cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Permutasie
As 9 vriende vir jou kom kuier, wat is die waarskynlikheid dat Ben, Koos, Gert en Jan, eerste by jou sal opdaag, maar nie noodwendig in hierdie volgorde nie ?
n = 9 en k = 4:
Aantal kombinasies =
Opsie 2: Bepaal die aantal permutasies en deel deur 4!
Permutasies: Die eerste vriend kan een van 9 wees, die tweede een van 8, ens. Dus is die aantal moontlike permutasies: 9×8×7×6 = 3024. Die vier vriende kan egter op 4! verskillende maniere by my aankom, dus is die aantal kombinasies 3024/4! = 126
Die waarskynlikheid daarvan is die resiprook en is dus 1/126 = 0.007937 = 0.794%
Opsie 3: Moet nooit aanvaar dat die volgorde belangrik is nie.
Dus is die waarskynlikheid dat een van die vier vriende eerste opdaag 4/9, die waarskynlikheid dat een van die 3 oorblywende vriende tweede gaan opdaag is dus 3/8 ens. Dus is die waarskynlikheid:
Patricia Barry
Patricia Barry (16 November 1922 – 11 Oktober 2016) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Rose of Santa Rosa (1947), Dear Heart (1964), Twilight Zone: The Movie (1983), en Sea of Love (1989).
1180
Die jaar 1180 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 80ste jaar van die 12de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
R55 (Suid-Afrika)
Dit loop verby Woodmead, Kyalami, Olievenhoutbosch, Heuweloord, Sunderlandrif, Erasmia, Laudium, Claudius, Wespark, die Daspoorttonnel en Danville. Dit verbind met die M1, N14, en R80 paaie.
Hoewel dele van die pad in Johannesburg in 2005 verbreed is, is ander enkelbaandele van die roete, veral in Centurion, in 'n gevaarlike toestand as gevolg van hoë verkeersvolumes en die teenwoordigheid van swaar voertuie wat veroorsaak dat die pad se oppervlak vinnig versleg.
Victoria Clark
Victoria Clark (gebore 10 Oktober 1959) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Anastasia (1997), Cradle Will Rock (1999), The Happening (2008), en Main Street (2010).
Dwerggalery
duimnael|regs|210px|Relikwieë afkomstig van die dwerggalery van die Basiliek van Sint Servaas in Maastricht tydens die sewejaarlikse pelgrimstog (Blokboek van St Servaas, ±1460) 'n Dwerggalery is 'n argitektoniese dekorasie in die Romaanse argitektuur.
Dit is 'n natuurlike ontwikkeling en -voortsetting van die blinde arkade, en bestaan uit 'n galery met arkades, gewoonlik net onder die dak, wat ingelê is in die mure. Gewoonlik kom dwerggalerye by 'n kerktoring of apsis voor. Dit kom egter ook gereeld in ander dele van geboue voor, of selfs deur die hele gebou. Alhoewel dit hoofsaaklik as 'n dekoratiewe element bedoel is, kan toegang tot sommige dwerggalerye verkry word. Tydens die sewe-jaarlikse Pelgrimstog van die Relikwieë in Maastricht is relikwieë wat afkomstig is van die dwerggalery van die Basiliek van Sint Servaas daagliks aan Christelike pelgrims vertoon wat voor die kerk in Vrijthof vergader het.
In Italië kom dwerggalerye voor by kerke in die sentrale en noordelike streke van die land. Voorbeelde hiervan is Santa Maria della Pieve in Arezzo, die Katedraal van Modena, die Katedraal van Pistoia, die San Donato in Genoa en die Katedraal van Pisa. Die beroemde Skewe Toring van Pisa beskik oor ses ringe dwerggalerye.
In Frankryk is eenvoudige dwerggalerye skaars. By sommige gewels is beeldhouwerke tussen die kolomme geplaas. Die bekendste is die Galerye van Konings (Galeries des Rois) by die Notre-Dame-katedraal en die Katedraal van Amiens.
1181
Die jaar 1181 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 81ste jaar van die 12de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Oostenryk
Oostenryk (Duits: Österreich, [ˈøːstɐˌʁaɪç], ), amptelik die Republiek Oostenryk (Republik Österreich, ), is 'n federale republiek in Sentraal-Europa wat uit nege deelstate (waaronder die hoofstad Wene) bestaan. Die land grens in die weste aan Switserland en Liechtenstein, in die noorde aan Duitsland en Tsjeggië, in die ooste aan Slowakye en Hongarye, en in die suide aan Italië en Slowenië. Die huidige grense is in die Vredesverdrag van Saint-Germain in 1919 vasgelê wat die ontbinding van Oostenryk-Hongarye ná die Eerste Wêreldoorlog gereël het.
Die vroegste gedokumenteerde gebruik van die Duitse landsnaam Österreich as Ostarrichi is in 'n Oudhoogduitse teks van 996 oorgelewer. Daarnaas was ook die Latynse naam Austria gebruiklik. In 1156 het Oostenryk, wat oorspronklik hoofsaaklik deur setlaars uit die aangrensende Beiere ontwikkel is, 'n selfstandige hertogdom in die Heilige Romeinse Ryk geword. Nadat die Babenberg-dinastie in 1246 uitgesterf het, het die land onder Habsburgse bewind gekom. Die gebied, wat as Oostenryk bekendgestaan het, het later die hele Habsburgse monargie behels en uiteindelik die Keiserryk Oostenryk, wat in 1804 gestig is, en die Oostenrykse helfte van die dubbelmonargie Oostenryk-Hongarye wat vanaf 1867 as veelvolkestaat bestaan het.
Die geallieerde moondhede, wat Oostenryk – net soos Duitsland – ná die Tweede Wêreldoorlog as besettingsmagte geadministreer het, het Oostenryk se selfstandige status herstel. Ná die einde van die geallieerde besetting het Oostenryk homself in 1955 tot 'n permanent onsydige, onafhanklike republiek verklaar en tot die Verenigde Nasies toegetree.
Oostenryk is sedert 1 Januarie 1995 'n lidland van die Europese Unie. In 1999 is die Euro-geldeenheid ingevoer; Euro-banknote en -muntstukke is sedert 2002 in omloop.
Etimologie
Die Duitse naam vir Oostenryk, Österreich, is ontleen aan die Ou Hoogduitse Ostarrîchi, wat "oostelike ryk" beteken en vir die eerste keer 966 in die "Ostarrîchi-dokument" verskyn het. Dit is dalk 'n vertaling van die Middeleeuse Latyn Marchia orientalis in 'n plaaslike (Beierse) dialek.
