cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Donald Trump
2020 verkiesing
In die 2020 verkiesing het 159,633,396 Amerikaners gestem, die grootste getal tot nog toe, waarvan Biden en Harris 51.3% op hul verenig het, en Trump en Pence, 46.8%. Trump was van mening dat grootskaalse verkiesingsbedrog die skaal in Biden se guns geswaai het, en het etlike geregtelike aksies geloots om sekere bepalende uitslae ongeldig te verklaar. Die deelstaat Texas het ook 'n aksie geloots maar was ewe onsuksesvol in die hof. Uiteindelik het Trump, sy regsverteenwoordiger Rudy Giuliani en ander Republikeine vurige toesprake voor die Kapitoolgebou gehou. Sekere optoggangers het die Kapitool bestorm en binnegedring. Hiervoor het die senaat gepoog om Trump nogmaals in 'n staat van beskuldiging te plaas, maar kon nie die nodige tweederde meerderheid verkry om hom skuldig te bevind nie.
Buitelandse beleid
Die prioriteite van Donald Trump se buitelandse en veiligheidsbeleid het hul uiting gevind in die leuse America first – 'n merkbare koersverandering en breuk met Washington se politieke tradisies. Met hierdie nuwe doktrine het Trump beoog om groter speelruimte in sy buitelandse beleid te laat vir nasionale belange van die Verenigde State waar dit eensydig afdwingbaar was. Sy administrasie het gevolglik daarna gestrewe om verpligtinge, wat die VSA ingevolge internasionale ooreenkomste aangegaan het, te verminder en die land se militêre slaankrag te vergroot. Die klem is dadelik geplaas op bestryding van gewelddadige ekstremisme en die herposisionering vir grootmoondheidskompetisie met China en Rusland.
China
President Trump het 'n beleid in werking gestel wat beoog het om China se toenemende geopolitiese invloed hok te slaan. Spesifiek is daar opgetree teen China se ongunstige handelspraktyke en hul strewe na politieke, ekonomiese en tegnologiese dominansie deur finansiering van groot projekte in ontwikkelende lande. Daar is gevrees dat bates en natuurlike hulpbronne van arm lande in Chinese hande sal val wanneer hierdie lande nie hul Chinese leningsverpligtinge kan nakom nie. China se strategiese belange in Afrika het reeds veral olie, gas, steenkool en metale ingesluit, wat vir hul konstruksie- en vervaardigingsektore benodig is, terwyl Afrika lenings vir infrastruktuurprojekte benodig het. Zambië, Angola, die DRK, Mosambiek, Ethiopië, Soedan, Kenia en Djiboeti het onder die lande getel wat teen 2018 reeds van hul bates aan Chinese beheer moes afstaan.
Daar is perke gestel op Chinese beleggings in die VSA wat kon meebring dat Amerikaanse tegnologie en handelsgeheime in Chinese hande val, en die uitvoer van siviele kerntegnologie na China is in 2018 aan streng beperkings onderwerp. Tariewe van $250 miljard is op Chinese goedere geplaas ten einde handelspraktyke te kortwiek wat Amerikaanse maatskappye benadeel het.
In sy verkiesingsveldtog het Trump sterk kritiek uitgespreek oor Amerika se buitelandse hulp tydens sy voorgangers se termyne. 'n Afskaling van buitelandse hulp sou egter in China se hande speel wat beplan het om $1 biljoen se konstruksiehulp aan 100 lande beskikbaar te stel. Gevolglik is Trump se beleid in Oktober 2018 aangepas om buitelandse hulpprogramme vir infrastruktuur in Afrika, Asië en die Amerikas te bevorder. Dié hulpprogramme het $60 miljard se lenings, leningswaarborge en versekering teen politieke risikos vir maatskappye behels wat in ontwikkelende lande wou besigheid doen. Die hoop is uitgespreek dat die nuwe stelsel beleggings volgens maksimum ekonomiese en politieke effek sou toeken, en gelyketyd die korrupsie en wanbestuur sou systap waardeur China se beleggings in Maleisië en elders gekenmerk is.
Afrika
Weens Trump se kenmerkende America first-benadering was belangrike beleidsaanpassings jeens Afrika te wagte. Desondanks is Amerika se voorafgaande betrokkenheid by Afrika grootliks uit sy eie oorwegings en die kongres se invloed gehandhaaf. Sy grondige skeptisisme oor buitelandse betrokkenheid, en veral in armer ontwikkelende lande, het wel hand aan hand gegaan met 'n afskaling van dié internasionale handelsooreenkomste wat as onbillik teenoor die Verenigde State beskou is. Amerikaanse steun vir internasionale hulporganisasies waarvan Afrika afhanklik is, het onder die loep gekom, en Amerika se beperkte militêre teenwoordigheid in Afrika is ingekort van 7 200 ontplooide personeel in 2018, tot 7 000 in 2019 en 6 000 in 2020. Ten spyte van die besnoeiing van AFRICOM-magte, is beplan om tussen 2021 en 2025 meer as $330 miljoen te spandeer om 27 basisse op die vasteland te versterk en uit te brei.
Trump het min aptyt vir betrokkenheid by Afrika se interne beleidskwessies getoon. Tydens sy eerste termyn het hy dan nie soos sy twee voorgangers na die vasteland gereis nie, en Afrika se publieke gesondheid of die integriteit van hul verkiesings het geen hernieude aandag geniet nie. Rex Tillerson, sy minister van buitelandse sake, het ontslae geraak van sy departement se kenners rakende Afrika-aangeleenthede, en sy opvolger Mike Pompeo het hierdie kundigheid eweneens nie herstel nie. Trump het Afrika-staatshoofde op die periferie van die VN se Algemene Vergadering ontmoet en enkele Afrika-leiers is in die Withuis ontvang. Diplomasie is gefokus op handel, belegging en hulp, benewens die finansiering van groot hulp- en beleggingsinisiatiewe, en die vestiging van nuwe ondernemings.
In weerwil van Trump se begrotingsvoorstelle wat buitelandse hulp sou inkort, het die Republikeins-beheerde kongres duur humanitêre programme voortgesit, insluitend die president se noodplan vir vigsverligting (PEPFAR). Die staatsdepartement en Amerikaanse agentskap vir internasionale ontwikkeling (USAID) se hulp aan Afrika-lande het $7,1 miljard in die 2019-boekjaar beloop, wat met besteding deur die regering van president Barack Obama gestrook het. Een sg. onregverdige handelsooreenkoms, die African Growth and Opportunity Act, waarvolgens Afrika-produkte suid van die Sahara sonder aksyns na die VSA uitgevoer word, is ongeskonde behou. Trump het ook sy eie handels- en beleggingsinisiatief, Prosper Africa, van stapel gestuur vir fasilitering van private Amerikaanse beleggings in Afrika. Die by Trump ongewilde Overseas Private Investment Corporation wat finansierings- en beleggingsversekering aan Afrika-lande verskaf het, is saam met USAID se ontwikkelingskredietowerheid omskep in die U.S. International Development Finance Corporation wat grootliks op Afrika gefokus is.
