cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Phoriospongia solida
Die spons behoort tot die genus Phoriospongia en tot die familie Chondropsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1880 deur Marshall.
Hope Lange
Hope Lange (28 November 1933 – 19 Desember 2003) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Death Wish (1974), A Nightmare on Elm Street 2: Freddy's Revenge (1985), en Blue Velvet (1986), en in die televisiereeks The Ghost & Mrs. Muir (1968).
Gasteria langebergensis
Gasteria langebergensis is 'n vetplant wat tot die genus Gasteria behoort. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Worcester tot by Robertson voor.
Arnolf van Karintië
Arnolf van Karintië (ook: Arnulf, Arnold) omtrents 850 - 8 Desember 899, Regensburg) was 'n Karolinger. Hy was vanaf 887 koning van die Oos-Frankiese Ryk en van 896-899 keiser.
Arnolf se voorganger Karel III die Dikke het kort die drie dele van die Frankiese Ryk verenig en die hele ryk van Karel die Grote onder sy bewind gebring. Karel het egter aan epilepsie gely en die Wikings het sy ryk onveilig gemaak. Arnolf het dit gebruik om met hulp van Beiere, Franke, Sakse, Turinge en Alemanne self koning te word. Arnolf het hom beperk tot die Oos-Frankiese Ryk en na Karel se dood het die ryk opnuut uitmekaar geval. Vanaf 888 het Arnulf sy mag ook oor Italie en Lotaringe uitgebrei.
Matam, Haifa
Ligging
Die park is geleë op 'n hoofweg, tussen snelweg 2 en snelweg 4, en naby die openbare vervoermiddelpunt van die Carmel Beach-treinstasie en Sentrale Busstasie. Die Carmel Tonnels se westelike portale, wat in Desember 2010 geopen is, bied maklike toegang per motor tot die park vanaf gebiede noord en oos van Haifa.
Geskiedenis
Matam Park is in die 1970's deur die Haifa Economic Corporation gestig, en is sedertdien geleidelik uitgebrei. Een van die eerste huurders in die park was Intel, wat sy Haifa-navorsing en ontwikkelingsentrum in 1974 hier opgerig het, en het vandag meer as 5 000 werknemers in Matam. Vandag word die park 51% besit deur Gav-Yam Bayside Land Corporation en 49% deur die Haifa Economic Corporation.
Henry van de Velde
Henry Clement van de Velde (* 3 April 1863 in Antwerpen; † 25 Oktober 1957 in Zürich) was 'n Belgies-Vlaamse argitek, binneargitek, ontwerper, kunsteoretikus en hervormer. Naas Victor Horta en Paul Hankar is hy een van die belangrikste wegbereiders en hoofverteenwoordigers van Art Nouveau-kuns in België, alhoewel hy 'n groot deel van sy loopbaan in Duitsland deurgebring het. Hier was hy saam met Hermann Muthesius en Friedrich Naumann een van die medestigters van die Deutscher Werkbund, 'n ekonomies-kulturele vereniging van kunstenaars, argitekte, entrepreneurs en deskundiges wat in 1907 in München in die lewe geroep is.
Matam, Haifa
Beskrywing
Matam Park is 'n ingeslote kampus, wat 'n area van ongeveer 220 000 vierkante meter beslaan met byna 8 000 werknemers. Die Park se sentrale bestuur- en onderhoudsmaatskappy verskaf verskeie dienste aan huurders, soos sentrale lugreëling, kafeterias, kinderdagsorg, 'n mediese kliniek, vervoerfasiliteite, 'n poskantoor, vulstasie en parkeerareas.
Henry van de Velde
Van de Velde word as een van die veelsydigste Jugendstil- en Art Nouveau-kunstenaars beskou wat die toegepaste kuns van sy tyd fundamenteel vernuwe het. Sy werke, wat in verskillende materiale uitgevoer is, het sterk gekontrasteer met die saaklikheid van laat 19de eeuse kunsstromings.
Vroeë lewe en opleiding
Henry van de Velde is as die sesde van agt kinders in 'n aptekergesin gebore. Sy pa, die welvarende Brusselaar Guillaume Charles van de Velde, het in sy vrye tyd feeste vir bekende internasionale komponiste georganiseer. Henry het sy opleiding in skilderkuns aan die Koninklike Akademie vir Skone Kunste in Antwerpen ontvang, met Charles Verlat as sy hoofdosent. Later het hy sy studies by die befaamde portretskilder Carolus-Duran in Parys voortgesit.
Kunstenaars soos Paul Signac en Georges Seurat het groot invloed op sy skilderstyl uitgeoefen wat as neo-impressionisties (pointillisties) beskryf kan word. In 1889 het hy by die Brusselse kunstenaarsvereniging Les XX aangesluit. Toe Vincent van Gogh van sy werke ter geleentheid van Les XX se jaarlikse kunsskou vertoon het, was Van de Velde een van die eerste kunstenaars wat Van Gogh se stylelemente oorgeneem het. In hierdie periode het hy blywende vriendskapsbande met die skilder Théo van Rysselberghe en die beeldhouer Constantin Meunier gesmee.
Mettertyd het Van de Velde besef dat skilderkuns nie die gepaste kunsvorm was om sy aspirasies as kunstenaar te vervul nie. 'n Loopbaan as skilder was vir hom uiteindelik so onbevredigend dat hy omstreeks 1893/1894 besluit het om hom liewer met argitektuur en toegepaste kuns besig te hou.
Art Nouveau
Van Van de Velde se werke is ook ter geleentheid van die Paryse wêreldtentoonstelling in 1900 in Bing se pawiljoen vertoon. Sy ontwerpe het nou sterk invloede van leidende Arts and Crafts-kunstenaars soos John Ruskin en William Morris getoon en wegbeweeg van historiese stylvorme. Van de Velde was van voorneme om met sy vernuwende kunsvorme banaliteit en onooglikheid uit die leefwêreld van mense te verban.
Dit was veral abstrakte geboë lyne waarmee hy uitdrukking aan sy persoonlike styl gegee het, sowel as argitek en meubelontwerpe, maar met sy ontwerpe van gebruiksvoorwerpe soos byvoorbeeld sy beroemde kandelabers wat in 1898 in opdrag van sy vriend en ondersteuner Harry Graf Kessler ontstaan het. Die lyn word hier versterk tot 'n plastiese vorm.