Oostenryk is in 976 as 'n Beierse prefektuur gestig. Die woord Austria is 'n Latinisering van die Duitse naam en het in die 12de eeu vir die eerste keer verskyn. Teen dié tyd was die Donaubekken van Oostenryk (Opper- en Neder-Oostenryk) die mees oostelike dele van Beiere.
Geografie
Oostenryk se gebied strek in 'n oos-wes-rigting oor 'n afstand van maksimaal 575 km en in 'n noord-suid-rigting oor 'n afstand van maksimaal 294 kilometer.
Sowat sestig persent van Oostenryk se oppervlakte is bergagtige gebiede wat deel uitmaak van die Oos-Alpe, waaronder die Tirolse Sentraal-Alpe, Hohe Tauern en Niedere Tauern, Noordelike Kalkalpe, Suidelike Kalkalpe en Wienerwald. In die omgangstaal word derhalwe na die land soms as die Alperepubliek verwys. Noord van die Donau lê die graniet- en gneisplato van Opper- en Neder-Oostenryk wat deel uitmaak van die ou Boheemse Plato. Sy uitlopers strek tot in Tsjeggië en die Duitse deelstaat Beiere. In die ooste grens die Rompgebergte aan die Klein Karpate.
Die grootste vlaktes lê in die ooste van die land langs die Donau, veral die Alpevoorland en die Weense Bekken met die Marchfeld, en in die suidelike Stiermarke. Die laasgenoemde streek word vanweë sy landskaplike ooreenkomste met die Italiaanse Toskane dikwels ook die Stiermarkse Toskane genoem.
Sowat 'n kwart van Oostenryk se totale oppervlakte van 83 878,99 vierkante kilometer word deur vlaktes en heuwellande beslaan. Slegs 32 persent van die land lê benede 500 meter bo seevlak, terwyl 43 persent bebos is.
Die vyf hooflandskappe van Oostenryk is:
Die laagste punt is Hedwighof in die munisipaliteit Apetlon (deelstaat Burgenland) met 114 meter bo seevlak.
Berge
Oostenryk se berglandskappe speel 'n belangrike rol vir die toerismesektor. Daar is 'n groot aantal wintersportgebiede, terwyl bergtoere en bergklim in die somers gewild is.
Mere
Die Neusiedlermeer in die deelstaat Burgenland is die grootste meer in die land (77% van sy totale oppervlakte van 315 vierkante kilometer is in Oostenryk en die res in Hongarye geleë) en naas die Balatonmeer in Hongarye een van min steppemere in Europa. Met 'n gemiddelde diepte van ongeveer een meter is dit een van die vlakste mere in Oostenryk.
Administratiewe verdeling
Oostenryk word administratief verdeel in nege federale deelstate (Bundesländer), waaronder die federale hoofstad (Bundeshauptstadt) Wene. Die deelstate word verder verdeel in 79 distrikte en in 2100 munisipaliteite. Vyftien stedelike nedersettings het 'n besondere administratiewe status as sogenaamde statutêre stede (Statutarstädte) en oefen self die bevoegdhede van 'n distrik uit.
Stedelike nedersettings en agglomerasies
Die metropolitaanse gebied van Wene is by verre die grootste stedelike agglomerasie in Oostenryk met 'n bevolking van 2,4 miljoen. Die feit dat sowat 'n kwart van die Oostenrykse bevolking in die hoofstadgebied saamgetrek is, weerspieël Wene se vroeëre funksie as administratiewe setel en vernaamste nywerheidsgebied in die dubbelmonargie Oostenryk-Hongarye.
Ander groot agglomerasies het rondom die deelstaathoofstede Graz (Stiermarke), Linz (Opper-Oostenryk), Salzburg (in die gelyknamige federale deelstaat) en Innsbruck (Tirol) ontstaan. Ander belangrike stedelike nedersettings sluit in (van wes na oos) Feldkirch, Dornbirm en Bregenz (deelstaat Vorarlberg), Villach en Klagenfurt (Karintië), Wels (Opper-Oostenryk), St. Pölten en Wiener Neustadt (Neder-Oostenryk). Altesaam 201 nedersettings, waarvan die bevolkingsgetal grootliks wissel, het stadstatus. Net in die geval van die vyftien statutêre stede is besondere administratiewe bevoegdhede aan hierdie stadsregte verbonde. Migrasie vanuit ekonomies minder ontwikkelde gebiede na die digbevolkte stedelike agglomerasies is 'n belangrike vraagstuk.
Klimaat
Oostenryk het 'n gematigde klimaat, alhoewel die land in die oorgangsgebied tussen die Atlantiese en kontinentale klimaatsones van Sentraal-Europa geleë is. Die land ervaar vier seisoene met tipiese kenmerke ten opsigte van temperatuur en ander klimatiese karakteristieke.
Oostenryk kan in drie groot klimaatsones verdeel word:
Staatsorganisasie
Oostenryk is volgens sy grondwet (Bundesverfassung) uit 1920, in die 1929-weergawe wat in 1945 heringestel is, 'n federale, parlementêre demokratiese republiek. Sy hoofstad en regeringsetel is Wene. Oostenryk is in administratiewe opsig verdeel in nege deelstate (Länder), wat gedeeltelik selfregerend is.
Die Bondspresident (Bundespräsident) fungeer as die staatshoof en verteenwoordiger van die republiek op internasionale vlak. Sy amp is veral seremonieel en simbolies van aard. Die president van die nasionale raad (Präsident des Nationalrates), die Bondskanselier (Bundeskanzler) en die president van die federale raad (Präsident des Bundesrates) volg as ampsdraers in die rangorde.
Die Bondskanselier is die regeringshoof en bepaal die grondbeginsels van die regering se binne- en buitelandse beleid.
In ooreenstemming met die federale staatsbestel beskik ook die deelstate oor hulle eie uitvoerende, wetgewende en regsprekende gesag. Die Bundesrat (Raad van die Deelstate, letterlik "Bondsraad") het net soos die Nationalrat, die nasionale parlement, uitvoerende bevoegdhede. Besluite oor voorgestelde nasionale wetgewing word deur die nasionale raat beraadslaag en dan deur die federale raad goedgekeur of verwerp. Wetsontwerpe van die nasionale parlement wat die regte van die deelstate sou raak, moet deur die Bundesrat goedgekeur word. Die Oostenrykse Grondwet mag met 'n tweederdes-meerderheid in beide die nasionale en federale rade gewysig word, waarna 'n referendum oor die voorgestelde verandering deurgevoer moet word.
