cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Philippolis
Heropbou na dié oorlog
Hoewel die gesondheid van ds. en mev. Fraser veel te wense oorgelaat het, het hulle geen steen onaangeroerd gelaat om met die heropbouingswerk van hulle gemeente te begin nie. Eers moes hulle self gehuisves word en tydelik het hulle hul intrek in die huis van mnr. J.J. Gertenbach geneem. Die ou woning wat hulle op die stadium betrek het, is later afgebreek en deur 'n nuwe vervang. Die afgebrande pastorie is spoedig herstel, sodat hulle dit in 1904 weer in gebruik geneem het. Hulle het self die pastorie van meubels voorsien, want die Kerkraad was slegs in staat om die vervoerkoste daarvan te betaal. Die gemeente van Philippolis wat voor die oorlog welvarend was, is in die tussentyd verarm en ontwrig. Hierdie gemeente wat voorheen ander kon help, moes nou self hulp ontvang en besuinigingspogings moes aangewend word. Die gemeente het verskillende gifte ontvang, onder andere van die susters in Kaapstad en mev. Marie Koopmans-De Wet. Sy het verskeie kiste met benodigdhede aangestuur, sodat dit aan die armes uitgedeel kon word. Kollektes is in die Kaapkolonie ten bate van die geruïneerde gemeente gehou en goedgesindes het vee en graan voorsien.
Ds. Fraser het ook aangebied dat sy jaarlikse salaris met £200 verminder moes word. Die Kerkraad het egter besluit op £160 per jaar. In September 1903 is vergoedingsgeld van die regering ontvang, wat 'n bedrag van £551.8.0 beloop het. Benewens die besnoeiing van die leraar se salaris, is die gemeente se uitgawes ook verminder deurdat die Sinode slegs die noodsaaklikste bydraes van hulle geëis het, naamlik dié vir die predikante-pensioenfonds, die sending, die Kweekskool en die teologiese studente se ondersteuningsfonds.
Emily Hobhouse se bydra
Emily Hobhouse het ook die gemeente van Philippolis gehelp en groot opheffingswerk verrig. Deur haar toedoen is 'n spin-en-weefskool op die dorp gestig. Die skool was vir moeders en dogters bedoel wat vir hulle eie beswil dié kuns kon aanleer. Daar is baie matte, dekens en komberse gemaak wat goedkoop verkoop is. Ene Strauss was die hoof van die skool. Tuis kon woldrade vir die skool gedraai word en vir dié arbeid het die skool vergoed. 'n Hele hele paar jaar het die skool in Philippolis bestaan en later, toe dit tot niet gegaan het, is die masjinerie weggestuur. Hierdie spin-en weefskool was op dieselfde perseel waar die winkel Ons Dien" in later jare sou staan. Benewens klere en proviand het Emily Hobhouse ook lenings vir noodsaaklike rehabilitasiewerk beskikbaar gestel. Dit blyk uit 'n brief wat sy in Oktober 1903 aan mnr. M. Liefman, 'n winkelier, gerig het. Sy het 'n bedrag aan 'n sekere mnr. D. F. .Raal, wat 'n bakkiespomp wou koop, geleen, ten einde sy kanse vir 'n koringoes te verstewig. Blykbaar was hy nie in staat om die geleende bedrag terug te betaal nie, waarop hy die pomp teruggestuur het. Emily Hobhouse het berig dat die pomp verkoop moes word ten bate van die NG kerk op Philippolis.
In dieselfde maand het sy 'n besoek aan Philippolis gebring. 'n Groot verwelkoming is in die Christelike Jongeliedesaal gereël om "die groote weldoenster van ons volk in den tijd des oorlogs en nog bij voortduring, van harte te verwelkomen".
Die gemeente herstel
duimnael|links|230px|Die herstelde NG kerk Philippolis, afgeneem omstreeks 1916. Die gedenkteken vir ds. Fraser staan voor die kerk. Aan die begin van 1904 het sake in Philippolis al weer beter begin lyk, want ds. Fraser het die volgende in De Kerkbode laat publiseer: "De Heere heeft in Zijne goedheid ons nu gezegende regens geschonken, en ik wil hopen dat, hoewel zij te laat gekomen zijn voor den milie-oogst, er toch nog wat groenten zullen gewonnen worden, en dat onze toestand alzoo wat verbeteren zal . . . de Heere heeft ons, boven onze stoutste verwachting, in staar gesteld om onze geruineerde eigendommen zoo ver te herstellen dat zij weer goed bruikbaar zijn."
Weens gebrek aan geld kon in 1906 eers met die herstel van die kerk begin word. Die heer Botha het die kerk teen die geringe som van £225 herstel en omdat die kerk so diep in die skuld gedompel was, is dit slegs met draad en ysterpale omhein. In 1907 het die pas herstelde, stewige gebou byna in ligte laaie gestaan. Gedurende 'n aanddiens het een van die paraffienlampe langs die preekstoel afgeval en in 'n oogwenk het 'n geweldige brand ontstaan. Baie toehoorders was paniekbevange en het na buite gestroom. Mnr. J.J. Gertenbach, wat later £70 bygedra het vir die gasbeligting, het na die vuur gesnel en met behulp van die tapyt wat voor die kansel gelê het, die vlamme geblus. As gevolg van hierdie gebeurtenis, en ten einde die beligting te verbeter het baie gemeentelede sterk op die installering van gaslampe in die kerk aangedring. Na aanleiding van 'n brief van Hofmeyer en Du Toit van Kaapstad, wat gemeld het dat hulle die kerk teen billike voorwaardes met gaslampe kon verlig, is in 1907 besluit om van die aanbod gebruik te maak. Die beligting het die Kerkraad £140 gekos. Van hierdie bedrag het die heer J.J. Gertenbach toe die helfte bygedra op voorwaarde "dat het toestel alleen voor de Kerk en niet voor eenig ander gebouw, Pastorie of Zaal zal gebruikt worden". Die ander gemeentelede het ook ruim vir dié doel bygedra en die gasbeligting is aangebring.
Die nuwe orrel
duimnael|links|300px|Die orrelgalery.