Danksy artikels in tydskrifte soos Innen-Dekoration het Van de Velde bekendheid in Duitsland verwerf en eerste opdragte as binneargitek uit Berlyn ontvang. Teen die eeuwisseling is sy argitektoniese ontwerpe vir twee landhuise, Villa Leuring in Nederland en Villa Esche in Chemnitz, Duitsland verwesenlik. In 1900 het Karl Ernst Osthaus, stigter van die Folkwang-Museum, Van de Velde gekontakteer en sy idee vir 'n nuwe museum verduidelik waarin kuns uit die Ruhr-nywerheidsgebied erkenning sou kry. Van de Velde het bygedra tot die verwesenliking van die projek, die binnedekorasie ontwerp en as raadgewer vir Osthaus by die aankoop van Belgiese en Franse kunswerke opgetree. Osthaus self het voorheen veral in 19de eeuse Duitse skilderkuns van die Düsseldorfse Skilderskool belang gestel.
Harry Graf Kessler en die Derde Weimar
In die laat 19de eeu was Weimar 'n klein residensiestad met 'n bevolking van 3 000 in die oorwegend agrariese Thüringiese hertogdom Sakse-Weimar-Eisenach. Dit was nie sy politieke of ekonomiese belangrikheid wat Weimar bo die status van 'n gewone provinsiale hoofstad verhef het nie, maar sy lang tradisie as 'n stad van kuns en kultuur. In die tweede helfte van die 19de eeu het die stad tydens die bewind van die liberale groothertog Karl Alexander (1853–1901) 'n nuwe kulturele bloeitydperk beleef. Hoe beperk sy politieke invloed in die nuutgestigte Duitse Keiserryk ook was, hoe meer het hy die kunslewe in Weimar bevorder. 'n Nuutgestigte skilderskool het vanaf 1860 beroemde kunstenaars soos Wilhelm von Kaulbach, Max Liebermann en Arnold Böcklin na Weimar gelok. Nuwe invloede uit Frankryk het hier dikwels vroeër die aandag van kunstenaars en kunsliefhebbers getrek as in groot Duitse metropole soos Berlyn, München of Dresden.
Phoriospongia reticulum
Phoriospongia reticulum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Henry van de Velde
Harry Graf Kessler en die Derde Weimar
Dit was Berlyn waar Van de Velde kennis gemaak het met Harry Graf Kessler. Toe groothertog Karl Alexander se kleinseun Wilhelm Ernst die regering oorgeneem het, was dit Kessler wat die beslissende rol by die vernuwing van Weimar se kunslewe sou speel – 'n ontwikkeling waarna later as die "Derde Weimar" verwys is. Saam met Elisabeth Förster-Nietzsche, die suster van die befaamde filosoof (vir wie Van de Velde die binneontwerp vir die Nietzsche-huis in Weimar gedoen het), het Kessler, wat in Engeland grootgemaak is, die belangstelling van Van de Velde gewek.
Phoriospongia reticulum
Die spons behoort tot die genus Phoriospongia en tot die familie Chondropsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1880 deur Marshall.
Henry van de Velde
Weimar
Kort ná die eeuwisseling is Van de Velde as direkteur van die Groothertoglike Saksiese Kunshandwerkskool in Weimar benoem. Groothertog Wilhelm Ernst het die besondere opdrag aan hom gegee om die produkgehalte van kunsateljees en nywerhede in die land te verbeter. Hulle het binnekort met sukses volgens sy ontwerpe begin produseer.
Tussen 1904 en 1911 het Van de Velde as argitektoniese outodidak 'n reeks Jugendstilgeboue ontwerp. In 1907 was hy een van die stigters van die Deutscher Werkbund, 'n vereniging van kunstenaars, argitekte, entrepreneurs en deskundiges. Saam met Anna Muthesius en Paul Schultze-Naumburg het hy ook reformkleding vir vroue ontwerp wat deur kunstenaars geïnspireer is. Tussen 1908 en 1909 het hy die binneargitektuur van die kasteel in die Jugendstil herontwerp. Van de Velde het as argitek met sukses vir privaat opdraggewers gewerk, alhoewel hy geen opdragte van die groothertog ontvang het nie.
Een van die ontwerpe, wat in Weimar nie meer verwesenlik is nie, was 'n beplande monument vir die filosoof Friedrich Nietzsche, 'n somerteater vir die Berlynse aktrise Louise Dumont en 'n restaurant. Terwyl sy vriend Harry Graf Kessler gedurende die Eerste Wêreldoorlog diensplig gedoen het, het Van de Velde sy bibliofiele uitgewery, die Cranach-pers in Weimar, bestuur. As gevolg van die oorlog is die kunshandwerkskool in 1915 gesluit. Van de Velde het hom in 1917 in Switserland gevestig, sy gesin het in November 1918 gevolg. In Duitsland is hy as burger van 'n "vyandelik gesinde nasie" beskou, en tydelik is politieke druk op hom uitgeoefen. Alhoewel hy in besit van 'n Duitse paspoort was, was hy byvoorbeeld na bewering 'n tyd lank verplig om drie keer per dag by 'n polisiekantoor in Weimar te verskyn. Die kunshandwerkskool het ná 1919 die bakermat van die Bauhaus-skool geword.
Nederland en België
In Switserland het van de Velde nooit tuis gevoel nie. Tussen 1920 en 1926 het hy as argitek 'n privaat museum vir sy ondersteuners, die egpaar Kröller-Müller, in Nederland ontwerp wat eers in 1938 voorlopig voltooi kon word. Daar het hy in 1924 die President Steynpark en -bank ontwerp. In 1925 is hy as professor in argitektuur aan die Universiteit van Gent aangestel en een jaar later as direkteur van die nuutgestigte Institut Supérieur des Arts Decoratifs (ISAD) in Brussel benoem.
Die nuwe begin in België was moeilik. Nog jare ná die Eerste Wêreldoorlog is hy oor sy verblyf in Duitsland en sy beweerde Duitse nasionaliteit verwyt. In 1936 het hy geëmeriteer, maar nogtans aan twee wêreldtentoonstellings deelgeneem – in 1937 in Parys en aan New York se World's Fair in 1939. In 1939 is Van de Velde as lid van die Belgiese Koninklike Kommissie van Monumente en Landskappe benoem.
Weens sy betrokkenheid as Conseiller esthétique de la reconstruction ("Raadgewer vir heropbou") vir die militêre Duitse administrasie in België was Van de Velde ná die Tweede Wêreldoorlog weer aan baie kritiek blootgestel. Aanvanklik is hy van kollaborasie aangekla, maar ná 'n kort tyd is die saak laat vaar.
