cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rekenaarprogram
Rekenaartale
Om hierdie probleme aan te spreek het die ontstaan van die volgende generasie tale genoodsaak. Hierdie tale, dus die derde generasie tale, het dit aansienlik makliker gemaak om die instruksies oor te dra aan die rekenaar. Voorbeelde van die vroegste derde generasie tale is C, Ada, Smalltak, COBOL, en BASIC. Meer moderne (tussen die jaar 2000 en 2008) is Visual Basic.NET en C# (wat in Engels 'see-sharp' uitgespreek word).
Die stoor en uitvoer van 'n program
Dit is slegs moontlik vir die sentraleverwerkingeenheid van 'n rekenaar om 'n program uit te voer wanneer die betrokke program gelaai is in die ewetoeganklike geheue (ETG) van die rekenaar.
Voordat die program dus in die ETG gelaai kan word, moet die program beskikbaar wees op 'n niegeheuemedium. Dit word merendeels op die rekenaar se hardeskyf gestoor van waar dit dan gelaai word. Dit kan ook op 'n eksterne hardeskyf, disket, of geheuestafie gestoor word.
Sodra die program dus gelaai is in die geheue, het die sentraleverwerkingeenheid direk toegang tot die instruksies wat uitgevoer moet word. Die sentraleverwerkingeenheid voer dan die program uit, die een instruksie na die ander, tot die program voltooi of daar 'n fout ontstaan, hetsy 'n sagteware fout of 'n hardeware fout.
'n Program wat besig is om uit te voer word 'n proses genoem.
Carol Burns
Carol Burns (29 Oktober 1947 – 21 Desember 2015) was 'n Australiese aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Mango Tree (1977) en Strikebound (1984), en in die televisiereekse Prisoner (1979) en Blue Heelers (1994).
Jascha Washington
Jascha Washington (gebore 21 Junie 1989) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Enemy of the State (1998), Big Momma's House (2000), Antwone Fisher (2002), en Big Momma's House 2 (2006).
Song of Solomon (roman)
Song of Solomon is 'n roman deur die Amerikaanse skrywer Toni Morrison wat die eerste keer in 1977 gepubliseer is. Dit volg die lewe van 'n swart Amerikaanse man vanaf sy geboorte tot en met sy volwassenheid. Dit het die Amerikaanse National Books Critics-prys gewen, was deur Oprah Winfrey gekies vir haar populêre televisie-boekklub, en is ook deur die Sweedse Akademie aangehaal in hul motivering dat Morrison die Nobelprys vir Letterkunde in 1993 gewen het. Die roman is alreeds verskeie male sedert 1993 uitgedaag met die oog op verbanning uit Amerikaanse skoolsillabusse, hoofsaaklik omdat dit Amerikaanse rasprobleme tematiseer.
Pretoria-Wes
Pretoria-Wes is 'n gevestigde ouer voorstad geleë net wes van Pretoria se sentrale besigheidsdistrik. Die Pretoria-skougrond, Pilditch-stadion en die Heldeakker is hier geleë.
McGregor
McGregor is 'n Bolandse dorpie in die Wes-Kaap, sowat 150 km oos van Kaapstad in die Kaapse Wynland-distriksmunisipaliteit geleë.
Geskiedenis
Die dorpie is in 1861 gestig en het tot 1905 as Lady Grey bekend gestaan, gedoop na Eliza Grey, die vrou van die destydse goewerneur aan die Kaap, sir George Grey. Die naam is toe verander om verwarring met die gelyknamige Oos-Kaapse dorp te voorkom en ter ere van dominee Andrew McGregor, die eerste Skotse leraar van die Nederduits Gereformeerde Kerk wat meer as veertig jaar as die NG gemeente Robertson se predikant gedien het in die tyd toe McGregor nog onder Robertson geressorteer het.
Deesdae lok McGregor heelwat inwoners en besoekers danksy die rustigheid, vars lug en omdat sogenaamde alternatiewe denke daar floreer. Die plaaslike, Engelsmedium Waldorf-skool het in 2013 118 leerders van gr. 1 tot matriek gehad en 24 in die twee voorskoolse grade. Die McGregor Primêre Skool het in daardie jaar 435 leerders van gr. R tot gr. 8 gehad. Twee plaasskole het onderskeidelik 34 en 22 leerders gehad.
McGregor is deel van die Wes-Kaapse wynroetenetwerk en ook aan die een punt van die Boesmanskloof-wandelroete, wat die dorpie met Greyton in die suide verbind. Die wandelroete is 14 km lank en die hoogste punt is 750 m bo seevlak. Die wandelroete gaan oor die Riviersonderendberge.
Flora
Die McGregor speldekussing is 'n klein struik (en deel van die Proteaceae- familie), wat hier aangetref word en as kritiesbedreig gelys is.
Paradise (roman)
Paradise is 'n roman deur Toni Morrison wat die eerste keer in 1997 gepubliseer is. Volgens Morrison is dit die finale boek van 'n informele trilogie wat voorafgegaan is met die romans Beloved en Jazz. Morrison wou Paradise oorspronklik War genoem het, maar is daarvan belet deur haar uitgewer. Oprah Winfrey het hierdie boek se mediaprofiel drasties vergroot toe sy dit in 1998 gekies het vir bespreking in haar populêre televisie-boekklub.
Chloe Lukasiak
Chloe Lukasiak (gebore 25 Mei 2001) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent A Cowgirl's Story (2017) en in die televisiereeks Dance Moms (2011).
Jaco Bouwer
Jaco Bouwer (1973-) is ’n akteur, dramaregisseur en dramaturg. Hy was 'n lid van die voormalige Rys, Vleis en Aartappels-geselskap en is al talle kere vir sy regie bekroon. Sy produksies sluit in Na-aap, Nicola Hanekom se Trippie, Tertius Kapp se Rooiland, Saartjie Botha se Altyd Jonker en Balbesit, Willem Anker se Skrapnel, Sara Kane se Smag (vertaal deur Willem Anker) en Marius von Mayenburg se Teer (vertaal deur Saartjie Botha). Hy het ook die regie van die KykNET-reeks Die Boland Moorde behartig.
