cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hondsdolheid
Hondsdolheid veroorsaak elke jaar ongeveer 24 000 to 60 000 sterftes ter wêreld. Meer as 95% van die sterftes onder mense kom in Afrika en Asië voor. Hondsdolheid is teenwoordig in meer as 150 lande en op al die vastelande behalwe Antarktika. Verskeie lande insluitend Amerika, Kanada, Japan, Australië en Wes-Europa het geen hondsdolheid onder honde nie, en in talle klein eilandnasies is hondsdolheid ook afwesig. In Suid-Afrika is dit endemies en is daar in 2021 nog meer as 'n dosyn gevalle by mense aangeteken. Meer as 3 miljard mense woon in streke van die wêreld waar hondsdolheid voorkom.
Tekens en simptome
Die tydperk wat verloop vandat die infeksie plaasvind in mense totdat die eerste simptome verskyn (inkubasietydperk) duur tipies 1 – 3 maande. Inkubasietydperke so kort as vier dae en langer as ses jaar is gedokumenteer. Die aanvanklike tekens en simptome is dikwels aspesifiek soos bv. koors en hoofpyn. Die hondsdolheid vorder en veroorsaak inflammasie van die brein en/of meninges. Tekens en simptome kan insluit gedeeltelike verlamming, angstigheid, slaaploosheid,verwarring, abnormale gedrag, waansin, hallusinasies en soms selfs 'n koma. Die persoon kan ook hidrofobie ontwikkel.
Mense sterf gewoonlik 2 tot 10 dae nadat die eerste simptome verskyn het. Oorlewing is seldsaam; selfs wanneer die korrekte en intensiewe sorg toegepas word. Jeanna Giese was die eerste pasiënt om in 2004 met die Milwaukee protokol behandel te word, en was ook die eerste mens op rekord om hondsdolheid te oorleef sonder om profilakse te ontvang na blootstelling aan die virus.
Hidrofobie
Hidrofobie of watervrees is die historiese naam vir hondsdolheid. Dit verwys na bepaalde simptome in die latere stadium van infeksie wat behels dat pasiënte met moeite sluk, paniekerig raak wanneer vloeistof aangebied word en nie hul dors kan les nie. Enige soogdier wat met die virus besmet is, kan met hidrofobie manifesteer.
Die afskeiding van speeksel word uitermate verhoog en enige poging om iets te drink, of self die suggestie om te drink, kan ondraaglike, pynlike spasmas van die spiere in die keel en larinks veroorsaak.
Hidrofobie word algemeen assosieër met rasende hondsdolheid wat 80% van alle mense affekteer wat besmet word. Die oorblywende 20% kan 'n verlammende vorm van hondsdolheid ervaar wat gekenmerk word deur spierswakheid, verlies aan sensasie en verlamming. Hierdie tipe hondsdolheid veroorsaak nie watervrees nie.
Leopoldo Mugnone
Leopoldo Mugnone (29 September 1858, Napels – 22 Desember 1941 in Capodichino, Napels) was 'n Italiaanse dirigent van veral operamusiek. Sy bekendste werk is in die tydperk 1890-1920 in Europa en Suid-Amerika verrig. Hy het verskeie opera premières gedirigeer en het ook operas gekomponeer.
Hondsdolheid
Oordrag
Alle warmbloedige spesies – insluitend mense – kan met hondsdolheid besmet raak en simptome ontwikkel.
Die virus is gewoonlik teenwoordig in die senuwees en speeksel van 'n simptomatiese doldier. Die roete van infeksie is gewoonlik, maar nie altyd nie, deur die byt van 'n besmette dier. In baie gevalle is die besmette dier uitermate aggressief en vertoon hulle nie-kenmerkende gedrag.
Leopoldo Mugnone
Opleiding
Hy was die seun van Antonio Mugnone, die hoof kontrabasspeler in die orkes van die San Carlo-teater in Napels. Mugnone studeer van jongs af aan die Koninklike Konservatorium San Pietro a Maiella onder Paolo Serrao en Beniamino Cesi. Op 12-jarige ouderdom komponeer hy sy eerste teaterwerk, 'n Opera buffa werk getiteld Il Dottor Bartolo Salsapariglia. Hy het gehoop om deel te te hê aan die basso comico-rol, alhoewel hy op daardie stadium slegs oor 'n alt-stem beskik het. Op 16-jarige leeftyd begin hy dirigeer. 'n Jaar later word hy aangestel as koorregisseur vir 'n operettegroep in die Teatro Nuovo, wat gelei is deur F. Sadowsky. Hierna gaan hy na die Garibaldi-teater, eers as koormeester en later as concertatore. In die 1870's komponeer hy in Napels twee verdere operettes, Don Bizzarro e le sue figlie (1 bedryf stuk), en Mamma Angot al serraglio di Costantinopoli (drie bedrywe).
Mugnone was die leermeester van die dirigent Uriel Nespoli.
Hondsdolheid
Oordrag
Oordrag van mens tot mens is baie seldsaam, alhoewel 'n paar gevalle aangemeld is deur oorplantingchirurgie. Terloopse kontak, soos om aan iemand te raak wat hondsdolheid het, of om kontak te maak met nie-aansteeklike vloeistof of weefsel (urine, bloed, ontlasting), konstitueer nie blootstelling nie en vereis ook nie na-blootstelling profilakse nie. Die virus is wel teenwoordig in semen en vaginale vloeistof en kan deur seksuele kontak versprei.
Nadat 'n mens deur 'n byt geinfekteer is, dring die virus die perifere senuweestelsel binne. Dit volg dan die afferente senuwees in die rigting van die sentrale senuweestelsel. Gedurende hierdie fase is dit moeilik om die virus in die gasheer waar te neem. Wanneer die virus die brein bereik veroorsaak dit enkefalitis; die prodromale stadium wat die beginpunt van die simptome is. Wanneer die pasiënt simptome begin vertoon, is die behandeling nie meer effektief nie en die mortaliteit is 99%.
Diagnose
Hondsdolheid kan baie moeilik wees om te diagnoseer omdat dit maklik verwar word met ander siektes of met blote aggressiwiteit. Bevestiging van die diagnose word deur fluoresserende teenliggaamtoetse gedoen, 'n immunohistochemiese prosedure wat deur die Wêreld Gesondheidsorganisasie aanbeveel word. Die mikroskopiese analise van monsters is die enigste direkte manier om die hondsdol antigeen te identifiseer binnne 'n kort tyd en teen verlaagde koste – ongeag die geografiese oorsprong en status van die gasheer. Diagnose kan ook baie betroubaar na-doods gedoen word op monsters van die brein. Alhoewel diagnose ook moontlik is van speeksel, urine en serebrospinale vloeistofmonsters, is dit nie so sensitief en betroubaar soos breinmonsters nie. Indien moontlik, moet die dier wat betrokke was by die toediening van die byt, ook ondersoek word vir hondsdolheid. As dit moontlik is moet die dier wat betrokke is by die byt, ook ondersoek word vir hondsdolheid.