Switserland
In 1947 het hy na Switserland teruggekeer. Sy nalatenskap het hy in Brussel agtergelaat, maar dele daarvan is deur vriende na Switserland geneem waar Van de Velde sy lewensherinneringe neergeskryf het. In 1957 is van de Velde ná 'n kortstondige siekte in die ouderdom van 95 jaar in 'n hospitaal in Zürich oorlede. Sy as is langs die graf van sy vrou op die begraafplaas van Tervuren in Brussel begrawe. Van de Velde het sy eie grafsteen reeds in 1943 ontwerp.
Uit die huwelik met sy vrou Maria, née Sethe, is vyf kinders gebore, een seun en vier dogters. Maria van de Velde is reeds in 1943 ná 'n lang swaar siekte oorlede. Haar afsterwe het Van de Velde swaar getref en hom in 'n emosionele krisis laat beland.
Eksterne skakels
Verenigings Werke
Muraltia arachnoidea
Muraltia arachnoidea is 'n struik wat deel is van die Polygalaceae familie. Die spesie is endemies aan Suid-Afrika en kom in die Wes-Kaap in die Piketberg voor. Die spesie het 'n voorkomsgebied van kleiner as 245 km² en die plant is deel van die fynbos. Daar word geskat dat die spesie reeds 20% van sy habitat afgestaan het aan gewasverbouing. Rooibos, graan en sitrus-verbouing hou ook 'n bedreiging vir die spesie in.
Phoriospongia squalida
Phoriospongia squalida is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Phoriospongia en tot die familie Chondropsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1888 deur Lendenfeld.
Esslingen am Neckar
Esslingen am Neckar is 'n stad in Baden-Württemberg in die suide van Duitsland, met 'n bevolking van 93 542 op 31 Desember 2018 en 'n oppervlakte van 46,42 km². Die stad is 10 km suidoos van Stuttgart langs die Neckar geleë en staan bekend as "ingenieurstad".
George Merritt (akteur)
George Merritt (10 Desember 1890 – 27 September 1977) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Ghost Camera (1933), Clouds Over Europe (1939), en The Frightened Lady (1940), en in die televisiereeks The Persuaders! (1971).
Aloe condyae
Aloe condyae is 'n aalwyn wat endemies aan Mpumalanga is; dit kom in die berge suid van Barberton voor. Die spesie het 'n voorkomsgebied van kleiner as 5 km². Die plant word bedreig deur indringerplante. Die gebied waarin dit voorkom is omring deur denneboom plantasies en sade van die bome word deur die wind na die voorkomsgebied gedra.
Humphreys-versameling
Die Humphreys-versameling bestaan uit besondere Africana wat tans in die Universiteit van die Witwatersrand se besit is.
Die versamelaar
James Charles Napoleon Humphreys (1902 – 1969) was ‘n seun en ‘n kleinseun van persone wat in die mynwese in Transvaal betrokke was. Hy het in armoede groot geword en was op 14-jarige ouderdom self reeds ‘n mynwerker. Deur privaatstudie het hy homself so ontwikkel dat hy later redakteur van myntydskrifte geword het. ‘n Ernstige beroerte het sy loopbaan gekniehalter. Jare lank het hy aan sy versameling Africana opgebou totdat dit uiteindelik uit 30 000 items bestaan het. Dit is later aan die universiteit verkoop.
Onderwerpe
Hierdie groot algemene versameling van Africana bestaan uit boeke, biografieë, outobiografieë, tydskrifte, koerante, manuskripte, dokumente, foto’s, prente, tegniese publikasies, films, munte, medaljes en wapens. Materiaal oor die goud- en diamantbedryf sowel as Rhodesië is opvallend baie. Ander volop onderwerpe in die versameling is volksgebruike van die swart bevolkingsgroepe, Khoikhoi, San en die Kaapse Maleiers. Daar is materiaal oor die bankwese, geologie, argeologie, kuns en kunsgeskiedenis, plant- en dierkunde, Tweede Vryheidsoorlog, vroeë Johannesburg, antieke goudmyne, 1820-Setlaars, Oos-Kaap en reisverslae deur vroeë reisigers.
Besondere artikels
Opvallende en unieke items in die versameling is
Prempeh I
Prempeh I (Otumfuo Nana Prempeh I, 18 Desember 1870 tot 12 Mei 1931) was die 13de koning van die Ashantiryk. Asantehene (koning) Prempeh I het van 26 Maart 1888 tot met sy dood in 1931 regeer. Hy het onder meer in 1893 oorlog teen Brittanje gevoer.
Biografie
Koning Prempeh I se oorspronklike naam was prins Kwaku Dua III Asamu. Sy ma, koningin Yaa Akyaa, was die koninginmoeder van die Asjantiryk. Deur strategiese politieke huwelike het sy die Goue Stoel, of troon, vir haar seun verseker.
In Januarie 1896 het die Britte onder sir Robert Baden-Powell in die hoofstad van die Asjantiryk, Kumasi, aangekom. Kort daarna het goewerneur William Maxwell ook in Kumasi aangekom.
Brittanje het die gebiede van die Asjanti en Fanti geannekseer. Prempeh I is afgesit en na die Seychelle verban. Asjanti het deel van die Britse Goudkuskolonie geword en ’n Britse minister-resident is in Kumasi aangestel.
In 1900 het ’n versoek dat die Goue Stoel, die simbool van die Asjanti se soewereiniteit, aan die Britte oorhandig word, gelei tot ’n opstand onder Yaa Asantewaa wat bekend geword het as die Oorlog van die Goue Stoel. Die opstand is onderdruk en Yaa Asantewaa is ook na die Seychelle verban. In Januarie 1902 het Brittanje ’n protektoraat in die Asjantiryk afgekondig.
Op 31 Januarie 1935 is Asjanti se onafhanklikheid herstel. Ná Prempeh I se dood op 12 Mei 1931 is hy deur Prempeh II opgevolg. Hy is in Kumasi begrawe.
Buster Merryfield
Buster Merryfield (27 November 1920 – 23 Junie 1999) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Hannah (1980), Only Fools and Horses.... (1981), en Strangers and Brothers (1984).
Bosbou
Bosbou is die wetenskap en ambag van die skep, bestuur, plant, gebruik, bewaar en herstel van woude, boslande en gepaardgaande hulpbronne vir menslike- en omgewingsvoordele. Bosbou word in plantasies en natuurlike erwe beoefen. Die wetenskap van bosbou het elemente wat tot die biologiese, fisiese, sosiale, politieke en bestuurswetenskappe behoort. Bosbestuur speel 'n noodsaaklike rol in die skepping en wysiging van habitatte en beïnvloed die voorsiening van ekosisteemdienste.
