cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tornado
Lewensduur en windsnelhede
Die lewensduur van 'n tornado is tussen enkele sekondes en meer as 'n uur, met 'n gemiddelde duur van minder as tien minute. Die tornado se voorwaartse beweging volg dié van sy moederwolk en bereik 'n gemiddelde vyftig kilometer per uur. Soms is dit egter duidelik stadiger of selfs feitlik stasionêr, soos in die geval van talle waterhose, of dit kan in die geval van 'n sterk hoogtestroming 100 kilometer per uur oorskry. Die spoor van 'n tornado is meer of minder lineêr, waarby klein afwykings deur die orografie en die plaaslike windveld in die omgewing van die supersel veroorsaak word.
Sowat 88 persent van alle tornado's in die VSA word as swak F0- of F1-tornado's geklassifiseer: 11 persent is sterk (F2, F3) en minder as een persent verwoestend (F4, F5). Hierdie verdelingsfunksie is ook min of meer van toepassing op ander wêreldstreke; dit word oorheers deur mesosiklonale tornado's, wat die hele spektrum van intensiteite omvat. Die intensiteit van nie-mesosiklonale tornado's oorskry nouliks die F2-vlak.
Voorkoms en frekwensie
Tornado's word wêreldwyd in alle gebiede aangeteken waar donderstorms optree. Brandpunte is streke met vrugbare vlaktes in die subtropiese klimaatsones tot by die gematigde, hoër breedtegrade. Die Midweste van die Verenigde State toon die hoogste frekwensie van tornado's, danksy die baie gunstige klimatiese voorwaardes vir die vorming van swaar donderstorms en superselle oor die uitgestrekte Groot Vlaktes, oos van die Rotsgebergte en noord van 'n tropiese see, die Golf van Meksiko.
Die Rotsgebergte sorg vir taamlik droë en koel lugmassas in die middel- en hoër lae van die troposfeer, met suidwestelike tot westelike winde, terwyl in die laer vlakke vogtige, warm lugmassas uit die Golfgebied ongehinderd na die noorde kan beweeg. Die verskillende lae van die atmosfeer raak hier baie onstabiel, terwyl groot hoeveelhede latente warmte met skeerwinde ontmoet. Hierdie besonderhede lei dikwels tot baie ongunstige weerstoestande.
Ander gebiede waar tornado's gereeld optree, is Argentinië, Sentraal-, Suid- en Oos-Europa, Suid-Afrika, Bengale, Japan en Australië. Tornado's wat in die algemeen nie-mesosiklonaal en dus eerder swak is, word in die gebied van die Front Range (die oostelike rand van die Rotsgebergte), in Florida en oor die Britse Eilande aangeteken.
Voortdurende navorsing
Weerkunde is nog 'n taamlik jong wetenskap, en ook die navorsing oor tornado's het eers sowat 140 jaar gelede 'n aanvang geneem. Sedert sowat sestig jaar doen wetenskaplikes intensiewe navorsing oor tornado's, maar daar is nogtans sekere aspekte waarvoor navorsers geen verklaring kan bied nie. Hulle het tans 'n goeie begrip van die ontwikkeling van donderstorms en mesosiklone en die weerkundige toestande wat hulle ontstaan bevorder, maar die stap van 'n supersel of ander soortgelyke prosesse na die tornadogenesis bly nog steeds raaiselagtig. Dit maak ook die voorspelling van 'n tornadiese teenoor 'n nie-tornadiese mesosikloon baie moeilik. Die navorsing oor tornado's fokusseer tans onder meer op hierdie vraagstuk.
Aangesien die presiese meganismes by die ontstaan van 'n tornado nog nie bekend is nie, kan weerdienste hulle voorkoms nie altyd voorspel nie en word veral gebiede in onderontwikkelde lande soms skielik deur 'n tornado getref.
Navorsingsprogramme (waaronder ook veldprojekte soos VORTEX, die inbedryfstelling van TOTO – die TOtable Tornado Observatory, Doppler-op-wiele-stelsels (DOW) en dosyne ander programme) is veral in die Verenigde State van stapel gestuur om wetenskaplikes van meer gegewens oor tornado's te voorsien en sodoende moontlik die antwoorde op baie vrae te lewer.
François Laurent d'Arlandes
François Laurent, Marquis d'Arlandes (geb. 1742 - † 1 Mei 1809) was 'n warmlugballonpionier saam met Jean-François Pilâtre de Rozier. Hulle het die eerste bemande balonvlug in 'n Montgolfier warmlugballon op 21 November 1783 onderneem.
Hulle het net na 2 uur die namiddag opgestyg vanaf Château de la Muette in Parys, in die teenwoordigheid van koning Louis XVI. Hulle het ongeveer 9 km ver gereis tydens 'n vlug wat 25 minute geduur het; die eerste 'vrye vlug' wat deur mense onderneem is. Na die vlug het die loodse sjampanje gedrink om die vlug te vier, 'n tradisie wat tot vandag toe steeds deur ballonvaarders volhou word.
D'Arlandes het Joseph Montgolfier by die Jesuïtiese kollege van Tournon ontmoet. Hy is op 1 Mei 1809 in sy kasteel te Saleton naby Anneyron oorlede.
Mathias Flint
Mathias Flint (gebore 3 Julie 1983) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Shadows in My Eyes (2020) en in die televisiereeks Ride Upon the Storm (2017).
Katalisator
'n Katalisator is 'n stof wat 'n chemiese reaksie vinniger laat verloop sonder om deur hierdie reaksie verbruik te word.
Die aanwesigheid van 'n katalisator sal die vry entalpie (Gibbs-energie) van die reaksie ΔrG onveranderd laat, maar die aktiveringsenergie ΔrG‡, wat saamhang met die energie van die oorgangstoestand verlaag. Die kan die snelheid van die reaksie baie vergroot.
Die beraming is dat 90% van alle kommersieel-vervaardigde chemiese produkte katalisators in 'n stadium in die vervaardigingsproses gebruik.
Tipe katalisators
Katalisators kan as homogeen óf heterogeen geklassifiseer word. 'n Homogene katalisator is een waarvan die molekules in dieselfde fase (gewoonlik gasvormig of vloeistof) as die reaktant se molekules versprei is. 'n Heterogene katalisator is een waarvan die molekules nie in dieselfde fase is as die reaktante nie, wat tipies gasse of vloeistowwe is wat op die oppervlak van die vaste katalisator geadsorbeer word. Ensieme en ander biokataliste word dikwels as 'n derde kategorie beskou.
