cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
T.T. Cloete
Poësie
Jukstaposisie se titel dui reeds aan dat dinge (en afdelings) naas mekaar gestel word om beide die teenstellings as die ooreenkomste op digterlike wyse te betrag. Die gedigte is ’n verwondering oor die grootsheid van God se skepping, wat in sy wese teenstellend en paradoksaal is, met die teenstelling self ’n wonder. So word daar verbande gevind tussen die mees disparate dinge wat vernuftig van verskeie hoeke verken word, terwyl alles op ’n manier interafhanklik is. Die agt genommerde afdelings word binne hierdie oorkoepelende verband tot eenheid gesnoer deur motiewe (lewe en dood, wreedheid en skoonheid, digterskap, blywende aarde teenoor verganklike mens) vernuwend te herhaal en ander gesigspunte daarop te betrek. Die Louis Luyt-prys word in 1983 aan Jukstaposisie toegeken en in 1990 wen hierdie bundel saam met Angelliera die Rapportryersprys.
Allotroop werk met die gegewe van ’n ernstige siekbed, waardeur ’n herwaardering van die aardse en goddelike volg. Die eerste deel van die titel is afgelei van die Griekse “allos” wat “anders” beteken en verwys na die feit dat ’n toestand of oerelement in meer as een vorm kan voorkom. Die tweede deel van die titel (“troop”) word normaalweg geassosieer met stylfigure of die uitbreiding van standaardbetekenis soos byvoorbeeld die geval is by gebruik van ’n metafoor. Die saambinding wys ook op die chemiese verskynsel dat sekere elemente en verbindinge (soos koolstof, fosfor en swawel) in meer as een vorm kan bestaan. Telkens word dus ander vorms van dieselfde onderwerp weergegee, sodat die eendersheid van ander (verskillende) dinge ervaar kan word. Die sewe afdelings van hierdie bundel betrek verskeie verskyningsvorms van die aardse bestaan, soos lewe en dood, groei en aftakeling, aanvaarding en verset, wat elkeen op eie manier deel is van die groot geheel en dus eerder aanvullings van mekaar is as teenoorgesteldes. Allotroop wen die C.N.A.-prys in 1985, die W.A. Hofmeyr-prys in 1986 en saam met Idiolek die Hertzogprys in 1987 en is op die kortlys vir die toekenning van die Rapportprys in 1986.
Idiolek is die taalkundige term vir die spreekvariant wat ’n individu praat. Dit word gevorm deur die woordkomponente “idios”, wat in Grieks eie of privaat beteken, en “dialek”. Sekere reeds bekende temas keer hier terug, soos die wonderlike samehang en aaneenskakeling van disparate en verwante dinge en die herhalingspatrone in die skepping. Primêre verwysings is uit die musiek, die Bybel en die algemene Westerse literatuur. Die bundel het agt afdelings, met deurlopende motief van die mens as middel om die kosmos rondom hom weer te gee. Waarnemings word dan in die spreker se eie taal (of idiolek) verwoord. Idiolek word in 1987 saam met Allotroop met die Hertzogprys bekroon.
Die titel Driepas (ook musiekmaat) stel reeds die klawer-simbool op die voorblad bekend wat dien as bindmiddel vir die bundel, met die drie sirkels wat mekaar versny en dus onlosmaakbaar aan mekaar verweef is. Die titel roep ook die Drie-eenheid op, waardeur die Skepping (tematiek van die bundel) ontstaan het. Die klawer is verder simbool van vrugbaarheid, lente, oorvloedigheid, ywer en geluk. Aansluitend hierby is ook die koepel en boog belangrike simbole, waardeur die hemelse gewelf en die aarde ook verbind word. Soos in sy vorige bundels vorm hierdie lywige bundel weereens ’n hegte eenheid. Dit word in elf afdelings verdeel. Driepas verower in 1990 die W.A. Hofmeyr-prys en is in dieselfde jaar op die kortlys vir die toekenning van die C.N.A.-prys, terwyl dit in 1992 op die kortlys is vir die toekenning van die Helgaard Steyn-prys.
In Met die aarde praat bring Cloete ervaring van die natuur en skepping onder woorde. Die titel is ontleen uit die Bybelse boek Job, wat ook as onderbou dien vir die soeke na God in Sy skepping, en is dubbelsinnig daarin dat die digter nie net “met” nie maar veral “oor” die aarde praat en dan ook oor die goddelikheid soos dit in die aarde gemanifesteer word. Die digter se tegniese vaardigheid en verbluffende rymvernuf, ook in ongewone rympatrone, word in hierdie bundel tot ’n nuwe hoogtepunt gevoer. Met die aarde praat verower in 1993 die Hertzogprys, die Rapportprys en die Rapportryersprys.
Die titel van Uit die hoek van my oog impliseer om iets terloops of in die verbygaan waar te neem, sonder om daarop te fokus. Dit is egter juis die fyn waarnemingsvermoë wat beïndruk. Tematies sluit die bundel by sy voorafgaande bundels aan en bevat dit verse oor byvoorbeeld diere, sosiale kommentaar en satire, meelewende verse oor siekte, ouderdom en verval, kunstenaars, Bybelse gegewens met hedendaagse toepassings en landskappe van oor die hele wêreld. Nuut is ’n groter klem op die hedendaagse Suid-Afrika en die negatiewe pad wat dit inslaan.
Heilige nuuskierigheid sit Cloete se hele oeuvre se tematiese verbinding van dinge en die mens met mekaar en die kosmos voort, waardeur die digter die Goddelike inwerking deur en tussen alle dinge probeer naspeur. Die titel is afgelei van ’n opmerking van Einstein en die bundel beeld dan ook uit die nuuskierigheid oor die wetenskap, die kosmos en die ouerwordende liggaam wat mettertyd verval. Daar is verder die afdeling Ambraal met liefdesgedigte gerig aan sy vrou, terwyl sosiopolitieke en kulturele kommentaar ook gelewer word. Heilige nuuskierigheid is in 2008 op die kortlys vir die Universiteit van Johannesburg-prys.
Uit die wit lig van my land gesny is ’n huldigingsbundel aan Anna, sy oorlede vrou, wat in ’n beperkte, bibliofiele uitgawe uitgegee word. Hierdie uitgawe word op 2010 almal by Aardklop uitverkoop, waarna die bundel ook in gewone formaat uitgegee word. Die gedigte is almal geskryf na Anna se dood en behandel haar as persoon, maar besin ook oor die wonder van ’n menslike verbintenis binne ’n verhouding, binne gesinsverband en in die geborgenheid van huis en tuin. Die verhouding word dan die raamwerk waarbinne die mens se verganklikheid deur liefde oorwin word.
