cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valérie Lemercier
Valérie Lemercier (gebore 9 Maart 1964) is 'n Franse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Visitors (1993), Palais royal! (2005), en Avenue Montaigne (2006).
Heinz Schubert (akteur)
Heinz Schubert (12 November 1925 – 12 Februarie 1999) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mother Courage and Her Children (1961) en Hitler: A Film from Germany (1977), en in die televisiereeks Kara Ben Nemsi Effendi (1973).
Ruschia tecta
Die plant dra perskleurige blomme, 20 mm in deursnee met 'n wit kern, van September tot Oktober.
Kadeem Hardison
Kadeem Hardison (gebore 24 Julie 1965) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Drive (1997), Showtime (2002), en The Dark Party (2013), en in die televisiereeks A Different World (1987).
Haliclona curacaoensis
Haliclona curacaoensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1980 deur Van Soest.
Linda Watkins
Linda Watkins (23 Mei 1908 – 31 Oktober 1976) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente From Hell It Came (1957), The Parent Trap (1961), en Good Neighbor Sam (1964), en in die televisiereeks Route 66 (1960).
Jar-Bazar
Jar-Bazar (Russies: Яр-Базар) is 'n klein dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Liman Stedelike Munisipaliteit van die gelyknamige rajon behoort.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Jar-Bazar 255 inwoners gehad. Etniese Russe en Kalmikiërs vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Karawannoje (Astrachan-oblast)
Karawannoje (Russies: Караванное) is 'n dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Liman Stedelike Munisipaliteit van die gelyknamige rajon behoort. Dit is in 1850 deur setlaars uit Woronezj-oblast gestig.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Karawannoje 1 773 inwoners gehad. Etniese Russe en Kalmikiërs vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Chris Drake
Chris Drake (11 Desember 1923 – 9 Julie 2006) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Walk in the Sun (1945), The Pilgrimage Play (1949), Them! (1954), en The Book of Acts Series (1957).
Cory Hardrict
Cory Hardrict (gebore 9 November 1979) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Gran Torino (2008), Battle Los Angeles (2011), Warm Bodies (2013), en American Sniper (2014).
Emma Walton Hamilton
Emma Walton Hamilton (gebore 27 November 1962) is 'n Engelse vervaardiger, aktrise, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Micki + Maude (1984), Blind Date (1987), en Switch (1991), en in die televisiereeks Julie's Greenroom (2017).
Tionne Watkins
Tionne Watkins (gebore 26 April 1970) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Fled (1996), Belly (1998), ATL (2006), en What About Your Friends.
Marie-Hélène Lentini
Marie-Hélène Lentini is 'n Franse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente My Brother-in-law Killed My Sister (1986) en Fashion Victim (2009), en in die televisiereeks Docteur Claire Bellac (2001).
Ice Age (rolprent)
Ice Age is 'n rekenaargeanimeerde gesins-/buddy-rolprent van 2002 wat deur Chris Wedge geregisseer is en onder andere die stemme van Ray Romano en John Leguizamo gebruik.
Haliclona dancoi
Haliclona dancoi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1913 deur Topsent.
Warren Douglas
Warren Douglas (29 Julie 1911 – 15 November 1997) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Chinese Ring (1947), Homicide for Three (1948), en The Return of Jack Slade (1955), en in die televisiereeks The Files of Jeffrey Jones (1952).
Noel Drayton
Noel Drayton (7 Oktober 1913 – 7 Desember 1981) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Under My Skin (1950), Plymouth Adventure (1952), en The Court Jester (1955), en in die televisiereeks You Are There (1953).
Debbie Watson (aktrise)
Debbie Watson (gebore 17 Januarie 1949) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Munster, Go Home! (1966) en Tammy and the Millionaire (1967), en in die televisiereekse Karen (1964) en Tammy (1965).
Françoise Lépine
Françoise Lépine is 'n Franse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Arsène Lupin (2004) en Me, Myself and Mum (2013).
Fritz Schulz (akteur)
Fritz Schulz (25 April 1896 – 9 Mei 1972) was 'n Duitse akteur, regisseur, en komponis. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Kaczmarek (1928), Duty Is Duty (1931), Ende schlecht, alles gut (1934), en Gruß und Kuß aus der Wachau (1950).
Donkievy
Donkievy kan na enige van die volgende artikels verwys:
Tecoma
Kanferfoelies (genus Tecoma) is blomdraende plante wat inheems is aan Afrika suid van die ewenaar, asook aan Suid- en Noord-Amerika. Die struike is gewilde ornamentele tuinplante wat lang lote vorm en daarom ook as rankplante benut word. Hulle groei vinnig met die regte sorg, en is immergroen in warmer gebiede. Van die neotropiese spesies het in Afrika en elders genaturaliseerd geraak, terwyl die Afrikaanse soort T. capensis weer as 'n indringer in Anguilla, Australië and Nieu-Seeland verklaar is.
Spesies
Die volgende spesies word erken:
Haliclona indistincta
Haliclona indistincta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1866 deur Bowerbank.
Susannah Harker
Susannah Harker (gebore 26 April 1965) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Dry White Season (1989) en A Caribbean Dream (2017), en in die televisiereeks Screen One (1985).
Zaboeroennoje
Zaboeroennoje (Russies: Забурунное) is 'n klein dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Liman Stedelike Munisipaliteit van die gelyknamige rajon behoort.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Zaboeroennoje 109 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Haliclona enamela
Haliclona enamela is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1930 deur De Laubenfels.
Lucile Watson
Lucile Watson (27 Mei 1879 – 24 Junie 1962) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Women (1939), Watch on the Rhine (1943), The Razor's Edge (1946), en The Emperor Waltz (1948).
Haliclona grossa
Haliclona grossa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1864 deur Schmidt.
Evette de Klerk
Evette de Klerk (gebore 21 Augustus 1965) is 'n Suid-Afrikaanse voormalige baan- en veldnaelloper. Sy was die oorheersende vroulike naelloopatleet in Suid-Afrika in die 1980's, en het tien jaar agtereenvolgens van 1982 tot 1991, die 100 en 200 meter vir vroue by die nasionale senior atletiekkampioenskappe gewen. Dit het kampioenskaprekords van 11,06 sekondes (haar leeftydbeste) in die 100 m en 22,36 sekondes in die 200 m ingesluit. Sy het ook drie Suid-Afrikaanse titels in die 400 meter gewen.
