cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Christo Leach
Skryfwerk
Sy drama Die spinner word in 1983 vir die eerste keer in die Staatsteater in Pretoria opgevoer en daarna ook in die Alexander- en Markteaters. Dit word in 1984 in die versamelbundel Rostrum opgeneem. Hierdie drama gaan oor die oorlog aan die grens, waar drie karakters deur een persoon gespeel word. Beligting en klank word gebruik om handelingsplekke voor te stel. Die titel van die stuk verwys na iemand wat in die rondte draai, waardeur die verwarring en lighoofdigheid van die hoofkarakter saamgevat word. Die dramaturg toon aan hoe ’n persoon van gemiddelde sensitiwiteit maklik deur oorlog tot geestelike verbrokkeling gedryf sal word. Ervarings tydens die grensoorlog word afgewissel met tonele in ’n inrigting vir sielsiekes. Dit is ’n interessante eksperimentele drama, omdat dit tegnologie in groot mate gebruik om die plek te neem van tradisionele dramatiese interaksie.
Theo Gerdener
Na Nuwe Republiek Party
Gerdener het sir De Villiers Graaff se veldtog om 'n opposisieparty met 'n breër basis te stig gesteun, en uiteindelik met die V.P. in die Nuwe Republiek Party saamgesmelt op 29 Junie 1977. Gerdener bedank egter kort voor die algemene verkiesing van 30 November 1977, hoofsaaklik as gevolg van 'n meningsverskil oor die N.R.P. se kandidaat in Hillbrow.
Roofvoël
Klassifikasie
Hulle is baie rats en beweeglik en leef hoofsaaklik van ander voëls. Altesaam 9 spesies word in Suider-Afrika in 'n verskeidenheid habitatte aangetref, maar die sperwers verkies oor die algemeen woude en beboste gebiede. Die vleivalke het skraal, lang vlerke en 'n lang stert. Hulle vlieg stadig en laag oor die grond en wanneer hulle 'n prooi gewaar, draai hulle blitsig om en duik na benede. In Suider-Afrika word 3 spesies aangetref, en hulle staan soms ook as paddavreters bekend.
Theo Gerdener
Gesinslewe
Gerdener was getroud met Martha. Hulle het drie kinders: Gustav, Geta Nel, en Marlien Wessels, en ten tyde van Gerdener se 85ste verjaardag in 2001 was daar 10 kleinkinders en twee agterkleinkinders.
Christo Leach
Skryfwerk
Saam met John Ledwaba skryf en regisseer hy ook die musiekspel Township boy, wat in 1987 by die Standard Bank Nasionale Kunstefees op Grahamstad opgevoer word en waarvan die klankbaan op CD uitgereik word. Die drama begin by ’n begrafnis in Soweto, waar ’n jong man in die kollig instap en vertel dat dit sy begrafnis is. Hy was ’n comrade in die struggle wat deur veiligheidsmagte op iemand anders se begrafnis doodgeskiet is. Sy naam is Sheperd en hy is ’n digter/ denker/ musikant wat werk aan ’n plekkie in die son vir almal om hom. Hy leef saam met sy ma, Stumile en sy immer-besope tante Maria, of Ma Selina, terwyl sy meisie, Hilda, swanger is met hul eersteling. Daarby het hy vier comrades wat musikante is. Saam neem hierdie akteurs, met ’n kitaar in die hand, die gehoor op ’n reis deur hul troostelose wêreld van straatoorloë en sinlose, afgryslike verkwisting van mense-potensiaal, waardeur die leefwêreld van swart mense onder apartheid teen die agtergrond van ’n tragiese liefdesverhaal uitgebeeld word.
Roofvoël
Klassifikasie
Die kaalwangvalk (Polyboroides radiatus), die vlermuisvalk (Macheiramphus alcinus) en die visvalk (Pandion haliaetus) is 3 spesies wat ook tot die familie Aquilidae behoort, maar nie heeltemal by een van bogenoemde groepe in pas nie. Die visvalk word soms as ŉ afsonderlike familie, die Pandionidae, beskou. Die vlermuisvalk is anders as ander roofvoëls deurdat hy feitlik al sy kos binne ŉ halfuur na sononder vang. Sy prooi bestaan uit vlermuise en voëls soos windswaels wat gedurende daardie tyd van die dag aktief is.
Die prooi word tydens die vlug heel ingesluk. Die grootste arende is die breëkoparend (Polemaetus bellicosus), die kroonarend (Polemaetus coronatus), die witkruisarend (Aquila verreauxii) en die lammergeier (Gypaetus barbatus). Die witkruisarend word oral in Suider-Afrika in veral bergagtige of heuwelagtige gebiede aangetref, en in die Matoposgebied in Zimbabwe is die voorkomsdigtheid tot een paar per 11,4 km2. Die roofvoël leef byna uitsluitlik van dassies en kan tot 400 dassies per jaar verorber.
Christo Leach
Tydskrifte en Koerante
Anoniem “Regstudent dig ’n hoop pryse los” “Beeld” 28 September 1979
Bomwerper
'n Bomwerper is 'n militêre vliegtuig wat gebruik word om teikens op die grond aan te val. Bomwerpers word ontwerp om die grootste moontlike bomvrag oor die grootste moontlike reikafstand te dra, en dan oor die teiken los te laat. Bomwerpers vlieg dikwels laag oor die grond om vyandelike radar te ontduik. Sodra die bomwerper al sy bomme laat val het, kan dit na die basis terugkeer om herlaai te word.
Roofvoël
Klassifikasie
Ondanks die nut wat hulle sodoende vir die landbou inhou, word hulle soos baie ander roofvoëls nog dikwels geskiet of vergiftig omdat hulle na bewering vee vang. Witkruisarende le meestal 2 eiers op 'n keer, die een 'n rukkie na die ander, maar die oudste kuiken byt die kleiner kuiken na ŉ rukkie dood. Dieselfde verskynsel word by die kroonarend, die grootbruinarend (Aquila rapax) en die grootjagarend (Aquila fasciata) aangetref. Ook die breëkoparend leef grotendeels van dassies, maar eet ook 'n verskeidenheid ander diersoorte soos hase, ape en slange.
Bomwerper
Ontwikkeling
Die eerste bombardering vanuit 'n vliegtuig vind in 1911 tydens 'n Italiaanse aanval op die Ottomaanse Ryk plaas. Bomme is aanvanklik sommer met die hand uit die vliegtuig gegooi. Lugskepe is ook destyds ingespan om bomme oor die vyand te reën.
Roofvoël
Klassifikasie
Hoewel die voël oorspronklik oral in Suider-Afrika voorgekom het, is die roofvoël reeds in baie dele van die land uitgeroei omdat hy na bewering lammers vang. Die nuttige rol van hierdie en ander roofvoëls in die bestryding van plae word al hoe meer beset en dit is moontlik dat die voël sy verspreidingsgebied weer sal vergroot. In onversteurde gebiede soos die Nasionale Krugerwildtuin is hulle nog betreklik volop. Die kroonarend kom slegs in woude voor en die grootste bedreiging vir hierdie voël is die vernietiging van woude.
