cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Botterknoppietolbos
Die Botterknoppietolbos (Leucadendron loranthifolium) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom in die Gifberg, Sederberg, Sandveld en Hexrivierberge.
Die struik word 2.0 m hoog en blom van Julie tot September. Die plant gaan dood na 'n brand maar die sade oorleef. Die sade word geberg in 'n tol op die vroulike plant en val na twee maande uit die tol grond toe waar dit deur knaagdiere versprei word. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike- en vroulike blomme, wat deur klein kewers bestuif word. Die plant groei in sanderige of klipperige sandsteengrond op hoogtes van 80-1 000 m.
In Engels staan dit as die Green-flower sunbush bekend. Die boom se FSA-nommer is 81.5
Besoedeling
Besoedeling kan beskou word as 'n menslike aktiwiteit of handeling wat die omgewing nadelig beïnvloed. Omdat die mens se onverskilligheid en onkunde moontlik die belangrikste oorsake van hierdie probleem is, is dit van die allergrootste belang dat leerlinge bewus moet wees van die noodsaaklikheid daarvan om 'n stabiele en gebalanseerde omgewing in stand te hou en dat relevante navorsing daaroor ewe belangrik is. Omgewingsopvoeding is belangrik om hierdie probleem te probeer aanpak.
Soorte besoedeling
Daar bestaan verskillende soorte besoedelings, naamlik lugbesoedeling, ligbesoedling, waterbesoedeling, oseaanbesoedeling, grondbesoedeling en geraasbesoedeling.
Waterbesoedeling is wanneer daar plastiek, glas en blikkies in damme, riviere, mere en die oseane beland. Lugbesoedeling word onder andere deur fabrieke en myne veroorsaak deur die gasse en rook wat hulle in die lug vrystel. Grondbesoedeling is wanner glas, blikkies, papier en plastiek op die grond beland en natuurlike gebiede besoedel.
Geraasbesoedeling
Geraasbesoedeling (ook klankbesoedeling genoem) is die blootstelling aan ongewenste, steurende en beskadigende klanke.
Die hardste geraas wat nóg aangeteken is, is dié van die vulkaan Krakatoa, naby Java, wat op 27 Augustus 1883 uitgebars het. Dié geraas was so intens dat dit oor 8% van die aarde weerklink het en tot 3 000 kilometer van die bron van die geraas gehoor is.
Permanente gehoorskade kan egter ook veroorsaak word wanneer geraasbesoedeling lank aanhou en ’n mens terselfdertyd aan hoë geraasvlakke van meer as 85 desibel (dB) blootgestel word. Navorsing het bevestig dat die meeste mense ongemak en selfs pyn ervaar wanneer ’n geraas ’n vlak van 120-140 dB behaal. Dit word daarna verwys as die “pyndrempel van geraas”. Geraasbesoedeling word as ’n ernstige omgewingsprobleem geag, veral as dit sekere intensiteitsvlakke haal. Daarom het lande spesifieke wette vir geraasbesoedeling. So word omgewings- en nywerheidsgeraas in Amerika deur twee wette gereguleer (in 1970 en 1972 op die wetboek geplaas) wat sekere geraaskriteria neerlê. Daar is in werklikheid ’n formule neergelê wat die maksimum blootstelling aan geraas teen wisselende intensiteitsvlakke per dag bepaal. Dit sluit voorskrifte in van maksimum:
Navorsing het bevestig dat ’n fabriekswerker nie aan meer as 95 dB blootgestel behoort te word nie.
Suid-Afrikaanse wetgewing
Suid-Afrika het ook wetgewing wat geraasbesoedeling betref. Dié wetgewing onderskei tussen:
Beide is onwettig in terme van die Omgewingsbewaringswet (Wet 73 van 1989) en neergelegde geraasbeheerregulasies. Skedule 5 van die Suid-Afrikaanse Grondwet bepaal dat die individuele provinsies sedert 1996 verantwoordelik is vir die uitvoering van dié regulasies.
Versteurende geraas in ’n woongebied – ’n lawaaierige huisparty as voorbeeld – word gewoonlik deur munisipale verordeninge beheer, wat toetrede van die SA Polisiediens kan behels.
Geraasergernis, soos die deurlopende geblaf van ’n buurman se hond of toerustingsgeraas, moet aan die maatstaf van ’n “redelike persoon” voldoen voordat die hof in die guns van die klaer kan beslis. Die soort geraas, die duur daarvan en pogings om die voortslepende kwessie te beredder sal alles in ag geneem word voordat opdrag gegee word dat van die geraas ontslae geraak word, ’n boete gegee word of toerusting gekonfiskeer word. In erge gevalle kan selfs tronkstraf toegedien word. Die klagte moet skriftelik aan die plaaslike owerhede voorgelê word.
Seksie 9 van die geraasbeheerregulasies bepaal dat skuldiges ’n boete van tot R20 000 kan kry en tot soveel soos twee jare tronkstraf kan kry.
Fechner se wet
Wetenskaplikes verwys na die intensiteit van geraas as die geraasdrukvlak (sound pressure level). Dit kan ook beskryf word deur die hoeveelheid klankenergie wat ’n bepaalde oppervlakte per sekonde tref. Baie vervaardigde produkte, soos motorfietse, vliegtuie, stofsuiers en bore dra baie tot geraasbesoedeling by.
Volgens die intensiteitskaal oorskry ’n vliegtuig wat naby jou opstyg (sowat 140 dB) die pyndrempel van geraas, terwyl rockmusiek deur luidsprekers soveel soos 120 dB kan haal. Die geraas van ’n elektriese saag kan die skaal tot 100 dB opjaag, terwyl ’n stofsuier 80 dB kan haal. Die geraasvlak in ’n stil restaurant kan 50 dB wees. En onthou: in die laatnag is geraas meer intens weens die dalende temperatuur en gepaardgaande refraksie in die atmosfeer.
Die fisikus Gustav Fechner het in 1860 sy baanbrekerswerk Elements of Psychophysics in Duitsland gepubliseer, wat wiskunde ingespan het om die verhouding tussen ’n stimulus en gewaarwording te bewys: elke keer as die intensiteit van klank byvoorbeeld verdubbel, word ’n ekstra stap bygevoeg wat die ervaring van klanksterkte betref (dus ’n logaritmiese verhouding). Daarom verskil die mens se gewaarwording van 60 dB en 120 dB so drasties.
Witgeraas
Die agtergrondklank wat deur die meeste klankingenieurs “witgeraas” genoem word, is ’n mengsel van verskeie hoorbare frekwensies. Dit kan ingespan word om geraasbesoedeling in beheerbare geraas om te skakel, maar ook geraas te verberg wat andersins ’n mens se aandag sou aftrek. Dit kan selfs die boorwerk van ’n tandarts (en die gepaardgaande spanning en pyn) draagliker maak indien die pasiënt oorfone het waardeur witgeraas kom.
