cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palais Strousberg
Nadat Strousberg in 1875 bankrot gespeel het, is die paleis deur vors Hugo zu Hohenlohe-Öhringen gekoop en in die volgende jaar aan die Verenigde Koninkryk van Groot-Brittanje en Ierland verhuur wat sy diplomatieke sending in die Duitse Keiserryk in die gebou gevestig het. In 1884 is die paleis aan die Verenigde Koninkryk verkoop en het daarna nog dekades lank, tot die begin van die Tweede Wêreldoorlog, as Britse Ambassade in Berlyn gedien.
Gedurende die oorlog is die paleis in 1943 deur geallieerde lugaanvalle ernstig beskadig en ondanks sy status as historiese monument in die najaar van 1950 deur die destydse Oos-Duitse owerheid gesloop. Die paleis se bouval het blykbaar verdere skade gely toe die ruïne van die nabygeleë Hotel Adlon afgebreek is. Die perseel het vervolgens deel uitgemaak van die versterkte grens tussen Oos- en Wes-Berlyn.
Net soos ander westerse lande het ook die Verenigde Koninkryk die Duitse Demokratiese Republiek (DDR) aanvanklik nie formeel erken nie; die enigste ambassade, wat ná die oorlog in Duitsland gevestig is, was dus dié in Bonn in die Bondsrepubliek Duitsland. Toe Londen uiteindelik in 1973 diplomatieke betrekkinge met die DDR aangeknoop het, het Britse diplomate 'n ambassadegebou in Unter den Linden betrek. Eers ná die Duitse hereniging in 1990 kon die bou van 'n nuwe ambassadegebou in Berlyn oorweeg word.
Argitektoniese konteks
Die bou van statige villa's teen Berlyn se westelike stadsrand het gepaard gegaan met bouprojekte in die middestad, suid van die laan Unter den Linden, met departementele staatsgeboue in Wilhelmstraße, banke in Jäger- en Behrenstraße, en afdelings- en ander groot winkels in Leipziger Straße. Privaat wonings en sakegeboue het in die 19de eeu gewoonlik naas mekaar ontstaan, alhoewel die betreklik klein woonstelgeboue uit dié bouperiode deur hul besonderse argitektoniese styl, 'n ligte vorm van 'n suiwer klassisisme – 'n kenmerk wat hulle met die sogenaamde Tiergarten-villa's gedeel het.
Eiendomme in Friedrichstadt is tot omstreeks 1890 sorgvuldig beplan, met harmoniese proporsies van drie verdiepings wat selfs deur banke nie oorskry is sodra uitbreidings noodsaaklik was nie – die enigste uitsondering in Wilhelmstraße en Unter den Linden se straatroosteruitleg in die tydperk tot 1870 was enkele statige wonings wat vir hoë adellikes en prinse ontwerp is. Die argitektoniese konvensie vir deftige stadswonings en -paleise, wat tussen 1860 en 1890 ontstaan het, was stylvol-elegante renaissance-fasades; opdraggewers se werklike rykdom is uitsluitlik in die binneruimtes vertoon. Behalwe vir adellikes en die nyweraar Borsig is elegante stadswonings in dié tyd veral vir welvarende Joodse burgers gebou.
'n Paleis vir 'n spoorwegkoning
Die ontwerp vir Bethel Henry Strousberg se woning moes in dié konteks as uitdagend beskou word – die straatfasade met sy indrukwekkende hoë pilastergewel was in elk geval die buite-aansig van die eerste adellike paleis wat in die moderne tydperk in Berlyn gebou is. Ook wat die paleis se binne-uitleg en versierings aangaan, het Strousberg moeite gedoen om einige mededinger te oortref met 'n reeks grandiose reusesale wat van glaskoepels voorsien is; 'n ingangsaal wat tot die gebou se volle hoogte gestrek het, versier met marmer en van 'n geweldig grote dubbeltrap voorsien; 'n biblioteek en 'n banketsaal waarvan die afmetings gunstig vergelyk het met die hoofsaal van 'n destydse stadhuis.
Aangrensende vertrekke is as 'n soort labirint ontwerp, ontleen aan antieke Romeinse stadspaleise of baddens.
Apteekoutomatisasie
Apteekoutomatisasie is die outomatisering van die take wat verrig word in 'n apteek of ander gesondheidsorginstelling. Enige apteektaak kan betrokke wees, insluitende om klein voorwerpe (bv. tablette en kapsules) te tel; etiketering en verpakking; die afmeet en meng van poeier en vloeistowwe vir bereidings; nagaan en opdatering van kliëntinligting in databasisse (bv. persoonlike identifikasie-inligting (PII), mediese geskiedenis, dwelminteraksie-risikobepaling); en voorraadbestuur.
Voor die 1970's was die resepteer van voorskrifmedikasie in 'n gemeenskapsapteek 'n tydrowende bedryf. Die apteker moes meeste voorskrifte toeberei deur die tablette of kapsules op 'n eenvoudige raampie met 'n spatel te tel. Heelwat nuwe medisyneprodukte is deur farmaseutiese vervaardigers ontwikkel teen 'n versnelde pas, en die pryse van dié medikasie het ook skerp gestyg. 'n Besige gemeenskapsapteker moes langer ure werk en dikwels bykomende personeel huur om die verhoogde werklading te hanteer. Hierdie ekstra werklading het ook nie veel tyd vir die apteker toegelaat om op die veiligheidsaspekte van medikasiegebruik te fokus nie. Vervolgens het hierdie nuwe faktore gelei tot die ontwikkeling van 'n outomatiese telmasjien om medikasie vinnig en akkuraat te tel en te verpak. Verskillende stelsels vir apteekoutomatisasie het vinnig na vore gekom en elke paar jaar is die behoeftes van die apteekbedryf aangepas om medikasie vinniger, maar steeds veilig en ekonomies, te lewer. Moderne apteke het hierdeur baie nuwe opsies gevind om hul werkvloei te verbeter.
Een van die eerste kommersieel beskikbare tablettellers was die KL7, en tegnologiese vooruitgang lei tot die meer kompakte KL8 model. Die prys van sodanige toerusting in 1980 was ongeveer £ 1300. Hierdie aansienlike belegging in nuwe tegnologie was 'n groot oorweging vir baie apteke. Uiteindelik het die apteekgemeenskap die gebruik van 'n telmasjien as 'n beter metode aanvaar as die tel van medikasie per hand.
Dido
thumb|240px|[[Eneas vertel vir Dido van die Trojaanse Oorlog (Guérin, 1815).]]
