cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roger Imhof
Roger Imhof (15 Augustus 1875 – 15 April 1958) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Judge Priest (1934), San Francisco (1936), The Grapes of Wrath (1940), en This Gun for Hire (1942).
488
Die jaar 488 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 88ste jaar van die 5de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
491
Die jaar 491 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 91ste jaar van die 5de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Laurika du Plessis
duimnael|regs|200px|Laurika du Plessis.
duimnael|links|320px|'n Gesinsfoto van prof. [[Dirk Postma en sy vyfde en laaste vrou, Johanna (gebore Van Biljon), Laurika se ouers. Ds. Willem Postma staan agter in die middel. Lettie (links) was getroud met prof. J.A. du Plessis ná Laurika se dood en die moeder van proff. Wicus du Plessis, Hugo du Plessis en mev. Ida Bosman. Marie staan tussen haar ouers. Breggie (naas regs) was getroud met ds. J.A. van Rooy Laurika staan regs.]]
duimnael|regs|300px|Die verwelkoming van ds. en mev. J.A. du Plessis op Reddersburg, 1903, by die [[pastorie wat van 1880 tot 1955 in gebruik was.]]
duimnael|regs|210px|Vier van prof. [[Jacobus du Plessis se kinders, omstreeks 1905, almal by Laurika Postma, behalwe Hugo, uit sy huwelik met Aletta, Laurika se suster: Willemina, Hugo, Louise en Wicus .]]
duimnael|regs|200px|Laurika en haar babadogtertjie Laurika se grafsteen in die begraafplaas op [[Reddersburg.]]
Laurika du Plessis (gebore Postma, Burgersdorp, Kaapkolonie, 17 Junie 1875 – Reddersburg, Oranje-Vrystaat, 4 Maart 1905) was ’n Gereformeerde onderwyseres en eerste eggenote van die teologiese professor dr. J.A. du Plessis.
Leucandra caminus
Leucandra caminus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Laurika du Plessis
Vyf kinders is uit haar huwelik gebore, van wie twee bekende Potchefstroomse hoogleraars sou word: proff. Wicus en Hugo du Plessis. Die ander kinders was Louise, Koos en Willemina (Wilhelmina of Mien, 1899–1982). Sy het getrou met Françcois Jacobus du Toit. Hy was 'n seun van sen. F.J. du Toit (1871–1931). Nog 'n kind, ook Laurika (gebore op 20 Februarie), is op 18 Maart 1905 oorlede, twee weke ná haar moeder.
Leucandra caminus
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1872 deur Haeckel.
2000 Formule Een-seisoen
Die Formule Een-seisoen van 2000 het uit 17 Grands Prix-wedrenne bestaan.
Metriek
duimnael|200px|’n Illustrasie van die [[Manhattan-metriek teenoor die Euklidiese metriek op ’n vlak: in die Manhattan-metriek het die rooi, blou en geel lyne dieselfde booglengte (12) vir dieselfde roete. In die Euklidiese metriek is die lengte van die groen lyn en dit is die kortste lengte.]]
In wiskunde is ’n metriek of afstandsfunksie ’n funksie wat ’n afstand tussen elke paar elemente van ’n versameling definieer. ’n Versameling met ’n metriek word ’n metriese ruimte genoem. ’n Metriek bring ’n topologie in die versameling teweeg, maar nie alle topologieë kan deur ’n metriek geproduseer word nie. ’n Topologiese ruimte waarvan die topologie deur ’n metriek beskryf kan word, word ’n metriseerbare ruimte genoem.
Voorbeeld
’n Voorbeeld is koördinaatstelsels, wat punte in ruimte bepaal deur spesifieke posisies, bekend as koördinate, op ’n rooster aan elke punt toe te ken. Die metriek is dan ’n formule wat beskryf hoe verplasing deur die betrokke ruimte uitgedruk kan word in afstande.
Takuma Sato
Takuma Sato (佐藤 琢磨, Satō Takuma, gebore 28 Januarie 1977 in Tokio, Japan) is 'n Japannese beroepsrenjaer. Hy neem tans voltyds deel aan die IndyCar-reeks in Amerika.
Hy het voorheen gereeld vir die Super Aguri-span in Formule Een deelgeneem.
Sato het die Indianapolis 500 tweekeer gewen, in 2017 en 2020. Hy was die eerste Asiatiese jaer wat die Indianapolis 500 gewen het, en die twintigste jaer wat die wedren meer as een keer gewen het. Voordat hy die Indianapolis 500 gewen het, het Sato die eerste Japannese-gebore jaer geword wat 'n IndyCar Series-ren gewen het toe hy die 2013 Grand Prix van Long Beach gewen het. Hy ry tans vir Dale Coyne Racing saam met Rick Ware Racing.
Sato jaag sedert 2010 voltyds in die IndyCar-reeks vir KV Racing Technology, Rahal Letterman Lanigan Racing, A. J. Foyt Enterprises, en Andretti Autosport, almal met Honda-enjins.
Sato het bekend geword onder aanhangers en media vir sy leuse "geen aanval, geen kans" met betrekking tot sy renstyl.
Vroeë loopbaan
Sato is in Tokio gebore, en het in Japan met knortjorre (karts) begin jaag op die ouderdom van 19. Nadat hy die nasionale karting-titel in 1997 gewen het, vertrek hy na Europa met steun van Honda.
Hy het vir 'n kort rukkie in die Vauxhall Junior en Formule Opel gejaag, voordat hy halfpad deur 1999 in Klas B van die Britse Formule 3-kampioenskap gedebuteer het. Hy het in 2000 saam met Carlin Motorsport na die topklas van die kampioenskap geskuif en vier oorwinnings en derde plek in die kampioenskap behaal. In 2001 het hy 12 uit 13 wedrenne gewen om 'n oorheersende kampioenskap te wen, die eerste vir 'n Japannese jaer in die reeks. In 2001 het hy ook die gesogte Macau Grand Prix en nie-kampioenskaprenne in die "Meesters van Formule 3" gewen.
Jordan (2002)
In 2002 is Sato na Formule Een bevorder by die Honda-aangedrewe Jordan-span, en is met Giancarlo Fisichella gepaar. Sy laagtepunt was 'n geweldige ongeluk in Oostenryk, wat veroorsaak is toe Nick Heidfeld beheer oor sy Sauber verloor het terwyl hy gerem het, die kant van Sato se motor getref en 'n gat in die kajuit se kant geslaan het.
