cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Britstown
Sesde leraar: Daniël Du Plessis Steyn
Ds. I.J. Viljoen, wat hom 16 jaar goed geken het, het van ds. Steyn getuig: “Sy hele lewe is versier deur sy minsaamheid, opregtheid, nederigheid en hoflikheid, wat gepaardgegaan het met ’n diepe godsvrug.” Iemand uit ’n ander kerkverband het van hom getuig: “He was the most angelic person. I have ever known. I don’t think I ever remember a face so shining with goodwill.” Volgens ds. A.P. Smit, wat hom ook persoonlik geken het, was hy die toonbeeld van ’n Christen-edelman.
Sewende predikant: Karel Wynand le Roux
Ondanks die heersende droogte en die moeilike en gespanne oorlogstoestande van die Eerste Wêreldoorlog en met die Maritz-rebellie nog vars in die geheue, het die gemeente in groot getalle na die kerk opgekom. Onder die vyf predikante wat aan die geleentheid deelgeneem het, was dr. H.P. van der Merwe, toe van Robertson, die geliefde oudleraar van Britstown, asook ds. P.J. du Toit van Vosburg wat nog altyd Britstown se konsulent was en die bevestiging waargeneem het. Die volgende dag het die jong dominee sy intreepreek gelewer met Johannes 19:4 as teksvers: “Ziet ik bring Hem tot u uit.” Ds. Le Roux het, ten spyte van die swak gesondheid van sy vrou, 'n suster van die Transvaalse moderator en administrateur van Transvaal, dr. William Nicol, in die 10 jaar dat hy hier gestaan het, deeglike werk verrig. In sy tyd is onder meer die kerksaal opgerig (1918) en ’n tweede koshuis gebou (1921).
Van 1921 tot 1922 moes die kerkraad ds. Le Roux toestemming gee om die NG gemeentes in Suidwes-Afrika, waarvan hy konsulent was, te gaan besoek. Tydens sy afwesigheid, by een geleentheid ses maande lank, het die ringspredikante met die eredienste en so meer gehelp. Dis dus geen wonder nie dat hy in Augustus 1923 ’n beroep na die Gobabis ontvang het, as medeleraar van die NG gemeente Mariental (destyds nog genoem Gibeon) omdat die NG gemeente Gobabis eers in 1939 sou afstig. Toe hy in Desember 1924 weer na Gobabis beroep word, het hy dit aangeneem. Weens die ernstige krankheid van sy kon hy eers op Sondag 25 Januarie 1925 van Britstown afskeid neem. Tydens sy afskeidspreek na aanleiding van Handelinge 21:14 “het menige traan gevloei”, aldus ds. A.P. Smit, want die band tussen leraar en gemeente was “stewig en heg”. Omdat daar dieselfde naweek ook afskeid geneem is van die plaaslike sendingleraar, eerw. J.J. Blomerus, was Britstown toe heeltemal herderloos.
Ds. Le Roux het hierna behalwe Gobabis van 1925 tot 1929 ook nog die gemeente Windhoek van 1929 af bearbei tot hy sy emeritaat op 7 Desember 1946 aanvaar het. Ten tyde van Britstown se eeufees toe hy reeds 94 jaar oud was, het ds. Le Roux op Worcester gewoon. Sy vrou, Maria Isabella, was voor hul huwelik ’n onderwyseres en is reeds in 1951 oorlede. Hul huwelik was kinderloos. Hy is ná sy aftrede weer getroud, maar die naam van sy tweede vrou word nie in die bronne vermeld nie.
Enkele leraars
duimnael|regs|160px|Die gemeente het dié programmetjie uitgegee tydens die 75-jarige feesviering in Februarie 1952. Die verrigtinge het die Vrydag met 'n gemeentegeselligheid begin en onder meer 'n kranslegging in die begraafplaas die Saterdag ingesluit asook 'n biduur, Nagmaal en kinderdiens en doop die Sondag.
Grieks-Ortodokse Kerk van Antiogië
Die Grieks-Ortodokse Kerk van Antiogië (Grieks: Πατριαρχεῖον Ἀντιοχείας, Patriarcheîon Antiocheías; Arabies: بطريركية أنطاكية وسائر المشرق للروم الأرثوذكس), ook bekend as die Grieks-Ortodokse Patriargaat van Antiogië en die Hele Ooste, is ’n outokefale, administratief selfregerende Oosters-Ortodokse Kerk wat in volle gemeenskap met die ander Oosters-Ortodokse kerke is. Die primaat van die kerk het die titel Patriarg van Antiogië en die Hele Ooste.
Die Kerk beskou homself as die opvolger van die Christelike gemeenskap in Antiogië wat deur die apostel Petrus gestig is. Dit is een van verskeie kerke wat daarop aanspraak maak dat dit die amptelike kerk van die antieke bisdom van Petrus en Paulus is. Die ander is die Siries-Ortodokse Kerk van Antiogië (Oriëntaal-Ortodoks), asook die Siries-Katolieke Kerk, die Maronitiese Kerk en die Melkities-Grieks-Katolieke Kerk. Laasgenoemde drie kerke is almal Oosters-Katolieke kerke, maar hulle erken mekaar se patriargate.
Die setel van die Oosters-Ortodokse Kerk was voorheen Antiogië (nou in Turkye), maar is in die 14de eeu na Damaskus in die hedendaagse Sirië geskuif. Die Kerk se tradisionele gebied sluit in Sirië, Libanon, Iran, Irak, Koeweit en dele van Turkye. Die Kerk van Siprus het ook voorheen onder die Kerk geval, totdat dit in 431 outokefaal geword het.
Gotiese grammatika
Die grammatika van die Gotiese taal is waarskynlik die oudste bekende grammatika van 'n Germaanse taal en daarby ook die enigste grammatika uit die Oos-Germaanse taalvertakking. Dit is hoofsaaklik uit die Wulfilabybel afgelei. Weens sy vroeë oorsprong is die Gotiese grammatika van besondere belang, aangesien hy duidelik veel nader aan Oergermaans op klank- en vormleer staan as al die ander Oudgermaanse tale.
Die Gotiese naamwoorde
Die Gotiese naamwoorde (nomen ) word volgens naamval (kasus) en getal (numerus) verbuig.
Taaltipologie
Goties is 'n morfologiese Nominatief-Akkusatieftaal.
Fleksie
Goties is 'n sintetiese taal; die verskillende funksies van die werkwoorde word uitgedruk deur die uitgange aan te las en soms deur die klinker van die stam te verander, bv. -siggw- teenoor -suggw- vir "sing". Omdat ook die 'ek', 'jy', 'hy/sy/dit' deur uitgange uitgedruk word, kan die werkwoord gebruik word sonder om ik "ek", þu "jy", ens. by te voeg, bv. siggwa: ek sing ; siggwis: jy sing; siggwand: "hulle sing".
