cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kanaän
Laat Bronstydperk (1550-1200 v.C.)
Tydens die bewind van sy opvolger, Merneptah, is die Merneptah-stele uitgereik waarin beweer is hy het verskeie terreine in die Suid-Levant verwoes, insluitende 'n volk bekend as "Israel". Daar is egter geen argeologiese bewyse van enige verwoesting by enige terreine wat op die stele genoem word nie en dit word dus as propaganda beskou. Egipte se onttrekking aan die Suid-Levant was 'n uitgerekte proses wat sowat 100 jaar geduur het, van die laat 13de eeu v.C. tot die einde van die 12de eeu v.C. Die rede vir Egipte se onttrekking was waarskynlik weens politieke onrus in Egipte self eerder as invalle deur die Seevolke, want daar is min bewyse van verwoesting deur die Seevolke omstreeks 1200 v.C. Baie Egiptiese garnisoene en terreine met 'n "Egiptiese goewerneurswoning" in die Suid-Levant is verlaat sonder verwoesting. Daar is egter wel 'n paar terreine wat verwoes is.
Amarna-briewe
thumbnail|220px|Amarna-tablet EA 9.
Verwysings na Kanaäniete word ok deur al die Amarna-briewe tydens farao Achenaten se bewind aangetref. In die briewe, waarvan sommige in die 14de eeu v.C. deur goewerneurs en prinse van Kanaän aan Achenaten (Amenhotep IV) gestuur is, word benewens die name Amar en Amoerroe (Amoriete), die vorme Kinahhi en Kinahni aangetref, wat Sirië in sy grootste omvang insluit. Die briewe is geskryf in die amptelike en diplomatieke Oos-Semitiese Akkadies van Assirië en Babilonië. "Kanaänitiese" woorde en idiome kom egter ook voor.
Ander noemings in die laat Bronstydperk
Teks RS 20.182 van Oegarit is 'n afskrif van 'n brief wat die koning van Oegarit aan Ramses II gestuur het oor geld wat deur "die seuns van die land Oegarit" betaal is aan die "voorman van die seuns van die land Kanaän (*kn'ny)". Volgens Jonathan Tubb dui dit daarop dat die mense van Oegarit, in teenstelling met baie moderne oortuigings, hulleself as nie-Kanaänities beskou het.
Luangwabrug
Die Luangwabrug gaan oor die Luangwarivier in die noorde van Zambië.
Kanaän
Assoer-tablette
'n Assiriese brief tydens die bewind van Salmaneser I sluit 'n verwysing in na die "reis na Kanaän" van 'n Assiriese amptenaar.
Luangwabrug
Hieride brug lê tussen Lusaka en Chipata op die pad na Lilongwe in Malawi. Dit is by die koördinate 14° 58′ 34″ suid en 30° 12′ 44″ oos, ‘n 100km noord van Luangwa aan die Zambezirivier, 250km van Lusaka, 2km van die grens met Mosambiek en 60km van die grens met Zimbabwe.
Kanaän
Hattoesa-briewe
Vier verwysings is bekend van Hattoesa.
Luangwabrug
Die eerste brug oor die Luangwa is in 1932 deur die Beit Trust gefinansier en is daarom ook soms die Beitbrug genoem. Aangesien die brug in hierdie landstreek van groot strategiese belang is, is dit in 1964 tydens die anti-koloniale vryheidstryd opgeblaas. ‘n Tweede Luangwabrug is in 1968 op dieselfde plek gebou en gefinansier deur Groot-Brittanje. Maar in 1979 tydens die Zimbabwiese vryheidstryd is ook hierdie brug ernstig beskadig. Twintig jaar later is die brug met finansiële steun van Denemarke herstel.
Op die enkelbaanbrug van 220m lank is die spoedbeperking 30km per uur en is die maksimumgewig vir voertuie 55 ton.
Kanaän
Verval van die Bronstydperk
Volgens Ann Killebrew was stede soos Jerusalem groot en belangrike ommuurde nedersettings in die voor-Israelitiese middel-Bronstydperk IIB en Ystertydperk IIC (omstreeks 1800-1550 en 720-586 v.C.), maar in die tussentydse laat Bronstydperk LB en Ystertydperk I en IIA/B was terreine soos Jerusalem klein en redelik onbelangrike dorpe.
Net ná die Amarna-tydperk het 'n nuwe probleem kop uitgesteek wat probleme veroorsaak het vir die Egiptiese beheer van Suid-Kanaän (die res van die streek was nou onder Assiriese beheer). Farao Horemhab het 'n veldtog gevoer teen "Sjasoe" (Egipties vir "swerwers"), wat nomadiese veeboere was wat oor die Jordaanrivier getrek en Egiptiese handel deur Galilea en die stad Jezreel bedreig het. Seti I (omstreeks 1290 v.C.) het blykbaar dié Sjasoe oorwin. Ná die rampspoedige Slag van Kadesj moes Ramses II groot veldtogte voer in Kanaän om die mag te behou. Egiptiese magte het Moab en Ammon binnegedring en 'n permanente fortgarnisoen met die naam "Ramses" gvestig.
Sommige glo die "Habiroe" dui op al die nomadiese stamme bekend as die "Hebreërs", en veral die vroeë Israeliete van die tydperk van die Bybelse rigters wat probeer het om die vrugbare streek vir hulleself toe te eien. Die term is egter selde gebruik vir die Sjasoe. Of die term ook ander verwante antieke Semitiessprekende volke soos die Moabiete, Ammoniete en Edomiete ingesluit het, is onseker.
Daar is min getuienis dat enige groot stad of nedersetting in die Suid-Levant omstreeks 1200 v.C. verwoes is. Die meeste dele van Megiddo toon geen tekens van skade nie. Dit is moontlik dat die paleis in Gebied AA verwoes is, maar dit is onseker. Die monumentale strukture van Hazor is wel vernietig, maar dit was in die middel 13de eeu v.C., lank voor die verval van die Bronstydperk begin het.
Miguel Díaz-Canel
Miguel Díaz-Canel is die 19de president van Kuba. Hy is op 19 April 2018 ingesweer.
Kanaän
Verval van die Bronstydperk
Ondanks teorieë dat handelsbetrekkinge ná 1200 v.C. in die Suid-Levant tot 'n einde gekom het, is daar baie bewyse dat handel met ander streke voortgeduur het ná die einde van die Bronstydperk in die Suid-Levant.
Ystertydperk
200px|thumb|Die Levant omstreeks 830 v.C.
Teen die vroeë Ystertydperk is die Suid-Levant oorheers deur die koninkryke Israel en Juda, benewens die Filistynse stadstate aan die Mediterreense kus, die koninkryke Moab, Ammon en Aram-Damaskus oos van die Jordaan en Edom suid daarvan. Die Noord-Levant was verdeel in verskeie klein koninkryke, die sogenaamde Siro-Hetitiese state en die Fenisiese stadstate.
