cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vaslav Nijinsky
Lewensgeskiedenis
In 1919, op die ouderdom van 29, het Nijinsky afgetree weens 'n groeiende geestessiekte en na Switserland verhuis waar hy gereeld in psigiatriese hospitale behandel is. In 1947 het hy hom in Engeland gevestig waar hy op 8 April 1950 in 'n kliniek in Londen oorlede is. Hy is in 1953 in die Montmartre-begraafplaas in Parys herbegrawe.
Belangrikste prestasies
Nijinsky was een van Rusland, en die wêreld, se beste dansers. Hy is die agste wonder van die wêreld en "Vestis: god van die dans" genoem vir sy ongelooflike talent, perfekte tegniek, moeitelose, asemrowende spronge en delikate en dramatiese uitbeelding van karakters. Terwyl hy kort, stewig en skaam was van die verhoog af, het hy op die verhoog ontdooi, sy gehore betower en nuwe standaarde gestel vir elke manlike danser na hom.
Sy optredes saam met Diaghilef tussen 1909 en 1917 na Europa en die Verenigde State het hom 'n kitsster gemaak en alles wat Russies was, gewild gemaak. As 'n revolusionêre en omstrede choreograaf het hy nie net herinneringe aan onvergeetlike optredes nagelaat nie, maar ballet ook in sy moderne era ingelei.
Fouriespruit (spruit, Gauteng)
Die Fouriespruit is 'n klein spruit wat suidwes van Meyerton in Gauteng vloei.
Blespas
Die Blespas is 'n bergpas in die Oos-Kaap wat op 'n grondpad wat by Katberg en Balfour wes uit die R67 provinsiale pad wegdraai lê. Dit is noord van Fort Beaufort en by die Mpofu-natuurreservaat. Die pas bereik 'n hoogte van 1 180m bo seevlak en is met 'n helling van 1:6 besonder steil.
Stroombaan
’n Stroombaan is ’n stelsel om elektrisiteitsenergie te vervoer. Om ’n elektrisiteitstroom te laat vloei, vereis ’n bron van energie (byvoorbeeld ’n battery), geleiers, ’n doelgemaakte toestel en ’n geslote stroombaan. Skakelaars kan gebruik word om die stroombaan aan te skakel (geslote stroombaan) of af te skakel (oop stroombaan).
Geleiers en isolators
Soos bekend, is daar goeie en swak geleiers en isolators, laasgenoemde nie-geleidende stowwe wat tussen twee geleidende stowwe geplaas word om te voorkom dat die elektriese stroom van die een na die ander vloei. Metale (waaronder koper, staal en aluminium) is die beste geleiers, koolstof en silikon is voorbeelde van matige geleiers en water en mense is swak geleiers. Rubber plastiek, perspeks en lug is isolators.
Dit is interessant dat die mens se liggaam vol ione (atome wat ’n elektron verkry of verloor het) is. Dit beteken dat jy elektrisiteit kan gelei en dus geskok kan word.
Tweerigting-elektriese skakelaars
Terwyl die werking van ’n gewone skakelaar eenvoudig is, is die werking van tweerigting-elektriese skakelaars meer ingewikkeld om ’n stroombaan moontlik te maak.
Tweeerigtingskakelaars het nie net ’n kombinasie van aan-en-af-posisies nodig om ’n stroomkring te voltooi nie, maar drie terminale (bo, middel en onder). As dit in die boonste posisie aangeskakel is, is dit af in die onderste posisie; as dit in die boonste posisie afgeskakel is, is dit aan in die onderste posisie.
Indien die posisie by albei skakelaars in ’n gang van ’n huis – wat byvoorbeeld ’n daklig in die gang aan- of afskakel – by die onderste of boonste terminale is, sal die lig nie brand nie. Indien die skakelaars in die teenoorgestelde posisies is, sal die lig wel brand.
Elektriese skokke
Hoewel die mens se liggaam nie een van die goeie geleiers van elektrisiteit is nie, kan iemand doodgeskok word deur ’n sterk stroom elektrisiteit.
Wanneer iemand ’n persoon wat geskok word kan help, moet die persoon nie aangeraak word wanneer die elektriese stroom nie verbreek is nie: skakel die krag af of trek die muurprop uit. Indien dit nie moontlik is nie, beweeg die persoon met ’n swak geleier van elektrisiteit (soos hout of rubber) van die kragbron af. Moet ook nie in water staan nie.
Allegorie
'n Allegorie in letterkunde is 'n metafoor wat deur die hele gedig, verhaal of boek volgehou word.
In die beeldende kunste verwys 'n allegorie na 'n simboliese voorstelling waarin 'n idee of abstrakte begrip (byvoorbeeld deugde en ondeugde) deur een of meer personifikasies, persone en konkrete dinge voorgestel word.
Dit kom neer op 'n uitgerekte metafoor wat regdeur 'n werk gehandhaaf word, sonder dat die oorspronklike (wat eintlik bedoel word) by die naam genoem word, behalwe wanneer dit om 'n personifikasie gaan. Dit kan gaan oor abstrakte konsepte, maar ook oor die samelewing en politiek.
Oorsprong van die woord
Die woord allegorie is die verafrikaansing van die Griekse ἀλληγορία (allegoría). Die Griekse filosoof Cleanthes van Assos, 'n lid van die Stoa, was die eerste wat die term allegorikos gebruik het.
Voorbeelde
Bekende allegorieë is:
In 'n allegorie word abstrakte konsepte as persone voorgestel (Jaloesie, Dood, Deug, ens.); dan is dit ook 'n personifikasie. In die Middeleeue was allegorieë hoofsaaklik didakties van aard: konsepte kon as persone voorgestel word en dus beter verstaan ​​word.
Allegorie kom ook in die visuele kunste voor.
Christendom
Selfs voor die Christendom na vore gekom het, het Jode in Alexandrië die Bybel allegories geïnterpreteer. Die vroeë Christene het hierdie Bybelse interpretasie gedeeltelik aangeneem, onder andere ter verdediging van die Christelike geloof en die gesag van die Ou Testament as behorende tot die Christelike kanon teen Marcion, die Gnostici en die nie-Christelike Jode. Origens het 'n drieledige sin van die Skrif bestaan, analoog aan die menslike liggaam: Die liggaam is die literêre sin van die teks, die siel is die morele sin van die teks, en die gees is die geestelike sin van die teks. Augustinus het later 'n vierde skriffrase bygevoeg: die eskatologiese een.
Die Nuwe-Testamentiese skrywers het ook van allegorie gebruik gemaak. 'n Allegoriese verklaring van die Bybel kan hier en daar in die Nuwe Testament gevind word, byvoorbeeld in 1 Korintiërs 10:4.
