cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fort Schanskop
Tydens die oorlog
Reeds voor die oorlog, maar veral tydens die eerste maande van die oorlog, is alle artilleriste en alle wapentuig aan alle forte rondom Pretoria onttrek omdat alles nodig was in die oorlogspoging op die Natalse front. Op 3 Junie 1900 het die Britte op die fort geskiet, maar die vuur is nie beantwoord nie. Die fort was onbeman en onbewapen. Dit het dus nooit sy bedoelde rol in die verdediging van Pretoria gespeel nie. Op 7 Junie, toe lord Roberts die stad beset, is die tweede bataljon van die Royal Dublin Fusiliers vir die res van die oorlog in die fort gestasioneer.
Na die oorlog
Tydens die Eerste sowel as die Tweede Wêreldoorlog en tot in 1950 is dit as ammunsiedepot gebruik. Ook was daar tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n radiobaken vir die nabygeleë Lugmagbasis Swartkop. Rondom 1922 was die gebou 'n sein- en waarnemingspos vir die Departement van Verdediging. Deur die jare heen het die gebou tekens van verwaarlosing begin toon. In 1938 is die gebou en terrein tot monument verklaar. Vanaf 1972 tot 1994 het dit 'n militêre museum gehuisves en is dit in 1978 grondig gerestoureer. Nadat die Voortrekkermonument die gebou en terrein aangekoop het, is die Anglo-Boereoorlogmuseum daarin gevestig. Dit is veral bekend om sy foto-uitstalling oor die volgende aspekte van die oorlog: Staatsartillerie, Boere-generaals, perde, wapens en ammunisie en mediese dienste. Hier is 'n standbeeld van Danie Theron.
1993-besetting
Op Geloftedag 16 Desember 1993 (dus op die vooraand van die 1994-verkiesing) het die Pretoria Boerekommando onder kommandant Willem Ratte die fort beset. Dit was 'n gewapende protes teen die veelrassige regering wat volgens die besetters na die verkiesing ten koste van die Afrikaner in Suid-Afrika ingestel sou word. Die ontsetting van die beleg het plaasgevind met behulp van genl. Constand Viljoen.
Karakalpakië
Karakalpakië (Karakalpaks: Qaraqalpaqstan, Қарақалпақстан; Oesbekies: Qoraqalpogʻiston), amptelik die Republiek Karakalpakië (Karakalpaks: Qaraqalpaqstan Respublikası, Қарақалпақстан Республикасы; Oesbekies: Qoraqalpogʻiston Respublikasi), is 'n outonome republiek binne Oesbekistan in Sentraal-Asië. Dit beslaan die hele noordweste van Oesbekistan en is geleë tussen Kasakstan in die noorde en Turkmenistan in die suide. Karakalpakië beslaan 'n oppervlakte van 161 358 km² en het 'n bevolking van 1 817 500 in 2017 gehad. Die hoofstad en grootste stad is Nukus.
Die naam Qaraqalpaq is afgelei van twee woorde: qara beteken "swart" en qalpaq "hoed"; Karakalpak beteken dus "swart hoed" en verwys na die Karakalpakke se tradisionele hoofbedekking. Die landskap word gekenmerk deur die eens groot Aralmeer asook die rivier Amoedarja wat dié meer weens landbougeriewe nie meer kan bereik nie.
Karakalpakië beskik oor 'n hoe vlak van outonomie binne Oesbekistan en het 'n eie parlement, 'n eie regering en eie nasionale simbole. Karakalpaks vorm saam met Oesbekies die amptelike tale. Die republiek se bevolking bestaan uit etniese groepe soos 36% Oesbeke, 33% Karakalpakke, 25% Kasakke, 6% Turkmene, Russe en ander minderhede.
In Julie 2022 het groot betogings in die streek uitgebreek oor 'n voorgestelde grondwetlike verandering wat Karakalpakstan van sy outonomie sou ontneem. Die voorgestelde verandering is later geskrap in reaksie op die betogings.
Distrikte
Karakalpakië bestaan uit 14 distrikte (Karakalpaks: rayon; Oesbekies: tuman) en sewe selfregerende stede (Karakalpaks: qalas; Oesbekies: shahar).
Fort Klapperkop
Fort Klapperkop en drie ander forte, naamlik Fort Schanskop, Fort Wonderboompoort en Fort Daspoortrand, is op die vooraand van die Tweede Vryheidsoorlog rondom Pretoria gebou.
Konstruksie
Dieselfde ingenieurs, argitek, bou-aannemer en tegnici as by Fort Schanskop was by die oprigting van hierdie fort betrokke. By die oprigting van hierdie fort moes 22 000 m³ grond verskuif word om plek te maak vir die versterkte kaserne en magasyn. Rondom die fort is 'n grag (sonder water) en 'n ophaalbrug. Pres. Paul Kruger het die amptelike ingebruikneming op 15 Januarie 1898 waargeneem.
20ste eeu
Op 5 Januarie 1900 het die Royal Scot Fusiliers die fort oorgeneem sonder dat enige weerstand gebied is. Tot 1951 is die fort vir militêre doeleindes gebruik, alhoewel dit reeds op 8 Julie 1938 tot monument verklaar is. Tydens die Eerste en die Tweede Wêreldoorlog is dit as ammunisiedepot gebruik. In die 1960's is die gebou deeglik gerestoureer en tot militêre museum omskep. 'n Suid-Afrikaanse Weermag-gedenkteken is op 31 Mei 1979 op die terrein onthul. Dit bestaan uit 'n beeld van 'n soldaat met 'n R1-geweer en marmerborde met die name van soldate wat hulle lewens verloor het in militêre optrede.
Toekoms
In 2016 is daar sterk sprake dat die parlement dalk in die nabye toekoms van Kaapstad na Pretoria gaan skuif. Die stadsraad van Pretoria is van mening dat die terrein rondom die fort geskik is vir die oprigting van die nuwe parlementsgebou.
Jupiter se natuurlike satelliete
Jupiter het 79 bevestigde mane. Die grootstes van hulle, die vier mane van Galilei, is in 1610 deur Galileo Galilei ontdek en was die eerste voorwerpe wat gevind is wat om ’n liggaam wentel wat nie óf die Aarde óf die Son is nie. Sedert die einde van die 19de eeu is tientalle kleiner Jupiter-mane ontdek wat die name gekry het van minnaresse of dogters van die Romeinse god Jupiter of van sy Griekse eweknie, Zeus. Die mane van Galilei is verreweg die grootste voorwerpe wat om Jupiter wentel, met die oorblywende 62 mane en die ringe wat saam net 0,003 persent van die hele Jupiter-stelsel uitmaak.
