cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boscia
Spesies
Daar is 30 spesies in die genus:
Ponzi-skema
'n Ponzi-skema is 'n vorm van bedrog (gewoonlik in die vorm van 'n piramideskema) wat beleggers lok en winste aan vroeëre beleggers betaal met fondse van meer onlangse beleggers. Die skema laat slagoffers glo dat winste uit wettige sake-aktiwiteit (bv. produkverkope of suksesvolle beleggings) kom, en hulle bly onbewus daarvan dat ander beleggers die bron van fondse is. 'n Ponzi-skema kan die illusie van 'n volhoubare besigheid handhaaf solank nuwe beleggers nuwe fondse bydra, en solank die meeste van die beleggers nie volle terugbetaling eis nie en steeds glo in die nie-bestaande bates wat hulle na bewering besit.
Van die eerste aangetekende gevalle wat aan die moderne definisie van Ponzi-skema te voldoen, is vanaf 1869 tot 1872 deur Adele Spitzeder in Duitsland en deur Sarah Howe in die Verenigde State in die 1880's deur die "Ladies' Deposit" bestuur. Howe het 'n maandelikse rentekoers van 8% aan slegs vroulike kliënte aangebied en toe die geld gesteel wat die vroue belê het. Sy is uiteindelik ontdek en het drie jaar tronkstraf uitgedien. Die Ponzi-skema is ook voorheen in romans beskryf; Charles Dickens se 1844-roman Martin Chuzzlewit en sy 1857-roman Little Dorrit bevat albei beskrywings van sulke skemas.
Haliclona stelliderma
Haliclona stelliderma is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Leila Mimmack
Leila Mimmack (gebore 5 November 1993) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Son of God (2014) en High-Rise (2015), en in die televisiereeks Becoming Human (2011).
Semi-outomatiese pistool
'n Semi-outomatiese pistool (soms outomatiese pistool) is 'n handwapen wat outomaties patrone in sy kamer uitstoot en laai na elke skoot wat afgevuur word. Slegs een rondte ammunisie word afgevuur elke keer as die sneller getrek word, aangesien die pistool se vuurbeheergroep die snellermeganisme van die afvuurpen/skieter ontkoppel totdat die sneller vrygestel en teruggestel is.
'n Semi-outomatiese pistool herwin 'n deel van die energie wat vrygestel word deur die dryfmiddelverbranding om sy slagstuk, wat gewoonlik binne die glybaan gehuisves word, te beweeg. Nadat 'n rondte ammunisie afgevuur is, word die gebruikte patroonomhulsel uitgetrek en uitgestoot soos die slagskuif agtertoe beweeg onder terugslag, die hamer/slaghouer word deur die gly/boutbeweging gespan, en 'n nuwe rondte uit die magasyn word in die magasyn gedruk, wanneer die skuif/bout vorentoe terugkeer onder veerspanning. Dit stel die volgende skoot op, wat gevuur word sodra die sneller weer getrek word. Die meeste pistole gebruik 'n kort terugslagoperasie om dit uit te voer, maar sommige pistole gebruik eenvoudige terugblaas- of gasbewerkingsmeganismes.
Die meeste tipes semi-outomatiese pistole maak staat op 'n verwyderbare boksmagasyn om ammunisie te verskaf, wat gewoonlik in die greep geplaas word. Sommige pistole is egter gebaseer op ontvanger-styl ontwerpe soortgelyk aan bestaande semi-outomatiese gewere, en dus het die magasyn apart van die greep ingesit.
Skemer
Skemer is lig wat geproduseer word deur die sonlig se verstrooiing in die boonste atmosfeer, wanneer die Son onder die horison is, verlig dit die onderste atmosfeer en die Aarde se oppervlak. Die woord skemer kan ook verwys na die tydperke wanneer hierdie verligting plaasvind.
Hoe laer die son onder die horison is, hoe dowwer is die skemer (gegewe dat ander faktore soos atmosferiese toestande dieselfde is). Wanneer die Son 18° onder die horison bereik, is die skemer se helderheid byna nul, en aand skemer word nagtyd. Wanneer die Son weer 18° onder die teenoorgestelde horison bereik, word die nag oggendskemer. As gevolg van sy kenmerkende kwaliteit, hoofsaaklik die afwesigheid van skaduwees en die voorkoms van voorwerpe silhoeët teen die verligte lug, is skemer lank reeds gewild onder fotograwe en skilders, wat dikwels daarna verwys as die blou uur, na die Franse uitdrukking l'heure bleue.
Na analogie van aandskemer word die woord skemering ook soms metafories gebruik, om te impliseer dat iets krag verloor en dat dit beëindig. Daar kan byvoorbeeld gesê word dat baie ou mense "in die skemer van hul lewens" is.
Idiom Neutral
Idiom Neutral is 'n kunsmatige taal wat in 1902 deur die Akademi Internasional de Lingu Universal (Internasionale Akademie vir een Universele Taal) gepubliseer is onder die leierskap van Waldemar Rosenberger uit Sint Petersburg. Die taal is oorspronklik ontwikkel as ’n verbetering op die kunsmatige taal Volapük. Later is hervormde vorme van die taal, Idiom Neutral Reformed en Reform Neutral, gepubliseer. Hoewel Idiom Neutral tydens die eerste jare van die 20ste eeu as 'n belangrike konkurrent van Esperanto is beskou, het dit deesdae heeltemal uit sirkulasie verdwyn.
Voorbeelde
Die Onse Vader:
Helen Monks
Helen Monks (gebore 2 Oktober 1992) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Raised by Wolves (2013), Upstart Crow (2016), Genius (2017), en Taboo (2017).
Klas 7B-stoomlokomotief
Die Suid-Afrikaanse Klas 7B 4-8-0 van 1900 is 'n Suid-Afrikaanse stoomlokomotief van die voor-Unie era in die Transvaal.
In 1900 het die Imperiale Militêre Spoorweë vyf-en-twintig Kaapse 7de Klas 4-8-0 Mastodon-tipe stoomlokomotiewe in diens geplaas. In dieselfde jaar, is drie Kaapse 7de Klas lokomotiewe wat deur die Pretoria-Pietersburg Spoorweg bestel is, ook in diens geplaas. Al hierdie lokomotiewe is op die Sentraal-Suid-Afrikaanse Spoorweë se rooster geplaas aan die einde van die Tweede Vryheidsoorlog in 1902. In 1906 is drie van hierdie lokomotiewe aan die Natalse Regeringspoorweë verkoop.
