cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arawa Kimura
Arawa Kimura (木村 現) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
2008 Australiese Grand Prix
Die 2008 Formule Een Australiese Grand Prix is op 16 Maart 2008 in Melbourne, Australië, gehou. Dit was die eerste wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Lewis Hamilton in sy McLaren-Mercedes gewen.
Khujwana
Khujwana is 'n nedersetting in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder beheer van die Groter Tzaneen Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Isaac Asimov
Isaac Asimov (oorspronklik Исаак Озимов, maar nou getranskribeer in Russies as Айзек Азимов) (tussen 4 Oktober 1919 en 2 Januarie 1920 – 6 April 1992) was 'n Amerikaanse skrywer en biochemikus. Hy was 'n baie suksesvolle en produktiewe skrywer van wetenskapsfiksie sowel as van populêre wetenskaplike boeke vir die breë publiek. Hy het ongeveer 500 publikasies gedurende sy leeftyd gepubliseer. Sy aanhangers verwys steeds na hom as The Good Doctor. Isaac Asimov word beskou as deel van wetenskapsfiksie se Groot Drie skrywers van die twintigste eeu. Die ander twee skrywers is Robert Heinlein en Arthur C. Clarke.
Lewensloop
Asimov is in Petrovichi, Rusland gebore, maar sy familie emigreer na die VSA toe hy drie jaar oud was. Hy word groot in Brooklyn, in New York Stad. Sy ouers was van Joodse afkoms maar was vrysinnig in hulle godsdienstige opvattings. Die jong Isaac kon gevolglik homself sonder probleme selfstandig ontwikkel tot 'n man van die wêreld' en in kontak kom met die wetenskapsfiksie tydskrifte uit die jare 20 en 30 wat sy belangstelling in wetenskapsfiksie aanwakker. Hy gradueer aan die Columbia Universiteit in 1939 en behaal daar ook 'n Ph.D. in die biochemie in 1948.
Intussen het hy drie jaar gedurende die Tweede Wêreldoorlog gewerk by die Philadelphia se Vloot-eksperimentele basis. Na die oorlog eindig word hy opgeroep na die VSA-leër vir nege maande waarna hy 'n eervolle ontslag kry. Tydens die verloop van sy kort militêre loopbaan behaal hy die rang van korporaal gebaseer op sy tikvermoë.
Hy gaan werk by die Boston Universiteit, en bly vir lank geasosieerd met die universiteit. Asimov het nooit veel as biochemikus gewerk nie, afgesien van die oorlogstyd toe hy vir die vloot as adviseur gewerk het, en wy hy homself gou voltyds aan skryf.
Hy trou met Gertrude Blugerman (1917, Kanada – 1990, Boston) op 26 Julie 1942, en hulle het twee kinders, David (gebore 1951) en Robyn Joan (gebore 1955). Hy skei van Gertrude in 1973 en trou met Janet O. Jeppson in 1974.
Asimov sterf op 6 April 1992. Tien jaar na sy dood het Janet Asimov se uitgawe van Asimov se outobiografie, It's Been a Good Life, bekend gemaak dat sy dood veroorsaak is deur VIGS. Dit het hy opgedoen nadat die menslike immuniteitsgebrek-virus (MIV) in besmette bloed aan hom toegedien is tydens 'n vroeëre hartoperasie.
Loopbaan as wetenskapsfiksieskrywer
Asimov begin verhale in wetenskapsfiksietydskrifte publiseer in 1939. In 1950 publiseer hy sy eerste boek, Pebble in the Sky.
Sy bekendste werk is 'n trilogie van romans, Foundation, Foundation and Empire, en Second Foundation (1951–53), wat handel oor die ondergang en heropstanding van 'n melkweg keiserryk  in die verre toekoms. Dit was volgens Asimov geïnspireer deur die ondergang van die Romeinse Ryk. 'n Tema in die verhaal is die historisisme, die idee dat die geskiedenis onvermydelik 'n bepaalde loop neem ongeag die onvoorspelbare gedrag van individue, net soos die makroskopiese voorwerpe in die natuurkunde voldoen aan wetmatighede ongeag die onvoorspelbare gedrag van elementêre deeltjes. In die 1980’s het Asimov die reeks vervolg met die boeke Foundation's Edge (1982), en Foundation and Earth (1986).
Die tweede tema waarvoor Asimov bekend word was sy robotverhale. In sy versameling kortverhale I, Robot (1950), ontwikkel hy 'n aantal gedragsreëls wat die robotte in sy verhale behoort te volg. Dit was die wette van robotika, wat in die wêreld van die wetenskapsfiksie sowel as die wetenskaplike wêreld van die kubernetika bekend sou word. Daarna bedink hy die positroniese brein van die robot. Albei konsepte het betekenisvolle invloed gehad op ander wetenskapsfiksieskrywers. Verdere 'robotverhale' was The Caves Of Steel (1954), The Naked Sun (1957), The Robots Of Dawn (1983) en Nemesis (1989)
Met Prelude to Foundation (1989) vestig Asimov 'n skakel tussen sy vroeë robot- en imperiumboeke en die eerste deel van die stigtingreekse. Hierna volg Forward the Foundation (1993) wat na Asimov se afsterwe gepubliseer word. Met die toestemming van sy erfgenamen word nog drie stigting (foundation) boeke gepubliseerd maar geskryf deur drie andere wetenskapsfiksieskrywers.
Ander verhale
Sy ander romans en versameling van kortverhale is The Stars Like Dust (1951) en Earth Is Room Enough (1957). 'n Rolprent met Robin Williams in die hoofrol, is gegrond op sy kortverhaal The Bicentennial Man. Die boek The Human Brain (1964) is eweneens 'n aantal kere verfilm. Sy Nightfall (1941) word deur sommige mense beskou as een van die beste wetenskapsfiksie kortverhale wat nog geskryf is. Die storie is ook al verfilm.
Populêre wetenskaplike werk
Die boeke van Asimov oor diverse wetenskaplike onderwerpe word toeganklik aangebied en bevat humor. Sy onderwerpe bestrek die diverse aspekte van menslike kennis, van teologie en bybelse geskiedenis tot abstrakte wiskunde. Onder sy werke in hierdie verband tel die volgende:
Asimov het ook drie boekdele van sy outobiografie geskryf. In Memory Yet Green (1979), In Joy Still Felt (1980), en I. Asimov: A Memoir (1994).
Verder skryf hy ook diverse essays soos Thinking About Thinking en Science: Knock Plastic (1967). Hy skryf selfs enkele speurverhale, waarvan die reeks oor die "swart wewenaars" die bekendste is.
