cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Planctus
Ander soorte planctus uit die 9de eeu sluit klaagliedere in die volkstaal vir vrouestem, Germaanse liedere van ballingskap, en Bybelse of klassieke temas (soos die Latynse Planctus cygni wat moontlik van Germaanse modelle afgelei is), in. Die vroegste voorbeelde van planctus-musiek kom voor in 10de eeuse manuskripte van die Abdy van Sint Martial van Limoges. Dronke het 'n aantal klaagliedere uit die 12de eeu geïdentifiseer wat handel oor Maria (genoem planctus Mariae) en die liefde (complaintes d'amour). 'n Katalaanse klaaglied oor Maria (Augats, seyós qui credets Déu lo Payre) wat uit die middel van die 13de eeu dateer, en die "Klaagliedere van Maria" (in Hongaars bekend as Ómagyar Mária-siralom, maar in oudhongaars gekomponeer in die 1300's), is ook ontdek. 'n Planctus deur 'n anonieme monnik in die geselskap van Béla IV van Hongarye (bekend as die Planctus destructionis regni Hungariae per Tartaros) wat uit 1242 dateer en handel oor die Mongoolse inval van Europa is ook ontdek.
Lauren Adams (aktrise)
Lauren Adams (gebore 7 Augustus 1982) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent (Romance) in the Digital Age (2017).
Harry Piel
Harry Piel (12 Julie 1892 – 27 Maart 1963) was 'n Duitse regisseur, skrywer, en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Schwarzes Blut (1912), ''Menschen und Masken, 1. Teil - Der falsche Emir (1924), Der Herr der Welt (1934), en 90 Minutes Stop'' (1936).
Robb Wilton
Robb Wilton (28 Augustus 1881 – 1 Mei 1957) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Look Up and Laugh (1935), Two's Company (1936), The Love Match (1955), en The White Countess (2005).
Haliclona digitata
Haliclona digitata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1958 deur Koltun.
Shon Greenblatt
Shon Greenblatt (gebore 13 Mei 1967) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Freddy's Dead: The Final Nightmare (1991), Newsies (1992), Timelock (1996), en Shadow Hours (2000).
Clio Goldsmith
Clio Goldsmith (gebore 16 Junie 1957) is 'n Franse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Honey (1981), Lady of the Camelias (1981), La caduta degli angeli ribelli (1981), en Bankers Also Have Souls (1982).
Joshua na die Reën (album)
Joshua na die Reën is die debuutalbum van die Afrikaanse musikant Joshua na die Reën. Die album is by Sunset Studios in Stellenbosch opgeneem en is op 1 Augustus 2013 vrygestel. Joshua na die Reën is in 2014 twee Ghoemas toegeken vir beste nuweling en beste Afrikaanse kontemporêre album.
Lupita Tovar
Lupita Tovar (27 Julie 1910 – 12 November 2016) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Drácula (1931), Santa (1932), María (1938), en Resurrección (1943).
Herbert John Gladstone
Lord Herbert John Gladstone (1854 - 1930) was die eerste Goewerneur-generaal van Suid-Afrika. Hy is in Engeland gebore en is die seun van die Britse Premier, W.E. Gladstone. Hy ontvang opleiding aan Eton-kollege en Universiteit van Oxford. Hy was eers die private sekretaris vir sy vader en in 1880 word hy verkies tot die Parlement. Eers was hy die minister van Binnelandse Sake van 1905 - 1910 en toe word hy aangestel as Goewerneur-generaal van die Unie van Suid-Afrika. Hy keer in 1914 terug na Engeland.
Don Mattera
Donato Francisco Mattera, OBG (30 November 1935 – 18 Julie 2022), beter bekend as Don Mattera, was 'n Suid-Afrikaanse digter en skrywer.
Herbert John Gladstone
Bron
Gladstone was, volgens skrywe van Emily Hobhouse aan genl. Smuts, na die mening van van Lord Courtney nie 'n goeie aanstelling vir die Unie nie. Hobhouse skryf in 'n naskrif soos volg: “Alas it is true about Gladstone being your new Governor-General – a very bad appointment, thinks Lord Courtney.”
Don Mattera
Lewensloop
Gebore in 1935 in Western Native Township (nou Westbury), Johannesburg, Unie van Suid-Afrika, het Mattera grootgeword in Sophiatown, op daardie stadium 'n lewendige sentrum van Suid-Afrikaanse kultuur. Sy diverse erfenis is afgelei van sy Italiaanse oupa, Khoisan/Xhosa-ouma en Tswana-ma.
Mattera se oupa, Paolo Mattera, was 'n Italiaanse immigrant wat met 'n Xhosa-vrou van die Oos-Kaap getrou het. Hulle het na Johannesburg verhuis, waar Mattera se pa gebore is. Hy is destyds as 'n Italianer geklassifiseer. Onder die apartheidstelsel is Mattera as 'n "Kleurling" geklassifiseer. Hierdie groep was die laaste wat met geweld uit Sophiatown gesit is; hulle is na die nabygeleë voorstede Westbury, Newclare en Bosmont geneem. Hy was trots op sy erfenis en het homself as Italiaans beskou.
Mattera is deur sy grootouers aangeneem en na 'n Katolieke kosskool in Durban gestuur. Hy het teruggekeer na Johannesburg toe hy 14 was en toe sy opleiding voortgesit in Pageview, 'n ander voorstad wat onder apartheid gely het toe die inwoners weer gedurende die 1960's met geweld verwyder is.
Hy het toe polities aktief geword. As gevolg van hierdie aktiwiteite is hy van 1973 tot 1982 verban en het hy drie jaar onder huisarres deurgebring. Hy is aangehou, sy huis is oorval en hy is meer as een keer gemartel. In hierdie tyd het hy 'n stigterslid van die Swartbewussynsbeweging geword en by die ANC-jeugliga aangesluit. Hy het gehelp om die Unie van Swart Joernaliste sowel as die Kongres van Suid-Afrikaanse Skrywers te stig. Hy het ook by die Nasionale Forum aangesluit, wat gekant was teen wat dit na verwys het as die "rasse-eksklusiwiteit" van die United Democratic Front.
Mattera, wat in die 1970's tot die Islam-geloof bekeer het, was diep betrokke by die gemeenskap, met 'n spesiale belangstelling in jongmense en die rehabilitasie van oud-gevangenes.