Wat die aankoop van 'n nuwe orrel betref, het die Kerkraad in September 1903 besluit dat hulle geen vrymoedigheid het "om thans tot het aankoopen van een orgel overtegaan". In 1904 het ds. Fraser aan die kerkraad meegedeel dat die NG gemeente Middelburg, Kaap, hul ou orrel as geskenk wil weggee. Namens die kerkraad het hy toe 'n versoek aan die kerkraad van Middelburg gerig "dat hij goedgunstiglik gemeld oud orgel aan de Gemeente van Philippolis, die onder haar vele verliezen, ook haar orgel heeft verloren, moge geven". Op dié versoek het Middelburg geantwoord dat die orrel reeds as geskenk aan die Gereformeerde gemeente aldaar gegee is. In 1906 het M. Liefman £250 in sy testament aan die Kerkraad vir 'n nuwe orrel nagelaat. Mnr. J.J. Gertenbach het ook £250 geskenk op voorwaarde dat die Kerkraad £250 skenk. Laasgenoemde is voorlopig van die weduwee R. Grobbelaar geleen. Op 22 Januarie 1906 is besluit om op advies van orrelis P.K. de Villiers van Worcester 'n nuwe orrel te bestel.
Ds. Fraser se aftrede
duimnael|190px|links|Ds. [[Colin McKenzie Fraser|Colin Fraser jr. as bejaarde predikant.]]
Te midde van al die blydskap oor die aankoms van die nuwe orrel, het menigeen in die hart diep bedroef gevoel, want die gemeente het geweet "dat haar ouden leeraar haar weldra gaat verlaten om ene welverdiende rust te genieten". Op 3 Junie 1907 is 'n gekombineerde kerkraadsvergadering te Philippolis gehou. Dit was die laaste kerkraadsvergadering wat ds. Fraser te Philippolis gehou het. In sy verwelkomingsrede aan die begin van die vergadering het hy meegedeel dat "het de begeerte zijns harten was om bij de laaste Kerkeraadsvergadering van beide dienstdoende en rustende Kerkeraadsleden afscheid te nemen". Voorts het hy al die boeke en dokumente oorhandig en van die gemeente se finansies verslag gedoen. Die verslag het getoon dat daar £181.19.81 aan kontant was en aan goeie skuldbewyse £487.15.3, 'n totaal van £669.14.11.
Op dieselfde vergadering het hy gesê dat hy altyd openhartig met sy kerkraad was en dat hy dit ook in dié vergadering wou doen. Voorts het hy tot die teer saak oorgegaan om hulle te versoek om aan hom jaarliks £80 te leen ter betaling van sy premies op sy assuransiepolisse. Daarna het hy vir enkele oomblikke die vergadering verlaat en toe hy weer binnegeroep is, is aan hom meegedeel dat besluit is om aan hom "in plaats van £80, £100 per jaar overeenkomstig de door hem gestelde voorwaarden te leenen". Hy het met merkbare aangedaanheid van die besluit verneem en sy dank aan die broeders betuig "voor dit bewijs hunner liefde, die overeenstemt met al hunne daden en hunne handelwijze jegens hem en zijne gade gedurende de 44 jaar", wat hy in hulle midde werksaam was. Nadat al die werksaamhede van die vergadering afgehandel is, het hy die lede vir hulle geduld bedank en op versoek van die leraar het br. Van Zyl die vergadering met gebed afgesluit "waarin hij op zeer gevoelige wijze gewag maakt van de hartelike wijze waarop steeds in de vergadering alle werksaamheden, zelfs de moeijelikste worden volbracht en draagt vooral den Voors. met zijne gade op hun ouden dag en in het werk dat zij nog mogen doen aan de bewaring en zegen des Heeren op"."
Op 5 Julie 1907 het ds. Fraser sy eervolle ontslag gekry nadat die konsulent, ds. Jooste van Trompsburg, wat die voorsitterstoel ingeneem het, 'n paar woorde ter bemoediging aan die vertrekkende leraar gerig het. As 'n aandenking van die gemeente wat hul 44 jaar getrou gedien het, het hul 'n silwer teestel ontvang "waarop hunne namen geschreven zijn ter gedachtenis van de Gemeente van Philippolis". Die sesde en sewende Julie 1907 was droewige dae vir Philippolis, want toe het die herderspaar van hul gemeente afskeid geneem. Ds. Fraser het sy afskeidsboodskap na aanleiding van Handelinge 20 verse 7 en 32 gelewer. Hy het die gemeente daarop gewys dat die liefde tussen hulle gewoon het gedurende hulle verblyf in Philippolis en waar liefde woon "gebiedt de Heer Zijn zegen". Hy het hul bedank vir hierdie liefde en verder afskeid geneem van die Sondagskool, die pastorie en die kerkhof, waar twee kinders van die pastorie begrawe lê. Pas hierna het hy die begeerte uitgespreek "dat als het zal kunnen geschieden, dat ook ons stof, eenmaal in het midden van onze dierbare gemeente, tot den dag der heerlijke opstanding moge rusten". Hy en sy gade het aan almal 'n vaarwel toegeroep en bygevoeg dat indien "wij elkander niet weer hier ontmoeten dan tot wederziens als wij ons erfdeel, door Gods genade, eenmaal met de geheiligden zullen ontvangen.
Ná die dankgebed is adresse deur die kerkraad, die gemeente van Luckhoff en die stadsraad hulle aangebied. Met gevoelvolle woorde is die hegte bande na 44 jaar losgemaak: "Verliest de Gemeente in U den trouwen Leeraar en Herder, die inwoners van Philippolis verliezen in U den waardigen medeburger, den liefdevollen vaderlijken vriend." Nadat die gryse leraar al die skenkers van die adresse bedank het, "zong het koor op de wijzie van Home sweet home een lied, gedicht door den heer Marais, den orgelist te Philippolis. Daarop klonk uit aller mond: Dat's Heeren zegen op u daal en ds. Fraser sprak den Zegen uit. De diens duurde twee en een half uur."
Ds. en mev. Fraser se laaste jare
Nadat ds. Fraser sy emeritaat aanvaar het, het hy en sy gade vanaf Philippolis verhuis en na die plaas Onze Rust in die distrik Bloemfontein vertrek, waar hulle 'n tyd lank by pres. en mev. Steyn gaan inwoon het. Daarna het hulle hul in Kaapstad gaan vestig waar hy op Maandag 27 Februarie 1911 oorlede is. Op 5 Maart 1911 is hy op Philippolis ter aarde bestel. 'n Baie groot skare en 'n aansienlike aantal predikante was teenwoordig, "mede-arbeiders op het veld dat zoo ijverig door den overledene was bearbeid". Die kansel en baie ander dele van die kerk was in 'n swart roukleed gehul. Ná die roudiens in die kerk en terwyl die kerkklok gelui het, het die stoet grafwaarts beweeg. "Bij den ingang van de begraafplaats stonden eenige honderden naturellen, die bij de aankomst van den stoet hun liederen aanhieven. Hier werden de laaste woorden gesproken, de laaste gezang aangeheven; en het overschot van een man die edelmoedig geleefd, en zijn Meester trouw gediend had, onder veel tranen ter aarde besteld." As 'n blyk van waardering vir sy dienste het die gemeente al die onkoste verbonde aan sy begrafnis betaal. In April 1917 is mevrou Fraser oorlede en langs haar geliefde eggenoot in Philippolis ter ruste gelê.
