cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maagdetoring
Legende
Daar is baie legendes oor die bou van die toring en sy ligging. Volgens die gewildste Turkse legende het ’n sekere sultan ’n dogter gehad vir wie hy baie lief was. Eendag het ’n orakel voorspel dat ’n giftige slang haar op haar 18de verjaardag sou doodbyt. Die sultan het toe die toring in die Bosporus laat bou om sy dogter so ver as moontlik van die land en slange af te hou om haar te beskerm. Net die sultan mag haar besoek het.
Op haar 18de verjaardag het die sultan vir sy dogter ’n mandjie eksotiese vrugte gebring as ’n verjaardaggeskenk. Hy was verheug dat hy haar kon beskerm en die voorspelling fnuik. Toe sy egter ’n vrug uithaal, het ’n kobra wat tussen die vrugte weggekruip het, haar gepik en sy is in haar pa se arms dood. Dit is waar die naam "Maagdetoring" glo vandaan kom.
Vanweë die ooreenkoms tussen die Dardanelle en die Bosporus, het antieke Grieke en later die Bisantyne gemeen dié toring is die toring in die mite.
Die toring vandag
Vandag is daar ’n restaurant op die eerste verdieping van die toring en ’n kafee bo-in.
Die toring is uitgebeeld op die keersy van die Turkse 10-lira-noot van 1966–1981.
Dercitus
Dercitus is 'n genus van sponsdiere uit die familie Ancorinidae van die Demospongiae.
Haylie Duff
Haylie Duff (gebore 19 Februarie 1985) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Napoleon Dynamite (2004) en Material Girls (2006), en in die televisiereeks 7th Heaven (1996).
Hercules-dwergsterrestelsel
Die Hercules-dwergsterrestelsel of Her is ’n sferoïdale satellietstelsel van die Melkweg in die sterrebeeld Hercules. Dit is in 2006 ontdek in data van die Sloan- Digitale Lugopname. Dit is sowat 479 000 ligjare van die Son af en beweeg weg van die Son teen ’n snelheid van sowat 45 km/s.
Die stelsel het ’n duidelike langwerpige vorm, wat dalk veroorsaak word deur getykragte van die Melkweg wat daarop inwerk.
Hercules is een van die Melkweg se kleinste en dofste satelliete – dit het ’n absolute magnitude van sowat −6,6, wat ooreenstem met dié van ’n bolvormige sterreswerm. Sy massa is egter 7 miljoen sonmassas; die groot verhouding tussen massa en ligsterkte (330) dui op die teenwoordigheid van baie donkermaterie.
Karië
Karië (van Loewiaans Karoewa wat "styl land" beteken, Antieke Grieks: Καρία) was 'n streek van wes-Anatolië, vanaf die kus van mid-Ionië (Mykale) suidwaarts tot Lycië en ooswaarts tot Frigië.
Die inwoners van Karië, wat weens hul tuisland as Kariërs bekend gestaan het, was reeds lank voor die Grieke in Karië aanwesig. Volgens Herodotos se beskrywing was hulle van Minoïese afkoms, terwyl die Kariërs hulself beskryf het as komende van die Anatoliese vasteland, met uitgebreide seevarende belange, en as bloedverwante van die Mysiërs en die Lidiërs.
Die Kariese taal is in 1980 deur John Ray ontsyfer en blyk 'n Anatoliese taal te wees, soos die naburige tale van Lisië, Lidië ens. Ook in noue verband met die Kariërs was die Lelegers, wat 'n vroeëre benaming vir die Kariërs kon wees, of vir 'n volk wat hulle in die streek voorafgegaan het en voortbestaan het as 'n ondergroep van hul gemeenskap, na bewering in 'n hoedanigheid van laer status.
Die Ioonse en Doriese Grieke het die weste daarvan gekoloniseer en het die Kariese bevolking aangevul om Grieks-oorheersde state daar te vorm.
Dendroxea lenis
Dendroxea lenis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Ashley Scott
Ashley Scott (gebore 13 Julie 1977) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A.I. Artificial Intelligence (2001) en Walking Tall (2004), en in die televisiereekse Jericho (2006) en UnREAL (2015).
Esther Scott
Esther Scott (gebore 25 April 1957) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Austin Powers in Goldmember (2002), Fun with Dick and Jane (2005), Dreamgirls (2006), en The Pursuit of Happyness (2006).
Thecla Boesen
Thecla Boesen (22 Augustus 1910 – 11 Februarie 1996) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Six Kids and Their Uncle (1966), Six Kids and the Honeymooners (1967), Magic in Town (1968), en Kid Gang on the Go (1971).
Helmond
Die plek is in 1225 gestig en het in 1232 stadsregte verkry. Helmond is 'n industriestad, o.a. vir die motornywerheid. Helmond besit 'n professionele sokkerspan, Helmond Sport, wat in die Eerste divisie speel.
Ole Gorter Boisen
Ole Gorter Boisen (gebore 21 September 1965) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Kingdom (1994), The Killing (2007), Bron/Broen (2011), en A-klassen (2012).
Halle, Noordryn-Wesfale
Halle (amptelik Halle (Westfalen)) is 'n dorp in die Duitse deelstaat van Noordryn-Wesfale, met 'n bevolking van 21 058 mense in 2009.
Stipagrostis uniplumis
Dit is nie 'n goeie weidingsgras nie weens taai blare, maar word bewei in droë streke waar dit kan oorheers. Die gras kan tot 90 cm hoog groei.
Kaapkolonie
Die Kaapkolonie (Engels: Cape Colony) was 'n deel van Suid-Afrika onder Britse beset gedurende die 19de eeu. Dit het ooswaarts vanaf die Atlantiese Oseaan gestrek. Die finale oostelike grens, na vele oorloë teen die Xhosas, is by die Groot-Visrivier getrek. In die noorde het die Oranjerivier, ook bekend as die Garieprivier, vir lank as die grens gedien, hoewel grondgebied tussen dié rivier en die suidelike grens van Botswana later bygevoeg is.
Die geskiedenis van die Kaapkolonie begin in 1652 met die stigting van Kaapstad deur die Nederlandse kommandeur Jan van Riebeeck wat in diens van die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie (VOC) was.
In 1806 word die Kaap weer deur die Britse mag beset gedurende die Slag van Blaauwberg in 'n poging om Napoleon uit die Kaap te hou, asook om handelsroetes na die Verre Ooste te beheer.
'n Britse kolonie word op 8 Januarie 1806 daargestel en die Kaapkolonie bly onder Britse beheer tot die vorming van die Unie van Suid-Afrika in 1910, waarna dit die Provinsie van Kaap die Goeie Hoop word, of beter bekend as die Kaapprovinsie.
