cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Umthunzi Wentaba
Umthunzi Wentaba (Xhosa: Die skadu umthunzi van die berg intaba) was 'n televisieprogram van die SAUK in 2007.
Dit was 'n televisiereeks waarvan net twee aflewerings uitgesaai is, omrede dit luide protes onder die tradisionele leiers ontlok het. Die onderwerp van die reeks was die inisiasieritueel wat jong Xhosamans, die abakwetha, ondergaan. Dit belig die lewe van 'n umkwetha wat Ndoda heet en wat angs het om na die berge te gaan. Elke jaar is daar jong abakwetha wat beseer word tydens die besnydenisritueel. Ndoda kom in opstand teen die tradisies van sy volk. Een van die besware wat teen die program gemaak is, is dat vroue nie behoort te weet wat aangaan in hierdie rituele nie.
Zibo
Zibo (Chinees: 淄博) is 'n stad in die Chinese provinsie Shandong met 'n bevolking van 4 530 600 in 2010.
Die stad is geleë tussen Jinan in die weste, Laiwu en Tai'an in die suidweste, Linyi in die suide, Weifang in die ooste, Dongying in die noordooste en Bintsjou in die ooste.
Keel
Die keel vorm die toegang tot die spysverteringskanaal en die lugweë. Daar is verbindinge uit die keel met die neus, die mond, die slukderm, die lugpyp en die middeloor. In die keel word ook die neus- en keeltonsillas aangetref, wat betrokke is by die beskerming van die liggaam teen siektekieme. Die keel is die boonste gemeenskaplike deel van die spysverteringskanaal en die lugweë. Dit begin in die kop en word in die nek voortgesit. Aan die voorkant op die grens tussen die kop en die nek, is die tongbeen (os hyoideum).
Onder die tongbeen Iê die strottehoof (Iarinks) en agter die strottehoof is die slukderm (esofagus), eintlik ŉ voortsetting van die keel. Die keel se voorste wand bevat drie openinge: na die neus, die mond en die strottehoof. Aan die hand hiervan kan die keel in drie dele verdeel word: die nasofarinks (neus-keelhotte), die orofarinks (naby die mond) en die laringofarinks (naby die strottehoot). Die opening vanuit die nasofarinks na die neusholte word deur die neustussenskot in twee gedeel.
Albei openinge, die agterste choanas, kan gesien word deur ŉ spieël in die orofarinks te plaas en dit boontoe te rig. Dit word ŉ rinoskopie genoem. In elk van die nasofarinks se sywande word 'n opening van die buis van Eustachius aangetref wat die neus-keelholte met die trommelholte van die middeloor verbind. By 'n aandoening van die neus waarby 'n swelling van die slymvlies betrokke is, sal die swelling hierdie opening feitlik heeltemal afsluit.
Dit bring mee dat die inhoud van die trommelholte nie voldoende bevog word nie, en die ontsteking kan dan maklik uitbrei. Dit lei tot middeloorontsteking. Deur die toediening van neusdruppels wat die slymvliesswelling teenwerk, kan die verspreiding van die ontsteking voorkom word. Teen die agterwand van die neuskeelholte is die adenoïede (tonsiltae faringea) geleë. Dit is 'n ophoping van limfatiese weefsel wat belangrik is by die beskerming van die liggaam teen siektekieme. 'n Swelling van die weefsel kan ook die buis van Eustachius verstop en tot ontsteking van die middeloor lei.
Indien dit voortdurend voorkom, moet die adenoïede deur 'n operasie bekend as adenoïedektomie verwyder word. Wanneer die adenoïede erg vergroot is, kan dit ook asemhaling deur die neus belemmer. Die skeiding tussen die neusholte en die mondholte word deur die verhemelte (palatum) gevorm. Die agterste deel daarvan is sag en bestaan uit spierweefsel. Wanneer die spiere van die sagte verhemelte (palatum molle) saamspan, druk dit teen die agterste keelwand sodat die neusholte heeltemal van die oro-farinks afgesluit is. Dit gebeur by die sluk- en die neusblaasproses. In die eerste geval kan die kos nie in die neus beland nie, en in die blaasproses kan die lug nie via die oro-farinks ontsnap nie.
Die opening tussen die mond- en die keelholte word die isthmus faucium genoem. Die opening kan gesien word as die tong sover moontlik uit 'n wyd geopende mond gesteek word. Aan die bokant word die isthmus faucium begrens deur die sagte verhemelte met die tongetjie (uvula), en aan die sykant deur twee plooie (verhemelteboë), wat van die sagte verhemelte na onder loop. Die voorste verhemelteboog loop na die tong en die agterste na die sywand van die orofarinks.
Tussen die twee verhemelteboë, aan beide kante, Iê 'n keel mangel (tonsilla palatina). Die mangels bevat ook limfatiese weefsel en is by keelontsteking betrokke. As die tonsillas nie na 'n keelontsteking genees nie, vorm dit 'n voortdurende bron van siektekieme en is dit dikwels beter om dit deur ŉ tonsillektomie te laat verwyder. Die onderste grens van die isthmus faucium word deur die tong basis gevorm. Aan die keelkant van die tong basis word ook limfatiese weefsel aangetref, wat beteken dat dit saam met die adenoïede en die tonsillas 'n kring van limfatiese weefsel vorm wat beskerming teen binnedringende bakterieë bied. Dit word Waldeyer se ring genoem. Die agterkant van die orofarinks is uiters gevoelig vir aanraking. Wanneer 'n stukkie kos in 'n toe mond deur die tong teen die agterste farinkswand gedruk word, ontstaan die slukrefleks. Wanneer hierdie wand egter aangeraak word terwyl die mond oop is, kan 'n wurg-refleks ontstaan. In die voorste wand van die laringofarinks is die opening na die strottehoof (Iarinks) geleë.
Bokant die opening is die strotteklep of epiglottis. Die funksie van die strotteklep is om die kos verby die strottehoof na die slukderm te lei, en wanneer dit om die een of ander rede nie gebeur nie, en die voedsel in die strottehoof beland, word van verstikking gepraat.
Dark Passion Play
Dark Passion Play is 'n album van Nightwish wat in 2007 vrygestel is.
Anna van Rusland
Anna Iwanowna (Russies: Анна Иоанновна; Anna Ioannowna) (Moskou, 28 Februarie 1693 – Moskou, 28 Oktober 1740) was die dogter van Pieter I van Rusland se halfbroer, Iwan V. Sy het ná haar man, Frederik Willem Kettler, se dood in 1711 hertogin van Koerland en Semgallen geword en was van 1730 tot 1740 keiserin van Rusland.
Troonkrisis
Na Pieter die Grote se dood in 1725, sterf die volgende twee leiers, Katharina I en Pieter II, kort ná mekaar. Met laasgenoemde se dood was die manlike Romanof-lyn uitgesterf en ’n opvolger moes dus uit die vroulike lyn gekies word.
