cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vardan Mamikonian
Hy was 'n lid van die Mamikoniese familie van Armenië se mees hooggeagte aristokrate (bekend as nakharars), word vereer as een van die grootste militêre en spirituele leiers van Armenië, en word beskou as 'n nasionale held deur die Armeniërs. Volgens Arshag Chobanian "[is Vartan] vir die Armeense nasie...die mees geliefde figuur, die mees heiligste in hul geskiedenis, die simboliese figuur wat die nasionale gees tipeer." Van die belangrikste Armeense kerke is na Sint Vardan vernoem. Ruiterstandbeelde van Sint Vardan kan in die Armeense hoofstad Jerewan en in die land se tweede grootste stad, Gyumri, gevind word.
Biografie
Vardan Mamikonian was in 387 n.C. in die dorpie Artashat (Artaxata) in die Taron streek, noord van die stad Moosh, gebore as die seun van Hamazasp Mamikonian (Armeens: Համազասպ Մամիկոնյան) en Sahakanush (Armeens: Սահականուշ), te wete die dogter van Isak van Armenië.
Nadat Vardan in 432 die Sparapet (die kommandeur van die gewapende magte) geword het, het die Perse hom na Ctesiphon opgeroep. By sy terugkeer on 450 n.C., het Vardan die Persiese geloof herroep en 'n Armeense rebellie teen hul Sassanidiese heersers van stapel gestuur. Vardan was tydens die Slag van Avarayr gevang terwyl hy van 'n heuwel aan't toekyk was. Hy was voor sy mense verneder, gemartel en gedood. Die Slag van Vardanants het op 26 Mei 451 n.C. op die Avarayr-plein in Vaspurakan tussen die Armeense Leër onder aanvoering van Sint Vardan en die Sassanid (Persiese) heersers plaasgevind. Terwyl die Perse seëvierend was op die slagveld, het die Slag van Avarayr die weg gebaan vir die ooreenkoms tussen die Perse en die Armeniërs wat godsdienstige vryheid aan die Christene van Armenië gewaarborg het. Na sy dood was die opstand wat deur Vardan begin is voortgesit deur Vahan Mamikonian, die seun van Vardan se broer, wat uitgeloop het op die herstel van Armeense outonomie met die Nvarsak-verdrag (484); wat die voortbestaan van Armeense nasieskap in latere eeu gewaarborg het.
Familie
Vardan Mamikonian is die vader van Vardeni Mamikonian (bekend as Shushanik), wat omstreeks 409 n.C. gebore is. Sy het met Varsken, 'n prominente Mihranid feudale heer (pitiakhsh) getrou. Toe haar haar man 'n pro-Persiese standpunt ingeneem het en die Christendom verwerp het en Zoroastrisme aangeneem het, het hy probeer om Shushanik te dwing om Zoroastrisme aan te neem, maar sy het heftig gereageer en geweier om aan sy bevele te voldoen en haar Christelike geloof te verwerp. Sy was gevolglik op Varsken se bevele in 475 n.C. tereggestel. Shushanik is as heilige verklaar deur die Georgiese Ortodokse en Apostoliese Kerk en word vereer deur die Armeense Apostoliese Kerk. Sy staan bekend as Sint Shushanik, en haar feesdag word op 17 Oktober in die Oosterse Ortodokse Liturgie gevier.
Nikolajefka (Jenotajefka-rajon)
Nikolajefka (Russies: Николаевка) is 'n dorpie in Jenotajefka-rajon van Astrachan-oblast, Rusland. Dit behoort tot die Iwanowo-Nikolajefka Plaaslike Munisipaliteit. Dit lê op die regteroewer van die klein Jenotajefkarivier 1 kilometer suid van die munisipaliteit se setel, Iwanofka.
Amable Jodoin
Hy was gebore in Boucherville, Laer Kanada, die seun van Amable Jodoin en Ester Weilbrenner. Jodoin het gedien as 'n lid van Montreal se stadsraad. Hy was getroud met Marie-Hélène Jodoin in 1853. Jodoin was 'n direkteur van die Metropolitaanse Bank. In 1870, het hy 'n gietery gekoop in Longueuil. Die Jodoins het ook verskeie eiendomme gekoop in die Ou Montreal gebied. Sy verkiesing tot die Laerhuis in 1874 was omgeslaan; hy het die deur-verkiesing wat gevolg het in 1875 ook gewen, maar daardie verkiesing is weer geappelleer; Pierre Basile Benoit het die deur-verkiesing in 1867 gewen. Jodoin het vier jaar later op die ouderdom van 51 gesterf in Beloeil, Quebec.
Nikolajefka (Jenotajefka-rajon)
Nikolajefka is in 1833 deur Iwan Kisjenski, 'n grondeienaar van Penza, gestig. Die dorpie se naam kom van die Russiese voornaam Nikolai.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Nikolajefka 418 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Shia LaBeouf
Shia LaBeouf (gebore 11 Junie 1986) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Transformers (2007), Lawless (2012), Fury (2014), en American Honey (2016).
Eurete schmidti
Eurete schmidti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Eurete en tot die familie Euretidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Schulze.
Christiaan Thielemann
Christiaan Thielemann (*1 April 1959, Wes-Berlyn) is 'n Duitse dirigent. Hy is die hoofdirigent van die Staatskapelle Dresden en die Direkteur van die Salzburgse Paas-fees.
Biografie en loopbaan
Thielemann het altviool en klavier by die Hochschule für Musik in Berlyn studeer en privaatlesse in komposisie en dirigeer geneem voordat hy op die ouderdom van negentien jaar 'n répétiteur by die Deutsche Oper Berlin onder Heinrich Hollreiser geword het en as Herbert von Karajan se assistent gewerk het. Hy het by 'n aantal kleiner Duitse teaters gewerk, insluitende die Musiktheater im Revier in Gelsenkirchen, Karlsruhe en Hannover; by Düsseldorf se Deutsche Oper am Rhein as Eerste Kapellmeister; en in Nürnberg as Generalmusikdirektor, voordat hy in 1991 na die Deutsche Oper Berlin teruggekeer het om Wagner se Lohengrin te dirigeer. Gedurende hierdie tyd het hy ook vir Daniel Barenboim by die Bayreuth Festspielhaus bygestaan.