Sien ook
Beeldspraak
Pieter Bruegel die Ouere
Pieter Bruegel die Ouere (Breda of miskien Bree, omstreeks 1525 – Brussel, 9 September 1569) was 'n Vlaamse skilder, wat se werke tot die Noordelike Renaissance behoort het. Hy was die oudste lid van 'n reeks bekende skilders wat deur sy familie opgelewer is. Sy bynaam Boere Bruegel verwys na die feit dat baie van sy skilderye die landelike bevolking in hulle alledaagse lewe uitgebeeld het. 'n Goeie voorbeeld hiervan, is die bekende De Boerenbruiloft. Hy skilder Bybelse taferele en tonele uit die Klassieke Oudheid. Bruegel is verder ook beroemd vir sy landskapskilderye, en sy kragtige en natuurlike uitbeelding van die natuur en die seisoene word voorgehou as die beste van hulle tyd.
Bruegel het net meer as 10 jaar lank intensief geskilder, en daar word omtrent vyftig werke tot hom toegereken. Hulle is almal van 'n uitsonderlike hoë kwaliteit. Sy talent is reeds gedurende sy eie lewe waardeer, en na sy dood het sy beroemdheid snel toegeneem. Sy werk was hoogs gesog, en is tot so 'n mate deur die wêreld versprei, dat daar slegs 'n paar van sy skilderye in sy eie land oorgebly het.
Sy seuns, Pieter (die Jongere) en Jan, was ook skilders.
P.V. Pistorius
P.V. Pistorius (*16 Desember 1907, Rustenburg – † 24 Oktober 1972, Pretoria) was 'n professor in Grieks aan die Universiteit van Pretoria, predikant van die NG Kerk en skrywer van verskeie boeke oor die oudheid, met sy fokus veral op die Griekse klassieke wêreld.
Herkoms en opleiding
Philippus Villiers Pistorius is op 16 Desember 1907 in die distrik Rustenburg gebore as die seun van Carl Wilhelm Frederick Theodore Pistorius (1871–1939) en Martha Josina van der Westhuizen (1877–1945). Sy skoolopleiding ontvang hy op Rustenburg.
Hy studeer verder aan die Universiteit van Suid-Afrika, waar hy die B.A.- en B.A. Honneurs-grade verwerf. Daarna sit hy sy studies voort aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy die M.A.-graad en in 1931 die B.D.-graad behaal. Aan die Universiteit van Pretoria behaal hy in 1937 die D.Litt.-graad met ’n proefskrif oor Plotinus: ’n Studie in neoplatonisme (wat later in verwerkte vorm in Engels verskyn as Plotinus and neoplatonism: an introductory study). Aan die Universiteit van Leiden in Nederland behaal hy in 1939 die D.Litt. et Phil.-graad met ’n proefskrif oor Indices Antinoopolitani.
Loopbaan
Tussen 1932 en 1936 staan hy in die bediening in die NG gemeente Roodepoort en van 1936 tot 1938 is hy leraar van Cottesloe-gemeente.
Politieke betrokkenheid
Vir baie jare neem hy ook aktief deel aan politieke aangeleenthede en hy is lid van die hoofbestuur van die Progressiewe Party. As politikus is hy ’n uitgesproke teenstander van die apartheidsbeleid en in 1957 in sy boek Die trek is verby (in Engels No further trek) argumenteer hy reeds dat die integrasie van rasse in Suid-Afrika verby die punt is waar dit afgeweer kan word.
Persoonlike lewe
Hy het vier keer getrou. Sy oudste seun, Carl Wilhelm Frederick Theodore, is op 29 Desember 1935 gebore en op 2 Desember 1975 oorlede.
P.V. Pistorius is op 24 Oktober 1972 in Pretoria oorlede.
Skryfwerk
Sy boeke sluit in verskeie vertellings oor die Griekse klassieke wêreld, insluitende Alexander die Grote, Droomhelde uit Hellas (waarin mites soos onder andere Poseidon en Athena, Demeter en Persephone, Orpheus en Eurydike en die avonture van Perseus verhaal word) en Die Odyssee van Homeros. Waar Asgard blink bevat verhale uit die Germaanse mitologie en stel die leser bekend aan gode soos Odin, Loki, Honer en Thor. “Thor verloor sy hamer” is voorheen gepubliseer as deel van Waar Asgard blink. Frey en Gerda is ’n Noorse mite. ’n Boek met ’n politieke strekking is No further trek (in Afrikaans Die trek is verby), waarin rasseverhoudinge in Suid-Afrika die tema is en die onafwendbaarheid van integrasie van rasse in Suid-Afrika op rasionele wyse aangetoon word. Hy skryf ook talle artikels en kortverhale wat in tydskrifte verskyn.
Onder die skuilnaam P. de Villiers skryf hy etlike romans en novelles soos Nag op die duine, Geen groter liefde, In nuwe aarde en Bloeisels in die herfs. Die masker val is ’n vervolg op Nag op die duine.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn, sluit in:
Skandinawiese kruis
Die Skandinawiese kruis is enigeen van verskeie vlae waarop die ontwerp van die Noordse of Skandinawiese kruis, ’n kruissimbool op ’n reghoekige veld waarvan die middel van die kruis na die vlagpaalkant geskuif is, voorkom.
Alle onafhanklike Noordse lande het in die moderne tyd sulke vlae aanvaar, en hoewel die Skandinawiese kruis so genoem is weens sy gebruik in die nasionale vlae van die Skandinawiese volke, word die term universeel deur vlagkundiges gebruik in verwysing na die vlae van die Noordse lande maar ook na ander vlae met soortgelyke ontwerpe. Die skuinskruis staan ook bekend as die Kruis van Sint Filippus die Apostel, wat nie in Skandinawië nie, maar eerder in Griekeland, Frigië en Sirië gepredik het.
Die kruis stel die Christendom voor,  en die kenmerkende skuif van die middel na die vlagpaalkant is vroeg-modern en is op 11 Junie 1748 vir die eerste maal beskryf as die Deense burgerlike vaandel vir handelskepe, waar gespesifiseer is dat die skuif van die kruis na die vlagpaalkant soos volg moet wees: “die eerste twee velde moet vierkantig wees en die buitenste velde moet 6⁄4 van daardie lengte wees.” Die Deense ontwerp is aanvaar vir die vlae van Noorweë (burgerlike vaandel 1821) en Swede (1906) wat albei afgelei is van ’n algemene vaandel wat gedurende die Unie tussen Swede en Noorweë tussen 1818 en 1844 gebruik is, asook Ysland (1915) en Finland (1917); sommige onderafdelings van hierdie lande het dit ook as inspirasie vir hul vlae gebruik. Die vlag van Noorweë was die eerste vlag met die Skandinawiese kruis in drie kleure.
