cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boeddhisme
Meditasie
Boeddhistiese meditasie behels hoofsaaklik twee aspekte: om gedagtes te omvorm en dit te gebruik om dié gedagtes en ander verskynsels te verken. Volgens die Theravada-tradisie het die Boeddha twee soorte meditasie voorgestaan: samatha- en vipassana-meditasie. Dié soorte meditasies kom ook in die Chinese Boeddhisme voor, maar daar is Zen gewilder. Volgens Peter Harvey is dit nie net monnike, nonne en getroude lamas wat mediteer nie, maar ook leke.
Samadhi (peinsende ontwikkeling): samatha-meditasie
Die belangrikste manier om samadhi te ontwikkel, is meditasie. Dit reinig die gees en dié word kalm en helder. Sodra die een wat mediteer ’n sterk en kragtige konsentrasie (jhana) behaal het, is sy gees gereed om insig te kry in die ware aard van die werklikheid en word dit eindelik verlos van alle lyding. Die ontwikkeling van bewustheid is noodsaaklik vir geestelike konsentrasie, wat weer nodig is om insig te kry.
Samatha-meditasie begin wanneer iemand bewus raak van ’n voorwerp of idee, en dit het ’n uitwerking op sy liggaam, gees en volle omgewing. Dit lei tot ’n toestand van totale konsentrasie en kalmte. Daar is baie verskillende meditasiestyle, van kruisbeen sit of kniel tot dreunsing en loop. Die algemeenste metode is om op ’n mens se asemhaling te konsentreer, want dit kan lei tot beide samatha en vipassana.
Daar word geglo terwyl samatha-meditasie die gees kan kalmeer, kan net vipassana-meditasie onthul hoe die gees in die eerste plek verontrus is, en dit lei tot vipassana, insigtelike kennis (jnana) en begrip (prajna), en dus tot nirwana. Wanneer iemand in jhana is, word alle onreinhede tydelik onderdruk. Dié word net heeltemal onderdruk wanneer die mens prajna of vipassana verstaan.
In Theravada
In Theravada-Boeddhisme is begeertes die oorsaak van die menslike bestaan en lyding. Begeertes veroorsaak verskillende onreinhede. Hierdie onreinhede word tradisioneel opgesom as gulsigheid, haat en delusie en dit veroorsaak lyding en stres. Om bevry te word van lyding en stres, moet hierdie onreinhede permanent verwyder word deur interne ondersoek, ontleding, ervaring en begrip van die ware aard daarvan deur jhana, ’n tegniek van die Edel Agtvoudige Pad, te gebruik. Dit kan ’n persoon lei tot die Vier Edel Waarhede, verligting en nirwana. Laasgenoemde is die uiteindelike doel in die Theravada-tradisie.
Prajna (wysheid): vipassana-meditasie
Prajna beteken wysheid wat gegrond is op ’n begrip van afhanklike ontstaan, die Vier Edel Waarhede en die drie kenmerke van die bestaan. Dit is die wysheid wat lyding kan beëindig en verligting kan meebring. Dit is die belangrikste manier om nirwana te behaal.
Sara Foster
Sara Foster (gebore 5 Februarie 1981) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Big Bounce (2004), D.E.B.S. (2004), Psych:9 (2010), en Demoted (2011).
Boeddhisme
Prajna (wysheid): vipassana-meditasie
Aanvanklik word prajna bereik deur waarnemingsbegrip: deur te luister na dienste en voorlesings, studies en soms die opsê van Boeddhistiese tekste en besprekings. Wanneer dié begrip bereik word, kan dit op die alledaagse lewe van toepassing gemaak word sodat elke Boeddhis die waarheid van die Boeddha se leringe op ’n praktiese vlak kan ondervind. In die teorie kan ’n mens nirwana tydens enige praktyk behaal: terwyl jy mediteer, na ’n diens luister of tydens enige alledaagse aktiwiteit.
Zen
Zen (禅), uitgespreek chán in Chinees, seon in Koreaans of zen in Japannees (afgelei van die Sanskrit-term dhyana, "meditasie"), is ’n vorm van Boeddhisme wat gewild geword het in China, Korea en Japan en klem lê op meditasie. Daar is minder fokus op geskrifte as in sommige ander vorme van Boeddhisme, en meer fokus op ’n regstreekse geestelike besef van realiteit.
Zen-Boeddhisme word verdeel in twee primêre skole: Rinzai en Soto. Eersgenoemde verkies die gebruik van meditasievrae (koans) as ’n middel tot ’n spirituele deurbraak. Laasgenoemde (hoewel hulle van koans gebruik maak) lê groter klem op shikantaza, of "net sit".
Zen-leringe is dikwels vol teenstellings om die houvas op die ego te verminder en die deurdringing tot op die vlak van die Ware Self of Vormlose Self te vergemaklik wat aan die Boeddha self gelykgestel word.
Volgens die Zen-meester Kosho Uchiyama vind ’n begrip van die universele, nietweeledige Self plaas wanneer iemand gedagtes oor die klein "Ek" te bowe kom: "Wanneer ons afsien van gedagtes en ontwaak tot die realiteit van die lewe buite dié gedagtes, ontdek ons die Self van ’n universele, nietweeledige lewe (voor die verdeling in twee) wat alle lewende wesens en alle bestaan deurdring." Gedagtes moet dus nie toegelaat word om iemand in te perk nie.
Vajrayana en tantra
Hoewel Tibettaanse Boeddhisme op Mahayana geskoei is, is dit een van die skole wat vajrayana, of "die Diamantvoertuig" (ook Mantrayana, Tantrayana, tantriese Boeddhisme of esoteriese Boeddhisme genoem), beoefen. Dit aanvaar al die basiese begrippe van Mahayana, maar sluit ’n groot getal spirituele en fisieke tegnieke in wat ontwerp is om die beoefening van Boeddhisme tot ’n hoër vlak te verhef. Tantriese Boeddhisme het in ’n groot mate te doen met rituele en meditasiepraktyke. Een aspek van vajrayana is die inspan van psigo-fisieke energie deur rituele, visualiserings, fisieke oefeninge en meditasie as ’n manier om die gees te ontwikkel. Deur dié tegnieke kan iemand boeddhaskap in een leeftyd behaal, of selfs in drie jaar. Dié praktyke kan seksuele joga insluit, maar net vir sommige gevorderde beoefenaars.
