cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pous Urbanus V
Biografie
Pous Urbanus V is gebore as Guillaume de Grimoard in 1310 in Grizac, Frankryk oudste seun van Guillaume II de Grimoard, heer van Grizac en Amphélise (ook Élize) de Sabran, dame van Montferrand. Soos sy voorgangers Pous Clemens VI en Pous Benedictus XII was hy 'n Benediktyner monnik en doktor in die kerkreg. Hy doseer regte in Montpellier en Avignon. Hy was ab van St. Germain d’Auxerre vanaf 13 Februarie 1352 en van St. Victor in Marseille vanaf 2 Februarie 1361 en pouslike legaat na Napels vanaf 10 Junie 1362. Op 28 September 1362 volg hy Pous Innocentius VI op. Hy word gekroon op 6 November 1362 en regeer tot sy dood op 19 Desember 1370. Hy word opgevolg deur Pous Gregorius XI. Die naam ‘Urbanus’ beteken 'beskaafde'.
950
Die jaar 950 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 50ste jaar van die 10de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Pous Urbanus V
Pontifikaat
Pous Urbanus V het die dissipline in die kerk probeer herstel. Hy het 'n afkeur gehad aan die prag en praal van die kardinale. Hy het die onderwys gestimuleer. In Krakau, Wene en Orléans stig hy universiteite en in Montpellier het hy die mediese skool laat herstel. Hy het ook kolleges gestig in Quézac en Bédouès en 'n biblioteek in Ispagnac. Hy het meer as 1000 studente kos en onderdak gegee. Hy het ook gesorg vir boeke en die beste professore.
Urbanus het probeer om die pousdom weer na Rome te verskuif. Op 3 Maart 1363 het hy Bernabò Visconti die laaste groot figuur van die Ghibellyne, geëkskommunikeer. Moeilikhede in Rome ten spyt, het die pous op versoek van Petrarca en St. Brigitta van Swede na Rome gereis waar hy op 16 Oktober 1367 aangekom het. In Rome het hy die keiserin van die Heilige Romeinse Ryk gekroon en onderhorigheid ontvang van koning Peter I van Siprus, koningin Johanna I van Napels en die Bisantynse keiser Johannes V Paleologus.
Die Franse kardinale het aangedring dat die pous na Avignon terugkeer en omdat stede in die pouslike staat in opstand gekom het, het die pous op 5 September 1370 uit Corneto vertrek en op 24 September 1370 weer in Avignon aangekom.
Koning Waldemar IV van Denemarke het gevra dat hy salig verklaar moet word en Pous Gregorius belowe dit in 1375 maar die saligverklaring is eers deurgevoer op 10 Maart 1870 deur Pous Pius IX.
Club Deportivo Lugo
Club Deportivo Lugo is 'n sokkerklub in die Spaanse liga geleë in Lugo (Galisië). Dit is gestig in 1953 deur die samesmelting van Ximnástica Lucense en Club Deportivo Polvorín. Die Lugo's speel hul tuiswedstryde op Anxo Carro Stadion wat in 1974 geopen is.
Pous Urbanus V
Pontifikaat
Urbanus het die volgende kardinale aangestel:
Verering
Pous Urbanus V word as salige vereer in die Rooms-Katolieke Kerk sy feesdag was op 19 Desember, maar is deur die tweede Vatikaanse konsilie verplaas na 6 November, die dag van sy kroning.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Coelosphaera navicelligera
Coelosphaera navicelligera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Coelosphaera en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Ridley.
Keiser-snapper
Die Keiser-snapper (Lutjanus sebae) is 'n vis wat voorkom in die tropiese Indiese-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika vanaf die Oman tot by Durban. In Engels staan die vis bekend as die Emperor snapper.
Voorkoms
Die volwasse visse is donkerrooi van kleur met 'n silwer kolletjie op elke skub. Die onvolwasse vis is silwerwit met drie bruin vertikale bane oor die lyf. Die bane verdwyn soos die vis verouder en die vis word tot 1.1 m lank en weeg dan 33 kg.
Habitat
Die vis leef in koraal- en rotsriwwe in water wat 5 – 180 m diep is en vreet gedurende die nag. Hulle vreet krap, garnale, kreef, vis, mondpotiges en tjokka. Die volwasse visse is alleenswemmers en territoriaal van aard. Die onvolwasse word soms gesien waar hulle voorkom saam met Diaema seekastaiings. Die vis bereik volwassenheid wanneer hulle 60–70 cm lank word en skiet kuit oor die riwwe. Dit is 'n gewilde hengelvis maar kan ciguatera vergiftiging veroorsaak.
Ashley Crow
Ashley Crow (gebore 25 Augustus 1960) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Good Son (1993) en Minority Report (2002), en in die televisiereekse Probe (1988) en Heroes (2006).
Walter Hampden
Walter Hampden (30 Junie 1879 – 11 Junie 1955) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Hunchback of Notre Dame (1939), All About Eve (1950), Sabrina (1954), en The Vagabond King (1956).
Jan van Hunks
Jan van Hunks is 'n legendariese figuur in die geskiedenis van Kaapstad. Sy rookuitdaging met die duiwel is die oorsaak van die bekende “tafeldoek” wat op Tafelberg lê as die Kaapse Dokter (die suidoostewind) waai.
Legende
Van Hunks was 'n afgetrede Nederlandse seerower wat vroeg in die 18de eeu (dus in die tyd van die VOC) teen die hellings van Tafelberg en Duiwelspiek gesit het en hom verlustig het aan die uitsig terwyl hy gerook en rum gedrink het. Een somerdag toe die suidoos weer so kwaai waai, kom daar 'n vreemdeling by hom verby en vra aan Van Hunks 'n stopsel tabak. Die besoeker prys die besondere tabakmengsel hoog aan en Van Hunks  spog met sy eie unieke tabakmengsel en rookvermoë. Dit lei tot 'n uitdaging en 'n kwaai rokery wat dae aanhou en 'n dik rookwolk wat Tafelberg bedek. Skielik laat die uitdager sy pyp val en stort ineen. Van Hunks buig vooroor om die vreemdeling met 'n sluk rum by te bring. Toe hy die uitdager se hoed van sy kop trek, sien hy die horings en besef dat hy met die duiwel te doen het. In 'n helder weerligflits verdwyn beide die rokers. En laat slegs 'n groot rookwolk agter. So het volgens die legende Duiwelspiek aan sy naam gekom.