'n Goeie voorbeeld van 'n homogene katalisator is 'n oplosbare molekule, soos 'n ensiem wat in die (homogene) reaksiemengsel aanwesig is. 'n Voorbeeld van 'n heterogene katalisator is 'n vastestof soos mangaandioksied wat by 'n oplossing van waterstofperoksied gevoeg word. Dit bevorder die ontbinding van waterstofperoksied in water en suurstofgas:
Elektrokatalisator
In die konteks van elektrochemie, spesifiek in brandstofsel-ingenieurswese, word verskillende metaal-bevattende katalisators gebruik om die tempo van die halfreaksies wat die brandstofsel bevat, te verhoog. Een algemene tipe brandstofsel-elektrokatalisator is gebaseer op nanopartikels van platinum wat op effens groter koolstofdeeltjies ondersteun word. As dit in kontak is met een van die elektrodes in 'n brandstofsel, verhoog hierdie platinum die tempo van suurstofvermindering óf na water, óf na hidroksied of waterstofperoksied.
Fotokatalisator
Fotokatalise is die verskynsel waar die katalisator lig kan ontvang, bevorder kan word tot 'n opgewekte toestand, en dan met die beginmateriaal kan omgaan en weer in die grondtoestand kan terugkeer sonder om verbruik te word. Die opgewekte toestand van die uitgangsmateriaal sal dan reaksies ondergaan wat dit normaalweg nie kon nie deur net direk verlig te word nie. Fotokatalisators is die belangrikste bestanddeel in kleurstofsensitiewe sonkragselle.
Ensieme en biokatalisators
Biokatalisators kan beskou word as 'n tussenproduk tussen homogene en heterogene katalisators, hoewel streng gesproke oplosbare ensieme homogene katalisators is en membraangebonde ensieme heterogeen is. Verskeie faktore beïnvloed die aktiwiteit van ensieme, insluitend temperatuur, pH, konsentrasie van ensiem, substraat en produkte. Water is 'n baie belangrike reagens in ensiematiese reaksies en is die produk van baie bindingsvormende reaksies en 'n reaktant in baie ontbindingsprosesse.
Geskiedenis
Die term "katalisator" is afgelei van Grieks καταλύειν, wat beteken "om te vernietig" of "om los te maak" of "om op te tel." Die konsep van katalise is uitgevind deur die chemikus Elizabeth Fulhame en beskryf in 'n boek van 1794, gebaseer op haar nuwe werk in eksperimente met oksidasie-reduksie-reaksies. Die eerste chemiese reaksie in organiese chemie wat 'n katalisator gebruik, is in 1811 bestudeer deur Gottlieb Kirchhoff wat die suurkataliseerde omskakeling van stysel na glukose ontdek het.
Ander chemici in die 18de eeu wat aan katalise gewerk het, was Eilhard Mitscherlich wat daarna verwys het as "kontakprosesse", en Johann Wolfgang Döbereiner wat praat van "kontakaksie". Hy het die Döbereinerlamp ontwikkel, 'n lamp gebaseer op waterstof en 'n platinum spons, wat in die 1820's 'n kommersiële sukses geword het en wat vandag voortduur.
Humphry Davy het die gebruik van platinum in katalise in 1817 ontdek. In die 1880's het Wilhelm Ostwald aan Leipzig se Universiteit 'n stelselmatige ondersoek begin na reaksies wat gekataliseer is deur die teenwoordigheid van sure en basisse, en het bevind dat chemiese reaksies teen 'n beperkte tempo voorkom en dat hierdie tempo gebruik kan word om die sterkte van sure en basisse te bepaal. Vir hierdie werk is Ostwald bekroon met die 1909 Nobelprys in chemie.
Sean Schemmel
Sean Schemmel (gebore 21 November 1968) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dragon Ball Z: Battle of Gods (2013) en Dragon Ball Z: Resurrection 'F' (2015), en in die televisiereekse Dragon Ball Z (1996) en Dragon Ball Z Kai (2009).
Katalisator
Geskiedenis
Die gebruik van katalisators is baie oud. Die Neanderdallers het dalk reeds mangaandioksied gebruik om die ontbrandingstemperatuur van hout te verlaag en eenvoudiger vuur te kan maak.
La Mercy
La Mercy is 'n voorstad van eThekwini munisipaliteit, 35 km noord van Durban, Suid-Afrika. Dit huisves Durban se Koning Shaka Internasionale Lughawe.
B. J. Ward (aktrise)
B. J. Ward (gebore 16 September 1944) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks G.I. Joe (1985).
Japan Nasionale Roete 42
Nasionale Roete 42 is 'n nasionale snelweg van Japan.
Salaah
Salaah (Arabies: صلوات ,صلاة) is die praktyk van gebed in die Islam. Dit is een van die Vyf Pilare van die Islam, die belangrikste pligte vir Moslems. Om salaah te maak moet 'n persoon se gedagtes in 'n toestand van rituele suiwerheid wees, wat van 'n staat van ablusie (wuḍū) afkomstig is. Ander, minder gebruiklike, woorde is soembain, sombaing en sombajang.
Soenni-Moslems moet elke dag op vyf tye salaah maak. Hierdie tye word deur die beweging van die son bepaal. Die oproep tot gebed (athaan) is noodsaaklik voor elke verpligte gebed.
Die profeet Mohammed het gesê: "Iemand wat Allah se plesier soek en met geloof op die athaan reageer, sal in die Paradys toegelaat word."
Die vyf daaglikse gebede
Moslems bid vyf keer per dag. Dit is verpligtend vir alle Moslems wat puberteit bereik het, buiten dié wat geestelik gestrem is, te siek is, menstrueer of nageboortelike bloeding het. Dié wat siek of fisiek ongeskik is, mag bid terwyl hulle sit of lê. In teenstelling met die weeklikse Vrydaggebed is die salaah nie spesifiek aan die moskee gebonde nie. Indien meer as twee mense saam salaah maak, word die woorde en bewegings deur 'n imam gelei om dit sinchronies te hou.
Elke gebed vind op ’n spesifieke tyd (whaktoe) plaas. Dié tye word volgens die son se beweging bepaal. Die vyf salaahs is:
I. Fadjer of soeboeg – oggend; voor dagbreek
II. Thoer of zoeger – middaggebed
III. Asser – tussen die middaggebed en sonsondergang
IV. Magrieb – ná sonsondergang
V. Isjaai – laataand; voor slapenstyd
Immunologie
Daar is twee verskillende maniere waarop die immuunsisteem werk. In een geval, die sogenaamde humorale immuniteit, gee die aanraking met die vreemde organisme of verbinding aanleiding tot die produksie en vrystelling van teenliggame. Dit is hierdie teenliggame wat by 'n latere aanraking die vreemde organisme of verbinding (antigeen) sal herken en daaraan bind sodat dit uitgeskakel of geneutraliseer kan word. Die tweede tipe immuniteit staan bekend as sellulêre immuniteit. Dit berus op die deelname van spesiale witbloedselle wat deur die aanraking met 'n antigeen geaktiveer word om die antigeen by ŉ volgende ontmoeting te herken en onskadelik te stel.
