cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Isidore Cohen
In 1968, na die uittrede van die violis Daniel Guilet is hy oorreed deur die pianis Menahem Pressler en die tjellis Bernard Greenhouse om by die Beaux Arts Trio aan te sluit. Teen die middel van die sewentigerjare het hulle getoer en opnames gemaak as die wêreld se bekendste klaviertrio. Gedurende Cohen se tyd met die trio is tientalle opnames vrygestel, waaronder die volledige klaviertrio's van Beethoven, Haydn, Mozart, Dvořák, Brahms, asook werke van Chopin, Pjotr Tsjaikofski, Sergei Rachmaninoff, Charles Ives, en Dmitri Sjostakowitsj. Na drie en twintig jaar as deel van die kwartet is hy as violis opgevolg deur Ida Kavafian.
As onderwyser was Cohen benewens die Juilliard-skool ook betrokke by die fakulteite van talle instellings en feeste, waaronder die Aspen Musiekfees, die Curtis Institute of Music, Princeton-universiteit, SUNY in Stony Brook en die Manhattan Musiekskool. Sy langste verbintenis was met die Marlboro Musiekfees waar hy, beginnende in 1966, vir byna veertig jaar lank klasgegee het.
Gymnosporia obscura
Gymnosporia obscura is 'n struik of klein boompie wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is inheems aan Burundi, Ethiopië, Kenia, Soedan, Tanzanië en Uganda.
Dienaar van die Volk (TV-reeks)
Die reeks is vervaardig deur Kvartal 95, wat deur Zelenski gestig is. Dit sou baie meer betrokke raak by die Oekraïne se werklike politiek; op 31 Maart 2018 is 'n politieke party genoem na die televisiereeks by die Ministerie van Justisie geregistreer, en Zelenski is op 21 April 2019 tot president van Oekraïne verkies, met meer as 70 persent van die tweede rondte stemme.
Gymnosporia richardsiae
Gymnosporia richardsiae is 'n struik of klein boom wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is endemies aan Tanzanië, dit kom in die noorde van Tanzanië voor.
Helena Gunter
Helena Gunter (*19 November 1954, Riversdal –) is 'n bekroonde Afrikaanse skrywer wat bekendheid verwerf vir haar kortverhaalbundels.
Lewe en werk
Sy is op die Rûensplaas Rhenosterfontein in die omgewing van die Breederivier se monding naby Riversdal gebore. Sy is die oudste van vier kinders van Piet Gunter, seun van 'n bywoner op haar geboorteplaas, en Petro-Rina Doris Stemmet, dogter van 'n welgestelde familie van Barrydale. Haar oupa aan vaderskant, Christiaan Gunter, koop Rhenosterfontein nadat die oorspronklike eienaars, die Hopleys, uitgeboer het. Helena se susters is Elizabeth en Petro-Rina en haar broer is Francois.
Sy gaan skool op Heidelberg in die Suid-Kaap, waar sy in 1972 matrikuleer. Die stranddorp Witsand naby Heidelberg was jare lank die gesin se vakansieplek en na haar pa se dood verhuis haar ma daarnatoe. Helena studeer verder aan die  Universiteit van Stellenbosch en behaal hier in 1975 'n B.A.-graad en in 1976 'n Hoër Onderwysdiploma. Hierna hou sy vanaf 1977 skool in Afrikaans en Geskiedenis aan die Hoërskool Strand in die Strand, die Hoërskool D.F. Malan in Bellville, Paul Roos Gimnasium in Stellenbosch en Bloemhof Hoërskool in Stellenbosch. In 2002 besluit sy om verder te studeer en skryf in by die Universiteit van Suid-Afrika, waar sy in 2003 'n B.A. Honneurs-graad behaal. Daarna verwerf sy in 2005 'n M.A.-graad in Kreatiewe Skryfkunde onder leiding van Marlene van Niekerk aan die Universiteit van Stellenbosch, met spesifieke klem op postkoloniale terugskrywing in Afrikaans. Haar verhandeling se titel is Die ideologiese onderbou van 'n voorheen bevoorregte skrywer, terwyl die kortverhale wat later in Op 'n plaas in Afrika gebundel word, die praktiese deel van die kursus verteenwoordig. Hierna hou sy vir nog 'n jaar skool voordat sy voltyds begin skryf.
Sy is getroud met die opvoedkundige sielkundige Gerrie Smit en sy het twee kinders uit 'n vorige huwelik, Hannes en Petro-Anne Morkel. Sy woon sedert die sewentigerjare in Paradyskloof op Stellenbosch.
Skryfwerk
Reeds op skool gee sy blyke van haar skryftalent en in haar matriekjaar word 'n opstel van haar in die versamelbundel Poort gepubliseer. Na skool hou sy met tussenposes vol met hierdie tydverdryf en in 1983 verskyn 'n skets van haar in Landbouweekblad. Na 'n kort skryfkursus onder leiding van Riana Scheepers word sy weer aangemoedig om te publiseer, waarna sy weer aan haar verhale begin werk.
Haar tweede bundel kortverhale is Met koffer en kaart, met die titel wat verwys na D.J. Opperman se Joernaal van Jorik, waar Jorik as gas met sy koffer en kaart in Suid-Afrika afgelaai is. Die bundel word dan simbolies van die witmense se posisie as gaste in Afrika, waar die vorige kaart nie meer werklik die eiendomsgebied aandui nie en die ou bagasie nie meer voldoende is nie. Hierin is die hoofkarakters weg van die plaas en gevestig in die stad, waarvandaan hulle reise onderneem terug na die landelike en na Europa om op 'n manier 'n vastrapplek te vind. In die proses moet hulle die verlede in al sy gewelddadigheid konfronteer, want daarsonder kan heling nie plaasvind nie. Die karakters het deurgaans 'n skuldbesef oor die verlede, worstel met die wit identiteit in Afrika en word uitgebeeld as kwesbaar en emosioneel verwond. Daar is drie afdelings in die bundel, waarin die verhale in die verskillende gedeeltes by mekaar aansluit, met gedeelde karakters en ervarings wat die afdelings amper soos drie klein novelles laat voel.
Kurt McKinney
Kurt McKinney (gebore 15 Februarie 1962) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente No Retreat, No Surrender (1986) en Sworn to Justice (1996), en in die televisiereekse General Hospital (1963) en One Life to Live (1968).
