cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francesco Petrarca
Laura en Petrarch se Digkuns
Terwyl dit moontlik is dat sy 'n geïdealiseerde karakter of skuilnaam-karakter was-veral aangesien die naam "Laura" 'n linguistiese verband het tot die poëtiese "laurels" wat Petrarca so naarstiglik na gesoek het—het Petrarch dit altyd ontken. Sy gereelde gebruik van l'aura is ook merkwaardig: byvoorbeeld, die lyn "Erano i capei d'oro a l'aura sparsi" kan beide "haar hare is oraloor Laura se liggaam", en "die wind ("l'aura") het gewaai deur haar hare", beteken. Daar is definitief psigologiese Realisme aanwesig in die beskrywing van Laura, alhoewel Petrarca baie staatmaak op konvensionele beskrywings van liefde en geliefdes van Troubadour-liedere, en ander literatuur van "hoflike liefde". Haar teenwoordigheid veroorsaak vir Petrarca oneindige blydskap, maar sy onbeantwoorde leifde skep onuitstaanbare verlange, innerlike konflikte tussen die vurige liefhebber en die Christelike mistisisme wat dit onmoontlik maak om die twee te versoen. Petrarca se strewe na liefde lei na hopeloosheid en onversoenbare angs, soos hy dit uitdruk in die reeks paradokse in Rima 134 "Pace non trovo, et non ò da far guerra;/e temo, et spero; et ardo, et son un ghiaccio": "ek vind geen vrede, en tog maak ek geen oorlog:/en vrees, en hoop: en brand, en ek is ys".
Laura is onbereikbaar-die paar fisiese beskrywings van haar is vaag en onbeduidend, amper so ontasbaar soos die liefde wat hy vir haar voel, en so sterk is miskien die krag van sy vers; wat lewe van die melodieë wat dit oproep teen die vae, deursigtige beeld;-wat nie meer konsekwent is as 'n gees nie.
Francesco De Sanctis (kritikus) het op dieselfde trant opmerkings in sy Storia della letteratura italiana gemaak, en kontemporêre kritici stem saam oor die kragtige musiek van sy vers. Miskien was die digter geïnspireer deur 'n bekende sanger wat hy ontmoet het in Veneto in die 1350's. Gianfranco Contini, in 'n bekende opstel of essay oor Petrarch se taal ("Preliminari sulla lingua del Petrarca", Petrarca, Canzoniere. Turin, Einaudi, 1964) praat van linguistiese onbepaalbaarheid-Petrarch rys nooit bo die "bel pié" (haar lieflike bene): Laura is te heilig om geskilder te word; sy is 'n ontsagwekkende godin. Sensualiteit en passie word eerder voorgestel deur die ritme en musiek wat die vae kontoere van die dame vorm. Bykomend hiertoe, beskou sommige Laura vandag om 'n representasie of voorstelling te wees van 'n "ideale Renaissance vrou", gebaseer op haar aard en definitiewe karakteristieke of eienskappe.
Sonnet 227 (In die oorspronklike Italiaans)
Aura che quelle chiome bionde et crespe cercondi et movi, et se’ mossa da loro, soavemente, et spargi quel dolce oro, et poi ’l raccogli, e ’n bei nodi il rincrespe,
tu stai nelli occhi ond’amorose vespe mi pungon sí, che ’nfin qua il sento et ploro, et vacillando cerco il mio tesoro, come animal che spesso adombre e ’ncespe:
ch’or me ’l par ritrovar, et or m’accorgo ch’i’ ne son lunge, or mi sollievo or caggio, ch’or quel ch’i’ bramo, or quel ch’è vero scorgo.
Dante
Dante se taal verander ook soos hy oud word, van die hoflike liefde van sy vroeëre Dolce Stil Novo Rime en Vita nuova na die Convivio en Divina Commedia, waar Beatrice Portinari geheilig word as die godin van filosofie-die filosofie wat aangekondig word deur die Donna Gentile by die dood van Beatrice.
In kontras daarmee het Petrarca se gedagtegang en styl redelik eenvormig deur sy lewe gebly- hy het baie daarvan spandeer in die verwerking van die liedere en sonnette van die Il Canzoniere, eerder as om aan te beweeg na nuwe onderwerpe of poësie. Hierso voorsien poësie slegs 'n konsolasie vir persoonlike hartseer, en is dit minder filosofies dan polities (soos in Dante), want Petrarch veg met homself (sensualiteit versus mistisisme, onheil versus Christelike literatuur), nie teen iets buite homself nie. Die sterk morele en politiese oortuigings wat Dante geïnspireer het behoort aan die Middeleeue, en die libertariese gees van die Middeleeuse commune. Petrarca se morele dilemmas en sy weiering om 'n standpunt in te neem in die politiek, sy teruggetrokke lewe; wys na 'n verskillende rigting, of tyd.
Die vrye "commune", die plek wat Dante 'n vooraanstaande politikus en geleerde gemaak het, was besig om afgebreek te word: die signoria was besig om sy plek in te neem. Humanisme en sy gees van empiriese navrae was egter besig om vordering te maak-maar die pousskap (veral na Avignon) en die Ryk (Henrdrik VII, Heilige Romeinse Ryk), en die laaste van die Guelphs en Ghibellines, wat gesterf het naby Siena in 1313) - het baie van hul oorspronklike aansien verloor.
Petrarca het die sonnet vorm vervolmaak wat oorgeërf is van Giacomo da Lentini, en wat Dante baie gebruik het in sy Vita nuova, ten einde die nuwe hoflike liefde van die Dolce Stil Novo gewild te maak. Die terset word bevoordeel deur Dante se terza rima (vergelyk die Divina Commedia), die quatrains verkies die ABBA–ABBA tot die ABAB–ABAB skema van Sisilië. Die onperfekte ryme van u met geslote o en i met geslote e (oorgeërf van Guittone se foutiewe weergawe van Sisiliaanse Vers ) is uitgesluit, maar die rym van oop en toe o's word volhou. In die laaste opsig skep Petrarca se Enjambement langer semantiese eenhede deur die verbinding van een lyn aan die volgende. Die oorgrote meerderheid (317) van Petrarca se 366 gedigte wat versamel is in die Canzoniere (opgedra aan Laura) was sonnete, en die Petrarca sonnet toon steeds sy naam.