Die hele streek (insluitende die Fenisiese/Kanaänitiese en Aramese state, sowel as Israel, Filistia en Samarra) is in die 10de en 9de eeu v.C. deur die Nieu-Assiriese Ryk verower en sou vir 300 jaar, tot aan die einde van die 7de eeu v.C., deur hulle oorheers word. Keiser-konings soos Adad-nirari II, Sargon II, Tiglat-Pileser III, Esarhaddon, Sanherib en Assurbanipal het Kanaänitiese sake begin beheer. Tydens die 25ste Dinastie het Egipte 'n mislukte poging aangewend om weer vastrapplek in die streek te kry, maar is deur die Nieu-Assiriese Ryk oorwin, en dit het gelei tot Assirië se verowering van Egipte. Tussen 616 en 605 v.C. het die Nieu-Assiriese Ryk geval weens 'n reeks bitter burgeroorloë, gevolg deur 'n aanval deur 'n alliansie van Babiloniërs, Mede, Perse en Skitiërs. Die Neo-Babiloniese Ryk het die westelike deel van die gebied oorgeërf, insluitende al die grondgebiede in Kanaän en Sirië, Israel en Juda. Hulle het die Egiptenare verslaan en in die streek gebly in 'n poging om 'n vastrapplek in die Nabye Ooste te herwin.
Egiptiese hiërogliewe en hiëraties (1500-1000 v.C.)
In die 2de millennium v.C. het antieke Egiptiese tekste die term "Kanaän" gebruik om na 'n kolonie te verwys wat deur Egipte regeer is. Die grense stem min of meer ooreen met die definisie van Kanaän in die Hebreeuse Bybel: In die weste is dit begrens deur die Middellandse See, in die noorde deur die omgewing van Hama in Sirië, in die ooste deur die Jordaanvallei en in die suide deur 'n lyn wat van die Dooie See af strek tot naby Gaza. Die Egiptiese en Hebreeuse gebruik verskil egter. Egiptiese tekste noem die kusstad Kadesj in Noordwes-Sirië naby Turkye as deel van die "Land Kanaän", sodat dit lyk of die Egiptiese gebruik verwys na die hele kus van die Levant aan die Middellandse See.
Die naam in bronne van die antieke Nabye Ooste hou feitlik eksklusief verband met die tydperk toe die streek 'n kolonie van die Nuwe Ryk van Egipte was (16de-11de eeu v.C.). Die naam het daarna, ná die verval van die Bronstydperk (omstreeks 1206-1150 v.C.) feitlik verdwyn.
Grieks-Romeinse geskiedenis
Die Griekse naam Phoenicia ("Fenisië") word die eerste keer aangetref in die eerste twee werke van die Westerse letterkunde, Homeros se Ilias en Odussee. Dit kom nie in die Hebreeuse Bybel voor nie, maar wel drie keer in die boek Handelinge in die Nuwe Testament. In die 6de eeu v.C. het Hekataios bevestig dat Fenisië voorheen χνα genoem is, 'n naam wat Filo van Biblos daarna gebruik het in sy mitologie as die naam vir die Fenisiërs: "Khna, wat daarna Phoinix genoem is".
Op muntstukke van die stad Beiroet/Laodicea staan "Van Laodicea, 'n metropolis in Kanaän". Die geld word gedateer uit die bewind van Antiogus IV (175-164 v.C.) en sy opvolgers tot in 123 v.C.
Sint Augustinus noem ook dat een van die terme wat die seevarende Fenisiërs vir hulle tuisland gebruik het, "Kanaän" was. Hy noem ook dat die landelike mense van Hippo in Noord-Afrika die Puniese naam Chanani vir hulleself gebruik het.
Die Grieke het ook die naam "Palestina" gewild gemaak, genoem na die Filistyne, of die Egeïese Pelasgers, vir rofweg die streek Kanaän, met uitsluiting van Fenisië. Herodotos het die naam Palaistinê die eerste keer gebruik, omstreeks 480 v.C. Van 110 v.C. af het die Hasmoneërs hulle gesag oor 'n groot deel van die streek uitgebrei en 'n Judees-Samaritaans-Edomities-Itureaans-Galilese alliansie gestig. Die Judeërs (Jode, Ioudaios) se beheer oor die groter gebied het ook daartoe gelei dat dit bekend geword het as Judea, 'n term wat vroeër net verwys het na die kleiner streek van die Judese berge, die woongebied van die stam van Juda.
Tussen 73 en 63 v.C. het die Romeinse Republiek sy invloed na die streek uitgebrei en Judea in 63 v.C. verower. Die voormalige Hasmonese koninkryk is in vyf distrikte verdeel. Omstreeks 130-135 n.C., ná die onderdrukking van die Bar Kochba-opstand, is die provinsie Iudaea saamgesmelt met Galilea om die nuwe provinsie Syria Palaestina te vorm.
In die tydperk van omstreeks 900-330 v.C. het die oorheersende Nieu-Assiriese en Achaemenidiese Ryk geen melding van Kanaän gemaak nie.
Kanaäniete
Die Kanaäniete was die bewoners van antieke Kanaän, 'n streek wat rofweg ooreenstem met die hedendaagse Israel en die Palestynse Grondgebiede, Wes-Jordanië, die suidelike en kusgebiede van Sirië en Libanon, tot by die suidgrens van Turkye. Hulle was vermoedelik een van die oudste beskawings in die menslike geskiedenis.
Geskiedenis
Die Levant is bewoon deur mense wat so vroeg as die middel 3de millennium v.C. na die land as ca-na-na-um verwys het.
Argeoloë en historici verwys algemeen na die bewoners van die Levant in die Bronstydperk van voor 1200 v.C. as Kanaäniete, terwyl hulle afstammelinge van die Ystertydperk, veral dié wat aan die kus gewoon het, Fenisiërs genoem word. Die onlangser term "Kanaäniete" word gebruik vir die sekondêre Ystertydperkstate van die Levantynse binneland wat nie deur Aramese volke regeer is nie, dus die deel wat regeer is deur 'n aparte en nou verwante etniese groep wat die Filistynse en Israelitiese koninkryke Israel en Juda ingesluit het.
Kultuur
180px|thumb|links|'n Godheid op 'n troon; 14de-13de eeu v.C.; brons en bladgoud ([[Metropolitan Museum of Art|Metropolitaanse Kunsmuseum, New York).]]
