cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
PZL M28 Skytruck
Ontwikkeling
Die Antonof An-28 was die wenner van 'n kompetisie teen die Beriev Be-30 vir 'n nuwe, ligte passasiers- en veeldoelige vliegtuig vir Aeroflot se korter roetes. Dit het die suksesvolle maar verouderde Antonof An-2 dubbeldekker vliegtuig vervang. Die An-28 is op sy beurt ontwikkel uit die Antonof An-14. Die An-28 het die hoë vlerk en dubbelstertvinkonsep behou maar die romp is langer en verbeter. Dit is ook toegerus met turboskroefmotore. Die aanvanklike motors was die TVD-850 maar die produksieweergawe is toegerus met die kragtiger TVD-10B, met drielemskroewe.
Karin Simonnæs
Karin Simonnæs (1924 – 8 November 1984) was 'n Noorse aktrise.
Vliegas
Vliegas is 'n verbrandingsproduk van steenkool. In 'n moderne kragstasie bereik die verbrandingstemperatuur meer as 1 500 °C. Die as wat gevorm word, bestaan uit die swaar bodemas wat op die vloer van die verbrandingsoond versamel en die vliegas wat lig genoeg is om saam met die verbrandingsgasse afgevoer te word. Die vliegas word – dikwels elektrostaties – neergeslaan en in silo's versamel, en word daarop in 'n verskeidenheid van aanwendings benut.
Beton
Die Romeine het reeds die vulkaniese as van die Vesuvius vir die beton van die Panteon en die Kolosseum gebruik en dit staan vandag nóg. Vliegas het vergelykbare eienskappe en word ook dikwels in betonmengsels aangewend.
Samestelling
Vliegas bestaan uit fyn stofdeeltjies kleiner as 75 mikron in deursnee. Hulle is gewoonlik glasagtige druppeltjies en amorf van struktuur. Die digtheid wissel gewoonlik van 2,1 tot 3,0 g/cm3 en die spesifieke oppervlak van 130 tot 1000 m2/kg. Die kleur hang af van die gehalte onverbrande koolstof. Lae gehaltes gee ligter kleure. Watter chemiese samestelling die as het hang af van watter brandstof gebruik word: antrasiet, bitumineuse steenkool, subbitumineuse steenkool of bruinkool. Die as van bitumineuse steenkool bestaan hoofsaaklik uit silika, alumina, ysteroksied en kalsiumoksied. Subbitimuneuse steenkool en bruinkool bevat meer kalsium- en magnesiumoksied, en soms ook meer sulfaat. Antrasiet word min gebruik in kragstasies.
In die VSA word vliegas in klas F en klas C onderskei. Klas F het kalsiumgehaltes van 1-12%, gewoonlik as kalsiumhidroksied en -sulfaat. Klas C kan tot 30-40% kalsium bevat, dit het gewoonlik ook meer K, Na en sulfaat.
Besoedeling
Vliegas word ook soms in vywers gestoor, maar indien die wande nie waterdig afgeskerm word nie, kan besoedeling van grondwater voorkom. Vliegas kan swaarmetale soos Pb, Ni, Cr, Mn en Fe bevat. Dit kan in water oplos en grondwater kontamineer, soos tewens te Parichha in Jhansi, Indië, gebeur het.
Erica hottentotica
Erica hottentotica is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor in die Hottentots-Hollandberge by Landdroskop en Somerset Sneeukop. Die plant se voorkomsgebied is kleiner as 100 km2, word beskou as seldsaam en die habitat word nie bedreig nie. Dit kom op die klam, suidelike hellings voor.
Wilgerivier (Oos-Kaap, 33,48°S, 24,40°O)
Die Wilgerivier is 'n rivier wat in die Oos-Kaap vloei.
Ida Dwinger
Ida Dwinger (gebore 6 Maart 1957) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente After the Wedding (2006), Nothing's All Bad (2010), en Sorrow and Joy (2013).
Erica humansdorpensis
Erica humansdorpensis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Oos-Kaap en kom by Humansdorp voor op die kusvlakte. Die plant se habitat word bedreig deur bestaansboerdery, oorbeweiding en stedelike ontwikkeling op die vlakte by Humansdorp.
Marg Helgenberger
Marg Helgenberger (gebore 16 November 1958) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Species (1995), Erin Brockovich (2000), en In Good Company (2004), en in die televisiereeks CSI: Crime Scene Investigation (2000).
Erica humbertii
Erica humbertii is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is endemies aan Madagaskar.
Lansvaring
Die Lansvaring (Pleopeltis macrocarpa (Bory ex Willd.) Kaulf.) is 'n varingspesie wat in Suid-Afrika in die provinsies Wes-Kaap, Oos-Kaap, KwaZulu-Natal, Vrystaat, Gauteng, Mpumalanga en Limpopo voorkom. Die plant het 'n groot voorkomsgebied wat die tropiese Afrika en die westelike gebied van die Indiese Oseaan omvat. Die variëteite P. m. var. laciniata en var. intejecta word in Peru, Mexico en Guatemala aangetref.
Die plant is epilieties of epifieties. Dit het 'n wortelstok wat tot 2 mm dik kan wees en sydelings vertak is. Die blare is reguit of geboë en kan 300 mm lank wees. Die stingel is tot 52 mm lank en 1,2 mm dik.
Dit groei in diep skaduwee in vogtige immergroen bosse. Dit vermeerder deur spore of deur die vertakte wortelstokke. Die groei is beperk tot die natseisoen. In die droë wintermaande rus die plant.
Kaokolandse swartkwasmuishond
Die Kaokolandse swartkwasmuishond (Galerella flavescens) is 'n muishond wat onder andere in die noorde en sentraal gedeeltes van Namibië voorkom. Die muishond is verwant aan die swartkwasmuishond en was voorheen bekend as die subspesie Galerella sanguinea nigrata.
Kleur en bou
Die muishond is slankgebou met 'n lang stert wat eindig in 'n swart punt. Wanneer hy beweeg word die stert in die lug opgekrul soos die van 'n leeu. Die soogdier is gespikkeld, donker rooibruin van kleur. Die mannetjie is effe groter as die wyfie. Die mannetjie kan tot 640 gram weeg en die wyfie tot 530 gram.
Ander feite
Hulle is daglewend en kom eers na sonop uit en is alleenlopers. Die muishond kan ook bome klim en as hy skrik versteen hy in sy spore. Hulle vreet hoofsaaklik termiete, kewers, sprinkane, miere, akkedisse, vrugte en muise. Die muishonde se natuurlike vyande is die rooijakkals, luiperd, leeu en sivet. Een tot twee kleintjies word vanaf Oktober tot Maart gebore en die verwagte lewensduur is ±8 jaar.
