cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fins
Telwoorde
Die vorm van telwoorde berus op die basistelwoorde van een tot tien: yksi (1), kaksi (2), kolme (3), neljä (4), viisi (5), kuusi (6), seitsemän (7), kahdeksan (8), yhdeksän (9) en kymmenen (10). Heel tiene word deur die agtervoegsel -kymmentä gevorm, dus kaksikymmentä vir "twee tiene", oftewel twintig. Verder word getalle groter as twintig op soortgelyke wyse gevorm deur eenvoudig die enkelgetal aan te las: kaksikymmentäyksi vir een-en-twintig. Op soortgelyke wyse word met getalle in die honderde, duisende ens voortgegaan.
Die getalle van 11 tot 19 wyk van hierdie stelsel af en word gevorm deur die agtervoegsel -toista en die enkelgetal, dus kaksitoista vir twaalf. Direk vertaal sou dit betekn "twee van die tweede“, dus die tweede getal van die tweede blok van tien. Hierdie telvorm is vroeër ook vir groter getalle gevolg sodat 35 as viisineljättä, of "vyf van die vierde", gelees sou word. Hierdie uitdrukwyse het egter uit die hedendaagse taal verwyn, 'n mens tref dit nou slegs in ouer tekste (voorbeeld: in die inhoudsopgawe van die Kalevala). Op soortgelyke wyse word die woord vir een-en-half soos "die helfte van die tweede", puolitoista gevorm.
Een van die eienaardighede van die Finse telwoorde is dat die telwoorde soos selfstandige naamwoorde verbuig word: Kolmesta talosta vir "uit drie huise". Hierdie verbuiging het betrekking op telwoorde wat uit meer as een deel bestaan:
Die telwoorde van 2 af vereis, as hulle in die nominatief of akkusatief staan, vir die getelde onderwerpe die partitiewe enkelvoud: yksi auto ('n motor), kaksi autoa (twee motors). In ander gevalle staan die telwoord en die getelde woord in dieselfde naamval, die selfstandige naamwoord egter altyd in enkelvoud: kahdessa autossa (in twee motors).
Slipknot
Slipknot is 'n Amerikaanse heavy metal musiekgroep van Des Moines, Iowa, dit het in 1995 tot stand gekom. Die groep van nege lede is Sid Wilson, Joey Jordinson, Paul Gray, Chris Fehn, Jim Root, Craig Jones, Shawn Crahan, Mick Thompson en Corey Taylor. Hulle is bekend vir elke lid wat 'n unieke masker dra.
Fins
Werkwoorde
In Fins het die werkwoord vier tye (teenwoordige tyd, onvoltooide verlede tyd (imperfektum), voltooide teenwoordige tyd (perfektum) en voltooide verlede tyd), vier modusse (indikatief, voorwaardelik, imperatief en potensiaal), veelvuldige infinitiewe en 'n werkwoordelike selfstandige naamwoord asook vier deelwoorde. Die lydende vorm in Fins verskil van die Afrikaanse vorm en is 'n onpersoonlike vorm.
Vervoegingstipes
Finse werkwoorde word in ses tipes ingedeel. Hierdie indeling kan verder in verskeie onderafdelings verfyn word. Die uitgange is dieselfde vir alle tipes, maar die woordstamme ondergaan tydens vervoeging verskillende veranderinge. Om 'n woord te kan vervoeg moet 'n mens weet tot watter tipe die werkwoord behoort, want daaruit kan die stam wat vir die vervoeging nodig is, bepaal word: Tydens vervoeging kan die woordstam deur konsonantgradasie verander word. Op taalhistoriese gronde word hierdie veranderinge nie altyd toegepas nie.
Hierdie tabel toon voorbeelde van die belangrike vervoegingstipes. Kenmerkend in elke geval is die infinitief (om te praat) / 1ste persoon teenwoordig (ek praat) / 3de persoon imperfek (geen direkte ekwivalent in Afrikaans nie) / deelwoord (gepraat) / onpersoonlike imperfek (mens praat). Uit hierdie stamvorme kan alle woordvorme afgelei word.
Vervoeging
Vervoeging van die werkwoord puhua (praat) in die teenwoordige tyd: 1) Verdubbeling van die voorafgaande klinker tree net by kort klinkers in werking, nie by lang klinkers of diftonge nie.
2) Hierdie uitgange is onderworpe aan vokaalharmonie, d.w.s. in plaas van a kan 'n ä staan.
Die persoonlike voornaamwoorde van die eerste en tweede persoon kan weggelaat word aangesien die persoon deur die persoonlike uitgang eenduidig duidelik is.
Tye
Die teenwoordige tyd dui huidige of toekomstige aksies aan. Die preteriti wat vir historiese redes die imperfektum (onvoltooide verlede tyd) genoem word, maar eintlik 'n pretiritum is, dui die afgeslote verlede aan. Dit word reëlmatig met die tyduitgang -i- gevorm. Die uitgang is dieselfde as in die teenwoordige tyd.
Die voltooide teenwoordige tyd (perfektum) dui op 'n handeling wat in die verlede plaasgevind het, of begin het, maar nog wat nog op die hede inwerk. Dit kom grootliks ooreen met die Engelse present perfect. Die voorverlede tyd of voltooide verlede tyd (plusquamperfektum) dui 'n handeling aan wat voor 'n vergelykingspunt in die verlede gebeur het. Die perfektum en plusquamperfektum word met 'n hulpwerkwoord olla (sein) en die verlede deelwoord gevorm.
Fins beskik nie oor 'n toekomende tyd nie. Toekomstige handelinge word met die teenwoorige tyd uitgedruk (menen huomenna "ek gaan môre", "ek sal môre gaan"). In die meeste gevalle is 'n duidelike temporale toekenning moontlik ten spyte van die gebrek aan 'n toekomende tyd, veral omdat dit dikwels uit die gebruik van naamvalle afgelei kan word (luen kirjaa "ek lees (tans) 'n boek", maar luen kirjan "ek sal 'n boek lees"). Om die toekoms duidelik aan te dui word daar deesdae soms volgens die Indo-Europese voorbeeld ook 'n beskrywing met die werkwoord tulla (kom) gebruik (tulen menemään huomenna).
Wyse
Die indikatief is die basis grammatikale wyse en word vir die uitdruk van die werklikheid gebruik.
Die voorwaardelike wyse druk hipotetiese of voorwaardelike handelinge uit. Dit word deur die wyseaanduier -isi- gevorm.
Die imperatief is die bevelsvorm. Benewens die imperatief vir die tweede persoon enkelvoud en meervoud is daar ook 'n imperatief vir derde persoon enkelvoude en meervoude en die eerste persoon meervoud wat vandag selde in alledaagse taalgebruik voorkom.
