cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wiskundige analise
Differensiale calculus
Meetkundig gesproke is die afgeleide die gradiënt van die raaklyn tot die grafiek van f by a. Die raaklyn is 'n limiet van snylyne net soos die afgeleide 'n limiet van differensiekwosiënte is. Om hierdie rede word die afgeleide soms die gradiënt van die funksie f genoem.
Hier is 'n spesifieke voorbeeld -- die afgeleide van die kwadraatsfunksie by invoer 3. Laat f(x) = x2 die kwadraatsfunksie wees.
Die gradiënt van die raaklyn tot 'n kwadreringsfunksie by die punt (3;9) is 6. D.w.s. die funksiewaarde vermeerder ses keer vinniger as die invoerwaarde. Die limietproses wat sopas beskryf is kan toegepas word vir enige punt in die definisieversameling van die kwadreringsfunksie. Dit definieer die afgeleide funksie van die kwadreringsfunksie.
Leibniznotasie
'n Algemene notasie vir die afgeleide in die voorbeeld hier bo is:
Hierdie notasie is die eerste keer deur Leibniz gebruik en dra dus sy naam.
In 'n benardering gebaseer op limiete moet die simbool dy/dx nie geïnterpreteer word as die kwosiënt van die twee getalle nie, maar as beknopte voorstelling van die limiet wat hier bo uitgewerk is. Leibniz se oorspronklike bedoeling was egter dat dit die kwosiënt van twee oneindig klein getalle voorstel, waar dy die infinitesimale verandering in y is wat veroorsaak word deur 'n infinitesimale verandering dx in x.
Ons kan ook aan d/dx dink as die differensiasie-operator wat 'n funksie neem as invoer en nog 'n funksie, die afgeleide, as uitvoer lewer. Byvoorbeeld:
Soos dit hier gebruik word, beteken die dx in die noemer "met betrekking tot x". Selfs as analise ontwikkel word deur limiete te gebruik in plaas van infinitesimale, is dit steeds algemeen om simbole soos dx en dy te manipuleer asof hulle regte getalle is en, hoewel dit moontlik is om sulke manipulering te vermy, is dit soms gerieflik om die notasies van sekere operasies so uit te druk.
Fundamentele stelling
Die fundamentele stelling van die calculus stel dat differensiasie en integrasie inverse operasies is. Om meer presies te wees, beskryf dit die verband tussen die waardes van anti-afgeleides en bepaalde integrale. Omdat dit gewoonlik makliker is om 'n anti-afgeleide te bereken as wat dit is om die definisie van 'n bepaalde integraal toe te pas, verskaf die fundamentele stelling van kalkulus 'n praktiese metode om 'n bepaalde integraal te bereken.
Die fundamentele stelling van calculus stel: As 'n funksie f kontinu is oor die interval [a,b] en as F 'n funksie is waarvan die afgeleide f is oor die interval (a, b), dan Verder, vir elke x in die interval (a, b),
Michail van Wladimir
Michalko (Michail) Joerjewitsj (Russies: Михалко (Михаил) Юрьевич; oorlede 20 Junie 1176) was van 1175 tot 1176 grootprins van Wladimir-Soezdal.
Wiskundige analise
Fundamentele stelling
Hierdie besef, wat deur beide Newton en Leibniz gemaak is, was onmisbaar in die ontsaglike vermenigvuldiging van analitiese resultate wat gelewer is nadat hulle werk bekend geword het. Die fundamentele stelling verskaf 'n algebraïese metode om verskeie bepaalde integrale te bereken — sonder om limietprosesse (soos Riemann-somme) toe te pas — deur formules vir anti-afgeleides te vind.
Michail van Wladimir
Hy was Joeri Dolgoroeki se oudste seun by sy tweede vrou en is deur sy halfbroer Andrei Bogoljoebski van Soezdal af weggestuur. Van 1162 tot 1169 het hy op ’n klein dorpie naby Tsjernigof gewoon, maar later na Tortsjesk getrek. Hy is in 1171 deur Andrei aangestel om oor Kiëf te regeer ná die dood van Gleb Joerjewitsj, maar Michail het geweier en sy jonger broer Wsewolod in sy plek na Kiëf gestuur.
Hierdie artikel is vertaal vanuit die Engelse Wikipedia
Opritsjnina
Die Opritsjnina (Russies: опричнина) was ’n deel van Rusland wat direk onder die bestuur van Iwan die Verskriklike geval het. Die term is afgelei van die ou Russiese woord опричь ("opritsj"), wat "apart" beteken het en kan dus losweg as aparte gebied vertaal word.
Die tydperk word veral gekenmerk deur die berugte opritsjniki, wat ’n terreurveldtog in dié gebied gevoer het en veral die stad Nowgorod verwoes het.
Totstandkoming
thumb|regs|180px|Iwan IV.
In 1564 het prins Andrei Koerbski, wat na Litaue oorgeloop het, dié land se leër teen Rusland gelei en die Russiese streek Welikije Loeki verwoes. Tsaar Iwan het begin vermoed dat ander aristrokate hom ook wou verraai.
Op 3 Desember 1564 het Iwan Moskou verlaat en na die naburige dorp Aleksandrof getrek. Die kerk het die tsaar gesmeek om terug te kom. In 1565 het kerkamptenare Iwan ontmoet en ingestem tot sy skepping van die Opritsjnina in ruil daarvoor dat hy na Moskou terugkeer.
Iwan het die Opritsjnina in dieselfde jaar begin. Daarvolgens het hy ’n gebied hoofsaaklik in die noordooste gekry waarin hy vryelik as ’n algehele outokraat regeer het sonder die inmenging van die magtige feodale aristokrasie.
Die hele Opritsjnina-stelsel word deur historici beskou as ’n wapen teen die magtige Russiese bojare wat die neiging tot sentralisasie teengestaan het.
Bestaan
Die Opritsjnina het sowat ’n derde van Rusland beslaan en het ’n groot deel van die beste land bevat, onder meer dele van Moskou en baie van die groot sentrale stede. Daar is na die res van die land verwys as die Zemsjtsjina (Земщина); dié dele is deur magtige bojare regeer.
Die Opritsjnina het dieselfde voordele as die kerk geniet, met onder meer kwytskelding van belasting. Dit was ’n soort monnike-organisasie met Iwan as kloosterhoof Die grootste verskil was dat, in plaas van ’n godsdienstige liggaam, die Opritsjnina vr Iwan ’n manier was om te doen net wat hy wil. Die gebied is geadministreer deur die opritsjniki, wat buitengewone geweld gebruik het teen enige vorm van verset teen Iwan se bewind – deur edelmanne én landbouers. Baie opritsjniki was lid van die elite. Hulle is beskryf as "vertrouelinge van Iwan wat swart hoofbedekkings gedra en besems en hondekoppe aan hul perde se saals gehang het."