Drie lede van Rusland se Opperste Geheime Raad, Aleksander Mensjikof, Heinrich Johann Friedrich Ostermann en prins Dmitri Golitsin, verkry in dié tyd ál meer mag, maar Mensjikov word in 1727 deur die adellike families Glitsin en Dolgoroekof verban omdat hy te veel mag wou hê. Die raad hou ná Pieter II se dood ’n beraad om te besluit wie hom moet opvolg.
Hulle kies Iwan V se tweede oudste dogter, Anna, wat toe oor Koerland regeer. Om te verseker hulle behou hulle mag, stel hulle ’n lys van agt eise op wat sy moet onderteken. Sy moet ook beloof om nie haar minnaar, Ernst Johann von Biron, saam te bring Rusland toe nie. Anna aanvaar die eise en gaan in Januarie 1730 na Sint Petersburg.
Outokrasie
Een van die adellikes wat Anna as keiserin steun, is die wetenskaplike en mynbou-ingenieur Wasili Tatisjtsjef. Hy wil egter ook die herstel van die outokrasie bewerkstellig.
Op 15 Februarie gaan ’n groep van 150 soldate na die Kremlin en eis ’n gesprek met Anna. Hier lê Tatisjtsjef ’n dokument met nuwe eise voor waarin hy onder meer beweer dat die meerderheid van die volk die eise van die Opperste Geheime Raad verwerp. Volgens sy plan kan Anna as ’n outokraat regeer, maar met ’n raadgewende liggaam. Anna aanvaar die gewysigde voorstel en beloof om ’n senaat aan te stel, maar van dié belofte kom niks. Sy hef kort daarna die Opperste Geheime Raad op, maar laat die regering tog oor aan iemand anders: haar oud-minnaar Biron (wat intussen met iemand anders getrou het), Ostermann en die militêre politikus Burkhard von Münnich.
Dood
In November 1740 sterf Anna. Biron het intussen toegesien dat hy aangestel word as regent terwyl Anna se opvolger, Iwan VI, nog klein is. Sy teenstander Von Münnich sorg egter dat hy ná net drie weke van sy amp onthef en deur ’n hof ter dood veroordeel word. Die vonnis word nie voltrek nie, maar hy word wel verban na ’n dorpie in Siberië. Hy keer ’n jaar later terug toe Elisabeth, dogter van Pieter die Grote, die bewind oorneem en Iwan VI en sy ma en regent, Anna Leopoldowna, van die troon afskop.
Ovambosperwer
Ovambosperwer (Engels: Ovambo Sparrowhawk) Accipiter ovampenis (156) Lengte: 33–40 cm
Dié rats voëls is nie algemene besoekers in stadstuine nie, maar raak tog meer volop in dié habitat, waarskynlik weens die meer beboste aard van tuine en 'n oorvloed van prooi. Hulle is skugter, onopvallende voëls en word selde gesien behalwe wanneer hulle vinnig van boom tot boom vlieg, of wanneer ander voëls op hulle toesak.
Algemeen
Beskrywing: Word van die soortgelyke, maar kleiner Gebande sperwer onderskei aan bruin (nie rooi) oë; aan grys (nie rooibruin) strepe aan borskant, en aan wit vertikale vlekke aan stert met swart en grys dwarsstrepe. Washuid en bene is gewoonlik geel, maar kan ook oranje of rooi wees. Skaars swart vorm word van die swart vorm van die Witkruissperwer onderskei aan oranje, nie rooi, washuid en bene en wit, vertikale vlekke aan stert en die afwesigheid van wit webbe in die stert. Wyfie is groter as mannetjie. Jong voël het twee vorms: die rooibruin vorm word van die volwasse Rooiborssperwer onderskei aan sy rooibruin (nie donkergrys) kop, en aan sy ligte wenkbroue. Ligte vorm is baie witter aan die borskant en om die kop. Borskant gestreep. Albei se bo-stert lyk soos volwasse s'n.
Habitat: Hoë bome; vermy woude en woestyn. Aangepas by uitheemse plantasies, verkies populiere. Status: Plaaslik algemeen tot seldsame standvoël. Soortgelyke spesie: Gebande Sperwer. Roep: 'n Sagte 'keeeep-keeeep-keeeep' in broeityd. Dieet: Feitlik net klein voëltjies, waaronder wewers, koekoeke, duiwe en vlieëvangers, maar gewoontlik niks groter as die grootringduif nie.
Broeigewoontes
Plek: Nes word gewoontlik 26m bo die grond in hoë bome gebou. Nes: 'n Nesplatform bestaande uit stokkies. Seisoen: September tot November. Getal eiers: 1-5. Word hoofsaaklik deur wyfie bebroei. Broeitydperk: Sowat 35 dae. Kuikenstadium: Sowat 33 dae.
Habitat
Habitat: In sommige dele in die noorde van Suider-Afrika word dié voël algemeen aangetref in groot tuine en kan selfs redelik mak raak. Hulle sit gewoonlik in die middel van die blaredak en vlieg dan vinnig na die volgende sitplek. Hoë bome in die tuin en omliggende gebied sal hulle aanmoedig om gereeld daar besoek af te lê. Kosvereistes: Omvambosperwers eet 'n verskeidenheid klein tuinvoëltjies, maar sal nie sommer groot pluimvee aanval nie. Hulle jag van sittend af, of uit vlug, en duik dikwels van hoë hoogtes op 'n prooi af. Prooi se vere word gepluk voor hul gevreet word. Daar is nie 'n bepaalde manier om dié sperwer na jou tuin te lok nie, maar hy sal gereeld kom kuier as daar genoeg prooi beskikbaar is en geskikte nesmaakbome in die omgewing groei. Nesmaak: Ovambosperwers sal nie sommer in 'n stadstuin broei nie, maar straks op 'n kleinhoewe of plaas. Hoë bome, waaronder uitheemse bloekoms (Eucalyptus-spesies) en vaalpopuliere (Populus canescens) is ideale nesmaakplekke. Dié sperwers bou gewoonlik elke jaar 'n nuwe nes.
Edward Mallory
Edward Mallory (14 Junie 1930 – 4 April 2007) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Goodyear Theatre (1957), Days of Our Lives (1965), The Young and the Restless (1973), en Biography (1987).
Ilja Oeljanof
Ilja Nikolajewitsj Oeljanof (Russies: Илья Николаевич Ульянов; – ) was ’n Russiese opvoedkundige en die pa van die Bolsjewisteleier en stigter van die Sowjetunie, Wladimir Lenin.
