cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nieu-Seelandse nasionale krieketspan
Die opkoms van EDI-krieket
Op 11 Februarie 1973 het Nieu-Seeland sy eerste EDI-wedstryd gespeel en Pakistan op Lancasterpark met 22 lopies verslaan. Hulle het die toer se toetsreeks egter met 0–1 verloor, waardeur Pakistan met dieselfde uitslag wraak kon neem en ook sy eerste oorsese toetsreeks gewen het. Die EDI-krieket het tot meer wedstryde teen Australië gelei en albei spanne ding mee om die Chappell-Hadlee-trofee wat na twee bekende krieketgesinne genoem is: die Australiese Chappells en die Nieu-Seelandse Hadlees. In Maart 1973 het Nieu-Seeland sy eerste toetsoorwinning teen Australië aangeteken, nadat hulle die tweede toets op Lancasterpark met vyf paaltjies gewen het. Die toetsreeks het met 1–1 gelykop geëindig, nadat die eerste toetswedstryd onbeslis geëindig en Australië die derde toets met 297 lopies gewen het.
In dieselfde jaar het Richard Hadlee debuteer en die tempo waarteen Nieu-Seeland toetse gewen het, het dramaties toegeneem. Hadlee was een van die beste snelboulers van sy generasie, en hy het in 86 toetse vir Nieu-Seeland verskyn, voordat hy in 1990 afgetree het. Van hierdie 86 toetse wat Hadlee vir Nieu-Seeland gespeel het, het hulle 22 gewen en 28 verloor. In 1977/78 het Nieu-Seeland sy eerste toets teen Engeland gewen, in die 48ste probeerslag, op Basin Reserve, Wellington, met 72 lopies. Hadlee het tien paaltjies tydens dié wedstryd geneem. Die toetsreeks het ná ’n Engelse oorwinning en ’n onbesliste toets met 1–1 gelykop geëindig. In 1983 het Nieu-Seeland sy eerste wegoorwinning teen Engeland behaal, toe hulle op Headingley, Leeds, met vyf paaltjies geseëvier het. Hulle het die toetsreeks nogtans met 1–3 verloor. In 1984 het Nieu-Seeland eindelik sy eerste toetsreeks tuis teen Engeland gewen, nadat hulle die tweede toets in Christchurch met ’n beurt en 132 lopies gewen en die ander twee toetswedstryde onbeslis geëindig het. In 1986 het Nieu-Seeland sy eerste toetsreeks in Engeland gewen, nadat hulle die toets op Trent Bridge, Nottingham, met agt paaltjies gewen en die ander twee toetswedstryde onbeslis geëindig het.
Een van Nieu-Seeland se waarskynlik destyds bekendste EDI-wedstryde is die “onderarm”-wedstryd teen Australië op die Melbourne-krieketveld in 1981. Nieu-Seeland het ses lopies met die laaste aflewering benodig om die wedstryd gelykop te laat eindig, maar die Australiese kaptein Greg Chappell het vir sy broer Trevor opdrag gegee om die bal met sy onderarm langs die paaltjie te “boul” om te verhoed dat die Nieu-Seelandse kolwer Brian McKechnie ’n grenshou kon aanteken. Die betrokke Australiese skeidsregters het die skuif as wettig beskou, aangesien dit aan die destydse krieketreëls voldoen het. Die nasleep van hierdie voorval het die politieke verhoudinge tussen Australië en Nieu-Seeland laat versuur, verskeie leidende politieke en krieketpersoonlikhede het die voorval as “onsportief” en “teen die gees van krieket” beskryf. Toe Nieu-Seeland tydens die Driereeks in 1983 weer teen Australië gespeel het, is Lance Cairns vir sy EDI-kolfwerk geloof. In een wedstryd teen Australië op die Melbourne-krieketveld, een van die wêreld se grootste krieketvelde, het hy ses grenshoue aangeteken. Min aanhangers onthou dat Nieu-Seeland hierdie wedstryd met 149 lopies verloor het. Van Lance se grootste bydrae tot Nieu-Seelandse krieket is egter sy seun Chris Cairns.
Gedurende die 1980’s het Nieu-Seeland ook oor sy beste kolwer nog, Martin Crowe, en ’n aantal goeie spelers beskik, wat almal in staat was om die een of ander wedstryd te wen en waardevolle bydrae in ’n toetswedstryd te lewer. Die beste voorbeeld van Nieu-Seeland se twee sterspelers (R. Hadlee en M. Crowe) wat ’n verskil in wedstryde gemaak en ander spelers wat goeie bydraes gelewer het, is Nieu-Seeland teen Australië in 1985 in Brisbane. In Australië se eerste beurt het Hadlee nege paaltjies vir 52 lopies geneem. In Nieu-Seeland se enigste draai by die kolf het M. Crowe 188 lopies en John F. Reid 108 lopies aangeteken. Edgar, Wright, Coney, Jeff Crowe, V. Brown en Hadlee het tussen 17 en 54* lopies aangeteken. In Australië se tweede beurt het Hadlee ses paaltjies vir 71 lopies en Chatfield drie paaltjies vir 75 lopies geneem. Nieu-Seeland het eindelik met ’n beurt en 41 lopies gewen. Dit was Nieu-Seeland se eerste toetsoorwinning in Australië. Nadat Australië die tweede toets in Sydney gewen het, het Nieu-Seeland die derde in Perth gewen en sodoende die toetsreeks met 2–1 beklink. Dit was Nieu-Seeland se eerste toetsreeksoorwinning in Australië. Die daaropvolgende tuisreeks in 1985/86 teen Australië het Nieu-Seeland ná twee onbesliste toetswedstryde en ’n oorwinning in die derde toets met 1–0 gewen en sodoende sy eerste tuisreeksoorwinning teen Australië behaal.
In vergelyking met toetskrieket het eendagkrieket aan Nieu-Seeland ook meer kans gegee om meer gereeld teen die beter spanne van die krieketwêreld mee te ding. In eendagkrieket hoef die kolwer nie honderdtalle aan te teken nie en die bouler hoef nie die teenstander uit te boul om wedstryde te wen nie. Eendagwedstryde kan gewen word deur een kolwer wat ’n vyftigtal en ’n paar ander wat 30’s aanteken, die boulers boul ekonomies en almal doen ’n goeie veldwerk. Dit is die vereistes waaraan Nieu-Seelandse spelers gereeld voldoen en sodoende ’n goeie EDI-rekord teen al die ander spanne ontwikkel het. Op die manier het Nieu-Seeland tydens die eerste twee krieketwêreldbekertoernooie (in 1975 en 1979) in Engeland tot die halfeindrondte gevorder. Tydens die volgende twee toernooie (in 1983 en 1987) was Nieu-Seeland egter minder suksesvol en hulle is reeds in die groepfase uitgeskakel.