Alle Noordse vlae mag as gonfalon vertoon word.
Kalmarunie
Die historiese vlag van die Kalmarunie wat Denemarke, Swede en Noorweë tussen 1397 en 1523 verenig het. Geen prentegeskiedenis van die vlag het behoue gebly nie. Die vlag wat vertoon word is ’n rekonstruksie gebaseer op verwysings in briewe van 1430 deur Erik van Pommere.
Duitsland
Ontwerpe met die Skandinawiese kruis, soortgelyk aan dié van Denemarke, Swede en Noorweë se vlae is in 1919 (na WOI) en 1948 (na WOII) voorgestel as nasionale vlag vir Duitsland. Die Skandinawiese kruis kom vandag voor in sommige stads- en distriksvlae of wapenskilde.
Verenigde Koninkryk
’n Aantal vlae vir plekke in die Verenigde Koninkryk (hoofsaaklik Skotland) is gebaseer op die Skandinawiese kruis en is bedoel om die Skandinawiese erfenis wat gedurende die Wikingtydperk en deur die Hoë Middeleeue na die Britse Eilande gebring is.
Geskiedenis van kommunikasie
Die ontwikkeling van kommunikasiemiddele is van groot belang vir die geskiedenis van die mensdom. Aanvanklik het die mens naas gebare en gesigsuitdrukkings net oor die gesproke taal beskik. Oor die ontstaan van taal is daar maar min bekend, en die gebrek aan gegewens het tot ongegronde gevolgtrekkings gelei. Voor die koms van skrif het mense deur middel van die gesproke woord en gebare met mekaar gekommunikeer.
Mondelinge en skriftelike kommunikasie
Inligting is deur middel van die verteltradisie van geslag tot geslag oorgedra. In groot dele van die wêreld was daar lank rondreisende vertellers wat egter geleidelik deur nuwe kommunikasiemiddele verdring is. Die ontstaan van skrif het dit moontlik gemaak om inligting vas te lê. Eers van daardie stadium af is dit moontlik om met 'n mate van sekerheid iets oor die geskiedenis van kommunikasie te sê, omdat die mondelinge oordrag van inligting baie onbetroubaar was en nie deur latere geslagte gekontroleer kon word nie. Die geskrewe taal het 'n lang ontwikkelingsproses deurgemaak, soos duidelik blyk uit die ontwikkeling van die Mesopotamiese spykerskrif (so genoem omdat die skryftekens soos spykerafdrukke gelyk het). Die oudste vorm van spykerskrif was 'n beeldskrif of rotstekening: 'n geboë figuurtjie het "man" beteken, 'n gehalveerde driehoek "vrou" en 'n sirkel "son". later het die spykerskrif tot 'n ideografiese skrif ontwikkel: die sirkel het nou nie meer net die son voorgestel nie maar ook byvoorbeeld warmte.
Soos by alle beeld- en ideografiese skrifte het skrif onafhanklik van die klanke van die gesproke woord ontstaan. Die voordeel hiervan was dat die geskrewe taal verstaan kon word deur mense wat nie mekaar se dialekte verstaan het nie, soos wat vandag nog die geval is met Chinees. Die nadeel van die stelsel is die groot aantal tekens wat geleer moet word. Die derde stadium van spykerskrif was 'n ontwikkeling in die rigting van fonetiese skrif: 'n skrif waarin die tekens of simbole die klanke van die gesproke taal voorstel.
In sy uiteindelike vorm was spykerskrif gedeeltelik foneties: sommige tekens het nie net 'n voorwerp of ŉ eienskap van 'n voorwerp aangedui nie, maar ook die klank wat met die voorwerp geassosieer is. Die Grieke het 'n suiwer fonetiese skrif gebruik, waardeur hulle met 'n taamlik eenvoudige alfabet kon volstaan omdat die aantal spraakklanke van 'n taal baie minder is as die aantal begrippe. Die gevolg was dat dit baie makliker was om te skryf en dat die geskrewe taal dieselfde juistheid as die spreektaal gehad het. Uit Griekeland het die alfabet in omstreeks die 10de eeu verder na Wes-Europa versprei en die grondslag gevorm vir alle moderne skrifte.
Papier en boekdrukkuns
Min mense kon aanvanklik lees en skryf. Deur die ontwikkeling van die alfabet is die skryftaal vereenvoudig, maar die grootskaalse verspreiding van die geskrewe woord was sonder die boekdrukkuns en die invoer van papier nog onmoontlik. Die Egiptenare het van omstreeks 2500 v.C. papirus gebruik om op te skryf. Die stingels van die papirusplant is in die lengte deurgesny en in twee lae opmekaar gepers. Later is perkament gebruik.
Tot omstreeks die helfte van die 15de eeu is boeke met die hand geskryf, meestal deur monnike. Omdat dit baie tydrowend was, was daar maar min boeke in omloop. Dié wat wel bestaan het, was hoofsaaklik in die besit van die kloosters, universiteite en so meer. Teen die helfte van die 15de eeu het Johann Gutenberg (ca. 1397–1468) in Duitsland boeke met los letters begin druk. Die tegniek het dit moontlik gemaak om boeke vinniger te reproduseer en die boeke was terselfdertyd makliker leesbaar as die wat met die hand geskryf was.
Die uitvinding van die boekdrukkuns het dit moontlik gemaak om geskrewe tekste werklik op groot skaal te versprei en het ook die opkoms van die koerant moontlik gemaak. Naas kommunikasie deur middel van die geskrewe woord is daar ook ander middele om die afstand tussen die sender en die ontvanger van boodskappe te oorbrug, soos byvoorbeeld die rookseine van die Rooihuide en seine met tromme en ligbakens. Die Fransman Claude Chappe (1763–1805) het teen die einde van die 18de eeu 'n seinstelsel ontwikkel wat in die hele Europa, die Sowjetunie en selfs in Egipte ingevoer is. Vir die seinstelsel, die optiese telegraaf stelsel, is daar oral hoë stellasies gebou waarvandaan die volgende stellasie duidelik sigbaar was. Deur met drie beweegbare stokke sekere tekens te maak waarvan die betekenis vooraf vasgestel is, kon 'n boodskap oorgedra word.
