cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marvel Comics
Atlas Comics
Goodman het die logo van een van sy maatskappye, Atlas News Company, in November 1951 op sy strokiesboeke begin gebruik. Dié naam het talle van sy sustersmaatskappye ingesluit, van Animirth Comics tot Zenith Publications. Atlas het nie juis geïnoveer nie, maar gewilde temas van dié tyd uitgegee, soos westerns en oorlogdramas, en daarna rolprentmonsters en grutemas. Atlas het ook talle kinderboekies en humorboeke vir tieners uitgegee. Die maatskappy het tussen 1953 en middel 1954 probeer om die superhelde te laat herleef, maar sonder sukses. Volgens Stan Lee het Atlas bly bestaan omdat hy boeke vinnig en goedkoop vervaardig het, en hulle was nie van baie goeie gehalte nie.
Marvel Comics
Die eerste moderne strokiesboeke onder die naam Marvel Comics was 'n antologie van wetenskapsfiksie genaamd Journey into Mystery #69 en die tienerhumortitel Patsy Walker #95 (albei Junie 1961), wat elk die naam "MC" op die voorblad gehad het. Kort nadat DC Comics daarin geslaag het om die superhelde in die laat 1950's en vroeë 1960's te laat herleef, veral met onder andere Batman en Superman, het Marvel dieselfde gedoen.
thumb|links|240px|Spider-Man in [[Madame Tussauds in Londen. Hy sou Marvel Comics se topsuperheld word.]] In 1961 het Lee strokiesverhale oor superhelde vernuwe deur helde te skep wat tot volwassenes sou spreek en nie noodwendig tot tieners nie, en dit was die begin van wat Marvel later sou noem die "Marvel Age of Comics". Die helde van die eerste titel, The Fantastic Four #1 (November 1961), was anders as vorige superhelde omdat hulle gestry het, wrokke gehad het en geheime identiteite verkies het bo sterstatus. Marvel het dus strokiesverhale ontwikkel wat gefokus het op karakteruitbeelding en volwasse sake, 'n eienskap wat die ouer lede van die nuwe generasie lesers waardeer het.
Dit was veral van toepassing op The Amazing Spider-Man-titel, wat Marvel se topverkoper sou word. Die jong Spider-Man het geworstel met selfvertwyfeling en klein probleme soos enige ander tiener, en dit was iets waarmee baie lesers hulle kon vereenselwig.
Stan Lee en die kunstenaar en later medeskrywer Jack Kirby se Fantastic Four het hulle oorsprong in 'n Koue Oorlog-kultuur wat hulle skeppers daartoe lei om die superheldkonvensies van vorige eras te laat herleef om die psigologiese gees van hulle tydperk beter te weerspieël. Die gebruik van eienskappe soos bakleiery, geheime identiteite en selfs kostuums, en 'n monster as een van die helde, was 'n groot sukses.
"In die wêreld van Superman-strokiesverhale [van Marvel se teenstanders DC Comics] het kommunisme nie bestaan nie. Superman het selde nasionale grense oorgesteek en in politieke dispute betrokke geraak. Van 1962 tot 1965 was daar meer kommuniste [in Marvel Comics] as op die subskripsielys van Prawda. Kommunistiese agente val Ant-Man in sy laboratorium aan, rooi trawante veg op die maan teen die Fantastic Four, en Viëtkong-guerrillas loop Iron Man tromp-op."
Al dié elemente het byval gevind by die ouer lesers, insluitende dié van universiteitstudente se ouderdom. In 1965 het Spider-Man en die Hulk albei verskyn op die tydskrif Esquire se lys van 28 helde op universiteitskampusse, saam met John F. Kennedy en Bob Dylan. In 2009 het die skrywer Geoff Boucher gesê:
"Superman en DC Comics het dadelik soos die vervelige ou Pat Boone gelyk; Marvel het gelyk soos The Beatles. Dit was Kirby se kunswerk met sy spanning en psigedelia wat dit perfek vir dié tyd gemaak het – of was dit Lee se bravade en melodrama, wat op 'n manier terselfdertyd onseker en vrypostig was?"
Benewens verhale oor Spider-Man en die Fantastic Four, het Marvel ook stories begin publiseer oor sulke helde en antihelde soos die Hulk, Thor, Iron Man, die X-Men en Black Panther, en sulke antagoniste soos Magneto, die Green Goblin en Doctor Octopus, wat almal gelewe het in 'n gedeelde werklikheid, bekend as die Marvel Universe, met plekke wat soos werklike stede gelyk het, onder meer New York, Los Angeles en Chicago.
Die maatskappy se publikasies het aanvanklik 'n klein "MC" regs bo op die voorblaaie gehad. Steve Ditko het egter 'n groter mashoof links bo op die voorblaaie ontwerp vir boeke vanaf The Amazing Spider-Man #2. Lee het daarvan gehou en dit vir die maatskappy se hele publikasielyn gebruik. Dit sou die standaard vir Marvel Comics word.
Laat 1960's tot 2000
In 1968 het die stigter, Goodman, Marvel Comics en sy moedermaatskappy, Magazine Management, aan Perfect Film and Chemical verkoop, maar hy het aangebly as uitgewer. Hy het in 1972 afgetree en sy seun, Chip, as uitgewer aangestel. Lee het hom kort daarna opgevolg en het ook vir 'n kort ruk Marvel se president geword. Terwyl hy president was, het hy sy mederedakteur, die skrywer Roy Thomas, as hoofredakteur aangestel. Thomas het "Stan Lee Presents" op die openingsblad van elke strokiesboek geplaas.
'n Reeks nuwe hoofredakteurs het die maatskappy gelei in nog 'n verslapping in die nywerheid. Marvel het weer probeer diversifiseer, en titels uitgegee met die temas gruverhale (The Tomb of Dracula), vegkuns (Shang-Chi: Master of Kung Fu), towenary (Conan the Barbarian in 1970, satire (Howard the Duck) en wetenskapsfiksie (2001: A Space Odyssey, Battlestar Galactica, Star Trek, en laat in die dekade die Star Wars-reeks).
In 1973 het Perfect Film and Chemical sy naam verander na Cadence Industries en Magazine Management na Marvel Comics Group. Marvel het in 1975 in die oudiomark betrokke geraak met 'n radioreeks en 'n plaat, albei met Stan Lee as verteller. Die radioreeks was "Fantastic Four". Die plaat was Spider-Man: Rock Reflections of a Superhero, 'n album vir musiekliefhebbers.