Kanaän sluit in wat vandag Libanon, Israel, Palestina, Noordwes-Jordanië en sommige westelike dele van Sirië is. Volgens die argeoloog Jonathan N. Tubb "het die Ammoniete, Moabiete, Israeliete en Fenisiërs ongetwyfeld elk sy eie kultuuridentiteit gehad, maar etnies was hulle almal Kanaäniete, dieselfde mense wat hulle in die 8ste millennium v.C. in boerderygemeenskappe in die streek gevestig het".
Daar is onsekerheid oor of die naam "Kanaän" verwys na 'n spesifieke antieke Semitiessprekende etniese groep, die tuisland van dié groep, 'n streek onder beheer van dié groep of dalk 'n kombinasie daarvan.
Die Kanaänitiese beskawing was die gevolg van lang tye met 'n stabiele klimaat, wat onderbreek is deur kort tydperke van klimaatsverandering. In dié tydperke het die Kanaäniete voordeel getrek uit hulle posisie tussen die antieke beskawings van Middel-Oos-Egipte, Mesopotamië (Sumer, Akkad, Assirië, Babilonië), die Hetiete en Minoïese Kreta om die stadstate van handelaar-prinse aan die kus te word, met klein koninkryke wat spesialiseer in landbouprodukte in die binneland. Dié polariteit tussen kusdorpe en binnelandse landbougebiede is geïllustreer in die Kanaänitiese mitologie deur die stryd tussen die stormgod, wat Tesjoeb of Ba'al Hadad genoem is, en die god van die see en riviere, Ja'a of Jam.
Vroeë Kanaänitiese beskawings is gekenmerk deur klein ommuurde markdorpe, wat omring is deur boere wat verskeie landbouprodukte gekweek het, soos olywe, druiwe pistachio, koring en gort. Eindelik het hulle vooruitstrewende handel magtiger bure soos die Egiptenare, Assiriërs, Babiloniërs, Perse, Grieke en Romeine gelok, wat die Kanaäniete polities oorheers en heffings en belasting ingestel het. Die val van die latere Kanaänitiese beskawing het plaasgevind toe die gebied by die Grieks-Romeinse wêreld ingelyf is (as die provinsie Iudaea) en, ná die Bisantynse tye, in die Moslemse Arabiese en proto-Moslemse Omajjadiese Kalifaat.
Tel Kabri bevat die oorblyfsels van 'n Kanaänitiese stad van die middel Bronstydperk (2000-1550 v.C.). Die stad, die belangrikste een in dié tyd in Galilea, het 'n paleis in die middel gehad. Tel Kabri is die enigste Kanaänitiese stad wat heeltemal opgegrawe kan word, omdat geen ander stad bo-op gebou is nadat die inwoners dit verlaat het nie. Die stad is uitsonderlik omdat die oorheersende nie-Kanaänitiese kultuurinvloed Minoïes is; fresko's in 'n Minoïese styl versier die paleis.
In die Joodse en Christelike Skrif
thumb|220px|'n Kaart van Kanaän, met die grense wat in Numeri 34:1-12 genoem word, in rooi.
Hebreeuse Bybel
In die Hebreeuse Bybel word 'n voorouer met die naam Kanaän die eerste keer genoem as 'n kleinseun van Noag. In die verhaal van die vloek van Gam word Kanaän met slawerny gestraf omdat sy vader, Gam, na die dronk en kaal Noag gekyk het.
In Genesis word die Kanaäniete uitgebeeld as die afstammelinge van Kanaän (כְּנַעַן, Knaan). Genesis 10 lui: "Uit Kanaän het gekom Sidon wat as sy oudste seun geld, en verder Het, die Jebusiete, Amoriete, Girgasiete, Hewiete, Erekiete, Siniete, Arwadters, Semariërs en die mense van Hamat. Met verloop van tyd het die Kanaänitiese stamme versprei en het hulle grense gestrek van Sidon af tot by Gasa in die rigting van Gerar en tot by Lesa in die rigting van Sodom, Gomorra, Adma en Sebojim."
Kanaänitiese bevolkings het gewoon in die Mediterreense kusstreke (Josua 5:1), insluitende Libanon ("Fenisië", Jesaja 23:11) en die Gazastrook ("land van die Filistyne", Sefanja 2:5) en die Jordaanvallei (Josua 11:3, Numeri 13:29, Genesis 13:12).
Dit lyk nie of die Filistyne, wat 'n integrale deel van die Kanaänitiese milieu was, etniese Kanaäniete was nie. Hulle word in die lys volkere genoem as afstammelinge van Misrajim. Die Arameërs, Moabiete, Ammoniete, Midianiete en Edomiete word ook beskou as medeafstammelinge van Sem of Abraham, en afsonderlik van Kanaäniete/Amoriete. Het, wat die Hetiete verteenwoordig, is 'n seun van Kanaän.
Bybelse grense
In die Bybel word die naam beperk tot die gebied wes van die Jordaanrivier. Van die Kanaäniete word gesê hulle woon "by die see en langs die Jordaan" (Numeri 13:29) en "aan die Jordaan" (Josua 22:9). John N. Oswalt merk op "Kanaän bestaan uit die land wes van die Jordaan en word onderskei van die gebied oos van die Jordaan." Oswalt sê verder Kanaän neem in die Skrif "'n teologiese betekenis" aan as "die land wat God se geskenk is" en "die plek van oorvloed". Die boek Numeri noem die grense van Kanaän (Numeri 34:3-12). Die term "Kanaänities" in Bybelse Hebreeus word spesifiek toegepas op die inwoners van die laer streke, aan die seekus en aan die oewers van die Jordaan, in teenstelling met die inwoners van die bergstreke.
Verowering van Kanaän
In Genesis belowe God die land Kanaän aan Abraham, en hy gee dit eindelik in die hande van Abraham se nakomelinge, die Israeliete. Die Hebreeuse Bybel beskrywe die verowering van Kanaän in die boeke Josua, Rigters, Samuel en Konings. Die verhaal van die Israeliete word vertel van ná die dood van Moses en hulle inname van Kanaän onder leiding van Josua. Die hernoeming van die land Kanaän tot die land Israel merk die Israeliete se verowering van die Beloofde Land.
Die Kanaäniete was een van die etniese groepe of "nasies" wat deur die Israeliete uitgedryf is ná die verowering. Die ander sluit in die Hetiete, Girgasiete, Amoriete, Feresiete, Hewiete en Jebusiete. (Deuteronomium 7:1).
In 738 v.C. het die Nieu-Assiriese Ryk die Koninkryk Israel verower. In 586 v.C. is die Koninkryk Juda deur die Neo-Babiloniese Ryk beset. Die stad Jerusalem is in 587 v.C. ingeneem ná 'n beleg van 18 of 30 maande. Teen 586 v.C. was 'n groot deel van Juda verwoes en die voormalige koninkryk se ekonomie en bevolking het afgeneem.
