cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bagheera
Die Koning se Ankhus (The King’s Ankhus)
Hoewel Mowgli aanvoer dat hy indirek vir die mans se dood verantwoordelik is, hou Bagheera vol dat die probleem by die mens self lê, en nie by Mowgli of die wapen nie. Bagheera word gevra om 'n diep gat onder 'n boom te grawe, om te voorkom dat nog ses mense se lewens geneem word terwyl hy en die seun dut.
Arsenal F.C.
Die klub is in 1886 in Woolwich, Suidoos-Londen, gestig en is vernoem na die Royal Arsenal wapenfabriek. In 1913 het die klub na die Highbury Stadium in Islington, Noord-Londen, geskuif, en in 2006 na die nuwe, groter, Emirates Stadium, ongeveer 'n half-kilometer vanaf Highbury.
Meksikaanse Grand Prix
Die Meksikaanse Grand Prix (Spaans: Gran Premio de México) is 'n FIA Formule Een motorwedren wat by die Autódromo Hermanos Rodríguez in Meksikostad gehou word. Dit is die eerste keer as 'n nie-kampioenskapsbyeenkoms in 1962 gehou, voordat dit 'n kampioenskapsbyeenkoms in 1963-1970 en 1986-1992 geword het. Die Grand Prix word sedert 2015 weer op hierdie baan in Meksikostad aangebied en word sedert 2020 die Meksikostad Grand Prix genoem.
Bagheera
Rooihond (Red Dog)
Hoewel die Groot Kat nie self in hierdie verhaal voorkom nie, word daar wel drie verwysings na hom gemaak:
Arsenal F.C.
Eksterne skakels
http://www.arsenal.com
Bagheera
Die Lenteloop (The Spring Running)
Aan die begin word daar in 'n paragraaf opgesom hoe verwonderd Bagheera is oor Mowgli se oë, wat, ongeag hoe hy geveg het, nooit soos sy eie geblits het nie. Waar Bagheera en Mowgli uitgestrek op 'n heuwel lê wat oor die Waingunga-rivier uitkyk, word die luiperd bewus dat die lente (bekend as Die Tydperk van Nuwe Gesprekke) bitter naby is, en begin in die droë gras te rol om van sy ou ‘winterspels’ te verwissel. Mowgli merk snedig op dat hy as heerser van die oerword gehoort te weet dat dit onbetaamlik is om soos 'n boomkat op te tree. Bagheera kap terug dat hulle twee sekerlik die heersers van die oerwoud is, want ‘wie anders sou so sterk en wys soos Mowgli wees?’
Romulus en Remus
Romulus en Remus was in die Romeinse mitologie tweelingbroers wie se mite die verhaal vertel van gebeure wat tot die stigting van Rome en van die Romeinse Koninkryk deur Romulus gelei het. Die moord op Remus deur sy broer en ander dele van die verhaal het kunstenaars deur die eeue geïnspireer.
Meksikaanse Grand Prix
Wenners van die Meksikostad Grand Prix
duimnael|regs|360px|Die Autódromo Hermanos Rodríguez-baan wat van 1986–1992 gebruik is. duimnael|regs|360px|Die oorspronklike Magdalena Mixhuca-baan wat van 1962–1970 gebruik is.
Bagheera
Die Lenteloop (The Spring Running)
Bagheera raak eers geesdriftig oor die nuwe seisoen toe Ferao, die rooi houtkapper, begin sing, en begin self te spin en te neurie. Mowgli brom dat daar geen wild in die omtrek is om oor opgewonde te raak nie. Bagheera vererg hom en vra of hy dan nie kan hoor hy oefen vir sy lentelied nie. Bitsig antwoord die jongman dat hy presies sal weet wanneer dit lente is – dit is die tyd van die jaar wanneer Bagheera en al sy ander vriende van hom af weghardloop en hul eie koers inslaan. Bagheera wil nog protesteer, maar die verontregte Mowgli val hom in die rede en haal sy humeur en nukke op hom uit omrede al die diere sy bevele, soos dit hom pas as dié heerser van die oerwoud, verontagsaam. Nederig lig die luiperd hom weereens in dat dit lente is en dat hy daaroor verheug behoort te voel. Uitgeput van die woede-uitbarsting en met 'n moeë stem vra hy Bagheera om as rusplek vir sy kop te dien, waaraan die swartluiperd sugtend toegee.