Filosofie
Petrarca word tradisioneel die vader van Humanisme genoem, en word beskou deur baie as die "vader van die Renaissance." In sy werk Secretum (boek) wys hy uit dat sekulêre prestasies nie noodwendig 'n outentieke verhouding met God uitsluit nie. Petrarca argumenteer instede daarvan dat God aan mense hulle grootse intellektuele en kreatiewe potensiaal gegee het ten einde tot hul volste potensiaal gebruik te word. Hy het die humanistiese filosofie geïnspireer wat gelei het na die intellektuele floreer van die Renaissance. Hy het geglo in die ontsaglike morele en praktiese waarde van die studie van antieke geskiedenis en literatuur-dit is, die studie van menslike gedagtes en handelinge. Petrarca was 'n toegewyde Katoliek en het nie 'n konflik gesien tussen die realisasie van die mens se potensiaal en toegewydheid aan 'n geloof nie.
Hy was 'n baie introspektiewe man en het die ontluikende humanistiese beweging op 'n grootse wyse gevorm omdat baie van die interne konflikte en nabetragtings wat uitgedruk word in sy skrywes opgeraap is deur Renaissance humanistiese filosowe en oor geargumenteer is oor die volgende 200 jaar.
Petrarca het byvoorbeeld gesukkel met die behoorlike verhouding tussen die aktiewe en die kontemplatiewe lewe, en het geneig om die belangrikheid van eensaamheid en studie te benadruk. In 'n duidelike geval daarvan dat hy nie saamgestem het met Dante nie, het Petrarca in sy De vita solitaria van 1346 geargumenteer dat Pous Celestine V se weiering van die pousskap in 1294 'n deugsame voorbeeld van die eensame lewe was. Later het die politikus en denker Leonardo Bruni (1370–1444) ten gunste van die aktiewe lewe, oftewel "siviele humanisme" geargumenteer. As 'n gevolg was 'n aantal politiese, militêre en godsdienstige leiers gedurende die Renaissance ingeskerp met die idee dat hul strewe na persoonlike vervulling gegrond moet wees in die Klassieke era se voorbeelde en filosofiese kontemplasie.
Nalatenskap
Petrarca se invloed is merkbaar in die werke van Serafino Ciminelli van L'Aquila (1466–1500) en in die werke van Marin Držić (1508–1567) van Dubrovnik.
Die Romantiese era komponis Franz Liszt het drie van Petrarch se Sonnette getoonset (47, 104, and 123) tot musiek vir die stem, Tre sonetti del Petrarca, wat hy later getranskribeer het vir soloklavier vir insluiting in die suite Années de Pèlerinage. Liszt het ook 'n gedig deur Victor Hugo, " O quand je dors", waarin Petrarch en Laura geëvokeer word as die toppunt van erotiese liefde, getoonset.
Terwyl hy in 1991 in Avignon was het die Modernistiese komponis Elliott Carter sy solo stuk vir fluit genaamd Scrivo in Vento voltooi wat ten dele geïnspireer is en gestruktureer op Petrarca se Sonnet 212, Beato in sogno. Dit was die eerste keer opgevoer op Petrarca se 687ste verjaardag.
In November 2003 was dit aangekondig dat patologiese anatomiste Petrarca se liggaam sou opgrawe van sy kis in Arquà Petrarca ten einde 19de eeuse bewerings te verifieer dat hy 1,83 meter lank was(omtrent ses voet), wat nogal lank vir sy era sou wees. Die span van die Universiteit van Padua het ook gehoop om sy cranium te rekonstrueer ten einde 'n gerekenariseerde beeld voort te bring van sy eienskappe om saam te val met sy 700ste verjaardag.
Barbara Bel Geddes
Barbara Bel Geddes (31 Oktober 1922 – 8 Augustus 2005) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente I Remember Mama (1948), Wild Calendar (1949), en Vertigo (1958), en in die televisiereeks Dallas (1978).
Mindanao
Mindanao (Engels: ), die wêreld se 19de grootste eiland, beslaan 'n oppervlakte van 104 530 km² en word begrens deur die Celebessee in die suidweste, die Sulusee in die weste, die Filippynse See in die ooste en die Molukkesee in die suide. Mindanao is die tweede grootste, tweede mees bevolkte en mees suidelike van die Filippynse eilande. Dit is in die suide van die Visayas asook in die noorde van Borneo, Sulawesi en die Molukke geleë. Mindanao vorm saam met Luzon en die Visayas die eilandnasie Filippyne.
1077
Die jaar 1077 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 77ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Pampoenbom
Pampoenbomme was konvensionele lugbomme wat ontwikkel is deur die Manhattan-projek en wat gebruik was deur die United States Army Air Forces teen Japan tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die pampoenbom was 'n nabyreplika van die Fat Man plutoniumbom met dieselfde ballistiese en hanteringeienskappe, maar het nie-kern konvensionele hoë plofstof gebruik.
Dit is hoofsaaklik gebruik vir toets- en opleidingsdoeleindes, waar bestrydingsmissies met pampoenbomme gevlieg is deur die "509th Composite Group".
Die naam "pampoenbom" was die werklike verwysingsterm wat gebruik is in amptelike dokumente, die gevolg van die groot, vet ellipsoïdale vorm van die omhulsel, bedoel om die Fat Man se sferiese "fisikapakket" (die plutonium inploffingskernwapen se kern) in te sluit, in plaas van die meer gewone silindriese vorm van ander bomme.
Francesco Petrarca
Nalatenskap
Die graf is voorheen in 1873 oopgemaak deur Professor Giovanni Canestrini, ook van die Universiteit van Padua. Toe die graf oopgemaak is, was bevind dat die skedel in fragmente opgebreek was, en 'n DNS toets het onthul dat die skedel nie Petrarca se skedel was nie, wat tot hernieude oproepe gelei het vir die teruggawe van Petrarca se skedel.
Die navorsers is redelik seker dat die liggaam in die graf Petrarca se liggaam is, vanweë die feit dat die skelet bewyse toon van beserings wat genoem is deur Petrarca in sy skrywes, insluitende 'n skop wat hy van 'n Donkie ontvang het toe hy 42 jaar oud was.
Manche
Die Franse département Manche (50) met 'n oppervlakte van 5 938 vierkante kilometer en 'n bevolking van 499 531 in 2011 maak deel uit van die région (gewes) Normandië. Dit is die 50ste département in alfabetiese volgorde. Manche is vernoem na die Engelse Kanaal (Frans: La Manche of "Die Mou").
Geskiedenis
Die gebied van die huidige Manche is oorspronklik bewoon deur Galliese stamme en word later deur die Romeine, Bretonners en in 933 deur die Noormanne verower. In 1204 word die gebied by Frankryk ingelyf.