Onversadig getuig weereens van die digter se belesenheid, insig en vermoë om totaal uiteenlopende dinge in ’n eenheid saam te snoer. Die titel getuig van die onversadigbare drang na kennis van ’n magdom onderwerpe. Die gedigte is ook onversadigbaar in hulle beperkte vermoë om uiting te gee aan die onbeperkte heerlikheid van die heelal. In die bundel word die paradoks van menswees en die ewige soeke na insig en kennis en betekenis ondersoek, van die klassieke tot die moderne tye. So tree dit in gesprek met ouer digters soos Toon van den Heever en Theo Wassenaar en beskryf dit die wisselvalligheid van die menslike bestaan vanaf Bybelse tye. Sterflikheid en die verganklike aard van die mens is ’n deurlopende tema. Daar is gedigte oor liefde en die dood, met ’n aantal gedigte wat gewy word aan die dood van die digter se vrou. Hierin word wegbeweeg van die konvensie dat dit teen die dekorum van hierdie soort gedig is om die lyding en oorsaak van die pyn en dood te beskryf. Die pynlike agteruitgang word dus op aangrypende manier belig. Die temas binne die bundel is divers en sluit in disparate dinge soos Rembrandt, uitkomsgerigte onderwys, molle en die Dakar-tydren, weergegee in ’n wisselende toonaard (byvoorbeeld satiries, skertsend, ironies, speels, parodies) in ’n groot aantal vorms wat wissel van kwatryn tot vrye vers. Onversadig is in 2012 op die kortlyste vir die toekenning van die W.A. Hofmeyr-prys, die ATKV-poësieprys en die Universiteit van Johannesburg-prys.
Karnaval en Lent se titel verwys na die uiterste kontras tussen die vleeslike en geestelike, soos beliggaam in die uitspattighede van oordadige kos- en drankgebruik wat die karnaval kenmerk wat volg ná die einde van die sobere vastyd wat in die Katolieke tradisie as Lent bekend staan. Hierdie bundel staan weer in die lig van die strewe na groter insig in die aard van die komplekse verhouding tussen God, mens en natuur en die skakeling daarvan met die woordambag, ’n kerntema in Cloete se gehele digterskap. Karnaval en Lent is in 2015 op die kortlys vir die toekenning van die Elisabeth Eybers-prys en die ATKV-prys vir poësie.
Psalms
Cloete is teksdigter van die NG Kerk wat hoofsaaklik verantwoordelik is vir die omdigting van die Psalms, wat saam met enkele ander goedgekeurde omdigtings van ander digters opgeneem word in die omvangryke Liedboek van die Kerk. Sy omdigtings is nie ’n verwerking of hersiening van wat in Hollands en deur Totius gedoen is nie, maar is oorspronklike werk. In sy omdigtings oorkom hy vele van die swakhede van Totius se herberymings, veral argaïese woordgebruik, en in sommige verse transponeer hy deur vindingryke woordgebruik die Hebreeuse grondteks na ’n hedendaagse Suid-Afrika. Al die omdigtings is egter nie noodwendig verbeterings nie, veral wanneer Cloete se Psalm 8 langs die oorspronklike van Totius geplaas word. Die Andrew Murray-prys word in 2002 aan die Liedboek van die Kerk toegeken.
Prosa
Cloete skryf ook kortverhale, wat onder andere in Tydskrif vir Letterkunde en Standpunte gepubliseer word.
Sy kortverhaaldebuut maak hy in 1984 met Die waarheid gelieg. Hierin is 22 kort verhalende tekste gebundel, wat in vier afdelings georden word, onder die titels Dichters liegen de waarheid, … weet ons mos, hoe digters lieg, Lie creatively en Alles leugens. Soos die titels aandui, gaan die verhale dus almal oor die waarheid en die leuen en word die sentrale gedagte uitgelig dat die verhaal fiksie (leuen) is, maar tog die waarheid verbeeld deur die menslike kondisie wat dit uitbeeld. Die bedrieër handel oor die man wat na ’n mislukte affair deur die vroue van die gemeenskap verguis word. Betekenisvol is hulle motivering nie dat die man immoreel opgetree het nie, maar dat hy hulle illusies vernietig het en hulle dus eerder die leuen as die waarheid wou gehad het. Die verhaal Veg om te verloor is ’n hoogtepunt in die bundel. Dit is die verhaal van twee susters wie se Vrystaatse ouers vyftig jaar tevore met die Anglo-Boereoorlog neutraal gebly en die gesin as gevolg daarvan besonder welvarend geword het, maar die susters in hulle jeugjare deur die gemeenskap verwerp is. Hierdie verwerping speel in op hulle gemoedstoestand sodat hulle later hulle besittings vernietig in ’n poging om net weer deur mense aanvaar te kan word. Dokter Diedericks leer om te lag is ’n vernuftige verwerking en kommentaar op J. van Melle se bekende Oom Diederik leer om te huil. In ’n meer moderne milieu onderneem Dokter Diedericks ’n soortgelyke reis as Oom Diederik, maar hy leer die les dat slegs diegene wat geleer het om op aarde te lag, hemel toe sal gaan. Mooi klere is ’n verhaal van ’n puntenerige man vir wie alles altyd op sy plek moes wees. Na sy dood bly al sy klere en besittings onaangeraak. Sy verhouding met sy sekretaresse was kuis, want hy wou nie sy klere uittrek sodat dit kreukel nie. Nie al die verhale is op peil nie en sommige steek nog vas by die anekdotiese. Party verhale word ook aangebied as vertelling (soms in verlede tyd) eerder as om dit te dramatiseer en sodoende meer onmiddellik te maak.
Identikit is sy tweede kortverhaalbundel en bevat sewentien meestal kort tekste. Die titel verwys na die saamgestelde beeld van ’n verdagte wat moet help by die oplos van ’n misdaad. Die skrywer poog dan in hierdie bundel om die mensdom se identikit op te bou om sodoende die lewensraaisel te probeer oplos. Die identikit is egter onmiddellik ook ’n beraming van die werklike en kan per definisie nie ’n akkurate weergawe van die werklikheid wees nie. Tegnies vernuwend is die oorskryding en vermenging van die grense van tradisionele tekstipes soos die essay, anekdote en verhaal. Verskeie invalshoeke word gebruik en die stem van die storieverteller, filosoof en gelowige kom saam met ander perspektiewe aan die beurt. Die verhale is egter nie almal op peil nie en sommige word weinig meer as meditasies of didaktiek.
Van sy kortverhale word opgeneem in versamelbundels, waaronder Die Afrikaanse kortverhaalboek saamgestel deur Abraham H. de Vries, Vertellers van Merwe Scholtz en Vuurslag onder redaksie van Hennie Aucamp.
Die ander een is ek is sy digterlike credo, waarin hy skryf oor sy siening van die lewe en die mens as deel van die skepping. Hy sluit hierin ook outobiografiese materiaal in. Die titel verwys na die soeke van die digter na die kernpersoon wat hy nooit vind nie, die soeke na die self in die ander een.
