cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manga
Europa
Manga het Europese strokiesprentkuns op 'n manier beïnvloed wat effens anders as in die VSA is. Uitgesaaide anime in Frankryk en Italië het die Europese mark vir manga in die 1970's oopgemaak. Franse kuns het sedert die 19de eeu van Japan geleen  (Japonisme)  en het sy eie soort hoogs ontwikkelde tradisie van bande dessinée-strokiesprentkuns. Vanaf die middel-1990's was manga baie gewild by 'n groot leserstal in Frankryk,  wat sedert 2004 sowat een derde van die verkope van strokiesprente in Frankryk uitgemaak het. Volgens die Japanse buitelandse handelsorganisasie het die verkope van manga in 2006 $212.6 miljoen net in Frankryk en Duitsland gehaal. Frankryk verteenwoordig sowat 50% van die Europese mark en is die grootste wêreldwye mark naas Japan. In 2013 was daar 41 uitgewers van manga in Frankryk en saam met ander Asiatiese strokiesboeke verteenwoordig manga sowat 40% van nuwe strokiesboeke wat in die land uitgereik word,  en het só Frans-Belgiese strokiesboeke vir die eerste keer oortref. Die manga wat Europese uitgewers bemark het wat in Frans vertaal is, is onder meer Asuka, Casterman, Glénat, Kana and Pika Édition. Europese uitgewers het manga ook in Hollands, Duits, Italiaans en ander tale vertaal. In 2007 was manga sowat 70% van alle strokiesboeke wat in Duitsland verkoop is.
Manga-uitgewers in Brittanje sluit Gollancz en Titan Books in. Manga-uitgewers van die VSA het 'n sterk bemarkingsteenwoordigheid in Brittanje, soos die Tanoshimi-boeke van Random House.
Die VSA
Manga het geleidelik hul weg in die Amerikaanse mark gebaan, eers in samewerking met anime en later onafhanklik. Party Amerikaanse aanhangers het in die 1970's en vroeë 1980's bewus geword van manga. Anime was egter aan die begin meer toeganklik as manga vir Amerikaanse aanhangers,  waarvan baie jong mense van kollege-ouderdom was vir wie dit makliker was om videobande van anime in die hande te kry, onderskrifte en gee en te vertoon, as om tankōbon-styl manga-boeke te vertaal, te kopieer en te versprei. Een van die eerste manga wat in Engels vertaal is en in die VSA bemark is, was Keiji Nakazawa se Barefoot Gen, 'n outobiografiese storie oor die atoombomontploffing in Hiroshima wat deur Leonard Rifas en Educomics (1980–1982) uitgegee is. Nog manga is tussen die middel-1980's en 1990's vertaal, insluitend Golgo 13 in 1986, Lone Wolf and Cub van First Comics in 1987, en Kamui, Area 88 en Mai the Psychic Girl, ook in 1987, en al die werke van Viz Media-Eclipse Comics. Ander het vinnig gevolg, insluitend Akira van Marvel Comics se Epic Comics-drukkersnaam, Nausicaä of the Valley of the Wind van Viz Media, en Appleseed van Eclipse Comics in 1988, en later Iczer-1 (Antarctic Press, 1994) en Ippongi Bang se F-111 Bandit (Antarctic Press, 1995).
In die 1980's tot die middel-1990's het Japannese animasie, soos Akira, Dragon Ball, Neon Genesis Evangelion en Pokémon, 'n groter impak gemaak op die aanhangerervaring en in die mark as manga. Dinge het egter verander toe die vertaler-entrepreneur Toren Smith in 1986 Studio Proteus op die been gebring het. Smith en Studio Proteus het as 'n agent en vertaler vir baie Japannese manga opgetree, insluitend Masamune Shirow se Appleseed  en Kōsuke Fujishima se Oh My Goddess!, vir Dark Horse en Eros Comix, wat dit onnodig gemaak het vir hierdie uitgewers om hul eie kontakte in Japan op te bou. Terselfdertyd het die Japanse uitgewer Shogakukan 'n VSA-markinisiatief begin met hul filiaal Viz, wat Viz in staat gestel het om regstreeks uit Shogakukan se katalogus en vertaalvaardighede te put. Japanse uitgewers het in die middel-1990's begin om te fokus op die VSA-mark weens 'n stilstand in die binnelandse mark vir manga. Die Amerikaanse mangamark het 'n styging getoon met anime- en mangaweergawes van Masamune Shirow se Ghost in the Shell (vertaal deur Frederik L. Schodt en Toren Smith) in die middel-1990's, wat baie gewild onder aanhangers geword het. 'n Baie suksesvolle manga- en anime-stuk wat in die middel-1990's vertaal en oorgeklank is, was Sailor Moon. Teen 1995–1998 is die Sailor Moon-manga al na 23 lande uitgevoer, insluitend China, Brasilië, Mexiko, Australië, Noord-Amerika en die grootste deel van Europa. In 1997 het Mixx Entertainment begin om Sailor Moon uit te gee, saam met CLAMP se Magic Knight Rayearth, Hitoshi Iwaaki se Parasyte en Tsutomu Takahashi se Ice Blade in die maandelikse mangatydskrif MixxZine. Twee jaar later is MixxZine hernoem na Tokyopop, voordat dit in 2011 gestaak is''. ''Mixx Entertainment, wat later na Tokyopop herdoop is, het ook manga in "trade"-sagtebandboeke uitgegee, en soos Viz begin om manga aggressief te bemark aan sowel jong manlike as jong vroulike demografieë.
In die daaropvolgende jare het manga al hoe gewilder geword, en nuwe uitgewers het in die bedryf betrokke geraak terwyl die gevestigde uitgewers hul kataloguste aansienlik uitgebrei het  en teen 2008 het die Amerikaanse en Kanadese mangamark $175 miljoen in jaarlikse verkope gehaal. Terselfdertyd het die hoofstroom- Amerikaanse media begin om manga te bespreek in artikels in The New York Times, die tydskrif Time, The Wall Street Journal en die tydskrif Wired.
Manga vir die plaaslike mark
'n Aantal kunstenaars in die VSA het strokiesboeke en -prente geteken wat deur manga beïnvloed is. As 'n vroeë voorbeeld het Vernon Grant strokiesboeke geteken wat deur manga beïnvloed is terwyl hy in die laat 1960's en vroeë 1970's in Japan gewoon het. Ander sluit in Frank Miller se Ronin van die middel-1980's, Adam Warren en Toren Smith se The Dirty Pair van 1988, Ben Dunn se Ninja High School van 1987 en Manga Shi 2000 van Crusade Comics (1997).