Dido (Grieks: Διδώ diːdɔ̌ː), ook bekend as Elissa (Ἔλισσα), was die legendariese stigter en eerste koningin van die Fenisiese stadstaat Kartago, nou in Tunisië. Sy is net bekend uit antieke Griekse en Romeinse bronne, waarvan die meeste geskryf is lank ná die stigting van Kartago, en dus is haar geskiedenis onseker. In die meeste weergawes was sy die koningin van die Fenisiese stadstaat Tirus (nou in Libanon) wat van tirannie weggevlug en haar eie stad in Noordwes-Afrika gestig het.
Verhaal
Besonderhede oor Dido se persoonlikheid, lewe en rol in die stigting van Kartago kom veral uit Vergilius se epiese gedig Eneïde, wat handel oor die legendariese held Eneas van die Trojaanse Oorlog. Dido word beskryf as ’n slim en ondernemende vrou wat wegvlug van haar roekelose en outokratiese broer, Pigmalion, nadat sy ontdek het hy was vir haar man se dood verantwoordelik. Deur haar wysheid en leierskap word die stad Kartago gestig en raak dit vooruitstrewend.
In die Eneïde raak sy verlief op Eneas en haar hart is gebreek toe hy na die Trojaanse Oorlog vertrek.
Dido is ’n blywende figuur in gewilde kultuur en kom steeds in toneelstukke, kunswerke en ander media van die 21ste eeu voor. Haar nalatenskap is veral groot in Tunisië, waar die vroue dikwels die "dogters van Dido" genoem word. Sy word daar as ’n nasionale simbool beskou en het al selfs op hulle geld verskyn.
Epipolasis
Epipolasis is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Mark Duplass
Mark Duplass (gebore 7 Desember 1976) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Safety Not Guaranteed (2012), Creep (2014), The One I Love (2014), en The Lazarus Effect (2015).
Daniël
Hoofstuk 1
Hierdie hoofstuk vertel van die aankoms van Daniël en sy vriende, Sadrach, Mesag en Abednego, in die Babiloniese ballingskap. Hulle was weggevoer uit hul eie land na Babilon. Ondanks die uitdagings slaag hulle daarin om hul Joodse identiteit te behou en om getrou te bly aan die Wet van Moses deur te weier om die koning se kos te eet wat teen hul geloof gegaan het. Hierdie gehoorsaamheid aan hul beginsels het bygedra tot hul sukses in hul nuwe tuiste
Hoofstuk 2
Nebukadnesar, die koning van Babilon, het 'n droom gehad wat hom onrusig gemaak het. Hy het die magiërs en towenaars van sy ryk nader geroep om die droom vir hom uit te lê, maar hulle was nie daartoe in staat nie. Daniël, wat in 'n besondere mate deur God begaaf was, openbaar toe die droom en sy betekenis. In die droom was daar 'n beeld wat vier opeenvolgende wêreldryke uitgebeeld het, elk met 'n afnemende waarde en mag. Die laaste koninkryk, simbolies voorgestel as yster vermeng met klei, sal uiteindelik val en deur God se ryk vervang word.
Apokriewe boeke
In die Septuagint is daar drie toevoegings tot hierdie boek naamlik: Susanna, Asarja se gebed en Die Lied van die drie jong manne en Bel en die draak. Hierdie drie toevoegings is deel van die Apokriewe boeke.
Kniphofia vandeweghei
Kniphofia vandeweghei is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort. Die spesie is endemies aan Rwanda.
Kniphofia thomsonii
Kniphofia thomsonii is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort. Die spesie is inheems aan Demokratiese Republiek die Kongo, Ethiopië, Kenia, Tanzanië en Uganda.
Die plant het twee subspesies:
Maria Olsen
Maria Olsen (gebore 22 Julie 1966) is 'n Suid-Afrikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief (2010), Paranormal Activity 3 (2011), en Reunion (2015), en in die televisiereeks 8.13 (2010).
Brian F. Durkin
Brian F. Durkin (gebore 17 Mei 1976) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Trouble with the Curve (2012), The Internship (2013), en Term Life (2016), en in die televisiereeks Brockmire (2017).
Austin Motormaatskappy
Die Austin Motor Company Limited was 'n Britse vervaardiger van motorvoertuie, gestig in 1905 deur Herbert Austin. In 1952 het dit saamgesmelt met Morris Motors Beperk in die nuwe beheermaatskappy British Motor Corporation (BMC) Beperk, met behoud van sy eie identiteit. Die merk Austin is tot 1987 gebruik. Die handelsmerk word tans deur die Chinese firma SAIC Motor besit, nadat dit oorgedra is van die bankrot filiaal Nanjing Automotive wat dit in Julie 2005 by MG Rover Group gekoop het.
KwaBhidla
KwaBhidla is 'n nedersetting in die Ubuhlebezwe Plaaslike Munisipaliteit, Harry Gwala-distriksmunisipaliteit van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Austin Motormaatskappy
1905–1918: Stigting en ontwikkeling
Terwyl Herbert Austin die oorspronklike Wolseley-besigheid bedryf het, wat 'n hoogs sikliese verkoopspatroon gehad het, het Austin na produkte gesoek met 'n bestendige aanvraag. Vanaf 1895 het hy drie motors in sy vrye tyd gebou. Hulle was onder Brittanje se eerste motors. Die derde motor, 'n vierwielmotor, is in 1899 voltooi. Teen 1901 kon sy mede-direkteure nie 'n toekomstige wins in motorvoertuie verwag nie en daarom het Austin met hul seën en die ondersteuning van die Vickers-broers 'n aparte motorvervaardigingsonderneming begin wat steeds die handelsnaam Wolseley gebruik het.
In 1905 het hy 'n uitval met Thomas en Albert Vickers gehad oor enjinontwerp. Toe Austin sy skepping, Wolseley, wat hy tot Brittanje se grootste motorvoertuigvervaardiger ontwikkel het, vaarwel roep, het hy die steun van die staalmagnaat Frank Kayser vir sy eie onderneming verkry. Kayser het fondse deur verbande en lenings, skuldbriewe en waarborge aan die Midland Bank verskaf en sodoende Austin gehelp om feitlik totale eienaarskap van sy eie besigheid te behou deur sy persoonlike spaargeld. Verdere bystand het gekom van Dunlop-patenthouer Harvey du Cros. Austin se grootste mededinger, William Morris, kon egter 'n bietjie later die bedryf betree (hy het eers motors herstel) en het sy bedryf geheel en al uit sy eie hulpbronne gefinansier.
