cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Neste
Broeiparasitisme
Sommige byspesies, byvoorbeeld die van die genera Coelioxys en Psithyrus, lê ook hul eiers in die neste van ander byspesies. Die eiers van die parasiete kom voor die ander eiers uit en die larwes van die parasitiese bye vernietig dus die ander eiers en larwes.
Riffelstampendoring
Die Riffelstampendoring (Gymnosporia heterophylla) is 'n klein, geharde, bladwisselende boom wat tot 5 meter hoog groei. Dit kom voor in klipperige plekke en het 'n wye verspreiding in Afrika, vanaf Ethiopië, die Soedan en Kongo-bekken, suidwaarts na die Kaapprovinsie en weswaarts na Angola en Namibië, benewens die aanliggende eilande Madagaskar en Sint Helena, terwyl 'n naverwante spesie in Mauritius aangetref word.
Wepener
Wepener is 'n landelike dorp in die Vrystaat, 130 km suidoos van Bloemfontein, naby die grens met Lesotho. Die R26 hoofpad gaan deur die dorp.
Riffelstampendoring
Dit het 'n ruie maar rigiede groeivorm en is gewapen met skerp en reguit dorings, elk tot 10 cm lank, wat in werklikheid gemodifiseerde takke is. Die bas aan 'n volwasse stam is grysbruin en diep gegroef. Die boom is tweehuisig, en trosse wit blomme word oorvloedig in lentetyd voortgebring langs die dikker lote en takke. Die blomme gee 'n stink ontlastingsruik af wat 'n wye verskeidenheid bestuiwende insekte lok, veral aasliewende vlieë, soos dié van die familie Calliphoridae. Die boom staan in 'n noue verhouding met 'n aantal sonbesie-soorte, soos Platypleura divisa, P. mijburghi en P. maytenophila.
Wepener
Geskiedenis
Die dorp is gestig in 1867 ter nagedagtenis aan Louw Wepener, 'n held van die Basoeto-oorloë wat in 1865 tydens 'n militêre konfrontasie met die Basoetos doodgeskiet is. Die dorp is geleë aan die Jammersbergspruit, 'n sytak van die Caledonrivier. Die NG gemeente is in 1870 gestig en die dorp het sy eerste bestuursraad in 1875 verkies.
Riffelstampendoring
Die spesienaam "heterophylla" beteken "veelsydige blare" en wanneer die lys van sinonieme ondersoek word, bied dit interessante insigte in die sienswyses van botaniste sedert 1753 toe Linnaeus verklaar het dat die blare hom aan dié van bukshout herinner, en dit Celastrus buxifolius benoem het. Sedertdien is dit al benoem as ellipticus, heterophyllus, spathephyllus, empleurifolius, rhombifolius, parvifolius en buxifolioides, maar die benaming heterophylla blyk die mees gepaste te wees.
Wepener
Distrik
Die distrik is 1 725 km² groot. Gemengde boerdery word beoefen. Die grensdorp in Lesotho is Mafeteng en Van Rooyenshek is die grenspos tussen die twee dorpe.
Riffelstampendoring
Dit kan 'n vinnig-groeiende en baie effektiewe heining vorm. Die hout is hard en duursaam, en geskik vir houtsneewerk, maar groot blokke is nie maklik te vinde nie.
Wepener
Tweede Vryheidsoorlog
In die Wepenerdistrik het heelwat gevegte plaasgevind gedurende die 19de eeu. Gedurende die Anglo-Boere-oorlog in April 1900 is 2000 Britse soldate vir 17 dae deur genl Christiaan de Wet se magte beleër totdat versterkings op 25 April 1900 opgedaag het. Die Britse magte in die dorp is deur kolonel E.H. Dalgety gelei.
Riffelstampendoring
Die boom se FSA-nommer is 401.6.
Sepp Blatter
Joseph "Sepp" Blatter (gebore op 10 Maart 1936 in Visp, Valais, Switserland) is 'n Switserse voormalige sportbestuurder. Hy het vanaf 8 Junie 1998 tot 26 Februarie 2016 as agste president van die FIFA-wêreldsokkerbond gedien.
Blatter is in Visp in Switserland gebore en het aan die Universiteit van Lausanne studeer. Op 8 Junie 1998 is hy as FIFA se agste president verkies en volg die vorige president, die Brasiliaanse João Havelange, in die posisie op. Hy is daarna in 2002, 2007, 2011 en 2015 herverkies. Dae na sy verkiesing kondig hy op 2 Junie 2015 sy bedanking, weens korrupsie-beskuldigings teen hom, aan. Op 8 Oktober 2015 is hy saam met ander hooggeplaaste FIFA-amptenare (hangende 'n ondersoek) geskors en op 21 Desember 2015 uit FIFA verban.
Erica angulosa
Erica angulosa is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Oos-Kaap.
Vosmaeropsis hozawai
Vosmaeropsis hozawai is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Vosmaeropsis en tot die familie Heteropiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2000 deur Borojevic & Klautau.
Rutherfordium
duimnael|links|140px|Ernest Rutherford.
In die 1960's is klein hoeveelhede rutherfordium vervaardig deur beide die Gesamentlike Instituut vir Kernnavorsing in die Sowjetunie en die Lawrence Berkeley Nasionale Laboratorium in Kalifornië. Albei spanne het ’n naam voorgestel en ’n lang dispuut het gevolg. In 1997 het die IUPAC eindelik aangekondig die amptelike naam is "rutherfordium", genoem na die Nieu-Seelandse kernfisikus Ernest Rutherford.
Engeland
Engeland (Engels: England) is die grootste en bevolkingsrykste van die vier nasies wat saam die Verenigde Koninkryk vorm. Dit word in die noorde deur Skotland en in die weste deur Wallis begrens. Die Noordsee is oos, die Ierse See noordwes en die Keltiese See suidwes van Engeland geleë. Die Noordsee in die ooste en die Engelse Kanaal in die suide skei Engeland van die Europese vasteland.
Engeland beslaan die sentrale en suidelike dele van die Noord-Atlantiese eiland Groot-Brittanje. Meer as 100 kleiner eilande maak daarnaas deel uit van Engeland, waaronder die Scilly-eilande en die Eiland Wight.
