cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Huberta
Huberta was bekend as die swerwende seekoei. Sy het in 1926 haar tog van 800 km begin vanuit die strandmeer by St. Lucia en suidwaarts gestap. Sy is agtervolg deur nuuskieriges en fotograwe. Baie mense het haar gevoer en die Johannesburgse Dieretuin het ook probeer om haar te vang. Van die stories van haar tog is dat sy een nag op 'n brug aan die slaap geraak het totdat 'n motoris haar met die kar se buffer gestoot en sy weggestorm het. Sy het ook in Durban en Pinetown rondgedwaal. In 1930 het sy Oos-Londen bereik. Hier het sy op 'n keer op die spoorlyn aan die slaap geraak en die masjinis moes haar liggies met die lokomotief van die spoor afstoot. Drie jagters het haar doodgeskiet terwyl sy in die Keiskammarivier gebad het. Haar oorskot word in King William's Town bewaar.
Groothertog Nikolaas Nikolajewitsj van Rusland (1856-1929)
Groothertog Nikolaas Nikolajewitsj van Rusland (Russies: Николай Николаевич (младший – junior); 18 November 1856 - 5 Januarie 1929) was die seun van groothertog Nikolaas Nikolajewitsj senior en ’n Russiese generaal gedurende die Eerste Wêreldoorlog.
Lewe
links|thumb|180px|Groothertog Nikolaas in 1870. Nikolaas was ’n kleinseun van tsaar Nikolaas I en bevelvoerder van die Russiese keiserlike weermag aan die hoofgrens in die eerste jaar van die Eerste Wêreldoorlog, tydens die bewind van sy kleinneef, Nikolaas II. Hy het gesukkel met die enorme taak om Rusland teen Duitsland te lei, insluitende wat betref strategie, taktieke, logistiek en koördinasie met die regering. In 1915 het tsaar Nikolaas II hom as bevelvoerder vervang.
Die groothertog was later ’n suksesvolle bevelvoerder in die Kaukasus. In 1922 is hy vir ’n kort rukkie as keiser erken in gebiede in die Russiese Verre Ooste wat deur die Wit Leër beheer is.
Op 29 April 1907 is Nikolaas getroud met prinses Anastasia van Montenegro, die dogter van koning Nikolaas I en die suster van prinses Milica, wat met Nikolaas se broer groothertog Pieter getroud was. Hulle het geen kinders gehad het.
Met die Februarie-rewolusie was Nikolaas in die Kaukasus, en hy en sy vrou het daarna op die Krim gewoon. Hulle het in April 1919 betyds van die Rooi Leër ontsnap aan boord van ’n Britse oorlogskip. Hulle het hulle eindelik in Choigny, 32 km buite Parys, Frankryk, gevestig. Hy is op 5 Januarie 1929 aan natuurlike oorsake dood aan die Franse Riviera, waarheen hy is om aan die koue winter te ontsnap.
Bianca Kajlich
Bianca Kajlich (gebore 26 Maart 1977) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente 10 Things I Hate About You (1999), Bring It On (2000), Halloween: Resurrection (2002), en 30 Minutes or Less (2011).
Himeville
Himeville is 'n dorp naby die Drakensberg in KwaZulu-Natal; gestig in 1905. Dit is vernoem na sir Albert Hime, destydse Eerste Minister van Natal. Himeville is 'n hengeloord vir forelle en ook 'n boerderysentrum. Die afdraai na die Sanipas is 3 km noord van die dorp.
Sam Allen
Sam Allen (25 Desember 1861 – 13 September 1934) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Power God (1925), The Midnight Limited (1926), The Sea Beast (1926), en The Cowboy Counsellor (1932).
Utrecht, KwaZulu-Natal
Utrecht is 'n klein dorpie aan die voet van die Baleleberge in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Geskiedenis
In 1843 is die Republiek van Kliprivier deur Engeland geannekseer. Sowat twee-derdes van die Natalse Voortrekkers het toe na die latere Vrystaat en Transvaal getrek. Van die orige een-derde het drie, te wete A. T. Spies, J. C. Klopper en C. J. van Rooyen agtergebly en grond, oos van die Buffelsrivier, vir 300 beeste van Mpande in 1852 verruil. Die transaksie het maklik verloop, aangesien van Rooyen, wat vlot Zoeloe kon praat, op 'n baie goeie voet met die Zoeloe-koning verkeer het. (Van Rooyen het per geleentheid vroeër vir Mpande as koning gesalf). Van Rooyen het voor 1852 reeds van Mpande toestemming gehad om die grond ten ooste van die Buffelsrivier as weiding te gebruik.
Die grootste gedeelte van Noordwes-Natal is deur Shaka gebuit voor ongeveer 1820 toe hy die Hlubi's, aldaar verdryf het, en die genoemde gebied dus Zoeloe-eiendom geword het, maar hulle self nie daar gaan vestig het nie.
Warren Clarke
Warren Clarke (26 April 1947 – 12 November 2014) was 'n Engelse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Clockwork Orange (1971), Firefox (1982), en Top Secret! (1984), en in die televisiereeks Dalziel and Pascoe (1996).
Utrecht, KwaZulu-Natal
Geskiedenis
In argiefstukke word daar verwys na die "Buffel rivier maatschappij", bedoelende sekere families wat hulle saam met van Rooyen daar gaan vestig het.
In 'n proklamasie van 27 Desember 1852 verwittig komdt A. W. J. Pretorius hulle dat die ZAR nie die transaksie erken nie. Die rede daarvoor was klaarblyklik dat die ZAR bang was om weer die Engelse om te krap, aangesien die Buffelrivier die grens tussen die Voortrekkers en die Engelse sou wees na hulle anneksasie van die Kliprivier-republiek. Die Volksraad van die ZAR herhaal die waarskuwing weereens in 'n brief dds Desember 1853, gerig aan 'n sekere "Philip Koch en de overigen bewoners van de omstreken der Buffelrivier".
Die inwoners het aansluiting met die ZAR gesoek, maar is nie toegelaat nie. Op 8 September 1854 het die driemanskap, Van Rooyen, Spies en Klopper die grondgebied weer gekoop van Mpande vir 'n verdere 100 beeste, waarby 'n koopbrief geteken is.
Die koopbrief kan in die Transvaalse argief besigtig word en lui soos volg:
Die Utrechtse Republiek (na die stigting van die Nieuwe Republiek bekend as die Oude Republiek) het voortbestaan tot 1858 toe die Utrechtse en Lydenburgse republieke saamgesmelt het, en bekend was as die Republiek van Lydenburg. Hierdie republiek het in 1860 deel geword van die ZAR tot op 31 Mei 1902 toe Utrecht se distrik saam met die van Vryheid (vroeër die Niewe Republiek) as oorlogsbuit aan Natal gegee is.