In Mei 1914 is 'n monument ter nagedagtenis aan hom reg voor die kerkgebou onthul. Enkele treffende woorde op die gedenkteken vorm 'n volmaakte opsomming van sy vrugbare lewe: "Gewijd aan de Zalige Nagedachtenis van wijlen Ds. Colin Mackensie Fraser Geb. 20 Jan. 1837. Ovl. 27 Febr. 1911. In leven predikant der Ned. Geref. Gem. Philippolis 1863–1907 Door een dankbare Gemeente."
Ds. S.J. Perold (1907–1916)
duimnael|regs|180px|Ds. [[Stefanus Jacobus Perold|S.J. Perold, van 1907 tot 1916 Philippolis se tweede leraar.]]
Nadat ds. Colin Fraser jr. die tuig neergelê het, was die gemeente baie gelukkig om gou weer 'n leraar te kry. Op 5 Julie 1907, onder die voorsitterskap van die konsulent, ds. C.H. Jooste van Trompsburg. is ds. S.J. Perold van Jacobsdal teen 'n salaris van £525 per jaar beroep. Pas twee maande later staan hy in sy nuwe gemeente nadat hy vantevore Dutoitspan, Franschhoek, Murraysburg en Jacobsdal gedien het.
Om die gemeente in 'n groter mate geestelik te verryk, het die kerkraad op sy aandrang besluit om elke Saterdagaand “een weeklikschen dienst — Bijbellezing met gebeden” in te voer. “Hierdie pragtige besluit het onder die seënende hand van die Allerhoogste seer sekerlik sy vrugte afgewerp, want dit was by byeenkomste soos hierdie waar die voorbidding uitsluitlik aan die uitbreiding van Gods koninkryk gewy was,” skryf J.A. Bosch. .” 'n Belangrike mylpaal in die bediening van ds. Perold was die bepaling in verband met die kerkraadslede se ampsdrag. Daar is besluit dat hul in die vervolg nie net behoorlik in swart geklee moes wees nie, maar ook “hooge hoeden zullen dragen. Niemand zal anders gekleed in de consistorie mogen verschijnen.”
Dit was ook in hierdie tyd dat die vervoer van die leraar, wanneer hy huisbesoek gedoen het, talle interessante besprekings uitgelok het. Omdat die aanhou van die leraar se karperde met hoë onkoste gepaard gegaan het en die kerkkas dit in dié tyd allermins kon bekostig, het ds. Perold aangebied dat die kar en perde verkoop word. Wanneer hy huisbesoek doen, sou gemeentelede hom van plaas tot plaas vervoer. Die Kerkraad was nie met hierdie grootmoedige besluit van die leraar gediend nie. Hulle het besef dat sy arbeid in die gemeente met groter opoffering en moeite gepaard sou gaan. Op grond hiervan is besluit om tot die koop van “eene motorcar” oor te gaan waarvan die voorsitter self die brandstof moes voorsien. Omdat die finansiële sake van die gemeente op dié stadium glad nie na wens was nie, het ds. Perold gevra dat die saak vir 'n onbepaalde tyd uitgestel word. In die tussentyd het hy nog van sy ou kerkkar en perde gebruik gemaak tot die kerkraad aan die einde van 1913 in staat was om vir hom 'n splinternuwe “Fordmotor" aan te koop. Hoe die vervoerkoste van die leraar in toekomstige jare gestyg of gedaal het, het die geskiedenis nie opgeklaar nie. As 'n eerste paaiement op die nuwe motorkar van die leraar kon dadelik £105 afbetaal word. Dit was die bedrag wat vir die ou kar en perde ontvang is.
Te vinnig het die nege geseënde bedieningsjare van ds. Perold verbygegaan. Dit was in elke opsig jare van geestelike groei en bestendiging, alhoewel dit ten tye van sy vertrek duidelik geword het dat die nawerkinge van die Rebellie ook in hierdie gemeente waarneembaar was. In Januarie 1916 het hy 'n beroep na die gemeente Heilbron, sy derde Vrystaatse gemeente agtereenvolgens, aanvaar en is die hegte vriendskapsband tussen hierdie gewilde herderspaar en die gemeente van Philippolis losgeknoop. Ook hy, soos sy voorganger, ds. Fraser, is deur die kerkraad getrou moreel en finansieel bygestaan. Selfs ná sy vertrek na Heilbron het hy nog 'n groot bedrag aan die gemeente van Philippolis geskuld wat later deur die gemeente van Heilbron aangesuiwer is.
Ds. T.B. Muller (1916–1918)
duimnael|regs|180px|Dr. [[Tobie Muller. Hy het die gemeente net van 1916 tot 1918 bedien toe hy 'n slagoffer van die griepepidemie word.]]
Philippolis se kerkraad het nou 'n beroep uitgebring op die inspirerende studenteleier en gedugte taalstryder ds. Tobie Muller, hulpprediker van die NG gemeente Stellenbosch, waar hy verantwoordelik was vir die bearbeiding van die studente. Onder invloed van professore en studente kies hy aanvanklik die professoraat in die filosofie wat hom op Stellenbosch aangebied is, maar ná 'n feile innerlike stryd neem hy die beroep na Philippolis aan. Dr. Muller, sy vrou, hul seuntjie, Christof, en dr. Muller se moeder (sy vader is dr. Muller Muller se verjaardag in 1915 oorlede), het in Oktober 1916 na Philippolis vertrek waar hy op 14 Oktober 1916 deur ds. J.D. Kestell as leraar bevestig is. Op kerklike en politieke gebied was dit 'n moeilike tyd in die Vrystaat se geskiedenis. Dit was die gevolg van die Rebellie, wat in talle gemeentes aanleiding gegee het tot 'n dreigende skeuring. Philippolis was geen uitsondering nie.
Toe dr. Muller hier aankom, was die gemeente reeds verdeeld en die spanning tussen die twee partye was hoog. Dit was dus by uitstek 'n geleentheid waarop 'n kerklike leier op die proef gestel sou word. Baie gemeentelede het gedink dat sy oortuigings te sterk was om versoenend op te tree en dat hy dus nie in staat sou wees om die eenheid in die gemeente te herstel nie. J.A. Bosch skryf egter: "Hierdie menings het hy gou die nek ingeslaan deur te bewys dat kragtige oortuigings op enige gebied nie 'n hindernis nie, maar juis 'n hulpmiddel is vir die beoefening van die liefde wat bind."
