cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Belfast
Cathedral Quarter
Terwyl nuwe geboue in die kwartier ontstaan het, is van die oudste strate van Belfast in die Katedraalkwartier geleë wat uit die 17de eeu dateer. So kontrasteer moderne boukuns met historiese argitektuur. Naas sy boukuns, restaurante en luukse hotelle soos die Merchant Hotel lok feeste, wat in die kwartier gehou word, talle besoekers. Die Belfast Circus School is die middelpunt vir die jaarlikse Festival of Fools waartydens straatkunstenaars hul slag toon. Die gastronomiese Out to Lunch-fees word jaarliks in Januarie gehou, die kunsfees Cathedral Quarter Arts Festival in April en Mei, die Open House Festival folkmusiekfees in Junie en die Belsonic-musiekfees in Augustus.
Queen's Quarter
Queen's Quarter is 'n stadsdeel in die suide van Belfast wat bekend staan vir sy groen ruimtes. Hier is die Queen's-universiteit, die Botaniese Tuin met sy elegante Victoriaanse palmhuis (1839–40) en die Tropiese Ravyn waar kurator Charles McKimm in 1887 'n kunsmatige rivier in 'n tropiese reënwoudklimaat geskep het, en die Ulster Museum geleë. 'n Groot verskeidenheid eklektiese winkels (waaronder dié van Lisburn Road, die belangrikste winkelstraat in die kwartier), koffiehuise, kroeë, kunsgalerye, boekwinkels, die Queens Film Theatre asook trekpleisters vir musiekliefhebbers soos Mandela Hall, Speakeasy en Empire Music Hall wat almal lewendige musiek aanbied, weerspieël die kulturele en opvoedkundige karakter van die stadsdeel.
Titanic Quarter
Titanic Quarter in die ooste van die stad is Belfast se mees ambisieuse projek van stadsvernuwing waar die geskiedenis, erfenis en tradisies van die stad sentraal staan. Die voormalige skeepswerf met 'n oppervlak van 75 hektaar is in die proses tot 'n nuwe stadsbuurt herontwikkel. Die vermaaklikheidskompleks Odyssey was Belfast se belangrikste projek vir die nuwe millennium en huisves naas kegelbane, 'n rolprentteater, kroeë en nagklubs asook die Arena, die tuisstadion van die Belfast Giants, 'n yshokkiespan wat in die Elite Ice Hockey League speel.
Maar dit is RMS Titanic wat Belfast se geskiedenis as een van die vernaamste nywerheidstede van die Verenigde Koninkryk versinnebeeld en sy naam aan die kwartier gegee het. 'n Verskeidenheid toere word aangebied waartydens belangstellendes 'n indruk kan kry van hierdie tegniese wonderwerk van die Edwardiaanse tydperk en die mense wat dit beplan en gebou het. Die ingenieursvernuf van Belfast, Titanic se dok en pomphuis maak deel uit van die toere. Die ikoniese Titanic Belfast-gebou, wat die geskiedenis van die luukse passasierskip behandel, is naas die gerenoveerde stoomskip SS Nomadic geleë. Hierdie veerboot, wat in Belfast gebou is, het passasiers na die Titanic geneem.
Gaeltacht Quarter
Gaeltacht Quarter in die weste van die stad is Belfast se sentrum vir Ierse taal en kultuur. In 1969 het jong taalentoesiaste Shaw's Road Gaeltacht gestig, 'n klein kwartier waar hulle die Ierse taal, kuns, musiek en toneelkuns laat herleef het. Die gebruik van Iers word sedertdien sowel in die privaat lewe asook in winkels en ander openbare plekke bevorder – opskrifte is dikwels tweetalig Iers-Engels.
Twee jaar later is Noord-Ierland se eerste Iersmedium-skool gestig. Toeriste bring 'n besoek aan die stadsdeel om sy beroemde politieke muurskilderye en sy vredesmuur te besigtig, maar word ook deur die plaaslike vermaaklikhede gelok – tradisionele Ierse kroeë en restaurante.
Die vroeëre kerk van die Presbiteriaanse Broadway-gemeente in Falls Road was die laaste Protestantse kerkgebou in dié straat. Nadat die lidmaatgetal steeds verder gedaal het, is dit in die vroeë 1980's gesluit. Ierse taalaktiviste het die leegstaande kerk gekoop en omgebou tot 'n Iers-Gaeliese kulturele sentrum. Cultúrlann McAdam Ó Fiaich, wat sy deure in 1991 geopen en tydelik ook 'n Iers-Gaeliese sekondêre skool, radiostasie en redaksiekantore van 'n dagblad gehuisves het, is vernoem na Robert Shipboy McAdam (1808–1895), 'n Protestantse Iers-Gaeliese taalaktivis, en die Rooms-Katolieke kardinaal en aartsbiskop van Armagh, Tomás Ó Fiaich (1923–1990), wat naas sy godsdienstige roeping erkenning geniet het as Ierse taalnavorser, volkskundige en historikus. Cultúrlann fungeer as kulturele vlagskipsentrum vir Galiese kunste en Iers as gesproke taal. Die sentrum huisves 'n kunsgalery, teater, restaurant en 'n boekwinkel. Die munisipale kerkhof Belfast City Cemetery en die Rooms-Katolieke Milltown Cemetery is eweneens in die Falls Road-buurt geleë.
Linen Quarter
Belfast se stadsbeplanners skenk besondere aandag aan die regenerasie van die Linen Quarter, 'n stadsbuurt wat net suid van Belfast City Hall geleë is en sowat sestien hektaar beslaan – veral vanweë sy sentrale ligging, die groot aantal hoofkwartiere van privaat en openbare ondernemings wat hier gesetel is, en die beplande uitbreiding van Great Victoria Street-stasie wat as Belfast en Noord-Ierland se hoofvervoerspilpunt sal dien. Die Enterprise-oorgrenstreindiens, wat Belfast met Dublin verbind, sal vanaf Belfast se huidige hoofstasie na Great Victoria Street verskuif word en van dié stasie Noord-Ierland se vernaamste aankoms- en vertrekpunt vir treinpassasiers maak.
Die Linen Quarter het sy naam aan die 19de eeuse lakenbedryf te danke wat hier gesetel was. 'n Aantal historiese geboue getuig van dié verlede en maak die buurt aantreklik vir toeriste. So het hier ook 'n aantal hotelle ontstaan of word tans beplan.
Lagan-kanaal
Boubedrywighede vir die Lagan-kanaal het in 1756 begin, en in 1793 is die waterweg danksy die sluise by Sprucefield tot by Ellis Gut, 'n inham in Lough Neagh, uitgebou. Die kanaal met 'n totale lengte van 27 myl is in die volgende jaar amptelik ingewy. 18 sluiswagters het na die 27 sluise omgesien. Die Lagan Navigation-projek het die sentrale dele van Ulster vir ekonomiese ontwikkeling ontsluit en danksy die groeiende handelsvolume grootliks bygedra tot Belfast se industriële voorspoed.