Teen die 21ste eeu het etlike manga-uitgewers begin om werk van Amerikaanse kunstenaars uit te gee onder die algemene bemarkingswoord manga. In 2002 het I.C. Entertainment, voorheen Studio Ironcat, wat toe nie meer bestaan het nie, 'n reeks manga deur Amerikaanse kunstenaars uitgegee wat Amerimanga genoem is. In 2004 het eigoMANGA die Rumble Pak- en Sakura Pakk-bundelreekse bekendgestel. Seven Seas Entertainment het hulle voorbeeld gevolg met World Manga. Terselfdertyd het TokyoPop oorspronklike Engelstalige manga bekend gestel, wat later na Global Manga hernoem is.
Toekennings
Die Japanse mangabedryf ken 'n groot heoveelheid trofeë toe, wat meestal deur uitgewers geborg word, met die wenprys wat gewoonlik die publisering van die wenverhale insluit in 'n tydskrif wat deur die borg uitgegee word. Voorbeelde van hierdie toekennings is onder meer: Die Japanse departement van buitelandse sake ken sedert Mei 2007 die International Manga-toekenning jaarliks toe.
Universiteitsopleiding
Die Kioto Seika-universiteit bied sedert 2000 'n uiters mededingende kursus in manga aan. Sedertdien het etlike gevestigde universiteite en vakleerlingskole (専門学校: Semmon gakkou) 'n opleidingkurrikulum opgestel.
Shuho Sato, wat Umizaru en Say Hello to Black Jack geskryf het, het 'n mate van omstredenheid op Twitter veroorsaak. Sato sê: "Mangaskole is nutteloos omdat hierdie skole 'n baie lae suksessyfer het. Ek kan beginners wat vaardighede wil leer binne drie maande by die werk leer. Intussen bestee hierdie kollegestudente etlike miljoene jen en vier jaar, maar steeds is hulle niks werd nie. Byvoorbeeld, Keiko Takemiya, wat toe professor was by Seika-universiteit, het in die regeringsraad opgemerk dat ' 'n totale beginner in die vier jaar sal kan verstaan wat "Tachiri" (dus die kantlyndeel) is'. Aan die ander kant kan ek my voorstel dit sal omtrent dertig minute neem om dit ten volle te verstaan by die werk.
Annie Jones (aktrise)
Annie Jones (gebore 13 Januarie 1967) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Run Chrissie Run! (1984) en in die televisiereekse Neighbours (1985) en Blue Heelers (1994).
Rooihek-administrasiegebou
Die Rooihek-administrasiegebou is een van die neoklassieke geboue in Moskou bekend as die Sewe Susters van Josef Stalin wat in die vroeë 1950's gebou is. Dit is deur Aleksei Doesjkin ontwerp en in 1953 voltooi. Sy naam kom van Rooihekplein, waarop dit staan.
Beskrywing
Die hooftoring het 24 vlakke en is 133 m hoog. Dit bevat onder meer twee woonstelkomplekse van 11 verdiepings wat deur dieselfde argitek ontwerp is. Die komplekse bevat sowat 300 woonstelle elk.
Die bou van die wolkekrabber is bemoeilik deur die nabygeleë Moskouse Metro-tonnels en die Krasnije Worota-treinstasie. Doesjkin het ’n tweede ingang na die stasie op die grondverdieping van die wolkekrabber gebou; dit is op 31 Julie 1954 geopen.
William Prince (akteur)
William Prince (26 Januarie 1913 – 8 Oktober 1996) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dead Reckoning (1947), The Stepford Wives (1975), Network (1976), en Spies Like Us (1985).
Ketel
Ketels is houers waarin vloeistowwe verhit word totdat dit 'n damp vorm. Dit wissel van huishoudelike ketels waarin water vir alledaagse gebruik gekook word, tot industriële ketels met ontsaglike afmetings en ingewikkelde konstruksies. Die belangrikste ketels is stoomketels, waarin die hitte-energie van die stoom aangewend word vir verwarming, of vir die verrigting van meganiese arbeid waar masjiene aangedryf en elektrisiteit opgewek word. In omstreeks die helfte van die 18e eeu is begin met die ontwikkeling van stoomketels en is geweldige vooruitgang gemaak.
Rooihek-administrasiegebou
Beskrywing
Nadat dit die hoofkwartier van die departement van swaarnywerheidsbouwerk was, het die administratiewe deel van die gebou ook die departement van vervoerbouwerk gehuisves. Dit is ook bekend as die Lermontof-toring, genoem na die skrywer Michail Lermontof en Lermontofskajaplein, soos Rooihekplein tussen 1962 en 1986 geheet het.
Ketel
Hoewel daar tallose variasies bestaan, word ketels hoofsaaklik in drie groepe verdeel: vlampypketels, waterpypketels en vuurgangketels. 'n Ketel word gewoonlik gebruik om 'n vloeistof in te verhit totdat dit die kookpunt bereik en 'n damp afgee. Dikwels word die damp verder verhit totdat dit oorverhitte stoom vorm. In die huishouding word die ketel in sy eenvoudigste vorm gebruik om water tot hoogstens 100°C te verhit, gewoonlik met die sogenaamde fluitketel, wat met ŉ toestelletjie toegerus is wat 'n waarskuwing gee as die water kook. In ŉ aangepaste vorm word 'n ketel gebruik as 'n drukkoker waarin voedsel gaargemaak word. Deur die druk in die ketel te verhoog, word die water se kookpunt en dus ook die temperatuur verhoog. Sodoende word die kook proses versnel. Die drukkoker is verwant aan 'n ketel wat in 1690 deur die Fransman Denis Papin (1647-1712) gebou is. Die sogenaamde papiniaanse pot was van koper gemaak en voorsien van 'n veiligheidsklep wat met ŉ gewiggie gewerk het. Daar is ook ander eenvoudige ketels wat gebruik word vir sentrale verwarming en warmwatervoorsiening, waar die water slegs verhit en geen stoom gevorm word nie. Die water word in die meeste gevalle tot hoogstens 80°C verwarm, maar in sekere hoëdrukverwarmingsinstallasies word dit tot 140°C verhit. In die nywerheid word die meeste gebruik gemaak van stoomketels wat stoom uit water vrystel. Die stoom kan in een van drie stadiums verkeer: onversadigde stoom (met klein druppeltjies water daarin), versadigde stoom (met al die water omgesit in stoom) of oorverhitte stoom (versadigde stoom wat bo 100 °C verhit is). Die stoom se energie-inhoud word deur die druk en die temperatuur in die ketel bepaal, wat ook ŉ aanduiding van die ketel se vermoë is. Die energie word onder meer aangewend vir arbeidsverrigting in suierstoommasjiene en stoomturbines, vir die verwarming van apparaat in die tekstiel-, chemiese en voedselbedryf, asook vir die verwarming van werk- en leefruimtes. Vir die aandrywing van turbines word sterk oorverhitte stoom gebruik, terwyl versadigde stoom vir verwarming voldoende is. Ketels word in drie hoofgroepe verdeel, naamlik:
- Vuurgangketels, wat uit 'n hol silinder met 'n dubbele wand bestaan. Die brandstof word in die binneste ruimte gestook terwyl die water tussen die twee wande rondom die ruimte is.