Hy is in Astrachan gebore as die seun van Nikolai Wasilijewitsj Oeljanof en Anna Aleksejewna Smirnowa. Hy het in 1854 ’n graad in fisika en wiskunde aan die Universiteit van Kazan behaal. Terwyl hy ’n onderwyser was in Penza en Nizjni Nowgorod is hy getroud met Maria Aleksandrowna Blank. Hy het ook meteorologiese waarnemings gedoen en verskeie wetenskaplike boeke daaroor geskryf.
In 1869 is hy aangestel as inspekteur van skole in die Simbirsk-provinsie en in 1874 as direkteur van skole. Hy het ook ’n adellike titel, "Sy Eksellensie", en die Orde van St. Wladimir, 3de Klas gekry.
Treviso (provinsie)
Die provinsie Treviso (Veneties: Provincia di Trevixo; Italiaans: Provincia di Treviso) is geleë in Noordoos-Italië en maak deel uit van die administratiewe streek Veneto. Treviso, wat in 94 munisipaliteite onderverdeel word, het 'n oppervlakte van 2 477 km2 en 'n bevolking van sowat 887 420 (soos op 31 Desember 2017 ). Die capoluogo of administratiewe setel (asook die naamgewende en grootste nedersetting) is Treviso. Treviso grens in die noorde aan die provinsie Belluno, in die weste aan Vicenza, aan Padua in die suidweste, Venesië in die suidooste en Friuli-Venezia Giulia in die ooste.
Pierre-sur-Haute militêre radiostasie
Geskiedenis
In 1913 is 'n semafoorlyn (Frans: Chappe telegraph) op die plek gebou waar die radiostasie nou staan. In daardie jare was dit 'n klein klipgebou met die semafoor bo-op.
Treviso (provinsie)
Die huidige provinsie het sy historiese voorloper in 'n Middeleeuse markgraafskap, die Marca Trevigiana (derhalwe word na die provinsie in Italiaans dikwels ook kort as Marca verwys), en het later eeue lank deel uitgemaak van die Republiek Venesië se vastelandse besittings, die Terraferma. In 1796 het dit onder Oostenrykse bewind gekom. In 1866 het dit deel van die verenigde Italië geword. Die provinsie was een van die belangrikste Italiaanse oorlogsteaters tydens die Eerste Wêreldoorlog, gesplyt deur die frontlinie tussen Italiaanse en Oostenryks-Hongaarse magte, met veldslae in Monte Grappa, Montello en Vittorio Veneto.
Pierre-sur-Haute militêre radiostasie
Geskiedenis
In 1961, tydens die Koue Oorlog, het NAVO die Franse Weermag gevra om die stasie te bou, om deel te vorm van die 82-punt Europese uitsendingsnetwerk wat as die ACE High stelsel bekend gestaan het. In hierdie netwerk het die Pierre-sur-Haute stasie, of FLYZ, as 'n herleier tussen die Lachens (FNIZ) stasie suid daarvan, en die Mont-Août (FADZ) stasie noord daarvan gedien. Die NAVO radiostasie het van Amerikaans-vervaardigde tropospreidingstoerusting gebruik gemaak om stem- en telegraafseine oor 'n netwerk uit te saai wat vanaf Turkye tot die Noorpoolsirkel in Noorweë gestrek het. Die Franse lugmag het in 1974 beheer van die stasie oorgeneem. In die laat 1980's is die stelsel geleidelik vervang met 'n kombinasie van nasionale verdedigingstelsels en 'n paar substelsels, wat NAVO besit. Die groot paraboliese antennes, wat plaaslik as Mickey se ore bekend staan, is in 1991 deur die huidige twee-antenne-stelsel vervang.
Rol
Die Pierre-sur-Haute stasie word deur die Franse lugmag bestuur, en is 'n onderafdeling van die Lyon – Mont Verdun lugmagbasis, 80 km vanaf die stasie. Dit is een van die vier stasies wat langs Frankryk se Noord-Suid-as strek, en staan in konstante kommunikasie met die ander: Lacaune, Henrichemont en die Rochefort lugmagbasis. Die stasie word meestal vir uitsendings gebruik wat verband hou met die bevel van operasionele weermageenhede. Indien Franse kernwapens (Force de Frappe) gebruik sou word, sou die afvuurbevel moontlik deur hierdie herleier gestuur word.
Die stasie vorm sedert sy totstandkoming op 1 Junie 1994 deel van die Franse Commandement Air des Systèmes de Surveillance d’Information et de Communications (Lugbevel van Bewaking, Informasie en Kommunikasie Stelsels); vanaf 1 Januarie 2006, word dit deur die Direction Interarmées des Réseaux d'Infrastructure et des Systèmes d'Information (Gekombineerde Direktoraat van Infrastruktuurnetwerke en Informasiesisteme) bestuur.
Die stasie staan onder die bevel van 'n Majoor. Ongeveer 20 personeel is op die stasie gesetel, insluitend eletrisiëns, werktuigkundiges en kokke.
Geboue
Daar is drie torings op die perseel. Die hoogste een is 'n 55-meter hoë siviele telekommunikasietoring, wat aan Télédiffusion de France behoort. Bo-op die telekommunikasietoring is 'n radome, en binne-in is daar 'n mode S lugverkeer-beheer radarbakensisteem wat aan die algemene direktoraat vir siviele lugvaart behoort. Die radar is sedert 18 Augustus 2009 in bedryf, maar het 'n paar keer weens swaar sneeu onklaar geraak.
Die twee ander betontorings behoort aan die weermag. Die 30-meter hoë strukture word sedert 1991 vir radio-uitsending en-opvangs gebruik, en is ontwerp om 'n kernontploffing te weerstaan.
Van die geboue is motorhuise, en ander is woonkwartiere met kombuise, eetkamers en slaapkamers. Hulle word deur tonnels wat 400 meter beslaan aanmekaar verbind, sodat 'n mens ongedeerd deur diep sneeu van die een na die ander kan stap.
Ondergrondse fasiliteite
Die mees belangrike gedeelte van die installasie is ondergronds gelëe, en word gebruik vir uitsendings teen 2 megagrepe per sekonde. Boodskappe wat deur die torings opgevang word, word ontleed en daarna vir versending aangestuur.
Hierdie deel van die fasiliteit word beskerm teen chemiese, biologiese, radiologiese en kern-aanvalle. Die betonstrukture bied ook beskerming teen elektromagnetiese impulse, omdat die gewapende beton op so 'n manier gebou is dat dit 'n Faraday-hok vorm. Onder andere is die kamers ook onder positiewe lugdruk, om gevare wat deur die lug gedra word, uit te skakel. Die fasiliteit het ook onafhanklike water- en elektrisiteits-toevoer.