In November 1905 het Herbert Austin 'n ongebruikte drukkery bekom wat minder as tien jaar oud was. Dit was sewe myl suidwes van Birmingham in die klein dorpie Longbridge (toe nog binne Worcestershire) geleë. Die volgende maand is The Austin Motor Company Limited geinkorporeer. In die laaste week van April 1906 het 'n groot groep motoriste na Longbridge gereis "waar sneeu vol drie duim diep op die grond gelê het en steeds besig was om te val" om die nuwe Austin-motor, 'n konvensionele viersilindermodel met kettingaandrywing, te sien. Dit was beskikbaar as 'n 15/20 perdekrag, volledig teen £500. Die enigste konsessiehouer vir die verkoop van die motors was mnr Harvey Du Cros junior.
’n Verdere kapitaalinspuiting was in 1906 nodig en William Harvey Du Cros (1846–1918) het by die direksie aangesluit. Daarna het Harvey Du Cros junior van die Swift Cycle Co en Austin elk ongeveer die helfte van die gewone kapitaal besit. Herbert Austin het voorsitter en besturende direkteur gebly.
Austin se motors, soos Wolseley s'n, was luukse voertuie. Die gepubliseerde kliëntelys het Russiese groothertogte, prinsesse, biskoppe, hoë amptenare van die Spaanse regering en 'n lang lys van Brittanje se hoogste adel ingesluit.
In Februarie 1914 kon Austin-vervaardigde bakwerke in toer-, limousine-, landaulette- en koepee-style van enjins van 15, 20, 30 en 60 pk voorsien word. Ambulanse en handelsvoertuie is ook voorsien.
Austin het in 1914 'n publiek genoteerde maatskappy geword toe die kapitaal tot £650 000 verhoog is. Destyds, volgens aantal motors vervaardig, was dit in die vyfde plek ná Wolseley (nog die grootste), Humber, Sunbeam en Rover. >
Die Austin Motor Co. het geweldig gegroei tydens die Eerste Wêreldoorlog en het regeringskontrakte bekom en vervul vir vliegtuie, rondtes, swaar gewere en opwekkingstelle en 1 600 drieton-vragmotors, waarvan die meeste na Rusland gestuur is. Die arbeidsmag is van ongeveer 2 500 tot 22 000 vergroot.
1919–1939: Tussenoorlogse sukses
Na die oorlog het Herbert Austin besluit op 'n eenmodelbeleid gebaseer op die 3620 cc 20 pk enjin. Weergawes het motors, handelsvoertuie en selfs 'n trekker ingesluit, maar verkoopsvolumes was nooit genoeg om die groot fabriek wat gedurende oorlogstyd gebou is, te vul nie. Die maatskappy het in 1921 in skuldbeskerming gegaan, maar het weer verrys ná finansiële herstrukturering. Alhoewel Herbert Austin voorsitter gebly het, was hy nie meer besturende direkteur nie en van daardie tyd af is besluite deur 'n komitee geneem.
Dingaan se fontein
Koning Dingaan se fontein is volgens Zoeloe-oorlewering die bron waaruit Dingaan sy drinkwater laat skep het.
Austin Motormaatskappy
1919–1939: Tussenoorlogse sukses
In 'n strewe om markaandeel uit te brei, is kleiner motors bekendgestel, die 1661 cc Twelve in 1922 en, later dieselfde jaar, die Seven, 'n goedkoop, eenvoudige klein motor en een van die vroegste wat op 'n massamark gerig is. Een van die redes vir 'n markvraag na 'n motor soos die Austin 7 was die Britse belastingkode. In 1930 is elke persoonlike motor belas volgens sy enjingrootte, wat in Amerikaanse dollar $2,55 per kubieke duim suierverplasing was. Byvoorbeeld, die eienaar van 'n Austin 7 in Engeland, wat vir ongeveer $455 verkoop is, moes 'n jaarlikse enjinbelasting van $39 betaal. In vergelyking sou die eienaar van 'n Ford Model-A in Engeland $120 per jaar aan 'n enjinbelasting moes betaal. En hierdie stelsel van enjinverplasingsbelasting was ook algemeen in ander Europese lande in die 1930's. Op 'n stadium is die "Baby Austin" onder lisensie gebou deur die jong BMW van Duitsland (as die Dixi); deur die Japannese vervaardiger Datsun; as die Bantam in die Verenigde State; en as die Rosengart in Frankryk. In Engeland was die Austin die mees vervaardigde motor in 1930
Dingaan se fontein
Dit was Zoeloegebruik dat hul koning die onbetwiste reg gehad het op skoon drink- en badwater. Water was dikwels besoedel weens die baie mense en beeste by die koninklike kraal. In die tyd van Dingaan was die fontein by Mtonjaneni (“by die fontein”) so ‘n onbesoedelde bron. Elke dag het ‘n groep bevoorregte meisies onder die wakende oog van impi’s die 8 km van Dingaanstat (uMgungundlovu) na die fontein gestap om hul kleipotte met vars water te vul en dan weer teruggestap om die water by die koning se kraal af te lewer.
Austin Motormaatskappy
1919–1939: Tussenoorlogse sukses
Die Amerikaanse Austin Car Company het gesukkel om piepklein Austin-motors in die Amerikaanse mark te verkoop. Dit het van 1929 tot 1934 as 'n grootliks onafhanklike filiaal bedryf en het herleef ná bankrotskap onder die naam "American Bantam" van 1937 tot 1941. Hulle het veral bekend geword as die eerste maatskappy wat die Bantam verkenningskar-werkprototipe ingedien het, wat tyd bespaar het deur Austin-neus- en sybakdele te gebruik. Dit sou ontwikkel tot die uiters suksesvolle en ikoniese WOII Willys MB "Jeep". Die ontwerp is ongelukkig aan Willys en Ford oorhandig vir produksie met 'n hersiene neus- en sykantontwerp, terwyl Bantam in die oorlog grootliks slegs sleepwaens sou bou. Met die hulp van die Seven het Austin die ergste van die depressie deurstaan en deur die 1930's winsgewend gebly, en 'n groter reeks motors vervaardig wat geleidelik opgedateer is deur die bekendstelling van volstaal-bakwerke, Girling-remme en sinchromesh-ratkaste. Al die enjins het egter dieselfde syklepkonfigurasie behou. Adjunkvoorsitter Ernest Payton het in 1941 voorsitter geword na die afsterwe van Lord Austin. In 1938 het Leonard Lord by die maatskappyraad aangesluit en in 1946 voorsitter geword met die dood van Ernest Payton.