Die opritsjniki het duisende mense doodgemaak en die gebied verwoes. So was Iwan byvoorbeeld in 1570 besorg oor die strategiese waarde van Weliki Nowgorod in die oorlog met die Duitse Orde en Swede en hy het die bevel gegee dat die stad verwoes word. Die opritsjniki het die stad geplunder en duisende mense vermoor.
Ontbinding
In die 1560's het swak oeste, die pes, plundertogte deur Pole en Litaue en Tartaarse aanvalle Rusland baie swaar getref. Die opritsjnina het niks gedoen om die toestand te verbeter nie, maar eerder die ondermyning van Rusland se stabiliteit aangehelp. Wat eers Rusland se vrugbaarste streke was, was verwoes en baie inwoners het na ander dele van die land gevlug.
Die Opritsjnina was ’n algehele mislukking en Iwan moes dit in die herfs van 1572 noodgedwonge ontbind.
Nalatenskap
Iwan Lazjetsjnikof het die tragedie Die Opritsjniki geskryf waarop Tsjaikofksi sy opera Die Opritsjnik gebaseer het. Dit was weer in 1911 die inspirasie vir ’n skildery deur Apollinari Wasnetsof waarin mense wegvlug voor die opritsjniki.
Sergei Eisenstein het die opritsjniki as gesonde, lojale en skoon mense uitgebeeld in sy rolprent Ivan the Terrible, Part I en hulle daarna in ’n minder vleiende lig uitgebeeld in Ivan the Terrible, Part II.
Jare ná die bewind van Iwan die Verskriklike het die Opritsjnina nog ’n invloed op Rusland gehad. Stalin self het baie van sy "suiwering"-skemas gebaseer op die wrede Opritsjnina en die amp van tsaar was vir altyd gehul in ’n groot gevoel van skrikwekkende mag.
Tom Parker (akteur)
Tom Parker (gebore 23 Julie 1977) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse ER (1994), Modern Family (2009), 2 Broke Girls (2011), en 9-1-1 (2018).
Giš
duimnael|300px|links|GIŠ, giš ens. duimnael|260px|’n Tipiese Amarna-brief.
Die wigskrifteken giš of GIŠ (ook is, iṣ en iz) word algemeen aangetref in onder meer die Heldedig van Gilgamesj en die Amarna-briewe. Dit beteken "hout" en word ook as determinatief aan die begin van woorde gebruik om aan te dui ’n voorwerp is van hout gemaak. Die 12 hoofstukke (tablette) van die Heldedig van Gilgamesj noem 16 voorwerpe wat met "GIŠ" begin.
Dit kan ook alfabeties gebruik word vir die letters e, i, s, ṣ of z.
Voorbeelde
Een voorbeeld van die gebruik van GIŠ is in die woord GIŠ plus MÁ ("skip" of "boot"), dus GIŠ.MÁ of GIŠ.MÁ (15px30px, "houtboot").
’n Paar woorde met GIŠ vooraan in die Heldedig van Gilgamesj, met die Akkadies agteraan, is:
Dulcie Howes
Ná haar terugkeer na Suid-Afrika het Dulcie Howes 'n balletskool in Rondebosch geopen. In 1932 het prof. W.H. Bell haar versoek om hoof te word van die nuwe balletdepartement van die Suid-Afrikaanse Musiekkollege, wat 'n afdeling van die Universiteit van Kaapstad was, en in dié hoedanigheid het sy balletproduksies in die Kleinteater die lig laat sien.
Dié balletskool, met Howes aan die hoof, het begin met 60 studente, en die Universiteit van Kaapstad het die tweede plek ter wêreld geword waar 'n graad in ballet verwerf kon word. Die universiteit het ook 'n balletgeselskap tot stand gebring wat landwyd toere onderneem het. In 1949 het die gevierde Alicia Markova en Anton Dolin saam met dié geselskap gedans – ŉ aanduiding van die aansien wat die groep toe reeds geniet het.
Dulcie Howes, wat Engeland gereeld besoek het om aanvullingskursusse te volg, het tydens die besoeke vir Sadler's Wells balletproduksies behartig. Sy het ook 'n groot rol gespeel in die Universiteit van Kaapstad se balletgeselskap ten opsigte van die bestuur, reklame, kostuums, dekor, produksie en choreografie.
Pous Benedictus II
Pontifikaat
Soos sy voorganger was pous Benedictus 'n sterk teenstander van die monotelitisme. Hy het probeer om ook die Spaanse biskoppe en die afgesette biskop van Antiogië, Macarius, so ver te kry om die besluite van die Sesde Ekumeniese konsilie te aanvaar. Koning Ervig en Sint Julianus, aartsbiskop van Toledo, het die besluite tydens die sinode van Toledo in November 684 aanvaar, maar Macarius het 'n ketter gebly. Benedictus het ook Sint Wilfrid as biskop van York gesteun.
Dulcie Howes
Teen die middel van die vyftigerjare het sy reeds 25 ballette geskryf, waarvan haar Vlei Legend bekroon is. In Julie 1954 het sy 'n Sertifikaat van Verdienstelikheid en 'n geldelike toekenning ontvang "vir haar lang en uitsonderlike dienste aan die ballet".
Pous Benedictus II
Pontifikaat
Pous Benedictus II het die beginsel van "veilige hawe" (Eng. Sanctuary) weer ingestel, wat 'n lang tyd deur verskillende groepe verontagsaam is.
Dulcie Howes
Onder haar leiding is talle plattelandse toere onderneem en sy het ook van haar dansers oorsee gestuur om in beroemde geselskappe te dans. Verskeie studente van die balletskool het internasionaal beroemd geword en beklee tans belangrike poste op die internasionale ballettoneel: David Poole, Pamela Chrimes en John Cranko is maar drie van 'n hele aantal.
Vroeg in die sestigerjare is die Universiteit se balletgeselskap by KRUIK (Kaaplandse Raad vir die Uitvoerende Kunste) ingelyf. Vir Dulcie Howes was dit net nog 'n stap in die rigting van 'n nasionale balletgeselskap, wat haar eintlike lewensideaal vir ballet in Suid-Afrika gebly het.
Pous Benedictus II
Verering
Pous Benedictus II word as heilige vereer in die Rooms-Katolieke Kerk. Sy feesdag is op 8 Mei.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
Constanța
Constanța is 'n stad in die ooste van Roemenië langs die Swart See. Die stad is ook die oudste stad in Roemenië en die 4de grootste hawe in die Europese Unie.
Marlene le Roux
Marlene le Roux (*17 September 1934, Bloemfontein - ) is ’n bekroonde Afrikaanse skrywer van jeugverhale.
Vroeë lewe en opleiding
Marlene de Villiers is op 17 September 1934 in Bloemfontein gebore, waar sy ook groot word. Haar vader (J.F. de Villiers) is Biologie onderwyser aan die Hoërskool Sentraal in Bloemfontein, waar sy matrikuleer.