‎Ná-presidensiële ondersoeke
Sedert hy die presidentskap verlaat het, was Trump die onderwerp van verskeie ondersoeke na sowel sy saketransaksies as sy optrede tydens die presidentskap. In Februarie 2021 het die distriksprokureur vir Fulton County, Georgia, 'n kriminele ondersoek na Trump se telefoonoproepe aan die Georgia-sekretaris van buitelandse sake, Brad Raffensperger, aangekondig. Afsonderlik is die New Yorkse Staatsprokureur-generaal se kantoor besig met siviele en kriminele ondersoeke na Trump se sakebedrywighede, die ondersoek is in samewerking met die Manhattan-distriksprokureur se kantoor. Teen Mei 2021 het 'n spesiale jurie aanklagte oorweeg. In Julie 2021 het die aanklaers van New York die Trump-organisasie aangekla van 'n "15 jaar skema om die regering te bedrieg".
In Desember 2021 het die New York Staatsprokureur-generaal se kantoor Trump gedagvaar om sekere dokumente voor te lê. Op 25 April 2022 het regter Arthur Engoron in die staat New York Trump weens minagting van die hof aangekla omdat hy nie aan die dagvaarding voldoen het nie.
Toe hy die Withuis verlaat het, het Trump bokse dokumente saamgeneem na sy woning by Mar-a-Lago. Die Amerikaanse Nasionale Argief- en Rekordadministrasie het probeer om die dokumente in die hande te kry, soos vereis deur die Presidensiële Rekordswet, en het 15 bokse in Februarie 2022 ontvang. Hulle het later die Departement van Justisie ingelig dat sommige van die materiaal as geklassifiseerde nasionale veiligheidsinligting gemerk is.
In Junie 2022 het die departement van justisie aan Trump 'n jurie-dagvaarding gestuur, waarin enige bykomende dokumente wat geklassifiseer is, aangevra is.
In Maart 2023 het 'n groot jurie van Manhattan vir Trump aangekla op 34 aanklagte van bedrog. Dit maak hom die eerste voormalige Amerikaanse president wat kriminele aanklagte in die gesig staar. Hy het onskuldig gepleit op alle aanklagte.
Mitzi Mayfair
Mitzi Mayfair (6 Junie 1914 – Mei 1976) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent Four Jills in a Jeep (1944).
Knobbelanemoon
Die knobbelanemoon (Bunodosoma capensis) is 'n seeanemoon wat vanaf Durban suidwaarts tot by Lüderitz op die Weskus voorkom. In Engels staan die vis bekend as Knobbly anemone.
Mars-poollandingstuig
thumb|220px|'n Kunstenaar se voorstelling van hoe die Mars-poollandingstuig op die planeet sou gelyk het.
Knobbelanemoon
Identifikasie
Die anemoon kan groei totdat dit 'n diameter van tot 100 cm bereik. Dit kleur kan varieer maar dit is oor die algemeen wit, blou of pers asook rooi, pienk of oranje. Die tentakels en die stam waaruit dit groei is nie altyd dieselfde kleur nie. Daar is klein knoppies op die stam.
Mars-poollandingstuig
Die Mars-poollandingstuig (Engels: Mars Polar Lander of Mars Surveyor '98 Lander) was 'n robotlandingstuig van 290 kg wat op 3 Januarie 1999 deur Nasa gelanseer is om die grond en klimaat van Planum Australe, 'n streek naby die suidpool van Mars, te bestudeer. Dit was deel van die Mars Surveyor '98-sending.
Polymastia kurilensis
Polymastia kurilensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Knobbelanemoon
Identifikasie
Hulle leef in getypoele waar hulle hulself somtyds aan rooiaas of mossels heg. Hulle leef ook in skeure in riwwe tot op dieptes van 20 cm. Die spesie kom algemeen voor.
Mars-poollandingstuig
Op 3 Desember 1999, nadat die tuig sy nadering van die planeet moes voltooi het, het dit nie weer kommunikasie met die aarde hervat nie. In 'n ontleding van die voorval is vasgestel die waarskynlike rede was dat die enjinvuur vir die landing te gou gestaak is en die tuig die planeet teen 'n hoë snelheid getref het.
Polymastia kurilensis
Die spons behoort tot die genus Polymastia en tot die familie Polymastiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1962 deur Koltun.
Mars-poollandingstuig
Die totale koste van die landingstuig was $165 miljoen (destyds amper R1 miljard).
Kate Mayhew
Kate Mayhew (2 September 1853 – 16 Junie 1944) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Hazel Kirke (1916) en Tongues of Flame (1924).
Hexrivier (Mohokare)
Die Hexrivier is 'n spruit wat in die Vrystaat langs die Lesothogrens met Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Mohokare (Caledonrivier), in die opvanggebied van die Oranjerivier.
Michael Paul Chan
Michael Paul Chan (gebore 26 Junie 1950) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Goonies (1985), Falling Down (1993), Maverick (1994), en Spy Game (2001).
Witrivier (rivier)
Die Witrivier is 'n takrivier van die Krokodilrivier in Mpumalanga in Suid-Afrika.
Dit vloei suidwaarts en suidooswaarts verby die dorp Witrivier, voordat dit digby die N4-snelweg oos van Nelspruit by die Krokodilrivier aansluit.
Milton Rosmer
Milton Rosmer (4 November 1881 – 7 Desember 1971) was 'n Engelse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Romance of Wastdale (1921), The Pointing Finger (1922), Silent Barriers (1937), en The Challenge (1938).
Maylia
Maylia (10 November 1925 – 16 Oktober 2016) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Singapore (1947), To the Ends of the Earth (1948), Boston Blackie's Chinese Venture (1949), en Chinatown at Midnight (1949).
Rohan Chand
Rohan Chand (* 2004) is 'n Amerikaanse akteur.
Hexrivier (Sterkstroom)
Die Hexrivier is 'n spruit wat direk suid van Sterkstroom in die Oos-Kaap van Suid-Afrika vloei. Dit is in die opvanggebied van die Groot-Keirivier.