Dit val op dat Goties nie dieselfde analitiese karakter as Afrikaans het nie; 'n werkwoord kan daarom 44 verskillende vorme hê om verskillende tydsvorme, die lydende vorm (passief), wense en moontlikhede (optatief) en die dader uit te druk:
Naamwoordverbuiging
Daar is 4 tot 6 woordbounaamvalle (morfologiese kasus). Baie keer word die verdwynende vokatief en reste van die wertuignaamval (instrumentalis) buite rekening gelaat.
Nominatief
Die nominatief is die naamval wat die meeste in die Gotiese taal gebruik word. Die onderwerp word in die nominatief geskryf en kom byna in elke volsin voor. Dit kan slegs naas 'n werkwoord staan wat in persoon (bv. 1ste, 2de, 3de persoon) en getal (numerus) verbuig is (die persoonsvorm). Die nominatief is 'n naamval wat verder die onderwerp as die draer van die handeling aandui (in 'n bedrywende/aktiewe sin) of die onderwerp as die lydende van die handeling (in 'n lydende/passiewe sin).
Voorbeeldsinne
Genitief
Die genitief word gewoonlik gebruik om die besit of 'n nabye verwantskap tussen naamwoorde aan te dui. In Goties tree (soos in Duits) verskeie agtervoegsels op wat die genitief aandui. Dit hang alles af van die verbuigingsklas, die woordgeslag (manlik, vroulik en onsydig) en die getal (numerus):
Datief
Die datief word gebruik om 'n indirekte voorwerp te benoem, byvoorbeeld:
Baie keer kan die datief gebruik word om by bepaalde werkwoorde 'n direkte voorwerp te benoem; dit sluit die werkwoorde tekan "aanraak" en waírpan "werp, gooi" in.
Die datief word meestal saam met voorsetsels gebruik. Enkele voorsetsels wat die datief vereis is:
Die voorsetsels wat met 'n sterretjie gemerk is, kan ook vir die akkusatief gebruik word.
Akkusatief
In die Gotiese taal belig die akkusatief die semantiese rol, wat nie aktief handel nie, maar wat iets of iemand "beweeg" of "laat beweeg".
Werktuignaamval
Die werktuignaamval (instrumentalis) het slegs in oorblyfsels en vaste voorvoegsels behoue gebly. Dus het hierdie morfologiese naamval vroeër verdwyn, net soos in die meeste ander Oudgermaanse tale (soos in Oudhoogduits het hy min of meer behoue gebly). Kyk byvoorbeeld na þe[h] "daarmee, met hierdie"; he? "met wie"; ni þeei "nie omdat…" / "nie dat".
Vokatief
In teenstelling met die ander Germaanse tale het die vokatief in Goties behoue gebly. Dit is onduidelik of die ou vokatief in Duits wel vandag nog bestaan en/of dit maar net heeltemal met die nominatief saamval. In Goties het die vokatief sowel in die enkelvoud as in die meervoud heeltemal behoue gebly, hoewel die meervoudsvokatief egter selde gebruik word. Sy uitgange stem baie maal ooreen met dié van die nominatief en akkusatief. Die vokatief beskik egter oor geen lidwoord nie; as lidwoord kan daar na die "o" van die vokatief gekyk word, wat meestal weggelaat word. Byvoorbeeld: Oh Sunu ("O, seun"; vergelyk "O Sohn").
Woordgeslagte
Goties het drie geslagte wat egter geen natuurlike geslagte is nie; dit wil sê, die stelsel stem nouliks ooreen met die Duitse een:
Getal
In hierdie afdeling word daar tussen twee kategorieë onderskei: By uitsondering bestaan daar die tweevoud (dualis, bv. ons twee, ons al twee, ons beide ; julle twee, julle al twee, julle beide) wat in die werkwoordvervoegings behoue gebly het, maar nie by die naamwoorde nie.
Persoonlike voornaamwoorde
Die verbuigings van die persoonlike naamwoorde in Goties sien soos volg daar uit:
Let wel: Gewoonlik word die persoonlike voornaamwoord in Goties slegs by nadruk as 'n afsonderlike woord uitgedruk (net soos in Sanskrit, Grieks en Latyn), anders is dit in die werkswoordsvorm opgesluit. Goties verteenwoordig hier 'n ouer stadium as die ander Oudgermaanse tale.
Wat merkwaardig is van hierdie Gotiese voornaamwoorde is hul argaïese voorkoms – dit verbind baie elemente van die Latynse voornaamwoorde (byvoorbeeld die 3de persoons meervoud) en Wes-Germaanse voornaamwoorde:
Die Gotiese persoonlike voornaamwoorde was daarom van besondere taalhistoriese belang: So dien hulle byvoorbeeld in die 19de eeu as beginpunt by die rekonstruksie van 'n Indogermaanse oertaal.
Betreklike voornaamwoorde
In Goties is daar nog geen egte betreklike voornaamwoorde nie. Betreklike bysinne word deur 'n kombinasie van aanwysende voornaamwoorde / lidwoord (sa, so, þata) en die onbuigbare rededeel (partikel) "ei" ingelei. In die meeste gevalle is die woord wat ontstaan eenvoudig (simpel): sa+ei = saei "..., wat"; þáim+ei = þáimei "...aan diegene wat".
In enkele gevalle bring "Sandhi" verandering mee, waar die elemente byeenkom (waar twee woorde of woordvorme saamtrek en grammaties noodwendig klankverandering meebring). Daar is twee soorte sandhi in samehang met hierdie voornaamwoorde:
Vraende voornaamwoorde
Hulle is in Goties nog redelik sterk uitgebou (by die enkelvoud). Die Oudhoogduits besit 'n soortgelyke grammatikale konstruksie (dit word in die ontwikkeling tot die Nieuhoogduits weliswaar aansienlik verminder).
By nadere ondersoek toon die vraende voornaamwoorde van die onsydige naamwoorde 'n onreëlmatigheid: dit is nie ƕata, soos wat verwag word nie, maar ƕa; vergelyk hiermee die voornaamwoord ita en die lidwoord þata.
Voorbeeld: ƕanzuh: insandida ins twans ƕanzuh (Hy het hulle weggestuur/weg van twee en twee)
Besitlike voornaamwoorde
Die besitlike voornaamwoorde is besitlike byvoeglike naamwoorde. Hulle word veel meer gebruik as die Genitief by die persoonlike voornaamwoorde in die 1ste en 2de persoon.
