cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Acanthella cubensis
Die spons behoort tot die genus Acanthella en tot die familie Dictyonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1984 deur Alcolado.
Israeliese Akademie van Wetenskap en Geesteswetenskappe
In die geesteswetenskappe word geld verskaf vir navorsing oor die Hebreeuse Bybel, Talmoed, Joodse geskiedenis, filosofie, kuns en die Hebreeuse taal, prosa en poësie.
Die akademie administreer die Einstein-genootskappefonds, wat verhoudings tussen wetenskaplikes van oor die wêreld en in die Israeliese akademiese gemeenskap bevorder; die Israeliese Wetenskapfonds met 'n jaarlikse begroting van $53 miljoen en 'n aantal navorsingsfondse. Die akademie bedryf ook die Israeliese Akademiese Sentrum in Kaïro, wat Israeliese geleerdes help met navorsing oor Egipte en die Egiptiese kultuur, en samewerking met Egiptiese akademici bevorder.
Die Akademie het waarnemerstatus by die Europese Wetenskapstigting en uitruilprogramme met die Britse Royal Society, die Britse Akademie, die Sweedse Akademie en die Nasionale Navorsingsraad van Singapoer.
Paul Hanmer
Paul Hanmer (Kaapstad, 1961) is 'n Suid-Afrikaanse komponis, pianis en 'n vooraanstaande jazz musikant. Hy het al vyf albums gemaak, insluitend:
In 1987 trek Hanmer Johannesburg toe waar hy saam met Ian Herman en Pete Sklair die groep Unofficial Language stig. Die groep het al twee albums uitgereik:
Hamner se musiek, wat herinner aan die van Keith Jarrett, is met tye serebraal en minimalisties maar altyd eg Suid-Afrikaans, en word sterk beïnvloed deur die klanke van die Kaapse Vlaktes and die mrabi-klank van die townships. Hanmer het al saam met groot figure in Suid-Afrikaans jazz saamgewerk, ondermeer die Grammy-wenner Miriam Makeba, Hugh Masekela, Jonathan Butler, Pops Mohamed, Sipho Gumede, and McCoy Mrubata.
Sy opleiding in klassieke musiek word tentoongestel in Oktober 2005, toe sy eerste komposisie vir 'n strykkwartet deur die Sontonga Quartet opgevoer word in die Baxter Konsertsaal, Kaapstad.
Acanthella dendyi
Acanthella dendyi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acanthella en tot die familie Dictyonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1970 deur Bergquist.
Erica tetragona
Erica tetragona is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Hoogyslands
Hoogyslands (háfrónska) is 'n ultrapuristiese newevorm van die moderne Yslands. Die Yslandse naam 'háfrónska' is gevorm na die voorbeeld van die naam 'høgnorsk' (Hoognoors), die konserwatiefste vorm van die Nynorsk. Frónska is 'n digterlike benaming vir die Yslandse taal en is afgelei van frón, een van die name vir die aarde uit die Snorra-Edda. Hierdie taalvariant is byna uitsluitlik 'n eenmansprojek van die Belg Jozef Braekmans. Hy het ou neologismes (bv. bjúgaldin, boogvrug, banana) saamgevoeg met eie nuutskeppings ter vervanging van leenwoorde waarvoor geen suiwer Yslandse woord bestaan nie.
Die nadruk lê op ultrapurisme. Dit beteken dat letterlik alles vertaal word, dus ook persoonsname, aardrykskundige name, skeikundige terme, name van planete, ens. Kenmerkend van Hoogyslands is ook die gebruik van kenninge (poëtiese omskrywinge) vir wetenskaplike terme.
In 2005 het hy die sentrum van die Hoogyslandse taal opgerig. Sy oogmerk is 'n so suiwer moontlike taalvorm vir Yslanders wat nie akkoord gaan met die taalkundige internasionalisering nie. Die projek het in Ysland aandag gekry, maar Hoogyslands geniet geen amptelike status nie. Die Yslander Pétur Þorsteinsson is die voorsitter van die Hoogyslandse taalbeweging.
Harry Bowen (akteur)
Harry Bowen (4 Oktober 1888 – 5 Desember 1941) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Red Hot Rhythm (1929), The Fourth Alarm (1930), Heir to Trouble (1935), en Neighborhood House (1936).
Un chien andalou
Un Chien Andalou (Afrikaans:  'n Andalusiese Hond) is 'n sestien-minuut lange surrealistiese film wat in 1929 in Frankryk deur die skrywers/regisseurs Luis Buñuel en Salvador Dalí vervaardig is. Dit is een van die bekendste surrealistiese films van die Franse avant-garde filmbeweging van die 1920's. Die hoofrolle word deur Simone Mareuil en Pierre Batcheff vertolk.
Samevatting
Pretbederwerswaarskuwing: Die storielyn of storie se einde volg hieronder.
Die film het geen storielyn in die gewone sin van die woord nie. Daar is twee hoofkarakters, 'n man en 'n vrou, wat deurgaans lyk of hulle 'n verhoudingskrisis beleef, maar hulle bly naamloos en die chronologie van die film is onsamehangend: dit spring byvoorbeeld van "eens op 'n tyd" na "agt jaar later" sonder dat die gebeure verander. Dit gebruik droomlogika wat in terme van Freudiaanse vrye assosiasie beskryf kan word om 'n reeks nouliks verwante, en met tye potensieel aanstootlike, tonele wat poog om die kyker te skok, aan te bied. Dit maak ook van ongewone kamerahoeke en ander filmtruuks gebruik.
Die film open met 'n toneel waarin 'n vrou se oog met 'n lemmetjie oopgesny word. Die man met die lemmetjie word deur Buñuel self gespeel. In tonele wat daarop volg het 'n man se hand 'n gat in die palm waaruit miere verskyn ('n letterlike vertaling van die Franse frase "miere in die palms," wat beteken iemand "jeuk" om dood te maak); 'n androgene blinde vrou stoot 'n afgekapte hand in die straat met haar kierie rond voordat sy deur 'n kar omgery word; 'n man molesteer 'n vrou wat hom gewelddadig afweer, en hy gryp dan twee vleuelklaviere wat dooie verrottende donkies, die tablette van die Tien Gebooie, en twee lewendige priesters bevat (Dalí speel een van die priesters); die man se vader (gespeel deur dieselfde akteur as die man self) arriveer om hom te straf, maar die man skiet hom op die ou einde met twee pistole wat uit die niet verskyn (sien Oedipuskompleks) en 'n vrou se onderarmhare raak aan die man se gesig geheg.
Teen die einde van die film lyk dit of die man en vrou versoen is, maar die finale skoot wys twee figure wat in die sand begrawe is en oënskynlik dood is.