Groothertogdom Litaue
Die Groothertogdom Litaue (Litaus; Lietuvos Didžioji Kunigaikštystė, Roeteens: Великое князство Литовское, Руское, Жомойтское и иных), in Sentraal- en Oos-Europa bestaan.
Die Groothertogdom Litaue was tegelykertyd 'n nasie en 'n multi-etniese samelewing - twee kenmerke wat skynbaar teenstrydig is. In die vroeë moderne tydperk was "nasie" egter nie soseer 'n etniese term nie, maar is eerder in 'n politieke betekenis gebruik om na die republiek se corpus politicum of die gemeenskap van (adellike) staatsburgers, of die stande wat hulle verteenwoordig het, te verwys.
Die Groothertogdom is gestig deur die Litaue, een van die heidense Baltiese stamme, wat oorspronklik in Aukštaitija (Opper-Litaue) gewoon het. Die Baltiese stamme in die noordooste van Europa wat in taalkundige opsig naas Kelte, Germane, Slawiërs en Romane 'n selfstandige Baltiese groep binne die Indo-Europese taalfamilie vorm.
Nadat prins Mindaugas gedoop is, het hy in 1253 die koninklike titel van Pous Innocent IV ontvang en die koninkryk van Litaue is gebore. In 1263 is hy en sy seuns vermoor, die Litaue het weer na heidendom oorgeskakel en die titel van koning het geval.
Vanaf 1385 (Unie van Kreva) het die Groothertogdom 'n persoonlike unie met die Koninkryk van Pole gevorm. Litaue en Pole was toe met die Lublin-unie in 1569 verenig in die Pools-Litause Gemenebes met die Poolse Delingen aan die einde van die agtiende eeu wat geheel en al deur buurlande verdeel word.
Mesembryanthemum resurgens
Mesembryanthemum resurgens is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie. Die plant is endemies aan die Noord- en die Wes-Kaap.
Mesembryanthemum nucifer
Mesembryanthemum nucifer is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie. Die plant is inheems aan Namibië en Suid-Afrika waar dit in die Noord-Kaap voorkom. Die spesie kom in die Richtersveld in die laer Oranjeriviervallei tussen Sendelingsdrif en Vioolsdrif voor.
Aspalathus
Aspalathus is 'n genus van blomplante in die peulplantfamilie, Fabaceae. Die geel blomme en stekelrige gewoonte van sommige spesies het 'n ooreenkoms met Ulex europaeus voorgestel, die netelige "Engelse gorse". Gevolglik is "Cape gorse" as 'n algemene naam voorgestel, hoewel die ooreenkoms grootliks oppervlakkig is; byvoorbeeld, gors is netelige, terwyl Aspalathus-spesies verskillend stekelrig of ongewapen is.
Die genus behoort aan die subfamilie Faboideae. Daar is 291 spesies, hoofsaaklik endemies aan suidwestelike fynbosstreke in Suid-Afrika, met meer as vyftig wat alleenlik op die Kaapse Skiereiland voorkom. Die spesie Aspalathus linearis is kommersieel belangrik, aangesien dit as die bron van rooibostee verbou word.
Hansi Burg
Hansi Burg (12 Februarie 1898 – 14 Maart 1975) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Das Abenteuer der Bianetti (1919) en ''Das Mädchen aus der Ackerstraße - 1. Teil (1920), en in die televisiereeks Star unter Sternen'' (1969).
Norman Rossington
Norman Rossington (24 Desember 1928 – 21 Mei 1999) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Saturday Night and Sunday Morning (1960), The Longest Day (1962), A Hard Day's Night (1964), en Man in the Wilderness (1971).
Mesembryanthemum amabile
Mesembryanthemum amabile is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie. Die plant is endemies aan die Noord-Kaap en kom naby Sutherland voor. Die spesie het 'n voorkomsgebied van kleiner as 500 km² en groei in die Sukkulente Karoo in 'n rotsagtige omgewing op hoogtes van 1 200 tot 1 600 m. Die plant word as seldsaam beskou.
George Rose (akteur)
George Rose (19 Februarie 1920 – 5 Mei 1988) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Good Die Young (1954), A Night to Remember (1958), A New Leaf (1971), en The Pirates of Penzance (1983).
Polymastia lorum
Polymastia lorum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Polymastia en tot die familie Polymastiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1997 deur Kelly-Borges & Bergquist.
Christine Mayo
Christine Mayo (1883 – 1961) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente A Mother's Confession (1915), Raffles, the Amateur Cracksman (1917), Who's Your Neighbor? (1917), en The Shock (1923).
Kyle Chandler
Kyle Chandler (gebore 17 September 1965) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Super 8 (2011), Argo (2012), en Manchester by the Sea (2016), en in die televisiereeks Friday Night Lights (2006).
Polymastia littoralis
Polymastia littoralis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Polymastia en tot die familie Polymastiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1915 deur Stephens.
Aloe × buzairiensis
Aloe × buzairiensis is 'n aalwyn en hibried wat endemies aan die eiland Sokotra is. Dié spesie is 'n kruising tussen Aloe perryi en Aloe squarrosa.
Edna Mayo
Edna Mayo (23 Maart 1895 – 5 Mei 1970) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Chaperon (1916) en Hearts of Love (1918).
Pita Limjaroenrat
Pita Limjaroenrat (Thai: พิธา ลิ้มเจริญรัตน์; gebore 5 September 1980) is 'n Thaise politikus en sakeman. Hy is die leier van die Beweeg Voorwaarts-party, die de facto opvolger van die ontbinde Nuwe Toekoms-party.
Toonhoogte
Toonhoogte is ’n waargenome eienskap van klanke wat toelaat dat hulle in ’n frekwensie-verwante toonleer gerangskik kan word. In 'n algemene sin is toonhoogte die eienskap wat dit moontlik maak om klanke as "hoër" en "laer" in vergelyking met mekaar in musikale melodieë te plaas. Toonhoogte kan slegs bepaal word in klanke wat ’n frekwensie het wat duidelik en stabiel genoeg is om dit van geraas te onderskei. Toonhoogte is ’n gehoorkenmerk van musieknote, saam met duur, klanksterkte en toonkleur.
Toonhoogte kan in syfers uitgedruk word as ’n frekwensie, maar toonhoogte is nie ’n suiwer objektiewe fisiese kenmerk nie; dit is ’n subjektiewe psigoakoestiese eienskap van klank. Histories was die bestudering van toonhoogte en die waarneming daarvan ’n sentrale probleem in psigoakoestiek, en dit het ’n bydrae gelewer om teorieë van klankverteenwoordiging, -verwerking en -waarneming in die gehoorstelsel te vorm en te toets.