Marvel het in die lente van 1975 sy eie strokiesboekkonvensie, Marvelcon '75, gehou en nog een in 1976 belowe. Op die geleentheid van 1975 het Lee 'n paneelbespreking van Fantastic Four gebruik om die terugkeer aan te kondig van Jack Kirby, die artistieke medeskepper van die meeste van Marvel se bekende karakters, nadat hy Marvel in 1970 verlaat het om vir hulle teenstanders, DC Comics, te gaan werk.
In 1986 is Marvel Entertainment Group aan New World Entertainment verkoop. Hulle het dit binne drie jaar verkoop aan MacAndrews and Forbes, wat deur Ronald Perelman van Revlon besit is.
In die oplewing van die strokiesboekmark van die vroeë 1990's het Marvel die suksesvolle 2099-lyn strokiesverhale gepubliseer wat in die toekoms afspeel, soos Spider-Man 2099, asook die waaghalsige maar onsuksesvolle Razorline-reeks.
Marvel het vroeg in 1992 'n terugslag beleef toe sewe van sy beste kunstenaars die maatskappy verlaat om Image Comics te vorm in 'n transaksie met die eienaar van Malibu Comics, Scott Mitchell Rosenberg, as tussenganger. Drie jaar later het Rosenberg Malibu aan Marvel verkoop. In 1997 het Toy Biz die Marvel Entertainment Group gekoop en 'n nuwe korporasie, Marvel Enterprises, gestig.
Erica humifusa
Erica humifusa is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Oos-Kaap en Wes-Kaap.
Lawrence Saint-Victor
Lawrence Saint-Victor (gebore 14 Junie 1982) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Guiding Light (1952), The Bold and the Beautiful (1987), Zoe Ever After (2016), en All About The Washingtons (2018).
Dorpsrivier (Limpopo)
Die Dorpsrivier is 'n spruit wat in Limpopo, Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Mogalakwenarivier wat in die Limpopo invloei
Harry Gordon Selfridge
Harry Gordon Selfridge, Sr. (* 11 Januarie 1856; † 8 Mei 1947) was 'n Amerikaans-gebore Britse kleinhandelmagnaat wat bekendheid verwerf het as die stigter van die Londen-gebaseerde afdelingswinkel Selfridges wat hy dertig jaar lank bestuur het. Hy was een van die mees gerespekteerde en welvarendste kleinhandelmagnate in die Verenigde Koninkryk. Highcliffe-kasteel in Dorset was deel van sy besittings.
Nadat hy 'n reis na Londen onderneem het, het Selfridge in 1906 £400 000 in sy eie afdelingswinkel belê wat aan die westelike einde van Oxford-straat geleë was - in 'n buurt wat destyds nog as swak beskou is. Die afdelingswinkel het sy deure op 15 Maart 1909 vir die publiek geopen. Selfridge het tot en met sy aftrede in 1941 as bestuurder gefungeer, maar sou in sy latere lewe die grootste deel van sy fortuin verloor.
Selfridge is in 1947 in die ouderdom van 91 in sy klein woonstel in die Londense stadsdeel Putney oorlede en in 'n graf op die St Mark's-begraafplaas te Highcliffe, Dorset langs sy moeder en sy vrou begrawe.
Catedral Metropolitana de la Ciudad de México
Die Metropolitaanse Katedraal van die Hemelvaart van die Mees Geseënde Maagd Maria (Spaans: Catedral Metropolitana de la Asunción de la Santísima Virgen María a los cielos) is die setel van die Rooms-Katolieke Aartsbisdom van Meksiko. Dit is geleë op grond wat voorheen aan die Azteke behoort het naby Templo Mayor aan die noordelike kant van die Plaza de la Constitución (Zócalo) in Meksikostad. Die katedraal is vanaf 1573 tot 1813 in seksies gebou rondom die oorspronklike kerk wat gebou is kort na die Spaanse verowering van Tenochtitlan. Die oorspronklike kerk is uiteindelik in sy geheel vervang. Die Spaanse argitek Claudio de Arciniega het die konstruksie beplan. Hy het inspirasie geneem uit Gotiese katedrale in Spanje.
As gevolg van die uitgerekte bouproses van net minder as 250 jaar het byna al die hoof argitekte, skilders, beeldhouers en ander kunstenaars van die onderkoning op 'n tydstip daaraan gewerk. Die uitgerekte bouproses het ook die integrasie van verskeie boustyle meegebring wat deur die eeue in gebruik was of populêr was, insluitende Gotiese, Barok, Churrigueresque en Neoklassieke style. Dieselfde omstandighede het meegebring dat die katedraal se ornamente, beeldhouwerke en meublement in die interieur uit verskeie milieus afkomstig is.
Die daarstelling van die katedraal het maatskaplike samehorigheid meegebring omdat dieselfde kerklike owerhede, regeringsowerhede en verskeie godsdienstige denominasies en verskeie generasies maatskaplike groepe uit alle klasse deur die jare heen betrek is.
Die gebou is as gevolg van die invloed van die Katolieke Kerk op die openbare lewe nou verweef met gebeure van historiese belang vir die samelewings van Nieu-Spanje en onafhanklike Meksiko. Om maar enkeles te noem, het die kroning van Agustín de Iturbide en Ana María Huarte as keisers van Mexiko deur die President van die Kongres daar plaasgevind en is die oorskot van die voormelde vorste ook daar bewaar; tot 1925 is die begrafnisse van verskeie helde uit die strewe na onafhanklikheid daar begrawe, soos byvoorbeeld Miguel Hidalgo y Costilla en José María Morelos; die geskille tussen liberales en konserwatiewes wat veroorsaak is deur die skeiding van kerk en staat in die hervormingswette is ook daar besleg; die gebou is gesluit tydens die Cristero-oorlog; en die viering in 2010 van tweehonderd jaar van onafhanklikheid het ook daar plaasgevind.
Oor die eeue het die katedraal aansienlike skade opgedoen. 'n Brand in 1967 het 'n aansienlike deel van die interieur van die katedraal vernietig. Die restourasiewerk wat hierop gevolg het, het daartoe gelei dat 'n aantal belangrike dokumente en kunswerk ontdek is wat voorheen versteek was. Alhoewel 'n soliede fondament vir die katedraal gebou is hou die sagte klei waarop dit gebou is 'n risiko in vir die gebou se strukturele integriteit. Dalende watertafels en versnelde wegsinking het daartoe gelei dat die struktuur gevoeg is tot die Fonds vir Wêreldmonumente se lys van die 100 mees bedreigde strukture. Restourasiewerk wat in die begin van die 1990's begin is het die katedraal gestabiliseer en gevolglik is dit in 2000 verwyder van die lys van bedreigde geboue.