Nissan
In 1952 het Austin nog 'n ooreenkoms met Datsun gesluit vir die samestelling van 2 000 ingevoerde Austins uit "knock-down kits", om in Japan onder die Austin-handelsmerk verkoop te word. Die ooreenkoms het gestipuleer dat Nissan alle Austin-onderdele binne drie jaar plaaslik sou bou, 'n doelwit wat Nissan bereik het. Nissan het Austins vir sewe jaar vervaardig en bemark. Die ooreenkoms het ook aan Nissan die regte gegee om Austin-patente te gebruik, wat Nissan gebruik het om sy eie enjins vir sy Datsun-reeks motors te ontwikkel. In 1953 is Brits-geboude Austins aanmekaargesit en verkoop, maar teen 1955 was die Austin A50 – heeltemal saamgestel deur Nissan en met 'n effens groter bakwerk met 'n 1489 cc-enjin – in Japan op die mark. Nissan het 20 855 Austins tussen 1953 en 1959 vervaardig.
1939–1958: Oorlogsjare en na-oorlogse jare
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Austin voortgegaan om motors te bou, maar het ook vragmotors en vliegtuie gebou, insluitend viermotorige Short Stirling- en Avro Lancaster-bomwerpers.
Die na-oorlogse motorreeks is in 1944 aangekondig, en produksie het in 1945 begin. Die onmiddellike na-oorlogse reeks was hoofsaaklik soortgelyk aan dié van die laat 1930's, maar het wel die 16 pk ingesluit, betekenisvol as die maatskappy se eerste oorhoofse klepenjin.
BMC
In 1952 het The Austin Motor Company Limited se eienaarskap, maar nie identiteit nie, saamgesmelt met die langtermyn-mededinger Morris Motors Limited, wat The British Motor Corporation Limited geword het, met Leonard Lord in beheer. William Morris was eerste voorsitter, maar het gou afgetree. Lord het verseker dat Austin die oorheersende vennoot was en sy (meer onlangs ontwerpte OHV) enjins is vir die meeste van die motors aangewend. Verskeie modelle het die Morris-beleid gevolg en het kenteken-ontwerpte weergawes van mekaar geword.
Austin-Healey
Ook in 1952 het Austin 'n ooreenkoms met Donald Healey aangegaan, wat gelei het tot 'n nuwe handelsmerk, Austin-Healey, en 'n reeks sportmotors.
1959–1969: Era van rewolusie
Met die bedreiging vir brandstofvoorrade as gevolg van die 1956 Suez-krisis, het Lord vir Alec Issigonis gevra om 'n klein motor te ontwerp; die resultaat was die revolusionêre Mini, wat in 1959 bekend gestel is. Die Austin-weergawe is aanvanklik die Austin Seven genoem, maar Morris se Mini Minor-naam het die publiek se verbeelding aangegryp en die Morris-weergawe het sy Austin-tweeling ver verbygesteek, dus is die Austin se naam na Mini verander. In 1970 het British Leyland die afsonderlike Austin- en Morris-handelsmerk van die Mini laat vaar, en dit was daarna bloot "Mini", onder die Austin Morris-afdeling van BLMC.
Die beginsel van 'n dwarsgeplaasde enjin met ratkas in die oliebak wat die voorwiele aandryf, is toegepas op groter motors, begin met die 1100 van 1963 die 1800 van 1964 en die Maxi van 1969. Dus het BMC 10 jaar bestee om 'n nuwe reeks vooraangedrewe, dwarsenjinmodelle te ontwikkel, terwyl die meeste mededingers nou eers sulke veranderinge begin maak het.
Die groot uitsondering hierop was die Austin 3-liter. Dit is in 1968 bekendgestel en was 'n groot agterwielaangedrewe motor, maar dit het die sentrale gedeelte van die 1800 gedeel. Dit was 'n verkoopsramp, met minder as 10 000 eenhede gebou.
BMC was die eerste Britse vervaardiger wat omvattend oorgeskakel het na voorwielaandrywing. Ford het eers in 1976 (in Brittanje) sy eerste vooraangedrewe model bekend gestel, Ford-Duitsland in 1962 met die Taunus 12M(P4), terwyl Vauxhall se eerste vooraangedrewe model in 1979 bekend gestel is en Chrysler VK s'n in 1975. Voorwielaandrywing was reeds elders in Europa gewild, met Renault, Citroën en Simca wat almal die stelsel gelyktydig of voor BMC gebruik het.
In September 1965 het BMC die aankoop van sy groot verskaffer, Pressed Steel, voltooi. Twaalf maande later het hy die aankoop van Jaguar voltooi en in Desember 1966 verander sy naam van BMC na BMH, British Motor Holdings Limited. Vroeg in 1968 het BMH onder druk van die regering met Leyland Motors Limited saamgesmelt en Austin het deel geword van die groot British Leyland Motor Corporation (BLMC)-kombinasie.
1980–1989: Austin Rover-era
Die Austin Metro, wat in Oktober 1980 bekendgestel is, is beskou as die redder van Austin Motor Company en die hele British Leyland (BL) gesamentlik. Een-en-twintig jaar na die bekendstelling van die Mini, het dit BL 'n broodnodige moderne supermini gegee om mee te ding met die onlangs-bekendgestelde soos die Ford Fiesta, Vauxhall Nova, VW Polo en Renault 5. Dit was 'n onmiddellike treffer onder kopers en was een van die gewildste Britse motors van die 1980's. Dit was bedoel as 'n plaasvervanger vir die Mini, maar die Mini het eintlik voortgegaan om die Metro te oorleef. Dit is in Oktober 1984 aangepas en het 'n 5-deur weergawe gekry.
In 1982 is die grootste deel van die motorafdeling van die nou ietwat gekrimpte British Leyland-maatskappy hernoem as die Austin Rover Group, met Austin wat as die "bekostigbare" en hoofstroomhandelsmerk vir Rover se luukser modelle gedien het. Die MG-kenteken is herleef vir sportiewe weergawes van die Austin-modelle, waarvan die MG Metro 1300 die eerste was. Die Morris- en Triumph-handelsmerke is in 1984 weggedoen mee.
Austin het sy toetrede tot die klein gesinsmotormark in Maart 1983 laat herleef met die bekendstelling van sy splinternuwe Maestro, 'n ruim vyfdeur-luikrug wat die verouderde Allegro en Maxi vervang het en gewild was in die vroeë jare van sy produksielewe, hoewel verkope teen die einde van die dekade dramaties begin daal het.