Plastiek in die oseane
Plastiek wat in die see beland word na die windstiltestreke (die doldrums) in die oseane gevoer – ook die Stille Oseaan. Dit bly dan letterlik daar rondhang. Die bekendste area is die Groot Spul Gemors (Great Pacific Garbage Patch) in die Stille Oseaan. Dit is omtrent so groot soos Suid-Afrika en dit bestaan uit 3,5 miljoen ton plastiek wat in 'n laag van tot 30 m diep net onder die oppervlak van die water dryf. Die area is nie solied nie, eerder 'n soort bredie en nie altyd sigbaar nie. Dit bestaan uit enige iets: van visnette, styrofoam-koppies, tandeborsels, inkopiesakke en nog vele meer. Ongeveer 10% van die plastiek kom van skepe af, die res kom van die land af.
Plastiek is nie bio-afbreekbaar nie; sonlig breek dit slegs in kleiner stukkies op totdat dit uiteindelik plastiekmolekules word. Steeds kan dit nie geëet word nie, met tragiese gevolge. Die VN se omgewingsprogram bereken dat 'n miljoen seevoëls en 100 000 seesoogdiere en seeskilpaaie elke jaar as gevolg van plastiek vrek. Op die Midway-atol vrek derduisende albatroskuikens jaarliks want die lekker happies wat hul ouers aandra is eintlik stukkies plastiek. Die seediere en voëls se bekke, nekke en pote raak ook verstrik in die plastiek of hulle verteringskanale word verstop. Filter-vretende seediertjies is al beskryf met kleurvolle stukkies plastiek in hul ingewande. Albatrosse is veral lief vir helderkleurige sigaretaanstekers.
'n Ander probleem is dat plastiek, wat self nie toksies is nie, gifstowwe absorbeer wat nie wateroplosbaar is nie, bv. DDT en PCB's (poligechlorineerde bifeniele). Die gifstowwe beland in die voedselketting met skrikwekkende gevolge.
Assamees
Assamees (অসমীয়া, Asamiya of Ôxômiya, [ɔ.xɔ.mia]) is 'n Indo-Ariese taal wat deur sowat 13 miljoen mense in Oos-Indië en Bangladesj gepraat word. Assamees is een van die amptelike tale van Indië naas Engels en Hindi en van die Indiese deelstaat Assam. Assamees is nou verwant aan Bengaals en word in die Assamese alfabet geskryf, 'n Brahmi-skrif uit die Indiese skriffamilie.
Kat Hoyos
Kat Hoyos is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks Here Come the Habibs! (2016).
Erasmus Universiteit Rotterdam
Die Erasmus Universiteit Rotterdam (afgekort: EUR) is 'n Nederlandse universiteit in die stad Rotterdam. Die universiteit is genoem na die teoloog, filosoof en humanis Desiderius Erasmus (1466/67/69-1536).
Die universiteit het in 2016 28 047 studente gehad. Van hulle het 5 542 uit die buiteland gekom. Meer as die helfte van hulle kom uit Europa ( Rusland ingesluit), 27% is van Asië, 8% kom uit Afrika, 3,5% uit Suid-Amerika en byna 4% uit Noord-Amerika.
Geskiedenis
Die Erasmus Universiteit Rotterdam in sy huidige vorm bestaan sedert 1973, maar sy geskiedenis gaan terug tot 1913. Dit is die jaar waarin 'n private inisiatief tot oprigting van die Nederlandsche Handels-Hoogeschool breë steun van die Rotterdamse sakesektor gekry het. Die wettiglike erkenning van die hoër onderwys in handel en ekonomie as wetenskaplike dissiplines het in 1939 tot 'n ander naam gelei. De NHH het die NEH geword: die Nederlandsche Economische Hoogeschool.
Die maatskappy het in die 1960s vinnig ontwikkel en die skool is uitgebrei met fakulteite in die regsgeleerdheid en die sosiale wetenskappe. Later het nog die filosofie, geskiedkunde, kunsgeskiedenis en bedryfskunde gevolg. Die groei van die aantal studente het nuwe huisvesting vereis en die NEH het in 1968 verhuis van die Pieter de Hoochweg in Rotterdam-Wes na Kralingen waar die argitekte Kees Elffers, A. van der Heijen en C. Hoogeveen die nuwe kampus Woudestein ontwerp het.
Die Stichting Klinisch Hoger Onderwijs het hom sedert 1950 ingespan om 'n volledige medies-wetenskaplike opleiding in Rotterdam moontlik te maak. Die Nederlandse owerheid het in 1966 die Medische Faculteit Rotterdam gestig. Sy huisvesting is op die Hoboken-terrein naas een van belangrikste hospitale van die stad, die Dijkzigtziekenhuis.
In 1973 het die NEH en die mediese fakulteit saamgesmelt en het dit die Erasmus Universiteit Rotterdam geword, die eerste universiteit wat na een persoon genoem is, naamlik Erasmus, wat in hierdie stad gebore is.
Jerzy Buzek
Jerzy Karol Buzek (3 Julie 1940, Smilovici, tans Tsjeggië -  ) is 'n Poolse politikus en huidige lid van die Europese Parlement. Hy was minister-president van Pole van 1997-2001 en president van die Europese Parlement van 14 Julie 2009 tot 17 Januarie 2012.
Minister-president van Pole
Buzek is chemies ingenieur en lid van Solidarność sedert hierdie beweging se vroeë dae en het 'n groot rol daarin gespeel. Van 1997 tot 2001 het hy sy land as minister-president gedien. Hierdie tydperk word deur baie groot veranderings rakende pensioene, gesondheidsorg, plaaslike en regionale bestuur, onderwys en mynbou gekenmerk. Hy het sy land die NATO ingevoer en die basis vir die EU-lidmaatskap gelê.
President van die Europese Parlement
Buzek was die eerste president uit die Oos-Europese state wat in 2004 lid van die EU geword het. Onder hom het die invoering van die Verdrag van Lissabon plaasgevind en hy het 'n belangrike rol in die ratifiseringsproses gespeel. 'n Ander onderwerp wat sy aandag gehad het is energie. Saam met Jacques Delors het hy die inisiatief geneem om 'n Europese Energie Gemeenskap te stig.
Erasmus Universiteit Rotterdam
Geskiedenis
Later het twee ander hospitale, die Daniel de Hoedkliniek -bekend vir sy kankerbestryding en die Sophia Kinderziekenhuis saamgesmelt met Dijkzigt en het dit die Erasmus Medisch Centrum (Erasmus MC) geword.
Fakulteite en institute
Die universiteit het sewe fakulteite en twee besondere institute.
Navorsingsinstitute en skole
Die onderwys en navorsing is gekonsentreer in ekspertisegebiede:
William Preston (akteur)
William Preston (26 Augustus 1921 – 10 Julie 1998) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Fisher King (1991), Far and Away (1992), Waterworld (1995), en The Crucible (1996).
Jolyon Palmer
Jolyon Carlyle Palmer (gebore 20 Januarie 1991) is 'n Britse Formule Een-renjaer wat voorheen vir die Renault F1-span gejaag het, en die 2014 GP2-reekskampioen.