Gesinchroniseerde swem
Gesinchroniseerde swem is 'n watersport wat vroeër ook "kunsswem" of "waterballet" genoem was. "Gesinchroniseer" beteken "tegelyk". Die sport word veral deur meisies beoefen. Dit kan vergelyk word met ballet wat in 'n swembad beoefen word. Dit is 'n sierlike, maar moeilike sport. Die spanlede moet nie net die vier swemstyle, (vryslag, vlinderslag, rugslag en bors- of skoolslag) onder die knie hê nie, maar ook 'n gevoel vir ritme hê.
Gesinchroniseerde swem is sedert 1984 'n item op die program van die Olimpiese Spele.
Dorpsrivier (Noord-Kaap)
Die Dorpsrivier is 'n rivier wat in die Noord-Kaap, Suid-Afrika vloei.
Henny Skjønberg
Henny Skjønberg (6 Augustus 1886 – 5 Januarie 1973) was 'n Noorse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Bride of Glomdal (1926), Fant (1937), Gjest Baardsen (1939), en Tante Pose (1940).
Sherwood, Durban
Sherwood is 'n belangrike voorstad in Durban, Suid-Afrika.
Randee Heller
Randee Heller (gebore 10 Junie 1947) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Karate Kid (1984), The Karate Kid Part III (1989), en Monster-in-Law (2005), en in die televisiereeks Mad Men (2007).
Onse Vader
Die Onse Vader (ook bekend onder die Latynse naam, Pater noster) is moontlik die bekendste gebed in die Christendom. Die gebed verskyn in die Christelike bybel se Nuwe Testament. Een weergawe verskyn in die Evangelie volgens Matteus (6:9-13), terwyl 'n tweede weergawe in die Evangelie volgens Lukas (11:2-4) verskyn.
In Matteus word die gedig bespreek tydens 'n gesprek oor mense wat slegs bid "sodat mense hulle kan sien". Matteus beskryf Jesus soos hy mense aanraai om dié gebed te gebruik as hulle bid. In Lukas is dit Jesus se dissipels wat vra om hulle te leer om te bid, waarop Jesus antwoord "Wanneer julle bid, sê dan:..."
Gebed
{|
Mat 6:9-13 (1933)
9Só moet julle dan bid: Onse Vader wat in die hemele is, laat u Naam geheilig word, 10laat u koninkryk kom, laat u wil geskied, soos in die hemel net so ook op die aarde 11Gee ons vandag ons daaglikse brood, 12en vergeef ons ons skulde, soos ons ook ons skuldenaars vergewe; 13en lei ons nie in die versoeking nie, maar verlos ons van die Bose.
Want aan U behoort die koninkryk en die krag en die heerlikheid tot in ewigheid. Amen.
Mat 6:9-13 (1983)
9Só moet julle bid: Onse Vader wat in die hemel is, laat u Naam geheilig word; 10laat u koninkryk kom; laat u wil ook op die aarde geskied, net soos in die hemel. 11Gee ons vandag ons daaglikse brood; 12en vergeef ons ons oortredings, soos ons ook dié vergewe; wat teen ons oortree; 13en laat ons nie in die versoeking kom nie maar verlos ons van die Bose.
Verwysings in moderne kultuur
Verskeie sangers het Afrikaanse toonsettings van die gebed opgeneem, onder andere Juanita du Plessis op die album Altyd Daar Gospel Album Vol. 1.
Sir Cliff Richard se lied, "Millennium Prayer" het die Engelse weergawe van hierdie gebed ingesluit.
Die Boesman se Onse Vader, soos geskryf deur P.J. van den Heever lui as volg:
Onse Vader wat doer êrns vêr bo in die bloulug is, diese warm dag wil ikke op myse kniege tot U kom bid: Lat U se koningskap tog by ons kom, en lat U se grootheid hier tissen ons staan gemaak kan worre, en lat U se wil gebeure doer bo by U rond, net so gebeure hier by ons Boesm’land se grond. Gee ons vandag onse tjai-impie kos en vergewe ons, onse sondige gemors, sos ons die ander minse sin vergeef. Here lat die kwaad doen goerterse wye draaie om ons loop en gee tog samblief Here lat die duwel nie naby kom nie. Die minse doen sulke lelike goerters teen my, maar help tog samblief dat ik dit nie sal raak sien nie, dan sal U mos ok nie myne raak sien nie. U is vir altyd en vir altyd. Amene my groot Kroon.
Erica ibityensis
Erica ibityensis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is endemies aan Madagaskar.
Ramenas
Die Ramenas (Aloe longistyla) is 'n aalwyn wat endemies is aan die Oos- en Wes-Kaap. Die plant kom voor in die Klein-Karoo van Calitzdorp in die weste tot by Grahamstad en noordwaarts tot by Graaff-Reinet, Cradock en Middelburg.
James Saito
James Saito (gebore 6 Maart 1955) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Teenage Mutant Ninja Turtles (1990), The Thomas Crown Affair (1999), Pearl Harbor (2001), en While We're Young (2014).
Noordstrand, Durban
Noordstrand (Engels: North Beach) is 'n woonbuurt in Durban, Suid-Afrika.
Skeppingspilare
duimnael|280px|Hubble se tweede, groter foto van die Skeppingspilare in die [[Arend-newel. Dit is in 2014 geneem ter herdenking aan die oorspronklike foto uit 1995.]]
Die Skeppingspilare is wolkkolomme in die Arend-newel (in die sterrebeeld Slang) wat bekend geraak het danksy ’n foto deur die Hubble-ruimteteleskoop. Die newel is sowat 7 000 ligjare van die Aarde af. Die kolomme word so genoem omdat nuwe sterre aan die vorm is in die stof en gas, terwyl die pilare weggekalwe word deur lig en winde vanaf nabygeleë sterre wat onlangs gevorm het.
Die foto is op 1 April 1995 geneem en is deur Space.com aangewys as een van die top-10-foto's deur Hubble. Die sterrekundiges wat daarvoor verantwoordelik was, is Jeff Hester en Paul Scowen, destyds albei verbonde aan die Arizona-staatsuniversiteit. In 2011 is die streek weer besoek deur die ESA se Herschel-ruimtesterrewag.
Samestelling
Die pilare is saamgestel uit koel molekulêre waterstof en ruimtestof wat weggekalwe word deur die ultravioletlig van nabygeleë warm sterre. Die vingeragtige uitsteeksels is groter as ons Sonnestelsel; die linkerkantse pilaar is sowat vier ligjare lank. Hulle word gevorm deurdat stukke van die newel taamlik bestand is teen die jong sterre se intense UV-strale en dit wegkeer van die deel van die wolke onder hulle.