Bos-ekosisteme word gesien as die belangrikste komponent van die biosfeer, en bosbou het na vore getree as 'n noodsaaklike toegepaste wetenskap, ambag, en tegnologie. 'n Beoefenaar van bosbou staan bekend as 'n bosbouer.
Meinhart Maur
Meinhart Maur (18 Augustus 1891 – 1964) was 'n Duitse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Caravan of Death (1920), Die Teufelsanbeter (1920), Dick Barton at Bay (1950), en The Tales of Hoffmann (1951).
Bloukaas
Bloukaas is ’n algemene klassifikasie van kase waartoe kulture van die swam Penicillium gevoeg is sodat die finale produk kolle of are van blou of blougrys skimmel bevat en ’n sekere geur het van dié swam of verskeie spesiaal gekweekte bakterieë. By sommige bloukase word spore ingespuit voordat die wrongel vorm, en by ander word die spore ná die tyd in die wrongel ingemeng. Die kaas word gewoonlik in ’n temperatuurbeheerde omgewing soos ’n grot verouder. Dit kan net so geëet of oor kos gekrummel of gesmelt word.
Die smaak van bloukase is dikwels skerp en sout. Die bakterie Brevibacterium linens is verantwoordelik vir die reuk van baie bloukase, asook vir voetreuke en ander menslike liggaamsreuke.
Geskiedenis
Bloukaas is vermoedelik per ongeluk ontdek toe kase by natuurlike temperature in vogbeheerde grotte gestoor is – wat gunstige omstandighede vir baie soorte onskadelike swamme is. Dit was klam in die grotte en daarom het die swamme gevorm.
Daar word dikwels beweer Plinius die ouere het in 79 n.C. gunstig van Roquefort gepraat. In die teks praat Plinius egter van ’n kaas van Gallië sonder om te noem wat die oorsprong is en selfs of dit ’n bloukaas is.
Gorgonzola is een van die oudste bekende bloukase en is minstens sedert 879 v.C. al geëet. Dit het egter vermoedelik nie blou are bevat tot omstreeks die 11de eeu nie. Stilton is ’n relatief nuwe byvoeging tot bloukase; dit het iewers in die vroeë 1700's gewild geraak. Baie variëteite soos Danablu en Cambozola het in die 20ste eeu ontstaan.
Frances Langford
Frances Langford (4 April 1913 – 11 Julie 2005) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Every Night at Eight (1935), Palm Springs (1936), The Hit Parade (1937), en The Bamboo Blonde (1946).
Jackson Brundage
Jackson Brundage (gebore 21 Januarie 2001) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse NCIS (2003), One Tree Hill (2003), en See Dad Run (2012).
Aragonees
Aragonees (aragonés, [aɾaɣoˈnes]) maak deel uit van die ondergroep van die Iberoromaanse tale binne die Romaanse taalfamilie. Dit is die amptelike taal van die Spaanse outonome gemeenskap Aragon, net suid van die Pireneë en die grens tot Frankryk. Dié taal het sowat 10 000 moedertaalsprekers en 20 000 mense gebruik dit as 'n tweede taal. Die Unesco beskou Aragonees as 'n bedreigde taal omdat dit tans net in enkele valleie van die suidelike Pireneë gebesig word.
Max Maximilian
Max Maximilian is 'n Duitse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Die Großstadt der Zukunft (1925), The Man Who Cheated Life (1926), Luther (1928), en Woman in the Moon (1929).
Richmond, Virginië
Richmond is die hoofstad van die deelstaat Virginië. Die stad is langs die Jamesrivier geleë, sowat 160km suid van Washington, D.C.
Geskiedenis
Die eerste blanke besoekers was kapteins Christopher Newport en John Smith en hulle gevolg, slegs twee weke nadat hulle by Jamestown gearriveer het in 1607. Kaptein Francis West het hier 'n fort gebou gedurende 1609 maar na probleme met die Indiane word dit ontruim. Eers in 1637 het Thomas Stegg hier weer 'n handelspos gestig. Na die slagting van die Indiane in 1644 is Fort Charles gebou om die handeslpos te beskerm.
Onder Thomas Stegg se seun se leiding ontwikkel die handelspos na 'n handelssentrum wat onder andere in tabak, pels en ander kommoditeite handel dryf. Stegg junior laat alles na aan sy neef William Byrd en die handelssentrum staan bekend as Byrd's Warehouse. Byrd se seun, William Byrd II, stel in 1733 voor dat 'n dorp hier gebou word. Die dorp word uitgelê deur Majoor William Mayo in 1737 en word vernoem na Richmond on the Thames in Engeland. In 1742 word die dorp geproklameer en in 1779 word dit die hoofstad van Virginië.
Amerikaanse Burgeroorlog
Tydens die Amerikaanse Burgeroorlog was Richmond die hoofstad van die Gekonfedereerde State van Amerika.
Ekonomie
Tabakvervaardiging is by verre die grootste industrie in Richmond en verskeie sigaret-handelsname is hier gevestig.
Chris Bruno
Chris Bruno (gebore 15 Maart 1966) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The World's Fastest Indian (2005) en in die televisiereekse The Dead Zone (2002), Prison Break (2005), en The Fosters (2013).
Aloe craibii
Die Aloe craibii is 'n aalwyn wat endemies aan Mpumalanga is; dit kom in die berge suid van Barberton voor. Die spesie het 'n voorkomsgebied van minder as 134 km² en het reeds 50% van sy habitat afgestaan aan die aanplant van denneboom plantasies. Die oorblywende populasie is gefragmenteerd.
Phycopsis
Phycopsis is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Kim Lankford
Kim Lankford (gebore 14 Junie 1955) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Octagon (1980) en Street Corner Justice (1996), en in die televisiereeks Knots Landing (1979).
William Mervyn
William Mervyn (3 Januarie 1912 – 6 Augustus 1976) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The Ruling Class (1972) en in die televisiereekse The Eustace Diamonds (1959), Silas Marner (1964), en The Persuaders! (1971).
Ferdy Mayne
Ferdy Mayne (11 Maart 1916 – 30 Januarie 1998) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Fearless Vampire Killers (1967), Where Eagles Dare (1968), Barry Lyndon (1975), en Conan the Destroyer (1984).
Carolus-Duran
Charles Auguste Émile Durand, beter bekend as Carolus-Duran (* 4 Julie 1837, † 17 Februarie 1917), was 'n Franse skilder en kunsdosent wat veral bekendheid verwerf het met sy stylvolle en elegante portretskilderye van hooggeplaastes in die tyd van die Derde Franse Republiek.