Khoisan
Khoisan is 'n saambindende naam vir twee etniese groepe wat in Suider-Afrika leef, naamlik die Khoikhoi en die San. Hulle deel fisiese en vermeende taalkundige eienskappe apart van die Bantoe-meerderheid van die streek. Kultureel word die Khoisan verdeel in die kossoekende San of Boesman, en die Khoi, of meer spesifiek Khoikhoi, vroeër bekend as "Hottentote", wat vee mak maak. Hulle praat veral Khoisan-tale wat bekend is vir hul klikgeluide, maar intussen is Afrikaans die belangrikste taal van die Khoisan.
Toonhoogte
Toonhoogte en frekwensie
Toonhoogte is ’n gehoorsensasie waarby ’n luisteraar musieknote aan relatiewe posisies in ’n toonleer toewys wat hoofsaaklik gebaseer is op hulle waarneming van die frekwensie van die vibrasie. Toonhoogte hou nou verband met frekwensie, maar die twee is nie ekwivalent aan mekaar nie. Frekwensie is ’n objektiewe, wetenskaplike kenmerk wat gemeet kan word. Toonhoogte is elke persoon se subjektiewe waarneming van ’n klank, wat nie direk gemeet kan word nie. Dit beteken egter nie noodwendig dat die meeste mense nie sal saamstem oor watter note hoog en laag is nie.
Khoisan
Die San het die inheemse bevolking van Suider-Afrika gevorm, voordat die Bantoevolke uit Sentraal- en Oos-Afrika ná die suide migreer en hul streek bereik het, wat daartoe gelei het dat die Bantoe-bevolking die Khoisan-bevolking verplaas en die oorheersende bevolking van Suider-Afrika geword het. Oor die tyd het sommige Khoi die mak maak van vee opgegee en die jagter-versamelaar-ekonomie van die San aanvaar, waarskynlik as gevolg van 'n droë klimaat, en word nou as San beskou. Eweneens het die Bantoegroep van die Damaras wat ná die suide migreer het later landbou opgegee en die Khoi se ekonomie aanvaar. Groot Khoisan-bevolkings bly in verskeie droë gebiede in die streek, veral in die Kalahari-woestyn. Die Khoisan is volgens genetiese studies die oudste nog bestaande menslike groep.
Toonhoogte
Toonhoogte en frekwensie
Klankgolwe het op sigself nie toonhoogte nie, maar hulle ossillasies kan gemeet word om ’n frekwensie te bepaal. Dit verg ’n mensebrein om die interne gehalte van die toonhoogte te karteer. Toonhoogtes word egter verbind met, en dus in syfers uitgedruk as, frekwensies in siklusse per sekonde, of hertz, deur klanke met suiwer tone te vergelyk, wat uit periodiese, sinusgolwe bestaan. Komplekse en aperiodieke klankgolwe kan dikwels deur hierdie metode aan ’n toonhoogte toegeken word.
Volgens sommige bronne is toonhoogte die gehooreienskap waarvolgens klanke op ’n toonleer van laag tot hoog gerangskik kan word. Aangesien toonhoogte soortgelyk aan frekwensie is, word dit byna heeltemal bepaal deur hoe vinnig die klankgolf die lug laat vibreer en het dit byna niks te doen met die intensiteit, of amplitude, van die golf nie. Dit wil sê, "hoë" toonhoogte beteken baie vinnige ossilasie, en "lae" toonhoogte stem ooreen met stadiger ossillasie.
In die meeste gevalle stem die toonhoogte van komplekse klanke soos spraak en musieknote baie nou ooreen met die herhalingstempo van periodiese of bynaperiodiese klanke, of aan die omgekeerde van die tydinterval tussen herhalende soortgelyke gebeurtenisse in die klankgolf.
Toonhoogte hang in mindere mate af van die vlak van klankdruk (klanksterkte) van die toon, veral by frekwensies laer as 10 000 Hz en bo 20 000 Hz. Die toonhoogte van die laer tone word laer namate klankdruk toeneem. Byvoorbeeld, ’n toon van 200 Hz wat baie hard is, klink ’n halftoon laer as wanneer dit skaars hoorbaar is. Bo 20 000 Hz word die toonhoogte hoër namate die geluid harder word.
Teorieë oor die waarneming van toonhoogte
Teorieë oor die waarneming van toonhoogte probeer verklaar hoe die fisiese klank en spesifieke fisiologie van die gehoorstelsel saamwerk om die ervaring van toonhoogte teweeg te bring. Oor die algemeen kan teorieë van die waarneming van toonhoogte verdeel word in plekkodering en tydkodering. Plekteorie is van mening die waarneming van toonhoogte bepaal word deur die plek van die grootste beweging van die basilêre membraan.
Bepaalde en onbepaalde toonhoogte
Nie alle musiekinstrumente bring note met ’n duidelike toonhoogte voort nie. Die slaginstrument sonder toonhoogte (’n soort slaginstrument) bring nie spesifieke toonhoogtes voort nie. ’n Klank of noot van bepaalde toonhoogte is een waar ’n luisteraar die toonhoogte moontlik (of betreklik maklik) kan vasstel. Klanke met ’n bepaalde toonoogte het harmoniese frekwensiespektrums of is naby harmoniese spektrums.
’n Klank of noot van onbepaalde toonhoogte is een wat ’n luisteraar onmoontlik of relatief moeilik kan identifiseer met betrekking tot toonhoogte. Klanke met ’n onbepaalde toonhoogte het nie harmoniese spektrums nie of het gewysigde harmoniese spektrums wat as inharmonisiteit bekend staan.
Dit is nog steeds moontlik dat twee klanke van onbepaalde toonhoogte duidelik hoër of laer as mekaar kan wees. Byvoorbeeld, ’n snaartrom het ’n hoër waargenome toonhoogte as ’n bastrom al het albei ’n onbepaalde toonhoogte, aangesien die klank van die snaartrom hoër frekwensies het. Met ander woorde, dit is moontlik en dikwels maklik om die relatiewe toonhoogtes van twee klanke van onbepaalde toonhoogte rofweg vas te stel, maar klanke van onbepaalde toonhoogte pas nie netjies in enige spesifieke toonhoogte in nie. ’n Spesiale soort toonhoogte kom dikwels in die vrye natuur voor wanneer klank die oor van ’n waarnemer direk van die bron bereik, en ook nadat dit van ’n klankweerkaatsende oppervlak weerkaats is. Hierdie verskynsel word herhalingstoonhoogte genoem omdat ’n voorvereiste daarvan is dat ’n ware herhaling van die oorspronklike klank by dit gevoeg word.