Oorsprong
Dat dit 'n inheemse Kaapse legende afkomstig uit die geskiedenis van die Kaapse Maleierslawe is, is ongegrond. Dit is bloot 'n bewering van die Britse joernalis Ian Colvin in sy boek “South Africa: Romance of Empire”. Colvin se verhaal is gebaseer op die “Ballad of Jan van Hunks” deur Dante Gabriel Rossetti. Rossetti is op sy beurt geïnspireer deur 'n verhaal wat in Nederland afspeel. Die legende het dus niks te doen met die naam Duiwelspiek nie.
Lars Mikkelsen
Lars Mikkelsen (gebore 6 Mei 1964) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Headhunter (2009) en in die televisiereekse The Killing (2007), Borgen (2010), House of Cards (2013), en Ride Upon the Storm (2017).
949
Die jaar 949 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 49ste jaar van die 10de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Patti Deutsch
Patti Deutsch (16 Desember 1943 – 26 Julie 2017) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mr. Mom (1983), Tarzan (1999), The Emperor's New Groove (2000), en Monsters, Inc. (2001).
951
Die jaar 951 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 51ste jaar van die 10de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Johan Rossouw
Johan Rossouw is 'n oud-Springbokatleet. Hy is 'n voormalige houer van die Suid-Afrikaanse rekord in die 100 meter wat hy op 23 April 1988 in 10,06 sekondes in Johannesburg opgestel het. Op 25 Junie 1992 word hy die eerste Suid-Afrikaner wat 'n wedloop by die Afrika-atletiekkampioenskappe kon wen.
Manica (provinsie)
regs|duimnael|250px|Ligging van die provinsie in Mosambiek. Manica is 'n provinsie in Mosambiek. Die provinsie het sowat 1,4 miljoen inwoners (2009). Die hoofstad en grootste stad is Chimoio (240 000 inwoners in 2007).
Aviva Pelham
Aviva Pelham (1948-) is 'n Suid-Afrikaanse sopraan. Sy is op 23 Januarie 1948 in Harare, Zimbabwe gebore. Pelham sing 'n verskeidenheid van musiek, insluitend: operas, musiekblyspele, operette, oratoria en kabarette. Sy het boeke vir blindes op band voorgelees en is by ander welsynswerk, soos die motorneuronsiekte-assosiasie betrokke.
Mari Blanchard
Mari Blanchard (13 April 1927 – 10 Mei 1970) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Abbott and Costello Go to Mars (1953), Destry (1954), The Return of Jack Slade (1955), en Twice-Told Tales (1963).
Hermeneutiek
Volgens die HAT is hermeneutiek (Engels: hermeneutics) die Bybelse uitlegkunde. Dit is die studie om te bepaal hoe die Bybel vertolk of geïnterpreteer moet word.
Hermeneutiek word gedefinieer as die studie van die betekenispunt en die beginsels van interpretasie. Dit is gemoeid met die filosofie en wetenskap van interpretasie. 'n Christelike kommentator het eenkeer gesê:
Hermeneutiek is 'n soort onderskeidingsproses, maniere om te ontgin vir God en God se waarheid. Ons ondersoek wat eindeloos en verby ons vermoë is om te begryp, so daar is 'n paar praktiese gebruik van heuristiese instrumente (soos om idees uit te probeer of duimreëls te gebruik) om dit te kan leef.
KNVB-beker
Die KNVB-beker is Nederland se nasionale bekertoernooi vir sokker. Die toernooi is die eerste keer in 1898 gespeel en is die oudste sokkertoernooi buite die Verenigde Koninkryk.
Die wenner mag om die Europa League en om die Johan Cruijff Schaal meeding. Die KNVB-beker is 'n uitkloptoernooi, waar die klubs elk net één wedstryd speel. Die eindstryd vind elke jaar in die Kuip in Rotterdam plaas. Omdat die nasionale kompetisie deur sterker klubs oorheers word, is die KNVB-beker vir baie klubs die enigste prys wat hulle kan wen.
Die huidige kampioen is PSV Eindhoven. In 2023 het PSV Eindhoven vir AFC Ajax met 3–2 ná strafdoele in die eindstryd geklop.
Geskiedenis van die Verenigde Nasies
Die wêreld van die twintigste eeu het ’n baie ingewikkelde organisasie geword waarin dit byna onmoontlik is vir een volk om in ’n toestand van afsondering van die res te leef. Die hele aard van die wêreld het verander deur die ontwikkeling van vervoer en verbindingsmiddele. Uitvindings soos die radio was in gebruik geneem om nuus oor die wêreld te flits sonder inagneming van nasionale grense. Internasionale betrekkinge maak die een of ander vorm van wêreldsamewerking noodsaaklik.
Die Eerste Wêreldoorlog het die gedagtes van die mensdom met soveel afsku vir oorlog vervul dat ’n internasionale organisasie gestig is, bekend as die Volkebond, waardeur gehoop is dat alle volke sou saamwerk om wêreldvrede in stand te hou. Die Bond het binne sekere perke goed gedoen, maar het nie daarin geslaag om veel ernstige internasionale vraagstukke op te los nie. Toe nuwe diktators in Europa en die Verre Ooste verrys het, is die wêreld weer in konflik gedompel wat nog verskrikliker as die eerste was. Die pogings van hierdie diktators om die wêreld te oorheers, is egter gedwarsboom, en daar is meer as ooit besef dat die mens se denke in die toekoms op wêreldwye grondslag moet wees as ’n toestand van vrede gehandhaaf moet word. Met dié doel voor oë is die organisasie van die Verenigde Volke geskep as ’n middel om verligting te bring in internasionale spanning en om lande aan te moedig om saam te werk ten einde wêreldvrede en orde te bewaar.
Die gedagte aan die stigting van ’n bond van state as ’n grondslag vir vrede was nie iets nuuts toe dit na die Eerste Wêreldoorlog voorgestel is nie. So vroeg as die sestiende eeu het Sully, ’n minister van Hendrik IV van Frankryk, die idee van ’n bond van volke op ’n vae manier voorgestel. Sy voorstel was dat die Europese state ’n universele Christelike statebond sou vorm met ’n groot raad na wie ernstige geskille tussen die verskillende volke verwys kon word. In die sewentiende eeu het Hugo Grotius, ’n Nederlandse regsgeleerde wat geskok was deur die wrede gevegte en plundery wat die Dertigjarige Oorlog gekenmerk het, ’n stel wette aan die hand gedoen wat oorlogvoering sou beperk en ook die skadelike gevolge sou verminder. Sy werk het die eerste stelsel van internasionale reg uiteengesit en sy boek het ’n sterk invloed uitgeoefen oor die gedagtes van baie mense wat sedertdien gearbei het om die vrede te bewaar, of om die skade van oorlogvoering te beperk.