Intellektuele standpunte
Isaac Asimov was 'n humanis en 'n rasionalis. Hy het nie opregte godsdienstige oortuigings in ander teengestaan nie maar het hom uitgespreek teen bygelowe of ongegronde geloof. Gedurende sy kinderjare het sy ma en pa ortodokse Joodse tradisie nagevolg maar dit nie op Isaac afgedwing nie. Hy het grootgeword sonder sterk godsdienstige invloede en het geglo dat die Bybel Hebreeuse mitologie verteenwoordig net soos die Iliad Griekse mitologie weergee.
Vir baie jare het Asimov homself 'n ateïs genoem maar hy het die term as onvoldoende gereken. Hy was van mening dat die term meer beskrywend is van dit waarin hy nie in glo nie, eerder as om te verklaar waarin hy wel glo. Later het hy die term humanis as 'n bruikbare alternatief verkies.
Messua (genus)
Messua is 'n genus uit die Salticidae-familie (springspinnekoppe).
Naam
Die naam van die genus is vernoem na Messua, 'n vroulike karakter in Rudyard Kipling se The Jungle Book. Ander Salticidae-genusse met Kipling se karaktername is Akela, Bagheera en Nagaina
Klassifikasie
Die genus is die eerste keer in 1896 deur die Amerikaanse aragnoloë, George en Elizabeth Peckham omskryf, gegrond op die spesie Messua desidiosa.
Die genus Messua is in 1897  deur Eugène Simon as 'n eweknie van Zygoballus beskou. Na 'n ondersoek oor onder watter spesietipe Messua desidiosa ingedeel moet word, merk Simon op dat dit "veel minder van die tipiese Zygoballus afwyk as wat die [Peckhams se] beskrywing te kenne gee." Hierdie stelling is in 1996 deur Wayne Maddison verkeerd bewys, met Messua wat as 'n geldige genus erken is. Maddison het ook verskeie ander spesies onder Messua ingedeel wat vroeër onder Metaphidippus geklassifiseer is.
Nagaina
Nagaina is 'n spinnekop-genus uit die Salticidae-familie (springspinnekoppe).
21 November
21 November is die 325ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (326ste in skrikkeljare). Daar volg nog 40 dae in die res van die jaar.
Nagaina
Naam
Die naam van die genus is vernoem na Nagaina, 'n karakter in Rudyard Kipling se kortverhaal, Rikki-Tikki-Tavi. Ander Salticidae-genusse met Kipling se karaktername is Bagheera, Messua en Akela.
Heilige Romeinse Ryk
Die Heilige Romeinse Ryk was die magsgebied van die Romeins-Duitse keisers van die Middeleeue tot 1806.
Ná die afsterwe van Lodewyk die Vrome is die Frankiese Ryk in drie dele verdeel:
Divian Ladwa
Divian Ladwa is 'n Engelse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente 8 Minutes Idle (2012), Lion (2016), en Ant-Man and the Wasp (2018), en in die televisiereeks Detectorists (2014).
Heilige Romeinse Ryk
Die Heilige Romeinse Ryk is vanaf die 10de eeu onder die heerskappy van die Ottone-dinastie uit die voormalige Karolingiese Oos-Frankiese Ryk gevorm. Die Oos-Frankiese koning het na homself as die rex Francorum orientalium verwys – "koning van die Oos-Franke" – en was in feite die heerser oor 'n ryk met 'n verskeidenheid opstandige stamme.
Die term Romanum Imperium (Latyns "Romeinse Ryk") was eers vanaf 1034 gebruiklik, Sacrum Imperium ("Heilige Ryk") vanaf 1157, terwyl die titel Sacrum Romanum Imperium vir die eerste keer in 1254 in 'n historiese dokument gebruik is.
Vanaf die 15de eeu is ook die bynaam "van die Duitse Nasie" (Nationis Germaniae) gebruik om spesifiek na die Duitssprekende gebiede van die ryk te verwys, en die bewoners het geleidelik 'n soort kulturele gemeenskapsgevoel ontwikkel. Die term "Duitse Nasie" verwys daarnaas ook na die Duitse herkoms en moedertaal van alle Romeinse keisers vanaf 962 (toe Otto I die kroon van die ryk verwerf het) tot die einde van die Heilige Romeinse Ryk in 1806. Geskiedkundiges verwys na die Heilige Romeinse Ryk soms ook as die Ou Ryk, ter onderskeiding van die Duitse Ryk, wat in 1871 gestig is.
Vanweë sy supranasionale karakter het die ryk nooit tot 'n nasionale staat in die moderne sin ontwikkel nie, maar het dit steeds 'n soort monargiese raamwerk vir die groot aantal onafhanklike Duitse state gebly. Behalwe vir die keiser en die ryksstande was daar ook min gemeenskaplike instellings.
Danksy sy swak strukture was die Heilige Romeinse Ryk ná die Middeleeue ook nie meer in staat om 'n oorlog te voer of sy magsgebied uit te brei nie. Die ryk se bevoegdhede was in die algemeen beperk tot gebiede soos die regssekerheid en die bewaring van vrede. Die ryk het sorg gedra vir politieke stabiliteit en die vreedsame beslegting van konflikte deur die magsdinamiek binne perke te hou: dit het die onderdane beskerm teen willekeurige magsmisbruik van plaaslike heersers en kleiner ryksstande teen regsverkragting deur die magtige ryksstande en die keiser.
Ná die Vredesluiting van Münster (Wesfalen) in 1648 was ook die buurlande as ryksstande 'n deel van die bedeling. Die Heilige Romeinse Ryk het sodoende ook 'n rol gespeel by die bewaring van vrede binne die Europese konstellasie van state.
Duitse koningskap en Romeinse keiserdom
Koningskap en keiserdom is in die Duitse Ryk steeds as twee verskillende konsepte van wêreldlike mag beskou. Gedurende die Middeleeue is die Duitse koning deur die hoë adel, biskoppe en hertoë (eers later ook deur die keurvorste) verkies, maar nie die keiser nie. Die keiserdom was in politieke opsig selfs 'n fiksie, gebore uit die oortuiging dat daar ook ná die ontbinding van die Romeinse Ryk 'n gemeenskaplike Westers-Christelike beskawing sou bestaan.
Volgens hierdie idee is die heerskappy (Latyns: imperium) oor die ryk vir die eerste keer deur keiser Konstantyn vanuit die weste na Griekeland oorgedra. Met die kroning van Karel die Grote het die pous die imperium later aan die Franke oorgedra, en uiteindelik is dit aan die Romeinse koning Otto I gegee wat eweneens deur die pous gekroon is. Die translatio imperii of oordrag van die ryksheerskappy was 'n uitsluitlike voorreg van die pous.
