cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cirrhitidae
Die Valkvisse (Cirrhitidae) is 'n vis-familie van die orde Perciformes. Daar is nege genera met minstens vyf en dertig spesies in die familie. Tien van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kenmerke
Die familie word 8 – 28 cm groot en beskik oor geen swemblaas nie. Hulle kom voor by koraalriwwe en eet skaaldiere, vis en plankton.
Genera
Die volgende genera en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Tenochtitlan
Tenochtitlan (Nahuatl: Tenōchtitlan, [te.noːʧ.'ti.tɬan]; letterlik: "Stad van Ténoch"; Spaans: [ˈmexiko tenotʃˈtitlan], ) was van die 14de eeu tot 1521 die hoofstad van die Asteke, totdat dit deur Spaanse conquistadores onder Hernán Cortés verower en vernietig is.
Vermoedelik het die stad by die begin van die 16de eeu 'n bevolking van meer as 100 000 gehad en was dus die grootste stad van die Amerikas en een van die grootste stede wêreldwyd. Die ruïnes is byna volledig van die huidige Meksikaanse hoofstad Meksikostad beboude. Die paar oorblywende ruïnes in die moderne stadsentrum is in 1987 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys.
Ligging
Tenochtitlan het op verskeie eilande in die weste van die Texcocomeer geleë, wat in 2240 meter bo seevlak in die Vallei van Meksiko lê. In die noorde, ooste en suide is die vallei deur 'n bergreeks omring, wat deur die vulkane Popocatépetl en Iztaccíhuatl oorheers word. Die stad was deur vyf damme in die noorde, weste en suide met die vasteland verbind. Op 'n naburige eiland, wat net deur 'n kanaal van die stad geskei was, was die aanvanklik onafhanklike stad Tlatelolco geleë.
Vandag bestaan die Texcocomeer nie meer nie, wat deur die Spanjaarde geleidelik gedreineer is. Net in Xochimilco in die suide van Meksikostad vorm klein waters 'n laaste oorblyfsel van die meer.
Sarah Roberts (aktrise)
Sarah Roberts (gebore 4 Desember 1984) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente 151 Kent Ave (2012), Wolf Creek 2 (2013), en Felony (2013), en in die televisiereeks Nowhere Boys (2013).
Smallingerland
Smallingerland is 'n munisipaliteit in die provinsie Friesland in die noorde van Nederland. Drachten is die administratiewe setel van die munisipaliteit.
Plekke
Boornbergum, De Tike, De Veenhoop, De Wilgen, Drachten, Drachtstercompagnie, Goengahuizen, Houtigehage, Kortehemmen, Nijega, Opeinde, Oudega, Rottevalle en Smalle Ee.
1993
Die jaar 1993 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 93ste jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Pous Johannes XVIII
Johannes XVIII was die 141ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Johannes XVIII is gebore as Giovanni Fasano in Rapagnano, Italië die seun van 'n priester met die naam Leo. Hy was voor sy verkiesing 'n Benediktynse monnik. Op 25 Desember 1003 volg hy Pous Johannes XVII op en regeer tot sy dood op Junie of Julie 1009. Hy word opgevolg deur Pous Sergius IV. Die naam ‘Johannes’ beteken 'God is genadig'.
Hel
duimnael|180px|Die hel, detail van ’n fresko in die Middeleeuse Kerk van Sint Nikolaas in Raduil, [[Bulgarye.]]
Pous Johannes XVIII
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Hel
Die hel is in godsdiens en folklore ’n bestemming vir afgestorwenes, soms ’n plek van lyding en straf. Godsdienste met ’n lineêre uitkyk beskou die hel dikwels as ’n bestemming vir ewig, terwyl dié met ’n sikliese uitkyk dit dikwels sien as ’n plek vir tussen inkarnasies. Die hel word gewoonlik uitgebeeld as ’n plek onder die aardoppervlak wat ’n ingang vanaf die land van die lewendes het. Ander plekke van die hiernamaals sluit in die hemel, vaevuur, paradys en limbo.
In ander tradisies, wat nie die heirnamaals beskou as ’n plek van straf of beloning nie, beskryf die hel bloot as ’n bestemming van die afgestorwenes, die graf, ’n neutrale plek onder die oppervlak van die aarde (soos Sjeool of Hades.)
Verskillende sienings
Die god Hades was in die Griekse mitologie bekend as die koning van die onderwêreld, ’n plek waarheen siele ná die dood gegaan het. Hermes, die boodskapper van die gode, en Charon, die bootsman, sou ’n afgestorwene se siel neem na die onderwêreld, wat ook Hades genoem is. Hier is die siel geoordeel. As die mens in die lewe boos was, is hy na Tartaros gestuur waar die siel gestraf is deur dit met lawa te brand of op ’n folterbank uitmekaar te trek.
Sjeool is in die Hebreeuse Bybel is ’n plek van donkerte waarheen alle afgestorwenes gaan, beide die regverdiges en goddeloses. Dit is ’n plek van stilte en donkerte wat van die lewe en van God afgesny is. Dit word in die Afrikaanse Bybel as "doderyk" vertaal.
Genius
duimnael|240px|’n Genius met vlerke en ’n vrou, uit Suid-[[Italië, omstreeks 320 v.C.]]
’n Genius (meervoud: geniusse of genii) was in die antieke Romeinse godsdiens ’n onsigbare beskermgees van ’n goddelike aard wat elke mens, plek of voorwerp gehad het. Nes ’n beskermengel het die genius elke mens van sy geboorte tot sy dood gevolg.
Die Grieke het ’n genius ’n daimon ("demon") genoem en van vroeg reeds in hulle geglo, hoewel Homeros hulle nie noem nie.
Aard van die genius
Die rasionele kragte en vermoëns van elke mens is toegeskryf aan hul siel, wat ’n genius was. Dus, word 'n genie toegeskryf aan elke mens. Die geloof in onsigbare geeste, wat die mens in liefde en hartseer van die wieg tot die graf lei, het nie sterker onder enige ander volk as onder die Romeine ontwikkel nie. Vir geen oomblik van sy lewe is die man geskei van sy genius nie. Oor die algemeen is die genius beskou as 'n soort, welwillend, 'goeie' gees, alhoewel soms, veral later word aan almal twee genii, toegeskryf word. 'n Goeie een en 'n bose genius of in dieselfde genius word albei eienskappe toegeskryf wat hulle verenig.
Elke plek het ook 'n genius (genius loci) gehad, en so ook kragtige voorwerpe soos vulkane. Daar was ook spesifieke genii, dié van die teater, wingerde of feeste wat onderskeidelik opvoerings laat slaag, druiwe laat groei en feeste suksesvol gemaak het. Dit was vir die Romeine baie belangrik om die regte genius se guns te wen vir groot gebeure en ondernemings.