Na skool studeer sy verder aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat, waar sy ’n aantal B.Sc.-vakke (onder meer Chemie en Fisika) neem ter voorbereiding vir ’n loopbaan in die aptekerswese en ook haar toekomstige man ontmoet. Sy slaag die vakke en begin dan werk by die Voortrekker Apteek in Bloemfontein, waar sy ingeskryf is vir die praktiese deel van die kursus en die volgende drie jaar deurbring. Die plan was dat sy daarna na die Potchefstroomse Universiteit of Grahamstad toe sou gaan om die kursus te voltooi, omdat dit die enigste plekke was waar 'n graad in aptekerswese aangebied was.
Persoonlike lewe
Haar toekomstige man, J.S. le Roux, het intussen sy honneursjaar in Geologie voltooi en werk aanvaar as myngeoloog by die Stilfonteinmyn in Wes-Transvaal en hulle besluit om te trou, wat ’n einde maak aan ’n moontlike loopbaan vir haar as apteker. Op Stilfontein bly hulle vir twee jaar terwyl albei studieskuld afbetaal en daarna aanvaar haar man ’n pos as staatsgeoloog in Bloemfontein. Hulle begin met ’n gesin en haar man aanvaar dan ’n onderwyspos by Sentraal Hoërskool, omdat dit onprakties was om so baie van die huis weg te wees om as geoloog veldwerk te doen. Hy loop aandklasse om ’n Universiteits Onderwysdiploma te bekom en skryf daarna in vir ’n Honneursgraad in Geografie. Later word hy aangestel as dosent by die Universiteit van die Oranje-Vrystaat. Sy skryf ook by die universiteit in en behaal ’n B.A.-graad met Geskiedenis en Afrikaans-Nederlands as hoofvakke en in 1969 ook die Universiteits Onderwysdiploma.
Sy en haar man woon as afgetredenes steeds in Bloemfontein. Hulle het drie kinders.
Kort- en vervolgverhale
Sy begin skryf om die inkomste aan te vul. Aanvanklik spits sy haar toe op die skryf van kortverhale en vervolgverhale vir tydskrifte. Haar eerste kortverhaal, Die koperlamp, verskyn op 4 Maart 1960 in Huisgenoot, waarna sy nog kortverhale publiseer in Huisgenoot, Sarie en Mense, tot met Februarie 1963 onder die skuilnaam Tiba Malan en daarna onder haar eie naam. Die kortverhaal Lente verower in 1992 ’n eerste prys in ’n kortverhaalwedstryd uitgeskryf deur Sarie. In Desember 1971 verskyn Die geel kapsules in Sarie. Dit is ’n spanningsverhaal in vier aflewerings met ’n vroulike en was haar eerste poging om iets langer as ’n kortverhaal te skryf.
Jeugliteratuur
Sy lewer haar belangrikste werk op die gebied van die jeugliteratuur en verskeie van haar jeugverhale word aan skole voorgeskryf. Haar eerste jeugroman, Alles op die spel, verower die eerste prys in ’n jeugverhaalwedstryd wat deur Sarie en Tafelberg Uitgewers uitgeskryf is en verskyn eers as vervolgverhaal in Sarie voordat dit gepubliseer word. ’n Deurlopende tema in haar werk is die terapeutiese waarde van kontak met diere, wat die tema is van Die koms van die fluitspeler. Rosalie se tante betrek haar by die veearts-praktyk om Rosalie se aandag van die naderende egskeiding van haar ouers af te lei. Hierdie boek is in 1989 die naaswenner van die Volkskas Bank-prys vir Jeuglektuur.
In 'n Uil op die voëlhok boer Erna Rademeyer met voëls in die voëlhok wat haar pa vir haar gebou het voor haar ouers se egskeiding. Sy gebruik hierdie stokperdjie as skans teen haar stiefpa se pogings tot toenadering. Haar beste vriendin, die uitgesproke June, openbaar dat sy baie meer ernstige probleme het met haar stiefpa. Erna se houding verander wanneer die wit kokketiel met die geel kuif ontsnap en sy besef dat haar stiefpa werklik omgee. Dan raak Erna en June se vriendskap gekompliseerd, want albei is op dieselfde seun verlief. Die Volkskas Bank-prys vir Jeuglektuur word in 1991 aan 'n Uil op die voëlhok toegeken.
In Die prys van 'n witkruis sluit Mariet by ’n natuurleweklub aan wat na witkruisarende omsien. Saam met die bruin seun Oliver fnuik sy die pogings van ’n gierige man om die eiers skade aan te doen.
In Groen is die kleur van genade word Mark tot gemeenskapsdiens by die Dierebeskermingsvereniging gevonnis nadat hy ’n stadstuin vandaliseer. Hier maak hy kennis met mense wat werklik omgee, in kontras met die lede van die skoolbende by wie hy voorheen betrokke was en wat gereeld met die gereg deurmekaar is. Hy ontmoet ook vir Tina en saam hoop hulle dat die duif met die gebreekte vlerk weer sal kan vlieg. Die titel verwys na die groen vloeistof waarmee diere die genadedood toegedien word, wat as metafoor dien vir die prosesse waardeur tieners gaan om hul probleme op te los. Die Volkskas Bank-prys vir Jeuglektuur word in 1993 deur Groen is die kleur van genade gewen en hierdie boek is in 1994 die naaswenner van die ATKV Kinderboekprys vir ouderdomsgroep 13-15 jaar.
Sterling ’n liefdesverhaal vir die jeug waarin seks, vigs en buite-egtelike verhoudings van ouers ook behandel word. Hierdie boek verower in 1995 die ATKV Kinderboekprys vir ouderdomsgroep 13-15 jaar.
In Fokus op Stella is Stella ’n amateurfotograaf. Wanneer sy getuie is van ’n diefstal neem sy instinkmatig ’n foto. Daarna moet sy kies of sy die foto gaan gebruik om ’n dief aan die pen te laat ry en of sy gaan stilbly om die skade wat aan die dief se familiebande aangerig gaan word te vermy.
Die pasaangeër behandel rasseverhoudings. Nico se oom is doodgeskiet deur ’n swart motorkaper en kort daarna word ’n swart seun aangewys as sy nuwe pasaangeër op die atletiekbaan. Die spanwerk wat hier vereis word verander gaandeweg Nico se houding teenoor swart mense en help hom om die dood van sy oom te verwerk. Hierdie boek is op die kortlys vir die toekenning van die Sanlamprys.
Skattejag
Skattejag word deur 'n groepie kinders gespeel. Hoe meer siele hoe meer vreugde. Dit leer kinders om in 'n span saam te werk, te luister na leidrade en om leidrade te ontsyfer. Leidrade vir kleuters sal makliker wees as vir skoolgaande kinders. Dit kan 'n prentjie wees waarmee die wegsteekplek geassosieer kan word. Die persoon wat die leidrade skryf, kan rympies maak oor die wegsteekplek of die wegsteekplek vaagweg beskryf. Gee ses leidrade indien daar ses kinders is of indien daar te veel kinders vir beskikbare wegsteekplekke is, kan minder leidrade gegee word, solank daar net vir elke kind 'n skat is. Skryf 'n naam op elke leidraad.
