cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Krugerhuis
Geskiedenis
Die huis is ontwerp in 1884 deur die argitek Tom Claridge en gebou deur Charles Clark. Melk, in plaas van water, is gebruik om die sement te meng aangesien die sement wat beskikbaar was toe die huis gebou is, van 'n lae gehalte was.
Die huis was ook onder die eerste in Pretoria wat oor elektrisiteit en 'n telefoon beskik het.
In die huis word oorspronklike meubels, items van dieselfde periode, verskeie geskenke wat aan Paul Kruger gegee is en ander memorabilia uitgestal. Op die huis se stoep is twee klipleeus wat op 10 Oktober 1896 aan president Kruger as verjaarsdaggeskenk gegee is deur die mynmagnaat, Barney Barnato.
Agter die huis word die ampstreinwa van die ZAR bewaar. Die treinwa is in 1894 deur die Nederlandsch-Zuid-Afrikaansche Spoorwegmaatschappij (NZASM) by die maatskappy J.J. Beijnes in Nederland bestel. Dit is van ongeveer 1894 tot 1900 as 'n mobiele Volksraadsetel ter velde gebruik toe die Britse leër Pretoria ingeneem het. Kruger het ook daarin na die destydse Lourenco Marques gereis voordat hy in ballingskap na Europa vertrek het.
Die Kruger-museum is in 1934 vir die publiek geopen en in 1937 tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar.
Krugerhuis in Pretoria
Dit is een van die bekendste geboue in Suid-Afrika. Sedert hierdie huis in 1934 as museum ingerig is, is dit al deur honderde duisende mense, onder wie baie oorsese reisigers, besoek.
Nadat president Kruger in 1863 tot Volksraadslid verkies is, het hy ’n aantal erwe in Kerkstraat gekoop. Aanvanklik het hy ’n huis oos, en later ’n huis wes van die huidige Krugerhuis laat bou. Die Kruger-gesin het in Julie 1884 in die huis ingetrek wat deur AH Nellmapius, ’n bekende sakeman, gebou is. Op 14 Augustus van dié jaar het die president sestig gaste, onder wie lede van die Volksraad, regters, hoofde van staatsdepartemente en predikante in sy “nuwe ampswoning” op ’n eetmaal onthaal.
Die Krugerhuis vertoon ’n mengsel van style. Die kroonlysgewels, die lys om die voordeur en die gepleisterde lyswerk kan as Laat-Renaissance en die voor- en agterstoepe as Oosters beskou word. Die huis is ’n langwerpige, eenvoudige en stewige gebou. Die vernaamste komponente daarvan is twee groot ontvangskamers aan die voorkant van die huis en vier slaapkamers. Die lang breë voorstoep het bekendheid verwerf vanweë die feit dat die president gereeld soggens op die stoep kom sit het. Hier het hy ook altyd besoekers ontvang.
Die president en mevrou Kruger het 15 jaar en 10 maande, dit wil sê, vanaf Julie 1884 tot Mei 1900 saam in die Krugerhuis gewoon. Hulle kinders – behalwe Tjaart, die jongste – was toe almal reeds getroud.
Op 29 Mei 1900, kort voor die inname van Pretoria deur Brittanje, het die President sy huis finaal verlaat. Sy eggenote het agtergebly tot haar dood in 1901. Familie, vriende en simpatiseerders het hom kom groet. Op dié dag was daar ook ’n seun, ene James F Smith, wat 29 000 handtekeninge van seuns uit Amerika saamgebring het.
Kort voor die President se dood in 1904 het meneer FC Eloff, skoonseun van die President, die Krugerhuis uit die boedel gekoop en dit op die naam van sy seuntjie, Dirk Postma Eloff, laat registreer. In sy afwesigheid is die huis sonder sy medewete as ’n losieshuis verhuur onder die naam “The Presidency”.
President Kruger is op 16 Desember 1904 in Pretoria begrawe. Die begrafnisdiens is op die op terrein, tussen die Krugerhuis en die Gereformeerde Kerk aan die oorkant van die straat, waargeneem. Vanaf April 1920 is die Krugerhuis aan die bond van Afrikaanse Moeders verhuur, sodat dit as kraaminrigting gebruik kon word. Enkele veranderinge is in die huis aangebring om dit as kraaminrigting te gebruik. Sedertdien kan talle Afrikaners spog dat hulle iewers tussen 1920 en 1932 in die Krugerhuis gebore is.
Intussen het stemme opgegaan dat die Krugerhuis as museum ingerig moet word. Momentum hiervoor is verkry met die verkryging van heelwat Kruger-aandenkings wat in 1922 uit die Dordrecht-versameling in Nederland in Pretoria aangekom het. ’n Deel daarvan is aanvanklik in die Ou Museum in Boomstraat uitgestal.
Die huis is op 10 Oktober 1934 luisterryk deur meneer Albert Kuit as museum geopen. Persone wat nou aan die President verbonde was, soos mevrou LJ Jacobz, kolonel HC Bredell, doktor A Heymans en mejuffrou J van Broekhuizen, het waardevolle skenkings van foto’s en persoonlike aandenkings gedoen. Op 6 April 1936 is die huis tot Nasionale Gedenkwaardigheid verklaar. Enkele buitegebou is sedertdien in die agterplaas opgerig om voorsiening te maak vir die groot aantal Kruger-aandenkings, en ook vir ’n woonstel en ’n kantoor. In 1952 het die Suid-Afrikaanse Spoorweë die President se treinkoets aan die Krugerhuis geskenk en is dit agter in die tuin onder ’n afdak geplaas.
Die Krugerhuis bly ’n geliefde besoekplek van Afrikaners. Maar ook is dit ’n plek wat deur andertaliges, en veral buitelanders, besoek word om eer aan hierdie groot staatsman te betoon.
Krugerhuis in Clarens (Switserland)
In 1949 is die sterfhuis van President Kruger aan die Suid-Afrikaanse regering te koop aangebied. Die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge (FAK) is versoek om geld in te samel, en nadat Suid-Afrikaners landswyd hulle bydraes tot die koste gemaak het, is die huis op 27 Februarie 1950 gekoop. Die museum is namens die regering deur die Suid-Afrikaanse ambassade in Switserland in stand gehou.
In die negentigerjare kon die regering die onderhoud nie meer bekostig nie, en die FAK het die museum in 1994 weer oorgeneem. Danksy die bydrae van die Uitvoerende Voorsitter van die maatskappy Genfood, Johann Roode, is die Krugerhuis in Clarens gerestoureer en as 'n gastehuis onder die naam "Villa Kruger" bedryf.