Die huidige département Manche is tydens die Franse Rewolusie op 14 Maart 1794 gevorm as deel van die historiese provinsie Normandië.
Klimaat
Manche het 'n tipiese maritieme klimaat met oorwegend westelike winde, wat ook verantwoordelik is vir die hoër reënval van die gebied. Die gemiddelde temperatuur is 5 °C in Januarie en 19 °C in Julie.
Demografie
Daar is sowat 20 stede (unités urbaines) in die département, waarvan die metropolitaanse gebied van Cherbourg met sy sowat 100 000 inwoners die belangrikste en ook die tweede grootste in die gewes Basse-Normandie (Neder-Normandië) is. Cherbourg is een van die onderprefekture van Manche en sedert die jaar 1803 ook 'n maritieme prefektuur.
Saint-Lô, die prefektuur (hoofstad) van Manche, het minder as 30 000 inwoners, en daar is net een ander munisipaliteit met meer as 10 000 inwoners – Granville met 'n bevolking van 13 000.
Mindanao
Die term Mindanao verwys ook ná die argipel in die suide van die Filippyne, wat die gelyknamige hoofeiland, Basilan, Jolo, Tawitawi, Bucas, Grande, Dinagat, Siargao, Samal en Camiguin insluit.
Etimologie
Die ou naam van dié eiland tydens die Spaanse Ryk was Gran Moluccas, letterlik "Groot Molukke", genoem ná die eilandgroep Molukke, ook bekend as "Spesery-eilande", verder suid.
Maseha
Maseha is 'n nedersetting in die Musina Munisipaliteit van Vhembe distrik, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika
Ralph Graves
Ralph Graves (23 Januarie 1900 – 18 Februarie 1977) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Swell-Head (1927), Rich Men's Sons (1927), Flight (1929), en Ticket to a Crime (1934).
1078
Die jaar 1078 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 78ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Penuell Maduna
Penuell Mpapa Maduna (Desember 1952 – ) is 'n afgetrede Suid-Afrikaanse politikus. Hy was die minister van Mynbou en Energie van 1996 tot 1998 in die Kabinet van Nelson Mandela (na Pik Botha), en minister van Justisie en Staatkundige ontwikkeling in die kabinet van Thabo Mbeki van 1999 tot 2004.
Mapuloni
Mapuloni is 'n nedersetting in die Collins Chabane Plaaslike Munisipaliteit van Vhembe distrik, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika
Mercedes-Benz M278 enjin
Die Mercedes-Benz M278 is 'n familie van direk-ingespuite, tweelingturbo, V8-petrolenjins.
Terwyl die M273 van natuurlik geaspireer is, beskik die M278 oor twee turboaanjaers, een per silinderbank wat die druk tot 0.9 bar verhoog in die meeste konfigurasies.
Mercedes-Benz bereken dat hierdie veranderinge, in samewerking met voertuigverbeterings soos die stop-aansittegnologie, sorg dat die 4,7 liter M278 tot 22% laer brandstofverbruik het en minder CO2 uitstoot as die 5,5 liter M273 terwyl dit meer krag lewer – 320 kW teenoor 285 kW en wringkrag van 700 Nm teenoor 530 Nm. Die M278 is ook verfynder as sy voorganger.
Die hele M278-reeks vermy die Amerikaanse "Gas Guzzler Tax", 'n eerste vir V8-produksie-enjins van Mercedes-Benz.
Paleis van Groothertog Aleksei Aleksandrowitsj
Die Paleis van Groothertog Aleksei Aleksandrowitsj is geleë aan die oewer van die Moika-rivier in Sint Petersburg, Rusland. Groothertog Aleksei was die sesde kind van tsaar Aleksander II. Ná ’n besoek aan Amerika en Japan het hy ’n gebou aan die oewer van die Moika-rivier gekoop wat hy deur die argitek Maximilian Messmacher laat herbou het. ’n Ander styl is vir elk van die fasades gekies.
Hoërskool Chris van Niekerk
Skoollied
Die eerste skoollied is in 1926 aangeneem en die huidige in 1953.
Paleis van Groothertog Aleksei Aleksandrowitsj
In 1910 is ’n deel van die tuin verkoop vir die bou van ’n lekkergoedfabriek. Hoewel die paleis in 1968 as ’n nasionale baken aangewys is, het dit jare lank verwaarloos gebly. Dit word tans gerestoureer en sal in Desember 2008 heropen word as die Huis van Musiek.
Hoërskool Chris van Niekerk
Eerste skoollied
Hoër, hoër, hoër laat ons streef
Langs die weg van glorie,
saam mekaar tot heil te wees
in ons land se storie.
Lieflik as die klokke lui,
Hy Oorwinnaar, Hy wat stry.
hand aan hand tesaam
en vir altyd voort sal baan
in ons God se naam.
Dieper, dieper, dieper laat ons peil
in die God’lik waarheid.
Saam snoer ons die band tot heil,
liefde bring ons klaarheid.
Uno, uno, animo.
Huidige skoollied
Geplant in ons eie Vrystaatse grond,
bo in die Noorde waar die blou heuwels dein.
Staan verewig rotsvas gegrond
Aan jul afkoms ewig getrou,
Jeug van die Riemland handhaaf en bou.
Voorwaarts, opwaarts met al jul krag
Tesame steeds voorwaarts, Eendrag maak Mag,
Tesame steeds voorwaarts, Eendrag maak Mag!
Woronezj
Woronezj (Russies: Воро́неж) is ’n stad in Rusland en die hoofstad van die federale deelgebied Woronezj-oblast. Dit is aan weerskante van die Woronezj-rivier geleë, 12 km van waar dit in die Don-rivier vloei. Die bevolking in 2014 was 1 014 610.
Cliona liangae
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2005 deur Calcinai, Bavestrello & Cerrano.
Outobiografie
Definiëring van die genre
In 'n klassieke opstel oor Amerikaanse outobiografieë, verskaf James M. Cox 'n "alledaagse" definisie van die genre as "'n vertelling van 'n persoon se lewe wat deur die persoon self geskryf is" voordat hy die verhouding tussen die fiktiewe en historiese aspekte van die vertelling kompliseer.
Aard van outobiografie
Outobiografiese werke is van nature subjektief. Die onvermoë—of onwilligheid—van die outeur om herinneringe akkuraat te onthou, het in sekere gevalle misleidende of verkeerde inligting tot gevolg gehad. Sommige sosioloë en sielkundiges merk op dat 'n outobiografie die outeur in staat stel om die geskiedenis te herskep.