Moontlike vernietiging
Op foto's deur die Spitzer-ruimteteleskoop kan ’n wolk warm stof naby die Skeppingspilare gesien word wat deur een groep beskou word as ’n skokgolf wat deur ’n supernova veroorsaak is. As dit so is, kon die supernova die pilare 6 000 jaar gelede vernietig het. Omdat die pilare sowat 7 000 ligjare van die Aarde af is, sal dit eers oor sowat 1 000 jaar hier sigbaar wees weens die beperkte snelheid van lig. Een sterrekundige wat nie by die Spitzer-waarnemings betrokke was nie, meen egter ’n supernova sou sterker radio- en X-straal-uitsendings tot gevolg gehad het en dat dit eerder die winde van enorme sterre is wat die stof kon verhit het. As dit die geval is, sal die Skeppingspilare oor ’n langer tydperk weggekalwe word.
Hubble-foto
Die Hubble-ruimteteleskoop se oorspronklike foto van die Skeppingspilare bestaan uit 32 verskillende beelde wat deur vier kameras geneem is. Die lig op die foto kom van verskillende elemente in die newel en vorm verskillende kleure op die saamgestelde foto: groen vir waterstof, rooi vir enkel-geïoniseerde swaelatome en blou vir dubbel-geïoniseerde suurstofatome.
Die swart deel regs bo op die foto word veroorsaak deur die feit dat die kamera wat dié vierkant afgeneem het, ’n vergrootlens het; wanneer dié deel verklein word om by die ander foto's te pas, ontstaan ’n "gat" in die res van dié vierkant.
Herschel-foto
In 2011 het die Herschel-ruimtesterrewag ’n nuwe foto van die Skeppingspilare geneem in infrarooi-golflengtes, wat sterrekundiges in staat gestel het om binne-in die pilare te sien en die skeppende en vernietigende kragte van die Arend-newel beter te verstaan.
Erica ignita
Erica ignita is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel is van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom in die Riviersonderendberge voor. Die plant se habitat word bedreig deur indringerplante.
Skeppingspilare
Tweede Hubble-foto
Ter viering van die 25ste herdenking van Hubble se lansering het sterrekundiges in 2014 ’n nuwe foto van die pilare saamgestel wat groter is en ’n hoër resolusie het. Dit is in Januarie 2015 bekendgestel op die Amerikaanse Sterrekundevereniging se byeenkoms in Seattle. Die foto is deur Hubble se Wyeveldkamera 3 geneem wat in 2009 geïnstalleer is, en is in sigbare en infrarooilig.
Groothertog Wladimir Kirillowitsj van Rusland
Groothertog Wladimir Kirillowitsj van Rusland (Russies: Влад́имир Кир́иллович Ром́анов; 30 Augustus 1917 – 21 April 1992) was van 1938 tot met sy dood ’n aanspraakmaker op die hoofskap van die Huis van Romanof met die titel "keiser en outokraat van Rusland".
Vroeëre lewe
duimnael|links|220px|Victoria en Kirill by hul twee jongste kinders Kira en Wladimir. Hy is in Finland gebore as prins Wladimir Kirillowitsj, seun van groothertog Kirill Wladimirowitsj van Rusland en prinses Victoria Melita van Sakse-Koburg en Gotha. Hy was die agterkleinseun van onder andere tsaar Aleksander II en koningin Victoria van die Verenigde Koninkryk.
Wladimir se gesin het ná die Russiese Rewolusie van 1917 na Finland gevlug. Hulle het dié land in 1920 verlaat en in Duitsland gaan woon. Op 8 Augustus 1922 het sy pa homself verklaar tot "kurator van die Russiese troon" en twee jaar later tot "keiser en outokraat van Rusland". Wladimir het toe die titel tsarewitsj (troonopvolger) en groothertog gekry. In 1930 het sy gesin Duitsland verlaat en in Frankryk gaan woon.
Anna Thomson
Anna Thomson (gebore 18 September 1953) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Desperately Seeking Susan (1985), Unforgiven (1992), True Romance (1993), en The Crow (1994).
Groothertog Wladimir Kirillowitsj van Rusland
Tweede Wêreldoorlog
Ná sy pa se dood op 12 Oktober 1938 het Wladimir die hoofskap van die keiserlike familie oorgeneem. In 1942, tydens die Tweede Wêreldoorlog, is hy en sy familie in ’n konsentrasiekamp by Compiègne geplaas nadat hy geweier het om ’n beroep op Russiese emigrante te doen om Nazi-Duitsland te steun teen die Sowjetunie.
In 1944 het die Duitse weermag die familie na die binneland geskuif uit vrees vir ’n aanval van die kus af. Hulle is daarna na Duitsland geskuif. Ná Duitsland se neerlaag was Wladimir bang om in Duitsland te bly uit vrees vir inhegtenisneming deur die Sowjetunie. Hy is na Oostenryk, waar hy die grens wou oorsteek, maar nie Liechtenstein of Switserland wou hom ’n visa gee nie en hy het in Oostenryk gebly. Wladimir se tante aan moederskant, infanta Beatrice van Orléans-Borbon, het later vir hom ’n Spaanse visa gereël en hy het in San Lucar gaan woon.
Ná die oorlog
Ná die oorlog het hy die meeste van sy tyd in Madrid deurgebring, maar ook tyd in Frankryk bestee. Hy is op 13 Augustus 1948 met prinses Leonida Georgievna Bagration-Moukhransky getroud. Kragtens die wette vir die Russiese troonopvolging moes ’n aanspraakmaker met ’n lid van ’n ander koninklike (nie net adellike) familie trou, anders kon sy kinders hom nie opvolg nie. Hoewel Leonida se familie, die Huis van Bagrationi, sedert die vroeë Middeleeue konings van Georgië was, het die manlike lyn van haar familie sedert 1505 nie meer regeer nie en is hulle sedertdien as Russiese adel beskou. Daar is dus onmin oor of Wladimir se huwelik "gelyk" of morganaties was, en of sy aanspraak op die Russiese troon geërf kon word deur sy dogter, Maria, en of dit moes gaan na ’n ander tak van die Romanof-familie.
Op 23 Desember 1969 het Wladimir ’n dekreet uitgevaardig dat sy dogter hom moet opvolg as kurator van die Russiese troon indien hy sou sterf voor ander manlike Romanof-aanspraakmakers. Dit is beskou as ’n poging van Wladimir om die opvolging in sy tak van die familie te hou, en is deur die hoofde van ander takke as onwettig verklaar.
Groothertog Wladimir is toegelaat om Rusland in November 1991 te besoek op uitnodiging van die burgemeester van Sint Petersburg.
Hy is op 21 April 1992 aan ’n oënskynlike hartaanval oorlede. Sy liggaam is na Rusland gebring, waar hy met groot vertoon in die Fort van Petrus en Paulus in Sint Petersburg begrawe is, die eerste Romanof sedert die rewolusie.