In 2005 is die Krugerhuis aan 'n Switserse privaateienaar verkoop. Die FAK het egter 'n servituut oor die sterftekamer van President Kruger behou, en die huis staan ook oop vir die publiek. Tans stel veral besoekers uit Nederland, Duitsland en Rusland belang in die Krugerhuis.
Fontana Pretoria
duimnael|regs|250px|Fontana Pretoria
Krugerhuis
Krugerhuis in Maputo (Mosambiek)
Kruger het op 19 Oktober 1900 met die skip Gelderland na Europa vertrek. In die vyf weke wat hy in die destydse Lourenco Marques vir sy vertrek moes wag, het hy in 'n huis gewoon wat later as Krugerhuis bekend geword het. Die huis is blykbaar op 1967 tot gedenkwaardigheid verklaar op inisiatief van dr. Francisco Velozo, 'n regter van die Portugese hooggeregshof.
Fontana Pretoria
Die Fontana Pretoria is 'n fontein in Palermo. Dit is in die 16de eeu op 'n nuwe plein wat daarvoor aangelê is, die Piazza Pretoria, opgerig.
Die fontein is aanvanklik in opdrag van die Spaanse onderkoning van Napels Don Pedro Álvarez de Toledo vir sy Florentynse Villa in deur 'n aantal beeldhouers uit Florence geskep. Don Pedro het egter voor die voltooiing van die werk in 1554 gesterf en sy seun het dit in 1573 aan die stad Palermo verkoop. In dieselfde jaar nog is die Palazzo Pretorio tussen die huidige stadsaal, Palazzo Pretorio, en die Dominikaanse kerk Santa Caterina uitgelê en die 644 onderdele van die fontein aanmekaar gesit.
Die fontein het 'n omtrek van 133 meter en is 12 meter hoog. Dit het drie konsentriese poele en 'n fonteinpillaar in die middel. Daar is op vier plekke trappe oor die buitenste poele na die middelste poel. In die poele en op die traprelings staan en lê beelde van riviergodinne en nimfe. Aangesien dié oorwegend nakend is, is dit vir lank deur die bevolking verwerp en is tukke marmer keer op keer afgekap. Die fontien is aan die einde van die 20ste eeu volledig gerestoureer.
Santa Caterina (Palermo)
Die kerk is in 1568 deur die Dominikaanse Susters van Palermo gebou. Die gebou het as voorbeeld gedien vir talle kerke van vroueordes. Die Fasade is die styl van die laat-renaissance gebou. Die binnekant is met waardevolle marmer beelde versier.
Lauren Maltby
Lauren Maltby (gebore 17 November 1984) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent I'll Be Home for Christmas (1998).
Slangrivier
Slangrivier is ‘n klein onontwikkelde dorpie 11 km suidwes van Heidelberg, Wes-Kaap. Dit het 2 000 inwoners en is geleë in die gebied van die Hessequa Plaaslike Munisipaliteit. Die nedersetting lê aan weerskante van die Slangrivier. Kort voor die monding van die Breederivier sluit die Slangrivier by dit aan. Voorheen het die nedersetting bekend gestaan as Olieboomskraal. Askraal is die noordoostelike deel van die dorpie oorkant die rivier.
Geskiedenis
Op 1 November 1809 het goewerneur Caledon 'n proklamasie uitgevaardig waarvolgens alle Khoi 'n vaste woonplek moes hê. Op hierdie plek, vroeër bekend as Hottentotskraal, is aan 20 Khoi 1 300 morg (1 113.71ha) grond in volle eiendomsreg toegeken. Huise is gebou, landerye aangelê en met vee geboer. Moses Klaase was die laaste kaptein. Sy opvolger was Gert Klase, met die rang van korporaal. Na hom is die hoofde afgeskaf.
Anders as elders was hierdie nog jare lank 'n betreklik geslote Khoi-gemeenskap.
Abimael
Abimael is ´n seun van Joktan.
NG gemeente Amersfoort
duimnael|regs|160px|Ds. William Frederick Knobel, van 1896 tot 1904 die eerste leraar. duimnael|links|230px|Die NG kerk Amersfoort. Dis ontwerp deur [[Wynand Louw en in 1920 ingewy.]] duimnael|regs|160px|Ds. J.P.W. de Vries, leraar van 1935 tot 1941. duimnael|160px|Ds. Jannie Malan, leraar vanaf Maart 1951.
Die NG gemeente Amersfoort is 'n gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk se Oostelike Sinode met sy middelpunt op die dorp Amersfoort, Mpumalanga. In 2016 het die gemeente 300 belydende en 53 dooplidmate gehad.
Stigting
Hierna volg die geskiedenis van die kerkstryd in Transvaal en die uiteindelike kerkvereniging, totdat in die notule van die tweede Algemene Kerkvergadering van die NH of G Kerk op Pretoria op 14 Mei 1888 gemeld word dat voorlopige stappe gedoen word in verband met die stigting van nuwe gemeentes, onder meer op Amersfoort. En dan, op 'n Buitengewone Algemene Vergadering op 6 Mei 1889 byeengeroep om die kerk se naam vas te stel, kom onder die vier nuwe gemeentes wat toe vir die eerste maal verteenwoordig is, ook die gemeente Amersfoort voor.
Leraars
As leraars dien in die eerste sowat 60 jaar: di. W.F. Knobel (1896–1904); P.J. van der Merwe (1905–'12); W.F. de Vos (1913–'29) H.M. Hofmeyr (1929–'35); J.P.W. de Vries (1935–'41); G.C. van Schouwenburg (1945 – September 1951); J. du P. Malan (vanaf Maart 1951).
Die sierlike kerkgebou is ingewy in ds. De Vos se tyd nadat die hoeksteen gelê is deur prof. P.J.G. de Vos. 'n Pragtige nuwe orrel is omstreeks 1952 in die kerk ingebou en die gebou is destyds ook skoongemaak en met lugreëling verhit.
Erica turneri
Erica turneri is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap waar dit voorkom in die Suurbraakberg by Barrydale. Die plant is eers in 2005 ontdek en daar is slegs een populasie. Sy habitat word bedreig deur indringerplante soos die hakea en pinus-spesies.
Brooke Harman
Brooke Harman (gebore 18 Augustus 1985) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Till Human Voices Wake Us (2002) en in die televisiereekse Pirate Islands (2003), Headland (2005), en Spartacus: War of the Damned (2010).