Spirituele outobiografie
Spirituele outobiografie is 'n vertelling van 'n outeur se stryd of pad na God, gevolg deur 'n bekering, en dikwels onderbreek deur oomblikke van agteruitgang. Die outeur herformuleer sy of haar lewe as 'n demonstrasie van goddelike voorneme deur ontmoetings met God. Die vroegste voorbeeld van 'n geestelike outobiografie is Augustinus se "Belydenisse". Die tradisie het later ander godsdienstige tradisies ingesluit soos Mohandas Gandhi se "An Autobiography" en "Black Elk Speaks". Die geestelike outobiografie dien as 'n onderskrywing van die outobiograaf se godsdiens.
Memoires
Die aard van memoires verskil effens van dié van outobiografieë. Waar 'n outobiografie gewoonlik op die "lewe en tyd" van die skrywer fokus, het 'n memoire 'n nouer, meer intieme fokus op sy of haar eie herinneringe, gevoelens en emosies. Verskeie politici en militêre leiers het memoires geskryf as 'n manier om hulle openbare prestasies aan te teken en te publiseer. Een vroeë voorbeeld hiervan is Julius Caesar se Commentarii de Bello Gallico, ook bekend as Commentaries on the Gallic Wars. In hierdie werk beskryf Caesar die veldslae gedurende die nege jaar toe hy in die Galliese oorloë teen plaaslike leërs geveg het. Sy tweede memoire, Commentarii de Bello Civili (of Commentary on the Civil War) is 'n vertelling van die gebeure wat tussen 49 en 48 n.C. in die burgeroorlog teen Gnaeus Pompeius en die Senaat plaasgevind het.
Fiktiewe outobiografie
Die term "fiktiewe outobiografie" verwys na verhale oor 'n fiktiewe karakter wat geskryf is asof die karakter sy of haar eie outobiografie skryf, menende dat die karakter die eersteperoonverteller is en dat die verhaal die interne sowel as eksterne ervarings van die karakter deel. Daniel Defoe se Moll Flanders is 'n vroeë voorbeeld. Charles Dickens se David Copperfield is nog so 'n klassieke verhaal, en J.D. Salinger se The Catcher in the Rye is 'n bekende moderne voorbeeld van 'n fiktiewe outobiografie. Charlotte Brontë se Jane Eyre is nog 'n voorbeeld van 'n fiktiewe outobiografie, soos aangetoon op die voorblad van die oorspronklike weergawe. Die term is ook van toepassing op fiktiewe werke wat as die outobiografieë van werklike persone voorgehou word, bv. Robert Nye se Memoirs of Lord Byron.
Die klassieke tydperk: Apologia, orasie, belydenis
In die Antieke wêreld is sulke werke dikwels apologia genoem, en het dit eerder as 'n selfregverdiging as selfdokumentering gedien. John Henry Newman het sy Christelike belydeniswerk (oorspronklik in 1864 gepubliseer) volgens hierdie tradisie Apologia Pro Vita Sua genoem.
Die Joodse historikus Flavius Josephus het sy outobiografie (Josephi Vita, c. 99) met selfverheerliking begin, geovolg deur 'n regverdiging van sy dade as 'n Joodse rebelleleier van Galilea.
Die heidense redenaar Libanius (c. 314–394) het sy memoire (Oration I, in 374 begin) as een van sy toesprake aangebied, nie as openbare rede nie, maar 'n literêre rede vir privaatgebruik.
Augustinus (354–430) het sy outobiografiese werk Belydenisse genoem, en Jean-Jacques Rousseau het dieselfde titel in die 18de eeu gebruik, die eerste van 'n reeks belydende en soms gewaagde en hoogs selfkritiserende outobiografieë van die Romantiese tydperk en daarna.
Vroeë outobiografieë
Zāhir ud-Dīn Mohammad Bābur, wat die Mogolryk van Suid-Asië gevestig het, het 'n dagboek Bāburnāma (Chagatai/Persies: بابر نامہ; letterlik: "Boek van Babur" of "Briewe van Babur") gehou wat tussen 1493 en 1529 geskryf is.
Een van die eerste groot outobiografieë van die Renaissance is dié van die beeldhouer en goudsmid Benvenuto Cellini (1500–1571). Die werk is tussen 1556 en 1558 geskryf en hy het dit eenvoudig Vita (Italiaans: Lewe) getitel. Hy skryf aan die begin: "Enigiemand … wat groot of oënskynlik groot prestasies behaal het, behoort, indien waarheid en deug vir hom belangrik is, die verhaal van sy eie lewe in sy eie handskrif neer te skryf; maar niemand behoort so 'n grootse onderneming voor die ouderdom van veertig aan te pak nie." Dié kriteria vir outobiografieë is oor die algemeen tot taamlik onlangs voorgehou, en die meeste ernstige outobiografieë van die volgende driehonderd jaar sou daaraan voldoen.
Belangrike Engelse outobiografieë van die 17de eeu sluit in dié van Lord Herbert van Cherbury (1643, gepubliseer 1764) en John Bunyan (Grace Abounding to the Chief of Sinners, 1666).
18de en 19de eeu
In navolging van die Romantiese neiging, waar die rol en die aard van die individu beklemtoon is, en in die voetspore van Jean-Jacques Rousseau se Confessions, het 'n meer intieme vorm van outobiografie, waar die subjek se emosies ondersoek word, algemeen geraak. Stendhal se outobiografiese werke in die 1830's, The Life of Henry Brulard en Memoirs of an Egotist, is albei volgens die skrywer self deur Rousseau beïnvloed. 'n Engelse voorbeeld is William Hazlitt se Liber Amoris (1823), 'n pynlike ondersoek van die skrywer se liefdeslewe.
20ste en 21ste eeu
Sedert die 17de eeu is "skandalige memoires" deur sogenaamde losbandiges, ter bevrediging van die openbare begeerte na prikkelende leesstof, gereeld gepubliseer. Hulle is dikwels onder skuilname geskryf en was (en is) meestal fiktiewe werke deur spookskrywers. Sogenaamde "outobiografieë" van moderne professionele atlete en mediasterre (en in 'n mindere mate politici),gewoonlik die werk van 'n spookskrywer, word gereeld gepubliseer. Sommige sterre soos Naomi Campbell erken openlik dat hulle nie hulle "outobiografie" gelees het nie. By party sensasiewekkende outobiografieë soos James Frey se A Million Little Pieces het dit aan die lig gekom dat belangrike besonderhede van die outeur se lewens oordryf of gefabriseer is.
