cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Menslike migrasie
Oorsig
Daar is 'n aantal redes waarom mense verkies om na 'n ander land te migreer. Globalisering het die vraag na werkers van ander lande laat toeneem ten einde nasionale ekonomieë in stand te hou. Hierdie individue, wat bekend staan as "ekonomiese migrante",  is oor die algemeen van verarmde ontwikkelende lande en migreer om voldoende inkomste te verkry om te kan oorleef. Hierdie inkomste word gewoonlik huis toe gestuur na familielede in die vorm van geldsendings en het 'n belangrike geldbron vir 'n aantal ontwikkelende lande geword. Mense verskuif ook of word gedwing om te skuif as gevolg van konflik, menseregteskendings, geweld of om vervolging vry te spring. In 2013 is geraam dat ongeveer 51.2 miljoen mense in hierdie kategorie geval het. Nog 'n rede waarom mense trek, is om toegang tot geleenthede en dienste te verkry of om van uiterste weerstoestande te ontsnap. Hierdie soort beweging is gewoonlik van landelike na stedelike gebiede en staan bekend as "interne migrasie." Sosio-kulturele en geo-historiese faktore speel ook 'n groot rol. Byvoorbeeld, in Noord-Afrika word jy beskou as iemand met sosiale aansien as jy 'n immigrant in Europa is. Boonop is baie van dié lande eertydse Europese kolonies. Dit beteken baie mense het familie wat wetlik in Europa woon, wat dikwels 'n belangrike hulpmiddel is vir immigrante wat pas in 'n Europese land aangekom het. Familie kan help met verbly en navorsing vir werk. Die geografiese nabyheid van Afrika aan Europa en die lang geskiedkundige bande tussen Noord- en Suid-Mediterreense lande spoor ook baie aan om te migreer.
Daar is 'n aantal teorieë wat die internasionale vloei van geld en mense van een land na 'n ander verduidelik.
Neoklassieke ekonomiese teorie
Dié teorie van migrasie verklaar dat die hoofrede vir arbeidmigrasie die loonverskil tussen twee geografiese plekke is. Die loonverskille word gewoonlik gekoppel aan die geografiese vraag na arbeid en die aanbod daarvan. Daar kan gesê word dat gebiede met 'n tekort aan arbeid maar 'n oormaat aan kapitaal 'n relatief hoë loon betaal, terwyl gebiede met 'n hoë arbeidsaanbod en 'n gebrek aan kapitaal 'n relatief lae loon betaal. Arbeid is geneig om uit lae-loon-areas na hoë-loon-gebiede te vloei. Dikwels met dié vloei van arbeid kom daar veranderinge in die land waarheen die geld gestuur word en die land waar dit vandaan kom. Neoklassieke ekonomiese teorie is veral nuttig om transnasionale migrasie te beskryf, want dit word nie beperk deur internasionale immigrasiewette en soortgelyke regeringsregulasies nie.
Nuwe ekonomie van arbeidmigrasie
Dié teorie verklaar die vloei en patrone van migrasie kan nie net op die vlak van individuele werkers en hul ekonomiese aansporings verklaar word nie, maar dat groter sosiale eenhede ook in ag geneem moet word. Een so 'n sosiale eenheid is 'n huishouding. Migrasie kan beskou word as 'n gevolg van 'n teësin in risiko aan die kant van 'n huishouding met 'n onvoldoende inkomste. Die huishouding het in hierdie geval 'n behoefte aan bykomende geld wat verkry kan word deur geldsendings wat teruggestuur word deur familielede wat trekarbeid in die buiteland doen. Die geldsendings kan ook 'n groter uitwerking hê op die land van waar die geld kom in geheel aangesien dit kapitaal inbring. Onlangse navorsing het ondersoek ingestel na die afname in die migrasie tussen deelstate in die Verenigde State van 1991 tot 2011. Hiervolgens is die afname vanweë die vermindering van die geografiese bepalings van beroepe en 'n toename in werkers se vermoë om meer oor plekke te wete te kom voordat hulle soontoe trek, deur sowel inligtingstegnologie as goedkoop reise. Ander navorsers het bevind dat die liggingspesifieke aard van behuising belangriker is as die trekkoste om arbeidhertoewysing te bepaal.
Relatiewe ontnemingteorie
Relatiewe ontnemingteorie verklaar dat die bewustheid van die verskil in inkomste tussen bure en ander huishoudings in die gemeenskap van waar die trekarbeider kom ook 'n belangrike faktor is. Die aansporing om te migreer is veel hoër in gebiede met 'n hoë vlak van ekonomiese ongelykheid. Op kort termyn kan geldsendings ongelykheid selfs nog meer maak, maar op lang termyn kan dit dit inderdaad verminder. Daar is twee stadiums van migrasie vir 'n werker: eerstens belê hulle in menslikekapitaalskepping, en dan probeer hulle op hul belegging kapitaliseer. Op hierdie manier kan suksesvolle trekarbeiders hul nuwe kapitaal gebruik vir beter opvoeding vir hul kinders en beter blyplekke vir hul families. Suksesvolle hooggeskoolde emigrante kan as voorbeeld dien vir bure en potensiële trekarbeiders wat hoop om daardie vlak van sukses te behaal.
Wêreldstelselsteorie
Die wêreldstelselsteorie kyk na migrasie vanuit 'n globale perspektief. Dit verduidelik dat die wisselwerking tussen verskillende gemeenskappe 'n belangrike faktor kan wees in sosiale verandering binne gemeenskappe. Handel met een land, wat ekonomiese agteruitgang in 'n ander veroorsaak, kan 'n aansporing skep om na 'n land met 'n lewendiger ekonomie te trek. Daar kan beweer word dat selfs na kolonisasie die ekonomiese afhanklikheid van die eertydse kolonie steeds op die moederland neerkom. Die opvatting van internasionale handel is egter omstrede en party mense beweer dat vrye handel inderdaad die migrasie tussen ontwikkelende en ontwikkelde lande kan laat afneem. Daar kan geredeneer word dat ontwikkelde lande arbeidintensiewe goedere invoer, wat 'n toename in die indiensneming van ongeskoolde arbeid in die minder ontwikkelde lande tot gevolg het, en die uitvloei van trekarbeiders laat afneem. Die uitvoer van kapitaalintensiewe goedere van ryk na arm lande maak ook inkomste- en indiensnemingtoestande gelyk, wat ook migrasie verminder. In albei rigtings kan hierdie teorie gebruik word om die migrasie tussen twee lande wat geografies ver van mekaar verwyder is, te verduidelik.