Die potensiaalwyse dui 'n waarskynlike maar niebesliste handeling aan. In moderne spreektaal word dit baie selde gebruik. Dit word met die wyseaanduier -ne- gevorm.
Lydende vorm
Die aanduier vir die lydende vorm is -(t)ta-/-(t)tä-. Dit kom in alle tye en wyses voor: Die geïmpliseerde onderwerp van 'n lydende sin moet altyd 'n mens wees. 'n Afrikaanse sin soos "die boom is omgewaai" kan nie in Fins in die lydende vorm vertaal word nie, want dit sou te kenne gee dat 'n groep mense die boom omwaai.
Infinitief
Fins het volgens verskillende menings tussen drie en vyf infinitiewe en 'n werkwoordelike selfstandige naamwoord (die getal infinitiewe wissel in verskillende grammatikas). Die 1ste infinitief (puhua "om te praat") kom met die Afrikaanse infinitief ooreen en is die basisvorm van die werkwoord. Die ander infinitiewe word deur verbuiging gevorm om talle tye en wyse in finale sinskonstruksies te vorm (byvoorbeeld puhuessani "terwyl ek praat", puhumatta "sonder dat ek praat", olen puhumaisillani "ek het amper gepraat" / "ek was naby daaraan om te praat" ens.).
Ontkenning
Die ontkennende vorm word met die spesiale ontkenningswerkwoord ei en die onvervoegde werkwoordstam gevorm:
Die ontkennende imperfektum word anders gevorm as die affirmatief, naamlik met ei en die bedrywende verlede deelwoord van die werkwoord. Die ontkennende perfektum en plusquamperfektum word deur die ontkenning van die hulpwerkwoord olla gevorm.
Met ontkenning van 'n imperatief staan die ontkenningswerkwoord in 'n spesiale imperatiefvorm älä.
Om te hê
Daar is in Fins nie 'n ekwivalent van die Afrikaanse "om te hê" nie. In plaas daarvan gebruik 'n mens 'n konstruksie met die derde persoon enkelvoud van olla (om te wees) en die addesiewe naamval.
Woordorde
Die algemene woordorde in 'n Finse sin is onderwerp-werkwoord-voorwerp, wat Fins 'n SVO-taal maak. Die woordorde is egter in beginsel vry. Dit is egter ook nie arbitrêr nie, aangesien dit betekenisnuanses uitdruk. Nuwe inligting verskyn meestal aan die einde van 'n sin. Vergelyk die volgende sinne wat alamal beteken "Die hond het die man gebyt":
Vrae
By die antwoord op 'n ja/nee-vraag word die Afrikaanse "ja" deur die herhaling van die werkwoord uitgespreek en die Afrikaanse "nee" deur die ontkennende werkwoord.
Onderwerp
Die onderwerp- en voorwerpkategorie word in Fins minder duidelik uitgedruk as in Afrikaans. Die onderwerp kan in die nominatief of partitief staan of kan geheel en al ontbreek. Die normale naamval vir die onderwerp is die nominatief. 'n Partitiewe onderwerp kom voor in sogenaamde eksistensiële sinne ("daar is"-sinne) wanneer 'n onbepaalde hoeveelheid bedoel word. In sinne wat noodsaaklikheid uitdruk, staan die Finse uitdrukking wat ooreenkom met die Afrikaanse onderwerp in die genitief en word dit 'n datiefbywoord genoem, aangesien dit semanties met die datief ooreenkom. Die grammatikale onderwerp is die infinitief. Generiese sinne wat in Afrikaanse meestal met die onpersoonlike "mens" of die formele onderwerp "dit" uitgedruk, het geen onderwerp nie.
Voorwerp
Die voorwerp kan in die akkusatief of in die partitief staan. Die voorwerp is altyd in die partitief as dit ontkennend is. In affirmatiewe sinne het is daar twee keuses vir die naamval van die voorwerp. Die akkusatief druk 'n kwantitatiewe onbepaalde uit, terwyl die partitief gebruik word wanneer 'n onbepaalde of onbeperkte hoeveelheid bedoel word. Verder kan 'n aspekonderskeid uitgedruk word. In dié geval druk die akkusatief 'n perfektiewe of resultatiewe (afgeslote) en die partitief 'n imperfektiewe of irresultatiewe (nieafgeslote) handeling uit.
Bysinekwivalente
Die sogenaamde "bysinekwivalente" (Fins: lauseenvastikkeet) behels kompakte infinitiewe of partisipiële konstruksies wat 'n bysin vervang. Die infinitief word in die proses verbuig en druk 'n temporale of modale (wyse) finale uiteindelike betekenis uit. Die onderwerp van die bysin kom in die genitief voor of kan as 'n besitlike agtervoegsel aangelas word.
Woordvorming
Fins het 'n ingewikkelde woordvormingstelsel deurdat van 'n enkele woordstam talle onderskeibare begrippe afgelei kan word. Die volgende woorde word byvoorbeeld almal van dieselfde woordstam afgelei: kirja ("boek"), kirjain ("letter"), kirjaimisto ("alfabet"), kirje ("brief"), kirjasto ("biblioteek"), kirjailija ("skrifsteller"), kirjallisuus ("literatuur"), kirjoittaa ("skryf"), kirjoittaja ("outeur"), kirjoitus ("skrif"), kirjallinen ("skriftelik"), kirjata ("boeke in dra"), kirjasin ("letter tik"), kirjaamo ("registrateur"), kirjoitin ("drukker"), en kirjuri ("skrywer").
Talle eindlettergrepe dra by tot woordvorming wat die woord in 'n spesifieke konteks plaas. In die voorbeeld hierbo beteken -in 'n werktuig, -sto 'n versameling, -uri 'n doelwit, byvoorbeeld 'n mens wat 'n (in die woordstam gegewe) aktiwiteit uitvoer en -mo 'n plek, waar 'n (in die woordstam gegewe) aktiwiteit uitgevoer word. 'n Verdere algemene lettergreep is die plekbeskrywende -la.
Leenwoorde
Daar bestaan in die Finse woordeskat ontlening uit duidelik onderskeibare tydperke. Historiese taalkundiges kan oeroue leenwoorde uitwys. So stam die Finse telwoord vir "100", sata, waarskynlik af van 'n oervorm van Indo-Iranees en is dit verwant aan die Sanskrit-woord śatam. In die prehistoriese tyd, ongeveer 1000 v.C. het die voorvaders van die moderne Finne kontak met die Balte, Germane en Slawe gehad, uit wie se tale talle woorde oorgeneem is. Die klankwaarde van hierdie ou leenwoorde is baie keer beter in Fins bewaar as in die taal van oorsprong. So is die Finse kuningas nog so te sê identies aan die Germaanse oervorm *kuningaz, terwyl die woord in hedendaagse Germaanse tale verder ontwikkel het (Afrikaans: koning, Duits König, Engels king, Sweeds konung of kung, ens.).
