cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Geskiedenis van die Britse Ryk en Statebond
Die Reg van Afskeiding van die Statebond
Op grond van die soewereine status wat die Statuut van Westminster (1931) aan hulle toegeken het, het sommige dominiums verklaar dat hulle die konstitusionele reg besit om neutraal te bly wanneer Brittanje in 'n staat van oorlog verkeer, en dat hulle selfs uit die Statebond mag uittree. Die Ierse Vrystaat onder De Valera met sy Republikeinse Party het hom die bereiking van dié oogmerke ten doel gestel. In 1932 het dit die eed van getrouheid aan die Kroon afgeskaf en tydens die krisis wat op die troonsafstand van Eduard VIII uitgeloop het (1936), het hy die goewerneur-generaalskap afgeskaf en deur 'n verkose president vervang. Toe die Tweede Wêreldoorlog uitbreek (1939), het die Ierse Vrystaat hom neutraal verklaar, die enigste lid van die Gemenebes wat dié stap gedoen het. In 1949 het hy uiteindelik uit die Statebond getree en die Republiek Ierland (Eire) geword. Daarmee het hy die laaste skakel met die Kroon verbreek. Ierland se voorbeeld is tot sekere hoogte deur Indië gevolg, wat begerig was om 'n republiek te word, maar ook lid van die Statebond te bly. Op die Konferensie van Eerste Ministers in 1948 is besluit dat 'n dominium geregtig sou wees om so 'n stap te doen. Indië is dus in 1950 tot republiek uitgeroep en sy goewerneur-generaal deur 'n verkose president vervang, maar hy het lid van die Statebond gebly. In 1950, toe die Kasjmirvraagstuk nie opgelos kon word nie, het Pakistan 'n dergelike stap oorweeg waaraan uitvoering in 1956 gegee is. Sedert 1907, toe hulle erkenning as dominiums verlang het, het die selfregerende dominiums dus 'n ingrypende verandering van konstitusionele status ondergaan. Binne een geslag het hulle ontwikkel van selfregerende kolonies tot soewerein onafhanklike state, wat met mekaar binne die Statebond as 'n werklike volkebond vryelik verenig is.
Leyte
Leyte is die agtste grootste eiland van die Filippynse Eilande. Dit is suidwes van die eiland Samar en noordoos van die eiland Bohol. Die eiland is deur Ferdinand Magellaan ontdek in 1521. Dit is eers Abulog genoem. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Slag van Leytegolf op 23 Oktober 1944 in die seegebied tussen die eilande Leyte en Samar plaasgevind.
Robert Stephenson and Company
Stigting en vroeë sukses
Die maatskappy is gestig in 1823 in Forthstraat, Newcastle-upon-Tyne in Engeland deur George Stephenson en sy seun, Robert, saam met Edward Pease en Michael Longridge (die eienaar van die ysterwerke op Bedlington). Die bestuurder van die fabriek was aanvanklik James Kennedy.
Die maatskappy se eerste lokomotief was Locomotion No 1, wat die Stockton en Darlington-lyn geopen het, gevolg deur drie meer: Hope, Black Diamond en Diligence. Hul vertikale silinders het veroorsaak dat hierdie lokomotiewe oormatig geskud het, en op die Hetton steenkoolspoorlyn het Stephenson selfs "stoomvere" ingestel wat as onbevredigend bewys is. In 1828 het hy die "Eksperiment" van stapel gestuur, 'n lokomotief met skuisgemonteerde silinders, wat verbeterde stabiliteit beteken het en gemonteer kon word op vere. Oorspronklik was dit 'n vierwiel, maar dit is aangepas vir ses wiele, en nog 'n voorbeeld, Victory, is gebou. Rondom hierdie tyd is twee lokomotiewe vir Amerika gebou. Die eerste, 'n vier-gekoppelde loko met die naam America, is deur die Delaware en Hudson Spoorweg bestel. Die tweede, 'n ses-gekoppelde loko met die naam Whistler, is vir die Boston and Providence Spoorweg gebou in 1833.
Ontwerp van die langketel
Die toename in die afstand deur baie treine afgelê, het probleme uitgewys met die vuurherte en skoorstene. In samewerking met die North Midland Railway by hul Derbywerke, het Stephenson die temperatuur van die uitlaatgasse gemeet, en besluit om die ketels op toekomstige stoomenjins te verleng. Aanvanklik was hierdie "langketelenjins" 2-2-2 ontwerpe, maar in 1844 het Stephenson die volgwiele na die voorkant verskuif in 4-2-0 uitleg, sodat die silinders tussen die ondersteuningswiele gemonteer kon word. In 1846 voeg hy weer 'n paar volgwiele by - die eerste lokomotief met agt wiele. Nog 'n belangrike innovasie in 1842 was die Stephenson skakelbeweging.
In die twintigste eeu
Vir res van die eeu, was die maatskappy vooruitstrewend ten spyte van toenemende mededinging, deur die verskaffing van toerusting aan plaaslike asook oorsese spoorweë. Teen 1899 was reeds 3 000 lokomotiewe gebou, en 'n nuwe maatskappy met beperkte aanspreeklikheid is gevorm, Robert Stephenson and Company. Die fabriek en werke is verskuif na Darlington, waar die eerste lokomotief die werkswinkel verlaat in 1902.
Orde van Lenin
Toekennings
Die Orde van Lenin is toegeken aan:
Van 1944 tot 1957, voordat afsonderlike medaljes ingestel is, is dit ook toegeken aan mense vir 25 jaar merkwaardige militêre diens. Mense wat die titel Held van die Sowjetunie en Held van Sosialistiese Arbeid ontvang het, het ook die Orde van Lenin gekry as deel van hul toekenning. Ook buitelanders, stede, fabrieke, streke, militêre eenhede en skepe kon dit kry.
Die eerste ontvanger van die toekenning was die koerant Komsomolskaja Prawda, destyds die spreekbuis van die Kommunistiese Jeugliga, op 23 Mei 1930. Die eerste persoon wat dit ’n tweede keer ontvang het, was die vlieënier Waleri Tsjkalof in 1936. Nog ’n vlieënier, Wladimir Kokkinaki, was die eerste persoon wat dit ’n derde keer gekry het. Die persoon wat dit die meeste keer (11 keer) gekry het, is Dmitri Oestinof, minister van verdediging van 1976 tot 1984.
Altesaam 431 418 van die medaljes is tydens die bestaan daarvan toegeken – die laaste een op 21 Desember 1991.
Bekende ontvangers
Streke en organisasies wat die Orde van Lenin ontvang het, is:
Strokiesverhaal
duimnael|regs|250px|Die Belgiese strokiesverhaal-museum in [[Brussel]] 'n Strokiesverhaal (dikwels ook strokiesprent of tekenprentverhaal) is die generiese term vir opvolgende kuns. Dit bestaan uit opvolgende prente wat in volgorde gerangskik is en wat 'n gebeurtenis beskryf of 'n verhaal vertel. Strokiesverhale is 'n grafiese medium en kan baie, min, of selfs geen woorde bevat nie. Die woorde neem dikwels die vorm van verhalende teks en/of direkte rede aan.