Ardenne-offensief
Die Ardenne-offensief (In Engels ook bekend as The Battle of the Bulge) was die laaste groot Duitse offensief aan die Westelike Front tydens die Tweede Wêreldoorlog. Dit het plaasgevind van 16 Desember 1944 tot 25 Januarie 1945. Die offensief is geloods deur die dig beboste Ardenne-streek van Wallonië in die ooste van België, noordoos van Frankryk en Luxemburg, vyf maande voor die einde van die oorlog in Europa. Die doelwitte van die offensief was om die Geallieerde gebruik van die Belgiese hawe Antwerpen te beëindig en om die Geallieerde linies te verdeel, sodat die Duitsers vier Geallieerde leërs kon omring en vernietig. Sodoende wou die Duitsers die Westerse Geallieerdes dwing om 'n vredesverdrag in die guns van die Spilmoonthede te beding.
Die Duitsers het op die oggend van 16 Desember 1944 'n verrassingsaanval geloods. Die Geallieerde magte was weens 'n kombinasie van hul oormatige selfvertroue, die oordrewe fokus op hul eie aanvalsplanne en swak lugverkenning weens slegte weer, nie voorberei op die offensief nie. Die aanval was grootliks gerig op die Amerikaanse magte en hul het ook die grootste operasionele ongevalle tydens dié geveg ondervind. Die geveg het ook die gepantserde magte van Duitsland betekenisvol verswak en hierdie magte kon nie vervang word nie. Duitse personeel en die Luftwaffe (in die laaste stadiums van die gevegte) het ook groot verliese gely. Die Duitsers het 'n swak verdedigde deel van die Geallieerde frontlinie aangeval deur voordeel te trek uit sterk bewolkte weerstoestande wat die Geallieerdes se buitengewoon oormag in die lug op die grond gehou het.
Sterk weerstand op die noordelike skouer van die aanvals gebied, rondom Elsenborn Ridge en in die suide, rondom Bastogne, het die Duitsers toegang tot sleutelpaaie in die noordweste en weste waarop hulle gereken het, weerhou. Kolonne van pantser- en infanterie-eenhede wat veronderstel was om langs parallelle roetes te beweeg, het hulle op dieselfde paaie bevind. Dit, en die terrein wat die verdedigers bevoordeel het, het die Duitse opmars vertraag en die Geallieerdes toegelaat om die dun verdedigende linies te versterk.
Die verste wes wat die offensief beweeg het, was die dorp Foy-Nôtre-Dame, suid-oos van Dinant, wat op 24 Desember 1944 deur die Amerikaanse 2de Pantserdivisie verdedig was. Verbeterde weerstoestande vanaf ongeveer 24 Desember het lugaanvalle op Duitse magte en toevoerlinies toegelaat, wat die mislukking van die offensief verseël het. Op 26 Desember bereik die hoofelement van die Amerikaanse Derde Leër van genl. George S. Patton Bastogne uit die suide, en beëindig daarmee die beleg.
Alhoewel die offensief teen 27 Desember effektief gestop is, het die vasgevangde eenhede van die 2de Pantserdivisie twee uitbreekpogings gepoog, met slegs gedeeltelike sukses. Die gevegte het nog vir 'n maand voortgeduur voordat die frontlinie soos voor die aanval effektief herstel is. In die nasleep van die nederlaag is talle ervare Duitse eenhede erg van mannekrag en toerusting ontneem, aangesien oorlewendes terug geval het na die Siegfried-linie.
Die Duitsers se aanvanklike aanval het 410 000 troepe betrek; net meer as 1 400 tenks, 2 600 artillerie-eenhede; 1 600 anti-tenkkanonne; en meer as 1 000 vegvliegtuie, sowel as 'n groot aantal ander pantservoertuie. Dit is 'n paar weke later versterk, wat die offensief se totale mag op ongeveer 450 000 troepe gebring het, en 1 500 tenks en kanonne. Tussen 63 222 en 98 000 van hierdie soldate het gesneuwel, vermis, gewond in aksie of gevange geneem. Tydens die hoogtepunt het 610 000 Geallieerde troepe deelgeneem en het die Amerikaners 89 000 ongevalle gely, waarvan ongeveer 19 000 gesneuwel het. Die Ardenne was die grootste en bloedigste enkel geveg wat deur die Verenigde State in die Tweede Wêreldoorlog geveg is en die derde dodelikste veldtog in die Amerikaanse militêre geskiedenis.
Amphoriscus testiparus
Amphoriscus testiparus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Amphoriscus en tot die familie Amphoriscidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1872 deur Haeckel.
Amphoriscus urna
Amphoriscus urna is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Amphoriscus en tot die familie Amphoriscidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1872 deur Haeckel.
Romany Malco
Romany Malco is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The 40-Year-Old Virgin (2005), Think Like a Man (2012), en Last Vegas (2013), en in die televisiereeks Weeds (2005).
Moraea aspera
Moraea aspera is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die Hantam-Karoo is. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom op die Bokkeveldeskarp voor. Hier het dit 'n voorkomsgebied van 20 km² en daar is drie subpopulasies. Die plant word bedreig deur die uitbreiding van landbou aktiwiteite.
Gymnosporia pyria
Gymnosporia pyria is 'n struik wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is inheems aan Madagaskar en Mauritius; dit kom egter net in die noorde van Madagaskar voor.
Doornbult-konsentrasiekamp
In Augustus 1901, tydens die Anglo-Boereoorlog wat van 1899 tot 1902 plaasgevind het, is ŉ nuwe permanente Britse vlugtelingkamp by die Oranjerivierstasie beplan. Die eerste terrein was in ŉ holte sonder dreinering en die nuwe kamp moes verder suid, weg van die stasie en rivier af opgerig word. Dit moes inderhaas gebeur voor die Britse Dameskomitee se beplande besoek teen einde Augustus. Met die aankoms van die Dameskomitee op 29 Augustus 1901, was reeds meer as 1 300 blankes en ŉ groot getal swartes in die kamp gehuisves.
Doornbult-konsentrasiekamp was die enigste kamp waar swart kindersterftes saam met die blanke sterftes aangeteken is en waar die name van sekere individue aan grafte gekoppel kon word.