Muraltia thunbergii
Muraltia thunbergii is 'n struik wat deel is van die Polygalaceae familie. Die spesie is endemies aan Suid-Afrika en kom in die Wes-Kaap van Darling tot by Franschhoek asook in die Kaapse Skiereiland voor. Die spesie het 'n voorkomsgebied van kleiner as 1400 km² en die plant is deel van die fynbos. Die spesie het reeds groot gedeeltes van sy habitat afgestaan; 36% in die Kaapse Vlakte aan ontwikkeling en gewasverbouing. Laasgenoemde is steeds 'n bedreiging by Joostenberg en Franschhoek terwyl indringerplante steeds 'n bedreiging is.
Phoriospongia syringiana
Phoriospongia syringiana is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Phoriospongia en tot die familie Chondropsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1906 deur Whitelegge.
Aloe cyrtophylla
Aloe cyrtophylla is 'n aalwyn wat endemies aan sentraal Madagaskar is.
Zimbabwe Krieket
Zimbabwe Krieket (Engels: Zimbabwe Cricket, afgekort “ZC”), tot in 2004 bekend as die Zimbabwiese Krieketunie (Zimbabwe Cricket Union, “ZCU”), is die bestuursliggaam wat krieket in Zimbabwe beheer. Die raad is by die Internasionale Krieketraad (IKR) geaffilieer en organiseer verskeie nasionale spanne, insluitend Zimbabwe se nasionale seniorkrieketspan vir mans (die Chevrons), vroue en jeug. Hulle is ook verantwoordelik vir die bestuur en organisasie van toets-, EDI- en T20I-reekse teen ander spanne, en vir die reëling van internasionale wedstryde tuis. Daarbenewens is Zimbabwe Krieket verantwoordelik vir inkomsteverkryging deur die verkoop van kaartjies, borgskappe en uitsaairegte, veral in verband met die Zimbabwiese span. Zimbabwe Krieket het al opgetree as medegasheer van belangrike toernooie soos die Krieketwêreldbeker 2003 (saam met Kenia en Suid-Afrika). Saam met Namibië en Suid-Afrika sal Zimbabwe die Krieketwêreldbeker 2027 ook aanbied.
Zimbabwe Krieket is in 1992 as die Zimbabwiese Krieketunie gestig en het op 6 Julie dieselfde jaar ’n volle lid van die Internasionale Krieketraad geword. Hulle mag dus toetskrieket speel, wat na die belangrikste en vernaamste internasionale krieketwedstryde verwys.
Kinders en jongmense word reeds op skool aan krieket bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting. Nes ander krieketnasies beskik Zimbabwe oor ’n o/19-nasionale span wat aan die o/19-krieketwêreldbeker deelneem. Zimbabwe A is die tweede nasionale span van Zimbabwe en van hul wedstryde geniet eersterangse of A-lys-status. Die belangrikste krieketligas in Zimbabwe is die Logan Beker in eersterangse krieket (20 spanne), die Pro50 Kampioenskap in EDI-krieket (vyf spanne) en die Stanbic Bank 20-reeks in T20-krieket (vyf spanne).
Ralph Michael
Ralph Michael (26 September 1907 – 9 November 1994) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Night to Remember (1958), The Heroes of Telemark (1965), Khartoum (1966), en Empire of the Sun (1987).
Tribhuvan Internasionale Lughawe
Die lughawe is 'n spilpunt vir twee internasionale lugrederye, die vlagskip Nepal Airlines en Himalaya Airlines, saam met verskeie ander plaaslike en streekslugrederye. Die lughawe word beskou as 'n beginpunt vir Mount Everest internasionale toeriste, met verskeie daaglikse vlugte na Lukla. Verskeie lugrederye bied ook Everest-besigtigingsvlugte uit Katmandoe aan.
Weens swaar verkeersopeenhopings, wintermis en die lughawe wat sy volle kapasiteit oorskry, het die regering van Nepal met die bou van die Nijgadh Internasionale Lughawe in Bara, Madhesh Pradesh, begin.
Die eerste straalvliegtuig, 'n Boeing 707 van Lufthansa, het in 1967 op Tribhuvan geland.
In 2019 het die lughawe 7,3 miljoen reisigers en 124 255 vliegtuigbewegings hanteer.
Vliegtuigonderhoud
Nepal Airlines bedryf 'n groot loods tussen die internasionale en binnelandse terminale. Daar is planne om hierdie fasiliteit op te gradeer en na die oostekant van die lugkant te skuif. Buddha Air bedryf 'n geslote deur- loodsfasiliteit, wat smalrompvliegtuie aan die oostekant van die lughawe kan akkommodeer.
Ligging en toegang
Tribhuvan Internasionale Lughawe is 1 km vanaf Pashupatinath-tempel en 6 km (3,7 myl) oos van die middestad en hooftoeristegebied Thamel geleë. Die naaste hotel is Airport Hotel, slegs 200 meter vanaf die lughawehek geleë.
Die lughawe is met die ringpad met groot dele van Katmandoe-vallei verbind.
Landvervoer
Sajha Yatayat-busse verbind die lughawe se internasionale terminaal met Katmandoe se middestad en Lalitpur se middestad. Busse van ander plaaslike maatskappye stop voor die lughawe se hoofhek, 500 meter vanaf die terminaalgeboue. Meter- en voorafbetaalde taxi's is te alle tye by beide terminale beskikbaar.
T20I-wêreldbeker 2014
Die T20I-wêreldbeker 2014 (Engels: 2014 ICC World Twenty20) is van 16 Maart tot 6 April 2014 in Bangladesj beslis. Dit was die vyfde T20I-wêreldbeker in T20I-krieket wat deur die Internasionale Krieketraad (IKR) aangebied is. Destyds is dié toernooi Wêreldtwintig20 2014 genoem, maar sedert die 2021-toernooi staan dit as T20I-wêreldbeker bekend. Die manstoernooi is gelyktydig met die vrouetoernooi gehou en beide die halfeindrondte en die eindstryde van albei toernooie is op dieselfde dag op dieselfde stadions gespeel. Ná die T20I-wêreldbeker 2012 in Sri Lanka was dit die tweede agtereenvolgende T20I-wêreldbekertoernooi in ’n Asiatiese land.