Agt van Jupiter se mane is reëlmatige satelliete. Hulle wentel dus in dieselfde rigting as wat die planeet draai en het redelik sirkelvormige wentelbane. Die vier mane van Galilei is ellipsvormig omdat hulle planetêre massa het en sou dus as dwergplanete geklassifiseer gewees het as hulle direk om die son gedraai het. Die vier ander reëlmatige satelliete is baie kleiner en nader aan Jupiter; hulle is die bron van die ruimtestof wat Jupiter se ringe uitmaak.
Die res van Jupiter se mane is onreëlmatig. Hul wentelbane is verder van die planeet af en het groot hellingshoeke en wentelbaanafwykings. Hierdie mane is waarskynlik van ’n ander wentelbaan om die son aangetrek en in ’n baan om Jupiter gevange gehou. Daar is 16 onlangs ontdekte onreëlmatige satelliete wat nog nie name gekry het nie.
Eienskappe
Die mane se fisiese en wentelbaan-eienskappe wissel in ’n groot mate. Die vier mane van Galilei het almal ’n deursnee van meer as 3 100 km. Die grootste een, Ganimedes, is die negende grootste voorwerp in ons sonnestelsel, naas die Son en sewe van die planete (Ganimedes is groter as Mercurius). Al die ander mane is kleiner as 250 km in deursnee – sommige is skaars 5 km. Die vorms van hul wentelbane wissel van feitlik volmaak rond tot hoogs afwykend en skuins, en baie wentel in die teenoorgestelde rigting as wat Jupiter draai. Omwentelings wissel van sewe uur (korter as die tyd wat Jupiter om sy eie as draai) tot feitlik drie aardjare.
Oorsprong en evolusie
Jupiter se reëlmatige satelliete het waarskynlik ontstaan uit ’n ring gas en soliede ruimteafval wat aanvanklik om die planeet bestaan het. Dit kon die oorblyfsels gewees het van groot satelliete wat vroeg in Jupiter se geskiedenis bestaan het.
Ontdekking
Die eerste sterrekundige wat gemeld het hy het een van Jupiter se mane gesien, was die Chinees Gan De, omstreeks 364 v.C. Die eerste bevestigde waarneming van Jupiter-mane was egter dié van Galileo Galilei in 1609. Teen Maart 1610 het hy die vier grootste mane gesien met sy teleskoop met ’n 30x-vergroting: Io, Europa, Ganimedes en Kallisto. Geen verdere mane is ontdek nie totdat Edward Emerson Barnard die maan Amaltea in 1892 ontdek het. Met behulp van teleskopiese fotografie is verskeie ander ontdekkings in die loop van die 20ste eeu gedoen. Himalia is in 1904 ontdek, Elara in 1905, Pasifaë in 1908, Sinope in 1914, Lisitea en Karme in 1938, Ananke in 1951, en Leda in 1974.
Teen die tyd dat die Voyager-ruimtetuie Jupiter in die laat 1970's bereik het, was 13 mane reeds ontdek; Temisto is in 1975 waargeneem, maar weens te min aanvanklike waarnemingsdata is dit nie weer waargeneem nie tot in 2000. Die Voyager-sendings het nog drie binneste mane in 1979 ontdek: Metis, Adrastea en Tebe.
Vir die volgende twee dekades is geen nuwe mane om Jupiter ontdek nie. Tussen Oktober 1999 en Februarie 2003 het waarnemers met sensitiewe opspoorders op die Aarde egter nog 32 mane gevind – die meeste deur ’n span onder Scott S. Sheppard en David C. Jewitt. Dié mane is klein en het lang, afwykende wentelbane, meestal in die teenoorgestelde rigting as wat Jupiter om sy eie as draai. Hulle is gemiddeld 3 km in deursnee; die grootste een is 9 km. Al die mane is vermoedelik asteroïde- of komeetagtige voorwerpe wat moontlik in kleiner stukke opgebreek het, maar min is eintlik van hulle bekend. Sedertdien is nog verskeie mane ontdek, maar hulle het voorlopige name en hul wentelbane is nog nie bevestig nie.
Name
Die mane van Galilei – Io, Europa, Ganimedes en Kallisto – is deur Simon Marius name gegee kort ná hul ontdekking in 1610. Die name het daarna egter ongewild geraak tot in die 20ste eeu: daar is na hulle verwys as "Jupiter I" tot "Jupiter IV", of "die eerste satelliet van Jupiter", ens. Die oorspronklike name is weer in die 20ste eeu begin gebruik, terwyl die ander mane naamloos gebly het en gewoonlik in Romeinse syfers genommer is. Jupiter V, wat in 1892 ontdek is, is "Amaltea" genoem, hoewel die naam nieamptelik was.
In 1975 het ’n taakgroep van die Internasionale Astronomiese Unie (IAU) name aan satelliet V tot XIII gegee, en ’n amptelike benamingsproses daargestel vir toekomstige mane wat ontdek word. Die praktyk was om nuut ontdekte mane te noem na minnaars van die god Jupiter/Zeus, en sedert 2004 ook na hul kinders. Al die mane van XXXIV (Euporië) af is genoem na dogters van Jupiter/Zeus.
Party asteroïdes het dieselfde name as mane van Jupiter: 9 Metis, 38 Leda, 52 Europa, 85 Io, 113 Amaltea, 239 Adrastea, 1036 Ganimedes en 204 Kallisto
Reëlmatige satelliete
Hulle word in twee groepe verdeel:
Onreëlmatige satelliete
Hulle is die aansienlik kleiner voorwerpe wat heelwat verder van Jupiter af lê en afwykende wentelbane het. Hulle vorm families waarvan die wentelbane en samestelling ooreenstem. Daar word geglo hulle het ontstaan in botsings tussen groter (maar steeds klein) voorwerpe en asteroïdes wat deur Jupiter se swaartekragveld aangetrek is. Dié families het die name van die grootste voorwerp binne die familie. Die indeling van die families in tentatief, maar die volgende indeling is tipies:
Jupiter se 66 mane
Die mane van Jupiter word gelys volgens wentelperiodes. Die binneste vier mane word op ’n wit agtergrond en die mane van Galilei in vet met ’n blou agtergrond hieronder aangedui. Die onreëlmatige satelliete wat in dieselfde rigting wentel as wat Jupiter draai, het ’n liggrys agtergrond en dié wat in ’n teenoorgestelde rigting wentel, ’n donkergrys agtergrond.
Lucas Mangope
Lucas Manyane Mangope (27 Desember 1923 – 18 Januarie 2018) was 'n Suid-Afrikaanse politikus en voormalige president van die "onafhanklike" Bantoestan Bophuthatswana.
