cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stephanus Jacobus du Toit
Skryfwerk vir die G.R.A.
Die GRA se manifes word ook eers in De Zuid-Afrikaan gepubliseer en daarna weer in Di Patriot en dit word ook in pamfletvorm versprei. Aanvanklik spits hy hom toe op nie-fiksie prosawerk om in dwingende behoeftes in die Afrikaanse taal te voorsien. Di geskidenis fan ons land in di taal van ons folk, wat hy saam met C.P. Hoogenhout en G.J. Malherbe skryf, bevat ’n vereenvoudigde weergawe van die geskiedenis, waarmee hulle kennelik ’n breë en taamlik onopgevoede leserspubliek in gedagte het. Die gebeure word dus telkens vir die lesers geïnterpreteer. Hulle vernaamste bronne vir die opstel van hierdie geskiedenis is die Nederlander U.G. Lauts se De Kaapsche Landverhuizers (1847) oor die Groot Trek en sy Geskiedenis van de Kaap de Goede Hoop oor die volksplanting en daarna aan die Kaap. Hierdie boek dien as teenwig vir die Brits-imperialistiese Cape History en bied dan ook die Hollandse/Afrikaanse perspektiewe op die eie geskiedenis, waardeur dit baie groot invloed uitoefen. ’n Tweede bygewerkte uitgawe van hierdie boek verskyn in 1895.
In 1880 verskyn Geskiedenis van die Afrikaanse Taalbeweging, ver vrind en vijand uit publieke en private bronne bewerk deur ’n lid van die Genootskap van Regte Afrikaners, waar hy self die “lid” en skrywer is. Hierin behandel hy die gebeure tot op daardie stadium, wat begin met die eerste propaganda vir Afrikaans. Hy doen uitvoerig verslag oor al die werksaamhede van die GRA. Vir jare werk hy aan ’n grammatika en woordeskat vir Afrikaans en in 1897 verskyn sy Fergelykende Taalkunde fan Afrikaans en Engels, ’n verwerkte weergawe van Eerste beginsels fan di Afrikaanse Taal, wat reeds in 1876 die eerste keer verskyn en vermoedelik deur Arnoldus Pannevis geskryf is. In 1902 verskyn die belangrike Patriot-Woordeboek in Afrikaans-Engels en Engels-Afrikaans, die eerste omvattende versameling in druk van die Afrikaanse woordeskat.
Reisverhale
Van sy reise doen hy verslag in ’n aantal werke. Sy eerste Europese reis van 1878 word in 1881 in Nederlands gedokumenteer in Op reis door Duitsland, Zwitserland, Italië, Egypte, Palestina, Turkije, Hongarije, Oostenrijk, Frankrijk, België, Holland en Engeland. Hier in die vreemde kom hy onder die indruk van die ouer Europese kulture en groei sy wil om hom te verset teen oorheersing. Sy reis deur Egipte en Israel vind neerslag in die eweneens Nederlandstalige Bijbellanden doorreisd (Egypte en Palestina) wat in 1883 gepubliseer word. A.P. Grové neem Rondom Jerusalem uit hierdie boek op in sy versamelbundel Trekvoëls.
Die wedervaringe wat hy in 1883 in Europa as lid van die Transvaalse Deputasie het, word geboekstaaf in Afrikaans in Alweer op reis, di slag as lid van di Transvaalse Deputasie in 1883–84. Na sy besoek aan Rhodesië (wat ook as agtergrond dien vir die roman Die koningin van Skeba) skryf hy Sambesia, of Salomo’s goudmijnen bezocht in 1894. Hy wissel sy reiservarings en persoonlike indrukke deurentyd af met ’n weergawe van die geskiedenis van die streek. Sy besoek aan die uitgewerkte goudmyne van antieke tye bring hom tot die slotsom dat die koningin van Skeba se koninkryk in hierdie gebied was en dat dit ook die plek is vanwaar koning Salomo sy goud vandaan gekry het. Hierdie boek word in Engels vertaal en met weglating van die gedeeltes oor die oudheidkunde in 1897 uitgegee as Rhodesia, Past and Present.
Godsdienstige skryfwerk
Verder skryf hy ook vele ander geestelike werke. Meeste hiervan is in Nederlands geskryf, waarskynlik omdat dit steeds die kanseltaal was en hy nie aandag van die onderwerp wou wegtrek deur verdere dispute oor die vorm van die taalgebruik nie. Hierdie werke sluit in De onvervulde profetiën (later opgevolg deur De onvervulde profetiën naar tijdsorde gerangschikt en kortelijk toegelicht), Een sprekend portret van de laatste dagen, Nehemia als Volkshervormer, ook ons ten voorbeeld, De openbaring van Jezus Christus en De brief van Judas, als profetiese waarschuwing voor onze tijd. Hy stel ook ’n Handboek ver Godsdiins-onderwys op vir gebruik op skole, tydens katkisasie en in die huis.
Openbare debatte wat hy hou dra baie by tot sy groot bekendheid en sommige van hierdie redenasies word in pamfletvorm gedruk, waaronder Matigheid tegenover afschaffing, wat sy standpunt stel teenoor dié van die vrymesselaar Theo Schreiner, asook De Vrucht des Wijnstoks en haar gebruik volgens de Schriften. Hierdie pamflette word in 1894 in een band herdruk met toevoeging van die stuk Matig drinken aanbevolen, door Sir Duce Duckworth.
De Leerstukken der Sabbatariërs is ’n pamflet van die debat tussen hom en die sabbatariër D.G.J. Scholtz terwyl ook in pamfletvorm gedruk is Disputatie over de verschilpunten tussen de Apostoliese Broeders en de Leer der Nederduits Gereformeerde Kerk, die resultaat van ’n openbare debat gehou tussen hom en die leiers van die Apostoliese rigting, waarin die gawes van die Heilige Gees die vernaamste twispunt is. Twee van sy beste preke word gebundel in De Verdorde Vijgeboom, waarin hy veral nadruk lê op beginselvastheid, terwyl De Huiskerk vyftig preke en ’n soort Bybelgids vir die huisgesin bevat. Ander publikasies is Gemeente of kerkgenootschap?, De evangelische gezangen aan Gods woord getoetst, Bijbelse vrage en antwoorde in Afrikaans, De gave der gesondmakingen, De Godspraken van Jezaja op nieuw vertaald en toegelicht, De Schriftverklaarde of Bijbelsch dagboek en Aan de leden der Vrijstaatse synode: een antwoord op een besluit van gemelde synode.