Die bou van 'n spoorwegnetwerk in die laat 19de eeu het die agteruitgang van die kanaal ingelui, alhoewel hierdie proses geleidelik was. Eers in die 20ste eeu was goederevervoer op die kanaal weens die uitwerkings van twee wêreldoorloë en strawwe mededinging van motorvoertuie ekonomies nie meer lewensvatbaar nie.
Ná 1947 was Lisburn die eindpunt vir vragvervoer op die kanaal. Vanaf 1954 was beheer oor die Lagan-kanaal in die hande van die regering, en die seksie tussen Union Loughs en Lough Neagh is vir skeepsverkeer gesluit. Die seksie tussen Stranmillis en Lisburn het in 1958 gevolg. Tans loop die M1-snelweg tussen Sprucefield en Moira langs die ou kanaalroete.
Vandag is die kanaal 'n belangrike ontspanningsgebied. Boottoere langs die Laganrivier en na plekke wat met die RMS Titanic verbind word, word gereeld gehou. Hengelsport, draakboot-wedvaarte en roeisport is van die aktiwiteite langs en op die kanaal. Stap- en fietstoere is eweneens gewild, en 'n Nasionale Fietsroete loop langs die kanaal.
Toerisme
Belfast is een van die mees besoekte stede in die Verenigde Koninkryk en die tweede mees besoekte stad op die eiland Ierland met jaarliks meer as nege miljoen toeriste. Vanweë die kort afstande tussen toeriste-aantreklikhede is Belfast 'n gewilde bestemming vir kort vakansies. Die stad het sy ryk erfenis van Georgiaanse, Victoriaanse en Edwardiaanse boukuns bewaar, en baie van hierdie geboue is volgens moderne ontwerpstyle verfraai.
Die Stadsraad van Belfast beskou die herontwikkeling van die sogenaamde Titanic Quarter, 'n nuwe buurt met woonstelgeboue, hotelle en 'n vermaaklikheidsdistrik langs die rivieroewer as een van die sleutelprojekte vir die regenerasie van Belfast. Een van die jongste toeristeaantreklikhede, Titanic Belfast, 'n multimediale museum oor die geskiedenis van die RMS Titanic, het sy deure op 31 Maart 2012 geopen. 'n Nuwe moderne openbare vervoerstelsel met onder meer hoëspoedtreine word tans beplan.
Seehawe
Belfast se seehawe is onlosmaaklik verbind met die geskiedenis en ekonomiese ontwikkeling van Belfast. Die hawe, wat met 'n oppervlakte van 2 000 akkers 'n vyfde van Belfast se stadsgebied beslaan en sedert 1847 deur Belfast Harbour (BH) bestuur word, hanteer sowat sewentig persent van Noord-Ierland en twintig persent van die hele eiland Ierland se seegebonde handel. In 2016 is meer as 23 miljoen seevrag gehanteer. Die gebied, wat deur die hawe bedien word, strek tot ver in die Republiek Ierland. Die belangrikste invoergoedere is ru-olie, bouhout, staal, steenkool en kunsmis, terwyl onder meer skrootmetaal en stene na oorsese bestemmings verskeep word.
Naas vrag- en houerskepe doen ook veerbote en passasierskepe gereeld by Belfast-hawe aan. Die Gotenburg-gebaseerde Stena Line-redery bedien roetes na Cairnryan, Loch Ryan en Wigtownshire in Skotland met sy HSS (High Speed Service)-skepe met 'n vaartyd van anderhalf uur. Die vaartyd is langer vir konvensionele skepe (3 uur 45 minute). Norfolkline – amptelik Norse Merchant Ferries – vervoer vrag en passasiers op die roete tussen Belfast en Liverpool in Engeland met 'n vaartyd van agt uur. Daar is bykomende seisoenale roetes na Douglas op die eiland Man wat deur die Isle of Man Steam Packet Company bedien word.
In 2016 het 81 plesierbote met altesaam 144 002 passasiers aan boord in Belfast-hawe aangedoen – 'n aansienlike styging teenoor die vorige jaar.
As Noord-Ierland se vernaamste logistiek-spilpunt bly die hawe ook aantreklik vir ondernemings wat hier hul Noord-Ierse filiale gevestig het – soos Baker McKenzie, Capita, CitiGroup en Bombardier.
Padvervoer
Die beboude stadsgebied van Belfast het sedert die 20ste eeu steeds verder na omliggende gebiede uitgebrei. So beslaan die Belfast Metropolitan Area (BMA) intussen 'n oppervlakte van sowat 960 km² en sluit naas Belfast ook die boroughs Castlereagh, Carrickfergus, Lisburn, North Down en Newtownabbey in. Ondanks sy grootte word tans nog nie aan alle bewoners van dié gebied toereikende openbare vervoer voorsien nie sodat baie pendelaars op hul eie vervoer aangewese is. Tans is geen ander stad in die Verenigde Koninkryk so sterk afhanklik van privaat motorvervoer soos Belfast nie. In 2000 het meer as 80 persent van werknemers in Belfast motors of kleinbusse gebruik om hul werkplekke te bereik. Verkeersopeenhoping en lugbesoedeling het ernstige vraagstukke geword.
Lughawens
Belfast word deur twee lughawens bedien, Belfast International Airport (van waar vlugdienste na internasionale bestemmings aangebied word) en George Best Belfast City Airport (GBBCA), 'n streeklughawe met een enkele aanloop- en landingsbaan wat hoofsaaklik vlugdienste na bestemmings in Groot-Brittanje en Ierland aanbied. GBBCA trek voordeel uit sy ligging naby die middestad.
GBBCA, 'n lughawe in besit van Eiser Infrastructure Fund, is naby die A2-snelweg aan die suidoewer van Belfast Lough geleë. Met jaarliks meer as 2,5 miljoen passasiers hanteer die lughawe sowat 40 persent van geskeduleerde vlugte vanaf en na Noord-Ierland. GBBCA is in 1938 as kommersiële lughawe geopen. Vanaf 1983 het dit as Harbour Airport bekend gestaan. In Junie 2001 is 'n nuwe terminaal geopen.
Belfast International Airport het sy oorsprong in die tyd van die Eerste Wêreldoorlog toe die Aldergrove-vliegterrein sowat 21 km noord-wes van Belfast vanaf November 1917 vir oefenvlugte van die Royal Flying Corps, die voorloper van die Britse Koninklike Lugmag (Royal Air Force) gebruik is. Vanaf 31 Mei 1933 het Midland and Scottish Air Ferries geskeduleerde vlugte na Glasgow aangebied, en vanaf 20 Augustus 1934 het Railway Air Services die eerste lugroete na Londen via Manchester en Birmingham na Croydon-lughawe ingestel waarvoor die Nutts Corner-vliegveld gebruik is.