Mount Vernon
Mount Vernon is 'n voorstad in die suide van Durban, KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Frikkadel
Frikkadel is 'n tradisionele Suid-Afrikaanse, Deense, Duitse en Belgiese gereg, bestaande uit balletjies gerolde maalvleis wat gewoonlik gebak word in 'n oond, maar ook in kookolie diepgebraai kan word. Die resep kan onder andere broodkrummels, fyn gerasperde uie, tamaties, eiers, sout, asyn en speserye bevat.
Oorsprong en etimologie
Die term Frikadelle het in die laat 17de eeu in die Duitse taalgebied ingeburger geraak. In die vroeë 18de eeu was ook benamings soos Frickedelle en Fricandelle gebruiklik waarmee na voorlopers van die huidige Frikandelle (snye gestoomde vleis) verwys is.
Die groot aantal sinonieme in die Duitse taalgebied wat van Bulette of Boulette in Noordoos-Duitsland tot faschierte Laibchen in Oostenryk strek, gooi meer lig oor die oorsprong van die gereg. Dit is tans duidelik dat die Noord-Duitse term Frikadelle die oudste ontlening is sodat die resep nie noodsaaklik van Suid-Europese herkoms is nie. Nou verwante benamings in België, Denemarke (frikadeller) en Nederland (frikandel) dui daarop dat die gereg sy historiese oorsprong in die noorde of noord-weste het.
Maalvleis was nouliks bekend in die middeleeuse kookkuns, juis omdat dit 'n moeilike taak was om vleis fyn te maal – die vleismeul is eers teen die middel van die 19de eeu ontwikkel. Gemaalde vleis was egter al 'n bestanddeel van middeleeuse Engelse pasteie, en ook in die Arabiese kookkuns was diepgebraaide vleisbolletjies 'n gewilde gereg. In die Duitse taalgebied het gemaalde vleis oorwegend as worsvulsel gedien.
Die oudste historiese verwysing na Frikadellen kom in Maria Sophia Schellhammer se Brandenburgische Kochbuch voor wat in die laat 17de eeu gepubliseer is. Die skrywer vermeld dat die gereg sy oorsprong in Holland het. As leenwoord kom frikadel sedert die 17de eeu (volgens sommige outeurs selfs sedert die 15de eeu) in Nederlands voor en het sy etimologiese wortels na bewering in die Franse en Provensaalse fricadel wat van die Gallo-Romeinse werkwoord frigicare ("rooster") afgelei sou wees (vergelyk Latyns frigere "rooster").
Die vakterm fricadelle is egter beperk tot Noord-Frankryk en kom eers 1742 in die kookboek Le cuisinier moderne voor. Moontlik is dit uit die Nederlandse of Duitse taalgebied ontleen.
Net soos die huidige Nederlandse frikandelle was die vroegste Duitse Frikadellen nog worsvormig. Hulle is van gemaalde kalfvleis, broodkrummels en spek berei en in botter gebraai. Dikwels is kalfnette gebruik om klein worsies te vorm. In die 18de eeu het die huidige Frikadelle in Noord-Duitsland gewild geraak, moontlik onder invloed van 'n ander resep, Königsberger Klopse uit Koningsberg in Oos-Pruise. Duitse emigrante het die resep in die 19de eeu na oorsese lande geneem – so het Amerikaane hamburgers hul oorsprong heel waarskynlik in die Duitse gereg.
Jalal Talabani
Jalal Talabani (Arabies: جلال طالباني‎ ' Jalāl Ṭālabānī'; 1933 – 3 Oktober 2017) was 'n Irakse Koerdiese politikus wat van 2006 tot 2014 as die 8ste president van Irak gedien het, asook die president van die Beheerraad van Irak. Hy was die eerste nie-Arabiese president van Irak. Hy staan bekend as Mam Jalal (oom Jalal) in die Midde-Ooste. Die familienaam Talabani beteken 'geleerde' in die moedertaal Koerdies.
Talabani was die stigter en sekretaris-generaal van een van die belangrikste Koerdiese politieke partye, die Patriotiese Unie van Koerdistan (PUK). Hy was 'n prominente lid van die Tussentydse Beheerraad in Irak, wat gestig is na die omverwerping van Saddam Hoesein in die 2003-inval in Irak. Talabani was langer as 50 jaar 'n voorstander van Koerdiese regte en demokrasie in Irak. Behalwe vir sy geboorteland Koerdies, was Talabani vlot in Arabies, Persies en Engels. Hy kon ook Frans met 'n goeie vaardigheid praat.
Wilgerivier (spruit in die Oos-Kaap, 32,60°S, 25,45°O)
Die Wilgerivier is 'n spruit wat in die Oos-Kaap vloei. Dit is in die opvangsgebied van die Groot-Visrivier.
Lys van filosowe
'n Filosoof (ook wel 'wysgeer') beoefen die studie van filosofie
Afro-Amerikaners
Afro-Amerikaners (Engels: African Americans, Afro-Americans of Black Americans) is 'n etniese groep in die Verenigde State met algehele of gedeeltelike afkoms van swart mense uit Afrika suid van die Sahara. Die term verwys na mense wat nasate van slawe in die Verenigde State is, terwyl mense uit Afrika wat in onlangs jare in die Verenigde State gevestig het, nie as Afro-Amerikaners beskou word nie omdat hulle nie deel van die Amerikaanse geskiedenis en herkoms is nie. Afro-Amerikaners vorm die derde grootste etniese groep van die Verenigde State na Wit Amerikaners en Hispaanse of Latyns-Amerikaners. Groot stede met oorwegend Afro-Amerikaanse bevolking sluit in Detroit (84,3%), Jackson (80,1%), Birmingham (74,0%), Baltimore (65,1%), Memphis (64,1%), New Orleans (61,2%), Montgomery (57,4%), Atlanta (54,0%), Newark (52,4%), Cleveland (51,0%) en Washington, D.C. (50,7%). Die geskiedenis van die Afro-Amerikaners is gekenmerk deur hul stryd vir gelyke burgerregte en teen rassisme in die alledaagse lewe.
Geskiedenis
Die eerste swart mense is in 1526 deur Spanjaarde as slawe na die ontdekking van die Amerikas na Santo Domingo op Hispaniola gebring en aan planters verkoop. Oorspronklik het slawe uit Afrika die inheemse werkers op die plantasies van die Europese koloniste vervang, nadat die inheemse volke van die Karibiese eilande heeltemal uitgeroei is en pous Paulus III in 1537 die verslawing van die Amerikaanse volke verbied het. Die grootskaalse invoer van slawe uit Afrika na die Suidelike Verenigde State het in die Britse kolonies van die 17de eeu sy aanvang geneem en 1619 in Jamestown, Virginië begin.