Die Konsert van Europa
Tydens die negentiende eeu is ’n besliste poging aangewend om vrede te handhaaf. Die Heilige Verbond (1815), gestig op aansporing van tsaar Alexander van Rusland, het gehad as sy doelwit die handhawing van vrede in Europa deur die moondhede te probeer oorreed om in geskille volgens Christelike beginsels te handel. Die Heilige Verbond het egter nooit van krag geword nie. Die was die Konsert van Europa, ’n bond van die groot moondhede, wat in werklikheid probeer het om vrede te handhaaf.
Ongelukkig het dit baie gou slegs ’n instrument geword om enige beweging vir liberale hervorming te onderdruk. Die Konsert (Groot-Brittanje, Rusland, Pruise en Oostenryk) het egter daarin geslaag om oorlog tussen die groot moondhede in Europa vir ’n aantal jare te vermy. Die ernstige tekortkoming in hierdie sogenoemde Konsert was aan die een kant dat dit bestaan het uit net die grootste Europese State en aan die ander kant dat dit nie doeltreffend kon optree nie omdat daar geen permanente administratiewe masjinerie was wat voortdurend kon funksioneer nie.
Internasionale Samewerking Verkry
Tydens die negentiende eeu is ’n algemene poging egter aangewend om gesonde internasionale betrekkinge tussen die verskillende state te verkry op gebiede anders as die suiwer politieke terrein. As voorbeelde is daar ’n hele aantal ooreenkomste oor sake soos die Internasionale Rooikruis (1864 te Genève), posgeld, telegraafwese, spoorweë, skeepvaart en openbare gesondheid (Instituut vir Gesondheid te Parys 1907). Te dikwels het geskiedskrywers die bittere oorlogvoering tussen volke beklemtoon, terwyl die permanente waarde wat deur hierdie internasionale ooreenkomste verkry is, oor die hoof gesien is. Die stigting van ’n Internasionale Pos-unie (1875), waarvolgens sowat sestig lande gesamentlik die koste van ’n vaste kantoor in Bern dra, het ’n eenvormige posooreenkoms teweeggebring waar daar voorheen net chaos was. Sonder sulke samewerking op die gebied van poswese sou dit nie moontlik wees om basiese tariewe vas te stel of om briewe te verseker of internasionale geldsertifikate gebruik nie.
Permanente Arbitrasiehof
In 1904, tydens die Russies-Japannese oorlog, het president Roosevelt voorgestel dat nog ’n konferensie gehou word. Dit is egter uitgestel tot 1907, toe die Tsaar weer ’n konferensie van die moondhede in Den Haag belê het. Daar was vier-en-veertig afgevaardigdes teenwoordig en die sitting het vier maande geduur. Heelwat meer sake is bespreek as by die eerste geleentheid. ’n Eerlike poging is aangewend om oor sekere bepaalde reëls ooreen te kom betreffende oorlogvoering. ’n Poging om ’n permanente hof vir internasionale reg te skep, het misluk omdat die kleiner moondhede gelyke verteenwoordiging met die groot moondhede geëis het.
Ná 1913 het die hofsittings van die Haagse Geregshof in die Vredespaleis in Den Haag plaasgevind. Hierdie gebou is opgerig deur geldelike steun van Carnegie, die Amerikaanse staalmagnaat. Ongelukkig is al die goeie werk wat ook al deur hierdie konferensies verrig kon gewees het, deur die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog verhinder. Selfs met die uitbreek van die oorlog het president Wilson van die Verenigde State, wat ’n ondertekenaar van die ooreenkomste in Den Haag was, die moontlikheid van bemiddeling soos deur die Haagse konferensies beoog, te berde gebring.
Gevoelens het teen daardie tyd egter so hoog geloop dat niemand bereid was om saam te werk nie.
Die Volkebond
Daarna het vier jaar (1914–1918) van bittere oorlogvoering gevolg op ’n skaal wat tot dusver onbekend was, en wat ’n geweldige verlies aan menselewens en grootskaalse vernietiging van eiendom veroorsaak het. Selfs gedurende daardie jare was daar baie mense wat gesoek het na die een of ander vorm van masjinerie waardeur dit moontlik sou wees om oorlog te vermy. Veral in Brittanje en die Verenigde State is verenigings gestig vir die bevordering van die Volkebondgedagte.
Die Volkebond Gestig
In Januarie 1918 het Woodrow Wilson, president van die Verenigde State van Amerika, sy beroemde ,,Veertien Punte” as ’n grondslag vir die vredesverdrae gepubliseer. Die veertiende punt het aan die hand gegee ,,dat ’n algemene genootskap van volke gestig word op die grondslag van spesifieke ooreenkomste”. Vooraanstaande manne in die Verenigde State, soos Lansing, en in die Britse Statebond, soos lord Robert Cecil, generaal Smuts en Lord Phillimore, het aangedring op die stigting van so ’n bond. By die vredeskonferensie te Versailles is vir die stigting van ’n Volkebond in die vredesverdrag voorsiening gemaak.
As gevolg van al hierdie bedrywigheid is die Handves van die Volkebond opgestel en het dit op 10 Januarie 1920 in werking getree. Die hoofkwartier van die Bond was in Genf. Die ondertekenaars van die verdrae het outomaties die artikels van die Handves aanvaar.