Ficus fischeri
Ficus fischeri is 'n struik of boom wat in Angola, Botswana, Demokratiese Republiek die Kongo, Kaprivistrook, Malawi, Mosambiek, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe voorkom. Die boom se FSA-nommer is 68.
Bergbrandnetel
Die Bergbrandnetel (Obetia tenax) is 'n boom wat in Suid-Afrika inheems is aan Gauteng, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Noordwes, Oos-Kaap asook Botswana, Eswatini, Mosambiek en Zimbabwe.
Evette de Klerk
Haar persoonlike beste tye in die kort naellope bly albei Suid-Afrikaanse rekords vir die afstande. Haar 200 m-tyd van 22,06 sekondes is die vinnigste wat 'n Afrika-atleet nog aangeteken het, maar dit is nie as die Afrika-rekord erken nie aangesien dit nie deur die kontinentale beheerliggaam bekragtig is nie. Dié tyd het haar tweede in die wêreld oor 200 m in 1989 geplaas, na Dawn Sowell. Benewens hierdie mylpale het sy 'n persoonlike beste van 50,57 sekondes in die 400 m opgestel.
De Klerk het nie internasionaal meegeding terwyl sy op die hoogtepunt van haar loopbaan was nie as gevolg van die sportboikot teen Suid-Afrika tydens die apartheidsera. Haar enigste groot internasionale optredes vir Suid-Afrika het in haar laaste seisoen in 1993 gekom.
Bergbrandnetel
Die boom se FSA-nommer is 70.
Evette de Klerk
Sy was 'n dubbele bronsmedaljewenner by die 1993 Afrika-atletiekkampioenskappe en het die podium gehaal in beide die 200 m en 4 × 100 meter aflos. In 1993 verteenwoordig sy Suid-Afrika by die Wêreldatletiekkampioenskappe en was 'n semi-finalis in die 200 m. Sy het aanbiedinge om vir Brittanje mee te ding verwerp terwyl die sportboikot teen Suid Afrika in plek was.
In 1986 en 1987 het sy 'n kort ruk onder haar getroude naam as Evette Armstrong deelgeneem.
Dennis Dugan
Dennis Dugan (gebore 5 September 1946) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Happy Gilmore (1996), Big Daddy (1999), en You Don't Mess with the Zohan (2008), en in die televisiereeks Richie Brockelman, Private Eye (1978).
Watervy
Die watervy (Ficus verruculosa) is 'n struik of boom wat in Angola, Benin, Botswana, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Guinee, Kaprivistrook, Kameroen, Kenia, KwaZulu-Natal, Malawi, Mali, Mosambiek, Niger, Nigerië, Rwanda, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Tanzanië, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe voorkom.
Die boom se FSA-nommer is 67.1.
NG gemeente Klerksdorp
duimnael|links|260px|Die kerkgebou van die destydse NG gemeente Klerksdorp is op [[28 Oktober 1898 ingewy.]]
duimnael|regs|180px|Ds. [[J.W.G. Strasheim was tussen 1890 en sy aftrede in 1926 leraar van drie NG gemeentes, waarvan Klerksdorp sowel as Germiston nie meer bestaan nie.]]
links|duimnael|Die gemeente se kerkgebou omstreeks 1916.
duimnael|regs|160px|Ds. J.H. Eybers, leraar van 1911 tot 1916 en daarna sy aftrede amper 29 jaar lank van die [[NG gemeente Schweizer-Reneke|gemeente Schweizer-Reneke. Sy dogter was die digteres Elisabeth Eybers.]]
duimnael|links|160px|Ds. Pieter Andries Theron was leraar van die gemeente van 1917 tot 1957. Die foto is geneem in sy eerste jaar hier, 1917.
duimnael|regs|160px|Ds. Theron in 1957, die jaar van sy aftrede.
duimnael|links|170px|Ds. A.C. Viljoen, leraar van 1953 tot hy in 1956 die eerste leraar van die dogtergemeente [[NG gemeente Klerksdorp-Noord|Klerksdorp-Noord geword het.]]
duimnael|regs|160px|Ds. A.P. Swanepoel, leraar van 1957 tot sy uittrede uit die bediening twee jaar later.
duimnael|160px|regs|Ds. J.A.B. Grobbelaar, leraar van 1969 tot 1973.
regs|duimnael|160px|Ds. H.J. van Niekerk, leraar van 1975 tot sy aftrede op [[27 November 1988.]]
Die NG gemeente Klerksdorp was die moedergemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die stad Klerksdorp, maar nadat die meeste NG lidmate uit die middestad weggetrek het, is dit ingelyf by die NG gemeente Klerksdorp-Suid.
Voorgeskiedenis
Voor die jaar 1885 het daar 'n gemeente van die Nederduitsch Hervormde Kerk met 'n kerkgebou in die Oudorp van Klerksdorp bestaan, wat kragtens die ywerige bemoeiinge van ds. J.C. de Vries, predikant op Zeerust, ingewy is. Daarenteen was daar 'n NG gemeente met 'n kerkgebou op Hartebeestfontein. Hierdie twee gemeentes is in die jaar 1885 verenig en het voortaan onder die naam Ned. Herv. of Geref. gemeente Hartebeestfontein bestaan.
Stigting
Met die ontdekking van goud op Klerksdorp in 1887 is, vanweë die toestroming van mense van elders, die Nuwedorp aan die ooste van Skoonspruit aangelê. Aangesien die ledetal van die gemeente so toegeneem het dat een predikant die geestelike bearbeiding nie na behore kon behartig nie, is die Ned. Herv. of Geref. gemeente van Klerksdorp in Oktober 1889 gestig. Op 22 April 1890 is prop. J.W.G. Strasheim tot herder en leraar van die gemeente bevestig. Met die stigting van die gemeente was die ledetal 1 200, dog met die agteruitgang van die goudbedryf het baie mense weggetrek om elders 'n heenkome te soek, met die gevolg dat daar ná 'n paar jaar slegs 280 lidmate oorgebly het.