Ontwikkeling van elektriese kommunisietegnieke
Na die ontdekking van elektrisiteit het Samuel Morse hom toegelê op die ontwikkeling van die elektriese telegraaf. Met behulp van 'n elektromagneet en die Morsealfabet, waarin die letters van die gewone alfabet in kort en lang seine omgesit is, kon berigte deur middel van 'n elektriese kabel oor groot afstande oorgedra word. Na die uitvinding van die telegraaf het talle mense geprobeer om die gesproke woord direk deur middel van kabels oor te dra. Die doel is bereik toe Alexander Graham Bell in 1876 op ŉ tentoonstelling in Philadelphia die elektriese telefoon gedemonstreer het.
Hierna het die moderne massamedia gevolg en teen omstreeks die eeuwisseling is die grondslag gelê vir die moderne telekommunikasietegniek. Die koms van die versterkertegniek het betroubare telefoon- en telegraaf- verbindinge oor duisende kilometers moontlik gemaak. Versterker- en geslotebaantoestelle het oral in geboue en op terreine hul verskyning gemaak. Die ontdekking van die beginsel waarop seine per radio oorgedra kan word, het die grootste omwenteling in die kommunikasietegniek veroorsaak, waarvan die radio en televisie die bekendste toepassings van die beginsel vorm. Natuurlike hindernisse soos berge en oseane word nou maklik deur middel van radiogolwe oorbrug. 'n Gebied van enkele honderde kilometer groot kon nou van 'n enkele punt af bereik word. Radionavigasie het die skeep- en lugvaart veiliger en doeltreffender gemaak: sonder dié hulpmiddel sou die ruimtevaart heeltemal ondenkbaar gewees het. Reisende mense kan danksy draagbare of mobiele senders en ontvangers (mobiele en drafone) en persoonlike oproeptoestelletjies (semafone) bereik word.
Die elektromagnetiese golf
Onsigbare elektromagnetiese (radio)golwe vir kommunikasie is sowat 100 jaar gelede vir die eerste keer gebruik, omtrent 400 jaar na die drukpers. Dit was waarskynlik net so 'n groot of selfs groter wonderwerk as die drukpers. Ná sowat twee dekades wat radiogolwe in die vorm van 'n telegrafiese kode as kommunikasiemiddel (hoofsaaklik ter see) gebruik is, het draadlose stemverbinding meer as 'n honderd gelede eers 'n werklikheid geword.
Toe, in wat Harmse 'n paradigma-sprong noem, volg die verdere ontginning van hierdie wonder van onsigbare radio-magnetiese golwe wat teen die spoed van lig beweeg tot wat uiteindelik vandag bekend sou staan as “radio” en “televisie”. Van “een-tot-een”-kommunikasie tot “een praat met baie”. Die onsigbare radiogolf word vanaf 'n aardsender, of deesdae ook vanaf satelliete sowat 36 000 km bo die aarde uitgestraal, laat jou toe om in jou eie sitkamer, op feitlik dieselfde oomblik as wat dit gebeur, in presies dieselfde kleur as die bron, 'n sportwedstryd aan die ander kant van die aardbol dop te hou; om daardie fyn verskil in nuanse van die vonkel of die hartseer of die vrees in iemand se oog of stem te kan onderskei, of deur sy of haar eie unieke stem-kenmerke een persoon van die ander te kan onderskei en herken. Of, terwyl jy in jou motor ry luister jy na die omroeper se musiek asof jy in jou sitkamer na jou hoëtroustel luister. Die radiosein is oral en stabiel.
Harmse skryf dat radio en televisie se grootste betekenis is dat dit die wêreld vir al sy bewoners, ook hulle in die verste uithoeke en hulle wat nie kon lees nie, toeganklik vir mekaar se talente, kennis en ervarings gemaak het. Die twee mediawonderwerke, naamlik die drukpers en die elektromagnetiese golf, het daardeur 'n kernbydrae gemaak tot die kennisontploffing in die deursneemens en in sy ongelooflike groei oor veral die afgelope honderd jaar. Die gedrukte media, met sy unieke voordele, het in sekere opsigte 'n belangrike agterstand teenoor die elektroniese media, naamlik logistiese faktore om die werklike produk oral te kan versprei; die ontoeganklikheid tot ongeletterdes en die nadeel in terme van onmiddellikheid.
Belangrike rolspelers
Een van die eerste persone wat kon bewys dat mens deur elektromagnetiese golwe 'n sein kon stuur en ontvang (dus draadlose kommunikasie), was Heinrich Hertz, ŉ Duitser wat maar 37 jaar ou geword het. Tot sy eer geskied die universele meting van radiofrekwensies in “hertz”. Apparate om hierdie seinversending en -ontvangs moontlik te maak vir kommersiële gebruik, is begin ontwikkel deur Guglielmo Marconi, ŉ Italianer van geboorte wat hom in Brittanje as sakeman gevestig het. Die maatskappy Telefunken in Duitsland was ook 'n voorloper op die gebied. Vandag word daar wyd bespiegel of ene Nikola Tesla nie dalk groter eer verdien as wat toegedig word aan Marconi nie.
Aanvanklik het kommunikasie deur radiotelegrafie geskied. 'n Universele kodestelsel, die Morsekode, het die boodskap vertolk. Dit is vanaf die vroeë 1890’s eerste deur skepe benut, veral vir groter veiligheid in noodsituasies. Volgens sommige bronne het Marconi in 1901 die eerste transatlantiese draadlose sein (telegrafies) gestuur, vanaf Engeland na Newfoundland.
Volgens internetbronne was dit Ernst Alexanderson van Swede wat 'n alternator ontwikkel het om die uitsending van stem (klank of spraak) oor radiomagnetiese golwe moontlik te maak. Sy ontwikkeling is benut in die eerste suksesvolle stemuitsending deur die Kanadees Reginald Fessenden in 1906 vanaf Brant Rock, Massachusetts in die VSA. Hierdie uitsending is waarskynlik op Oukersaand gemaak met 'n voorlesing uit die Bybel en koorsang van “Stille nag, heilige nag” as die eerste inhoud oor die eter. Talle mense het baanbrekerswerk verrig om uiteindelik deurbrake in tegnologie te kon verwesenlik. Interessant genoeg het 'n Suid-Afrikaner, E.A. Jennings, op eie inisiatief later in Suid-Afrika veel bereik op die gebied van radiotelegrafie. Die bekende dr Hendrik van der Bijl het bekendheid verwerf met die ontwikkeling van die termioniese buis wat destyds 'n kernelement in radio- en televisie-apparaat was. Hy het ook geslaagde langafstand-proefnemings met tweerigting radiotransmissie gedoen en ook die eerste sein-steuringsapparaat ontwikkel.