NG gemeente Nelspruit
duimnael|links|240px|Die NG kerk Nelspruit, ontwerp deur [[Hendrik Vermooten, is op 6 Maart 1954 ingewy.]]
regs|160px|duimnael|Ds. P.C. Hitchcock is in 1915 op Nelspruit bevestig.
duimnael|links|230px|Op die voorblad van die gemeente se eerste Gemeentebode (1949) was ’n skets van die voorgestelde kerk deur Vermooten wat vyf jaar later ingewy sou word.
duimnael|links|230px|Die program vir die inwyding van die kerk op [[6 Maart 1954. Die argitek Hendrik Vermooten was self daar om die kerkgebou aan die gemeente te oorhandig.]]
duimnael|regs|300px|Die hoeksteenlegging van die kerkgebou, omstreeks 1953.
Die NG gemeente Nelspruit is die moedergemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die stad Nelspruit (Mbombela), Mpumalanga.
Agtergrond
Die gemeente Barberton is op 9 Maart 1889 gestig, met Lydenburg as die naaste gevestigde gemeente en ds. H.J. Neethling as konsulent. In April 1889 arriveer ds. Hauman van Riebeek-Kasteel as die eerste leraar, met die doel om tydelik behulpsaam te wees. Ná ses maande vertrek hy. Voor dié tyd het ds. Neethling af en toe die lidmate kom opsoek in hierdie wilde, bosryke dele van die destydse Oos-Transvaal. Dit was in hierdie dele van die land veral nog moeilike pionierstye, en die natuur feitlik 'n ongerepte wildernis, met die koorsmuskiet as 'n knaende vyand.
In Augustus 1889 word Barberton se kerksaal onder leiding van di. Neethling en A.P. Burger ingewy. Daar was egter nog baie min kerklike bestendigheid. Die mense op die Barbertonse goudvelde (toe die grootste) was meestal fortuinsoekers. Toe die Randse goudvelde ontwikkel, was daar 'n nie geringe ontvolking vanuit Barberton nie, soseer dat die ledetal van die gemeente in 1896 op 80 te staan kom, pleks van 300. Die gemeente was byvoorbeeld met tussenposes tydens die eerste 40 jaar van sy bestaan 21 jaar vakant. Ds. E.Z.J. de Beer is in Oktober 1898 op Barberton bevestig en bly tot in 1903, waarna hy in 1910 opgevolg word deur ds. A.G. Driessen, wat hom op Machadodorp vestig.
Die afstigting van Machadodorp in 1912 het die gemeente aanmerklik verswak en haar hulpbehoewend gelaat. Omstreeks 1915 is die grenslyn uitgebrei om Sabie en Pelgrimsrus in te sluit sodat die gemeente destyds uit verskillende klein wyke bestaan het, wat elkeen afsonderlik bedien moes word. Destyds moes Nagmaal, katkisasie en aanneming op ses plekke gehou word. Tog kon ds. P.C. Hitchcock in 1917 in Ons Kerk Album voorspel: “Hierdie gemeente het ’n mooi toekoms. Wat hier veral gemis word, is ’n geskikte kerkgebou. Mag die dag spoedig aanbreek dat die gemeente van Barberton haar eie kerkgebou het om haar Heer in te aanbid.’’
Ds. Hitchcock, wat in 1915 bevestig is, se bedieningstyd is van groot belang omdat hy grondleggende vormingswerk gedoen het.
Tydens die bediening van ds. J.C. van Niekerk, vanaf 1924, word die gemeente finansieel selfstandig. Ds. Van Niekerk het hom op Nelspruit gevestig omdat dit die middelpunt was, aan die hoofspoorlyn en aan verskillende kruispaaie geleë. Op 9 Julie 1927 is die hoeksteen van die kerksaal op Nelspruit gelê. Die veertigjarige bestaan van die gemeente is in 1929 gevier, toe die kerksaal van Witrivier ingewy is om as 'n monument van dankbaarheid teenoor die Here te dien. In 1929 is die gemeente weer vakant, waarna ds. J.J. Odendaal in 1930 as leraar bevestig word.
Naamsverandering
In sy tyd het belangrike afstigtings plaasgevind: Sabie-Witrivier, Witrivier en Graskop. In 1937 gee die Sinode toestemming dat Barberton na “Nelspruit” verdoop word vanweë die sentrale ligging van laasgenoemde. In November 1938 word Barberton ook 'n selfstandige gemeente, van Nelspruit afgestig weens die naamsverandering van 1937. Hierna dien di. A.J. Pienaar (1938–'41), in wie se tyd in 1939 ’n jubelfees (50-jarige viering) op Nelspruit en Barberton gehou is, en A.J. van Wyk (1941–'48), in wie se tyd die pastorie ingewy is. Ds. J.C. Lombard is begin 1949 as leraar van Nelspruit georden, in wie se tyd die nuwe kerkgebou op Nelspruit opgerig is.
Nelspruit het toe reeds gegroei tot 'n gemeente van 1 100 lidmate. Destyds het Ons gemeentelike feesalbum berig: “Steeds word die dorp en omgewing gekenmerk deur 'n verbasend snelle ontwikkeling, te midde van die beroemde natuurskoon van Oos-Transvaal. Die bosryke wildheid van die Laeveld verander verrassend snel tot beplande kultuurland met 'n digte bevolking. Gelukkig hou ons Kerk ook hier tred, bewus daarvan dat kerklike uitbreiding hier nog glad nie die versadigingspunt bereik het nie.”
Regstelling
Die gebeure wat aan die rol gesit is deur Barberton se geskiedkundige kerkraadsvergadering van 9 Januarie 1937 is later deur sommige beskryf as 'n "historiese flater", 'n "historiese klug" en 'n "historiese misdaad". Ná die vergadering het die Ringskommissie die gemeente besoek en gewys op die voordele van afstigting van die Nelspruit-gedeelte. So aanvaar die kerkraad die beginsel, maar as dié stap deurgevoer sou word, sou die predikant, ds. Odendaal, wat toe op Nelspruit gewoon het, na Barberton moes verhuis. Laasgenoemde was destyds sukkelend sonder 'n pastorie of kerkgebou. Ds. Odendaal is later verkwalik vir dit wat hy volgende gedoen het, maar hyself het geskryf: "Met die laste wat destyds op die gemeente gerus het, kon Barberton nie belas word sodat die finansieel kragtiger Nelspruit kon afstig nie."
