cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Thomas Andrews (skeepsbouer)
Vroeë lewe
Thomas Andrews is in Ardara House, Comber in die Ierse graafskap Down as die tweede seun van Thomas Andrews (1843–1916), 'n lid van die Geheime Raad van Ierland (Privy Council of Ireland), en Eliza Pirrie (1845–1929) gebore. Twee van sy broers het later belangrike poste in die openbare lewe van Noord-Ierland beklee - John Miller Andrews as eerste minister en Sir James Andrews as hoofregter.
Iseomeer
Wynbou
Net suid van die Iseomeer is Lombardye se grootste wynboustreek geleë, Franciacorta. Wyne word hier reeds sedert die 16de eeu geproduseer, maar die bedryf het 'n opswaai beleef met die stigting van 'n konsortium, die Consorzio Franciacorta, op 5 Maart 1990 wat sy setel in Erbusco het en wynboumetodes reguleer om wyne van hoogste gehalte te verkry. Die streek word met vonkelwyn van hoë gehalte verbind wat as Franciacorta DOCG (Franciacorta Brut, Franciacorta Satèn, Franciacorta Rosé, Franciacorta Millesimato en Franciacorta Riserva), Curtefranca DOC en Sebino IGT bemark word. Franciacorta was die amptelike vonkelwyn van die Milaanse wêreldtentoonstelling Expo Milano 2015.
Realisme (kunste)
Realisme in die kunste is daarop gerig om onderwerpe getrou en ongekunsteld uit te beeld, en kunskonvensies, ongeloofwaardige, eksotiese en bonatuurlike elemente te vermy.
Beeldende kunste
Realisme is die presiese, gedetailleerde en akkurate voorstelling in kuns van die visuele voorkoms van tonele en voorwerpe. Realisme in hierdie sin word ook naturalisme (visuele kunste), nabootsing of illusionisme (kuns) genoem. Realistiese kuns is gedurende verskeie tydperke geskep, en dit is in 'n groot mate 'n kwessie van tegniek en opleiding, en die vermyding van stilering. Dit is eerder die keuse en hantering van 'n onderwerp wat Realisme as beweging definieer as die noukeurige aandag aan visuele voorkoms.
Illusionistiese realisme
Die ontwikkeling van 'n toenemend akkurate voorstelling van die visuele voorkoms van voorwerpe het 'n lang geskiedenis in kuns. Dit behels elemente soos die akkurate uitbeelding van anatomie, van perspektief en die effek van afstand, en van die gedetailleerde effekte van lig en kleur. Antieke Griekse kuns het groot vooruitgang in die uitbeelding van anatomie gemaak, en was nog altyd 'n invloedryke model. Sowel as akkuraatheid wat vorm, lig en kleur betref, toon Romeinse skilderye 'n onwetenskaplike, maar effektiewe kennis van die uitbeelding van ver voorwerpe as kleiner as nader voorwerpe, en in die uitbeelding van reëlmatige geometriese vorms soos die dak en mure van 'n vertrek met perspektief. In die Weste is die standaarde van illusionisme eers teen die Laat Middeleeue of Vroeë Renaissance bereik. Dit is voortgehelp deur die ontwikkeling van nuwe tegnieke van olieskilder waarmee baie subtiele en presiese effekte van lig uitgebeeld kon word deur baie klein kwassies en verskeie lae verf en glasuurglans aan te wend. Wetenskaplike metodes vir die voorstelling van perspektief is in Italië ontwikkel en die akkurate uitbeelding van anatomie is onder die invloed van klassieke kuns herontdek. Nes in klassieke tye het idealisme die norm gebly.
Die akkurate uitbeelding van landskappe was ook besig om in die Vroeë Nederlandse en Renaissance-skilderkuns te ontwikkel, en het gedurende die 17de-eeuse Nederlandse Goue Era 'n baie hoë vlak bereik, met baie subtiele tegnieke vir die uitbeelding van 'n verskeidenheid weerstoestande en grade van natuurlike lig. Alhoewel stillewes 'n aansienlike rol in die ontwikkeling van illusionistiese skilder gespeel het, was "realisme" vir 'n lang tydperk ontbrekend in die Nederlandse tradisie van blomskilder. Blomme uit alle seisoene is dikwels gebruik, óf op grond van die gebruik om skilderye uit individuele tekeninge saam te stel, óf as 'n doelbewuste konvensie.
Realisme of naturalisme as die uitbeelding van gewone, alledaagse voorwerpe
Die uitbeelding van gewone, alledaagse voorwerpe in kuns het ook 'n lang geskiedenis, al is dit dikwels op die rand van skilderye ingedruk of op 'n kleiner skaal geskilder. Dit was deels omdat kuns duur was en skilders gewoonlik om spesifieke godsdienstige, politieke of persoonlike redes opdrag ontvang het om kunswerke te skilder. Daar was dus relatief min ruimte of tyd wat aan vir sulke tonele afgestaan kon word.
Die Vroeë Nederlandse skilderkuns het die skildering van portrette tot by die welvarende handelaars van Vlaandere teen die sosiale leer laat afskuif. Sommige van hierdie skilderye, veral die Arnolfini-portret deur Jan van Eyck (1434), en meer dikwels godsdienstige tonele soos die Merode-altaarstuk, het baie gedetailleerde uitbeeldings van middelklasinterieurs ingesluit waar voorwerpe liefderyk uitgebeeld is. Hierdie voorwerpe is egter hoofsaaklik ingesluit omdat hulle komplekse betekenis en simbolisme bevat het wat enige verbintenis tot realisme per se ondergrawe het.
In die 16de eeu was daar 'n tradisie van groot skilderye waarin tonele van werkende mense uitgebeeld is, veral in kosmarkte en kombuise: in verskeie van hierdie werke het die kos dieselfde prominensie as die figure geniet. Pieter Bruegel die Ouere was 'n pionier in die skildering van groot panoramiese tonele van die plattelandse lewe. Hierdie skilderye was 'n voorspel van die populariteit van werkstonele wat in die 17de eeu in genreskilder gesien is.
Baie van die kuns waarin gewone mense uitgebeeld is, veral in die vorm van prente, was komies en moraliserend, maar die armoede van die figure was relatief selde deel van die morele boodskap. Dit het egter gedurende die middel 19de eeu begin verander, en die swaarkry van arm mense is beklemtoon. Besige stadstrate was gewilde tonele by die Impressionistiese en verwante skilders.