Nancy Sinatra
Nancy Sandra Sinatra (* 8 Junie 1940) is 'n Amerikaanse sangeres en aktrise. Sy is die oudste van drie kinders wat uit die huwelik van Frank Sinatra en sy eerste vrou Nancy Barbato (1917–2018) gebore is.
As sangeres het sy veral met treffers soos These Boots Are Made for Walkin'  (1966) en Somethin' Stupid ('n duet wat sy in 1967 saam met haar pa gesing het) bekendheid verwerf. Haar opname van Bang Bang (My Baby Shot Me Down), wat oorspronklik deur Cher gesing is, is vir die openingstoneel van Quentin Tarantino se rolprent Kill Bill gebruik.
Ander gewilde treffers sluit Sugar Town, Summer Wine, How Does That Grab You, Darlin'? en die titellied vir die James Bond-film You Only Live Twice in wat in 1967 ontstaan het.
Nancy Sinatra het haar loopbaan as sangeres en aktrise in die vroeë 1960's begin, maar aanvanklik net in Europa en Japan sukses behaal. Eers met These Boots Are Made for Walkin' het sy 'n transatlantiese nommer 1-treffer behaal. Haar optrede en klerestyl met lang stewels en kort romp is in die 1960's nog as uitdagend beskou, maar het ook 'n ikoniese eienskap van Sinatra geword. Die lied is soos baie ander van haar treffers deur Lee Hazlewood geskryf, wat ook verskeie kere duette met haar gesing het soos in die treffers Some Velvet Morning en Summer Wine. In 1966 en 1967 was altesaam dertien enkelsnitte van Sinatra op internasionale trefferlyste. In 1967 het Nancy Sinatra saam met Elvis Presley in die rolprent Speedway gespeel.
Anna Maria Jopek
Anna Maria Jopek (gebore 14 Desember 1970, Warskou) - is 'n Poolse jazz-pop-sangeres, liedjieskryfster, komponis en musikant.
1897
Die jaar 1897 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 97ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Antho manaarensis
Antho manaarensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Antho en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1880 deur Carter.
Elizabeth Maria Molteno
Elizabeth Maria Molteno (Betty), (* 24 September 1852, † 25 Augustus 1927), was 'n bekende vroeë kampvegter vir burger- en vroueregte in Suid-Afrika.
Vroeë lewe
Elizabeth is in 'n invloedryke Kaapse gesin van Italiaanse afkoms gebore. Sy was die oudste en baie geliefde dogter van John Molteno, die eerste premier van die Kaapkolonie. Baie van haar agtien broers en susters het belangrike poste in die sakewêreld en die regering beklee.
Sy het haar kinderjare in die beskermde omgewing van haar familie se Claremont-landgoed in Kaapstad deurgebring waar sy opgevoed is. Haar pa het dikwels diplomatieke of sakereise onderneem, en baie kere het sy ouer kinders die geleentheid gekry om hom te vergesel. So het Elizabeth dikwels na oorsese bestemmings soos Italië en Londen gereis en het haar pa se groot belangstelling in politiek en nuus gedeel.
Progressiewe opvoedkundige
Elizabeth het een van min professionele loopbane gekies wat vir vroue in die 19de eeu toeganklik was en haar as onderwyser en later as skoolhoof van die Collegiate School, 'n meisiesskool in Port Elizabeth, bekwaam. Hier het sy die Victoriaanse onderwysstelsel, wat nog sterk op konstante herhaling van leerstof berus het, ingrypend gemoderniseer. Haar leermetodes is in haar tyd as gevorderd en liberaal beskou en het ook een van die eerste stelsels van geslagsonderwys vir meisies in Suid-Afrika ingesluit.
Sy was haar lewe lank só oortuig van die belangrikheid van onderwys vir meisies dat sy geweier het om 'n salaris vir haar administratiewe en opvoedkundige werk te trek. Danksy die inkomste van die Molteno-familie was sy in finansiële opsig onafhanklik.
Vredesaktivisme
Sy was 'n stigtingslid van die South Africa Conciliation Committee en het in 1899 na Kaapstad verhuis om aksies van dié komitee betrokke te raak. Sy het in die Moederstad 'n reeks massavergaderings georganiseer waartydens duisende teen die oorlog en die etniese verdeling, wat dit veroorsaak het, betoog het.
Molteno het hegte vriendskap gesmee met Emily Hobhouse en Olive Schreiner, en die drie vroue was ná die oorlog gemeenskaplik betrokke by humanitêre en anti-oorlogsaktiwiteite. Saam het hulle veldtogte vir die slagoffers - veral kinders - van Britse konsentrasiekampe en die plundering van Afrikanerplase gevoer.
In Port Elizabeth het sy kennis gemaak met Alice Matilda Greene (1858-1920), die tant van die skrywer Graham Greene. Alice Greene was 'n talentvolle en welbelese opvoedkundige uit 'n gesiene Engelse familie wat in 1887 na die Oos-Kaap gekom het om onderwys te gee. Sy is as adjunkskoolhoof by die Collegiate School aangestel en het saam met Elizabeth by anti-oorlogsaksies betrokke geraak het. Die twee vroue het baie oortuigings gedeel, en hieruit het 'n lewenslange vriendskap ontstaan.
Samewerking met Gandhi
Ná die oorlog het Molteno ontevrede geraak met die radikale nuwe politieke ontwikkelinge in Suid-Afrika en haar in Engeland gevestig. Hier het sy in 1909 kennis gemaak met Mahatma Gandhi. Die twee het vriende geword en 'n briefwisseling begin wat dekades lank voortgeduur het.
In 1912 het Molteno na Suid-Afrika teruggekeer en aktief betrokke geraak by die stryd vir 'n nierassige samelewing en vrouestemreg. Sy was 'n hoogs begaafde openbare redenaar - 'n aanleg wat van haar, ook omrede haar hoë sosiale status en invloed, 'n gewilde spreker by politieke vergaderings gemaak het. Daarnaas hy sy haar lewe lank bydraes vir 'n reeks Britse en Suid-Afrikaanse publikasies gelewer. Later het Emily Hobhouse oor haar geskryf: "Jou aanleg om na die kern van 'n saak deur te dring blyk so duidelik, en jy het 'n meesterlike greep op taal wat die verduideliking van morele en spirituele aspekte betref". Haar geskrifte het daarnaas ook baie aandag getrek vanweë hul radikale (en dikwels anti-imperialistiese) taalstyl.