Vanweë die wisselende weerstoestande in Nutts Corner is vlugdienste vanaf 26 September 1963 weer na Aldergrove verskuif. Een maand later, op 28 Oktober, is Aldergrove met sy huidige terminaalgebou deur Haar Koninklike Hoogheid Koningin Elizabeth die Koninginmoeder heropen. Op 4 Januarie 1966 het die eerste stralervliegtuig, 'n British United BAC 1–11 na Londen se Gatwick-lughawe vertrek. Die lugroete na New York is vanaf 1968 deur die Ierse lugredery Aer Lingus (via Shannon) en die Britse BOAC (via Prestwick) bedien. In die volgende jaar het die passasiersgetal die een-miljoenkerf verbygesteek.
Nadat die hooflandings- en aanloopbaan in 1970 met 3 000 voet verleng is, het die nuutgestigte Northern Ireland Airports Limited op 1 Junie 1971 die Britse Departement van Handel en Nywerhede as bestuurder vervang. Die eerste huurvlug met 'n Boeing-747-makrostraler het op 3 Julie 1977 via Shannon na Toronto in Kanada vertrek. As eerste bestemming op die Europese vasteland is Amsterdam in 1980 deur NLM Cityhopper bedien.
Die lughawe is in 1983 hernoem tot Belfast International, en in die volgende jaar het die passasiersgetal tot 1,5 miljoen gestyg. In 1987 was dit twee miljoen. Nadat 'n nuwe vragsentrum op 17 Julie 1991 in bedryf gestel is, is die lughawe in Julie 1994 geprivatiseer. In 1999 het die jaarlikse passasiersgetal drie miljoen beloop, in 2004 reeds 4,5 miljoen, vyf miljoen in 2006 en 4,4 miljoen in 2015. Nadat die Republiek Ierland passasierbelasting afgeskaf het, het passasiergetalle op Belfast se twee lughawens gedaal namate lugrederye en passasiers na Dublin-lughawe begin uitwyk het.
Tans word gereelde vlugte na Europese en Noord-Amerikaanse (insluitende Meksiko) asook bestemmings in Asië (Turkye) en Afrika (Kanariese Eilande) aangebied.
Trems en trolliebusse
In die Victoriaanse tydperk was openbare vervoer in Belfast beperk tot perdekarre wat op klipstrate geloop het. Sommige van dié historiese strate het in die Cathedral Quarter bewaar gebly. Toe die stad gedurende die nywerheidsomwenteling steeds meer uitgebrei het, moes daar voorsiening vir 'n vinniger en meer gerieflike vervoermiddel vir pendelaars gemaak word.
Vanaf 1872 was perdetrems 'n belangrike openbare vervoermiddel wat deur die Belfast Street Tramways Company bedryf is, terwyl Cavehill and Whitewell Tramway 'n stoomtremdiens tussen Belfast en die dorpe Whitewell en Glengormley in die omgewing aangebied het. Nadat die tremstelsel op 1 Januarie 1905 deur die Belfast Corporation gekoop is, is nog in dieselfde jaar na elektriese trems met oorhoofse kraglyne oorgeskakel.
Die elektriese trems se buitekante is oorspronklik rooi en wit geverf, en van hierdie ouer, nie-gemoderniseerde waens was nog tot in die 1950's in gebruik. In 1928 is William Chamberlain as nuwe besturende direkteur benoem. Hy het donkerblou en wit as nuwe korporatiewe kleure ingevoer (alhoewel in die laat 1940's weer na die vroeëre kleure oorgeskakel is) en 'n moderniseringsprogram van stapel gestuur. Vyftig van die ouer tremwaens is gemoderniseer en dieselfde getal nuwe voertuie gebou.
Die trolliebusstelsel was die enigste van sy soort in Ierland en het so suksesvol geblyk dat in die volgende jaar besluit is om alle tremlyne geleidelik uit te faseer. So is in die 1940's steeds meer trolliebusse ingevoer, en Belfast se netwerk was die tweede grootste in die Verenigde Koninkryk – na die Londense trolliebusstelsel – met 17 roetes en 'n vloot van 245 busse.
Die laaste trems het in 1954 geloop en is vervolgens deur dieselbusse vervang. Volgens die nuwe beleid is ook alle trolliebusse op 12 Mei 1968 buite bedryf gestel om plek te maak vir 'n nuwe vloot van dieselbusse. Vyf van die vroeëre trolliebusse het bewaar gebly en word tans in musea in Noord-Ierland, die Republiek van Ierland en Engeland vertoon.
Belfast Corporation se busvloot is in 1973 aan Citybus (tans Metro wat deel uitmaak van Translink) oorgedra.
Sosiale toestande
Welvaart was in 19de eeuse en vroeë 20ste eeuse Belfast allesbehalwe regverdig verspreid. Lewensomstandighede van Belfasters wat weelderige huise in kwartiere soos dié van Malone Road en Antrim Road kon bekostig het drasties verskil van dié van die werkersklas. Die welvarende voorstede is onder meer deur plaaslike entrepreneurs en hul gesinne bewoon – 'n stedelike elite wat sy fortuine veral in die tweede helfte van die 19de eeu verdien het, onder meer in die Ulster-klub op Castle Place georganiseer was en bediendes, tuiniere en bestuurders by hul huise in diens kon neem.
In die meer gegoede voorstede is veral middelklas-gesinne gehuisves – ingenieurs, advokate, prokureurs, rekenmeesters, geneeskundiges, bestuurders en staatsamptenare wat hul vryetyd onder meer in rugby- en krieketklubs bestee en hul kinders in privaat skole laat onderrig het.
Op 'n laer hiërargiese vlak was opgeleide werkers en ambagsmanne wat hoofsaaklik in Belfast se skeepswerwe of in die plaaslike boubedryf werksaam was. Hulle het wél handewerk verrig, maar het 'n hoër sosiale status gehad as die groot getalle ongeskooldes. Vakmanne moes gewoonlik lang ure werk, maar hul lone was hoog genoeg om 'n aanvaarbare lewenstandaard te verseker. Hul vroue was nie genoodsaak om te werk nie, en kinders het openbare skole bygewoon.
Die werksomstandighede van die laerklas was in die 19de en vroeë 20ste eeu meestal sleg. Toestande in spinnerye was baie warm en vogtig, en ook die werksprosesse in die tekstielbedryf het werkers se gesondheid ernstig in gevaar gestel. So het baie van hulle longsiektes soos brongitis en ftise (longtering) opgedoen. Terwyl welgesteldes en geskoolde werkers in uitstekende of goeie formele behuising gewoon het, was ongeskooldes dikwels in krotbuurte soos dié rondom Abbey-straat saamgetrek. Hierdie buurte was nie so uitgestrek soos krotbuurte in Dublin nie, maar nogtans het duisende gesinne hier in haglike, oorbevolkte en onhigiëniese toestande geleef.
