cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Die Boerevrou
Medewerkers
In die gewilde rubriek "Om die koffietafel" het briewe van leseresse oor die wedervarings en gewoontes van hul voorouers verskyn sodat Die Boerevrou 'n skatkamer geword het van kennis oor die kultuurgeskiedenis van die Afrikaner. Dit was nie slegs die eerste leesstof wat baie plattelandse vroue in Transvaal in hul eie taal gekry het nie, maar die blad het ook 'n aansienlike bydrae gelewer tot die algemene volksopvoeding en aankweek van leeslus.
Runderpes
Runderpes is ’n akute en hoogsaansteeklike virussiekte onder beeste. Dit het reeds tot groot veevrektes in die wêreld gelei. Geen groter ramp het die wildlewe in Suider-Afrika ooit getref nie.
Geskiedenis
Waarskynlik het die Hunne runderpes tydens die Donker Eeue uit die afgeleë oostelike dele van Asië weswaarts gebring. Hierdie pes was in die vroegste tye al in Sentraal-Europa en die Midde-Ooste bekend. Van rondom die Kaspiese See het dit na Europa en Afrika versprei. In 1740 het 3 miljoen beeste in Europa aan hierdie pes gevrek. Die virus trek in 1865 van oos na wes oor Europa. Honderdduisende beeste vrek daaraan waarvan in Brittanje alleen ’n kwart miljoen. In 1889 tref die plaag Somaliland nadat besmette diere uit Indië ingevoer is. Binne 7 jaar is runderpes oor die hele Afrika versprei en is daar teen die 1890’s 80 tot 90% van die vee in Afrika suid van die Sahara besmet. Teen die 1960’s was hierdie pes weens inenting iets van die verlede. Helaas was daar in 1982 tot 1984 in Afrika en in 1996 in Turkye weer ’n uitbraak.
Simptome
’n Siek bees het ’n hoë koors en weens ’n ontsteking van die ingewande ’n kwaai en bloederige diarree. Die bees kwyl baie en daar kom in die neus en oë ‘n etterafskeiding voor weens ontsteekte slymvliese. Die inkubasietydperk wissel van ’n paar dae tot twee weke of selfs langer en die dier sterf dan gewoonlik binne 8 tot 10 dae. Runderpes word gekenmerk aan ’n hoë sterftesyfer.
Verspreiding
Oordrag van die siekte kom deur direkte kontak met besmette diere of deur intensiewe indirekte kontak met diere wat draers van die virus is. Die virus kan versprei word deur die mis, huide, velle, wol, biltong, melk en ander produkte van siek diere. Buffels, elande, wildebeeste, koedoes, kameelperde, bosbokke, rietbokke en duikers ly ook onder die pes. Varke, bokke en skape is in ’n beduidende mate minder vatbaar daarvoor. So ook die swartwitpens, bastergemsbok, rooibok en die wildebees. Perde is immuun daarteen, maar snaaksgenoeg nie die sebra nie. Dit het geen invloed op die mens nie. Vlakvarke en bosvarke het daaraan gevrek omdat hulle gevreet het aan besmette kadawers. Voëls wat aan kadawers vreet, versprei die pes.
Suid-Afrika
Die runderpes het vir Suider-Afrika op ’n baie ongeleë tyd gekom. Perdesiekte, sprinkane, malaria, droogte, depressie sowel as politieke spanning op die vooraand van die Tweede Vryheidsoorlog het in die streek geheers. In Maart 1897 het die siekte die Oranjerivier oorgesteek ten spyte van verskeie kordonne en duisende kilometer draadheinings om gesonde beeste af te skerm, soldate by driwwe om verskuiwing van beeste te keer, die slagting van besmette vee, die verbranding van besmette veevoer en die ontsmetting van mense. Honde en varke is vernietig waar die pes voorkom. Die pandemie het gou oor die hele land tot in die voorstede van Kaapstad versprei. ’n Geskatte 4½ miljoen beeste het gevrek of is as voorsorgmaatreël van kant gemaak. Dit het die voortbestaan van die Afrikanerbees bedreig.
Boere het hul toevlug tot boererate geneem. Beeste is roulynolie gevoer, bekke is uitgewas met paraffienolie en sout. Teer is rondom besmette beeste se neuse gesmeer. Pres. Paul Kruger het verskeie biddae verklaar om die boere van die pes te verlos. Alle maatreëls was tevergeefs weens ’n gebrek aan heinings, onverskilligheid en die moedswillige verskuiwing van vee in die nag.
Weens die ondoeltreffende begrawing van kadawers is grafte dikwels deur aasvreters oopgegrawe. Runderpes het ook gelei tot die vernietiging van groot populasies van wilde diere. Buffels is byna in hul natuurlike habitat uitgewis en ’n gevolg hiervan was die opvallende afname in die aantal tsetsevlieë.
Langs die paaie het soms gelaaide waens verlate gestaan met hul spanne dooie osse nog vooraan. Die stank van ontbindende kadawers het in die lug gehang. In die platteland het vervoer byna tot stilstand gekom. Dit het die belangrikheid van die perd tydelik laat toeneem, omdat die spoorlyne in aanbou was.
Wette wat die natuurlike wild moes beskerm, is tydelik herroep. ’n Gevolg hiervan was dat wild op so ’n groot skaal geskiet is dat dit ’n permanente invloed op die getalle van die dierelewe in Suid-Afrika het.
Veevrektes lei dus tot erge armoede onder die hele bevolking weens die bestaansekonomie wat gevoer is. Baie van hierdie mense verlaat hul plase en trek na die groter dorpe. Duisende werkloses in Johannesburg het tot groter misdaad aanleiding gegee en die groep armblankes in die stad laat toeneem. Dit het vir lank ’n invloed op die bevolkingsverspreiding in Suid-Afrika gehad.
Onderstepoort is gestig en Arnold Theiler en Robert Koch ontwikkel ’n entstof uit die gal van  diere wat aan die pes gevrek het. Nadat 50% van die beeste in Transvaal uitgewis is, is runderpes in 1903 in Suider-Afrika onder beheer gebring.
Waldemar I van Denemarke
Waldemar I of Waldemar die Grote (14 Januarie 1131 – 12 Mei 1182) was van 1157 tot 1182 koning van Denemarke. Hy was die seun van Knoet Lavard, die oudste seun van koning Erik I en ’n gewilde prins. Sy pa is net ’n paar dae voor sy geboorte vermoor. Sy ma, Ingeborg, die dogter van Mstislaf I van Kiëf-Roes, het hom na sy oupa, Wladimir Monomach van Kiëf-Roes, genoem.
Toe Waldemar 16 jaar oud was, het koning Erik III in 1146 geabdikeer en ’n burgeroorlog het uitgebreek. Die magnate van Jutland het Knoet V as koning gekies, maar Sven III het in Seeland regeer.