Televisie
In 2013 het 79% van die wêreld se huishoudings 'n televisiestel besit. Die vervanging van die vroeë lywige katodestraalbuisskerm met kompakte, energie-doeltreffende, platskerm alternatiewe tegnologieë soos fluoresserende en liguitstralende diode (LED) en plasmaskerms was 'n rewolusie wat in die laat negentigerjare met rekenaarmonitors begin het. Die meeste TV-stelle wat in die 2000's verkoop is, was platskerm, hoofsaaklik LED's. Groot vervaardigers het aangekondig dat die CRT-, DLP-, plasma- en selfs fluoresserende-verligte LCD's teen die middel van die 2010's gestaak word. In die nabye toekoms word verwag dat LED's geleidelik deur organisies liguitstralende diodes (OLED's) vervang word. Groot vervaardigers het ook aangekondig dat hulle in die middel van die 2010's toenemend slim-TV's gaan vervaardig. Slim-TV's met geïntegreerde internet- en Web 2.0- funksies het teen die laat 2010's die dominante vorm van televisie geword.
Televisieseine is aanvanklik slegs as aardtelevisie versprei met behulp van hoë-aangedrewe radiofrekwensiesenders om die sein na individuele televisie-ontvangers uit te saai. Alternatiewelik word televisieseine versprei deur middel van koaksiale kabel of optiese vesel, satellietstelsels en, sedert die 2000's, via die internet. Tot die vroeë 2000's is dit as analoogseine oorgedra, maar die oorgang na digitale televisie is wêreldwyd byna voltooi. 'n Standaard televisiestel bestaan uit veelvuldige interne elektroniese stroombane, insluitend 'n ontvanger vir die ontvangs en dekodering van uitsendingsseine. 'n Visuele vertoonapparaat wat nie 'n ontvanger het nie, word 'n videomonitor eerder as 'n televisie genoem.
Etimologie
Die woord televisie kom vanuit Antieke Grieks en Latyn. Die eerste gedokumenteerde gebruik van die term dateer uit 1900, toe die Russiese wetenskaplike Constantin Perskyi dit gebruik het in 'n referaat wat hy in Frans aangebied het tydens die 1ste Internasionale Kongres van Elektrisiteit, wat van 18 tot 25 Augustus 1900 tydens die Wêreldskou in Parys. Die anglisistiese weergawe van die term word in 1907 vir die eerste keer gebruik, toe dit steeds "... 'n teoretiese stelsel was om bewegende beelde oor telegraaf- of telefoondrade oor te dra". Dit was "... in Engels gevorm of uit die Franse télévision geleen." In die 19de eeu en vroeë 20ste eeu was ander "... voorstelle vir die naam van 'n destydse hipotetiese tegnologie vir die versending van foto's oor 'n afstand 'telephote' (1880) en 'televista' (1904)." Die afkorting "TV" dateer uit 1948. Die gebruik van die term om "'n televisiestel" te beteken, dateer uit 1941. Die gebruik van die term om "televisie as medium" uit te druk, dateer uit 1927. Die slengterm "telly" kom meer gereeld in die Verenigde Koninkryk voor. Die 'klein skerm', sowel 'n saamgestelde byvoeglike naamwoord as selfstandige naamwoord, het spesifiek na televisie verwys, terwyl die 'grootskerm' gebruik is om na produksies vir teatervrystelling te verwys.
Geskiedenis
Die eerste gereelde televisieprogramme word vanaf 22 Maart 1935 in die Duitse hoofstad Berlyn uitgesaai. Drie keer per week is tussen 20:30 en 22:00 regstreekse programme uit die ateljee van die Berlynse Haus des Rundfunks en uittreksels uit rolprente uitgesaai. Die kykers het in sogenaamde Fernsehstuben (televisiekamers) byeengekom om die programme te sien.
Meganies
Faks-transmissiestelsels vir stilfoto's was baanbrekersmetodes vir die meganiese skandering van beelde in die vroeë 19de eeu. Alexander Bain het die faksmasjien tussen 1843 en 1846 bekendgestel. Frederick Bakewell het in 1851 'n werkende laboratoriumweergawe gedemonstreer. Willoughby Smith ontdek die fotokonduktiwiteit van die element selenium in 1873. As 23-jarige Duitse universiteitstudent het Paul Julius Gottlieb Nipkow die Nipkow-skyf in 1884 voorgestel en gepatenteer. Dit was 'n draaiende skyf met 'n spiraalvormige patroon met gate daarin, sodat elke gat 'n lyn van die beeld geskandeer het. Hoewel hy nooit 'n werkende model van die stelsel gebou het nie, het variasies van Nipkow se spin-skyf " image rasterizer " buitengewoon algemeen geword. Constantin Perskyi het die woord televisie in 'n referaat gebruik wat op 24 Augustus 1900 aan die Internasionale Elektrisiteit Kongres in Parys voorgelees is. Perskyi se artikel het die bestaande elektromeganiese tegnologieë opgeweeg, met vermelding van Nipkow en ander se werk. Dit was egter eers in 1907 dat die ontwikkeling van tegnologie deur onder andere Lee de Forest en Arthur Korn die ontwerp prakties gemaak het.
Die eerste demonstrasie van die regstreekse versending van beelde was in 1909 deur Georges Rignoux en A. Fournier in Parys. 'n Matriks van 64 seleniumselle, afsonderlik aan 'n meganiese kommutator gekoppel, het as elektroniese retina gedien. In die ontvanger het 'n soort Kerr-sel die lig gemoduleer en 'n reeks spieëls met verskillende hoeke wat aan die rand van 'n roterende skyf geheg is, het die gemoduleerde straal op die skerm vertoon. 'n Afsonderlike kring het sinchronisasie gereguleer. Die resolusie van 8 x 8 pixels in hierdie demonstrasie was net voldoende om die letters van die alfabet duidelik oor te dra. 'n Opgedateerde beeld is elke sekonde "verskeie kere" oorgedra.
In 1911 het Boris Rosing en sy student Vladimir Zworykin 'n stelsel geskep wat 'n meganiese spieël-tromskandeerder gebruik om, volgens die woorde van Zworykin, "baie ru beelde" oor drade na die "Braun-buis" (katodestraalbuis of "CRT") in die ontvanger oor te dra. Bewegende beelde was nie moontlik nie, want in die skandeerder "was die sensitiwiteit nie genoeg nie en die selenium was baie dralend".
In 1921 stuur Edouard Belin die eerste beeld via radiogolwe met sy belinograaf.