Meksikaanse Grand Prix
Wenners van die Meksikaanse Grand Prix
Nota: 'n Pienk agtergrond dui 'n nie-kampioenskapsjaar aan.
Bagheera
Die Lenteloop (The Spring Running)
Die leser sal deur die hoofstuk uitvind dat die aanval nie soseer op Bagheera gemik was nie, maar dat dit 'n sameloop van Mowgli se innerlike stryd (waar die seun voor die keuse te staan kom om die oerwoud blywend vir die mensdom te verlaat aldan nie) is wat tot 'n gevoel van magteloosheid en selfbejammering gelei het, wat op sigself weer tot uiterlike botsings gelei het.
By die slot van die verhaal, waar Mowgli by die Raadsrots redeneer dat hy nie in staat is om terug na ‘sy mense’ te keer nie, omrede sy lewe deur 'n bul en Bagheera gekoop is, word sy sin kortgeknip deur 'n brul en 'n gepletter op die onderbos – waar die einste swartluiperd, lig, sterk en skrikwekkend soos altyd, voor hom staan. Tesame met sy druppende poot wat na Mowgli uitgesteek word, verduidelik hy aan die opgeskote seun dat dit die rede is hoekom hy so lank gedraai het: 'n Twee-jaar-oue bul is doodgemaak, wat Mowgli van al sy skuld loskoop. Hy lek Mowgli se voet en vra die jongeling om nie te vergeet dat hy hom liefgehad het nie, voordat hy met een sprong op die voet van die heuwel land en met 'n lang, luide geroep hom sterkte vir die pad wat hy mag betree toewens. Hy neem finaal afskeid van Mowgli deur te herhaal: ‘Onthou, Bagheera het jou altyd liefgehad’.
Romulus en Remus
Sedert antieke tye is die tweeling wat aan ’n wolf drink, die simbool van die stad Rome en die Romeinse volk. Hoewel die verhaal voor die stigting van Rome omstreeks 750 v.C. afspeel, is die eerste geskrewe weergawe van die mite sover bekend uit die laat 3de eeu v.C. Daar word steeds gedabatteer oor of die mite ’n oorspronklike deel van die Romeinse mitologie of ’n latere toevoeging is.
Bagheera
Die Lenteloop (The Spring Running)
Bagheera sing ook saam met Baloo en Kaa Die Eindlied (The Outsong), waar die sangers raad aan Mowgli verskaf, alvorens die hy weer voor Messua se deur te staan kom.
Romulus en Remus
Oorsig
duimnael|180px|links|Romulus en Remus op ’n silwer-[[Dragme|didragme (6,44 g), c. 269–266 v.C.]] duimnael|260px|Die Herder Faustulus Bring Romulus en Remus na Sy Vrou, Nicolas Mignard (1654).
Swaankopwolbos
Die Swaankopwolbos (Spatalla incurva) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Spatalla behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit in die Sederberg tot by die Hottentots Hollandberge, Swartberg en Kammanassieberge voorkom.
Bagheera
Mediavoorstellings
In die Russiese animasiereeks ‘Die Avonture van Mowgli’, word Bagheera as 'n vroulike swartluiperd uitgebeeld. Dit kan moontlik toegeskryf word aan die Russiese woord vir ‘panter’, wat 'n vroulike naamwoord is. Sy het drie welpies, waarvan een swart en twee normaalgekleurd is.
In die 1967 Disney-rolprentaanpassing, The Jungle Book, is Bagheera manlik; sy stem word in Engels vertolk deur Sebastian Cabot. Hierdie swartluiperd word as 'n intelligente, ernstige en verantwoordelike karakter beskryf, wat in 'n mate met die Bagheera in die kinderletterkunde-roman ooreenstem, behalwe dat laasgenoemde baie meer toegeeflik en waaghalsig is. Bagheera vind die menswelp heel eerste (nie Vader Wolf/Raksha (Moeder Wolf) nie), en stem by die vergadering op die Raadsrots in om die seun terug na die stat te besorg. Gedurende die rolprent sit Bagheera gereeld vas met Baloo, omrede hy weet dat, solank as wat Shere Khan in die oerwoud teenwoordig is, die oerwoud geen veiligheid vir Mowgli kan bied nie, ongeag hoe hard Baloo daarin poog om die seun te beskerm. Bagheera tree ook as die fliek se verteller op.