Die parlemente van die deelstate besluit oor die plaaslike wetgewing: die polisie en ander belangrike instellings word deur die deelstate beheer. Die politieke partye het 'n groot invloed op die wetgewing, en ofskoon die afgevaardigdes nie gedwing mag word om teen hulle gewetens op te tree nie, word die meeste wetsontwerpe deur die parlementslede van die meerderheidsparty gemeenskaplik goedgekeur om die doelwitte van dié party te verwesenlik.
Op nasionale vlak vorm die federale regering onder die leiding van die Bondskanselier die uitvoerende gesag, terwyl die deelstate regerings onder die leiding van 'n eerste minister (Landeshauptmann) het. Die stadstaat Wene het 'n Regerende Burgemeester as sy regeringshoof. Die administrasies van die deelstate word deur deelstaatsrade (Landesrat) beheer.
Die Konstitusionele Hof (Verfassungsgerichtshof) in Wene het die hoogste gesag oor die grondwet. Die hoogste nasionale geregshowe is die Federale Geregshof (Bundesgerichtshof) en die Federale Administratiewe Gereg (Verwaltungsgerichtshof, wat regsake in verband met die administrasies hanteer), albei in Wene. Die meeste regsake word deur die deelstate beheer, terwyl die nasionale geregshowe as appélhowe dien.
Voorgeskiedenis tot 15 v.C.
Die oudste vondste van mense in Oostenryk dateer uit die Middel-Paleolitikum, die Neanderdaller se tydperk. Die vondsplek met die oudste vondste is die Repolust-grot in Stiermarke. Vele ander vondsplekke is in Neder-Oostenryk, waarvan die bekendste in die Wachau – onder andere ook die vondsplekke van die twee oudste Oostenrykse kunswerke, die vrouebeeldjies Venus van Galgenberg en die Venus van Willendorf.
Ná die gedeeltelike vestiging van mense in al die streke van Oostenryk gedurende die Neolitikum, en daarmee gepaard die oorgang van Jagter-versamelaars en vissers na boerse dorpsamelewings, volg die Kopersteentydperk met die ontginning van grondstoffe, veral koper. Uit dié tydperk dateer die bekende ysmummie Ötzi wat op die Oostenryks-Italiaanse grens gevind is.
In die Bronstydperk tussen die 3de en 1ste millennium v.C. het die handelsentrums en vestigings al hoe groter geword, veral by vondsplekke van grondstoffe. Rondom Hallstatt is met die sistematiese ontginning van sout begin. Ná die nedersetting is ook die ouer tydperk van die Ystertydperk, die Hallstatttydperk, genoem. Die jonger Ystertydperk, ook Latènetydperk genoem, is gekenmerk deur die Kelte, wat in Suid- en Oos-Oostenryk die eerste staat gevestig het – die Koninkryk Noricum, 'n alliansie van 13 Keltiese stamme. In die weste het in dié tydperk die Raeti hulle gevestig.
Romeinse provinsie en volksverhuising 15 v.C. tot 700 n.C.
Die grootste deel van die huidige Oostenrykse grondgebied is rondom 15 v.C. deur die Romeinse Republiek beset. Die Romeinse keiser Claudius het tydens sy bewind (41–54 n.C.) die Romeinse provinsie Regnum Noricum gestig, wat oor die grootste deel van die huidige Oostenryk gestrek het. Die oos van Vindobona (die huidige Wene) geleë stad Carnuntum was die grootste Romeinse stad, van die ander belangrike nedersettings was Virunum (noord van die huidige Klagenfurt) en Teurnia (naby Spittal an der Drau).
In die 2de eeu n.C. het die volksverhuising en die geleidelike ondergang van die Romeinse Ryk versnel. Ná die herhaaldelike bedreiging van die provinsie Noricum deur die Gote en ander Germaanse volke, het van die 6de eeu ander volke hulle begin vestig. Van oos tot by die Enns het die as 'n Khaghanat georganiseerde Aware en in die suide die Slawiërs as Karantaniese vorste hulle gevestig. Van die weste tot by die Enns het die toenemend gekerstende en as 'n Stamhertogdom onder die Franke georganiseerde Bajuware hulle gevestig, asook in die huidige Vorarlberg die Alemanne.
Frankiese Ryk en Heilige Romeinse Ryk 700–1806
In 907 het die gebied egter aan die Magjare verlore gegaan en eers ná die Slag op die Lechfeld in 955 naby die huidige Augsburg kon die Oos-Frankiese Ryk die gebied herwin. Daarna het 'n nuwe Bajuwariese kolonisering gevolg.
In 976 is in die herowerde gebied met die Hertogdom Karintië die oudste hertogdom op die gebied van die huidige Oostenryk gestig, en al die Beierse Marcha orientalis is as markgraafskappe deur keiser Otto II oorhandig aan Leopold I van Oostenryk, die stamvader van die later "Babenberg" genoemde dinastie. Die oudste bekende verwysing na die naam Ostarrichi dateer uit 'n dokument wat op 1 November 996 in Bruchsal geskryf is. Daarin is 'n skenking deur Otto III aan die Biskop van Freising in Neuhofen an der Ybbs "in die oorwegend Ostarrichi genoemde streek" (regione vulgari vocabulo Ostarrichi) gedokumenteer. Dié sertifikaat word vandag in die Beierse Hoofstaatsargief in München bewaar. Die uitspraak en spelling het later in Österreich verander. Na dié gebied is ook as "Oosland" (Latyn: Austria) of Osterland verwys.
Die Maarkgraafskap Oostenryk is op 8 September 1156 deur keiser Frederik I (Barbarossa) op die hofdag in Kreuzhof by Regensburg tot 'n selfstandige, van Beiere onafhanklike Aartshertogdom Oostenryk verhef. Daarmee begin die werklike geskiedenis van Oostenryk as'n selfstandige gebied binne die Heilige Romeinse Ryk.