Lidmaatskap van die Volkebond
Daar is gehoop dat alle lande mettertyd lede van die Bond sou word en uiteindelik is byna vier vyfdes van die wêreld se bevolking in die Bond verteenwoordig. Nietemin was daar van die begin af ernstige gapings, want verskeie vername lande het nie as lede toegetree nie. President Wilson was een van die vernaamste voorstanders van die sodanige Bond en voorsiening is gemaak vir die toetrede van die Verenigde State. Die Senaat van die Verenigde State het egter geweier om die Handves te bekragtig, aangesien dit begerig was dat die land hom moes isoleer van internasionale sake. Hierdie groot moondheid het dwarsdeur die bestaan van die Bond gevolglik nooit lid geword nie, hoewel hy dikwels ’n verteenwoordiger gestuur het om aan die besprekings deel te neem. Sowjet-Rusland het wel aan die verskeie konferensies deelgeneem, maar is nie voor 1934 verteenwoordig nie, aangesien die Westerse demokrasieë die verspreiding van kommunistiese denkbeelde gevrees het. Die afwesigheid sedert die begin van die Bond se bestaan van hierdie twee moondhede en Duitsland was ’n ernstige tekortkoming en het die Bond se werklike doeltreffendheid ernstig benadeel. Die mening is wel eens uitgespreek dat dit die vernaamste rede vir die mislukking van die Bond was. Dit is betekenisvol dat die onderliggende beginsel van die Verdrag die stigting van ’n baie buigsame vorm van grondwet beoog het wat die verteenwoordigers van die verskillende lidstate in staat sou stel om byeen te kom vir openhartige samesprekinge met die doel om internasionale vrede en veiligheid te bevorder. Daar was geen gedagte om ’n land, groot of klein, enigiets op te lê wat sy nasionale soewereiniteit sou benadeel nie, want so ’n aantasting van sy mag sou vir geen regering aanneemlik wees nie. Voorsiening is selfs gemaak vir uittrede uit die Bond. Duitsland het in 1926 ’n lid geword en dit gebly tot 1933; Brasilië het hom in 1927 onttrek. Die Bond het dus verskil van ’n organisasie soos Konsert van Europa, deurdat een van die bepalinge van die Verdrag (Artikel X) dit duidelik gestel het dat daar geen inmenging in die inwendige sake van enige land sou wees nie. Hierdie artikel was egter verantwoordelik vir ’n groot mate van kritiek, want verskeie lande het die vraag gestel wat daarby bedoel word dat enige lid van die Bond beskerm sou word teen aggressie.
Organisasie van die Volkebond
Die grondwet van die Bond was vasgelê in die Verdrag. Artikel 2 het bepaal dat die optrede van die Bond sou geskied deur middel van ’n Vergadering en ’n Raad bygestaan deur ’n voltydse Sekretariaat.
Die Vergadering kon bygewoon word deur drie verteenwoordigers van elke ledestaat wat egter net een stem gehad het. Die byeenkoms van hierdie groot liggaam of internasionale parlement is jaarliks in Genève gehou en het gewoonlik ’n maand geduur, maar spesiale byeenkomste kon gehou word as dit noodsaaklik was. Die magte van die Vergadering (Artikel 3) was baie omvattend, en dit kon selfs die grondwet wysig. Tog was die Vergadering in werklikheid ’n liggaam waar die verteenwoordigers van die lande in die openbaar hul nasionale standpunte kon stel oor enige saak van internasionale belang wat op die agenda verskyn. Verslae van verskillende tegniese organisasies en raadgewende komitees, permanent en tydelik, is ook vir goedkeuring aan die Vergadering voorgelê.
Teen 1926 het die Raad bestaan uit veertien lede. Vyf was permanente lede (naamlik die Groot Moondhede – Brittanje, Frankryk, Duitsland, Italië en Japan) en nege nie-permanente lede. Laasgenoemde lede is gekies vir ’n tydperk van drie jaar deur die Vergadering op ’n wyse om die Raad so verteenwoordigend as moontlik te maak vir die verskillende streke, rasse en beskawings van die wêreld. Die Raad het vyf of ses keer gedurende ’n jaar byeengekom, gewoonlik in Genève, maar ook in verskeie ander Europese hoofstede.
Dit het in werklikheid beteken dat enige land, groot of klein, ’n maatreël kon veto wat by een van die twee liggame ingedien is. Die permanente Sekretariaat (Artikel 6) of Internasionale Staatsdiens in Genève het bestaan uit meer as 600 amptenare van verskillende nasionaliteite aangestel en het onder ’n Sekretaris-generaal gedien. Dit was die taak van hierdie Sekretariaat om die agendas vir die Vergadering en die Raad op te stel en uitvoering te gee aan die besluite wat geneem is. Die stigting van so ’n permanente liggaam het die Bond se bedrywighede vastigheid gegee, wat in dié opsig heeltemal van die Konsert van Europa verskil het.
Internasionale Hof van Justisie
Kragtens die Handves (Artikel 14) is ’n Permanente Internasionale Geregshof in die lewe geroep. Hierdie hof is formeel in Februarie 1922 in die Vredespaleis in Den Haag geopen. Daar moet op gewys word dat dit nie die bedoeling was dat hierdie hof die Permanente Arbitrasiehof wat as gevolg van die Haagse Konferensie in 1899 gestig is, sou vervang nie. Hierdie nuwe hof het van die Haagse Geregshof verskil in soverre dat dit ’n hof van justisie was en nie bloot ’n arbitrasiehof wie se arbiters aangestel is soos die geleentheid hom voorgedoen het nie. Verder is die regters deur die onderskeie moondhede gekies, op ’n voltydse grondslag aangestel en hulle moes alle sake behartig en nie net ’n spesifieke saak nie. Heel in die begin is daar besluit dat die hof elke jaar in Junie ’n gewone sitting sou hou. ’n Geskil tussen enige twee lande kon aan die hof vir uitspraak voorgelê word in ooreenstemming met die internasionale konvensies of gebruike of die beginsels van internasionale reg. Die waarde wat aan hierdie liggaam van beroepsregters geheg is, word getoon deur die feit dat teen 1937 vier-en-sewentig sake aan die hof voorgelê is vir ’n geregtelike beslissing. Sowel die Bond as die ledestate het geskilpunte aan die hof voorgelê.
