cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Duits-Suidwes-Afrika
Duits-Suidwes-Afrika (Duits: Deutsch-Südwestafrika, DSWA) was vanaf 1884 tot 1915 'n kolonie van die Duitse Keiserryk op die gebied van die hedendaagse Namibië. Met 'n oppervlakte van 835 100 km² was dit omstreeks 1,5-keer groter as die Duitse Keiserryk en die enigste Duitse kolonie waar 'n aansienlike kolonisasie deur Duitsers plaasgevind het.
Dwerg-noordelike woudsuikerbos
Die struik is klein en word net 60 cm hoog en word hoofsaaklik in graslande gevind. In Engels staan dit as die Angolan protea of die Northern protea bekend. Die plant het twee subspesies:
Duits-Suidwes-Afrika
Op 1 Julie 1890 is die sogenaamde "Zanzibar-Helgoland-Verdrag" tussen die Duitse Keiserryk en die Verenigde Koninkryk onderteken. Daarmee het Helgoland en die Kaprivistrook deel van die Duitse Keiserryk geword, terwyl Wituland (hede in Kenia geleë) en Zanzibar (destyds nie deel van die Duitse koloniale ryk nie) by die Britse koloniale ryk ingelyf is.
Ndombeni
Ndombeni is 'n nedersetting in die Mtubatuba Plaaslike Munisipaliteit, Umkhanyakude-distriksmunisipaliteit in noordoostelike KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Melinda Shankar
Melinda Shankar (gebore 18 Februarie 1992) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Festival of Lights (2010) en in die televisiereekse Degrassi: The Next Generation (2001), How to Be Indie (2009), en Filth City (2015).
Clivia
Clivia  (boslelies) is 'n genus van geofiete wat hoort tot die familie Amaryllidaceae. Die genus is inheems aan Eswatini en Suid-Afrika.
Spesies
Daar is ses spesies wat tot die genus hoort:
Duits-Suidwes-Afrika
Tydens die Suidwes-Afrika-veldtog is Duits-Suidwes-Afrika in 1915 deur Geallieerde troepe van die Unie van Suid-Afrika en die Verenigde Koninkryk verower. Ná die einde van die Eerste Wêreldoorlog het Suidwes-Afrika as gevolg van die Verdrag van Versailles 'n Volkebondmandaat van Suid-Afrika geword. Die gebied het ná die einde van die Namibiese Onafhanklikheidsoorlog in 1990 as Namibië onafhanklik geword.
Trachyandra sabulosa
Trachyandra sabulosa is 'n meerjarige plant wat tot die genus Trachyandra behoort en is deel van die fynbos. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Robert Bosch
Robert Bosch (23 September 1861 – 12 Maart 1942) was 'n Duitse nyweraar, ingenieur, uitvinder en die stigter van Robert Bosch GmbH.
Biografie
Bosch is in Albeck gebore, 'n dorpie noordoos van Ulm in die suide van Duitsland as die elfde van twaalf kinders. Sy ouers het uit 'n klas goedgeleë boere uit die streek gekom. Sy pa, 'n vrymesselaar, was buitengewoon hoog opgevoed vir iemand van sy klas, en het spesiale waarde geheg aan 'n goeie opvoeding vir sy kinders. Een van sy broers was Carl Friedrich Alexander Bosch (1843–1904), die vader van Carl Bosch.
Van 1869 tot 1876 het Bosch die Realschule (sekondêre-tegniese skool) in Ulm bygewoon en daarna 'n vakleerlingskap as 'n presisiewerktuigkundige ondergaan.
Ná sy skool- en praktiese opleiding het Bosch 'n verdere sewe jaar by diverse maatskappye in Duitsland, die Verenigde State (vir Thomas Edison in New York) en die Verenigde Koninkryk (vir die Duitse firma Siemens) gewerk. Op 15 November 1886 het hy sy eie "Werkwinkel vir Presisiemeganika en Elektriese Ingenieurswese" in Stuttgart geopen. 'n Jaar later het hy 'n beslissende verbetering aan 'n ongepatenteerde magneto-ontstekingstoestel gemaak wat deur die enjinvervaardiger Deutz vervaardig word, wat sy eerste besigheidsukses was. Die doel van die toestel was om 'n elektriese vonk op te wek om die lug-brandstofmengsel in 'n stilstaande enjin aan die brand te steek. In 1897 was Bosch die eerste wat 'n magneto by 'n voertuigenjin aangepas het. Sodoende het hy een van die grootste tegniese probleme opgelos waarmee die ontluikende motorbedryf te kampe was. Die uitvinding van die eerste kommersieel lewensvatbare hoogspanningvonkprop as deel van 'n magneto-gebaseerde ontstekingstelsel deur Robert Bosch se ingenieur Gottlob Honold in 1902 was 'n sleutelfase in die ontwikkeling van die binnebrandenjin.
Pararhaphoxya pulchra
Pararhaphoxya pulchra is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Robert Bosch
Biografie
Voor die einde van die 19de eeu, het Bosch sy bedrywighede buite Duitsland uitgebrei. Die maatskappy het in 1898 'n verkoopskantoor in die Verenigde Koninkryk gestig, en kort daarna in ander Europese lande. Die eerste verkoopskantoor en die eerste fabriek in die VSA is onderskeidelik in 1906 en 1910 geopen. Teen 1913 het die maatskappy takbedrywighede in Amerika, Asië, Afrika en Australië gehad, en is 88% van sy verkope buite Duitsland gegenereer. In vinnige opeenvolging in die jare na die Eerste Wêreldoorlog het Bosch innovasies vir die motorvoertuig van stapel gestuur, insluitend dieselinspuiting in 1927. In die 1920's het die wêreldwye ekonomiese krisis veroorsaak dat Bosch 'n streng program van modernisering en diversifikasie in sy maatskappy begin het. In slegs 'n paar jaar het hy daarin geslaag om sy maatskappy van 'n klein motorverskaffer in 'n multinasionale elektroniese groep te verander.
Pararhaphoxya pulchra
Die spons behoort tot die genus Pararhaphoxya en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Brøndsted.
Robert Bosch
Biografie
Van die begin af was Bosch baie bekommerd oor die bevordering van beroepsopleiding. Aangespoor deur sy bewustheid van sy sosiale verantwoordelikheid, was hy een van die eerste nyweraars in Duitsland wat die agt-uur werksdag ingestel het, gevolg deur ander maatskaplike voordele vir sy medewerkers. Robert Bosch wou nie voordeel trek uit die wapenkontrakte wat tydens die Eerste Wêreldoorlog aan sy maatskappy toegeken is nie. In plaas daarvan het hy etlike miljoene Duitse mark aan liefdadigheidsake geskenk. 'n Hospitaal wat hy aan die stad Stuttgart gegee het, het in 1940 geopen.