Middeleeuse manuskripverlugters is dikwels gevra om tegnologie te illustreer, maar ná die Renaissance tot en met die Industriële Revolusie het dit grotendeels uit die skone kunste verdwyn. Hierdie werke het waarskynlik nie goed verkoop nie, en daar is 'n merkbare afwesigheid van industriële werke in die skilderkunde totdat werke later in die 19de eeu op kommissie gedoen is, gewoonlik in opdrag van nyweraars of vir instellings in industriële stede.
Realisme as kunsbeweging
Realisme as kunsbeweging het in die middel 19de eeu as reaksie op op die Romantiek en Geskiedenisskilder ontstaan. Hierdie voorstanders van uitbeeldings van die "regte lewe" het gewone arbeiders en gewone mense in gewone omgewings besig met gewone aktiwiteite as onderwerpe vir hulle werke gekies. Die vernaamste verteenwoordigers hiervan was Gustave Courbet, Jean-François Millet, Honoré Daumier en Jean-Baptiste-Camille Corot. Volgens Ross Finocchio, voorheen van die Departement van Europese Skilderye by die Metropolitan Museum of Art, het Realiste "onvermooide" detail gebruik om die bestaan van die gewone, kontemporêre lewe uit te beeld.
Realisme of naturalisme as weerstand teen idealisering
Realisme of naturalisme as styl wat op die eerlike, ongeïdealiseerde uitbeelding van die voorwerp dui, kan uiteraard in die uitbeelding van enige soort onderwerp gebruik word, sonder dat dit noodwendig tot die tipiese of alledaagse beperk word. Ondanks die algemene idealisme van klassieke kuns, was hierdie styl ook klassieke voorbeelde gehad. Demetrius van Alopece was 'n 4de-eeuse beeldhouer wat realisme bo ideale skoonheid verkies het, en gedurende die Antieke Romeinse Republiek het selfs politici 'n realistiese uitbeelding in portrette verkies. Goya se portrette van die Spaanse koninklike gesin verteenwoordig 'n hoogetpunt in die eerlike en eenvoudig onvleiende uitbeelding van belangrike persone. 'n Herhalende neiging in Christelike kuns was 'n "realisme" wat die menslikheid van godsdienstige figure beklemtoon het, bowenal dié van Christus en sy liggaamlike lyding. Gedurende die laat Middeleeue het veral geskilderde houtbeelde die groteske betree deur Christus bebloed en vol wonde uit te beeld. Dit was veronderstel om die kyker te stimuleer om oor die lyding te mediteer wat Christus in sy plek verduur het. Hierdie werke is veral in Duitsland en Sentraal-Europa aangetref. Na 'n insinking gedurende die Renaissance het soortgelyke werke weer in die Baroktydperk, veral in Spaanse beeldhouwerk, verskyn.
Gedurende die Renaissance het daar 'n eeue lange debat ontstaan oor die korrekte balans tussen kuns gebaseer op waarneming van die natuur en kuns gebaseer op geïdealiseerde vorms, soos dikwels in klassieke kuns die geval was. Leonardo da Vinci was een van die voorstanders van die suiwer studie van die natuur en wou die volle omvang van individuele vorms in die menslike figuur en ander voorwerpe uitbeeld. Ander kunstenaars soos Michelangelo het die seleksie van die heel mooiste ondersteun – om daardie rede het hy geweier om portrette te skilder. In die 19de eeu is "Naturalisme" of die "Naturalistiese skool" as term geskep wat 'n wegbreekbeweging van Realisme verteenwoordig het. Kunstenaars van dié beweging wou hulle van Realiste onderskei deur politieke en maatskaplike kwessies te vermy, en het graag 'n kwasi-wetenskaplike basis verkondig deur op die "naturalis" as 'n student van die natuurwetenskappe te sinspeel. Die skepper van die term, Jules-Antoine Castagnary, het die volgende gesê: "Die naturalistiese skool verklaar dat kuns die uitdrukking van lewe in alle fases en op alle vlakke is, en dat dit alleenlik daarop gerig is om die werklikheid uit te beeld deur dit tot die maksimum mag en intensiteit daarvan te voer: dit is die waarheid in balans met die wetenskap."
Letterkunde
Realisme, breedweg gedefinieer as "die betroubare voorstelling van die werklikheid",  is as 'n literêre beweging op 'n "objektiewe realiteit" gebaseer. Die fokus was die beskrywing van die alledaagse lewe en aktiwiteite, hoofsaaklik dié van die middel- of laerklasgemeenskap, sonder romantiese idealisering of dramatisering.
Teater
Realisme in die teater was daarop gerig om aandag op die maatskaplike en sielkundige probleme van die gewone lewe te vestig. In hierdie dramas het mense as slagoffers van magter groter as hulleself na vore getree, as individue wat deur 'n vinnig versnellende wêreld gekonfronteer word. Hierdie baanbrekerdramaturge was nie bang om hulle karakters as gewone, magtelose mense uit te beeld wat nie antwoorde op hulle probleme kon vind nie. Lees meer oor realisme in dramatiese kunste.
Film
Italiaanse Neorealisme het na die Tweede Wêreldoorlog in Italië ontwikkel en was 'n rolprentbeweging wat elemente van realisme ingesluit het. Van die vername Neorealiste was Vittorio De Sica, Luchino Visconti en Roberto Rossellini.
Opera
Verismo was 'n post-Romantiese operatradisie wat met Italiaanse komponiste soos Pietro Mascagni, Ruggero Leoncavallo, Umberto Giordano en Giacomo Puccini geassosieer is. Hulle wou die naturalisme van invloedryke laat 19de-eeuse skrywers soos Émile Zola en Henrik Ibsen in die operawêreld vestig. Die styl het in 1890 met die eerste uitvoering van Mascagni se Cavalleria rusticana begin en in die vroeë 1900's 'n hoogtepunt bereik.
Biskupin
Biskupin [bʲi'skupʲin] is 'n prehistoriese nedersetting en argeologiese park in die Powiat Żniński van die munisipaliteit Gąsawa (Woiwodskap Kujawië-Pommere, Pole), sowat 80 kilometer suidwes van Toruń en 85 kilometer noordoos van Poznań.
Dit is een van die belangrikste argeologiese terreine in Pole wat ná sy toevallige ontdekking in 1933 stelselmatig ondersoek is. Argeoloë dateer die dorp, wat oorspronklik met 'n beskermingswal versterk is, in die tydperk tussen 700 en 400 v.C. - sy bewoners het deel uitgemaak van 'n beskawing uit die vroeë yster- en Hallstatt-tydperk en die Lausitz-beskawing van die laat bronstydperk.