'n Volwassene verduidelik die reëls van die spel vooraf. Dit is spanwerk. Elke kind kry 'n beurt om 'n leidraad te lees. Almal luister en bespreek dan moontlikhede van wegsteekplekke. Almal soek dan saam na die volgende leidraad of skat. Die skatte mag eers oopgemaak of geëet word nadat die groep kinders vir die gasvrou/heer, ouers ensovoorts, gesing het: ''Ons sê baie, baie dankie, ons sê baie, baie dankie... vir 'n lekker dag!''
Dit kan op twee maniere gespeel word.
Hoe spel twee werk
Skryf die leidrade op 'n papier wat in 'n rolletjie gerol word. Hier kan u eie verbeelding gebruik. Leidraad no.1 word aan die groep oorhandig deur 'n volwassene. Leidraad no.1 lei na leidraad no. 2, ensovoorts. Leidraad no.2 word weggesteek op die plek wat deur leidraad no.1 beskryf word, ensovoorts. By die variasie op die speletjie, word daar een van die kinders se geskenkie saam met leidraad no. 2 weggesteek, ensovoorts. Almal moet help soek totdat elke kind se skat gevind is.
Voorbeelde van leidrade
Lapa of kuiervertrek
Pophuis
Glyplank
Suidkuskiepersol
Die Suidkuskiepersol (Cussonia nicholsonii) is 'n boom, endemies aan Suid-Afrika, wat in die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal voorkom. Dit staan in Engels bekend as die South coast cabbage-tree of die Natal cabbagetree, en in Afrikaans word dit ook somtyds die Natalse kuskiepersol genoem.
Thabazimbi
Thabazimbi (berg van yster) is 'n dorp in die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Die dorp het 'n bevolking van 28 847 in 2011 gehad.
Geskiedenis
Die dorp het sy ontstaan te danke aan die buitengewone ryk ystererts wat JH Williams in 1919 by Vliegpoort ontdek het. Die erts is deur die regering gekoop vir die pasgestigte Yskor (1928) wat in 1931 met sy bedrywighede begin het. 'n Takspoorlyn is vanaf Northam gebou. 'n Dorp (vir die werknemers van Yskor) is op die plaas Kwaggashoek uitgelê en in 1953 geproklameer.
Myn en Distrik
Die myn lewer jaarliks sowat 2 miljoen ton erts wat per spoor na Yskor se werke vervoer word. Beesboerdey is die belangrikste landbouaktiwiteit in die distrik (8 000 km²). Daar is ook ander beduidende neerslae van chroom en ystererts in die omgewing bewys.
Kaïro Internasionale Lughawe
Die Kaïro Internasionale Lughawe (IATA: CAI, ICAO: HECA) bedien Kaïro in Egipte en is die tweede grootste lughawe in Afrika na Johannesburg se O.R. Tambo Internasionale Lughawe. Dit lê sowat 15 kilometer noordoos van die middestad. In 2010 het daar sowat 16.15 miljoen passasiers aangekom of vertrek.
Geskiedenis
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Amerikaanse Lugmag van die Verenigde State Payne Airfield gebou om die Geallieerde Magte te bedien, eerder as om die bestaande Almaza Lughawe (5 km hiervan geleë) oor te neem. Payne Airfield was 'n groot lugvrag- en passasierspil van die Amerikaanse lugvervoerkommandement, wat weswaarts verbind was met Benghazi-lughawe en Algierslughawe op die Noord-Afrikaanse roete en Dakarlughawe in Frans-Wes-Afrika (tans Senegal).
Ander bestemmings waarna daar op die vervoerroetes gevlieg was, is RAF Habbaniya, Irak op die Kaïro-Karatsjiroete; Lidda-lughawe, Britse Palestina; Djedda, Arabië, op die Sentraal-Afrikaanse roete na Roberts Field, Liberië (1941–1943), en later na die oorlog beëindig is, Athene, Griekeland en na bestemmings in Europa.
Toe die Amerikaanse magte die basis aan die einde van die oorlog ontruim het, het die Egiptiese Burgerlike Lugvaartowerheid die fasiliteit begin gebruik vir internasionale burgerlike lugvaart. In 1963 het Kaïro Internasionale Lughawe die ou Heliopolislughawe vervang, wat geleë was in die Hike-Step-gebied in die ooste van Kaïro.
Terminale
Die lughawe het vier terminale, die derde (en grootste) is op 27 April 2009 geopen en die seisoenale vlugterminaal (vir Jedda-pelgrims) het op 20 September 2011 geopen. Terminaal 2 is in April 2010 gesluit vir groot opknappingswerk aan die struktuur en fasiliteite van die gebou.
Lyfs
Lyfs (līvõ kēļ of rāndakēļ) is 'n uitgestorwe taal wat behoort tot die Oosseefinse tak van die Oeraalse tale in die Fins-Oegriese taalfamilie. Lyfs was nou verwant aan Esties. Die moederland van die Lyflanders is Lyfland wat in Letland geleë is, in die noorde van die Koerland-skiereiland. Sommige etniese Lyflanders het in onlangse tye die taal aangeleer in 'n poging om dit te laat herleef, maar aangesien Lyflanders 'n klein minderheid is, is daar weinig geleenthede om die taal te praat. Grizelda Kristiņa, die laaste moedertaalspreker, is in 2013 op die ouderdom van 103 oorlede.
Die Lyfse alfabet is 'n variant van die Latynse alfabet wat 'n hibried van die Letse en Estiese ortografieë verteenwoordig.
Geskiedenis
Lyfs het van 'n posisie van dominansie in Lyfland en Koerland, waar die Lyflanders vir 2000 jaar gewoon het, agteruitgegaan tot 'n handjievol sprekers wat vandag oorbly. In die 13de eeu was die aantal sprekers van Lyfs sowat 30 000. In ongeveer 1200 is Lyfland deur die Orde van de Swaardbroeders en die Duitse Orde ingeval wat gelei het tot 'n magstryd rakende die heerskappy van die gebied tussen hierdie ordes en die Aartsbiskop van Riga. In 1522, tydens die Protestantse Hervorming, is Koerland deur Denemarke geannekseer. In 1557 is die gebied deur Rusland binnegeval en van 1558 tot 1583 het Rusland, Swede, Denemarke, Litaue en Pole oor die gebied geveg in die Lyflandse Oorlog. In die Verdrag van Nystad in 1721 het Lyfland en Koerland provinsies van Rusland geword. Al hierdie gebeure het daartoe gelei dat daar teen die 19de eeu slegs sowat 2 000 mense was wat steeds Lyfs gepraat het. In 1852 was die aantal Lyflanders 2 394. Met die 1918-stigting van die staat Letland het die Lyfse taal 'n oplewing ondergaan. Dit is egter omgekeer met die Sowjetunie se inval van Letland tydens die Tweede Wêreldoorlog en die marginalisering van Lyfs onder die Sowjetbewind.
