cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andries Hendrik Potgieter
Die Trek
Eers sou daar finaal met Silkaats afgereken word. Saam met Piet Uys, wat hom intussen met ’n vry groot geselskap uit die omstreke van Grahamstad by die Trek gevoeg het, is in November 1837 ’n tweede strafekspedisie teen die Matabele-koning uitgestuur. Na ’n reeks gevegte wat nege dae geduur het, is Silkaats se leër verjaag en die hele Matabelestam verplig om die wyk te neem oor die Limpoporivier. Hierdie skitterende wapenfeit van Potgieter is tot dusver nie voldoende beklemtoon nie. Ons moet onthou dat die Voortrekkers die Matabeles hier in hul eie vesting gaan aanval het, ’n vesting wat buitendien uitstekend gekies was. Hulle het ook geen laer gehad om hulle tot beskerming te dien nie, daar hulle die aanvallers was. Nogtans het die klein kommando van ongeveer 360 man daarin geslaag om die gedugte Matabele-koning met sy leër van om en by die twintigduisend man te verdryf. Wat die Slag van Bloedrivier en die daaropvolgende geveg aan die Wit-Umfoloos vir Natal beteken het, het die oorwinning van Potgieter aan die Marico vir Transvaal beteken. Die gebied is bevry van ’n moorddadige dwingeland en oopgestel vir die blanke beskawing. Uit 'n breë Suid-Afrikaanse standpunt beskou, moet daar ook nie vergeet nie dat Natal maar net ’n paar jaar in die hande van die Voortrekkers gebly het, terwyl daar in die gebied wat Potgieter geruil en verower het, later die twee Boererepublieke verrys het.
Potgieter het meestal net blaam gekry vir die mislukking van die ekspedisie wat hy en Piet Uys teen Dingaan gelei het. Nooit word ’n woord van waardering geuit vir die opoffering wat hy hom getroos het om sy laers in die Vrystaat alleen te laat en die lang tog na Natal te onderneem om sy landgenote by te staan nie. Die veldtog teen Silkaats het getoon dat Potgieter nie ’n lafaard en ook nie ’n onbekwame aanvoerder was nie, al het hy as mens en as leier nie dieselfde vertroue as Piet Retief ingeboesem nie. Die nederlaag by Italeni strook dus nie met sy verlede as krygsman nie. Eerder moet die noodlottige afloop verwyt word aan die gretigheid van die volgelinge van Retief om wraak te neem op die Zoeloes wat hul leier so verraderlik vermoor het. Piet Uys se mense het blindelings gestorm en sodoende in ’n val geloop. As Potgieter ook halsoorkop gehandel het, sou hy miskien as ’n held beskou gewees het, maar dan was die verlies aan menselewens wel baie groter. Dit kan hom met meer reg verwyt word dat hy sy landgenote in Natal in die steek gelaat het toe daar groot gevaar van alle kante gedreig het. Maar ook hier is versagtende omstandighede aan te voer – die verwyte wat hy as oorgeblewe aanvoerder in die ongelukkige slag nou alleen moes dra, en die feit dat hy nooit enige heil in die Trek na Natal gesien het nie.
Na sy terugkeer uit Natal het Potgieter eindelik geleentheid gehad om sy plan uit te voer om na Transvaal te trek, en voor die einde van 1838 is Mooiriviersdorp of Vryburg, later bekend as Potchefstroom, deur hom oorkant die Vaalrivier gestig. Die mure van Potgieter se huis is vandag nog op die plaas Witstinkhoutboom te sien. Ook ’n paar van die vrugtebome wat hy in sy tuin geplant het.
Intussen is Dingaan deur Andries Pretorius onderwerp, en in 1840 is ’n verstandhouding met Pretorius aangegaan dat die Adjunkraad van die Transvaalse Trekkers onder die oppergesag van die Natalse Volksraad sou staan. Hierdie feit dui ook aan dat Potgieter nie die eiegeregtige alleenheerser was waarvoor hy so dikwels aangesien word nie. Toe Natal egter in 1843 ’n Britse kolonie geword het, het Potgieter kommissaris Cloete in kennis gestel dat hy en sy volgelinge hulle nie gebonde ag deur die onderwerping van die Natalse Volksraad aan die Britse gesag nie. In 1844 is die Drie-en-dertig Artikels deur die Burgerraad opgestel, wat sedert 1842 die plek van die ou Adjunkraad ingeneem het. Van hierdie tydstip af was Transvaal dus ’n onafhanklike republiek.
Lewe na die Trek
Omdat die res van Potgieter se loopbaan buite die Trektydperk val, word dit net kortliks aangedui. In 1845 het hy Potchefstroom verlaat en Andries Ohrigstad gestig. Die rede hiervoor was dat die emigrante hulle op raad van Smellekamp noord van die 26ste breedtegraad, wat as die uiterste grens van die Britse invloedsfeer beskou is, wou vestig. Potgieter was onverbiddelik daarteen om iets met die Engelse te doen te hê; maar in teenstelling met Pretorius, wat wou onderhandel en traktate sluit, het hy in trek sy heil gesien.
Pretorius en Potgieter se uiteenlopende gesigspunte ten opsigte van die Engelse het ook persoonlike verwydering tussen hulle veroorsaak. Dit het tewens tweedrag onder die volk laat ontstaan; maar gelukkig het daar in Mei 1849 by Derdepoort eindelik ’n vereniging van alle Transvaalse Emigrante tot stand gekom, en ook Pretorius en Potgieter het nou tot mekaar begin toenader. Die versoening het te Rustenburg plaasgevind, nadat Pretorius in 1852 erkenning van onafhanklikheid van Transvaal verkry het. In Augustus en September 1852 het Potgieter nog ’n veldtog teen Sekwati, die weerspannige Bawendahoofman, gelei, en op 16 Desember is hy oorlede.
Kort voor sy dood het Potgieter gesante van Silkaats ontvang wat kom onderhandel het oor ’n ooreenkoms wat hulle die beskerming van die Boere teen die Betsjoeanas, wat intussen heelwat gewere en ammunisie van Engelse handelaars geruil het, sou verseker. Hoewel die traktaat eers op 8 Januarie 1853, ongeveer drie weke na Hendrik Potgieter se dood, onderteken is, moet die krediet daarvoor op sy rekening geplaas word, aangesien sy gesag en aansien by die Matabeles die aanleiding daartoe was. Silkaats het van sy kant af beloof om die wapenhandel onder sy volk teen te gaan en sy hele gebied – die grootste gedeelte van die toekomstige Suid-Rhodesië (nou Zimbabwe) – feitlik tot protektoraat van Transvaal verklaar. Daardeur is die pad vir die Voortrekkers na die Noorde oopgemaak. En as Potgieter nie op hierdie tydstip oorlede is en sy seun, kmdt. Piet Potgieter, kort na hom nie, sou die traktaat met Silkaats in die geskiedenis van Suid-Afrika veel meer gewees het as net ’n interessante “vodjie papier”.