Biskupin met sy 106 huise word as die bes bewaarde nedersetting van die Lausitz-beskawing in Europa beskou. Sy bevolking het oorspronklik sowat 1 000 (of 100 gesinne) beloop wat in 13 parallele reekse blokhuise gehuisves is. Die min of meer identiese boustyl dui daarop dat daar geen noemenswaardige statusverskille tussen die bewoners was nie.
Argeologiese geskiedenis
Biskupin is in 1933 toevallig deur 'n plaaslike onderwyser ontdek wat tydens 'n staptoer op 'n skiereiland in die Biskupin-meer op fragmente van fossiele hout afgekom het. By nadere ondersoek deur argeoloë is vasgestel dat die houtfragmente mensgemaak was - die vindplek het oornag bekend geword. Aanvanklik is daar aangeneem dat die vonds meer lig op die uitbreiding van Slawiese volke sou kon gooi.
Stelselmatige opgrawings deur 'n span argeoloë van die Universiteit van Poznań het in 1934 onder leiding van Józef Kostrzewski (1885-1969) en Zdzisław Rajewski (1907–1974) begin. In 1936 is 'n eerste verslag gepubliseer. Vroeg in 1939 was 'n oppervlak van sowat 2 500 m² opgegrawe, en die vindplek het bekende persoonlikhede soos ampsdraers van die Piłsudski-bewind, lede van die Poolse weermag en die hoë geestelikheid soos die primaat van Pole gelok. Dit het - as 'n simbool vir die prestasie van prehistoriese Slawiese voorvaders - selfs invloed op die nasionale bewussyn begin uitoefen. Dikwels is na Biskupin as die "Poolse Pompeji" of "Poolse Herculaneum" verwys. Die ontdekking van 'n prehistoriese vesting net sowat 70 kilometer van die grens met Duitsland af is as 'n bewys beskou dat die "prehistoriese" Pole reeds in die ystertydperk felle weerstand teen vreemde invallers en buitmakers gebied het. Biskupin het 'n gewilde motief in die destydse skilderkuns en literatuur geword.
Dave Mallow
Dave Mallow (gebore 19 Oktober 1948) is 'n Amerikaanse stemakteur, akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Air Force One (1997) en Fearless (2006), en in die televisiereeks Mighty Morphin Power Rangers (1993).
Biskupin
Argeologiese geskiedenis
Toe die Duitsers in die najaar van 1939 dele van Pole beset het, het Biskupin 'n deel van die sogenaamde Warthegau geword - 'n gebied wat na bewering al sedert die ystertydperk deur "Germane" bewoon sou gewees het. Biskupin is deur die Duitsers hernoem tot Urstädt.
Die argeologiese opgrawings is in 1940 onder die beskerming van Heinrich Himmler deur die SS-Ahnenerbe onder leiding van Hauptsturmführer Hans Schleiff hervat. Schleiff, 'n klassieke argeoloog, sou later ook met opgrawings in die Griekse Olympia begin. Hy het slegs twee kort populêr-wetenskaplike verslae gepubliseer waarin hy beskryf hoe die "klein nedersetting van die Lausitz-beskawing" deur Germaanse stamme platgeloop is. Die opgrawings is tot in 1942 voortgesit. Toe die Duitsers Pole teen die einde van die oorlog moes ontruim, het hulle die terrein gevloed - en sodoende ironies genoeg bygedra tot die preservering van die antieke hout. Ná die oorlog is opgrawings weer tot in 1974 deur Poolse argeoloë gedoen.
Antiogië
Antiogië of Antiogië aan die Orontes (Grieks: Ἀντιόχεια ἡ ἐπὶ Ὀρόντου; Turks: Antakya; Siries: ܐܢܛܝܘܟܝܐ) was ’n antieke Siriese stad aan die oostekant van die Orontesrivier. Die stad se ruïnes lê tans in Turkye, by die moderne stad Antakya. Dit was ook bekend as Antiogië aan die Dafni, Antiogië die Grote en Siriese Antiogië.
Dit is aan die einde van die 4de eeu v.C. gestig deur Seleucus I Nicator, een van Alexander die Grote se generaals. Die stad het gegroei veral danksy die speseryhandel, Syroete en Persiese Koninklike Roete, en het eindelik met Alexandrië meegeding om die titel as grootste stad van die Nabye Ooste.
Vanweë sy lang bestaan en die rol wat dit gespeel het in die opgang van die vroeë Christendom is die stad die "wieg van die Christendom" genoem. Ná ’n vooruitstrewende tydperk waarin Antiogië sowat ’n halfmiljoen inwoners gehad het, het dit tydens die Middeleeue agteruitgegaan weens herhaalde aardbewings, invalle deur die Kruisvaarders en die verskuiwing van die handelsroetes weg van Antiogië ná die Mongoolse verowerings in die 13de eeu.
Griekse en Romeinse tydperk
Voor die stigting van Antiogië was die nedersetting Meroe op dié terrein geleë. Ná die dood van Alexander die Grote het sy generaals die gebied wat hy verower het, tussen hulle verdeel. Seleucus het Sirië gekry en vier "susterstede" in Noordwes-Sirië gebou, waarvan Antiogië een was. Dit het gou die Siriese hoofstad geword.
’n Tweede uitbreiding is later gebou, wat deur sy eie muur omring was. In die Orontes, noord van die stad, lê ’n groot eiland en hierop het Seleucus II Callinicus ’n derde ommuurde stad gebou. ’n Vierde uitbreiding is later bygevoeg en Antiogië was hierna bekend as Tetrapolis ("Vier Stede").
Die nuwe stad is bevolk met plaaslike setlaars wat van die nabygeleë stad Antigonië gebring is, Masedoniërs en Jode. Die vry inwoners het met die stad se stigting tussen 17 000 en 25 000 getel, sonder die slawe en plaaslike setlaars. Tydens die laat Hellenistiese en vroeë Romeinse Tydperk was die inwonertal tussen 400 000 en 600 000 en was dit die derde grootste stad in die wêreld naas Rome en Alexandrië. Teen die 4de eeu het die inwonertal afgeneem tot sowat 200 000, volgens Chrysostom. ’n Groot aardbewing in 148 v.C. het ook groot skade aangerig.
Die Romeinse keisers het van die stad gehou en probeer om dit ’n soort oostelike Rome te maak. Julius Caesar het dit in 47 v.C. besoek. ’n Romeinse forum en twee lang kolonnades is gebou. Die teater is vergroot en ’n sementpad gebou. Ander geboue, baddens ’n sirkus en ’n nuwe akwaduk is gebou.