Toonlere
Die relatiewe toonhoogtes van individuele note in ’n toonleer kan bepaal word deur een van ’n aantal stemmingstelsels. In die weste is die chromatiese toonleer met twaalf note die algemeenste metode van organisering, met gelykswewende stemming wat nou die stemmetode is wat die meeste gebruik word. Daarvolgens is die toonhoogteverhouding tussen enige twee opeenvolgende note van die toonleer presies die twaalfde wortel van twee (of ongeveer 1,05946). In getempereerde stelsels (soos gebruik in die tyd van Johann Sebastian Bach, byvoorbeeld), is verskillende metodes van stemming gebruik. Byna al hierdie stelsels het een interval gemeen, die oktaaf, waar die toonhoogte van een noot dubbel die frekwensie van die ander is. Byvoorbeeld, as die A bo middel-C 440 Hz is, is die  A ’n oktaaf bo dit 880 Hz.
Ander musikale betekenisse van toonhoogte
In atonale, twaalftoon-, of musikale versamelingsleer is ’n "toonhoogte" ’n spesifieke frekwensie terwyl ’n toonhoogteklas al die oktawe van ’n frekwensie is. In baie analitiese besprekings van atonale en posttonale musiek, word toonhoogtes deur heelgetalle benoem weens oktaaf- en enharmoniese ekwivalensie (byvoorbeeld, in ’n seriële stelsel word C♯ en D♭ as dieselfde toonhoogte beskou, terwyl C4 en C5 funksioneel dieselfde is, maar een oktaaf uitmekaar).
Perfekte Toonhoogte
Sommige musikante en sangers het ŉ gawe ontwikkel wat perfekte toonhoogte (Eng: Absolute Pitch) genoem word. Voorbeelde sluit in Charlie Puth en Eddy Chen van TwoSet Violin.
Freyr
thumb|180px|'n Beeld uit die [[Wikingtydperk wat in 1904 in Swede ontdek is en vermoedelik die god Freyr uitbeeld. ]]
Freyr of Frey (Oudnoors vir "meester) is een van die bekendste gode in die Noorse mitologie. Hy word verbind met heilige koningskap, vrugbaarheid, vrede, vooruitgang en viriliteit, met sonskyn en mooi weer, en met 'n goeie oes. Freyr, soms Yngvi-Freyr genoem, is veral met Swede verbind en beskou as 'n voorouer van die Sweedse koningshuis. Hy is ook verbind met plesier, en 'n fallusstandbeeld van hom is in die tempel by Uppsala opgerig.
Mites
In die mitologiese stories in die Yslandse boeke Poëtiese Edda en Prosaïese Edda is Freyr een van die Wane, die seun van die god Njord en sy suster-vrou, en die tweelingbroer van die godin Freyja.
Zolorivier
Die Zolorivier is 'n spruit en 'n sytak van die Tsomorivier, sentraal geleë in die Oos-Kaap. Dit val in die opvanggebied van die Groot-Keirivier.
Freyr
Mites
Die gode het vir hom Alfheimer (Álfheimr), die ryk van die elwe, present gegee toe hy tande kry. Hy ry op die wildevark Gullinbursti, wat deur dwerge gemaak is, en besit die skip Skidbladnir (Skíðblaðnir), wat altyd 'n goeie wind kry en wat opgevou en in jou sak gebêre kan word as dit nie gebruik word nie. Freyr is ook al met die perdekultuur vereenselwig. Hy het heilige perde aangehou in sy heiligdom by Trondheim in Noorweë.
Die langste bekende mite oor Freyr handel oor hom toe hy verlief geraak het op die trol Gerd. Sy word eindelik sy vrou, maar eers moet Freyr sy swaard weggee wat self veg as dit deur 'n wyse persoon gebruik word. Sonder sy swaard sal hy eindelik deur die vuurreus Surtr doodgemaak word in die Ragnarök.
Polymastia laganoides
Die spons behoort tot die genus Polymastia en tot die familie Polymastiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1895 deur Lambe.
Kamera
’n Kamera is ’n optiese instrument wat beelde registreer wat in die kamera gestoor of na ’n ander plek oorgedra kan word, of albei. Dit kan stilfoto's wees of bewegende beelde soos video's of rolprente. Die term "kamera" kom van die woorde camera obscura (Latyn vir "donkerkamer"), ’n vroeë metode om beelde te projekteer. Die moderne kamera het uit die camera obscura ontwikkel. Dit werk baie soos die menslike oog.
Werking van ’n kamera
’n Kamera kan werk met die lig van die sigbare spektrum of ander dele van die elektromagnetiese spektrum ’n Stilkamera is ’n instrument wat ’n enkele beeld van ’n voorwerp of toneel skep en dit op ’n beeldsensor of fotografiese film registreer. Alle kameras gebruik dieselfde basiese ontwerp: lig gaan ’n toe houer deur ’n konvergensielens binne en ’n beeld word op ’n ligsensitiewe medium geregistreer. ’n Sluitermeganisme beheer hoe lank die lig in die kamera skyn. Die meeste fotografiese kameras het ’n funksie wat die fotograaf in staat stel om die toneel te sien wat afgeneem word, om te sorg dat ’n bepaalde deel van die toneel in fokus is en die beligting te beheer sodat die foto nie te lig of te donker is nie. ’n Toonskerm stel die fotograaf in staat om die stellings soos die filmspoed, beligting en sluiterspoed te sien.
’n Rolprent- of videokamera werk op dieselfde beginsel, behalwe dat dit ’n reeks statiese beelde kort ná mekaar neem, gewoonlik teen ’n spoed van 24 raampies per sekonde. Wanneer die beelde gekombineer en in die regte volgorde vertoon word, word die illusie van beweging verkry.
Geskiedenis
Die voorloper van die kamera was die camera obscura. In die 5de eeu v.C. het die Chinese filosoof Mo Ti opgemerk ’n prikgaatjie kan ’n omgekeerde en gefokusde beeld skep wanneer lig deur die gaatjie tot in ’n donker plek skyn. Hy is die eerste mens bekend wat die verskynsel ondersoek het om ’n foto te skep. Aristoteles het ook dié beginsel in die 4de eeu v.C. genoem. Hy het beskryf hoe hy ’n gedeeltelike sonsverduistering in 330 v.C. waargeneem het deurdat hy die beeld van die son deur ’n klein opening tussen die blare van ’n boom geprojekteer gesien het. In die 10de eeu n.C. het die Arabiese geleerde Ibn al-Haytham (Alhazen) ook geskryf hoe hy ’n sonsverduistering deur ’n prikgaatjie gesien het, en hy het beskryf hoe ’n skerper beeld verkry kon word deur die gaatjie kleiner te maak. Teen die 15de eeu het kunstenaars en wetenskaplikes dié verskynsel gebruik om waarnemings te maak. Oorspronklik moes die waarnemers in ’n kamer staan waar ’n klein gaatjie in die een muur gemaak is. Hulle kon dan die beeld van ’n toneel buite die kamer op die teenoorgestelde muur sien. Die naam camera obscura, Latyn vir "donker kamer", kom van hierdie vroeë gebruik. Die term is vir die eerste keer gebruik deur die wiskundige en sterrekundige Johannes Kepler in sy Ad Vitellionem paralipomena van 1604.