Twis met die NH Kerk
Lede van die Herv. Kerk wat die Kerkvereniging afgekeur het, het later aanspraak gemaak op al die eiendomme van die vroeëre Herv. Kerk. Hierdie aanspraak is deur die uitspraak van die hooggeregshof op 5 Junie 1893 goedgekeur. Die gevolg was dat die kerkgebou, die grond en al die los goedere wat by die Kerkvereniging aan die ou Herv. Kerk behoort het, aan die eisers teruggegee is, en dat aan die Ned. Herv. of Geref. Kerk, wat alle eiendomme ná die vereniging aangekoop bly behou het, £500 uitbetaal is. Hierdie ooreenkoms is op 20 Desember 1893 op 'n buitengewone vergadering van die kerkraad bekragtig.
Op 23 Desember 1896 is op 'n gemeentevergadering besluit om 'n doelmatige kerkgebou op te rig. Pres. Paul Kruger, wat lidmaat van die Gereformeerde Kerk was, maar hom die pynlike toestand op kerklike gebied in Transvaal diep ter harte geneem het, het kragtige pogings aangewend om die twistende partye te versoen. Dit het egter duidelik geword dat hulle insigte onverenigbaar was; hy het toe sy uiterste bes gedoen om die geskille op minlike wyse uit die weg te ruim deur ruim vergoeding aan die strydende partye toe te ken.
Kerkgebou opgerig
Aangesien Klerksdorp die eerste plek was waar die saak in der minne geskik is, was die kerkraad van mening dat dit die moontlikheid om ruime hulp van die regering te verkry sou vergroot. Gevolglik het die kerkraad die regering beleefd versoek om ondersteuning in die vorm van die skenking van grond, wat dan ook geskied het. Die hoeksteen van die nuwe kerk is op Saterdag 12 Maart 1898 deur die edelgestrenge heer P.J. Joubert, adjunkpresident van die ZAR, gelê en die kerkgebou op 28 Oktober 1898 aan die diens van die Here gewy. Prof. P.J.G. de Vos van Stellenbosch het die wydingsrede gehou. Dié kerkgebou, wat tydens die Tweede Vryheidsoorlog deur die Engelse in beslag geneem is, is veel beskadig. Een eis wat ná die oorlog ingestel is, is uitbetaal.
Die Theron-saal, wat £10 000 gekos het, is op 29 Augustus 1942 ingewy. Dr. William Nicol, van 1934 tot 1948 moderator van die Transvaalse Kerk, het die inwydingsrede na aanleiding van Psalm 16:6 gehou. Van die eerste predikante wat die gemeente bedien het, was di. J.W.G. Strasheim, J.H. Eybers, P.A. Theron en D.J. Rabie.
Die kerkgebou en -perseel is 'n verklaarde provinsiale erfenisterrein.
Haliclona rhizophora
Haliclona rhizophora is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Mestoklema arboriforme
Die donkievy (Mestoklema arboriforme) is 'n boom wat inheems is aan Namibië, die Vrystaat en die Noord-Kaap.
Haliclona rhizophora
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1969 deur Vacelet.
Mestoklema arboriforme
Die boom se FSA-nommer is 103.6.
Etniese suiwering in Bhoetan
Sedert die laat 1980's het inter-etniese spanning in Bhoetan toegeneem, wat tot die vlug van baie Lhotshampa, of etniese Nepalese, van Bhoetan na Nepal gelei het. Baie van diegene is deur die Bhoetanese weermag verdryf. Teen 1996 het meer as 100 000 Bhoetanese vlugtelinge in vlugtelingkampe in Nepal gewoon. Baie is sedertdien hervestig in Westerse nasies.
Lhotshampa
Die Lhotshampa of Lhotsampa (Nepalees: ल्होत्साम्पा; Tibettaans: ལྷོ་མཚམས་པ་, Wylie: lho-mtshams-pa) bevolking is 'n heterogene Bhoetanese volk van Nepalese afkoms. Die Lhotshampa-mense is inheems aan die suide van Bhoetan, en word dus algemeen na verwys as Suidlanders. Vanaf 2007 is die meeste van die Lhotshampas, of Bhoetanese vlugtelinge, hervestig na derde lande, soos die Verenigde State, Kanada, Australië, die Verenigde Koninkryk en ander Europese lande. Vandag is die aantal Lhotshampa in Nepal aansienlik minder as in die Verenigde State en ander lande waar hulle hervestig is. Die mense van Nepalese oorsprong het in die 19de eeu hul begin vestig in onbewoonde gebiede in die suide van Bhoetan.
Uitsetting
Sedert die laat 1980's is meer as 100 000 Lhotshampa uit Bhoetan gedwing. Hulle is deur die owerheid beskuldig daarvan dat hulle onwettige vreemdelinge in die land sou wees. Tussen 1988–1993 het duisende ander die land verlaat weens etniese en politieke onderdrukking. In 1990 het gewelddadige etniese onrus en anti-regeringsprotes in die suide van Bhoetan uitgebreek en word groter demokrasie en respek vir minderheidsregte geëis. Daardie jaar, het die Bhutan Peoples' Party, wie se lede meestal Lhotshampa is, 'n veldtog van geweld teen die Bhutanese regering begin. In die nasleep van hierdie onrus het duisende mense uit Bhoetan gevlug. Meeste het hulself in Nepal se sewe vlugtelingkampe gevestig (op 20 Januarie 2010 het 85 544 vlugtelinge in die kampe gebly) of in Indië gaan werk. Die VSA se Departement van Buitelandse Sake het in 2008 geraam dat ongeveer 35% van die bevolking van Bhoetan Lhotshampa as die ontheemde vlugtelinge ook as burgers gereken word.
Philippine Leroy-Beaulieu
Philippine Leroy-Beaulieu (gebore 25 April 1963) is 'n Franse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Three Men and a Cradle (1985), Neuf mois (1994), en Two Brothers (2004), en in die televisiereeks Call My Agent! (2015) en in die televisiereeks Emily in Paris (2020).