Vanaf die groot ontdekkingstydperk in die 15de eeu het Engeland beduidende kulturele, regtelike, ekonomiese en uiteindelik ook taalkundige invloed op ander wêrelddele uitgeoefen. Die Engelse regstelsel is net soos die Anglikaanse Kerk en die Engelse taal in ander lande oorgeneem, terwyl die Engelse parlementêre regeringstelsel as voorbeeld vir staatkundige bedelings in ander lande gedien het. Engeland was in die 18de eeu ook die bakermat van die nywerheidsomwenteling wat van hier na ander Europese en uiteindelik ook oorsese lande uitgebrei het en van Engeland die eerste nywerheidsland ter wêreld gemaak het.
Leidende Engelse nywerheidstede soos Manchester, Birmingham en Liverpool het grondstowwe, wat uit alle hoeke van die wêreld na Engeland ingevoer is, tot goedere verwerk wat wêreldwyd bemark is, terwyl Londen as hoofstad en regeringsetel tot een van die wêreld se voorste metropole en die politieke, ekonomiese en kulturele spilpunt van die Britse Ryk ontwikkel het. Vandag beslaan die metropolitaanse gebied van Groter Londen groot dele van Suidoos-Engeland en speel steeds 'n eersterangse ekonomiese rol as die finansiële spilpunt van Europa en as die sentrum van innovasie op 'n verskeidenheid terreine – veral populêre kultuur.
Sport
Sokker is die gewildste van hierdie sportsoorte in Engeland. Die Engelse nasionale sokkerspan, met sy tuiste op Wembley-stadion is, het in 1872 die eerste sokkerwedstryd ooit teen Skotland gespeel. Die wedstryd het in Hamilton Crescent, Glasgow, die tuiste van die West of Scotland Cricket Club, plaasgevind. Engeland het as "tuiste van sokker" die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1966 aangebied en tydens die eindstryd Wes-Duitsland met 4–2 geklop. Met 'n Britse televisie gehoorpiek van 32,30 miljoen is die eindstryd die mees gesiene televisie-gebeurtenis ooit in die Verenigde Koninkryk. Tydens die UEFA Europa-beker 2020 het Engeland vir die eerste keer die eindstryd gehaal, maar hulle is deur Italië met 3–2 ná strafskoppe verslaan. Engeland se hoogste sokkerliga is die Premier League, gevolg deur die Football League Championship.
Daar word algemeen aanvaar dat krieket in die vroeë Middeleeue as 'n wedstryd tussen die landbou- en metaalbewerkingsgemeenskappe van die Weald ontstaan het. Die Engelse nasionale krieketspan is 'n samestelling van Engelse en Walliese krieketspelers en een van die toetskrieketlande en volle lidland van die Internasionale Krieketraad. Een van dié sport se oudste en gewildste wedywering is Die As-reeks tussen Engeland en Australië wat sedert 1882 gespeel word. Engeland het al vyf krieketwêreldbekertoernooie (in 1975, 1979, 1983, 1999 en 2019) aangebied, meer as enige ander land. Engeland het die eindstryd tot dusver vier keer gehaal en die 2019-eindwedstryd teen Nieu-Seeland volgens aantal grenshoue in die beslissende Superboulbeurt gewen en sodoende hul eerste titel ingepalm. Ná sokker in 1966 en rugby in 2003 is krieket in 2019 die derde wêreldbekertrofee in een van Engeland se gewildste sportsoorte wat die onderskeidelike nasionale span ingepalm het. Engeland het in 2009 die T20I-wêreldbeker aangebied en is ook tweemalige wenner van dié toernooi (in 2010 teen Australië en in 2022 teen Pakistan). Daarbenewens is drie Kampioentrofeë (in 2004, 2013 en 2017) in Engeland aangebied. Lord’s in Londen word dikwels Home of Cricket ("tuiste van krieket") genoem. Saam met Ierland en Skotland sal Engeland die T20I-wêreldbeker 2030 aanbied.
Rugby het in die 19de eeu by die Public School van Rugby, Warwickshire, ontstaan. Die Engelse nasionale rugbyspan ding in die Sesnasies-toernooi met Frankryk, Ierland, Italië, Skotland en Wallis mee en neem gereeld aan die Rugbywêreldbeker deel. Engeland het die Rugbywêreldbeker 2003 teen die gasheer Australië gewen. Engeland was een van die gashere tydens die Rugbywêreldbeker 1991 en die Rugbywêreldbeker 1999 en hulle het ook die Rugbywêreldbeker 2015 (saam met Wallis) gehuisves. Londen se Twickenham is die grootste rugbystadion wêreldwyd en tuisstadion van die Engelse nasionale rugbyspan. Dit word as 'n groot prestasie beskou om saam met die Britse en Ierse Leeus na die Suidelike Halfrond te toer, waar hulle sowat al om die vier jaar teen die Nieu-Seelandse All Blacks, die Suid-Afrikaanse Springbokke of die Australiese Wallabies speel.
Tennis het in die laat 19de eeu in Birmingham ontwikkel en die Wimbledon-kampioenskap is die oudste en gewildste tennistoernooi wêreldwyd. Wimbledon is 'n toernooi wat 'n belangrike plek in die Britse kultuurkalender het. Fred Perry was die laaste Engelsman wat die Wimbledon-kampioenskap in 1936 gewen het. Hy was die eerste speler wat al vier Grand Slam-enkelspeletjies gewen het en het die span van Groot-Brittanje tot vier Davisbeker-oorwinnings gelei. Engelse vroue wat Wimbledon gewen het, sluit in: Ann Haydon Jones in 1969 en Virginia Wade in 1977.
Die Britse Grand Prix van 1950 op die Silverstone-renbaan was die eerste van die nuutgeskepte Formule Een Wêreldkampioenskap. Sedertdien behoort Engelse renjaers tot die suksesvolste in die Formule Een-geskiedenis, insluitende Stirling Moss, Nigel Mansell, Damon Hill, Lewis Hamilton en Jenson Button. Van die mees tegnies gevorderde renmotors word in Engeland vervaardig en baie van die hedendaagse wedrenmaatskappye kies Engeland as hul basis van bedrywighede weens die ingenieurswese se kennis en organisasie. McLaren Automotive, Williams Grand Prix Engineering, Team Lotus, Honda, Brawn GP, Benetton, Renault en Red Bull Racing is, of was, almal in die suide van Engeland gevestig.
Londen het die Olimpiese Somerspele reeds drie keer aangebied (1908, 1948 en 2012). Engeland ding in die Statebondspele mee, wat elke vier jaar aangebied word, waarvan die Interrykkampioenskappe 1911 in Londen, die Britse Rykspele 1934 in Londen, die Statebondspele 2002 in Manchester en die Statebondspele 2022 in Birmingham gehuisves is.