In April 1984 was die bekendstelling van die Maestro-afgeleide Montego-sedan, opvolger van die Morris Ital. Die nuwe motor het lof ontvang vir sy binneruimte en gerief sowel as sy hantering, maar vroeë bougehalteprobleme het tyd geneem om op te los. Die ruim stasiewaweergawe, wat ses maande later bekend gestel is, was etlike jare ná sy bekendstelling een van die gewildste vragdraers in Brittanje.
In 1988 is die Austin-kenteken uitgefaseer en Austin Rover het vanaf die volgende jaar die Rover-groep geword. Dar is voortgegaan om Austin-motors te vervaardig, hoewel hulle nie meer "Austin" geheet het nie. Hulle het merkloos in hul tuismark geword met enjinkapkentekens dieselfde vorm as die Rover-langskipkenteken maar sonder "Rover" daarop geskryf. In plaas daarvan het enige kenteken net die model van die motor getoon.
Ten spyte daarvan dat verkope van beide die Maestro en Montego teen 1990 afgeneem het, het hierdie reekse tot 1994 in produksie gebly en het hulle nooit 'n Rover-kenteken op hul enjinkap in Brittanje gedra nie. Hul plek in die Rover-reeks is geleidelik gevul deur 'n nuwe generasie Rover-modelle.
Aanleg
Austin het sy besigheid in 'n verlate drukkersfabriek by Longbridge, Birmingham begin. Weens sy strategiese voordele bo Morris se Cowley-aanleg, het Longbridge in die vroeë 1970's British Leyland se hooffabriek geword. Nadat die Austin-merk in 1987 gestaak is, het Rover en MG voortgegaan om die aanleg te gebruik. Die ineenstorting van MG Rover het beteken dat dit nie vanaf 2005 gebruik, is totdat MG-produksie in 2008 weer daar begin het nie.
Vliegtuie
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het Austin vliegtuie onder lisensie gebou, insluitend die Royal Aircraft Factory S.E.5, maar het ook 'n aantal van sy eie ontwerpe vervaardig. Nie een hiervan het verby die prototipe stadium gevorder nie. Hulle het ingesluit:
Kniphofia typhoides
Kniphofia typhoides is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort. Die plant is endemies aan Gauteng, Limpopo, Mpumalanga en Noordwes.
Epipolasis maraensis
Epipolasis maraensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Epipolasis en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2008 deur Kang & Sim.
Charles Durning
Charles Durning (28 Februarie 1923 – 24 Desember 2012) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Sting (1973), Dog Day Afternoon (1975), The Muppet Movie (1979), en O Brother, Where Art Thou? (2000).
Gerson von Bleichröder
Gerson Bleichröder, vanaf 1872 von Bleichröder (* 22 Desember 1822 in Berlyn; † 18 Februarie 1893 in Berlyn) was 'n Duitse bankier van Joodse afkoms wat as Otto von Bismarck se bankier en raadgewer, maar ook as verteenwoordiger van die Rothschild-banke in Berlyn, een van die leidende persoonlikhede in die samelewing van die Duitse Keiserryk was.
In 1872 is hy tot die adelstand verhef, maar het – ondanksy sy onskatbare invloed op politiek en finansiële aangeleenthede – vanaf 1880 die slagoffer van groeiende anti-semitisme geword wat juis van dié kant gekom het wat die meeste voordeel uit sy sakevernuf en politieke betrekkinge kon trek – tradisionele Duitse adellike kringe.
Al was sy sakebetrekkinge tot die Paryse tak van die Rothschild-familie nouer as dié met Londen, en het die Britse regering sy dienste en advies – in teenstelling met kleiner en armer moondhede – hoegenaamd nie benodig nie, was bande met die Verenigde Koninkryk as destydse wêreldmoondheid nogtans van kardinale belang vir bankiers, veral vanweë Britse belange in wêreldstreke waar hulle self sake gedoen het. 'n Tweede, eweneens belangrike faktor was die sosiale en kulturele prestige wat die Verenigde Koninkryk in leidende Europese kringe geniet het.
Gene Kranz
Eugene Francis "Gene" Kranz (gebore 17 Augustus 1933) is 'n afgetrede Amerikaanse lugvaartingenieur en NASA se tweede hoofvlugdirekteur, wat sendings van die Gemini- en Apollo-programme behartig het, insluitend die eerste maanlanding met Apollo 11. Hy het die suksesvolle pogings deur die sendingbeheerspan aangevoer om die bemanning van Apollo 13 te red, en is later deur die akteur Ed Harris in die rolprent met dieselfde naam uitgebeeld. Hy het kenmerkend 'n kortgeknipte plathaarstyl gedra en die bekende "missie"-baadjies (onderbaadjies) van verskillende style en materiale gedra wat deur sy vrou, Marta Kranz, vir sy vlugdirekteursendings gemaak is.
Hy het die frase "tough and competent" (taai en bekwaam) geskep, wat as die "Kranz Dictum" bekend geword het. Kranz is die onderwerp van flieks, dokumentêre films, en boeke en tydskrifartikels. Kranz is 'n ontvanger van die Presidensiële Vryheidsmedalje. In 'n 2010 Space Foundation-opname is Kranz as die tweede gewildste ruimteheld aangewys.
Loopbaan by NASA
Nadat hy die navorsingstoetse by die Holloman-lugmagbasis voltooi het, het Kranz McDonnell Aircraft verlaat en by die NASA-ruimtetaakgroep aangesluit, destyds by die Langley-navorsingsentrum in Virginië. Toe hy by NASA aangesluit het, is hy deur vlugdirekteur Christopher C. Kraft aangewys as 'n sendingbeheer-prosedurebeampte vir die onbemande Mercury-Redstone 1 (MR-1)-toets.
As prosedurebeampte is Kranz in beheer geplaas van die integrasie van Mercury-beheeer met die lanseerbeheerspan by Kaap Canaveral, Florida, en het die "Go/NoGo"-prosedures geskryf wat toegelaat het dat missies voortgaan soos beplan of geaborteer word, tesame met die funksie van 'n soort skakelbordoperateur tussen die beheersentrum by Kaap Canaveral en die agentskap se veertien opsporingstasies en twee opsporingskepe (via teledrukker) wat regoor die wêreld geleë was. Kranz het hierdie rol vir alle bemande en onbemande Mercury-vlugte verrig, insluitend die MR-3- en MA-6- vlugte, wat die eerste Amerikaners onderskeidelik in die ruimte en 'n wentelbaan geplaas het.