Taalherlewingsprogram
Sedert Letland onafhanklikheid herbekom het, is pogings van stapel gestuur om Lyfs te laat herleef. Lyfs word wetlik erken as 'n selfstandige Letlandse taal en die regering van Letland ondersteun Lyfse taalaktiwiteit en verskaf finansiële ondersteuning vir 'n amptelike program genaamd "Lyflanders in Letland." Die Lyfse Unie, Līvõd Īt is 'n nie-regeringsorganisasie wat die bevordering van Lyfs ten doel het. Daar is ook drie sanggroepe, "Līvlist", "Kāndla" en "Vīm" wat in Lyfs sing. Die Lyfse taal kan aan die Universiteit van Riga studeer word en in Mazirbe word 'n Lyflandse kultuurfees gehou. In 1992 het Lyflanders die publikasie van Livli (Lyfs), die nasionale koerant wat in Lyfs uitgegee is in Letland in die 1930's laat herleef, die meeste artikels is egter in Lets. 'n Poging in 1993 deur 'n jong Lyfse digter, Valt Ernstreit, om 'n eksklusief Lyfse publikasie op die been te bring, Livli+, het nie geslaag nie en slegs 'n paar uitgawes is gepubliseer.
"Die Lyfse Kus" (Līvõd Rānda) is 'n projek waarvolgens 'n nasionaal-kulturele park met staatsbeskerming in Letland opgerig word om die etnies-kulturele en streeksontwikkeling aan die Lyflandse kus te bevorder. Die park dien tot 'n mate om plaaslike selfregering daar te stel en 'n brandpunt vir die kultuurlewe van die Lyflanders te verskaf.
Dit is egter nie duidelik of dit reeds te laat is om Lyfs te red nie aangesien daar nie meer moedertaalsprekers is wat 'n motivering verskaf vir die gebruik van die taal nie.
Aaron Motsoaledi
Aaron Pakishe Motsoaledi (gebore 7 Augustus 1958) is 'n Suid-Afrikaanse medikus en politikus, voorheen LUK vir vervoer, landbou en omgewingsake, en onderwys in die Limpopoprovinsie. Hy is 'n lid van die regerende African National Congress en lid van die Suid-Afrikaanse Parlement.
Motsoaledi het 'n suksesvolle mediese praktyk bedryf in die plattelandse dorpie Jane Furse voor sy aanstellings in die regering. Hy was ook in 1986-1994 voorsitter van die adviesraadkantore in Sekhukhune. Sedert 1989 was hy ook die voorsitter van 'n gesondheids-, voeding- en beradingsprojek "Hlahlolanang".
Hy is aangewys as die Minister van Gesondheid in die Suid-Afrikaanse kabinet op 10 Mei 2009.
Vanweë sy uitmuntende bekwaamhede as minister van gesondheid het hy 'n belangrike rol gespeel om Suid-Afrika se beeld te verbeter ten opsigte van die VIGS-pandemie en behandeling daarvoor. In Mei 2014, ná die algemene verkiesing, is hy behou in die nuwe kabinet van pres. Jacob Zuma.
Hy is sedert Mei 2019 die Minister van Binnelandse Sake in die kabinet van Cyril Ramaphosa.
Huis van Romanof
Die Huis van Romanof (Russies: Рома́новы, Romanowi) was die tweede en laaste dinastie van Rusland. Twintig heersers uit die dinastie het Rusland 304 jaar lank regeer van 1613 tot 1917. Van 1761 af is Rusland regeer deur ’n lyn van die Huis van Oldenburg wat ontstaan het ná die huwelik tussen ’n Romanof-groothertogin en die hertog van Holstein-Gottorp. Hierdie lyn is amptelik ook Romanof genoem, maar genealoë verwys soms, meer akkuraat, daarna as Holstein-Gottorp-Romanof.
Die dinastie het tot ’n val gekom net voor die uitbreek van die Russiese Rewolusie in 1917. Die tsaar is gedwing om te abdikeer. Hy en sy gesin was daarna eers in huisarres en is in 1918 tereggestel.
Oorsprong
Die Romanofs deel hul oorsprong met 24 ander Russiese adellike families. Die eerste gemeenskaplike voorvader is ene Andrei Iwanowitsj Kobila, ’n bojaar in diens van Semjon I van Moskou. Later jare is dikwels beweer dat Kobila baie beroemde voorouers gehad het, soos dat sy pa ’n beroemde prins en rebel van Pruise was wat na Rusland gevlug het. In die laat 17de eeu is ’n fiktiewe stamboek gepubliseer waarvolgens hy van Julius Caesar afstam.
Sy oorsprong was waarskynlik minder luisterryk. Kobila is nie net Russies vir "merrie" nie, sy verwante het ook byname van perde en huisdiere gehad en dit dui daarop dat hy die afstammeling van ’n koninklike ritmeester was. Een van Kobila se seuns, Fjodor, ’n bojaar in die doema van Dmitri Donskoi, se bynaam was Kosjka (kat). Sy afstammelinge het die van Kosjkin aangeneem en dit is later verander na Zacharin. Die familie het daarna in twee takke verdeel: Zacharin-Jakowlef en Zacharin-Joerijef. Tydens die bewind van Iwan die Verskriklike het die eerste familie bekend geword as Jakowlef, terwyl die kleinkinders van Roman Joerijewitsj Zacharin-Joerijef hul van na Romanof verander het.
Opgang van die Romanofs
Regdeur Fjodor se bewind het sy swaer Boris Godoenof en sy Romanof-neefs om mag gewedywer. Toe Fjodor sonder kinders sterf, het die 700 jaar oue Moskouse lyn van die Rjoerik-dinastie tot ’n einde gekom. Ná ’n lang stryd het Godoenof en sy ondersteuners die oorhand oor die Romanofs gekry en Godoenof is tot tsaar verkies. Sy wraak op die Romanofs was skrikwekkend: die hele familie en hul verwante is na afgeleë dele van die Russiese Noorde en Oeral-streek gestuur, waar die meeste van honger of in kettings dood is. Die hoof van die familie, Fjodor Nikititsj Romanof, is verban na die Antonijef Sijsky-klooster en gedwing om ’n monnik te word. Hy het die naam Filaret aangeneem.
Die Romanofs se geluk het weer drasties verander met die val van die Godoenof-dinastie in 1606. As ’n voormalige leier van die anti-Godoenof-party en neef van die laaste wettige tsaar, is Filaret hooggeag deur verskeie swendelaars wat tydens die Tyd van Beroeringe probeer voorgee het hulle is Dmitri, die jongste seun van Iwan die Verskriklike wat op ’n jong ouderdom dood is. Vals Dmitri I het Filaret ’n aartsbiskop gemaak en onder Vals Dmitri II het hy patriarg van Moskou geword. Ná die verdrywing van Vals Dmitri II en die Pole uit Moskou in 1612 het die Landsraad die troon vir verskeie prinse aangebied, maar almal het dit van die hand gewys.
