cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
P.G.W. Grobler
Waardering
Piet Grobler word, volgens J.C.H. Grobler in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek, veral vir drie dinge onthou: “Eerstens is daar die bydrae wat hy tot natuurbewaring gelewer het. As boerseun het hy na aan die natuur gelewe en 'n groot liefde daarvoor gekoester. As wildbeskermer bou hy voort op wat (pres.) Kruger in dié verband verrig het. Op 31 Mei 1926 word die Wet op Nasionale Parke wat hy deur die Volksraad loods, sonder teenstem aangeneem. Deur dié wet word die toenmalige Sabie-wildreservaat geweldig vergroot en die naam Nasionale Krugerwildtuin daaraan toegeken. Belangrik is die feit dat hierdie wet ook voorsiening maak vir die totstandbrenging van verdere nasionale parke in die toekoms. Grobler is in 1931 regstreeks daarvoor verantwoordelik dat die Kalahari-Gemsbokpark, die Bontebok-park en die Addo-olifantpark tot nasionale parke geproklameer word.
“In die tweede plek het Grobler duidelike leiding in verband met die (naturellebeleid) van die Nasionale Party gegee. Tydens die Volksraadsitting van 1913 wys hy op die plakkerseuwel en bepleit doeltreffende maatreëls ten opsigte van die los aankoop van gronde en die verhuur daarvan aan (swart mense). Hy bepaal dat geen (swart mens) grond buite bepaalde gebiede mag koop of verhuur nie. Dit is sy vaste standpunt dat die Blanke en Nie-Blanke rasse afsonderlik moet ontwikkel en dié standpunt huldig hy as minister van naturellesake konsekwent.
“In die derde plek het hy as minister van lande veel vir die arm pionier gedoen. Die nedersetters by Kakamas en Brits, asook alle ander nedersetters, het baie aan hom te danke vir die wyse waarop hy die Nedersettingswet gewysig en geadministreer het.”
Volgens J.C.H. Grobler was min. Grobler "as mens … deurgaans minsaam, sterk, groothartig en lojaal, en bekend vir sy ewewigtige lewensbeskouing". Ds. Derk Rumpff het in die 1935-uitgawe van die Gereformeerde Kerk se Almanak van hom getuig: "Dis algemeen bekend dat (min.) Grobler 'n troue ondersteuner van sy kerk is, waar hy van hou met al die liefde van sy hart."
Gesinslewe
Piet Grobler is omstreeks 1893 met Lydia Magdalena Fouché getroud en hulle het vier seuns en 'n dogter gehad. Hy is begrawe in die Rebeccastraat-begraafplaas, Pretoria, waar Manie Bredell se eerste eggenote, Nettie, ook begrawe is. Grobler se seun Jan Harm (gebore 4 Arpil 1904) was van 1933 tot 1943 Volksraadslid vir Brits. In 1948 het hy hom in Roodepoort verkiesbaar gestel en die Verenigde Party se meerderheid afgebring van 2 300 tot sowat 900.
Verassing
Verassing (dikwels ook lykverbranding of kremasie, van Latyns cremare "verbrand") is naas 'n begrafnis (of teraardebestelling) een van die oudste maniere in die geskiedenis van die mensdom om met die dooie menslike liggaam om te gaan. Menslike lyke word deur middel van verbranding in 'n krematorium tot 'n klein stoflike oorskot verminder wat in teenstelling met die algemene oortuiging nie uit as bestaan nie, maar eerder uit gedroogde beenfragmente wat ná die verassing in 'n sogenaamde cremulator fyngemaal is. In sommige beskawings soos Indië word lyke ook op tradisionele brandstapels veras.
Craig McGinlay
Craig McGinlay (gebore 31 Maart 1986) is 'n Britse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente King Arthur: Legend of the Sword (2017) en Tellurian, en in die televisiereeks Knightfall (2017).
Verassing
Die verassing van 'n lyk kan deel wees van 'n begrafnisritueel en is sodoende 'n alternatief vir die teraardebestelling van 'n dooie menslike liggaam in 'n doodskis. Die as word gewoonlik in 'n houer geplaas en in 'n begraafplaas begrawe. Dikwels is daar nisse in gedenkmure vir hierdie soort begrafnis beskikbaar. In ander gevalle word die as van oorledenes op verskillende maniere verstrooi.
Vroeë geskiedenis
In die Midde-Ooste en Europa was sowel teraardebestellings asook lykverbrandings die mees gebruiklikste maniere om met die sterflike oorskot van 'n mens om te gaan. Elke beskawing het gewoonlik sy eie voorkeure en afkeure ontwikkel.
Die ou Egiptenaars was aanhangers van 'n ingewikkelde godsdiens waarin die gedagte van sielsverhuising 'n belangrike rol gespeel het sodat lykverbrandings nie as aanvaarbaar beskou is nie. Hierdie houding is uiteindelik ook deur ander Semitiese volke gedeel. Die Babiloniërs het hul oorledenes volgens die geskiedskrywer Herodotus gebalsem. Die vroeë Perse het lyke nog verbrand, tog is in die Zoroastriese periode 'n verbod op verassings geplaas. Die Fenisiërs het hul oorledenes sowel teraarde bestel asook veras.
Die ou Grieke het vanaf die Sikladiese beskawing omstreeks 3 000 v.C. tot in die Hipo-Mikeense periode (1 200 tot 1 100 v.C.) die voorkeur aan teraardebestellings gegee. Lykverbrandings kom vir die eerste keer in die 11de eeu v.C. voor en moet waarskynlik as 'n kulturele invloed uit Klein-Asië beskou word. Tot in die Christelike tydperk, toe teraardebestellings weer die enigste aanvaarde begrafnisritueel geword het, het albei metodes in die Griekse wêreld voorgekom.
In Sentraal-Europa is oorledenes vanaf die Bronstydperk veras en daarna begrawe; hierdie verskynsel het saam met die uitbreiding van die Urnveld-beskawing tussen 1 250 en 750 v.C. versprei. Daar is egter geen aanduidings dat daar 'n algemene oorgang van die teraardebestelling tot verassing plaasgevind het nie. Die as van lykverbrandings is reeds in die Neolithiese tydperk versamel en soms saam met grafgifte begrawe.
Die Schönfelder-beskawing was die eerste wat veraste persone in versierde houers gestoor en op spesiale begraafplase begrawe het. In die Jong-Bronstydperk is urns dikwels in klein steenkiste geplaas om hulle te beskerm, soos blyk uit argeologiese opgrawings in Duitsland. Urnbegraafplase was ook in die Ystertydperk nog steeds gebruiklik en is soms selfs met stene gemarkeer.