Klankbaan
Moderne afdrukke van die film sluit 'n klankbaan in: uitreksels van Richard Wagner se Liebestod, die konsertweergawe van die overture tot sy opera Tristan und Isolde, en twee Argentynse tango's. Dit is dieselfde as die musiek wat Buñuel op 'n fonograaf gespeel het tydens die oorspronklike 1929 vertoning; hy het dit vir die eerste keer in 1960 tot die klankdruk van die film toegevoeg.
Analise
Die Amerikaanse rolprentresensent Roger Ebert het Un chien andalou beskryf as "die belangrikste kort film wat ooit gemaak is, en enige iemand wat enigsins geïnteresseer is die filmkuns sien dit vroeër of later, gewoonlik verskeie kere."
Kritici het al voorgestel dat Un chien andalou gesien kan word as 'n tipiese Buñueliaanse anti-bourgeois, antigeestelike stuk. Die man wat die klavier, 'n donkie en priesters sleep, is geïnterpreteer as 'n allegorie van die mens se vooruitgang wat belemmer word deur die bagasie van die samelewing se konvensies wat die mens gedwing word om te verdra. Op soortgelyke wyse kan die beeld van die oogbal wat deur 'n lemmetjie gesny word verstaan word as Buñuel wat die film se kykers "aanval". Federico García Lorca het die film ook as 'n persoonlike aanval op hom gesien. Ondanks die verskeie interpretasies het Buñuel dit in sy skryfwerk duidelik gemaak dat die enigste reël vir die skryf van die draaiboek tussen hom en Dalí was dat "geen idee of beeld wat dit tot 'n rasionele verduideling van enige vorm leen, aanvaar sou word nie." Verder het hy dit gestel:"Niks in die film simboliseer enige iets nie. Die enigste ondersoekmetode na die simbole sou moontlik die psigoanalise wees."
Die filmkenner Ken Dancyger redeneer dat Un chien andalou moontlik die begin was van die filmstyle wat teenwoordig is in die moderne musiekvideo. Roger Ebert het dit as een van die eerste lae begroting onafhanklike films bestempel.
Erica tetralix
Erica tetralix is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan suid en wes Europa, Skandinawië en die Verenigde Koninkryk.
Un chien andalou
Agter die skerms
Buñuel het verduidelik dat die oogbal wat in die openingstoneel gesny word die van 'n koei se oog is wat in die oogholte geplaas is van 'n aktrise wat haar eie oog verloor het was. By nadere ondersoek blyk dit egter dat dit inderwaarheid 'n koei se oog in 'n koei se oogholte is.
Geskrewe taal
Geskrewe taal is die weergawe van gesproke taal wat deur middel van ŉ simbolestelsel die spraakklanke verteenwoordig, ook genoem skrif. Geskrewe taal, in teenstelling met gesproke taal, is ŉ uitvinding wat saam met die moderne mens ontwikkel het. Kinders leer met behulp van aangebore vermoëns slegs gesproke of gebaretaal aan.
Geskrewe taal word meestal gemanifesteer as literêre tradisie en is altyd in aanvulling tot ŉ natuurlike taal soos Nederlands of Frans. Dus bestaan geen lewende tale wat uitsluitlik in geskrewe vorm voorkom nie en sekere soorte kunsmatige tale soos programmeertale word buit rekening gelaat. By dooie tale het slegs die geskrewe vorm in bewaring gebly. Geskrewe taal is geneig om langer te neem om te verander as gesproke taal. Indien die geskrewe en gesproke taal drasties van mekaar verskil soos in die geval van Arabies word gepraat van diglossie. Dit kom veral voor tussen literêre taal teenoor "gewone" skryftaal.
Tweede Chinees-Japannese Oorlog
Alhoewel die twee lande reeds sedert 1931 elke nou en dan militêr gebots het, het 'n volskaalse oorlog in 1937 begin en is eers met die oorgawe van Japan in 1945 beëindig. Die oorlog was die gevolg van 'n dekade-lange Japannese imperialistiese beleid wat ten doel gehad het om China beide op politieke en militêre vlak te domineer, asook om toegang tot die land se enorme grondstofbronne en ander bronne te bekom. Terselfdertyd het die groeiende Chinese nasionalisme en idees oor selfbeskikking dié versettingsoorlog onvermydelik gemaak.
Voor 1937 het die twee kante in klein, plaaslike gevegte betrokke geraak, waarna verwys word as "insidente": vir 'n verskeidenheid redes het beide nasies hulself daarvan weerhou om 'n volskaalse oorlog te verklaar. Die 1931 inval van Mantsjoerye deur Japan staan bekend as die "Mukden-" of "Mantsjoerye-insident". Die laaste van hierdie "insidente" was die Marco Polo-brug-insident van 1937, wat die begin van 'n volskaalse oorlog tussen hierdie twee lande ingelei het.
China het van 1937 tot 1941 alleen teen Japan geveg, maar na die aanval op Pearl Harbor het die Tweede Chinees-Japannese Oorlog met die groter konflik van die Tweede Wêreldoorlog saamgesmelt.
Nicole da Silva
Nicole da Silva (gebore 18 September 1981) is 'n Australiese aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks Doctor Doctor (2016).
Six Fountains
Six Fountains is 'n klein voorstad in die ooste van Pretoria in Gauteng, Suid-Afrika. Dit is geleë tussen die Silver Lakes sekuriteitsoord aan die oostekant en Wapadrand en Equestria aan die westekant. Die Wilgers lê nog verder weswaarts, in die rigting van die stad.
Gene Pollar
Gene Pollar (16 September 1892 – 20 Oktober 1971) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent The Revenge of Tarzan (1920).
Natasha Lyonne
Natasha Lyonne (gebore 4 April 1979) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Slums of Beverly Hills (1998), American Pie (1999), en Blade: Trinity (2004), en in die televisiereeks Orange Is the New Black (2013).
Senwabarwana
Senwabarwana (voorheen Bochum) is 'n dorp in die Blouberg Munisipaliteit van Capricorn-distrik in Suid-Afrika. Die nedersetting lê ongeveer 93 km noordwes van Polokwane, op die roete na Doringpad.
Die dorp se naam is afgelei van "Bogim", 'n Bybelse naam (Rigters 02:01 en 5) wat deur die Duitse sendeling Carl Franz en sy vrou Helen aan 'n sendingstasie wat hulle in 1890 gestig het gegee het.
Helen Dallimore
Helen Dallimore (gebore 31 Oktober 1971) is 'n Australiese aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mr. Accident (2000) en Into the Woods (2011), en in die televisiereekse Magic Mountain (1997) en Here Come the Habibs! (2016).