Die groothertog was ook die titulêre Hertog van Holstein-Gottorp, ’n titel van die tsaars sedert 1773. Aangesien Holstein-Gottorp ’n manlike erfgenaam vereis, is daar twyfel oor wie hom moet opvolg. Daar word algemeen geglo die wettige erfgenaam is sy neef Paul Dimitrievich Romanovsky-Ilyinsky. Dié verkies om die naam Paul Ilyinsky te gebruik en was burgemeester van Palm Beach in Florida.
Polly Ward
Polly Ward (1912 – 1987) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Harmony Heaven (1930), Feather Your Nest (1937), Sidewalks of London (1938), en George Takes the Air (1938).
Transvaal-aalwyn
Die Transvaal-aalwyn (Aloe transvaalensis) is 'n aalwyn wat inheems is aan Gauteng, Noord-Wes, Limpopo en Mpumalanga-provinsies en kom voor van Zeerust tot by Sekoenieland. Dit is ook inheems aan Botswana.
Trine Dyrholm
Trine Dyrholm (gebore 15 April 1972) is 'n Deense aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente In a Better World (2010), A Royal Affair (2012), Love Is All You Need (2012), en Queen of Hearts (2019).
HMS Mary Rose
Die HMS Mary Rose was 'n M-klas torpedojaer van die Britse Vloot tydens die Eerste Wêreldoorlog. Hy was toegerus met drie 4-duim kanonne, een 2-pond pom-pom en vier 21-duim torpedobuise. Dit het hom in staat gestel om Duitse torpedojaers aan te val en die torpedobuise het hom toegelaat om groter skepe aan te val. Hy was aangedryf deur drie stoom turbines van 25 000 dryfasperdekrag wat 'n topspoed van 34 knope verseker het. Hy en 'n ander torpedojaer, HMS Strongbow was gekelder deur Duitse kruisers gedurende 1917 terwyl hulle 'n konvooi, wat op pad na Noorweë was, beskerm het.
Nanna Stenersen
Nanna Stenersen (26 Januarie 1914 – 22 Junie 1977) was 'n Noorse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente 5 raske piger (1933), Week-end (1935), Styrman Karlssons flammor (1938), en Hansen og Hansen (1943).
Duik
Duik is die aksie van vinnig vorentoe, maar na benede te beweeg. So kan 'n swemmer in 'n swembad induik of 'n duikboot onder die water induik. 'n Rugbyspeler kan sy opponent duik of op die bal duik om 'n drie te druk. 'n Vliegtuig kan uit die lug na die grond toe duik om die vyand te ontvlug.
Duik kan ook na een van die volgende verwys:
Erica imbricata
Erica imbricata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel is van die fynbos. Hierdie plant is inheems aan die Wes-Kaap. Volgens SANBI staan die plant ook bekend as raasheide of witkarkar.
Prokopis Pavlopoulos
Prokopios Pavlopoulos (Grieks: Προκόπιος Παυλόπουλος, uitgesproke [proˈkopios pavˈlopulos]; gebore op 10 Julie 1950), algemeen verkort tot Prokopis (Προκόπης), is 'n Griekse advokaat, universiteitsprofessor en politikus wat sedert 2015 as President van Griekeland dien. Hy was voorheen Minister van Binnelandse Sake van 2004 tot 2009, 'n lid van die Nuwe Demokrasie.
Piaggio P.166
Die Piaggio P.166 is tweemotorige veeldoelige vliegtuig wat aangedryf word deur twee turboskroefmotore in die stootkonfigurasie. Die vliegtuig is ontwikkel deur die Italiaanse vervaardiger Piaggio Aero. Die vliegtuig model naam is die Portofino. In Suid-Afrika is die vliegtuig deur die Suid-Afrikaanse Lugmag gebruik waar dit bekend staan as die Albatross.
Ontwerp en ontwikkeling
Die standaard P.166 is ontwikkel uit die Piaggio P.136 amfibiese vliegtuig en het op 26 November 1957 sy nooiensvlug voltooi. Die P.166 het 'n nuwe romp en stert maar het die vlerke en motore van die P.136 behou. Verskeie van die vliegtuie was gebruik vir besigheidsklas, sommige 'n vervoermiddel tussen groot en kleiner lughawens. Die verbeterde P.166B was kragtiger en het tot 10 sitplekke gehad; hierdie prototipe het op 27 Maart 1962 gevlieg.
Suidstrand, Durban
Suidstrand (Engels: South Beach) is 'n woonbuurt in Durban, Suid-Afrika.
Zürich
Zürich (Züridüütsch/Zürich-Duits: Züri, [ˈt͡sʏrɪ]; Frans: Zurich, [zyʁik]; Italiaans: Zurigo, [tsuˈriːɡo, dzu-]; Romansch: Turitg, ) is die grootste stad en ekonomiese sentrum van Switserland met 'n bevolking van 421 878 (soos in 2020) binne die stadsgrense. Sowat 1,9 miljoen of byna 'n kwart van die totale Switserse bevolking is in die groter metropolitaanse gebied van Zürich (Metropolraum Zürich) saamgetrek.
Zürich is die ekonomiese, wetenskaplike en maatskaplike spilpunt van Switserland. Die stad is in die oostelike Switserse Middelland-streek geleë en fungeer as die hoofstad van die gelyknamige kanton. Die belangrikste internasionale lughawe van Switserland, Zürich-Kloten, is naby die stad geleë en maak van die stad, net soos sy hoofstasie, 'n internasionale vervoerspilpunt. Danksy sy ligging aan die Zürichmeer, sy goed bewaarde historiese stadskern, sy ryk kultuurlewe en sy polsende naglewe is Zürich ook 'n eersterangse toeristetrekpleister in Switserland.
In die Romeinse tydperk het die stad onder sy Latynse naam Turicum bekend gestaan, terwyl dit in die plaaslike Duits-Alemanniese dialek Züri genoem word. Zürich het van 'n Romeinse militêre basis tot 'n belangrike nedersetting gegroei wat in 1262 die status van "Vrye Ryksstad" verwerf het en in 1351 by die Switserse Konfederasie aangesluit het. In die tydperk van die Protestantse Hervorming het die kerkhervormer Ulrich Zwingli sy invloed op die godsdienstige lewe laat geld. So het die Reformasie in Switserland sy aanvang in 1523 in Zürich geneem.