Filosofiese grondslag
Die historiese grondslag van Boeddhisme lê in die godsdienstige denkrigtings van antieke Indië tydens die tweede helfte van die 1ste millennium v.C. Dit was ’n tydperk van sosiale en godsdienstige onrus omdat daar aansienlike ontevredenheid was met die praktyke van Vediese Brahmanisme. Laasgenoemde is teengestaan deur verskeie nuwe asketiese godsdienstige en filosofiese groepe en leringe wat weggebreek het van die Brahmaanse tradisie en wat die gesag van die Vediese heilige geskrifte en die Brahmane verwerp het. Hierdie groepe, waarvan die lede as shramanas bekend was, was ’n voortsetting van ’n nie-Vediese rigting van Indiese denkrigtings afsonderlik van Indo-Ariese Brahmanisme. Geleerdes glo idees soos samsara, karma en moksha het hul oorsprong in die shramanas en is later deur die Brahmaanse ortodoksie aanvaar.
Boeddhisme het ontstaan in Groter Magadha, wat as nie-Vedies beskou is. Ander Vediese tekste getuig van ’n afkeer van die mense van Magadha, waarskynlik omdat hulle nie in dié tyd gebrahmaniseer was nie. Die ooswaartse verspreiding van Brahmanisme na Groter Magadha het eers in die 2de of 3de eeu v.C. aansienlike afmetings aangeneem. Idees wat voor dié tyd in Groter Magadha ontwikkel het, was nie onderworpe aan Vediese invloed nie. Dit sluit hergeboorte en karma in, wat voorgekom het in ’n paar bewegings in Groter Magadha, onder meer Boeddhisme. Dié bewegings het die idee van hergeboorte en karma uit ’n vroeëre kultuur oorgeneem.
Terselfdertyd is dié bewegings beïnvloed deur filosofiese denkrigtings binne die Vediese tradisie en was dit in ’n sin ’n voortsetting daarvan. Benewens Boeddhisme het die bewegings verskeie skeptici, atomiste, materialiste, antinomianiste en Djaina ingesluit.
Baie van dié bewegings het dieselfde woordeskat gedeel: atman, ("self"), boeddha ("verligte een"), dhamma ("reël" of "wet"), karma ("aksie"), nirwana ("beëindiging"), samsara ("ewige herhaling") en joga ("geestelike oefening"). Die shramanas het die Veda verwerp, asook die gesag van die Brahmane wat beweer het hulle besit geopenbaarde waarhede wat nie deur enige normale menslike metode bekend was nie. Die shramanas het verder verklaar die hele Brahmaanse stelsel was ’n bedrogspul: ’n sameswering van die Brahmane om hulself te verryk deur buitensporige fooie te vra om valse rituele uit te voer en nuttelose raad te gee.
’n Besondere kritiek van die Boeddha was Vediese diere-offerandes. Volgens hom was die Vediese priesters soos blindes wat die blindes lei en het hulle niks geweet nie. Die Boeddha was egter nie teen die suiwer vorm van die Vediese religie nie; hy het geglo die oorspronklike vorm is deur ’n paar Brahmane verander om diere-offerandes in te sluit. Hy het verklaar die Brahmane se pogings om bevryding by die dood te behaal, is futiel en het sy nuwe idee van bevryding in ’n mens se leeftyd gepredik. Intussen het die tradisionele Brahmaanse godsdiens groot veranderings ondergaan en begin verander in wat beskou word as vroeë Hindoeïsme.
Indiese Boeddhisme
Die geskiedenis van Indiese Boeddhisme kan in vyf tydperke verdeel word: vroeë Boeddhisme (soms Presektariese Boeddhisme genoem), vroeë Boeddhistiese skole, vroeë Mahayana-Boeddhisme, latere Mahayana-Boeddhisme en Esoteriese Boeddhisme (ook Vajrayana-Boeddhisme genoem).
Presektariese Boeddhisme
Presektariese Boeddhisme is die vroegste fase van Boeddhisme, en word deur feitlik alle geleerdes aanvaar. Die hoofgeskrifte daarvan is die Vinaya-pitaka en die eerste vier dele van die Sutta-pitaka. Sekere basiese leringe kom op baie plekke voor in die vroeë tekste en die meeste geleerdes glo Gautama Boeddha se preke moes soortgelyk gewees het aan die drie kenmerke van die bestaan, die Vyf Basiese Aspekte, afhanklike ontstaan, karma en hergeboorte, die Vier Edel Waarhede, die Edel Agtvoudige Pad en nirwana. Sommige geleerdes verskil en daar bestaan baie ander teorieë.
Vroeë Boeddhistiese skole
Volgens die geskrifte is die eerste Boeddhistiese konsilie gehou kort ná die parinirwana (volle nirwana, of dood) van Gautama Boeddha. Soos met die meeste ander Indiese tradisies is die leringe mondelings oorgedra. Die hoofdoel van die konsilie was om die leringe saam voor te dra om te verseker geen foute sluip in die mondelinge oordrag in nie. Die meeste geleerdes beskou die tradisionele weergawes van die konsilie egter as grootliks oordrewe, indien nie heeltemal fiktief nie.
Volgens die meeste geleerdes het die sangha (gemeenskap) ná die tweede konsilie in verskillende faksies begin verdeel. Daar is meningsverskille oor presies wanneer die skeuring plaasgevind het. Volgens die Dipavamsa van die Pali-tradisie het dit kort ná die tweede konsilie plaasgevind, maar volgens die Puggalavada-tradisie het dit in "137 ná nirwana" gebeur, volgens die Sarvastivada-tradisie van Vasumitra in die tyd van Asjoka en volgens die Mahasanghika-tradisie veel later, omstreeks 100 v.C.
Die primêre skeuring was tussen die Sthaviras en die Mahasanghikas. Gelukkig het albei kante se weergawes van die gebeure behoue gebly en dit openbaar uiteenlopende menings oor die oorsake. Uit die Sthaviras het verskeie skole ontstaan, onder meer die Theravada-tradisie. Die skeurings is aanvanklik veroorsaak deur verskille oor die grondreëls vir kloosters, maar teen omstreeks 100 n.C. of vroeër het skeurings ook voorgekom weens verskille in leerstellings.
Kort ná of voor die skeurings het elke sangha begin om ’n Abhidharma saam te stel – ’n gedetailleerde bewerking van leerstellings wat in die soetras voorkom en hoofsaaklik opsommings van numeriese lyste was. Geleerdes glo dié tekste dateer van die 3de eeu v.C., dus 100 tot 200 jaar ná die Boeddha se dood. Die sewe Abhidharma-werke, wat in ’n groot mate verskil, word dus nie beskou as die woorde van die Boeddha self nie, maar as dié van dissipels en groot geleerdes van die tyd.