Douwe Gerbrandt Steyn
Douwe Gerbrandt Steyn (gedoop 10 Julie 1631 – oorlede April 1700) is een van die twee belangrikste stamvaders van die Steyns in Suid-Afrika. Hy het omstreeks 1670 van Leeuwarden, Friesland, na die Kaap gekom. Sy eintlike naam is Douwe Gerbens, soos dit destyds gebruiklik in Friesland was. Sy voornaam was Douwe en Gerbens was sy patroniem (afgelei van die naam van sy vader). Die "Steyn" het hy eers in Suid-Afrika as 'n van begin gebruik en hy het sy voornaam en patroniem saam gebruik as voorname. Hy trou op 19 Augustus 1685 met Maria Lozee. Hy het Maria se seun, Jacobus, aangeneem. Jacobus Steyn is die biologiese stamvader van die grootste Steynfamilie in Suid-Afrika.
Deiksis
In linguistiek verwys deiksis ( / <span title="/ˈ/ primary stress follows">ˈ d <span title="/eɪ/ long 'a' in 'base'">eɪ k s <span title="/ɪ/ or /ə/ 'e' in 'roses'">ᵻ s / )  na woorde en frases, soos "my" of "hier", wat nie sonder bykomende kontekstuele inligting ten volle verstaan kan word nie – in hierdie geval, is dit die spreker se identiteit ("my"), en die spreker se ligging ("hier"). Woorde is deikties as hulle 'n spesifieke semantiese betekenis het, maar as hulle aanwysende betekenis afhangende van tyd en/of plek verskil. Woorde of frases wat kontekstuele inligting vereis om betekenis oor te dra –byvoorbeeld voornaamwoorde – is deikties.
Die term se oorsprong is antieke Grieks: deixis beteken "tentoonstelling, demonstrasie of verwysing", en die betekenis verwysingspunt is in kontemporêre linguistiek is by Chrysippus oorgeneem.
Tradisionele kategorieë
Die mees algemene kategorieë van kontekstuele inligting waarna deiktiese woorde verwys, is persoon, plek en tyd – wat Fillmore die "groot gegrammatikaliseerde tipes" deiksis noem.
Persoon
Persoonsdeiksis is gemoeid met die grammatikale persone wat by 'n uiting betrokke is, (1) diegene direk betrokke (bv. die spreker, die aangespreekte), (2) diegene wat nie direk betrokke is nie (bv. hoorders—dié wat die uiting hoor, maar wat nie direk aangespreek word nie), en (3) diegene wat in die uiting gemeld word. In Afrikaans word die betrokkenes gewoonlik deur voornaamwoorde onderskei. Die volgende is voorbeelde daarvan. (Die persoondeiktiese terme is in skuinsdruk en sal deurgaans in die artikel so aangetoon word.) In tale (soos Afrikaans) met geslagtelike voornaamwoorde, word die derdepersoon-manlike voornaamwoord as verstekvorm gebruik wanneer “dit” nie gepas is nie, maar die geslag van die voorafgaande term nie bekend of toepaslik is nie.
Byvoorbeeld:
Plek
Plekdeiksis, ook bekend as ruimtelike deiksis, is gemoeid met die ruimtelike liggings wat op die uitlating betrekking het. Net soos persoonsdeiksis, kan die plek dié van die spreker en aangespreekte wees, of dié van die persone of objekte waarna daar verwys word. Die mees algemene Afrikaanse voorbeelde is die bywoorde “hier” en “daar” en die aanwysende voornaamwoorde "hierdie” en “daardie”, alhoewel dit glad nie die enigste deiktiese woorde is nie.
'n Paar voorbeelde: Tensy anders aangedui, het plekdeiktiese terme gewoonlik betrekking op die ligging van die spreker, soos in wanneer “oorkant die straat” beteken “aan die oorkant van die straat waar ek nou is.” Alhoewel "hier" en "daar" dikwels gebruik word om na liggings naby aan en ver van die spreker te verwys, kan "hier" ook na die ligging van die aangespreekte verwys indien hy of sy nie op dieselfde plek as die spreker is nie. Met ander woorde, alhoewel 'n voorbeeld van die eerste gebruik is, is 'n voorbeeld van laasgenoemde. Alhoewel ’n mens sou verstaan dat die spreker na sy huis toe gaan, is dit heeltemal normaal dat iemand sy fisiese teenwoordigheid na sy huis verplaas. Hier is nog ’n algemene voorbeeld" Ten spyte van 'n antwoordmasjien se gebruik die telefoon te "antwoord" wanneer niemand tuis is nie, is hier in hierdie geval semanties teenstrydig met ’n persoon se teenwoordigheid. Dit word nietemin deur die meeste mense as normaal beskou aangesien sprekers hulleself moet projekteer asof hulle die telefoon beantwoord terwyl hulle in werklikheid nie fisies daar is nie.
Tyd
Tyddeiksis is gemoeid met die verskeie tye wat by ’n uiting betrokke is of waarna verwys word. Dit sluit bywoorde in soos “nou”, “dan”, “binnekort” ensovoorts, en ook verskillende tye. ’n Goeie voorbeeld is die woord môre wat op die daaropvolgende dag ná elke dag dui. Die “môre” van ’n dag verlede jaar is nie dieselfde dag as die “môre” van volgende week nie. Bywoorde van tyd kan betrekking hê op die tyd wanneer die uiting gemaak word (wat Fillmore die “enkoderingstyd”, of ET, noem) of wanneer die uiting gehoor word (Fillmore se “dekoderingstyd”, of DT). Alhoewel dit dikwels dieselfde tyd is, kan dit verskil, soos in die geval van ’n vooraf opgeneemde uitsending of korrespondensie. As iemand byvoorbeeld skryf: sal die ET en DT verskillend wees; die eerste deiktiese term sal na die ET verwys, en laasgenoemde na die DT.
Diskoers
Diskoersdeiksis, ook bekend as teksdeiksis, verwys na die gebruik van uitdrukkings binne 'n uitlating wat na gedeeltes van die diskoers verwys wat die uitlating bevat — insluitend die uitlating self. In verwys "dit" byvoorbeeld na 'n daaropvolgende gedeelte van die diskoers, en in verwys "dit" na 'n vorige gedeelte van die diskoers.