Nog ’n aardbewing in 37 v.C. het gevolg en ’n derde ’n ruk daarna. In 115 n.C. het ’n groot aardbewing die landskap verander en die keiser moes in die sirkus gaan skuil. Hy en sy opvolgers het die stad egter weer opgebou.
In 256 n.C. is die stad deur die Perse aangeval en hulle het baie van die inwoners in die teater vermoor.
Christendom
Antiogië was een van die belangrikste sentrums van die vroeë Christendom. Die stad het ’n groot Joodse bevolking gehad en het vroeg al sendelinge gelok. Volgens die tradisie het Petrus self ook evangeliewerk hier gedoen, en later ook Barnabas en Paulus. Die gelowiges van Antiogië is volgens die Bybel die eerstes wat Christene genoem is.
Die Christelike bevolking het in die tyd van Theodosius I al 100 000 getel. Tussen 252 en 300 is tien kerkvergaderings in Antiogië gehou en dit het die setel van een van die vyf oorspronklike patriargate geword saam met Konstantinopel, Jerusalem, Alexandrië en Rome. Die stad is steeds die setel van ’n patriargaat van die Oriëntaal-Ortodokse kerke en verleen sy naam aan die Grieks-Ortodokse Kerk van Antiogië, een van die 15 outokefale kerke van die Oosters-Ortodokse Kerk, hoewel dié kerk se setel eeue gelede reeds na Damaskus geskuif is. Die patriarg is ook steeds bekend as die patriarg van Antiogië.
Antiogië en sy hawe, Seleucia Pieria, is in 526 erg deur ’n aardbewing beskadig. Seleucia Pieria het nooit daarvan herstel nie. Keiser Justinianus I het Antiogië hernoem tot Theopolis ("Stad van God") en baie van die geboue laat herstel. Twaalf jaar later is die stad weer beskadig deur die Persiese koning Khosrau I en tot 300 000 inwoners is dood. Teen dié tyd was Antiogië se tydperk van glorie verby.
In 637, tydens die bewind van keiser Herakleios, is die stad verower deur Arabiere van die Rasjidoen-kalifaat en die stad het bekend geword as Antākiyyah. Aangesien die Omajjadiese Kalifaat lank probeer het om Anatolië binne te dring, was Antiogië in die volgende 350 jaar vasgevang tussen die twee vyandelike ryke en die stad het al hoe meer agteruitgegaan.
Kruistogte en daarna
Die Kruisvaarders het Antiogië in 1098 verower. Teen dié tyd het die meeste handelsroetes deur Egipte geloop. In 1100 het Bohemond I van Antiogië se susterskind Tancred die regent van Antiogië geword toe Bohemond gevange geneem is. Hy het die gebied uitgebrei deur die besetting van ander stede en in 1103 die prinsdom Latakia gestig. In 1114 is Antiogië weer eens deur ’n aardbewing verwoes, waarna dit weer herbou is.
Teen die tweede helfte van die 12de eeu is die orde in Sirië herstel en handelsroetes het weer deur Antiogië en sy nuwe hawe, St. Simeon, geloop. In 1268 is Antiogië verower deur die Mamelukse sultan Baibars.
Ná die Mongoolse verowerings van die 13de eeu is die handelsroetes weer verander toe die Mongole handelaars aangemoedig het om deur Mongoolse grondgebied na die Swartsee te reis en dit het Antiogië weer eens geknou. Teen 1432 was daar net sowat 300 inwoners in die stad oor. In 1516 het dit deel van die Ottomaanse Ryk geword.
Ná die Eerste Wêreldoorlog het Antiogië tot die Franse mandaatgebied Sirië behoort. In 1939 het die stad deel van Turkye geword.
Paul Chapman (akteur)
Paul Chapman (gebore 1939) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Strange Case of the End of Civilization as We Know It (1977) en in die televisiereekse Colditz (1972), The Return of the Antelope (1986), en As Time Goes By (1992).
Wally Albright
Wally Albright (3 September 1925 – 7 Augustus 1999) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Thunder (1929), The Wrecker (1933), What Price Vengeance (1937), en Roll Along, Cowboy (1937).
Joachim van Plettenberg
Joachim Ammena van Plettenberg (8 Maart 1739, Leeuwarden, Nederland – 18 Augustus 1793, Zwolle, Nederland) was die goewerneur van die Kaap de Goede Hoop van 11 Augustus 1771 tot 14 Februarie 1785. Hy het Ryk Tulbagh opgevolg as waarnemende goewerneur na dié se afsterwe. Op 18 Mei 1774 is hy permanent aangestel in die amp.
Van Plettenberg is in 1739 in Leeuwarden, die hoofstad van Friesland in Nederland gebore. Hy kom uit 'n aristokratiese familie en sy ouers was stoere Oranje-manne. Sy vader was 'n kolonel in die sterk Oranje-garnisoen wat in Leeuwarden onderhou is. Na voltooiing van sy skoolopleiding het hy gaan studeer en 'n graad in regte ontvang en is hy tot die State-Generaal verkies. Sy eerste amptelike pos was in Batavia waar hy regsondervinding opgedoen het as 'n junior regsoffisier of adjunk-fiskaal vit twee jaar van 1765. Op 28-jarige ouderdom is hy in 1767 aangestel as die eerste onafhanklike fiskaal in Kaapstad.
In 1774 word hy in waarnemende hoedanigheid as goewerneur aangestel toe goewerneur Tulbagh te sterwe kom. Op 18 Mei 1774 is hy permanent aangestel in die posisie. Tydens sy ampstermyn het hy 'n drie maande lange reis onderneem waarin hy al 47 buiteposte in die Kaapkolonie besoek het. Tydens die reis kom hy op 5 November 1778 op Plettenbergbaai aan en op 6 November rig hy die historiese bakenklip van die VOC, wat as die Van Plettenbergbaken bekend staan op. Die heldedaad van Wolraad Woltemade het tydens sy ampstermyn plaasgevind.
Plettenbergbaai is deur homself vernoem.
Oosgrens
Die grensbepalings wat deur Tulbagh en sy voorgangers gemaak is, kon weens die gebrek aan beheer oor die lang afstande nie gehandhaaf word nie. Die veeboere het steeds verder ooswaarts getrek op soek na beter weiveld. Reeds in 1772 het die bestuur aan die Kaap die regulasies van die VOC veronagsaam en leenplase aan die oostekant van die Gamtoosrivier (die oosgrens) uitgereik.