Vroeë Mahayana-Boeddhisme
Daar word geglo baie vroeë Mahayana-geskrifte het in Suid-Indië ontstaan. Aanduidings is dat Mahayana nooit na ’n aparte amptelike skool of sekte van Boeddhisme verwys het nie, maar eerder dat dit ’n sekere stel ideale, en later leerstellings, gehad het vir bodhisattvas. Dit was aanvanklik bekend as "Bodhisattvayana" (die "Voertuig vir Bodhisattvas"). Hulle het nie ander grondreëls in die kloosters gehad as die ander vroeë Boeddhistiese skole nie en daarom het die monnike en nonne van Mahayana amptelik tot die vroeë skole behoort. Dieselfde geld vandag vir die Tibettaanse Boeddhisme. Mahayana-monnike het dikwels saam met ander Indiese monnike in dieselfde kloosters gewoon.
Latere Mahayana-Boeddhisme
In die tydperk van Latere Mahayana-Boeddhisme het vier hoofsoorte denkrigtings ontstaan: Madhyamaka, Yogacara, Tathagatagarbha en latere Boeddhistiese Logika. In Indië was die twee belangrikste filosofiese skole van Mahayana die Madhyamaka en Yogacara. Dié twee skole het baie gemeen en die ooreenkoms stam uit die vroeë Boeddhisme.
Vajrayana (Esoteriese Boeddhisme)
Navorsing oor Vajrayana is nog in ’n vroeë stadium en word deur verskeie faktore bemoeilik:
Die ontwikkeling van Boeddhisme
Boeddhisme het dalk stadig in Indië versprei tot met die tyd van die Maurya-keiser Asjoka, wat die geloof ondersteun het. Sy en sy afstammelinge se steun het gelei tot die bou van nog Boeddhistiese stoepas en tot pogings om Boeddhisme deur die groter Maurya-ryk en selfs na naburige lande te versprei – veral na die Iranssprekende streke van Afghanistan en Sentraal-Asië, en na Sri Lanka. Hierdie twee sendings, in teenoorgestelde rigtings, sou in die eerste plek lei tot die verspreiding van Boeddhisme na China en in die tweede plek tot die ontstaan van Theravada-Boeddhisme en die verspreiding daarvan na die kusstreke van Suidoos-Asië.
Dit was die eerste uitbreiding van Boeddhisme na buite Indië. Volgens die edikte van Asjoka is afgesante gestuur na verskeie lande wes van Indië om Boeddhisme te verkondig, veral na oostelike provinsies van die aangrensende Seleukidiese Ryk en selfs verder na Hellenistiese koninkryke van die Middellandse See-gebied. Geleerdes verskil oor die moontlikheid dat dié afgesante vergesel was van Boeddhistiese sendelinge.
Die geleidelike verspreiding van Boeddhisme na aangrensende gebiede het beteken dat dit aan nuwe etniese groepe bekendgestel is, en Boeddhisme is dus in dié tyd aan ’n verskeidenheid invloede blootgestel: van Persiese en Griekse invloede tot veranderings in nie-Boeddhistiese Indiese godsdienste – wat self weer deur Boeddhisme beïnvloed is. Voorbeelde van dié ontwikkeling kan gesien word in die opkoms van Griekssprekende Boeddhistiese monarge in die Indies-Griekse Koninkryk en in die ontwikkeling van die Grieks-Boeddhistiese kuns van Gandhara.
Die Theravada-skool het in die 3de eeu v.C. van Indië af suid versprei na Sri Lanka, Thailand en Birma en later ook Indonesië.
In die 2de eeu n.C. het die Mahayana-soetras na Sjina versprei en toe na Korea en Japan, en is dit in Chinees vertaal. In die Indiese tydperk van Esoteriese Boeddhisme (van die 8ste eeu af) het Boeddhisme van Indië na Tibet en Mongolië versprei.
Boeddhisme vandag
Teen die laat Middeleeue het Boeddhisme in Indië feitlik uitgesterf, hoewel dit in naburige lande voortbestaan het. Dit word nou weer wêreldwyd gewilder. Die meeste Boeddhistegroepe in die Weste behoort tot een van die volgende drie tradisies:
Die leerstellings van al drie takke het deur die wêreld versprei en al hoe meer Boeddhistiese geskrifte word in verskillende tale vertaal. In die Weste word Boeddhisme dikwels as eksoties en progressief beskou, maar in die Ooste word dit gesien as familiêr en tradisioneel. Boeddhiste in Asië is dikwels goed georganiseer en kry baie skenkings. In lande soos Kambodja en Bhoetan word dit as ’n staatsgodsdiens beskou en kry dit steun van die regering. Moderne invloede lei al hoe meer tot nuwe vorme van Boeddhisme wat aansienlik van die tradisionele geloofsoortuigings en praktyke afwyk.
Laat 20ste-eeuse bewegings
’n Aantal moderne bewegings of neigings in Boeddhisme het in die laaste helfte van die 20ste eeu begin posvat, onder meer die Dalit-Boeddhistebeweging (ook soms "neo-Boeddhisme" genoem), en verskeie Westerse Boeddhistiese tradisies is verder ontwikkel.
Nog een van dié bewegings is Nichiren-Boeddhisme: Soka Gakkai het in Japan ontstaan en na ander lande versprei. Soka Gakkai Internasionaal (SGI) is ’n leke-beweging wat meer as 12 miljoen mense wêreldwyd lok en word beskryf as die "die mees uiteenlopende" en "grootste Boeddhistiese leke-beweging" in die wêreld.
Demografie
Boeddhisme het in die 2010's ’n geskatte 488 miljoen tot 535 miljoen volgelinge gehad, wat tussen 7% en 8% van die wêreld se bevolking uitmaak. China alleen het sowat 244 miljoen Boeddhiste, wat 18,2% van sy bevolking is. Hulle volg meestal die Mahayana-tradisie, wat dit die grootste Boeddhistiese tradisie maak.
Volgens ’n studie deur Harvey (2013) het Mahayana wêreldwyd 360 miljoen volgelinge, Theravada 150 miljoen en Vajrayana 18,2 miljoen.
In 1910 was daar net sowat 138 miljoen Boeddhiste. Die grootste groei van 1910 tot 2010 is beleef in Pakistan, Saoedi-Arabië, Libanon en verskeie Wes-Europese lande. Deesdae neem aanhangers die vinnigste toe in Katar, die Verenigde Arabiese Emirate, Iran en sommige Afrikalande.
Die 10 lande met die grootste persentasie Boeddhiste is:
Skole en tradisies
Boeddhiste klassifiseer hulself gewoonlik as óf Theravada óf Mahayana. Sommige geleerdes gebruik ook dié klassifikasie, terwyl ander drie tradisies noem: Theravada, Oos-Asiatiese Boeddhisme en Tibettaanse Boeddhisme.