Nuwe Testament
"Kanaän" (Grieks: Χανάαν, Khanáan) word net twee keer in die Nuwe Testament gebruik: albei kere in Handelinge waar stories uit die Ou Testament omskryf word. In Matteus word vertel van die duiweluitdrywing uit die dogter van 'n Kanaänitiese vrou, terwyl Markus praat van 'n vrou van Siro-Fenisië (Grieks: Συροφοινίκισσα).
Ka-Vhele
Ka-Vhele is 'n nedersetting in die Thulamela Plaaslike Munisipaliteit van Vhembe-distriksmunisipaliteit in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Anna Böeseken
Dr. Anna Jacoba Böeseken (Pretoria, 23 Oktober 1905 – Kaapstad, 28 Junie 1997) was 'n kenner van die geskiedenis van die Nederlandse bewind aan die Kaap die Goeie Hoop en skryfster oor die onderwerp in Afrikaans, Nederlands en Engels. Sy is as een van Suid-Afrika se voorste navorsers en geskiedskrywers bestempel. Van 1955 tot 1970 het sy by die Suid-Afrikaanse Argief in Kaapstad gewerk.
Afkoms en opleiding
duimnael|links|200px|[[Hendrik de Cock.]] duimnael|regs|200px|Anna as klein dogtertjie saam met ouers, A.C. en [[Jantina Böeseken|Jantina Böeseken.]] duimnael|links|Böeseken en haar ouers omstreeks 1915. regs|duimnael|180px|Anna Boëseken, moontlik omstreeks 1930. duimnael|regs|220px|Anna Böeseken verwerf een van haar grade.
Anna Jacoba Böeseken is in Pretoria gebore as enigste kind van die Nederlandse immigrante-egpaar Adriaan Cornelis Boëseken (1871–1942) en Jantina Eelbrendina de Cock (1866–1955). Haar vader het in 1896 volle burgerregte in Transvaal ontvang en gehelp om die Republiek te verdedig. Hy was vanaf 1901 'n krysgevangene in Trichinopoly (nou Tiruchirappalli). Later was hy bestuurder van die Nederlandse Bank (Nedbank) se Bloemfonteinse tak en toe in Kaapstad. Anna is op 28 Junie 1997 in die ouderdom van 91 jaar in Oranjezicht in Kaapstad oorlede. Haar moeder, Jantina, was 'n dogter van prof. Helenius de Cock van die Gereformeerde teologiese skool in Kampen, en kleindogter van ds. Hendrik de Cock, die vader van die Afskeiding van 1834. Die Böesekens was dan ook sedert hul verhuising na die Kaap in 1923 getroue en meelewende lidmate van die Gereformeerde kerk Kaapstad, wat in daardie jaar gestig is, en so ook dr. Böeseken 'n volle 74 jaar lank tot haar dood in 1997. In 1973 het sy 'n oorsig oor die stigting en beginjare van die gemeente geskryf vir sy 50-jarige gedenkboek, Die Gereformeerde kerk Kaapstad 1923–1973. In haar ongepubliseerde en onvoltooide outobiografie Van jeugtyd en verlede (1986) skyf dr. Böeseken: "In 'die klein Gereformeerde kerk Kaapstad' het ons nie elke Sondag 'n predikant gehad nie. Moeder het my toegelaat om na ander predikante te gaan luister: the Rev. Ramsden Balmforth en the Rev. Rennallog (Congregational Church). Albei het invloed op my ontwikkeling gehad. Ná my matriekjaar het ek geloofsbelydenis in die Gereformeerde Kerke gedoen (1925). Hiertoe het 'n lang gesprek met my vorige mentor ds. Izak Krüger van Bloemfontein, die deurslag gegee. Dit was geen ondeurdagte gewoontegebaar nie, maar 'n daad van dankbaarheid teenoor my ouers sowel as teenoor my Skepper. In 1986 het ons een Sondag in die Hofstraatkerk Ps. 71 vers 10 gesing. Die laaste drie reëls het my getref: Ek meld van jeugtyd en verlede / hoe U my, onervare, / gelei het al my jare ... Waarom sou ek nie vir my eie plesier terugkyk op my verlede nie? Ek so het ek op 15 April 1986 begin tik." Van jeugtyd en verlede was die inspirasie om haar outobiografie te begin skryf en vir die titel daarvan.
Böeseken het grootgeword in die Vrystaat, haar B.Ed. aan die Universiteit van Kaapstad behaal en was onderwyseres op Prins Albert en in die Paarl. Daarna studeer sy verder en behaal die M.A.-graad in geskiedenis aan die Universiteit van Stellenbosch. In 1941 doen sy navorsing in die Landsargief in die destydse Batavia, wat daartoe lei dat sy promoveer onder prof. H.B. Thom aan die Universiteit van Stellenbosch met die proefskrif Die Nederlandse kommissarisse en die 18de-eeuse samelewing aan die Kaap.
Sy is op 18 Junie 1964 stigterslid van die Genealogiese Vereniging van Suid-Afrika en dien op die redaksie van hierdie vereniging se kwartaalblad Familia.
Loopbaan
duimnael|regs|190px|Anna Böeseken omstreeks die [[Tweede Wêreldoorlog.]] Vanaf 1944 tot 1955 was sy joernalis by Nasionale Pers, later die Nasionale Boekhandel en eindelik medewerker aan die Drie eeue-reeks. In 1955 tree sy in diens by die Staatsargief en begin met die transkribering van die Resolusies van die Politieke Raad. In 1961 word sy die hoofredakteur van bronnepublikasies. Deur hierdie werk het sy die grootste Suid-Afrikaanse kenner van die dialekte van die 17de en 18de eeuse Nederlands en handskrifte (dikwels nog in die Gotiese skryfstyl) geword. Weens haar ervaring as joernalis skryf sy in ‘n besonder leser-vriendelike styl. Sy is die redakteur van ‘n groot aantal bonnepublikasies en skrywer van ‘n aantal populêre historiese werke. Tot ander werke lewer sy bydraes of tree op as redakteur. Haar gepubliseerde doktorstesis handel oor die sosiaal-ekonomiese aspekte wat die destydse politieke situasie in ‘n nuwe lig stel. In Simon van der Stel en sy kinders skets sy die era waarin Simon en Wilhem Adriaan van der Stel geleef het.
Bekronings
Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns ken in 1965 die Stalsprys vir Geesteswetenskappe in kultuurgeskiedenis aan haar toe vir die boek Simon van der Stel en sy kinders. Ook ontvang sy ‘n erepenning van die Stigting Jan van Riebeeck, ‘n oorkonde van die Stigting Simon van der Stel en die Recht Malanprys. Twee eredoktorsgrade word aan haar toegeken, naamlik deur die Potchefstroomse Universiteit vir C.H.O. en die Universiteit van Stellenbosch, en die Universiteit van Wes-Kaapland stel haar aan as ere-professor. Jaarliks vind in Kaapstad die Anna Böeseken-gedenklesing plaas.