James Dugan (regisseur)
James Dugan (19 Mei 1898 – 5 Augustus 1937) was 'n Amerikaanse assistentregisseur, akteur, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Blind Bargain (1922), Dead Man's Curve (1928), Goin' to Town (1935), en Espionage (1937).
Billie Lou Watt
Billie Lou Watt (20 Junie 1924 – 7 September 2001) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse Astroboy (1963), SuperBook (1981), en The Flying House (1982).
Haliclona rufescens
Haliclona rufescens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1893 deur Lambe.
Kellie Waymire
Kellie Waymire (27 Julie 1967 – 13 November 2003) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Playing by Heart (1998) en in die televisiereekse Star Trek: Voyager (1995), Star Trek: Enterprise (2001), en Six Feet Under (2001).
Willi Schur
Willi Schur (22 Augustus 1888 – 1 November 1940) was 'n Duitse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente My Heart Calls You (1934) en The Dream of Butterfly (1939).
Khumbudzo Ntshavheni
Khumbudzo Phophi Silence Ntshavheni (gebore 30 Januarie 1977) is 'n Suid-Afrikaanse politikus en lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika. Sy is ook 'n partylid van die African National Congress. Sy was van 2019 tot 2021 minister van kleinsake-ontwikkeling en is tans die minister van kommunikasie en digitale tegnologie.
Vroeë lewe en opvoeding
Ntshavheni is in Sibasa in die Transvaalprovinsie gebore. Sy het aan die Mbilwi Sekondêre Skool gematrikuleer en in 2008 'n MBA-graad aan die Bradford Universiteit in die Verenigde Koninkryk verwerf. Haar ander kwalifikasies sluit in 'n BA Hons-graad in Ontwikkelingstudies en 'n BA Honneursgraad in Arbeidsverhoudinge, albei aan die Randse Afrikaanse Universiteit behaal.
Loopbaan
Ná haar verkiesing tot die Nasionale Vergadering in Mei 2019, het president Cyril Ramaphosa haar aangestel as die minister van kleinsake-ontwikkeling.
Na die dood van die minister in die presidensie: beplanning, monitering en evaluering, Jackson Mthembu, in Januarie 2021, is Ntshavheni as sy waarnemende opvolger aangestel.
Tydens 'n kabinetskommeling op 5 Augustus 2021, kondig president Ramaphosa aan dat die minister van kommunikasie en digitale tegnologie Stella Ndabeni-Abrahams en Ntshavheni hul ministeriële poste sal omruil.
Juliet Harmer
Juliet Harmer (gebore 11 Mei 1943) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Quest for Love (1971) en in die televisiereekse The Avengers (1961), Adam Adamant Lives! (1966), en Department S (1969).
Pestsjanoje (Astrachan-oblast)
Pestsjanoje (Russies: Песчаное) is 'n klein dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Liman Stedelike Munisipaliteit van die gelyknamige rajon behoort. Dit lê 8 kilometer noordoos van die rajon se setel, Liman. Pestsjanoje is deur Kalmikiërs gestig en het oorspronklik 'n ander naam, Gachota, gehad.
Demografie
Volgens Sensus 2002 het Pestsjanoje 516 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
O. L. Duke
O. L. Duke (12 Augustus 1953 – 10 September 2004) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Malcolm X (1992), Antwone Fisher (2002), Out of Time (2003), en Man on Fire (2004).
NG gemeente Krugersdorp
duimnael|links|320px|Die kerkgebou van die NG gemeente Krugersdorp omstreeks 1917.
duimnael|regs|180px|Ds. H.C.J. Becker was van 1890 tot vroeg in 1898 Krugersdorp se eerste NG leraar. Van Februarie 1898 tot September 1914 was hy leraar van die [[NG gemeente Bethulie. In sy dienstyd daar is amper 1 500 vroue en kinders van die konsentrasiekamp op Bethulie in die kampkerkhof begrawe. Hy het in 1903 'n weesinrigting opgerig vir die wesies van die Tweede Vryheidsoorlog.]]
duimnael|links|320px|Die kerkgebou in 2012.
duimnael|regs|170px|Ds. Gustav Radloff was leraar van Krugersdorp van 1898 tot hy sy emeritaat in 1914 aanvaar het. Hy is op [[4 Oktober 1928 oorlede en was getroud met 'n dogter van ds. Bamberger, die eerste leraar van die NG gemeente Fraserburg.]]
regs|170px|duimnael|Ds. P.J. van Vuuren was leraar van Krugersdorp van 1915 tot 1921. Hy het van 1921 tot 1928 op [[NG gemeente Vredefort|Vredefort gearbei en daarna tot sy dood op 23 Januarie 1939 op Edenville, ook in die Oranje-Vrystaat.]]
duimnael|regs|170px|Ds. Jacobus Joubert Krige was leraar van Krugersdorp van [[21 April 1922 tot sy dood op 29 Oktober 1936.]]
170px|regs|duimnael|170px|Ds. P.W. Marais, medeleraar van 1954 tot 1955.
Die NG gemeente Krugersdorp was die moedergemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Krugersdorp, maar is in 2010 ingelyf by die NG gemeente Luipaardsvlei.
Voor 1890 het die lidmate van die NG Kerk in hierdie gebied onder die gemeente Pretoria geressorteer. Op 7 Junie 1890 is die gemeente Krugersdorp afgestig en is prop. Becker as leraar op 6 September 1890 bevestig. Die kerkgebou, wat al die jare in gebruik was, is in Januarie 1895 ingewy. Ds. Becker se opvolger was ds. F.G.T. Radloff van Hoopstad wat op 17 Desember 1898 hier bevestig is. Tydens sy bediening het hierdie gemeente, weens die oorlog en naoorlogse ellende, donker dae deurleef. Besonder veel is deur hierdie getroue dienskneg van die Here en deur sy gade ter ondersteuning van die noodlydendes in die konsentrasiekamp asook die krygsgevangenes op die dorp gedoen. Hy het nie net hul geestelik bearbei nie, maar onder sy leiding is 'n kommissie in die lewe geroep wat in die noodsaaklikste behoeftes van die noodlydendes in die kamp en dorp voorsien het.