In 1251 het op die Babenberg-dinastie Ottokar II Přemysl uit die Přemysliden-dinastie gevolg, wat in 1282 op sy beurt deur die Huis van Habsburg opgevolg is. Om sy rang te beklemtoon en sy dinastie aan die keurvorste gelyk te stel het Rudolf IV van Oostenryk sy Hertogdom Oostenryk deur die vervalste Privilegium Maius (in 1358/59; Latyn: maius, "groter", komparatief van magnus, "groot") tot die Aartshertogdom Oostenryk verhef. In 1365 het Rudolf IV ook die Universiteit van Wene gestig. Tot in 1526 het die Habsburgers hul gebied uitgebrei en 'n belangrike faktor in die Heilige Romeinse Ryk geword. Reeds die latere Babenbergers kon Stiermarke met Oostenryk verbind, die Habsburgers het daarvan met die verkryging van Karintië, Tirol, Krain en ander gebiede 'n kompleks aan lande in die oostelike Alpe saamgevoeg, waarna as "Heerskap van Oostenryk" (Herrschaft zu Österreich) verwys is. Van 1438 af het die dinastie amper aaneenlopend die Romeins-Duitse konings en die daarmee gepaard gaande keisers gestel. Na 'n deel van hulle gebied is as Vorlande of Voor-Oostenryk verwys.
Van die laat 15de eeu tot 1690 is die Habsburgse lande gereeld binnegeval deur die Ottomaanse Ryk, wat van Hongarye weswaarts gestreef het. Ná die afweer van die Tweede Turkse beleg van Wene in 1683 is die suksesse in die oorloë, onder andere deur prins Eugenius van Savoye, in die gevegte teen die Turke in die Vrede van Karlowitz en in die Vrede van Passarowitz bevestig, bykomende aanwinste is in die Vrede van Beograd egter ongedaan gemaak.
In 1804 het Frans II die Keiserryk Oostenryk gestig, om gelykheid met die nuwe Franse Keiser te handhaaf, en as Frans I die titel keiser van Oostenryk aangeneem. In 1806 het hy onder druk deur Napoleon Bonaparte afstand gedoen van die Heilige Romeinse Ryk se keiserkroon, waarmee dié ryk ophou bestaan het.
Keiserryk Oostenryk (1804–1867) en Oostenryks-Hongaarse dubbelmonargie (1867–1918)
Die nuwe Keiserryk Oostenryk was 'n multinasionale staat, waar naas Duits ook Hongaars, Italiaans, Tsjeggies, Pools, Oekraïens, Roemeens, Kroaties, Serwies, Slowaaks en Sloweens gebesig is. Met sy gebiede, wat voorheen deel was van die Heilige Romeinse Ryk, het dit van 1815 af behoort aan die Duitse Bond, en die Oostenrykse verteenwoordiger het die federale vergadering gelei. In 1816 het Salzburg eindelik, ná meermalige verandering van eienaarskap, as 'n hertogdom deel geword van die Keiserryk Oostenryk, nadat dit van 1328 af 'n selfstandige geestelike rykvorstendom (Prinsaartsbisdom Salzburg) was.
Die leidende politikus tydens die Oostenrykse Biedermeier was die minister van buitelandse sake en latere kanselier Klemens Wenzel Lothar von Metternich. Sy doel was om die bevolking deur middel van sensuur en spioenasiestelsel te beheer om deur restourasie die "ou stelsel", die absolute monargie te bewaar. Pruise en Rusland het in dié tydperk dieselfde doele gehad; al drie monargieë het die Heilige Alliansie gestig. Aan die anderkant het in die tydperk ook die industrialisering van Oostenryk plaasgevind. In 1837 het tussen Floridsdorf by Wene en Deutsch-Wagram die eerste stoomtrein verkeer, die eerste deel van die Nordbahn.
In die Revolusiejaar 1848 het die volke in die monargie na demokrasie en onafhanklikheid gestreef, die kanselier Metternich is weggejaag. Slegs die k.k.-weermag onder Radetzky, Jelačić en Windisch-Graetz en die hulp deur die Russiese weermag het die voortbestaan van die monargie verseker. Op 2 Desember 1848 het die 18jarige Frans Josef I aan die dinastie se wens voldoen en die siek keiser Ferdinand I opgevolg. In 1849 het die onervare, nuwe monarg hof gehou oor die opstandige Magjare en 'n dosyn van die hoogste Hongaarse generaals laat teregstel. In 1851 het hy in die oujaarsaandpatent weggedoen met die deur homself opgelegde grondwet. Sy gewildheid was gedurende die eerste 20 jaar van sy bewind uiters laag.
In die stryd om oorheersing in die Duitse Bond (Duitse Dualisme) het Pruise onder sy kanselier Bismarck 'n beslissing ten gunste van die Klein-Duitse oplossing sonder Oostenryk afgedwing. In die Oostenryks-Pruisiese Oorlog 1866 is Oostenryk, wat die Duitse Bond aangevoer het, deur Pruise in die Slag by Königgrätz verslaan. Die Duitse Bond is ontbind en Oostenryk het geen rol meer in die verdere Duitse verenigingsproses gespeel nie.
Reeds in 1859 was Oostenryk ná die Slag van Solferino sy oorheersing in Noord-Italië kwyt. Ná hulle nederlaag in die Oostenryks-Pruisiese Oorlog moes hulle in 1866 ook Veneto aan die Pruisiese bondgenoot Italië oorhandig.
Die keiser, polities verswak deur die nederlae, moes in die binneland diepgaande hervormings instel en sy neo-absolutistiese regeringstyl laat vaar. Teen sy erge weerstand het sy raadgewers die verandering in 'n grondwetlike monargie afgedwing: met die op die ondoeltreffende Oktoberdiploma 1860 volgende Februariepatent 1861, waarmee die Ryksraad as parlement ingestel is.
Die kompromie met Hongarye in 1867 het die Magjaarse aristokratie se boikot van die staat beëindig en die omskepping van die ou eenheidstaat in die Oostenryks-Hongaarse dubbelmonargie, 'n realunie, tot gevolg gehad. In Cisleithanië ('n term wat deur burokrate en regsgeleerdes gebruik is), in die nieamptelik meestal Oostenryk genoemde westelike ryksdeel, het dit met die Desembergrondwet 1867, wat tot in 1918 van krag was, in werking getree.
Die Magjare se begunstiging deur die kompromie, wat in die binnelandse beleid van Oostenryk as 't ware onafhanklik geword het, teenoor die ander volke van die monargie het die konflikte tussen die ander nasionaliteite verder aangehits. Terwyl die Tsjeggiese nasionale beweging se strewe na 'n Oostenryks-Tsjeggiese kompromie misluk het, het die Slowaakse nasionale beweging en in 'n mindere mate die deur Kroatiese intellektueles aangevoerde Illiriese beweging, wat deur Rusland ondersteun is, met die Hongaarse regering se Hongariseringsbeleid gebots.