Eurete nipponicum
Eurete nipponicum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Christiaan Thielemann
Biografie en loopbaan
Thielemann het in September 2004 hoofdirigent en musiekdirekteur van die München Filharmoniese Orkes geword. Hy het uit die posisie bedank in 2011 na meningsverskille met die orkesbestuur oor die finale goedkeuring van die kies van gas-dirigente en programme vir die orkes. In Oktober 2009 het die Sächsische Staatskapelle Dresden die aanstelling van Thielemann as die orkes se nuwe hoofdirigent aangekondig, met ingang van die 2012/13 seisoen. Sy huidige kontrak met Dresden is met inbegrip van 2019. In November 2017 het die Staatskapelle Dresden die verlenging van Thielemann se kontrak as die orkes se hoofdirigent aangekondig, met inbegrip van 31 Julie 2024.
Eurete nipponicum
Die spons behoort tot die genus Eurete en tot die familie Euretidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Okada.
Christiaan Thielemann
Biografie en loopbaan
Thielemann tree gereeld as dirigent op tydens die Bayreuth-fees, na sy debuut in 2000 met Wagner se Die Meistersinger von Nürnberg, en by die Salzburg-fees. Met die besluit in September 2008 van die Richard Wagner Feesstigting om Katharina Wagner en Eva Wagner-Pasquier aan te stel om Wolfgang Wagner as direkteure van die Bayreuth-fees op te volg, is Thielemann as Musiekadviseur benoem. In Junie 2015 het die Bayreuth-fees formeel vir Thielemann as die fees se nuwe musiekdirekteur aangekondig.
In 2003 is die Orde van Verdienstelikheid van die Federale Republiek van Duitsland aan Thielemann toegeken. (Duits: Bundesverdienstkreuz). In Oktober 2011 het hy erelidmaatskap van die Koninklike Akademie van Musiek in Londen ontvang. In 2015 het Thielemann die Richard Wagner-prys van Leipzig gewen (Duits: Richard-Wagner-Preis). Hy het in Januarie 2016 as die Humanitas Besoekende Professor in Operastudies aan Oxford-universiteit gedien. Hy het in 2019 vir die eerste keer die Weense Filharmoniese Orkes tydens die Nuwejaarskonsert gedirigeer.
Opnames
Vir Sony Music
Vir Profil
Vir Opus Arte
Vir Brilliant Classics
vir Decca
Vir Deutsche Grammophon
Vir Unitel Classica
Produksies met Thielemann
Joachim Kaiser en Christiaan Thielemann gesels oor die nege simfonieë van Beethoven. Inligting en video deur sky arts
Orania Beweging
Die Orania Beweging (ook: Afrikanervryheidstigting ) is 'n kultuur-politieke vereniging sonder winsoogmerk wat steun vir Orania en Afrikaner-selfbeskikking probeer werf. Die vereniging onderhou en ontwikkel ook die filosofiese gedagte agter Orania. Die Orania Beweging is in 1988 deur Carel Boshoff gestig. Die huidige president van die Orania Beweging is Carel Boshoff IV.
Die Orania Beweging hanteer die eksterne skakeling van Orania en onderhou kontakte met ander organisasies in Suid-Afrika en daarbuite. Ook probeer die Orania Beweging met verskeie filiale die gemeenskapslewe binne Orania aan te jaag.
Geskiedenis
Aan die einde van die 1970's het die Suid-Afrikaanse Buro vir Rasse-aangeleenthede onder leiding van Carel Boshoff gestel dat apartheid onvolhoubaar was en swart meerderheidsregering in Suid-Afrika onvermydelik was. SABRA het destyds voorgestel dat Afrikaner-selfbeskikking op 'n ander manier bereik moes word: in plek van ander volke uit Suid-Afrika onafhanklik te laat word, moes die Afrikaner homself uit Suid-Afrika onttrek om sodoende sy vryheid te verseker.
In 1988 is die Afrikanervryheidstigting opgerig met die doel om die gedagte van SABRA in die praktijk te ontwikkel. Na navorsing was volgens SABRA duidelik dat die volkstaat die beste in die Noordwes-Kaap ontwikkel kon word. 'n Soektog na 'n geskikte plek om die ontwikkeling te begin het aanvanklik op niks uitgeloop, totdat die Departement van Waterwese sy privaat dorp Orania in Desember 1990 in die Landbouweekblad te koop aangebied het. Individuele lede van die Afrikanervryheidstigting het die dorp toe gekoop. Na die koop van Orania in 1991 is die kantore van die Afrikanervryheidstigting na Orania geskuif. Die Afrikanervryheidstigting was daarna nou betrokke gewees by die ontwikkeling van Orania as unieke Afrikanerdorp.
In 2002 het die Afrikanervryheidstigting 'n handelsnaam, Orania Beweging, aangeneem. Ook het die Orania Beweging SABRA oorgeneem, wat 'n filiaal in die vorm van EPOG geword het.
In 2009 is die Orania Beweging en die Orania Dorpsraad, wat die dorp feitlik bestuur, heeltemal van mekaar geskei en die take is beter verdeel. Die Orania Dorpsraad doen alle munisipale take en die Orania Beweging doen eksterne skakeling en bemarking van die dorp.
Die vereniging
Die Orania Beweging het tans ongeveer 5 000 lede. Ledegeld is die grootste bron van inkomste. In 2016 het die Orania Beweging 'n begroting van ongeveer R 4,3 miljoen gehad, 'n groei van 25% ten opsigte van 2015.
Die Orania Beweging het ongeveer 20 medewerkers. Die kantoor word gelei deur die uitvoerende hoof. Die vereniging se kantore is sedert 1991 in die Vryheidsentrum in Pêrellaan in Orania gevestig. In 2016 is die inligtingskantoor en die boekwinkel van die Vryheidsentrum na addisionele kantore in Saffierstraat geskuif.
Die Orania Beweging het verskeie filiale:
Publikasies
Die belangrikste publikasie van die Orania Beweging is die ledetydskrif Voorgrond, wat vier keer per jaar verskyn. Die Orania Beweging versprei via sosiale media sy tweeweeklikse geselsprogram Toekomsgesprek. Ook onderhou die Orania Beweging 'n elektroniese nuusbrief en 'n webwerf. Die belangrikste kommunikasiemiddel van die vereniging is egter sy Facebookblad, wat meer as 90.000 'likes' het.
George Simpson (Kanadese politikus)
George Woodside Simpson (10 Desember 1858 – 21 Oktober 1906) was 'n boer en politieke figuur op Prins Edward Eiland. Hy het 1st Queens verteenwoordig in die Wetgewende Vergadering van Prins Edward Eiland van 1901 tot 1906 as 'n liberaal.
