cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eitemal
Kultuurstryder
Hy verwerf veral bekendheid as voortreflike redenaar op volksfeeste en kulturele geleenthede en lewer reeds in 1920 sy eerste Geloftedag-toespraak. Van sy belangrikste openbare optredes is die toesprake wat hy lewer met die inwyding van die Voortrekkermuseum in 1949, die 25e verjaarsdag van die FAK, die 1973 C.J. Langenhoven- gedenklesing en 1975 J.B.M. Hertzog-gedenklesing voor die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, laasgenoemde onder die titel ''Die verhouding tussen Suid-Afrika en Nederland. Persoonlike indrukke. Pretoria 1975''. Op toneelgebied is hy betrokke by die totstandkoming van die Nasionale Toneelorganisasie (NTO) en kort na sy aankoms in Stellenbosch word hy tot die Raad van die NTO benoem. Op Stellenbosch is hy betrokke by die vestiging van ’n outonome Departement van Drama in 1961 en die oprigting van die H.B. Thom-teater in 1966, die vestiging van amateur streekstoneelgroepe in Bellville en Stellenbosch en die uitbouing van Kleurlingtoneel. Na die besluit in 1962 vir die oprigting van streeksrade vir die kunste word hy aangestel as voorsitter van die Tussentydse Toneelraad in die Kaap en dien op die raad van die Kaapse Raad vir Uitvoerende Kunste (KRUIK).
Jeuglektuur
Hy publiseer sy werk meestal onder die naam Eitemal, wat ’n gedeeltelike omsetting is van “Lammetjie”, sy bynaam as student. Deur weglating van een “m” en die “j” draai hy die naam om, wat dan Eitemal word. Reeds as plaasseun begin hy Engelse gediggies skryf. Hy debuteer met die kinderboek Stafie en Santie by die Kabouterberg waarin hy sprokieselemente en avontuur vermeng. Stafie en Santie is twee boerekinders wat tot kabouters verklein word en deur die kabouters as koningspaar gekroon word. Dan help hulle die kabouters om hulle vyande, veral die bobbejane, te verslaan.
Erica wyliei
Erica wyliei is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Drakensberg en word gevind in berg grasvelde. Daar is ses subpopulasies en die habitat is veilig.
Eitemal
Poësie
In sy jeugjare skryf hy hoofsaaklik eenvoudige liedjies en gedigte, wat in twee digbundels versamel word. Weerklankies is ’n bonte versameling van gedigte wat hy sedert 1919 skryf en bevat onder andere vaderlandsverse, liefdesgedigte en verse deurspek met eenvoudige natuurtekening, retoriek en sentiment. Die beste gedigte in hierdie bundel is die liefdesvers ’n Cabaretliedjie met sy treffende variasies in die refrein; Barbertonse madeliefies waarin die onskuld van blomme en kinders vergelyk word; Drie toneeltjies wat die verhaal vertel van ’n lewenslustige meisie se lewe; en Weltevrede, waar die kinderspel tot ramp lei.
Phaeton en ander gedigte toon vooruitgang op sy debuut. Die epiese titelgedig is deur Ovidius geïnspireer en gee na aanleiding van die Griekse son-mite ’n simboliese voorstelling van die lotgevalle en ontwikkeling van die digter. Phaeton  oorreed sy vader om die sonwa een keer aan hom toe te vertrou, maar hy kan die wa nie beheer nie en tuimel die afgrond af tot in die water by Eridamus. Hierdie gedig gee blyke van dramatiese talent en bevat enkele mooi onderdele, terwyl dit as ’n poging om die gegewe te verafrikaans ook vars aandoen. Drinklied is in min woorde ’n treffende uitbeelding van die gevolge van ’n nag se gefuif. Veral die gedig Die begrafnis (’n aangrypende uitbeelding van verskillende begrafnisgangers en hulle reaksie op die dood van die gestorwene) word bekend en dit word dan ook opgeneem in Groot verseboek en (saam met ander gedigte) in Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte.
Versamelbundels
Sy gedigte word ook in verskeie ander versamelbundels opgeneem, insluitende Afrikaanse versameling, Uit ons digkuns, Digters en digkuns, Digterstemme, Digters en digsoorte, Digters op die toring, Miskien sal ek die wingerd prys, Verse vir Opperman, My Afrikaanse verseboek, Voorspraak” en Junior verseboek.
FAK-Volksangbundel
Hy lewer waardevolle werk vir die FAK-Volksangbundel, wat vir die eerste keer in 1937 gepubliseer word en waarvoor hy benewens verwerkinge uit ander tale ook ’n hele aantal oorspronklike liedere skryf. Hieronder tel liedjies wat sedertdien volksbesit geword het soos Die lied van jong Suid-Afrika, Goud en silwer en Die bootjie na Kammaland. Saam met Hugo
Gutsche publiseer hy in 1932 die liederebundel Lus en lewe: liedere vir studente, oud-studente en ander vrolike mense.
Drama
Sedert die middel van die dertigerjare spits hy hom toe op die drama en prosa. Sy eerste gepubliseerde drama is En hadde de liefde niet wat dikwels opgevoer is. Dit het die pas afgelope depressiejare as tema, waarin daar ’n toestroming na die stede is vir oorlewing, met die les dat ongetemperde geldsug en magsug tragiese resultate kan oplewer. Die weeskind Eugène Bartman werk hom op tot prokureur. Sy fokus is egter op materiële dinge en in sy magstrewe verneuk hy sy ondersteuner Wynand Wylbach en vertrap sy opregte vrou Cillie se liefde. Sy aksies lei tot sy vrou se ondergang voordat hy tot inkeer kom. Hierdie drama word so hoog aangeslaan deur die keurkomitee vir die Hertzogprys vir 1935 dat dit aanbeveel word vir gesamentlike bekroning met P.W.S. Schumann se Hantie kom huis toe en H.A. Fagan se Die ouderlinge en ander toneelstukke, met laasgenoemde wat eindelik die alleen bekroning ontvang.
Hierna skryf hy die ongepubliseerde dramas Die Vivierse en die Bibbejees en Erasmus se erfgename, asook die radiodrama Die vloek van 13 September. Die drama So praat die ou rivier is ’n vry verwerking van die Duitse drama Maria Magdalena van Christiaan Friedrich Hebbel, waarin hy die hooftrekke van die verhaal en enkele situasies behou het en vir die res digterlike vryheid gebruik het. Hierdie familiedrama speel af in Duitsland teen die middel van die negentiende eeu, wanneer die gildestelsel plek maak vir kapitalisme. Hy skryf die drama in versvorm, met die doel om dit so na as moontlik by die spreektaal te laat aansluit.
Prosa
’n Fragment van die eselsromannetjie Jaffie verskyn eers in Die Huisgenoot en ’n uittreksel in Standpunte voordat dit in boekvorm gepubliseer word. Die boek is ’n samevoeging van sy eie jeugherinnerings van die Wes-Transvaalse plaaswêreld en godsdienstige ervarings rondom twee esels as sentrale figure, soos ingegee deur Middeleeuse Bybelprente. Die jong esel Jaffie word deur sy oom Vaaltyn opgevoed in die Christelike leer van liefde en lydsaamheid en leer by sy oom van Jesus se intog in Jerusalem op die rug van die esel Valta. Hy kry ook praktiese opleiding in die beste bekbyte en skoppe. Spanning word opgebou deur die vyandskap wat daar tussen oom Vaaltyn en Ribbok bestaan. Twee ontwikkelingslyne word volgehou, naamlik die geleidelike aftakeling van oom Vaaltyn en daarnaas die ontwikkeling tot volwassenheid by Jaffie. Wanneer oom Vaaltyn op Kersdag deur ’n weerligstraal gedood word, verower Jaffie die eselleiding in ’n geveg met Ribbok. So bereik hy volwassenheid en kan hy die lewe sonder sy mentor tegemoetgaan. Benewens die sjarmante verhaal en vertelstyl lê die bekoring in die soomlose ineenvlegting van diverse bestanddele, soos die epiese en moralistiese, die historiese en legendariese en ook die profane en die gewyde. Die dierekarakters verkry besondere trefkrag en oom Vaaltyn bekoor met sy pittige spreekwoorde waarmee hy oerwaarhede verwoord. Al hierdie elemente verhef die boekie tot leesstof vir oud en jonk. Hierdie verhaal het reeds klassiek geword in Afrikaans en word ook in onder andere Xhosa vertaal. Rob Antonissen beskryf dit in sy resensie soos volg: “Hy het iets nuuts gebring in die mees onvervalste Afrikaans, fyn en lewend in elke vesel". Jaffie is in 1957 ’n sterk aanspraakmaker op die Hertzogprys, wat eindelik aan Elise Muller se Die vrou op die skuit toegeken word. In 1959 word die Afrikaanse Letterkundige Vereniging se prys vir jonger prosa aan Eitemal toegeken, hoofsaaklik op grond van Jaffie, maar ook met inagneming van sy verdienste as digter en dramaturg.
Skaduwees teen die muur bevat ’n aantal sketse en kortverhale wat hy reeds sedert die jare dertig geskryf het, dikwels teen ’n Wes-Transvaalse agtergrond. Die bundel word dan ook ingelei deur Uit my kontrei, sy jeugherinneringe oor hierdie wêrelddeel. Die verhaal Die pontbaas van Dieprusrivier is die hoogtepunt in die bundel en beïndruk met sy simboliek. Die rivier is die skeiding tussen die dorpsdeel met die kerk en die deel met die hotel en kroeg, sodat die pontbaas teen die einde ’n Charon-figuur word. Hierdie verhaal word deur Abraham H. de Vries in die versamelbundel Uit die kontreie vandaan opgeneem. Sy kortverhaal Oom Sybrand se tweede offer word in Halfeeu opgeneem, waarin P.G. du Plessis hoogtepunte uit die eerste vyftig jaar van Die Huisgenoot saambundel. Oom Sybrand se eerste offer was om op te hou pruim toe die tabaksop sy snor vlek. Sy baard was sy grootste trots. Sannie se kêrel, Daniel de Bruin, wil toe weet of die oom met sy baard bo of onder die kombers slaap. Hierdie vraag kon hy nie antwoord nie en daardie nag kon hy ook nie slaap nie, want geeneen van hierdie maniere voel reg nie. Dan bring hy sy tweede offer om sy baard af te sny. Gee my ’n bod vir ’n eseltjie is ’n humoristiese verhaal van die twee deftige dames wat sommer groot wil kollekteer vir die kerk se nuwe orrel by oom Thys Vermeulen, die rykste man in die distrik. Hulle is baie verontwaardig wanneer hy ’n brandsiek esel skenk, maar by die kerkbasaar sorg dieselfde esel dat die beoogde som vir die orrel bereik word. Hierdie verhaal word deur A.P. Grové in Hoogtepunte in die Afrikaanse verhaalkuns opgeneem en deur F.E.J. Malherbe in Moderne Afrikaanse verhaalkuns, terwyl Oom Habakuk se derde vrou deur Hennie Aucamp in die bundel Blommetjie gedenk aan my opgeneem word. Die skets Den Haag verskyn in Stad en stedelig, ’n versamelbundel met sketse en vertellings oor wêreldstede. Die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge (FAK) publiseer sy toespraak Die patroon van ons volkskarakter wat hy op 28 Maart 1952 in Stellenbosch voor die publiek en studente lewer tydens die drie eeu feesvieringe van die aankoms van Jan van Riebeeck.
Vertalings en verwerkings
In sy later jare hou hy hom hoofsaaklik besig met vertalings en verwerkings uit die klassieke Europese letterkunde. Vir sy werk as vertaler van Shakespeare se Macbeth ontvang hy in 1966 die Akademieprys vir Vertaalde Werk. Hierdie vertaling word in 2013 deur Marthinus Basson verwerk vir nege akteurs en by Aardklop opgevoer, waar die Afrikaans weer beïndruk met sy soepelheid en die opvoering met talle pryse bekroon word. Eitemal vertaal ook Shakespeare se Hamlet, Midsomernagdroom en Die wintersprokie . Die Akademieprys vir Vertaalde Werk word in 1969 weer aan hom toegeken vir sy vertaling van Goethe se Faust. Sy vertalings van Voorlopige vonnis van Jozef van Hoeck en Don Carlos van Friedrich von Schiller word deur Dalro gepubliseer, maar sy verwerking van Michiel de Swaen se De gecroonde leersse is nie gepubliseer nie.
Die Middelnederlandse Van den Vos Reynaerde verwerk hy in versvorm en verplaas dit onder die titel Reinaard die jakkals na ’n Wes-Transvaalse milieu. Hy doen hier nie slegs bloot ’n vertaling nie, maar verwerk die Middeleeuse stof en voeg ook talle plaaslike Jakkals-en-wolfstories in versvorm by. In hierdie diere-epos word Reinaard die jakkals deur een na die ander dier voor koning Leeu aangekla. Die satire op die Middeleeuse Staat en Kerk word uitgebrei sodat dit ’n gespot word met Suid-Afrikaanse werklikhede soos apartheid, ontug, oproerige politieke vergaderings, verkramptes, sensuurrade en dies meer. Fragmente van hierdie werk het reeds voorheen in Verse vir Opperman (1974) en die Mei 1979 uitgawe van Tydskrif vir Letterkunde verskyn.
Eerbewyse
In 1981 vereer die FAK Eitemal vir sy lewenslange toewyding aan die Afrikaanse volkslied. Die voorsitter van die FAK, Gawie Cillié, huldig Eitemal by hierdie geleentheid as die enigste oorlewende lid van die driemanskap (die ander twee is Hugo Gutsche en Stephen Eyssen) wat verantwoordelik was vir die eerste verskyning van die FAK-Volksangbundel in 1937. Die idee vir so ’n bundel het ontstaan na ’n lesing in 1931 van Eitemal getiteld Kulturele betekenis van die volkslied tydens die tweede kongres van die FAK in Kaapstad.
Vertalings
Werke wat hy na Afrikaans vertaal het:
Don Briscoe
Don Briscoe (20 Maart 1940 – 31 Oktober 2004) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent House of Dark Shadows (1970) en in die televisiereekse Guiding Light (1952), Days of Our Lives (1965), en Dark Shadows (1966).
Ivy Latimer
Ivy Latimer (gebore 1 Desember 1994) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Accidents Happen (2009) en in die televisiereekse Me & My Monsters (2010) en Mako Mermaids (2013).
Ekonomie van skaal
Ekonomie van skaal is 'n kenmerk van 'n vervaardigingsproses waarin 'n toename in die skaal van die onderneming, 'n afname in die langtermyn-gemiddelde koste van elke vervaardigde eenheid teweeg bring.
Ondernemings van enige grootte kan die voordele benut van ekonomie van skaal wanneer bedryfshandelinge uitbrei word. Die algemene voordele word verkry uit:
Elkeen van hierdie faktore verminder die langtermyn gemiddelde koste van vervaardiging. Die begrip moet nie verwar word met die toenemende skaalvoordeel nie, waar die uitset vergroot word binne die bestaande kapasiteit en die korttermyn koste per eenheid verminder word nie. In werklikheid is daar gewoonlik nie onbeperkte voordele met toenemende skaal nie en bestaan daar 'n optimale produksievolume.
Frans-Guyana
Frans-Guyana (Frans: Guyane française [ɡɥijan fʁɑ̃sɛz] of La Guyane, Frans-Guyana Kreool: laGwiyann) is 'n oorsese département (Frans: département d'outre-mer, of DOM) van Frankryk geleë aan die noordelike kus van Suid-Amerika. As deel van Frankryk is Frans-Guyana ook deel van die Europese Unie se grondgebied, word die euro as geldeenheid gebruik en geniet inwoners dieselfde regte as alle ander Franse burgers. Frans-Guyana verkies twee députés en een senator tot die Assemblée Nationale in Parys en word in die Europese parlement in Straatsburg verteenwoordig.
Geskiedenis
Frans-Guyana is oorspronklik deur 'n aantal inheemse Amerikaanse volke bewoon. In die 17de eeu is die gebied deur Frankryk gekoloniseer. Die eerste Franse ekspedisie na Guyana het in 1604 plaasgevind. Dit sou egter 'n aantal dekades neem voor Franse beheer oor die gebied gevestig is. Franse vestiging was aanvanklik op die eiland Cayenne toegespits. Cayenne is van die res van die vasteland geskei deur 'n aantal riviere en riviermondings. In 1664 het 'n Franse maatskappy daarin geslaag om Cayenne van Nederlandse setlaars te buit. Die Franse sou die eiland egter weer drie jaar later aan 'n Engelse mag verloor. Eers in 1676 slaag Frankryk daarin om volledig van Cayenne en die omliggende kus besit te neem.
Die hoof vestigingsmeganisme in Frans-Guyana was die aanlê van plantasies wat arbeidsintensief was. Om die rede is slawe uit Afrika ingevoer. Die slawebevolking het gou die grootste deel van die bevolking uitgemaak. In 1763 is 'n poging deur die Franse regering aangewend om grootskaalse Europese migrasie na Kourou te bewerkstellig. Sowat 12 000 Europeërs is binne 'n paar maande na die kolonie gestuur. 7 000 sou egter aan malaria en geelkoors omkom en die res moes gerepatrieer word.
Ná die Franse Rewolusie is die slawe in 1794 vrygestel. Dit sou egter 'n kortstondige vryheid wees aangesien hulle weer in 1802 verslaaf is. In 1809 beset Portugal, met Engelse ondersteuning, Frans-Guyana. Franse beheer is vyf jaar later in terme van die Verdrag van Parys herstel. In 1842 is slawerny finaal in die Franse Ryk beëindig. Voormalige slawe het die plantasies verlaat om bestaansboerdery te bedryf en die plantasiestelsel het in duie gestort. Plantasie-eienaars en koloniale amptenare het sonder veel sukses gepoog om huurarbeiders uit Afrika, Indië, China en Madeira te lok.
In 1852 is 'n strafkolonie gestig wat tot in tot 1951 diens sou doen. Beroemde gevangenes wat hier aangehou is sluit Alfred Dreyfus en Papillon in. Baie gevangenes sou sterf insluitend 7 600 van die 18 000 wat in die eerste vyftien jaar na die kolonie verban is. Die teenwoordigheid van die strafkolonie het afbreuk gedoen aan die beeld wat die kolonie gehad het en te same met die reputasie dat dit nie geskik is vir Europese bewoning nie soos deur die mislukte Kourou vestiging poging beklemtoon, het verhoed dat noemenswaardige immigrasie plaasgevind het. In die 1850's en 1860's het die ontdekking van goud tot 'n goudstormloop gelei wat wel duisende immigrante uit naburige gebiede gelok het.
In die laat 19de eeu het 'n grensgeskil met Brasilië ontstaan oor 'n groot stuk woudgebied. Die voorval het gelei tot die kortstondige bestaan van die pro-Franse onafhanklike staat Counani in die bestrede gebied en gevegte tussen setlaars voordat die geskil hoofsaaklik in Brasilië se guns besleg is ná bemiddeling deur die Switserse regering.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die plaaslike administrateurs ná die val van Frankryk, ten spyte van sterk plaaslike gevoel ten gunste van die Vrye Franse beweging onder Generaal Charles de Gaulle, besluit om getrouheid aan die pro-Duitse Vichy regering van Maarskalk Henri Pétain te sweer. Op 18 Maart 1943 is die Vichy-georiënteerde owerheid egter uitgeset deur 'n pro-Geallieerde komitee wat deur die Franse militêre magte en die meerderheid van die bevolking ondersteun is. Op 19 Maart 1946 het Frans-Guyana 'n oorsese departement van Frankryk geword waarmee die koloniale status van die gebied opgehef is.
In die 1970's het Hmong-vlugtelinge uit Laos hulle in die gebied gevestig. Die eerste groep van 45 Hmong het in 1977 in Cayenne aangekom waarna hulle na 'n nuwe stuk grond in die Amazonewoud geneem is wat hulle Cacao genoem het. Byna 2 000 Hmong het hulle mettertyd in Frans-Guyana gevestig. Alhoewel die Hmong steeds slegs ongeveer 1% van die bevolking uitmaak, beheer hulle vandag ongeveer 70% van die gebied se landbou. In die 1970's en 1980's het 'n onafhanklikheidsbeweging momentum gekry. Betogings deur onafhanklikheidsgesindes het mettertyd al hoe meer luidrugtig geraak. Betogings in 1996, 1997 en 2000 het almal op geweld uitgeloop. Die land se ligging in Suid-Amerika maak dit geskik as basis vir Franse troepe sou die land ooit 'n behoefte aan so 'n basis hê.
Regering, Administrasie en politiek
Frans-Guyana is as deel van Frankryk ook deel van die Europese Unie, die grootste deel buite Europa, met een van die langste EU eksterne grens. Te same met die Spaanse enklaves in Afrika, Ceuta en Melilla, is dit een van slegs drie EU gebiede buite Europa wat nie 'n eiland is nie. Die staatshoof van Frans-Guyana is die President van die Franse Republiek wat 'n Prefek (Frans: Préfet) as sy verteenwoordiger aan stel. Daar is twee wetgewende liggame: die 19-lid Conseil Général en die 34-lid Conseil régional de Guyane, beide verkose. Frans-Guyana het twee députés en een senator in die Assemblée Nationale in Parys en word in die Europese parlement in Straatsburg verteenwoordig. Frans-Guyana is tradisioneel polities konserwatief maar die sosialiste party het onlangs veld gewen. Hoewel baie inwoners ten gunste van groeter outonomie is, is baie mins mense ten gunste van algehele afhanklikheid.
'n Chroniese aangeleentheid waarmee Frans-Guyana belas is, is die instroming van onwettige immigrante en klandestiene gouddelwers uit Brasilië en Suriname. Die grens tussen die département en Suriname wat die onderwerp van 'n grensgeskil met Suriname is, word gevorm deur die Maronirivier wat deur digte reënwoude vloei en moeilik is om deur die Gendarmerie nationale en die Franse Vreemdelegioen te patrolleer. Kwik wat in die delwery gebruik word in die rivier gestort wat tot geweldige ekologiese skade lei insluitend die vergiftiging van vis wat 'n stapelvoedsel van die inheemse Indiaanse bevolking is. Die gouddelwery het ook gelei tot malaria en VIGS, smokkelary, en moorde wat plaasvind as deel van gevegte tussen wedywerende bendes.
Frans-Guyana word verdeel in 2 departmentele arrondissements, 19 kantons en 22 communes:
Geografie
Alhoewel Frans-Guyana kultureel verwant is aan die Frans-sprekende gebiede van die Karibiese gebied word Frans-Guyana nie as deel daarvan beskou nie aangesien die Karibiese See heelwat verder Wes geleë is.
Frans-Guyana is in die ekwatoriale woud gedeelte van Suid-Amerika geleë. Frans-Guyana bestaan uit drie hoof geografiese gebiede: 'n plat moerassige kusstrook, die terres basses waar die meeste mense woon, 'n breë sentrale plato wat bedek is met digte byna ontoeganklike reënwoud, en die terres hautes,  of hoogland, wat geleidelik tot by die beskeie Tumac-Humac berge aan die Brasiliaanse grens styg. Frans-Guyana se hoogste piek is Bellevue de l'Inini (851 m). Ander berge sluit in Mont Machalou (782 m), Pic Coudreau (711 m) en Mont St Marcel (635 m), Mont Favard (200 m) en Montagne du Mahury (156 m). Verskeie klein eilandjies word langs die kus aangetref insluitende die drie Iles du Salut eilande wat Devil's Island en die afgeleë Ile de Connetable insluit.
Frans-Guyana word van Brasilië geskei deur die Tumuc-Humac bergreeks in die suide en die Oyapockrivier in die ooste. Die Maroni-, Litani, en Lawariviere dui die grens met Suriname in die weste aan.
Die Barrage de Petit-Saut hidroëlektriese dam in die noorde van Frans-Guyana vorm 'n mensgemaakte meer en verskaf elektrisiteit.
Die klimaat van Frans-Guyana is tropies met 'n gemiddelde jaarlikse temperatuur van 26,7° C. Koel seebriese het 'n matigende invloed in die kusgebied. Die droë seisoen duur van Junie tot November en word gevolg deur stortreën wat die swaarste uitsak in April en Mei. Die gemiddelde reenval in Cayenne is omtrent 3200 mm.
Vervoer
Frans-Guyana se hooflughawe is Cayenne-Rochambeau geleë in die Matoury commune, 'n suidelike woonbuurt van Cayenne. Daar is een vlug per dag na Parys (Orly Lughawe), en een vlug per dag wat van Parys af arriveer. Ander roetes sluit in dié na Fort-de-France, Pointe-à-Pitre, Port-au-Prince, Miami, Macapá, Belém, en Fortaleza.
'n Teerpad van Régina na Saint-Georges de l'Oyapock, by die Brasiliaanse grens, is in 2004 oopgestel wat die pad van Cayenne na die Brasiliaanse grens voltooi het. Dit is nou moontlik om per teerpad van Saint-Laurent-du-Maroni aan die Surinaamse grens tot by Saint-Georges de l'Oyapock langs Brasilië te ry. Na 'n verdrag wat in Julie 2005 geteken is word 'n brug tans oor die Oyapockrivier gebou wat in 2008 geopen behoort te word. Die brug sal die eerste oorlandkruising tussen Frankryk en Brasilië in plek stel en dit sal inderdaad die eerste keer wees dat Frans-Guyana met die res van die wêreld verbind word. Na die oopstel van die brug sal dit moontlik wees om tot by Macapá, die hoofstad van die Amapá deelstaat in Brasilië te ry.
Demografie
Frans-Guyana se bevolking van 202 000 (Januarie 2006 geskat.), wat meestal langs die kus woon, is etnies baie divers. Volgens die 1999 is slegs 54,4% van Frans-Guyana in Frans-Guyana gebore, 11,8% is in Metropolitaanse Frankryk, 5.2% in die Franse karribiese départements (Guadeloupe en Martinique), en 28,6% ander lande gebore (vernaamlik Brasilië, Suriname, en Haïti).
Guianese Kreole, mense van hoofsaaklik Afrikaherkoms gemeng met Franse herkoms, is die grootste etniese groep. Skattings oor die presiese persentasie wissel afhangende daarvan of die groot Haïtiese gemeenskap ook ingesluit word, maar word gereken op ongeveer 60% tot 70% as Haïtiane ingesluit word en 30% tot 50% andersins. Ongeveer 14% is Europeërs waarvan meeste Franse is.
Die hoof Asiese gemeenskap is die Hmong uit Laos (1,5%) en Chinese (3,2%, hoofsaaklik uit Hongkong en Zhejiang provinsie). Daar is ook klein groepe uit verskeie Karibiese eilande, hoofsaaklik Sint Lucia.
Die hoofgroepe wat in die binneland woon is Marrone en Indiane. Die Marrone is afstammelinge van ontsnapte slawe uit Afrika wat hoofsaaklik langs die Maronirivier woonagtig is. Die hoof Marongroepe is die Paramacca, Aucan (wat beide ook in Suriname voorkom) en die Boni (Aluku).
Die hoof godsdiens in die gebied is Rooms-Katolisisme. Die Marrone en sommige Indiaanse gemeenskappe bedryf egter steeds hulle eie gelowe. Die Hmong is ook hoofsaaklik Katoliek as gevolg van die invloed van die Katolieke sendelinge wat gehelp het om hulle na Frans-Guyana te bring.
Geloofsbelydenis van Nicea
Hierdie belydenisskrif is genoem na Nicea in Klein-Asië waar in 325 n.C. 'n konsilie gehou is en waar die dwaalleringe van Arius verwerp is. Die finale vorm is egter eers van 'n later datum, waarskynlik van die Eerste Konsilie van Konstantinopel van 381 n.C.
Agelas cerebrum
Agelas cerebrum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Agelas en tot die familie Agelasidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2001 deur Assmann, Van Soest & Köck.
Vermont, Wes-Kaap
Vermont is 'n klein dorpie in die Wes-Kaap. Dit lê in die Overstrand Plaaslike Munisipaliteit, wat onder beheer van die Overberg-distriksmunisipaliteit val en is geleë aan die westelike oewer van die mond van die Onrus(t)rivier en is vroeg in die 20ste eeu gestig deur C. Joel Krige, die speaker van die Volksraad en hy het dit vernoem na die Amerikaanse staat Vermont. Verskeie bekende kunstenaars het hulle hier gevestig.
Louis-Claude Daquin
Louis-Claude Daquin (of D'Aquino, d'Aquin, d'Acquin; 4 Julie 1694 – 15 Junie 1772) was 'n Franse komponis van Joodse afkoms, wat musiek geskryf het in die Barok- en Galant-style. Hy was 'n virtuoos orrelis en speler van die klavesimbel.
Charles Rennie Mackintosh
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Charles Rennie Mackintosh
Skotse argitek en kunstenaar
Skool
Beduidende projekte en werke
Kelvingrove-kunsmuseum in Glasgow
Ontwerpkuns
Room de Luxe, Willows Tea Room Charles Rennie Mackintosh (* 7 Junie 1868 in Glasgow; † 10 Desember 1928 in Londen) was 'n Skotse argitek, binnenshuise ontwerper, kunshandwerker, ontwerper, grafiese kunstenaar en skilder. Saam met sy vrou Margaret McDonald Mackintosh, haar suster Frances MacDonald McNair en James Herbert McNair het hy die kunsgroep The Four gestig wat onder meer beslissende invloed op die Glasgow School uitgeoefen het. In Glasgow en Skotland het Mackintosh, soos elders in die Verenigde Koninkryk, in sy leeftyd nouliks erkenning geniet as kunstenaar nie. Dit was vastelandse Europeërs, en hier veral Weense kuns- en ontwerpkringe, wat sy talent raakgesien het. Weense studente het Mackintosh in 'n blomversierde wa deur die stad gery toe hy saam met sy eggenoot Margaret McDonald in 1900 besoek aan die Oostenryks-Hongaarse hoofstad gebring het om 'n uitstalling van sy werk ter geleentheid van die VI. Secessions-Ausstellung by te woon.
Oostenrykers was sodoende dekades vroeër bewus van die betekenis van Mackintosh se kunstenaarskap. Vandag word hy, ook en veral in sy geboortestad, vereer as een van die leidende persoonlikhede van die laat 19de eeuse Art Nouveau- of Jugendstil-beweging wat sy invloed ook op moderne ontwerp laat geld het. Hy word daarnaas as 'n invloedryke voorloper van die Modern Art-kunsstyl beskou. Sy buitengewone stoelontwerpe met hul kenmerkende rugleunings is in rolprente soos Blade Runner, televisiereekse soos Doctor Who asook Madonna se videosnit vir die treffer Express Yourself gebruik.
Mackintosh se argitektoniese meesterwerk, die Glasgow School of Art (GSA) (intussen ook bekend as Mackintosh-gebou), het sedert die 19de eeu as 'n eersterangse kunsskool gedien wat in die middel van die GSA se kampus op Garnethill geleë was. Mackintosh, wat sy akademiese graad hier verwerf het, het die opgedrag gekry om 'n nuwe hoofgebou vir die kunsskool te ontwerp wat in twee fases tussen 1897 en 1909 ontstaan het. Die gebou met buitengewone stylelemente, waaronder vensters wat volgens die Japannese Sjogoen-styl ontwerp is ('n huldeblyk aan Glasgow se uitgebreide handelsbetrekkinge met Japan in die laat 19de eeu), het lesingsale, biblioteek asook studente en akademiese personeel se privaat woonvertrekke gehuisves. Die Mackintosh-gebou is in Mei 2014 deur 'n brand ernstig beskadig. Terwyl restorasiewerk nog aan die gang was, het die historiese kunsskool in 'n Tweede verwoestende brand in Junie 2018 tot op die grond afgebrand.
Technicolor SA
Technicolor  SA, wat vroeër onder die naam Thomson Multimedia bekendgestaan het, is 'n multinasionale vervaardiger van elektroniese verbruikersware en mediadienste en het sy hoofkwartier in Boulogne-Billancourt, Frankryk. Die maatskappy het in 2004 byna 60 000 werknemers in dertig lande dwarsoor die wêreld. Die gekonsolideerde wins van Thomson beloop in 2003 byna € 8,5 miljard. Technicolor SA word op die Franse effektebeurs-indeks CAC 40 gelys.
Organisasie
Thomson gebruik vir sy internasionale bedrywighede vier strategiese handelsmerke:
Thomson maak ook gebruik van die handelsmerke General Electric (GE, onder lisensie) en ander om elektroniese verbruikersware in die Verenigde State te bemark. Die maatskappy gebruik ook die Thomson- en RCA-handelsmerke om elektroniese verbruikersware in Asië en die gebied van die Stille Oseaan te bemark.
Thomson beheer ook die patente en lisensiëring van die MP3-oudiokodek en die kleurtelevisie-standaarde PAL, NTSC en SECAM. Die maatskappy vervaardig ook 'n persoonlike video-opnemer, wat op die TiVo-tegnologie baseer.
Geskiedenis
Thomson is vernoem na die elektriese ingenieur Elihu Thomson, wat op 26 Maart 1856 in Manchester, Engeland gebore is. Op vyfjarige leeftyd verhuis hy met sy familie na Philadelphia (Verenigde State).
Saam met Edwin Houston stig hy in 1879 die Thomson-Houston Electric Company. Die onderneming smelt in 1892 met die Edison General Electric Company en staan daarna onder die naam General Electric Company bekend. Die Franse dogtermaatskappy Compagnie Française Thomson-Houston (CFTH) word in 1893 in Parys gestig. Vanuit hierdie filiaalmaatskappy ontwikkel die moderne Thomson-groep.
In 1937 stel Thomson sy eerste prototipe van 'n televisietoestel bekend.
In 1966 smelt CFTH met Hotchkiss-Brandt saam as Thomson-Houston-Hotchkiss-Brandt, 'n naam wat later verkort is tot Thomson-Brandt. Die elektroniese afdeling van Thomson-Brandt smelt in 1968 met Compagnie Générale de Télégraphie Sans Fil (CSF) saam en vorm die Thomson-CSF-groep. Thomson Brandt het byna veertig persent van hierdie maatskappy se aandele besit.
Die staatsbeheerde Thomson-groep oorneem in 1987 RCA en GE se Elektroniese Verbruikersware-afdeling van GE.
Die Elektroniese Verbruikersware-maatskappy van Thomson is in 1988 gevorm en kry in 1995 die nuwe naam Thomson Multimedia. Voor die privatisering in 1999 het die Franse regering die maatskappy opgesplits in Thomson Multimedia (elektroniese verbruikersware) en Thomson-CSF (krygstuig). Thomson-CSF staan sedert 2000 bekend as die Thales-groep.
Net soos sy Amerikaanse eweknie het ook die Franse Thomson-groep 'n verskeidenheid elektriese en later ook elektroniese produkte vir die nywerheids-, verbruikers- en krygstuigmark vervaardig.
In 2001 oorneem Thomson Multimedia die Grass Valley-groep van 'n private eienaar.
In 2002 wysig THomson Multimedia sy naam tot Thomson.
In 2004 oorneem Thomson die Moving Picture Company van ITV. In dieselfde jaar brei Thomson se bedrywighede deur die oorname van Corinthian Television uit na die beheer van uitsaaidienste, -geriewe en -dienste en begin stig 'n gemeenskaplike onderneming, TTE, met die Sjinese matskappy TCL, wat tans alle televisie- en DVD-produkte van Thomson vervaardig en sodoende die wêreld se grootste vervaardiger van televisietoestelle geword het. TCL het op daardie tydstip die eerste Sjionese maatskappy geword wat op die internasionale mark met groot internasionale ondernemings kon meeding. Aanvanklik beheer Thomson die bemarking van TTE se produkte. Hierdie bedrywigheid is in 2005 aan TTE oorgedra.
Die Indiese Videocon-groep kondig in Junie 2005 aan dat hy die televisie-beeldbuise-afdeling van Thomson sal oorneem. In Desember 2005 koop Thomson die uitsaai- en multimedia-afdeling van Thales terug. Die maatskappy het ook sy voorneme aangekondig om sy oudio/video- en toebehore-bedrywighede (insluitende alle elektroniese verbruikersware, wat onder die handelsmerke RCA en Thomson bemark word, met uitsondering van TTE se televisie-bedrywighede) moontlik gaan verkoop. Thomson sal hom damn beperk op kommunikasieprodukte soos draadlose telefone.
1971
Die jaar 1971 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 71ste jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Agelas cervicornis
Agelas cervicornis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Agelas en tot die familie Agelasidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Schmidt.
Ningali Lawford
Ningali Lawford (1967 – 11 Augustus 2019) was 'n Australiese aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Rabbit-Proof Fence (2002), Bran Nue Dae (2009), en Last Cab to Darwin (2015).
Kilometer per uur
duimnael|240px|’n Motor se spoedmeter wat die snelheid in kilometer per uur aandui.
Volgens die Internasionale Buro vir Mate en Gewigte is die simbool (nie afkorting nie) km/h (amptelik in die meeste lande), of km•h−1. Die afkorting kph is ook soms gebruik. Dit is wêreldwyd die mees algemene spoedeenheid op padtekens en spoedmeters.
In lande wat nie SI-eenhede gebruik nie, is die eenheid "myl per uur" (m.p.u. of MPH ).
Gebruik
In die vroeë jare van die motor het elke land sy eie stelsel padtekens ontwikkel. In 1968 is die Weense Konvensie vir Padtekens opgestel om tekens wêreldwyd eenvormig te maak. Baie lande het dit al aangeneem, en in ander lande is padtekens daardeur beïnvloed.
In Suid-Afrika is padtekens geskoei op die SAOG-padverkeerstekenhandleiding, ’n dokument wat ten doel het om padtekens in lidlande van die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap eenvormig te maak. ’n Wit agtergrond beteken die teken is permanent en ’n geel agtergrond dat dit tydelik is. Spoedbeperkingstekens is swart syfers in ’n rooi sirkel.
So lyk van die tekens in ’n paar lande:
Tibettane
Die Tibettane (Tibettaans: བོད་པ་) is 'n etniese groep inheems aan die outonome gewes Tibet in die Volksrepubliek China en die aangrensende lande van Suid-Asië: Bhoetan, Indië en Nepal.
Die Tibettane behoort tot die Sino-Tibettaanse volke wat naas die Volksrepubliek China ook in lande soos Bhoetan, Mianmar, Nepal en Indië se noordooste leef. Hulle praat Tibettaans as moedertaal en is hoofsaaklik aanhangers van die Tibettaanse Boeddhisme. In die Volksrepubliek China behoort die Tibettane tot een van die 56 amptelik erkende etniese groepe ("nasionaliteite") en word "Zang" (Chinees: 藏族; pinyin: Zàngzú) genoem. Hulle leef veral in die Suidwes-Chinese outonome gewes van Tibet noord van die Himalaja.
Wêreldwyd leef omtrent 7,8 miljoen Tibettane, waarvan sowat 7,5 miljoen in Tibet en 190 000 in Indië. Die Tibettaanse diaspora het veral as gevolg van die Tibettaanse opstand van 1959 en die aansluitende anneksasie van Tibet deur China in Indië en Westerse lande soos Australië, Kanada, Switserland, die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State gevestig.
Oostelike rooipootvalk
Die Oostelike rooipootvalk (Falco amurensis) is 'n algemene voël en somer besoeker aan Suider-Afrika. Die voël broei in Asië. Die voël is 28 – 30 cm groot en weeg 100 - 185 gram. In Engels staan die voël bekend as Amur Falcon.
George Britton (musikant)
George Britton (19 Oktober 1910 – 12 Februarie 2010) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse George Britton (1932), The Big Story (1949), Musical Comedy Time (1950), en NBC Television Opera Theatre (1950).
Beiroet
Beiroet (Arabies: بيروت‎‎ Bayrūt; Bybelse Hebreeus: בְּאֵרוֹת Be'erot; Hebreeus: ביירות Beyrut; Latyn: Berytus; Frans: Beyrouth; Turks: Beyrut; Armeens: Պէյրութ Beyrut) is die hoofstad en grootste stad van Libanon. Geen onlangse bevolkingsensus is uitgevoer nie, maar die ramings van 2007 het gewissel van iets meer as 1 miljoen tot 2,2 miljoen as deel van Groter Beiroet, wat dit die derde grootste stad in die Levant-streek en die vyftiende-grootste in die Arabiese wêreld maak. Beiroet, geleë op 'n skiereiland op die middelpunt van die Middellandse See-kus van Libanon, is 'n belangrike streekhawe. Die stad word soms Parys van die Midde-Ooste genoem.
Dit is een van die oudste stede ter wêreld, wat al langer as 5000 jaar bewoon word. Die eerste historiese vermelding van Beiroet word gevind in die Amarna-briewe uit die Nuwe Koninkryk van Egipte, wat dateer uit die 15de eeu vC.
Agelas ceylonica
Die spons behoort tot die genus Agelas en tot die familie Agelasidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Dendy.
Angola-kurper
Die Angola-kurper (Chetia welwitschi) is 'n varswatervis wat in die Kunenerivier voorkom. In Engels staan die vis bekend as die Angolan river bream.
Voorkoms
Die vis is redelik onbekend en daar is onsekerheid omtrent die kleur; die vis word tot 147 mm lank. Data is verkry vanaf museum-spesimens, en meer visse word benodig vir navorsing.
Erica xanthina
Erica xanthina is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom in die Riviersonderendberge van Villiersdorp tot Greyton voor. Die plant se habitat is veilig en word tans nie bedreig nie. Die voorkomsgebied moet egter gemonitor word vir die voorkoms van indringerplante soos die pinus-spesies.
Victoriabaai
Victoriabaai is 'n klein dorpie in die Suid-Afrikaanse provinsie Wes-Kaap. Victoriabaai ressorteer onder die George Plaaslike Munisipaliteit, wat onder beheer van die Tuinroete-distriksmunisipaliteit val.
NG gemeente Moreletapark
Die NG gemeente Moreletapark is met meer as 14 000 belydende en meer as 5 000 dooplidmate verreweg die grootste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk.
Ontstaan
Die gemeente het in 1985 van die NG gemeente Pretoria-Oosterlig afgestig met 1 200 lidmate. Ds. Sarel Visser was die eerste leraar. Dienste is in die Laerskool Constantiapark se skoolsaal gehou. In 1986 is die tweede leraarspaar beroep. Die woonbuurte binne die gemeente het snel uitgebrei en daar is begin met beplanning vir ’n kerkgebou. In 1988 is ds. Dirkie van der Spuy en sy vrou, Esther beroep. Sy opdrag was kerkbou en die vestiging van omgeegroepe.
Eerste kerksentrum
In 1992 het die gemeente 'n stuk grond in Rubensteinrylaan bekom. Dit was oorspronklik vir ’n Engelsmediumlaerskool uitgehou. Die gemeentesentrum is dieselfde jaar ingewy. Dit het R4 680 595 na terreinverbeterings gekos. Die lidmaattal was toe 3 400. Daar was groot momentum en die inkomste het met 53 persent in een jaar gestyg. In 1993 het die leraars begin spesialiseer en die omgeegroepe het gegroei tot 89.
Verdere uitbreiding
’n Jeugleraar, ds. Johan de Wet, is in 1994 aangestel. Die kleuterskool is ook in dié jaar gebou wat dubbeldoelig as kategeselokale kon dien. Die jeugsentrum (grootsaal) is in 1995 ingewy. Die eerste Gemeente-vernuwingseminaar is in 1996 gehou en 250 persone van 85 gemeentes het dit bygewoon. Die lidmaattal het tot 5 400 toegeneem. In 1997 begin ds. Hendrik Saayman sy werk as sendingspesialis. Dr. Bennie en Anita Mostert word beroep. In 1998 sluit ds. Werner en Hanlie Groenewald by die gemeente aan. Ds. Marinda van Niekerk begin as tentmaker saam met haar man, Wilhelm. Sy spesialiseer in middestad-kinderbediening by Pretoria Evangelisasie en Nasorg (PEN). Ook in 1998 word die gebedskapel gebou teen R116 408. Moreletaparkgemeente stel hierna ook jeugwerkers en hul eie maatskaplike werkers aan. In November 1997 maak die Beplanningskommissie voorstelle oor die uitbreiding van die ouditorium. 'n Jaar van konsultasie word gehou oor die toekoms van die reuse gemeente.
Verdere groei
In 2003 was die lidmaattal (kinders en volwassenes) 15 441. Ds. Elza Meyer sluit by die gemeente aan met die opdrag om die Ondersteuningsentrum en ’n gemeenskapskerk te begin. In November 2003 begin die Geestelike Ondersteuningsentrum funksioneer en open amptelik in Februarie 2004. Op 1 Junie 2003 beleef die gemeente 'n "wonderwerk". Dr. Bruce Wilkinson lei die eredienste en R59 miljoen word ingesamel in die vorm van belofte-offers vir die nuwe gemeentesentrum. Ds. Stephen Temeki word in 2004 aangestel as leraar vir die Afrikataalbediening. Hy hou elke Sondagoggend ’n diens in Tswana, Sotho en Engels in die Rubensteinsentrum se ouditorium. Joshua Sawa is in 2006 aangestel as hulppastoor. Dr. Stephan Joubert begin ook in 2004 as Geestelike Leier vir die Opleiding- en toerustingbediening. Die eerste leiersweek word onder sy leiding gehou om predikante van die hele land nuwe moed te gee en hul toe te rus.
Tweede kerksentrum
In Januarie 2005 het die bouwerk begin aan die nuwe 7 100-sitplek-ouditorium, die sogenaamde Woodlandssentrum. Die Rubensteinsentrum bars heeltemal uit sy nate. Daar was reeds ses eredienste op 'n Sondag gehou en lidmate het in twee oorlooplokale en die voorportaal gesit vanwaar hulle op groot TV-skerms die erediens beleef het. Daar is groot uitbreidings in en om Moreletapark met duisende nuwe wonings en heelwat nuwe meenthuiskomplekse en sekuriteitsoorde. Die gemeente is die enigste in die ring (wat ook uit Elarduspark en Pretoria-Oosterlig bestaan) wat die nuwe intrekkers kon huisves.
Die Strydom-saak
Die gemeente het opslae gemaak nadat hy Johan Strydom, wat aan die kunste-akademie verbonde was, in 2005 afgedank het omdat Strydom in 'n gay-verhouding was. In Augustus 2008 het Strydom 'n hofsaak gewen teen wat hy as sy onregverdige ontslag beskou het, toe regter Dion Basson van die Pretoriase Hooggeregshof gelas het dat die gemeente onvoorwaardelik verskoning vra omdat hulle die musiekonderwyser afgedank het. Basson het gesê Strydom se grondwetlike regte weeg swaarder as die gemeente se reg op godsdiensvryheid. Die gemeente is gelas om hom byna R87 000 te betaal vir die aantasting van sy waardigheid, vir emosionele en sielkundige lyding asook 'n verlies aan inkomste.
Auckland Grammar School
Auckland Grammar School is 'n openbare skool in Auckland, Nieu-Seeland, waar seuns van die ouderdom van dertien tot sewentien onderrig word en die klasse van graad 9 tot graad 13 strek. Naby die skool is daar 'n koshuis wat seuns wat van ver af kom, huisves. Dit is een van die grootste skole in Nieu-Seeland met meer as 2 000 leerders. Die skool se leuse is "Per Angusta Ad Augusta", wat beteken "Deur teëspoed na grootsheid".
Geskiedkundige agtergrond
Auckland Grammar School is in 1868 opgerig deur sir George Grey, Nieu-Seelandse goewerneur van 1861 tot 1868, en ook in 'n stadium goewerneur van die Kaap die Goeie Hoop. In daardie dae was die wit setlaars van Nieu-Seeland in 'n gewapende stryd met die Maori betrokke oor grondregte en het die goewerneur die Birtse regering versoek om hulp. Meer as een miljoen soldate is gestuur, waarvan baie hulle met hulle gesin in Auckland gevestig het. Grey het toe besluit om die Auckland Grammar School op te rig om goeie opvoeding aan die soldate se afstammelinge te bied.
Reëls
Die skool diskrimineer nie op grond van klas of ras nie sodat alle manlike inwoners van Nieu-Seeland van die voorgeskrewe ouderdom toegang tot die skool kan verkry. Die skool is ook 'n voorstander van onderrig is talle tweede en derde tale, in besonder Latyn. Verder lê die skool klem op balans tussen die akademie, sport en kultuur.
Conophytum ficiforme
Conophytum ficiforme (Haw.) N.E.Br. is 'n knopie wat endemies aan Suid-Afrika is. Dit kom in die Wes-Kaap voor en is op die SANBI-rooilys as veilig gelys.
Dit kom op die Malmesburyskalie tussen kwartsklippies voor maar word ook in die Karoo van Worcester aangetref. Hier groei hulle in die skaduwee van wat verpleegsterplante genoem word en vorm groot klompe. Die verpleegsterplant beskerm die saailinge teen die felle son. Die plant lyk op 'n balletjie of 'n vyg, maar dit kan ook 'n gleuf hê wat die lyf in twee blare verdeel. Dit is gewoonlik grysgroen van kleur, maar dit hang af hoeveel reën dit ontvang het. In droë tyde kan dit rooi of pers lyk. Die lyfies word 20 mm lank en 15 mm breed. In die herfs kry dit geurige blommetjies wat pienk, wit of liggeel van kleur kan wees. Die vrug is 'n kapsule wat baie klein saadjies bevat.
NG gemeente Kerksondermure
Kerksondermure is ‘n insluitende Christelike gemeenskap in Centurion en Midstream, Gauteng, Suid-Afrika. Die gemeente is gerig daarop om die Jesuslewe te ontdek en die missionale opdrag van Johannes 13 uit te leef.
Kerksondermure se eredienste, wat deur duisende mense weekliks bygewoon word, hetsy aanlyn of inpersoon, is Woord-gebaseerd, met lofprysing en aanbidding as twee belangrike pilare. Almal is welkom om Sondae 08:00, 10:00 en 18:30 te kom kerk, te koffie én te kuier.
Geskiedenis
Die eerste spore van die geskiedenis van Kerksondermure begin in Maart 1986 met die eerste NG Verwoerdburgstad erediens. Op 12 Mei 1990, gedurende ’n Paasete, word die kerkgebou in Hippolaan, Centurion, ingewy. Twintig jaar later in 2006 verander die naam van NG Verwoerdburgstad na Kerksondermure. Die naamsverandering is gebore uit ’n begeerte om ’n naam te hê wat verwoord wat die gemeente glo God hulle voor geroep het. Na in-diepte navorsing in 2008 oor ‘n konsep genaamd “een gemeente op meer plekke”, word ‘n droom gebore om Kerksondermure Midstream te vestig. Dit word amptelik in Julie 2010 gevestig.
Kerksondermure wil graag bekend staan as die liefdevolste gemeente op aarde wat deurlopend in mense en gemeenskappe regoor die land belê wat ’n langtermyn bydrae tot voedselsekerheid en armoedeverligting lewer.
Vir meer inligting oor Kerksondermure, besoek die gemeente se webwerf, Facebook-blad of YouTube-kanaal.
St Bride's Church
St Bride's Church is 'n kerk in die City of London. Die huidige gebou in Fleet Street is deur die befaamde argitek Sir Christopher Wren in 1672 ontwerp, maar gedurende 'n reeks Duitse lugaanvalle op Londen in 1940, die sogenamde London Blitz, grotendeels deur 'n brand vernietig. Vanweë sy ligging in Fleet Street word die kerk tradisioneel verbind met die perswese en is daarna verwys as "Joernalistekerk". Dié verbintenis gaan egter verder terug in die geskiedenis.