Teen die 1920's, toe versterking televisie prakties uitvoerbaar gemaak het, het die Skotse uitvinder John Logie Baird die Nipkow-skyf in sy prototipe videostelsels gebruik. Op 25 Maart 1925 het Baird die eerste openbare demonstrasie van televisie-silhoeëtbeelde in beweging in Selfridge se departementwinkel in Londen aangebied. Aangesien menslike gesigte onvoldoende kontras gehad het om op sy primitiewe stelsel te verskyn, het hy 'n buikspreker se pop met die naam "Stooky Bill" uitgesaai, waarvan die geverfde gesig 'n hoër kontras gehad het wanneer dit praat en beweeg. Teen 26 Januarie 1926 demonstreer hy die oordrag van die beeld van 'n gesig wat beweeg deur radiogolwe. Dit word algemeen beskou as die eerste televisie-demonstrasie. Baird se stelsel het die Nipkow-skyf gebruik om die beeld te skandeer en te vertoon. 'n Selenium foto-elektriese buis het die lig wat van die onderwerp weerkaats word opgespoor en dit in 'n eweredige elektriese sein omgeskakel. Dit is deur AM-radiogolwe na 'n ontvanger-eenheid oorgedra, waar die videosein toegepas is op 'n neonlig agter 'n tweede Nipkow-skyf wat met die eerste gesinkroniseer is. Die helderheid van die neonlamp het gewissel na gelang van die helderheid van elke plek op die afbeelding.
In 1928 het Baird se maatskappy (Baird Television Development Company/Cinema Television) die eerste transatlantiese televisiesein, tussen Londen en New York, en die eerste land-tot-skip-uitsending uitgesaai. In 1929 raak hy betrokke by die eerste eksperimentele meganiese televisiediens in Duitsland. In November dieselfde jaar stig Baird en Bernard Natan van Pathé Frankryk se eerste televisieonderneming, Télévision- Baird-Natan. In 1931 maak hy die eerste buite-uitsending, van The Derby. In 1932 demonstreer hy ultra-kortgolf-televisie. Baird se meganiese stelsel het in 1936 'n hoogtepunt van 240 reëls se resolusie op BBC- televisie-uitsendings bereik, hoewel die meganiese stelsel nie die televisietoneel regstreeks geskandeer het nie. In plaas daarvan is 'n film van 17,5 mm geskiet, vinnig ontwikkel en daarna geskandeer terwyl die film nog nat was. 'n Amerikaanse uitvinder, Charles Francis Jenkins, was ook 'n baanbreker van televisie. Hy het in 1913 'n artikel getiteld "Motion Pictures by Wireless" gepubliseer, maar het eers in Desember 1923 bewegende silhoeëtbeelde vir getuies oorgedra; en op 13 Junie 1925 demonstreer hy gesinkroniseerde versending van silhoeëtfoto's in die openbaar. In 1925 gebruik Jenkins die Nipkow-skyf en stuur die silhoeëtbeeld van 'n speelgoedwindpomp in beweging oor 'n afstand van 8 kilometer, vanaf 'n vlootradiostasie in Maryland na sy laboratorium in Washington, DC, met behulp van 'n lensskyfskandeerder met 'n resolusie van 48 reëls. Hy is op 30 Junie 1925 (13 Maart 1922 ingedien) Amerikaanse patent no. 1,544,156 ('Transmitting Pictures over Wireless') verleen.
Herbert E. Ives en Frank Gray van Bell Phone Laboratories het op 7 April 1927 'n dramatiese demonstrasie van meganiese televisie aangebied.
In 1928 is WRGB, toe W2XB, as die eerste televisiestasie ter wêreld begin. Dit is uitgesaai vanaf die General Electric-fasiliteit in Schenectady, NY.
Elektronies
In 1897 het die Engelse fisikus JJ Thomson in sy drie beroemde eksperimente dit reg gekry om katodestrale, 'n fundamentele funksie van die moderne katodestraalbuis (CRT), te buig. Die vroegste weergawe van die CRT is in 1897 deur die Duitse fisikus Ferdinand Braun uitgevind en staan ook bekend as die "Braun"-buis. Dit was 'n koue-katode diode, 'n verandering van die Crookes-buis, met 'n fosfor-bedekte skerm. In 1906 vervaardig die Duitsers Max Dieckmann en Gustav Glage vir die eerste keer rasterbeelde in 'n CRT. In 1907 gebruik die Russiese wetenskaplike Boris Rosing 'n CRT in die ontvangkant van 'n eksperimentele videoseinl om 'n prentjie te vorm. Hy kon daarin slaag om eenvoudige meetkundige vorms op die skerm te vertoon.
In 1908 publiseer Alan Archibald Campbell-Swinton, genoot van die Royal Society (VK), 'n brief in die wetenskaplike tydskrif Nature waarin hy beskryf hoe 'verre elektriese visie' bereik kon word deur 'n katodestraalbuis, of Braun-buis, as beide 'n versending- en ontvangtoestel te gebruik. Hy het sy visie uitgebrei in 1911 uitgebrei en in 'n brief aan Nature wat in Oktober 1926 gepubliseer is, het Campbell-Swinton ook die resultate bekend gemaak van 'n "nie baie suksesvolle eksperiment" wat hy saam met GM Minchin en JCM Stanton gedoen het. Hulle het probeer om 'n elektriese sein te genereer deur 'n beeld op 'n seleniumbedekte metaalplaat te projekteer wat gelyktydig deur 'n katodestraalbundel geskandeer is. Hierdie eksperimente is uitgevoer voor Maart 1914, toe Minchin gesterf het, maar hulle is later in 1937 deur twee verskillende spanne herhaal, deur H. Miller en JW Strange van EMI,  en deur H. Iams en A. Rose van RCA. Albei spanne het daarin geslaag om "baie flou" beelde met die oorspronklike Campbell-Swinton se seleniumbedekte plaat oor te dra. Hoewel ander geëksperimenteer het met die gebruik van 'n katodestraalbuis as 'n ontvanger, was die konsep om een as 'n sender te gebruik, nuut. Die eerste katodestraalbuis wat 'n warmkatode gebruik, is deur John B. Johnson en Harry Weiner Weinhart van Western Electric ontwikkel en word in 1922 'n kommersiële produk.