Nadat ds. Radloff op 11 Oktober 1914 sy emeritaat aanvaar het, is hy opgevolg deur ds. P.J. van Vuuren, wat die gemeente van 1915 tot 1921 gedien het, en toe 'n beroep na Vredefort aangeneem het. Onder sy ywerige leiding is die knellende kerkskuld gedelg.
Die volgende leraar van die gemeente was ds. J.J. Krige wat op 21 April 1922 hier bevestig is. Veertien jaar lank het hy in die gemeente gearbei, totdat hy onverwags op 29 Oktober 1936 tot hoër diens opgeroep is. In November 1937 is ds. A.T. Martinson in die gemeente bevestig. Op 29 November 1941 is ds. C.C. van Dyk as eerste medeleraar van die gemeente bevestig. In 1944 is hy na die jongste dogtergemeente, Krugersdorp-Noord, beroep.
Danksy die ywer van die verskillende leraars en in besonder dié van ds. Martinson het die gemeente sy plek t.o.v. die sending, armesorg, Sondagskool, kerklike verenigings en onderwys volgestaan. Met die snelle ontwikkeling van die Wes-Rand, het die ledetal van die gemeente herhaaldelik so toegeneem dat die volgende dogtergemeentes afgestig moes word: Roodepoort in 1905, Magaliesburg in 1910, Randpoort (Randgate) in 1918, Burgershoop (Krugersdorp-Wes, later genoem Suiderlig) in 1920, Krugersdorp-Noord in 1943.
Die moedergemeente van die Ring van Krugersdorp het in 1952 'n ledetal van nagenoeg 1 350 gehad, terwyl die kerkraad 56 getel het. Prop. T.J. Hanekom is in Oktober 1951 tot medeleraar van die gemeente bevestig.
Nes die moedergemeentes van Klerksdorp, Alberton, Germiston, Boksburg en Randfontein, het Krugersdorp se lidmate so afgeneem dat die gemeente by 'n buurgemeente ingelyf is, in dié geval in 2010 by Luipaardsvlei.
George Santayana
George Santayana (gebore Jorge Agustín Nicolás Ruiz de Santayana y Borrás; Madrid, 16 Desember 1863 – Rome, 26 September 1952) was 'n Spaans-Amerikaanse skrywer, digter en filosoof. Hy behou gedurende sy lewe sy Spaanse nationaliteit, maar skryf al sy werke in Engels.
Lachenalia orthopetala
Lachenalia orthopetala is 'n meerjarige blomdraende plant en geofiet en is deel van die renosterveld. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom op die lae kusgedeeltes vanaf Durbanville tot by Piketberg voor. Die plant het reeds 90% van sy habitat aan gewasverbouing afgestaan en slegs gefragmenteerde subpopulasies bestaan. In die Swartland word die spesie bedreig deur indringerplante, oorbeweiding en veldbrande wat nie bestuur word nie.
George Santayana
Lewe en werk
Santayana verhuis op negejarige leeftyd na die Verenigde State. Hy studeer aan die Universiteit van Harvard en later in Berlyn en Cambridge. Tot 1912 doseer hy in filosofie aan Harvard (waar hy onder meer T.S. Eliot onder sy leerlinge tel), waarna hy homself as literator in Frankryk vestig. Tydens die Eerste Wêreldoorlog bly hy in Engeland en uiteindelik in Italië.
Santayana begin sy loopbaan as skrywer van helder, ondersoekende gedigte: Sonnets and Other Verses (1894). Hy word egter veral bekend deur sy omvangryke filosofiese en kritiese oeuvre, wat bekend raak weens sy kunssinnige kwaliteit en beheerste, poëtiese styl. Teenoor die moderne wêreld neem hy 'n skeptiese houding in. As teenstander van die utilitarisme en pragmatisme bepleit hy 'n ‘redelike lewe’, gebaseerd op die Griekse ideaal van skoonheid en goedheid.
Santayana se hoofwerke is The Life of Reason (1905-1906) en The Realms of Being (1927-1940). In die eerste word kritiek gelewer op die beperkheid van die rede op alle gebiede van die menslike aktiwiteite soos (godsdiens, kuns, wetenskap, ensovoorts). In die tweede werk word die vier velde van materie, essensie, waarheid en gees noukeurig ondersoek.
Santayana skryf ook nog verskeie ander filosofiese werke, verskeie kritiese werke, 'n outobiografie en een roman: The Last Puritan (1935). Hierdie "romantiese biografie" speel af tydens die ondergang van die Calvinisme in Nieu-England en skets op ironiese wyse die kontrasterende waarhede van 'n puritein en 'n hedonis. Dit boek word wel gesien as Santayana se mees toeganklike werk en word 'n besverkoper.
Haliclona sarai
Haliclona sarai is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1969 deur Pulitzer-Finali.
Vleilelie
Die naam Vleilelie kan verwys na:
Linda Rode
Linda Rode (gebore 3 Julie 1937, Ladismith - ) is 'n Suid-Afrikaanse skrywer, vertaler en samesteller van kinderliteratuur. Sy matrikuleer in 1954 aan Hoërskool Langenhoven op Riversdal. Sy behaal 'n honneursgraad in Duits en ’n Onderwysdiploma aan die Universiteit van Stellenbosch. Sy hou daarna skool op Calvinia, Hermannsburg, asook by die Pionierskool in Worcester en Herzlia in Kaapstad.
Mickey Hargitay
Mickey Hargitay (6 Januarie 1926 – 14 September 2006) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Loves of Hercules (1960), 7 Golden Women Against Two 07: Treasure Hunt (1966), en Delirio caldo (1972), en in die televisiereeks The Wild Wild West (1965).
Ralph Dumke
Ralph Dumke (25 Julie 1899 – 4 Januarie 1964) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente All the King's Men (1949), Mystery Street (1950), Lili (1953), en Invasion of the Body Snatchers (1956).
