cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trevor Lloyd Wadley
Lewe en loopbaan
In 1946 was Wadley werksaam as 'n ontwerper van radiotoerusting en instrumentasie in 'n spesiale afdeling van die Telekommunikasie-navorsingslaboratorium (TNL), wat in opdrag van Jan Smuts geskep is, en in die afdeling elektriese ingenieurswese van die Universiteit van die Witwatersrand (onder Basil Schonland). Die TNL het verhuis na die Wetenskaplike en Nywerheidnavorsingsraad (WNNR) en is herdoop tot die Nasionale Instituut vir Telekommunikasie-navorsing (onder dr Frank Hewitt).
In 1948 het Wadley begin werk aan 'n dringende projek vir die Kamer van Mynwese om 'n middel vir ondergrondse radiokommunikasie vir reddingsdoeleindes te verskaf. Na 'n uitvoerbaarheidsondersoek het Wadley 'n verslag geskryf waarin aangedui word dat dit gedoen kan word en waarin sy aanbevelings uiteengesit word. Die Kamer het die saak egter vir langer as 'n dekade lank nie opgevolg nie.
Wadley het in 1964 afgetree (op 44 jaar oud) en aan die suidkus van Natal gewoon tot sy dood aan kanker in 1981 (op 61 jaar oud).
Olimpiese Somerspele 1900
Die Olimpiese Somerspele 1900 (Frans: Les Jeux olympiques d'été de 1900), amptelik bekend as die Spele van die IIde Olimpiade, is in 1900 in Parys, Frankryk, as deel van die Wêreldtentoonstelling gehou. Ondanks Griekse pogings om die Spele permanent in Griekeland te laat plaasvind, besluit die Internasionale Olimpiese Komitee om die Spele elke keer na 'n ander land te skuif. Vroue het vir die eerste keer aan kompetisies tydens die Olimpiese Spele deelgeneem.
In teenstelling met die Olimpiese Somerspele 1896 was hierdie spele nie 'n groot sukses nie. Die sportplekke was oor die hele Paryse stadsgebied versprei en wedstryde is tydens die hele Wêreldtentoonstelling aangebied met lang onderbrekings daartussen. Die Olimpiese Somerspele is nie as sulks benoem nie en amptelik Concours Internationaux d’Exercices Physiques et de Sports ("Internasionale kompetisies vir Liggaamlike Opvoeding en Sport") genoem. Sommige atlete het eers jare later of nooit besef nie, dat hulle aan 'n Olimpiese Spele deelgeneem het.
Sporte
19 Olimpiese sportsoorte in 95 dissiplines is tydens die Spele beoefen. Tydens die Spele is 122 goue medaljes oorhandig. Daarbenewens is wedstryde in verskeie demonstrasiesporte beslis. • 2
Stadions
Sewe sportplekke is tydens die Olimpiese Somerspele 1900 gebruik:
Deelnemende nasies
[[Lêer:1900 Olympic games countries.PNG|duimnael|400px|Kaart van deelnemende lande in 1900:
Gasheerstad Parys]] Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Olimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die getal atlete per land in hakies aangedui: • 3
Daarbenewens vermeld sommige bronne deelnemende atlete van die volgende nasies:
Getal medaljes
Hier is die top tien lande wat medaljes tydens die Spele verower het:
Erica diotiflora
Erica diotiflora is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom in die Riviersonderendberge naby Greyton op die suidelike hange voor. Daar was twee populasies en met 'n opname in 1995 was daar slegs een plant gevind by die een populasie en geen by die ander plek nie. Indringerplante is die grootste oorsaak van die populasie se krimping.
Japan Nasionale Roete 290
Japan Nasionale Roete 290 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Janus (maan)
Janus is ’n binneste maan van Saturnus en is genoem na die Griekse god Janus; dit ook bekend as Saturnus X.
Geskiedenis
Janus is op 15 Desember 1966 deur Audouin Dollfus geïdentifiseer en het die voorlopige naam S/1966 S 2 gekry. Jean Texereau het die maan voorheen, op 29 Oktober 1966, afgeneem sonder dat hy dit besef het. Op 18 Desember het Richard Walker ’n voorwerp in dieselfde wentelbaan as Janus gesien, maar die posisie het nie ooreengestem met die vorige waarnemings nie. Twaalf jaar later, in Oktober 1978, het Stephen M. Larson en John W. Fountain besef die waarnemings van 1966 kan die beste verduidelik word aan die hand van twee aparte voorwerpe (Janus en Epimetheus) wat baie eenderse wentelbane het. Walker kry nou die erkenning vir die ontdekking van Epimetheus. Voyager 1 het dié wentelkonfigurasie in 1980 bevestig.
Wentelbaan
Janus deel ’n wentelbaan met Epimetheus. Janus se gemiddelde baanradius van Saturnus af is net 50 km minder as dié van Epimetheus, ’n afstand wat kleiner is as enige van die twee se gemiddelde radius. Volgens Kepler se wette van planetêre beweging word die binneste wentelbaan vinniger voltooi – vanweë die klein verskil sowat 30 sekondes vinniger. Elke dag beweeg die binneste maan 0,25° verder weg van Saturnus as die buitenste maan. Wanneer die binneste maan by die buitenste maan kom, vermeerder hul gesamentlike swaartekragaantrekking die binneste maan se momentum en verminder dié van die buitenste maan. Hierdie bykomende momentum sorg dat die binneste maan se afstand van Saturnus af en sy wentelperiode toeneem, terwyl die buitenste maan s’n afneem. Die twee mane ruil dan wentelbane om, maar kom nooit nader as sowat 10 000 km van mekaar nie. Dié wisseling vind elke vier jaar plaas; die laaste kere was in Januarie 2006, 2010, 2014 en 2018.
Voorkoms
Janus het verskeie kraters groter as 30 km. Dit lyk of sy oppervlak ouer as Prometheus s’n, maar jonger as Pandora s’n is.
Uit sy baie lae digtheid en relatief hoë albedo kan afgelei word Janus is nes Prometheus en Pnadora ’n baie poreuse, ysagtige voorwerp. Daar is egter groot onsekerheid hieroor en dit moet nog bevestig word.
Wisselwerking met ringe
’n Dowwe stofring kom voor om die wentelbane van Janus en Epimetheus, blyk uit foto's wat Cassini in 2006 geneem het. Dit strek sowat 5 000 km ver.
Die bron daarvan is deeltjies wat in botsings met meteoroïdes van hul oppervlak loskom.