Sy het in nou kontak met die Gandhis gebly, gereeld besoeke aan die egpaar in hul "Phoenix-Indiërbuurt" gebring en selfs eiendom in die nabygeleë Ohlanga gekoop. Sy het daar tydens die satyagraha-veldtog kom woon, en haar betrokkenheid het groot stukrag aan die beweging verleen - waarby haar status en politieke betrekkinge 'n belangrike rol gespeel het. In toesprake, wat sy saam met Gandhi by vergaderings in Durban gelewer het, het sy 'n beroep op Indiërs gedoen om hulle met Afrika te vereenselwig.
In 1914 het die Gandhis na Kaapstad gekom, en Elizabeth Molteno het baie moeite gedoen om te verseker dat hulle kennis kon maak met die invloedrykste en magtigste politieke persoonlikhede in Suid-Afrika. Nadat sy haar Indiese gaste by die Molteno-landgoed vermaak het, het sy hulle aan Emily Hobhouse en die eerste minister, generaal Louis Botha, voorgestel. Generaal Botha, wat voor dié ontmoeting in Kaapstad Gandhi se versoeke vir 'n onderhoud oor 'n lang tyd geïgnoreer het, het daarna steeds hartlik met Gandhi gekommunikeer. Gandhi het later oor Molteno se rol as "vredesluiter" geskryf wat hom in staat gestel het om met sommige van die magtigste persoonlikhede in die land in aanraking te kom.
In die volgende jare het sy 'n reeks veldtogte vir die politieke en landregte van swart Suid-Afrikaners gelei waarby sy met bekende swart leiers soos John Dube (die eerste sekretaris-generaal van die African National Congress) en Sol Plaatje saamgewerk het.
Veldtogte teen die mishandeling van aangehoudenes
Vir Molteno was die mishandeling van aangehoudenes deur die Suid-Afrikaanse Polisie 'n uiters belangrike kwessie. Terwyl Gandhi self aangehou is, het sy besoeke aan gevangenes gebring wat geslaan is en getuienis gelewer by ondersoeke.
Vrouestemreg
Elizabeth Molteno was haar lewe lank betrokke om die saak van die vrouestemregbeweging te bevorder.
As 'n vasbeslote en gedugte voorstander van vroueregte het sy met vroue van alle etniese groepe en van alle agtergronde saamgewerk wat passiewe weerstand gebied het. Sy het gereeld as spreker by byeenkomste van die vrouestemregbeweging opgetree en het die hoop uitgespreek dat vroue in 'n toekomstige veelrassige Suid-Afrikaanse samelewing 'n belangrike rol sou kon speel.
Toe die Eerste Wêreldoorlog in 1914 uitgebreek het, het sy met haar nou vriende Emily Hobhouse en Olive Schreiner in Engeland saamgespan om bystand aan gewetensbeswaardes te verleen. Die grootste deel van haar aktiwiteite in die Verenigde Koninkryk het egter uit werk vir 'n saak van laer profiel bestaan - die kwessie van vroueregte en vroue se politieke verteenwoordiging.
Toe die Russiese Rewolusie enkele jare later gewoed en die oorlog ten einde geloop het, was baie mense aanvanklik daarvan oortuig dat 'n nuwe tydperk van menseregte en vryheid sou aanbreek. Elizabeth Molteno het hierby geen uitsondering gevorm nie, en in 1919 het sy entoesiasties geskryf oor 'n toekoms waar "...alle ras-, geslags- en godsdienstige verskille; al die ou sjibolette wat tot dusver gebruik is om die massas in bedwang te hou plek moet maak vir wyer en dieper konsepte van menslikheid".
Dood en nalatenskap
Elizabeth Molteno is in 1927 in Trevone, Cornwall in Suid-Engeland oorlede, die stranddorp wat sy as haar aftreeplek gekies het. Sy is daar in die St Saviour's-begraafplaas langs haar vriendin Alice Green ter ruste gelê. Hul grafskrif lui: "They loved and served South Africa".
Na haar word verwys as moontlik "een van die invloedrykste vroue in Suid-Afrika gedurende die 19de en vroeë 20ste eeu" en as "Een van die merkwaardigste Suid-Afrikaanse vroue van haar generasie."
Haar waardes en oortuigings was net soos die kwessies, waarvoor sy gestry het, so buitengewoon vooruitdenkend vir die tydperk waarin sy geleef het dat hulle eers dekades later algemeen aanvaar is (veral in Suid-Afrika) en die rol, wat sy gespeel het by hul opeising en bevordering, grootliks in vergetelheid geraak het.
Katrivier-nedersetting
Die Katrivier-nedersetting was 'n onsuksesvolle poging van die Kaapkolonie om sy oosgrens teen aanvalle tydens die Kaapse grensoorloë te versterk.
Ligging
Die Katrivier-nedersetting is in 'n vallei in die bolope van die Katrivier, aan die westekant van die Amatolaberge, ten noorde van Fort Beaufort en tussen die Koonaprivier en die Tyhumerivier (of Tjumirivier). Daar word op 'n groot deel van die vrugbare grond tans met lemoene onder besproeiing geboer.
Vestiging
In 1829 het 'n mag onder die kommandant-generaal van die Oos-Kaap, kapt. Andries Stockenström, die Xhosas onder Maqoma, 'n seun van Gaika, uit die bolope van die Katrivier en die hele Neutrale Gebied (tussen die Groot-Visrivier en die Keiskammarivier) verdryf omdat die Xhosas die blanke boere se vee gesteel het. Eno, Tjalie en Botman en hul volgelinge het egter hulle plundertogte in die vallei voortgesit. In 1833 is alle Xhosas uit die Neutrale Gebied verdryf en is 'n militêre beheerpunt by Elandspos (die huidige Seymour) gestig om die situasie te hanteer. Ordonnansie 50 van 1828 het 'n einde gebring aan die beheer op Khoi-rondlopery. Met dit in gedagte het Stockenström in April 1829 aan die goewerneur voorgestel om Khoi aan die bolope van die Katrivier op kleinhoewes te vestig. Dit sou die Khoi leer om op een plek te bly woon en om landbou te beoefen. Hulle kon dan help met die grensverdediging en sou dien as 'n buffer tussen die Xhosas en die blanke boere in die Kaapkolonie.
Dorpies
Die Khoi is in verskeie gehuggies gevestig elkeen onder 'n hoof wat wet en orde moes handhaaf. Geen landdros is oor hulle aangestel nie, maar slegs een veldkornet vir die hele nedersetting van ongeveer 650 vk. km. Dorpies wat bekend geword het, was Buxton, Hertzog (nou Mhlangeni), Philipton, Readsdale, Lushington, Fairbairn en Lower Blinkwater. Amptenare van die Londense Sendinggenootskap is meesal vereer in die naamgewing. Op versoek van die inwoners van die streek is die distrik in 1884 herdoop tot Stockenström.