Lewe en werk
Jaco Bouwer is in 1973 gebore en word groot in Pretoria. Na skool studeer hy verder aan die Universiteit van Stellenbosch. In sy eerstejaar studeer hy ingenieurswese, maar slaan dan oor na die kunste, waar hy later in drama spesialiseer en ’n B.A. Honneursgraad in regie verwerf. Hierna studeer hy vir ’n meestersgraad in drama aan die Das Arts van die Amsterdamse Skool van die Kunste. Saam met Saartjie Botha en Marthinus Basson stig hy in 2001 die teatermaatskappy Vleis, Rys en Aartappels. Hoewel hy veral naam maak as regisseur, tree hy self as akteur op in verskeie rolle, wat insluit “Aars!”, “Tango del Fuego” en “Mamma Medea”. Sy produksies as regisseur sluit in “Spanner”, “Untitled 1 en 2”, “Altyd Jonker”, “Smag”, “Saad”, “Skrapnel”, “Lig”, “Rooiland”, “Verkeer”, “’n Ander tongval”, “Trippie”, “Na-aap”, “Balbesit” en “Samsa-masjien”. Saartjie Botha se drama “Balbesit” verwerk hy in ’n rolprent, waarvan hy ook die regie behartig, terwyl hy Eben Venter se roman “Santa Gamka” in ’n toneelstuk verwerk en ook die regie van die opvoering daarvan by KKNK van 2015 onderneem. Verder verwerk hy ook onder andere Franz Kafka se “A report to an academy” om as “Na-aap” by kunstefeeste en elders opgevoer te word.Hy ontvang verskeie toekennings vir sy regie van dramas. In 2002 wen hy die Rosalie van de Gucht-prys as beste nuwe regisseur. In 2003 ontvang hy die Fleur du Cap-toekenning vir sy regie van Saartjie Botha se drama “Spanner”. “Altyd Jonker” verower in 2007 drie Kanna-toekennings sowel as die Fleur du Cap-toekenning vir beste regisseur. “Smag” van Sarah Kane verower in 2009 Fleur du Cap-toekennings vir beste regie en vir beste beligtingontwerp, asook ’n Kanna -toekenning. In 2009 ontvang hy vir sy regie van “Skrapnel” van Willem Anker die Beeld Plus Aartvark-prys wat by Aardklop vir grensverskuiwende werk toegeken word  en in 2013 word hy vir sy regie van “Trippie” van Nicola Hanekom benoem vir ’n Fiësta-toekenning as beste regisseur. In 2014 wen hy die KKNK se prys vir beste regisseur vir “Samsa-masjien” van Willem Anker. Sy regie van “Santa Gamka” word in 2015 benoem vir ’n Fiësta-toekenning.
Skryfwerk
Sy drama “Power” word in 2008 in Nederland opgevoer. Dit is ’n kort, eksperimentele stuk met ’n mengsel van dans, beweging, toneelspel en improvisasie, waarin hy magspeletjies tussen gesinslede en geliefdes ondersoek. “Lig” debuteer in 2011 by die Aardklop Kunstefees op Potchefstroom. Hierdie drama stel oortuiginge rondom die wetenskap, filosofie en teater naas mekaar. Hiermee wen hy die Beeld-Aartvarkprys vir grensverskuiwende werk by Aardklop. “Buite blaf die honde swart” debuteer in 2015 by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees (KKNK) op Oudtshoorn.
Eerbewyse
In 2008 ontvang hy die Standard Bank Jong Kunstenaar-toekenning vir drama. Die Klein Karoo Nasionale Kunstefees vereer hom in 2014 met die Kuns Onbeperk-prys vir vernuwende denke as erkenning vir sy werk wat op ’n deurlopende manier bydra tot vernuwing en grensverskuiwing.
Kleinsingvalk
Die kleinsingvalk (Melierax gabar) – ook bekend as die witkruissperwer – is 'n gelokaliseerde algemene standvoël wat in Suider-Afrika voorkom. Die voël word 28 – 36 cm groot, en weeg 110 - 220 g met 'n vlerkspan van 60 cm. Die voël is 'n veelsydige roofvoël. In Engels staan die voël bekend as Gabar goshawk.
Joe Bonomo (strongman)
Joe Bonomo (25 Desember 1901 – 28 Maart 1978) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Beasts of Paradise (1923), Wolves of the North (1924), The Great Circus Mystery (1925), en Vamping Venus (1928).
Horacio Cartes
Horacio Manuel Cartes Jara (gebore op 5 Julie 1956 in Asunción) is 'n Paraguaanse politikus wat vanaf 2013 tot 2018 as die 50ste president van Paraguay gedien het. Cartes is 'n lid van die Colorado-party.
Pizza
Pizza (die woord is moontlik afgelei van die Arabiese pita ("brood"), die Langobardiese bi°zzo ('n eenvoudige soort brood) of die Italiaans-Napolitaniese piceà, pizzà ("pluk") is 'n bodem van gisdeeg wat met pikante bestanddele soos tamatiesous, kaas, olywe, sampioene en salami of ham belê en daarna in die oond gebak word.
Die moderne pizza het sy oorsprong in die Suid-Italiaanse hawestad Napels, maar intussen het die gereg wêreldwyd gewild geraak en dit word in 'n groot verskeidenheid variante aangebied.
Vroeë voorlopers
Omtrent 1000 v.C. het die Etruskers van Noord- en Sentraal-Italië veral platbrood geniet, wat van fyngestampte graan gemaak en op hete stene gebak is. Die Etruskers het die stene gewoonlik in as begrawe, wat 'n rokerige smaak aan die platbrood verleen het, en die brood met olie en kruie verfyn sodra dit klaar gebak was. Die platbrood is dikwels net soos 'n plaat as onderlaag vir ander geregte gebruik.
Griekse setlaars, wat sedert die 8ste eeu v.C. kolonies in die suide van Italië gestig het, het hulle gevorderde bakmetodes saamgebring. Alhoewel hulle ook 'n fyngestampte graandeeg vir hulle brood gebruik het, het hulle die vulsel bo-op die ongebakte deeg geplaas om die smaak verder te verfyn. Die tipiese Griekse plakuntos is as ronde platbrode gevorm en met vulsels soos olie, uie, kruie en knoffel belê.
Vir die bakproses het die Grieke in plaas van 'n oop vuur reeds oonde gebruik, en die deeg is vooraf geknie sodat dit makliker verteerbaar was. Hulle het moontlik ook verskillende tegnieke van die Egiptenare oorgeneem, soos byvoorbeeld die maak van suurdeeg en die gebruik van gis. Danksy 'n hoë rand was die ronde platbrode baie stabiel en kon maklik in die hand geneem word om hulle te eet.
Italiaanse pizza
Die oorspronklike pizza, wat net met olyfolie, tamatieskyfies, origanum of basilikum belê word, dateer uit die middel van die 18de eeu – 'n tydperk toe tamaties in Suid-Italië gewild geraak het. Ander soorte pizzas soos die Apuliese pizza pugliese of die Kalabrese pitta inchiusa, wat naas die gisdeeg net met ou bekende bestanddele soos olyfolie, uie en sout belê word, is ouer variasies waarvan die naam oorgeneem is. Ook Sisilië het sy eie variant van pizza met 'n dikker bodem wat met ansjovis, brokkoli en uie belê word.