Die meeste van die leenwoorde in Fins kom egter uit Sweeds. Die huidige Finland het van die 12de eeu tot 1809 aan die Sweedse Koninkryk behoort. Gedurende hierdie tydperk was die adelstand Sweeds. Baie leenwoorde is uit Sweeds in Fins opgeneem, byvoorbeeld: kuppi (Sweeds. kopp "koppie") of die weeksdae maanantai, tiistai (Sweeds måndag, tisdag) ens. Ook leenvertalings soos die frase ole hyvä (soos Sweeds var så god, letterlik "wees so goed") vir "asseblief" is algemeen. In die betreklik kort tydperk waarin Finland aan Rusland behoort het, het Russies baie minder spore in die taal agtergelaat, veral omdat Russies nie die ampstaal was nie. Meer onlangs is leenwoorde ook uit Engels oorgeneem, hoewel minder as in tale soos Afrikaans of Duits.
Omgangstaal
In Fins verskil die geskrewe en gesproke taal meer as in meeste ander Europese tale. Die onderskeid is in klank sowel as grammatikale aard. Die skryftaal word vir alle geskrewe teks gebruik; 'n uitsondering is informele korrespondensie soos e-pos en SMS-boodskappe. In gespreksituasies word daar in teenstelling hiermee byna uitsluitlik van die omgangstaal gebruik gemaak, buiten by besonder formele geleenthede. Die omgangstaal wissel volgens dialek, agtergrond, ouderdom en sosiale stand van die sprekers, maar ook by dieselfde persoon na gelang van die omstandighede.
Die Finse omgangstaal is in wese gegrond op die dialek van Helsinki, wat tot die algemene standaardtaal ontwikkel het.
Die belangrikste kenmerke van die omgangstaal is:
Dialekte
Die verskille tussen die Finse dialekte is redelik gering, hulle verskil byna uitsluitlik in uitspraak. Finse dialekte word verdeel in die Westelike en Oostelike hoofgroepe. Die klassifikasie van die Meänkieli-dialek wat in Noordwes-Swede in die Tornedal gepraat word, is omstrede. In Finland word dit meestal as 'n Peräpohjola-dialek gesien terwyl dit in Swede as 'n selfstandige taal geklassifiseer word en op skool as 'n skryftaal geleer word.
Wes-Finse dialekte (Die syfers verwys na die kaart langsaan.) <ol> <li> Suidwes-Finse dialekte in Varsinais-Suomi en Satakunta <li> Häme-dialekte in Häme <li> Suidoos-Botniese dialek in Suidoos-Botten <li> Middel- en Noordoos-Botniese dialekte in Sentraal- en Noordoos-botten <li> Peräpohjola-dialekte in Lapland, Tornedal en Finnmark </ol> Oos-Finse dialekte <li> Savo-dialekte in Savo, Noord-Karelië, Sentraal-Finland en Kainuu <li> Suidoos-Finse dialekte in Suid-Karelië en voor die Tweede Wêreldoorlog op die Kareliese Landengte </ol>
Die belangrikste onderskeid tussen die Westelike en Oostelike dialekte is die hantering van die skrifspraaklike d. In die Wes-Finse dialekte is die klank meestal deur r of l vervang (tehrä in plaas van tehdä), in die Oos-Finse dialekte het dit verdwyn (tehä). In die Suidwestelike dialekte val klinkers dikwels weg veral by woorduitgange (byvoorbeeld snääks in plaas van sinäksi), terwyl in die Oostelike dialekte klinkers ingevoeg word (byvoorbeeld kolome in plaas van kolme). Die Oostelike dialekte het gepalataliseerde konsonante (byvoorbeeld vesj in plaas van vesi).
Taalvoorbeeld
'n Berig wat op 10 April 2008 in die Oulu dagblad Kaleva verskyn het, word hieronder as voorbeeldteks verskaf met die oorsponklike teks, fonetiese klankskrif, interlineêre vertaling en Afrikaanse vertaling:
Crella hospitalis
Crella hospitalis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Crella en tot die familie Crellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Schmidt.
Jef Geeraerts
Geeraerts is in Antwerpen gebore. Na sy studie in politieke en administratiewe wetenskappe aan die Koloniale Hogeschool van België in Antwerpen word hy 'n koloniale administrateur in die Belgiese Kongo. Met die onafhanklikheid van die Kongo stuur hy sy vrou en kinders terug na België, en in Augustus 1960 keer hy self terug na België. Gedurende die volgende ses jaar word hy deur die regering betaal (terugkeerprogram). Na hierdie tyd moet hy egter werk soek ten einde te kan oorleef. Hy besluit om skrywer te word en studeer Germaanse tale aan die Universiteit van Brussel.
Wet op Afsonderlike Geriewe
Die Wet op Afsonderlike Geriewe, Wet No 49 van 1953, het deel gevorm van die apartheidstelsel van rassesegregasie in Suid-Afrika.
Die wet het segregasie van alle openbare fasiliteite, insluitend geboue, eetplekke, ontspannings- en vervoergeriewe, afgedwing om kontak tussen verskillende rassegroepe in die land te beperk. Die wet het ook bepaal dat geriewe vir verskillende rasse nie noodwendig van gelyke gehalte hoef te wees nie, in praktyk is die beste geriewe vir die wit rassegroep gereserveer en was dié vir ander rasse meestal van minderwaardige gehalte.
'n Opvallende uitsondering is vir die Johannesburgse Dieretuin en aangrensende meer gemaak. Die voorwaardes waaronder die grond beskikbaar gestel is het bepaal dat alle rasse daar welkom moet wees. Rasseskeiding is gevolglik nie toegelaat vir die tyd wat die dieretuin hier geleë was nie.
Die wet is in 1989 deur President F.W. de Klerk afgeskaf, 'n paar maande voor die ontbanning van verskeie politieke partye, die vrylating van politieke gevangenes en die aanvang van onderhandelinge om apartheid te beëindig in Februarie 1990.
Jef Geeraerts
Loopbaan as skrywer
Na afloop van sy studies skryf hy sy eerste roman, Ik ben maar een neger, wat hom uiters kontroversieel maak. Die boek is gebaseer op sy ervaringe as deel van die militêre magte in die Kongo. Hy het meer van hierdie politiek-gemotiveerde koloniale boeke geskryf, voordat hy met sy Gangreen- reeks begin het. Daar is vier dele, Gangreen 1 (Black Venus), Gangreen 2 (De Goede Moordenaar), Gangreen 3 (Het Teken van de Hond) en Gangreen 4 (Het Zevende Zegel). Hierdie boeke was seksueel eksplisiet, welke tot kontroversie in België gelei het. Sy boeke is deur sommige as rassisties en pornografies beskou.