Na MA-6 is hy bevorder tot assistent-vlugdirekteur vir die MA-7-vlug van Scott Carpenter in Mei 1962. MA-7 was sy eerste sending as assistent-vlugdirekteur; hy het onder Kraft (die vlugdirekteur van MA-7) gedien. Kranz en Kraft was nie die enigste rede waarom MA-7 gered is nie, aangesien dit toegeskryf moet word aan die hele poging van Sendingbeheer, maar hulle het 'n groot rol daarin gespeel.
Kranz het vir die oorblywende twee Mercury-vlugte en die eerste drie Gemini-vlugte in hierdie rol voortgegaan. Met die komende Gemini-vlugte is hy tot vlugdirekteurvlak bevorder en het sy eerste skof, die sogenaamde "operations shift," vir die Gemini 4 -sending in 1965 voltooi, die eerste Amerikaanse ruimtewandeling en vierdagvlug. Ná Gemini het hy as 'n vlugdirekteur op Apollo-missies met onewe nommers gedien, insluitend Apollos 5, 7 en 9, asook die eerste suksesvolle onbemande toets van die Maanmodule (Apollo 5). Hy het as vlugdirekteur vir Apollo 11 gedien toe die Maanmodule Eagle op 20 Julie 1969 op die maan geland het.
Kranz is as afdelingshoof vir Apollo aangewys; sy take het sendingvoorbereiding, sendingontwerp, die skryf van die prosedures en die ontwikkeling van die handboeke ingesluit. Kranz verduidelik dat die Apollo-program anders was as ander ruimteprogramme, aangesien tyd 'n groot faktor was. Ander missies is genoeg tyd toegeken: Apollo het nie hierdie luukse gehad nie. Die boek deur NASA, What Made Apollo a Success?, het 'n afdeling oor vlugbeheer geskryf deur Kranz en James Otis Covington. Dit gee meer besonderhede van die vlugbeheerafdeling van die Apollo-program.
Apollo 13
Kranz sal beste onthou word vir sy rol as hoofvlugdirekteur tydens NASA se Apollo 13-bemande maanlandingsending. Kranz se span was aan diens toe 'n deel van die Apollo 13-diensmodule ontplof het en hulle het die aanvanklike ure van die ontvouende ongeluk hanteer. Sy "Wit Span", wat deur die pers die "Tiger-span" gedoop is, het die beperkings vir die verbruik van ruimtetuie-verbruiksgoedere (suurstof, elektrisiteit en water) gestel en ook die drie koersaanpassings tydens die aanskakelprosedures wat die ruimtevaarders toegelaat het om veilig terug te keer Aarde en in die bevelmodule te land. Hy en sy span is deur NASA-administrateur Thomas O. Paine in kommunikasie by president Richard Nixon aanbeveel om die Presidensiële Vryheidsmedalje vir hul toewyding te ontvang.
Latere loopbaan
Kranz het voortgegaan as 'n vlugdirekteur tot en met Apollo 17, toe hy sy laaste skof as 'n vlugdirekteur gewerk het wat toesig gehou het oor die sendingopstyg, en daarna bevorder is tot adjunkdirekteur van NASA-sendingbedrywighede in 1974, en in 1983 direkteur geword. Hy was werksaam in sendingbeheer tydens die 28 Januarie 1986, verlies van Ruimtependeltuig Challenger op die STS-51-L lansering. Hy het in 1994 afgetree by NASA ná die suksesvolle STS-61- vlug wat die optiese gebreke van die Hubble-ruimteteleskoop in 1993 herstel het.
Egiptiese Lugmag
Die Egiptiese Lugmag (Arabies: القوات الجوية المصرية, El Qūwāt El Gawīyä El Maṣrīya) is die lugvaarttak van die Egiptiese Gewapende Magte. Dit is verantwoordelik vir alle lugsendings en bedryf alle militêre vliegtuie, insluitend vliegtuie wat gebruik word ter ondersteuning van die Egiptiese leër, vloot en lugverdediging. Laasgenoemde gewapende magte-eenheid is in die 1970's onder 'n aparte bevel geskep en koördineer lugverdedigingsoperasies met die lugmag.
Tarina Patel
Tarina Patel is 'n Suid-Afrikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Maze (2007), Dhol (2007), Karzzzz (2008), en Chase (2010).
Gene Kranz
Latere loopbaan
Kranz het gesê dat baie van die "menslike faktor" opgedroog het na die maanlandings, veral omdat die Verenigde State die maanlandings as 'n korttermyndoelwit beskou het om die Sowjetunie te klop – en nie veel meer nie. Toe hy in die lente 2000 gevra is of NASA vandag nog dieselfde plek is as wat dit in die jare van die ruimtewedloop was, het hy "nee" geantwoord.
Egiptiese Lugmag
In 1937 is die Lugmag van die res van die Egiptiese Leër geskei en het 'n onafhanklike tak genaamd die Royal Egiptiese Lugmag (REAF) geword.
Epipolasis profunda
Epipolasis profunda is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Egiptiese Lugmag
Geskiedenis
Die Egiptiese lugmag het min betrokkenheid by die Tweede Wêreldoorlog gehad. Die Britse Koninklike Lugmag het wel vegvliegtuie by verskeie lughawens in Egipte gestasioneer en soms met hul Egiptiese kollegas saamgewerk. Egipte het egter probeer om so neutraal moontlik in die oorlog te wees. Gevolglik is min bykomende vliegtuie deur Brittanje verskaf, maar Egipte het sy eerste moderne vegvliegtuie, Hawker Hurricanes en 'n klein aantal Curtiss P-40 Tomahawks ontvang. In die na-oorlogse tydperk is goedkoop oorlogsvliegtuie, insluitend 'n groot aantal Supermarine Spitfire Mk.IX's, aangeskaf.
Epipolasis profunda
Die spons behoort tot die genus Epipolasis en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Diaz, Van Soest & Pomponi.
Egiptiese Lugmag
Geskiedenis
Teen die middel-1960's is Britse vliegtuie heeltemal vervang deur Sowjet-hardeware, hoofsaaklik die MiG-21. Die Sowjetunie het die hoofverskaffer aan die Egiptiese Lugmag en baie ander Arabiese state geword. Die MiG-21 sou Egipte se hoofvegter vir die volgende twee dekades bly. In 1967 het Egipte 200 MiG-21's gehad. Die Egiptiese lugmag het ook in die middel-1960's met die Sukhoi Su-7- vegvliegtuig/bomwerper begin vlieg. In die Sesdaagse Oorlog van 1967 is die gevegsvermoëns van die Egiptiese Lugmag ernstig beskadig nadat die Israeliese Lugmag verskeie lugbasisse vernietig het in 'n voorkomende aanval met die kodenaam Operation Focus. Na die oorlog het die Sowjetunie Egipte se lugmagvoorrade aangevul en 'n groot aantal vliegtuie en raadgewers na Egipte gestuur om die lugmag weer op die been te bring.