Haliclona stirpescens
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1925 deur Topsent.
Peter Youngblood Hills
Peter Youngblood Hills (gebore 28 Januarie 1978) is 'n Amerikaanse akteur en kinematograaf. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Beach (2000), AKA (2002), Michel Vaillant (2003), en The Wolf of Wall Street (2013).
Geissorhiza foliosa
Geissorhiza foliosa is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort en deel is van die fynbos en renosterveld. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die voetheuwels van die suidelike Langeberg tussen Swellendam en Riversdal voor. Die plant word bedreig deur gewasverbouing en indringerplante.
Stephen Hillenburg
Stephen Hillenburg (21 Augustus 1961 – 26 November 2018) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The SpongeBob SquarePants Movie (2004) en Tower Heist (2011), en in die televisiereekse Rocko's Modern Life (1993) en SpongeBob SquarePants (1999).
Sorotsje
Sorotsje (Russies: Сорочье) is 'n Kasakse dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Tswetnoje Plaaslike Munisipaliteit behoort. Soos baie ander nedersettings in Wolodarski-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë. Die dorpie se naam kom van die Russiese woord vir "ekster".
Demografie
Volgens Sensus 2002 het Sorotsje 944 inwoners gehad, van wie almal etniese Kasakke was.
Haliclona steueri
Haliclona steueri is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1936 deur Burton.
Haliclona streble
Haliclona streble is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1954 deur De Laubenfels.
Haliclona striata
Haliclona striata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1976 deur Vacelet, Vasseur & Lévi.
Forpost Starowatazjenski
Forpost Starowatazjenski (Russies: Форпост Староватаженский) is 'n klein dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Tisjkowo Plaaslike Munisipaliteit behoort. Soos baie ander nedersettings in Wolodarski-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë.
Dit lê oorkant die kanaal van Tisjkowo, die munisipaliteit se setel. Daar is geen brug nie, maar daar is 'n veerboot wat die twee nedersettings verbind.
Geskiedenis
Forpost Starowatazjenski is in die middel van die 19de eeu gestig. Die dorpie se oorspronklike naam, Starowatazjnoje, kom van die naam van 'n nabylegeë heuwel, waarvan die letterlike betekenis "ou samewerkingsverband" is. Die heuwel het hierdie naam gekry, omdat dit die werkplek van 'n koöperatiewe groep vissers was. Die Russiese woord форпост (forpost), wat in 1965 bygevoeg is, beteken "voorpoos" en is 'n leenwoord uit Duits of Nederlands.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Forpost Starowatazjenski 280 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Mishu Hilmy
Mishu Hilmy is 'n Amerikaanse akteur.
Humboldtstroom
Die stroom strek vanaf suidelike Chili (45ste breedtegraad suid) tot noordelike Peru (4de breedtegraad suid) waar koue, opwellende waters deur warm tropiese waters sny om die Ekwatoriale Front te vorm. See-oppervlaktemperature langs die kus van Peru, ongeveer 5de breedtegraad suid, bereik temperature so laag as 16 C. Dit is hoogs onkenmerkend van tropiese waters, aangesien die meeste ander streke temperature van bo 25 C het. Opwelling bring voedingstowwe na die oppervlak, wat fitoplankton ondersteun en uiteindelik biologiese produktiwiteit verhoog.
Die Humboldtstroom is 'n hoogs produktiewe ekosisteem. Dit is die mees produktiewe oostelike grensstroomstelsel. Dit maak ongeveer 18-20% van die totale wêreldwye seevisvangs uit. Die spesies wat gevang word is meestal pelagies: sardientjies, ansjovis en makriel. Die stelsel se hoë produktiwiteit ondersteun ander belangrike visseryhulpbronne sowel as seesoogdiere (oorrobbe en walvisse) en hordes seevoëls. Periodiek word die opwelling wat die stelsel se produktiwiteit dryf, ontwrig deur die El Niño-Suidelike Ossillasie (ENSO) gebeurtenis, dikwels met groot sosiale en ekonomiese impak.
Die Humboldt het 'n aansienlike verkoelende invloed op die klimaat van Chili, Peru en Ecuador. Dit is ook grootliks verantwoordelik vir die dorheid van Atacamawoestyn in noordelike Chili en kusgebiede van Peru en ook vir die dorheid van suidelike Ecuador. Seelug word deur die stroom afgekoel en is dus nie bevorderlik vir die opwekking van neerslag nie (hoewel wolke en mis geproduseer word).
Biologiese produktiwiteit
As gevolg van die opwellingsones binne die Humboldtstroom, is biologiese diversiteit uiters hoog. Die Humboldtstroom word beskou as 'n Klas I, hoogs produktiewe (>300 gC/m2 /jr) ekosisteem. Die stroom huisves 'n wye verskeidenheid organismes, insluitend veelvuldige spesies plankton, weekdiere, see-egels, skaaldiere, visse en seesoogdiere. Die voedselweb begin by die fitoplankton. Die toestande van die Humboldtstroom is die beste vir hierdie organismes om te floreer. Dit veroorsaak 'n kaskade-effek waarin al hoe groter organismes na die gebied getrek word.
Visserye
Die Humboldtstroom onderhou van die suksesvolste kommersiële visserye in die wêreld. Die belangrikste vangste sluit in: sardientjies, ansjovis, makriel, stokvis en inkvis. Drie groot voorraad ansjoveta is tussen 4°S en 42°S versprei binne die Humboldt-stroomstelsel. Noord-sentraal Peru se vissery bestaan hoofsaaklik uit een voorraad ansjoveta. Sardyne, makriel en bonito is ook algemene vangste, maar nie so prominent nie, in Peru. Suid-Peru en Noord-Chili huisves 'n groot sardienvissery. Ander algemene voorraad sluit in: 'n tweede ansjoveta-aftreksel, maasbanker, tuna en swaardvis. Anchoveta, makriel en sardientjies is die primêre kommersiële voorraad in sentraal Chili.
