cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glorieryke Rewolusie
Die Rewolusie het die nekslag toegedien aan enige geleentheid wat Katolisisme oorgehou het om weer in Engeland gevestig te word. Vir Britse Katolieke was die nagevolge sosiaal en polities rampspoedig: vir meer as 'n eeu is Katolieke die reg ontsê om te stem of setels in die Westminster Parlement te beklee, nòg was aanstellings in die weermag vir hulle beskore, en die monarg mog nie 'n Katoliek wees of met een trou nie, 'n verbod wat van krag sou bly tot die Verenigde Koninkryk se Kroonsuksessiewet van 2013 hierdie vereistes afgeskaf het. Die Rewolusie het beperkte toleransie van niekonformerende protestante ten gevolg gehad, alhoewel dit geruime tyd sou duur voor hulle volle politieke regte verkry het. Dit is al aangevoer, hoofsaaklik deur Whig-historici, dat Jakobus se omverwerping moderne Engelse parlementêre demokrasie ingelui het: die Verklaring van Regte van 1689 het een van die belangrikste dokumente in die politieke geskiedenis van Brittanje geword en sedertdien was die monarg nooit absolute mag toegedaan nie.
Internasionaal gesien, was die Rewolusie verwant aan die Negejarige Oorlog op die Europese vasteland. Dit is al gesien as die laaste suksesvolle inval van Engeland. Dit het alle pogings deur Engeland beëindig om die Nederlandse Republiek in die Engels-Nederlandse oorloë van die 17de eeu militêr te oorweldig. Die gevolglike ekonomiese integrasie en militêre samewerking tussen die Engelse en Nederlandse vlote het egter die dominansie in wêreldhandel van die Nederlandse Republiek na Engeland en later na Groot Brittanje verskuif.
Dado Cavalcanti
Luis Eduardo Barros Cavalcanti (gebore op 9 Julie 1981 in Arcoverde), beter bekend as Dado Cavalcanti, is 'n Brasiliaanse sokkerafrigter wat tans die Paysandu-klub afrig. Hy het baie sukses gehad by Luverdense, Paraná Clube en Mogi Mirim.
Villiersdorp
Geskiedenis
duimnael|300px|links|Die NG kerk Villiersdorp, waarvan die hoeksteen op [[28 Januarie 1950 gelê is.]] Veldkornet Pieter de Villiers, eienaar van die plaas Radyn, het in 1841 by die Goewerneur aan die Kaap aansoek gedoen vir die uitlê van 'n dorp op 'n gedeelte van sy plaas. In 1843 is die dorp gestig, en in 1855 'n munisipaliteit verklaar.
De Villiers het in sy aansoek in 1841 die Goewerneur ook versoek dat die benaming van die dorp ter herinnering aan die Franse mag wees, omdat die meeste inwoners van die dorp afstammelinge van die Franse Hugenote was. Die Goewerneur het toegegee dat die dorp na sy stigter, Pieter de Villiers, vernoem mag word. Aanvanklik was die dorp "De Villiers Dorp", maar in die omgangstaal het dit later "Villiersdorp" geword.
Glencoe, KwaZulu-Natal
Glencoe is 'n dorp in die noorde van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Die dorp en omgewing het 'n bevolking van 17 548 in 2011 gehad. Die dorp is 10 km wes van Dundee.
Villiersdorp
Wapens
Munisipaliteit (1) — David Graaff het in 1907 'n skildery van 'n De Villiers-familiewapen aan die munisipaliteit geskenk, wat daarna as die munisipale wapen gebruik is.
Glencoe, KwaZulu-Natal
Geskiedenis
Die dorpie het as Biggarsberg-aansluiting begin toe die Durban-Johannesburgspoorlyn hierdie punt in 1889 bereik het. 'n Nuwe dorp is in 1921 by die aansluiting aangelê en die naam is verander na Glencoe, na 'n vallei in Skotland.
Villiersdorp
Wapens
Munisipaliteit (2) — 'n Nuwe wapen is in 1975 by die Buro vir Heraldiek geregistreer: In blou, 'n Paaslam van natuurlike kleur, in die skildhoof 'n muurkroon van goud. Die helmteken was 'n goue graaf tussen twee rooi vlerke, en die wapenspreuk was "Laboranti numen adest". Die paaslam kom uit die De Villiers-wapen.
Glencoe, KwaZulu-Natal
Distrik
Die dorp het in 1964 sy eie distrik gekry van 668 km2. Skaap- en beesboerdery is die belangrikste aktiwiteite.
Villiersdorp
Geografie
Villiersdorp word omring deur berge, waarvan Blokkop, Aasvoëlberg en Sneeukop aan die noordekant geleë is, met die Baviaansberge in die ooste.
Noord van die dorp ontspring die Elandskloofrivier, wat deur die skone Elandskloofriviervallei afloop, na die Elandskloofdam. Die oostekant van die dorp grens aan die Elandskloofrivier. Die Kommissiekraalrivier vloei regdeur die dorp, in die Elandskloofrivier. Ongeveer 5 km suid van Villiersdorp lê die Theewaterskloofdam, die grootste dam in die Wes-Kaap en sewende grootste in Suid-Afrika. Water vanuit die dam vloei in die Riviersonderend.
Ekonomie
Villiersdorp word omring deur plase, waarvan die meeste vrugteboerderye is. Aanvanklik het boere in die omgewing meestal graan en wingerd verbou, maar sedert die voltooiing van die Theewaterskloofdam en Elandskloofdam het landbou verander na dít wat in die Elgin-kom beoefen word. Sagtevrugte- en wingerdbou beslaan vandag 'n groot deel van die landbou. Gevolglik het twee groot pakstore ontstaan, Betko en Arbeidsvreugde. Villiersdorp Koöperasie ontvang druiwe wat in die omliggende gebiede geoes word.
Plase in die Villiersdorp-omgewing word deur die Elandskloofdam van besproeiingswater voorsien.
duimnael|305px|regs|Een van die ou geboue van die Hoërskool De Villiers Graaff.
Besienswaardighede
Daar is talle geboue op Villiersdorp van historiese waarde: die Dagbreekmuseum, Waenhuis, Oude Radyn, die NG Kerk, Kelkiewyn, Oude Huis en die Ou Meul. Die Dagbreekmuseum (en restaurant) dateer uit 1845 en is in 1994 tot monument verklaar.
Die bou van Hoërskool De Villiers Graaff in 1907 is gefinansier deur sir David Pieter de Villiers Graaff, seun van Pieter Graaff. Die geboue is ontwerp deur Forsyth en Parker, en gebou deur A.B. Reid & Kie.