Ná die afgedwonge onttrekking uit Duitsland en Italië het die keiser en sy raadgewers oor buitelandse beleid die Balkanskiereiland as nuwe invloedsfeer gekies. In 1908 het Oostenryk-Hongarye die sedert 1878 besette Bosnië met toestemming deur die Berlynse Kongres geannekseer, wat die Bosniese anneksasiekrisis tot gevolg gehad het, waarmee Habsburg vir baie politieke aktiviste op die Balkan die vyand geword het wat die nasionale vereniging gekniehalter het. Daarbenewens het die monargie meegeding met Rusland, wat homself as beskermheer van al die Slawiërs beskou het.
Ná die Moordaanval in Sarajevo op Aartshertog Frans Ferdinand van Oostenryk-Este en sy vrou Sophie Chotek deur Gavrilo Princip het die swak gesondheid van die 84jarige keiser, die "oorlogsparty" in Wene en Boedapest se oormoed (uit 'n latere oogpunt 'n kliek van oorlogsugtiges) en die parlementlose regeringssituasie in Julie 1914 tot die oorlogsverklaring aan Serwië gelei, waaruit as gevolg van die verskeie Europese alliansies binne een week die later Eerste Wêreldoorlog genoemde Groot Oorlog uitgebreek het. Die dubbelmonargie se nederlaag, wat in herfs 1918 onvermydelik was, het tot sy einde gelei. Op 31 Oktober 1918 het die Koninkryk Hongarye uit die unie met Oostenryk onttrek. Gelyktydig het Cisleithanië sonder die ingryping van die keiser, k.k.-regering of Ryksraad ontbind: in die nuwe state Duits-Oostenryk en Tsjeggo-Slowakye; in gebiede wat met ander buite van Oostenryk-Hongarye die nuwe state Pole end Joego-Slawië gestig het en in ander, wat as gevolg van die oorlog deur buurstate (Italië, Roemenië) verower is.
Republiekwording 1918
Op 21 Oktober 1918 het die Ryksraadverteenwoordigers van die Duitstalige gebiede (hulle het na hulleself as Duitsers verwys), insluitende Boheme, Morawië en Oostenryks-Silesië vir die eerste keer as "voorlopige nasionale vergadering vir Duits-Oostenryk" (Provisorische Nationalversammlung für Deutschösterreich) vergader. Die einde van beide die oorlog en die monargie het al hoe duideliker geword, die land kon sonder enige hulpbronne ook geen verdere oorlogwinter bekostig nie. Die voorsitterskap het gewissel tussen die sosiaaldemokraat Karl Seitz, die christeliksosiale Johann Nepomuk Hauser en die Groot-Duitser Franz Dinghofer. Hul uitvoerende vergadering is Staatsraad genoem en het op 30 Oktober 1918 die eerste Duits-Oostenrykse regering beroep, na wie se ministers volgens die Angelsaksiese voorbeeld as "staatssekretaris" verwys is; Karl Renner, wat in 1945 tydens die stigting van die tweede republiek ook 'n belangrike rol ingeneem het, het die eerste kanselier geword. Die eerste voorlopige minister van buitelandse sake was Victor Adler. Op die hoofsaaklik Duitstalige gebied Oud-Oostenryk het derhalwe 'n nuwe staat ontstaan.
Die keiser het aan die begin van November 1918 probeer om die Duits-Oostenrykse Staatsraad in die wapenstilstandonderhandelings betrokke te kry. Die Staatsraad het egter beslis, dat die monargie wat die oorlog begin het, dit ook moes beëindig. Die wapenstilstand tussen Oostenryk en Italië op 3 November 1918 (die Hongaarse troepe het reeds aan die einde van Oktober, ná Hongarye se uittrede uit die dubbelmonargie, onttrek) is derhalwe deur keiser Karel I onderhandel. Kritiek soos in die Duitse Ryk, waar die burgerlike onderhandelaars van die wapenstilstand later deur regsgesindes as "Novembermisdadigers" (Novemberverbrecher) bestempel is, was derhalwe nie moontlik nie.
Lede van die k.k.-regering, die departement Lammasch en die kabinett Renner, wat die republiekwording voorberei en die botsing van die ou stelsel met die nuwe wou vermy, het die verklaring uitgevaardig, waarmee Karel I op 11 November 1918 van "al die aandele in die staatsake" (jeden Anteil an den Staatsgeschäften) afstand gedoen het. Dit was juristies gesien geen afdanking nie, maar die staatsvorm is de facto bepaal. Op 12 November is die Republiek Duits-Oostenryk uitgeroep en die voorlopige nasionale vergadering het daarop besluit, dat die Staat Duits-Oostenryk 'n demokratiese republiek en 'n deel van die Duitse republiek sou wees.
Eerste Republiek (1918–1933)
Op 18 Desember 1918 is die vrouestemreg vir Oostenrykers ouer as 20 jaar ingevoer. Dit was deel van die nuwe grondwet van Desember 1918. Tot in 1920 was prostitute egter uitgesluit van die stemreg.
Die koalisieregerings 1918–1920 (Staatsregering Renner I tot Renner III en Mayr I) het belangrike sosiale wette ingestel (soos die stigting van die Werkerskamer as 'n regsverteenwoordiging van die werkers se belange, die agt-uur-dag en die sosiale versekering). Die adel is in April 1919 afgeskaf, lede van die Habsburg-Lotaringe-dinastie kon net in Oostenryk bly, as hulle bely het dat hulle burgers van die republiek is en van enige aanspraak op mag afstand gedoen het. "Die voormalige draer van die kroon" (Der ehemalige Träger der Krone, soos na hom in die wet verwys is) is, aangesien hy geweier het om te bedank, permanent uit die land verwys, maar hy het vantevore na Switserland vertrek om 'n dreigende internering te voorkom. Die Habsburg-Lotaringse "familiefonds", kwasi-uitkeerbates ten bate van selfs die Habsburgers sonder inkomste, is tot staatseiendom verklaar, terwyl individuelle private bates nie aangetas is nie.
In die Verdrag van Saint-Germain in 1919 is die staatsnaam "Republiek Oostenryk" (Republik Österreich) bepaal en die volgens die grondwet beplande aansluiting by die Duitse Republiek deur die verpligting tot onafhanklikheid verhinder. Hierdie "aansluitingsverbod" is ook bepaal deur die Verdrag van Versailles se artikel 80, waarvolgens die Duitse Ryk Oostenryk se onafhanklikheid moes respekteer.