Intyds
'n Tipiese voorbeeld kan die rekenaarbeheerde remstelsel in 'n kar wees. As die bestuurder 'n kar kan stop voordat dit 'n muur tref, word die werking as intyds beskou; as die kar die muur tref dan was dit natuurlik nie so nie. Baie masjiene vereis intydse beheerders om onstabiliteit te vermy, wat kan lei tot ongelukskade of vernietiging van die stelsel, mense of voorwerpe.
Sommige intydse stelsels het nie so 'n beperking op vertraging nie, solank die invoerdata vinnig genoeg verwerk kan word sodat geen opeenhoping plaasvind nie. In 'n intydse digitale seinverwerkingstelsel kan die geanaliseerde (inset) of gegenereerde (uitset) monsters (of hulle nou saam gegroepeer word of indiwidueel verwerk word) verwerk (of gegenereer) word op 'n deurlopende basis in die tyd wat dit neem om die in- en/of uitset van dieselfde stel monsters te verrig onafhanklik van die verwerkingsvertraging. Beskou 'n oudio DSV as voorbeeld: as 'n proses 2.01 sekondes neem om 2.00 sekondes se klank te verwerk of te analiseer, dan is die bewerking nie intyds nie. As dit 1.99 sekondes neem dan is dit (of kan dit verander word in) 'n intydse DSV (digitale seinverwerkingsproses).
'n Alledaagse voorbeeld hiervan is een waar 'n mens in 'n tou staan by die kassier van 'n supermark. As die tou asimptoties langer en langer word sonder einde dan is die betaalproses nie intyds nie. As die lengte van die tou beperk word, word kliënte verwerk en uitgelaat (uitset) net so vinnig as wat hulle agter die tou inkom (inset) en kan die proses as intyds beskryf word. Die bestuurder kan in die geval sy besigheid kwyt wees of baie klandisie verloor as hy nie sy betaalproses intyds kan maak nie (dit is dus fundamenteel belangrik dat die proses intyds is).
In die ekonomie is intydse stelsels basies inligtingstegnologieë, wat intydse toegang tot inligting of data verskaf. Die vermoë van 'n maatskappy om sy data intyds te verwerk verhoog die mededingendheid van die maatskappy. Intydse verwerkingstelsels is nuwe tegnologieë en word verwag om verder te verbeter in die komende dekades.
Skulprandskarnierwaterskilpad
Die skulprandskarnierwaterskilpad (Pelusios sinuatus) is 'n waterskilpad wat in die Limpopo-provinsie, Laeveld en Mpumalanga voorkom. Die skilpad word 30 tot 40 cm lank en weeg tot 7 kg. Dit kom redelik algemeen voor. Die skilpad is groot en swartbruin. Die rugdop is gekoepel. Skilde aan die dop se agterste gedeeltes is getand. Hulle vreet varswatermossels, paddas en aas, asook bosluise aan seekoeie en buffels.
Hormoon
duimnael|220px|Verskillende soorte hormone word in die liggaam afgeskei, met verskillende biologiese rolle en funksies. (klik om leesbaar te vergroot)
’n Hormoon is ’n chemiese prikkelstof wat deur bepaalde kliere in veelsellige organismes afgeskei word. Dit word deur die bloedvatstelsel na verafgeleë organe gestuur om fisiologie en gedrag te beheer. Dit is in teenstelling met senuoordraers, waarvan die invloed meestal by sinapse uitgeoefen word.
Hormone het uiteenlopende chemiese strukture, van hoofsaaklik drie klasse: eikosanoïede, steroïede en aminosure/proteïene-derivate (amiene, peptiede en proteïene). Die kliere wat hormone afskei, kom hoofsaaklik in die endokriene stelsel voor.
Werking
Hormone word gebruik om tussen organe en weefsel te kommunikeer vir die regulering van geestelike en fisieke gedrag, soos spysvertering, metabolisme, asemhaling, weefselfunksies, sintuiglike waarneming, slaap, stres, groei en ontwikkeling, beweging, voortplanting en buie. Hulle beïnvloed verafgeleë selle deur aan spesifieke reseptorproteïene in die teikensel te bind, en dit lei tot ’n verandering in die selfunksie. Wanneer ’n hormoon aan ’n reseptor bind, het dit die aktivering van ’n seintransduksiepad tot gevolg. Dit kan lei tot seltipespesifieke reaksies.
Desperate Housewives
Desperate Housewives is 'n Amerikaanse televisiereeks wat deur Marc Cherry, die reeksorganiseerder, geskep is en deur ABC Studios en Cherry Productions vervaardig word. Vir die vierde seisoen van die reeks was Marc Cherry, Bob Daily, George W. Perkins, John Pardee, Joey Murphy, David Grossman, Larry Shaw en Sabrina Wind die uitvoerende vervaardigers.
Hormoon
Werking
Hormone is soms deel van ’n eenvoudige en soms van ’n ingewikkelde stelsel. Om te weet of ’n klier meer of minder hormone moet afskei, maak die liggaam gebruik van negatiewe terugkoppeling. ’n Belangrike deel van die brein wat hierby betrokke is, is die hipotalamus. Dit bepaal die hoeveelhede van verskillende hormone in die bloed en reageer hierop deur self hormonale of senuboodskappe aan die endokriene kliere te stuur en daardeur word produksie van hormone gestimuleer of geïnhibeer.
Desperate Housewives
Die milieu van die verhaal is die straat Wisteria Lane in die fiktiewe Amerikaanse stad Fairview in Eagle State. Die verhaal volg hoofsaaklik die lewe van 'n groep vroue uit die perspektief van hul dooie buurvrou. Dit vertel van hul huishoudelike worstelinge en gesinslewe terwyl hulle met die geheime, misdade en raaisels gekonfronteer word wat agter die geslote deure van hul oënskynlik pragtige en skynbaar perfekte voorstedelike woongebied skuil.
Hormoon
Werking
Hormone kan in baie soorte weefsel afgeskei word. Endokriene kliere is die vernaamste voorbeeld, maar gespesialiseerde selle in verskeie ander organe, soos die eierstokke en testikels, skei ook hormone af. So skei die byskildklier parathormoon, die murg van die bynier adrenalien, die testikels testosteroon en die eilandjies van Langerhans insulien af.