Pous en keiser was dit eens oor die posisie wat hulle in die Middeleeuse wêreld beklee het – hulle het die twee swaarde gedra wat deur Christus aan hulle verleen is, die geestelike en die wêreldlike – en hulle was net aan God verantwoordelik. Nogtans het soms konflikte uit die pous se besondere beklemtoning van die geestelike mag voortgespruit: indien hulle mag regstreeks deur God verleen was, sou die pous as sy verteenwoordiger op aarde voorkeur oor die wêreldlike keiser moet geniet. Daarenteen het die keiser met nadruk op die besondere rol van sy mag binne die tydelik-wêreldlike sfeer verwys – 'n mag waaraan immers ook die pous se wêreldlike gesag en die Kerkstaat onderworpe was.
Nadat geskille tussen pous en keiserdom begin verskerp het, het die twee heersers na mekaar as leenhere en vasalle verwys. Gelyktydig het albei pogings onderneem om hulself ook as die leenhere van alle Christelike Europese koninkryke te vestig.
Ryk, territorialisering en religieuse diversiteit
In teenstelling met baie ander Europese lande was Duitsland tot in die moderne tydperk nie as 'n nasionale staat georganiseer nie, maar eerder 'n voormoderne ryk beskou waarin 'n groot aantal selfregerende gebiede volgens 'n ingewikkelde staatsbedeling bestaan het. Geeneen van die verskillende gebiede het belang gestel in die opbou van 'n sentrale, nasionale gesag nie, en die Heilige Romeinse Ryk was ook allesbehalwe 'n staat van uitsluitlik Duitssprekendes: die ryk het steeds ook Slawiese, Romaanse en Baltiese landsdele – Boheme, Morawië, die huidige Slowenië, Istrië en 'n tyd lank ook Lyfland as deel van die Duitse Ordenstaat, dele van Noord-Italië, Switserland, die Lae Lande asook Lotaringe, Boergondië en – tydelik – Provence en Savoie ingesluit. As 'n veeltalige en supranasionale instelling, wat geleidelik tot 'n statebond op die basis van leenregtelike beginsels (en juis nie die moderne volkereg nie) ontwikkel het, het die Heilige Romeinse Ryk tot in die vroeë moderne tydperk voortbestaan. Alhoewel die ryk in die loop van sy geskiedenis gedwing is om gebiede aan Frankryk – as 'n nasionale staat aan sy westelike grens – af te staan en Switserland en Nederland met die Vredesluiting van Münster in 1648 (die sogenaamde Wesfaliese Vrede) amptelik onafhanklik geword het, is die internasionalisering van die Heilige Romeinse Ryk deur die geïnstitusionaliseerde belange van Europese moondhede bevestig: die koning van Denemarke het van oudsher gelyktydig as hertog van Holstein geregeer en was sodoende 'n lid van die Ryksstate. Swede en Frankryk, wat as Europese moondhede die bepalings van die Vrede van Münster en die Ryk se politieke bedeling gewaarborg het, het hom in 1648 vergesel. Vanaf 1714 het ook die Engelse koning – vanweë sy dinastiese verbintenis met Hannover – as derde buitelandse monarg 'n afgevaardigde op die Regensburgse Ryksdag geword.
Duitsland het nie net vanweë sy ligging in die sentrum van die Europese vasteland veral in die vroeë moderne tydperk die belangstelling van sy buurlande gewek nie. Dit was ook aan die feit te danke dat die Duitse Ryk 'n supranasionale karakter gehad het. Die politieke gebeure in die hartland van Europa het sodoende steeds 'n internasionale dimensie gekry – state soos Frankryk het die politieke en staatkundige orde van die Heilige Romeinse Ryk as 'n saak van nasionale belang beskou omdat die politieke ewewig in Sentraal-Europa regstreeks daaraan gekoppel was. Gevolglik is 'n aantal Europese oorloë, waaronder die Dertigjarige Oorlog, die Franse uitbreidingsoorloë onder koning Lodewyk XIV asook die Spaanse, Poolse en Oostenrykse Opvolgingsoorloë op Duitse bodem uitgeveg.
Ongeag sy insluiting van vreemde volke en alle pogings van buitelandse konings om hulle as keisers te laat bekroon, was die Heilige Romeinse Ryk steeds veral 'n ryk van die Duitse nasie – 'n ryk wat met sy Middeleeuse tradisies nog invloed op die politieke ontwikkeling van Duitsland in die 19de en 20ste eeu uitgeoefen het. Anders as byvoorbeeld in Spanje, Frankryk, Engeland en selfs in Nederland (wat tot in die 15de en 16de eeu self nog deel van die ryk uitgemaak het) is die ontwikkeling van 'n moderne nasionale staat in Duitsland sodoende belemmer en vertraag. Dit het uiteindelik nie op nasionale vlak sy aanvang geneem nie, maar op deelstaatvlak. In die loop van die 16de eeu het Duitsland as gevolg van die Reformasie ook sy godsdienstige en kerklike eenheid kwytgeraak – naas die voortbestaan van die ou Middeleeuse staatsstrukture en die verdeling in selfregerende deelstate wat by die proses van nasiewording met die ryk meegeding het was Duitsland as die oorsprongsland van die Reformasie nou ook deur religieuse diversiteit gekenmerk.
Organiese nomenklatuur
In organiese chemie is die organiese nomenklatuur 'n metode om organiese chemiese verbindings name te gee soos aanbeveel deur die Internasionale Unie van Suiwer en Toegepaste Chemie (IUSTC). Ideaal gesproke moet elke moontlike organiese verbinding 'n naam hê waarvan 'n ondubbelsinnige struktuurformule geskep kan word. Daar is ook 'n lys IUSTC-benoemingsaanbevelings vir anorganiese chemie.
Om lang en vervelige name in normale kommunikasie te vermy, word die amptelike IUSTC-benoemingsaanbevelings nie altyd in die praktyk gevolg nie, behalwe as dit nodig is om 'n eenduidige en absolute definisie aan 'n verbinding te gee. IUSTC-name kan soms eenvoudiger wees as ouer name, soos met etanol, in plaas van etielalkohol of cholesterol wat makliker is as die sistematiese naam (3S,8S,9S,10R,13R,14S,17R)-10,13-dimetiel-17-[(2R)-6-metielheptaan-2-iel]-2,3,4,7,8,9,11,12,14,15,16,17-dodekahidro-1H-siklopenta[a]fenantren-3-ol.