Die T20I-wêreldbeker 2014 was die eerste toernooi met 16 deelnemende nasionale krieketspanne, teenoor die twaalf van die eerste vier T20I-wêreldbekertoernooie. Die 16 deelnemende nasionale krieketspanne was: Die destydse tien toetskrieketlande (Australië, Bangladesj, Engeland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika, Wes-Indië en Zimbabwe), saam met die wenners van die kwalifisering (Afghanistan, Hongkong, Ierland, Nederland, Nepal en die Verenigde Arabiese Emirate). Tydens die T20I-wêreldbeker 2014 is 35 wedstryde gespeel, waaronder twaalf in die eerste rondte, 20 in die Super Tien en drie in die uitklopfase, insluitende die eindstryd. Die beste spanne op die IKR se T20I-ranglys soos op 8 Oktober 2012 het aan die Super Tien deelgeneem, terwyl die laer geplaasde spanne saam met die kwalifiserende spanne in die eerste rondte gespeel het. Die agt spanne wat aan die eerste rondte deelgeneem het, is in twee groepe van vier spanne elk verdeel, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne in die groep gespeel het. Die beste span van elke groep het hierna vir die Super Tien gekwalifiseer. In die Super Tien is die spanne in twee groepe van vyf spanne elk verdeel, waarvan die twee beste spanne tot die halfeindrondte gevorder en die wenners van hierdie wedstryde in die eindstryd ontmoet het.
Toewysing
Die Internasionale Krieketraad het Bangladesj in 2010 as gasheer vir die T20I-wêreldbeker 2014 aangewys. Ná die Kampioenetrofee 1998 was dit die tweede kriekettoernooi wat geheel en al in Bangladesj aangebied is.
Deelnemers
Op 16 April 2012 het die IKR se uitvoerende raad besluit dat vanaf 2014 16 pleks van 12 spanne aan die T20I-wêreldbeker sal kan deelneem. Vervolgens kon naas die destydse tien toetslande ses assosiaatlede aan die T20I-wêreldbeker 2014 deelneem. Die volgende 16 spanne het vir die T20I-wêreldbeker 2014 gekwalifiseer: Australië, Bangladesj (gasheer), Engeland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika, Wes-Indië en Zimbabwe het as volle lede van die Internasionale Krieketraad met toetskrieketstatus regstreeks vir die T20I-wêreldbeker 2014 gekwalifiseer. Afghanistan, Hongkong, Ierland, Nederland, Nepal en die Verenigde Arabiese Emirate het as wenners van die kwalifisering vir dié toernooi gekwalifiseer. Hongkong, Nepal en die Verenigde Arabiese Emirate het vir die eerste keer aan ’n T20I-wêreldbekertoernooi deelgeneem. Die agt beste volle lede op die IKR se T20I-ranglys soos op 8 Oktober 2012 het regstreeks tot die Super Tien gevorder, terwyl die oorblywende agt spanne aan die eerste rondte deelgeneem het.
Kalender
Die volgende tabel dui die T20I-wêreldbeker 2014 se daaglikse program aan. ’n Pers blokkie dui op wedstryde tydens die eerste rondte, ’n siaan blokkie op die Super Tien, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Eerste rondte en Super Tien
Die T20I-wêreldbeker 2014 is deur 16 nasionale krieketspanne beslis. Die ses kwalifiserende spanne en die twee laagste toetslande op die Twintig20-wêreldranglys soos op 8 Oktober 2012 is geplaas in die eerste rondte wat uit twee groepe van vier spanne elk bestaan het. Elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die eerste rondte gespeel. Twee punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n onbesliste wedstryd en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens lopietempo, dan boultempo en dan die uitslag van die direkte ontmoeting gerangskik. Die beste span van albei groepe het na die Super Tien deurgedring.
Aloe deinacantha
Aloe deinacantha is 'n aalwyn wat endemies aan wes Madagaskar is.
Vladimir Horowitz
Vladimir Samoylovich Horowitz (/ˈhɒrəvɪts/; Russies: Владимир Самойлович Горовиц; Oekraïens: Володимир Самійлович Горовиць; Jiddisj: וולאדימיר סאַמוילאָוויטש האָראָוויץ‎; 1903 – 5 November 1989) was 'n Amerikaanse klassieke pianis en komponis wat in die Russiese Ryk gebore is. Hy was bekend vir sy virtuose tegniek, sy toonkleur en die opwinding wat met sy opvoerings gepaard gegaan het. Hy word beskou as een van die grootste pianiste van alle tye.
T20I-wêreldbeker 2014
Eerste rondte en Super Tien
In die geval van ’n gelykop (d.w.s. as albei spanne die gelyke aantal lopies aan die einde van hul onderskeidelike kolfbeurt aangeteken het), is die wedstryd deur ’n Superboulbeurt beslis. Dit was van toepassing in alle fases van die toernooi.
Vladimir Horowitz
Lewe en vroeë loopbaan
Vladimir Horowitz is in Kiëf, Russiese Ryk gebore (tans die hoofstad van die Oekraïne). Daar bestaan ongestaafde beweringe dat Horowitz in Berdychiv gebore is ('n stad naby Zhytomyr in Oekraïne), maar sy geboortesertifikaat konstateer egter op ondubbelsinnige wyse Kiëf as sy geboorteplek.
T20I-wêreldbeker 2014
Eerste rondte en Super Tien
Die Super Tien is deur tien spanne in twee groepe van vyf spanne elk beslis, waartydens elke span een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel het, dus het elke span vier wedstryde in die Super Tien gespeel. Die kwalifisering was gegrond op dieselfde kriterias as in die eerste rondte.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit drie wedstryde bestaan het: twee halfeindstryde en die eindstryd. Die wenner en naaswenner van elk van die Super Tien-groepe het na die uitklopfase deurgedring. Die groepwenner van albei groepe het teen die naaswenner van die ander groep in die halfeindstryde gespeel. Elke wedstryd in die uitklopstadium moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná albei kolfbeurte ’n gelykopuitslag was, is die wenner deur ’n Superboulbeurt bepaal.
Dylan Bruno
Dylan Bruno (gebore 6 September 1972) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Where the Heart Is (2000), The One (2001), en Taken 3 (2014), en in die televisiereeks Numb3rs (2005).
Vladimir Horowitz
Lewe en vroeë loopbaan
Horowitz was die jongste van vier kinders in die huis van Samuil Horowitz en Sophia Bodik, wat geassimileerde Jode was. Samuil was 'n vooruitstrewende elektriese ingenieur en 'n verspreider van elektriese motors vir Duitse vervaardigers. Horowitz se oupa Joachim was 'n handelaar (en ondersteuner van die kunste) wat aan die Iste Gilde behoort het en derhalwe kwytgeskeld daarvan was om in die Russiese Vestigingsgebied vir Jode te woon. Horowitz is in 1903 gebore, maar ten einde hom as te jonk vir militêre diens te laat voorkom om te verhoed dat sy hande beseer word, het sy vader 'n jaar van sy seun se ouderdom afgetrek deur te beweer dat hy in 1904 gebore is. Diè datum het in baie verwysingswerke gedurende die pianis se lewe voorgekom.
