cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cameron Mathison
Cameron Mathison (gebore 25 Augustus 1969) is 'n Kanadese akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente 54 (1998) en Washed Up (2000), en in die televisiereeks All My Children (1970).
Haarversteiling
Haarversteiling of haarstryk is 'n haarstileringstegniek wat die hare plat en reguit maak om dit 'n gladde voorkoms te gee. Die effek kan verkry word deur haarstrykysters en warmkamme, chemiese ontspanners, Japannese haarversteiling of Brasilliaanse haarversteiling te gebruik. Bykomend kan sommige sjampoeë, haaropknappers (kondisioneerders) en haarjels help om hare tydelik reguit te maak.
Haarstrykysters en warmkamme kan die haartekstuur egter net tydelik verander, terwyl ontspanners die haarstruktuur permanent beïnvloed (nuwe haargroei word egter nie geaffekteer nie). Dit is al gerapporteer dat die middel interferon alfa-haarfollikels kan verander om 'n permanente verandering in 'n persoon se haartekstuur teweeg te bring.
In die moderne modes het haarversteiling in gewildheid toegeneem. Terwyl krulhare die modes in die 1980's gedomineer het, het haarversteiling veral in die Verenigde State teen die einde van die 1990's en tot in die 2000's baie gewild geraak.
Gereformeerde kerk Pretoria-Montanapoort
Die Gereformeerde kerk Pretoria-Montanapoort is die jongste van die agt gemeentes in die Gereformeerde Kerk se Klassis Trans-Magalies, wat die noordelike dele van die stad Pretoria beslaan. Dit was einde 2014 met ’n sieletal 512 die derde grootste gemeente in die klassis.
Pretoria-Montanapoort het op 30 Mei 1999 van die Gereformeerde kerk Pretoria-Magalieskruin afgestig, wat op sy beurt op 28 Mei 1977 van die Gereformeerde kerk Pretoria-Annlin afgestig het. Die gemeentes het ooreengekom dat albei die Magalieskruin-kerkkompleks sou gebruik en dit gelykop sou besit. Op die oomblik (2017) hou Magalieskruin hul eredienste om 10:00 en 19:00 en Montanapoort om 08:00 en 17:30.
Magalieskruin het kort ná afstigting besluit om ’n kerkgebou op te rig en drie jaar later is die hoeksteen gelê. Die kerk is op 14 Februarie 1981 in gebruik geneem. Die argiteksfirma Hartman en Van der Walt het die plan opgestel en die bouaannemer was ’n lidmaat, Johan van Dyk, maar gemeentelede het baie van die werk self gedoen, byvoorbeeld die maak van die preekstoel, die groot skuifdeure en die tuin se uitleg. Die gebou bied sitplek aan 415 mense en, wanneer die skuifdeure tussen die kerk en saal oopgeskuif word, nog 300. Op die galery is plek vir nog 85 vir ’n totaal van 800. SA Orrelbouers het die orrel uit verskeie ander orrels opgebou.
Montanapoort beslaan onder meer die woonbuurte Montana, Montana-kleinhoewes, ’n gedeelte van Sinoville en ’n gedeelte van Doornpoort. Voor die afstigting van Montanapoort het Magalieskruin 'n sieletal van 1 054 gehad. Einde 2001 was Magalieskruin se sieletal 467 en Montanapoort s'n 586 ('n totaal van 1 053). Einde 2014 was Magalieskruin se sieletal 528 en Montanapoort s'n 512, vir 'n totaal van 1 040.
Veerkanariebos
Die Veerkanariebos (Aulax umbellata) is 'n struik wat endemies is aan die Wes-Kaap. Dit kom op die laer hellings en kus laagland vanaf Kogelberg tot Mosselbaai tot op hoogtes van 500 m voor. Die struik groei met 'n enkelstam en word tot 2.5 m hoog.
Umbellata beteken soos 'n sambreel. Die blare het geronde punte en kan 110 mm lank en 15 mm in deursnee word. Die plant is tweeslagtelik, manlike en vroulike blomme groei aan verskillende plante. Die plante blom van September tot Februarie. 'n Verskeidenheid insekspesies help met die bestuiwing van die plante. Vroulike blomme verdroog en vorm 'n houtige doppie waarin die sade vorm en bewaar word. Brande vernietig die plant en slegs die sade oorleef.
In Engels staan die plant bekend as die Broad-leaf Featherbush.
Myxilla parasitica
Myxilla parasitica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Myxilla en tot die familie Myxillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1893 deur Lambe.
Connie Francis
Connie Francis (gebore 12 Desember 1937) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Follow the Boys (1963), Looking for Love (1964), When the Boys Meet the Girls (1965), en The Island (2005).
Blake Mawson
Blake Mawson (gebore 24 April 1984) is 'n Kanadese akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente X-Men 2 (2003) en Freddy vs. Jason (2003), en in die televisiereeks The Strain (2014).
Kwenxura
Kwenxura is 'n nedersetting geleë noord van Oos-Londen, op die R349-pad na Morgansbaai. Dit val onder die Groot Kei Plaaslike Munisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
Myxilla acribaria
Myxilla acribaria is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Ozoroa hereroensis
Die Hereroharpuisboom (Ozoroa hereroensis) is 'n boom wat aan die familie van mango-agtiges (Anacardiaceae) behoort. Die boom is endemies aan Namibië.
Die boom se FSA-nommer is 371.3.
Skyf van Phaistos
Die skyfie van Phaistos (Grieks : Δίσκος της Φαιστού), is 'n argeologiese vondsel op die Griekse eiland Kreta, in die paleis van die voormalige stad Phaistos.
Beskrywing
Die skyf het 'n deursnee van ongeveer 16 sentimeter en is ongeveer 16-19 millimeter dik. Die tablet is gemaak van erdewerk, waarop aan albei kante ikone gestempel word in 'n vorm van 'n spiraalagtige teks.
Die tekens van die skyf het min gemeen met ander Kretensiese skryfstelsels van daardie tyd (Kretensiese hiërogliewe, Lineêr A of Lineêr B). In 1935 is 'n seremoniële byl gevind in Arkalochori met 'n korter inskripsie in soortgelyke karakters.
Teen die einde van die XX eeu stem die meeste navorsers saam dat die skyf plaaslike oorsprong het en nie ingevoer is nie. Dit word gedateer omstreeks 1700 tot 1600 vC gebaseer op die argeologiese konteks. Tans word die voorwerp in die argeologiese museum in Heraklion gehou.