Hy het deurgaans flitse van spoed, maar ook wilde bestuur getoon, nietemin is die span se geloof in Sato terugbetaal deur 'n goeie ren tot vyfde by sy tuis-Grand Prix in Suzuka.
BAR (2003–2005)
Met Honda se fokus wat uitsluitlik na British American Racing vir 2003 verskuif het, het Sato as toetsbestuurder by die Brackley-gebaseerde span aangesluit. Vir die laaste ronde in Japan het Sato Jacques Villeneuve vervang en die tweede punte-afronding van sy loopbaan behaal met die sesde plek, ná 'n stryd met Michael Schumacher. Gedurende die 2004-seisoen het Sato vier keer onder die top-drie gekwalifiseer, insluitend 'n voorwegsprong en 'n algehele rondterekord by die 2004 Europese Grand Prix. Sato se aggressiewe bestuurstyl het vrugte afgewerp by die Verenigde State Grand Prix, waar Sato, nadat die span nie onder veiligheidsmotortoestande die kuipe aangedoen het nie, teruggeveg het met 'n paar gewaagde verbysteekbewegings om sy eerste podium te behaal en die eerste vir 'n Japannese jaer sedert Aguri Suzuki by die 1990 Japannese Grand Prix.
Betroubaarheidskwessies het veroorsaak dat hy ses keer uitgeval het, maar hy het punte aangeteken in nege van die 11 wedrenne wat hy voltooi het om agtste in die kampioenskap te eindig met 34 punte, die beste uitslag ooit vir 'n Japannese jaer in Formule Een. Sy pogings het BAR-Honda gehelp om tweede in die vervaardigerskampioenskap te eindig.
Sato is deur BAR-Honda vir die 2005-seisoen behou, maar die 2005-motor was nie so naby aan die voorkant van die pak soos die vorige jaar se ontwerp nie. Sato het die Maleisiese Grand Prix weens siekte misgeloop, en albei jaers is in die 2005 San Marino Grand Prix gediskwalifiseer en die hele span is uit die twee daaropvolgende wedrenne verban omdat hulle motors ondergewig was toe alle brandstof verwyder is. Die hof het bevind dat dit nie doelbewus was nie. Sato se seisoen het van daardie punt af nooit herstel nie, en hy het die seisoen afgesluit in die agtste plek by die Hongaarse Grand Prix as sy enigste puntepoging, ten spyte daarvan dat hy sewe keer onder die toptien gekwalifiseer het. Sato is nie herteken vir 2006 nie, ten spyte daarvan dat Honda volle beheer oor die span verkry het.
Super Aguri (2006–2008)
Sato het vir 2006 by die nuwe Super Aguri F1-span aangesluit, wat bestuur is deur die voormalige Japannese jaer Aguri Suzuki. Die nuwe uitrusting was in werklikheid 'n Honda B-span, maar het die eerste helfte van die seisoen met 'n aangepaste weergawe van 'n 2002 Arrows A23-onderstel deelgeneem. Nietemin het Sato se reputasie verbeter danksy sy professionele ingesteldheid en mededingende gees. Die span het 'n nuwe motor, die SA06 by die Duitse Grand Prix bekend gestel en teen die einde van die seisoen het Sato die Midland-motors verbygesteek. By die seisoensfinaal in Brasilië het Sato tiende geëindig, gemaklik voor beide Toro Rossos en die Spyker MF1s.
Vir 2007 het Super Aguri 'n herwerkte weergawe van die vorige jaar se Honda RA106-onderstel gebruik. Hul prestasie het drasties verbeter toe Sato deurgedring het na K3 by die Australiese Grand Prix. Hy het die span se eerste punt by die Spaanse Grand Prix aangeteken. By die Kanadese Grand Prix het Sato sesde geëindig nadat hy Ferrari se Kimi Räikkönen verbygesteek het voordat 'n kuipefout hom laat terugsak het na die elfde plek. Hy het vyf plekke opgeskuif in die laaste 15 rondtes, verby Toyota se Ralf Schumacher en toe op rondte 67 die McLaren-Mercedes van Fernando Alonso; laasgenoemde onder toejuiging van die skare.
Persoonlike lewe
Sato is getroud met Chiharu Sato, en hulle het twee kinders. Hy woon tans in Carmel, Indiana aan huis van sy bestuurder, Steve Fusek. Sato was 'n nasionale fietsrykampioen op hoërskool, en ry steeds fiets as deel van sy fisiese oefening vir sy renloopbaan.
William Egan
William Egan was 'n Suid-Afrikaanse toneelspeler en regisseur. Hy is veral bekend as regisseur van die TV-reeks Koöperasiestories en die daaropvolgende rolprent Liewe Hemel, Genis!. Hy is op die Oujaarsdag van 1992 op die ouderdom van 48 aan kanker oorlede.
Egan het in verskeie produksies vir Truk, Sukovs, Kruik en SAUK-TV gewerk. In 1982 is hy met 'n Artes bekroon vir taalregie en oorklanking. In 1980 is die Breytenbach Epathlon vir sy regie van The crucible aan hom toegeken, en in 1972 die Pierce Nicholson-prys vir sy bydrae tot teater in die Vrystaat. In 1992 ontvang hy die Vita-prys vir die regie van Gulls.
Fochville
Fochville is 'n dorp in Gauteng, Suid-Afrika. Dit is geleë aan die R500-streeksroete net suid van die N12- nasionale pad, 40 km oos van Potchefstroom.
Geskiedenis
Die dorp is op 15 November 1920 geproklameer nadat dit reeds gedurende die Eerste Wêreldoorlog deur die broers Wulfson uitgelê is op die plase Kraalkop en Leeuwspruit. Dit is vernoem na maarskalk Ferdinand Foch, 'n opperbevelvoerder van die Geallieerde magte. Die Western Deep Levels goudmyn is naby Fochville. Die naaste groot dorp is Carletonville.
Distrik
Gemengde boerdery word in die distrik beoefen.
Danie Theron
Die Danie Theron-gedenknaald staan op 'n koppie sowat 8 km wes van die afdraai na Fochville.
In die nuus
In die middel tagtigerjare was Fochville in die nuus nadat 'n seksskandaal onder leerlinge van die hoërskool aan die lig gekom het. Die kinders het 'n pakkamer onder 'n verhoog ingerig vir hul seksbedrywighede. Later is na dié plek as die "genotgrot" verwys.