Voor die ontwikkeling van die kamera was dit honderde jare lank reeds bekend dat sommige stowwe, soos silwersoute, donkerder word wanneer dit aan sonlig blootgestel word. In ’n reeks proefnemings wat in 1727 gepubliseer is, het die Duitse wetenskaplike Johann Heinrich Schulze gedemonstreer dat die verdonkering net deur lig veroorsaak word en nie deur hitte of die blootstelling aan lug nie. Die Sweedse apteker Carl Wilhelm Scheele het in 1777 gewys silwerchloried was buitengewoon geneig om donkerder te word van blootstelling aan lig, en wanneer dit eers donker is, word dit onoplosbaar in ’n ammoniakoplossing. Die eerste mens wat hierdie manier gebruik het om beelde te maak was die Brit Thomas Wedgwood. Hy het items soos blare en insekvlerke op keramiekpotte gesit wat bedek was met silwernitraat, en dit dan aan lig blootgestel. Dié beelde was egter nie permanent nie omdat Wedgwood nie ’n fikseermeganisme gebruik het nie. Hy het eindelik misluk in sy poging om permanente beelde te maak wat deur ’n camera obscura geskep is.
Die eerste permanente foto is in 1826 deur Joseph Nicéphore Niépce geneem met ’n glybare houtbokskamera wat in Parys deur Charles en Vincent Chevalier gemaak is. Niépce het sedert 1816 geëksperimenteer met maniere om beelde van die camera obscura te fikseer. Die foto wat Niépce geneem het, wys die toneel buite sy venster. Dit is met ’n beligtingstyd van agt uur geneem op piouter bedek met bitumen. Niépce het sy proses "heliografie" genoem. Hy het met die uitvinder Louis Daguerre gekorrespondeer, en die twee het ’n vennootskap aangegaan om die proses te verbeter. Niépce het ook met ander chemikalieë geëksperimenteer om kontras op sy heliograwe te verhoog. Daguerre het ’n beter camera obscura ontwerp, maar die vennootskap het in 1833 geëindig toe Niépce oorlede is. Daguerre het daarin geslaag om ’n skerp beeld met hoë kontras te skep op ’n plaat wat met silwerjodied bedek was en daarna aan kwikdamp blootgestel is. Teen 1837 was hy in staat om beelde te fikseer met ’n gewone soutoplossing. Hy het die proses "daguerreotipe" genoem en ’n paar jaar lank gesukkel om dit kommersieel suksesvol te maak. Die Franse regering het eindelik Daguerre se proses aangeskaf vir openbare gebruik.
Die eerste kamera wat vir kommersiële gebruik vervaardig is, was ’n daguerreotipe-kamera wat deur Alphonse Giroux gebou is. Dit was ’n dubbelhouer-ontwerp met ’n landskaplens aan die buitenste houer, en ’n fokusskerm en beeldplaat aan die binneste houer. Deur die binneste houer te skuif kon voorwerpe in fokus gebring word. ’n Wiel met groewe wat ’n koperflap voor die lens beheer het, het as sluiter gedien. Die beligtingstyd was in 1839 enigiets van 5 tot 30 minute.
In 1839 is soortgelyke kameras vervaardig met koperplate wat met silwer bedek was; dit was die eerste praktiese fotografiese medium. Kolodionprosesse het in die 1850's die daguerreotipe vervang. Die eerste kameras van dié soort was eenvoudig, maar meer ingewikkelde ontwerpe het later die lig gesien. Met die Dubroni van 1864 is die ontwikkeling van die plate in die kamera self gedoen in plaas van in ’n donkerkamer. Ander kameras is met veelvoudige lense toegerus om verskeie klein foto's op ’n enkele groot plaat te maak, byvoorbeeld vir visitekaartjies. In dié tyd het die gebruik van kamerakonsertinas (bellows) algemeen geraak en die groter en swaarder boksontwerpe het verdwyn.
Jare lank was die beligtingstye lank genoeg sodat fotograwe bloot die lens se deksel afgehaal het om ’n foto te neem en dan weer die deksel teruggeplaas het nadat hulle die sekondes of minute afgetel het wat hulle gedink het nodig was vir die regte beligting. Nadat sensitiewer fotografiese materiale beskikbaar geraak het, het kameras meganiese sluitermeganismes begin gebruik wat korter en akkurater beligtingstye moontlik gemaak het.
Die eerste kamera wat digitale tegnologie gebruik het om beelde te neem en stoor, is in 1975 deur die Kodak-tegnikus Steven Sasson ontwerp. Sy kamera het swart-wit foto's op ’n kasset gestoor. Die beelde is dan van die kasset af gelees en op ’n TV-skerm gekyk.
Beeldvaslegging
Tradisionele kameras vang lig vas op ’n fotografiese film of plaat. Video- en digitale kameras gebruik elektroniese beeldsensors en beelde word dan in ’n geheuekaart binne die kamera gestoor.
Kameras wat een beeld op ’n slag neem, staan bekend as stilkameras en dié wat ’n reeks beelde neem as rolprent- of videokameras. Soms oorvleuel die kameras, want baie moderne stilkameras kan ook video's neem.
Lens
Die lens van die kameras vang die lig op en fokus dit op die film of sensor. Die ontwerp en vervaardiging van die lens is belangrik vir die gehalte van die foto's wat geneem word. Die tegnologiese rewolusie in kamera-ontwerp in die 19de eeu het ’n groot verbetering van optiese glas en lensontwerp tot gevolg gehad, wat groot voordele vir ander optiese instrumente ingehou het, van brille tot mikroskope.
Kameralense is beskikbaar in ’n groot verskeidenheid fokusafstande. Hulle wissel van uiters wyehoeklense tot telefotolense. Elk is goed vir ’n sekere soort fotografie. Eersgenoemde is veral geskik vir byvoorbeeld die afneem van geboue, want dit gee ’n wye beeld van die gebou. Laasgenoemde word weer dikwels vir sport- of wildfotografie gebruik omdat dit die voorwerp nader bring, hoewel dit meer geneig is om enige beweging deur die fotograaf te registreer. Normale lense is geskik vir portret- of dokumentêre foto's omdat dit gewoonlik ’n redelik groot lensopening het.