- Waterpypketels, waar 'n aantal pype vol water binne-in die vuurherd geleë is. Die pype se buiteoppervlak word verhit en die hitte word deur geleiding na die water binne-in oorgedra.
- Vlampypketels, wat soos die vuurgangketels uit 'n hol silinder met dubbele wande bestaan, maar ŉ aantal pype in die waterruimte tussen die dubbele wande het. Die warm rookgasse word hierdeur gelei sodat die verwarmde water se temperatuur verder verhoog kan word en oorverhitte stoom verkry word.
Ontwikkeling
Die Engelsman Richard Trevithick (1771-1833) het in 1756 van die eerste vuurgangketels vir die stoommasjiene van Thomas Newcomen (1663-1729) gebou. Die masjiene was in daardie stadium van groot en lomp ketels voorsien wat ook nie baie doeltreffend was nie. James Watt het in 1785 op aandrang van Trevithick se vennoot Matthew Boulton (1728- 1809) ŉ verbeterde ketel, 'n vlampypketel, gebou. Vuurgangketels het egter in gebruik gebly en word selfs nou nog as 'n klein ketel by wasserye en suiwelfabrieke gebruik.
In 1812 het Trevithick 'n verbeterde weergawe van sy eerste ketel gebou: die bekende Cornwall-ketel. Daarna het allerhande soorte ketels hul verskyning gemaak. In 1844 het William Fairbarn (1789-1874) byvoorbeeld die Lancashire-ketel volgens dieselfde beginsel as die van die Cornwall-ketel gebou, maar dit het twee vuurgange pleks van een gehad. In 1829 het Marc Seguin (1786-1.875) die sogenaamde vertikale waterpypketel gebou. Die pype het 'n klein deursnee gehad sodat die water vinnig verhit kon word en 'n kragtige sirkulasie kon ontstaan.
Die firma Babcock en Wilcox, bekende ketelbouers, het ŉ verbetering aangebring deur die ketels waarin die pype uitgeloop het, van geriffelde materiaal te bou. Die uitsetting is sodoende deur die hele konstruksie in plaas van net deur die vashegtingsplekke teengewerk. Ketels met skerp hellende pype het ook in gebruik gekom en was veral geskik vir skeepsketels vanweë die groot kapasiteit van die betreklik klein konstruksie. In 1898 is skepe die eerste keer met die ketels, waarvan die Yarrow-ketel een was, toegerus. In die jare twintig van hierdie eeu het waterpypketels soos die Benson-, Löffler-, Atmos- en Sulzer-ketels in gebruik gekom; elk met ŉ eie samestelling en plasing van pype, houers en geleiding van rookgasse.
Teen ongeveer 1925 kon die ketels 'n druk van nagenoeg 30 atmosfere opbou. Die probleme wat ondervind is om 'n steeds hoër stoomdruk by 'n hoër temperatuur te verkry, het tot besondere ketelkonstruksies aanleiding gegee. Die La Mont-ketel is 'n voorbeeld hiervan.
Die water is met behulp van pompe in die ketel in sirkulasie gebring (gedwonge sirkulasie) en nie net hoër temperature kon sodoende gouer bereik word nie, maar die hele proses kon beter beheer word. Ketels is tot in die jare dertig hoofsaaklik met steenkool gestook, hoewel sekere skepe reeds in 1829 al met behulp van olie aangedryf is. Van 1945 af het olieketels 'n al hoe groter rol begin speel, terwyl gas ook inslag gevind het. Kernenergie word van 1956 af vir skeepsaandrywing gebruik. Namate die vraag na groter kapasiteite toegeneem het, het die temperature en drukke ook steeds hoër geword.
Die ketels van 1950 het 'n kapasiteit van sowat 400 ton stoom per uur teen 'n druk van 140 at (atmosfeer) en 'n temperatuur van 530°C gehad. In 1957 was kapasiteite al sowat 700 ton per uur by 'n druk van 420 at en ŉ temperatuur van 630°C. Hoewel die volume verder verhoog kan word, is dit nie die geval met druk en temperature nie, aangesien die sterkte van materiale 'n beperking daarop plaas.
Algemene konstruksie
Die Lancashire-ketel werk volgens dieselfde beginsel, maar het twee vuurgange en die kapasiteit daarvan is twee keer so groot as die van die Cornwall-ketel. 'n Voorbeeld van 'n vlampypketel is die sogenaamde 8kotse ketel. Dit is korter as die Cornwall- en Lancashire-ketels, maar het 'n baie groter deursnee. In sy silindriese romp is daar dikwels twee vuurgange. Die ketel is veral as skeepsketel geskik. Waterpypketels bestaan uit hellende of vertikaal geplaasde bundels pype rondom 'n vuurherd. Die pype loop gesamentlik in water of stoomhouers uit, en al die dele wat onder 'n hoë druk is, het 'n klein deursnee. Die konstruksie is veral vir hoë druk en goeie watersirkulasie geskik, en word van relatief groot vuurherde voorsien. Die kapasiteit van 'n waterpypketel is ongeveer 1 000 ton stoom per uur en die ketels kan met steenkool, olie of gas gestook word.
Werking
Om water te verhit totdat dit stoom vorm, is daar veral twee faktore van belang, naamlik die warmtekapasiteit van die vloeistof wat verhit moet word, en die warmtewaarde van die brandstof waarmee dit gedoen word. Heelwat energie gaan daarmee gepaard en die eenheid waarin dit uitgedruk word, is joule. Die warmtekapasiteit van 'n vloeistof het betrekking op die hoeveelheid energie wat benodig word om 'n sekere massa van daardie vloeistof tot by 'n sekere temperatuur te verhit.