Bagheera is een van die hoofkarakters wat uit die TaleSpin-televisiereeks, wat van verskeie Oerwoudboek-personages gebruik gemaak het, weggelaat is. Baie van Shere Khan se soldate en vlieëniers word egter as swartluiperds, in dieselfde trant as Bagheera, uitgebeeld.
In die voorvolg-spotprentreeks, Jungle Cubs (Oerwoudwelpies) is hy die jongste portuurlid van die vriendekring. Daar is gereeld die gek geskeer met hom – veral deur die baasspelerige Shere Khan. Hy staan geliefd bekend as “Baggy”. Net soos Shere Khan, beskik hy oor 'n Britse uitspraak in die hoofrolprente, hoewel hy met 'n Amerikaanse aksent in hierdie reeks sy gesprekke voer.
In party Disney-spotprente wat in Italië geteken is, word Bagheera as 'n vroulike nie-vermenslikte diererolprentster uitgebeeld, wat ietwat op haar rolprentvoorkoms gegrond is. Waar haar pels oorspronklik heeltemal swart was, het sy wit gedeeltes wat oor haar liggaam verspreid is. Sy hou daarvan om handtekeninge aan haar bewonderaars uit te deel, en, as vegetariër, geniet sy dit om groenamandelgegeurde troeteldierkos te eet.
In die anime-televisiereeks, Jungle Book Shōnen Mowgli, is hy ook een van Mowgli se mentors, soos Baloo, behalwe dat hy meer geesdriftig en 'n sagsinniger benadering tot party van sy lesse het. As welpie het hy sy ‘kinderjare’ in die sorg van 'n Engelse gesin deurgebring. Bagheera is 'n alleenloper, wat, weens hy te veel van die lewe se goeie en slegte kant in 'n te kort tydjie blootgestel is, baie wêreldwys is. Hy was al in skermutselings met mans, met die gepaardgaande noue ontkomings, betrokke, wat verduidelik waarom hierdie swartluiperd wantrouig deur die oerwoud rondsluip.
Swaankopwolbos
Die struik word 1,0 m hoog, neig om te sprei en blom hoofsaaklik van November tot Desember. Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Die vrugte word, twee maande nadat die plant geblom het, ryp en die sade val na die grond waar dit deur miere versprei word. Die plant groei in rotsskeure op bergkruine op hoogtes van 1350 - 2300 m.
Romulus en Remus
Oorsig
Romulus en Remus is gebore in Alba Longa, ’n antieke Latynse stad naby die sewe heuwels waar die stad Rome later sou ontstaan. Hul moeder, Rhea Silvia, was ’n Vestaalse maagd en die dogter van die voormalige koning Numitor, wat deur sy broer Amulius van die troon gesit en vervang is. In sommige bronne is die tweeling verwek deurdat die god Mars Rhea besoek het. Ander bronne trek hul goddelike afkoms in twyfel. Een beweer selfs Amulius self het hulle verwek toe hy sy broerskind verkrag terwyl hy sy wapentoerusting as vermomming gedra het. Deur hul ma stam die tweeling van die Griekse en Latynse adelstand af.
Swaankopwolbos
In Engels staan die struik as die Swan-head spoon bekend.
Romulus en Remus
Oorsig
Koning Amulius het hulle as ’n moontlike bedreiging beskou en opdrag gegee dat hulle vermoor word. Hulle is op die oewer van die Tiberrivier gelos om te sterf. Hulle is gered deur die god Tiberinus, Vader van die Rivier, en het in die sorg van ander oorleef, op die terrein waar Rome nou staan. In die bekendste episode drink die tweeling aan ’n wolvin in ’n grot wat nou as die Lupercal bekend is. Eindelik het ’n herder, Faustulus, hulle aangeneem. Hulle het as skaapwagters grootgeword, onbewus van hul ware identiteit. Mettertyd het hul natuurlike leierseienskappe ’n gevolg ondersteuners uit die gemeenskap gelok.