Bewind
’n Duitse koninklike intervensie het Sven "eerste koning" gemaak met Knoet as medeheerser. In 1154 is Sven se bewind saam deur Knoet en Waldemar omvergewerp. Ná ’n paar jaar in ballingskap het Sven in 1157 met Duitse hulp daarin geslaag om ’n driedubbele verdeling van die koninkryk af te dwing met homself as heerser in Skone.
Op ’n banket (die sogenaamde "Bloedfees" by Roskilde) in 1157 het Sven glo probeer om sy twee teenstanders uit die weg te ruim. Knoet is dood en Waldemar het na Jutland ontsnap. Op 23 Oktober het Waldemar Sven by die Slag van die Grathe-vlakte verslaan. Waldemar het toe die enigste koning van Denemarke geword.
Waldemar het die verwoeste Denemarke weer opgebou. Die land het sy hoogtepunt bereik onder sy tweede oudste seun, Waldemar II.
Huwelik en kinders
Waldemar het met Sofia van Minsk, die halfsuster van Knoet V, getrou. Hulle het agt kinders gehad, onder andere twee latere Deense konings, Knoet VI en Waldemar II.
Herbert Spencer
Herbert Spencer (27 April 1820 - 8 Desember 1903) was 'n Engelse filosoof. Hy was 'n vroeë voorstander van die evolusieteorie en het 'n invloedryke sintese van kennis wat die belangrikheid van die individu teenoor die gemeenskap en dié van wetenskap teenoor godsdiens daargestel. Sy belangrikste werk was die "System of Synthetic Philosophy" 'n omvattende werk wat onder meer die beginsels van die biologie, sielkunde, moraliteit en sosiologie aanspreek.
Lewensloop
Spencer is gebore in Derby en is grootliks tuis onderrig. Hy was vir 'n paar maande 'n onderwyser en het as sestienjarige 'n pos as siviele ingenieur by die spoorweë gekry (van 1837 tot 1841). Hy het in sy vrye tyd geskryf en in 1848, word Spencer die sub-redakteur van The Economist - toe soos nou 'n invloedryke finansiële koerant.
Hierna het hy 'n professionele skrywer geword. In 1852 word Spencer se "The Developmental Hypothesis", en in 1855 sy "Principles of Psychology" uitgegee. Spencer het verskeie werke wat oor verskillende onderwerpe handel gepubliseer insluitende "Principles of Sociology" en "Principles of Ethics". Die werke het onder andere ook sy sieninge oor evolusie ingesluit, wat deur hom beskou is as 'n belangrike stukrag agter die ontwikkeling van 'n tydvak waarin groter interpersoonlike samewerking moontlik was. Hy beskou die evolusionêre ontwikkeling van die menslike samelewing deur die toenemende verdeling van arbeid as die krag wat hierdie samelewing laat verander het van ongedifferensieërde hordes na komplekse beskawings. Spencer glo dat die fundamentele sosiologiese klassifikasie die verskil tussen militêre samelewings waarin samewerking deur middel van mag verkry word en industriële samelewings waarin samewerking vrywillig en spontaan voorkom, is.
Spencer word deur sommiges beskou as die skepper van die Sosiale Darwisme, ten spyte daarvan dat sy teorieë in kontras staan met verskeie van die standpunte wat algemeen met die term verbind word. Buitendien is Spencer se werke voor dié van Charles Darwin uitgegee. Spencer se boek, "First Principles" is 'n uiteensetting van die evolusionêre beginsels wat alle vlakke van realiteit onderlê. Spencer, het die oorspronlikheid en genialiteit van Dawin se werk erken en het dié wetenskaplike se begrafnis in 1882 in Westminster-abdy bygewoon en sodoende sy eie reël om nooit voet in 'n kerk te sit nie, verbreek.
In sy politieke geskrifte soos "The Man Versus the State", was Spencer 'n voorstander van radikale klassieke liberale filosofie. Gebaseer op die protestantse etiek postuleer hy in sy "Law of Equal Freedom" dat ’n mens elke vryheid het, so lank hy nie in die vryheid van ander mense inmeng nie. Gebaseer op etiese gronde sowel as die logika van die evolusie huldig Spencer die mening dat enige ingryping van die staat in die menslike samelewing verkeerd is.
Dit was Spencer en nie Darwin wat die frase "oorlewing van die sterkste" "survival of the fittest" geformuleer het. Spencer word ook erken as een van die grondleggers van die sosiologie.
Nicholas Parsons
Nicholas Parsons (gebore 10 Oktober 1923-2020) is 'n Engelse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Happy Is the Bride (1958) en Lady Godiva (2008), en in die televisiereekse Saturday Playhouse (1958) en Doctor Who (1963).
2012
Die jaar 2012 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 12de jaar van die 21ste eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Die Verenigde Nasies het die jaar as die jaar van samewerking verklaar om die belangrikheid van sosio-ekonomiese samewerking te beklemtoon. In besonder om klem te lê op die verligting van armoede. Dit is ook as die jaar van Hernubare energie vir almal verklaar.
Die vyfde en laaste siklus van die Maya se kalender het teen einde 2012 uitgeloop. Sommige mense het geglo dat dit die einde van die wêreld sou wees.
NG gemeente Boksburg-Noord
duimnael|links|270px|H.J. Klopper het die hoeksteen van die "Voortrekkerkerk op die Pad van Suid-Afrika" omstreeks 1938 gelê.
Die NG gemeente Boksburg-Noord was ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Oos-Randse stad Boksburg wat weens die veranderende demografie van sy gebied by die dogtergemeente Boksburg-Oos ingelyf is. Die moedergemeente Boksburg is omstreeks dieselfde tyd (2011) ingelyf by Boksburg-Suid. Boksburg was die moedergemeente van al die latere NG gemeentes in die Oos-Randse dorpe en stede, soos Germiston, Alberton, Kempton Park, Benoni, Brakpan, Springs en Delmas.
Aanleiding tot stigting
Volgens Ons gemeentelike feesalbum van 1952 is “die geskiedenis van Boksburg-Noord. . . die geskiedenis van die Afrikaner wat die groot trek van die platteland na die stad gedurende die afgelope dertig jaar meegemaak het om, as gevolg van die ekonomiese ontwrigting wat op die Tweede Vryheidsoorlog gevolg het, hier 'n nuwe tuiste en bestaan te vind. Vandag is die Afrikaner hier tuis, maar in die stryd om aanpassing het baie in die slag gebly, ook op geestelike gebied.”