Daar moet 'n onderskeid tussen diskoersdeiksis en anaforiese woordgebruik getref word. Anafore kom voor wanneer 'n uitdrukking na dieselfde referent as 'n vorige term verwys, soos in Lyons wys daarop dat 'n uitdrukking tegelykertyd deikties en anafories kan wees. In sy voorbeeld funksioneer "hier" of "daar" anafories in hulle verwysing na Londen, en deikties in die sin dat die keuse tussen "hier" of "daar" 'n aanduiding van die spreker se huidige ligging is (in Londen of nie).
As praktykreël word die twee verskynsels soos volg onderskei: wanneer 'n uitdrukking na 'n ander linguistiese uitdrukking of 'n gedeelte van die diskoers verwys, is dit diskoersdeikties. Wanneer die uitdrukking na dieselfde item as 'n vorige linguistiese uitdrukking verwys, is dit anafories.
Beleefdheidstitels
Beleefdheidstitels is 'n veel meer komplekse vorm van sosiale deiksis as T-V-onderskeidings. Dit kan woorde behels wat met verskillende morfeme aangedui word of deur amper heeltemal verskillende woordeskatte gekenmerk word.
Gebruike van deiksis
Daar kan tussen twee gebruike van deiksis onderskei word, naamlik simboliese en gebaarsdeiksis, sowel as niedeiktiese gebruike van dikwels deiktiese woorde. Gebaarsdeiksis verwys na deiktiese uitdrukkings waarvan die vertolking een of ander soort oudio-visuele inligting vereis. 'n Eenvoudige voorbeeld is wanneer daar na 'n voorwerp gewys word en die spreker daarna verwys as "hierdie" of "daardie". Die kategorie kan ook ander soorte inligting insluit, soos stemtoon, rigting waarin daar gekyk word, ens. Daarenteen vereis simboliese gebruik gewoonlik slegs basiese tydruimtelike kennis van die uitlating. Byvoorbeeld: vereis dat daar gesien word watter vinger opgehou word, terwyl slegs kennis van die huidige ligging vereis.
In die volgende sin word "hierdie" niedeikties gebruik aangesien dit nie na enigiemand spesifiek verwys nie. Dit word eerder as 'n onbepaalde lidwoord gebruik, en kan net sowel met "'n" vervang word.
Chester Lauck
Chester Lauck (9 Februarie 1902 – 21 Februarie 1980) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dreaming Out Loud (1940), The Bashful Bachelor (1942), Partners in Time (1946), en Lum and Abner Abroad (1956).
Erica arborescens
Erica arborescens is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en endemies aan Réunion is.
Feliks Joesoepof
Prins Feliks Feliksowitsj Joesoepof, graaf Soemarokof-Elston (Russies: Князь Фе́ликс Фе́ликсович Юсу́пов, Граф Сумаро́ков-Эльстон; – 27 September 1967) was ’n Russiese aristokraat, prins en graaf van die Joesoepof-familie. Hy is die bekendste daarvoor dat hy deelgeneem het aan die moord op Raspoetin.
Vroeë lewe
Prins Feliks is in die Moika-paleis in Sint Petersburg gebore as die jongste seun van graaf Feliks Soemarokof-Elston en prinses Zinaida Joesoepowa. Sy ma was die laaste van die Joesoepof-lyn, van Krim-Tataarse herkoms, en baie ryk. Sodat die Joesoepof-naam nie uitsterf nie, het sy pa sy ma se van aangeneem toe hulle op 4 April 1882 in Sint Petersburg getroud is.
Die Joesoepof-familie, wat ryker as enige van die Romanofs was, het hul rykdom eeue tevore bymekaargemaak. Dit het ingesluit vier paleise in Sint Petersburg, drie paleise in Moskou, 37 landgoedere in verskillende dele van Rusland, steenkool- en ysterertsmyne, fabrieke, meulens en olievelde in die Kaspiese See.
Feliks het ’n flambojante lewe gelei. "Op 12-jarige ouderdom het hy sy ma se rokke begin dra. Hy beskryf in sy outobiografie hoe hy dikwels tyd saam met sigeunerorkeste deurgebring en vroueklere gedra het. Sy ouer broer het hom dikwels na restaurante uitgeneem." Feliks het een van die rykste mans in Rusland geword nadat sy broer, Nikolai, wat ’n verhouding met ’n getroude vrou gehad het, in die Russiese somer van 1908 deur haar jaloerse eggenoot in ’n tweegeveg gedood is.
Van 1909 tot 1913 het hy skone kunste in Oxford bestudeer, waar hy die universiteit se Russiese Geselskap gestig het. Hy het ’n Russiese kok, Franse chauffeur, Engelse dienskneg en ’n huishoudster gehad, en het baie partytjie gehou.
Moord van Raspoetin
duimnael|180px|links|Feliks en Irina in bannelingskap.
Deur sy groot mag aan die hof en op die Russiese politiek is Grigori Raspoetin al hoe meer deur veral die Russiese adel gewantrou. In die vroeë oggend van 30 Desember 1916 is hy deur ’n groep adellikes, onder andere prins Feliks en groothertog Dmitri Pawlowitsj, na die Joesoepofs se Moika-paleis gelok. Feliks se plan, soos hy dit in sy boek beskryf, "was om Raspoetin beter te leer ken. Hy het hom gevra om ’n klein kwaal waaraan hy gely het, te genees". Joesoepof het daarna ’n paar ander mense ook by sy plan betrek.
Oor die moord word baie gespekuleer. Die mees aanvaarde weergawe is dat Feliks vir Raspoetin na sy paleis genooi het vir ’n partytjie. Een van die gaste moes genoeg sianied in sy eet- en drinkgoed gooi om ’n paar mense dood te maak. Raspoetin het egter nie gesterf nie, maar hy het wel sleg gevoel en het na buite gegaan, waar Joesoepof of iemand anders hom geskiet het. Daarna is sy liggaam in die Newarivier gegooi. Dit het egter agterna geblyk hy was in daardie stadium steeds nie dood nie, aangesien met ’n lykskouing water in sy longe gevind is, wat daarop dui dat hy verdrink het.
Verbanning en dood
Die tsaar het Dmitri sonder verhoor na die front in Persië gestuur en Feliks na die Krim verban. Feliks het verskeie weergawes van die aand se gebeure gepubliseer, maar die geldigheid daarvan word deur sommige in twyfel getrek.
Feliks en sy gesin is per boot van die Krim na Malta en van daar na Italië en Parys in Frankryk. Van daar is hulle na Londen, maar in 1920 het hulle na Parys teruggekeer.