Franse Wikipedia-artikel
In April 2013 het die radiostasie wêreldwye aandag getrek nadat 'n afdeling van die Franse departement van binnelandse sake, die intelligensie-agentskap Direction centrale du renseignement intérieur (DCRI), probeer het om 'n artikel oor die fasiliteit van die Franse Wikipedia te laat verwyder. Die Wikimedia Stigting het die intelligensie-agentskap gevra vir besonderhede oor presies watter gedeeltes van die artikel 'n probleem geskep het, en hulle ook attent gemaak daarop dat die artikel grootliks informasie weergegee het wat in 'n vryelik-beskikbare 2004 televisie-uitsending van 'n plaaslike televisiestasie (Télévision Loire 7) uitgesaai is. Die DCRI het geweier om meer besonderhede te gee, en het sy eis dat die artikel verwyder word, herhaal. Die Wikimedia Stigting het geweier om die artikel te verwyder; daarop het die DCRI druk uitgeoefen op Rémi Mathis, 'n administrateur van die Franse Wikipedia, en 'n Franse burger, om die artikel te verwyder. Mnr. Mathis is ook 'n werknemer van die Nasionale Biblioteek van Frankryk (Bibliothèque nationale de France, 'n staatsinstelling) en die president van die organisasie Wikimédia France. Hy het toegegee aan die eise van die DCRI. Luidens 'n verklaring van Wikimédia France op 6 April 2013:
"Die DCRI het 'n Wikipedia-vrywilliger op 4 April [2013] na hul kantore ontbied. Hierdie vrywilliger, wat gemagtig is om bladsye te verwyder, is in die DCRI-kantore gedwing om die artikel te verwyder, met die verstandhouding dat as hy dit nie sou doen nie, hy in aanhouding geneem sou word en vervolg sou word. Alhoewel hy vir die DCRI verduidelik dat dit nie is hoe Wikipedia werk nie, het hy geen keuse gehad as om die artikel te werwyder nie. Hy het vir die ander sisteemoperateurs gewaarsku dat as hulle die artikel weer aktief sou maak, hulle volgens die reg verantwoordelik gehou sou kon word. Hierdie vrywilliger het geen kontak met die artikel gehad nie, omdat hy dit nooit voorheen geredigeer het nie, en nie eens van die bestaan daarvan geweet het voordat hy die DCRI kantoor betree het nie. Hy is gekies omdat hy maklik geïdentifiseer kon word, omdat hy dikwels aktief is in die promosieaktiwiteite van Wikipedia- en Wikimedia-projekte in Frankryk. - Wikimédia Frankryk"
Die Franse koerant 20 minutes, Ars Technica, en 'n Slashdot bespreking, het dit as 'n voorbeeld van die Streisand-effek voorgehou. Die Franse departement van binnelandse sake het aan Agence France-Presse meegedeel dat hulle nog geen kommentaar oor die voorval wou lewer nie.
Luidens 'n juridiese bron wat in 'n AFP-nuusberig van 8 April aangehaal is, is die artikel verwyder "as deel van 'n voorlopige ondersoek" wat deur die "anti-terroriste afdeling van die Paryse vervolgingskantoor" gedoen is, omrede die Franse Wikipedia-artikel "geklassifiseerde materiaal bevat wat verband hou met die afvuurbevelstruktuur van kernwapens". 'n Berig in Le Point het te kenne gegee dat die artikel "vertroulike inligting bevat wat verband mag hou met die Franse kernafskrikking", byvoorbeeld "weerstand van materiale".
Ná die voorval het Télévision Loire 7 gesê dat hulle verwag dat die DCRI van hulle sou vereis dat die 2004-verslag, waarop die Wikipedia-artikel gebaseer is, ook verwyder moet word, alhoewel dit met die volle samewerking van die Franse weermag verfilm is. Die Nasionale unie van Polisiekomissarisse het voorgestel dat die volgende stap sou wees dat die regsbank sou vra dat Franse internetdiensverskaffers toegang tot die artikel moet sper.
Die Franse nie-regeringsorganisasie Reporters Sans Frontières (Verslaggewers Sonder Grense) het die DCRI se aksies as "'n swak presedent" beskryf. Die organisasie se woordvoerder het vir Le Point genoem dat, "indien die instansie voel dat geheime verdedigingsinformasie openbaar gemaak is, het die instansie die volste reg om deur die hof erken te word, en om sy saak te stel en te verduidelik. Dit is dan die regter, die beskermheer van fundamentele vryhede, se plek om die realiteit en breedte van militêre geheimhouding te peil." Die woordvoerder het opgemerk dat die inligting wat in die artikel vervat is, uit 'n dokumentêre program kom wat voorheen met die samewerking van die weermag verfilm en versprei is, en dat diegene wat die informasie behou en verder versprei, nie verantwoordelik gehou moet word nie.
Kolwang-keiser
Die Kolwang-keiser (Lethrinus rubrioperculatus) is 'n vis wat wydverspreid voorkom in die westelike Stille Oseaan, die Indiese Oseaan en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Spotcheek emperor.
Identifikasie
Die vis leef in aflandige koraal- en rotsriwwe in water wat 10 tot 60m diep is. Hulle is alleenlopers of kom los groepe voor. Hulle vreet bodem ongewerweldes.
Keelseer
Keelseer word gewoonlik deur ontsteking van die keel en die mangels veroorsaak. Dit gaan normaalweg gepaard met 'n slymerige afskeiding in die keel, heesheid en 'n gevoel van vernouing in die keel. Wanneer 'n mens keelseer het, kan daar sprake wees van 'n onskuldige virus- of bakterie-infeksie, maar dit kan ook die begin van ernstige siektes soos witseerkeel of polio wees.
Een hiervan is ontsteking van die middeloor, wat veroorsaak word wanneer 'n ontsteking van die keel deur die buis van Eustachius na die middeloor versprei. Keelseer is ook een van die simptome van ernstiger siektes soos witseerkeel (difterie), 'n infeksiesiekte wat deur bakterieë veroorsaak word.
AS Monaco
AS Monaco is 'n sokkerspan in Monaco, wat in die Franse Ligue 1 speel. Ondanks hulle relegasie in 2011, is Monaco een van die beste spanne in die Franse kompetisie, met sewe Franse kampioenskappe en die naaswennerskap van die UEFA Champions League in 2004. Die span speel sy tuiswedstryde in Stade Louis-II (kapasiteit: 18 500 sitplekke) in die Fontvieille-distrik van Monaco. Die eindstryd van die Europese Superbeker word tradisioneel ook in hierdie stadion gespeel.
Piero di Lorenzo de' Medici
Piero di Lorenzo de' Medici (15 Februarie 1472 - 28 Desember 1503), bekend as Piero die Onfortuinlike, was die heerser van Florence vanaf 1492 tot sy ballingskap in 1494.
Vroeë lewe
Piero di Lorenzo de' Medici was die oudste seun van Lorenzo de' Medici (Lorenzo die Manjifieke) en Clarissa Orsini. Hy is saam met sy jongste broer Giovanni, wat later Pous Leo X sou word, en sy neef Giulio, wat later Pous Clemens VII sou word, grootgemaak.