Hulle volg gewoonlik op die naamwoorde,
waarop hulle betrekking het, en stem hiermee met die woordgeslag, getal en naamval ooreen. Dit is:
Hierdie byvoeglike naamwoorde word nooit swak verbuig nie. By ugkar, igqar, unsar en izwar ontbreek die -s aan die einde van die Enkelvoud-Manlik-Nominatief. Verder kan mens nooit die -ata in die nominatief en akkusatief onsydig by hierdie vier byvoeglike naamwoorde in die meervoud koppel nie (bv. unsarata, igqarata, ens.). Die onsydige vorm is in hierdie geval met die Enkelvoud-Manlik-Nominatief identies, sonder uitgang. In ander gevalle word die byvoeglike naamwoorde presies soos elke ander sterk byvoeglike naamwoord verbuig: skalksos meinái "my dienaar" /  "meiner Diener", in razn þeinamma "in jou huis" /  "in deinem Hause", ens.
By hierdie byvoeglike naamwoorde kan ook sein toegevoeg word. Hierdie byvoeglike naamwoord is selde, hoewel dit geen nominatief het nie, slegs akkusatief, genitief en datief. Sein beteken "syne, hulle" (3de persoons enkelvoud + meervoud) sonder onderskeid van woordgeslag of getal. Dit kan egter net gebruik word om na die onderwerp van die sin te verwys. 'n Mens kan vergelyk tussen:
Bepaalde lidwoord
Nou kan mens 'n vergelyking maak tussen die tabel hierbo en die Oudengelse bepaalde lidwoord en aanwysende voornaamwoord in die twee tabelle hieronder.
Daar is geen onbepaalde lidwoord in Goties nie.
Selfstandige naamwoord
By die verbuigingsvorme van die selfstandige naamwoord is die verbuigingstam van die naamvaluitgang onderskeibaar. Na gelang van die uitgang van die verbuigingstam kry mens in Goties 'n klinker- (volgens Jacob Grimm: sterk) en 'n medeklinker- (volgens Jacob Grimm: swak) verbuiging.
Deels deur die Laat Oergermaanse en Voorgotiese ontwikkeling is die eindklank van die verbuigingstam nie in elke verbuigingsvorm herkenbaar nie. By die klinkerstamme toon dit veral nog in die Datief-Meervoud en Akkusatief-Meervoud: a-stamme dagam, dagans ↔ ō-stamme gibom, gibos ↔ i-stamme gastim, gastins ↔ u-stamme sunum, sununs. By die medeklinerstamme is die verbuigingstam die duidelikste voor die uitgange wat met 'n klinker begin, vergelyk: gumane, qinono, manageino.
a-stamme (manlik en onsydig)
Die Gotiese a-stamme, wat sowel manlik en onsydig insluit, sit die Oergermaanse a-stamme en uiteindelik die Oerindogermaanse o-stamme voort, sodat hulle met die Latynse en Oudgriekse o-stamme (tipies: Latyn lupus 'wolf', Grieks lúkos 'wolf') vergelykbaar is. By die Oergermaanse a-stamme wissel die agtervoegsel tussen *-a- en *-e- ( < Oerindogermaans *o : *e), wat in Goties as -a- : -i- voortgesit is. Die a-stamme word op grond van klankontwikkeling in drie klasse verdeel:
Suiwer a-stamme
Paradigma van die manlike en onsydige a-stamme: dags (manlik) 'dag', hlaifs (manlik) 'brood', waurd (onsydig) 'woord', haubiþ (onsydig) 'hoof' / 'kop':
i̯a-stam
Die manlike i̯a-stamme word weens 'n uitgangsonderskeid verdeel in 'n groep met kort stamlettergrepe en 'n groep met lang stamlettergrepe (uiteindelik deur die Wet van Sievers). Soos die langlettergrepiges behou hulle ook die meerlettergrepige stamme. Wat die onsydige i̯a-stamme betref, bestaan hierdie onderskeid in Goties nie meer nie; hier is die kortlettergrepige bou deurgevoer.
Paradigma van die manlike en onsydige i̯a-stamme:
u̯a-stamme
Die u̯a-stamme word weens hul besondere klankvorming eweneens van die suiwer a-stamme onderskei. Die kortlettergrepige u̯a-stamme het in die nominatief-enkelvoud die klankvorm (manlik) -us, (onsydig) -u; die langlettergrepiges het weer die klankvorm (manlik) -ws, (onsydig) -w.
Paradigma van die manlike en onsydige u̯a-stamme: þius* (manlik) 'dienaar, kneg', waurstw (onsydig) 'werk':
ō-stamme (vroulik)
Die Gotiese ō-stamme, wat slegs die vroulike vorme insluit, sit die Oergermaanse ō-stamme en uiteindelik die Oerindogermaanse eh₂-stamme voort. Wat in die Oerindogermaanse taal nog 'n geringe agtervoegselklinkerwisseling (Suffixablaut) uitmaak, speel in die Oergermaanse taal reeds geen rol meer nie. Daar word tussen die suiwer ō-stamme, die u̯ō-stamme en die i̯ō-stamme onderskei. Die u̯ō- en die kortlettergrepige i̯ō-stamme toon geen afwyking van die suiwer ō-stamme nie en kan daarom onder dieselfde hofie behandel word. Andersins word hulle by die langlettergrepige i̯ō-stamme ingedeel.
Langlettergrepige i̯ō-stamme
In hierdie klas hoort die woorde met 'n langer wortellettergreep en dié waarby die agtervoegsel-*i̯ō in die derde lettergreep staan, soos – van binne Gotiese perspektief hier as onreëlmatig beskou – ook mawi 'meisie' en þiwi 'maagd'. Paradigma: bandi 'boei, band', mawi 'mesie':
U-stam (alle woordgeslagte)
Die U-stam onderskei hom in 'n hoë mate van die ander twee sterk stamme. Hy het nie, soos vermoed word, 'n *Ju-stam en ook geen Wu-stam nie. Verder is daar net twee onsydige naamwoorde bekend wat tot die U-stam hoort, naamlik *Faíhu ( vermoë, mag, besittings, rykdom (soos geld, goedere, beeste); Vermögen) en *Paíru(stekel) (volgens onderskeie tekste ook *qaíru). Waarskynlik ook *Leiþu (vrugtewyn).
Swak en sterk werkwoorde
Soos by alle Germaanse tale word die werkwoorde in swak en sterk werkwoorde verdeel.