Goedkoper diagnose sal beskikbaar raak vir lae-inkomste omgewings; akkurate diagnose kan gemaak word teen 'n tiende van die koste van tradisionele toetsing deur gebruik te maak van ligmikroskopietegnieke.
Voorkoming
Byna alle gevalle van hondsdolheid was fataal totdat 'n entstof in 1885 deur Louis Pasteur en Emile Roux ontwikkel is. Hulle oorspronklike entstof is geoes uit besmette hase nadat die virus in die senuweeweefsel uitgedroog is vir 5 tot 10 dae om dit te laat verswak. Soortgelyke entstowwe, afkomstig van senuweeweefsel, word steeds in sommige lande gebruik en dit is baie goedkoper as moderne selkultuur-entsof.
Leopoldo Mugnone
Vroeë loopbaan
Mugnone het sy reputasie in Italië en oorsee gevestig en 'n toer saam met die kontrabasspeler Bottesini onderneem. In 1887 dirigeer hy tydens 'n enkele seisoen in die Costanzi-teater (Rome) La forza del destino en Filippo Marchetti se Ruy Blas. Hierna het die uitgewer Sonzogno, wat sy potensiaal raakgesien het, hom onder sy vlerk geneem: in 1888 dirigeer hy onder andere by La Scala, by die Théâtre de la Gaîté in Parys, en by die Municipale in Nice. Volgens Giuseppe Depanis was sy opvoering in 1888 van Bizet se Carmen  met Luisa Borghi by die Carignano in Turyn die laaste artistieke ervaring wat Friedrich Nietzsche geniet het voor sy geestesineenstorting.
Remora
Die Remora (Remora remora) is 'n vis wat wêreldwyd voorkom.
Voorkoms
Die vis is eenvormig donkerbruin en word tot 62 cm lank. Dit het 'n suier op die kop en kan homself aan haaie, groter visse, seeskilpaaie en selfs skepe heg deur aan hulle vas te suig met die suier.
Leopoldo Mugnone
Vroeë loopbaan
Mugnone is hoog aangeslaan deur Verdi, wat veral sy opvoerings van Otello en Falstaff bewonder het en 'n vriend van die dirigent geword het. Na 'n opvoering van Falstaff in Mei 1894 by die Paryse Opera, skryf Boito aan Verdi: "Mugnone het die hele partituur met 'n groot penetrasievermoë verstaan." Met dieselfde werk het Mugnone op 16 Mei 1897 die eerste konsert van die Teatro Massimo in Palermo gegee. 'n Verhaal wil dit hê dat hy een keer 'n partituur in die hande gekry het met Toscanini se aantekeninge daarop en dit van hom weggewerp het en gesê het: "Bah! Puzza di Parma!" (Dit stink na Parma). Die Verdi-eeufeesviering in La Scala in Oktober 1913 is geopen met 'n onvergeetlike uitvoering van Nabucco wat hy verwerk en gedirigeer het.
Sy eie komposisies, en baie van sy belangrikste premières, was egter deel van die veld van verismo opera. In 1890 gee hy die opspraakwekkende première van Mascagni se Cavalleria rusticana (wie die Concorso Sonzogno met die werk gewen het) by die Costanzi, met Gemma Bellincioni en Roberto Stagno. Hierna is hy deur komponiste van die jonger skool opgesoek, synde dat hy waarskynlik iemand was wat hul werke simpatiekgesind sou wees. Sy eie opera, Il biricchino (Venesië 1892), het nie goed gevaar in Wene nie. Nadat dit in 1892 in die Teatro dell'Esposizione aangebied is, het die kritikus Hanslick dit as 'n middelmatige en aanstootlike werk gebrandmerk. Dit is egter in 1893 in Barcelona opgevoer. Mugnone het bekendheid verwerf met ander herlewings van belangrike operas, insluitende Gluck se Orfeo ed Euridice, Rossini se Guglielmo Tell, en Berlioz se La Damnation de Faust in die oorspronklike vorm daarvan (oratorium). Tydens die Paryse tentoonstelling van 1899 het hy 'n Grand Opera-seisoen gedirigeer.
Hondsdolheid
Voorkoming
Die Missouri Departement van Gesondheid se verslag (The Missouri Department of Health and Senior Services Communicable Disease Surveillance 2007 Annual Report) dui aan dat daar maatreëls is wat die risiko verlaag om hondsdolheid op te doen: 28 September is Internasionale dag teen Hondsdolheid wat poog om inligting te versprei en die voorkoming van die siekte bevorder.
Behandeling
Behandeling na blootstelling kan die siekte verhoed, indien die behandeling binne 10 dae van infeksie toegedien word. Was die wond so gou as moontlik met seep en water vir sowat vyf minute. Povidoonjodium of alkohol word aanbeveel om die virus verder te verswak.
Wanneer 'n vlermuis in die slaapkamer gevind word, word dit beskou as 'n rede om na-blootstelling profilakse (post-exposure prophylaxis, PEP) toe te pas omdat 'n mens nie weet of die dier jou dalk in die nag gebyt het nie. Wanneer dit sonder verwyl toegedien word, is  PEP 100% doeltreffend teen hondsdolheid.
Prognose
Vyf van die eerste 43 pasiënte (12%) wat behandel is met die Milwaukee-protokol, het oorleef  en diegene wat behandeling ontvang het, het langer oorleef as diegene wat nie behandel is nie.
Ander soogdiere
Hondsdolheid is aansteeklik in soogdiere; drie fases word erken. Die eerste fase is 'n een- tot drie dag tydperk wat gekenmerk word deur gedragsveranderinge en is bekend as die prodromale fase. Die tweede is die opwekkende stadium, wat drie tot vier dae duur. Hierdie fase is dikwels bekend as "woedende hondsdolheid", vanweë die neiging van die betrokke dier om hiper-reaktief te wees teenoor eksterne stimuli en enigiets te byt wat naby is. Die derde is die verlamde stadium en word veroorsaak deur skade aan die motorneurone. Inkoördinasie word opgemerk weens verlamming in die agterste ledemate; slagoffers kwyl en sukkel om te sluk, wat veroorsaak word deur die verlamming van die gesig- en keelspiere. Die dood word gewoonlik veroorsaak deur respiratoriese arres.