Piero is deur figure soos Angelo Poliziano en Marsilio Ficino gebrei om sy vader as hoof van die Medici-familie en as de facto heerser van die Florentynse staat op te volg. Sy swak, arrogante en ongedissiplineerde karakter sou egter heeltemal ongeskik wees vir so 'n rol. Poliziano sou later op 24 September 1494 sterf weens vergiftiging, waarskynlik deur Piero se toedoen. Piero was ook voortdurend in stryd met sy neefs Lorenzo di Pierfrancesco de 'Medici en Giovanni il Popolano. Hulle was die seuns van Pierfrancesco die Ouere. Beide was ouer en ryker as Piero.
Huwelik en kinders
In 1486 het Piero se oom Bernardo Rucellai namens hom onderhandelinge gevoer om met die Toskaanse edelvrou Alfonsina Orsini te trou. Piero en Alfonsina het in 1488 ontmoet. Sy was die dogter van Roberto Orsini, die hertog van Tagliacozzo, en Caterina Sanseverino. Hulle het twee kinders gehad:
Heerskappy van Florence
Piero het in 1492, na Lorenzo se dood, oorgeneem as leier van Florence. Na 'n kort tydperk van relatiewe kalmte het die brose vreedsame ewewig tussen die Italiaanse state wat moeisaam deur Piero se vader opgebou is in 1494 ineengestort met koning Karel VIII van Frankryk se besluit om die Alpe met 'n leër oor te steek ten einde sy aansprake op die Koninkryk van Napels af te dwing. Karel is deur Ludovico Sforza (Ludovico il Moro), die voormalige regent van Milaan, na Italië gelok as 'n manier om Ludovico se neef Gian Galeazzo Sforza te onttroon en hom as hertog te vervang.
Ná Milaan het Karel na Napels vertrek. Hy moes deur Toskane beweeg en troepe daar laat om sy kommunikasie met Milaan te beveilig. Toe Karel se leër Toskane genader het, het hy gesante na Florence gestuur om Piero te versoek om sy aansprake op Napels te steun en toe te laat dat sy leër deur Toskane trek. Piero het vyf dae gewag voordat hy geantwoord het dat Florence neutraal sou bly. Karel het dit onaanvaarbaar gevind. Hy het beplan om Toskane binne te val, beginnende met die vesting van Fivizzano, wat hy verpletter het.
Piero kon teen die einde van Oktober steeds nie daarin slaag om enige steun vir Florence te verkry nie, en sonder om die regerende Signoria te raadpleeg, het hy besluit om Karel in sy kamp te besoek en sy vriendskap te verkry. Tydens hul vergadering het Piero toegegee aan al die eise van Karel, insluitend die oorgee van die vestings van Sarzana, Pietrasanta, Sarzanello en Librafratta, sowel as die stede Pisa en Livorno.
Toe Piero na Florence teruggekeer het om aan die Signoria verslag te doen is hy met openbare verontwaardiging begroet. Hy en sy gesin het na Venesië gevlug. Die familie palazzo is geplunder en die Republiek van Florence is opnuut tot stand gebring met die Medici-familie wat formeel verban is. Florence sou eers in 1512 weer regeer word deur 'n lid van die Medici-familie toe die stad gedwing is om oor te gee aan Giovanni de' Medici, wat in 1513 verkies is as Pous Leo X, wat die familie se mag verstewig het.
Ballingskap
Piero en sy gesin het aanvanklik na Venesië gevlug met die hulp van die Franse diplomaat Philippe de Commines. Hulle kon oorleef danksy die verkoop van Lorenzo de' Medici se juweleskat. Piero het herhaaldelik probeer om sy mag te herstel en selfs 'n keer by die Porta Romana in Florence verskyn saam met 'n groep, wat egter na Siena vertrek het nadat dit geblyk het dat die Florentyne nie die Medici as leiers sou terugverwelkom nie.
In 1503, toe die Franse en Spanjaarde hul stryd in Italië oor die Koninkryk van Napels voortgesit het, is Piero in die Garigliano-rivier vermoor terwyl hy probeer het om die nasleep van die Slag van Garigliano, wat sy Franse bondgenote verloor het, te ontvlug. Hy is begrawe in die abdy van Monte Cassino.
Amelia Earhart
Amelia Earhart (Atchison, Kansas, 24 Julie 1897 – Stille Oseaan, 2 Julie 1937) was 'n Amerikaanse vlieënier en lugvaartpionier.
Sy het in 1928 bekendheid verwerf toe sy die eerste vrou geword het wat oor die Atlantiese Oseaan gevlieg het. In Mei 1932 het sy haar eerste solovlug oor die Atlantiese Oseaan onderneem. Met hierdie vlug het sy 'n nuwe transatlantiese rekord van 13 ure en 30 minute opgestel. Vir hierdie besonderse prestasie het sy 'n medalje van die Amerikaanse president van dié tyd, Herbert Hoover, ontvang.
Earhart het as 'n offisier op die Luddington-lyn, die eerste passasiersdiens wat tussen New York en Washington DC gevlieg het, gevlieg. In Januarie 1935 het sy 'n solovlug van Hawaii tot in Kalifornië gedoen.
In Junie 1937 het sy haar begin voorberei vir haar "om die wêreldvlug" saam met Fred Noonam. Met die voltooiing van hierdie vlug sou sy die eerste vrou wees wat hierdie ontsaglike afstand met 'n vliegtuig afgelê het.
Op 1 Julie 1937 het hierdie geskiedkundige vlug in Miami begin. Vandaar het hulle na Suid-Amerika gevlieg. Hier het hulle oor die Suid-Atlantiese Oseaan na Dakar in Afrika gevlieg. Nadat hulle oor die Sahara-woestyn is, het hulle na Singapoer gevlieg en vandaar na Australië. Nadat hulle egter van Lae in Nieu-Guinee opgestyg het, het die Amerikaanse Kuswag kontak met die vliegtuig verloor. Die laaste boodskap wat hulle van Earhart ontvang het, was op 2 Julie om 8:45 vm. Daarna het hulle heeltemal kontak verloor en tot vandag toe weet niemand wat gebeur het nie.
Die Amerikaanse Vloot het uitgebreide soektogte geloods, maar daar is nooit enige spoor van die vlieëniers of die vliegtuig gevind nie. Op 18 Julie 1937 het president Roosevelt al die soektogte afgelas en is daar aangeneem dat die vliegtuig in die see neergestort het.
Die geheimsinnige verdwyning van Amelia Earhart en haar medevlieënier het baie spekulasie tot gevolg gehad. Party mense beweer dat hulle deur die Japanners afgeskiet is en gevange geneem is; ander glo dat president Roosevelt hulle op 'n geheime spioenasiesending gestuur het. Nie een van hierdie teorieë kon egter ooit gestaaf word nie.