In kerkraadsvergaderings het hy deur beskeidenheid en lewenswysheid die korrekte leiding gegee. Met die ingebore adel van sy siel het hy nie vanweë sy posisie as voorsitter en leraar oorheers nie, maar altyd die nodige respek aan die oordeel van diakens en ouderlinge betoon wat ouer as hy was. Dit was hier dat die gees van broederliefde in dié moeilike tyd op Philippolis ontstaan en gegroei en mettertyd deur die gemeente gewerk het. By die katkisasie, huisbesoek en in al sy werksaamhede as predikant, was hy altyd die deeglike, vriendelike en vertroostende herder en leraar wat niemand weens sy jeugdigheid kon verag nie.
Ook in sy nuwe werkkring was hy nog altyd die kampvegter by uitnemendheid in die taalstryd en het hy byvoorbeeld dadelik Afrikaans by die kerkdienste ingevoer. Volgens dr. P.J. Nienaber was dit vir dr. Muller 'n groot vreugde om sy eie taal van die kansel te kon gebruik in plaas van "amper-Nederlands". Afrikaans is waarskynlik die eerste deur hom gebruik by 'n huweliksplegtigheid in die NG Kerk by geleentheid van die huweliksbevestiging van Gordon Tomlinson toe die predikant en bruidegom gou voor die huweliksbevestiging die huweliksformulier in Afrikaans vertaal het.
Hoewel hy tydens sy bediening nie veel tyd gehad het om aan letterkundige werk te wy nie, het hy tog as lid van die kollege van vertalers van die Bybel in Afrikaans die proefvertaling van Hosea 3 tot 8 voltooi nadat hy benoem is as lid van die eerste kommissie wat aangestel is vir dié taak. Daarbenewens het hy hom aan 'n studie van die sektebewegings in Suid-Afrika gewy.
Behalwe die gewone kerklike byeenkomste soos die erediens, Sondagskool, biduur en ander godsdienstige vergaderings, het die Christelike Jongeliedevereniging hom na aan die hart gelê. Omdat hy graag met jong mense omgang gemaak het, het hierdie vereniging hom die geleentheid daartoe gebied. Dit was dus geen wonder nie dat die jong mense so aan hom geheg geraak het dat hulle gereeld een aand per week aan die pastorie deurgebring het. Hierdie ongekende belangstelling in die jeug het daartoe gelei dat sy invloed oor die hele Vrystaat uitgebrei het. Hy het as 'n Christelike en kulturele jeugleier bekendheid verwerf en 'n leidende aandeel geneem. Hy was 'n gewilde spreker en het die kuns om erns met luim af te wissel op 'n meesterlike wyse beoefen.
Dr. Muller se dood
duimnael|regs|180px|Die portret oor dr. Muller wat voorin die boek oor sy lewe, Tobie Muller – 'n inspirasie vir Jong Suid-Afrika, verskyn. Sy skielike heengaan in die fleur van sy lewe en ná slegs twee bedieningsjare op Philippolis word as 'n gevoelige verlies vir Kerk en Volk beskou, aldus J.A. Bosch. "Soos 'n meteoor het hy aan die volkshemel verskyn, maar helaas! in die tyd toe sy leiding vir 'n verbrokkelende volk so nodig was, is hy plotseling vir Hoër diens opgeroep." As een van die baie slagoffers van die Spaanse griep is hy ná 'n siekbed van 11 dae op Philippolis oorlede. Tot kort voor sy oorlye was hy en sy gade intensief besig om krankes te besoek en orals in die dorp en distrik aan wit en swart hulp te verleen totdat hy op 13 Oktober 1918, nadat hy sy laaste erediens gelei het, die eerste simptome van die griep begin toon het. Hoewel hy reeds daardie Sondagmiddag koorsig en uitgeput gevoel het, het hy nogtans die landdros van Philippolis na 'n plaas, waar 'n hele gesin aan die griep siek gelê het, vergesel. Maandag het hy gaan lê om nie weer op te staan nie. J.A. Bosch skryf: "Op 25 Oktober was sy worsteling oor en het sy gees teruggekeer tot God om daar die salige rus van ongestoorde en volmaakte aanbidding te geniet."
Die volgende dag het die eenvoudige begrafnisplegtigheid op Philippolis plaasgevind. Alles, selfs die eenvoudige plankkis deur gewillige hande aanmekaargetimmer, was so simbolies van sy lewe. 'n Klein groepie gemeentelede, slegs drie kerkraadslede en vier leraars kon die laaste eer aan hom bewys. Ds. A. Stockenström van die NG gemeente Bethulie het 'n diep roerende rede na aanleiding van Ps. 39:10 (Statebybel: "Ik ben verstomd, ik zal mijn mond niet opendoen, want Gij hebt het gedaan.") gelewer. En so is die silwerdraad van 'n veelbelowende lewe ná slegs 34 jaar afgesny. Ter nagedagtenis van die oorledene is 'n gedenksuil op 26 Oktober 1922 voor die kerkgebou op Philippolis onthul. Die geleentheid is onder meer bygewoon deur sy moeder, eggenote en twee kindertjies wat die toue van die doek om die suil ontknoop het en waardeur die monument, swyend in sy wit reinheid, 'n sinnebeeld van hul edel vader, onthul is. Die gemeente van Philippolis het mev. Muller en haar kinders nie vergeet nie, maar gereeld navraag gedoen of hul wat aardse middele betref, goed versorg is.
Ds. P.S.Z. Coetzee (1920–1925)
duimnael|links|180px|Ds. [[P.S.Z. Coetzee, hier afgeneem baie jare nadat hy Philippolis verlaat het.]]