Om 1 kg water se temperatuur met 1 °C te verhoog. word 4185J (4,2 kJ by benadering) energie vereis. Die warmtewaarde van ŉ brandstof is die hoeveelheid warmte wat ontwikkel word wanneer ŉ sekere massa daarvan heeltemal uitbrand. So is die warmtewaarde van steenkool ongeveer 30 000 kJ/ kg, die van olie 42 000 kJ / kg en die van gas 19000 kJ/ kg. Om die temperatuur van byvoorbeeld 10 000 liter water in 'n ketel met 100 °C te verhoog, word ongeveer 100 liter olie vereis, en om die temperatuur te verhoog am versadigde stoom te verkry, is die verbranding van ongeveer 150 liter olie nodig.
Die vlamme en gasse in ŉ vuurherd kan 'n temperatuur van tot 1 400 °C bereik, en die hitte word dan deur middel van straling, geleiding en stroming oorgedra. Tydens verhitting word die water warm en sit dit uit, met die gevolg dat die digtheid daarvan afneem. Dit veroorsaak dat die water in die houer begin styg en daar ŉ natuurlike sirkulasie ontstaan. Die sirkulasie word dikwels met pompe aangehelp (gedwonge sirkulasie), veral by groter ketels. Die versadigde stoom wat tydens verhitting ontstaan, word in die ketel met behulp van oorverhitters, waardeur verwarmde gasse stroom, verder tot 'n temperatuur van 200 °C of hoër verwarm. By groot ketels word die water dikwels verwarm voordat dit na die ketel gevoer word.
Dit geskied met behulp van bespaarders; dit is terugvoerpype waardeur die gasse stroom en die water daaromheen verwarm voordat dit in die ketel invloei. Die lug wat vir ontbranding benodig word, word dikwels ook vooraf verwarm. Die lug bevat ongeveer 23 % suurstof, waarmee verbranding onderhou word, en ongeveer 66 % stikstof. Die voorverwarmers, die oorverhitters en die lugverwarmers word gewoonlik in so 'n volgorde geplaas dat maksimale warmteoordrag tydens voorverhitting plaasvind.
Acarnus topsenti
Acarnus topsenti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acarnus en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1922 deur Dendy.
Carl Princi
Carl Princi (1920 – 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Art of Burlesque (1950), How to Succeed in Business Without Really Trying (1967), en 10 (1979), en in die televisiereeks Highway Patrol (1955).
Hoërskool Grey
Die Hoërskool Grey is 'n staatshoërskool vir seuns in die Oos-Kaapse stad Port Elizabeth.
Die skool is in 1856 gestig en genoem na die goewerneur van die Kaapkolonie, sir George Grey, wat persoonlike belangstelling in die skool se stigting getoon het. Dit het oorspronklik as die Grey-instituut bekend gestaan. Die eerste skoolhoof was J.R. Macleish, wat deur talle waardige hoofde opgevolg is, onder andere die digter W.A. Way.
Erica ventricosa
Erica ventricosa is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Walter Brennan
Walter Brennan (25 Julie 1894 – 21 September 1974) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Westerner (1940), Sergeant York (1941), To Have and Have Not (1944), en Rio Bravo (1959).
Klein-Soenda-eilande
Die Klein-Soenda-eilande (Indonesies en Maleis: Kepulauan Sunda Kecil, "kleiner Soenda-argipel", of Kepulauan Nusa Tenggara, "suidoostelike argipel") is 'n argipel van ses groter en baie kleiner eilande binne die Maleise argipel wat saam met die Groot Soenda-eilande die Soenda-eilande vorm. Die ses groter eilande is Bali, Flores, Lombok, Soemba, Soembawa en Timor. Die Klein-Soenda-eilande is geleë tussen Java in die weste, Borneo in die noordweste, Soelawesi in die noorde, die Molukke in die noordooste, Nieu-Guinee in die ooste en die kontinent Australië in die suidooste.
Die Klein-Soenda-eilande word begrens deur die oop Indiese Oseaan in die suidweste, die Javasee in die noordweste, die Bali- en Floresseë in die noorde, die Bandasee in die noordooste en die Timorsee in die suidooste; binne-in die Klein-Soenda-eilande is die Savusee geleë.
Die grootste deel van die eilande word deur die eilandnasie Indonesië beslaan en is opgedeel in die provinsies Bali, Wes-Nusa Tenggara, Oos-Nusa Tenggara en Maluku (net Barat Daya-eilande en Tanimbar-eilande). Die oostelike deel van die eiland Timor behoort aan Oos-Timor, terwyl die westelike deel aan die Indonesiese provinsie Oos-Nusa Tenggara behoort.
Die Klein Soenda-eilande se geologie is gekenmerk deur baie aktiewe vulkane wat dié eilande van wes na oos gevorm het. Die vulkane behoort tot die Ring van Vuur wat die Stille Oseaan van Nieu-Seeland tot Chili omsirkel. Van die bekendste uitbarstings is dié van Tambora op Soembawa in April 1814 wat een jaar later in Europa en Noord-Amerika die Jaar sonder somer veroorsaak het.
Die Klein-Soenda-eilande het 'n bevolking van sowat twaalf miljoen. Op die eilande word veral Maleis-Polinesiese tale gepraat, maar in die oostelike dele hoofsaaklik Papoeastale. Die belangrikste godsdienste is Islam en Christendom, maar op Bali is Hindoeïsme die dominerende godsdiens en ook Lombok beskik oor 'n groot Hindoeminderheid. Oos-Timor is 'n oorwegend Rooms-Katolieke land.
Op Flores is in 2003 fossile van 'n pigmee ontdek en na die eiland Homo floresiensis genoem. Die klein eiland Komodo is veral vir die inheemse Komododraak (Varanus komodoensis) bekend.
Acarnus tortilis
Acarnus tortilis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acarnus en de familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1892 deur Topsent.
Kaiya Jones
Kaiya Jones (gebore 19 Maart 1996) is 'n Australiese aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Neighbours (1985) en The Saddle Club (2001).
Parnassus Trio
Die Parnassus Trio is 'n klaviertrio wat in 1982 gestig is deur die pianis Friedemann Rieger, die violis Wolf-Dieter Streicher en die tjellis Michael Gross.
Werk
Slegs 'n paar maande na die stigting van die trio het die drie jong kunstenaars die eerste prys gewen tydens die Kamermusiek-kompetisie in Colmar. Konsertverpligtinge en radio- en CD-opnames vir die plaatetiket Musikproduktion Dabringhaus & Grimm het hierop gevolg. Die trio het gou 'n permanente plek in die internasionale konsertprogram oopgespeel. Die trio het hulle daartoe verbind om bykomend tot die standaard repertoire, ook minder bekende of onregverdig-vergete en verwaarloosde werke te speel en op te neem. In 1989 het Chia Chou by die trio aangesluit as die nuwe pianis; en in 2005 het Yu Yamei die viooldeel oorgeneem.