In 1926 het die Hongaarse ingenieur Kálmán Tihanyi 'n televisiestelsel ontwerp wat volledig elektroniese skandeer- en vertoonelemente gebruik en die beginsel van "ladingberging" binne die skandeerbuis (of "kamera") gebruik. Die probleem van 'n lae sensitiwiteit vir lig, wat lei tot 'n lae elektriese opbrengs van transmissie- of "kamera" -buise, sou opgelos word met die bekendstelling van ladingstoor-tegnologie deur Kálmán Tihanyi vanaf 1924. Sy oplossing was 'n kamerabuis wat gedurende elke skanderingsiklus elektriese ladings ('foto-elektrone') binne die buis geberg het. Die toestel is die eerste keer beskryf in 'n patentaansoek wat hy in Maart 1926 in Hongarye ingedien het vir 'n televisiestelsel wat hy "Radioskop" genoem het. Na verdere verfynings wat in 'n patentaansoek van 1928 ingesluit is, is Tihanyi se patent in 1930 ongeldig verklaar in Groot-Brittanje, waarna hy aansoek gedoen om patente in die Verenigde State. Hoewel sy deurbraak in 1931 by die ontwerp van die "ikonoskoop " van RCA opgeneem sou word, sou die Amerikaanse patent op Tihanyi se oordragbuis eers in Mei 1939 toegestaan word. Die patent op sy ontvangsbuis is die vorige Oktober toegestaan. Albei patente is deur die RCA aangekoop voordat dit goedgekeur is. Op 25 Desember 1926, by die Hamamatsu Industrial High School in Japan, demonstreer die Japannese uitvinder Kenjiro Takayanagi 'n TV-stelsel met 'n resolusie van 40 reëls wat 'n CRT-skerm gebruik. Dit was die eerste voorbeeld van 'n volledig elektroniese televisieontvanger. Takayanagi het nie aansoek gedoen om 'n patent nie.
Op 7 September 1927 het die Amerikaanse uitvinder Philo Farnsworth se kamerabuis die eerste beeld, 'n eenvoudige reguit lyn, by sy laboratorium in Green Street 202 in San Francisco oorgedra. Teen 3 September 1928 het Farnsworth die stelsel voldoende ontwikkel om 'n demonstrasie vir die pers te hou. Dit word algemeen beskou as die eerste elektroniese televisie-demonstrasie. In 1929 is die stelsel verder verbeter, sodat sy televisiestelsel nou geen meganiese onderdele het nie. In daardie jaar het Farnsworth die eerste lewende menslike beelde met sy stelsel oorgedra, insluitend 'n drie-en-'n-half-duim-beeld van sy vrou Elma ("Pem") met haar oë toe (moontlik as gevolg van die helder beligting wat benodig word). Die wêreld se eerste televisiestandaard van 625 reëls is in 1944 in die Sowjetunie ontwerp en het in 1946 'n nasionale standaard geword. Die eerste uitsending in die standaard van 625 reëls het in 1948 in Moskou plaasgevind. Die konsep van 625 reëls per raamwerk is vervolgens in Europa geïmplementeer. In 1936 het Kálmán Tihanyi die beginsel van plasma-vertoning, die eerste platskermvertoningstelsel, beskryf.
Vroeë elektroniese televisiestelle was groot en bonkig, met analoog stroombane wat van vakuumbuise gemaak is. Na die uitvinding van die eerste werkende transistor by Bell Labs, het Masaru Ibuka, stigter van Sony, in 1952 voorspel dat die oorgang na elektroniese stroombane van transistors tot kleiner en meer draagbare televisiestelle sal lei. Die eerste volledig transistoriseerde, draagbare vaste-staat televisiestel was die 8-duim Sony TV8-301, wat in 1959 ontwikkel is en in 1960 vrygestel is. Dit het begin met die transformasie van televisiekykers van 'n gemeenskaplike kykervaring na 'n kykervaring vir die enkeling. Teen 1960 het Sony meer as 4 miljoen draagbare televisiestelle wêreldwyd verkoop.
Slim TV
Die koms van digitale televisie het innovasies soos slim-TV's toegelaat. 'n Slim televisie is 'n televisiestel met geïntegreerde internet- en Web 2.0- funksies, en is 'n voorbeeld van tegnologiese konvergensie tussen rekenaars, televisiestelle en set-top-kassies. Behalwe die tradisionele funksies van televisiestelle en set-top-kassies wat via tradisionele uitsaaimedia aangebied word, kan hierdie toestelle ook internet-TV, aanlyn, interaktiewe en gestroomde media bied, asook toegang tot tuisnetwerke. Hierdie TV's is vooraf met 'n bedryfstelsel toegerus.
Utrecht (munisipaliteit)
Utrecht is die hoofstad van die Nederlandse provinsie Utrecht met 'n bevolking van sowat 362 000 in 2022 en 'n oppervlakte van 99 km². Utrecht lê sentraal in Nederland. Utrecht het ook 'n Eredivisie sokkerspan (FC Utrecht) en 'n universiteit (die Universiteit Utrecht).
In die tyd van die Romeinse Ryk was die stad as castellum Traiectum beken.
Aloe rhodesiana
Aloe rhodesiana is 'n aalwyn wat inheems is aan Mosambiek en Zimbabwe en kom op die Chimanimaniberge voor.
Kabomporivier
Die Kabomporivier in die noordweste van Zambië is 'n sytak van die Zambezirivier.
Hierdie rivier ontspring in die Katanga-heuwels suid van Kolwezi in die Demokratiese Republiek die Kongo en tussen Mwinilunga en Solwezi. Dit loop van noordoos na suidwes. In die stroomgebied op ruim 1000 m bo seevlak is verskeie panne en moerasse waarvan die Likelepan en die Matovapan die grootste is. Die dorp Kabompo aan die rivier lê by 13° 34′  suid en 24°  14′  oos, 360 km suidwes van Solwezi, suid van Mwinilunga en oos van die dorp Zambezi (voorheen bekend as Balovale).
Die rivier is 640 km lank en sluit stroomaf van Zambezi en net noord van Lukulu (op 14° 24′  30″  suid, 23°  16′  00″  oos) by die Zambezirivier aan. Belangrike sytakke wat van noord by die Kabomporivier aansluit, is die Mwambezhi, Wes-Lungo en die Manyinga. In die benedelooop sluit die Dongwarivier uit die ooste aan. Rondom die rivier is golwende laagtes op 'n hoogte van 'n 1170 m bo seevlak. Per jaar val in die gebied gemiddeld 1150 mm reën, met die meeste neerslag tussen Oktober en April. Veral dan is die lugvogtighheid  hoog. In hierdie dunbevolkte gebied is die paaie swak en word die rivier gevolglik vir vervoer gebruik. Ook word visgevang.
Hintsa
Hy het uiteindelik vrede gesluit en aangebied om die Britte te help met die opspoor van gebuite beeste. Op een van die togte probeer hy egter ontsnap en hy word doodgeskiet op 12 Mei 1835. Hy is opgevolg deur sy seun, Kreli.
Simonstad
Simonstad (Engels: Simon's Town) is 'n dorp aan die oostekant van die Kaapse Skiereiland naby Kaapstad in die provinsie Wes-Kaap, Suid-Afrika. duimnael|links|300px|Die ingang na die hawe op Simonstad. Dit is genoem na die Nederlandse goewerneur van die Kaap, Simon van der Stel. Simonstad, wat aan Valsbaai geleë is, is bekend as die hoofkwartier en opleidingsentrum van die Suid-Afrikaanse Vloot. Die dorp speel al tweehonderd jaar 'n belangrike rol as militêre hawe en is oorspronklik deur die Koninklike Britse Vloot (Royal Navy) gebruik.