Gewoonlik is die genii afgebeeld as beeldskone seuns of jongelinge, met vlerke. Die genii van stede en plekke is dikwels in die vorm van slange voorgestel.
Galery
Verskeie kunswerke wat genii insluit, is in Pompeji gevind.
Grootkoningriethaan
Die Grootkoningriethaan (Porphyrio madagascariensis) is 'n algemene standvoël en leef in plat riete, vleie en oorstroomde grasveld. Die voël is 38 – 46 cm groot en weeg 500 - 700 gram. In Engels staan die voël bekend as African Swamphen.
Le Deuxième Sexe
Le Deuxième Sexe (Engels: The Second Sex, Afrikaans : Die Tweede Geslag) is 'n essay wat vrygestel is as 'n boek met twee volumes wat Simone de Beauvoir op 41 in 1949 geskryf het. Dit is een van die bekendste werk van feminisme en tel as die grondslag teks vir die feministiese beweging in Frankryk. Deesdae word dit dikwels as verwysing in feministiese stellings gebruik. Hierdie essay is die oorsprong van die bynaam geestelike moeder van die tweede feministiese golf wat aan Simone de Beauvoir toegeken is.
Inhoud
Hierdie essay was baie omstrede sedert die publikasie daarvan. Die Tweede Geslag handel oor die verskillende oorsake van die minderwaardigheid van vroue in die samelewing en in bykans alle ander domeine buite die huis. Hierdie werk bevestig dat dit mans is wat die wêreld bestuur en dat die vrou wat haar met volle toewyding aan haar huwelik en haar kinders probeer verbind, haar vryheid moet verloor. Hierdie situasie is bloot die gevolg van die feit dat sy haarself nie in staat ag of dat sy nie allen wil bly weens ekonomiese en / of sosiale redes nie. Samelewing, ouers, geloof almal verklaar dat vroue ondergeskik is aan mans en dat hulle 'n man moet hê. Die ontwikkeling van meisies in vergelyking met dié van die mans en die wêreld om hulle wys hulle en die samelewing dat die vrou nie dieselfde vermoëns as die man het nie. Beauvoir praat oor alle toestande wat mense aanmoedig om in die minderwaardigheid van vroue te glo. Daarbenewens bespreek sy die gevolge wat dit meebring met betrekking tot die keuse van vroue om te trou en hul eie loopbane te gee.
Verder praat sy oor die "giftige geskenk" wat die huwelik en kinders vir die vroue meebring. Hulle is immers baie meer verantwoordelik vir hulle as vir hul mans. Dit is deels vanweë die rol wat hulle in die huis speel, dat hulle nie as 'n individu buite hulself kan leef nie. Gewoonlik laat vaar die vrou haar loopbaan, nie die man nie. Simone de Beauvoir praat oor die algemene situasie van die vrou en is bewus daarvan dat beide die man en die vrou verantwoordelik is vir hierdie verskynsel. Die vrou moet immers nie haar loopbaan vir haar familie gee nie. Die man moet op sy beurt haar nie aanmoedig om dit te doen nie. Nog meer: volgens haar sal albei geslagte meer vryheid hê in 'n wêreld waar mans en vroue gelyk is. Sy beklemtoon ook dat die vrou minder afhanklik van haar man sal wees as hy haar toelaat om 'n sinvolle loopbaan te bou.
In die Tweede Geslag kan baie ander argumente gevind word wat die ongelykheid tussen mans en vroue weerspieël as gevolg van die verdeling van huishoudelike take en die lae deelname van vroue in baie ander gebiede soos arbeid en politiek. Byvoorbeeld, sien ons dat die hoogste posisies hoofsaaklik vir mans gereserveer word. Daar is dus steeds 'n ongelykheid wat mens moet probeer verstaan om die toekomstige situasie te verbeter. Le Deuxième Sexe is 'n werk wat die situasie van die vrou bevraagteken: dit bly 'n relevante analise wat die vroulike identiteit ter bespreking stel.
Engelse vertaling
Sedert 1953 het die Amerikaners en ander Engelssprekendes toegang gehad tot 'n baie onvolledige vertaling (met 'n geskatte 15 tot 20 persent ontbrekende tekste). Howard Madison Parshley het hierdie vertaling in 'n baie kort tyd voltooi op versoek van uitgewer Knopf. Simone de Beauvoir self was bewus van die onvolledige vertaling en het Howard Madison Parshley gehelp. Hierdie weergawe het egter 'n trans-Atlantiese sukses geword en het lankal die verwysingsboek van die Amerikaanse feministe gebly. Omstreeks die 1980's het vroue self egter verklaar dat die vertaling onvolledig was en hul verontwaardiging uitgespreek het. Toe kom 'n nuwe vertaling van Constance Borde en Sheila Malovany-Chevallier wat in April 2010 in die Verenigde State gepubliseer is.
Deshun Deysel
Deshun Deysel (gebore 9 April 1970) is 'n Suid-Afrikaanse bergklimmer en sakevrou wat deel was van die eerste Suid-Afrikaanse ekspedisie na Berg Everest in 1996. Dit was die eerste keer wat die nuwe Suid-Afrikaanse vlag geplant is op die berg. Sy het die afgelope 15 jaar die meeste van die wêreld se hoogste berge aangedurf in 14 ekspedisies op 5 kontinente.
Bekend as 'n hoë-hoogte-bo-seespieël bergklimmer, het haar loopbaan as 'n onderwyseres begin. Sy het egter haarself die afgelope 20 jaar tot een van Suid-Afrika se voorste motiveringsprekers ontwikkel. Deshun is die stigter en direkteur van Deshun Deysel & Associates, 'n besigheid wat fokus op die bevordering en toerusting van leierskap in 'n konteks van verandering en diversiteit.
Deshun in 'n Laureus Sport Ambassadeur sedert 2010.
Improvisasieteater
Improvisasie teater, dikwels ook bekend as provisasie  of prov', is 'n vorm van teater, dikwels komedie, wat die meeste van of alles onbeplan en spontaan uitgevoer word: spontane skepping deur die kunstenaars. In sy suiwerste vorm is die dialoog, aksie, storie en die karakters gesamentlik geskep deur die spelers soos die improvisasie ontvou in die huidige tyd, sonder die gebruik van 'n voorbereide, geskrewe teks.