Outobiografie het 'n toenemend gewilde en algemeen toeganklike genre geword. A Fortunate Life deur Albert Facey (1979) het 'n Australiese literêre klassieke werk geword. Met die kommersiële en kritiese sukses van memoires soos Angela’s Ashes en The Color of Water in die Verenigde State is daar al hoe meer mense wat hulle hand aan hierdie genre waag.
Sheena Colette
Sheena Colette is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Irrefutable Proof (2015), Mad World (2018), en Victrix, en in die televisiereeks Dystopia (2019).
Vredefort
Vredefort is ’n klein plattelandse dorpie in die Ngwathe Plaaslike Munisipaliteit in die Noord-Vrystaat (in die streek wat bekend staan as die Riemland), waar daar met vee, grondboontjies, sorghum, sonneblomme en mielies geboer word. Die dorp is ongeveer 80 km noord van Kroonstad en 15 km suid van Parys en is die tuiste van sowat 715 wit, 165 bruin en amper 14 000 swart inwoners. Vredefort het ’n ekonomiese bloeityd beleef toe die nasionale pad (nou bekend as die N1) deur die dorp geloop het. Dit is egter verskuif, wat ’n merkbare uitwerking op die dorp gehad het. Die dorp is nou besig om, soos baie ander klein Vrystaatse dorpies, vinnig agteruit te gaan aangesien die munisipaliteite nie belangstel om eenvoudige take te verrig soos paaie en straatligte regmaak nie. Verder het die skool, Hoërskool Chris van Niekerk, ook feitlik doodgeloop nadat die Vrystaatse departement van onderwys besluit het om die plaasskole in die distrik te sluit en die kinders in die koshuis (Huis Graniet) te huisves.
Oorsprong van die naam Vredefort
duimnael|links|280px|Ds. [[Louw du Plessis|L.J. du Plessis, leraar van Rustenburg van 1872 tot 1880, het die gemeente wat vandag die Gereformeerde kerk Parys is, in 1872 op Vredefort gestig. Dis die oudste gemeente van die Drie Susterkerke in die Vrystaat noord van Kroonstad. Dié gemeente se tweede kerkgebou, opgerig op Vredefort in 1891, is hier afgeneem omstreeks 1917. Die gemeente se naam was tot in 1941 Vredefort, toe dit parys geword het.]]
In die 19de eeu was die inwoners van die Noord-Vrystaat hoofsaaklik boere. Die lidmate van die N.G. Kerk in die gebied ten noorde van die Renosterrivier het die ideaal gekoester van selfstandigwording op kerklike gebied, maar moes eers die stryd stry vir volwaardige erkenning ook op sosiaal-maatskaplike terrein. Vir die nodige motivering van hulle saak, én om daaraan momentum te verleen, moes hulle eers strewe na ’n volwaardige dorpsverklaring deur die destydse Volksraad van die Vrystaatse Republiek.
Uit beskikbare gegewens blyk dit dat die ontwikkeling van Vredefort – nog vóór dorpstigting – op die plaas Vischgat plaasvind. Dié plaas was, toe dorpstigting in alle erns ter sprake kom in 1881 volgens wyle meneer Jan Henning van Vredefort die gesamentlike eiendom van sy oupagrootjie, J. (Hans) Henning, en dié se swaer, J.J. Scheepers. Mnr. C.J.J. (Kerneels) Cloete van Vredefort beaam dié feit van die mede-eienaarskap, terwyl aan die ander kant die notule van Kroonstad se Kerkraad op 25 Oktober 1879 slegs die naam van die “heer Scheepers van Vredefort” koppel aan die Acte van Transport i.v.m. ’n skenking van grond aan die gemeente Kroonstad vir uiteindelike kerklike geriewe te Vredefort.
In ieder geval was daar al dorpsontwikkeling op die plaas Vischgat toe dorpstigting werklik ter sprake kom veral in die Volksraad se vergadering van 1881. En na hierdie uitbreiding is algemeen verwys as Vredefort, trouens, sedert die sewentigerjare al, toe daar begin is met die uitleg van die uitbreiding en die opmeet van die erwe. Dit is nie moontlik om ’n definitiewe bron vir die naam van dorp te gee nie, siende dat daar nêrens in ’n geskrif of beskikbare leesstof enige verduideliking teëgekom word nie. Al wat oorbly, is die bespiegeling van die geslag van gister hoewel die verduideliking van meneer Jan Henning noemenswaardig is.
Maar met die ideaal van vrede tussen bure en mede-Afrikaners het die heer Henning, sr., en andere van Vischgat besluit op ’n naam vir die ontwikkeling op die plaas wat daarby sou aansluit. Die naam “Vrede” is dus oorweeg, maar omdat elders in die land reeds ’n sentrum bestaan het met so ’n naam, is daar maar besluit op “Vredefort”, m.a.w. ’n plek van en ’n vesting vir vrede. Dié naam moes getuig dat die ideaal en doelstelling van dié nuwe ontwikkeling altyd in die teken sou staan van bestendigheid en harmonie, ook in die toekomstige dorp se verhoudinge na buite. Dat daar in daardie jare idillies gedink is oor die bestaan en ontwikkeling van sommige noordelike sentra in die Oranje-Vrystaat is duidelik uit die name: Heilbron, Vredefort, Vrede, Paradys (Parys).
Die naam Vredefort is dus toe al ingeburger toe die inwoners uit dié omgewing begin vra vir formele erkenning. Daarvoor toon die Volksraad begrip in die sewentigerjare toe hul ’n kommissie afvaardig om die nuwe uitbreiding en sy potensiaal te ondersoek. Juis in die lig van daardie bevindinge en ander se kennis van Vredefort word die Vredeforters se versoekskrif om dorpsverklaring by die Volksraad van 1881 bespreek en oorweeg.
Dit gebeur te Bloemfontein op Saterdagmiddag, 21 Mei 1881, toe die memorandum van die heer J. Hussey en 132 ander voor die Volksraad ter tafel gelê word “versoekende verklaring van Vischgat, als dorp Vredefort”. Die persoon wat die debat by die Volksraad eintlik aan die gang sit, is ’n verteenwoordiger van Winburg (Taaiboschspruit), J.F. Viviers, en J.C. Botha van Onder-Rhenosterrivier met hulle voorstel dat die Raad van sy orde moet afwyk “teneinde in behandeling te nemen, de wenschelijkheid om Vredefort tot een dorp te verklaren”.