Die trio se volledige opname van Mozart se klaviertrios is hoog aangeprys deur die BBC as 'n definitiewe interpretasie wat moderne instrumente betref. Ewe suksesvol was opnames van al die klaviertrios deur Beethoven, Brahms en Schumann, asook 'n goeie dosyn opnames van ander komponiste. Eerste opnames van werke deur Edouard Lalo, Joseph Rheinberger, Philipp Scharwenka en Woldemar Bargiel het gevolg. Die trio het ook by wyse van hul opvoerings die kamermusiek van Prins Louis Ferdinand van Pruise meer bekend gemaak.
Die trio speel in Europa sowel as in Amerika, waar hul in Oktober 1996 as gaste van die "Great Performers Series" in New York se Lincoln Center opgetree het. Die trio tree dikwels op as gaste van Duitse uitsaaiers, omrede hul nie huiwer om op innoverende wyse nuwe en onbekende stukke in hul programme te integreer nie. Die trio het op dié wyse al baie meesterstukke laat herleef. In 1999 is die Parnassus Trio aangewys as een van die twee voorste hedendaagse klaviertrios deur die Britse tydskrif Classic CD.
In die begin van 2013 was die pianis Chia Chou vervang deur Henri Sigfridsson. Sedert 2016 speel die Parnassus Trio saam met Johann Blanchard, Julia Galić en Michael Gross.
NG gemeente Westdene
duimnael|links|160px|Ds. Maarten Kruger was van 1938 tot 1945 Westdene se eerste leraar.
duimnael|regs|200px|Ds. M. Kruger het die NG kerk Westdene se hoeksteen op [[4 September 1943 gelê. Die argitekte was Leendert en Geurt Geers. Die gemeente deel die kerk met die die Triumphant Christian Church.]]
duimnael|160px|links|Ds. N.A.S. Lombard, leraar van 1946 - 1950.
duimnael|regs|300px|Die kerkgebou se preekstoel.
duimnael|160px|Ds. W.E.H. Söhnge was leraar van Westdene van 1948 tot 1949 en is toe beroep deur die nuwe dogtergemeente, [[NG gemeente Crosby-Wes|Hurst Hill.]] duimnael|regs|160px|Ds. G.C. Wolhuter, leraar van 1955 tot 1971.
duimnael|regs|160px|Dr. [[Malcolm Retief|M.W. Retief. Sy laaste gemeente was Westdene, van 1966 tot 1969.]]
Die NG gemeente Westdene was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die westelike voorstad van Johannesburg met dieselfde naam, Westdene. Die laaste Nagmaal is op Sondag 14 Oktober 2018 gehou, waarna die gemeente op 31 Oktober ophou bestaan en die lidmate op 1 November by die NG gemeente Greymont inskakel. Die kerkgebou sou verkoop word.
Begin 2011 was dit een van net drie (naas Crosby 142 lidmate volgens die 2009-syfer en Claremont met 245 lidmate) besonder klein gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die weste van Johannesburg wat nog nie by aangrensende gemeentes ingelyf is nie. Claremont het egter ophou bestaan op 28 Augustus 2011. In 2015 het Crosby se getal belydende lidmate afgeneem tot 99 en Westdene s'n tot 106.
Agtergrond
Ná 'n 16 jaar lange stryd van 6 Februarie 1905 af is die gemeente Waterval uiteindelik op 24 Mei 1921 van die moedergemeente Langlaagte as agtste gemeente in die Goudstad afgestig. Van Waterval sou mettertyd regstreeks of onregstreeks nagenoeg 20 gemeentes in twee Sinodale gebiede afstig. Binne die eerste amper 15 jaar van Waterval se bestaan het die lidmaattal in so 'n mate toegeneem (in 1932 was daar reeds 1 656 lidmate en 3 260 siele) dat die kerkraad 'n hulpprediker moes beroep. Steeds was dit 'n onbegonne taak, veral omdat die gemeente so uitgestrek was, sodat die dogtergemeente Linden afstig op 8 Oktober 1936 met 'n aanvanklike ledetal van 670.
Ontstaan
Steeds was die moedergemeente te groot en so stig Westdene af op 14 April 1938 met net 'n klein bouvallige saaltjie, wat vroeër as 'n voerskuur gebruik is, om in die pasgestigte gemeente se behoeftes te voorsien. Met afstigting het die lidmate van die gemeente uitsluitlik aan die werkende klas behoort en van welgestelde lidmate was daar nie sprake nie. Die eerste kerkraadsvergadering is op 18 April gehou en die eerste godsdiensoefening is op Goeie Vrydag deur ds. M. Kruger, hulpprediker van Johannesburg, waargeneem. Op 16 Mei beroep die kerkraad dan ook ds. Krüger as eerste leraar van die gemeente beroep en op 1 Julie is hy in 'n groot tent tot herder en leraar van Westdene bevestig. Die eerste nagmaalsviering het op 3 Julie in dieselfde tent geskied.
Dadelik spring die gemeente aan die werk en met hierdie ywerige jong leraar aan die hoof is op 28 Januarie 1939 'n groot en doelmatige kerksaal ingewy en betaal. 'n Gerieflike pastorie was nou die mikpunt van die gemeente en daar is toe onmiddellik daarmee 'n begin gemaak. In Augustus 1940 was ook hierdie bate van die gemeente van die gemeente afbetaal.
Teen die einde van dieselfde jaar is 'n nuwe Hammond-orrel kontant aangekoop, maar steeds was die gemeente nie tevrede nie, want hulle groot ideaal was steeds 'n eie kerkgebou. Vervul met 'n gees van samewerking en opoffering is dié strewe ook verwesenlik, want in Maart 1944 is 'n die kerkgebou in gebruik geneem. Die gebou is op dieselfde plek opgerig waar die voerskuurtjie gestaan het en is onder een groot dak saam met die bestaande kerksaal gebring. Indien die kerk met een of ander geleentheid te klein was, dan is luidsprekers na die saal aangeskakel en so kon toegang vir ten minste duisend persone verseker word. 'n Kombuis met al die nodige geriewe is ook opgerig en 'n jaar later, in April 1945, is alles afbetaal.