Improvisasie tegnieke word dikwels op groot skaal gebruik in drama programme om akteurs op te lei vir die verhoog, film en televisie en kan 'n belangrike deel wees van die repetisie proses. Die vaardighede en prosesse van improvisasie kan egter ook buite die konteks van die uitvoerende kunste gebruik word - Toegepaste Improvisasie. Dit word in klaskamers gebruik as 'n opvoedkundige hulpmiddel en in besighede as 'n manier om kommunikasie-vaardighede, kreatiewe probleemoplossing en ondersteunende spanwerk vermoëns wat gebruik word deur improvisasie, ensemble spelers, te ontwikkel. Dit word soms gebruik in psigoterapie as 'n hulpmiddel om insig te verkry in 'n persoon se gedagtes, gevoelens en verhoudings.
Geskiedenis
Die vroegste goed gedokumenteerde gebruik van improvisasie teater in westerse geskiedenis, is gevind in die Atellan Farce in 391 BC. Vanaf die 16de tot die 18de eeu, het Commedia dell'arte kunstenaars geïmproviseer in die strate van Italië. In die 1890's het toneelspelers en direkteurs soos die Rus Konstantin Stanislavski en die Fransman Jacques Copeau, stigters van die twee hoofstrome van akteursteorie, van wie beide grootliks staat gemaak het op improvisasie tydens toneelspel en repetisie.
Moderne improvisasie
Moderne teater improvisasie speletjies het begin as drama oefeninge vir kinders, 'n belangrike deel van drama skoling in die 20ste eeu deels danksy die progressiewe opvoeding beweging onderneem deur John Dewey in 1916. Sommige mense gee aan die Amerikaner, Dudley Riggs, die eer as die eerste vaudeville-akteur wat voorstelle van die gehoor gebruik het om sketse te improviseer op die verhoog. Improvisasie oefeninge is verder ontwikkel deur Viola Spolin in die 1940s, 50s en 60s en gekodifiseer in haar boek, Improvisation For The Theater, die eerste boek wat spesifieke tegnieke gee en improvisasie teater afrig. In die 1970s in Kanada, het Britse toneelskrywer en vervaardiger Keith Johnstone die boek, Impro: Improvisation and the Theatre, geskryf wat sy idees oor improvisasie uitlê en het Theatresports begin, 'n belangrike deel in moderne improvisasie komedie en die inspirasie vir die gewilde televisieprogram Whose Line Is It Anyway? Spolin het die eerste generasie moderne Amerikaanse improviseerders beïnvloed by The Compass Players in Chicago, wat gelei het tot The Second City. Haar seun, Paul Sills tesame met David Shepherd, het The Compass Players begin. Na die ontbinding van The Compass Players, het Paul Sills The Second City begin. Hulle was die eerste georganiseerde geselskappe in Chicago en die moderne Chicago improvisasie komedie beweging het gegroei na hul sukses. Baie van die huidige "reëls" van komedie improv is eerste geformaliseer in Chicago in die laat 1950s en die vroeë 1960s, aanvanklik tussen The Compass Players geselskap, wat vervaardig is deur Paul Sills. David Shepherd het die filosofiese visie van die Compass Players verskaf, terwyl Elaine May die middelpunt was in die ontwikkeling van die plek vir die improvisasies. Mike Nichols, Ted Flicker en Del Close was haar mees gereelde bydraers in dié verband. Toe The Second City sy deure geopen het op 16 Desember 1959, vervaardig deur Paul Sills, het sy moeder, Viola Spolin, opleiding begin met nuwe improvisasies deur 'n reeks klasse en oefeninge wat die hoeksteen gevorm het van moderne improv opleiding. Teen die mid-1960s, is Viola Spolin se klasse oorhandig aan haar protégé, Jo Forsberg, wie Spolin se metodes verder ontwikkel het na 'n een jaar kursus, wat uiteindelik The Players Workshop, die eerste offisiële skool van improvisasie in die VSA geword het. Gedurende dié tyd, het Forsberg baie kunstenaars opgelei wat opgetree het op The Second City verhoog.
Baie van die oorspronklike rolverdeling van Saturday Night Live kom uit The Second City en die franchise het komedie sterre soos Mike Myers, Tina Fey, Bob Odenkirk, Amy Sedaris, Stephen Colbert, Eugene Heffing, Jack McBrayer, Steve Carell, Chris Farley, Dan Aykroyd, en John Belushi opgelewer. Gedurende dieselfde tydstip het Keith Johnstone se groep, Die Teater Masjien, met sy oorsprong in Londen, deur Europa getoer. Hierdie werk het geboorte gegee aan Theatresports, eers net in geheime werkswinkels  en uiteindelik in die publiek toe Johnstone na Kanada verhuis het. Toronto is die tuiste van 'n ryk improv tradisie.
In 1984 het Dick Chudnow (Kentucky Fried Teater) die ComedySportz in Milwaukee, WI gestig. Uitbreiding het begin met die toevoeging van ComedySportz-Madison (WI), in 1985. Die eerste Komedie Liga van Amerika Nasionale Toernooi is gehou in 1988 met 10 spanne wat deelgeneem het. Die liga is nou bekend as die Wêreld Komedie Liga en spog met 'n rooster van 24 internasionale stede.
The Committee teater was aktief in San Francisco in die Noord-Strand gedurende die 1960's. Dit is gestig deur alumni van Chicago se Tweede grootste Stad, Alan Myerson en sy vrou Jessica. Toe The Committee ontbind het in 1972, is drie groot maatskappye gevorm: Die Pitchell Players, The Wing en Improvisation Inc. Die enigste maatskappy wat voortgegaan het met opvoerings is Close se Harold was Improvisation Inc. Sy twee voormalige lede, Michael Bossier en John Elk, het Spaghetti Jam gestig in San Francisco se Old Spaghetti Factory in 1976. waar kort improv en Harolds in 1983 opgevoer is. Stand-up komediante het in dieselfde area by die Intersection for the Arts opgetree en het dikwels daarheen gekom en geluister. In 1979 het Elk kort improv's na Engeland gebring, werkswinkels aangebied by die Jacksons Lane Teater en hy was die eerste Amerikaner om The Comedy Store, London, op te voer bokant 'n Soho ontkleeklub.
Moderne politieke improvisasie se wortels sluit Jerzy Grotowskise werk in in Pole tydens die laat 1950's en vroeë 1960's, Peter Brook se "happenings" in Engeland gedurende die laat 1960's, Augusto Boal se "Forum Teater" in Suid-Amerika in die vroeë 1970's en San Francisco se The Diggers in die 1960's. Sommige van hierdie werke het gelei tot suiwer improvisasie opvoeringsstyle, terwyl ander slegs byvoeg tot die teater woordeskat en was, oor die algemeen avant-garde eksperimente.