Hyrtios elegans
Hyrtios elegans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hyrtios en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1888 deur Lendenfeld.
Eurete sacculiforme
Eurete sacculiforme is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Eurete en tot die familie Euretidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Okada.
Tylecodon buchholzianus
Tylecodon buchholzianus is 'n plant wat tot die familie Crassulaceae hoort. Die plant is endemies aan die Noord-Kaap en is deel van die Sukkulente Karoo.
Carl Arnoldus Bamberger
Ds. Carl Arnoldus Bamberger (Kaapstad, 22 November 1822 – Kaapstad, 21 April 1892) was 'n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk en die eerste leraar van die NG gemeente Fraserburg, wat hy 28 jaar lank bedien het van 1854 tot 1882.
Ds. Bamberger se dienstermyn is van groot belang vir die dorp en gemeente Fraserburg omdat hy amper drie dekades aan die hoof van die gemeente gestaan het en in 'n groot mate die fondamentlêer van kerklike, maatskaplike en opvoedkunidge instellings was en dit bestendig het wat later as tradisie erken en bestempel is. Daar word algemeen aanvaar ds. Bamberger was van Duitse herkoms. Hiervan en van sy kinderjare is blykbaar niks meer bekend nie. Hy het nie Nederlands of destydse Afrikaans met Duitse of Nederlandse aksent gepraat nie, hoewel hy in Europa studeer het, maar "hy het net soos ons Afrikaans gepraat", het 'n ou grysaard en lidmaat van die gemeente wat by hom gedoop is en hom baie jare van naby geken het, omstreeks 1950 verklaar. Hierdie getuienis is gestaaf deur die weduwee Anna Wilhelmina Erasmus (gebore Hugo) tydens die honderdjarige bestaansvieringe waarskynlik die gemeente se oudste lidmaat. Haar moeder was 'n suster van ds. Bamberger en sy self het op sewentienjarige ouderdom lidmaat by hom geword.
Ds. Bamberger se vrou, Susanna Francisca Theodora D'Heil (Bad Kreuznach, Rynland-Palts, 4 Oktober 1823 – Ceres, 9 Julie 1904) was 'n Duitse meisie met wie hy kennis gemaak het terwyl hy op die vasteland studeer het. Van die predikantsvrou is gesê dat sy "dierbaar" was. Sy kon ook goed Nederlands en Engels praat, hoewel Duits haar moedertaal was. Uit hulle huwelik is drie dogters gebore. Die oudste, Jacobine Johanna Josephine, was getroud met ds. Radloff van die NG gemeente Bloemfontein. Die tweede, Isabella Alida Anna, was getroud met die heer Cormack wat 'n sakeonderneming op Fraserburg bedryf het, terwyl die derde, Aletta Sophia D'Heil, met mnr. Gracie, die bankbestuurder, getroud was.
Eurete simplicissimum
Eurete simplicissimum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Carl Arnoldus Bamberger
Op 10 Julie 1882 het die kerkraad sy akte van demissie geteken nadat hy die beste gedeelte van drie dekades in die gemeente Fraserburg gearbei het. Op 21 April 1892 is hy oorlede en lê begrawe op Stellenbosch. "Afgesien van die geestelike werk waartoe hy hier was, was hy die grondlêer van die dorp, die saal, die pastorie en die kerk. Almal staan nog ewe vas!" Met dié woorde het iemand, wat die werk en sorge van 'n dienskneg van die Heer kon waardeer, 'n paar opmerkings oor ds. Carel Bamberger se lewe afgesluit, waarskynlik in die Jaarboek van die NG Kerk, hoewel dit nie in die bron vermeld word nie.
Wetljanka (Astrachan-oblast)
Die dorpie is in 1765 deur die Kosakse setlaars gestig en het oorspronklik die naam Wetljanskaja gekry.
Eurete simplicissimum
Die spons behoort tot die genus Eurete en tot die familie Euretidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1868 deur Semper.
Carl Arnoldus Bamberger
Die eerste gedeelte van sy dienstermyn
duimnael|320px|regs|Fraserburg se eerste kerkgebou is in 1852 opgerig en in 1966 gesloop. In dié kerk het ds. Bamberger die Woord bedien van 1854 tot 1868.
Wetljanka (Astrachan-oblast)
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Wetljanka 609 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Carl Arnoldus Bamberger
Die eerste gedeelte van sy dienstermyn
duimnael|links|200px|Ds. Bamberger was konsulent van die naburige gemeente [[NG gemeente Sutherland|Sutherland van 1858 tot 1868. Dié foto is in daardie tyd geneem.]]
duimnael|regs|230px|Die tweede kerkgebou is op [[8 September 1868 ingewy en vanaf Maandagoggend 15 Augustus 1955 gesloop om plek te maak vir die huidige kerkgebou.]]
Ds. Bamberger is op 8 Oktober 1854 "in syn gewigtig ambt als Leeraar van Fraserburgh voorgesteld en ingehuldigd". Dieselfde dag nog neem hy die boeke en papiere in ontvangs ooreenkomstig artikel 202. Die konsulent, ds. Fraser, het aangemerk dat, aangesien dit 'n nuwe gemeente is, daar geen behoorlike doop-, lidmaat- of huweliksregisters was nie. Die nuwe predikant het dadelik met sy werksaamhede van meer permanente aard begin.
Daar was in die eerste instansie geen behoorlike woning vir die leraar nie. Op 'n vergadering gehou op 6 November 1854 is die saak deur die kerkraad bespreek en het hulle besluit om van ouderling G.J. Meyburgh 'n huis te huur as verblyfplek vir die pastoriegesin tot 'n behoorlike pastorie gebou kon word. Dit sou die kerkraad 120 riksdalers per jaar kos. Ses maande hierna was die kerkraad besig om 'n geskikte stuk grond aan te wys ten einde 'n pastorie daarop te bou. Ná lang en deeglike oorweging "besloot men twee natte erven annex de tegenwoordige Kerkgebou No. 21 en 23 met de droge erf No. 22 daartoe te bepalen" vir pastorietuin en pastoriegebou onderskeidelik. Die raad het ook besluit om die tuinerwe te ommuur. Binne nog drie maande is daar reeds 'n behoorlike kontrak met die bouaannemer H. Burnett opgetrek. Hy sou die gebou teen die bedrag van £1 100 voltooi. Daar is ook gespesifiseer dat hy honderd geelhoutplanke vir die gebou moes gebruik. Die Kerkraad moes die kontrakteur £300 gee met sy aankoms hier en met die aanvang van die werk. In Desember het hy weer £200 tot voortsetting van die bou van die pastorie ontvang.