Die optrede was die gevolg van 'n droogte wat die boere verplig het om te verskuif. In 1775 het die Politieke Raad die Boesmans- en die Visrivier as die oosgrens van die Kaap vasgestel. Ten einde die binneland en die boere beter te leer ken, het Van Plettenberg in September 1778 op ŉ reis na die grensdistrikte vertrek. Tydens die reis het hy die grense van die Kaap opnuut bepaal. Met die hulp van kaptein Robert Gordon, wat Xhosa goed gepraat het, het hy 'n paar Xhosakapteins ontmoet en met hulle ooreengekom dat die Visrivier as die oosgrens beskou sou word.
Die kapteins het onderneem om hulle na die oostekant van die Visrivier terug te trek sodra hulle hul oes ingesamel het. Van Plettenberg en Gordon het egter nie beset dat die kapteins met wie hulle onderhandel het, ondergeskikte kapteins was nie en dat hulle nie bevoeg was om ooreenkomste namens die Xhosa-volk aan te gaan nie. Die Xhosas het in groot getalle duskant die Visrivier bly woon en in 1779 het die gespanne betrekkinge tussen hulle en die veeboere breekpunt bereik met die uitbreek van die Eerste Grensoorlog. Die oorlog is eers in 1781 beëindig.
Die Kaapse Patriotte
Die bestuur aan die Kaap, waarin die vryburgers feitlik geen se gehad het nie, het tydens die VOC se hele bewindstydperk weinig verander. Die vryburgers se eie inisiatief is ook op ekonomiese en handelsgebied sterk aan bande gelê deur die merkantilistiese beleid, waarvan die VOC nooit afgewyk het nie. Die Kaap is beskou as 'n besitting waaruit maksimale wins gehaal moes word. Die burgers is verbied om buite die Kaap handel te dryf en moes met die beperkte mark in die Kaap as enigste afsetgebied tevrede wees.
Produkte kon slegs met die VOC as tussenganger in- en uitgevoer word. Die monopoliestelsel het meegebring dat toestande aan die Kaap aan die einde van die 18e eeu dieselfde was as in die tyd van W.A. van der Stel. Amptenare en uitgetrede amptenare het hulle ten koste van die vryburgers verryk. Hulle het hul bevoorregte posisies misbruik om vir hulself 'n voorkeurhandel op te bou, dikwels ten koste van die VOC se eie belange, en hulle het die Kaapse samelewing ook op maatskaplike en kulturele gebied oorheers.
Om die ekonomiese toestande aan die Kaap te verander, was dit vir die burgers nodig om groter politieke regte te verkry. Hulle strewe na 'n meer demokratiese bestuursvorm is gestimuleer deur die revolusionêre denkbeelde van die skrywers van die Verligting (onder andere Jean-Jacques Rousseau en Charles Montesquieu), asook deur die voorbeeld van die Noord-Amerikaanse kolonies, wat 'n lang stryd met Brittanje aangeknoop en uiteindelik teen die moederland oorlog gemaak het (1776).
Naamlose geskrifte wat daarop gemik was om 'n politieke bewussyn by die Kaapse burgers te kweek, was in 1778 reeds in om loop. Die burgers wat hulle vir meer politieke regte beywer het, het hulle die Kaapse Patriotte genoem, na aanleiding van die Patriotparty in Nederland, wat teen die stadhouer, prins Willem V, se Britsgesinde Oranjeparty gekant-was en 'n bondgenootskap met Frankryk voorgestaan het. In Mei 1779 het die Kaapse Patriotte 'n afvaardiging bestaande uit Jacobus van Reenen, Barend Artoys, Nicolaas Heyns en Tieleman Roos met 'n versoekskrif na Nederland gestuur.
Die versoekskrif, wat deur 404 Kaapse burgers onderteken is, is in Oktober 1779 aan die Here XVII voorgelê en het uit 4 hoofdele bestaan. In die eerste deel is die moeilike omstandighede van die burgers aan die Kaap uiteengesit, met besondere klem op die beperkte mark, die lae pryse en die onregverdige mededinging deur die amptenare. In die tweede deel is op die amptenare se wanpraktyke gewys. Die derde deel het die Patriotte se politieke eise bevat: hulle het byvoorbeeld groter verteenwoordiging in die Politieke Raad en die Raad van Justisie gevra, aangedring op vrye verkiesings van die burgerkolleges, die reg om na Nederland te appelleer en nie na Batavia nie, en dat lede van die Politieke Raad nie ook sitting in die Raad van Justisie mag hê nie (dit wil sê skeiding van die regspleging).
Hulle het beswaar gemaak teen die amptenare se willekeurige optrede teen die burgers en versoek dat die VOC-wette gepubliseer word. Die vierde deel van die petisie het ekonomiese versoeke bevat. Die burgers het gevra dat die amptenare verbied word om grond te besit, dat die boere toegelaat word om regstreeks met die skepe handel te dryf en ook toegelaat word om hul eie skepe toe te rus, dat geen nuwe belastings gehef word nie en dat meer skole en kerke op die platteland opgerig word.
Klein Parys
Die Vierde See-oorlog, wat eintlik 'n onderdeel was van die Amerikaanse Vryheidsoorlog waarin Nederland saam met Frankryk die Amerikaanse kolonies teen Brittanje gesteun het, het inderdaad ŉ tydperk van voorspoed vir die Kaap ingelui. Die Kaap was van groot strategiese belang en uit vrees vir ŉ Britse aanval is 'n Franse vloot onder admiraal Pierre Andre de Suffren gestuur om die Kaap te verdedig (1781). De Suffren het net 3 maande aan die Kaap vertoef, maar het met sy vertrek 'n groot garnisoen agtergelaat, wat tot in 1784 in die Kaap gebly het.
Die teenwoordigheid van die Franse soldate het 'n groot oplewing in die mark teweeggebring en ŉ ongekende welvaart aan die Kaap besorg. Die groter afset en die baie papiergeld wat in omloop was, het die burgers daartoe in staat gestel om baie Franse produkte en weeldeartikels te koop. Die lewe aan die Kaap was so swierig dat die Kaap spottenderwys "Klein Parys" genoem is. Die Patriotte het nogtans hulle stryd voortgesit en in April 1782 ŉ sogenaamde Nadere Memorie opgestel wat aan die Here XVII gestuur is.
Die Here XVII het eers in 1783 op die eerste klagskrif gereageer. Amptenare is weereens verbied om grond te besit of te huur en die burgers het gelyke verteenwoordiging met die amptenare in die Raad van Justisie verkry. Die gehate amp van fiskaal is egter nie afgeskaf nie en die sekunde het die voorsitter van die Raad van Justisie gebly. In 1785, nadat Van Plettenberg reeds die Kaap verlaat het, is verdere versoekskrifte voorgelê, maar die keer aan die State-Generaal.