Sekere gebiede, waarvan die bevolkingsmeerderheid Duitstalig was (Sudetenland, Suid-Morawië, Suid-Tirol), is weens die seëvierende magte se teenstrydige wil nie toegelaat om deel te word van Oostenryk nie. Die Karintiese konflik teen die Joego-Slawiese troepe het egter die internasionale publiek se aandag getrek en, op versoek van die seëvierende moondhede, op 10 Oktober 1920 tot 'n referendum in Suid-Karintië gelei, waarin 'n meerderheid stemgeregtigdes hulle ten gunste van 'n toetreding van die gebied suid van die Drava tot die Republiek Oostenryk uitgespreek het.
Op 21 Oktober 1919, toe die vredesverdrag in werking getree het, is die staatsnaam in "Republiek Oostenryk" (Republik Österreich) verander en in 1920 die nuwe Oostenrykse Grondwet (Bundes-Verfassungsgesetz, B-VG) bekragtig, waarin onder andere Wene 'n deelstaat op sy eie geword het (Die grondwet in die 1929-weergawe, waarmee die bondspresident se mag uitgebrei is, is in wese sedertdien van krag). In 1921 het Burgenland, die oorwegend Duitsbevolkte deel van Wes-Hongarye, 'n "selfstandige deelstaat in die bond" (selbstständiges Land im Bund) geword. Vir die hoofstad van die gebied, Ödenburg (Sopron), is op Hongaarse versoek, wat deur Italië ondersteun is, 'n referendum gehou, waarin 'n meerderheid ten gunste van Hongarye gestem het. In die destydse Oostenrykse en Hongaarse uitbeeldings van dié referendum het verskille na vore getree. Van herfs 1920 af het die Christelik-sosiale en hul regse ondersteuners die regering gevorm (Kabinett Mayr II ens.). Die sosiaaldemokrate, die meerderheidsparty in die "Rooi Wene" (Rotes Wien), was nou in hewige opposisie op federale vlak.
Die Hiperinflasie in die vroeë 1920's is in 1925 met die invoering van die Oostenrykse schilling beëindig. Die konserwatiewe regering het daarin geslaag dat die schilling stabiel gebly het; daarna is dikwels as Alpendollar verwys. Die nadeel van hierdie streng ekonomiese beleid was dat daar in die wêreldwye Groot Depressie wat in 1929 begin het, skaars enige regeringsmaatreëls beplan is om die ontsaglike hoë werkloosheid te bekamp.
In die daaropvolgende jare het die swak ekonomiese toestand en politieke konflikte Oostenryk se krisis verder aangehits. In hierdie tydperk was daar aan die een kant idees vir 'n Oostenrykse identiteit en 'n Oostenrykse patriotisme en aan die anderkant 'n sterk neiging ten gunste van 'n Groot-Duitse oplossing en die aansluit van Oostenryk aan Duitsland. Die Austromarxisme se einddoel was die "diktatuur van die proletariaat" (Diktatur des Proletariats) en hy het daarmee al die konserwatiewes opgeskrik; hulle wou hierdie doel egter op 'n demokratiese wyse bereik.
Austrofascistiese Standestaat (1933–1938)
Vervolgens het Dollfuss op 1 Mei 1934 in die outoritêre "Meigrondwet" die Bundesstaat Österreich op 'n staande basis (Standestaat) uitgeroep. Dit was 'n diktatuur, wat al destyds (byvoorbeeld in 'n privaat brief van president Miklas, soos Friedrich Heer berig) Austrofascisme genoem is.
Enkele weke later het aanhangers van die sedert 1933 in Oostenryk verbode NSDAP die Julie-staatsgreep uitgevoer. Op 25 Julie 1934 het enkele putschiste daarin geslaag om die federale kanselary binne te dring, waar Dollfuss so erg beseer is, dat hy kort daarna in sy amp oorlede is, nadat hy mediese hulp geweier is. Die staatsgreeppoging is binne enkele ure verslaan. Kurt Schuschnigg het die nuwe kanselier geword.
Die Standestaat se beleid was daarop gemik om Oostenryk as die "beter Duitse Staat" voor te stel. Trouens was Oostenryk voor die aansluiting aan Nazi-Duitsland die heelwat milder diktatuur: Verskeie mense wat deur die nasionaalsosialiste vervolg is, veral akteurs en skrywers, het van 1934 tot 1938 in Oostenryk geskuil. In sy uiterlike voorkoms het die regime (later mededingende fascisme genoem) elemente van die fascistiese Italië en Nazi-Duitsland oorgeneem: Optogte met vele vlae, die eenheidsorganisasie Vaterländische Front, die leiersbeginsel en die verbod op partye.
As 'n deel van Nazi-Duitsland (1938–1945)
Oostenryk het in die Duitse Ryk aanvanklik as 'n land voortbestaan, maar op 14 April 1939 is die voormalige deelstate en Wene deur die "Oos-Mark-wet" (Ostmarkgesetz) in nasionaalsosialistiese ryksgoue verander, die naam Oostenryk sou verdwyn: Vervolgens is die aanvanklik "Land Oostenryk (Land Österreich) genoemde gebied kort daarna "Oos-Mark" (Ostmark) en van 1942 af "Alpe- en Donau-ryksgoue" (Alpen- und Donau-Reichsgaue) genoem. Burgenland is tussen die ryksgoue Neder-Donau en Stiermarke verdeel, Oos-Tirol by Karintië ingelyf en die Stiermarkse deel van die Salzkammergut by die ryksgou Opper-Donau ingelyf. Wene is op koste van die omliggende gebied verdriedubbel.
Die oorspronklik Oostenrykse Adolf Hitler het ná die mislukking van sy professionele loopbaan in sy tuisland en sy politieke loopbaan in Duitsland Oostenryk in die nasionaalsosialistiese willekeurige beleid gevoer en het vervolgens al die verwysings na 'n selfstandigheid van die land laat verwyder. Aan Hitler se beleid en misdade teen die mensdom het talle Oostenrykers met groot ywer deelgeneem. Bekende misdadigers soos Arthur Seyß-Inquart, Ernst Kaltenbrunner en Alexander Löhr was Oostenrykers. Oostenrykers was konsentrasiekampopsieners, SS-lede en Gestapo-werknemers. Hoewel hulle slegs 8% van die Groot-Duitse Ryk se bevolking uitgemaak het, was 14% van die SS-lede, 40% van die konsentrasiekampopsieners en 70% van Adolf Eichmann se staf van 'n Oostenrykse herkoms.