Museumdorp Düppel
Die Museumdorp Düppel (Duits: Museumsdorf Düppel) is 'n opelugmuseum wat in 1975 naby die natuurbewaringsgebied Krummes Fenn in die destydse Berlynse distrik Zehlendorf (tans Steglitz-Zehlendorf) gestig is. Die museum, wat deel uitmaak van die Stiftung Stadtmuseum Berlin (Stigting Stadsmuseum Berlyn), is 'n poging om 'n hele dorp met sy natuurlike omgewing, soos dit in die middeleeue sowat 800 jaar gelede bestaan het, te rekonstrueer.
Geskiedenis
Argeologiese vondse dui daarop dat die eerste bewoners hulle omstreeks 1170 in die gebied van die huidige stadsbuurt Düppel gevestig het - net veertien jaar nadat die Mark Brandenburg, 'n oorspronklik Slawiese streek, deur die Askaniër Albrecht die Beer verower is. Heel waarskynlik het daar in die nabyheid reeds 'n ouer Slawiese dorp bestaan. Die datering van argeologiese vondse laat navorsers vermoed dat die nedersetting in die eerste helfte van die 13de eeu deur 'n gemengde Slawies-Duitse bevolking bewoon is. Die twee etniese groepe het blykbaar vreedsaam naas mekaar geleef, onderling getrou en uiteindelik met mekaar versmelt.
Praalgraf van die Ajatolla Chomeini
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Praalgraf van die Ajatolla Chomeini
Behesht-e Zahra, Teheran
Akbar Hasjemi Rafsandjani se graf binne die Praalgraf van die Ajatolla Chomeini
Opgerig
Argitek
Die Praalgraf van die Ajatolla Chomeini huisves die laaste rusplek van die ontslape ajatolla Roeholla Chomeini en sy tweede oudste seun, Ahmad Chomeini († 1995). Die grafkompleks, wat deur die argitek Mohammad Tehrani ontwerp is, is sowat tien kilometer suid van die Iranse hoofstad Teheran op die Behesht-e Zahra ("Paradys van Zahra")-begraafplaas geleë.
Boubedrywighede vir die kompleks het kort ná Chomeini se afsterwe op 3 Junie 1989 begin. Dele van die kompleks is tans nog in aanbou, en ná sy voltooiing sal dit 'n oppervlakte van meer as 20 km² beslaan, met die praalgraf as sy sentrale gedeelte en bykomende geboue, waaronder 'n kultuur- en toerismesentrum, 'n universiteit vir Islamitiese studies, 'n seminarie, 'n winkelsentrum, en 'n parkeerterrein vir 20 000 motors. Die Iranse regering sal altesaam $2 miljard aan die projek bestee.
R505 (Suid-Afrika)
Die R505 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat begin waar dit aftak van die R719 by Wesselsbron in die Vrystaat. Die roete gaan noordwes, kruis die R59-provinsiale pad, dan die Vaalrivier, gaan deur Makwassie met 'n verspringende kruising oor die R502. Hier word die roete medebeskryf met die N12-nasionale pad vir 2.5 km en dan met die R504 vir 2.1 km. Nou gaan die roete op sy eie noordwaarts en kruis die R507 in Ottosdal. Dan kruis dit die N14 met 'n verspringende kruising, word medebeskryf met die R52 en R503 deur Lichtenburg en eindig by die R49 in Ottoshoop.
Walter Baade
Wilhelm Heinrich Walter Baade (24 Maart 1893 – 25 Junie 1960) was ’n Duitse sterrekundige wat van 1931 tot 1959 in die VSA gewerk het.
Prestasies
In 1920 het Baade 944 Hidalgo ontdek; dit was die eerste van ’n klas kleinplanete wat nou sentoure genoem word en die wentelbaan van groot planete kruis.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het hy die verdonkeringstoestande (wat ligbesoedeling verminder) gebruik om vir die eerste keer sterre in die Andromeda-sterrestelsel te onderskei. Vanweë dié waarnemings het hy afsonderlike "populasies" vir sterre bepaal (populasie I en II). Dit het hom ook gelei tot die ontdekking dat daar twee soorte Cepheïed- veranderlike sterre was. Daarmee het hy die grootte van die heelal bereken en die vorige raming van 1929 verdubbel.
Saam met Fritz Zwicky het hy supernovas geïdentifiseer as ’n nuwe kategorie ruimteverskynsels. Hy en Zwicky het ook die bestaan van neutronsterre voorspel en dat supernovas neutronsterre kan skep. Verder het hy 10 asteroïdes ontdek.
Marietjie Joubert
Marietjie Joubert is ’n Afrikaanse digter.
Faliraki
Faliraki (Grieks: Φαληράκι) is 'n belangrike kusoord op die Griekse eiland Rhodos, in die Dodekanese. Dit is geleë aan Falirakibaai, op die noordoostelike kuslyn, ongeveer 14 km suid van Rhodosstad en 10 km suidoos van die lughawe, wat sowat 20-30 minute afgeleë is. Dit maak deel uit die van Kallithea-munisipaliteit.
Toerisme
Faliraki is een van die toeristesentrums van die eiland. Die historiese geboue van die voormalige Griekse visdorpie het grootliks gewyk voor toerismeontwikkelings. Nogtans word aanliggend aan Faliraki enkele klein, ouer en plaaslikbestuurde verblyfplekke gevind wat nog aan die Faliraki van weleer herinner. Aan die noordekant van Falirakibaai word 'n klipperige landhoof gevind, waaragter die bekende warmwaterbron van Kalithea gevind word. Na die suide is Ladiko en die Anthony Quinn-baai.