Invloed van El Niño
Die produktiwiteit van die Humboldtstroomstelsel word sterk beïnvloed deur El Niño- en La Niña-gebeure. Tydens 'n El Niño-geleentheid verdiep die termokline en boonste gebied van die minimumsuurstofsone tot meer as 600 m. Dit veroorsaak 'n verlies aan stikstof en afname in uitvoer van koolstof. El Niño veroorsaak ook dat poolwaartse strome in snelheid toeneem. Gedurende nie-El Niño-jare is produktiwiteit baie hoog as gevolg van die hoë nutriëntinhoud, stikstofherwinning deur prosesse soos denitrifikasie, verhoogde koolstofuitvoer en hermineralisering.
Tydens El Niño-gebeure word die oorvloed en verspreiding van vis aansienlik beïnvloed, wat dikwels lei tot voorraadtuimel en 'n kaskade van sosiale en ekonomiese impakte. Hierdie gebeure het gelei tot opeenvolgende veranderinge, waar sardientjies en ansjovis mekaar periodiek vervang het as die dominante spesies in die ekosisteem. Hierdie spesieveranderinge kan negatiewe gevolge hê vir die visbedryf en die ekonomieë van die lande wat in die stelsel visvang. Die ansjoveta-vissery in Peru het gedurende die 1960's gefloreer. In 1970 is gerapporteer dat vangste 12 miljoen ton per jaar oorskry. Dit was verantwoordelik vir 20% van die wêreld se vangste. 'n El Niño-gebeurtenis het gedurende 1972 plaasgevind en het die ansjoveta-bevolking laat ineenstort. Sardynbevolkings het egter 'n dramatiese toename in die volgende 15–20 jaar beleef. Gevolglik het sardienvisserye gegroei tydens hierdie "regime-verskuiwing".
Ana Mulvoy-Ten
Ana Mulvoy-Ten (gebore 8 Mei 1992) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Girl in the Book (2015) en Selah and The Spades (2019), en in die televisiereekse House of Anubis (2011) en American Crime (2015).
Stetsjkin masjienpistool
Die Stetsjkin of APS (Avtomaticheskiy Pistolet Stechkina - Автоматический Пистолет Стечкина) is 'n Sowjet-selektiewe masjienpistool met 'n kamer vir 9×18mm Makarov en 9×19mm Parabellum wat in gebruik geneem is in artillerie en lugvaartuig omgewings waar 'n aanvalsgeweer as te groot vir effektiewe gebruik geag is. Dit word in 'n aantal oorloë soos die Viëtnamoorlog, Russies-Oekraïnse Oorlog en Siriese Burgeroorlog gebruik. Die APS is geprys vir sy innoverende konsep en goeie beheerbaarheid vir sy grootte. Die hoë koste van die wapen, komplekse en tydrowende vervardiging, gekombineer met 'n beperkte doeltreffende reikafstand, grootte en gewig vir 'n pistool, en brose kolf, is egter genoem as redes om dit uit aktiewe diens te faseer ten gunste van aanvalsgewere soos die AKS-74U. Die pistool dra die naam van sy ontwikkelaar, Igor Stetsjkin.
Duisternis
Duisternis of donkerte, die direkte teenoorgestelde van ligheid, word gedefinieer as 'n gebrek aan beligting, 'n afwesigheid van sigbare lig, of 'n oppervlak wat lig absorbeer, soos swart of bruin.
Arctotis argentea
Arctotis argentea is 'n plant wat hoort tot die genus Arctotis. Die spesie is endemies aan die Oos- en die Wes-Kaap.
Duisternis
Menslike visie is nie in staat om kleure te onderskei in toestande van baie lae luminansie. Dit is omdat die tint sensitiewe fotoreseptorselle op die retina onaktief is wanneer ligvlakke onvoldoende is, in die omvang van visuele persepsie waarna verwys word as skotopiese visie.
Die emosionele reaksie op duisternis het metafooriese gebruike van die term in baie kulture gegenereer, wat dikwels gebruik word om 'n ongelukkige of onheilspellend gevoel te beskryf.
Met verwysing na 'n tyd van die dag, vind volledige duisternis plaas wanneer die Son meer as 18° onder die horison is, sonder die uitwerking van skemer op die naghemel.
Luminansie
Luminansie is 'n fotometriese maatstaf van die ligintensiteit per oppervlakte-eenheid van lig wat in 'n gegewe rigting beweeg. Dit beskryf die hoeveelheid lig wat deurgaan, uitgestraal word vanaf, of weerkaats word vanaf 'n spesifieke area, en val binne 'n gegewe ruimtehoek.
Helderheid is die term vir die subjektiewe indruk van die objektiewe luminansiemetingstandaard.
Die SI-eenheid vir luminansie is candela per vierkante meter (cd/m2), soos omskryf deur die SI-stelsel. 'n Nie-SI-term vir dieselfde eenheid is die nit.
Krasni (Astrachan-oblast)
Krasni (Russies: Красный) is 'n klein dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Tisjkowo Plaaslike Munisipaliteit behoort. Soos baie ander nedersettings in Wolodarski-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë. Die dorpie se naam kom van die Russiese woord vir "rooi".
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Krasni 172 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Paris Expo Porte de Versailles
Die Paris Expo Porte de Versailles is 'n uitstalling- en konferensiesentrum in Parys, Frankryk. Dit is in distrik 15 by die Metro Porte de Versailles-stasie tussen Boulevard Périphérique en Boulevards des Maréchaux geleë. Dit is die grootste uitstallingspark in Frankryk.
Paris Expo Porte de Versailles het 228 211 m² blootstellingsruimte, 8 pawiljoene, 2 ouditoriums en 32 vergaderlokale. Die uitstallingsentrum huisves elke jaar meer as 120 handelskoue, sowel as geleenthede en konvensies, en baie produkte word vrygestel. Daar word beplan om die Tour Triangle, 'n glaspiramide wat 180 meter hoog sal wees, naby die terrein te bou. Dit bevat 'n hotel van 120 kamers en 70 000 vierkante meter kantore.
Die Paris Expo sal tydens die Olimpiese Somerspele van 2024 die handbal-, vlugbal- en tafeltenniskompetisies huisves.
Bloulelie
Die naam Bloulelie kan verwys na:
Arctotis aspera
Arctotis aspera is 'n plant wat hoort tot die genus Arctotis. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Tyler Hilton
Tyler Hilton (gebore 22 November 1983) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Walk the Line (2005), Charlie Bartlett (2007), en Larry Crowne (2011), en in die televisiereeks One Tree Hill (2003).