In 1938 is die "Dubbellaerstelsel Mauthausen/Gusen" opgerg, wat die konsentrasiekampe Mauthausen en Gusen behels het. Oor die jare heen is aan dié laerstelsel 'n netwerk aan takkampe gekoppel, wat oor die hele Oostenryk gestrek het. Uit die hele Europa is in hierdie konsentrasiekampe dwangarbeiders onder onmenslike toestande onder andere in die wapenvervaardiging en padbou ingespan. Ongeveer 100 000 gevangenes is alleen in Mauthausen dood.
Op 8 Mei 1945 is die Tweede Wêreldoorlog in Europa eindelik met die onvoorwaardelike oorgawe van die Duitse Wehrmacht beëindig.
Naoorlogse tydperk en Tweede Republiek (1945–1999)
Met die einde van die oorlog in 1945 en Groot-Duitsland se nederlaag is Oostenryk se onafhanklikheid herstel. Dit het die latere seëvierende magte reeds in 1943 in die Moskouse Deklarasie bepaal. Reeds op 27 April 1945 het die voorlopige staatsregering met Karl Renner as kanselier byeengekom en die herstigting van die republiek verklaar. Kort daarna is die grondwet van 1 Oktober 1920 in die weergawe van 1929 deur die "wet op grondwetlike oorgang" (Verfassungsüberleitungsgesetz) heringestel. Uitsonderings was bepalings wat voorsiening gemaak het vir die verandering van die Federale Raad in 'n staatsraad. Oostenryk het daarmee weer 'n demokrasie met magskeiding, verteenwoordigende, parlementêre en federalistiese elemente geword.
Tot in 1955 is Oostenryk, nes die naoorlogse Duitsland, in besettingsones verdeel. Die grootste sone was die Sowjetse s'n, wat Opper-Oostenryk noord van die Donau (Mühlviertel) en oos van die Enns, Neder-Oostenryk in die grense van 1937 (d.w.s. voor die stigting van Groot-Wene), die herstigte Burgenland en die Weense distrikte 2, 4, 10, 20, 21 en 22 ingesluit het. Maatskappye wat deur die Sowjetunie as "Duitse eiendom" (Deutsches Eigentum) gekonfiskeer is, is in 'n groep genaamd "USIA" saamgevoeg, wat volgens die besluite van die Potsdamse konferensie deel was van die vergoeding wat Oostenryk moes betaal. Onder die Oostenrykers, sowel in die bevolking as in die politiek, het ná 1945 en in die daaropvolgende dekades die mening oorheers, dat Oostenryk (soos in die Moskouse Deklarasie in geformuleer) "Hitler se eerste slagoffer" was, waarmee die medepligtigheid aan die Tweede Wêreldoorlog en die Holocaust afgemaak of ontken sou word. Die oorwegende deel van die bevolking het later voorgegee dat daar "niks anders oorgebly het nie". Een gevolg van die "slagoffertesis" (Opferthese) was die sedertdien traag uitgevoerde restitusie van gesteelde eiendom.
Met die ondertekening van die Oostenrykse Staatsverdrag op 15 Mei 1955 deur Leopold Figl vir die federale regering Raab I en deur verteenwoordigers van die vier seëvierende magte en die daarvan formeel aparte (wat nie in die staatsverdrag opgeneem is nie) belydenis tot neutraliteit en die verpligting, geen verdere poging vir 'n Anschluss aan Duitsland te onderneem nie, het die republiek op 27 Julie 1955 sy volle soewereiniteit herwin.
Op 26 Oktober 1955, ná die besettingstroepe se onttrekking, het die nasionale raad op Oostenryk se ewige neutraliteit besluit; hierdie dag is sedert 1965 Oostenryk se nasionale dag. Die neutraliteit (vandag eerder: onverbondenheid) is 'n militêre een en verwys sedert sy begin na geen gelykafstand tussen die waardestelsels van wes en oos. As gevolg van sy neutraliteit kon Oostenryk sowel met die Westerse as die destydse Oosterse lande goeie kulturele en ekonomiese bande aangaan, wat die land vir 'n lang tyd gehelp het gedurende die tydperk van heropbou.
Op 14 Desember 1955 het Oostenryk 'n lidland van die Verenigde Nasies geword en was sowel in 1973/74 as in 1991/92 'n lid van die Veiligheidsraad. Reeds in 1956/57 het die Internasionale Atoomenergie-agentskap (IAEO) sy hoofkantoor in Wene geopen, in 1969 het die Verenigde Nasies se Industriële Ontwikkelingsorganisasie (UNIDO) gevolg, ander VN-agentskappe het later bygekom. Vir die tydperk 2009/10 was Oostenryk weer 'n niepermanente lid van die Veiligheidsraad.
Van 1966 tot 1970 was die federale regering Klaus II die eerste regering van die Tweede Republiek deur slegs een party, gevorm deur die christelikdemokratiese ÖVP onder Josef Klaus. In 1970–1983 het sosialistiese regerings gevolg onder Bruno Kreisky (regering Kreisky I tot Kreisky IV). Belangrik vir Oostenryk was in hierdie tydperk die wye buitelandse beleid van Kreisky, wat onder andere die oprigting van die Weense Uno-City en die internasionalisering van die Palestynse kwessie, wat Kreisky vir die eerste keer na die VN gebring het, ingesluit het.
In 1978 is 'n referendum gehou oor die deur die Kreisky-regering ondersteunde installasie van die Zwentendorf-kernaanleg; dit is afgekeur. Oostenryk lewer sedertdien geen kernkrag op nie en het in sy grondwet vir altyd daarvan afstand gedoen.
In 1979 het Wene met die voltooiing van die Uno-City die derde amptelike hoofkantoor van die Verenigde Nasies geword na New York en Genève. Onafhanklik daarvan het die OPUL hulle ook in Wene gevestig.
In 1983 het die aftredende Bruno Kreisky 'n klein koalisie tussen die sosiaaldemokrate (SPÖ) en die destydse nasionaalliberale FPÖ bemiddel; die FPÖ het hom reeds in 1970 deur stilbly aan bewind gebring (regering Sinowatz). Ná die verkiesing van die regsgesinde Jörg Haider as voorsitter van die FPÖ in 1986 is die koalisie deur die SPÖ onder Franz Vranitzky beëindig.
Die verbrokkeling van die Oosblok het weggedoen met die Ystergordyn, wat die ontwikkeling van Oos-Oostenryk 1945–1989 beïnvloed het.