Watter van die twee immuunsisteme in werking kom, hang baie af van die antigeen. Die immunologie het reeds ŉ belangrike bydrae gelewer op die gebied van die moderne geneeskunde wat betref aspekte soos bloedoortappings, inenting, orgaanoorplantings, die behandeling van allergieë, outoïmmuunsiektes en kanker. Ook in die studie van selle en veral seldifferensiasie is die studie van teenliggaamproduksie en die faktore wat daarin 'n rol speel, van groot belang.
Die beginsel van inenting berus op die liggaam se vermoë om weerstand te bied teen infeksies en siektes. Dit word die immuunrespons genoem.
Die hoofelemente van kliniese immunologie, naamlik allergieë, outo-immuniteit en oorplantingsimmuniteit, is binne 'n tydperk van twintig jaar ontdek, danksy nuwe kennis en vooruitgang op die gebied van selbiologie in die twintigste eeu. Dit het gelei tot die ontwikkeling van doeltreffende entstowwe teen voorheen verwoestende siektes soos polio.
Algemene immunologie
Immuniteit is die vermoë van die mens en dier waardeur vreemde organismes en stowwe wat die liggaam binnedring, onskadelik gestel word. Aanvanklik is vermoed dat slegs siekteveroorsakende mikroörganismes so ŉ beskermde reaksie kan uitlok, maar dit het later geblyk dat dit nie so is nie. Die meeste proteïene asook sommige nukleïensure en polisakkariedes kan 'n immunologiese reaksie in 'n geskikte gasheer uitlok en dus as antigene beskou word.
AI voorwaarde is dat die gasheer die verbinding as vreemd moet identifiseer. Hierdie spesifieke immunologiese verweer moet onderskei word van nie-spesifieke reaksies soos fagositose. Tydens fagositose word mikroörganismes wat die liggaam binnedring, opgeneem en verteer deur spesiale selle wat na die plek beweeg waar die mikroörganismes binnedring of versamel. Hierdie reaksie is nie-spesifiek en sal ook plaasvind wanneer die liggaam nog nooit vantevore met die betrokke verbinding in aanraking was nie.
Daarteenoor is 'n immunologiese reaksie bale spesifiek teen ŉ bepaalde vreemde verbinding (antigeen) gerig en vind alleen plaas as die liggaam voorheen met die antigeen in aanraking was. Hierdie aanraking stel die liggaam in staat om bepaalde selle of teenliggame te produseer wat die antigeen onskadelik kan stel wanneer dit by 'n latere geleentheid die liggaam weer binnedring. Hierdie beginsel word by inenting toegepas deur die liggaam doelbewus bloot te stel aan 'n betreklik onskadelike vorm van die antigeen soos byvoorbeeld ŉ geïnaktiveerde virus. Hierdeur bou die liggaam beskerming op teen infeksie met die siekteveroorsakende vorm van dieselfde virus.
Antigene en teenliggame
Enige verbinding is potensieel antigenies en kan 'n immuunreaksie uitlok wanneer die atome op die oppervlak van die verbinding so gerangskik is dat dit verskillend is van die van die normale verbindinge van die gasheer. Dit is egter ook noodsaaklik dat die antigeen 'n bepaalde molekulêre grootte moet hê. Makromolekule s soos proteïene is gewoonlik goeie antigene, maar baie klein molekules glad nie. Dit is egter nie as gevolg van 'n gebrek aan spesifisiteit vir klein molekules nie, want as so 'n klein molekule aan 'n groot proteïenmolekule gekoppel word, word daar wei 'n teenliggaam geproduseer wat spesifiek teen die klein molekule gerig is. Sulke klein molekules word haptene genoem. Verskeie haptene kan op een makromolekule gelokaliseer word en daar sal 'n immuunreaksie teen elkeen uitgelok kan word.
Die teenliggame wat teen een enkele antigeen geproduseer word, is geensins almal dieselfde nie en dikwels word 'n baie heterogene versameling teenliggame gevorm. Elkeen van die teenliggame bind aan of kombineer met 'n baie spesifieke plek op die antigeenmolekule. Sulke plekke word antigeniese determinante genoem en by die meeste makromolekules kan 'n hele aantal onderskei word. Alle teenliggame is proteïene en staan bekend as immunoglobuliene (lg).
By die mens kan 5 verskillende klasse van immunoglobuliene onderskei word, naamlik IgG, IgA, IgM, IgD en IgE. Hoewel elke tipe sy eie kenmerkende struktuur besit, is daar baie belangrike eienskappe wat eie is aan die samestelling van al die immunoglobulienklasse. Die IgG-tipe is die algemeenste en tussen 75 en 80 % van alle Ig-proteïene behoort tot die klas. Die struktuur van IgG is ook baie volledig bestudeer. Die verbinding het 'n molekulêre gewig van ongeveer 150 000 en bestaan uit 2 identiese ligte aminosuurkettings (peptiede) met 'n molekulêre gewig van 23000 en 2 identiese swaar kettings met 'n molekulêre gewig van 53 000. Die kettings is aanmekaar gekoppel, waardeur 'n Y-vormige struktuur gevorm word. Die 2 boonste arms van die Y bestaan elk uit 'n kort ketting wat oor sy volle lengte aan ongeveer die helfte van een van die swaar kettings gekoppel is. Elke deel van die 2 swaar kettings wat nie aan die ligte ketting verbind is nie, is ook oor hulle volle lengte aanmekaar vasgeheg en dit maak deel uit van die been van die Y-struktuur.
IgM het 'n soortgelyke funksie, maar dit is 'n veel groter molekule met 'n molekulêre gewig van ongeveer 900 000 en lyk baie soos 51gG-molekules wat aan die onderpunt van die Y-struktuur aanmekaar gekoppel is. As 'n liggaam met ŉ vreemde antigeen in aanraking kom, word daar eers IgM geproduseer. Hierdie IgM word later vervang of aangevul deur IgG of IgA. IgA kom hoofsaaklik in seroslymerige afskeidings voor en is betrokke by die beskerming van eksterne liggaamsdele. IgD se funksie is nog onbekend, terwyl lgE moontlik betrokke is by bepaalde allergiese reaksies, so as byvoorbeeld hooikoors en allergieë.