Suid-Afrikaanse identiteitsnommer
Die identiteitsnommer dien om die persoon as enkeling uit ‘n bevolking van miljoene in die Republiek van Suid-Afrika te identifiseer.
Robert Bosch
Derde Ryk
Die Nazi-bewind in Duitsland het Bosch se vredespogings tot 'n skielike einde gebring. Die Bosch-maatskappy het wapenkontrakte aanvaar en na raming 20 000 dwangarbeiders in diens geneem (insluitend sowat 1200 konsentrasiekampgevangenes wat tydens die oorlog "brutaal mishandel is by die Langenbielau-aanleg"). Intussen het Bosch die verset teen Adolf Hitler ondersteun en saam met sy naaste medewerkers slagoffers van Nazi-vervolging en deportasie gered.
Op sy tagtigste verjaardag is Bosch deur Hitler met die titel "Pionier der Arbeit" bekroon en toe hy 'n jaar later gesterf het, het hy 'n staatsbegrafnis deur die Derde Ryk ontvang.
Suid-Afrikaanse identiteitsnommer
Samestelling
Die Suid-Afrikaanse identiteitsnommer bestaan uit 13 syfers.
(a) Die eerste ses syfers is die geboortedatum van die houer. Die eerste twee syfers is die jaartal, gevolg deur die twee syfers van die maand, en laastens twee syfers vir die geboortedag.
(b) Die daaropvolgende vier syfers dui die geslag aan. As die 7de tot 10de syfer tussen 0001 tot 4999 is, is die persoon vroulik. Indien die getal bo 5 000 is, is die individu as manlik geklassifiseer.
Robert Bosch
Derde Ryk
In 1937 het Bosch sy maatskappy as 'n private beperkte maatskappy (beslote korporasie) herstruktureer. Hy het sy laaste testament opgestel waarin hy bepaal dat die verdienste van die maatskappy aan liefdadigheidsake toegewys moet word. Ook het sy testament die buitelyne geskets van die korporatiewe grondwet, wat in 1964 deur sy opvolgers geformuleer is en vandag steeds geldig is.
Suid-Afrikaanse identiteitsnommer
Samestelling
(c) Die 11de en 12de syfers verklap die bevolkingsgroep (of ras, of etnisiteit) waartoe die houer van die identiteitsdokument geklassifiseer is.
Robert Bosch
Derde Ryk
Hy is in 1984 in die "Automotive Hall of Fame" opgeneem.
Suid-Afrikaanse identiteitsnommer
Samestelling
Hier volg die onderskeie bevolkingsgroepindelings (destyds tydens apartheid) soos aangetoon in ‘n openbare inligtingsbrosjure uit 1974:
Die burgerskap kan verbeur word indien die persoon reeds in 'n ander land burgerskap verkry het. 'n Identiteitsnommer alleen kon dus nie as afdoende bewys dien vir Suid-Afrikaanse burgerskap nie, aangesien die Departement van Binnelandse Sake nie altyd hiervan ingelig is nie. Hiervoor moes die Departement self genader word om klaring te kry.
(d) Die 13de en heel laaste nommer is bloot ‘n kontrolenommer.
Orbea woodii
Orbea woodii is 'n vetplant wat aan die familie Apocynaceae behoort. Die spesie is endemies aan Suid-Afrika en kom in KwaZulu-Natal in die Tugelariviervallei voor. Dit het 'n voorkomsgebied van kleiner as 5000 km² en daar is minder as tien subpopulasies. Die plant word gebruik as medisyne deur die plaaslike gemeenskappe.
Pararhaphoxya sinclairi
Pararhaphoxya sinclairi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Clivia caulescens
Clivia caulescens is 'n plant en geofiet wat tot die genus Clivia behoort. Die spesie kom in Eswatini, Mpumalanga en Limpopo voor. Die plant word bedreig deur die oormatige gebruik daarvan deur tradisionele dokters asook die versameling daarvan deur tuinboukundiges. Daar word verwag dat die plant se getalle met 25% gaan afneem oor die volgende 60 jaar.
Pararhaphoxya sinclairi
Die spons behoort tot die genus Pararhaphoxya en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1847 deur Gray.
Chanel Nº 5
Chanel Nº 5 is 'n damesparfuum uit die Franse modehuis Chanel wat op 5 Mei 1921 in Parys deur die Franse modeskepper Coco Chanel (1883−1971) as die eerste aldehied-parfuum geloods is, oorspronklik net vir 'n klein groep uitgesoekte klante. Die parfuum was die eerste in 'n reeks geure wat deur Chanel op die mark ingevoer is en word as die suksesvolste damesparfuum ooit beskou. Volgens Parfums Chanel word daar elke dertig sekondes êrens op aarde 'n flessie Chanel Nº 5 verkoop. Die flessie maak deel uit van die geur se bekoring en aantrekkingskrag. Die ikoniese Amerikaanse aktrise Marilyn Monroe (1926−1962) het die parfuum na bewering as haar enigste nagkleed gedra.
Die chemiese formule vir die parfuum – 'n oordosis van 'n 1:1:1-akkoord van die aldehiede C-10 (decanal), C-11 (undecanal) en C-12 (dodecanal) – is deur die Frans-Russiese skeikundige en vroeëre parfumeur aan die Russiese tsarehof, Ernest Beaux (1881−1961), ontwikkel. Altesaam 130 bestanddele is vir Chanel Nº 5 gebruik.
Chanel Nº 5 en die Sowjetunie se gewildste damesparfuum, Rooi Moskou, staan sentraal in die geskiedkundige werk Der Duft der Imperien uit die pen van een van Duitsland se voorste Rusland-kenners, die historikus Karl Schlögel. Albei parfuums het hul oorsprong in 'n reukwater wat in voor-rewolusionêre Rusland ter gelentheid van die Romanof-dinastie se 300-jarige troonjubileum in 1913 ontwikkel is.
John Jeffries
John Jeffries (5 Februarie 1744 – 16 September 1819) was 'n Amerikaanse geneesheer, wetenskaplike en militêre chirurg in die Britse leër in Nova Scotia en New York tydens die Amerikaanse Revolusie. Hy is veral bekend daarvoor dat hy die Franse uitvinder Jean-Pierre Blanchard op sy 1785-ballonvlug oor die Engelse Kanaal, vergesel het.
Biografie
Gebore in Boston, het Jeffries aan Harvard College in die klas van 1763 gegradueer en sy mediese graad aan die Universiteit van Aberdeen verwerf. Dr. Jeffries het 'n rol gespeel in die verhoor van die Boston-slagting, as 'n getuie vir die verdediging. Hy was die chirurg vir Patrick Carr, wat een van die Amerikaners was wat tydens daardie voorval geskiet is.