Generasies van mense het in die 19de eeu van die platteland in Ulster en ander streke in Ierland na Belfast gemigreer om hier werk in die nywerheidsektor te vind. Wat op hulle gewag het was 'n lewe vol van finansiële onsekerhede. Dikwels was werkersklasgesinne ook op die inkomste van vroue en kinders aangewese om 'n bestaansinkomste te kan verdien, waarby vroue teen laer lone as mans aangestel is.
Vir sommige vroue was prostitusie 'n oplossing. In die middestad het sogenaamde waaksaamheidskomitees teen prostituees begin optree, maar die ongewenste newe-effek van hierdie soort aksie was dat bordele na die voorstede uitgewyk het.
Vryetydsbesteding
Die godsdienstige en politieke verdeeldheid van Belfast se bevolking is in die sosiale en kulturele lewe weerspieël. So het Protestantse en Katolieke sokkergeesdriftiges gewoonlik hul eie span ondersteun. Die stelsel van professionele sokkerliga's, soos dit in Noord-Engeland ontwikkel het, het in die 19de eeu ook ingang tot Noord-Ierland gevind en 'n belangrike rol in Belfast se werkersklaskultuur gespeel. Duisende seuns en mans het op Saterdagnamiddae na die stadions en sokkervelde gestroom om wedstryde by te woon. In 1911 was daar reeds vyf professionele sokkerspanne, en sommige bekende Britse spelers soos Elisha Scott (1894–1959), wat tussen 1912 en 1934 as doelwagter van FC Liverpool opgetree het, was boorlinge van Belfast.
In Katolieke woonbuurte het die Gaelic Athletic Association, wat in 1884 deur Michael Cusack gestig is, sy invloed laat geld en tradisionele Ierse sportsoorte soos hurling bevorder. In voorstede is sportsoorte beoefen wat by die rustige lewe buite die middestad aangepas was soos rugby, krieket en tennis, maar ook baie ander wat in die tyd van die sogenaamde Victoriaanse sportrewolusie gewild geraak het. Gholfspelers het saamgesluit tot die Fortwilliam-gholfklub. Die North of Ireland Cricket and Football Club is in 1868 gestig, en ses van sy lede was deel van die Ierse span wat die eerste internasionale rugbywedstryd, wat in 1875 in Londen se Oval-stadion gehou is, teen Engeland verloor het. Langs die rivier het bootklubs ontstaan, waaronder die Belfast Boat Club in Stranmillis.
Terwyl die burgerklas Sondae meestal met kerkdienste deurgebring en Sondagskole vir hul kinders georganiseer het, het werkers hulle dikwels meer aangetrokke gevoel tot Belfast se groot verskeidenheid kroeë en goedkoop whiskey, ondanks alle aktiwiteite van die plaaslike Ierse matigheidsbeweging. Die Crown Bar was die gewildste kroeg in Belfast, maar daar was strawwe mededinging. In die vroeë 20ste eeu was daar een kroeg per 328 inwoners. Drankverslawing was 'n ernstige maatskaplike probleem.
'n Ander gewilde vermaak was rolprente. In 1914 was daar vyftien rolprentteaters in Belfast. Ander bedrywe, wat in dié tyd gefloreer het, was tabakwinkels, Italiaanse roomyskafees, vis-en-tjips-winkels, fynbakkerye en teesalons.
Mediabedryf
Drie dagblaaie het hul hoofkwartiere in Belfast – die Irish News, die Belfast Telegraph, en The News Letter. Die laasgenoemde, wat deur lede van die Joy-familie – invloedryke Hugenote-immigrante – gestig is, het vir die eerste keer in 1737 verskyn en is die oudste Engelsmedium-koerant ter wêreld wat steeds onder sy oorspronklike naam uitgegee word. Op 23 Augustus 1776 was die News Letter die eerste dagblad in Europa wat op sy titelblad uitvoerig oor die Amerikaanse Onafhanklikheidsverklaring berig het.
Belfast Media Group is die uitgewer van gemeenskapskoerante soos Andersonstown News, North Belfast News en South Belfast News asook ander publikasies soos die Iers-Amerikaanse dagblad The Irish Echo wat ook in die Verenigde State versprei word. Daarnaas word 'n aantal gratis-publikasies in kroeë, koffiehuise en ander openbare plekke versprei, waaronder Go Belfast, Fate en Vacuum.
Naas twee televisie-uitsaaiers, BBC Northern Ireland en Ulster Television (UTV, 'n ITV-stasie), het ook die kommersiële radiostasies Belfast CityBeat en U105 hul hoofkwartiere in Belfast. Die ateljees van NvTv, een van Noord-Ierland se twee gemeenskaps-televisiestasies, is in die Cathedral-buurt geleë. Twee gemeenskapsradiostasies, Blast 106 (in Engels) en Raidió Fáilte (in Iers) saai hul programme vanuit ateljees in die weste van die stad uit, net soos Queen's Radio, 'n radiostasie wat deur studente van die Queens-universiteit bedryf word.
Belfast het tot 'n belangrike rolspeler in die Britse rolprentbedryf ontwikkel, waarby The Paint Hall op die Harland and Wolff-terrein met vier tonele en 1 000 m² as een van die hoofateljees van die Verenigde Koninkryk se Rolprentraad dien. Produksies soos City of Ember en HBO se Game of Thrones is hier vervaardig.
In November 2011 was Belfast die kleinste stad ooit wat as gasheer van die MTV Europe Music Awards opgetree het. Dié musiekpryse is in die Odyssey Arena toegeken, waarby Selena Gomez as aanbieder opgetree het.
Sport
Belfast was een van die gasheerstede tydens beide die Rugbywêreldbeker 1991 en Rugbywêreldbeker 1999.
Krieket
Belfast beskik oor een van min Ierse krieketvelde: Stormont. Ierland se nasionale krieketspan het van sy EDI-tuiswedstryde hier gespeel.
Rugby
Ierland se nasionale rugbyspan speel soms van sy tuiswedstryde op die Kingspan-stadion wat deur die Ierse Rugbyvoetbalunie besit word. Belfast se professionele rugbyspan Ulster Rugby speel hier in die Pro14.
Praag
Praag (Tsjeggies: Praha [ˈpraɦa]) is die hoofstad en grootste stad van Tsjeggië met 'n bevolking van 1 280 508 (soos op 1 Januarie 2017). Praag vorm 'n selfstandige administratiewe gewes.