Die Oranjerivierstasie
Die Oranjeriviertreinstasie is op 12 November 1884 geopen en die treinbrug oor die Oranjerivier is laat in 1885 voltooi. Die granietblokhuis met verskeie kanonskanse op die omringende koppies dui op die belangrikheid van die lewenslyn oor die Oranjerivier. Die pilare van die eertydse brug is steeds sigbaar langs die nuwe dubbelspoorbrug wat in die 1960’s gebou is.
Die Oranjerivierstasie was vir die Britse leër van groot strategiese belang tydens die Anglo-Boereoorlog van 1899-1902. Nadat die Boerekommando’s versuim het om dié belangrike brug oor die Oranjerivier in die eerste fase van die oorlog op te blaas, is dit gou deur ŉ afdeling Britse troepe met stellings in die omringende koppe versterk. Dit was ook die hoof militêre hospitaal vir die Britte op pad na Kaapstad en sowat 400 pasiënte kon daar versorg word.
Die Oranjerivierstasie en treinbrug was die belangrikste lewenslyn vir die Britse troepe in die Vrystaat en Transvaal en voorraad van meer as 24 ton is daar vir verspreiding geberg. Dit het ook gedien as versamelplek vir troepe met getalle wat deur die loop van die oorlog tussen 14 000 en 24 000 gewissel het.
Die begraafplaas
Tussen Augustus en Oktober 1901 het epidemies landwyd in al die kampe ŉ hoogtepunt bereik, met meer as 8 600 sterftes wat in hierdie drie maande aangeteken is. In Doornbult is 79 sterftes in Oktober aangeteken.
Grafte is gemerk met merkers wat uit plat wit blikkies gemaak is, waarop nommers geverf is. Klipmerkers is ook soms gebruik en selfs ŉ paar leiklipgrafstene is aangetref. Die vrouens het die begraafplaas met klippaadjies uitgelê en ysterkliprante om die grafte gepak.
Ontdekking van Doornbult
In 1996 het die nuwe eienaar van die plaas Doornbult ŉ merkwaardige ontdekking langs die oewer van die Oranjerivier naby Hopetown in die Noord-Kaap gemaak. Op pad met sy vee na ŉ watergat het hy op ŉ stuk veld afgekom wat met geroeste blikke, glasskerwe en porseleinstukkies bestrooi was. Niemand in die omgewing kon die oorsprong van die artefakte in die veld bevestig nie. Saam met sy vrou het hulle na weke se verkenning vermoed dat dit inderdaad dalk ŉ ou konsentrasiekampterrein was.
Die eerste bevestiging van hulle vermoede was ŉ ou foto in die Kaapse Argief van ŉ groepie verpleegsters in ŉ konsentrasiekamphospitaal. Toe hulle die foto met die terrein vergelyk, het die rante agter die tente op die foto presies ooreengestem met dié op hulle plaas. Hulle vermoede dat hulle bykans 100 jaar later op die oorblyfsels van die eertydse Oranjerivier-konsentrasiekamp, oftewel Doornbult-konsentrasiekamp, afgekom het, is onteenseglik bevestig.
Die Erfenisstigting (ES) het in Junie 2005 ’n huurooreenkoms vir ’n tydperk van nege jaar en elf maande met die eienaars aangegaan. Die ooreenkoms is in Oktober 2012 hernu vir ’n verdere tydperk van 9 jaar en 11 maande. Ingevolge beide huurooreenkomste is die ES verantwoordelik vir enige skakeling met bewaringsowerhede rakende enige bewaringsake wat met die konsentrasiekampterrein en/of begraafplaas verband hou. Die ES het aanvanklik ’n projek geloods om alle artefakte wat die eienaars reeds in die veld opgetel het, te registreer en te dokumenteer. In 2007 het die ES in samewerking met Unisa ’n argeologiese opgrawingsprojek op die terrein gekoördineer; in 2009 ŉ aansoek by die Suid-Afrikaanse Erfenishulpbronagentskap (SAEHA) ingedien vir die verklaring van die terrein as ’n nasionale Graad 1-terrein en in 2013 ’n besoekersentrum op die terrein opgerig.
Pauline Collins
Pauline Collins (gebore 3 September 1940) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Shirley Valentine (1989), You Will Meet a Tall Dark Stranger (2010), en Quartet (2012), en in die televisiereeks Upstairs, Downstairs (1971).
Christen Dalsgaard
Christen Dalsgaard (Skive, 30 Oktober 1824 - Sorø, 11 Februarie 1907) was 'n Deense realistiese skilder. Hy is die bekendste vir sy landskapskilderye. .
Lewe
Hy studeer aan die Koninklike Deense Akademie vir Kuns (Kopenhagen), en was professor aan die Sorø Akademi.
Gymnosporia schliebenii
Gymnosporia schliebenii is 'n struik of klein boom wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is endemies aan Tanzanië.
Aten
Aten (ook Aton; Egipties: jtn) is die skyf van die son in die Egipties mitologie. Dit was oorspronklik ’n aspek van die songod Ra.
Die vergoddelikte Aten is die fokus van die monoteïstiese godsdiens Atenisme wat deur Amenhotep IV begin is. Hy het later die naam Akhenaten aangeneem ter ere van Aten. In sy gedig Groot Gesang aan die Aten, prys hy Aten as die skepper en skenker van die lewe.
Aten het nie ’n skeppingsmite of familie gehad nie, maar word in die Boek van die Dooies genoem. Die aanbidding van Aten is deur Horemheb stopgesit.
Apis
Seremoniële begrafnisse van bulle dui daarop dat rituele offerandes deel was van die vroeë mitologie. Apis was die belangrikste heilige dier in Egipte. Hy is beskou as ’n lewende verpersoonliking van Ptah. Tydens uitgrawings by die serapeum by Saqqara is die grafkelders van meer as 60 diere gevind.
Aten
Oorsig
Die eerste bekende verwysing na Aten die sonskyf as ’n godheid is in Die Storie van Sinoehe uit die 12de Dinastie, waarin vertel word die afgestorwe koning het as ’n god opgevaar na die hemel en verenig "met die sonskyf; die goddelike liggaam het verenig met sy maker". Na analogie hiervan is soms na die maan as die "silwer aten" verwys.
Apis
Die tempel van Apis in Memphis was die hooftempel wat aan hom toegewy was. Dit word beskryf in die werk van klassieke historici soos Herodotus, Diodorus en Strabo, maar is nog nie ontdek nie. In die tempel is Apis as ’n orakel gebruik; sy bewegings is beskou as voorspellings. Daar is geglo sy asem het siektes genees en sy teenwoordigheid het mense naby hom met viriliteit geseën. Daar was ’n venster in die tempel waardeur hy gesien kon word en op sekere vakansiedae is hy deur die stad se strate gelei, versier met juwele en blomme.