Simonstad se St. Georgestraat word danksy 'n groot aantal historiese huise, waaronder die Huis van die Admiraliteit uit die jaar 1740, ook die "Goue Myl" genoem. Die dorp beskik oor 'n regstreekse spoorwegverbinding met die sakekern van Kaapstad en een van die gewildste sandstrande van die skiereiland, Bouldersstrand. Die strand is ook gewild by die plaaslike brilpikkewyne, wat hier - ondanks die aanwesigheid van mense - in 1985 'n kolonie gestig het.
Wapen
Die blasoen is soos volg: Gevierendeel: I en IV, gedeel, regs in silwer drie rooi torings geplaas 2 en 1, links deursnede van goud en blou, in die skildhoof staande op 'n groen grond 'n pronkende pou van natuurlike kleur en in die skildvoet drie silwer pennings geplaas 2 en 1; II en III, in blou 'n uitstralende ster en in die skildhoof drie wassenaars, alles van silwer, oor alles heen 'n goue ovaalvormige hartskild, die buiterand opgekrul, belaai met 'n rooi klimmende halwe leeu uitkomend uit drie golwende groen streepbalke. Die helmteken is 'n voorstelling van Britannia wat op 'n goue vlootkroon rus; twee gekruiste ankers is agter die skild geplaas; die wapenspreuk is "Fac et spera".
Herman Gorter
Digkuns
Gorter se eerste werk, 'n epiese gedig van 4,000 reels getiteld Mei, het met publikasie daarvan in 1889 sy reputasie verseël as gerekende skrywer. Dit word beskou as die hoogtepunt van die Nederlandse impressionistiese letterkunde.
Aanvanklik was Gorter gerig op die filosofie van Baruch Spinoza, wie se belangrikste werk, Etiek, hy uit die Latyn in Nederlands (gepubliseer in 1895) vertaal het. Aan die einde van die eeu het hy hom aangetrokke gevoel tot die Sosialisme, iets wat hy met die meeste Tachtigers in gemeen gehad het. Van al die lede van die beweging was hy die mees polities aktiewe lid. Terwyl hy voortgegaan het om sosialistiese poësie te skryf, het hy ook 'n belangrike skrywer van die sosialistiese teorie geword.
Politiek
In 1897 het hy by die Sosiaal-Demokratiese Arbeidersparty (Sociaal-Democratische Arbeiderspartij of SDAP) aangesluit. In 1909 was hy deel van 'n skeuring binne die SDAP wat die totstandkoming van die Sosiaal-Demokratiese Party (Sociaal-Democratische Partij) van die Nederlande tot gevolg gehad het.
Korrespondensie met Lenin
In 1917 was hy verheug met die Russiese rewolusie, menende dat dit die begin was van sy genoemde wêreldwye rewolusie. In Junie van dieselfde jaar het hy na mediese advies verhuis na Bern, Switserland. Hier was hy in kontak met 'n groep Russiese rewolusionêre ballinge wat nuus oor die rewolusie met hom gedeel het. Sy volging van die Bolsjewistiese magsoorname het hom ook in staat gestel om 'n brief aan Wladimir Lenin te stuur waarin hy hom gelukgewens het en sy hulp aangebied het (23 Desember 1917). Lenin se twee replieke hierop het in Februarie 1918 gearriveer. Die een brief het hom sterkte toegewens met sy gesondheid, terwyl die tweede versoek het dat hy 'n paar sosialistiese kundiges vind, hetsy in Holland of Switserland, wat kon help met die herstrukturering van die bankstelsel en die oprigting van 'n staatshandelsonderneming. Gorter het daardie maand by wyse van 'n brief geantwoord waarin hy verduidelik het dat hy oor sulke mense beskik, maar ook terselfdertyd sy politieke bekommernisse uitgespreek het oor die rigting wat die Russiese Rewolusie ingeslaan het: Lenin het toegewings aan die kleinboere goedgekeur ten opsigte van die opstel van kleinskaalse landbouproduksie deur middel van grondhervorming, terwyl Gorter Kommunistiese rewolusie in Wes-Europa; veral wat Duitsland en Engeland betref; beskou het as iets wat moes voortspruit uit 'n magsoorname deur die industriële werkersklasse. Hy was van mening dat die uitbreiding van eiendomsreg tot kleinboereondernemings hierdie doelwit sou ondermyn. Hy was ook van mening dat die reg op nasionale selfbeskikking slegs in Wes-Europa gerealiseer moes word as deel van 'n sosialistiese rewolusie. In September 1918 het hy weer aan Lenin geskryf oor die versuim van die Nederlandse Sosiaal-Demokratiese Party om die imperialisme van Amerika, Frankryk en Brittanje in dieselfde mate te bestry waarin hulle die Duitse imperialisme teengestaan het. Hy het Lenin gevra om iets ter ondersteuning van hierdie siening te skryf. Lenin het geantwoord deur 'n eksemplaar van Staat en rewolusie te stuur, wat Gorter aangebied het om te vertaal. Gorter het ook gekla dat die vier verkose lede van die parlement (van die Nederlandse Sosiaal-Demokratiese Party) ten gunste van hulpverlening deur die Verenigde State gestem het, en sodoende aan die kant gestaan het van 'n imperialistiese faksie.
Patricia Kalember
Patricia Kalember (gebore 30 Desember 1956) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Jacob's Ladder (1990), Signs (2002), Rabbit Hole (2010), en Limitless (2011).
David St. James
David St. James (gebore 4 September 1947) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Donnie Darko (2001) en in die televisiereekse The West Wing (1999), iCarly (2007), en Shameless (2011).
Aloe richardsiae
Aloe richardsiae is 'n aalwyn wat endemies aan Tanzanië is.
Murasaki
Murasaki verwys na beide 'n karakter in die boek Genji Monogatari (Die verhaal van Genji), en die skrywer van die boek, Murasaki Shikibu. Beide name is skuilname – die ware name is onbekend.
Volgens hofgedrag in die Heiaanse tydperk (794 tot 1185) was dit onaanvaarbaar om mense op hulle eie naam (of selfs familienaam) aan te spreek. Dus is die ware naam van die skrywer onbekend; en Murasaki kom van die karakter wat sy geskep het, en Shikibu van haar vader se amptelike rang. Dit is merkwaardig dat, alhoewel sy die Sjinese skrif redelik magtig was (ongewoon in 'n dame), sy, soos ander dames in die destydse Japannese skrif gebruik het om Genji Monogatari in te skryf. Hierdie boek kan tereg beskou word as die eerste ware roman.