Chris Cairns het sy debuut een jaar voor Hadlee se aftrede in 1990 gemaak. Cairns, een van Nieu-Seeland se beste veelsydige spelers, het in die 1990’s die boulaanval met Danny Morrison aangevoer. Stephen Fleming, Nieu-Seeland se mees produktiewe lopiemaker, het beide die kolfwerk en die span na die 21ste eeu geneem. Nathan Astle en Craig McMillan het ook heelwat lopies vir Nieu-Seeland aangeteken, maar albei het vroeër afgetree as verwag is. Tydens die Krieketwêreldbeker 1992 het die medegasheer Nieu-Seeland weer beter gevaar en tot die halfeindrondte gevorder, waar hulle deur die latere kampioen Pakistan onder hul kaptein Imran Khan uitgeskakel is; Nieu-Seeland het egter teen al die ander deelnemende spanne gewen. Tydens die Krieketwêreldbeker 1996 in Indië, Pakistan en Sri Lanka is Nieu-Seeland effens vroeër – in die kwarteindstryd – deur Australië uitgeskakel en tydens die Krieketwêreldbeker 1999 in Engeland was in die halfeindstryd weer Pakistan die laaste teenstander.
Daniel Vettori het in 1997 sy debuut op 18 jaar gemaak, en toe hy in 2007 by Fleming as kaptein oorgeneem het, is hy reeds as die beste veelsydige draaibouler in die krieketwêreld beskou. Op 26 Augustus 2009 het Daniel Vettori die agtste speler, en tweede linkerhandse bouler (na Chaminda Vaas) geword om 300 paaltjies te neem en 3 000 toetslopies aan te teken, en sodoende dié roemryke klub betree. Vettori het in 2011 besluit om ’n onbeperkte ruskans van krieket se internasionale kortvorme te neem, maar voortgegaan om Nieu-Seeland in toetskrieket te verteenwoordig en vir die Krieketwêreldbeker 2015 na EDI-krieket teruggekeer.
Sedert die millenniumwending
Nieu-Seeland het die nuwe millennium met hul oorwinning tydens die Kampioenetrofee 2000 in Kenia begin en sodoende sy eerste IKR-toernooi gewen. Hulle het met ’n oorwinning van 64 lopies teen Zimbabwe begin, en toe Pakistan met vier paaltjies in die halfeindstryd verslaan. In die eindstryd teen Indië het Chris Cairns ’n onoorwonne 102 lopies in Nieu-Seeland se lopiejaag aangeteken en Nieu-Seeland sodoende die toernooi laat wen. Shane Bond het tussen 2001 en 2007 in 17 toetse vir Nieu-Seeland gespeel, maar hy kon ná ’n besering nie verder speel nie. Wanneer hy fiks was, het hy aan die Nieu-Seelandse boulaanval ’n dimensie besorg wat sedert Hadlee se aftrede nie meer gesien is nie.
Tydens die Krieketwêreldbeker 2003 in Suid-Afrika, Kenia en Zimbabwe het Nieu-Seeland slegs die Super 6 behaal, wat hoofsaaklik te wyte was aan die puntestelsel. Nadat Nieu-Seeland in die groepfase die wedstryd teen Kenia in Nairobi weens veiligheidskwessies verbeur het, het die punte uit hierdie wedstryd in die volgende rondte ontbreek, omdat dit na die volgende rondte oorgedra is, en Nieu-Seeland is uit die toernooi geskakel.
Vettori het in 2011 as toetskaptein bedank en hy is deur die sterkolwer Ross Taylor opgevolg. Taylor het Nieu-Seeland vir een jaar aangevoer, insluitende ’n naelbyter-oorwinning in ’n toetswedstryd met ’n lae telling teen Australië in Hobart, hul eerste oorwinning teen Australië sedert 1993. In 2012 het Nieu-Seeland weer daarin geslaag om Zimbabwe twee keer op dieselfde dag op onderskeidelik 51 en 143 lopies uit te boul, waardeur die toetswedstryd binne drie dae voltooi is en Nieu-Seeland met ’n beurt en 301 lopies gewen het.
In 2012/13 is Brendon McCullum as kaptein benoem en nuwe spelers het as wêreldklasspelers opgekom. McCullum het Nieu-Seeland in reeksoorwinnings in 2013/14 teen beide Wes-Indië en Indië asook in 2014/15 teen beide Pakistan en Sri Lanka aangevoer, waarvolgens Nieu-Seeland in die ranglyste vir beide toets en EDI geklim het. In die reeks teen Indië het McCullum in Wellington 302 lopies aangeteken en sodoende Nieu-Seeland se eerste drievoudige honderdtaller in toetskrieket geword.
In vroeg 2015 het die medegasheer Nieu-Seeland die eindstryd van die krieketwêreldbekertoernooi gehaal en onoorwonne deur dié toernooi tot in die eindstryd gevorder, maar hulle is deur die ander medegasheer Australië met sewe paaltjies verslaan. In dieselfde jaar het die Nieu-Seelandse nasionale krieketspan ter viering van die Māori-taalweek onder die naam Aotearoa in hul eerste wedstryd teen Zimbabwe gespeel. In middel-2015 het Nieu-Seeland na Engeland getoer en goed presteer. Die toetsreeks het met 1–1 onbeslis geëindig, terwyl hulle die EDI-reeks met 2–3 verloor het.
Tussen Oktober tot November 2015, en weer in Februarie 2016, het Nieu-Seeland in twee toetsreekse teen Australië gespeel, met drie en twee wedstryde onderskeidelik. Met ’n Australiese span wat veranderinge ondergaan het, het Nieu-Seeland glo ’n kans gehad om te wen, veral tuis. Nieu-Seeland het albei reekse egter met 0–2 verloor. Vir die derde toets in Adelaide het Australië en Nieu-Seeland ooreengekom om van dit die eerste dag/aandtoetswedstryd nog te maak.
Tydens die Krieketwêreldbeker 2019 in Engeland en Wallis het Nieu-Seeland vir die tweede agtereenvolgende keer die eindstryd gehaal, nadat hulle in die halfeindstryd Indië met 18 lopies verslaan het. Nieu-Seeland het teen die gasheer Engeland te staan gekom en sedert die Krieketwêreldbeker 1992 was dit die eerste keer wat twee spanne in die eindwedstryd ontmoet het wat nog nie ’n titel ingepalm het nie. Die eindstryd teen Engeland op Lord’s word as een van die beste en mees dramatiese krieketwedstryde nog beskryf, en sommige beskou dit as die “beste EDI in die krieketgeskiedenis”. Beide die wedstryd en die nodige Superboulbeurt het in ’n gelykop geëindig en Engeland het die titel ingepalm nadat hulle meer grenshoue aangeteken het as Nieu-Seeland. Die Nieu-Seelander Kane Williamson was die kaptein wat die meeste lopies (578) tydens een enkele krieketwêreldbekertoernooi aangeteken het. Nieu-Seeland is ook die enigste span wat agt keer minstens die halfeindstryd gehaal het sonder om die titel in te palm.