Bomwerper
Ontwikkeling
Die eerste doelgemaakte bomwerpers is tydens die Eerste Wêreldoorlog gebou. Hulle kon nie baie vinnig vlieg nie. As gevolg hiervan was hulle aan grondvuur blootgestel en kon hulle maklik deur vyandelike vegvliegtuie afgeskiet word. Om hiervoor te vergoed, is bomwerpers met masjiengewere toegerus en/of deur "vriendelike" vegvliegtuie vergesel.
Teen die Tweede Wêreldoorlog is strategiese bomaanvalle algemeen gebruik. Bomwerpers is deur groot spanne, soms soveel as 12 mense, beman. Gewoonlik het 'n bomwerper 'n vlieënier, 'n mede-vlieënier (navigator), 'n bombadier, asook verskeie artilleriste gehad om die masjiengewere te beman. Daar was etlike bomaanvalle wat uit meer as 1000 bomwerpers bestaan het. As voorbeeld is Dresden in Duitsland op 13 Februarie 1945 met meer as 'n 1000 bomwerpers aangeval.
Moderner bomwerpers word deur slegs een of twee persone beman. Die res van die werk is deur rekenaars oorgeneem. Dit is ook nie meer nodig om soveel masjiengewere te dra nie, omdat hulle aansienlik vinniger is.
Gedurende die Koue Oorlog is bomwerpers gebou wat supersonies kon vlieg, om kernbomme te laat val, en vinnig genoeg van die ontploffing te ontsnap. Die soort bomwerpers is egter nooit gebruik nie.
Roofvoël
Klassifikasie
Die slangarende eet, soos hul naam aandui, hoofsaaklik slange. Hulle kan dus beskou word as "neutrale" roofvoëls, omdat hulle regstreeks geen nut vir die mens het nie, maar ook geen skade aanrig nie. Wanneer die volwasse voëls slange vir hul kleintjies aandra, sluk hulle die slange half pad in en laat die kleintjies dit dan weer uit hul keel trek. Slangarende is nie immuun teen slanggif nie, maar die vere en skubbe op hul pote beskerm hulle sodanig dat die byt van ŉ slang geen uitwerking op hulle het nie.
Bomwerper
Ontwikkeling
Die nuutste gier is om onbemande vliegtuie vir strategiese bomaanvalle in te span.
Klassifikasie
Strategiese bomwerpers word gebruik om teikens op groot afstand aan te val, soos basisse met voorraad, brûe, fabrieke en skeepswerwe. Voorbeelde van sulke vliegtuie: Short Stirling, Avro Lancaster, Boeing B-17 Flying Fortress, Boeing B-52 Stratofortress, Northrop Grumman B-2 Spirit, Rockwell B-1 Lancer, Toepolef Tu-16 en Toepolef Tu-160.
Taktiese bomwerpers word vir die ondersteuning van grondtroepe op die slagveld ingespan. Dit word gebruik om taktiese teikens aan te val, soos tenks, konsentrasies troepe, brûe, stasies, ens. Voorbeelde van sulke vliegtuie: Soechoi Su-25, Heinkel He 111, Fairey Battle, Junkers Ju 87 (Stuka), Henschel Hs 129, Iljoesjin Il-2, A-10 Warthog en Heinkel He 177. Bomme en torpedo's kan teen skepe gebruik word. Vuurpyle is in die Tweede Wêreldoorlog ontwikkel, wat sedertdien verder tot geleide wapens ontwikkel het.
Roofvoël
Klassifikasie
Visarende word oral in Afrika suid van die Sahara naby water aangetref en hulle jag ook dikwels langs die kus. Die visvalk (Pandion haliaetus) is, hoewel dit wêreldwyd versprei is, in Suid-Afrika skaarser as die visarend. In teenstelling met die visarend duik die visvalk onder water wanneer hy sy prooi vang. Visvalke word dikwels deur visarende van hul prooi beroof. Die berghaan (Terathopius ecaudatus) is wydverspreid oor die savannes van Afrika suid van die Sahara, en is onder meer vir sy sierlike vlugvertonings bekend. Hierdie arend se Engelse naam, Bataleur Eagle, kom dan ook van die Franse woord bataleur, wat "akrobaat" beteken.
Bomwerper
Klassifikasie
Aanvalsvliegtuie (vegter-bommers) het 'n meervoudige rol. Hulle kan vir luggevegte, asook taktiese aanvalle teen teikens ingespan word. Voorbeelde van sulke vliegtuie: McDonnell Douglas F/A-18 Hornet, Panavia Tornado en die Hawker Typhoon.
Roofvoël
Klassifikasie
Die broeityd van 55 dae is die langste van alle Afrikaanse arende. Die kuiken bly 110 dae in die nes. Nadat hy die nes verlaat het, duur dit nog 7 jaar voordat die voel volwassenheid bereik en sy tipiese helderkleurige vere kry. Seker een van die bekendste en nuttigste roofvoëls in Suid-Afrika is die blouvalk (Elanus caeruleus), wat in werklikheid nie 'n valk is nie, maar 'n arend. Wat minder bekend is, is dat hierdie voël dikwels na sononder jag.
Bomwerper
Klassifikasie
Die Yokosuka MXY7 Ohka was 'n vlieënde bom wat 'n vlieënier benodig het.
Roofvoël
Klassifikasie
Blouvalkies vreet hoofsaaklik insekte en muise en roei groot hoeveelhede daarvan uit. Hoewel baie van die arende ook as valke bekend staan (byvoorbeeld die blouvalk), is die uitsonderlikste kenmerk van die egte valke (familie Falconidae) 'n tandagtige uitsteeksel aan weerskante van die boonste deel van die snawel net agter die haak. Voorts het hulle lang, gepunte vlerke en gespierde pole met stewige, geboë kloue. Van die 58 spesies wat wêreldwyd aangetref word, kom 10 in Suider-Afrika voor.
Bomwerper
Die toekoms van die bomwerper
Tans is die VSA en Rusland betrokke by die ontwikkeling van plaasvervangers vir hul verouderende bomwerpers, die Amerikaanse Lugmag met die Northrop Grumman B-21 Raider en die Russiese Lugmag met die PAK DA. In 'n Amerikaanse Lugmag-verslag van 1999 word gevra dat die huidige Amerikaanse bomwerpers in diens moet bly tot die laat 2030's en vroeg 2040's, en die B-21 sal na verwagting in die 2020's ontplooi word. Die Amerikaners oorweeg ook 'n ander bomwerper vir 2037. Die B-21 sal antwoorde moet bied op die vyfde generasie verdedigingstelsels (soos SA-21 Growlers, bistatiese radar en aktiewe elektroniesgeskandeerde saamgestelde radar). Dit is ook gekies om in staat te wees om teen groeiende supermoondhede en ander lande met 'n semi-gevorderde militêre vermoë te dien. Laastens moet dit langtermynlugsteun vir gebiede met 'n lae bedreigingsvlak (Irak, Afghanistan) bied. Dit word genoem in die voorsiening van lugsteun vir die wêreldwye oorlog teen terrorisme. Die B-21 sal dus in staat moet wees om vir lang periodes op dieselfde plek te opereer.