As jong volwassenes het hulle betrokke geraak by ’n dispuut tussen ondersteuners van Numitor en Amulius. Remus is gevange geneem en na Alba Longa geneem. Beide sy oupa en die koning het vermoed wie hy regtig is. Intussen het Romulus ’n poging van stapel gestuur om sy broer te red en saam met helpers na die stad vertrek. In dié tyd het hulle van hul verlede uitgevind en by hul oupa aangesluit om hom terug te kry op die troon. Amulius is vermoor en Numitor is as koning herstel. Daarna is die tweeling weg om hul eie stad te gaan bou.
Nadat hulle weer op die terrein van die sewe heuwels aangekom het, het hulle verskil oor die heuwel waarop hulle moes bou. Romulus het die Palatynse Heuwel bo die Lupercal verkies en Remus die Aventynse Heuwel. Toe hulle nie tot ’n vergelyk kon kom nie, het hulle besluit om die gode se hulp in te roep in ’n voorteken-wedstryd. Remus het eers 6 gelukkige voëls gesien, maar kort daarna het Romulus 12 gesien en beweer die gode is aan sy kant. Die spanning tussen hulle het toegeneem en eindelik is Remus óf deur Romulus óf deur een van sy ondersteuners doodgemaak. Daarna het Romulus die stad Rome gestig, asook sy instellings, regering, weermag en godsdienstradisies. Hy het jare lank as die eerste koning regeer.
Primêre bronne
Die oorsprong van die verskillende elemente in Rome se stigtingsmite is ’n onderwerp waaroor steeds gedebatteer word. Dit kan uit die Romeine se eie inheemse bronne kom, of van Hellenistiese invloede wat later bygevoeg is. Dit is steeds nie duidelik vir akademici van klassieke bronne nie. Hoewel die mite afspeel voor die stigting van Rome omstreeks 750 v.C., is die eerste bekende skriftelike weergawe daarvan uit die laat 3de eeu v.C. Dit is onbekend hoe en wanneer die "volledige" fabel ontstaan het.
Dit is veral onseker of die verhaal van die tweeling oorspronklik deel daarvan was. Bronne weerspreek mekaar gereeld. Dit sluit in die geskiedenisse van Livius, Plutarchus, Dionysius van Halicarnassus en Tacitus, sowel as die werk van Virgilius en Ovidius.
Moderne bronne
duimnael|260px|links|’n Romeinse reliëf van Romulus, Remus en die wolvin.
Moderne geleerdes benader die verskillende bekende stories oor Romulus en Remus as verwerkings en latere vertolkings van Rome se stigtingsmite. Sommige weergawes is deur Romeinse historici voorgehou as gesaghebbend, ’n amptelike geskiedenis waaruit weersprekings en agtelosige feite verwyder is om ontwikkelings, stamboeke en optredes van dié tyd te regverdig. Ander vertellings verteenwoordig gewilde of volkstradisies.
Die drie weergawes deur Livius, Dionysius en Plutarchus verskaf die breë letterkundige basis vir studies oor die mite. Hulle het baie in gemeen, maar verskil ook. Romeinse historici en tradisies gee Romulus die eer vir die meeste Romeinse instellings. Hy het glo die weermag, regstelsel, godsdiens en regering, ens. daargestel. Sulke ontwikkelings sou egter oor ’n aansienlike tyd versprei moes gewees het. Sommige instellings is baie ouer en ander baie nuwer.
Vir moderne geleerdes bly dit een van die moeilikste en ingewikkeldste stigtingsmites, veral wat betref Remus se dood. Antieke historici het geen twyfel gehad dat die stad se naam van Romulus s’n kom nie. Die meeste moderne historici glo sy naam is agterna van Rome teruggelei; die grondslag vir Remus se naam en rol bly spekulatief. Moontlike historiese basisse vir die mitologiese verhaal in die breë is steeds onduidelik en die onderwerp van meningsverskille.