Nalatenskap
In Januarie 2020 is die Don Mattera Legacy Foundation in Eldorado Park geloods, ten einde "te verseker dat Mattera se nalatenskap relevant bly vir die huidige sowel as toekomstige geslagte om die geweldige opoffering en bydrae wat hy namens die geklassifiseerde 'kleurlinge' gemaak het te erken en te waardeer op die gebied van letterkunde kuns, joernalistiek en die bevryding van Suid-Afrika."
Haliclona dubia
Haliclona dubia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1922 deur Babic.
Haliclona fibulata
Haliclona fibulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1862 deur Schmidt.
Plofstowwe
Die beginsel van 'n ontploffing is baie eenvoudig. Dit is gebaseer op die snelle en dramatiese uitsetting van gas. 'n Plofstof is 'n stof wat 'n skielike en baie hoë druk op sy omgewing kan uitoefen deur die blitssnelle omskepping van die stof tot 'n warm gas. Op die oomblik van die ont­ploffing neem die gas nog dieselfde ruimte in beslag as die plofstof, maar die hitte van die ontploffing laat dit uitsit. Die druk raak te groot vir die houer waarin die gas is, en dit skiet uitmekaar.
Hoekom moet ons juis plofstof gebruik? Hoekom dan nie sommer enige ding wat kan brand nie? Plofstowwe het die unieke eienskap dat hulle teen 'n geweldige snelheid brand. Wanneer hulle in 'n beperkte ruimte verkeer, moet die gasse wat deur die ontbranding veroorsaak word, eenvoudig uitbars. Twee van die belangrikste eienskappe van plofstowwe is:
As ons hierdie eienskappe in syfers uitdruk, kan ons 'n idee vorm van die snelheid en omvang van ontploffings. Wanneer 'n plofstof ontbrand, kan die temperatuur van die gasse wat veroorsaak word, tot 6 000 °C styg (en dit is vyf keer so veel as die temperatuur waarby yster smelt). Die gasse sit sodoende teen 'n geweldige tempo uit, tot 10 000 keer hul oorspronklike volume op die oomblik van ontbranding. Iets moet dus padgee. Wanneer plofstof in steengroewe gebruik word, word gate in die rots geboor en die plofstof daarin geplaas. In hierdie geval moet die rots dus padgee. Wanneer plofstof as aandrywingsmiddel gebruik word, gee die koeël, projektiel of vuurpyl pad deur vorentoe of boontoe te beweeg.
Die hantering van plofstof
Regerings is terdeë bewus van die gevaar van plofstof en ook in Suid-Afrika is daar wette wat die vervaardiging van plofstof tot spesiale fabrieke beperk. In sulke fabrieke moet die verskillende geboue weg van mekaar opgerig word, terwyl sommige omring word deur 'n hoë muur of wal. Die meeste fabrieke is ook verdeel in "gevaarsones" en "veiligheidsones". Salpetersuur en swaelsuur word by in die veilig­heidsone vervaardig, terwyl die plofstof in die gevaarsone vervaardig en verpak word.
Die groot gevaar in hierdie fabrieke is die ontbranding van plofstof deur vonke, wrywing of stampe. Onbeskermde ligte, staalgereedskap en alle ander instrumente wat moontlik 'n vonk of vlam kan veroor­saak, is streng verbode. Die werkers se rubberskoene word ook spesiaal skoongemaak voordat hulle in die gevaargebied toegelaat word, om te voorkom dat gruis of klippies onnodige wrywing veroorsaak.
Twee belangrike groepe
Plofstof word in twee groepe verdeel, nl. dryfspringstof en brisante springstof. Die dryfspringstof word, soos die naam aandui, vir aandrywing gebruik, terwyl brisante springstof met sy versplinterende uitwerking vir vernietiging gebruik word.
Moderne dryfspringstof soos kordiet word vervaardig deur nitrogliserien en nitrosellulose (skietkatoen) te meng. Dit word ge­bruik in koeëls vir aIle soorte vuurwapens en partykeer ook vir die aan die gang sit van vliegtuig- en dieselmasjiene.
Buskruit, die oudste plofstof en ook die maklikste om voor te berei, kan met 'n vonk of vlam aangesteek word. By die moderne plofstof word egter ander metodes gebruik.
JPL Small-Body Database
Die JPL Small-Body Database (SBDB) is ’n sterrekundige databasis oor klein Sonnestelselliggame. Dit word onderhou deur die Jet Propulsion Laboratory (JPL) en Nasa, en verskaf inligting oor alle bekende asteroïdes en verskeie komete, insluitende wentelparameters en -diagramme, fisiese diagramme en lyste publikasies oor die klein liggaam. Die databasis word daagliks bygewerk.
Plofstowwe
Twee belangrike groepe
Die mees algemene brisante springstof is T.N.T. (trinitrotolueen). Byna aIle soorte brisante springstof word vervaardig deur die een of ander koolstofhoudende stof met salpetersuur te behandel.
Brisante springstof kan slegs deur 'n hewige skok ontsteek word. As mens dit bv. met 'n vuurhoutjie aansteek, sou dit net brand sonder om te ontplof. Slagdoppies, wat 'n lading bevat wat maklik ontbrand, bv. heksogeen, tetriel of knalkwik, word vir hierdie doel gebruik. Party grofgeskutkoeëls bevat brisante springstof. 'n Slagdop word voor aan die punt van die koeël aangebring. Wanneer die koeël dan sy teiken tref, word die brisante springstof ontbrand, dit ontplof en rig groot verwoesting aan.
Elea
Elea, Antieke Grieks: Ἐλέα, deur die Romeine Velia genoem, was 'n antieke Griekse stad in Italië. Elea was in Lucania, in die suide van Italië naby die Middellandse See. Dit is omstreeks 540 vC gestig en is 'n UNESCO-wêrelderfenisgebied.
Plofstowwe
Die geskiedenis van plofstof
Oor die uitvinding van plofstof bestaan daar taamlik uiteenlopende menings. In die 13de eeu het die Engelsman Roger Bacon 'n formule opgestel vir die vervaardiging van buskruit, maar dit is bekend dat die Chinese en die Arabiere eeue voor Bacon soortgelyke mengsels gehad het. Kort na die ontdekking van buskruit is die militêre nut daarvan besef en is daar begin om dit in wapens te gebruik. Sedert daardie tyd het plofstof 'n groot invloed op die wêreldgeskiedenis gehad.
Elea
Elea is veral bekend daarvoor dat dit die tuiste is van 'n aantal Griekse filosowe, wat Eleates genoem is en die Skool van Elea gestig het. Hierdie skool het Parmenides en Zenon van Elea ingesluit. Xenophanes word ook soms as deel van die skool gereken.