Geen van die pogings om die teks te ontsyfer was algemeen aanvaar deur die gemeenskap van navorsers nie. Een van die pogings is in die 1960's deur 'n Suid-Afrikaanse taalkundige Simon Davis gemaak.
Analise van die skryfstelsel
Die skryfstelsel is vermoedelik 'n lettergreepskrif, gesien die vry grote aantal tekens se (45). Statisties gesien is die waarskynlik dat in 'n so korte teks, 241 of 242 karakters se, nog 'n dosyn andere tekens se nie verteenwoordig is. Die teks loop van buite na binne en lyk verdeel te wees in 30 woorde aan die ene kant en 31 aan die andere. By die fabricage is daar deur die maker op een punt 'n regstelling aangebring.
Volgens die aantal en frekwensie van karakters, is dit waarskynlik 'n lettergreepskrif.
Die lys van tekens se is die volgende, insluitende frekwensie:
Joseph May
Joseph May (gebore 16 Junie 1974) is 'n Kanadese akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Resident Evil (2002) en They Wait (2007), en in die televisiereeks Stargate: Atlantis (2004).
Mandela Park, Groot Kei
Mandela Park is 'n nedersetting geleë noordwes van Oos-Londen. Dit val onder die Groot Kei Plaaslike Munisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
Amira Willighagen
Amira Willighagen (Nijmegen, 27 Maart 2004) is 'n jong Nederlandse sangeres wat bekend geword het met die sing van operaliedere. Haar moeder, Frieda, is 'n Suid-Afrikaner wat aan die Hoërskool Wesvalia in Klerksdorp gematrikuleer en in 1995 na Nederland verhuis het.
Willighagen verwerf op negejarige ouderdom bekendheid in haar geboorteland toe sy in die program Holland's Got Talent die aria O mio babbino caro uit die Italiaanse opera Gianni Schicchi sing. Haar oudisie op YouTube is wêreldwyd deur meer as 20 miljoen mense gesien. In die daaropvolgende direkte beeldsending sing sy Ave Maria van Charles Gounod. Op 28 Desember 2013 seëvier Willighagen in die eindronde met haar uitvoering van Nessun dorma uit die opera Turandot.
Haar debuutalbum, getitel Amira, is in Engeland opgeneem en teen die einde van Maart 2014 uitgereik. 'n Deel van die opbrengs uit CD-verkope en optredes word vir die bou van speelterreine vir arm kinders geskenk. Die eerste speelterrein wat met haar bydrae tot stand gekom het, is op 5 Maart 2014 in die township Ikageng, by Potchefstroom in Suid-Afrika, geopen.
Twee weke ná die vrystelling van haar debuutalbum is genoeg eksemplare verkoop en afgelaai om vir goue status te kwalifiseer. Sy ontvang haar eerste Goue Plaat op 14 April 2014.
Duits-Kameroen
Duits-Kameroen (Duits: Kamerun) was vanaf 1884 tot 1919 'n kolonie van die Duitse Keiserryk op die gebied van die huidige Kameroen en kleiner gebiede in Nigerië, Gaboen, Tsjad, die Sentraal-Afrikaanse Republiek en die Republiek van Kongo.
Duits-Kameroen het 'n bevolking van omstreeks 4,6 miljoen gehad en was daarmee een van die grootste Duitse kolonies. Die kolonie het aanvanklik 'n oppervlakte van 495 000 km² gehad, ná die anneksasie van Nieu-Kameroen in 1911 het dit 'n oppervlakte van 790 000 km² gehad en dit was daarmee omstreeks 1,3-keer groter as die Duitse Keiserryk.
Deur die Verdrag van Versailles van 1919 het Kameroen amptelik in die besit van die Volkebond gekom wat op sy beurt 'n mandaat oor die bestuur aan die Verenigde Koninkryk en Frankryk gegee het. Daarna is Kameroen in 'n Britse en 'n Franse deel verdeel. Sedert 1961 behoort albei tot die onafhanklike republiek van Kameroen.
Strumaria karooica
Strumaria karooica is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Strumaria behoort en is deel van die Sukkulente Karoo-plantegroei. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap. Dit kom voor vanaf Middelpos tot by Sutherland en Matjiesfontein. Die plant word beskou as seldsaam.
Tafelbergse spookpadda
Die Tafelbergse spookpadda (Heleophryne rosei) is 'n padda wat endemies is aan 'n gebied van 10 vierkante kilometer op Tafelberg waar dit hoofsaaklik op die suid en suidoostelike hellings van die berg voorkom. Die padda word tot 60 mm lank. In Engels staan die padda bekend as die Table Mountain ghost frog.
Myxilla agennes
Myxilla agennes is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Myxilla en tot die familie Myxillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1930 deur De Laubenfels.
1998 Britse Grand Prix
Die 1998 Formule Een Britse Grand Prix is op 12 Julie 1998 op die Silverstone-renbaan in Silverstone, Brittanje gehou. Dit was die negende wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Michael Schumacher in sy baas se Ferrari gewen.
Kay Francis
Kay Francis (13 Januarie 1905 – 26 Augustus 1968) was 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente One Way Passage (1932), Trouble in Paradise (1932), Mandalay (1934), en Another Dawn (1937).
Bruce McCulloch
Bruce McCulloch (gebore 12 Mei 1961) is 'n Kanadese akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Kids in the Hall: Brain Candy (1996) en Dog Park (1998), en in die televisiereekse The Kids in the Hall (1988) en Young Drunk Punk (2015).
Saljoet 3
Saljoet 3 (Russies: Салют-3; ook bekend as OPS-2 of Almaz 2 ) was 'n Sowjet-ruimtestasie wat op 25 Junie 1974 gelanseer is. Dit was die tweede militêre Almaz ruimtestasie en die eerste sodanige stasie wat suksesvol in 'n wentelbaan geplaas is. Dit is opgeneem in die Saljoet-program om die ware militêre aard daarvan te verbloem. Vanweë die militêre aard van die stasie, was die Sowjetunie huiwerig om inligting oor die ontwerp en die missies rakende die stasie vry te stel.