Geeraerts verwerf later bekendheid vir sy speurverhale. Vandag word hy veral gevier as 'n misdaadromanskrywer van formaat, en is verskeie van sy boeke (De zaak Alzheimer en Dossier K) vir film verwerk.
Geeraerts skryf in totaal 35 romans, enkele toneelstukke en ook 'n radiodrama. Twee van sy boeke is 'n film verwerk.
Private lewe
Geeraerts het drie kinders uit sy eerste huwelik gehad, waaronder sy dogter Ilse. In 1978 is hy met Eleonore Vigenon getroud. In sy laaste lewensjare woon hy in Baarle in Oos-Vlaandere, deel van Gent. Hy sterf aan 'n hartaanval in Gent in Mei 2015. <sup class="noprint Inline-Template" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="The material near this tag failed verification of its source citation(s). (May 2019)">mislukte verifikasie  ]
Toekennings en erkennings
(onvolledige lys)
Die stad Antwerpen het 'n gedenkplaat op die geboortehuis van Geeraerts aangebring. Daarbenewens het die stad sy handgeskrewe argief vir bewaring aangekoop. Die asteroïd 13027 Geeraerts (1989 GJ4) wat op 3 April 1989 deur EW Elst aan die Europese Suidelike Observatorium ontdek is, is na Jef Geeraerts vernoem.
Olesya Rulin
Olesya Rulin (gebore 17 Maart 1986) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent High School Musical 3: Senior Year (2008) en in die televisiereeks Powers (2015).
Fran Carlon
Fran Carlon (2 April 1913 – 4 Oktober 1993) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse Escape (1950), Robert Montgomery Presents (1950), As the World Turns (1956), en Decoy (1957).
Slaptjips
Slaptjips is diepgebraaide stafies aartappels wat ongeveer so lank soos 'n vinger is. Dit was oorspronklik 'n Belgiese spesialiteit, maar het intussen dwarsoor die wêreld 'n gewilde vullende bygereg geword wat dikwels by wegneem-eetplekke verkoop word. Slaptjips is daarnaas ook een van die belangrikste bevrore voedselprodukte.
Metode
Vir die bereiding van slaptjips word geskilde aartappels in stafies met 'n deursnee van sowat een sentimeter en 'n lengte van tussen twee en tien sentimeter gesny, effens gedroog en vervolgens in plantolie twee keer diepgebraai - eers teen 'n temperatuur van tussen 140 en 180 °C totdat hulle 'n liggeel kleur kry, en daarna - sodra hulle afgekoel het - 'n tweede keer teen 'n temperatuur van sowat 190 °C diepgebraai totdat hulle 'n goue kleur verkry.
Industriële vervaardiging
Restourante en privaatverbruikers gee, ter wille van gerief, dikwels voorkeur aan industrieel-verwerkte slaptjips wat na die eerste braai gevries is. Hulle moet voor bediening net nog éénkeer diepgebraai of in die oond gebak word. Verwerkte slaptjips word soms ook van aartappelpuree of -granulaat gevorm.
Vir die industriële vervaardiging van slaptjips word veral langerige aartappels gebruik. Produsente gee voorkeur aan soorte met 'n liggeel kleur sodat die eindproduk goudbruin en nie grys is nie. Aartappelsoorte met 'n hoër konsentrasie stysel krimp nie wanneer die water verdamp nie. Geskikte soorte is bv. Agria, Granola en Ditta.
Die aartappel word gewas en onder stoom in 'n aartappelskiller geskil, geblansjeer, in loopbanddroërs gedroog en in groot diepbraaiers gebak. Sodra die slaptjips gereed is, word hulle afgekoel en uiteindelik in vriestonnels bevries. Moderne aanlegte vir die vervaardiging van slaptjips kan tot 25 ton klaarproduk per uur hanteer.
Die grootste vervaardigers wêreldwyd is McCain Foods (Kanada), Simplot en Lamb Weston (albei in die VSA).
Niels Andersen (akteur)
Niels Andersen (gebore 7 Augustus 1942) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Tomorrow My Love (1971), Vejen til byen (1978), Stealing Rembrandt (2003), en Ambulance (2005).
Emily Deschanel
Emily Deschanel (gebore 11 Oktober 1976) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cold Mountain (2003), Spider-Man 2 (2004), en Boogeyman (2005), en in die televisiereeks Bones (2005).
Kabinet van Hans Strijdom
180px|duimnael|Adv JG Strijdom
Suid-Afrika is tussen 30 November 1954 en 24 Augustus 1958 deur die kabinet van J.G. Strijdom regeer.
Marquinhos Santos
Marcos Vinícius dos Santos Gonçalves, beter bekend as Marquinhos Santos is 'n Brasiliaanse sokkerafrigter. Marquinhos Santor bestuur tans Coritiba.
Jean Carmen
Jean Carmen (7 April 1913 – 26 Augustus 1993) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Born to Battle (1935), Gunsmoke Ranch (1937), The Painted Stallion (1937), en Arizona Gunfighter (1937).
2017 Kanadese Grand Prix
Die 2017 Formule Een Kanadese Grand Prix het op 11 Junie 2017 op die Gilles Villeneuve-renbaan in Montreal, Kanada plaasgevind. Dit was die sewende wedren van die kampioenskapseisoen gewees en is deur Lewis Hamilton in sy fabrieks-Mercedes AMG gewen.
Bande
Pirelli het die volgende bande verskaf:
Pasta
duimnael|Pasta met eiervrug en tamaties.
Pasta is ’n tradisonele Italiaanse stapelvoedsel. Die eerste verwysing daarna kom in 1154 in Sisilië voor.
Crella incrustans
Crella incrustans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Pasta
Die meeste droë pastas word vervaardig deur middel van ’n persingsproses, maar dit kan ook tuis gemaak word. Vars pasta is tradisioneel met die hand gemaak, soms met behulp van ’n eenvoudige masjien, maar vandag word baie soorte vars pasta ook kommersieel met groot masjiene vervaardig en is dit algemeen in veral spesialiteitswinkels te kry.
Crella incrustans
Die spons behoort tot die genus Crella en tot die familie Crellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1885 deur Carter.
Pasta
Beide droë en vars pasta is in ’n verskeidenheid soorte en vorms verkrygbaar; 310 spesifieke vorms is bekend en meer as 1 300 name is al opgeteken. In Italië wissel die naam van spesifieke vorms pasta dikwels van plek tot plek. Die vorm cavatelli is byvoorbeeld onder 28 verskillende name bekend, na gelang van die streek of dorp. Algemene soorte pasta sluit in plat, lang, dun of buisvorms. Droë én vars pasta word in Italiaanse kookkuns in drie kategorieë geregte gebruik: Pasta asciutta is ’n gekookte pasta wat met ’n sous of smaakmiddel voorgesit word; in pasta in brodo is die pasta deel van ’n soort sopgereg; en in pasta al forno is die pasta in ’n gereg wat gebak word.