Die Lugmag het ook die Egiptiese leër ondersteun tydens die Burgeroorlog in Noord-Jemen en die Libies-Egiptiese Oorlog van 1977. Van 1977 tot 2011 was daar feitlik geen gevegte nie. Sedert 1992 het dit ook lugvaartondersteuning verskaf aan die polisie en ander nasionale veiligheidsorganisasies wat betrokke is by die stryd teen terrorisme. In onlangse jare het die lugmag ingegryp in die Sinai-opstand, die Tweede Libiese Burgeroorlog en die ingryping in Jemen.
Silver Stars kunsvliegspan
Die "Silver Stars" is die kunsvliegspan van die Egiptiese Lugmag en hulle vlieg 10 K-8E Karakorum-stralervliegtuie in wit, rooi en swart kleure. Alle vliegtuie is toegerus met rooi, wit en swart rookopwekkers. Tydens die vertonings voer die Silver Stars agt verskillende formasies uit. Al die vlieëniers is vlieginstrukteurs by die Egiptiese Lugmagakademie, geleë by Bilbeis-lughawe.
KwaMagidigidi
KwaMagidigidi is 'n swart nedersetting in die Ubuhlebezwe Plaaslike Munisipaliteit, Harry Gwala-distriksmunisipaliteit van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Terry Pheto
Terry Pheto (gebore 11 Mei 1981) is 'n Suid-Afrikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Tsotsi (2005), A United Kingdom (2016), en Faces (2018).
Michael Durrell
Michael Durrell (gebore 6 Oktober 1943) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Sister Act (1992) en in die televisiereekse Remington Steele (1982) en V (1984).
Epipolasis spissa
Epipolasis spissa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Epipolasis en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1892 deur Topsent.
Kweletsheni
Kweletsheni is 'n swart nedersetting in die Ubuhlebezwe Plaaslike Munisipaliteit, Harry Gwala-distriksmunisipaliteit van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Epipolasis suluensis
Epipolasis suluensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Epipolasis en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1925 deur Wilson.
KwaNokweja
KwaNokweja is 'n swart nedersetting in die Ubuhlebezwe Plaaslike Munisipaliteit, Harry Gwala-distriksmunisipaliteit van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Winchester
Winchester is 'n historiese katedraalstad en die hoofstad van die Suid-Engelse graafskap Hampshire met 'n bevolking van 45 184. Die stad is aan die oewer van die Itchen-rivier en teen die westelike rand van die South Downs, 'n reeks van lae krytheuwels, geleë. Administratief behoort Winchester aan die groter City of Winchester, 'n distrik met 'n bevolking van 116 000.
Winchester het sy oorsprong in 'n Ystertydse oppidum. In die Romeinse tydperk het die nedersetting as Venta Belgarum bekendgestaan en tot 'n florerende nedersetting ontwikkel. Ná die onttrekking van Romeinse troepe was die stad eeue lank aan verval blootgestel. Koning Alfred die Grote van Engeland (omstreeks 849-899) het met die heropbou van Winchester begin en dit tot hoofstad van sy koninkryk verhef. Die heerser lê ook hier begrawe. Die middeleeuse straatrooster in Winchester se historiese middestad dateer nog uit die Angel-Saksiese tyd.
Vandag staan Winchester veral bekend vir sy middeleeuse boukuns, die plaaslike universiteit en Winchester College, 'n befaamde privaat skool. Winchester se katedraal, een van die grootstes in Europa, is die belangrikste besienswaardigheid. Sy kerkskip is die langste van alle Gotiese katedrale, en ook sy totale lengte is ongeëwenaar.
Die eerste katedraal is in 648 gebou. Tussen 852 en 862 was Swithun biskop van Winchester; hy het sy laaste rusplek buite die katedraal gevind. Met die bou van die huidige katedraal is in 1073 begin, die boutyd was sestien jaar. Bekende persoonlikhede, wat hier begrawe lê, sluit Willem II van Engeland en die skryfster Jane Austen in.
Erylus (sponsgenus)
Erylus is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Ricinulei
Die orde Ricinulei bevat ongeveer 25 spesies en hulle kom in Afrika en die Verenigde State voor. Hulle kan tot 1 cm lank wees, maar die kenmerkendste aspek van die diere is dat daar 'n beweegbare kap aan die karapaks vasgeheg is. Die kap beskerm die kloukake wanneer dit nie gebruik word nie.
Khabonina Qubeka
Khabonina Qubeka (gebore 22 Januarie 1981) is 'n Suid-Afrikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Dora's Peace (2016) en She is King (2017), en in die televisiereekse The Lab (2006) en The Mating Game (2010).
Ricinulei
Die kloukake is van knypers voorsien en die kaaktasters (met twee klein knypers) is kleiner as die ledemate.
Opiliones
Die hooiwaens (orde Opiliones), ook bekend as "daddy long-legs", word in baie gevalle verkeerdelik as spinnekoppe aangesien. Hulle is veral bekend vanweë hul besondere lang bene en daar is ongeveer 3 200 spesies bekend. Die diere se liggame is ellipsvormig omdat die kort abdomen sonder enige insnoering aan die prosoom geheg is.
Hulle het twee oë. Die diere het twee klieropeninge in hul prosoom, wat 'n irriterende reukstof afskei en sodoende roofdiere afskrik. Die kloukake is klein en die kaaktasters lyk baie soos die ledemate. Die diere gebruik tragea vir gaswisseling.
In teenstelling met die ander arachniede is die hooiwaens omnivore. Hulle kan klein invertebrate, dooie dieremateriaal, asook stukkies vrugte en groente eet. Die kos word met die kaaktasters gegryp, wat dit na die kloukake bring, waar dit stukkend gedruk word. Die diere kan hulle ook teen roofdieraanvalle beskerm deur hul bene te amputeer.
Toegepaste wiskunde
Toegepaste wiskunde is die toepassing van wiskundige metodes deur verskillende velde soos fisika, ingenieurswese, geneeskunde, biologie, finansies, besigheid, rekenaarwetenskap en nywerheid. Toegepaste wiskunde is dus 'n kombinasie van wiskundige wetenskap en gespesialiseerde kennis. Die term "toegepaste wiskunde" beskryf ook die professionele spesialiteit waarin wiskundiges aan praktiese probleme werk deur wiskundige modelle te formuleer en te bestudeer.