Marietjie Joubert
Skryfwerk
Van haar gedigte verskyn in Tydskrif vir Letterkunde. Die bundel “Ligterhout” poog in fyn verse om betekenis te vind in visuele momente en bevat ook reisgedigte en liefdesgedigte. Die titel verwys na ’n werktuig wat gebruik word om ander dinge mee op te lig (soos ’n hyser) en kan dus simbolies die medium wees wat gebruik word om die woord se betekenis vry te laat. Baie van die gedigte besin oor die skeppingsproses, wat nie net God nie maar ook die natuurlike skeppings soos van ’n sywurm of in die natuur insluit, waar daar beide ontbinding en groei is. Hierin word gebruik gemaak van teenstellings, soos die barre Karoo wat volmaakte komposisie word en gebrek en duisterheid wat uitgroei tot helderheid en suiwerheid. In “Pianis” word uitgebeeld hoe die pianis die luisteraar met sy spel kan meevoer, met die spinnekopbeeld wat die beweging van die pianis se hande, die web van verrukking en die gevangenskap van die luisteraar enduit voer. “Spieël” is ’n uitbeelding van die ontnugtering wat deur die jare kom en die magiese van die kinderwêreld vernietig. Haar gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, “Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte”, “Poskaarte”, “Voorspraak” en “Liggaamlose taal”. Sy skryf ook kortverhale, waarvan enkeles in Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer word. As vertaler is sy verantwoordelik vir die vertaling van “Oskar en Knersus” van Norman Dahl (die verhaal van ’n haas en ’n draak),
Faliraki
Toerisme
Die huidige Faliraki word veral gekenmerk deur die uitgestrekte, effens aflopende sand- en kieselstrand wat aan die noordekant by die voormalige stadskern aansluit. Aan die 5 km-lange strandfront word 12 FEE blouvlagstrande aangetref. Sedert die einde van die 1980's is talryke hotelle op die strandfront gebou. Die moderne multiverdiepinghotelle het ook heelwat spysenierings-, disko- en kleiner bedrywe meegebring. Die area is geskik vir watersportaktiwiteite sodat die hotelle 'n verskeidenheid jetski-, roei-, pagaai-, seil- en branderplankaktiwiteite aanbied. Daarbenewens word die waterpark van die Esperiahotelgroep skuins oorkant die Esperos Palace-hotel aangetref, wat onder die grootste waterparke van Europa tel.
As reisbestemming en vertrekpunt vir verdere aktiwiteite is Faliraki goed geleë. So is daar byvoorbeeld vaarbootverkeer na die Akropolis van Lindos. Busroetes deurkruis Faliraki en verbind die oord in minder as 20 minute met Rhodosstad, die hoofstad van die eiland.
Die dorp beskik ook oor 'n nuwerwetse kegelbaan, 'n geskiedenispark en 'n pretpark vir families en jonger kinders. Die dorpsmidde, veral in Julie en Augustus, is bekend vir kroeë en klubs. Benewens tradisionele Griekse cuisine is daar ook restaurante wat Sjinese, Meksikaanse, Italiaanse en Britse geregte verskaf. Aan die strandfront word onder meer kafeterias en toeristewinkels gevind. Die St Apostolos vissershawe is soggens bedrywig wanneer die visserbote hul vangs aflaai, die vaarbote direk na Symi, Lindos, Rhodesstad en strande vertek en die plaaslikes saamtrek vir 'n oggendkoffie.
Eutheria
Eutheria (die 'regte diere') is 'n klade van die soogdiere waartoe alle plasentale soogdiere behoort. Die twee terme Placentalia en Eutheria word dikwels as sinonieme gebuik, maar die eerste Eutheria behoort waarskynlik nie tot die plasentale kroongroep nie. 'n Goeie voorbeeld is Zalambdalestes wat nog epipubiese beendere gehad het, wat later die Placentalia verloor het, omdat dit die geboorte van groot babas moeilik maak.
Die belangrikste verskil tussen plasentale soogdiere en hulle newe die buideldiere vandag is in die struktuur van die plasenta. By die buideldiere is dit net 'n dooiersak soos in 'n eier. By die plasentadiere staan dit die uitwisseling van stowwe tussen die ma se bloed en die embrio s'n toe. Ongelukkig fossiliseer plasenta's eintlik nooit. Fossiele moet op ander kriteria beoordeel word. Metatheria, waartoe die buideldiere behoort en Eutheria verskil byvoorbeeld in hulle tandformule.
Vroeë geskiedenis
Die Eutheria is een tak van die Theria en is die sustergroep van die Metatheria wat die buideldiere bevat. Die vroegste Eutheria is in die Jura van China gevind: Juramaia sinensis. Molekulêre navorsing lewer 'n datum vir die splitsing Methateria-Eutheria van >150 mj. Saam met die ouderdom van Juramaia (160 mj) dui dit op splitsingsdatum van 180-160 mj gelede. Die Eutheria het waarskynlik 'n (klein) deel van die fauna van die midde-Jura tot die Vroeë kryt gewees, tenminste in Asië en moontlik in die hele noordelike halfrond, maar hulle verskeidenheid was nie groot nie. In die midde-Kryt het dit verander. Daar het 'n skielike ontwikkeling plaasgevind en in die Late kryt is daar 'n aansienlike verskeidenheid. Hulle is nogtans meestal klein diertjies en fossiele is seldsaam.
Plasentalia
Ná die Kryt-Paleogeen-uitwissing verander dit dramaties. Soogdiere so groot as 'n vark soos die Taeniodonta verskyn binne 0,5 miljoen jaar hierná en in die Paleoseen en nog meer die Eoseen is daar 'n enorme verskeidenheid aan vorms. Van hulle behoort tot die kroon-Plasentalia. Hiervan het die DNS-navorsing aangetoon dat daar vier groot groepe is: die Xenarthra (Suid-Amerika), Afrotheria (veral Afrika) en Laurasiatheria en Euarchontoglires (oorspronklik van die noordelike kontinente). Maar daar is nog ouer groepe in die Paleoseen teenwoordig wat buite hierdie vier kroongroepe behoort. Talle groepe in die Paleoseen -in die kroon of daarbuite- het later uitgesterf en die DNS-navorsing kan nie help om te bepaal tot watter lyn hulle behoort nie. Op hierdie gebied word vandag (2017) nog navorsing gedoen.
Vroeë Eutheria
Die taksonomie van die vroeë Eutheria wat buite die kroon-Plasentalia val is hoegenaamd nie duidelik nie (2017), maar hier is 'n vereenvoudigde kladogram met party vorms. (Na Halliday 2015)
Ryan Potter
Ryan Potter (gebore 12 September 1995) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Big Hero 6 (2014) en Running for Grace (2018), en in die televisiereekse Supah Ninjas (2011) en Big Hero 6 The Series (2017).
Groot Aantrekker
Die Groot Aantrekker is ’n gebied in die heelal met ’n geweldige sterk swaartekrag en vorm die middelpunt van die Laniakea-superswerm. In of naby dié gebied lê die Norma-sterrestelselswerm. Die massa van die Groot Aantrekker word geskat op dié van ’n half miljoen sterrestelsels, op ’n afstand van sowat 150 tot 250 miljoen ligjare.