Roofvoël
Fotogalery
Foto's van 'n paar roofvoëls:
Eben van Renen
Eben van Renen (* 23 Augustus 1976) is 'n Suid-Afrikaanse wetenskapfiksieskrywer.
Agtergrond en Opvoeding
Eben van Renen is gebore op 23 Augustus 1976 in Sasolburg, Vrystaat, Suid-Afrika. Hy martrikuleer in 1995 aan Hoërskool Table View en verwerf sy Hoër Diploma in Onderwys aan die Onderwyskollege Boland. Later verhuis hy na Kanada met sy vrou Natalie, wat hy in Engeland ontmoet het. Uit die huwelik is 'n dogter gebore. Eben van Renen en sy gesin woon tans in Campbell River, Brits-Columbië, Kanada. Hy is tans druk besig om te studeer aan sy meestersgraad.
Werk
Eben van Renen is tans werksaam as onderwyser in Skool Distrik 72 Campbell River op Vancouver-eiland, Brits-Columbië, Kanada.
Skryfwerk
Eben van Renen skryf al van 'n jong ouderdom af en het ook heelwat artikels geskryf rondom Afrikaanse wetenskapfiksie en het in Oktober 2011, sy eerste volwaardige Afrikaanse wetenskapfiksie roman getiteld Arwantië 2953 gepubliseer wat deur die bekende skrywer Ilse Steyn (Liefde in die Ruimte; Prinses in die Ruimte)soos volg beskryf is:
Eben van Renen is tans besig om in sy vrye tyd te werk aan sy tweede roman.
Suid-Afrika se wapens van massavernietiging
Van die 1960's tot die 1980's het Suid-Afrika wapens van massavernietiging ondersoek en gebou. Dit sluit kern-, biologiese en chemiese wapens in. Ses kernwapens is uiteindelik gebou. Voor die verwagte oorgang na 'n meerderheidsregering in die 1990's, het die Suid-Afrikaanse regering al sy kernwapens afgetakel, die eerste land ter wêreld om sy kernwapens vrywillig op te gee.
Suid-Afrika het in 1975 die verdrag teen biologiese wapens onderteken. In 1991 is die verdrag teen die verspreiding van kernwapens onderteken, en in 1995 die verdrag teen chemiese wapens.
Biologiese en chemiese wapens
In Oktober 1998 publiseer die Suid-Afrikaanse Waarheid-en-versoeningskommissie 'n verslag met 'n hoofstuk oor Projek Coast. Projek Coast was 'n geheime regeringsprogram om chemiese en biologiese oorlogvoering gedurende die 1980's en 90's te ondersoek. Die projek skop in 1983 af, oënskynlik om toerusting teen aanvalle te produseer, insluitend maskers en beskermende klere. Ten spyte van bewerings tot die teendeel, was daar ook getuies wat aangedui het dat die program veel meer as net verdedigende doelwitte gehad het.
Kernwapens
Suid-Afrika se kernnavorsing begin met die bou van die SAFARI-1-reaktor by Pelindaba. Die reaktor is in samewerking met die Verenigde State van Amerika opgerig. Amerika het brandstof vir die reaktor verskaf, maar uraan is plaaslik gemyn en kon later tot wapengraad verryk word.
In 1971 gee die minister van mynbou, Carl de Wet, goedkeuring om tegnologie vir vreedsame kernontploffings vir die mynbedryf te ontwikkel. Dit is egter nie seker wanneer dié program tot 'n wapenprogram ontwikkel is nie.
Uiteindelik is 'n klein, beperkte arsenaal van kernwapens in die 1980's vir afskrikking opgebou. Ses van hierdie wapens is voltooi en nog een was onder konstruksie toe die program beëindig is.
Dieprivier (Die Vleie)
Die Dieprivier in die landstreek bekend as Die Vleie ontspring op die suidelike hellings van die Outeniekwaberge.
Hierdie rivier begin by die historiese Duiwelskop, net suid van die plaas Schoongelegen (Louvain) in die Langkloof. Daarna gaan dit verby die destydse bosboustasies Kleinplaat en Bergplaas. Noemenswaardige sytakke is die Kleinplaatrivier, Vanrooyenskraalrivier en die Eersterivier. Dit kruis die Sewepassepad net suidwes van Beervlei, die beginpunt van die Outeniqua-voetslaanpad. Stroomaf verander die rivier se naam in die Wolwerivier en vloei daarna in die Swartvlei op die vlei se mees westelike punt.
Let Wel: Hierdie rivier moet nie verwar word met die nabygeleë Dieprivier (Langkloof) nie.
Kategorie : Riviere in Wes-Kaap
Earle Hodgins
Earle Hodgins (6 Oktober 1893 – 14 April 1964) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Heroes of the Alamo (1937), Borderland (1937), Oregon Trail (1945), en Silent Conflict (1948).
Landbou-ekonomie
Landbou-ekonomie is 'n sosiale wetenskap wat oorspronklik die beginsels van ekonomie toegepas het op die produksie van gewasse en veeboerdery. Landbou-ekonomie het spesifiek gehandel oor grondgebruik. Die fokus was om die opbrengste van gewasse te optimaliseer. Gedurende die 20ste eeu het die wetenskap uitgebrei om 'n baie breër veld te dek. Hedendaagse landbou-ekonomie het 'n wye veld van gespesialiseerde areas waarvan baie met ekonomie, finasies en statistiek oorvleuel.
Ekonomie word in die breë gedefinieer as die wetenskap van hulpbrontoewysing Landbou-ekonomie kan gedefinieer word as die wetenskap van natuurlike hulpbrontoewysing. Alternatiewelik, die toepassing van ekonomiese beginsels vir optimalisering van boere se produksiebesluite. Die ontwikkeling van die wetenskap word in 'n groot mate aan Theodore W. Schultz gekrediteer.
Velde van konsentrasie:
Sien ook
Belangrike Suid-Afrikaanse publikasies
Montreux
Montreux is die derde grootste stad van die Franssprekende Switserse kanton Vaud (Duits: Waadt) met 26 072 inwoners (soos op 31 Desember 2014). Dit is aan die oostelike oewer van die Meer van Genève (Frans: Lac Léman) in 'n beskermde baai geleë. Administratief maak dit deel uit van die distrik Riviera-Pays-d'Enhaut. Danksy sy ligging tussen die Meer van Genève, berghange met wingerde en bergpieke op hoogtes van meer as 2 000 meter bo seevlak het Montreux 'n baie gematigde mediterreense mikroklimaat met subtropiese flora langs die oewerpromenade wat die stad met Vevey en die kasteel Chillon verbind. Hier word 'n verskeidenheid historiese geboue uit die Belle Époque aangetref, waaronder die befaamde Fairmont Le Montreux Palace-hotel.