In die loop van die 19e eeu het die Kaap 'n grondwetlike ontwikkeling soortgelyk aan dié van Brittanje se ander kolonies ondergaan. Die kroonkoloniebestuur wat aanvanklik toegepas is het al die mag in die hande van die goewerneur geplaas. Hy moes dikwels in regstreekse opdrag van die Britse regering optree sonder dat hy die geleentheid gegun is om sy eie diskresie te gebruik. Die verontagsaming van die plaaslike bevolking se wense het daartoe gelei dat baie griewe teen die Britse owerheid ontstaan het wat die grondliggende oorsaak van die Groot Trek geword het. Sedert 1834 het die koloniste geleidelik meer seggenskap in hul eie bestuursake verkry, maar die Imperiale regering se vetoreg op plaaslike wetgewing het eers in 1872 verdwyn.
Bestuur
Met die Britse oorname in 1806, was die Kaap ekonomies en staatkundig sleg daaraan toe. Anders as die meeste Europese kolonies wat in die loop van die 17e en 18e eeu gestig is, het dit oor geen stapelproduk, soos byvoorbeeld suiker in Wes-Indië, beskik nie. Daar was inderdaad geen uitvoerprodukte van enige aard nie.
In terme van Brittanje se merkantiele beleid, waarvolgens kolonies uitsluitlik gestig is om as melkkoeie vir die moederland te dien, was die Kaap dus waardeloos. Die strategiese ligging van die Kaap was die enigste rede vir die anneksasie, en Brittanje het slegs in die hawens belang gestel. Selfs nadat die anneksasie in 1814 permanent geword het, het Brittanje die Kaap bloot as die poort tot Indië beskou en onwillig gebly om groot onkostes in die binneland aan te gaan. Die Kaap se Blanke bevolking het 'n ongunstige reputasie in die buiteland verwerf, hoofsaaklik as gevolg van onjuiste geskrifte soos John Barrow se Travels into the interior of Southern Africa (1797/98), waarin hulle van onmenslike wreedheid teenoor die inboorlingbevolking beskuldig is.
Die Britse houding teenoor veral die Blanke boere was dus uit die staanspoor bevooroordeeld. Die beleidvormers is verder beïnvloed deur filantropiese drukgroepe wat voortdurend die soeklig op die Kaap gewerp het. Brittanje het gevolglik minder toegeeflik teenoor die Kaap opgetree as teenoor sy ander kolonies. Sy enigste begeerte was die daarstelling van 'n sterk gesentraliseerde bestuur wat die "buitepos na Indië" in stand sou hou, en die moontlik opstandige Blanke bevolking in toom sou hou. Die bestuur wat in 1806 ingestel is, was saam met die van die bandiete-kolonie Nieu-Suid-Wallis die mees outokratiese in die Ryk.
In 1811 het hy 'n groot verbetering in die regspleging teweeggebring deur die instelling van ŉ rondgaande hof. Dit het uit twee of meer lede van die Raad van Justisie bestaan en het deur die platteland gereis om sake wat buite die bevoegdheid van die landdroste geval het, te verhoor. Caledon is in 1811 deur die militaris sir John Cradock opgevolg, wat in teenstelling met sy voorganger 'n kragtige Oosgrensbeleid gehandhaaf het en onder andere by 'n grensoorlog betrokke geraak het. In 'n poging om die rondtrekkery van die veeboere te bekamp, het Cradock in 1813 die leenpagstelsel deur die erfpagstelsel vervang, wat beteken het dat boere eiendomsreg op hul plase kon bekom. Sy streng maatreëls aan die Oosgrens, waardeur hy gepoog het om die absolute gebiedskeiding tussen Blankes en Xhosas te bewaar en veediefstalle aan bande te lê, is deur die filantrope as onmenslikheid teenoor die Xhosas bestempel. Hulle het petisies gerig aan die Britse Ministerie van Kolonies, wat gunstig daarop gereageer het. Cradock het sy ontslag aangevra en is in 1814 deur lord Charles Somerset opgevolg. In dieselfde jaar het Nederland die Kaap by die Kongres van Wene n permanent aan Brittanje afgestaan.
Die outokratiese optrede van die ultra-konserwatiewe Somerset (aan die bewind 1814- 1826) het hom in botsing gebring met die Britse immigrante wat volgens sy eie skema in 1820 in die Oosgrensdistrikte gevestig is. Die meeste setlaars het wel nie stemreg in Brittanje geniet nie, maar was gewoond aan parlementere instellings. Hulle het klagskrifte na Londen gestuur en danksy die ondersteuning wat hulle van invloedryke filantrope soos dr. John Philip en William Wilberforce ontvang het, is 'n kommissie bestaande uit Colebrooke en Bigge reeds in 1823 na die Kaap gestuur om ondersoek in te stel.
Hulle het aanbeveel dat die mag van die goewerneur ingekort word. Die Adviesraad, wat in 1825 ingestel is, het uit amptenare bestaan wat net oor raadgewende magte beskik het. Die Raad ken net sake bespreek wat deur die goewerneur aanhangig gemaak is, en van 'n beperking van die goewerneur se mag was daar nie veel sprake nie. Colebrooke en Bigge se verslag het in 1826 verskyn en in dieselfde jaar is Somerset na Brittanje ontbied. Hoewel hy amptelik tot in 1828 die goewerneur was, het Somerset nie weer na die Kaap teruggekeer nie, en is sy amp deur Richard Bourke waargeneem. Die eerste regsoktrooi wat as gevolg van die kommissarisse se verslag aan die Kaap toegestaan is, is in 1827 deur Bourke in werking gestel. Die goewerneur is sy regsplegende gesag ontneem.
Die Raad van Justisie is afgeskaf en het plek gemaak vir 'n onafhanklike Hooggeregshof bestaande uit ŉ hoofregter en drie regters. Strafregtelike sake is deur 'n regter en ŉ jurie verhoor, en daar kon na die Geheime Raad in Londen geappelleer word. Op die platteland het die stelsel van Landdros en Heemrade verdwyn en is residentmagistrate aangestel. Die rondgaande howe is ook verbeter. Hoewel van die beginsels van Britse regspleging ingevoer is, het die Kaapse regstelsel Romeins-Hollands gebly. Die Liberale Party, wat in 1830 in Brittanje aan die bewind gekom het en in 1832 die bekende Reform Act deurgevoer het, het ook 'n simpatieke oor aan die Kaapse pleidooie vir 'n groter mate van verteenwoordigende bestuur verleen.