Vorm, konvensies en wetenskaplike navorsing
Die Engelse vakterm comic of comic strip dui daarop dat die medium in die verlede hoofsaaklik komiese onderwerpe gehad het, maar die speelruimte van die kuns het mettertyd uitgebrei om alle genres in te sluit en vandag kan kunstenaars hulle op enige manier deur middel van strokiesverhale uitdruk. Strokiesverhale word algemeen as 'n lae kunsvorm geag, wat as kunsvorm in eie reg sy oorsprong sowel in die letterkunde asook in die beeldende kuns van die laat 19de en vroeë 20ste eeu het.
Alhoewel daar baie vorige werke was wat sekere tegnieke gedeel het, veral die vertel van 'n verhaal met behulp van beelde alleen, stem meeste kommentators saam dat die moderne strokiesprent se vorm bepaal is in die komiese strokiesverhale in tydskrifte en koerante van die laat 19de en vroeë 20ste eeu en dat dit bevorder is deur die bloeityd van die drukkersbedryf.
Verskillende konvensies is dwarsdeur die wêreld aangeneem: van die manga uit Japan tot die gebundelde versamelings strokiesverhale uit Europa en die superhelde van Amerikaanse strokiesverhale.
Alhoewel daar geen amptelike beperkings is nie, gebruik kunstenaars tog sekere vorms en konvensies om verhaling of spraak weer te gee, of om emosionele reaksies op te roep. Teks word dikwels in die vorm van spraakborrels aangebied om dialoog voor te stel, terwyl inligtingsraampies teks bevat wat beskrywende inligting bevat. Panele (met spasies tussenin), uitleg en vloeiende lyne om beweging aan te dui kan help om die verloop van die storie aan te dui.
Die twintigste eeu was 'n bloeityd vir die strokiesverhaal en die medium het 'n hele reeks nuwe genres aangepak: van die humoristiese tot aksie, wetenskapfiksie, speurverhale, romanse, superhelde, outobiografieë en verslaggewing. Die vorm is ook as leermiddel gebruik en sedert die laat-twintigste eeu word uitgebreide verhale as grafiese romans uitgegee.
Die algemeenste vorms van gedrukte strokiesverhale is die strokiesprente (gewoonlik vier panele in 'n tydskrif of koerant) met langer strokiesverhale in strokiesboeke, grafiese romans en strokiesalbums.
In Frankryk en België, waar strokiesverhale lankal deel van die kulturele lewe is, word na 'n strokiesverhaal as bande dessinée (getekende strokie) verwys (dikwels word net die afkorting "BD" gebruik). Die Franse letterkundige Francis Lacassin het in 1971 die nuwe vakterm negende kuns gevorm.
Historiese voorlopers
'n Presiese datum vir die eerste strokiesverhaal is moeilik om te bepaal. Met die definisie van strokiesverhale as sekwensiële kunsvorm kan die rotstekeninge van byvoorbeeld die grotte van Lascaux in Frankryk of soortgelyke tekeninge in Italië, Algerië en China as vroeë strokiesverhale beskryf word, aangesien hulle 'n verhaal met behulp van tekeninge vertel. Hierdie tekeninge behandel gebeurtenisse van die alledaagse lewe van ons voorouers, soos jagtonele, oorloë, huwelike. Die Duitse joernalis en deskundige Andreas C. Knigge, wat navorsing oor strokiesverhale doen, het daarop gewys dat die vroeë tekenaars reeds gebruik van effekte gemaak het wat eers later weer herontdek is - soos omtrekke van diere wat veelvuldig verdubbel is om vinnige bewegings aan te dui.
Historiese voorgangers van die moderne strokiesprent sluit volgens die bogenoemde definisie onder meer die antieke fresko's van Egipte, Griekeland en Rome (waaronder die Suil van Trajanus) asook die Normandiese Tapyt van Bayeux uit die Middeleeue in (wat die verowering van Engeland met behulp van sy geweefde illustrasies ook aan ongeletterdes kon verduidelik). Hierdie werke kan almal wél as verhale beskou word wat met 'n reeks getekende of ingegraveerde beelde vertel word.
Gedurende die Middeleeue en die vroeë moderne tydperk is beeldverhale gebruik om religieuse onderwerpe en Bybelse verhale vir 'n ongeletterde publiek te verduidelik. So is die sekwensiële tonele van 'n Bybelse verhaal deur skilders dikwels in een skildery saamgevoeg. Reisende sangers, wat hul liedjies op kermisse voorgedra het, het die liedtekste (wat ook politieke gebeurtenisse behandel het) met behulp van beeldtafels verduidelik. In Sjina is vanaf die 16de eeu beeldreekse vir ongeletterdes bo-aan die tekste van gewilde romans geplaas.
Spraakborrels en kleurdruktegnieke
Die tyd was nou ryp vir die eerste moderne strokiesprent waarin spraakborrels deurgaans ingevoeg is: The Katzenjammer Kids. Hierdie strokiesverhaal, wat veral op lesers van Duitse afkoms gemik was en waarin elemente van Wilhelm Busch se Max und Moritz herkenbaar is (die hoofkarakters se Duitse aksent is eweneens onmiskenbaar), is deur die 19-jarige Rudolph Dirks in Desember 1897 vir die New York Journal ontwerp en word nog steeds in Amerikaanse dagblaaie herdruk.
Strokiesprente as nuwe vermaak en kunsvorm
Dit was nou die Amerikaanse koerantmark met sy besondere kenmerke waar strokiesverhale as 'n nuwe vermaak en kunsvorm vir 'n breë publiek gewerk het. Die sukses van The Katzenjammer Kids het die aandag van ander tekenaars soos Winsor McCay getrek wat in 1904 die Dreams of a Rarehit Friend en een jaar later sy meesterwerk Little Nemo in Slumberland geskep het. Little Nemo, wat elke nag van die Koninkryk Slumberland droom en saam met die dogter van koning Morpheus wonderlike avonture beleef, het selfs by konserwatiewe leserskringe belangstelling gewek wat hierdie soort leesgenot andersins as triviaal sou afgemaak het.
Om in die groeiende vraag na strokiesprente te voldoen het Amerikaanse uitgewers heeltyd op soek na nuwe tekenaartalente. Een van hulle was George Herriman wat vanaf 1910 sy nuwe strokiesprentreeks Krazy Kat gepubliseer het - die verhaal van 'n vreemde verhouding tussen die kat Kat en die muis Ignatz. Kat het verlief op Ignatz geraak, maar die muis beantwoord haar liefde glad nie - hy gooi haar liewer met bakstene. Herriman het vir Krazy Kat gebruik gemaak van 'n dikwels ongewone uitleg - so het hy soms 'n hele bladsy aan een prent afgestaan.