Pasta is gewoonlik ’n eenvoudige gereg, maar daar is baie verskillende soorte vanweë die veelsydigheid daarvan. Sommige pastageregte word in klein, eenvoudige porsies as ’n eerste gang voorgesit. Pasta word ook in ligte middagetes gebruik, soos in slaaie, of groot porsies vir aandete. Dit kan warm of koud voorgesit word. Pastasouse wissel in smaak, kleur en tekstuur. Wanneer ’n soort pasta en sous gekies word om saam voor te sit, is daar gewoonlik algemene reëls wat geld. Eenvoudige souse soos pesto is ideaal vir lang, dun vorms, terwyl tamatiesous goed saam met dikker pastas gaan. Dikker souse klou ook makliker aan die gate en groefies van buisvormige of gedraaide pastas. Die ekstra sous wat ná die ete op die bord agterbly, word dikwels met ’n stuk brood opgevee. Pasta bestaan hoofsaaklik uit stysel, met klein hoeveelhede proteïen en mangaan.
Etimologie
Die woord "pasta" kom uit Italiaans, en die Italiaanse woord kom van die Latynse woord pasta, "deeg", wat op sy beurt kom van die Griekse παστά pasta, "gortpap".
Geskiedenis
thumb|220px|Die maak van pasta in 'n illustrasie uit die 15de-eeuse uitgawe van Tacuinum Sanitatis, 'n [[Latynse vertaling van die Arabiese werk Taqwīm al-sihha deur Ibn Butlan. ]]
Die eerste konkrete inligting oor pastaprodukte in Italië dateer van die 13de tot 14de eeu. In die geskrifte van die 1ste-eeuse Romeinse digter Horatius was lagana (enkelvoud: laganum) dun velle gebraaide deeg en is dit algemeen geëet. In die 2de eeu het Atenaeus 'n resep verskaf vir lagana: velle deeg gemaak van meelblom en die sap van gekneusde blaarslaai. Dit is daarna met speserye gegeur en in diepvet gebraai.
'n Kookboek uit die vroeë 5de eeu beskryf 'n gereg met die naam lagana wat bestaan het uit lae deeg met 'n vleisvulsel, 'n voorloper van moderne lasagne. Die kookmetode van die velle deeg stem egter nie ooreen met die moderne definisie van óf 'n vars óf 'n droë pastaproduk nie. Die basiese bestanddele en dalk die vorm was wel dieselfde.
Volgens historici was daar enkele gevalle waar 'n pastaproduk genoem is, veral die geregte itrion, wat in die 2de eeu in Griekeland genoem is, en itrium in die Jerusalemse Talmoed, 'n soort gekookte deeg wat van die 3de tot 5de eeu algemeen in die Romeinse Palestina was.
thumb|220px|Seun met spaghetti, deur Julius Moser (omstreeks 1808). Uit Noord-Afrika kom couscous, 'n gereg soortgelyk aan pasta. Dit is egter eerder klein bolletjies deeg.
Daar is 'n legende van Marco Polo wat pasta uit China ingevoer het. Dit het in die Amerikaanse Macaroni Journal ontstaan wat deur 'n vereniging kosnywerhede geplubliseer is met die doel om pasta in die VSA te bevorder. Volgens Jeffrey Steingarten het die 20ste-eeuse Engelse kosskrywer Jane Grigson geglo die storie van Marco Polo het in die 1920's of 1930's ontstaan in 'n advertensie vir 'n Kanadese spaghettimaatskappy.
Koshistorici glo die gereg het in Italië gewild geraak danksy uitgebreide Mediterreense handel in die Middeleeue. Van die 13de eeu af het verwysings na pastageregte (macaroni, ravioli, gnocchi, vermicelli) al hoe meer op die Italiaanse Skiereiland voorgekom.
In die 14de en 15de eeu het gedroogde pasta gewild geraak omdat dit maklik geberg kon word. Mense kon pasta nou op skepe berg wanneer hulle die Nuwe Wêreld verken het. 'n Eeu later is pasta oor die wêreld heen geëet in die tyd van ontdekkingsreise.
Hoewel tamaties in die 16de eeu in Italië bekend gestel en in die 17de eeu in Italiaanse kos begin gebruik is, kom die beskrywing van die eerste Italiaanse tamatiesouse uit die laat 18de eeu: Die eerste geskrewe rekord van pasta met tamatiesous kom voor in die kookboek van 1790 L'Apicio Moderno deur die Roomse sjef Francesco Leonardi. Voordat tamatiesous bekend geraak het, is pasta droog met die vingers geëet; vloeibare souse het die gebruik van 'n vurk noodaaklik gemaak.
Geskiedenis van vervaardiging
Aan die begin van die 17de eeu het Napels primitiewe masjene gehad vir die maak van pasta. Later is die kniemasjien en pers ontdek, en dit het die vervaardiging van pasta kostedoeltreffend gemaak.
Danie Niehaus
Danie Niehaus (gebore 31 Oktober 1952 in Johannesburg) is 'n Afrikaanse sanger. Hy tree ook saam met Kevin Leo en Mathys Roets op onder die verhoognaam Drie van die Bestes. Van sy treffers sluit in: Sweef Soos 'n Arend, Jy Is Vrou en Dis Wind, Dis Reën, Dis water.
Pasta
Geskiedenis van vervaardiging
In 1740 is 'n lisensie vir die eerste pastafabriek in Venesië uitgereik. In 1859 het Joseph Topits Hongarye se eerste pastafabriek in die stad Pest opgerig. Dit het met stoomenjins gewerk. Dit was een van die eerste pastafabrieke in Sentraal-Europa.
Danie Niehaus
Hy is die seun van Dana Niehaus, in lewe 'n befaamde akteur en radio-omroeper.
Pasta
Geskiedenis van vervaardiging
In die vroeë 1900's het kunsmatige droog- en persprosesse ontstaan wat 'n groter verskeidenheid pastas en groter volumes vir uitvoer tot gevolg gehad het. Dit het 'n tydperk begin wat bekend is as "Die Nywerheid van Pasta".
Crella rubiginosa
Crella rubiginosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Brynn Rumfallo
Brynn Rumfallo (gebore 1 Julie 2003) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent We Are The Future (2018).
Rooibos
Rooibos (Aspalathus linearis) is 'n lid van die Fabaceae-familie plante, en word algemeen gebruik om kruietee van te maak. Dit behoort tot die Aspalathus plantgroep, wat bestaan uit meer as 200 spesies wat in die Sederberge van Suid-Afrika groei en endemies daar is.