Aangesien pizza in die oond teen 'n baie hoë temperatuur van 400 tot 500 °C gebak moet word, wat in 'n gewone kombuis onmoontlik sou wees, is hy dikwels tuis voorberei en na die plaaslike bakkery gebring. Later ontstaan die ambag van die pizzabakkers, die sogenaamde pizzaioli, wat ook die deeg voorberei en belê het. Die oudste pizzeria in Napels, Antica Pizzeria Port'Alba 1738, wat in 1738 as 'n stalletjie gevestig en in 1830 as restaurant geopen is, bestaan nog steeds. Die belangrikste bestanddele van Pizza Napoletana word in die onmiddellike omgewing van Napels verbou of vervaardig - San Marzano-tamaties (wat in die vrugbare vulkaniese vlaktes suid van die Vesuvius geoes word), vars basilikum en romerige mozzarella-buffelkaas uit Kampanië (Mozzarella di bufala Campana).
Die eerste pizza, wat met die huidige variasies sou ooreenkom, is waarskynlik op 11 Junie 1889 deur die pizzaiolo Peppino Brandi gebak. Hy het die opdrag gekry om vir die Italiaanse koning Umberto I en sy eggenote Margherita 'n pizza te bedien. Hy het dit op 'n patriotiese manier belê met bestanddele in die nasionale kleure van Italië: Tamaties, mozzarella-kaas en basilikum (rooi, wit en groen).
Hierdie nuwe soort pizza met kaas dien as die voorbeeld vir talle moderne variasies van die gereg. In plaas van vars tamaties word dikwels tamatiesous (salsa pizzaiola) gebruik.
Amerikaanse pizza
In die 19de eeu het Italiaanse emigrante hul pizza-resepte na die Verenigde State gebring, en in 1905 is die eerste pizzeria in New York geopen. Die Amerikaners het hulle eie soort pizza met 'n besonder dik bodem geskep, die American Style Pizza, alhoewel daar lankal ook plaaslike variëteite is. New Yorkers gee die voorkeur aan pizzas met 'n ietwat dikker kors en baie kaas. In New Haven word New Yorkse pizza met witmossels geniet, terwyl Chicago se pizza-variant in 'n pan gebak word en 'n besonderse dik kors het. Die oorspronklike pizzaresep is in Kalifornië by die plaaslike eetgewoontes aangepas en word met 'n groot verskeidenheid versierings verfraai, wat ook eksotiese bestanddele soos bokkaas, ham met pynappel stukkies en tandoori-hoender insluit.
Danksy die invloed van groot Amerikaanse kettingwinkel-pizzerias het pizza na die Tweede Wêreldoorlog ook in Europa en ander dele van die wêreld gewild geraak. Naas spaghetti het dit die bekendste gereg van die Italiaanse kookkuns geword. Dit word nou wêreldwyd in restourante bedien en is daarnaas ook een van die gewildste wegneemetes en gesogte bevrore kitskos.
Bevrore pizza as kitskos
Bevrore pizza's is van die gewildste kitskosse op westerse markte. Die Noord-Amerikaanse mark, waar die eerste bevrore pizza's hul verskyning reeds in 1950 gemaak het, bly steeds die belangrikste - met 'n verwagte jaarlikse groeikoers van meer as ses persent in die periode tussen 2017 en 2026 wat die omset tot byna $26 miljard sal laat styg. Veranderinge in leefstyle en verbruikergewoontes sal ook in die Asiatiese Stille Oseaangebied bydra tot vinnig stygende verkoopsyfers.
Nat mark
’n "Nat mark" (Engels: wet market of public market)  is ’n mark wat vars vleis, vis en ander bederfbare produkte verkoop (teenoor ’n "droë mark", wat niebederfbare goedere soos materiaal en elektroniese produkte verkoop). Nie alle nat markte verkoop lewende diere nie, maar die term word soms gebruik vir markte waar lewende diere verkoop en dan op versoek van die klant geslag word,   soos gebeur met pluimvee in Hongkong. Dié markte is algemeen in baie dele van die wêreld, veral in China, Suidoos-Asië en Suid-Asië.Dit sluit ’n groot verskeidenheid markte in, soos boeremarkte, vismarkte en dieremarkte. Hulle is dikwels gewild vanweë lae pryse, die varsheid van die produkte, sosiale verkeer en plaaslike kulture.
Pizza
Bevrore pizza as kitskos
In Duitsland, waar die eerste bevrore Pizza alla Romana (met tamaties, mortadella, soetrissies, mozzarella- en provolone-kaas) in 1970 op die mark ingevoer is, het die per capita-verbruik van bevrore pizza (met 'n gemiddelde gewig van 350 gram) volgens die Deutsches Tiefkühlinstitut e.V. van drie per jaar in 1990 gestyg tot dertien in 2019. Die totale verbruik in die land was meer as 'n miljard pizza's - 'n marksegment met 'n waarde van meer as €15 miljard.
Nat mark
Die meeste nat markte dryf nie handel in wilde of eksotiese diere nie, maar dié wat dit wel doen, is al verbind met die uitbreek van soönotiese siektes (siektes wat van diere aan die mens oorgedra word). Een so ’n mark in Wuhan, China, het vermoedelik ’n rol gespeel in die covid-19-pandemie, hoewel die moontlikheid dat die virus van elders af kom, steeds ondersoek word. Nat markte in China is in 2003 verbied om wilde diere te verkoop ná die uitbreek van ears in 2002–2004, wat direk met dié praktyk verbind is. Dié regulasies is opgehef en weer in 2020 ingestel, terwyl ander lande soortgelyke beperkings voorgestel het. Mediaberigte wat nie ’n onderskeid tref tussen alle nat markte en dié wat lewende of wilde diere verkoop nie, asook bespiegelings oor onwettige handel in wilde diere, word gekritiseer omdat hulle na bewering Sinofobie aangeblaas het.
Pizza
Verskillende bedekkings
L.W. die tamatiesous wat hier gebruik word is eerder tamatiepasta, nie die dun sous wat as "ketchup" in die VSA bekendstaan nie.
Nat mark
Terminologie
Die Engelse term "wet market" is vroeg in die 1970's deur die regering in Singapoer begin gebruik om sulke tradisionele markte te onderskei van die supermarkte wat daar gewild geraak het. Die term is in 2016 in die Oxford English Dictionary (OED) opgeneem as ’n term wat dwarsdeur Suidoos-Asië gebruik word.
Pizza
Nouverwante geregte in ander Europese lande
In sommige Europese streke is daar soortgelyke geregte, wat onafhanklik van die pizza ontwikkel het. Die bekendste is die "vlamkoek" (Alemannies: Flammekueche, Frans: Tarte flambée) uit die Elsas (Noordoos-Frankryk). Sy bodem word egter hoofsaaklik met room, spek en gekapte uie belê. Ook die kookkuns in die suide van Frankryk, in Provence, ken 'n verwante gereg, die pissaladière. Dit is 'n brooddeeg, wat met gekapte uie, ansjovis, swart olywe en knoffel belê word.
Nat mark
Terminologie
Die "nat" in "nat mark" verwys na die vloere wat voortdurend nat is vanweë die smelt van die ys wat gebruik word om te keer at die produkte sleg raak, die was van die vleis en seekosstalletjies en die sproei van vars produkte wat algemeen in nat markte is.
Pizza
Nouverwante geregte in ander Europese lande
Die Swabiese kookkuns (Suidwes-Duitsland) staan onder meer bekend vir soortgelyke geregte wat plaaslik "Dünnetle" ("dunnetjies", afgelei van Duits dünn "dun") genoem en met spek, room en uie belê word. Hulle word – met appels, room, suiker en kaneel belê – ook as nageregte bedien.
Nat mark
Terminologie
Die term "openbare mark" kan ’n sinoniem vir "nat mark" wees, hoewel dit soms eksklusief verwys na nat markte wat deur die staat of gemeenskap besit word. Dit kan ook "varsprodukmarkte" genoem word as dit verwys na markte waar mededingende handelaars hoofsaaklik vrugte en groente verkoop. Die term "nat mark" word dikwels gebruik vir ’n mark waar lewende diere direk aan klante verkoop word, maar dié terme is nie sinonieme nie.
Pizza
Nouverwante geregte in ander Europese lande
Met die Turkse immigrasie na Wes-Europa het 'n derde variasie gewild geraak – die lahmacun, 'n soort pizza wat met maalvleis en rissiepuree belê word.
Nat mark
Soorte
Die term "nat mark" wat spesifiek verwys na markte wat vars produkte en vleis verkoop, sluit ’n wye verskeidenheid in. Dit kan privaat, deur die staat of deur die gemeenskap besit word en kan groothandel-, kleinhandel- of vars produkte (vrugte, groente, geslagte diere of lewende diere) verkoop. Hulle kan verder onderverdeel word in markte wat gedomestikeerde diere of wilde diere verkoop.
Pizza
Nouverwante geregte in ander Europese lande
In Pole bestaan zapiekanka ​​uit 'n baguette wat in die lengte oopgesny is en waarop gebraaide sampioene, uie en gerasperde kaas geplaas word, verwant aan 'n pizza. Hierdie dis word 'n paar minute in die oond geplaas en bedien met tamatiesous.
Nat mark
Soorte
Tradisionele nat markte kom gewoonlik in tydelike strukture, opelugterreine of gedeeltelik oop handelskomplekse voor, terwyl moderne nat markte in geboue is wat dikwels met beter lugreëling en vriesgeriewe toegerus is.
Pizza
Resep (Italiaanse pizza)
Die deeg vir die pizza se bodem word van meel, water, gis, sout en 'n bietjie olyfolie berei, enkele minute lank geknie en na sowat 'n uur dun uitgerol of met die hande uitmekaargetrek.
Nat mark
Ekonomiese rol
Nat markte is minder afhanklik van ingevoerde goedere as supermarkte vanweë hulle kleiner volumes en minder klem op konsistensie. Nat markte is in 2019 in ’n voedselsekuriteitstudie beskryf as "uiters belangrik in die versekering van stedelike voedselsekuriteit", veral in Chinese stede. Die rol van nat markte in die versekering van stedelike voedselsekuriteit sluit in pryse en fisieke toeganklikheid.
Pizza
Resep (Italiaanse pizza)
Die deeg word volgens die individuele resep belê. Hiervoor is tamatieskyfies of salsa pizzaiola die mees geskikte onderlaag. Daarna word kaas (byvoorbeeld mozzarella, parmesaan of pecorino) en die ander bestanddele op die pizza geplaas. Ten slotte word 'n bietjie olyfolie daaroor gegiet.
Die pizza word teen 'n hoë temperatuur van 400 tot 500 °C vir enkele minute gebak. Die gewone bakoond oorskry nie temperature van sowat 300 °C nie. Die baktyd moet gevolglik verleng word, maar die resultaat is steeds nie perfek nie. 'n Voorverwarmde baksteen is daarenteen 'n geskikte onderlaag om 'n pizza op te bak, omdat die hitte gelykmatig kan versprei en die vorming van kondenswater vermy word.
Phantompas
Die Phantompas by Knysna is die oostelikste pas op die toeristiese Sewepassepad tussen George en Knysna.
Nat mark
Ekonomiese rol
In ontwikkelende lande met ’n landbougebaseerde ekonomie word vars vleis hoofsaaklik deur tradisionele nat markte en vleisstalletjies versprei. Nat markte wat vars vleis verkoop, is dikwels by of naby slagpale geleë.
Phantompas
Hierdie nou stuk grondpad is 7½ km lank, en op sy hoogste punt 85 m bo seespieël. Dit bereik 'n maksimum helling van 1:10 en lê by nagenoeg 33° 59′  suid en 22°  59′  oos. Net voordat dit by die Witbrug by die  N2-hoofpad aansluit, loop die laagste deel van die pad deur die vloedvlakte van die Knysnarivier.
Nat mark
Kommer oor gesondheid en siektes
As sanitasiestandaarde nie gehandhaaf word nie, kan nat markte siektes versprei. Veral markte wat lewende en wilde diere verkoop, loop die gevaar om soönotiese siektes oor te dra. Nuwe diere kan in direkte kontak met verkopers, slagters en klante kom, of met ander diere wat hulle nie in die natuur sou teenkom nie. Dit kan meebring dat sommige diere as tussengangers kan optree en siektes na mense versprei.
Weens onhigiënies standaarde en die verbintenis met die verspreiding van siektes en pandemies, noem kritici nat markte saam met intensiewe veeboerdery as groot gesondheidsgevare in China en dwarsoor die wêreld.
Voëlgriep en ears
Die uitbreek van H5N1-voëlgriep, ears en covid-19 kan teruggespeur word na lewende diere wat in nat markte aangehou is waar siektes makliker as andersins van diere aan mense oorgedra kan word. In April 2020 het die wetenskaplike Peter Daszak ’n Chinese nat mark soos volg beskryf: "Dis ’n effense skok om na ’n wildediermark te gaan en hierdie groot verskeidenheid diere te sien wat in hokke bo-op mekaar aangehou word, met ’n hoop binnegoed wat uit ’n dier getrek en op die vloer gegooi is […] Dit is die ideale plekke vir die verspreiding van virusse."
In 2007 het Chinese wetenskaplikes die teenwoordigheid van SARS-CoV-tipe virusse in hoefystervlermuise asook die onhigiëniese wildediermarkte en die kultuur in Suid-China om eksotiese diere te eet, as ’n "tydbom" geïdentifiseer. In ’n studie in 2018 in Maleisië is bevind werkers in nat markte het ’n groter kans om leptospirose-infeksies op te doen.
Chinese omgewingsbewustes, navorsers en staatsmedia het ’n beroep gedoen om strenger regulasies vir handel in eksotiese diere in die markte. Die mediese kenners Zhong Nanshan, Guan Yi en Yuen Kwok-yung vra ook reeds sedert 2010 dat wildediermarkte gesluit word.
Covid-19
Die blaam vir die covid-19-pandemie is op Chinese nat markte gelê vanweë berigte dat twee derdes van die aanvanklike gevalle direk aan die Huanan Seafood Wholesale Market in Wuhan blootgestel is. Die Huanan-mark het onder meer "lewende wolfkleintjies, salamanders, sivetkatte en bamboesrotte" verkoop. Bewerings dat die virus van elders af kom, soos ’n laboratorium, of dat dit met opset versprei is, kon nog nie bewys word nie.
Mediadekking
Tydens die eerste paar maande van die covid-19-pandemie in 2020 is Chinese nat markte hewig in die nuusmedia gekritiseer as ’n potensiële bron van die virus. Berigte dat alle nat markte verbied moet word, en nie net dié wat wilde en eksotiese diere verkoop nie, is wyd gekritiseer omdat dit infeksiebeheer sou ondermyn wat spesifiek gerig behoort te wees op wildediermarkte soos die Huanan Seafood Wholesale Market. Die media se fokus op buitelandse nat markte is ook gekritiseer omdat hulle die aandag aftrek van openbare gesondheidsrisiko's soos plaaslike bronne van soönotiese siektes.
In Westerse media is tydens beriggewing oor die pandemie geen onderskeid getref tussen algemene nat markte en dié wat lewende of wilde diere verkoop nie. Eksplisiete foto's van verskillende markte dwarsoor Asië is gebruik sonder om aan te dui waar hulle geleë is. Die media is daarvan beskuldig dat hulle die foto's vir die skokwaarde daarvan gebruik. Hulle is ook gekritiseer omdat hulle Sinofobie, die vrees vir Chinese, sou aanwakker of klem sou lê op die "andersheid van Chinese".
Abyssocladia claviformis
Abyssocladia claviformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons kom uit die genus Abyssocladia en behoort tot die familie Cladorhizidae. Abyssocladia claviformis is die eerste keer in 1970 wetenskaplik beskryf deur Koltun.
Erica spiculifolia
Erica spiculifolia is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die volgende lande: Albanië, Bulgarye, Griekeland, Joego-Slawië, Roemenië en Turkye.
Aristofanes
Aristofanes of Aristofanus (Grieks: Ἀριστοφάνης, [aristopʰánɛːs]; 457–385 v.C.) was 'n Antieke Griekse dramaturg wat komiese toneelstukke geskryf het en as die voorste skrywer van Griekse komedies beskou word. Hy het 40 toneelstukke geskryf, waarvan slegs 11 in hul geheel oorleef het. Ten minste twee hiervan, Die paddas en Lusistrata, is in Afrikaans vertaal. Sy satiriese stukke is teen die beroemdes van sy dag gemik en beskryf die swakhede van gewone mense.
Antieke Griekse teater is aanvanklik in kompetisies-formaat op die Dionisiese fees ter ere van die god Dionysos aangebied. Dit is interessant dat Aristofanes nie altyd hierdie kompetisies gewen het nie, maar omdat die toneelstukke verlore geraak het, kan dit nie vandag met mekaar vergelyk word nie.
Van die elf blyspele wat behoue gebly het is die eerste, Die Acharniërs, in 425 v.C. aangebied, en die laaste, Rykdom, in die jaar 388 v.C. ná die val van Athene, in die tyd van die Spartaanse besetting. Sy werk strek dus deur die tydperk van die Peloponnesiese oorlog, deur die laaste jare van die glorieryke imperiale stad tot aan die finale nederlaag, en gee 'n duidelike beeld van die faktore wat tot die vernietiging van Athene bygedra het.
Sy bekendste stuk, Lusistrata, handel oor 'n groep vroue wat teen oorlog protesteer. Hulle besluit om omgang met hulle mans te weier tot die oorlog verby is.
Afrikaanse vertalings
Van sy werke wat in Afrikaans vertaal is:
Vir 'n kritiese bespreking van Aristofanes se 11 oorblywende komedies kan Gerrit van Wyk Kruger se boek, Die Griekse ou Komedie - Aristophanes (2019, Naledi Uitgewers), geraadpleeg word.
King Lear
Na die Engelse Restaurasie (die tydperk van herstelling na die Engelse burgeroorlog van 1639 - 1651), was die toneelstuk gereeld aangepas omdat dit as te somber en depressief beskou was. Sedert die Tweede Wêreldoorlog word dit egter as een van Shakespeare beste prestasies beskou. Die tragedie is veral bekend vir die manier waarop dit die aard van die mensdom se lyding en bloedverwantskap bestudeer.
Uys Krige het King Lear in Afrikaans vertaal en dit is in 1972 vir die eerste keer onder die titel "Koning Lear" uitgegee.
BMW M20
Die BMW M20 is 'n EBNA-sessilinder-petrolenjin wat van 1977 tot 1993 vervaardig is. Dit is agt jaar na die groter BMW M30 reguit-ses-enjin bekendgestel, wat saam met die M20 in produksie gebly het.
Die eerste motors wat van die M20 gebruik gemaak het, was die E12 5-reeks en die E21 3-reeks. Die aanvanklike M20-model het 'n verplasing van 2.0 L gehad, met latere weergawes met verplasings van tot 2.7 L.
Die M20 is begin uitfaseer na die bekendstelling van die M50-enjin in 1990. Die laaste M20-enjins is aangebring op die E30 3-reeks wa en afslaankapmodel wat in April 1993 gebou is.
Die M20 was die basis vir die BMW M21- dieselenjin. Dit hou ook losweg verband met die BMW M70 V12-petrolenjin.
Geskiedenis
Teen die 1970's het BMW 'n behoefte ontwikkel vir 'n sessilinderenjin kleiner as die BMW M30 wat in die 3-reeks en 5-reeks gebruik kon word. Die resultaat was die M20 met 'n verplasing van 2 liter, destyds BMW se kleinste reguitsesenjin. Die M20 is in die E12 5-reeks, E21 3-reeks, E28 5-reeks, E30 3-reeks en E34 5-reeks gepas.
Ontwerp
Soos met die M30, het die M20 'n ysterblok, aluminiumkop en 'n EBNA-klepstelsel met 2 kleppe per silinder. Die belangrikste verskille met die M30 is:
M20B27
Die M20B27 is ontwerp vir doeltreffendheid (die e staan vir econo in 325e) en laetoere-wringkrag. Dit is 'n ongewone ontwerpstrategie vir 'n BMW-reguitsesenjin, wat gewoonlik ontwerp is vir krag teen hoë toere. In vergelyking met die M20B25 is die slag van 75 tot 81 mm verleng, wat 'n kapasiteit van 2 693 cc gegee het. Soos met die M20B25 is die boor van 84 mm behou. Om wrywing te verminder en doeltreffendheid te verbeter, sluit die M20B27-veranderinge in die gebruik van die '200' weergawe van die kop (wat kleiner poorte het), 'n ander nokas, vier nokas-busse en sagte klepvere. As gevolg van hierdie veranderinge is die toereperk op die M20B27 verminder tot 4 800 rpm. 'n Kompressieverhouding van 9,0:1 is gebruik in die Amerikaanse 528e en 11:1 op Euro 525e- en 325e-motors - dit is in 1985 verminder tot 10,3:1. Die aanvanklike M20B27-enjins lewer 92 kW en 240 Nm teen 3 250 rpm vir modelle sonder katalisator. Modelle met 'n katalisator produseer 90 kW 230 Nm.
In die vroeë negentigerjare het BMW Suid-Afrika komponente van die Alpina C3 2.7 gebruik om 'n E30 te vervaardig spesifiek vir wedrenne van die Stannic Groep N-produksiemotors. Die eerste weergawe van hierdie enjin wat in die E30 325iS gebruik is, het 145 kW gelewer en die tweede hersiening, dikwels verwys na as "Evo2" het 155 kilowatt geproduseer.
Erica spinifera
Erica spinifera is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is endemies aan Madagaskar.
Nieu-Seelandse Alpe
Die Nieu-Seelandse Alpe of Suid-Alpe (Engels: Southern Alps; Māori: Kā Tiritiri o te Moana) is 'n bergreeks wat oor die grootste deel van Nieu-Seeland se Suideiland streek en sy grootste hoogtes aan sy westekant bereik. Die sentrale kerngebied met hoogtes van meer as 1500 meter strek oor sowat 360 kilometer met 'n gemiddelde breedte van omtrent 50 kilometer. Mount Cook is met 3 724 meter bo seevlak die hoogste bergpiek van Nieu-Seeland, gevolg deur Mount Tasman met 3 497 meter.
Die Nieu-Seelandse Alpe skei die wateropvanggebiede van die digter bevolkte ooskus van dié van die weskus. Op politieke vlak vorm die Nieu-Seelandse Alpe die grens tussen die streke Marlborough, Canterbury en Otago in die suidooste asook Tasman en West Coast in die noordweste.
Die Nieu-Seelandse Alpe is op verskeie punte soortgelyk aan die Europese Alpe. Hulle bereik hoogtes soos die Oos-Alpe en is gedeeltelik met ys bedek. Kenmerkende bergpieke met goed onderskeibare piekvorme is dikwels te vinde. Hulle is in 'n koelgematigde klimaatsone geleë, en is, as gevolg van Nieu-Seeland se lae bevolkingsdigtheid, met woude bedek. Die geomorfologie is vergelykbaar, alhoewel die hange aan die noordweste skielik na die kus daal. Van die berge in die Nieu-Seelandse Alpe is die hele jaar met sneeu bedek en dus geskik vir wintersportsoorte soos ski en sneeuplankry.
Die Nieu-Seelandse Alpe behoort tot die Stille Oseaan se Ring van Vuur, vervolgens is vulkaanuitbarstings en aardbewings algemeen.
Diola
Die Diola is 'n bevolkingsgroep wat in Gambië, Senegal (Casamance), en Guinee-Bissau woon. Hulle is meestal gevestigde landbouers wat rysaanplantings in die riviergebiede van die Senegambië in stand hou. Onderskeidend in 'n grootliks Moslem-gebied is die Diola meestal Katoliek.
Sorrell Booke
Sorrell Booke (4 Januarie 1930 – 11 Februarie 1994) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Fail-Safe (1964) en The Iceman Cometh (1973), en in die televisiereekse Dr. Kildare (1961) en The Dukes of Hazzard (1979).
Frankfurt am Main
Frankfurt am Main (Duits: [ˈfʁaŋkfʊɐ̯t am ˈmaɪ̯n], ) is met 'n bevolking van meer as 764 000 die grootste stad van die deelstaat Hesse en die vyfde grootste stad van Duitsland ná Berlyn, Hamburg, München en Keulen. Die metropolitaanse gebied van Frankfurt am Main het 2,3 miljoen inwoners. Die Frankfurt Rhein-Main-streek het 'n bevolking van meer as vyf miljoen en is die tweede grootste ekonomiese spilpunt in Duitsland.
Frankfurt am Main het reeds in die Middeleeue een van Duitsland se belangrikste stedelike sentra geword. Die eerste historiese verwysing na die stad dateer uit die jaar 794, en sedert die Hoë Middeleeue het Frankfurt die status van 'n Vrye Ryksstad geniet. Tot in die jaar 1806 het Frankfurt as die verkiesings- en kroningsstad van die keisers van die Heilige Romeinse Ryk gedien. Die stad was sedert 1806 die administratiewe setel van die Duitse Bond en in 1848/49 ook die setel van die eerste Duitse parlement wat vry verkies is.
Die stad speel 'n belangrike rol in die wêreldekonomie. As die setel van die Europese Sentrale Bank, die Frankfurtse Effektebeurs en die Frankfurtse Handelskou is dit die belangrikste finansiële sentrum in Duitsland. Die Lughawe Frankfurt was in 2018 met meer as 69,5 miljoen passasiers die grootste in Duitsland en een van die belangrikste lughawens wêreldwyd. Naas die lughawe dra Frankfurt se sentrale ligging in Europa, sy hoofstasie en sy kruispunte van belangrike snelweë by tot sy rol as groot Europese vervoerspilpunt.
Danksy die handel en talle nywerhede is Frankfurt am Main een van die Europese stede met die hoogste bruto geografiese produk (per capita) en saam met Parys en Moskou een van min Europese stede waar 'n groot aantal wolkekrabbers in die sentrale besigheidsdistrik opgerig is.
Etimologie
Die eerste historiese verwysings na die gebied dateer uit die jaar 794; dit het destyds as Frankonovurd (Oudhoogduits) en Vadum Francorum (Latyn) bekend gestaan. Albei benamings beteken letterlik "Drif van die Franke" – die Main se rivierloop was vroeër aansienlik breër, en die Germaanse bewoners van die gebied het 'n rotsbank in die rivier se ondergrond gebruik om die Main veilig te kan deurwaad.
Die drif was in die Romeinse tydperk nie van strategiese belang nie; die Romeinse paaie, wat vanuit Mogontiacum (die huidige Mainz) na die hartland van Germanië geloop het, het die moerasgebiede van die Mainvlakte nie deurkruis nie.
Die huidige Katedraalheuwel (Duits: Domhügel) is ná die einde van die Romeinse heerskappy in die gebied omstreeks 260 deur Alemanne beset. Hulle is omtrent 530 deur Frankiese stamme verdryf. Die nuwe Frankiese heersers het waarskynlik gebruik gemaak van die drif, aangesien hul handelsvennote na die roete as "Frankedrif" verwys het.
Ander legendes – soos die beweerde stigting van Frankfurt deur Karel die Grote, wat danksy die Middeleeuse kronis Thietmar von Merseburg bekendheid verwerf het, het geen historiese basis nie.
Ligging
Frankfurt am Main is in die suidelike sentrum van Hesse langs die Mainrivier suidoos van die Taunus geleë. Dit is by verre die grootste stad van dié deelstaat en is noordoos van die hoofstad Wiesbaden geleë. Die hele stadgebied word deur 'n uitgestrekte groengordel omring wat die Frankfurter Stadtwald ("Frankfurtse stadwoud") insluit. Frankfurt se stadsgebied streek oor 23,4 kilometer in oos-westelike en oor 23,3 kilometer in noord-suidelike rigting.
Belangrike buurstede sluit in Offenbach am Main net suidoos en verder suid Darmstadt. In die weste grens Frankfurt aan die Main-Taunus-Kreis, in die noordweste aan die Hochtaunuskreis, in die noorde aan die Wetteraukreis, in die noordooste aan die Main-Kinzig-Kreis, in die suide aan die distrik Offenbach en in die suidweste aan die distrik Gross-Gerau.
Klimaat
Frankfurt het 'n gematigde klimaat wat grootliks beïnvloed word deur sy ligging in die noorde van die Bo-Rynse Laagvlakte, een van die warmste streke in Duitsland.
Vroeë geskiedenis
Die huidige stadsgebied was reeds in die steentydperk bewoon. Later het die Romeine hier 'n militêre kamp gestig wat in die Merowingiese tyd as Frankiese koningshof gedien het. In 843 het die stad 'n belangrike palts (tydelike setel) van die Oos-Franke geword, en ook die Reichstag ("Ryksdag") is gereeld hier gehou. In 1220 het Frankfurt am Main stadstatus gekry. Sy inwonertal het destyds volgens moderne beramings sowat 10 000 beloop.
Die oudste dokument wat na die stad Frankfurt am Main verwys, is 'n oorkonde van keiser Karel die Grote vir die klooster St. Emmeram, uitgevaardig in 794.
Rykspolitiek en verkiesing van heersers
In 855 is vir die eerste keer 'n Duitse heerser, koning Lothar II, in Frankfurt verkies. In die volgende eeue het Frankfurt sentraal gestaan in die politiek van die Heilige Romeinse Ryk en is altesaam 36 konings hier verkies, waarvan tien tot Duitse keisers gekroon is. Verkiesings van konings is veral in die Staufertydperk in die 12de eeu uitsluitlik in Frankfurt gehou – 'n tradisie wat in 1356 met keiser Karel IV se Goue Bul, die grondwet van die Ryk, skriftelik bevestig is.
Die verkiesingsplegtighede het in die St. Bartolomeüskatedraal ("Keiserdomkerk") plaasgevind waar in 1562 ook vir die eerste keer 'n keiser van die Heilige Romeinse Ryk, Maximiliaan II, gekroon is – nadat dié plegtighede oorspronklik in Aken plaasgevind het. Die laaste kroning voor die amptelike ontbinding van die Heilige Romeinse Ryk in 1806 was dié van die Habsburgse keiser Frans II in 1792. Maar alhoewel baie heersers in Frankfurt vertoef het, was die stad nooit hul regeringsetel nie.
Met die einde van die Heilige Romeinse Ryk het die stad 'n lid van die Rynbond en onder die heerskappy van die primaat (vorsbiskop) Karl Theodor von Dalberg die hoofstad van 'n kortstondige Groothertogdom Frankfurt (1810−1813) geword.
Binne die bestel van die Duitse Bond was Frankfurt am Main weer 'n Vrye Stad en setel van die bond se parlement (Bundestag). Tydens die Rewolusie van 1848 het die Nationalversammlung (Nasionale Vergadering) in die stad se Paulskirche vergader. Pruise het die stad in 1866 geannekseer en by die provinsie Hesse-Nassau ingelyf.
Die vroeë 20ste eeu
In ekonomiese opsig het Frankfurt, wat gaandeweg tot 'n belangrike nywerheidstad ontwikkel het, voordeel uit die anneksasie getrek. Die stadsbevolking het in die volgende dekades nie alleen danksy die natuurlike aanwas en migrasie gegroei nie, maar ook deur die inlywing van omliggende nedersettings. Tussen 1877 en 1910 is die stadsgebied van oorspronklik 70 km² verskeie kere uitgebrei tot 135 km². Teen die begin van die 20ste eeu was Frankfurt ten opsigte van sy oppervlakte tydelik die grootste stad in die Duitse Ryk.
Die vinnige bevolkingsgroei het gepaard gegaan met die uitbou van die stedelike infrastruktuur. Nuwe skole, Mainbrûe, 'n abattoir, treinstasies, tremlyne en hawegeriewe het ontstaan. Behoorlike watervoorsiening en riolering is daargestel en 'n moderne professionele brandweer in die lewe geroep. Nadat nywerhede aanvanklik in veral in die stadsdele Bockenheim en Sachsenhausen saamgetrek was, het tussen 1909 en 1912 nuwe hawegeriewe en nywerheidsones in die ooste van Frankfurt ontstaan wat groter was as die hele beboude stadsgebied noord van die Main in die laat 19de eeu. Naas tradisionele bedrywe soos metaalvervaardiging, gieterye en drukkerye het nuwe nywerhede soos brouerye, chemiese fabrieke en, in die tyd ná die Internasionale Elektrotegniese Uitstalling van 1891, ook vervaardigers van elektriese toerusting hulle in die stad gevestig.
In 1914 het die Universiteit van Frankfurt, wat sy ontstaan aan skenkings van plaaslike burgers te danke gehad het, sy deure geopen. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog is Frankfurt nie deur oorlogshandelinge geraak nie, maar as gevolg van die Britse seeblokkade het bewoners aan wanvoeding gely. Voedsel was, soos elders in die Duitse Ryk, skaars en gerantsoeneer. Die militêre nederlaag en die Novemberrewolusie in 1918 het tot onluste en tydelik ook straatgevegte gelei wat tot die einde van 1919 voortgeduur het.
Die twintigerjare was in kulturele opsig 'n bloeitydperk. Frankfurt het bekend gestaan vir sy teaters en sy behuisingsprojek "Nuwe Frankfurt". Die sogenaamde Frankfurtse kombuis, die prototipe van moderne kombuise, het internasionale aandag getrek. In 1925 is in die nuut geboude Waldstadion die eerste internasionale Werkersolimpiade gehou.