Pootlose akkedis
Verskeie akkedisfamilies (suborde Lacertilia of Sauria) sluit pootlose verteenwoordigers in, en een familie, Anniellidae, bestaan selfs uitsluitend uit pootlose spesies. Hoewel pootlose akkedisse baie soos slange lyk, is hulle nie baie nou aan slange verwant nie.
Vladimir Horowitz
Lewe en vroeë loopbaan
Horowitz se oom Alexander was 'n leerling en hegte vriend van Skriabin. Toe Horowitz tien jaar oud was, was daar gereël dat hy vir Scriabin speel, wat sy ouers meegedeel het dat hy besonders talentvol was.
Pootlose akkedis
Die pote ontbreek omdat die diere hulle by ’n grawende leefwyse aangepas het. Verskeie akkedisse (suborde Lacertilia of Sauria van die orde Squamata) toon verskillende stadia van reduksie van die ledemate en sommige van hulle het geen pote nie. Veral laasgenoemde word dikwels met slange (orde Serpentes) verwar. Slange sowel as pootlose akkedisse (soos ander akkedisse) stam oorspronklik van akkedisse met goed ontwikkelde pote af, en by albei het reduksie van die ledemate en die bekken- en skouergordels plaasgevind.
T20I-wêreldbeker 2014
Skeidsregters en wedstrydbeamptes
’n Paneel van 14 skeidsregters en vier wedstrydbeamptes is vir die toernooi ingespan.
Vladimir Horowitz
Lewe en vroeë loopbaan
Horowitz het van 'n jong ouderdom instruksie in die klavier ontvang, aanvanklik van sy moeder, wat ook 'n pianis was. In 1912 het hy by die Kiev Konservatoria ingeskryf waar hy onderrig is deur Vladimir Puchalsky, Sergei Tarnowsky, en Felix Blumenfeld. Sy eerste solo uitvoering was in 1920 in Charkif.
T20I-wêreldbeker 2014
Wedstryde
Die wedstryde is in drie fases opgedeel, naamlik die eerste rondte, die Super Tien en die uitklopfase.
Pootlose akkedis
Met uitsondering van 'n paar slangspesies soos boas en luislange – waar daar nog rudimentere pelviese (bekken-) gordels aangetref word – het albei gordels egter mettertyd by slange verdwyn. Die onderskeid tussen pootlose akkedisse en slange berus hoofsaaklik op kenmerke van die skelet wat nie uitwendig sigbaar is nie. By slange is die 2 helftes van die onderkaak byvoorbeeld deur middel van 'n ligament met mekaar verbind, terwyl hulle by alle akkedisse vergroei is, en alle akkedisse het pektorale (skouer-) gordels.
Phycopsis epakros
Phycopsis epakros is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Pootlose akkedis
Die meeste slange het breë skubbe aan die onderkant waarmee hulle seil, terwyl die skubbe van akkedisse relatief eenvormig is. Die erdslangetjies (families Typhlopidae en Leptotyphlopidae) het egter nie die breë skubbe nie, en tussen die slange en die grawende pootlose akkedisse is daar uitwendig baie min verskil. Sommige pootlose akkedisse het egter beweeglike ooglede, wat slange nie het nie. Die gevurkte tong van slange is nog 'n onderskeidende kenmerk.
Vladimir Horowitz
Lewe en vroeë loopbaan
In Desember 1925 het Horowitz na die Weste geëmigreer, oënskynlik om saam met Schnabel in Berlyn te studeer, maar met die geheime bedoeling om nooit weer terug te keer nie. Die 22-jarige pianis het Amerikaanse Dollars en Britse pondnote in sy skoene geprop ten einde sy aanvanklike konserte te finansier.
Pootlose akkedis
Die erdslangetjies is heeltemal onskadelik en die verwarring van pootlose akkedisse met hierdie slangetjies hou dus geen gevaar in nie. Daar is slegs een akkedisfamilie, Anniellidae, wat uitsluitlik pootlose verteenwoordigers het. Die diere kom in Kalifornië in die VSA voor. Verskeie ander akkedisfamilies sluit pootlose spesies sowel as spesies met goed of swak ontwikkelde pote in. Binne die skinkfamilie (Scincidae), wat goed in Suid-Afrika verteenwoordig is, is daar byvoorbeeld vierpotige, tweepotige en pootlose spesies.
Phycopsis epakros
Die spons behoort tot die genus Phycopsis en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Hooper & Levi.
Vladimir Horowitz
Loopbaan in die Weste
Op 18 Desember 1925 het Horowitz sy eerste verskyning buite sy vaderland in Berlyn gemaak. Hy het later in Parys, Londen, en New York Stad gespeel. Horowitz was deur die Sowjetse owerhede gekies om Oekraïne tydens die eerste Internasionale Chopin Klavierkompetisie in 1927 in Pole te verteenwoordig, maar hy het egter besluit om in die Weste te bly en gevolglik nie aan die kompetisie deelgeneem nie.
T20I-wêreldbeker 2014
Eerste rondte
Agt spanne het aan die eerste rondte deelgeneem. Die boonste twee spanne in elke groep het na die Super Tien deurgedring.
Vladimir Horowitz
Loopbaan in die Weste
Horowitz het sy Amerikaanse buiging op 12 Januarie 1928 in Carnegie Hall gemaak. Hy het Tsjaikofski se Klavierconcerto No. 1 onder leiding van Thomas Beecham gespeel, wat per abuis ook sy Amerikaanse buiging gemaak het. Horowitz het later gese dat hy en Beecham verskillende of uiteenlopende idees gehad het oor tempos en dat Beecham die partituur "vanuit sy geheue gedirigeer het en dat hy nie die stuk geken het nie". Horowitz se rapport met sy gehoor was fenomenaal. Olin Downes, wat vir die The New York Times geskryf het, was krities oor die stryd tussen dirigent en solis, maar het Horowitz gekrediteer met beide 'n pragtige singende toon in die tweede beweging, en 'n geweldige tegniek in die finale, en het Horowitz se speelwerk 'n "tornado van die steppes losgelaat" genoem. In sy debuutuitvoering het Horowitz 'n besondere vermoë getoon om sy gehoor opgewonde te maak, 'n vermoë wat hy vir sy gehele loopbaan onderhou het. Downes het geskryf, "dit is al jare sedert 'n pianis so 'n oproer veroorsaak het in 'n gehoor van hierdie stad." In sy resensie van Horowitz se solo uitvoering het Downes die pianis se speelwerk gekarakteriseer as die tentoonstelling van "die meeste, indien nie al die eienskappe, van 'n grootse interpreteerder." In 1933 het Horowitz vir die eerste keer saam met die dirigent Arturo Toscanini gespeel tydens 'n uitvoering van Beethoven se Klavierconcerto No. 5. Horowitz en Toscanini sou voortgaan om baie kere saam op te voer, op verhoog en in opnames. Horowitz het hom in 1939 in die VSA gevestig en in 1944 'n burger van die land geword. Hy het sy buiging op TV tydens 'n konsert op 1 Februarie 1968 gemaak wat by Carnegie Hall opgeneem is.