Die verspreiding van strokiesprente is in 1912 deur die Amerikaanse mediatsaar William Hearst met 'n nuwe konsep gerewolusioneer: hy het die mediadiens International News Service gestig wat die publikasieregte van nuus en beelde (insluitend strokiesprente) verkoop het. Dié konsep is vinnig met sukses bekroon. Die mediadiens se naam is later gewysig na King Features Syndicate - en steeds meer strokiesprente is aan dagblaaie dwarsoor die wêreld verkoop.
Avontuurreekse en wêreldredders
In 1929 het die eerste avontuurreekse - waarvan Hal Foster se Tarzan en Dick Calkins se Buck Rogers die grootste bekendheid sou verwerf - die lig gesien. Maar die baanbrekende vernuwing van daardie jaar was ongetwyfeld die eerste publikasie wat heeltemal uit strokiesprente bestaan het: The Funnies, met George Dellacore as redakteur. Uiteindelik sou daar net dertien uitgawes verskyn, tog het ander uitgewers vier jaar later Dellacore se voorbeeld gevolg. Strokiesprente was nou nie meer beperk tot die naweek-bylaes van dagblaaie nie.
Uitgewers het aanvanklik nog geskroom om strokiesprente by nuusstalletjies te laat verkoop - so het die eerste strokiesprent-albums as gratis-bylae in koerante verskyn. Eers Charles Gaines het met 'n deel van 'n oplaag geëksperimenteer, dit deur tydskrifte-handelaars na nuusstalletjies laat versprei en 10c daarvoor gevra - binne enkele dae was alle strokiesprente uitverkoop. In 1934 het King Features Syndicate met sy Flash Gordon-wetenskapsfiksiereeks, wat deur Alex Raymond geskryf en geteken is, die suksesvolste strokiesprent ooit van stapel gestuur.
Flash Gordon het drie jaar later twee sterk mededingers gekry toe Harry Donenfeld twee nuwe strokiesprent-tydskrifte in die lewe geroep het: Detective Comics (waarna hy later ook sy onderneming DC vernoem het) en Action Comics waarvoor twee nuwe superhelde, Bat Man en Superman, as hoofkarakters geskep is.
Die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het ook 'n impak op die strokiesprentbedryf gehad. So het die tradisionele wêreldredders met hul kenmerkende kostuums minder aantreklik vir lesers geword, terwyl nuwe superhelde op die toneel verskyn het om in strokiesprente die stryd teen Nazi-Duitsland te voer. In die 1940's het strokiesprente ook met nuwe genres begin eksperimenteer. Misdaadstrokiesprente met helde soos Chester Gould se Dick Tracy het sukses behaal, maar uiteindelik was Horror Comics die aantreklikste nuwe genre vir lesers.
Die Comics Code en Underground comics
Tekenaars het nogtans begin om hul eie subkultuur van strokiesprente in die ondergrond te ontwikkel. Dit was juis San Francisco as hoofstad van die hippie-beweging waar kunstenaars in die sestigerjare 'n nuwe genre van strokiesverhale geskep het, die sogenaamde Underground comics, wat uitdrukking aan hul sex, drugs and rock'n'roll-leefstyl gegee en in teenstelling met hoofstroompublikasies ook onderwerpe soos dwelmmisbruik, seksualiteit en geweld behandel het. Hierdie ondergrond-strokiesprente was lankal deel van die hoofstroom toe die Comics Code-reëls in 1971 verslap is.
Europese tekenaars het 'n ambivalente houding teenoor Underground comics gehad. Terwyl die genre strokiesprente as kunsvorm laat oorleef het, het tekenaars in België en Frankryk die vloedgolf van Amerikaanse strokiesprente as 'n bedreiging vir hul eie kuns beskou en moeite gedoen om steeds nuwe idees te ontwikkel.
Formele aspekte
Oorspronklik het daar vaste reëls ten opsigte van die struktuur en omvang van 'n strokiesprent bestaan. Aangesien hulle in koerante vrygestel is, is die lengte, grootte, aantal prente en die duur van die strokiesverhaal vir 'n lang tyd deur die koerantredakteurs vasgelê.
Tot vandag toe moet 'n strokiesprent 'n vasstaande omvang hê, wat gewoonlik oor 'n lengtesy moet strek. 'n Strokiesverhaal bevat dus tussen drie en vyf prente, met 'n (dikwels komiese) plot aan die slot van die storie. Moderne tekenaars word egter dikwels nie meer deur sulke konvensies gebind nie. 'n Ander beperking het die aantal bladsye in 'n strokiesprent-album betref. Om tegniese redes kon maksimaal 48 bladsye gedruk word, aangesien een vel drukpapier plek bied vir vier bladsye. Die avonture van Kuifie het oorspronklik in 'n aantal aflewerings verskyn, met 'n totale omvang van meer as 100 bladsye. Hergé, die Belgiese skepper van Kuifie, was genoodsaak om die verhale vir die album-uitgawes tot die standaardomvang van 62 bladsye te verkort. Hierdie konvensie word in die sewentigerjare vir die eerste keer deur die tekenaar Hugo Pratt gebreek. Vir die verhale van sy karakter Corto Malese het hy die omvang van elke album self bepaal.
Met die opkoms van die grafiese roman (graphic novel) word hierdie verskynsel algemeen. Die grafiese romans in die vorm van strokiesprente is ten opsigte van hulle literêre aanspraak en indiwidualiteit aan die geskrewe romans gelyk gestel. Tans word strokiesverhale ook in boekvorm uitgegee en bevat soms enkele honderd bladsye.
Teikengroep
Daar bestaan 'n aantal misverstande oor die strokiesprent en -verhaal. Een van die oudste clichés veronderstel dat strokiesverhale nie vir grootmense geskryf en geteken sou word nie. Hierdie vooroordeel dateer uit die vroeë tydperk van die genre, toe die eerste Amerikaanse strokiesprente op karakters soos The Yellow Kid en The Katzenjammer Kids gefokus het.
Min mense het egter waargeneem dat selfs die moderne kunsstrominge van dié tyd in strokiesprente ingewerk is (soos byvoorbeeld in Winsor McCay se Little Nemo, wat invloede van die Art Nouveau-styl toon) en ook vooraanstaande kunstenaars as strokiesprenttekenaars opgetree het (soos byvoorbeeld Lyonel Feininger met sy The Kin-der-Kids). Strokiesprente het daarnaas sowat veertig jaar lank hoofsaaklik in koerante verskyn, wat byna uitsluitlik deur volwassenes gekoop is. Strokiesprentkunstenaars soos Carl Barks, Hergé, Charles M. Schulz, Morris of Uderzo het soms veertig jaar lank hulle karakters geteken, en die kinders, wat die strokiesverhale gelees het, is dikwels ook as grootmense nog steeds gereelde lesers. Sedert die laat sestigerjare het daar strokiesprente verskyn wat spesifiek op volwasse lesers gemik is, soos die sogenaamde Underground Comix.