Boeddhiste self het ’n verskeidenheid skemas. Die term Hinayana (letterlik "die Klein Voertuig") word deur volgelinge van Mahayana ("die Groot Voertuig") gebruik vir die groep vroeë skole waaruit Theravada ontstaan het, maar die naam weerspieël ’n Mahayana-oogpunt en kan as neerhalend beskou word. Daarom word ’n verskeidenheid ander terme eerder gebruik, soos Shravakayana, vroeë Boeddhistiese skole, Nikaya-, sektariese, konserwatiewe, hoofstroom- en nie-Mahayana-Boeddhisme.
Nie al die tradisies deel dieselfde filosofie of beskou dieselfde begrippe as sentraal nie. Volgens die Boeddhistiese ekumeniese organisasie deel die twee groot skole verskeie begrippe, soos:
Boeddhistiese tekste
’n Groot verskeidenheid Boeddhistiese geskrifte en ander tekste bestaan. Verskillende skole plaas klem op verskillende tekste. Sommige skole beskou die tekste as godsdienstige voorwerpe op hul eie, terwyl ander ’n meer skolastiese benadering volg. Die meeste Boeddhistiese geskrifte is geskryf in Pali, Tibettaans, Mongools en Chinees. Sommige is nog in Sanskrit.
Anders as sommige ander godsdienste het Boeddhisme nie een sentrale teks wat algemeen in al die tradisies aanvaar word nie. Sommige geleerdes verwys egter na die Vinaya-pitaka en die eerste vier nikayas van die Sutta-pitaka as die gemeenskaplike kern van alle Boeddhistiese tradisies. Dit kan misleidend wees, aangesien Mahayana hulle net as voorlopige leerstellings beskou en nie as kernleringe nie. Die Tibettaanse Boeddhiste het die meeste van die agamas (sien volgende paragraaf) nie eens vertaal nie, al word dit erken. Dit speel ook geen rol in die godsdienslewe van óf ingewydes óf oningewydes in China en Japan nie. Die omvang en kompleksiteit van die Boeddhistiese kanons word deur sommige beskou as ’n struikelblok vir ’n groter begrip van die Boeddhistiese filosofie.
Theravada-volgelinge beskou die Pali-kanon as definitief en gesaghebbend, terwyl Mahayana-volgelinge hul geloof en filosofie baseer op die Mahayana-soetras en hul eie vinaya (grondreëls). Die Pali-soetras word saam met ander, verwante geskrifte deur sommige skole die agamas genoem.
Verskeie pogings is deur die jare aangewend om ’n enkele teks saam te stel wat al die belangrikste beginsels van Boeddhisme insluit. In die Theravada-tradisie bestaan verkorte "studietekste" in een volume vir nuwe monnike. Later is die Dhammapada in Sri Lanka as ’n saamgestelde teks beskou.
Dwight Goddard het in die 1920's ’n versameling tekste met die klem op Zen en ander klassieke Oosterse filosofieë soos die Tao Te Ching, saamgevat in sy "Boeddhistebybel". Meer onlangs het dr. Babasaheb Ambedkar probeer om een gekombineerde stel Boeddhistiese beginsels saam te stel in "The Buddha and His Dhamma". Ondanks dié en ander pogings, is daar steeds geen enkele teks wat al die tradisies verteenwoordig nie.
Grantia ramulosa
Grantia ramulosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Grantia en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Dendy.
Focke-Wulf Fw 200 Condor
Die Focke-Wulf Fw 200 Condor was 'n Duitse viermotorige bomwerper tydens die Tweede Wêreldoorlog wat aanvanklik ontwerp is as 'n passasiersvliegtuig. Die Fw 200 V I prototipe het op 27 Julie 1937 sy nooiensvlug voltooi. Die vliegtuig was oorspronklik ontwerp as 'n 26-sitplek passasiershandelsvliegtuig vir Deutsche Lufthansa. Voor die Tweede Wêreldoorlog is die modelle Fw 200A en Fw 200B deur Deense en Brasiliaanse operateurs gebruik.
Grantia socialis
Grantia socialis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Grantia en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1967 deur Borojevic.
Jonava
Jonava is die administratiewe sentrum van die gelyknamige landelike munisipaliteit in Litaue met 'n oppervakte van 10,639 vierkante kilometer en 'n bevolking van 34 056 (2010). Jonava is sowat 26 kilometer noordoos van Litaue se tweede grootste stad Kaunas naby die Šventoji-rivier se uitmonding in die Neris geleë.
Die stad, wat in 1750 gestig is en in 1864 stadstatus gekry het, is tans die negende grootste nedersetting in die land.
Ann Nosworthy
Ann Margareta Nosworthy (1927 – 17 April 2016) was 'n Suid-Afrikaanse Impressionistiese skilder wat in Constantia, Kaapstad, gewoon het. Sy is twee keer deur die Suid-Afrikaanse Kunstenaarsvereniging as olieverfskilder van die jaar genomineer.
In 1936 was sy die sewende leerling ingeskryf op die dag wat die Laerskool Groote Schuur in Rondebosch, Kaapstad, gestig is, nadat haar moeder, wat 'n lidmaat van die NG gemeente Rondebosch was, te hore gekom het van die stigting van 'n Afrikaansmediumskooltjie in die onafrikaanse suidelike voorstede. Ná sy haar laerskoolopleiding eers in die NG kerksaal en daarna in die skool se tweede tuiste, die herehuis Forest Lodge, ontvang het, was sy 'n jaar lank 'n leerling aan die Hoërskool Jan van Riebeeck tot sy na die Hoër Meisieskool La Rochelle op Stellenbosch gegaan het.
Sy het drie jaar lank studeer aan die Michaelis-kunsskool in Kaapstad, maar het lank nie geskilder nie, om 'n gesin groot te maak. Haar eerste solo-uitstalling was byna uitverkoop en dié wat daarop gevolg het, almal so te sê ook. Skilder was egter altyd in haar bloed en in haar vroeë vyftigerjare het sy opnuut met mening begin skilder. Dertig jaar later het Nosworthy steeds haar ryke ervaring en innerlike vrede op doek oorgedra. Sy skilder met olieverf en haar werk word dikwels met die Impressioniste vergelyk. Dit word beskryf as sagkens en mooi. Haar onderwerpe is wyd uiteenlopend en sy was altyd bereid om nuwe onderwerpe op die proef te stel.
Nosworthy het kursusse in die Verenigde Koninkryk sowel as in Provence en Spanje bygewoon. Talle skilderye beeld Griekse tonele uit, aangesien Griekeland haar gunstelingplek op aarde was en haar oneindig begeester het. Italië, waar sy al meermale vertoef het, was ook 'n inspirasie, sowel as plattelandse tonele en die see.