Internasionale reg
Internasionale reg (ook bekend as volkereg) reël die volgende verhoudings:
Die individu is nie 'n regsubjek in die internasionale reg nie, alhoewel die individu wel as begunstigde van verskeie verdrae is.
Die internasionale reg het ook nie 'n sentrale wetgewer of uitvoerende gesag nie. Dit beskik wel oor geregshowe waarvan die Internasionale Geregshof en die Internasionale Strafhof, wat albei in Den Haag, Nederland, gesetel is, die bekendstes is.
Die belangrikste grondslae vir internasionale reg is verdrae en internasionale gewoonte.
Onderskei van die internasionale privaatreg
Alhoewel die internasionale privaatreg ook deel van die internasionale reg is, word met volkereg gewoonlik bedoel as daar van internasionale reg gepraat word. Internasionale privaatreg bestaan uit die reëls wat toegepas moet word binne 'n nasionale regstelsel om te bepaal watter wetgewing van toepassing is op 'n (privaatregtelike) aangeleentheid waarby persone van verskillende nasionaliteite betrokke is.
Regsubjekte van die volkereg
Die regsubjekte van die internasionale reg is hoofsaaklik state. Dit is die regte van state onderling met mekaar. Voorts besit 'n aantal internasionale organisasies soos die Orde van Malta en die Heilige Stoel tradisioneel internasionale regsubjek status. Dit geld ook vir die Rooi Kruis. In die twintigste eeu is in sommige gevalle ook natuurlike persone en regspersone gereken as onderwerpe van die internasionale reg. Dit kan insluit persone wat, verdink word van oorlogsmisdade, en voor internasionale howe verhoor word, soos die Neurenberg-verhore of voor die Joego-Slawiese tribunaal.
Regsbronne
Die volkereg het verskillende bronne van die reg. Daar is geen volledige lys nie, maar dit word aanvaar dat die bronne wat in die Statuut van die Internasionale Geregshof genoem word, internasionale regsbronne weerspieël. Die volgende word in artikel 38 van die Statuut vermeld:
Florent Emilio Siri
Florent Emilio Siri (gebore 2 Maart 1965) is 'n Franse akteur, regisseur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente A Minute of Silence (1998), Hostage (2005), L'ennemi intime (2007), en My Way (2012).
Internasionale reg
Regsbronne
Artikel 38 noem ook twee aanvullende hulpbronne:
As alternatiewe regsbron, voeg paragraaf 2 van artikel 38 by:
Boonop dien besluite van internasionale organisasies ook as 'n bron van wetgewing vir die state wat deel is van die betrokke organisasie. Eensydige handelinge en verklarings deur state word ook dikwels as 'n bron van die wet aangehaal. Die Internasionale Geregshof het hierdie bron in die Franse kerntoetssaak onder sekere voorwaardes erken, waarvan die belangrikste is of 'n staat die bedoeling het om hom tot so 'n verklaring te verbind.
Benewens hierdie bronne, word daar ook 'n verskil gemaak volgens die aard van die bronne. Sommige bronne het 'n karakter wat van die normale reëls afwyk, insluitend:
Van hierdie bronne speel verdrae die belangrikste rol, want dit gee aan state (en internasionale organisasies) die geleentheid om ooreenkomste so akkuraat as moontlik te maak. In baie opsigte lyk 'n verdrag dus na 'n kontrak in die nasionale regsorde. In die meeste lande moet 'n internasionale verdrag eksplisiet of stilswyend deur die parlement goedgekeur word. Die staat self bekragtig dit dan. Die verdragstate word dan intern (teenoor die burgers) en ekstern (teenoor die ander verdragstate) gebind.
Bronne
Giuliana Ziccardi Capaldo, “The Pillars of Global Law” (Ashgate 2008)
Lys van Afrika-atletiekrekords
Die artikel bevat 'n lys van atletiekrekords in Afrika:
Mans (opelug)
Tabel met Afrika-atletiekrekords vir mans:
Vroue (opelug)
Tabel met Afrika-atletiekrekords vir vroue:
Hanley, Staffordshire
Hanley dien tans as die nuwe stad se hoofbesigheidsdistrik met winkels, kroeë, musea, teaters en ander geriewe. Een van die hooftrekpleisters is die Potteries-winkelsentrum.
Bakili Muluzi
Elson Bakili Muluzi (gebore 17 Maart 1943 in Machinga, Nyasaland) is 'n Malawiese politikus wat van 1994 tot 2004 die eerste vry verkose president van Malawi was. Hy was ook voorsitter van die United Democratic Front (UDF) tot 2009. Hy het Hastings Kamuzu Banda opgevolg as president van Malawi. Hy het ook in die kabinet van Banda gedien as minister sonder portefeulje, voordat hy in 1980 uitgetree het.
Riemvasmaak
Riemvasmaak is 'n nedersetting in die Noord-Kaap, Suid-Afrika. Die dorpie is 12 km noordoos van die samevloeiing van die Moloporivier met die Oranjerivier en naby die Augrabieswaterval.
Die naam
Volgens oorlewering het die dorpie sy naam gekry toe 'n ou Damara wat aan rumatiek gely het, 'n sekere mineraalbad, wat in die loop van die Moloporivier was, wou besoek. Op die plek was die rivier diep, dit het deur 'n diep kloof gevloei, en die man het 'n klomp rieme aanmekaar vasgemaak om hom vanaf die rivierwand na die fontein onder neer te laat. Die Khoikhoi se naam vir Riemvasmaak is konkaib, wat in onbruik verval het toe die mense Afrikaans begin praat het.
Menseverskuiwing
Gedurende 1973/4 is die inwoners uit die area verwyder en onder dwang na ander areas verskuif omrede die Suid-Afrikaanse Weermag die area as 'n militêre oefenterrein verklaar het. Gedurende 1994 het die mense egter 'n grondeissaak teen die regering gewen, en hulle kon terugkeer na hulle grond by Riemvasmaak.
Zoran Milanović
Zoran Milanović ( uitgesproke [zǒran mǐlanoʋitɕ; milǎːn-]; gebore op 30 Oktober 1966) is 'n Kroatisse politikus wat die verkiesing van Kroasië is, wat op 19 Februarie 2020 in sy amp sal optree. Hy was voorheen die premier van Kroasië van Desember 2011 tot Januarie 2016. Hy was die leier van die Sosiaal Demokratiese Party van Kroasië (SDP), die grootste politieke linkse party in Kroasië, van 2007 tot 2016. Hy was die leier van die opposisie by twee afsonderlike geleenthede, van 2007 tot 2011 en van Januarie tot November 2016, toe Davor Bernardić hom as SDP-voorsitter opgevolg het. Op 5 Januarie 2020 is hy verkies tot die 5de president van Kroasië en het die sittende president Kolinda Grabar-Kitarović verslaan.
