosesbenadering tot menslike samewerking. Dit vorm 'n skerpe kontras met die tradisionele benadering. In flinke programmatuurontwikkeling of plooibare produkontwikkelingsbenaderinge, word die projek gesien as 'n reeks kleiner takies wat bedink en uitgevoer word soos die situasie vereis op 'n aanpasbare manier, eerder as 'n volledig voorafbeplande proses.
Projekstelsels
Soos hierbo genoem, sluit tradisionele projekontwikkeling vyf elemente in: beheerstelsels en vier stadia.
Projekbeheerstelsels
Projekbeheer is daardie element van 'n projek wat verseker dat die projek koers hou, op tyd en binne begroting bly. Projekbeheer begin reeds vroeg in die projek tydens die beplanningsfase en eindig laat in die projek met die nabetragtingsproses. Elke projek vereis gewoonlik 'n geskikte mate van beheer, te veel daarvan kan tydrowend wees en te min daarvan kan baie duur wees. Daar moet duidelikheid verkry word oor die koste verbonde indien beheer nie voldoende is nie in terme van foute, regstellingsaksies en bykomende oudit fooie.
Beheerstelsels word benodig ten opsigte van koste, risiko, kwaliteit, kommunikasie, tyd, verandering, aankope en menslike hulpbronne. Verder moet ouditeure in aanmerking neem hoe belangrik die projekte vir die finansiële state is, hoe afhanklik die rolspelers is op beheermaatreëls en hoeveel daarvan bestaan. Ouditeure behoort ook die ontwikkelingsproses en prosedures waarop dit geïmplementeer word, na te gaan. Die proses van ontwikkeling en die kwaliteit van die finale produk behoort ook aangeslaan te word indien nodig of wanneer dit aangevra word. Ondernemings mag dalk vereis dat ouditersfirmas regdeur die proses betrokke is om probleme vroeg op te tel sodat hulle makliker reggestel kan word.
Ondernemings gebruik soms 'n formele ontwikkelingsproses vir stelsels. Dit help om te verseker dat stelsels suksesvol ontwikkel word. 'n Formele proses is meer doeltreffend in die daarstel en sterk beheermaatreëls en dit is die taak van die ouditeur om te verseker dat die proses goed ontwerp is en in praktyk ook toegepas word. 'n Goeie formele ontwikkelingsplan vir projekbeheerstelsels bepaal:
Ontwikkelingsfases
Ongeag die metodologie wat gebruik word, sal die ontwikkelingsproses van 'n projek 'n sekere aantaal fases insluit: aanvangsfase, produksie of uitvoering en die afsluitings/onderhoudsfase.
Aanvangsfase
Die aanvangsfase bepaal die aard en omvang van die ontwikkeling. As hierdie fase nie na behore uitgevoer word nie, is dit onwaarskynlik dat die projek suksesvol gaan wees in die voldoening aan die besigheid se behoeftes. Die sleutel hier tot goeie beheer is 'n goeie verstaan van die besigheidsomgewing en om te verseker dat al die nodige beheermaatreëls by die projek ingesluit word.
Die aanvangsfase behoort 'n deeglike plan in te sluit wat die volgende gebiede dek:
Beplanning en ontwerp
Na die aanvangsfase, word die stelsel ontwerp, soms deur 'n kleiner prototipe/loodsaanleg van die finale produk te bou en te toets. Toetswerk word gewoonlik deur 'n kombinasie van toetsers en gebruikers gedoen en kan plaasvind na die prototipe gebou is of selfs daartydens. Die resultaat van die ontwerpsfase behoort die volgende in te sluit:
Produksie of uitvoering
Die uitvoeringsfase sluit die werklike implementering van die ontwerp of plan in. In programmeertelsels sluit dit die omskakeling (oordrag van data vanaf ouer stelsels na nuwer stelsels), dokumentasie en opleiding in. Vanaf 'n ouditeur se oogpunt is opleiding belangrik omdat dit gebruikers help om die programmatuur korrek te gebruik. Die meeste van 'n projek se werk en die meeste kapitaaluitgawes word op die stadium aangegaan.
Afsluiting en onderhoud
Die afsluit van 'n projek sluit die formele aanvaarding van die projek en die beëindiging daarvan in. Administratiewe aktiwiteite sluit in die opslaan van die lêers in argiewe en die dokumentasie van die lesse wat geleer is tydens uitvoering.