Leopoldo Mugnone
Vroeë loopbaan
Mugnone het die wêreldpremière van Tosca in 1900 in Rome gedirigeer (met onderbrekings as gevolg van 'n bomdreigement). Sy eie opera, Vita Brettona is die eerste keer in 1905 in Napels opgevoer. Tussen 1904 en 1906 het hy besige seisoene by Covent Garden gehad, terwyl hy Andrea Chénier (met Strakosch, Giovanni Zenatello en Mario Sammarco), Don Giovanni (Strakosch en Mattia Battistini), Madame Butterfly (met Giachetti), Faust  en La traviata (met Nellie Melba ), Manon Lescaut, Bellini se La bohème, Tosca, Mefistofele, Aida, Un ballo in maschera en Rigoletto (met Melba, Riccardo Stracciari en Battistini) opgevoer het. Hy het die eerste Londense uitvoerings van Francesco Cilea se Adriana Lecouvreur (November 1904) en Giordano se opera Fedora (November 1906, met Giachetti en Zenatello) gegee.
Hy het die eerste uitvoering van Franchetti se La figlia di Iorio (ná 'n teks van d'Annunzio) in La Scala in 1906 gegee. (Soos Mugnone, was Franchetti 'n student van Serrao). Hy het in Maart 1906 die bekende La Scala-debuut van Eugenia Burzio as Katiusha in Risurrezione deur Franco Alfano (nog 'n Serrao-leerling) gedirigeer. In 1910 (17 Maart) het hy die premiere van Umberto Giordano se Mese Mariano in die Teatro Massimo gegee.
Ander Italiaanse premières van die tydperk wat deur hom gegee is sluit in:
Suid- Amerika
Dit was deur Sonzogno dat Mugnano tydens operaseisoene in Argentinië en elders in Suid-Amerika begin optree het; waar hy 'n beduidende impak gemaak het. In Buenos Aires gee hy die eerste Suid-Amerikaanse vertoning van Die Meistersinger von Nürnberg (in Italiaans) in Augustus 1898. Hy dirigeer premières in Uruguay van Die Walküre, Tosca, Zazà, Don Giovanni, Franchetti se opera Germania, die opera Thaïs en sy eie Vita Brettona, en dirigeer in 1910 Götterdämmerung en Gustave Charpentier se Louise.
Latere toere
Tussen Mei en Augustus 1919 dirigeer hy 'n seisoen van Italiaanse musiek by Covent Garden, waaronder Verdi se Aida, Puccini se Tosca, Madame Butterfly en ander werke, en die eerste Engelse uitvoering van Mascagni se Iris (in Julie, met die sopraan Margaret Sheridan). Die opvoering vind plaas onder die bestuur van Thomas Beecham, wat Mugnoni beskryf het as 'n man met 'n vurige en onbeheerbare humeur ... 'nooit het 'n dag verbygegaan sonder 'n stormagtige toneel met sangers, koor en orkes nie, gepaardgaande met dreigemente om dadelik terug te keer na Italië.' Hierdie tonele het altyd in Beecham se kamer geëindig. Na verskeie soortgelyke gevalle het Beecham kaartjies vir Mugnone en sy gesin voortgebring om die volgende dag na Italië terug te keer. 'Hy het sy mond oop- en toegemaak, sy oë gerol, sy hare deurmekaar gekrap en na 'n paar abortiewe pogings tot spraak uiteindelik uitgeskreeu: "Ek sal jou nooit verlaat nie".' 'n Lang toespraak bestaande uit regverdigings, verduidelikings en 'n verklaring van sy voorliefde vir Engeland het hierop gevolg, en die seisoen het voortgegaan: daarna was die lewe 'n bietjie stiller, ten minste vir Beecham, wat Mugnone se interpretasies van Verdi beskou het as die beste wat hy ooit gehoor het.
In Maart 1921 het hy 'n seisoen in Lexington, Kentucky, Verenigde State begin, met 'n operageselskap onder leiding van Iva Pacetti. Van Mei tot Julie 1925 was hy terug in Covent Garden vir Aida, Andrea Chénier (met Margaret Sheridan, Giacomo Lauri-Volpi en Benvenuto Franci), Il barbiere di Siviglia (met Toti dal Monte) en Tosca (met Maria Jeritza).
Argief en eerbewyse
Mugnone het omstreeks 1933 2000 dokumente aan die Museums van La Scala, die Rome Opera en Konservatorium van Napels bemaak. Die dokumente sluit briewe deur Verdi, Massenet, Mascagni, Strauss en Leoncavallo in, asook 'n beduidende aantal dokumente van Puccini.
'n 'Teatro Mugnone' (na hom vernoem) in die Italiaanse Commune van Marcianise is onlangs gekoop en gerestoureer.
Ich bin in mir vergnügt, BWV 204
Ich bin in mir vergnügt, BWV 204, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Owl City
Owl City is 'n Amerikaanse synthpop-musiekprojek van Adam Young. Young het in sy ouers se kelder in Owatonna, Minnesota, VSA begin musiek maak terwyl hy aan slapeloosheid gely het.
Antonof An-24
Die Antonof An-24 (Russies: Антонов Ан-24) (NAVO verslagnaam: Coke) is 'n 44-sitplek tweemotorige turboskroefaangedrewe vrag/passasiersvliegtuig wat in 1957 in die Sowjetunie ontwerp is deur die Antonof Ontwerpburo en tot in 1979 vervaardig is in die Kiev-, Irkoetsk- en Ulan-Ude-lugvaartfabrieke.
Geodia californica
Geodia californica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Antonof An-24
Dit het vir die eerste keer in 1959 gevlieg en daar is 1 367 eenhede in verskeie variante geproduseer. In 2019 was daar nog 109 in diens wêreldwyd, meestal in die Gemenebes van Onafhanklike State en Afrika.
Owl City
Young word deur disko en Europese elektroniese musiek beïnvloed. Ná twee onafhanklike albums het Owl City in 2009 bekendheid verwerf met die vrystelling van die gewilde Ocean Eyes deur 'n groot platemaatskappy. Laasgenoemde album het die Amerikaanse Billboard Hot 100 nommereen-treffer "Fireflies" voortgebring. "Fireflies" het die nommereen-posisie op beide die Amerikaanse en Kanadese musiekranglyste behaal en het die mees afgelaaide snit op iTunes se Amerikaanse aanlynwinkel geword. Die album Ocean Eyes het die toptien van die Amerikaanse albumranglyste behaal en het die nommereen-posisie op die Amerikaanse elektroniese trefferlyste behaal. Ocean Eyes het ook Amazon MP3 se toptien mees afgelaaide albumlys behaal. Die album het teen Desember 2009 goudstatus in die VSA behaal.
Geodia californica
Die spons behoort tot die genus Geodia en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1910 deur Lendenfeld.
USB
USB (afkorting vir Universele Seriële Bus of universele seriebus; Engels: Universal Serial Bus) is 'n standaard vir die aansluiting van randapparatuur op rekenaars. Dit vervang die stadiger parallelle en serie-poorte, hoofsaaklik omdat die spoed van data-oordrag met USB soveel groter is. Die standaard is deur Intel uitgevind en hulle het protokolweergawe 1.0 in 1996 bekendgestel. Met behulp van die gestandaardiseerde USB-poort kon vervaardigers produkte maak wat met beide die standaard persoonlike rekenaar en Apple Macintosh versoenbaar is. Behalwe randapparatuur vir rekenaars word verskillende tipes mikrobeheerders van 'n USB-poort voorsien, byvoorbeeld om hul toepassing binne rekenaars en ingebedde stelsels te vereenvoudig.