Tydens die Anglo-Boereoorlog skryf hy ’n aantal artikels in De Getuige met meditasies uit die boek van Jeremia getiteld Gedachten des Vredes te midden van Oorlog, wat na sy dood gedruk word. Ook De predestinatie volgens Bijbelleer en kerkleer op nieuw in’t licht gesteld word postuum uitgegee.
Nasionalistiese werke
Nasionalistiese werke is die pamflet De Christelike School in haar verhouding tot Kerk en Staat, wat hy in 1876 in Tulbagh skryf en daarna privaat druk en versprei. Hierdie pamflet ontlok heelwat bespreking en kritiek, waarop hy in 1877 publiseer Repliek op alle recensien van het Werkje: De Christelike School in haar verhouding tot Kerk en Staat. In dieselfde trant skryf hy De Vrije School door het Kaapse Parlement onrechtvaardig veroordeeld.
Hy lê in 1890 by die taalkongres wat in Kaapstad gehou is en waaruit De Zuid-Afrikaansche Taalbond ontstaan het, 71 stellinge oor die taalbeleid voor. Hierdie dokument word in 1891 uitgegee onder die titel Afrikaans ons volkstaal, met ’n opdrag aan president F.W. Reitz van die Vrystaat. Hierdie geskrif het sewe afdelings, met titels van Afrikaans as moedertaal, landstaal, volkstaal, skryftaal, Bybeltaal, skooltaal en kerktaal, waarin hy die onstuitbare logika vir Afrikaans uiteensit. In 1897 verskyn Onze Politieke Aardbeving waarin hy sy politieke standpunte regverdig.
Spookstories
As die eerste versamelaar van spookstories maak hy ’n belangrike bydrae, wat later deur skrywers soos C.J. Langenhoven en C. Louis Leipoldt nagevolg is. In 1892 verskyn Werklike Geestesverskynings, waarin hy vertalings maak van die Real ghost stories wat in die Kersfees- en Nuwejaarsuitgawes van mnr. Stead se Review of Reviews verskyn het. Hierdie verhale word in verskillende afdelings verdeel, naamlik Historiese geesverskynings (wat onder andere die verhaal bevat van koning Hendrik IV wat die verskyning van ’n kardinaal gesien het op die oomblik toe die kardinaal sterf), Verskynings voor of by die dood en Geeste wat buitekant verskyn. Du Toit nooi hierna lesers uit om hulle eie verhale in te stuur, wat dan van 14 Januarie tot 7 Julie 1892 in Di Patriot gepubliseer word.
Fiksie
Met sy fiksiewerke lewer hy baanbrekerswerk en ook van die weinige Afrikaanse fiksie met letterkundige meriete wat in die tyd van die Eerste Taalbeweging ontstaan het. In 1894 besoek hy Matebeleland in Rhodesië, wat die stof bied vir die eerste Afrikaanse roman Di koningin fan Skeba. Hierdie roman word eers van Maart 1896 tot Mei 1898 in Ons Klyntji as vervolgverhaal aangebied waarna dit in 1898 in boekvorm gepubliseer word. Hierin vertel hy van vyf karakters (die skrywer, neef Gideon en neef Hendrik, Hennie die wadrywer en tolk en Klaas, die Korana-touleier en spoorsnyer) se tog na “Sambesia” (Rhodesië). Met die hulp van die toordokter Oemsalomie ontdek hulle onder die Zimbabwe-ruïnes ’n geheime gang, waar hulle ou boekrolle vind geskryf deur Elihoref, Salomo se geheimskrywer. Aan die hand hiervan word hulle verwys na die berg Afoer en ontrafel hulle eindelik die geheim van die koningin van Skeba. Deur gebruik te maak van ’n tegniek waardeur die spannende avonture van die reisgeselskap afgespeel word teen die geleidelike onthulling van die geskiedenis van die koningin van Skeba, slaag hy goed daarin om spanning te skep. Die bekendmaking van die boekrolle gee die skrywer geleentheid om ook populêr-wetenskaplike onderwerpe in die verhaal te betrek, soos die skeppingsverhaal, die verhaal van die Paradys, die geskiedenis van die Hebreërs en die figuur van Moses. Vir sy tyd is dit ’n baie ambisieuse werk van hibridiese aard wat steeds daarin slaag om ’n leesbare en boeiende roman te word. Hierdie boek word in 1981 in Duits gepubliseer onder die titel Das Geheimnis der Goldfelder auf der Spuren der ratschlaften Koningin von Saba. D.F. Malherbe neem ’n fragment uit hierdie roman op in sy versamelbundel Afrikaanse letterkunde.
In Ons Klyntji van 1900 tot 1902 verskyn sy novelle Liifde in oorlog. Die Vrystater Danie kuier by sy vriende Jan en Willem op hulle plaas Weltevrede in die distrik Colesberg in die Kaap wanneer die Anglo-Boereoorlog uitbreek. Hy word gekommandeer en op sy aandrang en die invloed van die buurman Gert sluit Jan as Kaapse rebel ook by die kommando aan. Jan se pa is bitter teen hierdie besluit gekant, omdat hy van mening is dat lojaliteit aan die regering swaarder weeg as enige ander oorweging. Die drie veg tot met die verowering van Bloemfontein, waarna hulle die kommando verlaat omdat hulle verdere verset as nasionale selfmoord beskou. Hulle sluit dan as hensoppers by die Engelse magte aan. Generaal de Wet neem hulle gevange en stuur hulle na Pretoria, waar hulle met die val van Pretoria en die koms van lord Roberts verlos word. Die verhaal sluit af met die dubbele huwelik van Danie en Jan met mekaar se susters. Hierdie verhaal gee aan Du Toit ’n platform om sy politieke standpunte in verhaalvorm aan te bied en te verdedig.