In Januarie 2021 het Nieu-Seeland vir die eerste keer die eerste plek op die IKR-toetsranglys behaal. Eweneens het Nieu-Seeland in Mei dieselfde jaar vir die eerste keer die eerste plek op die EDI-ranglys beklee. In Junie 2021 het Nieu-Seeland in die eindstryd van die eerste Wêreldtoetskampioenskap 2019–2021 teen Indië te staan gekom en hulle met agt paaltjies verslaan. Tydens die T20I-wêreldbeker 2021 se Super 12 in Oman en die Verenigde Arabiese Emirate is Nieu-Seeland deur Pakistan geklop, maar aansluitend het hulle herstel en Indië, Skotland, Namibië en Afghanistan verslaan. Vervolgens het die Nieu-Seelanders hul groep in die tweede plek afgesluit en tot die halfeindrondte gevorder, waar hulle Engeland met vyf paaltjies verslaan en vir die eerste keer die eindstryd gehaal het. In die eindstryd is Nieu-Seeland deur Australië met agt paaltjies verslaan. Tydens die T20I-wêreldbeker 2022 se Super 12 in Australië het Nieu-Seeland in sy eerste wedstryd die gasheer met 89 lopies verslaan, nadat hulle hul opponent op 111 lopies uitgeboul het. Die daaropvolgende wedstryd teen Afghanistan is weens reën afgelas, waarna die Nieu-Seelanders Sri Lanka en Ierland geklop het, terwyl hulle deur Engeland verslaan is. Vervolgens het hulle hul groep met ’n goeie lopietempo in die eerste plek afgesluit en tot die halfeindrondte gevorder, waar hulle teen Pakistan met sewe paaltjies verloor het. Die tweede Wêreldtoetskampioenskap 2021–2023 het Nieu-Seeland slegs in die sesde plek afgesluit.
Kleure
Nieu-Seeland se trui word verskaf deur Canterbury, wat in 2009 by die vorige vervaardiger WStar oorgeneem het. Wanneer hulle toetskrieket speel, toon Nieu-Seeland se wit krieketklere die silwervaring op die linkerkant van die trui, die naam en kenteken van die borg ANZ op die regterkant asook op die linkermou en die Canterbury-kenteken op die regtermou. Nieu-Seeland se veldwerkers mag ’n swart pet (soortgelyk aan ’n bofbalpet pleks van die baggypet wat deur ander spanne gebruik word) of ’n wit sonhoed met die Nieu-Seelandse Krieketkenteken in die middel dra. Helms is ook swart geverf (alhoewel dit tot in 1996 wit was met die silwervaring-logo in ’n swart sirkel).
In die korter vorme van krieket vertoon Nieu-Seeland se EDI- en T20I-truie die ANZ-kenteken in die middel met die silwervaring op die linkerkant van die trui, Canterbury se kenteken op die regtermou en die ANZ-embleem op die regterkant. Die EDI-trui bestaan uit ’n swart hemp met blou aksente en swart broeke, terwyl die T20I-trui uit ’n roomkleurige hemp met swart aksente en swart broeke bestaan. Tydens IKR-toernooie in die korter vorme van krieket word ’n veranderde trui-ontwerp gebruik met die borg se kenteken op die mou en NEW ZEALAND oor die bors.
Nieu-Seeland se EDI-trui tussen die Wêreldkrieketreeks in 1980 en 1988 was roomkleur en bruin. Die 1983/1984-weergawe is deur die Black Caps se ondersteunersgroep Beige Brigade gewild gemaak, wat die weergawe van hierdie trui aan die algemene publiek saam met ’n “morele kontrak”, wat die verwagtinge van die Beige Brigadier verklaar het, verkoop is; die trui is ook tydens die eerste T20I-wedstryd tussen Australië en Nieu-Seeland gedra. Tussen 1991 en 1997 is egter grys of silwer (met die een of ander spatsels van swart of wit) gebruik. Tot in 2000 was die EDI-trui geteël met swart aksente.
Vorige uitrusters was Adidas (Wêreldkrieketreekse 1980–1990), ISC (Krieketwêreldbekertoernooie in 1992 en 1996, Wêreldkrieketreekse 1993–1997), Canterbury (1998–1999), Asics (wat al die deelnemende spanne tydens die Krieketwêreldbeker in 1999 toegerus het) en WStar (2000–2009).
Vorige borge was DB Draught (in 1990–1994 op die voorkant, in 1995–1997 op die mou), Bank of New Zealand (in 1993–1994 en in 1997–1999 op die voorkant), Clear Communications, later TelstraClear (in 1997–2000 op die voorkant, in 2001–2005 op die mou), National Bank of New Zealand (in 2000–2014) en Dheeraj and East Coast (in 2009–2010), sedert 2014 is ANZ die huidige borg, weens die herbemarking van die Nasionale Bank as ANZ. In Mei 2017 het Amul die nuwe borg vir die Kampioentrofee geword.
Tuisstadions
Nes ander vername krieketlande soos Australië, Bangladesj, Engeland, Ierland, Indië, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika, Wes-Indië en Zimbabwe beskik Nieu-Seeland oor geen amptelike tuisstadion vir sy nasionale span nie. Die Nieu-Seelandse nasionale krieketspan span vir hul krieketwedstryde eerder ’n verskeidenheid stadions dwarsdeur Nieu-Seeland in.
Van Nieu-Seeland se tradisionele krieketwedstryde op vakansiedae sluit in dié rondom Welwillendheidsdag op Basin Reserve in Wellington of op Hagleypark in Christchurch.
Die Nieu-Seelandse nasionale krieketspan het tot dusver nege tuisstadions tydens toetswedstryde ingespan:
Krieketwêreldbekerstadions
Die Krieketwêreldbeker 1992 is saam deur Australië en Nieu-Seeland aangebied. Van die wedstryde was soos volg opgedeel: Australië het 25 wedstryde op elf verskeie plekke gehuisves, terwyl Nieu-Seeland 14 wedstryde op sewe plekke aangebied het. Beide Australië en Nieu-Seeland het hul wedstryde tydens dié toernooi tuis gespeel, terwyl die openingswedstryd tussen albei gashere op die Nieu-Seelandse Edenparkstadion in Auckland aangebied is. In ruil daarvoor is die eindstryd tussen Pakistan en Engeland op die Australiese Melbourne-krieketveld aangebied.