Square dance
'n Square dance (in Afrikaans soms ook kadriel genoem, afgelei van die Franse term quadrille) is 'n sambreelterm vir 'n reeks dansvorme met vier danspare wat teen die begin van die dans aan die vier kante van 'n vierhoek staan. Square dance-dansstyle word tans met die Amerikaanse volkskultuur verbind, maar het hul oorsprong nogtans in die Ou Wêreld - so in Engeland waar square dances reeds in die 16de eeu gedokumenteer is, maar ook in Frankryk en elders in Europa. Ook sogenaamde wewerdanse, waarin die verskillende stappe van die weefproses uitgebeeld word, word onder die voorlopers gereken. Die dansstyle van verskillende immigrantegroepe het in die Nuwe Wêreld saamgesmelt tot nuwe vorme.
Square dance-geesdriftiges noem ook volksdanse in Skotland, Skandinawië en Spanje as moontlike voorlopers van dansstyle wat in die Verenigde State in twee hoofgroepe geklassifiseer word - as tradisionele en moderne square dances. Die laasgenoemdes staan ook bekend as Western (American) Square dance.
Geskiedenis
Die moderne Amerikaanse square dance het sy historiese wortels in 14de eeuse Europa waar die Engelse Morris dance en die hoofse dansstyle van Franse koningshuise die vroegste stylvorme en dansfigue toon. Die Engelse dansstyle het verder ontwikkel tot plattelandse danse, die English Country Dances, terwyl die Franse koninklike danse voortleef in die quadrille.
In 1992 is 'n voorstel in Minnesota gemaak om van square dance die amptelike volksdans van hierdie deelstaat te maak wat uiteindelik nie aanvaar is nie.
Lauren O'Rourke
Lauren O'Rourke is 'n Engelse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Inbetweeners Movie (2011) en in die televisiereekse Line of Duty (2012), Drifters (2013), en White Gold (2017).
Geissorhiza fourcadei
Geissorhiza fourcadei is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en die Wes-Kaap. Dit kom van die Outenikwaberge tot by Wit Els in die Tsitsikammaberge voor en in die binneland in die Kammanassieberge. Die plant groei by stroompies, oewers van strome en in moerasagtige grond en het geen bedreigings nie.
Die plant is vernoem na die Suid-Afrikaanse plantkundige: Henri Georges Fourcade.
Geissorhiza exscapa
Geissorhiza exscapa is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap. Dit plant kom van Hondeklipbaai tot by Bloubergstrand en in die binneland tot by die Bokkeveldberge-eskarp Olifantsriviervallei voor.
Haliclona subglobosa
Haliclona subglobosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
Aimee Osbourne
Aimee Osbourne (gebore 2 September 1983) is 'n Engelse aktrise en komponis. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Postman Pat: The Movie (2014).
Le Golf National
Die Le Golf National is 'n 18-putjie-gholfbaan in Frankryk naby Parys. Ontwerp deur argitekte Hubert Chesneau en Robert Von Hagge, in samewerking met Pierre Thevenin, is dit geleë in Guyancourt, suidwes van sentraal Parys.
Fasiliteite
Bouwerk het 36 jaar gelede, in Julie 1987, begin en drie jaar later op 5 Oktober 1990 geopen, geopen deur Roger Bambuck, Minister vir Jeug en Sport.
Le Golf National het 'n kapasiteit van 80 000 toeskouers. Die Albatros (Albatros) is die hoofbaan van die kampioenskap, par 72 op 7 331 meter (6 703 m). Die ander bane is die Aigle (Eagle), par 71 en 6 224 meter (5 691 m), en die kortbaan Oiselet (Birdie) van nege putjies is par 32.
Ligheid
Ligheid, Ligtheid of ligtigheid is 'n visuele persepsie van die luminansie (L) van 'n voorwerp. Dit word dikwels beoordeel relatief tot 'n soortgelyke verligte voorwerp. In kleurometrie- en kleurvoorkomsmodelle is ligheid 'n voorspelling van hoe 'n verligte kleur vir 'n standaardwaarnemer sal lyk. Terwyl luminansie 'n lineêre meting van lig is, is ligheid 'n lineêre voorspelling van die menslike persepsie van daardie lig.
Dit is omdat menslike visie se ligheidpersepsie nie-lineêr is relatief tot lig. Verdubbeling van die hoeveelheid lig lei nie tot 'n verdubbeling in waargenome ligheid nie, slegs 'n beskeie toename.
Chiaroscuro en Tenebrisme maak albei voordeel uit dramatiese kontraste van ligheid om drama in kuns te verhoog. Kunstenaars kan ook skakering, subtiele manipulasie van waarde gebruik.
Mercedes-Benz W114/W115
Die Mercedes-Benz W114 en W115-modelle is 'n reeks uitvoerende sedans en koepees wat in 1968 deur Daimler AG vrygestel is om die vroeëre W110 te vervang. Dit is vervaardig tot die modeljaar 1976, toe die W123 vrygestel is. W114's en W115's is op die mark onderskei aan name wat verband hou met hul enjingrootte.
Die W114-modelle het inlynsessilinderenjins en is bemark as die 230, 250 en 280, terwyl die W115-modelle viersilinderenjins het, en as die 200, 220, 230 en 240 bemark is, met sommige modelle wat 'n D het om 'n dieselenjin eerder as 'n petrolenjin aan te dui.
Almal is deur Paul Bracq ontwerp, met 'n driekas-ontwerp. Mercedes het destyds sedans in twee klasgroottes bemark.
Beginende in 1968 bemark Mercedes hul modelreeks as New Generation Models, wat aan hul ID-plate die aanduiding ' /8 ' gee (as gevolg van hul beginjaar van 1968). Aangesien dit die enigste nuwe motors van die sogenaamde 'New Generation' was en vanweë die ' /8 ' -benaming, het die W114 en W115-modelle uiteindelik die Duitse bynaam Strich Acht ontvang.