Tussen 1771 tot 1774 was Jeffries 'n chirurg aanboord van 'n eskader Britse skepe in die Boston-hawe en het die gewonde Britse soldate op 17 Junie 1775 by die Slag van Bunker Hill gehelp.
Jeffries word beskou as een van Amerika se eerste weerwaarnemers. Hy het begin om daaglikse weermetings in 1774 in Boston te neem, asook om weerwaarnemings in 'n ballon oor Londen te neem in 1784.
Hy het in 1776 na Halifax, Nova Scotia gevlug en later na Engeland 1779, en was gedurende hierdie tyd in diens van die Britse Kroon.
Op 30 November 1784 het hy saam met die Franse uitvinder Jean-Pierre Blanchard 'n kort vlug in 'n waterstofgevulde ballon van Londen se Redarium Garden, wes van Grosvenor Square, na Ingress in Kent gemaak (die maksimum styging was 2837 meter).
Toe neem hy deel aan die beroemde vlug van Engeland na Frankryk saam met Blanchard, die wêreld se eerste vlug oor die Engelse Kanaal, wat 2½ uur geduur het. Die vlug het op 7 Januarie 1785 plaasgevind en het vanaf die Dover-kasteel na Guin plaasgevind.
Jeffries het van 1779 tot 1790 in Engeland gewoon. Ten spyte daarvan dat hy in die Massachusetts Banishment Act genoem is, het hy teruggekeer na sy privaatpraktyk in Boston en daar gebly tot sy dood in 1819.
Anton Diffring
Anton Diffring (20 Oktober 1918 – 20 Mei 1989) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Man Who Could Cheat Death (1959), Fahrenheit 451 (1966), The Blue Max (1966), en Where Eagles Dare (1968).
Russian Hill
Russian Hill is 'n welvarende en digbevolkte woonbuurt in die noorde van die Noord-Kaliforniese metropool San Francisco. Die kwartier is na een van San Francisco se 44 heuwels genoem, Russian Hill, wat onder die stad se oorspronklike "Sewe Heuwels" gereken word. Russian Hill bied panoramiese uitsigte oor die Bay Area, insluitende Bay Bridge, Marin County, die Golden Gate-brug en die historiese gevangeniseiland Alcatraz. Tussen Russian Hill en die teenoorliggende Telegraph Hill strek North Beach-vallei, een van die gewildste buurte in San Francisco wat sy besondere Mediterreense atmosfeer aan Italiaanse en Franse immigrante te danke het. North Beach was, soos sy naam reeds aandui, oorspronklik 'n kusgebied voordat hier in die 1870's 'n industriële landaanwinningsprojek verwesenlik is.
Oorsprong van die heuwelnaam
Die buurt en heuwelpiek se naam het sy oorsprong in die tyd van die Kaliforniese goudstormlope toe 'n Russiese begraafplaas deur setlaars ontdek is. Russiese vloot- en handelskepe het vanaf 1806 dwarsdeur die 19de eeu besoeke aan San Francisco gebring, en volgens historiese persberigte uit die 1860's en 1870's is bemanningslede van 'n Russiese oorlogskip, wat tydens 'n besoek aan San Francisco hier oorlede is, gedurende die eerste helfte van die 19de eeu op Russian Hill begrawe.
Ander bronne vermeld dat Russiese robbe- of seeotterjagters uit Sitka in Alaska hier ter ruste gelê is wat in 1806 aan boord van 'n skip van graaf Nikolai Rezanov, 'n Russiese staatsman en een van die stigtingsvaders van die Russies-Amerikaanse Kompanjie, oorlede is. In Kalifornië se Spaanse koloniale verlede is oorledenes, wat geen lidmate van die Rooms-Katolieke Kerk was nie, buite amptelike kerkhowe begrawe. So het vroeë Amerikaanse pioniers volgens oorlewering op Russies-Ortodokse grafkruise op die heuweltop afgekom. Die begraafplaas is uiteindelik verwyder, maar die heuwel se naam het onveranderd gebly.
Kuns en literatuur
Gedurende die 1890's was Russian Hill danksy bekostigbare huurgelde (die steil hellings was voor die koms van motors of die beskikbaarheid van openbare vervoermiddels minder gewild by potensiële huurders en eienaars) en die panoramiese uitsigte oor San Francisco, wat as inspirasie kon dien, een van die gunstelingbuurte vir skrywers en kunstenaars. Net soos San Francisco se Franse en Italiaanse restaurante die gewildste eetplekke was waar 'n mens homself destyds kon ooreet aan 'n oordaad van die beste kosse teen lae pryse. Ook was die restaurante gewilde vergaderplekke vir San Francisco se literêre en kunstenaarskringe.
Russian Hill word onder meer verbind met 'n boheemse groep van kunstenaars en argitekte wat vir hulself die Franse naam «Les Jeunes» ("Die Jonges") gekies het en met The Lark hul eie klein literêre tydskrif gestig het. Van die groep se bekendste lede was die argitek Willis Polk (1867−1924), 'n boorling van Jacksonville, Illinois wat ná die verwoestende aardbewing en brandramp van 1906 tot Daniel C. Burnham se Weskus-argitektepraktyk toegetree het, die beeldhouer Bruce Porter en die digter Gelett Burgess (1866−1951).
Burgess was een van die leidende persoonlikhede van San Francisco se literêre renaissance gedurende die 1890's wat bekendheid verwerf het met nonsensgedigte soos The Purple Cow. Atkinson House in 1032 Broadway, ontwerp in die Italianate villa-boustyl en opgerig in 1853 in opdrag van Joseph H. Atkinson, 'n kontrakteur en mede-eienaar van die Lone Mountain-begraafplaas, was die groep se vergaderplek - ‘n huis waar teen die middel van die 1860’s en in die laat 1870's beroemde gaste soos die skrywers Mark Twain en (in 1879/80) Robert Louis Stevenson onthaal is. «Les Jeunes» het hier byeengekom vir gemeenskaplike maaltye, geselsies en sangfeeste.
'n Soortgelyke literêre salon het in die privaat huis van die digteres, skryweres, uitgeweres en bibliotekaresse Ina Coolbrith (1841−1928) vergader. Coolbrith, na wie as die Sweet Singer of California verwys is, was in 1915 Kalifornië se eerste Poet Laureate of amptelik prysbekroonde digteres - asook die eerste Poet Laureate van enige Amerikaanse deelstaat. Ina Coolbrith Park op Russian Hill is na haar genoem. Gedurende haar loopbaan as bibliotekaresse, wat oor twee dekades gestrek het, het sy in die Oakland Free Public Library die leesbelangstelling van twee jong lesers gewek wat later beroemde persoonlikhede sou word - die skrywer Jack London en die danseres Isadora Duncan (1877–1927).
In 1952 het die skrywer Jack Kerouac en sy vriend Neal Cassady 'n tyd lank in Russian Hill gewoon. Kerouac het hier sy boek On the Road voltooi. Intussen het gentrifikasie sy tol geëis. Tans kan net 'n baie klein groep kunstenaars en skrywers eiendomme of huurwoonstelle in die buurt bekostig. Die villa's, privaat huise en woonstelle op Russian Hill word merendeels deur persone uit die hoër inkomstegroepe bewoon.
Casa Batlló
Casa Batlló is 'n gebou in die sentrale area van Barcelona. Dit is deur Antoni Gaudí ontwerp, en word as een van sy meesterwerke beskou. Dit is 'n verbouing van 'n voorheen geboude huis, wat in 1904 deur Gaudí herontwerp, en daarna verskeie kere opgeknap is. Gaudí se assistente, Domènec Sugrañes i Gras, Josep Canaleta en Joan Rubió, het ook aan die opknappingsprojek deelgeneem.
Die plaaslike naam van die gebou is Casa dels ossos (huis van gebeentes), omdat dit 'n skeletagtige, organiese voorkoms het. Die gebou is aan die Passeig de Gràcia in die Eixample-distrik geleë. Dit is een van vier geboue wat langs mekaar geleë is, en saam as die Illa de la Discòrdia (of Mansana de la Discòrdia, die 'blok van disharmonie'), bekend staan. Die vier geboue is deur verskillende Modernista- argitekte van Barcelona ontwerp.
Soos alles wat Gaudí ontwerp het, kan Casa Batlló slegs breedweg as verteenwoordigend van Modernisme of Art Nouveau beskou word. Veral die grondvloer het ongewone dekoratiewe patrone, onreëlmatige ovaalvensters en vloeiende gebeeldhoude klipwerk. Daar is min reguit lyne, en 'n groot gedeelte van die fasade is met kleurvolle mosaïek van gebreekte keramiekteëls (trencadís), versier. Die dak is geboë en word dikwels met die rug van 'n draak of dinosourus vergelyk. 'n Algemene teorie oor die gebou is dat die geronde element op die dak, links van die middel, wat in 'n torinkie en kruis eindig, die spies van Sint George (beskermheilige van Katalonië, Gaudí se tuisstad) verteenwoordig. Daar word geglo dat die spies in die rug van die draak gesteek is.
Aanvanklike konstruksie (1877)
Die gebou wat nou as Casa Batlló bekend is, is in 1877, in opdrag van Lluís Sala Sánchez, gebou. Dit was 'n klassieke gebou, wat ten spyte van die tipiese eklektisme aan die einde van die 19de eeu, sonder merkwaardige eienskappe was. Die gebou het 'n kelder, 'n grondvloer en nog vier verdiepings gehad. Daar was ook 'n tuin agter die huis.
Batlló-gesin
Die huis is in 1900 deur Josep Batlló gekoop. Die ontwerp van die huis het dit vir kopers onaantreklik gemaak, maar die Batlló-gesin het besluit om die huis weens die sentrale ligging daarvan te koop. Dit is in die middel van Passeig de Gracia geleë; in die vroeë 20ste eeu was dit as 'n baie gesogte en modieuse gebied beskou. Dit was 'n gebied waar die invloedryke gesin die aandag op hulself kon vestig.
In 1906 het Josep Batlló steeds die huis besit. Die Batlló-gesin was in Barcelona baie bekend vir hul bydrae tot die tekstielbedryf in die stad. Mnr. Josep Batlló I Casanovas was 'n tekstielindustrialis wat 'n paar fabrieke in die stad besit het. Mnr. Batlló het met Amalia Godo Belaunzaran, 'n afstammeling van die familie wat die koerant La Vanguardia gestig het, getrou. Josep wou 'n argitek hê wat 'n huis sou ontwerp wat soos geen ander huis was nie, en wat as waaghalsig en kreatief sou uitstaan. Beide Josep en sy vrou het vir 'n unieke ontwerp kans gesien, en hulle het besluit om Gaudí nie te beperk nie. Josep wou nie gehad het dat sy huis soos enige van die ander huise van die Batlló-familie, byvoorbeeld Casa Pía, wat deur die Josep Vilaseca gebou is, lyk nie. Hy het die argitek wat Park Güell ontwerp het gekies, omdat hy wou hê hy moet met 'n riskante plan vorendag kom. Die gesin het tot die middel van die vyftigerjare op die hoofvloer van Casa Batlló gewoon.
Opknapping (1904-1906)
In 1904 het Josep Batlló vir Gaudí gehuur om sy huis te ontwerp; aanvanklik was sy planne om die gebou af te breek en 'n totaal nuwe huis te bou. Gaudí het Josep egter oortuig dat 'n opknapping voldoende sou wees, en dat hy die beplanningsaansoek nog dieselfde jaar sou kon indien. Die gebou is in 1906 voltooi en opgeknap. Hy het die hoofwoonstel wat die Batlló-gesin se tuiste geword het, heeltemal verander. Hy het die sentrale skag of binnehof van die huis vergroot sodat meer lig in die huis ingelaat is. Hy het ook nuwe vloere bygevoeg. Dieselfde jaar het die stadsraad van Barcelona die huis as kandidaat vir die toekenning vir beste gebou van daardie jaar, gekies. Ondanks Gaudí se ontwerp, is die toekenning daardie jaar aan 'n ander argitek toegeken.
Opknappings
Josep Batlló is in 1934 oorlede en die huis is tot met haar dood in 1940, deur sy vrou in stand gehou. Na die dood van hul twee ouers, is die huis tot 1954 deur die kinders bewaar en geadministreer. In 1954 het 'n versekeringsmaatskappy, genaamd Seguros Iberia, Casa Batlló verkry en hulle kantore daar gevestig. In 1970 is die eerste opknappingswerk, hoofsaaklik in van die kamers in die huis, gedoen. In 1983 is die balkonne aan die buitekant van die huis weer tot hul oorspronklike kleur herstel. 'n Jaar later is die buite-fasade tydens die seremonie van La Mercè verlig.
Meervoudige gebruike
In 1993 het die huidige eienaars van Casa Batlló die huis gekoop en opknappingswerk regdeur die gebou voortgesit. Twee jaar later, in 1995, is daar begin om Casa Batlló se fasiliteite vir verskillende geleenthede uit te verhuur. Meer as 2500 vierkante meter kamers binne die gebou is vir 'n verskeidenheid funksies verhuur. Vanweë die ligging van die gebou en die mooi voorkoms van die gehuurde fasiliteite, was die vertrekke in Casa Batlló in baie groot aanvraag, en is baie geleenthede wat vir die stad van belang was, daar aangebied.
Oorsig
Die plaaslike naam vir die gebou is Casa dels Ossos (huis van gebeentes), omdat dit 'n skeletagtige, organiese voorkoms het. Soos alles wat Gaudí ontwerp het, lyk die gebou merkwaardig, maar kan dit slegs oor die algemeen met modernisme of Art Nouveau geïdentifiseer word. Die grondvloer is veral besonders, met dekoratiewe ornamentasie, onreëlmatige ovaalvensters en vloeiende gebeeldhoude klipwerk.
Dit wil voorkom asof dit die oogmerk van die ontwerper was om reguit lyne heeltemal te vermy. 'n Groot gedeelte van die fasade is met mosaïekwerk, gemaak van gebreekte keramiekteëls (trencadís), versier. Die mosaïekwerk bestaan uit skakerings van goue-oranje tot groenblou. Die dak is geboë en word met die rug van 'n draak of dinosourus vergelyk. 'n Algemene teorie oor die gebou is dat die geronde element op die dak, links van die middel, wat in 'n torinkie en kruis eindig, die spies van Sint George (beskermheilige van Katalonië, Gaudí se tuisstad) verteenwoordig. Daar word geglo dat die spies in die rug van die draak gesteek is.
Solder
Die solder word as een van die mees ongewone ruimtes beskou. Dit was voorheen 'n diensarea, met waskamers en stoorareas, vir die huurders van die verskillende woonstelle in die gebou. Dit is bekend vir die eenvoud van vorms en die Mediterreense gebruik van wit mure. Dit het 'n reeks van sestig kettingboë wat 'n ruimte tot gevolg het wat soos die ribbekas van 'n dier lyk. Sommige mense glo dat die "ribbekas"-ontwerp van die boë ook gesien kan word as die ribbekas van die rug van die draak wat op die dak voorgestel word.
Hoofvloer en museum
Die hoofvloer beslaan meer as sewehonderd vierkante meter. Dit is die hoofverdieping van die gebou. Toegang tot die hoofvloer is vanaf 'n private ingangsportaal, met dakvensters wat soos skilpaddop vertoon. Die gewelfde mure het gekurfde vorms. Op die hoofvloer is daar 'n ruim portaal met 'n direkte uitsig op die blou teëlwerk van die binnehof. Aan die Passeig de Gracia-kant van die gebou was mnr. Batlló se studeerkamer, 'n eetkamer en 'n afgesonderde plek vir paartjies, wat met 'n sampioenvormige kaggel versier is. Die uitvoerige dekor met dieragtige elemente strek oor die hele hoofvloer.
In 2002 is die huis se deure vir die publiek geopen, en mense is toegelaat om die hoofvloer te besoek. Die gebou is vir die publiek geopen, as deel van die viering van die Internasionale Jaar van Gaudí. Casa Batlló het baie gunstige reaksies ontlok, met die gevolg dat besoekers gretig was om ook die res van die huis te sien. Twee jaar later, ter viering van die honderdste herdenking van die aanvang van die werk aan Casa Batlló, is die vyfde verdieping gerestoureer en besoekers is ook toegang tot die solder en die binnehof verleen. In 2005 het Casa Batlló 'n UNESCO-wêrelderfenisgebied geword.
Fasade
Die fasade bestaan uit drie eiesoortige dele, wat harmonies geïntegreer is. Die onderste verdieping, die hoofverdieping en twee galerye van die eerste verdieping, toon 'n struktuur met glowende lyne, en is met Montjuïc-sandsteen bedek. Die sentrale gedeelte, wat tot by die boonste verdieping strek, het balkonne wat vorentoe uitsteek, en is veelkleurig. Die bokant van die gebou is 'n kroon, soos 'n groot gewel, wat op dieselfde vlak as die dak is. 'n Vertrek wat watertenks gehuisves het, word deur die gewel bedek. Hierdie kamer is tans leeg. Die boonste gedeelte, wat met keramiekstukke versier is, het verskeie interpretasies ontlok.
Die boogprofiel van die dak herinner aan die ruggraat van 'n draak met keramiekteëls vir skubbe. 'n Klein driehoekige venster aan die regterkant van die struktuur lyk soos 'n oog. Volgens legende was dit eens moontlik om die Sagrada Família, waarvan die bouwerk ook op hierdie stadium geskied het, te sien. Die uitsig op die Sagrada Família vanaf hierdie uitkykpunt word egter nou deur nuwe geboue geblokkeer. Teëls met 'n metaalglans is gebruik om die skubbe van die draak na te boots, met groen aan die regterkant, waar die kop begin, diepblou en violet in die middel, tot rooi en pienk aan die linkerkant van die gebou.
Die sentrale deel van die fasade lyk soos die oppervlak van 'n meer, met waterlelies. Dit herinner sterk aan Monet se Nymphéas, met subtiele rimpelings en weerkaatsings, wat deur die glas- en keramiekmosaïek veroorsaak word. Dit is 'n wonderlike golwende oppervlak, bedek met gipsfragmente van gekleurde glasskyfies, wat met 330 ronde polichrome erdewerkstukke gekombineer is. Die skyfies is deur Gaudí en Jujol ontwerp, tydens hul verblyf in Majorka, toe hulle aan die restourasie van die katedraal van Palma gewerk het.
Aan die bokant van die sentrale deel van die fasade is 'n kleiner balkon, wat ook van yster gemaak is. Die balkon lyk anders as die res van die balkonne; die ontwerp herinner aan 'n plaaslike soort lelie. Twee ysterarms is hier aangebring, om 'n katrol te ondersteun, sodat meubels vanaf die balkon op en af gehys kan word.
Die fasade van die hoofverdieping, wat geheel en al van sandsteen gemaak is, word deur twee kolomme ondersteun. Die ontwerp word deur skrynwerkersvensters met veelkleurige loodglas aangevul. Voor die groot vensters is daar ses dunner pilare, wat die illusie skep dat dit die gewig van die komplekse steenstruktuur bokant dit ondersteun. Die kolomme lyk soos die bene van 'n ledemaat. Die balkonne se gerondvormde oop spasies, en die lipagtige rande wat die klipwerk omring, lyk soos 'n oop mond. Dit het tot gevolg gehad dat Casa Batlló die bynaam van 'die huis wat gaap' gekry het. Die struktuur herhaal op die eerste verdieping, sowel as in die ontwerp van twee vensters aan die kante, wat galerye vorm. Voor die groot sentrale venster is daar twee balkonne soos hierbo beskryf.
Prins Carlos Tasso
Prinses Carlos Tasso (Gmunden, 16 Julie 1931) is 'n lid van die Brasiliaanse koninklike familie en hoof van die huis van Saxe-Coburg en Braganza, hy is 'n agter-agterkleinseun van Pedro II en agterkleinseun van prinses Leopoldina van Braganza en van prins Luís Augusto van Sakse-Coburg-Gotha. Hy het sy moeder Teresa Cristina van Sakse-Coburg en Braganza in 1990 opgevolg, 'n posisie wat deur Pedro Augusto van Sakse-Coburg en Braganza beklee was voor sy ma, voorheen prinses Leopoldina, dogter van keiser Pedro II van Brasilië en keiserin Teresa Cristina.
’n Oostenrykse genaturaliseerde Brasilianer, Carlos Tasso is die oudste seun van prinses Teresa Cristina van Sakse-Coburg en Braganza (1902-1990), die derde dogter van Augusto Leopoldo van Sakse-Coburg en Braganza, en Baron Lamoral Taxis van Bordogna en Valnigra (1900) -1966).
Op 15 Desember 1956 trou hy met Denise Pais de Almeida, gebore in Sao Paulo in 1936, met wie hy geen kinders gehad het nie. Op 17 Januarie 1969 trou Carlos Tasso met Walburga van Oostenryk-Toskane, prinses van Toskane en aartshertogin van Oostenryk, dogter van aartshertog George van Oostenryk-Toskane en gravin Maria Valeria van Waldburg-Zeil-Hohenems, agterkleindogter van die groothertog, Ferdinand IV van Toskane.
In die staat Paraná het hy hom toegewy aan die kweek van koffie, 'n aktiwiteit wat hy opgehou het om te beoefen. Hy het in Frankfurt gewerk as direkteur van Henniger Internasionaal en is die eienaar van 'n landboumaatskappy gebaseer in die Kasteel van Villalta, in Noord-Italië, 'n erfenis van sy vaderlike voorouers.
Nageslag
Met aartshertogin Walburga van Oostenryk het hy:
Polly Shannon
Polly Shannon (gebore 1 September 1973) is 'n Kanadese aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Men with Brooms (2002).
Nkatha
Nkatha is 'n nedersetting in die Mtubatuba Plaaslike Munisipaliteit, Umkhanyakude-distriksmunisipaliteit in noordoostelike KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Peter Berg
Peter Berg (gebore 11 Maart 1964) is 'n Amerikaanse vervaardiger, akteur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Very Bad Things (1998), Collateral (2004), en Lone Survivor (2013), en in die televisiereeks Chicago Hope (1994).
Ipatijef-huis
thumbnail|280px|Ipatijef-huis in [[Jekaterinburg (later Swerdlofsk), in 1930.]]
Die Ipatijef-huis of Ipatjef-huis (Russies: Дóм Ипáтьева, Dom Ipatjewa, of Ипáтьевский дóм, Ipatjefski dom) was 'n huis in Jekaterinburg (later hernoem tot Swerdlofsk) waar die voormalige keiser Nikolaas II van Rusland, sy gesin en lede van hulle huishouding in Julie 1918 doodgeskiet is ná die Bolsjewistiese Rewolusie. Die naam daarvan is toevallig dieselfde as dié van die Ipatijef-klooster in Kostroma, van waar die Huis van Romanof die troon bestyg het. Net voor die moord op die Romanofs is die huis herdoop tot Die Huis met 'n Spesiale Doel.
As deel van die 60ste herdenking van die rewolusie is die huis in 1977 gesloop op bevel van die Politburo van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie – byna 59 jaar ná die moord op die Romanofs en 14 jaar voor die verbrokkeling van die Sowjetunie self in 1990-'91.
Geskiedenis
thumb|160px|links|Die laaste privaat eienaar van die huis, Nikolai Ipatijef. 280px|thumb|Die Ipatijef-huis (links) en Charitonof-paleis aan Woznesenskaja-plein, wat die Bolsjewiste "Plein van Volkswraak" herdoop het. Op die agtergrond is Jekaterinburg. thumbnail|280px|Die eetkamer van die Ipatijef-huis.
In die 1880's het Iwan Redikortsef, 'n amptenaar in die mynbedryf, 'n tweeverdiepinghuis laat bou aan die hang van 'n prominente heuwel in Jekaterinburg. Die lengte van die fasade was 31 m. In 1898 is die huis oorgeneem deur Sjarawijef, 'n goudhandelaar met 'n twyfelagtige reputasie, en 10 jaar later is dit gekoop deur Nikolai Nikolajewitsj Ipatijef, 'n militêre ingenieur, wat die grondverdieping in sy kantoor omskep het.
Aan die einde van April 1918 het Ipatijef opdrag gekry om die Oeralse Sowjet te gaan spreek. Daar is hy beveel om die huis dadelik te ontruim. Dit is daarna "Die Huis met 'n Spesiale Doel" genoem.
Die keiserlike gesin
Die keiser en sy gesin het op 30 April 1918 in die huis ingetrek en 78 dae daar deurgebring. Dit het ingesluit tsaar Nikolaas II, sy vrou, Aleksandra Fjodorowna, en hulle vyf kinders, Olga, Tatjana, Maria, Anastasia en Aleksei, asook hulle geneesheer, dr. Jewgeni Botkin, Aleksandra se kamerbediende, Anna Demidowa, die kok Iwan Charitonof en lyfkneg Alexei Trupp. Hulle het in vier kamers op die tweede verdieping gebly, terwyl hulle wagte op die grondverdieping gebly het. Van vroeg in Julie is die bevel oor die wagte oorgeneem deur Jakof Joerofski, 'n senior lid van die Oeralse Sowjet.
Die gevangenes kon vir kort tye elke dag in die tuin loop wat met 'n hoë, dubbele houtheining afgeskort is, maar die vensters is toegeverf sodat niemand hulle kon sien nie.
Omstreeks middernag op 16-17 Julie 1918 het Joerofski dr. Botkin gevra om die gevangenes wakker te maak sodat hulle uit Jekaterinburg geneem kon word omdat magte van die teenkommunistiese Wit Leër die stad nader en in die strate skiet. Hulle is na 'n kelder geneem, en hier het Joerofski en 'n groep gewapende mans al 11 gevangenes doodgeskiet. Die baie mense in die klein kamertjie en chaotiese skietery het tot 'n morsige slagting gelei. Dit het die mans sowat 20 minute geneem om almal dood te skiet of met bajonette dood te steek.
180px|thumb|links|Die [[Kerk op Bloed.]]
Sloping
Reeds van 1923 af is foto's van die huis met sy hoë heining in die pers gepubliseer met byskrifte soos "die laaste paleis van die laaste tsaar". In 1927 het die huis deel van die Oeralse Rewolusionêre Museum geword, daarna 'n landbouskool en in 1938 'n teengodsdiensmuseum. In dié tyd het dit gebruik geraak dat amptenare van die Kommunistiese Party in groot toergroepe opdaag en voor die beskadigde muur van die kelder waar die Romanofs geskiet is, vir foto's poseer.
In 1946 is die gebou deur die plaaslike Kommunistiese Party oorgeneem. In 1974 is dit amptelik gekies as 'n histories-rewolusionêre monument. Dit het egter al hoe meer 'n plek geword waar mense die herinnering aan die tsaar wou lewend hou.
In 1977, terwyl die 60ste herdenking van die Russiese Rewolusie nader gekom het, het die Politburo besluit om die huis te laat sloop omdat dit "geen historiese waarde" het nie. Dit sou die plig van die voorsitter van die party se plaaslike tak, Boris Jeltsin, word om die taak af te handel. Hy het dit in September 1977 laat doen. Jeltsin het in sy memoires, wat in 1990 gepubliseer is, geskryf "die een of ander tyd gaan ons ons skaam oor dié barbaarse daad".
Ondanks die feit dat die huis nie meer gestaan het nie, het die pelgrims bly kom – soms in die geheim en in die nag – en aandenkings op die leë erf agtergelaat. Ná die verbrokkeling van die Sowjetunie is die groot Kerk op Bloed op die terrein gebou.
Barry Cryer
Barry Cryer (gebore 23 Maart 1935) is 'n Engelse skrywer en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Magnificent Seven Deadly Sins (1971) en in die televisiereekse The Gnomes of Dulwich (1969), It's Tommy Cooper (1969), en Langley Bottom (1986).
Hugo Döblin
Hugo Döblin (1876 – 1960) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Das Kussverbot (1920), From Morn to Midnight (1920), A Blonde Dream (1932), en A Song, a Kiss, a Girl (1932).
Feevlieëvanger
Die Feevlieëvanger is die kleinste voëltjie wat endemies in Suider-Afrika voorkom. Hulle weeg in die omgewing van 5 gram. Hulle het 'n baie kenmerkende roep, wat hulle teenwoordigheid verklik, lank voordat hulle gesien word omdat hulle so klein is en in die blare en takkies van struike en bosse waar hulle prooi soek verskuil kan wees.
Identifikasie
Feevlieëvangers is baie klein voëltjies – hulle is 11–12 cm lank en weeg gemiddeld 5-6g. Hulle is grys bolangs en het swart vlerke, met 'n baie opvallende wit vlerkstreep. Die stert is swart met wit vere aan die buitekant en die stertpunte is ook wit – die stert is opvallend lank vir so 'n klein voëltjie. Onder die pens is 'n opvallende salmpienk streep wat as uitstaande veldkenmerk beskou word. Op die gesig het 'n breë swart streep wat vanaf die bek tot die agter die oor strek. Aan weerskante van hierdie streep is opvallende wit strepies. Onvolwassenes is bruiner van kleur in plaas van grys. Die mannetjie en wyfies verskil nie van mekaar nie – weinig geslagsdimorfie – die wyfies mag soms bleker as die mannetjies voorkom.
Die oë is donkerbruin en die voëltjies se bek, bene en pote is swart. Rondom die oog is 'n wit kringetjie.
Dieet en gewoontes
Hierdie klein vlieëvangertjies leef van klein insekte wat hulle van die takkies van struike en bosse vang. Hulle beweeg flink en sal hulle prooi met groot vaardigheid vang. Hulle soek kos in die blaarryke toppe van struike en bome (net soos glasogies), waar hulle rusteloos sal rondbeweeg. Feevlieëvangers sal nie sommer verder as 50 m op 'n slag vlieg nie en dan gewoonlik nie hoër as 7 m bo die grond nie.
Die voëltjies kom normaalweg alleen voor, maar in broeityd sal hulle in paartjies voorkom. Feevlieëvangers sal hulle vlerke laat sak en sterte sprei en lig as tipiese gedragspatroon.
Nes
Feevlieëvangers is monogaam en maak nie in groep nes nie. Die broeiseisoen is van Julie tot Desember. Hulle bou 'n klein koppievormige nes laag in 'n bos – tot so laag as 20 cm bo die grond. Die nes het dik wande, word van bas, grasse en dooie blare gebou en word aanmekaar geweef met spinnerakdrade. Die nessie is 3 cm wyd en ongeveer 3–4 cm diep. Dit word met wol, hare, vere en plantdons uitgevoer en is baie goed gekamoefleer en moeilik om te vind. Soms word dit aan die buitekante met ligene gekamoefleer.
Die wyfie bou alleen aan die nes en dit neem sowat 4 dae om te voltooi – die mannetjie dra gereeld vir haar kos aan tydens die bouproses en die broeiperiode. Sy uiter dan 'n zoem-geluid as sy vir kos by die mannetjie bedel.
Eiers en inkubasie
Die broeiseisoen is van Julie tot Desember – in die winterreëvalstreke is die piekseisoen bietjie vroeër (Aug–Sep) en in die somerreëvalstreke bietjie later (Okt–Nov). Normaalweg word 2 eiers gelê – 18x13mm groot. Die eiers is dofwit tot roomkleurig of effens groenkleurig, effens donkerder aan die een punt, soms effens groen-bruin gespikkel. Die wyfie broei alleen op die eiers en sal nie sommer van die nes padgee as sy gesteur word nie, maar eerder die eiers probeer beskerm. Die mannetjie dra vir haar kos aan terwyl sy broei.
Inkubasietyd: 17-18 dae
Die kuikens is naak as hulle uit die eiers kom, maar kry baie gou donsvere. Die wyfie het 'n baie goeie moederinstink en daar is selfs getuienis dat sy op die nes bly sit het met 'n boomslang wat die nes nader. Min besonderhede is bekend oor hulle verblyf in die nes nadat hulle uitgebroei het en wanneer die kuikens begin vlieg.
Bedreigings en voor- of nadele vir die mens
Feevlieëvangers se bewaringstatus is "nie-bedreig", maar die fragmentering van hulle habitat kan 'n nadelige invloed op hulle hê. Die klein voëltjies hou nie nadele vir die mens in nie, en hulle dieet van insekte kan voordeel inhou, omdat hulle kan help om plaaginsekte in tuine in toom te hou.
Erich Bergen
Erich Bergen (gebore 31 Desember 1985) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Jersey Boys (2014) en in die televisiereekse Desperate Housewives (2004), Gossip Girl (2007), en Madam Secretary (2014).
Paratetilla
Paratetilla is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Michael Culkin
Michael Culkin is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Garrow's Law (2009), Da Vinci's Demons (2013), en The Crown (2016).
Helen Shaver
Helen Shaver (gebore 24 Februarie 1951) is 'n Kanadese aktrise, regisseuse, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Amityville Horror (1979), Desert Hearts (1985), The Land Before Time (1988), en The Craft (1996).
Duits-Oos-Afrika
Duits-Oos-Afrika (Duits: Deutsch-Ostafrika, DOA) was vanaf 1885 tot 1918 'n kolonie van die Duitse Keiserryk op die gebied van Tanganjika (tans Tanzanië), Rwanda, Burundi en 'n klein gebied in die noorde van Mosambiek. Met 'n oppervlakte van 995 000 km² was dit omtrent twee keer groter as die Duitse Keiserryk self. Duits-Oos-Afrika het in 1913 'n bevolking van ongeveer 7,7 miljoen gehad en was daarmee die grootste Duitse kolonie.