'n Bykomende voordeel van USB is dat dit kragtoevoer aan die ingepropte randapparatuur kan verskaf. USB-toerusting kan ook gekoppel en ontkoppel word sonder om die rekenaar te herlaai.
FireWire is 'n alternatief vir USB. Dit is veral geskik is vir die koppeling van toerusting wat hoë bandwydte vereis, soos eksterne hardeskywe en videokameras.
Cherokee
Die Cherokee (ah-ni-yv-wi-ya in Cherokee) is ’n inheemse Amerikaanse stam van die Amerikaanse deelstate Noord-Carolina en Oklahoma. Dit is een van die stamme wat as die vyf beskaafde stamme beskryf is.
Nunahi-Duna-Dlo-Hilu-I
President Andrew Jackson voer in 1830 die Indian Removal Act in wat die inheemse stamme oos van die Mississippirivier verplig om na die streke van die huidige deelstaat Oklahoma te trek. Die Cherokee word in 1838 die vyfde groot stam wat gedwing word hulle tuiste te verlaat. Sowat 15 000 van hulle vertrek, 'n klein groep verskuil hulle in die Appalachegebergte. Op hierdie trek sterf vier duisend Cherokees van honger, koue of siektes. Hulle noem hierdie trek die Nunahi-Duna-Dlo-Hilu-I die "pad waar hulle gehuil het". Die meeste Cherokee woon vandag steeds in Oklahoma, maar die oostelike bende wat in die berge gebly het, het later land in die weste van Noord-Carolina gekoop om daar 'n klein reservaat te stig.
R715 (Suid-Afrika)
Die R715 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat begin waar dit aftak van die R701 by Bethulie, noordwes gaan en eindig waar dit aansluit by die N1-nasionale pad net suid van Springfontein.
LOL (^^,)
LOL <(^^,)> is 'n ateljeealbum van die Sweedse musikant Basshunter. Die album is op 28 Augustus 2006 vrygestel.
Pasteurisasie
Pasteurisasie is 'n metode om melk, voedsel ook, tot 72° C te verhit vir 15 sekondes en dan dadelik weer afgekoel word om Mikro-organismes te vernietig wat siektes oordra. Die proses is na Louis Pasteur vernoem wat dit uitgevind het.
Louis Pasteur het as negejarige beleef hoe die inwoners in sy dorpie in die suide van Frankryk deur 'n dol hond hondsdolheid aangeval word. Hy het hom as jong man bekwaam as 'n mikrobioloog. Hy het met sy eksperimente waardevolle werk gedoen op virusse sowel as bakterieë. Sy eerste probeerslag was op wyn wat hy gekook het en toe verseël het om te bewys dat die bakterieë wat dit laat gis, vanuit die omringende omgewing gekom het.
Wagner Montes
Wagner Montes is 'n Brasiliaanse politikus, prokureur, joernalis, en Radio en TV aanbieder. Hy was verkies as die staat verteenwoordiger van Rio de Janeiro en president van Alerj.
Familie Lewe
Hy het in 1987 met die aktrise Sônia Lima getroud. Sy seun is akteur Diego Montez.
Groot Marico
Groot Marico is 'n dorp in die Noordwesprovinsie van Suid-Afrika. Die dorp is eers in 1948 gestig deur A.J.M. van Aardt en 'n paar vriende op die plaas Wonderfontein. Die Voortrekkers het hulle reeds in 1845 in die omgewing begin vestig. In 1871 is Groot Marico as deel van Zeerust as 'n nuwe distrik verklaar deur die destydse Transvaalse republiek. Groot Marico het veral bekend geword vir die stories wat deur Herman Charles Bosman oor die dorp, sy omgewing en mense geskryf is. Die N4 nasionale pad gaan deur Groot Marico.
Omgewing
Daar is ook baie dolomietgrotte in die omgewing waarvan sommige fossieloorblyfsels van diere bevat. Daar is ook drie damme in die omgewing, naamlik die Marico-Bosvelddam, Kromellenboogdam en Klein-Maricodam.
4de Oscar-toekenningsaand
Die 4de Oscar-toekenningsaand is deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences gehou om erkenning te gee aan rolprente tussen 1 Augustus 1930 en 31 Julie 1931.
Cimarron was die eerste Wilde Weste-prent wat ’n Oscar vir beste prent gewen het en was vir 59 jaar die enigste een (totdat Dances with Wolves in 1990 gewen het). Dit was ook die eerste rolprent met sewe benoemings en die eerste prent wat meer as twee Oscars gewen het.
Jackie Cooper was die eerste kinderster wat benoem is en was vir die volgende amper 50 jaar die jongste. Hy was die tweede jongste benoemde ooit en die enigste ster onder 18 wat vir beste akteur benoem is.
Cimarron en A Free Soul was boonop die eerste twee prente wat benoemings vir meer as een toneelspeler gekry het.
Hier volg ’n lys van die wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem):
Edel Eckblad
Edel Eckblad (26 Mei 1914 – 12 Oktober 1994) was 'n Noorse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Bussen (1961), Eddie og Suzanne (1975), en Apprentice to Murder (1988).
Zerreißet, zersprenget, zertrümmert die Gruft, BWV 205
Zerreißet, zersprenget, zertrümmert die Gruft, BWV 205, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Einar Dalsby
Einar Dalsby (21 Januarie 1897 – 22 September 1946) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Den ny husassistent (1933), Bolette's Bridal Shower (1938), Jens Langkniv (1940), en De tre skolekammerater (1944).
Rita Tushingham
Rita Tushingham (gebore 14 Maart 1942) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Taste of Honey (1961), Doctor Zhivago (1965), The Knack... and How to Get It (1965), en The Bed Sitting Room (1969).
Bosvark
Die Bosvark (Potamochoerus larvatus) is 'n dier wat aan die ooskus gebied van Suid-Afrika, die Limpoporivier en oor feitlik die hele Zimbabwe en Mosambiek voorkom. Die dier lyk meer soos 'n vlakvark as na 'n gewone vark.
Bou en kleur
Die kleur varieer van grysbruin tot donkerbruin en word donkerder met die jare. Die maanhare is ligter en kan opgelig word. Die gesig is ligter van kleur en onder na die bene word dit swart. Die slagtande is kort en skerp. Hulle verkil verder van vlakvarke omdat hulle nie sulke prominente vratte het nie en die tande is kleiner, die snoete is smaller en die ore skerper gepunt.
Bere
Die bere word tot 82 kg swaar en is swaarder as die sôe.