Feliks en Irina was langer as 50 jaar getroud. Feliks is in 1967 dood en Irina drie jaar later.
Modernisme
Modernisme is 'n denkrigting wat die mens se vermoë om die geboude en ontwerpte omgewing met behulp van wetenskaplike kennis, tegnologie en praktiese eksperimentering te skep, verbeter, dekonstrueer en hervorm herbevestig – dus in wese beide progressief en optimisties. Die term dek baie politiese, kulturele en kunsbewegings wat hulle oorsprong in die veranderinge in die Westerse samelewing teen die einde van die 19de eeu en die begin van die 20ste eeu het.
Breedweg beskryf modernisme 'n reeks hervormende kulturele bewegings in kuns en argitektuur, musiek, literatuur en die toegepaste kunste wat te voorskyn gekom het in die dekades voor 1914. Moderne (kwantum en relatiwistiese) fisika, moderne (analitiese en kontinentale) filosofie en moderne getalteorie in wiskunde word egter ook beskou as deel van die periode.
Met die aangryp van verandering en die teenwoordige behels modernisme die werk van denkers, insluitend kunstenaars, skrywers en ontwerpers wat gerebelleer het teen negentiende eeuse akademiese en historiese tradisies, en die nuwe ekonomiese, maatskaplike en politiese aspekte van 'n ontluikende volledige geïndustrialiseerde wêreld gekonfronteer het. Party mense verdeel die twintigste eeu in bewegings aangedui deur Modernisme en Postmodernisme, terwyl ander dit as aspekte van dieselfde beweging sien.
Historiese oorsig
Modernisme het as 'n neiging te voorskyn gekom in die middel van die negentiende eeu in Wes-Europa. Die oorsprong daarvan kan gevind word in die gedagte dat "tradisionele" vorms van kuns, literatuur, maatskaplike organisasie en die alle-daaglikse lewe verouderd geword het; dit was daarom noodsaaklik om hulle weg te vee. In die opsig is dit geïnspireer op vroeëre revolusionêre bewegings insluitend liberalisme en kommunisme. Modernisme moedig die herondersoek van elke aspek van bestaan aan, van handel tot filosofie, met die doel om uit te vind wat vooruitgang "terughou", en dit te vervang met nuwe, en daarom beter, maniere om dieselfde doelstelling te bereik. In wese het die modernistiese beweging geredeneer dat die nuwe realiteite van die industriële en gemeganiseerde era permanent en op hande was en dat mense hulle wêreldbeskouing moes aanpas om te aanvaar dat wat nuut was ook goed en mooi was.
Voorgangers tot modernisme
Die eerste helfte van die negentiende eeu in Europa is gekenmerk deur 'n aantal oorloë en revolusies, wat die opkoms van idees en doktrines wat nou as die Romantiek bekendstaan onthul het: klem op individuele subjektiewe ondervinding, die belangrikheid van die "Natuur" as 'n onderwerp vir kuns, revolusionêre of radikale uitbreidings van uitdrukking, en individuele vryheid. Teen die middel van die eeu het daar egter 'n sintese van hierdie idees met stabiele oorheersende vorms verskyn, gedeeltelik in reaksie op die mislukte Romantiese Revolusies van 1848. Dit is beliggaam deur Otto von Bismarck se realpolitik en deur die "praktiese" filosofiese idees soos positivisme. Die stabiliserende sintese wat onder verskeie name bekend gestaan het — in Groot-Brittanje is dit die "Victoriaanse tydperk" — se oorsprong het daarin gelê dat wat reël was dit wat subjektief was gedomineer het.
Sentraal tot hierdie sintese was gemeenskaplike aannames en institusionele verwysingsraamwerke, insluitend godsdienstige norme wat in Christendom aangetref word, wetenskaplike norme aangetref word in klassieke fisika, en doktrines wat beweer het dat die afbeelding van eksterne realiteit van 'n objektiewe standpunt nie net moontlik was, maar ook gewens. Kulturele kritici en historici bestempel die versameling doktrines as Realisme. Die term word egter nie universeel gebruik nie. In filosofie het die rasionalistiese en positivistiese beweging die voorrang van rede en stelsel gevestig.
'n Reeks idees, waarvan sommige direkte voortsetting van die Romantiese skool was, het teen die stroom geloop. Noemenswaardig was die agrariese en herlewingsbewegings in die beeldende kunste en digkuns (b.v. die Prerafaelietiese Broederskap en die filosoof John Ruskin). Rasionalisme het ook reaksies van die anti-rasionaliste in filosofie uitgelok. In besonder, Hegel se dialektiese siening van beskawing en geskiedenis het reaksies van Friedrich Nietzsche en Søren Kierkegaard, wat belangrike invloede op Eksistensialisme was, uitgelok. Al hierdie afsonderlike reaksies is te same gesien as as 'n uitdaging tot die gemaklike idees van sekerheid wat afgelei is van beskawing, geskiedenis of suiwer rede.
Van die 1870's af het die idees dat geskiedenis en beskawing altyd inherent progressief was en dat vooruitgang altyd goed was al hoe meer onder skoot gekom. Skrywers soos Wagner en Ibsen is uitgeskel vir hulle kritiek op kontemporêre beskawing en vir hulle waarskuwings dat versnellende "vooruitgang" sou lei tot die ontstaan van individue afgesonder van maatskaplike norme en geïsoleer van hulle mede mens. Argumente na vore gekom wat nie alleen gevra het of die waardes van die kunstenaar en die samelewing verskil het nie, maar wat ook beweer het dat die Samelewing in teenstelling tot Vooruitgang was en dat dit nie in die bestaande vorm kon vooruitgaan nie. Filosowe het die optimisme van te vore bevraagteken. Die werk van Schopenhauer is as "pessimisties" bestempel vir die idee van die "ontkenning van vrye wil", 'n idee wat beide verwerp is en opgeneem is deur latere denkers soos Nietzsche.
Twee van die mees ontwrigtende denkers van die periode was, in biologie, Charles Darwin en, in politieke wetenskap, Karl Marx. Darwin se evolusieteorie van natuurlike seleksie het godsdienstige sekerheid van die algemene publiek en die sin van menslike uniekheid van die intelligentsia ondermyn. Dit was moeilik om die gedagte dat mense gedryf is deur die selfde impulse as "laer diere" te versoen met die idee van 'n veredelende spiritualiteit. Karl Marx het skynbaar 'n politiese weergawe van dieselfde idee voorgestel: dat probleme met die ekonomie orde nie van verbygaande aard was nie, die resultaat van spesifieke kwaaddoeners of tydelike omstandighede nie, maar dat daar fundamentele teenstrydighede binne die "kapitalistiese" stelsel was. Beide denkers sou verdedigers en gedagteskole tot gevolg hê wat beslissend sou word in die vestiging van modernisme.