Lewensgeskiedenis
Amelia Earhart is op 24 Julie 1897 in Atchison, Kansas, in die VSA gebore. Sy was die eerste kind van Edwin Stanton en Amy Otis Earhart. Amelia en haar suster, Muriel, se kinderjare was baie ongelukkig omrede hul pa 'n alkoholverslaafde was. Alhoewel hulle baie rondgetrek het en in baie verskillende skole was, het albei van hulle nog steeds baie goed op akademiese gebied presteer.
Nadat Amelia haar hoërskoolloopbaan voltooi het, het sy beplan om na 'n kollege te gaan vir verdere onderrig. Sy het egter haar planne verander nadat sy met soldate wat in die Eerste Wêreldoorlog beseer is, gepraat het, en het besluit om eerder te gaan verpleeg. Sy het as 'n militêre verpleegster in Kanada begin werk. Toe die oorlog verby is, het sy as 'n maatskaplike werker by Deniston House in Boston gewerk, waar sy Engelse immigrante se kinders in Engels onderrig het.
Amelia het dit altyd geniet om lugskoue by te woon – 'n sport wat baie gewild was gedurende die 1920's. By een van hierdie lugvertonings, waar sy 'n vliegrit van tien minute geneem het, het sy besluit om 'n vlieënier te word. In 1921 het Amelia haar eerste solovlug onderneem en – afgesien van 'n swak landing – het die vlug baie goed afgeloop. Teen 1922 het sy genoeg geld gespaar en kon sy haar eie vliegtuig koop.
Hierna het sy gereeld deelgeneem aan pogings om vliegrekords te verbeter en in Oktober 1922 het sy 'n vliegrekord vir vroue opgestel met 'n hoogte van 14 000 voet, wat 'n paar weke later deur Ruth Nichols gebreek is. In 1925 het sy haar by die Boston-tak van die National Aeronautic Association aangesluit. Gedurende hierdie tydperk het sy baie aandag getrek as vrouevlieënier en die onderwerp van besprekings in koerante en tydskrifte geword. Die Boston Globe het haar as "een van die beste vrouevlieëniers in die VSA" beskryf.
In 1928 het sy saam met die vlieënier Wilmer Stultz en Louis Gordon 'n vlug oor die Atlantiese Oseaan onderneem. Alhoewel sy net as passasier saamgegaan het, was sy die eerste vrou wat die Atlantiese Oseaan in 'n vliegtuig oorgesteek het. In 1931 is sy met die uitgewer George Putnam getroud. In 1937 het sy 'n vlug rondom die wêreld onderneem, wat egter haar laaste sou wees. Nadat sy meer as twee-derdes van die afstand voltooi het, het die Amerikaanse Kuswag kontak met haar verloor bokant die Stille Oseaan. Daar word algemeen aanvaar dat haar vliegtuig êrens in die see neergestort het.
Volume
duimnael|Bepaling van die inhoud van 'n onreëlmatige voorwerp deur middel van waterverplasing.
Volume, (ook genoem kapasiteit of inhoud) is die hoeveelheid spasie wat 'n voorwerp (liggaam, ruimtelike figuur) inneem. As basis geld dit dat die inhoud van 'n reghoekige blok gelyk is aan lengte × breedte × hoogte. Volume word gemeet in kubieke meter (m³), desimeter (dm³), sentimeter (cm³), millimeter (mm³), ensovoorts. Om vloeistowwe se volume te meet, word 'n maatsilinder gebruik. 'n Vloeistof word versigtig in die silinder gegooi en so word die volume bepaal.
Mens bepaal die volume van 'n voorwerp V deur die ruimte op te deel in volumes ΔV van 1 eenheid, en die eenhede wat in V lê op te tellen. Omdat nie elke eenheid presies in V lê nie, gee dit 'n benadering:
Deur die eenhede steeds kleiner te neem word hierdie benadering noukeuriger. Die limietproses lei tot 'n ruimtelike integraal wat in die onderstaande formule gegee is.
Die SI-eenheid van volume is die kubieke meter, m³.
Formule
Die inhoud van 'n willekeurige voorwerp kan bereken word uit.
Voorbeeld
Die volume I van die silinder met hoogte h en straal r vanaf die grondvlak, met die z-as as silinderas en staande op die xy-vlak, bereken ons as volg:
Volume vs Kapasiteit
Die verskil tussen volume en kapasiteit is dat volume die hoeveelheid ruimte is wat 'n voorwerp beslaan, terwyl kapasiteit die maatstaf is van 'n voorwerp se vermoë om 'n stof te hou. 'n Manier om daarna te kyk is dat volume vol is en kapasiteit hol of dat volume buite is en kapasiteit binne.
Løgstør
Løgstør is ‘n plek en voormalige munisipaliteit in Denemarke.
Voormalige munisipaliteit
Die voormalige munisipaliteit het 'n oppervlak van 217,99 vierkante kilometer gehad. Daar het 10 270 mense gewoon. Hiervan was 5 209 mans en 5 061 vroue (2005).
Plek
Løgstør het 4 357 inwoners (2011) en daar is ‘n hawe by die Limfjord.
James Prescott Joule
James Prescott Joule FRS (24 Desember 1818 – 11 Oktober 1889) was 'n Engelse fisikus en is gebore in Salford, naby Manchester. Hy het die eerste wet van Termodinamika geformuleer. Alhoewel hy 'n groot brouery van sy vader geërf het, het Joule hom toegewy aan die wetenskap. Hy is privaat by sy huis geskool en studeer later fisika onder John Dalton. Hy ontdek en bou 'n elektromagnetiese enjin wat hy beskryf in sy publikasie Annals of Electricity in 1838. In 1840 formuleer hy 'n wet wat bepaal dat die hoeveelheid hitte wat opgewek word in 'n geleier per eenheid of tyd waardeur 'n stroom vloei is die produk van die vierkant van die stroom en die weerstand.
Hy studeer vir jare die meganiese ekwivalent van hitte en bied al die navorsing aan in 'n dokument aan die Royal Society in 1849. Dit het tot gevolg dat energie-eenheid wat gebruik word om alle energie mee te meet, die Joule (J) na hom vernoem is. Hy ondersoek ook die afkoeling verskynsel van saamgeperste gasse wat vrygelaat word of toegelaat word om uit te sit. Hierdie werk word later voortgesit deur Sir William Thomson, beter bekend as Lord Kelvin.
Tom MacDonald
Thomas MacDonald (gebore 21 September 1988), professioneel bekend as Tom MacDonald, is 'n onafhanklike Kanadese kletsrymer, sanger, liedjieskrywer en YouTuber. Sy liedjie "Fake Woke", waarin hy krities is teenoor kanselleerkultuur, wat veral algemeen voorkom in die Verenigde State, bereik in Januarie 2021 nommer een in verkope in die Amerikaanse Hip-hop- en kletsrymgenres en iTunes verkope.