In Oktober van dieselfde jaar moes die gemeente van die eerste leraar afskeid neem toe hy 'n beroep na Waterval se ander dogtergemeente, Linden, aanvaar. Die gemeente het steeds aanhou groei sodat die kerkraad tien jaar na sy ontstaan, 'n medeleraar moes beroep. In Oktober 1949 stig die eerste dogtergemeente af toe die latere Crosby-Wes as Hurst Hill selfstandig word. Dié gemeente is egter in 2004, toe die lidmaattal tot sowat 160 gedaal het, ingelyf by Vergesig en nié by die moedergemeente nie.
Hoofgebou van die Russiese departement van buitelandse sake
Die hoofgebou van die Russiese departement van buitelandse sake is een van die neoklassieke geboue in Moskou bekend as die Sewe Susters van Josef Stalin wat in die vroeë 1950's gebou is. Dit is deur Wladimir Gelfreich en Adolf Minkoes ontwerp en in 1953 voltooi.
Beskrywing
Die wolkekrabber het 27 vlakke en is 172 m hoog. Dit het ’n buitemuur van ligte stene met muurpilare en spantorings. Die binnekant is versier met klip en metale.
’n Metaaltoring bo-op die gebou laat die silhoeët ooreenstem met dié van die ander Sewe Susters; dit is vermoedelik deur Stalin gelas. Dit is tans die hoofgebou van die departement van buitelandse sake.
Southern Gothic
Southern Gothic, ook Suidstate-Gotiek genoem, is 'n genre binne die Amerikaanse literatuur wat vanaf die vroeë 19de eeu as 'n selfstandige stroming binne die Gotiese literatuur van Engelssprekende lande begin ontwikkel het. Die handeling van Southern Gothic-romans speel in die Amerikaanse Suide as geografiese en kulturele ruimte af en is diep gewortel in hierdie streek se spanninge en dwalinge; dikwels word kwessies soos geweld, misbruik of armoede getematiseer. Kenmerkend vir die genre is enersyds elemente wat ontleen is aan Engelse Gotiese literatuur soos uitbeeldings van die irrasionele en die afgrondelike in die mens en sy vervreemding van die wêreld, oorweldig deur angs; sy geheime verlange en sy impulse kry dikwels gestalte in groteske karakters.
Erica venustiflora
Erica venustiflora is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom by Elim voor. Daar is vyf subpopulasies en die habitat word bedreig deur indringerplante en beweiding.
Die plant een subspesie: ''Erica venustiflora subsp. glandulosa'' E.G.H.Oliv.
Wilfried Böse
Lewensloop
Böse het in Bamberg grootgeword. Daar is hy na die Kunigundenschule, die Oberrealschule (vandag Clavius-Gymnasium ) en vanaf 1966 na die Dientzenhofer-Gymnasium. Die laaste anderhalf jaar tot sy matriek in 1969 woon hy die Ansbacher Platen-Gymnasium by. Hy studeer eers sosiologie in Freiburg im Breisgau, daarna in Frankfurt. , maar onderbreek sy studies om die verspreiding van die uitgewery Roter Stern oor te neem.
Voor 1972, volgens die linkse terrorisme-navorser Wolfgang Kraushaar, sou Böse onder die kodenaam der kleine Dicke (“die klein vettie”) vir die Rote Armee Fraktion (RAF) gewerk het. Kraushaar het in 2018 met die Jerusalem Post gedeel dat hy "geloofwaardige inligting" het dat Böse ook die terroriste van Swart September ondersteun het voor die Olimpiese aanval in München.
Motief vir terrorisme
Ilan Hartuv, een van die oorlewende gyselaars tydens die kaping van Air France-vlug 139 in 1976, het onthou dat Böse tydens die kaping aan hom gesê het: "Ek het terreurdade in Wes-Duitsland uitgevoer omdat die regerende instansie Nazi's en reaksionêre in diens geneem het."
Kaping van Air France-vlug 139
Die passasiers word aangehou in die ou-terminaal oorgangsaal op die lughawe. Die terroriste het later die meeste passasiers vrygelaat en met opset slegs Israeli's en Jode aangehou. Terwyl die kapers met dié proses besig was, het 'n oorlewende van die Holocaust  die kampregistrasienommer wat op sy arm getatoeëerd was aan Böse gewys, waarop Böse protesteer het "Ek's g'n Nazi nie! … Ek is 'n idealis."
Tydens 'n Israeli militêre operasie (Operasie Entebbe) op 4 Julie 1976 word Böse, Brigitte Kuhlmann ('n mede Duitse kaper) en vier ander Palestynse kapers doodgeskiet.
Populêre kultuur
Die Entebbe-aanval was die onderwerp van verskeie films, onder andere Raid on Entebbe waarin Horst Buchholz die rol van Wilfried Böse speel. In die film Operation Thunderbolt het Klaus Kinski sy rol gespeel.
Rand Water
Rand Water, voorheen bekend as die Randse Waterraad, is 'n staatsbeheerde maatskappy wat belas is om water te voorsien aan Gauteng. Die maatskappy is op 8 Mei 1903 gestig.
Van die belangrikste projekte wat deur die maatskappy voltooi is, is:
Wêreldomgewingsdag
Wêreldomgewingsdag is 'n jaarlikse herdenking wat op 5 Junie gehou word. Die doel van hierdie dag is om mense bewus te maak van die noodsaaklikheid daarvan dat die omgewing en die natuurlike hulpbronne met sorg gehanteer en bewaar word. Die aandag word by herhaling gevestig op onder andere die waarde van natuurlike hulpbronne, die gevare van besoedeling, en die nadele verbonde aan die gebruik van chemiese insek-, plaag- en pesbestrydingsmiddels.
Die Wêreldomgewingsdag (Engels: World Environment Day) is op 5 Junie 1972, die openingsdag van die eerste Wêreldomgewingsspitsberaad in Stockholm (Swede), amptelik deur die Verenigde Nasies se Omgewingsprogram in die lewe geroep. Tans word hierdie jaarlikse herdenking deur sowat 150 lande wêreldwyd gehou.
Louis Rautenbach
Louis B Rautenbach is 'n Afrikaanse skrywer en storieverteller wat vier nie-fiksie boeke gepubliseer het. Hy beplan toekomstige publikasies, onder andere, opvolgboeke, kleinverhaal-bundels en selfs 'n draaiboek. Hy het 'n voorliefde vir geskiedenis, en veral verhale van die Bybel. Sy stories is lewensinspirerend en laat 'n mens nadink oor die geestelike lewe en die verganklikheid van die mens. Sy doel as skrywer is om die leser, onder andere, te laat nadink oor die lewe.