Die omgewing van Praag was reeds gedurende sy vroeë geskiedenis dig bevolk. In die 6de eeu het Slawiese stamme hulle in die gebied gevestig. Ná die bou van twee kastele deur die Přemyslide-dinastie in die 9de en 10de eeu het ook Joodse en Duitse koopmanne hulle in die stad begin vestig. Die jaar 870, toe die hoeksteen vir die Praagse kasteel gelê is, is tans die amptelike stigtingsdatum van Praag. Omtrent 1230 het Praag as die hoofstad van die Koninkryk Boheme en in die 14de eeu, as die keiserlike setel van die Heilige Romeinse Ryk, 'n belangrike politieke en kulturele sentrum in Europa geword. Gedurende die regentskap van die Heilige Romeinse keiser Karel IV en sy twee seuns, Wenceslaus IV en Sigismund, het Praag 'n ongekende bloeityd beleef waartydens Gotiese kuns en argitektuur in prag ontvou het. Toe hy in 1347 as koning van Boheme gekroon is, het Karel belowe om van Praag op kulturele gebied 'n mededinger van Parys en Rome te maak. Praag se status was in die volgende eeu nie beperk tot dié van keiserlike residensiestad nie - dit was een van Europa se vernaamste intellektuele en kunshoofstede.
'n Verskeidenheid relikwieë, wat Karel aan die Sint Vituskatedraal geskenk het, het verseker dat Praag ook tot 'n godsdienstige sentrum en belangrike bestemming vir bedevaarte kon ontwikkel. In 1348 het Karel Praag se Nuwe Stad (Nové Město) gestig, met 'n drie meter lange stadsmuur wat in slegs twee jaar se boutyd voltooi is. Met 'n oppervlakte van vyftig hektaar en 'n bevolking van 40 000 is Praag destyds onder Europa se grootste stede gereken. Die Middeleeuse stadsgebied was só uitgestrek dat alle stedelike groei in die volgende vyf eeue binne sy stadsmuur kon plaasvind.
Die "Goue Stad", soos Praag dikwels genoem word ('n verwysing na die torings van die Praagse kasteel wat keiser Karel IV in die 13de eeu laat verguld het), het groter oorlogsverwoesting gespaar gebly, en ook ná 1945 het stadsbeplanners moeite gedoen om die harmoniese stadsbeeld te bewaar. Praag se historiese stadskern, wat in 1992 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys is, is sorgvuldig gerestoureer en weerspieël Boheme en Tsjeggië se wisselvallige geskiedenis, met voorbeelde van Gotiese en barok-boukuns. Moderne geboue en grootskaalse behuisingsprojekte het buite die middestad ontstaan.
Eweneens in die historiese middestad geleë is groot en elegante 18de eeuse barokpaleise en kerkgeboue uit verskillende tydperke. Die heuwels in die omgewing bied 'n uitsig oor die historiese middestad waaraan die groot verskeidenheid kerktorings 'n eie, unieke perspektief gee wat aan Praag die bynaam "Stad van honderd kerktorings" besorg het. Koninklike en keiserlike boukuns getuig net soos die adelspaleise daarvan hoe sterk Praag se stedelike kultuur deur die keuse as keiserlike residensie en die gepaardgaande verstedeliking van die adelsklas beïnvloed is. Wene, wat Praag later as keiserlike residensie sou opvolg, toon in sy verstedelikingspatroon groot ooreenkoms met die Goue Stad.
Ligging
Praag is sentraal geleë in Wes-Tsjeggië, aan weerskante van die Vltava en 40 km rivierop van sy samevloeiing met die Elbe in Mělník. Die stad is sowat 110 km van die mees noordelike punt van Tsjeggië, 170 km van die respektiewelik mees westelike en suidelike, en 320 km van die mees oostelike punt af geleë. Die stadsgebied van Praag, wat heeltemal deur die administratiewe streek Sentraal-Boheme (Středočeský kraj) omsluit word, beslaan - ná die derde en laaste na-oorlogse administratiewe hervorming van 1974, toe 30 nedersettings in die omgewing saam met onbeboude gebiede vir verdere stadsontwikkeling by Praag ingesluit is - 'n oppervlakte van 496,4 vierkante kilometer. Die beboude stadsgebied het - vanuit sy historiese begin as klein nedersettings langs die Vltava - uitgebrei oor die heuwels, riviervalleie en oewerterrasse in sy omgewing. Die hoogste punte van Praag is in die weste en suide geleë: Bílá hora, die Wit Berg in die weste, op 381 meter bo seevlak, en Čihadlo in die suide op 385 meter. Die Vltava, wat oor 'n afstand van 30 km deur die stadsgebied vloei en in die noorde in 'n wye boog kronkel, het hier 'n breë vallei gevorm. Teen die suidelike rivierkronkel is die historiese middestad geleë, oorheers deur twee burgheuwels - Hradčany in die noorde en Vyšehrad in die suide. Die meeste besienswaardighede, soos die Praagse kasteel, die Karelsbrug, die Sentrale Markplein (Staroměstské náměstí of Altstädter Ring), Wenceslausplein, en die Ou Joodse Begraafplaas is in die sentrale historiese stadsdele geleë - Hradčany en Malá Strana wes van die Vltava, en Staré Město, Josefov en Nové Město wes van die rivier. Ander stadsdele het op omliggende heuwels ontstaan - Letná, Vítkov, Větrov, Skalka, Emauzy, Karlov en die hoogste van hulle, Petřín. Veral in die 20ste eeu is nedersettings in die omgewing by Praag ingelyf sodat die stadsgebied verder uitgebrei het tot op die Praagse Hoogplato (Pražská plošina).
Die beboude stadsgebied het, weens die historiese stadskern se ligging teen die oostelike Vltava-oewer, in alle historiese tydperke hoofsaaklik in oostelike rigting uitgebrei. Dié asimmetrie is in die tyd tussen die twee wêreldoorloë gebalanseer deur die grootskaalse bou van nuwe woonbuurte in Dejvice in die noordweste. In dieselfde periode het uitgebreide terrashuisbuurte in die suide asook nuwe woonkwartiere in die noordelike stadsgebied ontstaan.
Die historiese middestad van Praag is betreklik klein en kompak. Dit beslaan slegs 894 hektaar, maar is dig bebou met sowat 2 000 historiese geboue. Die moderne stadskern met sy groot verskeidenheid besighede en kulturele instellings verskaf werksgeleenthede aan duisende inwoners, maar ervaar, ook weens sy ekonomiese funksie as toeristetrekpleister, swaar verkeer en verkeersopeenhopings. Rondom die middestad het 'n gemengde sone met nywerheids- en woonbuurte ontstaan wat sowat die helfte van Praag se bevolking huisves en byna vyftig persent van sy werksgeleenthede verskaf. In die twee buitenste ontwikkelingsones word nuwe nywerhede gevestig en parke en ander ontspanningsgebiede soos sportgeriewe geskep. Landbougebiede en oop spasie vorm 'n gordel rondom Praag wat in baie van die Tsjeggiese hoofstad se voedselbehoeftes voorsien.