Mooirivier (Vaal)
''Hierdie artikel handel oor die rivier in Noordwes. Vir ander riviere met dieselfde naam, sien Mooirivier (dubbelsinnig)''
Tom MacDonald
Vroeë lewe
MacDonald het in sy tienerjare vir ses jaar as 'n professionele stoeier in Kanada vir die National Wrestling Alliance, Elite Canadian Championship Wrestling, Real Canadian Wrestling, Prairie Wrestling Alliance, en Monster Pro Wrestling gewerk.
YouTube
MacDonald het in 2009 met sy loopbaan in rapmusiek begin. Sy eerste album, LeeAnn's Son, is in 2014 vrygestel. Gedurende die tyd het hy sy eie YouTube-kanaal begin met die enkelsnit "Wannabe". Sy aanvanklike sukses het begin na sy 2017-enkelsnit, "Dear Rappers".
Mooirivier (Vaal)
Die Mooirivier is 'n takrivier van die Vaalrivier in Noordwes, Suid-Afrika.
Tom MacDonald
Persoonlike lewe
MacDonald het in 2017 begin uitgaan met die Kanadese kletsrymer Nova Rockafeller. Hulle is medebestuurders van die punkgroep "GFBF".
Hy woon tans in Los Angeles, Kalifornië.
MacDonald noem The Beatles, Pink Floyd, Led Zeppelin, Black Sabbath, Joe Cocker, Janis Joplin en Aerosmith as musikale invloede en inspirasie. In sy grootwordjare was die eerste albums waarna hy geluister het 2Pac se All Eyez on Me, Eminem se The Marshall Mathers LP en Marilyn Manson se Smells Like Children.
Studio albums
Samewerkings
Mooirivier (Vaal)
Oorsprong
Die Mooirivier ontspring naby Koster en vloei suidwaarts. Gedurende sy afvloei vul dit die Klerkskraaldam, Boskopdam en die Potchefstroomdam. Buite Potchefstroom swenk die rivier suidweswaarts voordat dit in die Vaalrivier uitmond op die grens met die Vrystaat, ongeveer 15 km oos van Stilfontein.
Die water in die Mooirivier en sy store is erg besoedel met swaarmetale as gevolg van goud- en uraan-mynontginning in die rivierbekken.
Maria Oeljanowa
Maria Aleksandrowna Oeljanowa (gebore Maria Aleksandrowna Blank) (Russies: Мария Александровна Ульянова; – ) was die ma van die Bolsjewisteleier en stigter van die Sowjetunie, Wladimir Lenin.
Haar pa was ’n Joodse dokter wat hom later tot die Ortodokse geloof bekeer het. Sy was een van ses kinders. Sy is tuis onderrig in Duits, Frans, Engels en Russiese en Westerse letterkunde. In 1863 het sy ’n onderwysgraad gekry.
Sy is met Ilja Nikolajewitsj Oeljanof, ook ’n onderwyser, getroud en hulle het eers in Penza en toe Nizjni Nowgorod gewoon. Haar man het ook meteorologiese waarnemings gedoen en verskeie wetenskaplike boeke daaroor geskryf.
In 1869 is hy aangestel as inspekteur van skole in die Simbirsk-provinsie en in 1874 as direkteur van skole. Hy het ook ’n adellike titel, "Sy Eksellensie", en die Orde van St. Wladimir, 3de Klas gekry.
Kraft durch Freude
Die Nasionaal-Sosialistiese Party van Duitsland (NSDAP) het die KdF-organisasie gebruik om sy invloed uit te brei en toestemming vir die NSDAP-bewind te kry.
Die bekendste instellings en projekte was die KdF-motor, wat uiteindelik weens die aanval op Pole en die begin van die Tweede Wêreldoorlog nie meer aan kopers afgelewer kon word nie, die passasierskip Wilhelm Gustloff, wat vir plesiervaarte gebruik is, en die vakansieoord Prora op die eiland Rügen, wat egter nie voltooi is nie.
Die eerste plesiervaart van die KdF na die Portugese eiland Madeira het op 10 Maart 1935 plaasgevind. Vanaf 1936 is sogenaamde Betriebssportgruppen in die lewe geroep wat die sportbedrywighede van Duitse werkers onder die invloed van die NS-ideologie gebring het.
Imaginaerum
Imaginaerum is 'n album van Nightwish wat in 2011 vrygestel is.
1998-Drienasiesreeks
Die 1998-Drienasiesreeks was die derde keer wat die rugbytoernooi tussen Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika plaasgevind het. Dit is vanaf 11 Julie tot 22 Augustus oor ses wedstryde beslis met elke span wat vier wedstryde gespeel het. Suid-Afrika het die toernooi vir die eerste keer gewen nadat hulle al die vier wedstryde gewen het. Buitendien het Australië die Bledisloebeker ingepalm, wat die vorige drie jaar deur Nieu-Seeland gewen is.
Die toernooi is deur SANZAR georganiseer, ’n konsortium wat uit die drie lande se rugbyfederasies bestaan. Sedert 2012 is dit na die Rugbykampioenskapreeks verander toe ook Argentinië tot die toernooi toegetree het.
Formaat
Die formaat vir die 1998-toernooi was soortgelyk aan dié van die vorige jare. Elke span het twee keer tuis gespeel, en twee keer weg, met ’n totaal van vier wedstryde elk, en ses in totaal. Met ’n wen het ’n span vier punte verdien, gelykop twee ligapunte, en ’n verloor met agt of meer punte nul ligapunte. ’n Bonuspunt kon verdien word op een van twee maniere: deur ten minste vier drieë in ’n wedstryd te druk, of deur met sewe punte of minder te verloor. Die toernooi se wenner was die span met die meeste ligapunte aan die einde van die toernooi.
Iwan VI van Rusland
Iwan VI Antonowitsj (Russies: Иоанн VI Антонович) (Sint Petersburg, 23 Augustus 1740 – Sjlisselboerg, 16 Julie 1764) was van 1740 tot 1741 keiser van Rusland.
Iwan was die seun van Anton Ulrich van Brunswyk-Wolfenbüttel en Anna Leopoldowna, dogter van keiserin Anna van Rusland se suster Elisabeth. Anna het die agt weke oue seuntjie op 5 Oktober 1740 aangeneem en hom as haar opvolger aangewys. In dieselfde maand is Anna dood en het Iwan keiser geword.
Bewind
Sy belangrikste regent in die eerste drie weke van sy bewind was Ernst Johann Biron, maar dié se teenstander Burkhard Christoph von Münnich het gesorg dat Biron ná net drie weke van sy amp onthef en deur ’n hof ter dood veroordeel is. Die vonnis is nie voltrek nie, maar hy is wel verban na ’n dorpie in Siberië. In sy plek is Iwan se ma as sy regent aangewys.
