cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Neteldier
Neteldiere, holtediere of Cnidaria vorm ’n filum van die diereryk. Die filum bevat die skyf- en kubuskwalle, die hidropoliepe en die blomdiere. Hulle kom almal in die water voor, hoofsaaklik seewater.
Neteldiere kom al lank op die aarde voor, maar aangesien hulle lank geen skelet gevorm het nie, is die fossiele bewyse vir hul bestaan beperk tot die steenkorale en ’n paar goed bewaarde afdrukke van kwalagtiges. Die vroegste bekende meersellige lewe op aarde, die Ediacara-fauna, wat van 542 miljoen tot 630 miljoen jaar gelede dateer, bevat al duidelike fossiele van neteldiere.
Anatomie
Die basiese vorm van die neteldier is ’n sakkie met net een opening, wat as mond én anus dien. Om die opening is tentakels, waarin gespesialiseerde selle voorkom wat angeltjies kan uitskiet. Dit is die netelselle, waaraan die diere hul naam te danke het. Die gif wat daaruit skiet, verlam die prooi, wat daarna deur die tentakels na die "mond" gebring word. In teenstelling met byvoorbeeld sponsdiere, het neteldiere duidelik verskillende organe: byvoorbeeld ’n opperhuid, maag en eenvoudige senustelsel.
Ontwikkeling
Die lewensiklus van die neteldier bevat in beginsel twee stadiums: ’n poliep- en kwalstadium. In die poliepstadium sit die dier meestal aan die bodem vas met sy mond en vangarms na bo. In die kwalstadium dryf dit saam met die seestrome met sy mond en vangarms na onder. By korale en seeanemone is die poliepstadium die belangrikste en is die kwalstadium die larwestadium. By kwalle is dit andersom.
Sowel geslagtelike as ongeslagtelike voortplanting kom by neteldiere voor.
Taksonomie
Die Cnidaria word in ses klasse verdeel:
Korale, bloublasies en seeanemone behoort almal tot die filum Cnidaria. Die belangrikste klas vir koraalriwwe is die Anthozoa (blomdiere). Hulle word in twee onderklasse verdeel: Zoantharia (of Hexacorallia) en Alcyonaria (of Octocorallia). Die voorvoegsels hexa- (ses) en octo- (agt) verwys na die getal tentakels wat die dier het.
Slag van Vegkop
Die Slag van Vegkop het op 16 Oktober 1836 in die Vrystaat naby Heilbron plaasgevind. Nadat 'n impi van sowat 600 Matebele 15 tot 17 boere aan die Vaalrivier vermoor het, en drie kinders weggevoer het, het Silkaats weer sy impi uitgestuur. Die Voortrekkers onder bevel van Andries Potgieter het die groot Matebele-mag afgeweer alhoewel al hul vee en trekbeeste afgestaan is.
Aanslag op die laer
Silkaats het op Sondag die 16de Oktober sy hele mag van sowat 5 000 gestuur om die boere aan te val. Omtrent ⅓ van hierdie mag was egter slawe, wat bloot saamgegaan het om beeste te buit en terug te jaag. Die boere is van die impi se aankoms gewaarsku deur Betsjoena-boesmans of Bataoeng, twee dae voor die mag arriveer het. Die ronde walaer is getrek deur die disselbome van die sowat 50 waens onder die volgende wa vas te ketting, en alle spasies is met doringtakke gevul, sodat die aanvallers nie kon deurkruip nie. Die verdedigers was net 35 man sterk.
Op die oggend van die aanval het die boere verskeie myle uitgery om die vyand tegemoet te gaan, want miskien kon die maTebele teruggedryf word en 'n direkte aanslag op die laer afgeweer word. Die boere was te perd, en die maTebele te voet, gewapen met assegaai en skild. Die boere kon baie raakskiet, maar dit het nie verhoed dat die maTebele stadig na die laer gevorder het nie. Na sowat drie uur was die boeremans terug by die laer. Hulle het die laer binnegery en voorberei om die laer te verdedig teen 'n meerderheid van sowat 150 teen 1.
Die Matebele het net buite die trefafstand bly staan om uit te rus, en daarna hulself in twee halfmane aan weerskante van die laer gegroepeer, voordat 'n stormloop op die laer uitgevoer is. Party het deur die takke probeer kruip, en die leerrieme probeer afsny waarmee die takke vasgebind is, en ander het hul assegaaie in die laer ingewerp. Na 'n paar minute het die Matebele weens hul wonde en bloedvergieting op die vlug geslaan. Twee boere was dood en 184 van die Matebele het buite die laer gesterf. Daar is beraam dat Silkaats altesaam 'n derde van sy manskappe afgestaan het, maar die buit was groot. 50 000 skape en bokke is meegevoer, asook 5 000 beeste, insluitend al die trekbeeste.
Nagevolge
Die Rolongstam het die trekkers bygestaan met trekbeeste, en gou is begin met die beplanning van 'n strafekspedisie. Op 17 Januarie 1837 word Mosega deur die strafkommando van Potgieter en Maritz vernietig, en sowat 6 000 beeste word teruggewin. In totaal word 15 of 16 nedersettings vernietig en meer as 1 000 van Silkaats se keurtroepe sneuwel. 'n Tweede strafkommando voer 'n stryd van 9 dae vanaf 4 November 1937, waarin eGabeni deur o.m. Potgieter en Uys vernietig word. Die Maricogebied word deur die maTebele ontruim, en in 1838 trek sowat 15 000 maTebele oor die Limpoporivier na die noorde. Die drie wit kinders wat weggevoer is, word egter nooit weer gesien nie.
Ray Swart
duimnael|links|180px|Ray Swart, 1960.
Cliona dioryssa
Cliona dioryssa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
1040
Die jaar 1040 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 40ste jaar van die 11de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Cliona dioryssa
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1950 deur De Laubenfels.
Ray Swart
Ray Albert Francis Swart (Bethlehem, Vrystaat, 28 Februarie 1928) was 'n Suid-Afrikaanse politikus.
Hy ontvang sy opleiding in Durban, waar hy hom as prokureur bekwaam het. Op 'n baie vroeë ouderdom het hy in die politiek begin belang stel en was aanvanklik ondersteuner van die Verenigde Party, vir wie hy in 1953 as Parlementslid vir Zoeloeland verkies is.