Grensoorloë
Soos die bedoeling was, het die Khoi in die volgende grensoorloë aan die kant van die Britse regering en die Kaapkolonie geveg. Tydens die Sesde Grensoorlog (1834–1836) het die Koi groot verliese gely toe hul huise en landerye vernietig is. Met die Oorlog van die Byl (1846–1847) het hulle weer alles verloor. Die koloniale owerheid het onsimpatiek teenoor hul verliese gestaan en geen vergoeding daarvoor aangebied nie. Boonop het die Khoi ongelukkig gevoel omdat hulle deur die Britse amptenare en die blanke boere van die omgewing verplig is om op die boere se landerye te werk. Oorbevolking en 'n gevoel van onveiligheid het tot hul ontevredenheid bygedra.
Buddy Roosevelt
Buddy Roosevelt (25 Junie 1898 – 6 Oktober 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Between Dangers (1927), The Devil's Tower (1928), Lightning Range (1933), en Range Riders (1934).
Katrivier-nedersetting
Katrivier-rebellie
Tydens die Agtste Grensoorlog (1850–1853) steun die Khoi van die Katrivier-nedersetting onder leiding van Hermanus Matroos, 'n Xhosa-Khoibendeleier, en Willem Uithaalder, 'n Khoi-rebelleleier, hul erfvyand, die Gaikas, Temboes, die Galekas en rebellerende swart konstabels teen die Britse koloniale magte. Hierdie rebellie van die Khoi verleng die oorlog, omdat die Khoi goed bekend was met die vegtegnieke van die blanke soldate en boere. Die Khoi val militêre buiteposte tot by Fort Beaufort aan en die Khoi-garnisoen by Fort Armstrong muit. Ook veroorsaak die rebellie dat die burgers van die oostelike distrikte nie aanmeld vir kommandodiens nie, omdat hulle hul eie huis en haard wil beskerm. Eers op 22 Februarie 1851 word die rebelle deur genl. sir Henry Somerset uit Fort Armstrong verjaag en aan die einde van die maand is die rebellie onderdruk. 'n Proklamasie gedateer 19 Maart 1852 het die Khoi se eienaarskap van die nedersetting ontneem. Mettertyd het blanke boere hulle daar gevestig.
Skildery
In die Africana Museum is 'n waterverfskildery uit 1838 van die Katrivier-nedersetting deur Henry Butler.
Treat Williams
Treat Williams (gebore 1 Desember 1951 – 12 Junie 2023) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Hair (1979), 1941 (1979), The Phantom (1996), en Deep Rising (1998).
Model
'n Model in die wetenskappe is iets wat in die plek van 'n werklike verskynsel bestudeer word, gewoonlik omdat die nodige eksperimente makliker op die model uitgevoer kan word. Gevolgtrekkings word van die model gemaak in die hoop dat hulle ook tot 'n meerdere of mindere mate in die werklikheid geldig sal wees.
Pampashert
Die pampashert (Ozotoceros bezoarticus) is ’n spesie herte wat op die lae graslande van Suid-Amerika voorkom. Hul habitat sluit water en heuwels in, dikwels met droogte in die winter, en gras wat hoog genoeg is om ’n staande hert te verskuil.
Beskrywing
Pampasherte het taankleurige pelse, wat ligter onder hul mae en aan die binnekant van hul bene is. Anders as by die meeste takbokke verander hul pelse nie met die seisoene van kleur nie. Hulle het wit kolle bo hul lippe en wit vlekke aan hul keel.
Ooie se skouerhoogte is van 60 tot 65 cm en hul gewig van 22 tot 29 kg; ramme s’n is van 65 tot 70 cm en van 24 tot 34 kg. Hul sterte is kort en bosserig, en sowat 10 tot 15 cm lank. Wanneer hulle hardloop, lig hulle hul sterte en ’n wit vlek kan gesien word.
Hulle is ’n klein spesie en min geslagsdimorfie kom voor. Ramme het klein, ligte gewei (horings), wat hulle in Augustus of September afgooi; hulle groei nuwes teen Desember. Ooie het haarkranse wat soos kort geweiknoppe lyk.
Gedrag
Pampasherte verdedig nie hul gebied of maats nie, maar vertoon wel dominansie deur hul kop omhoog te hou en stadig te beweeg. Wanneer twee ramme mekaar konfronteer, vryf hulle hul gewei teen plante en skraap dit teen die grond. Hulle vryf ook die reukkliere aan hul kop teen voorwerpe. Hulle baklei nie gewoonlik nie, maar skerm wel en byt soms. ’n Skermsessie word begin deur ’n kleiner ram wat die neus van ’n groter ram aanraak. Daar is gewoonlik twee tot ses herte in ’n groep, maar as die kos volop is, sal meer diere ’n groep vorm. Hulle het nie monogame maats nie en ook nie harems nie.
Habitat
Menslike bedrywighede het hul oorspronklike habitat baie verander. Hulle kan tot 12 jaar in die natuur leef en langer in gevangenskap, maar hul habitat word bedreig deur ontwikkeling en jagtogte. Baie mense is bekommerd omdat ’n gesonde takbokbevolking ’n gesonde grasland beteken, en ’n gesonde grasland is die tuiste van baie spesies, waarvan sommige ook bedreig word. Baie voëls migreer suid na dié streke, en as die pampashert se habitat verlore gaan, kan dié voëlspesies ook afneem.
Daar is altesaam sowat 80 000 pampasherte, waarvan die meeste in Brasilië voorkom.
Steeleik
Die steeleik (Quercus robur), so genoem weens die lang steel waaraan die akkers gedra word, is 'n groot tot massiewe boom wat in woudrande, langs paaie en rivieroewers in grasveld en fynbos groei. Dit is inheems aan Engeland, Europa en Wes-Asië, en is lokaal 'n indringerplant. Etlike eksemplare van historiese belang geniet amptelike beskerming in Suid-Afrika. Dit staan ook algemeen bekend as die akkerboom, en benewens as Kaapse, Europese of Engelse eik.
Voorkoms
Die boom kan tot 30 m hoog word en is bladwisselend met 'n breë, geronde kroon. Die bas is donkerbruin en grof. Die enkelvoudige blare is ovaal, groen met geskulpte lobbe. Die steeleik se heldergroen jong blare verdonker namate die seisoen vorder. Die blommetjies is gelerig in neerhangende bloeiwyses. Die vrug is die kenmerkende akker, wat in 'n doppie gedra word. Die boom lewer aantreklike geelbruin hout wat baie gewild is vir onder meer die vervaardiging van meubels en wynvate.