Humorale immuniteit
Teenliggame word geproduseer deur selle van die limfsisteem waartoe onder meer die limfkliere, die milt en timus, behoort. Die limfselle kan in 2 groepe ingedeel word, naamlik die timusafhanklike selle of T -selle (CT-limfosiete) of die B-selle (B-limfosiete). Dit is die B-selle wat die teenliggame produseer wat betrokke is by humorale immuniteit. Die selle word veral aangetref in die kors van die limfkliere waar hulle dig opmekaar gepak voorkom en follikels vorm. Wanneer die B-sel in aanraking kom met 'n antigeen, bind die antigeen hom aan ŉ immunoglobienreseptor op die oppervlakte.
Die B-sel word hierdeur geaktiveer tot verdeling en ondergaan 'n aantal aanpassings waardeur 'n sogenaamde plasmasel gevorm word. Hierdie plasmaselle kan teenliggame van 'n enkel anti-geenspesifisiteit produseer in ŉ tempo van tussen 3 000 en 30 000 molekules per sel per sekonde. Wanneer 'n liggaam vir die eerste keer met 'n antigeen in aanraking kom, word hoofsaaklik IgM gevorm, maar na 'n paar weke word die IgM-sintese vervang deur die van IgG. By die tweede aanraking met dieselfde antigeen word die immuunreaksie baie versterk. Waarskynlik het daar na die eerste aanraking 'n soort immunologiese geheue ontstaan in die vorm van geheueselle wat in die bloedstroom bly sirkuleer en na herkenning van die antigeen direk met teenliggaamproduksie kan begin.
Hoe elimineer teenliggame vreemde antigene soos byvoorbeeld bakterieë of virusse wat die liggaam binnedring? Die eerste stap is dat die teenliggaam hom aan die antigeen, byvoorbeeld 'n bakteriële sel, bind. Een gevolg hiervan is dat die antigeen-teenliggaamkompleks hierdeur meer vatbaar gemaak kan word vir opname en vertering deur die sogenaamde opruimselle of fagosiete. 'n Tweede tipe reaksie het te doen met die binding van komplement, 'n hittelabiede groep proteïene wat in die bloed voorkom. Hierdie proteïene kan hulle aan ŉ antigeen-teenliggaam kom pleks bind en so 'n aantal ensieme aktiveer waardeur die lise van 'n antigeen, byvoorbeeld 'n bakteriële sel, bewerkstellig kan word. In die verband is IgM baie meer doeltreffend as IgG. 'n Derde manier waarop teenliggame werk, is deur 'n belangrike struktuurelement van die betrokke organisme te blokkeer. By virusse kan dit byvoorbeeld gebeur dat die teenliggaam die proteïenantigeen wat betrokke is by selabsorpsie sal blokkeer. Hierdeur word verhinder dat die virus kan groei en is die virus dus doeltreffend geneutraliseer.
Sellulêre immuniteit
Die T –sellimfosiete is betrokke by sellulêre immuniteit. Hierdie selle sirkuleer in die limfatiese weefsel en bevat net soos die 8-selle spesifieke reseptors op hulle oppervlak waaraan die antigene hulle kan bind. Die molekulêre aard van die reseptors is nag onbekend. Die T -selle word ook deur binding met die antigeen gestimuleer tot verdeling en differensiasie. Hierdie differensiasie lei tot 'n nageslag van verskillende tipes sogenaamde effektorselle. Een van hierdie tipes is die sitotoksiese selle ("killer cells") wat regstreeks betrokke is by die uitwissing van vreemde selle in die liggaam.
Dit is hierdie selle wat 'n belangrike rol speel by die verwerping van oorgeplante organe. Omdat die sellulêre verdedigingsmeganisme baie vinniger reageer wanneer die liggaam vir 'n tweede keer met ŉ bepaalde antigeen in aanraking kom, sal 'n tweede oorgeplante orgaan dikwels nog vinniger verwerp word as die eerste. Sellulêre immuniteit speel ook ŉ bale belangrike rol in die verdedigingsmeganisme teen skimmels, virusse, bakterieë en ander mikroörganismes, asook by bepaalde allergiese reaksies.
Daar is een tipe effektorsel wat 'n rol speel by humorale immuniteit deur die differensiasie in verdeling van B-selle te aktiveer wanneer die B-selle met 'n antigeen in aanraking kom. Die aard van die aktivering is egter nog onbekend.
Monoklonale teenliggame
Een van die belangrikste onlangse ontwikkelings in die immunologie is die ontdekking van 'n tegniek waardeur enkel monospesifieke teenliggame op groot skaal geproduseer kan word. Elke B-sel wat na binding met 'n antigeen gestimuleer word tot die vorming van teenliggaamproduserende selle, maak slegs een enkele tipe teenliggaam. As een antigeen 'n immuniteit uitlok waarin byvoorbeeld 20 verskillende teenliggaampies geproduseer word, dan word elke teenliggaamtipe deur ŉ afsonderlike B-sel gesintetiseer, Dit was nooit moontlik om sulke B-selle vir 'n lang tyd buite die liggaam aan die lewe te hou of te laat groei nie. In 1975 het Kohler en Milstein egter ‘n tegniek ontwikkel wat dit wel moontlik maak.
Die metode berus daarop dat, na daging met 'n antigeen, die B-selle versmelt tot miëlomaselle. Hierdie miëlomaselle is teenliggaamproduserende plasmaselle wat kwaadaardig geword en maklik in ŉ laboratorium gebêre en gekweek kan word. Na die versmelting sal die hibriedselle (hibridomas) die immunoglobuliene van sowel die normale as die mieloma-ouerselle produseer. Die hibridomas is geneties stabiel en alle nageslagselle sal teenliggame van ŉ bepaalde spesifisiteit bly produseer. Die selle kan ook goed gebêre word en kan dus gebruik word as 'n deurlopende bron van groot hoeveelhede monospesifieke teenliggame. Die tegniek het reeds 'n groot invloed gehad op die immunologiese navorsing op virusse en ander infeksie-organismes.
Dit word ook toegepas in die studie van tumorantigene sowel as oorplantingsantigene. Ook verskaf dit die beste manier om die struktuur en presiese samestelling van teenliggame te bestudeer. Ook op kliniese gebied kan monoklonale teenliggame potensieel met groot welslae toegepas word.