Aten
Oorsig
thumb|200px|Achenaten, Nefertiti en Meritaten (nie sigbaar nie) aanbid Aten. Die son-Aten is algemeen aanbid tydens die bewind van Amenhotep III, toe dit uitgebeeld is as ’n man met die kop van ’n valk, amper soos Ra. Tydens die bewind van Amenhotep III se opvolger, Amenhotep IV, het Aten die sentrale god van die Egptiese staatsgodsdiens geword, en Amenhotep IV het sy naam na Achenaten verander om sy noue verbintenis met die nuwe god te weerspieël.
Apis
Talle standbeelde van Apis is tydens uitgrawings by Memphis gevind. Die meeste bekendes kom uit Serapeoem.
Naam in hiërogliewe
Apis se naam is op verskeie manier geskryf in hiërogliewe:
Aten
Oorsig
Die volle titel van Achenaten se god was "Ra-Horachti wat aan die horison blydskap bring, in sy Naam as die Lig wat in die sonskryf is". (Dié naam verskyn op baie steles wat die grense aangedui het van Achenaten se nuwe hoofstad by Achetaten, die hedendaagse Amarna.)
Moraea atropunctata
Moraea atropunctata is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die renosterveld is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom op die Eseljagberg naby Villiersdorp voor. Hier het dit 'n voorkomsgebied van kleiner as 1 km² en daar is slegs een populasie. Die plant word bedreig deur oorbeweiding en die pluk van die blomme deur onwettige versamelaars. Met 'n opname in 2003 is daar slegs 320 plante getel.
Aten
Oorsig
Dié lang naam is dikwels in tekste verkort tot "Ra-Horus-Aten", of net "Aten", maar die god wat Achenaten so opgehef het, word beskou as ’n samesmelting van baie antieke gode wat in ’n nuwe, ander lig beskou is. Die god was ook tegelykertyd manlik en vroulik. Daar is geglo die hele skepping het uit die god voortgekom en in die god bestaan. Die god is nie in ’n menslike gedaante uitgebeeld nie, maar as ligstrale wat uit die sonskyf skyn.
Verder is die god se naam in ’n cartouche geskryf, saam met titels wat gewoonlik aan ’n farao gegee is: nog ’n afwyking van die antieke tradisie. Ra-Horus, of meer dikwels genoem Ra-Horachti ("Ra, wat Horus van die twee horisonne is"), is ’n samesmelting van twee ander gode, wat albei vroeg al aanbid is.
Hierdie samesmelting is beskou as die onsigbare energiebron van die songod, waarvan die sigbare manifestasie Aten, die sonskyf, was. Ra-Horus-Aten was dus die ontwikkeling van ou idees wat geleidelik plaasgevind het. Die werklike verandering, soos sommige dit beskou, was die oënskynlike verwerping van alle ander gode, veral Amoen-Ra, die verbod op afgodeaanbidding en die betwisbare instelling van kwasi-monoteïsme deur Achenaten.
thumb|links|120px|Deel van ’n reliëf uit Amarna met vroeë Aten-cartouches. Die samesmelting is duidelik sigbaar in die Groot Lofsang aan die Aten, waarin Ra-Herachti, Sjoe en Aten in die skeppergod versmelt word. Ander sien Achenaten as ’n beoefenaar van ’n Aten-monolatrie (’n soort godsdiens waarin verskeie gode aanvaar word, maar een aangeroep word asof hy die enigste god is) – hy het nie die bestaan van ander gode as Aten ontken nie; hy het hulle bloot nie erken nie.
Etimologie
In die Ou Ryk van Egipte was die woord "Aten" ’n selfstandige naamwoord wat "skyf" beteken en verwys het na enige voorwerp wat rond en plat was; die son is die "skyf van die dag" genoem en was die plek waar Ra glo gewoon het. Eers later, in die Middelryk, het dit tydens Achenaten se bewind die naam van ’n god geword.
Satyrium buchananii
Satyrium buchananii is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems aan Angola, Demokratiese Republiek die Kongo, Malawi, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Luffariella caliculata
Luffariella caliculata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Luffariella en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1995 deur Bergquist.
T.H. le Roux
Thomas Hugo le Roux (1883 – 1970) was ‘n prominente akademikus, taalkundige en fonetikus in Afrikaans.
Biografie
Hy is in Worcester in die Wes-Kaap in Suid-Afrika gebore as Thomas Hugo le Roux, maar het onder sy voorletters T.H le Roux geskryf en publiseer.
Hy behaal ‘n B.A graad in Stellenbosch waarna hy verder studeer aan die Ryksuniversiteit te Leiden (1904 tot 1910) waar hy ‘n doktorsgraad voltooi in Nederlandse letterkunde.
Vanaf Maart 1910 hou hy ‘n professorskap in Nederlands en Moderne Tale (Duits en Frans ingesluit) by die voormalige Transvaalse Universiteit Kollege (later Universiteit van Pretoria genoem) en in 1920 van wat die Departement van Nederlands en Afrikaans, met Germaanse Filosofie bygevoeg in 1928 sodat dit van 1936 bekend staan as die Departement van Afrikaans, Nederlands en Germaanse Taalkunde. Le Roux het verskeie posisies beklee oor die jare, onder andere as raadslid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en voorsitter van die Taaladvies Kommittee vir die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK).
Hy tree af by die Universiteit in 1948 en is in 1970 oorlede.
Bydrae tot die Suid-Afrikaanse Teater en die Uitvoerende Kunste
Hy lewer ‘n belangrike bydrae tot die standaardisering van uitspraak en grammatika in Afrikaans (ook by die SAUK). Verder het hy ook tekse redigeer van en die voorwoorde geskryf vir ‘n reeks vereenvoudigde weergawes van dramas deur Vondel: Josef in Dotan (Pretoria, J.H de Busy, 1922), Jefta, J.H de Busy, 1922) Adam in Ballingschap J.H. de Busy, 1923, Gijsbrecht van Amstel (J.H. de Busy, 1925), Lucifer (met J.J Groneweg, J.H. de Busy, 1926), Gebroeders (J.H. de Busy, 1937).