Twee idees wat in Frankryk ontstaan het, in die kunste en letterkunde, sou afsonderlik besondere impak hê. Die eerste was Impressionisme, 'n skilderskool wat aanvanklik gefokus het op werk wat nie in ateljees, maar buite (en plein air) uitgevoer is. Impressionistiese skilderye het aangetoon dat mense nie voorwerpe sien nie, maar in plaas daarvan, lig self. Die skool het aanhangers gelok ondanks interne onmin tussen die leidende beoefenaars daarvan, en het al hoe meer invloedryk geraak. Dit is aanvanklik verwerp van meeste van die kommersiële uitstallings uitgesluit — die regeringsondersteunde Paryssalon — die kuns is by die Salon des Refusés, wat deur Keiser Napoleon III geskep is om al die skilderye wat deur die Paryssalon verwerp is te vertoon, uitgestal. Terwyl baie van die werk in standaardstyle gedoen is, maar deur minderwaardige kunstenaars, het die werk van Édouard Manet geweldig baie aandag getrek en kommersiële geleenthede vir die beweging ontsluit.
Die tweede skool was Simbolisme, gekenmerk deur die geloof dat taal uitdruklik simbolies van aard is, en dat poësie en prosa verbindings moet volg wat deur die klank en tekstuur wat die woorde skep. Die digter Stéphane Mallarmé sou besonder belangrik wees vir wat later sou volg.
Terselfdertyd was maatskaplike, politieke, en ekonomiese kragte aan die werk wat die basis sou vorm om te redeneer vir 'n radikaal ander soort kuns en denke. Hieronder tel stoomaangedrewe industrialisasie, wat geboue geproduseer het wat kuns en ingenieurswese in nuwe industriële materiale soos gietyster gekombineer het om spoorwegbrûe en glas-en-yster treinloodse — of die Eiffeltoring, te produseer wat alle vorige beperkings op hoe hoog mensgemaakte voorwerpe kon wees oorkom het— en terselfdertyd 'n radikaal anderse omgewing in stedelike lewe gebied het.
Die ellende van industriële verstedeliking, en die moontlikhede wat deur wetenskaplike ondersoek van onderwerpe gebied is, het veranderinge teweeg gebring wat die Europese beskawing, wat tot op daardie stadium gesien is as asof dit 'n kontinue en progressiewe ontwikkelingstrajek van die Renaissance af gehad het, sou skud. Die telegraaf se vermoë om oombliklikheid oor afstand moontlik te maak het die ondervinding van tyd self verander.
Die alomvattendheid van die veranderinge kan waargeneem word in hoe baie moderne dissiplines beskryf word, in hulle voor-twintigsteeeuse vorm, as "klassiek", insluitend fisika, ekonomie, en die kunste soos ballet of argitektuur.
Die begin van modernisme, 1890 — 1910
Clement Greenberg het geskryf dat "Wat met veilgheid Modernisme genoem kan word" te voorskyn gekom het in die middel van negentiende eeu— en redelik plaaslik, in Frankryk, met Baudelaire in letterkunde en Manet in skilder, en moontlik ook met Flaubert, in prosa. (Dit was 'n ruk later en nie so plaaslik, dat Modernisme in musiek en argitektuur te voorskyn gekom het)." Die "avant-garde" was wat Modernisme aanvanklik genoem is, en die term het behou gebly vir die beskryf van bewegings wat geïdentifiseer word met die omverwerping van een of ander aspek van tradisie of die status quo.
In die 1890's het 'n gedagtestroom begin aanvoer dat dit nodig was om die vorige norme geheel en al opsy te skuif, eerder as om slegs kennis uit die verlede aan te pas in die lig van huidige tegnieke. Die groeiende bewegings in kuns het gepaard gegaan met ontwikkelings soos die Relatiwiteitsteorie in fisika; die groter wordende integrasie van die binnebrandmotor en industrialisasie; en die verhoogde rol van die sosiale wetenskappe in openbare beleid. Daar is geredeneer dat, as die aard van realiteit self bevraagteken moes word, en dat as beperkings wat op menslike aktiwiteit aa die ophef was, dan moes kuns ook radikaal verander. Dus het 'n reeks skrywers, denkers en kunstenaars in die eerste vyftien jaar van die twintigste eeu weg gebreek van die tradisionele maniere om letterkunde, skilder en musiek uit te voer.
Sigmund Freud het 'n beskouing aangebied van subjektiewe state van die onderbewussyn vol primitiewe impulse gebalanseer met selfopgelegde beperkings, 'n beskouing wat Carl Jung sou kombineer met die geloof in natuurlike essensie om 'n gemeenskaplike onderbewussyn voor te stel wat gevul was met basiese tipologieë wat die bewussyn sou beveg of omarm. Jung se beskouing het voorgestel dat mense se impulse om maatskaplike norme te oortree nie die produk van kinderagtigheid of onkunde was nie, maar eerder noodsaaklik tot die aard van die menslike dier was, Darwin se idees het toe reeds die konsep van "die mens, die dier" gevestig.
Friedrich Nietzsche het 'n filosofie voorgestaan waarin kragte, spesifiek die 'Wil tot mag', meer belangrik as feite of dinge was. Op soortgelyke manier het die werk van Henri Bergson die 'lewenskrag' oor statiese begrippe van realiteit voorgestaan. Wat al die skrywers verenig het was 'n romantiese wantroue van die Victoriaanse positivisme en sekerheid. In stede daarvan het hulle irrasionele denkprosesse deur die lens van rasionaliteit en holisme voorgestaan, of in die geval van Freud dit probeer verduidelik. Dit was verbind aan 'n eeulange neiging om in terme van holistiese idees te dink, wat 'n groter belangstelling in die okkult en "die lewenskrag" ingesluit het.