23 jaar later het beide Australië en Nieu-Seeland die Krieketwêreldbeker 2015 aangebied. Australië het 26 wedstryde op sewe verskeie plekke gehuisves, terwyl Nieu-Seeland 23 wedstryde op sewe plekke aangebied het. Albei gashere het hul wedstryde tuis gespeel, terwyl hul ontmoeting tydens die groepfase weer op die Nieu-Seelandse Edenparkstadion in Auckland gehou is. Tydens die eindwedstryd op die Australiese Melbourne-krieketveld het die gashere herontmoet.
Internasionale toere
Soos gebruiklik sedert die begin van internasionale krieket, onderneem die Nieu-Seelandse nasionale krieketspan deels maandelange oorsese toere, waartydens hulle teen ander nasionale spanne, plaasliksaamgestelde spanne en klubspanne speel. Eweneens huisves hulle ander nasionale spanne wat na Nieu-Seeland toer. Gedurende die plaaslike somer tree hulle as gasheer op of onderneem op hul beurt toere deur die ander krieketlande van die Suidelike Halfrond en gedurende die plaaslike winter onderneem hulle toere deur krieketlande van die Noordelike Halfrond. As deel daarvan ding Nieu-Seeland in toetskrieket sedert 1985/86 met Australië om die Trans-Tasman-trofee mee. Daarbenewens ding albei spanne in EDI-krieket sedert 2004/05 om die Chappell-Hadlee-trofee mee.
Bekende spelers
Twee voormalige Nieu-Seelandse spelers is vir hul uitstekende prestasies in die Internasionale Krieketraad se Heldesaal opgeneem:
Spelerstatistieke
Altesaam het vir Nieu-Seeland 285 spelers toets-, 211 spelers EDI- en 97 spelers T20I-wedstryde gespeel. Vervolgens die spelers wat vir die Nieu-Seelandse span die meeste lopies aangeteken en die meeste paaltjies geneem het.
Spankapteins
Tot op hede was 31 spelers reeds die kaptein vir Nieu-Seeland tydens ’n toetswedstryd, 24 tydens ’n EDI en nege tydens ’n T20I.
Francisco de Zurbarán
Francisco de Zurbarán (Spaanse uitspraak: fɾanˈθis.ko ðe θuɾ.βaˈɾan; gedoop op 7 November 1598 – 27 Augustus, 1664) was 'n Spaanse skilder. Hy is veral bekend vir sy godsdienstige skilderye wat monnike, nonne en martelare uitbeeld en vir sy stillewes. Zurbarán het die bynaam die "Spaanse Caravaggio" verkry vanweë sy kragtige gebruik van chiaroscuro, welke tegniek hy uiters bedrewe in was.
Biografie
Zurbarán is in 1598 in Fuente de Cantos, Extremadura gebore; hy is gedoop op 7 November van daardie jaar. Sy ouers was Luis de Zurbarán, 'n winkelier, en sy vrou Isabel Márquez. Tydens sy kinderjare het hy voorwerpe nageboots met houtskool. In 1614 stuur sy vader hom na Sevilla om vir drie jaar onder Pedro Díaz de Villanueva, 'n kunstenaar van wie min bekend is, te dien as vakleerling.
Erforsche mich, Gott, und erfahre mein Herz, BWV 136
Erforsche mich, Gott, und erfahre mein Herz, BWV 136, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Francisco de Zurbarán
Biografie
Zurbarán se eerste troue in 1617 was aan María Paet, wat nege jaar ouer was. María sterf in 1624 na die geboorte van hul derde kind. In 1625 trou hy weer, met die welgestelde weduwee Beatriz de Morales. Op 17 Januarie 1626 teken Zurbarán 'n kontrak met die Dominikaanse klooster San Pablo el Real in Sevilla. Hierin stem hy toe om binne agt maande 21 skilderye te produseer. Veertien van die skilderye het die lewe van Sint Dominic uitgebeeld; die ander het Sint Bonaventura, Sint Thomas Aquinas, Sint Dominic, en die vier Doktors van die Kerk uitgebeeld. Hierdie opdrag vestig Zurbarán se reputasie as skilder. Op 29 Augustus 1628 kry Zurbarán opdrag vanaf die Mercedariërs van Sevilla om 22 skilderye te skilder vir hul klooster. In 1629 nooi die ouderlinge van Sevilla vir Zurbarán uit om op permanente grondslag na die stad te verhuis aangesien sy skilderye so hoog in aanvraag was en hy die aansien van Sevilla sou verhoog. Hy aanvaar die uitnodiging en verhuis na Sevilla saam met sy vrou Beatriz de Morales, die drie kinders uit sy eerste huwelik, 'n familielid genaamd Isabel de Zurbarán, en agt bediendes. In Mei 1639 sterf sy tweede vrou.
Rondom 1630 word hy aangestel as skilder tot Philip IV. Daar word beweer dat die koning tydens een geleentheid sy hand op die skilder se skouers gelê het en gesê het; "Skilder van die koning, koning van skilders". Na 1640 raak sy streng en sobere styl egter in onguns, gemeet aan die sentimentele godsdienstigheid van Murillo, en gaan Zurbarán se reputasie agteruit. Beginnende in die laat 1630's het Zurbarán se werkswinkel verskeie skilderye vir uitvoer na Suid-Amerika geproduseer.
Op 7 Februarie 1644 trou Zurbarán vir 'n derde keer met 'n verdere ryk weduwee, Leonor de Torder. Dit is slegs in 1658, relatief laat in Zurbarán se lewe, dat hy na Madrid verhuis, op soek na werke en hernieude kontak met Velázquez. Volgens 'n populêre mite sterf Zurbarán in armoede en broodgebrek, maar ten tyde van sy afsterwe was die waarde van sy boedel 20,000 reales.
Styl
Dit is onbekend of Zurbarán die geleentheid gehad het om die skilderye van Caravaggio te aanskou, maar sy werk toon ook die gebruik van chiaroscuro en dramatiese beligting. Die skilder wat volgens sommige kunshistorici die grootste invloed op sy kenmerkende ernstige komposisies gehad het was Juan Sánchez Cotán. Veelkleurige beeldhouwerk - wat teen die tyd van Zurbarán se vakleerlingskap 'n vlak van verfyndheid in Sevilla bereik het wat die plaaslike skilders oortref het - het 'n verdere belangrike stylmodel aan die jong kunstenaar verskaf; die werk van Juan Martínez Montañés is veral soortgelyk aan Zurbarán se werk.