Carol Thomas
Dr. Carol Ann Thomas (20 Maart 1961 - 12 April 2019) was 'n ginekoloog wat bekend geraak het met haar baanbrekerswerk oor polisistiese eierstol-sindroom (POS) en vroue se hormonale wanbalans tydens menopouse. Carol het in Elsiesrivier grootgeword en aan die Hoërskool Athlone gematrikuleer. Sy het by die Universiteit van Kaapstad aansoek gedoen om medies te studeer. Sy is afgekeur weens 'n kwotastlesel (net 'n sekere aantal bruin en swart studente is in die veld toegelaat) maar sy begin by die Universiteit van Wes-Kaapland met 'n BSc. graad en is toe later by die Universiteit van Kaapstad vir studies in die medisyne aanvaar. Sy was die stigter van theWomanSpace, 'n organisasie wat probeer het om agterstraat aborsies te voorkom en hulp te verleen aan vroue wat nie toegang gehad tot bekostigbare mediese dienste nie.
Sy sterf op 12 April 2019 aan komplikasies van 'n dubbele longoorplanting. Sy was getroud met Alison Gray en laat haar seun Adam Thoma-James, haar vader Gilbert en suter Gail agter.
Bron
Genekoloog vir baie soos 'reddingsboot op Titanic' Rapport Weekliks 21 April 2019.
Peter Lorre
Peter Lorre (26 Junie 1904 – 23 Maart 1964) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente M (1931), The Maltese Falcon (1941), Casablanca (1942), en Arsenic and Old Lace (1944).
Chatsworth House
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Marius Weyers
Marius Weyers (gebore op 3 Februarie 1945 in Johannesburg) is ’n Suid-Afrikaanse akteur. Hy het saam met sy vrou, Yvette, op Rooi-Els, Wes-Kaap, gewoon waar sy op 11 Julie 2023 oorlede is nadat alzheimersiekte in 2019 by haar gediagnoseer is. Hy het internasionaal bekend geraak as Andrew Steyn in die rolprent The Gods Must Be Crazy (1980). Hy het 'n toekenning as beste akteur vir sy rol in Paljas ontvang.
Chatsworth House
Chatsworth House
in Derbyshire, East Midlands
Marius Weyers
In 1981 ontvang Weyers die Erepenning vir Verhoogkuns van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns. In 2021 word Weyers weer deur die Akademie vereer met die Besondere Erepenning van die SA Akademie vir sy besondere bydrae tot rolprent- en TV-kuns.
Chatsworth House
Opgerig
Vanaf 1553
Boustyl
Barok
Argitekte
William Talman Thomas Archer Jeffry Wyattville Joseph Paxton James Paine
Webtuiste
Chatsworth House is 'n groot herehuis in die Engelse graafskap Derbyshire (East Midlands-streek). Dit is in die administratiewe distrik Derbyshire Dales geleë, sowat 5,6 kilometer noordoos van Bakewell en 14 kilometer wes van Chesterfield. Die huis dien as woning van die Hertog van Devonshire en word deur sy familie, die Cavendish, bewoon sedert Bess of Hardwick haar in 1549 in Chatsworth gevestig het.
Die huis is op die oosoewer van die River Derwent geleë en kyk uit oor die heuwels wat die Derwent- en Wye-riviervalleie van mekaar skei. Die herehuis, wat temidde van 'n uitgestrekte parklandskap en teen die agtergrond van beboste heuwels, wat in 'n heideveldlandskap oorgaan, ontstaan het, huisves 'n unieke versameling skilderye van onskatbare waarde, naas meubels, tekeninge van ou meesters, beeldhoukuns in die neo-klassieke styl, boeke en ander artefakte. Chatsworth is verskeie kere as die Verenigde Koninkryk se gewildste herehuis aangewys.
Naval Hill
Naval Hill is 'n platoagtige heuwel in die middel van Bloemfontein, die hoofstad van die Vrystaatprovinsie. Naval Hill het sy naam te danke aan twee Britse vlootkanonne wat bo-op aangetref word. Sy oorspronklike naam was Bloemfonteinberg, maar dit is hernoem toe Britse vlootpersoneel hier gedurende die Tweede Vryheidsoorlog gestasioneer was.
Naval Hill verskaf mooi panoramiese uitsigte oor Bloemfontein en is die hoogste punt in 'n redelike plat omgewing. Die area beslaan 192,5 hektaar wat die Franklin-natuurreservaat huisves. Dit is die enigste natuurreservaat binne 'n stadskern in Suid-Afrika en in 1930 deur 'n voormalige burgemeester daargestel.
Die Lamont-Hussey Sterrewag is in 1928 gebou en bo-op Naval Hill geleë. Dit was destyds onder die eienaarskap van die Universiteit van Michigan in die VSA, maar het in 1974 gesluit. Dit is later omskep in 'n kleinteater genoem die Sterrewag Teater.
Teen die suid-oostelike hange van Naval Hill is 'n wit perd in klip uitgelê. Dit is geskep deur die troepe van Wiltshire Remount Depot gedurende die Tweede Vryheidsoorlog en het gedien as 'n landmerk vir terugkerende Britse troepe van die slagvelde.
Skulpromp
Vliegtuie
Vroeë vliegtuie is almal op 'n interne raamwerk gebou wat tipies uit hout of staalbuise bestaan het, wat dan oorgetrek is met doek om 'n gladde oppervlak te vorm. Verskillende materiale is gebruik; sommige bouers het plaatmetaal of laaghout vir die rompbedekking gebruik. Al hierdie vroeëre ontwerpe het egter staatgemaak op die beginsel van lasdraende strukture met aparte rompbekleding.
In 1916 het Luft-Fahrzeug-Gesellschaft van Duitsland hulle Roland C.II bekendgestel wat 'n romp gehad het wat uit gebuigde laaghout bestaan het en beide die buitenste bekleding en die lasdraende struktuur uitgemaak het. Dit het die vliegtuig besonder sterk gemaak vergeleke met ander ontwerpe van dié tydperk al was dit nogal swaar gewees. Soortgelyke ontwerpe is ook deur Pfalz Flugzeugwerke vervaardig wat aanvanklik die Roland onder lisensie vervaardig het.
Teen die laat 1920's het die prys van aluminium (spesifiek "duralumin") beduidend gedaal en het baie vervaardigers begin om dit te gebruik om die interne raamwerk te vervang en in sommige gevalle ook die bekleding. 'n Klassieke ontwerp van so 'n ontwerp was die Ford Trimotor wat die ou struktuur behou het met nuwe materiale. Die struktuur van die vliegtuig het bestaan uit vakwerk bestaande uit aluminiumbalke met 'n dun laag aluminiumbedekking wat met klinknaels daarop vasgemaak is.