Onderhoud is 'n voortdurende proses en sluit in:
Op hierdie stadium moet ouditeure gewoonlik aandag skenk aan hoe doeltreffend en vinnig gebruikersprobleme opgelos word.
Projekbestuur - Korporatiewe Standaarde
Daar is baie maatskappye wêreldwyd wat standaarde vir projekbestuur ontwikkel het waarop hulle uitsluitlike besitreg het, asook ander wat op oop standaarde gegrond is. Die mees prominente maatskappye in dié verband is:
Hierdie maatskappye bied ook professionele sertifiseringskemas.
Projekbestuursverenigings
Verskeie nasionale en professionele verenigings bestaan wat hul ten doel stel om die ontwikkeling van projekbestuur as vakgebied en as beroep te bevorder. Die mees prominente verenigings sluit in:
Harald Madsen
Harald Madsen (20 November 1890 – 13 Julie 1949) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Han, hun og Hamlet (1922), Mellem muntre musikanter (1923), Han, hun og Hamlet (1932), en I de gode, gamle dage (1940).
Guy Verhofstadt
Voor dit was hy minister, partyvoorsitter en volksverteenwoordiger.
Verhofstadt het in die regte gestudeer. Hy is getroud en het twee kinders.
Shinji Okazaki
Shinji Okazaki (gebore 16 April 1986) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Cinachyrella hamata
Cinachyrella hamata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cinachyrella en tot die familie Tetillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1907 deur Lendenfeld.
Wild Bill Elliott
Wild Bill Elliott (16 Oktober 1904 – 26 November 1965) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Prairie Schooners (1940), Across the Sierras (1941), The Valley of Vanishing Men (1942), en Old Los Angeles (1948).
Gideon Toury
Gideon Toury (Hebreeus: גדעון טורי‎) (* 1942 - † 2016) was ’n Israelse vertalingsgeleerde en professor in Digkunde, Vergelykende Literatuurstudies en Vertaalstudies by die Universiteit van Tel Aviv, waar hy die M. Bernstein-professoraat in Vertaalteorie het beklee. Gideon Toury was ’n baanbreker op die gebied van Deskriptiewe Vertaalstudies.
Biografie
Gideon Toury is in Haifa gebore, die eerste kind van die geskiedkundige Jacob Toury (1915–2004) en sy vrou Eve. Hy het sy hoërskoolloopbaan in 1960 aan die Reali-skool in Haifa voltooi. Ná hoërskool het hy sy militêre diens in die Nahal-brigade en die valskermtroepe gedoen en is as deel van sy opleiding na ’n kibboets gestuur om met die boerdery te help. Hy het ses jaar daar gewoon en hy was op die ou end die redakteur van die kibboetskoerant en het kulturele geleenthede georganiseer. Hierdie ondervinding het hom gehelp om ’n werk by ’n kindertydskrif te kry, waar hy sy eerste vertalings gedoen het, en later was hy die redakteur van die Hebreeuse uitgawe van Popular Photography.
Hy het in 1970 met lof in Hebreeuse taalkunde en literatuur aan die Universiteit van Tel Aviv gegradueer en het in 1977 ’n doktorsgraad in Algemene Literatuurwetenskap aan dieselfde universiteit behaal. Die onderwerp van sy tesis was Translational Norms and Literary Translation into Hebrew, 1930–1945. In 1980 het hy die Hans Christian Andersen-toekenning gewen vir sy vertaling in Hebreeus van C.S. Lewis se The Voyage of the Dawn Treader. Hy was die eerste professor in CETRA, die navorsingsprogram in Vertaalstudies wat in 1989 deur Jose Lambert geskep is. In 1999 is hy erelidmaatskap van die UNESCO-professoraat van Vertaalstudies by die Comenius-universiteit, Bratislava, Slowakye, gegee. In 2000 het hy ’n eredoktorsgraad van die Universiteit van Middlesex, Londen, ontvang.
Van  1970 tot 1983 het hy saam met Benjamin Harshav, Itamar Even-Zohar en Menachem Perry aan die tydskrif Literature gewerk en in 1989 het hy Target, International Journal of Translation Studies gestig en sedertdien is hy die hoofredakteur daarvan. Hy is ook die Hoofredakteur van die Benjamins Translation Library. Hy was ook ’n lid van die redaksionele komitee van The Translator en Translation Studies Abstracts totdat hy "ontaangestel" is ná Mona Baker se besluit om Israeli-akademici te boikot.