1007
Die jaar 1007 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 7de jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Garden-eiland
duimnael|regs|Garden-eiland en [[Cockburn Sound vanuit die ruimte waargeneem.]] Garden-eiland is 'n smal eiland ongeveer tien kilometer lank en een en 'n half kilometer breed wat sowat vyf kilometer van die Wes-Australiese kus af geleë is.(-32.19333°N, 115.67111°W)
Net soos Rottnest-eiland en Carnac-eiland is dit 'n kalksteen dagsoom wat bedek is met 'n dun laag sand wat opgehoop het tydens 'n tydperk toe die seevlakke laer was. Die Noongar inboorlinge se oorvertellinge sluit verhale in toe hulle na die eilande kon stap in hulle Droomtyd.
Teen die einde van die laaste ystydperk het die seevlakke gestyg en die eiland van die res van die vasteland afgesny. Vir die laaste sewe duisend jaar het die eiland in relatiewe isolasie bestaan.
Die Australiese vloot se grootste vlootbasis, Fleet Base West, ook genoem HMAS Stirling, is op die oewer van Careening Bay op die suidoostelike kant van Garden-eiland geleë oorkant Cockburn Sound.
Geskiedenis
Die eiland is op Hollandse kaarte van 1658 aangedui maar nie 'n naam gegee nie, ten spyte daarvan dat daar drie Hollandse skepe in daardie jaar daar aangedoen naamlik: die Waekende Boey onder bevel van Kaptein S. Volckertszoon, die Elburg onder bevel van Kaptein J. Peereboom en die Emeloort onder bevel van Kaptein A. Joncke. Die buitelyne van die eiland is uitgemerk op kaarte van die 'Suiderland' wat gepubliseer is na Willem de Vlamingh die streek in 1697 besoek het.
Jacques Felix Emmanuel, Baron Hamelin was die kaptein van die Naturaliste een van drie Franse skepe wat 'n besoek in 1801 tot 1803 besoek afgelê het. Hy het die eiland "Ile Buache" genoem na Jean Nicolas Buache, 'n mariene kartograaf in Parys. Die eiland is herdoop tot "Garden-eiland" in 1827 deur Kaptein James Stirling, wat 'n tuin daar anagelê het en 'n paar veediere daar gevestig het. Daar word algemeen geglo dat die eiland sy naam gekry het omdat Stirling 'n tuin daar aangelê het, maar Statham-Drew (2003) wys daarop dat hy die naam reeds gebruik het voordat enigiets daar geplant is. Sy beweer dat die eiland sy naam gekry het vanweë die ooreenkomste van die ligging van die eiland ten opsigte van Cockburn Sound met 'n ander bekende eiland, die Isle of Wight (wat toe algemeen bekend gestaan het as "Garden Isle") se ligging ten opsigte van Portsmouth.
Stirling het in 1829 weer na die gebied teruggekeer en Garden-eiland as deel van sy toedeling van 100 000 akker (405 vierkante kilometer) opgeëis saam met al die vee wat met die vorige besoek daar agtergelaat is. Die eerste nedersetting van 450 mense is Sulphur Town genoem. Sulphur Bay en Careening Bay was belangrike vasmeer- en ontskepingsplekke gewees tot in 1897 toe Fremantle se binneste hawe voltooi is.
Na die Eerste Wêreldoorlog het die eiland 'n vakansie-oord geword met houthuisies wat by die baai opgerig is. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is kanonbatterye op die eiland opgestel. Hierdie kanonne was deel van 'n geïntegreerde verdedigingstelsel om Fremantle hawe te beskerm. Die geheime eenheid (Z-Force) het opleiding op die eiland ondergaan het vir hulle klandestiene operasies teen die Japannese. Na die oorlog het dit weer 'n vakansie-oord geword asook die tuiste van die Australiese reserwevloot.
Huidige gebruik
Met ingang 2008 is Stirling die basis vir ses fregatte en al die duikbote van die Australiese Duikbootdiens wat ook sy hoofkantoor by die basis het. 'n Duikspan is ook gebaseer te Stirling.
Sedert die voltooiing van die basis is openbare toegang tot die eiland beperk tot die dag en die gebiede wat oop is tot die publiek is slegs toeganklik vanaf die see met 'n private boot onder aandklokreël voorwaardes. Die eiland is geklassifiseer as 'n A-klas natuurreservaat en daarom het die Australiese vloot verskeie suksesvolle programme onderneem om uitheemse diere te verwyder en word alle inheemse diere op die eiland beskerm.
Selfie
'n Selfie is 'n foto wat iemand van hom- of haarself neem. Die persoon wat die foto neem is dus self op die foto (in 'n spieël of met een of beide arms) sigbaar. So 'n selfie word gewoonlik met 'n selfoon of digitale kamera geneem. Die gebruik is veral gewild by jongmense.
'n Selfie kan gebruik word as avatar op webtuistes of ander sosiale media. Dit kan ook geneem word as bewys dat 'n persoon iets gedoen het, iets aangehad het of by 'n bepaalde plek was. Andersyds kan dit ook die resultaat van 'n ledige spelery wees.
Spesiale selfiestokke is beskikbaar om mense te help om beter selfies te neem. Die kamera word aan die stok gemonteer, wat dan gebruik word om foto's van verder, of vanuit 'n ander hoek te neem.
In 2013 is die woord "selfie" in verskeie woordeboeke opgeneem, onder andere:
Dié woord is in 2015 in die sesde uitgawe van die Handwoordeboek van die Afrikaanse Taal opgeneem.
Geskiedenis
Sover bekend is die woord 'selfie' vir die eerste keer op 13 September 2002 op 'n Australiese aanlynforum gebruik. 'n Persoon het om verskoning gevra vir die publikasie van 'n onduidelike foto, deur te skryf: "And sorry about the focus, it was a selfie."
In 2004 verskyn die woord as etiket op Flickr. Sedert 2012 word dit algemeen gebruik. Aanvanklik is dit met 'n 'y' aan die einde gespel, later het die 'ie' meer gebruiklik geword.