Herkoms
Nadat die gemeente lank en diep oor dr. Tobie Muller getreur het en verskeie leraars beroep is, het ds. Petrus Stefanus Zacharias Coetzee van Odendaalsrus die beroep aangeneem. Hy is op 25 Desember 1885 op die plaas Blaauwboschfontein in die distrik Boshof gebore. Hy was die tweede seun van 'n gesiene ouerpaar wat ook nog drie dogters gehad het. Terwyl hy op Boshof skoolgegaan en die Tweede Vryheidsoorlog in 1899 uitgebreek het, het hy as veertienjarige penkop by die Boshof-Boerekommando aangesluit. Sy onverskrokkenheid in gevegte het dadelik die oog gevang van genl. C. Badenhorst onder wie se bevel die Boshof-kommando gestaan het. Die generaal het aan hom die belangrike taak van spioen en rapportryer toevertrou. In hierdie hoedanigheid het hy telkemale vertroulike rapporte en boodskappe tussen genls. Badenhorst, Hertzog en De Wet oorgebring. Hierdie kennismaking met genls. Hertzog en De Wet het die grondslag vir 'n hegte vriendskapsband in naoorlogse tye gelê. Tot sy bittere spyt moes hy ook eindelik die wapen op 'n plaas net ten weste van Brandfort neer1ê. Die pynlikheid hiervan, soos hyself vertel het, is in Mei 1961 tot die laaste greintjie toe uitgewis, skryf J.A. Bosch, "toe dit sy heerlike voorreg was om die eerste president van die Republiek van Suid-Afrika. mnr. C.R. Swart, met sy verkiesing op sy plaas net ten ooste van Brandfort te gaan gelukwens".
Opleiding
Ná die vredesluiting in 1902 is hy na Franschhoek vir sy verdere skoolopleiding gestuur. Spoedig was sy skooljare agter die rug en is hy na die Victoria-kollege op Stellenbosch. Ongelukkig moes hy op hierdie tydstip sy studie weens 'n geldskaarste onderbreek en hy het toe op Winburg gaan skoolhou. Daar het hy wiskunde gedoseer en een van sy eerste leerlinge was Charles Robberts Swart, wat op dertienjarige leeftyd sy matriekeksamen geslaag het. Terwyl hy op Winburg onderwys gegee het, ontmoet hy 'n musiek-onderwyseres, mej. Ellen Bredell, met wie hy later in die eg verbind is. Op haar beurt het sy weer musiekonderrig aan 'n minlike dogter, Nellie de Klerk, 'n skoolmaat van C.R. Swart, gegee. Nellie het later die eggenote van mnr. Swart geword. Daar het dus, sedert vroeë tye, 'n hegte vriendskapsband tussen die gesinne Coetzee en Swart bestaan.
Terug op Stellenbosch het student Coetzee met hart en siel sy studie aangepak en sy admissie-eksamen cum laude afgelê. Intussen is diamante op die ou familieplaas ontdek en dit stel hom in staat om na Europa te vertrek waar hy verder aan die Vrye Universiteit van Amsterdam gaan studeer het. Daar was hy met sy doktorale studie in die teologie besig toe die Eerste Wêreldoorlog, ongelukkig 'n einde daaraan gemaak het en hy na Suid-Afrika moes terugkeer.
Predikant
duimnael|200px|regs|Ds. P.S.Z. Coetzee en sy eerste vrou, gebore Ellen Bredell. Ná haar dood in 1936 is hy met ds. D.P. Cillié, sy boesemvriend en leraar van die [[NG gemeente Johannesburg van 1920 tot '26 en '29 tot '33 (toe hy oorlede is in die amp), se weduwee getroud.]]
Hy is in 1915 gelegitimeer en sy eerste standplaas was Boshof waar hy een jaar as hulpprediker werksaam was. In 1916 het hy 'n beroep na Odendaalsrus aangeneem, waar die roepstem van die gemeente van Philippolis hom bereik het. Aan die begin van 1920 staan hy dus weer in 'n nuwe gemeente. Alhoewel die konsulent, ds. C. Jooste van Trompsburg, in die tussentyd, terwyl die gemeente vakant was, waardevolle geestelike diens verrig het, het ds. Coetzee dadelik na sy aankoms grondige ondersoek na die Sondagskool, katkisasie, Bybelstudieklasse, buitedienste en die onderwys ingestel. Hy het besef dat hierdie terreine die slagaar van sy geestelike bearbeiding was. Onder sy leiding het die kerkraad 'n drastiese besluit na aan-leiding van ontug geneem en pogings in werking gestel om dit uit die gemeentelike lewe te weer. So is byvoorbeeld besluit dat alle persone wat hul aan ontug skuldig maak. voortaan voor die volle Kerkraad sou verskyn. Die sielkundige uitwerking hiervan is deur die afname van ontugsake bewys. Deur sy toedoen is die baie moeilikhede betreffende Waterkloof uiteindelik vreedsaam opgelos.
Ds. Coetzee het deur sy prediking sy gemeente tot liefde en vrede aangespoor en dit was inderdaad ook die voorbeeld wat hy gestel het. Die gemeente Philippolis sal hom as die vurige en positiewe prediker onthou wat nie geskroom het om sonde by die naam te noem nie, aldus J.A. Bosch. "Deur besondere takt aan die dag te lê, het hy geweet hoe om sy gemeentelede vir 'n goeie saak in te span en, aan te spoor. Hy was bekend as die kinderliefhebber vir wie hy nooit 'n offer van tyd of krag te groot geag het nie. As gevolg van sy belangstelling in die onderwys en die opvoeding van die jeug was; hy gedurende sy verblyf die groot stukrag agter die vooruitgang van die plaaslike skool." Deur ds. Coetzee se toedoen is die eerste doelmatige koshuis, Ons Huis, daargestel. Dit het hom gegrief dat baie kinders net wag om die ouderdom te bereik waarop die skool verlaat kon word. Daarom het hy dikwels trae seuns en dogters van die huis af teruggebring skool toe. Hy het ook nie geaarsel om, wanneer dit nodig was, self weer as wiskunde-onderwyser in te spring nie. Talle persone wat hy tot die skool teruggedwing het, het wat later hoë posisies in die land beklee.
Ds. Coetzee was steeds bereid om sy offer van watter aard ook al, te bring. In 1922 toe die gemeente in 'n finansiële nood verkeer, het hy nie geaarsel om aan te beveel dat sy jaarlikse salaris met £50 verminder moes word nie. Sommige kerkraadslede het gewag gemaak van die "vertroue en liefdesband wat daar bestaan tussen die pastorie en die gemeente".
Ná Philippolis
330px|duimnael|links|Die Wanda Schweinsberg-tehuis vir bejaardes in Bloemfontein is ds. [[P.S.Z. Coetzee se skepping.]]
Ná vyf geseënde bedieningsjare op Philippolis het hy in 1925 'n beroep na Edenburg aangeneem. Hy het in Edenburg gestaan van Januarie 1925 tot Januarie 1934, toe hy 'n beroep na Braamfontein, Johannesburg, aangeneem het. Tydens sy verblyf aan die Rand het hy nader kennis gemaak met die besondere behoeftes van die Afrikaner-intrekkers in hierdie kosmopolitiese stad. In sy pastorie te Braamfontein is onder meer die idee van die Randse Armesorgraad gebore, 'n liggaam jare lank 'n geweldige groot rol gespeel het in die versorging na siel en liggaam van die behoeftige Afrikaners. Tydens sy verblyf daar was hy ook actuaris van die Transvaalse Sinode.