Xochicalco
Xochicalco (Nahuatl: [ʃot͡ʃiˈkaɬko],, letterlik: "in die huis van die blomme") is 'n voor-Colombiaanse argeologiese terrein in die deelstaat Morelos sowat 122 km suidwes van die hoofstad Meksikostad in die suide van Meksiko. Tot vandag toe praat die inwoners van die nabygeleë dorpie Cuentepec Nahuatl.
Die argitektuur van Xochicalco toon verwantskappe met Teotihuacán, die Maja-gebied en die Matlatzinca-kultuur in die Toluca-vallei. Die hoogtepunt van Xochicalco het gekom ná die val van Teotihuacán en volgens bewerings het Xochicalco 'n rol gespeel by die val van die Teotihuacán-ryk.
Die seremoniële hoofsentrum is op 'n kunsmatig afgeplatte heuwel geleë, met oorblyfsels van residensiële strukture, meestal nie-uitgegrawe, op die lang terrasse langs die hange. Die plek is vir die eerste keer omstreeks 200 v.C. bewoon, maar het nie voor die Epiklassieke tydperk (700–900 n.C.) tot 'n stedelike sentrum ontwikkel nie. Byna al die bestaande argitektuur op die terrein is gebou in hierdie tydperk. Op sy hoogtepunt het die stad vermoedelik 'n bevolking van sowat 20 000 gehad, waarvan baie van hulle in produserende handwerk en langafstand-handel betrokke was.
In die laat 16de eeu is deur Bernardino de Sahagún vir die eerste keer ná die ruïnes van Xochicalco verwys en in die laat 17de eeu het die universaalgeleerde José Antonio Alzate y Ramírez 'n beskrywing uit eie navorsings gepubliseer. In 1810 het Alexander von Humboldt illustrasies en 'n beskrywing van Xochicalco gepubliseer. Ook die Meksikaanse keiser Maksimiliaan I het die ruïnes tydens sy heerskap (1864–1867) besoek.
Juche-toring
Die Juche-toring (amptelik die toring van die Juche idee) is 'n monument in Pyongyang, Noord-Korea. Die toring is vernoem na die beginsel van Juche, wat ontwikkel is deur Kim Il Sung as 'n mengsel van outarkie, selfstandigheid, nasionalisme, Koreaanse tradisionalisme, en Marxisme- Leninisme.
Voltooi in 1982, is die toring opgerig op die oostelike oewer van die River Taedong, direk oorkant Kim Il Sungplein aan die ander kant van die rivier. Dit is gemaak om Kim Il Sung se 70ste verjaardag te herdenk. Kim Jong-il word amptelik aangedui as die toring se ontwerper.
Springbokradio
Springbokradio (Engels: "Springbok Radio" (2 woorde)) was die eerste handelsradiostasie van die SAUK. Dit het van 1 Mei 1950 tot 31 Desember 1985 bestaan, waarna dit gesluit is omdat dit as gevolg van die koms van televisie nie meer as winsgewend beskou is nie. Dit het programme in Afrikaans sowel as Engels uitgesaai.
Juche-toring
Die 170m hoë struktuur is 'n viersydige tapse spits van 150m (die hoogste in graniet), wat 25.550 blokke bevat (365 × 70, een vir elke dag van Kim Il Sung se lewe, uitgesonderd aanvullende dae), beklee met 'n wit keursteen met sewentig verdelers en bekroon met 'n 20m hoë, 45 ton sware, verligte metale fakkel. Dit is moontlik om die toring te beklim (daar is 'n hysbak) en daar is 'n wye uitsig oor Pyongyang vanaf die uitkykpunt net onder die fakkel. In die basis van die toring is daar ontvangskamers waar soms video's getoon word oor die toring se ideologiese belang. Dit word aangeneem dat dié toring op die Washington-monument gemodelleer is, wat dit oortref met minder as 'n meter in hoogte. Die Juche-toring is die tweede hoogste monumentale kolom in die wêreld na die San Jacinto Monument, wat 2,9m langer is.
Wat verband hou met die toring is 'n 30m hoë standbeeld wat bestaan ​​uit drie figure - een met 'n hamer, een met 'n sekel en een met 'n kwas (wat 'n geïdealiseerde werker, 'n boer en 'n skrywende intellektueel voorstel, soortgelyk aan die Russiese werker en kolkhozvrou standbeeld). Die drie gereedskappe vorm die kentekens van die Koreaanse Arbeidersparty. Daar is ses kleiner groepe simbole, elk 10m hoog, van ander aspekte van Kim Il Sung se ideologie. Naby die toring is ook 'n muur van 82 vriendskapsgedenkplate, na bewering van buitelandse ondersteuners.
Francois Hayes
Francois Hayes is 'n bekende Afrikaanse sanger en liedjieskrywer wat meestal ligte liedjies gesing het. Van sy treffers sluit in: Osbraai op kromdraai, Ek sê dankie, Die gat in die grond en Karolis.
Hayes het in 2006 as sanger uit die musiekwêreld uitgetree. In 2007 is hy tydens die inniBos-musiekfees vereer vir die bydrae wat hy tot Afrikaanse musiek gelewer het.
2005 Super 12-seisoen
Die 2005 Super 12-seisoen het in Februarie 2005 afgeskop met voorseisoenwedstryde wat van middel Januarie gespeel is. Dit het op 28 Mei ten einde geloop. Die 2005-seisoen was die laaste Super 12-kompetisie voor die toevoeging van die Western Force en die Cheetahs wat gelei het tot die verandering van Super 12 na Super 14. Die skedule was oor 'n tydperk van 3½ maande met 69 wedstryde waarvan elke span een keer teen elk van die elf ander spanne gespeel het (in 'n rondomtalietoernooi) plus twee halfeindrondes en een eindronde. Elke span het een loslootjie oor die twaalf rondes gekry.
Deva
Deva of dewa (Sanskrit: देव, deva, []) is 'n Indiese begrip wat verwys na gode en hemelwesens. Devas verkeer op 'n hoër vlak as die mens en kan na gode, halfgode, engele asook bonatuurlike wesens verwys. As hemelwesens staan hulle nie buite die hergeboortekringloop (samsara) nie, maar is wel daarin geïntegreer. Hulle speel veral in Hindoeïsme en Djainisme 'n belangrike rol. In Boeddhisme word met devas hemelwesens of gode bedoel wat in die ses bestaansbereike in 'n geluksalige toestand heers, maar wat soos die mens onderworpe is aan die kringloop van hergeboorte, veroudering en afsterwe.
Hoewel deva dikwels met god vertaal word, moet mens daarop let dat dit nie vir die hoogste godhede (byvoorbeeld Ishvara of Narajana) gebruik word nie. Boeddhistiese devas is ook nie almagtig, alomteenwoordig of onsterflik nie.