Sôe
Die sôe het 'n dratyd van ±4 maande en tussen November en Januarie word van drie tot agt kleintjies gebore.
Ander feite
Subspesies sluit in:
Veronica Guerin
Veronica Guerin (5 Julie 1958 – 26 Junie 1996) was 'n Ierse joernalis. Sy skryf verskillende artikels in die Sunday Bussines Post- en Sunday Tribune-koerante. Sy het begin skryf oor georganiseerde misdaad in haar land.
Guerin is op 26 Junie 1996 deur dwelmhandelaars op een van die besigste paaie van Dublin vermoor.
Antonof An-26
Nadat die Antonof An-24 suksesvol gebruik is in operasies na geheime, afgeleë omgewings, het die navraag vir 'n terugtrekbare vragdeur toegeneem. Aanvanklike ondersoeke vir so 'n vragdeur is uitgevoer as deel van die voorgestelde An-40 mediumvervoervliegtuig. Goedkeuring is verleen vir die An-26 in Maart 1968 deur die Antonof Eksperimentele Ontwerpburo dat die An-40 se vragdeur aan die An-24 se romp gemonteer mag word wat die An-26 tot gevolg gehad het.
Nceba Hinana
Nceba Ephraim Hinana (gebore 13 April 1966) is 'n Suid-Afrikaanse politikus van die Demokratiese Alliansie wat sedert Mei 2019 lid is van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika. Hy was 'n lid van die Wes-Kaapse Provinsiale Parlement van Mei 2014 tot Mei 2019.
Politieke loopbaan
Voor die algemene verkiesing in 2019 beklee hy die 16de posisie op die DA se nasionale lys. In die verkiesing op 8 Mei 2019 het hy 'n setel in die Nasionale Vergadering verower. Hinana is op 22 Mei 2019 as lid van die parlement ingelyf. In die parlement dien hy as alternatiewe lid van die portefeuljekomitee vir indiensneming en arbeid.
Pandjabi-Wikipedia
Die Pandjabi-Wikipedia is die Pandjabi-uitgawe van Wikipedia, 'n gratis aanlyn ensiklopedie. Die Wikipedia se domein is op 3 Julie 2002 geopen, maar die eerste drie artikels is eers in Augustus 2004 geskep. In Augustus 2015 het die Wikipedia 18 219 artikels gehad.
Brittany Murphy
Brittany Anne Murphy-Monjack (10 November 1977 – 20 Desember 2009), professioneel bekend as Brittany Murphy, was 'n Amerikaanse aktrise en sangeres. Sy het in flieks gespeel soos Clueless, Just Married, Girl, Interrupted, Spun, 8 Mile, Uptown Girls, Sin City, Happy Feet, en Riding in Cars with Boys. Sy was die stem van Luanne Platter in die animasie reeks King of the Hill. Haar laaste fliek, Something Wicked, is vrygestel op 25 Augustus 2011.
Swaargewig
Swaargewig is 'n gewigsklas in boks en ander vegsport.
Randapparatuur
By 'n rekenaar is randapparatuur die hardeware wat nie deel van die rekenaarkas of skootrekenaar is nie, maar ekstern gebruik word om die funksionaliteit van die rekenaar uit te brei. Randapparatuur word gebruik om inligting aan die rekenaar te verskaf (toevoer) of van die rekenaar te kry (afvoer). Eksterne toestelle wat vir berging of tweerigtingkommunikasie gebruik word, kan gesien word as 'n kombinasie van hierdie toevoer- en afvoerfunksionaliteit. Randapparatuur word aan die rekenaar gekoppel met 'n kabel of radiotegnologie soos Bluetooth.
Swaargewig
Boks
Boksers wat 200 pond (14 st 3 lb, 90 kg) en meer weeg word beskou as swaargewigte deur die groot professionele boksorganisasies: die Internasionale Boksfederasie, die World Boxing Association, die Wêreldboksraad, en die Wêreldboksorganisasie (WBO).
Randapparatuur
Voorbeelde van randapparatuur:
Swaargewig
Boks
Vir die meeste boksorganisasies, is die maksimumgewig vir 'n kruisergewig 200 pond. Dus kan 'n bokser wie se gewig meer is as 200 lb (14 st 3 lb, 90 kg) slegs as 'n  swaargewig boks.
Sedert die 1960's het die swaargewigtitel onder verskeie beheerorganisasies versplinter, en so, wat eens bekend was as die enkele "Swaargewigkampioen", word nou na verwys as die "Onbetwiste Kampioen" as die een vegter wat al die ander titelhouers verslaan het.
Trivia
Onder ander omstandighede kan na 'n persoon as 'n "Swaargewig" verwys word as hy/sy buitengewone mag of invloed het in 'n sakebesigheid, in 'n maatskappy se raadsaal, of selfs in 'n politieke arena.
Oos-Indiese Kompanjie
Oos-Indiese Kompanjie kan na die volgende verwys:
Chris Barnard (skrywer)
Lewe en werk
Chris aanvaar na universiteit ’n betrekking as joernalis by Die Vaderland, aanvanklik (1961) in Pretoria en vanaf 1962 in Johannesburg, waar hy ook later meewerk aan Dagbreek en Sondagnuus en Die Brandwag. In 1962 tree hy in die huwelik met Annette en drie seuns (Johan, Stephan en Tian) word uit hierdie huwelik gebore, wat later weer ontbind is. Onder aanmoediging van Bartho Smit bring hy ’n gedeelte van die jare 1964 en 1965 in Parys deur, waar hy ’n noue vriendskap met Breyten Breytenbach sluit en hom ook aanmoedig om meer ernstig te begin skryf. Deur Chris se bemiddeling word Breyten se Die ysterkoei moet sweet en Katastrofes deur Afrikaanse Pers-Boekhandel gepubliseer, waar Bartho Smit destyds die uitgewer was. Chris bring in hierdie tyd ook besoeke aan Spanje, Italië en Duitsland. In Europa maak hy kennis met die moderne teater, wat hom baie beïndruk, asook baie en goeie rolprente. By sy terugkeer na Suid-Afrika werk hy twee jaar onder Bartho Smit as uitgewer by die Afrikaanse Pers-Boekhandel waarna hy in 1967 tot die Transvaalse redaksie van Die Huisgenoot toetree. Sy rubriek Chriskras wat in hierdie jare in Die Huisgenoot verskyn maak van hom ’n bekende in die volksmond en ’n keur uit hierdie rubrieke word later in drie bundels versamel. Hy bly in hierdie tyd in Blackheath in Johannesburg, maar koop ook ’n plasie ’n entjie anderkant Brits, wat hy Dwaal noem.