Landbou-ekonomie
Sien ook
Akademiese en proffesionele organisasies
Montreux
Die stad is vandag een van die belangrikste toeristebestemmings van Switserland en met sy Montreux Jazz Festival ook 'n internasionale ontmoetplek van die musiekbedryf. Montreux se musikale tradisies strek verder terug. Vanaf 1911 het die Pools-Russiese komponis Igor Strawinski hier in sy huis in die noordwestelike voorstad Clarens die grootste deel van sy befaamde ballet- en orkesstuk Le Sacre du printemps geskryf. Die plaaslike konsertsaal Auditorium Stravinski is na die beroemde komponis vernoem.
Baie ander bekende persoonlikhede het aangetrokke gevoel tot die buitengewone klimaat en natuurskoon van die Meer van Genève en in Clarens gebly: die Russiese rewolusionêr en anargis Michail Bakoenin, die Duitse komponis Richard Wagner en die Russiese komponis Pjotr Tsjaikofski wat hier sy 4de simfonie voltooi het. Een van die bekendste sprokies van die Deense skrywer Hans Christian Andersen, Sneedronningen ("Die Sneeukoningin"), het in 1861 in Montreux ontstaan. Die Oostenrykse argitek en invloedryke baanbreker vir moderne argitektuur, Adolf Loos, het tussen 1904 en 1906 in Clarens sy eerste projek, Villa Karma, ontwerp en gebou.
Montreux het daarnaas 'n historiese verbintenis met Suid-Afrika. In Clarens lê die huis waar Paul Kruger, die President van die Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR), op 14 Julie 1904 in selfopgelegde ballingskap oorlede is en wat tans as Krugerhuis bekend staan.
Geografie
Montreux lê 390 meter bo seevlak aan die voet van die Vaud-Alpe aan die oostelike oewer van die Meer van Genève op alluviale afsettings van die bergstroompies Baye de Montreux en Baye de Clarens en teen die hellings van die Riviera van Vaud. Die oppervlak van Montreux is 33,4 vierkante kilometer, met 'n oewerlyn van 5,5 kilometer.
Die landskap in die noordwestelike stadsdeel Clarens word deur lae hellings gekenmerk, die res van die stadsgebied bestaan uit 'n smal strokie land langs die meer, waaraan steil berghange aansluit. Cubly is die hoogste bergpiek op 1 188 meter bo seevlak.
Vroeë geskiedenis
Oorblyfsels van die vroegste nedersettings, wat deur argeoloë naby Baugy opgegrawe is, dateer uit die laat Bronstydperk. Die Romeine het 'n heerweg tussen die Groot Sint-Bernard en Aventicum (die huidige Avanches) en Lausanne gebou, wat deur die huidige stadsgebied van Montreux geloop het. In Montreux is die fondament van 'n Romeinse villa ontdek, wat tussen die 2de en 4de eeu bewoon is. Ook 'n begraafplaas uit die Boergondiese tydperk is in Montreux opgegrawe.
Middeleeue
Gedurende die middeleeue was Montreux 'n besitting van die abdy Saint-Maurice in Valais/Wallis, wat later onder die heerskappy van die biskop van Sion gekom het. Die biskop het die eerste groot gemeente in Montreux gestig. Die naam Montreux verwys na hierdie historiese oorspronge en is afgelei van die Latynse monasterium ("klooster").
Vanaf die 9de eeu het die kasteel Chillon as setel van die grawe en hertoë van Savoje op 'n rotseiland in die Meer van Genève ontstaan om die handelsroete tussen Boergondië en Italië, wat oor die Groot Sint Bernard-bergpas geloop het, net soos die seevervoer op die Meer van Genève te beheer. Die kasteel, wat deesdae as die prototipe van 'n magtige en romantiese burg beskou word en onder die mees besoekte argitektoniese besienswaardighede in Switserland gereken word, is tot in die 13de eeu verskeie kere uitgebrei. Die kasteelkompleks bestaan uit 25 geboue en vyf binnehowe.
In 1295 het die gebied onder die heerskappy van Girard van Oron gekom. Die here van Oron het die suidelike gedeelte van Montreux (Les Planches en Veytaux) in 1317 aan die grawe van Savoie verkoop. Die noorde het 'n leengebied van Savoie geword, wat later as die gebied van Le Châtelard bekend gestaan het en deur 'n huwelik aan die La Sarraz-gesin oorgedra is.
Met die verowering van Vaud deur Bern in 1536 het albei gebiede 'n deel van die ampsgebied van Chillon gevorm, wat in 1735 na Vevey herdoop is. Ná die ontbinding van die ancien régime in die tydperk van die Franse Rewolusie en die stigting van die Helvetiese Republiek het Le Châtelard, Les Planches en Veytaux tussen 1798 en 1803 'n deel van die kanton Léman gevorm. Met die inwerkingtreding van die Mediasie-grondwet is Léman ontbind en het 'n deel van Vaud geword. Sedert 1798 maak die gebied deel uit van die distrik Vevey.
Montreux as deel van die Grand Tour
Oorspronklik het Montreux se ekonomie op wynbou, akkerbou en veeteelt gebaseer. Die bergpasse Jaman en Chaude het die stad met die nabygeleë streek Pays-d'Enhaut verbind. Vanaf die 17de eeu is die padnetwerk in die gebied opgeknap en uitgebrei en het nuwe woonkwartiere langs die meeroewer en later ook in die hoër geleë nedersettings Caux en Les Avant ontstaan. Die groei in die toeristebedryf vanaf die 19de eeu het verdere verstedeliking bevorder. In die tydperk tussen 1746 en 1751 het die kanton Bern sy padnetwerk uitgebrei en sodoende die infrastruktuur geskep waardeur Montreux een van die Switserse bestemmings van die Grand Tour geword het, die uitgebreide opvoedkundige en kulturele reis deur vastelandse Europa wat seuns uit adellike families vanaf die vroeë 18de eeu onderneem het. Van die bekendste reisigers, wat 'n besoek aan Montreux gebring en met hul literêre werke tot sy groeiende bekendheid bygedra het, was die filosoof Jean-Jacques Rousseau  met sy roman Julie, ou La Nouvelle Héloïse wat in 1761 gepubliseer is, en die laat-Romantiese Britse digter en windmaker Lord Byron.