Stedelike groei
Praag is 'n uitstekende voorbeeld vir 'n vroeë Europese marknedersetting wat spontaan en ongepland gegroei het langs die oewerpaaie tussen die Vyšehrad-vesting in die suide en die rivierdrif waar 'n mens op pad na die Praagse kasteel die Vltava moes oorsteek. In die Hoë en Laat Middeleeue is meerdere beplande nedersettings vlakby die oorspronklike markdorp aangelê.
In die eerste helfte van die 13de eeu, omstreeks 1230 of 1240, het die stigting van die sogenaamde Sint Gallusstad (Havelské Město) rondom die Sint Gallus-parogiekerk (Kostel sv. Havla, vandaar die buurt se Latynse benaming Civitas circa S. Gallum) deur koning Wenceslaus I blykbaar die aanleiding gegee tot die bou van 'n stadsmuur rondom die historiese stadskern. Die Gallusstad het op die terrein van 'n ouer, minder belangrike nedersetting ontstaan wat ongeveer drie hektaar beslaan het. Die eerste gedokumenteerde verwysing na die Gallusstad van 1265 bevestig dat die nedersetting oor besondere regtelike en administratiewe voorregte beskik het en dat sy bewoners uit stede in Suid-Duitsland afkomstig was, veral uit Regensburg.
Aan die markplein in die sentrum van die Gallusstad, wat met die mark in die historiese stadskern meegeding het, is eweneens besondere voorregte verleen. Die mynondernemer en koninklike muntmeester Eberhard het as lokator gedien. In 1287 is die Gallusstad formeel by die historiese Praagse middestad ingesluit.
Klimaat
Praag het 'n gematigde klimaat met sowel Atlantiese asook kontinentale invloede. Die gemiddelde jaarlikse temperatuur is omstreeks 8 °C, met 'n gemiddeld van 19,3 °C in Julie en -0,6 °C in Januarie. Die meeste reën val in die somermaande, terwyl die wintermaande deur laer neerslae gekenmerk word.
Samestelling
Praag het 'n betreklik homogene bevolking. Behalwe vir 'n klein Slowaakse minderheid is die meeste inwoners etniese Tsjegge. Massale immigrasie van buitelanders het nie plaasgevind nie. Sommige demografiese besonderhede het hul oorsprong in die tyd van die Tweede Wêreldoorlog - so maak vroue, van wie 'n relatief groot proporsie in die ouer ouderdomsgroepe val, 'n groter persentasie van die totale bevolking uit as mans. Die natuurlike bevolkingsaanwas is laag. Die neiging tot kleiner gesinne weerspieël 'n tekort aan bekostigbare behuising en die toetrede van 'n groter persentasie vroue met kinders tot die arbeidsmark.
Die Praagse eiendomsmark het in die periode tussen 2012 en 2017 groot prysstygings getoon. So het die pryse vir woonstelle met 68 persent gestyg - 'n hoër prysgroei as in Londen met 63,8 persent.
Vervoer
Groot dele van Praag se binnestad word deur 'n doeltreffende openbare vervoerstelsel met busse, trems en moltreine bedien. Tariewe is danksy staatsubsidies betreklik laag. Desondanks het die stad se vinnige bevolkingsgroei die aantal motorvoertuie sterk laat toeneem - dieselfde geld vir verkeersopeenhopings. Praag se stadsbeplanning maak voorsiening vir die bou van 'n stedelike snelwegstelsel met onder meer tien straalvormige verkeersare wat die Tsjeggiese hoofstad met die nasionale padnetwerk sal verbind. 'n Snelpad na Dresden in die Duitse deelstaat Sakse bestaan reeds.
Boukuns
Dikwels word na Praag verwys as 'n "argitektoniese opelugmuseum". Baie historiese monumente uit die Gotiese, Renaissance- en Barok-styltydperk het bewaar gebly danksy die feit dat Praag se status in die Oostenryks-Hongaarse monargie beperk was tot dié van 'n provinsiale sentrum wat nie die ingrypende 18de en 19de eeuse veranderings ondergaan het soos baie Europese hoofstede en regeringsetels nie. Ook het die stad gedurende die Tweede Wêreldoorlog nie die lot van ander argitektoniese unieke stede gedeel soos Dresden nie. So het in Praag 'n historiese stadskern met Unesco-wêrelderfenisstatus bewaar gebly - met 'n oppervlakte van 900 hektaar en sowat 4 000 argitektoniese monumente.
Oos-Europese Somertyd
Oos-Europese Somertyd is 'n tydsone wat drie ure voor Gekoördineerde Universele Tyd val, met ander woorde UTC+3. Meeste van Oos-Europa val in hierdie tydsone. Hierdie tydsone beslaan die gebied van 22,5° tot 37,5° oosterlengte.
Erica pyxidiflora
Erica pyxidiflora is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom op die Kaapse Skiereiland voor. Die plant word bedreig by Vishoek en Simonstad deur voorstedelike ontwikkeling. Indringerplante bly 'n voortdurende bedreiging, tans word die populasie beskou as veilig. Die plant word beskou as seldsaam.
Oos-Europese Somertyd
Lande
Die lande wat Oos-Europese Somertyd in die somer gebruik is:
Charles Bickford
Charles Bickford (1 Januarie 1891 – 9 November 1967) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Anna Christie (1930), The Song of Bernadette (1943), Brute Force (1947), en A Star Is Born (1954).
Praseodimium
Praseodimium is 'n chemiese element met simbool Pr en atoomnommer 59.
Praseodymium is 'n sagte, silwerwit, pletbare en smeebare metaal in die lantaniede-groep. Dit word vir sy magnetiese, elektriese, chemiese en optiese eienskappe gewaardeer. Dit is te reaktief om dit in sy gedeë vorm te vind, en aan die lug blootgestel ontwikkel dit stadig 'n groen oksiedlaag.
Die element is vernoem na die kleur van sy primêre oksied. In 1841 skei die Sweedse chemikus Carl Gustav Mosander uit serium-soute 'n residu af  wat hy "lantana" noem. Uit lantana skei hy 'n seldsame aardoksied af wat hy "didimium". Eers word aangeneem dat dit 'n oksied van 'n nuwe element is. In 1885, het die Oostenrykse chemikus baron Carl Auer von Welsbach egter didimium in twee soute van verskillende kleure geskei, wat hy praseodimium en neodimium genoem het. Die naam praseodimium is afkomstig van die Griekse  prasinos  (πράσινος), wat "groen" beteken, en  Didimus  (δίδυμος) beteken "tweeling".
Soos die meeste seldsame aardelemente vorm praseodimium gewoonlik trivalente Pr(III) ione. Dit ioon is geel-groen in waterige oplossing, en het verskillende skakerings van geel-groen wanneer dit in glase opgeneem word. Praseodimium word industrieel veral gebruik om geel lig van ligbronne te filter.