Met die lansering bereik dit 'n hoogte van 219 tot 270 km en NASA het berig dat die finale wentelbaanhoogte 268 tot 272 km was. Slegs een van die drie beoogde bemanning-sendings het met sukses aan boord gegaan en die stasie beman. Hulle is gebring deur Sojoes 14. Sojoes 15 het probeer om 'n tweede groep bemanning te bring, maar kon nie dok nie.
Agtergrond
Destyds was daar mededingende 'burgerlike' en suiwer militêre Sowjet-ruimteprogramme; Saljoet 1 is byvoorbeeld ontwikkel as 'n 'burgerlike' program. Ander burgerlike stasies, genaamd langtermyn-orbitale stasies (DOS), word as opvolgers van Saljoet 1 beskou. Dit bestaan uit die onsuksesvolle DOS-2 in 1972, DOS-3 in 1974, en later die suksesvolle Saljoet 4, Saljoet 6 en Saljoet 7.
Die ruimtestasies wat deur die weermag befonds en ontwikkel is, bekend as Almaz-stasies, was ongeveer in grootte en vorm soortgelyk aan die burgerlike DOS-stasies. Die besonderhede van hul ontwerp, wat aan Vladimir Chelomey toegeskryf word, het egter verskil van die DOS-stasies. Die eerste Almaz-stasie was Saljoet 2, wat in April 1973 gelanseer is, maar slegs enkele dae nadat dit in 'n wentelbaan gekom het, misluk dit, en is daarom nooit beman nie.
Beskrywing
Saljoet 3 bestaan uit 'n lugslotkajuit, 'n werkruimte met 'n groot deursnee, en 'n woonkompartement met 'n klein deursnee, wat 'n totale bewoonbare volume van 90 m³ gee. Dit het twee sonkrag-panele een dokpoort, en twee hoofenjins, wat elk 400 kgf (3,9 kN) druk kan lewer. Die lanseringsmassa was 18 900 kg.
Die stasie was toegerus met 'n stort, 'n staande slaapstasie en 'n opklapbed. Die vloer was met Velcro bedek om die ruimtevaarders te help om in die stasie te beweeg. Van die vermaak op die stasie was onder andere 'n magnetiese skaakstel, 'n klein biblioteek en 'n kassetdek met enkele klankkassette. Oefentoerusting bevat 'n trapmeul en 'n Pingvin-oefenklere. Die eerste fasiliteite vir waterherwinning is op die stasie getoets; die stelsel is Priboy genoem.
Aardwaarnemingskameras
Volgens die post-Sowjet-bronne is die werkkompartement oorheers deur die Agat-1 Aardobservasie-teleskoop, wat 'n fokuslengte van 6.375 meter en 'n optiese resolusie beter as drie meter gehad het. NASA-historikus Siddiqi het bespiegel dat met die grootte van die teleskoop se spieël, dit waarskynlik 'n resolusie van beter as een meter gehad het. Die teleskoop is in samewerking met 'n breëfilmkamera gebruik en is hoofsaaklik vir militêre verkenningsdoeleindes gebruik. Daar word beweer dat die ruimtevaarders teikens op die grond by Baikonur waargeneem het. Sekondêre doelstellings sluit in die bestudering van waterbesoedeling, landbougrond, moontlike ertsdraende landvorme en oseaniese ysvorming.
Die ruimtevaarders kon film op die stasie ontwikkel. Belangrike of interessante beelde is gedruk en daarna geskandeer deur 'n TV-beeldstelsel om na die aarde uit te saai. Hulle het so min as 30 minute nodig gehad om 'n foto te neem, te ontwikkel en te skandeer. Minder belangrike beelde is in 'n klein aarde-terugkeer-kapsule verpak wat van die stasie af uitgeskiet kon word.
Benewens die Agat-1-kamera, bevat dit ook ander kameras aan boord waaronder 'n topografiese kamera, 'n ster-kamera en 'n Volga-infrarooi kamera met 'n resolusie van 100 meter. Ruimtevaarder Pavel Popovich, wat die stasie besoek het as die bevelvoerder van Sojoes 14, het onthou dat die stasie met 14 kameras toegerus is.
Aanboord kanon
Alhoewel die Salyut 3 'n 'burgerlike' stasie genoem word, was dit daar 'n 'selfverdedigings'- kanon wat ontwerp is om aan boord van die stasie gebruik te word, teenwoordig. Die ontwerp was toegeskryf aan Alexander Nudelman. Sommige berigte beweer dat die stasie toegerus is met 'n Nudelman-Rikhter "Vulkan"-kanon, wat 'n variant van die 23 mm-Nudelman-vliegtuigkanon was, of moontlik 'n Nudelman NR-30 30 mm-kanaon. Later het Russiese bronne aangedui dat die kanon die feitlik onbekende (in die Weste) Rikhter R-23 was. Na bewering is hierdie aanname bevestig deur Pavel Popovich, wat die stasie in sy wentelbaan besoek het, as bevelvoerder van Sojoes 14. As gevolg van die moontlike skudding van die stasie, is in-wentelbaantoetse van die wapen met ruimtevaarders in die stasie uitgesluit. Die kanon is op so 'n wyse in die stasie aangebring dat die enigste manier om die wapen te rig was om die oriëntasie van die hele stasie te verander. Na die laaste bemande sending na die stasie, is die kanon vanaf die aarde gevuur; sommige bronne meen dat dit gevuur was tot die ammunisie klaar was, terwyl ander bronne sê slegs drie skote is afgevuur.
Lansering
Die stasie is op 25 Junie 1974 gelanseer deur 'n drie-fase Proton-lanseervoertuig.
Saljoet 3 was die eerste ruimtestasie wat sy konstante oriëntasie ten opsigte van die aardoppervlak behou het. Om dit te bereik, is soveel as 500 000 afvuurings van die hoogte kontrole loonenjin uitgevoer. Die aanvanklike wentelbaan was 219 km by 270 km bo die gemiddelde seevlak, wat as laag beskou is. Die vermoede dat dit 'n militêre sending was deur Westerse waarnemers is verhoog deur die lae hoogte, gekombineer met die keuse van die bemanning van die Sowjet Lugmag, en die gebruik van radiofrekwensies wat normaalweg vir militêre gebruik bedoel is.
Sojoes 14
Op 4 Julie, 'n bietjie meer as 'n week nadat Saljoet 3 gelanseer is, het die bemande ruimtetuig Sojoes 14 met die stasie gedok, nadat dit die vorige dag gelanseer is. Die bemanning van Sojoes 14 het bestaan uit die bevelvoerder Pavel Popovich en die vlugingenieur Yury Artyukhin. Die bemanning was 15 dae aan boord van die stasie.