Retrograde en prograde beweging
duimnael|200px|’n Retrograde wentelbaan: Die satelliet (rooi) is in ’n wentelbaan met ’n teenoorgestelde rigting as die rotasie van sy primêre voorwerp (blou/swart)
’n Retrograde beweging is ’n beweging in die teenoorgestelde rigting as die beweging van ’n ander voorwerp. Dit is die teenoorgestelde van ’n prograde beweging, wat in dieselfde rigting is. Hierdie beweging kan die wentelbaan van een liggaam om ’n ander wees of die rotasie van ’n enkele liggaam om sy as. Met verwysing na ruimtestelsels, kan ’n retrograde beweging beteken ’n beweging wat in die teenoorgestelde rigting as die rotasie van die res van die stelsel is.
In die Sonnestelsel beweeg al die planete en die meeste ander voorwerpe wat om die Son wentel, in ’n prograde rigting (dus in die rigting van die Son se rotasie), behalwe baie komete. Die rotasie van die meeste planete is ook prograad, met die uitsondering van Venus en Uranus, wat ’n retrograde rotasie het. Die meeste natuurlike satelliete van planete draai om hul planete in ’n prograde rigting. (In die geval van Uranus se satelliete beteken dit hulle beweeg in dieselfde rigting as Uranus se rotasie en dus retrograad met betrekking tot die Son).
Daar is ’n paar natuurlike satelliete wat in ’n retrograde rigting om hul planete wentel, maar hulle is gewoonlik klein en ver van die planeet af. Die uitsondering is Neptunus se satelliet Triton, wat groot en naby is. Vermoedelik is dié retrograde satelliete, insluitende Triton, in ’n wentelbaan vasgevang nadat hulle op ’n ander plek gevorm het.
Vorming van ruimtestelsels
Wanneer ’n planeet- of sterrestelsel vorm, neem die materiaal die vorm van ’n skyf aan. Die grootste deel van die materiaal wentel en roteer in een rigting. Hierdie eenvormigheid is te danke aan die instorting van ’n gaswolk en die behoud van hoekmomentum. In 2010 het die ontdekking van verskeie warm Jupiters met retrograde bewegings vrae laat ontstaan oor die teorieë oor die vorming van planeetstelsels. Dit kan so verduidelik word: Sterre en planete vorm nie in isolasie nie, maar in sterreswerms wat molekulêre wolke bevat. Wanneer ’n ster se protoplanetêre skyf met ’n wolk bots of materiaal daaruit aantrek, kan dit lei tot ’n retrograde beweging van die skyf en die planete wat daarin vorm.
Inklinasie
’n Hemelliggaam se baanhelling, of inklinasie, dui aan of die liggaam se wentelbaan pro- of retrograad is. Die inklinasie is die hoek tussen die voorwerp se wentelvlak en ’n ander verwysingsraamwerk soos die ekwatoriale vlak van die liggaam se primêre voorwerp. In die Sonnestelsel word die baanhelling van die planete gemeet vanaf die sonnebaan, wat die vlak van die Aarde se wentelbaan om die Son is. Die baanhelling van mane word gemeet vanaf die ewenaar van die planeet waarom hulle wentel. ’n Liggaam met ’n baanhelling van tussen 0 en 90 grade wentel in dieselfde rigting as waarin sy primêre voorwerp draai. ’n Liggaam met ’n baanhelling van presies 90 grade het ’n loodregte wentelbaan en is dus nie retro- of prograad nie. ’n Liggaam met ’n baanhelling van tussen 90 en 180 grade is in ’n retrograde wentelbaan.
Ashelling
’n Hemelliggaam se ashelling dui aan of die rotasie pro- of retrograad is. Die ashelling is die hoek tussen die liggaam se rotasie-as en ’n lyn loodreg op sy wentelvlak wat deur die liggaam se middel loop. ’n Liggaam met ’n ashelling van tot 90 grade roteer in dieselfde rigting as sy primêre voorwerp en het dus ’n prograde rotasie. ’n Helling van presies 90 grade beteken ’n loodregte rotasie en een van tussen 90 en 180 grade ’n retrograde rotasie.
Planete
Al agt planete in die Sonnestelsel wentel in ’n prograde rigting om die Son, dus die rigting waarin die Son roteer (antikloksgewys gesien vanaf die Son se noordpool). Ses van die planete roteer ook in dieselfde rigting. Die uitsonderings is Venus en Uranus; hul rotasie is retrograad. Venus se ashelling is 177 grade, wat beteken dit roteer in amper die teenoorgestelde rigting is waarin hy om die Son wentel. Uranus het ’n ashelling van 97,77 grade, en daarom is sy rotasie-as feitlik parallel met die vlak van die Sonnestelsel. Die rede is nie heeltemal seker nie, maar daar word vermoed ’n protoplaneet omtrent so groot soos die Aarde het in die vormingsjare van die Sonnestelsel met Uranus gebots en die ongewone helling veroorsaak.
Dit is onwaarskynlik dat Venus gevorm het met sy huidige stadige retrograde rotasie, wat 243 dae duur om te voltooi. Die planeet het waarskynlik aanvanklik ’n vinnige prograde rotasie gehad met ’n tydperk van ’n paar uur, nes die meeste van die ander planete in die Sonnestelsel. Venus is na genoeg aan die Son om ’n aansienlike gravitasionele sinchroniese rotasie te ondervind, en sy atmosfeer is dik genoeg om termies aangedrewe atmosfeergetye te skep wat ’n retrograde wringkrag veroorsaak. Venus se huidige stadige retrograde rotasie is in ’n ewewigtige balans tussen swaartekraggetye wat probeer om Venus ’n sinchroniese rotasie te gee en atmosfeergetye wat probeer om die planeet in ’n retrograde rigting te laat draai. Die getye is ook sterk genoeg om die evolusie te verklaar van Venus se rotasie van ’n aanvanklike vinnige prograde rigting na sy huidige stadige retrograde rotasie. Mercurius is nader aan die Son, maar het nie ’n sinchroniese rotasie nie omdat dit ’n rotasie-wentelbaan-resonansie ondergaan het vanweë die eksentrisiteit van sy wentelbaan. Die rotasie van Mars en die Aarde word ook beïnvloed deur getyekragte met die Son, maar hulle het nie ’n staat van ewewig bereik soos Venus en Mercurius nie omdat hulle verder van die Son af is waar getykragte swakker is. Die gasreuse van die Sonnestelsel is te groot en te ver van die Son af dat getyekragte hul rotasie kan vertraag.
Dwergplanete
Al die bekende dwergplanete en kandidaat-dwergplanete het prograde wentelbane om die Son, hoewel sommige ’n retrograde rotasie het, soos Pluto; sy ashelling is sowat 120 grade. Pluto en sy maan Charon het albei 'n sinchroniese rotasie. Die stelsel is vermoedelik deur ’n enorme botsing geskep.
