cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hoefyster
Soorte ysters
Hoefysters is beskikbaar in 'n wye verskeidenheid van materiale en style ontwikkel vir verskillende tipes perde en vir die werk wat hulle doen. Die mees algemene materiale is staal en aluminium, maar gespesialiseerde hoefysters kan gebruik maak van rubber, plastiek, magnesium, titaan of koper. Staal word in ruitersport verkies waar 'n sterk, duursame skoen nodig is, soos polo, driegangitems, perdespring, en "westerns". Aluminiumskoene is ligter en veral geskik vir perdewedrenne, waar 'n ligter skoen verlang word. Dikwels fasiliteer sekere tipes hoefysters die gewenste beweging, so bevoordeel dit die dissipline van dressuur. Sommige hoefysters het uitsteeksels op die tone of hakke van die skoen, of beide, om bykomende vastrap aan die perd te verleen.
As 'n gelukbringer
Daar word gesê dat 'n hoefyster wat as 'n deurbehangsel aangebring is, goeie geluk aan die huisbewoners bring. Sommige mense glo dat deur dit op te hang met die punte wat na boontoe wys goeie geluk bring, want dit dien as 'n stoorhouer vir enige goeie geluk: terwyl deur dit op te hang met die punte wat af wys, bring slegte geluk want al die geluk sal uitval. Ander glo dat die hoefyster op die ander manier gehang moet word (met die punte wat af wys), want dit sal dan die geluk aan die mense rondom dit vrystel. 'n Gestileerde variasie van die hoefyster word gebruik vir 'n gewilde gooispel: "Hoefysters".
Bronsvetsak
Die Bronsvetsak (Kyphosus vaigiensis) is 'n vis wat in die Indiese-Pasifiese area en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by Algoabaai voorkom. In Engels staan die vis bekend as die Brassy chub.
Jean-Claude Carrière
Jean-Claude Carrière (17 September 1931 – 8 Februarie 2021) was 'n Franse skrywer, draaiboekskrywer, akteur, en Oscar-wenner. Hy ontvang 'n Oscar vir die beste kortfilm vir die mede-skryf van 'Heureux Anniversaire'' (1963), en is later in 2014 'n ere-Oscar toegeken. Hy ontvang Oscar-benoemings vir sy werk in The Discreet Charm of the Bourgeoisie (1972), That Obscure Object of Desire (1977), en The Unbearable Lightness of Being (1988). Hy het ook 'n César-toekenning gewen vir die beste oorspronklike draaiboek in The Return of Martin Guerre (1983).
Chubut (provinsie)
Geskiedenis
Voor die aankoms van die Europeërs, is die gebied bewoon deur nomadiese Indiane, veral tson'k, genoem in Spaans of patagones tehuelches.
Pragtige piesang
Die Pragtige piesang (Caesio teres) is 'n vis wat in die Indiese-Pasifiese area voorkom en aan die ooskus van Afrika vanaf Somalië tot by Sodwanabaai in KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Beautiful fusilier.
Voorkoms
Die vis is blou aan die rugkant met die boonste gedeelte aan die agterkant geel. Die dorsale vin se rant en stertvin is ook geel.
Bette Henritze
Bette Henritze (23 Mei 1924 – 22 Februarie 2018) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The World According to Garp (1982), Other People's Money (1991), Far from Heaven (2002), en Taking Woodstock (2009).
Tjaart van der Walt (akademikus)
Prof. Tjaart van der Walt (15 Februarie 1934 – 22 Februarie 2019) was die rektor van die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys van 1 Mei 1977 tot 31 Desember 1988. Tydens sy beroepsjare was hy 'n vertaler van die Bybel en later 'n diplomaat.
Lewensloop
Van der Walt is op 15 Februarie 1934 in Pietersburg, Transvaal gebore. Hy was die seun van Johannes Jacob van der Walt en Maria Jacoba de Klerk. Hy is op 30 Desember 1958 met Heiltje Johanna Gertruida Snyman getroud. Sy was die dogter van Johannes Jurie Snyman en Maria Magdalena Venter. Hy het in Johannesburg skoolgegaan en in 1950 Standerd 10 (graad 12) aan die Jongenskool Helpmekaar geslaag.
Onderwys
Hy behaal die grade BA, BA (Hons) in Semitiese Tale en ThB aan die Potchefstroomse Universiteit. Hy behaal ook 'n BA (Hons) in Klassieke Tale aan die Universiteit van die Witwatersrand. Hy studeer verder aan die Protestantse Teologiese Universiteit in Kampen, Overijssel, Nederland en ontvang in 1962 'n PhD aldaar.
Beroepsloopbaan
By sy terugkeer na Suid-Afrika word hy predikant in die Gereformeerde kerk Krugersdorp. Daarna ontvang hy in 1969 'n professoraat aan die Potchefstroomse Universiteit vir Nuwe-Testamentiese Wetenskap. Van 1971 tot 1973 was hy die hoof van die Teologiese Sentrum in Potchefstroom.
Hy word op 1 Mei 1977 as rektor van die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys aangestel en tree op 31 Desember 1988 af. In 1983 oortuig hy die Raad van die Universiteit om swart studente op voorgraadse vlak toe te laat. In sy tyd as rektor is die Fakulteit Farmasie en die Fakulteit Ingenieurswese gestig.
Hy was ook betrokke by die nuwe Bybelvertaling van Grieks in Afrikaans.
Léon Foucault
Léon Foucault (* 18 September 1819 – † 11 Februarie 1868) was ’n Franse fisikus wat bekend is vir die uitvinding van die Foucault-pendulum, ’n toestel wat die effek van die aarde se rotasie demonstreer. Hy het ook ’n vroeë meting van die spoed van lig gedoen, werwelstrome ontdek en, hoewel hy dit nie uitgevind het nie, word die benoeming van die giroskoop aan hom toegedig.
Vroeë jare
Foucault was die seun van ’n uitgewer in Parys waar hy op 18 September 1819 gebore is. Nadat hy hoofsaaklik tuisonderrig ontvang het, het hy met ’n mediese studie begin wat hy laat vaar het ten gunste van fisika as gevolg van ’n erge mate van hematofobie. Hy het aanvanklik sy aandag gewy aan die verbetering van Louis Daguerre se fotografiese prosesse. Hy was ook vir drie jaar Alfred Donné se eksperimente-assistent in dié se lesingreeks oor mikroskopiese anatomie.
Saam met Hippolyte Fizeau het Foucault ’n reeks ondersoeke ingestel na die intensiteit van die lig wat van die son afkomstig is, invergelyking met dié van koolstof in ’n booglamp en van kalsiumoksied in die vlam van ’n knalgasblaaspyp; hulle het ook navorsing gedoen oor infrarooi radiasie, oor ligstrale wat verskil in lengte en oor die chromatiese polarisering van lig.