Die Sinode van 1937 het dié mening gedeel en besluit gevolglik om die gemeente se naam na Nelspruit te verander, as die kerkraad dit versoek, wat dan ook gebeur het. Vroeg die volgende jaar, op 7 Januarie 1938, word die nuwe gemeente Barberton afgestig, maar kort hierna vertrek ds. Odendaal uit Nelspruit. So bevind die nuwe leraar, ds. A.J. Pienaar, hom in die eienaardige posisie dat hy die 50-jarige feesvieringe reël van 'n gemeente, Nelspruit, wat in werklikheid skaars 'n jaar oud is. Ds. Pienaar het dié saak met die destydse voorsitter van die Transvaalse Sinodale Kommissie, ds. William Nicol, en prof. B.B. Keet, van die teologiese fakulteit aan Tukkies, bespreek. Hulle beveel aan die Sinodale besluit van 1937 word geïgnoreer, die stigtingsdatums geruil en die gegewens in die jaarboek van die NG Kerk reggestel. So sou ds. Pienaar die eerste leraar van die nuwe gemeente Nelspruit word en Barberton opnuut 'n 50 jaar oue gemeente word.
Die fout is egter nie so maklik reggestel nie. Reeds op 14 Januarie 1939 besluit Barberton se kerkraad om 'n kommissie oor dié saak na die Ring te stuur, maar dit sou eers 20 jaar later die nodige kry. Op 10 Mei 1958 stel Barberton se kerkraad 'n kommissie saam onder voorsitterskap van ds. G.R. Keet om die saak verder te voer. Ds. I.F. Retief van Nelspruit bevestig die geskiedkundige verloop en sy kerkraad besluit om die Sinode deur die Ring van Lydenburg te vra om die saak deur middel van 'n beskrywingspunt reg te stel.
In 1961 besluit die Streeksinode van Noord-Transvaal om die versoek toe te staan. Nelspruit se stigtingsdatum word 7 Januarie 1938 en Barberton kry sy ou datum terug. Op 5 Junie 1963 slaag die twee kerkrade eindelik daarin om al die geskiedkundige dokumente en notules van die twee gemeentes uit te sorteer.
Ná hierdie regstelling kon Barberton haar eeufees in 1989 vier en Nelspruit hare in 1988.
Acarnus guentheri
Die spons behoort tot die genus Acarnus en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1896 deur Dendy.
C.W.M. du Toit
Ds. Charl Wynand Markelbach du Toit (of Carl Wijnand Markelbach, noemnaam Wynand of Wynie, die plaas Kruisvallei, Paarl, Kaapkolonie, 30 September 1890 – 17 Januarie 1962, Vrede, Oranje-Vrystaat, Suid-Afrika) was ’n predikant van die Gereformeerde Kerk, Volksraadslid en lid van die gesamentlike kommissie wat verantwoordelik was vir die vertaling van die Bybel in Afrikaans.
Herkoms
duimnael|links|240px|Ds. [[S.J. du Toit en sy tweede vrou, Anna Francina Malan, ds. C.W.M. du Toit se ouers, se portret in die Gereformeerde kerk Strydenburg se konsistorie. Dit was die eerste Kruiskerk wat hy gestig het (1897).]]
duimnael|regs|300px|Die eerste rugbyspan van die klub "Theos" aan die Teologiese Skool Potchefstroom, 1912. Voor: C.M.W. du Toit, L. Erasmus. Middel: J. Ennis, F.J. Potgieter, prof. A.C.P. Duvenage, [[David Kotzé|D.N. Kotzé (kapt.), P.J.H. Coetzee (sekr.), F.H. Duvenage, J. Chris Coetzee. Agter: A. de Beer, J.V. Coetzee, M.J. Heystek, B.J. de Klerk, J.J. Bezuidenhout, H.A. Steyn, N.P.J. Steyn, H.J. van der Walt.]]
duimnael|links|320px|Studente en personeel van die Voorbereidende en Teologiese Skool op Potchefstroom voor die eerste gebou, 1913. Voor: Hester Coetzee, Betsie Postma, S.G Yssel, J.J.A. Coetzee, prof. [[Ferdinand Postma, prof. J.D. du Toit (Totius), prof. A.P.C. Duvenage, prof. Jan Kamp, Piet van der Walt, Rachel Wentzel, Vera Gill. Tweede ry: Nollie Vermaas, G.P. van der Linde, J.V. Coetzee, D.G. Venter, C.J.H. de Wet, J.C. van der Walt, D.N. Kotzé, H.F. Duvenage, Vera Pienaar, Frikkie Potgieter, J.L.M. Wiechers. Derde ry: Piet Coetzee, Jan Triechaardt, Nic Steyn, B.J. de Klerk, J.H Boneschans, H.S. van Jaarsveld, Pieter Coetzee. Vierde ry: Prof. Joon van Rooy, ene Oosthuizen,C.W.M. Du Toit, E.L.J. Venter, T.D. Venter, Daan Marais, J.V. Coetzee, Lou van Rooy, A.S.E. Yssel, H. van der Walt, S.P. Engelbrecht, Izak le Roux, ene Marais, L.J. du Plessis. Vyfde ry: ene Scholtemeyer, Willie Geere.]]
C.W.M. du Toit was een van die drie of vier kinders (twee seuns en twee dogters; volgens ’n ander bron, net twee seuns en ’n dogter) uit ds. S.J. du Toit (Kleinbosch, Paarl, 9 Oktober 1847 – Paarl, 28 Mei 1911) se tweede huwelik, op 8 Julie 1887 met Anna Francina Malan (Klein-Drakenstein, Paarl, 4 Junie 1857 – OVS, 19 Mei 1944). Benewens C.W.M., was hulle Stefaan (wat as klein seuntjie oorlede is) en Lena (Lila) van der Merwe. Sy oom was die Hervormde predikant ds. C.W. du Toit.
Sy vader was joernalis en redakteur van onder meer Ons Klyntji, lid van die Genootskap van Regte Afrikaners, eers NG predikant en toe konsulent van die Gereformeerde Kerke onder die Kruis en skrywer. Uit sy eerste huwelik, omstreeks 1872 met Elizabeth Jacoba (Bettie) Joubert, is ook vier kinders gebore (volgens ’n ander bron vyf), onder wie die Bybelvertaler en Psalmberymer, digter en teoloog Totius (Jacob Daniël; noemnaam Japie). Die ander kinders was David (of Dawid) Petrus (wat as jong man oorlede is), Bettie en Marie. Dié vier kinders se moeder is op 1 November 1882 in Pretoria oorlede.
Ds. Du Toit was drie keer getroud. Uit sy eerste huwelik, met Maria Elizabeth (Batta) du Plessis (Philipstown, 31 Oktober 1897 – Pretoria, 29 Junie 1979) op Philipstown op 30 September 1918 is al drie sy kinders gebore, naamlik Stefanus Jakobus (die eerste Afrikaanssprekende kernfisikus), Johanna (van der Merwe) en Charl Wynand Malan. Maria du Plessis se suster, Elsje Magdalena (5 September 1892 – 13 April 1977) was ook getroud met ’n Gereformeerde predikant, ds. Hendrik Stephanus van Jaarsveld (9 Maart 1886 – 22 Oktober 1953), na wie die Gereformeerde kerk Biermanskool aanvanklik Vanjaarsveld genoem is. Van ds. Du Toit se tweede vrou, Jeannette Neethling, is nie veel bekend nie; dié huwelik was kinderloos. Sy is in Pretoria oorlede in Augustus 1951. Ook uit die derde huwelik, met Susanna Susara Muller (Frankfort, 9 Januarie 1903 – Vrede, 19 Maart 1965) is geen kinders gebore nie; sy vrou was immers amper 50 ten tyde van hul huwelik.