Drama
Hy skryf die eerste Afrikaanse gepubliseerde drama, Magrita Prinsloo of Liifde getrou tot in di dood, wat in 1896 die eerste keer gepubliseer word, in 1901 opgeneem word in De Gezellige en in 1917 in ’n gewysigde uitgawe deur S.P.E. Boshoff verskyn. Die eerste opvoering van die drama is in Januarie 1897 in die Paarlse stadsaal tydens die Afrikaanse Taalkongres. Dit is ’n drama in vyf bedrywe met dertien taferele uit die tyd van die Voortrekkers, waar Magrita en haar ouers saam met Piet Retief se trek is terwyl haar verloofde, Pieter Botha, agterbly in die Kaapkolonie. Koos Potgieter, ook lid van die trek, raak op haar verlief en versprei dan die gerug dat Pieter op weg na die noorde deur die Zoeloes vermoor is. Desnieteenstaande bly Magrita getrou aan Pieter en beantwoord nie Koos se toenadering nie. Na die moord op Piet Retief val die Zoeloes die Voortrekkerwaens aan en Magrita word swaar gewond, maar Pieter daag betyds uit die Kaap op om haar te red. Die stuk bevat ook ligter afleiding in die karakters van die Khoi Danster en die swart dolosgooier Swartland wat beide lief is vir sterk drank maar tog getrou is aan hulle werkgewer, Magrita. Hoewel die drama baie los van struktuur is en feitlik net ’n aaneengeskakelde reeks historiese taferele is met min karakterontwikkeling, is dit tog ’n boeiende weergawe van historiese gebeurtenisse met dialoog wat veel natuurliker is as meeste van die werke uit hierdie tydperk. D.F. Malherbe neem die vierde bedryf uit hierdie drama op in sy versamelbundel Afrikaanse letterkunde.
Die versamelbundel De gezellige van 1901 bevat oorspronklike en vertaalde samesprake en toneelstukkies, droomuitleggings en raaisels wat daarop gemik is om jongmense plesier te verskaf en besig te hou in byeenkomste. Ingesluit hierby is die samespraak Wi beklé di fernaamste betrekking? wat gelys word as “deur die uitgewers”, maar vermoedelik deur Du Toit self is. Hierdie samespraak word later opgeneem in F.C.L. Bosman se Di Bedriegers, Magrita Prinslo en ander Afrikaanse dramas en samesprake tot 1900. Dit is ’n samespraak tussen ’n regsgeleerde, dokter, boer, meulenaar, bakker, slagter, kok, kantienhouer, boumeester en looier oor wie se beroep die meeste waarde toevoeg tot die gemeenskap. Die dilemma word opgelos deur die horlosiemaker, wat sê dat elkeen se werk belangrik is en hulle daarop na hulle werk toe stuur.
Poësie
Du Toit skryf ook gedigte, maar dit word nooit gebundel nie. Reeds in die vroeë sewentigerjare neem De Zuid-Afrikaan Nederlandse hekelverse van hom op. Veral Die Afrikaanse volkslied (in samewerking met Arnoldus Pannevis, C.P. Hoogenhout en D.F. du Toit) en die geestige Hoe die Hollanders die Kaap ingeneem het (wat as die hoogtepunt in sy poësie kan word en oorspronklik in Ons Klyntji verskyn het), word gereeld in bloemlesings opgeneem. Laasgenoemde gedig is waarskynlik die eerste dramatiese monoloog in Afrikaans, met die ou Griekwa, Danster, wat sy siening van die eerste blankes se aankoms aan die Kaap gee. Danster beklemtoon telkens die waarheid van sy verhaal deur middel van frases soos “glo vir my” en “so waar as waar die waarheid is”. Daardeur verneem die hoorders nie alleen sy siening van die gebeure nie, maar kry hulle ook ’n insig in die karakter van die spreker. Ironies genoeg is hierdie weergawe, wat vir sy tyd radikaal anders as die aanvaarde weergawes was, na demokrasie in Suid-Afrika die politiek korrekte weergawe. Du Toit se patriotiese lied Transvaalse Stemme skryf hy tydens sy oorsese reis van 1878 en wanneer Di Patriot ’n prys uitloof vir die beste Transvaalse volkslied na afloop van die Eerste Vryheidsoorlog, wen hy dit met sy bekende Transvaalse Fryheidsliid, met die bekende aanhef “Die Vierkleur van ons dierbaar land, die waai weer oor Transvaal, en wee die Godvergete hand, wat dit weer neer wil haal!” Die gedig Hendrik en Lettie vertel ’n verhaal uit die Eerste Vryheidsoorlog. Kort na Hendrik en Lettie se troue breek die oorlog uit en Hendrik gaan veg. Hy versoek sy neef die aand voor sy dood om sy lyk te gaan haal as hy sterwe en ’n boodskap aan sy vrou en ongebore kind oor te dra.
Samesteller
Di Patriot van 25 September 1885 bevat die bekoorlike Sonder ons taal kom ons nie klaar, wat op kinderlike wyse die waarde van die taal uitdruk. Sy liefde vir sy eerste vrou en sy smart oor haar dood vind uiting in Ik kan haar niet vergeten, wat in Di Patriot van 17 Oktober 1884 verskyn. Hy sluit ook by sy prosawerk Sambesia, of Salomo’s goudmijnen bezocht in 1894 ’n aantal gedigte in, waaronder die Liedjie van ’n Voortrekker, waarin die ossewa besing word. Hierdie boek bevat ook Nag en Dageraad in Matabeleland waarin die spreker die geeste sien van die afgestorwe Matabeles en hulle leiers Lobengula en Silkaats, waarna Piet Retief reg spreek oor verraad en die Engel van die Daeraad ’n toekomsbelofte uitspreek. Hierdie gedig word later ook in Ons Klyntji gepubliseer, soos ook Groete fan di Faalrivier an die Burgers Jan Vrystaat en Transfaal, waarin die Vaalrivier die twee republieke aanspreek en hulle aanmoedig om te verenig en nie toe te laat dat hy (die Vaalrivier) hulle langer skei nie. Klaaglied van die os en die antwoord van die perd is getoonset deur R. de Villiers van die Paarl en gesing by geleentheid van die Eerste Taalkongres in Januarie 1896.
In 1906 versamel hy die Afrikaanse gedigte vanuit die oes van die vorige dertig jaar. Sy gedigte Hoe di Hollanders di Kaap ingeneem het, Fanselewe en te’enswoordig en Klaagliid word opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, terwyl sy gedigte ook verskyn in onder andere Groot verseboek, Afrikaanse ballades, Uit ons letterkunde, Die junior digbundel, Digters en digkuns, Nuwe Kleuterverseboek, Patriot-digters, Eerste stemme en Junior verseboek. D.F. Malherbe neem Transvaalse vryheidslied en Nag en dageraad in Matabeleland in die versamelbundel Afrikaanse letterkunde op en Transvaalse vryheidslied in Afrikaanse verse.
Marilyn Chambers
Marilyn Chambers (22 April 1952 – 12 April 2009) was 'n Amerikaanse pornografiese aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Rabid (1977), Angel of H.E.A.T. (1983), Insatiable II (1984), en Porndogs: The Adventures of Sadie (2009).