Byna alle Gotiese werkwoorde word volgens die Oerindogermaanse beginsel by die sogenaamde "tematiese" vervoeging verbuig; dit beteken daar word 'n sogenaamde temaklinker tussen die wortel en die vervoegingsagtervoegsel (Flexionssuffix) ingevoeg. Wat by die Indogermaanse rekonstrueerde temaklinker *e und *o is, het by die Goties tot i en u verder ontwikkel. Die ander atematiese vervoeginge, wat by die agtervoegsel direk aan die wortel gevoeg word, bestaan by Goties nog slegs by die werkwoord wisan wees  „sein“, asook by enkele klasse van die swak vervoegende werkwoorde (so bv. bly die werkwoord salbôn ( salf /  salben) se stam salbô- steeds onveranderd; daar word ook geen temaklinker ingevoeg soos bv. by baíran (sien onder) nie). Die atematiese werkwoord wisan toon in die aanwysende onvoltooide teenwoordige tyd (Präsens) soos in alle Indogermaanse tale baie onreëlmatighede op grond van die veranderinge (wisselings) van die normale (voltrap) en nultrap :
Soos by alle Germaanse tale is daar twee groepe werkwoorde wat onderskeidelik as "sterk" en "swak" gekenmerk word. Swak werkwoorde word in die Voltooide teenwoordige tyd (Präteritum) vervoeg deur die agtervoegsel -da/-ta, die sterk werkwoorde deur die ablaut (die verandering van die stamklinker by werkwoorde):
Argaïsmes
Goties het enkele taalfossiele uit die Oerindogermaanse tyd behou:
Opmerking: Die ek-vorm word in die passief deur die 3de persoon enkelvoud gevul. In die meervoud kry die 3de persoon die ons- en hulle-vorm. In die volgende tabel sal daar nie verder uitvoeriger op die twee- en meervoud ingegaan word nie
Schalk Schoombie
Schalk Schoombie (10 Julie 1957 -) is 'n akteur, joernalis en Afrikaanse dramaturg en skrywer.
Lewe en werk
Schalk Schoombie is op 10 Julie 1957 in Pretoria gebore en word groot in Barberton en Kemptonpark. Hy studeer Drama aan die Universiteit van Pretoria waar hy in 1979 ’n B.A.-graad in Drama met lof behaal en as finalejaarstudent die Ludwig Binge-toekenning vir sy toneelspel ontvang. Hierna werk hy as akteur een jaar vir KRUIK en sluit dan by TRUK aan, waarna hy ’n voltydse loopbaan in die joernalistiek volg en slegs as vryskutakteur optree. Verhoogopvoerings waarin hy deelneem is onder andere “Germanicus” van N.P. van Wyk Louw, “Kinkels innie kabel” van André P. Brink, “Dood van ’n handelsreisiger” van Arthur Miller, “Charlie se tante” van Brandon Thomas”, “Leeu in die winter” van James Goldman, “Ek, Anna van Wyk” van Pieter Fourie, die titelrol in “Graswewenaar” van Nico Luwes, “Hond se gedagte” van Georges Feydeau, “Ons wag op die kaptein” van Elsa Joubert, “As die turksvy blom” van Abe Burrows, “Hedda Gabler” van Henrik Ibsen en “Die vernuftige vryer”. Op televisie vertolk hy rolle in “Dodedans”, “Galery”, “So ’n liefde”, “Koos Kluitjies”, “Klagstaat” en “Nie vanweë die duisternis”. In "Sewende laan" het hy die Magistraat vertolk en in "Generations" het hy die korrupte dokter Kruger gespeel.
Hy is as joernalis verbonde aan verskeie publikasies, aanvanklik as rolprent- en dansresensent by Beeld, vervolgens as die kunsredakteur van De Kat en later ook redakteur van dieselfde tydskrif, redakteur van Plus, Beeld se vermaaklikheidsblad. Hy was die stigtersredakteur van die KKNK se feeskoerant Krit. Verder lewer hy bydraes vir Leef, Insig, Manwees, Sarie, Rapport en Rooi Rose en word in 2007 benoem vir ’n ATKVeertjieprys vir sy bydraes tot Manwees. Hy ontvang in 1994 ’n Mondi-toekenning en in 2009 ’n ATKV-Mediaveertjie vir sy joernalistiek. Per geleentheid bied hy ook werkswinkels aan oor die skryf van tekste vir die verhoog en film. In 2010 gee hy klas in filmiese speltegniek by die filmskool AFDA in Auckland Park, Johannesburg. Hy is getroud met Elizabeth Schoombie, het twee kinders en woon in Alberton.
Skryfwerk
Hy maak sy debuut as dramaturg met "Wolf" vir die ATKV Kampustoneel in 1984 en skryf daarna verskeie dramas wat op kunstefeeste en elders opgevoer word. “Huise vol uile” debuteer in 1989 onder leiding van Gerrit Schoonhoven, met Marthinus Basson en Antoinette Kellerman in hoofrolle, en word opgevoer deur die Kaapse Raad vir Uitvoerende Kunste. Dit is ’n futuristiese drama wat in ’n wêreld buite beheer afspeel. Die karakters se paranoia, die manipulering deur bewindhebbers van die kultuur, die Suid-Afrikaanse obsessie met sekuriteit en die openlike wantroue wat tussen feitlik alle mense heers, gee aan die stuk ’n swaarmoedige toon. “Gesplete tong” beeld twee akteurs uit wat tegelykertyd op die verhoog is. Aan die een kant van die verhoog is die middeljarige aktrise Cleo wat op die vooraand van haar hertoetrede tot die verhoog as Shakespeare se Cleopatra haar lopende gedagtegang met ’n onsigbare joernalis (d.w.s. die gehoor) deel. Aan die ander kant is die jong slangvanger Gek wat kitsroem wil verwerf deur kaal ’n tydperk van 30 dae met ’n klomp giftige slange in ’n glashok deur te bring. Ook hy voer ’n monoloog met ’n onsigbare persoon. Die aktrise verteenwoordig die klassieke teater wat glo in harde werk en die regte opleiding, terwyl die jongman in een dag beroemd wil word met ’n waansinnige blootstelling op realiteitstelevisie. Hierdie twee uiterstes word saamgebind deur die simbool van die slange, met Cleopatra wat in Shakespeare se drama selfmoord gepleeg het deur toe te laat dat 'n giftige adder haar pik. Die titel aksentueer nie net die tweespraak van die akteurs nie, maar ook die gesplete tong van die slang en die dualiteit van eietydse kultuur. “Gesplete tong” verower die vierde plek in die 2002 Nagtegaal-KKNK-kompetisie vir nuutgeskrewe verhoogtekste en word by die KKNK en in die Pretoria Staatsteater opgevoer onder spelleiding van Schoombie.
“Wetters” is ’n satire oor die lewe in die vinnige baan en die oorwinning van die vinnigste. Die akteurs is op stoele met wiele wat heeltyd rondbeweeg. Die stuk is vol galgehumor met vier spelers wat agtien karakters vertolk en ’n rockmusikant wat die klanke van verkeersknope, ongelukke en storms naboots. Die karakters sluit in ’n televisie storieverteller wie se stories opraak, ’n dwelmhandelaar, ’n pastoor, ’n padwoede-reeksmoordenaar en ander, uit alle lae van die bevolking. Hierdie produksie was 'n finalis in die Nagtegaal tekskompetisie in 2003 en word in 2004 by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees opgevoer. “Leuenverklikker” is ’n swart komedie wat in 2005 by die KKNK opgevoer word. Dit beeld die burokrasie van die staat uit waar die individu onderwerp word aan rompslomp, eindelose papierwerk en ’n verlies van identiteit. Egbert Nimmerman is ’n klerk met ’n geheue soos ’n sif, wie se lewe deur die burokraat Opperman en sy jong assistent Liefie uitgepluis en omvergewerp word.