Daar was oor 'n paar jaar verskeie mense wat verdere proefnemings gedoen en met toetsuitsendings geëksperimenteer het. Talle mense, ook in Suid-Afrika, het met heirdie nuwe uitvindsel gespeel en dit beproef, soos die sogenaamde radio-amateurs wat luisterklubs van hul eie gestig het en verdere ontwikkeling op so ŉ wyse gestimuleer het.
Aanvanklik was radio-uitsendings oor lang-, medium- en kortgolf, maar eersgenoemde is redelik gou uitgeskakel. Mediumgolf het geblyk die beste oor korter afstande te wees. Honderde stedelike gebiede dwarsoor die aarde was vir dekades afhanklik van mediumgolf. Die gehalte van veral kortgolfuitsendings is en was redelik swak. Steurings soos veral veroorsaak deur onder andere huishoudelike elektriese toestelle het die sein versteur en ontvangsgehalte gevolglik verswak. Daarby was die aantal bruikbare frekwensies uiters beperk. Selfs met die ontwikkeling van mediumgolf het frekwensie-kapasiteit beperkinge op uitbreidings van radiodienste geplaas.
Tegnologiese ontwikkeling was egter onstuitbaar. Die eerste belangrike deurbraak was die BHF-FM of “baie hoë frekwensie–frekwensie modulasie” waarvoor, onder andere, Edwin Armstrong (professor aan Colombia Universiteit) groot krediet kry. Dit het wesenlik tot die uitbreiding van frekwensie-kapasiteit en dus beskikbare programdienste bygedra, maar meer as dit: Dit het ook helderder ontvangs meegebring deurdat die sein teen 'n baie hoër frekwensie gestuur word, basies staties-vry is en direk na ontvangsstelle gestuur word.
Proefnemings van FM het oor baie jare, reeds vanaf die dertigerjare, geskied, maar dit wou nie op groot skaal posvat nie – ten spyte van besondere voordele van hierdie tegnologie. Dit wil blyk asof onsekerheid oor die frekwensieband wat aan FM toegedeel kon word deels daarmee te doen gehad het. FM-radio is selfs gedurende die veertiger- en vyftigerjare beskryf as “the forgotten medium”. Al het daar talle FM-stasies begin uitsaai, was dit op klein skaal, terwyl AM (mediumgolf) oraloor die verkose tegnologie gebly het. Vanaf 1955 begin Duitsland die FM-tegnologie op groter skaal benut. Suid-Afrika se landswye FM-netwerk en FM-dienste waarmee in 1960 begin is, was 'n voorloper in die wêreld.
Die tweede groot ontwikkeling was die oorsein van prentjies, later genoem “televisie”: aanvanklik net in monochroom, ook bekend as swart-en-wit. Die VSA en Brittanje het albei in die laat dertigerjare met uitsending begin, maar dit het eers na die Tweede Wêreldoorlog 'n impak begin maak. Kleurtelevisie het die belewenis van televisie totaal verander. Dit is deur die VSA in 1953 eksperimenteel begin, maar Europa het groot probleme voorsien met die VSA se NTSC-kleurstelsel. In Europa is twee eie stelsels, nl. Secam (deur die Franse) en PAL (deur die Duitsers) ontwikkel.
Die verdere en grootste ontwikkeling was natuurlik digitale tegnologie en die benutting van satelliete vir seinverspreiding, wat alles op kommunikasiegebied wesenslik verander het. Uitsaaikapasiteit is nie meer 'n beperking nie en seingehalte het dramaties verbeter, ook toegang daartoe, vanaf enige uithoek in die wêreld.
Regulering van radiogolwe
Toe die eerste volledige radiostasies vroeg in die 1920’s oral begin opskiet, is gou besef dat onbeheerste uitsendings oor ander lande se grense baie gevare kon inhou. Sonder spesifieke regulasies en internasionale ooreenkomste was en is die enigste metode om ongewenste radiogolwe uit jou land te hou, die gebruik van sogenaamde smoor- of steurtegnieke. Daar is egter gou besef dat dit nie die beste pad was om te volg nie. Gevolglik is die beleid van internasionale ooreenkomste gevolg om gedurende vredestye beheer en orde te skep.
Willem Hendrik van den Bos
Willem Hendrik van den Bos (25 September 1896, Rotterdam – 30 Maart 1974) was 'n Suid-Afrikaanse sterrekundige. Hy verwerf sy doktorsgraad in Leiden en werk daarna direk by die Uniesterrewag in Johannesburg. In 1927 word hy aangestel as hoof-assistent en in 1941 as Unie-sterrekundige, 'n pos wat hy tot en met sy aftrede beklee. Hy was 'n wêreldleier oor dubbelsterre. Hy was aangestel as President van die kommissie om dubbelsterre te studeer deur die Internasionale Sterrekundige Unie.
Geskiedenis van kommunikasie
Regulering van radiogolwe
Frekwensies was nie onbeperk nie en destyds 'n kosbare kommoditeit. Radiogolwe word egter ook vir talle ander doeleindes as uitsaai gebruik, soos kommunikasie in die skeeps- en lugvaartbedrywe, verskillende nooddoeleindes, gewone kommunikasie tussen mense, data-vervoer ensovoorts. Die noodsaak vir orde het gelei tot toekennings vir verskillende gebruike en aanleiding gegee tot die skepping van 'n organisasie wat oor die nodige internasionale gesag beskik. Die Internasionale Telekommunikasie Unie (ITU), vandag 'n liggaam van die VN, beheer en bestuur die wêreld se elektroniese lugruim. Daar het deur die jare verskillende uitsaai-unies in streke ontstaan, wat op programinhoud en regskwessies fokus, navorsing doen en uitsaaidienste in 'n streek koördineer en ooreengekome regulasies in hierdie verband bestuur en beheer. Een bekende organisasie is die European Broadcasting Union (EBU) met kantore in Genève. Dié unie sal byvoorbeeld as groep van uitsaaiers in Europa saam beding vir uitsaairegte (soos vir die Olimpiese Spele, Europese sokker ens.) regulasies opstel en toepas oor outeursregte, besluite oor tegnologie vir die streek neem ens. Die SAUK was deur die jare ŉ geassosieerde lid van die EBU, met 'n onderbreking tydens die land se politieke isolasiejare. Afrika het ook 'n eie uitsaai-unie (URTNA) waaraan die SAUK sedert 1991 behoort, maar dit is nie 'n organisasie wat as eenheid volledig gekoördineerd optree soos in die geval van die EBU nie. Daar is ook uitsaai-unies in ander streke in die wêreld.