Drama
Die drama Onderhoud met ’n bobbejaan maak sy buiging tydens die Kampustoneelfees van 1985 en word ook gepubliseer. Hierin word professor Gibbon, wat die naam van ’n aapsoort het, aan die einde van sy lewe deur Kwestor en haar televisiespan ondervra met die doel om ’n video-opname te maak. Tydens die loop van die gesprek word die professor gedwing om selfondersoekend antwoorde te vind op die lewensvrae. Die gedwonge eerlikheid van hierdie proses en die pynlikheid van sy herinneringe takel hom fisies en geestelik af. Hy word blootgestel in sy swakheid en valsheid in die soeke na eer wat hy lewenslank nagestreef het, wat gekontrasteer word met die positiewe beeld wat hy na buite weerkaats het. Terugflitse na die verlede (onder andere na ’n voorval tussen hom en sy verpleegster Helen en ’n voorval tussen hom en sy dogter Lea) en die gedurige teenwoordigheid van hersenskimme word gebruik om die dramatiese handeling te versterk. Gibbon is deurentyd besig om te transformeer tot ’n bobbejaan, sodat die verskil tussen mens en dier gaandeweg opgehef word. Die intellektuele diepgang van die drama en die dialoog, waarin die wesenlike van menswees indringend ondersoek word, maak van die drama iets besonders. Vindingryk is ook die benutting van eietydse tegnologiese middele waardeur die gebeure verewig word. As drama gaan dit egter mank aan handeling en karakterdifferensiasie en word dus meer van ’n gedagtedrama as ’n opvoerdrama.
Literator
Aanvanklik maak Cloete sy naam as letterkundige kritikus en nie as digter of kreatiewe skrywer nie. Sy doktorale proefskrif word gepubliseer as Trekkerswee en Joernaal van Jorik, waar hy hierdie eposse van Totius en D.J. Opperman met mekaar vergelyk met betrekking tot die wese en waarde van elkeen in die geheel, afsonderlik en in verhouding met mekaar en tot die ontwikkeling van die Afrikaanse poësie. Rob Antonissen dui in Kern en tooi aan dat Cloete se proefskrif sy kennis van albei gedigte grootliks vermeerder het en spesifiek met betrekking tot Joernaal van Jorik ook nuwe interpretasie openbarings gemaak het.
Cloete is die skrywer van meer as honderd wetenskaplike artikels oor sy vakgebied en ’n aantal monografieë. Beskouings oor poësie is ’n huldigingsbundel met sy sestigste verjaarsdag aan Gerrit Dekker, waarvan hy een van die medeskrywers is, terwyl hy saam met T.C. Bothma die boek Opstelonderrig skryf.
Die wêreld is ons woning nie is ’n studie oor die werk van Totius, waarin vier opstelle oor Totius se werk gebundel word. In ’n tweede afdeling word gedigte van Totius opgeneem waarna in die opstelle verwys is.
In die reeks Monografieë uit die Afrikaanse letterkunde is hy verantwoordelik vir kort oorsigte oor die lewe en werk van Totius en Eugène N. Marais. “
Op die woord af bundel opstelle oor die poësie en versdramas van N.P. van Wyk Louw. Die agt opstelle behandel in sommige gevalle ’n oorsigtelike beeld van Louw se werk, terwyl afsonderlike opstelle gewy word aan die gedig Die swart luiperd, die gedigsiklus Vier gebede by jaargetye in die Boland, Germanicus en Raka.
Kaneel is ’n bundel met letterkundige opstelle, terwyl Tetralogie van F.A. Venter die vier Groot Trek-romans van Venter behandel. Hy skryf ’n Gids by D.J. Opperman se Senior Verseboek wat as handleiding vir leerlinge bedoel is, asook die Blokboeke Twee idilles: Martjie en Trekkerswee, Joernaal van Jorik en Hoe om ’n gedig te ontleed. Die verhouding tussen die skrywer en sy volk en Wat is literatuur? is publikasies van die Potchefstroomse Universiteit. Sy resensies en vakkundige artikels verskyn in verskeie tydskrifte en koerante.
Vertaalwerk
Hy doen ook verskillende vertalings uit veral die Franse letterkunde, naamlik gedigte, dramas en verhale wat opgeneem is in sy dig- en verhalebundels. Sy vertaling van E. Labiche se drama Meneer Perrichon gaan op reis word gepubliseer en hy vertaal ook verskeie ander werke uit die Franse letterkunde.
Knopkierie
'n Knopkierie is 'n wapen met 'n groot houtknoets aan die een kant en 'n lang houtsteel wat na agter loop. Knopkieries kan tydens die jag van diere deur die lug gegooi word met die hoop dat dit die dier sal tref en immobiliseer. Die ander gebruik is om 'n vyand (mens) mee by te dam. Dit word veral in Suidelike en Westelike Afrika gebruik.
Toeklapfoon
'n Toeklapfoon is 'n sellulêre telefoon wat voorsien is van 'n skarniermeganisme. Die telefoon moet dus oopgemaak word indien 'n mens dit wil gebruik. Voorbeelde van selfoonmaatskappye wat toeklapfone vervaardig is Motorola, Samsung, Sony Ericsson en Nokia.
Knopkierie
Trivia
'n Gekruisde knopkierie en spies kom op die huidige Suid-Afrikaanse landswapen voor.
Toeklapfoon
Een algemene voordeel van 'n toeklapfoon is dat daar nooit per ongeluk op die knoppies gedruk kan word as die toestel byvoorbeeld in 'n broeksak sit nie. Daarby word die skerm goed beskerm teen moontlike verplettering. Die nadeel is dat die skarniermeganisme met verloop van tyd verweer.
Laura Spencer (aktrise)
Laura Spencer (gebore 8 Mei 1986) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Bones (2005), The Big Bang Theory (2007), The Lizzie Bennet Diaries (2012), en Sleepy Hollow (2013).
T.T. Cloete
Redakteur
As redakteur bring hy verskeie navorsingswerke tot publikasie, onder andere Die Afrikaanse literatuur sedert sestig (waar hy die oorsig oor die poësie van hierdie tydperk skryf  ), Gids by die literatuurstudie (saam met Elize Botha en Charles Malan  ) en Literêre terme en teorieë. Literêre terme en teorieë word genomineer vir die 1992 Rapportprys vir nie-fiksie.
Die boek Skrywers in beeld 1: NP van Wyk Louw, word deur hom saamgestel. Hy is ook samesteller van verskeie bloemlesings en verhalebundels, waaronder die bloemlesings uit die Nederlandse letterkunde Van Hooft tot Luyken (saam met Gerrit Dekker) en Van Hendrik van Veldeke tot Spieghel, Vyfling (dramas van vyf Hertzogpryswenners), Faune (’n bloemlesing uit Afrikaanse gedigte met die dier as tema ), Totius: Vyftig gedigte en Dit kom van ver af (’n kortverhaalbundel van bekende en minder bekende skrywers wat nostalgie weerspieël en spesiaal vir die bundel geskryf is ). Saam met P.D. van der Walt en Len Dekker stel hy Poort 72 saam, ’n keur uit die werk van hoërskoolleerlinge, en saam met Rudolph Willemse stel hy Lens 78/79 saam, ’n keur uit gedigte van die Potchefstroomse Skrywerskring.