Hy speel ’n beduidende rol in die tydperk van streng sensuur. In 1973 kry hy saam met John Miles, Ampie Coetzee en Bartho Smit beheer van die Johannesburgse tak van die Afrikaanse Skrywerskring. Met die verbod op André P. Brink se Kennis van die aand vroeg in 1974 stig hulle ’n fonds vir die verdediging van die boek en reik sterk bewoorde verklarings oor die aangeleentheid uit. Wanneer die ander lede beswaar aanteken teen hulle standpunte, bedank hulle, ’n aksie wat indirek in 1975 lei tot die stigting van die Afrikaanse Skrywersgilde, waarvan hy ’n stigterslid is. In 1987 word hy verkies as voorsitter van die Afrikaanse Skrywersgilde, maar bedank hierdie amp in 1988 omdat dit te veel met sy eie skryfwerk inmeng.
Na sy egskeiding trou hy in 1978 met die aktrise en later bekende filmregisseur Katinka Heyns en die egpaar het ’n seun, wat hulle Simon noem. Katinka het ook een seun uit haar vorige huwelik met Koos Roets. Chris begin nou voltyds as vryskutskrywer werk en maak dokumentêre rolprente vir televisie. Saam met sy vrou begin hulle die filmmaatskappy Sonneblom Films. Van die begin van 1981 is hy woonagtig op sy plasie Sandowaan, wat geleë is aan die noordelike hang van die Magaliesberg, digby die Hartbeespoortdam in die distrik Brits. In 1994 moet hy ’n heupvervangingsoperasie ondergaan, ’n uitvloeisel van die Perthes-siekte (verbrokkeling van die heuppotjie) wat hy as vyfjarige kind opgedoen het.
Tim Russ
Tim Russ (gebore 22 Junie 1956) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Spaceballs (1987) en in die televisiereekse Star Trek: Voyager (1995) en Bloomers (2011).
Chris Barnard (skrywer)
Lewe en werk
By verskeie geleenthede lewer hy openbare toesprake, soos in 1993 die hooftoespraak by die Afrikaanse Skrywersgilde se beraad in Bloemfontein onder die opskrif Opstand teen verskillende vorme van mag / gesag. Hierin vra hy of skrywers steeds kan bekostig om soveel tyd af te staan aan debatte oor verskillende groepe se literêre kwellings, in stede daarvan om te praat oor werklik aktuele kwessies soos die mag van armoede, geheime leërs, rampokkergeweld, omgekeerde rassisme en anargie. In September 1993 lewer hy ’n toespraak voor die Nasionale Leeskringseminaar in Welkom, waar hy uitvaar teen die skryf van venynige resensies en resensente wat lees met ’n komplekse, diepgewortelde wrok teen die samelewing. Hy dien ook in die direksie van die Innibos-Kunstefees wat elke jaar op Mbombela gehou word.
Hy koop in 1994 vir hom die wildplasie Thulani (wat “hou jou bek” beteken) naby Nelspruit, ’n hanetree vanaf die plaas Boschrand waar hy grootgeword het. Op een deel van die plaas boer hy deeltyds met lemoene, makadamianeute, lietsjies en mango’s. Die ander deel van die plaas bewaar hy in sy natuurlike toestand en hou hier sebras, impalas, waterbokke, blouwildebeeste, rietbokke en bosbokke aan. Later vestig hy hom permanent op die plaas. Hy en Katinka het ook ’n vakansiehuis op Onrus, naby die Kaap. Hy word in September 2012 in die opstal van Thulani deur vier gemaskerde rowers aangeval en vasgebind terwyl hulle die huis leeg dra en later met sy bakkie en skootrekenaar (met baie van sy skryfwerk daarop) wegkom. Eers sowat twaalf ure later word hy so gevind. Hierna word sy plaashuis nog drie kere beroof en die laaste keer steel die boewe nie net die rekenaar nie, maar ook die geheuestokkie wat op die lessenaar gelê het. Hierop was die enigste kopie van ’n roman waaraan hy reeds vir agt jaar gewerk het. Daarna word nog drie keer by die opstal ingebreek, maar hy is gelukkig nie een keer tuis nie. Hy verkoop dan die plaas in 2014 en laat bou ’n huis in ’n veiligheidskompleks skaars vyfhonderd meter van Mataffin, net buite Nelspruit (nou Mbombela), waar hy gebore is. In November 2015 word sy regterbeen in ’n operasie by die Wilgers-Hospitaal in Pretoria onder die knie geamputeer, nadat hy lank met die bloedsomloop in die been gesukkel het. Komplikasies tree in ná die operasie en hy word weer in die Wilgers-Hospitaal opgeneem, waar hy op Maandag, 28 Desember 2015 aan ’n hartaanval oorlede is.
Skryfwerk
Op skool reeds begin hy skryf. As plaasseun ontwikkel hy ’n besondere liefde vir die natuur, wat hom inspireer om in 1953 ’n lang epiese gedig oor ’n leeufamilie te skryf wat ’n landswye wedstryd van die Afrikaanse jeugblad Patrys wen. In standerd ses skryf hy ’n handleiding oor soogdiere van Suid-Afrika en begin reeds met uitgewers onderhandel voordat die boek klaar geskryf is. Die boek is natuurlik nie gepubliseer nie. Aan die einde van sy hoërskooljare begin hy kortverhale skryf wat hy met min sukses aan tydskrifte stuur. Nietemin besluit hy op agtienjarige ouderdom dat hy graag skrywer wil word. In sy eerste jaar op universiteit stuur hy ’n kortverhaal aan die radio, waar dit voorgelees word en hom geweldig aanmoedig. ’n Aantal gedigte van hom verskyn in 1961 in Tydskrif vir Letterkunde. As student publiseer hy gedigte, kortverhale en sketse in die studenteblaaie Trek, Stiebeuel en Die Perdeby, terwyl sy kortverhaal Berdine in die môre in Oktober 1961 in Inset opgeneem word.
Novelles, kortverhale en rubrieke
Dit is met sy prosa wat hy aanvanklik vir hom ’n naam maak in die Afrikaanse letterkunde. Hy begin met korter prosa, naamlik novelles en kortverhale. Sy eerste novelles, Muurspieël en Naelstring, skryf hy terwyl hy op universiteit is en dit word saamgebundel in Bekende onrus. Dit het die mens se seksuele drif as tema en fokus op karakters met obsessionele trekke. Met die voortvlugtende figuur stel hy ook ’n soort figuur bekend wat hy in sy latere werk meer genuanseerd sou uitwerk. Die titel verwys na die algemeen menslike drang na geslagsvervulling en liefde en hoe hierdie drang op unieke wyse in verskillende mense na vore tree. Naelstring het as hoofkarakter ’n gebreklike plaasmeisie, wie se stryd fisies en geestelik van aard is. Sy vlug weg van haar benouende bestaan op die plaas, knoop in die stad ’n verhouding aan en word dan swanger. Eindelik loop haar stryd uit op aksie en vermoor sy haar kind en vlug terug na haar ma, aan wie sy onlosmaakbaar gekoppel is deur die onsigbare naelstring. Muurspieël is minder heg gestruktureer, maar beïndruk tog met die karaktertekening van die onaansienlike Hanna en oom Natie en hulle pogings om ten spyte van liggaamlike gebreke tog emosionele vervulling te vind. Hierdie novelle staan meer in die sfeer van vernuwing in die prosa, veral in die manier waarop plattelandse mense voorgestel word as verwikkelde karakters met ’n demoniese onderstroming. Bekende onrus word in 1961 bekroon met die eerste CNA-prys.