Middeljare
In 1851 het hy ’n eksperimentele demonstrasie van die rotasie van die aarde op sy eie as gebied. Hierdie eksperimentele opstelling is so vroeg as 1661 deur Vincenzo Viviani gebruik, maar het algemeen bekend geword by die publiek na aanleiding van Foucault se werk. Foucault het geslaag met die demonstrasie deur die rotasie van die vlak van ossilasie van ’n lang en swaar pendulum wat van die dak van die Panthéon in Parys gehang is, aan te toon. Die eksperiment het ’n opskudding veroorsaak in die geleerde en populêre kringe en “Foucault-pendulums” is in die groot stede in Europa en Amerika opgerig waar dit skares gelok het. Die volgende jaar het hy die giroskoop benoem en gebruik as ’n eenvoudiger eksperimentele bewys. In 1855 het hy die Copleymedalje vir sy ‘uitsonderlike eksperimentele navorsing’ van die Royal Society ontvang. Vroeër in dieselfde jaar is hy aangestel as physicien (fisikus) aangestel aan die keiserlike observatorium in Parys.
In September 1855 het hy ontdek dat die krag wat nodig is vir die rotasie van ’n koperskyf groter word wanneer dit geroteer word met die velling tussen die pole van ’n magneet en dat die skyf terselfdertyd opgewarm word deur die werwelstroom of “Foucaultstroom” opgewek word.
In 1857 het Foucault die polariseerder wat sy naam dra, ontdek en in die opvolgende jare het hy ’n metode bedink om die spieël van ’n spieëlteleskoop te toets om die vorm daarvan te bepaal. Die sogenaamde “Foucault mespunttoets” stel die werker in staat om te bepaal of die spieël ’n perfekte sfeer is en of dit nie-sferiese afwykings het. Voor Foucault se publikasie van sy bevindinge was die toetsing van ’n spieëlteleskoop ’n geval van “raak of mis”.
Foucault se mespunttoets stel die vorm van ’n spieël vas deur die sentrale lengtes van sy areas te vind. Dit word sones genoem en word van die middelpunt van die spieël gemeet. Die toets fokus die punt van ’n ligbron op die middel van die kromming en word teruggereflekteer na ’n mespunt. Die toets stel die toetser in staat om die keëlvormige deel van die spieël te kwantifiseer, waardeur die toetser instaatgestel word om die werklike vorm van die spieël te bevestig. Dit is nodig om optimale verrigting van die optiese stelsel te verkry. Die Foucault-toets word tot vandag nog gebruik, veral deur amateur en kleiner kommersiële teleskoopvervaardigers aangesien dit goedkoop en maklik is.
Met behulp van Charles Wheatstone se draaiende spieël het Foucault in 1862 die spoed van lig uitgewerk as 298 000 km/s – 10 000 km/s minder as wat deur vroeëre eksperimenteerders verkry is en slegs 0,6% verwyderd van die huidige aanvaarde spoed van lig.
Latere jare
In 1862 is hy as lid van die Bureau des Longtitudes ingelyf en as offisier van die Légion d’honneur. In 1864 is hy as lid van die Royal Society van Londen ingelyf en die volgende jaar as lid van die meganiese afdeling van die Instituut. In 1865 het sy artikels oor die aanpassing van James Watt se reëlaar verskyn waarin hy vir ’n geruime tyd geëksperimenteer het met
Sy belangrikste wetenskaplike artikels kan gevind word in Comptes Rendus, 1847–1869. In die tyd voor sy afsterwe het hy hom na die Katolisisme bekeer wat hy vroeër in sy lewe laat vaar het.
Afsterwe en daarna
Die asteroïed 5668 Foucault is na hom vernoem Sy naam is ook een van die 72 name op die Eiffeltoring.
Op 18 September 2013 is ’n Google-krabbel gebruik om sy geboortedag 194 jaar vantevore te gedenk.
Bibliografie
Versamelde werke:
Japan Nasionale Roete 5
Nasionale Roete 5 is 'n nasionale snelweg van Japan.
Angkor Thom
Angkor Thom (Khmer: អង្គរធំ; letterlik "Groot Stad") of, dalk meer korrek, Nokor Thom (នគរធំ) in die huidige Kambodja was die laaste en langste hoofstad van die Khmer-ryk. Dit is in die 12de eeu deur koning Jayavarman VII gestig. Dit beslaan ’n gebied van 9 km2 en bevat verskeie monumente van vroeëre tydperke sowel as dié wat deur Jayavarman en sy opvolgers laat bou is.
In die middel van die stad is Jayavarman se staatstempel, die Bayon. Die ander belangrike terreine is om Oorwinningsplein net noord daarvan geleë.
Geskiedenis
links|duimnael|Die [[Bayon.]]
Angkor Thom is gestig as die hoofstad van Jayavarman VII se ryk en was die middelpunt van ’n enorme bouprogran. ’n Inskripsie wat in die stad ontdek is, verwys na Jayavarman as die bruidegom en die stad as sy bruid.
Dit lyk egter of Angkor Thom nie die eerste Khmer-hoofstad op die terrein was nie. Yasodharapura, van drie eeue vroeër, se middelpunt was effens verder noordwes geleë, en dit en Angkor Thom oorvleuel plek-plek. Die belangrikste vroeëre tempels in die stad is die voormalige staatstempel Baphuon asook Phimeanakas, wat deel van die Koninklike Paleis uitgemaak het. Die Khmer het nie duidelik onderskei tussen Angkor Thom en Yashodharapura nie: Selfs in ’n inskripsie uit die 14de eeu word die ou naam gebruik. Die naam Angkor Thom is in die 16de eeu gebruik.
Die laaste tempel wat sover bekend in Angkor Thom gebou is, was Mangalartha, wat in 1295 ingewy is. Daarna is die bestaande strukture van tyd tot tyd opgeknap, maar nuwe geboue se materiaal was nie duursaam nie en het nie behoue gebly nie.
Die Ayutthaya-koninkryk onder koning Borommarachathirat II het Angkor Thom verwoes en die Khmer onder Ponhea Yat gedwing om hul hoofstad suidoos te skuif. Die een of ander tyd voor 1609 is Angkor Thom verlate agtergelaat, want toe het ’n vroeë Westerse besoeker geskryf van ’n onbewoonde stad, "so fantasties soos die Atlantis van Plato". Angkor Thom het vermoedelik ’n bevolking van 80 000 tot 150 000 gehad.
Styl
duimnael|270px|’n Kaart van die Angkor-gebied, met enkele belangrike plekke aangedui.
Angkor Thom is in die Bayon-styl – dit het groot geboue, die gebruik van lateriet is algemeen, daar is torings van gesigte by elke ingang na die stad en reusefigure by elk van die torings wat nagas (slangwesens) vashou.