Rome
Die Romeine het reeds vanaf die begin van hul geskiedenis sowel teraardebestellings asook verassings as begrafnisrituele geken - die Romeinse Twaalftafelwet uit die 5de eeu v.C. het aandag aan albei rituele geskenk en vaste voorskrifte ten opsigte van hul verloop gegee. Nogtans is die meeste oorledenes gedurende die klassieke periode veras, en eers in die Keisertyd het teraardebestellings meer gewild geraak. Met die uitbreiding van die Christendom omstreeks 400 n.C. het verassings nog nouliks voorgekom.
Verassings is uitsluitlik buite die stadsmure toegelaat. Die oorledene is in 'n feestelike lykstoet (Latyns: pompa) na die versierde brandstapel geneem. Terwyl hulle hul aangesigte van die brandstapel afgewend het, het familielede van die oorledenes die vuur ontsteek. Die oorledene is met klaagliedere betreur, en uiteindelik het sy familie sy beendere versamel en in 'n urn van marmer of klei geplaas. Die urn, wat dikwels in die vorm van 'n klein huisie vervaardig is (dit is as die oorledene se woning beskou), is vervolgens in 'n grafmonument begrawe sodat dit toeganklik was vir offergawes.
Middeleeue en moderne tydperk
In 'n dekreet van Karel die Grote uit die jaar 789 is die verassing van oorledenes summier verbied. Verbranding is gedurende die Middeleeue as 'n doodstraf veral vir ketters toegepas terwyl die liggaam vir sy latere opstanding nie vermink is nie. Soms is lyke selfs ná hulle teraardebestelling nog veras - hierdie straf is byvoorbeeld op die sterflike oorskot van John Wycliff toegepas wat jare ná sy begrafnis opgegrawe en verbrand is omdat hy teen die Rooms-Katolieke leerstelling van transsubstansiasie gekant was. Sy as is in 'n rivier verstrooi.
Ook in moderne tye is lyke deur owerhede veras soos in die geval van die twaalf Nazi-oorlogsmisdadigers wat ná die Tweede Wêreldoorlog in Neurenberg tereggestel is. Hul stoflike oorskot is nie aan hul families terugbesorg nie, maar veras en op 'n geheime plek begrawe. Hierdie maatreël was deel van die destydse regsproses om te voorkom dat hul grafte tot 'n soort gedenkteken vir Nazi-aanhangers sou ontwikkel.
In kommunistiese lande is politieke teenstanders soms tereggestel en hul lyke as 'n soort vernedering vir hulself en hul families heimlik veras en begrawe. In sommige lande van die voormalige Oosblok word verassings nog steeds as 'n skandelike verwydering van 'n menslike lyk beskou.
Die vereenselwiging met heidense praktyke en die doodstraf vir ketters was rede genoeg om verassings in Christelike kringe tot in die laat 19de eeu uiters ongewild te maak. Nogtans was daar in die geskiedenis sekere gevalle wanneer daar geen ander keuse was as om groot getalle lyke te veras nie, byvoorbeeld in oorlogstye en tydens die uitbreiding van aansteeklike siektes wat die gevaar van besmetting ingehou het. Om higiëniese redes is byvoorbeeld in Pruise reeds in 1794 volgens § 814 van die Algemene Landwet die teraardebestelling van lyke in bewoonde gebiede verbied. Vanaf die middel van die 19de eeu het die belangstelling in en die bevordering van verassing duidelik toegeneem. Geneeskundige kringe het verassing as die mees higiëniese manier beskou om met die dooie menslike liggaam om te gaan, terwyl werkersbonde en die groeiende Sosiaal-Demokratiese beweging verassings as 'n meer bekostigbare begrafnisritueel beskou het. Daarnaas het ook ongebonde verenigings soos die Vrydenkers, wat in die 19de eeu steeds meer aanhangers gekry het, doelbewus vir verassings as 'n alternatief tot die Christelike begrafnisritueel en sy veronderstelling van 'n opstanding gepleit.
In die laaste kwart van die 19de eeu is uiteindelik die eerste krematoria in Westerse lande ingewy. In Duitsland het Vrydenkers in 1905 selfs 'n vereniging ter bevordering van verassings gestig, terwyl ander organisasies privaat begraafplase vir urngrafte beskikbaar gestel het.
Die Rooms-Katolieke Kerk het verassing aanvanklik nog as 'n alternatiewe begrafnisritueel geduld, tog het pous Leo XIII op 19 Mei 1886 die lidmaatskap in verassingsverenigings vir Rooms-Katolieke Christene summier verbied - verassings is as 'n "barbaarse praktyk" en 'n skending van natuurlike piëteit veroordeel. Daarnaas sou dit geskik wees om meer aandag aan die leerstelings van die materialisme te gee. Aan Rooms-Katolieke, wat ingestem het om ná hul afsterwe veras te word, is gevolglik die kerklike begrafnis geweier. Die veraste stoflike oorskot van kerklidmate is ook nie meer in die "gewyde aarde" van kerklike begraafplase toegelaat nie. Die verbod op verassings is eers in 1964 in die Rooms-Katolieke kerkreg opgehef, mits die oorledene met sy verassing nie uitdrukking aan sy ongeloof in die opstanding wil gee nie (aldus die Rooms-Katolieke Kategisme vir Volwassenes).
Die Protestantse kerke het - net soos hul Rooms-Katolieke eweknie - in die laat 19de en vroeë 20ste eeu verassings aanvanklik afgekeur, maar later 'n meer versoenbare standpunt daaroor ingeneem, alhoewel dit nie uitdruklik goedgekeur word nie. Die Ortodokse kerke gaan vandag nog steeds voort om verassings af te keur.
Huidige situasie
Veral vanweë die laer koste, wat daaraan verbonde is, verkies steeds meer mense in Wes-Europa verassing bo 'n tradisionele teraardebestelling. Die gewildheid van verassing as 'n begrafnisritueel is daarnaas ook aan estetiese en higiëniese oorwegings te danke. In teenstelling met die ontbinding van 'n lyk in 'n graf word verassing as 'n skoon metode beskou, byvoorbeeld in gevalle waar 'n mens aan 'n aansteeklike siekte oorlede is. Omgewingsbewustes voer aan dat 'n veraste stoflike oorskot minder toksiese stowwe sal vrystel as 'n ontbindende liggaam, mits die krematorium alle voorgeskrewe prosedures voor en tydens die verassing volg.