Op 9 Julie is berig dat die bemanning die kameras vir aardwaarneming geaktiveer het en etlike dae spandeer het om foto's te neem van verskillende plekke, insluitend Sentraal-Asië. Hulle het 'n film in die aarde-terugkeerkapsule geplaas. Na ontkoppeling het Sojoes 14 veilig op 19 Julie geland.
Sojoes 15
Die ruimtetuig Sojoes 15 is op 26 Augustus 1974 gelanseer met 'n tweeman-bemanning bestaande uit die bevelvoerder Gennadi Sarafanov en die vlugingenieur Lev Demin. Hulle was bedoel om die tweede bemanning van Saljoet 3 te wees, maar hulle kon nie dok nie, nadat hul Igla-koppelstelsel op hul Sojoes-ruimtetuig nie gefunksioneer het nie, en hulle kon ook nie met handkontroles dok nie. As gevolg van die beperkte batterylewe van die Sojoes-ruimtetuie, het hulle twee dae na die lansering uit die wentelbaan gegaan en geland. Ten tyde van die ruimtevlug was Demin 48 jaar oud en verdien hy die rekord vir die oudste persoon om tot op daardie punt in die ruimte te vlieg. Die volgende jaar is hierdie rekord gebreek met die ruimtevlug van Deke Slayton as deel van die Apollo – Sojoes-toetsprojek.
Onbemande bedrywighede
Na die mislukte dokkingpoging van Sojoes 15 is besluit dat die Igla-dokstelsel aansienlike wysigings nodig het. As gevolg van die hoeveelheid tyd wat nodig was om die veranderinge aan te bring, en die beperkte tyd wat Salyut 3 in 'n wentelbaan gehad het as gevolg van die verval van die baan, is die volgende beplande sendingstasie na die stasie gekanselleer. Die ruimtetuig wat vir die derde sendingstasie na Saljoet 3 gebruik sou word, is later gebruik vir die sending van Sojoes 20 na Saljoet 4 ('n burgerlike ruimtestasie).
Na hierdie besluit, op 23 September 1974, is die stasie se terug-aardekapsule vrygestel. Die kapsule wat uitgeskiet is, is deur klein enjins uit die wentelbaan gehaal. Volgens NASA-bronne het die valskerm van Saljoet 3 se kapsule op 'n hoogte van 8,4 km geopen. Volgens ander bronne het die hoofvalskerm nie oopgemaak nie en is die kapsule is vervorm by landing, maar die film was nie beskadig nie.
Na aanleiding van die besluit om nie meer ruimtevaarders na die stasie te stuur nie, is die aanboord kanon deur grondinstruksies afgevuur. Sommige bronne meen dat dit tot uitputting geskiet is, terwyl ander bronne sê drie toetsvuur-oefeninge het plaasgevind.
Die stasie is op 24 Januarie 1975 oor die Stille Oseaan aarde toe gebring waarna dit grootliks in die atmosfeer uitgebrand het.
Alexander Rybak
Loopbaan
Rybak het saam met die Israeliese violis Pinchas Zukerman opgetree. Hy het die kultuurpremie in Noorweë gewen en is konsertmeester van een van die grootste simfoniese jeugorkeste in Bergen. Hy het in 2007 as violis in die musiekblyspel Fiddler on the Roof in die teater van Oslo opgetree. In Augstus 2009 was hy te sien in die telefilm Yohan — Child Wanderer. Rybak se musikale rolmodelle is Sting, Beatles, en W.A. Mozart.
Eurovision 2009
Rybak het die Eurovision-sangkompetisie van 2009 in Moskou met die snit "Fairytale" gewen. Die liedjie is selfgeskryf en op die basis van Russiese en Noorse volksmusiek gekomponeer en deur 'n liefdesgebeurtenis geïnspireer.
Morele argument vir die bestaan van God
Die morele argument vir die bestaan van God is 'n familie van argumente oor die geskiedenis van die Westerse filosofiese teologie wat die bestaan van God probeer verduidelik. Hierdie argumente is hoofsaaklik gebaseer op die morele orde.
Die morele argument
Die meeste argumente vir die bestaan van God, soos die kosmologiese en teleologiese argument is 'n erfenis van die antieke wêreld. Die ontologiese argument vind sy oorsprong in die Middeleeue. Die morele argument, aan die ander kant, vind sy oorsprong in die moderne era, hoofsaaklik te danke aan Immanuel Kant (Broad, 1978:56). In sy “Critique of pure reason” maak Kant dit duidelik dat enige Godsbewyse in teenwetlikhede beland. Op grond daarvan het hy die kosmologiese en ontologiese argument summier verwerp. Dit was egter in sy “Critique of practical reason” waar Kant vir God by die agterdeur weer in laat. Hy doen dit deur middel van sy morele argument.
Kant (soos aangehaal deur Sproul, 2003:148) was van die oortuiging dat elke persoon 'n begrip het van wat mense veronderstel is om te doen, met ander woorde “veronderstelling”. Kant het hierdie bewuswording die kategoriese imperatief genoem, aangesien dit universeel van aard is. Kant het dit kategories genoem aangesien dit universeel is. Elke persoon het dus 'n kategorie van verstaan met betrekking tot moraliteit. Kant (soos aangehaal deur Sproul, 2003:149) het gebruik gemaak van 'n transendentale benadering ten einde die morele argument te bewys. Aangesien elkeen 'n kategoriese imperatief het, het Kant die volgende vraag gevra: “Watter voorwaardes moet bestaan ten einde die imperatief betekenis te gee?”
Die regter
Die eerste nodige voorwaarde vir etiek om betekenis te hê, is gereg. As daar geen absolute gereg geskied nie, het etiek geen betekenis nie. Vir morele standaarde om te bestaan, moet regte optrede beloon word en verkeerde optrede gestraf word. Aangesien die reg nie foutloos in hierdie wêreld toegepas word nie, benodig etiek 'n hiernamaals. Ten einde etiese standaarde te regverdig moet daar perfekte gereg geskied, ten einde perfekte geregtigheid te bewerkstellig, benodig mens die volmaakte regter.