Geskiedenis
Die W114 / W115-modelle was die eerste na-oorlogse Mercedes-Benz-produksiemotors wat 'n nuut-ontwerpte vering gebruik het, wat nie van vorige modelle afgelei is nie. Die nuwe formaat van agtersleeparms en koeëlgewrig-vooraste wat die eerste keer in die W114/W115 vertoon is, sou in alle nuwe Mercedes-passasiersmotormodelle gebruik word tot die ontwikkeling van die multiskakel-agtervering in die 1980's. Die W108/109 S-klas van die 280S/8, 280SE/8 en 300SEL/8 (en W113 230SL, 250SL en 280SL "Pagoda") sou die laaste van die swaai-as met 'n lae spilpunt en koningpen/ dubbelmikvoorvering wees. Die volgende S-klas, die W116, het dieselfde ingenieurswese gehad as die W114/115.
Goudtrompet
Die goudtrompet (Solandra guttata) behoort tot die blomfamilie Solanaceae. Die genus Solandra bestaan uit vier immergroen rankplante wat net in warmer streke kan groei. Hulle is veral geskik om hoe heinings, boomstompe, traliewerk en mure te bedek.
Die goudtrompet (Solandra guttata) is een van die vier immergroen rankplante van die genus Solandra. Hierdie plant kom oorspronklik uit Meksiko en rank minder weelderig as die nou verwante Solandra grandiflora, wat uit Jamaika kom. Die goudtrompet rank selde hoër as drie meter. Die plant het bres, ellipsvormige blare wat tot 15 cm lank kan word. Die blare het 'n leeragtige tekstuur en is glimmend groen aan die bokant en dofgroen, met 'n donserigheid, aan die onderkant.
Die blomkelke is buisvormig en donserig en word tot 7 cm lank. Die blomkrone, daarenteen, is tregtervormig en word tussen 10 en 15 cm lank. Die lobbe van hierdie kroonblare is 'oopgesprei en omgekrul. Die blomme is liggeel met pers strepe. Die goudtrompet blom gewoonlik in die laat winter en die lente. Die plant het heelwat kompos en kraalmis nodig, en voldoende water is veral gedurende die bloeityd baie belangrik. Die plant kan gesnoei word om dit in die gewenste rigting en vorm te laat rank.
Dit het baie sonskyn nodig. Nuwe goudtrompetplante kan verkry word deur steggies van blomlote te maak, maar die saad wat in die ronde veselagtige vruggies voorkom, kan ook gebruik word. Plante wat van saad gekweek word, sal langer neem om te blom as die wat van steggies gekweek word. Ander bekende spesies is die Solandra hartwegii, Solandra grandiflora en Solandra nitida.
Aaron Himelstein
Aaron Himelstein (gebore 10 Oktober 1985) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Austin Powers in Goldmember (2002), All the Boys Love Mandy Lane (2006), en Avengers: Age of Ultron (2015).
Alexis Peterman
Alexis Peterman is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Survivor (2015) en Darkness Into Light (2016), en in die televisiereeks Strike Back (2010).
Drosanthemum
Drosanthemum, in die volksmond bekend as die douvygies, is 'n vetplant-genus wat tot die Aizoaceae behoort en in 1927 vir die eerste keer beskryf is. Die genus is inheems aan Namibië en Suid-Afrika. Die plante is klein, regop struikies. Daar is 110 spesies wat tot die genus hoort en 25 is deel van die fynbos. Die genus kom hoofsaaklik in die winterreënval gebied voor.
Spesies
Daar is 110 spesies wat tot die genus hoort:
Drosanthemum luederitzii
Drosanthemum luederitzii is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan die Noord-Kaap, Wes-Kaap en Namibië is.
Arctotis auriculata
Arctotis auriculata is 'n plant wat hoort tot die genus Arctotis. Die spesie is inheems aan Namibië en die Noord-Kaap.
Haliclona surrufa
Haliclona surrufa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1981 deur Hoshino.
Masjienpistool
Moet nie verwar word met semi-outomatiese pistool nie.
‘n Masjienpistool is 'n outomatiese selflaaipistool wat ten volle outomaties kan vuur. Die term kan ook gebruik word om 'n kolflose handwapenstyl submasjiengeweer te beskryf. Die term is 'n leenvertaling van Maschinenpistole, die Duitse woord vir submasjiengewere. Masjienpistole is tydens die Eerste Wêreldoorlog ontwikkel en oorspronklik uitgereik aan Duitse artillerie-spanne wat 'n selfverdedigingswapen nodig gehad het wat ligter as 'n geweer is, maar kragtiger as 'n standaard semi-outomatiese pistool. Hierdie konsep sou uiteindelik lei tot die ontwikkeling van die persoonlike verdedigingswapen of PVW. Vandag word masjienpistole as spesialedoelwapens met beperkte bruikbaarheid beskou, met hul oorspronklike nis wat gevul is met óf die PVW, karabyne, óf bloot meer moderne semi-outomatiese sywapens. Wat bydra tot hul reeds-beperkte gebruik, is dat sonder 'n kolf en opleiding, masjienpistole moeilik is om te beheer vir almal behalwe die beste skuts.
Die Oostenrykers het die wêreld se eerste masjienpistool, die Steyr Repetierpistole M1912/P16, tydens die Eerste Wêreldoorlog bekend gestel. Die Duitsers het ook met masjienpistole geëksperimenteer, deur verskeie soorte semi-outomatiese pistole na voloutomatiese pistole om te skakel, wat gelei het tot die ontwikkeling van die eerste praktiese submasjiengewere. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is die ontwikkeling van masjienpistool wyd verontagsaam ten gunste van massaproduksie van submasjiengewere. Na die oorlog was masjienpistoolontwikkeling beperk en slegs 'n handjievol vervaardigers sou nuwe ontwerpe ontwikkel, met wisselende mate van sukses.
Haliclona submonilifera
Haliclona submonilifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Brendan Hines
Brendan Hines (gebore 28 Desember 1976) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Terminator: The Sarah Connor Chronicles (2008), The Middleman (2008), Covert Affairs (2010), en The Tick (2017).
Wolodarski-rajon
Wolodarski-rajon (Russies: Володарский район) is 'n administratiewe rajon van Astrachan-oblast, Rusland. Dit lê in die Wolga-rivierdelta in die suidoostelike deel van die oblast en grens aan Kazakstan. Die rajon se setel is die gelyknamige Wolodarski-nedersetting.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Wolodarski-rajon 47 825 inwoners gehad. Etniese Kasakke vorm die meerderheid van die rajon se bevolking.
Haliclona swartschewskiji
Haliclona swartschewskiji is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1929 deur Hentschel.