Hierdie ontwikkeling saam met groter enjinkraglewering en meer aandag wat geskenk is aan vaartbelyning om vinniger vliegtuie te bou het 'n baie stewiger romp vereis om ondersteuning te bied teen die vinnigvloeiende lug. Die verhoogde wringweerstand was ook belangrik om aero-elastiese probleme te vermy in die oorgang vanaf die goed-ondersteunde tweedekkervliegtuigkonstruksie. 'n Uitstekende vroeë voorbeeld van 'n ontwerp waar hierdie probleme aangespreek is, was die Douglas DC-3.
Eendag op ’n reëndag
Eendag op ’n Reëndag is ’n Afrikaanse rolprent wat in 1975 vrygestel is. Jans Rautenbach was die skrywer en regisseur. Die hoofkarakters is Katinka Heyns en Regardt van den Bergh.
Genre
Die rolprent is ’n romantiese drama. Dit het geen ouderdomsperk nie.
Hoofrolspelers
En andere.
Storielyn
Susie Botha is smoorverlief op die aantreklike maar stil Paul Rossouw. Op die aand van ’n spesiale afspraak, verdwyn Paul. Susie is verpletter. Sy weet nie dat Paul haar misdadige broer, Gert, ’n klein fortuin skuld nie - wat teen middernag betaal moet word. In ’n desperate poging om geld bymekaar te kry, neem hy deel aan ’n korrupte dobbelspel.
Gert daag by die goor dobbelnus op, ontbloot die eienaar daarvan as ’n skurk en verwurg hom. Die polisie daag op, en Sussie is oortuig daarvan dat Paul vir altyd uit haar lewe is. Op ’n vaal dag, wanneer Susie roomys van haar roomyswa verkoop, sien sy Paul na haar aanloop. Haar prins het haar toe tog kom red.
Leon Schuster
Leon Schuster (gebore 21 Mei 1951) is die vervaardiger van rolprente (waarin hy gewoonlik self die hoofrol vertolk), komediant en akteur, en is Suid-Afrika se koning van fopkamera. Hy maak sy filmdebuut in 1983 in Wolhaarstories, die enigste Afrikaanse rolprent waarin hy gespeel het.
Hy is veral bekend danksy sy komiese rolprente wat Suid-Afrika se kultuur en kultuurverskille uitbeeld. Hy ontvang baie kritiek vir veral sy rolprente, wat as "toilethumor" beskou word, maar is die een rolprentvervaardiger wat oor taal- en kultuurgrense 'n aanhang opgebou het.
Loopbaan
Schuster het in 1975 by die SAUK aangesluit, waar hy veral vir sy radioprogram Die Vrypostige Mikrofoon onthou word deur talle mense met sy vlymskerp poetse uit te vang. Dit het die fondament vir sy poetse in sy rolprente gelê.
Yanni
Yiannis Chryssomallis (Grieks: Γιάννης Χρυσομάλλης, Giannis Chrysomállis; gebore 14 November 1954), professioneel bekend as Yanni (/ jɑːni / yah-nee), is 'n Griekse pianis, klawerbordspeler, komponis en musiekvervaardiger wat die grootste gedeelte van sy volwasse lewe in die Verenigde State van Amerika spandeer het.
Hy het Grammy-nominasies vir sy album "Dare to Dream" in 1992 en in 1993 vir die opvolger "In My Time". Sy deurbraak het gekom met die sukses van die uitgawe van "Yanni Live at the Acropolis". Sedertdien het hy vir meer as 20 miljoen mense in meer as 20 lande regoor die wêreld opgevoer. Hy het wêreldwyd meer as 35 platinum en goue albums verkry met die verkoop van meer as 20 miljoen albums. Sy komposisies word gebruik in televisie-uitsendings van die Olimpiese Spele sedert 1988 en sy musiek is wyd gebruik word in televisieprogramme en by sportbyeenkomste.
Diskografie
Studioalbums:
Videografie:
Klankbane:
Samestellings
Groter Letaba Plaaslike Munisipaliteit
Die Groter Letaba Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Mopani-distriksmunisipaliteit in Limpopo, Suid-Afrika. Die munisipaliteit is na die Letabarivier vernoem.
Hawker Typhoon
Die Hawker Typhoon was 'n vegter-bomwerper wat deur die Britse Lugmag gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hierdie vliegtuig het ontwikkel uit 'n spesifikasie wat deur die Britse Lugvaartministerie daargestel is om 'n vliegtuig te ontwikkel wat die nuwe Rolls-Royce en Napier 24-silinder 2000 perdekragmotors kon gebruik.
Groter Letaba Plaaslike Munisipaliteit
Hoofplekke
Die nasionale instituut vir statistiek, Stats SA, deel sedert die 2011-sensus die munisipaliteit in 112 sogenaamde hoofplekke in:
Hawker Typhoon
Ontwikkeling
Die Hawker Typhoon is ontwikkel met die Napier Sabre motor en het in Februarie 1940 sy nooiensvlug voltooi. Verdere ontwikkeling- en produksieprobleme het veroorsaak dat die Typhoon eers in Augustus 1941 aan die Britse Lugmag gelewer kon word. Dit was toe die eerste vegvliegtuig wat vinniger as 400 mph (643 km/h) kon vlieg. Hierdie topsnelheid het egter teen 'n prys gekom; die vliegtuig se klimvermoë was swak en sy vermoë op hoë hoogte was ook onder verwagting. Dit was alles as gevolg van die Sabre motor wat te vroeg in produksie gebring is.
Groter Letaba Plaaslike Munisipaliteit
Hoofplekke
Bellevue • Blinkwater • Bolobedu • Boshakge • Bulasini • Buqa • Chabelane • Dinkateng • Ditshoseng • Duvula • Ga-Abele • Ga-Femane • Ga-Kgapane • GaMamanyoha • GaMaphale • GaMatlou • GaMaupa • GaMokwasela • GaMoroko • Ga-Mothele • Ga-Mothombeki • GaNtata • GaPhooko • GaRamaroka • GaRamodumo • Greater Letaba NU • Hlohlokwe • Iketleng • Jamela • Jokong • Kopje • Kuranta • Kwatane • Lebaka • Legwareng • Lehlareng • Lemondokop • Lenokwe • Mabumuleng • Madibeng • Maekgwe • Mahembeni • Makgakabeng • Makgakgapatse • Makhupe • Makwidibung • Malematsa • Mamaila • Mamakata • Mamokgadi • Mamphakathi • Mantsha • Maraka • Marotholong • Mathipane • Matshoboko • Matshwi • Medingeng • Mobungung • Modjadji Hoofkraal • Modjadjiskloof • Mohlabeng • Mohokone • Mojeketla • Mokgoba • Mollong • Monate • Morakeng • Moropeni • Moshakga • Moshate • Moshate Head Kraal • Mothatsohle • Motlhakamasoma • Motsemokola • Motshele • Motsinoni • Mpepule • Mukwakwaila • Nakampe • Northampton • Phongololo • Rabothatha • Rakgara • Ramogakwa • Ramphenyane • Raphahlelo • Rasobi • Ratjeke • Roerfontein • Rotterdam • Satlaleni • Seaphole • Sebepe • Sedibeng • Sekgopo • Sekgoses • Sekhiming • Senwamokgope • Sephatwene • Sephukubje • Setaseng • Shamfana • Shotong • Staseni • Taulome • Thakgalane • Tlatsa • Tshamahansi • Tshamiseka • Vaalwater • Xawela.