Uit die botsing van idees afgelei van die Romantiek, en 'n poging om 'n manier te vind vir kennis om dit wat nog onbekend was te verklaar, het die eerste golf werke voortgespruit wat die implisiete kontrak dat kunstenaars die vertolkers en verteenwoordigers van bourgeois kultuur en idees was gebreek het, al het die skeppers daarvan dit as uitbreidings van bestaande neigings in kuns beskou. Hierdie "modernistiese" bakens sluit in Arnold Schoenberg se atonale einde van sy Tweede Strykkwartet in 1908, die abstrakte ekspressionistiese skilderye van Wassily Kandinsky wat in 1903 begin het en 'n hoogtepunt bereik het met die stigting van Der Blaue Reitergroep in München, en die opkoms van kubisme uit die werk van Pablo Picasso en Georges Braque in 1908.
Windows 7
Windows 7 is 'n weergawe van Windows, ontwikkel deur Microsoft. Die eerste weergawe het in 2009 verskyn. Windows 7 is in ses variante beskikbaar:
Erica arborea
Erica arborea is 'n plant wat tot die genus Erica behoort.
Modernisme
Die begin van modernisme, 1890 — 1910
Komponiste soos Schoenberg, Stravinsky, en George Antheil verteenwoordig modernisme in musiek. Kunstenaar soos Gustav Klimt, Picasso, Matisse, Mondrian, en die Les Fauves, Kubisme en die Surrealistebewegings verteenwoordig verskeie vertakkings van Modernisme in die visuele kunste, terwyl argitekte en ontwerpers soos Le Corbusier, Walter Gropius, en Mies van der Rohe modernistiese idees in die alledaagse stedelike lewe ingevoer het. Verskeie figure buite modernisme in kuns is beïnvloed deur kunsidees; John Maynard Keynes was byvoorbeeld bevriend met Woolf en ander skrywers van die Bloomsbury-groep.
Die ontploffing van modernisme 1910–1930
Op die vooraand van die Eerste Wêreldoorlog het daar 'n groeiende spanning en onrustigheid geheers met die sosiale orde, soos gesien in die Russiese Revolusie van 1905 en die agitasie deur "radikale" partye, ook gemanifesteer in kunswerke in alle media wat die gebruike van die verlede radikaal vereenvoudig of verwerp het. In 1913 het die befaamde Russiese komponis Igor Stravinsky, terwyl hy vir Sergei Diaghilev en die Ballets Russes gewerk het, Le Sacre du printemps (Die Lenteoffer) vir 'n balletstuk, gechoreografeer deur Vaslav Nijinsky gekomponeer wat menslike offer uitgebeeld het, en jong skilders soos Pablo Picasso en Henri Matisse het skokgolwe veroorsaak met hulle verwerping van tradisionele perspektief as manier om skilderye te struktureer—'n stap wat nie een van die Impressioniste, selfs nie Cézanne nie, geneem het nie.
Futurisme het die neiging vertoonbeeld. In 1909 is F.T. Marinetti se eerste manifes in die Paryse koerant Le Figaro gepubliseer; kort daarna het 'n groep skilders (Giacomo Balla, Umberto Boccioni, Carlo Carrà,  Luigi Russolo, en Gino Severini) die  Futuriste Manifes medeonderteken. Gemodelleer op die beroemde "Kommuniste Manifes" uit die vorige eeu het sulke manifeste idees vorendag gebring wat bedoel was om uit te lok en volgelinge by mekaar te bring. Futurisme wat sterk deur Bergson en Nietzsche beïnvloed is, was deel van die algemene neiging van Modernistiese rasionalisering en ontwrigting.
Modernistiese filosofie en kuns is steeds as apart gesien, en slegs as deel van die groter sosiale beweging. Kunstenaars soos Klimt en Cézanne, en komponiste soos Mahler en Richard Strauss was "die verskriklike modernes"—die wat verder na die avant-garde geneig het was meer van gehoor as gehoor. Polemieke ten gunste van geometriese of suiwer abstrakte skilder was grootliks beperk tot 'klein tydskrifies' (soos The New Age in die VK) met klein sirkulasies. Modernistiese primitivisme en pessimisme was omstrede maar is nie gesien as verteenwoordigend van die Edwardiaanse hoofstroom, wat meer geneig was tot 'n Victoriaanse vertroue in vooruitgang en liberale optimisme, nie.
Die Eerste Wêreldoorlog en gebeure wat daarop gevolg het was egter die heftige beroerings waaroor laat 19de eeuse kunstenaars soos Brahms hulle oor bekommer het, en aangegryp het. Eerstens het die mislukking van die vorige status quo voor die hand liggend gelyk vir 'n generasie wat gesien het miljoene oor stukkies grond geveg het—voor die oorlog is daar geredeneer dat niemand so 'n oorlog sou veg nie omdat die koste te hoog sou wees. Tweedens het die geboorte van die masjien era lewenstoestande verander—gemeganiseerde oorlogvoering het 'n toetssteen van die finale realiteit geword. Ten slotte het die enorme traumatiese aar van die ondervinding basiese aannames verpletter: Realisme het bankrot gelyk wanneer mens bloot gestel is aan die fundamenteel fantastiese aard van loopgraafoorlogvoering, soos uitgebeeld in boeke soos Erich Maria Remarque se Im Westen nichts Neues (Niks nuut aan die Westerse Front nie). Verder het die siening dat die mensdom stadig maar seker besig was om morele vooruitgang te behaal belaglik gelyk na die sinnelose mense slagting van die eerste Wêreldoorlog. Die Wêreldoorlog het meteens die felle meganiese geometriese rasionaliteit van tegnologie met die nagmerrieagtige irrasionaliteit van die mite saamgesmelt.
Dus het modernisme, wat voor die oorlog so 'n minderheidsmaak was, in die 1920's, op die ou einde die era omskryf. Modernisme is in Europa waargeneem in sulke kritiese bewegings soos Dada, en in konstruktiewe bewegings soos Surrealisme, so wel as in kleiner bewegings soos die Bloomsbury-groep. Elkeen van die "modernismes", soos waarnemers dit op die stadium geëtiketteer het, het klem geplaas op nuwe metodes om nuwe resultate te produseer. Weereens was Impressionisme 'n voorganger: die idee van nasionale leerskole is vervang met kunstenaars en skrywers wat idees van internasionale bewegings aangeneem het. Surrealisme, Kubisme, Bauhaus, en Leninisme is almal voorbeelde van bewegings wat vinnig aanhangers ver buite die aanvanklike geografiese basis verkry het.
Uitstallings, teater, film, boeke en geboue het almal gedien om die openbare persepsie dat die wêreld aan die verander is te verstewig. Vyandige reaksie het baie keer gevolg, daar is op skilderye gespoeg, betogings is georganiseer tydens die opening van uitstallings en werke, en politieke figure het modernisme as onheilsaam en immoreel afgekraak. Terselfdertyd het die 1920's bekend gestaan as die "Jazz Era", en het die publiek heelwat entoesiasme vertoon vir die motorkarre, lugvervoer, die telefoon en vooruitgang op ander tegnologiese gebiede.