Byron het in 1816 onder meer 'n besoek aan die kasteel Chillon gebring en hier sy naam in die kolomme van die kerker gekerf waar François Bonivard (1493–1570), prior van die St-Victor-klooster te Genève, in 1530 as Geneefse patriot en vryheidsvegter teen die heerskappy van die hertog van Savoje in kettings gelê en in 1536 deur Bernse troepe bevry is toe hulle die kanton Vaud verower het. Die besoek het 'n blywende indruk by Byron gelaat en was die inspirasie vir die fabel The Prisoner of Chillon wat nog in dieselfde jaar gepubliseer is. Byron se beskrywing van die kasteel was geesdriftig genoeg om die belangstelling van Britse en vastelandse Europese adellikes te wek. Naas Rousseau en Byron het ook Alexandre Dumas en Mary Shelley in hul literêre werke na Chillon verwys, terwyl die skilders William Turner en Gustave Courbet sy silhoeët op doek verewig het.
Montreux as toeristetrekpleister
Die plaaslike toerismebedryf kon voordeel trek uit Montreux se ligging langs die hoofpad na Italië en sy gematigde winterklimaat wat aan die stad die reputasie van 'n eersterangse hersteloord besorg het. Met die uitbou van die vervoerstelsel en die oprigting van 'n aantal hotelle, gastehuise en sanatoriums (vir pasiënte met longsiektes) het Montreux sedert 1850 'n ekonomiese bloeitydperk beleef. Die eerste groot kulturele feeste soos die Narsingfees, wat in die tydperk tussen 1897 en 1957 gevier is, het plaasgevind. Die bou van 'n spoorlyn oor die Simplon-bergpas en 'n hawehoof het die getal toeriste vanaf die tweede helfte van die 19de eeu vinnig laat toeneem. Die aantal hotelle in Montreux het tussen 1850 en 1900 van slegs agt tot sewentig gegroei. In bemarkingsveldtogte is romantiese verlangens na 'n verruklike natuurskoon tussen berge en meer gevoed. Vanaf 1890 is na die plaaslike oewerlandskap as Riviera verwys. Twee jaar later het die leidende Britse reisagentskap Thomas Cook 'n kantoor in Montreux geopen.
Tydens die Eerste en Tweede Wêreldoorlog het die toerismebedryf in 'n krisis beland. In 1915 is hotelle gebruik om geïnterneerdes en vlugtelinge te huisves. Ook soldate, wat in die veldslagte van die Groot Oorlog slagoffers van gasaanvalle geword het, is hier behandel. Tydens albei wêreldoorloë is leegstaande hotelle geleidelik gesluit, later as woongeboue omgebou of ter wille van modernisering afgebreek.
Na-oorlogse tydperk
Montreux het sy huidige internasionale bekendheid, net soos die na-oorlogse herlewing in die toerismebedryf, aan nuwe kulturele feeste soos die Septembre Musical (sedert 1946), die Fees van die Goue Roos (sedert 1954) en die jazzfees (vanaf 1967) te danke. Die Montreux Jazz Festival is in 1967 deur Claude Nobs, 'n medewerker van die plaaslike toeristekantoor, in die lewe geroep en vind tradisioneel in Junie en Julie plaas. Die musiekfees lok tans jaarliks sowat 200 000 musiekgeesdriftiges. In 1990 het Montreux vir die bewaring van die historiese 19de eeuse toerisme-infrastruktuur die Wakkerprys ontvang.
Maar ook talle nuwe geboue en geriewe het ontstaan soos die Tour d'Ivoire ("Ivoortoring"), 'n woonstelgebou met 29 verdiepings (1969), die kongressentrum met 'n konsertsaal wat na die komponis Igor Strawinski vernoem en in 1993 uitgebrei is) en die nuwe kasinogebou (1974). Vir die bou van die nuwe snelpad A9 is sowat die helfte van alle geboue in die dorp Pertit in die stadsdeel Châtelard gesloop.
Bevolking
Met 'n bevolking van 26 000 inwoners die derde grootste stad in die kanton Vaud na Lausanne en Yverdon-les-Bains. Van die bevolking is 74,4 persent Franssprekend, 6,2 praat Duits as huistaal en 4 persent Italiaans. Die bevolking het veral in die tydperk tussen 1850 en 1910 vinnig toegeneem. Tans vorm Montreux saam met drie kleiner nedersettings in die omgewing – La Tour-de-Peilz, Blonay en Veytaux – 'n klein stedelike agglomerasie.
Godsdiens
Die Rooms-Katolieke kerkgebou in Montreux dateer van 1885. In 1719 is 'n Duitssprekende Protestantse gemeente gestig, terwyl Montreux ook oor Anglikaanse en Skots-Presbiteriaanse kapelle en kerkgeboue beskik. In 1917 het 'n klein Joodse gemeente ontstaan wat in 1954 met dié van Vevey saamgesmelt het. Reeds in 1900 is die Israelitiese hotel Joli Site geopen sodat Montreux ook vir gaste, wat Joodse tradisies en rituele beoefen het, as hersteloord aantreklik geword het. Die Jesjiwa of Talmoedskool, wat tien jaar later as die eerste van sy soort in Switserland in die lewe geroep is, is in 1985 na Kokhav Yaaquov naby Jerusalem verskuif.
Administrasie
Die huidige munisipaliteit, waarvan die stadsgebied van die Meer van Genève tot die Vooralpe (met die bergpiek Rochers-de-Naye) strek, het in 1962 deur die samesmelting van twee nedersettings, Montreux-Les Planches (tot 1952 amptelik Les Planches genoem) en Montreux-Le Châtelard (tot 1952 Le Châtelard). Saam met Veytaux het dié nedersettings oorspronklik die parogie (kerkgemeente) Montreux gevorm. Vanaf 1846 is na die hele distrik, wat voorheen as Les Planches bekend gestaan het, as Montreux verwys.
Sedert die stigting van die munisipaliteit in 1962 dien 'n stadsraad (Municipalité) met sewe lede as uitvoerende en 'n munisipale vergadering (Conseil communal) met 100 afgevaardigdes as wetgewende gesag. Die belangrikste politieke partye is die Sosiaaldemokrate, Liberale, Vrysinniges, Groenes en Christelike Demokrate.
Ekonomie
Die toerisme is die ekonomiese basis van Montreux. Van die 9 500 werkgeleenthede in die stad is 1 persent in die tersiêre sektor, 13 persent in die nywerheids- en 86 persent in die dienstesektor.
Klein wingerde lê teen die sonnige hange bo-oor die voorstad Clarens en naby Chailly en Brent. Die hoër gebiede is geskik vir akkerbou, veeteelt en melkproduksie, terwyl die Vooralpegebied deur weivelde oorheers word.
Die industrialisering van Montreux begin in die tweede helfte van die 19de eeu, tog bly dit altyd ondergeskik aan die toerisme en vervaardig veral goedere soos meubels, juweliersware, voedsel en die bekende Switserse sjokolade. Ander belangrike nywerhede is drukkerye, laboratoriums- en oudiovisuele toerusting.