Hy was ook 'n aktiewe voorstander van 'n nasionale teater vanaf 1935 - 1947.
Hoofstuk Een van die Grondwet van Suid-Afrika
Hoofstuk 1 van die Grondwet van Suid-Afrika, getiteld Grondliggende Bepalings, bevat ses afdelings, waaronder die nasionale beginsels van die grondwet, omskryf die vlag en volkslied van die land en spesifiseer die amptelike tale en beginsels van die regering se taalbeleid.
Afdeling 1, "Republiek van Suid-Afrika", omskryf Suid-Afrika as " 'n, soewereine, demokratiese staat" en noem die grondliggende waardes van die land as:
Hierdie gedeelte is dieper verskans as die res van die grondwet; dit vereis dat driekwart (300) van die lede van die Nasionale Vergadering en ses van die nege provinsiale afvaardigings in die Nasionale Raad van Provinsies moet ooreenkom om dit te wysig.
Afdeling 2, "Oppergesag van die Grondwet", is die oppergesagsklousule; dit verklaar dat enige ander wet of optrede wat strydig is met die grondwet, ongeldig is. Hierdie afdeling gee die konstitusionele hof en die ander howe die bevoegdheid om die handelinge van die parlement om te keer, elemente van die gemenereg en optrede van die uitvoerende gesag wat ongrondwetlik is.
Fay Compton
Fay Compton (18 September 1894 – 12 Desember 1978) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Wrath of Jealousy (1936), Othello (1951), Laughter in Paradise (1951), en The Haunting (1963).
Maloderbetofski-rajon
Maloderbetofski-rajon (Russies: Малодербетовский район, Kalmikies: Баһ Дөрвдә район) is 'n administratiewe rajon van Kalmikië, Rusland. Dit lê in die noordelike deel van die republiek en grens aan twee ander federale deelgebiede van Rusland, Astrachan-oblast en Wolgograd-oblast. Die rajon se setel is die dorp Malije Derbeti.
Luffariella geometrica
Die spons behoort tot die genus Luffariella en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1900 deur Kirkpatrick.
Maloderbetofski-rajon
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Maloderbetofski-rajon 10 528 inwoners gehad. Etniese Kalmikiërs en Russe vorm die meerderheid van die rajon se bevolking.
Hoofstuk Een van die Grondwet van Suid-Afrika
Afdeling 4, "Volkslied", laat die President toe om die volkslied deur middel van proklamasie te spesifiseer.
Afdeling 5, "Nasionale vlag", omskryf die nasionale vlag aan die hand van Bylae 1, wat 'n gedetailleerde meetkundige beskrywing bevat.
Afdeling 6, "Tale", bevat 'n lys van die amptelike tale, geïdentifiseer as Sepedi, Sesotho, Setswana, siSwati, Tshivenda, Xitsonga, Afrikaans, Engels, isiNdebele, isiXhosa en isiZulu. Dit stel ook basiese beginsels van 'n taalbeleid op, wat vereis dat die regering die gebruik van inheemse tale moet bevorder, terwyl die nasionale, provinsiale en plaaslike regering die praktiese en demografiese faktore in ag moet neem by die keuse van tale vir die regering. Die afdeling stig ook die Pan-Suid-Afrikaanse Taalraad (Pansat), wat die gebruik van die amptelike tale, die Khoi-, Nama- en San-tale moet bevorder en respek vir ander tale wat deur gemeenskappe of godsdienstige groepe in Suid-Afrika gebruik word, moet bevorder.
Shivani Ghai
Shivani Ghai is ’n Engelse aktrise van Indiese afkoms.
Vroeë lewe
Ghai is in Newcastle upon Tyne gebore. Haar ouers was Davender en Shubh. Sy het in Gosforth grootgeword en het aan Gosforth Hoërskool gestudeer. Later studeer sy aan die Derby Universiteit, waar sy ’n BA in film- en televisiestudies verwerf het.
Gymnosporia serrata
Gymnosporia serrata is 'n struik of klein boom wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is inheems aan Eritrea en Ethiopië.
Mpho Phalatse
Phalatse het van 2016 tot 2019 gedien as die lid van die burgemeesterskomitee (MMC) in Johannesburg vir Gesondheid en Maatskaplike Ontwikkeling.
Viola Compton
Viola Compton (26 November 1886 – 7 April 1971) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Compromised (1930), The Shadow (1933), en Find the Lady (1936).
2036
Die jaar 2036 sal 'n skrikkeljaar wees wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag sal begin. Dis sal die 36ste jaar van die 21ste eeu n.C. wees. In teenstelling met gewone jare sal die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie hê.
Tyler McVey
Tyler McVey (14 Februarie 1912 – 4 Julie 2003) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Day of Triumph (1954), Night of the Blood Beast (1958), Attack of the Giant Leeches (1959), en Man's Favorite Sport? (1964).
Sisi Khampepe
Sisi Virginia Khampepe (gebore 8 Januarie 1957) is 'n regter in die Konstitusionele Hof van Suid-Afrika.
Agtergrond
Khampepe is in Soweto gebore. Sy het haar B.Proc-graad aan die Universteit van Zoeloeland verwerf en haar LLM-graad by die Harvard Law School.
Anamixilla torresi
Anamixilla torresi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Anamixilla en tot die familie Jenkinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1883 deur Poléjaeff.
Anamixilla irregularis
Anamixilla irregularis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Anamixilla en tot die familie Jenkinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1930 deur Burton.
Luffariella cylindrica
Luffariella cylindrica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Luffariella en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1995 deur Bergquist.
2037
Die jaar 2037 sal gewone jaar wees wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag sal begin. Dit sal die 37ste jaar van die 21ste eeu n.C. wees. Soos ander gewone jare sal die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae hê.
Alfred Thayer Mahan
Alfred Thayer Mahan (/məˈhæn/; 27 September 1840 – 1 Desember 1914) was 'n vlootoffisier en historikus in die Verenigde State, wat John Keegan "die belangrikste Amerikaanse strateeg van die negentiende eeu" genoem het. Sy boek The Influence of Sea Power Upon History, 1660–1783 (1890) het onmiddellike erkenning gekry, veral in Europa. Die boek se opvolger, The Influence of Sea Power Upon the French Revolution and Empire, 1793–1812 (1892), het hom wêreldberoemd gemaak en miskien die invloedrykste Amerikaanse skrywer van die negentiende eeu.