Die bekendste organiese stowwe het name in die omgangstaal, of daar word ouer name uit die geskiedenis van die chemie gebruik, maar dersuisende verbindings het geen naam in die omgangstaal nie.
Alkane
Byvoorbeeld, die eenvoudigste alkaan is CH4 (metaan) en die negekoolstof-alkaan CH3(CH2)7CH3 word nonaan genoem. Die name van die eerste vier alkane is onderskeidelik afgelei van metanol, eter, propionsuur en "bottersuur" (butanoësuur). Die res word met 'n Griekse numeriese voorvoegsel benoem, met die uitsondering van nonane met 'n Latynse voorvoegsel, en undekaan en tridekaan met voorvoegsels uit gemengde tale.
Vertakte alkane word die naam van 'n reguit ketting-alkaan gegee met aangehegde alkielgroepe. 'n Nommer voor die naam word gebruik on die koolstofatoom aan te dui waaraan die groep geheg is, en word getel vanaf die einde van die alkaanketting. Byvoorbeeld, (CH3)2CHCH3, algemeen bekend as isobutaan, word beskryf as 'n propaanketting met 'n metielgroep wat aan die middelste (nommer 2) koolstof gebind is, en die sistematiese naam 2-metielpropaan kry. Alhoewel die naam 2-metielpropaan gebruik kan word, is dit makliker en logieser om dit bloot metielpropaan te noem - die metielgroep kan onmoontlik op enige van die ander koolstofatome voorkom (wat die ketting sal verleng en butaan vorm, en nie propaan nie) en daarom is die gebruik van die nommer "2" onnodig.
As daar 'n onduidelikheid in die posisie van die syketting is, afhangend van die punt van die alkaanketting begin getel word, word die nommering gekies sodat die kleiner getal gebruik word. Byvoorbeeld (CH3)2CHCH2CH3 (isopentaan) word 2-metielbutaan genoem, nie 3-metielbutaan nie.
As daar verskillende groepe is, word hulle in alfabetiese volgorde bygevoeg, geskei deur komma's of koppeltekens. Die langste moontlike hoof-alkaanketting word gebruik; dus 3-etiel-4-metielheksaan in plaas van 2,3-diëtielpentaan, al beskryf dit ekwivalente strukture.
Die voorvoegsels di-, tri- ens. word geïgnoreer vir die doel van alfabetiese ordening van sykettings (bv. 3-etiel-2,4-dimetielpentaan, nie 2,4-dimetiel-3-etielpentaan nie).
Alkene
Meervoudige dubbele bindings het die vorm-diëen, -triëen, ens. en die voorvoegsel van die ketting wat die groote aandui neem 'n ekstra "a": CH2=CHCH=CH2 is buta-1,3-dieen.
Eenvoudige cis- en trans-isomere kan aangedui word met 'n voorvoegsel cis- of trans-: cis-but-2-een, trans-but-2-een. Cis- en trans- is egter relatiewe beskrywers. Dit is die IUSTC-konvensie om alle alkene te beskryf met behulp van absolute beskrywers van Z-(dieselfde kant) en E-(teenoorgestelde) met behulp van die Cahn–Ingold–Prelog-prioriteitsreëls.
Alkyne
Alkyne gebruik die selfde reëls maar eindig met die agtervoegsel "yn", bv. etyn (asetileen) en propyn (metielasetileen).
Halogenoalkane en Halogenoarene
In halogenoalkane en halogenoarene word die funksionele halogeengroepe voorafgegaan met die bindingsposisie en neem die vorm aan van fluor-, chloor-, broom-, jood-, ens., afhangende van die halogeen. Veelvuldige groepe is dichloro-, trichloro-, ens., en verskillende groepe word soos voorheen alfabeties georde. CHCl3 (chloroform) is byvoorbeeld trichloormetaan. Die verdowingsmiddel Halotaan (CF3CHBrCl) is 2-broom-2-chloor-1,1,1-trifluoroetaan.
Alkohol
Alkohols (R-OH) neem die agtervoegsel "-ol" met 'n invoegsel van die numeriese bindingsposisie: bv. CH3CH2CH2OH is propaan-1-ol. Die agtervoegsels -diol, -triol, -tetraol, ens., word gebruik vir veelvuldige -OH-groepe: Etileenglikol CH2OHCH2OH is etaan-1,2-diol.
As 'n funksionele groep met 'n hoër voorrang in die molekule voorkom, word die voorvoegsel "hidroksi" met die bindingsposisie gebruik. bv. CH3CHOHCOOH is 2-hidroksipropanoësuur.
Eters
Eters (R-O-R) bestaan uit 'n suurstofatoom tussen die twee aangehegte koolstofkettings. Die korter van die twee kettings word die eerste deel van die naam met die "-aan" agtervoegsel verander na "-oksi", en die langer alkaanketting word die agtervoegsel van die naam van die eter. Dus is CH3OCH3 metoksimetaan, en CH3OCH2CH3 is metoksi-etaan, en nie etoksimetaan nie. As die suurstof nie aan die einde van die hoof-alkaanketting geheg word nie, word die hele korter alkiel-plus-etergroep as 'n sy-ketting behandel en voorafgegaan met sy bindingsposisie op die hoofketting. Dus is CH3OCH(CH3)2 2-metoksipropaan.
Alternatiewelik kan 'n eterketting genoem word as 'n alkaan waarin een koolstof deur 'n suurstof vervang word, 'n vervanging aangedui deur die voorvoegsel 'oksa'. CH3OCH2CH3 kan byvoorbeeld ook 2-oksabutaan genoem word, en 'n epoksied ('n sikliese eter met 'n drie-atoomring) kan oksasiklopropaan genoem word. Hierdie metode is veral handig wanneer beide groepe wat aan die suurstofatoom geheg is, kompleks is.
Amiene
Vir sekondêre amiene (met die vorm R-NH-R) is die primêre naam van die amien die langste koolstofketting wat aan die stikstofatoom geheg is. Die ander ketting is voorgevoeg as 'n alkielgroep met die posisievoorvoegsel 'n skuinskrif N: CH3NHCH2CH3 is N-metieletaanamien. Tersiêre amiene (R-NR-R) word soortgelyk behandel: CH3CH2N(CH3)CH2CH2CH3 is N-etiel-N-metielpropaanamien. Weereens word die substituentgroepe alfabeties gerangskik.
Amiede
Amiede (R-CO-NH2) neem die agtervoegsel "-amied" of "-karboksamied" wanneer die koolstof in die amiedgroep nie in die hoofketting opgeneem kan word nie. Die voorvoegselvorm is beide "karbomiel-" en "amiedo-". Byvoorbeeld HCONH2 Metaanamied, CH3CONH2 Etaanamied.