Die beeld van die tweeling met hul goddelike vader wat aan ’n wolvin drink, het die ikoniese verteenwoordiging van die stad en sy stigting geword, en laat Romulus en Remus uitstaan onder die kinders van die antieke mitologie wat deur diere grootgemaak is. Hoewel die debat voortduur, is daar min moderne bewyse vir Rome se stigtingsmite, insluitende ’n historiese Romulus of Remus.
Collie Buddz
Collie Buddz (gebore Colin Harper, 21 Augustus 1981) is 'n reggae- en dancehall-kunstenaar van Bermuda, bekend vir sy enkelspeler "Come Around".
Oreochromis
Oreochromis is 'n genus van visse wat aan die familie Cichlidae behoort. Daar is 33 spesies wat aan die genus behoort en ses van die spesies kom in Suider-Afrika voor; twee spesies was ingevoer. Hierdie genus is ook mondbroeiers en word nie geaffekteer deur temperatuur verskille nie. Hulle kan ook oorleef in water wat sout bevat.
Julius Carry
Julius Carry (12 Maart 1952 – 19 Augustus 2008) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Last Dragon (1985) en The New Guy (2002), en in die televisiereekse The Adventures of Brisco County Jr. (1993) en Do Over (2002).
Sin (taalkunde)
'n Sin is 'n versameling van woorde wat in hul juiste volgorde 'n volledig teks oplewer wat begryp kan word. Sinne vorm die samestellende onderdele in geskrewe prosa.
Meteoorreën
duimnael|320px|Die Aurigide-meteoorreën soos waargeneem deur ’n groep sterrekundiges van Nasa.
’n Meteoorreën is ’n groot getal meteore wat oënskynlik uit dieselfde punt in die lug kom. Dit word veroorsaak deur strome kosmiese brokstukke, wat meteoroïdes genoem word, wat die Aarde se atmosfeer teen hoë snelhede in parallelle bane binnedring. Die meeste meteore is kleiner as ’n korrel sand en daarom disintegreer feitlik almal sonder om die Aarde te tref. Intense of ongewone reëns staan bekend as meteoorstorms – dit is wanneer meer as duisend meteore per uur waargeneem word. Die Meteoordatasentrum lys sowat 600 vermoedelike meteoorreëns, waarvan omtrent honderd goed gevestig is.
Geskiedenis
duimnael|links|120px|’n Diagram uit 1872.
Die eerste groot meteoorstorm in die moderne tyd was die Leonides van November 1833. Een raming was meer as 100 000 meteore per uur, maar volgens ’n ander een was daar meer as 200 000 meteore in die tydperk van nege uur wat die storm oor die hele Noord-Amerika oos van die Rotsgebergte geduur het. Die Amerikaanse sterrekundige Denison Olmsted (1791−1859) het die gebeure die akkuraatste beskryf – nadat hy in die laaste weke van 1833 inligting versamel het, het hy sy bevindings in Januarie 1834 aan die American Journal of Science and Arts voorgelê; dit is in Januarie–April 1834 en Januarie 1836 gepubliseer. Hy het opgemerk die meteoorreën was van korte duur en is nie in Europa gesien nie, asook dat die meteore vanuit een punt in die sterrebeeld Leeu gekom het. Hy het voorspel die meteore se oorsprong is ’n wolk deeltjies in die lug. Navorsing het voortgeduur, maar die jaarlikse voorkoms van reëns het die navorsers dronkgeslaan.
In 1981 het Donald K. Yeomans van die Jet Propulsion Laboratory (JPL) die geskiedenis van die Leonides en van die dinamiese wentelbaan van Komeet Tempel-Tuttle hersien. ’n Grafiek daarvan is aangepas en in Sky and Telescope gepubliseer. Dit het die relatiewe posisies van die Aarde en Tempel-Tuttle gewys en aangetoon waar die Aarde digte stof teengekom het. Dit het gewys die meteoroïdes is meestal agter en buite die baan van die komeet, maar die bane van die Aarde deur die stofwolk wat tot kragtige storms lei, was baie naby aan bane van feitlik geen aktiwiteit.