Ligging
Die eerste aanduidings van ’n afwyking in die eenvormige uitdying van die ruimte is in 1973 en weer in 1978 gevind. Die ligging van die Groot Aantrekker is eindelik in 1986 bepaal – op ’n afstand van tussen 150 en 250 miljoen ligjare van die Melkweg, in die rigting van die sterrebeelde Noordelike Waterslang en Sentour.
Baie voorwerpe in daardie rigting lê in die deel van die hemelruim agter die Melkweg wat dus moeilik waargeneem kan word. Tog het X-straalmetings aangedui dat dié gebied oorheers word deur die Norma-sterrestelselswerm (ACO 3627), ’n enorme swerm van hoofsaaklik groot, ou sterrestelsels waarvan baie teen hul bure bots en/of groot hoeveelhede radiogolwe uitstraal.
Laniakea
Daar is aanvanklik geglo die Groot Aantrekker is ’n superswerm of dalk ’n onbekende, unieke verskynsel. In September 2014 het ’n groep sterrekundiges, onder andere R. Brent Tully van die Universiteit van Hawaii en Helene Courtois van die Universiteit van Lyon in Frankryk, ’n nuwe manier gepubliseer om superswerms te definieer volgens die relatiewe snelhede van sterrestelsels. Die span het radioteleskope gebruik om die bewegings van ’n groot groep plaaslike sterrestelsels uit te stippel. In ’n gegewe superswerm sal al dié bewegings na binne wees, in die rigting van die massamiddelpunt. Die Groot Aantrekker word nou beskou as die massamiddelpunt van Laniakea en dit verklaar die beweging van onder meer die Lokale Groep in dié rigting.
492
Die jaar 492 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 92ste jaar van die 5de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Praxiteles
Praxiteles (Grieks: Πραξιτέλης; uitspraak: prækˈsɪtɨliːz) van Athene, die seun van Kephisodotos die ouere, was die mees beroemde Attiese beeldhouer van die 4de eeu v.C.. Hy was die eerste om die naakte vroulike vorm in 'n lewensgrootte standbeeld te verwesentlik. Alhoewel geen onbetwisbaar toeskryfbare beeldhouwerk van Praxiteles behoue is nie, het vele kopieë van sy werke oorleef.
Sekere skrywers het veronderstel dat daar twee beeldhouers was wat Praxiteles geheet het. Een sou dan 'n tydgenoot wees van Pheidias, en die ander, Praxiteles die ouere se meer gevierde kleinseun. Alhoewel die herhaling van dieselde naam in alternatiewe geslagte algemeen in Griekeland was, bestaan daar geen sekere aanduiding vir enige uitslag nie. 'n Veronderstelde verhouding tussen Praxiteles en sy beeldskone model, die Thespiaanse howeling Phryne, het verdere spekulasie ontlok.
Eietydse outeurs, insluitend Plinius die ouere, het van sy oeuvres geskryf en munte uit sy era met silhoeëtte van verskeie van sy beeldtipes bestaan nog. Interpretasie van sy kunswerke kan gevind word van die skilderkuns van Gérôme, tot die komiese opera van Saint-Saëns en die skaduspel van Donnay.
Barokmusiek
Barokmusiek is 'n vorm van Westerse klassieke musiek wat tydens die barokperiode ontstaan het.
As 'n styl was dit die opvolger van die Renaissancemusiek. Die periode waarin meestal barokmusiek gekomponeer is, word tussen ca. 1600 (die opkoms van die monodie, onder andere deur Claudio Monteverdi) en 1750, die sterfjaar van Johann Sebastian Bach, geskat.
Jacob Burckhardt het in 1855 vir die eerste keer die term "barok" gebruik om 'n bepaalde stylperiode in die kunste aan te dui. 'n Ruime halwe eeu later het Alois Riegl die stylkenmerke verder in sy boek Die Entstehung der Barockkunst in Rom uitgewerk.
Vorme van barokmusiek
Vorme van barokmusiek is onder andere:
Barokkomponiste
(volgens geboortejaar)
Helen Gallagher
Helen Gallagher (gebore 19 Julie 1926) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Strangers When We Meet (1960) en Neptune's Rocking Horse (1997), en in die televisiereekse All My Children (1970) en Ryan's Hope (1975).
John Ince (akteur)
John Ince (29 Augustus 1878 – 10 April 1947) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Her Man (1918), The Great Jewel Robbery (1925), Her Big Adventure (1926), en Hour of Reckoning (1927).
Leucandra capillata
Leucandra capillata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1883 deur Poléjaeff.
Middel-Letabadam
Middel-Letabadam is 'n dam naby Giyani in die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit is in 1984 geopen.
Tiyani is 'n nedersetting wat op die oewer van die dam geleë is.
Kaapse rietsanger
Die Kaapse rietsanger (Acrocephalus gracilirostris) is 'n algemene standvoël in plate fluitjiesriet en papkuil oor water. Die voël word 14 – 16 cm groot en weeg 12 - 20 gram. In Engels staan die voël bekend as die Lesser swamp warbler.
494
Die jaar 494 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 94ste jaar van die 5de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Marina Joubert
Marina Joubert is 'n senior navorser in wetenskaplike kommunikasie aan die sentrum vir navorsing oor evaluering, wetenskap en tegnologie verbonde aan die Universiteit Stellenbosch. Voorheen was sy die kommunikasiebestuurder van die Nasionale Navorsingstigting en het sy 'n onafhanklike adviesburo vir wetenskaplike kommunikasie vir 'n dekade bestuur. Haar adviesburo het die eerste aanlynkursus in wetenskapskommunikasie in Afrika aangebied.
Joubert is vereer met die Nasionale Wetenskap en Tegnologie Forum se toekenning vir "Kommunikasie vir uitreik en bewusmaking" en is 'n erelewenslid van die Australiese Public Communication of Science and Technology-netwerk, wat aan haar toegeken is vir "uitstekende bydraes tot die internasionale wetenskaplike kommunikasiegemeenskap."
Sy is 'n uitgesproke voorstander van wetenskaplike kommunikasie en is teen propaganda teen inenting en alle kwaksalwery en pseudowetenskappe in die algemeen.
Opvoeding en loopbaan
Joubert het haar BS-graad in voedselwetenskap (cum laude) aan die Universiteit Stellenbosch in 1984 behaal, gevolg deur 'n BS-honneurs (cum laude) in 1986 en joernalistiek-honneurs (cum laude) in 1987. Sy het haar meestersgraad (Cum Laude) aan die Universiteit van Pretoria in 1989 voltooi en haar doktersgraad aan die Universiteit Stellenbosch in 2018.