In die 19de eeu het die nywerheidsomwenteling van Zürich die ekonomiese metropool van Switserland gemaak. Die eerste Switserse spoorlyn, wat die stad met Baden verbind het, is hier in 1847 ingewy. Dertig jaar later het Zürich se effektebeurs, tans een van die vernaamstes ter wêreld, sy deure geopen. Danksy talle groot banke (waaronder UBS en Credit Suisse) en versekerings (Zürich Insurance Group en Swiss Re) wat hier hulle hoofkwartiere het, het Zürich tot een van die wêreld se voorste finansiële sentrums ontwikkel.
Zürich is daarnaas die tweede belangrikste sentrum van die internasionale goudhandel. 'n Groot getal media-ondernemings, waaronder Switserland se uitsaaikorporasie, het hul hoofkwartiere in Zürich. Ondanks sy relatief klein bevolking word Zürich derhalwe as een van die wêreldstede beskou en al jare lank as een van die stede met die hoogste lewensgehalte gelys, maar sedert 2012 ook as die duurste, nog voor Tokio en Genève.
Die kulturele lewe het sy hoogtepunt tydens die Eerste Wêreldoorlog bereik. Politieke vlugtelinge en kunstenaars van dwarsoor Europa het na die Switserse metropool gestroom, waaronder die Ierse skrywer James Joyce. Joyce het in 1915 vanuit Triest na Zürich verhuis en hier vier jaar lank gebly om die grootste deel van sy roman Ulysses te skryf. In 1940 het hy na Zürich teruggekeer. Hy is in die volgende jaar oorlede en op die plaaslike Fluntern-begraafplaas ter ruste gelê.
Zürich het in die oorlogsjare ook die bakermat van dadaïsme geword – 'n kunsstroming wat in die Cabaret Voltaire in Spiegelgasse ontstaan het.
Geskiedenis
Zürich het al voor die Romeinse verowering van Helvetië in 15 v.C. as 'n klein Keltiese nedersetting bestaan. Onder die Romeinse heerskappy was dit 'n relatief klein dorp (Latyns: vicus) en doeanepos met sowat 250 inwoners, Turicum, aan die grens tussen die provinsies Gallia en Rhaetia. Die laaste Romeinse soldate het die fort, wat in die vierde eeu n.C. opgerig is, in 401 ontruim.
In die 7de eeu het die gebied van Zürich onder die heerskappy van Alemanniese hertoë gekom. Karel die Grote het in 771 in hierdie adellike familie ingetrou sodat Zürich 'n Karolingiese besitting geword het. Ondanks 'n aantal legendes het Karel nooit 'n besoek aan Zürich gebring nie.
Met die splitsing van die Frankiese ryk volgens die Verdrag van Verdun het Zürich in 843 'n deel van die Germaanse deelstaat onder Lodewyk die Duitser geword. Lodewyk het aan die oostelike kant van die voormalige Romeinse kasteel 'n palts laat oprig en 'n nonneklooster gestig wat deur sy seun Karel die Dikke in 874 uitgebrei en van 'n pragtige kerk, die huidige Fraumünster-kerk, voorsien is.
Tydens die 14de eeu het ook ambagsmanne aanspraak op verteenwoordiging in die stadsregering gemaak wat destyds grotendeels deur welgestelde koopmans en 'n klein groep edele ambagsgesinne soos goudsmede oorheers is. Die sogenaamde rewolusie van die gildes, wat in hierdie tydperk 'n tipiese verskyning in die stede van die Duitse Ryk was, is in Zürich ook deur die adellikes gesteun. In 1336 het die leier van die opstand, die ridderseun Rudolf Brun, burgemeester van Zürich geword. Sy nuwe bedeling het voorsiening vir die stigting 'n stadsraad gemaak waarin adellikes en welvarende burgers nogal 'n meerderheid gevorm het, maar waarin nou ook die dertien politiese gildes van die ambagsmanne verteenwordig is. Hierdie stedelike grondwet was tot en met 1798 van krag.
Bashir Salahuddin
Bashir Salahuddin (* 1976) is 'n Amerikaanse skrywer en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Snatched (2017) en in die televisiereekse Late Night with Jimmy Fallon (2009), Maya & Marty (2016), en GLOW (2017).
Zürich
Gildearistokrasie
Die voormalige lede van die stadsraad, wat Zürich as bannelinge moes verlaat, het kort daarna in opstand teen Zürich gekom, en saam met adellikes uit die nabygeleë stad Rapperswil het hulle 'n burgeroorlog begin. Aangesien ook ander stede soos Basel, Straatsburg, Freiburg im Breisgau en Breisach saam met die Huis van Habsburg vyandelik teen Zürich opgetree het, het Brun op 1 Mei 1351 'n ewige verbond met die Switserse Konfederasie gesluit.
Tog was daar ook lede in die stadsraad wat voorstanders van nouer bande met die Huis van Habsburg was. Uiteindelik het Zürich daarin geslaag om sy politieke rol as 'n outonome stad in die Duitse Ryk te vestig. Sy nuwe bedeling het voorsiening vir 'n Klein Raad gemaak waarin die adel, koopmans en ambagsmanne verteenwoordig is en wat as stadsregering gedien het, en 'n Groot Raad of Raad van Tweehonderd. Die lede van dié twee rade is lewenslank verkies en het van Zürich sodoende 'n stad onder die bewind van 'n gildearistokrasie gemaak.
Die groter invloed van ambagsmanne het tot die agteruitgang van uitvoernywerhede en handel gelei. Die gildes het eerder daarna gestrewe om die omliggende gebiede as markte vir die stedelike produkte en verskaffers van natuurlike hulpbronne en graan te wen. Die uitbreiding van Zürich se heerskappy in die eerste helfte van die 15de eeu het 'n konflik met Schwyz en ander kantons ontketen.
Zürich se posisie en invloed in die konfederasie het tydens die Boergondiese Oorlog aansienlik versterk. Die vernaamste middeleeuse burgemeester van die stad, Hans Waldmann, het as bekwame leëraanvoerder en diplomaat 'n oorwinning oor hertog Karel die Stoute, een van die magtigste 15de eeuse heersers in Europa, behaal.
Ondanks sy buitelandse sukses het Waldmann die slagoffer van 'n binnelandse komplot en 'n opstand van die landelike bevolking geword. In 1489 is hy tereggestel.
Zürich het in die konfederasie nou weer die belange van Habsburg bevorder, terwyl die stad Bern as 'n bondgenoot van Frankryk opgetree het. Die voorneme van die Duitse keiser Maximiliaan om die konfederasie weer nouer aan die ryk te bind het tot 'n afkeer van die Huis van Habsburg gelei. Zürich het aan die Swabiese Oorlog van 1499 deelgeneem. Tydens die gevegte in Noord-Italië tussen 1500 en 1522 het Zürich die politieke middelpunt van die konfederasie geword.