In Behind the Green Door (1972) word sy een van die eerste rolprentaktrises om 'n rol in veelrassige pornografie te vertolk.
Ranger 4
Ranger 4 was 'n ruimtetuig van die Amerikaanse Ranger-program wat ontwerp was om in 1962 foto's van die maan se oppervlak na verskeie aardstasies terug te stuur. Dit sou vir 'n periode van 10 minute wees voordat dit teen die maan ten gronde gaan. Die ruimtetuig sou verder:
Daar was egter 'n probleem met een van die rekenaars aanboord die ruimtetuig. Dit het veroorsaak dat die sonkragpanele nie ontplooi het nie en die navigasiestelsels opgehou werk het. Gevolglik het die ruimtetuig op die agterste halfronde van die maan neergestort sonder om enige wetenskaplike data na die aarde te stuur. Dit was ook die eerste ruimtetuig van die VSA wat 'n ander hemelliggaam bereik het.
Ruimtetuig ontwerp
Ranger 4 was ook 'n Blok II Ranger-ruimtetuig ontwerp, feitlik identies aan Ranger 3. Die basiese struktuur van die ruimtetuig is 3,1 m hoog, 331 kg swaar en bestaan uit 'n maankapsule wat met 'n balsahout-skokabsorbeerder van 650 mm in diameter bedek is. Daar is ook 'n mono-aandrywingsmiddel middewentelbaan enjin, 'n truvuurpyl met stukrag van 22,6 kN en 'n goud en chroombedekte seskantige basis met 'n 1,5 m diameter wat deel van die struktuur is. 'n Groot hoëwinsantenne was aan die basis gemonteer. Twee sonpanele, amper soos vlerke, van 5,2 m in deursnee was ook aan die basis geheg en is vroeg tydens die vlug ontplooi.
Elektrisiteit is opgewek deur 8 680 sonselle wat op die sonpanele is en wat 'n 11,5 kg 1 kW·h kapasiteit silwer-sinkbattery laai vir gebruik tydens die lansering en ook vir rugsteuning. Beheer van die ruimtetuig is verskaf deur 'n soliedestaatrekenaar en ordener en ook beheerstelsels wat van die aarde af beheer word. Posisiebeheer is verskaf deur son- en aardesensors, giroskope en hoogte- en rolroer-stuwers. Die telemetrie-stelsel aanboord het bestaan uit twee 960 MHz senders, een met 'n 3 W kraguitset en die ander met 'n 50 mW kraguitset, 'n hoëwinsantenne en 'n alomgerigte antenne. Temperatuurbeheer was passief van aard en het bestaan uit witverf, goud- en chroomplatering en 'n silweragtige plastiese laag oor die truvuurpyl.
Daar is vermoed dat hitte sterilisasie die oorsaak was dat Ranger 3 se rekenaar gefaal het en daar was besluit om die prosedure nie by die Ranger 4 te gebruik nie. Die seismograaf was ook geverf in 'n saagtand patroon vir beter termiese beskerming.
Daar was eksperimentele apparaat aan boord. Dit sluit in: 1) 'n vidikon televisie kamera wat een raam in tien sekondes kon aftas; 2) 'n gammastraal spektrometer, gemonteer op 'n 1.8 m arm; 3) 'n radar hoogtemeter en 4) 'n seismograaf wat geland moes word op die maan se oppervlakte. Die seismograaf was in die kapsule geplaas saam met 'n versterker, 'n 50 mW sender, spannings beheerder, 'n kruis-dipool antenne en ses AgCd batterye wat die ruimtetuig se kapsule sender vir 30 dae van krag kon voorsien. Al die toerusting is ontwerp om op die maan te land tussen 130 tot 160 km/h te kan land. Die radar hoogtemeter kon ook gebruik word vir weerkaatsings studies. Dit was ook ontwerp om die kapsule skeiding te inisieer en die truvuurpyl te ontbrand.
Sending
Die Atlas 133D en Agena 6004 vuurpyle is na Kaap Canaveral gestuur in Maart en daar is begin met voor vlug toetsing. In teenstelling met vorige Ranger sendings was daar geen ernstige probleme ondervind met die toetsing en voorbereiding van die ruimtetuie nie en hulle het alle toetse met gemak geslaag. Op 20 April is Ranger 4 bo-op die vuurpyl geplaas en lansering het op 23 April plaasgevind. Die lansering het seepglad verloop en daar was geen probleme met die Atlas of die Agena-tuie ondervind nie. Agena se enjin is suksesvol vir die tweede keer aangeskakel om die Ranger 4 in 'n baan na die maan te plaas.
Nadat Agena van Atlas geskei het, was dit duidelik dat daar iets ernstig foutief was. Die opspoor stasies het Ranger 4 se radio seine ontvang maar daar was geen telemetrie data ontvang nie en ook was daar geen reaksie wanneer instruksies na sy rekenaar gestuur word nie. Sonder die telemetrie kon daar nie vasgestel word of die sonpanele ontplooi het nie. Die wisselende radiosein het daarop gedui dat Ranger 4 aan die tuimel was en dat nog die sonpanele of hoëwinsantenna nie ontplooi was nie.
Die Atlas en Agena-tuie het perfek gewerk, so goed dat dit nie nodig was vir 'n middebaan korreksie om die maan tref nie. Dit was egter alles te vergeefs omrede Ranger 4 onbeheerbaar en onwerksaam was. Grondbeheer het instruksies na die ruimtetuig gestuur om die sonpanele en hoëwinsantenna te ontplooi en ook probeer om met die hand die tuimel aksie van die tuig te stop. Dit was te vergeefs, Ranger 4 het nie gereageer nie. Die Ruimtetuig Data Analisering-span by die Jet Propulsion Laboratory het tot die gevolgtrekking gekom dat die primêre klok in Ranger 4 se rekenaar gefaal het. Dit het die telemetrie-stelsel, vooraf geprogrammeerde aksies bv. die sonpanele ontplooiing buite aksie gestel en die tuig totaal nutteloos gemaak. Die feit dat die lansering foutloos verloop het, het die teleurstelling vererger. Die probleme met die hoof vuurpyle van Ranger's 1-3 is opgelos, net vir die ruimtetuig self om te faal. Dit het nie met die vorige sendings gebeur nie en Ranger 4 het geen data na die aarde gestuur nie. Die oorsaak van die klok se faling is moeilik om te bepaal, dit het gebeur tydens die wentelbaan fase net voor die Agens sou ontbrand het om die tuig in 'n baan na die maan te stuur. Dit het gebeur toe die tuig tussen die twee opsporing stasies in die Karibiese gebied en Suid-Afrika was.
Sonder sonkrag het Ranger 4 se batterye pap geraak op die oggend van 26 April en het die radio ophou werk. Die klein sender in die seismograaf het egter voort gegaan om 'n 50-milliwatt sein uit te stuur. Ranger 4 het met die maan gebots, aan die donker kant, by (229.3 grade Oos, 15.5 grade Suid) met 'n snelheid van 9600 km/h om 12:49:53 Standaard Tyd op 26 April na 'n vlug van 64 uur.
NASA het hard probeer om die sending so suksesvol as moontlik te laat klink; hulle het daarop gewys dat dit die eerste keer was dat 'n Amerikaanse ruimtetuig die oppervlak van die maan bereik het en dat Ranger 4 'n baie meer tegnologies gevorderde tuig was as die Sowjetunie se Loena 2 ruimtetuig van 1959. Laasgenoemde was weinig meer as 'n druksfeer wat ontwerp is om wimpels op die oppervlak te plaas by impak. Die uitstekende vertoning van die Atlas-Agena hoofvuurpyl het ook die moraal gelig.
Ranger 4, feitlik identies aan Ranger 3, is die eerste Amerikaanse ruimtetuig wat daarin geslaag het om 'n ander hemel liggaam te bereik. Alhoewel die ruimtetuig nie sy primêre doelwit bereik het nie, was die prestasie van die Atlas-Agena kombinasie bevredigend. Dit het ook die twyfelagtige eer dat dit die eerste ruimtetuig is wat aan die donker van die maan gebots het.
2014 Japannese Grand Prix
Die 2014 Formule Een Japannese Grand Prix is op 5 Oktober 2014 op die Suzuka Internasionale Renbaan in Japan gehou. Dit was die vyftiende wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Lewis Hamilton in sy Mercedes gewen.
Koedoebessie
Die Koedoebessie (Pseudolachnostylis maprouneifolia) is 'n boom wat voorkom in die oostelike gedeelte van Limpopo en Mpumalanga. In die Krugerwildtuin word dit byna eksklusief op klipperige rante in die Lebomboberge noordwaarts van die Olifantsrivier aangetref, asook op koppies en rotsriwwe in die Punda Maria-gebied. 'n Paar eksemplare word ook tussen Letaba-ruskamp en Phalaborwa gevind. Daar is net een spesie in die takson, dit is dus 'n monotipiese takson.
Verspreiding
Die boom is ook inheems in Angola, Botswana, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Malawi, Mosambiek, Namibië, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Identifikasie
Die boom is middelgroot en groei in bosveld en op rotsrante op koppies. Die boom is opmerklik wanneer hy pragtige herfskleure kry. Die vrugte is dun en vlesig, ongeveer 2 cm in deursnee en liggeel wanneer dit volwasse is. Die groenerige wit blomme in onopvallend. Manlike en vroulike blomme word aan verskillende bome gedra. Die boom kry sy naam van koedoes, duikers en olifante wat graag van die blare en vrugte vreet.
4 September
4 September is die 247ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (248ste in skrikkeljare). Daar volg nog 118 dae in die res van die jaar.
Clathria toxirecta
Clathria toxirecta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1960 deur Sarà & Siribelli.
Messier 53
Messier 53 of M53 (ook bekend as NGC 5024) is ’n bolvormige sterreswerm in die sterrebeeld Berenike se Hare. Dit is in 1775 deur Johann Elert Bode ontdek en Charles Messier het dit in sy katalogus van komeetagtige voorwerpe opgeneem.
Dit is een van die mees verafgeleë bolswerms, sowat 60 000 ligjare van die middel van die Melkweg af, en omtrent dieselfde afstand (sowat 58 000 ligjare) van die Sonnestelsel af.
Tina Aumont
Tina Aumont (14 Februarie 1946 – 28 Oktober 2006) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Modesty Blaise (1966), Texas Across the River (1966), Pride and Vengeance (1967), en Satyricon (1969).
Europese Ruimtevaartorganisasie
Die ESA se ruimtehawe is die Guyana-ruimtesentrum in Kourou, Frans-Guyana, ’n ligging wat gekies is omdat dit so na aan die ewenaar is en kommersieel belangrike wentelbane van daar af toegankliker is. In die Ariane 4-tydperk het die ESA die posisie van markleier in kommersiële ruimtelanserings ingeneem en in die afgelope paar jaar het dit homself gevestig as ’n belangrike rolspeler in ruimteverkenning.
ESA-wetenskapsendings is gebaseer in Noordwijk, Nederland, aardwaarnemingsendings in Frascati, Italië, ESA-sendingbeheer is in Darmstadt, Duitsland, en die Europese Ruimtevaardersentrum, wat ruimtevaarders vir toekomstige sendings oplei, in Keulen, Duitsland. Die amptelike tale is Engels, Frans, Duits, Italiaans, Nederlands en Spaans.
Draaikolksterrestelsel
Die Draaikolksterrestelsel (ook bekend as die Vraagtekensterrestelsel, Messier 51 en NGC 5194) is ’n interaktiewe spiraalsterrestelsel in die sterrebeeld Jaghonde. Dit is een van die bekendste sterrestelsels in die ruimte.
Messier 51 en sy metgesel, NGC 5195, kan maklik opgespoor word deur amateur-sterrekykers en die twee stelsels kan maklik met ’n verkyker gesien word. Die afstand is onlangs geraam op 23 ± 4 miljoen ligjare van die Melkweg af, maar verskillende metodes gee verskillende afstande van tussen 15 miljoen en 35 miljoen ligjare.
Ontdekking
Die voorwerp wat later bekend geword het as die Draaikolksterrestelsel, is op 13 Oktober 1773 deur Charles Messier ontdek en hy het dit in sy katalogus van komeetagtige voorwerpe opgeneem. Die bygaande sterrestelsel, NGC 5195, is in 1781 deur Pierre Méchain ontdek. Die Draaikolk is egter in 1845 eers erken as ’n spiraalstelsel. Soms word die benaming M51 gebruik om na albei stelsels te verwys, in welke geval die individuele stelsels M51A (NGC 5194) en M51B (NGC 5195) genoem word.
In 2005 is die supernova SN 2005cs in die Draaikolksterrestelsel gesien. Sy maksimum helderheid was 14 mag. Op 31 Mei 2011 is die supernova SN 2011dh met ’n helderheid van 13,5 mag in M51 gesien.
Eienskappe en voorkoms
Tydens die supernova SN 2005cs is ’n afstand van 23 mega-ligjare gemeet en ’n radius van sowat 43 000 ligjare vir die sterrestelsel. Sy massa word geraam op sowat 160 miljard sonmassas. Daar bestaan vermoedelik ’n swartkolk in die middel van die spiraal wat omring word deur ’n ring stof wat feitlik loodreg lê met die vlak van die redelike plat skyf van die sterrestelsel. ’n Tweede ring kruis die hoofring op ’n ander as – ’n onverwagte verskynsel.
M51 is in die sterrebeeld Jaghonde geleë en kan gevind word deur die mees oostelike ster van die Groot Beer se sewe helderste sterre (Eta Ursae Majoris) te volg en 3,5° suidoos te kyk. M51 is sigbaar met ’n verkyker in goeie sigtoestande en kan in detail met ’n moderne amateur-teleskoop gesien word. Die duidelike spiraalstruktuur van die Draaikolksterrestelsel is waarskynlik vanweë die intieme interaksie met NGC 5195.
Sterre word gewoonlik in die middel van ’n sterrestelsel gevorm. Dit lyk of die middelste deel van die Draaikolk ’n tydperk van verhoogde stervorming beleef wat ooreenstem met dié in die Melkweg. Daar word geraam dat die huidige tempo van stervorming nie langer as sowat 100 miljoen gaan voortduur nie.
Metgesel
Dekades gelede was dit nie bekend of NGC 5195 ’n ware metgesel-sterrestelsel was en of dit net ’n stelsel was wat op die agtergrond verbybeweeg nie. Die koms van radio-astronomie en daaropvolgende radio-beelde van M51 het onteenseglik bewys dat daar ’n interaksie tussen die twee stelsels is.
Onlangse simulasies het getoon dat M51 se spiraalstruktuur veroorsaak is deur NGC 5195 wat sowat 500 tot 600 miljoen jaar gelede deur die hoofskyf van M51 beweeg het. In dié model het NGC 5195 van agter M51 deur die skyf na die Aarde se kant toe beweeg en het dit so onlangs as 50 tot 100 miljoen jaar weer deur die skyf beweeg tot waar dit nou is, net agter M51.
Connie Champagne
Connie Champagne (gebore 23 November 1959) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Vegas in Space (1991) en Gendernauts: A Journey Through Shifting Identities (1999).
Vlag van Siprus
Die nasionale vlag van Siprus is op 16 Augustus 1960 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n enkele wit baan met die buitelyn van Siprus in goud op die baan gesentreer en twee groen olyftakkies onder die buitelyn.
Simboliek
Die wit baan van die vlag stel vrede voor net soos die twee groen olyftakkies die vreedsame naasbestaan van die Griekse en Turkse Sipriote simboliseer. Die kleur van die buitelyn van Siprus herinner aan die betekenis van die naam “Siprus”, te wete die kopereiland.
Ontwerp
Die kaart van die eiland beslaan 44% van die oppervlak. In die oorspronklike weergawe wat in Augustus 1960 aanvaar is, is Pantone 144-C vir die koper-/goudkleur gebruik en Pantone 336-C vir die groen olyftakkies. Die hoogte-breedteverhouding was 3:5.
Die vlae wat in Grieks-Siprus aangetref is, het verskil van hierdie voorskrifte. Die Grieks-Sipriotiese regering het in Oktober 2005 begin met maatreëls wat moet sorg dat slegs vlae wat aan die juiste spesifikasies voldoen, vervaardig word.
In 2006 is nuwe riglyne opgestel en is die kleure en die ontwerp (van die olyftakkies) effens aangepas. Vir die koper-/goudkleur sou voortaan Pantone 1385 gebruik word en vir die groen van die olyftakkies Pantone 574. Ook die hoogte-breedteverhouding is aangepas en op 2:3 vasgelê, wat wêreldwyd ’n meer gebruiklike formaat is.
Geskiedenis
Voor die vlag van Siprus ingestel is, is die vlae van Griekeland en Turkye gebruik. Die huidige vlag was die resultaat van ’n vlagontwerpkompetisie wat in 1960 gehou is. Volgens die grondwet mag die vlag nie die kleure blou of rooi (onderskeidelik die kleure van die vlae van Griekeland en Turkye) insluit nie, en dit mag ook nie ’n afbeelding van ’n kruis of sekelmaan bevat nie. Alle deelnemers het die gebruik van hierdie kleure en simbole uitdruklik vermy in ’n poging om ’n neutrale vlag te skep.
Die wenontwerp is ontvang van İsmet Güney, ’n kunsonderwyser en Turkse Siprioot. Die ontwerp is deur die eerste President van die Republiek Siprus, Makarios III van Siprus, met die goedkeuring van die eerste Vise-president, Fazil Küçük.
Gebruik van die vlag
Ten spyte van ’n poging tot die ontwerp van ’n neutrale vlag om eenheid onder die verskillende gemeenskappe van Siprus teweeg te bring, vir die vlag hoofsaaklik deur die Grieks Sipriote gebruik omdat die Turkse Sipriote dit hoofsaaklik assosieer met die Grieks oorheersde Republiek Siprus. Na afloop van die Turkse inval in Siprus en die oprigting van die selfverklaarde Turkse Republiek Noord-Siprus, gebruik Turkse Sipriote die vlag van Noord-Siprus.
Voorgestelde vlag
Volgens die terme van die Annan-plan vir Siprus (’n voorstel van die Verenigde Nasies ter oplossing van die Sipruskonflik) sou ’n nuwe vlag aanvaar word deur ’n hersaamgestelde konfederale republiek Siprus. Anders as die huidige amptelike vlag bevat hierdie weergawe doelbewus die kleure wat Griekeland (blou) en Turkye (rooi) verteenwoordig, tesame met ’n groot koperbaan vir Siprus; Dit is moontlik dat enige toekomstige oplossing in Siprus die aanvaarding van ’n nuwe vlag sal insluit.
John Garfield
John Garfield (4 Maart 1913 – 21 Mei 1952) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Four Daughters (1938), The Postman Always Rings Twice (1946), Humoresque (1946), en Body and Soul (1947).
Departemente van Colombia
Departemente van Colombia:
Masjienvertaling
Outomatiese vertaling of masjienvertaling, waarna soms verwys word deur gebruik van die afkorting MT, is ’n onderafdeling van rekenaarlinguistiek wat die gebruik van rekenaarsagteware ondersoek om teks of spraak uit een natuurlike taal na ’n ander te vertaal. Let wel dat daar ’n onderskeid gemaak word met rekenaargesteunde vertaling.
Huidige masjienvertaalsisteme kan by ’n spesifieke domein of beroep (soos weerberigte) aangepas word, wat die uitvoer verbeter deur die omvang van die toegelate vervangings te beperk. Hierdie tegniek is veral effektief in omgewings waar formele of formulistiese taal gebruik word. Gevolglik produseer die outomatiese vertaling van regerings- of regsdokumente dikwels meer bruikbare uitvoer as gesprekstekste of minder gestandaardiseerde teks.
Verbeterde uitvoerkwaliteit kan ook bereik word deur menslike ingryping. Sommige stelsels kan byvoorbeeld beter vertaal indien die gebruiker op ’n ondubbelsinnige manier aangedui het watter woorde in die teks eiename is. Met behulp van hierdie tegnieke is daar aangetoon dat MT ’n nuttige instrument is om menslike vertalers te ondersteun en dat dit selfs in ’n baie beperkte aantal gevalle uitvoer kan produseer wat net so gebruik kan word (soos in die geval van weerberigte).
Deur die geskiedenis heen is daar al baie gedebatteer oor die vooruitgang en potensiaal van outomatiese vertaling. Sedert die 1950's het ’n aantal geleerdes die moontlikheid dat volledig outomatiese vertaling van ’n hoë kwaliteit bereik sou kon word, bevraagteken. Sommige kritici beweer dat daar in beginsel struikelblokke is tot die outomatisering van die vertaalproses.
Fred Paul
Fred Paul (1880 – 1967) was 'n Britse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent The Broken Melody (1929).
Zoeknog B
Zoeknog B is 'n nedersetting in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die noordooste van Mpumalanga.
Irna van Zyl
Irna van Zyl is 'n Suid-Afrikaanse joernalis en skrywer. Haar debuutroman, Moordvis, is in 2016 bekendgestel.
Lewensloop
Van Zyl het 'n honneurs in Afrikaans en Nederlandse letterkunde, asook 'n honneurs in Joernalistiek aan die Universiteit van Stellenbosch verwerf. In Desember 1979 begin sy as verslaggewer by Die Burger in Kaapstad te werk.
In 1981 wen sy die Stellenbosch-Boerewynmakery se prys vir ondernemende joernalistiek vir die vloedrampe by Laingsburg en spesifiek Montagu. Sy word Die Burger se eerste vroulike hoofsubredakteur in 1985, en in 1988 redakteur van De Kat in Johannesburg.
Haar kortverhaalbundel Grootmensspeletjies is in 1995 gepubliseer.
Sy verlaat De Kat in 1996 om na Kaapstad terug te trek, waar sy New Media Publishing in 1998 saam met John Psillos, Naomi Herselman en Sheldon Cohen stig. Kort daarna word sy ook redakteur van Insig en van 2007–2009 redakteur van Boeke-Insig.
5 September
5 September is die 248ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (249ste in skrikkeljare). Daar volg nog 117 dae in die res van die jaar.
Irna van Zyl
Lewensloop
Sy tree in April 2015 uit as Redaksionele Direkteur van New Media om haar voltyds op kreatiewe skryfwerk toe te spits. In dieselfde jaar is sy deur Media24 met die Piet Cillié-prys vereer vir haar joernalistieke loopbaan, asook deur Naspers met die Orde van Tafelberg vir haar bydrae as sakevrou aan die Naspers-groep.
President van die Switserse Konfederasie
Die President van die Switserse Konfederasie (Duits: Bundespräsident(in) der Eidgenossenschaft, Frans: Président(e) de la Confédération, Italiaans: Presidente della Confederazione, Romansch: President(a) da la Confederaziun) is die voorsitter van die Switserse Federale Raad, 'n raad wat uit sewe gelykes bestaan. Die president van die konfederasie is dus nie die staats- of regeringshoof van Switserland nie, maar eerder word die hele Switserse Federale Raad as 'n gesamentlike hoof beskou.
Gestreepte borseltand
Die Gestreepte borseltand (Ctenochaetus striatus) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika vanaf Oman tot by die Aliwal-bank. In Engels staan die vis bekend as die Lined bristletooth.
Voorkoms
Die vis se kop, lyf en vinne is donker bruin met verskeie horisontale dowwe blou strepe op die lyf, die dorsale en anale vinne. Daar is helder oranje kolletjies op die voorkop en die pektrale vinne is geel. Visse in broeityd is bleek van kleur met swart rante op die bekken en anale vinne en om die mond. Die vis word tot 26 cm groot.
Habitat
Die vis leef in koraal en rotsriwwe in water wat 2 – 25 m diep is en vreet alge en detritus. Hulle word dikwels in groot groepe saam gesien en kan leef in akwariums wat baie alge in het.
Edward Gargan
Edward Gargan (17 Julie 1902 – 19 Februarie 1964) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Falcon's Brother (1942), The Falcon and the Co-eds (1943), The Falcon in Danger (1943), en Wonder Man (1945).
Bultrugwalvis
Die bultrugwalvis of boggel(rug)walvis (Megaptera novaeangliae) is 'n baardwalvis en een van die groter vinwalvisspesies. Volwasse bultrugwalvisse het 'n lengte van 12–16 m en weeg ongeveer 36 000 kg. Die blouwalvis het 'n kenmerklike vorm, met uitsonderlike lang borsvinne en 'n bulterige kop. Dit is 'n akrobatiese dier wat dikwels bo die wateroppervlak spring en die water met sy vinne slaan. Mannetjies "sing" komplekse walvisgesange, wat elk tussen 10 en 20 minute duur en vir ure lank herhaal kan word. Die doel van hierdie singery is nog nie duidelik nie, alhoewel dit blyk 'n rol tydens paring te hê.
Bultrugwalvisse word in oseane en seë dwarsoor die wêreld aangetref en migreer elke jaar tipies tot 25 000 km. Hulle vreet slegs in die somer, in poolwaters, en migreer in die winter na tropiese of subtropiese waters om voort te plant en geboorte te gee.
Donna Lynne Champlin
Donna Lynne Champlin (gebore 21 Januarie 1971) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014) en Downsizing (2017), en in die televisiereekse Another Period (2013) en Crazy Ex-Girlfriend (2015).