Die persentasie verassings neem in Europa steeds toe en het in 1997 in die Verenigde Koninkryk reeds 70, in Denemarke 65, Swede 60, Switserland 55, Nederland 47,8 en België 29,5 persent beloop.
Die moderne verbrandingsproses
In die meeste lande word die sterflike oorskot van mense in krematoria verbrand. Moderne verassingsoonde, wat gewoonlik net plek vir een lyk bied, kan tot temperature van tussen 870 en 980 °C verhit word om seker te maak dat 'n menslike liggaam volledig verbrand word. Terwyl tot in die vroeë 1960's nog kool en kooks gebruik is, word tans hoofsaaklik natuurgas en propaan as brandstowwe ingespan. Rekenaargesteunde kontrolestelsels verseker dat die verbrandingsproses ongehinderd voltooi kan word.
Die verbrandingskamers van 'n oond het binnewande wat met hittebestande stene uitgevoer is. Hierdie sogenaamde refraktorstene word voorverhit voordat die kis met die stoflike oorskot in die oond geplaas word. In sommige krematoria word familielede toegelaat om die verassingsproses by te woon, dikwels om religieuse redes soos in die geval van tradisionele Hindoe- en Jain-begrafnisse.
Houers vir die verbrandingsproses
'n Aantal lande het voorskrifte ten opsigte van die houers waarin die stoflike oorskot van die oorledene vir die verbranding in 'n krematorium geplaas moet word. In die VSA mag naas gewone houtkiste ook kartonhouers vir hierdie doeleinde gebruik word. Vervaardigers van doodskiste bied 'n reeks kiste aan wat vir verassings ontwerp is. 'n Ander oplossing is kartonhouers wat in 'n spesiale houtkis geplaas word. Hierdie spesiale houtkis lyk soos 'n gewone doodskis en kan voor die verbranding verwyder word vir maklike hergebruik. Begrafnisondernemers bied dikwels ook doodskiste te huur aan wat vir die roudiens gebruik kan word. Die stoflike oorskot van die oorledene word dan voor die verassing in 'n ander houer oorgeplaas.
Daarenteen word lyke in die Verenigde Koninkryk gewoonlik nie uit die doodskis verwyder nie. Die stoflike oorskot word saam met die doodskis, wat van brandbare materiaal vervaardig moet wees, nog op dieselfde dag as die roudiens veras. Doodskiste mag volgens die Britse Code of Cremation Practice nie meer geopen word nadat hulle in die krematorium aangekom het nie. Juweliersware moet dus verwyder word voordat die kis verseël word. Ná die verassingsproses word enige metaalstukke deur middel van 'n magnetiese veld uit die stoflike oorskot uitgehaal en elders op die krematoriumterrein begrawe. Die as word vervolgens aan familielede of ander nabestaandes terugbesorg.
Verbranding en asversameling
Die houer met die stoflike oorskot word in die verassingsoond teen 'n temperatuur van tussen 760 en 1 150 °C verbrand. Tydens die verbrandingsproses verdamp en oksideer 'n groot deel van die liggaam (veral die organe en ander sagte weefsel) vanweë die groot hitte, en die verbrandingsgasse wat ontwikkel word deur die krematorium se uitlaatstelsel afgevoer. Die verbrandingsproses neem sowat twee ure.
Die enigste stoflike oorskot ná die verassing bestaan uit droë beenfragmente (veral soute soos kalsiumfosfaat en minerale) wat gewoonlik 'n heldergrys kleur het. Hulle verteenwoordig rofweg 3,5 persent van die oorspronklike liggaamsmassa (of 2,5 persent in die geval van kinders). Die gewig van droë beenfragmente word bepaal deur die menslike skelet, maar veral die geslag en grootte van die oorledene en kan sodoende grootliks varieer. Die gemiddelde gewig van veraste stoflike oorskot is in die VSA-deelstaat Florida vasgestel as sowat 2,4 kilogram vir volwassenes (tussen 1,8 en 3,6 kilogram vir mans en tussen 0,9 en 2,7 kilogram vir vroue).
Juweliersware soos horlosies en ringe word gewoonlik verwyder en aan die naasbestaandes terugbesorg. Die enigste "onnatuurlike" item, wat in elk geval verwyder moet word, is 'n hartgangmaker wat anders gedurende die verbrandingsproses sou kon ontplof en die verbrandingskamer ernstig sou kan beskadig.
Ná die verassing word die beenfragmente uit die oond gevee en in 'n sogenaamde kremulator fyngemaal. Hulle lyk - afhanklik van die maalproses - uiteindelik baie na sandkorrels, alhoewel daar nog herkenbare klein beenfragmente in die as oorbly. Die kremulator bevat gewoonlik 'n soort roterende of maalmeganisme (soos swaar metaalkoeëls in ouer modelle) om die bene te verpoeier. In Japan en die Republiek China (Taiwan) word bene net op versoek verpoeier en gewoonlik deur naasbestaandes versamel.
Die as word in 'n spesiale houer geplaas wat 'n eenvoudige kartonmodel of 'n versierde urn kan wees. 'n Klein hoeveelheid as word steeds in die verbrandingskamer agtergelaat en met die stoflike oorskot van die opvolgende verassings vermeng.
Nie alle stoflike oorskot bestaan noodwendig uit beenfragmente nie. Ander oorblyfsels sluit klein stukke gesmelte metaal van juweliersware in wat voor die verbranding nie raakgesien is nie, maar ook oorblyfsels van die doodskis, tandvulsels en geneeskundige implantate soos kunsmatige heupe in. Groter items soos titaan-heupproteses word voor die maalproses verwyder aangesien hulle die meul kan beskadig. Ná die maalproses word kleiner metaalfragmente uitgesif en op 'n afgeleë plek op die begraafplaas begrawe.
Anna Camp
Anna Camp (gebore 27 September 1982) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Help (2011) en Pitch Perfect (2012).
Switserse Grand Prix
Die Switserse Grand Prix was die premier motorresies van Switserland. In sy latere jare was dit 'n Formule Een-ren.
Wenners van die Switserse Grand Prix
Byeenkomste wat nie deel was van die Formule Een Wêreldkampioenskap nie wys in 'n pienk agtergrond.
10 Februarie
10 Februarie is die 41de dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender. Daar volg nog 324 dae in die res van die jaar (325 in skrikkeljare).