My Vriend, My Broer
Hierdie boek vertel die verhaal van 'n besonderse toegeneëntheid tussen twee vriende, die een 'n tienerseun en die ander alreeds 'n ervare soldaat, wat uitgedaag met die eise van die lewe wat bemoeilik word deur mense uit die verskillende wêrelde en raamwerke waaruit hulle kom. Die leser behoort egter te sien dat beide Jònatan en Dawid hul diepe afhanklikheid en liefde openlik vir God en vir mekaar bely. Albei leef hul geloofsvertroue in die HERE uit, en skroom nie om Sy leiding en beskerming af te bid nie. Elke leser kan met vrymoedigheid vrye teuels gee daaraan om hierdie realistiese beskrywing te interpreteer, en selfs die feite daarvan na te slaan.
Spieël Splinters
Die verhaal handel oor die ongekompliseerde lewe van kindwees in 'n beskermde omgewing, waar jong lewens meteens deur 'n rits negatiewe gebeure na onbeskermde en ongenaakbaarheid van die grootmenswêreld geruk word. Die vele aanslae van die lewe word met wisselende emosionele uitdagings aangespreek. Die boek is belaai met intriges: vreugdes, teleurstellings en uitdagings wat uiteindelik lei tot by 'n kruispad van keuses. 'n Kruispad in die lewe waar emosionele oorwinning 'n seker realiteit word. En oorwinning bring. Hierdie unieke oorgangsboek is ideaal vir tiener- sowel as volwasse lesers.
ISBN 978-1-928210-51-1
Soveel Jare
ISBN 978-1-928202-93-6
Pous Gregorius V
Biografie
Pous Gregorius V is gebore as Bruno van Karintië in Stainach, Steiermark ongeveer in 972. Hy was die tweede seun van Otto I van Wormsgau ( vanaf 978 hertog van Karintië) en sy vrou Judith, dogter van graaf Heinrich en die kleinseun van keiser Otto I van die Heilige Romeinse Ryk. Hy is eers deur aartsbiskop Wiligis in Mainz en later deur Johannes Philagatos opgevoed. Bruno het as huispriester vir sy neef keiser Otto III gewerk en die keiser het hom voorgestel as die nuwe pous. Op 3 Mei 996 volg hy Pous Johannes XV op en regeer tot sy dood op 18 Februarie 999. Hy word opgevolg deur Pous Silvester II. Hy was die eerste Duitse pous. Soms word Pous Bonifatius II as die eerste Duitse pous getel, maar hy was eintlik 'n Oos-Goot. Die naam ‘Gregorius’ beteken 'wagter'.
Pontifikaat
Pous Gregorius V was lojaal aan die keiser. Op 21 Mei 996 kroon hy sy neef Otto III tot keiser van die Heilige Romeinse Ryk. 'n Paar dae na die kroning hou hulle saam 'n sinode waarop Arnulf weer as aartsbiskop van Reims aangestel word en Gerbert die toekomstige Pous Silvester II afgeset word. Op dieselfde sinode word Robert II van Frankryk gedwing om die reg om biskoppe in Frankryk aan te stel, op te gee.
Tot by die sinode van Pavia 997 het Gregorius 'n teenstander gehad in Teenpous Johannes XVI die kandidaat van Crescentius II en die adel van Rome. Die keiser Otto III het 'n einde gemaak aan die probleem deur Rome te verower in April 997. Die troepe het Johannes gevang, sy neus en ore afgesny, sy tong uitgesny en hom blind gemaak. Hy is verban na die klooster in Fulda waar hy op 2 April 1013 sterf. Crescentius is aan die mure van die Engeleburg opgehang op 29 April 998.
Die pous sterf op 18 Februarie 999 in Rome, waarskynlik aan malaria.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Erica verecunda
Erica verecunda is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Noord- en Wes-Kaap.
Balk-juweelvis
Die Balk-juweelvis (Hemichromis elongatus) is 'n varswatervis wat voorkom in die Okavangorivier en boonste gedeelte van die Zambezirivier. Die vis kom ook voor in die Kongorivier-stelsel en in Wes-Afrika. In Engels staan die vis bekend as die Banded jewelfish. In die Caprivi staan die vis doodgewoon bekend as die Juweelvis.
Voorkoms
Die kop is groot met groot oë en ‘n effens skuins, groot bek. In die bokaak is twee rye tande waarvan twee oogtande in die middle langer is as die res (slagtande). Daar is ‘n enkelry kegelvormige tande in die onderkaak.
Die vis is kleurryk; die lyf is donker olyfkleurig aan die bokant, ligter groen aan die sye en pienk tot rooi aan die onderkant, veral by broeimannetjies.
Op die bokant van die kieue is duidelike rooi en swart kolle.
Die vinne is olyfkleurig, die punte van die rugvin is rooi en die bekkenvin is swart.
Daar is vier tot vyf diamantvormige, swart bande oor die sye en 'n swart band wat deur die oë gaan.
Die skubbe is grof met 28-32 op die systreep. Die vis word tot 25 cm groot, maar die gemiddelde grootte is 10 tot 15 cm.
Habitat
Die vis leef in riviere en permanent-gevulde vloedvlaktes in helder water.
Waar tiervis afwesig is kom dit in enige water voor, anders waar daar goeie skuiling is. Hulle verkies ‘n rots bodem bo sand, maar hou van skuiling, hetsy rotse, oewerplantegroei of waterplante.
Hulle byt aan enige kleinerige kunsaas maar is baie aggressief en val maklik groot kunsaas aan. Hulle hoofvoedsel is ander klein vissies maar hul vreet ook erdwurms en insekte.
Hulle broei vroegsomer.
Ashelling
’n Ashelling in sterrekunde is die hoek tussen ’n voorwerp se rotasie-as en sy wentelas, of die hoek tussen sy ewenaarvlak en wentelvlak (die sonnebaan in ons sonnestelsel). As die helling zero is, wys die twee asse in presies dieselfde rigting; die rotasie-as is dus loodreg op die wentelvlak.
In die loop van ’n wenteling verander die helling gewoonlik nie veel nie en die oriëntasie van die as bly dieselfde met betrekking tot die agtergrondsterre. Dit bring mee dat een pool aan ’n sekere kant van die wentelbaan meer na die Son oorhel en die ander pool aan die ander kant van die wentelbaan – dit veroorsaak die seisoene op Aarde. Die Aarde se ashelling wissel tussen 22,1 en 24,5 grade oor ’n siklus van 41 000 jaar. Dit is tans 23°26′13,7″ (of 23,43714°) en aan die afneem.