Ses maande later het die kerkraad besluit om 'n kollekte te hou om die skuld op die gebou te delg nadat dit klaar en in gebruik geneem was. Aan hierdie gebou is in later jare talle veranderinge aangebring. Onder meer is die lokaal wat as studeerkamer gebruik is, later bygevoeg. Volgens oorlewering is dit sonder 'n binnedeur vir direkte deurgang na die woongedeelte aangebou omdat die destydse predikantsvrou 'n soort hedendaagse Xantippe was, en die liewe dominee dit gerade geag het om die les van die kwaad wat vermy moet word, op homself van toepassing te maak en dus 'n ongeskonde muur tussen hom en sodanige kwaad te hou, aldus D.A. Kotzé in die gemeente se eeufees-gedenkboek. Later is daar wel 'n binnedeur gebou. Die veranda, wat tydens restourasie verwyder is, is eers in die 20sdte eeu aangebring. 'n Uitsonderlike kenmerk van dié gebou is dat vier van die binnemure gerond is. Die gemeente het omstreeks die sestigerjare 'n nuwe pastorie by Rowanstraat 4 aangekoop. Die ou pastorie dien nou as dorpsmuseum en huisves onder meer 'n fossieluitstalling en enkele items uit die tweede kerk soos die kanselkleed.
Op 14 April 1862 het die leraar die Kerkraad versoek om die pastorie te verseker "doch de meerderheid stemt er teegen". Op dieselfde vergadering is besluit dat 'n put in die pastorietuin gemaak sou word. Die nuwe leraar het die bedanking van die voorleser Abraham Pieter Echard op 9 Julie 1855 aan die raad voorgelê. Voorlopig is niks aan die saak gedoen nie. Eers ses maande later oorweeg die kollegie van kerkrade sekere aansoeke om die voorleserspos. Die raad besluit dat dit gerade sou wees om persoonlike onderhoude met die applikante te voer. Briewe is toe aan hulle geskrywe. Daar is egter nie weer van hulle verneem nie. En presies 'n jaar later behandel die kerkraad 'n skrywe van ene Hoffman wat aansoek gedoen het om die voorleserspos. Hulle besluit dat dié man hulle te onbekend is, en dat hulle hom onmoontlik ter goedertrou kon aanneem. Die dominee kon hom egter nie weerhou van te kla nie dat hy beswaarlik ook die werke en poste van koster en voorleser kon behartig. Hy het gevra dat 'n diaken aangewys word om hom by te staan. Die raad het blykbaar nie gewaag om uit eie geledere 'n keuse te maak nie, en die leraar mooi versoek om nog 'n tydjie voort te sukkel, want hopelik was die uitkoms nie meer veraf nie. Die aandrang van ds. Bamberger by die raad op die aanstelling van 'n voorleser is goed te begryp. Hy het die onderwys en opvoeding van sy gemeente op die hart gedra. Hy het gewet watter behoefte die allergrootste van die baie behoeftes was. Hy het ook goed besef waar hy moes begin om uiteindelik sy gemeentelike akker ten beste voor te berei op ontvangs van die suiwerste geestelike saad. Hy was bewus van die feit dat kennis en wysheid beter as korale is. Daarom wou hy van die kerkraad weet "hoe hy te handelen heeft met het school", want tot dusver is bloedweinig aan die onderwys van kinders in die gemeente gedoen. 'n Hand vol bruin kinders het onderrig ontvang in die kerkgebou agter die banke of liewer stoele. Dit was al. So het dit gebly tot die begin van die sestigerjare van die 19de eeu.
In Desember 1860 het die kerkraad die aansoek, om die betrekking as onderwyser van die heer A. Strobos behandel. Hy was voorheen voorleser van die gemeente Zwartland op Malmesbury en het sy dienste hier aangebied as voorleser, koster, voorsinger en onderwyser. Die raad het besluit om hom aan te stel teen £130 per jaar. Sowat 'n maand hierna het die kerkraad spesiaal vergader om "over de school en onderwyzer te raadplegen". Die vergadering is bygewoon deur ouderling F.A. Smit, diakens C.J. Immelman, C.F. Marais, O. van Sckalkwyk en die leeraar. Belangrike besluite is geneem wat die grondslag gevorm het van die skoolwese vir minstens die daaropvolgende 15 jaar, dit wil sê tot die oprigting van die eerste publieke skool in 1874.
Die tweede kerk
duimnael|230px|regs|'n Geraamde foto van die binneruim van die tweede kerk hang in die museum wat gehuisves word in die [[Ou Pastorie, Fraserburg|Ou Pastorie, waarvan ds. Bamberger en sy gesin die eerste bewoners was. Die orrel het eers op die galery by die toring gestaan (aand ie suidekant van die gebou), maar is later op 'n stellasie oorgeskuif na die nuwe galery agter die preekstoel (aan die noordekant).]]
duimnael|links|200px|O.G. van Schalkwyk van die plaas Gansfontein was met onderbrekings ouderling van Fraserburg van 1860 tot 1890 en het ook in die boukommissie van die tweede kerk gedien. Sy vrou se naam word nie vermeld nie.
In 1861 was die skuld op die kerkgebou van die gemeente nog nie alles vereffen nie. Met die eerste Nagmaalsviering in genoemde jaar, so besluit die kerkraad, sou aan die gemeente bekendgemaak word hoeveel skuld daar nog was en die Raad "sou dan er op aandringe voor de afbetaling". Nieteenstaande hierdie toedrag van sake was die predikant en kerkraad nie tevrede met die gebou nie omdat dit geensins vir die behoeftes van die gemeente toereikend was nie. Buitendien is die kerkie gebou as 'n tydelike noodhulp, die raad het dit self bestempel en beskou as "provisioneel". Daarom is daar nou reeds sprake van 'n nuwe kerk.