Die terrein
duimnael|240px|links|Die suidelike poort van Angkor Thom by ’n brug van beelde van gode en demone. Twee rye figure dra elk die liggaam van ’n sewekoppige naga. duimnael|links|240px|Gesigte by die Bayon.
Die stad lê aan die westeroewer van die Siem Reap-rivier, ’n sytak van Tonle Sap. Die suidelike poort is 7,2 km noord van Siem Reap en 1,7 km noord van die ingang na Angkor Wat. Die mure, 8 m hoog en met ’n grag wat daarteen loop, is elk 3 km lank en omsluit ’n gebied van 9 km2. Die mure is van lateriet en word gestut deur grond; bo-op is ’n reling. Daar is ’n hek by elke windrigting en paaie lei van daar na die Bayon in die middel van die stad. Omdat die Bayon nie self mure of gragte het nie, meen argeoloë die stad s’n verteenwoordig die berge en oseane wat die Bayon se Berg Meru omring. Nog ’n poort, die Oorwinningspoort, is 500 m noord van die oostelike poort; Oorwinningsweg loop parallel met die oostelike pad na Oorwinningsplein en die Koninklike Paleis noord van die Bayon.
Die gesigte aan die 23 m hoë torings by die stadspoorte, wat later bygevoeg is, lyk soos dié van die Bayon. Hulle verteenwoordig dalk die koning self, die bodhisattva Avalokitesvara, bewakers van die ryk se windrigtings of ’n kombinasie hiervan. ’n Pad loop voor elke toring oor die grag: Hulle het ’n ry dewas aan die linkerkant en asuras aan die regterkant – elke ry hou ’n naga vas asof hulle toutrek. Dit is skynbaar ’n verwysings na die mite van die gekarring van die See van Melk, wat gewild was in Angkor. Die tempelberg van die Bayon, of dalk die poort self, sou dan die spil wees waarom die gekarring plaasvind. Die nagas kan ook die oorgang verteenwoordig van die wêreld van die mens na die wêreld van die gode (die Bayon), of hulle kan beskermingsfigure wees. Die poorte self is 3,5 by 7 m en sou oorspronklik houtdeure gehad het. Die suidelike poort word nou verreweg die meeste besoek, want dit is toeriste se hoofingang na die stad.
Op elke hoek van die stad is ’n hoektempel van sandsteen wat aan Avalokiteshvara gewy is. Hulle is kruisvormig met ’n sentrale toring, en kyk na die ooste. In die stad was ’n kanaalstelsel waardeur water van die noordooste na die suidweste gevloei het. Die grootste deel van die gebied binne die stadmure sou uit sekulêre geboue bestaan het, waarvan niks oor is nie. Dié deel is nou toegegroei deur ’n woud.
Maar tussen die ruïnes van Ta Prohm, naby ’n groot steeningang, kan ’n mens rondele sien wat verskeie gewone diere uitbeeld, soos varke, ape, waterbuffels, hane en slange. ’n Mens kan hieruit aflei dat dit uitbeeldings is van die diere wat die antieke Khmer in die 12de eeu om hulle gesien het.
Kreasionisme
Kreasionisme of skeppingsleer (afgelei van die Latynse creatio "skepping") is 'n religieuse geloof in die feit dat die mensdom, die lewe, die Aarde en die heelal deur God (die Skepper) geskep is. Die term word egter meer gereeld gebruik om te verwys na die religieuse verwerping van evolusie, ten gunste van 'n interpretering van die skeppingverslag in die Bybel as 'n verduideliking wat die geskiedenis, diversiteit en ingewikkeldheid van lewe op aarde verklaar. Hierdie teenstryd staan as die kreasionisme-ewolusie-omstredenheid bekend. In Christelike kringe word kreasionisme gewoonlik op 'n letterlike interpretering van die skeppingsverhaal in die eerste boek van die Bybel, Genesis, gebaseer. Kreasionisme word sterk aan die Christelike religie gekoppel, alhoewel ander religieë ook Skepper-geleide skeppingsverhale het, maar wat tot variërende mates van die Christelike weergawe verskil.
Wat glo hulle?
'n Skeppingsleerder of kreasionis (Engels = creationist) is 'n Bybelgelowige persoon wat glo dat die Bybel vertel hoe en ongeveer wanneer die aarde geskape is. Hulle glo die volgende:
Italiaanse Rugbyfederasie
Die Italiaanse Rugbyfederasie (Italiaans: Federazione Italiana Rugby, afgekort “FIR”) is die bestuursliggaam wat rugby in Italië beheer. Die unie is by Wêreldrugby geaffilieer en organiseer verskeie nasionale spanne, insluitend Italië se nasionale seniormansrugbyspan (Azzurri), vroue en jeug. Saam met die Engelse Rugbyvoetbalunie, die Franse Rugbyfederasie, die Ierse Rugbyvoetbalunie, die Skotse Rugbyunie en die Walliese Rugbyunie organiseer hulle die jaarlikse Sesnasies-toernooi, die vernaamste rugbytoernooi in die Noordelike Halfrond. Die FIR hou ook toesig oor Sewesrugby in Italië en aangesien dit ’n Olimpiese sportsoort is, werk hulle met die Italiaanse Nasionale Olimpiese Komitee saam.
Die FIR het in 1928 uit die “Propagandakomitee” ontstaan en in 1987 by die Internasionale Rugbyraad (IRR, nou Wêreldrugby) aangesluit. Die hoogste rugbyliga in Italië is die Campionato di Eccellenza, waaraan twaalf spanne deelneem. Van die spanne is veral uit die twee rugbyvestings Lombardye en Veneto afkomstig.
Bo die nasionale kampioenskap word die internasionale liga Pro14 uitgespeel, saam met spanne uit Ierland, Skotland, Suid-Afrika en Wallis, waaraan twee Italiaanse spanne (Benetton Rugby Treviso uit Treviso en Zebre uit Parma) deelneem. Bo die Pro14 word jaarliks saam met klubs uit Engeland, Frankryk, Ierland, Ierland en Wallis die Europese Rugbykampioenskapbeker en die Europese Rugbyuitdagingsbeker uitgespeel.
Naas die amptelike nasionale span roep die FIR ook ander keurspanne byeen. Italia Emergenti (“Opkomende Italië”) is die tweede nasionale span van Italië. Nes ander rugbynasies beskik Italië oor ’n o/20-nasionale span wat aan die o/20-Sesnasies-toernooi en die Wêreldrugby o/20-kampioenskap deelneem. Kinders en jongmense word reeds op skool aan rugby bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting.
Nes Argentinië is Italië die enigste van die tien Vlak 1-rugbyspanne wat tot dusver nog nie ’n wedstryd tydens ’n rugbywêreldbekertoernooi gehuisves het nie, alhoewel hulle vir beide die Rugbywêreldbeker 2015 en Rugbywêreldbeker 2019 aansoek gedoen het.