Hawker Typhoon
Ontwikkeling
Daar was ook 'n strukturele ontwerpfout in die stertgedeelte met menige noodlottige gevolge. Dit is egter later reggestel. Die totale Typhoon vloot was amper uit diens gestel as gevolg van al die probleme maar dit was gelukkig betyds opgelos. Toe die Focke-Wulf Fw 190 sy verskyning maak, was die Typhoon die enigste vliegtuig wat sy snelheid kon ewenaar. Die Typhoon het vier van die Focke-Wulf's in hulle eerste verskyning vernietig.
Die bynaam vir die vliegtuig was Tiffies. Vanaf 1943 het hulle 'n aktiewe rol begin speel in Frankryk en die Lae lande deur teikens aan te val en te vernietig. Later in 1943 is die vliegtuig met vuurpyle toegerus; dit het hulle in staat gestel om nog meer verwoesting te saai. Deur hul ongenaakbare aanvalle in die dag en nag kon hulle Duitse kommunikasie ontwrig wat baie bygedra het tot die Geallieerdes se sukses tydens D-dag. Dit is moeilik om te verstaan dat 'n vliegtuig wat se ontwikkeling amper gestaak weens tegniese redes uiteindelik deur 26 Eskaders van die 2de Taktiese Lugmag gebruik is.
Mary Welch
Mary Welch (1922 – 31 Mei 1958) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Park Row (1952) en in die televisiereekse Kraft Theatre (1947), Hands of Mystery (1949), en The Alcoa Hour (1955).
Mogalakwena Plaaslike Munisipaliteit
Die Mogalakwena Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Waterberg-distriksmunisipaliteit in Limpopo, Suid-Afrika.
Erica dispar
Erica dispar is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom vanaf De Hoop tot by Mosselbaai voor. Die plant se habitat word bedreig deur onder andere indringerplante.
Japan Nasionale Roete 292
Japan Nasionale Roete 292 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Lephalale Plaaslike Munisipaliteit
Die Lephalale Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Waterberg-distriksmunisipaliteit in Limpopo, Suid-Afrika.
Dirk Postma, seun van Martinus
Ds. Dirk Postma (Aliwal-Noord, 5 Mei 1877 – Burgersdorp, 29 Desember 1940) was predikant in die Gereformeerde Kerk.
Herkoms
Dirk Postma was die oudste seun van ds. Martinus Postma, die eerste Gereformeerde predikant aan die Witwatersrand, en Elizabeth Jossina Spiller. Sy broer, dr. Ferdinand Postma, was 'n bekende Gereformeerde teoloog. Hulle oupa, ook ds. Dirk Postma, was die stamvader van die Postmas in Suid-Afrika en die grondlegger van die Gereformeerde Kerk. Hy was vyf keer getroud en het 21 kinders gehad. Martinus Postma is nog in Nederland gebore uit ou ds. Postma se derde huwelik, op 11 Februarie 1850 met Ida Sijpkens (†30 Maart 1857). Prof. Jan Lion Cachet was getroud met Dirk en Ferdinand se tante Zwaantje. Uit die stamvader se vierde huwelik (op 24 November 1859 met Susanna Lasea Kruger (†3 Oktober 1869)) is ook 'n Dirk Postma gebore wat eweneens predikant geword het. En een van die kleinkinders uit sy vyfde huwelik (op 20 Desember 1869 met Johanna Willemina van Biljon (†12 Julie 1901) was ook Dirk Postma, die seun van ds. Willem Postma, beter bekend as die skrywer Dr. O'Kulis.
Opleiding
Dirk Postma ontvang sy skoolopleiding op Burgersdorp en Middelburg, Kaap en toe aan die Teologiese Skool Burgersdorp. Met die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog in 1899 veg hy as Kaapse rebel onder genl. C.F. Beyers. As krygsgevangene word hy na Burttseiland, Bermuda, verban waar hy as onderwyser optree en as redakteur van die krygsgevangenes se joernaal De Burtts Trompet. Hier is hy die bemiddelaar tussen die krygsgevangenes en die Britse owerheid. Ná die vrede in 1902 onderneem hy 'n reis na die Verenigde State van Amerika en Europa.
Letterkundeprofessor
By sy terugkeer in sy vaderland behaal Postma die B.A.-graad en voltooi sy teologiese studie op Burgersdorp kort voor die Skool in 1905 na Potchefstroom sou verhuis om die voorloper van die hedendaagse Noordwes-Universiteit te word. Dirk Postma word, soos agtereenvolgens van 1877 sy oom ds. Petrus Postma, sy pa, Marthinus Postma en oom ds. Stephanus Postma, aangestel as professor in die literariese departement van die Burgersdorpse Teologieskool waar hy dien van 1903 tot 1904, die skool se laaste jaar in die Noordoos-Kaap.
Predikant aan die Rand
Hy aanvaar in 1904 'n beroep na Krugersdorp en word as professor in die literariese departement opgevolg deur sy jonger broer, ds. Ferdinand Postma, die vyfde Postma agtereenvolgens. Die stigting van die Gereformeerde kerk Krugersdorp was deel van die Gereformeerde Kerk se poging om, 10 jaar ná die goudstormloop en die stigting van Johannesburg, sy lidmate aan die Witwatersrand beter te bearbei. Op die algemene vergadering van die Gereformeerde Kerk op Heidelberg van 16 Maart 1896 af is besluit om twee gemeentes op die Witwatersrand te stig. Krugersdorp is op 25 April 1896 van Rustenburg afgestig en op 23 Mei is die Johannesburgse gemeente met 200 lidmate gestig. Die predikant van Pretoria, ds. Petrus Postma, ds. Dirk Postma se oom, sou as konsulent kerkdienste in Johannesburg teen £5 per diens waarneem, maar teen die einde van daardie eerste jaar besluit die kerkraad van Johannesburg om saam met Krugersdorp 'n eie predikant te beroep. Elke gemeente sou 'n proporsionele deel volgens hul aantal lidmate tot die jaarlikse salaris van £400 bydra. Ds. P. Snyman het die beroep bedank, maar 'n geslaagde beroep is daarna uitgebring op ds. Dirk Postma se vader, ds. Martinus Postma. Hy is op 28 Augustus 1897 as die eerste Gereformeerde predikant in Johannesburg bevestig.