Bybelvertaling
Ds. Du Toit was ten nouste en enduit by die vertaling betrokke as lid van die dagbestuur wat op 7 Augustus 1924 (toe hy nog predikant van Frankfort was) op die breë kommissie se vergadering op Bloemfontein aangewys is om "alles betreffende die werksaamhede van die eindvertalers te reël".
Toe die Carnarvon Castle op 29 Mei 1933 met die eerste besending van 10 000 eksemplare van die Bybel in Afrikaans in Kaapstad aankom, het die voorsitter van die Britse en Buitelandse Bybelgenootskap, ds. F.X. Roome, twee lede van die Volksraad in besonder verwelkom, naamlik dr. N.J. van der Merwe en ds. C.M.W. du Toit, "’n seun van ds. S.J. du Toit, die 'Regte Afrikaner' wat reeds vroeg begin het met sy eie Afrikaanse vertaling van die Bybel", aldus P.J. Nienaber. Die Burger het op Dinsdag 6 Junie 1933 berig ds. Du Toit het waarskynlik die heel eerste keer by geleentheid van ’n erediens die Afrikaanse Bybel gebruik toe hy op Sondag 4 Junie Psalm 133 en Hebreërs 10 voorgelees het in die Gereformeerde kerk Kaapstad se kerksaal in Hofstraat. Luidens Die Burger het die hele gemeente, onder wie min. Piet Grobler, "die geskiedkundige Bybellesing ten volle gewaardeer".
Gemeentebediening
duimnael|links|210px|’n Hoogtepunt tydens ds. Du Toit se bediening in [[Gereformeerde kerk Bloemfontein|Bloemfontein was oprigting in 1927 van die nuwe kerk op die hoek van Wes-Burger- en Zastronstraat na die plan van Gerard Moerdijk en Wynand Louw nadat die oue afgebrand het. Dis in 2015 gesloop nadat die gemeente ontbind het.]]
duimnael|regs|270px|Ds. Du Toit het die preek gehou in 1922 tydens die ingebruikneming van die vorige [[Gereformeerde kerk Carolina, nadat sy vader die gemeente in 1907 gestig het.]]
Ds. Du Toit het drie Gereformeerdes tussen 1917 en sy uittrede uit die amp in 1929 bedien: Aliwal-Noord tot 1920, Frankfort (in 1911 gestig as 'n Gereformeerde kerk onder die Kruis) tot 1925 en Bloemfontein tot 1929. In 1922 is hy gevra om as prediker op te tree tydens die plegtigheid waartydens die Gereformeerde kerk Carolina se vorige kerkgebou in gebruik geneem is. Dié gemeente is op 16 Januarie 1907 onder sy vader se leiding as 'n Gereformeerde kerk onder die Kruis gestig. Nadat die twee kerk op Carolina opgerig is, is die oue as kerksaal ingerig, ’n doel waaraan dit vandag nog voldoen.
Ds. Du Toit het in November 1924 vir vyf weke na lidmate van die Gereformeerde kerk Eldoret in Kenia gegaan om onder meer katkisasie te gee en die sakramente te bedien. In hierdie tyd het die gemeente eindelik ’n stuk grond gekoop waarop later ’n kerkgebou sou kom.
In die Vrystaatse hoofstad was al drie sy voorgangers bekende figure in die Gereformeerde Kerkverband: ds. Willem Postma (1903–1915) was bekend as die skrywer dr. O'kulis en ’n kampvegter vir Afrikaans, ds. Izak Krüger, 1916–1923 (ook ds. Du Toit se voorganger in Aliwal-Noord en opvolger in Bloemfontein, wat hier gebly het tot 1945) is in 1920 op 'n vergadering van die gesamentlike kommissies vir die vertaling van die Bybel in Afrikaans as sameroeper aangewys van die vertalers wat die Formuliere vir die drie Afrikaans-Hollandse kerke moes vertaal, en dr. C.J.H. de Wet (1923–1925) was later professor in die teologie aan die kerk se Teologiese Skool op Potchefstroom.
Kaapstad
In 1930 het ds. Du Toit, nadat hy Volksraadslid geword het, onderneem om die sewe jaar oue Gereformeerde gemeente Kaapstad, wat sedert sy ontstaan te klein was om 'n predikant te beroep, te help deur elke 14 dae 'n diens in die Metropolitan-saal waar te neem. Hy het, volgens dr. Anna Böeseken, baie gedoen vir die geestelike opbou en versorging van die gemeente, maar was weens siekte afwesig toe 'n groot besluit geneem moes word in verband met die koop van kerkeiendom. Op hierdie belangrike gemeentevergadering op Vrydagaand 30 Januarie 1931 was br. Nicolaas van der Walt voorsitter. Die vergadering moes besluit of hulle ten gunste was van 'n voorstel om 'n eiendom uit die boedel van Thomas Palmer aan te koop. Die koopkontrak is deur broeder P.P. Boshoff voorgelees, en het op die volgende neergekom: Die eiendom was geleë aan onderpunt van Hofstraat bo die Kompanjiestuin en die netto prys was £2 750. 'n Bedrag van £850 sou in kontant betaal word, en die balans van £1 900 op eerste verband teen 6,5 persent p.j. vir drie jaar. Die vergadering het met algemene stemme ten gunste van die koop van hierdie eiendom besluit.
Die kerkraad wat hierdie gewigtige besluit moes bekragtig, het op Woensdag, 4 Februarie, vergader aan die huis van br. A.C. Böeseken (eggenoot van Jantina Böeseken en dr. Böeseken se vader) onder die voorsitterskap van ds. Du Toit. Belangrike besluite is daardie aand geneem. Die gemeente het nou 'n eie vergaderplek gehad. Lidmate het hard en met vreugde en eensgesindheid gewerk om die klaskamers van Thomas Palmer se gewese skooltjie in 'n kerksaal te verander. Die eerste kerkraadsvergadering is op 20 Junie 1931 in die Kerksaal van Hofstraat gehou. Ds. D.G. Venter van Steynsburg het die konsulentskap aan ds. Du Toit oorgedra, en laasgenoemde het onderneem om vier maal per jaar die Nagmaal in Kaapstad te bedien, en elke 14 dae daar te preek. Hy sou ook vier maal per jaar die Nagmaal op Clanwilliam bedien, en met Parlementsittings tussen die Nagmale een diens per Sondag om die 14 dae daar waarneem. Wanneer die Parlement in reses is, sou ds. Du Toit net die Nagmaal bedien, in Kaapstad sowel as op Clanwilliam. Ook sou hy albei gemeentes een keer per jaar met huisbesoek bedien. In die wyk wat uitstrek na Mosselbaai sou die Nagmaal jaarliks bedien word, en in die wyk wat uitstrek na Worcester se kant ook een maal per jaar. As vergoeding vir al hierdie werk sou ds. Du Toit £55 van die gemeente Kaapstad ontvang, en £45 van die gemeente Clanwilliam.