Wat getalsterkte betref, was Boksburg-Noord 'n belangrike gedeelte van die Boksburgse gemeente, maar hy was so uitgestrek (selfs in 1952 het reeds 12 leraars dieselfde gebied bearbei) dat geestelike bearbeiding van die geheel feitlik 'n onbegonne taak was. Met uitsondering van 'n betreklik klein kern getroues, het die groot meerderheid dan ook volslae onverskillig teenoor die kerklike lewe gestaan en baie het die prooi van die sektes geword. Teen die einde van die twintigerjare verskyn daar twee hulppredikers ná mekaar hier in Boksburg-Noord wat deur hul optrede die belofte van 'n herlewing op kerklike gebied wek. Die arbeid van propp. Le Roux en De Jager het weldra vrugte begin dra. 'n Gesonde ywer en geesdrif het te voorskyn gekom en die moontlikheid van 'n selfstandige gemeente het 'n saak van praktiese belang geword.
Afstigting
'n Afstigtingskommissie, bestaande uit ds. J.M. Louw, J. Botha, J. van der Merwe, G. Reyneke, J. Meij, G.C. Nel, met ds. De Jager as sekretaris, is in die lewe geroep en ná langdurige onderhandeling is die gemeente op las van die Ring van Boksburg op 1 April 1936 gestig. Die eerste ouderlinge was: J. Botha, J.C. Oosthuizen, J.C.P. Meij, W.J. Jordaan, J.G. Theron; en diakens: J.J.P. van der Merwe, J.B. Cloete, B.L. Nel, W.G.H. Trieloff, J.J. Hattingh, J.M. Conradie, A.H. Mulder, G. Erasmus, G. Reyneke, B.J. Homan en S.D.P. Otto.
Eerste leraars
Op 8 Junie 1936 is prop. G.J J. Boshoff tot eerste leraar van die gemeente beroep en op 28 Augustus is hy in 'n groot tent met duisend sitplekke bevestig. Tydens sy bediening het die gemeente 'n tydperk van buitengewone bloei en ontwikkeling belewe. “Die oplewing en geesdrif wat deur die Simboliese Ossewatrek van die Eeufeesjaar (1938) oor die ganse land gewek is,” so berig Ons gemeentelike feesalbum, “het ook op die gemeente, wat toe juis besig was met die bou van sy kerk, in vele opsigte bevrugtend gewerk, met die gevolg dat, onder andere, belangrike evenemente in die geskiedenis van die Groot Trek deur middel van bepaalde stylmotiewe in die kerkgebou gestalte gevind het; vandaar die ‘Voortrekkerkerk op die Pad van Suid-Afrika’.
Op 22 Junie 1945 is ds. J.H. Roos, 'n man met onuitputlike werkkrag en uitstekende organisasietalent, as tweede leraar van die gemeente verwelkom. Intussen het die gemeente tot 4 016 siele en 2 203 lidmate aangegroei. Die Ringskommissie is verplig om in te gryp en in Maart 1946 is Boksburg-Oos en Boksburg-Wes as selfstandige gemeentes afgestig.
Ná 'n geseënde bediening van drie jaar neem ds. Roos op 22 Augustus 1948 afskeid van die gemeente en ná 'n langdurige vakature waarin die konsulent, ds. F J.B. Naudé, die gemeente uitstekend versorg het, was hy so gelukkig om weer 'n eie leraar in die persoon van prop. J.L. Potgieter op 27 Januarie 1950 te verwelkom.
Vierkante kilometer
Bronnelys
Quadratmeter
Bill Suplee
Bill Suplee (gebore 1940) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Shadow of the Monarch (2017) en in die televisiereekse How I Met Your Mother (2005) en Got Karma? (2011).
Ryoichi Kawakatsu
Ryoichi Kawakatsu (川勝 良一) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Stoute boudjies
Stoute Boudjies is 'n Afrikaanse rolprent wat op 10 Desember 2010 uitgereik is. Willie Esterhuizen was die regisseur, rolboekskrywer en het as 'n akteur in die rolprent opgetree. Die hoofkarakters is Angelique Pretorius, Albert de Villiers en Gerhard Odendaal.
Hoofrolspelers
En andere.
Storielyn
Vet Vaatjie Visagie en sy gesin, Mollie, Wors en Blapsie, keer terug. Vaatjie en sy nuwe beste pel, Hardus Vogel is heeltyd in die moeilikheid, veral oor hul onbeteuelde luste. Ene Petro jaag Hardus se hormone op en met haar aan sy sy en allerhande booswigte op hul spoor, begin die poppe dans.
Rachael Bella
Rachael Bella (gebore 13 Maart 1984) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Little Princess (1995), The Crucible (1996), en The Ring (2002), en in die televisiereeks ER (1994).
Ido
Ido is 'n kunstaal wat daarop gemik is om kommunikasie tussen mense van verskillende taalgroepe te bevorder. Dit is ontstaan in 1907 as 'n hersiene of hervormde weergawe van Esperanto. Die voornaamste ontwerpers was Louis Beaufront en Louis Couturat. Andere vroeë aanhangers was Wilhelm Ostwald en Otto Jespersen. Dit is in die vroeë 1900's ontwikkel en het steeds 'n klein aantal aanhangers, veral in Europa.
Die makers van Ido het 'n sisteem van ses brontale, Duits, Engels, Frans, Italiaans, Russies en Spaans, gebruik om die woordeskat van Esperanto aan te pas en meer internasionaal te maak. Ido lyk hierdeur baie veel op 'n Romaanse taal.
Klankleer
Die klemtoon is meestal op die voorlaaste lettergreep, tensy dit 'n i of u in 'n woord van drie of meer lettergrepe is voor die eindklinker (dan word die derde laaste lettergreep beklemtoon) of die woord 'n infinitief is (dan word die laaste lettergreep beklemtoon).
Spelling
Ido gebruik alle letters van die Latynse alfabet en die digrawe ch, sh, qu, en au en eu. Die spelling is amper fonemies.
Woordsoorte
Ido het selfstandige naamwoorde, eiename, voornaamwoorde, byvoeglike naamwoorde, lidwoorde, determinators, telwoorde, bywoorde, werkwoorde, voorsetsels en voegwoorde.
Lidwoorde
Ido het drie lidwoorde, wat verskillend gebruik word. Die lidwoord la word gebruik voor gewone selfstandige naamwoorde: la hundo, "die hond". Hy word ook gebruik vir taalname: la Franciana, "Frans". Lo word gebruik voor selfstandig gebruikte byvoeglike naamworde, maar nie voor tale nie: lo bela, "die mooie". Le word voor woorde sonder uitgang, soos telwoorde, gebruik om dit meervoud te maak: le ok, "die agte".
Mens mag la afkort tot l' voor klinkers: la Afrikansa of l'Afrikansa, "Afrikaans".