Iwan VI is gekies bo Elisabeth, hoewel die troon haar as dogter van Pieter die Grote en Katharina I eintlik toegekom het. Dit is egter teengestaan deur die regerende adel onder leiding van die Dolgoroekof-familie, wat ’n hekel gehad het in alles wat aan Pieter die Grote herinner het.
Aanhouding
Iwan was gesond en dus ’n hindernis vir Elisabeth. Daarom het sy en ’n aantal vriende hom op 6 Desember 1741, slegs dertien maande nadat hy aan die bewind gekom het, laat gevange neem met behulp van die paleiswag. Hy is eers in die fort by Dünamünde aangehou en daarna in Cholmogori aan die Witsee, waar hy sonder sy familie die volgende twaalf jaar deurgebring het. Hier het hy niemand behalwe sy bewaker gesien nie. Nadat sy teenwoordigheid uitgelek het, is hy in 1756 laat opsluit in die fort by Sjlisselboerg.
Nadat Katharina II die troon in 1762 bestyg het, is hy nog strenger aangehou. Sy bewakers het opdrag gekry om hom te vermoor as enigiemand hom probeer bevry. Teen daardie tyd het twintig jaar van eensame aanhouding Iwan se geestestoestand aangetas, hoewel daar geen bewyse is dat hy versteur was nie.
Dood
Sy teenwoordigheid kon egter nie altyd geheim bly nie. ’n Luitenant Wasili Mirowitsj het van hom uitgevind en die fort op 5 Julie 1764 binnegeval om hom te bevry. Iwan se bewakers het hom daar en dan vermoor. Hy is stil-stil in die fort begrawe.
Pous Pius VI
Pius VI was die 250ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk vir 24 jaar, 6 maande en 15 dae, van 1775 tot 1799. Gedurende sy lang pontifikaat het hy te doen gekry met die Franse Rewolusie en die opkoms van Napoleon.
Pontifikaat
Pous Pius VI het dadelik na sy aanstelling begin om korrupsie in die Kerklike Staat uit te roei. Op 29 Maart 1775 stel hy sy oom Giovanni Carlo Bandi, biskop van Imola aan as kardinaal. Hy het prins Potenziani, goewerneur van Rome, oor die kole gehaal omdat die nie korrupsie in Rome onder beheer gebring het nie. Hy stel 'n kommissie van kardinale aan om die probleem op te los. Nicolò Bischi word ter verantwoording geroep omdat hy geld wat bedoel was om graan vir die armes te koop, verkwis het. Hy het 'n subsidie-stelsel ingestel om die landbou te bevorder.
Hy onderteken ook die "Editto sopra gli Ebrei" 'n edik wat al die regulasie betreffende die Jode bevat. Sedert die bul "Cum nimis absurdum" van Pous Paulus IV in 1555 was daar nie 'n eenvormige beleid nie.
Die Jesuïte-vraagstuk
Pius VI was 'n kompromis-keuse, iets wat hom van die begin af moeilikheid gegee het. Hy het die steun van die Bourbonprinse gekry op die veronderstelling dat hy nie die Jesuïte weer sou instel nie. Die "zelanti" (ondersteuners van die Jesuïte) het egter gehoop dat hy heimelik die orde goed gesind was. As gevolg daarvan het Pius 'n paar halfhartige besluite geneem wat geen van die twee kante tevrede gestel het nie. Dit was waarskynlik aan sy beleid te danke dat die Jesuïte oorleef het in Wit-Rusland en Silesië.
Die Galliese en Febroniaanse protes
Pous Pius VI het ook te doen gehad met protes wat daarop gerig was om die pouslike mag te beperk. Johann Nikolaus von Hontheim wat onder die skuilnaam "Febronius" geskryf het, was die Duitse voorstander van die Galliese idee van Nasionale Roomse Kerke. Oostenryk was die voorbok by die instelling van die idee veral na aanleiding van die Renaissance se idees van menseregte. Op 10 Maart 1791 skryf hy 'n pouslike brief waarin hy die verklaring van menseregte "onsinnig" noem. Keiser Joseph II en sy minister Kaunitz wou die pouslike mag so beperk dat die pous genoodsaak gevoel het om na Wene te reis. Die pous verlaat Rome op 27 Februarie 1782, word met prag en praal deur die keiser ontvang, maar rig niks daadwerklik uit nie. Op Paasfees van 31 Maart 1782 spreek hy die pouslike seën "Urbi et Orbi" uit in Wene. 'n Paar jaar later in 1786 het hy egter wel daarin geslaag om die Duitse aartsbiskoppe tydens die kongres van Ems, te oorreed om die idee van 'n nasionale kerk te laat vaar.
Napels en die Franse revolusie
Die liberale minister Tanucci van die koninkryk Napels het aangedring op verandering van die feodale mag van die pous. Koning Leopold II (later keiser) en Scipione del Ricci, biskop van Pistoia en Prato het aangedring op staatshervormings vir Toskane. Pius het op 28 Augustus 1794 in sy bul "Auctorem fidei" die dekrete van die sinode van Pistoia (1786) veroordeel.
Die Franse revolusie het die Galliese kerk ontbind, al die pouslike en kerklike eiendom in Frankryk gekonfiskeer, al die kloosterordes ontbind en 'n beeltenis van die pous is by die koninklike paleis verbrand. Pius het die hele Franse nasie ge-ekskommunikeer en die revolusie en die nuwe grondwet veroordeel op 10 Maart 1791.
Napoleon
In 1796 het Napoleon Italië aangeval, die pouslike troepe verslaan en Ancona en Loreto beset. Die pous sluit eers 'n wapenstilstand by Bologna op 23 Junie 1796 en later die vrede van Tolentino op 19 Februarie 1797, maar op 28 Desember 1797 word die populêre brigadier-generaal Mathurin-Léonard Duphot tydens 'n opstand gedood. Die dood is as voorwendsel gebruik vir Generaal Berthier om Rome aan te val. Die generaal beset Rome sonder teenstand op 10 Februarie 1798. Hy stig die Romeinse Republiek en eis dat die pous afstand doen van al sy wêreldlike mag. Pius VI weier en word gevange geneem en na Sienna en vandaar na Certosa geneem. Toe die Franse oorlog verklaar aan Toskane word die pous deur Pedro Gómes Labrador, markies van Labrador, na Parma, Piacenza, Grenoble en laastens na Valence geneem, waar die pous ses weke na sy aankoms, sterf. Na die konkordaat van 1801, word sy liggaam op 24 Desember 1801 na Rome geneem waar hy op 19 Februarie 1802 begrawe word.
Die kollege van kardinale
Pous Pius VI het 73 nuwe kardinale aangestel in 23 konsistories. Weens die omvang van die lys word dit hier gehou.