Tempel Israel, Johannesburg
Tempel Israel in die Johannesburgse voorstad Hillbrow is die oudste van Suid-Afrika se nege Hervormde sinagoges. Dis 'n provinsiale erfenisterrein.
Tempel Israel is amptelik op 23 Augustus 1936 geopen as die moedersinagoge van al die Hervormde sinagoges wat in die land sou volg. Johannesburg se burgemeester Maurice Freeman, 'n lid van die Joodse gemeenskap, het die hoeksteen op 22 September 1935 gelê.
Dis gestig deur rabbi M.C. Weiler. Weens die wit uittog uit die sinagoge se bedieningsgebied sedert die 1980's, het die gemeente se lidmate afgeneem en bestaan nou hoofsaaklik uit ouer, verswakte, eensame en verarmde mense van Hillbrow, Berea, Yeoville en Parktown. Dié Jode beskou Tempel Israel steeds as hul geestelike tuiste. Die sinagoge reik ook uit na die omliggende, nie-Joodse gemeenskap en verhuur die klaskamers langs die shul teen 'n nominale bedrag aan 'n kleuterskool, terwyl 'n Christenkerk die sinagoge op Sondae vir eredienste gebruik, ook teen geringe huur. Met Tempel Israel se 80-jarige bestaansviering in 2016 is ’n permanente uitstalling van die Hervormde beweging in Suid-Afrika en die geskiedenis van die sinagoge geopen, die sogenaamde erfenissentrum.
Die Hervormde beweging
Die Hervormde beweging het tydens die Verligting in die 18de eeu in Europa ontstaan en is in die 1930's na Suid-Afrika gebring deur Jode wat aan die vervolging in Sentraal- en Oos-Europa ontvlug het. Die Hervormde beweging is minder streng oor tradisionele Joodse oortuigings: Dit laat byvoorbeeld vir vroue toe, is nie so gesteld op kosjerkos nie en is verdraagsaam ten opsigte van gay regte. Daar is net drie Hervormde sinagoges in Johannesburg: Tempel Israel in Hillbrow, Tempel Emmanuel in Oxfordweg en Tempel Bet David in Sandton. Hul getalle het in die laaste paar dekades heelwat afgeneem weens immigrasie in ’n tyd toe die Suid-Afrikaanse Joodse gemeenskap gekrimp het van ’n hoogtepunt van amper 120 000 omstreeks 1970 tot die huidige (2017) nagenoeg 75 000 siele.
Ontstaan van Tempel Israel
Tempel Israel is in 1936 op die hoek van Claim- en Paul Nelstraat gebou toe die voorstad Hillbrow nog uit huise bestaan het en die Joodse gemeenskap (die bronne maak dit nie duidelik of dit die hele gemeenskap was of net die Hervormdes nie) in die voorstad sowat 800 siele getel het. Tans (2017) het die getroue lidmate van Tempel Israel tot sowat 50 afgeneem, terwyl tot 300 dienste op die heilige vakansiedae bywoon.
Die bou van die sinagoge kan teruggevoer word tot ’n besoek in 1929 deur prof. Abraham Zvi Idelsohn (1882–1938), wat by sy familie in Johannesburg uit Cincinnati in die VSA kom kuier het. Hy het lesings gegee oor Joodse musiek en die beginsels van Progressiewe Judaïsme. Idelsohn het sy broer, Jerry, aangemoedig om ’n Progressiewe Joodse groep in die Goudstad te vestig. Nadat hy in 1930 dienste in privaat wonings gelei het, het hy in Junie 1931 die Suid-Afrikaanse Joodse Godsdienstige Unie vir Liberale Judaïsme gestig. Jerry het kontak gemaak met Moses Cyrus Weiler, destyds ’n student onder Idelsohn aan die Hebrew Union College. Nadat hy in Augustus 1933 bevestig is, het rabbi Weiler na Johannesburg gekom en is ’n progressiewe gemeente gestig. Hul eerste erediens is in die Vrymesselaarsaal in Clarendon Place aan die rand van Hillbrow gehou.
Einde 1933 is ’n perseel van ¾ acre gekoop en drie jaar later is die sinagoge amptelik in gebruik geneem. Die imposante gebou is in die Art Deco-styl ontwerp en rys vier verdiepings hoog. Dis ontwerp deur die Joodse argitek Hermann Kallenbach saam met sy vennote Kennedy en Furner. Hy was ook verantwoordelik vir die ontwerp van die ewe treffende Griekse Ortodokse kerk in Wolmaransstraat en die NG kerk Jeppestown in Fairview. Ook het hy die perseel vir die Groot Sinagoge in Wolmaransstraat help kies.
Moderne tyd
Tempel Israel se perseel huisves vandag nog ’n kleuterskool, hoewel nie meer vir Joodse kinders nie. Die shul het ook ’n uitreikprogram, die MC Weiler-skool in die township Alexandra, opgerig. Die vroue van Tempel Israel het dit in 1944 begin in die geloof dat om Joods te wees nie net behels het om geloofsgenote te help nie, maar almal om jou in die nood.
Die sakevrou Reeva Forman het vroeg in die 1990's by Tempel Israel betrokke geraak toe sy hoor die gemeente wil die sinagoge verkoop. Dié verkoop is met ’n enkele stem afgeweer. Sy dien al sedert omstreeks 1994 as Tempel Israel se voorsitter.
Drosanthemum hallii
Drosanthemum hallii is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en naby Worcester in die Wes-Kaap voorkom. Die spesie is deel van die fynbos en renosterveldbiome. Dit het 'n voorkomsgebied van 657 km² en daar is drie subpopulasies wat bedreig word deur indringerplante en die aanlê van wingerde.
Gildes
Later het die verskillende ambagte hul eie gildes gevorm, wat gewoonlik uit leerjongens, vakmanne of dagloners en meesters bestaan het. Die gildebestuur het uit verkose meesters bestaan en het reëls neergelê vir die opleiding van ambagsmanne, werkprosedures, pryse en dies meer. Vir die verbreking van die reëls is swaar boetes opgelê. Daarby het gildes ook die sosiale gedrag van hul/ede voorgeskryf en toegesien dat lede tydens siekte of dood ondersteun word. In die 14e eeu, toe gildes op hul magtigste was, het hulle baie invloed in die stedelike bestuur gehad en in sommige streke selfs die stedelike beheer oorgeneem.