Met die stigting van die Progressiewe Party in 1959 het hy die nuwe party se leier in Natal geword, hoewel hy sy setel in die verkiesing van 1961 verloor het. Hy was nie een van die sewe Parlementslede wat vir die party in 1974 verkies is nie, maar keer ná die verkiesing van 1977 terug as L.V. vir Musgrave in Durban. Ná die stigting van die Progressiewe Federale Party word hy partyvoorsitter.
Münster
Münster (Nederduits: Mönster, Latyns: Monasterium) is 'n stad in Noordryn-Wesfale in die weste van Duitsland, met 'n bevolking van 310 039 op 31 Desember 2015 en 'n oppervlakte van 303 km². Die stad staan veral bekend vir die twee vredesverdrae, wat hier in 1648 ná die einde van die Tagtigjarige (tussen die Republiek van die Sewe Verenigde Nederlande en Spanje) en die Dertigjarige Oorlog (op 24 Oktober 1648 tussen die Heilige Romeinse Ryk en Frankryk) gesluit is.
Kappie (skryfteken)
Die kappie is 'n diakritiese teken wat as 'n dakvormige teken bo-op 'n letter geplaas word.
ASCII kodes
Hou die Alt-sleutel in terwyl hierdie syfers ingesleutel word in Microsoft Windows.
'n Ander alternatief is ook om op die Windowsknoppie links onder te druk en in die soekblokkie "character" te tik en enter te druk. Daar kan feitlik enige simbool verkry word.
Die heksadesimale karakters kan op Ubuntu gebruik word deur CRTL + SHIFT + U saam te druk, en dan die heksadesimale kode, bv. 88 te gebruik om vir 'n ê te gee.
Gereformeerde kerk Brakpan-Suid
duimnael|320px|regs|Die Gereformeerde kerk Brakpan-Suid is in werklikheid twee sale.
Die Gereformeerde kerk Brakpan-Suid was van 1979 tot 2013 die tweede gemeente van die Gereformeerde Kerk op die Oos-Randse dorp Brakpan toe dit saamgesmelt het met die gemeente Brakpan, wat in 1926 van Germiston afgestig het.
Die gemeente Brakpan-Suid het op 24 Junie 1979 van Brakpan afgestig. Dr. Jan en Maritha Visser was die eerste leraarspaar. Aanvanklik is die skoolsaal van die Laerskool Harmonie gehuur om die gemeente voorlopig te huisves. Intussen het die gemeente beplan om ’n kerkgebou op te rig op ’n stuk grond in Dalpark wat ten bedrae van R40 000 aangekoop is. Die eerste fase was die beplanning van ’n pastorie en ’n saal, en dan ’n tweede fase wat uit die oprigting van ’n kerkgebou sou bestaan. Die gemeente sou eienaar-bouer wees met diaken Andries Swart as bouaannemer.
Eers kon die gemeente hul eerste erediens in die nuwe saal- en katkisasieklaskompleks hou, terwyl langsaan ’n pragtige nuwe pastorie gepryk het by Magnoliastraat 18, Dalpark. Collin Laubscher, ’n plaaslike skrynwerker, het die preekstoel gebou met latere byvoeging deur Charles Hamm. In 1988 is ’n kerkorreltjie bekom wat geskenk is deur suster A. Swart, wat voldoende was vir die grootte van die kerkgebou. Mettertyd het die gemeente gewoond geraak aan die saal en dus besluit dat dit goed genoeg aan die behoeftes voldoen het; daarom is besluit om nie die onkoste van ’n kerkgebou aan te gaan nie. Die kerkraad het toe besluit om liewer nog ’n saal te bou vir gemeentelike aktiwiteite. Dit is aangebou teen ’n skamele R75 000. Eindelik is die toring aangebring met sy kruis-simboliek.
Einde 1997 het Brakpan-Suid 173 belydende en 64 dooplidmate oorgehad en die moedergemeente onderskeidelik 257 en 80. Dit was dan ook die enigste twee gemeentes van dié kerkverband wat hier tot stand gekom het. Vier jaar later, einde 2001, het Brakpan-Suid 168 belydende en 57 dooplidmate gehad en die moedergemeente onderskeidelik 218 en 51. In 2013 het die twee gemeentes saamgesmelt en einde 2014 het die belydende lidmate 351 getel en die dooplidmate 79. Dieselfde het in Benoni en op Springs gebeur waar die twee Gereformeerde gemeentes in onderskeidelik 2009 en 2013 ook een geword het.
Cliona diversityla
Cliona diversityla is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1978 deur Sarà.
Cliona dissimilis
Cliona dissimilis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
Octave Mirbeau
Octave Mirbeau (16 Februarie 1848 - 16 Februarie 1917) was 'n Franse romanskrywer, dramaturg, joernalis.
Literêre loopbaan
Joernalis, romanskrywer (L'Abbé Jules), kortverhaalskrywer (Contes cruels), dramaturg (Les affaires sont les affaires), kritikus (Combats esthétiques) en aktivis (L'Affaire Dreyfus, Mirbeau was 'n vurige aanhanger van die werkersregte.
Mirbeau se literêre deurbraak het met die roman Le Calvaire in 1886 gekom. Sy bekendste werke – Le Jardin des supplices (1899) en Le Journal d’une femme de chambre (1900) - weerspieël sy skeptiese en pessimistiese lewensbeskouing.
Willem Ogier
Lewe
Willem Ogier is in 1618 in Antwerpen gebore maar in Amsterdam grootgemaak. Na die dood van sy vader keer hy egter terug na Antwerpen. Hy registreer in 1644 by die skoolmeestersgilde en word in die 1650's dekaan van die gilde. Hy skryf komiese sedelesse vir opvoering deur die Violieren en De Olijftak rederykerskamers (burgerlike poësie en drama-verenigings).
Die eerste optredes van sy werk het dikwels tydens die Fees van Sint Lukas (18 Oktober) plaasgevind aangesien die rederykers 'n noue verbintenis met die Gilde van Sint Lukas gehad het (die gilde van skilders, drukkers en boekverkopers). Toe die Olyftack en Violieren in 1660 saamsmelt, neem Ogier 'n leidende rol aan as factor van die nuut saamgestelde rederykerskamer. Hy is op 22 Februarie 1689 in Antwerpen oorlede.
Publikasie
Ogier se De seven hooft-sonden is in 1682 gebundel vir publikasie, met Droncken Heyn wat verwerk is as De Gulsigheydt.
'n Kritiese uitgawe van sy toneelstukke is geredigeer deur Willem van Eeghem en A.A. Keersmaekers en in drie volumes as Willem Ogier: De tooneelwerken gepubliseer (Antwerpen en Amsterdam, 1921–1955).