Mangope is gebore in Motswedi op 27 Desember 1923. Hy het as 'n hoërskoolonderwyser gewerk tot op 8 Augustus 1959, toe hy sy pa, ook Lucas, as Hoofman van die Motsweda Ba hurutshe-Boo-Manyane stam vervang het. Op 1 Mei 1971 het Mangope die Hoofminister van die Bophuthatswana Wetgewende Vergadering geword en sy posisie behou met die verkiesing van 4 Oktober 1972. Hy was aanvanklik die leier van die Bophuthatswana Nasionale Party, maar na onderlinge tweespalt stig hy die Bophuthatswana Demokratiese Party, wat toe die regerende party geword het.
Op 14 Maart 1994 is Mangope deur Suid-Afrika se Minister van Buitelandse Sake, Pik Botha en 'n Transitional Executive Council (TEC) lid, Mac Maharaj, amptelik van sy pligte onthef. Die Suid-Afrikaanse ambassadeur, prof. Tjaart van der Walt, is as administrateur van die gebied aangewys tot die verkiesing van 27 April 1994. Voor hierdie stap het Mangope die hulp van sy vennote in die Vryheidsalliansie, 'n groep wat die Afrikaner Volksfront en die Inkatha-Vryheidsparty insluit, ingeroep om te keer dat 'n ANC-geleide opstand hom omver werp. Dit het egter gelei tot die dood van 60 mense, hoofsaaklik lede van die Afrikanerweerstandsbeweging (AWB) wat Mangope sonder uitnodiging te hulp gesnel het. Mangope se verset teen die opstand het daarmee ten einde gekom.
Mangope is in 1998 skuldig bevind aan bedrog op klagtes wat spruit uit sy uitvoerende mag gedurende die Bophuthatswana-bewind. Hy het die United Christian Democratic Party (UCDP) gestig na die 1994-verkiesing en die party het 'n klompie setels gewen, met die Noordwesprovinsie as sy steunbasis.
Una Stubbs
Una Stubbs (1 Mei 1937 – 12 Augustus 2021) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent National Theatre Live: Les Liaisons Dangereuses (2016) en in die televisiereekse Till Death Us Do Part (1965), Worzel Gummidge (1979), en Sherlock (2010).
Hector Archibald MacDonald
Sir Hector Archibald MacDonald (4 Maart 1853 – 25 Maart 1903) was 'n Britse soldaat. Hy is in 1853 in Dingwall, Skotland, gebore. Hy sluit op 17-jarige ouderdom by die Gorden Highlanders aan as 'n manskap. Hy onderskei homself in Brits-Indië waar hy tot tweede luitenant bevorder is en verwerf verdere roem met sy dapperheid in 1881 by Majuba. Hy doen diens in Egipte en Soedan en word bevorder tot Generaal-majoor. Hy word in 1900 met die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog na Suid-Afrika gestuur. Een van sy suksesse was die voorbereiding tot die ontsetting van Kimberley en die gevegte wat gelei het tot die oorgawe van generaal Piet Cronje by Paardeberg en van generaal Marthinus Prinsloo by Tabaksberg. Hy keer terug na Indië, maar word die slagoffer van lasterlike beskuldigings en pleeg in 1903 selfmoord in Parys.
Uns ist ein Kind geboren, BWV 142
Uns ist ein Kind geboren, BWV 142, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
41
Die jaar 41 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 41ste jaar van die 1ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Belvis
Die Belvis (Johnius fuscolineatus) is 'n vis wat voorkom in die suid-westelike Indiese Oseaan, Madagaskar en aan die ooskus van Afrika vanaf Mosambiek tot by KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Bellfish.
Rome Flynn
Rome Flynn (gebore 25 November 1991) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Ten (2017) en in die televisiereekse The Bold and the Beautiful (1987), How to Get Away with Murder (2014), en MacGyver (2016).
Millimeter
'n Millimeter (simbool: mm) is 'n lengtemaat wat van die SI-basiseenheid vir lengte, die meter afgelei is. 'n Millimeter is die grootte van een duisendste deel van 'n meter. Die voorvoegsel milli is afgelei van die Latynse woord vir duisend.
'n Millimeter is gelyk aan 1 000 mikrometer en 1 000 000 nanometer. Daar is 25,4 mm in een duim.
Reën
Daarnaas word millimeter ook dikwels gebruik om 'n hoeveelheid reën op 'n oppervlak aan te dui. In hierdie konteks is 'n millimeter onafhanklik van die grootte van die oppervlak. Een millimeter reën dui een liter water op elke vierkante meter aan (1 L/m² = 1 dm³/m² = 1 000 000 mm³ / 1 000 000 mm² = 1 mm³/mm² = 1 mm).
42
Die jaar 42 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 42ste jaar van die 1ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Karl Jaspers
Karl Theodor Jaspers (* 23 Februarie 1883 in Oldenburg; † 26 Februarie 1969 in Basel) was 'n Duitse psigiater wat as filosoof ook buite Duitsland bekendheid verwerf het. In 1967 het hy Switserse burgerskap aanvaar.
Jaspers word as een van die belangrikste verteenwoordigers van eksistensiële filosofie beskou - 'n wysgerige opvatting wat hy duidelik van Jean-Paul Sartre se eksistensialisme afgebaken het. Jaspers het hom aanvanklik as onderwyser bekwaam. Hy was sy lewe lank deur vriendskapsbande aan Hannah Arendt geheg en het dekades lank briewe met haar gewissel. Sy briefwisseling met Martin Heidegger is deur die Tweede Wêreldoorlog onderbroke en later net sporadies hervat. Langdurige vriendskappe is met Max Weber, Hans Walter Gruhle en Kurt Schneider gesluit. Jaspers het oorspronklik 'n opleiding as geneeskundige gevolg en later 'n grondleggende bydrae tot die ontwikkeling van die psigiatrie gelewer. Sy filosofiese werk het vakgebiede soos godsdiensfilosofie, geskiedenisfilosofie en interkulturele filosofie geraak. Sy inleidende werke oor filosofie het 'n basiese verwysingsraamwerk vir dié wetenskap gegee en ook by die breë publiek gewild geraak.
Hugo Riemann
Karl Wilhelm Julius Hugo Riemann (* 18 Julie 1849 in Großmehlra naby Sondershausen, Thüringen; † 10 Julie 1919 in Leipzig) was 'n Duitse musiekteoretikus, musiekhistorikus, musiekonderwyser en musiekleksikograaf. Sy bekendste werk, "Riemann Musiklexikon", is vandag nog 'n erkende standaardwerk.