Amiede wat addisionele substituente op die stikstof bevat, word soortgelyk aan die geval van amiene behandel: hulle word alfabeties gerangskik met die voorvoegsel N: HCON(CH3)2 is N,N-dimetielmetaanamied.
Opsomming van basiese beginsels en voorbeeld
In die chemie word 'n aantal voorvoegsels, agtervoegsels en invoegsels gebruik om die tipe en posisie van die funksionele groepe in die verbinding te beskryf.
Die stappe vir die benaming van 'n organiese verbinding is:
Die getalle vir dié tipe syketting word in stygende volgorde gegroepeer en voor die naam van die syketting geskryf. As daar twee sykettings met dieselfde alfakoolstof is, sal die getal twee keer geskryf word. Voorbeeld: 2,2,3-trimetiel-. As daar beide dubbel- en drievoudige bindings is, word "een" (dubbelband) voor "yn" (drievoudige binding) geskryf. Wanneer die hooffunksionele groep 'n terminale funksionele groep is ('n groep wat slegs aan die einde van 'n ketting kan bestaan, soos formiel- en karboksielgroepe), hoef dit nie 'n nommer te kry nie.
Voorbeeld van 'n molekule met die moederkoolstowwe genommer 1 tot 23, en die ander atoome (behalwe waterstof) ook genommer:
Volg nou die bogenoemde stappe:
Die finale naam is dus: (6E,13E)-----5-hidroksie-trikosa--19-yn-.
Così fan tutte
Così fan tutte, ossia La scuola degli amanti, K. 588, is 'n komiese opera (opera buffa) deur Wolfgang Amadeus Mozart. Daarin bak twee mans twee susters 'n poets om te toets of die vroue regtig vir hulle lief is en aan hulle getrou sal wees.
Die opera het twee bedrywe volgens die libretto (teks) van Lorenzo da Ponte. Die eerste opvoering was op 26 Januarie 1790 in Wene en was 'n groot sukses. Omdat keiser Jozef II op 20 Februarie 1790 oorlede is, word alle teaters gesluit en word die opera eers weer in Junie 1790 hervat.
Die titel beteken "So doen hulle almal" of "Die skool vir geliefdes" en sinspeel op die onbetroubaarheid van vroue in die liefde.
Storielyn
Hulle kom egter terug, as Albaneërs vermom, om by mekaar se geliefde aan te lê. Met die sameswering van Despina stem die twee susters in om met die buitelanders te trou. Op die laaste oomblik verwyder die mans hul vermomming, en bestraf hulle hul ontrou geliefdes.
Jillian Bach
Jillian Bach (gebore 27 April 1973) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente American Pie (1999) en Julie & Julia (2009), en in die televisiereekse Bones (2005) en The Mentalist (2008).
Biemna liposphaera
Biemna liposphaera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Biemna en tot die familie Desmacellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1912 deur Hentschel.
Tawny Moyer
Tawny Moyer (gebore 30 Maart 1957) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Halloween II (1981), Looker (1981), en While You Were Sleeping (1995), en in die televisiereeks Sports Night (1998).
Villaseca de Arciel
Villaseca de Arciel is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León.
Gallo
Gallo (Galo) is 'n streektaal van Frankryk, wat veral in die oostelike Bretagne gepraat word. Gallo behoort - in teenstelling met die Keltiese Bretons - tot die Romaanse Oïl-taalfamilie en is derhalwe nou verwant aan ander Noord-Franse streektale soos Normandies, Pikardies en Pointevin-Saintongies. Gallo het vermoedelik ná 1000 as 'n selfstandige dialek ontwikkel.
Die naam Gallo is moontlik afgelei van die Bretonse gallaoued, wat na die geromaniseerde Galliese inwoners van Bretagne verwys.
Desondanks sy tradisie as 'n literêre taal is Gallo beperk tot sy rol as omgangstaal en medium vir toneelopvoerings en inheemse musiek. Een van die moltreinstasies in die Bretonse hoofstad Rennes maak gebruik van tweetalige aanwysings in Frans en Gallo, maar anders bly Gallo in sy eie taalgebied meesal onsigbaar.
Danksy die Gallo-taalbeweging geniet die taal sedert die sewentigerjare erkenning in die plaaslike openbare lewe. Onderwysers kan die amptelike Certificat d’Aptitude à l’Enseignement du Gallo verwerf om hulle as Gallo-onderwysers te bekwaam. Gallo is nou 'n opsionele skoolvak vir hoërskool-leerlinge.
Die woordeskat en grammatika van Gallo toon 'n sekere invloed van Bretons, maar is oorwegend van die Latynse en Gallo-Romeinse taal oorgeërf.
Dave Lamb
Dave Lamb (gebore 17 Januarie 1969) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Goodness Gracious Me (1998), Dark Ages (1999), 2DTV (2001), en The Bleak Old Shop of Stuff (2011).
Nobuo Matsunaga
Nobuo Matsunaga (松永 信夫) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Witkoppen
Witkoppen is 'n voorstad in die noordelike gedeelte van Sandton, noord van Johannesburg, Suid-Afrika.
Dit is 'n digbevolkte woongebied met meer as agt uitbreidings reeds gevestig. Die hoofweg deur die gebied heet ook Witkoppenweg.
Lane Smith
Lane Smith (29 April 1936 – 13 Junie 2005) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Red Dawn (1984), The Mighty Ducks (1992), en My Cousin Vinny (1992), en in die televisiereeks Lois & Clark: The New Adventures of Superman (1993).
SV Wilhelmshaven
duimnael|Die Jadestadion in [[Wilhelmshaven.]]
Slag van die Nyl
Die Slag van die Nyl (1 Augustus - 2 Augustus 1798) was 'n seeslag waar die Britse Vloot onder leiding van Viseadmiraal Horatio Nelson die Franse vloot verslaan het en Napoleon se leër in Egipte van steun afgesny het. Franse verliese word beraam op soveel as 1 700 gesneuweldes (insluitend Viseadmiraal Brueys) en 3 000 krygsgevangenes. 218 Britte het tydens die seeslag gesneuwel.
SV Wilhelmshaven
SV Wilhelmshaven is 'n Duitse sokkerklub uit Wilhelmshaven in Neder-Sakse.