Tiyani
Tiyani is 'n nedersetting geleë op die oewer van die Middel-Letabadam in die Hlanganani-Distrik van die voormalige Gazankulu tuisland. Dit vorm tans deel van die Makhado Plaaslike Munisipaliteit in die Vhembe-distriksmunisipaliteit van die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Gereformeerde kerk Pretoria-Brooklyn
links|270px|duimnael|Die Gereformeerde kerk Pretoria-Brooklyn, in gebruik geneem in September 1951.
duimnael|links|160px|Dr. [[Gert van der Vyver|G.C.P. van der Vyver, van 1949 tot 1955 die eerste leraar van Pretoria-Brooklyn.]]
regs|duimnael|160px|[[Lydia van der Vyver, van 1949 tot 1955 die gemeente se eerste predikantsvrou.]]
duimnael|regs|160px|Dr. C.J. Malan, van 1974 tot 1978 die derde leraar.
Die Gereformeerde kerk Pretoria-Brooklyn is die oudste gemeente in die Gereformeerde Kerke van Suid-Afrika se Klassis Oostelike Pretoria. Die gemeente se lidmate bestaan onder andere uit studente van die Universiteit van Pretoria.
Stigting en kerkbou
Die gemeente het in 1949 van Pretoria-Oos afgestig, wat in 1930 as die tweede Gereformeerde kerk in Pretoria van GK Pretoria afgestig het. Die afstigting was nie sonder slag of stoot verloop nie. Dit was toe die agste Gereformeerde gemeente wat in Pretoria tot stand gekom het sedert die stigting van GK Pretoria (“oom Paul se kerk”) 90 jaar tevore. Vanweë die snelle ooswaartse uitbreiding van Pretoria het die lidmaattal van Pretoria-Oos so toegeneem dat afstigting onvermydelik geword het.
Soos te wagte, was daar aanvanklik heelwat teenkanting en is die aksie op verskillende kerkraadsvergaderings ter tafel geneem voor eindelik ooreengekom kon word dat die nuwe gemeente gestig kon word. Uiteindelik is op ’n gemeentevergadering op hierdie dag, goedgekeur dat die nuwe gemeente afgestig word. Ongelukkig is dr. P.J.S. de Klerk, predikant van Pretoria-Oos, toe juis na die Teologiese Skool as professor beroep. Onder sy bekwame leiding het die afstigting goed verloop.
Die nuwe gemeente was sterk en lewenskragtig, maar die lidmate was oor ’n wye gebied versprei. Onder die seënende hand van die Here het die jong gemeente vinnig gegroei sodat verskeie ander gemeentes afgestig moes word. Toe die kwessie van die naam vir die gemeente op die stigtingsvergadering te berde kom, is vanweë al die uitlopende menings besluit om die saak te laat tot ’n latere geleentheid. Op aandrang van dr. De Klerk is besluit om voorlopig saam met Pretoria-Oos dienste te hou tot minstens 10 April 1949, wanneer hy uit die gemeente sou vertrek. Ook die katkisasiewerk en jeugbearbeiding sou voorlopig nie geskei word nie. ’n Bruidskat van R5 000 is by die afstigting aan die gemeente geskenk.
Aanvanklik is Pretoria-Brooklyn se eredienste in die Universiteit van Pretoria se chemiesaal gehou en katkisasieklasse in die Laerskool Pretoria-Oos, maar kort ná afstigting het die kerkraad begin beplan vir hul eie kerkgebou. Die argiteksfirma Woudstra en De Ridder is aangestel met Johan de Ridder, lidmaat van die Gereformeerde Kerk, as ontwerper, die eerste van vele Dopperkerke wat hy sou ontwerp. Hy was 'n diaken van die Gereformeerde kerk Pretoria-Oos (voor Pretoria-Sunnyside afgestig is), en J. Woudstra van Pretoria-Brooklyn. G.S. de Plaats is aangestel as bouaannemer. Ook hy was 'n lidmaat van Pretoria-Brooklyn.
Dr. G.C.P. van der Vyver het die kerkgebou se hoeksteen op 25 Augustus 1951 gelê en ’n jaar later, op 9 Augustus 1952, is die kerk ingewy. Die ontwerp was sy tyd ver vooruit en het later neerslag gevind in nie net De Ridder se kerkontwerpe nie, maar ook in dié van talle ander argitekte van Afrikaanse kerkgeboue. Die teëldak is besonder hoog en aan drie kante is groot, geboë vensters met treffende groen glas-in-lood.
Ook die binnekant van die gebou gee die indruk van deftige eenvoud. Die preekstoel, ouderling- en diakenbanke is op 'n lae platform aangebring. So het die ouderlinge 'n onbelemmerde uitsig oor die gemeente. Hulle kan dus sien wie in die kerk is en wie nie. Die Nagmaal word op dié platform bedien. 'n Deel van die ruim konsistorie kan met 'n skuifdeur afgesonder word vir katkisasiedoeleindes. Langs die konsistorie is 'n klein kombuis gebou met die oog op die verskaffing van verversings. Die banke, preekstoel en paneelwerk agter die kerkraadsbanke en preektsoel is van mvulihout. Die naamlose medewerker in die Almanak skryf: "Meesterlik is daarin geslaag om 'n atmosfeer van rustigheid in die gebou te skep."
Die orrel is verskaf deur die Suid-Afrikaanse Orrelbouers, maar 'n ruk nadat die kerk voltooi is, geïnstalleer. Die susters van die gemeente het ywerig gewerk om dit af te betaal.
Die volgende stap was die bou van die B.R. Kruger-gedenksaal langs die kerk in 1970. Die plan is geteken deur die argitekte Kestin en Vennote en die bouaannemer was Gerrie Venter. Omstreeks 1995 is ’n moederskamer in die kerk aangebring.
Inlywings
Weens die ingrypende demografiese veranderings in die woonstelgebiede van Arcadia en Sunnyside het die gemeentes Pretoria-Oos en -Sunnyside (wat in 1958 van Pretoria-Oos afgestig het) in 2003 deel geword van Pretoria-Brooklyn. Pretoria-Oos se kerk in Troyestraat, Sunnyside, ontwerp deur die Gereformeerde argitek Pieter Dykstra, word steeds gebruik vir eredienste vir lidmate wat inwoners is van bejaardesorgsentrums in die stad, soos Nebohof, Karmel en die Residentia-stigting. Teen 2017 was die ou Pretoria-Sunnyside-kerk die New Life City Church onder prof. Derrick Mashau, nadat vroeër dienste daarin gehou is vir nie=Afrikaanssprekendes, onder toesig van Pretoria-Brooklyn. Laasgenoemde se kerkgebou is geleë by Duxburyweg 174, Hillcrest.
Voor die eenwording van 2003 het Pretoria-Brooklyn 752 belydende en 96 dooplidmate gehad en die drie gemeentes saam onderskeidelik 1 309 en 156. Einde 2014 het die belydende lidmate in Pretoria-Brooklyn 718 getel en die dooplidmate 125. 'n Jaar later het dit afgeneem tot onderskeidelik 685 en 113.