Fisiese eienskappe
In teenstelling met ander seldsame-aarde metale, wat by lae temperature antiferromagnetiese of / en ferromagnetiese ordening ondergaan, bly Pr paramagneties by enige temperatuur bo 1 K.
Chemiese eienskappe
Praseodimium is nogal elektropositief en reageer stadiger met koue water en redelik vinnig met warm water onder vorming van praseodimiumhidroksied:
Praseodimium los geredelik in verdunde swaelsuur op en vorm oplossings met groen Pr(III)-ione, wat bestaan as [Pr(OH2)9]3+ komplekse:
Verbindings
In sy verbindings kom praseodimium in oksidasietoestande 2, 3 en/of 4 voor. Praseodimium(IV) is 'n sterk oksidant wat onmiddellik water sal oksideer tot suurstof (O2), en uit soutsuur die element chloor sal vrystel. In 'n waterige oplossing sal mens net die +3 oksidasietoestand teëkom. Praseodimium(III)soute is geel-groen en die oplossings besit 'n redelik eenvoudige absorpsiespektrum in die sigbare gebied, met 'n band in die geel-oranje by 589-590 nm (wat saamval met natrium se emissiedoeblet), en drie bande in die blou /persgebied, by ongeveer 444, 468 en 482 nm. Hierdie posisies wissel effens met die teen-ioon. Praseodimiumoksied, soos dit verkry word deur van die soute soos die oksalaat of karbonaat in die lug te verbrand, is in wese swart in kleur (met 'n sweem van bruin of groen) en bevat en  in 'n ietwat veranderlike verhouding, na gelang van die omstandighede van die vorming. Die formule word gewoonlik as Pr6O11 geskryf.
Isotope
Die praseodimium wat in die natuur voorkom het net een stabiele isotoop praseodimium-141. Die isotoop word gebruik in KMR- en EPR-spektroskopie. Daar is 38 radioisotope. Daarvan is praseodimium-143 met 'n halfleeftyd van 13,57 dae en praseodimium-142 met 19,12 ure die stabielste isotope. Die orige radioaktiewe isotope het 'n halfleeftyd van minder as ses uur. Die element besit ook 15 nukleêre isomere. Die langstlewende isotoop is praseodimium-138m, praseodimium-134m, and praseodimium-142m.
Die isotope besit massas van 121 tot 159. Die isotope wat 'n laer massas besit as die stabiele isotoop verval gewoonlik met 'n β+-proses en vorm gewoonlik serium-isotope. Isotope swaarder as 141 ondergaan gewoonlik 'n β--proses en vorm neodimiumisotope.
NG gemeente Tarkastad
Die NG gemeente Tarkastad is die 23ste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk wat in die teenswoordige Sinode van Oos-Kaapland gestig is, maar tans (2015) is dit die 19de oudste gemeente omdat die gemeentes Middelburg, Komga, Greykerk en Alice, wat almal ouer as Tarkastad was, nie meer bestaan nie.
Agtergrond
In 1952 skryf Ons gemeentelike feesalbum, 'n oorsig van al die gemeentes in die NG Kerk met die oog op die Van Riebeeck-fees: "Die Tarka-gebied – daardie skone landstreek in die skaduwee van die Winterberg – het sy volle aandeel gehad aan die storms en stryd wat die nasionale lewe gedurende anderhalf eeu geskok het."
Slagtersnek-rebellie
Ongeveer 26 km buite die dorp Tarkastad lê die eensame graf van die slagoffer van die Slagtersnek-rebellie Johannes Bezuidenhout, enkele kilometers van die toneel van sy laaste hopelose stryd teen die oormag van regeringstroepe. Die Slagtersnek-rebellie verwys na Bezuidenhout, 'n Oos-Kaapse boer, se kortstondige opstand teen die Britse bewind in die tydperk 1815–1816. Dit word ook as een van die redes vir die ontstaan van die Groot Trek beskou. Die naam Slagtersnek, waar die rebelle gevang is, is ontleen aan die Britse handelaars van Grahamstad wat hier bymekaar gekom het om die boere in die omgewing se slagdiere te koop. Op 'n plaas naby wat vandag Somerset-Oos is, het Frederik Bezuidenhout 'n Khoikhoi-werker met die naam van Booi van diefstal verdink en sy loon teruggehou. Booi het Bezuidenhout gaan verkla van aanranding by die landdros op Graaff-Reinet. Bezuidenhout het twee keer geweier om voor die hof te verskyn en hy is in absentia tot een maand gevangenisstraf op 5 Oktober 1815 gevonnis.
Die Britse regering wou graag sy gesag oor die boere in die verre Oosgrens vertoon en het 'n mag van 12 Khoi-Khoi soldate, destyds Pandoere genoem, met 'n blanke offisier op 16 Oktober 1815 na Bezuidenhout se plaas gestuur om hom in hegtenis te neem. Bezuidenhout het hom verset en is deur een van die Khoi-Khoi soldate in 'n skuiling tussen rotse op sy plaas doodgeskiet. Op sy begrafnis het sy broer Johannes Bezuidenhout wraak gesweer en saam met 'n groep vriende het hy 'n opstand teen die Britse regering in die Kaap beplan. Hulle wou die Britse regering en die Khoi-Khoi uit die Oos-Kaap verdryf. Hulle het die Xhosa hoofman Gaika (ook Ngqika genoem) om hulp genader en aangebied dat hy die hele Zuurveld as betaling sou ontvang. Gaika het nie belang gestel nie. Hendrik Prinsloo is kort daarna deur 'n mag van 70, wat 40 Engelse soldate en 30 kommando lede ingesluit het, in hegtenis geneem.
Die rebelle het onsuksesvol probeer om hom te ontset en ander boere in die omgewing gevra om by die opstand aan te sluit. Die rebelle het op 18 November 1815 aan die Britse mag by Slagtersnek oorgegee. Johannes Bezuidenhout het hom teen inhegtenisname verset en is ook doodgeskiet. Die gevolg van die opstand was dat 32 rebelle uit die Oostelike Provinsie verban en ses van die rebelleleiers op 20 Januarie 1816 ter dood veroordeel is op 'n klag van hoogverraad. Een, Willem Krugel, word later deur die Kaapse goewerneur, lord Charles Somerset, begenadig. Op 9 Maart 1816 word Hendrik Frederik Prinsloo, Stephanus Cornelis Bothma, Cornelis Johannes Faber, Theunis Christiaan de Klerk en Abraham Carel Bothma in die openbaar gehang.