Barbara Baxley
Barbara Baxley (1 Januarie 1923 – 7 Junie 1990) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Countdown (1967), No Way to Treat a Lady (1968), Nashville (1975), en Sea of Love (1989).
Maurice Gosfield
Maurice Gosfield (28 Januarie 1913 – 19 Oktober 1964) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Teenage Millionaire (1961) en The Thrill of It All (1963), en in die televisiereeks The Phil Silvers Show (1955).
Tswelelang
Tswelelang is 'n gemengde woonbuurt direk suid van Wolmaransstad in die Noordwes-provinsie van Suid-Afrika.
1041
Die jaar 1041 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 41ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Duitse sokkerbond
Die Duitse sokkerbond, beter bekend as die DFB (Deutscher Fußball-Bund, [ˈdɔʏtʃɐ ˈfuːsbalˌbʊnt]) is die Duitse lid van FIFA.
Die DFB is in 1900 in Leipzig opgerig deur afgevaardigdes van 86 klubs en was in 1904 'n stigterslid van FIFA. Na die Tweede Wêreldoorlog is die DFB in 1945 ontbind en eers op 10 Julie 1949 in Stuttgart heropgerig.
Die DFB is onder meer verantwoordelik vir die organisering van die Bundesliga, 2. Bundesliga en die DFB-Pokal. Die organisasie is ook verantwoordelik vir die Duitse nasionale sokkerspan. Die Duitse sokkerbond het reeds belangrike toernooie soos die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1974, FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006 en 'n aantal UEFA Europa-bekers aangebied.
Grand-Baie
Grand-Baie is 'n kusdorp en gewilde toeristestrand in die verre-noorde van Mauritius geleë, in die Rivière du Rempart-distrik, maar die westelike deel lê in die Pamplemousses-distrik. Die dorp word deur die "Grand-Baie Village Council" geadministreer onder die beskerming van die Rivière du Rempart Distriksraad. Volgens die sensus deur Statistiek Mauritius in 2011, was die bevolking 11 910. Die dorp is geleë aan die westekant van die noordelike punt van Mauritius en was die plek van die Britse inval van die "Isle de France" in November 1810.
Grand-Baie is inderdaad die mees bekende dorp in Mauritius. Dit het sy gewildheid te danke aan die uitstekende gehalte van sy smarag-gekleurde waters en sy dag- en naglewe. Dit bied geleentheid vir veilige swem, bootvaart, wind- en branderplankry en waterski. Dit is ook die beginpunt vir uitstappies per helikopter, asook diepseehengel na die eilande ten noorde van Mauritius: Gunners' Quoin, Flat Island, Round Island en Snake Island.
Matthew Blackman
Matthew Blackman (1975-) is 'n Suid-Afrikaanse skrywer wat die skrywersnaam M. Blackman gebruik. Hy was die redakteur van ArtThrob en het twee romans geskryf, waaronder In the Same Space.
1043
Die jaar 1043 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 43ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Cliona ecaudis
Cliona ecaudis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Topsent.
Grootrooibandsuikerbekkie
Die grootrooibandsuikerbekkie (Cinnyris afer; sinoniem Nectarinia afra) is 'n algemene standvoël in Suid-Afrika. In Engels staan dit as die Greater double-collared sunbird bekend.
Identifikasie
Die voëls is 14 cm lank. Hulle het 'n helder glansgroen kop en bo-rug, met 'n blou streep onder groen gedeelte gevolg deur 'n groot helder glansrooi bors aan die onderkant. Die res van die onderkant is bruingrys met bruin vlerke. Hierdie spesie is groter as die kleinrooibandsuikerbekkie, het 'n langer snawel en groter rooi band op die bors. Die vroulike suikerbekkie het 'n grysbruin bokant en grysgeel onderkant.
Habitat
Fynbos, immergroen bos en woudrande.
Verspreiding
Die voël kom voor in die kusgebiede van Suid-Afrika vanaf Kaapstad tot aan die suidkus en verder noord langs die Drakensberge tot in die noorde van die land.
Geluid
'n Skerp Tjoet-tjoet-tjoet geluid.
Subspesies
Daar is twee subspesies:
Kleinrooibandsuikerbekkie
Die kleinrooibandsuikerbekkie is 'n algemene standvoël in Suid-Afrika.
Identifikasie
12 cm. Helder glansgroen kop en bo-rug, met 'n blou streep onder groen gedeelte gevolg deur 'n klein helder glans-rooi bors and onderkant. Die res van die onderkant is bruin-grys met bruin vlerke. Hierdie spesie is kleiner as die Grootrooibandsuikerbekkie en het 'n korter snawel en klein rooi-gedeelte op die bors. Die vroulike suikerbekkie het 'n grys-bruin bokant en grys-geel onderkant.
Habitat
Fynbos, immergroen bos en rande van woude.
Verspreiding
Kom voor in die suide van Suid-Afrika sowel as die kusgebiede tot en met die suidkus en verder noord langs die Drakensberge tot in die noorde van die land.
Geluid
'n Skerp tjee-tjee geluid.
Tønsberg
Tønsberg is 'n stad en munisipaliteit in die Noorse provinsie (fylke) Vestfold en dien ook as dié provinsie se administratiewe sentrum. Die munisipaliteit grens in die weste aan Stokke, in die noordweste aan Re, in die noorde aan Horten, in die ooste aan die Oslofjord en in die suide aan die eiland Nøtterøy. Die munisipaliteit is in 1988 verander nadat Sem by Tønsberg ingesluit is.
Die stad Tønsberg is net noord van Nøtterøy op 'n skiereiland tussen die Byfjord (of Tønsbergfjord) in die weste en die fjordbekken Træla in die ooste geleë. Die stadsgebied word deur talle groter en kleiner eilande omring.
Volgens die geskiedskrywer Snorri Sturlason is Tønsberg nog voor die slag in Hafrsfjord in 871 gestig en sodoende die oudste stad in Noorweë. Die bekendste besienswaardighede van die voormalige walvisvangerstad is die distrikmuseum van Vestfold met 'n indrukwekkende versameling van historiese huise uit die gebied en die Klåstadskip, 'n Wikingskip met 'n lengte van 21 meter. In 1904 is naas die graf van 'n Wiking-koningin ook die sogenaamde Osebergskip in Tønsberg ontdek wat tans in Oslo se Wikingskipmuseum vertoon word.