Die ondertekening van die Verenigde State se onafhanklikheidsverklaring, waarin alle mense as gelyk voor God, toegerus met gelyke regte en hul strewe na geluk beskryf is, het nie die einde van slawerny in die VSA beteken nie. Selfs die noordelike deelstate, waar slawerny geen belangrike ekonomiese faktor was nie, het net rustig wette teen slawerny goedgekeur. In die suidelike deelstate was slawerny nie verbode nie. Met die verkiesing van Abraham Lincoln, wat die afskaffing van slawerny ondersteun het, en die daaropvolgende afskeiding van die Gekonfedereerde State van Amerika het in 1861 die Amerikaanse Burgeroorlog uitgebreek. Nadat die suidelike deelstate in 1865 verslaan en die Unie herstel is, is slawerny in die Verenigde State verban en alle slawe vrygelaat, maar hulle het nie dieselfde burgerregte soos Amerikaners van Europese afkoms ontvang nie. As reaksie op die slawe se vrylating is in 1865 die Ku Klux Klan gestig, wat met terror, geweld en lynchings Afro-Amerikaners en religieuse minderhede vervolg het.
As gevolg van die voortgesette konfrontasie met armoed en diskriminasie het tussen 1910 en 1970 sowat 6 miljoen van Afro-Amerikaners die suide verlaat en hulle in die Midweste, die Middel-Atlantiese deelstate, Nieu-Engeland en Kalifornië gevestig, bekend as Great Migration. Deur die huiwerige wetlike gelyke behandeling en die segregasiebeleid, wat sedert 1896 as separate but equal wetlik was, het in die 1950's die Afro-Amerikaanse Burgerregtebeweging onstaan, waarin mense soos Martin Luther King jr., Malcolm X en Stokely Carmichael saamgewerk het. Hulle het met politieke metodes van stryd soos boikotte, burgerlike ongehoorsaamheid en nie-gewelddadige weerstand gewerk en massabetogings georganiseer, waarvan die Mars op Washington van 1963 die bekendste is.
Met die begin van die Viëtnamoorlog het veral arm Afro-Amerikaners vrywillig na Viëtnam gegaan, omdat hulle van sosiale vooruitgang gedroom het. Namate die Burgerregtebeweging gegroei en het menseregteskendings in Viëtnam bekend geword het, het meer en meer Afro-Amerikaners hul militêre diens geweier. Een van die mees bekende was Muhammad Ali wat gesê het: "Ek het niks teen enige Viëtkong nie; geen Viëtkong het my ooit neger genoem nie". Weens hierdie politieke druk het president Lyndon B. Johnson op 2 Julie 1964 die Wet op Burgerregte onderteken, wat aan Afro-Amerikaners die gelyke burgerregte gegee het. Die Afro-Amerikaanse Burgerregtebeweging is oorskadu deur die sluipmoorde op beide Malcolm X (21 Februarie 1965 in New York Stad) en Martin Luther King jr. (4 April 1968 in Memphis, Tennessee). Ongeag van die wetlike gelykheid en Barack Obama se verkiesing tot die VSA se eerste swart president in 2008 bestaan diskriminasies in die alledaagse lewe tot op vandag voort.
Demografie
[[Lêer:African American by state in the USA in 2010.svg|duimnael|400px|Persentasie van mense wat hulself as Afro-Amerikaners beskou volgens deelstate in 2010:
{{Legend|#D5E5FF|minder as 2%}} {{Legend|#AACCFF|2–5%}} {{Legend|#80B3FF|5–10%}} {{Legend|#5599FF|10–15%}} {{Legend|#2A7FFF|15–20%}}
Grigori Potjomkin
Prins Grigori Aleksandrowitsj Potjomkin-Tawritsjeski (ook Potemkin) (Russies: Григорий Александрович Потёмкин-Таври́ческий), (24 September 1739 – 16 Oktober 1791) was ’n Russiese maarskalk, staatsman en die minnaar van Katharina die Grote. Hy word veral onthou vir sy pogings om die wilde, ylbevolkte steppe van die Suid-Oekraïne te koloniseer wat in 1774 deel van Rusland geword het. Onder die dorpe wat hy gestig het, is Cherson, Nikolajef (Mikolajif), Sewastopol en Jekaterinoslaf (nou Dnipro). Hy was die seun van Alexander Potjomkin en Daria Skoeratowa.
Afro-Amerikaners
Demografie
{{Legend|#0066FF|20–25%}} {{Legend|#0055D4|25–30%}} {{Legend|#0044AA|30–35%}} {{Legend|#003380|35–40%}} ]]
Grigori Potjomkin
Vroeë lewe
Grigori is ’n afstammeling van die Moskouse diplomaat Pjotr Potjomkin. Hy word in die dorp Tsjizjowo naby Smolensk gebore. Nadat hy aan die Moskouse Universiteit studeer het, sluit hy aan by die Ruiterwag. Hy neem in 1762 deel aan die staatsgreep waarin Katharina die Grote die bewind van haar man, Pieter III oorneem. Hy word bevorder tot tweede luitenant van die wag. Katharina het betroubare helpers nodig en is beïndruk met sy energie en organisatoriese vermoë.
Katharina se minnaar
In 1774 word hul verhouding intiemer. Potjomkin word ’n gunsteling (minnaar) van die keiserin; hy kry baie toekennings en van die hoogste poste. Die volgende sewentien jaar is hy die magtigste man in Rusland. Hy hou van luukshede, rykdom en, soos Katharina, van mag. Hy word egter gelei deur die gees van die Verligting; hy verdra godsdienstige verskille en beskerm nasionale minderhede. As aanvoerder van die Russiese leër (vanaf 1784) openbaar hy ’n mensliker manier van dissipline: Hy dring daarop aan dat offisiere soldate op ’n vaderlike manier behandel.
In 1776, op Katharina se versoek, gee keiser Joseph II Potjomkin die rang van prins van die Romeinse Ryk. Hoewel Potjomkin nie meer Katharina se minnaar is nie, bly die verhouding tussen hulle altyd vriendskaplik en het hy steeds ’n groot invloed op haar besluitneming. Daar word beweer dat Potjomkin en Katharina in die geheim getrou het, maar die beweringe is nog nie reg of verkeerd bewys nie. Daar is egter geen twyfel aan die enorme invloed wat hy in die daaropvolgende tien jaar op die keiserin het nie. Hulle gekorrespondeer voortdurend en hy het insae in die belangrikste staatsdokumente.