Protestantse Hervorming
In 1519 is Ulrich Zwingli as predikant in die Grossmünster van Zürich benoem en het na 1523 geleidelik met sy reformatoriese werk begin. In dié jaar het Zwingli sy godsdienstige opvattings in 'n eerste geloofsbelydenis neergeskryf. 'n Toenadering aan die gedagtes van die Duitse reformasie het in 1529 tydens die Marburgse Godsdienstige Gesprekke tussen Martin Luther en Zwingli geblyk om nie wenslik te wees nie.
Die stad het die kloosters onteien en toesig oor die kerk, skole en armesorg gehou. Die omvangryke kloosterlike grondbesit het verseker dat Zürich se burgers tot in die 19de eeu geen belasting meer moes betaal nie. Daarnaas is ook die feodale strukture van die landbousektor hervorm, alhoewel die maatskaplike en ekonomiese posisie van die plattelandse bevolking nog steeds swak was.
Die Rooms-Katolieke gebiede het gewapende weerstand teen die uitbreiding van die Protestantisme gebied. Zwingli het in 1531 in 'n geveg naby die stad Kappel gesneuwel.
Zürich as aristokratiese stadstaat
Tydens die 16de en 17de het stadsraad en burgerskap 'n aristokratiese en absolutistiese beleid gevolg. Nuwe burgers moes aan steeds meer voorwaardes voldoen om in Zürich aanvaar te word. Onder die indruk van die Dertigjarige Oorlog (1618–1648) is die stad versterk. Met die erkenning van die Switserse onafhanklikheid van die Duitse Ryk in die Vrede van Wesfale in 1648 het die stad sy amptelike naam van Reichsstadt Zürich na Republik Zürich gewysig.
Aangesien Zürich as die beskermheer van die Switserse protestante opgetree het, het godsdienstige spannings dikwels in gewapende konflikte met die katolieke stede en kantons van Switserland ontvlam.
Kasha Potgieter
Kasha Potgieter (* 12 Augustus 1951) is ’n Afrikaanse skrywer en wenner van die Sanlam-Insig-KykNet-romanwedstryd van 2003 met haar roman “Aan die oorkant”.
Zürich
Zürich in die 18de eeu: "Athene aan die Limmat"
Die 18de eeu was 'n bloeitydperk van die kulturele lewe in Zürich, veral danksy 'n groot aantal verenigings, waarin vry gedebatteer en geskryf kon word. In hierdie periode was daar reeds plaaslike koerante wat weekliks verskyn het. Die Zürcher Zeitung, wat in 1780 gestig is, bestaan nog steeds en word sedert 1821 onder die naam Neue Zürcher Zeitung uitgegee. Ook Vrymesselaars het hul invloed laat geld.
Kasha Potgieter
Lewe en werk
Kasha van Rooy is op 12 Augustus 1951 op Sabie gebore. Haar ouers is Antonie Charles Auguste van Rooy, skofbaas by Western Reefs goudmyn naby Klerksdorp en later sitrusboer, en Hester Aletta Minziena Horn, ’n laerskoolonderwyseres. Haar oudste broer, Jacobus Albertus, is op vierjarige ouderdom in 1948 oorlede, nog voordat sy gebore is. Sy het ’n jonger broer, Johan Charles. Sy word groot op ’n sitrusplaas in die Laeveld van Mpumalanga en matrikuleer aan die Hoërskool Rob Ferreira op Witrivier. Na skool werk sy in ’n bank en bly dan vir ’n jaar in Hillbrow. Dan word sy handelsverteenwoordiger en na ’n jaar op die pad beheer sy hierdie maatskappy se kantoor in Nelspruit vir vyf jaar. Sy ontmoet die boer Tjaart Potgieter en hulle trou op 5 Junie 1978 op Witrivier. Uit hulle huwelik word ’n dogter (Antoinette Charlee op 4 Oktober 1981) en ’n seun (Martin Cornelius op 13 November 1985) gebore. Hulle boer onder andere met tabak by Badplaas en begin dan ’n groothandel vleisbedryf in Pongola in Noord-Natal. Beide sy en haar man mis egter die plaaslewe en hulle trek in 1999. Om sakeredes boer haar man met tabak in Witrivier en sy boer met vee op Langkloof in die Amersfoort distrik, terwyl hulle mekaar slegs naweke sien. Sy reis graag in Afrika.
Skryfwerk
“Aan die oorkant” is ’n plaasroman waar die boervrou Lalie weens haar man Willie se sakebedrywighede die boerdery alleen moet behartig. Sy knoop ’n verhouding aan met die jonger buurman Johan, wat as wit kind deur swart mense grootgemaak word en dus ook sukkel om deel te word van ’n konvensionele blanke samelewing. Hierdie gegewe en die innerlike stryd wat dit in die vrou meebring, vorm die kern van die verhaal. Die roman is gevul met sensualiteit en ontroering en besin oor hoe die mens algaande leer om ’n masker te dra om die ware self te verbloem. Die titel verwys letterlik na die feit dat die minnaars aan die oorkant van die rivier van mekaar woon en figuurlik na hoe die hoofkarakters dit moeilik vind om in te skakel en dus eintlik altyd aan die oorkant staan, asook hoe groot die afstand binne ’n huwelik werklik kan wees. “Aan die oorkant” (toe nog onder die titel “Twee gesigte”) is in 2003 in manuskripvorm beide die debuut- en algehele wenner van die Sanlam-Insig-KykNet-romanwedstryd en is in 2004 op die kortlys vir die Universiteit van Johannesburg se Mardene Marais-prys vir debuutwerk. Sy skryf ook vir die kuns- en kultuurjoernaal Pomp.
CAIGA Primus 150
Die AVIC Leadair AG300, voorheen bekend as Primus 150, word gebou deur die China Aviation Industry General Aircraft en is ontwikkel uit die Epic LT-vliegtuig met internasionale regte verkry na die bankrotskap van Epic Aircraft in 2010.
Zürich
Zürich in die 18de eeu: "Athene aan die Limmat"
Bodmer se verbintenis met Jean-Jacques Rousseau het die uitbreiding van Rousseau se filosofiese gedagtes in Zürich bevorder, tog is die stad se administrasie nouliks deur die nuwe filosofie beïnvloed. Die is deur 'n klein groep burgerlike gesinne oorheers. Die 18de eeu was 'n tydperk van ongekende vrede vir Zürich, en veral welgestelde families, wat as groothandelaars in die sy- en katoenbedryf opgetree het, het voordeel uit die politieke stabiliteit, die internasionale handelsbetrekkinge en lae belasting getrek.