Beroepsloopbaan
Vanaf 1874 werk Hugo Riemann as klavieronderwyser en dirigent in Bielefeld, waar hy ook werke oor klavierlesse, musikale sintaksis en harmonie publiseer. Dit is hier in 1876 dat Riemann met Elisabeth Bertelsmann trou, wat uit 'n industriële familie kom en by wie hy vyf kinders gehad het. Onder die resensent Philipp Spitta, wat hom ook die volgende jare probeer bevorder het, het Riemann in die herfs van 1878 sy habilitasie aan die Universiteit van Leipzig voltooi met die Studies rakende die geskiedenis van musieknotasie (Duits: Studien zur Geschichte der Notenschrift). Professionele selfstandigheid en die beoogde universiteitsloopbaan sou selfs nie ná sy habilitasie en sy komposisieprojekte verwesenlik word nie. In 1880 werk Riemann kortliks in Bromberg, waar hy die gemengde koorvereniging as dirigent oorneem en ook as musiekonderwyser werk. Terselfdertyd was Riemann van 1878 tot 1880 'n privaatdosent in Leipzig. Hy werk van 1881 tot 1890 as onderwyser vir alle teoretiese vakke en klavierspel aan die Hamburgse konservatorium, waar hy onder andere Johannes Brahms ontmoet. Aan die prinslike konservatorium in Sondershausen, waar hy in 1890 drie maande lank in diens was, word Max Reger sy leerling, wat hom na Wiesbaden gevolg het, waar Riemann die volgende vyf jaar (tot 1895) gewerk het as klavier- en teorie-onderwyser aan die konservatorium van Albert Fuchs. Hans Pfitzner het daar kortliks lesse by Riemann geneem. Daarna keer Riemann uiteindelik terug na Leipzig. In 1901 word hy aangestel as medeprofessor aan die Universiteit van Leipzig en in 1905 as geskeduleerde professor. Uiteindelik word hy in 1908 direkteur van die musikologiese instituut wat hy gestig het, die Collegium Musicum. In 1911 word Riemann ereprofessor in Leipzig en uiteindelik in 1914 direkteur van die "Staatlich sächsischen Forschungsinstituts für Musikwissenschaft" wat hy gestig het. Riemann was sedert 1887 erelid van die Cecilia Akademie in Rome, sedert 1894 van die Koninklike Akademie in Florence en sedert 1900 van die Musical Association in Londen. In Leipzig word hy ook lid van die Londonse messelaarslosie genaamd Phoenix. Die Universiteit van Edinburgh het in 1899 van Riemann 'n ereprofessor gemaak. In 1905 word sy eie verwerkings van laatbarok- en klassieke kamermusiek vir die eerste keer opgevoer deur die Collegium Musicum wat hy begin het. Alhoewel Riemann ná Leipzig probeer het om 'n musikologiese leerstoel in Berlyn, Praag of Wene te vind, het dit nie gerealiseer nie, hoewel selfs Hermann Kretzschmar vir hom in Berlyn voorspraak gedoen het, wat Riemann aanvanklik persoonlik en objektief sterk van die hand gewys het. Ter geleentheid van sy 60ste verjaardag in 1909 is Riemann 'n gedenkpublikasie deur sy studente aangebied, wat navorsers sowel as kunstenaars ingesluit het. Van 1903 af verminder Riemann sy komposisie-aktiwiteite aansienlik, maar sy skryfwerk en redaksionele werk bly lank konstant. In die laaste jare van sy lewe moes Riemann op 'n rolstoel staatmaak omdat hy twee beroertes opgedoen het, waarna hy op 69-jarige ouderdom te sterwe kom.
Cecilia Hart
Cecilia Hart (19 Februarie 1948 – 16 Oktober 2016) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Emergency! (1972), The Runaways (1978), MacGyver (1985), en Law & Order (1990).
Hugo Riemann
Produktiwiteit
Om sy gesin finansieel te kon versorg moes Riemann tot 1905 as privaatdosent werk, en benewens as privaatonderwyser vir klavier, sang en teorie, om die lae inkomste uit sy doseeraktiwiteite aan te vul. Daarbenewens publiseer Riemann talle uiteenlopende publikasies in die vorm van resensies, opstelle, glosse, leksikonartikels, musiekgidse, verwerkings en vertalings van musikologiese geskrifte deur ander outeurs en musiekuitgawes.
Hierdie ongekende produktiwiteit kan vandag nie meer presies gerekonstrueer word nie. Dit is egter moontlik gemaak deur 'n 18 uur lange werksdag wat om 4 uur die oggend begin het, en 'n hoë vlak van selfdissipline van Riemann vereis het. Hy het hom in die rol van buitestaander ingeleef, met 'n gevolglike onttrekking van die lewe wat nie vir sy akademiese loopbaan bevorderlik was nie. Riemann het hiervoor vergoed deur die geskiedenis van die onderwerp noukeurig te ondersoek, benewens sy humoristiese en sarkastiese kommentaar op sy eie eienaardighede. In 1898 publiseer Riemann byvoorbeeld 'n fiktiewe Middeleeuse verhandeling met pseudowetenskaplike kommentaar.
Onderrigmetode
Hugo Riemann was van mening dat onderrig van hoë gehalte die verskillende aspekte van musiek op 'n holistiese manier moet probeer integreer. Hy het klavierlesse verstaan ​​as omvattende musieklesse wat, benewens die suiwer tegniese kant, ook ooropleiding, harmonieteorie, frasering en die ontwikkeling van 'n gevoel van polifoniese spel moes insluit. Sy progressiewe idees vir die ontwikkeling van klavierspeeltegniek het die eensydige klem op die opleiding van die vingertegniek uitgebrei, aangesien laasgenoemde deur die ouer metodiek gekweek is. Die stelselmatige beskrywing van die soorte aanraking, die gebruik van die pedale en ander elemente van klavierspel het die ontwikkeling van 'n moderne teorie van klavierspel beïnvloed. Alhoewel sy frasering-uitgawes nie blywende sukses behaal het nie en polemieke aangewakker het, was hy 'n invloedryke bevorderaar van die verwaarloosde gebied van frasering, ondanks al die eensydigheid van sy teorie. Riemann se komposisielesse het begin met die ontleding van meesterstukke. Dit is opgevolg deur progressiewe pogings om ideale modelle na te boots, en uiteindelik deur die beoefening en ontwikkeling van die musikale verbeelding, dit wil sê die kreatiewe verbeelding.
Nalatenskap
Hugo Riemann se boedel het hoofsaaklik in familiebesit gebly, maar is in 1943 deur 'n lugaanval vernietig. Slegs dele van Riemann se korrespondensie en persoonlike aantekeninge van sy oudste seun, die literatuurhistorikus Robert Riemann, is bewaar. Briewe van Hugo Riemann uit die jare 1873 tot 1916 is in besit van die Leipzigse musiekuitgewer C.F. Peters, en word in die Leipzigse Staatsargief bewaar.
Lenana Kariba
Lenana Kariba (gebore 24 September 1988) is 'n Keniaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent House of Lungula (2013) en in die televisiereekse Saints (2011), Sense8 (2015), en How to Find a Husband (2015).