Vickilyn Reynolds
Vickilyn Reynolds (gebore 2 Junie 1955) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The War of the Roses (1989), Addams Family Values (1993), Friday (1995), en Primary Colors (1998).
Lys van nedersettings in Suid-Korea
Hierdie is 'n lys van stede in Suid-Korea:
Grootste stede (2005-bevolkings):
In die grootste stede het slegs Ulsan nie het 'n moltreinstelsel nie.
Stede in Suid-Korea
Rosa Nepgen
Rosa Sophia Cornelia Nepgen (Barkly-Oos, Kaapkolonie, 12 Desember 1909 – Stellenbosch, Suid-Afrika, 14 Februarie 2000) was ’n Suid-Afrikaanse komponis. Die grootste deel van haar oeuvre bestaan uit toonsettings van Afrikaanse gedigte vir stem en klavier, onder meer talle liedere met liriek deur haar man, W.E.G. Louw, en sy broer die digter N.P. van Wyk Louw.
Herkoms en opleiding
Nepgen se vader, Johann Nepgen (6 April 1883 – 19 Desember 1946), was ’n prokureur op haar geboortedorp en haar moeder, Millicent Grace Schlemmer (geboorte- en sterfdatum onbekend) van Dordrecht, ’n bekwame sangeres wat ook die klavier en viool en bespeel het. Volgens die beskikbare bronne was Rosa Nepgen die egpaar se enigste kind. Rosa het as vierjarige by haar moeder leer lees en 'n paar jaar later het sy haar begin klavierles gee. Die gesin het in 1912 verhuis, eers na Pretoria, en einde 1913 na Standerton, waar Rosa skoolgegaan en musiekles by die orrelis Dirk Meerkotter gekry het. Vanaf haar dertiende jaar het sy gereeld al om die twee weke na die hoofstad gereis, waar sy onderrig ontvang het by Ellen Norburn aan die destydse Pretoria College of Music. Tussendeur het sy ook sang- en orrelles geneem en spraakles by Stephanie Faure. Faure se benadering van poësie het 'n sterk musikale inslag gehad en gevolglik ook ’n invloed uitgeoefen op die musikale smaak van haar jong leerling.
In 1927 is Rosa Nepgen na die Universiteit van die Witwatersrand, waar sy ingeskryf het vir die graad B.Mus., met hoofvakke musiek, Engels en etiek. In 1931 het sy die graad B.Mus. (Honneurs) behaal. Sy het intussen die gebruiklike lisensiaatdiplomas in orrel- en klavierspel verwerf, sowel as die Fellowship van Trinity College in Londen. Later, tot aan haar troue met prof. W.E.G. Louw in 1944, was sy dosent aan die musiekdepartement van die Universiteit van die Witwatersrand. Reeds in haar tweede jaar het prof. P.R. Kirby haar gevra om agtergrondmusiek vir 'n opvoering van Aristophanes se Wolke te skryf. Haar klavieronderwyser, Horace Barton, self 'n begaafde en goed opgeleide komponis, het haar vordering as komponis deur goedige aanmoediging en kritiek aangehelp.
Huwelik met W.E.G. Louw
In Grahamstad was sy behulpsaam met die orrelspel in die plaaslike NG kerk en later voltydse orreliste. So het sy intiem kennis gemaak met die Geneefse psalmmelodieë en weer was dit die verwantskap gelê tussen taal en musiek wat haar geboei het, veral die sogenaamde "musikale lyn" van die 16de-eeuse musiek het haar vokale skryfwyse sterk beïnvloed.
Verhuising na Kaapstad
Nadat prof. Louw in 1957 as kunsredakteur van Die Burger aangestel is, het die gesin – nou met twee seuns daarby – Kaap toe verhuis. Louw het daarna gestreef om dié dagblad se kunsblad op dieselfde peil as Europese koerant s'n te bring en daarin geslaag om dit die toonaangewende kunsrubriek in Suid-Afrika te maak. Nepgen het artikels vir "bladsy twee" bygedra en resensies vir die boekeblad geskryf. In die Kaap het Nepgen kennis gemaak met die immigrantegesin Haller en saam met hulle gesing in hul Goeie Hoop-koor, 'n a cappella-groep. Die sangstyl van dié groep en as haar kennismaking met 'n uitgebreide repertoire van vokale musiek – van die Middeleeue tot ná die Tweede Wêreldoorlog, en veral die Duitse komponiste – was vir haar 'n verrykende ervaring. Sy het haar nou selfs intensiewer met die Geneefse psalms begin besig hou en Frans aangeleer om die tersaaklike literatuur te bestudeer. Dié werksaamhede het eindelik gelei tot die publikasie van 'n eie Psalter, Met hart en mond (1966), waarin sy gebruik gemaak het van die Afrikaanse vertalings van die Psalms deur Totius. Intussen het haar vokale styl onvermydelik ook in nuwe bane ontwikkel.
Gereelde konsertbesoek in Kaapstad, na die Kaapse Simfonie-orkes sowel as die Kaapstadse Konsertklub, gepaard met talle besoeke aan Wes-Europa het haar musikale horison verder verbreed. Reeds in 1949 het sy kennis gemaak met die Vlaamse komponis Flor Peters, van wie sy besonderse aanmoediging in verband met haar komposisies gekry het. In 1954, tydens haar man se langverlof, het sy as student aan die Amsterdamse Konservatorium ingeskryf, waar haar leermeesters prof. Ernst W. Mulder sowel as die pianis Peter Frankl was. Gedurende dié tyd het sy ook intensief les geneem by die Nederlandse komponis Henk Badings, met wie 'n lewenslange vriendskap gevolg het. Besonderse aanmoediging het sy ook ontvang van die Nederlandse kritikus en musikoloog prof. Eduard Reeser, sowel as van sangers soos Laurens Bogtman (wat meermale van haar liedere gesing het) en Annie Woud.