Internasionale Arbeidsorganisasie
’n Ander belangrike vertakking van die bedrywighede van die Volkebond was die Internasionale Arbeidsorganisasie, met ’n kantoor (I.A.O.) in Genève waar daar ook jaarliks konferensies gehou is. Die werk van hierdie organisasie is uiteengesit in die Handves (Artikel 23 ) naamlik om regverdige en menslike werktoestande vir mans, vroue en kinders te verkry en te handhaaf, nie net in hul eie lande nie, maar ook in lande waarheen hul handels- en nywerheidsbetrekkinge kon uitbrei. Die lande wat lede van die Bond was, het twee verteenwoordigers na die Internasionale Arbeidskonferensie gestuur, maar daarbenewens nog twee, een wat die werkgewers en ’n ander wat die werknemers verteenwoordig. Die Verenigde State het in 1934 by die I.A.O. aangesluit. Die taak van die konferensie, wat een keer ’n jaar byeenkom, was om internasionale reëls met betrekking tot arbeidstoestande in alle lande op te stel. Sulke sake soos die vasstel van minimumlone, werkloosheidsversekering, gereelde inspeksie van fabrieke, en regulasies betreffende die indiensneming van vroue en kinders is deur die konferensie behandel. Dit was die werk van die Internasionale Arbeidskantoor, wat elke kwartaal vergader het, om inligting oor ekonomiese sake vir die konferensie in te samel en op te stel, en om toe te sien dat die besluite wat geneem is, deur die verskillende regerings uitgevoer word. Heelwat waardevolle werk is in dié verband gedoen en dit is interessant om daarop te let dat, hoewel die Volkebond in April 1946 opgehou het om te bestaan, en hoewel die Permanente Internasionale Geregshof moes sluit, die Internasionale Arbeidsorganisasie bly voortbestaan het as ’n aparte liggaam met ’n gewysigde grondwet. Tydens die oorlog is die kantore van die I.A.O. na Montreal verskuif en naderhand na die Verenigde State.
Die Mandate-Kommissie
’n Ander vraagstuk wat na die beëindiging van die Eerste Wêreldoorlog aangepak moes word, het gegaan oor die verskillende gebiede wat van die vyandelike lande gedurende die oorlog beset is. Selfs voor die einde van die oorlog is daar verklaar dat daar geen anneksasie sou wees nie, maar terselfdertyd was daar geen plan om die verowerde besittinge terug te gee nie. Op ’n wenk van generaal Smuts is ’n stelsel van Mandate in die Verdag opgeneem (Artikel 22). Elkeen van die verowerde gebiede is oorhandig aan die voogdyskap van ’n lid van die Bond. Die enigste werklike beheer wat deur die Bond uitgeoefen is, was dat die mandaathouer ’n jaarlikse verslag aan die Raad moes voorlê en hierdie verslae is oorweeg deur ’n Permanente Mandate-Kommissie. In die Handves is onderskeid gemaak tussen die verskillende mandate, wat in drie groepe of klasse, soos hulle naderhand vernoem is, ingedeel is. Klas ,,A”-mandate sou alleen geadministreer word totdat die bevolking gereed was om hulself te regeer. Van die vyf voormalige Turkse besittinge wat in hierdie groep ingesluit was, het vier reeds teen 1939 hul soewereine onafhanklikheid bereik (Sirië, Irak, Trans-Jordanië, Palestina). Mandaatgebiede van Klas ,,B” was almal in tropiese Afrika geleë, soos Togoland en die Kameroen, en in hierdie geval moes die gebied geadministreer word in die belang van die inwoners, maar daar was geen sprake van die toekenning van onafhanklikheid nie. Daar was vyf klas ,,C”-mandate, waaronder Suidwes-Afrika, en hulle sou bestuur word as ’n integrerende deel van die mandaathouer se gebied. Daar moet op gewys word dat die Bond in sy toesighoudende beheer oor die mandaatgebiede goeie werk gedoen het, soos byvoorbeeld in Midde-Afrika.
Die Suksesse van die Bond
Die vernaamste strewe van die Bond (Artikels 11 tot 15) was die voorkoming van oorlog. Voorsiening is in die Handves gemaak dat lede elke geskil wat tot ’n uitbarsting kon lei, aan die Bond vir ondersoek sou voorlê, en dat ledelande in elk geval nie tot vyandelikhede sou oorgaan nie voordat drie maande nadat ’n beslissing gegee is, verloop het. Dit is ook neergelê (Artikel 16) dat, as ’n lid sy toevlug tot oorlog sou neem en sodoende sy verpligtinge veronagsaam, al die ander lede van die Bond onderneem om alle ekonomiese en finansiële betrekkinge met die land wat die verdrag geskend het, te verbreek. Die Raad kon besluit watter verdere stappe gedoen moet word ten opsigte van die toepassing van militêre maatreëls. Die Vergadering van die Bond het daarna by verskeie geleenthede probeer om hierdie bepaling van die Handves so te wysig om duidelik aan te dui wie die aggressor in enige geskil sou wees, maar eenparigheid kon nie op hierdie punt verkry word nie.
Die volke was egter begerig om die vrede in Europa te bestendig, en dit was in hierdie gees dat die agt Locarno-verdrae van 1925 in Londen deur Frankryk, Duitsland, Groot-Brittanje, België en Italië onderteken is. Deur dié verdrae is die grense van die eerste drie lande gewaarborg en dié lande het ooreengekom om nooit die wapens teen mekaar op te neem nie. Hierdie verdrae is met ’n groot mate van twyfelsug deur verskeie staatsmanne bejeën, maar op daardie tydstip het dit tog ’n verslapping in die internasionale spanning teweeggebring. ’n Verdere poging om oorlog uit te skakel is in 1928 gedoen in die voorstelle wat deur die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Kellogg, aan Briand, die Franse minister van buitelandse sake, gedoen is. Die Verdrag van Parys, of Kellogg-Briand-verdrag soos dit genoem word, is onderteken deur vyftien lande, met inbegrip van die Verenigde State en Duitsland. In die verdrag is oorlog as instrument van nasionale beleid verwerp. Hierdie ooreenkoms was dus in werklikheid van groter betekenis as die Handves, want dit het oorlog verbied. Voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog is hierdie Verdrag deur byna al die lande van die wêreld aangeneem met inbegrip van nege lande wat nie lede van die Bond was nie.
Daar moet op gewys word dat die Bond teen 1928 welslae behaal het as bemiddelaar in ’n aantal klein geskille tussen Europese volke. Die ernstigste voorval was in 1923 tussen Italië en Griekeland, toe sommige Italiaanse offisiere deur Albaniese struikrowers gedood is. Hierdie voorval kon maklik tot ’n oorlog gelei het, maar nadat ’n beroep op die Bond gedoen is, is die saak in Parys geskik. In 1925 is ’n Griekse wag op die Bulgaarse grens doodgeskiet, en dit in onmiddellik gevolg deur ’n inval deur Griekse troepe op Bulgaarse gebied. Bulgarye het die saak aan die Raad van die Volkebond voorgelê en ’n noodvergadering is byeengeroep. As gevolg van snelle optrede het die Griekse leër teruggetrek en die Grieke moes skadevergoeding betaal. ’n Oorlog wat dalk maklik ernstige afmetings kon aangeneem het, is dus voorkom.