Die blare van die bos word geoes, gekneus en in die son gelaat om te oksideer, waarna hulle hul kenmerkende rooi kleur verkry. Hierdie produk word dan gekook of in water laat lê soos tee, om 'n drankie te maak wat beide warm en koud geniet kan word. Die produk word ook gereeld as "rooi tee" bemark. Rooibostee staan ook bekend as naald-, speld- of koopmanstee.
Crella rubiginosa
Die spons behoort tot die genus Crella en tot die familie Crellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1862 deur Schmidt.
Rooibos
Rooibos het ook sy opwagting gemaak in gesondheids- en skoonheidsprodukte. Dit is wyd deur die antieke San van die streek gebruik. Dit is vry van kafeïen en bevat Aspalathin, 'n geurstof wat gevind word in medisinale kruie wat gebruik word om vel- en sirkulasieprobleme mee te behandel. Rooibos het 'n besonder hoë vitamien C-inhoud van 15,7 mg per 100 g. Dit het min tannien (sowat 4,4 persent teenoor die 12 persent in gewone tee). Tannien belemmer die absorpsie van minerale. Rooibostee bevat ook klein hoeveelhede fluoried, kalsium en mangaan.
Japannese navorsing oor die effekte van oligosakkariede, wat ook in Rooibos gevind word, dui aan dat hierdie stowwe die immuunstelsel help om virusinfeksies af te weer.
Rooibos is ryk aan flavonoïde, antioksidante wat die optrede van Superoksied Dismutase (S.O.D.) naboots deurdat hulle vry radikale verwyder.
Ander voorgestelde voordele sluit in:
Grooteilandrivier
Die Grooteilandrivier is 'n rivier wat in die Tuinroete van Suid-Afrika vloei en in die Indiese Oseaan uitmond. Dit is wes van Plettenbergbaai en suid van Harkerville geleë.
Rooibos
Navorsing oor die positiewe gesondheidsvoordele van rooibos word deur die Suid-Afrikaanse Rooibosraad befonds en ondersoek deur navorsers soos Amanda Swart aan die Universiteit Stellenbosch.
Pasta
In moderne tye
Die idee om tamatiesous saam met pasta te eet was revolusionêr, aangesien dit aanvanklik alleen geniet is. Die verbruik van pasta het mettertyd verander; dit was aanvanklik ’n klein, eenvoudige item, maar dit word nou dikwels in veel groter porsies geëet as deel van komplekse, gesofistikeerde geregte. Faktore soos die lae prys en maklike kookmetodes dra by tot die toenemende gewildheid van hierdie stapelvoedsel.
thumb|250px|Verskillende soorte pasta in ’n winkelvenster in [[Venesië, Italië.]] Die kuns om pasta te maak en die toegewydheid aan die voedselsoort het aansienlik verander sedert pasta die eerste keer gemaak is. “Daar word geraam Italianers eet 27 kg pasta per persoon per jaar, veel meer as byvoorbeeld die Amerikaners se 9,1 kg per persoon.” Italianers is so lief vir pasta dat die verbruik groter is as die gemiddelde verbouing van graan in die land; Italië voer dus gereeld graan in om pasta te maak. In die hedendaagse gemeenskap is pasta veelsydig en ’n verskeidenheid soorte word in supermarkte aangetref. Vanweë die wêreldwye aanvraag daarna word pasta hoofsaaklik in groot maat vervaardig, met net ’n klein hoeveelheid wat met die hand gemaak word.
Pasta was oorspronklik net deel van die Italiaanse en Europese kookkuns. Intussen het dit oor internasionale grense versprei en dit word nou wêreldwyd geëet. Vanweë die immigrasie van Italianers na Suid-Afrika het spaghetti met frikkadelle en macaroni-en-kaas deel geword van die Suid-Afrikaanse kookkuns. Net so is pasta deesdae deel van die stapelvoedsel van Kanada en Noord-Amerika vanweë die immigrasie van Italianers na dié lande aan die begin van die 20ste eeu.
Bestanddele
Pasta is van die vroegste tye af in die noorde van Italië van koringmeel gemaak en in die suide hoofsaaklik van durum. In sommige streke is ander soorte meel ook gebruik, soos gort, bokwiet, rys en mielies.
Om voorsiening te maak vir mense met allergieë en glutenonverdraagsaamheid word rys en mielies weer dikwels gebruik vir die maak van pasta. Meel kan ook met gekookte aartappels vervang word. Ander byvoegings tot die basiese mengsel van meel en vloeistof kan insluit groentepurees soos van tamaties of spinasie, sampioene, kaas, kruie of ander smaakmiddels. Hoewel pasta gewoonlik van ongegiste meel gemaak word, word gis vir die maak van minstens nege pastavorms gebruik.
Bymiddels kan ook in droë pastas gebruik word, insluitende vitamiene en minerale wat verlore gaan wanneer die durum gemaal word. Vitamiene sluit in niasien (vitamien B3), riboflavien (B2), foliensuur (B9) en tiamien (B1). Yster word ook bygevoeg.
Tuisgemaakte pasta
duimnael|240px|’n Pastamasjien.
Die basiese bestanddele is meel, eiers, sout en water. Die meel word eers op ’n hoop op ’n plat oppervlak geplaas. Daarna word ’n holte in die meel gemaak waarin die eiers gegooi word. Die meel en eiers word dan met ’n vurk gemeng. Daar is verskillende maniere waarop die deeg gevorm kan word na gelang van die soort pasta wat gemaak word. Die gewildste soorte sluit in penne, spaghetti en macaroni.
Pastamasjiene wat in die kombuis gebruik kan word, word ook verkoop vir die maak van vars pasta. Die velle deeg word met die hand in die masjien geplaas en deur die handvatsel te draai, word die pasta deur die masjien gevoer om die pastanoedels te vorm.
Fabriekvervaardigde pasta
Die bestanddele vir fabriekvervaardigde pasta sluit gewoonlik water en semolina in; soms word eiers vir kleur en smaak bygevoeg en soms groentesap soos van spinasie, beet, tamatie en wortels. Nadat die semolina met warm water gemeng is, word die deeg meganies geknie totdat dit ferm en droog is. As die pasta gegeur word, word die eiers, groentesap en kruie in dié stadium bygevoeg. Die deeg word daarna in velle platgedruk en dan gepers om van lugborrels en oorskietwater ontslae te raak. Die deeg word dan gestoom om enige bakterieë dood te maak wat kon oorgebly het.