Na Stellenbosch
In 1966 is prof. Louw benoem as hoogleraar aan die Universiteit Stellenbosch en twee jaar later verhuis die gesin na die Eikestad. Vyf jaar vantevore, op 'n derde besoek aan Italië, het Nepgen en haar eggenoot Italiaans begin aanleer. In 1972 skryf sy in as student in Italiaans aan Maties en verwerf in 1976 die Honneursgraad (cum laude) in dié taal. Saam met haar man het sy Händel se Messias in Afrikaans vertaal (uitgegee deur Novello). Kennismaking met die werk van – maar ook persoonlik in Italië met – die komponis Luigi Dallapiccola sowel as die digter Eugenio Montale, wat in sy jonger jare ook musiekkritikus was, het haar belangstelling in die eietydse Europese musiek en letterkunde aangewakker. Sy het, nadat laasgenoemde in 1975 die Nobelprys verwerf het, talle van sy gedigte in Afrikaans vertaal en verskeie van haar mees geslaagde latere komposisies is deur Italiaanse woorde van Montale, Pascoli en Petrarca geïnspireer. 'n Bundel met haar vertalings van Montale is in 1980 gepubliseer en in dieselfde jaar onderskei met 'n toekenning van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, in die afdeling Vertaling. Dit was kort na prof. Louw se dood in April 1980.
Nepgen was selde met die musikale vorming in haar manuskripte tevrede. Ouer liedere – soos twee baie vroeë liedere op woorde van A.G. Visser, wat in die Dalro-publikasie Sing sag menig' lied (1978) gepubliseer is – het sy dikwels by hersiening ingrypend herskryf. Hoewel 'n hele aantal van haar komposisies gepubliseer is, bestaan verreweg die meeste net in manuskrip.
Roger Matthisen
Roger Matthisen (gebore 1 April 1976) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Klown (2010) en in die televisiereekse Island of the Pixies (2003) en Bron/Broen (2011).
Brazzaville
Brazzaville is die hoofstad en grootste stad van die Republiek die Kongo (ook Kongo-Brazzaville genoem). Die stad is langs die Kongorivier, oorkant die hoofstad van die Demokratiese Republiek die Kongo, Kinshasa, net suid van die ewenaar geleë. Dit maak van Brazzaville en Kinshasa die wêreld se tweede naaste hoofstede ná Rome en die Vatikaanstad. Brazzaville is in 1883 gestig en ná die Franse ontdekkingsreisiger Pierre Savorgnan de Brazza genoem.
Geografie
Brazzaville beslaan 'n groot gebied noord van die Kongorivier, net onder die Malebɒ-poel. Mbamu, 'n groot eiland binne die meer, is deel van die Republiek van die Kongo se grondgebied.
Brazzaville is 506 km binnelands vanaf die Atlantiese Oseaan en ongeveer 474 km suid van die ewenaar. Die stad is 'n kommune wat geskei is van die ander streke van die land; dit word omring deur die meerafdeling. Rondom die stad is groot vlaktes. Die dorp is relatief plat en geleë op 'n hoogte van 317 m (1 040 voet). Rivieraf in die Kongo is daar talle stroomversnellings, bekend as die Livingston-waterval, wat navigasie rivierop tot by hierdie punt vanaf sy mond by die Atlantiese Oseaan verhoed.
Kinshasa, die hoofstad van die Demokratiese Republiek van die Kongo, is geleë op die suidelike oewer van die Kongo, reg oorkant Brazzaville. Om te onderskei tussen die twee Afrikalande wat "Kongo" in hul name het, word die Republiek van die Kongo soms Kongo-Brazzaville genoem, in teenstelling met Kongo-Kinshasa. Kinshasa is meer as vyf keer groter as Brazzaville in bevolking. Dit is die enigste plek ter wêreld waar twee nasionale hoofstede op oorkantse oewer van 'n rivier ontwikkel het, binne sig van mekaar. In Maart 2018 is die "Brazzaville-verklaring" onderteken om beter bestuur en bewaring van die Cuvette Centrale, 'n streek in die Kongo-kom en hoofsaaklik in die DRK, te bevorder. Dit is die wêreld se grootste tropiese veenveld, wat uit moeraswoude bestaan. Bewaring van hierdie gebied is belangrik vir die voortbestaan van megafauna, en ook van kritieke belang vir die wêreld se klimaat. Die verbranding van die turf sal te veel koolstof vrystel en die aarde se temperatuur verhoog. Die verklaring om veenlande as die wêreld se grootste aardse organiese koolstofvoorraad te red, is onderteken deur die Demokratiese Republiek van die Kongo, die Republiek van die Kongo en Indonesië, wat ook veenlande het.
Geskiedenis
Brazzaville is gestig deur die Franse koloniale ryk op 'n bestaande inheemse Bateke-nedersetting genaamd Ncuna, tydens die Wedloop om Afrika toe Europese nasies invloedsfere op die vasteland gevestig het. Die Italiaans-gebore ontdekkingsreisiger Pierre Savorgnan de Brazza, wat in 1874 Franse burgerskap gekry het, het die nedersetting amptelik op 10 September 1880 gestig; dit herdenk sy naam. Die plaaslike koning, Makoko van die Téké, het 'n beskermingsverdrag met de Brazza onderteken, wat sy lande aan die Franse Ryk onderwerp het. Van Oktober 1880 tot Mei 1882 het 'n klein groep troepe onder leiding van die Senegalese sersant Malamine Camara die terrein beset om te verhoed dat die land in Belgiese hande val. Hulle magte was aktief aan die suidekant van die rivier, waar koning Leopold II die Belgiese Kongo vir 'n tydperk as 'n private eiendom regeer het. Die eerste grootskaalse bouwerk van die stad het vier jaar later begin, aangesien die Franse meegeding het met Léopoldville (nou Kinshasa) wat Belgiese koloniste aan die suidekant van die rivier ontwikkel het.
Die Berlynse Konferensie van 1884 het Franse beheer oor hierdie gebied op 'n amptelike grondslag geplaas. Die stad het in 1904 die hoofstad van die Franse Kongo geword. Dit het voortgegaan as hoofstad toe Frans Ekwatoriaal-Afrika in 1910 gestig is, as 'n federasie van Franse koloniale state: dit het Gaboen, die Sentraal-Afrikaanse Republiek en Tsjad tot 1960 ingesluit. Van 1910 tot 1915 is die belangrikste munisipale geboue gebou, insluitend 'n hofgebou en hoofkwartiere vir die Banque de l'AEF en Institut Pasteur.
In 1934 het die Kongo-Oseaan-spoorlyn geopen, wat Brazzaville met die Atlantiese hawe Pointe-Noire verbind en die stroomversnellings op die Kongorivier omseil. Konstruksie van die spoorlyn het gelei tot die dood van meer as 17 000 Afrikane, en die mense het in 1928 teen die Franse in opstand gekom.