Plofstowwe
Die geskiedenis van plofstof
Buskruit is oorspronklik sommer tuis gemaak, maar die vervaardiging daarvan was so gevaarlik dat dit op die ou end tot 'n paar spesiale plekke beperk is. Eers in die 17de eeu is die rotsbreekvermoë van buskruit begin benut toe dit vir die wegskiet van rots en grond gebruik is.
Elea
Geskiedenis
Elea is gestig deur Grieke van Phocaea, wat gevlug het vir die Persiese inval van Ionië. Saam met 'n aantal ander dorpe in Suid-Italië, insluitend Paestum, het Elea Magna Graecia gevorm, wie se geskiedenis terugdateer na die 8ste eeu vC. Elea het vir 'n baie lang tyd onafhanklik gebly.
Plofstowwe
Die geskiedenis van plofstof
'n Jaar later, in 1847, het die Italianer Ascanio Sobrero die be­roemdste van alle plofstowwe, nitrogliserien, ontdek. Hy het gliserien in 'n mengsel van salpetersuur en swawelsuur laat drup en sodoende 'n plofstof vervaardig wat 12 000 keer sy eie volume aan gas ontwikkel wanneer dit ontplof. Aangesien nitrogliserien egter deur die geringste stampie kan ontbrand, is sy gebruik baie gevaarlik en dus beperk.
Elea
Geskiedenis
Elea is nie deur die Lucaniërs verower nie, maar het uiteindelik in 273 vC by Rome aangesluit en is by antieke Lucania ingesluit. Volgens Boek 6 van Vergilius se Aeneïs is Velia die plek waar die liggaam van Palinurus aan wal gespoel het. Dit is omstreeks 90 vC 'n municipium van Rome.
Plofstowwe
Die geskiedenis van plofstof
In 1866 het die Sweedse wetenskaplike Alfred Nobel, na wie die Nobelprys genoem is, ontdek dat nitrogliserien 'n tekstuur soos dié van kaas kry en met groter veiligheid gehanteer kan word as dit gemeng word met 'n sanderige stof, kieselgoer. Hierdie mengsel van Nobel het bekend geword onder die naam dinamiet. Nobel het ook ontdek dat as skietkatoen met nitrogliserien gemeng word, dit 'n stywe jellie vorm. Dit staan vandag as springgelatien bekend en word veral in steengroefwerk gebruik.
Elea
Geskiedenis
Elea, wat in die Middeleeue verlate words, het nou uitgebreide ruïnes in die Cilento, Vallo di Diano e Alburni Nasionale Park.
Plofstowwe
Die gebruike van plofstof
Afgesien van sy gebruike in oorlogswapens, is plofstof 'n groot hulpmiddel vir die mens. Die mens gebruik plofstof om sy vuurpyle in die hemelruim te kry, en ook om onder die aardoppervIak te delf na goud, yster en ander minerale. Dit is ironies dat hoewel plofstof in die geskiedenis seker meer brande as enige ander stof veroorsaak het, dit ook gebruik kan word om brande te blus - in olieboorgate. In so 'n geval word die brand in die oliegat "dood­geskiet" deur 'n ontploffing, net soos 'n kers gesnuit kan word deur 'n klapper daarnaby af te skiet.
Elea
Aardrykskunde
Elea is geleë in die huidige dorp Ascea, aan die kus van die Tirreense See suid van Salerno, in 'n berggebied suid van die Cilentana-kus. Deesdae woon die inwoners hoofsaaklik by die see en in die heuwels van Enotria, Bosco en Scifro.
Aline Towne
Aline Towne (7 November 1919 – 2 Februarie 1996) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Highway 301 (1950), The Invisible Monster (1950), Zombies of the Stratosphere (1952), en Radar Men from the Moon (1952).
Kirkwoodgaping
duimnael|220px|Dié histogram toon die vier grootste Kirkwoodgapings en ’n moontlike verdeling in binneste, middelste en buitenste hoofgordelasteroïdes: {{legend|#005aff|border=1px solid #333|binneste hoofgordel ([[Ellips|a < 2,5 AE)}} {{legend|#ffa500|border=1px solid #222|middelste hoofgordel (2,5 AE < a < 2,82 AE)}} {{legend|#55d400|border=1px solid #333|buitenste hoofgordel (a > 2,82 AE}}]]
(181708) 1993 FW
(181708) 1993 FW is die tweede trans-Neptunus-voorwerp wat ontdek is ná Pluto en Charon; die eerste is 15760 Albion. Dit is in 1993 deur David C. Jewitt en Jane X. Luu ontdek by die Mauna Kea-sterrewag in Hawaii. Mike Brown lys dit as ’n moontlike dwergplaneet op sy webtuiste.
Kirkwoodgaping
’n Kirkwoodgaping is ’n gaping of afname in die verspreiding van die semihoofasse (of die periodes) van die wentelbane van asteroïdes in die hoofgordel. Dit stem ooreen met die ligging van die wentelresonansies met Jupiter.
Daar is byvoorbeeld baie min asteroïdes met ’n semihoofas naby 2,5 AE, of ’n periode van 3,95 jaar, dus in ’n 3:1-resonansie met Jupiter (drie omwentelings vir elke omwenteling van Jupiter). Ander resonansies stem ooreen met ander heelgetalverhoudings tot Jupiter se wentelperiode. Die swakker resonansies lei tot ’n uitputting van asteroïdes, terwyl pieke in die histogram dikwels voorkom vanweë die teenwoordigheid van ’n prominente asteroïdefamilie.
Beskrywing
Die gapings is in 1866 die eerste keer opgelet deur Daniel Kirkwood, wat ook hul oorsprong in die wentelresonansies met Jupiter reg voorspel het terwyl hy ’n professor in Canonsburg, Pennsilvanië, was.
Die meeste Kirkwoodgapings is uitgeput, anders as die resonansies van Neptunus of Jupiter se 3:2-resonansie, wat voorwerpe behou wat vasgevang is tydens die groot planete se migrasie volgens die Nice-model.
’n Relatief klein getal asteroïdes is wel onlangs ontdek wat ’n groot eksentrisiteit het en in die Kirkwoodgapings lê. Hulle sal egter eindelik uit die resonansie wegbreek vanweë wisselwerkings met ’n groot planeet.
Die grootste Kirkwoodgapings is geleë by:
Seth Green
Seth Green (gebore Seth Benjamin Gesshel-Green; Februarie 8, 1974) is 'n Amerikaanse akteur, komediant en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Austin Powers in Goldmember (2002), The Italian Job (2003), en A Futile and Stupid Gesture (2018), en het in die televisiereeks Robot Chicken (2001) opgetree.