T20I-wêreldbeker 2014
Finale puntestand
Hierdie tabel toon die finale puntestand van al die 16 deelnemende nasionale krieketspanne in die T20I-wêreldbeker 2014.
Vladimir Horowitz
Loopbaan in die Weste
Ten spyte van geweldige ontvangste tydens uitvoerings het Horowitz al hoe meer onseker van sy vermoe as pianis begin word. Hy moes by verskeie geleenthede letterlik op die verhoog gestoot word. Hy het hom van 1936 tot 1938, 1953 tot 1965 en 1983 tot 1985 van openbare uitvoerings onttrek.
Repertoire, tegniek en styl
Horowitz is die bekendste om sy uitvoerings van die Romantiese klavierrepertoire. Baie beskou Horowitz se opname van die Liszt Sonate in 1932 as die definitiewe interpretasie van daardie stuk, selfs na vyf-en-sewentig jare en oor die honderd uitvoerings wat op CD deur ander pianiste opgeneem is. Ander stukke wat met Horowitz geassosieer word is Scriabin se Étude in D-skerp mineur, Chopin se Ballade No. 1 in G mineur, en van Rachmaninoff se miniature, insluitende Polka de W.R. Horowitz was bekroon vir sy opnames van die Rachmaninoff Klavierconcerto No. 3, en sy uitvoering voor Rachmaninoff self het die komponis spraakloos gelaat, wat uitgeroep het "hy het dit heel ingesluk. Hy het die moed, die intensiteit, die gewaagdheid." Horowitz was ook bekend om sy uitvoeringe van meer intieme werke, insluitende Schumann se Kinderszenen, Scarlatti se klawerbordsonates, klawerbordsonates deur Clementi en verskeie Mozart en Haydn sonates. Sy opnames van Scarlatti en Clementi word veral gewaardeer, en hy word daarmee gekrediteer dat hy gehelp het om belangstelling in die twee komponiste, wie se werke selde gedurende die eerste helfte van die 20ste eeu uitgevoer is, te laat herleef.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was Horowitz 'n voorstander van kontemporêre Russiese musiek. Hy het die Amerikaanse buigings van Prokofiëf se Klaviersonates Nos. 6, 7 en 8 (die sogenaamde "Oorlogsonates") en Kabalefski se Klaviersonates Nos. 2 en 3 gegee. Horowitz het ook die eerste uitvoering van die Klaviersonate en Excursions van Samuel Barber gegee.
Hy was bekend om sy weergawes van verskeie van Liszt se Hongaarse Rapsodieë. Die Tweede Rapsodie was in 1953 opgeneem gedurende Horowitz se 25ste herdenkingskonsert by Carnegie Hall en hy het gesê dat dit die moeilikste van sy rangskikkings was. Horowitz se noemenswaardige transkripsies sluit sy komposisie Variasies op 'n Tema van Carmen en The Stars and Stripes Forever deur John Philip Sousa in. Laasgenoemde het later 'n gunsteling by gehore geword wat dit as encore sou antisipeer. Behalwe vir transkripsies, was Horowitz nie gekant daarteen om die teks van komposisies te wysig om verbeterings aan te bring aan wat hy beskou het as "on-pianistiese" komposisies of strukturele lompheid nie. In 1940 het Horowitz met instemming van die komponis sy eie uitvoerings-weergawe van Rachmaninoff se Tweede Klaviersonate van die oorspronklike 1913 en 1931 hersiene weergawes geskep, wat deur pianiste soos o.a. Ruth Laredo en Hélène Grimaud gespeel is. Hy het Moessorgski se Prente by 'n Uitstalling herskryf om die werk meer effektief te maak, op grond daarvan dat Moessorgski nie 'n pianis was nie en nie die moontlikhede van die instrument begryp het nie. Horowitz het ook kort passasies in ander werke hersien, soos die vervanging van chromatiese skale in Chopin se Scherzo in B mineur vir ineengeskakelde oktawe. Hierdie gebruik was in skerp kontras tot baie pianiste van die post-19de eeuse-era wat die komponis se wense as onaantasbaar beskou het. Lewende komponiste wie se werke Horowitz gespeel het (o.a. Rachmaninoff, Prokofiëf, en Poulenc) het sonder uitsondering Horowitz se uitvoerings van hul werk geprys wanneer hy hom sekere vryhede met hul partiture veroorloof het.
Horowitz se interpretasies was goed ontvang deur konsertgehore, maar nie deur sommige kritici nie. Virgil Thomson was bekend om sy konsekwente kritiek van Horowitz as 'n "meester van verwringing (verdraaiing) en oordrywing" in sy resensies wat in die New York Herald Tribune verskyn het. Horowitz het beweer dat hy Thomson se opmerkings as komplimente ervaar het, en het gesê dat Michelangelo en El Greco ook "meesters van verdraaiing" was. In die 1980 uitgawe van Grove's Dictionary of Music and Musiciansskryf Michael Steinberg dat Horowitz "illustreer dat 'n uitstaande instrumentale talent geen waarborg van musikale begrip gee nie." Die New York Times musiekkritikus Harold C. Schonberg wys egter daarop dat resensente soos Thomson en Steinberg onbekend was met 19de eeuse uitvoer-praktyke, welke Horowitz se benadering onderlê het. Bykomend hiertoe, het verskeie pianiste soos Shura Cherkassky, Earl Wild, Lazar Berman, John Browning, Van Cliburn, Maurizio Pollini, Murray Perahia, Rudolf Firkušný, Claudio Arrau, Jefim Bronfman, en Horacio Gutiérrez, hoë agting vir Horowitz gehad.