Eerbewyse
Nosworthy is tweekeer benoem as die Beste Olieskilder van die Jaar deur die Suid-Afrikaanse Kunstenaarsvereniging. Haar werke is binnelands sowel as in die buiteland verkoop, en sy het op die TV-joernaalprogram Top Billing verskyn tydens 'n tentoonstelling in Johannesburg.
Benewens haar huis in Constantia, het sy ook jare lank 'n vakansiehuis op Blouwaterbaai, Saldanha, gehad waar sy baie van haar skilderwerk gedoen het.
Platjan
Platjan is 'n grenspos in die Limpopoprovinsie, tussen Suid-Afrika en Botswana. Dit is oop tussen 06:00 en 18:00. Die grenspos staan aan die Botswanakant ook bekend as Platjan.
Ted Sharks
Ted Sharks is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en kinematograaf.
Michelle Ryan
Michelle Ryan (gebore 22 April 1984) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cockneys vs Zombies (2012) en The Last Photograph (2017), en in die televisiereekse Doctor Who (2005) en Bionic Woman (2007).
Veranderingsbestuur
Die term veranderingsbestuur (Engels: change management) verwys na alle take, maatreëls en aktiwiteite in verband met omvattende en verreikende veranderings in 'n organisasie wat deur middel van nuwe strategieë, strukture, stelsels, prosesse of gedragskodes bewerkstellig word.
Historiese ontwikkeling van veranderingsbestuur
Moderne teorieë op die gebied van veranderingsbestuur het hulle oorsprong in die Amerikaanse organisasie-ontwikkeling van die 1930's. Twee navorsers, Roethlisberger en Mayo, het destyds eksperimente in verband met prestasieverhoging in aanlegte van die maatskappy Western Electric uitgevoer. Uit die ondersoek het dit geblyk dat die prestasie van medewerkers sterker deur die aandag, wat aan hulle geskenk is, beïnvloed is as deur pogings om hul werkstoestande te verbeter.
Kurt Lewin het in die veertigerjare van die 20ste eeu verdere ondersoek oor dié onderwerp gedoen. Die sogenaamde pionierteorie, wat hy in 1947 en 1958 ontwikkel en aan die publiek bekend gestel het, het in die bestek van die organisasieteorie met die 3-fase-model 'n algemene beskrywing van die verskillende fases tydens 'n veranderingsproses gelewer.
Barbara Tarbuck
Barbara Tarbuck (15 Januarie 1942 – 27 Desember 2016) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Short Circuit (1986), Curly Sue (1991), Walking Tall (2004), en S. Darko (2009).
AMatikulu
aMatikulu is 'n nedersetting in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Die dorpie het ontstaan toe die eerste suikermeule noord van die Tugelarivier in 1908 hier gebou is deur sir JL Hulett. Die dorpie is noord van Nyoni. Daar is onsekerheid oor die herkoms van die naam. Party sê dit is afkomstig van die Lala-woord matigulu (die water wat wegskraap) verwysende na die vloede wat voorkom en alles wegspoel. Ander sê dit is 'n vervorming van die Zoeloewoord emantungulu wat verwys na die Natalse pruim wat eens op 'n tyd hier volop was.
Buckinghamshire
Buckinghamshire (uitgespreek /ˈbʌkɪŋəmʃər/ of /ˈbʌkɪŋəmʃɪər/) is 'n graafskap in Engeland, in die Verenigde Koninkryk. Die graafskap sluit in die stede van Milton Keynes en Aylesbury. Buckinghamshire het 'n bevolking van 756 600 in 2011 gehad en is dus die 30ste grootste graafskap in die land.
Tom et Sheenah
Tom et Sheenah is 'n Franse televisieanimasiereeks van 26 aflewerings van 26 minute elk. Die reeks is geskik vir kinders vanaf 7 jaar en ouer. In Frankryk is hierdie reeks die eerste keer uitgesaai op 4 September 1999 op France 3 tydens die uitsaai van Les Minikeums. Daarna is die program weer uitgesaai op die Disney Channel en NRJ 12.
Agtergrond
Op vyftien is hy 'n vreeslose, dapper, skrander en nuuskierige knaap. Hy is gaande daaroor om sy teenstander, Zunaï, 'n poets te bak. Laasgenoemde is die krygerhoof en verlief op die 14-jarige meisie, Aleko, wat hom toebeloof is. Sy is egter weer meer toegeneë teenoor Tom, wat nou eenmaal die gawe het om veral Zunaï baie jaloers te maak. Aleko is weer jaloers op die mooi en onafskeidbare band tussen Tom en sy swartluiperd, Sheenah, wat die seun gevind het toe die dier maar drie jaar oud was.
Tom en Sheenah is bevriend met Collony en Ako. Collony bestuur die natuurreservaat naby die Masaistat. Sy assistent, Ako, is 'n dierearts.
Gevaarlike avonture lê vir hierdie vriende voor. Hulle kom telkens te staan voor Katcho en sy lompe handlanger, La Travers, wat namens hul baas (Bodeka, die minister van Kolimba) betrokke is 'n internasionale smokkelnetwerk wat handel dryf in produkte van allerlei aard (ivoor, dierevelle, lewende hawe, kunsskatte uit die oudheid, maar ook biologiese en chemiese wapens). Hulle het ook te kampe met droogtes en hongersnood, stamgevegte, pessiektes onder die vee, ontvoering en gyselaarskap, die heiligskennis en grafskending deur onkundige toeriste, navorsers en dokumentêrmakers, asook stamtaboes wat oortree word.
Temalied
Die temalied "MassaÏ" word gesing deur Lââm. Hieronder is die reëls wat by die opening van elke episode gespeel word, met die Afrikaanse vertaling langsaan.
Die res van die lied lui soos volg:
Episodes
Die datum naas elke episode is die heel eerste uitsending oor die televisie (oor France 3).
Sheri Foster
Sheri Foster (gebore 19 Oktober 1957) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente U Turn (1997), Shouting Secrets (2011), en Mohawk (2017), en in die televisiereeks House (2004).
Ontdekking van die chemiese elemente
Die ontdekking van die chemiese elemente waarvan die bestaan vandag bekend is word in kronologiese volgorde voorgestel. Die elemente word in die algemeen gelys in die volgorde waarin elkeen vir die eerste keer as 'n suiwer element gedefinieer is, aangesien die presiese datum waarop meeste elemente ontdek is nie akkuraat gedefinieer word nie. Die ontdekking van die eerste paar elemente het geen geskrewe rekord nie.
13de eeu
duimnael|125px|regs|Albertus Magnus
16de eeu
duimnael|regs|125px|Paracelsus
Molly Tarlov
Molly Tarlov (gebore 12 September 1986) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Simply Irresistible (1999), G.B.F. (2013), en Everlasting (2016), en in die televisiereeks Awkward. (2011).