Die gemeente het vinnig gegroei en teen die einde van 1896 was daar reeds 350 belydende lidmate. Terugslae in die landbou het Afrikaners stadwaarts gedwing sodat daar teen 1898 reeds 900 siele in die Gereformeerde gemeente Johannesburg was. Die gemeente was so uitgestrek en spoedig so groot dat die kerkraad dit oorweeg het om 'n tweede predikant te benoem, maar dié planne moes laat vaar word met die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog.
Terug na Burgersdorp
Hy tree herhaalde kere op as voorsitter van die sinode van die Gereformeerde Kerk en dien 20 jaar as lid en veral as voorsitter van die kuratorium van die teologiese skool op Potchefstroom. Hy was lid van talle kerklike kommissies en verteenwoordig sy kerk in 1927 op die sinode van die Gereformeerde Kerk in Groningen, Nederland. In 1922 besoek hy die Angola-Boere met wie se terugkeer na die Unie en Suidwes-Afrika hy enkele jare later veel te doen sou hê. Sy oom ds. Dirk Postma jr. is op 21 Oktober 1888 op Burgersdorp bevestig om as eerste predikant vir drie jaar na die Dorslandtrekkers, van wie die meeste Doppers (lidmate van die Gereformeerde Kerk) was, by São Januário, Humpata, in Angola, te gaan.
Selfs na Chubut in Argentinië (sien NG gemeente Chubut) onderneem ds. Dirk Postma ook 'n reis en beywer hom vir die repatriasie van die Afrikaners wat hulle ná die Tweede Vryheidsoorlog daar gaan vestig het. Hy voer jare lank 'n omvangryke briefwisseling met geloofsgenote, ook buite Suid-Afrika, en hy het die gewoonte gehad om alles te versamel en te bewaar waarby hy belang gehad het.
Persoonlikheid
Dr. B.R. Krüger skryf van ds. Dirk Postma in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek: "Hy was 'n man van sterk oortuiginge wat hy nie onder stoele en tafels weggesteek het nie, 'n streng gedissiplineerde gelowige wat dit van alle mense met 'n onverskrokke, reguit benadering geëis het. Bekend, ook buite sy kerk, om sy absolute strengheid ten opsigte van die Gereformeerde beginsels, word hy in sy omgewing met die jare 'n patriargale figuur wat groot agting van sowel blankes as nie-blankes geniet. Hy was sonder twyfel een van die sterkste persoonlikhede wat ooit in die Geref. Kerk kon dien."
Gesinslewe
Ds. Postma is in 1903 getroud met Johanna Alida Coetsee (20 Junie 1879 – 30 Maart 1929), dogter van Adriaan Coetsee van Middelburg, en ná haar dood trou hy met Martha M. Kruger (weduwee Van der Walt). Daar was 15 kinders uit sy eerste huwelik.
David Foster
David Walter Foster, OC, OBC (gebore op 1 November 1949), is 'n Kanadese musikant, musiekvervaardiger, komponis, liedjieskrywer en verwerker. Hy het vir suksesvolle musikale kunstenaars vervaardig, soos Andrea Bocelli, Toni Braxton, Chicago, Céline Dion, Jackie Evancho, Whitney Houston, Jennifer Lopez, Rod Stewart, Barbra Streisand, Westlife en vele ander. Foster het 16 Grammy-toekennings van 47 nominasies ontvang. Hy is tans die voorsitter van Verve Music Group.
John Kani
Bonsile John Kani (gebore 1943) is ’n Suid-Afrikaanse akteur, teaterregisseur en dramaturg. Hy is in New Brighton, Suid-Afrika, gebore.
Kani het in 1965 by The Serpent Players in Port Elizabeth aangesluit en het verskeie toneelstukke help skep wat nooit gepubliseer is nie, maar wel voor groot gehore opgevoer is. Dit is gevolg deur die meer bekende Sizwe Banzi Is Dead en The Island, wat in die vroeë 1970's saam met Athol Fugard en Winston Ntshona geskryf is. Hy het ook ’n benoeming vir ’n Laurence Olivier-prys gekry vir sy rol in My Children My Africa!
Kani se werk is in talle plekke opgevoer, onder andere in New York, waar hy en Winston Ntshona in 1975 ’n Tony-toekenning ontvang het vir Sizwe Banzi Is Dead en The Island. Nothing But the Truth (2002) was sy debuut as alleenskrywer en is eerste in die Markteater in Johannesburg opgevoer. Hy het in 2003 die Fleur du Cap-toekenning ontvang vir beste akteur en beste nuwe Suid-Afrikaanse toneelstuk. In dieselfde jaar het hy ’n spesiale Obie-toekenning in die VSA gekry vir sy bydrae tot die teater.
Van sy ander pryse is ’n SAFTA-toekenning vir sy lewensbydrae, asook die Avanti Hall of Fame-, M-Net- en Clio-toekenning. In 2006 het hy ’n eredoktorsgraad van die Universiteit van Kaapstad ontvang.
August Strindberg
Johann August Strindberg (22 Januarie 1849 — 14 Mei 1912) was 'n Sweedse dramaturg en romanskrywer. In sy tuisland is hy verder ook bekend as 'n essayis, digter en kunsskilder. Sy loopbaan het vier dekades lank geduur en sy versamelde werke bestaan uit meer as 60 toneelstukke en meer as 30 werke van fiksie. Sy toneelstukke word in die geheel gekenmerk deur naturalisme, maar die latere werke antisipeer ook die ontwikkeling van modernistiese denkstrome soos ekspressionisme en surrealisme.
The Strokes
The Strokes is 'n Amerikaanse musiekgroep wat in 1998 gevorm het en bekendheid verwerf het in die vroeë 2000's. Ná die vrystelling van hul debuutalbum, Is This It in 2001, het vele kritici die groep geprys as die "redders van rock". NME het Is This It hul album van die jaar gemaak. Sedertdien het die groep 'n groot aanhangerstal, veral in die VSA, Ierland, die VK en Australië.
2002
Toekennings
Nominasies
2003
Nominasies
2006
Toekennings
Nominasies
2007
Nominasies
Jasser Arafat
Jasser Arafat (Arabies: ياسر عرفات;‎ 24 Augustus 1929 – 11 November 2004) was die president van Palestina, wat eintlik beteken dat hy die president was van die gesagsliggaam wat die Palestynse Grondgebiede in die Gasastrook en die Wesoewer beheer het. Hy was ook die gesig van Palestynse nasionalisme wat die wêreld vier dekades lank geken het. Hy het daarin geslaag om Palestynse aspirasies lewend te hou en om die vele faksies in die geledere van die Palestyne te verenig.
