cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paul Laurence Dunbar
Biografie
Dunbar het in sy romans en gedigte, dikwels met behulp van dialek, die ervarings van Afro-Amerikaners en die Ou Suide van die Verenigde State geskilder. Sy uiteenlopende taalgebruik het hom in staat gestel om 'n wye gehoor te bereik.
Michael Kremer
Michael Robert Kremer (gebore op 12 November 1964) is 'n Amerikaanse ontwikkelingsekonoom wat die Gates-professor in ontwikkelende samelewings aan die Harvard-universiteit is. In 2019 word hy saam met Abhijit Banerjee en Esther Duflo, die Nobelprys vir Ekonomiese Wetenskappe, toegeken "vir hul eksperimentele benadering om wêreldwye armoede te verlig."
Paul Laurence Dunbar
Heengaan
Paul Laurence Dunbar is in Februarie 1906 op die ouderdom van 33 oorlede. Hy is by die Woodland-begraafplaas en Arboretum in Dayton begrawe.
Michael Kremer
Vroeë lewe en onderwys
Kremer studeer aan die Harvard-universiteit (B.A. in sosiale studies in 1985 en Ph.D. in ekonomie in 1992). Hy was 'n postdoktorale medewerker aan die Massachusetts Institute of Technology (MIT) van 1992 tot 1993, besoekende assistent-professor aan die Universiteit van Chicago in die lente van 1993 en professor aan MIT van 1993 tot 1999. Sedert 1999 was hy professor aan Harvard.
Loopbaan
Kremer het sy navorsing gefokus op die vermindering van armoede, dikwels met betrekking tot onderwysekonomie en gesondheidsekonomie. Hy werk saam met Abhijit Banerjee en Esther Duflo (met wie hy die Nobelprys vir Ekonomie in 2019 gedeel het) en help om die doeltreffendheid van ewekansige beheerde proewe vas te stel om voorgestelde maatreëls teen armoede te toets.
Kremer is 'n medewerker van die American Academy of Arts and Sciences, ontvanger van 'n MacArthur-Fellowship (1997) en 'n presidensiële fakulteitsgenoot, en is deur die World Economic Forum aangewys as 'n jong wêreldleier. Hy is 'n navorsingsgenoot by Innovations for Poverty Action, 'n navorsingsuitrusting in New Haven, Connecticut, wat hom toespits op oplossings vir sosiale en internasionale ontwikkelingsprobleme. Kremer is lid van Giving What We Can, 'n internasionale organisasie ter bevordering van armoedeverligting. Hy is die stigter en president van WorldTeach, 'n Harvard-gebaseerde organisasie wat universiteitstudente en pas gegradueerdes as vrywillige onderwysers plaas op die somer- en jaarlange programme in ontwikkelende lande regoor die wêreld. Hy is ook medestigter van Precision Agriculture for Development (PAD), 'n organisasie sonder winsoogmerk wat die wêreldwye opkoms van die selfoon benut om digitale agronomiese adviesdienste aan kleinboere op groot skaal te lewer.
Inigo Gallo
Inigo Gallo (2 November 1932 – 15 Desember 2000) was 'n Switserse akteur, regisseur, en assistentregisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The 42nd Heaven (1962), The Swiss Conspiracy (1976), en Last In, First Out (1978), en in die televisiereeks Ein Fall für Männdli (1973).
Paul Laurence Dunbar
Werke
''
Gertrude Purcell
Gertrude Purcell (14 Junie 1895 – 1 Mei 1963) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Vanity Street (1932), The Lady and the Mob (1939), The Invisible Woman (1940), en Arkansas Judge (1941).
Michael Kremer
Loopbaan
Kremer het die gevorderde markverbintenis begin, wat fokus op die daarstelling van aansporingsmeganismes om die ontwikkeling van entstowwe vir gebruik in ontwikkelende lande aan te moedig, en die gebruik van ewekansige proewe om intervensies in die sosiale wetenskappe te evalueer. Hy het die bekende ekonomiese teorie aangaande vaardigheidskomplementariteite, Kremer het die O-Ringteorie van ekonomiese ontwikkeling, geskep. In 2000 het Kremer saam met Charles Morcom 'n studie gepubliseer waarin hy aanbeveel het dat regerings die stroping van olifante beveg deur ivoor op te pot en sodoende die mark proaktief te kan oorstroom as die olifantbevolkings te erg daal.
Kremer het een van die mees oortuigende verduidelikings voorgestel vir die verskynsel van die hiperboliese groei van die wêreldstelselbevolking wat voor die vroeë 1970's waargeneem is, asook die ekonomiese meganismes van die demografiese oorgang. Kremer het tydens die International Growth Centre se Groeiweek 2010 'n paneel oor die hervorming van onderwysstelsels gelei.
Umbilorivier
Die Umbilorivier vorm deel van die Durban Metro se d'Moss-roete en bewaringspogings.
Omgewingskwessies
In 2015 het inwoners gekla oor die voortdurende besoedeling van die rivier die afgelope twee jaar, insluitend 'n verskriklike stank en 'n kleurverandering na "smurfblou". In Oktober 2020 is hoë vlakke van E. coli in die rivier bespeur, weens 'n wanfunksie by 'n rioolpompstasie. 'n Week later is 100 duisende liter ru-olie in die Umbilorivier gestort.
Daar is reeds in Julie 2020 met 'n petisie deur Greenpeace Africa en die uMbilo River Watch-gemeenskapsgroep begin om die hewige besoedeling stop te sit.
Scotland County, Noord-Carolina
Scotland County, Noord-Carolina is 'n distrik wat gevind word in die staat Noord-Carolina in die land Verenigde State van Amerika in Noord-Amerika.
Nature Cat
Nature Cat is 'n Amerikaanse / Kanadese kinder-televisiereeks.
Sherman Firefly
Die Sherman Firefly was 'n hoofgevegstenk wat deur die Geallieerdes se pantsermagte, veral die Verenigde Koninkryk en ander lande van die Britse Ryk tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik is. Die tenk is op die Amerikaanse M4 Shermantenk geskoei maar toegerus met 'n kragtiger 76,2 mm-kaliber Britse 17-pond-kanon en is gebruik in 'n antitenkrol. Dit is slegs uitgerol om 'n gaping te vul totdat ander Britse swaartenks beskikbaar sou wees, maar dit het die volopste artilleriestuk met 'n 76,2 mm-kanon in die oorlog geword.
Gedurende die oorlog het Brittanje hoofsaaklik die Shermantenk gebruik. Hulle het verwag om hulle eie tenks klaar te ontwikkel en te bou; die verwerpte idee om die Sherman met die 76,2 mm-kanon toe te rus is eindelik aanvaar, ten spyte van aanvanklike weerstand van die regering. Dié besluit blyk gou die regte besluit te wees omrede beide die Cruiser Mk VIII Challenger en Cruiser Mk VIII Cromwell-tenks ontwerp- en ontwikkelingsprobleme ondervind het.