Die nuwe provinsies
Potjomkin behaal groot welslae in Rusland se nuut verworfde suidelike provinsies, waar hy sonder beperkings regeer. Hy laat ’n stroom Russiese en buitelandse immigrante na die streek trek en stig nuwe stede en die Swartseevloot. In 1783 annekseer hy die Krim, waarvoor hy die eretitel "Sy Deurlugtige Hoogheid prins van Tauris" ontvang, na aanleiding van ’n antieke naam vir die Krim. Vier jaar later reël hy Katharina se beroemde seremoniële reis deur die suidelike provinsies. Die doel van die reis is die intimidasie van Rusland se vyande, en dit lei tot ’n oorlog waarvoor die land oënskynlik sleg voorberei is, (die Russies-Turkse Oorlog, 1787–1792). As bevelvoerder word Potjomkin gelei deur ’n versigtige strategie wat militêr geregverdig is, maar hom redelik ongewild maak.
Sy kolonisasie-stelsel is baie gekritiseer, maar dis onmoontlik om nie die resultaat van sy kolossale bedrywighede te bewonder nie. Die arsenaal van Cherson, wat in 1778 begin is, die hawe van Sewastopol en die nuwe vloot van 15 lynskepe en 25 kleiner vaartuie is monumente aan sy genialiteit. Maar daar was altyd ’n mate van oordrywing: Hy het nie mannekrag, geld of homself ontsien om sy reusagtige projek vir die kolonisasie van die Suid-Oekraïense steppe deur te voer nie.
Ultramaraton
'n Ultramaraton word gehardloop oor 'n afstand langer as die 42,195 km van 'n standaardmaraton. Tipiese afstande vir ultramaratonne is 50 en 100 kilometer.
Grigori Potjomkin
Die nuwe provinsies
Op 5 Oktober 1791, terwyl hy op pad is na Nikolajef, sterf hy in die oop steppe.
Lalla Ward
Lalla Ward (gebore 28 Junie 1951) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Rosebud (1975) en in die televisiereeks Doctor Who (1963).
Ellen Sinding
Ellen Sinding (17 April 1899 – 28 April 1980) was 'n Noorse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Kjærlighet på pinde (1922), Til sæters (1924), Den nye lensmanden (1926), en Fjeldeventyret (1927).
Vlag van Ivoorkus
Die nasionale vlag van Ivoorkus is op 3 Desember 1959 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n vertikale driekleur in die kleure oranje-wit-groen, met oranje aan die vlagpaalkant.
Simboliek
Die kleure op die vlag is veronderstel om die volgende voor te stel: oranje stel die grond voor asook die betekenis van die geveg en die bloed van ’n jong volk wat om vrymaking geveg het, wit stel vrede met regverdigheid voor en groen stel hoop op ’n voorspoedige toekoms voor. Ander bronne meen dat die oranje die savannas in die noorde van die land voorstel en groen die woude van die suide. Wit is dan ’n simbool van eenheid. Die vlag van Niger het dieselfde betekenis.
Die vertikale verhoudings van die bane is dieselfde as dié van die Franse vlag.
Kleure
Die kleurskema word hieronder gelys:
Barham Salih
Barham Salih (Koerdies: بەرھەم ساڵح‎, geromaniseerd: Berhem Salih; Arabies: برهم صالح‎; gebore 12 Julie 1960) is die 8ste en huidige president van Irak. Hy is die voormalige premier van die Koerdistan-streek en 'n voormalige adjunk-premier van die Irakse federale regering. Hy is verkies en op 2 Oktober 2018 die amp as president van Irak aanvaar.
Vlag van Ivoorkus
Soortgelyke vlae
Die ontwerp van die vlag van Ivoorkus stem baie ooreen met die vlag van Ierland, behalwe dat die verhouding verskil en die kleure omgekeerd is.
Erica humidicola
Erica humidicola is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom slegs in die Kogelberg-natuurreservaat voor. Die voorkomsgebied is 0.5 km2 en daar is een populasie van minder as 250 plante. Die aantal plante het verminder as gevolg van die konstruksie van 'n bospaadjie wat deur die reservaat loop.
Groot Victoriawoestyn
Die Groot Victoriawoestyn is 'n ylbevolkte woestynarea in Wes- en Suid-Australië.
Ligging en Beskrywing
Die Groot Victoriawoestyn is die grootste woestyn in Australië, en bestaan uit vele klein sandheuwels, grasvlaktes, soutpanne en oppervlakke met nou-gespasieerde keistene (wat woestynplaveisel of gibber-vlaktes genoem word). Dit is meer as 700 km lank van oos na wes, en beslaan 'n oppervlak van ongeveer 348 750 km², vanaf die Oostelike Goudveldstreek van Wes-Australië, tot tot by die Gawlerbergreeks in Suid-Australië. Die Klein Sandwoestyn lê na die noord-weste, die Gibsonwoestyn na die noorde, die Tirariwoestyn en Sturt Kliperigewoestyn lê na die ooste, terwyl die Nullaborvlakte na die suide dit van die Suidelike Oseaan skei.
Alhoewel die gemiddelde jaarlikse reënval laag en wisselvallig is, en tussen 200 en 250 mm per jaar (7,9 -9,8 duim) is, is donderbuie relatief algemeen, met 15 tot 20 donderstorms per jaar.
Die dagtemperatuur in die somer wissel tussen 32°C en 40°C, en in die winter val dit na tussen 18°C en 23°C.
Bevolking
Die inheemse Australiërs (onder andere van die Kogara, Mirning en die Pitjantjatjara groepe), maak die meerderheid van die area se bevolking uit. Dit is die gedeelte van Australië met die grootste inheemse bevolking. Die Aborigine-bevolking in hierdie area is aan die toeneem, met jong inheemse volwassenes wat in die Groot Victoriawoestyn werk aan die Wilurarra Skeppingsprogramme om hulle kultuur te onderhou en te ontwikkel.
Ten spyte van sy geïsoleerde ligging, word die Groot Victoriawoestyn deurkruis met ruwe paaie soos die Connie Sue Hoofweg en die Anne Beadell Hoofweg. Ander menslike aktiwiteite in die area sluit mynbou en kernwapentoetsing in.
Geskiedenis
Die Britse ontdekkingsreisiger Ernest Giles het in 1875 die eerste Europeër geword om hierdie woestyn te oorkruis. Na sy kruising het hy hierdie woestyn na die heersende Britse monarg van die tyd (koningin Victoria) genoem. In 1891 het David Lindsey se ekspedisie van noord na suid oor hierdie gebied gereis, en Frank Hann het tussen 1903 en 1908 in hierdie gebied goudeksplorasie gedoen. Len Beadell het in die 1960s die area verder verken.
Martin Lane
Martin Lane (Tinus Esterhuizen) (gebore 5 Maart 1946 in Germiston) is 'n Suid-Afrikaanse pianis en klawerbord kunstenaar. Lane was die hoof van musiek by RSG (Radio Sonder Grense) vanaf 1966. Hy het meer as 25 albums oor sy musiekloopbaan opgeneem.