In 1985 het E.D. Kondratjewa en E.A. Reznikof van die Staatsuniversiteit van Kazan vir die eerste keer die jare korrek geïdentifiseer waarin stof vrygestel is wat verantwoordelik was vir verskeie vorige Leonide-meteoorstorms. In 1995 het Peter Jenniskens die Alpha Monocerotide-storm van 1995 aan die hand van stofbane voorspel. Net voor 1999 se Leonide-storm was Robert H. McNaught, David Asher, en Finland se Esko Lyytinen die eerste sterrekundiges wat dié metode in die Weste toegepas het. Jenniskens het in 2006 voorspellings gepubliseer vir toekomstige ontmoetings met stof vir die volgende 50 jaar.
Uitstralingspunt
duimnael|220px|’n Meteoorreën op ’n kaart.
Omdat die deeltjies van ’n meteoorreën almal in parallelle bane en teen dieselfde spoed beweeg, sal dit vir ’n waarnemer op Aarde lyk asof hulle vanuit een punt in die lug kom. Dié uitstralingspunt, wat deur perspektief veroorsaak word, lyk nes parallelle spoorlyne wat oënskynlik almal in die verte by een punt verdwyn wanneer ’n mens van die middel van die spore af kyk.
Meteoorreëns word genoem na die naaste sterrebeeld of helder ster aan die uitstralingspunt wanneer die reën op sy hoogtepunt is. Hierdie punt beweeg tydens die nag langsamerhand oor die hemelruim vanweë die Aarde se rotasie om sy as, nes sterre wat lyk of hulle deur die nag skuif. Die punt wissel ook effens van nag tot nag teen die agtergrondsterre vanweë die Aarde se wenteling om die Son.
Oorsprong van meteoorreëns
duimnael|220px|Die verbrokkeling van 73P/Schwassmann-Wachmann in 1995. Dié animasie strek oor drie dae.
’n Meteoorreën is die gevolg van ’n wisselwerking tussen ’n planeet soos die Aarde en strome brokstukke van ’n komeet. Komete laat ’n spoor agter deurdat water verdamp en stukke van die komeet afbreek. Whipple het komete beskou as "vuil sneeuballe" wat bestaan uit rots wat in ys vasgevang is en om die Son wentel. Die "ys" kan bestaan uit water, metaan, ammoniak, ’n ander vloeistof of ’n kombinasie daarvan. Wanneer die ys warm word en verdamp, laat dit ’n spoor van stof, sand en klippies agter.
Elke keer dat ’n komeet om die Son beweeg, verdamp ’n deel van sy ys en ’n sekere hoeveelheid meteoroïdes sal agterbly. Die meteoroïdes sprei uit oor die hele wentelbaan van die komeet en vorm ’n stroom afval.
Bekende meteoorreëns
Baie meteoorreëns kom jaarliks op dieselfde tyd voor omdat die Aarde elke jaar op dieselfde tyd deur ’n spesifieke stroom afval beweeg.
Perseïdes en Leonides
Die duidelikste meteoorreën in die meeste jare is die Perseïdes, wat hul hoogtepunt elke jaar op 12 Augustus bereik, met meer as een meteoor per minuut. Nasa het ’n nuttige program om te bereken hoeveel meteore per uur vanaf ’n sekere ligging sigbaar is.
Die Leonides bereik hul hoogtepunt omstreeks 17 November van elke jaar. Sowat elke 33 jaar veroorsaak dié reën ’n meteoorstorm, met duisende meteore per uur op sy hoogtepunt. Die laaste Leonide-storms was in 1999, 2001 (twee) en 2002 (twee). Wanneer die Leonides nie ’n storm veroorsaak nie, is hulle minder aktief as die Perseïdes.
Ander meteoorreëns
Amptelike name word aangedui in die IAU se lys meteoorreëns.
Buiteaardse meteoorreëns
duimnael|’n Marsmeteoor, afgeneem deur die verkenningstuig Spirit.
Enige ander voorwerp in die Sonnestelsel met ’n redelik deursigtige atmosfeer kan ook meteoorreëns hê. Omdat die Maan in dieselfde omgewing as die Aarde is, kan dit dieselfde reëns ervaar; die Maan het egter sy eie verskynsels, hoofsaaklik vanweë sy gebrek aan ’n behoorlike atmosfeer – soos dat meteore sy natriumspoor versterk.