Desondanks is daar ook strokiesverhale, wat wetenskapsfiksie met erotiese en pornografiese elemente verbind, soos die Morbus Gravis (Latyn: "swaar siekte")-reeks met sy hoofkarakter Druuna, wat deur die Italiaanse strokiesprenttekenaar Paolo Eleuteri Serpieri geskep is.
Afrikaanse strokiesverhale
Die vermenslikte bobbejane van Adoons-hulle (1948), wat naas 'n aantal ander tipies Afrikaanse karakters en temas deur die Suid-Afrikaanse strokieskunstenaar T.O. Honiball (1905-1990) geskep is, behoort tot die bekendste strokiesverhale wat oorspronklik in Afrikaans verskyn het. Honiball het tydens sy verblyf in die Verenigde State kennis met die oorsese koerantstrokies gemaak en na sy terugkeer na Suid-Afrika in 1930 besluit om die strokiesverhaal ook aan die Afrikaanse publiek bekend te stel.
'n Ander bekende Suid-Afrikaanse strokiesverhaalreeks, wat ook internasionale erkenning geniet, is Bitterkomix, wat deur die Kaapstadse kunstenaars Anton Kannemeyer en Conrad Botes geskep is en vir die eerste keer in 1992 verskyn het. Die reeks is gemik op volwasse lesers en lewer kommentaar op maatskaplike wantoestande.
Kalksponse
Die kalksponse (Calcarea) vorm 'n klas van die filum van sponsdiere (Porifera). Anno 2011 was daar 671 lewende spesies bekend, waarvan alle uitsluitlik in die see lewe.
Kenmerke
Kalksponse is klein (selde hoër as 10 cm), weinig kleurig en onopvallend. Hul parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat. Fossielondersoek het uitgewys dat kalksponse reeds in die Kambrium bestaan het.
Verspreiding en leefgebied
Hierdie spons kom wêreldwyd voor in vlak water in splete, onder riwwe, op seewier en in grotte.
Joe Engle
Joe Henry Engle (26 Augustus 1932 – ; Majoor-Generaal, Amerikaanse Lugmag) is 'n Amerikaanse vlieënier, toetsvlieënier vir die X-15 program, lugvaartingenieur en voormalige Nasa-ruimtevaarder. Sedert 2017 is hy die laaste oorlewende X-15 vlieënier.
Suikerbosrand-natuurreservaat
Die Suikerbosrand-natuurreservaat is 'n natuurreservaat by Heidelberg, Gauteng. Dit is vernoem na die suikerbos wat volop in die reservaat voorkom. Plantegroei wissel van oop grasvlaktes met kranse en klowe tot beboste valleie en fynbos. 'n Verskeidenheid diere kom voor in die reservaat soos blesbok, bobbejaan, eland, gewone duiker, vaalribbok, koedoe, oorbietjie, rooihartbees, steenbok, springbok, swartwildebees en sebra.
'n Groot verskeidenheid van voëls word ook in die reservaat aangetref, soos die bergpatrys, rooivlerkpatrys, rooiborsjakkalsvoël, rooikeelflap, witkruisarend, Kaapse wewer,
Koos Reyneke
regs|duimnael|210px|Koos Reyneke, 2015.
Koos Reyneke (gebore Pretoria, 30 April 1947) is 'n Suid-Afrikaanse argitek wat tot begin 2016 vir 72 kerkontwerpe verantwoordelik was, onder meer 67 NG kerke. Dit maak hom saam met Wynand Louw en Hendrik Vermooten een van die drie argitekte wat die meeste NG kerkgeboue ontwerp het.
Herkoms en opleiding
Reyneke, sy ouers se tweede kind, het grootgeword op die sendingstasies Derdepoort en Saulspoort, waar sy vader, ds. Kobie Reyneke, sendeling was. Laasgenoemde was die oudste seun van ds. Johan Reyneke, van 1941 tot 1956 medeleraar van die NG gemeente Pretoria. Koos Reyneke se moeder, Riena van Zyl, en vader het albei aan die Universiteit van Pretoria studeer.
Reyneke was van 1960 tot 1964 'n leerder aan die Hoërskool Rustenburg terwyl hy 'n kosganger van die Kruger-koshuis was. Ná skool studeer hy 'n jaar lank ingenieurswese aan Tukkies, maar skakel aan die begin van sy tweede jaar oor na argitektuur vanweë sy belangstelling in kuns. Ook in sy tweede jaar is hy getroud met 'n medestudent, Paulette van Wyk. Hy verwerf sy graad in argitektuur in 1972. As deel van die praktiese deel van sy studie werk hy op Kroonstad onder Eddie Bloem. In dié tyd is sy skripsie-kerk aanvaar as plan vir die NG kerk Kroonstad-Môrewag. Dit was reeds sy tweede kerk, want as student het hy ook die kerk van die hulpbehoewende NG gemeente Witbank-Klipfontein ontwerp. Dié kerk se boukoste het nagenoeg R55 000 beloop.
Argitekloopbaan
Danksy die ontwerp van die Klipfontein-kerk kry hy in 1974, nadat hy sy eie praktyk, Koos Reyneke Argitekte, opgerig het, opdrag om die NG gemeente Sasolburg-Fakkel se kerkgebou te ontwerp. Met die inwyding van dié kerk kry hy nog twee opdragte: Sasolburg-Fontein en Kemptonpark-Wes, albei jong NG gemeentes met min geld tot hul beskikking. Kort hierna volg die NG kerke Kriel en Humansdorp-Oos. Dadelik was daar 'n groot vraag na sy kerkontwerpe, juis omdat hy, danksy sy agtergrond in ingenieurswese, hoë geronde siersteenmure as struktuur kon gebruik wat groot besparing meegebring het.
Die opdrag om die NG kerk Elarduspark in Pretoria te ontwerp het hy gekry nadat hy by navraag van die NG Kerkkantoor 'n telefoniese kwotasie gelewer het van R250 000 vir 'n kerk met duisend sitplekke. Die Kerkkantoor het hom versoek om te kwoteer vir Elarduspark omdat die NG gemeente Skuilkrans pas 'n soortgelyke kerk teen R850 000 voltooi het en Elarduspark dieselfde bedrag by die kantoor wou leen. Reyneke se praktyk het destyds so vinnig uitgebrei dat hy, soos die kerkargitek Hendrik Vermooten, 'n vliegtuig moes koop om toesig te hou oor bouprojekte landwyd. In 'n stadium was dit tot 14 op 'n keer, byvoorbeeld Upington-Wes, in Klerksdorp, op Port Shepstone, twee in Port Elizabeth, op Richardsbaai, Empangeni, in Bloemfontein, ens.