In die ringsverslag van 1860 verklaar die Kerkraad dat die kerkgebou, veral by geleentheid van die avondmaal, die gemeente nie kan bevat nie "en er behoefte aan een ruimen Kerkgebouw gevoeld wordt." Die Raad het dan onder aanvoerderskap van die leraar van nou af nie gras onder hulle voete laat groei nie. Daar is tenders uitgeskryf vir die bou van 'n nuwe kerk. Reeds op 2 Julie 1865 behandel die kerkraad die tenders. Daar was die tenders van A. Cormack, Lamb en Broers, Hand en Fischer en die van Burnett voor die raad. Aangesien hulle almal na die smaak van die raad te hoog was, besluit die raad om opnuut tenders te vra. Hierdie keer het hulle besluit om af te sien van die oorspronklik beoogde plankvloer. Dit kom neer op aansienlike besparing. Van verskeie planne het die raad ook finaal die sogenaamde "toornplan" gekies. Hierdie keer moes die tenders op 16 September in wees.
Maar weer was almal bo die gemeente se vuurmaakplek, te wete oor £6 000, waarop die raad besluit om die Hager raad te pleeg in verband met 'n plan vir 'n kerk met duisend sitplekke en sinkdak wat nie meer as £5 000 sou kos nie. Van Hager ontvang hulle twee sketse waaruit die raad een kon kies. Ná lang bespreking word besluit om Hager te vra wat 'n kerk volgens elk van die planne sou kos. Hierop antwoord hy op 12 Maart 1866, en die kerkraad se keuse val op Plan A. Die gemeente was ook al teen hierdie tyd baie geesdriftig vir die kerkbouery en die ringsverslag van 1866 getuig as volg hieromtrent: "Met innige blydschap mogen wij melden dat by onze laaste Avondsmaals-gelegenheid de Gemeente blyken heeft gegeven van een hartelyk verlangen naar een beter en ruimer Godsgebot. Niet minder dan £2 000 werd dadelyk door een klein gedeelte der Gemeente ingeschreven en de overstelpende bereidvaardigheid in het geven overtrof alle begrip, zy geven in het geloof want de schaarsheid van geld en de donkere vooruitzigten van haare tydelike omstandigheden bewyzen, dat zy niet op een vleeschlyk arm heeft gesteund. Moge de Heer het goed werk bevorderen met zyn besten zegen."
Ná persoonlike onderhoude met verskeie tenderaars besluit die kerkraad op 26 November 1866 "om voorwaardelyk die tender van Findly, verteenwoordiger van Lamb-broers aan te nemen." Die kerk sou gebou word op die "nuwe plek". Dit moes front maak met Cilliersstraat. Die kommissie wat die kontrak met Findly moes optrek, was ds. Bamberger, C.F. Marais, O.G. van Schalkwyk, D.C. Cilliers, P. Gouws en M.J. le Roes. Die kerkraad beklee hulle met mag om in alle opsigte na goeddunke te handel. Hierdie kontrak was teen die einde van die jaar reeds voltooi. Op 26 Desember keur die kerkraad dit algemeen goed op voorstel van broers C.J. Meyburgh en P. Joosten. Op dieselfde datum word die boukommissielede vir die "Nieuw Kerk" gekies. Hulle was die leraar, 0.G. van Schalkwyk, C.F. Marais, M.J. le Roes, P. Poggenpoel en P. du Toit (A. seun).
Teen die middel van die volgende jaar het Findly al so ver gevorder dat hy die eerste paaiement kon ontvang, nadat die kerkraad hulself vergewis het dat die bouwerk dusver bevredigend gedaan is. Op 3 Augustus inspekteer die boukommissie die baksteenwerk en ontvang die bouaannemer sy tweede paaiement klokslag volgens die oorspronklike kontrak tussen die twee partye. Vroeg in 1868 is begin met die installasie van kerkmeubels. Die raad het onder meer "besluit dat banken voor de predikstoel van de Nieuwe Kerk worde gemaakt op die wysen zoo als te Stellenbosch". Daar is ook 'n som van sowat £2 000 opgeneem by die ou heer A. du Toit. Die stelsel van banke uitgee is ook vooraf behoorlik bepaal. Dit het die grondslag gevorm van die stelsel wat met 31 Januarie 1951 doodgeloop het. Die nuwe kerkgebou is op 8 September 1868 "plegtig ingewy tot die diens van die God van Hemel en Aarde". Met behulp van enige broers uit ander gemeentes (nie tot die Ring van Beaufort behorende nie), het die gemeente 'n heerlike fees gevier.
duimnael|links|280px|Die tweede NG kerk het, soos sy plaasvervanger, op die kerkplein gestaan en uitgekyk in 'n suidelike rigting op Cilliersstraat, die hooftoegangspad na die dorp uit [[Leeu-Gamka se rigting.]]
Blykbaar was daar by die ingebruikneming van die kerk geen orrel nie. Diaken Charl F. Marais het die gemeente verras "door dien hy een prachtig orgel, door hem alleen bekostigt, de gemeente aanbood … als een gewyde speeltuig ter eere van God, tot stichting en opbouing der gemeente by hunne gemeenschappelyke zamenkomsten".
Searsia gracilipes
Searsia angolensis is 'n boom wat hoort tot die genus Searsia. Die boom is endemies aan Angola.
Carl Arnoldus Bamberger
Die tweede kerk
duimnael|250px|regs|Een van die laaste foto's wat van die tweede kerk geneem is voor dit op [[15 Augustus 1955 vir sloping oorhandig is.]]
Ds. Bamberger se geestelike en maatskaplike arbeid
duimnael|links|230px|'n Baster, Adam Jacobs, het die [[Peperbus, Fraserburg|Peperbus in 1861 opgerig na 'n plan deur ds. Bamberger. Die oorspronklike bedoeling was dat dit die markhuis moes wees en die klok die opening van die mark moes aankondig. Die mark was gou iets van die verlede, maar daarna het die Peperbus diens gedoen as die magistraat se privaat kantoor, die dorp se eerste biblioteek, die stadsklerk se kantoor, kerkkantoor en studeerkamer van die hulpprediker. Munisipale stemmings is al daarin gehou en later het dit gedien as bergplek van die ACVV se hospitaalmeubels. Omstreeks 1951 was dit die skoolraadskantoor. In die sestigerjare van die 20ste eeu het die stadsraad dit aan 'n komitee afgestaan sodat dit as museum kon dien, maar teen 2013 het dit leeg gestaan. Dis in 2016 gerestoureer ná 'n geldinsameling deur inwoners en veral oudinwoners.]]