Inleiding
Hormone is organiese stowwe soos proteïene, peptiede, aminosuurderivate en steroïede wat gesintetiseer word om 'n spesifieke reguleringsfunksie in sekere teikenselle of organe uit te voer. Die bes bestudeerde en bekendste hormone is die van werweldiere en veral die van die mens. Daar is egter baie bewyse dat hormone 'n belangrike rol speel by insekte, plante en moontlik selfs by die geslagtelike vermeerdering van sekere alge en fungi. By werweldiere word hormone deur endokriene en eksokriene kliere afgeskei.
Desperate Housewives
Sedert die reeks se première op die American Broadcasting Corporation (ABC) op 3 Oktober 2004 is dit krities sowel as deur die gehoor goed ontvang. Die reeks het al meermale Emmy-, Golden Globe- en Screen Actors Guild-toekennings ontvang, en daar is in April 2007 berig dat dit die gewildste TV-reeks in sy kategorie wêreldwyd is, met 'n gehoor van sowat 120 miljoen kykers.
Hormoon
Inleiding
Endokriene of buislose kliere is kliere wat hul produkte direk in die bloed wat deur die klier stroom uitskei. Eksokriene kliere daarteenoor skei hul produkte na buite uit. 'n Voorbeeld hiervan is die maagsapkliere, wat hul produkte direk in die maag afskei. Wanneer die hormone in die bloedstroom beland, word hulle na spesifieke teikenselle of organe in die liggaam vervoer waar hulle 'n reguleringsfunksie uitoefen.
Desperate Housewives
Produksie
Desperate Housewives word deur skepper Marc Cherry (van Cherry Productions), Austin Bagley en Touchstone Television (nou ABC Studios) vervaardig.
Hormoon
Inleiding
Hoewel daar reeds 'n baie lang tyd gegis is oor die aanwesigheid van besondere lewendgewende stowwe in die bloed en ander liggaamsvloeistowwe, is daar eers in die 20ste eeu belangrike wetenskaplike en praktiese vordering op die gebied gemaak.
Desperate Housewives
Produksie
Die idee vir die reeks het aan Marc Cherry gekom toe hy saam met sy moeder 'n nuusverslag oor Andrea Yates gekyk het. Voor Desperate Housewives was Cherry die bekendste vir die skryf en vervaardig van episodes vir ABC Studios / Touchstone Television se trefferkomediereeks The Golden Girls and die se opvolg, The Golden Palace. Daarbenewens het hy ook drie sepies geskep of gekoskep: The 5 Mrs. Buchanans, The Crew en Some of My Best Friends, waarvan geen langer as 'n jaar geloop het nie. Aanvanklik was dit vir Cherry moeilik om enige televisienetwerk te kry om geïnteresseerdheid te toon in sy nuwe reeks — HBO, CBS, NBC, Fox, Showtime en Lifetime het almal sy aanbod afgekeur. Uiteindelik het twee uitvoerendes by ABC, Lloyd Braun en Susan Lyne, die voorgestelde reeks die groen lig gegee. Kort daarna het Disney beide Braun en Lyne afgedank, nadat hulle ook 'n ander nuwe dramareeks, Lost, geodgekeur het.
Hormoon
Inleiding
Die wetenskap wat hom vandag besig hou met die studie van hormone en hormoonproduserende kliere, staan bekend as endokrinologie. Daar is wyd uiteenlopende verskille in die reguleringsfunksie van verskillende hormone. Sommige beheer metaboliese en groeiprosesse in die liggaam, ander reguleer weer slegs die sintese van ander hormone, Verskeie hormone het op verskillende prosesse in die liggaam 'n gesamentlike uitwerking, maar lok op ander plekke presies teenoorgestelde reaksies uit. Dit is duidelik dat al die reaksies onderhewig is aan 'n baie fyn balans en kontrolestelsel wat verseker dat al die betrokke prosesse normaal funksioneer. In hierdie balans speel terugvoerbeheer 'n baie belangrike rol.
NG gemeente Lindley
duimnael|links|300px|Die kerkgebou na die ontwerp van [[Wynand Louw. Ds. P.H.H. van Huyssteen het die hoeksteen op 27 November 1926 gelê.]]
Hormoon
Inleiding
ie terugvoermeganisme kan soos volg voorgestel word: hormoon A aktiveer 'n klier wat betrokke is by die sintese van hormoon B. Wanneer te veel van hormoon B geproduseer word, rem dit die afskeiding van hormoon A en daar word gevolglik ook minder van B geproduseer. As die vlak van hormoon B weer normaal is of benede normaal daal, word hierdie produksieremming van hormoon A opgehef. Ondanks hierdie beheermeganisme is die hormoonkonsentrasies in die liggaam nie altyd dieselfde nie, Die rede hiervoor is dat die liggaam se behoeftes kan verander en dat hormoonproduksie ook beïnvloed kan word deur eksterne prikkels wat op die brein inwerk. Hier speel die pituïtêre klier of hipofise 'n uiters belangrike rol.
Hormone van die hipofise
Die hipofise is 'n klein orgaan wat in die basis van die skedel geleë is. Dit staan onder die beheer van die hipotalamus, 'n deel van die middelbrein met 'n regulerende funksie in die outonome senuweestelsel. Die hipofise beheer op sy beurt deur middel van die produksie van spesifieke regulerende proteïenhormone die hormoonproduksie van baie van die belangrikste kliere in die liggaam. Hierdie skakeling tussen die brein en hormoonproduksie is van groot belang en is die manier waarop hormoonvlakke in die liggaam beïnvloed word deur eksterne prikkels soos temperatuurveranderinge, honger, dors, spanning, ensovoorts. Die hipofise bestaan uit 2 lobbe.
Die agterlob (posterior lob) skei 2 hormone af wat waarskynlik albei in die hipotalamus vervaardig word en dan afbeweeg na die agterlob, waar hulle uitgeskei word. Een van die 2 hormone is vasopressien, wat 'n rol speel by die regulering van die bloeddruk deur die uriensekresie by die niere te bekamp. Die benaming antidiuretikumhormoon (ADH) word deesdae ook dikwels gebruik in plaas van vasopressien, Die 'ander hormoon wat deur die agterlob van die hipofise afgeskei word, is oksitosien. Hierdie hormoon induseer spiersametrekkings by bevallings. Sintetiese bereidings van hierdie hormoon word soms gebruik om bevallings kunsmatig te bespoedig. 'n Tweede funksie van die hormoon is om die gladde spier van die melkkliere te laat saamtrek sodat melk in die bors na buite gedwing word. Melkproduksie self is egter onder beheer van 'n ander proteïenhormoon,· prolaktien, wat deur die voorlob van die hipofise afgeskei word.
Die meeste hormone van die voorlob van die hipofise (anterior lob) is egter betrokke by die aktivering van ander hormoonproduserende kliere. 'n Uitsondering is die sintese van die groeihormoon. Hierdie proteïen speel 'n rol by die regulering van die metabolisme en dit aktiveer 'n hele reeks prosesse wat met die groei en ontwikkeling van die liggaam verband hou. Die skildklier- (tiroïed-) stimulerende hormoon TSH aktiveer die produksie en uitskeiding van hormone in die skildklier. Ander dergelike hormone is die adrenokortikotropien (ACTH), wat die hormoonproduksie in die bynierskors beheer, en die gonadotrope hormone, wat betrokke is by die hormoonvorming in die geslagskliere van mans en vroue.
Die follikelstimulerende hormoon FSH veroorsaak by die vrou dat die follikels in die eierstokke ryp word as deel van die voorbereiding vir ovulasie. Dit bevorder ook die produksie van estrogene hormone. By die man speel FSH 'n rol by die ontwikkeling van saadbuisies in die testis en die groei van spermselle. Die luteïniserende hormoon (LH) veroorsaak die sekresie van estrogeen, ovulasie en die ontwikkeling van die corpus luteum, 'n liggaampie wat in die eierstokke ontwikkel nadat die eiersel afgeskei is en wat verantwoordelik is vir die afskeiding van progesteroon. By die man het LH 'n invloed op die sintese van die manlike geslagshormoon, testosteroon, wat plaasvind in die weefsel tussen die saadbuisies in die testis.
By diere is die gonadotrope hormone daarvoor verantwoordelik dat wyfies bronstig word. Die boodskap vir die afskeiding van die hormoon op die regte tyd van die jaar kom van die hipotalamus. In die Sowjetunie word die proses aangewend deur hipotalamusweefsel in te bou in visse (steurvisse) wat gebruik word vir die produksie van kaviaar. Op die manier word viseiers dwarsdeur die jaar geproduseer. Skakeling tussen die hipotalamus en die voorlob van die hipofise vind plaas deur middel van stowwe wat deur die bloedvate na die hipofise vervoer word.
Skildklierhormone
Die skildklier (tiroïed), wat voor in die nek rondom die lugpyp geleë is, produseer twee hormone: kalsitonien, 'n proteïenhormoon wat die kalsiumvlak in die bloed verlaag, en tiroksien, 'n aminosuurderivaat wat by alle werweldiere in dieselfde vorm voorkom. Tiroksien word afgeskei na stimulasie deur die hipofisehormoon TSH. Jodium is nodig vir die sintese van tiroksien en dit maak die skildklier die belangrikste verbruiker van jodium in die liggaam.
Tiroksien speel 'n belangrike rol by die sellulêre metabolisme van die meeste organe in die liggaam en verseker dat die nodige metaboliese tempo gehandhaaf word, selfs by volledige fisieke en geestelike rus. Hierdie metabolisme in rus, die sogenaamde basale metabolisme, kan gemeet word en verskaf 'n goeie aanduiding of die skildklier behoorlik werk. By diere het die hormone benewens 'n metaboliese funksie ook 'n invloed op die metamorfose van paddavissies tot amfibieë, of die verskynsel dat voëls, soogdiere en reptiele hul vere, pels of vel verloor, en op die ontwikkeling van horings by bokke.
Paratiroïedhormone
Die klein paratiroïedkliere, gewoonlik 4 in getal, lê agter, maar soms binne-in die skildklier. Hulle is verantwoordelik vir die sintese van paratormoon, ŉ hormoon wat beheer uitoefen oor die kalsium- en fosforkonsentrasie in die bloed. Dit mobiliseer hierdie stowwe uit die beenstelsel en reguleer die uitskeiding van fosforverbindings deur die niere.
Die werking van paratormoon is van groot belang vir die been-, die senuwee- en die spierstelsel in die liggaam. Omdat die hormoon baie belangrik is by kalsiummetabolisme, word die grootste paratiroïedkliere aangetref by diere met 'n hoë kalsiummetabolisme, soos voëls, wat kalsium nodig het vir die vorming van eierdoppe.
Bynierhormone
Die byniere is klein organe bo-op die niere. Hulle bestaan uit 'n buitenste laag, wat die bynierskors of korteks genoem word, en 'n binneste of medullêre laag. Adrenalien of noradrenalien word deur die selle van die binneste laag gevorm. Hierdie stowwe is belangrik vanweë hul betrokkenheid by die outonome senuweestelsel. Hulle speel ook 'n rol by koolhidraat- en vetmetabolisme. Hulle word nie as ware hormone beskou nie. Die hormone van die bynierskors, die kortikosteroïede, is van groot belang. Daar is 3 tipes. Die eerste tipe, die glukokortikoïede, is betrokke by koolhidraat- en kalsiummetabolisme, die uitskeiding van maagsappe en talle ander prosesse in die liggaam.
Hierdie hormone het 'n sogenaamde anti-inflammatoriese werking en het 'n remmende werking op oordadige reaksies van die liggaam as gevolg van infeksie of spanningstoestande. Uitskeiding van die hormone word geaktiveer deur die hipofisehormoon ACTH. Hierdie hormoon word uitgeskei nadat 'n boodskap ontvang is van die brein, wat op ŉ bepaalde noodsituasie reageer. Daar word in die medisyne baie van kortikosteroïede soos kortisoon gebruik gemaak. Baie van die verbindings het 'n semisintetiese oorsprong.
Die kortikosteroïede het ongelukkig ook 'n groot aantal ongewenste newe-effekte. Die tweede groep hormone van die bynierskors is die mineralokortikoïede, soos onder meer aldosteroon, 'n steroïedverbinding wat beheer uitoefen oor die kalium- en die natriumverlies tydens wateruitskeiding by die niere. Die laaste groep hormone van die bynierskors is die androgene (manlike hormone) en in mindere mate sekere vroulike hormone.
Geslagshormone
Die vroulike geslaghormone, estrogeen en progesteroon, word hoofsaaklik in die eierstokke gevorm. Die uitskeiding is onder beheer van die gonadotrope hormone van die hipofise. Hierdie hormone speel 'n rol in die ontwikkeling van vroulike geslagskenmerke en in talle liggaamsprosesse soos menstruasie en swangerskap. Testosteroon is die manlike geslagshormoon wat vanaf puberteit die manlike geslagsontwikkeling bepaal. Dit bepaal ook die libido of geslagsdrang. Die hormoon word gevorm in sekere selle van die testis (Leydig se selle) en die sintese word gereguleer deur die interstisiële selstimulerende hormoon (lSCH) van die hipofise.
Pankreashormone
Die pankreas het benewens sy eksokriene funksie met betrekking tot die uitskeiding van spysverteringsappe ook ŉ endokriene funksie. In die eilandjies van Langerhans word naamlik insulien gevorm wat betrokke is by die verlaging van die bloedsuiker. Deur sy beheer oor die koolhidraatmetabolisme is insulien van belang by selvoeding en bevorder sodoende die sintese van glikogeen, vet en proteïene. 'n Tekort aan insulien veroorsaak suikersiekte of diabetes mellitus.
Insulien is reeds aan die begin van die eeu vir die eerste keer geïsoleer en word vandag algemeen gebruik in die behandeling van diabetes. Dit is 'n betreklik klein proteïenmolekule en is van weë sy geneeskundige belang een van die eerste proteïene wat met behulp van genetiese manipulasie in bakteriese selle gesintetiseer is. Benewens insulien word glukagon ook deur die pankreas geproduseer. Die werking daarvan is in groot mate teenoorgesteld aan die van insulien.
NG gemeente Lindley
duimnael|regs|170px|Ds. Abraham Johannes Benjamin Albertyn was leraar van Lindley van 1884 tot 1894. Sy enigste ander gemeente was [[NG gemeente Utrecht|Utrecht van 1894 tot 1921. Hy is oorlede op 21 November in die jaar waarin hy sy emeritaat aanvaar het.]]
Hormoon
Meganisme van hormoonwerking
Hormone is 'n wyd uiteenlopende reeks organiese verbindings, Die hipofisehormone soos die groeihormoon, ACTH, tiroïedstimulerende hormoon (TSH), follikelstimulerende hormoon (FSH) en ISCH is almal proteïene of peptiede, soos ook die pankreashormone insulien en glukagon, en ook 'n hele aantal ander hormone soos kalsitonien, paratormoon, ensovoorts. Ander hormone soos die skildklierhormoon tiroksien en die bynierhormone adrenalien en noradrenalien is aminosuurderivate. Die geslagshormone behoort almal tot dié reeks steroïedverbindings. Dit is verbindings met 'n gehidrogeneerde siklopeen-tenofenantreen-ringstelsel. Daar kan verwag word dat hormoonverbindings almal op verskillende maniere sal werk.
NG gemeente Lindley
links|270px|duimnael|Lindley se vorige NG kerk nadat die Engelse dit tesame met die res van die dorp tydens die [[Tweede Vryheidsoorlog aan die brand gesteek het.]]
Hormoon
Meganisme van hormoonwerking
Tog kan twee verskillende meganismes op sellulêre vlak onderskei word. In die een tipe meganisme dring die hormoon self nooit die sel binne nie, maar bind dit aan 'n reseptor op die selmembraan. Verskeie hormone, soos byvoorbeeld ACTH, bind op die manier aan die seloppervlak en aktiveer daardeur die sintese van sikliese 3'5'-adenosienmonofosfaat (AMP) in die sel. Hierdie sikliese AMP speel 'n belangrike rol in die werking van baie hormone en sy uitwerking berus daarop dat dit sekere chemiese modifikasies aan proteïene in die sel kan aanbring. Hierdeur word die nodige veranderinge in die sel geïnduseer. Die tweede meganisme verskil van die eerste in soverre die hormoon self die sel binnedring en aan 'n reseptor in die sitoplasma bind. Tiroksien, die groeihormoon en die steroïedhormone reageer op die manier. Die presiese chemiese interaksies wat plaasvind, is in bale gevalle onbekend of word nog nagevors.
NG gemeente Lindley
Die NG gemeente Lindley is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die Oos-Vrystaatse dorp Lindley. Die gemeente is die 21ste wat in die provinsie gestig is (destyds nog die modelrepubliek van die Oranje-Vrystaat), maar vandat die moedergemeente Bethlehem by Bethlehem-Wes ingelyf is, is dit die 20ste oudste gemeente in die Vrystaatse Sinode.
Hormoon
Meganisme van hormoonwerking
Die gevolg van die interaksie is egter gewoonlik dat die sel sekere ensieme of ander proteïene begin produseer wat 'n rol speel in die reaksies wat deur die hormoon gereguleer word. Die hormoonwerking berus dus op die aktivering van bepaalde gene wat in 'n "rustende" toestand in die teikensel aanwesig is.
NG gemeente Lindley
Stigting
In 1952 het Ons gemeentelike feesalbum oor die dorp Lindley berig: "So amper weggesteek tussen 'n paar hoë koppies, is die dorpie Lindley aan die boomryke oewers van die Vaalrivier geleë. Genoem na eerw. Lindley, die Amerikaanse sendeling wat so baie gedoen het vir die Voortrekkers toe hulle geen geordende predikant gehad het nie, is hierdie Voortrekkerdorpie nog deurgaans 'n sentrum van godsdienstige bedrywighede." Destyds het die gemeente meer as 1 500 lidmate en 'n sieletal van meer as 2 300 siele gehad. Dit het reeds in 1958 afgeneem tot 1 250 lidmate en 1 900 siele. In 2015 was hier 45 dooplidmate en 220 belydende lidmate en was ds. P.J. Taljaard die tentmaker-leraar.
Hormoon
Insekhormone
Hormone speel ŉ belangrike rol in die regulering van die lewensiklus van insekte, Daar is selfs in ooreenstemming met die hipofisehormone van werweldiere sekere neurohormone wat die sintese van ander hormone reguleer. Een so 'n voorbeeld is die torakotrope hormoon wat die sintese van ekdisoon stimuleer. Ekdisoon is 'n steroïedhormoon wat 'n belangrike rol speel met betrekking tot vervelling in al die verskillende ontwikkelingsstadia van die insek.
NG gemeente Lindley
Stigting
Voor 1876 het die gebied wat die distrik Lindley geword het, kerklik onder Bethlehem en Kroonstad geressorteer. Op 27 Julie 1876 is besluit om die nuwe gemeente Lindley te stig en die grenslyne te bepaal. Later is ses gemeentes met gedeeltes uit die gemeente Lindley gestig, naamlik Senekal, Reitz, Petrus Steyn (aanvanklik Concordia genoem), Steynsrust, Paul Roux en Edenville.
Hormoon
Insekhormone
By hierdie vervellingsreaksies is 'n ander insekhormoon, die sogenaamde juveniele hormoon, ook betrokke. Die hormoon bepaal of die insek in die larwestadium bly of nie. 'n Ander bekende groep insekhormone is die feromone, wat belangrike geslagtelike lokmiddels by insekte is en ook 'n funksie vervul in die sosiale organisasiepatroon van sekere insekte, soos byvoorbeeld die heuningby. Feromone as lokmiddels word met groot welslae aangewend in plaagbeheer.
NG gemeente Lindley
Stigting
'n Dorpskommissie het 'n kerk laat bou, deels met geld verkry uit die verkoop van erwe. Op 25 November 1876 het die kerkraad die kerk van die dorpskommissie oorgeneem. Op 12 April 1879 is besluit om 'n konsistorie aan te bou en op 24 April 1889 word besluit om die kerk te vergroot. Gedurende die Engelse oorlog (1899-1902) is die kerk sowel as alle geboue op die dorp afgebrand. 'n Besluit om die kerk weer op te bou word deur 'n kerkraadsveragdering op 25 April 1903 geneem. Die plegtige inwyding het op Sondag 21 Augustus 1904 plaasgevind. Die huidige kerkgebou is gedurende die dienstermyn van ds. P.H.H. van Huyssteen ingewy en wel in Augustus 1927.
Hormoon
Planthormone
Die groei van plante word in groot mate beïnvloed deur 'n groep van 5 verskillende soorte planthormone (fitohormone). Die funksies van die groepe oorvleuel en daar is min bekend oor die presiese manier waarop die hormone werk. Die bekendste groep is die ouksiene, waarvan die bekendste lid beheer uitoefen oor seldeling en selverlenging. Op die manier word 'n groot aantal verskillende prosesse beheer. Die hormone is ook betrokke by fototropisme, die neiging van 'n plant soos 'n sonneblom om altyd sy gesig na die son te draai.
NG gemeente Lindley
Predikante
Predikante wat hier diens gedoen het tot omstreeks 1950, is die volgende: Di. A.J.B. Albertyn (1884-'94), H. du Plessis (1894-1902), Michiel Smuts (1903-'06, 1917-'22), A. Troskie (1907-'13), Van de Weg (1913-'17), P.H.H. van Huyssteen (1922-'42) en C.H.L. Mouton (1943-'51). Ds. P. Steyl is in April 1951 hier bevestig en het gebly tot 1959.
Desperate Housewives
Produksie
Op 18 Mei 2004 het ABC hul 2004-2005-tydskedule aangekondig, met Desperate Housewives in die Sondag, 21:00 — 22:00 (oostekus-) tydsgleuf, 'n gleuf waarin dit vandag nog uitgesaai word. Ná slegs drie episodes uitgesaai is, het ABC (op 20 Oktober) aangekondig dat Desperate Housewives, tesame met Lost, vir volle seisoene geskeduleer is.
Op 11 Februarie 2008 het die Amerikaanse Uitsaaikorporasie (ABC) Desperate Housewives vir die 2008-2009-televisieseisoen geskeduleer. Die vyfde seisoen van die reeks het op Sondag 28 September 2008 gedebuteer.
Op 23 April 2009 het ABC die reeks vir 'n sesde seisoen in die 2009-2010-televisieseisoen geskeduleer.
Hormoon
Planthormone
Ander hormone beïnvloed weer eienskappe soos plantvorm en grootte. Benewens hormone wat plantgroei bevorder, is daar ook verbindings wat plantgroei rem. Een van die bekendstes is absissien (dormien), Dit kom voor in 'n groot verskeidenheid van plantorgane, blare, vrugte, ensovoorts, Dit bevorder onder meer reaksies wat te doen het met die afval van blare. ŉ Ander inhibeerder van plantgroei is etileen. Hierdie hormoon speel ook 'n rol in die rypwordingsproses van vrugte.
NG gemeente Lindley
Predikante
Gedagtig aan die naam van die dorp, was die saak van die Sending nog altyd baie na aan die hart van die moedergemeente, volgens Ons gemeentelike feesalbum. Reeds in 1885 is 'n begin gemaak met die bou van 'n kerk vir die swart inwoners. Eerw. Veltman, beroep in 1906, was die eerste sendeling. Sy opvolgers (tot omstreeks 1950) was: Eerww. C.F. de Jager, W. Wessels, J. du Plessis en A.J. Bothma, wat in April 1951 hier bevestig is. Die sendinggemeentte het destyds oor die 600 lede en meer as 1 600 siele getel.
Voor die stigting van die gemeente het die Voortrekkerleier en kerkvader Sarel Cilliers hier op sy plaas Doornkloof gewoon. Die kerkraad is ook eienaars van en verantwoordelik vir instandhouding van 'n kerkhof op die plaas Groenvlei, waar Anna Steenkamp, dogter van François Retief, 'n broer van Piet Retief, begrawe lê.
Reina Prinsen Geerligs-prys
Die Reina Prinsen Geerligs-prys was 'n literêre prys wat jaarliks toegeken is. Die prys is in 1946 deur die skrywer Reina Prinsen Geerligs (1922–1943) se ouers ingestel. Geerligs het in die Tweede Wêreldoorlog omgekom en haar ouers wou hul herinnering aan haar op die manier gedenk. Die prys is aan jong letterkundiges van 20 tot 25 jaar uitgereik. Dit is vir die laaste keer in 1979 toegeken.
Die prys is aan verskeie Nederlandse skrywers toegeken, onder andere aan: Harry Mulisch, Gerard Reve, J. Bernlef, Remco Campert en Leon de Winter. Verskeie Afrikaanse skrywers is ook met die prys vereer, insluitende: Antjie Krog, Breyten Breytenbach, André P. Brink en Ina Rousseau.
Afrikaanse skrywers
Naas die Reina Prinsen Geerligs-prys vir Nederlandse literatuur is die prys ook 'n paar keer aan Suid-Afrikaanse skrywers uitgereik:
Deklinasie
Deklinasie in sterrekunde kan vergelyk word met breedtegrade in geografie soos geprojekteer op die hemelbol. Punte noord van die hemelewenaar het 'n positiewe deklinasie, terwyl dié suid van die hemelewenaar 'n negatiewe deklinasie het. Die eenhede wat gebruik word om dit aan te dui, is meestal grade (°), minute of boogminute (') en sekondes of boogsekondes ("), met 90° gelyk aan 'n kwartsirkel. Deklinasies van hoër as 90° word nie aangetref nie, omdat die hemelpole die mees noordelike en suidelike punte op die hemelbol is.
'n Voorwerp by die
Die tekens + of – dui gewoonlik aan of die waarde positief of negatief is.
Invloed van presessie
Die Aarde se as draai stadig weswaarts om die pole van die sonnebaan en voltooi een kringloop in sowat 26 000 jaar. Hierdie effek, bekend as presessie, veroorsaak dat die koördinate van stilstaande hemelliggame voortdurend verander, al is dit baie stadig. Daarom hou lugkoördinate (insluitende deklinasie) verband met die jaar van waarneming. Sterrekundiges dui die koördinate aan met verwysing na 'n spesifieke jaar, bekend as 'n epog. Koördinate van verskillende epogs moet wiskundig aangepas word met betrekking tot mekaar, of om ooreen te stem met 'n standaard-epog.