In 1834 is 'n nuwe bedeling deur die goewerneur, sir Benjamin D'urban, in werking gestel. Dit het voorsiening gemaak vir 'n Uitvoerende Raad bestaande uit 4 amptenare en 'n Wetgewende Raad bestaande uit dieselfde amptenare plus 5 tot 7 koloniste wat deur die goewerneur benoem is. Hoewel die uitvoerende en wetgewende gesag steeds nie geskei was nie, was die Wetgewende Vergadering 'n groot verbetering op die ou Adviesraad. Geen ordonnansie was sonder die goedkeuring van die Wetgewende Raad geldig nie. Wetgewing kon egter steeds deur die goewerneur as verteenwoordiger van die kroon geveto word. In 1836 is munisipale rade ingestel, waarvan die van Beaufort-Wes (1837) die eerste was. Die mate van seggenskap wat die koloniste in hul eie landsake verkry het, het duidelik geblyk toe Brittanje die Kaap as 'n strafkolonie soortgelyk aan Nieu-Suid-Wallis wou gebruik.
In November 1849 het die Neptune, 'n skip met 282 bandiete aan boord, in Valsbaai aangekom. Lede van die Wetgewende Raad het uit protes bedank en vir 'n wyle het dit gelyk asof die koloniste die wapen sou opneem. Uiteindelik het die Neptune na 'n vertraging van 5 maande opdrag ontvang om na Australië te vertrek. Agitasie om 'n groter mate van verteenwoordiging in die landsbestuur het reeds in 1847 begin vrugte afwerp, toe goewerneur sir Harry Smith (aan die bewind 1847- 1852) opdrag ontvang het om voorstelle in die verband in te dien. Die daaropvolgende Cape of Good Hope Constitution Ordinance is as gevolg van die uitgerekte Agtste Grensoorlog (1850-1853) en gedurige regeringswisselings in Londen eers in Maart 1853 bekragtig, en op 1 Julie 1853 het dit in die Kaap in werking getree.
Op 30 Junie 1854 het waarnemende goewerneur Henry Darling die eerste Kaapse parlement geopen. Die grondwet van die Kaapkolonie het vir 'n Wetgewende Raad en 'n Wetgewende Vergadering voorsiening gemaak. Die Raad het uit die hoofregter en 15 lede (8 vir die Westelike Provinsie en 7 vir die Oostelike Provinsie) wat vir 10 jaar verkies is, bestaan. Die Vergadering, wat jaarliks moes byeenkom, het uit 46 lede bestaan wat vir 5 jaar verkies is. Stemreg is toegestaan aan alle manlike Britse onderdane b6 21 wat aan sekere eiendoms- of inkomstevereistes voldoen het. Engels sou die enigste voertaal in die parlement wees. Die goewerneur het nog oor uitgebreide magte beskik en wetgewing kon deur die kroon geveto word. Die uitvoerende gesag het berus by Brits aangestelde hoofamptenare; wat die sittings as hoofde van die "departement" bygewoon het maar geen stemreg gehad het nie.
Beleid van verengelsing
Die beleid van verengelsing waarvan Caledon sowel as Cradock groot voorstanders was, kon eers na 1820 uitgevoer word. Vroeër was daar nie ŉ noemenswaardige Engelssprekende bevolking nie, en tot in 1814 was daar nie sekerheid of die Britse bewind blywend sou wees nie. Daar is wei 'n begin gemaak met die geleidelike verengelsing van die administrasie deur die aanstelling van Engelse amptenare. Na die koms van die Britse setlaars in 1820 het die proses van verengelsing met rasse skrede vooruitgegaan.
Skotse Presbiteriaanse predikante is ingevoer om die chroniese tekort aan predikante aan te vul. Engelse en Skotse leerkragte moes ook in die Afrikaners se stygende onderwysbehoeftes voorsien. In 1822 is gratis staatskole gestig, waar onderwys slegs in Engels sou geskied. In Julie 1822 het Somerset 'n taalproklamasie uitgevaardig wat voorsiening gemaak het vir verengelsing binne 'n periode van 5 jaar. Vanaf 1 Januarie 1823 kon korrespondensie met die koloniale sekretaris slegs in Engels gevoer word.
Twee jaar later sou korrespondensie met alle regeringskantore slegs in Engels geskied, en vanaf 1 Januarie 1827 sou Engels die enigste voertaal in die geregshowe wees. As deel van die verengelsingsbeleid is die Hollandse geldstelsel van riksdaalders en stuiwers in 1825 deur een van Engelse ponde, sjielings en pennies vervang. In sy uiteindelike doelwit, naamlik om die Afrikaners wesentlik te verengels, het die verengelsingsbeleid misluk. Die amptenary het die wenslikheid van Engels te leer, ingesien, maar nie hul eie taal afgesterf nie.
Slegs in uitsonderlike gevalle het vooraanstaande families heeltemal verengels. Die meeste Afrikaners, veral in die binneland waar hulle selde met die owerheid in aanraking gekom het, het aan die taal van hul kerk getrou gebly. Dit was veral in die kerk waar Afrikaans-Hollands voortgeleef het. In 1849 het die kerk sy eie blad, De Kerkbode, uitgegee, en in 1859 is 'n teologiese seminarie op Stellenbosch gestig.
Slawe en Hottentotte
Onder invloed van die Verligting en die vryheid-idees van. die Franse Revolusie het daar in die tweede helfte van die 18e eeu 'n toenemende agitasie vir die afskaffing van slawerny ontstaan. Denemarke was die eerste land wat slawehandel verbied het (1792). In Brittanje is ŉ Anti -Slave Trade Committee gestig (1787). Die organisasie het soveel invloed geniet dat slawehandel in 1807 in die Britse Ryk afgeskaf is. Die filantrope het hoofsaaklik teen die Wes-Indiese Eilande te velde getrek, waar slawerny op groot skaal voorgekom het en slawe dikwels wreed behandel is. Die sowat 35 000 slawe in die Kaap is oor die algemeen goed behandel (selfs Barrow moes dit erken), maar in die Britse slawe wetgewing is alle kolonies oor dieselfde kam geskeer.
In 1816 het Somerset die verpligte registrasie van slawe ingestel. Die Britse setlaars is uitdruklik verbied om slawe aan te hou. In 1823, met die stigting van die Anti-Slavery Society, is die eerste van 'n reeks regulasies ter beskerming van die slawe afgekondig. Die maatreëls het onder meer voorsiening gemaak vir 'n beperking van hul werksure, voorskrifte betreffende hul voedsel en klere, en die instelling van ŉ strafboek wat, onderteken en beëdig, aan spesiaal aangestelde slawebeskermers voorgelê moes word.
Die maatreël was daarop gemik om hul rondtrekkery te beëindig en arbeidsaamheid by hulle te kweek. Terselfdertyd het die proklamasie die landswette op hulle van toepassing gemaak en daardeur hul onderdaanskap erken. Die proklamasie het hulle ook teen uitbuiting beskerm. In 1812 het Cradock die inboekstelsel ingevoer. Daarvolgens moes Hottentotkinders wat tot hul agtste jaar op 'n boer se plaas gewoon het, 10 jaar lank by die boer ingeboek word. Die inboekstelsel het verseker dat die kinders arbeidsaamheid leer, versorg word en Christelik opgevoed word. Die inboekstelsel het groot verontwaardiging by die sendelinge en die filantrope uitgelok. Hulle het dit as bedekte slawerny bestempel en 'n beweging daarteen op tou gesit.
Die vernaamste beswaarmakers was dr. J.T. van der Kemp en eerwaarde J. Read, wat albei groot invloed by die Ministerie van Kolonies gehad het. Read het 'n brief aan die Ministerie van Kolonies gerig waarin hy boere van die Uitenhage omgewing van moord op Hottentotte beskuldig het. Cradock is gelas om die aantygings te ondersoek. In 1812 het die Rondgaande Hof (later bekend as die "Swarte Ommegang") meer as 50 sake teen boere verhoor. Sommige boere is vir kleiner vergrype veroordeel, maar nie een is aan moord skuldig bevind nie. Die beroering onder die Afrikaners oor die Swarte Ommegang het nog nie bedaar nie, toe die Slagtersnek-rebellie in 1815 plaasvind.
Sir George Grey
In die nuwe regering wat die Kaap in 1853 gekry het, het die twee huise van die parlement eweveel wetgewende mag gehad. Die uitvoerende gesag het by die goewerneur en sy amptenare berus. Hulle was as die Uitvoerende Raad bekend en was nie aan een van die twee wetgewende liggame verantwoordelik nie. Ernstige botsings tussen die wetgewende en uitvoerende magte was dus onvermydelik en sonder die leiding van sir George Grey (1812-1898) sou dit uit die staanspoor grondwetlike probleme geskep het.
Grey het in 1854 goewerneur van die Kaap en Britse Hoë Kommissaris in Suid-Afrika geword. Hy was voorheen goewerneur van Suid-Australië en luitenant-goewerneur van Nieu-Seeland. Grey se opdrag van die Britse regering was om die Kaap selfonderhoudend en selfverdedigend te maak, vrede onder die inboorlinge te bewaar, toesig oor Natal te hou en vriendskapsbetrekkinge met die twee Boererepublieke te handhaaf. Britse belange moes op Kaapstad en Tafelbaai gekonsentreer word.
Danksy Grey se parlementêre benadering tot die grondwet het hy meestal daarin geslaag om harmonie tussen die Uitvoerende Raad en die parlement te handhaaf. Die suksesvolle werking van die grondwet was ook in groot mate aan die ekonomiese voorspoed wat die Kaap beleef het, te danke. Daar was 'n aanmerklike styging in die uitvoer van wyn en wol. In 1859 is daar ŉ begin gemaak met die bou van die eerste spoorlyn, wat in 1863 tot op Wellington voltooi is. Onder toesig van die nuut gestigte Afdelingsraad is nuwe paaie gebou en die bestaande paaie beter in stand gehou. Onder leiding van Grey is daar ook begin met die bou van ŉ hawe by Oos-Londen en 'n seehoof vir die Kaapse hawe.
Grey het die ontvolking van groot dele van Brits-Kaffrarië benut deur Blanke boere toe te laat om daar te woon. Groot getalle ontwortelde Xhosas is by 'n program van openbare werke ingeskakel. Grey het gehoop om daardeur nie net in hul materiële behoeftes te voorsien nie, maar hulle ook arbeidsaamheid te leer. Die eerste hospitaal vir Swartes, Grey's Hospital by King William's Town, asook verskeie nywerheidskole is deur hom gestig. Grey se beleid ten opsigte van die Boererepublieke was onafskeidbaar aan sy inboorlingbeleid gekoppel. Hy het geglo dat vrede met die inboorlinge slegs gehandhaaf kon word indien 'n eenvormige inboorlingbeleid in die hele Suid-Afrika gevolg word. Hy wou graag al die gebiede in Suid-Afrika onder leiding van die Kaapkolonie en onder die Britse vlag federeer.
Die Vrystaat se voortdurende oorloë met die Basoeto's, wat vir sowel die Kaap as Natal gevaar ingehou het, het Grey se oortuiging versterk. Grey, wat as bemiddelaar tussen Mosjesj en die Vrystaat opgetree het, was op so 'n vriendelike voet met die Vrystaat, dat hy in 1858 in die Kaapse parlement bekend kon maak dat die Vrystaat ten gunste van federasie met die Kaap was. Kort tevore is die Sandrivier- en die Bloemfontein-konvensie deur Brittanje en onderskeidelik Transvaal en die Vrystaat onderteken en Brittanje was nie baie ten gunste van 'n federasie wat groot uitgawes sou meebring nie. Grey se eiegeregtige optrede ten opsigte van die Oosgrens en die republieke het veroorsaak dat hy in 1859 teruggeroep is. By sy aankoms in Londen was daar egter 'n nuwe regering aan bewind en hy is weer in dieselfde amp na die Kaap teruggestuur (1860). In die daaropvolgende jaar is hy egter op eie versoek na Nieu-Seeland verplaas.
Wodehouse
Sir Philip Wodehouse (1811 - 1887) het Grey in Januarie 1862 opgevolg. Hy het uit die staanspoor met groot probleme te kampe gehad: ekonomiese depressie, stygende staatskuld en 'n toenemende agitasie vir afskeiding in die Oostelike Provinsie. Die besuinigingsmaatreëls wat Wodehouse wou toepas, onder meer die inlywing van Brits-Kaffrarië en die heffing van nuwe belastings, het hom in dermate in botsing met die wetgewende gesag gebring dat 'n grondwetlike dooie punt keer op keer bereik is.
Hy was ten gunste van opskorting van die Kaap se grondwet en 'n terugkeer na kroonkoloniebestuur, of dan ten minste die afskaffing van die Wetgewende Raad. AI sy voorstelle in hierdie verband is met hand en tand beveg. In 1865 het Wodehouse die parlement geïgnoreer en toestemming van die Imperiale regering ontvang om Brits-Kaffrarië in te lyf. Die ignorering van die parlement het 'n storm van protes en ŉ agitasie vir groter selfbestuur tot gevolg gehad. Ten spyte van die mosie van wantroue wat teen Wodehouse in die parlement aanvaar is, is Brits-Kaffrarië in 1866 ingelyf.
Die ledetal van die Wetgewende Raad is tot 21 vermeerder en die van die Wetgewende Vergadering tot 66. Wodehouse se botsings met die parlement, wat nie sy finansiële maatreëls wou goedkeur nie, het voortgeduur tot in 1870, toe hy weens die grondwetlike dooie punt deur sir Henry Barkly vervang is.
Verantwoordelike bestuur
In teenstelling met sy voorganger was Barkly ten gunste van volkome selfbestuur. Hy het geglo dat Imperiale uitgawes daardeur besnoei kon word. Teen 1870 het die ekonomie van die Kaapkolonie begin verbeter as gevolg van die bloeiende wol- en volstruisveermark en die ontdekking van diamante. In 1869 is die Suezkanaal in gebruik geneem en het die Kaap se strategiese belang verminder.