Die term dui op die professionele aktiwiteit van wetenskaplikes wat poog om wetenskap of tegnologie te bevorder deur die bekendstelling van wiskundige tegnieke. Dit is dus nie 'n tak van wiskunde nie, maar eerder 'n visie van die rol van wiskunde in die samelewing. Gevolglik impliseer hierdie term soms 'n implisiete waarde-oordeel.
Innovasie lê dikwels in die eerste toepassing van 'n bestaande wiskundige tegniek in 'n bestaande wetenskap, eerder as in die uitvind van nuwe wiskundige metodes per se.
Daarteenoor word die ewe dubbelsinnige term suiwer wiskunde dikwels gebruik.
Daar kan geargumenteer word dat om sinvol te wees, 'n wiskundige se aktiwiteit terselfdertyd suiwer (dit is presies) moet wees en toepaslik in 'n ander konteks as die oorspronklike een (anders is daar min behoefte aan abstraksie). Die byvoeglike naamwoord wat hier toegepas word, word egter gewoonlik enger geïnterpreteer as "direk, uitdruklik, en onmiddellik verder as wiskunde en die natuurwetenskappe toegepas". As sodanig is die term nou verwant aan "toegepaste wetenskappe" as 'n sinoniem vir die ingenieurswetenskappe.
Baie universiteite het aparte departemente vir suiwer en toegepaste wiskunde. Weens die dubbelsinnigheid van die terminologie verskil die grens van jurisdiksie redelik wyd.
Nate Dushku
Nate Dushku (gebore 8 Junie 1977) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Antitrust (2001) en The Alphabet Killer (2008), en in die televisiereekse Felicity (1998) en Dollhouse (2009).
Max Reger
duimnael
Johann Baptist Joseph Maximilian Reger (19 Maart 1873 – 11 Mei 1916), algemeen bekend as Max Reger, was 'n Duitse komponis, pianis, orrelis, dirigent en pedagoog. Hy het gewerk as 'n konsertpianis, as musikale direkteur by die Leipzig Universiteitskerk, en ook as 'n professor by die Koninklike Konservatorium in Leipzig, en laastens as musiekdirekteur aan die hof van Hertog Georg II van Sakse-Meiningen.
Reger het in die begin meestal liedere, kamermusiek, koormusiek en werke vir klavier en orrel gekomponeer. Hy het hom later gewend na orkestrale komposisies, soos die populêre Variasies en Fuga op 'n Tema van Mozart, en aan werke vir koor en orkes soos die Gesang der Verklärten (1903), ''Der 100. Psalm (1909), Der Einsiedler en die Hebbel Mis'' (beide 1915).
Reine Swart
Reine Swart is 'n Suid-Afrikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Detour (2016) en The Lullaby (2017), en in die televisiereekse Z Nation (2014) en Dominion (2014).
Joël
Joël is die 29ste boek in die kanon van Hebreeuse Geskrifte wat as die Ou Testament in die Bybel opgeneem is. Hierdie boek is die tweede van die sogenaamde twaalf Klein Profete. Daar is min oor die lewe van die profeet Joël bekend en daar bestaan ook onsekerheid oor die tyd van sy optrede. Hy verwys na die sprinkaanplae en 'n droogte, en sien in hierdie natuurrampe 'n teken van die aanbreek van die laaste dae wanneer God dié sal oordeel wat teen Hom in opstand is. Die volk word opgeroep om hulle te bekeer, met die belofte van tydelike en geestelike seën, veral dat God sy Gees op alle mense sal uitstort.
Kapstylhuise
Geskiedenis
Veeboere het met hul tentwaens en kuddes beeste en skape op soek na nuwe weiveld het al verder van Kaapstad weggetrek. As hulle lank genoeg op 'n sekere plek gebly het om te saai en oes, is eenvoudige skuilings soos kapstylhuise opgerig. In 'n sekere periode het geboutjies in hierdie styl wyd verspreid oor die huidige Wes- en Noord-Kaap en selfs die Oos-Vrystaat en Natal voorgekom. So vroeg as 500 n.C. was hierdie bouwyse al in Wes-Europa gebruik.
Frenologie
Frenologie is 'n verouderde studie van menslike eienskappe deur na die vorm van die skedel te kyk.
Kapstylhuise
Bouwyse
Al die huisies was nie altyd en oral dieselfde nie, want dit is gebou van die beskikbare materiaal, na die heersende behoefte en die beoogde tydperk van gebruik. Ook die grond waarop gebou is en die klimaat het 'n rol gespeel. Die opvallendste eienskap van die huisies is dat hulle geen mure het nie. Die dak gaan van die nok tot op die grond. 'n A-raam-huis is 'n moderne weergawe van hierdie boustyl. Twee rye van gewoonlik 8 balke elk is teenoormekaar in die grond geplant (dus 8 sparrepare) om 'n vloerspasie van ongeveer 8 m by 5 m, 'n hoogte van so 'n 3 m en 'n wydte van 3 m te gee. Elke sparrepaar is na mekaar laat oorhel en aan mekaar geheg om die kenmerkende steil dak te gee. Dwarsoor die balke is verskeie dwarslatte bevestig waarop die riet of gras geplaas is. Aan die voor- en agterkant is die dak effens gerond. Voorin is 'n bo- en onderdeur geplaas en agterin 'n houtluik wat lig en lug kon inlaat. Soms was daar 'n tweede luik in 'n sykant. Met 'n mengsel van klei en beesmis is die nok waterdig gemaak. Aanvanklik was die vloere ook van hierdie mengsel, maar later is ook grond van miershope met osbloed of lynsaadolie vir die vloere gebruik. Met gordyne is die binnekant verdeel in 'n woonvertrek en een of twee slaapvertrekke. Buite was 'n kookskerm.
Frenologie
Die woord frenologie is afgelei vanaf Grieks: φρήν, phrēn, "gees"; en λόγος, logos, "leerstelling". Dit is dus letterlik die "die leer van die gees". Volgens die leer kan 'n persoon se aanleg en karakter bepaal word deur na die groei van bepaalde dele van die harsings te kyk. Dit sou dan uiterlik sigbaar wees deur die vorm van die skelet te studeer, wat bepaalde knobbels sou vertoon. Die terme wiskundeknobbel en taalknobbel het dienooreenkomstig ontstaan. Die studie na die vorm en dimensies van die skedel word kraniometrie genoem.
Kapstylhuise
Monument
Die vakansiehuisies in die vorm van kapstylhuisies by Puntjie is in 1967 tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar.