cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Keëlsnit
duimnael|288px|regs|Tipes keëlsnitte In wiskunde is 'n keëlsnit 'n kromme wat gevorm word deur die snyding van 'n keël (meer nougeset 'n regsirkulêre keëloppervlak) met 'n vlak. Keëlsnitte sluit in sirkels, ellipse, parabole en hiperbole. Keëlsnitte is solank terug as 200 v.C. bestudeer toe Apollonius van Perga 'n stelselmatige studie oor hulle eienskappe onderneem het. Hoewel die Grieke reeds van die optiese eienskappe van die krommes ontdek het word dit egter eers teen die 16de eeu buite optika toegepas toe Johannes Kepler ontdek het dat planete in elliptiese wentelbane om die son beweeg en Galileo bewys het dat projektielbeweging parabolies is. Die keëlsnitte het almal unieke weerkaatsingseienskappe waarvan veral die van die parabool belangrik is vir satellietskottels, teleskope en by beligting. Parabole, ellipse, sirkels en hiperbole word ook as gevolg van estetiese en strukturele eienskappe algemeen in boukuns gebruik in byvoorbeeld hiperboloïde water- en verkoeltorings of die paraboliese boë van die Asphalt Green Aquacenter in New York.
Tipes keëlsnitte
Verskillende krommes word gevorm afhangende van die hoek waarteen die snyding plaasvind. Sirkels en ellipse is van die bekendste voorbeelde van keëlsnitte en word gevorm wanneer die snydingshoek van 'n keël en 'n vlak sodanig is dat die vlak slegs deur een helfte van 'n dubbelkeël gaan en dus 'n geslote kromme vorm. 'n Sirkel is 'n spesiale geval van 'n ellips waar die vlak reghoekig tot die keëlas is. As die vlak parallel is aan 'n generator lyn van die keël word 'n parabool gevorm wat 'n oop kromme is. 'n Hiperbool word gevorm as die snydingshoek veroorsaak dat die vlak deur beide dele van 'n dubbekkeël gaan om 'n twee oop krommes te vorm.
Ontaarde gevalle
Die ontaarde gevalle waar die vlak deur die toppunt van die keël gaan of waar die keël self ontaard is word gewoonlik nie ingesluit by die keëlsnitte nie.
In die geval waar die vlak deur die toppunt gaan word 'n punt, 'n reguit lyn, of 'n paar kruisende lyne gevorm.
Die keël self kan ontaard wees as die hoek wat die keël genereer of 0° of 90° is. As die hoek 90° is beslaan die binnekant van die keël alle driedimensionele ruimte en is die buitekant van die keël die vlak wat deur die toppunt van die keël gaan en reghoekig tot die keël se as is. Dieselfde vlak kan die snydingsvlak wees wat dan die hele vlak as snyding lewer. Alle ander snydings is 'n reguit lyn. As die keël se generatorhoek daarteenoor 0° is, en die snydingsvlak is parallel aan (maar nie op) die keëlas, is die snyding nul.
Keëlsnitte as puntlokusse
Elke tipe keëlsnit kan gedefinieer word as die lokus van alle punte P met 'n sekere eienskap:
In projeksiemeetkunde kan elkeen van die keëlsnitte gedefinieer word as die lokus van alle punte ewe ver van 'n vaste punt (die brandpunt) en 'n vaste kromme (die direktriks). Alle keëlsnitte het identiese eienskappe in projeksieruimte en elke stelling in projeksiemeetkunde wat vir een keëlsnit waar is, is waar vir alle ander.
Eksentrisiteit
regs|duimnael|280px| Ellips (e=1/2), parabool (e=1) en hiperbool (e=2) met vaste brandpunt F en direktriks. Die vier bostaande voorwaardes kan in een voorwaarde gekombineer word wat afhang van 'n vaste punt F (die brandpunt), 'n lyn L (die direktriks) wat F nie bevat nie en 'n nie-negatiewe reële getal e (die eksentrisiteit). Die ooreenstemmende keëlsnit bestaan uit alle punte waarvan die afstand na F gelyk is aan e maal die afstand na L. Vir 0 < e < 1 word 'n ellips verkry, vir e = 1 'n parabool, en vir e > 1 'n hiperbool.
In die geval van 'n sirkel is e = 0 en kan mens jou voorstel dat die direktriks oneindig ver van die middelpunt is. Die stelling dat die sirkel uit alle punte bestaan waarvan die afstand e maal die afstand na L is, is nie nuttig nie aangesien dit nul keer oneindig lewer.
Die eksentrisiteit van 'n keëlsnit is dus 'n maatstaf van hoe ver dit van 'n sirkelvorm afwyk.
Vir 'n gegewe a, hoe nader e is aan 1, hoe kleiner is die halfklein as.
Poederoijen
Poederoijen is ’n nedersetting in die munisipaliteit Zaltbommel in die provinsie Gelderland in Nederland.
Keëlsnit
Kartesiese koördinate
In die Kartesiese koördinaatstelsel is die grafiek van 'n kwadratiese vergelyking met twee veranderlikes altyd 'n keëlsnit, en alle keëlsnitte spruit hieruit voort. Die vergelyking sal die volgende vrom hê regs|450px|duimnael|Grafiese uitbeelding van die keëlsnitte dan: polinoom Let daarop dat A en B slegs veeltermige koëffisiënte is en nie die lengtes van half-hoof/klein as soos in die vorige afdelings gedefinieer nie.
Deur verandering van koördinate kan die vergelykings in standaardvorms geskryf word: Sulke vorms sal simmetries om die x-as, en vir die sirkel, ellips en hiperbool ook simmetries om die y-as wees.
Die standaardvorme kan as parametriese vergelykings geskryf word,
Poolkoördinate
regs|duimnael|300px|Semi-latus rectum in die geval van 'n ellips
Die semi-latus rectum van 'n keëlsnit, gewoonlik met l aangedui, is die afstand van die enkele brandpunt, of een van die twee brandpunte na die keëlsnit self gemeet langs 'n lyn reghoekig tot die hoof-as. Dit is verwant aan die halfhoof-as a, en die halfklein-as b, deur die formula al=b^2, of l=a(1-e^2).
In poolkoördinate word 'n keëlsnit met een brandpunt by die oorsprong en, indien enige, die ander op die positiewe x-as, is gegee deur die vergelyking Soos hierbo, vir e = 0, word 'n sirkel verkry, vir 0 < e < 1 'n ellipse, vir e = 1 'n parabool, en vir e > 1 'n hiperbool.
Bridgetown, Barbados
Bridgetown is die hoofstad, grootste stad en vernaamste hawe van Barbados, 'n eilandnasie in die Karibiese See. Die stad het in 2014 'n geskatte bevolking van 110 000 gehad met 'n bevolkingsdigtheid van 2 800/vk km. Die stad is op 5 Julie 1628 deur Britte onder Charles Wolverstone gestig. Die historiese middestad van Bridgetown is in 2011 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys.
Keëlsnit
Dandelinsfere
Deur gebruik te maak van Dandelinsfere kan 'n kort elementêre argument gemaak word wat aantoon dat die karakterisering van die krommes as snydings van 'n hoek met 'n keël ekwivalent is aan die karakterisering in terme van brandpunte, of van 'n brandpunt en 'n direktriks.
Bridgetown, Barbados
Ekonomie
Bridgetown is 'n belangrike finansiële sentrum vir Wes-Indië. Talle belangrike banke is in dié hawestad gevestig. Dit is ook die ligging van die Barbados Stock Exchange, een van die belangrikste aandelebeurse in die Karibiese gebied. Verder speel toerisme 'n belangrike rol in die ekonomie en word rum, suiker en melasse geproduseer.
Keëlsnit
Eienskappe, voorkoms en toepassings
duimnael|regs|190px|Die Hiperboloïed [[Kobe Hawetoring, Kobe, Japan.]]
Weerkaatsingseienskappe
Die keëlsnitte het almal spesifieke unieke weerkaatsings eienskappe:
Bridgetown, Barbados
Geskiedenis
Bridgetown is in 1628 as 'n Britse kolonie met die naam Town of Saint Michael (dorp van St.-Michael) gestig. Voor dit was die gebied waarskynlik deur Arowak-indiane bewoon, maar hulle was teen daai tyd nie meer daar nie. Die Europeërs het wel 'n primitiewe brug wat oor die rivier gebou is gevind. Die stad is in die omgewing van hierdie brug gebou, vanwaar die plek die bynaam Bridgetown gekry het. Ná verloop van tyd het hierdie bynaam die stad se amptelike naam geword.
Keëlsnit
Sterrekunde
Keëlsnitte is belangrik in sterrekunde: die wentelbane van twee massiewe voorwerpe wat volgens Newton se wet van universele gravitasie met mekaar wisselwerk, is keëlsnitte as hulle gemene massamiddelpunt as stilstaande beskou word. As hulle aan mekaar verbind is sal beide ellipse aftrek; as hulle uit mekaar beweeg sal beide parabool- of hiperboolbane volg.
Projektielbeweging
Een van die bekendste voorbeelde van die parabool in die natuur is die trajek van 'n deeltjie of liggaam wat beweeg onder die invloed van 'n eenvormige gravitasieveld sonder lugweerstand (byvoorbeeld, 'n krieketbal wat deur die lug vleig waar lugweerstand weggelaat word). Die paraboliese trajek van projektiele is eksperimenteel deur Galileo vroeg in die 17de eeu ontdek toe hy eksperimkente uitgevoer het met balle wat op hellende vlakke rol. Die paraboliese vorm van projektielbeweging is later wiskundig deur Isaac Newton bewys.
Argitektuur
Benewens die voorkoms van ellipse in fluistergewelwe word benaderings van parabole ook aangetref in die vorm van kabels van hangbrûe. Vryhangende kabels wat op die oog af soos parabole lyk beskryf nie parabole nie maar eerder kettinglyne. Onder die invloed van 'n eenvormige lading (soos 'n brugdek byvoorbeeld), word dit egter tot 'n parabool vervorm. Baie boë wat soos parabole lyk is eintlik eerder onderstebo kettinglyne wat gebruik word as gevolg van die strukturele voordele wat die vorm bied. Hiperbole kom veral in hiperboloïedstrukture soos hiperboliese dakke en torings voor.
Gladheid
Keëlsnitte is altyd "glad". Meer nougeset, hulle bevat nooit enige infleksiepunte nie. Dit is belangrik vir baie toepassings soos aërodinamika, waar 'n gladde oppervlak nodig is om laminêre vloei te verseker en om turbulensie te vermy.
Bridgetown, Barbados
Geskiedenis
Van 1800 tot 1885 was Bridgetown die hoofstad van die Britse Bowindse Eilande. In 1966 het Barbados onafhanklik geword en in 2021 'n republiek.
Tydens die Krieketwêreldbeker 2007 is Bridgetown se Kensington-ovaal vir sewe wedstryde, waaronder die eindstryd, ingespan. Tydens die T20I-wêreldbeker 2010 is hier elf wedstryde, waaronder die eindstryd, aangebied.
Vrou
'n Vrou is 'n volwasse vroulike mens, in teenstelling met 'n volwasse man. Die uitdrukking vrou (meervoud: vroue of vrouens) word gebruik wanneer na biologiese geslagsverskille, kulturele rolverskille, of albei, verwys word.
'n Meisie is 'n vroulike menslike kind, in teenstelling met 'n manlike kind wat 'n seun genoem word. Die uitdrukking meisie word soortgelyk as vrou in die vorige paragraaf gebruik. Wanneer 'n meisie volwasse word, staan sy bekend as 'n vrou, behalwe in die geval van sekere streekstaalgebruik.
Geslag
Waar dit geslag aanbetref, het vroue verskeie seksuele eienskappe wat hulle van die man onderskei. In vroue, is die geslagsorgane betrokke in die voorplantingstisteem, terwyl die sekondêre geslagskenmerke betrokke is by die proses om 'n maat aan te lok, of om kinders te versorg.
Oor die wêreld heen, word daar 'n klein bietjie minder vroue as mans gebore. (Die verhouding is ongeveer 1:1.05). Alhoewel geen mens weet presies hoekom dit so is nie, weet ons dat vroue die meerderheid van die volwasse bevolking uitmaak. Dwarsoor die spektrum van geboorte tot by die dood, het mans 'n hoër sterftesyfer as vroue. (Dit is selfs in die baarmoeder die geval.) Vroue leef gemiddeld vyf jaar langer as mans. Dié verskil is waarskynlik die gevolg van 'n kombinasie van faktore: genetika (daar is oortollige en 'n wyer verskeidenheid van gene op die geslagschromosome in vroue); sosiologiese faktore (soos oorlogvoering); gesondheidsverwante keuses (soos rook en alkoholgebruik); die teenwoordigheid van die vroulike hormoon estrogeen, wat 'n hartsbeskermende effek het in premenopousale vroue; en die effek van konstante hoë vlakke van androgeen (hormoon) in mans.
Ná die aanvang van menarg, is die meeste vroue in staat om swanger te word en kinders te baar. Die studieveld van vroulike voortplanting en die vroulike geslagsorgane word ginekologie genoem. Teen die einde van die vrugbaarheidsperiode, wat menopouse genoem word, kan vroue nie langer op 'n natuurlike manier swanger word nie. Hierdie toestand word gewoonlik laat in die vierde of vroeg in die vyfde dekade bereik.
Die vrou se rol in die samelewing
Die vrou se rol in die samelewing het baie verander deur die jare. Vroeër was die tradisionele rol vir middelklasvroue dié van huisversorger, met die klem op kinderversorging, en om die arbeidsmark te betree om finansieel 'n bydrae te lewer tot die huishouding, het net nie bestaan nie. Vroue uit die armer segment van die samelewing moes ekonomies noodgedwonge werk bekom buite die huishouding, maar hulle werksgeleenthede was beperk tot 'n besoldigingsvlak en status veel laer as dié van mans. As gevolg van hierdie sosiologiese verskynsel, was dit 'n teken van welvaart om nie nodig te hê dat die moeder van die gesin "werk" nie. As gevolg van 'n kombinasie van ekonomiese veranderinge en die pogings van die vrouevryheidsbeweging, het hedendaagse vroue in die meeste kultuursgroepe toegang tot enige loopbaan.
Sendinginstituut
duimnael|regs|320px|Samuel, sedert 1883 die tuiste van die Sendinginstituut op Wellington. duimnael|regs|320px|Studente en dosente van die Sendinginstituut op [[Wellington, Wes-Kaap|Wellington in 1909 afgeneem saam met ds. Andrew Murray.]]
Die Sendinginstituut van die NG Kerk was van 1877 tot 1962 ’n opleidingsentrum vir sendelinge in die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die Bolandse dorp Wellington.
Ds. Andrew Murray, leraar van die plaaslike NG gemeente, het die instituut as privaat stigting onder die NG Kerk se toesig begin. Sy oogmerk was dat mindergegoede jong manne wat geroepe gevoel het om die evangelie aan die heidene in Suider-Afrika te verkondig, daar opgelei kon word.
Ten einde met hul opleiding te begin, het ds. Murray vir George Ferguson uit Amerika laat kom wat in 1877 klasse vir sowat 10 studente in teologiese vakke aangebied het. Die eerste van dié studente is in 1880 gelegitimeer en nog drie die jaar daarna. Onderrig was uitsluitlik in Engels tot eerw. J.C. Pauw, ’n Wellingtonse sendeling, in 1878 as medelektor aangestel is. Die eerste gebou is in 1883 in gebruik geneem en het bestaan uit ’n klaskamer, ’n woonstel vir die personeel en slaapkamers vir die studente. Aangesien die bewoording op die voorgewel die woord "Samuel" bevat het, het dié gebou weldra as "Samuel" bekendgestaan. In 1898 het C.T. Wood, ook uit Amerika, aangekom om Ferguson by te staan.
In 1903 het die Sinode van die Kaapse Kerk die instituut oorgeneem en van toe af is predikante van die NG Kerk as lektore aangestel: G.F. Marais (1905–'11), J. Rabie (1913–'21), Henri Gonin (1913–'32), D. Lategan (1922–'25), David Wilcocks (1925–'32), G.B.A. Gerdener (1933–'37), C.F. Kies (1933–'62), J.H. Greyvenstein (1935–'62), P.B. Ackermann (1941–'42), A.C. van Wyk (1943–'62) en C.H. Badenhorst (1951–'62). Laasgenoemde was die eerste (en ook laaste) afgestudeerde van die instituut wat in die personeel aangestel is. Ná geslaagde pogings om die teologiese kursus aan te pas sodat dit ooreenstem met dié van die Stellenbosse Kweekskool en om geld in te samel, is nuwe lesingslokale in 1941 in gebruik geneem en die kursus van drie tot vier jaar verleng. In 1950 is die dosente se status verhoog tot dié van professor. In 1953 het die instituut sy 75-jarige bestaan gedenk. In sy bestaan het hy honderde bekwame en toegewyde sendelinge vir diens in Suid-Afrika, Njassaland, Rhodesië en Nigerië opgelewer.
In 1957 het die Sinode van die Kaapse Kerk besluit om die instituut te sluit en so die onderskeid tussen predikant en sendeling op te hef. Die instituut is tyd tot einde 1962 gegun sodat die laaste klas kon afstudeer. Daarna is die eienaarskap van die geboue aan die Hugenote-kollege oorgedra.
Clathria poecilosclera
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1960 deur Sarà & Siribelli.
Riversdal (kiesafdeling)
regs|200px|duimnael|[[P.K. le Roux was van April 1942 tot net voor die verkiesing van 1943 Riversdal se laaste Volksraadslid, want die kiesafdeling is met die herafbakening afgeskaf.]]
Riversdal was van die eerste algemene verkiesing in 1910 ná Uniewording 'n kiesafdeling vir die Suid-Afrikaanse Volksraad en die Kaaplandse Provinsiale Raad.
In die eerste algemene verkiesing word die Regerende Party se A.I. Vincent onbestrede verkies. In 1915, toe hy as kandidaat van die Suid-Afrikaanse Party staan, verenig hy 1 740 stemme op hom vergeleke met die Nasionale Party kandidaat, J.F. Badenhorst, se 1 315, vir 'n meerderheid van 425. Vincent staan nie weer in 1920 se verkiesing nie, maar nou behaal die S.A.P. se J.F. van Wyk 'n meerderheid van net 44 stemme bo die N.P. se Badenhorst. In 1921 is dit egter die N.P. se A.L. Badenhorst (met 1 708 stemme) wat die eerste keer vir die party in Riversdal wen - met 'n meerderheid van net een stem teen die S.A.P. se J.J. Michau.
In 1924 is dit weer die S.A.P. se Van Wyk wat teen Badenhorst staan en nou met 223 stemme verloor. Badenhorst wen ook in 1929, toe hy 323 stemme meer as die S.A.P. se G.R. Hofmeyr op hom verenig. Badenhorst wen in 1933 die vierde keer in Riversdal toe hy 1 223 stemme meer as die onafhanklike E. Morrison kry. Badenhorst se meerderheid krimp in 1938 teen die Verenigde Party se A.L.D. van Wyk tot 1 069 stemme, maar dit was sy laaste verkiesing, wat hy sterf op 12 Januarie 1942.
In die tussenverkiesing op 23 April 1942 wen die latere minister P.K. le Roux Riversdal vir oulaas vir die Nasionale Party, want tydens die herafbakening met die oog op die 1943-verkiesing word Riversdal afgeskaf.
Verkiesingsuitslae
Verkiesingsuitslae vir die kiesafdeling :
Sien ook
Bredasdorp, Caledon, Ceres, Clanwilliam, Helderberg, Hottentots-Holland, Malmesbury, Moorreesburg, Paarl, Piketberg, Stellenbosch, Swellendam, Valsbaai, Wellington, Worcester
Flavia Arcaro
Flavia Arcaro (22 Junie 1876 – 8 April 1937) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent The Plunderer (1915).
Konflik (proses)
Konflik verwys na 'n vorm van wrywing of die ontstaan van onmin binne 'n groep wanneer die oortuigings of optrede van een of meer lede van die groep óf teengestaan word of onaanvaarbaar is vir een of meer lede van 'n ander groep. Konflik kan ontstaan tussen lede van dieselfde groep, bekend as intragroup konflik of dit kan plaasvind tussen lede van twee of meer groepe en kan geweld, interpersoonlike onmin konflik insluit. Konflik in groepe loop dikwels 'n spesifieke roete. Roetine groep interaksie word eerste ontwrig deur die aanvanklike konflik wat dikwels veroorsaak word deur verskillende menings, verskille tussen lede of gebrekkige hulpbronne. Op hierdie punt, is die groep nie meer verenig nie en mag verdeel word in koalisies. Hierdie tydperk van konflik eskalasie in sommige gevalle gaan die weg na 'n konflik resolusie stadium, waarna die groep uiteindelik kan terugkeer na roetine-groep-interaksie
Definisies
M. Ajit merk daar is geen enkele universele aanvaarde definisie van konflik nie. Hy wys daarop dat een saak van twis is of die konflik 'n situasie of 'n tipe gedrag is.
Met verwysing na 'n oorsig van die definisies van organisatoriese konflik in 1990 deur Robert A. Baron, merk Rakhim die volgende gemeenskaplike elemente in die definisies van konflik:
In 'n ander definisie van konflik, definieer Michael Nicholson dit as 'n aktiwiteit wat plaasvind wanneer die bewuste wesens (individue of groepe) onderling teenstryding optree met betrekking tot hul wil, behoeftes of verpligtinge. Konflik is 'n eskalasie van 'n meningsverskil, wat die algemene voorvereiste is, en word gekenmerk deur die bestaan van konflik gedrag, wat aktief in die mens is en wat probeer om mekaar skade te berokken. Rakhim lys sommige manifestasies van konflik gedrag, wat begin met onenigheid en gevolg deur verbale mishandeling en inmenging.
Konflik kan voorkom tussen individue, groepe en organisasies; voorbeelde sluit in twis tussen individue, arbeid stakings, mededingende sport of gewapende konflikte.
Die rol van emosie in inter-groep verhoudings
'n Kernspeler in inter-groep verhoudings en konflik is die kollektiewe sentiment wat 'n persoon se eie groep (in-groep) voel teenoor 'n ander groep (uit-groep). Hierdie inter-groep emosies is gewoonlik negatief, en wissel in intensiteit van gevoelens van ongemak wanneer interaksie met 'n lid van 'n sekere ander groep te vol haat is vir 'n ander groep en sy lede. Byvoorbeeld, in Fischer se organisatoriese navorsing by die Universiteit van Oxford, was inter-groep konflik so "verhit" dat dit wedersyds vernietigend was en gelei het tot organisatoriese ineenstorting.
Uit-groep-gerigte emosies kan beide verbaal en nie-verbaal uitgedruk word en volgens die stereotipe inhoudsmodel word dit bepaal deur twee dimensies: die vermeende warmte (Hoe vriendelik en opreg is die ander groep?) en bevoegdheid van die ander groep (Hoe ervare is die ander groep?). Afhangende van die vermeende graad van warmte en bevoegdheid, voorspel die stereotipe inhoudsmodel vier basiese emosies wat gerig kan wees op die uit-groep (Forsyth, 2006).
Tipes
Konflik word selde gesien as konstruktief; egter, in sekere kontekste (soos die kompetisie in sport), kan matige vlakke van konflik gesien word as wedersyds voordelig, die fasilitering van begrip, verdraagsaamheid, om te leer en doeltreffendheid. Sophia Jowett onderskei tussen die inhoud van die konflik, waar individue verskil oor hoe om 'n sekere kwessie te hanteer en relasionele konflik, waar individue verskil oor mekaar en oplet dat die konfliks inhoud voordelig kan wees, die motivering en stimulerende bespreking kan vermeerder terwyl die relasionele konflikte prestasie, lojaliteit, tevredenheid en toewyding verminder en veroorsaak dat individue geïrriteerd, negatief en verdag is. Irving Janis het voorgestel dat konflik voordelig is in groepe en komitees om die fout te verhoed van wat die "groep dink".
Jehn en Mannix stel die volgende drie tipes konflik voor: verhouding, taak en die proses. Verhoudingskonflik spruit uit interpersoonlike onverenigbaarheid; taak konflik hou verband met verskillende standpunte en menings oor 'n spesifieke taak, en die proses van konflik verwys na die meningsverskil oor die groep se benadering tot die taak, sy metodes en sy groep proses. Hulle merk dat hoewel verhoudingskonflik en die proses van konflik skadelik is, taakkonflik voordelig is, want dit moedig diversiteit van menings aan, alhoewel sorg geneem moet word sodat dit nie ontwikkel in die proses of verhoudingskonflik nie.
Taakkonflik hou verband met twee interafhanklike en voordelige effekte. Die eerste is die gehalte van 'n groepsbesluit. Taak konflik moedig groter kognitiewe begrip aan van die probleem wat bespreek word. Dit lei tot beter besluitneming vir die groepe wat gebruik maak van taak konflik.
Die tweede is effektiewe aanvaarding van die groep om besluite te neem. Taak konflik kan lei tot verhoogde tevredenheid met die groep besluit en 'n begeerte om te bly in die groep.
Amazon en Sapienza op sy beurt onderskei tussen die affektiewe en kognitiewe konflik, waar kognitiewe konflik taak-georiënteerd is en ontstaan as gevolg van verskille in perspektief of oordeel, en affektiewe konflik is emosioneel en spruit uit persoonlike verskille en geskille.
Vyf oortuigings wat groepe in die rigting van konflik dryf
Roy Eidelson en Judy Eidelson (2003) ondersoek 'n paar van die belangrike rolle wat geloof kan speel om konflik tussen groepe te veroorsaak of bedwing. Op die basis van 'n oorsig van relevante literatuur, staan vyf geloof domeine uit as veral opmerklik: Meerderwaardigheid, onreg, kwesbaarheid, wantroue en hulpeloosheid.
1. Superioriteit
3. Kwesbaarheid
4. Wantroue
5. Hulpeloosheid
Konflik eskalasie
Hoewel die betrokke partye kan hoop om vinnig 'n oplossing vir hul geskil te bereik, kan sielkundige en interpersoonlike faktore hul pogings bemoeilik om konflik te beheer en in hierdie geval kan konflik-eskalasie plaasvind. 'n Aantal faktore, insluitende 'n  groter verbintenis tot die mens se posisie, die gebruik van meer invloed taktiek en die vorming van koalisies dryf die eskalasie van konflik.
Onsekerheid en verbintenis
Soos konflik eskaleer, word groeplede se twyfel en onsekerhede vervang met 'n vaste verbintenis tot hul posisie. Mense rasionaliseer hul keuses sodra hulle hulle gemaak het: hulle soek na inligting wat hul menings ondersteun, verwerp inligting wat nie hul menings ondersteun nie en raak meer verskans in hul oorspronklike posisie (sien ook bevestigende vooroordeel). Daarbenewens, glo mense dat wanneer hulle  hulle verbind tot 'n posisie in die openbaar, moet hulle daarby hou. Soms mag hulle die tekortkominge van hul standpunte besef, maar hulle sal voortgaan om te argumenteer met hul opponente se standpunte om gesig te koop. Ten slotte, as die teenstanders te straf argumenteer, mag reaktansie voorkom en kan lede van die groep hul selfs meer tot die posisie verbind.
Persepsie en wanpersepsie
Individue se reaksies tot die konflik word gevorm deur hul persepsie van die situasie en die mense in die situasie. Tydens konflik, is teenstanders se afleidings oor mekaar se sterkpunte, houdings, waardes en persoonlike eienskappe is geneig om grootliks verdraai te word.
Misverstane motiverings
Tydens konflik raak teenstanders dikwels wantrouig in mekaar en wonder of hul samewerkende motiverings vervang is deur kompeterende motiverings. Hierdie verlies van vertroue maak dit moeilik om terug te keer na 'n samewerkende verhouding. Mense met mededingende SVOs is die meeste verkeerd in hul persepsie van die teenstanders se motivering. Hulle dink dikwels dat ander kompeteer met hulle wanneer daar in werklikheid geen kompetisie aan die gang is nie. Die deelnemers is ook meer bevooroordeeld in hul soeke na inligting wat hul vermoedens bevestig dat die ander met hulle kompeteer. Hulle is ook geneig om doelbewus hul bedoelings te verdraai, soms beweer om meer koöperatief georiënteerd te wees as wat hulle eintlik is.
Sagte en harde taktiek
Mense gebruik sagte taktiek aan die begin van die konflik, maar as dit eskaleer, word taktiek sterker en harder. Om hierdie verskynsel te demonstreer, het Mikolic, Parker, en Pruitt (1997) 'n gesimuleerde konflik situasie geskep deur 'n "verjaarsdag kaart fabriek" te skep met 'n studie waar deelnemers 'n klein bedrag betaal is vir elke kaart wat hulle vervaardig met behulp van papier, gekleurde merkers en linte. Dit het goed gegaan totdat navorsers se konfederale wat aangestel is en homself as 'n ander deelnemer voorgestel het, begin het om produksie materiaal op te gaar.Aanvanklik het lede van die groep probeer om die probleem op te los met stellings en versoeke. Toe dié metodes misluk, het hulle verskuif na eise en klagtes gevolg deur dreigemente, misbruik en woede.
Hoewel harde taktiek die teenstander kan oorweldig, versterk dit gewoonlik konflik. Morton Deutsch en Robert Krauss (1960) het 'n vragmotor speletjie eksperiment gedoen om te toon dat die vermoë om te dreig konflik vererger. Hulle het ook vasgestel dat die stigting van 'n kommunikasie-skakel nie altyd help om die geskil op te los nie. As een party die ander dreig, sal die bedreigde party die beste vaar as dit nie kan reageer met 'n teendreigement nie. Ewe kragtige teenstanders kan egter leer om te verhoed dat hul krag gebruik as die vrees vir vergelding te hoog is.
Wederkerigheid en opwaartse spiraal konflik
In baie gevalle word opwaartse konflik spirale onderhou deur die norme van wederkerigheid: as een groep of persoon die ander kritiseer, sal die gekritiseerde persoon of groep dit regverdig deur dieselfde te doen. In konflik situasies volg  teenstanders dikwels die norm van ruwe wederkerigheid, m.a.w. hulle gee te veel (overmatching) of te min (undermatching) in ruil. By lae vlakke van konflik, overmatch teenstanders hul dreigemente, terwyl op hoë vlakke van konflik, word dreigemente undermatch. Overmatching kan dien as 'n sterk waarskuwing, terwyl undermatching kan gebruik word om versoenende boodskappe te stuur.
Paar en baie
Wanneer konflikte uitbreek, gebruik groepslede koalisies om magsbalans te skuif in hul guns en dit is tipies vir veelparty konflikte om te verminder tot twee-party blokke met verloop van tyd. Koalisies dra by tot konflik omdat hulle meer lede van die groep betrek in die konflik. Individue in koalisies werk nie net om hul eie uitkoms te verseker nie, maar ook om die uitkoms van nie-koalisie lede te vererger. Diegene wat uitgesluit is uit die koalisie reageer met vyandigheid en probeer om krag te herwin deur die vorming van hul eie koalisie. Dus moet koalisies voortdurend in stand gehou word deur middel van strategiese bedinging en onderhandeling.
Irritasie en woede
Dit is oor die algemeen moeilik vir die meeste mense om kalm te bly in 'n konflik situasie.'n Toename in negatiewe emosies (d. w. s woede) vererger egter net die aanvanklike konflik. Wanneer lede van die groep begin om hul posisies koel en kalm te bespreek en hulself daartoe verbind om hul te verbind aan hul posisies, vervang emosionele uitdrukking dikwels logiese bespreking. Woede is ook aansteeklik: wanneer 'n lid van die groep onderhandel met iemand wat kwaad is, word hulle kwaad vir hulself.
Konflik resolusie
Nicholson dui daarop dat konflik opgelos is wanneer die teenstrydigheid tussen wense en aksie van die partye opgelos is. Onderhandeling is 'n belangrike deel van konflik resolusie en enige ontwerp van 'n proses wat probeer om positiewe konflik te inkorporeer van die begin af moet versigtig wees dat dit nie ontaard in negatiewe tipe konflik nie.
Konflik bemiddeling
Konflik is 'n sosiale proses wat vererger wanneer individuele lede van 'n groep kante kies in 'n debat. Een van die metodes om konflik op te los, is bemiddeling van die dispuut deur 'n lid van die groep wat nie tans betrokke is by die geskil nie. Meer spesifiek, 'n bemiddelaar is gedefinieer as 'n persoon wat probeer om konflik op te los tussen die twee lede van die groep deur in te gryp in hierdie konflik. Eenvoudig gestel, die bemiddelaar kan beskou word as 'n onpartydige gids wat die geskil deur middel van 'n proses van die ontwikkeling van 'n oplossing vir 'n meningsverskil neem (Forsyth, 2006).
Hoewel die neiging sal wees dat lede van die groep wat onbetrokke in die geskil is onbetrokke bly, in sommige gevalle mag die intensiteit van die konflik styg tot die punt waar bemiddeling onvermydelik is. Derde party konflik bemiddeling open die geleenthede vir kommunikasie tussen lede van die groep in die konflik situasie. Dit laat lede hul menings uitspreek en versoek 'n verduideliking van ander lede se standpunte terwyl die bemiddelaar optree as 'n vorm van beskerming teen enige verleentheid wat die disputant kan ervaar. Dit kan gedoen word deur 'n positiewe lig op die versoening wat gemaak is tydens die mediasieproses te werp. Byvoorbeeld, as daar geonderhandel was dat twee kassiere naweke wat hul werk sal roteer, kan die bemiddelaar hulle daarop wys dat elke werker nou 'n naweek afkry elke twee weke (Forsyth, 2006).
Arbitrasie - Hier behels bemiddeling dat die twee disputants hul argumente aan die bemiddelaar verduidelik, wat 'n oplossing skep gebaseer op die argumente wat voorgelê is. Arbitrasie is die beste vir lae intensiteit konflik, maar is die beste styl van algehele bemiddeling.
Moot - Die moot benadering behels 'n oop gesprek tussen die disputants en die bemiddelaar oor die probleme en moontlike oplossings. In die moot benadering, kan die bemiddelaar nie 'n verpligte oplossing impose nie. Na arbitrasie, is moot die mees gewenste bemiddelingstyl.
In praktyk is konflik resolusie dikwels verweef met daaglikse aktiwiteite, soos in organisasies, werkplekke en instellings. Die personeel en inwoners in 'n jeug sorg omgewing, byvoorbeeld, verweef alledaagse bekommernisse (etes, lesse, pouses, vergaderings of ander gesamentlike projekte) met interpersoonlike geskille.
Dirk se Kop
Dirk se Kop is 'n bergkoppie 50 km suidwes van Pofadder in die Namakwa-distriksmunisipaliteit van die Noord-Kaapprovinsie, Suid-Afrika.
Emily Woof
Emily Woof (gebore 1967) is 'n Engelse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Woodlanders (1997), The Full Monty (1997), Velvet Goldmine (1998), en Pandaemonium (2000).
Koningin Elizabeth-brug
Die Koningin Elizabeth-brug is ‘n brug oor die spoorlyn in die middestad van Johannesburg.
Sauerstraat (M27) en Simmondsstraat sluit aan die suidekant van die brug bymekaar aan, gaan dan saam oor die brug by 26° 11′ 51.36″ suid en 28° 2′ 15″ oos en sluit dan aan by Berthastraat (die noordelike verlenging van die Nelson Mandelabrug) wat na Braamfontein lei. Die brug is 200 m lank en het twee rybane in elke rigting. Verkeer noordwaarts kom uit Sauerstraat en verkeer suidwaarts gaan met Simmondsstraat.
Tot in die vroeë 1950’s was in die middestad van Johannesburg geen padbrûe oor die spoorlyn wes van die stasie nie. Toegang tot die noordelike stadsgebied was met ‘n duikweg by Braamfontein. Die aanleg van die Van Riebeeckbrug en die Johann Rissikbrug en veral die koningin Elizabethbrug in 1955 het die duikweg vervang.
Verskeie ander brûe in die wêreld is ook na koningin Elizabeth II vernoem:
Domeinnaamstelsel
Op die internet stoor die Domeinnaamstelsel (DNS) baie soorte inligting wat verband hou met 'n domeinnaam. Die belangrikste hiervan is dat dit die domein-naam ('n rekenaar se gasheernaam) na IP-adresse omskakel. Dit lys ook epos-uitruilbedieners wat epos vir elke domein aanvaar. Aangesien DNS 'n wêreldwye sleutelwoord-gebaseerde gids verskaf is dit 'n noodsaaklike komponent van die hedendaagse internet.
Gebruike
Die mees basiese gebruik van DNS is om gasheername (Engels: hostnames) na IP-adresse om te skakel. Eenvoudig beskou is dit baie soos 'n telefoongids. As 'n mens byvoorbeeld die internetadres vir en.wikipedia.org soek, kan DNS vir jou bepaal dat dit 66.230.200.100 is. DNS het bowendien ook ander belangrike gebruike.
Die belangrikste voordeel verbonde aan DNS is dat dit die toekenning bewerkstellig van internetbestemmings aan mense en organisasies wat onafhanklik is van die fisiese roetebepalingshiërargie wat deur die IP-adresse voorgestel word. Gevolglik kan internet skakel- en kontakinligting dieselfde bly ongeag die veranderinge in die netwerkopstelling en roetes waarlangs data versend word en verder kan dit in 'n menslik leesbare vorm geskryf word (soos "<tt>wikipedia.org</tt>") wat makliker onthou kan word as IP-adresse (soos bv. 66.230.200.100). Mense kan dus betekenisvolle URL'e en epos-adresse weergee sonder om hul te bekommer oor hoe die masjien dit gaan opspoor.
Die DNS versprei ook die verantwoordelikheid vir die toekenning van domein-name en hul assosiase met IP-netwerke deur gesaghebbende bedieners toe te laat vir elke domein sodat dié tred kan hou met sy eie veranderinge. Sodoende word die behoefte vermy vir 'n sentrale register wat voortdurend geraadpleeg en opgedateer moet word.
Geskiedenis van die DNS
Die groei in rekenaarnetwerke het 'n meer skaalbare stelsel vereis: een wat 'n verandering in 'n gasheer se adres slegs op een plek opdateer. Ander rekenaars sal dan op 'n dinamiese wyse van die verandering bewus gemaak word deur middel van 'n kennisgewingstelsel.
Paul Mockapetris het DNS in 1983 ontwikkel en die eerste implentering daarvan geskryf. Die oorspronklike spesifikasie verkyn in RFC 882 en RFC 883. In 1987 is die DNS-spesifikasie opgedateer met die publikasie van RFC 1034 en RFC 1035. Verskeie meer onlangse kommentaarversoeke het verskeie uitbreidings op die kern DNS-protokolle voorgestel.
Hoe die DNS teoreties werk
Die domein-naam ruimte bestaan uit 'n boomvormige datastruktuur van domein-name. Elke node of blaar van die boom het een of meer hulpbronrekords (Engels: resource records), wat inligtingbevat wat met die domein-naam verband hou. Die boom word in verskeie sones verdeel. 'n Sone bestaan uit 'n versameling van verbinde nodes wat bedien word deur 'n gesaghebbende DNS naambediener.
Wanneer 'n netwerk administrateur 'n ander administrateur beheer oor 'n deel van die domein-naam ruimte wil gee, kan hy beheer daarvan delegeer.
Adresopsporingsmeganisme
Die programmatuur interpreteer die domein-naam segment vir segment, van regs na links deur van 'n iteratiewe soekprosedure gebruik te maak. Elke segment se ooreenstemmende DNS-bediener word geraadpleeg deur 'n wyser te verkry na die volgende bediener wat geraadpleeg moet word.
Die proses soos dit oorspronklik voorsien is, is as volg (inadomain.example):
Die meegaande diagram verduidelik hoe die proses vir die gasheer www.wikipedia.org sal werk.
Die meganisme soos hierbo verduidelik het 'n tekortkoming: dit plaas 'n baie groot las op die versameling root-bedieners, deurdat een van hulle geraadpleeg moet word vir elke liewe soektog vir 'n adres op die netwerk. Gegewe hulle kritieke belang vir die funksionering van die stelsel sal so 'n swaar las op hulle 'n onoorkombare knyppunt vir die letterlik triljoene navrae tot gevolg hê en daarom word DNS in die praktyk effe anders geïmplementeer.
Lusafhanklikheid en "glue records"
Naambedieners waarna gedelegeer word, word volgens naam eerder as IP-adres gelys. Dit beteken dat die naambediener wat 'n naam probeer opspoor ook eers 'n ander DNS-navraag moet doen om die IP-adres van die bediener waarna dit verwys word op te spoor. Aangesien dit 'n lusafhanklikheid tot gevolg kan hê as die naambediener waarna dit verwys word in die domein val waarvoor die betrokke naambediener die gesaghebbende bron is, is dit ook soms nodig dat die naambediener wat delegeer ook die IP-adres van die volgende naambediener moet verskaf. Hierdie rekord word na verwys as 'n glue record.
Neem byvoorbeeld aan dat die subdomein en.wikipedia.org verdere subdomeine bevat (soos <tt>something.en.wikipedia.org</tt>) en dat die gesaghebbende naambediener hiervoor gevind kan word by <tt>ns1.en.wikipedia.org</tt>. 'n Rekenaar wat <tt>something.en.wikipedia.org</tt> probeer opspoor sal dus eers <tt>ns1.en.wikipedia.org</tt> moet opspoor. Aangesien <tt>ns1</tt> ook onder die <tt>en.wikipedia.org</tt> subdomein val, vereis die opsporing van <tt>ns1.en.wikipedia.org</tt> dat <tt>en.wikipedia.org</tt> eers opgespoor word wat op sy beurt weer die opsporing van <tt>ns1.en.wikipedia.org</tt> vereis. Dit is dan juis die lusafhanklikheid waarna hierbo verwys word.
Die afhanklikheid word verbreek deur gebruik te maak van die "glue record" in die naambediener van <tt>wikipedia.org</tt> wat die IP-adres van <tt>ns1.en.wikipedia.org</tt> direk aan die aanvraer verskaf.
DNS in die praktyk
Wanneer 'n program (soos 'n webblaaier) probeer om die IP-adres van 'n domein-naam op te spoor, volg dit nie noodwendig die stappe soos in die Teorie-afdeling hierbo uiteengesit is nie. Om DNS in die praktyk te verstaan moet 'n mens eers die begrip van 'n kas (cache) verstaan.
Kas en "Time To Live"
Omdat 'n stelsel soos DNS 'n groot aantal versoeke tot gevolg het, het die ontwerpers gepoog om 'n meganisme daar te stel om die lading op indiwiduele DNS-bedieners te verlig. Ten einde hierdie doel te verwesenlik laat die DNS toe dat 'n kas geskep word (d.w.s. die plaaslike opname en daaropvolgende raadpleging van die resultate van vorige DNS-navrae) vir 'n gegewe tydperk na 'n suksesvolle antwoord verkry is. Die tydperk waarop so 'n "resolver" die DNS-antwoord in 'n kas stoor (oftewel die tydperk waartydens die DNS-antwoord geldig bly) word bepaal deur 'n waarde wat die "Time To Live" (TTL) genoem word. Die TTL word deur die administrateur van die bediener wat die antwoorde hanteer gestel. Die geldigheidsperiode kan wissel van etlike sekondes tot selfs weke.
Kastyd
'n Noemenswaardige gevolg van die verspreide kasargitektuur is dat veranderinge aan DNS nie altyd onmiddellik wêreldwyd toegepas word nie. Dit kan die beste met 'n voorbeeld verduidelik word: As 'n administrateur 'n TTL van 6 uur opgestel het vir die gasheer <tt>www.wikipedia.org</tt> en dan die IP adres vir <tt>www.wikipedia.org</tt> om 12:01 nm verander moet die administrateur in gedagte hou dat 'n persoon wat die vorige DNS-antwoord met die ou IP-adres in 'n kas gestoor het om 12:00 nm, eers weer die DNS-bediener sal raadpleeg om 6:00 nm. Die periode tussen 12:01 nm en 6:00 nm in hierdie voorbeeld word die kastyd genoem, en word gedefinieer as die tydsverloop vanaf die aanbring van die verandering, totdat die maksimum tyd deur die TTL verstryk het. Dit gee aanleiding tot 'n baie belangrike logistieke oorweging wanneer veranderinge aan die DNS gemaak word: nie almal sien noodwendig dieselfde bediener nie. RFC 1537 dra 'n paar basiese reëls oor vir die opstel van die TTL.
Die term propagation wat dikwels in hierdie verband gebruik word beskryf dus nie die impak van kasberging behoorlik nie. Dit impliseer dat wanneer 'n mens 'n verandering aan DNS aanbring dit op die een of ander manier na al die ander DNS-bedieners versprei word (in plaas daarvan dat DNS-bedieners 'n navraag sal doen wanneer benodig) en dat 'n mens beheer het oor die tydsverloop wanneer 'n rekord gekas word ('n mens beheer wel die TTL-waardes vir al die DNS-rekords in jou eie domein, buiten die NS-rekords en enige gesaghebbende DNS-bedieners wat jou domein-naam gebruik).
Diagnostiek
In die mediese vakterminologie verwys diagnostiek (Grieks "gnosis", kennis) na die leer van die ondersoekmetodes en van die betekenis van die ondersoek se resultate.
Diagnose is die identifisering van die aard en oorsaak van 'n sekere verskynsel. Diagnose word in baie verskillende dissiplines gebruik, met variasies in die gebruik van logika, analise en ervaring om kousaliteit te bepaal. In stelselingenieurswese en rekenaarwetenskap word dit tipies gebruik om die oorsake van simptome, versagtings en oplossings te bepaal.
De Rietschoof
De Rietschoof is ’n nedersetting in die munisipaliteit Zaltbommel in die provinsie Gelderland in Nederland.
Udon Thani
Udon Thani (Thai: อุดรธานี) is 'n stad in die noordooste van Thailand met 'n bevolking van 315 329. Die stad is net suid van die grens met Laos geleë.
Gereformeerde kerk Dullstroom
duimnael|regs|170px|Ds. M.W. van der Walt, leraar van 1953 tot 1955 in kombinasie met Belfast.
Die Gereformeerde kerk Dullstroom was ’n gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika met sy middelpunt op die dorp Dullstroom in die destydse Oos-Transvaal, nou Mpumalanga.
Die gemeente Dullstroom is in 1919 gestig, waarskynlik as ’n afstigting van die Gereformeerde kerk Belfast, wat sewe jaar vantevore self net 96 belydende en 92 dooplidmate gehad het. Teen 1932, toe ds. A. Postma die twee kerke in kombinasie met Lydenburg bedien het, het Dullstroom se belydende lidmate 40 getel en Belfast s’n 123 getel. In die laaste jaar van Dullstroom se bestaan, 1963, het hy 30 belydende en een dooplidmaat gehad, vergeleke met Belfast se 74 en 53. In die volgende jaar het Belfast se dooplidmate afgeneem tot 51, maar sy belydende lidmate toegeneem tot 96, wat daarop dui dat lidmate van die ontbinde Dullstroom by Belfast ingeskakel het.
Dullstroom se laaste ouderlinge was N.P. Fourie en G. Smit en sy laaste diakens P.F.J. Pretorius en C.J.M. Steyn. Die laaste predikant wat Dullstroom (in kombinasie met Belfast en Waterval-Boven) bedien het, was ds. P.C. Buys wat in 1962 bevestig.
Volgens die laaste inskrywing in ’n Almanak van die Gereformeerde Kerk, dié van 1963) vir Dullstroom, het die gemeente "geen eie kerkgebou" gehad nie.
Predikante
Van sy stigting in 1919 tot sy ontbinding in 1963 was Dullstroom deurgaans in kombinasie met die Belfast en tussen 1928 en 1949 ook met Lydenburg.
Ontmaagding
In die mediese vakterminologie verwys ontmaagding (of deflorasie, Latyn: "flos", blom) na die verskeuring van die maagdevlies met die eerste geslagsgemeenskap of deur inwendige ondersoek. Dit kan met pyn en geringe bloedverlies gepaard gaan.
Orionnewel
Die Orion-newel (ook bekend as onder meer Messier 42 en NGC 1976) is ’n emissie-en-refleksienewel suid van die Jagter se Belt in die sterrebeeld Jagter (Orion). Dit is een van die helderste newels en is met die blote oog sigbaar.
Die newel is 1 344 ± 20 ligjare van die Aarde af en is die naaste gebied van massiewe stervorming. Dit is na raming 24 ligjare breed en het ’n massa van 2 000 sonmassas. Ouer dokumente verwys dikwels daarna as die Groot Newel in Orion.
Die Orion-newel is een van die mees gefotografeerde en bestudeerde voorwerpe aan die naghemel. Dit het baie onthul oor hoe sterre en planeetstelsels uit wolke gas en stof gevorm word. Sterrekundiges kon allerhande voorwerpe in die newel waarneem, soos protoplanetêre skywe, bruin dwerge, intense en onstuimige bewegings van die gas en die uitwerking van die foto-ionisering van massiewe nabygeleë sterre. Daar is ook supersoniese gas-"koeëls" wat deur die waterstofwolke van die newel dring. Elke koeël is tien keer die deursnee van Pluto se wentelbaan en het punte van ysteratome wat helderblou skyn. Hulle is waarskynlik 1 000 jaar gelede gevorm ná ’n onbekende gewelddadige voorval.
Algemene inligting
Die newel bevat ’n baie jong oop sterreswerm, bekend as die Trapesium vanweë die patroon van sy vier hoofsterre. Twee van hulle kan in goeie toestande onderskei word as dubbelsterre, en dit gee ’n totaal van ses sterre. Die sterre van die Trapesium en baie ander sterre is nog in hul vroeë jare van vorming. Die Trapesium kan ’n komponent wees van die heelwat groter "Orion-newelswerm", ’n groep van sowat 2 000 sterre in ’n gebied met ’n deursnee van 20 ligjare. Twee miljoen jaar gelede kon hierdie swerm die tuiste gewees het van die wegholsterre AE Aurigae, 53 Arietis en Mu Columbae, wat tans weg van die newel beweeg teen snelhede van meer as 100 km/s.
Geskiedenis
Daar word vermoed dat die Maja-beskawing die sterre in een van hul mites beskryf het. Nie Ptolemaeus of Al Soefi noem die newel nie, hoewel hulle albei newelagtige vlekke op ander plekke in die ruimte waargeneem het. Ook nie Galileo noem dit nie, hoewel hy in 1610 en 1617 die gebied deur ’n teleskoop bestudeer het.
Dit het gelei tot gissings dat ’n opheldering van die sterre daartoe kon gelei het dat die newel helderder vertoon.
Die Franse sterrekundige Nicolas-Claude Fabri de Peiresc kry gewoonlik die krediet daarvoor dat hy die newelagtige aard van die voorwerp eerste ontdek het, op 26 November 1610. Die eerste gepubliseerde waarneming van die newel was deur die Jesuïete-wiskundige en –sterrekundige Johann Baptist Cysat van Luzern in sy 1619-monografie oor komete. Hy het ’n vergelyking getref tussen die newel en ’n helder komeet wat in 1618 gesien is. Sy beskrywing van die sentrale sterre waarvan die voorkoms verskil van dié van ’n komeet se kop omdat hulle "driehoekig" is, kan ’n vroeë beskrywing wees van die Trapesium-swerm. (Drie van die vier sterre van hierdie swerm is eerste waargeneem op 4 Februarie 1617 deur Galileo, maar hy het nie die omringende newel gesien nie – moontlik weens die beperkinge van sy vroeë teleskoop.