Dercitus arubensis
Dercitus arubensis is 'n spons in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). De wetenschappelijke naam van die soort werd in 2010 gepubliceerd deur Rob van Soest, Beglinger & De Voogd.
Kaapkolonie
Verantwoordelike bestuur
Barkly het dus sy goed keuring geheg aan 'n mosie vir "verantwoordelike" bestuur wat in 1871 deur John Molteno, die lid vir Beaufort-Wes, ingedien is. Die mosie is deur die Wetgewende Raad verwerp en deur die separatiste teengestaan, maar is in die daaropvolgende jaar goedgekeur. Ingevolge die Constitution Ordinance Amendment Act, 1872, wat op 28 November 1872 in werking getree het, moes lede van die Uitvoerende Raad in die vervolg lede van een van die twee huise wees en verantwoording aan die laerhuis doen.
Die Uitvoerende Raad het toe dus die funksie van ŉ kabinet oorgeneem en moes bedank sodra hulle nie meer die vertroue van die Wetgewende Vergadering (laerhuis) geniet het nie. Die grondwet van 1872 het volkome politieke volwassenheid aan die Kaapkolonie besorg. Die goewerneur was voortaan slegs ŉ verteenwoordiger van die Britse regering en kon sy pligte net met die goedkeuring van die plaaslike ministers uitvoer. Die eerste kabinet is op 1 Desember 1872 saamgestel met John Molteno as premier.
Hilary Duff
Hilary Duff (gebore 28 September 1987) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Lizzie McGuire Movie (2003), A Cinderella Story (2004), Raise Your Voice (2004), en The Perfect Man (2005).
SOFIA
duimnael|240px|SOFIA tydens ’n vlug. duimnael|240px|’n Nabyskoot van die oop teleskoopdeur.
SOFIA (Stratospheric Observatory for Infrared Astronomy) is ’n gesamentlike projek van Nasa en die Duitse Lugruimsentrum (DLR) om ’n lugsterrewag in ’n vliegtuig in te bou en te onderhou. Nasa het die kontrak vir die ontwikkeling van die vliegtuig, werking van die sterrewag en bestuur van die Amerikaanse deel van die projek in 1996 aan die Universities Space Research Association (USRA) toegeken. Die Duitse SOFIA-instituut (DSI) bestuur die Duitse dele van die projek, wat hoofsaaklik met wetenskap en die teleskoop verband hou. SOFIA se teleskoop het op 26 Mei 2010 begin werk. Dit het die Kuiper-lugsterrewag opgevolg. Gedurende SARA se nagtelike vlugte van 10 uur elk bestudeer dit magneetvelde, stervormende streke, komete, newels en die galaktiese sentrum.
Beskrywing
duimnael|240px|Nasa se logo word in SOFIA se primêre spieël weerkaats. duimnael|240px|Een van die instrumente aan boord, die HAWC+. SOFIA is gevestig in ’n Boeing 747SP, ’n vliegtuig met ’n breë romp, wat aangepas is met ’n groot deur wat tydens vlug oopgemaak kan word sodat die reflektorteleskoop met ’n deursnee van 2,5 m die ruimte kan waarneem. Die teleskoop is ontwerp vir infrarooiwaarnemings in die stratosfeer by hoogtes van sowat 12 km. SOFIA kan bokant die meeste waterdamp in die Aarde se atmosfeer vlieg wat sekere infrarooigolflengtes verhoed om die grond te bereik. Op die hoogte waarop die vliegtuig beweeg, is 85% van die volle infrarooideel van die elektromagnetiese spektrum sigbaar. Die vliegtuig kan ook oor die hele aardbol vlieg, en dit maak waarnemings in die Suidelike én Noordelike Halfrond moontlik.
Die teleskoop
SOFIA gebruik ’n reflektorteleskoop van 2,5 m met ’n oorgroot primêre spieël van 2,7 m, wat algemeen is vir die meeste groot infrarooiteleskope. Die optiese stelsel gebruik ’n Cassegrain-reflektorontwerp met ’n paraboliese primêre spieël en ’n afstandbeheerbare hiperboliese sekondêre spieël. Dit is spesiaal ontwerp om in die romp van die vliegtuig te pas. ’n Optiese spieël agter die tersiêre spieël word gebruik as ’n gidsstelsel vir die kamera.
Die teleskoop neem die ruimte waar deur ’n groot deur aan die kant van die romp naby die vliegtuig se stert. Die hoofinstrumente sluit in drie kameras vir verskillende golflengtes, ’n optiese fotometer en infrarooispektrometers. SOFIA se teleskoop is verrewag die grootste een wat nog in ’n vliegtuig geplaas is. Vir elke sending word ’n omruilbare wetenskapinstrument aan die teleskoop geheg. Twee groepe instrumente is beskikbaar en daarbenewens kan ’n ondersoeker ’n spesiaal ontwerpte en geboude instrument aanheg. Op 17 April 2012 is twee opgraderings gedoen om die kamera se gesigsveld te vergroot en die vermoë te verbeter om die polarisasie van stofemissies van bronne te meet.
Piet Malan
Sedert 2005 was Malan die oudste lewende Springbok en na sy afsterwe het die eer Cecil Moss toegeval.
SOFIA
Die teleskoop
Die DLR is verantwoordelik vir die hele teleskoop en twee van die nege wetenskaplike instrumente wat gebruik word; Nasa is verantwoordelik vir die vliegtuig.
Vliegtuig
Die Boeing 747SP is ’n breërompvliegtuig wat deur Boeing aangepas is deur dele van die romp uit te haal en ander dele te verander om gewig te verminder en die 747SP toe te laat om hoër, vinniger en verder te vlieg as enige ander 747-model van sy tyd.
Die Boeing se eerste vlug was op 25 April 1977. Op 20 Mei is die vliegtuig "Clipper Lindbergh" gedoop, ter ere van die vlieënier Charles Lindbergh. Dié dag was die 50ste herdenking van die begin van sy historiese vlug van New York na Parys op 20 Mei 1927.
Atlantiese Oseaan
Die Atlantiese Oseaan is die wêreld se tweede grootste oseaan. Dit beslaan ongeveer een vyfde van die aarde se oppervlakte en lê tussen die ooskus van Noord- en Suid-Amerika en die weskus van Europa en Afrika. Die oseaan se naam, van Griekse mitologie verleen, beteken "See van Atlas".
Die oseaan beslaan 'n verlengde, S-vormige kom wat in 'n noord-suid-rigting strek en is verdeel in die Noord-Atlantiese en Suid-Atlantiese oseane deur ewenaar-teëstrome by omtrent 8° Noord breedteligging. Dit word aan die weste afgesper deur Noord- en Suid-Amerika en Europa en Afrika aan die ooste. Verder word die Atlantiese Oseaan aan die Stille Oseaan verbind deur die Arktiese Oseaan aan die noorde en die Drake-deurgang, wat tussen Antarktika en Kaap Hoorn lê, aan die suide. 'n Mensgemaakte verbinding na die Stille Oseaan word deur die Panamakanaal verskaf. Aan die ooste word die skeidslyn tussen die Atlantiese en Indiese Oseaan getrek op die 20° Oos lengtelyn. Die skeiding tussen die Atlantiese en Arktiese Oseaan word deur 'n lyn vanaf Groenland tot die suidelike Svalbard tot die noordelike Noorweë gevorm.
SOFIA
Navorsing en waarnemings
Die belangrikse doelwitte van SOFIA is om die samestelling van planetêre atmosfere te meet; die struktuur, evolusie en samestelling van komete te ondersoek; die fisiese en chemiese eienskappe van die interstellêre medium vas te stel; en die vorming van sterre en ander hemelliggame te ondersoek. Op 29 Junie 2015 het die dwergplaneet Pluto tussen ’n verafgeleë ster en die Aarde deurbeweeg en ’n skaduwee naby Nieu-Seeland op die Aarde gegooi wat SOFIA in staat gestel het om Pluto se atmosfeer te bestudeer.
Atlantiese Oseaan
Die Atlantiese Oseaan beslaan sowat 20% van die aarde se oppervlak en is die tweede grootste oseaan ter wêreld (naas die Stille Oseaan). Met die aanliggende seë beslaan dit 'n oppervlakte van sowat 106 450 000 km² sonder hulle het dit 'n oppervlakte van 82 362 000 km². Die landoppervlakte wat in die Atlantiese Oseaan dreineer is vier keer dié van die Stille of Indiese oseane. Die volume van die Atlantiese Oseaan met die aanliggende seë is 354 700 000 km³ en 323 600 000 km³ sonder hulle.
SOFIA
Navorsing en waarnemings
Vroeg in 2016 het SOFIA atomiese suurstof, of O(3P), vir die eerste keer in 40 jaar in Mars se atmosfeer opgespoor. Vroeg in 2017 het waarnemings van 1 Ceres in die middel-infrarooi help vasstel dat die groot asteroïde/dwergplaneet bedek is met ’n laag stof van ander asteroïdes. In Julie 2017 het SOFIA die okkultasie van ’n ster deur die Kuipergordelvoorwerp 486958 Arrokoth waargeneem, terwyl dié verskynsel nie met sterrewagte op die grond gesien is nie, en dit het die weg gebaan vir die ruimtetuig New Horizons om Arrokoth te besoek.
Atlantiese Oseaan
Die oseaan het onreëlmatige kuslyne wat deur baie baaie, golwe en seë ingekeep word. Hulle sluit die Karibiese See, die Golf van Meksiko, die Golf van Sint-Lourens, die Middellandse See, die Swartsee, die Noordsee, die Oossee en die Noorweë-Groenland See in. Eilande in die oseaan sluit in Svalbard, Groenland, Ysland, Rockall, Groot-Brittanje, Ierland, Fernando de Noronha, die Asore, die Madeira-eilande, die Kanariese Eilande, die Kaap-Verdiese Eilande, Bermuda, Wes-Indië, Ascension-eiland, Sint Helena, Tristan da Cunha, die Falkland-eilande en Suid-Georgië en die Suidelike Sandwicheilande.
Oseaanbodem
Die grootste kenmerk van die bodemtopografie van die Atlantiese Oseaan is 'n groot onderwater bergreeks genaamd die Middel-Atlantiese Rif. Dit strek vanaf Ysland in die noorde tot ongeveer 58° suid breedteligging en bereik 'n maksimumwydte van ongeveer 1600 km. 'n Groot rifvallei loop langs die rif vir meeste van sy lengte. Die waterdiepte bo-oor die rif is minder as 2700 m in meeste plekke en verskeie bergspitse verrys bó die water en vorm eilande. Die Suid-Atlantiese Oseaan het 'n verdere onderwaterrif, genaamd die Walvisrif.
Die Middel-Atlantiese Rif skei die Atlantiese Oseaan in twee groot trôe, met dieptes wat gemiddeld tussen 3600 en 5485 m is. Dwarsriwwe wat loop tussen die vastelande en die Middel-Atlantiese Rif breek die oseaanvloer op in verskeie komme. Sommige van die groter komme sluit die Guiana, Noord-Amerikaanse, Kaap Verde en Kanariese komme in die Noord-Atlantiese oseaan in. Die grootste Suid-Atlantiese komme is die Angola, Kaapse, Argentinië en Brasilië-komme.
Die diep oseaanvloer is betreklik plat, alhoewel verskeie seeberge en 'n paar guyote ('n afgeplatte onderwater berg) bestaan. Verskeie dieptes of trôe word ook gevind in die oseaanvloer: Die Puerto Rico-trog, in die Noord-Atlantiese oseaan, is die diepste. In die Suid-Atlantiese oseaan bereik die Suid Sandwich-trog 'n diepte van 8428 m. 'n Derde groot trog, die Romanche-trog, is te vinde naby die ewenaar en bereik 'n diepte van sowat 7760 m. Die plate langs die rande van die vastelande vorm sowat 11% van die bodemtopografie. Verder sny 'n aantal diep kanale dwarsoor die kontinentale verrysing.
Oseaansedimente bestaan uit grondstowwe, (diep)seestowwe en sedimentgesteentes. Die grondstowwe, ook genoem terrigeendeposito's, bestaan uit sand, modder en klipdele wat deur erosie, verwering en vulkaniese aktiwiteit op land gevorm word en dan see toe gespoel word. Hierdie stowwe word grootliks op die kontinentale plate gevind en is die dikste by groot riviermonde of langs woestynkuste. Die (diep)seestowwe (of pelagiese deposito's), wat die oorblyfsels van organismes wat na die oseaanvloer gesink het bevat, sluit rooi kleie, die organismes Globigerina en pteropod, en silikahoudende slik in. Hulle beslaan meeste van die oseaanvloer, wissel in dikte van 60 m tot 3300 m en is die dikste in die samestromingsgordel en in opwellingsones. Die sedimentgesteentes, of outigeendeposito's, bestaan uit stowwe soos mangaanklont, en kom voor waar sedimentasie stadig vorder, of seestrome die deposito's sorteer.
Watereienskappe
Die soutgehalte van oppervlakwater in die oop oseaan wissel van 33 tot 37 dele per duisend, afwisselend van die breedteligging en seisoen. Alhoewel die minimum soutgehalte net noord van die ewenaar gevind word, word die laagste waardes in die algemeen by hoë breedteliggings en langs kuste met groot riviermonde gevind. Maksimum soutgraad word by sowat 25° noord breedteligging gevind. Die oppervlak se southeid word deur verdamping, neerslag, afvloei uit riviermondings en die smelt van see-ys beïnvloed.
