Cirruswolk
Beskrywing
Die yskristalle in cirruswolke het verskillende groottes en vorms. Van hierdie vorms is soliede pilare, hol pilare, plate, rosette en 'n vermenging van hierdie vorms. Die vorm van die yskristal word bepaal deur die temperatuur van die lug, atmosferiese lugdruk en die ys se oorversadigingspunt. In matige temperature word die vorm van die cirruswolke soos volg gegroepeer: die pilaarvorms en plaatvorms is gewoonlik aan die bopunt van die wolk, terwyl die rosetvorms en gemengde vorms nader aan die basis van die wolk geleë is. In die noordelike Arktiese streke is die yskristalle in die cirruswolke hoofsaaklik in die vorm van pilare, plate en 'n kombinasie en hierdie kristalle is ten minste vier keer groter as die minimum grootte. Daar is verskeie metodes wat wetenskaplikes gebruik om die eienskappe van cirruswolke mee te bestudeer. Een daarvan is LiDAR waarvan die akroniem staan vir Light Detection and Ranging. Hierdie metode verskaf akkurate inligting oor die wolk se hoogte, wydte en breedte. Vogmeters, wat aan weerballonne vas is, gee inligting oor die voggehalte van die cirruswolk maar kan nie die diepte van die wolk akkuraat bepaal nie. Radartoerusting kan weer inligting gee oor die hoogte en dikte van cirruswolke. Die Stratospheric Aerosol and Gas Experiment (SAGE)-program span satelliete in om opnames te doen. Hierdie satelliete meet waar infrarooi-straling in die atmosfeer opgeneem word en indien dit op die hoogte waar cirruswolke voorkom gebeur, word daar aanvaar dat daar cirruswolke op die plek is. Nasa gebruik 'n spektroradiometer om inligting te verkry oor die cirrusdeklaag deur die daaglikse infrarooi-straling wat weerkaats word, te meet. In die nag bereken dit die laag van cirruswolke deur die aarde se infrarooi-straling te bereken. Die wolk reflekteer hierdie uitstraling terug na die grond en dit maak dit vir die satelliet moontlik om die "skadu"wat dit weerkaats in die ruimte te sien. Waarnemings vanuit 'n vliegtuig of vanaf die grond verskaf ook ekstra inligting oor cirruswolke. Volgens inligting wat die Verenigde State van Amerika met bogenoemde metodes bymekaar gemaak het, is daar bepaal dat die cirruswolkbedekking daagliks en seisonaal wissel. Navorsers het bepaal dat in die somer, in die middel van die dag, is die deklaag die laagste en ongeveer 23% van die grondgebied van die VSA is dan bedek met cirruswolke. Rondom middernag vermeerder hierdie bedekking tot ongeveer 28%. In die winter is daar geen verskil in die cirruswolklaag se bedekking bedags of snags nie. Indien daar cirruswolke in die lug is, wissel die gemiddelde bedekking tussen 30% en 50%. Volgens satallietdata bedek cirruswolke ongeveer 20% tot 25% van die aarde se oppervlakte. In die tropiese areas is hierdie deklaag meer, tot soveel as 70% van die gebied se grondoppervlak. Daar is vier afsonderlike tipes cirruswolke: Cirrus castellanus, fibratus, spissatus, en uncinus; wat elk weer verdeel word in vier variëteite:  intortus, vertebratus, radiatus, en duplicatus. Cirrus castellanus is 'n spesie waarvan die bokant soos 'n cumuliformwolk lyk. Die word veroorsaak deur die konveksie op 'n hoë hoogte wat uit die hoofwolk opstyg. Cirrus fibratus is die mees algemene, gestreepte cirruswolk. Cirrus uncinus-wolke lyk soos perdesterte. Van hierdie variëteite het cirrus intortus 'n uitermatig verwronge vorm. Cirrus radiatus het groot straalvormige ringe wat oor die hemelruim strek. Kelvin-Helmholtz-golwe is 'n tipe cirrus intortus wat in sirkels gedraai is deur 'n vertikale skuifwind.