Gevolglik moet daar gevra word waaraan so 'n regter moet voldoen? Die antwoord wat Kant gee is dat dié regter alwetende eienskappe moet aanneem. Die volmaakte regter kan nie gebonde wees aan subjektiwiteit of gebrek aan kennis nie. Dié regter moet al die feite ken, sodat die uitspraak foutloos is.
Hierdie is egter nog nie al die nodige vereistes vir die volmaakte regter nie, aangesien die beslissings moontlik nie tot uitvoering kan kom nie. Die regter moet dus volmaakte mag of vermoë hê ten einde die beslissings te vel. Almagtigheid is dus die finale eienskap wat benodig word. Om op te som glo Kant dat etiese standaarde alleen absolute betekenis dra as 'n morele absolute bestaan. Vereistes waaraan 'n morele absolute voldoen is in die bogenoemde bespreking reeds effektief geïllustreer.
Moraliteit, meen Kant (Broad, 1978:207), maak God 'n praktiese noodsaaklikheid. Ons moet leef asof God werklik bestaan, en as God nie bestaan nie sal daar geen hoop vir beskawing of menslike gemeenskap wees nie.
God as morele noodsaaklikheid
Kant (soos aangehaal in Geisler 1999;498) het nooit dié argument as 'n bewys vir God voorgehou nie. Hy het nie geglo dat so 'n bewys moontlik is nie. Hy het egter God se bestaan as 'n moreel noodsaaklike voorveronderstelling beskou.
Myxilla asigmata
Myxilla asigmata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Morele argument vir die bestaan van God
God as morele noodsaaklikheid
Kant (soos aangehaal deur Broad, 1978: 316) verduidelik dat niks intrinsieke waarde het nie, met die uitsondering van rasionele wesens. Enige waarde wat aan die res van die natuur verleen word, verkry dit deur rasionele wesens wat waarde daaraan verleen. Die enkele aspek wat rasionele wesens onderskei van die res van die natuur, en hul gevolglik waardevol maak is hul vermoëns om met respek tot die morele wet op te tree.
Myxilla asigmata
Die spons behoort tot die genus Myxilla en tot die familie Myxillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1901 deur Topsent.
Morele argument vir die bestaan van God
Ervaring van moraliteit
Broad (1978:317) verduidelik hoe Kant sekere elemente van moraliteit ervaar: Wanneer mens met pragtige natuurskoon omring word, is daar eenvoudig 'n gevoel van dankbaarheid wat teenoor die een of ander wese ervaar word. Ook wanneer versoeking oorkom word, of 'n opoffering gemaak word, ervaar die mens dieselfde gevoel, in ooreenstemming met die morele wet. Hier vind ons twee morele sentimente: Onpersoonlike dankbaarheid en gehoorsaamheid. Verder glo Kant het die mens 'n natuurlike neiging om 'n verhewe morele wese as die objek van die morele sentimente te ervaar.
Al die bogenoemde emosies voorveronderstel 'n morele wet. Die veronderstelling van 'n verhewe morele wese, wat al ons bedoelings ken, jubileer in ons sukses en treur in ons teleurstellings, is dus nie teoreties onmoontlik nie.
Kant (soos aangehaal deur Broad, 1978:318) som die saak soos volg op: Die verpligting om in ooreenstemming met die morele wet te leef is absoluut. Die morele wet wek 'n pligsbesef by elkeen van ons om te strewe na 'n bepaalde toestand van moraliteit.
Die morele argument vandag
In 'n tyd van relativisme is dit te verstane dat die morele argument, wat juis die absolute voorhou, nie soveel gewig dra nie. Die argument het na Kant byna uitgesterf, maar het weer aandag geniet in die twintigste eeu, soos merkbaar in die werke van C.S. Lewis se Mere Christianity. Die argument kan soos volg uiteen gesit word (Lewis:1944:21):
Frederich Nietzsche (Kenny, 2007:329), die bekende ateïstiese filosoof het met die eerste premis saamgestem. Hy was van mening dat absolute morele wette 'n absolute wetgewer tot gevolg sou hê. Hy het egter nie met die tweede premis saamgestem nie. Sy filosofie van ‘nihilisme’ was 'n gevolg hiervan. Omdat daar geen God en geen objektiewe morele wette is nie, moet die mens sy eie wette maak. Doelloosheid moet dus oorkom word deur 'n supermens.
Nietzsche het egter die tweede premis verwerp en dit is op hierdie premis waarop klem geplaas word. Indien objektiewe morele waardes nie bestaan nie, impliseer dit dat aksies soos die Holocaust, Apartheid, kinderpornografie alles neutrale morele aksies is. Ravi Zacharias (2007:298) gebruik die voorbeeld van 'n vierjarige kind wat hy voor 'n gehoor neem en walglik aanrand en uiteindelik doodmaak. Hy sluit af met die vraag: “Is dit moreel neutraal?”. Ravi Praatjie
Die ekstreme posisie wat 'n mens moet inneem ten einde objektiewe morele wette te ontken is dus byna absurd. Na die val van Nazi Duitsland was daar 'n raad wat oor die lot van die Nazi amptenare besluit het. Meeste van die amptenare was aangekla vir misdade teen die mensdom. Hulle verweer was dat binne 'n Nazi-regime hulle niks verkeerd gedoen het nie. Hulle het bloot die opdragte van gesaghebbendes uitgevoer. Die posisie wat hulle regspan ingeneem het was 'n sosio-relatiewe posisie. Die regter se reaksie op hierdie poging was om die moontlikheid te oorweeg of daar nie 'n wet bo bestaande wette is nie. Die regsisteem verval in homself as daar op perpetuele relativisme staatgemaak word. Indien morele wette slegs sosio-biologiese byprodukte is, kan die mens geensins oordeel uitspreek oor bogenoemde gebeure nie. Daar bestaan dus geen verskil tussen die lewens van moeder Teresa en die van Hitler nie.
Die Bybel gee bepaalde riglyne rakende objektiewe moraliteit, een daarvan verskyn in Romeine 1:18-20: “want die toorn van God word van die Hemel af geopenbaar oor al die goddeloosheid en ongeregtigheid van die mense wat in ongeregtigheid die waarheid onderdruk.”
C.S. Lewis
Die mees bekende vorm van die morele argument word gegee deur C.S. Lewis. Hy het nie net 'n baie sterk saak vir objektiewe wette gemaak nie, maar ook die meeste besware teen dié argument gebied. Sy argument lyk soos volg (Lewis:1944:28):
Besware teen die morele argument
Daar word egter bepaalde besware teen die morele argument gebied. Dergelike besware lyk as volg (Geisler, 1999:425 in Mere Christianity):
Beswaar 1: Die morele wet as 'n sogenaamde groep instink.