NG gemeente Reitz
Stigting
Die Oostelike Ring, onder voorsitterskap van die predikant van Senekal, ds. R.H. Vandewall, en ds. C.P. Theron, scriba, predikant van Bethlehem, onder wie die dorp Reitz voorheen geval het, die afgevaardigde van Frankfort en omtrent 120 manslidmate van die aangrensende gemeentes, is die gemeente Reitz op 14 Februarie 1891 gestig. Die eerste kerkraad het bestaan uit J. Labuschagne, H.J. Steyn en S. van den Berg (ouderlinge); M. de Jager, J. Benade, J. Barnard, J. Pienaar, J. van der Watt en D. Naudé (diakens). As konsulent van die gemeente is ds. C.P. Theron benoem. Die eerste kerkraadsvergadering is op 9 Maart 1891 gehou.
Die hoeksteen van die eerste kerkgebou is reeds op 19 Mei 1886 gelê. Die gebou, wat opgerig is van gekapte klip, is sodanig beplan dat later 'n lang stuk aangebou kon word en so 'n kruiskerk gevorm kon word.
Op 25 Julie 1892 is ds. D.J. Viljoen as predikant van die gemeente beroep; hy het die beroep aangeneem en is op 29 Oktober 1892 as die eerste leraar bevestig. Onder sy wakkere leiding is 'n pastorie gebou en is die kerkgebou dan ook in 1894 vergroot tot 'n kruiskerk. Ds. J.P. van der Spuy skryf in Ons Kerk Album van 1917: "In den grooten Boerenoorlog werden kerk en pastorie op treurige wijze door den vijand vernield: houtwerk, vloeren, banken, preekstoel – alles verdween. Na den oorlog werd alles hersteld." In Januarie 1904 het ds. Viljoen 'n beroep na Bredasdorp aangeneem.
Eerste 50 jaar
Einde April 1904 is ds. J.P. van der Spuy as tweede leraar van die gemeente bevestig. Die gemeente het spoedig van die verwoesting van die oorlog herstel en betree 'n nuwe tydperk van bloei en ontwikkeling. Spoedig het dit geblyk dat die kerkgebou te klein en 'n nuwe Godshuis nodig was. Ds. Van der Spuy skryf: "Met lust en ijver gordde men zich aan tot de reuzetaak." Oudpres. M.T. Steyn het die hoeksteen van die nuwe kerk op 10 Augustus 1912 gelê. Die voltooide gebou van pragtig gekapte klip, onder rooi pannedak en wat sowat £12 000 gekos het, is op 15 Mei 1914 ingewy deur ds. J.D. Kestell. Die gemeente het hartlik bygedra om die skuld op die gebou te delg. Die groot pyporrel was 'n geskenk van die susters van die gemeente. Ook uit die omliggende gemeentes is ruim gifte ontvang. Die ou gebou is toe gebruik vir Sondagskool, bidure en vergaderings.
In Maart 1946 het ds. Van der Spuy sy emeritaat aanvaar, ná 42 jaar diens in die gemeente. In Maart 1947 is ds. L.E. du Toit as leraar van die gemeente bevestig en in September 1949 ds. G.J. Naudé as medeleraar.
Lidmaattal en afstigtings
Mettertyd het die gemeente te groot geraak en stig Reitz-Wes en -Oos in 1955 af. Ds. G.J. Naudé van die moedergemeente het in 1956 Reitz-Oos se eerste leraar geword. Reitz-Wes se eerste leraar (bevestig in 1956) was ds. L.M. Muntingh. In 1960 het dié drie gemeentes saam 1 704 belydende lidmate gehad, in 1985 was dit 1 903, maar dit het in 2010 afgeneem tot 1 241. Reitz-Oos, die kleinste van die drie gemeentes, het in Mei 2008 ’n samewerkingsooreenkoms met die moedergemeente onderteken, maar die eenwording het blykbaar eers in April 2013 van krag geword. (Die NG gemeente Reitzpark, wat in 2011 ontbind het, was in Welkom en het dus niks met die dorp Reitz te doen nie.) In 2015 het die twee oorblywende gemeentes 1 036 belydende lidmate gehad.
Susterkerke
Die Gereformeerde kerk Reitz is in 1941 gestig en het in 2015 72 belydende en 27 dooplidmate gehad, vergeleke met onderskeidelik 85 en 55 in 1959. Die plaaslike gemeente van die Nederduitsch Hervormde Kerk is eers op 2 Februarie 1992 gestig. Vroeër het die Hervormdes van Reitz onder die gemeente Bethlehem geval. Die NH gemeente het in 2015 38 belydende lidmate gehad, dieselfde as in 1994.
Die sierlike kerkgebou is in 1912 gebou en in 1914 ingewy.
Prins Nikolaas Romanof
Nikolaas Romanowitsj Romanof (Russies: Николай Романович Романов; 26 September 1922 tot 15 September 2014) was ’n aanspraakmaker op die hoofskap van die Huis van Romanof en president van die Romanof-familievereniging. Hoewel hy ’n afstammeling van tsaar Nikolaas I van Rusland was, is sy aanspraak deur sommige lede van die familie betwis wat beweer sy ouers se huwelik was nie "gelyk" kragtens die Russiese Ryk se wette nie. Hy word ook onder andere prins Nikolaas van Rusland,   of prins Nikolai Romanof   genoem.
Vroeë lewe
Prins Nikolaas is naby Antibes, Frankryk, gebore as die oudste seun van prins Roman Petrowitsj van Rusland en sy vrou, prinses Praskowia Dmitrijewna (geb. gravin Sjeremetjewa). Hy het ’n jonger broer, Dmitri, gehad. Hul pa was die enigste seun van groothertog Pieter Nikolajewitsj en prinses Milica van Montenegro. Hul oupa was die seun van groothertog Nikolaas Nikolajewitsj (1831–1891), wat die seun was van keiser Nikolaas I van Rusland.
Prins Nikolaas het in Frankryk in ’n Russiese omgewing grootgeword met die gebruik van die Juliaanse kalender in die huis. Hy het sedert sy geboorte Russies en Frans gepraat. Sy gesin het later na Italië verhuis vanweë die hoër vlak van onderwys.
Hy het sy opvoeding in 1942 in Italië voltooi en het belanggestel in ’n vlootloopbaan, maar dit is die wiele gery deur sy bysiendheid. Hy wou daarna ingenieurswese studeer, maar die Tweede Wêreldoorlog het dit verhinder. Ná die oorlog het hy as ’n burgerlike werk gekry by die Geallieerdes se afdeling vir sielkundige oorlogvoering en die Amerikaanse inligtingsdiens. Sy gesin het in 1946 in Egipte gaan woon waar hy betrokke was by die koop en verkoop van Turkse tabak. Hy het ook by ’n versekeringsmaatskappy gewerk.