Slag van die Nyl
Agtergrond
Napoléon Bonaparte was op die tydstip nog 'n Franse generaal wat vinnig besig was om opgang te maak. In sy poging om die Britse posisie in Indië te bedreig het hy Egipte ingeval en verower. Die veldtog deur Napoleon het ook baie wetenskaplikes, opvoedkundiges en tegniese kundiges ingesluit wat onder andere landmeters ingesluit het wat die moontlikheid om 'n kanaal tussen Rooisee en die Middelandse See te grawe ondersoek het. Voor die inval het Napoleon gerugte versprei dat hy 'n inval in Ierland beplan. Dit het die Britte oorreed om die westekant van die Middelandse See te bewaak en Napoleon se vloot toegelaat om na Egipte te seil sonder enige teenstand. Drie weke na sy leër aan wal gegaan het, het 'n Britse vloot van 14 skepe onder leiding van Horatio Nelson wat naarstigtelik opsoek was na die Franse vloot uiteindelik op die 15 Franse skepe afgekom in die baai van Aboukir in Egipte.
SV Wilhelmshaven
Geskiedenis
FC Comet is in 1905 gestig en is kort daarna herdoop na FC Deutschland Wilhelmshaven. In 1912 het die klub met Heppenser BSV saamgesmelt en in 1924 met VfB Wilhelmshaven om Wilhelmshavener SV 1906 te word.
Slag van die Nyl
Voorbereidings
Die Britse vloot het die Franse vloot net voor sononder op die 1ste Augustus genader. Die Franse vloot was in die Baai van Aboukir geanker in vlak water minder as 14 m diep naby 'n sandbank. Die Franse vloot het die sandbank gebruik om die bakboordkant van hul vloot te beskerm terwyl hulle stuurboord na die oop see gerig was. Brueys wat bekend was met Nelson se taktiek het sy geankerde skepe aanmekaar vasgeketting om te probeer verhoed dat die Britse vloot deur hul lyn sou sny. Bruey het verwag dat die slag die volgende dag sou begin aangesien hy geglo het dat die Britte dit nie sou waag om snags in vlak, onbekende waters in 'n konfrontasie betrokke te raak nie. Voorbereidings aan die Franse kant was daarom nie so dringend nie en daar bestaan ook die moontlikheid dat die Franse vloot sou probeer het om gedurende die nag te ontsnap.
SV Wilhelmshaven
Geskiedenis
In 1939 het SV 06 met VfL 1905 Rüstringen saamgesmelt om SpVgg Wilhelmshaven 05 te vorm. Die span het meegeding in die Gauliga Neder-Sakse (en tydens die Tweede Wêreldoorlog in die Gauliga Weser-Ems), een van die 16 topligas in die Duitse sokkerstruktuur ten tyde van die Derde Ryk.
Slag van die Nyl
Die Slag
Iemand op Thomas Foley se skip die Goliath het agtergekom dat daar 'n gaping tussen die voorste skip van die Franse vloot en die land daarnaby was. Hy het geraam dat die ankerkettings diep genoeg sou wees om sy skip toe te laat om bo-oor te vaar. Die Goliath het deur hierdie gaping gevaar saam met 'n paar ander Britse skepe en sodoende is die Franse vloot van beide kante af aangeval. Die Franse skepe was waarskynlik nie voorbereid op 'n aanslag van die bakboord kant af nie en hul kanonne aan daardie kant was waarskynlik nie voorbereid daarop nie. Een van die Britse skepe die Culloden is gestrand maar die oorblywende skepe het voortgevaar en baie skade aan die Franse skepe aangerig.
SV Wilhelmshaven
Geskiedenis
Die span het in 1943 en 1944 aan die nasionale eindtoernooi deelgeneem, maar is redelik vroeg uitgeskakel.
Slag van die Nyl
Die Slag
Die vlagskip van die Franse vloot die L'Orient is deur die Bellerophon bestook maar is ontmas en het hulpeloos weggedryf. Daarna het die Alexander en die Swiftsure hom bestook. Om 21:00 het die L'Orient aan die brand geslaan en was daar 'n verposing in die slag met skepe wat probeer het om meer afstand tussen hulle en die brandende skip te plaas. Rondom 22:00 het die brand die magasyn bereik en het die skip ontplof en die skip uitmekaar geskiet. Slegs 'n honderd van die L'Orient se bemanning van 'n duisend het oorleef. Die skokkende ontploffing het byna 'n 30 minute verposing in die slag meegebring.
SV Wilhelmshaven
Geskiedenis
Na die Tweede Wêreldoorlog is die span eers weer in 1952 herstig en in 1972 is daar met TSV Germania saamgesmelt om die huidige SV Wilhelmshaven te vorm.
Slag van die Nyl
Die Slag
Slegs twee van die Franse skepe aan die een kant van hul lyn, die Le Généreux en die Guillaume Tell saam met twee fregatte, die Diane en die Justice kon daarin slaag om te ontsnap. Die oorblywende skepe is almal gebrand of gevange geneem op die 2de Augustus.
Klein vyf diere
Die benaming Klein Vyf het ontstaan nadat safaritoeriste herhaalde sukses ondervind het om die sg. Groot Vyf waar te neem en te fotografeer in Suidelike Afrika. Dit was na oproepe deur natuurbewaarders dat toeriste en besoekers aan bewaringsgebiede ook die kleiner — minder opsigtelike — maar steeds unieke, diere van die bosveld in Suid-Afrika herken vir wat hulle in die natuur beteken.
Knikkopsuikerbos
Die knikkopsuikerbos (Protea pendula) is 'n blomdraende struik wat hoort tot die bekende Proteagenus. Dit staan ook bekend as die ondersteboknopprotea. Die plant is endemies aan Suid-Afrika, dit kom voor vanaf die Sederberg tot by die Koue Bokkeveld waar dit deel van die fynbos-bioom is. Die struik groei regop, word 3 m hoog en blom hoofsaaklik van Mei tot Junie.
Slag van die Nyl
Die Slag
Nelson is tydens die geveg getref toe 'n kartets bo hom ontplof het terwyl hy op die dek gestaan het. Die geneesheer het hom ondersoek en bevind dat die wond oppervlakkig was, al wou Nelson dit nie aanvanklik glo nie (hy het selfs die kapelaan laat ontbied omdat hy geglo het hy lê op sterwe). Nelson het egter ten volle van die wond herstel.
Knikkopsuikerbos
'n Brand vernietig die plant, maar die sade oorleef. Die saad word in 'n doppie geberg en daarna deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van voëls. Die plant groei in droë, rotsagtige gebiede en op kranse op hoogtes van 1 000 - 2 000 m.
Slag van die Nyl
Nadraai
Die nuus van die oorwinning het Brittanje nie dadelik bereik nie omdat die skip wat die nuus na Brittanje moes neem gevange geneem is na 'n woeste geveg met die Le Généreux wat tydens die geveg by Aboukir baai ontsnap het.