Op ander gebiede het die Bond ook waardevolle werk gedoen. Artikel 23 van die Handves het verklaar dat die Bond aandag moes gee aan die onderdrukking van alle vorms van slawerny, die beheer oor die handel in opium en ander gevaarlike verdowingsmiddels, en die voorkoming van en beheer oor siektes. Hierdie humanitêre werk is dikwels sonder veel publisiteit voortgesit, maar dit was van groot waarde vir die beskawing.
Op ’n ander terrein het die Bond ook goeie werk gedoen, naamlik ten opsigte van die beskerming van minderheidsgroepe geskep deur die Vredesverdrae aan die einde van die oorlog, soos byvoorbeeld in Palestina, Triëst en Tsjeggo-Slowakye. Klein nasionale groepe is daardeur bestem om te woon in ’n land beheer deur ’n ander nasionaliteit. Die Bond het toegesien dat hierdie kleiner groepe beskerm word en vryheid toegestaan ten opsigte van hul taal, godsdiens en gewoontes. Melding moet hier ook gemaak word van die groot werk wat verrig is deur kommissies van die Bond soos die Internasionale Arbeidsorganisasie en die Mandate-Kommissie.
Mislukkings van die Volkebond
Ten einde die vrede te handhaaf moes daar ’n vermindering van nasionale bewapening van die onderskeie lande verkry word tot die laagste peil wat ooreenstem met elkeen se veiligheid (Artikel 8). Op die eerste sitting van die Vergadering is ’n kommissie dus in terme van die Verdrag (Artikel 9) aangestel om ondersoek in te stel en verslag uit te bring oor die kwessie van ontwapening. Die kommissie het egter nie daarin geslaag om enige besliste resultate te bereik nie. In 1924 is nog ’n kommissie aangestel om voorbereidings te tref vir die Konferensie oor Wêreld-ontwapening, wat uiteindelik in 1932 in Genève gehou is. Geen tasbare resultate is op hierdie konferensie bereik nie, en die hele posisie het verander toe Duitsland in 1933 onder bewind van die Nazi-regering gekom het en hom kort daarna aan die Bond onttrek het. Dit is betekenisvol dat, voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog, die uitgawes bestee aan bewapening in Brittanje alleen meer as vier keer die bedrag oortref het wat in 1913 daaraan bestee is. Wat ontwapening dus betref, het die Volkebond misluk. Dit is ook interessant om te let op die poging wat die Verenigde State deur die Verdrag van Washington (1922) aangewend het om vlootbewapening te beperk.
In 1931 is Mantsjoerye, ’n provinsie van China, binnegeval deur die Japannese, wat as verskoning vir die inval ’n plaaslike botsing tussen Japanse en Chinese soldate gebruik het. Die Chinese regering het hom tot die Volkebond beroep vir hulp. Die optrede van die Bond, na ’n noodlottige vertraging van verskeie maande, was om ’n kommissie van ondersoek onder lord Lytton na Mantsjoerye te stuur. Sy verslag is in 1933 aangeneem. Japan is aangekla as ’n aggressor, maar geen besliste optrede is teenoor dié land gedoen nie, aangesien geen Europese land bereid was om die moontlikheid van oorlog teen ’n sterk land soos Japan in daardie stadium uit te lok nie. Japan het as lid van die Bond bedank en in besit van Mantsjoerye gebly wat na Mantsjoekwo vernoem is.
Skubreptiel
Skubreptiele, ook bekende as Squamata, is die grootste orde van reptiele, insluitende akkedisse en slange. Lede van die orde word aan hul vel gekenmerk, wat horingagtige skubbe dra. Hulle besit ook die kwadraadbeen, wat dit moontlik maak om die boonste kaak afsonderlik van die breinskedel te beweeg. Dit is veral sigbaar by slange, wat hul kake ontkoppel om groot prooi te verorber.
Geskiedenis van die Verenigde Nasies
Mislukkings van die Volkebond
In die Abessiniese krisis het die Bond ’n meer besliste houding ingeneem, maar weer nie daarin geslaag om ’n klein volkie teen aggressie te beskerm nie. Mussolini, die fascistiese Italiaanse eerste minister, het openlik te kenne gegee dat hy Abessinië, ’n agterlike inboorlingland van Afrika, as ’n Italiaanse kolonie wil annekseer. Die land het oor uitgebreide natuurlike hulpbronne beskik wat ontgin kon word deur Europese nedersetters. In Desember 1934 is ’n klein skermutseling tussen Italiaanse en Abessiniese troepe by Walwal op die grens van Italiaans-Somaliland gebruik as beweegrede vir ’n grootskaalse inval in Abessinië. Haile Selassie, die keiser, het onmiddellik ’n beroep op die Volkebond gedoen. Die Bond het nou probeer tussenbeide tree. Daar is verklaar dat Italië ’n vyandelike daad begaan het teen al die lede van die Bond. Daar was egter betreurenswaardige vertragings voordat enige finale optrede plaasgevind het. Selfs nadat ekonomiese sanksies teen Italië toegepas is en vyftig lande hul handelsbetrekkinge met hom beëindig het, was Italië nog in staat om die nodige oorlogsmiddele soos olie te verkry, aangesien hy nog in staat was om die Suezkanaal te gebruik. Met behulp van moderne oorlogswapens en ook gifgas, het Italië Addis Abeba, die Abessiniese hoofstad, in Mei 1936 verower en die land geannekseer (Ethiopië). Die keiser het na Brittanje gevlug. Italië het as lid van die Bond en ook van die Raad aangebly. Vir die tweede keer dus het die Bond nie daarin geslaag om oorlog te vermy nie, hoofsaaklik omdat die Groot Moondhede onwillig was om doeltreffende stappe te doen.