Mane en ringe
duimnael|240px|Die oranje maan is in ’n retrograde wentelbaan. As ’n maan in die swaartekragveld van ’n planeet vorm terwyl die planeet self aan die vorm is, sal die maan in dieselfde rigting om die planeet wentel as waarin die planeet om sy as roteer; dit is dan ’n reëlmatige maan. As ’n voorwerp op ’n ander plek gevorm het en daarna deur die planeet se swaartekrag in ’n wentelbaan getrek is, kan dit in ’n retro- of prograde baan beland na gelang van watter kant van die planeet dit eerste teenkom – die kant wat na dit of weg daarvan roteer. Dit is dan ’n onreëlmatige maan.
In die Sonnestelsel het baie van die asteroïdegrootte-mane retrograde wentelbane, terwyl al die groot mane buiten Neptunus se grootste maan, Triton, prograde wentelbane het. Die deeltjies in Saturnus se Foibe-ring het vermoedelik ’n retrograde wentelbaan omdat dit ontstaan het uit die onreëlmatige maan Foibe.
Alle retrograde satelliete ondervind in ’n mate ’n gety-vaartvermindering. Die enigste satelliet in die Sonnestelsel waar dié uitwerking nie onbeduidend is nie, is Triton. Alle ander retrograde satelliete is in ’n wentelbaan ver van hul planeet af, en getykragte tussen hulle en die planeet is dus onbeduidend.
In die Hill-sfeer is die streek van stabiele retrograde wentelbane ver van die planeet af groter as vir prograde wentelbane. Dit verduidelik moontlik hoekom die meeste mane om Jupiter retrograad is. Omdat Saturnus ’n meer eweredige mengsel van retrograde/prograde mane het, lyk dit egter of die onderliggende redes meer ingewikkeld is.
Met die uitsondering van Saturnus se maan Huperion het al die bekende reëlmatige mane in die Sonnestelsel ’n sinchroniese rotasie; hulle het dus nulrotasie met betrekking tot hul planeet. Hulle het egter ’n prograde rotasie met betrekking tot die Son omdat hulle prograde wentelbane om hul planeet het, buiten die mane van Uranus.
As ’n botsing plaasvind, kan materiaal in enige rigting geskiet word en dan in ’n retro- óf prograde wentelbaan beland. Dit kan die geval wees met die mane van die dwergplaneet Haumea, hoewel laasgenoemde se rotasierigting onbekend is.
Sterre
Dit lyk of die sterre aan die naghemel ’n vaste patroon het, maar dit is omdat hulle so ver weg is dat hul bewegings nie met die blote oog sigbaar is nie. Eintlik draai hulle om die middelpunt van die Melkweg. Sterre met ’n retrograde wentelbaan kom meer dikwels in die galaktiese halo voor as in die skyf. Die buitenste deel van die Melkweg se halo bevat baie bolsterreswerms met ’n retrograde wentelbaan en met ’n retrograde of nulrotasie.
Rolbal
Rolbal is 'n sport waar balle op 'n grasbaan gerol word. Die doel is om jou bal so naby as moontlik aan die kleiner doelbal, die "witte" ook die "jack" of "kitty" genoem, te rol. Vir elke bal wat nader as die teenstander se bal opeindig, kry jy 'n punt. Dit word individueel of in spanne van twee, drie of vier spelers elk gespeel. Dit word meestal buitekant op grasbane beoefen, hoewel dit in sekere stadions ook binnenshuis op natuurlike gras of 'n kunsoppervlak gespeel word.
Dit word deur sowel mans as vroue gespeel, en hoewel dit hoofsaaklik deur ouer mense beoefen word, stel al hoe meer jong mense teenswoordig ook daarin belang. In Suid-Afrika is rolbal baie gewild en die land het al van die wêreld se voorste spelers opgelewer.
Die spel rolbal word op 'n grasperk met 'n oppervlakte van 36,5 tot 38,5 m2 gespeel. Die grasperk is gewoonlik in 6 bane verdeel sodat 6 wedstryde tegelykertyd kan plaasvind. Die groot bruin of swart balle wat gebruik word, moet 'n deursnee van 12 tot 13 cm en 'n massa van 1,3 tot 1,6 kg hê. Aan die een kant van die balle is 'n massastuk ingevoeg sodat dit effens eenkant toe swaai wanneer dit gerol word.
'n Wedstryd begin deur 'n wit balletjie (die "witte") van die een kant van die baan na die ander kant te rol. Die deelnemers probeer dan vervolgens om die beurt om die groot balle op so 'n wyse oor die baan te rol dat dit so na as moontlik aan die witte gaan lê. Na afloop van elke speelbeurt kry 'n speler 'n punt vir elke bal wat nader aan die witte lê as enigeen van die van sy teenstander.
In enkelspelwedstryde rol elke speler 4 balle om die beurt en stap daarna na die oorkant om die telling te bereken en die volgende speelbeurt van daar af te begin. Die speler wat eerste 21 punte behaal, wen die wedstryd. By parespel wedstryde (2 spelers per span) rol elke speler 4 balle beurtelings en die span wat na 21 speelbeurte voorloop, wen.
Wedstryde vir vierspanne word net soos parespelle gespeel, maar elke speler rol net 2 balle per speelbeurt. Wedstryde vir driespanne word oor 18 speelbeurte beslis en elke speler rol 3 balle per speelbeurt.
Acanthotriaena crypta
Acanthotriaena crypta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Otto Preminger
Otto Preminger (5 Desember 1905 – 23 April 1986) was 'n Amerikaanse regisseur, vervaardiger, en akteur van Joods-Oostenrykse afkoms. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Laura (1944), Stalag 17 (1953), Carmen Jones (1954), en Anatomy of a Murder (1959).
Lys van integrale
Integrasie is een van die hoofbewerkings van kalkulus. Vir differensiasie kan die eenvoudiger dele van 'n funksie maklik gedifferensieer word, wat differensiasie dan vergemaklik, maar dit kan egter nie met integrasie gedoen word nie. Vir gevalle waar daar met komplekse funksies gewerk word, is dit makliker om 'n lys van integrale byderhand te hou.
NG gemeente Piet Retief
links|300px|duimnael|Die kerkgebou is in 1922 ingewy. Die argitek was [[Gerard Moerdyk.]] links|230px|duimnael|Die kerkgebou van nader gesien met sy kenmerkende Moerdyk-ontwerpskenmerke. duimnael|regs|160px|Ds. B.H. Swart, leraar van 1908 tot 1913.
Die NG gemeente Piet Retief is 'n gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk se Oostelike Sinode met sy middelpunt op die dorp Piet Retief, Mpumalanga.