Patriarg Filaret se 16-jarige seun, Michail Romanof, het in dié tyd saam met sy ma, Ksenija Iwanowna Sjestowa, in die Ipatijef-klooster in Kostroma gebly. Toe hy die troon aangebied word, het hy en sy ma dit eers van die hand gewys, maar tog later aanvaar. Die vroeë Romanofs was gelief onder die bevolking as die skoonfamilie van Iwan die Verskriklike en onskuldige slagoffers van Godoenof se wraak.
Krisis in die dinastie
Michail is opgevolg deur sy enigste seun, Aleksei, wat die land stilweg deur verskeie probleme gelei het. Met sy dood was daar wedywering tussen die kinders by sy eerste vrou (Fjodor III, Sofia Aleksejewna en Iwan V) en sy seun by sy tweede vrou (Pieter die Grote). Fjodor het eers tsaar geword en ná sy dood was Pieter en Iwan medetsaars, aanvanklik met Sofia as regent. Ná Iwan se dood het Pieter alleenheerser geword en die titel van Russiese heersers na keiser verander.
Ná die dood van Pieter, wat sy enigste oorlewende seun, Aleksei, laat doodmartel het ná ’n vermeende sameswering, was daar ’n nuwe krisis, want Pieter het nie ’n opvolger aangewys soos die gebruik in dié tyd was nie. Hy is opgevolg deur sy vrou, Katharina I. Daarna het die manlike Romanof-lyn in 1730 uitgesterf met die dood van Pieter II (die vermoorde Aleksei se seun en dus Pieter I se kleinseun) op die dag waarop hy sou trou. Hy is opgevolg deur Iwan V se dogter, Anna Ioannowna (1693–1740), en daarna Pieter die Grote se dogter, Elisabeth Petrowna (1709–1762).
Elisabeth het haar suster, ook Anna, se kind (hertog Karl Peter Ulrich van Holstein-Gottorp) as haar opvolger aangewys. Die troonbestyging van Karl Peter Ulrich in 1762 as keiser Pieter III was die begin van die nuwe dinastie van Holstein-Gottorp-Romanof.
Die Holstein-Gottorp-Romanof-dinastie
Die Holstein-Gottorps van Rusland het die van Romanof behou en klem gelê op hul afstamming van Pieter die Grote deur sy dogter, Anna. Paul was veral trots om ’n agterkleinseun van die groot Russiese monarg te wees, hoewel sy Duits-gebore ma, Katharina II (voorheen prinses Sophie van Anhalt-Zerbst), in haar memoires geïnsinueer het dat haar minnaar Sergei Saltikof Paul se regte pa was. Dit word egter deur moderne historici as onwaarskynlik beskou.
Bewus van die groot onenigheid wat kan ontstaan oor die opvolging van ’n tsaar ná groot onenigheid met sy ma tydens haar bewind, het Paul die beleid begin dat oudste seuns hul pa's sou opvolg en dat die monarg, sy vrou en enige aanspraakmakers op die troon tot die Russies-Ortodokse Kerk moes behoort. Later het sy seun, Aleksander I, die vereiste bygevoeg dat tsaars se vroue van koninklike afkoms moes wees, anders sou hul kinders geen reg op die troon gehad het nie.
Paul is in sy paleis in Sint Petersburg vermoor. Aleksander I het hom opgevolg en is later dood sonder ’n seun. Nikolaas I, sy broer, het hom opgevolg. Sy era, nes dié van Paul, is gekenmerk deur groot aandag aan die leër. Nikolaas I het vier seuns gehad, en hy het gedink enigeen van hulle kon eendag te staan kom voor die uitdaging om Rusland te regeer. Om hulle te probeer voorberei op die toekoms, het hy gesorg dat hulle ’n uitstekende opvoeding kry met die klem op die militêre.
Aleksander II was die volgende Russiese tsaar. Hy was goed opgevoed, intelligent en het gevoel sy taak is om vrede in Europa en Rusland te bewaar. Hy het onder meer die lyfeienes in 1861 bevry en het groot steun onder die bevolking gehad. Op 13 Maart 1881 is Aleksander vermoor op pad huis toe ná ’n militêre parade. Slawiese patriotisme, ’n oplewing in kultuur en Panslawiese idees het in dié tyd al hoe belangriker geword en dit het die Romanofs, wat grootliks deur Wes-Europa beïnvloed is, genoop om "meer Russies" te word.
Aleksander II is opgevolg deur sy seun Aleksander III. Hy was ’n groot en imposante man. Weens die sluipmoord op sy liberale pa het hy meer outokraties regeer en baie van Aleksander II se hervormings opgehef. Hy het getrou met prinses Dagmar van Denemarke, wat keiserin Maria Fjodorowna geword het, en hulle het ses kinders gehad.
Imker Hoogenhout
regs|200px|duimnael|Imker Hoogenhout.
Huis van Romanof
Die Holstein-Gottorp-Romanof-dinastie
Die oudste, Nikolaas, het tsaar geword toe sy pa op 49-jarige ouderdom skielik aan ’n niersiekte dood is. Hy was intelligent en goedhartig, maar was nie deeglik voorberei vir sy rol as heerser nie en hy het bloot sy pa se streng beleidrigtings voortgesit. Sy tsarina, die emosioneel broos Duitse prinses Alix van Hesse-Darmstadt (na haar troue bekend as Aleksandra Fjodorowna), het ook bygedra tot sy ondergang. Terwyl die tsaar tydens die Eerste Wêreldoorlog meestal aan die front was as bevelvoerder van die leër, het die hardkoppige, tradisionalistiese tsarina die septer geswaai aan die hof en in die regering.
Imker Hoogenhout
Imker Hoogenhout (*2 Februarie 1884, Wellington – † 19 November 1970, Wellington) was 'n skoolhoof, inspekteur van onderwys, sekretaris van die Departement Binnelandse Sake, administrateur van Suidwes-Afrika (tans Namibië) en Afrikaanse skrywer. Die taalstryder C.P. Hoogenhout is sy pa.
Huis van Romanof
Val van die Romanofs
Omdat die meeste tsaars sedert Paul Duitse vroue gehad het, het die Romanofs se gewildheid afgeneem gedurende die oorlog. Nikolaas se vrou, Alexandra, was veral gehaat weens haar Duitse agtergrond.
Imker Hoogenhout
Herkoms en vroeë lewe
Petrus Imker Hoogenhout is op 2 Februarie 1884 op Groenberg naby Wellington gebore as een van ses kinders (vier seuns en twee dogters) van die bekende taalstryder Casparus Petrus Hoogenhout en Catharina Maria Marais. Hy ontvang sy laerskoolopleiding by sy vader in die Groenbergskool en sy hoërskoolopleiding by die Hoër Jongenskool Wellington, waar Robert MacCrone die hoof is. Hier slaag hy matriek met lof. Aan die Victoria Kollege op Stellenbosch verwerf hy hierna in 1904 die B.A.-graad en word as atleet die Kollege se Victor Ludorum.