Murasaki Shikibu is in ongeveer 978 gebore, waarkynlik in die hoofstad van daardie tyd, Kyoto. Sy was van edele afkoms, die dogter van 'n provinsiale goewerneur – hy was waarskynlik uit 'n tak van die grootse Fujiwara familiegroep. Sy was 'n hofdame van die keiserin Shoshi, 'n dogter van die magtige Fujiwara Michinaga. Murasaki was ook 'n tydgenoot en letterkundige mededinger van Sei Shōnagon, 'n ander skryfster.
Helen Clark
Helen Elizabeth Clark (gebore op 26 Februarie 1950) is 'n politikus in Nieu-Seeland wat van 1999 tot 2008 die 37ste premier van Nieu-Seeland gedien het en van 2009 tot 2017 die administrateur van die Verenigde Nasies se ontwikkelingsprogram was. Sy was die vyfde langste dienende premier van Nieu-Seeland, en die tweede vrou om daardie amp te beklee.
Murasaki
Die boek se held, Genji, improviseer 'n gedig in vooruitsig op sy eerste ontmoeting met die meisietjie wat later die heldin, Murasaki, van die boek sou word, wat min of meer so vertaal:
Helen Clark
Clark is op 'n plaas buite Hamilton grootgemaak. Sy het in 1968 die Universiteit van Auckland betree om politiek te studeer, en het aktief geword in die Nieu-Seelandse Arbeidersparty. Na haar studies doseer sy in politieke studies aan die universiteit. Clark het in 1974 die plaaslike politiek in Auckland betree, maar is tot geen posisie verkies nie. Na een onsuksesvolle poging is sy in 1981 tot die parlement verkies as lid van Mount Albert, 'n kiesafdeling wat sy tot 2009 verteenwoordig het.
Murasaki
"Hoe graag pluk ek, en maak ek my eie, die wilde plantjie ontspring vanuit die wortel gedeel met die murasaki.
Helen Clark
Clark beklee verskeie kabinetsposte in die Vierde Arbeidersregering, waaronder Minister van Behuising, Minister van Gesondheid en Minister van Bewaring. Sy was van 1989 tot 1990 adjunk-premier onder Geoffrey Palmer en Mike Moore. Na die nederlaag van Arbeid in die verkiesing in 1993, daag Clark Moore uit vir die leierskap van die party en wen en word hy die leier van die opposisie. Na die verkiesing in 1999 het Labour 'n regerende koalisie gevorm, en Clark is op 10 Desember 1999 as Eerste Minister ingehuldig.
Murasaki
In Genji se gedig verwys hy na die "wilde plantjie" se wortel waaruit 'n pers kleurstof verkry word. Dis weer 'n verwysing na die kleur van die bloureën (Wisteria)(fuji op Japannees). Hierdeur verwys hy na 'n ander belangrike karakter in die boek, Fujitsubo. Hy was erg verlief op haar vroeg in die boek, en sy is klein Murasaki se tante.
Helen Clark
Clark het die vyfde arbeidsregering gelei, wat verskeie belangrike ekonomiese inisiatiewe geïmplementeer het, waaronder Kiwibank, die Nieu-Seelandse Superannuation Fund, die New Zealand Emission Trading Scheme en KiwiSaver. Haar regering het ook die Foreshore and Seabed Act 2004 ingestel, wat groot kontroversie veroorsaak het. In buitelandse aangeleenthede het Clark troepe na die oorlog in Afghanistan gestuur, maar het geen gevegstroepe tot die oorlog in Irak bygedra nie. Sy pleit vir 'n aantal vryhandelsooreenkomste met groot handelsvennote, insluitend om die eerste ontwikkelde land te word om so 'n ooreenkoms met China te onderteken, en beveel 'n militêre ontplooiing na die Oos-Timorese-krisis in 2006 saam met internasionale vennote. Na drie opeenvolgende verkiesingsoorwinnings is haar regering in die 2008-verkiesing verslaan; Clark het op 19 November 2008 as premier en partyleier bedank. Sy is opgevolg as premier deur John Key van die Nasionale Party, en as leier van die Arbeidersparty deur Phil Goff.
Murasaki
Een van die belangrikste name in die Japannese letterkunde is dus ontleen uit die ooreenkomste, en woordspelings, tussen twee kleure!
(Hierdie artikel is oorspronklik aangepas vanuit die Engelse Wikipedia)
Helen Clark
Clark het in April 2009 uit die parlement bedank om die eerste vroulike hoof van die Verenigde Nasies se ontwikkelingsprogram (UNDP) te word. Die tydskrif Forbes beskou haar as die 22ste magtigste vrou in die wêreld in 2016, van die 20ste in 2006. In 2016 het sy gestaan vir die pos van sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies, maar was nie suksesvol nie. Sy het op 19 April 2017 haar UNDP-administratiewe pos verlaat aan die einde van haar tweede termyn van vier jaar en is opgevolg deur Achim Steiner. In 2019 het Clark die beskermheer van die Helen Clark Foundation geword en by die Hoëvlak Adviesraad van die Lancet Countdown: Tracking Progress on Health and Climate Change aangesluit.
Sheldon Allman
Sheldon Allman (8 Junie 1924 – 22 Januarie 2002) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Monster Mash: The Movie (1995), George of the Jungle (1997), en Slums of Beverly Hills (1998), en in die televisiereeks Space Patrol (1950).
Erica longimontana
Erica longimontana is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Alvy Moore
Alvy Moore (5 Desember 1921 – 4 Mei 1997) was 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Boy and His Dog (1975), Nausicaä of the Valley of the Wind (1984), en Intruder (1989), en in die televisiereeks Green Acres (1965).
Euphorbia
Euphorbia is 'n genus wat behoort tot die familie Euphorbiaceae. Meer as 2000 spesies hoort tot die genus en hulle word hoofsaaklik in die warmer gedeelte van die wêreld aangetref. Daar kom sowat 200 spesies in Suid-Afrika voor waarvan slegs 14 bome is. Die plante lyk baie soos kaktusse en word maklik daarmee verwar. Alle Euphorbia spesies produseer 'n melkerige sap wat giftig is. Die veroorsaak irritasies of blasies op die vel indien dit daarmee in aanraking kom. Dit kan ook blindheid veroorsaak indien dit in die oë kom. Die Poinsettia (Euphorbia pulcerrima) is 'n bekende spesie; dit kom eindelik vanaf Meksiko.
Nicholas Clay
Nicholas Clay (18 September 1946 – 25 Mei 2000) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Excalibur (1981) en Evil Under the Sun (1982), en in die televisiereeks Highlander (1992).
Keurboomsrivier
Die Keurboomsrivier is in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die rivier ontspring suid van Uniondale in die Langkloof en vloei dan in 'n suid-oostelike rigting. Hierna gaan dit verby De Vlugt en die Prins Alfredpas en bly noord van die R340 pad. Uiteindelik swaai die rivier suid, kruis die N2 nasionale pad en vloei in die Keurboomstrandmeer in, net noord van Plettenbergbaai. Die strandmeer mond uit in die Indiese Oseaan.