Fokus
Vanweë die optiese eienskappe van ’n lens sal net voorwerpe binne sekere afstandsgrense in fokus wees. Die fokus kan egter verstel word en daar is verskeie maniere om dit te doen. Die eenvoudigste kameras het ’n vaste fokus en gebruik ’n klein lensopening en wyehoeklens om te verseker alles binne ’n sekere afstand van die kamera (gewoonlik sowat 3 meter) tot in oneindigheid is redelik gefokus. Dit word gewoonlik in goedkoper kameras aangetref.
Met meetsoekerkameras (rangefinder cameras) kan die afstand na voorwerpe gemeet word deur middel van ’n eenheid bo-op die kamera, en so kan die fokus akkuraat gestel word. Enkellensreflekskameras stel die fotograaf in staat om die fokus en samestelling visueel te bepaal deur middel van ’n objektieflens en bewegende spieël om die beeld op ’n skerm te vertoon. Moderne kameras het outofokusstelsels om die kamera outomaties te laat fokus deur middel van ’n verskeidenheid metodes. By meeste kameras kan die fokus deesdae gestel word vir ’n bepaalde soort fotografie; die stellings word op die kamera aangedui deur simbole, soos ’n kop en skouers vir portretstudies, of ’n berg vir landskapfotografie.
Beligtingsbeheer
Die grootte van die lensopening en die helderheid van die toneel is die faktore wat bepaal hoeveel lig die film of sensor op ’n gegewe tyd bereik, en die sluiterspoed bepaal vir hoe lank dit op die film of sensor skyn. Dieselfde beligting kan bereik word met ’n groter lensopening en vinniger sluiterspoed as met ’n kleiner lensopening en stadiger sluiterspoed.
Sluiters
Hoewel ’n verskeidenheid soorte sluiters al deur die jare ontwerp is, word veral twee soorte deesdae gebruik.
Filmformate
’n Groot verskeidenheid film- en plaatformate word in kameras gebruik. In die vroeë geskiedenis van die kamera het die groottes gewoonlik afgehang van die model en vervaardiger, hoewel ’n mate van standaardisasie gou ontstaan het vir die gewildste kameras. Die bekendstelling van rolfilm het standaardisasie bespoedig sodat net ’n paar groottes rolfilm teen die 1950's in gebruik was. Dit het ingesluit 120-film, 220-film, 127-film en 135-film (35 mm-film, vir 12, 24 of 36 foto's).
Vir rolprentkameras is 35 mm breë film met perforasies weerskante in die 1890's as die standaard vasgestel. Dit word steeds vir die vervaardiging van feitlik alle filmgebaseerde rolprente gebruik. Vir amateurgebruik was daar al verskeie formate, met breedtes van 17,5, 9,5, 16 en sedert 1932 ook 8 mm. Die Super 8-formaat, met dieselfde breedte maar kleiner gaatjies en dus ’n groter raampie-oppervlakte, is in 1965 bekendgestel.
Plaatkamera
Die vroegste kameras waarvan aansienlike hoeveelhede vervaardig is, het gesensiteerde glasplate gebruik. Lig het die kamera binnegegaan deur ’n lensbord wat van die plaat geskei was deur ’n kamerakonsertina wat uitgerek kon word.
Van hulle was eenvoudig, maar daar was ook enkellensreflekskameras met omruilbare lense en selfs kameras vir kleurfotografie. Baie het kontroles gehad om die lens laer of hoër te stel en om dit vorentoe of agtertoe te draai om die perspektief te beheer.
Die glasplate is later vervang met vlakfilm (of bladfilm) in ’n donker omhulsel. Hulle het ook dikwels ’n eenvoudige optiese beeldsoeker gehad. Kameras wat enkelfoto's op vlakfilm neem en baie soos die plaatkameras werk, word steeds vir statiese hoëgehaltefoto's gebruik; sien Grootformaatkamera hieronder.
Grootformaatkamera
Grootformaatkameras, wat vlakfilm gebruik, het ontwikkel uit die vroeëre plaatkameras en word steeds gebruik vir hoëgehaltebeelde in onder meer tegniese, argitektuur- en nywerheidsfotografie. Hulle het ’n verlengbare konsertina (bellows) met die lens en sluiter op ’n lensplaat aan die voorkant. Hulle kan rolfilm of digitale sensors gebruik benewens die standaardvlakfilm. ’n Groot verskeidenheid bewegings is moontlik waarmee die fokus en perspektief streng beheer kan word. Dié kameras kan net vir statiese voorwerpe gebruik word en is stadig.
Mediumformaatkamera
Mediumformaatkameras se filmgrootte is tussen dié van grootformaat- en 35 mm-kameras, gewoonlik 120- of 220-rolfilm. Die algemeenste beeldgroottes is 6×4,5 cm, 6×6 cm en 6×7 cm; die ouer 6×9 cm word deesdae selde gebruik. Daar is meer variasies in die ontwerp van dié kameras as in dié van die groter formaat. Daar is selfs kompakte mediumformaatkameras te kry.
Enkellensreflekskamera
In enkellensreflekskameras ( SLR cameras) sien die fotograaf die toneel deur die kameralens. Dit voorkom parallaks, wat plaasvind wanneer die beeldsoekerlens en die lens wat die foto neem, geskei word. Die kameras is in verskeie formate beskikbaar, maar die algemeenstes is vir 35 mm-film. Dit het die oorgang na digitale kameras baie makliker gemaak aangesien die kameragrootes dieselfde is en hulle soms dieselfde lensstelsels gebruik.
Feitlik alle enkellensreflekskameras gebruik ’n frontale spieël in die optiese pad om die lig van die lens deur die kykskerm en pentaprisma te gelei na die oogstuk. Met die neem van die foto word die spieël uit die pad van die lig gewip voordat die sluiter oopgaan.
Dubbellensreflekskamera
Dubbellensreflekskameras ( twin-lens reflex or TLR cameras) het twee feitlik identiese lense gebruik, een om die beeld te vorm en die ander as ’n beeldsoeker. Die kyklens was net bo die fotografeerlens geplaas. Die kyklens het ’n beeld op die kykskerm gegooi wat van bo-af gesien kon word. Gewoonlik het die twee beelde presies ooreengestem, maar op kort afstand het ’n mate van parallaks voorgekom.