Met die aankoms van ds. Bamberger het hy op Fraserburg 'n betreklike verarmde geestelike en opvoedkundige toestand aangetref. En hy moes vir geruime tyd die goeie saad saai voor hy enige vrugte afgewerp gesien het. Die kerkraad het deurgaans saam met hom die sorge van die gemeente gedra, en middele bedink ter verlewendiging van die gemeentelede op geestelike gebied. Maar "sommige zyn vervallen tot eene betreurenswaardige onverschilligheid en overgegeven aan veelsoortige ongebondenheid". Hoewel daar dikwels groot opkomste na die kerklike feeste was, het baie ten spyte van herhaalde uitnodigings, nie aan die tafels aangesit nie. Op 'n latere geleentheid het die kerkraad gewag gemaak van die treurige feit dat die noodsaaklikheid van gebed in die gemeente min gevoel word. Opkomste na bidure was ook "seer treurig". "De proef eener Zondagschool op het dorp op te rigten is niet geslaagd, de belangstelling was zoo gering dat men reeds by de derde Zondag geen kinderen meer had."
In hierdie jare het die leraar drie maal Sondags dienste waargeneem. Sondagoggend het hy 'n diens vir blankes gehou; smiddags vir gevangenes en saans vir bruin mense. Die eerste Sondag van elke maand is daar 'n bidstond in die kerk gehou. Elke 14 dae is 'n bidstond, waaraan die gemeente deelgeneem het, in die pastorie gehou. Elke Dinsdagaand is bidure deur die leraar gelei vir die kleurlinge. In 1865 is weer 'n aanvang gemaak met die Sondagskool wat hierdie maal goed gegroei het en waarvan die getalle kinders sowel as volwassenes toegeneem het. Daar was nou 17 volwasse onderwysers en onderwyseresse wie se ywer en vlyt geseënde vrugte afgewerp het. Wat die bruin mense betref, was die toestand nog "allerhagliks". "De Heidenen alhier verkeeren in groote duisternis; dronkenschap heerst zeer algemeen." In dieselfde verslag waarin melding gemaak word van die inwyding van die kerk, word ook getuig dat daar grond vir dankbaarheid bestaan omdat die Bybel in die gemeente haar ereplaas inneem onder die bekeerdes sowel as onder die onbekeerdes. "De belangstelling in de leer naar de Godzaligheid, ons overgeleverd door de vroome vaderen die Frankryks kusten hebben verlaten door de bloedige vervolgingen, en hier in dit land de rust voor hunne Godsvereering hebben gezocht, wier afstammelingen een groot gedeelte onzer Gemeente uitmaken, is groot; en overal kan men nog die sporen zien van dien vromen en heiligen zin, die het voorgesclacht versierde."
Die orrel in die tweede kerk
Boonop het die diaken Charl Francois Marais (Charl seun) "dan nog by al zyne bemoeijingen, de gemeente met een heerlyk geschenk verrast, door dien hy een prachtig orgel, door hem alleen bekostigt, de gemeente aanbood, en tans als een sieraad in het nieuwe kerk-gebouw alhier prykt en als een gewyde speeltuig ter eere van God, tot stichting en opbouing der gemeente by hunne gemeenschappelyke zamenkomsten". Die instrument is uit Londen bestel. Die kerkraad kon nie nalaat om by monde van die leraar die skenker van harte te bedank en die wens uit te spreek dat „hy nog lang met de Gemeente het genot en den zegen van zyn edele mildadigheid mogt smaken en andere de liefdadig voorbeeld in de gemeente mogt volgen". Hierdie orrel het die orreliste mej. Cormack baie jare bespeel. Haar salaris was 'n skamele £40 per jaar, maar haar dienste is grotendeels as liefdesdiens beskou deur die kerkraad sowel as die gemeente. Hierdie dank was deel van haar vergoeding. In Desember 1879 het sy 'n slag bedank en die kerkraad het geadverteer vir 'n orrelis, ook teen £40 per jaar vergoeding. Aangesien niemand aansoek om die betrekkinig gedoen het nie, moontlik weens die karige besoldiging, het mej. Cormack maar weer haar gewig ingegooi en tot diep in 1882 troue en onbaatsugtige dienste gelewer.
Ds. Bamberger se laaste jare
duimnael|180px|links|Ds. Bamberger en sy vrou, Susanna, se grafsteen in die Onderpapegaai-begraafplaas op [[Stellenbosch. Hy is in 1892 oorlede en sy in 1904, op Ceres.]]
Ten spyte van die hegte fondamentlegging en voortreflike voortsetting van die bouwerk aan die gemeentegebou, het daar later 'n ernstige moeilikheid ontstaan. D.A. Kotzé skryf in die eeufees-gedenkboek van 1951 dit was toe reeds onmoontlik om ná soveel jare, met skrale dokumente tot jou beskikking, 'n enigsins volledige weergawe van dié storm te gee. "Die onderliggende menslike drifte en dryfvere soos haat, persoonlike eer en voordeel, gekrenkte trots, en swakhede en tekortkominge soos onkunde, gebrek aan vergewensgesindheid, egoïsme en bose agterdog, soos Paulus sou sê, het hulle kwaaie werk verrig. Maar niemand kan sê tot hoe 'n mate dit vir die breuk tussen gemeente en leraar verantwoordelik was nie — die breuk wat regsinnigheid, mensekennis, nederigheid en dieminste-wees, geloof in die mensheid en broederlike liefde nie kon verhoed nie. Hoe dit ook al sy, die saaier van die verderf het sy vernietigingswerk vernuftig voltooi. Miskien het hy reeds jare vantevore die saad van tweedrag gesaai. Teen die uitgang van 1881 was die oes ryp. Daar was tweedrag in sy volle rypheid en onaanskoulikheid. Dit het nie by praat alleen gebly nie."
Die ontevredenes het hul klagtes op skrif gestel en onder die aandag van die Ring van Beaufort gebring. Dié liggaam het 'n spesiale sitting te Fraserburg gelas om die saak te ondersoek wat die eerste keer op 2 Maart 1882 vergader het. Daar was briewe en klagskrifte van verskillende beswaarmakers voor hulle. Diegene wat afsonderlik sowel as gesamentlik klagtes ingedien het, was 34 lidmate van die gemeente. Hulle griewe was van persoonlike en algemene aard. So vertel 'n bekende figuur in Fraserburg dat hy nog goed kan onthou, aangesien hy reeds tamaai groot was, hoe sy oorlede moeder, wat 'n baie sieklike vrou was, by tye op die dorp moes kom bly om naby die geneesheer te wees vir behandeling. Die dominee het haar egter nooit kom besoek nie ten spyte daarvan dat hy van die omstandighede bewus was. Maar as gevolg van hierdie klagtes het dit later die begeerte van 'n groot gedeelte van die gemeente geword dat die band met die leraar losgemaak behoort te word, om sodoende weer die nodige harmonie en samewerking in die gemeente te verkry.