Hierdie periode was egter net van korte duur en daarna moes die gildes baie van hul politieke en ekonomiese mag afstaan. Naas 'n veranderde ekonomiese klimaat het die nuwe ideologie van volkome individuele vryheid wat in die 17e eeu begin posvat het, veroorsaak dat gildes aan die einde van die 18e en begin van die 19e eeu heeltemal verdwyn het.
Ontstaan
Gildes of beroepsorganisasies vir ambagte het in Wes-Europa in die 11e eeu uit broederskappe ontwikkel. Broederskappe was in die Vroeë Middeleeue normale verenigingstrukture wat meestal met 'n bloedeed bevestig is. Die Germaanse stroop- en krygsbendes wat die Romeinse Ryk geteister het, was waarskynlik die eerste broederskappe. Christelike broederskappe soos die van monnike sowel as broederskappe tussen rondreisende koopmanne om hul ware teen rowers te beskerm, het egter ook al in die Vroeë Middeleeue bestaan.
Toe Karel die Grote omstreeks 800 sy ryk opgebou het, het hy die meeste broederskappe verbied maar die broederskappe van die monnike en koopmanne onder sy persoonlike beskerming geneem. Hierdie origens vae verordening van hom was die eerste stap in die rigting van die regulering van vrye broederskappe. latere konings, hertoë en grawe, maar ook die pous en biskoppe, het Karel se voorbeeld gevolg en aan talle broederskappe privilegies verleen, dit wit se 'n skriftelike erkenning van die bestaan daarvan.
In hierdie privilegie is die doel van die broederskap en sy werkterrein omskryf. Hierdeur het die vrye, geswore broederskappe geleidelik uit die mode geraak en plek gemaak vir nuwe verenigings wat van die toestemming van die "owerheid" afhanklik was. Ondanks die formele aspek wat nou aan die "gildes" verbonde was, het talle broederskapstradisies bly voortbestaan, onder meer die eed van getrouheid en die religieuse element.
Handelsgildes
Die eerste gildes, wat later kenmerkend vir die Middeleeuse stedelike ekonomie geword het, was handelsgildes. Hulle het vroeg in die 11e eeu ontstaan toe die handel in Wes-Europa opgebloei het en daarmee saam baie nuwe stede gestig is. Die oudste skriftelike bronne wat bewaar gebly het, handel oor die handelsgilde by Tiel in 1018. Omstreeks die jaar 1100 het handelsgildes oral in Wes-Europa voorgekom. As die handelaars van 'n dorp of stad 'n gilde wou vorm, moes hulle die betrokke koning se toestemming daarvoor vra.
Die toestemming is verleen in die vorm van 'n koninklike privilegie. Sodra 'n dorp 'n handelsgilde gehad het, kon slegs gildelede vryelik daar handel dryf. Vreemdelinge moes belasting betaal as hulle hul artikels in die dorp te koop wou aanbied. Die gilde het verder reëls neergelê vir die eerlike bedryf van handel en lede gestraf wat hulle nie daarby gehou het nie. Die uitgangspunt van die gildes was om hul lede ryk te maak deur vreemdelinge uit te skakel en nie deur uitbuiting nie.
Die handelsgildes het aanvanklik die tradisies van die vrye broederskappe gewoonweg voortgesit, maar nou slegs binne die stads – of dorpsgrense. Wedersydse bystand tydens siekte, gemeenskaplike godsdiensbeoefening en Christelike begrafnisse vir lede is onder eed gesweer. Net soos die broederskappe het ook die eerste handelsgildes buitelandse reise in groepsverband georganiseer. Die handelaars, bewapen met swaard en skild, het tydens die reise in 'n kring rondom die volgelaaide waens gestap am dit teen rowers te beskerm. Vooraan het die vaandeldraer met die gilde se vaandel geloop. Elke groep het ook 'n bevelvoerder gehad. Baie gildes het hul eie herberge langs die roetes gebou waar lede kon oornag en vars perde kon kry. Mettertyd het 'n groot deel van die handelaars meer tyd in hul tuisdorpe verwyl en 'n rol in die dorpsbestuur begin speel. Die stadsvaders het 'n belang in die handel gehad omdat dit tot die plaaslike welvaart bygedra het, terwyl die handelaars steun nodig gehad het am alleenreg in die stad en in die omgewing te verwerf.
Ambagsgildes
Aanvanklik is nie net alle handel nie, maar ook alle ambagte deur die handelsgildes verteenwoordig. Ambagsmanne het egter mettertyd begin om van die handelsgildes weg te breek en hul eie gildes te stig, en teen die 14e eeu, toe gildes op hul magtigste was, was feitlik elke ambag, van die skoenmakers tot die smede, in ŉ gilde saamgesnoer. Namate die ambagsgildes gegroei het, is handelsgildes al hoe meer verdring en het hulle in baie gevalle heeltemal verdwyn. Die Middeleeuse ambagsman het regstreeks onder die beheer van die koning gestaan.
Sonder sy toestemming kon geen ambag wettiglik bedryf word nie, maar omdat daar meer ambagte bestaan het as waarna die koning persoonlik kon omsien, het die hoe amptenare van die kroon as afgevaardigdes van die koning opgetree. Die kamerheer het byvoorbeeld jurisdiksie gehad oor die tekstielbewerkers, kramers, pelshandelaars, skoenmakers en kleremakers. Barbiers het onder die koning se persoonlike barbier geressorteer, die bakkers onder sy spysenier, die wynhandelaars onder sy hofmeester, ensovoorts. Die koninklike amptenare het dikwels op hul beurt afgevaardigdes aangestel wat die lisensies aan die ambagsmanne moes uitreik en het hul mag dikwels misbruik. Die lisensiegelde was hoog, dikwels so hoog dat die amptenare gerieflik van hul winste kon lê we.
Gildestruktuur
In die meeste gevalle het gildes uit 3 tipes lede bestaan, naamlik meesters, vakmanne of dagloners en leerjongens. Alle lede moes gewoonlik ŉ jaarlikse bedrag as ledegeld betaal. Die geld is hoofsaaklik gebruik vir wat vandag as sieke- en pensioenfondse bekend staan.