Dit is bekend dat Mars en sy mane meteoorreëns het. Dit is nog nie op ander planete waargeneem nie, maar daar word aangeneem hulle bestaan wel. Mars se reëns verskil van die Aarde s’n omdat hy in ’n ander wentelbaan is, ook relatief tot die wentelbane van komete. Die uitwerking op die twee planete sal egter baie dieselfde wees omdat die twee se boonste atmosfeer, die deel wat deur meteore getref word, baie ooreenkom. Meteore se helderheid kan dalk effens laer wees omdat die komete se spoed by Mars stadiger is weens hul groter afstand van die Son af. Dit word effens gebalanseer deur die feit dat die stadiger spoed meer tyd toelaat vir die meteore om te disintegreer.
Op 7 Maart 2004 het die panorama-kamera van die Mars-verkenningstuig Spirit ’n ligstreep afgeneem wat nou vermoed word veroorsaak is deur ’n meteoor van ’n reën wat verband hou met die komeet 114P/Wiseman-Skiff. Ander reëns waaroor bespiegel word, is ’n "Lambda Geminide"-reën wat verbind word met die Aarde se Eta Aquariïdes (veroorsaak deur Komeet 1P/Halley), ’n "Beta Canis Major"-reën wat verbind word met Komeet 13P/Olbers en ’n "Draconides"-reën van 5335 Damocles.
Peers-grot
Die Peers-grot is 'n grot naby Vishoek waar 'n kopbeen van 'n prehistoriese mens gevind is wat dalk tot 20 000 jaar oud kan wees.
Maureen McCormick
Maureen McCormick (gebore 5 Augustus 1956) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Brady Bunch (1969), The Brady Bunch Variety Hour (1976), en Teen Angel (1997).
2012 Chinese Grand Prix
Die 2012 Formule Een Chinese Grand Prix is op 15 April 2012 op die Shanghai Internasionale Renbaan in China gehou. Dit was die derde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Nico Rosberg in sy Mercedes gewen.
Peers-grot
Die kopbeen van die Vishoekmens was aansienlik groter as dié van die latere Khoisan. Die kopbeen is wêreldwyd uitgestal en deur argeoloë bestudeer en kan nou in die Suid-Afrikaanse Museum in die Kompanjiestuin besigtig word. In 1941 is die grot tot monument verklaar.
1866
Die jaar 1866 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 66ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Doringvis
Die doringvis (Terapon jarbua) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area en aan die ooskus van Afrika tot by die Oos-Kaap. Die onvolwasse vissies is al by Knysna opgemerk. In Engels staan die vis as die Thornfish bekend.
Voorkoms
Die vis is silwerig van kleur met 3 – 4 vertikale geboë strepe oor die lyf, van die kop tot by die stertvin. Daar is 'n swart vlek aan die bokant van die dorsale vin. Die vis word tot 33 cm groot.
Habitat
Die vis kom voor in riviermondings en die onvolwassenes word dikwels in varswater opgemerk. Die wyfies skiet kuit in die see. Die onvolwassenes vreet onder andere amfipodes en die volwasse visse vreet bodem skaaldiere en vis. Die kry sy naam weens die feit dat hy krom trek en al sy vinne en kieu-punte laat reguit staan as 'n verdedigingsmeganisme. Dit maak dit moeilik om die hoek uit die vis te haal.
Artemisina elegantula
Artemisina elegantula is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Artemisina en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Dendy.
Moendari
Moendari (मुंडारी, মুন্ডারী, ମୁଣ୍ଡାରୀ) is 'n Austro-Asiatiese taal wat deur sowat 1,7 miljoen mense in Oos-Indië, Bangladesj en Nepal gepraat word. Moendari word amptelik geskryf met die Mundari Bani-alfabet, wat deur Rohidas Singh Nag vir dié taal ontwikkel is, terwyl soms ook Devanagari, die Latynse alfabet, die Odia-alfabet of die Bengaalse skrif gebruik word.