Argitektoniese besienswaardighede sluit die kasteelberg met die bouvalle van Håkon Håkonsson se vesting Tunsberghus en die kasteel Jarlsberg, 'n voormalige grawesetel en naamgewer vir die Noorse Jarlsberg-kaas, asook die Middeleeuse kerk uit die jaar 1099.
Geskiedenis
Volgens oorlewering deur Snorri Sturluson is Tønsberg nog voor die Slag in die Hafrsfjord in 871 gestig sodat dit as die oudste stad in Noorweë beskou kan word. Baie deskundiges aanvaar Sturluson se verwysing as histories korrek, veral aangesien daar min ander skriftelike bronne uit die vroeë Middeleeue is. Tønsberg het dan ook in 1871 sy 1000-jarige jubileum gevier. Nogtans is die vroeë stigtingsdatum nie deur die argeologiese opgrawings, wat sedert die 1970's in die oudste stadsdele gedoen is, gestaaf nie. Die vesting Tunsberghus op die kasteelberg is in die 13de eeu deur die konings Håkon Håkonsson en Magnus Lagabøte uitgebrei. Håkon se dogter, Kristina van Tønsberg, is kort ná haar huwelik met die Spaanse Prins van Kastilië oorlede. Deur die hele Middeleeue heen het die stad as een van die magsentrums van die land gefungeer en was met sy kloosters en agt kerke binne sy stadsgrense steeds ook 'n godsdienstige sentrum. In die laat Middeleeue was Tønsberg een van drie Noorse nedersettings wat as handelsplekke vir die Hanseverbond gedien en veral handel met Rostock gedryf het. In die 14de eeu is die stad deur 'n pesepidemie getref.
Die vesting is in 1503 deur Sweedse troepe ingeneem en aan die brand gesteek. In 1536 is groot dele van Tønsberg deur 'n brandramp vernietig sodat die stad in die volgende eeu aan belangrikheid ingeboet het. Dit het eers gedurende die 17de eeu danksy die skeepsboubedryf en kommersiële walvisvangs weer 'n ekonomiese opswaai as seehawe beleef. Vandag is Tønsberg as administratiewe setel van die fylke Vestfold 'n vooruitstrewende handelstad en gewilde toeristebestemming gedurende die somermaande.
Scrabo-toring
Die Scrabo-toring is 'n bekende baken wes van Newtownards in die Noord-Ierse graafskap Down. Die toring met 'n hoogte van 38 m is 160 m bo seevlak geleë.
Geskiedenis
Die toring, wat in die grootse deel van Noord-Down van ver af sigbaar is, is in 1857 net buite Newtownards opgerig as gedenkteken vir Charles Stewart, 3de markies van Londonderry wat gedurende die Napoleontiese Oorloë as een van die Hertog van Wellington se generale gedien het. Die 3de markies, wat ook onder sy bynaam "Fighting Charlie" bekend gestaan het, het sy titel en die familie-setel Mount Stewart geërf nadat sy broer Robert Stewart, Visegraaf Castlereagh en 2de markies van Londonderry, selfmoord gepleeg het. Visegraaf Castlereagh het een ampstermyn lank as die Verenigde Koninkryk van Groot-Brittanje en Ierland se Staatssekretaris vir Buitelandse Sake gedien.
Scrabo-toring is opgerig volgens ontwerpe wat aan Charles Lanyon en William Henry Lynn toegeskryf word. Dit is tans in 'n uitgestrekte park geleë.
Universiteit Niccolò Cusano
Die Universiteit Niccolò Cusano ( Università degli Studi Niccolò Cusano) is ’n universiteit in Rome (Via don Carlo Gnocchi 3), in Italië. Dit is in 2006 opgerig, en het meer as 10,228 studente (2012).
Blomdier
Leefwyse
Die diere leef gedurende hul volwasse lewe as poliepe op die seebodem. Hul deursnee wissel van minder as ’n millimeter tot 10 meter. Die naam kom van die dikwels gekleurde vangarms waarmee hulle hul prooi soos plankton uit die water filtreer of klein visse gryp wat deur die netelselle verdoof word. Hulle gebruik dit ook om hulle teen hul vyande soos slakke, wurms, spinnekoppe en seesterre te verdedig. Hulle kan geslagtelik of ongeslagtelik voortplant.
Baie blomdiere leef in simbiose met eensellige alge, wat zooxanthellae genoem word. Die alge voorsien die diere van voedingstowwe wat hulle nie self kan vervaardig nie. Ook die kleure van baie seeanemone en korale kom van die alge, wat lewe van die afvalstowwe wat die blomdiere nie meer nodig het nie.
Rulaganyang
Rulaganyang is 'n nedersetting in die Noordwes-provinsie van Suid-Afrika. Dit is direk langsaan (wes) Witpoort geleë aan die R504-hoofpad.
Mindy Cohn
Mindy Cohn (gebore 20 Mei 1966) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Boy Who Could Fly (1986) en in die televisiereekse The Facts of Life (1979) en What's New, Scooby-Doo? (2002).
Ede Reményi
Ede Reményi (17 Januarie 1828 in Miskole, Hongarye – 15 Mei 1898 in San Francisco, Verenigde State), ook bekend as Eduard Reményi of Reményi Ede in die Hongaarse naamorde, was ’n Hongaarse violis en komponis.
Vroeë lewe
Reményi is op 17 Januarie 1828 gebore as die seun van Johann Reményi en sy vrou Rosalie Hoffmann. Hy het behoort tot die briljantste negentiende vioolvirtuose uit die Weense skool van Joseph Böhm, onder wie ander groot violiste soos Heinrich Wilhelm Ernst en Joseph Joachim gestudeer het. Hy het sy vioolstudie by J. Bartmann in Eger, Hongarye, begin en van 1842 tot 1845 opleiding aan die Weense konservatorium onder Böhm ontvang. In 1846 het hy sy buiging as uitvoerende kunstenaar in Pest gemaak waarmee hy sy loopbaan as internasionale konsertviolis, wat bykans ’n halwe eeu sou duur, begin het. In 1847 het hy in Parys gespeel en die volgende jaar as eerste violis van Her Majesty’s Theatre in Londen opgetree. In dieselfde jaar het sy geboorteland in ’n vryheidstryd teen die Oostenrykse Habsburgers gewikkeld geraak waarna Reményi na Hongarye terugkeer het om aan die opstand teen die vreemde oorheerser deel te neem.
Reise
In 1849 moes hy vir sy lewe vlug om ’n nomadiese bestaan as vermaaklikheidskunstenaar in die VSA te begin. Die volgende jaar was hy weer terug in Europa waar hy tydens sy optrede in Duitsland met die pianis en componist Johannes Brahms in Hamburg kennis gemaak het. Saam het hulle in 1853 ’n konsertreis deur Duitsland onderneem en Franz Liszt in Weimar besoek. In die volgende jaar is R. tot soloviolis van koningin Victoria benoem, ’n betrekking wat hy vyf jaar lank beklee het. Hy het in 1859 amnestie van die Oostenrykse keiser, Frans Joseph ontvang en na sy vaderland terugkeer waar hy sy eerste konsert op 30 Januarie 1860 in die Nasionale Skouburg van Pest gehou het. Met Liszt het hy die opvatting dat die musiek van die Hongaarse sigeuners in werklikheid ook die volksmusiek van die Hongare is, gedeeld en by sy konserte verwerkinge daarvan ingesluit, asook sy eie verwerkinge van Hongaarse volksliederen.
Reményi is op 10 Februarie 1872 met Gisella Fáy getroud. Vir dié geleentheid het Franz Liszt ’n Epithalamium (bruidskoor) geskryf.
Na verskeie konsertreise het Reményi hom ’n tyd lank in Pest gevestig waar hy as konsertmeester van die orkes van die Nasionale Skouburg opgetree het. In 1885 het hy hom egter losgemaak van alle vaste verbindinge en ’n uitgebreide konsertreis onderneem deur Europa, die VSA en verskeie wêrelddele, onder meer Indonesië, Voor- en Agter-Indië, Ceylon, die Filippyne, China en Japan. Met sy terugreis het hy ook die suidpunt van Afrika aangedoen waar hy in Junie 1887 in Kaapstad aangekom het terwyl die stad in ’n feestelijke stemming verkeer het weens die vijftigjarige bewindsherdenking van koningin Victoria. Sy aankomen het saamgeval met die optrede van die gewilde English and Australian Comic Opera Company van Luscombe Searelle. Laasgenoemde het onmiddellik as impresario vir Reményi opgetree en ’n reeks uitvoerings vir hom gereël. Die optrede van dié bezoekende virtuoos het ’n unieke gebeurtenis in die Kaapse musieklewe geword.
Nalatenskap
Reményi het bykans drie jaar lank deur Suid-Afrika gereis, want naas sy eerste liefde, die vioolspel, het y ook intens belanggestel in die versameling van Africana. Hy het nie net meer as een keer in groot stede soos Kaapstad, Johannesburg en Durban opgetree nie, maar ook uitvoerings in Pietermaritzburg, Grahamstad, King William’s Town en op talle kleiner dorpe gegee. Hy het dikwels plaaslike orkeste gedirigeer, as leier by kooruitvoerings opgetree en actief bygedra tot die ontwikkeling van belowende Suid-Afrikaanse musici met wie hy saam opgetree het. Onder diegene wat deur dié kontak met hom gebaat het is Gertrude Wynne, W.C. Carmichael, Virginie Cheron, Henry Clements en James Hyde. Sy belangstelling in jong vooruitstrevende komponiste het as aanmoediging gedien vir veral J.D. MacColl en J.H.M. Beck. Ter geleentheid van die Queen’s Jubilee South African Exhibition in Grahamstad in Desember 1887 het Reményi die musiek geskryf vir die woorde van Elize Pauline Orpen se Hymn of liberty. Verder het hy ook sy eie uitvoerings gekomponeer soos die Symphonic march vir sy vijftigste optrede in Suid-Afrika.
Laaste jare
Teen die einde van Februarie 1890 het hy Suid-Afrika verlaat. In 1892 het Reményi by ’n uitstalling in Chicago om 120 vierkante meter ruimte aansoek gedoen om sy versameling Africana te vertoon. Reményi is in 1898 gedurende ’n konsert oorlede.
Poligamie
Poligamie (πολυ (poly) = veel; γαμος (gamos) = huwelik)) is 'n huwelik van 'n man met meer as een vrou tegelyk of omgekeerd. In teenstelling met poligamie is monogamie 'n huwelik met een huweliksmaat. Bigamie verwys na poligamie met twee huweliksmaats.
Hoewel poligamie in sommige Afrika- en Islamitiese lande wettig is, is dit in meeste westerse lande teen die wet. In Nederland, as voorbeeld, kan gevangenisstraf van tot 4 jaar vir die misdryf opgelê word (6 jaar as die wederhelf nie daarvan ingelig is nie).
Suid-Afrika
Volgens die Wet op Erkenning van Gebruiklike Huwelike van 1998 is poligamie in Suid-Afrika wettig. 'n Bekende voorbeeld van poligamie is die voormalige president Jacob Zuma, wat 5 vroue het. Dit plaas 'n groot las op belastingbetalers wat vir al hierdie eerste dames se onderhoud moet betaal.
Eswatini
Koning Mswati III van Eswatini (voorheen Swaziland) het 14 vrouens. Die meeste van hulle was minderjarig toe hy met hulle getroud is.
Brexit
Brexit 'n sogenaamde kofferwoord van "Britse uitgang", was die onttrekking van die Verenigde Koninkryk (VK) uit die Europese Unie (EU) om 23:00 GMT op 31 Januarie 2020 (00:00 CET). Die VK is die enigste lidstaat wat die EU verlaat het, nadat hy 47 jaar deel was van die unie — die EU en sy voorganger die Europese Ekonomiese Gemeenskap (EEG) — sedert 1 Januarie 1973. Na Brexit, het EU-wetgewing en die Hof van Justisie van die Europese Unie nie meer voorrang bo Britse wette nie, behalwe in sekere gebiede met betrekking tot Noord-Ierland. Die Europese Unie (Onttrekking) Wet 2018 behou relevante EU-wetgewing as binnelandse wetgewing, wat die VK nou kan wysig of herroep. Ingevolge die bepalings van die Brexit-onttrekkingsooreenkoms, gaan Noord-Ierland voort om deel te neem aan die Europese interne mark met betrekking tot goedere, en om 'n de facto lid van die EU Doeane-unie te wees.
Na aanleiding van 'n konsultatiewe referendum, wat op 23 Junie 2016 gehou is en waarin 51,9 persent van die uitgebragte stemme ten gunste van 'n onttrekking was, het die Britse eerste minister Theresa May op 29 Maart 2017 met 'n formele brief aan die president van die Europese Raad, Donald Tusk, Artikel 50 van die Verdrag oor die Europese Unie (dikwels Lissabon-verdrag genoem) in werking gestel. Dié artikel reël die onderhandelingsproses tussen die Europese Unie en 'n lidstaat wat hom uit dié organisasie wil onttrek en maak voorsiening vir 'n onderhandelingstydperk van twee jaar.
Volgens die Oxford Dictionary, wat Brexit as trefwoord in die derde uitgawe van sy gesaghebbende aanlyn-woordeboek lys, is die term vir die eerste keer op 15 Mei 2012 deur Peter Wilding in blog-bydrae vir EurActiv gebruik. Vyf maande later het dit in 'n artikel van die invloedryke Amerikaanse dagblad Christian Science Monitor voorgekom.
In die 1970's en 1980's het enkele lede van die Britse Arbeidersparty en van vakbonde hulle ten gunste van 'n onttrekking uit die EEG uitgespreek. Vanaf die 1990's was dit hoofsaaklik sommige konserwatiewe politici asook lede van die nuutgestigte UK Independence Party (UKIP) wat krities teenoor die VK se EU-lidmaatskap gestaan het.
Die Verenigde Koninkryk het op 31 Januarie 2020 die eerste lidstaat geword wat die EU amptelik verlaat.
Lidstaat met "opt-outs" (uitsonderings)
Die Verenigde Koninkryk se toetreding tot die EEG in 1973 is uitsluitlik deur ekonomiese oorwegings bepaal. So was die land nooit bereid om sy nasionale soewereiniteit ten gunste van toenemende politieke integrasie aan enige sentrale EU-liggame op te offer nie. In ooreenstemming met hierdie beleid was die land ná onderhandelinge met die EU geregtig op uitsonderings ten opsigte van drie belangrike beleidsterreine:
Buitelandse handel: Afnemende belangrikheid van EU vir die Britse ekonomie
Die Europese Unie se gemeenskaplike mark maak tans nog nie voorsiening vir die onbeperkte vrye handel wat dienste betref nie. Dit moet die Britse ekonomie, waar die verskaffing van dienste tagtig persent van die interne handelswaarde uitmaak en sowat driekwart van uitvoere verteenwoordig, 'n uiters belangrike rol speel en die land noodwendig in 'n nadelige posisie plaas. Die VK se konsep van vrye markte en handel met goedere én dienste, wat sterk verskil van Duitsland en Frankryk se tradisionele handelsbeleid, sou van die land, net soos die gemeenskaplike taal en kultuur, volgens sommige Brexit-voorstaanders 'n moontlike kandidaat vir toetreding tot die Noord-Amerikaanse Vryehandelsone (NAFTA) gemaak het — 'n voorstel wat al jare voor die Brexit-referendum deur sommige analiste gemaak is en deel van die post-referendum-debat geword het. Handel met die VSA verteenwoordig sowat 'n kwart van alle Britse uitvoere en 'n vyfde van die VK se invoere.
NAFTA is intussen deur 'n nuwe handelsooreenkoms (USMCA) tussen die VSA, Kanada en Mexiko vervang. Die Verenigde State is daarnaas, soos ontleders verskeie kere opgemerk het, nóg vir verdedigings- nóg vir ekonomiese doeleindes enigsins aangewese op samewerking met die Verenigde Koninkryk. Met sy uittrede uit die Europese Unie sal die Verenigde Koninkryk nie meer in staat wees om gemeenskaplike standpunte te verdedig nie. Grootskaalse beleggings van Amerikaanse ondernemings in die Verenigde Koninkryk, wat gemaak is om van daar af markte in die hele Europese Unie te bedien, sal eweneens weens Brexit herwaardeer moet word.
Terwyl oorsese handelsvennote soos Indië, Nieu-Seeland en Kanada reeds ingestem het om so gou moontlik handelsooreenomste met die VK te onderteken, bly die insluiting van dienste in sodanige ooreenkomste van fundamentele belang vir die Britse ekonomie. Ontevredenheid met die EU het onder meer uit die feit voortgespruit dat bestaande strukture handel met goedere bevoordeel, waaruit lande soos Duitsland en Frankryk groter voordeel kan trek as die VK met sy sterk diensgebaseerde ekonomie. Sedert sy toetrede tot die Europese Gemeenskap in 1973 het die land 'n handelstekort met ander lidstate ondervind wat steeds verder gegroei het omdat verwerkte goedere makliker na ander lidlande uitgevoer kan word as dienste.
Bron: [http://researchbriefings.files.parliament.uk/documents/SN06091/SN06091.pdf ''House of Commons Library Briefing Paper Number 06091, 13 June 2016: In brief: UK-EU economic relations. By Dominic Webb and Matthew Keep''] ; [https://fullfact.org/europe/uk-eu-trade/ ''Full Fact: Everything you might want to know about the UK's trade with the EU. Besoek op 21 Maart 2019'']
Artikel 50 van die Lissabon-verdrag
Artikel 50 van die Europese Unie se sogenaamde Lissabon-verdrag reël die modaliteite vir die onttrekking van 'n lidstaat. Teen die einde van Maart 2017 het die eerste minister Theresa May die Europese Raad formeel daarvan in kennis gestel dat haar land van voorneme is om uit die Unie te onttrek. Artikel 50 bepaal dat onderhandelinge oor 'n sodanige onttrekking binne 'n tydperk van twee jaar moet geskied. Die Verenigde Koninkryk sou dus op 29 Maart 2019 amptelik uit die EU onttrek het. Die tydperk van twee jaar mag egter, indien nodig, verleng word. Nadat die Britse Laerhuis nie bereid was om die ooreenkoms oor die VK se onttrekking, wat tussen die eerste minister Theresa May namens die Britse regering en die EU gesluit is, goed te keur nie, is 12 April as nuwe datum vasgestel.
Oorgangsfase
Die Britse regering en Brussel het ooreengekom dat die Verenigde Koninkryk gedurende 'n oorgangsfase tot en met 31 Desember 2020 toegang tot die EU se binnemark en doeane-unie sal hê, terwyl onderhandelinge oor die toekomstige wedersydse betrekkinge plaasvind. Gedurende hierdie tydperk, wat verleng mag word, sal EU-reëls vir die VK verpligtend wees.
Ooreenkoms tussen die VK en die EU
In November 2018 het die Verenigde Koninkryk en die Europese Unie 'n ooreenkoms gesluit waarin die modaliteite van die Britse onttrekking uit die Europese Unie bepaal word. Belangrike reëlings sluit in: Toe die ooreenkoms in Januarie 2019 aan die Britse Laerhuis voorgelê is, is dit met 432 teen 202 stemme verwerp. Afgevaardigdes was onder meer ontevrede met die voorlopige bepalings ten opsigte van die Ierse grens wat prakties beteken dat die VK vir 'n onbepaalde tydperk lid van die EU se doeane-unie sal bly - en nie in staat sal wees om sy eie handelsooreenkomste met ander lande aan te gaan nie.
Politieke voorneme
Bogenoemde ooreenkoms bly beperk tot die modaliteite van die Britse onttrekking uit die EU. Die land se toekomstige ekonomiese en politieke betrekkinge met die EU sal eers later die onderwerp van bilaterale onderhandelinge word. Die ooreenkoms bevat as laaste bepaling 'n politieke verklaring waarin albei partye hul voorneme te kenne gee om onderhandelinge oor 'n vryehandelsooreenkoms te begin waardeur grenskontroles en invoertariewe oorbodig sal word. Verder sal alternatiewe maatreëls getref word om 'n sogenaamde "harde grens" op die eiland Ierland te vermy. Vir EU- en Britse burgers sal geen visumplig vir kort verblywe ingestel word nie.
No Deal
Indien Londen en Brussel geen ooreenkoms oor die modaliteite van die Britse onttrekking bereik wat deur Britse afgevaardigdes goedgekeur word nie, sal die land vanaf die dag van sy ontrekking uit die EU handel dryf volgens die reëls van die Wêreldhandelsorganisasie (WHO) waarin 164 lande verteenwoordig is. Lidstate, wat geen wedersydse vryehandelsooreenkoms aangegaan het nie, mag self hul invoertariewe bepaal. Volgens WHO-reëls mag geen enkele handelsvennoot egter bevoordeel word nie. Al is baie invoertariewe en ander handelsbeperkings binne die WHO-raamwerk reeds afgeskaf, is daar nog steeds noemenswaardige beperkings wat vrye handel belemmer. So sal op die eiland Ierland en in Britse seehawens grens- en doeanekontroles ingestel moet word.
Die No Deal-opsie is egter deur die Britse Laerhuis verwerp. Die nuwe eerste minister Boris Johnson het na 'n No Deal-uitkoms as 'n "vae moontlikheid" verwys.
Die Verenigde Koninkryk se uittreding op 31 Januarie 2020 en begin van die oorgangsfase
In die algemene verkiesing van 12 Desember 2019 het die Konserwatiewe Party 'n algehele meerderheid setels in die Britse Laerhuis behaal. Premier Boris Johnson was sodoende in staat om in Januarie 2020 die parlement se toestemming vir die Brexit-ooreenkoms met die EU te verkry. Die EU-parlement het die ooreenkoms, waarvolgens die Verenigde Koninkryk op 31 Januarie 2020 om 23 uur UTC sy lidmaatskap in die Europese Unie en die Europese Gemeenskap vir Atoomenergie beëindig het, eweneens goedgekeur. Gedurende 'n oorgangsfase tot die einde van 2020 sal die Verenigde Koninkryk nog deel uitmaak van die Europese Binnemark en Doeane-unie.
China belangriker vir EU as Verenigde Koninkryk en Brexit
Analiste wys daarop dat die Europese Unie moontlik kosbare tyd met Brexit-onderhandelinge verspil terwyl die Volksrepubliek China as tweede grootste ekonomie ter wêreld die grootste uitdaging bly. China is blykbaar besig om sy ondernemings met massiewe staatsubsidies tot wêreldmarkleiers te ontwikkel, terwyl die belangrikheid van Chinese maatskappye in die staatsektor - onder regstreekse beheer van die regering in Beijing - blykbaar weer toeneem. Dit is andersins 'n belangrike afsetmark vir ondernemings uit die Europese Unie en 'n belangrike vennoot vir onderhandelinge oor klimaatbeskerming en die hervorming van die Wêreldhandelsorganisasie (WHO).
1044
Die jaar 1044 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 44ste jaar van die 11de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Vigur
Vigur is die tweede grootste eiland van die Ísafjarðardjúp fjord in Wes Fjords, Ysland. Die eiland is amper 2 kilometer lank en 400 meter breed. Die eiland is die bekendste vir sy skaapboerdery, met een plaas op die eiland. In die sewentiende eeu was dit die huis van Magnús Jónsson, 'n ryk man wat manuskripte geskryf en versamel het. 'n Windpomp is in die 1840's op die eiland gebou.
Robert Gottschall
Robert Gottschall (15 September 1915 – 3 Januarie 2005) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Adam Had Four Sons (1941), Son of the Guardsman (1946), en Time After Time (1979).
Grand Slam (bom)
Die Grand Slam was 'n 10 000 kg aardbewing-bom wat gedurende die Tweede Wêreldoorlog deur die Britse Lugmag se bombarderingskommandement op strategiese doelwitte gebruik is. Dit was die kragtigste nie-atoombom wat in die oorlog gebruik is en is ontwikkel uit die Tallboybom
Die Avro Lancaster bomwerper is spesiaal aangepas om die bom te kon dra.
Robert Gothie
Robert Gothie (2 Oktober 1929 – 18 Junie 1993) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Telephone Time (1956), Sea Hunt (1958), Everglades (1961), en The Gallant Men (1962).
1045
Die jaar 1045 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 45ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Cliona ensifera
Cliona ensifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1878 deur Sollas.
1046
Die jaar 1046 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 46ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Anne Baxter
Anne Baxter (7 Mei 1923 – 12 Desember 1985) was 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Magnificent Ambersons (1942), The Razor's Edge (1946), All About Eve (1950), en The Ten Commandments (1956).
Lulu Xingwana
Lulama "Lulu" Marytheresa Xingwana (gebore 23 September 1955) is 'n Suid-Afrikaanse politikus. Sy was van 2006 tot 2009 minister van landbou en grondsake, en van 2010 tot 2014 minister van vroue, kinders, en mense met gestremdhede. Sy was van 1994 tot 25 Mei 2014 lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika.
Homoseksualiteit
In Maart 2010 storm Lulu Xingwana uit 'n kunsuitstalling wat sy in haar hoedanigheid as minister van kuns en kultuur bygewoon het omdat die kuns volgens haar "immoreel" was. Volgens 'n anonieme bron was Xingwana gekant teen die vertoning van selfdegeslagverhoudings. Xingwana het deur haar woordvoerder gesê dat die kunswerk "immoreel, aanstootlik en teen nasiebou" was.
Afrikaners
Op 26 Februarie 2013 het Xingwana aan die Australiese TV-nuuskanaal ABC News gesê: "Jong Afrikanermans word in die Calvinistiese godsdiens grootgemaak wat hulle laat glo dat hulle vroue besit, dat hulle kinders besit, dat hulle alles besit en dat hulle dus 'n lewe kan neem omdat hulle dit besit".
Nadat sy hierdie uitlating gemaak het, is sy deur die burgerregte-organisasie AfriForum daarvan beskuldig dat sy "op die grond van ras, geloof en geslag" diskrimineer. Die Afrika Christen Demokratiese Party het die president, Jacob Zuma, gevra om haar af te dank. Die Afrikanerbond het in 'n verklaring gesê dat haar kommentaar 'n "ekstreme verbale aanval op die integriteit van Afrikaners" is en het gespekuleer dat sy die uitlating gemaak het in 'n poging om aandag af te trek van 'n verslag wat wanbestuur in haar departement beskryf.
Xinwana het die dag na die omstrede uitlating dit teruggetrek en "onvoorwaardelik" daarvoor om verskoning gevra.
Ísafjarðardjúp
Ísafjarðardjúp is 'n groot fjord in die Wes Fjords streek van Ysland. Sy naam vertaal na "ys fjord diep." Ísafjörður, hoofstad van die Wes Fjords streek, is naby die mond van die fjord geleë.
Daar is drie eilande Ísafjarðardjúp: Borgarey, Æðey en Vigur. Borgarey is die kleinste met geen bevoling en Æðey is die grootste. Op beide Æðey en Vigur is daar een plaasopstal.
Miombo-rooibandsuikerbekkie
Die Miombo-rooibandsuikerbekkie is 'n algemene standvoël in Suidelike-Afrika.
1047
Die jaar 1047 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 47ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Miombo-rooibandsuikerbekkie
Identifikasie
13 cm. Helder glansgroen kop en bo-rug, met 'n blou streep onder groen gedeelte gevolg deur 'n klein helder glansrooi bors and onderkant. Die res van die onderkant is bruin-grys met bruin vlerke. Hierdie spesie is maklik verwisselbaar met die kleinrooibandsuikerbekkie maar die gebiede waar hulle voorkom verskil. Die vroulike suikerbekkie het 'n grys-bruin bokant en grys-geel onderkant.
São João Baptista
Die reis en die gevolge van die stranding van die São João Baptista (Sint Johannes die Doper) het van die merkwaardigste gebeurtenisse in die Suider-Afrikaanse seevaartgeskiedenis opgelewer.
Miombo-rooibandsuikerbekkie
Verspreiding
Kom voor in die meeste van Zimbabwe.
São João Baptista
Op 1 Maart 1622 het die skip, met kapt. Pedro Moraes Sarmento in bevel, die hawe van Goa in Indië saam met ander skepe onderweg na Lissabon verlaat. Die Baptista was 'n afgeleefde skip, swak onderhou en swak bewapen. Na 14 dae op see begin hy kwaai lek en verloor kontak met die ander skepe. Daarby kom hulle twee Nederlandse skepe op pad na Java teen. Een van die weinige seeslae in Suider-Afrikaanse waters breek uit en duur 19 dae. Twintig Portugese sterf in die kanonvuur en hul skip loop ernstige skade op. Die Baptista dryf hulpeloos weg en die bemanning vrees elke oomblik dat hulle kan sink. Verskeie matrose kom om van die koue. Einde September strand die skip tussen die mondings van die Groot-Keirivier en die Groot-Visrivier.
Miombo-rooibandsuikerbekkie
Geluid
'n Skerp Tjee-tjee geluid.
São João Baptista
Een van die oorlewendes, Francisco Vaz d'Almada, het 'n verslag nagelaat van die periode tussen 3 Oktober 1622 en 28 Julie 1623. Van groot belang in die verslag is wat dit sê oor hoe beskaafde, maar wanhopige en sterwende mense optree om te oorleef. Na meer as 'n maand op die strand, vertrek die 279 oorlewendes op 6 November op 'n staptog na Sofala. Die stappers word geteister deur hongerte, dors, storms, riviere in vloed, moerasse, muskiete en disenterie. Verder is die tog gekenmerk deur uiters swak verhoudinge by die stappers onderling en met die inboorlinge. Weens godsdienstige vooroordele is hulle bang vir die inheemse stamme. Kapt. Sarmento was 'n wrede man wat nie gehuiwer het om met die geringste vermoede die doodstraf te vel nie. Die hongersnood onder die stappers was so groot dat honde en selfs die tereggesteldes geëet is.
Slegs 27 van die stappers het Mosambiek bereik.
Tsitsikamma (streek)
Tsitsikamma is die gebied wat in die oostelike deel van die Tuinroete tussen Knysna en Humansdorp geleë is en wyd bekend is om sy besondere natuurskoon.
Streng gesproke begin die Tsitsikamma by die Bloukransrivier (die grens tussen die Oos- en die Wes-Kaap) in die weste, met die see naby Jeffreysbaai as die oostelike grens. Die Tsitsikammaberge vorm die noordgrens en waar die berge aan die oostekant eindig, vorm die Kromrivier die grens tot by die see tussen Jeffreysbaai en St. Francisbaai. Die Indiese Oseaan vorm die suidelike grens. Deur toerisme-belange word die Keurboomsrivier egter dikwels as die wesgrens van die Tsitsikamma aanvaar.
Die Tsitsikamma val in twee dele uiteen. Die Bo-Tsitsikamma aan die westekant bestaan oorwegend uit natuurlike bos en plantasies met tussenin plase. Vroeër was die arm boswerkers in hierdie deel gevestig. In die Onder-Tsitsikamma is meer bewerkte landbougrond en weinig plantasies.
Die gebied is bekend vir sy berge, bosse, strome, klowe en ongerepte kuslyn. Verskeie riviere in gewoonlik diep valleie deurkruis die gebied. Dit reën dwarsdeur die jaar, die klimaat is matig en selde is daar sneeu op die bergpieke. Die inheemse bome en die fynbos is 'n aanduiding van die suur grond. Hier is die tuiste van die opregte en Outeniekwageelhout, ysterhout, hardepeer, stinkhout en ander inheemse houtsoorte.