Dihlabeng Plaaslike Munisipaliteit
Die Dihlabeng Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Thabo Mofutsanyana-distriksmunisipaliteit in die Vrystaat, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Al-Kaïda
al-Kaïda (القاعدة in Arabies, letterlik vertaal, "die basis"), is 'n Moslem fundamentalistiese paramilitêre beweging wat deur baie as 'n terroriste-organisasie gesien word. Al-Kaïda is merendeels as 'n netwerk, of 'n staatlose weermag, eerder as 'n organisasie bedrywig. Hoewel hulle self ook terreuraanvalle loods, verleen hulle dienste (soos logistieke ondersteuning en opleiding) aan ander terreurorganisaties.
al-Kaïda is tussen Augustus 1988 en laat 1989 deur Osama bin Laden in Pesjawar, Pakistan gestig. Die organisasie se oorsprong kan na die Sowjet-oorlog in Afganistan teruggespoor word. Nadat Rusland sy soldate uit Afganistan onttrek het, het Al Kaïda met terreuraanvalle op Westerse lande begin. As radikale Soenni-Moslem-beweging beywer hulle hulself vir 'n globale Djihad.
Van hulle doelwitte is om buitelandse inmenging in Moslem-lande te stop en om 'n nuwe Islamitiese kalifaat daar te stel. Volgens mediaberigte is Al-Kaïda van mening dat daar 'n Christen-Joodse-sameswering teen Islam is (grootliks gebaseer op die verhouding tussen Israel en die Verenigde State), en dat die dood van onskuldige bystanders en burgerlikes in 'n Djihad geregverdig is.
Lede van die organisasie het al verskeie terreurdade uitgevoer. Meeste hiervan was teen die Verenigde State en ander liberale lande gemik. Van die bekendste hiervan is die aanvalle op 11 September 2001 in onder andere New York, bomontploffings by VSA-ambassades in Kenia en Tanzanië in 1998, en die aanval op die Amerikaanse skip, die USS Cole in 2000.
Die Amerikaanse regering het 'n "oorlog teen terreur" verklaar en soldate na Afganistan gestuur om al-Kaïda se opleidingskampe te verwoes en hul leiers te vang of dood te maak. Bin Laden is op 2 Mei 2011 tydens 'n geheime operasie in Pakistan doodgeskiet.
Na raming het die organisasie 500-1000 agente in Afganistan en ongeveer 5000 wêreldwyd. Die getalle kan egter nie bevestig word nie.
Blou-ekonomie
Definisies
Volgens die Wêreldbank is die blou-ekonomie die "volhoubare gebruik van oseaanhulpbronne vir ekonomiese groei, verbeterde lewensbestaan en werkgeleenthede terwyl die gesondheid van die oseaan-ekosisteem behou word."
Die Gemenebes van Nasies beskou dit as "'n opkomende konsep wat 'n beter bestuur van ons oseaan of "blou" hulpbronne aanmoedig."
Conservation International voeg by dat "blou-ekonomie ook ekonomiese voordele insluit wat nie bemark word nie, soos koolstofopslag, kusbeskerming, kulturele waardes en biodiversiteit."
Die Sentrum vir die Blou-ekonomie stel: "Dit is nou 'n wydverspreide term wêreldwyd met drie verwante, maar afsonderlike betekenisse: die oorkoepelende bydrae tot ekonomieë, die behoefte om die omgewings-en ekologiese volhoubaarheid van die oseane en die oseaan aan te spreek en oseaan ekonomie as 'n groeifunksie vir beide ontwikkelde en ontwikkelende lande."
Die Wêreldnatuurlewefonds (WWF) begin sy verslag Principles for a Sustainable BLUE ECONOMY met twee betekenisse wat aan hierdie term gegee word: "Vir sommige beteken blou-ekonomie die gebruik van die see en sy hulpbronne vir volhoubare ekonomiese ontwikkeling. Vir ander verwys dit bloot na enige ekonomiese aktiwiteit in die maritieme sektor, hetsy volhoubaar of nie. "
Soos die WWF onthul in die doel van die verslag, is daar nog nie 'n algemeenaanvaarde omskrywing van die term blou-ekonomie nie, ten spyte van die toenemende aanvaarding daarvan op 'n hoë vlak as 'n konsep en as doelwit van beleidmaking en belegging.
Oseaanekonomie
'n Verwante term van blou-ekonomie is oseaanekonomie en sommige organisasies gebruik beide terme as sinonieme. Hierdie twee terme verteenwoordig egter verskillende konsepte. Oseaanekonomie fokus bloot op die gebruik van oseaanhulpbronne en is streng daarop gemik om die ekonomiese stelsel van die oseane te bemagtig. Blou-ekonomie gaan verder as om die oseaanekonomie te beskou as 'n meganisme vir ekonomiese groei. Dit fokus op die volhoubaarheid van die oseaan vir ekonomiese groei. Daarom sluit blou ekonomie ekologiese aspekte van die see saam met ekonomiese aspekte in.
Groen-ekonomie
Die groen-ekonomie word gedefinieer as 'n ekonomie wat daarop gemik is om omgewingsrisiko te verminder, en dit streef na volhoubare ontwikkeling sonder om die omgewing te benadeel. Dit is nou verwant aan ekologiese ekonomie. Blou-ekonomie is dus deel van die groeɲ-ekonomie. Tydens die Rio + 20-beraad in Junie 2012 het die Stille Oseaanse klein eiland-ontwikkelende state verklaar dat vir hulle " 'n groen-ekonomie in werklikheid 'n blou-ekonomie is."
Blou-groei
'n Verwante term is blou-groei, wat beteken "ondersteuning verleen aan die groei van die maritieme sektor op 'n volhoubare wyse." Die term word deur die Europese Unie aanvaar as 'n geïntegreerde maritieme beleid om die doelwitte van die Europe 2020-strategy te bereik.
Potensiaal
Benewens die tradisionele oseaanaktiwiteite soos vissery, toerisme en seevervoer, behels die blou-ekonomie opkomende nywerhede, insluitende hernubare energie, akwakultuur, seebodemwinningsaktiwiteite en mariene biotegnologie en bioprospektering. Die blou-ekonomie poog om oseaan-ekostelseldienste wat nie deur die mark vasgevang word nie, te omhels, maar beduidende bydraes tot ekonomiese en menslike aktiwiteite te lewer. Dit sluit in koolstof-sekwestrasie, kusbeskerming, afvalverwydering en die bevordering van biodiversiteit.
Die 2015 WWF-voorligting stel die waarde van sleutel-oseaanbates oor die VS$ 24 triljoen. Visserye word nou oorbenut, maar daar is nog baie ruimte vir akwakultuur en windkrag in die see. Akwakultuur is die vinnigste groeiende voedselsektor met die verskaffing van 58 persent van vis aan die globale mark. Akwakultuur is veral belangrik vir voedselveiligheid van die armste lande. Slegs in die Europese Unie het die blou-ekonomie 3 362 510 mense in 2014 in diens geneem.