Later work
Green is 'n mede-skepper, mede-vervaardiger, skrywer, regisseur, en mees algemene stem van televisiekomediereeks, Robot Chicken wat 'n Emmy gewen het.
Persoonlike lewe
Green het verloof geraak op Oujaarsaand 2009, en getrou met aktrise Clare Grant op 1 Mei 2010 in Kalifornië. Hulle woon tans in Los Angeles.
Ozioma Akagha
Ozioma Ogadinma Akagha (gebore 29 September 1987) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Burying the Ex (2014) en in die televisiereekse 2 Broke Girls (2011), Superior Donuts (2017), en Runaways (2017).
Ramakien
thumb|300px|Hanuman op sy strydwa; 'n toneel uit die Ramakien in [[Wat Phra Kaew, Bangkok.]]
Die Ramakien (รามเกียรติ์, letterlik "Glorie van Rama") is een van Thailand se nasionale epiese verhale. Dit is afgelei van die Boeddhistiese Dasaratha Jataka en is 'n belangrike deel van die Thaise letterkundekanon.
Beskrywing
Ramakien is geskoei op verskeie Sanskrit-tekste, onder meer oor die gode Hanuman en Rama, met die kern wat gebaseer is op die Boeddhistiese Jataka-verhale van Indië. 'n Paar weergawes van die epiese verhaal het verlore gegaan met die verwoesting van die ou hoofstad Ayutthaya in 1767. Op die oomblik bestaan drie weergawes, waarvan een in 1797 onder toesig van koning Rama I opgestel is. 'n Deel daarvan is ook deur hom geskryf. Sy seun, Rama II, het van die dele wat sy pa geskryf het, vir dansdramas herskryf. Die werk het 'n groot invloed op Thaise letterkunde, kuns en drama gehad.
Hoewel die hoofstorie soortgelyk aan dié van die Jataka is, is daar verskille. Baie aspekte van die verhale is vir 'n Thaise konteks aangepas, soos die klere, wapens, topografie en natuurelemente. Omdat Thailand beskou word as 'n Theravada-Boeddhistegemeenskap, verskaf dit ook 'n skeppingsmite en bevat dit verskeie geeste wat by Thaise geloofsoortuigings aansluit.
'n Geskilderde voorstelling van die Ramakien word aangetref in die Tempel van die Smarag Boeddha in Bangkok, en baie van die tempel se standbeelde beeld karakters in die epiese verhaal uit.
Jeanne Goupil
Jeanne Goupil (gebore 4 April 1950) is 'n Franse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Don't Deliver Us from Evil (1971), Marie, the Doll (1976), Un assassin qui passe (1981), en Paradis pour tous (1982).
Haliclona flabelliformis
Haliclona flabelliformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Mark Wingett
Mark Wingett (gebore 1 Januarie 1961) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Quadrophenia (1979), Snow White and the Huntsman (2012), en Far from the Madding Crowd (2015), en in die televisiereeks The Bill (1984).
Haliclona flabelliformis
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
Rolf Pinegger
Rolf Pinegger (1873 – 18 Oktober 1957) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Das heilige Schweigen (1930), Ein Kuß in der Sommernacht (1933), Schuß am Nebelhorn (1934), en Militiaman Bruggler (1936).
Rosella Towne
Rosella Towne (20 Januarie 1918 – 29 Augustus 2014) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Sergeant Murphy (1938), The Adventures of Jane Arden (1939), Code of the Secret Service (1939), en A Gentle Gangster (1943).
Middelburg-hospitaal
In die laat negentiende eeu begin die eerste hospitale in die Zuid-Afrikaanse Republiek verskyn. Dit was 'n vreemde konsep vir die landelike bevolking, wat gewoond was om hul siekes tuis te versorg deur lede van die familie of bure. Daar was staatsgesubsideërde hospitale in Pretoria, Johannesburg, Barberton, Klerksdorp, Haenertsburg en Potchefstroom. In 1899 is hospitale ook in Lydenburg, Krugersdorp, Houtbosberg, Klein Letaba en Leydsdorp gebou.
Maleiers
Die Maleiers (Maleis: Melayu, Jawi: ملايو) is 'n etniese groep van Austronesiese mense in Suidoos-Asië wat oorwegend in die Maleise Skiereiland, die oostelike Sumatra en die kus van Borneo woon, asook al die kleiner eilande van die Maleise argipel – gebiede wat gesamentlik as die Maleise wêreld bekend staan. Hierdie plekke is vandag deel van die moderne nasies van Maleisië, Indonesië, Singapoer, Broenei en die suide van Thailand. Daarbenewens leef Maleiers veral in Suid-Afrika (Kaapse Maleiers), Sri Lanka, Australië, die Verenigde Koninkryk en Mianmar.
Middelburg-hospitaal
In 1890 lê President Paul Kruger die hoeksteen van die nuwe volkshospitaal in Pretoria, wat oor 70 beddens beskik het. Behalwe vir die hospitale in Johannesburg en Pretoria was die ander hospitale klein en baie swak toegerus. As deel van die Oosterspoor is 'n hospitaal ook in Waterval Onder gebou, wat in 1895 geopen is.
Verskeie pogings is oor die jare aangewend om 'n hospitaal in Middelburg op te rig. In 1890 word ‘n plan vir 'n twee-vertrek hospitaal, ontwerp deur dr H. Niemeyer, die distriksgeneesheer, aan die uitvoerende raad voorgelê. Hoewel die staatsekretaris Dr F.W. Leyds die voorstel steun, word dit later afgekeur weens 'n gebrek aan fondse.
In 1895 word daar weer 'n poging aangewend om geldelike steun van die regering te bekom om 'n hospitaal te bou. 'n Memorie (petisie) geteken deur 63 van die inwoners word deur die landdros na die regering deurgestuur. Ingesluit is 'n verslag deur Dr P.A.H. Lillpopp, die distriksgeneesheer wat die situasie verduidelik dat al plek waar hy siekes wat sonder heenkome is kan versorg, is in 'n klein kamertjie in die tronk – een van die leë selle. Die staatsekretaris is van oordeel dat inwoners tot die koste moet bydra, waarop die landdros antwoord dat die dorp se klein inwonertal reeds herhaalde male gevra is vir geldelike bydraes vir ander projekte. Van die saak kom dus ook tot niks.