Ontdekking van die chemiese elemente
18de eeu
duimnael|regs|125px|Antoine Lavoisier duimnael|regs|125px|Martin Heinrich Klaproth
19de eeu
duimnael|regs|125px|Andrés Manuel del Río duimnael|regs|125px|Humphry Davy duimnael|regs|125px|Sir William Crookes duimnael|regs|125px|Robert Bunsen
duimnael|regs|125px|Marie Curie
Emahlathini, Mpumalanga
Emahlathini is 'n klein grenspos in Mpumalanga tussen Suid-Afrika en Eswatini.
Nyoni
Nyoni is 'n nedersetting in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Die dorpie is 8 km noord van iSithebe.
Wayne Howell
Wayne Howell (16 Februarie 1921 – 8 Julie 1993) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Robert Montgomery Presents (1950), The Colgate Comedy Hour (1950), Young Dr. Malone (1958), en Dotto (1958).
Midas
thumb|180px|In [[Nathaniel Hawthorne se weergawe van die mite oor Midas verander Midas se dogter in ’n goue standbeeld toe hy aan haar raak (illustrasie deur Walter Crane vir die 1893-uitgawe).]]
Midas is die naam van minstens drie lede van die koningshuis van Frigië. Die bekendste een word in die Griekse mitologie onthou vir sy vermoë om alles wat hy aanraak in goud te verander. Die Frigiese stad Midaion is vermoedelik deur hom gestig, en dit is ook waarskynlik die Midas wat volgens Pausanias die stad Ankira (vandag bekend as Ankara) gestig het. Volgens Aristoteles het Midas volgens die legende van hongerte gesterf vanweë sy ydele wens om alles in goud te verander.
Nyoni
Geskiedenis
Die Amerikaanse Board of Commissioners het hul eerste sendingstasie in Zoeloeland hier gestig in 1836. Die naam is Zoeloe vir "voël" en verwys na Shaka wat dikwels die "arend" genoem was.
Midas
In die legendes word ook vertel hoe Midas se vader, Gordius, die Frigiese hoofstad, Gordion, gestig en die Gordiaanse knoop gemaak het. Dit dui daarop dat die twee iewers in die 2de millennium v.C. gelewe het, ’n hele ruk voor die Trojaanse Oorlog. Homeros noem egter nie Midas of Gordius nie, maar twee ander Frigiese konings, Mugdon en Otrios.
Nog twee Midasse word in die legendes genoem: een wat in die laat 8ste eeu v.C. oor Frigië regeer het en een wat volgens Herodotos die oupa was van ’n Adrastus wat uit Frigië gevlug het nadat hy sy broer per ongeluk doodgemaak het.
Legendes
thumb|220px|links|Die Midasmonument, ’n Frigiese rotsgraftombe wat aan Midas opgedra is (700 v.C.).
Daar is baie, soms teenstrydige, legendes oor koning Midas. In een legende was hy koning van Pessinus, ’n Frigiese stad, wat as kind deur koning Gordius en en die godin Kubele aangeneem is. Volgens sommige weergawes het Midas in Masedonië gewoon. Herodotos verwys na ’n wilderoostuin in Masedonië as "die tuin van Midas, seun van Gordius, waar rose vanself gegroei het". Dit dui daarop dat Herodotos geglo het Midas het gelewe voor die antieke Frigiese migrasie na Anatolië. In sommige legendes het hy ’n seun en in ander ’n dogter.
Arrianus vertel dat Midas die seun was van Gordius, ’n arm boer. Terwyl die aantreklike, dapper Midas grootgeword het, was daar burgerlike onmin in Frigië en die inwoners het ’n orakel gaan spreek. Dié het vir hulle gesê ’n nuwe koning sou op ’n wa na hulle gebring word. Net toe het Midas saam met sy vader en moeder daar aangekom in hulle oskar. Hy het koning geword en sy pa se oskar in die stad se fort geplaas as offerande aan Zeus. Die juk van die oskar was vasgemaak met ’n ingewikkelde knoop, wat bekend is as die Gordiaanse knoop. Daar is vertel enigiemand wat die knoop kon losmaak, sou die heerser van Asië word (wat toe as Anatolië beskou is). Dié persoon was later Alexander die Grote, wat die knoop deurgehak (deurgekap) het. In ander weergawes van die legende is dit Gordius wat in die oskar aangery kom en koning word. Daarvolgens het hy ook die Gordiaanse knoop gemaak.
Goue aanraking
Eendag, soos Ovidius in sy Metamorfoses vertel, het Dionusos agtergekom sy ou skoolmeester en voog, die sater Silenus, is weg. Die ou sater het wyn gedrink en weggedwaal, en is deur ’n paar Frigiese boere gevind wat hom na hulle koning, Midas, geneem het. Midas het hom gasvry behandel en hom 10 dae en 10 nagte lank onthaal, terwyl Silenus Midas en sy vriende met stories en liedere vermaak het. Op die 11de dag het Midas hom teruggeneem na Dionusos in Lidië. Dionusos het Midas enige beloning aangebied wat hy wou hê, en Midas het gevra dat alles wat hy aanraak in goud verander.
Midas was verheug oor sy nuwe mag. By die huis het hy aan elke roos in sy roostuin geraak en dit het in goud verander. Hy het opdrag gegee dat ’n feesmaal aan hom voorgesit word, maar toe hy agterkom selfs sy kos verander in goud wanneer hy daaraan raak, was hy spyt oor sy wens.
Ore van ’n donkie
thumb|links|180px|"Midas se graftombe" in Gordion, 740 v.C. Midas, wat nou ’n afkeer van rykdom gehad het, het na die platteland getrek en ’n aanbidder geword van Pan, die god van die veld en die saters.
thumb|240px|Die oordeel van Midas, deur Abraham Janssens. Eenkeer het Pan die vermetelheid gehad om sy musiek met dié van Apollo te vergelyk. Hy het Apollo uitgedaag tot ’n kompetisie. Tmolos, die berggod, is as beoordelaar gekies. Pan het op sy pype geblaas en homself en sy getroue volgeling, Midas, wat ook teenwoordig was, groot plesier verskaf. Toe speel Apollo op sy lier. Tmolos het dadelik in Apollo se guns beslis, maar Midas het beswaar aangeteken oor die beslissing. Apollo wou nie sulke verdorwe ore langer duld nie en het gesê: "Moet ore van ’n donkie hê!" Midas se ore het toe in dié van ’n donkie verander.