Ryota Moriwaki
Ryota Moriwaki (gebore 6 April 1986) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Brazzaville
Geskiedenis
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Brazzaville en die res van Franse Ekwatoriaal-Afrika buite die beheer van Vichy Frankryk gebly, wat die Nazi-besetting beleef het. Die stad het van 1940 tot 1943 as die hoofstad van Vrye Franse Magte gedien. In 1944 het Brazzaville 'n vergadering van die Franse weerstandsmagte en verteenwoordigers van Frankryk se Afrika-kolonies aangebied. Die gevolglike Brazzaville-verklaring het 'n poging verteenwoordig om die verhouding tussen Frankryk en sy Afrika-kolonies te herdefinieer.
Tot die 1960's was die stad verdeel in Europese (die middelpunt van die stad) en Afrika-afdelings (Poto-Poto, Bacongo en Makélékélé). In 1980 het dit 'n "kommune" geword, geskei van die omliggende meerdepartement en verdeel in nege "arrondissements" (distrikte) volgens die Franse model van administrasie.
Sedert die laat 20ste eeu was die stad gereeld 'n toneel vir oorloë, insluitend interne konflikte tussen rebelle en regeringsmagte. Dit was 'n basis van konflikte tussen magte van die Republiek van die Kongo, die Demokratiese Republiek van die Kongo (DRK) en Angola. Gedurende die 1990's het burgeroorloë hier tot duisende burgerlike sterftes gelei en honderdduisende vlugtelinge gedwing om uit die stad te vlug.
Meer onlangs het duisende mense wat die DRK verlaat, hul pad na Brazzaville gemaak; die plaaslike Verenigde Nasies-mag en die DRK-regering het die stad daarvan beskuldig dat hulle duisende van hierdie vlugtelinge gedeporteer het.
In April 2016 het gevegte tussen die polisie en plaaslike burgermag-eenhede plaasgevind, met minstens 18 mense dood.
Clifton Webb
Clifton Webb (19 November 1889 – 13 Oktober 1966) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Laura (1944), The Razor's Edge (1946), Sitting Pretty (1948), en Titanic (1953).
Fred Essler
Fred Essler (13 Februarie 1895 – 17 Januarie 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hot Rod Girl (1956) en G.I. Blues (1960), en in die televisiereekse Alfred Hitchcock Presents (1955) en Suspicion (1957).
Ekonomiese depressie
'n Ekonomiese depressie is 'n langdurige resessie, oftewel 'n erge afswaai in die ekonomiese groei (en konjunktuurfase) van 'n land. Dit word gekenmerk deur hoë werkloosheid, geringe ekonomiese bedrywighede en 'n versigtige bestedigingsneiging onder verbruikers. In die geval van 'n depressie is die effektiewe vraag kleiner as die normale kapasiteitsbenutting van produsente.
Bekende depressies is die Paniek van 1837, die Groot Depressie (1873–1896) ten tyde van die tweede industriële revolusie en die meer bekende Groot Depressie (jare 1930), die hewigste van die drie.
Algoa (kiesafdeling)
Algoa was, saam met Newton Park en Walmer, een van drie nuwe kiesafdelings wat voor die algemene verkiesing van 1966 in Port Elizabeth geskep is. Tesame met Port Elizabeth-Noord en Port Elizabeth-Sentraal sou dit die vyf kiesafdelings in die vriendelike stad bly tot in 1994.
In die eerste verkiesing wen Johannes Jacobus Engelbrecht van die Nasionale Party oortuigend met 'n meerderheid van 4 40t stemme teen die Verenigde Party se R.P. Pearson. Engelbrecht verbeter in 1970 op sy 1966-prestasie met 'n meerderheid van 5 315 stemme teen die V.P. se S. Linton en word dan ook in 1970 onbestrede verkies. In sy 28-jarige bestaan het geen party buiten die N.P. in Algoa wen nie.
Ciocalypta digitata
Ciocalypta digitata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ciocalypta en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Dendy.
Ciocalypta expanda
Ciocalypta expanda is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ciocalypta en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1989 deur Tanita & Hoshino.
Jim McManus (akteur)
Jim McManus is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007), Easy Virtue (2008), en Pride (2014), en in die televisiereeks The Gnomes of Dulwich (1969).
Tom McEwan
Tom McEwan (gebore 9 Augustus 1940) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Walter and Carlo - Up on Daddys Hat (1985), Århus by night (1989), Final Hour (1995), en Speak of the Devil (2005).
Harry Hofmeyr
duimnael|regs|300px|Die eerste dosente van die nuwe teologiese skool op Turfloop, Maart 1960. Voor: eerw. W.M. Brits en ds. H.M. Hofmeyr (rektor; was ook laaste rektor van die [[Stofberg-gedenkskool). Agter: Dr. J.A. van Wyk, eerw. A.A. Odendaal (van Witsieshoek) en ds. A.S. van Niekerk.]] Ds. Henry Murray (Harry) Hofmeyr (Knysna, Kaapkolonie, 18 Junie 1898 – Ontdekkerspark, Roodepoort, Transvaal, 8 Julie 1977) was ’n predikant in die NG Kerk en die laaste direkteur van die Stofberg-gedenkskool tot die destydse regering dit ingevolge sy apartheidsbeleid gesluit het.
Herkoms
Ds. Hofmeyr was die tweede oudste seun van ds. Andrew Hofmeyr (Murraysburg, 15 Junie 1866 – Greytown, 21 Februarie 1936) en sy eerste vrou, Phoebe Home Stroebel (Knysna, 15 Maart 1866 – Stofberg-gedenkskool, 2 Desember 1924). Sy vader was een van die vyf seuns van ds. Jan Hendrik Hofmeyr (1835–1908) van Somerset-Oos wat predikant geword het, nes sy ouma aan vaderskant, Isabella Murray ((1839–1927), ’n dogter van ou ds. Andrew Murray (1794–1866) van Graaff-Reinet, se vyf broers. Ds. Hofmeyr se moeder was ’n uitmuntende onderwyseres.
Opleiding
Harry Hofmeyr het sy eerste onderwys in die distrik Greytown ontvang waar sy vader sendingwerk onder die Zoeloes gedoen het en verantwoordelik was vir die opleiding van evangeliste op Emandhleni. Vir sy hoërskoolonderwys is Hofmeyr na die Gill-kollege op Somerset-Oos, waar sy oom ds. John Hofmeyr toe predikant was. Nadat hy in 1917 aan Gill gematrikuleer het, is hy na die Transvaalse Universiteitskollege in Pretoria waar hy die B.A.-graad van die Universiteit van Suid-Afrika verwerf het. Daarna is hy na die Kweekskool op Stellenbosch, destyds nog die enigste teologiese seminarium van die NG Kerk. In 1923 is hy gelegitimeer.