Hospitaal tydens die Sekhukhune-oorlog
Die eerste verwysing na 'n hospitaal in Middelburg is in 1878 tydens die tweede oorlog teen die Pedi van Sekhukhune, gedurende die Britse besetting. 'n Huis op erf 73 in Lang[e]straat word deur die landdros John Scoble van Samual Veits Oertel gehuur vir £8 per maand vanaf 13 Mei 1878. Die hospitaal het definitief tydens die oorlog gefunksioneer, tot Private Loriner, 'n koloniale vrywilliger, met ‘n fraktuur knieskyf die laaste pasiënt was. Die hospitaal is na die afloop van die oorlog gesluit.
Rooi Kruis-fasiliteit op Middelburg
Die eerste seksie van die Transvaalse Roode Kruis in die Zuid-Afrikaanse Republiek is op 2 Oktober 1896 in Middelburg gestig, met mnr G.J.W du Toit, die landdros, as voorsitter en J Pullevitz as sekretaris. Die seksie het skynbaar nie die distriksgeneesheer dr Moorhead, of die Nederlands-Suid-Afrikaanse Spoorwegmaatskappy (NZASM) se geneesheer betrek nie en funksioneer sonder mediese bystand. 'n Ses-kamer huis in die middel van die dorp is aan hulle toegeken. Daar is geen verdere inligting bekend of die huis as 'n hospitaal ingerig is of bloot as werkplek gebruik is nie.
Bierhal (biersaal) hospitaal
In die aanloop tot die Anglo-Boereoorlog word tydelike hospitale in verskeie sentra geopen.
Die inwoners van Middelburg besef die behoefte aan 'n hospitaal vir gewondes en mev Nellie Maree, eggenote van die sendeling eerwaarde Maree, rig op 8 September 1899 'n brief aan die staatsekretaris waarin behoefte gestel word en 'n bedrag van £500 gevra vir die inrig van die hospitaal. Staatsekretaris F.W. Reitz verwys die versoek na die kommandant-generaal, wat dit deurstuur na die voorsitter van die "hoofdbestuur” van “de Roode Kruis”, Dr J.B. Knobel. Dr Knobel steun die versoek. Of die geld ontvang is, is onbekend.
In Middelburg is die hospitaal in die Biersaal ingeruim, deur die NZASM-dokter op Middelburg, dr van Gorkum, met hulp van verpleegster Jeanette Petronella van’t Staaf en daarna oorgeneem deur Dr Wilhelm Boeck Bidenkap. Die hospitaal het oor 30 beddens beskik en die kroegtoonbank is as teatertafel voorberei. Drankrakke is vir medikasie gebruik.
Geen inligting is bekend oor die hospitaal se funksionering nie, maar daar kan aangeneem word dat, na die val van Pretoria en die aanvang van die Britse aanmars langs die Oosterspoor, gewondes na Middelburg afgevoer sou word, omdat dit die eerste groot sentrum vanaf Pretoria was. Daar sou waarskynlik ook siek boere in die hospitaal opgeneem gewees het. Wat wel bekend is, is dat daar wel pasiënte in die hospitaal was toe die Britse aanmars nader gekom het en diegene is op 25 Julie 1900 per ambulans-trein na Waterval Onder verskuif, waarskynlik na die NZASM-hospitaal daar.
No 17 Stationary Hospital
Met die inname van Middelburg op 27 Julie 1900 deur die Britte onder leiding van majoor generaal J.D.P. French se Cavalry Division en majoor generaal E.T.H. Hutton se 1st Mounted Infantry Division, kom verskeie Britse veldambulanse saam met die regimente in die dorp aan. Die divisie sou ook oor een of meer veldhospitale en "bearer companies" beskik het, wat in die dorp sou ontplooi het. Hierdie veldhospitale sou vorentoe beweeg het toe die mag na vore ontplooi het.
No 17 Stationary Hospital, een van die groot Britse hospitale met 400 beddens word nou vorentoe geskuif en in Middelburg ontplooi. Volgens die korrespondensie is die hospitaal in die middel van die dorp ontplooi, tot ontsteltenis van die inwoners. Die hospitaal was in tente ontplooi en korrespondensie meld dat van die skoolgeboue beskikbaar gestel is. Die hospitaal funksioneer vanaf 17 Augustus 1900 en bly in Middelburg ontplooi tot 31 Mei 1902.
Middelburg Cottage Hospital
Omdat Middelburg nie oor 'n siviele hospitaal beskik het nie, word die behoefte aan 'n hospitaal deur die Britse owerhede geïdentifiseer. Vanaf 28 April 1901 funksioneer die hospitaal in 'n huis van mnr W. van Waal op Erf 543 (Weeberstraat 12). Die hospitaal beskik oor 9 beddens in twee vertrekke (5 vir vroue en 4 vir mans) en oor personeel van 'n matrone (Sr Maclay uit Australië) en twee leerling-verpleegsters, Florence en Bimms, uit die konsentrasiekamp. In die agt maande na opening hanteer die hospitaal 42 pasiënte en 3 pasiënte sterf. Die geneeshere van die dorp drs Spencer, Pittet, Van Gorkum, Moorhead en MacKenzie laat hul siviele pasiënte in die hospitaal opneem. 'n Tweede huis langsaan is bygehuur vir swart pasiënte.
Die statistieke van die Cottage Hospital gee 'n goeie aanduiding van die siekte-profiel onder die siviele inwoners van Middelburg tydens die oorlog. Een-en-twintig gevalle van maagkoors is opgeneem, vyf van kroep, vier gevalle van malaria en drie gevalle van longontsteking. Ander gevalle sluit in kinkhoes, keelontsteking, longtering, nierstene en lintwurm. Chirurgie sluit in mangelverwydering en trageostomie.
Die tydstip van waar die hospitaal ophou gefunksioneer het, is onbekend, maar dit is waarskynlik gesluit toe die militêre hospitaal geopen het.
Korrespondensie van die stadsraad gedateer 28 Maart 1904 dui aan dat 'n terrein goedgekeur is vir die bou van 'n permanente militêre hospitaal en versoek dat 'n aantal beddens vir eerste- en tweedeklasburgers en armlastiges gereserveer moet word. Dis is dus moontlik dat toe die militêre hospitaal gebou is, 'n aantal beddens vir siviele pasiënte voorsien is en die Cottage Hospital toe gesluit is. Argiefkorrespondensie oor die Cottage Hospital eindig in 1904.