Die watertemperatuur by die oppervlak, wat ook met breedteligging, stromingstelsel en seisoen wissel, vertoon die breedteverspreiding van sonenergie en wissel van minder as 2° tot 29 °C. Maksimumtemperature kom noord van die ewenaar voor en minimumwaardes word in die poolstreke gevind. In die middelbreedteliggings, die streek met die grootste temperatuurwisselings, kan waardes met tussen 7 en 8 °C wissel.
NG gemeente Mosselbaai
Die NG Gemeente Mosselbaai is in 1845 gestig en is die 33ste oudste bestaande gemeente in die hele Kerk en die 23ste oudste in die Sinode van Wes-Kaapland.
Dit was by die teenswoordige Mosselbaai dat die eerste Europeër, Bartolomeus Dias, in 1487 geland het. Hy het die baai Angra dos Vaqueros, die Baai van die Herders, genoem. Náa hom het ook Vasco da Gama in 1497, Joao de Nova in 1501, Manuel de Mesquita Perestrello in 1576, Cornelis Houtman in 1595 en Van Caerden in 1601 die baai binnegevaar om vars water en voedsel te kry. Van Caerden het die huidige naam Mosselbaai aan die plek gegee vanweë die baie mossels wat hy hier uitgehaal het.
Langer as ’n eeu het die Portugese en Hollanders die baai aangedoen tot die stigting van die volksplanting aan die Kaap. Eers vanaf 1787 is die hawe weer gebruik vir die verskeping van graan en het die toenemende handel weer meer gebruik gemaak van die hawe. Die aantal inwoners het mettertyd vermeerder en so het die landdros en heemrade van Swellendam in 1751 by die goewerneur aangeklop om die gereg en die Kerk hierheen uit te brei.
Nadat die gemeente George in 1813 gestig is, het Mosselbaai ’n wyk van daardie gemeente geword. Op 15 Januarie 1845 het die Ringskommissie hier vergader en is die plaaslike gemeente voorlopig afgestig. Die Ringsvergadering het later in dieselfde jaar alles bekragtig. Ds. T.J. van der Riet was die eerste leraar en ná hom is die gemeente in die nagenoeg eerste eeu van sy bestaan deur die volgende bedien: Di. I.G. Horak (1858–’87), D.B. Bosman (1888–’95), D. Wilcocks (1895–’99, 1911–’21), J. Murray (1900–’10), P.W.A. de Klerk (1921–’40), P. de Vos Grobbelaar (1941–’47). Di. D. W. de Villiers (bevestig in 1947) en A.G.S. Gous (1948) was die eerste twee leraars in die tweede eeu van die gemeente se bestaan.
Atlantiese Oseaan
Watereienskappe
Die Atlantiese Oseaan bestaan uit vier groot watermassas. Die Noord- en Suid-Atlantiese sentrale waters maak die oppervlakwaters uit. Die sub-Antarktiese tussenwater strek tot dieptes van 1000 m en die Noord-Atlantiese diepwater strek só ver as 4000 m. Die Antarktiese bodemwater beslaan oseaankomme met dieptes groter as 4000 m.
As gevolg van Coriolis-kragte sirkuleer water in die Noord-Atlantiese oseaan kloksgewys, waar water anti-kloksgewys in die Suide sirkuleer. Die Suidelike getye in die oseaan is halfdaagliks, d.w.s. twee hooggetye kom binne elke 24 maanure voor. Die getye is 'n algemene golf wat van die suide na die noorde beweeg. In breedteliggings verder as 40° noord kom oos-wes-ossilasie voor.
Klimaat
Tropiese siklone ontwikkel langs die kus van Afrika naby Kaap Verde en beweeg weswaarts die Karibiese See binne; tropiese siklone kan voorkom van Mei tot Desember, maar is meer  algemeen tussen Augustus en November. Storms is algemeen in die Noord-atlantiese streek gedurende die noordelike winters, wat dit  moeilik en gevaarlik maak om die oseaan oor te steek.
Geskiedenis en ekonomie
Ná Columbus het Europese ontdekkingsreise drasties toegeneem en baie handelsroetes is gevestig, met die gevolg dat die Atlantiese Oseaan die ruggraat geword het tussen Europa en die Amerikas (bekend as transatlantiese handel). Talle wetenskaplike verkennings is onderneem, insluitende dié van die Duitse Meteoorekspedisie, Columbia Universiteit se Lamont Geologiese Observatorium en die Amerikaanse Vloot se Hidrografiese Kantoor.
Die oseaan het ook noemenswaardige bydraes gemaak tot die ontwikkeling en ekonomieë van die lande rondom dit. Behalwe vir die groot transatlantiese vervoer- en kommunikasieroetes, bied die oseaan ook genoegsame petroleumneerslae in die sedimentêre gesteentes van die kontinentale riwwe en ook die wêreld se rykste visbronne, veral in die water om die kontinentale riwwe. Die belangrikste visspesies wat gevang word is Atlantiese kabeljou, skelvis, stokvis, haring en makriel. Die produktiefste areas sluit in die Grand Banks van Newfoundland, die rif-area van Nova Scotia, Georges-bank van Cape Cod, die Bahama-banke, die waters rondom Ysland, die Ierse See, die Doggersbank van die Noordsee en die Falkland-banke.
Palings, kreef en walvisse is ook al in groot hoeveelhede gevang. Al hierdie faktore saam in ag geneem, verhoog die kommersiële waarde van die Atlantiese Oseaan aansienlik. As gevolg van die bedreiging vir die oseaanomgewing deur olie, plastiese afval en die verbranding van toksiese afval op die see, bestaan 'n aantal internasionale ooreenkomste om sommige van die vorms van besoedeling te verminder.
Geografie
Die oseaan is 'n watermassa tussen Afrika, Europa, die Suidelike Oseaan en die Amerikas, met 0 00 N, 25 00 W as sy aardrykskundige koördinate. Die oseaan se totale oppervlak is 76 762 miljoen km²; dit sluit die Oossee, Swartsee, Karibiese See, Davisstraat, deel van die Drake Passage, Golf van Meksiko, Middellandse See, Noordsee, See van Noorweë en omtrent die hele Scotiasee en ander watermassas in. Altesaam is die oppervlak minder as 6,5 keer die grootte van die Verenigde State.
Die oppervlak is gewoonlik bedek met see-ys in die See van Labrador, Straat van Denemarke en die Oossee van Oktober tot Junie. 'n Kloksgewyse kolkbeweging van warm water bestaan in die noord-Atlantiese oseaan, terwyl 'n anti-kloksgewyse kolkbeweging van warm-water in die suid-Atlantiese oseaan bestaan. Die oseaanbodem word oorheers deur die Mid-Atlantiese Rif, 'n ruwe noord-suid middellyn vir die hele Atlantiese bekken, die eerste keer ontdek deur die Challenger Ekspedisie.