Van 1987 tot 1999 het die sosiaaldemokrate (SPÖ) "groot koalisies" aangeknoop met die christelikdemokratiese ÖVP (regering Vranitzky I tot Vranitzky V en regering Klima). In dié tydperk het Oostenryk 'n lidland geword van die Europese Unie (in 1995), waarvoor veral Alois Mock en Vranitzky gepleit het. Tydens die referendum in 1994 was tweederdes ten gunste daarvan.
Onlangse ontwikkeling
duimnael|Die [[eurosone:
]] duimnael|Kaart van die [[Schengen-ooreenkoms:
]] Sedert die grense van die voormalige Oosblok in 1989/90 geopen is, is Oostenryk nie langer aan die oostelike grens van die Westers-georiënteerde Europa geleë nie. Oostenryk het een van die grootste beleggers in die hervormende lande geword. In die eerste helfte van die 1990's het mense uit die strydende Joego-Slawiese nasies veral in Oostenryk toevlug gevind.
Ná 'n positiewe referendum op 12 Junie 1994 het Oostenryk op 1 Januarie 1995 (saam met Swede en Finland) by die Europese Unie aangesluit.
Ná die einde van die Koue Oorlog in 1991 en veral ná die EU-toetrede in 1995 het Oostenryk se ou neutraliteitsbeleid uitgedien. Die term neutraliteit is weens die ondertekende EU-verdrae veral op onverbondenheid beperk en het hoofsaaklik 'n identiteitspolitieke betekenis; de facto het Oostenryk as 'n volle EU-lid, wat op 'n gemeensame verdedigingsbeleid mik, hierdie projek goedgekeur en kan dus nie meer neutral of onverbonde wees nie.
Oostenryk het in die tweede helfte van 1998 en in die eerste helfte 2006 die voorsitterskap van die Europese Unie ingeneem. Op 1 Januarie 2002 was Oostenryk een van twaalf lande wat die euro as geldeenheid ingevoer het; dit het die Oostenrykse schilling vervang. In 1995 het Oostenryk die Schengen-ooreenkoms toegetree. Op 1 Desember 1997 het dit grenskontroles met Duitsland en Italië opgehef; sedertdien behoort dit aan die Schengensone. In die tweede helfte van 2018 het Oostenryk vir die derde keer die voorsitterskap van die Europese Unie ingeneem.
Die SPÖ-ÖVP-koalisieregerings 1986–2000 is in 2000–2006 deur regerings van die ÖVP met die FPÖ opgevolg (regering Schüssel I en Schüssel II). Die destydse 14 ander EU-lidlande het op die regeringsdeelname van die FPÖ, wat hulle as verregs beskou het, gereageer met 'n tydelike bilaterale kontakverbod op regeringsvlak ("EU-sanksies"). Ná die FPÖ-skeiding in 2005 het die nuutgestigte BZÖ 'n regeringsvennoot geword.
In 2007/2008 was ná nuwe verkiesings weer 'n SPÖ-ÖVP-koalisie aan bewind (regering Gusenbauer). Ná die uitbreiding van die Schengen-gebied om Tsjeggië, Slowakye, Hongarye en Slowenië aan die einde van 2007, aan die einde van 2008 om Switserland en aan die einde van 2011 om Liechtenstein is Oostenryk volledig deur Schengen-lande omring.
Die nuwe verkiesings in September 2008, wat deur die ÖVP veroorsaak is, het tot 'n nuwe rooi-swart koalisie (regering Faymann) onder die partyleiers Werner Faymann (SPÖ) en Josef Pröll (ÖVP) gelei. Ná Josef Prölls se bedanking het in 2011 Michael Spindelegger nuwe adjunkkanselier geword.
Ná 'n verlenging van die nasionale raad se verkiesingstydperk van vier tot vyf jaar is die nasionale raad in 2013 vir die eerste keer vyf jaar ná die vorige verkies. In hierdie verkiesing het die destydse regeringspartye SPÖ en ÖVP ondanks verliese weer sterkste en tweede sterkste party (saam 99 van 183 setels in die nasionale raad). Van 2013 tot 2017 het SPÖ en ÖVP weer 'n koalisieregering gevorm (regering Faymann II, in 2016/17 regering Kern).
Ná die vroeë verkiesings in 2017 wat die ÖVP gewen het, tot die Ibiza-skandaal in 2019, het 'n koalisie van ÖVP en FPÖ regeer (regering Kurz I), ná haar ontkeuring in die nasionale raad deur 'n mosie van wantroue het Oostenryk in 2019/20 vir die eerste keer 'n regering onder 'n vroulike kanselier gehad (regering Bierlein), ná die verkiesings op 29 September 2019 was van Januarie 2020 tot 2021 vir die eerste keer op federale vlak 'n koalisie van ÖVP en Groenes (regering Kurz II) aan bewind.
Ná die advertensie-skandaal het Sebastian Kurz op 9 Oktober 2021 as kanselier bedank. Kurz is in drie ondersoeke deur die wetstoepassingsagentskap as 'n verdagte gelys. As sy opvolger is deur die ÖVP die minister van buitelandse beleid, Alexander Schallenberg, voorgestel. Die regering Kurz II se oorblywende 15 ministers het op 11 Oktober 2021 by die regering onder Alexander Schallenberg (ÖVP) aangesluit. In Desember 2021 het Karl Nehammer nuwe kanselier geword. Die koalisie met die Groenes het aan bewind gebly. Alexander Van der Bellen het ná die noue presidentsverkiesing in 2016 daarin geslaag om in die eerste stemming in 2022 herkies te word.
Samestelling
Met uitsondering van die deelstaat Vorarlberg en klein dele van Tirol (Außerfern), wat deur Alemanniese dialeksprekers bewoon word, is die meeste Duitssprekende Oostenrykers nakomelinge van Middeleeuse setlaars uit Beiere (dikwels Bajuware genoem). Naas betreklik homogene Beierse vestigingsgebiede soos Opper-Oostenryk was daar egter ook geweste waar Beierse koloniste in meerdere of mindere mate reeds voor die Karolingiese tydperk (8ste eeu) met die oorspronklike bevolking vermeng het, soos in Tirol, Vorarlberg en Salzburg, drie streke met histories Retoromaanse bevolkings. Retoromaanssprekendes is geleidelik teruggedring tot afgeleë bergvalleie soos die Montafon, en dele van die Bo-Innriviervallei.