Nadat hy aan die Zagreb-fakulteit regsgeleerdheid gegradueer het, het Milanović in die Kroaties-ministerie van Buitelandse Sake begin werk. Hy was van 1996 tot 1999 raadgewer by die Kroaties-sending by die Europese Unie en die NAVO in Brussel. Dieselfde jaar het hy by die Sosiaal Demokratiese Party aangesluit. In 1998 verwerf hy sy meestersgraad in Europese Uniereg aan die Vlaamse Universiteit in Brussel en was hy in 2003 assistent van die Minister van Buitelandse Sake vir politieke multilaterale aangeleenthede.
in Junie 2007 is hy verkies tot president van die SDP, na die dood van die jarelange leier en voormalige premier Ivica Račan. In die 2007-parlementsverkiesing het die party tweede gekom en kon hulle nie 'n regerende meerderheid vorm nie. Ondanks die feit dat hy die verkiesing verloor het, is hy in 2008 weer verkies tot die partyleier. In 2011 het Milanović die stigting van die Kukuriku-koalisie begin, en vier politieke partye tot sentrum-links verenig. Die koalisie het 'n volstrekte meerderheid in die parlementsverkiesing van 2011 gewen, met SDP wat self die sterkste party in die parlement geword het. Milanović word op 23 Desember 2011 premier, nadat die parlement sy kabinet goedgekeur het.
Die begin van sy premierministerie is gekenmerk deur die bekragtiging van die bekragtigingsproses van Kroatië se toetrede tot die Europese Unie en 'n referendum vir lidmaatskap van die EU. Sy kabinet het veranderings aan die belastingkode aangebring, 'n fiskale wetgewing aanvaar, en verskeie groot infrastruktuurprojekte begin. Na die toename in die waarde van die Switserse frank het die regering aangekondig dat alle lenings in Switserse frank in euro omgeskakel sal word. Milanović het die uitbreiding van regte van dieselfde geslag ondersteun en die Life Partnership Act ingestel.
Na die verkiesing in 2015 is hy opgevolg as premier deur Tihomir Orešković. Milanović het die vierparty People's Coalition gelei in die vroeë parlementsverkiesing in September 2016. Na 'n verrassende nederlaag in die verkiesing tot die HDZ, het Milanović sy onttrekking uit die politiek aangekondig. Daarna het hy die konsultasie-onderneming aangegaan en as adviseur vir die Albanese premier Edi Rama gewerk.
Op 17 Junie 2019 het Milanović aangekondig dat hy in die komende verkiesing as president van Kroasië sal optree as kandidaat van die Sosiaal-Demokratiese Party, en is hy op 6 Julie 2019 amptelik deur die party benoem. Hy het daarna voortgegaan om die die meeste stemme (29.55%) in die eerste ronde van die verkiesing op 22 Desember 2019, voor die konserwatiewe president van die huidige president Kolinda Grabar-Kitarović, en tot die 5de president van Kroasië in die aanloop tot 5 Januarie 2020 verkies word, met ongeveer 52,7 % van die stemme. Hy word dus die eerste presidentskandidaat in die Kroatiese geskiedenis wat meer stemme in die eerste ronde van die verkiesing gekry het as 'n president, sowel as die tweede persoon in Kroasië wat 'n president wat vir herverkiesing hardloop, verslaan.
Joyce Banda
Joyce Hilda Banda (née Mtila; gebore 12 April 1950) is 'n Malawiese politikus wat van 7 April 2012 tot 31 Mei 2014. die president van Malawi was. Sy is die stigter en leier van die People's Party, wat in 2011 tot stand gekom het. Sy was 'n opvoeder en 'n voormalige vroueregte-aktivis en was vanaf 2006 Minister van Buitelandse Sake. tot 2009 en vise-president van Malawi van Mei 2009 tot April 2012.
Banda neem die amp aan as president na die skielike dood van president Bingu wa Mutharika. Sy was die vierde president van Malawi en die eerste vroulike president en tweede vroulike staatshoof ná Elizabeth II. Banda was die tweede vrou wat president op die vasteland van Afrika geword het. Voordat sy president geword het, het sy as die eerste vroulike vise-president van die land gedien.
Voordat sy president van die Republiek Malawi geword het, het sy in verskillende rolle gedien as 'n parlementslid, minister van geslag en kinderwelsyn en as minister van buitelandse sake. Voor haar aktiewe loopbaan in die politiek was sy die stigter van die Joyce Banda-stigting, stigter van die National Association of Business Women (NABW), Young Women Leaders Network en die Hunger Project. In Junie 2014 het Forbes president Banda aangewys as die 40ste magtigste vrou ter wêreld en die magtigste vrou in Afrika. In Oktober 2014 is sy opgeneem in die BBC se 100 vroue.
In November 2016 het Banda aangekondig dat sy bereid is om as presidentskandidaat in die verkiesing van 2019 te staan.
Mumbotuta-waterval
Die Mumbotuta-waterval in die Luapularivier lê op die grens tussen Zambië en die Demokratiese Republiek van die Kongo.
Die Luapularivier ontspring in die Bangweulumeer, vloei deur kilometerlange moerasse in Zambië, word daarna die grensrivier en bereik die steil waterval by 12° 22′ 26.2″  suid en 29°  12′  32″ oos ten weste van Kapalala. Daarna gaan die rivier noordwaarts en kom by Kasenga by verdere moerasse en vloei dan in die Mwerumeer. Die val is suidoos van Lubumbashi (voorheen Elisabethstad), noordnoordoos van Ndola en oosnoordoos van Kitwe. Dit is egter moeilik bereikbaar.
Chris Alcaide
Chris Alcaide (23 Oktober 1922 – 30 Junie 2004) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Big Heat (1953) en Assassination (1987), en in die televisiereekse Have Gun - Will Travel (1957) en Branded (1965).
Richard Speight jr.
Richard Speight jr. (gebore 4 September 1970) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rol in die televisiereeks Supernatural (2005).
Aloe nyeriensis
Aloe nyeriensis is 'n aalwyn wat endemies is aan sentraal Kenia.
Gyula Horn
Gyula Horn (5 Julie 1932 - 19 Junie 2013) was 'n Hongaarse politikus wat van 1994 tot 1998 die derde premier van die Republiek Hongarye was.