Op 1 Julie 1890 is die sogenaamde "Zanzibar-Helgoland-Verdrag" tussen die Duitse Keiserryk en die Verenigde Koninkryk onderteken. Daarmee het Helgoland en die Kaprivistrook deel van die Duitse Keiserryk geword, terwyl Wituland (tans in Kenia geleë) en Zanzibar (destyds nie deel van die Duitse koloniale ryk nie) by die Britse koloniale ryk ingelyf is.
Tydens die Oos-Afrika-veldtog is Duits-Oos-Afrika in 1918 deur Geallieerde troepe van Portugal en die Verenigde Koninkryk verower. Ná die einde van die Eerste Wêreldoorlog het Oos-Afrika as gevolg van die Verdrag van Versailles 'n Volkebondmandaat van België en die Verenigde Koninkryk geword en dele hiervan is by Portugees-Mosambiek ingelyf. Die gebied het in 1961 onafhanklik geword as Tanganjika, wat in 1964 met Zanzibar tot die huidige Tanzanië saamgesluit het.
Pous Innocentius VIII
Innocentius VIII was die 213de pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1484 tot 1492.
Biografie
Pous Innocentius VIII is gebore as Giovanni Battista Cibo (of Cybo) in 1432 in Genua, Italië. Hy is van Griekse afkoms en die seun van Arano Cybo en sy vrou Teodorina de Mari. Sy oupa aan vaderskant was Muarizio Cybo en sy ouma Saeacina Marocelli. Hy het aan die hof van Napels groot geword en het in Padua en Rome studeer. In Rome word hy 'n priester in die gevolg van kardinaal Calandnini, die halfbroer van Pous Nicolaas V. Op 5 November 1466 stel Pous Paulus II hom aan as biskop van Savona, op 16 September 1472 as biskop van Molfetta en op 7 Mei 1473 met die hulp van kardinaal Giuliano della Rovere (later Pous Julius II) word hy kardinaal. Op 29 Augustus 1484 volg hy Pous Sixtus IV op en word op 12 September 1484 gekroon deur kardinaal Francesco Nanni-Todeschini Piccolomini. Hy regeer tot sy dood op 25 Julie 1492 en word opgevolg deur Pous Alexander VI. Die naam ‘Innocentius’ beteken 'die onskuldige'.
Pontifikaat
Die konklaaf was verdeel in verskeie faksies en kardinaal Giuliano della Rovere, wat self nie genoeg stemme gehad het nie, het die verkiesing van Pous Innocentius VIII bewerkstellig omdat hy gedink het hy sal die nuwe pous kan beheer. Kort na sy kroning het Innocentius die Christendom opgeroep tot 'n kruistog teen die Turke. Die oproep het niks opgelewer nie, deels omdat die pous self vir 'n jaarlikse prys van 20 000 dukate en 'n Heilige Lans ingestem het om die broer Djem van die sultan Bajezid II in die Vatikaan gevange te hou. Die Heilige Lans is plegtig in Rome ontvang op 31 Mei 1492. Hy erken ook Hendrik VII as die eerste Tudor koning van Engeland.
Fred Doederlein
Fred Doederlein (24 April 1906 – 23 April 1985) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Peer Gynt (1934), Hundred Days (1935), Scanners (1981), en The Hotel New Hampshire (1984).
Pous Innocentius VIII
Pontifikaat
Op 5 Desember 1484 publiseer Innocentius sy bul "Summis desiderantes affectibus" wat die heksejag ingestel het. Veral in Duitsland het dit 'n gevolg gehad. In 1487 stel hy Tomas de Torquemada as hoof van die Spaanse Inkwisisie aan. Hy het ook 'n kruistog teen die Waldensers bepleit. In 1486 het hy die lees van die 900 proposisies van Pico Mirandola (De dignitate hominis) verbied.
Hy het die kasteel van Magliana, waar hy in die seisoen gejag het, laat verbeter. Aangesien hy voortdurend gebrek aan geld gehad het, het hy simonie toegepas en nuwe ampte en titels aan die pouslike hof ingestel en dan verkoop. Hy het ook sy myter en tiara aan die bankiers van Rome verpand.
Balikpapan
Balikpapan is 'n stad geleë in die provinsie Oos-Borneo in Indonesië.
Will Dohm
Will Dohm (8 April 1897 – 28 November 1948) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Donogoo Tonka (1936), Opernball (1939), Bel Ami (1939), en Die Fledermaus (1946).
Balikpapan
Vervoer
Balikpapan het 'n lughawe Sepinggan Internasionale Lughawe.
Buurte
Balikpapan het 3 buurte/distrikte (Indonesies: kacamatan)
Pous Innocentius VIII
Pontifikaat
In 1489 het hy Ferdinand I van Napels geëkskommunikeer, nadat Ferdinand nie vir sy troon betaal het nie en 'n brose vrede van 1486 verbreek is. Die pous het koning Karel VIII van Frankryk gevra om Napels te kom oorneem. Die konflik het eers in 1494 geëindig lank na Innocentius se dood.
Anna de Villiers
Anna Jacoba Dorothea de Villiers was 'n taalkundige, skrywer en opvoedkundige. Sy is op 24 Desember 1900 op Saxenburg, naby Kuilsrivier (distrik Stellenbosch) gebore en is op 1 November 1979 te Stellenbosch oorlede. Sy was die oudste van ses dogters en twee seuns van George Jacob de Villiers en sy vrou Anna Johanna Jacoba Bester. Sy het nooit getrou nie.
Pous Innocentius VIII
Pontifikaat
Hy het die Belvedere by die Vatikaan gebou wat deur sy opvolger in die Cortile del Belvedere omskep is. In Januarie 1492 het die Spanjaarde Granada verower van die More. Die nuus is met blydskap in die Vatikaan ontvang. Die pous het 100 Moorse slawe gekry wat hy aan sy vriende in die kurie uitgedeel het. Hy het die Spaanse koning Ferdinand II van Aragon die titel "Katolieke Majesteit" gegee.
Innocentius VIII sterf op 25 Julie 1492 en word oorleef deur twee buite-egtelike kinders. Die 1911 uitgawe van die "Encyclopedia Brittannica" sê daar was 16 kinders, waarvan die orige 14 as nefies voorgestel is. In 1487 trou sy oudste seun Franceschetto Cibo met Maddalena de' Medici, die buite-egtelike dogter van Lorenzo de' Medici. Lorenzo se dertienjarige seun Giovanni word kardinaal en later Pous Leo X. Die pous se dogter Teodorina Cibo trou met Gerardo Usodimare.