Beit Trust
Trust
Alfred Beit het met sy afsterwe in 1906 £1 200 000 in ‘n fonds bekend as die Beit Trust nagelaat vir die ontwikkeling van die spoorweë en ander vervoerinfrastruktuur in Noord-Rhodesië, Suid-Rhodesië en Njassaland. Danksy goeie beleggingsbesluite het die nagelate bate aan die Trust in waarde toegeneem ten spyte van groot uitgawes. Aanvanklik is die fonds beheer deur Otto Beit, maar later deur bekende en bekwame mense soos Henry Birchenough en Hew Butler.
Rivieroorgange
Vyf groot brûe is deur die Trust gefinansier, naamlik die Ook die aanlê ‘n honderdtal laagwaterbrûe is deur die Trust betaal.
Tshitale
Tshitale is 'n nedersetting in die Makhado Plaaslike Munisipaliteit in die Vhembe-distriksmunisipaliteit van die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Beit Trust
Ander projekte
Later het die Trustees besluit om die terrein van hul welwillendheidswerk te verrruim. Geld is beskikbaar gestel vir die onderwys, gesondheid, omgewingsbewaring, welsynswerk, studiebeurse vir universiteitsopleiding, museums, dorpsaanleg, wetenskapllike navorsing en noodlenigingswerk na natuurrampe. Na die sikloon Idai in Maart 2019 is die Umvumvubrug op koste van die fonds herstel. In 2020 tydens die Corona-pandemie is beskermende klere aan gesondheidswerkers voorsien. Swembaddens is in arm en afgeleë gebiede gebou.
Calderwood
Calderwood is 'n gehug in die Raymond Mhlaba Plaaslike Munisipaliteit en Amathole-distriksmunisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
Nedersetting sowat 12 km suidoos van Fort Beaufort en 16 km suidwes van Alice. Dit is vernoem na eerwaarde Henry Calderwood van die Londense Sendinggenootskap, die skrywer van Caffres and Caffre Missions.
Groothertog Nikolaas Aleksandrowitsj van Rusland
Groothertog Nikolaas Aleksandrowitsj (Russies: Николай Александрович; – ) was van 2 Maart 1855 tot met sy dood in 1865 die tsesarewitsj (troonopvolger) en ’n groothertog van Rusland.
Vroeë lewe
links|thumbnail|200px|Tsesarewitsj Nikolaas en prinses Dagmar van Denemarke se verlowingsfoto, 1864.
Die oudste seun van Nikolaas I van Rusland se seun Aleksander en sy vrou, prinses Marie van Hesse-Darmstadt, is op Tsarskoje Selo gebore en "Niksa" genoem. Sy oupa aan vaderskant is in 1855 oorlede en sy pa het keiser Alexander II geword.
Verlowing
In die somer van 1864 het Nikolaas verloof geraak aan prinses Dagmar van Denemarke, die tweede oudste dogter van koning Christiaan IX en ’n jonger suster van Alexandra, die Prinses van Wallis, die vrou van die Britse troonopvolger.
Dood
Tot in 1865 is geglo Nikolaas het ’n sterk gestel, maar vroeg in dié jaar het hy op ’n toer deur Suid-Europa ’n siekte opgedoen wat aanvanklik verkeerdelik as rumatiek gediagnoseer is. Hy het gekla van ’n seer rug en stywe nek, asook ’n sensitiwiteit vir lig en ’n geraas. Hy het nie gedink dit is ernstig nie en het sy toer deur Italië voortgesit.
Sy gesondheid het vinnig agteruitgegaan en hy is na Suid-Frankryk gestuur, maar hy het nie verbeter nie. Daar is eindelik vasgestel hy ly aan serebro-spinale meningitis, wat hy dalk as kind opgedoen het nadat hy in ’n stoeigeveg neergegooi is. In die lente van 1865 het hy verder agteruitgegaan en op 24 April 1865 is hy in Nice, Frankryk, oorlede.
Nikolaas het op sy sterfbed vermoedelik die wens uitgespreek dat sy verloofde met sy jonger broer en opvolger, tsesarewitsj Aleksander, trou; in 1866 is die twee in die huwelik bevestig. Aleksander het later Aleksander III van Rusland geword.
Arica
Arica (Spaans: [aˈɾika]) is 'n hawestad van Chili aan die Stille Oseaan en die hoofstad van die noordelike Chileense streek Arica y Parinacota. Arica is ook 'n munisipaliteit in die provinsie Arica. Die stad lê 18 kilometer suid van die grens met Peru en vorm die hoofstad van die gelyknamige provinsie. Die bynaam van die stad is "stad van die ewige lente". Arica het 'n bevolking van 222 619 in 2017 gehad.
Die stad was deel van Peru tot Chileense troepe dit in 1880 tydens die Salpeteroorlog verower het. Een van die bekendste gebeurtenisse tydens hierdie oorlog was die verowering van die Morro de Arica ("Kaap Arica") by die stad. Dit was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1962.
1008
Die jaar 1008 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 8ste jaar van die 11de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Provinsies van Zimbabwe
Zimbabwe is onderverdeel in agt provinsies en twee stede met provinsiale status (Bulawayo en Harare). Die provinsies is verder onderverdeel in 63 distrikte.
Comte de Rochambeau
Maarskalk Jean-Baptiste Donatien de Vimeur, Comte de Rochambeau (gebore 1 Julie 1725 te Vendomê, oorlede 10 Mei 1807 te Thorê) was 'n Franse edelman en generaal wat 'n sleutelrol gespeel het in die beleg van Yorktown tydens die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog, en sodoende bygedra tot die onafhanklikheid van die 13 kolonies wat onder Britse gesag was.
Militêre loopbaan
Rochambeau was aanvanklik bestem vir die kerk, maar het by 'n kavalerie-regiment aangesluit nadat sy ouer broer gesterf het. Hy het in die Oostenrykse Opvolgingsoorlog gedien en homself sodanig onderskei dat hy teen 1747 tot kolonel bevorder is. Hy het deelgeneem in die Beleg van Maastricht (1748), en was daarna, in 1749, geëer deur 'n aanstelling as die goewerneur van Vendome. Alhoewel sy bydraes in die militêre veldtogte in Europa 'n impak gehad het, is hy veral bekend vir sy deelname aan die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog.
Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog
In 1780 het koning Louis XVI van Frankryk, Rochambeau aangestel as luitenant-generaal in die Franse leër, en was in bevel van 6 000 soldate, wat gestuur was na Noord-Amerika om die Amerikaanse koloniste te ondersteun, in hul stryd om onafhanklikheid van Engeland te verkry.