So is dit gestel, en so is dit bespreek. Maar wat die bespreking uiteindelik ernstig bemoeilik, is ’n memorie van Parys wat gelyktydig dien en vra vir die nodige ondersoek na Parys as moontlike dorp en die eventuele verklaring ook van dié oord as ’n dorp. Dit maak die bespreking heelwat meer opwindend en bring ’n hele aantal sprekers by die Volksraad op die been – die een ten gunste van Vredefort en die ander van Parys. Een van die belangrikste redenasies – bv. van J.C. Botha – ten gunste van Vredefort is dat die plek langs die geproklameerde hoofweg tussen Bloemfontein en die Witwatersrand lê en dus heelwat potensiaal het vir ontwikkeling. J.F. Viviers, lid van die kommissie van ondersoek, beaam dit as voorstaander vir ’n dorp te Vredefort, trouens die sekretaris van die Volksraad notuleer: “Hij acht Vredefort meer geschikt dan Parys.”
Die debat in die Volksraad eindig uiteindelik met ’n positiewe besluit oor dorpstigting te Vredefort. Die voorstel van die heer B.O. Kellner van Fauresmith word dus aanvaar op 21 Mei 1881: “De raad besluit de plaats Vischgat, district Kroonstad, als dorp te erkennen onder den naam van Vredefort met dien verstande dat daar nimmer een district zal worden verklaard.”  Onder andere beteken dit dat die Commissie van Begrooting dadelik sou moes begroot vir die salaris van ’n inwonende vrederegter te Vredefort.
Vir die inwoners van Vredefort was dit ’n groot gebeurtenis en nog ’n stap nader aan die eintlike ideaal van die meerderheid, nl. ’n Nederduitse Gereformeerde gemeente te Vredefort. Daarna sien die Vredeforters toe al lank uit, trouens, voorbereidings is toe al aan die gang en selfs skenk die heer Scheepers van Kroonstad ’n hele aantal (10) erwe én nog twee vir ’n pastorie, plus ’n sogenaamde “kerkplein” vir die oprigting van ’n kerkgebou later. Juis in dié word Vredefort as ’n buitewyk van Kroonstad beskou en word besluit om daar “''een oefening. . .te stichten''”, d.w.s. te reël vir eredienste op vasgestelde tye.
Bekende Inwoners
Bekende inwoners van Vredefort sluit in genl. Hendrik van den Berg, latere hoof van die Buro vir Staatsveiligheid en mnr. Henning Klopper, Speaker van die Volksraad van 1961 tot sy aftrede. Gordon Tomlinson, wat saam met prof. Tobie Muller en mnr. J.J. Smith ’n belangrike rol gespeel het in die Tweede Taalbeweging, het ook vir ’n aantal jare in Vredefort gewoon. Prof. T.T. Cloete, bekroonde digter en letterkundige het die eerste 16 jaar van sy lewe in Vredefort deurgebring, waarna sy ouers na Krugersdorp verhuis het. Die skryfster Alba Bouwer is ook in die omgewing gebore.
Andries Petrus Hendricks
Andries Petrus Hendricks (*3 Oktober 1910) was ’n kluisenaar wat op ’n klein plasie buite die dorp bewoon het. Hy is gebore met ’n boggelrug en het ’n doodse vrees gehad dat hy vermoor sou word. Hierdie vrees is bewaarheid toe hy op 12 Mei 1981 deur sy huishulp vermoor is nadat hy van die meule waar hy gewerk het, teruggekom het. Hendricks het baie geld gehad en sy testament het gestipuleer dat elke familielid van hom wat sy begrafnis bywoon R10 moes ontvang. Verder het die grafsteen, van Italiaanse marmer, destyds reeds R77 000 gekos. Met die geld wat oorgebly het moes die begrafnisondernemer een keer elke week vars blomme op sy graf gaan sit totdat die geld op was.
Straatname
Straatname in Vredefort weerspieël die groei en ontwikkeling van die dorp baie duidelik en verbind wyse, die huidige tye met die verlede. Staats- en gebiedsomstandighede sowel as uitstaande persoonlikhede uit die geskiedenis van die dorp, vind ons verewig in die name van strate en lane.
Die drie oudste strate, Oranjestraat, Vrystraat en Meerholtzstraat het hulle name in die republikeinse tyd ontvang en staan dan ook in noue verband met die Republiek van die Oranje-Vrystaat. Trouens Oranjestraat en Vrystraat is onveranderd afgelei van die naam van die ou republiek. Die "staat"-gedeelte van die samestelling is verewig in die naam Meerholtzstraat, vernoem na W. Meerholtz, die eerste vredesregter op die dorp en dus die direkte verteenwoordiger van die staat.
Wolf, wolf, hoe laat is dit?
Wolf, wolf, hoe laat is dit? word buite op 'n grasperk gespeel waar daar baie plek is om rond te hardloop. Daarom help dit met kinders se fiksheid asook om hul reaksietempo te ontwikkel.
Vredefort
Straatname
Gebiedsfaktore het ’n belangrike het ’n belangrike rol by die naamgewing van ’n groot aantal Vredefortse strate gespeel. Waterstraat is so genoem omdat die ou besproeiingsloot daarlangs gegaan het, terwyl Kerkstraat sy naam te danke het aan die feit dat dit verby die kerkgebou lei. Hoogstraat is so gedoop vanweë sy ligging teen die bult, terwyl Parkstraat selfverklarend is. Markstraat het oorspronklik verby die ou Markplein gestrek terwyl Veestraat vroeër gebruik is om melkkoeie en ander vee na die weikampe te neem. Pleinstraat is oorspronklik langs die ou kerkplein uitgemeet. Gedurende die Ossewatrek van 1938 is Veestraat en Pleinstraat verdoop tot Charl Cilliers-straat en Voortrekkerstraat onderskeidelik.
Wolf, wolf, hoe laat is dit?
Weergawe 1
Hierdie weergawe word meestal in Suid-Afrika gespeel. Dit begin deurdat die kinders in 'n ry agter mekaar staan. Die persoon wat voor staan is aangewys as die wolf. Die wolf bepaal dan die roete wat geloop word terwyl die res van die kinders (ook bekend as die skape) agterna loop. Terwyl hulle loop sal die skape in een stem uitroep: "Wolf, wolf hoe laat is dit?" waarop die wolf dan enige tyd kan uitroep. Dit hou dan so aan totdat die wolf besluit om "Etenstyd!" uit te roep, waarna die skape moet probeer om nie deur die wolf gevang te word nie. Die persoon wat deur die wolf gevang is word dan die nuwe wolf.