So is 'n skoenmaker in 'n Engelse dorp vroeg in die 15e eeu 'n boete van 10 pond – ŉ baie groot som geld vir daardie dae – opgelê omdat hy 'n paar skoene van swak gehalte verkoop het, terwyl 'n kleremaakster elders moes toekyk hoe haar rok van minderwaardige materiaal in die openbaar op die stadsplein verbrand is. Destyds is geredeneer dat een swak kleremaakster die reputasie van alle kleremaaksters skend. Bestuurslede van die gildes het die reg gehad om te eniger tyd ŉ werkwinkel te besoek en die gehalte van die vervaardigde artikels te toets.
By baie ernstige oortredings het dit dikwels gebeur dat ŉ ambagsman aan die skandpaal beland het of selfs uit die gilde geskors is. laasgenoemde het natuurlik beteken dat die ambagsman nie meer sy ambag kon bedryf nie omdat slegs gildelede toegelaat is om in 'n bepaalde dorp of stad te werk. Daarby het bestuurslede ook 'n regterlike funksie gehad. Hulle moes geskille tussen lede besleg en boedels beredder. Om die gemeenskaplike funksies makliker te behartig, het die lede van dieselfde beroepe hulle binne die stede ruimtelik na aan mekaar geskaar en dikwels in dieselfde strate gewerk. Baie straatname in Europa getuig nog van die gewoonte. Sommige gildes het egter nuwe meesters verbied om in 'n straat te werk waar 'n ander meester reeds gevestig was.
Opleiding
Elke gilde het sy eie voorskrifte vir die opleiding van nuwelinge gehad. Die leertyd van leerjongens onder 'n meester het gewoonlik op die ouderdom van 12 begin en in die meeste gevalle 7 jaar geduur. Baie gildes het streng reëls gehad omtrent die aantal leerjongens wat 'n meester op 'n slag kon hê. Bakkers en slagters kon meestal 'n onbeperkte aantal hê, terwyl leerlooiers, kleurders en goudsmede naas hul eie seun ŉ familielid of, by gebrek daaraan, een ander leerjonge kon oplei. In sommige beroepe is die seuns van leermeesters egter van 'n aanvanklike leertyd vrygestel. Die aantal leerjongens is beperk om te voorkom dat daar meer ambagsmanne as werk was.
Om deur 'n leermeester opgeneem en geleer te word, moes die leerjonge 'n sekere bedrag geld betaal. Gedurende sy opleiding het hy geen vergoeding ontvang nie maar ingewoon by die meester, wat hom van kos en klere – en 'n strooigildes bed in die werkwinkel- voorsien het. Dit was die meester se plig om die leerjonge in alle kunsies van die betrokke ambag touwys te maak. Hy moes ook toesien dat sy leerling ŉ eerbare burger word en baie gildes het vereis dat die leerjonge in hierdie tyd geleer word om te lees en te skryf.
As die meester nie sy pligte teenoor sy leerling nagekom het nie, is hy 'n boete opgelê. Na die opleidingsperiode het die leerjonge 'n vakman, ook dikwels dagloner genoem, geword. Min gildes het 'n eksamens na die leerlingskap vereis. Tydens die vakmanskap het die vakmanne gewoonlik baie gereis. Hulle het van stad tot stad getrek en onder verskillende meesters gewerk, soms net vir 'n dag, soms langer. Vir hierdie werk is hulle altyd vasgestelde lone betaal. Die duur van die periode is deur die meeste vakmanne self bepaal. Timmermanne en messelaars het spesiale status tydens hut vakmanskap geniet. Lank voor die ontstaan van gildes het hierdie ambagsmanne reeds halfgeheime broeder-huisvesting voorsien en hom gehelp om werk te kry. Daar is egter dikwels van die eerbare doelstellings afgewyk en baie van die byeenkomste het op drinkpartye en ander losbandighede uitgeloop.
Meesters en meesterstukke
Voordat 'n vakman 'n meester kon word, moes hy sy vaardighede bewys deur 'n sogenaamde meesterstuk te vervaardig. Sommige gildes het voorgeskryf hoe hierdie meesterstuk moes lyk. Die Duitse goudsmede moes byvoorbeeld altyd ŉ ring, 'n seël en 'n beker maak. In ander beroepe kon die vakman enige voorwerp vervaardig wat betrekking gehad het op sy ambag. Sommige gildes het voorgeskryf dat 'n vakman ook moet bewys dat hy die werktuie wat hy in sy ambag gebruik, kan maak of herstel.
Die meesterstuk moes aan die gildebestuur voorgelê word vir goedkeuring en die bestuurslede het dikwels hewige debatte vir en teen die voorwerp gevoer. As die voorwerp goedgekeur was, moes die vakman ook nog 'n bedrag betaal voordat hy meester kon word. Eerlikheid was nie altyd aan die orde van die dag nie. As die ou meesters gevrees het dat 'n nuweling te kwaai mededinging vir hulle sou wees, was hulle dikwels onredelik streng by die beoordeling van 'n meesterstuk of was die toelatingsgelde so hoog dat die vakman dit nie kon betaal nie.
Baie ambagsmanne was dan ook hul lewe lank vakmanne. Voortrekkery het ook soms plaasgevind deurdat die koning, landgraaf of biskop toegesien het dat ŉ ambagsman meester geword het sonder dat hy 'n meesterstuk moes voorlê. Daar was egter ook ander voorvereistes. Reeds 'n leerjonge moes 'n geboortesertifikaat voorlê om te bewys dat hy van wettige herkoms is. Om meester te kon word, moes die vakman 'n skoon reputasie hê. Hy mog nie in die geselskap van geëkskommunikeerde mense wees nie, hetsy op sosiale of werkvlak. Losse gedrag kon veroorsaak dat ŉ meester sy rang verloor. Die eed van getrouheid aan die koning wat ŉ leerjonge moes aflê, moes herhaal word wanneer hy 'n meester word.
Tradisies
Godsdiens het in die Middeleeue 'n baie vername plek in die alledaagse lewe ingeneem, ook in die geval van gildes. Baie gildes het 'n beskermheilige gehad wat na die belange van 'n spesifieke ambag omgesien het en vir wie kerse by ŉ spesiale altaar in die kerk aangesteek is. Daarby het gildes ook dikwels geld betaal vir die bystand van 'n spesiale leraar wat elke oggend die mis vir die siele van gestorwe lede gelees het. Baie gildes het ook die gebruik gehad om Sondae na kerk 'n banket vir hul lede aan te bied. Wat oorgebly het, is tussen die armes en hospitale verdeel.