Uitdagings
Die Wêreldbank spesifiseer drie uitdagings wat die potensiaal om 'n volwaardige blou-ekonomie te ontwikkel, belemmer.
Marek Grechuta
Marek Michał Grechuta (* 10 Desember 1945 in Zamość; † 9 Oktober 2006 in Kraków) was 'n Poolse sanger en komponis.
Lewe
Grechuta het sedert sy kinderjare klavier gespeel en aan die kunsgimnasium in sy geboortestad gematrikuleer. Teen die middel van die 1960's het hy in Kraków argitektuur begin studeer en hier saam met die komponis Jan Kanty Pawluśkiewicz die kabaretgroep Anawa ("en avant") gestig. Later sou hieruit sy gelyknamige begeleidende musiekgroep ontstaan.
In 1967 het Grechuta sy eerste musikale sukses behaal toe hy die tweede plek by die gewilde studentesangfees in Kraków behaal het. Die kunstenaar het vervolgens sy eerste plate opgeneem en pryse by die belangrikste Poolse musiekfeeste losgeslaan. Saam met sy groep Anawa en veral met een titel, wat deur Kurt Demmler na Duits vertaal is (Wichtig sind Tage, die unbekannt sind) het hy ook in die Duitse Demokratiese Republiek bekendheid verwerf. In 1972 het Grechuta Anawa verlaat om 'n nuwe groep, WIEM, te vorm. Vanaf 1976 het hy 'n dekade lank met die kabaretteater Piwnica pod Baranami in Kraków saamgewerk.
Grechuta het in 1970 met sy vrou Danuta getrou. Uit die huwelik is 'n seun, Lukasz, gebore.
Musikale werk
Grechuta se musiek toon invloede van progressiewe rock- en jazzmusiek. 'n Groot deel van sy liedtekste is deur Poolse digters geskryf sodat sy musiek in Pole ook by die genre van gesonge poësie gereken word. Kenmerkend is die spreeksang wat dikwels in sy liedere voorkom, asook invloede van Poolse volksmusiek. Intussen het 'n aantal Poolse kunstenaars begin om Grechuta se musikale erfenis met hul eie interpretasies te nader. Karol Namysłowski en die filharmoniese orkes van Zamość het 'n simfonie met Grechuta se bekendste treffers in 'n klassieke styl opgeneem.
Nasionale Seereddingsinstituut van Suid-Afrika
Die Nasionale Seereddingsinstituut van Suid-Afrika (NSRI) is 'n welwillendheidsorganisasie wat lewens red op see en langs die Suid-Afrikaanse kuslyn. Die instituut het 31 kusstasies en vier binnelandse stasies wat 'n verskeidenheid van nooddienste lewer met die hulp van meer as 900 vrywilligers.
Die NSRI werk saam met ander soek- en reddingsorganisasies in Suid-Afrika, soos onder meer die Suid-Afrikaanse Vloot, die Suid-Afrikaanse Walvisbevrydingsnetwerk en die Suid-Afrikaanse Rooi Kruis-lugambulansdiens. Gedurende 2014-'15 het die NSRI 643 reddingsoperasie geloods en 760 mense gered. Dit sluit nie die nasionale syfers van ander reddingsdienste in nie.
Geskiedenis
Hierdie tragiese voorval het Patti Price (wie se lewe ook gered is deur 'n reddingsboot in die Engelse Kanaal) genoop om deur middel van 'n brieweveldtog die stigting van 'n seereddingsorganisasie in Suid-Afrika aan te dryf. Die eerste twee vrywilligers wat gehoor gegee het aan hierdie oproep was kaptein Bob Deacon en Ray Lant wat in 1967 die eerste Suid-Afrikaanse Strandreddingsdiens begin het. Die eerste reddingsvaartuig was 'n 4.7 m-opblaasboot genaamd Snoopy wat deur die Vereniging van Meestermariniers geskenk is.
Die bemanningslede van reddingspanne is vandag steeds vrywilligers wat nie betaal word vir hul werk nie.
Hulpverlening en samewerking
Die NSRI is toegerus om enige noodsituasie te hanteer en hul betrokkenheid by die gemeenskap strek so ver as die insleep van bote wat sink, noue samewerking met paramedici tydens mediese noodgevalle waar mense siek word by hul huise of werkplekke, hulp met brandbestryding in woude of ander gebiede ten einde lewens en eiendom te beveilig, die redding van diere ter see of op land en die soek en redding van vermiste mense tydens binnelandse vloede. Die NSRI verleen dikwels bystand aan die SA Stigting vir die Bewaring van Kusvoëls (Sankub). In September 2016 is 72 pikkewyne deur Sankub vrygelaat nadat hulle vir 'n maand lank gerehabiliteer is na afloop van 'n oliestorting. Die brilpikkewyne is vrygelaat in samewerking met Sanparke en die NSRI. Die SA walvisbevrydingsnetwerk is in 2006 gestig om walvisse wat in gevaar verkeer te help en te red. Die eenheid bestaan uit vrywilligers van die NSRI, die Departement van omgewingsake, Sanparke, Cape Nature, die SAPD en verskeie ander organisasies.
Infrastruktuur
Die NSRI het 'n jaarlikse bedryfskoste van R73.4 miljoen wat aangewend word om 96 reddingsvaartuie, 38 reddingsvoertuie, 16 vierwielmotorfietse en 11 trekkers te onderhou. Die organisasie het 31 basisstasies by die kus en vier stasies by binnelandse damme en gebruik meer as 900 hoogs opgeleide vrywilligers.
Personeel
Die NSRI het 'n klein personeelkorps by die hoofkantoor in Drieankerbaai, Kaapstad. Hierdie span is verantwoordelik vir die administrasie, geldinsameling, openbare bewusmaking en voorkoming van verdrinking.
Binnelandse stasies
Daar is meer bote by die Vaaldam as langs die hele Suid-Afrikaanse kus. Die NSRI sal help met die vestiging van 'n reddingstasie op enige plek waar daar ten minste sewe gewillige en bekwame vrywilligers beskikbaar is.
NSRI-helikopterdiens
Lugseeredding
WaterWise-Akademie
In 2006 het die NSRI die WaterWise-inisiatief geloods. Hierdie akademie skep bewustheid rakende kinderverdrinking en hoe om verdrinking te voorkom. Hulle leer kinders van jongs af om respek vir water te hê, hoe om noodhulp te verleen (kunsmatige asemhaling en hartmassering; KPR) en wat die korrekte optrede in 'n noodsituasie is. Sedert die inisiatief geloods is, het WaterWise-instrukteurs reeds meer as 1 000 000 kinders ingelig oor basiese waterveiligheid.