Kerkbou
Die eerste kerkgebou het bestaan uit klip en sooie met 'n rietdak. In 1893 is 'n tweede kerk op 'n plein in die middel van die dorp gebou. Hierdie gebou het die gemeente tot 1922 gedien. Aangesien die leiklip waarvan die mure gemaak is, geneë was om water te trek het die gemeente besluit om 'n sierliker en doeltreffender gebou op te rig. Die argitek Gerard Moerdyk se planne vir 'n nuwe kerk is aangeneem. In 1921 is 'n begin gemaak met die bou van die huidige gebou. Dit is in 1922 ingewy. Die gebou strek die boukommissie en gemeentelede van dié tyd tot eer en is 'n sieraad vir die dorp.
Leraars
Geleë in die suidoostelike hoek van die destydse Transvaal het hierdie gemeente gedurende sy bestaan tye van voorspoed en teenspoed, vreugde en smart, herlewing en verval geken. Gedurende die onvergeetlike griepepidemie van Oktober 1918 is 'n paar dae ná mekaar die leraar en sy gade – ds. Rosseau en mev. Rosseau – oorlede. Die gemeente het die vyf wesies in die pastorie moes versorg en het hulle plig teenoor hulle trou nagekom. As herders het hier in die eerste sowat 60 jaar van die gemeenste se bestaan gestaan: D.P. Ackerman (1888–'95), J.P. Wolhuter (1895–1907), B.J. Swart (1908–'13), G.J. Rosseau (1914–18), J.F. Naudé (1919–'21), J.S. Bosman (1922–'26), C.F. Mynhardt (1927–'32), R.J. Raath (1933–'38), W. De W. Strauss (1939–'44), D.S. Snyman (1945–'47), J.A. Hurter (1947–'50). Ds. M.H. van der Colff is in 1950 bevestig.
In 1952 skryf die gemeente se medewerker, moontlik ds. Van der Colff, in Ons gemeentelike feesalbum: “Met dankbaarheid dink ons aan manne en vroue wat die Here aan hierdie gemeente geskenk het en wat alreeds hulle ewige rus ingegaan het. Hulle werke leef na hulle voort. Om net 'n paar te noem: broers Piet de Winnaar, P.H. Kritzinger, G.T.C. Ferreira, T.C. Steenkamp, Ignatius Ferreira, T.C. Erasmus en K.P. van Dyk. Die ewigheid sal toon wat menige stille in die 1and vir sy Heer en Meester opgeoffer het. As gemeente het ons waarlik stof tot dankbaarheid dat ons op stoflike gebied so voorspoedig was. Die kerkgebou is betaal en daar is nie geldelaste wat ons druk nie. Kon ons maar dieselfde sê van die geestelike sy van die gemeente.”
Sint Rosalia
Sint Rosalia (Italiaans: Santa Rosalia) (1130 – 1166) is die beskermheilige van Palermo, Sisilië, (Italië) en El Hatillo, in Miranda, Venezuela.
Volgens legende is Rosalia gebore in 1130 in 'n adellike Normandiese familie wat daarop aanspraak gemaak het dat hulle afstammelinge van Karel die Grote was. As 'n baie vrome jong dame het sy as 'n kluisenaar in 'n grot in Pellegrinogebegte gaan woon waar sy in 1166 te sterwe gekom het. Daar is niks oor haar sterfte op 36-jarige ouderdom bekend nie.
In 1624 het 'n plaag Palermo getref en tydens die ontbering het Sint Rosalia vir die eerste keer aan 'n siek vrou verskyn, daarna aan 'n jagter aan wie sy aangedui het waar haar oorskot gevind kon word. Sy het beveel dat haar beendere na Palermo gebring moes word waar dit in optog deur die stad gedra moes word. Die jagter het die berg uitgeklim en haar beendere gevind soos beskryf is. Hy het gemaak soos hy in die verskyning aangesê is en na die optog het die plaag geëindig. Van toe af sou Sint Rosalia vereer word as die beskermheilige van Palermo en is 'n toevlugsoord gebou by die grot waar haar oorskot gevind is.
'n Fees word jaarliks op die 15 Julie in haar naam gehou. Dit is 'n belangrike sosiale en godsdienstige gebeurtenis in Palermo. Op 4 September word 'n verwante tradisie uitgevoer waarin mense kaalvoet van Palermo tot by Mount Pellegrino loop.
De Jeugd van Tegenwoordig
De Jeugd van Tegenwoordig is 'n Nederlandse hip-hopgroep, bekend vir hul nommereentreffer "Watskeburt?!" in 2005. Die lede van De Jeugd van Tegenwoordig is Vieze Fur (egte naam: Freddie Tratlehner, ook Vieze Freddie genoem), Faberyayo (egte naam: Pepijn Lanen, ook P. Drong/Serge Fabergé genoem) en Willie Wartaal (egte naam: Olivier Locadia). Huidig is hul vervaardiger Bas Bron, wat deur die groep ook De Neger des Heils genoem word. Willie Wartaal en Vieze Fur vorm soms saam die duo Baksteeen. Pepijn Lanen maak ook solomusiek onder die naam LeLe.
X Brands
X Brands (24 Julie 1927 – 8 Mei 2000) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Yancy Derringer (1958), The Virginian (1962), Laredo (1965), en The Monroes (1966).
Clara Mamet
Clara Mamet (gebore 29 September 1994) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Spartan (2004), Two-Bit Waltz (2014), en Neighbors 2: Sorority Rising (2016), en in die televisiereeks The Neighbors (2012).
Acanthotylotra
Acanthotylotra is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse). Daar is nog onduidelikheid oor by welke familie hierdie genus ingedeel behoort te word ('incertae sedis').
Lys van Protestantse Hervormers
Hierdie lys bevat die Protestantse kerkhervormers uit die tydperk van die Reformasie in Europa.
Henry Brandon (akteur)
Henry Brandon (8 Junie 1912 – 15 Februarie 1990) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Babes in Toyland (1934), The War of the Worlds (1953), The Searchers (1956), en Assault on Precinct 13 (1976).
Keith Prentice
Keith Prentice (21 Februarie 1940 – 27 September 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Boys in the Band (1970), The Legend of Nigger Charley (1972), en Cruising (1980), en in die televisiereeks Dark Shadows (1966).
SpVgg Greuther Fürth
SpVgg Greuther Fürth is 'n sokkerklub uit die stad Fürth in die deelstaat Beiere in Duitsland.