Eerbewyse
Die Kanseliersmedalje van die Potchefstroomse Universiteit word in 2001 aan hom toegeken vir sy omdigting van die 150 Psalms in moderne Afrikaans. Die Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging ken in 2002 die ATKV Prestige-prys, die hoogste toekenning van hierdie organisasie, aan hom toe ter erkenning van sy omdigting van die Psalms, gepubliseer in die Liedboek van die Kerk, terwyl die Andrew Murray-prys in dieselfde jaar vir dieselfde werk toegeken word. Ook die Akademie erken hierdie werk deur aan hom in 2002 die N.P. van Wyk Louw-medalje en die Pieter van Drimmelen-medalje toe te ken. Ook in 2002 kry hy ’n Alumni-oorkonde van die Bond van Oud-Pukke en ’n oorkonde van die Potchefstroomse Stadsraad vir sy himnologiese werk. Radiogeskiedenis word in 2002 gemaak wanneer die dokumentêre program Theuns Cloete: Psalm-omdigter oor die Paasnaweek gelyktydig op sewe gemeenskapstasies in Suid-Afrika uitgesaai word. Dames Aktueel gee in 2003 ’n toekenning aan hom vir sy taal- en letterkundige werk en sy bydrae as skrywer, terwyl die Lid van die Uitvoerende Raad vir Onderwys in Noordwes hom in 2004 vereer met ’n toekenning vir “die mees vindingryke persoon-baanbreker in onderwys”. In 2006 kry hy van die Hoërskool Monument die skool se spesiale gedenktoekenning, wat elke vyf jaar aan ’n oud-leerling toegeken word vir voortreflike en buitengewone diens aan die samelewing. Die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge (FAK) ken in 2007 ’n erepenning aan hom toe vir sy bydrae tot die Afrikaanse literatuur en in 2008 ontvang hy erelidmaatskap van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns.
Ten tye van sy 85e verjaarsdag vereer die Noordwes-Universiteit se Potchefstroom kampus, in samewerking met sy familie, hom op 16 Mei 2009 met ’n spesiale huldigingsaand in die vorm van ’n opvoering getitel Seer en Siter, na een van sy gedigte. Sy dogter Thea toonset sowat 35 van sy gedigte wat by die vertoning vertolk word. In 2011 ken die Stellenbosse Woordfees hulle Woordtrofee-medalje aan hom toe vir sy lewenswerk en word ’n profiel oor sy werk by die fees aangebied. Die Woordeboek van die Afrikaanse Taal (WAT) vereer hom saam met Hennie Aucamp en Adam Small in 2013, deur ’n leergebonde eksemplaar van die veertiende deel aan hom te oorhandig. Die Noordwes Universiteit vereer hom in 2013 met ’n alumni-toekenning as een van hulle top oudstudente wat gehelp het om die land te vorm en te bou. In 2014 ontvang hy by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees die Afrikaans Onbeperk-prys vir sy lewensbydrae tot die bevordering van die Afrikaanse letterkunde, en die produksie God die digter (waarin ’n keur uit sy gedigte aaneengeskakel is om die skeppingsverhaal te vertel) word tydens hierdie fees onder regie van Lize Beekman aangebied. Vir sy negentigste verjaardagviering in 2014 word ’n eredinee vir hom in Potchefstroom se museum gehou, wat bygewoon is deur oudstudente, vriende en kollegas van regoor die land
Cathy Downs
Cathy Downs (3 Maart 1924 – 8 Desember 1976) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente My Darling Clementine (1946), The Dark Corner (1946), For You I Die (1947), en The Amazing Colossal Man (1957).
Kapmes
'n Kapmes is 'n groot mesvormige stuk gereedskap met 'n lem wat 50–60 cm lank is, maar korter weergawes word ook gevind. Die kapmes word normaalweg gebruik om deur dik plantegroei soos suikerriet te kap. Hoewel dit primêr 'n landbouwerktuig is, word dit ook in sommige dele van die wêreld as wapen ingespan.
Panga
Die panga is 'n soort kapmes waarvan die lem aan die rugkant breër word. Die panga was veral in Suid-Afrika in die 1980's en vroeë 1990's gebruik as wapen tydens konflikte tussen ANC- en IVP-ondersteuners in Natal. Die AWB-leier, Eugène Terre'Blanche is op 3 April 2010 met 'n panga vermoor.
Trivia
'n Kapmes word prominent op die vlag van Angola afgebeeld.
Wilkie Collins
William Wilkie Collins (8 Januarie 1824 – 23 September 1889) was 'n Engelse romansier, dramaturg en skrywer van kortverhale wat die bekendste is om sy werke The Woman in White (1859) en The Moonstone (1868). Laasgenoemde is al die eerste moderne Engelse speurverhaal genoem. Collins, wat in Londen gebore is se vader, William Collins, was 'n skilder. Collins het in Italië en Frankryk grootgeword, en het Frans en Italiaans aangeleer. Hy het sy werks-loopbaan begin as 'n klerk vir 'n teehandelaar. Na sy eerste roman, Antonina in 1850 verskyn het, het hy vir Charles Dickens ontmoet, wat 'n nabye vriend en mentor geword het. Sommige van Collins se werke, soos All the Year Round en Household Words het vir die eerste keer in Dickens se tydskrifte verskyn en hulle het ook saamgewerk op drama- en fiksie projekte. Collins het finansiële stabiliteit en internasionale aansien behaal deur middel van sy bekendste werke van die 1860's, maar het begin ly aan jig. Hy het opium vir die pyn geneem, en in die proses 'n verslawing ontwikkel. In die 1870's en 1880's het die kwaliteit van sy skryfwerk saam met sy gesondheid afgeneem. Collins was krities oor die institusie van die huwelik; en dus het hy sy tyd verdeel tussen Caroline Graves en sy huweliksmaat in terme van die Engelse gemeenregtelike reg, Martha Rudd, saam met wie hy drie kinders gehad het.
Noemenswaardige werke
Gabriel's marriage (1853)
Spiralia
Die Spiralia word as 'n diereklade binne die Protostomia beskou wat 'n susterklade van die Ecdysozoa is. Oor die samestelling en die verwantskap van hierdie klade is nogtans geen algemene ooreenstemming nie. Party navorsers het Spiralia as sinoniem met Lophotrochozoa beskou, maar daar word nou gedink dat die Lophotrochozoa, waartoe die slakke en ringwurms behoort, 'n groep binne die Sprialia is. In 2014 het Trosten H. Struck et al. ondersoek of party eenvoudige diere soos die platwurms en die gastrotricha en gnathostomulida as 'n aparte groep (die "Platyzoa") naas die Lophotrochozoa binne die Spiralia behoort. Hulle resultate dui aan dat hierdie organismes wel binne die Spiralia behoort, maar dat "Platyzoa" parafileties sou wees.