Die akademie word geborg deur Transnet National Ports Authority.
Statistiek
Die NSRI raam dat daar elke jaar sowat 2 000 noodlottige verdrinkings in Suid-Afrika plaasvind, waarvan 600 kinders is. Nie-noodlottige verdrinkings word konserwatief geraam op ongeveer 10 keer meer as die aantal noodlottige verdrinkings.
Volgens navorsing van die Mediese Navorsingsraad vind die meeste verdrinkings plaas in arm gemeenskappe, in plaasdamme, swembaddens en riviere.
Gedurende die 2015-16-feestyd het die NSRI 141 mense gered tydens 123 reddingsoperasies. Vanaf 1 Desember 2015 tot 21 Januarie 2016 was daar 22 noodlottige verdrinkings.
SVG Göttingen 07
duimnael|regs|Stadion am Sandweg, [[Göttingen]]
SVG Göttingen 07  is 'n sokkerklub uit Göttingen in die deelstaat Neder-Sakse in Duitsland.
Geskiedenis
Die klub is in 1907 gestig as Fußballklub Göttingia. In 1919 is daar met Sport 08 saamgesmelt om die huidige klub te vorm. Die klub is in 1945 deur die Geallieerdes ontbind, maar is herstig, aanvanklik as Sport-Vereinigung Göttingen, maar later is die huidige naam weer teruggeneem.
Die klub se grootste prestasie was om die hoofrondte van die Tschammerpokal in 1934 te haal, waar daar met 1-5 teen FC Schalke 04 vasgeval is. Verder het die klub vanaf 1942 twee seisoene in die Gauliga op die hoogste vlak deurgebring.
Na die Tweede Wêreldoorlog kon die klub nie weer dieselfde hoogtes bereik nie en teen 2000 was die klub in 'n finansiële verknorsing. Die klub het aangebied om met 1. SC Göttingen 05, die stad se gunsteling-klub, saam te smelt, maar die lede van 1. SC Göttingen 05 het daarteen gestem. Dit was op die ou end 'n gelukkige uitkoms vir SVG Göttingen 07, aangesien 1. SC Göttingen 05 in 2003 bankrot verklaar is en dus die klub se lede ook oor die afgrond sou saamsleep indien hulle drie jaar vantevore saamgesmelt het.
Bruin mense
Bruin mense is 'n term wat verwys na 'n heterogene etniese groep van veral Suid-Afrika wat wit sowel as swart voorouers het.
Hulle vorm die grootste deel van die Wes-Kaapse en Noord-Kaapse bevolking. Die meeste is bruin Afrikaners en maak deel uit van die Afrikaanse taal- en kultuurgemeenskap, terwyl ongeveer 10 persent Engels as moedertaal het, meesal in die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal.
Vanweë Suid-Afrika se geskiedenis van rassediskriminasie word die woord Kleurlinge deur baie mense as neerhalend beskou. Die term "bruin mense" word deesdae meesal gebruik. Baie bruin mense verkies ook om hulself "swart", "Khoisan" of slegs "Suid-Afrikaners" te noem.
Agtergrond
Bruin mense se voorouers is hoofsaaklik van Europa, Indonesië, Madagaskar, Maleisië, Mosambiek, Mauritius, St. Helena en ander dele van Suider-Afrika. Benewens die kenmerkende "Kaapse Kleurling"- en "Kaapse Maleier"-kultuur wat in die Wes-Kaap ontwikkel het, kom bruin mense ook in kleiner getalle in ander dele van Suid-Afrika voor. Genetiese studies dui daarop dat bruin mense die hoogste vlak van gemengde afkoms in die wêreld het. Tog is die vroulike bydrae tot die rassegroep, soos gemeet tydens mitochondriese DNS-studies, meesal vanaf die Khoisan.
In KwaZulu-Natal is die meeste bruin mense van Britse en Zoeloe-oorsprong, terwyl dié in Zimbabwe ’n mengsel van Shona- of Ndebele- en Britse of Afrikaner-voorouers het. Die Griekwas, daarenteen, stam van die Khoisan en Afrikaner-trekboere af.
Die Suid-Afrikaanse geskiedenis van rassesegregasie en etikettering het teweeggebring dat regerings alle mense van gemengde herkoms saam gekategoriseer het. Die Britse en die apartheidsregerings het hulle as Kleurlinge geklassifiseer. Daarby het ander etniese groepe hulle ook as 'n aparte groep beskou.
Geskiedenis
Europeërs en die Khoi het vir die eerste keer teen die einde van die 15de eeu kontak gemaak ten tyde van die ontdekking van die seeroete om die Kaap na die Ooste. Hierdie eerste, sporadiese kontak is uitgebrei met die koms van Jan van Riebeeck en sy wit nedersetters.
Die Khoi was veeboere, en om sy verversingspos aan die gang te hou, moes Van Riebeeck met hulle handel dryf. Feitlik terselfdertyd is slawe van Wes-Afrikaanse en Oos-Indiese afkoms as werkers ingevoer. Die wit mense was aanvanklik daarop ingestel om vriendskaplike betrekkinge met die Khoi aan te knoop omdat die handel uitgebrei moes word. Die Khoi is soms in die Kasteel onthaal, en van die wit mense het met Khoi-meisies getrou. Biologiese assimilasies het ook tussen die wittes en slawe plaasgevind.
’n Verdere faktor wat ’n belangrike rol in die verwestering van bruin mense gespeel het, was sendingwerk. Veral onder die Britse heerskappy is sendingwerk op groot skaal aangepak sodat feitlik al die inheemse volke teen die einde van die 18de eeu onder die invloed van ’n Christelike godsdiens was. Teen die einde van die 19de eeu is ’n vyfde element tot die bruin gemeenskap toegevoeg in die vorm van swart trekarbeiders na Wes- en Suid-Kaapland. Later het assimilasie ook in beperkte mate tussen bruin en swart mense elders in Suid-Afrika plaasgevind.
Taal en godsdiens
Afrikaans is die huistaal van sowat 80% van die bruin mense, maar die meeste kan ook Engels praat. In die laaste tyd is daar ’n tendens onder veral die stedelike bruin mense om meer Engels te praat en talle lees ook eerder Engelse koerante en tydskrifte as Afrikaanse publikasies. Sowat 90% van die bruin mense is Christene en baie behoort tot die Nederduitse Gereformeerde Sendingkerk. Die res behoort hoofsaaklik tot die Anglikaanse, die Kongregasionalistiese, die Apostoliese, die Rooms-Katolieke en die Metodistekerk. Die Maleiers is feitlik almal Moslems, terwyl 'n baie klein groep bruin mense ook tot die Joodse en ander nie-Christelike kerke behoort.