Die huidige standaard-epog is J2000, wat staan vir 1 Januarie 2000 om 12:00 Aardtyd, 'n sterrekundige standaardtyd wat deur die IAU vasgestel is. Die "J" dui aan dat dit 'n Juliaanse epog is. Voorheen is die opeenvolgende Besseliaanse epogs B1875.0, B1900.0 en B1950.0 gebruik.
Montego Glover
Montego Glover (gebore 9 Februarie 1974) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Jack Ryan: Shadow Recruit (2014) en in die televisiereekse Dora the Explorer (2000) en Smash (2012).
Auvergne
Auvergne [] (Oksitaans Auvèrnhe / Auvèrnha) is 'n geskiedkundige provinsie en tans 'n administratiewe gewes (Frans: région) in die Sentraalmassief, die bergagtige hartland van Frankryk. Sy bewoners word in Frans Auvergnats genoem. Die administratiewe setel of prefektuur van Auvergne is Clermont-Ferrand wat vroeër ook as die historiese provinsie se hoofstad gefungeer het.
Die gewes, wat uit die vier départements Allier, Cantal, Haute-Loire en Puy-de-Dôme bestaan, is met sy bergspitse en gebluste vulkane, mere en weivelde grotendeels 'n ongerepte natuurgebied wat soos 'n bergvesting in die hart van Frankryk lê. Auvergne is ook die brongebied van talle riviere.
Vulkanisme
Sowat 65 miljoen jaar gelede het vervormings in die aardkors en -mantel die Sentraalmassief laat bewe, en as gevolg van swellings en breuke is die bergmassief in kleiner eenhede geskeur. Magma het uit die diepte van die aarde na bo gestyg en deur krake na die oppervlak beweeg waar dit net enkele kilometer onder die boonste laag van die aardkors magmakamers gevorm het.
40 miljoen jaar later het die vulkaniese aktiwiteit in die gebied begin, en tydens 'n aantal periodes met hewige uitbarstings is die vulkaniese landskappe van Auvergne gevorm. Die krake in die aardkors het diep akwifere - water wat ondergronds vasgevang was - laat opstyg, waarvan die terapeutiese waarde al in die antieke oudheid bekend was.
Auvergne se huidige vulkaanlandskap strek van die Monts Dômes tot by die Monts du Cantal met 'n hoogte van 1 600 meter bo seevlak. Dit is die oudste vulkaniese streek in Europa en beskik met die vermaaklikheidspark "Vulcania" oor 'n buitengewone instelling wat die geologie van die gebied behandel - onder meer met Europa se grootste aardbewing-nabootser.
Die Monts Dômes vorm 'n pragtige silhoeët wat oor 'n lengte van 40 kilometer strek. Hierdie bergreeks behels meer as 80 vulkaankeëls wat soos die skakels van 'n ketting verrys (hulle word in Frans dan ook Chaîne des Puys genoem). Die hoogste bergspits van die ketting, die Puy de Dôme, bereik 'n hoogte van 1 465 meter bo seevlak en lê in die natuurpark van Auvergne.
Gedurende die Ystydperk is die huidige landskapsvorme met hulle rotse, valleie, heidevelde en kratermere geskep. Die Puy de Dôme bied 'n goeie uitsig oor die omgewing rondom die vulkankeël wat reeds deur Galliërs en Romeine as 'n heilige berg vereer is.
Geskiedenis
Auvergne is een van die historiese provinsies van Frankryk. Sy naam is afgelei van die Averners, 'n Galliese stam wat die gebied in die tydperk van die Romeinse verowering bewoon het. In die sewentigerjare van die 5de eeu is Auvergne deur Wes-Gote onder die bevel van Eurik verower en is teen die begin van die 6de eeu by die Frankiese Ryk ingelyf.
In die Middeleeue het die plaaslike grawe ná die ontbinding van die hertogdom Akwitanië teen die grawe van Poitiers opgetree om die opperhand in Auvergne te kry. Die langdurige oorlogvoering het in die 11de eeu tot die grawe se politieke en ekonomiese magsbasis aansienlik verswak, en plaaslike leenshere het nou die gesag in die gebied uitgeoefen.
Teen die begin van die 12de eeu was daar reeds vier magsgebiede: Twee graafskappe, wat die hertog van Akwitanië as leenheer erken het, en die bisdomme van Clermont en Le Puy wat onder beskerming van die Franse koning gestaan het. As gevolg van 'n koninklike veldtog in Auvergne is Hendrik II van Engeland, die destydse hertog van Akwitanië, in 1166 gedwing om sy oor die gebied aan die Franse heerser te oorhandig. In die 13de eeu is die gesag oor Auvergne aan Alfons van Poitiers, die broer van koning Lodewyk IX, oorgehandig wat Auvergne geleidelik by die Koninkryk Frankryk ingelyf het. In 1360 het Auvergne 'n hertogdom geword, alhoewel daarnaas ook nog 'n klein res van die graafskap Auvergne bestaan het.
As gevolg van die administratiewe hervormings gedurende die Franse Rewolusie is Auvergne in 1790 in die huidige départements verdeel. Haute-Loire en Allier behels daarnaas ook gebiede wat vroeër deel uitgemaak het van die historiese provinsies Bourbonnais, Lyonnais en Languedoc.
Landbou en kookkuns
Die hoogvlaktes van Auvergne word veral as weivelde gebruik. Auvergne is die bakermat van die Salers- en Aubrac-beesrasse, en melk en kaas is die belangrikste landbouprodukte. Kaasspesialiteite sluit die bekende Cantal, die Saint-Nectaire met sy kenmerkende neutesmaak, die blouskimmelkase Bleu d'Auvergne en Fourme d'Ambert in wat met brood bedien word.
Die plaaslike markte soos dié van Brive pronk met 'n oordaad plaaslike spesialiteite waaronder getruffelde ganslewerpastei, ham, vis, wildsvleis en pluimvee. Auvergne se kookkuns is dié van 'n tipiese landelike, bergagtige streek met 'n soms harde klimaat en spaarsame mense, maar dit word verfyn met pikante bestanddele soos okkerneute, morelle, porcini-sampioene (boletus edulis), truffels, groente, vars vrugte soos appels en aarbeie en kastaiings. Kastaiings was vroeër selfs 'n stapelvoedsel in Auvergne, maar vandag word net edelkastaiings as 'n smaaklike bylae bedien.