Henry Campbell-Bannerman
Sir Henry Campbell-Bannerman (7 September 1836 - 22 April 1908) was 'n Britse staatsman en Liberale politikus. Hy dien as Premier van die Verenigde Koninkryk van 1905 tot 1908 en Leier van die Liberale Party van 1899 tot 1908. Hy dien twee keer as Minister van Oorlog, in die kabinette van Gladstone en Rosebery. Hy was die eerste Eerste Heer van die Tesourie wat amptelik 'Eerste Minister' genoem is, en die term het eers amptelik gebruik geword vyf dae nadat hy die amp aangeneem het. Hy bly die enigste persoon tot nog toe wat die posisies van Premier en terselfdertyd Vader van die Huis beklee het.
In die volksmond het hy as "CB" bekend gestaan. Hy het vas geglo in vrye handel, Ierse huisregering en die verbetering van sosiale toestande. AJA Morris noem hom in die Oxford Dictionary of National Biography "die eerste en enigste radikale Premier van Brittanje." Na 'n nederlaag in die algemene verkiesing in 1900, het Campbell-Bannerman die Liberale Party gelei tot 'n oorwinning oor die Konserwatiewe Party tydens die algemene verkiesing in 1906. Dit was die laaste verkiesing waarin die Liberale 'n algehele meerderheid in die Laerhuis verkry het. Die regering wat hy gevolglik lei neem wetgewing aan om te verseker dat vakbonde nie aanspreeklik gehou kan word vir skade gely tydens stakings nie, gratis skoolmaaltye vir alle kinders gebied word en bemagtig die plaaslike owerhede om landbougrond van private verhuurders aan te koop. Campbell-Bannerman bedank in April 1908 as Premier as gevolg van swak gesondheid en word vervang deur sy kanselier, Herbert Henry Asquith. Hy is 19 dae later oorlede.
Leier van die Liberale Party
Op 6 Februarie 1899 volg Campbell-Bannerman sir William Vernon Harcourt op as leier van die Liberale in die Laerhuis, en leier van die opposisie. Die Anglo-Boereoorlog van 1899 verdeel die Liberale Party in imperialistiese en pro-Boere kampe. Campbell-Bannerman het die moeilike taak in die gesig gestaar om die sterk verdeelde party bymekaar te hou, wat daarna in die "kakieverkiesing" van 1900 sonder verbasing verslaan is. Campbell-Bannerman het veral wrywing in sy eie party veroorsaak toe hy in 'n toespraak by die National Reform Union in Junie 1901 en kort nadat hy Emily Hobhouse ontmoet het, die konsentrasiekampe wat deur die Britte in die Anglo-Boereoorlog opgerig is as "metodes van barbaarsheid" beskryf het.
Buitelandse Sake
Die regering van Campbell-Bannerman verleen aan die Boerestate, Transvaal en die Oranjerivierkolonie, selfregering binne die Britse Ryk deur 'n bevel in die Raad om die House of Lords te omseil. Dit het gelei tot die Unie van Suid-Afrika in 1910. Die eerste Suid-Afrikaanse Premier, generaal Louis Botha, was van mening dat "Campbell-Bannerman se daad (om selfregering aan die Boere terug te gee) die balans van die Anglo-Boereoorlog herstel het, of in elk geval Suid-Afrikaners self die volle mag gegee om dit reg te stel." Die voormalige Boeregeneraal, Jan Smuts, skryf aan David Lloyd George in 1919: "My ervaring in Suid-Afrika het my sterk laat glo in politieke grootsheid, en u en Campbell-Bannerman se groot rekord bly steeds nie net die edelste nie, maar ook die suksesvolste bladsy in onlangse Britse staatsmanskap." Die Unionistiese politikus, Lord Milner, het dit egter teengestaan ​​en in Augustus 1907 gesê: "Mense hier - nie net liberale nie - lyk verheug en beskou hulself wonderlike goeie genote omdat hulle Suid-Afrika aan die Boere teruggegee het. Ek dink dit is pure waansin."
Fan Bingbing
Fan se vroeë werk was in Oos-Asiatiese rolprente en televisie, en het veral in die dramareeks My Fair Princess (1998–1999) verskyn. Haar deurbraak het gekom met die rolprent Cell Phone (2003) wat China se mees winsgewende rolprent van die jaar was. Sy het voortgegaan om in verskeie Chinese rolprente te speel, wat Lost in Beijing (2007), Buddha Mountain (2011) en Double Xposure (2012) insluit. Vir die hoofrol van die rolprent I Am Not Madame Bovary (2016), het Fan toekennings van die Goue Perd-rolprentfees, die Tokio Internasionale Rolprentfees, die San Sebastián Internasionale Rolprentfees en die Golden Rooster-toekennings gewen. Haar buitelandse rolprentrolle sluit in die Franse rolprent Stretch (2011), die Koreaanse rolprent My Way (2011), die Amerikaanse superheldfilm X-Men: Days of Future Past (2014) en die Hongkong-Chinees-Amerikaanse rolprent Skiptrace (2015).
Siegfried Schürenberg
Siegfried Schürenberg (12 Januarie 1900 – 31 Augustus 1993) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Die Tür mit den 7 Schlössern (1962), Room 13 (1964), The Sinister Monk (1965), en The College Girl Murders (1967).
Carol Wayne
Carol Wayne (6 September 1942 – 13 Januarie 1985) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent The Party (1968) en in die televisiereekse I Spy (1965), I Dream of Jeannie (1965), en Mannix (1967).
Haliclona viscosa
Haliclona viscosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1888 deur Topsent.
Haliclona tromsoica
Haliclona tromsoica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Janet Henfrey
Janet Henfrey (gebore 16 Augustus 1935) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Man Who Knew Too Little (1997), Les Misérables (1998), The Omen (2006), en Pride and Prejudice and Zombies (2016).
Marjorie Weaver
Marjorie Weaver (2 Maart 1913 – 1 Oktober 1994) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Young Mr. Lincoln (1939), Michael Shayne: Private Detective (1940), Man at Large (1941), en Shadow of Suspicion (1944).
Kalnofka
Kalnofka (Russies: Кальновка) is 'n klein dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Tsjorni Jar Plaaslike Munisipaliteit van Tsjernojarski-rajon behoort. Dit lê 46 kilometer noordwes van die rajon se setel, Tsjorni Jar.