In 1954, ná die dood van sy swaer, het hy die bestuur van sy vrou se eiendom en besigheid in Toskane oorgeneem. In 1982 het hy na Switserland verhuis. As vlugteling van geboorte af het Nikolaas nie burgerskap van ’n land gehad nie en het hy oorsee gereis met ’n brief wat deur die koning van Griekeland uitgereik is. In 1988 het hy eindelik ’n burger van Italië geword. Prins Nikolaas het Rusland die eerste keer in Junie 1992 besoek saam met ’n groep sakelui. Hy het dikwels met die pers gepraat oor die Romanofs en het in TV-dokumentêre verskyn. In 1999 is ’n dokumentêr oor sy lewe gemaak deur die Russiese TV-kanaal NTV.
Familievereniging
Die idee van ’n Romanof-familievereniging het in die 1970's by sy pa opgekom. Ná sy dood in 1978 het Nikolaas en ander familielede die Romanof-familievereniging gestig met prins Dmitri Aleksandrowitsj as president en Nikolaas as visepresident. In 1989 is Nikolaas verkies tot president. Die meeste afstammelinge van tsaar Nikolaas I deur die manlike lyn is lid van die vereniging, hoewel groothertogin Maria Wladimirowna en haar pa, groothertog Wladimir Kirillowitsj, nooit aangesluit het nie.
Aanspraak op opvolging
Die amptelike posisie van die Romanof-familievereniging is dat die reg van die familie op die Russiese troon opgeskort is toe tsaar Nikolaas II geabdikeer het namens homself en sy seun, Aleksei, ten gunste van sy broer, groothertog Michail Aleksandrowitsj. Dié wou nie regeer tensy die Russiese Oorgangsregering sy bewind bekragtig nie. Hy het nie geabdikeer nie, maar het die oorgangsregering mag gegee om te regeer. Michail se "bewind" is beëindig met sy moord in 1918.
Volgens prins Nikolaas was hy ná die dood van groothertog Wladimir Kirillowitsj in 1992 die hoof van die Huis van Romanof en Wladimir se regmatige opvolger. Dié posisie word nou beklee deur prins Alexis Romanov.
Die grootste deel van die familie het Nikolaas en daarna sy broer, Dmitri, as die hoof van die familie erken. Die jongste uitgawe van die Almanach de Gotha, wat in 1944 deur Justus Perthes gepubliseer is, noem egter dat die huwelik van Nikolaas se ouers "nie in ooreenstemming met die wette van die huis" was nie, hoewel vorige uitgawes hom gelys het as ’n dinastiese lid van die huis. Prins Nikolaas self het oor die feit dat hulle en hul ouers se huwelike nie gelyk was nie, gesê:
"Daar was niemand wat ons gevra het om afstand van ons regte te doen nie; daarom het ons getrou sonder om afstand daarvan te doen, en ons en ons kinders het steeds ’n aanspraak op die troon van Rusland."
Prins Nikolaas het die familie gelei met die herbegrafnis van Nikolaas II en sy gesin se beendere in Julie 1998. As hoof van die familie was hy ook teenwoordig toe keiserin Maria Fjodorowna se oorskot in September 2006 in Rusland herbegrawe is.
Die prins was ook ’n aanspraakmaker op die Britse troon deur Nikolaas I se vrou, Charlotte van Pruise, ’n afstammeling van koning George I van Groot-Brittanje.
Gesinslewe
In 1950 het prins Nikolaas en gravin Sveva della Gherardesca, ’n lid van ’n Italiaanse adellike familie van Toskane, mekaar in Rome ontmoet. Hulle is op 31 Desember 1951 in Florence op ’n burgerlike plegtigheid getroud en op 21 Januarie 1952 op ’n Russies-Ortodokse seremonie in Cannes.
Hulle het drie dogters gehad:
Prins Nikolaas is op 15 September 2014 op 91-jarige ouderdom oorlede.
Ewald von Kleist
Paul Ludwig Ewald von Kleist (8 Augustus 1881 - 13 November 1954) was 'n Duitse veldmaarskalk tydens die Tweede Wêreldoorlog. Kleist was 'n vroeëre pionier van die "blitzkrieg" -oorlog. Hy was die bevelvoerder van die Pantsergroep Kleist (later die eerste pantserleër), die eerste operasionele vorming van verskeie pantserkorpse in die Wehrmacht tydens die Slag van Frankryk, die Slag van België, die inval in Joego-Slawië en Operasie Barbarossa, die inval van die Sowjetunie.
Kleist is tydens die laaste dae van Case Blue, die Duitse someraanval in 1942 in die suide van Rusland, as opperbevelvoerder van Leërgroep A aangestel. Sy meningsverskille met Hitler oor strategiese besluite het gelei tot sy ontslag in Maart 1944 ná die Duitse nederlaag in die regterbankse Oekraïne.
Na die oorlog is Kleist uitgelewer aan die Sowjetunie waar hy tot 25 jaar gevangenisstraf gevonnis is vir oorlogsmisdade; hy is in die tronk oorlede.
Tiffany Vollmer
Tiffany Vollmer (gebore 22 Julie 1974) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Dragon Ball Z (1989), Dragon Ball (1995), en Dragon Ball Z (1996).
Naemi Briese
Naemi Briese (4 Maart 1908 – 20 Augustus 1980) was 'n Sweedse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Hon eller ingen (1934), Vi går landsvägen (1937), No Road Back (1947), en Summer with Monika (1953).
Japan Nasionale Roete 6
Nasionale Roete 6 is 'n nasionale snelweg van Japan.
Wilhelm Ritter von Leeb
Wilhelm Josef Franz Ritter von Leeb (5 September 1876 - 29 April 1956) was 'n Duitse veldmaarskalk en oorlogsmisdadiger in die Tweede Wêreldoorlog. Von Leeb was 'n hoogsgedekoreerde offisier in die Eerste Wêreldoorlog en het die militêre orde van Max Joseph ontvang wat hom die titel van adel verleen het. Met die inval van Frankryk het hy Leërgroep C beheer, verantwoordelik vir die deurbraak van die Maginot-lyn.
Tydens Operasie Barbarossa, die inval van die Sowjetunie, was von Leeb in bevel van Leërgroep Noord, wat deur die Baltiese State na Leningrad (die huidige St. Petersburg) gevorder het en uiteindelik die stad beleër het. Eenhede onder von Leeb se bevel het oorlogsmisdade teen die burgerbevolking gepleeg en het nou saamgewerk met die SS Einsatzgruppen, die doodskaders wat hoofsaaklik vir die moorde op die Joodse bevolking as deel van die Holocaust verantwoordelik was.