General Motors
General Motorsmaatskappy, algemeen bekend as GM, is 'n Amerikaanse multinasionale korporasie met sy hoofkwartier in Detroit, Michigan. Dit ontwerp, vervaardig, bemark en versprei voertuie en voertuigonderdele en finansiële dienste wêreldwyd.
Spiralia
Kladogram
Hulle kladogram sien so uit:
General Motors
General Motors produseer voertuie in 37 lande onder dertien handelsmerke: Alpheon, Chevrolet, Buick, GMC, Cadillac, Holden, HSV, Opel, Vauxhall, Wuling, Baojun, Jie Fang, en UzDaewoo. General Motors het 'n 20% belang in IMM, en 'n 77% -belang in GM Korea. Dit het ook 'n aantal gesamentlike ondernemings, insluitend Sjanghai GM, SAIC-GM-Wuling en FAW-GM in China, GM-AvtoVAZ in Rusland, Ghandhara Industries in Pakistan, GM Oesbekistan, General Motors Indië, General Motors Egipte en voorheen in Isuzu Trucks South Africa.
Spiralia
Kladogram
Die oer-Spiralia het dalk geen coeloomholte, segmentasie of harsings gehad nie.
General Motors
General Motors het 212 000 persone in diens en doen sake in meer as 120 lande. General Motors is verdeel in vyf sakesegmente: GM Noord-Amerika (GMNA), Opel Groep, GM internasionale bedrywighede (GMIO), GM Suid-Amerika (GMSA), en GM Finansieël.
General Motors het vir 77 jaar agtereenvolgens wêreldwye motorverkope gelei – vanaf 1931 tot die middel 2007 – meer as enige ander vervaardiger, en is steeds een van die wêreld se grootste motorvervaardigers gereken per voertuigeenhede verkoop.
Gereformeerde kerk Bloemfontein
duimnael|links|300px|Die eerste Gereformeerde kerk Bloemfontein, opgerig omstreeks 1903. 'n Brand het dit vroeg in die 1920's in puin gelê. duimnael|regs|160px|Ds. [[Willem Postma, 1903 to 1913, 1914 tot 1915.]] duimnael|links|320px|Die gemeente se tuiste van 1927 tot 2012 is ontwerp deur [[Wynand Louw en Gerard Moerdijk. Dié gebou is in 2015 gesloop. Die afskeidsdiens in dié kerk was op 16 September 2012.]] duimnael|regs|160px|Dr. [[Casparus de Wet, 1923 tot 1925.]] duimnael|links|300px|Die noordelike galery bokant die preekstoel.
duimnael|regs|160px|Ds. [[Charles du Toit|C.W.M. du Toit, leraar van 1925 tot 1929, toe hy LV geword het. Sy vader was ds. S.J. du Toit en sy halfbroer Totius.]] duimnael|links|160px|Ds. [[Izak Krüger|Izak David Krüger, 1916 tot 1923, 1930 tot 1945.]] duimnael|regs|300px|Die hoeksteenlegging van die eerste kerk op [[22 Augustus 1903.]] duimnael|links|300px|Die kerkraad en di. [[Willem Postma en Petrus Postma, voor 1919.]] duimnael|200px|regs|Ds. en mev. [[Barend de Klerk|B.J. de Klerk en hul dogter, 1945 tot 1952.]] duimnael|regs|160px|Dr. Petrus Johannes Coetzee, 1952 tot 1958. duimnael|regs|160px|Mev. (ds.) [[G.P.L. van der Linde, predikantsvrou van 1958 tot 1975.]] duimnael|regs|160px|Ds. [[Philippus Snyman|Flippie Snyman, leraar van 1976 tot 1984.]]
Die Gereformeerde kerk Bloemfontein was die eerste gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika in die Vrystaat se hoofstad, maar dit het in 2013 ná 110 jaar ontbind. Enkele jare later is die geskiedkundige kerkgebou in die middestad gesloop.
Stigting
Lidmate van die Gereformeerde Kerk wat in en om Bloemfontein gewoon het, het aanvanklik hul kerklike voorregte op Reddersburg geniet waar ds. Dirk Postma die plaaslike Gereformeerde kerk reeds in 1859 as een van die eerste sewe gemeentes in die Suid-Afrika gestig het. Reddersburg is ook die oudste gemeente in die Vrystaat. Namate die plaaslike Gereformeerdes se getalle toegeneem het, het die predikant van Reddersburg hulle as 'n afsonderlike wyk bearbei, maar in 1903 staan die Algemene Vergadering die versoek toe om die stigting van 'n afsonderlike gemeente onder die konsulentskap van ds. Willem Postma, predikant van Bethulie van 1897 tot 1903, hoewel hy tydens die Tweede Vryheidsoorlog na Middelburg, Kaap verban is. Die gemeente is amptelik gestig op 13 Junie 1903. Die eerste kerkgebou was op die hoek van Cricket- en Oos-Burgerstraat.
Eerste jare
Ds. Postma moes in 1913 sy emeritaat weens swak gesondheid aanvaar al was hy skaars 40 jaar oud. Tydens die jaar of wat dat hy uit die bediening was, het hy in so 'n mate herstel dat hy in 1914 na die gemeente kon terugkeer.
Reeds in die vroeë jare het die gemeente 'n vrye Christelike skool tot stand gebring. Die skool het aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog nog in gewysigde vorm bestaan en sy suiwer, Christelik-nasionale karakter behou. In 1917 was daar sowat 300 kinders.
Ná sy aankoms in Bloemfontein het ds. Postma dadelik deelgeneem aan al die vertakkinge van die maatskaplike lewe, naamlik politiek, onderwys, kultuur, ens. Daarby was hy ook behulpsaam in die redaksie van die Vriend des Volks, en saam met Johan Visscher, J.S.M. Rabie, Oom Lokomotief en andere het hy veel gedoen om leeslus by die volk op te wek, maar bowenal om hulle nasionaal bewus te maak. In hierdie blad het hy die bekende stukke “Oogdruppels" onder die skuilnaam Dr. O'kulis geskryf. (Die naam Dr. O'kulis is verkeerd gespel; dit moes Okulis gewees het, sonder die afkappingsteken. Toe dit die eerste maal gebruik is, het die setter die komma ingevoeg, en ds. Postma het dit so gehou). Dr. O'kulis het besonder baie aandag aan onderwyssake gegee, en hier was hy die regterhand van genl. J.B.M. Hertzog, ook op politieke gebied, veral toe die generaal uit die Botha-kabinet gesit is. Hy was in baie opsigte die siel van die Tweede Afrikaanse Taalbeweging in die Vrystaat.