Joan Littlewood, 'n Engelse aktrise en vervaardiger wat aktief vanaf die 1930's tot die 1970's was, het gebruik gemaak van improvisasie in die ontwikkeling van verhoogopvoerings. Sy is twee maal suksesvol vervolg omdat sy toegelaat het dat haar akteurs geïmproviseer het vir 'n opvoering. Tot en met 1968, het die Britse wet vereis dat tekste goedgekeur is deur die Heer van Chamberlain se Kantoor. Die departement het ook inspekteurs gestuur om 'n paar optredes by te woon om te verseker dat die goedgekeurde tekste uitgevoer word presies soos goedgekeur.
Improvisasie komedie
Moderne improvisasie komedie, soos dit beoefen word in die Weste, val oor die algemeen in twee kategorieë: kort- en langvorm.
Kortvorm improv bestaan uit kort tonele wat gewoonlik saamgestel is van 'n voorafbeplande speletjie, struktuur of idee gedrewe deur 'n voorstel vanuit die gehoor. Baie kortvorm oefeninge is geskep deur Viola Spolin, wat hul teaterspeletjies genoem het, en beïnvloed is deur haar opleiding deur rekreasie speletjie kenner, Neva Boyd. Die kortvorm improv komedie televisiereeks, Whose Line Is It Anyway? het Amerikaanse en Britse kykers bekendgestel aan kortvorm.
Langvorm improv kunstenaars skep dikwels vertonings waarin kort tonele dikwels verweef is deur die storie, karakters of temas. Langvorm vertonings mag die vorm aanneem van 'n bestaande tipe teater, byvoorbeeld 'n vollengte verhoogstuk of Broadway-styl musiekblyspel soos Spontaneous Broadway. Een van die beter bekende langvorm strukture is die Harold, ontwikkel deur ImprovOlympic mede-stigter, Del Close. Vandag bestaan daar baie sulke langvorm strukture. Langvorm improvisasie is veral opgevoer in Chicago, New York Stad, Los Angeles; het 'n sterk teenwoordigheid in Austin, Boston, Minneapolis, Phoenix, Philadelphia, San Francisco, Seattle, Detroit, Toronto, Vancouver, Washington, D.C.; en bou 'n groeiende gevolg in Denver, Montreal, Kansas City, Columbus, New Orleans, Omaha, Rochester en Hawaii. Buite die Verenigde State van Amerika het langvorm improv 'n groeiende teenwoordigheid in die Verenigde Koninkryk, veral in stede soos Londen, Bristol en die Edinburgh Festival Fringe.
Nie-komiese, eksperimentele, en dramatiese, narratiewe-gebaseerde improvisasie teater
Ander vorme van improvisasie teater opleiding en optrede tegnieke is eksperimenteel en avant-garde en nie noodwendig bedoel om komies te wees nie. Dit sluit uit Playback Theatre en Theatre of the Oppressed, die Poor Theatre, die Open Theatre, om 'n paar te noem.
The Open Theatre is in New York Stad gestig deur 'n groep van die voormalige studente van die waarnemende onderwyser Nola Chilton, en het kort daarna deur die vervaardiger Joseph Chaikin, voorheen van The Living Theatre en Peter Feldman. Hierdie avante-garde teater groep ondersoek politieke, artistieke en sosiale kwessies. Die maatskappy ontwikkel werk deur middel van 'n improvisasie proses uit Chilton en Viola Spolin en skep bekende oefeninge soos "klank en beweging" en "transformasie" en sodoende het radikale vorme en tegnieke ontstaan wat te wagte was of was tydelik met Jerzy Grotowski se "arm teater" in Pole.[1] Gedurende die sestigerjare het Chaikin en die Oop Teater volledige teater produksies ontwikkel met niks behalwe die akteurs, 'n paar stoele en 'n kaal verhoog, die skep van 'n karakter, tyd en plek deur middel van 'n reeks van transformasies wat die akteurs fisies ontdek het deur improvisasies.
Lang, dramatiese en verhaal-gebaseerde improvisasie is goed gevestig teen die weskus by maatskappye soos San Francisco se BATS Improvisasie. Hierdie formaat kan vir vollengte-toneelstukke en musiekblyspele geskep word improvisationally.
Die toepassing van improv beginsels in die lewe
Baie mense wat improv studeer het, het opgemerk dat die leerbeginsels van improv baie bruikbaar is, net nie op die verhoog nie, maar in die daaglikse lewe. Byvoorbeeld, Stephen Colbert het in 'n aanvangspraatjie gesê, Wel, jy gaan nou met die grootste improvisasie van almal begin. Sonder enige teks. Met geen idee wat gaan gebeur nie, dikwels met mense en plekke wat jy nog nooit vantevore gesien het nie. Jy is nie in beheer nie. So sê "ja". As jy gelukkig is, sal jy mense vind wat terug "ja" sal sê. In haar boek, Bossypants, lys Tina Fey verskeie improv reëls wat van toepassing is in die werksplek. Daar is heelwat belangstelling om lesse van improv na die korporatiewe wêreld te bring. In 'n New York Times artikel getiteld, "Can Executives Learn to Ignore the Script?", merk Stanford professor en skrywer, Patricia Ryan Madson op dat, "uitvoerende bestuur en ingenieurs mense in ondersteuning benodig om ja te sê in hul eie stem. So dikwels is die stelsels wat ons in plek gesit het om ons veilig te hou, ook dit wat ons weerhou van ons kreatiewe self."
In film-en televisie
Baie vervaardigers gebruik improvisasie tydens die skep van beide hoofstroom en eksperimentele rolprente. Baie stilrolprentvervaardigers soos Charlie Chaplin en Buster Keaton het improvisasie gebruik in die maak van hul films en kwinkslae ontwikkel tydens die verfilming en dan die storielyn aangepas om daarby aan te sluit. Die Marx broers was welbekend om af te wyk van die teks wat hul ontvang het, hul na goedvinde (ad lib) het dikwels deel geword van die standaard roetine en hul weg gevind in die films. Baie mense het onderskeid getref tussen na goedvinde (ad-libbing) en improvisasie.
Die Britse regisseur Mike Leigh maak algemeen gebruik van improvisasie in die skepping van sy films, insluitend om belangrike oomblikke in die karakters se lewens te improviseer wat nie eers verskyn in die film nie. This Is Spinal Tap en ander spotdokumentêre films van die vervaardiger Christopher Gas is geskep met 'n mengsel van geskrewe en spontane materiaal en Blu in the Face is 'n 1995 komedie vervaardig deur Wayne Wang en Paul Auster wat deels geskep is deur improvisasie tydens die verfilming van Smoke.