Beswaar 2: Die morele wet is 'n sosiale konstruksie.
Beswaar 3: Die morele wet verskil van die natuurwette.
Beswaar 4: Die morele wet pas toevallig die gerieflikheid van die mens.
'n Drogredenasie: die ontstaan van 'n idee
Michael Ruse argumenteer dat morele waardes die produk is van sosiobiologiese evolusie. Die implikasie is dat die oorsprong van morele waardes in kulturele ontwikkeling gevind word en dat daar daarom nie sprake is van enige objektiewe morele waardes in enige absolute sin nie. Hierdie argument is egter foutief omdat dit berus op 'n drogredenasie waarvolgens 'n bepaalde idee geldig of ongeldig sou wees bloot deur te wys hoe dit ontstaan het. 'n Mens kan byvoorbeeld dink dat die enigste rede waarom iemand glo dat die aarde rond is, is omdat hy in die 21ste eeu lewe (m.a.w. sou hy in die Middeleeue gelewe het, sou hy in ’n plat aarde geglo het). Tog is dit duidelik dat hierdie rede (die tyd waarin geleef word) vir waarom iemand sou glo dat die aarde rond of plat is, nie daarom die feit dat die aarde wel rond is, ongeldig maak nie. Deur dus bloot te verduidelik hoe iemand se siening tot stand gekom het, doen niks aan die waarheid van die betrokke siening nie. M.a.w. weens die mense se belewenis van objektiewe morele waardes is dit redelik om te dink dat objektiewe morele waardes sistematies ontdek word (selfs al is dit deur iets soos 'n proses van sosiobiologiese adaptasie), eerder as om te dink dat sosiobiologiese evolusie verantwoordelik is vir die geleidelike fabrisering van subjektiewe morele waardes. (So 'n sistematiese ontdekking is vergelykbaar met 'n sistematiese oriëntasie met betrekking tot 'n objektiewe fisiese werklikheid deur middel van die wetenskap.) Selfs al word morele waardes dus geleidelik ontdek, beteken dit nie dat dit daarom nie objektief sou wees nie.
Morele progressie
Volgens die vorige punt is dit duidelik dat die bestaan van objektiewe morele waardes nie die gedagte aan morele progressie ontken nie. Dit is duidelik dat sekere dinge in die verlede (soos bv. slawerny) as moreel verkeerd bestempel kan word. Hierdie feit beteken egter nie dat wat moreel objektief is, verander het nie, maar eerder dat ons vermoë om te verstaan wat objektiewe morele waardes is, verbeter het. Verder bestaan die feit dat mense se morele optrede kan verbeter, ’n objektiewe standaard voorveronderstel ’n maatstaf, waarvolgens iets wat “beter” sou wees, gemeet kan word. As morele waardes nie objektief bestaan nie, dan kan daar slegs van morele verandering gepraat word, maar nie van morele progressie nie. Tog leer ervaring ons dat daar nie bloot morele verandering plaasvind nie, maar progressie.
Raphael
Raphael (28 Maart of 6 April 1483 – 6 April 1520) was 'n Italiaanse skilder en argitek tydens die Renaissance. Hy word saam met Michelangelo en Leonardo da Vinci as een van die groot meesters van dié tydperk beskou.
Trivia
Raphael is oorlede op sy verjaardag. Ingrid Bergman en Shakespeare deel hierdie uniekheid.
Kongo (volk)
Die Kongo (Kongo: Esikongo, eenvoud: Mwisikngo, ook Bakongo, eenvoud: Mukongo) is 'n etniese groep inheems aan die Kongorivier se monding in die Atlantiese Oseaan. Hulle leef veral in die drie lande Angola, die Demokratiese Republiek die Kongo en die Republiek die Kongo. In Angola vorm hulle sowat 13% van die bevolking en bevolk dié land se noordweste noord van die hoofstad Luanda (provinsies Zaire en Uíge), insluitende die eksklave Cabinda. In die Demokratiese Republiek die Kongo vorm hulle met sowat 48% die grootste etniese groep en bewoon die westelike deel van dié land wes van die hoofstad Kinshasa. In die Republiek die Kongo vorm hulle sowat 12% van dié land se bevolking en bewoon die suidelike streek langs die Kongorivier, veral rondom die hoofstad Brazzaville en die hawestad Pointe-Noire.
Die Kongo is veral bekend vir die gesentraliseerde en goed georganiseerde Koninkryk Kongo (1390–1914) met sy hoofstad M'Banza Kongo (in Noordoos-Angola) wat in 2017 deur Unesco as 'n wêrelderfenisgebied gelys is. Hulle praat veral Kongo as moedertaal, wat uit verskeie dialekte bestaan en in die destydse Zaïre gestandaardiseer is. In onlangse tye het Lingala 'n belangrike tweede taal geword wat vanaf Kinshasa versprei het. Daarbenewens is die ou koloniale Europese tale Frans en Portugees in die alledaagse lewe belangrik.
A Single Man
A Single Man is 'n Amerikaanse rolprent van Tom Ford uit 2009. Die rolprent se dialoog vind deurgaans in Engels plaas.
Die rolprent is die regisseurdebuut van die beroemde en suksesvolle modeontwerper Tom Ford. Dit is 'n verfilming van die gelyknamige boek van Christopher Isherwood. Die hoofrol word vertolk deur Colin Firth, welke nie die verlies van sy geliefde kan verwerk nie. Die rolprent speel in 1962 af teen die historiese agtergrond van die Kubaanse missielkrisis. A Single Man is uitermate gestileerd, maar dit word goed deur resensente ontvang. Die hoofrolspeler Colin Firth is onder meer vir sy rol genomineer vir 'n Golden Globe toekenning en 'n Oscar.
Verhaal
Los Angeles, 1962: Na die dood van sy lewensvennoot Jim (Matthew Goode) word George Falconer (Colin Firth), 'n homoseksuele Britse professor, deur verdriet verteer. Hy leef in die verlede, eensaam, maar bygestaan deur sy beste vriendin Charley (Julianne Moore) wat self worstel met haar eie probleme en vergane skoonheid. Net wanneer George besluit dat die lewe geen sin meer bied nie, ontmoet hy die jong student Kenny (Nicholas Hoult).