Breër betrokkenheid
Reyneke se vele solovlugte kruis en dwars oor Suid-Afrika het hom 'n buitengewoon nuwe perspektief van die land se demografie gegee met veral die baie groot oop en ylbewoonde gebiede wat hom getref het. Daarom het hy probeer om 10 "taalprovinsies" af te baken wat groot belangstelling uit België en Duitsland tot gevolg gehad het, met kaarte gepubliseer ook in die New York Times. Genl. Constand Viljoen het hom versoek om 'n "vredesprovinsie" af te baken wat as grondslag sou dien vir sy onderhandelinge met oudpres. Nelson Mandela, en later die African National Congress (ANC) se nasionale uitvoerende komitee. Reyneke was deel van die gesamentlike studiegroep van die ANC en Volksfront na België en Switserland en het ook die Switserse Instituut van Federalisme op 'n studietoer deur dele van Pretoria en Gauteng geneem. Vanweë sy kennis van demografie het hy die Tswanas en ook die Zoeloes verteenwoordig in KODESA se Afbakeningskommissie. Hy het die grense van Noordwes en KwaZulu-Natal aangepas en verander selfs ná goedkeuring deur die Nasionale Party en ANC omdat die Tswanas en Zoeloes gedreig het om KODESA te verlaat as die grense nie aangepas word soos Reyneke voorgestel het nie. Hy het byvoorbeeld 500 000 Tswanas van Odi, Brits en Hammanskraal uit Gauteng gesny. Die naam Gauteng (Tswana betekenis: "plek waar goud teenwoordig is", met ander woorde die hele Witwatersrand) het hy reeds in September 1993 aan oudpres. Thabo Mbeki verduidelik en in sy "taalkaart"-voorgestel.
Hy was betrokke by die restourasie van Pelgrimsrus en in Pretoria een van die oorspronklike stigters van die dorpsgebied Wapadrand. Dit is danksy sy kennis van die ou wapad dat dié voorstad se straatname genoem is na die onderdele van ‘n ossewa.
Neo-Gotiek
Die Neo-Gotiek is 'n neo-styl wat in die 19e eeu ontstaan het en op die Gotiese vormgewing en konstruksiemetodes van die Middeleeue gegrond is. Die Neo-Gotiek het gedurende die vyftigerjare van die 19e eeu 'n hoogtepunt bereik en is veral in Noord-Europa algemeen in die kerkboukuns toegepas.
Dit het tot aan die begin van die 20e eeu die toonaangewende styl in die kerkboukuns gebly. Die Neo-Gotiek het waarskynlik in Engeland ontstaan, waar die Gotiese boukuns nooit werklik verdwyn het nie.
Die argitek Christopher Wren (1632- 1723) het soms elemente hiervan in sy kerkboukuns toegepas, byvoorbeeld in die toring van St. Dunstanin-the-East (Londen, 1702), en die St. Pauluskatedraal (Londen, 1675- 1710), wat 'n Gotiese konstruksie met steunbere en lugboë onder die Klassisistiese en Barok-voorkoms het. In die tweede helfte van die 18e eeu het die Britte tydens die sogenaamde Gotiese Herlewing bewustelik begin om die Gotiese styl toe te pas om aan te sluit by die gewildheid van die Middeleeuse en pseudo-Middeleeuse verhale en die kultus van die skilderagtige.
ŉ Gotiese ruïne in 'n tuin, soos die wat Sanderson Miller (1717-1780) onder meer vir Hagley Halla (Worcestershire, 1749-1750) ontwerp het, is ŉ goeie voorbeeld van hierdie stylrigting. Horace Walpole (1717- 1797) het sy landhuis Strawberry Hill (1753- 1776; Twickenham, Middlesex) omgeskep in 'n Gotiese "kasteel" met kantele, torings en selfs 'n kloostergang.
In Duitsland het die broers Melchior Boisserée (1786- 1815) en Sulpiz Boisseree (1783-1854) in 1842 begin met die restourasie en voltooiing van die Gotiese Domkerk van Keulen (1248- 1322) (slegs die koor en die onderbou is in die Middeleeue voltooi). Die Dom is in 1880 ingewy. Die romantiese nasionalisme wat na die Franse Revolusie en die Napoleontiese oorloë dwarsoor Europa ontstaan het, asook die feit dat die Duitsers in daardie stadium geglo het dat die Gotiek in Duitsland ontstaan het, het 'n gunstige atmosfeer vir sulke aktiwiteite geskep.
Feitlik al die 19e-eeuse Duitse argitekte het, naas ander style, die Neo-Gotiek toegepas of Neo-Gotiese ontwerpe gemaak, Karl Friedrich Schinkel (1781-1841), die belangrikste en veelsydigste Duitse argitek van die begin van die 19e eeu, het die Gotiese Werderkirche (Berlyn, 1821 - 1831) ontwerp. In sy oorlogsgedenkteken, Kreuzberg (Berlyn, 1819- 1821), het hy van gietyster gebruik gemaak om te bewys dat moderne materiale wel in Neo-Gotiese konstruksies gebruik kon word.
Belangrike Neo-Gotiese kerke in die Duitssprekende gebied is die Rooms-Katolieke kerk in Leipzig (1845- 1847), wat deur Carl Alexander von Heideloff (1788-1865) ontwerp is, en die Votivkirche in Wenen (1853-1879), wat deur Heinrich Ferstel (1828-1883) ontwerp is. Net soos die Duitsers het die Franse (tereg) geglo dat die Gotiek binne hulle landsgrense ontstaan het. Die herstelwerk aan geboue wat tydens die Franse Revolusie en die Napoleontiese oorloë beskadig is, het 'n gulde geleentheid geskep vir die verkryging van nuwe kennis oor die Gotiese konstruksiemetodes. Onder die groot voorstanders van die Neo-Gotiek was die skrywers Victor Hugo (1802- 1885) met sy Guerre aux démolisseurs (1825) en Francois Rene Chateaubriand (1768-1848) met sy Génie du christianisme (5 dele, 1802). Eugène Emmanuel Viollet-Ie-Due (1814- 1879) het die belangrikheid van die Gotiese konstruksiemetodes beklemtoon in sy geskrifte, waarvan die Dictionnaire raisonné de I'architecture francaise (1854-1868) en die Entretiens sur l'architecture (1863- 1872) die bekendste was.
Die invloed van die publikasies het tot ver buite Frankryk se grense gestrek. Viollet-le-due self het uitsluitlik restourasiewerk gedoen en sommige geboue is s6 drasties gerestoureer dat dit eerder tot die 19e-eeuse boukuns gereken moet word (byvoorbeeld die kasteel Pierrefonds, 1858- 1870, by Compiègne). Die belangrikste Neo-Gotiese kerke in Frankryk is die St. Nikolaas (Nantes; 1844-1869), wat deur Jean-Baptiste Antoine Lassus (1807-1857) ontwerp is, en die St. Clotilde (Parys; 1846-t857), wat deur Frans Christian Gau (1790- 1853) begin en deur Théodore Ballu (1817- 1885) voltooi is. Jean-Baptiste Béthune (1821-1894) het die Neo-Gotiek in België bevorder deur verskillende ateljees vir kerkboukuns op te rig, onder meer in Brugge (1854) en Gent (1858).