Militêre hospitaal Middelburg
Na die Britse inname van Middelburg in 1900 word meer semi-permanente strukture geleidelik vir die garnisoen opgerig, wat na die vredesluiting in 1902 in Middelburg gevestig word. Die basis vir die garnisoen word as 'n kantonnement opgerig op die terrein waar die provinsiale hospitaal en die buurt Clubview tans is. Die kantonnementgeboue was hoofsaaklik sinkgeboue wat uit Indië na Suid-Afrika gebring is. Een van die geboue was 'n ruim militêre hospitaal wat ook van sink en hout gebou was. Dit wil voorkom of die hospitaal vanaf ongeveer 1904 tot 1906 in Middelburg gefunksioneer het. Die 3rd Battalion, Manchester Regiment, was as garnisoen in Middelburg gestasioneer van het van 9 Jan 1903 tot 22 Oktober 1906 die geboue benut, waarna dit opgeveil is. Wanneer die hospitaal gesluit is, is onbekend, maar tydens die Groot Griep van 1918 word geen melding meer van die hospitaal gemaak nie en word die behoefte aan 'n hospitaal genoem. Wat van die militêre hospitaal geword het is onbekend, hoewel ongesubstansieërde inligting aanvoer dat dit na Witbank verskuif is. Wat wel bekend is, is dat generaal Jan Smuts die offisiersmenasie van die kantonnement vir £300 gekoop het en by Doornkloof by Irene laat heroprig het. Dit is tans as Smutshuis (the Big House) bekend.
Die bevelvoerderswoning van die garnisoen bevelvoerder en omliggende grond is deur mnr Wirth gekoop of in huurpag geneem. Hierdie huis is in 1921 vir £6000 deur die hospitaalkomitee van Middelburg as eerste hospitaal aangekoop.
Middelburg se distrikshospitaal (sinkhospitaal)
Tydens die griepepidemie van 1918 en daarna is die behoefte aan 'n hospitaal op Middelburg dringend geopper. 'n Komitee onder voorsitterskap van die onder-magistraat mnr D.L. Kroch koop in 1921 die ou garnisoen se bevelvoerdershuis en terrein aan vir £6000. Mnr Wirth skenk egter £1000 terug vir die inrigting.
Die hospitaal was deurentyd 'n privaat hospitaal met staatsubsidie wat deur 'n hospitaalraad bestuur is.
Moerdyk-hospitaal
Teen 1937 bestaan die behoefte vir 'n veel groter hospitaal met beter fasiliteite. Die argitek Gerhard Moerdyk, argitek van die Voortrekkermonument, ontwerp die nuwe hospitaalkompleks vir die hospitaalraad.
Die ontwerp van die hospitaal is tipies Moerdyk se inheemse benadering, om 'n unieke argitektuur vir Suid-Afrika te skep. Hy gebruik in hierdie geval bakstene gebak van inheemse klei, met 'n moderne aanslag vir sy tyd. Tog is daar tipiese elemente van Art Dec o met die silindriese pilare langs die hoofingang. Die gebou bevat unieke argitektoniese ontwerp wat voortgevloei het uit die “Transvaal Groep”-argitekte se modernistiese internasionale styl geboue. Die provinsiale hospitaaladviesraad was egter nie tevrede met Moerdyk se ontwerp nie en gee verskeie opdragte om die ontwerp aan te pas, ten einde koste te bespaar. Die sale moes smaller wees, wasbakke in privaat kamers was onnodig en die vensterontwerp bo die ingang te oorweldigend! Die traliewerk van die oorspronklike ontwerp moes ook afgeskaal word.
Die hoekstene vir die nuwe hospitaal is op 19 Maart 1938 gelê deur mnr S.P. Bekker, administrateur van Transvaal en mnr F.A. Grundlingh, voorsitter van die hospitaalraad. Die hospitaal is op Woensdag 25 Januarie 1939 geopen.
Die koste was:
Peter Greene
Peter Greene (gebore 8 Oktober 1965) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Clean, Shaven (1993), Pulp Fiction (1994), The Mask (1994), en Blue Streak (1999).
Middelburg-hospitaal
Moerdyk-hospitaal
Die munisipaliteit bou ook 'n afsonderingsaal by teen £2 700. Die hospitaalkompleks beskik nou oor 72 beddens met suster E. Jeppe as matrone.
Die hospitaal het bestaan uit:
Verdere uitbreiding
Mettertyd word daar ook geboue vir swart en Indiërpasiënte bygebou. Die Indiese gemeenskap dra die helfte van die koste vir hul afdeling by. Die hospitaal word ook uitgebrei met 'n kombuis, x-strale, fisioterapie-afdeling en apteek. 'n Nuwe kraaminrigting vir blankes word ook gebou en 'n nuwe verpleegsterstehuis is bygevoeg toe die sinkgeboue afgebreek is. Teen 1967 word twee nuwe sale vir blankes gebou en 'n nuwe teaterkompleks.
Aspalathus recurva
Aspalathus recurva is 'n plant wat hoort tot die genus Aspalathus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en is deel van die fynbos en renosterveld-plantegroei. Dit kom van Piketberg tot by Swellendam voor en het 'n voorkomsgebied van 5 300 km². Daar is tien subpopulasies en hulle het reeds habitat afgestaan aan die aanlê van wingerde en boorde. Die populasie se getalle daal.
Annabelle Attanasio
Annabelle Attanasio (gebore 11 Mei 1992) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Barry (2016) en in die televisiereekse The Knick (2014) en Bull (2016).
Aspalathus recurvispina
Aspalathus recurvispina is 'n plant wat hoort tot die genus Aspalathus. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en is deel van die fynbos-plantegroei. Dit kom van Port Elizabeth tot by Kaap St Francis voor. Al ses die subpopulasies wat histories bekend was is verswelg deur ontwikkeling en die plant was beskou as uitgestorwe. 'n Klein subpopulasie van ongeveer 200 plante is herontdek langs 'n pad in Humewood wat bedreig word deur indringerplante.
Die wêreld binne my
Die wêreld binne my is die tweede ateljeealbum van die Afrikaanse musikant Joshua na die Reën. Die album is op 1 Julie 2016 vrygestel.
Anna Townsend
Anna Townsend (5 Januarie 1845 – 11 September 1923) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente A Marked Man (1917), Grandma's Boy (1922), en Daddy (1923).
Sesamothamnus lugardii
Die Transvaalsesambos (Sesamothamnus lugardii) is 'n boom wat tot 4 m hoog word en kom in Limpopo, Mpumalanga en Noordwes voor asook in Botswana en Zimbabwe.
Die boom se FSA-nommer is 680.
Mona Goya
Mona Goya (25 November 1909 – 8 Oktober 1961) was 'n Franse aktrise en regisseuse. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Chérie (1930), Cavalerie légère (1935), Juggernaut (1936), en Mandrin (1947).