Selfstandige naamwoorde en eiename
Selfstandige naamwoorde het die uitgang -o in die enkelvoud, telbare selfstandige naamwoorde het -i in die meervoud. Die meeste selfstandige naamwoorde kan die lidwoord la kry, maar voor baie abstrakte begrippe is dit standaard weggelaat: cienco, "die wetenskap".
Eiename lyk baie veel op selfstandige naamwoorde, maar hoef geen naamwoordsuitgang te hê nie. Die eindletter dui dus nie die woordsoort aan nie: Usa, "Verenigde State van Amerika", Irlando, "Ierland", Kazakstan, "Kasakstan". Hulle het vaak geen lidwoord nie, maar kan dit kry by spesifikasie: la Paris dil 19-ma yarcento, "die Parys van die negentiende eeu", la honesta Anna, "die eerlike Anna".
Selfstandige naamwoorde en eiename kan die akkusatiefuitgang -n wanneer hulle lydende voorwerpe is en voor die onderwerp staan.
Byvoeglike naamwoorde en bywoorde
Alle byvoeglike naamwoorde eindig in hulle standaardvorm op -a, maar dit kan weggelaat word voor 'n klinker of aan die einde van 'n sin of bysin: la cher(a) automobilo, "die duur motor", La vivo esas bel(a), "Die lewe is mooi". Mens maak bywoorde van byvoeglike naamwoorde door die -a te vervang door -e: mala > male, "sleg". Alleen byvoeglike naamwoorde kan predikaat of attribuut wees, bywoorde kan dit nie (nie soos in Esperanto nie).
Daar is geen aparte meervoudsvorm of akkusatiefvorm vir byvoeglike naamwoorde nie.
Daar is ook 'n grote klasse bywoorde wat geen aparte uitgang het nie.
Voornaamwoorde
Daar is verskillende voornaamwoorde in Ido. Hulle kan voorkom ooral waar selfstandige naamwoorde kan voorkom.
Persoonlike voornaamwoorde funksioneer ongeveer soos in baie Europese tale. Hulle is gebaseer op die van Esperanto, maar is gesistematiseer. In die meervoud eindig hulle altyd op i, in die enkelvoud vaak op u. Die persoonlike voornaamwoorde van die derde persoon is gebaseer op lu of li, maar kry daarvoor e (Frans elle), i (Frans il) of o vir spesifiek vroulike, manlike of onsydige antesedente en in die enkelvoud mag die u in elu, ilu en olu wegbly. Om die geslag nie te spesifiseer nie gebruik mens lu of li. Net soos in Engels word die natuurlike geslag gebruik. Besitlike persoonlike voornaamwoorde word van die gewone persoonlike voornaamwoorde gemaak door daar -a agter te voeg.
Werkwoorde
Alle werkwoorde in Ido is morfologies regelmatig, die enige opsionele uitsondering is dat esas "is" die newevorm es het. Daar is drie hoofwerkwoordtyde, teenwoordige tyd met -as, verlede tyd met -is en toekomende tyd met -os, 'n voltooide tyd met -abis en 'n voltooid toekomende tyd met -abos, 'n gebiedende wys met -ez en 'n kondisionele wys met -us. Daar is drie infinitiewe, vir teenwoordige tyd met -ar, verlede tyd met -ir en toekomende tyd met -or.
Werkwoorde kan ook deelwoorde vorm, soos in Esperanto is daar 'n aktiewe en 'n passiewe vorm met elkeen drie tyde/aspekte.
Daar is 'n agtervoegsel -es- vir passiewe vorme: uzas "gebruik", uzesas "word gebruik".
Telwoorde
Die telwoorde van Ido kan as determinators en selfstandige naamwoorde gebruik word. Meertalle van tien word gevorm door + -a- + dek: duadek, "twintig". Kleinere nommers kom na grotere nommers, met gebruik van e ("en"): dek e quar of dek-e-quar, "veertien". Voor klinkers mag ed gebruik word: sisadek ed ok of sisadek e ok of sisadek-ed-ok of sisadek-e-ok, 68.
Sinsbou
Die normale woordvolgorde is SVO, maar andere volgordes is moontlik. Tweeledige vraagsinne het dieselfde woordvolgorde maar kry die vraagpartikel ka of kad. In ope vraagsinne staan die vraagwoord (of vraend sinsdeel) aan die begin. As die lydende voorwerp vir die onderwerp staan, kry dit die uitgang -n.
Verskille met Esperanto
Baie van die kenmerke van Esperanto kom ook in Ido voor. Selfstandige naamwoorde het in die enkelvoud die uitgang -o en byvoeglike naamwoorde het -a, maar die meervoudsvorm vir die selfstandige naamwoord is -i (Esperanto -oj). Ook deklineer die byvoeglike naamwoorde nie en word hulle uitgang vaak weggelaat voor 'n klinker of aan die einde van 'n sin. Die akkusatiefuitgang -n kom alleen voor as die lydende voorwerp voor die onderwerp staan. Die uitgange vir die hoofwerkwoordstyde en die kondisionele wys is dieselfde (teenwoordige tyd -as, verlede tyd -is, toekomende tyd -os), maar Ido gebruik -ez voor die gebiedende wys (Esperanto -u) en het nog twee tyde, voltooide tyd (-abis) en voltooid toekomende tyd (-abos). 'n Ander verskil is dat Ido meer persoonlike voornaamwoorde het, naamlik geslagsneutraal enkelvoud lu en die geslagspesifieke meervoude eli (vroulik), ili (manlik) en oli (onsydig), en dat die taal 'n aantal aparte woorde vir vroulike persone het (muliero "vrou", Esperanto virino, matro "moeder", Esperanto patrino).
Vlag van Pakistan
Die nasionale vlag van Pakistan (Oerdoe: قومی پرچم, Qaumī Pārc̱am) is op 11 Augustus 1947 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n vertikale wit baan aan die vlagpaalkant met ’n enkele groen baan in die wapperkant met ’n ster en sekelmaan in wit daarop. Die Pakistanse nasionale volkslied (قومی ترانہ, Qaumī Tarānah) verwys in die derde vers met die woorde پرچمِ ستاره و ہلال رہبرِ ترقّی و کمال – "Vlag met die ster en sekelmaan, die leier van vordering en opstyg" – na die vlag.
Ontwerp
Die amptelike ontwerp van die nasionale vlag is deur die Wetgewende Vergadering aanvaar, tesame met ’n definisie van die eienskappe en verhoudinge. Volgens die amptelike spesifikasies is dit ’n donkergroen vlag met die verhouding 2:3. Die wit vertikale baan aan die vlagpaalkant is ’n kwart van die breedte van die vlag.