Béthune het die kerk by Vijve-Kapelle (1861), die begynhofkerk van St. Amandsberg (1872-1875) en die abdy van Maredsous (1872- 1890) ontwerp. Béthune se volgeling Joseph Poelaert (1817- 1879) het die hoog- geregshof in Brusse l (1866-1883) ontwerp, wat ook elemente van die Neo-Barok bevat. In Nederland was die Neo-Gotiek aanvanklik sterk onder die Engelse invloed. Die vroegste voorbeeld is die Engelse biskoplike kerk (Amsterdam; 1827- 1829).
Koning Willem II, wat in Engeland gebore is, het persoonlik toesig gehou oor die bou van die sogenaamde Gotiese saal (1840) in die Kneuterdijk-paleis (Den Haag). Die Hervormde kerk in Zeis t (1841 - 1843) en die Rooms-Katolieke kerk (die sogenaamde Papegaai) in Amsterdam is eintlik net in die Neo-Gotiese styl versier. In die geval word dit stukadoor-Gotiek genoem. Pastoor P.J.H. Cuypers (1827- 1921) was die eerste Nederlander wat die Gotiese konstruksiemetodes toegepas het. Die eerste kerk wat hy tussen 1854 en 1855 laat bou het, is in 1944 verwoes. Die Neo-Gotiek, wat aanvanklik veral in Protestantse kerke en ongewyde geboue toegepas is, is na die herstel van die biskoplike hiërargie (1853) as die amptelike boustyl van die Rooms-Katolieke kerke in Nederland in gebruik geneem, waarvan die meeste in die Neo-Gotiese styl gebou is.
Daar het 2 skole in die Neo-Gotiek ontstaan wat albei ten gunste was van die integrasie van die versiering en die meubilering met die van die gebou self. Aan die een kant was daar Cuypers en sy volgelinge wat, soos Viollet-Ie-Due, hulle inspirasie in die Franse Gotiese styl van die 12e en 13e eeu gevind het, en aan die ander kant was daar die sogenaamde Utrechtse skool, wat die voorbeeld van die Duitse en die Nederlandse modelle gevolg het.
Die hooffiguur van die rigting was die geestelike Gerardus Wilhelmus van Heukelum (1834-1910). Hy het in 1869 die St. Bernulphusgilde gestig om kontak tussen die kunstenaars en die opdraggewers te bevorder. Die belangrikste argitek was Alfred Tepe (1840- 1920), wat kerke in onder meer Utrecht en Amsterdam gebou het. Die kerke is almal van baksteen gebou en het geen dekoratiewe elemente soos torinkies of fonteintjies bevat nie.
Lughawe Lien Khuong
Lughawe Lien Khuong (Viëtnamees: Sân bay Liên Khương) is 'n lughawe in Viëtnam. Die lughawe lê 28 km suid van Da Lat, in die provinsie Lam Dong en is die tuiste van die Viëtnamese lugredery, Vietnam Airlines.
Die Lughawe aanloopbaan lengte is 3 200 meter. Die lughawe het opgegradeer na internasionale standaarde in 2009. Die lughawe kan 2 miljoen passasiers per jaar te dien. Internasionale roetes begin in 2010. Einde van 2009 met vlieënde binnelandse roetes na Hanoi en Ho Chi Minh Stad. Lug roetes in die nabye toekoms sluit in: Can Tho, Da Nang, Kambodja, Laos, Singapoer en Suid-Korea.
Luss
Luss (Skots-Gaelies: Lus, afgelei van lus "kruid") is 'n nedersetting aan die wesoewer van die Skotse meer Loch Lomond, geleë in die Nasionale Loch Lomond en Trossachs-park. Administratief behoort die dorpie tot die Argyll & Bute-distriksraadgebied. Luss is langs die A82-grootpad geleë wat Loch Lomond met Loch Ness verbind.
Die nedersetting se geskiedenis strek terug tot in die 14de eeu. Volgens oorlewering is destyds 'n kerk aan Sint Kessog gewy, 'n Ierse sendeling wat sowat sewe honderd jaar vroeër sendingwerk in die gebied gedoen het. Die moderne dorpsbeeld en boukuns is sterk beïnvloed deur die Colquhoun-familie, plaaslike grondbesitters en bewoners van die nabygeleë Rossdhu-kasteel, wat groot dele van die nedersetting in die vroeë 19de eeu laat herbou het. Tradisionele steengeboue of cottages het onder meer werkers in die nabygeleë leiklipgroef gehuisves.
Die dorpie, sy aanlêplek en die uitsigte oor Loch Lomond is gewild by toeriste op pad na die Skotse Hoogland. Luss se Sint Kessog-parogiekerk van 1875 word omring deur 'n kerkhof wat betreklik ouer is, met grafstene uit die 7de en 8ste eeu. Die kerkhof se Wiking-hogsback-graf dateer uit die 11de eeu.
R Coronae Australis
R Coronae Australis (afkorting: R CrA) is ’n veranderlike ster in die sterrebeeld Suidelike Kroon. ’n Klein refleksie-/emissienewel, NGC 6729, strek van die ster in ’n suidoostelike rigting.
Die ster beweeg in die rigting van die sonnestelsel teen ’n radiale snelheid van 36 km/s−1. In rofweg 222 000 jare sal dit binne 1,77 ligjare van die Son af wees. Daar is egter ’n groot speelruimte vir foute en die werklike afstand is steeds onseker.
Marzjana
Marzjana, Morana, Marzanna, Mara, Murava, Moréna of Morena is ’n Slawiese godin. Haar presiese funksie is onduidelik. Daar word meestal geglo sy is ’n godin van die oes en van towery. Haar verhouding met Mara, die godin van die dood, is onduidelik; volgens sommige bronne is hulle dieselfde godin. In die laat Middeleeue het sy in Tsjeggiese bronne ’n godin van die winter en van die dood geword. Haar naam is gebaseer op die Slawiese stam mor, wat gebruik word in woorde soos "verwarring", "gevaar", "nagmerrie", "dood" en "pes".
Marzjana se rituele het waarskynlik tot in die Christelike tye oorleef as Maslenitsa, ’n fees van ses of sewe dae wat vroeg in Maart gevier word. Tydens die eerste vyf of ses dae van Maslenitsa word plat blini voorgesit wat glo die Son simboliseer. Op die laaste dag word strooipoppe, wat die winter voorstel, gemaak en aan die brand gesteek of soms "verdrink".
Die "verbranding van Morena" is ’n tradisionele volksfees in Slowakye en Tsjeggië. Die "verdrinking van Marzanna'' is ’n tradisionele volksfees in sekere dele van Pole. Tydens dié feeste word die lente verwelkom en afskeid geneem van die winter.