Sommige van die bekendste Amerikaanse film vervaardigers wat bekend is vir hul gebruik van improvisasie in hul werk met akteurs is John Cassavetes, Robert Altman, Christopher Guest en Rob Reiner.        Improv komedie tegnieke wat ook in televisie en stand-up komedie in trefferreekse soos HBO se televisieprogram, Curb Your Enthusiasm, vervaardig deur [Larry David], die VK Channel 4 en ABC televisiereeks Whose Line Is It Anyway (en die opvolg Drew Carey se  Green Screen Showen  Drew Carey's Improv-A-Ganza), Nick Cannon se improv komedieprogram Wild 'N Out en Thank God You're Here. In Kanada is die reeks Train 48 geïmproviseer van tekste wat 'n minimale uitleg van elke toneel gehad het en die komediereeks This Sitcom Is...Not to Be Repeated het dialoog geïnkorporeer wat uit 'n hoed getrek is gedurende 'n episode. The Amerikanse programw Reno 911! het ook geïmproviseerde dialoog bevat gebasseer op 'n storielyn uitleg. Fast and Loose is 'n improvisasie speletjiesprogram, baie soos Whose Line Is It Anyway? Die BBC se sitcoms Outnumbered en The Thick of It het ook geïmproviseerde elemente bevat.
Sielkunde
In die sielkunde van bewustheid het Eberhard Scheiffele die aangepaste toestend van bewustheid verken deur toneelspelers en improviseerders in sy wetenskaplike werk; Acting: an altered state of consciousness. Volgens G. William Farthing in The Psychology of Consciousness ːComparative Study, tree akteurs 'n veranderde fase van bewustheid binne. Toneelspel word gesien as om die 14 dimensies van veranderde subjektiewe ondervindings wat ASC kenmerk volgens Farthing, naamlik: aandag, persepsie, verbeelding en fantasie, innerlike stem, geheue, hoër denkproses, betekenis of betekenis van ondervindings, tyd ondervinding, emosionele gevoelens en uitdrukking, vlak van opwekking, selfbeheer, ontvanklikheid, liggaamsbeeld en 'n besef van persoonlike identiteit. In die groeiende veld van Drama Terapie, is psigodramatiese improvisasie tesame met ander tegnieke wat vir Drama Terapie ontwikkel is, omvattend gebruik. Die "Ja, en" reël word vergelyk met Milton Erickson se aanwendingsproses en tot 'n verskeidenheid aanvaardings-gebasseerde psigoterapieë. Improv opleiding word aanbeveel vir paartjie terapie en terapeut opleiding en daar word gespekuleer dat improv opleiding behulpsaam mag wees in sekere gevalle van sosiale angsawykings.
Struktuur en proses
Improvisasie teater laat dikwels 'n interaktiewe verhouding met die gehoor toe. Improv groepe vra dikwels die gehoor vir voorstelle as 'n bron van inspirasie, 'n manier om die gehoor betrokke te kry en as 'n manier om te bewys dat die teks nie geskryf is nie. Dit is soms daarop gemik om die meesters van die kuns, wie se optredes so gedetailleerd vir kykers kan voorkom dat kykers kan vermoed dat die tonele beplan is.Vir die geïmproviseerde tonele om suksesvol te wees, moet die betrokke improviseerders saamwerk om die parameters en aksie van die tonele te bepaal in 'n proses van gesamentlike skepping. Met elke gesproke woord of aksie in die toneel, maak 'n improviseerder 'n offer, bedoelende dat hy of sy die element van die realiteit in die toneel definieër. Dit mag insluit om 'n ander karakter 'n naam te gee, 'n verhouding of area te identifiseer of om mimiek te gebruik om die fisiese omgewing te definieër. Hierdie aktiwiteite staan ook bekend as endowment. Dit is die verantwoordelikheid van die ander improviseerders om aanbod te aanvaar van mede-kunstenaars; om dit nie te doen nie, staan ook bekend as blokkering, negation, of denial, wat gewoonlik die ontwikkeling van 'n verhoed. Sommige kunstenaars mag doelbewus blokkeer (of om weg te breek van 'n karakter) vir komiese effek - dit staan bekend as gagging - maar oor die algemeen verhoed dit die toneel om te vorder word met afkeur aanskou deur baie improviseerders. 'n Aanbod wat aanvaar is word gewoonlik vergesel deur 'n nuwe aanbod, dikwels deur voort te bou op 'n vorige een; improviseerders verwys na dié proses as "Ja, en..." en word beskou as die hoeksteen van die improvisasie tegniek. Elke nuwe brokkie inligting wat bygevoeg word, help die improviseerders om hul karakters te verfyn en versnel die aksie van die toneel. Die " Ja, en..." reël is van toepassing op 'n vroeër stadium in die toneel, aangesien dit in dié fase is dat 'n "basis (of gedeelde) realiteit" vasgestel word om later geherdefinieër te word deur "as (dit is waar), toe (wat anders kan ook waar wees)" wat die toneel beweeg van toneel na komedie, soos verduidelik in die 2013 handleiding deur die Upright Citizens Brigade members. Die onvoorgeskrewe natuur van improv impliseer ook geen voorafgestelde kennis oor die props wat in die toneel gebruik kan word. Improv maatskappye mag 'n aantal toegangbare props gebruik wat beskikbaar is op kort kennisgewing, maar baie improviseerders vermy  props en is ten gunste van die oneindige moontlikhede beskikbaar deur mimiek. In improv staan dit algemeen bekend as 'space object work' of 'space work', nie 'mimiek' nie en die props en areas geskep deur die tegniek, as 'space objects' geskep deur of 'space substance,' ontwikkel as 'n tegniek deur Viola Spolin. Soos met alle improv aanbiedinge, word improviseerders aangemoedig om geldigheid en deurlopendheid van die verbeeldingsomgewing gedefinieër deur hulself en hul mede-kunstenaars, te respekteer; dit beteken byvoorbeeld om nie deur die tafel te loop of "wonderbaarlik" 'n paar koeëlwonde van 'n improviseerder se vuurwapen oorleef nie.
Gemeenskap
Baie teater geselskappe is gewy aan die aanbieding van improvisasie optredes en die groei van die improv gemeenskap deur middel van hul opleiding sentrums.
Bykomend tot die vir-wins-teater geselskappe, is daar baie kollege-gebaseerde improv groepe in die Verenigde State van Amerika en regoor die wêreld.