Kleure
Die kleurskema word hieronder gelys:
Dimensies
Die Departement van Binnelandse Sake verskaf dimensies van die vlag vir verskillende omstandighede:
Geskiedenis
Voor die Tweede Wêreldoorlog het Moslems en Hindoes tesame in Brits-Indië gewoon. ’n Aantal Moslems het die Moslemliga gevorm. Na die Tweede Wêreldoorlog, toe Pakistan onafhanklikheid verkry het in 1947, het die vlag van die Moslemliga gedien as die basis vir die vlag van Pakistan.
Laser
Laser is 'n afkorting in Engels wat staan vir (light amplification by stimulated emission of radiation) wat in Afrikaans vertaal "ligversterking deur die gestimuleerde emissie van straling" beteken. 'n Laser is 'n toestel wat 'n kwantummeganiese effek naamlik gestimuleerde emissie, benut om 'n koherente straal lig te lewer. (D.w.s. golwe is in fase en geen interferensie vind plaas nie.) Lig van 'n laser is dikwels parallel en monochromaties, maar dit is nie waar vir alle tipe lasers nie.
Oorsig
Algemene ligbronne soos die elektriese gloeilamp straal fotone in alle rigtings uit, gewoonlik oor 'n wye spektrum golflengtes. Die meeste ligbronne is ook nie koherent nie, d.w.s. die golwe is uit fase en dus vind daar interferensie tussen die golwe plaas.
In kontras straal 'n laser fotone in 'n noue, goed gedefinieerde band uit om 'n ligstraal te vorm. Die lig is dikwels baie na aan monochromaties, wat uit 'n enkele golflengte of kleur bestaan, en is hoogs koherent en dikwels gepolariseer.
Emily Padgett
Emily Padgett (gebore 20 Oktober 1984) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Step It Up and Dance (2008) en Louie (2010).
Laser
Oorsig
Laserlig kan ook 'n hoë intensiteit bereik; sodanig dat dit staal en ander metale kan sny. Die ligbundel wat deur 'n laser uitgestraal word toon dikwels 'n baie klein mate van afwyking (d.w.s. die golwe bly parallel selfs oor lang afstande). Golwe met perfekte parallelle bane kan nie geskep word nie a.g.v. diffraksie, maar 'n laserstraal sal baie minder versprei as lig vanaf enige ander ligbron.
'n Straal wat deur 'n klein laboratoriumlaser opgewek word, soos bv. die helium-neon (HeNe) laser, sal versprei tot 'n deursnit van ongeveer 1.6 kilometer indien dit vanaf die aarde tot op die oppervlak van die maan geskyn word. Sommige lasers, veral halfgeleier lasers wek strale op wat 'n baie wyer verspreiding toon, hoofsaaklik a.g.v. hul klein grootte. So 'n afwykende ligbundel kan egter omskep word in 'n parallelle bundel deur gebruik te maak van 'n optiese lens.
Ligbundels van nie-laser bronne kan egter nie op dié manier in 'n parallelle bundel omskep word nie.
'n Laser kan ook funksioneer as 'n optiese versterker wanneer dit met lig van 'n ander bron bestraal word. Die versterkte sein kan baie soortgelyk wees aan die invoersein in terme van golflengte, fase en polarisasie. Hierdie verskynsel het baie toepassings in optiese kommunikasie.
Die uitset van 'n laser kan kontinu wees, 'n konstante amplitude hê of kan polsend wees.
Beginsel
Die laser berus op die konsep dat opgewekte elektrone van 'n atoom wat in 'n baan wentel met 'n hoër energie as normaal, terugval na 'n laer baan en dan 'n foton in die proses uitstraal. Indien die foton 'n ander atoom tref in dieselfde opgewekte toestand, sal die elektron in die atoom ook terugval na die laer energietoestand en ook 'n foton uitstraal wat in pas is (in fase is) met die eerste foton, ensovoorts. Indien dit 'n atoom tref met die elektron reeds in die laer baan, kan die foton geabsorbeer word en die elektron word opgewek na die hoër baan en dus hoër energietoestand. 'n Mens kan dus 'n versameling atome hê waarin die meerderheid elektrone in die hoër energietoestand verkeer, wat dit dan moontlik maak om die elektrone gelyktydig te laat terugval na die grondtoestand met die gepaardgaande uitstraling van 'n sterk ligpuls. Die fotone wat so opgewek word, is dan in fase en die golflengte, wat ooreenstem met die energieverskil tussen die elektronbane, is eenders (d.w.s monochromaties).
Die laserstraal word dus opgewek deur die lig heen en weer te kaats in die laser medium met behulp van ewewydige spieëls. Die atome van die medium word dan almal na die hoër energietoestand opgewek deur die toevoeging van eksterne energie by wyse van bestraling met 'n ander kleur lig, elektriese stroom of deur middel van 'n chemiese reaksie. Die resultaat is 'n versterkte ligbundel wat uit die resonansiekamer ontsnap deurdat een van die spieëls deels deurlaatbaar gemaak word. Die teorie van kwantummeganika kan toegepas word op die laserverskynsel, alhoewel die meeste lasertipes eerder met 'n tref-en-trapmetodiek ontwikkel is.
Geskiedenis
Die eerste werkende laser is deur Theodore H. Maiman in 1960 by die Hughes Research Laboratories in Malibu, Kalifornië gemaak. Maiman het 'n robynkristal met flitslamp as energiebron gebruik om 'n rooi laserlig teen 'n golflengte van 694 nanometer op te wek.
Laserveiligheid
Selfs lae sterkte lasers kan gevaarlik wees vir 'n mens se sig. Die parallelle karakter en lae ligverspreiding beten dat dit deur die oog tot 'n baie klein kolletjie op die retina gefokus kan word, wat lokale verbranding en permanente skade binne sekondes tot gevolg kan hê.
Laserlig teen sekere golflengtes kan katarakte veroorsaak en selfs veroorsaak dat die vloeistof in die oogbal begin kook. Infrarooi- en ultravioletlasers is veral gevaarlik aangesien die liggaam se "kniprefleks", wat die oog kan beskerm teen ongewone helder lig slegs werk wanneer die lig sigbaar is. Klassifikasie vir veiligheidsdoeleindes van lasers geskied volgens die golflengte en die maksimum uitset-energie soos volg:
Dikbekkoekoek
Die Dikbekkoekoek (Pachycoccyx audeberti) is 'n skaars standvoël en intra-Afrika broeiende somertrekvoël in rivierwoud en digte boomveld. Die voël is 36 cm lank en 92 - 120 g groot. In Engels staan die voël bekend as die Thick-billed cuckoo.
Die voël is 'n broeiparasiet en gebruik hoofsaaklik die swarthelmlaksman as broeigasheer.
Stromateidae
Die Botter- en Dryfvisse (Stromateidae) is 'n vis-familie van die orde Perciformes. Daar is tien genera met minstens veertig spesies in die familie. Elf van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kenmerke
Die familie word 20 – 140 cm groot en die onvolwasse vissies word saam met drywende dinge gesien soos jellievisse en seegras. Hulle leef in 10 – 500 m diep water en vermy koue water. Nie al die spesies is eetbaar nie.