Vroeë lewe
Van die ouderdom van 14 jaar, het Martin opgetree as die orrelis in die Carletonville NG gemeente. Hy het ook by begrafnisse en troues opgetree en was ook deel van die orkes wat musiek gemaak het vir danse by die plaaslike hoërskool. Met die inkomste van die dienste wat hy gelewer het, kon hy musiek gaan studeer aan die einde van sy skoolloopbaan. Tydens sy diensplig in die weermag, het hy ook 'n orkes gestig en het die geleentheid gehad om voor 1 200 troepe in die Grote Kerk, Kaapstad, te begelei tydens die Republikefees in 1971.
Hy het die rang van tweede luitenant in die Suid-Afrikaanse Weermag behaal en bereik ook die rang van majoor in die Suid-Afrikaanse Burgermag. Hy het gereeld die troepe met klavierspel vermaak tydens sy drie-maande weermagkamp tydens die grensoorlog in Angola.
Lane het in sy loopbaan kunstenaars begelei soos: Dana Winner, Kobus Muller, Helene Bester, Die Broers, Steve Hofmeyr en Lance James. Hy het ook die orrelbegeleiding behartig vir Zak van Niekerk, Nico van Rensburg en Flippie van Vuuren se begrafnisse.
In die vroeë negentigerjare is hy genooi om klavier te speel vir 'n funksie by die Presidensia in Pretoria. Nadat hy as klankman by die SAUK begin werk het, het hy die geleentheid gekry om saam met Groep Twee, die Esmé Euvard Spaanse dansgroep en Francois en Lucille op te tree. Later het hy by Springbokradio die pos gekry as musiekopsteller en het ook musiek vir Radio Hoëveld, Radio Orion en Radio Allegro opgestel. In 2011 het hy afgetree as hoof van musiek by Radio Sonder Grense. Tydens die kort tydperk wat hy as musiekregiseur in die musiekdepartement van die SAUK gewerk het, het hy 'n eretoekenning ontvang vir sy bydrae en bevordering van Boeremusiek.
In sy loopbaan het hy 69 goue en platinumtoekennings ontvang en hy was ook verantwoordelik vir die reëlings van 12 van die Sarie-toekenningsaande, verskeie Artes-aande, beoordeelaar van onder andere: skoonheidskompetisies, die Universiteit van Johannesburg se Serrie-en toneelaande, die SAMA-toekenningsaande, ATKV – FAK-toekenningsaande. Tydens sy loopbaan het hy 28 CD's vrygestel en drie langspeelplate uitgereik.
Hoogtepunte
Hoogtepunte van Martin Lane se musiekloopbaan sluit in die begeleiding van die sanggroep Romanz, Navi Redd, Sarah Theron, Lieb Bester, Chris Chameleon, Jakkie Louw, Nic Potgieter, Tobie Jooste en verskeie klassieke kunstenaars en sangers. Sy dubbele album van konsertina en pyporrel duette saam met die musikant Nic Potgieter was vir hom 'n persoonlike hoogtepunt.
Martin komponeer ook graag en het al 168 liedjies en wysies uitgereik, waarvan talle opgeneem word deur kunstenaars soos Carike Keuzenkamp, Sonja Herholdt, Vicki du Preez en Rina Hugo. Lane is 'n beoordelaar van die SAMA-, Aitsa en Ghoema-toekennings. In Januarie 2020 word Lane saam met 110 ander Suid-Afrikaanse ikone uit die vermaaklikheidswêreld vereer by die Museum van Legendes, Pretoria. Hy het ook 'n gewilde weeklikse radio-insetsel op Pretoria fm.
“Martin is lief vir sy medemens, hulle kom altyd eerste en om vir soveel jare lank musiek te maak en mense ter vermaak wil gedoen wees.” – Mimi Coertze.
Televisie
Lane het op verskeie televisieprogramme verskyn waar hy by die musiekproduksie betrokke was:
Film
Lane vertolk 'n cameo rol in die rolprent Die spook van Uniondale – in dieselfde film begelei hy ook die kinderkoor en was verantwoordelik vir die komponering van insidentele musiek. Sy tweede rolprent verskyning was saam met Rina Hugo en die Drakensberg seunskool in die Franz Marx-film, Susanna van Biljon.
Stratford, Londen
Stratford is 'n wyk in Londen in die Engelse distrik Newham (London Borough of Newham). Dit lê 9,7 km (6 myl) oos-noordoos van Charing Cross en is as een van die groot sentra in die Londen-plan geïdentifiseer.
Stratford was die hoofligging van die 2012-Olimpiese Somerspele en die daaropvolgende 2012-Paralimpiese Somerspele.
Geskiedenis
Stratford was histories 'n landbou-nedersetting in West Ham, wat na die bekendstelling van die spoorlyn in 1839 in 'n industriële voorstad omskep is. As gevolg van die groei van Londen in die laat 19de eeu het Stratford aansienlik uitgebrei, die bevolking toegeneem, en word dit in 1886 die administratiewe sentrum van die distrik West Ham. Stratford is sedert 1965 deel van Groter Londen.
Meer onlangs is daar begin om weg te beweeg van spoorwerke en swaar nywerhede om Stratford in 'n belangrike kommersiële en kulturele sentrum te ontwikkel.
Na die toekenning van die 2012-Olimpiese Somerspele is Stratford opgeknap en opgegradeer om die groot aantal besoekers te akkommodeer. Verskeie sportgeriewe, waaronder die Olimpiese Park-kompleks, en een van die grootste winkelsentra in Europa, Westfield Stratford City, is ook hier opgerig.
Swarthelmlaksman
Die swarthelmlaksman (Prionops retzii) is 'n redelik algemene maar dikwels lokale standvoël in boomveld, insluitend miombo en oewerbos. Hulle word oorwegend suidwaarts van die ewenaar in Afrika aangetref en bly in groepe van 5 tot 6 voëls in boomryke gebiede. Buite die broeityd vorm hulle gemengde groepe met ander helmlaksmanspesies en sluit ook by gemengde voëlgroepe aan. Hulle is vroeër meestal by die Malaconotidae of boslaksmans gereken, maar word tans by die Vangidae geplaas. Die voël is 22 cm groot en weeg 44 gram. Alhoewel nie 'n trekvoël nie, kan hulle lokaal nomadies wees in droogtetye. Die dikbekkoekoek, 'n broeiparasiet, gebruik hierdie spesie as broeigasheer vir hul kuikens. In Engels staan dit as Retz's helmetshrike bekend.
Subspesies
Vier subspesies word erken:
Verspreiding
Die spesie word aangetref in Angola, noordoostelike Botswana, DRK, Eswatini, Kenia, Malawi, Mosambiek, noordelike Namibië, Somalië, noordelike Suid-Afrika, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Skikgodin
Die skikgodinne of Moirai (Grieks: Μοῖραι) was in die Griekse mitologie die witgeklede verpersoonlikings van die noodlot. Die Griekse woord μοῖρα ("moira") beteken letterlik " ’n deel", dus ’n mens se deel van die lewe of noodlot. Hulle het die figuurlike draad van elke sterflike se lewe beheer van geboorte tot die dood (en daarna).