Zurbarán het sy figure direk uit die natuur geskilder en baie van die leke-figuur gebruik gemaak in die studie van gordyne, waarin hy besonder vaardig was. Hy het 'n spesiale talent vir die skilder van wit gordyne gehad; gevolglik is die huise van die wit geklede Kartuisers volop in sy skilderye. Daar word gesê dat Zurbarán regdeur sy loopbaan met hierdie rigiede metodes volgehou het. Sy onderwerpe was meestal ernstige en asketiese godsdienstige figure, met die gees wat die vlees in onderdanigheid druk, en die komposisies wat dikwels tot 'n enkele figuur verminder word. Die styl is meer terughoudend as die van Caravaggio, en die kleur neig dikwels na 'n blou skakering. Uitsonderlike effekte word verkry deur die presies afgewerkte voorgronde, wat grootliks in lig en skaduwee uitgebrei word. Die agtergronde is dikwels donker.
Zurbaran se laat werke soos die Sint Francis (c. 1658–1664; Alte Pinakothek) toon die invloed van Murillo en Titiaan in die werke se sagter kontraste.
Veldtog Afrikaans
Veldtog Afrikaans is ’n bemarkingsveldtog wat op 26 Mei 2016 van stapel gestuur is as deel van die Dagbreek Trust se aksies. Die veldtog se doel is om die Afrikaanse taal te bevorder en as ’n handelsmerk te vestig. Die veldtog bestaan hoofsaaklik uit ’n mediaveldtog wat gebruik maak van radio-, TV-, en buitelugadvertensies om bewustheid te skep vir die groot aantal Afrikaanssprekendes en mense wat dit geniet om Afrikaans te praat. Die advertensies spoor die publiek aan om na die webtuiste afrikaans.com te gaan wat vir lesers meer inligting bied oor die veldtog.
afrikaans.com
’n Webwerf met die naam afrikaans.com is reeds geskep en is as die kernelement van die veldtog beskryf deur dr. Theuns Eloff, voorsitter van die Dagbreek Trust. Die webwerf dien as 'n hulpbron vir Veldtog Afrikaans en dien as die platform vir kompetisies en ander veldtogte wat die positiewe bemarking van Afrikaans in die oog het.
afrikaans.com wil nie net die voortou neem met die skep van ’n aanlynbeweging wat Afrikaans positief bemark en beïnvloed nie, dit wil ’n persoonlike verwysingsraamwerk van inligting, vermaak en opvoeding vir die gebruiker wees wat ten alle tye toeganklik is, waar gebruikers ook al beweeg
Wienerwald
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Wienerwald
Unesco-Biosfeerpark Wienerwald
Maak deel uit van die
Noord-Alpe (mees oostelike uitloper)
Strek oor die Oostenrykse deelstate
Wene
Ligging in Oostenryk
1 056,45 km2
Hoogste pieke
Schöpfl (893 m)
Jackée Harry
Jackée Harry (gebore 14 Augustus 1956) is 'n Amerikaanse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Ladybugs (1992) en in die televisiereekse Another World (1964), 227 (1985), en Sister, Sister (1994).
Wienerwald
Gföhlberg (885 m) Die Wienerwald is die mees oostelike uitloper van die Noord-Alpe in die Oostenrykse deelstate Neder-Oostenryk en Wene en vorm met sy voetheuwels sodoende die noordoostelike einde van die Alpereeks. Die middelgebergte, wat sowat 45 km lank en tussen 20 en 30 km wyd is, is grotendeels bebos en het met sy netwerk van wandelpaaie en staproetes asook sy wyndorpies tot 'n gewilde ontspanningsgebied vir die bewoners van die nabygeleë Oostenrykse hoofstad ontwikkel wat maklik met openbare vervoermiddels bereik kan word.
Byna die hele gebergte, insluitende sy randgebiede wat tot in die stadsgebied van Wene strek en deel uitmaak van dié miljoenestad se groen gordel, is in 2005 deur Unesco as Biosfeerpark Wienerwald aangewys. Dit maak van Wene die enigste wêreldstad wat gedeeltelik (sewe stadsdistrikte met 9 900 ha) in 'n biosfeerpark geleë is.
Dundee
Dundee is 'n dorp in noordelike KwaZulu-Natal, Suid-Afrika, aan die noordelike kant van die Biggarsberg. Volgens die 2011-sensus het die dorp 'n bevolking van 34 924 gehad, van wie 2 500 (7.16%) blank was.
Geskiedenis
KwaZulu-Natal se steenkoolnywerheid het hier ontstaan. Reeds gedurende die 1850's het reisigers steenkool opgetel en dit ook in strome gevind. In 1862 het Peter Smith, eienaar van die plaas Talana, begin om steenkool per ossewa in Pietermaritzburg te bemark. Gedurende 1880 is die steenkoolreserwes, na afloop van 'n geologiese opname, bevestig. Mynboubedrywighede het vinnig toegeneem. In 1879 is 'n fort hier gebou en die behoefte aan 'n dorp het dringend geword. Peter Smith het 'n dorp in 1882 op sy plaas uitgelê. 'n Taklyn vanaf die Durban–Johannesburg-spoorlyn tussen Glencoe en Dundee, om die steenkool weg te voer, het die dorp in 1889 bereik.
Hidroloog
'n Hidroloog is 'n deskundige op die gebied van (die kringloop van) water. In die praktyk begin die vakgebied van hidrologie op die oomblik wat reën val, en nie weer verdamp nie. Daarmee sluit dit nou met meteorologie (weerkunde) aan.
Vervolgens hou 'n hidroloog homself besig met die vraag hoeveel water deur slote, dreine of afstroming oor die oppervlakte weggevoer word, en hoeveel in die grond insypel. Hidroloë wat na kanale en slote omsien word oppervlakwater-hidroloë genoem.
Sidede Onyulo
Sidede Onyulo (1955 – 2008) was 'n Keniaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Nowhere in Africa (2001) en The Constant Gardener (2005), en in die televisiereeks CBS Summer Playhouse (1987).
Hidroloog
As die water in die grond intrek, kom dit via die wortelsone van gewasse by die grondwater uit. Die hidroloë wat hulself met watervoorsiening vir landbougewasse besig hou word agro-hidroloë genoem.
Die grondwater-hidroloë (of geohidroloë) hou hulself besig met die beweging van ondergrondse water. Vandaar kan die water weer na die oppervlakte opborrel, of selfs dieper in die aarde intrek. Uiteindelik kan dit by die see uitkom, of vir benutting opgepomp word.
Omdat dit nie slegs oor die omvang van strome gaan nie, maar ook oor die chemiese samestelling van die water, is daar 'n noue verband met bodem- en geo-chemici.