Jarilo en Marzjana/Morana
In ’n mite wat deur kenners gerekonstrueer is, is Marzjana die suster en vrou van Jarilo, die god van plantegroei en vrugbaarheid. Sy is ook die godin van die natuur en die dood. Jarilo en Marzjana is albei kinders van Peroen en is gebore in die nag van die nuwe jaar (Groot Nag). In dieselfde nag word Jarilo uit sy wiegie gesteel en na die onderwêreld geneem waar Peroen se groot vyand, Weles, hom as sy eie seun grootmaak. Op die lentefees van Jare/Jurjevo, keer Jarilo terug van die wêreld van die dooies ("van oor die see") en bring lente van die immergroen onderwêreld na die ryk van die lewendes. Hy ontmoet sy suster Marzjana en maak haar die hof. Aan die begin van die somer, op die fees wat later as Ivanje/Ivan sou bekend staan, word hul goddelike bruilof gevier. Die heilige verbintenis tussen broer en suster, kinders van die oppergod, Peroen, bring vrugbaarheid en oorvloed na die aarde en verseker ’n goeie oes. Omdat Jarilo die (aangenome) seun van Weles is en sy vrou die dogter van Peroen, bring hul huwelik vrede tussen die twee groot gode; dus verseker dit dat daar geen storms sal wees wat die oes kan verwoes nie.
Ná die oes is Jarilo egter ontrou aan sy vrou en sy maak hom dood uit wraak (laat hom terugkeer na die onderwêreld). Dit laat die vyandigheid tussen Peroen en Weles weer opvlam. Sonder haar man, die god van plantegroei en vrugbaarheid, kwyn Marzjana weg – en die hele natuur saam met haar. Sy verys as simbool van die komende winter; sy verander in ’n ou, gevaarlike godin van donkerte en ryp, en sterf eindelik aan die einde van die jaar. Die hele mite sou hom elke jaar herhaal en die vertel van die sleuteldele van die verhaal het gepaard gegaan met groot jaarlikse feeste van die Slawiese kalender. Die storie wys ook talle parallelle met soortgelyke mites van die Baltiese en Hetitiese mitologie.
Erica ampullacea
Erica ampullacea is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap. Volgens SANBI word die plant Sissie in Afrikaans genoem.
Dassierot
Die dassierot (Petromus typicus) is 'n Afrikaanse knaagdier wat die enigste lewende spesie van die genus Petromus (Latyn vir rotsmuis), en ook van die familie Petromuridae (Latyn vir rotsmuise) is.
Verspreiding
Die platorand van Namibië tot sover suid as Noordwes-Kaap. Hulle kom ook in die suidwestelike gedeeltes van Angola voor.
Habitat
Hulle kom slegs by klipperige areas voor, soos koppies, rotskranse en klipperige heuwels.
Gedrag
Dassierotte kom gewoonlik in die oggend en laatmiddag te voorskyn vanuit hul smal rotssplete. Hulle vreet dan of bak in die son. Hulle sal soms nog snags vreet, veral as die maanlig helder is. Indien hulle kos in die hande gekry het, soos grassies of blare, pluk hulle dit gewoonlik af en gaan eet dit in hul skuiling. Hulle hardloop en spring oor die rotse, deur hul lyfies uit te sprei en plat te maak, amper soos die vlieënde eekhorings. Hulle is 'n spelerige spesie, en speel soms tussen die plantstingels rond. As hulle versteur word, duik hulle vinnig in hul rotssplete in, en gee 'n fluitroep om ander te waarsku. Hulle woon as pare saam of in familiegroepe.
Kos
Die dassierot eet gras en ook soms vrugte, sade en blare van ander plante.
Voortplanting
Dassierotte paar in November tot Desember. Hulle kry een keer per jaar een tot drie kleintjies, in die rotssplete, uitgevoer met blare en grassies, tydens die somermaande. Die dratyd is gemiddeld drie maande. Spening vind plaas op drie weke ouderdom, maar dit neem tot nege maande vir die jong dassierot om onafhanklik te word. Dis nie bekend hoe die dassierot hul kleintjies versorg nie.
Die lewensduurte van die dassierot is ook onbekend.
Hulle word deur verskeie roofvoëls gejag.
Spoor en veldtekens
Daar is geel of wit urienvlekke op die rotse waar hulle bly, en hul mis is klein en silindries met ronde punte.
Harrismith
Harrismith is 'n Oos-Vrystaatse dorp geleë aan die N3 hoofroete tussen Gauteng en KwaZulu-Natal. Die N5 nasionale pad na en van Winburg begin ook hier.
Geskiedenis
Nadat Sir Harry Smith die Voortrekkers by Boomplaats verslaan het, het hy gevoel dat 'n nuwe distrik verder noord gestig moes word om beheer oor die Voortrekkers te hou. 'n Dorp is by Majoorsdrif in die Elandsrivier aangelê en Vrededorp genoem. Die drif was reeds die spilpunt van verkeer na en van Johannesburg en Durban. Dié dorp het 25 km wes gelê van die bestaande dorp. Weens 'n gebrek aan water moes die dorp verskuif word. Die plaas Gemsbokhoek van Jan Snyman aan die oewer van die Wilgerivier, aan die voet van die Platberg, is gekies as die plek waar die nuwe dorp uitgelê moes word. Inwoners van Vrededorp kon gratis erwe in die nuwe dorp kies. Landdros Paul Bester het die nuwe dorp vernoem na Sir Harry Smith. Die eerste erwe is op 16 Januarie 1850 verkoop en die dorp het in 1875 'n munisipaliteit geword.
Ná die ontdekking van diamante te Kimberley het minstens 50 waens per dag deur die dorp beweeg. Die ontdekking van goud op die Witwatersrand het dié aantal verhoog. Die spoorlyn vanaf Ladysmith (hooflyn tussen Durban en Johannesburg) is in 1892 gebou en in 1905 tot in Kroonstad verleng. Hierdie spoorlyn is deur die Natalse Regeringspoorweë bedryf.
Distrik
Die distrik is 8 000 km2 groot en lewer suiwelprodukte, bees-, skaap- en wildsvleis, koring, mielies en aartappels. Die gebied is ook bekend vir sy perdestoetplase. Daar is verskeie vervaardigingsnywerhede op die dorp.
Platberg
Die Platberg ('n berg net buite die dorp en 2 395 m bo seevlak) is bekend om die jaarlikse bergmarathon op 10 Oktober. Die roete behels 'n klim van 605 m oor 'n afstand van 5 km tot op die kruin van Platberg, 'n ent met die kruin langs en weer af teen die berg.
Trivia
Retiefklip, waar Deborah Retief haar pa se naam op 'n rots geskryf het is in die omgewing.