Mississauga
Mississauga [ˌmɪs ɪ ˈsɑgə] is 'n stad in die Streeksmunisipaliteit Peel van die Kanadese provinsie Ontario en met 713 443 inwoners (volgens die sensus van 2011) die sesde grootste munisipaliteit in die land. Mississauga, wat in 1974 as 'n stad geïnkorporeer is, maak deel uit van die metropolitaanse gebied van Groter Toronto en word deur 'n vinnige bevolkingsgroei gekenmerk - sy bevolking het in elkeen van die laaste twee dekades bykans verdubbel. Hierdie groei is aan Mississauga se ligging naby die stadsgebied van Toronto te danke.
Montreux
Ekonomie
Die werksgeleenthede in die dienstesektor word deur die hotelle, gastronomie, administrasie, banke, assuransiemaatskappye, opvoedkundige en geneeskundige instellings.
Mississauga
Die internasionale lughawe van Toronto, Lester B. Pearson International Airport, is hoofsaaklik in die stadsgebied van Mississauga geleë. Sy sentrale besigheidsdistrik, een van die grootstes in die land, behels die Kanadese hoofkwartiere van multinasionale maatskappye soos Microsoft, Pepsico, General Electrics, Fujitsu en Wal Mart, asook baie ander ondernemings wat as Fortune 500-maatskappye gelys word.
Montreux
Pop- en rockmusiek
Die Britse rockgroep Deep Purple het in Desember 1971 in 'n plaaslike ateljee met opnames vir hul langspeler Machine Head begin. In een van die snitte op die album, "Smoke on the Water", verwys hulle na 'n voorval tydens hul verblyf in Montreux. 'n Bewonderaar van die kunstenaar Frank Zappa het destyds tydens'n konsert van sy gunstelingmusikant die kasino van Montreux aan die brand gesteek:
We all came out to Montreux on the Lake Geneva shoreline
To make records with a mobile – We didn't have much time
Frank Zappa & the Mothers were at the best place around
Smoke on the water, fire in the sky
Die kasino is in 1975 heropen.
Montreux huisves die bekende Mountain-musiekateljee, waar baie musieksterre hul langspelers opgeneem het. So het hier tussen 1979 en 1991 ook baie treffers van die Britse rockgroep Queen ontstaan. In 1978 het die groep die ateljee gekoop. Dit is steeds in besit van Queen se musiekvervaardiger David Richards.
Die Krugerhuis in Clarens
Die President van die Zuid-Afrikaansche Republiek, Paul Kruger, het enkele weke in die huis, wat nou as Krugerhuis bekend staan, gewoon en is hier op 14 Julie 1904 oorlede. Die Krugerhuis, wat in 1873 opgerig is, lê langs die Meer van Genève en is in 1910 as 'n museum ingerig en vir die publiek toeganklik gemaak. President Kruger se sterfkamerbed en ander meubels is reeds in 1932 deur Suid-Afrika aangekoop en na die Krugerhuis in Pretoria gebring. Die museum het replikas ontvang.
In 1949 is die sterfhuis van President Kruger aan die Suid-Afrikaanse regering te koop aangebied. Die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge (FAK) is versoek om geld in te samel, en nadat Suid-Afrikaners landswyd hulle bydraes tot die koste gemaak het, is die huis op 27 Februarie 1950 gekoop. Die museum is namens die regering deur die Suid-Afrikaanse ambassade in Switserland in stand gehou. Tydens president Pieter Willem Botha se amptelike besoek in 1984 het hy en sy geselskap na hul aankoms in Genève op 31 Mei per motor na die Krugerhuis gereis.
In die negentigerjare kon die regering die onderhoud nie meer bekostig nie, en die FAK het die museum in 1994 weer oorgeneem. Danksy die bydrae van die Uitvoerende Voorsitter van die maatskappy Genfood, Johann Roode, is die Krugerhuis in Clarens gerestoureer en as 'n gastehuis onder die naam "Villa Kruger" bedryf.
In 2005 is die Krugerhuis aan 'n Switserse privaateienaar verkoop. Die FAK het egter 'n servituut oor die sterftekamer van President Kruger behou, en die huis staan ook oop vir die publiek. Tans stel veral besoekers uit Nederland, Duitsland en Rusland belang in die Krugerhuis.
Hitte-enjin
duimnael|'n Blok diagram van 'n Carnot Hitte-enjin 'n Hitte-enjin is 'n meganiese toestel wat termiese energie omskakel in meganiese uitsette. Die meganiese uitsette word werk (W) genoem, die termiese insette en uitsette hitte (Q_{H} en Q_{L} uitsonderlik). Hitte-enjins word tipies gedryf deur 'n spesifieke termodinamiese siklus. Hitte-enjins kan oop met betrekking tot atmosferiese lug wees, of afgeslote en afgedig tot die buitekant (oop of geslote siklus).
In ingenieurswese en termodinamika, verrig 'n hitte-enjin die omskakeling van hitte energie na meganiese energie deur van die temperatuurgradiënt tussen die warm "bron" en die koue "pit" gebruik te maak. Hitte word oorgedra vanaf die bron, deur die "werkende liggaam" van die enjin, na die sink. In hierdie proses word sommige van die hitte omgeskakel na werk deur die eienskappe van die werkende stof, gewoonlik 'n vloeier, uit te buit.
Gelett Burgess
Burgess het bekendheid verwerf met nonsensgedigte soos The Purple Cow (wat - tot sy groot verdriet - sy ander werke in gewildheid sou oorskadu), sy essay The Wild Men of Paris wat in die Verenigde State belangstelling vir moderne kunsstrominge in Frankryk gewek het en sy Goops -strokiesprente en (in 1917) as skepper van die neologisme blurb wat in Engels na kort promosionele tekste en inleidings vir kreatiewe werke (soos byvoorbeeld die omslagteks van 'n boek) verwys.
Desondanks het die meeste van sy werke intussen in vergetelheid geraak en word Burgess nog nouliks gelees. The Purple Cow en sy neologismes word deesdae gewoonlik nie met sy naam verbind nie.
Burgess, 'n boorling van Boston in Nieu-Engeland, was een van die bekendste bewoners van San Francisco se boheemse Russian Hill-heuwelbuurt. Hy was klein van statuur, met 'n voorliefde vir glansende tophoede - vandaar die bynaam Little Peanut wat sy Russian Hill-bure aan hom gegee het.
Jeug en opleiding
Frank Gelett Burgess is in 'n welvarende en vooraanstaande familie in Boston gebore. Soos hy in 'n onderhoud opgemerk het, was hy reeds as seun avontuurlustig genoeg om feitlik alle kerktorings in Boston aan die binnekant op te klim en heel bo sy gestileerde monogram aan te bring - 'n soort Fenisiese inisiale in 'n kring.
Hy het 'n tersiêre opleiding in siviele ingenieurswese aan die Massachusetts Institute of Technology (MIT) gevolg en in 1887 sy B.Sc.-graad verwerf. In sy studietyd het hy reeds sy eerste ervaring as redakteur by die studentetydskrif Tech opgedoen.