Dit was 'n uitdaging om die groot 76,2 mm-kanon in die Sherman se skiettoring in te pas en verskeie probleme moes oorkom word, tog is die Firefly betyds in 1944 uitgerol sodat Veldmaarskalk Bernard Montgomery se 21ste Leërgroep dit kon gebruik tydens die landing in Normandië. Die Firefly se waarde is gou besef omrede sy kanon die pantser van die Duitse Panther en Tiger-tenks, wat hulle in Normandië teëgekom het, bykans ten alle tye kon deurdring. Die gevolg was dat die Duitsers instruksies uitgereik het dat die Fireflys eerste aangeval moes word. Die Firefly se loop is langer as die standaard-Sherman s'n en die bemannings het probeer om met die kamofleertegnieke dit te laat lyk na 'n standaard-Shermantenk vanaf 'n afstand. Daar is tussen 2 100 en 2 200 eenhede van die tenk vervaardig toe produksie in 1945 gestaak is.
Agtergrond
Die gedagte om die 17-pond-kanon in die Shermantenk te installeer is verwerp deur die Voorsieningsministerie se Tenkbesluitnemingsraad. Alhoewel die Britse Magte grotendeels die Amerikaansvervaardigde Sherman gebruik het, was die strategie dat 'n nuwe geslag Britse tenks die Shermans sou vervang in hul antitenkrol. Die Cromwell-tenk is die een tenk wat in ontwikkelling was; daar is beplan dat dit met die Vickers 75 mm-kanon met hoë trompsnelheid toegerus sou word. Die Vickers-kanon was kragtiger as die bestaande 75 mm- en 76 mm-kanonne wat op daardie stadium in die Shermans geïnstalleer is. Die Britte was ook besig met die ontwikkeling van die Cruiser Mk VIII Challenger-tenk, wat op die Cromwell gebaseer was maar met 'n nog-kragtiger 17-pond-kanon toegerus sou word. Hierdie twee tenks en hulle opvolgers, die Comet en die Centurion, wat besig was om geskep te word op die ontwerptafel, sou die Sherman in die Britse magte vervang het en om hulpbronne af te staan om die 17 pond-kanon te installeer, was nie 'n opsie nie.
In Junie 1943 het Luitenantkolonel George Witheridge van die Koninklike Tenkregiment en 'n kollega van Brighty by Lulworth aangemeld vir diens. Hy was 'n veteraan van die Nood-Afrika-veldtog en het eerstehandse ondervinding gehad van die ongelyke stryd tussen die Britse tenks met hul 2 pond-kanonne en Erwin Rommel se formidable tenks en antitenkkanonne. Gedurende die Slag van Gazala in 1942 is Witherige se Amerikaanse Granttenk getref en hy is uit die tenk geslinger. Hy het herstel van sy wonde maar mag toe nie meer aktiewe diens verrig nie. In 1943 is hy oorgeplaas na Fort Knox in Amerika vir ses maande om hulle te adviseer oor kanonne. Hier het hy 'n ondersteuner van Amerikaanse tenks geword. Terwyl hy by Lulworth was, het hy die A30 Challanger geïnspekteer en sy stem by die koor van klagtes en objeksies gevoeg. Toe hy hoor van Brighty se pogings om die Sherman se slaankrag te verbeter het hy sy hulp aangebied en Brighty geadviseer hoe om die terugslagprobleem op te los.
Nie lank hierna nie, kry Witheridge en Brighty 'n kennisgewing van die Department van Tenkontwerp (DTD) om hulle pogings te staak. Onwillig om die projek te staak, klop hy aan by persone met groot invloed soos Majoorgeneraal Raymond Brigss, voormalige offisier-in-beheer van die 1ste Gepantserde Divisie in Noord-Afrika en op daardie stadium direkteur van die Koninklike Pantserkorps. Hy wen ook die steun van Claude Gibb, Direkteurgeneraal van Wapens en Instrumentasieproduksie in die Voorsieningsministerie om dit 'n amptelike departementele projek te maak. Dit het beteken dat die entoesiastiese en doelgerigte amateurs te Lulworth, wat die projek begin het, nie meer betrokke was nie en het dit oorgegee aan die professionele tenkontwikkelaars.
Ontwerp
W.G.K. Kilbourn, 'n ingenieur van Vickers werksaam by die DTD, het Witheridge en Brighty se idee in realiteit omskep deur 'n prototipe te ontwikkel wat die Britse Magte gebruik het vanaf D-dag tot aan die einde van die oorlog. Die eerste probleem wat Kilbourn moes oorkom was die terugslagprobleem vir die 17 pond-kanon. Die kanon beweeg een meter terug tydens die terugslag soos dit die skok absorbeer van die ontploffing. Dit is te lank vir die Sherman se skiettoring. Kilbourn het die probleem opgelos deur die terugslagaksie heeltemal te herontwerp in stede van solidifisering. Die terugslagsilinder is verkort en weerskante van die loop geplaas om die wydte van die skiettoring voordelig te gebruik.
Die volgende probleem wat Kilbourn moes oplos was dat die kanonmonteerblok, die blok waarop die kanon rus, verkort moes word sodat die kanon in die Firefly kan pas. Die kanon was dus nie baie stabiel nie. Kilbourn het 'n nuwe loop laat ontwerp vir die 17 pond-kanon wat 'n langer nie-tapse gedeelte gehad het by die basis, wat die stabiliteitprobleem opgelos het. 'n Nuwe mantel is ontwerp om die kanon in die skiettoring te pas en ook die die monteerblok te kan akkommodeer. Die Firefly se pantser of mobiliteit was nie beter as die normale Sherman-tenk nie, behalwe vir die ekstra 13 mm pantser oor die nuwe mantel. Die verbeteringe was egter groot genoeg dat die 17 pond-kanonne in 'n fabriek, wat spesiaal ingerig is vir die taak, gebou moes word.
Kilbourn moes ook ander probleme oorkom. In die standaard-Shermantenk was daar net een luik waardeer die bevelvoerder, die kanonnier en die laaier kon in- en uitklim. Die 17 pond-kanon se langer sluitstuk en terugslagstelsel het dit aansienlik moeiliker gemaak vir die laaier om vinnig uit die tenk te klim indien dit getref sou word. Om dié probleem op te los is 'n nuwe luik in die bokant van die skiettoring, oor die kanonnier se posisie, ingesit. Die laaste verandering was dat die een masjiengeweer nie geïnstalleer is nie, sodat daar meer ruimte vir die 17 pond-kanon se ammunisie was, wat aansienlik langer was as die oorspronklike 75 mm-ammunisie.