Demi Lee Moore
Demi Lee Moore (7 Desember 1989, Worcester, Suid-Afrika), van Durbanville is ’n Suid-Afrikaanse sangeres en die wenner van die TV-musiekwerklikheidsreeks Die Kontrak op die TV-kanaal VIA. Sy het ’n platekontrak by Coleske Artists losgeslaan en op 2018 se Afrikaans Is Groot-konserte opgetree as deel van haar prys.
Improvisasieteater
Gemeenskap
In Europa is die spesiale bydrae tot die teater van die abstrakte, die realiteit, die irrasionele en die onderbewussyn deel van die stadium tradisie vir eeue. Vanaf die 1990's af is 'n groeiende aantal van die Europese Improv groepe ingestel om spesifiek die moontlikhede wat aangebied word te verken, deur die gebruik van die abstrakte in geïmproviseerde opvoering, insluitend dans, beweging, klank, musiek, masker werk, beligting en so aan. Hierdie groepe is nie geïnteresseerd in komedie nie, as 'n tegniek of as 'n effek, maar eerder in die uitbreiding van die improv genre so te inkorporeer tegnieke en benaderings wat lank reeds 'n wettige deel van die Europese teater.
Noemenswaardige bydraers tot die veld
Sommige van die belangrikste figure in die ontwikkeling van die improvisasie-teater is Viola Spolin en haar seun Paul Plate, stigter van Chicago se befaamde Second City geselskap en skepper van die Theatre sports en Del Close, ImprovOlympic (saam met Charna Halpern) en skepper van 'n gewilde lang improv-formaat bekend as The Harold. Ander bydraers sluit in Keith Johnstone, die Britse onderwyser en skrywer van Impro, wat die stigter van die Teater Masjien en wie se leerstellings die grondslag vorm van die gewilde kortvorm Theatresports formaat is, Dick Chudnow, stigter van ComedySportz wat sy familie-vriendelike formaat ontwikkel het van Johnstone se Theatersports, en Bill Johnson, skepper/vervaardiger van The Magic Meathands, wat tussen die konsep van "Commun-edy Uitreik" deur die aanpassing van optredes aan nie-tradisionele gehore, soos die haweloses en pleegkinders is. David Shepherd, tesame met Paul Sills, het The Compass Players in Chicago geskep. Shepherd was vasbeslote om  'n ware "mense teater" te ontwikkel en het gehoop om politieke drama na die veekraal te bring. The Compass het in verskeie vorme en gemeenskappe gespeel in baie stede insluitende New York en Hyannis, na die stigting van The Second City. 'n Paar Compass lede was ook stigterslede van The Second City. In the 1970s het Shepherd begin eksperimenteer met groep-vervaardigde videos. Hy is die skrywer van "That Movie In Your Head", oor dié werk. In the 1970s, het David Shepherd en Howard Jerome die Improvisational Olympics geskep, 'n formaat vir kompetisie gebasseer op improv. The Improv Olympics is die eerste maal vertoon by Toronto se Homemade Theatre in 1976 en duur voort as die Canadian Improv Games. In the Verenigde State, is die Improv Olympics later vervaardig deur  Charna Halpern onder die naam, "ImprovOlympic" en nou as "IO"; IO bestuur opleidingssentrums en teaters in Chicago en Los Angeles. By IO het  Halpern Shepherd se "Time Dash" speletjie gekombineer met Del Close se "Harold" speletjie; die hersiende formaat vir die Harold het 'n fundamentêle struktuur geword in die ontwikkeling van moderne langvorm improvisasie.
Demi Lee Moore
Lewe
Demi Lee is op Worcester gebore, maar haar gesin het later na Durbanville getrek. Sy het op negejarige ouderdom begin sing en op 19 besluit om voltyds te sing. Sy het onder meer vir ’n paar maande by The Barnyard Theatre aangesluit en is in 2013 benoem vir ’n Ghoema vir beste popalbum vir Net ’n Mens. Sy het in 2014 aan Idols X deelgeneem, waar sy die sewende plek behaal het. Haar enkelsnit "Liefdes Wen Resep" is in 2015 uitgereik en het binne die eerste dag die no. 1-plek op die Afrikaanse iTunes behaal.
Improvisasieteater
Noemenswaardige bydraers tot die veld
In 1975 het Jonathan Fox die Playback Theatre gestig, 'n vorm van geïmproviseerde gemeenskap teater wat dikwels nie komies is nie en stories herspeel soos gedeel deur lede van die gehoor.
Lara Robinson
Lara Robinson (gebore 1 Januarie 1998) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Knowing (2009) en in die televisiereeks Upper Middle Bogan (2013).
Demi Lee Moore
Lewe
In 2018 het Demi Lee aan Die Kontrak deelgeneem. Dit was ’n realiteitsangkompetisie waarop agt aspirantmusieksterre ná ’n landwye aanlynveldtog uit bykans 2 000 sangers gekies is. Hulle is deur mentors gebrei vir die uitklopkonserte wat hulle week na week moes aandurf. Demi Lee en Ivan Roux was die laaste twee deelnemers wat oorgebly het en Demi Lee het eindelik gewen. Haar mentor was Monique Steyn.
Demi Lee se album Mis Eet Slaap Herhaal is op 30 November 2018 uitgereik. Dit bevat die volgende snitte:
Rex Reed
Rex Reed (gebore 2 Oktober 1938) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Myra Breckinridge (1970), The Rehearsal (1974), Superman (1978), en Irreconcilable Differences (1984).
Improvisasieteater
Noemenswaardige bydraers tot die veld
Die Groundlings is 'n gewilde en invloedryke improvisasie teater en opleiding sentrum in Los Angeles, Kalifornië. Gary Austin, stigter van Die Groundlings, gaan voort om improvisasie te leer regoor die land, met die fokus veral in Los Angeles. Hy is wyd geprys as een van die grootste waarnemende onderwysers in Amerika. Sy werk is gegrond op die lesse wat hy geleer het as 'n improvisator by The Committee met Del Close, sowel as in sy ervarings as eerste vervaardiger  van Die Groundlings. Die Groundlings word dikwels gesien as die Los Angeles opleidingsgrond vir die "tweede generasie" van improvisasie, of improv kenners en geselskappe. Stan Wells het die "Klap-In" styl van die lang improvisasie  ontwikkel en later die gebruik van hierdie as die basis vir sy eie teater, The Empty Stadium, wat op sy beurt verskeie geselskappe laat gebruikmaak het van hierdie styl.
Gunter Lösel het die bestaande improvisasie teater teorieë (van Moreno, Spolin, Johnstone en Close), dit gestruktureer en 'n algemene teorie geskryf van improvisasie teater.