Kulturele aspekte
Die karnaval bestaan uit verskeie mededingende groepe wat vroeër jare op Nuwejaarsdag al singende en dansende deur Kaapstad se strate geparadeer het. Deesdae word die karnaval, waartydens die klopse hul toertjies en vrolike, helderkleurige kostuums vertoon, in 'n stadion aangebied. Die feestelikhede in die Kerstyd vind in 'n gewyde atmosfeer plaas, maar is nie minder aanskoulik nie. Dit bestaan hoofsaaklik uit kore en orkeste wat Kersliedere sing en speel. Bruin mense presteer ook op die gebied van die uitvoerende kunste en die letterkunde. Bekende bruin Afrikaanse digters is Adam Small, S.V. Petersen en P.J. Philander.
Onderwys
Tot in 1841 het sendinggenootskappe al die skoolgeriewe vir bruin kinders verskaf. In daardie jaar het die staat vir die eerste keer 'n finansiële bydrae tot bruin onderwys begin lewer. Sedert 1980 is alle kinders tussen die ouderdomme van 7 en 16 jaar skoolpligtig, en in 1981 was daar meer as 760 000 leerlinge in primêre en sekondêre skole. Onder die apartheidsregering het die staat sowat 85 kleuterskole en 'n opleidingsentrum vir kleuterskoolonderwysers, verskeie skole vir dowes, blindes en andersins gestremde kinders, asook primêre en sekondêre onderwys vir volwassenes gehad.
Ekonomiese bedrywighede
Aanvanklik was die bruin mense hoofsaaklik half- en ongeskoolde arbeiders wat as bouers, messelaars, timmermanne en verwers ’n belangrike bydrae tot die vroeë boubedryf aan die Kaap gelewer het. Baie was ook vissers en plaasarbeiders, en laasgenoemde het ’n belangrike aandeel in die ontwikkeling van die wyn-, vrugte- en graanplase in Wes-Kaapland gehad.
Die Maleiers was bedrewe meubelmakers, kleremakers en kuipers. 'n Ander belangrike arbeidsveld was die dienstesektor, terwyl baie bruin mense in administratiewe, klerklike en verkoopsposte werksaam was. Om die ekonomiese ontwikkeling van die bruin mense te stimuleer, is die Kleurling-ontwikkelingskorporasie in 1962 gestig. Die korporasie het kapitaal aan sakemanne verskaf, opleidingskursusse aangebied en die oprigting van winkelsentrums, fabrieke en dies meer onderneem.
Politieke ontwikkeling
Ná die vrystelling van die slawe in 1836 het bruin mense dieselfde politieke regte as witmense gehad, en met Uniewording is al die bruin mense van die Kaapprovinsie saam met die wit mense op dieselfde kieserslys geplaas. Bruin mense kon nie tot die Parlement verkies word nie, maar wel tot die Provinsiale Raad. Ná 'n reeks hofsake en 'n grondwetlike krisis is wetgewing deurgevoer waarvolgens bruin mense op 'n afsonderlike kieserslys geplaas is en vier wit verteenwoordigers tot die Parlement kon verkies.
Die regering het dié keer nog verteenwoordigers van die party tot die VKR benoem sodat die party 'n volstrekte meerderheid in die raad sou hê. Die Arbeidersparty het tot met die ontbinding van die VKR in 1980 ferm standpunt teen die regering ingeneem. Die VKR is ontbind enersyds omdat alle belangrike politieke groepe onder die Kleurlinge daarop aangedring het dat dit afgeskaf moet word en andersyds omdat die Presidentsraad in dieselfde jaar in die lewe geroep is om voorstelle te doen oor 'n nuwe grondwetlike bedeling vir wit mense, bruin mense, Indiërs en Chinese. Laasgenoemde raad het bestaan uit 60 benoemde lede, onder wie verskeie vooraanstaande bruin leiers. In 1973 is 'n kommissie van ondersoek na aangeleenthede rakende die bruin bevolking onder voorsitterskap van prof. Erika Theron deur die regering aangestel, maar min van die kommissie se aanbevelings is aanvaar.
Geskiedenis
Die Kaapse Maleiers is afstammelinge van die Javaanse, Balinese en Soendannese deel van die Maleiergroep. Die eerste voorouers het in 1667 hoofsaaklik as slawe na die Kaap gekom, en is gevolg deur talle ander totdat die Raad van Indië in 1767 die slawehandel verbied het. Nie al die Maleiers wat na die Kaap gebring is, was egter slawe nie. Talle was bannelinge en politieke en godsdienstige leiers uit gesiene families van wie die VOC ontslae wou raak. Die name van mense van Java en Ceylon wat na die Kaap verban is, word reeds in amptelike dokumente van 1710 aangetref. Een van die belangrikste bannelinge was sjeg Joesoef (sjeik Josef: 1626–1699), broer van die destydse koning van Goa, wat in 1694 saam met sy twee vroue, 'n paar vriende en enkele werkers na die Kaap verban is. Hy word beskou as die grondlegger van die Islam in Suid-Afrika, aangesien daar priesters onder sy gevolg was wat vir die slawe en bannelinge dienste gehou het. Hy is in 1699 oorlede en sy graf tussen die duine by Macassar (aan die Valsbaaise kus naby Faure) is vandag nog 'n bedevaartsplek. Aan die Kaap het die Maleiers met ander rasse soos die wit mense, Khoi, Moslem-Indiërs en selfs Chinese en Arabiere vermeng, maar omdat hulle nooit van hul geloof afstand gedoen het nie, het hulle binne die bruin gemeenskap 'n eie groepsidentiteit behou. Die meeste van die sowat 200 000 Maleiers woon in die Kaapse Skiereiland.
Taal
Die oorspronklike Maleisiese taal het in Suid-Afrika vinnig uitgesterf en Afrikaans is die huistaal van die oorgrote meerderheid van die Maleiers in Suid-Afrika. Talle Maleise woorde, soos sosatie, bobotie en bredie, is ook in die Afrikaanse woordeskat opgeneem.
Godsdiens en feeste
Feitlik alle Maleiers is Moslems en die meerderheid hou hulle streng aan die bepalinge van die Islam. Werkgewers tref spesiale reëlings om dit vir hulle werknemers moontlik te maak om die dienste by te woon. Die belangrikste godsdienstige gebeurtenis is die Vas van Ramadan. Ramadan is die negende maand van die Mohammedaanse jaar en volgens die leer van die Islam die maand waarin die boodskap van die Koran geopenbaar is.
Huise word byvoorbeeld deeglik skoongemaak, beddens word met nuwe linne oorgetrek en kerse word opgesteek. Die vas eindig wanneer twee mense van aansien die volgende nuwemaan gesien het. Hierna begin 'n groot fees, bekend as die Eid-oel-Fiter of Lebaran, wat drie dae duur.