Dean McDermott
Dean McDermott (gebore 16 November 1966) is 'n Kanadese akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Open Range (2003) en in die televisiereekse Due South (1994), Earth: Final Conflict (1997), en Tracker (2001).
Vulkaanskeur
thumb|240px|'n Vulkaanskeur en lawakanaal.
'n Vulkaanskeur, ook bekend as 'n skeuropening of uitbarstingskeur, is 'n lineêre vulkaanopening waardeur lawa uitbars, meestal sonder enige ontploffende aktiwiteit. Die opening is gewoonlik 'n paar meter breed en kan baie kilometers lank wees. Skeure kan groot vloedbasalte veroorsaak wat eers in lawakanale vloei en later in lawatonnels. Ná 'n tyd bou die uitbarsting spatselkeëls op en kan dit op een of meer van hulle konsentreer.
Die intrusiegange wat die skeure voed, bereik die oppervlak van dieptes van 'n paar kilometer en verbind hulle met dieper magmareservoirs, dikwels onder vulkaansentrums. Skeure word gewoonlik aangetref in of langs klowe en kloofsones, soos Ysland en die Oos-Afrikaanse Skeur. Dit kom ook dikwels op skildvulkane voor.
Don McKellar
Don McKellar (gebore 17 Augustus 1963) is 'n Kanadese akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Last Night (1998), The Red Violin (1998), eXistenZ (1999), en Blindness (2008).
Tulband
'n Tulband (van Persies دولبند, dulband; via Middelfrans turbant) is 'n tipe hoofdeksel gebaseer op doekkronkels. Daar bestaan vele variasies, en dit word as gebruiklike hoofbedekking gedra deur verskillende lande se mense. Gemeenskappe met prominente tulbanddratradisies kan gevind word in die Indiese subkontinent, Suidoos-Asië, die Arabiese Skiereiland, die Midde-Ooste, Sentraal-Asië, Noord-Afrika en die Horing van Afrika.
Myxilla australis
Myxilla australis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Ozoroa mucronata
Die Keiharpuisboom (Ozoroa mucronata) is 'n boom wat aan die familie van mango-agtiges (Anacardiaceae) behoort. Die boom is endemies aan die Oos-Kaap.
Die boom se FSA-nommer is 373.
Ochna inermis
Die kreupelrooihout (Ochna inermis) is 'n struik of klein boompie wat tot die Ochnaceae familie hoort. Die spesie is inheems aan Botswana, Djiboeti, Eritrea, Ethiopië, Jemen, Kenia, Madagaskar, Mosambiek, Saoedi-Arabië, Somalië, Tanzanië, Uganda en Zimbabwe. In Suid-Afrika kom die spesie in Limpopo, Mpumalanga en Noordwes voor.
Die boom se FSA-nommer is 480.1.
Dolichacantha
Dolichacantha is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Ozoroa benguellensis
Ozoroa benguellensis is 'n boom wat aan die familie van mango-agtiges (Anacardiaceae) behoort. Die boom is endemies aan Angola.
Seekoet
Die seekoet is een van drie spesies van die alkfamilie (familie Alcidae) wat van die ander verskil deurdat hulle spits snawels het teenoor die ander se kort en dik snawels. Die spesies is die gewone seekoet (Uria aalge), die dikbekseekoet (Uria lomvia) en die swartseekoet (Cepphus grylle).
Al drie broei, soos die meeste ander lede van die alkfamilie, langs die kuste van die Noord-Atlantiese Oseaan, hoewel hulle soms verder suid tot in Portugal aangetref word. Seekoete, papegaaiduikers en alke (die alkfamilie) is in baie opsigte die noordelike teenhanger van die pikkewyne van die Suidelike Halfrond. Die seekoete en ander alkagtiges kan egter vlieg, terwyl pikkewyne nie kan vlieg nie.
Seekoete bring 'n groot deel van hul lewe in die see deur en kan baie goed duik en swem. In die broeityd vorm hulle groot kolonies van tot honderdduisende voëls langs die rotsagtige kuste van die Noord-Atlantiese Oseaan en bou hul neste op dun rotslyste. Hulle is baie gebiedsgebonde en keer jaarliks na dieselfde plek terug om te broei.
Geen twee eiers van seekoete is presies dieselfde kleur nie, sodat seekoete hul eiers tussen die duisende ander eiers kan uitken. Die kuikens groei baie vinnig nadat hulle uitgebroei het en na drie weke word hulle donsvere vervang deur ’n tussenveredrag.
Daarna fladder en val hulle af in die see, waar hulle saam met hul ouers na die diepsee toe swem. Op hierdie manier kom hulle weg van hul belangrikste vyande, die seemeeue. Kort daarna verveer hulle weer 'n keer om hul volwasse veredrag te verkry, en leer hulle vlieg. Wanneer hulle volwasse is, keer die jonges terug na dieselfde gebied om self te broei.
Melissa Francis
Melissa Francis (gebore 12 Desember 1972) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Bad Dreams (1988) en The Dictator (2012), en in die televisiereeks Little House on the Prairie (1974).
Mike McLeod (akteur)
Mike McLeod (gebore 4 September 1985) is 'n Kanadese akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Forgive Me (2013) en Forgive Me Web Confessions (2016).
Sedimentêre proses
Die grootste gedeelte van die aardkors is bedek met sedimentêre gesteentes, wat gevorm word deur fisiese, chemiese of organiese prosesse. Sedimentêre prosesse gee aanleiding tot die opbou van sedimentêre gesteentes.
Net soos die hooftipes sedimentêre gesteentes onderskei kan word, kan daar ook ŉ onderskeid gemaak word tussen die verskillende sedimentasieprosesse, naamlik afsetting van vervoerde vaste deeltjies, neerslag deur chemiese of organiese prosesse en windafsettings van vulkaniese partikels. Van hierdie prosesse is die eerste kwantitatief verreweg die belangrikste, terwyl die laaste proses die minste voorkom. Behalwe vir hierdie prosesse kan ŉ sedimentêre eenheid ook ontstaan deur hersedimentasie en herwerking.
Hersedimentasie is die afsetting van materiaal wat eers op 'n ander plek afgeset was. maar wat later onder die invloed van swaartekrag langs 'n helling in beweging gekom en aan die voet daarvan gaan lê het. By herwerking word sedimente wat vir 'n relatief kort tydperk afgeset is, weer opgeneem (byvoorbeeld deur golfaksie) en op 'n ander plek afgeset.