Amphilectus pedicellatus
Amphilectus pedicellatus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amphilectus en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Lundbeck.
Uruk
Uruk was ’n antieke stad van Sumer (en later van Babilonië) wat geleë was oos van die huidige Eufraatrivier, 30 km oos van die hedendaagse Samawah in Irak. Uruk is die tipeterrein van die Uruk-tydperk. Dit het ’n groot rol gespeel in die vroeë verstedeliking van Sumer in die middel 4de millennium v.C. Teen die laaste fase van die Uruk-tydperk omstreeks 3100 v.C. kon die stad 40 000 inwoners gehad het, met 80 000 tot 90 000 mense wat in die omgewing gewoon het. Dit maak dit die grootste stedelike gebied van dié tyd in die wêreld.
Die legendariese koning Gilgamesj het volgens die chronologie van die Sumeriese Koningslys (hierna SKL genoem) in die 27ste eeu v.C. oor Uruk regeer. Die stad het omstreeks 2000 v.C. minder belangrik geword in die lig van die stryd tussen Babilonië en Elam, maar dit was bewoon tot kort voor of ná die Islamitiese verowerings van 633-638 n.C.
Prominensie
thumb|270px|Die uitbreiding van Uruk en sy koloniale buiteposte, omstreeks 3600-3200 v.C.
In mites en die letterkunde was Uruk beroemd as die hoofstad van Gilgamesj, held van die Heldedig van Gilgamesj. Daar word ook geglo dit was die Bybelse stad Erek (Genesis 10:10), die tweede stad wat deur Nimrod in Sinar gestig is.
Uruk-tydperk
Uruk was nie net een van die eerste stede nie, maar het ook ’n belangrike rol gespeel in die verstedeliking en eerste staatsvorming in die Uruk-tydperk, of Uruk-uitbreiding (4000-3200 v.C). In dié tydperk van 800 jaar was daar ’n verskuiwing van klein landboudorpies tot ’n groter stedelike sentrum met ’n voltyse burokrasie, militêre mag en gemeenskap wat uit lae bestaan het. Hoewel daar in dié tyd ook ander nedersettings was, was hulle gwoonlik sowat 10 hektaar, terwyl Uruk aansienlik groter en komplekser was. Die kultuur van die Uruk-tydperk wat deur Sumeriese handelaars en koloniste na ander streke gebring is, het ’n uitwerking op al die omringende volke gehad wat geleidelik hulle eie, vergelykbare en mededingende ekonomieë en kulture gevestig het. Eindelik kon Uruk nie langafstandbeheer oor kolonies soos Tell Brak met militêre mag behou nie.
Geografiese faktore
thumb|links|200px|’n Kaart van [[Sumer.]] Geografiese faktore het gehelp in Uruk se ongekende groei. Die stad was aan die Eufraatrivier geleë in die suidelike deel van Mesopotamië, ’n antieke terrein van die beskawing. Deur die geleidelike domestikering van graan uit die Zagrosberge en uitgebreide besproeiingstegnieke was ’n groot verskeidenheid eetbare plante beskikbaar. Dié domestikering van graan en die stad se nabyheid aan riviere het Uruk gehelp om redelik maklik te groei tot een van die grootste Sumeriese nedersettings, wat beide bevolking en oppervlakte betref.
Uruk se landbousurplusse en groot bevolking het prosesse vergemaklik soos handel, die spesialisering van kunsartikels en die ontwikkeling van skryfstelsels – skryf kon omstreeks 3300 v.C. in Uruk ontstaan het. Bewyse uit uitgrawings soos pottebakkersware en die vroegste bekende skryftablette steun dié ontwikkelings. Uitgrawings by Uruk is baie kompleks, want ouer geboue is deur nuwes vervang, en dit maak die lae van verskillende historiese tydperke onduidelik. Die heel boonste laag het waarskynlik in die Jemdet Nasr-tydperk (3100-2900 v.C.) ontstaan en is gebou op strukture van vroeëre tydperke wat dateer van die Obeid-tydperk.
Geskiedenis
thumb|160px|Aanbiddingstoneel vir [[Inanna, Warka-vaas omstreeks 3200-3000 v.C., Uruk. Dit is een van die vroegste bestaande werke van verhalende reliëfpottebakkery.]] Volgens die SKL is Uruk deur koning Enmerkar gestig. Hoewel die koningslys ’n koning van Eanna voor hom noem, vertel die epos Enmerkar en die Meester van Aratta dat Enmerkar die Hemelhuis (Sumeries: e2-anna; wigskrif: E2.AN) vir die godin Inanna in die Eannadistrik van Uruk gebou het. In die Heldedig van Gilgamesj bou Gilgamesj die stadsmuur om Uruk en is hy die stad se koning.
Uruk het deur verskillende groeifases gegaan, van die Vroeë Uruk-tydperk (4000-3500 v.C.) tot die Laat Uruk-tydperk (3500-3100 v.C.). Die stad is gestig toe twee kleiner Obeid-nedersettings saamgesmelt het. Die tempelkomplekse in hulle kern het die Eanna- en Anu-distrikte geword wat onderskeidelik aan Inanna en Anu gewy was.
Die Eanna-distrik was saamgestel uit verskeie geboue met ruimtes vir werkwinkels en dit is met mure van die res van die stad geskei. In teenstelling daarmee was die Anu-distrik op ’n terras gebou met ’n tempel bo-op. Dit is duidelik dat Eanna aan Inanna gewy was van die vroegste Uruk-tydperk dwarsdeur die stad se geskiedenis. Die res van die stad het bestaan uit tipiese huise met ’n binnehof wat in distrikte om Eanna en Anu volgens die beroep van die inwoners gegroepeer was. Uruk het ’n kanaalstelsel gehad wat al beskryf is as "Venesië in die woestyn". Dié kanaalstelsel het deur die hele stad gevloei en dit verbind met die rivierhandel aan die antieke Eufraat sowel as aan die omringende landbougordel.
Argeologiese vlakke van Uruk
Argeoloë het verskeie Uruk-stede ontdek wat in chronologiese volgorde bo-op mekaar gebou is.
Anu-distrik
Die groot Anu-distrik is ouer as die Eanna-distrik, maar min oorblyfsels van geskrewe dokumente is daar gevind. Anders as die Eanna-distrik, bestaan dit uit ’n enkele, enorme terras, die Anu-ziggoerat wat aan die Sumeriese luggod An gewy is. Iewers in die Uruk III-tydperk is die enorme Wit Tempel bo-op die ziggoerat gebou. Onder die noordwestekant van die ziggoerat is ’n struktuur uit die Uruk VI-periode, die Steentempel, ontdek.