Olimpiese Winterspele 2014
Die Olimpiese Winterspele 2014 (Russies: XXII Олимпийские зимние игры, tr. XXII Olimpiyskiye zimniye igry), amptelik bekend as die XXIIste Olimpiese Winterspele, is tussen 7 en 23 Februarie 2014 in Sotsji, Rusland, aangebied. Die Spele is op die IOK-vergadering van 4 Julie 2007 in Guatemala-stad aan Rusland toegeken.
Dit was die eerste keer dat Olimpiese Spele in Rusland aangebied is (die Sowjetunie het die Somerspele van 1980 aangebied). Die onsuksesvolle stede wat hiervoor aansoek gedoen het was Salzburg (Oostenryk) en Pyeongchang (Suid-Korea).
Tydens die Spele is daar in 98 items oor 7 Olimpiese sportsoorte in 15 dissiplines meegeding. Dit maak van die Spele die grootstes in die geskiedenis. Suid-Afrika het nie aan hierdie Olimpiese Winterspele deelgeneem nie.
Die Paralimpiese Winterspele 2014 is tussen 7 en 16 Maart in Sotsji gehou.
36
Die jaar 36 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 36ste jaar van die 1ste eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Olimpiese Winterspele 2014
Toewysing
Sotsji is op 4 Julie 2007 in Guatemala-stad deur die Internasionale Olimpiese Komitee gekies as die gasheer vir die Olimpiese Winterspele in 2014. Ander kandidate was: Pyeongchang en Salzburg. Pyeongchang sal uiteindelik gasheer vir die volgende Olimpiese Winterspele 2018 word.
Die stemming het as volg verloop:
Sporte
7 Olimpiese sporte in 15 dissiplines is tydens die Spele beoefen. • 4
Kalender
Die volgende tabel dui die Spele se daaglikse program aan. 'n Blou blokkie beteken dat wedstryde plaasgevind het, maar dat geen medaljes op die spel was nie. 'n Geel blokkie dui aan dat medaljes toegeken is, die getal dui op die getal medaljeparades wat die dag gehou is.
Getal medaljes
[[Lêer:2014 Winter Olympics Participants.png|duimnael|400px|Kaart van deelnemende nasies in 2014:
]] [[Lêer:2014 Winter Olympic Games Medals map.svg|duimnael|400px|Kaart van medaljes volgens lande:
vertoon lande, wat ten minste een goue medalje gewen het.
vertoon lande, wat ten minste een silwer medalje gewen het.
vertoon lande, wat ten minste een brons medalje gewen het.
vertoon lande, wat geen medaljes gewen het nie.
vertoon lande, wat nie aan die Olimpiese Winterspele 2014 deelgeneem het nie.]] Hier is die top tien lande wat medaljes by die Spele verower het:
WP Nel
WP Nel (gebore in Loeriesfontein, 30 April 1986) is ’n Suid-Afrikaansgebore Skotse rugbyspeler wat vir Edinburgh Rugby as stut speel in die RaboDirect Pro12. Hy het vroeër in sy loopbaan vir die Westelike Provinsie, Boland Kavaliers en Vrystaat Cheetahs gespeel.
Nel het hom in Julie 2012 in Edinburg gevestig. Hy het in Junie 2015 in aanmerking gekom om vir die Skotse nasionale rugbyspan gekies te word. Hy is ook ingesluit by Skotland se groep vir die Rugbywêreldbeker 2015 en die Rugbywêreldbeker 2019.
Basso continuo
Basso continuo (Italiaans vir "ononderbroke bas", of kortweg continuo) is 'n metode van begeleiding in 'n twee- of meerstemmige musiekstuk, en word algemeen in barokmusiek aangetref. Dit vorm die grondslag en harmoniese raamwerk in musiek van om en by 1600 tot 1800, en die musikoloog Hugo Riemann (1849-1919) het die barokperiode derhalwe as die basso continuo-tykvak (Duits: Generalbasszeitalter) omskryf. In ou geskiedenisboeke word die "uitvinding" van die basso continuo-praktyk aan die Franciskaanse monnik Lodovico Grossi da Viadana toegedig. Met die term basso continuo word soms ook die instrumente bedoel wat hierdie begeleiding verskaf.
Basso continuo is beperk tot die diepste instrumentestem (baslyn) en bestaan uit harmonieë wat die melodie en musikale verloop van die stuk ondersteun en fasiliteer. Dit is aldus die geïmproviseerde, dekoratiewe en aanvullende spel wat die basis van die harmonie vorm, en altyd in die baslyn uitgeskryf word. Die harmonieë word aangetoon deur middel van 'n getallestelsel onder die basnote, die sogenaamde gesyferde bas.
Etlike instrumente kan die basso continuo speel, en welke dit dan behartig is tipies 'n kwessie van smaak of beskikbaarheid. Die basis is die uitgeskrewe bas, dikwels uitgevoer deur die tjello of altviool. Daarbenewens word 'n dekoratiewe en improviserende akkoordinstrument, soos klawesimbel, orrel (in 'n kerk) of luit (vir klein ensembles) ingesluit.
Die basso continuo het ontstaan ​​as 'n verkorte notasie van die harmonie as hulpmiddel vir die toonaangewende (dirigerende) orrelspeler. Die orrelis kon nou met 'n oogopslag akkoorde ter ondersteuning lewer en gelyketyd aandag skenk aan ander deelnemers aan die musiseerproses. Hierdie uitvoeringspraktyk was hoofsaaklik tydens die barokperiode in swang, en is sedert die Klassieke periode, d.w.s. sedert ongeveer 1775, al hoe minder gebruik. Voorbeelde uit die 19de eeu is nog skaarser; die komponis Anton Bruckner het vir sy mars 'n basso continuo vir die orreldeel ingesluit, en dan wel as 'n verwysing na die ouer styl.
In moderne uitgawes van werke met 'n basso continuo-begeleiding word 'n moontlike akkoordontwikkeling en vokalisering van die vulstemme aan die hand van die baslyn gewoonlik volledig uitgeskryf, sodat daar geen beroep op die improvisasie-vermoë van die uitvoerende kunstenaar gemaak word nie.
Akkoordsimbole
In moderne populêre musiek kom daar weer 'n verkorte notasie voor, maar nou met simbole soos Am en C7. Dit werk goed met sommige instrumente, soos die akkordeon, wat 'n hele akkoord met een knoppie bespeel. Sommige musikante kan slegs hierdie simbole lees en nie die geskrewe vorm nie. Hierdie simboolnotasie word ook in veral jazz- en leadsheet-musiek opgemerk. Die verskil hier met basso continuo is dat hierdie simboolnotasie nie 'n volledige baslyn met gepaardgaande akkoorde bied nie, maar slegs die harmoniese funksie vervul, en gevolglik sonder 'n werklike basmelodie, so kenmerkend aan die basso continuo-styl, fungeer. Akkoordsimbole word daarenteen ook tipies by die hoofmelodie geplaas, in stede van die basmelodie.