Op 23 Junie 1933 moes die gemeente afskeid neem van hul konsulent, ds. Du Toit, en is ds. D.G. Venter van Steynsburg aangewys as die nuwe konsulent van Kaapstad. Ds. Du Toit se naam duik egter later weer in die geskiedenis van die gemeente op, en wel tydens die tweede predikant van Kaapstad, dr. P.J. Coetzee, se dienstyd (1945–'52). Dr. Coetzee het in 1949 'n beroep na Pretoria-Oos opgevolg, maar ná heroorweging – en mede op advies van ’n aantal professore aan die Teologiese Skool Potchefstroom – het hy ingesien dat dit op daardie bepaalde tydstip onwenslik sou wees om Kaapstad herderloos te laat. Du Toit (wat toe meer predikant was nie, maar wel weer LV) het aansienlike vordering in die ressort van die gemeente gemaak met die herstigting van die ou Kruiskerk. Weens sy optrede is besluit "'n wesenlike gevaar" bestaan dat die Gereformeerde Kerk van sy lidmate kon verloor. Ná ernstige beraad het die kerkraad van Kaapstad hom genoodsaak gevoel om op grond van Art. 10 K.O. te besluit dat dit in belang van die hele Kerk sou wees dat die kerkraad dr. Coetzee se losmaking nie bewillig nie. Ná onderhandelinge het die kerkraad van Pretoria-Oos hom bereid verklaar om in hierdie besluit te berus. Die Kaapse kerkraad het met innige dank kennis geneem dat dr. Coetzee gewillig was om hom hierby neer te lê. 'n Gesamentlike verklaring van die twee kerkrade het hierna in Die Kerkblad verskyn en onder meer gelui: "Tydens 'n langdurige en broederlike bespreking van die saak het dr. Coetzee meegedeel dat hy nadere informasie ontvang het oor besondere omstandighede in sy gemeente, en dat dit volgens sy oortuiging in belang van die Kerk as geheel sou wees as die aanneming van die beroep as gekanselleer beskou sou kon word." Drie jaar later, in 1952, het dr. Coetzee 'n beroep na Bloemfontein opgevolg.
Chiliasme
duimnael|regs|190px|Ds. Du Toit se boodskap aan sy suster Lena van der Merwe voorin een van die eerste Afrikaanse Bybel, deur hom aan haar geskenk in 1933.
Ds. Du Toit was ’n aanhanger van die chiliasme en moontlik die enigste verkondiger daarvan in die Gereformeerde Kerk, nes sy vader voor hom in die Gereformeerde Kerke onder die Kruis, waarvan hy konsulent was. Chiliasme is die leer van 'n duisendjarige vrederyk of Christusregering op aarde (millennium), volgens 'n letterlike uitleg van Openbaring 20:1-7. Die sentrale gedagte van die leer is dat Christus (by sy wederkoms) persoonlik en sigbaar vanuit Jerusalem duisend jaar op die aarde sal regeer. Die naam is afgelei van die Griekse woord “chilioi”, wat duisend beteken. Dié leer is veral geliefd by baie sektes, byvoorbeeld die Jehovasgetuies.
Ds. S.J. du Toit het in sy bediening baie aandag gegee aan die profesieë en baie geskrifte in dié verband gepubliseer waarop sy aanhangers tot vandag nog terugkom. Ds. C.W.M. du Toit het in die rigting van sy vader verder beweeg met sy optrede en ook sy publikasies. Veral vanweë die apologetiese strekking van veral laasgenoemde se geskrifte, maar waarop daar in Gereformeerde kringe weinig antwoord gegee is, het dié leer baie aan geloofwaardigheid gewen.
Aanvanklik is die chiliasme nie as 'n nuwe leer aangebied nie, maar hoofsaaklik as 'n antwoord op vrae wat gewoonlik in die prediking agterweë gebly het en vanweë die verwaarlosing van die profetiese geskrifte in die Bybel. Ds. C.W.M. du Toit het die chiliasme aangebied as die suiwere eskatologie (volgens die WAT: Leer van die laaste dinge; kompleks van leerstukke en voorstellings aangaande die laaste of uiterste dinge wat betref mens, maatskappy en kosmos.”) en het die gereformeerde standpunt oor verskeie aspekte van die eskatologie as dwaling aangedui.
Ds. C.W.M. du Toit het hom sterk opgestel teen talle publikasies oor hierdie sake wat aan die begin van die 20ste eeu en ook later verskyn het. Dat die Gereformeerde Kerk nie op sinodale vlak 'n uitspraak wou lewer oor die chiliasme nie, het dit verder bygedra tot die geloofwaardigheid daarvan. Vanweë die kortstondige bestaan van die Gereformeerde Kerke onder die Kruis en omdat die chiliasme nie verder amptelik verkondig is nie behalwe deur ds. C.W.M. du Toit, was die aanhangers daarvan hoofsaaklik aangewys op selfstudie sodat dit vandag moeilik is om die chiliasme as 'n eenvormige leer by lidmate aan te dui. Chiliaste verskil onderling dikwels baie van mekaar. Danksy die publikasie van artikels en preke in Die Getuie, wat herdruk is en verskyn het in die gemeenteblad van die Vrye Christelike Gereformeerde kerk op Frankfort, het di. S.J. en C.W.M. du Toit se opvattings behoue gebly. In 1971 het 'n herdruk van ds. S.J. du Toit se Die onvervulde profesieë van 1878 verskyn.
Volksraadslid
duimnael|links|320px|Die Algemene Sinode van die [[Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika op Rustenburg, 4 April 1924, onder die seringboom waaronder die Kerk in 1859 gestig is en met prof. H.H. Kuyper as deputaat van die Geref. Kerke in Nederland. Eerste ry: A.S.E. Yssel, C.W.M. du Toit, J.V. Coetzee, J.G.H. van der Walt, J.H. Boneschans, J.C. van der Walt. Tweede ry: D.P. du Plessis, D. Rumpff, T. Hamersma, D. Postma, M. Postma, prof. H.H. Kuyper, L.P Vorster, proff. J.D. du Toit, J.A. du Plessis, I.D. Kruger. Derde ry: D.N. Kotzé, N.H. van der Walt, A. Duvenage, J.A. van Rooy, C.J.H. de Wet, B.J. de Klerk, W.J. de Klerk, G.H.J. Kruger, D.G. Venter, H.P.J. Pasch. Vierde ry: F.P.J. Snyman, H.J. Venter, P.J.S. de Klerk, H.S. van Jaarsveld, H.J.R. du Plessis, J.H. Kruger.]]
duimnael|300px|Die 19 "Gesuiwerde" [[Nasionale Party|Nasionaliste wat in 1934 in die party gebly en nie met die Suid-Afrikaanse Party saamgesmelt het om die Verenigde Party te vorm nie. Agter van links na regs: S.P. le Roux, R.A.T. van der Merwe, F.C. Erasmus, P.J.H. Luttig, J.J. Haywood. Tweede ry van agter: L.J. Vosloo, dr. N.J. van der Merwe, ds. D.F. Malan, adv. J.H.H. de Waal, A.L. Badenhorst. Derde ry: P.O. Sauer, dr. Karl Bremer, adv. J.G. Strijdom, ds. C.W.M. du Toit. Voorste ry: J.F. van G. Bekker, adv. C.R. Swart, W.B. de Villiers, C.H. Geldenhuys, G.P. Steyn.]]