Schoombie span saam met die musikant Herman van den Berg om drie musiekspele te skep wat by kunstefeeste opgevoer word. “Blootlê” handel oor 'n mode-fotograaf en die vier vroue in sy lewe. Die ATKV borg die jeugmusiekspel "Agent Snoet en die hondelewe", gebaseer op die gewilde strokiespretverhaal deur Francois Bloemhof, wat landwyd opgevoer word. Schoombie behartig die regie van “Daar by Uniondale”, 'n spookstorie.
“Samoerai” debuteer onder leiding van regisseur Ilse van Hemert in 2008 by die Aardklop Kunstefees. Die drama beeld die geweldkultuur onder hedendaagse jongmense en op die skoolgronde uit, aangevuur deur die kultus van gewilde rekenaarspeletjies. Werklike gebeure in die nuus (voor en na die debuut van die drama) weerspieël die aktualiteit van die stuk, soos die sogenaamde Waterkloof-vier, waar vier goed opgevoede jong wit seuns ’n boemelaar wreedaardig vermoor en die seun wat met ’n masker op ’n medeleerling met ’n samoerai-swaard doodmaak en ander ernstig beseer. Fritz van Rooyen is hoofseun van die skool en sy pa is die hoof, maar saam met sy vriende lewe hy ’n dubbellewe, voorbeeldig op die oppervlak maar agteraf geweldenaars, aangespoor deur die bloeddorstige rekenaarspeletjie Cyber Samurai, ’n spel in die Oosterse gevegskuns wat in die dood eindig. Hulle vermoor ’n wit boemelaar en probeer om Anna, ’n jong beeldpoetser wat by die skool belowe om jong manne met potensiaal wenners te maak, te verkrag. Anna is egter Fritz se pa se nuutste minnares. Een van die hoofboodskappe van die stuk is dat enige vorm van speletjie (op rekenaar of tussen mense) ernstig kan skeefloop, terwyl dit ernstige vrae stel aan ouers wat nie ’n benul het wat in hul seuns of tieners se koppe en harte aangaan nie. Hierdie drama is in 2008 die naaswenner van die AngloGold-Ashanti/Aardklop-Smeltkroes-prys. “Opentoe” debuteer onder leiding van Gerrit Schoonhoven tydens die Woordpoortfees in Pretoria in 2009. Hierin raak twee narre, die geordende bibliotekaris (Pool) en sy loskop kollega (Molleander), verstrengel in die eise van ’n massiewe opdrag. Hulle moet onsterflike aanhalings in al die grootste boeke van die mensdom vind. Om hulle te help is daar die balletdanser as die raaiselagtige, onsigbare Muse.
“Outodidak” word vir die eerste keer in 2009 by Artscape in Kaapstad opgevoer en is ’n satiriese stuk waarin die kultus van self­ver­betering bekyk word. Die stuk steek die draak met die baie ghoeroes wat van nêrens af opduik om mense op straatvlak te help om hulself op te rig en die eindelose selfverrykings­kur­susse wat aangebied word, met selfs wit sangomas wat hulle dienste adverteer. Saam met Jackie Hancke en Kabous Verwoed skryf Schoombie die teks vir die solo-komedie “Pa… vir Dummies”, wat in 2012 by die Innibosfees op Nelspruit opgevoer word. Dries Klopper is ’n slotmaker wie se doodgewone, lekker lewe ontwrig word deur die oorweldigende uitdagings van vaderskap. Dis ’n enorme skok vir sy sisteem, en nie noodwendig ’n aangename een nie. Soos soveel jong pa’s voor hom, kon hy nooit die aardskuddende, onthutsende veranderinge en aanpassings in sy lewenstyl voorsien nie, wat nog te sê verwerk.
“Liefde, Anna” debuteer by Aardklop 2012 en bring hulde aan die legendariese Anna Neethling-Pohl. Die regisseur is Louis van Niekerk en Sandra Prinsloo vertolk die titelrol. Hierin gebruik Schoombie die einde van die aktrise se lewe as vertrekpunt, terwyl haar lewensverhaal gestalte kry deur terugflitse na kernoomblikke. In haar herinneringstog word sy aangehelp deur ’n meedoënlose ondervraer. Hoewel hierdie aanbiedingswyse noodwendig fragmentaries is, slaag die dramaturg tog daarin om ’n beeld te gee van ’n sterk en vasberade persoonlikheid wat haar beywer het vir klassieke teaterbeginsels. Hierdie drama word in 2013 benoem vir ’n Fiesta-toekenning vir beste nuwe Afrikaanse opvoering, nadat dit in 2012 die AngloGold Ashanti-Smeltkroesprys by Aardklop gewen het vir die beste nuwe Afrikaanse teks. “Risiko” is ’n sielkundige riller wat ook in 2012 by Aardklop, nadat dit in Julie 2012 by die Nasionale Kunstefees in Grahamstad gedebuteer het. Imelda het hierin ’n ryk man, vinnige motor en groot huis, maar is steeds nie tevrede nie. Sy word afgeskeep en verneuk deur haar besige man. Dan ontmoet sy die geheimsinnige risiko-ontleder Johan en wil hom gebruik om van haar man ontslae raak. Daar is onmiddellik ’n seksuele aantrekkingskrag tussen hierdie twee, maar ’n mens weet nooit heeltemal wie die een is wat in beheer van die situasie is nie. Die aard van die situasie en die verhouding stuur onstuitbaar op ’n ramp af.