Vroeë lewe
Mahan is op 27 September 1840 in West Point, New York, gebore met Dennis Hart Mahan (professor aan die Verenigde State se Militêre Akademie) en Mary Helena Okill Mahan (1815–1893), dogter van John Okill en Mary Jay (dogter van sir James Jay). Mahan se middelnaam vereer "die vader van West Point", Sylvanus Thayer. Mahan het die Saint James School bygewoon, 'n voorbereidende akademie van die biskoplike kollege in die weste van Maryland. Daarna studeer hy twee jaar aan Columbia, waar hy lid was van die debatklub van die Philolexian Society. Teen die beter oordeel van sy vader betree Mahan die vlootakademie, waar hy in 1859 tweede in sy klas gradueer.
Vroeë loopbaan
Na die gradeplegtigheid is hy van 9 Junie 1859 tot 1861 by die fregat Congress aangestel. Daarna sluit hy aan by die stoomaangedrewe korvet Pocahontas van die Suid-Atlantiese blokkade eskadron en neem deel aan die aanval op Port Royal, Suid-Carolina, vroeg in die Amerikaanse Burgeroorlog. In 1861 word hy aangestel as luitenant, Mahan dien as offisier op USS Worcester en James Adger en as instrukteur by die Vlootkollege. In 1865 word hy bevorder tot luitenant-bevelvoerder en daarna tot bevelvoerder (1872) en kaptein (1885). As bevelvoerder van die USS Wachusett was hy gestasioneer in Callao, Peru, om die Amerikaanse belange te beskerm tydens die laaste stadiums van die Salpeteroorlog.
Terwyl hy in bevel was van skepe, was sy vaardighede nie voorbeeldig nie; en 'n aantal vaartuie onder sy bevel was betrokke by botsings met bewegende en stilstaande voorwerpe. Hy het 'n liefde vir ou seil vaartuie gehad eerder as die rokerige, raserige stoomskepe van sy eie tyd; en hy het probeer om aktiewe seediens te vermy.
Vlootkollege en geskrifte
In 1885 word hy aangestel as dosent in vlootgeskiedenis en taktiek aan die Vlootkollege. Admiraal Stephen B. Luce, kollegepresident, het Mahan voor hy sy dienste aanvaar, aangemoedig om oor die toekoms van die invloed van seemag te skryf. Gedurende sy eerste jaar op die fakulteit het hy in sy huis in New York gebly om sy lesings na te vors en te skryf. Alhoewel hy bereid was om professor te word in 1886, is Luce as bevelvoerder aangestel oor die Noord-Atlantiese eskader, en Mahan het dus president van die Vlootkollege geword (22 Junie 1886 - 12 Januarie 1889, 22 Julie 1892 - 10 Mei 1893). Daar ontmoet en bevriend hy in 1888 die toekomstige president, Theodore Roosevelt, toe 'n besoekende dosent.
Mahan se lesings, gebaseer op sekondêre bronne en die militêre teorieë van Antoine-Henri Jomini, het sy seemagstudies geword: The Influence of Sea Power upon History, 1660–1783 (1890); The Influence of Sea Power upon the French Revolution and Empire, 1793–1812 (2 volumes, 1892); Sea Power in Relation to the War of 1812 (2 vols., 1905), en The Life of Nelson: The Embodiment of the Sea Power of Great Britain (2 volumes, 1897). Mahan beklemtoon die belangrikheid van die individu in die vorming van die geskiedenis en prys die tradisionele waardes van lojaliteit, moed en diens aan die staat. Mahan wou Horatio Nelson as 'n nasionale held in Brittanje laat herleef en het sy biografie gebruik as 'n platform om sy siening oor vlootstrategie en taktiek uit te spreek. Mahan is gekritiseer omdat hy Nelson se liefdesverhouding met Lady Emma Hamilton so sterk veroordeel het, maar dit het die standaard biografie gebly tot die verskyning van Carola Oman se Nelson, 50 jaar later.
Mahan het 'n vriendskap aangegaan met die baanbreker van die Britse vlootgeskiedkundige, Sir John Knox Laughton, wat die verhouding onderhou het deur middel van korrespondensie en besoeke toe Mahan in Londen was. Mahan is later beskryf as 'n "dissipel" van Laughton, maar die twee het moeite gehad om te onderskei tussen mekaar se werk. Laughton het Mahan as 'n teoretikus beskou, terwyl Mahan Laughton "die historikus" genoem het. Mahan werk ook nou saam met William McCarty Little, nog 'n kritieke figuur in die vroeë geskiedenis van die Vlootkollege en 'n hoofontwikkelaar van oorlogspel in die Amerikaanse vloot. Mahan erken McCarty Little omdat hy hom gehelp het met die voorbereiding van kaarte en grafieke vir sy lesings en eerste boek.
Oorsprong en beperking van strategiese sienings
Mahan se sienings is gevorm deur 17de-eeuse konflikte tussen die Nederlandse Republiek, Engeland, Frankryk en Spanje, en deur die negentiende-eeuse vlootoorloë tussen Frankryk en Groot-Brittanje. Britse marine-meerderwaardigheid het Frankryk uiteindelik verslaan, en het konsekwent inval en 'n effektiewe blokkade voorkom. Mahan het beklemtoon dat vlootoperasies hoofsaaklik deur beslissende gevegte en blokkades gewen moes word. In die 19de eeu het die Verenigde State groter beheer oor sy handel in die see gesoek om sy ekonomiese belange te beskerm, wat sterk staatgemaak het op uitvoere wat hoofsaaklik na Europa toe was.
Gymnosporia somalensis
Gymnosporia somalensis is 'n struik wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is endemies aan Somalië en kom in die noorde van die land voor.
Alfred Thayer Mahan
Oorsprong en beperking van strategiese sienings
Volgens Peter Paret se Makers of Modern Strategy from Machiavelli to the Nuclear Age het Mahan se klem op seemag as die belangrikste oorsaak van Brittanje se opkoms tot wêreldmag diplomasie en landmagte verwaarloos het. Verder verklaar teorieë oor seemag nie die opkoms van landryke, soos Otto von Bismarck se Duitsland of die Russiese Ryk nie.