Marianne Flor
Marianne Flor (gebore 30 Maart 1934) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Tag til marked i Fjordby (1957), Kun en pige (1995), en Skat det er din tur (1997), en in die televisiereeks Strisser på Samsø (1997).
Immunologie
Menslike immunopatologie
Die immunopatologie, dit wil sê die wetenskap van siektes wat met immunologiese prosesse in verband staan, het sedert die vyftigerjare baie vinnig ontwikkel. In die immunopatologie word antigene op grond van oorsprong onderskei. Antigene wat afkomstig is van ŉ individu uit 'n ander spesie, staan bekend as heteroloë of soortvreemde antigene. Antigene van ŉ ander individu in dieselfde spesie is homoloë of allogene antigene, terwyl antigene van dieselfde individu as outoloë antigene bekend staan.
Heteroloë antigene
Reaksies teen heteroloë antigene word allergiese reaksies genoem. Die bekendste is atopiese anafilakse, wat onder meer ter sprake is by asma en hooikoors. Sulke antigene kan afkomstig wees van bronne soos die velskilfers van diere, die stuifmeel van grasse, voedselbestanddele, medisyne, ensovoorts. 'n Eerste aanraking met so 'n antigeen lei tot sensitisasie van 'n aantal van die klein limfosiete en dit is slegs met die volgende blootstelling dat 'n sterk reaksie soos anafilakse uitgelok word. In hierdie reaksie bind die antigeen hom eers aan die immunoglobuliene IgE op die oppervlak van 'n mas-sel of ŉ basofiel-Ieukosiet ('n witbloedsel), wat in die slymvliese van die lugweë of oë voorkom.
Hierna stel die selle sekere chemiese stowwe, soos onder meer histamien, serotonien en kinien vry, wat verantwoordelik is vir die allergiese siekteverskynsels. Immuunkomplekssiektes word veroorsaak deur 'n ander verskynsel, naamlik die presipitasie van 'n kompleks bestaande uit antigeen, teenliggaam en 'n aantal serumproteïene, wat komplement genoem word. Hierdie kompleks kan deur fagositose opgeneem en vernietig word.
As die antigeen in oormaat is, word oplosbare komplekse gevorm wat oor die hele liggaam kan versprei en ŉ algemene siektebeeld tot gevolg kan hê. Hierdie verskynsel kan voorkom na 'n inspuiting met byvoorbeeld heteroloë serum. Na ongeveer 10 dae ontwikkel simptome van serumsiektes soos koors, limfkliervergroting en 'n vergrote milt. As die liggaam reeds vantevore met die vreemde serum in aanraking was, kan die reaksie baie ernstig wees. Heteroloë antigene kan ook ŉ sogenaamde vertraagde hipersensitiwiteitsreaksie uitlok. Die verskynsel openbaar hom gewoonlik een tot twee dae na aanraking met ŉ antigeen.
Dit is 'n sel-bemiddelde reaksie waarin T -selle geaktiveer word tot seldeling en die vrystelling van sekere stowwe wat ander mononukleêre selle in die bloed aantrek sodat daar 'n sellulêre reaksie ontstaan. Die reaksies is hoofsaaklik beperk tot die vel. Voorbeelde van die verskynsel is kontakdermatitis en ander veluitslae wat veroorsaak word deur byvoorbeeld nikkel of chroom, asook 'n oorgevoeligheid vir bakteriële proteïene. Van laasgenoemde reaksie word gebruik gemaak by die diagnostiese velreaksie vir tuberkulose (Mantoux-toets).
AIlogene antigene
Reaksies teen antigene van ander individue van dieselfde spesie (honoloë of allogene antigene) is van belang by bloedoortappings en oorplantings. Die teenwoordigheid van die antigene word erflik vasgelê. Bloedgroep-antigene is teenwoordig in rooi- en witbloedselle en in die bloedplaatjies. Wanneer die ontvanger van 'n bloedoortapping teenliggame besit teen 'n bloedgroep-antigeen van die donor, ontstaan 'n immunologiese reaksie wat tot 'n verhoogde afbraak van die rooibloedselle of bloedplaatjies aanleiding gee.
Tot die oorplantingsantigene behoort die bloedgroep-antigene A en B asook die antigene van die HL-A-sisteem. Die HL-A-antigene kan baie varieer. By orgaanoorplantings word gepoog om te verseker dat die AB-groepe van die ontvanger en donor dieselfde is, terwyl die HL-A-antigene sover moontlik moet ooreenkom.
Outoloë antigene
Die liggaam reageer onder normale omstandighede nie teen sy eie, dit wil se outoloë, antigene nie. Daar kan egter as gevolg van byvoorbeeld ŉ virusinfeksie, medisyne of gewasse veranderings in die liggaamsproteïene plaasvind. Dan is dit moontlik dat die proteïene as vreemd beskou sal word en ŉ immunologiese reaksie sal uitlok. Die verskynsel word 'n outoïmmuun-reaksie genoem en gewoonlik is daar geen duidelike oorsaak bekend nie. Onder sulke idiopatiese outoïmmuun-siektes behoort onder meer siektes van die skildklier, die paratiroïedklier, maag, lewer en vel.
Die reaksie is normaalweg sellulêr en die geïmmuniseerde T –selle veroorsaak 'n ontstekingsreaksie in die betrokke orgaan. Benewens die sellulêre reaksie word daar ook teenliggame geproduseer wat dikwels in die diagnose van die siekte gebruik word. 'n Aantal idiopatiese outoïm-muunsiektes kan verspreid oor die hele liggaam voorkom. Vroeër is die term kollageensiekte gebruik omdat die vernietiging van die kollageenbindweefsel dwarsdeur die liggaam een van die belangrikste kenmerke van die siekte is.
Onder die kollageensiektes behoort onder meer rumatoïede artritis ('n soort kroniese rumatiek) en sistematiese lupus erythematosus (SLE), ŉ siekte wat gekenmerk word deur ŉ veluitslag. By altwee die outoïm-muunsiektes sirkuleer daar antigeen-teenliggaamkomplekse in die bloed wat uiteindelik in die weefsels van die liggaam presipiteer, waar dit tot ontsteking aanleiding gee. By rumatoïede artritis bestaan die kompleks uit 'n antigeen van endogene IgG, wat gekomplekseer is met 'n sirkulerende IgM-teenliggaam.
Hierdie immuunkompleks presipiteer hoofsaaklik in die gewrigte, waar dit gewrigsontsteking veroorsaak. By SLE bestaan die immuunkompleks uit nukleïensure en anti-nukleïensuur-teenliggame sowel as komplement. Verskeie organe kan deur die siekte aangetas word. Een algemene kenmerk is 'n vlekagtige uitslag met 'n verhewe rooi rand op die gesig. In sy akute vorm kan dit inflammatoriese letsels van die hart, niere, ensovoorts veroorsaak.