Die deeg is nou gereed om gevorm te word. Na gelang van die soort pasta wat gemaak word, kan dit óf gesny óf met vorms uitgedruk word. Die pasta word dan in ’n droogtenk geplaas onder sekere hitte-, vog- en tydtoestande na gelang van die soort pasta. Vars pasta word nou in ’n deursigtige, lugdigte plastiekhouer verpak saam met ’n mengsel van koolstofdioksied en stikstof wat mikrobiese groei voorkom en die produk se rakleeftyd verleng; droë pastas word in deurskynende plastiek- of in kartonhouers verseël.
Vars
thumb|250px|Pasta vir gebakte geregte. Vars pasta word gewoonlik vir plaaslike gebruik gemaak, terwyl droë pasta gebruik word as dit verskeep moet word omdat die eiers en kruie daarin kan bederf. Aangesien vars pasta eiers bevat, is dit sagter as droë pasta en kook dit in ’n korter tyd gaar. Delikate souse word saam met vars pasta gebruik sodat daar meer klem op die pasta self is.
Vars pasta sit nie uit wanneer dit gekook word nie en gemiddeld 0,68 kg is nodig vir ’n ete vir vier mense. Vars eierpasta word gewoonlik in repe van verskeie diktes en breedtes gesny na gelang van die soort pasta wat gemaak word. Dit word veral in die vorm van ravioli, tortellini en cannelloni voorgesit saam met vleis, kaas of groente. Dit is veral bekend in dele van Noord-Italië, waar net eiergeel en meel gebruik word vir die beste smaak en tekstuur. Dié pasta word dikwels net saam met ’n bottersous en dun gesnyde knolswamme, wat inheems aan die gebied is, voorgesit. In ander dele kan pasta sonder eiers gemaak word. Net water en semolina word gebruik vir die maak van veral orecchiette en cavatelli. Vars pasta word ook in ander dele soos Sisilië vir die maak van cavatelli gebruik, maar dan word die deeg anders berei: van meel en ricotta.
Gedroog
Droë pasta word gewoonlik in groot hoeveelhede met masjiene in fabrieke vervaardig. Dit word oor die wêreld heen verskeep en hou langer as vars pasta. Die bestanddele sluit semolina en water in. Eiers kan bygevoeg word vir die smaak, maar is nie nodig nie. Die pasta word ’n paar dae lank teen ’n lae temperatuur uitgedroog sodat al die vloeistof kan verdamp. Droë pasta sit gewoonlik uit wanneer dit gekook word, gewoonlik tot dubbel die oorspronklike grootte. Dus is net sowat 0,45 kg nodig vir ’n gereg vir vier mense.
Geregte
duimnael|240px|Spaghetti alla carbonara. duimnael|240px|Drie verskillende kleure rotini.
Pasta word gewoonlik saam met die een of ander sous voorgesit; die sous en soort pasta pas gewoonlik by mekaar op grond van die dikte van die sous en die gerief waarmee dit geëet kan word. Italiaanse pasta verskil van streek tot streek. In Noord-Italiaanse kookkuns word minder tamatiesous, knoffel en kruie gebruik. ’n Soort witsous is meer algemeen. In Bologna bevat die bolognese-vleissous ’n klein hoeveelheid tamatiekonsentraat en uit Genoa kom die groen pestosous. In Sentraal-Italië word souse soos tamatiesous, amatriciana, arrabbiata en die eiergebaseerde carbonara aangetref.
Voedingswaarde
Wanneer pasta alleen gekook word, bestaan dit uit 62% water, 31% koolhidrate (26% stysel), 6% proteïen en 1% vet. ’n Porsie van 100 g (sonder byvoegings) bevat 670 kilojoules en ’n klein hoeveelheid mangaan (15% van die daaglikse aanbevele dosis).
Internasionale aanpassings
240px|duimnael|’n "Italiaanse" pasta in ’n Asiatiese styl. duimnael|240px|Asiatiese spiraalpasta. duimnael|240px|’n Tuisgemaakte Nepalese kaaspeperpasta (macaroni).
Namate pasta oor die wêreld heen gewild geraak het, is die bereiding daarvan in verskeie lande aangepas. Die gevolg is dat dit in ander wêrelddele soms grootliks verskil van dié in Italië. In die verlede het die antieke Romeine pasta gebraai of gekook. Dit is met heuning versoet of met ’n vissous gemeng. Hulle het dit ook in ryk pasteie, met die naam timballi, gebruik.
In Hongkong het die plaaslike Chinese veral spaghetti en macaroni aangepas as ’n bestanddeel van die Hongkongs-Westerse kookkuns. In sekere restaurante in Hongkong word macaroni in water gekook en in ’n sop voorgesit saam met ham of worsies, ertjies, sampioene en soms eiers; dit herinner aan noedelsopgeregte. Dit word soms vir ontbyt of ’n ligte middagete geniet.
Twee algemene spaghettigeregte in Japan is die bolognese en napolitana. In Nepal word macaroni op ’n sekere Nepalese manier berei. Gekookte macaroni word pangebraai saam met komyn, borrie, fyn gekapte groen rissies, uie en kool. In Griekeland word hilopittes beskou as een van die lekkerste soorte gedroogde eierpastas. Dit word óf in tamatiesous óf saam met verskeie soorte bredies gekook. Enige soort Griekse kaas word dikwels saam daarmee voorgesit.
Pasta is ook gewild in die suidelike deel van Suid-Amerika, veral streke waar daar sterk Italiaanse wortels is soos Sentraal-Argentinië, en die suide van Brasilië (waar macaroni macarrão genoem word en pasta in die algemeen saam met sommige Japannese noedels bekend is onder die sambreelterm massa, letterlik "deeg"). Die name van die verskillende soorte pasta is plaaslike weergawes van die Italiaanse name, soos ñoquis/nhoque vir gnocchi, ravioles/ravióli vir ravioli en tallarines/talharim vir tagliatelle. Sommige Brasiliaanse pastas, soos die parafuso (skroefpasta), is geregte eie aan die land en verskil in ’n groot mate van hul Italiaanse eweknieë, in hierdie geval fusilli.
In die Filippyne word spaghetti dikwels voorgesit saam met ’n eiesoortige, effens soet vleissous (met tamatiesous en ketjap as basiese bestanddele). Dit bevat dikwels gemaalde bees- of varkvleis en gekerfde worsies en ham. Dit word gegeur met sojasous, groot hoeveelhede knoffel, droë origanum en soms droë loerierblare; dit word laastens met gerasperde kaas bestrooi. Ander pastageregte word ook deesdae in die Filippyne gemaak, soos carbonara, pasta met ’n alfredosous en gebakte macaroni. Macaroni of ander buispastas word ook gebruik in sopas, ’n plaaslike dun sop.