Die novelle Die houtbeeld is geskryf nog voor Bekende onrus en behandel die kleurprobleem in ’n verhaal van liefde oor die kleurgrens tussen die bruin onderwyser Andries Small en ’n blanke meisie, Mara. Ná haar dood ontstaan daar ’n drang by Andries om as kunstenaar iets tot stand te bring en uit hout ’n beeld van haar te kerf.
Ná hierdie eerste drie novelles skryf Barnard Die gekruisigdes, ’n werk wat hy nooit laat publiseer nie.
In Dwaal bundel Barnard vyf prosatekste (Woestyn, Argipel, Vertrek, Geboorte en Meineed), meer novelles as kortverhale. Barnard staan met die hoofkarakters as naamlose buitestaanderfigure en sterk simbolies-allegoriese inslag viervoet binne die vernuwing van Sestig met die hoofsaaklik eksistensiële ervaring van die lewe as uitsigloos en absurd. Die hoofkarakters is totaal uiteenlopend (’n dwalende in die woestyn, ’n ter dood veroordeelde moordenaar, ’n swaksinnige, ’n politieke rebel en ’n joernalis soekende na die waarheid in ’n moordsaak) maar hulle ervaring van doelloosheid is universeel. Die titel van die bundel verwys na die hoofkarakters se dwaling soos hulle worstel met die sin van bestaan en die soeke na identiteit. Hulle soektog is gedoem tot mislukking aangesien hulle kondisie die algemene kondisie van mens-wees is, waarvoor daar nie ’n oplossing bestaan nie.
Die swanesang van Majoor Sommer bring vele van die temas van die absurde in die letterkunde na hierdie novelle, waar die mens ontmasker word en in die proses alles bevraagteken. Majoor Sommer is ’n verskopte oud-soldaat, vermink deur ’n oorlog waarvan hy min onthou en met slegs ’n houtbeen en twee medaljes as bewys van ’n vergete heldedaad. Hy daag een nag op by ’n boshut met drie boswerkers, waar hy van al sy besittings gestroop, verhoor en tereggestel word. So verloor hy alles wat hy het en deur die vrae wat hy nie kan antwoord nie verdwyn alle sekerhede, waardeur die absurde van bestaan gesuggereer word. Hierdie novelle word ook vir die televisie verwerk en in 1985 as televisiedrama gebeeldsaai.
In die kortverhaalbundel Duiwel-in-die-bos word meesleurende verhale gebundel wat sterk simbolies is, maar op ’n koel-realistiese manier geskryf is. Die bundel vertoon ’n hegte eenheid omdat daar telkens sprake is van ’n onskuldige lewe wat deur een of ander “duiwel” bederf word, met die duiwelse, die erotiese en die verganklikheid deurlopende motiewe. In 1968 verower Duiwel-in-die-bos die C.N.A.-prys en die Hertzogprys vir prosa word in 1973 toegeken vir hierdie bundel en die roman Mahala.
In Oulap se blou word ’n aantal kortverhale/sketse/essays wat meestal oor die jare in opdrag van koerante en tydskrifte geskryf is, saamgebundel. Die verhale handel vernaamlik oor reise, insluitend reise na plekke, na die verlede, na mense en ook na binne. Dit is verhale oor seuns in ’n hoofsaaklik plattelandse en pastorale wêreld van onskuld wat lankal reeds verby is. Die onheil lê desondanks net agter die deur en wag, soos wanneer die foon lui in die gang, die ma al hoe minder sê of die buurdogter wat die verteller se eerste waardering vir vroulike skoonheid inspireer skielik dood is. Kenmerkend in hierdie verhale is die skrywer se fyn aangevoelde uitbeelding van liefde en verlange, met ekonomie van segging en helderheid van styl. Soos die kleur blou in die titel reeds verkondig, het meeste van hierdie verhale ’n tikkie melancholie. Oulap se blou is in 2009 op die kortlys vir die toekenning van die ATKV-prys.
Chris se rubrieke in Die Huisgenoot word gebundel in ’n drietal bundels, Chriskras, Chriskras: ’n Tweede keur en So onder deur die maan en ’n keur uit die bestes uit al hierdie bundels word weer saamgebundel in Klopdisselboom. Hierdie sketse slaag daarin om die nostalgiese verlede op te roep sonder om sentimenteel te raak, slaag met ’n raak en fyn tekening van mense sonder om te moraliseer en stel met ’n skerp satiriese kyk wanoptrede en wanopvattings aan die kaak. Verskeie van die sketse is anekdoties van aard, maar dan vertel deur ’n vakman wat weet hoe mense praat, wat gewone mense in al hulle kwaad, moedswilligheid, stompsinnigheid, lekkerkry, vreugde, haat en liefde in sy woorde lewend maak. Die onderwerpe is wydlopend van aard en sluit in plaasmense en stadsmense, troeteldiere, boomname, spelende kinders, ouers en die nostalgiese, om slegs enkeles te noem. In 1986 is So onder deur die maan die naaswenner van die ATKV-Prosaprys en word die Kaaplandse Helpmekaar-FAK-prys vir ontspanningsleesstof aan hierdie boek toegeken.
Romans
Barnard begin reeds in die sestigerjare met vingeroefeninge vir ’n roman en in 1969 verskyn ’n fragment uit die versaakte roman Onderweg na Nerda in Kol. In sy romans slaag hy met ’n tegniek wat iemand soos Rob Antonissen gedink het onmoontlik is, naamlik om ’n spannende en vloeiende roman in die verlede tyd te skryf.