“My Japan” wen in 2012 die Reza de Wet-Jeugfees by die Vryfees in Bloemfontein, waarna Schoombie hierdie drama ook vir die radio verwerk en dit op 23 Mei 2013 oor Radio Sonder Grense uitgesaai word. ’n Suid-Afrikaanse ma, Mercia, en haar dogter Ilse is gereeld haaks nadat hulle seun en broertjie Danie weggeraak en verdrink het. Die pa, Jacques, het hulle verlaat om saam met ’n ander vrou in Australië te woon. Ilse ontvlug haar werklikheid in drome van Japan, en sy wil met alle geweld Japan toe gaan waar haar niggie Engela onderwys gee, maar haar ma weier. Haar ma was 'n tydlank in 'n sielkundige inrigting. Sentraal in die lotgevalle van die karakters is die verwoestende tsoenami wat Japan tref. Ilse besef oplaas dat haar Japan geïdealiseer is en nie bestaan nie, want die regte Japan is ’n rampgebied, net soos hulle huisgesin se lewens. "My Japan" word in 2016 vir graad 11 leerders voorgeskryf as dramateks, uitgegee deur Vivlia Uitgewers, en Andre Stolz se toerproduksie daarvan word landwyd by skole opgevoer,
“Gepiekel” debuteer by 2014 se Aardklop met regie deur Henry Mylne. Die titel verwys na die kuns van inlegging van vrugte en groente om dit te bewaar, asook op geestelike vlak die behoud van waardes en geloof. Hierdie donker komedie speel af op ’n Vrystaatse dorpie, waar die gemeenskap se behoudende waardes vir hulle net so belangrik is as die kuns van piekel. Hulle verwerp die Appelgryn-gesin, omdat pastoor Josias Appelgryn geprofeteer het dat hy na honderd dae uit die dood sal opstaan. Soos die dae afgetel word kom al meer geraamtes uit die kas. Die drama ondersoek die krag van geloof. Die karakters in die stuk verteenwoordig die volle spektrum van geloof, soos dié wat onwrikbaar glo, die wat glad nie glo nie, die wat twyfel en die wat nie bang is om dinge te bevraagteken nie.
Schoombie se debuut-radiodrama is die wetenskapfiksie-riller “Sonstorm”. Niek en Miekie woon in ’n slimgebou, waar alles outomaties en gerekenariseer is, van  veiligheid en sekuriteit tot voeding en klimaatbeheer. Onbemande hommeltuie patrolleer die stad terwyl kameras en mikrofone oral opgestel is om misdaad hok te slaan, met die mense in beheer wat skynbaar feitlik alles weet. Selfs binne-in wooneenhede geld streng beheermaatreëls. Niek en Miekie is bykbaar as jong kinders uit ’n weeshuis aangeneem deur ’n uitvinder-vaderfiguur wat ’n groot invloed op hulle lewens gehad het, maar toe verdwyn het. Niek weet skynbaar waar hy is en wat werklik aangaan, maar ontwyk Miekie se vrae daaroor. Een van Miekie se frustrasies is dat daar ’n enorme versameling afstandbehere is wat alles, van die lugversorging tot die beligting en die deure beheer. Uiteindelik ontdek hulle iets oor hul identiteit wat hul lewens omwrig.
Sy publikasiedebuut is met “Samoerai”, in 2010 uitgegee deur Macmillan Education. In 2015 word sy roman, “Boomkastele”, met die subtitel “Sprokie vir ’n stadsmens” deur Human & Rousseau gepubliseer, Die verhaal speel onder meer af in 'n dorp in die suide van Johannesburg en in 'n distopiese Hillbrow. Die afgetrede wetenskaplike navorser Hannes Moerdyk knip koerantberigte uit wat sy aandag trek om so te probeer sin maak van die lewe en hy droom van ’n boomkasteel, torinkies en al, waar hy geborgenheid kan vind en van die werklikheid kan ontsnap. Wanneer sy buurman twee groot bome tussen hulle erwe laat verwyder, word sy drome letterlik afgekap en hy beraam wraakplanne. In die plek van die afgekapte bome plant hy twee nuwes, 'n snelgroeiende tipuana en 'n witstinkhout wat hy onderskeidelik Sfinks en Oorwinnaar noem. Sfinks word tot dertig meter hoog en agtien meter wyd, met heldergeel blomme wat in oorvloed mors en ’n aggressiewe wortelstelsel wat sement en asfalt maklik oplig en breek. Daar is etlike ander storielyne wat inmekaargeweef is. Daar is die jong graffiti-kunstenaar bekend as die Sirkelman, wat sy weergawe van Da Vinci se Vitruviaanse Man  op stadsgeboue en mure spuitverf en dan blitsig verdwyn. Die navorser se dogter Ina is ’n misdaadverslaggewer wat die Sirkelman probeer opspoor en hom eindelik in sy alternatiewe wêreld vind waar hy in Hillbrow ’n ondergrondse bestaan voer. Die internet, selfs die diepnet, speel ’n groot rol in sy lewe. ’n Deurlopende motief is die soeke na naam en identiteit, wat gestel word  teenoor anonimiteit in ’n moderne mediawêreld. Die waarheid in so ’n wêreld is moeilik agterhaalbaar en vir elke gebeurtenis bestaan ’n alternatiewe weergawe. Verskeie intertekstuele verwysings (onder andere na “Die fluitspeler van Hameln”, “The Wizard of Oz”, “Alice in Wonderland” en Jorge Luis Borges se “Labirinte”) verskaf leidrade en kodes vir die leser om die roman te ontrafel. Die roman benoem vir die ATKV prosaprys en die Rapport debuutprys.
Schoombie is een van die oorspronklike medeskrywers van die televisiereeks “Binnelanders” en skryf ook kortverhale wat onder andere in Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer word. Hy het die draaiboek geskryf van die TV rolprent "Die Webley" wat op Kyknet uitgesaai is.
Eerbewyse
Die FAK vereer hom in 2008 met ’n spesiale toekenning vir besondere kultuurprestasie vir drama.
Dean Paul Martin
Dean Paul Martin (17 November 1951 – 21 Maart 1987) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Murderers' Row (1966), Players (1979), en Hell Ride (2008), en in die televisiereeks Misfits of Science (1985).
.lv
.lv is die Internettopvlakdomein vir Letland.
Eksterne skakels
Toppdomän
Willie Kühn
Willie Kühn is 'n Suid-Afrikaanse skrywer en afgetrede senior joernalis (as dagblad- sowel as tydskrifredakteur). Hy het aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat gestudeer.
Lewe en werk
Sy joernalistieke loopbaan begin einde 1962 by Die Volksblad in Bloemfontein, waar hy terselfdertyd kunsmedewerker is van die Sondagkoerant Die Beeld. By hierdie koerant vorder hy tot assistent-redakteur. In die sewentigerjare is hy vir 'n ruk tot 1978 Nasionale Pers se koeranteverteenwoordiger in Londen. Hierna sluit hy as assistent-redakteur aan by die redaksie van Beeld, waar hy in 1986 boekeredakteur word en bevorder word tot senior assistent-redakteur en dan vanaf Januarie 1993 redakteur is. Hy word dan in September 1996 redakteur van Huisgenoot, 'n pos wat hy tot met sy aftrede in 2002 beklee. Hy is getroud met Annetjie en hulle woon in Kaapstad. Hulle het drie kinders. In 2008 onderneem hulle 'n uitgebreide reis deur Duitsland.
Publikasies
2005 - In die oog van stilte
Albrecht Mertz von Quirnheim
Albrecht Mertz von Quirnheim (25 Maart 1905 - 21 Julie 1944) was 'n Duitse leër-kolonel en 'n versetvegter in Nazi-Duitsland betrokke by die komplot op 20 Julie teen Adolf Hitler.