Natuurlike hulpbronne
Olie- en gasvelde, vis, soogdiere (robbe en walvisse), sand en gruis aggregate, poli-metaal nodules en edelgesteentes.
Omgewing – huidige probleme
Bedreigde marienespesies sluit in die manatee, robbe, seeleeus, skilpaaie, en walvisse; dryfnet visvang veroorsaak die dood van dolfyne, albatrosse en ander seevoëls, wat die afname in visgetalle versnel en bydra tot internasionale dispute. Munisipale slykbesoedeling langs die Amerikaanse ooskus, die suidkus van Brasilië, en oostelike Argentinië is ook onder die huidige omgewingsprobleme wat die Atlantiese oseaan in die gesig staar. Oliebesoedeling is ook 'n rede tot kommer, veral in gebiede soos die Karibiese See, die Golf van Meksiko, die Maracaibomeer, die Middellandse See en die Noordsee. Verder is daar ook besoedeling deur munisipale en industriële afval in die Oossee, Noordsee en die Middellandse See.
NG gemeente Mosselbaai
Gedurende 1948 is die eerste medeleraar hier bevestig en vanaf 1952 af is die gemeente deur drie leraars bedien. Die gemeente het toe reeds sy derde kerkgebou opgerig, sale gebou en ’n kinder-inrigting daargestel vir sorgbehoewende en weeskinders. Omstreeks sy eeufees het die gemeente ’n tydperk van vooruitgang en geweldige uitbreiding wat getalle, finansies sowel as verantwoordelikhede betref.
Mosselbaai-Suid het in 1958 van die moedergemeente afgestig en Danabaai in 2004 van eersgenoemde.
Winsum
Winsum is 'n voormalige munisipaliteit en 'n dorp in die noordooste van Nederland.
Op 1 Januarie 2019 is Winsum opgegaan in die nuwe munisipaliteit Het Hogeland.
Die dorp Winsum is amptelik in 1057 gestig as die samesmelting van drie historiese dorpe: Obergum (noord), Winsum (middel) en Bellingeweer (suid). Die meerderheid van die dorp se 8000 inwoners pendel na die nabygeleë stad Groningen. Die dorp spog met twee tradisionele Hollandse windmeulens, twee historiese kerke, twee kanale, en een van Nederland se oudste tavernes. Die twee meulens, "De Ster" ("Die Ster") en "De Vriendschap" ("Die Vriendskap") is gebou in 1851 en 1801 onderskeidelik. Die gebou wat die taverne "De Gouden Karper" ("Die Goue Kurper") nou beslaan is in gebruik as 'n taverne sedert die 16de eeu en is die oudste (ongeverifieer) in Nederland.
Winsum is 'n susterstad van die Poolse Lubraniec.
Bevolking sentrums
Abbeweer, Adorp, Aduarderzijl, Alinghuizen, Allersma, Antum, Arwerd, Baflo, Bellingeweer, Beswerd, Bolshuizen, Dingen, De Raken, De Vennen, Den Andel, Duisterwinkel, Ernstheem, Ezinge, Feerwerd, Garnwerd, Groot Wetsinge, Hammeland, Hardeweer, Harssens, Hekkum, Hiddingezijl, Klein Wetsinge, Krassum, Lutje Marne, Lutke Saaksum, Maarhuizen, Obergum, Oldenzijl, Oostum, Ranum, Rasquert, Saaxumhuizen, Sauwerd, Schapehals, Schaphalsterzijl, Schilligeham, Schifpot, Het Schoor, Suttum, Takkebos, Tijum, Tinallinge, Valkum, Wierum, Wierumerschouw, Wildeveld en Winsum.
Atlantiese Oseaan
Aardrykskunde – nota
Belangrike wurgpunte sluit in die Dardanelles, die Straat van Gibraltar, toegang tot die Panama- en Suezkanale. Strategiese strate sluit in die Straat van Dover, die Floridastrate, Mona deurgang, "The Sound" (Oresund), en die Windward deurgang. Die ewenaar verdeel die Atlantiese Oseaan in die Noord-Atlantiese en die Suid-Atlantiese Oseaan (Voorheen bekend as die Ethiopiese Oseaan). Gedurende die Koue Oorlog was die sogenaamde Groenland-Ysland-VK-deurgang van uiterste strategiese belang, die seebodem in daardie gebied is uitgelê met uitgebreide hidrofoonstelsels om Sowjet-duikbote te monitor.
Aangrensende lande en gebiede
Die lande (gebiede in kursief) met 'n kuslyn aan die Atlantiese Oseaan (uitgesluit die Swart, Baltiese en Middellandse See) is:
Waterweë
Die Noord-Oossee-kanaal in Duitsland en die Amerikaans-Kanadese Sint-Laurensrivier is twee belangrike waterweë.
Dercitus xanthus
Dercitus xanthus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dercitus en tot die familie Pachastrellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2010 deur Sutcliffe, Hooper & Pitcher.
Constance Collier
Constance Collier (22 Januarie 1878 – 25 April 1955) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente A Damsel in Distress (1937), Monsieur Beaucaire (1946), The Dark Corner (1946), en Rope (1948).
Leo II-dwergsterrestelsel
Die Leo II-dwergsterrestelsel of Leo B is ’n sferoïdale satellietstelsel van die Melkweg in die sterrebeeld Leeu (Leo). Dit is sowat 690 000 ligjare van die Son af. Dit is in 1950 deur Robert G. Harrington en Albert George Wilson ontdek vanaf die Mount Wilson- en die Palomar-sterrewag in Kalifornië.
Onlangse bevindings
In 2007 het ’n span van 15 wetenskaplikes Leo II vanaf die Subaru-teleskoop in Hawaii bestudeer. Oor twee nagte is 82 252 sterre waargeneem tot met ’n skynbare magnitude van net 26. Hulle het bevind Leo II bestaan uit hoofsaaklik ou sterre met ’n lae metaalinhoud.
Die stelsel se massa is na raming sowat 2,7 × 107 sonmassas.
Klassifikasie van dinosourusse
Die klassifikasie van dinosourusse het in 1842 begin toe sir Richard Owen die Iguanodon, Megalosaurus en Hylaeosaurus geplaas het in ’n "afsonderlike tribus of orde van souriese reptiele, waarvoor ek die naam Dinosauria voorstel". In 1887 en 1888 het Harry Seeley die dinosourusse in twee ordes verdeel: Saurischia en Ornithischia, na aanleiding van hul heupstruktuur. Die verdeling is lank behou, selfs deur verskeie veranderings in die taksonomie van dinosourusse.