Geskiedenis
Die klub is in 1903 as SpVgg Fürth gestig. Fürth het in 1914 die nasionale kampioen geword na 'n ellelange riller van 154 minute teen VfB Leipzig nadat 'n goue doel aangeteken is. In 1926 en 1929 het die klub weer die Duitse kampioenskap gewen deur beide kere met Hertha BSC Berlyn in die eindstryd af te reken.
In 1996 het SpVgg Fürth met die sokkerafdeling van TSV Vestenbergsgreuth ('n suksesvolle klub uit 'n nabygeleë dorpie) saamgesmelt en die naam verander na die huidige Spielvereinigung Greuther Fürth.
Erelys
Duitse sokkerkampioen
Erica turrisbabylonica
Erica turrisbabylonica is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom van Kleinmond tot by Caledon voor. Die plant se voorkomsgebied is 33 km2 en daar is slegs twee subpopulasies. Beide word bedreig deur indringerplante soos hakea en pinus-spesies.
Linda Hartley-Clark
Linda Hartley-Clark (gebore 1967) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Fire in the Stone (1984) en The Golden Bowl (2000), en in die televisiereekse Prisoner (1979) en Breakers (1998).
Acanthotylotra alvarengai
Acanthotylotra alvarengai is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Inboekstelsel
Die inboekstelsel was 'n stelsel van ingeboekte kinderarbeid wat in die 18de en 19de eeu deur Blankes in Suider-Afrika ingestel is. Die woord is afgelei van die Nederlandse werkwoord inboeken (inboek), met verwysing na die vereiste om die name en besonderhede van die inboekeling (ook gespel inboekselling) of vakleerlinge in die Landdros-register aan te teken.
Die stelsel het sy oorsprong in die Kaapse Noordgrens gedurende die tweede helfte van die 18de eeu, toe setlaars Khoi en San-kinders sou gevange neem en hulle as ingeboektes tot volwassenheid gedwing het om as arbeiders te werk.
Toe Boeretrekkers gedurende die 1840's na Transvaal migreer, het hulle die inboekstelsel met hulle saamgebring. Inboekelinge was kinders wat tydens togte gevang is of deur hul ouers oorhandig in ruil vir grond of goedere. In sommige gevalle is sodaniges aan ander burgers verkoop, wat bekend gestaan het as die handel in "swart ivoor".
In die Transvaal was die inboekelingse in 1866 ongeveer 4 000 individue, byna een uit elke tien setlaars. In 1869 het die sinode van die NG Kerk 'n resolusie aanvaar wat die praktyk veroordeel, maar dit twee jaar later herroep op grond daarvan dat die stelsel nie meer bestaan nie. In Transvaal het wetgewing vereis dat mans op 25-jarige ouderdom vrygelaat moet word, terwyl vrouens op 21 vrygelaat is, maar die wet is nie altyd in afgeleë grensgebiede nagekom nie. Britse houding teenoor die Inboekstelsel-stelsel was ambivalent. Die Britse administrasie van Transvaal tussen 1877 en 1881 het dit nie beïnvloed nie.
Henri Moissan
Ferdinand Frédéric Henri Moissan (28 September 1852 - 20 Februarie 1907) was 'n Franse chemikus en apteker wat die Nobelprys vir Chemie in 1906 verower het vir sy werk om fluoor van die verbindings daarvan te isoleer. Hy was die ontdekker van kalsiumkarbied en die uitvinder die asetileenlamp. Hy het die gebruik van die elektriese smeltkroes in chemie en wetenskap bevorder en het die elektriese boogoond ontwikkel om hoë temperature te bereik, waarmee hy metale geïsoleer het en verskeie verbindings (soos bv. karbiede) vervaardig het. Moissan was een van die oorspronklike lede van die Internasionale Komitee vir Atoomgewigte.
Biografie
Moissan is op 28 September 1852 in Parys gebore, die seun van Francis Ferdinand Moissan, 'n werknemer van Chemin de fer de l’Est, die oostelike spoorwegmaatskappy, en Joséphine Améraldine (gebore Mitel), 'n naaldwerkster. In 1864 het hulle na Meaux verhuis, waar hy die plaaslike skool bygewoon het. In 1870 het hy die skool verlaat sonder die grade universitaire wat nodig was om na universiteit toe te gaan. In 1871 het Moissan begin studeer om 'n apteeker te word en in 1872 het hy by 'n apteker in Parys begin werk, waar hy die lewe van 'n persoon wat met arseen vergiftig is gered het. Hy het toe besluit om chemie te studeer en het eers aan die laboratorium van Edmond Frémy, 'n Franse chemikus, en later aan die laboratorium van Pierre Paul Dehérain, 'n Franse plantfisioloog, begin werk. Dehérain het hom oorreed om 'n akademiese loopbaan te volg. In 1874 het hy die baccalauréat geslaag, wat nodig was om aan die universiteit te studeer, na 'n vroeëre mislukte poging. In 1879 het hy as eersteklas apteker aan die École Supérieure de Pharmacie gekwalifiseer, en het sy doktorsgraad aan die Faculté des Sciences in 1880 behaal. Gedurende sy tyd in Parys het hy 'n vriend van die chemikus Alexandre Léon Étard en die plantkundige Vasque geword.
In 1874 het hy sy eerste wetenskaplike artikel oor koolstofdioksied en die metabolisme van suurstof in plante gepubliseer. Hy het plantfisiologie verlaat en hom daarna na anorganiese chemie gewend. Sy navorsing oor pieroforiese yster is goed ontvang deur die twee mees prominente Franse anorganiese chemici van destyds, Henri Etienne Sainte-Claire Deville en Jules Henri Debray. Nadat Moissan sy doktersgraad, oor sianogeen en die reaksies daarvan op die vorming van sianure in 1880 voltooi het, het sy vriend Landrine hom 'n pos in 'n analitiese laboratorium aangebied. Sy huwelik, met Léonie Lugan, het in 1882 plaasgevind. Hulle het in 1885 'n seun gehad.
Gedurende die 1880s het Moissan op die chemie van fluoor en veral die vervaardiging van fluoor self gefokus. Hy het nie sy eie laboratorium gehad nie, maar het verskeie laboratoriums gebruik, byvoorbeeld die van Charles Friedel. Daar het hy toegang gehad tot 'n sterk battery bestaande uit 90 Bunsen-selle wat dit moontlik gemaak het om 'n gas wat deur die elektrolise van gesmelte arseentrichloried geproduseer is, waar te neem.
Op 26 Junie 1886 het Moissan deur die elektrolise van waterstoffluoried fluoor opgelewer. Die Franse wetenskapsakademie het drie verteenwoordigers, Marcellin Berthelot, Henri Debray en Edmond Frémy, gestuur om die resultate te verifieer maar Moissan kon dit nie herhaal nie, weens die afwesigheid van kaliumfluoried in die waterstoffluoried wat in die vorige eksperimente voorgekom het. Nadat hy die probleem opgelos het en die produksie van fluoor verskeie kere gedemonstreer het, is 'n prys van 10 000 frank aan hom toegeken.