Leraars
regs|160px|duimnael|Ds. C. van Niekerk was Philippolis se leraar van 1926 tot sy dood op [[12 Junie 1947.]] duimnael|regs|250px|Ds. en mev. D.J. Redelinghuys, pastoriepaar 1948 tot 1961.
Afsettingsgesteente
Afsettingsgesteentes of sedimentêre gesteentes is soorte rots wat gevorm is deur die afsetting van materiaal op die aarde se oppervlak en in water. Afsetting is die term wat gebruik word vir prosesse wat minerale en/of organiese deeltjies (detritus) laat vergader of minerale laat neerslaan uit ’n oplossing. Deeltjies wat ’n afsettingsgesteente vorm deur te versamel word sediment genoem. Dit word eers gevorm deur verwering en erosie op die plek van oorsprong en dan na die plek van afsetting vervoer deur water, wind, ys of gletsers. Afsettingsgesteentes maak maar sowat 8% uit van die volume van die aardkors. Dit is net ’n dun laag oor ’n kors wat hoofsaaklik uit stollings- en metamorfe gesteentes bestaan. Afsettingsgesteentes word afgeset in lae as strata, in dit vorm strukture bekend as lae. Die bestudering van die gesteentes verskaf inligting oor die oppervlak wat belangrik is in siviele ingenieurswese, byvoorbeeld vir die bou van paaie, huise, tonnels, kanale, ens.
Dit is ook die hoofbron van inligting oor die geskiedenis van die aarde, insluitende paleogeografie, paleoklimatologie en evolusie.
Verwering/erosie
Alle rotse ondergaan verwering. Verwering verwys na enige iets wat die rots tot kleiner stukkies opbreek. Verwering kan veroorsaak word deur die elemente (reën, ys, sneeu of wind) of deur ander, eksterne faktore. Byvoorbeeld plante se wortels wat in rotskrake ingroei en dan stukke van die rots laat opbreek.
Sodra hierdie verweerde stukkies rots begin rondskuif, word daarna verwys as erosie.
Jeff Donnell
Jeff Donnell (10 Julie 1921 – 11 April 1988) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Big Timber (1950), In a Lonely Place (1950), Sweet Smell of Success (1957), en ''Tora! Tora! Tora!'' (1970).
Afsettingsgesteente
Deposisie/verskuiwing
Die sedimentêre gesteentes wat deur verwering en erosie gevorm word, word dikwels na ander plekke verskuif deur die elemente (onder meer die wind, lopende water en gravitasie). Wanneer hierdie kragte begin om energie te verloor, begin die sedimente buite die lug of water agterbly en begin die vestigingsproses, met die groter sedimentgesteentes wat eerste gevestig word. Die kleiner deeltjies beweeg dikwels verder en kom eers later tot vestiging. Hierdie verskuiwings- en vestigingsproses staan bekend as deposisie.
Mira Sorvino
Mira Sorvino (gebore 28 September 1967) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mighty Aphrodite (1995), Romy and Michele's High School Reunion (1997), Mimic (1997), en The Final Cut (2004).
Afsettingsgesteente
Kompaktering en sementering
Kompaktering vind plaas wanneer die sedimente die verskuiwingsproses deurgegaan het. Die gewig van die sedimente druk die partikels teenaan mekaar. Soos meer en meer sedimente bo-op mekaar geskuif word, verhoog die druk op die onderste sedimente.
Sedimente wat deur water verskuif word, druk so styf teen mekaar vas dat al die water uitgedruk word.
Sementering begin sodra minerale binne die gapings tussen sedimente ingaan. Hierdie minerale dien as ’n soort gom (of sement) wat die sedimente aan mekaar vasbind.
Die proses om sedimentgesteente te vorm, neem miljoene jare om te voltooi.
Soorte sedimentgesteentes
Sedimentgesteentes word in drie kategorieë verdeel: klastiese sedimentgesteentes, chemiese sedimentgesteentes en organiese sedimentgesteentes.
Klastiese sedimentêre gesteentes
Klastiese sedimentere gesteentes bestaan uit die afbrekingsprodukte van ouer gesteentes wat as vaste deeltjies (korrels) vervoer en in lae afgeset is. Die gesteentes kan ook nie-klastiese materiaal bevat wat later in die gesteente ontstaan het deur diagenetiese prosesse of deur die aktiwiteit van lewende organismes in die afsettingsgebied.
Die korrels is egter die hoofbestanddeel en op grond van die eienskappe van die korrels word die gesteentes verder onderverdeel. Die belangrikste van hierdie eienskappe is korrelgrootte. Klastiese sedimentêre gesteentes kan volgens die Wentworth-skaal ingedeel word, waar die korreldeursnee wissel tussen kleiner as 1/256 mm (klei) tot groter as 256 mm (rolstene) in magte van 2. Die waardes kan ook uitgedruk word in positiewe en negatiewe heeltalle, volgens die phi-skaal, waar O = -2log (korrelgrootte in mm). 'n Korrel met ŉ deursnee van 16 mm het byvoorbeeld 'n O-waarde van -2log 16 = -4.
Makroklastiese sedimentêre gesteentes
Onder hierdie indeling word die gesteentes met 'n korrelgrootte van meer as 2 mm geklassifiseer. Hierdie gesteentes bestaan uit rolblokke (> 256 mm), kleistene (64-256 mm), rolstene (4-64 mm) en granules (2-4 mm). Die eerste 3 word as konglomeraat geklassifiseer indien die materiaal afgerond is en as breksie indien die materiaal hoekig is. Die granules (2-4 mm) word aangetref in grintsteen. Afsetting van growwe puin vind meestal plaas naby die verweringsbron, byvoorbeeld aan die voet van 'n helling.
Deur die vervoer van materiaal in 'n rivier word die partikels afgerond sodat rolstene ontstaan. Die gemiddelde korrelgrootte neem stroomafwaarts af deur breking en afslyping, sodat die fynste materiaal die verste van die bron aangetref sal word. Konglomerate kan ook vorm langs steil kuste, waar die puin deur die golwe verwerk en afgerond word. Puinafsettings word selde bewaar en verhard omdat hulle in gebiede van groot erosie ontstaan. Konglomerate kom algemener voor en kan van groot belang wees as aanduiding van verhoogde erosieaktiwiteit in die brongebied.