Nasionale Aukštaitija-park
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Nasionale Aukštaitija-park
Oppervlakte
405,74 km²
Stigting
29 Maart 1974
Nabygeleë nedersettings
Ignalina
Die Nasionale Aukštaitija-park is 'n nasionale park in die noord-ooste van Litaue, sowat 100 kilometer noord van die hoofstad Vilnius, met 'n oppervlakte van 40 574 hektaar waarvan vyftien persent deur mere beslaan word. Die park is een van Litaue se belangrikste toeristetrekpleisters.
Die park - die oudste van Litaue se huidige vyf nasionale parke - is in 1974 as "Nasionale Park van die Litause SSR" gestig en het sy oorsprong in 'n natuurbewaringsgebied wat reeds sedert 1960 bestaan het. Die naam is in 1991 tot sy huidige vorm gewysig. Net soos die ander vier nasionale parke is dit na sy etnografiese gebied, Aukštaitija of Bo-Litaue, vernoem.
In administratiewe opsig maak die park deel uit van drie distriksmunisipaliteite: Ignalina (50 persent van die totale oppervlakte), Utena en Švenčionys (25 persent elk). Bosgebiede beslaan meer as 70 persent van die park se oppervlakte. Hier oorheers dennebome, waarvan sommige 200 jaar oud is, met 80 persent die toneel. Sowat 2,1 persent van die nasionale park is streng beheerde bewaringsgebiede en mag slegs deur besoekers betree word as hulle deur park-personeel vergesel word.
Die Nasionale Aukštaitija-park staan bekend vir sy biodiversiteit - alhoewel dit minder as een persent van Litaue se totale oppervlakte beslaan, huisves dit meer as 700 of 59 persent van alle inheemse plantspesies en is dit die natuurlike habitat van 64 plant-, agt swam- en 48 voëlspesies wat in Litaue se Rooi Boek van bedreigde spesies gelys word.
Waterliggame
126 mere met 'n totale wateroppervlak van 59,3 km² maak deel uit van die nasionale park se bos- en heuwellandskap. Hulle word dikwels deur klein riviere en spruite met mekaar verbind en het danksy die goed ontwikkelde infrastruktuur met rusplekke en bootverhuurders lankal 'n gewilde bestemming vir watersportentoesiaste soos kajakvaarders geword.
Die grootste meer in die park is Kretuonas met 8,29 km². Tauragnas-meer is die diepste in Litaue met 60,5 m. Altesaam veertien mere is groter as 1 km². Ses mere beslaan tussen 0,5 en 1 km² en 35 mere het 'n oppervlak van tussen 5 en 50 ha. Die res is kleiner as vyf ha. Sommige van die kleiner mere verander geleidelik tot moerasse.
Die Baluošas-meer spog met sewe eilande waarvan een oor sy eie klein meer beskik. 'n Klein spruit vloei vanaf dié meer na Baluošas en maak dit uniek in Litaue. Die grootste rivier in die parkgebied is Žeimena met 'n totale lengte van 114 km, waarvan 22 km binne die nasionale park. Dit mond in die Neris uit. Alle riviere en mere in die parkgebied maak deel uit van die Žeimena-bekken.
Die Ladakalnis-heuwel, wat tot geomorfologiese monument verklaar is, is bekend vir sy uitsig oor ses van die park se mere.
Nedersettings
Daar is altesaam 116 nedersettings met 'n bevolking van sowat 2 300 in die nasionale park wat volgens sy bevolkingsdigtheid in drie dele verdeel kan word: die yl bevolkte noordelike deel waar klein dorpies in bosgebiede naby mere en riviere geleë is, en die digter bevolkte sentrale en suidelike dele met hul hoër ontwikkelde landbou en groter nedersettings.
Die kleinste nedersettings is gehugte met vyf of minder inwoners. Hulle bestaan gewoonlik uit een of meer plaashuise wat deur bosse of waterliggame van mekaar geskei word. Hierdie klein dorpies, waaronder Pažeimenys, Pelekas, Skroblai, Aukštaglėjus en Gineitiškis, vorm sowat 'n derde van alle nedersettings in die park en is ook die mees tipiese dorpsvorm in die plaaslike landskap.
Slegs 'n klein aantal nedersettings het bevolkings van tussen 100 en 200 soos byvoorbeeld Antalksnė, Palūšė en Reškutėnai. Kaltanėnai is die grootste dorp met meer as 300 inwoners.
Hoe kleiner 'n nedersetting, hoe ouer is sy bewoners. 71 persent van die bevolking in 49 dorpe met tien of minder inwoners is afgetredenes. Jonger mense woon gewoonlik in die groter nedersettings. Die persentasie kinders is baie klein - jong gesinne het meestal een of twee kinders.
Lillemor von Hanno
Lillemor von Hanno (30 Desember 1900 – 5 April 1984) was 'n Noorse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Familien på Borgan (1939) en Støv på hjernen (1959).
Angel Khanyile
Khanyile het in 2014 as gewone lid by die Demokratiese Alliansie aangesluit. Sy het as raadslid in die Lekwa Plaaslike Munisipaliteit in Mpumalanga gedien voordat sy 'n lid van die parlement geword het.
Parlementêre loopbaan
Op 11 Desember 2017 het Khanyile by die Nasionale Vergadering aangesluit as 'n DA-verteenwoordiger van Mpumalanga. Sy word op 9 Maart 2018 'n plaasvervangende lid van die portefeuljekomitee vir maatskaplike ontwikkeling. Khanyile het haar nooienstoespraak op 9 Mei 2018 gelewer.
Op 2 Julie 2019 het Joe McGluwa, die destydse skaduminister van Binnelandse Sake, Khanyile as kandidaat vir voorsitter van die portefeuljekomitee vir binnelandse sake benoem. Sy verloor teen die ANC se kandidaat, Bongani Bongo.
Jesse Rutherford (sanger)
Jesse Rutherford (gebore 21 Augustus 1991) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Ted Bundy (2002), Life or Something Like It (2002), The Amazing Spider-Man 2 (2014), en The Equalizer (2014).
Charles Babbage
Charles Babbage, FRS (* 26 Desember 1791, Londen – 18 Oktober 1871, Londen) was ’n Engelse wiskundige, filosoof, uitvinder en meganiese ingenieur wat die konsep van ’n programmeerbare rekenaar uitgedink het. Hy word beskou as die “vader van die rekenaar” en die uitvinding van die eerste meganiese rekenaar wat uiteindelik gelei het tot meer ingewikkelde ontwerpe, word aan Babbage toegeskryf.
Dele van sy onvoltooide meganismes word uitgestal in die Londen Wetenskapmuseum. In 1991 is ’n perfek funksionerende differensiemasjien gebou na aanleiding van Babbage se oorspronklike planne. Dit is gebou met die toleransies van die 19de eeu in gedagte en die sukses van die eindproduk het aangedui dat Babbage se masjien sou gewerk het. Nege jaar later het die Wetenskapmuseum die drukker voltooi wat Babbage vir die differensiemasjien ontwerp het.
Geboorte
Daar kan nie enigheid bereik word oor die geboorteplek van Babbage nie maar hy is waarskynlik gebore in Crosby Row 44, Walworthweg, Londen. ’n Blou gedenkplaat op die kruising van Larcomstraat en Walworthweg gedenk die gebeurtenis.
Sy geboortedatum is in die doodsbrief in The Times gegee as 26 Desember 1792. Na die verskyning van die doodsbrief het ’n neef egter geskryf dat Babbage een jaar vroeër gebore is, in 1791. Die kerkregister van St. Mary in Newington, Londen, toon aan dat Babbage op 6 Januarie 1792 gedoop is en bevestig sy geboorte in 1791.
Babbage se vader, Benjamin Babbage, was ’n bankiersvennoot van die Praeds wat die Bitton-landgoed in Teignmouth besit het. Sy moeder was Betsy Plumleigh Teape. In 1808 het die Babbage-gesin in die ou Rowdens-huis in Oos-Teignmouth ingetrek en Benjamin Babbage het die opsigter van die nabygeleë St. Michael-kerk geword.
Opvoeding
Met sy vader se geld kon Babbage opleiding ontvang by verskeie skole en leermeesters gedurende die verloop van sy primêre opvoeding. Toe hy ongeveer agt was is hy na ’n skool in Alphington naby Exeter op te herstel van ’n koors waaraan hy naastenby beswyk het. Sy ouers het opdrag gegee dat “sy brein nie te veel moet werk nie” en Babbage het gevoel dat “hierdie groot ledigheid kon gelei het tot sy kinderagtige redenering.” Hy het vir ’n kort tydjie aan die King Edward VI Laerskool in Totnes, Suid-Devon, skoolgegaan maar weens sy gesondheid is hy weer vir ’n tyd deur privaat leermeesters opgevoed. Hy het daarna by die Holmwood-akademie aangesluit in Bakerstraat, Enfield, Middlesex, onder Eerwaarde Stephen Freeman. Die akademie het ’n goed gevulde biblioteek gehad en dit is hier waar Babbage se liefde vir wiskunde ontwikkel het. Nadat hy die akademie verlaat het, het hy nog by twee privaat leermeesters les gekry. Een van die leermeesters van wie Babbage les gekry het, het hom genoeg van die groot klassieke geleer dat Babbage tot Cambridge toegelaat is.
Babbage het in Oktober 1810 by Trinity College in Cambridge aangekom. Hy het breedvoerig gelees van Gottfried Wilhelm Leibniz, Joseph-Louis Lagrange, Thomas Simpson en Sylvestre François Lacroix en was diep teleurgesteld in die wiskundige onderrig wat in Cambridge aangebied is. In reaksie hierop het hy, John Herschel, Geroge Peacock en verskeie ander vriende in 1812 die Analytical Society gestig. Babbage, Herschel en Peacock was ook goeie vriende met die toekomstige regter en beskermheer van die wetenskap, Edward Ryan. Babbage en Ryan het swaers geword toe hulle met twee susters getrou het. As ’n student was Babbage ook lid van ander verenigings soos die Spookklub (gemoeid met die ondersoek na bonatuurlike verskynsels) en die Verlossingsklub (gewy aan die bevryding van sy lede wat in die malhuis was).
In 1812 het Babbage na Peterhouse, Cambridge geskuif. Hy was die top wiskundige aan Peterhouse maar het nie met lof geslaag nie. Hy het egter in 1814 ’n eregraad ontvang sonder enige eksaminering.
Huwelik, familie en afsterwe
Op 25 Julie 1814 het Babbage met Georgiana Whitmore getrou in die St. Michaelkerk in Teignmouth, Devon. Die egpaar het in Dudmaston Hall in Shropshire gewoon (waar Babbage die sentrale verhittingstelsel ontwerp het), voordat hulle na Devonshirestraat 5, Portland Place, Londen verhuis het.
Charles en Georgiana het agt kinders gehad maar slegs vier, Benjamin Herschel, Georgiana Whitmore, Dugald Bromhead en Henry Prevost het die kinderjare oorleef. Charles se vrou Georgiana is op 1 September 1827 in Worcester oorlede, dieselfde jaar as Charles se vader, hul tweede seun (ook genoem Charles) en hul pasgebore seun Alexander. Sy daaropvolgende besluit om vir ’n jaar in Europa te toer het ’n vertraging in die bou van die masjien veroorsaak.
Babbage is op 18 Oktober 1871 in die ouderdom van 79 oorlede en is in Londen se Kensal Green-begraafplaas begrawe. Volgens Horsley is Babbage oorlede aan “niertekortkominge en blaasontteking”. In 1983 is die outopsieverslag van Babbage ontdek en dit is later gepubliseer deur sy agteragterkleinseun. ’n Afskrif van die oorspronklike is ook beskikbaar. Die helfte van Babbage se brein word bewaar by die Hunterian-museum in die Koninklike Kollege van Sjirurgie in Londen. Die ander helfte van Babbage se brein word by die Wetenskapmuseum in Londen uitgestal.
Sy jongste seun, Henry Prevost Babbage (1824–1918) het in sy lewe ses verskillende werkende masjiene vanaf sy vader se ontwerpe gebou waarvan een na die Harvard-universiteit gestuur is waar dit later deur Howard H. Aiken, pionier van die Harvard Mark I, ontdek is. Henry Prevost se 1910 Analitiese Enjinmeule, voorheen op vertoning by Dudmaston Hall, word nou by die Wetenskapmuseum in Londen uitgestal.
Flikkerlig
'n Flikkerlig, ook rigtingwyser en rigtingflikker, is 'n lig op 'n voertuig wat gebruik word om ander padgebruikers te waarsku dat 'n voertuig na links of regs gaan draai. Die flikkerlig is gewoonlik vooraan wit of oranjegeel, terwyl dit agter rooi of oranjegeel is. Aan die sykante moet rigtingwysers oranjegeel flikker. Op die paneel se instrumentegroep van die motor moet die flikkerwaarskuliggies gelyktydig met die flikkerligte buite saamval. Daar is ook meestal klankterugvoer betrokke: as die flitse of klank skielik vinniger as gewoonlik is, dan dui dit op 'n fout van een of meer lampe.
'n Agtereenvolgende voertuig wat sy regterflikkerlig aanskakel (in Suid-Afrika), is 'n teken dat hy die motor voor hom gaan verbysteek.