Navorsing
Die vernaamste navorsing is oor vertaalteorie en deskriptiewe vertaalstudies, met nadruk op die geskiedenis van die Hebreeuse Bybelvertaling tot die hede.
Volgens Toury is daar preskriptiewe en deskriptiewe studies. Preskriptiewe, of voorskriftelike, benaderings het as mikpunt om reëls te formuleer wat deur enigiemand wat tekste van ’n spesifieke soort skep. Dit is toegespits daarop om die beste of korrekte oplossings te vind. Deskriptiewe, of beskrywende, benaderings ondersoek bestaande tekste en beskryf die reëls wat hulle skynbaar volg.
Hy het die term "translation norms" (vertaalnorme) gevorm, wat verborge reëls beskryf wat deur die meerderheid gevolg word wat ontdek word deur deskriptiewe waarneming van vertalings. Hulle word nie as voorskriftelike reëls verstaan nie, maar as norme wat in ’n spesifieke konteks geld. Norme verander dus volgens tyd en kultuur, en gevolglik kom dieselfde probleem keer op keer in vertaling voor.
Publikasies
Hy het drie boeke uitgegee, was die redakteur van etlike bundels en talle artikels, in Engels sowel as Hebreeus, op die gebied van vertaalteorie en vergelykende literatuurstudies. Sy artikels is ook in baie ander tale vertaal en hy is self ’n aktiewe vertaler (30 boeke en baie artikels).
Amanda Bynes
Amanda Bynes (gebore 3 April 1986) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente What a Girl Wants (2003), She's the Man (2006), Hairspray (2007), en Easy A (2010).
Geiser (toestel)
Elektriese geisers
Na beraming gebruik huishoudings gemiddeld 30% tot 40% van hulle kragverbruik vir die verhitting van water. Dit maak die geiser verantwoordelik vir die grootste elektriese uitgawe in meeste huishoudings. Met die stygende energiepryse raak dit al belangriker om besparingsmaatreëls in te stel.
Hoe werk 'n geiser?
Omdat koue water se digtheid hoër is as warm water, sal die koue water onder in die geiser gaan lê en die warmwater aan die bokant. Daarom verlaat die warm water die geiser aan die bokant wanneer warm water in die huis gebruik word en word die koue water onder in die geiser ingelaat. Dit is om te verhoed dat die warm en koue water in die geiser nie meng nie. Byvoorbeeld, as jy jou badwater intap, sal jy aan die begin warm water hê. Soos die warm water uit die geiser getrek word, sal koue water wat van onder inloop die warm water boontoe stoot en so sal jy altyd die warmste water in die geiser tot jou beskikking hê (totdat al die warm water natuurlik opgebruik is en die geiser nog nie tyd gehad het om die water tot temperatuur te verhit nie).
Die veiligheidsklep keer dat die druk in die geiser te hoog raak (soos bv wanneer in inlaatklep oop gefaal het). Die uitlaat van die veiligheidsklep word herlei na buite sodat die water nie op jou plafon sal uitloop nie, maar eerder in jou tuin of op jou gras. As die termostaat byvoorbeeld foutief is en dit laat die water in die geiser kook kan dit veroorsaak dat die druk in die geiser tot bo die ontwerpdruk (ongeveer 6 bar ) styg en sal die veiligheidsklep oopmaak.
Die beheerklep op die koue water inlaatlyn beheer die druk in die geiser op ~4 bar. Dit is nodig, omdat die waterdruk van die stelsel (stadsraad), ongeveer 8 bar is. Indien daar dus nie ’n inlaatbeheerklep is nie, sal die geiser se druk dieselfde wees as die stelseldruk, wat hoër is as die geiser se ontwerpdruk van 6 bar. Dit sal veroorsaak dat die veiligheidsklep heeltyd oop sal staan om die geiser te beskerm teen oordruk. Die resultaat sal wees dat jy baie water gaan verloor en dat jy nooit warm water in die geiser gaan hê nie, want daar gaan nie genoeg tyd wees om die water te verhit nie.