Die vroulike vorm is devi of dewi.
La Grande
La Grande (/ləˈɡrænd/ voorheen genoem Brownsville) is 'n dorp in die noordooste van Oregon, in die Union-distrik.
Demografie
In 2000 het die dorp 'n bevolking van 12 327 gehad: 92,92% wit, 0,68% swart of Afro-Amerikaans, 0,78% Amerikaanse inboorlinge, 1,26% Asiaties, 0,90% Pasifiese eilanders, 1,40% van ander rasse en 2,07% van twee of meer rasse. Spaans-Amerikaners of Latyns-Amerikaners van enige ras het 2,77% van die bevolking uitgemaak.
Homo sapiens idaltu
Homo sapiens idaltu is ’n uitgestorwe subspesie van Homo sapiens wat sowat 160 000 jaar gelede tydens die Pleistoseen in Afrika voorgekom het. Idaltu is die Amhariese woord vir "wyse man" of "eersgeborene".
Ontdekking
Die fossiele oorblyfsels van H. s. idaltu is in 1997 in die Afar-driehoek in Ethiopië ontdek deur Tim White, maar is eers in 2003 bekend gemaak. Die fossiele is tussen vulkaanlae van tussen 154 000 en 160 000 jaar oud gevind. Drie goed bewaarde skedels is ontdek, waarvan die mees ongeskonde een dié van ’n volwassene is met ’n breinkapasiteit van 1 450 cm3. Die ander is die gedeeltelike skedels van ’n man en ’n kind van ses jaar oud.
Morfologie en taksonomie
Die fossiele toon archaïese eienskappe wat nie met die moderne mens ooreenstem nie. Tog word hulle beskou as die direkte voorlopers van Homo sapiens sapiens, wat volgens die onlangse "Uit Afrika"-model kort hierna in Oos-Afrika ontwikkel het.
Hans en die rooinek
Hans en die Rooinek is 'n swart en wit Afrikaanse rolprent wat op 27 November 1961 vrygestel is.
Genre
Die rolprent is 'n komedie. Dit het geen ouderdomsperk nie en is goeie gesinsvermaak.
Storielyn
Die taalstryd word komies in hierdie rolprent uitgebeeld met twee buspassasiers, een Afrikaans en een Engels, wat mekaar oor hul tale invlieg. Hulle word van die bus afgegooi en moet al die pad terugstap Johannesburg toe.
Sangkuns
Sang is die vervaardiging van musikale klanke met die stem en segmente van spraak, deur die gebruik van volgehoue toon, ritme en 'n verskeidenheid van vokale tegnieke. 'n Persoon wat sing, staan bekend as 'n sanger of 'n sangeres (in jazz en populêre musiek). Sangers sing musiek (arias, liedere, ens.) wat kan gesing word, met of sonder begeleiding deur musikale instrumente. Sang kan in 'n ensemble van musikante gedoen word, soos 'n koor van sangers of 'n orkes van instrumentaliste. Sangers kan optree as soliste of vergesel word deur enigiets van 'n enkele instrument (soos in kuns lied of 'n jazz- styl) tot 'n simfonie-orkes of groot orkes. Verskillende sangstyle sluit in kuns musiek soos opera en Chinese opera, Indiese musiek en godsdienstige musiek style soos Gospel musiek, tradisionele musiek style, kontemporêre musiek, jazz, blues en populêre musiekstyle soos pop, rock en elektroniese dansmusiek.
Sang kan formeel of informeel geskied, gereël of selfs geïmproviseer word. Dit kan gedoen word as 'n vorm van godsdienstige toewyding, as 'n stokperdjie, as 'n bron van plesier, vertroosting of ritueel, as deel van musiekonderwys of as 'n beroep. Uitnemendheid in sang verg tyd, toewyding, instruksies en gereelde oefening. As oefening op 'n gereelde basis gebeur, kan die klanke duideliker en sterker word. Professionele sangers bou gewoonlik hul loopbane op 'n spesifieke musikale genre, soos die klassiek of rock, alhoewel daar sangers is wat 'n oorgang van genre iewers in hul loopbane het. Professionele sangers ontvang gewoonlik stemopleiding by vokale afrigters.
Stemme
In sy fisiese aspek, het sang 'n goed-gedefinieerde tegniek wat afhanklik is van die gebruik van die longe, wat optree as 'n lugverskaffer; op die larinks, wat dien as 'n vibrator; op die bors, kop holtes en skelet, wat die funksie van 'n versterker bied as die pyp in 'n wind instrument; en op die tong, wat saam met die verhemelte, tande, en lippe verantwoordelik is vir die vorming van konsonante en vokale. Al hierdie vier meganismes funksioneer onafhanklik, hulle is tog gekoördineer in die vestiging van 'n vokale tegniek en is gemaak om te kommunikeer op 'n ander een. Tydens passiewe asemhaling word lug ingeasem deur die diafragma terwyl uitaseming plaasvind sonder enige moeite. Uitaseming kan aangehelp word deur die abdominale, interne interne interkostale en laer bekken/pelviese spiere. Inaseming is aangehelp deur die gebruik van eksterne interkostale, en sternocleidomastoid spiere. Die toonhoogte word verander met die stembande. Met die lippe gesluit word neurie gevorm.
Die klank van elke individu se sang verskil, nie net van die verskil in grootte en vorm van elke individu se stembande nie, maar ook as gevolg van die verskil in elke individu se totale liggaam. Die mense het vokale voue wat kan los trek, verstyf of wat van dikte kan verander en waaroor asem oorgedra kan word oor 'n wisselende drukkrag. Die vorm van die bors en nek, die posisie van die tong, en die digtheid van die andersins onverwante spiere kan verander word. Enige van hierdie aksies kan lei tot 'n verandering in toonhoogte, volume (hardheid), toonkleur, of toon van die klank wat geproduseer word. Klank resoneer ook binne die verskillende dele van die liggaam en 'n individu se grootte en beenstruktuur kan die klank beïnvloed wat geproduseer word deur 'n individu.
Sangers kan ook leer hoe om klank te projekteer op sekere maniere sodat dit beter resoneer binne hul vokale kanaal, - dit staan bekend as vokale resonansie. Nog 'n groot invloed op vokale klank en produksie is die funksie van die larinks wat gemanipuleer kan word op verskillende maniere om verskillende klanke te kan produseer. Hierdie verskillende soorte van die laringeale funksie word beskryf as verskillende soorte vokale registers. Die primêre metode vir sangers om dit te bereik, is deur middel van die gebruik van die Sanger se Formant; wat getoon het om besonder goed op die mees sensitiewe deel van die oor se frekwensiereeks te pas.
Daar is ook bevind dat 'n meer kragtige stem bereik kan word met 'n vetter en vloeistofagtige vokale vou mukosa. Hoe meer buigbaar die mukosa, hoe meer doeltreffende is die oordrag van energie van die lugvloei na die vokale voue.
Vokale registrasie
Vokale registrasie verwys na die stelsel van vokale registers binne die stem. 'n Register in die stem is 'n spesifieke reeks van tone, wat dieselfde trilpatroon vervaardig is van die vokale voue en dieselfde gehalte het. Registers ontstaan in die larinks, hulle kom voor omdat die vokale voue in staat is om verskillende trilpatrone te vervaardig. Elkeen van hierdie trilpatrone verskyn binne 'n bepaalde reeks van plekke en produseer sekere kenmerkende klanke. Die voorkoms van die registers word ook toegeskryf aan die gevolge van die akoestiese interaksie tussen die vokale vou ossillasie en die vokale kanaal. Die term "register" kan ietwat verwarrend wees, omdat dit verskeie aspekte van die stem insluit. Die term register kan gebruik word om te verwys na enige van die volgende:
Vokale resonation
Vokale resonansie is die proses waardeur die basiese produk van fonasie versterk is in die toonkleur en/of intensiteit deur die lug-gevulde holtes deur middel van wat dit na buite gaan. Verskeie terme wat verband hou met die resonansie proses sluit in: versterking, verryking, uitbreiding, verbetering, verdieping, en verlenging. Die belangrikste deel vir die sanger of spreker is dat die eindresultaat van resonansie is om 'n beter klank voort te bring. Daar is sewe areas wat gelys kan word as moontlike vokale resonators: bors, die trageë, die larinks self, die farinks, die mondholte, die neusholte, en die sinusse.
Borsstem en die hoofstem
Borsstem en hoofstem is terme wat gebruik word in vokale musiek. Die gebruik van hierdie terme wissel wyd binne vokale pedagogiese sirkels en daar is tans geen konsekwente mening onder vokale musiek professionele persone met betrekking tot hierdie terme nie. Borsstem kan gebruik word in verhouding tot 'n bepaalde deel van die vokale omvang of tipe van vokale register; 'n vokale resonansie gebied; of 'n spesifieke vokale toonkleur. Hoofstem kan gebruik word in verhouding tot 'n bepaalde deel van die vokale omvang of tipe van vokale register of 'n vokale resonansie area. By mans, word die hoofstem algemeen na verwys as die falsetto.
Die klassifikasie van sangstemme
In die Europese klassieke musiek en opera, word stemme hanteer soos musikale instrumente. Komponiste wat vokale musiek skryf, moet 'n begrip hê van die vaardighede, talente en vokale eienskappe van sangers. Stem klassifikasie is die proses waardeur menslike stemme geëvalueer word om geklassifiseer te word in verskillende stem tipes. Hierdie eienskappe sluit onder andere in: vokale omvang, vokale gewig, vokale tessituur, vokale toonkleur, en vokale oorgangspunte soos breek en die lig binne-in die stem. Ander oorwegings is: fisiese eienskappe, spraak vlak, wetenskaplike toetsing, en vokale registrasie. Die wetenskap agter stem klassifikasie het ontwikkel binne die Europese klassieke musiek is stadig besig om aan te pas by die moderne vorme van sang. Stem klassifikasie word dikwels gebruik in opera om spesifieke rolle te assosieer met potensiële stemme. Daar is tans verskeie stelsels in gebruik in klassieke musiek, onder andere die Duitse Fach-stelsel en die koormusiek-stelsel. Geen stelsel word universeel toegepas of aanvaar nie.
Die meeste klassieke musiek stelsel erken egter sewe verskillende groot stem kategorieë. Vroue word gewoonlik verdeel in drie groepe: sopraan, mezzo-sopraan en alt. Mans word gewoonlik verdeel in vier groepe: hoë tenoor, tenoor, bariton en bas. Wanneer kinderstemme oorweeg word van die pre-puberteit fase, kan 'n agste term, sopraan, toegepas word. Binne elk van hierdie groot kategorieë, is daar sub-kategorieë wat spesifieke vokale kwaliteite identifiseer, soos koloratuur en vokale gewig om tussen stemme te kan onderskei.
Vokale pedagogie
Vokale pedagogie is die studie van die onderrig van sang. Die kuns en wetenskap van die vokale pedagogie het 'n lang geskiedenis wat begin het in Antieke Griekeland en gaan voort om te ontwikkel en verander vandag. Beroepe van die kuns en wetenskap van die vokale pedagogie sluit in: vokale afrigters, koorafrigters, musiek onderwysers, opera regiseure, en ander afrigters van sang.
Vokale pedagogie konsepte is 'n deel van die ontwikkeling van behoorlike vokale tegniek. Tipiese areas van die studie sluit die volgende in:
Vokale tegniek
Sang gedoen met goeie vokale tegniek is 'n geïntegreerde en gekoördineerde handeling wat effektief die fisiese prosesse van sang koördineer. Daar is vier fisiese prosesse wat betrokke is in die vervaardiging van vokale klank: asemhaling, fonasie, resonansie, en artikulasie. Hierdie prosesse vind plaas in die volgende volgorde:
Sedert sang 'n gekoördineerde handeling is, is dit moeilik om enige van die individuele tegniese gebiede te bespreek sonder om die ander te betrek. Byvoorbeeld, fonasie is net ter sprake wanneer dit in kontak kom met asemhaling; die artikulators beïnvloed resonansie; die resonators beïnvloed die vokale voue; die vokale voue beïnvloed asem beheer; en so meer. Vokale probleme is dikwels die gevolg van 'n breuk in een deel van hierdie gekoördineerde proses wat veroorsaak dat die stemafrigters dikwels meer intensief op een area van die proses fokus met hul studente tot daardie probleem opgelos is.
Sodra die student bewus is van die fisiese prosesse van sang, begin hy/sy die proses koördineer. Dit is onvermydelik dat studente en stemafrigters meer sal fokus op een area van die tegnieke as die ander. Die verskillende prosesse vorder elk op sy eie spoed, met 'n gevolglike wanbalans of gebrek aan koördinasie. Die gebiede van vokale tegniek wat die meeste staatmaak op die student se vermoë om verskeie funksies te koördineer is:
Die ontwikkeling van 'n sangstem
Sang is 'n vaardigheid wat hoogs ontwikkelde spiere reflekse vereis. Sang vereis nie veel spierkrag nie maar dit vereis 'n hoë graad van spier koördinasie. Individue kan hul stemme verder ontwikkel deur die noukeurige en sistematiese praktyk van beide liedjies en vokale oefeninge. Vokale oefeninge het verskeie doeleindes, insluitend: opwarming van die stem; die uitbreiding van die vokale omvang; en die verkryging van vokale tegnieke soos legato, staccato, beheer van dinamika, om vinnig van toonkleure te verander, om met gemak breë intervalle te kan sing met tussenposes en om vokale foute te kan regstel.