Ollie Viljoen
Rudolph Petrus (Ollie) Viljoen was 'n Afrikaanse musikant, orkesleier, storieverteller, TV-regisseur en radio-omroeper. Hy was self 'n fenomenale storieverteller en het onder andere die gewilde programme Spies en Plessis met permissie en Maak ’n las geskep. Hy was ook die aanbieder van Die Boereorkes Kompetisie en omroeper van RSG se boeremusiekprogram, Vastrap.
In 2007 verhuis Ollie van Johannesburg na Sandbaai in die Weskaap. In plaas van aftree begin hy al hoe meer optree vertel hy destyds met sy skerp sin vir humor. Hy bly ook besig met CD-opnames, toere, produksies en solovertonings dwarsoor die land en selfs oorsee in Londen, Argentinie en Amerika.
In 2008 is hy saam met Valiant Swart met 'n SAMA-prys vir hulle album Vuur En Vlam in die kategorie Beste Afrikaanse Tradisionele Album bekroon. In 2010 het hulle 'n tweede album, Wild En Wakker die lig laat sien.
In Maart 2014 is sy eerste en enigste boek, Kitare en Snare deur Hemel en See Uitgewers gepubliseer.
Viljoen is Sondagoggend, 31 Augustus 2014 in die ouderdom van 76 oorlede. Hy is einde Julie met hartversaking in 'n hospitaal in Hermanus opgeneem en het sodoende sy huldigingskonsert by die Oppikoppi-musiekfees misgeloop. Hy het daarna aangesterk en is intussen ontslaan, maar is sowat 'n week voor sy dood in 'n hospitaal in Kaapstad opgeneem, waar hy in sy slaap gesterf het.
John Larch
John Larch (4 Oktober 1914 – 16 Oktober 2005) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Play Misty for Me (1971), Dirty Harry (1971), The Amityville Horror (1979), en Airplane II: The Sequel (1982).
Lou Hofmeyr
Ds. Johannes Wynand Louw (Lou) Hofmeyr (Somerset-Oos, 19 Julie 1878 – Kaapstad, 28 Oktober 1936) was ’n predikant en sendeling in die NG Kerk.
Herkoms
Lou Hofmeyr was die tiende van die twaalf kinders van ds. Jan Hendrik Hofmeyr en sy vrou, Isabella Murray, suster van ds. Andrew Murray die jonge (1828–1917). Van die vyf van ds. J.H. Hofmeyr se sewe seuns wat predikant geword het, was vier vir korter of langer tyd sendelinge; trouens, sowel die Murray- as die Hofmeyr-gesin het verskeie toegewyde en begaafde predikante en sendelinge gelewer en vyf van Lou Hofmeyr se Murray-ooms het ook in die bediening gestaan.
Opleiding
Hofmeyr het grootgeword in 'n vrome, gelukkige gesinsatmosfeer omgewe van die pragtige natuurskoon. Hy ontvang onderwys aan die Gill-kollege, Somerset-Oos, waar hy in 1895 matrikuleer en die B.A.-graad in 1898 behaal. Hierna gee hy 'n jaar lank onderwys aan Dale-kollege, King William's Town, waarna hy in 1900 na die Kweekskool op Stellenbosch gaan. Ná voltooiing van sy kursus word hy op 9 Desember 1904 gelegitimeer. Hy was 'n ywerige en vroom student en het 'n leidende aandeel in die pas gestigte Christen Studentevereniging geneem.
Kakamas en Malawi
Sy eerste werkkring was Kakamas waar hy op 8 April 1905 as predikant bevestig is. Tot 1909 dien hy die jong arbeidskolonie daar as predikant en superintendent en daarna slegs as predikant. Op 5 Februarie 1912 vertrek hy na Njassaland (Malawi) as sendeling. Daar spits hy hom toe op die studie van die taal Chichewa en maak groot erns met persoonlike geestelike bearbeiding. Ter wille van die gesondheidstoestand van sy vrou moet hy in 1915 na die Suide terugkeer, waar hy ná afloswerk in die gemeente De Nieuwe Kerk, Kaapstad, 'n beroep na Fraserburg aanvaar.
Rederykerskamer Aurora
duimnael|regs|200px|Melt Brink.
Lou Hofmeyr
Fraserburg
Hofmeyr het uit die sendingveld na die NG gemeente Fraserburg gekom en aan die sending moes die gemeente hom weer afstaan toe hy organiserende sendingsekretaris van die Kaapse Kerk geword.
Rederykerskamer Aurora
Aurora was 'n rederykerskamer wat van 1866 tot 1887 in Kaapstad bestaan het.
Om die destydse regering se verengelsing van die Kaapse bevolking teen te werk het 'n groep Nederlandssprekende inwoners oorgegaan tot die vorming van 'n rederykerskamer. Die doel was om die Nederlandse taal- en letterkunde te bevorder deur opleiding te verskaf in die skryf, opvoer en voordra van gedigte, toneelstukke en toesprake. Vyf Nederlandse immigrante het die kamer op 4 Oktober 1866 gestig en dit het 'n ledetal van tot 500 gehad. Melt Brink het vir 20 jaar as sekretaris, skrywer, regisseur en akteur 'n leidende rol in die beweging gespeel. Alhoewel gewoonlik stukke opgevoer is wat uit Nederland afkomstig was, is daar tog dikwels stukke aangebied wat deur die lede self geskryf is. In die tyd van sy bestaan het Aurora 'n 900 oefeningsbyeenkomste gehad en 103 aanbiedings aan die algemene publiek gebied, meesal in die Templer’s Hall in Pleinstraat.
Na die ontdekking van diamante en goud het 'n beduidende aantal rederykers na die noorde van die land vertrek. In Kimberley het selfs 'n tyd 'n Diggers’ Aurora bestaan. Vanaf 1891 tot 1899 was daar in Pretoria die rederykerskamer Onze Taal met as doel “welsprekendheid in de Hollandsche taal”. Bekende rederykers onder sy lede was Jan F.E. Celliers, Anton van Wouw en P.H.C. Pohl. Die rederykerskamer Oefening Baart Kunst het probeer om toneelstukke en musiekspele van 'n hoër standaard aan die publiek van Pretoria te bied.
Lou Hofmeyr
Sendingsekretaris
Op 1 Januarie 1918 word hy organiserende sendingsekretaris in Kaapland in die plek van ds. A.F. Louw (1866–1966). In hierdie hoedanigheid doen hy veral baie vir die opleiding van kerklike Kleurling-arbeiders en die uitleiding van die bruin NG Sendingkerk in Suid-Afrika tot groter selfstandigheid. Voorts was hy 'n sleutelfiguur in die bewerkstelliging van beter wedersydse begrip en samewerking tussen die NG. Kerk en ander Protestantse Kerke, asook tussen Christene van verskillende rasse. In hierdie opsig lewer hy 'n besonderse bydrae by die interkerklike, veelrassige konferensies in Johannesburg in 1923 en in Het Zoute, België, in 1926.