Von Leeb was 'n begunstigde van die omkopingskema van Adolf Hitler vir senior Wehrmacht-offisiere, en het in 1941 geheime, onwettige geskenke van 250,000 Reichsmark ontvang en van 'n boedel ter waarde van 638,000 Reichsmark in 1943. Na die oorlog is von Leeb verhoor in die Hoë Kommando-verhoor as deel van die daaropvolgende Neurenberg-verhore. Hy is skuldig bevind aan die oordrag van die Barbarossa-besluit en die kriminele toepassing daarvan deur ondergeskikte eenhede en gevonnis tot gevangenisstraf van drie jaar.
Montpelier, Vermont
Montpelier is die hoofstad van die deelstaat Vermont (noordoostelike Verenigde State) en administratiewe sentrum van die distrik Washington in die noordelke gedeelte van Sentraal-Vermont. Montpelier lê teen 'n hoogte van 350 meter bo seevlak in 'n vallei van die Groen Berge.
Met 'n bevolking van slegs 7 855 mense volgens die sensus van 2010 is Montpelier die kleinste hoofstad van 'n Amerikaanse deelstaat. Saam met Barre vorm Montpelier 'n klein mikropolitaanse gebied in die hartland van Vermont, wat ook as twin cities ("tweelingstad") bekend staan.
Die stad huisves die Kulinêre Instituut van Nieu-Engeland (Engels: New England Culinary Institute) en die hoofkwartiere van 'n aantal assuransiemaatskappye en tree ook as gasheerstad van die Green Mountains-filmfees op.
Die houtbedryf en granietverwerking was vroeër die ekonomiese basis van Montpelier, en slegs die laasgenoemde nywerheid speel tans nog 'n klein rol.
Geskiedenis
Die regeringsetel van Vermont het destyds op 'n rotasiebasis gewissel. Eers nadat die Vermont State Capitol in 1805 in Montpelier opgerig is, het die afgevaardigdes besluit om die voorkeur aan hierdie sentraal geleë vergaderplek te gee. In 1838 is die gebou deur 'n brand verwoes.
Primus inter pares
Die term is onder keiser Augustus ingevoer om sy posisie in die Romeinse owerheid te beskryf. Hy wou hiermee sy plek binne die republikeinse instellings aandui (de facto was hy egter die onomstrede heerser).
Die begrip word deur baie beskou as ’n selfweerspreking. Iemand wat primus inter pares is, sal uit die aard van die saak nie meer gelyk onder sy gelykes wees nie.
Voorbeelde van mense wat die term gebruik, is die patriarg van Konstantinopel, die aartsbiskop van Kantelberg, die president van die Europese Kommissie en die minister-president van Nederland.
June Whitfield
June Whitfield (11 November 1925 – 28 Desember 2018) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Carry on Abroad (1972), Jude (1996), en Absolutely Fabulous: The Movie (2016), en in die televisiereeks Absolutely Fabulous (1992).
Ou Pastorie, Fraserburg
duimnael|300px|regs|Fraserburg se kerkraad het in 1855 'n kontrak met die bouaannemer [[Henry Burnett|H.J. Burnett opgetrek vir die bou van 'n pastorie teen £1 100. Aan dié gebou is met die jare telkens veranderings aangebring, maar die meeste is tydens 'n groot restoutasiepoging in 1979 ongedaan gemaak. Dit dien al baie jare as die dorpsmuseum.]]
Tydens die beplanning van die restourasie is deeglike navorsing in die Kaapse Kerkargief en plaaslike gedoen en nog interessante gegewens oor die gebou se lotgevalle het tydens die restourasie aan die lig gekom.
Die huis se ontwerp
duimnael|300px|regs|Die bouaannemer van Fraserburg se eerste NG pastorie, [[Henry Burnett|Henry John Burnett, het hom op die dorp gevestig nadat die bouwerk aan die pastorie klaar was en dié huis vir hom gebou. Dit is in 1857 voltooi en was vroeër aan die hoofstraat geleë, maar nadat 'n deel van die erf weggesny en die biblioteek daarop gebou is, is dit geleë by Meyburghstraat 10.]]
180px|duimnael|links|Ds. [[Carl Arnoldus Bamberger, van 1854 tot 1882 die NG gemeente Fraserburg se eerste leraar, het die bes moontlik groot inspraak in die Ou Pastorie se ontwerp gehad.]]
Die kombuis, bediendekamer en stal is in 'n agtervleuel gehuisves sodat die gebou 'n L-vorm ontvang het. Die vleuels was twee vertrekke breed. Aan die sykant en die agterkant is swaaivenstertjies elk met 15 ruite van die ou Kaaps-Hollandse tipe ingebou, 'n soort wat reeds omstreeks 1815 in die Boland in onbruik geraak het, maar wat in die streke nog tot aan die einde van die 19de eeu in gebruik gebly het.
Hoewel die kerkraad getrag het om 'n "moderne" huis op te rig, het hulle inderdaad 'n bouwerk daargestel wat in vele opsigte 'n Middeleeuse karakter het. Dit kan verklaar word uit feit dat die pioniers wat hulle in die helfte van die agtiende eeu op die Nuweveld kom vestig het en hul nasate steeds 'n afgesonderde bestaan gevoer het en as gevolg van hul konserwatisme sekere boukundige tradisies bewaar het wat toe reeds elders verdwyn het. Hoewel heelwat elemente Middeleeus is, kan nie gesê word dat hulle getrag het om 'n "Gotiese" huis op te rig nie. Trouens, die enigste neo-Gotiese detail is die eetkamer se kaggelversiering en die is na alle waarskynlikheid elders vervaardig. Met sy wolfente herinner die huis in meer as een opsig aan 'n Nederlandse "loshoes" (losstaande boerehuis) uit die laat-Middeleeue.
Die gebruik van dik solderbalke met breë solderplanke is 'n tradisie wat via die Kaapse huise van die agtiende eeu teruggryp na vroeëre tye in Europa. Die skarnierwerk aan heelwat deure, vensters en luike is nog identies aan die wat tydens die sestiende eeu in Noord-Duitsland gebruik is. Die oop vuurherd in die kombuis as tipies Kaaps, maar dit is eweneens 'n voortsetting van 'n ou Europese tradisie. In die Boland het dit selde voorgekom dat 'n stal saam met die woonruimte onder een dak geplaas is, maar die antieke gebruik kom by die Ou Pastorie nog voor. Dit is opmerklik dat die mure bokant die swaaivenstertjies en deure aan die sykant en die agterkant nie deur latye gestut word nie. Daar is inteendeel plat boe ingemessel – 'n detail wat in heelwat laat-Gotiese bouwerke voorkom. Die Middeleeuse karakter van die huis word verder beklemtoon deur die totale afwesigheid van enige klassisistiese versierings aan die buitekant. Die invloed van die Barok en die Klassisisme kan egter ook aangetoon word. Die fasade is simmetries en die posisie van die vensters ten opsigte van die voordeur is geometries bepaal.