Volgens H.J. Rose was Nyx ("Nag") die moeder van die skikgodinne.
Daar was gewoonlik drie van hulle:
Mite
Die skikgodinne is gewoonlik uitgebeeld as koue, hardvogtige en ongevoelige ou vroue. Desondanks is hulle as gode aanbid. Bruide in Athene het dikwels haarlokke aan hulle geoffer.
Edelmetaal
duimnael|Edelmetale
Palmiet, Durban
Palmiet is 'n woonbuurt in Durban, Suid-Afrika.
Edelmetaal
'n Edelmetaal is 'n metaal wat geensins of weinig aangetas word deur oksidasie.
Voorbeelde van edelmetale sluit in goud en platinum; hulle voorkoms bly as gevolg van die weerstand teen oksidasie altyd ewe mooi. Iets minder edel is byvoorbeeld silwer, wat na verloop van tyd swart word, maar met 'n geringe polering weer sy glans kan verkry. Metale wat minder edel is, is koper, wat uiteindlik groen gevlek word deur oksidasie. Yster is nog minder edel en sal geheel en al deur verroesting vernietig word. Daar bestaan egter omstandighede waaronder sekere metale oksidasie beter sal kan weerstaan as metale wat selfs meer edel as hulself is. Sinkplaat word byvoorbeeld gebruik om wind en weer te trotseer, terwyl sink opsigself minder edel is as yster. Die rede hiervoor kan gevind word in die eenvormige, beskermde oksiedlagie wat verdere oksidasie teëwerk. Die vermoë van edelmetale om oksidasie oor baie jare te weerstaan is die rede waarom hulle as juweliersware en versierings gebruik word.
Dit het ook gelei tot die gebruik van edelmetale as ruilmiddel: hulle was so gewild dat diegene wat goud of silwer gehad het, hierdie metale vir bykans enigiets kon ruil. Die metale is ook seldsaam (maar nie té seldsaam nie), raak nie vinnig aangetas nie, en het 'n redelike stabiele waarde. Hierdeur kan die metale as geld gebruik word. Ook later, na die introduksie van papiergeld word baie valuta gerelateer aan die waarde van goud of silwer (goudstandaard, silwerstandaard).
Chemies kan dit as volg gesien word: 'n onedeler metaal kan 'n edeler metaal uit 'n oplossing van 'n edeler metaal laat neerslaan, die edelere metaal word as't ware 'verdring', dit wil sê dat die onedeler metaal in oplossing gaan en die edelere metaal uit die oplossing neerslaan. Byvoorbeel 'n ystere spyker in 'n oplossing met koper laat die spyker verkoper: die yster neem die plaas in van die koper in die oplossing en die koper kom op die spyker tereg. Alle metale kan op hierdie manier in 'n volgorde gesit word wat die spanningsreeks van die metale genoem word, met aan die ene kant die meest edele en aan die andere kant die meest onedele metaal.
Sommige edelmetale kan egter aangetas word deur baie reaktiewe stoffe, soos koningswater.
Pieter III van Rusland
Pieter III Fjodorowitsj (Russies: Пётр III Фёдорович; Pjotr III Fjodorowitsj; 21 Februarie 1728 – 17 Julie 1762) was in 1762 ses maande lank keiser van Rusland. Volgens die meeste historici was hy onvolwasse en uiters pro-Pruisies, wat hom ’n baie ongewilde leier gemaak het. Sy bewind is omvergewerp in ’n staatsgreep deur sy vrou, Katharina die Grote
Vroeë lewe en karakter
Daarna het Elisabeth vir prinses Sophie van Anhalt-Zerbst as ’n bruid vir Pieter gekies. Toe Sophie die Ortodokse geloof aanneem, het sy die naam Katharina gekry in herinnering aan Elisabeth se ma. Hulle het op 21 Augustus 1745 getrou.
Die huwelik was nie gelukkig nie, deels omdat Pieter glo impotent en onvolwasse was. Katharina het haar omring met ’n groep invloedryke mense en belangrike leëroffisiere. In 1754 skenk sy die lewe aan ’n seun, Paul. Dit is onseker of Pieter die kind se biologiese pa was. Katharina het self later beweer dat Paul se regte pa haar destydse minnaar, Sergei Saltikof, was en dat Pieter nooit hul huwelik in die bed voltrek het nie. Albei het verskeie minnaars gehad.
Die klassieke siening van Pieter se karakter word weerspieël deur die volgende beskrywing in die Encyclopaedia Britannica van 1911, wat drup van outydse anti-Duitse sentiment:
Die natuur het hom gemeen gemaak, die pokke het hom afskuwelik gemaak en sy lae gewoontes het hom afstootlik gemaak. En Pieter het al die sentimente van die ergste soort klein Duitse prins van die tyd gehad. Hy was oortuig daarvan dat sy titel hom die reg gee om enige ordentlikheid en ander se gevoelens te verontagsaam. Hy het wrede poetse gebak. . . Hy het die Russe gehaat en homself met Holsteiners omring.
Bewind
Ná die dood van keiserin Elisabeth op 25 Desember 1761 (Juliaanse kalender) het Pieter keiser geword.
Terwyl Pieter en sy gevolg in die paleiskompleks Oranienbaum was, is hy deur Katharina en haar ondersteuners gedwing om te abdikeer ten gunste van sy vrou. Ses maande later is Pieter vermoor deur Aleksei Orlof, die jonger broer van Katharina se minnaar Grigori. Dit het aanleiding gegee tot gerugte dat Katharina hom laat vermoor het, maar moderne historici glo dat sy geen aandeel in die moord gehad het nie.
Grootkolmuskeljaatkat
Die grootkolmuskeljaatkat (Genetta tigrina) kom voor aan die suidelike en oostelike kusgebiede van Suid-Afrika.
Bou en kleur
Die soogdier kan tot 3.2 kg swaar word en is wit of gryswit met swart kolle, ringe en strepe. Die stert is donker met wit ringe. Van die skouers, al op die ruggraat langs tot by die stertbasis, is 'n strook donker hare. Daar is wit kolle onder die oë en die wange is ook wit; dit word geskei deur donkerbruin strepe vanuit die hoeke van die oë. Die ore is rond en regop. Die stert eindig in 'n swart punt en die ken is wit. Daar is geen verskil tussen die geslagte nie.
Habitat
Die diere verkies waterryke gebiede met genoeg onderbos en hulle eet: rotte, muise, sprinkane, kewers, voëls, spinnekoppe, krieke en paddas.