Aanplanting aan die Kaap
Volgens oorlewering is die eerste eikebome in Suid-Afrika deur die volksplanter Jan van Riebeeck waarskynlik in 1656 geplant. Later het die goewerneur Simon van der Stel en sy seun Willem Adriaan in die jong Kaapkolonie se timmerhoutbehoeftes voorsien deur tussen 1679 en 1706 duisende groot eike in Kaapstad, Stellenbosch, Drakenstein en die Paarl aan te plant. Die Vergelegen-eik word as die oudste (oor drie eeue) en grootste steeleik in Suid-Afrika beskou. Die naasoudste oorlewende eikebome in die land is omstreeks 1797 in Stellenbosch, ewe goed bekend as die Eikestad, geplant. Hulle is meer as 220 jaar oud en is tot nasionale gedenkwaardighede verklaar.
Antho novizelanica
Antho novizelanica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Antho en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1881 deur Ridley & Duncan.
Regensburg
Regensburg is 'n stad in die ooste van die Vrystaat Beiere (Duitsland) en die hoofstad van die administratiewe gewes Opper-Palts (Duits: Oberpfalz) met 'n bevolking van meer as 152 000.
Die stad is tydens die Tweede Wêreldoorlog behalwe vir sy nywerheidsgebiede nie deur bomaanvalle verwoes nie en is as een van die pragtigste voorbeelde van 'n Middeleeuse Duitse stad op 13 Julie 2006 deur Unesco as 'n wêrelderfenisgebied gelys. Die stad bewaar nie net 'n ryke argitektoniese en historiese erfenis van die Heilige Romeinse Ryk van die Duitse Nasie nie, maar is as die voormalige Romeinse stad Castra Regina, wat in 179 n.C. deur keiser Marcus Aurelius gestig is, ook een van die oudste stede in Duitsland.
Regensburg se argitektuur weerspieël die politieke, ekonomiese en godsdienstige ontwikkelinge gedurende die Middeleeue en pronk met groot, ruim pleine naas smal, kronkelende straatjies in die historiese stadskern. Welvarende koopmansgesinne het tydens die Hoë Middeleeue van Regensburg 'n internasionale handelsmetropool gemaak en statige pastelkleurige geboue met torings vir hulle laat oprig. Daarnaas het hulle die bou van pragtige sakrale geboue geborg.
Regensburg is die setel van 'n Rooms-Katolieke biskop en beskik oor drie universiteite en technikons. Regensburg is die vierde grootste stad in Beiere en 'n belangrike sentrum van die motor-, masjienbou-, elektrotegniese en suikerbedryf.
Geografie
Regensburg lê in die Neder-Beierse lössvlakte, teen die mees noordelike punt van die Donau in die grensgebied van die landskappe Beierse Woud, Frankiese Jura en die Alpynse voetheuwels.
Die Regenrivier mond naby die historiese stadskern in die Donau uit, en 'n aantal stadswyke lê op eilande in die Donau.
Vervoer
Die eerste gereelde skeepsdiens op die Donau, wat Regensburg met Wene in Oostenryk verbind het, is in 1696 ingestel. Die vaart het destyds nog 'n week geduur - mits skeepvaart op die rivier nie deur lae waterpeile, digte mis of sterk winde belemmer is nie.
B. H. Liddell Hart
Sir Basil Henry Liddell Hart (31 Oktober 1895 – 29 Januarie 1970), algemeen bekend in die grootste deel van sy loopbaan as Kaptein B. H. Liddell Hart, was 'n Engelse soldaat, militêre historikus en militêre strateeg. Ná die Tweede Wêreldoorlog was hy 'n voorstander van die Wes-Duitse heropbou en die morele rehabilitasie van die Duitse Wehrmacht. As deel van hierdie twee onderling verwante inisiatiewe het Liddell Hart aansienlik bygedra tot die skepping van die Rommelmite.
Lewe en loopbaan
Liddell Hart, gebore in Parys, die seun van 'n Engelse Metodiste-predikant, het sy formele akademiese onderwys ontvang by St Paul's Skool in Londen en by Corpus Christi Kollege, Cambridge (waar hy 'n student van Geoffrey Butler was). Sy ma se kant van die familie, die Liddells, het van Liddesdale, aan die Skotse kant van die grens met Engeland, gekom en is geassosieer met die London and South Western Railway. Die Harts was boere van Gloucestershire en Herefordshire. As kind was Hart gefassineer deur die lugvaart.
Eerste Wêreldoorlog
By die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het Liddell Hart in Augustus 1914 'n vrywilliger geword vir die Britse weermag, waar hy 'n beampte in die King's Own Yorkshire Light Infantry geword het en gedien het in die regiment op die Westelike Front. Liddell Hart se voorste linie ondervinding was relatief kort, beperk tot twee kort diensperiodes in die herfs en winter van 1915, waarna hy van die frontlinie na die huis gestuur is nadat hy harsingskudding van 'n ontploffing opgedoen het. Hy is bevorder tot die rang van kaptein. Hy het in 1916 vir die derde keer teruggekeer, betyds om deel te neem aan die Slag van die Somme. Hy is drie keer lig beseer voordat hy op 19 Julie 1916 in 'n gasaanval sodanig beseer is dat hy van die frontlinie ontrek is. Sy bataljon is op 1 Julie byna op die eerste dag van die offensief uitgewis. 'n Deel van die 60 000 ongevalle wat die swaarste gely het die grootste enkele dag se verlies in die Britse militêre geskiedenis.
Die ervarings wat hy op die Westelike Front gely het, het hom vir die res van sy lewe ernstig geraak. Oorgeplaas om adjudant te wees vir vrywilligers in Stroud en Cambridge, was hy in beheer van die opleiding van nuwe eenhede. Gedurende hierdie tyd het hy verskeie traktate oor infanterie taktieke en opleiding geskryf, wat onder die aandag van generaal sir Ivor Maxse, bevelvoerder van die 18de (Oosterse) Divisie gekom het. Na die oorlog is hy oorgeplaas na die Royal Army Educational Corps, waar hy 'n nuwe uitgawe van die Infantrie Opleidingshandboek voorberei het. In hierdie handleiding het Liddell Hart gestreef om die lesse van 1918 uit te spel en voer 'n korrespondensie met Maxse, 'n bevelvoerder in die Slag van Hamel en die Slag van Amiens.
In April 1918 is Liddell Hart getroud met Jessie Stone, die dogter van J.J Stone - wat sy assistent-adjudant by Stroud was - en hul seun Adrian is in 1922 gebore.