Godfrey Winn
Godfrey Winn (15 Oktober 1906 – 19 Junie 1971) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Blighty (1927), Holiday Camp (1947), Billy Liar (1963), en The Bargee (1964).
Nowi Ritsjan
Nowi Ritsjan (Russies: Новый Рычан) is 'n Kasakse dorpie in Astrachan-oblast, Rusland en die setel van die Choetorskoi Plaaslike Munisipaliteit. Soos baie ander nedersettings in Wolodarski-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë.
Demografie
Volgens Sensus 2010 was daar 1 000 inwoners op Nowi Ritsjan. Etniese Kasakke vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Awkwafina
Awkwafina (gebore 2 Junie 1989) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Neighbors 2: Sorority Rising (2016), Storks (2016), Crazy Rich Asians (2018), en Ocean's Eight (2018).
BlackRock
BlackRock, Inc. is 'n Amerikaanse multinasionale beleggingsmaatskappy gebaseer in New York. BlackRock, wat in 1988 gestig is, aanvanklik as 'n risikobestuur- en vaste-inkomste-institusionele batebestuurder, is die wêreld se grootste algemene batebestuurder, met US$10 triljoen se bates vanaf Januarie 2022 onder bestuur. BlackRock werk wêreldwyd met 70 kantore in 30 lande, en kliënte in 100 lande. Saam met Vanguard en State Street word BlackRock beskou as een van die Groot Drie Indeksfondsbestuurders wat Amerikaanse markte oorheers.
BlackRock het probeer om die maatskappy te posisioneer as 'n bedryfsleier in omgewings-, maatskaplike en korporatiewe bestuur (ESG). Die maatskappy het kritiek ondervind vir die verergering van klimaatsverandering, sy noue bande met die Federale Reserwestelsel tydens die Covid-19-pandemie, mededingende gedrag en sy ongekende beleggings in die Volksrepubliek China.
Ernst Pittschau
Ernst Pittschau (5 Oktober 1883 – 2 Junie 1951) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Die silberne Kugel (1916), Das Bildnis des Dorian Gray (1917), Pique Dame (1918), en Germany Year Zero (1948).
Haliclona foraminosa
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Topsent.
Ur-Zababa
Sumeriese legende
Die Sumeriese Sargonlegende bevat 'n legendariese weergawe van Sargon se magsopkoms. Dit is 'n ouer weergawe van die voorheen bekende Assiriese legende wat in 1974 by Nippur ontdek en in 1983 die eerste keer geredigeer is.
Die fragmente is onvolledig, maar dié wat bewaar gebly het, noem La'ibum as Sargon se vader. Ná 'n gaping spring die teks na Ur-Zababa, wat ná 'n droom wakker word; die inhoud van die droom word nie in die oorblywende deel van die tablet onthul nie. Om onbekende redes stel Ur-Zababa vir Sargon as sy skinker aan. Kort hierna nooi die koning Sargon na sy kamers om met hom sy droom te bespreek. Die droom gaan oor die godin Inanna wat Ur-Zababa in 'n rivier van bloed verdrink. Ur-Zababa is baie bang en gee opdrag dat Sargon vermoor word deur Beliš-tikal, die hoofsmit. Inanna verhoed dit en beveel Sargon om by die poorte te stop omdat hy "met bloed besmet is". Toe Sargon na Ur-Zababa terugkeer, word die koning weer bang en besluit hy om Sargon na koning Lugal-zage-si van Uruk te stuur met 'n boodskap op 'n kleitablet waarin dié gevra word om Sargon te vermoor. Die legende eindig hier; in die res van die teks word waarskynlik beskryf hoe Sargon koning geword het.
Ander bronne
Die Weidnerkroniek (ABC 19) stem saam dat Sargon die skinker van Ur-Zababa was. Die meeste afskrifte van die Sumeriese koningslys noem Ur-Zababa het 'n onrealistiese bewindstydperk van 400 jaar gehad, maar een afskrif gee ses jaar aan en word as geloofwaardiger beskou.
Dit is bekend dat Lugal-zage-si van Uruk en Umma Kisj teen die einde van sy bewind verwoes het, voordat hy self deur Sargon afgesit is. Daar word gewoonlik aangeneem dat Sargon ook 'n rol gespeel het in Ur-Zababa se nederlaag, maar die teks in dié verband is te fragmentaries om duidelik te wees.
Ur-Zababa se opvolgers word in die koningslys genoem en begin met Zimudar; dit lyk of hulle vasals van Sargon was en daar is geen bewyse dat hulle ooit alleenheerskappy in Sumer toegepas het nie.
Max Greenfield
Max Greenfield (gebore 4 September 1979) is 'n Amerikaanse akteur, en rolprentvervaardiger van Joodse afkoms. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente About Alex (2014), The Big Short (2015), en Ice Age: Collision Course (2016), en in die televisiereeks New Girl (2011).
Moringa
Moringa is 'n genus van struike en bome wat behoort tot die familie Moringaceae. Die genus is inheems in Afrika, die Arabiese Skiereiland en die Indiese subkontinent.
Spesies
Die genus het dertien spesies wat tot die genus hoort:
George Claassen (atleet)
George Claassen (26 Februarie 1917 - 17 Junie 2014) was ’n Suid-Afrikaanse atleet en onderwyser. Hy het in 1961 die Comrades-maraton gewen. Hy was die vader van Wynand Claassen, voormalige Springbokkaptein.
Claassen was ’n skoolhoof in Middelburg, Tvl toe hy die afwedloop op 44 jarige ouderdom in ’n tyd van 06:07:07 gewen het. Claassen het in 1977 op 60 sy laaste Comrades-maraton in ’n tyd van 10:14:00 voltooi.
Moringa arborea
Moringa arborea is 'n boom wat deel is van die Moringaceae familie. Die plant is endemies aan Kenia.
Galilea
Galilea (Hebreeus: ‏הגליל, haGalil, wat 'n afkorting is vir galil ha-gojiem, "distrik van heidene"; Grieks: Γαλιλαία, Galilaía; Latyn: Galileia) is 'n uitgestrekte landstreek in die noorde van Israel. Dit is onder meer bekend as die gebied waar Jesus opgegroei en gepreek het, en word op 'n paar plekke in die Nuwe Testament vermeld.
Die streek word algemeen in twee opgedeel: Hoog-Galilea in die noorde en Laag-Galilea in die suide. Hoog en laag dui op die topografiese hoogte. Tussen hierdie twee streke loop die Bet Netofa-vallei. Die ooste van Hoog-Galilea word ook die "vinger van Galilea" genoem.