Ds. Du Toit was reeds in die tyd toe hy predikant in Bloemfontein was lid en voorsitter van die Hilton-tak van die Nasionale Party en voorsitter van die Uniale Afdelingsbestuur van Bloemfontein en voorsitter van die Provinsiale Afdelingsbestuur van Bloemfontein-Oos. Meermale het hy Bloemfontein-Oos op die Nasionale Party se kongresse in die OVS verteenwoordig en aktief deelgeneem aan die organisiewerk in die Vrystaatse hoofstad, ook in die algemene verkiesing van 1929 toe die party twee setels verower het danksy die ooreenkoms met die Arbeidersparty.
Hy het in 1929 uit die bediening getree en is in Oktober daardie jaar in ’n tussenverkiesing onbestrede tot die Unie-Volksraad verkies vir die Nasionale Party in die kiesafdeling Edenburg nadat min. Beyers bedank het. Ná ’n tussenverkiesing in Julie 1932, wat hy net-net teen die Suid-Afrikaanse Party gewen het, verteenwoordig hy Colesberg (hy het as LV vir Edenburg bedank om daaraan deel te neem), maar kom in die algemene verkiesing van 1938 derde in Krugersdorp teen die Arbeidersparty en Verenigde Party (VP). Op 12 Oktober daardie jaar keer hy terug na die Volksraad as LV vir Marico, nadat hy die VP-kandidaat met net 49 stemme geklop het en die tweede NP-Volksraadslid vir Transvaal geword het naas adv. Hans Strijdom.
In die jaar van sy dood, 1959, het uit dr. D.F. Malan se pen Afrikaner-Volkseenheid en My Ervarings op die Pad daarheen verskyn. In die hoofstuk Via Dolorosa, wat indirek verklaar hoe ds. Du Toit se politieke loopbaan tot ’n einde gekom het, skryf hy: “Die verwarring, wat daar aan Suid-Afrikaanse Nasionale kant sedert die samesmelting ontstaan het, en wel ook as gevolg daarvan, het sy hoogste (of moet ek liewer sê, sy laagste) punt bereik met die aanskoulike weerspieëling daarvan in die Volksraad in 1935. Op die Opposisiebanke het daar teenoor die imperialisties-gesinde Smuts-regeringsparty toe naas mekaar gesit drie afsonderlike partygroepe, al drie oorblyfsels van ’n vroeër aaneengeslote en sterk regeringsparty maar nou vervreemd van, en in botsing met mekaar. Die eerste en sterkste was die tradisionele Nasionale Party onder my leierskap; die tweede was die Afrikaner-Party onder leiding van generaal Conroy, en verteenwoordigende die gewese Smelter-(Hertzog)-seksie; en die derde was die Nasionaal-sosialistiese Nuwe Orde onder leiding van ds. C.W.M. du Toit.
“Indirek maar tog effektief het op hierdie ongelukkige toestand die Krisis-kongres van 3 Junie 1941 te Bloemfontein gehou, ’n sterke invloed uitgeoefen. Die ontbindingsproses is gestuit. Ná die verwerping van sy Nuwe Orde deur hierdie Uniale Kongres het adv. Pirow, wat hom toe op die Transvaalse Provinsiale Kongres beroep het, ook daar die nederlaag gely. Op die parlementêre posisie kon dit egter geen onmiddellike uitwerking hê nie. Dit kon en sou ook geskied, maar alleen langs ’n lange en pynlike weg.
“Die algemene verkiesing van 1943 het vir die Nasionaal-gesinde maar verdeelde groep uitgeloop op ’n groot nederlaag. Die 68-tal in die Volksraad wat by die uitbreek van die oorlog in 1939 genl. Hertzog nog ondersteun het, was nou tot 43 verminder. Dit het my egter nie ontmoedig nie. Inteendeel, vir my was dit die teken dat die dageraad van die oorwinning aan die politieke oosterkimme begin het om deur te breek. Hierdie eleksie was immers ’n suiweringsproses, met die vooruitsig dat daar nou ’n end sou kom aan daardie vernederende skouspel van drie aparte Nasionaal-gesinde groepe op die Opposisie-banke. My boodskap aan die Nasionaal-gesinde deel van ons volk het daarom as volg gelui: ‘Die Afrikanervolk het nou self ’n geleentheid gehad om hom oor daardie vernederende en verwoestende verdeeldheid uit te spreek, en sy uitspraak was ondubbelsinnig. Die Opposisie is nou één gekonsolideerde geheel. En mag dit ook die aankondiging wees van die oorwinning wat kom!’”
“… Die Afrikanerdom was nou weer op koers en, wat sy innerlike wese betref, nie meer op die voetspoor van ’n ander volk met ’n ander ideologie nie. Sy eie nasionale siel was gered en ooreenkomstig sy eie aard en geskiedenis kon hy homself nou weer ten volle uitlewe. Losgeruk uit die Nasionaal-sosialisme van Pirow en Van Rensburg, wat ten slotte tog ook net maar dié van Hitler was, kon hy nou op sy eie tyd en wyse sy pad bewandel na ’n eie onafhanklike Suid-Afrikaanse republiek, van vreemde bande vry.”
Ondersteuning van die Nuwe Orde
In 1941, tydens die Tweede Wêreldoorlog, was daar 'n konfrontasie tussen Hans van Rensburg se militaristiese Ossewabrandwag (OB), wat Suid-Afrika se oorlogspoging deur sabotasie wou ondermyn, en die Nasionale Party (NP), onder leiding van dr. D.F. Malan. Ds. Du Toit was 'n ondersteuner (en nieamptelike verteenwoordiger in die Volksraad) van die Nuwe Orde, 'n beweging wat in September 1940 gestig is deur Oswald Pirow (1890-1941), wat verskeie portefeuljes as minister beklee het. Pirow het meermale nouer samewerking bepleit tussen die OB en die Nuwe Orde, wat hom beywer het vir ’n Nasionaal-sosialistiese bestel in Suid-Afrika. Die Nuwe Orde het die Brits-Joodse imperialisme en kapitalisme verwerp, asook die beginsels van die demokrasie. ’n “Nuwe orde” moes geskep word waar sosialistiese beginsels hernuwing in die gemeenskap moes bewerkstellig. Hul strewe was ’n blanke, Christelike, Nasionaal-sosialistiese republiek los van die Britse Ryk en gegrond op die beginsels van staatsgesag en nasionale dissipline. Vanweë sy Nasionaal-sosialistiese uitsprake het Pirow spoedig met adv. J.G. Strijdom, die leier van die HNP in Transvaal, in botsing gekom en aan die begin van 1942 is sy bande met die party verbreek.