Die Steentempel is gebou van kalksteen en bitumen op ’n terras van vasgestampte grond en is met ’n kalkmesselklei gepleister. Die terras self is oor ’n geweefde rietmat, of giparu, gebou. Die struktuur is later ritueel vernietig en bedek met wisselende lae van klei en klip, en later met messelklei gevul.
Die Anu-ziggoerat is tydens die Uruk-tydperk (omstreeks 4000 v.C.) begin bou met ’n enorme grondhoop waarop ’n tempelkamer, of cella, gebou is, en is in 14 boufases uitgebrei. Dié fases is gemerk L tot A3 (L word soms X genoem). Die eerste fase het bestaan uit die bou van die cella met ’n terazzovloer. In fase E, wat ooreenstem met die Uruk III-tydperk (omstreeks 3000 v.C.), is die Wit Tempel gebou. Dit kon van ver af gesien word oor die vlakte van Sumer, want dit was 21 m van die grond af en bedek met ’n gipspleister wat die sonlig soos ’n spieël weerkaats het. Om dié rede word geglo die Wit Tempel was ’n simbool van Uruk se politieke mag in dié tyd.
Benewens die tempel het die Anu-ziggoerat ’n enorme trap van kalksteen gehad wat in godsdiensoptogte gebruik is. ’n Trog wat parallel met die trap geloop het, het water uit die ziggoerat dreineer.
Eanna-distrik
links|thumb|240px|Eanna IVa (ligbruin) en IVb (donkerbruin). Die Eanna-distrik is histories belangrik omdat beide skrif en monumentale openbare geboue tydens die tydperke Uruk VI-IV hier ontstaan het. Die kombinasie van dié twee ontwikkelings maak Eanna stellig die eerste ware stad en beskawing in die mens se geskiedenis. Eanna van die IVa-tydperk bevat die vroegste vorme van wigskrif en moontlik die eerste skryfwerk in die geskiedenis. Hoewel sommige van die wigskriftablette al ontsyfer is, maak probleme met uitgrawings die doel en soms selfs die struktuur van baie geboue onduidelik.
Die eerste gebou van Eanna, die Steenkëel- of Mosaïektempel, is in die VI-tydperk bo-op ’n bestaande Obeid-tempel gebou en was omring deur ’n kalksteenmuur met ’n ingewikkelde stelsel van stutmure. Die tempel, wat genoem is na die mosaïek van gekleurde stene in die fasade, kon die eerste waterkultus in Mesopotamië gewees het. Dit is in die Uruk IVb-tydperk afgebreek en sy inhoud is in die Riemchen-gebou gebruik.
thumb|220px|’n Silinderseël en afdruk daarmee uit die Uruk-tydperk, omstreeks 3100 v.C. [[Louvre.]] thumb|220px|Tablet van Uruk III (omstreeks 3200-3000 v.C.) oor die verspreiding van bier uit die stoorkamer van ’n instelling. [[Britse Museum.]]
In die volgende tydperk, Uruk V, is die Kalksteentempel sowat 100 m oos van die Mosaïektempel gebou op ’n 2 m hoë terras van vasgestampte grond waar ’n Obeid-tempel eers gestaan het. Dit dui, nes die Mosaïektempel, op ’n voortsetting van die Obeid-kultuur. Die Kalksteentempel was egter besonders vanweë sy grootte en die gebruik van stene, en dui op ’n afwyking van die tradisionele Obeid-argitektuur. Die kalksteen is verkry van ’n steengroef by Oemajjad sowat 60 km oos van Uruk. Dit is onduidelik of die hele tempel met dié kalksteen gebou is of net die fondament. Nes die Mosaïektempel was dit met mosaïekwerk bedek. Albei tempels was reghoekig en hulle hoeke het na die verskillende windrigting gewys; ’n sentrale saal het twee kleiner sale weerskante gehad en die fasades het stutmure gehad. Hulle was tipies van alle toekomstige Mesopotamiese tempelargitektuur.
Tussen dié twee monumentale strukture is ’n kompleks geboue (genoem A-C, E-K, Riemchen en Keëlmosaiëk), binnehowe en mure tydens Eanna IVb gebou. Dit is opgerig in ’n tydperk van groot uitbreidings aan die stad terwyl Uruk gegroei het tot 250 hektaar en handel oor lang afstande gevestig is; hulle is ’n voortsetting van argitektuur uit die vorige tydperk. Die Riemchen-gebou, wat genoem is na die 16×16 cm-steenvorm wat in Duits Riemchen genoem word, is ’n gedenkgebou met ’n rituele vuur wat permanent in die middel gebrand het vir die Mosaïektempel nadat dit afgebreek is. Om dié rede verteenwoordig die Uruk IV-tydperk ’n reoriëntasie van geloof en kultuur. Die Riemchen-stene wat in die tempel gebruik is, is vir alle geboue van die Uruk IV-tydperk in Eanna aangewend. Die gebruik van gekleurde keëls vir fasades is ook ontwikkel. Die Riemchen-gebou was die mees monumentele gebou in Eanna – dit is later ritueel vernietig en die hele Eanna-distrik is in die IVa-tydperk op ’n nog groter skaal herbou.
Tydens Eanna IVa is die Kalksteentempel afgebreek en die Rooi Tempel op sy fondament gebou. Die puin van die Uruk IVb-geboue is gebruik vir die bou van ’n terras, die L-vormige Terras, waarop geboue C, D, M, Groot Saal en Pilaarsaal gebou is. Eers is vermoed gebou E was ’n paleis, maar dit het later ’n gemeeskapsgebou blyk te wees. Die indrukwekkende geboue van dié tydperk is gebou terwyl Uruk sy hoogtepunt bereik en tot 600 hektaar uitgebrei het. Al die geboue van Eanna IVa is die een of ander tyd tydens Uruk III afgebreek, om ’n rede wat nie duidelik is nie.
Die argitektuur van Eanna in die III-tydperk was baie anders as tevore. Die kompleks monumentale tempels is vervang met baddens om die Groot Binnehof en die doolhofagtige Gebou van Vasgestampte Grond. Dié tydperk stem ooreen met die Vroegdinastiese Sumer omstreeks 2900 v.C., ’n tyd van groot sosiale omwenteling toe Uruk se oorheersing deur mededingende stadstate bedreig is. Die fortagtige geboue van dié tyd is ’n weerspieëling van dié onrus. Die tempel van Inanna is steeds gebruik in ’n nuwe vorm en met ’n nuwe naam, die Huis van Inanna in Uruk (Sumeries: e2-dinanna unuki-ga). Die ligging van dié struktuur is tans onbekend.