Metropool van Wes-Duitsland
Ná die verwoestende bomaanvalle van die Tweede Wêreldoorlog, waartydens die hele historiese stadskern en groot dele van die middestad in 'n puinhoop verander is, het destydse stromings van die moderne stadsbeplanning as aanleiding vir die heropbou gedien. Die middeleeuse stadsbeeld, wat tot en met 1944 byna onveranderd bewaar gebly het, het egter verlore gegaan. So word groot dele van die binnestad deur modernistiese boukuns oorheers.
Rose Byrne
Rose Byrne (gebore 24 Julie 1979) is 'n Australiese aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Insidious (2010), Bridesmaids (2011), Neighbors (2014), en Spy (2015).
Frankfurt am Main
Metropool van Wes-Duitsland
In 1946 is Frankfurt by die nuutgestigte deelstaat Hesse ingesluit. As 'n voormalige selfregerende stadstaat wat eers in 1866 by 'n Duitse land aangesluit het en vroeër nooit deel uitgemaak het van Hesse nie, het Frankfurt nie as 'n potensiële setel van die Hessiese regering kandidaat gestaan nie. Vervolgens is Wiesbaden as die nuwe administratiewe hoofstad gekies.
Uiteindelik is Bonn an die Ryn met 'n klein meerderheid stemme as nuwe Wes-Duitse hoofstad gekies. Die Frankfurtse parlementsgebou, wat op dié tydstip reeds voltooi was, het later as hoofkwartier van die openbare Hessiese Uitsaaikorporasie Hessischer Rundfunk gedien. Maar aangesien Berlyn vanweë sy verdeling in 'n westelike en 'n oostelike helfte nie meer as die ekonomiese sentrum van Duitsland kon fungeer nie en Wes-Berlyn te ver afgeleë was van Wes-Duitsland, het Frankfurt am Main talle funksies, wat voorheen deur Berlyn en Leipzig vervul is, oorgeneem en danksy sy sentrale ligging in die Bondsrepubliek tot sy ekonomiese, finansiële en vervoersentrum ontwikkel. Die stad is tans die setel van die grootste Duitse privaatbanke, die Duitse Sentrale Bank (Bundesbank) en sedert 1999 ook van die Europese Sentrale Bank.
Ekonomiese basis
Frankfurt am Main is die metropool van die Ryn-Main-gebied, 'n ekonomiese swaartepunt in Duitsland wat met sy 5,4 miljoen inwoners, 2,7 miljoen werkgeleenthede (waarvan 620 000 in die stadsgebied van Frankfurt) en 320 000 ondernemings 'n jaarlikse bruto binnelandse produk van 180,2 miljard € (2 100 miljard ZAR) genereer. Twintig van die 100 grootste nywerheidsmaatskappye in Duitsland het hulle hoofkwartiere in Frankfurt.
Die stad is 'n eersterangse finansiële sentrum met 'n uitgebreide dienstesektor en speel as setel van die Europese Sentrale Bank ook 'n beduidende internasionale rol op die gebied van monetêre beleid – hier word besluite geneem wat meer as 330 miljoen mense in die sogenaamde Eurosone raak.
Volgens 'n ranglys van die Universiteit van Liverpool (Verenigde Koninkryk) is Frankfurt am Main saam met Karlsruhe (Duitsland), Parys (Frankryk) en München (Duitsland) een van die vier welvarendste stede van Europa. Tog bly dit 'n stad met 'n baie hoë skuldlas, aangesien 'n groot deel van die welvarende belastingbetalers nie in die stad self woon nie, maar in die aangrensende selfstandige distrikte.
Frankfurt am Main bied sowat 600 000 werkgeleenthede vir sy inwoners en 'n groot aantal pendelaars. Die stad is nie net een van die belangrikste knooppunte vir die Duitse en internasionale vervoer nie, maar ook die setel van verskeie groot handelskoue.
Daar is min ander Duitse stede met dieselfde verskeidenheid van internasionale ondernemings wat hier hulle hoofkwartiere het. Die vernaamste nywerhede is chemie, advertensies, sagteware en inbelsentrums. Die stad staan egter veral bekend as 'n finansiële en handelsentrum. Die Frankfurtse Beurs is die tweede grootste in Europa en een van die belangrikstes ter wêreld. Die wolkekrabbers in die middestad, waarvan die grootstes nagenoeg 300 meter hoog is, dien as die hoofkwartiere van die groot Duitse banke.
Die sentrale ligging van Frankfurt in Duitsland het die vinnige groei van sy lughawe bevorder. Dit is nou die grootste passasiers- en vraglughawe op die Europese vasteland en bied ook die grootste aantal internasionale bestemmings.
Handelskoue
In Frankfurt word sedert die Middeleeue gereeld handelskoue gehou. Al vroeg is die stad deur 'n grootpad, die Via Regia, met die ander groot Duitse handelstad, Leipzig, verbind. Messe Frankfurt, 'n onderneming waarvan 60 persent in besit van die stad en 40 persent van die deelstaat Hesse is, is die grootste organiseerder van handelskoue en kongresse ter wêreld wat oor sy eie handelskouterrein en kongressentrum beskik en sowat 2 600 medewerkers in diens het. Sy jaarlikse inkomste het in 2019 €733 miljoen beloop.
Die handelskouterrein is van 'n hipermoderne infrastruktuur voorsien, met die nuwe wolkekrabber Messeturm as sy baken. Hier vind die groot skoue soos die Internationale Automobilausstellung (motors), Frankfurter Buchmesse (boeke) en Ambiente Frankfurt (verbruikersware) plaas.
Demografie
Gegewens oor die demografiese ontwikkeling van Frankfurt berus tot in die 19de eeu op ruwe skattings. Eers vanaf omstreeks 1810 is meer presiese bevolkingsopnames gehou en amptelike statistieke gepubliseer.
In die middeleeue was Frankfurt met sowat 10 000 inwoners 'n middelgroot stedelike nedersetting. In die 17de eeu het die bevolkingstal die 20 000-kerf verbygesteek en teen die middel van die 18de eeu gegroei tot 30 000. In 1810 het dit 40 000 beloop. Tot die einde van die Vrye Stad Frankfurt het die bevolking verder gegroei tot meer as 90 000, waarvan 78 000 binne die ou versterkings. Die huidige bevolking van hierdie geskiedkundige middestad is slegs 7 000.
In 1875 het Frankfurt se bevolking vir die eerste keer 100 000 oorskry en was vanaf 1880 een van die tien grootste stede in Duitsland. Met 414 576 inwoners was dit die negende grootste stad in Duitsland en die vierde grootste in Pruise. Kort voor die begin van die Tweede Wêreldoorlog het die stadsbevolking 553 464 beloop.