Dat hy besonder geliefd was in sy gemeente, blyk uit 'n brief aan hom van H. Grobler (24 Januarie 1913), waarin hy onder meer skryf: “Het was ons smartelijk, met laatste Nachtmaal, te moeten hooren dat uwe ongesteldheid zoo toegenomen heeft, dat gij, op medies advies, genoodzaakt zijt een lange rust te nemen. Het is ons smartelijk te moeten denken, dat wij zoo langen tijd uwe tegenwoordigheid zal moeten missen." In 1915 het hy die beroep na die gemeente Reddersburg aangeneem. By sy vertrek het die Gereformeerde Vereniging hom 'n brief van waardering geskryf: “Menigmaal hebben we met genoegen geluisterd naar uw heldere en duidelike uiteenzetting van de verschillende gedeelten van Gods Woord. We zijn ervan overtuigd, dat u arbeid in ons midden niet zonder vrucht is geweest . . . Doch we letten niet enkel op wat u voor deze vereniging deed, maar erkennen ook dankbaar, dat u op velerlei gebied met zegen heeft gearbeid. We zien u dan ook.node heengaan, al willen we ons niet tegen de wegen des Heren verzetten."
Vir ds. Postma was dit baie swaar om in 1915 afskeid te neem van die Gereformeerde kerk Bloemfontein, die arm gemeentetjie waarvan hy sedert 1903 predikant was. Ds. I.D. Krüger, wat in sy plek bevestig is, vertel die volgende staaltjie: "Ek kon 'n duidelike denkbeeld vorm van wat in sy gemoed die dag moes omgegaan het toe hy 'n jong leraar in sy geliefde gemeente moes bevestig. En tog moes ek sien dat hy juis op daardie gedenkwaardige dag net vol grappe was. Die grappe het in 'n oneindige reeks uit sy mond gerol. Met elkeen moes hy grappe verkoop, en net waar hy is, hoor 'n mens lag. Die aand van daardie dag was dit weer so in die studeerkamer. Toe die laaste gaste eindelik afskeid neem, vra ek toe aan ds. Postma: 'Broeder, hoe kry u dit reg om op so 'n dag soos vandag nog opgeruimd te wees en grappe te maak?' Die antwoord was: 'Isak, jy moet nog van my leer hoe om 'n traan met 'n grap af te vee.' Dr. Nienaber skryf: "So was hy – hoe groter sy smart, hoe groter sy humorsin. As sy kinders in die eetkamer kom en net effens nukkerig lyk, dan moet hulle in 'n ry staan en eers 'smiling exercises' doen voordat hulle aan die tafel kan gaan sit. Waar genl. C.R. de Wet altyd 'n 'uitkomkans' gesien het, het ds. Postma altyd die moontlikheid gesien om 'n grap te maak; nie net in die gewone lewe nie, ook nie net om smart te verberg nie, maar ook as hy kwaad of ernstig was, was sy sin vir humor sy vernaamste karaktertrek.
Ds. Postma se biograaf, dr. P.J. Nienaber beskryf hom as 'n "lewendige, oortuigende spreker, streng Calvinisties, besonder prakties in sy prediking en met 'n groot sin vir humor". Ná 'n ernstige siekte (pokke) word hy reeds vroeg in sy kort lewe hardhorend.
Mary Doyle
Mary Doyle (21 Julie 1931 – 8 Junie 1995) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente One Million AC/DC (1969) en The Young Nurses (1973), en in die televisiereekse The Defenders (1961) en Charlie's Angels (1976).
Kunstekaap
Kunstekaap (Engels: Artscape) is op 27 Maart 1999 gestig om die ou kunsteraad Kruik te vervang. In Maart 2001 is die Nico Malan-teater hernoem na die Kunstekaap-teatersentrum.
New Haven
New Haven is die tweede grootste munisipaliteit in Connecticut (ná Bridgeport en net voor Hartford) en die sesde grootste munisipaliteit in Nieu-Engeland met 'n kernbevolking van omtrent 123 000 mense. "New Haven" kan ook verwys na die breër Groter New Haven gebied, waar bykans 600 000 inwoners in die onmiddellike omgewing tuis is. Dit is geleë in New Haven county, aan die New Haven hawe, op die noordkus van die Long Island see-engte.
Gereformeerde kerk Bloemfontein
Ná ds. Postma
Ds. Postma is in 1915 deur Reddersburg beroep. Hy was van voorneme om die beroep te bedank omdat hy en sy gemeente aan mekaar geheg was, maar ds. John Daniel Kestell van die NG gemeente Bloemfontein het oortuig dat hy meer vir sy volk en Kerk kon beteken as leraar van 'n rustiger, welvarender gemeente soos Reddersburg as van Bloemfontein, wat steeds noustrop getrek het en waar sy werklas soveel groter was.
Sasha Spielberg
Sasha Spielberg (gebore 14 Mei 1990) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en kostuumontwerper. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Terminal (2004), Munich (2005), The Art of Getting By (2011), en The Post (2017).
New Haven
'n Jaar na dorpstigting in 1638, is agt strate uitgelê in 'n roostervorm van vier by vier strate, om sodoende die "Negepleinplan" te vorm, soos dit tans bekend is, wat deur die Amerikaanse Instituut vir Gesertifiseerde Beplanners erken word as 'n Nasionaalhistoriese beplanningsmylpaal. Die sentrale gemeenskapsblok, die New Haven brink is 'n plein van 6 ha, tans 'n Nasionaalhistoriese landmerk en die sentrum van die New Haven stadskern.
Kunstekaap
Kunstekaap ontwikkel, mentor en bewaar Suid-Afrikaanse inheemse gebruike deur die kunste. Dit bied platforms vir die kunsvorms, kulture en tale vir voorheen benadeelde gemeenskappe. ’n Program om nuwe en gevestigde skrywers te ondersteun, bied jaarliks ’n reeks bedrywighede aan soos werksessies, voorlesings, en volskaalse produksies.
Braaibroodjie
'n Braaibroodjie is 'n broodjie wat op die kole tydens 'n braai gerooster word. Die tradisionele braaibroodjie word met twee snye brood, met ‘n vulsel van gerasperde kaas, snye tamaties, uie, sout, peper en appelkooskonfyt gemaak. Blatjang word ook dikwels as ‘n addisionele smaakmiddel op die brood gesmeer. Die broodsnye word vooraf aan die buitekant gebotter om te verseker dat die braaibroodjie ‘n aantreklike goudbruin kleur het nadat dit oor die kole gebraai is.
Braaibroodjies word gewoonlik as ‘n bykos saam met braaivleis geëet.