Vredefort
Geboue
Geboue in Vredefort wat as Nasionale Gedenkwaardighede geklassifiseer is, sluit in die poskantoor (in Oranjestraat), die polisiestasie (op die hoek van Kerkstraat en Oranjestraat) en die oudste huis in Vredefort, op die hoek van Markstraat en Charl Cilliers-straat. Die burgersentrum in Vredefort, wat die stadsaal, ou dorpsbiblioteek en munisipale kantore insluit, is op 31 Oktober 1970 in gebruik geneem met adv. G. van L. Froneman, destydse administrateur van die Oranje-Vrystaat wat die rede gelewer het.
Taylor Graves
Taylor Graves (28 Mei 1896 – 30 Oktober 1960) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Miss Lulu Bett (1921), Oliver Twist (1922), The West~Bound Limited (1923), en Thru the Flames (1923).
Sekondêre Skool Delta
Die Sekondêre Skool Delta (afkorting DSW, Engels: Delta School Windhoek, Duits: Delta Schule Windhoek) is 'n openbare skool in Olympia, 'n stadsdeel van die Namibiese hoofstad Windhoek. Dit het tot en met 1990 bekend gestaan as Deutsche Oberschule Windhoek (DOSW).
Die DSW is oorspronklik as 'n Duitsmediumskool in 1970 met 320 leerders en dertien onderwysers gestig, maar word sedert die onafhanklikwording van Namibië deur sowat 40 persent nie-Duitssprekende leerders bygewoon. Oor die jare heen het die DSW tot een van die leidende onderwysinstellings in Windhoek ontwikkel, met byna 600 leerders en 30 onderwysers. Die onderrigmedium is naas Duits ook Engels, vanaf die vyfde graad hoofsaaklik Engels.
Spesifieke brandstofverbruik
Spesifieke brandstofverbruik, is 'n ingenieursterm wat gebruik word om die branstofdoeltreffendheid van 'n enjinontwerp aan te dui. Dit is 'n mate van die hoeveelheid brandstof wat benodig word om 'n gegewe hoeveelheid krag oor 'n gegewe tydperk te lewer.
Sekondêre Skool Delta
Die skool beskik oor 'n koshuis wat in 2009 vir 37 kinders voorsiening gemaak het. Met Future Education is 'n skoolprojek in die lewe geroep wat op namiddae aktiwiteite vir leerders aanbied.
Net soos ander Namibiese skole bied die DSW sedert 2007 die Namibia Senior Secondary Certificate (Namibië se Senior Sekondêre Skoolsertifikaat) as hoogste sertifikaat (graad 12) aan.
Spesifieke brandstofverbruik
Spesifieke brandstofverbruik hang af van die enjinontwerp, maar verskille in die spesifieke brandstofverbruik tussen verskillende enjins met dieselfde onderliggende tegnologie is geneig om baie klein te wees. Tipiese petrolenjins se spesifieke brandstofverbruik is ongeveer 0.3 kg/(kW·h) ongeag die onwerp van enige besondere enjin. Oor die algemeen sal die spesifieke brandstofverbruik vir 'n klas enjins toeneem saam met die samepersingsverhouding. Dieselenjins het 'n hoër spesifieke brandstofverbruik as petrolenjins hoofsaaklik vanweë hulle baie hoër samepersingsverhouding aangesien die manier waarop hulle brandstof brand in der waarheid minder doeltreffend is.
In praktiese toepassings is daar verskeie faktore wat 'n betekenisvolle rol speel in die bepaling van die brandstofdoeltreffendheid van 'n spesifieke enjinontwerp in 'n betrokke toepassing. Vliegtuigturbines (straal- en turboskroefenjins) byvoorbeeld is gewoonlik baie ligter en kleiner as suierenjins met gelykwaardige kraglewering, wat die sleurkrag op die vliegtuig verlaag asook die hoeveelheid krag benodig om die vliegtuig aan te dryf. Turbines is daarom 'n baie meer doeltreffende vliegtuigaandrywer as wat andersins sal blyk uit 'n vergelyking soos in die onderstaande tabel:
Bismarck
Bismarck is die hoofstad en tweede grootste stad van die deelstaat van Noord-Dakota. Dit het 'n bevolking van sowat 55 532 mense (grootstadsgebied: 94 719). Bismarck is geleë aan die oosoewer van die Missouririvier.
Geskiedenis
Die Lewis-en-Clark-ekspedisie het hier oorwinter op hulle tog in 1804.
Marmerpaleis
Dit is deur graaf Grigori Orlof, ’n minnaar van Katharina die Grote en een van die magtigste edelmanne van die 1760's, laat bou. Bouwerk het in 1768 begin volgens die planne van Antonio Rinaldi. Die naam kom van die oorvloedige gebruik van ’n groot verskeidenheid kleure marmer – van ’n growwe Finse graniet tot pienk Kareliese marmer en wit en blougrys Oeral-marmer. Altesaam 32 kleure marmer kan onderskei word.
Die paleis huisves tans permanente uitstallings van die Russiese Staatsmuseum.
Apollo 4
Apollo 4 (ook bekend as AS-501) was die eerste onbemande toetsvlug van die Saturn V-vuurpyl van die Apollo-program. Die vuurpyl is gebruik vir die maanlandings. Dit is gelanseer vanaf lanseerplatform 39 by die John F. Kennedy Ruimtesentrum op Merritt-eiland, Florida. Hierdie fasiliteit is spesiaal vir die Saturn V ontwikkel.
Die Apollo-vlug het al drie stadiums ingesluit: S-IC-eerste stadium, S-II-tweede stadium en S-IVB-derde stadium. Laasgenoemde stadium is ook tydens die vlug weer ontbrand, 'n eerste vir NASA. Apollo 4 is op 9 November 1967 gelanseer.
Wolf, wolf, hoe laat is dit?
Weergawe 2
Hierdie weergawe kom meestal voor in Engeland en die V.S.A. aldus met die naam "What's the time mister wolf?" In dié weergawe staan die skape en die wolf 'n paar meter uit mekaar uit. Die skape vra steeds "Wolf, wolf, hoe laat is dit?" Die verskil kom in waar die wolf antwoord: as die wolf sê dit is 5 uur, byvoorbeeld, moet die skape vyf treë na die wolf gee. As hy sê 2 uur, dan moet hulle twee treë gee ensovoorts. Dit mag dalk gebeur dat van die skape sentimeters beweeg of dalk baie groot treë vorentoe gee. Dit hang maar af hoe braaf die kinders mag wees. Die wolf mag ook kies om met sy/haar rug na die skape te staan om die vang 'n verrassing te maak.