Versadigde en onversadigde verbindings
In die chemie is 'n versadigde verbinding 'n chemiese verbinding (of ioon) wat addisiereaksies weerstaan, soos hidrogenasie, oksidatiewe byvoeging en binding van 'n Lewis-basis. Die term word in baie kontekste en vir baie klasse chemiese verbindings gebruik. Oor die algemeen is versadigde verbindings minder reaktief as onversadigde verbindings. Versadiging is afgelei van die Latynse woord saturare, wat "om te vul" beteken.
Organiese chemie
Onversadigde verbindings voer gewoonlik tipiese byvoegingsreaksies uit wat nie moontlik is met versadigde verbindings soos alkane nie. 'n Versadigde organiese verbinding het slegs enkele bindings tussen koolstofatome. Baie versadigde verbindings het funksionele groepe, byvoorbeeld alkohole.
Onversadigde organiese verbindings
Die begrip versadiging kan beskryf word met behulp van verskillende benamingstelsels, formules en analitiese toetse, bv. IUSTC-nomenklatuur word gebruik om die tipe en ligging van onversadiging in organiese verbindings te beskryf. Die hoeveelheid waterstof 'n verbinding kan bind word die "graad van onversadiging" genoem. Prakties kan onversadiging bepaal word, onder andere, deur NMR, massaspektrometrie en Infrarooispektroskopie.
Organometalliese chemie
In organometaalchemie het 'n koördinatief-onversadigde kompleks minder as 18 valenselektrone en is dus vatbaar vir oksidatiewe byvoeging of koördinasie met 'n addisionele ligand. Onversadiging is kenmerkend van baie katalisators. Die teenoorgestelde van koördinatief-onversadig is koördinatief-versadig en sulke komplekse vertoon selde katalitiese eienskappe.
Oppervlaktes
In fisiese chemie, as daar na oppervlakprosesse verwys word, dui versadiging aan die mate waarin 'n bindingsplek volledig beset is. Basisversadiging verwys byvoorbeeld na die fraksie van uitruilbare katione wat basiskatione is.
Mamre
Mamre, 'n dorp in die provinsie Wes-Kaap (Suid-Afrika), was oorspronklik 'n sendingstasie van die Morawiese Sendinggenootskap, wat in die jaar 1808 gestig is. Dit is 17 km suid van Darling geleë.
Geskiedenis
Die goewerneur van die Kaap, graaf Van Clarendon, het op 23 Maart 1808 drie plase De Groene Kloof, Louwskloof en Cruywagenskraal aan die Morawiese Sendinggenootskap geskenk. Die eerste kerk is in 1816 gebou.
Vandag
Die dorpie spog vandag met 'n gerestoureerde watermeule en 'n aantal tradisionele huise in die Kaaps-Hollandse Styl. Die dorpie se Bybelse naam, Mamre verwys na Abraham se tuiste en beteken "vettigheid".
Fontanka
Fontanka (Russies: Фонтанка) is ’n sytak van die Newarivier wat deur die hele Sentrale Sint Petersburg in Rusland loop. Dit is 6 700 m lank, tot 70 m breed en tot 3,5 m diep. Eertydse wonings van die Russiese adel staan ingeryg op die Fontanka-oewer.
Die rivier, een van 93 riviere en kanale in Sint Petersburg, was eens bekend as die "Naamlose Spruit" (Безымянный ерик). Dit het in 1719 sy huidige naam gekry omdat die rivier water verskaf vir die fonteine van die Somertuin.
Tot in die middel van die 18de eeu is die Fontanka beskou as die suidelike grens van Sint Petersburg. Die adel het hul huise en paleise op die oewer gebou – die grootste hiervan is die Somer- en Anitsjkof-paleis. In 1780–1789 is die oewers met sement uitgepleister.
Van die Barok-wonings aan die ower is die Sjeremetjef-, Beloselski-Belozerski- en Sjoewalof-paleis en die Kerk van Sint Panteleimon. Die Neoklassieke strukture uit die 18de eeu sluit in die Katharina-instituut en die Joesoepof-paleis. Van die huise bevat vandag museums van die skrywers en komponiste wat daar gewoon het, soos Aleksander Poesjkin, Anna Achmatowa en ander.
Daar loop 15 brûe oor die Fontanka, onder meer die 18de-eeuse Lomonosof en die uitspattige Egiptiese Brug. Nefski-prospekt loop oor die bekendste van die brûe, die Anitsjkof-brug.
Jerry Falwell
Eerwaarde Jerry Falwell (11 Augustus 1933 in Lynchburg, Virginië – 15 Mei 2007 in Lynchburg, Virginië) was die eerste fundamentalistiese Amerikaanse evangelis wat elektroniese media, veral televisie, ingespan het om die invloed van konserwatiewe Christene op die Amerikaanse politiek te verhoog. Hy het veral bekend gestaan as die stigter van die Moral Majority, die sogenaamde "Morele Meerderheid", 'n Christelik-politieke beweging wat in die 1980's na sy bewering die oorwinning van die presidentskapskandidaat Ronald Reagan en sy Republikeinse Party verseker het, nadat miljoene Christelike kiesers die oproep van eerwaarde Falwell gevolg, geregistreer en gestem het.
Loopbaan
Hy is in Fairview Heights, 'n tipiese werkersklasbuurt van Lynchburg (Virginia) grootgemaak. Sy vader was 'n welvarende man, wat tydens die Amerikaanse Prohibisie onwettig alkoholiese dranke gestook het en oor sy eie sakeondernemings – waaronder 'n busdiens, 'n vulstasie, 'n nagklub, 'n restourant en 'n motel – beskik het. Maar hy was ook verslaaf aan drank en het Christelike predikante verag. Eers op sy doodsbed – hy is oorlede toe Jerry vyftien jaar oud was – het hy die Christelike geloof aangeneem.
Jerry was die eerste in sy familie wat ná sy hoërskoolopleiding by 'n kollege ingeskryf het, en was oorspronklik van plan om 'n loopbaan as professionele bofbalspeler of joernalis te volg. Maar nadat hy in 1952 'n Christen geword het, het hy geroepe gevoel om as predikant op te tree. Ná twee jaar se studies aan die Lynchburg-kollege het hy hom by die Christelik-fundamentalistiese Baptist Bible College in Springfield (Missouri) ingeskryf. Falwell het aanvanklik as 'n deeltydse jeugpastoor gewerk, maar toe hy een keer vir die hoofpastoor ingespring en negentien mense sy prediking só waardeer het dat hulle hul lewens onmiddellik aan Jesus Christus gewy het, het hy besef dat dit sy roeping was om as predikant mense te bekeer.