New Haven
New Haven het die eerste openbare boomplantingsprogram in Amerika uitgevoer, wat later 'n lowerbedekking van volgroeide bome sou vorm, wat sekere groot Elms insluit. Dit het aan New Haven die bynaam "Die Elmstad" besorg.
Die stad is die tuiste van Yale-universiteit. Die universiteit maak 'n integrale deel uit van die stadsekonomie, deurdat dit onder meer New Haven se grootste belastingbetaler en werkgewer is, soos uitgewys in die 2010 Stadsrede van die Burgemeester. Mediese sorg (hospitale en biotegnologie), professionele dienste (geregtelik, argiteksbeplanning, bemarking en ingenieurswese), finansiële dienste en kleinhandel dra ook by om die bedryfsbasis van die stad te skep. Sedert die mid-1990's, het die stadskern ekstensiewe herlewing ondergaan.
Gereformeerde kerk Bloemfontein
Ná ds. Postma
Ds. I.D. Krüger van Aliwal-Noord het ds. Postma se plek in 1916 ingeneem toe die gemeente reeds 450 lidmate getel het. Hy het hier gebly tot 1923, toe hy opgevolg is deur dr. Casparus de Wet. Ná sy vertrek in 1925 is hy opgevolg deur ds. C.W.M. du Toit, wat in 1929 uit die bediening getree het om 'n Volksraadslid te word. Hierna het dr. Krüger, wat van 1923 tot 1930 leraar van die Gereformeerde kerk Potchefstroom was, die gemeente vir 'n tweede maal bedien en wel van 1930 tot 1945. Die gemeente se laaste kerkgebou, op die hoek van Wes-Burger- en Zastronstraat, is in 1927 opgerig na die plan van Gerard Moerdijk en Wynand Louw nadat die oue afgebrand het.
Alfred Hugenberg
Alfred Ernst Christian Alexander Hugenberg (* 19 Junie 1865 in Hannover; † 12 Maart 1951 in Kükenbruch) was 'n Duitse entrepreneur met belange in die mynbou-, krygstuig- en mediabedryf en politikus van die verregse Duits-Nasionale Volksparty (DNVP).
Gereformeerde kerk Bloemfontein
Laaste jare
Die Gereformeerde kerk Bloemfontein-Oos, die derde oudste gemeente van die GKSA in die Vrystaatse hoofstad, het in 2007 ontbind, waarna lidmate ingeskakel het by Bloemfontein. Bloemfontein-Oos se gebou is in 2012 verkoop aan ­Road Map Ministries, ’n filiaal van profeet T.B. Joshua se bediening in Nigerië. Einde 1997 het die Oos-gemeente 140 belydende en 57 dooplidmate gehad en die moedergemeente onderskeidelik 181 en 32. Kort voordat die moedergemeente ook ontbind het (2013), was daar net 102 belydende en 19 dooplidmate.
Beyoğlu
Die distrik sluit ander buurte noord van die Goue Horing in, soos Galata, Karaköy, Şişhane, Tepebaşı, Tarlabaşı, Dolapdere en Kasımpaşa. Dit het die aktiefste kuns-, vermaak- en naglewe in Istanboel.
Die gebied word duisende jare al bewoon, maar het vanaf die 5de eeu bebou geraak as deel van Bisantium. Dit was in dié tyd bekend as Galata, en ’n fort is daar gebou, waarvan nog net die Galata-toring oor is.
Gereformeerde kerk Bloemfontein
Laaste jare
Die gemeente Bloemfontein het in die dekade ná 2000 die meeste van die grond om die kerkgebou asook die kerksaal aan ontwikkelaars verkoop. Eindelik is die kerkgebou in 2015 gesloop nadat dit in 2012 aan die Nic Georgiou-trust verkoop is. Die laaste leraar was ds. Piet Lourens wat die gemeente in kombinasie met Brandfort bedien het. Aan die einde het Bloemfontein net sowat 64 lidmate oorgehad. Nadat die kerkgebou verkoop is, is die inhoud aan ander Gereformeerde kerke uitgedeel: die Gereformeerde kerk Oranjerivier op Orania het die pyporrel en die klok gekry en Eden (Plettenbergbaai en Knysna) het die preekstoel en ronde Nagmaaltafels oorgeneem. Die kerkbanke en ander tafels is tussen dié kerk, asook kerke in Botshabelo en Phahameng, verdeel. Die hoekstene het na Bloempark in Fichardtpark gegaan en die boekery word in die Gereformeerde Kerk se argief in Potchefstroom bewaar.
Alfred Hugenberg
In die eerste maande ná die Nasionaalsosialistiese magsoorname in Januarie 1933 het hy die amp van minister vir ekonomie, landbou en voeding in die eerste kabinet van Adolf Hitler beklee. Hugenberg word as die beduidendste burgerlike wegbereider van die Nasionaalsosialistiese beweging beskou. Met sy mediaonderneming het hy sowat die helfte van die Duitse pers beheer en deur middel van nasionalistiese en antisemitiese propaganda grootliks bygedra tot die opkoms en groei van verregse partye in die Weimarrepubliek.
Gereformeerde kerk Bloemfontein
Laaste jare
Die gemeente het ’n tyd lank nog in die Lutherse kerk in Cachetstraat kerk gehou, voor dit ontbind het.
Beyoğlu
Die moderne Beyoğlu is ’n vermaak- en inkopiedistrik vir plaaslike inwoners sowel as buitelandse besoekers.
Die bekende İstiklal Caddesi (İstiklal-laan), ’n gewilde inkopiestraat wat vir verkeer gesluit is en oploop na die bekende Taksim-plein, is in dié gebied. Weerskante van die laan is restaurante, kafees, kroeë, winkels, wynhuise en klubs, asook teaters, bioskope en kunsgalerye.
Parallel daarmee loop die wye Tarlabaşı Caddesi, wat die meeste van die verkeer deur die gebied dra. Dit is in die 1980's gebou en verskeie historiese geboue is daarvoor gesloop. Weerskante van dié laan is steeds historiese geboue, onder andere kerke.
Begoniaceae
Begoniaceae, of die begoniafamilie, is ’n familie blomplante met sowat 1 400 spesies wat in tropiese en subtropiese klimaatstreke voorkom. Al die spesies buiten een val in die genus Begonia. Die ander genus in die familie is Hillebrandia, en dit is inheems aan Hawaii; dit bevat net een spesie.
Plante van die genus Begonia is bekende en gewilde huisplante.
Paul Gross
Paul Gross (gebore 30 April 1959) is 'n Kanadese akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Men with Brooms (2002), Passchendaele (2008), en Hyena Road (2015), en in die televisiereeks Due South (1994).
Asparagaceae
Asparagaceae is ’n familie blomplante in die orde Asparagales.
Maxine Doyle
Maxine Doyle (1 Januarie 1915 – 7 Mei 1973) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente 6 Day Bike Rider (1934), The Mystery Man (1935), Come on, Cowboys (1937), en Round-Up Time in Texas (1937).