Midas het sy ore onder ’n hooftooisel probeer wegsteek, maar sy haarkapper het sy geheim geken. Hy kon egter nie die geheim hou nie; hy het na die vlei gegaan, ’n gat in die grond gegrawe, sy storie daarin gefluister en toe die gat toegemaak. ’n Digte bos riete het ontstaan op die plek waar die gat was en het begin om die storie te fluister: "Koning Midas het donkie-ore." Volgens sommige bronne het Midas toe selfmoord gepleeg deur osbloed te drink.
Marigot
Marigot is die hoofstad en enigste stad van die eilandnasie Saint-Martin, 'n Franse oorsese grondgebied in die Karibiese See. Die stad het 'n bevolking van 6 000 in 2008 gehad en het 'n oppervlakte van 21,63 km².
Ruimtetuig
'n Ruimtetuig of ruimteskip is 'n voertuig wat ontwerp is om ruimtereise te onderneem.
Midas
Ore van ’n donkie
Sarah Morris demonstreer (Morris, 2004) dat donkie-ore in die Bronstyd ’n koninklike eienskap was, soos gesien kan word aan die ore van koning Tarkasnawa (Grieks: Tarkondemos) van Mira op ’n seël met inskripsies in beide Hetitiese wigskrif en Luwiese hiërogliewe. Dit lyk dus of die mite dié eksotiese eienskap volgens die Grieke verduidelik het.
Iris Sadler
Iris Sadler (22 Maart 1908 – 12 Januarie 1991) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Half a Sixpence (1967), Mrs. Brown, You've Got a Lovely Daughter (1968), en Little Dorrit (1987), en in die televisiereeks Mind Your Language (1977).
Malcolm I
Malcolm I (volle naam: Máel Coluim mac Domnaill; omstreeks 895-954) was van 943 tot 954 koning van Skotland nadat sy neef Konstantyn II afgetree het om ’n monnik te word. Hy was die seun van Donald II.
Lewe
Sy pa is in 900 oorlede en Malcolm kon dus nie later as 901 gebore gewees het nie. Teen die 940's was hy dus nie meer ’n jong man nie en het hy dalk ongeduldig geword om die troon te bestyg. Volgens die Profesie van Berchán uit die 11de eeu, ’n geskiedenis in die vorm van ’n veronderstelde profesie, is Konstantyn II dus gedwing om in 943 te abdikeer en ’n klooster te gaan aftree sodat Malcolm kon koning word.
In 945 het Edmund I van Engeland ’n ooreenkoms met Malcolm aangegaan en in ruil daarvoor Strathclyde aan hom afgestaan. Volgens die Kronieke van die Konings van Alba het Malcolm Moray aangeval en Cellach verslaan, maar dit is onbekend wie Cellach was. Dit lyk of Malcolm by sy ooreenkoms met Edmund gehou het en of dit hernu is deur Edmund se opvolger, Edred. In 950 het Malcolm volgens die Kronieke van die Konings van Alba Engeland geplunder tot by die Teesrivier en beslag gelê op baie mense en beeste. Konstantyn se naam word ook aan die plundertog gekoppel, maar Woolf glo dit is ’n latere toevoeging.
Volgens die Annale van Ulster is Malcolm in 954 gedood. Hy is op die eiland Iona begrawe. Sy twee seuns, Dub en Kenneth, was albei later konings.
Gehoor
Gehoor is die proses van die waarneming van klank, in die soogdierspesies met behulp van die oor. Dit is een van die vyf sintuie, soos neergelê deur Aristotel.
Grensfrekwensies van menslike gehoor
Die menslike gehoorsvermoë strek vanaf 'n frekwensie van 20 Hertz tot 20 kiloHertz, maar varieer natuurlik van persoon tot persoon, en word beïnvloed deur fisiese gesondheid, geskiedenis van lengte van blootstelling aan geraasbesoedeling, en menige ander faktore. Klanke bokant die grense van normale menslike gehoor word ultrasonies genoem, terwyl klanke laer as die grense van menslike gehoor infrasonies genoem word.
Milton Keynes
Milton Keynes se Stadion MK was een van die gasheerstadions tydens die Rugbywêreldbeker 2015.
Gehoor
Grensfrekwensies van menslike gehoor
Ander organismes is wel in staat om verby hierdie grense te hoor. Die vlermuisspesies gebruik ultrasoniese klank om eetbare voorwerpe mee op te spoor, en honde hoor ook ultrasoniese klanke. Dit blyk dat slange infrasoniese klanke deur middel van hul buike waarneem, en ook is daar toenemende getuienis dat walvisse en olifante infrasoniese klank gebruik om te kommunikeer.
Grantia strobilus
Grantia strobilus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Gehoor
Grensfrekwensies van menslike gehoor
Arthur Reber, 'n sielkundige deskundig op die gebied van die sielkunde van taal, sê van gehoor (in 'n vrye vertaling van die oorspronklike aanhaling): 'Om gehoor behoorlik te verduidelik, is bewys as 'n uitsonderlike moeilike taak. Dié persoon wat 'n teorie kan daarstel wat slegs maar die waarneming van toonhoogte en luidheid bevredigend kan verklaar, is byna verseker van die verkryging van 'n Nobelprys.' (A. S. & E. S. Reber, The Penguin Dictionary of Psychology (3de uitgawe, 2001))
Grantia strobilus
Die spons behoort tot die genus Grantia en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1872 deur Haeckel.
Gehoor
Rigtingbepaling van klank
Die mens kan die rigting van 'n klank met baie akkuraatheid hoor.
Daar is twee meganismes bekend wat hierby betrokke is:
Interessant genoeg werk nie een van hierdie twee meganismes in water nie.
Die pad van klank na die brein
Senupunte (aksone) van die gehoorsenuwee (die vestibulokogleêre senuwee) sinapteer in die brein in die kogleêre kern aan dieselfde kant. Vandaar sprei die senuwee-ente na die boonste olyfkerne, en dié gaan verder voort deur die laterale lemniskus na die onderste kollikuli, waar hulle weer eens sinapteer met senuwees wat na die mediale genikulaatkerne van die talamus loop, vanwaar dit met die primêre ouditoriese korteks in verbinding is. (Laasgenoemde area is geleë net onderkant die laterale fissuur tussen die frontale en temporale lobbe.)
Katelyn Tarver
Katelyn Tarver (gebore 2 November 1989) is 'n Amerikaanse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Big Time Rush (2009) en Famous in Love (2017).