Eerste Nasionale Bank
Eerste Nasionale Bank (ENB) (Engels: First National Bank of FNB) is een van Suid-Afrika se vier grootste banke. Dit is deel van die groep FirstRand Limited, wat op die Johannesburgse aandelebeurs genoteer is, onder die simbool FSR. ENB het ook filiale in Eswatini, Mosambiek, Botswana en Namibië, wat almal op hulle onderskeie lande se aandelebeurse genoteer is. ENB is een van drie groot afdelings van die FirstRand Groep, met die ander twee Randaksepbank (RMB) en Wesbank.
Geskiedenis
ENB beweer dat hulle die oudste bank in Suid-Afrika is. Die oorsprong van die bank kan na die Oostelike Provinsie Bank, wat in Grahamstad in 1838 gestig is, teruggespoor word. Teen 1874 het hulle reeds vier takke gehad: in Grahamstad, Middelburg, Cradock en Queenstown.
Pasta
Internasionale aanpassings
Fettuccine alfredo (met room, kaas en botter) en spaghetti met tamatiesous (soms met vleis) is gewild in Amerika. In Australië, is boscaiolasous, met spek en sampioene as basis, een van die talle gewilde pastasouse.
Eerste Nasionale Bank
Geskiedenis
As gevolg van 'n resessie is die bank in 1874 deur die Oosterse Bank Korporasie (OBC) oorgekoop. Maar as gevolg van finansiële probleme wat hulle self in Indië ondervind het, het hulle besluit om van Suid-Afrika te onttrek. Die Bank van Afrika is daarna in 1879 gestig om hulle belange in Suid-Afrika oor te neem.
Danksy goud wat in Barberton en die Witwatersrand ontdek is, wou die regering van die Zuid-Afrikaansche Republiek gedurende dieselfde tydperk 'n plaaslike kommersiële bank stig. Die Nasionale Bank der Zuid-Afrikaansche Republiek Beperk is daarna in 1891 in Pretoria geregistreer. Die bank open sy deure op 5 April in dieselfde jaar. Na die einde van die Tweede Vryheidsoorlog in 1902 word die bank se naam na die Nasionale Bank van Suid-Afrika Beperk verander.
Pasta
Italiaanse regulasies
Hoewel verskeie variasies van pastabestanddele bestaan, word die kommersiële vervaardiging en benaming van pasta vir verkope in Italië streng gereguleer. Drie kategorieë kommersieel vervaardigde droë pasta word erken, asook vars en gestabiliseerde pasta:
Eerste Nasionale Bank
Geskiedenis
Na nog 'n resessie word die Bank van Afrika in 1912 deur die Nasionale Bank oorgekoop. 'n Ander bank, die Nasionale Bank van die Oranje-Rivierkolonie is reeds in 1910 oorgekoop. Die Natal Bank, wat in 1854 gestig is om die Natal-kolonie se suikerindustrie te befonds, nog 'n slagoffer van die finansiële situasie, is in 1914 oorgeneem. Die Nasionale Bank word daarna een van Suid-Afrika se sterkste banke.
In die vroeë 1920's gaan die Nasionale Bank onder slegte skuld en swaar verliese gebuk. Dit word gevolglik in 1925 saam met die Anglo-Egiptiese Bank en die Koloniale Bank geïntegreer om Barclays Bank te vorm. In 1971 herstruktureer Barclays en hernoem sy Suid-Afrikaanse operasie na Barclays Nasionale Bank Beperk.
Samy Andersen
Samy Andersen (gebore 8 Mei 1972) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Lost Generation (2004) en in die televisiereekse Unit 1 (2000) en The Protectors (2009).
Pasta
Italiaanse regulasies
Pasta: Droë pasta met drie subkategorieë – (i.) Durumsemolinapasta (pasta di semola di grano duro), (ii.) Laegraadse durumsemolinapasta (pasta di semolato di grano duro) en (iii.) Growwe durumsemolinapasta (pasta di semola integrale di grano duro). Pastas in hierdie kategorie moet gemaak word van slegs durumsemolina of growwe durumsemolina en water, met ’n toelating van tot 3% koringmeel as deel van die durummeel. Droë pastas in hierdie kategorie moet aangedui word volgens die subkategorie.
Eerste Nasionale Bank
Geskiedenis
As gevolg van apartheid en die gepaardgaande disinvestering in Suid-Afrika is Barclays gedwing om sy aandeelhouding te verminder. Hulle verkoop hul oorblywende aandeelhouding in die bank in 1986. Die bank se naam is daarna in 1987 na die "Eerste Nasionale Bank van Suidelike Afrika Beperk" verander, 'n volledige Suid-Afrikaansbeheerde entiteit.
Onlangse uitbreiding
In Januarie 2009 ontvang ENB toestemming van die Bank van Zambië om 'n bank in Zambië op die been te bring. ENB kondig hierna aan dat die bank in die tweede hefte van 2009 sou begin sake doen.
In November 2019 het die beleggingsbeheermaatskappy RMB Beherend Beperk aangekodig dat dit 'n R130 miljard belang in die FirstRand groep aan aandeelhouers ontknoop. Op sy beurt het die grootste aandeelhouer Remgro ook bekend gemaak dat dit sy aandele in FirstRand beperk ook aan sy aandeelhouers gaan versprei. Die Rupert-familie is die beherende aandeelhouer van Remgro deur stemaandele wat gehou word en die naasgrootste gewone aandeelhouer.
Pasta
Italiaanse regulasies
Spesiale pastas (paste speciali): Net soos bo, met bykomende bestanddele. Die ekstra bestanddele moet op die pak genoem word, byvoorbeeld spinasie. Die perk van 3% koringmeel geld steeds.
Eierpasta (pasta all'uovo): Moet vervaardig word van slegs durumsemolina met minstens vier hoendereiers van minstens 200 g (sonder die doppe) per kilogram semolina. Dit moet as eierpasta gemerk word.
Vars en gestabiliseerde pastas (paste alimentari fresche e stabilizzate): Sluit vars en gestabiliseerde pastas in, sonder ’n perk op die koringmeel. Vooraf verpakte vars pasta mag nie ’n waterinhoud van minder as 24% hê nie, moet in ’n yskas verpak wees by ’n temperatuur van hoogstens 4 °C, moes ’n hittebehandeling ondergaan het minstens op die vlak van pasteurisasie en moet binne vyf dae van die vervaardigingsdatum verkoop word. Gestabiliseerde pastas het ’n laer toegelate waterinhoud van 20%, en word vervaardig deur middel van ’n proses en hittebehandeling wat dit geskik maak om teen gewone temperature vervoer en geberg te word.
Dié regulasies geld net vir pastas wat in Italië vervaardig en verkoop word. Dit geld nie vir pastas wat in- en uitgevoer of in restaurante gemaak word nie.
Rosanna DeSoto
Rosanna DeSoto (gebore 2 September 1950) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The In-Laws (1979), La Bamba (1987), Stand and Deliver (1988), en Star Trek VI: The Undiscovered Country (1991).