Die idiopatiese outoïmmuunsiektes kom meer dikwels by vroue voor en het 'n voorkeur vir bepaalde families. In die behandeling teen ongewenste immunologiese reaksies word daar van kortikosteroïede gebruik gemaak asook van immuunonderdrukkende middels soos asatiobrien en siklofosfamied. Om die sellulêre verwerpingsreaksie by hartoorplanting s teen te werk, word antilimfosietserum gebruik.
Immuungebreksiektes
Daar is verskeie versteurings wat 'n gebrekkige immuniteit tot gevolg het. Die aangebore versteurings is dikwels baie ernstig en noodlottig, veral as sowel die sellulêre as humorale immuniteit te kort skiet. 'n Gebrekkige humorale immuniteit kan ook in 'n later stadium opduik as gevolg van siektes wat met 'n groot verlies aan proteïene gepaard gaan, of in die laaste stadium van bepaalde vorme van kanker. Die gevolg is dikwels 'n noodlottige vatbaarheid vir infeksies.
Kanker
Immunologiese prosesse speel ook 'n rol by die groei van kwaadaardige gewasse. By baie menslike tumors kom daar spesifieke antigene op die selmembraan voor, waarteen 'n humorale en ŉ sellulêre immunologiese reaksie uitgelok kan word. Sulke reaksie kan belangrik wees vir die bekamping van nuwe kankergewasse. Oormatige groei van so ŉ kankergewas kan die gevolg wees van 'n gebrek in die immunologiese verdedigingsreaksie en 'n gebrekkige sellulêre immuniteit.
'n Ander verklaring waarom kankerselle in baie gevalle nie immunologies in toom gehou kan word nie, is die verskynsel van toleransie vir bepaalde tumor-antigene. ŉ Soortgelyke toleransie kan by diere opgewek word. 'n Derde moontlikheid is as die tumorsel immunologies beskerm word deur antigeen-teenliggaam-komplekse wat om die sel saampak. Verskeie middels is uitgetoets vir hul vermoë om die liggaam se immunologiese weerbaarheid teen kankerselle te versterk. Een daarvan is BGG, ŉ entstof wat gebruik word vir inenting teen tuberkulose. Omdat hierdie entstof 'n groot toename in die aantal fagositiese selle meebring, kan dit onder sekere omstandighede 'n gunstige uitwerking op die liggaam se weerbaarheid teen tumorselle hê. Op die oomblik is die vooruitsigte vir die ontwikkeling van 'n baie doeltreffende kankerimmunoterapie nie baie belowend nie.
Oorsig
Tot in 1930 was daar baie min oor die immuunstelsel bekend. Wetenskaplikes het geweet dat die liggaam op infeksie en immunisasie reageer, maar selfs groot geeste soos Edward Jenner en Louis Pasteur het nie die werking van hul entstowwe verstaan nie.
Die eerste ontdekking van elemente van die immuunstelsel is in 1890 gemaak toe Emil von Behring en Kitasato Shibasoburo 'n teengif teen witseerkeel ontwikkel en in die proses teenliggame ontdek het. Min of meer dieselfde tyd het Elie Metchnikoff die fagosiete ontdek. Dit het aanleiding gegee tot die opbloei van nuwe kennis in hierdie veld. Navorsers het byvoorbeeld gevind dat daar verskillende teenliggaam-molekules bestaan en dat een van hierdie molekules, wat immunoglobien E (IgE) genoem word, verband hou met allergieë.
Die hoofelemente van kliniese immunologie, naamlik allergieë, outo-immuniteit en oorplantingsimmuniteit, is binne 'n tydperk van twintig jaar ontdek, danksy nuwe kennis en vooruitgang op die gebied van selbiologie in die twintigste eeu. Elektronmikroskopie het navorsers in staat gestel om die fyn strukture van die sel visueel te ondersoek en die werking van selle te verstaan.
Terselfdertyd het genetiese navorsing gewys hoe die DNS die produksie van proteïene en ensieme reguleer – en op dié wyse het navorsers begin verstaan hoe die selle van die liggaam hulself teen infeksies en beserings beskerm.
Waar die woord immuniteit aan die begin van die eeu net verwys het na die manier waarop die liggaam weerstand bied teen 'n aanval deur parasiete of mikro-organismes, het navorsers nou begin besef dat immunologie en immuniteit in werklikheid 'n baie wyer veld dek en dat dit inderwaarheid al die meganismes behels wat die liggaam in sy geheel beskerm. Dit het gelei tot die ontdekking van die sogenaamde sellulêre immuunstelsel, wat uit limfosiete bestaan. Dit het ook duidelik geword dat 'n hele verskeidenheid siektes veroorsaak word deur aangebore gebreke in sekere limfosiete.
Die eerste hartoorplantings in die laat 1960's, en gepaardgaande orgaanverwerping, het veral stukrag aan navorsing op die immuunstelsel verleen – en terselfdertyd 'n lekebelangstelling in immunologie aangewakker. Daar is gevind dat sekere siektes – wat bekend staan as outo-immuunsiektes – veroorsaak word wanneer die mens se immuunstelsel sy eie selle aanval. Voorbeelde van sulke siektes is rumatoïedartritis, veelvuldige sklerose en sekere vorme van diabetes.
Eritroblastose, oftewel Rh-siekte, is 'n ander bekende immuunsiekte. Dit kom voor in babas en veroorsaak kort vóór of net ná die geboorte geelsug, bloedarmoede, breinskade en sterftes. Danksy ons kennis van die immuunstelsel word Rh-siekte vandag teëgewerk met inspuitings wat teenliggaampies bevat teen die Rh-faktor.
Dit kan ook gebeur dat virusse 'n sel binnedring en in 'n sluimerende toestand in die sel bly voor dit jare later opvlam. Daar word vermoed dat dit die onderliggende oorsaak van sekere kankers kan wees. Verworwe immuniteitsgebreksindroom (Vigs) word veroorsaak deur 'n virus (MIV) wat na 'n lang periode van sluimering opvlam en die liggaam aanval.