Onder sy prestasies tel die stigting van die el-Fata-groep, bestaande uit Palestynse ballinge, sy verkiesing tot leier van die Palestynse Bevrydingsorganisasie (PBO) en tot president van die Palestynse Nasionale Raad. In 1996 is hy verkies tot president van Palestina.
In 1994 het hy die Nobelprys vir Vrede gedeel met die Israeliese leiers Yitzhak Rabin en Shimon Peres vir hul bydraes tot die totstandkoming van die Oslo-vredesooreenkomste. Sy besluit om nie die vredesvoorstel te aanvaar wat die destydse Amerikaanse president Bill Clinton in 2000 by Camp David gefasiliteer het nie, het egter daartoe gelei dat die vredesproses ontspoor het.
Arafat se internasionale profiel het die afgelope 40 jaar dramaties verander. Tydens die Sestigerjare is hy beskou as die leier van ’n terreurorganisasie wat vele aanvalle op Israel uitgevoer het. In die Sewentigerjare het die wêreld hom beskou as 'n politikus sonder 'n land. In die Tagtigerjare het hy toenemend steun van die Weste gekry, en in die Negentigerjare het die internasionale samelewing hom begin sien as 'n pragmatiese, gematigde leier.
Dit doen egter nie afbreuk aan die feit dat hy tydens sy leierskap dit reggekry het om die uiteenlopende faksies binne Palestynse geledere te verenig nie en om, tot sekere mate, radikale elemente te beheer en geweld te beperk. Sy dood in November 2004 het 'n reuse-reaksie van Palestyne sowel as wêreldleiers uitgelok, wat hulde gebring het aan die rol wat hy in die kookpot van die Midde-Oosterse politiek gespeel het.
Lewensgeskiedenis
Arafat het met die totstandkoming van Israel in 1948 na Egipte gevlug, waar hy aan die Universiteit van Kaïro in die ingenieurswese begin studeer het. In 1952 het hy hom by die Moslem-broederskap en die Unie van Palestynse Studente aangesluit en hom vinnig tot president opgewerk. In 1956 het hy hom in Koeweit gaan vestig, waar hy as ingenieur gewerk en sy eie entrepreneursmaatskappy begin het.
Arafat het in 1957 die el-Fata-groep gestig, wat bestaan het uit uitgeweke Palestyne. Hulle het verskeie aanvalle op Israel geloods en het noue bande gesluit met die Palestynse Bevrydingsorganisasie (PBO). In 1968 is Arafat verkies tot voorsitter van die PBO. Die PBO het hulle in 1982 in Tunisië gevestig nadat hulle gedwing is om Libanon te verlaat toe Israel dié land aangeval het.
Die Staat Palestina is in 1988 in Algerië geproklameer en Arafat is in 1989 as president aangewys deur die Palestynse Nasionale Raad. Die Oslo-ooreenkoms van 1993 het meegebring dat Arafat Israel se bestaansreg erken het. Toe die Israeliese magte in 1994 uit Jerigo onttrek is, het hy teruggekeer na Palestina. Tydens 'n openbare verkiesing in 1996 is hy met 'n oorweldigende meerderheid tot president van Palestina verkies.
Arafat het in 1994 die Nobelprys vir Vrede ontvang saam met die Israeliese leiers Jitzhak Rabin en Shimon Perez vir hul bydrae tot die Oslo-vredesakkoord. In 2000 het Arafat 'n vredesaanbod van Israel verwerp waardeur Palestina beheer sou verkry oor ongeveer 90% van die Wesoewer. Opstand onder die Palestyne en meer geweld het gevolg, maar nuwe vredesonderhandelinge was ook in die vooruitsig.
Kommunikasie tussen Israel en Palestina het gedurende 2001 egter tot sulke mate gedisintegreer, en die geweld soveel toegeneem, dat Arafat van baie van sy mag gestroop is en effektiewelik deur Ariel Sharon onder huisarres geplaas is.
Arafat is op 11 November 2004 aan 'n onbekende siekte oorlede nadat hy twee weke tevore na 'n hospitaal in Parys gevlieg is. Sy oorskot is na Kaïro gevlieg, waar Egipte gasheer gespeel het vir 'n militêre begrafnis wat deur die leiers van meer as 40 lande bygewoon is.
Daarna is sy oorskot na Ramallah vervoer waar hy die vorige twee jaar deur Israel vasgekeer is. Hoewel Israel Palestyne verbied het om tussen Gasa en die Wesoewer te beweeg, het duisende Palestyne steeds die begrafnis bygewoon en het emosionele tonele, afgewissel met geweld, hulle afgespeel toe die man wat dekades lank Palestynse nasionalisme aan die wêreld voorgehou het, ter ruste gelê is.
Daar is beklemtoon dat die graf in Ramallah 'n tydelike een sou wees, aangesien Arafat aangedui het dat hy op die sogenaamde Tempelberg (of “Haram el-Sharif” soos dit in die Moslem-wêreld bekend staan) in Oos-Jerusalem begrawe wil word. Israel het dit egter verbied uit vrees dat dit die Palestyne 'n aanspraak op dié omstrede perseel sou gee. Arafat word oorleef deur sy vrou, Suha Tawil, en sy negejarige dogter, Zahwa (gebore 1995).
Suid-Afrikaanse Weeshuis, Langstraat
Die Suid-Afrikaanse Weeshuis was ’n gebou na aan die bopunt van Langstraat, Kaapstad, wat in 1815 ingewy is en die eerste kinderhuis in Suid-Afrika van toe tot 1923 gehuisves het. Dit was ook die tuiste van die Suid-Afrikaanse Kollege van 1829 tot 1841. Nadat die SA Weeshuis die gebou ontruim het, is dit mettertyd verander en stuksgewys afgebreek tot die laaste, onherkenbare gedeeltes – toe deel van ’n modernistiese gebou van rooi klinkersteen – in November 1981 gesloop is.
Agtergrond
duimnael|links|270px|H.C. de Meillon het dié waterverfskildery van die SA Weeshuis waarskynlik tussen 1830 en 1841 gemaak, want weerskante van die ingang staan "SA College" en "ZA Athenaeum".