Kitskamera
In dié kameras, waarvan Polaroid-kameras die bekendstes was, word die film in die kamera ontwikkel. Ná ’n minuut word die deklaag afgetrek vir ’n enkele, oorsponklike positiewe foto in ’n vaste formaat. Met sekere stelsels is dit ook moontlik om ’n kitsnegatief te skep, waarvan nog afdrukke dan in ’n laboratorium ontwikkel kan word. Kitskameras is in verskillende formate beskikbaar, en rolle kitsfilm is te kry vir gewone kameras.
Mik-en-druk-kamera
Kompakte of mik-en-druk-kameras is stilkameras wat op ’n eenvoudige manier werk vir mense wat hulself nie as fotograwe beskou nie, maar graag goeie foto's wil neem. Die meeste gebruik lense wat outomaties fokus en stel ook die beligting en lensopening outomaties. Die meeste het ook ’n ingeboude flits.
Dit is verreweg die gewildste alleenstaande kamera (in teenstelling met kamerafone). Verkope het ná omstreeks 2010 begin afneem toe slimfone gewilder geraak het vir dié doel.
Tray Chaney
Tray Chaney is 'n Amerikaanse akteur.
Heksrivier (Noord-Kaap)
Die Heksrivier is 'n spruit wat in die Bo-Karoo in die Noord-Kaap van Suid-Afrika vloei. Dit is in die Ubuntu Plaaslike Munisipaliteit en in die opvanggebied van die Oranjerivier.
Dit is net oos van die R403-pad met die naaste dorpe Victoria-Wes, Loxton en Britstown.
Polymastia mamillaris
Polymastia mamillaris is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Polymastia maeandria
Polymastia maeandria is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Polymastia mamillaris
Die spons behoort tot die genus Polymastia en tot die familie Polymastiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1806 deur Müller.
Leonard Rossiter
Leonard Rossiter (21 Oktober 1926 – 5 Oktober 1984) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Oliver! (1968) en 2001: A Space Odyssey (1968), en in die televisiereekse Rising Damp (1974) en The Fall and Rise of Reginald Perrin (1976).
Margaret Mayo (dramaturg)
Margaret Mayo (19 November 1882 – 25 Februarie 1951) was 'n Amerikaanse skryfster en aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Baby Mine (1917), The Poor Boob (1919), Polly of the Circus (1932), en Twin Beds (1942).
Unkulunkulu
Unkulunkulu is die opperwese in die kultuur van die Zoeloes. Die idees rondom Hom is vaag.
Skepper
Volgens die Zoeloe-mitologie het die mens gevolg deur ‘n trop beeste uit ‘n rietpol ontsnap. Die eerste wat tevoorskyn gekom het, was Unkulunkulu, “die eerste”, “die groot-groot vader”, “die wyse”, “die ou-oue”, “die almagtige”, die vader van alle Zoeloes. Hy word beskou as die skepper van alles wat bestaan, naamlik die mense (die Zoeloes), diere, land, water, reën, storms, droogte, peste en selfs die dood. En hy toon sy misnoë met die mens se optrede deur hael en donderweer en soms die dood deur mense met die weerlig te slaan. Hy het sy mense geleer hoe om te jag, plant en vuur te maak. Wanneer weerlig ‘n bees doodslaan, beskou ‘n Zoeloe dit dat Unkulunkulu besig is om vir Homself te slag. Hierdie skepper woon êrens in die hemel, maar staan baie afsydig teenoor die mens. Hy word deur sy volgelinge beskou as te ver om in gebed aan te roep, maar die afgestorwenes woon tog by Hom in die hemel. Die Zoeloe glo dat die sterre die oë is van daardie mense wat na hul familielede op aarde terugkyk. Na die koms van die Christen-sendelinge het die naam Unkulunkulu ‘n sinoniem vir die Christene se God geword.
Priesters
Priesters wat ‘n voorbeeldige lewe gevoer het, was bekend as die abelusi bezulu en hulle het na aan die die Skepper gestaan. Hulle kon deur Hom weerverskynsels soos die weerlig, donderweer en reën beïnvloed. Hulle is beskou as die “bewakers van die hemel”.
Fabel
Unkulunkulu het ‘n verkleurmannetjie na die aarde gestuur met die boodskap aan die mens dat die mens onsterflik is. Die verkleurmannetjie was so stadig om die boodskap oor te dra dat Unkulunkulu sy geduld verloor het. Unkulunkulu stuur toe ‘n akkedis na die mens met ‘n nuwe boodskap wat lui dat die dood op die mens wag. Toe die verkleurmannetjie uiteindelik wel by die mens opdaag, het die akkedis reeds sy boodskap afgelewer. Dus was alle mense van nou af almal sterflik. As vertroosting het Unkulunkulu die huwelik ingestel sodat die mens deur sy kinders kan voortleef. Hy het boonop vir hulle genesers gestuur om siekes te behandel en vuur om kos gaar te maak.
Esther Carena
Esther Carena (24 Augustus 1898 – 26 Januarie 1972) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente ''Die Diktatur der Liebe, 2. Teil - Die Welt ohne Liebe (1921), Die Schuldige (1921), Die Silbermöve (1922), en Das Herz der Lilian Thorland'' (1924).
William Cotton Oswell
William Cotton Oswell (27 April 1818 – 1 Mei 1893) was 'n Engelse ontdekkingsreisiger in Afrika en ander gebiede.
Hy is in Leytonstone, Essex gebore en het Rugbyschool bygewoon. In 1837 het hy 'n pos by die Oos-Indiese Kompanjie in Madras verkry deur sy oom John Cotton, wat 'n direkteur van die maatskappy was. Hy het tien jaar daar aangebly, Tamil en ander tale geleer en chirurgie en medisyne studeer.
Hy is om gesondheidsredes na Suid-Afrika gestuur en het die Kalahari-woestyn in Betsjoeanaland (nou Botswana) verken en die Ngamimeer opgespoor. Hy het saam met David Livingstone aan ekspedisies na die Zambezirivier deelgeneem. Een van Livingstone se kinders, gebore in Botswana in 1851, se naam was William Oswell Livingstone. Op 'n ander ekspedisie het hy die eerste Europeër geword wat Mumbuluma-waterval en Kalambo-waterval gesien het in wat sedertdien Zambië geword het. Hy het in 1853 na Engeland teruggekeer en mediese pligte tydens die Krimoorlog verrig. In 1855–56 het hy in Noord- en Suid-Amerika gereis. In 1860 trou hy met sy vrou Agnes, vestig hom in Groombridge, Kent en het vyf kinders gehad.