Genus
Die volgende genus en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
John Partridge (akteur)
John Partridge (gebore 24 Julie 1971) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Great Performances (1971), EastEnders (1985), en Game-On (1995).
Oslo
Oslo (Noors: [ˈʊ̂ʂlʊ ], of [ˈʊ̂slʊ, ˈʊ̀ʂlʊ]) is die hoofstad van die Koninkryk Noorweë (Skandinawië, Noord-Europa) met 'n oppervlakte van 480 vierkante kilometer en 'n bevolking van 702 543 (soos op 31 Maart 2022). Oslo is die politieke, ekonomiese en kulturele sentrum van Noorweë en sy grootste stad. Byna 'n derde van die Noorse bevolking is in die metropolitaanse gebied van Oslo gekonsentreer.
Die stad, wat deur bosgebiede en fjorde omring word, vorm 'n selfstandige fylke (provinsie) wat aan Akershus grens, en het uit 'n ou nedersetting ontstaan waarna daar reeds in 8ste eeuse historiese dokumente verwys is. Vanweë die opgrawing van Christelike begraafplase uit die tydperk omtrent 1000 word hierdie periode as die stigtingsdatum van Oslo beskou, en die metropool het gevolglik in 2000 sy 1000ste verjaardag gevier. Oslo is sodoende een van die oudste Skandinawiese hoofstede.
Nadat groot dele van die stad in 1624 in 'n brand vernietig is, het die Deense koning Christiaan IV die stad met steengeboue laat herbou en dit Christiania genoem. In 1878 is die stadsnaam se spelling gewysig tot Kristiania. Die burgers van Kristiania het in 1925 besluit om weer die tradisionele Noorse naam vir hul stad te gebruik.
Alhoewel die stad op dieselfde breedtegraad soos die Finse hoofstad Helsinki, Sint Petersburg in Rusland of die Alaskaanse metropool Anchorage lê, het Oslo danksy die matige invloed van die warm Golfstroom 'n gematigde seeklimaat met dikwels warm somers en baie sonskyndae. Die hoofstadgebied is nogtans gedurende die Skandinawiese winter tussen drie en vyf maande lank met sneeu bedek, en die ski-oorde in die bergagtige omgewing van Oslo lok tussen Desember en April talle skitoeriste.
Vanweë die ekonomiese welvaart van die land en die behoefte aan bykomende opgeleide mannekrag het Oslo, soos ander groot stede in die land, talle immigrante gelok wat van Oslo vandag 'n baie kosmopolitaanse stad maak. Volgens jaarlikse ondersoeke van die Londense navorsingsinstelling Economist Intelligence Unit, wat die prysvlak van goedere en dienste in belangrike metropole ranglys, is Oslo sedert 2006 egter ook die duurste hoofstad ter wêreld.
Geografie
Oslo se boogvormige stadsgebied is teen die noordelike kant van die Oslofjord geleë. Danksy die stad se strategiese ligging tussen die see, uitgestrekte gebiede in die noorde en  paaie wat vanuit die suide oor die Ekeberg-bergpiek na die stad loop, vorm Oslo sedert sy stigting 'n natuurlike knooppunt in die klein Oslogryta keteldal. Die stadsentrum, wat gekenmerk word deur uiterstes, soos baie warm somers en bitter koue winters, word omring deur bergrûens en mere. Die Oslofjord is, soos die mere van die omgewing, 'n gewilde ontspanningsgebied vir stadbewoners.
Die Nordmarka landskap in die noorde word deur bos- en watergebiede gekenmerk. Mere soos Bogstadvannet, Sognsvann en Maridalsvannet, die grootste met 'n oppervlakte van 3,91 vierkante kilometer in die Maridalen vallei, staan almal bekend vir hul natuurskoon. Daar is altesaam 343 mere in die metropolitaanse gebied en is 'n belangrike bron van drinkwater in die omgewing.
Oslo Golfklubb is aan die suidelike oewer van die Bogstadvannetmeer geleë. Dit is die eerste Noorse gholfklub wat in 1924 gestig is.
Die Nesodden-skiereiland, wat teenoor Oslo lê, strek ver uit in die Oslofjord. Malmøya is met 'n oppervlakte van 0,56 vierkante kilometer die grootste van die sowat veertig eilande in die metroplotaanse area van Oslo, terwyl daar baie ander eilande in die Oslofjord buite die gebied lê. Kirkeberget, 629 m bo seevlak, is die hoogste bergpiek in die omgewing.
Alhoewel Oslo, met 'n bevolking van sowat 'n halfmiljoen, een van die kleiner Europese hoofstede is, strek sy metroplitaanse gebied nogtans oor 'n oppervlakte van sowat 450 vierkante kilometer. Twee derdes hiervan is beskermde natuurgebiede met bosse, berge en mere. Ook in die sentrale stadsgebied is daar talle parke en ander rustige groen terreine wat altesaam 68 persent van die totale oppervlakte beslaan. Dit maak van Oslo die groenste metropool ter wêreld. Veral gedurende die winter kan daar selfs wilde elande in die groen dele van die stadsgebied aangetref word.
Klimaat
Danksy die Golfstroom, wat warm lugmassa's vanuit die Golf van Mexiko na die Atlantiese Oseaan voer, het Oslo, ondanks sy noordelike ligging, 'n relatief gematigde klimaat. Die somers word deur warm en aangename sonnige weer, met 'n gemiddelde temperatuur tussen 15 en 16 °C, gekenmerk. Die gemiddelde maksimum temperature in Junie en Julie is 20 tot 22 °C, maar uiterstes kan soms meer as 30 °C beloop. Oslo maak nie deel uit van die landsdele waar die middernagson tydens die somernagte skyn nie, maar die nagte is nogtans relatief helder.
Die winters in Oslo is daarenteen lank, donker en relatief koud. Die stad lê vir maande in 'n vaal skemerlig. Tussen September en Mei kan die kwik benede vriespunt daal, alhoewel temperature as gevolg van globale verwarming teen die begin van die 21ste eeu ook tydens winter dikwels hoër kan wees.
Januarie en Februarie is die koudste maande met gemiddelde minimum temperature van sowat -7 °C. Die laagste temperatuur wat ooit in Oslo aangeteken is was -27,9 °C in Februarie 1871.
Sneeuvalle kom dwarsdeur die wintermaande voor; op sowat dertig dae van die jaar val gemiddeld meer as 25 sentimeter sneeu. Die gemiddelde jaarlikse reënval is 763 millimeter. Die somers is ietwat natter is as die winters.