1081
Die jaar 1081 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 81ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
1080
Die jaar 1080 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 80ste jaar van die 11de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Valka
Valka (Duits: Walk) is 'n dorp in die noorde van Letland.
Virginia Bell (aktrise)
Virginia Bell (1932 – 18 Julie 2010) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Scanty Panties (1961), Bell, Bare and Beautiful (1963), Gertie the Grapefruit Girl and Friends (1969), en Fraulein Doktor (1969).
Strelna
Strelna (Russies: Стрельна) is ’n historiese nedersetting aan die Golf van Finland, sowat halfpad tussen Sint Petersburg en Peterhof in Rusland. Dit het ’n bevolking van 12 751 (2002-sensus).
Pieter die Grote tot die Rewolusie
Dit was aanvanklik die landgoed van ’n Sweedse kanselier. In 1714 het Pieter die Grote die argitek Jean Baptiste Le Blond aangestel om ’n somerwoning daar te bou. Le Blond wou die paleis op ’n ronde eiland bou, maar hy is dood nadat slegs die tuine uitgelê was. In 1718 is ’n tydelike houtpaleis daar gebou wat tydens jagtogte gebruik is.
Die argitek Nicholo Michetti het die projek oorgeneem en ’n hoeksteen is in 1720 gelê, maar daar is toe ontdek dat dit onmoontlik was om fonteine daar aan te lê. Pieter het toe sy aandag toegespits op die nabygeleë Peterhof en alle werk aan die Strelna-paleis is gestaak.
In 1797 is Strelna gegee aan groothertog Konstantyn Pawlewitsj, die tweede oudste seun van keiser Paul. Hy het die paleis teen 1807 laat voltooi. Dit het in sy familie se besit gebly tot met die Russiese Rewolusie. Die paleis is daarna verwaarloos en in die Tweede Wêreldoorlog byna heeltemal verwoes. Nog net die mure het ná die oorlog gestaan.
Die 21ste eeu
Eers in 2001 het Wladimir Poetin gelas dat die paleis volgens Le Blond se oorspronklike planne herbou word as ’n presidensiële woning in Sint Petersburg.
Mutshikilini
Mutshikilini is 'n nedersetting in die Musina Munisipaliteit van Vhembe distrik, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika
Telefoontjie
Telefoontjie is ŉ baie eenvoudige speletjie wat binne of buite gespeel kan word. Dit toets en verbeter kinders se luister- en onthouvaardighede.
Hoe die spel werk
Die kinders wat saam speel sit almal in ŉ kring. Daar is een kring leier in die middel van die sirkel wat ŉ storie of sin uitdink. Die kring leier fluister die sin in die eerste persoon se oor wat begin, Dan fluister die eerste persoon die sin of twee in die persoon langs hom/haar se oor. Sonder om die boodskap weer te hoor moet die persoon aan wie eerste gefluister is, die boodskap aanstuur met ŉ woord wat hy byvoeg of nie byvoeg nie afhangende of die kring leier hom ŉ woord gegee het om by te voeg. Die boodskappe moet dan die ronde doen totdat dit die laaste persoon bereik of die kring leier mag enige persoon vra wat sy boodskap is. Hy of sy moet dan die boodskap hardop sê. Al belangrike reël is dat die boodskap nie herhaal mag word aan dieselfde persoon nie. Wat jy hoor moet jy aanstuur as die kring leier jou ŉ ekstra woord gegee het om by te voeg moet jy dit byvoeg tot ŉ voledige sins bou maar wel dieselfde betekenis he as die oorsponklike sin. Die speletjie verskaf groot vermaak veral by groot groepe want die boodskap wat hardop gesê word is amper nooit dieselfde as die oorspronklike nie veral as die kring leier unieke woorde bygevoeg het by elke persoon in die kring. Kinders leer ook dat dit die manier is hoe skinderstories ontwikkel, versprei en stertjies kry deur woord verandering, byvoeging en konteks verandering.
Grünau
Grünau is 'n nedersetting in die ǁKaras Streek in die suide van Namibië, wes van Karasburg. Dit is verbind met die Suid-Afrikaanse grensposte naby Noordoewer via die B1 en Nakop via die B3.
Messier 70
Messier 70 of M70 (ook bekend as NGC 6681) is ’n bolvormige sterreswerm in die sterrebeeld Boogskutter. Dit is in 1780 deur Charles Messier ontdek en in sy katalogus van komeetagtige voorwerpe opgeneem.
M70 is sowat 29 400 ligjare van die Aarde af en naby die middelpunt van die Melkweg. Dit is min of meer dieselfde grootte en helderheid as sy buurman, M69. Die swerm bevat net twee bekende veranderlike sterre.
Akkommodasie (oog)
thumb|250px|Die akkommodasie van die oog: Vir ’n skerp beeld van voorwerpe wat naby is, word die ooglens ronder en daardeur sterker. So word nabygeleë voorwerpe skerp op die netvlies afgebeeld.
Akkommodasie in optika is die aanpassing van die sterkte van die ooglens om op ’n voorwerp te fokus namate die afstand wissel. Voorwerpe op verskillende afstande van ’n lens moet aan die ander kant van die lens ook op verskillende afstande ’n skerp beeld gee. Aangesien die afstand van die ooglens tot die netvlies in die oog nie kan verander nie, is dit noodsaaklik dat die lenssterkte aangepas kan word.
Akkommodasie vind plaas met behulp van spiervesels om die ooglens, wat die lens ronder of platter maak. Hierdeur verander die sterkte van die lens. Hierdie spiervesels, wat in ’n kring om die ooglens sit, word die akkommodasiespier genoem. Wanneer die spier ontspan, word die lens platter; wanneer dit saamtrek, word die lens ronder.
’n Jong menslike oog kan fokus verander van ’n oneindige afstand tot so naby as 6,5 cm van die oog af.
Charles H. Gray
Charles H. Gray (27 November 1921 – 2 Augustus 2008) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Charro! (1969) en Prophecy (1979), en in die televisiereekse Rawhide (1959) en The Young and the Restless (1973).
Komediant
'n Komediant is 'n persoon wat poog om 'n gehoor te vermaak deur hulle te laat lag. Dit kan wees deur middel van grappe of om amusante situasies uit te lig, om laf op te tree of om gebruik te maak van komiese bykomstighede.
'n Gewilde gesegde deur Ed Wynn :"'n Strokiesprent sê snaakse dinge; 'n komediant sê dinge snaaks", tref 'n onderskeid tussen hoeveel van die komedie toegeskryf kan word aan die verbale inhoud en hoeveel aan die toneelspel en persona van die komediant.