Seemag
Mahan het geglo dat nasionale grootheid onlosmaaklik verband hou met die see, met die kommersiële gebruik daarvan in vrede en die beheer daarvan in oorlog; en hy gebruik die geskiedenis as 'n aantal voorbeelde om sy teorieë te illustreer, met die argument dat die opleiding van vlootoffisiere gebaseer moet wees op 'n streng studie van die geskiedenis. Mahan se raamwerk is afgelei van Antoine-Henri Jomini en beklemtoon strategiese ligging (soos verstikkingspunte, kanale en steenkoolstasies), sowel as kwantifiseerbare vlakke van vegkrag in 'n vloot. Mahan het ook geglo dat state in vredestyd die produksie- en versendingskapasiteit moet vergroot en besittings in die buiteland moet bekom, hoewel hy beklemtoon dat die aantal steenkoolbrandstofstasies en strategiese basisse beperk moet word om nie te veel hulpbronne uit die moederland te laat gaan nie.
Die primêre missie van 'n vloot was om die beheer oor die see te beveilig, wat die kommunikasie van die eie skepe moontlik maak, terwyl die vyand die gebruik daarvan ontsê en, indien nodig, toesig hou oor neutrale handel. Beheer oor die see kan nie verkry word deur die vernietiging van die handel nie, maar slegs deur die vernietiging of neutralisering van die vyandelike vloot. So 'n strategie vereis die konsentrasie van vlootmagte wat bestaan uit hoofskepe, nie te groot nie, maar talryk, goed beman met bemanning wat deeglik opgelei is, en werk volgens die beginsel dat die beste verdediging aggressiewe offensief is.
Mahan het aangevoer dat vlootoperasies ter ondersteuning van landmagte van deurslaggewende belang kan wees, selfs met plaaslike en tydelike beheer oor die see. Hy het ook geglo dat die oorheersing van die vloot deur 'n transnasionale konsortium uitgeoefen kan word om 'n multinasionale stelsel van vryhandel te verdedig. Sy teorieë, uiteengesit voordat die duikboot 'n ernstige faktor in oorlogvoering geword het, het die bekendstelling van konvooie as 'n verdediging teen Duitse U-bote tydens die Eerste Wêreldoorlog vertraag. Teen die dertigerjare het die Amerikaanse vloot langafstand-duikbote gebou om Japannese seevaart aan te aanval; maar in die Tweede Wêreldoorlog het die Japannese, nog verbonde aan Mahan, hul duikbote as aanvullers van die vloot ontwerp en nie daarin geslaag om Amerikaanse toevoerlyne in die Stille Oseaan aan te val nie. Mahan se ontleding van die Spaans-Amerikaanse oorlog stel hom voor dat die groot afstande in die Stille Oseaan vereis dat die Amerikaanse gevegsvloot met 'n langafstandslaankrag ontwerp moet word.
Mahan het eerstens geglo dat goeie politieke en vlootleierskap nie minder belangrik as aardrykskunde was as dit kom by die ontwikkeling van seemag nie. Tweedens, Mahan se eenheid vir politieke analise wat seermag betref, was 'n transnasionale konsortium, eerder as 'n enkele nasiestaat. Derdens, sy ekonomiese ideaal was vryhandel eerder as outarkie. Vierdens is sy erkenning van die invloed van geografie op strategie getemper deur 'n sterk waardering van die mag van gebeurlikheid om uitkomste te beïnvloed.
In 1890 het Mahan 'n geheime gebeurlikheidsplan vir oorlog tussen Brittanje en die Verenigde State opgestel. Mahan het geglo dat as die Britte die oostelike hawens blokkeer, die Amerikaanse vloot in een van hulle, verkieslik New York, met sy twee wyd geskeide uitgange gekonsentreer moet wees, en torpedobote moet gebruik om die ander hawens te verdedig. Hierdie konsentrasie van die Amerikaanse vloot sou die Britte dwing om so 'n groot deel van hul vloot te gebruik om na die uitgange van New York dop te hou dat ander Amerikaanse hawens relatief veilig sou wees. Losstaande Amerikaanse kruisers moet 'voortdurende offensiewe optrede' voer teen die blootgestelde posisies van die vyand; en as die Britte hul blokkade teen New York sou verswak om 'n ander Amerikaanse hawe aan te val, kon die gekonsentreerde Amerikaanse vloot Britse steenkool-hawens in Nova Scotia verower en sodoende die Britse vermoë om by die Amerikaanse kus betrokke te raak ernstig verswak. Hierdie gebeurlikheidsplan was 'n duidelike voorbeeld van Mahan se toepassing van sy beginsels van vlootoorlog, met 'n duidelike vertroue in Jomini se beginsel om strategiese punte te beheer.
Impak
Tydlyne het nie 'n klein rol bygedra tot die wydverspreide aanvaarding van Mahan se teorieë nie. Alhoewel sy geskiedenis relatief dun was, gebaseer op sekondêre bronne, het sy lewenskragtige styl en duidelike teorie wydverspreide aanvaarding van seevaarders en ondersteuners van die Nuwe Imperialisme in Afrika en Asië gekry.
Gegewe die vinnige tegnologiese veranderinge wat gebeur het (van steenkool na olie en van binnebrandenjins tot turbines), ammunisie (met beter vuurbeheerstelsels en nuwe hoëgraadplofstof), pantser en die opkoms van nuwe vaartuie soos torpedojaers en duikbote, het Mahan se beklemtooning van die slagskip en die bevel oor die see op 'n geskikte oomblik gekom.
Duitsland
Mahan se naam het 'n huishoudelike woord in die Duitse vloot geword nadat Keiser Wilhelm II sy offisiere beveel het om Mahan te lees, en admiraal Alfred von Tirpitz (1849–1930) het Mahan se reputasie gebruik om 'n kragtige oppervlakvloot te finansier. Tirpitz, 'n intense seevaarder wat vurig geglo het in die leiding van Mahan dat watter mag ook al die see heers, ook die wêreld regeer, het The Influence of Sea Power Upon History in 1898 in Duits vertaal en 8 000 eksemplare gratis laat versprei as 'n manier om druk op die Reichstag uit te oefen on te stem vir die Flottengesetze.
Verenigde Koninkryk
Mahan en die Britse admiraal John Fisher (1841–1920) het albei die probleem aangespreek oor hoe om tuiswaters en verre seë te oorheers, met vlootmagte wat nie beide kon doen nie. Mahan pleit vir 'n universele beginsel van konsentrasie van magtige skepe in tuiswater met 'n minimum mag in verre see. Fisher het eerder besluit om duikbote te gebruik om tuiswater en mobiele gevegskruisers om Britse belange te beskerm.