Mahala se titel verwys na betekenisloosheid en waardeloosheid, maar ook na die boot waarmee die hoofkarakter vervoer word en so kontak het met die buitewêreld, simbolies daarvan dat die mens hom nie volkome kan afsluit nie. Die roman groei uit die gegewe van die kortverhaal Bos in Duiwel-in-die-bos en gee op onthutsende wyse gestalte aan die wag en vrees van ’n man (Max Delport) in die wildernis, terwyl hy weet dat die onafwendbare dag van afrekening en die dood nader kom. Rondom die vae herinnering van ’n moord wat nege jaar tevore gepleeg is, word ’n spanningsverhaal gebou wat diep in die wese van die mens se psige inkyk. Delport was eens diep bevriend met Ritter, maar terwyl die groep een nag op die strand by Ballitobaai was, vind ’n moord plaas. Delport se getuienis was so verdoemend dat Ritter tronk toe gestuur is. Terwyl hy in die tronk is, knoop Delport ’n verhouding aan met An, wat op daardie stadium swanger was met Ritter se kind. Ritter ontsnap uit die tronk en soek die twee op, maar Delport gooi hom bewusteloos met ’n glas tussen die oë. Daarna begin die eindelose vlug, totdat Delport en An in Mosambiek aankom en op die rivierboot die Mahala vervoer word na hulle skuilplek. Delport wag nou al nege jaar in die afgeleë en moeilik bereikbare boswêreld van Mosambiek vir die onafwendbare koms van Ritter, wat sal kom wraak neem. Die roman se tydshantering is baie interessant, deurdat dit in die verlede tyd geskryf is, maar gedurig werk met ’n hede, terwyl dit deur terugflitse ’n beeld gee van die verlede van die hoofkarakter en van sy skuld. Die gebruik van verlede tyd maak dan die toekoms ook moontlik reeds deel van die verlede. Op vernuftige wyse gebruik die skrywer telkens simbole en terugkerende elemente om verdere betekenis te gee en spanning te skep, waarvan die masker en die son (aanduidend van Ritter), die weerlig (as waarskuwingsteken) en die gaasdeur met sy aanduiding van kom en gaan en ook die min beskutting wat dit teen die bedreiging bied as voorbeelde. Delport word eindelik onder valse voorwendsels deur die Portugese meisie Malia Domingo van sy kamp weggelok en met sy terugkeer kry hy vir An doodgeskiet op haar bed. Hy keer terug na die Portugese meisie in haar kamp, waar hy die nag deurbring en die volgende oggend waarskynlik vir Ritter sal moet trotseer. Delport se obsessie met sy agtervolger Ritter maak Ritter ’n noodsaaklike ander helfte van sy eie persoonlikheid. Deurdat Ritter wegbly, bly Delport en sy lewe onvoltooid, deur Ritter se koms, sal hy waarskynlik vernietig word – so word Ritter se uiteindelike koms dus beide Delport se verlossing en teregstelling. As geheel is die roman ’n manjifieke uitbeelding van ’n angstoestand en die voortdurende inwerking op mekaar van skuld op vrees, wat later alles anders verdring. Die Hertzogprys vir prosa word in 1973 toegeken vir Mahala (saam met die kortverhaalbundel Duiwel-in-die-bos) en verower in 1974 die W.A. Hofmeyr-prys. Hierdie roman word ook in Duits vertaal.
Moerland beskryf die konflik tussen ’n swart en ’n wit Afrikaner, regse geweld en die soeke na ’n mitiese Afrikanerdom. Die hoofkarakters is Lukas van Niekerk (’n swart afstammeling van die Dorslandtrekkers) en die ek-verteller, ’n Afrikaanse joernalis, politieke vrydenker en mislukte skrywer. Lukas word tydens die politieke onluste in Angola in Luanda gevange geneem en vlug dan voor die MPLA terroriste-organisasie uit, vergesel van die priester Bernardo Bravo en die Portugese vrou Buba. Hulle probeer die grens van Namibië bereik, maar moet later vir Buba agterlaat, terwyl die priester voor die grenspos dood is. Parallel met hierdie gebeure ontwikkel die verhaal van die ek-verteller in Suid-Afrika, sy joernalistieke loopbaan, sy egskeiding en die verhouding met sy rebelse, regse tienerseun Deon. Dan verskyn Sipho Mbokani in sy lewe en die ek-verteller kom in besit van Sipho se boeiende dagboekaantekeninge. In Suid-Afrika verwerp die blanke gemeenskap vir Lukas weens sy velkleur en dit is hy wat in die township Alexandra Sipho Mbokani word. Die joernalis soek hom hier op om sy storie te vertel en hulle word vriende. Beide figure is buitestaanders en word deur die politieke gebeure van die tyd gesloop, simbolies van die ondergang van die individu en die maatskappy in die groter sosiale bestel. Suid-Afrika se toestand word hier soortgelyk aan die chaos en vernietiging wat Angola na die politieke onafhanklikheid van Portugal geteister het. Die land se verval in geweld aan die einde van die roman is egter nie heeltemal sonder hoop nie. In 1993 wen Moerland die Rapportprys, die C.N.A.-prys en die W.A. Hofmeyr-prys en hierdie roman is in dieselfde jaar op die kortlys vir die toekenning van die M-Net-prys en die naaswenner van die ATKV-prys.
Boendoe se tema is die strewe na die werklik betekenisvolle samesyn in eensgesindheid met ’n ander en die natuur. Hierdie strewe is gedoem tot mislukking, sodat die individu eindelik weer alleenstaan, altyd eensaam is en te laat vir werklike meelewing. Die handeling geskied in ’n sendinghospitaal op die grens van KwaZulu-Natal, Swaziland en Mosambiek, met ’n verskeidenheid van karakters wat almal probeer om in die hart van Afrika te dring. By die sendinghospitaal kan die personeel in die tyd van ’n versengende droogte onmoontlik aan al die behoeftes voorsien en hulle moet ’n plan beraam om die mense op ’n plek te besorg waar hulle voedsel en mediese sorg kan kry. Die gewese vlieënier en kluisenaar Jock Mills is besig om ’n Dakota te herbou en die plan is dat hy met hierdie vliegtuig die siek mense na ’n beter bestemming sal vervoer. Eindelik slaag die plan ten dele, al het die gebeure ’n tragiese afloop. Die ekoloog Brandt de la Rey doen navorsing oor ekologiese stelsels in hierdie gebied, met sy waarnemings wat hom laat glo in ’n holistiese proses waarin alles met alles saamhang. Hy het ’n verhouding met die verpleegster Julia, maar ten spyte van liefde en toegeneentheid vind die karakters dit moeilik om tot die essensie van die medemens deur te dring en is hierdie afsondering, fisies en geestelik, ’n sterk tema dwarsdeur die boek. Boendoe is in 2000 op die kortlys vir die toekenning van die M-Net-prys. Die roman word deur Michiel Heyns in Engels vertaal as Bundu en hierdie vertaling is in 2013 op die kortlys vir die toekenning van die internasionale Independent Foreign Fiction-prys
Redakteur en vertaler
As redakteur versorg Barnard Die Transvaalse Laeveld: kamee van ’n kontrei (waarin hy drie van sy eie sketse ook opneem) en Bartho, ’n feesbundel aan Bartho Smit by geleentheid van sy sestigste verjaarsdag. Hy stel ook die Taalfees-album: G.R.A. 14 Augustus 1875–1975 saam wat met die eeufeesvieringe van die stigting van die G.R.A. in Die Huisgenoot van 1 Augustus 1975 gepubliseer word.