Die normale immuunrespons kan in twee afdelings verdeel word:
Aangebore immuniteit
Hierdie tipe van immuniteit word vertoon deur 'n wye verskeidenheid van plante en dierelewe en is meer algemeen van aard. Sodoende onderskei ons:
Verworwe (Aanpasbare) immuniteit
Hierdie gedeelte van die immuunrespons word grootliks hanteer deur limfosiete Limfosiete word in die beenmurg (B limfosiete ) en in die timus (T limfosiete) produseer. Naiewe T limfosiete met 'n wye spektrum van antigeen herkenning word vrygelaat en in die sirkulasie versprei op soek na vreemde antigene. Kieme word deur die gewone sellulêre prosesse verteer en hul antigene word dan blootgestel op die selwande aan die sirkulerende limfosiete. Afhangende van die bron van die antigeen (intra- of ekstraselluler) word sitotoksiese T-selle (CD8; "Killer T cell" in Engels) of T-helperselle (CD4; "Helper T cell" in Engels) nou geaktiveer Sitotoksiese T-selle val besmette selle aan en vernietig hulle dan deur direkte sel bemiddelde immuniteit. Anders word die B selle geaktiveer na plasmaselle deur die T-helperselle om imuunglubuliene (Ig) te produseer wat dan aan die antigene bind en hulle so uitwis. Na 'n aanvanklike infeksie bly daar genoeg B selle oor om met die volgende infeksie 'n sekondêre imuunrespons te inisieer wat gou lei tot herstel.
Eileen Herlie
Eileen Herlie (8 Maart 1918 – 8 Oktober 2008) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hamlet (1948), The Angel with the Trumpet (1950), en Gilbert and Sullivan (1953), en in die televisiereeks All My Children (1970).
Japan Nasionale Roete 43
Nasionale Roete 43 is 'n nasionale snelweg van Japan.
Bubirivier
Die Bubirivier (ook bekend as die Bubyerivier) is 'n belangrike takrivier wat aan die linker-(noorde) bank van die Limpoporivier aansluit, in die verre-suide van Zimbabwe naby die Mosambiekgrens.
Ronald Adam (akteur)
Ronald Adam (31 Desember 1896 – 28 Maart 1979) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Holiday Week (1952), Reach for the Sky (1956), en The Haunting (1963), en in die televisiereeks The Crime of the Century (1956).
Waarheid-en-versoeningskommissie
Die Waarheid-en-versoeningskommissie (WVK) was 'n tipe hof wat gepoog het om geregtigheid na die afskaffing van apartheid in Suid-Afrika te herstel. Getuies wat as slagoffers van growwe menseregteskendings geïdentifiseer is, is uitgenooi om verslag oor hulle ervarings te doen. Sommige hiervan is as openbare verhore aangebied. Die oortreders kon ook getuienis lewer en aansoek doen vir amnestie teen siviele en strafregtelike vervolging.
Superman
Superman is op die planeet Krypton gebore en het by die geboorte die naam Kal-El gekry. As 'n baba het sy ouers hom in 'n klein ruimteskip aarde toe gestuur, voordat Krypton in 'n natuurramp vernietig is. Sy skip beland op die Amerikaanse platteland, naby die fiktiewe stad Smallville. Hy is gevind en aangeneem deur die boere Jonathan en Martha Kent, wat hom Clark Kent genoem het. Clark het verskillende bo-menslike vermoëns ontwikkel, soos ongelooflike krag en ondeurdringbare vel. Sy pleegouers het hom aangeraai om sy vermoëns tot voordeel van die mensdom te gebruik, en hy het besluit om misdaad te beveg. Om sy privaatheid te beskerm, verander hy in 'n kleurvolle kostuum en gebruik hy die alias "Superman" wanneer hy misdaad beveg. Clark Kent woon in die fiktiewe Amerikaanse stad Metropolis, waar hy as joernalis by The Daily Planet werk. Superman se ondersteunende karakters sluit in sy liefdesbelangstelling en mede-joernalis Lois Lane, Daily Planet- fotograaf Jimmy Olsen en hoofredakteur Perry White. Sy bekendste skurk is Lex Luthor. Superman is deel van die DC Universe, en verskyn sodanig dikwels in verhale saam met ander DC Universe-helde soos Batman en Wonder Woman.
Waarheid-en-versoeningskommissie
Die WVK is deur baie beskou as 'n kritieke deel van die oorgang na 'n volle en vry demokrasie in Suid-Afrika. Ondanks foute. word die WVK oor die algemeen (maar nie universeel nie) as 'n sukses gesien.
Superman
Alhoewel Superman nie die eerste superheld-karakter was nie, het hy die superheld-argetipe gewild gemaak en die konvensies daarvan gedefinieer. Superhelde word gewoonlik beoordeel volgens hoe nou hulle ooreenstem met die standaard wat deur Superman gestel is. Hy was tot die 1980's die topverkoper-superheld-karakter in Amerikaanse strokiesprente.
Waarheid-en-versoeningskommissie
Die Instituut vir Geregtigheid en Versoening is in 2000 gestig as die opvolger van die WVK.
Voorwaardes vir amnestie
Persone wat vir amnestie in aanmerking wou kom moes:
Stigting en mandaat
Geïnspireer deur die Chileense Rettigverslag, is die WVK ingevolge die Wet op die Bevordering van Nasionale Eenheid en Versoening, Nr. 34 van 1995, gestig en was in Kaapstad gesetel. Die verhore het in 1996 begin. Die mandaat van die WVK was om getuienis aan te hoor, dit op rekord te plaas, en in sommige gevalle amnestie aan oortreders van misdade, wat verband hou met mensregteskending, toe te staan, asook om herstel en rehabilitasie te bewerkstellig.
Van die hoë-profiellede van die WVK was onder meer: Aartsbiskop Desmond Tutu (voorsiter), Alex Boraine (adjunk-voorsitter), Sisi Khampepe, Wynand Malan en Emma Mashinini.
Komitees
Die werksaamhede van die WVK is deur drie komitees verrig:
Proses
Openbare verhore van die Menseregteskendings- en die Amnestie-komitees is regoor Suid-Afrika gehou, onder meer in Kaapstad by die Universiteit van Wes-Kaapland, Johannesburg (Central Methodist Mission), en Randburg (Rhema Bybelskool).
Die WVK het die mag gehad om amnestie toe te staan vir wandade wat tydens die apartheidsera gepleeg is, op voorwaarde dit was polities gemotiveerd, proporsioneel, en dat daar 'n volle ontboeseming van die dade voor die WVK aangebied is. Verslae en getuienis van menseregteskendings is aangehoor, en die amnestie-aansoeke van oortreders van die apartheid-staat tot die bevrydingsbewegings en die African National Congress se aansoeke is oorweeg.