Knikkopsuikerbos
In Engels staan dit as die Nodding sugarbush bekend.
Slag van die Nyl
Nadraai
Nelson het na Italië vertrek waar die Vanguard by die baai van Palermo gestrand is. Hier het ook een van die meer omstrede voorvalle tydens Nelson se loopbaan plaasgevind naamlik die teregstelling van Prins Francesco Caracciolo.
Klein vyf diere
Die Klein Vyf wild van Afrika is:
Slag van die Nyl
Nadraai
Napoleon wat reeds sy leër aan wal gesit het, het sy verowering van Egipte voltooi en verder gegaan en Sirië ook verower. Die politieke situasie in Parys het egter verander. Hy het sy troepe agtergelaat en teruggekeer na Frankryk om beheer te neem van die staatsgreep wat sou lei tot sy verkiesing as die Eerste Konsul. Napoleon het homself daarna as Keiser gekroon op die 2de Desember 1804.
Die seeslag het die Britse heerskappy op see gevestig vir die duur van die Franse Rewolusionêre oorloë en was 'n belangrike bydrae tot die groeiende faam van Admiraal Nelson.
Toskaanse leeu
Die Toskaanse leeu of Toskaanse jaguar is 'n prehistoriese groot katsoort uit die ‘‘Villafranchien’’ van Italië. Ewenwel dit oorspronklik as ’n afsonderlike spesie gereken is, word Panthera toscana vandag dikwels as die voorganger van Panthera gombaszoegensis, oftewel die Europese jaguar, beskou.
Ritakop
Ritakop is 'n nedersetting in die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder beheer van die Groter Tzaneen Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer. Dit lê ongeveer 25 km suidoos van Tzaneen aan die R36-streekspad.
Styl (beeldende kunste)
In die beeldende kunste is styl 'n "... bepaalde manier wat die groepering van werke in verwante kategorieë moontlik maak" of "...enige bepaalde en dus herkenbare manier waarop 'n stuk uitgevoer of 'n artefak gemaak word, of uitgevoer en gemaak behoort te word." Dit verwys na die visuele voorkoms van 'n kunswerk wat verband hou met ander werke deur dieselfde kunstenaar, of werke van dieselfde tydperk, opleiding, streek, "skool", kunsbeweging of argeologiese kultuur: "Die idee van styl was lank die vernaamste metode waarvolgens die kunshistorikus kunswerke geklassifiseer het. Hy selekteer en vorm die kunsgeskiedenis volgens styl".
Oorsig
Enige kunswerk kan teoreties gesproke volgens styl ontleed word; geen tydperk of kunstenaar kan nié 'n styl hê nie, behalwe deur volkome onbevoegdheid. Omgekeerd kan geen natuurlike voorwerp oor 'n spesifieke styl beskik nie, aangesien styl die gevolg is van keuses wat deur 'n kunstenaar gemaak word. Hetsy die kunstenaar 'n doelbewuste stylkeuse uitoefen of sy eie styl kan identifiseer, maak nie regtig saak nie.
Die meeste tydperke word eers later deur kunshistorici geïdentifiseer en gedefinieer, maar kunstenaars kan kies om hulle eie styl te definieer en benoem. Die name van die meeste ouer style is die skeppings van kunshistorici en sou nie deur die praktisyns van daardie style verstaan word nie. Sommiges het as spottende terme ontstaan, insluitend Goties, Barok en Rococo. Kubisme aan die ander kant was 'n doelbewuste identifisering deur 'n paar kunstenaars; die woord self het blykbaar by kritici eerder as die skilders onstaan, maar is vinnig deur die kunstenaars aangeneem.
Westerse kuns, soos dié van sommige ander kulture, veral Chinese kuns, het 'n opmerklike geneigdheid om "klassieke" style uit die verlede van tyd tot tyd te laat herleef.
Geskiedenis van die konsep
Klassieke kunskritiek en die paar Middeleeuse geskrifte oor estetika het nie regtig bygedra tot die ontwikkeling van 'n konsep van styl of die ontleding daarvan nie,  en alhoewel Renaissance- en Barok-kunsskrywers baie geïnteresseerd in styl was, het hulle nie 'n samehangende teorie daarvan ontwikkel nie. Giorgio Vasari het 'n baie invloedryke, maag hoogs gekritiseerde, beskrywing van die ontwikkeling van styl in Italiaanse skilderkuns gegee. Hy het die ontwikkeling van 'n Florentynse styl, gebaseer op disegno of lyngebaseerde tekeninge, beklemtoon. Saam met ander Renaissance-teorici soos Leon Battista Alberti het hy klassieke debatte oor die beste balans tussen die realistiese uitbeelding van die natuur en die idealisering daarvan gevoer; hierdie debat sou tot die 19de eeu en die koms van Modernisme voortduur.
Die teoretikus van Neoklassisisme, Johann Joachim Winckelmann, het in 1764 die stilistiese veranderinge in Griekse klassieke kuns ontleed deur dit noukeurig met die veranderinge in Renaissance-kuns te vergelyk, en "Georg Hegel het die idee gekodifiseer dat elke historiese tydperk 'n tipiese styl sal hê". Die uitvinding van die Duitse woord Zeitgeist word dikwels aan hom toegeskryf, maar hy het die woord in werklikheid nooit gebruik nie. Hy het wel die frase der Geist seiner Zeit (die gees van sy tyd) gebruik en geskryf dat "niemand bo sy eie tyd kan uitstyg nie, want die gees van sy tyd is ook sy eie gees."
Die konstruering van skemas vir die periodestyle van historiese kuns en argitektuur was van groot belang vir 19de-eeuse kundiges op die nuwe en aanvanklik hoofsaaklik Duitssprekende terrein van kunsgeskiedenis, met belangrike skrywers oor die teorie van styl, insluitend Carl Friedrich von Rumohr, Gottfried Semper, en Alois Riegl in sy Stilfragen van 1893. Heinrich Wölfflin en Paul Frankl het die debat in die 20ste eeu voortgesit.
Semper, Wölfflin, en Frankl, en later Ackerman, het agtergronde in die argitektuurgeskiedenis gehad, en nes baie ander terme vir periodestyle, is "Romanesk" en "Goties" aanvanklik geskep om argitektoniese style te beskryf. Hierdie terme is dikwels op ander terreine van die beeldende kunste toegepas, en later selfs verder, na musiek, letterkunde en die algemene kultuur oorgedra.