Joernalis en militêre historikus
Liddell Hart is vanaf 1924 op halfbetaling geplaas. Hy het later in 1927 uit die weermag afgetree. Twee ligte hartaanvalle in 1921 en 1922, waarskynlik die langtermyn-effekte van sy vergassing, het sy verdere vooruitgang in die verkleinde na-oorlogse weermag onmoontlik gemaak. Hy het die res van sy loopbaan as 'n teoretikus en skrywer deurgebring. In 1924 het hy 'n tenniskorrespondent en assistent-militêre korrespondent geword vir die Morning Post wat Wimbledon dek en in 1926 'n versameling van sy tennisgeskrifte gepubliseer as The Lawn Tennis Masters Unveiled. Hy het gewerk as die militêre joernalis van The Daily Telegraph van 1925 tot 1935, en van The Times van 1935 tot 1939.
In die middel tot laat twintigerjare het Liddell Hart 'n reeks geskiedenis werke van groot militêre figure geskryf, waardeur hy sy idees ontwikkel het dat die frontale aanval 'n strategie was wat gebonde was om te misluk met 'n groot koste in lewens. Hy het geargumenteer dat die groot verliese wat Brittanje in die Eerste Wêreldoorlog gely het, te wyte was aan die bevelvoerders wat nie hierdie feit van die geskiedenis nie waardeer het nie. Hy het geglo dat die Britse besluit in 1914 om direk op die vasteland integryp met 'n groot leër, 'n fout was.Hy het beweer dat histories "die Britse manier van oorlogvoering" was om kontinentale landgevegte aan haar bondgenote oor te laat, maar slegs deur middel van die vlootmag, met die weermag wat die vyand van sy hooffront in 'n "beperkte aanspreeklikheid" weggedryf het.
Vanessa Marcil
Vanessa Marcil (gebore 15 Oktober 1968) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Rock (1996) en in die televisiereekse General Hospital (1963), Beverly Hills, 90210 (1990), en Las Vegas (2003).
B. H. Liddell Hart
Joernalis en militêre historikus
Liddell Hart het in sy vroeë geskrifte oor gemeganiseerde oorlogvoering voorgestel dat die infanterie saam met die vinnig bewegende gepantserde formasies moet beweeg. Hy beskryf hulle as "tenk seesoldate" soos die soldate wat die Royal Navy met hul skepe vervoer het. Hy het voorgestel hulle word in hul eie rusperbande voertuie saamvervoer en uitklim om te help om beter verdedigende posisies te neem wat andersins die gepantserde eenhede sou kon ophou. Dit was in teenstelling met Fuller se idees van 'n tenkformasie, wat baie klem geplaas het op gekonsentreerde gepantserde formasies. Liddell Hart het die behoefte aan 'n gesamentlike wapenmag met mobiele infanterie en artillerie voorgestel, wat soortgelyk was maar nie identies is aan die samestelling van die pantserafdelings wat Heinz Guderian in Duitsland ontwikkel het nie.
Volgens Liddell Hart se memoirs, in 'n reeks artikels vir The Times van November 1935 tot November 1936, het hy geargumenteer dat Brittanje se rol in die volgende Europese oorlog aan die lugmag toevertrou kon word. Hy het verder geteoretiseer dat Brittanje kan streef om haar vyande te verslaan, terwyl die groot ongevalle en beperkte invloed wat Brittanje kan oordra, deur 'n groot konskripsie weermag op die vasteland te plaas, vermy word. Hierdie idees het Neville Chamberlain toe Kanselier van die Skatkis, beïnvloed, wat in die besprekings van die Verdedigingsbeleid en Vereistesskomitee betoog het vir 'n sterk lugmag eerder as 'n groot weermag wat op die vasteland van Europa sou veg.
Chamberlain het as Eerste Minister in 1937 Liddell Hart in die posisie van invloed geplaas ten opsigte van die Britse oorhoofse strategie van die laat dertigerjare. In Mei het hy planne voorberei vir die herorganisasie van die Britse weermag vir die verdediging van die Britse Ryk en dit aan sir Thomas Inskip, die Minister vir die Koördinasie van Verdediging, oorhandig. In Junie is hy aan die Sekretaris van Staat vir Oorlog, Leslie Hore-Belisha voorgestel. Teen Julie 1938 het die twee 'n nie-amptelike, noue raadgewende verhouding gehad. Liddell Hart het Hore-Belisha voorsien van idees waarvoor hy in die kabinet of komitees sou argumenteer. Op 20 Oktober 1937 het Chamberlain aan Hore-Belisha geskryf: "Ek het Liddell Hart se Europe in Arms gelees. As jy dit nog nie gedoen het nie, sal jy dit moontlik interessant vind om hierna te kyk, veral die hoofstuk oor die rol van die Britse leër "". Hore-Belisha het in antwoord geskryf: "Ek lees dadelik die rol van die Britse leër in Liddell Hart se boek. Ek is beïndruk met sy algemene teorieë."
Met die Duitse inval van Pole in September 1939 het die Oorlogkabinet die Chamberlain-beleid wat deur Liddell Hart bevorder is, omgekeer. Met Europa op die rand van die oorlog en Duitsland se inval in Pole, het die kabinet eerder verkies om 'n Britse en Imperiale-leër van 55 Divisies te pleit, vir ingryping op die vasteland ter onderesteuning van Pole, Noorweë en Frankryk.
Na-oorlog
'n Paar jaar later het Liddell Hart die geleentheid gehad om die notas te hersien wat Erwin Rommel tydens die oorlog gehou het. Rommel het hierdie aantekeninge gehou met die bedoeling om na die oorlog sy ervarings te skryf. Die Rommel-familie het voorheen hierdie notas in Duits as "'n Oorlog sonder haat" in 1950 gepubliseer. Sommige van die notas is deur Rommel vernietig en die res (insluitend Rommel se briewe aan sy vrou) is deur die Amerikaanse owerhede op beslag gelê. Met Liddell Hart se hulp is dit later na Rommel se weduwee teruggegee. Liddell Hart het daarna die boek hersien en gekondenseer en gehelp om die nuwe materiaal te integreer. Die geskrifte, saam met notas en kommentaar deur voormalige generaal Fritz Bayerlein en Liddell Hart, is in 1953 gepubliseer as The Rommel Papers. (Kyk hieronder vir Liddell Hart se rol in die Rommelmite.)
Die koningin het Liddell Hart 'n Knight-baccalaureus in die Nuwe jaar eerbewyse van 1966 gemaak. Vanaf 2009 vorm Liddell Hart se persoonlike skrywes en biblioteek die sentrale versameling in die Liddell Hart Sentrum vir Militêre Argiewe by King's College London.