Teen 1930 was modernisme gevestig, insluitend in die politieke en kunssfeer. Teen die tyd het modernisme self verander. Daar was in die 1920's 'n algemene reaksie teen die modernisme van voor 1918, wat klem geplaas het op kontinuïteit met die verlede waarteen terselfdertyd gerebelleer is, en teen die aspekte van daardie periode wat oordrewe gemanierd, irrasioneel, en emosionalisties voorgekom het. Dit het aanvanklik gelyk of die na-oorlogse periode of na sistematisasie of na nihilisme afgestuur het soos moontlik die era se mees paradigmatiese beweging, Dada.
Terwyl sommige kunstenaars die malheid van die nuwe modernisme aangeval het, het ander dit as sielloos en meganisties beskryf. Debatte het onder die moderniste geheers oor die belangrikheid van die publiek, die verhouding tussen kuns tot die gehoor en die rol van kuns in die samelewing. Modernisme het 'n reeks, soms teenstrydige, reaksies tot die situasie soos dit verstaan is en die pogings om universele beginsels daaruit te probeer aflei, beslaan. Uiteindelik is wetenskap en wetenskaplike rasionaliteit, baie keer gegrond op modelle uit die 18de eeuse, die Verligting, gesien as die bron van logika en stabiliteit, terwyl die basiese primitiewe seksuele en onbewuste drange, saam met die oënskynlik teen-intuitiewe werking van die nuwe new masjien era, gesien is as die basiese emosionele bestanddele. Uit die twee pole, ongeag hoe skynbaar onversoenbaar dit is, het moderniste begin om 'n algehele wêreldbeskouing ontwikkel wat ale aspekte van die lewe sou behels en "alles van 'n gil tot 'n grinniklag" kon uitdruk.
Erica arborea
Die plant kom in die volgende lande voor: Albanië, Algerië, Baleariese Eilande, Bulgarye, Demokratiese Republiek die Kongo, Egeïese eilande, Eritrea, Ethiopië, Frankryk, Griekeland, Italië, Jemen, Joego-Slawië, Kanariese Eilande, Kenia, Korsika, Kreta, Madeiraeilande, Marokko, Portugal, Rwanda, Sardinië, Saoedi-Arabië, Sisilië, Somalië, Spanje, Soedan, Tanzanië, Tsjad, Tunisië, Turkye, Uganda.
Modernisme
Modernisme se tweede generasie (1930-1945)
'n Ander sterk invloed was Marxisme. Na die oor die algemeen primitivistiese/irrasionalistiese aspek van voor-Eerste Wêreldoorlog Modernisme, wat vir baie moderniste enige verkleefdheid met bloot politieke oplossings uitgesluit het, en die neoklassisisme van die 1920's, soos verteenwoordig deur T.S. Eliot en Igor Stravinsky—wat populêre oplossings tot moderne probleme verwerp het— het die opkoms van Fascisme, die Groot Depressie, en die opmars na oorlog bygedra tot die radikalisering van 'n generasie. Die Russiese Revolusie was die katalis wat politieke radikalisme en utopianisme sou versmelt, met meer uitdruklike politieke standpunte. Bertolt Brecht, W. H. Auden, Andre Breton, Louis Aragon en die filosowe Antonio Gramsci en Walter Benjamin is moontlik die bekendste voorbeelde van hierdie Modernistiese Marxisme. Die skuif van die radikale linkse was egter nie universeel nie en Modernisme word nie in die algemeen fundamenteel met die linkse geassosieer nie. Moderniste wat met 'n meer regse inslag sluit in Wyndham Lewis, William Butler Yeats, T.S. Eliot, Ezra Pound, die Nederlandse skrywer Menno ter Braak en andere.
Een van die mees sigbare veranderings van die periode is die aanneem van voorwerpe van moderne produksie in die daaglikse lewe. Elektrisiteit, die telefoon, die motorkar — en die behoefte om daarmee te werk en leef en dit te herstel — het die behoefte aan nuwe vorms van maniere en sosiale lewe laat ontstaan. Die soort ontwrigtende beweging wat slegs deur 'n klein groep in die 1880's ondervind is, het 'n alledaagse verskynsel geword. Die spoed van kommunikasie wat vir die aandelemakelaars van 1890 gereserveer was, het deel geword van gesinslewe.
Modernisme se invloed op maatskaplike organisering sou ondersoeke na seks en die basiese verbinding van die gesin eerder as die uitgebreide familie. Die Freudiaanse spannings van infantiele seksualiteit en die grootmaak van kinders het meer intens geraak omdat mense minder kinders gehad het en daarom 'n meer spesifieke verhouding met elke kind: die teoretiese het weereens die praktiese, en selfs populêre, geword.
Modernisme se doelstellings
Baie moderniste het geglo dat deur tradisie te verwerp hulle radikaal nuwe manier vir die skep van kuns kon ontdek. Arnold Schoenberg het geglo dat deur tradisionele tonale harmonie te verwerp, die hiërargiese stelsel waarvolgens musiekwerke georganiseer is en wat die maak van musiek vir ten minste een en 'n halwe eeu as gids gedien het, hy 'n geheel en al nuwe manier om klank te organiseer ontdek het, gebaseer op die gebruik van twaalf-note rye. Dit het gelei tot wat teen die na-oorlogse periode as seriale musiek bekendgestaan het. Abstrakte kunstenaars wat die Impressioniste, sowel as Paul Cézanne en Edvard Munch as voorbeelde gebruik het, het van die standpunt uitgegaan dat kleur en vorm die essensiële karakteristieke van kuns was, nie die uitbeeld van die natuurlike wêreld nie. Wassily Kandinsky, Piet Mondrian, en Kazimir Malevich het almal geglo in die herdefiniëring van kuns as die rangskikking van suiwer kleur. Die gebruik van fotografie, wat die verteenwoordigende funksie van visuele kuns tot 'n groot mate uitgedien gemaak het, het 'n strek invloed op die aspek van modernisme gehad. Die kunstenaars het egter ook geglo dat deur die uitbeelding van materiële voorwerpe te verwerp, hulle kuns gehelp het om van 'n materialistiese na 'n spirituele ontwikkelingsfase te beweeg.