In die bediening
Prop. Harry Hofmeyr is op 1 Maart 1924 as hulpprediker in die NG gemeente Uitenhage bevestig. In 1926 het hy 'n beroep na die gemeente Babanango aanvaar waar hy tot 1929 werksaam was toe hy ’n beroep na die gemeente Amersfoort aanvaar het, waar hy tot einde 1934 in die bediening gestaan het.
Stofberg-gedenkskool
Ds. Harry Hofmeyr het sy vader op 1 Januarie 1935 as direkteur van die Stofberg-gedenkskool opgevolg. Sy taak was veeleisend, want naas sy pligte in verband met die opleiding van evangeliste en leraars, was hy hoof van die hoër- en normaalskool wat deel van die Stofberg-kompleks uitgemaak het. Volgens die vereistes van die Transvaalse Onderwysdepartement moes ds. Hofmeyr vir onderwysdoeleindes onderwyskwalifikasies hê. Gevolglik het hy hom met dié doel as student aan die Potchefstroomse Universiteitskollege vir Christelike Hoër Onderwys ingeskryf en in 1949 'n graad in opvoedkunde behaal.
Ds. Hofmeyr het die Stofberg-gedenkskool met pligsgetrouheid en bekwaamheid opgebou tot 'n bekende en invloedryke inrigting wat binne en buite die NG Kerk agting afgedwing het. Talle afgestudeerdes van die Stofberg-gedenkskool het leiersfigure in die swart gemeenskap geword. Vroeg in 1956 het die Nasionale Party-regering die normaalkollege kragtens die Wet op Bantoe-onderwys (Wet. No. 47 van 1953) oorgeneem toe daar 16 personeellede en 364 in dié afdeling was. In die laerskool, wat as oefenskool vir die normaalkollege gedien het, was daar ses onderwysers en 326 leerlinge. Einde 1959, toe daar vier lektore, onder wie ds. Hofmeyr, en 120 studente in die teologiese skool was, moes die Stofberg-gedenkskool verskuif na 'n "bantoe-gebied" omdat dit in 'n blanke groepsgebied geleë was. Tot in daardie stadium is 84 predikante, 651 evangeliste en sowat 1 100 ten volle opgeleide onderwysers aan die skool opgelei. Die verslag van die Sinodale Sendingkommissie wat voor die Sinode van die NG Kerk van Transvaal van 1957 gedien het, het die omstandighede van destyds as volg beskryf: "Soos reeds gemeld moet al drie opvoedingsinrigtings (Stofberg-gedenkskool, Bethesda-normaalskool en Emmarentia Geldenhuys-skool) óf gesluit óf verskuiwe word binne vyf jaar omdat hulle volgens die Groepsgebiedewet swart kolle binne die wit kolle is, of inrigtings binne blanke gebiede. Na lange onderhandelinge met die Naturellesake Departement het dit geblyk noodsaaklik te wees, niks kon gedoen word om dit te voorkom nie. Die Besture het toe deur memorandums en onderhandelinge met die Departement probeer om die beste daarvan te maak deur uit te vind waarheen verskuiwe kon word en wat vir die Kerk die voordeligste sal wees om te doen en tog nog sy deel aan die opvoeding te behou sover dit enigsins moontlik is. Die Regering was baie toegeeflik, altyd genaakbaar en het die besture met die beste advies bedien.
"Stofberggedenkskool se Normaalskool-studente sal opgeneem word in die inrigtings van die Staat soos byvoorbeeld by Thaba Nchu in die Vrystaat en ’n moontlike opleidingskool in die Pietersburg-distrik. Die Teologiese afdeling van Stofberg, t.w. die opleiding van evangeliste en inboorlingleraars moet deur die Kerk voorsiening voor gemaak word; grond sal deur die Staat op trustgronde geskenk word en okkupasiereg verleen word om die kerklike geboue daar op te rig. Ruimte sal genoeg wees vir die bou van al die nodige geboue, klaskamers, hostels, privaat wonings, ens. Die Staat sal dit verwelkom as die Kerk sy inrigtings by hul opvoedingsinrigtings plaas vir die goeie invloed van sy leerlinge en studente. Die Kerk aan die ander kant sal dankbaar wees as hy van die Staat se opvoedingsinrigtings kan gebruik maak vir die akademiese opleiding van sy teologiese studente. Oor die verkoop van die gronde en geboue van Stofberg moet die vier Gefedereerde Kerke besluit."
Hierdie ontwikkelings het daartoe gelei dat die teologiese afdeling verskuif is na Sovenga, naby Pietersburg, waar die Universiteitskollege van die Noorde (Turfloop) juis in aanbou was. Die teologiese skool is op 2 Maart 1960 amptelik geopen, met ds. Hofmeyr as die eerste rektor daarvan. Hy was ook verantwoordelik vir die dosering van die vakke kerkgeskiedenis en sendingwetenskap. Die teologiese skool op Sovenga is saam met die teologiese skole op Witsieshoek, Decoligny en Dingaanstat deur die sentrale bestuur van die Stofberg- Teologiese Skole beheer. Die eerste agt jaar in die bestaan van dié liggaam het ds. Hofmeyr 'n sleutelrol as sekretaris daarvan gespeel en op 'n bekwame wyse gehelp om die vier teologiese skole tot 'n hegte eenheid saam te snoer. In al die poste wat hy beklee het, het daar taktvolle, maar ferme leiding van hom uitgegaan.
Aftrede
Ná sy aftrede op 25 Junie 1969 het hy hom aan die Wes-Rand gevestig waar hy nog 'n tyd lank in die gemeente Floridapark behulpsaam was en ook met die skryf van die geskiedenis van die Stofberg-gedenkskool begin het. Ds. Hofmeyr het oor 'n tydperk van 34 jaar 'n leidende aandeel in die opleiding van werkkragte vir die NG Kerk in Afrika gehad en sy werk in dié verband kan moeilik oorskat word, volgens D. Crafford in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek. Tydens sy rektorskap op Turfloop het 59 swart leraars en 117 evangeliste afgestudeer. Op die lewe van hierdie jong manne en op talle ander wat aan die ou Stofberg-gedenkskool studeer het, het hy 'n duidelike stempel afgedruk. Meermale het oudstudente roerende hulde aan hom gebring as 'n grondlegger van die teologiese opleiding van die NG Kerk in Afrika. Ds. Hofmeyr het ook in die openbare lewe diens gelewer in die skoolkommissies (Amersfoort en Engelbrechtsdrift) en die skoolrade (Volksrust en Heilbron) waarin hy sitting gehad het en 'n lewendige belangstelling in kultuursake getoon.