Nuwewêreldse aasvoël
Die nuwewêreldse aasvoëls en kondors (Cathartidae) word in warm en gematigde streke van die Amerikas aangetref en, anders as die skynverwante Accipitridae, behoort hulle tot die familie Cathartidae, wat beskou word as afstammelinge van die ooievaars. Onlangse DNS-bewyse dui egter wel op 'n insluiting by die Accipitriformes, saam met ander roofvoëls. Dié siening sou hulle egter steeds plaas buite 'n direkte verwantskap met ander aasvoëls. Verskeie van hierdie spesies het 'n goeie reuksin, 'n ongewone eienskap onder die roofvoëls. Hulle is in staat om die doodsreuk van karkasse uit hoë hoogtes te ruik.
Roger Bowen
Roger Bowen (25 Mei 1932 – 16 Februarie 1996) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente MASH (1970), Tunnel Vision (1976), Heaven Can Wait (1978), en What About Bob? (1991).
FC Eintracht Rheine
FC Eintracht Rheine is 'n sportklub uit Rheine in die deelstaat Noord-Rynland-Wesfale in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Behalwe sokker, het die klub ook 'n tennisafdeling.
Die klub het op 10 Junie 1994 ontstaan deur die samesmelting van VfB Rheine en SG Eintracht Rheine. Die klub het 'n ingewikkelde geskiedenis van samesmeltings, metVfB wat uit 18 voorgangers ontstaan het wat deur die jare sedert 1907 met mekaar saamgesmelt het en SG uit 5 voorgangers sedert 1920.
Die klub se beste prestasie was 'n derde plek op die punteleer van die Oberliga Wesfale in die 2001/02-seisoen. Verder het die klub in 2003 die hoofrondte van die DFB-Pokal gehaal.
Richard Wagner
Wilhelm Richard Wagner (22 Mei 1813 – 13 Februarie 1883) was 'n Duitse komponis, dirigent en essayis wat veral roem verwerf het vir sy operas, wat later bekend sou staan as musiekdramas. In sy vroegste komposisies het hy van die tradisionele, romantiese styl gebruik gemaak, maar langsamerhand het hy sy eie idioom ten opsigte van struktuur, melodiebou, harmonie en orkestrasie gevind.
Verder het hy self die libretti van sy operas geskryf, wat streng volgens die Germaanse volksaard verloop het en onafskeidbaar verbonde was aan sy musiek. Wilhelm Richard Wagner is in Leipzig gebore.
Sy vader is enkele maande na sy geboorte oorlede en in 1814 is sy moeder met 'n toneelspeler, Ludwig Geyer, getroud. Hy het sy jeugjare in Dresden deurgebring, waar die komponis Carl Maria von Weber 'n gewaardeerde huisvriend was. In 1828 het hy sy eerste treurspel, Leubald und Adelaide, 'n versdrama in vyf bedrywe, geskryf. In daardie jaar het hy gereeld musiekonderrig begin ontvang; vroeër het hy homself daarin onderrig.
Sy eerste opera was Die Hochzeit ("Die huwelik"; 1832-1833; onvoltooid) en in 1834 het hy Die Feen ("Die feë") gekomponeer, waarvan hy self die libretto geskryf en dit op 'n verhaal van Carlo Gozzi gebaseer het. In 1836 het hy die premiere van sy opera Das Liebesverbot ("Die liefdesverbod"), wat op die toneelstuk Measure for Measure deur Shakespeare gebaseer is, gedirigeer. In dieselfde jaar is hy met die sangeres Minna Planer (1809-1866) getroud.
In 1837 is hy aangestel as operadirigent in Königsberg, maar as gevolg van sy spandabelrige lewe was hy verplig om binne 'n paar maande vir sy skuldeisers te vlug, en hy het na Riga uitgewyk. Na slegs twee jaar, in 1839, moet hy weer vlug, die keer as 'n verstekeling op 'n boot tussen Hamburg en Londen. Hy het hom egter uiteindelik in Parys gevestig.
'n Storm wat hy tydens die bootreis beleef het, het hom geïnspireer om kort daarna die opera Der fliegende Holländer ("Die vlieënde Hollander"; 1841) te komponeer. Die opera, die eerste werklike verteenwoordiger van sy kuns, is gebaseer op die legende van die Hollande skeepskaptein wat verdoem is om vir ewig die oseane te beseil. In Parys het hy 'n bestaan gevoer deur artikels te skryf en operaverwerkings te doen. Intussen het hy sy opera Rienzi (1840) voltooi, waarmee hy reeds in Riga begin het.
Rienzi is vir die eerste keer in 1842 in Dresden opgevoer en baie goed ontvang, maar volgens oorlewering was 'n deel van die gehoor teen die einde van die stuk aan die slaap, want dit het ses uur geduur. In 1843 is Wagner benoem tot hofkapelmeester in Dresden. Hier het hy blykbaar 'n rustiger lewe gelei en begin met die temas van sy latere groot werke: Tannhäuser (voltooi in 1845), Die Meistersinger von Nürnberg ("Die meestersangers van Neurenberg"; voltooi in 1867), Lohengrin (voltooi in 1848) en Siegfried's Tod ("Die dood van Siegfried"; 1848).
Ten opsigte van sy Gesamtkunstwerk ('n term wat hy later self verwerp het) het hy as voorbeeld geneem die Griekse drama, waarin daar 'n totale integrasie van alle elemente (musiek, teks en visualisering) is. Hierin, het hy gemeen, sou die ware Germaanse karakter weer na vore kom, wat duidelik verklaar waarom die Nazi's sulke groot aanhangers van Wagner was. Intussen is die teks van Siegfried's Tod uitgebrei tot die laaste deel van Götterdämmerung ("Godeskemering"), die slotopera van die magtige operasiklus Der Ring des Nibelungen. In 1853 het hy aan die eerste deel, Das Rheingold, begin werk en voortgegaan met die tweede deel, Die Walküre, en die derde deel, Siegfried. Daarna het ŉ lang onderbreking (1857-1865) gevolg. In 1854 het Wagner die werke van Schopenhauer ontdek, wie se asketiese leefwyse hom tot die tema van Tristan und Isolde geïnspireer het. Die sensuele elemente van die onstuimige liefde van Tristan en Isolde weerspieël Wagner se eie verhouding met die digteres Mathilde Wesendonck.
Mathilde Wesendonck (1828-1902) was die vrou van Wagner se vriend en weldoener. Hul vriendskap het op die rotse geloop toe Wesendonck agterkom dat Wagner en sy vrou 'n verhouding het, en dit het ook daartoe gelei dat Wagner en sy vrou, Minna, geskei is. Mathilde se lewe is verewig in die Wesendoncklieder, 'n toonsetting van vyf van haar gedigte.
Na die voltooiing van Tristan werk Wagner aan 'n hersiening van Tannhäuser, waarvoor 'n Paryse seisoen beplan was. Die opvoering was egter 'n fiasko. 'n Groep anti-Duitsgesindes het die opera die hele aand deur uitgejou. Hierna is Wagner na Wene, waar hy Lohengrin vir die eerste keer op die verhoog gesien het. Hy het vergeefs probeer om Tristan weer opgevoer te kry, maar die opera was te revolusionêr vir die kunstenaars. Wagner het gevolglik aan 'n meer tradisionele werk begin, naamlik Die Meistersinger von Nürnberg.
Selfs hierdie "normale" opera se première het eers in 1868 plaasgevind – aan die een kant weens die moeilike orkespartituur, en aan die ander kant omdat die toonaangewende musiekkritikus, Eduard Hanslick, dit afgemaak het. In 1864 moes Wagner weer voor sy skuldeisers vlug, en die keer het hy na Stuttgart uitgewyk. In die stadium het die jong Beierse koning, Lodewyk II (regeer 1864- 86), tot Wagner se redding gekom. Lodewyk 11 het Wagner se Lohengrin gehoor en hom na München ontbied, waar Tristan in 1865 opgevoer is. Op aandrang van die koning het hy voortgegaan met sy werk aan die Ring, terwyl hy terselfdertyd aan Parsifal gewerk het.
Die eerste sketse van die opera dateer uit 1857. Politieke aktiwiteite het weer meegebring dat hy moes vlug, en in 1866 het hy hom met Lodewyk II se hulp in Triebschen by Luzern gevestig. Hier het Cosima Liszt, dogter van Franz Liszt en vrou van die dirigent Hans van Bülow, haar by hom aangesluit. Drie kinders: I
In die volgende jaar het hy weer aan Parsifal begin werk, wat hy in 1882 voltooi en in dieselfde jaar in Bayreuth opgevoer word. Die regte van die opera het tot in 1913 uitsluitlik aan Bayreuth behoort. Wagner het Parsifal as die kroon op al sy operawerk beskou en wou daarna nog 'n aantal simfonieë komponeer. Weens swak gesondheid het daar nie veel van gekom nie, en op 13 Februarie 1883 is hy in Venesië aan 'n hartaanval oorlede.
Werke
Hoewel Wagner ook orkeswerke, klavierstukke en liedere geskryf het, is hy hoofsaaklik vir sy operas bekend. In sy eerste drie operas het hy die komponiste wat hy in sy jong dae bewonder het, nagevolg. Die Feen is 'n sprokiesopera in die tradisie van Weber en Marschner. Die Liebesverbot is ŉ komies-romantiese opera in die Bellini-styl, en Rienzi is grand' opéra in die styl van Meyerbeer en Spontini. Deur alles blyk die grenslose bewondering wat Wagner vir Beethoven se simfonieë gehad het.
Hoewel die volgende drie operas, Der fliegende Holländer, Tannhäuser en Lohengrin, ook nog as tradisioneel romantiese operas beskou kan word, het Wagner hier reeds sy eie idioom gevind. Die grootste verskil tussen sy werk en die van sy tydgenote is sy melodiese opbou teenoor die musikale onderdele (nommer-operas) van die ander. In sy latere werke is die musikale samehang gebaseer op 'n aaneenryging van toonaarde, en die spanning word bereik deur uiterstes in chromatiek en harmonie. In Tristan gaan die chromatiek so ver dat dit nouliks meertonaal genoem kan word. In die voorspel is daar byvoorbeeld geen tonika-drieklanke nie.
Brooke Lyons
Brooke Lyons (gebore 8 November 1980) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse 2 Broke Girls (2011), The Affair (2014), iZombie (2015), en Life Sentence (2018).
San Marino
San Marino (Italiaans: [sam maˈriːno]), amptelik die Republiek San Marino (Repubblica di San Marino), ook bekend as die Mees Deurlugtige Republiek San Marino (Serenissima Repubblica di San Marino), is 'n landingeslote land in suidelike Sentraal-Europa met 'n oppervlakte van 61,2 vierkante kilometer en 'n bevolking van 33 600 soos in 2021. Die grootste deel van die staatsgebied word beslaan deur die kalksteenmassief van Monte Titano (met drie bergpieke waarvan die hoogste op 739 m bo seevlak geleë is) waarop die hoofstad San Marino-stad ontstaan het.
Volgens historiese oorlewering is San Marino op 3 September 301 deur Marinus, 'n Christelike klipmesselaar, as toevlugsoord vir Romeinse Christene gestig. Hierdie stigtingsdag word steeds as nasionale dag van San Marino gevier, terwyl Marinus later deur die Rooms-Katolieke Kerk heilig verklaar is. As San Marino het hy die naamgewer vir die republiek en sy hoofstad geword. San Marino vorm 'n enklawe in Noord-Italië wat sowat 20 km (12 myl) suidwes van die Adriatiese hawestad Rimini en 10 km van die seekus af geleë is. Van hier kom baie van die jaarliks sowat 1,9 miljoen toeriste wat merendeels daguitstappies na San Marino onderneem.
Die oorspronge van San Marino se selfregering strek terug tot in die antieke tydperk. Sedert die 13de eeu bestaan San Marino as 'n onafhanklike republiek met vaste staatsregtelike strukture (die eerste twee regeringsrade of Capitani Reggenti, wat volgens die antieke Romeinse konsulêre stelsel vir 'n ampstermyn van ses maande gemeenskaplik geregeer het, is in 1243 benoem ). San Marino se onafhanklikheid is formeel in 1631 deur die Pous en nog eens tydens die Kongres van Wene in 1815 bevestig. In 1862 is 'n vriendskapsverdrag met Italië gesluit.
San Marino is een van die oudste republieke ter wêreld en die vyfde kleinste land volgens oppervlakte. Dit is – naas die Vatikaanstad en Monaco – een van die drie kleinste state in Europa. Die hoofstad is San Marino-stad met 'n bevolking van 4 500, die grootste nedersetting is Dogana in die castello of munisipaliteit Serravalle met meer as 10 000 inwoners.
San Marino is lid van die Verenigde Nasies, die Raad van Europa en die Latynse Unie (van Romaanssprekende lande), maar dit het nie by die Europese Unie aangesluit nie. Weens die hegte ekonomiese bande met Italië maak die republiek nogtans deel uit van die Eurosone.
Geskiedenis
Die geskiedenis van die land is nou verbind met dié van sy hoofstad. Die Città di San Marino, soos dit in Italiaans genoem word, is in 301 – twee jaar voor die groot Christenvervolgings onder die die Romeinse keiser Diocletianus – deur Sint Marinus en verskeie ander aanhangers van die Christelike geloof op Monte Titano gevestig. Dit het vervolgens as veilige toevlugsoord vir Christenvlugtelinge uit die Romeinse Ryk gedien.
Die historiese kernstad van San Marino is gedurende die Middeleeue deur verskeie geskiedkundige versterkings beveilig wat van die stad 'n ondeurdringbare bergvesting gemaak het. As gevolg hiervan was daar geen groot aanvalle op die stad geloods nie. Verskeie torings en mure, wat opgerig is om die stad te beskerm, is steeds te siene.
Klimaat
San Marino het 'n gematigde Mediterreense klimaat. Temperature in die heuwelagtige land is ietwat laer as in die nabygeleë Adriatiese kusgebied, met tussen 20 °C en 30 °C gedurende die somermaande en tussen 10 °C en -2 °C in die winter. In koue winters is die bergpiek Monte Titano soms met 'n ligte sneeulaag bedek.
Flora en fauna
Die steil hellings van Monte Titano is net soos die heuwellandskap in sy omgewing sterk bebos. Boomspesies, wat hier aangetref word, is hoofsaaklik Mediterreens met esdoring-, denne- en iepebome asook steeneike (Quercus ilex). In die macchia, die Mediterreense standhoudende bossieveld, oorheers olyf- en aarbeibome (Arbutus), mirte-, lavendel- en lourierstruike.
Naas uitgesproke kultuurvoolgers soos Europese hase, vosse, krimpvarkies en wesels, wat digby of in menslike nedersettings aangetref word, is San Marino se fauna ryk aan voëlspesies. Hoë bome en rotsklowe is gewilde nesplekke vir sowel valke as verskeie sangvoëlspesies.
Geografie
Die staatsgebied van San Marino, wat op 'n onreëlmatige vierhoek lyk en waarvan die grense sedert 1463 feitlik onveranderd gebly het, is tussen die Italiaanse administratiewe geweste Emilia-Romagna en Marche geleë. Die grens met Italië het 'n lengte van 39 km.
Die terrein is heuwelagtig. Die hoofstad San Marino is teen die suidwestelike helling van die hoogste bergpiek Monte Titano (739 meter bo seevlak) geleë. Alle ander nedersettings is in laer geleë gebied rondom Monte Titano geleë. Daar is geen groot mere nie.
Ekonomie
Die toerisme- en die finansiële bedryf (veral San Marino se bankwese) genereer die grootste inkomste. San Marino se per capita-inkomste vergelyk gunstig met dié van Noord-Italië se welvarendste streke.
Die landbousektor, voor 1945 die primêre ekonomiese aktiwiteit, het algaande van sy belangrikheid ingeboet. Ander noemenswaardige sektore is die ontginning van kalksteen, meubel-, tekstiel- en keramiekvervaardiging, die modebedryf en wynbou. San Marino voer voedsel, elektrisiteit en die meeste ander basiese benodigdhede vanaf Italië in. Invoere uit en uitvoere na Italië verteenwoordig byna 80 persent van San Marino se totale buitelandse handel.
Hoewel San Marino nie 'n lid van die Europese Unie is nie, verkeer die republiek in 'n monetêre en doeane-unie met Italië. So is die Italiaanse lira en later die Euro as wettige betaalmiddel ingevoer.
San Marino reik egter sedert 1877 sy eie posseëls uit. Tot en met 2018 is meer as 2 700 gedenkseëls en seëls in vaste reekse uitgebring. San Marinese posseëls is gewild by versamelaars en was tradisioneel 'n belangrike bron van inkomste vir die klein republiek wat in die verlede tot 'n tiende van die totale staatsinkomste verteenwoordig het.
Demografie
Van die totale bevolking van meer as 33 000 in Mei 2018 was sowat 28 000 Italiaanssprekende San Marinese en meer as 5 000 buitelanders (waarvan sowat 4 600 Italianers). 17 000 San Marinese het hulle in die buiteland gevestig, veral in Italië.
Tale
Italiaans is die amptelike taal in San Marino.
Vervoer
'n Snelweg, Strada Statale 72, verbind San Marino met Rimini in Italië. Meeste huishoudings in San Marino besit 'n motor. Daar was 'n spoorlyn voor 1945, maar dit is nie meer in werking nie. Die spoorlyn is gedurende die Tweede Wêreldoorlog gebombardeer.
NG gemeente Kimberley-Noord
duimnael|regs|170px|Ds. J.J.K. van der Merwe was Kimberley-Noord se eerste leraar.
Op 4 Mei 1950 het sowel Kimberley-Noord as -Wes van die moedergemeente afgestig. Met slegs 'n bruidskat van £3,600 in die vooruitsig (wat meer as 'n jaar daarna ontvang is), sonder enige verdere besittings en boonop herderloos, het die nuut aangewese kerkraad dadelik die leisels opgeneem. 'n Emeritus-leraar is onverwyld gevind om die herderlike werk te verrig en toe is daar dadelik oorgegaan tot die beroep van 'n eie leraar. Nadat die eerste twee beroepe leraars bedank het, was die gemeente gelukkig om ds. Johannes J.K. van der Merwe van Lady Grey as eerste herder en leraar van die gemeente te kry.
Die ywerige kerkraad het hulle uit die staanspoor beywer om 'n geskikte gebou te vind waar die eredienste gehou kan word; om 'n pastorie aan te koop en om 'n bouperseel vir die toekomstige kerk te vind. Hulle het daarin geslaag om die mooi skoolsaal van die Laerskool Diamantveld vir die dienste te kry wat sitplek gebied het aan ongeveer 450 mense. Ook kry die kerkraad die Grewerplein kosteloos van die stadsraad om 'n kerk op te bou; hulle koop verder 'n tweedehandse gebou wat tot 'n pastorie omgeskep word. Daarbenewens het die kerkraad dadelik met hul insamelings begin. 'n Dankoffer-basaar, wat op 8 September 1951 gehou is, bring die mooi som van £562 byeen. Saam met die maandelikse insamelings kom die netto-inkomste aan die einde van 1950 op £2 200 te staan.
Onmiddellik ná die bevestiging van ds. Van der Merwe is besluit om 'n boufonds te stig met die oog daarop om 'n Godshuis ter waarde van omtrent £30 000 te bou; hierdie fonds het vinnig gestyg. 'n Sustersdankofferbasaar is op 8 Junie gehou en bring die mooi som van £900 byeen.
Die gemeente Kimberley-Noord het minder as twee jaar ná sy stigting ongeveer 1 200 lidmate getel, en by die dienste was die saal tot oorlopens toe vol; daar het selfs by geleentheid tot oor die 200 mense in die koue winteraande na die verkondiging van die evangelie staan en luister.
Sekretarisvoëls
Seketarisvoëls (Sagittariidae) is 'n familie van die Accipitriformes. Die enigste lewende lid van die familie is die sekretarisvoël (Sagittarius serpentarius) uit Afrika. Die uitgestorwe genus Pelargopappus behoort moontlik ook tot die familie. Die genus is bekend vanuit die Oligoseen en Mioseen van Frankryk.
Sterkastaiing
Die sterkastaiing (Sterculia rogersii) is 'n dik- en meerstammige boom of struik. Dit kom voor in Limpopo en die Laeveld in Suid-Afrika. Dit is ook inheems in Botswana, Eswatini, Mosambiek en Zimbabwe. Die boom leef in klipbanke en koppies. Hulle word 2-5m hoog. Die boom is bladwisselend en dikwels vir lang tye blaarloos. Die bas is liggrys, skilfer af om pienk of geel kolle te ontbloot. Die blare is enkelvoudig, drielobbig, grysgroen bo en ligter en fluweelagtig onder. Die blaar vergeel eers voor hy val. Die blomme is groenerig pienk en in oorvloed vanaf Julie tot Januarie.
Lavazza
Lavazza is die grootste vervaardiger van koffie en espresso in Italië wat tans 'n markaandeel van 48 persent het. Die Turynse onderneming, wat reeds vier generasies lank in besit van die Lavazza-familie is, het filiaalmaatskappye in meer as 90 lande vir die internasionale bemarking en verspreiding van koffieprodukte en -masjiene. Die Lavazza-groep self bestaan uit 'n dertigtal ondernemings wat regstreeks of indirek deur die Turynse moedermaatskappy Luigi Lavazza S.p.A. bestuur word.
Geskiedenis
Die maatskappy Lavazza het sy oorsprong in die klein kruidenierswinkel van Luigi Lavazza (1859-1949) in Paissa Olivero, die ou sakedistrik van Turyn, Noord-Italië. Soos baie ander van sy soort is ook Lavazza se winkel 'n kleinhandelonderneming wat sy eie handelsgoedere vervaardig. Luigi Lavazza het hom op die koffieproduksie toegespits, en hy rooster in sy winkel koffiebone en vermeng hulle volgens sy spesiale resepte.
In 1910 brei Lavazza sy onderneming op groothandelvlak uit. Die toetrede van sy drie seuns Mario, Beppe en Pericle tot die onderneming in die tydperk van die Eerste Wêreldoorlog en die toespitsing op 'n kleiner reeks produkte lei tot die vinnige groei van die maatskappy. Dit speel gou 'n beduidende rol op die plaaslike mark van Turyn en sy omgewing. Die Volkebond se tydelike sanksies teen Italië, wat ook 'n verbod op die uitvoer van koffie na die land insluit, en die ekonomiese gevolge van die Tweede Wêreldoorlog is geen werklike teenslag vir Lavazza nie.
In 1927 word die moderne Lavazza S.p.A. in sy huidige vorm gestig, en die onderneming begin hom op die koffievervaardiging toespits. Lavazza se produkte kry die eerste spesiaal ontwerpte etiket. Die jaarlikse produksie beloop aanvanklik 1 000 ton koffie.
In 1936 tree Luigi Lavazza af en oorlaat die bestuur van die maatskappy aan sy seuns. Hy sterf in 1949. Lavazza het sy hoofkwartier nog steeds in Turyn en word tans deur die vierde generasie van Luigi Lavazza se nakomelinge bestuur.
Armeense kalender
Die Armeense kalender is 'n kalender wat van Armeense syfers gebruik maak. Die kalender begin in 552 n.C. en merk die begin van die Armeense tydperk.
Querétaro
Querétaro (uitgespreek [keˈɾetaɾo]) is een van die 31 deelstate wat, saam met die Federale Distrik, die 32 Federale Entiteite van Meksiko vorm. Geleë in die sentrum Meksiko, 'n streek bekend as "El Bajio". Sy hoofstad is die stad van Santiago de Queretaro (geleë ongeveer 200 km noordwes van Meksikostad), maar dit is wydverspreide gebruik van Queretaro beide die staat en die hoofstad te noem.
Armeense kalender
Datums word aangedui deur die letters ԹՎ (wat beteken: in die jaar) gevolg deur een tot vier letters vanuit die Armeense alfabet, waarvan elk vir een Armeense syfer staan. Om dit in standaard jare te vertaal, tel eenvoudig 551 by. As voorbeeld, as jy die inskripsie ԹՎ ՈՀԳ sien, kyk in die tabel hieronder en bereken die jaar as 600+70+3+551= die jaar 1224.
Querétaro
Queretaro begrens in die Noorde met die staat San Luis Potosi, Meksiko na die weste, die ooste deur Hidalgo, Meksiko en suidooste te suidweste met Michoacan.
Acanthella erecta
Acanthella erecta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acanthella en tot die familie Dictyonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1876 deur Carter.
Belinda Davey
Belinda Davey is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Proof (1991) en in die televisiereekse Prisoner (1979) en R.F.D.S. (1993).
Kelly-Anne Lyons
Kelly-Anne Lyons (gebore 17 Maart 1985) is 'n Amerikaanse aktrise.
Erdwurmreaktor
'n Erdwurmreaktor (beter bekend onder die handelsmerk as Can-O-Worms), ook wurmboerdery, wurmplaas of vermikultuur, is 'n houer met komposwurms wat kompos maak van groente-, vrugte-, tuin- en kombuisafval. 'n Heel geskikte (epigeïese) erdwurmsoort daarvoor is die Eisenia fetida. Die gewone erdwurm kan nie vir die doel gebruik word nie. In die houer moet 'n goeie habitat vir die wurms geskep word: vogtig, donker en nie te warm of te koud nie.
Om die gevormde kompos van die wurms te skei kan die grond gesif word, maar dit is beter om met (ten minste) twee geperforeerde houers te werk; in die een houer word vars kombuisafval ingegooi wat na 'n tydjie die wurms deur die groot voedselporsie aantrek; die wurms verlaat die ander houer en daar bly erdwurmmis/vermikompos agter. Ook kompostee word onderin die houer versamel.
NG gemeente Jamestown
Die NG gemeente Jamestown is 'n besonder klein gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode van Oos-Kaapland met in 2015 sowat 70 belydende lidmate. Dit is in 1891 gestig, 'n vrugbare jaar vir die stigting van NG gemeentes, want in dieselfde jaar is ook die NG gemeente Rondebosch, die NG gemeente Sterkstroom, ook in Oos-Kaapland, De Nieuwe Kerk (Tamboerskloof), Umtata (tans Mthatha), Bothaville en Thaba Nchu gestig.
Agtergrond
Die dorpie Jamestown lê aan die wapadroete tussen Queenstown en Aliwal-Noord en is in 1874 aangelê, sowat 15 km duskant Nek, die woonplaas van kommandant Louw Wepener, na wie die Vrystaatse dorp Wepener genoem is.
Twee jaar later verrys daar 'n kerkgebou waarin om die beurt die predikant van die NG gemeente Aliwal-Noord en die NG gemeente Dordrecht maandeliks dienste waargeneem het. By monde van ouderling Jacobus Venter verkry die gemeente in 1891 die reg van die Ring van Burgersdorp om tot 'n selfstandige gemeente af te stig. Ds. Theodore James Meyer betree dit op 25 Maart 1893 as sy arbeidsakker, maar op 19 Maart 1898 beswyk hy aan die koors. Op 28 Oktober 1899 neem ds. William Loftie Eaton die taak hier op.
Uitbreidings
Die deure van 'n doeltreffende saal is in 1906 ontsluit, maar die ywer van die gemeente het nie daar geëindig nie, want in 1911 vind die hoeksteenlegging van 'n ruimer Godsgebou deur die leraar plaas en ná 'n jaar is dit, met ds. Pepler van die NG gemeente Molteno wat die wydingsrede hou, aan die Here gewy. Die argitek was William Henry Ford wat ook verantwoordelik was vir onder meer die kerkgebou van die NG gemeente Burgersdorp (1913) en NG gemeente Sterkstroom (1914).
Ook het die gemeente sorg gedra vir die oprigting van 'n nuwe pastorie wat dan ook in 1925 betrek is. Ná 'n geseënde evangeliebediening van 33 jaar en ses maande aanvaar ds. Eaton op 16 Mei 1933 sy emeritaat en vestig hom op Middelburg, Kaap, waar sy eggenote hom ontval en aan die westekant van Jamestown se kerkgebou begrawe word. Ds. Pieter de Vos Grobbelaar is as ds. Eaton se opvolger op 11 November 1933 bevestig. Die gemeente ondervind 'n opbloeiing op sendinggebied en die hoog nodige kerkie vir sendinglidmate word opgerig. Die strewe van die leraar en sy eggenote om die gemeentesang te verbeter, word met die inwyding van die orrel op 28 Augustus 1937 verwesenlik.
Ná die vertrek van ds. Grobbelaar na die eweneens in 1891 gestigte NG gemeente Rondebosch, is die vakature op 1 Maart 1939 gevul met die bevestiging van ds. G.H.P. Badenhorst. Ds. Grobbelaar het ná Rondebosch ook nog die gemeentes Mosselbaai, Bloemfontein-Noord, Bethlehem, Omaruru, Moorreesburg en Rusape gedien tot hy in 1965 afgetree het. Ds. Badenhorst het hy getrou sewe jaar lank met erns en toewyding gearbei en op 13 Oktober 1946 van die gemeente afskeid geneem. Sy volgende gemeente was Ventersburg, waarna hy ook nog latere jare Marquard, Petrus Steyn en Kroonstad-Wes bearbei het Ds. J.C. Combrinck is as vyfde leraar sedert die stigting van die gemeente op 10 Mei 1947 verwelkom. Hy bly tot hy in 1955 demissie aanvaar en aanvaar eers weer in 1966 'n beroep toe hy bevestig word in die NG gemeente Kameelboom. Hierna dien hy ook nog Henley on Klip (naby Meyerton) tot hy in 1978 sy emeritaat aanvaar.
Op 9 Maart 1951 neem die gemeente 'n kerksaal in gebruik toe ds. Eaton 'n leidende aandeel aan die verrigtinge het.
Huidige stand
Die dorpie, wat vroeër jare 'n hoërskool gehad het en die gemeente, wat in 1952 'n nou ondenkbare 692 belydende lidmate en 528 dooplidmate gehad het, se laaste leraar was ds. A.J. Small, wat hier gestaan het van 1995 tot 2001. In 2000 het die dooplidmate 44 getel en die belydende lidmate 146. Sedertdien is die gemeente vakant. Volgens die 2012-uitgawe van die Jaarboek van die NG Kerke was hier toe 29 dooplidmate en 90 belydende lidmate. Volgens die 2014-uitgawe het dit toe afgeneem tot onderskeidelik 24 en 69.
Van die ander Oos-Kaaplandse gemeentes wat in 2014 minder as 150 volwasse lidmate gehad het en vakant was, was Hofmeyr met 125 volwasse lidmate (138 in 2012 en steeds vakant), Indwe met 69 (ook 69 in 2012, maar darem met 'n hulpleraar, ds. D.C. Thomas van die naburige gemeente Elliot), Klipplaat met 40 (ook 40 in 2012 en steeds vakant), Venterstad met 96 (dieselfde, toe reeds ou syfer as in 2012, maar steeds vakant), en Waterford met 47, wat binne vyf jaar gehalveer het van 95 af, ook steeds vakant. Teen 2012 het die NG gemeente Cathcart hom by die geledere van die baie klein gemeentes aangesluit met 84 lidmate. Dié syfer was in 2014 steeds 84.
Bud Pollard
Bud Pollard (12 Mei 1886 – 16 Desember 1952) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Girls for Sale! (1927), The Horror (1932), Victims of Persecution (1933), en The Dead March (1937).
Vikram Samvat
Samvat is 'n term wat na eras wat in die Indiese Hindoe-kalender gebruik word verwys. Hulle is:
Erica thimifolia
Erica thimifolia is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Acanthella flabellata
Acanthella flabellata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acanthella en tot die familie Dictyonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1961 deur Tanita.
Erica tetrathecoides
Erica tetrathecoides is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom by Garciapas in die Langeberg voor. Hier is daar een subpopulasie van 20 km2 wat bedreig word deur die aanplant van plantasies en indringerplante.
Essie Davis
Essie Davis (gebore 7 Januarie 1970) is 'n Australiese aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Matrix Revolutions (2003), Girl with a Pearl Earring (2003), The Babadook (2014), en Assassin's Creed (2016).
George Sekondêre Skool
George Sekondêre Skool is 'n Afrikaansmedium skool in George, 'n stad in die provinsie Wes-Kaap van Suid-Afrika. Die skool is in 1947 gestig.
In 2006 het die skool 1266 leerders en 38 onderwysers gehad. Dit is in dieselfde jaar geoogmerk as een van 10 "Kuns- en Kultuur-fokusskole" wat oor die daaropvolgende drie jaar opgerig sou word.