In die daaropvolgende jare tot 1891, het hy hom toegespits op die studie van die chemie van fluoor. Hy het talle fluoorverbindings ontdek, soos bv. in 1901 het hy SF6 saam met Paul Lebeau ontdek. Sy navorsing oor die vervaardiging van boor en kunsmatige diamante en die ontwikkeling in 1900 van 'n elektries-verhitte oond wat 3 500 °C kan bereik met behulp van 2 200 ampère teen 80 volt. Sy nuut ontwikkelde boogoond het gelei tot die produksie van boriede en carbiede van talle elemente (bv. silikonboried), wat nog een van sy navorsingsgebiede was.
Bereiding van elementêre fluoor
Die bestaan ​​van die element fluoor was al jare lank bekend, maar alle pogings om dit te isoleer het misluk en sommige eksperimenteerders het tydens die pogings gesterf.
In 1886 het Moissan uiteindelik daarin geslaag om fluoor te berei deur 'n oplossing van kaliumwaterstofdifluoried (KHF2) in vloeibare waterstoffluoried (HF) te elektroliseer. Die mengsel was nodig omdat waterstoffluoried 'n nie-geleier is. Die toestel is met platinum/iridium-elektrode in 'n platinumhouer gebou en die apparaat is afgekoel tot -50 °C. Die resultaat was die volledige isolasie van die waterstof wat by die negatiewe elektrode geproduseer is, van die fluoor wat by die positiewe elektrode geproduseer is. Dit is prakties steeds die manier waarop fluoor geproduseer word. Vir hierdie prestasie word die Nobelprys in 1906 aan hom toegeken. Laat in sy lewe het die regering van Frankryk hom 'n Commandeur de la Legion d'honneur toegeken.
Verdere studies
Moissan het die chemie van fluoor in fyn besonderhede bestudeer, bygedra tot die ontwikkeling van die elektriese boogoond en het probeer om druk te gebruik om diamante uit die meer algemene vorm van koolstof te sintetiseer. In 1893 het Moissan fragmente van 'n meteoriet in Meteoorkrater in Arizona begin bestudeer. In hierdie fragmente het hy klein hoeveelhede van 'n nuwe mineraal ontdek en, na uitgebreide navorsing, het Moissan tot die gevolgtrekking gekom dat hierdie mineraal uit silikonkarbied bestaan. In 1905 is hierdie mineraal die naam moissaniet genoem, ter ere van hom. In 1903 word Moissan verkies tot lid van die Internasionale Komitee vir Atoomgewigte waar hy tot sy dood gedien het.
Dood
In Februarie 1907 kort nadat hy teruggekeer het van Stockholm, waar hy die Nobelprys ontvang het, na Parys het hy skielik gesterf. Sy dood is toegeskryf aan 'n akute geval van blindedermontsteking.
Indiese subkontinent
<div style="float: right; margin: 0 0 1em 2em; width: 26em; text-align: right; font-size: 0.86em; line-height: normal;"> <div style="border: 1px solid #ccd2d9; background: #f0f6fa; text-align: left; padding: 0.5em 1em; text-align: center;"> Indiese subkontinent
[[Lêer:Indies.PNG|duimnael|links|400px|Die "Indies" van die wêreld:
]] Die Indiese subkontinent is die landmassa suid van die Himalaja en maak deel uit van Suid-Asië. Die grootste deel van die subkontinent word deur Indië beslaan, ander lande sluit in Bangladesj, Bhoetan, Nepal, Pakistan en Sri Lanka. Die belangrikste riviere op die subkontinent sluit in Ganges, Godavari, Indus, Krisjna, Narmada en Yamuna. Die gebied word subkontinent genoem, omdat dit nie deel uitmaak van die Asiatiese plaat nie.
Tot en met 1947 het Brits-Indië die hele Indiese subkontinent beheer, maar in hierdie jaar is die Britse kolonies in die lande Indië en Pakistan (saam met Bangladesj) verdeel en in 1971 het Bangladesj van Pakistan onafhanklik geword.
Elandsrivier (Noordwes)
Die Elandsrivier is 'n takrivier van die Krokodilrivier in Noordwes in Suid-Afrika. Dit vloei in die opvanggebied van die Limpoporivier.
Oorsprong en roete
Die Elandsrivier se oorsprong is wes van Koster in Noordwes, en loop noordwaarts deur die dorp Swartruggens in die Lindleyspoortdam in. 'n Paar kilometer stroomaf van die damwal, swenk dit ooswaarts van Silwerkrans en vloei vir etlike kilometer in 'n oos-noordoostelike rigting deur die veld. Verder oos vloei dit reg suid van die Pilanesberg, skaars 1,5 km van die buitenste omtrek van die antieke kraterformasie af.
Die Elands vloei hierna ooswaarts tot in die Vaalkopdam. Uiteindelik ongeveer 5 km stroomaf van die dam, sluit dit by die Krokodilrivier se linkeroewer aan. Die belangrikste sytakke van die Elands is die Kosterrivier, Selonsrivier en Hexrivier, met laasgenoemde wat by sy regteroewer by die Vaalkopreservoir aansluit.
Mynbou
Daar is bedrywige platinummynbou, insluitend vir verwante elemente soos palladium, rodium, ruthenium, iridium en osmium, in die Elandsrivierkom, sowel as die goud, nikkel en koper wat in die erts teenwoordig is. Die enigste groot stad in die omgewing is Rustenburg. Sun City is tussen die Elandsrivier en die Pilanesberg geleë.
Abimeleg
In die Bybel is daar verskeie persone met die naam Abimeleg (Hebreeus "die vader is koning").
Abimeleg - Die koning van Gerar
Die koning van die Filistyne (Genesis 20, Genesis 21: 22-34).
Abimeleg - Die seun van Gideon
´n Seun van Gideon en sy byvrou wat in Sigem gewoon het (Rigters 8: 31). Na die dood van sy vader het hy met die hulp van sy moeder se familie, sy broers op een klip in Ofra vermoor. Net Jotam, die jongste seun van Gideon het ontkom (Rigters 9: 5). Daarna het die burgers van Sigem vir Abimeleg koning gemaak (Rigters 9: 6).