Asparagaceae
In vroeëre klassifikasiestelsels is die betrokke spesies dikwels in die familie Liliaceae geplaas. Die APG II-stelsel van 2003 laat twee opsies toe vir die familie: óf Asparagaceae sensu lato ("in die breër sin") óf Asparagaceae sensu stricto ("in die enger sin"). Die hersiene APG III-stelsel van 2009 laat net die breër sin toe.
’n Geskrif wat in dieselfde tyd gepubliseer is, stel sewe subfamilies voor om ooreen te stem met die oorspronklike aparte families. Hulle is:
Corey Haim
Corey Haim (23 Desember 1971 – 10 Maart 2010) was 'n Kanadese akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Lucas (1986), The Lost Boys (1987), License to Drive (1988), en Crank: High Voltage (2009).
Die Ruimte
Die Ruimte (Engels: The Space, Xhosa: Indawo) was ’n invloedryke "alternatiewe" teater in Kaapstad wat in 1972 deur Brian Astbury en sy aktrise-vrou, Yvonne Bryceland, geopen is met die hulp van baie mense in die Kaapstadse toneelwêreld soos Athol Fugard. Dit het gou gevestig geraak as ’n uitdagende, nie-rassige teater.
Ruimtes
Dit het die eerste keer in Bloemstraat, Kaapstad, geopen met die toneelstuk Statements after an Arrest under the Immorality Act, met Athol Fugard en Yvonne Bryceland. In 1973 is ’n kunsateljee ook aangebring en in 1974 het ’n tweede deel, The Outer Space, geopen met Pieter-Dirk Uys se Pity about People. Om apartheidswetgewing te omseil, is Die Ruimte bedryf as ’n teaterklub, die Space Theatre Club, om voorsiening te maak vir veelrassige gehore en akteurs. Sommige produksies is aangebied "slegs vir lede".
In 1976 het dit geskuif na Langstraat met ’n opvoering van Tsafendas deur William (Bill) Tanner. Benewens die hoofteater is ander, kleiner areas in die ou en nuwe geboue ook van tyd tot tyd gebruik, soos The Gym, The Rehearsal Room en Upstairs at the Space.
Dit was ook die inspirasie vir ander soortgelyke teaters soos die Markteater in Johannesburg en die Baxter in Kaapstad.
Die einde
In September 1979 het Die Ruimte sy deure gesluit toe Astbury en Bryceland na Engeland verhuis het. Dit het toe heropen as Die Volksruimte (The People's Space) onder Rob Amato, Muriel Fine en ander, en in 1981 het sy deure amptelik gesluit.
In 1997 het Kaapstad die 25ste jaar van die opening van Die Ruimte gevier met Pieter-Dirk Uys se nostalgiese terugblik, No Space on Long Street. Dit is in die Baxter opgevoer.
Ellery Sprayberry
Ellery Sprayberry (gebore 26 Oktober 2000) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Bronze (2015) en Wakefield (2016), en in die televisiereekse The Young and the Restless (1973) en Baskets (2016).
Kevin Hanchard
Kevin Hanchard (gebore 4 Julie 1974) is 'n Kanadese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Four Brothers (2005) en Suicide Squad (2016), en in die televisiereekse Orphan Black (2013) en The Expanse (2015).
Kunstekaap-teatersentrum
Die Kunstekaap-teatersentrum, algemeen bekend as die Kunstekaap, is ’n kompleks vir die uitvoerende kunste naby die Strandgebied in Kaapstad. Dit is in 1971 geopen as die Nico Malan-teatersentrum met die ballet Sylvia.
Die kompleks sluit in:
Geskiedenis
Die Kaaplandse Raad vir die Uitvoerende Kunste (Kruik) is in die vroeë 1960's gestig om die uitvoerende kunste in die Kaap te bevorder. Die verskillende streekrade in die land het subsidies van die staat ontvang om optredes aan te bied en teatergeriewe te bedryf. Kruik het deur die provinsie getoer met vier geselskappe: orkes, opera, ballet en drama.
In 1971 is die Nico Malan-teatersentrum geopen as die basis van Kruik se geselskappe. Die projek is deur die Nasionale Party-administrateur van die Kaapprovinsie, dr. Johannes Nicholas Malan, begin.
Die geselskap ontwikkel, mentor en bewaar Suid-Afrikaanse inheemse gebruike deur die kunste. Dit bied platforms vir die kunsvorms, kulture en tale vir voorheen benadeelde gemeenskappe. ’n Program om nuwe en gevestigde skrywers te ondersteun, bied jaarliks ’n reeks bedrywighede aan soos werksessies, voorlesings, en volskaalse produksies.
Scottburgh
Scottburgh is 'n kusdorp in die ooste van Suid-Afrika, in die provinsie KwaZulu-Natal. Die dorp lê 58 km suid van Durban en het volgens die 2011-sensus 'n bevolking van 11 403 gehad. Die dorp is een van die gewildste vakansieoorde aan die suidkus van KwaZulu-Natal.
Dolby Atmos
Dolby Atmos is 'n nuwe driedimensionele omringklank-tegnologie wat in April 2012 deur Dolby Laboratories ingevoer is en naas gewoonlike oudiokanale gebruik maak van twee nuwe konsepte:
In 'n Dolby Atmos-klankstelsel is klank nie beperk tot kanale nie, maar kan - waar nodig - op 'n spesifieke manier vry beweeg in 'n driedimensionele ruimte om die luisteraar te omhul. Alle groot Hollywood-rolprentateljees het die nuwe formaat as standaard aanvaar, net soos meer as 3 200 rolprentteaters wêreldwyd.
Dolby Atmos was aanvanklik slegs op kommersiële rolprentteaters gemik, maar intussen is 'n aangepaste weergawe ook vir privaat tuisteaterstelsels beskikbaar en word Blu-ray- en UHD Blu-ray-skywe met Dolby Atmos-klankbane vervaardig. Gewilde flieks soos La La Land en Blade Runner 2049 asook televisiereekse soos HBO se Game of Thrones (vanaf seisoen 5) word van dié omringklankformaat voorsien (in tuisteaterstelsels sonder Dolby Atmos-dekodeerders en plafonluidsprekers word die klankbaan as Dolby TrueHD verwerk). Dolby Atmos-omringklank word ook deur aanlynverskaffers van televisie-programme aangebied soos Netflix, VUDU en Maxdome.
Tegnologie
Die nuwe formaat maak voorsiening vir 'n onbeperkte aantal klankbane sodat rolprentteaters die klankseine van 'n film volgens 'n optimale en dinamiese manier op alle beskikbare luidsprekers kan opdeel. Die eerste generasie-hardeware, die Dolby Atmos Cinema Processor ("Dolby Atmos Rolprentteater-verwerker"), kan tot by 128 enkele klankbane en tot by 64 verskeie onafhanklike luidsprekerseine verwerk.