Gesteentes wat gevorm het uit die verharde bodemvrag van gletsers, word tilliet genoem. 'n Tilliet bestaan uit hoekige, swak gesorteerde fragmente en besit geen gelaagdheid nie. In troebelstrome ontstaan die gesteente diamiktiet wanneer enkele swak afgeronde rolstene in 'n moddermatriks vasgevang word.
Sand en sandsteen
Die korrelgrootte van sand en sandsteen le tussen 1/16 en 2 mm. Afsettings van hierdie korrelgrootte kom in feitlik alle sedimentêre omgewings voor en is al baie goed bestudeer. Die mineraal wat in byna alle sandstene die grootste persentasie van die aanwesige korrels uitmaak, is kwarts (SiO2). Kwarts is stabieler as veldspaat en daarom sal die kwartsgehalte tydens sedimentêre vervoer toeneem. Omdat die erosieproses verskeie kere herhaal kan word, kan 'n sandsteen later uit meer as 90 % kwarts bestaan.
Ander minerale wat in sandsteen aangetref kan word, is die glimmers, waarvan muskoviet die stabielste is. Die sogenaamde swaarminerale (relatiewe digtheid 2,9) vorm 'n groep minder voorkomende minerale wat gebruik kan word om die aard van die brongebied vas te stel. Voorbeelde van swaarminerale is apatiet, epidoot, toermalyn, rutiel en sirkoon. Vir die klassifikasie van sandsteen word die persentasie van die onderskeie minerale wat aanwesig is, in ag geneem, byvoorbeeld die persentasie kwarts, veldspaat, gesteentefragmente en matriks (fynkorrelrige materiaal wat tussen die korrels voorkom < 1/16 mm).
As 'n sand of sandsteen geen matriks bevat nie (die tussenkorrelruimtes is met lug, SiO2- of CaCO3-sement gevul), word dit 'n areniet genoem, terwyl 'n sand of sandsteen wat meer as 10 % matriks bevat, 'n wak genoem word. Kwartsiet is 'n ligkleurige produk van 'n sandsteen wat deur diagenetiese prosesse verander is. Die kwartskorrels en kwartssement is onder die invloed van temperatuur en druk met mekaar versmelt, sodat 'n breuk in die gesteente deur die korrels sny.
Slik en klei
Die fyner fraksie word onderverdeel in slik (1/16- 1/256 mm) en klei (< 1/256 mm). Omdat die samestelling van slik deur die toenemende groter persentasie kleiminerale wat aanwesig is, van grof na fyn verander, word die grofste deel van die slikfraksie meestal by sandstene geklassifiseer en die fynste deel by die kleie. Die kleiner mineraalkorrels waaruit slik bestaan, kan soms nie meer met die polariserende mikroskoop waargeneem word nie, maar slegs met behulp van 'n elektronmikroskoop.
Die samestelling van die slik kan deur middel van X-straalmetodes of deur chemiese analise bepaal word. Kleiminerale soos illiet, kaoliniet, chloriet en montmorilloniet is die belangrikste bestanddele in slik en klei, voor kwarts, veldspaat, karbonaat en organiese materiaal. Onverhard kom slik en klei as stofdeeltjies voor en dit kan oor baie groot afstande deur wind en as suspensievrag in water vervoer word. Dit is bekend dat stof uit die Sahara tot ver in Europa gewaai word.
Miljoene ton sediment kan so oor 'n groot gebied versprei word. Kosmiese stof van die buitenste ruimte dring soms die atmosfeer binne en bestaan uit magnetiese deeltjies van nikkelyster of nikkelsilikate wat van meteoriete afkomstig is. Na raming dring 100 000 ton van hierdie deeltjies die atmosfeer jaarliks binne. Loess is 'n stofsediment wat hoofsaaklik uit growwe slik bestaan. Indien die loess verhard is, vertoon dit 'n homogene en ongelaagde struktuur. Loess ontstaan deurdat stof in droë, koue gebiede opgewaai word, soos tydens die vorige ystydperk.
Chemiese sedimentere gesteentes
Chemiese sedimentere gesteentes word gevorm deur die neerslag van soute uit 'n oplossing. Een van die oorsake hiervan is die verhoging van die konsentrasie van die opgeloste stowwe deur die verdamping van water. Die groep sedimente wat deur verdamping ontstaan, word evaporiete genoem. Evaporiete kan uit seewater, landoppervlakwater, grondwater en reënwater vorm en die samestelling word bepaal deur die ioon-inhoud van die water. In normale seewater is die belangrikste anione CI-, SO4-2 en HCO-3 + CO2-3, en die belangrikste katione Na+, Mg2+, K+ en Ca2+.
Tydens indamping van seewater blyk die eerste neerslag wat gevorm word, die karbonate van kalsium en magnesium te wees. Hierdie karbonaatminerale is hoofsaaklik aragoniet en kalsiet (albei CaCO3) en dolomiet (CaMg(CO3)2). Na indamping tot ongeveer een derde van die oorspronklike volume slaan gips (CaSO4 ·2H2O) en anhidriet (CaSO4) neer. By verdere indamping tot by een tiende volg sout (NaCl, haliet). In die natuur kristalliseer die soute hoofsaaklik in 'n afgeskermde komgebied wat aanliggend aan die see is.
In hierdie kom bestaan daar 'n beperkte toegang vir die seewater, wat daartoe lei dat die soute na indamping wel kan konsentreer en uitkristalliseer. Op hierdie wyse word die soutkonsentrasie steeds hoër sodat afsettings van die verskillende soute gevorm word. Resente voorbeelde van evaporietomgewings is byvoorbeeld die Kara Bogaz Gol, 'n lagune aan die Kaspiese See, en 'n pekelmeer op Bonaire. Langs die kuste van woestyngebiede word geskikte omstandighede aangetref vir evaporietafsettings omdat die hoe dagtemperature verdamping aanhelp.
Op vlak hellende kuste in die Persiese Golfgebied wat af en toe deur die gety oorspoel word (die sogenaamde sabkhas), vind afsetting van karbonate (kalsiet en dolomiet) en gips (soms selfs anhidriet) plaas. Evaporiete wat op land ontstaan, kristalliseer uit rivierwater, reënwater of grondwater en bestaan uit meer sulfate en karbonate as seewater. Veral gips en kalsiet word afgeset in die soms waterbevattende soutmere, wat playas genoem word. Grondwater wat deur kapillêre kragte opstyg, slaan by verdamping kalsiet of silika neer.