Frankryk
Alhoewel die Franse vlootdoktrine in 1914 oorheers is deur Mahan se teorie oor seemag, het die verloop van die Eerste Wêreldoorlog idees oor die plek van die vloot verander. Die weiering van die Duitse vloot om 'n beslissende geveg aan te gaan, die Dardanelles-ekspedisie van 1915, die ontwikkeling van duikbootoorlogvoering en die organisering van konvooie toon almal die vloot se nuwe rol in gekombineerde operasies met die leër. Die Franse se opinie in 1918 het die vloot se aandeel in die verkryging van oorwinning nie ten volle begryp nie, maar 'n samevatting van ou en nuwe idees het ontstaan uit die lesse van die oorlog, veral deur admiraal Raoul Castex (1878–1968), wat in sy vyf-volume Théories Stratégiques die klassieke en materialistiese skole van vlooteorie. Hy het die teorie van Mahan omgekeer dat die bevel oor die see maritieme kommunikasie voorafgaan en die vergrote rolle van vliegtuie en duikbote in vlootoorlog voorsien.
Japan
The Influence of Seapower Upon History, 1660–1783 is in Japannees vertaal en is gebruik as 'n handboek in die Imperiale Japanese vloot. Hierdie gebruik het 'n sterk invloed op die plan van die vloot om die Russiese vlootuitbreiding in die Verre Ooste te beëindig, wat uitgeloop het op die Russies-Japanse Oorlog (1904–1905). Daar is aangevoer dat die strewe van die Imperiale Japanese vloot na die 'beslissende slag (Kantai Kessen) bygedra het tot die nederlaag van die keiserlike Japan in die Tweede Wêreldoorlog, omdat die ontwikkeling van die duikboot en die vliegdekskip, gekombineer met vooruitgang in tegnologie, het die leerstelling van die beslissende stryd tussen vloot grotendeels verouderd gemaak. Die Imperiale Japanese vloot het egter nie streng by die Mahaniese leerstelling gehou nie omdat die magte daarvan takties verdeeld was, veral tydens die aanval op Pearl Harbor en die Slag van Midway.
Verenigde State
Mahan het geglo dat as die Verenigde State 'n Istmiese kanaal sou bou, dit 'n Stille Oseaan-mag sou word, en daarom moet dit Hawaii in besit neem om die Weskus te beskerm. Tog was sy steun vir die Amerikaanse imperialisme meer ambivalent as wat dikwels gesê word, en hy bly lou oor die Amerikaanse anneksasie van die Filippyne.
Atlas Impala
Die Atlas Impala is 'n Suid-Afrikaanse weergawe van die Aermacchi MB-326, 'n ligte militêre straalvliegtuig wat in Italië ontwerp is. Dit was onder lisensie van Aermacchi deur Atlas Vliegtuigkorporasie in Kemptonpark, Suid-Afrika gebou.
Alfred Thayer Mahan
Latere loopbaan
Tussen 1889 en 1892 was Mahan besig met spesiale diens vir die Buro vir Navigasie, en in 1893 is hy aangestel om die kragtige nuwe beskermde kruiser Chicago aan te voer tydens 'n besoek aan Europa, waar hy op sy hande gedra is. Hy keer terug as dosent aan die Oorlogkollege, en dan, in 1896, tree hy uit die aktiewe diens, en keer kortliks na diens terug in 1898 om te konsulteer oor vlootstrategie tydens die Spaans-Amerikaanse oorlog.
Mahan het aanhou skryf, en hy het eregrade ontvang van Oxford, Cambridge, Harvard, Yale, Columbia, Dartmouth en McGill. In 1902 het Mahan die term "Midde-Ooste" gewild gemaak, wat hy gebruik het in die artikel "The Persian Gulf and International Relations", wat in September in die National Review gepubliseer is
Mabel Constanduros
Mabel Constanduros (29 Maart 1880 – 8 Februarie 1957) was 'n Engelse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente My Ain Folk (1945) en Caravan (1946), en in die televisiereekse Worzel Gummidge Turns Detective (1953) en David Copperfield (1956).
Alfred Thayer Mahan
Latere loopbaan
In 1902 word Mahan verkies tot president van die American Historical Association, en sy toespraak, "Ondergeskiktheid in historiese behandeling", is sy duidelikste verduideliking van sy geskiedenisfilosofie.
Godsdienslewe
Mahan is grootgemaak as 'n Episkopaliaan en het 'n toegewyde kerkman geword met simpatie vir die Hoë Kerk. Laat in sy lewe was hy byvoorbeeld, sterk gekant teen die hersiening van die Book of Common Prayer. Desondanks blyk dit ook dat Mahan ongeveer 1871 'n bekeringservaring ondergaan het, toe hy besef dat hy God se guns kan ervaar, nie uit eie verdienste nie, maar slegs deur "vertroue in die voltooide werk van Christus aan die kruis." Geissler noem een van sy godsdienstige toesprake byna "evangelies, al was dit die waardige styf-bolip-variëteit." Mahan het nooit in sy outobiografie 'n bekeringservaring genoem nie.
In die latere lewe het Mahan gereeld met Episkopalistiese gemeentes gepraat. In 1899, by die Holy Trinity Church in Brooklyn, beklemtoon Mahan sy eie godsdienstige ervaring en verklaar dat 'n mens 'n persoonlike verhouding met God nodig het deur die werk van die Heilige Gees. In 1909 publiseer Mahan The Harvest Within: Thoughts on the Life of the Christian, wat 'deels persoonlike getuienis, gedeeltelik Bybelse analise, gedeeltelike uiteensetting van preek' was.
Dood en herdenking
Mahan sterf in Washington, DC, op 1 Desember 1914 aan hartversaking, enkele maande na die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog.
Kenny Biddle
Kenneth 'Kenny' Biddle is 'n Amerikaanse fotograaf, skrywer en skeptiese ondersoeker van paranormale eise gebaseer in Montgomery County Pennsilvanië. Biddle, 'n voormalige paranormale entoesias, is nou 'n skeptiese aktivis en kritikus van verskillende pseudowetenskappe soos spookjag, Vreemde vlieënde voorwerp-studie, "kriptodierekunde" en "para"-sielkunde.