Oorlyde
Ds. Hofmeyr is ná 'n lang siekbed oorlede. Die begrafnisdiens is gehou in die kerkgebou van die destydse NG gemeente Ontdekkers-Noord, waar ds. E.T. Marokana 'n huldebetuiging namens die oudstudente gelewer het. Ongeveer 50 swart leraars en evangeliste het die roudiens bygewoon om die laaste eer aan ds. Hofmeyr te betoon.
Gesinslewe
Ds. Hofmeyr is op 12 September 1927 in Kaapstad getroud met Wilhelmina Catharina (Winnie) Malan (gebore op Heilbron op 14 Oktober 1900 en nog in die lewe by die verskyning van die Hofmeyr-familie se gedenkboek in 1987). Vyf kinders is uit dié huwelik gebore, van wie die jongste voor ds. Hofmeyr oorlede is:
Waardering
D. Crafford in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek: "'Oom Harry' (soos sy medewerkers hom genoem het) en sy eggenote was gasvrye mense en talle jong leraars (swart en wit) en evangeliste het uit hul ryke kennis en ervaring geput. Hofmeyr se oudste seun, Andrew Murray, het hoogleraar aan die teologiese skool op Witsieshoek geword en sy tweede seun, Jan Hofmeyr, jeugleraar van die NG Kerk in Afrika in Suid-Transvaal."
Detroit Grand Prix
Die Detroit Grand Prix is 'n Formule Een motorwedren wat op die Detroit straatbaan in Detroit, Verenigde State gehou was. Die Grand Prix het sewe keer plaasgevind, van 1982–1988.
Colleen Camp
Colleen Camp (gebore 7 Junie 1953) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Clue (1985), Wayne's World (1992), Sliver (1993), en Die Hard with a Vengeance (1995).
Genki Haraguchi
Genki Haraguchi (gebore 9 Mei 1991) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Vivienne McKee
Vivienne McKee (gebore 24 Julie 1949) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks Langt fra Las Vegas (2001).
Alan Mehdizadeh
Alan Mehdizadeh (gebore 4 September 1982) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Billy Elliot (2014) en in die televisiereekse Grange Hill (1978) en EastEnders (1985).
Jack Webb
Jack Webb (2 April 1920 – 23 Desember 1982) was 'n Amerikaanse skrywer, akteur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Sunset Boulevard (1950) en in die televisiereekse Dragnet (1951), Dragnet 1967 (1967), en Adam-12 (1968).
Open Season: Scared Silly
Open Season: Scared Silly is 'n rekenaar geanimeerde familie/buddy-rolprent van 2015 wat deur David Feiss geregisseer is en die stemme van Donny Lucas en Will Townsend, onder andere, gebruik.
11 Februarie
11 Februarie is die 42ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender. Daar volg nog 323 dae in die res van die jaar (324 in skrikkeljare).
Watsonia bachmannii
Watsonia bachmannii is 'n plant wat tot die genus Watsonia behoort en is endemies aan die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal, op die grens van die twee provinsies.
Garsfontein
Garsfontein is 'n voorstad in die suidooste van Pretoria, Suid-Afrika. Garsfontein is sowat 14 kilometer (8 myl) suidoos van die middestad tussen Constantiapark, Moreletapark en Lynnwood geleë. Volgens die 2011-sensus het dit 19 500 inwoners gehad.
Ciocalypta gibbsi
Ciocalypta gibbsi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Carl Viggo Meincke
Carl Viggo Meincke (8 Maart 1902 – 27 September 1959) was 'n Deense akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Thi kendes for ret (1929), En fuldendt gentleman (1937), En lille tilfældighed (1939), en Kungen av Dalarna (1953).
Ciocalypta heterostyla
Ciocalypta heterostyla is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ciocalypta en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1912 deur Hentschel.
Hiroki Sakai
Hiroki Sakai (gebore 12 April 1990) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Howard Estabrook
Howard Estabrook (11 Julie 1884 – 16 Julie 1978) was 'n Amerikaanse skrywer, akteur, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Street of Chance (1930), Cimarron (1931), International Lady (1941), en Heavenly Days (1944).
Anthony Milner (akteur)
Anthony Milner (27 Maart 1947 – 6 Julie 2015) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Rocky Horror Picture Show (1975), Superman II (1980), The Pianist (2002), en If Only (2004).
Kredietkrisis
'n Kredietkrisis is wanneer banke drasties minder lenings toestaan as gewoonlik. Dit geld vir alle soorte lenings, insluitende:
Ten tye van 'n kredietkrisis is daar 'n algemene gebrek aan vertroue. Banke het nie genoeg vertroue om geld aan mekaar te leen nie, want hulle vermoed die ander bank kan dalk bankrot speel. Dit veroorsaak 'n verlaging van likiditeit, en word verder vererger deurdat mense en instellings met spaargeld geneig is om hul geld uit banke te onttrek, wat weer lei tot verdere verlies aan vertroue in banke.
Richard Webb (akteur)
Richard Webb (9 September 1915 – 10 Junie 1993) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Out of the Past (1947) en The Invisible Monster (1950), en in die televisiereekse Captain Midnight (1954) en Star Trek (1966).
Kredietkrisis
Die gebrek aan vertroue en likiditeit beïnvloed ook maatskappy- en individuele leners, en veel minder lenings as gewoonlik word toegestaan. Die gebrek aan krediet rem ekonomiese groei, en lei tot minstens 'n resessie, en heel moontlik 'n depressie.
Databasisbestuurstelsel
Beskrywing
'n DBBS is 'n reeks komplekse rekenaarprogramme wat die organisasie-, stoor-, bestuur- en herwinning van data in 'n databasis. 'n DBBS sluit in:
Datenbank
X 2000
X 2000 is die handelsmerk van 'n Sweedse hoëspoedtrein wat in 1990 deur die Sweedse spoorwegmaatskappy Statens Järnvägar (SJ) in gebruik geneem is. Sy huidige roetenetwerk strek van Stockholm tot Falun en Östersund in die noorde, Arvika, Uddevalla en Göteborg in die weste, en Malmö en die Deense hoofstad Kopenhagen in die suide.