Getalle
'n Totaal van 5 392 amnestie-aansoeke is geweier, en 849 mense het kwytskelding ontvang, uit die 7 112 aansoeke wat ontvang was. Dit sluit aansoeke uit bykomede kategorieë in, asook aansoeke wat "teruggetrek" is.
Betekenis en impak
Die WVK se benadering tot versoening is in skerp kontras met die wyse wat die Neurenberg-verhore en ander de-Nazifikasie stappe hanteer is. Die versoeningsbenadering is as 'n suksesvolle manier gesien om die menseregteskendings met die politieke verandering in die land te hanteer. Ander lande het hierna Suid-Afrika se voorbeeld gevolg en soortgelyke kommissies ingestel, hoewel nie altyd met dieselfde oogmerke nie.
Die verskil in die menings oor hoe doeltreffend die WVK werklik was, kan toegeskryf word in watter lig elke groep die werksaamhede beskou het. Sommige het dit nie as heeltemal akkuraat gesien nie, aangesien baie mense sal lieg om hulself uit die moeilikheid te hou, terwyl hulle amnestie ontvang vir hul wandade. (In gevalle het die WVK amnestie aan sommige aansoekers toegestaan in oorweging van die erns van die misdade wat gepleeg is.) Sommiges het gesê die WVK-verhore het weer ou wonde oopgekrap waar hulle probeer het om te vergeet en wou aanbeweeg. Dus, die vraag of die WVK in sy doel geslaag het om werklik die waarheid uit te bring en sodoende versoening te bewerkstellig, is debateerbaar.
Mediadekking
Die res van die verhore is elke Sondag op televisie gewys. Van April 1996 tot Junie 1998 is eenuurlange episodes, Truth Commission Special Report, deur Max du Preez, voormalige redakteur van Vrye Weekblad aangebied. Die regisseurs was Anneliese Burgess, Jann Turner, Benedict Motau, Gael Reagon, Rene Schiebe en Bronwyn Nicholson, produksie-assistent.
Kritiek
'n Navorsingstuk in 1998 deur die Suid-Afrikaanse Sentrum vir die Studie van Geweld en Versoening en die Khulumani Ondersteuningsgroep in 1998, wat etlike honderde gevallestudies van slagoffers van mensregte-vergrype gedurende die apartheidsera bestudeer het, het gevind dat die WVK nie daarin geslaag het om versoening tussen wit en swart gemeenskappe te bewerkstellig nie. Die meeste het geglo dat geregtigheid die voorvereiste vir versoening moet wees, eerder as 'n alternatief, en dat die WVK se simpatie eerder by die daders van die wandade was.
Hoewel die voormalige president FW de Klerk voor die WVK verskyn en om verskoning gevra het vir die lyding wat apartheid veroorsaak het, was baie swartes woedend omdat daar amnestie aan die apartheidsregering gegee is vir die wandade wat gepleeg is. Die BBC het hierdie kritiek as 'n "basiese misverstand" beskryf oor die WVK se mandaat, wat die waarheid oor wandade in die verlede moes ontbloot, eerder as om straf vir sulke dade uit te deel.
Onder die hoë-profiel mense wat ongelukkig was, en kritiek gelewer het, is die familie van die anti-apartheidsaktivis, Steve Biko, wat deur die veiligheidspolisie doodgemaak is, en oor wie se lewe die rolprent, Cry Freedom, gemaak is.
Aan die ander kant van die spektrum, het die gewese apartheidspresident PW Botha 'n subpoena om voor die WVK te verskyn, geïgnoreer. Hy het na die WVK as 'n "sirkus" verwys. Sy minagting het hom 'n boete en 'n opgeskorte vonnis in die hof gekos, maar dit is later op appèl nietig verklaar.
Halter (tweevlerkiges)
Halters is klein, soms knotsvormig orgaantjies agter die vlerke van insekte wat aan die orde van tweevlerkiges (Diptera) behoort. Die tweede paar vlerke van hierdie spesies is as halters aangepas. Alle ander ordes van insekte (behalwe die baie klein orde van Strepsiptera) het nul of vier vlerke.
Dit het 'n funksie om ewewig te handhaaf en vlug te stabiliseer. Dit dien waarskynlik ook as sensors om lugstrome en vibrasies waar te neem.
Halters kan veral by die langpoot-muggie nog maklik waargeneem word.
Klein losstertvlermuis
Die Klein losstertvlermuis (Chaerephon pumilus) kom voor in die Wes-Kaap, Krugerwildtuin, Mosambiek en die Okavango Delta.
Habitat en gewoontes
Hulle het verskeie habitats in die oop gebiede en eet klein vlieënde insekte. Die diertjies vorm groot kolonies en rus in klein groepies in rotsskeure of teen steenwerk. Een kleintjie word in die somer gebore (tot drie siklusse per seisoen).
Arctotis hirsuta
Arctotis hirsuta is een van die blomplante wat in Afrikaans gousblom genoem word. Dit word ook grysblaargousblom genoem. Die plant is endemies aan Suid-Afrika en kom in die provinsie Noord-Kaap voor. Op die SANBI-rooilys is die spesie as veilig (LC) gelys.
Dit is 'n eenjarige plant wat tot 450 mm hoogte kan bereik. Dit is enigsins vlesig en het 'n vertakte stam. Die blare is 'n bietjie harig, wat die naam hirsuta verklaar. Hulle word to 200 mm lank. Die blomme is oranje, geel of roomkleurig en die blomhofies word ongeveer 40 mm in deursnee.
Namaland
Namaland was 'n vorige Bantoestan (tuisland) in die suide van Suidwes-Afrika. Dit het 'n oppervlak van sowat 21 677 vierkante kilometer beslaan. Die hoofstad was Keetmanshoop. Die tuisland was geskep vir die Namaprekende mense te huisves en in 1964 het dit meer as 35 000 inwoners gehad.
Volgens die voorbereiding van die Namibiese onafhanklikheid van Suid-Afrika, is die tuisland heringelyf by Suidwes-Afrika, en wel as deel van Karas, Hardap, Khomas, Erongo en Omaheke.
Japan Nasionale Roete 44
Nasionale Roete 44 is 'n nasionale snelweg van Japan.
John Murray
Prof. John Murray (Graaff-Reinet, 15 September 1826 – 27 Desember 1882) was predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk en een van die eerste twee hoogleraars van die Stellenbosse Kweekskool.
Maitland Ward
Maitland Ward (gebore 3 Februarie 1977) is 'n Amerikaanse aktrise, pornoster en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Interlocked: Thrilled to Death (1998) en White Chicks (2004), en in die televisiereekse The Bold and the Beautiful (1987) en Boy Meets World (1993).