Groot Trek en Vryheidsoorlog
In 1838 het Tarka weer twee manne aan die Groot Trek afgestaan wat later onsterflike roem sou verwerf: Andries Hendrik Potgieter en Piet Retief. Nog later, in 1899, toe die twee Boererepublieke in 'n doodstryd gewikkel was, het talle lidmate van Tarkastad na die wapen gegryp en meer as een het voor die vuurpeloton die hoogste prys vir sy nasieliefde betaal. Digby die dorp het die burgers onder genl. Jan Smuts 'n Engelse patrollie in 'n hinderlaag gelok en uitgewis. En die destydse leraar, ds. D.J.J. van Velden, wat verdink is van pro-Republikeinse simpatieë, is meer as 'n jaar lank in 'n interneringskamp aangehou.
Gemeentestigting
duimnael|regs|160px|Ds. Daniel Jozua Pienaar, van 1904 tot 1912 die gemeente se vyfde leraar.
Die gemeente Tarkastad is in 1863 gestig met ds. J.G.S. de Villiers as eerste leraar. Hy het in 1885 bankkrot gespeel en is gevra om te bedank omdat hy soveel lidmate geld geskuld het. Die eerste kerkie in Greystraat is in 1880 verwissel vir die huidige, sierlike kerkgebou.
Huidige kerkgebou
Die gemeente het in 1875 besluit om 'n eie kerkgebou op te rig en, ná vele oorweging, het hulle die NG gemeente Adelaide se klipkerk van 1862 as 'n model gebruik. Die kerkraad het tenders aangevra en ene mnr. Murfin s'n aanvaar.
Klip is in die omgewing gekap en 50 gemeentelede het gedurende die twee jaar lange bouwerk vragte hout en ander toerusting gratis per ossewa van Port Elizabeth af aangery. Die plaaslike landdros, Thomas Ignatius Muller Gie, het die hoeksteen van die kerk met 'n kruiskerkmotief op 1 Junie 1877 gelê. Ouderlinge het die houtpreekstoel, handewerk van "den heer Sleut", geskenk. Lampe is uit Londen van Hart, Peard & Son bestel.
Die kerkraad het die banke in sitplekke van sowat 53 cm elk opgedeel en die eerste 36 aan "oude menchen" (diegene bo 60 jaar) beskikbaargestel. Van die 128 oorblywende sitplekke was agt vir die predikantsbank, 17 vir "vreemdelinge" en die res vir ander gemeentelede.
'n Plegtige inwydingseremonie is op 12 Februarie 1880 gehou. Die eerste orrel, waarvoor die "Juffrouwen Commissie" £730 betaal het, is in 1884 in gebruik geneem.
Soos met baie ander kerkgeboue in die omgewing het vyandelike troepe ook die kerk op Tarkastad gedurende die Tweede Vryheidsoorlog beskadig. In 1903 is die draadheining om die kerk deur tralies vervang en gaslampe aangebring, wat in 1931 deur elektriese ligte vervang is.
Die kerk het mettertyd te klein geword vir sy groeiende gemeente en van 1912 tot 1915 het groot uitbreidings plaasgevind. Onder meer is drie galerye gebou om die sitplekke van 480 tot 960 te verdubbel, die vloer is aan die agterkant gelig sodat dit skuins na voor afloop en nuwe banke is ingesit. Die tweede plegtige inwyding is op 6 Februarie 1915 gehou.
Herstelwerk
In die vroeë jare sestig is daar afgekom op ernstige barste in die 37,5 m hoë kerktoring en teen 1967, toe die toring al 93 jaar oud was, het dit selfs gevaarlik geword om die kerkklok te lui. Die houtbalke wat die klok steun en die vibrasie van die klok is as die oorsake van die barste uitgewys.
Die toring is egter gered op buitengewone wyse en volgens 'n metode wat toe na bewering die eerste keer ter wêreld gebruik is. Spuitsement is aan die binnekant van die toring ingespuit waarna dit veilig was om steiers aan die buitekant op te rig. Die vloer bokant die uurwerk is met lood bedek sodat reën nie op die uurwerk kon val nie.
Omstreeks 1980 is die kerk opgeknap. In 'n glaskas in die gemeente se "Moedersaal" (die kerksaal) word grepe uit die geskiedenis bewaar.
Leraars
Tot 1952 is die gemeente deur 12 leraars bedien: De Villiers van 1863 tot 1886, dr. J.P. van Heerden van 1887 tot 1893, H. Muller van 1893 tot 1897, D.J.J. van Velden van 1897 tot 1903, D.J. Pienaar van 1904 tot 1912, J.F. Botha van 1912 tot 1918.
Dit was onder uiters tragiese omstandighede dat ds. Botha uit Johannesburg, waar hy die tweede leraar van die NG gemeente Jeppestown was, na Tarkastad gekom het. Hy het in 1912 'n beroep hierheen ontvang en dit in Junie daardie jaar aangeneem. Pas het hy die beroep aanvaar, of die doodsengels besoek die pastorie in Jeppestown en neem die pastoriemoeder teen die einde van Junie 1912 weg. Kort daarna, op 4 Julie, het dié kort beriggie in die amptelike kerkblad, die Kerkbode, verskyn: "Van hier (Jeppestown) is Saterdag per telegram berig ontvang dat die eggenote van ds. J.F. Botha, wat reeds jare lank lydende was, in die hospitaal oorlede." Al verwysing na haar begrafnis in die kerkraadsnotule is dié kort aantekening op 1 Julie 1912: "Die kerkraad besluit om die 'cabs' by die begrafnis van die oorlede eggenote van ons leraar uit die kerkkas te betaal."
Onder dié omstandighede was ds. Botha se vertrek uit die Goudstad dubbel swaar en treurig, vir die gemeente sowel as vir hom. Met die dood en begrafnis van die pastoriemoeder nog so vars in die geheue van die gemeente en die wond nog so rou in die leraar se hart, is daar geen afskeidsgesellighede of -geleenthede gereël nie. Die hele afskeid het in stilte geskied. Reeds op 1 Julie, 'n paar dae ná mev. Botha se begrafnis, het die konsulent, ds. H.A. Lamprecht van die Johannesburg-Oos, oorgekom en op 'n spesiale kerkraadsvergadering eervolle ontslag aan ds. Botha gegee. Onder dié hartseer omstandighede het ds. Botha, vergesel van sy kinders, van wie die meeste nog heel klein was, die ou pastorie en gemeente van Jeppestown in die Goudstad gegroet en na Tarkastad vertrek, waar hulle tot 1918 sou kom woon. Omstreeks dié tyd (1915) het die siele in die gemeente 1 450 getel en die belydende lidmate 756.
Ds. Botha se opvolgers was: C.R. Kotzé van 1918 tot 1921, A.G.E. van Velden van 1922 tot 1930, A.H. Naudé van 1931 tot 1943, dr. (later prof.) P.A. Verhoef van 1944 tot 1946 (toe hy verder gaan studeer het en net enkele maande die leraar van die NG gemeente Cradock was voor hy in 1950 hoogleraar aan die Kweekskool op Stellenbosch geword het), dr. E.A. Venter (1947 tot 1950) en ds. P.W. Jordaan van 1950 tot 1958.