Vislewe
Die Slankrooivlerkie is endemies in die bergstroomsytakke van dié rivier en die Gouritsrivier.
Reusesterretjie
Die Reusesterretjie (Sterna caspia) is 'n voël wat aan die hele kuslyn van Suid-Afrika voorkom. In Engels staan die voël bekend as die Caspian tern.
Dit is die enigste spesie in die genus Hydroprogne.
Identifikasie
Die voël het 'n wit lyf, grys rug en vlerkrugkante, 'n swart mus op die kop, swart pote en 'n enorme rooi snawel. Die reusesterretjie is die grootste voël van die sterretjies.
Atlantiese makriel
Die Atlantiese makriel (Scomber colias), is 'n vis wat voorkom in die Atlantiese Oseaan vanaf Brasilië tot by Kanada en ook in die Middellandse See. In Engels staan die vis bekend as die Atlantic chub mackerel.
Christopher Allport
Christopher Allport (17 Junie 1947 – 25 Januarie 2008) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent To Live and Die in L.A. (1985) en in die televisiereeks The Young and the Restless (1973).
Aloe rigens
Die Aloe arigens is 'n aalwyn wat inheems aan Djiboeti en Somalië is.
Austin St. John
Austin St. John (gebore 17 September 1974) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Turbo: A Power Rangers Movie (1997) en in die televisiereekse Mighty Morphin Power Rangers (1993), Power Rangers Zeo (1996), en Power Rangers Wild Force (2002).
Charles R. Moore (akteur)
Charles R. Moore (23 April 1893 – 20 Julie 1947) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Trial of Mary Dugan (1929), Queen of the Mob (1940), The Little Foxes (1941), en The Palm Beach Story (1942).
Mindy Kaling
Mindy Kaling (gebore 24 Junie 1979) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente No Strings Attached (2011), Wreck-It Ralph (2012), en Inside Out (2015), en in die televisiereeks The Office (2005).
Skryfstelsel
’n Skryfstelsel is ’n simboliese stelsel wat gebruik word om elemente weer te gee wat in ’n taal uitgedruk kan word.
Algemene kenmerke
Skryfstelsels word van ander simboliese kommunikasiestelsels onderskei deur die feit dat die leser gewoonlik die spesifieke gesproke taal in ’n mate moet ken om die teks te kan verstaan. In teenstelling daarmee word kennis van ’n gesproke taal nie vereis by byvoorbeeld inligtingstekens, skilderye, kaarte en wiskunde nie.
Alle skryfstelsels vereis:
Basiese terminologie
Die bestudering van individuele skrifte het afsonderlik ontwikkel en daarom verskil die terminologie ietwat van veld tot veld. Die generiese term "teks" verwys na ’n geskrewe produk. Die samestelling van ’n teks word "skryf" genoem en die interpretasie daarvan staan bekend as "lees". "Ortografie" verwys na die metode en reëls wat gebruik word om te skryf en sluit die konsep "spelling" in.
’n "Grafeem" is die tegniese term wat dui op die atomiese eenhede van ’n skryfstelsel. Grafeme is die "boublokke" waarmee ’n teks van ’n spesifieke skryfstelsel saamgestel kan word. Dit is dieselfde konsep as die foneem wat in die bestudering van gesproke tale gebruik word. In die skryfstelsel wat vir Afrikaans gebruik word, sluit grafeme byvoorbeeld die hoof- en kleinletters van die 26 letters van die Latynse alfabet in, asook leestekens en syfers.
’n Individuele grafeem kan op verskeie maniere weergegee word. Dié variasies kan van mekaar onderskei word, maar word tog as dieselfde grafeem geïnterpreteer. Hierdie verskillende variasies word "allograwe" van die grafeem genoem (wat ooreenstem met die term allofoon in die studie van gesproke tale). So kan die letter "a" byvoorbeeld op verskeie maniere geskryf word: as ’n kursiewe, hoof- of sierletter. Die keuse van die allograaf wat gebruik word, sal afhang van die medium, die skryfinstrument, die styl en die onbewuste kenmerke van ’n individuele handskrif.
Die terme "glief", "teken" en "karakter" word soms gebruik om na ’n grafeem te verwys, hoewel die gebruik daarvan tussen verskillende stelsels wissel. Die gliewe van die meeste skryfstelsels bestaan uit lyne en daarom word hulle lynvormig genoem, hoewel daar ook ander vorme is soos braille.
Geskiedenis
Die eerste skryfstelsels is min of meer aan die begin van die Bronstydperk ontwikkel, in die 4de millennium v.C. Die Mesopotamiese wigskrif en die Egiptiese hiërogliewe word algemeen beskou as die eerste skryfstelsels. Albei het ontwikkel uit simboolstelsel uit 3400–3200 v.C., met die vroegste samehangende tekste uit 2600 v.C. Daar word algemeen aanvaar dat die Mesopotamiese skrif apart ontstaan het, maar daar is meningsverskille. Dieselfde geld vir die Chinese skrif, wat omstreeks 1200 v.C. ontstaan het. Die pre-Columbiaanse Meso-Amerikaanse skryfstelsels (soos die Maja-skrif) het heel waarskynlik apart ontstaan.
Die eerste ware alfabet is die Griekse skrif wat sedert 800 v.C. ook klinkers bevat. Die Latynse alfabet, wat direk hieruit ontstaan het, is verreweg die mees algemene skryfstelsel in die wêreld.
Logografiese skryfstelsels
’n Logogram is ’n enkele geskrewe karakter wat ’n volledige woord verteenwoordig. Die meeste Chinese karakters is logogramme.
Aangesien elke karakter ’n enkele woord verteenwoordig (of eintlik ’n morfeem), is talle logogramme nodig om al die woorde van ’n taal te skryf. Die groot getal logogramme en die memorisering van hul betekenis is die grootste nadeel van dié stelsels. Omdat die betekenis onafskeidbaar verbonde aan die simbool is, kan dieselfde logografiese stelsel vir verskillende tale gebruik word. In die praktyk is dit egter net van toepassing op naby verwante tale, soos die Chinese tale, aangesien sintaktiese beperkings die universele gebruik van so ’n stelsel verhinder. Japannees gebruik baie Chinese logogramme, met dieselfde of feitlik dieselfde betekenis. Die semantiek, en veral die grammatika, verskil egter in so ’n mate dat ’n Japannees nie ’n lang Chinese stuk teks maklik sal verstaan sonder dat hy ’n basiese kennis van Chinese grammatika het nie; kort frases soos op tekens en koerantopskrifte is makliker om te verstaan.