Vanaf 1989 het sy as as kommunikasiebestuurder vir die Stigting vir Navorsingsontwikkeling gewerk, gevolg deur die Nasionale Navorsingstigting (NNS) in 1999. In 2001 word Joubert wetenskaplike kommunikasiebestuurder vir die Suid-Afrikaanse agentskap vir bevordering van wetenskap en tegnologie (deel van die NNS).
In 2005 het Joubert Southern Science, 'n onafhanklike adviesburo vir wetenskaplike kommunikasie, gestig wat sy tot Maart 2014 bestuur het. 'n Deel van haar werk was die mede-aanbied van werksessies oor wetenskaplike kommunikasie, gerig op akademici in hul vroeë loopbaan, in samewerking met Robert Inglis en die Universiteit van Pretoria. Die kursus was die eerste aanlynkursus in wetenskapskommunikasie in Afrika en meer as 180 wetenskaplike kommunikeerders uit Afrika het hierdie kursus teen 2019 voltooi.
In 2014 het Joubert onder kontrak by die Universiteit van Pretoria aangesluit as spesialis in navorsingskommunikasie en deeltydse dosent / navorser aan die Universiteit Stellenbosch. In 2015 is sy na senior navorser aan die Universiteit Stellenbosch bevorder.
Onderhoude, konferensies, studies
Joubert het al verskeie onderhoude gevoer as deel van haar werk. In 2017 het sy deel geneem aan die internasionale beraad oor kwakery en pseudowetenskap (International summit on quackery and pseudoscience) in Stellenbosch. Die beraad het onderwerpe behandel soos: die opkoms en gevare van pseudowetenskap en ontkenning van wetenskap; kommunikasie van onsekerheid in die wetenskap; gesondheidsregulering; wetenskap in die hof; die media en pseudowetenskap; en die uitbuiting van desperaat siekes, weerloses en onkundiges. Haar aanbieding was geregtig "Science-based evidence: Accurate and ethical communication."
In 2017 het Joubert 'n onderhoud gevoer met Inside Education met betrekking tot die tydskrifartikel "In die voetspore van Einstein, Sagan en Barnard: Die identifisering van Suid-Afrika se mees sigbare wetenskaplikes." In die onderhoud het sy verduidelik dat minder as 1% van die wetenskaplike personeel in die openbaar verskyn. Daarom word hierdie "sigbare wetenskaplikes toenemend erken as die nuwe wetenskaplike elite, omdat hul hoë openbare profiele hulle in staat stel om hul idees te versprei, beleidmakers te beïnvloed, wetenskap te verdedig en 'n kultuur van wetenskap in die samelewing te bevorder. In ons samelewing is dit ook dié rolmodelle wat die openbare beeld van die wetenskap vorm.”
In 2018 het Joubert gesê dat 'n samewerking met navorsers van die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk en Australië beplan word, met 'n "studie wat daarop gemik is om die boodskappe en aansprake van spesiale belangegroepe teen inenting ​​en hul potensiële impak op inentingsprogramme in Suid-Afrika beter te verstaan. .. Ons hoop om met 'n aantal lande saam te werk om te sien hoe hierdie groepe hul argumente formuleer, watter bewyse hulle gebruik en hoe hulle hul argumente bevestig." Die studie sou van 2019 tot 2021 duur. Sy is ook in 'n onderhoud in die verband op die radiostasie CapeTalk in 2019.
Sid Atkinson
Sidney Atkinson (1901–1977) was 'n Suid-Afrikaanse atleet. Hy was die wenner van die goue medalje in die 110 m-hekkies vir mans by die 1928-Olimpiese Spele in Amsterdam, asook die silwermedalje in dieselfde item in 1924 in Parys.
Sidney James Montford "Sid" Atkinson is op 14 Maart 1901 in Durban gebore. Hy word in 1922 internasionaal bekend nadat hy die 110 m-hekkies in 15,2 en die 400 m-hekkies in 56,5 sekondes hardloop. Hy was ook 'n kranige verspringer.
Op die Olimpiese Somerspele 1924 eindig hy tweede, net agter die Amerikaner Daniel Kinsey (goud) en voor die Sweed Sten Pettersson (brons). By die volgende Olimpiese Spele wen hy goud deur die Amerikaanse wêreldrekordhouer Steve Anderson te verslaan, wat tweede geëindig het.
Hy is op 31 Augustus 1977 in Durban oorlede.
Bella Thorne
Bella Thorne (gebore 8 Oktober 1997) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger en regisseur. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Blended (2014), The Duff (2015), en The Babysitter (2017), en in die televisiereeks Scream: The TV Series (2015).
495
Die jaar 495 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 95ste jaar van die 5de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
R506 (Suid-Afrika)
Die R506 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat begin waar dit aftak van die R708-streeksroete by Christiana. Die roete gaan dan deur Schweizer-Reneke waar dit saamval met die R34-provinsiale pad en net buite die dorp vir slegs 180m met die R504 saamval. Die roete gaan na Delareyville waar dit eindig en net oos van die dorp aansluit by die R507.
Maatskaplike verantwoordelikheid
Maatskaplike verantwoordelikheid is 'n etiese raamwerk wat impliseer dat 'n entiteit, of dit 'n organisasie of 'n individu is, 'n verpligting het om tot voordeel vir die samelewing oor die algemeen op te tree. Maatskaplike verantwoordelikheid is elke individu se taak sodat 'n balans tussen die ekonomie en ekosisteme gehandhaaf word. 'n Kompromis mag tussen ekonomiese ontwikkeling, in materiële opsig, en die welsyn van die samelewing en die omgewing bestaan,  alhoewel dit deur baie verslae oor die afgelope dekade bevraagteken is. Maatskaplike verantwoordelikheid beteken om 'n balans tussen die twee te handhaaf. Dit het betrekking op nie net sake-instellings alleen nie, maar ook op almal wie se handelings 'n uitwerking op die omgewing het. Hierdie verantwoordelikheid kan passief wees, deur nie by aktiwiteite betrokke te raak wat skade aan die samelewing kan berokken nie, of dit kan aktief wees, deur aktiwiteite wat maatskaplike doelwitte bevorder.