Tipiese inheemse geregte is Potée Auvergnate, Truffade, Pounti en aartappelpastei. Visgeregte (waaronder verskeie soorte forelle en salm) is eweneens gewild. Die sterk rooiwyn van Auvergne verleen 'n buitengewone smaak aan baie plaaslike geregte waarvan Coq au vin ("Hoender met rooiwyn") die bekendste is. Gewilde nageregte is Clafoutis en fraises au poivre ("aarbeie met pepper"). Meestal word 'n maal egter met kaas en Pompe aux Pommes ('n soort appelgebak) afgerond.
Richardsbaai-Noord-breekwatervuurtoring
Die Richardsbaai-Noord-breekwatervuurtoring is geleë aan die punt van die noordelike breekwater by Richardsbaai. Die skraal betontoring is 12 m (39 voet) hoog, met 'n klein lantern en galery, en het 'n fokale vlak van 15 m (49 voet) bo seevlak. Die toring is geverf met swart en wit horisontale bane en lewer twee groen flitse elke 5 sekondes.
Leonore Veenemans
Leonore Mona Veenemans (getroude van Brewis) (Witbank 16 Februarie 1935 – naby Prins Albert 17 Februarie 1973) was 'n Suid-Afrikaanse sopraan wat opera- sowel as ligte musiek gesing het. Sy word waarskynlik die beste onthou vir haar vertolking van 'n Russiese volksliedjie wat in Afrikaans "Liefste Madelein" geword het. Hoewel sy slegs enkele langspelers tydens haar kort loopbaan in ligte musiek uitgereik het, is heelwat snitte van dié plate in later jare op versamelalbums ingesluit, ook nadat CD's langspeelplate vroeg in die jare 90 vervang het.
Lewensloop
Reeds tydens haar tienerjare het sy welslae op plaaslike eisteddfods behaal. Haar sangafrigter was die Walliese sopraan Gwladys Jones Webber. Tydens haar studie aan die Onderwyskollege in Pretoria het sy haar sangafrigting tydelik gestaak, maar dit in 1951 in Johannesburg onder Stella Cavalli hervat. Eva Harvey het aangebied om verdere studie te finansier toe Veenemans in enkele verhoogproduksies opgetree het en bekend geraak het danksy radio-uitsendings.
In 1961 vertrek sy na Wenen, die hoofstad van Oostenryk, waar sy ses maande lank studeer. Met haar terugkeer na Suid-Afrika word sy gekies om Adele in Die Fledermaus van Johan Strauss II te sing tydens 'n opvoedkundige toer van die Suid-Afrikaanse Operavereniging (OPSA). Met die opening van Johannesburg se Stadskouburg in 1962 kry sy die rol van Hänsel in Engelbert Humperdinck se opera oor Hansie en Grietjie.
Drie jaar later besluit sy om haar voltyds op haar sangloopbaan toe te spits en sing sy in verskeie opvoerings van die destydse streeksrade, in musiekrolprente en neem sy ook talle plate met gewilde nommers op, waarvan "Liefste Madelein", 'n vertaling gegrond op 'n Russiese volkswysie, die bekendste is. Vir haar operarolle is sy dikwels afgerig deur Jossie Boshoff en Joyce Barker. In 1969 bring sy besoek aan Milaan vir verdere opleiding.
Haar suster, Barbara Veenemans is een van Suid-Afrika se mees gerespekteerde opera soprane wat vir al die streeksrade hoofrolle in Suid-Afrika gesing het. Barbara se sangloopbaan het oor 45 jaar gestrek. Leonore se broer, Bennie Veenemans (as seunsopraan), het ook gesing en opnames gemaak. Bennie word beskou as een van die beste seunsoprane wat Suid-Afrika tot dusver opgelewer het. Hy het tallose kunswedstryde gewen en in talle konserte met die beste sangers van sy dag, soos Emma Renzi en Webster Booth, opgetree. Hy het hom later as dokter bekwaam en op Hazyview in Mpumalanga 'n praktyk gehad.
Die Huwelik van Figaro, 1963
PAK in die Pretoria News op 17 Mei 1963 het die volgende onder die opskrif "No champagne at the wedding" geskryf: "Dawie Couzyn, who displays a lively feeling for comedy in his role as Figaro, and in partnership with Leonore Veenemans as the pageboy Cherobino, came closest to realising Mozart's intension in this light-hearted opera. (In) a somewhat self-conscious demonstration of enthusiasm, a group of students pelted Pretoria soprano Nellie du Toit with flowers at the end of last night's performance of 'Die Huwelik van Figaro' (The Marriage of Figaro) at the Aula. This was our introduction to PACT's Opera Company and the individual performances were often admirable, the Josef Witt production was rather over-large for Mozart's intimate work; the whole lacked pace and, the emphasis on solidity and weight, it seldom had elegance … Without Dawie Couzyn's Figaro and Leonore Veenemans's Cherobino, the rather protracted performance would have been sadly lacking in any spirit of animation, though Nellie du Toit, as the Countess, was not in good voice but showed a nice humour of these complicated situations … Leonore Veenemans was a delightful Cherobino, dominating the stage with a lively boyishness from the first entrance. . ."
Die Sigeunerbaron, 1966
In die Natal Mercury van 27 Mei 1966 onder die opskrif "Exciting soprano" word die volgende oor Leonore geskryf: "She is South Africa's most exciting lyric soprano and I predict a brilliant future for her. This is how Miss Hermien Domisse, guest director of NAPAC's forthcoming 'Gipsy Baron', describes Leonore Veenemans, the young Benoni singer who will play the role of Saffi". Pieter Serfontein skryf in Die Transvaler op 16 Junie 1966: "NARUK kan met reg trots wees op hierdie opvoering … dit is beslis die beste wat nog in Durban op die planke was! Hierdie eer kom Hermien Dommisse (regisseuse) toe en natuurlik die opperbestuur wat haar gekies het om die Sigeunerbaron af te rig … Van die soliste was dit Leonore Veenemans (Saffi) en Gé Korsten wat 'n groot indruk gemaak het. Mej. Veenemans se Saffi is 'n natuurlike jong meisie, vol grasie en opregtheid. As dit later aan die lig kom dat sy van adellike afkoms is, kan 'n mens begryp waarom die Sigeunervurigheid ontbreek. Haar sangstem het die afgelope jaar sedert ons haar hier in Die Huwelik van Figaro gehoor het, tonne verbeter. Daar is nou 'n dramatiese kwaliteit wat sy tegnies ten volle benut. Die bekende Sigeunerlied het sy byvoorbeeld uitstekend gesing. 'n Sangeres wat ons hier (soos Hermien Dommisse) baie meer van behoort te hoor. Haar warme persoonlikheid behoort te pas by vele operarolle … 'n Groot applous vir die twee sangers wat ondanks 'n ongedissiplineerde (en uiters swaar) orkes, sang van hoë gehalte gelewer het..."