Die gekurwde mure van die vertrekke by die voordeur kan bes moontlik verklaar word aan die hand van ds. Bamberger se voorliefde vir die Barok. Die binnedeure in die voorste vleuel het elk ses panele en die kosyne word omsluit met hout-argitrawe in die klassieke styl. Alhoewel die eetkamer se stoepdeur nie op dieselfde lyn as die voordeur lê nie, is die tuinpoortjie weer reg oorkant hom gebou. Ten spyte van al die genoemde invloede was die huis tog onmiskenbaar Kaaps met sy grasdak, wit mure, wit versterrame en groen luike. Vanweë sy afmetings kon dit selfs deurgaan vir 'n herehuis.
Verbouings en veranderings
Met die jare been het die gebou drastiese veranderings ondergaan. Tydens 1877 is die agterstoep met 'n veranda bedek terwyl 'n nuwe stal in die agterplaas gebou is. Die ou stal is onderverdeel in 'n buitekamer en waenhuis en dit het meegebring dat die staldeur 'n meter na regs verskuif moes word.
Aangesien die strooidak vol gate geword het, is dit volgens planne van argitek Carl Otto Hager, wat ook die tweede NG kerk ontwerp het, in 1892 met 'n sinkplaatdak vervang. Die mure is ook ongeveer 'n meter hoër gemaak ten einde ventilasiegate toe te laat. Sekere swaaivenstertjies aan die agterkant en sykant is met groot skuiframe vervang. 'n Platdakstudeerkamer is in 1895 regs aangebou.
Die voorstoep het in 1948 'n veranda ontvang en tydens die 1950’s is groot staalvensters in die ou buitekamer aangebring om daarvan 'n sonkamer te maak. Al die veranderings het die huis se karakter aan die buitekant drasties verander en hy was nie meer herkenbaar as 'n huis uit die helfte van die vorige eeu nie.
Aan die binnekant het die huis minder veranderinge ondergaan. Die plafonbalke in die voorste vleuel is in 1911 met smal plankies toegespyker. Die vuurherd in die kombuis het verdwyn en een van die vertrekke is as 'n badkamer ingerig met 'n sementvloer.
Dit het meermale gebeur dat die Ou Pastorie amper platgestoot is of nog verder vermink is. Toe 'n nuwe pastorie in 1959 beplan word, wou baie mense dit op die Ou Pastorie se terrein gebou het. Nadat die nuwe pastorie elders opgerig is, het die kerkraad inderdaad besluit om die Ou Pastorie te sloop, maar daar was gelukkig mense wat hom wou huur.
Restourasie
Begin 1974 is planne opgestel vir die "restourasie" daarvan. Dit het onder meer die uitbreek van sekere kamers se geelhoutvloere, die vervanging van sekere vensters met vensters van ander afmetings en die bou van 'n "Kaaps-Hollandse" prieel op die voorstoep ingehou. Die gebou se redding is eers in November 1974 verseker toe 'n Museumkomitee met verteenwoordigers uit allerlei liggame in die lewe geroep is (sedert 1978 het 'n Museumvereniging die komitee se plek ingeneem).
Die komitee kon die "restourasieplanne" van die kerkraad keer en die gebou bekom vir 'n dorpsmuseum. Vier jaar lank is gespook om geld in te samel, uitstalstukke te bekom en erkenning van die provinsiale administrasie te verkry. Sonder dat hierdie erkenning verkry is, is einde 1978 besluit om tog voort te gaan met die restourasie en die museum daarna te open. 'n Bekende Kaapstadse argitek wat op Fraserburg grootgeword het, het goedgunstiglik voorlopige planne geteken.
Aangesien die Museumvereniging se geld maar skraps was, kon daar vir eers net aandag gegee word aan die dringendste sake. Latere aanbousels is deur die Rapportryerskorps gesloop, die pleister aan die buitekant en in drie vertrekke is vervang, swaaiverstertjies van die ou tipe is in die plek van die staalvensters ingebou, die vuurherd in die kombuis is gerekonstrueer, op die stoepe is weer vierkantige gekapte klippe gele en die tuinpoortjie is op grond van die herinneringe van ou inwoners gerekonstrueer. Met die werk is in April 1979 begin.
Kort nadat die werk begin het, het die munisipaliteit besluit om R5 000 te skenk. Daarmee kon die dak vervang word. Om koste te bespaar, is 'n paar boere gevra om met hul vragmotors balke en dekgras onderskeidelik vanaf Grootbrakrivier en Stilbaai aan te ry. Vier weke lank het 'n groot aantal vrywilligers onder aanvoering van die predikant, dr. Adelbert Scholtz ('n lid van die Stigting Simon van der Stel en voorsitter van die Museumvereniging), die sinkplaatdak afgebreek en die kapkonstruksie vir die rietdak inmekaargetimmer. Die afmetings van die ou wolfente kon baie noukeurig bepaal word.
Koos Prinsloo
Koos Prinsloo (*15 April 1957, Eldoret –† 6 Maart 1994, Johannesburg) was ’n Afrikaanse joernalis en skrywer van postmodernistiese kortverhale, waarmee hy ’n baanbrekersrol in die Afrikaanse prosa speel.
Ou Pastorie, Fraserburg
Restourasie
Daarna het die span dekkers van ene mnr. Afrika van Elim binne twee weke die dekwerk afgehandel. Nadat die gebou vir oulaas rondom afgewit is, het hy in hoofsaak sy oorspronklike voorkoms herwin.
.jm
.jm is die Internettopvlakdomein vir Jamaika.
Jake Sandvig
Jake Sandvig is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Sky High (2005), Fired Up! (2009), Easy A (2010), en A Bag of Hammers (2011).
Koos Prinsloo
Herkoms en vroeë lewe
Jacobus Petrus Prinsloo is op 15 April 1957 op Eldoret in Kenia gebore as die jongste van drie kinders Sy pa is Daniël Francois (Daan) Prinsloo wat op 18 Februarie 1922 op die plaas Waterval in die provinsie Naivasha in Kenia gebore is en sy ma is Dora Pretorius wat op 27 Junie 1924 in Gwelo in Rhodesië gebore is. Hy het twee ouer susters (Sarie en Martie) en die gesin boer op die plaas Bluerocks in Kenia. As gevolg van die politieke onstabiliteit voor onafhanklikwording in Kenia emigreer die gesin in April 1962 na Suid-Afrika en bly ’n paar maande op sy ouma Prinsloo se grond in die Moot, wat tussen Hekpoort en Skeerpoort naby die Hartbeespoortdam geleë is. Hierna vestig die gesin hulle op die plaas Ventershoek by Ingogo onderkant die Majubaberg naby Newcastle in Natal. In 1965 begin sy pa werk as turbine-operateur by die kragstasie by Ingagane in Natal en in 1968 trek hulle na ’n plaas by Gatooma in Rhodesië, waar hulle vyf maande lank woon. Wanneer sy grootouers albei in daardie tyd oorlede is, trek hulle in 1969 terug na Newcastle, waar sy pa weer by die kragstasie gaan werk. Hy matrikuleer in 1975 aan die Hoërskool Newcastle, met onderskeidings in Engels en Afrikaans en hy ontvang erekleure vir akademie, debat en koor. Op hoërskool is hy vir drie jaar lank lid van die Natalse Jeugkoor.