Die dorpie is deur 'n ryk handelaar gestig wat boere uit Oekraïne se Riwne-oblast na die gebied gebring het, dus het die dorp oorspronklik die naam Rowinka gekry. In die vroeë Sowjetera is dit herdoop ter ere van Semjon Kalnof, 'n held van die Russiese Burgeroorlog.
Dixie Highway
Dixie Highway
Kalnofka
Demografie
Volgens Sensus 2002 het Kalnofka 122 inwoners gehad. Geen etniese groep vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking nie, maar die grootste groep is Kalmikiërs.
Dixie Highway
Gebou en uitgebrei
Lengte
5786 myl
9312 km
Kaart
Deelstate
Michigan, Illinois, Indiana, Ohio, Kentucky, Tennessee, Noord-Carolina, Georgia, Suid-Carolina, Florida
Die Dixie Highway was 'n Amerikaanse grootpad wat oorspronklik in 1914 as 'n padverbinding tussen die Middeweste en die Suidstate beplan is. Dit het deel uitgemaak van die National Auto Trail-stelsel en uit 'n vroeëre grootpad tussen Miami en Montreal ontstaan. Die resultaat, wat vanaf 1915 gebou en tot en met 1927 uitgebrei is, was eerder 'n netwerk van geasfalteerde paaie wat met mekaar verbind is as een enkele grootpad.
Die inspirasie vir die Dixie Highway was 'n grootpad wat kort tevore ontstaan het - die Lincoln Highway wat as eerste pad dwarsdeur die Verenigde State geloop het. Die drywende krag agter albei projekte was Carl G. Fisher (1874-1939), 'n entrepreneur uit Indianapolis, Indiana wat vanaf die vroeë 20ste eeu kopligte vervaardig en die gebruik van motorvoertuie ook om sakeredes bevorder het. Die grootpad is bestuur deur die Dixie Highway Association en deur 'n groep van enkelpersone, besighede, plaaslike regerings en deelstate befonds.
Die federale regering het in dié tyd nog 'n betreklik klein rol gespeel en eers vanaf die 1920's begin om die bou van grootpaaie te befonds. So is die Dixie Highway Association in 1927 ontbind en die grootpad as deel van die Amerikaanse U.S. Route-stelsel bestuur. Dele van die grootpad is as deelstaatroetes geklassifiseer.
Die Dixie Highway se amptelike kenteken was 'n rooi streep met die wit letters DH, gewoonlik met 'n klein wit strepie bo- en onderaan. Dit is gewoonlik op telefoonpale geskilder.
Historiese agtergrond
Met die begin van massavervaardiging in 1908 was motorvoertuie vir die eerste keer binne die finansiële bereik van groter dele van die Amerikaanse middelklas. Buite stedelike nedersettings was die gebrek aan padinfrastruktuur nogtans 'n uitdaging vir motorbestuurders in die nuwe tydperk van individuele mobiliteit - nog omstreeks 1910 was daar min grootpaaie in die Verenigde State. In die Suidstate is motorroetes tussen die groter stede selfs as 'n onnodige luukse beskou. Treine was destyds die gewildste vervoermiddel vir groter afstande, terwyl plaaslike vervoer in nedersettings hoofsaaklik op perdewaens, ligte koetse vir een of twee persone of trems gesteun het. So was daar in dié tyd ook net 'n handjievol geasfalteerde paaie buite stedelike nedersettings. Paaie op die platteland is meestal as klipperige of gruispaaie aangelê, maar dikwels - en veral in die Suidstate - was daar slegs uitdagende sandroetes wat in nat weer in modderpaaie verander het. In sekere opsig het die inisiatief vir die bou van die Dixie Highway dan ook uit die Good Roads Movement van die 1890's voortgespruit - 'n vereniging van fietsryers wat hulle vir die bou van gehaltepaaie beywer het nadat hulle groot moeilikhede op modderpaaie ondervind het en by wie later ook motorbestuurders aangesluit het. Die beweging is daarnaas ook deur die Verenigde State se Posdiens gesteun, wat in landelike gebiede gratis posaflewering verskaf het, en deur boere wat vir die bemarking van hul produkte in nabygeleë nedersettings op goeie padverbindings aangewese was.
Maar ondanks die groot verskeidenheid stemme, wat vir die bou van gehaltepaaie opgegaan het, word die entrepreneur, promotor, grondspekulant en motorentoesias Carl G. Fisher as die "Vader van die Dixie Highway" beskou. In 1912 het Fisher, wat die wintermaande sedert 1910 in die suide deurgebring het, 'n onontwikkelde eiland in Florida gekoop wat later as Miami Beach sou bekend staan, hopende dat dit tot 'n wintervakansiemekka vir bewoners uit die Midwestelike deelstate omgeskep kon word. Vir dié soort toeriste was daar met Henry Ford se befaamde Model T reeds 'n bekostigbare voertuig beskikbaar om aan die winterkoue te kan ontsnap, maar Fisher het besef dat daar nog een ding ontbreek het - 'n pad na die suide wat ook ná sterk reën nog rybaar en veilig was.
Geskiedenis van die Dixie Highway
In 1914 het Fisher sy voorstel vir 'n grootpad na die suide voorgelê wat Chicago met Miami sou verbind en waaraan hy die projeknaam Dixie Highway gegee het. Nadat hy Samuel Ralston, die destydse goewerneur van Indiana, oortuig het om met ander deelstaatleiers oor die projek te beraadslaag, is die eerste byeenkoms in April 1915 in Chattanooga, Tennessee gehou.
Danksy Fisher se inisiatief is die Dixie Highway Association (DHA) in die lewe geroep om die bou van 'n grootpad dwarsdeur verskillende deelstate te koördineer. Die doelwit om só 'n pad sonder federale befondsing en regulasies te bou, was uitdagend. Plaaslike regeringsleiers het ingestem om die las om die projek te befonds en boubedrywighede in hul onderskeidelike counties te koördineer op hul skouers te neem.