Fisies
2. Verbeter slaap.
3. Bevoordeel kardio funksie deur die verbetering van aerobiese kapasiteit.
4. Ontspan algehele spierspanning.
5. Verbeter postuur.
6. Maak sinusse en respiratoriese buise oop.
7. Met opleiding, kan dit help om snork te verminder.
8. Stel endorfiene vry.
9. Verhoog die immuunstelsel.
10. Help met die verbetering van fisiese balans in die mense wat geraak word deur siektes soos Parkinson se siekte
Die uitbreiding van vokale reeks
'n Belangrike doel van vokale ontwikkeling is om te leer om te sing binne natuurlike perke van die mens se vokale reeks, sonder enige ooglopende of steurende veranderinge van gehalte of tegniek. 'n Sanger kan slegs sy/haar doel bereik as al die fisiese prosesse in sang (soos laringeale aksie, asem beheer, resonansie aanpassing, en artikulasie beweging) effektief saam werk. Hierdie prosesse moet gekoördineer word deur (1) die vestiging van goeie vokale gewoontes in die mees gemaklike tessitura van die stem, en dan (2) stadig die reeks uitbrei.
Postuur
Die sangproses funksioneer die beste wanneer sekere fisiese toestande van die liggaam in plek gestel is. Die vermoë om lug in en uit die liggaam vrylik te laat vloei en te beheer, kan baie beïnvloed word deur die postuur van die asemhalingstelsel. 'n Gesonke bors posisie sal die kapasiteit van die longe beperk en 'n gespanne abdominale wand sal die afwaartse vloei na die diafragma inhibeer. Goeie postuur laat die asemhalingsorgane toe om sy basiese funksie te verrig sonder om onnodige spanning op die liggaam te plaas. Wanneer sangers 'n goeie postuur het, is hulle ook meer selfversekerd tydens 'n uitvoering. Gehore is ook geneig om beter te reageer op sangers met 'n goeie postuur.
Daar is agt komponente van die ideale postuur tydens sang:
Bob Courtney
Bob Courtney (1923–2010) was 'n Suid-Afrikaanse akteur en omroeper. Hy was veral bekend as die "rooinek" in Jamie Uys se rolprente en vir sy programme op die destydse Springbokradio.
Biografie
Christopher Robert Courtney Leaver is op 25 Oktober 1923 in Dorset in Engeland gebore. In 1946 emigreer hy na Suid-Afrika en sluit in 1947 by die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie aan. Hy bied verskeie programme op Springbokradio aan, waaronder "Pick a Box", "Eyegene Jackpot" en "top the Music". In 1996 stig hy en Peter Lotis die radiostasie "Radio Today" vir ouer luisteraars. Hy tree in 2008 af en is op 23 Oktober 2010 op 86-jarige ouderdom in Johannesburg oorlede.
Shaanxi
Shaanxi (Chinees: 陕西, Pinyin: Shǎnxī, ) is 'n provinsie in die sentraal-noorde van die Volksrepubliek China. In 2010 het dit 'n bevolking van 37 327 328 gehad. Die hoofstad en grootste stad is Xi'an.
James Cook
Cook het as tiener by die Britse handelsvloot en in 1755 by die Koninklike Britse Vloot aangesluit. Hy het deelgeneem aan die Sewejarige Oorlog en het die Sint-Laurensrivier tydens die beleg van Quebec verken. Dit het generaal Wolfe in staat gestel om 'n verassingsaanval te loods en Cook onder die leierskap van die Royal Society se aandag gebring. Dit was ook dan 'n belangrike draaipunt in sy loopbaan, wat bygedra het tot sy aanstelling in 1766 as kommandeur van die Endeavour vir die eerste van drie reise na die Stille Oseaan.
Cook het baie gebiede en verskeie eilande vir die eerste keer op Europese kaarte aangebring. Cook het in Hawaii omgekom ná 'n geveg met inboorlinge daar tydens sy derde verkenningsreis van die Stille Oseaan in 1779.
Eerste reis
In 1768 het die Engelse regering, op aandrang van die Royal Society, 'n ekspedisie op 'n reis gestuur wat drie jaar sou duur. Cook is aangestel as leier van die ekspedisie. Hy moes astronomiese waarnemings doen én ook na Terra Australis, die gewaande vasteland wat in die suide van die Stille Oseaan geleë sou wees, gaan soek. Australië is in 1605 deur die Nederlander Willem Janszoon ontdek en Nieu-Seeland en Tasmanië deur 'n ander Nederlander, Abel Tasmas, in 1642 en 1643. Die Spaanse ontdekkingsreisigers het 'n paar eilande, onder andere Tahiti, in die Stille Oseaan ontdek, maar die deel van die aardbol tussen Asië en Suid-Amerika was nog grotendeels vir die Europeërs onbekend.
Cook het 'n groep botanici saam met hom op sy reis geneem. Sy skip, die Endeavour, het in Mei 1768 vertrek en om Kaap Hoorn na Tahiti gevaar. Nadat 'n paar ander GeseIskaps-eilande (Society Islands) aangedoen is, het die ekspedisie Nieu-Seeland bereik en ses maande daar deurgebring om die eilandgroep te karteer. Cook het vasgestel dat Nieu-Seeland nie 'n onderdeel van 'n groter, onbekende vasteland is nie, en het 'n seestraat (Cookstraat) tussen die suidelike en die noordelike eiland ontdek. Op dieselfde reis is 'n kaart van die ooskus van Australië geteken en is daar onderweg na Java vasgestel dat Guinee 'n groot eiland is en nie 'n onderdeel van 'n vasteland nie.
Op hierdie reis het Cook formeel besit geneem van Nieu-Seeland en Australië (deur hom New South Wales genoem), hoewel kolonisasie deur Engeland eers in 'n later stadium sou plaasvind. Op 12 Junie 1771 was Cook se ekspedisie terug in Engeland. Die verslag oor sy reis het groot belangstelling gewek. Hy het voorgestel dat 'n nuwe ekspedisie gereël word om die bestaan al dan nie van 'n suidelike vasteland finaal vas te stel deur die stelselmatige verkenning van die suidelike deel van die drie oseane.