Standaarde
Daar is twee standaarde waarvolgens die ashelling bepaal word. Die Internasionale Astronomiese Unie (IAU) definieer die "noordpool" van ’n planeet as die een wat aan die Aarde se noordekant van die konstante vlak van die Sonnestelsel lê. Daarvolgens is Venus se helling 3° en roteer hy retrograad, in die teenoorgestelde rigting as die meeste ander planete.
Die IAU gebruik ook die "regterhandreël" om ’n "positiewe pool" te bepaal vir die doel van die vasstelling van oriëntasie. (Sien illustrasie regs bo.) Hiervolgens is Venus se helling 177° ("onderstebo").
Aarde
duimnael|220px|Die Aarde se ashelling is tans sowat 23,4°.
Die Aarde het op die oomblik ’n ashelling van sowat 23,4º (dit word aangedui met die Griekse letter ε).
Die helling is nie konstant nie, maar wissel oor ’n tydperk van 41 000 jaar. Die laaste maksimum was 10 700 jaar gelede (sowat 24,4º) en die volgende minimum sal oor 9 800 jaar wees (sowat 22,6º) – die afname van die helling is tans sowat 47 boogsekondes per eeu. Oor die afgelope vyf miljoen jaar het die helling gewissel tussen 24,5º en 22º.
Seisoene
Die Aarde se as bly deur die jaar in dieselfde posisie skeef met betrekking tot die agtergrondsterre (ongeag van waar in sy wentelbaan hy is). Dit beteken die een pool (en die ooreenstemmende halfrond) sal aan die een kant van die wentelbaan weg van die Son af wys en in die ander helfte van die wentelbaan (of jaar) in die Son se rigting. Dit bring mee dat die Aarde seisoene het. Dit is somer in die Suidelike Halfrond wanneer die suidpool in die Son se rigting wys. Wisselings in die Aarde se ashelling kan die seisoene beïnvloed en is moontlik ’n faktor in klimaatsveranderings op lang termyn.
duimnael|center|350px|Die verhouding tussen die Aarde se ashelling (ε) en die tropiese en poolsirkels.
Interlingua
Interlingua is 'n kunsmatige taal wat bedoel is as tweede of derde taal vir internasionale kommunikasie. Die taal gebruik woorde wat in die meeste Wes-Europese tale gebruik word. Interlingua is geskep deur 'n groep mense wat meer as 20-jaar daaraan gewerk het. Die eerste woordeboek is in 1951 gepubliseer.
Squalidae
Die Hondhaaie (Squalidae) is 'n kraakbeenvis-familie wat hoort tot die orde Squaliformes. Daar is twee genera met twaalf spesies wat hoort tot dié familie en vyf van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kenmerke
Die familie het twee dorsale vinne, vyf pare kieusplete en geen anale vin nie. Die familie kan tot 1.2 m lank word en kom voor vanaf die oppervlakte tot op dieptes van 600 m.
Genera
Die volgende genera en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Carlo Gambino
Carlo Gambino (24 Augustus 1902 – 15 Oktober 1976) algemeen bekend as Don Carlo Gambino was 'n berugte Amerikaanse bendeleier en hoof van die Gambino-mafia-familie. Na afloop van die Apalachin Konvensie 1957 het hy onverwags beheer van die Kommissie van die Amerikaanse Mafia oorgeneem. Gambino was bekend vir die feit dat 'n lae profiel gehou het en geheimsinnig opgetree het. In 1937 is Gambino skuldig bevind aan belastingontduiking, maar sy vonnis is opgeskort.
Geboorte en vroeë lewe
Carlo Gambino is gebore in die stad van Palermo, Sisilië, in 1902, uit 'n gesin wat aan die Honoured Society behoort het. Gambino het in sy tienerjare begin om moordbestellings vir die mafiabase uit te voer. In 1921, op die ouderdom van 19, het hy 'n "gemaakte man" geword en is ingelyf in Cosa Nostra. Hy was later bekend as 'n "oorspronklike". Hy was die swaer van die Sisiliaanse Gambino-familie bendelid Paul Castellano.
Emigrasie na die VSA
Gambino het die Verenigde State van Amerika op 23 Desember 1921, by Norfolk, Virginië, binnegegaan, die enigste passasier aan boord van die skip SS Vincenzo Florio. Hy was 'n onwettige immigrant, en het slegs ansjovis geëet en wyn gedrink tydens die maandlange reis na die VSA, waar hy sy neefs, die Castellanos, in New York Stad ontmoet het. Daar het hy by 'n misdaadgesin aangesluit onder leiding van Salvatore "Toto" D'Aquila, een van die groter misdaadfamilies in die stad. Gambino se oom, Giuseppe Castellano, het ook in daardie tyd by die D'Aquila-familie aangesluit.
Gambino het ook by die "Young Turks" aangesluit, 'n groep wat uit Italiaans- en Joods-Amerikaanse mafias in New York bestaan het. Die groep het ook ander bekende mafialede gehad soos Frank "The Prime Minister" Costello, Albert "Mad Hatter" Anastasia, Frank Scalice, Settimo Accardi, Gaetano "Tommy Three-Finger Brown" Lucchese, Joe Adonis, Vito Genovese, Meyer Lansky, Benjamin "Bugsy" Siegel, Mickey Cohen, en Charles "Lucky" Luciano, wie later een van die magtigste mafiabase geword het. Die bende het betrokke geraak in roof, diefstal, en onwettige dobbel. Later het hulle met hul nuwe vennoot, Arnold "The Brain" Rothstein, in dranksmokkelary betrokke geraak tydens die drankverbod in die vroeë 1920's. Gambino het ook 'n aansienlike wins gemaak tydens die Tweede Wêreldoorlog, toe hy rantsoenkoepons, wat hy deur omkopery bekom het, op die swartmark verkoop het.
Okavangorivier
Die Okavangorivier is een van die min riviere wat nie in die see uitmond nie. Dit ontspring in die hooglande van Angola, plaaslik bekend as die Kubangorivier, voor die Cuitorivier daarby aansluit. Dit vloei dan suidooswaarts voor dit eindelik die Okavangodelta in Botswana binnevloei. Dit vloei ook vir etlike kilometers op die grens tussen Angola en Namibië, en vorm die wesgrens van die Kaprivistrook. Aanliggend aan die Kaprivistrook is 'n stroomversnelling, die sogenaamde Popavalle, benewens die Mahango-wildtuin, gewilde toeriste-aantreklikhede.
Vislewe
Van die visse wat hier voorkom sluit in: