cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Theo Wassenaar
Poësie
Reeds so vroeg as 1921 publiseer hy sy enigste digbundel onder die titel Gedigte. Hierin is dit veral sy reeks Seesonnette wat die aandag trek, waarin hy die skoonheid van die natuur besing en sy verlange uitspreek om een te word met die heelal. Sy liefdesgedigte toon dieselfde panteïstiese lewensbeskouing, terwyl Nag ’n mooi uitbeelding is van godsbesef. As kenner van die klassieke geskiedenis skryf hy daaroor gedigte, soos Aethra en Theseus, terwyl hy ook ’n aantal kindergedigte en verhalende gedigte soos Nomo se wraak skryf. Daar is ook enkele verse oor Nederland en ’n aantal nasionale gedigte, onder andere oor die Slag van Bloedrivier en die dood van president Steyn. ’n Tweede uitgawe van hierdie bundel word in 1938 gepubliseer, waarin vyftien gedigte weggelaat word en vier en dertig nuwes bygevoeg word. Een van die gedigte wat weggelaat word, is die langer gedig Adams droom oor die Skepping, wat deur D.J. Opperman in Digters van Dertig beskou word as “’n waardige verre voorloper” van W.E.G. Louw se Adam Die nuwe gedigte verskil egter nie wesenlik in tegniek en toonaard van die voriges nie. Hoewel hy hierna nie weer publiseer nie, hou hy aan met dig en laat sowat vyftig ongepubliseerde gedigte na.
Versamelbundels
Van sy gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Uit ons digkuns, Uit ons letterkunde, Digters en digsoorte, Afrikaanse ballades, Afrikaanse verse, Digters op die toring, Afrikaanse letterkunde, Digters en digkuns, Junior verseboek, Nuwe Kleinverseboek, Nuwe Kleuterverseboek, Die junior digbundel, My Afrikaanse verseboek, Voorspraak en Goudaar.
Reisverhale
Uit my Griekse dagboek gee sy indrukke weer van sy reis deur Griekeland in 1923. Saam met sy vriend Burger (dr. J.F. Burger, later professor aan die Universiteit van Kaapstad) het hy ’n groot deel van Griekeland deurreis. Met die trein gaan hulle van Joego-Slawië tot in Tessalonika en daarvandaan deur die Tempe-dal na Larissa en Athene. Hiervandaan is hulle met ’n boot na Kreta om die bouvalle van Knossos te besoek. Hulle keer terug na Athene en onderneem dan uittogte na Marathon en Thermopulai. Op ’n langer tog gaan hulle per boot en terug deur die Korintiese kanaal na Itea, die hawe van Delphi en dan met die trein na Olimpia, per voet na Purgos en per motor na Sparta. Van Tripolis gaan hulle dan per trein via Argos en Korinthe terug na Athene. Benewens die reisindrukke koppel hy telkens die bekende mites aan die plekke wat hulle besoek, terwyl hy ook die lewensweg van beroemde Grieke soos Sokrates verhaal. Hierdie reis prikkel sy belangstelling in die Griekse taal en deur selfstudie leer hy die taal aan. Deur hierdie kennis en gebruik te maak van ander vertalings in Nederlands, Engels en Frans, tale wat hy almal geken het, sien hy later sy weg oop om versvertalings te maak van hoofsaaklik Sophokles se werke in Afrikaans.
Eerbewyse
In 1973 ken die Universiteit van Pretoria ’n eredoktoraat (M.D.-graad honoris causa) aan hom toe vir sy belangrike aandeel in die totstandkoming van ’n Afrikaanse Mediese Fakulteit aan hierdie universiteit. In dieselfde jaar ontvang hy ook die erelidmaatskap van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns. In 1977 is hy die eerste wenner van die Totius-prys, wat toegeken is deur die toekenningskomitee van die Totius-Pryse Stigting waarin die Dietse Federasie ook verteenwoordig was. Die Laerskool Theo Wassenaar in Robertsham in Johannesburg word na hom vernoem.
Gedurende sy oogheelkundige praktyk in Pretoria wat hy sedert 1924 gevestig is, het hy nog 'n aantal mediese artikels geskryf, veral oor oogheelkundige onderwerpe, waarvan
H I-gebied
’n H I-gebied is ’n groot interstellêre wolk van neutrale atomiese waterstof, plus ’n hoeveelheid helium en ander elemente. Dié streke skyn nie lig uit nie.
Soutrivier (kiesafdeling)
duimnael|regs|360px|[[Harry Lawrence (in die middel met die das) saam met van sy ondersteuners wat op die spoorweë gewerk het, tydens die 1929-verkiesingsveldtog.]] duimnael|regs|380px|Die laaste Smuts-kabinet (1948). Van links staan Sidney Waterson (LV vir [[Claremont (kiesafdeling)|Claremont van 1943 tot 1953 en daarna vir Constantia van 1953 tot 1970), Pieter van der Byl, Harry Lawrence (LV vir Woodstock van 1938 tot 1943 en vir Soutrivier van 1929 tot 1938 en weer van 1943 tot 1961, twee jaar nadat hy uit die V.P. bedank om by die Progressiewe Party aan te sluit), James Mushet (van 1920 tot 1921 LV vir Liesbeek, van 1938 tot 1943 LV vir Maitland en van 1943 tot 1953 LV vir Vasco, maar in 1915 slegs vierde in Woodstock toe hy as onafhanklike kandidaat staan), genl. Jan Smuts, A.G.F. Clarkson, dr. Henry Gluckman, adv. JGN Strauss, dr. Colin Steyn en voor Jannie Hofmeyr.]] duimnael|regs|210px|[[Morris Alexander was van 1910 en 1946 Volksraadlid met net 'n onderbreking van skaars drie jaar tussen 1929 en 1932 toe hy tot die daaropvolgende jaar LV vir Woodstock was.]]
Soutrivier in Kaapstad was van die algemene verkiesing van 1920 af 'n kiesafdeling vir die Suid-Afrikaanse Volksraad.
1920-1924
In die eerste verkiesing wen Walter John Snow van die Arbeidersparty Soutrivier met 'n meerderheid van 840 stemme teen die Unionisteparty se F.B. Barling. Die onafhanklike W. Moore kom derde met 112 stemme. Snow behou Soutrivier in 1921 met 'n meerderheid van 407 teen maj. Allister Macintosh Miller van die Suid-Afrikaanse Party, van 1924 tot 1929 LV vir Durban-Punt. C.H. Hagger van die L.A. (afkorting onbekend) kom derde met 37 stemme. In 1924 wen Snow die derde maal, nou met 'n meerderheid van 1 013 stemme bo die Suid-Afrikaanse Party se H.S. Walker.
1929-1938
In 1929 verslaan Harry Lawrence (ook LV vir Woodstock van 1938 tot 1943 en minister in genl. Jan Smuts se laaste kabinet tot 1948) van die S.A.P. vir Snow, wat nou staan as kandidaat van die Cresswelliete-faksie in die Arbeidersparty, met 191 stemme. Die ander Arbeidersfaksie, die Hoofbestuursgroep, se G. Pearce kom derde met 154 stemme, vergeleke met Lawrence se 1 561 en Snow se 1 370. Lawrence behou Soutrivier in 1933 as S.A.P.-Koalisie-kandidaat met 'n meerderheid van 1 434 teen die Onafhanklike Arbeider F. Lopes.
1943-1958
Voor die 1938 verkiesing word Soutrivier afgeskaf en in daardie jaar wen Lawrence vir die Verenigde Party in Woodstock. Hy keer in 1943 terug toe Soutrivier opnuut afgebaken word en wen met 3 597 stemme meer as die Herenigde Nasionale Party se D.G. Swart. Die Kommunistiese Party se I.G. Sacks was derde met 851 stemme teenoor Lawrence se 5 071 en Swart se 1 474. Lawrence rook ook die pyp in Soutrivier in 1948 vir die V.P. toe hy 5 440 stemme kry, vergeleke met die onafhanklike R.J. Robinson se 2 148. Lawrence skuif sy meerderheid in 1953 op tot 6 463 teen die N.P. se S. Schoeman en kom in 1958 weer te staan teen Swart, vir wie hy met 5 597 stemme klop.
1960-1966
In die volkstemming van 1960 stem 7 349 kiesers in Soutrivier teen 'n republiek en net 1 936 daarvoor. Lawrence se 32 jaar lange loopbaan as Volksraadslid kom in 1961 se algemene verkiesing tot 'n einde omdat hy kort vantevore by die Progressiewe Party aangesluit het en as kandidaat vir dié party slegs 2 190 stemme kry vergeleke met die V.P.-kandidaat, Hugh Mountfort Timoney, se 4 670. Ook in aangrensende kiesafdelings het dienende LV's wat hulle by die P.P. aangesluit het, die onderspit gedelf: In Maitland kom dr. Zach de Beer slegs derde naas die V.P. en N.P. nadat hy in 1953 en 1958 vir die V.P. gewen het en in Pinelands verloor Colin Eglin teen die V.P. se John Thompson.
Timoney klop die N.P. se J.H. Heyns in 1966 met 'n meerderheid van 2 563 stemme en in 1970 met 2 872. Dit was die laaste verkiesing wat in Soutrivier betwis is, want voor 1974 se algemene verkiesing is die kiesafdeling afgeskaf.
Marc Yaffee
Marc Yaffee (gebore 15 Januarie 1961) is 'n Amerikaanse vervaardiger, skrywer, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Crossing the Line: Multiracial Comedians (2008) en in die televisiereekse Quicklaffs (2012), First Nations Comedy Experience (2018), en Almost Americans.
Ikgomotseng
Ikgomotseng is 'n township in die Masilonyana Plaaslike Munisipaliteit, in sentraal-Vrystaat, Suid-Afrika. Tydens die apartheidera was Ikgomotseng waar die dorp Soutpan se Swart mense gewoon het. Dit is halfpad tussen Theunissen en Dealesville geleë.
Volgens die 2011-sensus het die nedersetting 'n bevolking van 3 253 gehad.
Vissel Kobe
Vissel Kobe (ヴィッセル神戸) is 'n Japannese sokkerklub in die stad Hyogo-prefektuur, Japan.
Sanna-June Hyde
Sanna-June Hyde (gebore 11 Februarie 1976) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Killing of a Cat (1994), Joensuun Elli (2004), en Playground (2009).
Skulpspruit (rivier, Vrystaat, lat -29,27, long 27,22)
Die Skulpspruit is 'n rivier wat in die Vrystaat, Suid-Afrika vloei.
Purea
duimnael|200px|[[Samuel Wallis en Purea ontmoet (Julie 1767).]] duimnael|200px|Kaptein Cook se aankoms in Matavaibaai, deur William Hodges, lid van Cook se geselskap.
Purea, ook bekend as Oborea, was ’n koningin van die Teva i Uta (Teva van die Binneland) en ’n selfverklaarde heerser van die hele Tahiti. Sy was bekend vanaf die eerste belangrike ekspedisies na die eiland. Sy het van 1767 tot 1768 as hoof van haar clan regeer.
Lewe
duimnael|150px|links|Purea, deur Philip James de Loutherbourg (1785).
Tydens haar bewind het Purea die ekspedisie van Samuel Wallis ontmoet. Hy was die eerste Europeër wat Tahiti volgens bestaande bronne besoek het terwyl hy oor die wêreld heen gevaar het in die HMS Dolphin. Hy het op 17 Junie 1767 in Matavaibaai geland en die eiland "Koning George-eiland" genoem.
In Julie 1768 het kaptein James Cook vir die Royal Society en die Britse vloot na Tahiti gereis om die oorgang van die planeet Venus voor die son waar te neem, ’n verskynsel wat op 3 Junie 1769 van daar af sigbaar sou wees. Hy het in April 1769 aan boord van die HMS Endeavour op die eiland aangekom en tot in Augustus daar gebly. Hy het in Matavaibaai kamp opgeslaan saam met die sterrekundiges Charles Green en Daniel Solander.
Die lengte van sy verblyf het hom in staat gestel om die eerste etnografiese en wetenskaplike waarnemings van die eiland te maak. Hy is bygestaan deur die botanis Joseph Banks en die kunstenaar Sydney Parkinson; saam het hulle waardevolle inligting oor die fauna en flora versamel, asook oor die plaaslike gemeenskap, taal en gebruike. Cook het die bevolking op sowat 200 000 geskat – dit sluit die bewoners van al die nabygeleë eilande in. Dit is later deur die antropoloog Douglas L. Oliver, die voorste kenner van Tahiti, verlaag tot 35 000 teen die koms van die eerste Europeërs in 1767. Sy bemanning het ook goeie betrekkinge gehandhaaf met Purea, wat hulle verkeerdelik aangeneem het die koningin van Tahiti was. Die besoek het gunstige toestande geskep vir die opkoms van die Pomare-dinastie.
Cook het tussen 15 Augustus en 1 September 1773 na die eiland teruggekeer, en weer tussen 13 Augustus en 8 Desember 1777. Op hierdie besoeke het hy in Tautirabaai vasgemeer. Op sy laaste besoek het hy hoofman Tū (’n nefie van Purea) vergesel op ’n oorlogsekspedisie na die nabygeleë eiland Moorea. Hy het egter geweier om hom militêre steun te gee; hy was tevrede om net die eiland te besoek.
Herbarium
'n Monster in 'n herbarium kan as bewys dien dat 'n bepaalde plantspesie gevind is. Dit kan ook ter kontrole gebruik word om ander monsters te identifiseer. Dit verg natuurlik ekstra kundigheid, omdat gedroogde plante anders as lewendige plante lyk. Gedroogde plante het 'n ander kleur en is platter omdat dit in 'n plantpers gedroog is.
Hoewel herbariums meestal gedroogde plante versamel, word ander metodes soms vir preservering ingespan. Plante kan byvoorbeeld ook in alkohol bewaar word.
Struizendam
Struizendam is 'n nedersetting in die Kgalagadidistrik van Botswana. Dit lê aan die suidelike punt van Botswana, digby die grens met Suid-Afrika. Dit het 'n laerskool en die bevolking het 313 getel tydens die 2001 sensus.
Puerto Rico
Puerto Rico (Spaans: [ˈpweɾto ˈriko]), amptelik die Gemenebes Puerto Rico (Spaans: Estado Libre Asociado de Puerto Rico, Engels: Commonwealth of Puerto Rico), is 'n Karibiese eilandnasie wat deel uitmaak van die eilandgebiede van die Verenigde State van Amerika. Dit is geleë in Noord-Amerika tussen die Atlantiese Oseaan in die noorde en die Karibiese See in die suide.
Dwarsberg
Dwarsberg is 'n nedersetting in die Noordwesprovinsie van Suid-Afrika. Dit val onder die Moses Kotane Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Bojanala-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Puerto Rico
Puerto Rico beslaan 'n oppervlakte van 9 104 km² en het 'n bevolking van 3 193 694 in 2019 gehad. Die hoofstad en grootste stad is San Juan met 'n bevolking van 395 326 in 2010 en 'n oppervlakte van 199,31 km². Puerto Rico is in die weste van die Amerikaanse Maagde-eilande en in die ooste van die Dominikaanse Republiek geleë. Sedert die Amerikaanse oorwinning tydens die Spaans-Amerikaanse Oorlog van 1898 is die eiland onder die gesag van die Verenigde State van Amerika.
Daar bestaan groot meningsverskil op die eiland oor die gebied se toekomstige politieke status. Danksy die ontwikkeling van Amerikaanse nywerhede op Puerto Rico handhaaf die eiland 'n besonder hoë lewenstandaard vir 'n Latyns-Amerikaanse land. Saam met die Amerikaanse presidensiële verkiesing op 6 November 2012 is 'n nie-bindende referendum oor die toekomstige territoriale status gehou, waar vir die huidige status as 'n eilandgebied, as 'n nuwe deelstaat binne die Verenigde State of onafhanklikheid van die Verenigde State gestem kon word. 54% van die kiesers was ten gunste van 'n verandering van die territoriale status quo, en van hulle was 61,15% vir die status as 51ste deelstaat van die Verenigde State.
In Mei 2022 het lede van die Kongres wat mededingende wetsontwerpe borg oor hoe om Puerto Rico se territoriale status en sy verhouding met die VSA op te los, saamgekom om nuwe wetgewing in te stel wat albei kombineer. Die voorgestelde wetgewing kombineer elemente van die pro-staatskap wetsontwerp ingestel deur Rep Darren Soto, D-Fla., en Rep Jennifer Gonzalez, Puerto Rico se nie-stemlid van die Kongres en 'n Republikein, saam met die Puerto Rico Selfbeskikking Wet van Reps. Alexandria Ocasio-Cortez en Nydia Velázquez, albei New York-demokrate. Die konsepwetgewing sê dat 'n volksraadpleging om Puerto Rico se politieke status te besleg, op 5 November 2023 gehou sal word.
Etimologie
Puerto Rico is Spaans en beteken "ryk hawe". Puerto Ricane verwys na hul eiland dikwels as Borinquén, ontleen aan Borikén, die inheemse Taíno-naam wat "land van die dapper heer" beteken. Die terme boricua en borincano word algemeen gebruik om na die Puerto Ricaanse erfenis te verwys, en is ontleen aan onderskeidelik Borikén en Borinquen. In Spaans is die eiland ook algemeen bekend as la isla del encanto, "die eiland van betowering".
Christophorus Columbus het die eiland San Juan Bautista genoem, ter ere van die heilige Johannes die Doper, terwyl die hoofstad Ciudad de Puerto Rico ("Ryk Hawestad") genoem is. Eindelik het handelaars en ander seevaartbesoekers na die hele eiland as Puerto Rico verwys, terwyl San Juan die naam geword het van die hoofhandels- en skeepshawe en die hoofstad.
Die eiland se naam is deur die Verenigde State na die Verdrag van Parys in 1898 verander na Porto Rico. Die verengelsde naam is deur die Amerikaanse regering en privaat entrepreneurs gebruik. In 1931 is die naam terugverander na Puerto Rico ná 'n gesamentlike besluit deur die Kongress wat deur Félix Córdova Dávila voorgelê is.
Die amptelike Spaanse naam van die entiteit is Estado Libre Asociado de Puerto Rico ("Vrye Geassosieerde Staat Puerto Rico"), terwyl sy amptelike Engelse naam Commonwealth of Puerto Rico ("Gemenebes Puerto Rico") is.
Geografie
Puerto Rico is die mees oostelike eiland in die Groot Antille-groep en lê ongeveer 1 000 km suidoos van Florida en 500 km noord van Venezuela in die Karibiese See.
Dit beslaan byna 8 900 km² en sluit ’n aantal satellieteilandjies, onder meer Vieques en Culebra (groteres), en Caja de Muertos, Palominos en Pineros (kleineres) in. Die landskap is bergagtig vanweë die groot sentrale bergland (Cordillera Central), wat sterk na die suide en in mindere mate na die noorde afdaal en wat deur ’n heuwellandskap en redelike smal kusvlaktes omring word. Ongeveer 25% van die eiland lê laer as 300 m bo seevlak en die hoogste bergspits is Cerro de Punta (1 338 m).
Geskiedenis
Die eiland is in 1493 deur Christophorus Columbus vir Europa ontdek en hy het dit San Juan ("Sint Johannes") genoem. 'n Hawestad het mettertyd aan die noordkus ontstaan en dit het as Puerto Rico ("ryk hawe") bekend geword. Die naam is uiteindelik gebruik om die hele eiland aan te dui, terwyl die hoofstad na San Juan herdoop is. Die eiland se leuse lui egter steeds: Joannes est nomen eius ("Johannes is sy naam"). Die eerste eilandbewoners was Indiane van die Eiland-Arawake-volk.
Soos ook elders in die Karibiese gebied kon hul arbeid nie doeltreffend deur die koloniste benut word nie, sodat die goudmynbedryf, wat aanvanklik suksesvol op dreef gekom het, vinnig agteruitgegaan het. Toe suikerplantasies later aangeplant is, is slawe uit Afrika ingevoer om in die arbeidsbehoefte te voorsien. Die eiland se gunstige strategiese ligging het dit 'n gewilde aanvalsteiken vir onder meer die Britte en die Nederlanders gemaak.
San Juan, wat die nabygeleë vesting Caparra (1508; net ruïnes het behoue gebly) as hoofstad vervang het, het egter met sy El Morro-fort (16de tot 18de eeu) een van die onoorwinbaarste stede in die Karibiese gebied geword. Ondanks klein opstande was Puerto Rico lank aan Spaanse bestuur onderhewig. Beperkte selfbestuur is in 1897 aan die eiland toegeken, maar die Spaans-Amerikaanse Oorlog het kort daarna uitgebreek en by die Verdrag van Parys (1898) is Puerto Rico aan die Verenigde State oorgedra. Intensiewe handelsbetrekkinge het in die stadium reeds tussen die eiland en sy nuwe heersers bestaan.
Politiek en bestuur
Tussen 1950 en 1952 het ’n grondwet deur middel van 'n volkstemming tot stand gekom, waardeur Puerto Rico verhef is tot ’n outonome staat met vrywillige verbondenheid aan die VSA – ’n soort gemenebesland. Hoewel alle Puerto Ricane Amerikaanse burgers is, kan hulle nie in die presidentsverkiesings stem nie en betaal hulle ook geen federale belasting nie. Die manlike inwoners moet egter diensplig in die Amerikaanse Leër doen.
Onder die Eisenhower-bewind het Puerto Rico in 1953 die geleentheid gekry om met 'n meerderheidsbesluit van die eilandbewoners selfstandig te word, maar die oorgrote meerderheid van die bevolking is nog verdeeld oor die kwessie. Benewens die wat na volle onafhanklikheid streef, is daar ook ’n groep wat Puerto Rico as 'n deelstaat van die Verenigde State ingelyf wil sien. Die meerderheid wil egter die huidige politieke status van die eiland behou. Puerto Rico word bestuur deur ’n goewerneur wat elke vier jaar gekies word.
Die wetgewende mag berus by 'n senaat van 29 lede en 'n Huis van Verteenwoordigers van 54 lede, en beide word gekies volgens ’n stelsel wat 'n kompromis tussen ’n distrikstelsel en die stelsel van eweredige verteenwoordiging is. Die sogenaamde residentkommissaris (deur die volk gekies) wat na die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers afgevaardig word, neem wel aan die sitting deel, maar hy het geen stemreg nie.
Bevolking en kultuur
Puerto Rico het etnies 'n homogene bevolking van net meer as drie miljoen mense, met Indiaanse en Negroïde invloede wat volledig met die Blanke element geïntegreer is. Die amptelike tale is Spaans en Engels, maar slegs ongeveer 20% van die bevolking is tweetalig en die oorgrote meerderheid praat Spaans. Sowat 80% van die eilandbewoners is Rooms-Katoliek.
Nadat daar jare lank ’n veldtog gevoer is om ongeletterdheid te bekamp, het die aantal ongeletterdes tot minder as 10% van die bevolking gedaal. Daar is verskeie inrigtings vir hoër onderwys op die eiland, waarvan die Universiteit van Puerto Rico, die Inter-American-universiteit, die Katolieke Universiteit van Puerto Rico en die Sacred Heart College die vernaamste is. Wat wetenskaplike gerigtheid betref, toon die Puerto Ricane, getrou aan hul Spaanse agtergrond, oor die algemeen groter belangstelling in die geesteswetenskappe as in die natuurwetenskappe.
Die Puerto Rico Institute of Culture en die Ateneo Puertorriquenõ is gerig op die instandhouding en bevordering van die Puerto Ricaanse volkskultuur. Die belangrikste koerante is El Dia, El Imparcial, El Mundo, en die San Juan Star. Die eilande het sedert 1922 'n radionetwerk en sedert 1954 ook 'n televisienetwerk. Ongeveer die helfte van die bevolking woon in stede, waarvan die grootstes San Juan, Mayagüez, Caguas, Ponce, Bayamón en Carolina is.
Ekonomie
Ondanks 'n hoë werkloosheidsyfer (gewoonlik meer as 10%), 'n hoë inflasiekoers en ’n ongunstige handelsbalans, handhaaf Puerto Rico die hoogste lewenstandaard van al die Latyns-Amerikaanse lande. Die toestand is in groot mate te danke aan die aktiewe industrialisasiebeleid wat na die Tweede Wêreldoorlog deur 'n spesiale departement, wat as Fomento bekend gestaan het, toegepas is. Tientalle bedrywe (veral Amerikaans) is op die gebied van onder meer chemie, tekstiel, leer, metaal en elektrotegniek deur Operation Bootstrap tot stand gebring.
Die eiland se goedkoop arbeidsmag en lae belastings het 'n groot aandeel in die nywerheidsontwikkeling gehad. Ten einde die groeiende beroepsbevolking van werkgeleenthede te voorsien, is die bedrywe hoofsaaklik arbeidsintensief. In 1955 is daar met die raffinering van ruolie begin ten einde met die sneltoenemende energiebehoeftes van die nywerhede tred te hou. Dit het egter 'n ongunstige uitwerking op die handelsbalans gehad aangesien Puerto Rico, benewens 'n gebrek aan ander grondstowwe, ook geen aardolievoorrade het nie.
Die enigste grondstof wat wel in voldoende hoeveelhede voorkom, is koper, maar omdat daar gevrees word dat die ontginning daarvan die omgewing sal besoedel, is besluite in die verband tot dusver nie tot uitvoer gebring nie. Hoewel die nywerhede in die sewentigerjare vir 75% van die eiland se nasionale produk gesorg het, is 'n groot gedeelte van die bevolking nog steeds van die landbou afhanklik. Sowat 40% van die totale landbougrond is met suikerriet beplant, en koffie en sitrusvrugte word in die weste en tabak in die laer dele en op die oostelike hellings verbou.
Toerisme lewer 'n belangrike bydrae tot die handhawing van ’n gesonde handelsbalans. Puerto Rico het mooi strande en die see wemel van visse (diepseeduik), terwyl die aangename klimaat en talle besienswaardighede en feestelikhede (karnaval, haangevegte) veral Amerikaanse toeriste na die eiland lok.
Kruie en speserye
Kruie en speserye is plante of dele daarvan wat in die kookkuns gebruik word om geur, kleur en smaak te verleen. Dit het in mindere mate ook ander gebruike, byvoorbeeld as medisyne of in die parfuumbedryf. Die geneeskundige eienskappe van kruie het veral in vroeër lye 'n belangrike rol gespeel. Speserye is sterker as kruie en is gewoonlik nie vars beskikbaar nie. Dit word in tropiese streke gekweek, terwyl kruie in gematigde streke groei. Die soektog na seeroetes na die Ooste is geïnspireer deur onder meer die aanloklikheid van die Oosterse speserye.
Geskiedenis
Daar word vermoed dat kruie en speserye in die Steentydperk bekend was en bewyse is gevind dat kruie reeds teen 4000 v.C. in Europa gebruik is. Daar is ook verwysings gevind na gebruike deur die ou Griekse en Babiloniese beskawing die Babiloniese vorstehuis het byvoorbeeld kruietuine gehad. Kruietuine is ook in die Middeleeue by kloosters en kastele in Europa aangelê. Marco Polo het op sy reise na die Ooste in die 13e eeu kennis gemaak met die rykdom aan speserye in die wêrelddeel. Toe Vasco da Gama in 1497 die seeroete na die Ooste finaal ontdek, was speserye reeds gesog by Westerlinge, wat daarvan gehoor en dit moontlik ten duurste bekom het. Die Molukke het hierna as die Speseryeilande bekend geword. Peper was die kosbaarste spesery en is in die antieke tyd en later in die Middeleeue as betaalmiddel in die plek van muntstukke gebruik. Transaksies in die Romeinse Ryk is in die jare voor Christus byvoorbeeld met massas peper beklink, en peper is later ook in Brittanje gebruik vir die betaling van eiendomshuur.
Gebruike
Kruiemedisyne Voor die ontwikkeling van die skeikunde het veral kruie uitgebreide medisinale gebruike gehad. Moderne geneesmiddels het kruiemedisyne grootliks verdring, maar daar is steeds mense wat kruie as die natuur se medisyne beskou. Toe die mens nog vir elke kwaal 'n ander kruieraat gehad het, is die plante wyd versamel, nagevors en hul eienskappe te boek gestel. In Chinese geskrifte van sowat 300v.C. word ook gepraat van die gebruik van speserye – in een geval as asem verfrisser. Enigeen wat naamlik met 'n vors gepraat het, moes naeltjies suig om nie aanstoot te gee nie. Sekere kruie word steeds vir mediese gebruik suksesvol aangewend, onder meer nieskruid (Achillea millefolium) se blare, wat bloed laat stol, en koorswortel (Valeriana officinalis), wat ’n kalmerende invloed het. Muurkruid (Pimpinella saxifraga) se wortel help teen hoes en bevorder spysvertering, terwyl marjoleinolie gebruik word in 'n middel teen maagpyn. Die maagpynmedisyne is in die 16e eeu deur monnike van die Kartuiserorde in Europa saamgestel. Neutmuskaat is vroeër in Brittanje gebruik om plekke mee uit te rook en is selfs gebruik am 'n epidemiese siekte, die Swart Dood, mee af te wend. ’n Ander kruid, anys, is teen winderigheid aanbeveel en 'n treksel van salieblare is teen 'n slegte hoes gedrink.
Toorkuns en bygeloof
Kruie was lank simbolies van bygeloof en die toorkuns. Duiwelse kragte is soms daaraan toegeskryf, byvoorbeeld die mandragora of alruin, waarvan die wortels soos 'n mens lyk. Hekse het heksesalf berei – 'n mengsel van vet en giftige en "duiwelse" kruie, onder meer dollekerwel, wolfsmelk en nastergal. Die hekse het hulle vir 'n vlug na die Heksesabbat met die salf ingesmeer (moderne toetse het bewys dat die salf hallusinasies veroorsaak en 'n mens inderdaad die gevoel gee dat jy vlieg). Dieselfde duiwelse kruie is egter dikwels gebruik om die duiwel af te weer. Wierook is gebrand of 'n mengsel van gedroogde kruie is gemaak, onder meer moederkruid. Dit is dan op die plek gehang waar die duiwel verdryf moes word.
Skoonheid
Kruie het van toentertyd af 'n rol in skoonheidsorg gespeel. Selfs Cleopatra en die koningin van Skeba het die middels gebruik. Die geurige eteriese olies wat uit kruie verkry word, is byvoorbeeld in salwe en balsems aangewend. In geskrifte kam die sewe balsemkruie (familie Labiatea) – laventel, basiliekruid, roosmaryn, marjolein, tiemie, sitroenkruid en hisop – dikwels voor. Die kruie kan ook as geurmiddels gebruik word of kan in klein sakkies of kussinkies opgehang en tussen klere en linne geplaas word. Kruie word op groot skaal in die kosmetiek- en parfuumbedryf gebruik. Selfs in die Ou Testament word onder meer gepraat van kaneel as 'n geurmiddel vir parfuum en heilige olies.
Dranke
Van 800 n.C. af is kruie op ’n vaste grondslag in Europa gekweek en verwerk. In 'n poging om geneeskundige dranke te berei, het monnike in kloosters kruielikeure begin maak, byvoorbeeld absint, anyslikeur, kummel, benedictine en chartreuse (die kruielikeur van die Kartuiserorde). Die boere het ook kruie begin gebruik om hul tuisbereide wyne, wat meestal suur en yl gesmaak het, te verryk.
Kruie wat nog steeds in wyn gebruik word, is basiliekruid, tiemie, marjolein, sitroenkruid en kruisement. Jenewer word gemaak van die jenewerbessie, terwyl anys en salie 'n besondere aroma aan melkdranke gee. Verskeie kruie is ook lekker in tee of vrugtedrankies. Van die speserye word veral wonderpeper, kardamom en naeltjies gebruik om spesiale drankies mee te berei.
Ander gebruike
Kruie en speserye is in sommige lande aan sosiale en godsdienstige gebruike gekoppel. In Sri Lanka word betelblare byvoorbeeld tydens offerfeeste as 'n blyk van verwelkoming uitgedeel, en in China en Indië word borrie gebruik om weefstowwe mee geel te kleur.
Peper was voorheen ook in aanvraag as 'n bewaarmiddel vir vleis, en kruiemarinades is vir dieselfde doel gebruik en ook om die vleis se smaak te verbeter. In Griekeland is die dodelike gif van die dollekerwel aan terdoodveroordeeldes gegee – selfs die filosoof Sokrates het aan die kruid gesterf. Sekere kruie het ook simboliese betekenisse gekry, byvoorbeeld wynruit as simbool van bitterheid en roosmaryn as simbool van herinnering.
Foelie
Die gedroogde oranje vliese van die neutmuskaat. Dit word gebruik in soppe en gebak.
Gemmer
Die worteldele van Zingiber officinale, 'n rietagtige plant. Dit word gebruik in vleis, gebak, nageregte, lekkernye en dit word gekonserveer.
Kerrie
'n Kruiemengsel van 12 tot 30 kruie, onder meer kardamom, borrie en rissiepoeier. Dit word in veral Oosterse geregte gebruik.
Kaneel
Die gerolde bas van die kaneelboom (pypkaneel). Dit word gebruik in nageregte, gebak en warm wyndranke.
Kardamom
Saadjies wat gebruik word in vrugtegeregte, marinades, lekkernye en brood.
Kassia
Aas van die kassiaboom. Dit is soortgelyk aan maar ligter as kaneel en word dikwels as plaasvervanger daarvoor gebruik.
Kruinaeltjies
Botsels van die kruinaeltjieboom. Dit word gebruik in rooikool, sop, gestoofde vleis, warm wyndranke en gebak.
Lourier
Blaar van die lourierboom. Dit word gebruik in soppe, souse en marinades.
Neutmuskaat
Harde pit van die perskeagtige vrug van die muskaatboom. Dit word in gebak en oor verskeie groentes gebruik.
Peper
Vrugte van die peperboom. Swart peper is die heel peperkorrel wat groen gepluk en gedroog word. Wit peper is die saad wat verkry word nadat die peperkorrel heeltemal ryp geword het. Dit word in vleis- en eiergeregte, soppe, slaaie en marinades gebruik.
Rooipeper
Die vruggie van Capsicum annum, wat nie aan peper verwant is nie, en fyngemaal kan word; die heel vruggie staan ook bekend as 'n rooi rissie. Dit word in allerlei pikante disse gebruik.
Saffraan
Die gedroogde meeldrade van 'n Asiatiese krokus. Hierdie spesery is die duurste en moeilikste bekombaar van alle speserye, aangesien slegs baie klein hoeveelhede daarvan van elke plant verkry word. Dit word veral in rys – en paella-geregte en in kruiegebak gebruik.
Wonderpeper
Bessie wat aanvanklik verwar is met die peperbessie en wat derhalwe ook as piment bekend staan. Die heel korrels word in marinades en pikante souse gebruik, en fyn – gemaai word dit by vleis, in eksotiese geregte en in bredies gebruik.
Wuhu
Wuhu (Chinees: 芜湖) is 'n stad in die Chinese provinsie Anhui met 'n bevolking van 3 842 100 in 2010. Die stad is in die ooste van China, 95 kilometer suidwes van Nanjing aan die Yangtze geleë.
Wuhu grens in die suidooste aan Xuancheng, in die suidweste aan Chitsjou en Tongling, in die noordweste aan Hefei en in die noordooste aan Ma'ansjan.
Maurice Browning
Maurice Browning (11 Mei 1919 – 4 Desember 1983) was 'n Britse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The Cool Mikado (1963) en in die televisiereekse The Granville Melodramas (1955), The Avengers (1961), en Doctor Who (1963).
Tshepong
Volgens die 2011-sensus het die nedersetting 'n bevolking van 2 042 gehad.
Kerry Ingram
Kerry Ingram (gebore 26 Mei 1999) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Les Misérables (2012) en in die televisiereekse Game of Thrones (2011), Barbarians Rising (2016), en Free Rein (2017).
2014
Die jaar 2014 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 14de jaar van die 21ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Towerghwarrie
Die Towerghwarrie (Euclea divinorum) is 'n klein meerstammige struik of boom wat in bosveld groei, gewoonlik op plekke wat seisoenaal versuip en waar dit in stande groei. In Suid-Afrika kom die boom in KwaZulu-Natal, Limpopo en Mpumalanga voor. Dit is ook inheems aan Angola, Botswana, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Djiboeti, Eswatini, Ethiopië, Kenia, Malawi, Mosambiek, Namibië, Rwanda, Sokotra, Somalië, Soedan, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Sons of Norway
duimnael|regs|250px|Die Sons of Norway-gebou in Minneapolis, Minnesota Sons of Norway is die grootste Noors-Amerikaanse organisasie in Noord-Amerika met byna 70 000 lede in die Verenigde State, Kanada en Noorweë. Die vereniging beywer hom veral vir die bewaring van die Noorse kulturele erfenis in Noord-Amerika, die handhawing van kulturele betrekkinge tussen die Skandinawiese moederland en die Nuwe Wêreld en verskaf daarnaas ook assuransies en ander finansiële produkte aan sy lede. Dit is tans die grootste Noorse vereniging buite Noorweë.
Die laasgenoemde aktiwiteite het hul historiese oorsprong in die laat 19de eeu. Sons of Norway is op 16 Januarie 1895 in Minneapolis in die Amerikaanse deelstaat Minnesota deur agtien Noorse immigrante as 'n welsynsorganisasie gestig. Die organisasie het lede en hul gesinne teen die finansiële gevolge van siekte of dood verseker. Mettertyd het die organisasie ook die bewaring van die Noorse kulturele erfenis by sy aktiwiteite ingesluit.
George F. Kennan
George Frost Kennan (Milwaukee, Wisconsin) 16 Februarie 1904 - Princeton, New Jersey, 17 Maart 2005) was 'n Amerikaanse diplomaat en historikus.Hy het dekades vir die Amerikaanse Ministerie van Buitelandse Sake (State Department) gewerk. As beleidsbeplanner ten opsigte van buitelandse sake het hy gedurende die 1940's en 1950's 'n doktrine ontwikkel om die Sowjetunie “in te perk", en word hy dikwels beskou as die "argitek" van die Koue Oorlog. Sy oom was die ontdekkingsreisiger en skrywer George Kennan.
Biografie
Kennan is in Milwaukee, Wisconsin, gebore. Sy ouers was Kossuth Kennan en Florence James Kennan. Hy het by die St John's Militêre Akademie skool gegaan en aan die Princeton Universiteit gestudeer. Hy het in 1925 gegradueer en by die Amerikaanse diplomatieke korps aangesluit. Sy eerste pos was Genève, Switserland en in 1927 is hy na Hamburg, Duitsland. In 1928 word hy na Tallinn in Estland oorgeplaas. Die volgende jaar is hy aangestel as Derde Sekretaris vir alle Baltiese state. In 1931 trou hy met die Noorse burger Annaliese Sorenson en het hy ook met studie van die Russiese taal en kultuur in Berlyn begin, as deel van die voorbereiding van die Verenigde State se beplande  erkenning van die Sowjetunie.
Toe die Amerikaanse ambassade in Moskou in 1933 heropen is, het Kennan ambassadeur William Bullitt na Moskou vergesel. Hy het in die Moskou ambassade tot 1937 gedien. Hy het toe 'n jaar in die VSA, 'n jaar in Praag deurgebring en was toe by die ambassade in Berlyn gestasioneer as eerste sekretaris van ambassadeur Sumner Welles. In hierdie hoedanigheid was hy deel van mislukte vredespogings in 1940 tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy was nog in Berlyn toe Duitsland oorlog verklaar het teen die Verenigde State en is daarna vir maande in Duitsland geïnterneer. Hy het in Mei 1942 na die Verenigde State teruggekeer. Tydens die oorlog het Kennan die VSA in Portugal verteenwoordig en was hy lid van die Europese Advieskommissie. In 1944 het hy teruggekeer na die VSA ambassade in Moskou.
In 1947 is Kennan aangestel deur die Minister van Buitelandse Sake, George C. Marshall as hoof van Buitelandse Sake se beleidbeplanning-eenheid. Kennan het in hierdie rol die "Sowjet-inperkingsbeleid" (containment policy) bedink en bevorder. Sy bekendste siening van hierdie idee is uiteengesit in die anonieme artikel "The Sources of Soviet Conduct" (beter bekend as Artikel X wat hy in Julie 1944 geskryf het as 'n geheime diplomatieke telegram) en in die uitgawe van Foreign Affairs van Julie 1947 gepubliseer is. Hierin het hy 'n tradisionele neurotiese Russiese wêreldbeskouing, versterk deur Oosterse geheimhouding en die kommunistiese ideologie beskryf om die buitelandse beleid van die Sowjetunie te verduidelik. Die Westerse houding wat hy na die nederlaag van Nazi-Duitsland bepleit het, het beteken dat die status quo behou moes word totdat die regime tot 'n val sou kom. In 1952 is hy aangestel as ambassadeur in die Sowjetunie, maar in Oktober is hy herroep nadat hy 'n diplomatieke twis in Berlyn ontketen het, met 'n vergelyking van sy posisie as diplomaat in Berlyn met die wyse waarop hy in 1952 in Moskou deur die Sowjet-regering behandel word. Daarbenewens is hy deur die Sowjetunie as persona non grata verklaar.
Kennan het Buitelandse Sake in 1953 verlaat en na die Instituut vir Gevorderde Studie in Princeton, New Jersey, gegaan waar Albert Einstein en John von Neumann ook gewerk het en Robert Oppenheimer die direkteur was. Hy het dit later betreur dat sy aanbevelings oor die inperking containment van die Sowjetunie te eensydig militêr geïnterpreteer is. Hy het in Princeton gebly tot sy aftrede, met 'n kort onderbreking in die tydperk 1961 tot 1963 toe hy VSA ambassadeur in Joego-Slawië was. In hierdie tyd het hy bekend geword weens 'n aantal van sy boeke en artikels, waaronder Russia Leaves the War en Memoirs (vir albei het hy die Pulitzer-prys ontvang).
Publikasies
•	American Diplomacy, 1900-1950 (1951)
•	Realities of American Foreign Policy (1954)
•	The Decision to Intervene (1958)
•	Russia, the Atom, and the West (1958)
•	Russia and the West under Lenin and Stalin (1961)
•	Memoirs, 1925-1950 (1967)
•	From Prague after Munich: Diplomatic Papers, 1938-1940 (1968)
•	Memoirs, 1950-1963 (1972)
•	The Decline of Bismarck's European Order: Franco-Russian Relations, 1875-1890 (1979)
•	The Nuclear Delusion: Soviet-American Relations in the Atomic Age (1982)
•	The Fateful Alliance: France, Russia, and the Coming of the First World War (1984)
•	Sketches from a Life (1989)
•	Around the Cragged Hill: A Personal and Political Philosophy (1993)
•	At a Century's Ending: Reflections 1982-1995 (1996)
•	An American Family: The Kennans—The First Three Generations (2000)
Witkruiswindswael
Die witkruiswindswael (Apus caffer) is 'n windswael. Die voëls behoort aan die genus Apus wat onder die familie van windswaelagtiges (Apodidae) ressorteer. Hulle kom algemeen in Afrika suid van die Sahara voor, maar het ook na Marokko en die suide van Spanje uitgebrei. In Engels staan die voël bekend as white-rumped swift.
Die voël is 'n somerbesoeker aan Suid-Afrika en verkies oop wêreld, dikwels naby water en is gereeld in dorpe en stede. Hulle broei en slaap gewoonlik in die neste van swaeltjies of kleinwindswaels.
Voorkoms
Die voël is 14–16 cm groot en weeg 18 tot 20 gram. Die voël is swart met 'n prominente wit keel, redelike lang, diep mikstert en kenmerkende smal wit U op die kruis. Die stert word dikwels toe gehou en lyk dan skerppuntig.
Nan Henning
Nan Henning (1910–2003) was ’n Afrikaanse skrywer.
Lewe en werk
Anna Breggie Branders was op 15 November 1910 op Dewetsdorp in die Vrystaat gebore. Sy matrikuleer op Dewetsdorp en ontvang dan verdere onderrig in klavier, orrel en sang aan die Universiteit van Stellenbosch. Hierna kry sy ook opleiding as verpleegster en werk onder meer in Bethlehem en op Dundee in hospitale. Sy trou op 3 Junie 1933 op Dundee met Pieter Hermanus Steyn Henning, later generaal-majoor in die Suid-Afrikaanse Polisie, en hulle bly vir lank in Pietermaritzburg in Natal. Hier beklee sy ’n pos as musiekonderwyseres aan die Voortrekker Hoërskool, waar sy die stadskoor van Pietermaritzburg afrig en self sanguitvoerings gee saam met die simfonie-orkes. Sy is hier ook orreliste en koorleidster van die Voortrekkerkerk. Sy tree gereeld op oor die radiosenders van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie. In 1952 verhuis die egpaar na Pretoria. Na aftrede gaan bly hulle op Zastron in die Vrystaat. Hulle het twee kinders, ’n seun, Nicolas Johannes, en ’n dogter, Annemarie. Nan Henning is op 9 Augustus 2003 op 92-jarige leeftyd in die Stillehawe-tehuis vir bejaardes op Dewetsdorp oorlede.
Skryfwerk
Na die verhuising na Pretoria in 1952 spits sy haar toe op skryf en sy skryf uiteindelik 64 boeke, meesal liefdesverhale. Verskeie kortverhale en vervolgverhale van haar word in tydskrifte gepubliseer, onder meer in Sarie, en vier vervolgverhale van haar word oor die radio uitgesaai. Haar eerste roman is “Tel nooit die ure” (1954). “Waar die Alpe-krokus blom” (1957) skryf sy na aanleiding van haar ervarings op ’n reis deur Europa. “Versperde grense” (1958) speel in Noorweë af tydens die Tweede Wêreldoorlog. Bregitta Tequer is die mooi dogter van die burgemeester van die dorp Maugersund en sy is verlief op Thor Lindstrom. Thor is egter ’n Sweed (wat neutraal staan in die oorlog) en die vriend van die kommandant van die besettingsmagte. In “Die goue oomblik” (1961) soek die jong Duitse geneesheer Kurt en die Afrikanerdogter Tina op karnavalaand ’n pastoor om hulle te trou in die teenwoordigheid van ’n paar getuies. Tina vind egter later uit dat dit ’n skynhuwelik was en dit is vir haar ’n groot vernedering omdat iemand haar so misbruik het. Kurt keer terug na Duitsland, maar na vyf jaar keer hy weer terug om dinge te probeer regmaak. Hy sukkel om haar op te spoor en haar vriende hou haar bewegings geheim. In “Die liefde van Karlien” (1961) het die bywoner Hardus du Preez net een ideaal en dit is om Bergplaas, waar hy gebore is, te huur en daar te boer. Dries Malan hoor van sy strewe en maak dit vir hom moontlik om Bergplaas te koop en vir die eerste keer in dertien jaar kan Hardus nou ook aan liefde begin dink. “Hulle vir jou, Suid-Afrika” (1963) is ’n polisieroman. Hierdie liefdesverhaal beskryf talle gebeure wat werklik in die lewens van polisiemense plaasgevind het.
“Die wag-ŉ-bietjie-bos” (1964) het ’n bekende gedig van Totius as tema en vertel van hoogmoed wat tot ’n val kom. Dittmar se ma probeer sy lewe reël en keur nie sy verhouding met die minder gegoede Zaan goed nie. Sy stuur hom weg na Amerika en reël ’n huwelik met die welgestelde Dianna, maar Dianna ly aan oorerflike abnormaliteit. Hulle keer dan terug na Suid-Afrika en Dittmar kom in opstand teen sy ma se tirannie. Na die dood van die kinderlose oom Tienie in “Biesiesvlei se mense” (1967) wonder almal wie die spogplaas, Uithoek, sal erf. Aan die een kant was daar Herklaas Visagie, oom Tienie se neef, wat gehoop het dat sy seun, Andries, die erfgenaam sou wees, sodat die plaas in die familie bly. Aan die ander kant was daar Bertus Cronjé, boesemvriend van oom Tienie. Hy het nie verwag dat die plaas na hom sou gaan nie, maar het tog gehoop oom Tienie het voorsiening gemaak om hom op die een of ander manier deur die knellende droogte te dra. Die testament bepaal egter dat die plaas die eiendom word van Pierre de Villiers, susterskind van sy oorlede vrou, maar totaal onbekend in die buurt. Indien Pierre egter nie binne ’n jaar trou met Elsbet, dogter van Bertus Cronjé, nie, verloor hy die erfporsie. “Uit die goue skemering” (1968) is Fransa Maré se verhaal, wat reeds as jong dogtertjie na haar ma se dood die huishouding op haar skouers neem. Toe sy groter word, werk sy saam met haar pa op die plase van ryk Piet Reyneke, waar sy manswerk in die lande doen. Piet Reyneke het egter nie ’n goeie woord vir haar nie en trek haar jonger sussie Reinet voor. Terwyl haar broer verder gaan leer en haar pa oorlede is, lyk dit asof sy gedoem is tot ’n eensame bestaan van harde werk. Hugo Murray sien haar egter een dag wanneer hy by die Reynekes kuier en sy vuil en nat gesweet van die werk op haar perd aangery kom. In “Die rosekrans” (1969) kom die chirurg dokter Konrad Teichert na die hospitaal op ’n plattelandse dorpie, waar hy en die rooikopverpleegster Liza Naudé van die begin af haaks is. Hy het hierheen verhuis om weg te kom van sy verlede, maar wanneer Sonra opdaag, moet hy sy verlede in die gesig staar. In “Die arendsnes” (1971) woon die disfunksionele familie Metterkamp in die kliphuis op die rant. Jeanne Metterkamp was altyd ’n buitestaander en die skyf van haar broers en susters se venyn en dit word so erg dat sy drie jaar in die buiteland gaan werk. Haar ma, wat altyd genot geput het uit die kinders se struwelinge, is oorlede en Jeanne keer terug, maar die atmosfeer in die huis het nie veel verander nie. Jan Vermaak, wat haar altyd teen haar familie beskerm het, is steeds op die dorp, maar nou is daar ’n Sweedse meisie, Hilde Dunkel, ook op die toneel.
Horing-klipspringer
Die Horing-klipspringer (Antennablennius bifilum) is 'n vis wat voorkom in die westelike Indiese Oseaan, die Persiese Golf, Madagaskar, die Comore-eilande, die Maskareense eilande en aan die ooskus van Afrika vanaf noordelike Mosambiek tot by Port Alfred. In Engels staan die vis bekend as die Horned rockskipper.
Nan Henning
Skryfwerk
“Gedig in blou” (1975) is die verhaal van dokter Tinus de Vos wat in Amerika op die punt gestaan het om met Nadine Langley te trou. Hy kry egter ’n aanstelling as superintendent van die hospitaal op sy tuisdorp, Kroonlaagte, waar suster Tania Vermaak werk. Sy was in Amerika vir ’n ruk aan dieselfde kliniek as hy verbonde. “Annalien” (1976) was van kleins af maats met Johan Strauss en Dirk Nienaber. Wanneer hulle ouer word, begin die twee mans om te kompeteer om haar hand. In “Die verlore droom” (1977) is Mariet Nienaber ’n toegewyde verpleegsuster wat graag ander onder haar sorg neem, wat sy ook doen met verpleegster Susan Venter. Hierdie daad van barmhartigheid skud egter haar eie lewe tot in sy fondamente. In “Die lag van die sonneblom” (1979) kom die chirurg Dirk de Jager na twee jaar se studie in die buiteland terug huis toe. Hy soek steeds na antwoorde hoekom sy pa altyd so hatig teenoor hom was, hoekom hy en sy broer Jopie so totaal verskil van mekaar en hoekom sy fyn opgevoede ma hoegenaamd met ’n man soos sy pa getrou het. Dirk kry sy antwoorde en hy kyk met ander oë na suster Mariet Meyer, met wie hy voor sy vertrek haaks was. Die chirurg Dries Vermaak kom in “As die liefde kom” (1981) na jare se studie in Engeland terug na sy tuisdorp, wat hy na die dood van sy ouers verlaat het. Hy wonder steeds oor die onverklaarbare verwoesting van die familieplaas na sy oupa se dood en sy vader se raaiselagtige dood na ’n ongeluk. In die dorp se hospitaal is hy en die selfaangestelde hoofchirurg, Dennis Lindsey, onmiddellik aanmekaar en hy kan nie die oorsaak van hierdie uitermatige vyandigheid begryp nie. Dennis se mooi dogter, Estelle, is ook verbonde aan die hospitaal en verlief op hom. Dries onthou egter die klein rooikop Adrie Malan en wonder wat van haar geword het.
Eerbewyse
In 1963 word haar liefdesverhale op die Kaapse Uitgewers-skou bekroon. In 1979 ontvang sy die J.P. van der Walt-trofee vir ontspanningslektuur en in 1983 kry sy ’n verdere toekenning vir voortreflike skryfwerk van dieselfde uitgewer.
Horing-klipspringer
Voorkoms
Die vis is lig gekleurd met sewe donker vertikale bane oor die lyf. Die bane strek tot op die dorsale vin. Die lyf is ook vol wit kolletjies en daar is ook drie strepe onder die kop. Daar is twee vleisagtige penne op die kop.
Habitat
Die vis kom voor in getypoele en vlak riwwe tot in water wat 37 m diep is.