Hierdie proses kan harde korse in die grond vorm. 'n Besondere en ekonomies belangrike voorkoms van hierdie tipe is 'n salpeterafsetting (NaNO3) wat in Chili voorkom. Druipsteen word afgeset in grotte waar 'n versadigde oplossing in opgeloste kalsiet (CaCO3) water deur verdamping verloor. So ontstaan stalagtiete aan die dak van die grot en stalagmiete as pilare op die vloer van die grot. Hierdie proses nkan ook bogronds in byvoorbeeld bronne en mere plaasvind; die kalsiet wat hier afgeset word, word travertyn genoem.
Wanneer silika in plaas van kalsiet in bronne afgeset word, word dit kieselsinter (SiO2·H2O) of geyseriet genoem. ŉ Geyser is 'n warmwaterbron wat periodiek hoog bo die oppervlak uitspuit. Sekere chemiese sedimentêre gesteentes presipiteer net by sekere pH-waardes (suurgraad), en sommige organismes speel 'n rol deurdat hulle CO2 uit die seewater onttrek. Hierdie afsetting word bio-chemiese sedimente genoem. Afsetting van kalkmodders (mikriet) word by 'n pH van ongeveer 7,8 in die vorm van aragonietnaaldjies uit karbonaatversadigde seewater neergeslaan.
'n Ander ekonomies belangrike ysterhoudende sediment is die sogenaamde ystersteen. Hoewel die ystersteen nie 'n chemiese sediment is nie, is die ysterverryking wel ŉ chemiese proses. Afhangende van die redoks- en pH-waardes kan oksiede, karbonate, silikate of sulfiede van yster afgeset word. Die belangrikste minerale is lomoniet, hematiet, sideriet. chamosiet en piriet. Piriet kom in baie sedimente voor maar is selde in groot hoeveelhede aanwesig.
Deur diagenetiese prosesse word baie sekondêre minerale gevorm wat ook belangrike bestanddele van verskeie sedimente uitmaak. Silika kom voor as konkresies, sement en vervangingsprodukte en in silikaatminerale. Op dieselfde wyse kom kalsiet en tallose ander minerale voor.
Organogene sedimentêre gesteentes
Organogene sedimentêre gesteentes bestaan uit anorganiese materiaal wat deur die toedoen van organismes gevorm en saamgebind word. Sekere skulpdiere gebruik kalk in die vorm van aragoniet en kalsiet om hulle skelet te vorm. Die bekendste diergroep wat hierdie eksterne kalkskelet vorm, is die weekdiere, waarvan skulpe, slakke- huise en inkvisskelette in groot massas voorkom. Ammoniete is uitgestorwe verteenwoordigers van 'n sekere inkvisspesie.
Die skulpe van brachiopode en die doppe van trilobiete het in vroeëre geologiese tye 'n groot aandeel gehad in die vorming van kalksteen. Ander belangrike groepe is onder andere korale, krinoïede en eginoïede. Behalwe kalk, kom ook ander materiaal in skelette voor. Diatome, die meeste radiolaria en baie sponse het silikabevattende skelette. Werweldiere het skelette wat kalk en fosfaat bevat. Nadat ŉ organisme afgesterf het, verrot die organiese materiaal meestal weg, maar die harde anorganiese gedeelte word bewaar
Diere wat op die bodem geleef het, laat hul reste op dieselfde plek agter en dit lei tot plaaslike fossilering. Voorbeelde hiervan is korale, waarvan die kolonievormende soorte as rifbouers bekend is. Koraalriwwe kom in warm seewater naby die oppervlak voor, en na die korale afgesterf het, word die rif as rifkalk bewaar. Indien die omstandighede (soos by korale) bekend is waaronder die organismes kan lewe (waterdiepte, temperatuur en mate van waterbeweging), word belangrike inligting aangaande die afsettingsomgewing ingewin.
Paleo-ekologie is die wetenskap wat die leefmilieu van fossiele organismes bestudeer Na die dood van pelagiese diere (drywende of swemmende diere soos plankton en nekton) sink die oorblyfsels na die bodem, waar dit onder gunstige omstandighede kalklae vorm. Hierdie kalklae word fossielkalk of skulpkalk genoem en kan selfs na gelang van die oorheersende fossielsoort byvoorbeeld krinoïedkalk genoem word. Terwyl die oorblyfsels afsak, los die minder weerstandbiedende materiaal op sodat bepaalde diergroepe as fossiele bewaar word en ander groepe selde in die fossielrekord aangetref word.
Soms word skulpe en ander reste van organismes deur seestrome of branders saamgespoel. Op hierdie wyse ontstaan 'n thanatosenose (gemeenskap van dooie organismes). Indien die reste versamel op die plek waar die organismes vroeër geleef het, word die versameling ŉ biosenmose genoem. Deur die bestudering van die pelagiese plante en diere kan gegewens aangaande die sedimentêre omgewing verkry word, maar daar moet in ag geneem word dat die reste van een plek na ŉ ander vervoer kon gewees het.
Dierlike uitwerpsels kan ook versamel en 'n belangrike bousteen van organogene sedimente uitmaak. Hierdie uitwerpsels word fekale pille genoem. Groter fosfaatryke uitwerpsels (koproliete) word meestal deur krappe agtergelaat. Op eilande en in kusgebiede met 'n warm en droë klimaat versamel die uitwerpsel van seevoëls in lae en dit word ghwano genoem. Ghwano is vanweë die fosfaatinhoud ŉ bemestingstof van hoe gehalte. Die bekendste bronne is op eilande aan die kus van Peru.
Organiese sedimentêre gesteentes
Organiese afsetting bestaan uit organiese stowwe wat van plante en diere afkomstig is. Deur langdurige omsettingsprosesse kan hierdie materiaal so verander word dat die oorsprong selde vasgestel kan word. Vir die ontstaan van 'n groot konsentrasie en veral vir die preservering van organiese reste, moet aan sekere voorwaardes voldoen word. Die milieu moet vrugbaar gewees het sodat weelderige plantegroei en 'n groot konsentrasie van dierlike organismes aanwesig kon gewees het.
Toestande moet voorts reduserend gewees het sodat verrotting (oksidasie) nie kon plaasvind nie. Daar word aangeneem dat organiese afsettings gevorm het op plekke met swak watersirkulasie. 'n Onderskeid word gemaak tussen twee groot groepe organiese afsettings: die van die hoër plante, wat op land of langs 'n kus gevorm het, en die van die laer (eensellige) plante en diere wat in die see gevorm het. Die eerste groep bestaan uit veen, bruinkool en steenkool, en die tweede uit aardolie.