So was daar ook op die agenda die behandeling van "de Document om losmaking van den band". Dit is onderteken deur 331 mense wat hulself lidmate van die gemeente genoem het. Bowendien was daar 'n soortgelyke versoek geteken deur 174 lidmate, en 'n derde gelykluidende petisie met nege naamtekeninge van lidmate daarop. Uit die getuienis het dit later geblyk dat 36 ondertekenaars reeds hulle name teruggetrek het. Daar was ook nog nege ongeldige naamtekeninge. Uiteindelik was die korrekte getal egte ondertekenaars van al die petisies 509, dit wil sê twee minder as twee derdes van die totale getal lidmate van die gemeente. Hierdie lidmate het gemeen dat dit beter sou wees dat die gemeente en leraar skei. Daar was egter ander wat van mening was dat die breuk nog geheel kon word en dat ernstige, opregte pogings daartoe aangewend behoort te word. Vandaar dat die afgevaardigdes van die Ring wou weet watter versoeningspogings reeds aangewend is. Aanvanklik het die kerkraad egter niks gedoen om verwydering te voorkom of griewe uit die weg te ruim nie, want geen klag is amptelike by die raad aanhangig gemaak nie. Ná verloop van tyd het die Kerkraad egter besluit dat iets gedoen moes word om die ontevredenes tegemoet te kom. Die saak is onder die aandag van die leraar gebring "en dikwels is in die vergadering gepraat oor die oorsake van ontevredenheid; maar die leraar het altyd geantwoord: 'Stuur die ontevredenes na my!'"
Kotzé skryf daar kan nie gesê word "dat die Kerkraad haar plig as bemiddelaar bevredigend gedoen het nie." Getuienis dui daarop dat die raad niks ampteliks gedoen het om die vrede te bewerkstellig nie. Hierop het ouderling P. Gous die stelling neergelê "dat de gemeente ongelyk had". Hulle behoort openliker op te getree het, en die leraar self in hul vertroue geneem het insake klagtes teen hom. Die verweer van die ontevredenes hierteen kom daarop neer dat hulle nie hulle weg oopgesien het om met die leraar self te onderhandel nie "uit vrees van beledig te word".
Die petisies om losmaking van die band maak melding van die volgende reeks redes vir ontevredenheid. Eerstens, verwaarlosing van huisbesoek; dan nalatigheid insake krankebesoek; "onhoubaarheid der prediking" asook. versuim om in die namiddag (Sondae) te preek; verwaarlosing van die onderwys; liefdeloosheid en minagting van die gemeente en onchristelike uitdrukkinge teenoor gemeentelede. In hierdie stadium van die sitting het die publiek die vergadering verlaat en is die verrigtinge agter geslote deure voortgesit. Daar is nogmaals 'n poging aangewend om die vergadering te oortuig dat deur 'n ontmoeting, gereël deur die Ring, daar versoening bewerkstellig kon word. Onder meer het ds. Bamberger hom ten gunste van hierdie beroep verklaar. Hy het verklaar dat hy van sy kant baie graag die saak minlik wou skik. Hy meen dat die ontevredenes baie openliker kon optree. Hierdeur sou baie moeilikhede uit die weg geruim gewees het. Die meeste moeilikheid het, syns insiens, ontstaan deur misverstand. Hy meen hy het genoeg aandag aan huis- en krankebesoek bestee "en sou met meer hulp van die kant van die gemeente nog meer kon doen." Dit was sy oorwoë mening dat 'n vergelyk nog moontlik was.
Konstantin Tsiolkofski
Konstantin Edoeardowitsj Tsiolkofski (Russies: Константин Эдуардович Циолковский) (Izjefskoje naby Rjazan, 17 September 1857 - Kaloega, 19 September 1935) was 'n Rus van Poolse afkoms. Hy was 'n hoërskoolwiskundeonderwyser en word beskou as die vader van die vuurpylwetenskap.
Gedurende sy lewe het Tsiolkofski sy idees en teorieë in 'n aantal boeke verwerk waarvan Die ontdekking van die ruimte deur die vuurpylwetenskap (oorspronklike Russiese titel: Исследование мировых пространств реактивными приборами; Issledowanije mirowich prostranstf reaktiwnimi priborami) die bekendste is.
Jeug
Tsiolkofski is gebore in 'n middelklasgesin op die dorp Izjefskoje (nou in die Rjazan-oblast). Konstantin, wie se bynaam Kostja was, was die vyfde kind in 'n gesin met 18 kinders. Sy pa, 'n Poolse immigrant, het as boswagter gewerk. Konstantin het op die ouderdom van tien of elf jaar siek geword, wat tot permanente gehoorprobleme gelei het. Hy het in die winter met die slee gery en siek geword, maar komplikasies het ingetree. Hy kon nog iets hoor, maar nie veel nie. Hy het dit later as 'n marteling beskryf. Dit het ook nie goed gegaan op skool nie. Toe hy 14 was, kon hy die skool verlaat en hy was van daardie tyd af onafhanklik. Dit het hom die drang gegee om vir die res van sy lewe te leer. Hy het later geskryf hy het geen ander onderwysers behalwe sy boeke gehad nie.
Op die ouderdom van 16 het sy ouers hom na Moskou gestuur. Hy is gereeld in die Tsjertkofskaja-biblioteek gevind, wat 'n uitgebreide versameling gehad het. Hy het belangstelling getoon in analitiese meganika, sterrekunde, wiskunde, fisika, chemie en klassieke letterkunde. Hy kon homself egter skaars finansier; sy gesin kon ook nie geld aan hom voorsien nie. Die bietjie geld wat hy ontvang het, het hy bestee aan swaelsuur, boeke, stukke pypleiding en ander eksperimentele toerusting. Daar was amper geen geld oor om te eet nie en die jong Konstantin het op 'n rogbrooddieet geleef. Hy het gedink dit was 'n mors van geld om iets soos aartappels of tee te hê.