Die heraanpassing van die grense van die Europese state in 1918, en veral van Duitsland, was een van die netelige punte wat gelei het tot verdere stappe van aggressie deur Hitler na 1936. Dit het aanleiding gegee tot die Tweede Wêreldoorlog, nadat Oostenryk en Sudetenland beset is en ’n skielike aanval teen Pole geloods is. Toe die oorlog uiteindelik in September 1939 uitbreek, nadat tevergeefse pogings aangewend is om hierdie ramp te voorkom, het die Volkebond bly voortbestaan, maar sy gesag het heeltemal verdwyn. Dit het uiteindelik in April 1946 opgehou om te bestaan. Sy plek is ingeneem deur ’n liggaam toegespits op ’n koöperatiewe wêreldbestuur op ’n skaal wat nog nooit vantevore in die beskaafde wêreld aangedurf is nie. Tog het die Volkebond ’n doel gedien. Dit het die idee van vrede deur middel van internasionale samewerking laat voortlewe en het getoon dat vooruitgang op dié grondslag moontlik is.
Die Verenigde Nasies
Die Tweede Wêreldoorlog wat tot 1945 voortgeduur het, het in baie dele van die wêreld krygverrigtinge en verwoesting meegebring op so ’n geweldige skaal soos nog nooit te vore nie. Dit het ook ’n einde gemaak aan die Volkebond as ’n liggaam om internasionale vrede te handhaaf. Tog het die ideale waarop die Bond gegrond was, voortgeleef, en die Bond self was aan die einde van die oorlog glad nie dood nie. Hoewel die Vergadering en die Raad nie na 1939 byeengekom het nie, is ’n toesighoudende kommissie aangestel om soveel van die werk van die Bond as moontlik voort te sit. ’n Deel van die Sekretariaat is ook gedurende die oorlogsjare in Genève gehou. Verskeie komitees het voortgegaan met hul bedrywighede. Verder het die Permanente Internasionale Geregshof en die Internasionale Arbeidsorganisasie bly voortbestaan, laasgenoemde in Montreal ná die val van Frankryk, met takkantore in ander dele van die wêreld.
Verdere Samewerking
Lank voor die einde van die oorlog het die volke al gedagtes gewissel oor vrywillige samewerking as ’n grondslag vir ’n blywende vrede. President Roosevelt van die Verenigde State en Winston Churchill, die Britse eerste minister, het ’n leidende rol gespeel in die propagering van die idee van ’n nuwe organisasie wat wêreldvrede in die toekoms sou handhaaf. Hulle het aan boord ’n Amerikaanse kruiser in die Atlantiese Oseaan ontmoet en aan die wêreld hul Atlantiese Handves (14 Augustus 1941) uitgereik. Die onderliggende beginsel van hierdie verklaring van agt stellings was die ,,stigting van ’n breë en permanente stelsel van algemene veiligheid”. Dit is gevolg deur ’n konferensie in Washington waar verteenwoordigers van 26 lande ’n Gesamentlike Verklaring deur die Verenigde Volke onderteken het (1 Januarie 1942). Dit het die Atlantiese Handves ingesluit en die voorwaardes geformuleer waarop die Verenigde Volke die oorlog teen die Spilmoondhede voer. Een-en-twintig lande het uiteindelik hierdie Verklaring onderteken.
Na twee verdere persoonlike samesprekings van militêre aard tussen Roosevelt en Churchill, in Casablanca en in Quebec onderskeidelik, het die verteenwoordigers van die regerings van die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk, die Sowjet-Unie en Sjina in Oktober 1943 ’n verklaring in Moskou uitgereik waarin gewys is op die noodsaaklikheid van die stigting van ,,’n algemene internasionale organisasie … vir die handhawing van internasionale vrede en veiligheid”.
In die tweede helfte van 1944 het verteenwoordigers van die reeds genoemde vier groot moondhede in Dumbarton Oaks, ’n private woning in Washington, byeengekom om ’n ontwerp-plan vir ’n Verenigde Volke-organisasie op te stel. Die Handves van die Volkebond is gebruik as grondslag vir die nuwe grondwet. Daar is besluit dat daar opgerig sou word:
Daar sou ook ’n permanente Sekretariaat wees. ’n Opvallende verskil tussen hierdie plan en die Volkebond was dat daar erken is dat daar die een of ander vorm van gewapende mag beskikbaar moet wees om die vrede in geval van ’n noodtoestand te handhaaf.
Op 11 Februarie 1945, na ’n konferensie van agt dae in Jalta in die Krim tussen Churchill, Roosevelt en maarskalk Joseph Stalin, leier van Rusland, is bekend gemaak dat ’n konferensie van die Verenigde Volke in San Francisco saamgeroep sou word om ’n handves vir die organisasie op te stel gegrond op die voorstelle wat by Dumbarton Oaks ontwerp is. Daar is ook besluit watter prosedure gevolg sou word betreffende stemming in die Veiligheidsraad, ’n saak waaroor geen eenstemmigheid tot nog toe bereik was nie.
Verenigde Nasies Gestig
So het dit dus gebeur dat verteenwoordigers van vyf-en-veertig lande op 25 April 1945 in San Francisco byeengekom het om ’n plan op te stel vir die skepping van ’n nuwe internasionale liggaam om wêreldvrede te handhaaf. Pole, wat geen behoorlik saamgestelde regering gehad het nie, is nie verteenwoordig nie, maar is as ’n lid aanvaar. President Roosevelt, een van die grootste voorstanders van hierdie konferensie, is skielik in die begin van April oorlede. Onderwyl die konferensie aan die gang was, is nog ses lande uitgenooi om afgevaardigdes te stuur. Die lede van hierdie konferensies het voor hulle gehad die voorstelle van Dumbarton Oaks, wat deur die vier groot moondhede opgestel was. Hierdie vier moondhede, by wie ’n vyfde, Frankryk, bygevoeg is, het ’n kernkomitee gevorm en die werksaamhede op die komitee oorheers. Tog is die hele kwessie van die opstel van die Handves op so ’n openhartige manier behandel dat baie amendemente bespreek is en eenparig deur almal teenwoordig aanvaar is. Op 26 Junie is die Handves deur al 153 afgevaardigdes onderteken. Die Handves moes eers deur al die regerings wat in San Francisco verteenwoordig was, bekragtig word, en nadat dit deur die vyf groot moondhede en die meerderheid van die ander lande verkry is, het die Verenigde Volke teen 24 Oktober 1945 van krag geword.
Die eerste byeenkoms van die Algemene Vergadering en van die Veiligheidsraad is in Januarie 1946 in Londen gehou. Die eerste Sekretaris-generaal van die Verenigde Volke-organisasie (V.V.O.) was Trygve Lee, die minister van buitelandse sake van Noorweë. ’n Perseel langs die East River in New York is gekies as die setel van die permanente hoofkwartier van die Verenigde Volke.