Tweede reis
Daar is aan Cook se versoek gehoor gegee en op 13 Julie 1772 het hy met twee skepe, die Adventure en die Resolution, vertrek. Hy was vergesel van kaptein Tobias Furneaux (1735-1781), wat bevelvoerder op die Adventure was. Tydens die reis, wat drie jaar sou duur, is Nieu-Seeland as rusplek gebruik. Van Kaap die Goeie Hoop af het Cook so ver as moontlik suidwaarts gevaar en uiteindelik by 670 SB (verder suid as enigeen voor hom) ooswaarts geswenk toe hy nie meer verder deur die ys kon breek nie. Hy het oor die suidelike deel van die Indiese Oseaan na Nieu-Seeland gevaar en twee maande daar vertoef.
By Nieu-Seeland het die Adventure, wat 'n roete verder noord gevolg het, weer by Cook aangesluit. Van daar af het die twee skepe gesamentlik die Stille Oseaan verken. Op die terugtog na NieuSeeland via Tahiti het die Adventure afgedwaal en om Suid-Amerika na Engeland teruggekeer. Cook het alleen die ekspedisie voortgesit. In November 1773 het hy kruis en dwars oor die Stille Oseaan begin vaar, en tydens dié reis, op 30 Januarie 1774, het hy sy suidelikste punt (71 0 10' SB, 1600 54' WL) bereik. Cook het 'n groot aantal eilande tydens daardie tog aangedoen of ontdek: Paaseiland, wat in 1772 deur Jacob Roggeveen ontdek is, die Marquesaseilande, die Nuwe Hebride, wat reeds ontdek maar nog onbekend was, en die onontdekte eilande Nieu-Caledonië, Palmerston, Niue en die Norfolkeilande.
In die eerste paar maande van 1775 het Cook deur die suidelike deel van die Suid-Atlantiese Oseaan gereis en Suid-Georgië en die Sandwich-eilande ontdek. Met sy terugkeer in Engeland in Julie 1775 het Cook die teorie oor Terra Australis vir goed die nek ingeslaan: in die suidelike oseane was daar niks meer as net eilande nie. Sy vermoede dat daar verder suid 'n vasteland was wat deur ys bedek is, is later bevestig. Cook se terugkoms was triomfantlik. Vir sy bydrae tot kartografie (hy het onder andere die probleem van lengtebepaling gedeeltelik opgelos deur die gebruik van 'n chronometer) is hy beloon deur lidmaatskap van die Royal Society, terwyl hy die Copley-medalje ontvang het vir sy bydrae tot die bestryding van skeurbuik. Tydens die reis van drie jaar het slegs vier van sy bemanning gesterf, en net een van hulle aan skeurbuik. Hy het ook die rang van kaptein in die vloot ontvang.
Derde reis
'n Jaar ná sy terugkeer, in Julie 1776, het Cook weer op 'n verkenningstog vertrek. Dié keer moes hy vasstel of dit moontlik was om noord van die Amerikaanse vasteland deur te vaar na Asië. Cook sou die moontlike deurgang van die westekant af (die Stille Oseaan) begin soek, terwyl 'n aantal skepe terselfdertyd uit die ooste 'n poging sou aanwend. Cook het weer met die Resolution vertrek, vergesel van Charles Clerke (1741-1779) op die Discovery. Hy het weer eens direk na Nieu-Seeland koers gekies en die jaar 1777 bestee aan die verdere verkenning van reeds ontdekte eilande in die Stille Oseaan. Onderweg na Alaska in die begin van 1778 het hy en Clerke die Hawaii-eilande ontdek. Daarná het hulle die noordweskus van Amerika, van Oregon af tot by die Beringstraat, stelselmatig verken. Op 70° 44' NB, noord van Kaap Prince of Wales, kon die skepe nie verder deur die ys breek nie en moes Cook omdraai.
In Januarie 1779 was hy terug in Hawaii van waar hy 'n tweede poging wou aanwend om óm Alaska te vaar. Die eilandbewoners, wat hom as 'n god beskou het, het hom uitbundig en met 'n groot feesmaal onthaal. Cook het net 'n kort rukkie vertoef en toe weer vertrek. Stormskade het hom egter gedwing om weer na Kealakekuabaai in Hawaii terug te keer.
Sy terugkoms het spanning onder die plaaslike bevolking veroorsaak, gedeeltelik omdat hy een van hul stamhoofde, wat as heilig beskou is, wou gesel vir diefstal en deels omdat hulle nie hul weg oopgesien het om 'n god op die eilande te onderhou nie. Op 14 Februarie 1779 is Cook deur die eilandbewoners om die lewe gebring. Clerke het die reis voortgesit en die Beringstraat bereik. Hy het dieselfde jaar egter aan tuberkulose gesterf. In 1784, dieselfde jaar waarin die verslag van Cook se derde reis gepubliseer is, is daar in Kealakekuabaai 'n monument ter ere van hom opgerig.
Die Cookeilande is na hom vernoem
Kinetiese energie
Kinetika is die wetenskap wat handel oor die invloed van (wring)kragte op die beweging van stoflike liggame.
Verskillende energievorme
Die omskrywing van energie kom van Thomas Young (1773–1829), maar een van die vroeë wetenskaplikes wat van die energiebegrip gebruik gemaak het was Galileo Galilei (1564–1642). Hy het waargeneem dat die snelheid wat ’n vallende bal bereik, hom in staat moet stel om weer te styg nadat dit die aarde getref het.
Die snelheid maak dit vir die bal (of ander voorwerp) moontlik om die greep van swaartekrag af te skud en opwaarts te beweeg en gevolglik arbeid te verrig. Energie is dus die vermoë om arbeid te verrig en kom in verskillende vorme voor, waaronder potensiële energie en kinetiese energie, chemiese energie, hitte en kernenergie. Dié vorme van energie kan in ander vorms omgesit word maar energie kan nie geskep of vernietig word nie en die totale hoeveelheid energie bly onveranderd.
In die heelal speel potensiële (swaartekrag-) energie en kinetiese energie die grootste rol.
Kernenergie is ’n belangrike vorm van energie wat in die veertigerjare van die vorige eeu bekend geword het en kom kortliks daarop neer dat die bindingsenergie tussen die dele van ’n atoom vrygestel word. Groot hoeveelhede energie word in kernreaksies vrygestel. Wanneer ’n kernbom ontplof, word groot hoeveelhede kernenergie in stralingsenergie omskep.
Die slypproses van ’n stuk metaal is ’n goeie voorbeeld van verskeie energie-omskeppings. In die slypsteen word elektriese energie in kinetiese energie (rotasie) verander. Wrywing tussen die slypsteen en die metaal bring mee dat die kinetiese energie in hitte verander, die losgeskeurde metaaldeeltjies (vonksproei) gloei van die hitte en die hitte word in lig omskep.
Selfs die vibrasies van klankgolwe bevat energie.