Susanne Beyers
Susanne Beyers (gebore 11 Desember 1954) is 'n Suid-Afrikaanse aktrise en skrywer. Sy is primêr 'n verhoogaktrise, maar is eerder bekend vir die Afrikaanse TV-reekse waarin sy speel. Beyers het 'n B.Drama-graad aan die Universiteit van Stellenbosch verwerf. Op die verhoog was sy te sien in stukke soos Die uurwerk kantel, in Leon Kruger se Ou blare en Seks in die suburbs. Haar TV-optredes sluit in enkeldramas soos Bartho Smit se Die man met die lyk om sy nek (regie: Danie Odendaal), asook reekse soos Chris Barnard se Onder draai die duiwel rond (regie: Katinka Heyns) en Arende (regie: Dirk de Villiers). Sy het ook in verskeie vollengte flieks opgetree.
Maatskaplike verantwoordelikheid
Besighede kan etiese besluitneming gebruik om hulle te beveilig, deur besluite te neem wat dit moontlik maak vir staatsliggame om hulle betrokkenheid by die korporasie te verminder. Byvoorbeeld, indien 'n maatskappy die omgewingsbewaringsagentskap van die Verenigde State ((OBA) se riglyne vir die vrylating van gevaarlike besoedelstowwe volg en selfs een stap verder gaan en betrokke raak by die gemeenskap en die kwessies wat hulle mag hê aanroer, sal daar minder kans wees dat die OBA hulle vir omgewingskwessies mag ondersoek.  'n Beduidende beginsel van huidige denkwyses oor privaatheid beklemtoon egter "selfregulering" eerder as mark- of staatsmeganismes vir die beskerming van persoonlike inligting.  Volgens sekere kenners word die meeste reëls en regulasies deur openbare protes gevorm, wat winsmaksimalisering bedreig en sodoende die welstand van die aandeelhouer, en indien daar geen protes is nie sal daar dikwels beperkte regulering wees.
Susanne Beyers
Verhoogstukke
Van haar verhoogstukke sluit in:
Maatskaplike verantwoordelikheid
Sekere kritici voer aan dat korporatiewe maatskaplike verantwoordelikheid (KMV) die fundamentele ekonomiese rol van besighede verwar; ander voer aan dat dit niks meer as oppervlakkige oëverblindery of onregmatige toe-eiening van omgewingsbetrokkenheid is nie;  ander voer aan dat dit 'n poging is om die rol van regerings as waghond oor invloedryke korporasies voor te spring alhoewel daar geen stelselmatige bewys is om hierdie kritiek te ondersteun nie. 'n Aansienlike getal studies het geen negatiewe invloed op resultate van aandeelhouers van KMV getoon nie, maar eerder 'n effens negatiewe korrelasie met verbeterde opbrengste van aandeelhouers. Sommige studies het sterk positiewe korrelasies tussen 'n KMV-tipe verbintenis tot volhoubaarheid en maatskappyprestasie op die langtermyn getoon.
Maatskaplike verantwoordelikheid van studente
Maatskaplike verantwoordelikheid van studente is die verantwoordelikheid van elke student vir sy/haar dade. Dit is moreel bindend en impliseer dat elke persoon so optree dat die negatiewe effek op die mense om hulle verminder word. Dit is 'n verbintenis wat elkeen tot die samelewing moet hê – deur tot sosiale, kulturele en ekologiese sake by te dra. SMV is op 'n individu se etiek gebaseer. In plaas van slegs daardie areas met materiële belang as belangrik te ag, word ondersteuning aan sake vir liefdadigheidsredes gegee. Dit vorm die basis vir KMV of korporatiewe maatskaplike verantwoordelikheid want indien elkeen in 'n sake-instelling sy/haar deel doen, sal die groter dinge outomaties duidelik word. Die tendense wys egter dat groot liefdadigheidsorganisasies hoë geforseerde groei danksy die MV-pogings van individue en nie korporasies of die regering nie, opgeteken het.
Korporatiewe maatskaplike verantwoordelikheid
Korporatiewe maatskaplike verantwoordelikheid of KMV is deur lord Holme en Richard Watts in die publikasie van die wêreldbesigheidsraad vir volhoubare ontwikkeling "Making Good Business Sense" gedefinieer as "…die voortgesette verbintenis deur besighede om eties op te tree en by te dra tot ekonomiese ontwikkeling terwyl die lewenskwaliteit van die werksmag en hulle gesinne verbeter word asook dié van die plaaslike gemeenskap en samelewing oor die algemeen." KMV is een van die nuutste bestuurstrategieë waar maatskappye poog om 'n positiewe impak op die samelewing te maak terwyl hulle sake doen. Bewyse impliseer dat KMV wat vrywillig deur maatskappye geneem word effektiewer sal wees as KMV wat deur regerings verplig word. Daar is geen duidelike definisie van wat KMV behels nie. Elke maatskappy het verskillende KMV-doelwitte alhoewel die hoofbeweegrede dieselfde is. Alle maatskappye het 'n tweepuntagenda—om kwalitatief (die bestuur van mense en prosesse) en kwantitatief (die impak op die samelewing) te verbeter. Die tweede punt is net so belangrik soos die eerste en aandeelhouers van elke maatskappy raak toenemend meer geïnteresseerd in die "buitesirkel"-die aktiwiteite van die maatskappy en watter uitwerking dit op die omgewing en samelewing het. Die ander beweegrede is dat maatskappye nie net op winsmaksimalisering moet fokus nie.
Maatskaplike verantwoordelikheid van Wetenskaplikes en Ingenieurs
Een algemene opvatting is dat wetenskaplikes en ingenieurs moreel verantwoordelik is vir die negatiewe uitwerkings van die verskeie toepassings van hulle kennis en uitvindings. Per slot van rekening, indien wetenskaplikes en ingenieurs trots is op die menige suksesse van die wetenskap en tegnologie, hoekom moet hulle toegelaat word om verantwoordelikheid vir die negatiewe uitwerkings van die gebruik of misbruik van wetenskaplike kennis en tegnologiese vernuwing vry te spring? Wetenskaplikes en ingenieurs het buitendien 'n gesamentlike verantwoordelikheid vir die keuse en uitvoer van hulle werk. Komitees van wetenskaplikes en ingenieurs is dikwels betrokke by the beplanning van regerings- en korporatiewe navorsingsprogramme, insluitend dié wat toegewy is aan die ontwikkeling van militêre tegnologieë en wapentuig. Baie professionele verenigings en nasionale organisasies soos die nasionale akademie vir wetenskap en die nasionale akademie vir ingenieurswese in die Verenigde State het etiese riglyne. Daar is duidelik 'n erkenning dat wetenskaplikes en ingenieurs, individueel en gesamentlik, 'n spesiale en groter verantwoordelikheid as gewone burgers het ten opsigte van die ontwikkeling en gebruik van wetenskaplike kennis.