Hoewel die meeste tale nie net ’n logografiese skryfstelsel gebruik nie, gebruik baie tale logogramme in ’n sekere mate. ’n Goeie voorbeeld van moderne Westerse logogramme is Arabiese syfers – almal weet wat "I" beteken, ongeag of hy dit "een", "one", "eins", "uno", "ji", "ehad" of "jedan" noem. Ander Westerse logogramme sluit in die ampersand (&), wat vir "en" gebruik word, die teken vir teen of by (@), die persentasieteken (%) en baie tekens vir geldeenhede: dollar ($), euro (€), jen (¥), ens.
Die belangrikste (en eintlik die enigste steeds bestaande) moderne logografiese skryfstelsel is die Chinese een, waarvan die karakters, met ’n wisselende mate van aanpassing, gebruik is of gebruik word in Chinees, Japannees, Koreaans, Viëtnamees en ander Oos-Asiatiese tale. Die antieke Egiptiese hiërogliewe en die Maja-skryfstelsel het ook sekere logografiese eienskappe, maar hulle het definitiewe fonetiese kenmerke en word nie meer gebruik nie.
Lettergreepskrifte
Waar ’n logografiese skryfstelsel ’n enkele karakter vir ’n hele woord gebruik, is ’n lettergreepskrif ’n stel geskrewe simbole wat lettergrepe verteenwoordig, en dié lettergrepe vorm woorde. ’n Simbool in so ’n stelsel verteenwoordig gewoonlik ’n konsonantale klank gevolg deur ’n vokale klank, of slegs ’n vokaal (klinker).
Die meeste sillabiese skryfstelsels (lettergreepskrifte) is ontwikkel vanuit logografiese skryfstelsels, en word gebruik in kombinasie met logografiese tekens (soos die wigskrifte, Hetitiese en Kretensiese skrifte as ook die moderne Japannese skrif). Slegs onlangs uitgevind syllabiese skrifte (Cherokee in Noord-Amerika, Vai en Bamum in Afrika, ens.) is "ware" sillabiese skrifte.
’n Ander soort stelsel met sistematiese lettergreep-simbole, die abugidas, word later in die artikel beskryf.
Lettergreepskrifte is die beste geskik vir tale met ’n relatief eenvoudige lettergreepstruktuur, soos Japannees. Engels, aan die ander kant, bevat ingewikkelde lettergreepstrukture, met ’n relatief lang lys klinkers en ingewikkelde konsonantgroepe, en ’n lettergreepskrif is nie daarvoor geskik nie. In Japannees is daar nie meer as 60 moontlike lettergrepe nie, terwyl daar in Engels baie duisende is, en vir elk van hierdie lettergrepe sou dus ’n simbool nodig wees.
Konsonantale skryfstelsels: abjads
Die eerste soort alfabet wat ontwikkel is, is die abjad. ’n Abjad is ’n alfabetiese skryfstelsel waar alle simbole konsonante voorstel. Daar is dus nie simbole vir klinkers nie. Alle abjads (buiten miskien Tifinagh) behoort tot die Semitiese skriffamilie en is van die oorspronklike Noordelike Lynvormige Abjad van die middel-Bronstydperk afgelei.
Amerikaanse Ruimtemag
Die Amerikaanse Ruimtemag (Engelse afkorting USSF) is die ruimtebedieningstak van die Amerikaanse Gewapende Magte, en is een van die agt Amerikaanse uniformdienste. Dit is die sesde tak van die Amerikaanse weermag, en die eerste nuwe gewapende diens sedert die stigting van die onafhanklike Amerikaanse Lugmag in 1947.
Skryfstelsel
Konsonantale skryfstelsels: abjads
Sommige abjads (soos Arabies en Hebreeus) het tekens vir klinkers, maar gebruik hulle net in ’n sekere verband, soos vir onderrig. Baie skrifte wat van abjads afgelei is, is met klinkers uitgebrei tot volledige alfabette – die bekendste is seker die Griekse alfabet wat van die Fenisiese abjad afgelei is. Dit het veral gebeur wanneer ’n abjad aanvaar is vir ’n nie-Semitiese taal.
Amerikaanse Ruimtemag
Dit is georganiseer as 'n militêre dienstak binne die departement van die lugmag, een van die drie militêre afdelings in die departement van verdediging. Die Ruimtemag, deur die Departement van die Lugmag, word gelei deur die Sekretaris van die Lugmag, wat verslag doen aan die Sekretaris van Verdediging, en word deur die President aangestel met die bevestiging van die Senaat. Die mees senior offisier in die Ruimtemag is die Hoof van Ruimteoperasies, tensy 'n Ruimtemagoffisier ook die voorsitter of vise-voorsitter van die gesamentlike stafhoofde is. Die Chief of Space Operations oefen toesig oor die eenhede van die Space Force uit en dien as een van die gesamentlike stafhoofde. Sekere ruimtemagkomponente sal, soos deur die Sekretaris van Verdediging en Sekretaris van die Lugmag, opdrag gegee word aan verenigde vegtende opdragte. Gevegsbevelvoerders sal die operasionele gesag van die magte wat aan hulle opgedra is, behartig, terwyl die sekretaris van die lugmag en die hoof van ruimte-operasies die administratiewe gesag oor hul lede sal behou.
Skryfstelsel
Konsonantale skryfstelsels: abjads
Die term "abjad" is afgelei van die ou volgorde van die Arabiese konsonante 'alif, bā', jīm, dāl. Dit is steeds die woord vir alfabet in Arabies, Maleis en Indonesies.
John Clegg (akteur)
John Clegg (gebore 9 Julie 1934) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Bridget Jones's Diary (2001) en in die televisiereekse Are You Being Served? (1972), It Ain't Half Hot Mum (1974), en You Rang, M'Lord? (1988).
Amerikaanse Ruimtemag
Funksies en pligte
Soos beskryf in die Verenigde State se Ruimtemagwet, sal dit georganiseer, opgelei en toegerus word om: "#Verskaf ruimte-operasies vir die Verenigde State in, van, en na die ruimte
Aloe rivae
Aloe rivae is 'n aalwyn wat inheems is aan Ethiopië en Kenia.
Amerikaanse Ruimtemag
Rol en missie
Die missie van die Amerikaanse Ruimtemag is om "ruimtemagte te organiseer, op te lei en toe te rus ten einde Amerikaanse en geallieerde belange in die ruimte te beskerm en om ruimtekapasiteit aan die gesamentlike mag te bied. Die verantwoordelikhede daarvan behels die ontwikkeling van militêre ruimtelike beroepslui, die verkryging van militêre ruimtestelsels, die rypwording van die militêre leerstellings vir 'n ruimtemag, en die organisering van ruimtemagte om aan gevegskommandemente volgehoue steun te bied."