Die Middeleeue
Die eerste klein stedelike nedersetting het omtrent die jaar 1000 aan die voet van die Ekeberg-bergreeks langs die oosoewer van die Bjørvika-inham ontstaan. Die Yslandse geleerde Snorri Sturluson beweer in sy Heimskringla, 'n werk oor die geskiedenis van die Noorse konings, dat Oslo in 1048 deur koning Harald III gestig sou wees. Tydens argeologiese opgrawings in die stadsgebied is egter Christelike grafte uit die periode omstreeks 1000 ontdek sodat Oslo se millenniumfees in 2000 gevier is.
Omstreeks 1300 het Oslo se bevolking sowat 3 000 mense beloop en as die regeringsetel van koning Håkon V (1299–1319) gedien wat ook die vesting Akershus laat oprig het. Die stad het in die Hoë Middeleeue tot 'n beduidende handelsentrum ontwikkel. Oslo se Sint Hallvard-katedraal het reeds in die 12de eeu ontstaan. Hertog Erik av Södermanland het die stad in 1308 beleër, geplunder en aan die brand gesteek. Die vesting Akershus, wat destyds nog nie voltooi was nie, het bewaar gebly.
Die Middeleeuse Oslo het oor twee kastele, die koningshof en die biskoplike kasteel, nege kerke (waaronder die katedraal) en 'n hospitaal beskik. Die sowat 400 houthuise was in die besit van koopmans en ambagsmanne.
Olbers se Paradoks
Olbers se Paradoks is die redenasie dat die donkerte van die naghemel die aanname weerspreek dat die heelal oneindig en staties is. Die donkerte van die naghemel is een van die bewyse dat die heelal nie staties is nie, wat ooreenstem met die teorie van die Groot Knal. As die heelal staties was, met ’n oneindige getal sterre, sou enige lyn van ’n waarnemer op die Aarde af geëindig het teen die blink oppervlak van ’n ster, en daarom sou die naghemel helder gewees het.
Oslo
Die Renaissance-tydperk
Die stad is verskeie kere deur brande verwoes, onder meer tydens die Sweedse beleg in 1537.
Olbers se Paradoks
Die teorie is genoem na die Duitse sterrekundige Heinrich Wilhelm Olbers, wat dit in 1820 geformuleer het. Olbers was nie die eerste sterrekundige wat dit geglo het nie. Die eerste korrekte formulering van die teorie is in 1744 deur Jean-Philippe de Cheseaux gedoen, maar voor hom het onder andere Thomas Digges en Johannes Kepler hulle al met die gedagte besig gehou.
Ander teorieë vir ’n donker naghemel het intussen ontstaan, soos dat die uitspansel so groot is dat die lig van alle sterre nog nie die Aarde bereik het nie, of dat die donkerte veroorsaak word die rooiverskuiwing van wegbewegende sterre en sterrestelsels.
Mark Dacascos
Mark Dacascos (gebore 26 Februarie 1964) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Only the Strong (1993), The Island of Dr. Moreau (1996), Drive (1997), en Brotherhood of the Wolf (2001).
Oslo
Die Renaissance-tydperk
Vanaf 1536 het Noorweë en Denemarke 'n unie gevorm. Nadat Oslo in 1624 deur 'n grootskaalse brand vernietig is, het die Deense koning Christian IV die besluit geneem om die stad onderaan die Akershus-vesting te laat herbou so dat dit as 'n versterking kon dien. Die koning het die nuwe stad na homself Christiania genoem.
Inflasierekeningkunde
Die wetlike herroeping van die bestendige rekeneenheidaanname in Suid Afrika sal die jaarlikse onwetende vernieting van miljarde Rand in konstante items se reële waardes deur geoktroieerde rekenmeesters verhoed. Dit sal dit ook onmoontlik maak dat die Suid-Afrikaanse ekonomie deur hiperinflasie vernietig kan word soos dit oor die afgelope sewentien jaar van hiperinflasie in Zimbabwe gebeur het (sien die Unidade Real de Valor).
Oslo
Die Renaissance-tydperk
Christian se Renaissancestad met sy breë strate en vakwerk- en steenhuise het tussen die vesting, die katedraal en die huidige strate Øvre Vollgate en Skippergata ontstaan en word vanweë sy reghoekige plattegrond en straatrooster tans Kvadraturen genoem. Arm en landlose bewoners het hulle nogtans weer in die gebied van die ou stadskern (Noors: Gamlebyen) buite die stadsmuur van Christiania gevestig, veral omdat hulle 'n lewe in die nuwe stad nie kon bekostig nie.
Inflasierekeningkunde
Inflasie
Inflasie het twee komponente, maar slegs in 'n inflasionistiese ekonomie waar die historiesekostemodel gebruik word. Die twee komponente is monetêre of geld inflasie en historiesekoste-inflasie. In 'n ekonomie of firma waar 'n reële waarde rekeningkunde model gebruik word het inflasie slegs een komponent, naamlik monetêre of geldinflasie. Historiesekoste-inflasie is onmoontlik in 'n ekonomie of enkele maatskappy of groep van maatskappye wat 'n reële waarde rekeningkundemodel gebruik.
Gevlekte koekoek
Die Gevlekte koekoek (Clamator glandarius) is 'n algemene intra-Afrika broeiende somertrekvoël in boomveld en savanne. Die voël is 38 – 42 cm lank en 120 - 165 g groot. In Engels staan die voël bekend as die Great Spotted Cuckoo.
Oslo
Die Renaissance-tydperk
Ná die Reformasie het Oslo se Olavs-klooster en talle kerke verval en dikwels ná brande as "steengroef" vir die oprigting van nuwe geboue gedien.
Inflasierekeningkunde
Inflasie
Inflasie het altyd 'n monetêre oorsprong en het altyd die vernietiging van monetêre waarde tot gevolg met die gebruik van watter rekeningkunde model ook al in alle inflasie ekonomieë - lae, hoë of hiperinflasie ekonomieë.
Oslo
Hoofstad van Noorweë
Die Universiteit van Oslo, wat in 1811 volgens die voorbeeld van die Berlynse Humboldt-universiteit gestig is, is tans die grootste in die land met sowat 30 000 studente.
Inflasierekeningkunde
Inflasie
Monetêre of geldinflasie vernietig die reële of koopwaarde van geld en ander monetêre items. In die algemeen dink almal dat inflasie net een komponent het, naamlik, die monetêre komponent. Mense is meestal onbewus van die nie-monetêre komponent wat geïgnoreer word net soos die kennis dat die historiesekostemodel nie reële waarde 100% in die ekonomie behou nie geïgnoreer word deur die toepassing van die bestendige rekeneenheid aanname wat die basis van die historiesekostemodel is.