Invloed op Duitse Pansterstrategie
Na die Tweede Wêreldoorlog het Liddell Hart daarop gewys dat die Duitse Weergmag teorieë ontwikkel het wat van J.F.C. Fuller en van sy eie, en dat dit hulle dit teen die Verenigde Koninkryk en sy bondgenote (1939-1945) gebruik het met die praktyk wat later bekend geword het as Blitzkrieg oorlogvoering. Sommige geleerdes, soos die politieke wetenskaplike John Mearsheimer, het die omvang van die invloed wat die Britse offisiere, en veral Liddell Hart, in die ontwikkeling van dié oorlogsmetode soos in 1939-1941 deur die Duitse Pantserstrategie beoefen is, bevraagteken. Tydens die naoorlogse onderhoude met van die voormalige Wehrmacht-generaals het Liddell Hart probeer om sy invloed op hul oorlogspraktyke uit te trek. Na aanleiding van hierdie onderhoude het baie van die generaals beweer dat Liddell Hart 'n invloed gehad het op hul strategieë, iets wat nog nie voorheen beweer was nie, of waarvan daar nog kontemporêre, vooroorlogse dokumentasie gevind was om die bewerings te ondersteun. Liddell Hart sit dus "woorde in die mond" van die Duitse generaals "met die doel, volgens Mearsheimer, om 'n verlore reputasie op te wek".
Shimon Naveh, die stigter en voormalige hoof van die Israel-weermag se operasionele teorie-navorsingsinstituut, het verklaar dat Liddell Hart die idee van Blitzkrieg as 'n militêre doktrine na die Tweede Wêreldoorlog geskep het: "Dit was die teenoorgestelde van 'n doktrine. Blitzkrieg het bestaan van 'n stortvloed van aksies wat minder deur ontwerp en meer deur sukses uitgesorteer is. " Naveh het gesê datː
"Deur manipulasie en onderdrukking het Liddell Hart die werklike omstandighede van die Blitzkrieg-vorming verduister en sy oorsprong verduister. Deur sy geïndoktrineerde idealisering van 'n oordrewe konsep het hy die mite van Blitzkrieg versterk. Deur sy eie persepsies van mobiele oorlogvoering op die vlak konsep van Blitzkrieg te plaas, het hy 'n teoretiese deurmekaarspul geskep wat 40 jaar geneem het om te ontrafel. "
Alhoewel die Duitse weergawe van die Guderiaan se memoires Liddell Hart noem, het dit nie aan hom 'n rol toegeskryf in die ontwikkeling van die teorieë agter gepantserde oorlogvoering nie. 'n Verduideliking vir die verskil tussen die twee vertalings kan gevind word in die korrespondensie tussen die twee mans. In een brief aan Guderian het Liddell Hart die Duitse generaal daaraan herinner dat hy hom die krediet moet gee wat hom toekom. "Jy mag dalk 'n opmerking maak dat ek die gebruik van gepantserde kragte beklemtoon het vir langafstandbedrywighede teen die opponerende leër se kommunikasie, en ook die voorgestelde soort pantserdivisie wat pantser- en pantser-infanterie-eenhede kombineer - en dat hierdie punte jou veral beïndruk het."
Rol in Rommelmite
Liddell Hart was instrumenteel in die skepping van die Rommelmite, 'n siening dat die Duitse Veldmaarskalk Erwin Rommel 'n apolitieke, briljante bevelvoerder en 'n slagoffer van die Derde Ryk was as gevolg van sy (nou betwiste) deelname aan die 20 Julie-komplot teen Adolf Hitler. Die mite is geskep met Rommel se deelname as 'n komponent van Nazi-propaganda om die Wehrmacht te loof en optimisme in die Duitse publiek te gee. Vanaf 1941 is dit deur die Britse pers geidentifiseer en versprei in die Weste omdat hulle probeer het om sy voortgesette onvermoë om die Spilmoonthede in Noord-Afrika te verslaan, te verduidelik. Na die oorlog het die Westerse Bondgenote, en veral die Britte, Rommel uitgebeeld as die "goeie Duitse" en "ons vriend Rommel". Sy reputasie om 'n skoon oorlog te voer is gebruik in die belang van die Wes-Duitse herbewapening en versoening tussen die voormalige vyande - Brittanje en die Verenigde State aan die een kant en die nuwe Federale Republiek aan die ander kant.
Ná die uitbreek van die Koreaanse Oorlog in 1950 het dit vir die Amerikaners en die Britte duidelik geword dat 'n Duitse weermag herbou moet word om te help om die Sowjetunie teen te staan. Baie voormalige Duitse offisiere was egter daarvan oortuig dat geen toekomstige Duitse weermag moontlik sou wees sonder die rehabilitasie van die Wehrmacht nie. Dus, in die atmosfeer van die Koue Oorlog, het Rommel se voormalige vyande, veral die Britte, 'n sleutelrol gespeel in die vervaardiging en voortplanting van die mite.
Die Duitse herbewapening was baie afhanklik van 'n beeldpoetsing wat die Wehrmacht nodig gehad het. Liddell Hart, 'n vroeë voorstander van hierdie twee onderling verwante inisiatiewe, verskaf die eerste wydverspreide bron oor Rommel in sy boek van 1948 oor Hitler se generaals. Hy het 'n hoofstuk aan Rommel toegewy, wat hom as 'n buitestaander van die Nazi-regime uitbeeld. Byvoegings tot die hoofstuk wat in 1951 gepubliseer is, is afgesluit met luidende kommentaar oor Rommel se "vermoeëns en vertoning" wat "hom gekwalifiseer het vir 'n plek in die rol van die Groot Kapteins van die geskiedenis".
In 1953 het die publikasie van Rommel se geskrifte van die oorlogstydperk as The Rommel Papers verskyn, uitgegee deur Liddell Hart, die voormalige Wehrmacht-beampte, Fritz Bayerlein, en Rommel se weduwee en seun, met 'n inleiding deur Liddell Hart. Die historikus Mark Connelly beweer dat The Rommel-dokumente een van die twee fundamentele werke was wat tot 'n Rommel-renaissance gelei het, en die ander was Desmond Young se biografie Rommel: The Desert Fox. Die boek het tot die persepsie bygedra van Rommel as 'n briljante bevelvoerder; In 'n inleiding het Liddell Hart vergelykings tussen Rommel en Lawrence van Arabië gemaak; "twee meesters van woestynoorlogvoering", volgens Liddell Hart.