Gedurende Oktober en November van 1943 het die entoesiasme vir die projek begin toeneem. Die 21ste Leërgroep is ingelig insake die nuwe tenk in Oktober 1943. Nog voordat die finale toetse voltooi is in Februarie 1944, was daar reeds 'n bestelling vir 2 100 van die Sherman-tenk met die 17 pond-kanon geplaas. Op daardie stadium het die Challenger-program gebuk gegaan onder voortdurende vertragings en daar was min tenks wat gereed sou wees vir die Normandië-inval later die jaar. Ook het die Cromwell-ontwikkeling probleme ondervind, daar was nie 'n skiettoring beskikbaar wat die nuwe 75 mmm-kanon met hoë trompsnelheid kon akkomodeer nie, hulle moes die algemeengebruikte Ordnance QF 75 mm-kanon gebruik. Dit het beteken dat die Firefly die enigste tenk was wat meer slaankrag gehad het as die QF 75 mm-kanon in die Britse Leër wat tot gevolg gehad het dat Winston Churchill die hoogste prioriteit aan die projek gegee het.
Wapentuig
Die hoofwapen van die Sherman Firefly is die Ordnance Quick-Firing 17-pounder-kanon. Hierdie kanon is ontwikkel uit die Britse Ordnance QF 6 pounder en is een van die kragtigste kanonne van enige land; dit kon dikker pantser as die Duitse Tiger I se 8,8 cm KwK 36 of die Panther se 7,5 cm KwK 42-kanonne deurdring. Die kanon van die Firefly kon ook 163 mm pantser op 'n afstand van 500 m en 150 mm pantser op 'n afstand van 1 000 m deurdring met standaard (vir daardie tyd) pantserbreek-ballistiese-dopgeskut (APCBC in Engels) ammunisie. Op daardie stadium kon APDS ammunisie pantser van 256 mm op 500 m en 233 mm op 'n 1 000 m deurdring, wat beteken het dat op papier die pantser van alle Duitse pantservoertuie deurdring kon word. Maar die APDS projektiele geproduseer gedurende die oorlog was nie akkuraat nie en die 50 mm projektiel was minder verwoestend nadat dit die pantser deurdring het as die 76,2 mm APCBC-projektiel. APDS-ammunisie was skaars gedurende die oorlog. Die Sherman Firefly was ontwerp om 77 projektiele te kan dra, maar in die praktyk kon slegs 23 projektiele met gemak gedra en hanteer word wanneer die tenk in aksie was.
Alhoewel die 17 pond-kanon buitengewone antitenkvermoëns gehad het, het dit nie 'n effektiewe hoë plofkragprojektiel gehad nie en was in hierdie opsig ondergeskik aan die gewone Sherman 75 mm-kanon teen sagte teikens soos infanterie, geboue en liggepantserde voertuie. Soos die oorlog in Europa tot 'n einde gekom het, het die Geallieerdes gevind dat hulle meer en meer sagte teikens moet aanval en minder tenks. Dus het die tenkeenhede seker gemaak dat nie alle tenks deur Fireflys vervang word nie. 'n Goeie hoë plofkragprojektiel het eers laat in 1944 beskikbaar geraak vir die Firefly en selfs toe was dit nog nie so goed soos die standaard Sherman 75 mm s'n nie. 'n Ander probleem was dat met die kragtige ontploffing, wanneer 'n 17 pond-kanon gevuur word, dit baie stof opskop en ook rook maak wat veroorsaak dat die kanonnier nie kan sien waar die skoot val nie. Hy moes dus op die tenkbevelvoerder se instruksies staatmaak om korreksies aan te bring, die rook het ook die posisie van die tenk verklap en hulle moes dus na 'n paar skote van posisie verander. Behalwe dié probleme was die kanon se terugslag en blits uiters ongerieflik vir die bemanning; tewens die blits het soms nagblindheid veroorsaak. Nagblindheid was 'n probleem vir enige bemanning van 'n tenk wat met 'n hoë trompsnelheidkanon toegerus is insluitend die Duitse tenks soos die Panther en Tiger I. Die beknoptheid van die skiettoring het veroorsaak dat die laai van die projektiel moeilik was, dit het veroorsaak dat die Firefly 'n stadiger tempo van vuur gehad het as die standaard-Sherman M4. Omrede die Firefly ontwikkel is as 'n tydelike oplossing was die probleme nooit aangespreek nie omrede die veronderstelling was dat die tenk onttrek sou word sodra die nuwe Britse tenks uitgerol word.
In 1945 was sommige van die Britse Fireflys toegerus met 'n spoor weerskante van die skiettoring waarop twee RP-3 60 pond hoë plofkrag 3-duim vuurpyle gemonteer was. Die tenks was die Sherman Tulip genoem en is onder andere gebruik tydens die oorsteek van die Rynrivier deur die 1st Coldstream Guards. Die vuurpyle was akkuraat wanneer van 'n vliegtuig gevuur was maar minder akkuraat wanneer dit vanaf 'n stilstaande basis gevuur is. Dit is omrede daar weinig lug oor die vinne van die vuurpyl vloei wanneer dit van 'n tenk af gevuur word. Die RP-3 was slegs effektief indien die 60 pond-plofkop die teiken sou tref.
Produksie en verspreiding
Daar is drie verskillende variante van die Sherman Firefly gebruik tydens die Tweede Wêreldoorlog, elkeen gebaseer op 'n verskillende weergawe van die M4 Sherman-tenk. Firefly omskakelings is gedoen op die Sherman I (M4), Sherman I Hybrid (M4 Composite) en Sherman V (M4A4)-tenks. Sommige bronne beweer dat van die Sherman IIs (M4A1)-tenks ook omgeskakel is na Fireflys maar foto's bewys egter dat dit die voorkant van die Sherman I Hybrid Fireflys is. Wat ook tot die verwarring bydra is dat van die Kanadeesvervaardigde Sherman IIs (M4A1) omgeskakel is na Fireflys; hulle is die Grizzly genoem en gebruik vir opleiding in Kanada maar nooit in aksie nie. Die meerderheid omskakelings is gedoen met die Sherman V/M4A4-model waarvan die Britte 2 700 eenhede ontvang het. Modelle VC en IC word maklik uitgeken aan hulle laer romp; model VC het 'n langer romp en groter spasie tussen die vering eenhede. Die driepunttransmissiebedekking, wat geheg word met boute, is ook op hulle gebruik. Die Sherman IC se transmissiebedekking is saam met die romp gegiet. Die Hybrid kan maklik uitgeken word aan die bokant van sy romp, dit is gegiet en het 'n kenmerkende geboë vorm in vergelyking met die meer reghoekige voorkoms van 'n tipiese Sherman.