Oslo
Hoofstad van Noorweë
As gevolg van die Napoleontiese Oorloë en sy politieke bande met Frankryk moes Denemarke Noorweë in 1814 aan die Sweedse koning Karl Johan afstaan. Christiania het in dieselfde jaar die amptelike status van hoofstad van Noorweë gekry, en op 17 Mei is Noorweë se nuwe grondwet afgekondig. Koning Karl Johan het in 1825 met die bou van die Koninklike Paleis begin wat in 1848 onder die heerskappy van koning Oskar I voltooi is. Die parlementsgebou in Karl Johans gate is in 1866 ingewy.
Inflasierekeningkunde
Inflasie
Historiese Koste inflasie is die onwetende jaarlikse vernietiging deur geoktroieerde rekenmeesters van biljoene Rande in reële waarde in konstante reële waarde nie-monetêre items wat nie ten volle of nooit reggestel word nie as gevolg van die kombinasie van monetêre inflasie en die bestendige rekeneenheid aanname soos dit deur geoktroieerde rekenmeesters toegepas word volgens die Historiese Koste model in inflasionistiese ekonomieë.
Oslo
Hoofstad van Noorweë
Die nywerheidsomwenteling in Oslo het omstreeks 1850 langs die Akerselvarivier 'n aanvang geneem. Die bevolking het in die volgende vyftig jaar veral danksy die binnelandse migrasie van 30 000 tot 230 000 gestyg. Die spelling van Christiania is in 1877 onder die heerskappy van die Sweeds-Noorse koning Oskar II amptelik gewysig tot Kristiania. Eers twintig jaar ná Noorweë se onafhanklikwording is op 1 Januarie 1925 'n parlementêre dekreet uitgevaardig waarvolgens die ou tradisionele Noorse naam Oslo weer amptelik ingevoer is.
In 1948 het Oslo met die munisipaliteit Aker saamgesmelt. Oslo se oppervlakte is sodoende vergroot tot 452 vierkante kilometer, terwyl sy bevolking met sowat 135 000 gestyg het. Die nuwe Raadsaal van Oslo, wat eers ná 35 jaar in 1950 voltooi is, was een van die grootste projekte ná die onafhanklikheid. Oslo het as gasheerstad van die Olimpiese Winterspele in 1952 opgetree wat onder meer by die bekende Holmenkollen gehou is.
Die snelle bevolkingsgroei in die 1950's het tot die uitbreiding van die voorstede en 'n gepaardgaande uitbou van die openbare vervoerstelsel gelei.
Die 21ste eeu
Fjordbyen (letterlik "Fjordstad") is een van die mees ambisieuse projekte wat in die afgelope dekades in Oslo aangepak is en behels die herontwikkeling van die ou dokke in die hawe. Hier ontstaan tans nuwe woon- en sakegeboue, musea, ontspanningsgebiede en kulturele geboue (waaronder die reeds voltooide operateater). Die operahuis is die grootste kulturele gebou in die Noorse hoofstad wat op 12 April 2008 amptelik ingewy is. Die gebou maak deel uit van die eerste gedeelte van Fjordbyen wat in 2008 voltooi sal word.
Die Fjordbyen-buurt beslaan sowat 225 hektaar en strek van Frognerstranda in die weste tot Ormsund in die suidooste.
Østkant en Vestkant
Net soos baie ander Europese metropole beskik Oslo oor 'n welvarende burgerlike westelike gedeelte, die Vestkant, en 'n historiese nywerheids- en arbeiderskwartier in die ooste, die sogenaamde Østkant.
In die loop van die nywerheidsomwenteling in die 19de eeu het langs die oewers van die Akerselva-rivier in die Østkant nywerheidsgebiede en woonkwartiere vir arbeidergesinne ontstaan, terwyl die omgewing van die Koninklike Slot en die westelike stadsbuurte deur houthuise en villa's van meer gegoede burgers oorheers is.
Slegte lewensomstandighede het ook in die eerste helfte van die 20ste eeu 'n negatiewe invloed op die bewoners van die oostelike stadsbuurte uitgeoefen. Terwyl geboue in die ouer werkersbuurte reeds verval het, is steeds meer baie eenvoudige woonstelblokke opgerig. Die werkersbuurt Pipervika is in die 1930's gesloop om plek te maak vir die bou van die nuwe Raadsaal.
Die binnestad
Die bewoners van die binnestad is in die dekades ná die Tweede Wêreldoorlog deur hoë huurpryse en die toenemende geraas van die padverkeer geknel. Aanvanklik het stadsbeplanners wandellane vir voetgangers aangelê om die stadsentrum op te knap, maar eers met die bou van padtonnels vir Oslo se hoofstrate is die probleem in die vroeë 1980's verlig. Die inkomste uit die oliebedryf het die opknapping van talle sentrale stadsbuurte moontlik gemaak. Ouer geboue is gerestoureer, nuwe winkelsentrums met 'n moderne staal- en glasargitektuur opgerig, en die kosmopolitiese bevolking en kultuur het nuwe lewe in die middestad ingeblaas.
Egertorget
Egertorget is 'n plein in die stadsentrum by die kruising van Karl Johans gate en Øvre slottsgate. Die plein is vernoem na twee broers en eienaars van 'n brouery, Herman (1816–1863) en Thorvald Eger (1827–1901), wat hier 'n groot plaas besit het. Egertorget is 'n belangrike knooppunt van Oslo se moltreinstelsel (Noors: T-banen). Een van die ingange tot die moltreinstasie Stortinget is op die plein geleë.
In die somer is Egertorget 'n gewilde plek vir straatmusikante en towerkunstenaars, terwyl die grootste kersfeesboom in Oslo hier in Kerstyd opgesit word. Die plein word omring deur talle straatkafees, waarvan Presseklubben en 3 brødre die bekendstes is. Die kenmerkende ligreklame vir Freia, die beduidendste Noorse sjokoladevervaardiger, was in 1909 die eerste van sy soort in Oslo.
Oslo se eerste wolkekrabber, Horngården, is op Egertorget geleë. Die gebou met altesaam dertien verdiepings is in 1930 deur die argitek Fridtjof Stoud Platou opgerig en tot 'n monument verklaar. Die gebou se fasades, hoofstruktuur en verdiepingsindeling asook sy westelike traphuis word deur die Noorse Riksantikvaren beskerm. Die reklamebord se ontwerp is sedertdien verander, maar dit het steeds op dieselfde plek gebly.
Aker Brygge
Die buurt is op die voormalige terrein van die skeepswerf Akers Mekaniske Verksted AS geleë wat in 1982 gesluit is. Voordat die werf hom hier in 1854 gevestig het, het die gebied as Holmen bekend gestaan. Dit het oorspronklik deel uitgemaak van 'n boerdery waar vroeg in die 19de eeu enkele nywerhede en 'n voorstad van Oslo ontstaan het.