Ongelukkig is daar aangedui dat die situasie nie so eenvoudig is nie en dat wetenskaplikes en ingenieurs nie geblameer kan word vir die geskepte euwels deur nuwe wetenskaplike kennis en tegnologiese vernuwing nie. Eerstens is daar die algemene probleem van opbreek en verspreiding van verantwoordelikheid. As gevolg van die intellektuele en fisiese verdeling van werk, die gevolglike opbreek van kennis, die hoë graad van spesialisasie en die ingewikkelde en hiërargiese besluitnemingsproses in maatskappye en navorsingslaboratoriums van regerings, word dit toenemend moeiliker vir individuele wetenskaplikes en ingenieurs om die gebruik van hulle uitvindings te beheer. Hierdie opbreek van beide werk en besluitneming het versnipperde morele aanspreeklikheid tot gevolg, dikwels tot die punt waar "almal wat betrokke was, was verantwoordelik, maar niemand kon verantwoordelik gehou word nie."
Nog 'n probleem is onkunde. Die wetenskaplikes en ingenieurs kan nie voorspel hoe hulle nuut ontwikkelde kennis en tegnologiese nuwighede misbruik of verkeerd gebruik word vir vernietigende doeleindes in die nabye of verre toekoms nie. Alhoewel die verskoning van onkunde ietwat aanvaarbaar is vir daardie wetenskaplikes wat betrokke is by basiese en fundamentele navorsing waar moontlike toepassings nie eens in die vooruitsig gestel kan word nie, is dié verskoning baie swakker vir wetenskaplikes en ingenieurs wat betrokke is by toegepaste wetenskaplike navorsing en tegnologiese vernuwing omdat die werkdoelwitte welbekend is. Byvoorbeeld, die meeste korporasies doen navorsing oor spesifieke produkte of dienste wat die belofte van die grootste moontlike wins vir aandeelhouers inhou. Net so is die meeste van die navorsing wat deur regerings befonds word missiegeoriënteerd, soos die bewaring van die omgewing, die ontwikkeling van nuwe medisyne of die ontwerp van dodeliker wapens. In alle gevalle waar die toepassing van wetenskaplike kennis en tegnologiese vernuwing vooraf welbekend is, is dit onmoontlik vir 'n wetenskaplike of ingenieur om die verantwoordelikheid te ontduik van navorsing en tegnologiese vernuwing wat moreel twyfelagtig is. John Forge skryf in Moral Responsibility and the Ignorant Scientist dat onkunde nie 'n verskoning is nie juis omdat wetenskaplikes as onkundig geblameer kan word.
'n Ander standpunt is dat verantwoordelikheid val op dié wat fondse vir die navorsing en tegnologiese ontwikkelings verskaf, wat meestal korporasies en regeringsagentskappe is. Voorts, omdat belastingbetalers indirek die fondse vir regeringsgesubsidieerde navorsing verskaf, behoort hulle en die politici wat hulle verteenwoordig, d.w.s. die samelewing oor die algemeen, aanspreeklik gehou te word vir die gebruik en misbruik van wetenskap. Vergeleke met vroeër tye toe wetenskaplikes dikwels hulle eie navorsing onafhanklik kon uitvoer, vereis vandag se eksperimentele navorsing duur laboratoriums en instrumente wat wetenskaplikes afhanklik maak van dié wat vir hulle studies betaal.
Opkomende normatiewe status van maatskaplike verantwoordelikheid
Maatskaplike verantwoordelikheid as 'n nie-bindende of sagte wetsbeginsel het normatiewe status gekry met betrekking tot privaat- en openbare korporasies in die Verenigde Nasies se Opvoedkundige, Wetenskaplike en Kulturele Organisasie (Unesco) se Universele verklaring oor Bio-etiek en Menseregte wat ontwikkel is deur die Unesco Internasionale Komitee vir Bio-etiek, veral met betrekking tot kind- en moederwelsyn. (Faunce en Nasu 2009) Die Internasionale Standaardeorganisasie sal "vrywillige verbintenis tot maatskaplike verantwoordelikheid aanmoedig en sal algemene leiding oor begrippe, definisies en evalueringsmetodes gee." Die standaard beskryf homself as 'n gids vir dialoog en taal, nie 'n beperkende of sertifiseerbare bestuurstandaard nie.
Megan Gallagher
Megan Gallagher (gebore 6 Februarie 1960) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Larry Sanders Show (1992), Millennium (1996), Suits (2011), en Designated Survivor (2016).
Silvana Gallardo
Silvana Gallardo (13 Januarie 1953 – 2 Januarie 2012) was 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Death Wish II (1982) en A Walk in the Clouds (1995).
Valdeci Basílio da Silva
Valdeci Basílio da Silva (Andradina, 14 Julie 1972), beter bekend as Basílio, is 'n voormalige Brasiliaanse sokkerspeler. Hy speel onder meer vir XV de Jaú, Andradina, Inter de Bebedouro, Olímpia, São José, Coritiba, Kashiwa Reysol, Palmeiras, Ituano, Ponte Preta, Grêmio, Marília, Santos, Itumbiara, Ipatinga en Barueri.
497
Die jaar 497 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 97ste jaar van die 5de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
496
Die jaar 496 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 96ste jaar van die 5de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Nuwe Eersterus
Nuwe Eersterus is 'n dorp in die noordweste van Gauteng, Suid-Afrika, sowat 39 km noordwes van Pretoria. Dit word begrens in die weste deur Soshanguve en die ooste deur Hammanskraal. Die dorp is algemeen bekend as "Eersterus".
Geskiedenis
Dit is opgeneem in die Gautengprovinsie in 2004 onder die jurisdiksie van die Tshwane Metro.
Tale
Die mees gesproke tale is Tswana, Noord-Sotho, Tsonga en Ndebele.
Onderafdelings
Die dorp is verdeel in blokke A, B, C, D1, D2, E, F1, F2, F3, F4 en Soutpan en Marikana informele nedersetting. Die Tswaing-kratermuseum is ook geleë in Nuwe Eersterus.
Leucandra cerebrum
Leucandra cerebrum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1941 deur Hozawa & Tanita.
Chivhu
Chivhu (voorheen Enkeldoorn) is 'n dorpie in die middel van Zimbabwe in die provinsie Masjonaland-Oos met 'n geskatte bevolking in 2007 van net meer as 10 000.