Gewoontes
Hulle is naglewend en kom na sononder uit. Hulle slaap bedags in ou erdvark- of springhaasgate of hol boomstamme. Hulle beweeg merendeels op die grond maar kan ook boomklim. Die dier kom nog buite bewaringsgebiede voor. Twee tot vyf kleintjies word na 'n dratyd van ±2 maande tussen Augustus en Maart gebore. Die lewensduur is ±13 jaar. Hulle natuurlike vyande is die luiperd, leeu en die luislang.
Juana Inés de la Cruz
Juana Inés de la Cruz de Asbaje y Ramírez, ook bekend as Sor Juana, (12 November 1648 of 1651, San Miguel Nepantla - 17 April 1695, Meksikostad) was 'n Meksikaanse digteres.
Sy was 'n buite-egtelike kind, en reeds op 'n jeugdige leeftyd 'n belangstelling getoon in literatuur en wetenskap. Sy word op sestienjarige ouderdom ontdek deur Antonio Sebastián de Toledo, die onderkoning van Nieu-Spanje wat haar na sy hof toe bring.
Flemming Dyjak
Flemming Dyjak (7 Julie 1934 – 29 Desember 2011) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Musketeers (1961), Min kone fra Paris (1961), We Are All Demons (1969), en The Marksman (1977).
Juana Inés de la Cruz
Sy het geen familie of geld gehad nie en wou ook nie trou nie en daarom soek sy toevlug in die klooster van San Jerónimo. Hier kry sy tyd om haar aan haar studies te wy. Ook haar belangrikste gedig, die droom, skryf sy hier. In die klooster geniet sy as protégé van die onderkoning relatief baie vryheid. Sy het 'n ruim biblioteek tot haar beskikking gehad. Sy bots weldra dikwels met kerklike funksionarisse omdat hul haar gedigte te "wêreldlik" vind. Sy het gestreef na meer gelyke regte vir vroue, en die reg op onderwys vir vroue verdedig. Hierin word sy as 'n voorloopster van die feminisme gesien, maar in haar tyd is hierdie tipe menings minder op prys gestel. Die aartsbiskop van Meksiko het haar beveel om slegs religieuse tekste te skryf.
Toe sy tydens 'n plaag in 1695 haar toewy aan die versorging van siekes, raak sy besmet en sterf sy self.
Aleppo
Aleppo (Arabies: حلب, uitgespreek [ˈħalæb]) is met sowat 2,3 miljoen inwoners die grootste stad van Sirië‎. Dit word in Arabies Halab en dikwels ook ash-Shahba ("die grys stad") genoem. Aleppo was die eerste stad wat in 2006 met die titel "Kulturele hoofstad van die Islam" vereer is.
Aleppo, wat vroeër nog as moderner en meer vooruitstrewend as die Siriese hoofstad beskou is, wedywer met Damaskus om die titel "oudste deurgaans bewoonde nedersetting ter wêreld". In elk geval kry die gebied van Aleppo meer jaarlikse reën as die oasestad Damaskus sodat dit al vroeg in die geskiedenis tot 'n belangrike landbougebied ontwikkel het waar geen besproeiing benodig is nie.
Die stad het daarnaas voordeel uit sy strategiese ligging langs die Syroete getrek wat China met die Mediterreense wêreld verbind het en was 'n belangrike handelsplek en gerieflike oorstaanplek vir karavane op die roete tussen Europa en Indië. Aleppo was ook by die kruispunt van die handelsroetes geleë wat Istanboel met Kairo en Mekka verbind het. Vanaf die 16de eeu het Aleppo 'n sentrale rol in die handel met Europese stede gespeel en is sodoende al vroeg in die wêreldekonomie geïntegreer. Ná die opening van die Suezkanaal in 1869 het Aleppo as handelstad ietwat aan belangrikheid ingeboet, maar is tans naas Istanboel en Kairo steeds een van die leidende handelsmetropole in die Midde-Ooste.
Dit was veral Christelike families wat hul ekonomiese welvaart aan die internasionale handel te danke gehad het. Statige burgerhuise in Aleppo se Christelike kwartier getuig van hierdie periode in die plaaslike geskiedenis. Omstreeks 1920 het sowat 40 000 Armeense vlugtelinge uit Anatolië na Aleppo gestroom waar 'n Armeens-Christelike gemeente hulle al eeue vroeër gevestig het. Tans beloop die aandeel Christelike bewoners sowat dertig persent - drie keer so veel as in Damaskus.
Aleppo se ou stad met sy oosterse basaar (die sogenaamde Soeks) is deur UNESCO as wêrelderfenisgebied gelys. In September 2012 is groot dele van die Soeks ná 'n aanval, wat deur die gewapende opposisiegroep Vrye Siriese Leër geloods is, deur 'n brandramp vernietig.
Etimologie
Aleppo is die naam wat tans in die meeste Europese tale vir die stad gebruik word. In die antieke tydperk het dit bekend gestaan as Khalpe en Khalibon, terwyl Grieke en Romeine dit Beroea (Griekse skryfwyse: Βέροια) genoem het. Gedurende die Kruistogte, en nog eens gedurende die Franse Mandaat vir Sirië en Libanon is na die stad as Alep verwys; Aleppo is die Italiaanse ekwivalent van dié naam.
Die antieke naam Halab word ook in moderne Arabies gebruik. Sy etimologiese oorsprong is onbekend. Sommige bronne assosieer die naam met die Amoritiese woorde vir "yster" of "koper", twee metale wat in die antieke periode hier ontgin is. In Aramees beteken Halaba "wit" sodat die stadsnaam moontlik 'n verwysing na die kleur van die grond en die marmergroewe van die gebied.
'n Ander voorgestelde etimologie beweer dat Halab as "hy het melk gegee" vertaal kan word - 'n verwysing na die tradisionele oorlewering waarvolgens Abraham melk aan reisigers gegee het wat deur die gebied getrek het. Sy koeie was asgrys (Arabies: shaheb) sodat Aleppo soms ook Halab ash-Shahba ("hy het die asgrys [koeie] gemelk") genoem word.
Vanaf die 11de eeu het Joodse rabbyne na die gebied van Aleppo as Aram Zobah verwys, 'n naam wat deur Siriese Jode steeds gebruik word. Daar is tenminste dertien verwysings na Zobah in die Bybel.
Indianapolis Motor Speedway
Die Indianapolis Motor Speedway is 'n motorrenbaan in Speedway, Indiana in die VSA. Dit is die tweede oudste motorrenbaan wat steeds gebruik word in die wêreld. Dit is 4,023 km lank.
Geskiedenis
Die renbaan was gasheer vir die wêreldbekende Indianapolis 500 ren, oorspronklik gehou op 30 Mei en daarna verskuif na die laaste Sondag van Mei.
Sedert 1994 was die baan ook gasheer vir NASCAR se sogenaamde Brickyard 400 wat sedertdien nog elke jaar daar gehou is.