'n Groot aantal nedersettings en counties in verskillende deelstate het hul belangstelling in die projek te kenne gegee, maar nie almal se aansoeke kon oorweeg word nie. Ná die toetreding van die deelstate Michigan en Noord- en Suid-Carolina tot die projek het DHA-beamptes besluit om 'n westelike en 'n oostelike pad - Dixie Highway West en Dixie Highway East - te bou, met 'n nedersetting naby die grens met Kanada, Sault Ste. Marie in Michigan, as die noordelike beginpunt van waar die twee grootpaaie 'n suidelike roete langs mekaar sou volg om uiteindelik in Miami saam te loop.
Om soveel belangstellende munisipaliteite en counties moontlik te akkommodeer, het die DHA besluit om verbindingspaaie tussen die twee groot roetes te laat bou. Die resultaat was 'n netwerk van paaie wat almal Dixie Highway as hul gemeenskaplike sambreelnaam gedra het. Waar moontlik, het die nuwe grootpadstelsel gebruik gemaak van bestaande padbeddings. Maar omdat baie paaie destyds nie buite die grense van hul county of deelstaat gegaan het nie, moes groot dele van die netwerk nuut gebou word. Aanvanklik het gemeenskapsleiers en motorentoesiaste finansiële bydraes gemaak om die grootpad in hul county te plavei. Maar dikwels was hierdie fondse nie voldoende nie sodat in verskillende counties referendums oor lenings vir die padbouprojek gehou is. So het die Dixie Highway uiteindelik van county tot county grootliks gevarieer ten opsigte van sy wydte, voorkoms, samestelling en duursaamheid van sy oppervlak. In sommige gevalle het die grootpad 'n klei- of gruislaag gekry, soms is 'n teerlaag op voorheen ongeasfalteerde dele van die pad gegooi. In enkele gevalle het die finale laag uit bakstene of skulpe bestaan, maar die grootste gedeelte van die grootpad het 'n betonlaag gekry of 'n mengsel van gemaalde klip is met teer of asfalt verseël.
Toe die boubedrywighede in 1915 begin het, is die projek nog deur 'n losse konfederasie van counties bestuur. Maar reeds in die volgende jaar het die Amerikaanse Kongres die Wet oor Staatshulp vir Federale Paaie (Federal Road Aid Act) afgekondig. Deelstate, wat aansoek om beperkte aanvullende fondse vir padbou gedoen het, was verplig om 'n grootpadagentskap op te rig. Weens die Verenigde State se betrokkenheid in die Eerste Wêreldoorlog moes boubedrywighede in 1917 tydelik gestaak word, maar ná die oorlog het die ekonomiese opswaai van die Roaring Twenties met grootskaalse werkskepping gepaard gegaan, en steeds meer Amerikaners het goed betaalde beroepe beklee sodat hulle motors en uitgebreide vakansies kon bekostig. Die begin van die motortydperk het van sneeuvoëls - die bewoners van die kouer deelstate in die noorde - gaandeweg trekvoëls gemaak wat die Dixie Highway as hul roete na die warm suide - veral Florida - gevolg het.
Die Dixie Highway het Florida skielik as 'n vakansiebestemming vir miljoene Amerikaners ontsluit. Voor 1915 was dit 'n voorreg van welgesteldes om vakansies in Florida se winterhotelle deur te bring. Met die bou van die grootpad en die massavervaardiging van Ford Model T-motors het Florida 'n snelgroeiende vakansiebestemming dwarsdeur die jaar en 'n gesogte woonplek geword. Die intog van duisende toeriste het vanaf 1920 op baie plekke, onder meer in Palm Beach County, 'n grondstormloop veroorsaak.
Duisende grondspekulante, fortuinsoekers en hele gesinne het hul motors met hul besittings volgepak en langs die Dixie Highway suidwaarts na Florida gery. Baie van die deelstaat se moerasgebiede is drooggelê en vinnig aan belangstellendes verkoop wat dit op hul beurt met groot wins aan nuwe aankomelinge herverkoop het. Vir 'n tyd lank kon hierdie sakemodel floreer, maar in 1926 het die eiendomsborrel in al sy felheid gebars. Baie gesinne uit die noorde wat aanvanklik gehoop het om 'n fortuin in Florida te maak, het oornag bankrot gespeel en moeilikhede ondervind om die petrol vir hul terugrit huis toe te betaal.
Patrick Harlan
Patrick Harlan (gebore 14 November 1970) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Zoo (2005).
Dixie Highway
Ekonomiese en kulturele impak
Die Dixie Highway was 'n vroeë voorbeeld vir die ekonomiese impak van padbouprojekte. So het onder meer die toerismebedryf voordeel uit die groeiende mobiliteit van Amerikaners getrek. Onder gunstige omstandighede het die rit vanaf Chicago of Detroit na Miami sowat twee weke geneem. Vakansiegangers was 'n welkome nuwe bron van inkomste vir hotelle en restaurante langs die pad, maar baie gesinne kon dit gladweg nie bekostig om op elke dag van hul toer in hotelle te oornag of by eetplekke te kuier nie. So het hulle tente en voorrade in sleepwaentjies saamgeneem om met die sterrehemel as plafon te kampeer. Ook kerk- en skoolgeboue het as geheime slaapplekke gedien. Vroeg soggens het die vakansiegangers weer vertrek nog voordat iemand hulle waargeneem het.
Uiteindelik het entrepreneurs begin om toeristekampe met sanitêre geriewe langs die grootpad op te rig. Teen 'n klein bedrag van 'n kwart-dollar kon gesinne hier hul tente opslaan. In sommige nedersettings langs die Dixie Highway is selfs stukke grond as kampeerplek aan vakansiegangers beskikbaar gestel - hopende dat toeriste die plaaslike ekonomie sou stimuleer. Winkel- en restauranteienaars het nogtaans beswaar aangeteken teen hierdie tin can tourist camps of "blikkies-toeristekampe" omdat die meeste vakansiegangers eerder hul eie ingeblikte kos saamgebring het as om dit in winkels langs die pad koop. Dixie-motortoeriste het tin can campers gaandeweg as trotse bynaam aanvaar en later die tradisie begin om tin can camp-byeenkomste te hou.