Australiese nasionale krieketspan
Die Australiese nasionale krieketspan (Engels: Australia national cricket team) is die nasionale krieketspan wat Australië in toets- en kitskrieket verteenwoordig. Dit word beheer en geadministreer deur Krieket Australië (CA, van Engels: Cricket Australia) en is ’n volle lid van die Internasionale Krieketraad (IKR) met toets-, EDI- en T20I-status. Dit is die gesamentlike oudste span in toetskrieket, wat hul eerste toets reeds in 1877 teen Engeland gespeel het. Die span speel ook EDI- en T20I-krieket, hulle was deel van beide die eerste EDI, teen Engeland in die 1970/71-seisoen en die eerste T20I, teen Nieu-Seeland in die 2004/05-seisoen, en het ook albei wedstryde gewen. Die span trek sy spelers hoofsaaklik van die spanne wat in die Australiese binnelandse kompetisies speel – die Sheffield Shield, die Australiese tuis-eendagreeks en die Big Bash-liga. Australië is tans (Augustus 2023) tweede op die IKR-toetsranglys, eerste op die eendagranglys en sesde op die Twintig20-wêreldranglys.
Die Australiese krieketspan het al 859 toetswedstryde gespeel, 408 gewen, 231 verloor, 218 het onbeslis en twee gelykop geëindig. Australië is die suksesvolste span in toetskrieket, volgens algehele oorwinnings, wen-nederlaag-verhouding en wenrekord. Op 11 Junie 2023 het Australië die Wêreldtoetskampioenskap 2021–2023 se eindstryd teen Indië gewen.
Die Australiese krieketspan het al 978 EDI-wedstryde gespeel, 594 gewen, 341 verloor, nege het gelykop en 34 onbeslis geëindig. Australië is die suksesvolste span in internasionale eendagwedstryde en hulle het tot dusver meer as 60% van hulle wedstryde gewen. Australië het sewe keer in die eindstryd van die krieketwêreldbekertoernooi verskyn (in 1975, 1987, 1996, 1999, 2003, 2007 en 2015) en die eindstryd vyf keer gewen: in 1987, 1999, 2003, 2007 en 2015; albei meer as enige ander span. Australië is ook die eerste span wat in vier agtereenvolgende eindstryde verskyn het (in 1996, 1999, 2003 en 2007), en hulle het sodoende die ou rekord van drie eindstrydverskynings van Wes-Indië (in 1975, 1979 en 1983) geëwenaar en is ook die eerste span wat drie agtereenvolgende krieketwêreldbekertoernooie gewen het (in 1999, 2003 en 2007). Die span was vir 34 wêreldbekerwedstryde onoorwonne, totdat Pakistan hulle op 19 Maart tydens die Krieketwêreldbeker 2011 se groepfase met vier paaltjies geklop het. In 2015 het hulle die tweede span geword wat ’n krieketwêreldbekertoernooi tuis gewen het (in 2015), ná Indië (in 2011). Australië het ook die IKR se Kampioenetrofee twee keer ingepalm (in 2006 en 2009), tot dusver die enigste span wat dit twee agtereenvolgende keer gewen het.
Die Australiese krieketspan het al 174 Twintig20-wedstryde gespeel, 91 gewen, 76 verloor, drie het gelykop en vier onbeslis geëindig. Die span het die eindstryd van die IKR se T20I-wêreldbeker twee keer gehaal (in 2010 en 2021) en die eindstryd een keer gewen: in 2021 teen Nieu-Seeland.
Op 12 Januarie 2019 het Australië sy 1 000ste oorwinning in internasionale krieket behaal. Hulle het Indië in die eerste EDI op die Sydney-krieketveld met 34 lopies gewen. 24 voormalige Australiese spelers is in die Internasionale Krieketraad se Heldesaal opgeneem.
ISithebe
iSithebe is 'n nedersetting in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Die dorpie is suid van Nyoni.
Australiese nasionale krieketspan
Beheerliggaam
Krieket Australië (Engels: Cricket Australia, CA), voorheen bekend as die Australiese Krieketraad (AKR; Engels: Australian Cricket Borard, ACB), is die beheerliggaam vir enige krieket in Australië. Dit is in 1905 as die Australiese Beheerraad vir Internasionale Krieket (Australian Board of Control for International Cricket) gestig. Dit is as ’n Australiese publieke maatskappy gelys.
ISithebe
Geskiedenis
Die dorpie het ontstaan toe 'n nywerheidspark in 1971 hier gestig is om werk aan die plaaslike bevolking te verskaf. Die naam van die park beteken glo "gelyk plek".
Australiese nasionale krieketspan
Beheerliggaam
Kinders en jongmense word reeds op skool aan krieket bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting. Nes ander krieketlande beskik Australië oor ’n o/19-nasionale span wat aan die o/19-krieketwêreldbeker deelneem. Australia A is die tweede nasionale span van Australië en van hul wedstryde geniet eersterangse of A-lys-status.
Invoering en vestiging van krieket
Soos in ander dele van die wêreld het Britse kolonisasie die spel krieket na Australië gebring, wat vinnig gewildheid verwerf het. Die eerste bekende krieketwedstryd in Australië is in Desember 1803 in Sydney gespeel en volgens ’n verslag in die Sydney Gazette op 8 Januarie 1804 was dié spel in die nuwe kolonie reeds goed gevestig. Teen 1826 is krieketklubs soos die Currency Krieketklub, die Militêre Krieketklub en die Australiese Krieketklub gestig. Van hierdie vroeë wedstryde is op Hydepark en Racecourse aangebied. Net ’n kort rukkie later is klubs in Van Diemen’s Land (later Tasmanië genoem) soos in Hobart in 1832 en Launceston in 1843 gestig. In 1838 is in Victoria glo Australië se mees eksklusiewe en invloedrykste krieketklub gestig, die Melbourne-krieketklub (MKK). Klubs in die ander kolonies het in 1839 in Suid-Australië en Wes-Australië gevolg, en in 1835 is ’n wedstryd tussen die werknemers en die werktuigkundiges aan die een kant en die bouers van die nuwe Regeringshuis in Perth aan die ander kant gereël.
Salisburygesie
'n Salisburygesie of Leiblougesie (Salisbury Sprite of Slate Sprite soos dit in Engels bekend staan), is 'n waterjuffer, Pseudagrion salisburyense, en behoort tot die familie van Coenagrionidae.
Voorkoms
Liggaamslengte: 35-38 mm. Agtervlerklengte: 20.5–21 mm. Leiklip-blou toraks met 'n pers skynsel by mannetjies. Oë is swart bo en groen aan die onderkant. Het twee ronde helder blou kolle agter die oë. By die wyfies is die blou kolle verbind deur 'n bruin streep. Die abdomen het 'n blou punt wat ook witterig word.
Verspreiding
Dit kom voor in Angola; Botswana; Kenia; Malawi; Mosambiek; Namibië; Suid-Afrika; eSwatini; Tanzanië, Uganda; Zambië en Zimbabwe. Algemeen in groot dele van Suid-Afrika, behalwe in die Suidwestelike Kaap.