Wanneer flikkerligte tegelyk links en regs flikker, is dit 'n waarskuwingsteken. Sou aankomende verkeer aan die regterbaan opeens hul waarskuwingsligte flikker mag dit soms (hoewel onwettig) dui op 'n spoedlokval, ongeluk, verkeersknoop of loslopende diere op die pad vorentoe. 'n Verbystekende motor wat sy waarskuwingsligte flikker kan ook 'n teken van dankbetuiging wees.
As 'n motor onklaar geraak het en langs die pad tot stilstand kom, word die waarskuwingsligte ook gebruik.
Flikkerligte in verkeersirkels en mini-sirkels
In Suid-Afrika word flikkerligte as volg in verkeersirkels en mini-sirkels gebruik:
Blanche Pienaar
Blanche Pienaar is die skuilnaam van die Afrikaanse skrywer S.J. Meadows-Cullum (1905–1968; neé Terblanche ).
Lewe en werk
duimnael|links|300px|Die [[Bloemfonteinse Normaalkollege, 1907.]]
Susanna Jacomina Terblanche is op 23 Maart 1905 op die plaas Verzamelkop in die distrik Ladybrand in die Vrystaat gebore. Sy is een van nege kinders van Johannes Gerhardus Terblanche en Maria Dorothea Pienaar Die gesin trek later na die plaas Zaaihoek in dieselfde distrik. Haar eerste onderwys ontvang sy aan die plaasskole Zaaihoek en Commissiepoort en sy gaan daarvandaan na Ladybrand se Sekondêre Skool.
Weens swak gesondheid word haar onderwys etlike jare onderbreek, maar sy gaan tog later na die Normaalkollege en Politegniese Kollege in Bloemfontein.
Sy is op 21 Augustus 1927 getroud met Harry Meadows-Cullum en die egpaar het twee seuns en ’n dogter. Haar man is in 1953 oorlede en sy 15 jaar later op 13 Maart 1968.
Flikkerlig
Reguit aanhou
Motors wat reguit aan wil hou kan in enige baan die verkeersirkel benader. Indien daar geen padmerke is nie, hou motors links. Motors wat reguit aan wil hou, moet links flikker sodra hulle die laaste uitgang verbygesteek het net voor die uitgang wat hulle wil neem.
Blanche Pienaar
Skryfwerk
Liefdesloutering is ’n sentimentele roman wat die tradisionele liefdesdriehoek as tema het, terwyl Skewe bome disfunksionele verhoudings in die huwelik behandel.
Publikasies
Werke uit haar pen sluit in:
Erwählte Pleißenstadt, BWV 216a
Erwählte Pleißenstadt, BWV 216a, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Thorkild Demuth
Thorkild Demuth (28 Maart 1927 – 3 Junie 2017) was 'n Deense akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent I kongens klæ'r (1954) en in die televisiereekse Kikkassen (1965) en Torvet (1981).
Flikkerlig
Regs draai
Motors wat wil regs draai, moet regs flikker en die sirkel in die regterbaan benader. Hierdie motors moet regs hou binne die sirkel totdat hulle bane moet verwissel om die uitgang te neem. Motors wat regs wil draai moet ook links flikker sodra hulle die laaste uitgang verbygesteek het voor die uitgang wat hulle wil neem.
Hollis Heath
Hollis Heath is 'n Amerikaanse aktrise.
Eet
Spysvertering
Voedsel word deur die mond (of bek by diere) in die liggaam opgeneem en deur die slukderm na die maag vir vertering gevoer. Tande in die mond word gebruik om die kos fyn te maal voordat dit gesluk word. Die proses van eet word gewoonlik deur 'n gevoel van honger voorafgegaan.
Dieet
Baie mense kan egter nie genoeg eet nie, wat tot oorgewig en vetsug aanleiding gee. Die eet van ongesonde kosse kan weer tot gesondheidsprobleme of selfs vetsug lei. Dit is belangrik om 'n gesonde dieet te handhaaf deur genoeg groente en vrugte in te neem.
Maaltye
Etes word gewoonlik in drie kleiner maaltye per dag verdeel. Eetgerei soos 'n lepel, mes en vurk word gewoonlik ingespan om die kos op te skep, te sny of op te lig. In tradisioneel ouer beskawings, bv. in Midde-Afrika, word kos met die hande geëet en word hierdie implemente nie gebruik nie.
Flikkerlig
Verwysings
Automotive lighting
Eet
Ontbyt
Ontbyt of oggendete is die belangrikste maaltyd van die dag en behoort nooit oorgeslaan te word nie. Dit word genuttig nadat 'n persoon opgestaan het, maar voordat hy of sy met die dagtake begin. Ontbyt kan wissel van graankosse, met miskien vars vrugtesap, tot groter etes met spek, eiers, tamatie en roosterbrood.
Middagete
Middagete word gewoonlik tussen 12:00 en 14:00 genuttig. Baie mense gryp net vinnig iets vir middagete voordat hulle met hulle dagtake voortgaan. In sommige lande, soos Spanje, rus mense eers na middagete deur 'n ligte slapie of siësta te neem.
Aandete
Aandete is die laaste maaltyd van die dag en word gewoonlik tussen 17:00 en 19:00 genuttig. Aandete is meestal 'n warm maaltyd met 'n vleisgereg, groente en stysels soos rys en aartappels. Sommige mense eet eerder groter middagetes en neem dat net iets ligs vir aandete.
2011 Japannese Grand Prix
Die 2011 Formule Een Japannese Grand Prix is op 9 Oktober 2011 op die Suzukarenbaan in Japan gehou. Dit was die vyftiende wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Jenson Button in sy McLaren-Mercedes gewen.
PetroSA
Van die produkte wat deur die maatskappy geproduseer word sluit petrol, paraffien, diesel, propaan en alkohole in.
Amy Veness
Amy Veness (26 Februarie 1876 – 22 September 1960) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Hobson's Choice (1931), Lorna Doone (1934), This Happy Breed (1944), en Oliver Twist (1948).
Verre Ooste
Die Verre Ooste is 'n Eurosentriese term wat dikwels gebruik word om Suid-Asië, Oos-Asië en Suidoos-Asië aan te dui. Soms word die mees oostelike geleë gedeelte van Rusland; die Russiese Verre Ooste (met as belangrikste hawe Wladiwostok) en die westelike Stille Oseaan ook hierby ingesluit.
Voor die koloniale era het die term "Verre Ooste" verwys na enigiets verder oos as die Midde-Ooste. Die term is gedurende die tydperk van die Britse Ryk as 'n versamelnaam vir lande oos van Brits-Indië gewild gemaak.