Oviston-natuurreservaat
Die Oviston-natuurreservaat is 16 000 hektaar groot en geleë in die Oos-Kaap aan die suideoewer van die Gariepdam. Die naaste dorp is Venterstad, 5 km suid van die reservaat.
Andy Romano
Andy Romano (gebore 15 Junie 1941) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Major League (1989), Under Siege (1992), Under Siege 2: Dark Territory (1995), en Eraser (1996).
Jupiter, Limpopo
Jupiter is 'n swart nedersetting 64 km wes van Polokwane, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Meteoroloog
'n Meteoroloog of weerkundige is iemand wat die weer en klimaat bestudeer. 'n Meteoroloog beoefen dus meteorologie as beroep.
Algemeen
Die werk van 'n meteoroloog begin met die noukeurige waarnemings van temperatuur, lugdruk, lugvogtigheid, neerslag, wolke en windsnelhede. Die inligting word dan saamgevoeg en op kaarte en diagramme aangedui. Die natuurwette wat die beweging van die atmosfeer beheer word dan toegepas om uiteindelik by 'n voorspelling uit te kom.
Die vakgebied van die meteorologie is vir die eerste keer omstreeks 350 v.Chr. deur die Griekse filosoof en wetenskaplike Aristoteles in sy werk Meteorologica beskryf. Vir die rede word hy as die eerste bekende metereoloog beskou.
Meteoroloë vervul 'n belangrike voorligtingstaak. Dat geld nie net vir weervoorspellings en -waarskuwings nie, maar ook vir verskeie ander wetenskaplike onderwerpe soos die impak van die osoonlaag, klimaatsveranderinge, stygende seevlakke en ontbossing.
Weeraanbieder
Sommige meteoroloë word bekend as weeraanbieders. 'n Weeraanbieder is 'n persoon wat die weer op radio of televisie bespreek, voorspellings maak en waarskuwings uitreik. Weervoorpellings word gewoonlik aan die einde van 'n nuusbulletin gelewer. Hoewel sulke weervoorspellings nie noodwendig deur meteoroloë gelewer word nie, stel hulle dit gewoonlik saam of kontroleer hulle die inhoud alvorens dit aan die publiek oorgedra word.
Lys van oseane, seë en mere
Seë
In die verskillende oseane, is daar kleiner baaie en seë, wat apart benoem is. Die lys hieronder wys hierdie baaie ens. aan, asook 'n aanduiding van waar hulle geleë is.
Lobe den Herren, den mächtigen König der Ehren, BWV 137
Lobe den Herren, den mächtigen König der Ehren, BWV 137, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Setsoto Plaaslike Munisipaliteit
Die Setsoto Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Thabo Mofutsanyana-distriksmunisipaliteit in die Vrystaat, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Madge Stuart
Madge Stuart (4 Augustus 1897 – 10 Oktober 1958) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente A Question of Trust (1920), Frailty (1921), en Innocent (1921).
37
Die jaar 37 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 37ste jaar van die 1ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Dunwich
Dunwich [ˈdʌnɨtʃ] is 'n nedersetting en civil parish in die Engelse graafskap Suffolk. Dit is in die Suffolk Coast and Heaths-streek geleë, 'n gebied wat vanweë sy buitengewone natuurskoon besondere beskerming geniet, en 92 myl (148 km) noordoos van Londen. Volgens die sensus van 2001 is die bevolking op 804 vasgestel.
Die tragiese lot van die eens magtige hawestad het dit besonders aanloklik gemaak vir romantici. Bekende kunstenaars soos die skilder J. W. Turner en die skrywers Edward Fitzgerald, Jerome K Jerome, Henry James en Lucy Montgomery het besoeke aan Dunwich gebring. Turner het 'n aansig van die dorp geskilder toe die Allerheiligekerk (All Saints Church) nog op die kranse gestaan het. Sy toring het as uitkykpunt vir smokkelaars gedien wat hul skrale inkomste aangevul het deur 18de en 19de eeuse doeane- en aksynsbeamptes om die bos te lei.
Alhoewel Dunwich se kiesersbevolking tydelik tot slegs twaalf gedaal het, is die dorp nogtans deur twee afgevaardigdes in die parlement verteenwoordig. Eers met die Hervormingswet van 1832 is dié laaste middeleeuse voorreg afgeskaf, terwyl die see die dorp se laaste groot kerkgebou verdelg het. Dunwich het daarna 150 jaar lank deel uitgemaak van die Barnes-familie se landgoed. Goedkoop treinvervoer het, net soos die morbiede fassinasie wat die dorp ingehou het, van Dunwich 'n gewilde bestemming vir Victoriaanse dagtoeriste gemaak.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Britse leër groot dele van die dorpsgebied oorgeneem en versterkings gebou om 'n moontlike Duitse inval te kan afweer. In 1947 het die Barnes-familie die dorp aan huurders verkoop.
Warum betrübst du dich, mein Herz, BWV 138
Warum betrübst du dich, mein Herz, BWV 138, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Robert Shand
Ds. Robert Shand (Aberdeenshire, Skotland, 1803 - Rhenosterfontein, Port Beaufort, 21 November 1876) was een van die Skotse predikante wat deur die loop van die 19de eeu na Suid-Afrika gekom het om die tekort aan predikante in die Nederduitse Gereformeerde Kerk aan te vul, goewerneur lord Charles Somerset se verengelsingbeleid uit te voer en later ook die liberale neigings in die Nederlandse teologiese seminariums teen te werk. Hy was die voorlaaste van die groep van sewe wat stuksgewys tussen 1828 en 1836 na die Kaap gekom het en predikante soos di. James Edgar, John Pears, Alexander Welsh en Thomas Reid ingesluit het.
Shand ontvang sy voorbereidende opleiding aan die King's College en studeer in die teologie aan die Universiteit van Aberdeen, Skotland. In 1834 kom hy na Suid-Afrika en word ná sy legitimering aangestel as leraar op Tulbagh as die opvolger van dr. George Thom, voormalige waarnemende superintendent van die Londense Sendinggenootskap aan die Kaap wat, nadat hy uit die genootskap getree het, die eerste Skotse predikante op versoek van lord Charles gaan werf het. Thom het van 1825 op Tulbagh gearbei, maar in die begin van 1833 het die kerkraad hom genoodsaak gesien om die goewerneur te versoek om dr. Thom op volle pensioen te laat aftree "daar hy die laaste vier jaar aan herhaalde vlae van kranksinnigheid gely het, en dus nie in staat was om sy ampspligte na behore waar te neem nie".