Jerry Falwell het in 1956 die Donald Duck Cola-gebou, 'n vroeëre botteleringfabriek, gekoop en hier sy eie fundamentalistiese kerkgemeente met aanvanklik net 35 lede gestig. As 'n indrukwekkende prediker het hy sy gemeenskap vinnig vergroot en uiteindelik oor 'n gemeente met 22 000 lede (Thomas Road Baptist Church – die eerste sogenaamde megakerk in die Verenigde State), 'n godsdienstige televisieprogram (Old Time Gospel Hour), wat landwyd uitgesaai is, en sy eie universiteit, die Liberty University met 7 700 studente (oorspronklik in 1971 as die Lynchburg Baptist College gestig), beskik. In 2007 was daar reeds meer as 10 000 studente. Falwell het as die universiteit se kanselier en president gedien.
Op 12 April 1958 het hy met die kerkpianiste Macel Pate getrou.
Eerwaarde Jerry Falwell is op die ouderdom van 73 oorlede nadat hy bewusteloos in sy kantoor by die Liberty-universiteit gevind is. Hy is oorleef deur sy vrou, Macel Pate Falwell, met wie hy 49 jaar lank getroud was, drie kinders en agt kleinkinders.
Die Moral Majority-beweging
In 1973 was Jerry Falwell ontsteld oor 'n beslissing van die Amerikaanse Hooggeregshof wat aborsies wettig verklaar het, en hy het besluit om self tot die politiek toe te tree. In 1978/79 het hy sy Christelik-politieke Moral Majority-beweging gestig, wat na bewering miljoene van konserwatiewe Christelike Amerikaners met sukses opgeroep het om hulle as kiesers te laat registreer. Net een jaar later het die Republikeinse kandidaat Ronald Reagan die presidentsverkiesing gewen, terwyl sy party ook die meerderheid in die Senaat verower het.
Baie konserwatiewe Christene, veral in Amerika se suidelike "Bybelgordel", het met Falwell en ander televisie-predikers soos Pat Robertson en Jim Bakker saamgestem dat die Verenigde State deur 'n morele verval bedreig sou wees, en die predikers se politieke agitasie, wat deur 'n groot aantal kabeltelevisieprogramme uitgesaai is, het miljoene toeskouers gelok. Falwell, wat sy medialoopbaan as 'n radio-evangelis in Lynchburg begin het, het in 1985 president van die Liberty Broadcasting Network geword.
Sy hoofonderwerpe was die ban op skoolgebede in Amerika se openbare skole, aborsie, die lesbiese en gay beweging, hulle leefstyl en beweerde groeiende invloed, tienerswangerskappe, die groeiende aantal egskeidings, dwelmmisbruik, pornografie, geweld op skole en VIGS. Volgens Falwell se woorde was die VSA deur "selfvernietiging" bedreig, en dit was volgens hom linksgesinde, goddelose en liberale politici, asook linkse aktiwiste-regters wat die ondergang van Amerika sou bewerkstellig.
Larry Flynt se seks-tydskrif Hustler het in 1983 'n advertensie van die Italiaanse alkoholiese drank Campari geparodieer met 'n vervalste onderhoud met Jerry Falwell, waarin hy erken dat hy sy eerste sekservaring met sy moeder in 'n toilethuisie gehad het toe hy dronk was. Falwell het die tydskrif vir skadevergoeding gedagvaar en beweer dat hy deur die parodie emosioneel gepla is, maar die Amerikaanse Hooggeregshof het duidelik gestel dat publieke figure nie skadevergoeding kan opeis selfs as hulle deur 'n parodie emosioneel gepla sou word nie.
Falwell het in 1987 as die leier van die Moral Majority-beweging afgetree en die beweging in 1989 ontbind, aangesien dit volgens Falwell sy oorspronklike doeleindes al bereik had.
Die opkoms van Christelike fundamentalisme het egter 'n blywende impak op die Amerikaanse politiek en maatskappy gehad. Moral Majority se godsdienstige veroordeling van homoseksualiteit, aborsie en pornografie het van Falwell een van die bekendste, maar ook mees omstrede figure van die regsgesinde Christelik-Evangelese beweging in die VSA gemaak.
Jerry Falwell se toespraakskrywer Mel White het in 1994 bedank nadat hy as gay uitgekom het. White het met sy vriend net teenoor Falwell se kerk gewoon en ook ná sy bedanking kerkdienste bygewoon. Falwell en White was steeds vriende.
In die laaste jare van sy lewe het Falwell se uitlatings selfs vir sy voormalige politieke vennote dikwels problematies geword. In 1999 het Falwell in een van sy publikasies die Britse televisieprogram Teletubbies, wat op kleuters gemik was, skerp gekritiseer omdat Tinky Winky, een van die karakters, na bewering gay was. In dieselfde jaar het hy beweer dat die Antichris 'n Joodse man sou wees wat tans op aarde leef. Alhoewel hy later om verskoning gevra het vir sy anti-Joodse uitlating, het hy nogtans sy kontroversiële leerstelling aangaande die "Antichris" behou.
Enkele dae ná die aanvalle van 11 September 2001 het hy "heidene", feministe, gays, liberale en burgerregte-aktiwiste daarvan beskuldig dat hulle vir die terreuraanvalle mede-verantwoordelik sou wees, aangesien die sekularisasie in die land 'n klimaat sou geskep het waarin God die Verenigde State moontlik nie langer teen buitelandse aanvalle sou beskerm nie, soos hy dit sedert 1812 steeds gedoen het, aldus Falwell. Ná 'n teregwysing deur die Wit Huis het Falwell om verskoning gevra vir sy kommentaar.
In die televisieprogram 60 Mintues het hy die profeet Mohammed as 'n "terroris" beskryf.
In 2004 het hy nog een keer 'n politieke organisasie gestig, die Faith and Values Coalition en dit as die 21ste eeuse opstanding van die Moral Majority beskryf. Die koalisie was onder meer daarop gemik om regters te steun wat teen aborsie gekant was en het hom vir 'n wysiging van die Amerikaanse Grondwet beywer wat burgerlike verbintenisse en gay-huwelike sou verbied.
Malina Weissman
Malina Weissman (gebore 12 Maart 2003) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) en Nine Lives (2016), en in die televisiereekse Supergirl (2015) en A Series of Unfortunate Events (2017).
Water
Water is 'n smaaklose, kleurlose stof in sy suiwer vorm wat noodsaaklik is vir alle bekende vorme van lewe en is ook bekend as die mees gebruikte oplosmiddel. Water kom in oorvloed op Aarde voor. Dit bestaan op baie plekke en vorme: meestal in die oseane en by die pole, maar ook in wolke, reënwater, riviere, mere, damme en ander waterdraende formasies. Water beweeg voortdurend deur 'n siklus wat verdamping, neerslag en afloop na die see insluit.
Water wat geskik is vir menslike gebruik is 'n natuurlike hulpbron wat al skaarser word in sekere wêrelddele waar die bevolking groei en die beskikbaarheid daarvan is 'n belangrike sosio-ekonomiese vraagstuk.