Potensiële energie
Enige voorwerp het potensiële energie, oftewel die moontlikheid om arbeid te verrig. Die potensiële energie neem toe met hoogte en die volgende formule geld:
Potensiële energie = massa x gravitasieversnelling x hoogte, kortliks V= mgh.
’n Voorwerp wat val se potensiële energie neem af maar sy kinetiese energie neem toe – mits die uitwerking van wrywing nie in ag geneem word nie. Wanneer die vallende voorwerp die aarde tref, is al die potensiële energie in kinetiese energie omgeskep.
Die elektriese bindingskrag tussen atome in ’n molekule is ’n vorm van potensiële energie (chemiese energie) en die elektriese lading in ’n elektriese veld het potensiële elektrostatiese energie.
Kinetiese energie
Die woord kineties is afgelei van die Griekse woord kinetikos of kinein, wat beweging beteken. Enige voorwerp wat beweeg, het die vermoë om werk te doen en het dus energie. ’n Krieketbal wat deur ’n bouler geboul word, het kinetiese energie. ’n Mens wat verspring, het kinetiese energie. ’n Motorfiets wat deur die verkeer vleg, het kinetiese energie.
’n Kat wat ’n muis roerloos dophou, het potensiële energie. Chemiese energie sorg dat die kat se spiere saamspan en dan, wanneer hy spring om die muis te vang, verander die chemiese energie in kinetiese energie.
Die formule vir kinetiese energie is natuurlik baie belangrik om verskeie berekeninge te maak. Die stopafstand van ’n bewegende voertuig kan byvoorbeeld bepaal word deur sy snelheid in ag te neem – hoe vinniger dit beweeg, hoe groter is die stopafstand. Die formule vir kinetiese energie bepaal dat, wanneer ’n voertuig se snelheid van 40 kilometer per uur tot 80 kilometer verdubbel, die remafstand met ’n faktor van 4 vergroot omdat die voertuig (waarvan die massa onveranderd bly) se kinetiese energie van v² afhang.
Kinetiese wrywing
Die begrip van kinetiese wrywing is ook belangrik: ’n Groot vragmotor wat teen ’n sekere snelheid beweeg, sal ’n bepaalde afstand benodig om te rem. Een wat in die groot sandstroke vir vragmotors langs sommige paaie inry wanneer gevaar dreig, sal vanweë kinetiese wrywing met die sand oor ’n veel korter afstand tot stilstand kan kom.
Kinetiese wrywing hang natuurlik af van die aard van die twee oppervlaktes: die koëffisiënt van kinetiese wrywing is slegs 0,03 wanneer ys op ys beweeg maar 0,2 wanneer hout op hout beweeg. Wanneer rubber op droë sement beweeg, is die faktor 0,8, wat beteken dat die kinetiese wrywing baie hoog is.
Djainisme
Djainisme het in die 7de tot 5de eeu v.C. ontwikkel tot ’n kulturele stelsel wat belangrike bydraes tot die Indiese filosofie, kuns, argitektuur en wetenskap gelewer het. Tesame met Hindoeïsme en Boeddhisme is dit een van die drie oudste Indiese gelowe wat tot vandag toe bestaan. Daar word baiekeer in antieke geskrifte na Djainisme verwys as Djain Dharma (जैन धर्म), Shraman Dharma, die godsdiens van Nirgantha of die godsdiens van Vratyas.
Meent Borcherds
Ds. Meent Borcherds (* Jemgum, Oos-Friesland, Nederland, 3 September 1762 - † Stellenbosch, 28 Februarie 1832) was 'n vroeë predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika, 'n skrywer en musikale dilettant (amateurkomponis). Hy was ook die stamvader van die klein familie Borcherds in Suid-Afrika.
Agtergrond
Borcherds was die jongste van die ses kinders van Borchardus Borcherds en Titia Kempen. In die 18de eeu was sy geboortedorp 'n groot en ryk dorp met sy eie hawe aan die Eems wat daaraan 'n goeie handel besorg het. Kultureel taalkundig was dit Nederlands. Sy vader was 'n welgestelde koopman, maar die gesin is later geruïneer, eers deur 'n oorstroming en ná die dood van sy vader, deur 'n groot brand.
Die jong Meente begin sy skoolopleiding in 1772 in 'n Latynse skool in Jemgum. Daarna onderrig ds. Bernardus Sanders hom in Latyn, Grieks, Hebreeus en ander voorbereidende vakke vir 'n opleiding in die teologie. Hy skryf op 1 September 1780 in aan die Universiteit van Groningen en bestudeer vakke soos logika, metafisika, homiletiek, Joodse oudheidkunde en eksegese. Hier ontmoet hy prof. Paulus Chevallier, 'n buitengewoon belese geleerde wat, buiten die teologie, 'n grondige kennis van ander wetenskappe van sy tyd het en 'n vername vormende invloed op Meent uitoefen. Dié volg in Chevallier se voetstappe en geniet later vanweë sy belesenheid hoë aansien aan die Kaap.
Teologiese opleiding
Van Groningen is hy oor die grens na Lingen in Duitsland waar professore S. en H. Meylen hom nog twee jaar in die teologie onderrig aan die teologiese seminarium wat prins Willem III van Oranje gestig het. Hier maak hy kennis met onder meer Robert Aling, van 1784 tot 1800 predikant van die gemeente Drakenstein, en met die gebore Suid-Afrikaner Christiaan Hendrik Persoon wie se vader hom in 1775 na Lingen gestuur het om vir predikant te leer, maar wat in 1784 die teologie vir die medisyne verwissel het en later 'n beroemde geleerde op die gebied van plantkunde geword het. Persoon het Borcherds baie van die Kaap vertel waardeur 'n neiging by hom opgekom het om daar predikant te word, 'n neiging wat versterk is toe Aling in 1783 deur die bewindhebbers van die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie en die Klassis van Amsterdam vir 'n predikantsamp in Suid-Afrika benoem is.
In 1783 lê Borcherds die teologiese kandidaateksamen voor die Klassis ('n ring in hedendaagse NG taal) van Emden af en in dieselfde jaar verwerf hy ook sy licentia concionandi aan die Koninklike Pruisiese Konsistorie van Oos-Friesland. Hy is nou vir die evangeliebediening toegerus en is gretig om in die omgewing van Groningen 'n werkkring te vind. 'n Geweldige brand in Jemgum wat ook sy weduwee-moeder se huis verwoes en die gesin in 'n benarde geldelike toestand laat, noop Borcherds om sy diens in een van Nederland se oorsese besittings beskikbaar te stel. Hy tree in verbinding, met ds. Herman Hubert, predikant van Amsterdam. Die Klassis van Amsterdam was 'n belangrike skakel tussen die Kerk in Nederland en aan die Kaap. Hubert benut dus die geleentheid om die jong proponent se dienste vir die Kaap te werf.