Op 1 November 1835 tree hy in diens op Tulbagh en sit sy werk getrou voort tot hy in 1871 voel dat sy kragte aan die afneem is weens sy hoë ouderdom. Hy gaan woon op Stellenbosch en sterf vyf jaar later in die Oostelike Provinsie terwyl hy om gesondheidsredes op besoek was by sy seun, 'n geneesheer op Rhenosterfontein naby Port Beaufort. Sy graf is in die kerkhof naasaan die NG kerk op Swellendam en op die hoeksteen staan uitgebeitel: "Hij wandelde met God."
Eerw. Andries Dreyer skryf in die Eeuwfeest-Album van de Nederduits Gereformeerde-Kerk in Zuid-Afrika 1824 - 1924 (uit die Hollands vertaal) dat dié getuienis waar is. "Almal wat ds. Shand geken het, ag hom, nie alleen as 'n ware evangeliese leraar nie, maar veral as 'n baie godvrugtige man. Hoewel nederig en ingetoë in sy gewone lewenswandel, was hy baie vrymoedig en beslis in die verdediging van die waarhede van die evangelie wanneer hy hom in die Sinode of elders geroepe gevoel het om sy gevoelens te verwoord. Ofskoon daar weens sy optrede aan die begin van sy dienstyd op Tulbagh 'n skeuring in die gemeente gekom het, betoon selfs die afgeskeide party, toe hulle hom beter leer ken en verstaan, aan hom die grootste agting. Deur sy eie gemeente word hy hoog geag, nie net as 'n ywerige prediker en 'n troue herder nie, maar ook as vader en vriend."
'n Jaar voor sy dood word 'n deel van sy preke in druk uitgegee deur 'n vriend wat verlang het dat 'n "duursame aandenking van sy predikrant bewaar moes bly". Dié preke wys hoe sorgvuldig hy sy kanselwerk voorberei het. Die Bybel en "Kalvijns Instituten" was sy vernaamste bronne en sy gepubliseerde en ander preke toon in hoe 'n mate hy van hulle gees deurdrenk was.
Kruisvallei, Tulbagh
Die gemeente Kruisvallei op Tulbagh het op 21 Januarie 1843 ontstaan uit geskille tussen 'n groot gedeelte van die lidmate van die moedergemeente en ds. Robert Shand. Hy was 'n man van puriteins godsdienstige strengheid en 'n onbuigsame geaardheid. Die ontevredenheid was veral weens ds. Shand se weiering om huwelike op Sondae te voltrek, om Nagmaal aan onbekendes te bedien en hul kinders te doop. Ook het hy die doop, katkisasie en voorstelling van nuwe lidmate geweier, tensy hulle na sy mening toegewyde Christene was. Dit het aanleiding gegee tot allerlei onaangenaamhede. Die goewerneur is selfs betrek, maar volgens ds. J.H. van Aarde, Kruisvallei se leraar van 1895 tot 1924, is die kerklike regte ondergeskik geag aan persoonlike regte en lei die geskille, wat maklik opgelos kon word deur die kerklike bestuur, tot die skeuring op Tulbagh.
Die ontevredenes was agt jaar lank in onderhandelinge met die Ring, Sinode en regering om 'n verbetering van die toestande te probeer bewerkstellig en die vrede te herstel. Alle pogings was vrugteloos en sonder die verlangde uitkoms sodat die ontevredenes eindelik gedwonge gevoel het om af te skei. Dit het gebeur op 21 Januarie 1843. Die afgeskeidenes beroep ds. H.A. Moorrees, wat tydelik tydens die skorsing van ds. Robert Shand twee en 'n half jaar in die moedergemeente waargeneem het. Hy laat hom die keuse welgeval.
Malibu, Kalifornië
Malibu [ˈmælɨbuː] (amptelik: City of Malibu) is 'n welgestelde stranddorp in die Los Angeles-distrik (Los Angeles County) van die Amerikaanse deelstaat Kalifornië met 'n bevolking van 12 645 volgens die sensus van 2010. Dit is op 28 Maart 1991 geïnkorporeer en word geadministreer as 'n stad en munisipaliteit volgens algemene reg. Branderplankryers en inwoners verwys na Malibu dikwels kort as the 'Bu. Malibu bestaan uit 'n 34 km lange landstrook langs die Suid-Kaliforniese Stille Oseaankus. Die nedersetting word verbind met 'n warm klimaat, uitgestrekte sandstrande en talle Hollywood-rolprentsterre en ander bekende persoonlikhede uit die vermaaklikheidsbedryf wat hier hul strandwonings laat bou of gekoop het.
Die grootste deel van Malibu se bevolking woon aan weerskante van die Pacific Coast Highway (amptelik Kaliforniese Staatsroete 1 of California State Route 1) wat deur die nedersetting loop. 'n Kleiner persentasie inwoners word in wonings gehuisves wat tot een myl van die strand af in nou canyons ontstaan het. Die nedersetting word daarnaas begrens deur Topanga in die ooste, die Santa Monica-berge, Agoura Hills, Calabasas en Woodland Hills in die noorde, die Stille Oseaan in die suide, en die distrik Ventura County in die weste.
Laat in 2018 is sowat 650 woonhuise in die verwoestende Woolsey-brand vernietig.
38
Die jaar 38 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 38ste jaar van die 1ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
HMS Hardy
Tegniese besonderhede
Sy het 1,445 ton water verplaas en was aangedryf deur twee turbines wat gesamentlik 38,000 dryfasperdekrag gelewer en 'n topspoed van 36 knope verseker het. Sy was toegerus met vyf 4.7-duim kanonne, agt 0,5-duim lugafweer kanonne en agt 21-duim torpedobuise.
Sy is gekelder in 'n latere skermutseling by Narvik.
Gousblom
Gousblomme (veral genus Arctotis) in die Suid-Afrikaanse opsig, is blomplante uit die familie Asteraceae, en veral die Calenduleae- en Arctotideae-tribusse daarvan, wat groot, geel blomhofies voortbring en in die suidweste van Suid-Afrika aangetref word. As Suid-Afrikaanse volksnaam is dit aanvanklik toegepas op spesies in die genera Arctotis en Gazania, maar is later ook toegepas op spesies in die genera Arctotheca en Dimorphotheca, d.w.s. naverwante genera wat ook oranje, geel of wit blomhofies het. 'n Randjie naby Ceres genaamd Gousblomhoogte is byvoorbeeld vernoem na 'n Dimorphotheca-spesie. Die naam is van Nederlandse oorsprong, waar dit verwys na Calendula officinalis, 'n blomplant waarskynlik uit Europa, wat in Nederland en elders as sierplant verbou word. Gousblom beteken "goue blom" en die genusnaam Gazania, wat sinspeel op rykdom, is moontlik ook daaraan te danke.