In 1998 het Tony George, eienaar van die baan, 'n kontrak geteken om Formule Een se Verenigde State Grand Prix aan te bied vanaf 2000 en dit het vir heelwat opwinding en omstredenheid gesorg tot die voorlopig laaste ren in 2007.
Formule Eenrenne by Indianapolis Motor Speedway
'n Reënbui voor die ren sorg vir 'n nat wegspring maar die baan droog vinnig uit en Michael Schumacher wen, met Rubens Barrichello tweede, op pad na 'n derde wêreldkampioenskap.
Mika Häkkinen wen vir die laaste keer in sy loopbaan voor hy aan die einde van die seisoen uittree.
Michael Schumacher en Rubens Barrichello was nog in die hele ren voor en op die laaste rondte het Schumacher begin stadiger ry in 'n poging dat hy en Barrichello gelyk sal klaarmaak. Dit het misluk en Barrichello het hom met 0,011 sekondes gewen, die tweede naaste einde aan 'n Formule Een ren.
Die wegspring was weereens, soos 3 jaar gelede, in nat toestande. Die reën het opgehou maar 'n paar keer weer teruggekeer. Dit het gesorg vir baie opwinding en Michael Schumacher wen teen Kimi Räikkönen in 'n ren waar die beste strategie die wenner bepaal het.
Die ren word verskuif na Junie en was dramaties met twee veiligheidsmotorperiodes. Die ren het begin met 'n ongeluk op die eerste draai waarin vele motors betrokke was en 4 uit die ren uit was, dit het gesorg vir die eerste veiligheidsmotorperiode. Op rondte 9 het Fernando Alonso se band gebars en skaars een rondte later het Ralf Schumacher ook 'n band gebars in die 300 km/h draai 13. Hy het 'n rugbesering opgedoen, waarna hy 6 renne moes uitsit om te herstel, en Michael Schumacher het weer gewen met Barrichello tweede.
regs|duimnael|250px|Die uitleg van die renbaan
'n Agt-motorongeluk by die eerste draai sorg vir 'n 7-rondte-lange veiligheidsmotorperiode, sonder verdere drama daarna wen Michael Schumacher met Felipe Massa tweede in 'n ren wat net 9 motors kon voltooi.
Nuweling Lewis Hamilton wen met Fernando Alonso in die tweede plek, nadat hulle deur die hele ren gewedywer het vir eerste plek. Nie veel drama soos in vorige jare nie, maar die twee McLarenspanmaats se geveg vir eerste plek het vir vele opwinding gesorg.
Marvel Comics
Marvel Comics is 'n Amerikaanse uitgewer van strokiesverhale en sedert 31 Desember 2009 die eiendom van The Walt Disney Company. Marvel is in 1939 deur Martin Goodman gestig as Timely Comics, en dit het teen 1951 algemeen bekend geraak as Atlas Comics. Die Marvel-era het in Junie 1961 begin met die uitreiking van The Fantastic Four en ander superheldreekse wat geskep is deur Stan Lee, Jack Kirby, Steve Ditko en baie ander.
Onder Marvel se karakters tel bekendes soos Spider-Man, Iron Man, Captain America, Thor, Doctor Strange, Hulk, Daredevil, Wolverine, Black Panther en Captain Marvel, sowel as bekende superheldspanne soos die Avengers, X-Men, Fantastic Four en Guardians of the Galaxy. Sy talle superskurke sluit in Doctor Doom, Magneto, Ultron, Thanos, Kang the Conqueror, Green Goblin, Red Skull, Galactus, Loki en Kingpin.
Die meeste van Marvel se fiktiewe karakters tree op in die Marvel Universe, en die meeste plekke weerspieël regte plekke soos New York. Daarbenewens het Marvel ook verskeie gelisensieerde reekse van ander maatskappy gepubliseer. Dit sluit in Star Wars-strokiesverhale twee keer van 1977 tot 1986 en weer sedert 2015.
Timely Publications
Die uitgewer van pulptydskrifte Martin Goodman het die maatskappy wat later Marvel Comics sou word, in 1939 onder die naam Timely Publications gestig. Goodman, wat in 1933 met 'n western-pulptydskrif begin het, het uitgebrei na die opkomende en toe reeds hoogs gewilde nuwe medium, strokiesboeke. Hy was die hoofredakteur en bestuurder van die nuwe lyn, wat hy uit sy bestaande kantore in West 42nd Street, New York, bedryf het. Sy broer, Abraham Goodman, is as die redakteur aangedui.
Timely se eerste publikasie, Marvel Comics #1 (Oktober 1939), het die eerste verskyning van baie karakters bevat, soos Human Torch en Namor the Sub-Mariner. Dit was 'n groot sukses; altesaam 900 000 eksemplare van dié uitgawe en 'n herdruk die volgende maand is verkoop. Die maatskappy se eerste ware redakteur, die skrywer-kunstenaar Joe Simon, het met die kunstenaar Jack Kirby saamgewerk om een van die eerste superhelde met 'n patriotiese tema, Captain America, te skep in Captain America Comics #1 (Maart 1941). Dit was ook 'n treffer, met verkope van byna 'n miljoen.
Goodman het Timely Comics, Inc., gestig en strokiesboeke begin uitgee met die voorbladdatums April 1941 of Lente 1941. Hy het sy vrou se 16-jarige neef, Stanley Lieber, in 1939 as algemene kantoorassistent gehuur. Toe die redakteur Simon die maatskappy laat in 1941 verlaat, het Goodman Lieber tussentydse redakteur van die strokiesboeklyn gemaak. Lieber het in dié tyd onder die skuilnaam "Stan Lee" geskryf. Hy het dié posisie dekades lank behou, buiten drie jaar tydens sy militêre diens in die Tweede Wêreldoorlog. Lee het tot verskeie titels bygedra.
Goodman het verskeie tydskrifte en strokiesboeke deur middel van verskeie korporasies uitgegee. Hulle was almal in dieselfde kantore werksaam en het dieselfde personeel gehad. Een van dié sustersmaatskappye is Marvel Comics genoem, minstens van Marvel Mystery Comics #55 (Mei 1944) af. Sommige voorblaaie van strokiesboeke soos All Surprise Comics #12 (Winter 1946-'47) is ook onder die banier "A Marvel Magazine" gepubliseer, baie jare voordat Goodman die naam in 1961 amptelik aanvaar het.
Atlas Comics
Ná die oorlog het strokiesboeke minder gewild geraak. Goodman se strokiesboeklyn het hulle ophou uitgee en uitgebrei na ander genres soos gruverhale, westerns, humor, pratende diere, avontuurdramas, monsters, misdaad en oorlog. Later is woud-, romantiese, spioenasie- en selfs Bybel- en sporttemas bygevoeg.