260px|regs|duimnael|Op dié kaart van 1898 deur Walter Thom kan die ligging van die Weeshuis tussen Langstraat (links; oos) en Loopstraat (regs; wes) gesien word. Bo (suid) dui die boompies die tuin aan van die Evangelies-Lutherse gemeente Sint Martini. Die gedeelte van Orphanstraat tussen die kerk en weeshuis is omstreeks 1980 gesluit en nadat die oorblyfsels van die weeshuis saam met onlangse aanbouings gesloop is, is die Weeshuis-perseel met die kerk s'n gekonsolideer en 'n Sondagskool-kompleks op eersgenoemde opgerig.
duimnael|regs|220px|Die voorstoep van die Weeshuis, omstreeks die 1890's. Dié foto berus in die Elliot-versameling. Dis moontlik die huisvader wat sit en koerant lees terwyl twee jong inwoners popspeel op die voorgrond.
duimnael|regs|270px|Die SA Weeshuis waarskynlik omstreeks 1900.
duimnael|regs|300px|Bewaringsbewustes se pogings omstreeks 1980's om dié gebou te laat verwyder en dit te vervang deur ten minste die fasade van die oorspronklike weeshuis, was vergeefs.
duimnael|regs|270px|Die gebou met die rooi dag regs op die foto is op die deel van Orphanstraat gebou wat omstreeks 1980 afgesluit is. Links daarvan was die Weeshuis (nou die kerk se Sondagskool-kompleks) en regs die Evangelies-Lutherse kerk Sint Martini.
Weeshuis opgerig
Enkele jare laer besluit die weduwee Moller toe om ’n weesinrigting daar te stel en £1 200 daarvoor af te staan. Die grond wat bestem was vir Het Oude Vrouwen Huis kon hiervoor aangewend word. Goewerneur Caledon (1807–'11) was besonder ingenome met die plan en dra uit sy eie sak 5 000 riksdaalders daartoe by, terwyl sy opvolger, lord Charles Somerset, in Julie 1814 ’n rentelose voorskot van 8 000 riksdaalders uit die fondse van die Weeskamer beskikbaarstel. Dit het egter nog meer as ’n jaar geduur voor die gebou, ontwerp die argitek Louis Thibault, voltooi is. Kort voor Thibault se dood in November 1815 het ds. J.P. Serrurier van die Groote Kerk op 20 September die gebou ingewy en die weeshuis amptelik geopen. ’n Kollekte ná die plegtigheid het £160 opgelewer. Die weduwee Moller se bydrae met die jare was nie minder nie as £6 000.
Die weesinrigting, eers bekend as die SA Weeshuis en later die SA Kinderhuis, het onder ’n kommissie van die NG Kerk en die Lutherse Kerk gestaan. Die inrigting bestaan vandag nog, maar het in 1923 na ’n beter perseel in Tuine verhuis.
Oorspronklike ontwerp
Die fondament vir die ouetehuis is blykbaar gelê kort nadat die grond in 1808 vir dié doel afgestaan is. David van der Heever skryf in die VASSA Journal van Junie 2005: "Die snaakse plan van die Weeshuis kan waarskynlik daaraan toegeskryf word dat dit direk bo op die fondament gebou is wat reeds gelê is die voorgestelde ouetehuis. Op sy beurt is die plan vir die tehuis glo gegrond op die oorspronklike Seevaardershospitaal in Waalstraat, Kaapstad." Hy skryf die hoofkenmerk van die plan is die groot, kruisvormige sentrale vertrek wat oor die volle lengte van die gebou uitstrek, van Langstraat aan die voorkant tot Loopstraat aan die agterkant. Volgens hom moes so ’n vertrek van 35 m lank by 6 m wyd en 8 m hoog "funksioneel baie eienaardig" gewees het en kon dit moontlik gebruik gewees het vir gemeenskaplike aktiwiteite soos eet of ontspanning, want die gebou het amper die hele erf beslaan wat min speelplek gelaat het vir die weeskinders of die studente van die SA Kollege, wat die gebou van 1829 tot 1841 gedeel het.
Ronald Lewcock wys in sy boek Early Nineteenth Century Architecture in South Africa (1963) op die ooreenkomste tussen die Weeshuis se fasade en dié van die ou slawelosie wat Thibault en Anton Anreith van 1809 tot 1814 in die hooggeregshof omskep het; trouens met die meeste van Thibault se werk in hierdie tydperk, die laaste jare voor sy dood. "There was the same horizontal grooving of the plasterwork of the wings, and, more significant, their horizontal form was contrasted with a tendency to vertical movement in the central bay. The latter was terminated at the top by a semicircular pediment, a similar composition on a smaller scale to that of the main façade of the Old Supreme Court, which was finished at about the same time. A delightful touch was added to the façade by the coupling of the pilasters between the windows, and a slightly more perverse one by the addition of guttae to add a stronger modulation to the cornice over the columns. In this, as in the whole treatment of the Classical Order, the building was more subtly and successfully handled than the Supreme Court façade. The design of the entrance is however, a disappointment; its pediment was oversimplified and given inadequate visual support. Instead of a decorative fanlight, a rather bizarre circular clerestory light with a cartwheel pattern was inserted high in the wall above the entrance."
Van der Heever meen dié ooreenkomste in die twee geboue se ontwerp laat min twyfel dat Thibault ook vir die Weeshuis verantwoordelik was, want ook sy betrokkenheid by die ombouing van die ou hooggeregshof (nou die SA Kultuurhistoriese Museum) bestaan nie twyfel nie.
Veranderings van 1829
Die Suid-Afrikaanse Kollege is op 1 Oktober 1829 amptelik in die (vorige) Groote Kerk gestig nadat die direkteure, senatore, professore en lede van die publiek negeuur die oggend hier van die Weeshuis af ’n optog na die kerk gehou het, destyds die grootste vergaderplek in die stad. Die Weeshuis se komitee het die gebruik van die voorste vertrekke aan die SA Kollege afgestaan, wat begin het met 115 inskrywings, meestal laerskoolseuns, maar ook enkele naskoolse studente.
Enkele geringe veranderings was nodig, onder meer ’n afskeiding oor die breedte van die lang, middelste ruimte ten einde ruimte aan die nuwe instelling te noem. Hermann Schütte, ’n Duitse meesterbouer en argitek wat dikwels saam met Anton Anreith en Louis Thibault aan projekte gewerk het, het self die plan vir die ombouing geteken en 1 850 riksdaalders vir die werk kwoteer.
Ná die Weeshuis se vertrek
Die Langstraatse gebou van die SA Weeshuis is in 1923 vir £4 500 aan die Betsjoeanaland-melkery (Bechuanaland Dairies) verkoop toe die instelling ’n beter perseel in Tuine betrek het. Hierna is die gebou gereeld verander ter wille van die melkery se veranderende behoeftes. Eindelik was dit geheel en al onherkenbaar nadat die hele voorkant – waar in die loop van die 19de een ’n boog oor die ingang van die straat af aangebring is – vervang is deur ’n aanbousel van goudkleurige klinkersteen en die agterste dele (aan Loopstraat se kant) so volledig verander is dat net dele van die oorspronklike muur nog plek-plek sigbaar was.