Loopbaan
Hierna gee hy vanaf 1905 vir twee jaar onderwys aan die Groenbergskool, wanneer hy sy pa aflos wat deur siekte nie sy pligte kan nakom nie. In hierdie tyd is hy ook kaptein van die Wellington Rugbyklub. Terwyl hy hier diens doen, skryf hy Afrikaanse woorde vir etlike Engelse liedere, die gewildste waarvan is Kom ons gaan blomme pluk in die vlei en Die brug op ons plaas. Laasgenoemde vertel van die brug op die plaas Optenhorst waar sy halfbroer, Pieter le Roux, die boer was en waar sy ouers na hul aftrede gaan woon het.
Huis van Romanof
Val van die Romanofs
Begin 1917 het die Februarie-rewolusie uitgebreek en dit het gelei tot die abdikasie van Nikolaas II ten gunste van sy broer, groothertog Michail Aleksandrowitsj. Laasgenoemde het egter die troon van die hand gewys en dit het gelei tot die einde van die Romanofs se bewind in Rusland.
Imker Hoogenhout
Loopbaan
Hy behaal in hierdie tyd sy Onderwysdiploma in Kaapstad in die eerste klas. In Mei 1908 word hy vir ongeveer twee jaar aangestel as hoof van die Jeppe Hoërskool in Johannesburg, waarna hy vir sowat elf jaar hoof word van die Bethal Skool vir Christelike Nasionale Onderwys. In hierdie tyd skei die laerskool van die hoërskool en die hoërskool word na hom vernoem as die Hoërskool Hoogenhout. Dit is die eerste skool in Suid-Afrika wat na ’n private persoon vernoem word. ’n Borsbeeld van hom, geskep deur sy oudleerling Coert Steynberg, word mettertyd voor die skool opgerig.
Huis van Romanof
Val van die Romanofs
Nikolaas en sy gesin is in huisarres geplaas. Op 17 Julie 1918 het die Bolsjewiste Nikolaas, sy gesin en vier lede van hul huishouding in Jekaterinburg doodgeskiet – in die kelder van ’n huis wat van ’n handelaar met die van Ipatijef afgeneem is om die tsaar en sy gesin aan te hou en wat later as Ipatijef-huis bekend sou word. Ironies het die Romanof-dinastie geëindig in ’n huis met dieselfde naam as die Ipatijef-klooster in Kostroma waar Michail Romanof die troon in 1613 aangebied is en waar die dinastie dus begin het. ’n "Kerk op Bloed" is aan die begin van die 21ste eeu gebou op die plek waar Ipatijef-huis gestaan het.
Imker Hoogenhout
Loopbaan
Van 1920 tot 1927 is hy Inspekteur van Onderwys wat op Wolmaransstad gestasioneer is en die Wes-Transvaal bedien. In 1927 trek hy na Pretoria, waar hy die pos van hoofeksaminator van die Transvaalse Onderwysdepartement beklee tot aan die einde van 1929. Daarna word hy aangestel as Sekretaris van Binnelandse Sake en tree hy ook op as Voorsitter van die Staatsdienskommissie en van die Immigrasiekomitee. In 1937 word hy aangestel as eerste voorsitter van die Nasionale Padraad en later as Erekolonel van die Geniekorps van die Suid-Afrikaanse Weermag. As voorsitter van die Padraad is hy instrumenteel om die strategie van die nasionale paaie vas te stel en word daar besluit om alle nasionale paaie te teer. Gedurende die oorlogsjare is die Dutoitskloofpas gebou deur Italiaanse krygsgevangenes terwyl hy nog hoof van die Geniekorps is. Op 1 April 1943 word hy aangestel as Administrateur van Suidwes-Afrika en hy beklee hierdie posisie tot 6 Desember 1951, waarna hy aangestel word as Ambassadeur van Suid-Afrika in Den Haag in Nederland.
Huis van Romanof
Val van die Romanofs
In die tagtigerjare is vyf van die gesin se beendere gevind. Die ligging is eers geheim gehou aangesien die Kommuniste nog aan die bewind was, maar in 1991, ná die val van die Sowjetunie, is die beendere opgegrawe. Om uit te vind wie se oorskot ontbreek, is 'n ondersoek gedoen waarin bevind is Aleksei en Maria se beendere is nie daar nie.
Imker Hoogenhout
Persoonlike lewe en sterfte
Hy trou met Sebastina Susanna Hendrina (Stienie) Goosen en ’n seun, Imker, word uit die huwelik gebore. Terwyl hy in Bethal is ontval sy eggenote hom in 1913 terwyl sy slegs 22 jaar oud is en hy trou later met Elizabeth Emma Muller, by wie hy twee seuns het, naamlik Hilgard, wat as loods tydens die Tweede Wêreldoorlog sneuwel, en Casper.
Huis van Romanof
Val van die Romanofs
Die gesin se oorskot, buiten dié van Aleksei en Maria, is in 1998 begrawe in die Katedraal van Petrus en Paulus in Sint Petersburg – 80 jaar ná die teregstelling. Ná ’n jare lange polemiek is Nikolaas en sy gesin in 2000 deur die Russies-Ortodokse Kerk verklaar tot passiedraers (heiliges in die Oosters-Ortodokse geloof wat nie "vanweë" hul geloof vermoor is soos wat met ’n martelaar die geval is nie, maar wat "in" geloof gesterf het aan die hand van moordenaars).
Imker Hoogenhout
Persoonlike lewe en sterfte
Na sy aftrede in 1957 vestig hy hom op Vereeniging, waar sy vrou hom in 1962 ontval. Op 19 November 1970 is hy in Wellington oorlede, terwyl hy by sy seun Imker kuier. Hy word op Vereeniging langs sy tweede vrou begrawe.
Huis van Romanof
Huidige Romanofs
Die Romanof-familie bestaan vandag nog. Daar is onenigheid oor wie die regmatige hoof is, veral tussen groothertogin Maria Wladimirowna en ander lede van die familie. Ondanks die val van die Sowjetunie lyk dit egter onwaarskynlik dat die Romanofs in die nabye toekoms weer sal regeer. Behalwe vir 'n klein groep monargiste (volgens 'n meningspeiling van die Lewada-instituut is sowat tien persent van Russe ten gunste van 'n terugkeer na 'n monargiese regeringstelsel ) is die Russiese volk nie geesdriftig oor die herinstelling van die monargie nie, nie eens op ’n konstitusionele grondslag nie.