Verwysings in die Bybel
Genesis 20, Genesis 21: 22-34
Heilige Birmaanse kat
Die Heilige Birmaanse kat (Engels: Birman, Sacred Birman) is ’n langharige katras wat nie met die kortharige Birmaanse kat verwar moet word nie. Die kat het medium-lang hare, ’n ligte lyfkleur met kleurpunte en diepblou oë. Hoewel die kat kleurpunte het, is die pote spierwit.
In Engels word die kat die Birman of Sacred Birman genoem en is dit dus maklik te onderskei van die Burmese (Birmaanse kat). Die naam Birman kom van die Franse naam vir Birma, Birmanie.
Die Heilige Birmaanse kat is in 1925 die eerste keer erken deur die Cat Club de France, in 1966 in Engeland deur die Governing Council of the Cat Fancy (GCCF) en in 1967 in die VSA deur die Cat Fanciers' Association (CFA). Dit is in 1979 deur The International Cat Association (TICA) erken.
Geskiedenis
Daar is geen duidelike rekord van die oorsprong van die katte nie, maar ’n legende wat dikwels oorvertel word, is dat hulle hul van Birma af kom waar hulle deur priesters in ’n tempel in die noorde van die land aangehou is. Twee van hulle is as geskenk aan twee Fransmanne gegee nadat hulle die priesters hul tempel help verdedig het.
Die katras is byna in die Tweede Wêreldoorlog uitgewis. Hulle moes met ander langhaarrasse soos Persiese katte en met Siamese katte gekruisteel word om die ras weer op te bou. Teen die vroeë 1950's is rasegte katjies weer gebore. Die eerste katte was robbruinpunte. Die bloupunte is in 1959 weer ingestel met die hulp van blou Persiese lyne. Nuwe kleure is in 1970–1980 deur Britse telers bygevoeg.
Voorkoms
Heilige Birmaanse katte het medium-lang, syagtige hare wat nie koek nie, ’n halfstewige lyf en relatief klein ore. Volgens die standaarde moet die lyf eierdop- of goudkleurig wees en die punte robbruin, sjokolade, blou, rooi, lila of roomkleurig. Streepweergawes word ook toegelaat. Hulle het diepblou oë.
Hulle is een van die min kleurpunt-katrasse wat spierwit pote het. ’n Wit kol op enige ander plek is ’n fout. Die wit aan al vier pote moet simmetries wees.
Pous Johannes XIV
Johannes XIV was die 136ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Johannes XIV is gebore as Petrus Campanora (of Canepanova) in Pavia, Italië. Voor sy verkiesing was hy biskop van Pavia. In Desember 983 volg hy Pous Benedictus VII op en regeer tot hy afgeset word in April 984. Hy word opgevolg deur Pous Johannes XV. Die naam ‘Johannes’ beteken 'God is genadig'.
Pontifikaat
Pous Johannes XIV was 'n beskermeling van keiser Otto II. Toe die keiser sterf op 7 Desember 983 val die beskerming weg en word die pous in April 984 deur Teenpous Bonifatius VII in die tronk gesit en waarskynlik in opdrag van die teenpous daar vermoor (deur verwurging of verhongering) op 20 Augustus 984.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Anders Behring Breivik
Aanvalle
Die aanvalle het op 22 Julie 2011 begin toe Breivik die regeringsgeboue in Oslo gebombardeer het, wat tot agt sterftes gelei het. Breivik het toe met 'n skiettog begin by 'n somerkamp van die jeugafdeling van die sosiaal-demokratiese Noorse Arbeidersparty op die eiland Utøya, wat 'n verdere 69 sterftes veroorsaak het. Hy is aangekla vir die oortreding van paragraaf 147a van die Noorweegse Kriminele Kode vir "destabilisasie of vernietiging van basiese funksies in die samelewing" en "die skep van ernstige vrees in die bevolking", asook dade van terrorisme onder die strafreg.
Mel Brandt
Mel Brandt (18 Junie 1919 – 14 Maart 2008) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Bob & Ray, Jane, Laraine & Gilda (TV Special) (1979) en in die televisiereekse Faraway Hill (1946), Kraft Theatre (1947), en The Doctors (1963).
Gruyère (kaas)
Gruyère (Duits: Greyerzer) is 'n Switserse harde kaas wat volgens die bepalings van die Appellation d'origine contrôlée (AOC, kaas van oorsprong) van 26 Julie 2001 net in die Switserse kantons Fribourg, Vaud, Neuchâtel en Jura, die distrikte Courtelary, Moutier en La Neuveville, asook in 'n aantal dorpe langs die grens van die kanton Berne vervaardig mag word.
Erica tysonii
Erica tysonii is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan KwaZulu-Natal en die Oos-Kaap.
Zosia Mamet
Zosia Mamet (gebore 2 Februarie 1988) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Spartan (2004), The Kids Are All Right (2010), en Cherry (2010), en in die televisiereeks Girls (2012).
Gruyère (kaas)
Eienskappe
Die ronde kaas het 'n deursnee van tussen 55 en 65 cm, is tussen 9,5 en 12 cm dik en weeg tussen 25 en 40 kilogram. Die vetgehalte is 49 tot 53 persent. Vir 'n kaas van sowat 35 kg word sowat 400 liter melk benodig.
Variante
Gruyère is in verskillende variante beskikbaar, wat volgens hulle stadium van rypwording, melksoort (Gruyère d'alpage, Alpemelk-Gruyère) en produksiemetodes (biologiese landboumetodes) onderskei word.
'n Besonderse variant is Gruyère-kaas wat na aanvanklik drie maande in die kaasmakery 'n verdere nege maande in steengrotte ryp word. Die grotte se natuurlike hoë lugvogtigheid van tot by 95 persent en die lae temperature van sowat 10° C verseker optimale omstandighede vir die rypwordingsproses.
Geskiedenis
Die eerste verwysing na die Gruyère-kaas (gruière) dagteken uit die 17de eeu, alhoewel die gebied reeds in die antieke tyd bekend staan vir sy kaasspesialiteit. Tydens die 18de eeu vestig immigrante uit die kanton Fribourg hulle in Vaud, die Valais, Franche-Comté, Jura en Savoie en bring hulle kennis van kaasmakery saam na hulle nuwe tuiste.
In die jaar 1762 voeg die Académie française die woord gruyère as nuwe vakterm vir 'n kaas uit daardie gebied by hulle woordeboek.
Gebruik in die kookkuns
Gruyère-kaas word baie dun gesny en teen kamertemperatuur geniet, sodat dit sy volle smaak kan ontwikkel. Gerasperde Gruyère pas goed by pastageregte, slaai en groente wat in die oond gebak word. Dit is ook 'n belangrike bestanddeel van Franse uiesop, Quiche Lorraine en baie fondue-resepte.
Acarnidae
Acarnidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).