Borcherds is op 7 Junie 184 peremtoir geëksamineer en op dieselfde dag deur die Klassis met handeoplegging georden.
Na die Kaap
Op 22 Desember 1884 verlaat hy sy vaderland met die skip Het Meeuwtje en kom op 19 April 1785 in Tafelbaai aan. Hy sou egter nooit sy geboorteland en agtergelate familie en vriende vergeet nie, dit het hom meermale met 'n stil heimwee vervul en hy het sy kinders in sy gesellige huislike kring baie daarvan vertel.
Skaars 'n maand na sy aankoms, op 13 Mei, ontvang hy 'n beroep as medeleraar van die Kaapse gemeente, indertyd een van net vyf gemeentes aan die Kaap. Borcherds is op 22 Mei 1784 deur ds. Christiaan Fleck as opvolger van ds. Johannes Bode bevestig. Hy lewer 'n week later sy intreepreek in die vorige Groote Kerk oor Jesaja 61:5: "En uitlanders zullen staan, en uw kudden weiden; en vreemden zullen uw akkerlieden en uw wijngaardeniers zijn.
Nog in dieselfde jaar, op 4 September, 'n dag dus ná sy 22ste verjaardag, tree hy in die huwelik met Aletha Jacoba de Wit, dogter van die oudburgerraad en kommissaris siviel Petrus Johannes de Wit. Uit dié huwelik is drie seuns en sewe dogters gebore, van wie Petrus Borchardus Borcherds die bekendste is
Stellenbosch toe
Borcherds was iemand met 'n swak gestel, 'n ietwat senuagtige gestel en wisselvallige gesondheid. Ook was die kerkgebou in Kaapstad te groot vir sy stem, wat geskikter was vir 'n klein kerkgebou en so word hy verplig om in 1786 om 'n verplasing na die platteland te vra. Met die koms van ds. Helperus Ritzema van Lier is Borcherds dan op eie versoek "door zwakheid van stem en borst, niet als met moeite op een fatiguante wijze sijne Leerredenen aan het gehoor der gemeente brengen kunnende zig zelfs dus beter voor een kleinder kerk geschikt vind", na die gemeente Stellenbosch verplaas nadat hy op 24 September 1786 afskeid van die Kaapse gemeente geneem het.
Borcherds lewer sy intreepreek op Stellenbosch op 22 Oktober van dieselfde jaar. Hier kon hy rustig en waardig arbei en die gemeente kon vooruitgaan tydens sy 44 jaar lange onafgebroke diens totdat hy sy emeritaat in 1830 aanvaar. Hy was 'n beminde figuur wat uit hoofde van sy veeljarige bediening die erenaam "Vader Borcherds" terdeë verdien het. Hy was buitengewoon sistematies en metodies van aanleg en kon daarom aan die einde van sy bediening presies rekenskap gee van die aantal preke wat hy gelewer het, die getal paartjies wat hy in die huwelik bevestig het, die getal kinders wat hy gedoop het, die getal katkisasielesse wat hy gegee het, die getal lidmate wat hy aangeneem het en die bedrag geld wat tydens sy ampsbediening ingesamel is.
Sy houding jeens die sending
Hy was 'n voorstander van sendingwerk onder die heidene, maar teen genootskaplike sending het hy hom verset. Die Kerk moes dit doen en nie buite-kerklike genootskappe nie, want naas die Kerk moes daar syns insiens nie nog ander kerke opgerig word nie. Hy was besield met die denkbeeld van "een staat, een kerk" en bespeur die saad van verbrokkeling in die opkoms van die genootskaplike sending. Dié standpunt haal hom die veroordeling op die hals van sendinggeesdrigtiges, ook in sy eie gemeente. Teen die einde van sy bediening het sy verhouding tot die sendingbewustes hartliker geword, hoewel daar van hulle was wat hom steeds as vyand van hul saak gebrandmerk het.
Leier in die Kaapse Kerk
Buiten aan sy eie gemeente se sake, wy hy ook sy kragte aan rings- en sinodale aangeleenthede. Saam met dr. Abraham Faure was hy die belangrikste dryfkrag agter die eerste sinode van 1824 toe hy die sleutelposisie van skriba beklee. In 1826 is hy voorsitter van die sinode. So oorheersend is die rol wat hy en Faure sedert 1824 in die kerk aan die Kaap speel, dat daar van onvriendelike kant na hulle verwys is as die "Kaapse pousdom".
Sy teologie
As teoloog was Borcherds 'n aanhanger van die supra-naturalisme. Hy was 'n vurige teenstander van die rasionalisme, al het hy hom beskou as 'n voorstander van verdraagsaamheid. As intellektueel wou hy die Bybel met die rede versoen en in sy prediking het hy die klem laat val op die skoonhede van die godsdiens. Hy het predikers onder sy tydgenote soos di. M.C. Vos en H.R. van Lier, wat veral oor verderf en sonde gepreek het, beskou as dweepsugtig. Sy prediking het heeltemal afgewyk van dié van sy voorgangers deurdat dit meer tematies was. Dit het nie byval by sy hele gemeente gevind nie omdat dit deurspek was met die "redelike" godsdiens. So het dit gebeur dit dat wanneer ds. Borcherds Sondags in die kerk diens gehou het, 'n groepie hul afgesonder het en in 'n privaat woning 'n godsdiensoefening waargeneem het.
Gepubliseerde preke
Van sy redevoeringe met teologiese inhoud is daar drie gepubliseer: sy "Redevoering over Deut. 8: 1, 2" het in 1826 in die Het Nederduitsch Zuid-Afrikaansch Tydschrift (N.Z.A.T.) verskyn en in dieselfde blad is in 1839 ná sy dood afgedruk sy "Redevoering tot aanmoediging van den opbouw der thans zoo voorspoedige kerk der Nederduitsche Hervormde Gemeente aan den Wynberg, gehouden . . . op Zondag den 27 September 1829 . . . uitgesproken in de Engelse Kerk aan de Wynberg". Sy slotrede by die sinode van 1826 verskyn as bylaag by die Acta Synodi van dieselfde jaar.
Skrywer
Maar sy betekenis eindig nie by die evangelie-bediening en die teologie nie. Hy is veral ook verdienstelik as vroegste geskiedskrywer in Suid-Afrika wat primêre argivale bronne as basis van sy geskiedskrywing gebruik. Toe die N.Z.A.T. in 1824 sy verskyning maak, begin Borcherds met 'n reeks artikels oor die geskiedenis van Stellenbosch wat gegrond is op die dokumente van die Stellenbosse drosdy-argief.