Stilistiese veranderinge in argitektuur volg dikwels op, en word moontlik gemaak deur, nuwe tegnieke of materiale, van byvoorbeeld die Gotiese ribgewelf tot moderne metaal- en gewapende betonkonstruksie.
Alhoewel styl teen die Tweede Wêreldoorlog as 'n sentrale komponent van kunshistoriese ontleding gevestig was, het ander maniere vir die bestudering van kuns ontwikkel,  sowel as 'n reaksie teen die beklemtoning van styl; vir Svetlana Alpers was "die normale invokasie van styl in kunsgeskiedenis inderdaad 'n neerdrukkende saak".
Individuele styl
Tradisioneel het kunsgeskiedenis groot klem op die individuele styl van 'n kunstenaar geplaas: "Die konsep van persoonlike styl is moontlik 'n aksioom van Westerse konsepte van identiteit". Die identifisering van individuele styl is veral belangrik in die toeskrywing van werke aan kunstenaars en 'n dominante faktor in kunswaardasie vir die kunsmark, bowenal vir werke in die Westerse tradisie sedert die Renaissance. Die identifisering van individuele styl in kunswerke is "basies die taak van 'n groep spesialiste in die veld, bekend as connoisseurs",  'n groep wat by kunshandel en museums betrokke is. Daar is dikwels spanning tussen dié connoisseurs en die gemeenskap van akademiese kunshistorici.
Trant
"Trant" is 'n verwante term en word dikwels gebruik vir wat in werklikheid 'n onderafdeling van 'n styl is, en is moontlik op spesifieke styl- en tegniekpunte gefokus. Terwyl baie elemente van periodekuns tot kenmerkende vorms en fatsoen gereduseer kan word, verwys "trant" oor die algemeen na die algehele styl en atmosfeer van 'n werk, veral komplekse werke soos skilderye wat nie maklik aan 'n presiese ontleding onderwerp kan word nie. Dit is 'n taamlik verouderde term en word vermy aangesien dit so 'n vaag is. Wanneer dit wel gebruik word, is dit dikwels in die konteks van nabootsings van die individuele styl van 'n kunstenaar, en dit is een van die hiërargie van diskrete of diplomatiese terme wat in die kunshandel gebruik word. Volgens die afslaers Christie's beteken die frase "Trant van..." wat in hulle katalogusse gebruik word, "Na ons mening 'n werk wat in die kunstenaar se styl gedoen is, maar van 'n later datum."
Styl in argeologie
Ondanks moderne tegnieke soos radiokoolstofdatering bly periodiese of kulturele styl in die argeologiese veld 'n noodsaaklike hulpmiddel in die identifisering en datering van nie slegs kunswerke nie, maar alle klasse van argeologiese artefakte, insluitend suiwer funksionele voorwerpe.
Net soos by kunsgeskiedenis is 'n formele ontleding van die morfologie (vorm) van individuele artefakte die beginpunt. Daarvolgens word tipologieë vir verskillende soorte artefakte gekonstrueer, en deur middel van die Ordeningstegniek word 'n stylgebaseerde relatiewe datering uitgevoer wanneer wetenskaplike absolute dateringstegnieke nie gebruik kan word nie. Selfs klein fragmente soos potskerwe kan met sekerheid volgens hulle styl gedateer word. In teenstelling met die onlangse neigings in kunsgeskiedenis, heg argeologiese skole steeds baie waarde aan die studie van styl as basis vir die klassifisering van voorwerpe voordat verdere interpretasie volg.
Stilering
Stilering en gestileerd het 'n meer spesifieke betekenis en verwys na visuele voorstellings waar vereenvoudigde maniere gebruik word om voorwerpe of tonele uit te beeld sonder dat daar gepoog word om 'n volledige, presiese en akkurate weergawe van hul visuele voorkoms (mimesisof "realisties") te skep.
Gestileerde voorstellings word dikwels in tradisionele en moderne kuns, sowel as populêre vorms soos strokiesprente of animasie aangetref. The Simpsons sowel as Afrika-kuns maak van hoogs gestileerde voorstellings gebruik. Die twee Picasso-skilderye wat hier geplaas is, toon 'n beweging na 'n meer gestileerde weergawe van die menslike figuur binne die skilder se styl,  en die Uffington Wit Perd is 'n voorbeeld van 'n hoogs gestileerde prehistoriese voorstelling van 'n perd. Motiewe in die dekoratiewe kunste soos die palmet of arabesk is dikwels hoogs gestileerde weergawes van plantdele.
Biemna macrorhaphis
Biemna macrorhaphis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Biemna en tot die familie Desmacellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1914 deur Hentschel.
Willaway
Willaway is 'n klein voorstad in die noorde van Johannesburg, Suid-Afrika.
Goa
Goa (Konkani: गोंय, [ˈɡoʊ.ə], ) is die kleinste deelstaat in Indië. Goa het 'n bevolking van sowat 1,5 miljoen (2011), en het 'n oppervlakte van 44 212 km². Die hoofstad is Panaji (voorheen Panjim) en die grootste stad is Vasco da Gama (met 'n bevolking van sowat 100 000). Goa is geleë aan die suidwestelike kus van Indië in die streek bekend as die Konkan, en geografies geskei van die Deccan-hoogland deur die Wes-Ghats. Dit word omring deur die Indiese deelstate Maharashtra in die noorde en Karnataka in die ooste en suide, met die Arabiese See wat sy westelike kus vorm. Dit is Indië se kleinste deelstaat op die landkaart en die vierde kleinste volgens inwonertal. Goa het die hoogste BBP per capita onder alle Indiese state, twee en 'n halwe keer dié van die land. Dit is deur die Elfde Finansieringskommissie as die beste geplaasde staat gereken vir sy infrastruktuur, en word deur die Nasionale Bevolkingskommissie op die top-ranglys vir die beste lewenskwaliteit in Indië geplaas.
Die historiese stad Margao toon steeds die kulturele invloed van die Portugese, wat die eerste keer in die vroeë 16de eeu as handelaars geland het en dit kort daarna verower het. Goa was 'n voormalige staat van die Portugese Ryk. Die Portugese oorsese gebied van Portugees-Indië het ongeveer 450 jaar bestaan (vanaf 1510 tot 1961), totdat dit in 1961 deur Indië geannekseer is. Goa se meerderheid en amptelike taal is Konkani.
Goa word jaarliks deur groot getalle internasionale en binnelandse toeriste besoek weens sy wit sandstrande, naglewe, aanbiddingsplekke en argitektuur wat as Wêrelderfenis gelys is. Dit het 'n ryk flora en fauna as gevolg van sy ligging in die Wes-Ghats-reeks, 'n brandpunt vir biodiversiteit.