.jm
Eksterne skakels
Toppdomän
Ou Pastorie, Fraserburg
Restourasie
Voor met die werk begin is, was daar baie kritiek teen die Museumvereniging se planne. Ná die voltooiing daarvan is een en almal egter geesdriftig, veral aangesien feitlik die hele gemeenskap op die een of ander manier by die werk betrek is. Vele beloftes van uitstalmateriaal het dan ook spontaan gekom. Saam met al die stukke wat reeds versamel is, kon 'n omvangryke uitstalling oor alle aspekte van die skaapboer se lewe in die verlede en die hede aangebied te kan word.
Koos Prinsloo
Verdere studie en loopbaan
Na skool voltooi hy in 1976 sy verpligte militêre diensplig in Pretoria en studeer dan vanaf 1977 aan die Universiteit van Pretoria, waar hy in 1979 ’n B.A.-graad behaal met Afrikaans-Nederlands en Engels as hoofvakke. In 1979 is hy verbonde aan die studentetydskrif Vlieg en hierdie publikasie word deur die destydse Publikasieraad verbied weens dele wat hulle bevind as onbetaamlik of onwelvoeglik vir die openbare sedes (die verhaal Skrot van Prinsloo het vloekwoorde bevat en gedigte van Johann de Lange het gehandel oor gay seks Die hele redaksie (wat Prinsloo, De Lange en ook Hans Pienaar insluit) word deur die professorale dissiplinêre komitee van die Universiteit aan wangedrag skuldig bevind en vir ’n jaar geskors, opgeskort op voorwaarde dat hulle nie weer skuldig is aan wangedrag nie. Hulle mag ook nie weer in die redaksie van enige ander studentepublikasies dien nie. In 1980 behaal hy steeds aan die Universiteit van Pretoria ’n B.A. Honneurs-graad in Afrikaans-Nederlands, met professor A.P. Grové wat een van sy dosente is. Vanaf 1981 werk hy as vertaler by die Universiteit van Suid-Afrika terwyl hy steeds in Pretoria woon en hy trek dan aan die begin van 1983 na Johannesburg, waar hy as joernalis by Beeld werk. Dan is hy vir ’n bietjie langer as twee maande assistent-redakteur van De Kat, maar bedank wanneer hy persoonlike verskille het met die redakteur. Vanaf 1985 is hy dan algemene joernalis by Beeld, terwyl hy ook die Vrydagrubriek van Vrye Weekblad behartig en later ook boekeredakteur by hierdie weeklikse publikasie is. In hierdie tyd is hy ook redaksielid van die letterkundige tydskrif Stet.
Ou Pastorie, Fraserburg
Restourasie
Met die Raad vir Nasionale Gedenkwaardighede is onderhandelings aangeknoop ten einde die Ou Pastorie as gedenkwaardigheid verklaar te kry. Nadat die Museumvereniging se geldsake dit toegelaat het, is die volgende projekte aangepak: die vervanging van die paar vensters van 1892 met ouer tipes, die afhaal van die plafonplanke van 1911, die aanbring van dieselfde soort plakpapier as wat in 1857 aangebring is en die heropbou van die stal van 1877 in die agterplaas. 'n Perdemeul moes nog êrens gehuisves word en 'n kliprondawel (korbeelhut - 'n soort bouwerk wat eie aan hierdie deel van die wêreld is) moes gevestig word, maar net laasgenoemde is eindelik gebou.
Koos Prinsloo
Polemiek
In 1988 is hy in groot polemiek betrokke wanneer sy kortverhaalbundel Die hemel help ons deur die beoordelaars as die wenner van die Rapport-prys aangewys word, maar die direksie van hierdie koerant die toekenning veto omdat hulle beswaar het teen ’n sin in een van die verhale wat beledigend is teenoor die destydse Staatspresident P.W. Botha. Die prysgeld word later wel aan Prinsloo uitbetaal, maar die prys word nooit formeel aan hom toegeken nie Sedert Maart 1991 tot met sy dood is hy boeke- en subredakteur by De Kat. Weens die postmodernistiese aard van sy werk verdwyn die skeiding tussen fiksie en feite baie keer. In Desember 1992 is hy byvoorbeeld betrokke in ’n wyd gepubliseerde voorval. Die bekende sanger Johannes Kerkorrel dam hom in sy kantoor met die vuiste by na aanleiding van ’n verhaal in Slagplaas, waarin na ’n karakter genaamd die Pop Ster verwys word, in wie Kerkorrel homself eien. Hierdie voorval geniet wye dekking in die Engelse en Afrikaanse dagblaaie en lei dan tot wedersydse regsaksies vir aanranding en laster, wat eindelik kort voor Prinsloo se dood geskik is met betaling van wedersydse skadevergoedingsbedrae.
Sterfte
Op 6 Maart 1994 is Koos Prinsloo in sy woonstel in Berea, Johannesburg, oorlede weens oorsake wat verband hou met vigs, die verworwe immuniteitsgebreksindroom.
Skryfwerk
Reeds van sy hoërskooljare publiseer hy verhale en gedigte in verskeie tydskrifte. Hy wen ’n paar amateur-gedigkompetisies en van sy gedigte verskyn in die sewentigerjare in onder meer Rooi Rose en Huisgenoot. Op universiteit publiseer hy verhale en gedigte in die studentetydskrif Vlieg. Sy gedig Apologie aan R.K. Belcher wat in vlieg iii verskyn het, word deur Johann de Lange en Antjie Krog in die versamelbundel Die dye trek die dye aan opgeneem, terwyl die gedig Graffiti deur Fanie Olivier opgeneem word in Goudaar. Later publiseer hy ook kortverhale in tydskrifte soos Tydskrif vir Letterkunde, Stet, Insig, The bloody horse en Vrye Weekblad. Reeds voor die verskyning van sy debuutbundel kry hy in 1982 ’n aanmoedigingsprys van die Departement van Nasionale Opvoeding vir die manuskrip van die ongepubliseerde Die eende en ander verhale.