Begin van loopbaan en Cogswell-voorval
Kort daarna het hy aangetrokke gevoel deur die boheemse en lewendige atmosfeer van San Francisco en daar sy loopbaan as tegniese tekenaar en opmeter vir die spoorwegonderneming Southern Pacific Railroad begin - 'n pos wat hy drie jaar lank sou beklee. In sy binneste was daar die hele tyd 'n konflik tussen sy wiskundige aanleg en sy liefde vir kuns. Sy kunssin het die opperhand gekry, en Burgess het 'n staptoer deur Frankryk en Spanje begin waartydens hy sketse geteken het.
Fobos (maan)
Fobos (Grieks: Φόβος; ook Mars I ) is die grootste en naaste van die twee mane van die planeet Mars, die ander is Deimos. Dit is vernoem na Fobos, 'n seun van Ares (Mars) en Afrodite in die Griekse mitologie, wat "angs" of "paniek" beteken. Fobos se wentelbaan is die naaste van enige ander maan van 'n planeet in die sonnestelsel, minder as 6000 km bo die oppervlak van Mars. Dit is ook een van die kleiner mane in die sonnestelsel.
Gelett Burgess
Begin van loopbaan en Cogswell-voorval
In 1891, ná sy terugkeer na Kalifornië, is hy as dosent in topografiese tekenkunde aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley aangestel. Ook oor hierdie pos, wat hy eweneens drie jaar lank sou beklee, was hy minder entoesiasties - vir hom was dit niks meer as om aan seuns van die platteland "die verskil tussen hul hande en hul voete te verduidelik" nie. Die einde van sy dosente-loopbaan is deur sy rebelse natuur beseël - en deur die tandarts en leidende figuur in die Amerikaanse matigheidsbeweging, Dr. Henry D. Cogswell (1820–1900).
Fobos (maan)
Ontdekking
Fobos is die eerste keer waargeneem deur die Amerikaanse sterrekundige Asaph Hall op 18 Augustus 1877 by die Amerikaanse marine-sterrewag in Washington, D.C. om 09:14 MGT. Asaph Hall het ook Deimos, Mars se ander maan, ontdek.
Die name is voorgestel deur Henry Madan (1838–1901), natuurwetenskapmeester by Eton, vanuit Boek XV van die Ilias, waar Ares sy twee seuns (Phobos en Deimos) oproep.
Gelett Burgess
Begin van loopbaan en Cogswell-voorval
Tydens sy veldtog teen dranksug het Cogswell die oortuiging ontwikkel dat mense sou ophou drink as hulle net toegang tot skoon drinkwater sou kry. Hierdie toegang is verseker deur 'n honderdtal fonteine wat hy in Amerikaanse stede laat oprig het - as indrukwekkende granietstrukture met een enkele skoonheidsfout: elke bron is met 'n reuse gietyster-standbeeld van Cogswell versier - met 'n boek in een hand, en in die ander 'n bottel waaruit die water gevloei het. Elders in die Verenigde State is skerp kritiek op die fonteine uitgespreek wat vanuit 'n estetiese standpunt nie as 'n verfraaiing van die stadsbeeld beskou is nie.
Fobos (maan)
Ontdekking
Fobos is van naderby gefotografeer deur Mariner 9 in 1971, Viking 1 in 1977, Phobos 2 in 1988, Mars Global Surveyor in 1998 en 2003, en deur die Mars Express in 2004 en 2008.
Gelett Burgess
Begin van loopbaan en Cogswell-voorval
Van alle gemeenskappe, wat deur die probleem geraak is, het San Francisco die radikaalste oplossing gevind - tenminste vir een van drie fonteine wat Cogswell aan die Golden Gate-metropool geskenk het. Gelett Burgess het snags in die fontein geklim en die standbeeld omvergewerp. Die ikonoklastiese eskapade het Burgess 'n erelidmaatskap in Berkeley se klas van gegradueerdes van 1894 besorg, maar sy fakulteit was allesbehalwe gaande oor die insident. Burgess is aangeraai om 'n ander loopbaanrigting te kies.
In boheemse kringe
In San Francisco het Burgess by The Bohemian Club aangesluit - 'n klub wat met sy netwerk van affiliasies ook verbonde was met ander boheemse kringe in San Francisco soos dié van Telegraph Hill, Piedmont (in die hele San Franciscobaai-gebied) en Carmel-by-the-Sea suid van San Francisco. Burgess het vinnig toegang gekry tot die literêre wêreld as redakteur van 'n weeklikse tydskrif, The Wave.
Fobos (maan)
Wentelbaaneienskappe
Hierdie lae wentelbaan beteken dat Fobos uiteindelik vernietig sal word. Getykragte is besig om die wentelbaan al verder te erodeer, op die oomblik teen 1,8 meter per eeu, en binne die volgende 50 miljoen jaar sal Fobos of op Mars val of, meer waarskynlik, opbreek om 'n ring te vorm. Indien Fobos gemodelleer word as 'n puinhoop, volgens die Mohr-Coulombteorie en gegewe die onreëlmatige vorm van Fobos, word dit bereken dat dit tans stabiel is in terme van getykragte, maar dat dit sal val binne sy Rochelimiet wanneer die wentelbaanradius val onder 8400 km. Dit sal waarskynlik in hierdie stadium, of kort daarna, opbreek.
Gesien vanaf Fobos is Mars 6400 keer groter en 2500 keer meer helder as die maan soos gesien vanaf die aarde. Dit neem 'n volle kwart van die wydte van die lugruim op.
Gelett Burgess
In boheemse kringe
As lid van 'n ander boheemse kring, «Les Jeunes», wat destyds in die Russian Hill-buurt vergader het, het Burgess besluit om - saam met die skilder en kunskritikus Bruce Porter (1865–1953) en die boekhandelaar William Doxey (1844–1916), 'n boorling van Engeland - self 'n literêre tydskrif uit te gee wat 'n heeltemal nuwe toon en inslag sou kry - The Lark, met 'n «new note, some of the joy of morning for the refreshment of our souls in the heat of midday.»
Fobos (maan)
Wentelbaaneienskappe
Gesien vanaf Mars se ewenaar is Fobos 'n derde van die hoekdeursnit van 'n vol maan soos gesien vanaf die aarde. Waarnemers by hoër lengtegrade (minder as 70,4°) sal 'n kleiner hoekdeursnit sien aangesien hulle verder weg is vanaf Fobos. Hierdie verskil is opmerkbaar as gevolg van Fobos se klein wentelbaan. Fobos se waarneembare grootte sal verskil met tot 45%. Vir 'n waarnemer by die ewenaar sal Fobos 'n hoekdeursnit het van 0,14° op die horison, terwyl dit toeneem tot 0,20° by sy toppunt. Daarteenoor is die son se hoekdeursnit vanaf Mars ongeveer 0,35°.