Produksie van die Firefly het in Januarie 1944 begin en teen 31 Mei is 342 eenhede reeds aan Bernard Montgomery se 21ste Leërgroep gelewer vir gebruik tydens D-dag. Gevolglik is drie gewone Shermans en een Firefly aan Britse tenkgroepe toegeken. Die toekenning is ook gedoen met die Cromwell-tenkgroepe, drie Cromwell's en een Firefly maar dit het logistieke probleme veroorsaak omrede onderdele vir twee tipe tenks verkry moes word. Die Firefly was ook stadiger as die Cromwell. Daar is geen Fireflys aan die Churchill-tenkgroepe toegeken nie en hulle moes die M10 Wolverine of M10 Achilles gebruik vir dié doel.
Stipagrostis seelyae
Stipagrostis seelyae is 'n meerjarige plant wat deel is van die Poaceae familie. Die plant is endemies in Namibië.
Sherman Firefly
Produksie en verspreiding
Produksie was beperk tot die beskikbaarheid van tenks en vererger toe die 75 m Sherman se produksie uitfaseer is vir die Amerikaanse Sherman 76 m-tenk. Daarom is die Sherman I- en Sherman I Hybrid-tenks ook gebruik vir omskakeling na Fireflys. Vanaf D-dag in Junie 1944 tot die einde van die Slag van Normandië in laat Augustus is ongeveer 400 Sherman Fireflys omgeskakel, meer as genoeg om voorsiening te maak vir verliese tydens die slag. In laat 1944, met die beskikbaarheid van 'n effektiewe hoë-plofkragprojektiel vir die 17 pond-kanon, het die Britse eenhede tot twee Fireflys per tenkgroep ontvang. Teen Februarie 1945 was daar ongeveer 2 000 Fireflys vervaardig en Britse, Gemenebes en Poolse pantsermagte is voorsien met 50/50 persent mengsel van 75 mm- en 17 pond-kanonne.
Referendum oor die onafhanklikheid van Skotland
Tydens die referendum vir die onafhanklikheid van Skotland is Skotse kiesers gevra om vir of teen onafhanklikheid te stem. Die stemming het op 18 September 2014 plaasgevind. Die uitkoms was 'n oorwinning vir die nee-stem.
Sherman Firefly
Produksie en verspreiding
Daar was in totaal tussen 2 100 en 2 200 Firefly-tenks uitgerol, die presiese aantal is onbekend aangesien bronne teenstrydig is. Jane's World War II Tanks and Fighting Vehicles gee 'n totaal van 1 783 eenhede in 1944 en 563 in 1945 vir 'n totaal van 2 346. Sherman Firefly gee 'n aantal van 2 002 tussen Januarie 1944 en Februarie 1945 of 'n totaal van 2 139.
Referendum oor die onafhanklikheid van Skotland
Die "Ja"-veldtog is deur Skotland se eerste minister en leier van die Skotse Nasionale Party (SNP), Alex Salmond gelei. Hulle het hulself beywer vir 'n onafhanklike Skotland wat nie deel van die Verenigde Koninkryk (VK) vorm nie. Na afloop van die referendum, waarin hulle slegs 45 persent van die stemme kon trek, het hy sy bedanking aangekondig met die woorde: "For me as leader my time is nearly over, but for Scotland the campaign continues and the dream shall never die".
Sherman Firefly
Normandië
Die Fireflys is in diens gestel in die pantserbrigades en divisies van die 21ste Leërgroep in 1944, net betyds vir die inval te Normandië. Die tydsberekening was perfek aangesien die Geallieerde intelligensie vroeg in 1944 met behulp van historiese statistiese analisemetodes vasgestel het dat Duitsland oor meer formidabele tenks, soos die Panther, beskik as wat aanvanklik verwag is. Toe hierdie inligting die Geallieerde beplanners bereik, is aangeneem dat die Panther en Tiger-tenks, as swaar tenks, 'n beperkte produksielyn sal hê. Die aantal Panthers wat die Duitse magte ontplooi het was vir hulle 'n onaangename verrassing. Die Geallieerde tenkbemannings moes dus die Duitse tenks aandurf met kanonne wat Duitse tenks se pantserkleed aan die voorkant net op kort afstand kon deurdring.
Referendum oor die onafhanklikheid van Skotland
Die eerste minister van die Verenigde Koninkryk, David Cameron, die vise-eerste minister Nick Clegg en die opposisieleier Ed Miliband het hulself vir die "Nee"-stem beywer. Die voormalige eerste minister, Gordon Brown, het ook sy gewig agter die "Nee"-stem ingegooi. Die veldtog is onder die banier van "Better Together" geveg. Uiteindelik verkry hulle 55 persent van die stemme en verseker sodoende dat Skotland deel van die VK bly.
Sherman Firefly
Normandië
Ken Tout, 'n tenkkanonnier en later bevelvoerder in die 1st Northamptonshire Yeomanry in Normandië in 1944, beskryf die gevolge wat die 17 pond-kanon van die Sherman Firefly het:
"The Firefly tank is an ordinary Sherman but, in order to accommodate the immense breech of the 17-pounder and to store its massive shells, the co-driver has been eliminated and his little den has been used as storage space. The flash is so brilliant that both gunner and commander need to blink at the moment of firing. Otherwise they will be blinded for so long that they will not see the shot hit the target. The muzzle flash spurts out so much flame that, after a shot or two, the hedge or undergrowth in front of the tank is likely to start burning. When moving, the gun's overlap in front or, if traversed, to the side is so long that driver, gunner and commander have to be constantly alert to avoid wrapping the barrel around some apparently distant tree, defenseless lamp-post or inoffensive house."
Referendum oor die onafhanklikheid van Skotland
Nie alle Skotte kon aan die referendum deelneem nie. Skotte wat in Engeland en die buiteland woon is uitgesluit, daarteenoor kon nie-etniese Skotte wat in Skotland woonagtig is wel stem. Die stempersentasie was uitsonderlik hoog, bykans 85% van die land se inwoners het deelgeneem.
McDowell County, Noord-Carolina
McDowell County, Noord-Carolina is 'n distrik wat gevind word in die staat Noord-Carolina in die land Verenigde State van Amerika in Noord-Amerika.
Referendum oor die onafhanklikheid van Skotland
Resultate
Vraag: (Behoort Skotland 'n onafhanklike land te wees?)
Sherman Firefly
Normandië
Panther en Tiger-tenks het net 30% uitgemaak van die 2 300 Duitse tenks wat in Normandië ontplooi is, die res was Panzer IV, Sturmgeschütz III en ander tenks wat wel baasgeraak kon word met die standaard Sherman se 75 mm-kanon. Montgomery se aktiwiteite rondom Caen was baie belangrik op daardie stadium want hulle het Duitse magte besig gehou sodat die Amerikaanse magte na die weste toe kon uitbreek. Dit het tot gevolg gehad dat die Britse en Gemenebesmagte tot 70% van alle Duitse pantsermagte, wat hulle ontplooi het gedurende die Slag van Normandië, moes baasraak. Die helfte van die Duitse magte was op daardie deel van die Duitse keurkorps Waffen-SS Panzer-eenhede. Die gevolg was dat die Sherman Firefly dalk die waardevolste tenk was vir die Britse en Gemenebesbevelvoerders omrede dit die enigste tenk in die Britse Weermag was wat in staat was om die voorste pantser van Panther en Tiger-tenks klokslag te kon deurdring in Normandië.
Die Duitse magte het egter ook gou opgemerk dat die Sherman-tenks met die lang lope 'n groter bedreiging inhou vir hulle swaar tenks as die normale Shermans en het hulle tenk- en antitenk-kanonbemanning opdrag gegee om die Sherman Firefly eerste buite aksie te stel. Soortgelyk het die Firefly se bemannings besef dat hulle tenks weens die langer lope uitstaan teenoor die standaard Sherman en het pogings aangewend om hulle tenks te kamoefleer om die risiko te verminder. Sommige bemannings het die voorste helfte van die loop, wat dof olyfkleurig is, wit aan die onderkant geverf of wit en donkergroen aan die bokant om die illusie van 'n korter loop te skep. Daar was ook 'n voorstel om 'n vals loop uit hout te maak en agter die skiettoring te monteer en vorentoe te laat kyk; maar dit lyk nie of die taktiek in die praktyk gebruik was nie.
Alhoewel die Fireflys 'n hoë prioriteitteiken was, blyk dit statisties dat hulle 'n kleiner kans gehad het om vernietig te word deur die Duitse magte as die standaard-Shermans. Dit is meer as gevolg van die manier waarop hulle gebruik is as die effektiwiteit van die kamoeflering van die lang loop. Gegewe die hoë waarde wat aan die Firefly geheg is, was die taktiek dat bevelvoerders eers die slagveld verken voor met die aksie begin is om goeie observasieposisies te bepaal waar die Fireflys ontplooi kan word. Gedurende die slag beweeg die standaard-Shermans vooruit terwyl die Fireflys op die posisies bly, dekking gee en enige vyandelike tenk wat gewaar word of wat op die Shermans vuur, vernietig. Sodra hulle dan nie meer die Sherman kan dekking gee nie beweeg hulle vorentoe na 'n nuwe posisie. Soortgelyk, wanneer daar vorentoe beweeg word het die bevelvoerders die Firelfly's agter laat ry om hulle kans om getref te kan word te verminder. Gegewe die relatiewe onvoorspelbaarheid van oorlogvoering was dit nie altyd moontlik nie en menige kere is die Fireflys gedwing om vyandelike tenks in oop areas aan te val waar hulle maklik geïdentifiseer is.
Jean Gehret
Jean Gehret (10 Januarie 1900 – 24 Mei 1956) was 'n Switserse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Clockface Cafe (1947), Tabusse (1949), Summer Storm (1949), en The Crime of the Just (1950).
Sherman Firefly
Normandië
Tog, ten spyte van die komplikasies om die Firefly te beskerm, was daar groot waarde aan sy ekstra slaankrag geheg. Die Firefly het sy waarde bewys deur menige kere Tiger- en Panther-tenks op lang afstand uit te wis asook die kleiner Duitse tenks soos die Panzer IV's en StuGs.
Norrey-en-Bessin
'n Voorbeeld van die voordeel van die slaankrag van die Firefly het op 9 Junie 1944 plaasgevind toe Luit. G.K. Henry gehelp het om Norrey-en-Bessin te verdedig wat aangeval is deur die 3de Kompanjie van die 12de Pantserregiment van die 12de SS Pantserdivisie. SS Generaal Kurt Meyer was vasberade om die dorpie te beset en te gebruik vir 'n groter offensief om die Britte en Kanadese terug die see in te jaag. Hy gee bevel aan 12 tenks van die 3de Kompanjie en infanterie om Norrey aan te val en die Kanadese te verwilder. Die Duitse aanval begin om 13:00 met die Panther-tenks wat volspoed na die dorp jaag en slegs stop om te vuur. Die infanterie kan egter nie bybly nie, hulle is gedwing om skuiling te soek weens die Geallieerdes se artillerie-aanval. Toe die Panthers 'n duisend meter vanaf die dorpie was het nege standaard-Shermans van die Kanadese 1ste Hussars begin vuur op die Duitse tenks se flanke. Die kanonnier van Luit. Henry se tenk, troep A. Chapman, het gewag totdat die tenks in lyn is soos eende in 'n ry voor hy vyf uitgewis het met ses projektiele. Die Duitse aanval is afgeslaan met die verlies van sewe van die twaalf tenks.
Tilly-sur-Seulles
'n Soortgelyke voorval het plaasgevind op 14 Junie gedurende Operasie Perch. Sersant Harris van die 4de/7de Dragoon Guards, tesame met drie standaard-Shermans het verdedigende stellings ingeneem saam met die infanterie nadat hulle die Duitsers uit die nedersetting Lingèvres, naby Tilly-sur-Seulles, gedryf het. Sersant Harris sien egter twee Panthers wat hulle nader vanaf die ooste. Hy vuur op hulle vanaf 800 m, stel die voorste tenk uit aksie met sy eerste skoot en toe die ander met sy tweede skoot. Hy beweeg na 'n ander posisie aan die ander kant van die nedersetting en gewaar drie Panthers wat hulle nader vanaf die weste. Hy en sy kanonnier, troep Mackillop, wis al drie uit met slegs drie projektiele.
Saint-Aignan-de-Cramesnil
In wat seker die bekendste aksie is, het Britse en Kanadese Fireflys 'n Duitse teenaanval van swaarpantservoertuie afgeweer by Saint-Aignan-de-Cramesnil gedurende Operasie Totalize op 8 Augustus 1944. Hulle het vyf Tiger-tenks vernietig en die Duitse bevelvoerder van die aanval, Michael Wittmann, is ook dood tydens die aanval. Die tenks van A-eskader, 1st Northamptonshire Yeomanry, 33ste Pantserbrigade; A-eskader van die Sherbrooke Fusiliers Regiment, 2de Kanadese Pantserbrigade en B-eskader van die 144ste Regiment Koninklike Pantserkorps, 33ste Pantserbrigade het aan die aksie deelgeneem. Hulle het 'n groep van sewe Tiger-tenks van die 3de Kompanjie en Hoofkwartier, 101ste SS Swaartenkbataljon wat ondersteun is deur Panzer IV- en StuG IV-aanvalskanonne in 'n lokval gelei. Die tenks van die 1st Northamptonshire Yeomanry bereik die Franse nedersetting van Saint-Aignan-de-Cramesnil op die oggend van 8 Augustus 1944. B Eskader bly by die nedersetting terwyl die A- en C-eskader suidwaarts beweeg na 'n woud genaamd Delle de la Roque. C-eskader neem posisie in aan die oostekant van die woud en die ondersterk A-eskader aan die suidekant met nr. 3 Troep op die westelike rand van die woud. Vanaf hierdie posisie kon hulle groot gedeeltes van die oop grond dophou en kon sien hoe die Duitse tenks vorentoe beweeg op die Route Nationale 158 vanaf die dorpie Cintheaux. Hulle vuur eers toe die Duitsers goed binne trefafstand was. Ekins, die kanonnier van Sersant Gordon se Firefly genaamd Velikye Luki (alle Sherman-tenks van A-eskader is vernoem na Sowjetdorpies) het op daardie stadium nog nie sy kanon in aksie gevuur nie. Met die Tigers binne bereik het Ekins binne twaalf minute al drie die Tigers wat hy kon sien, vernietig. 'n Bietjie later het die Duitsers hulle hoofaanval in die rigting van C-eskader geloods. A-eskader, sonder sersant Gordon wat gewond is en reeds uit sy Firefly gevlug het, beweeg na C-eskader om hulle te help en Ekins vernietig nog 'n Panzer IV voor sy tenk getref word en die bemanning gedwing word om die tenk te ontruim.
Italië
Alhoewel die Normandië offensief voorkeur gekry het met die toekenning van Fireflys het hulle ook in Britse, Kanadese en Poolse eenhede diens gedoen in die Italiaanse veldtog. Britse eenhede het egter die Sherman gebruik wat met die Amerikaanse M1 76 mm-kanon toegerus is.
Tweede Wêreldoorlog
Noordwes-Europa Italië (Die 7de Pantserbrigade en die 9de Pantserbrigade het blykbaar nie Fireflys gebruik nie.)
Marinus Wiechers
Professor Marinus Wiechers (14 Oktober 1937 - 31 Augustus 2018, Pretoria) was 'n regsgeleerde en grondwetkenner. Hy was tot en met sy aftrede die rektor van Unisa in Pretoria. Hy was betrokke by die skryf van die Suid-Afrikaanse grondwet.
Hy was ook 'n kunstenaar. Sy pa, Jakobus, was 'n geskiedenisonderwyser en sy ma, Adriana, was voltyds moeder en kunsnaaldwerker. Hy was getroud met Isa Steynberg, van wie hy later geskei het, en is oorleef deur drie kinders, Coert, Sybrand, Lila en 'n kleinseun Coert.
Kabeljousrivier
Die Kabeljousrivier is 'n rivier wat in die Oos-Kaap van Suid-Afrika vloei. Dit mond uit via 'n strandmeer (lagune) in die Indiese Oseaan aan die noordekant van Jeffreysbaai.
Alex Désert
Alex Désert (gebore 18 Julie 1968) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Swingers (1996), High Fidelity (2000), en Alexander and the Terrible, Horrible, No Good, Very Bad Day (2014).
Stipagrostis vexillifeta
Stipagrostis vexillifeta is 'n meerjarige plant wat deel is van die Poaceae familie. Die plant is endemies in Angola.
Stanly County, Noord-Carolina
Stanly County, Noord-Carolina is 'n distrik wat gevind word in die staat Noord-Carolina in die land Verenigde State van Amerika in Noord-Amerika.
Wayne County, Noord-Carolina
Wayne County, Noord-Carolina is 'n distrik wat gevind word in die staat Noord-Carolina in die land Verenigde State van Amerika in Noord-Amerika.
Coerney
Coerney is ‘n rivier en spoorwegstasie net noord van die dorp Addo op die spoorlyn van Gqeberha (voorheen Port Elizabeth) na die binneland.
Die halte is by die koördinate, in die Sondagsriviervallei in Sarah Baartman-distriksmunisipaliteit en 64 km van die stad op die spoorlyn wat deur die Addo-olifant Nasionale Park loop na Cradock en Rosmead.
Vroeë reisigers het die omgewing Hoender Craal genoem weens die aanwesigheid van so baie “parelhoenders”, die Nederlands vir tarentaal. Op 17 Mei 1752 besoek vaandrig August Beutler die kontrei. Sy dagboekskrywer Carl Haupt skryf dat die plaaslike bewoners dit ken as Koernoe, ‘n woord met die betekenis van “klein bos”. Dit het in die mond van die setlaars Coerney geword.
In Maart 1936 het ‘n trop olifante uit die park gekom en die stasie beset. Dit het tot groot konsternasie gelei en die treinverkeer vir ‘n tyd tot stilstand gedwing.
Stipagrostis xylosa
Stipagrostis xylosa is 'n meerjarige plant wat deel is van die Poaceae familie. Die plant is inheems in Jemen, Oman en Somalië.
Constance Purdy
Constance Purdy (3 Augustus 1887 – 1 April 1960) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Bashful Bachelor (1942), White Savage (1943), en Blonde Dynamite (1950).
Warren County, Noord-Carolina
Warren County, Noord-Carolina is 'n distrik wat gevind word in die staat Noord-Carolina in die land Verenigde State van Amerika in Noord-Amerika.
Mathias Gnädinger
Mathias Gnädinger (25 Maart 1941 – 3 April 2015) was 'n Switserse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Ricordare Anna (2004), Downfall (2004), en Der grosse Sommer (2016).
Tropiese huisgeitjie
Die tropiese huisgeitjie (Hemidactylus mabouia) is 'n reptiel en is die volopste geitjie in die Laeveld. Dit is inheems in Sub-Sahara Afrika en is ingevoer in Noord, Sentraal en Suid-Amerika.
Beskrywing
Die geitjie kan teen loodregte mure en oorhange opklouter deur spesiale aanpassings aan sy pote. Daar is kussinkies op sy tone wat bestaan uit klein haartjies (setae), wat in rye (lamellae) georden is. Hierdie haartjies gee hom die vermoë om so te klouter.
Voedselgedrag
Die geitjie kan laer temperature as ander reptiele verduur, wat hom die vermoë gee om snags aktief te wees en te jag. Hulle maak gulsig jag op naglewende vlieënde en kruipende insekte. Hulle wag gewoonlik naby ligte, waar hulle insekte vang wat aangetrokke is tot lig. Die geitjie se voedsel is wisselend. Dit sluit diere soos spinnekoppe, skerpioene, kakkerlakke, motte, likkewaan-agtiges en ander geitjies in. Sy belangrikste voedselbron is lede van die Orthoptera-familie, wat sprinkane en krieke insluit.
Geluid
Geitjies is van die min reptiele wat kan geluide maak. Gewoonlik maak hulle opgewonde klikgeluide. Verder kan die geluide wat die geitjie maak wissel van 'n sagte piep tot vinnige, kort piepende geluide. Hulle word veral op 'n stil nag gehoor wanneer hulle naby 'n oop venster sit en roep.
Habitat
In Suid-Afrika kom die soort volop in die Laeveld voor. Verder word die huisgeitjie veral in stedelike gebiede aangetref.
Ngcongcolora
Die Ngcongcolora is 'n spruit wat in die Oos-Kaap van Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Tsomorivier in die opvanggebied van die Groot-Keirivier.
Robert Desiderio
Robert Desiderio (gebore 9 September 1951) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Save Me (2007) en Liberal Arts (2012), en in die televisiereekse Knots Landing (1979) en Maximum Security (1984).
Polk County, Noord-Carolina
Polk County, Noord-Carolina is 'n distrik wat gevind word in die staat Noord-Carolina in die land Verenigde State van Amerika in Noord-Amerika.
Klas 33-400-diesellokomotief
Die Suid-Afrikaanse Klas 33-400 van 1968 is 'n tipe diesellokomotief – tegnies 'n diesel-elektriese lokomotief – wat deur die Suid-Afrikaanse Spoorweë gebruik is.
Cooper Car Company
Die Cooper Car Company was 'n Engelse motorvervaardiger.
Klas 33-400-diesellokomotief
Tussen Julie 1968 en Maart 1970 het die Suid-Afrikaanse Spoorweë eenhonderd-en-vyftien Klas 33-400 General Electric tipe U20C diesel-elektriese lokomotiewe in diens gestel. 'n Groot aantal van hulle is op 21 Maart 1990 na TransNamib, die Namibiese Spoorweë, ná Suidwes-Afrika se onafhanklikheidswording.
Intellektuele donker web
Die intellektuele donker web (Engelsː intellectual dark web - IDW) is 'n neologisme wat deur die Amerikaanse wiskundige Eric Weinstein geskep is. Die term verwys na 'n groep openbare persoonlikhede wat soos hulle beskou, die oorheersing van progressiewe identiteitspolitiek en politieke korrektheid in die media en die akademie teenstaan. Die term vergelyk idiomaties teenkanting teen die hoofstroommening met dit wat onwettig op die donker web voorkom. Alhoewel dit prominent geassosieer word met regse figure en dit beskryf word as "die veronderstelde denkende vleuel van die alternatiewe-regses (alt-right), meen talle bronne dat die IDW gekoöpteer word deur, eerder as om leiding te gee, aan die alternatiewe-regses.
Cooper Car Company
Die maatskappy is in 1947 deur Charles Cooper en sy seun John Cooper gestig. Hulle het saam renmotors begin bou in Charles se klein motorhuis in Surbiton, Surrey, Engeland. In die laat 1950's en vroeë 1960's het Cooper groot sukses in Formule Een en Indianapolis 500 behaal, insluitend die F1-wêreldtitel met Jack Brabham in 1959 en 1960.
Oratorium
'n Oratorium (afgelei van die Kerklatynse oratorium "gebedshuis", "bedehuis" en Latyns orare "aanbid") is 'n groot musikale komposisie vir orkes, koor, en soliste.
Cooper Car Company
Die beter balans van die Coopers weens die plasing van die enjin agter in plaas van voor het verseker dat hierdie konstruksie die maatstaf in Formule 1 geword het. Die laaste Formule-Coopers het in 1968 verdwyn (Cooper T86) weens 'n gebrek aan sukses op die F1-toneel; die handelsmerk se laaste oorwinning was by die 1967 Suid-Afrikaanse Grand Prix.
Intellektuele donker web
Gebruik van en kritiek op die term
Die term is weer in 2018 gebruik, nadat 'n meningsartikel deur Bari Weiss, redakteur van The New York Times gepubliseer is, getiteld "Meet the Renegades of the Intellectual Dark Web." In die stuk skryf Weiss die vorming van die term toe as 'n "half grappende" skepping van Eric Weinstein, wiskundige en ekonoom. Die term is bedink nadat Weinstein se broer, bioloog Bret Weinstein, bedank het uit die Evergreen State College in reaksie op groot betogings teen sy kritiek op 'n kampusgeleentheid wat wit studente genooi het om van die kampus af weg te bly, in teenstelling met die vorige jaarlikse tradisie van swart studente wat vrywillig afwesig was van die kampus. Weiss het individue wat sy met die intellektuele donker web geassosieer het, gekenmerk as 'ikonoklastiese denkers, akademiese afvalliges, mediapersoonlikhede', wat 'gesuiwer is' van instellings wat al hoe meer vyandiggesind teenoor onortodokse denke geraak het, en in plaas daarvan na sosiale media, podsendings, in die openbaar, of ander alternatiewe plekke buite die 'nalatenskap media' ("legacy media") gemigreer het.
Oratorium
Die term oratorium, soos gebruiklik in Afrikaans, verwys na die oorspronklike Romeinse oratorium of gebedshuis waar nie-liturgiese musikale gebedsdienste gehou is. Later is met dié term in baie tale, waaronder Italiaans, Duits en Nederlands, ook na die musikale komposisie verwys. Ander tale - soos byvoorbeeld Engels en Frans - maak 'n onderskeiding tussen die gebedshuis (Engels: oratory, Frans: oratoire) en die musikale genre (oratorio).
Intellektuele donker web
Gebruik van en kritiek op die term
Weiss se artikel het reaksies en kritiek ontlok. Jonah Goldberg, in die National Review, het gesê dat die "etiket 'n bietjie oorlaái is." Hy skryf dat dit hom getref het "as 'n bemarkingsetiket - en nie noodwendig 'n goeie een nie: ... dit lyk my hierdie IDW-ding is nie eintlik 'n intellektuele beweging nie. Dit is net 'n koalisie van denkers en joernaliste wat toevallig 'n minagting deel vir die houers van die liberale ortodoksie." Henry Farrell, skryf in Vox, dat dit ongelooflik is dat konserwatiewe komentator Ben Shapiro of neurowetenskaplike Sam Harris, beide deur Weiss gelys as lede, geloofwaardig beskryf sou kon word as of hulle gesuiwer of stilgemaak word. Kollega Paul Krugman, meningskrywer van The New York Times, het opgemerk die ironie van die aanspraak op populêre intellektuele onderdrukking deur die hoofstroom, terwyl hy in die Times gepubliseer het, onder die vooraanstaande koerante in die land. David A. French het aangevoer dat baie van die kritici die punt mis, en in plaas daarvan onbewustelik 'die behoefte aan 'n beweging van intellektuele vrydenkers bevestig'.
Geassosieerde individue
Volgens Weiss sluit individue wat met die intellektuele donker web geassosieer kan word, benewens Eric en Bret Weinstein ook in Ayaan Hirsi Ali, Sam Harris, Heather Heying, Claire Lehmann, Douglas Murray, Maajid Nawaz, Jordan Peterson, Steven Pinker, Joe Rogan, Dave Rubin, Ben Shapiro, Lindsay Shepherd, Michael Shermer, Debra Soh, Stefan Molyneux, and Christina Hoff Sommers.
Cooper Car Company
Die eerste motors wat Cooper gebou het, was enkelsitplekke; klein 500cc Formule 3-renmotors bestuur deur John Cooper en Eric Brandon. Hulle was deur 'n JAP-motorfietsenjin aangedryf. Omdat materiaal skaars was ná die Tweede Wêreldoorlog, is die motors gebou deur twee Fiat Topolino-onderdele te verbind. Omdat die motor met 'n motorfietsenjin toegerus was, is gedink dat dit beter sou wees om die enjin agter die bestuurder te plaas, aangedryf deur 'n ketting.
Galileo se eksperiment met die Skewe Toring van Pisa
In 1589-92  het die Italiaanse wetenskaplike Galileo Galilei (toe professor van wiskunde by die Universiteit van Pisa), volgens 'n biografie deur Galileo se leerling Vincenzo Viviani, wat hy in 1654 saamgestel en in 1717 gepubliseer het, twee sfere met verskillende massas uit die Skewe Toring van Pisa laat val om te wys dat die tyd wat hulle neem om te val, onafhanklik is van hulle massa.
Intellektuele donker web
Geassosieerde individue
Diegene wat met die IDW geassosieer word, identifiseer sowel met die politieke linksgesindes as politieke regsgesindes, en lede het kritiek van albei kante van die politieke spektrum getrek. The Guardian het die IDW gekenmerk as vreemde bedgenote wat nietemin die 'veronderstelde denkende vleuel van alternatiewe-regses' uitmaak. Die Los Angeles Review of Books het die lede beskryf as identifiseerend met links en regs, maar verenig teen 'primêre teëstanders' wat hoofsaaklik van linksgesindes afkomstig is, insluitend postmodernisme, poststrukturalisme, marxisme en politieke korrektheid in die algemeen, en 'in 'n mindere mate die neo-fascistiese alternatiewe-regses'.
Galileo se eksperiment met die Skewe Toring van Pisa
Oorsig
Deur hierdie eksperiment, sou Galileo kwansuis ontdek het dat alle voorwerpe met dieselfde versnelling val, wat sy voorspelling waar sou bewys het, en terselfdertyd Aristoteles se teorie van swaartekrag verkeerd sou bewys, aangesien dit sê dat die spoed van 'n voorwerp wat val eweredig is aan sy massa. Teen die tyd dat die eksperiment volgens Viviani plaasgevind het, het Galileo egter nog nie die finale weergawe van sy wet van vrye val geformuleer nie. Hy het wel 'n vroeër weergawe bereik wat voorspel het dat liggame van die dieselfde materiaal wat deur dieselfde medium val, dieselfde spoed sou hê. Dit staan in teenstelling met Aristoteles se leerstelling dat swaar voorwerpe vinniger as ligteres val, in direkte verhouding tot hulle gewig. Alhoewel die verhaal van die eksperiment dikwels oorvertel is, is daar is geen rekord van so 'n eksperiment deur Galileo self nie, en die meeste historici aanvaar dat dit 'n gedagte-eksperiment was, wat nie eintlik plaasgevind het nie. 'n Uitsondering hierop is Drake, wat beweer dat dit, min of meer soos deur Viviani beskryf, as 'n demonstrasie vir studente gedoen is.
Die eksperiment is wel in Delft in 16de eeuse Nederland gedoen, toe die wiskundige en fisikus Simon Stevin en Jan Cornets de Groot (die vader van Hugo de Groot) twee loodballe van die Nieuwe Kerk laat val het. Die eksperiment is beskryf in Simon Stevin se boek De Beghinselen der Weeghconst (Die Beginsels van Statiek), wat in 1586 gepubliseer is: 'Neem (soos die hooggeleerde H. IAN CORNETS DE GROOT, flukse ondersoeker van die Natuur se verborgenhede, en ek gedoen het) twee loodballe, die een tienmaal groter en swaarder as die ander, en laat hulle tesame val van 30 voet hoog, op 'n plank waarteen dit 'n merkbare geluid gee, en jy sal merk dat die ligter een nie tienmaal langer daarheen neem as die swaarder een nie, maar dat hulle tesame gelyk op die plank val, sodat hulle twee geluide een en dieselfde slag skyn te wees. Soortgelyk bevind hy dadelik dieselfde resultaat met twee ewe groot liggame in tienvoudige verhouding van gewig, daarom is Aristoteles se vermeende eweredigheid onjuis.'  Galileo het by sy hipotese bereik deur 'n bekende gedagte-eksperiment wat in sy boek Oor Beweging beskryf is. Beskou twee voorwerpe, een ligter en een swaarder, wat met 'n tou aanmekaar verbind is. Laat hierdie stelsel van voorwerpe uit 'n toring val. As ons aanvaar dat swaarder voorwerpe inderdaad vinniger as ligter voorwerpe val, sal die tou styftrek soos die ligter voorwerp die val van die swaarder voorwerp vertraag. Die stelsel sal dus stadiger as die swaarder voorwerp val. Maar as die stelsel as 'n geheel beskou word, is dit swaarder as die swaar voorwerp, en daarom moet dit vinniger val. Hierdie teenstrydigheid lei tot die gevolgtrekking dat die aanname verkeerd is.
Cooper Car Company
Oorsprong
Die eerste motors wat deur die Coopers gebou is, was enkelsitplek 500-cc Formule Drie-renmotors wat deur John Cooper en Eric Brandon bestuur is, en aangedryf deur 'n JAP-motorfietsenjin. Aangesien materiale onmiddellik ná die Tweede Wêreldoorlog 'n tekort was, is die prototipes gebou deur twee ou Fiat Topolino-voorkante saam te voeg. Volgens John Cooper was die genialiteit wat die Coopers 'n motorlegende sou maak - die ligging van die enjin agter die bestuurder - destyds bloot 'n praktiese saak. Aangesien die motor deur 'n motorfietsenjin aangedryf is, het hulle geglo dit was geriefliker om die enjin agter te hê wat 'n ketting aandryf. Trouens, daar was niks nuuts oor 'middel'-enjin-renmotors nie, maar daar is geen twyfel dat Coopers die pad gelei het in die popularisering van wat die oorheersende reëling vir renmotors sou word nie. Hierdie motor, wat die Cooper 500 genoem word, het hierdie motor se sukses in heuwels en op baan, insluitend Eric wat die 500-ren by een van die eerste naoorlogse byeenkomste by Gransden Lodge Airfield gewen het, vinnig 'n vraag van ander bestuurders geskep (insluitend, oor die jare, Stirling Moss, Peter Collins, Jim Russell, Ivor Bueb, Ken Tyrrell en Bernie Ecclestone) en het gelei tot die stigting van die Cooper Car Company om meer te bou. Die besigheid het gegroei deur 'n goedkoop toegang tot motorsport vir oënskynlik elke aspirant-jong Britse bestuurder te bied, en die maatskappy het die wêreld se eerste en grootste naoorlogse, spesialisvervaardiger van renmotors vir privateers geword.