Belangstelling in ruimtevaart gewek
In 1865 het Jules Verne sy boek Van die Aarde na die Maan gepubliseer. Omstreeks hierdie tyd het Tsiolkofski sy belangstelling in ruimtevaart ontwikkel. Anders as sy tydgenote, het hy die praktiese uitvoerbaarheid van die metode wat deur Verne beskryf is, getoets. Hy het die lansering van 'n ruimtetuig met behulp van 'n groot kanon as onmoontlik beskou; die gevolglike versnellingskragte sou dodelik wees vir die bemanning. Tydens sy verblyf in Moskou het hy die filosoof en skrywer Nikolai Fjodorof ontmoet. Hy het sy mening met die jong Konstantin gedeel dat die mensdom uiteindelik onsterflik sou word. Die gevolglike bevolkingsaanwas sou die mensdom dwing om die heelal te koloniseer.
Latere lewe
In 1876 het Tsiolkofski op versoek van sy vader na sy gesin teruggekeer. Twee jaar later het sy vader uitgetree en in September 1879 het die baie eensame ure wat die jong Tsiolkofski in die biblioteek deurgebring het, hom bevoordeel. Hy het 'n onderwysereksamen geslaag en begin met sy eerste wetenskaplike werk, wat die basis gevorm het vir sy boek Droom van die Aarde en die Lug. Hy het 'n swaaimasjien gebou waarmee hy hoenders aan verskillende swaartekragte onderwerp het om die gevolge op voëls te ondersoek.
In Januarie 1880 het die departement van onderwys hom 'n werk aangebied as rekeningkunde- en meetkundeonderwyser in Borofsk in die Kaloegastreek. Dit was 'n klein dorpie 113 km suid van Moskou, met 'n bevolking van werkers wat gereeld geskille op straat met hul vuiste uitbaklei het. Boonop het die inwoners in heksery geglo, wat hulle die bespotting van die buurdorpe gemaak het.
In Augustus 1880 het Tsiolkofski getrou met Warwara Sokolowa, dogter van 'n plaaslike prediker. In die twaalf jaar wat die egpaar op Borofsk gewoon het, het hulle verskillende huise gehuur. Een van hulle het in 1997, op sy 140ste verjaardag, 'n museum geword. Op Borofsk het Tsiolkofski die eienskappe van gasse ondersoek en sy eerste ontwerpe vir lugskepe gemaak. Sy pogings om dit aan die leër te verkoop het egter misluk. In Februarie 1892 het hy bevordering na die provinsiale hoofstad Kaloega gekry. In vergelyking met Borofsk het dit soos 'n groot stad gelyk. Tsiolkofski sou hier bly tot met sy dood in 1935. Een streng reël is tuis toegepas. 'n Steil trap het van die saal na sy laboratorium en kantoor gelei. As die kamerdeur gesluit was, mag die kinders hom onder geen omstandighede gesteur het nie. Baie ruimtevaarders het die huis deur die jare besoek. Hulle noem dit die "trappe na die ruimte". Tsiolkofski was baie streng met sy kinders, maar hy was aansienlik gemakliker teenoor sy kleinkinders. Die gesin het in 1902 deur 'n moeilike tyd gegaan toe Ignati, wat in 1883 gebore is, selfmoord gepleeg het terwyl hy aan die Universiteit van Moskou gestudeer het.
Tsiolkofski se bure het min van hom geweet en het hom as ietwat vreemd beskou. Soms het hulle hom op straat gesien terwyl hy by homself mompel. Vanaf 1899 het hy les gegee aan die godsdienstige meisieskool in Kaloega, waar hy probeer het om hulle ’n begrip van fisika en wiskunde te leer. Baie van sy studente onthou hom as 'n goeie onderwyser; hy het ook die gawe gehad om moeiliker vakke op 'n verstaanbare manier aan te bied. Tsiolkofski het gedurende sy loopbaan aan altesaam 1 500 seuns en 1 500 meisies les gegee. Hy het die Russiese rewolusie persoonlik beleef. Hy het die doelwitte van die rewolusie ('n beter wêreld vir almal) gesteun, maar nie geweet wat aangaan nie. Die Tsjeka het hom nie verskoon nie en het hom in Loebjanka gevange gehou op 'n aanklag van publikasies teen die staat. Ná 'n paar weke is hy op aanbeveling van 'n senior offisier vrygelaat. Eers ná 'n geruime tyd het die Bolsjewiste besef Tsiolkofski is nie 'n bedreiging nie. Hy is in 1923 tot sy eertydse glorie herstel, nadat Hermann Oberth Die vuurpyl in die interplanetêre ruimte geskryf het. Die regime het hom uitgebeeld as die persoon wat die teorie opgestel het om 'n ruimtevlug mootlik te maak. Dit was in die tydperk ná die rewolusie die praktyk om elke belangrike uitvindsel aan 'n Rus toe te skryf; indien nie, sou mense die feite verdraai totdat die storielyn korrek was. Tsiolkofski het op sy oudag erkenning gekry; sy werke is op groot skaal uitgegee en die staat het aan hom ’n pensioen betaal. Daarbenewens het die regering hom 'n nuwe huis in Kaloega aangebied.
In sy laaste jare is hy gereeld gesien waar hy met 'n fiets na die park ry, wat tot met sy dood een van sy gunstelingplekke gebly het. Hy het nog beleef dat Glosjko, Koroljof en ander belangrike vooruitgang op die gebied van die vuurpyl gemaak het. 'n Paar maande voor sy dood, in Julie 1935, het hy geskryf: "... eindelose werk van 'n onlangse datum het my pessimistiese siening verander: Tegnieke is gevind wat opmerklike resultate in die komende dekades sal lewer ...".
Tsiolkovski is in 1935 op 78-jarige ouderdom in Kaloega oorlede en het ná sy dood baie vuurpylwetenskaplikes met sy teorieë beïnvloed. Die Tsiolkofski-krater op die maan dra sy naam.
Wetenskaplike werk
Vanaf 1883 het hy die beginsels geformuleer waarvolgens vuurpyle in ’n vakuum beweeg. In 1895 het hy Droom van die Aarde en die Lug gepubliseer, waarin hy die eerste keer die gebruik van kunsmatige satelliete voorstel: "... So 'n kunsmatige satelliet sou iets soos 'n maan wees, maar beslis nader aan ons planeet - net ver genoeg om buite die aarde se atmosfeer te bly, dit wil sê: op 'n afstand van ongeveer 300 wêrelde ..." (± 320 km). Droom van die Aarde en die Lug beskryf die kolonisasie van die ruimte, kompleet met die verkenning van myne op asteroïdes en rondsirkelende kweekhuise.