Die belangrikste stede in Galilea is Nasaret, Tiberias en Safed. Die stad Haifa, hoewel buite Galilea geleë, is 'n belangrike dienstesentrum en groter as enige ander stad in Galilea. Ander stede in Galilea is Kirjat Sjmona, Karmiël en Sachnin en aan die rand van Galilea, Nahariya, Akko (weste), Afula en Bet Shean (suide).
Galilea is 'n trekpleister vir Israelse en internasionale toeriste. Enkele van die hoogtepunte is die Meer van Tiberias (ook bekend as die See van Galilea), die ou stad van Safed, die graf van Maimonides in Tiberias, vestings van kruisvaarders in Akko en Bet Shean, Nasaret, Kapernaüm en die Taborberg, die Tefen-beeldetuin, berge, uitgestrekte bosse en natuurreservate, en kleiner dorpe waar mens goedkoop kamers kan huur.
Keiskamma-tapisserie
Die Keiskamma-muurbehangsel is ‘n besondere borduurwerk in die tradisie van die wêreldbekende Tapyt van Bayeux uit die Middeleeue.
Hierdie wandkleed vertel in beeld die stormagtige verlede van die Oos-Kaapse grensstreek. Meer as 100 vroue van Hamburg en omliggende dorpies het hieraan borduur en die tapisserie het uiteindelik die besondere lengte van 120 meter bereik. Dit hang in die Parlementsgebou in Kaapstad en word as ‘n eerbetoon aan die mense van die Oos-Kaap beskou.
Colleen Townsend
Colleen Townsend (gebore 21 Desember 1928) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Chicken Every Sunday (1949), Again... Pioneers (1950), When Willie Comes Marching Home (1950), en Great Discovery (1952).
Stromingsleer
Stromingsleer is die wetenskap wat die beweging van gasse en vloeistowwe beskryf. Dit kan onderverdeel word in aërodinamika (die studie van bewegende gasse) en hidrodinamika (die studie van bewegende vloeistowwe). Stromingsleer het baie toepassings, soos om die kragte op vliegtuie te bereken, te bepaal hoeveel olie deur ’n pypleiding vloei of die weer te voorspel. Ook die verkeer kan soms as vloeistof behandel word.
Stromingsleer lewer die wiskundige struktuur agter hierdie toepassings. Daarby gaan dit daaroor om die eienskappe van die vloeier, soos snelheid, druk, digtheid en temperatuur, te beskryf as funksie van die tyd en plek.
Ook ander "strome" word bestudeer, soos skare- of verkeerstrome.
Gus van Sant
Gus Green van Sant jr. (gebore 24 Julie 1952) is ’n Amerikaanse regisseur, skrywer, skilder, fotograaf en musikus wat naam gemaak het met onafhanklike sowel as hoofstroomflieks. Sy rolprente handel dikwels oor gemarginaliseerde subkulture, veral homoseksualiteit. Hy word beskou as een van die belangrikste "auteurs" van die New Queer Cinema-beweging.
Vroeë lewe
Van Sant is in Louisville, Kentucky, gebore as die seun van Gus Green van Sant sr., ’n klerevervaardiger en reisende verkoopsman, en Betty Seay. Vanweë sy pa se werk het die gesin baie rondgetrek.
Hy was van kleins af geïnteresseerd in beeldende kunste, skilder en Super-8-rolprente. Op skool het hy semi-outobiografiese kortprente gemaak wat tussen 30 en 50 dollar elk gekos het. Hy het in 1970 aan die Rhode Island School of Design ingeskryf, waar sy kennismaking met verskeie avant-garde-regisseurs hom geïnspireer het om sy hoofvak van skilder na rolprente te verander.
Loopbaan
Ná ’n tyd in Europa het Van Sant in 1976 in Los Angeles gaan woon. In 1981 het hy Alice in Hollywood gemaak, wat nooit uitgereik is nie. In dié tyd het hy begin om die lewe in minder goeie dele van Hollywood Boulevard dop te hou. Hy was gefassineer met die gemarginaliseerde, of uitgeskuifde, deel van Los Angeles se bevolking, veral in vergelyking met die meer gewone, vooruitstrewende wêreld om hulle. Hy sou herhaaldelik op dié mense fokus in sy flieks.
Hierna het Van Sant in New York TV-advertensies geregisseer. In dié tyd het hy geld gespaar om sy rolprentdebuut met Mala Noche (1985) te maak, ’n swart-wit prent oor die gedoemde liefde tussen ’n gay drankwinkelklerk en ’n Mexikaanse immigrant. Dit het Van Sant oornag aansien gegee in rolprentfeeskringe, en die Los Angeles Times het dit die jaar se beste onafhanklike prent genoem. Nadat Universal eers in hom belanggestel het maar toe sy beoogde projekte soos Drugstore Cowboy en My Own Private Idaho afgekeur het, het Van Sant na Portland, Oregon, verhuis en begin werk aan die idees wat Universal verwerp het. In 1989 het hy Drugstore Cowboy gemaak, oor vier dwelmslawe wat apteke beroof om dwelms in die hande te kry. Dit het baie lof ingepalm – dit verdien ’n perfekte 100%-gradering op Rotten Tomatoes – en het Van Sant se aansien aansienlik verhoog. Hy het ’n paar pryse daarvoor gewen vir beste draaiboek én beste regisseur. Dit het ook weer lewe geblaas in die loopbaan van Matt Dillon, wat die bende se leier gespeel het.
Ná die sukses van dié prent, kon Van Sant sy volgende fliek, My Own Private Idaho (1991), maak wat voorheen deur ateljees as te riskant beskou is. Hy wou River Phoenix en Keanu Reeves in die hoofrolle hê van twee manlike prostitute, en albei het die rolle aanvaar. Vir die draaiboek van die prent, wat gaan oor onbeantwoorde liefde, vervreemding en die familie, het hy die Independent Spirit Award gewen (hy het dieselfde prys vir die Drugstore Cowboy-draaiboek gekry) asook nog groter aansien.
Hierna is sy swartkomedie To Die For (1995), die drama Good Will Hunting (1997) en die biografiese Milk (2008) ook goed ontvang. Vir laasgenoemde twee is hy vir ’n Oscar benoem vir beste regisseur en albei is ook benoem vir beste rolprent. In 2003 het Elephant – oor ’n voorval soortgelyk aan dié by die Columbine-hoërskool – die Palme d'Or op die Cannes-rolprentfees gewen en Van Sant het die prsy vir beste regisseur gekry. Hy was die enigste mens nog buiten Joel Coen wat in dieselfde jaar albei pryse ingepalm het.