Die 19de eeu
Die vinnige ontwikkeling van Zürich tot die ekonomiese kragpunt van Switserland het met die tekstielbedryf in die 18de en 19de eeu begin. Die leidende rol van Zürich was veral aan die politieke en ekonomiese besluite te danke wat deur liberale politici soos Alfred Escher geneem is. Vanaf 1846 het die stad deur die stigting van talle banke en versekerings ook die finansiële en dienstebedryf van die Alperepubliek begin oorheers. Die tersiêre sektor se belangrikheid het deur die agteruitgang van Zürich se nywerhede ná die Tweede Wêreldoorlog nog toegeneem.
In die tweede helfte van die 19de eeu het Zürich vinnig begin uitbrei en van 'n relatief klein nedersetting tot 'n agglomerasie met meer as een miljoen inwoners gegroei. Aanvanklik was boubedrywighede hoofsaaklik tot die middestad beperk, maar uiteindelik het die beboude stadsgebied ook na die omgewing van Zürich uitgebrei en steeds meer landelike nedersettings ingesluit. Tydens twee groot golwe van inlywings is in 1893 en 1934 twintig dorpe by Zürich ingesluit.
Pogings om van Zürich 'n "miljoenestad" te maak was egter tot dusver nie suksesvol nie. Terwyl die stad vroeër welvarender was as omliggende nedersettings en 'n insluiting dus voordele vir bewoners van periferiese nedersettings kon inhou, is die selfstandige voorstede se finansiële stabiliteit tans hoër – 'n feit wat deur laer belastingtariewe weerspieël word.
Die 20ste eeu
Die 20ste eeu was 'n periode van politieke ontwaking van die werkersklas. Reeds voor die groot staking in 1918 is die politieke lewe in Zürich deur die polarisering tussen die bourgeoisie en werkers oorheers – hier was juis 'n groot getal werkers saamgetrek, terwyl die stad tegelykertyd as die sentrum van Switserse kapitalisme gefungeer het.
Vanweë sy linksgesinde stadsregering is na Zürich in die tydperk tussen die wêreldoorloë dikwels as "Rooi Zürich" verwys, maar in elk geval het sosiaal-demokratiese politici gewys dat hulle in staat was om met sukses te regeer. Intussen het Switserland 'n moontlike bedreiging deur die aggressiewe buitelandse beleid van Hitler-Duitsland in die gesig gestaar. Die nasionale tentoonstelling, wat in 1939 in Zürich gehou is, was 'n simbool vir die bereidwilligheid van Switsers om kragte saam te snoer ter wille van geestelike landsverdediging.
In 1943 is die stadspresident van Zürich, Ernst Nobs, as eerste sosiaal-demokratiese politikus tot Switserland se Federale Raad verkies. Zürich was ook in die na-oorlogse periode die middelpunt van burgerlike en alternatiewe protesbewegings, soos uit die sogenaamde Globus-onluste in 1968 en proteste van jeugdiges in 1980 geblyk het. Op 1 Mei, die tradisionele feesdag van arbeidersbewegings, was daar dikwels gewelddadige konfrontasies tussen die polisie en die outonome "Swart Blok" (Schwarzer Block). Dit was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1954.
Dwelmverslawing van jongmense was eweneens 'n kwellende kwessie. Die terrein van 'n vroeëre stasie in die stadsdeel Wipkingen was, ondanks verskerpte polisieoptredes, Europa se grootste vergaderplek vir dwelmverslaafdes uit Switserland en die buiteland. Op 14 Februarie 1995 het die polisie die stasieterrein ontruim, en dwelmverslaafdes, wat nie in Zürich woonagtig was nie, is na hul tuisdorpe in Switserland of in die buiteland teruggestuur. Om die vraagstuk van dwelmverwante misdaad aan te pak, het Switserse kiesers in 'n referendum die staatsbeheerde verskaffing van heroïen aan verslaafdes onder toesig van geneeskundiges goedgekeur.
Ekonomie
Tans is die tersiêre sektor saam met die administrasie en die tersiêre onderwysinstellings die belangrikste werkgewers in Zürich, terwyl die tradisionele nywerhede nou 'n kleiner rol speel. Desondanks het groot internasionale ondernemings uit die tegnologiese sektor soos Siemens, General Motors, Dow Chemical, IBM en ABB dogtermaatskappye in die stad gevestig. Die vernaamste nywerhede en dienste is assekuransies (met onder meer Swiss Re), toerisme, masjienbou, tekstiele, handel en verskeie ligte nywerhede. Die dienstesektor verskaf werk aan meer as driekwart van Zürich se beroepsbevolking.
Lae belastingtariewe, hoogs geskoolde werknemers, die sentrale ligging in die hartland van Europa, die hoë lewensstandaard en besondere lewenskwaliteit maak van Zürich 'n geskikte plek vir internasionale ondernemings. Die per-capita-inkomste in Zürich is die hoogste in Europa en verseker 'n groot aanvraag na luukse produkte, alhoewel die werkloosheidsyfer met 4,5 persent hoër is as die gemiddelde syfer van Switserland.
Die Groter Metropolitaanse Gebied van Zürich met sowat drie miljoen inwoners, 140 000 ondernemings en 1,4 miljoen werknemers vorm die ekonomiese sentrum van Switserland.
Klimaat
Die gemiddelde temperature in Januarie en Julie is respektiewelik -0,3 °C en 18,6 °C. Die gemiddelde jaarlikse reënval is 1 134 millimeter.
Bevolking
Volgens amptelike statistieke het Zürich se bevolking in Junie 2019 op 431 528 gestaan. Hiervan was 32,2 persent of 139 020 persone buitelanders. Die grootste groepe buitelanders in 2014 was Duitsers (32 830), Italianers (14 032), Portugese (8 559), Serwiërs (6 828; insluitende burgers van Montenegro en Kosowo), Spanjaarde (5 968), Oostenrykers (4 580), Franse (3 757), Turke (3 636), Britte (3 389) en Indiërs (2 530).
Baie bewoners van ander kantonne het hulle in Zürich gevestig. Hulle verteenwoordig 41 persent van die totale stadsbevolking en 60 persent van alle inwoners met Switserse nasionaliteit. As gevolg van afwykende belastingtariewe, wat in omliggende nedersettings en kantonne merkbaar laer kan wees, is talle burgers uit ander kantonne nie amptelik as inwoners van Zürich geregistreer nie.
Die agglomerasie van Zürich het tans 'n bevolking van 1,19 miljoen, terwyl die metropolitaanse gebied van Zürich, wat stede soos Winterthur, Baden, Brugg, Schaffhausen, Frauenfeld, Uster/Wetzikon, Rapperswil-Jona en Zug insluit, 1,83 miljoen inwoners het.