Hy het in Newport, Rhode Island, in Julie 1780 aangekom, en het later sy magte verenig met dié van generaal George Washington en sy Kontinentale Leër. Die twee gekombineerde magte, byna 19 000 sterk, het suidwaarts na Yorktown opgemars, waar 'n Britse mag van 8 000, onder bevel van Charles Earl Cornwallis gestasioneer was. Na 'n 21 dae beleg, het Charles Earl Cornwallis en sy leër oorgegee. Die verpletterende nederlaag van Cornwallis en sy militêre mag het Brittanje gedwing om 'n vredesverdrag te heroorweeg, aangesien die oorlog te duur en uitgestrek sou wees.
Cliona adriatica
Cliona adriatica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Comte de Rochambeau
Oorsaak van die oorlog
Na Philip I se dood, in 1711, was Charles VI die enigste manlike erfgenaam van die Habsburgse Ryk, en is die regte oor Philip I se titels en besittings dus aan hom toegeken. Op daardie stadium was Charles VI sonder kinders, en weens die Pactum Mutuae Successionis is Philip I se dogter benoem as erfopvolger. In 1713, stel Charles VI die Pragmatiese Verklaring op, en verontagsaam die Saliese wet, waarin dit stipuleer dat 'n vrou nie erfopvolger mog wees nie, voorts het hy sy eie dogters bó die van sy broer verkies vir die erfneming.
Cliona adriatica
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Calcinai, Bavestrello, Cuttone, Cerrano.
Comte de Rochambeau
Oorsaak van die oorlog
In 13 Mei 1717 is Maria Therisa gebore, met Charles VI en Elisabeth Christine van Brunswick-Wolfenbüttel as ouers, en word sy dus die opvolger van die Habsburg Ryk. In 1740 sterf Charles VI, en word Maria Therisa, as Erzherzogin benoem. Dit het uitgeloop op oorlog.
Alhoewel die oorlog bestempel is as 'n "oorlog vir of teen", en oor die opvolging van Maria Theresa, is dit hoofsaaklik aangebied as 'n regverdiging om besittings te buit, en sodoende teenstanders se posisies te versterk.
Nomvula Mokonyane
Nomvula Paula Mokonyane (gebore 28 Junie 1963 in Kagiso, Gauteng) is 'n Suid-Afrikaanse politikus.
Sy was gedurende 2018 Minister van Kommunikasie en van 22 November 2018 tot 29 Mei 2019 Minister van Omgewingsake onder president Cyril Ramaphosa.
Van 2014 tot 2017 was sy die Minister van Water en Sanitasie onder presidente Cyril Ramaphosa en Jacob Zuma, en van Mei 2009 tot Mei 2014 die vyfde premier van Gauteng.
22ste Golden Globe-toekenningsaand
Die 22ste Golden Globe-toekenningsaand, wat uitnemendheid in die rolprente van 1964 vereer het, is op 8 Februarie 1965 gehou.
Wenners en benoemdes
Becket
My Fair Lady
George Cukor – My Fair Lady
Peter O'Toole – Becket
Rex Harrison – My Fair Lady
Anne Bancroft – The Pumpkin Eater
Edmond O'Brien – Seven Days in May
Agnes Moorehead – Hush… Hush, Sweet Charlotte
Luis Alcalá Martínez
duimnael|regs|Luis Alcalá Martínez
Dr. Luis Alcalá Martínez is 'n Spaanse Paleontoloog. Hy is die direkteur van Fundación Conjunto Paleontológico de Teruel-Dinópolis, in Teruel, Spanje. Hy is saam met Rafael Royo-Torres en Alberto Cobos Periañez een van die ontdekkers van Turiasaurus riodevensis.
Leo V die Armeen
Leo V die Armeen (Grieks: Λέων Ε΄ ὁ Ἀρμένιος; 775 – 25 Desember 820) was die Bisantynse keiser van 813 tot 820. Hy was ’n senior generaal wat sy voorganger, Michael I, gedwing het om te abdikeer. Leo V het die dekade lange oorlog met die Bulgare beëindig. Hy is deur ondersteuners van Michael die Amoriaan, een van sy betroubaarste generaals, vermoor.
Bewind
Leo was die seun van die patrisiër Bardas, wat van Armeense afkoms was. In 811 het hy ’n goewerneur geword en in 812 goed gevaar in ’n oorlog teen die Arabiere. Op 11 Julie 813 het hy Michael I gedwing om te abdikeer en het hy keiser geword. Michael se vyf seuns is gekastreer om enige opstand te voorkom.
Leo het sy oudste seun, Symbatius, kort ná sy troonopvolging gekroon as medekeiser onder die naam Konstantyn. Ná ’n neerlaag teen die Bulgare, wat Konstantinopel beset het, het hy hulle in 814 verslaan. Hy het bevoegde militêre bevelvoerders aangestel, onder andere Michael die Amoriaan.
Toe hy Michael later tronk toe stuur weens ’n vermoedelike sameswering, het Michael die sluipmoord op die keiser in 820 georganiseer. Leo het ’n kerkdiens bygewoon toe hy aan stukke gekap is en Michael is bevry. Leo se ma en vrou is na kloosters verban en sy vier seuns, onder andere die medekeiser, Konstantyn (Symbatius), is gekastreer.
Gesin
Leo en sy vrou, Theodosia, het verskeie kinders gehad, onder andere:
Bron
Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Barbara Bates
Barbara Bates (6 Augustus 1925 – 18 Maart 1969) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Inspector General (1949), Quicksand (1950), All About Eve (1950), en All Ashore (1953).
Bernd Glemser
Bernd Franz Glemser (gebore 30 Mei 1962 in Dürbheim, Baden-Württemberg) is 'n Duitse pianis en pedagoog.
Artistieke ontwikkeling
Glemser het sy eerste klavierlesse op 7-jarige ouderdom ontvang. As student van die Russiese pianis en musiekonderwyser Vitaly Margulis is sy talente reeds opmerklik as student. Hy wen vanaf 1981 pryse tydens 17 internasionale musiekkompetisies. Dit sluit die Cortot-, Rubinstein-, Internasionale Ferruccio Busoni- (1984: 3de prys) en die ARD Musiekkompetisie in (1987: 2de prys). Hy was in 1989 nog 'n geregistreerde student aan die Hochschule für Musik Freiburg toe hy aangestel is as klavierprofessor aan die Hochschule für Musik Saar te Saarbrücken, wat hom destyds die jongste klavierprofessor in Duitsland gemaak het. Bernd Glemser is sedert 1996 professor in klavier aan die Universiteit vir Musiek in Würzburg. In dieselfde jaar was hy die eerste kunstenaar uit die Weste wat 'n lewendige uitvoering op Chinese televisie gelewer het, met 'n uitvoering van die eerste klavierkonsert deur Tsjaikofski.