Gelett Burgess
In boheemse kringe
Die publikasiekoste van $100 vir die eerste uitgawe kon Burgess danksy die steun van Bruce Porter insamel. Die koste vir alle daaropvolgende uitgawes is deur William Doxey gedra. The Lark, wat vir 5c per eksemplaar verkoop is, is tot 1897 uitgegee en was vir Burgess die beginpunt van sy literêre loopbaan as skrywer en illustreerder. Dikwels het hele uitgawes van die tydskrif, van die "titelblad tot snaakse advertensies" uit sy pen gekom. Maar ook 'n hele groep van eklektiese bydraers uit die geledere van Les Jeunes het met groot geesdrif werke in The Lark gepubliseer, onder wie Porter Garnett (wat ook redaksiewerk behartig het), Carolyn Wells, Willis Polk en Yone Noguchi. Illustrasies en titelbladontwerpe is deur plaaslike kunstenaars soos Ernest Peixotto, Florence Lundborg en Maynard Dixon geskep.
Fobos (maan)
Fisiese eienskappe
Fobos is taamlik donker en die oppervlakmateriaal is klaarblyklik uit C-tipe saamgestel. Dit is soortgelyk aan die C-tipe (swart) asteroïde van die buitenste asteroïdegordel. Fobos se digtheid is egter te laag om van soliede rots te wees. Dit is waarskynlik saamgestel uit 'n mengsel van rots en ys. Die Sowjetruimtetuig Phobos 2 het 'n geringe maar konstante gasstroom vanaf Fobos waargeneem. Die aard van hierdie gas kon nie vasgestel word nie, maar dit is waarskynlik water. Onlangse beelde vanaf die Mars Global Surveyor dui aan dat Fobos bedek is met 'n fyn laag stof, soortgelyk aan dié van die aarde se maan.
Gelett Burgess
In boheemse kringe
In die eerste uitgawe van The Lark is met The Purple Cow 'n nonsensgedig en kwatryn gepubliseer wat sy hele lewe lank by hom sou bly spook.
I never saw a Purple Cow, I never hope to see one; But I can tell you, anyhow, I'd rather see than be one.
Fobos (maan)
Fisiese eienskappe
Fobos en Deimos is rotsagtige, koolstofryke mane, en vanweë hierdie eienskappe word daar algemeen geglo dat albei oorspronklik asteroïdes was wat 'n lang tyd ná hul ontstaan in Mars se gravitasieveld vasgevang is. Daar is ook sprake dat hulle van 'n verafgeleë deel van die sonnestelsel kom en nie van die hoof-asteroïdegordel nie.
Gelett Burgess
In boheemse kringe
Laat 19de eeuse gehore was gaande oor hierdie soort humoristiese digkuns, en hierdie gedig sou vir Burgess 'n soort literêre handelsmerk word - tot sy groot verdriet, namate dit sy ander werke oorskadu het. Toe hy in sy latere lewe na New York verhuis het, het hy gevoel dat die tyd ryp was vir 'n vervolgwerk, Confession: and a Portrait Too, Upon a Background that I Rue (alternatiewe titel: Cinq Ans Après), wat in die laaste uitgawe van The Lark (nommer 24, 1 April 1897) en nog eens in 1901 (Amerikaanse uitgawe) en 1914 (Britse uitgawe) in The Burgess Nonsense Book gepubliseer is:
Oh, yes, I wrote the "Purple Cow" – I'm sorry now, I wrote it! But I can tell you, anyhow, I'll kill you if you quote it!
Fobos (maan)
Eksterne skakels
Eietydse verwysings na die eerste waarneming van Fobos en Deimos:
Gelett Burgess
In boheemse kringe
Die verbeelding van lesers is ook aangegryp met gedigte oor ontbrekende basiese noodsaaklikhede...
State van Venezuela
Venezuela is verdeel in 23 state (estados), een federale distrik (distrito federal) en een federale afhanklike (dependencia federal).
Het Distrito Capital (*) is op de kaart tussen de gebieden 14 en 22 gepositioneerd.
Gelett Burgess
In boheemse kringe
I wish that my Room had a Floor! I don't so much care for a Door, But this crawling around, Without touching the Ground Is getting to be quite a Bore!
...of omstrede en onbewese teorieë, soos in The Lamp Post Theory:
There is a Theory some deny That Lamp Posts once were three foot high, And a Little Boy was terribly strong, And he stretched 'em out to 'leven foot long!
Naas The Lark het Burgess in 1896 'n tweede literêre tydskrif aangekondig wat hy Le Petit Journal des Refusées genoem het. Dit sou kwartaaliks verskyn en 'n platform vir skrywers bied wie se werke deur literêre hoofstroom-tydskrifte afgekeur is. Bydraes is slegs deur Burgess aanvaar as 'n afkeuringsbrief van 'n gevestigde tydskrif deur die outeurs bygevoeg is. Van die nuwe joernaal met sy innovatiewe grafiese taal en uitleg, wat Burgess onder die skuilnaam James Marrion 2nd uitgegee het, het in die somer van 1896 uiteindelik net een enkele uitgawe verskyn - gedruk op muurpapier in 'n trapesoïdale vorm - teen 16c per eksemplaar.
Nog in sy tyd as uitgewer van The Lark het Burgess met die skryf van fiksie begin. So het kortverhale, romans, toneelstukke en uiteindelik ook kinderboeke uit sy pen gekom. Terwyl hy die illustrasies vir hierdie werke versorg het, het vriende - onder wie Bruce Porter, Carolyn Wells, Ernest Peixotto en Florence Lundborg - bydraes gelewer tot die grafiese kuns in enkele uitgawes van The Lark.
Juis toe The Lark ná twee jaar winsgewend was, het Burgess besluit om die publikasie daarvan te staak. Volgens sy oortuiging was die tydskrif se sukses aan die heersende tydsgees van San Francisco te danke en dat die malheid van die laat 19de eeu tot 'n einde sou kom. Kort daarna het hy na New York verhuis.
Literêre sukses in New York
In New York het Burgess werke gepubliseer wat 'n tyd lank gewild was, waaronder Goops and How to Be Them wat in 1900 as 'n handleiding oor goeie maniere vir kinders verskyn het en deur hom van illustrasies voorsien is. Die beginsels van goeie gedrag is verduidelik deur toepaslike voorbeelde van slegte maniere te stel - volgens Burgess se leuse
For, although it's Fun to see them, It is Terrible to be them!
Die eerste Goops-publikasie was suksesvol genoeg om dit tot 'n hele reeks uit te bou. Die volgende werke, wat almal deur die uitgewery Frederick A. Stokes Company uitgegee is, het More Goops and How Not to be Them, gepubliseer in 1903; Blue Goops and Red (1909); The Goop Directory of Juvenile Offenders (1913); en New Goops and How to Know Them (1951). Burgess se beste illustrasies en gedigte uit die eerste twee Goops-boekdele is in 1984 deur Dover Publications as bloemlesing gepubliseer.