Kanadese Frans
Frans (Frans: français canadien) is een van Kanada se twee amptelike tale; die ander is Engels (sien Kanadese Engels). Volgens die sensus van 2001 het die aantal Franstaliges buite Kanada se enige Frankofone provinsie Quebec toegeneem; tans praat 4,4 persent van die bevolking in die Anglofone provinsies Frans as hulle huistaal.
Geskiedenis
Alhoewel Frans vanaf die 17de eeu die verkeerstaal van Nieu-Frankryk word, praat die Franse setlaars in die kolonie – met uitsondering van die koloniste wat uit die gebied van Île-de-France afkomstig is – die dialekte van hulle provinsies (Normandië, Bretagne, Poitou, Guyenne, Saintonge en Aunis).
Sint Pierre en Miquelon
Sint Pierre en Miquelon (Frans: Saint-Pierre-et-Miquelon) is 'n oorsese gebied van Frankryk, wat uit 'n aantal klein eilande langs die oostelike kus van Kanada, suid van die eiland Newfoundland (Frans: Terre-Neuve), bestaan.
Limpopo Nasionale Park
Die Limpopo Nasionale Park is 'n wildreservaat in Mosambiek. Die park het ontstaan nadat die status van die Coutada 16 wildbenuttingsarea in Gazaprovinsie van 'n jaggebied na 'n beskermende gebied verander is. Die park maak nou deel uit van die Groter Limpopo Oorgrenspark saam met die Krugerwildtuin in Suid-Afrika en die Gonarezhou Nasionale Park in Zimbabwe.
Duitsland het R42 miljoen geskenk vir die ontwikkeling van die nuwe park. Die geld is bestee op omheining en jagvoorkomingseenhede. Die park is verdeel in drie aparte gebruiksones: 'n toeristesone, 'n wildernissone, en 'n hulpbronbenuttingsone (vir jag).
in die suide lê die Massingirdam in die Olifantsrivier en die dorpie Massingir, wat die administratiewe hoofkwartier van die nuwe park huisves. Die Limpoporivier maak die noordelike grens uit.
In 2001 is 'n groot hoeveelheid wild uit die Krugerwildtuin na die Limpopopark verskuif. Daar is ook 'n nuwe grenspos gebou tussen Suid-Afrika en Mosambiek in 2004, naamlik die Giriyondo Grenspos.
Sint Pierre en Miquelon
Geskiedenis
Die oudste artefakte, wat deur Inuïet of Indiane gemaak is, dateer uit die tydperk van 3000 v.C.
Kanadese Frans
Geskiedenis
Met die inlywing van Nieu-Frankryk in die Britse Ryk begin die afsonderlike ontwikkeling van die Kanadese Frans, wat ten opsigte van uitspraak en woordeskat talle besonderhede van die 17de eeuse Frans bewaar het, maar ook invloede van sy anglofone omgewing toon.
Die Kanadese omgangstaal verskil soms sterk van dié wat in Frankryk gepraat word, tog is daar net een Franse standaardtaal. Franstalige televisieprogramme uit Frankryk, Kanada, België en Switserland word deur die gemeenskaplike internasionale kanaal TV5 wêreldwyd uitgesaai.
Sint Pierre en Miquelon
Geskiedenis
Tydens die 16de eeu het die eilande as 'n Franse visvangbasis gedien. In die kabeljouseisoen het veral die vissers van La Rochelle, Granville, Saint-Malo en die Baskeland hier aangedoen. Die Franse seevaarder Jacques Cartier het in die jaar 1536 'n besoek aan Saint-Pierre gebring en berig gelewer oor die Franse en Bretonse visvangsaktiwiteite in die gebied.
Sinus
In wiskunde is sinus 'n funksie van 'n hoek. In 'n reghoekige driehoek, is die sinus van 'n hoek gelyk aan die verhouding tussen die teenoorstaandesy se lengte en die lengte van die skuinssy. In die figuur aan die regterkant, is dit:
Sint Pierre en Miquelon
Geskiedenis
Die naam van die eiland Miquelon is van Baskiese herkoms, aangesien dit die basis van vissers uit die Baskiese dorp Saint-Jean-de-Luz was.
Kanadese Frans
Quebec
Quebec is die enige provinsie waar slegs Frans die ampstaal is. Sowat 81,4 persent van die bevolking is Franstalig. Die Frans van Quebec toon sommige afwykings aangaande uitspraak en woordeskat, vergeleke met die standaardtaal van die Académie française. Die Québecois se Frans is meer of minder 'n weergawe van die taal soos dit in die tydperk van die Ancien régime, voor die Franse Rewolusie met sy taalstandaardisering op basis van die Paryse streektaal, in Frankryk gepraat word. In die algemeen het Europese Franstaliges egter hoegenaamd geen probleem om die Frans van die provinsie te verstaan nie.
Sinus
'n Ander maar gelykstaande definisie van sinus kan in terme van die eenheidssirkel ('n sirkel met radius 1) gegee word, soos aangetoon in die onderstaande figuur.
Sint Pierre en Miquelon
Geskiedenis
Die eerste Franse nedersetting op Saint-Pierre is in die 17de eeu gestig. Frankryk moes die eilandgroep ingevolge 'n ooreenkoms by die Verdrag van Utrecht in die jaar 1713 afstaan. Vyftig jaar later, teen die einde van die Sewejarige Oorlog in 1763, is die eilande weer aan Frankryk oorhandig.
Kanadese Frans
Atlantiese provinsies
Frans is een van die twee ampstale van die provinsie van Nouveau-Brunswick (Engels: New Brunswick). Die Akadiese dialek van Frans, waaruit die Cajun-Frans van Louisiana ontwikkel, word in die maritieme provinsies nog steeds gepraat. Nouveau-Brunswick het die grootste aantal Akadiese Franstaliges en is die enige provinsie wat amptelik tweetalig is. Sowat een derde van sy bevolking praat Frans, en Moncton is die eerste Kanadese stad wat tweetalig verklaar is. Die Franse taal in Terre-Neuve (Newfoundland) is deur uitwissing bedreig.
Ontario
Frans is die moedertaal van sowat 'n half miljoen mense in Ontario, veral in die noordooste en ooste van die provinsie. Sowat 'n derde van hulle praat Frans nie meer as hulle huistaal nie.
Sinus
Histories gesien kan die funksie sinus herlei word na die jyā en koṭi-jyā funksies uit die Gupta tydperk in Indiese sterrekunde. Dit is dan uit Sanskrit in Arabies as jiba vertaal, en hieruit volg die Latynse sinus.