Liddell Hart het 'n persoonlike belangstelling in die werk gehad: hy het Rommel se weduwee aangemoedig om materiaal by te voeg wat daarop dui dat Liddell Hart se teorieë oor gemeganiseerde oorlogvoering Rommel beïnvloed het. Rommel het dus as sy "leerling" verskyn, wat Liddell Hart vir Rommel se dramatiese suksesse in 1940 erken het. (Die polemiek is beskryf deur die politieke wetenskaplike John Mearsheimer in sy werk. The Weight of History. A review of Mearsheimer's work, gepubliseer deur die Strategiese Studies Instituut, wys daarop dat Mearsheimer "korrek was om die kaptein" [Liddell Hart] aan te vat omdat hy [...] die geskiedenis manipuleer.")
MI5 kontroversie
Op 4 September 2006 is MI5-lêers vrygestel wat getoon het dat MI5 (Militêre Intelligensie, Seksie 5) vroeg in 1944 vermoed het dat planne vir die D-dag-inval uitgelek het. Liddell Hart het 'n verhandeling opgestel met die titel Some Reflections on the Problems of Invading the Continent, wat hy onder politieke en militêre figure versprei het. Dit is moontlik dat Liddell Hart in sy verhandeling 'n aantal aspekte van die komende Gealieerde-inval korrek aflei, insluitende die ligging van die landings. MI5 het vermoed dat Liddell Hart planne ontvang het van die inval van generaal Sir Alfred "Tim" Pile wat in beheer was van Brittanje se lugafweer-verdediging. MI5 het hom onder waarneming geplaas en sy telefoonoproepe en briewe gemonitor. Die ondersoek het geen bewyse opgelewer dat Liddell Hart betrokke was by enige subversiewe aktiwiteit nie. Geen saak is ooit teen Pile geopen nie. Liddell Hart het gesê sy werk was bloot spekulasie. Dit blyk dat Liddell Hart eenvoudig dieselfde probleme geidentifiseer het en tot soortgelyke gevolgtrekkings gekom het as die geallieerde generale staf.
2013 Formule Een-seisoen
Die Formule Een-seisoen van 2013 was die 64ste seisoen van die Formule Eenkampioenskap en is oor 19 Grands Prix-wedrenne beslis.
Slankglasvis
Die Slankglasvis (Ambassis natalensis) is 'n vis wat voorkom aan Madagaskar, Mauritius en die aan die ooskus van Afrika, van die Zambezirivier tot by Oos-Londen. In Engels staan die vis bekend as die Smooth glassy.
Voorkoms
Die vis is silwerkleurig en die membraam tussen die 2de en 4de dorsale vin se stekels is swart. Die skubbe aan die bokant van die vis het swart rante en die vissie word nie langer as 10 cm nie. Die vis het geen kommersiële waarde nie en word slegs gebruik vir aas.
Habitat
Die vis verkies om in riviermondings en beskuttte kuswater te leef. Die wyfie skiet kuit vanaf Augustus tot November. Hulle vreet hoofsaaklik in die dag en vroeë aand en vreet onder andere soöplankton, alge en insek larwes. Die vis oorleef ook in akwariums.
Kaboel
Kaboel (Persies: کابل, Pashto: کابل geromaniseerd: Kābəl; Dari: کابل, geromaniseerd: Kābol) is die hoofstad en grootste stad van Afghanistan, en grootste stad van Afghanistan, geleë in die oostelike gedeelte van die land. Dit is ook 'n munisipaliteit wat deel uitmaak van die groter provinsie Kaboel en in 22 distrikte verdeel is. Volgens beramings in 2020 is die bevolking van Kaboel 4,222 miljoen, wat al die belangrikste etniese groepe van Afghanistan insluit. Kaboel, die enigste stad in Afghanistan met meer as 1 miljoen inwoners dien as sy politieke, kulturele en ekonomiese sentrum. Kabul serves as its political, cultural and economical center. Die vinnige verstedeliking het Kaboel die 75ste grootste stad ter wêreld gemaak.
Kaboel is hoog in 'n nou vallei tussen die Hindoekoesj-berge geleë, met 'n hoogte van 1790 meter wat dit een van die hoogste hoofstede ter wêreld maak. Die stad is na bewering meer as 3 500 jaar oud, wat ten minste sedert die tyd van die Achaemenidiese Ryk genoem word. Dit is geleë op kruispad in Asië - ongeveer halfpad tussen Istanbul in die weste en Hanoi in die ooste - op 'n strategiese plek langs die handelsroetes van Suid- en Sentraal-Asië, en 'n belangrike plek vir die antieke Syroete. Dit was deel van die Achaemenidiese Ryk, gevolg deur die Seleukidiese Ryk, Maurydinastie, Koesjane, Kaboel Shahi's, Saffarides, Samanides, Ghaznavids, Ghuriddinastie, Khwarazmdinastie, Qarlughids, Khaljidinastie, Timoeriede, Mogolryk en Hotaks, totdat dit uiteindelik deel geword het van die Durrani-ryk (ook bekend as die "Afghaanse Ryk") in 1747. Kabul het in 1776 die hoofstad van Afghanistan geword, tydens die bewind van Timur Shah Durrani, die seun van Ahmad Shah Durrani.
Rooibloedsel
Die rooi kleur is afkomstig van die hemoglobien in die sel, wat 'n ysterbevattende proteïenmolekuul is wat suurstofmolekule kan bind in 'n suurstofryke omgewing en weer kan loslaat in 'n suurstofarme omgewing.
Mans het ongeveer 5 miljoen rooi bloedliggaampies per milliliter bloed, terwyl daar ongeveer 4800000 rooi bloedliggaampies per milliliter in 'n vrou se bloed is. Die suurstofdraende kapasiteit van die bloed word deur die aantal rooi bloedliggaampies bepaal.
Die leeftyd van 'n rooibloedsel is ongeveer 120 dae. Dit maak tot 99% uit van selle in die bloed. Die ander is witbloedselle en bloedplaatjies. Siektes wat die rooibloedselle betrek sluit in malaria asook sekelselsiekte en talassemie.
Driebandstrandkiewiet
Die Driebandstrandkiewiet (Charadrius tricollaris) is 'n algemene standvoël in Oos- en suidelike Afrika, en subspesie is tot Madagaskar beperk. Hierdie waadvoël word wydverspreid oor suider-Afrika aangetref waar hul streekbevolking op sowat 25 000 individue geskat word. Hulle vreet insekte, wurms en ander ongewerweldes op die oewers en in die vlak waters van spruite, riviere, panne en damme.