Organisasie van die Verenigde Nasies
Die Algemene Vergadering (Artikel 9 tot 22) is ’n groot liggaam waarheen elkeen van ledestate vyf verteenwoordigers mag stuur, maar waarin elke land net een stem het. Die Vergadering kom elke jaar byeen en kies sy eie president vir die sitting. As gevolg van die groot hoeveelheid werk wat gedoen moet word en die moeilikheid wat dit sal oplewer as dit in so ’n groot liggaam behandel word, is ses hoofkomitees benoem wat hul bevindinge vir oorweging aan die Vergadering voorlê. Daar is ook ’n Algemene Komitee bestaande uit die voorsitters van die ses komitees en die president en sewe onder-presidente van die Vergadering. Elke keer as ’n saak in die Vergadering te berde gebring word, moet hierdie komitee deur ’n meerderheidstem beslis of die saak voortspruit uit die Handves en of dit bespreek behoort te word. Gereelde verslae word ook ontvang van die Sekretaris-generaal (aangestel op aanbeveling van die Raad) en die Veiligheidsraad. Die Algemene Vergadering is nie ’n wêreldparlement nie, aangesien dit geen wetgewende of uitvoerende magte het nie, maar is in werklikheid ’n wêreldforum waar verteenwoordigers van groot en klein state dieselfde geleentheid het om die menings van hul eie land oor internasionale aangeleenthede onder bespreking bekend te maak. Dit is in dié opsig dat die Vergadering waardevolle werk verrig. Wêreldvraagstukke word in die openbaar bespreek en op dié manier word wêreldmenings gevorm en internasionale samewerking verseker. Onderwerpe van uiteenlopende aard word deur die Vergadering bespreek. Dit het talle moeilike politieke probleme ingesluit, soos die toekoms van Palestina, die posisie van Indiërs van Suid-Afrika, Franse beleid in Marokko, ontwapening en atoomkrag.
’n Opvallende verskil tussen hierdie Vergadering en dié van die Volkebond is dat, terwyl in laasgenoemde besluite oor belangrike sake eenparig moes wees, die Vergadering slegs ’n twee-derde meerderheid van die lede wat teenwoordig is, vereis (Artikel 18). Hierdie prosedure gee die kleiner lande ’n belangrike aandeel in die opstel van besluite. Die beraadslagende magte van hierdie liggaam is baie uitgebreid, maar in een opsig word hul streng aan bande gelê. ’n Geskil mag alleen bespreek word en aanbevelings in verband daarmee gedoen word as die saak nie voor die Veiligheidsraad sal dien nie (Artikel 12).
Die besluite van die Vergadering is in werklikheid aanbevelings. Dit kan aan óf die Veiligheidsraad óf ’n ander liggaam van die Organisasie óf regstreeks aan ledestate gerig word. Dit is die taak van die Vergadering om die ses nie-permanente lede van die Veiligheidsraad te kies, die agttien lede van die Ekonomiese en Maatskaplike Raad aan te stel, en saam met die Veiligheidsraad die vyftien regters van die Internasionale Hof van Justisie te kies. Dit kan verder bykomende liggame aanstel, soos byvoorbeeld die Atoomkrag-Kommissie, wat deur die Vergadering in Londen in die lewe geroep is en onder die toesig van die Veiligheidsraad geplaas is. Die Vergadering het volle beheer oor die begroting van die Organisasie. Die oorspronklike werksfonds wat gestig is, het £6¼ miljoen bedra en elke ledestaat is in kennis gestel wat sy eie bydrae tot die fonds sou wees. Die beraamde uitgawes van die Verenigde Volke in 1953 was ongeveer £17½ miljoen, die grootste deel waarvan aan salarisse bestee is.
Die Veiligheidsraad (Artikels 23 tot 32) is die liggaam aan wie "die vernaamste verantwoordelikheid vir die handhawing van internasionale vrede en veiligheid" opgedra is. Alle geskille wat die wêreldvrede bedreig, moes dus onder die Raad se aandag gebring word. Daar was 11 lede in die Raad; vyf permanent (Brittanje, Verenigde State, Sowjet-Rusland, Frankryk en Nasionalistiese Sjina – die sogenaamde "Groot Vyf") en die 6 deur die Algemene Vergadering gekies vir twee jaar. Laasgenoemdes was verkies met inagneming van die bydrae wat deur ’n land gemaak is tot die handhawing van internasionale vrede asook van billike geografiese verspreiding. Elkeen van die lede het in ’n alfabetiese volgorde ’n maand lank as president opgetree.
’n Groot verbetering op die organisasie van die Volkebond was die gebruik dat die Veiligheidsraad voortdurend in sitting bly, en dus binne kort kennisgewing beskikbaar was as daar op enige plek in die wêreld ’n kritieke toestand sou ontstaan. Vergaderings van die Veiligheidsraad moes minstens een keer elke veertien dae plaasgevind het, maar in werklikheid was daar in die loop van ’n jaar baie meer samesprekings gehou. Elke lid van die raad het een stem, en daar is bepaal dat in sake betreffende die prosedure ’n besluit aangeneem moes word deur ’n meerderheidstem van enige sewe lede. In belangrike sake moes die meerderheidstem ook die stemme van al die permanente lede insluit. Dit beteken dat enigeen van die vyf groot moondhede teen ’n sluit kan stem. Hierdie negatiewe stem deur ’n permanente lid word beskryf as die ,,veto”. Hierdie kwessie van die veto het heftige teenkanting in San Francisco uitgelok, maar die vyf groot moondhede was onversetlik in hul standpunt dat, as die eenparigheid van hul stemme nie behou word nie, die hele organisasie van nul en gener waarde sou wees. Gedurende die bestaansjare van die Raad was daar baie geleenthede waar beoefening van die veto tot ontevredenheid gelei het. Die veto is telkens deur Sowjet-Rusland gebruik. Die grootste misnoeë daarteen het ontstaan omdat Rusland dit gebruik het om te verhinder dat nuwe lede by die Verenigde Volke kon aansluit. Daar moet egter op gewys word dat die veto slegs in die Veiligheidsraad beoefen was en dus nie in die ander liggame betrek kon word om konstruktiewe werk te dwarsboom nie.