In 1941 het ’n opspraakwekkende konfrontasie ontstaan tussen ds. Du Toit en ds. P.J.S. de Klerk van die Gereformeerde kerk Pretoria-Oos. De Klerk het in die stryd tussen die OB en Nasionale Party kant vir die NP gekies nadat hy voorheen simpatie met die Ossewa-Brandwag gehad het, waarskynlik vanweë sy oortuiging dat die beweging diktatoriale neigings en toenemende belangstelling in die rigting van die Nasionaal-sosialisme geopenbaar het. De Klerk het ook hewig teen die Nuwe Orde te velde getrek, 'n stryd wat 'n polemiek in die koerante ontketen en op 'n openbare debat uitgeloop het. Die Transvaler van 13 Junie 1941 het 'n lang brief deur De Klerk geplaas waarin hy die Nuwe Orde verwerp het omdat dit nie op "die ewige beginsels van Gods Woord met sy leer van die soewereiniteit van God" gegrond was nie. 'n “Nuwe orde” in Suid-Afrika moes volgens hom op Calvinistiese beginsels gegrond wees. Hy het geskryf hoewel hy pro-Duits voel, sou hy die staatsvorm van die Nazisme nooit vir sy volk en land kan ondersteun nie.
Enkele dae later het die regeringsgesinde koerant Ons Land op sy brief gereageer en sy standpunt oor die Nazisme geloof, hoewel hy as ’n “verbitterde pro-Duitse Republikein" bestempel is. Hierna het 'n uitgebreide briefwisseling tussen ondersteuners en teenstanders van die Nuwe Orde in Die Transvaler gevolg asook ’n hewige meningsverskil tussen dr. De Klerk en ds. Du Toit, toe nog LV vir Marico. In Die Transvaler van 10 September 1941 het ds. Du Toit vir De Klerk uitgedaag om hom binne die volgende twee maande op enige openbare platform te ontmoet om te debatteer oor De Klerk se stelling dat die inhoud van ds. Du Toit se pamflet oor die Nuwe Orde "in flagrante stryd met Gods Woord" sou wees. Dit het uitgeloop op 'n openbare debat op 23 Oktober 1941 in die Nasionale Klubsaal in Paul Krugerstraat, Pretoria, waar ds. Du Toit sy siening verdedig het dat "die Nuwe Orde met sy Nasionaal-sosialistiese grondslag vir Suid-Afrika vir ons Boerenasie aanneemlik is en versoen kan word met die Calvinistiese lewensbeskouing". De Klerk het dit betwis. Aansienlik meer mense het opgedaag as vir wie plek in die saal was, maar onder die voorsitterskap van oudmin. P.G.W. Grobler, ook ’n Gereformeerde lidmaat, het die debat ordelik verloop. Luidens koerantberigte die volgende dag het De Klerk se betoog op die volgende stelling berus: "Vir die Calvinisme is die indiwidu, die volk, die gesin, die kerk, die skool, die wetenskap, die pers, die radio en die kuns selfstandige kringe en hulle mag nie deur die staat oorheers word nie.” Dit weerspieël De Klerk se sterk Calvinistiese oortuigings. Sy veroordeling van die Nasionaal-sosialisme het hom in botsing met ondersteuners van die Ossewabrandwag gebring, ook in Gereformeerde kringe, soos enkele professore aan die Potchefstroomse Universiteit wat hoë range in die Ossewabrandwag beklee het en hulle eweneens as Calviniste beskou het. De Klerk het oudergewoonte sonder huiwering opgetree wanneer hy oortuig was van sy saak. Hy het die saak by die Sinode van Maart 1942 aanhangig gemaak, maar die Sinode was nie bereid om hom duidelik uit te spreek oor die grondslag van die Nasionaal-sosialisme nie en het deputate aangestel om die saak te ondersoek, terwyl die professore van die Teologiese Skool versoek is om 'n manifes oor die Nuwe Orde uit te reik.
Oor wat daarna gebeur het, skryf J.M. van Tonder in Die pastorale rol van die Hollands-Afrikaanse kerke gedurende die Tweede Wêreldoorlog (1939-1945): “Die kerk het spoedig oor die Nuwe Orde geoordeel. Twee maande na die stigting van die Nuwe Orde het die Gereformeerde Kerk se Partikuliere Sinode van Transvaal vergader. Tydens hierdie vergadering het proff. C.J.M. de Wet en J.D. du Toit 'n verklaring oor die Nuwe Orde ingedien. Hulle het die Sinode versoek om hierdie ‘allerbelangrikste maar ook allergevaarlikste’ beweging te verwerp. Hulle het aangetoon dat daar in die beweging 'n vergoddeliking van die staat en die volk is, soos by die nasionaal-sosialisme. Deputate is aangewys om namens die Gereformeerde Kerk op enige persberigte wat oor hierdie besluit van die Sinode geplaas word te antwoord. Die Sinode versoek die ander Afrikaanse kerke om hulle ‘in gelyke gees’ hieroor uit te spreek. Die Sinode het ook voorgestel dat 'n pamflet opgestel word oor die gevaar van die Nuwe Orde, en dat dit aan alle lidmate versprei word.” Ds. Du Toit, bestuurslid van die Nuwe Orde, het in die pers gereageer op hierdie besluit. In Die Kerkblad get hy die Nuwe Orde as die oplossing vir 'n nuwe Republikeinse Staat verdedig. Hy het daarop gewys dat die Nuwe Orde hom vir die stigting van 'n Suid-Afrikaanse Christelike blanke nasionaal-sosialistiese republiek beywer. In Die Volksblad van 17 Februarie 1941 het hy voorgestel dat die kerke self die bepalings van Christelike godsdiens vir die Beweging kon opstel. Prof. G.M. Pellissier van die teologiese fakulteit van die Universiteit van Pretoria het gereageer op die polemiek en die gedagte van 'n nuwe orde verdedig. Volgens hom moes die kerk sy deel bydra tot die uitbouing van 'n nuwe orde, maar so dat die staat Christelik sou wees. Hy het daarop gewys dat die Afrikanerdom nie 'n ander volk se orde wil hê nie, in besonder nie 'n Britse orde nie, maar 'n eie Afrikaner nasionaal-sosialistiese staat. Volgens hom het sosialisme in dié konteks volkswelsyn beteken.
Breër betrokkenheid
Ds. Du Toit het hom vir die onderwyssaak beywer deur in skoolrade en -kommissies te dien asook in die raad van die Grey-universiteitskollege in Bloemfontein, voorloper van die Universiteit van die Vrystaat. Hy was lid van die hospitaalraad en bestuurder van die kraaminrigting in Bloemfontein. Ook het hy in die bestuur van die Calvinistiese Bond gedien.
Jubal
Jubal is die seun van die Kainiet Lameg en Ada sy vrou.