Vorming van klastiese sedimente
Klastiese sedimente (detritiese sedimente) ontstaan deur die ophoping van vervoerde partikels. Dit is meestal nie 'n deurlopende proses nie, maar 'n afwisseling van sedimentêre en erosiewe fases. Herwerking speel 'n belangrike rol en oorheers die sedimentasieproses. Die aangevoerde deeltjies kan vervoer word deur ys, wind of water.
Indien ys vir die vervoer verantwoordelik is, is die moontlike sedimentasieprosesse beperk. By landys kan rotse uit die grondmoreen van gletsers aan bodemhindernisse vassit of in 'n holte in die bodem gaan lê. Wanneer die gletserys egter smelt, word die vervoerde gesteentes en fragmente op die punt afgeset. Die smelting kan plaasvind as gevolg van 'n warmer klimaat (byvoorbeeld aan die einde van ŉ ystydperk) of waar 'n gletser die eindpunt van 'n ysfront bereik. Materiaal wat deur seeys vervoer word, val na die seebodem wanneer die ys smelt en so word 'n verskeidenheid van groottes en samestellings van fragmente op een plek afgeset.
Sulke rotse en fragmente word in jong of ouer sedimente aangetref. Die wind kan ook groot hoeveelhede materiaal vervoer. Tydens ŉ stofstorm kan miljoene tonne stof opgeneem en ver weg weer afgeset word. By hierdie proses is die valsnelheid naas turbulensie ŉ bepalende faktor. As die wind geleidelik verswak, sal die kleiner deeltjies deur lugturbulensie in suspensie gehou word, maar die groter deeltjies sal begin uitval. Die valsnelheid (v) word bepaal deur die straal (r) van die deeltjie en die wrywing wat die deeltjie ondervind.
Grint, wat soms tydens swaar sneeustorms saam met sneeu opgeneem word, sal gou weer afgeset word omdat die goed afgeronde korrels min wrywing ondervind. By uitsakking speel faktore soos viskositeit (n) en digtheid van die medium ook 'n rol. Die meeste klastiese sedimente word egter opgebou uit watervervoerde deeltjies. Uitsakking vind plaas wanneer die turbulensie afneem, wat in die praktyk neerkom op 'n afname in stroomsnelheid.
Omdat die meeste korrels 'n digtheid het van tussen 2,50 en 2,75 en die waarde van g oral ongeveer dieselfde is, kan die formule vereenvoudig word van v= r2/c, waar c 'n konstante is. Dit geld egter nie vir partikels grater as 50 tot 100 \mum nie. Wanneer hierdie groter partikel uitsak, tree ŉ werweling in wat die valsnelheid beïnvloed. Die wrywing word dan eweredig met d2 en v2. Die teoretiese uitsaksnelheid word dan bepaal volgens die formule van Oseen: v = k\surdd (vereenvoudigde weergawe), waar k 'n konstante voorstel end die deursnee van die korrel.
Wanneer deeltjies uit suspensie sak, kan 'n gedeelte nog deur die water gerol, geskuif of gesalteer word. Met 'n geringe afname in stroomsnelheid sal die partikels tot stilstand kom en dus afgeset word. Kleideeltjies is baie klein (minder as 2 \mum) en meestal plaatvormig, wat verhoed dat hulle maklik uitsak. Kleisedimentasie vind hoofsaaklik in mere of die diepsee plaas, maar kan ook in 'n hoër energieomgewing voorkom. Hier is 3 prosesse van belang, naamlik sedimentvanging, biologiese aktiwiteit en flokkulasie.
By sedimentvanging word deeltjies in 'n turbulente omgewing afgeset waar daar 'n rustiger mikroömgewing voorkom, byvoorbeeld agter versperrings. 'n Piek waar sedimentvanging algemeen plaasvind, is in mossel- en oesterbanke, waar die klei in die holtes tussen die skulpe tot rus kom. Die belangrikste biologiese aktiwiteit bestaan uit die filtrering van water deur organismes wat so hul voedsel opneem en die klei as fekale afskeiding agterlaat.
Dieselfde geld vir diere wat op die seebodem voed en ook die onverteerbare dele as fekale pille uitskei. Flokkulasie is die proses waarby die kleideeltjies wat in suspensie is, in suur toestande saamgekoek word en as bolletjies van ongeveer 25 \mum uitsak. Die proses vind veral plaas op die kontakvlak tussen vars- en kus. Hoewel fisies-chemiese prosesse hier 'n rol speel, word die sedimente tog klasties genoem, aangesien die deeltjies van elders in vaste toestand aangevoer word. Dieselfde geld vir klei wat deur organiese aktiwiteit gesedimenteer word.
Nie-klastiese sedimente
Nie-klastiese sedimente kan onderverdeel word in piroklastiese, organogene, organiese en chemiese sedimente. By piroklastiese sedimente is die sedimentasieproses hoofsaaklik ŉ eolies klastiese afsetting van vulkaniese materiaal (as en bomme). Die grofste materiaal val direk by die vulkaan en die fynste ver weg. Organogene sedimente bestaan uit die nie-organiese reste van organismes. Wanneer die reste uit skulpe of skaaltjies bestaan, vind sedimentasie daarvan soortgelyk as by sand plaas.
Groter afsettings word aangetref by kolonievormende organismes (byvoorbeeld korale) wat riwwe vorm. Hierdie sedimentasieproses is in wese die kalkafskeiding van die diertjies. Organiese sedimente is hoofsaaklik afkomstig van die oorblyfsels van organismes wat op 'n bepaalde plek en tydstip geleef het. Hier kan as voorbeelde gebruik word veen, bruinkool, steenkool en antrasiet. Die vorming van aardolie behels 'n aantal ingewikkelde omsettingsprosesse wat na die afsterwe van die organismes plaasvind.
Die vorming van chemiese sedimente is 'n interessante studieveld en daarmee word die terrein van die chemie betree. In feitlik alle gevalle gaan dit om die oorversadiging van water aan sekere soute en silikate, wat dan onder gunstige toestande gepresipiteer word. Kalksedimentasie in warm, vlak seë is ŉ belangrike resultaat van hierdie proses.
Myxilla basimucronata
Myxilla basimucronata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Myxilla en tot die familie Myxillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Burton.