Vergeefse pogings
In 1978 het die argitek John Rennie tydens sy bestekopname van die geboue in die Kaapse middestad vir ’n publikasie, The Buildings of Central Cape Town, van die Kaapse Provinsiale Instituut van Argitekte, steeds bestaande gedeeltes van die ou weeshuis uitgeken wat toe in en om motorherstelplek weggesteek was. Destyds wou die Kaapse stadsraad die kruising van Loopstraat en Buitensingel verbreed. As vergoeding vir die grond wat die Lutherse gemeente Sint Martini deur dié verbreding sou verloor, het die stadsraad hulle ’n gedeelte van die oorspronklike Weeshuis-perseel aangebied. Dit was nadat die raad kort vantevore die hele perseel onteien het om van die grond vir padverbreding te gebruik.
David van der Heever, wat die geskiedenis van die gebou verder ondersoek het ná Rennie se ontdekkings in 1978, het die onteiening van die grond beskou as ’n geleentheid om Orphanstraat heeltemal tussen Lang- en Loopstraat te sluit ten einde die kerk- en Weeshuis-perseel te konsolideer. Dit kon, syns insiens, stukrag verleen aan ’n geïntegreerde ontwikkeling van die perseel. Hy het ’n ontwikkeling in die vooruitsig gestel wat ’n poging sou insluit om die Weeshuis te herbou, of dan selfs net die fasade. Destyds, in die vroeë 1980's, was "fasadisme" (die behou van ’n ou gebou se fasade, maar met ’n hedendaagse bousel daaragter) meer aanvaar as in die vroeë 21ste eeu.
Japan Nasionale Roete 293
Japan Nasionale Roete 293 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Vierkleur
300px|regs|duimnael|Die Transvaalse Vierkleur Die Transvaalse Vierkleur was die amptelike vlag van die Zuid-Afrikaansche Republiek en is deur ds Dirk van der Hoff ontwerp. Die vlag het amptelik as die ZAR se landsvlag gedien vanaf 1858 tot 1902, met periodes waartydens die ou Voortrekkervlag (1874-75) en die Union Jack (1877-1881) as amptelike vlag gehys is.
Die rede vir die kleure is nie heeltemal bekend nie, maar daar word algemeen aanvaar dat ds. van der Hoff in gedagte gehad het dat die Nederlandse vlag nie geskik sou wees vir die nuwe republiek nie. Die oranje in die Nederlandse vlag is dus deur rooi vir die Boererepubliek vervang, terwyl 'n vertikale groen streep bygevoeg is.
Die vlag is die eerste keer op 6 Januarie 1857 in Potchefstroom en op 23 Februarie 1857 in Pretoria gehys. Op 18 Februarie 1858 het die Volksraad die Vierkleur as die amptelike vlag van die Zuid-Afrikaansche Republiek verklaar.
Na die Britse anneksasie van die ZAR in April 1877, het die Eerste Vryheidsoorlog uitgebreek. In 1880 is Heidelberg tot tydelike hoofstad verklaar en die Vierkleur is weer op Geloftedag van 1880 daar gehys.
Op 31 Mei 1902 is die Vierkleur en die Vrystaatse vlag gestryk, maar is tog later geïnkorporeer in die vlag van die Republiek van Suid-Afrika van 1928 tot 1994.
Erica dissimulans
Erica dissimulans is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan KwaZulu-Natal, die Vrystaat en Lesotho.
Samuel Arnold
Samuel Arnold – die komponis en nie die samesweerder nie – (10 Augustus 1740 – 22 Oktober 1802) was 'n Engelse komponis en orrelis.
Klas E-tenklokomotief
Die Suid-Afrikaanse Spoorweë Klas E 4-6-4T van 1902 is 'n tenklokomotief wat in die begin van die twintigste eeu in die Kolonie van Natal ontwerp is.
Samuel Arnold
Arnold is in Londen gebore (daar word beweer dat sy moeder Prinses Amelia van Groot-Brittanje was). Sy vader was Thomas Arnold.
Klas E-tenklokomotief
In 1902 het die Natalse Regeringspoorweë tien Klas F 4-6-4 "Baltic"-tipe tenklokomotiewe in diens gestel. In 1912, toe hierdie lokomotiewe na die Suid-Afrikaanse Spoorweë oorgedra is, is hulle hernommer en as Klas E herklassifiseer.
Samuel Arnold
Arnold het omstreeks 1764 musiek vir die teater begin skryf. 'n Paar jaar daarna het hy direkteur van musiek by Marylebone Gardens geword, vir wie hy baie van sy gewilde musiek geskryf het.
In 1777 het hy vir George Colman die Ouere by die Little Theatre, Haymarket begin werk. In 1783 het hy orrelis by die Koninklike kapel geword, en in 1793 het hy die orrelis by Westminster Abdy geword, waar hy uiteindelik begrawe sou word.
Werke
Arnold se bekendste werke sluit in:
Hy is ook bekend daarvoor dat hy die eerste versamelde uitgawe van die werke van Georg Friedrich Händel tussen 1787 en 1797 geproduseer het wat in 180 dele gepubliseer was. Dit was die mees omvattende versameling van Händel se musiek voor die verskyning van die Händel-Gesellschaft-uitgawe in die volgende eeu.
Japan Nasionale Roete 294
Japan Nasionale Roete 294 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Donnalee Roberts
Donnalee Roberts is 'n Suid-Afrikaanse aktrise, rolprentvervaardiger en draaiboekskrywer.
Sy het opgetree in die sepies: 7de Laan en Egoli, en in die flieks: Klein Karoo, Pad na jou hart, Ballade vir 'n Enkeling, Vir altyd en Stroomop
Biografie
Sy is op 17 Mei 2019 met Ivan Botha, haar jarelange sielsgenoot en akteurkollega, getroud.
Filmografie
As akteur:
Elen Willard
Elen Willard (gebore 1 September 1941) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse One Step Beyond (1959), The Twilight Zone (1959), Combat! (1962), en The Man from U.N.C.L.E. (1964).
William Joseph (musikant)
William Joseph Schwartz III, beter bekend as William Joseph, is 'n Amerikaanse pianis en sanger van Phoenix, Arizona. Hy het drie studio-albums vrygestel: Within (2004), Beyond (2008) en Be Still (2012).
Lewe en beroep
Op die ouderdom van 8 het Josef 'n volle musiek studiebeurs gewen wat deur die “Boys Clubs” van Amerika geborg was. Hy was bevoorreg om die klavier met die Russiese pianis "Stella Saperstein" te kon bestudeer. William was die eerste onderwyser gehuur deur “Piano Warehouse” in Phoenix, Arizona vir musieklesse. In 2003 het Joseph opgetree by 'n liefdadigheidsgeleentheid in sy tuisdorp en vir David Foster raakgeloop, vir wie hy gespeel het. Foster was beïndruk, en hulle het begin om saam te werk. Uiteindelik skryf hulle verskeie liedjies saam wat op 2004 se album “Within” verskyn.