Bultrugwalvis
Bultrugwalvisse het 'n verskeidenheid vreetmetodes, waaronder die lugborrelmetode: 'n groep walvisse blaas lugborrels terwyl hulle in sirkels swem en skep sodoende 'n ring of "net" wat uit lugborrels bestaan. Die borrels omring 'n groep visse, wat in die gebied tussen die borrels vasgevang is. Soos die walvisse in kleiner en kleiner sirkels swem, word die ring al hoe kleiner en die visse meer vasgevang. Die walvisse sal dan skielik na bo swem, deur hierdie borrelnet, met hulle monde oop, en dan duisende visse in een hap vang. Hierdie metode is al waargeneem met borrelringe van tot 30 m wyd en die samewerking van 'n swetterjoel walvisse. Sommige walvisse blaas lugborrels deur hulle spuitgate, ander duik dieper om visse na die oppervlak te jaag en ander jaag die visse in die "net" in deur geluide te maak.
Soos ander groot walvisse, is die bultrugwalvis (beide tans en toe) 'n teiken vir die walvisvangsnywerheid. As gevolg van oorvangs het die bevolking met 'n beraamde 90% gedaal voordat regulasies in 1966 ingebring is. Die bultrugbevolkings het sedertdien gedeeltelik herstel, alhoewel verstrikking in visvanggereedskap, botsings met skepe en geraasbesoedeling steeds rede tot kommer is. Daar is vandag ten minste 80 000 wêreldwyd. Alhoewel hulle in die verlede deur jagters tot op die randjie van uitsterwing gejag is, is hulle vandag veral gewild onder toeriste wat veral na dele van Australië en die Verenigde State reis om hierdie diere in hulle natuurlik omgewing waar te neem.
Pamela Austin
Pamela Austin (gebore 20 Desember 1941) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Blue Hawaii (1961) en Agatha (1979), en in die televisiereeks The Wild Wild West (1965).
Esigodini
Esigodini (tot ongeveer 1982 Essexvale) is 'n dorp in suidwestelike Zimbabwe, 43 km suidwes van Bulawayo. Die dorp het 'n bevolking van 1,492 in die 1982-sensus gehad.
Felixstowe
Felixstowe is 'n kusdorp in die graafskap Suffolk in die ooste van Engeland. Die dorp se hawe is een van die belangrikste en grootste in die land.
Clathria toxitenuis
Clathria toxitenuis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1925 deur Topsent.
Kinsey Peile
Kinsey Peile (20 Desember 1862 – 13 April 1934) was 'n Britse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Face at the Window (1920), Settled Out of Court (1925), The Presumption of Stanley Hay, MP (1925), en The Vortex (1928).
Joernalis
'n Joernalis of verslaggewer is 'n persoon wat joernalistiek bedryf, of, anders gestel, verantwoordelik is vir die bymekaarmaak en verspreiding van inligting oor onder meer nuusgebeure, modeneigings, maatskaplike kwessies en mense.
Oorsprong en omvang van die woord
In die vroeë negentiende eeu het die woord 'joernalis' doodgewoon beteken dat die persoon vir koerante (Eng. 'journal') geskryf het. Charles Dickens, aan die begin van sy loopbaan, was só 'n persoon. Gedurende die twintigste eeu, het die betekenis verbreed na persone wat soortgelyke werk in tydskrifte, oor die radio en op televisie doen. In die afgelope twintig jaar het dit ook joernalistieke bydraes begin insluit op die Internet, met 'n baie moderne beweging dié van die sogenaamde 'burgerlike joernalis', veral in die 'webjoernaal'-verband (Eng. 'blog').
Joernaliste as romanskrywers
Behalwe die name hierbo, is daar talle andere wat hul merk op beide terreine gemaak het, insluitende:
Vivian Austin
Vivian Austin (23 Februarie 1920 – 1 Augustus 2004) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Night Club Girl (1945), Philo Vance Returns (1947), Philo Vance's Gamble (1947), en Born to Speed (1947).
6 September
6 September is die 249ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (250ste in skrikkeljare). Daar volg nog 116 dae in die res van die jaar.
Clathria tunisiae
Clathria tunisiae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1996 deur Hooper.
William Gargan
William Gargan (17 Julie 1905 – 17 Februarie 1979) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Rain (1932), The Story of Temple Drake (1933), The Line-Up (1934), en I Wake Up Screaming (1941).
Flora Chan
Flora Chan (Chinees: 陳慧珊, gebore 30 Mei 1970 in Hongkong) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Si xin bu xi (2006), Mad Detective (2007), Connected (2008), en Rockland Boulevard.
Rembrandt van Rijn
Rembrandt van Rijn (15 Julie 1606 – 4 Oktober 1669) was 'n Nederlandse skilder en etser. Hy word oor die algemeen as een van die beste skilders in die geskiedenis van Europese en Nederlandse kuns beskou en die belangrikste Hollandse meester van die 17de eeu. Sy bydraes tot kuns was tydens die sogenaamde Nederlandse Goue Eeu, 'n tydperk in die 17de eeu wat die hoogtepunt van die Nederlandse kultuur, wetenskap, handel en mag gevorm het. Hy het in totaal ongeveer 300 skilderye, 300 etse en 2000 tekeninge geskep. Sy werk behoort tot die Barokstyl en is beïnvloed deur die Italiaanse skilder Caravaggio (1571 - 1610). Hy was die enigste Hollandse skilder wat sy werke met sy voornaam onderteken het.
Rembrandt het reeds in sy jeug sukses behaal as 'n portretskilder, maar sy latere jare is gekenmerk deur persoonlike tragedie en finansiële teëspoed. Sy tekeninge en skilderye was egter steeds gewild tydens sy eie leeftyd en hy het 'n hoë reputasie as kunstenaar geniet. Vir twintig jaar lank het hy byna elke belangrike Nederlandse skilder opgelei. Voorbeelde van Rembrandt se grootste kreatiewe seges is sy portrette van tydgenote, selfportrette en illustrasies van Bybeltonele. Die selfportrette vorm 'n unieke en intieme biografie, waarin die kunstenaar homself sonder ydelheid en met opregtheid beskou het.
In sy werke het Rembrandt 'n volledige kennis van klassieke ikonografie tentoongestel, maar dan aangepas tot die vereistes van sy ervaring. Dus was die uitbeelding van 'n Bybeltoneel gebaseer op Rembrandt se kennis van die teks, sy assimilasie van klassieke komposisie en sy waarnemings van die Joodse bevolking van Amsterdam.