Horn word onthou as die laaste kommunistiese minister van buitelandse sake van Hongarye wat in 1989 'n groot rol gespeel het in die aftakeling van die "Ystergordyn" vir Oos-Duitsers, wat bygedra het tot die latere vereniging van Duitsland, en vir die Bokros-pakket, die grootste fiskale spaarsamigheid program in post-kommunistiese Hongarye, wat in 1995 onder sy premierskap geloods is.
Milla Jovovich
Milla Jovovich (gebore 17 Desember 1975) is 'n Ukraanse/Amerikaanse aktrise en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Fifth Element (1997), Resident Evil (2002), The Fourth Kind (2009), en Resident Evil: Afterlife (2010).
Mambatuta-waterval
Die Mambatuta-waterval in die Luapularivier lê op die grens tussen Zambië en die Demokratiese Republiek van die Kongo.
Slegs in die Sweedse en Filippynse weergawes van Wikipedia staan hierdie waterval as die Mumbotuta-waterval bekend. In die Duitse sowel as die Engelse Wikipedias en alle geraadpleegde boeke en atlasse word die naam Mambatuta-waterval gebruik.
Voëlsitboom
Die voëlsitboom (Antidesma venosum) is 'n klein, immergroen boompie wat deels is van die Phyllanthaceae familie.
Verspreiding
Dit is inheems in Suid-Afrika is en in KwaZulu-Natal, Limpopo en Mpumalanga voorkom. Dit kom aan die ooskus, van noord van Oos-Londen, tot by Mosambiek voor. In Afrika is die boom inheems aan Angola, Benin, Botswana, Burkina Faso, Burundi, Caprivistrook in Namibië, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Ethiopië, Gaboen, Gambië, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Liberië, Malawi, Mali, Mosambiek, Niger, Nigerië, Republiek die Kongo, Rwanda, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Somalië, Soedan, Tanzanië, Togo, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
In Asië is die boom inheems in suidoos en suidsentraal China, Hainan, Laos, Thailand en Viëtnam.
Turbodiesel
Turbodiesel verwys na enige dieselenjin wat toegerus is met 'n turbo-aanjaer. 'n Turbo-aanjaer is algemeen in moderne motors en vragmotors se dieselenjins om hoër kraglewering, laer uitlaatvlakke, en verbeterde doeltreffendheid te lewer as 'n soortgelyke kapasiteit nie-aangejaagde enjin. Turbodiesels in motors bied 'n hoër vlak van verfyning as hulle natuurlik-geaspireerde eweknieë.
Norman Chappell
Norman Chappell (31 Desember 1925 – 21 Julie 1983) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Fire Crackers (1964), Mr. Aitch (1967), Journey to the Unknown (1968), en Danger UXB (1979).
Jerry Rawlings
Jerry John Rawlings (gebore op 22 Junie 1947 - 12 November 2020) is 'n voormalige Ghanese militêre leier en politikus wat die land van 1981 tot 2001 regeer het, en ook vir 'n kort periode in 1979. Hy het 'n militêre junta gelei tot 1992 en dien toe twee ampstermyne as die demokraties verkose president van Ghana.
Rawlings het aanvanklik aan die bewind gekom in Ghana as luitenant van die Ghanese Lugmag ná 'n staatsgreep in 1979 en nadat hy aanvanklik die mag aan 'n burgerlike regering oorgegee het, het hy op 31 Desember 1981 die leierskap van die land teruggeneem as voorsitter van die voorlopige nasionale verdedigingsraad. In 1992 het Rawlings uit die weermag bedank, die Nasionale Demokratiese Kongres gestig en die eerste President van die Vierde Republiek geword. Hy is in 1996 vir nog vier jaar herkies. Na twee ampstermyne, soos beperk deur die die Ghanese grondwet, het Rawlings sy visepresident John Atta Mills in 2000 as presidentskandidaat goedgekeur. Hy het daarna as die gesant van die Afrika-unie in Somalië gedien.
Thomas Henry Ismay
Thomas Henry Ismay (* 7 Januarie 1837; † 23 November 1899) was die stigter van die Oceanic Steam Navigation Company, 'n Britse skeepsredery wat algemeen onder die naam van sy handelsmerk White Star Line bekend staan. Sy seun Joseph Bruce Ismay, uitvoerende beampte van White Star Line, was een van die passasiers en bemanningslede wat die nooiensvaart van die noodlottige luukse passasierskip RMS Titanic in April 1912 oorleef het.
William V. Mong
William V. Mong (25 Junie 1875 – 10 Desember 1940) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Chosen Prince, or The Friendship of David and Jonathan (1917) en All the Brothers Were Valiant (1923).
Géraldine Pailhas
Géraldine Pailhas (gebore 8 Januarie 1971) is 'n Franse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente La neige et le feu (1991), Les arcandiers (1991), Don Juan DeMarco (1994), en Young & Beautiful (2013).
Valskerm
'n Valskerm word gebruik om die val van 'n voorwerp of liggaam te rem. Die Engelse woord vir 'n valskerm, parachute, dra die selfde betekenis as die Afrikaanse woord. Dit is afgelei uit die Franse woorde para, wat beteken beskerm of behoed, en chute, wat val beteken.
Dus beteken die woord valskerm dus om te beskerm teen 'n val. Valskerms is eers van sy vervaardig, maar deesdae word valskerms van geweefde nylonmateriaal gemaak.
Hoewel die ontwerp van die valskerm al baie oud is, het valskermspring eers na die opkoms van die lugvaart ontwikkel. Teenswoordig word valskermspring vir militêre doeleindes en as sportsoort beoefen. Vanweë verbeterde materiaal en springtegnieke het valskermspring as sport (soms ook lugduik genoem) baie skouspelagtig geword. Die oudste bekende valskerm, ŉ vierkantige, piramidevormige model, is in 1485 deur Leonardo da Vinci ontwerp.
Daar word egter beweer dat 'n vorm van valskermspring reeds vroeër in China bekend was toe akrobate groot sambrele gebruik het om van torings af te spring. Die eerste egte sprong is egter eers in 1797 uitgevoer deur die Fransman Andre Jacques Garnerin (1769 -1823), wat 'n valskerm gebruik het om op 'n hoogte van 700 m uit 'n lugballon te spring. Tydens die Eerste Wêreldoorlog is valskerms deur die bemannings van ballonne as noodapparaat gebruik en later, nadat die opvoumetode vervolmaak is, het ook vlieëniers begin om dit as reddingsapparaat te gebruik.