Imker Hoogenhout
Prosa
Hy gee ’n beeld van die armoedige bestaan van die delwers in Op die delwerye, wat gebaseer is op sy ervarings as skoolinspekteur. In vyf sketse (Annie Losper, Hendrik Blits, Oom Piet Legransie, Intelligensie-toetse en Getrep) beeld hy die lief en leed van delwers uit. Van die karakters in die bundel is Annie Losper, die talentvolle dogter van ’n delwer wat die slagoffer word van armoede en onhigiëniese toestande; Hendrik Blits is ’n dronkaard maar het nog nie al sy fyner gevoelens verloor nie, soveel so dat hy nog sal baklei om ’n dier van mishandeling te red; en die gewese ouderling Piet Legransie vind uit dat hy eintlik nog altyd ’n mooiweer Christen was. Getrep beskryf die misdadiger-elemente van die delwerye. Die sketse bevat ’n paar goedgetekende tipes, maar munt nie uit deur indringende menslikheid nie, terwyl die ellendige toestande nie werklik tot lewe kom nie.
Huis van Romanof
Huidige Romanofs
Familielede mag ná die ontbinding van die Sowjetunie as privaat persone na die Russiese Federasie terugkeer. Terwyl hulle volgens amptelike verklarings nie daarin belangstel om die Russiese troon, verlore eiedom of besondere voorregte op te eis nie, vra hulle vir die erkenning van die Huis van Romanof as "historiese instelling".
Imker Hoogenhout
Sketse, gedigte en lirieke
Van sy sketse en gedigte verskyn in Ons Land Kersmisnommer, De Goede Hoop en Die Huisgenoot. Die lirieke van die bekende volksliedjie Die brug op ons plaas word opgeneem in die versamelbundel My Afrikaanse verseboek, wat deur D.J. Opperman, M.A. Basson en E. Stumpf saamgestel is vir skoolgebruik.
Skoolboeke
Vir skoolleerlinge stel hy in die twintigerjare saam met ander ook die Lees met lus leesboekies saam. Om te voorsien in die groot behoefte aan handleidings vir onderwysers skryf hy saam met J.J.A. Schoeman nege boekies Afrikaanse Taaloefeninge, asook Afrikaanse idiome, spreekwoorde en segswyses.
Eerbewyse
Die Hoërskool Hoogenhout op Bethal word na hom vernoem. ’n Borsbeeld van hom, geskep deur sy oudleerling Coert Steynberg, word mettertyd voor die skool opgerig.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Hobart Henley
Hobart Henley (23 November 1887 – 22 Mei 1964) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Parentage (1917), A Gay Old Dog (1919), A Certain Young Man (1928), en Free Love (1930).
Edie Falco
Edie Falco (gebore 5 Julie 1963) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Sunshine State (2002) en in die televisiereekse The Sopranos (1999), 30 Rock (2006), en Nurse Jackie (2009).
Sewejaartjie
Die sewejaartjie (Edmondia sesamoides) is 'n struik wat slegs 30 cm hoog word. Die plant is inheems aan die Oos-Kaap en Wes-Kaap waar dit aangetref word in in fynbos op sandsteenhange.
Maureen Stapleton
Maureen Stapleton (21 Junie 1925 – 13 Maart 2006) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Airport (1970), Interiors (1978), Reds (1981), en Cocoon (1985).
Voegwoord
'n Voegwoord, of konjunksie, is 'n woord wat gebruik word om sinne saam te voeg.
Voorbeeld
As voorbeeld, kyk na die volgende twee sinne:
'n Voegwoord is nodig om die twee sinne as een sin te skryf. Byvoorbeeld:
Betekenis
Voegwoorde lyk gewoonlik kort en onbeduidend, maar het 'n groot invloed op die betekenis van die sin. Vergelyk byvoorbeeld die volgende drie sinne:
Afrikaanse voegwoorde
Die Afrikaanse voegwoorde is:
Pous Benedictus XI
Benedictus XI was die 194ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1303 tot 1304.
Voegwoord
Indeling volgens funksie
Voegwoorde kan volgens hulle funksie as volg ingedeel word:
Pous Benedictus XI
Biografie
Pous Benedictus XI is gebore as Niccolò Boccasini in 1240 in Treviso, Italië. Hy sluit hom aan by die orde van die Dominikane en studeer en doseer teologie. In 1286 word hy provinsie-leier van die orde in Lombardye. In Mei 1296 word hy magister-generaal van die Dominikane. Hy was 'n kragtige verdediger van die beleid van Pous Bonifatius VIII en die pous bevorder hom tot kardinaal in 1298. Op 22 Oktober 1303 volg hy Pous Bonifatius VIII op en regeer tot sy dood op 7 Julie 1304. Hy word opgevolg deur Pous Clemens V. Die naam ‘Benedictus’ beteken 'geseënde’.
Pontifikaat
Pous Benedictus XI het verwikkel geraak in konflikte met die kardinale van die Colonna-familie. Weens die spanning wat die konflikte veroorsaak het, het hy in 1304 Rome verlaat en na Perugia gegaan. Hy het toegewings gemaak aan koning Philip IV (die Skone) van Frankryk en die bul “Cleris Laicos” amper volledig teruggetrek, maar het Guillaume de Nogaret en sy helpers, wat die aanslag op Pous Bonifatius VIII gepleeg het by Anagni, op 7 Junie 1304 geëkskommunikeer. Hy het ook die bul “Super cathedram” wat die bedelordes verbied het om te preek en bieg te hoor, teruggetrek.
Voegwoord
Gebruik van die komma
'n Komma word meestal voor 'n voegwoord wat twee sinne verbind geplaas. Die uitsondering is 'dat' en 'en'. As die voegwoord 'of' in 'n neweskikkende hoedanigheid gebruik word, verval die komma in verreweg die meeste gevalle ook.
Formentera
Formentera (Katalaans: [furmənˈteɾə], Spaans: [formenˈteɾa]) is 'n Spaanse eiland in die Middellandse See en is die vierde grootste eiland van die Baleariese Eilande. Dit is suid van Ibiza.
Pous Benedictus XI
Pontifikaat
Op 18 Desember 1303 bevorder die pous Niccolò Alberti OP tot kardinaal en op 19 Februarie 1304 vir Walter Winterburn OP.
Pous Benedictus X word deesdae as 'n teenpous beskou. In Pous Benedictus XI se tyd was dit egter nie so nie. Dit is die rede hoekom Pous Benedictus XI die getal XI en nie X gekies het om sy naam aan te dui. Dit het dan ook al die volgende Benedictus pouse se nommer met een aangeskuif.
Brandvlei
Brandvlei is 'n dorpie in die hart van die Boesmanland, Noord-Kaap, Suid-Afrika. Dit is geleë langs 'n groot pan. Die dorpie het in 1961 munisipale status verkry. Sout word in die omgewing ontgin. Daar is ook verskeie Boesmantekeninge te sien in die omgewing.
Pous Benedictus XI
Verering
Pous Benedictus XI is deur Pous Clemens XII salig verklaar op 24 April 1736. Sy feesdag is op 7 Julie.