Moendari is een van die mees gesproke Austro-Asiatiese tale en een van die belangrikste van dié taalfamilie in Suid-Asië. Dit is verwant aan Ho en Santali, al drie vorm die amptelike tale van die Indiese deelstaat Jharkhand. Daarbenewens word Ho in die Indiese deelstate Orissa en Wes-Bengale gepraat.
Karibiese walrus
Die Karibiese walrus was 'n walrusspesie wat in die Karibiese See voorgekom het en drie miljoen jaar gelede uitgesterf het.
Die spesie was in Junie 2010 die onderwerp van 'n ondersoek in die Amerikaanse Kongres. Die oliemaatskappye het tydens die opstel van hulle veiligheidsdokumente teks vanaf 'n dokument wat oorspronklik vir die olieborings in Alaska opgestel is, gekopieer. Na die kopiëring is verwysings na gevare vir die (Arktiese) Walrusse agtergelaat. Dis nie net BP wat hierdie fout gemaak het nie, maar ook ander groot oliemaatskappye.
Die fout het die oliemaatskappye se beeld groot skade berokken en tot heelwat kommentaar in Amerikaanse media gelei.
Alexander Scourby
Alexander Scourby (13 November 1913 – 22 Februarie 1985) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Affair in Trinidad (1952), The Big Heat (1953), Giant (1956), en The Shaggy Dog (1959).
Ga-Nonyane
Ga-Nonyane is 'n Swart nedersetting in Aganang Plaaslike Munisipaliteit, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Dit is noordwes van Polokwane geleë.
Alie Vorster
duimnael|regs|200px|Tant Alie Vorster.
duimnael|regs|250px|Tant Alie en haar man se grafsteen op Potchefstroom.
Alida B. Vorster (bekend as tant Alie, gebore Coetzee, 14 Januarie 1859 – 8 Junie 1950) was ’n baanbreker in die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika.
As jongmeisie het sy 10 jaar lank in die distrikte Middelburg, Hofmeyr en Steynsburg skoolgehou. Ná haar huwelik met Casper J.H. Vorster (7 Junie 1857 – 14 Julie 1935) het sy op Steynsburg nog 18 jaar katkisasie-onderrig gegee en jong mense vir die belydenis van die geloof opgelei.
Kringboom
Die kringboom (Maerua schinzii) is 'n boom wat baie lyk soos die knoppiesboontjie maar kom in die westelike bosveld in die Noord-Kaap en in Namibië voor. Die grootste verskil tussen die twee bome is dat die kringboom se blare soms leeragtig is en soms fluweelagtig en geelgroen is.
Die boom se FSA-nommer is 136.
Riboflavien
Riboflavien, ook genaamd vitamien B2 is 'n maklik-absorbeerbare gekleurde mikronutrient wat 'n sleutelrol speel in die behoud van gesondheid van mens en dier.
Goeie bronne van riboflavien is melk, kaas, groente, lewer, niertjies, suurdeeg, sampioene en amandels maar blootstelling aan lig laat die vitamien afbreek.
Riboflavien kan gebruik word as oranje-rooi voedselkleurmiddel, en is as sulks goedgekeur in Europa as die E-nommer E101.
Wolbos
Die Wolbos (Spatalla confusa) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Spatalla behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit in die Sederberg tot by die Hottentots Hollandberge, Swartberg en Kammanassieberge voorkom.
Die struik word 1,0 m hoog, neig om te sprei en blom hoofsaaklik van November tot Desember. Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Die vrugte word, twee maande nadat die plant geblom het, ryp en die sade val na die grond waar dit deur miere versprei word. Die plant groei in rotsskeure op die kruine op hoogtes van 1350 - 2300 m.
In Engels staan die struik as die Long-tube spoon bekend.
Lys van outeurs/W
Lys van outeurs volgens naam:
A – B – C – D – E – F – G – H – I – J – K – L – M – N – O – P – Q – R – S – T – U – V – W – X – Y – Z
Strykkwartet
'n Strykkwartet is 'n musiekgroep bestaande uit vier strykers – twee vioolspelers, 'n altvioolspeler en 'n tjellis. Dit word ook gebruik om te verwys na 'n musiekstuk wat deur so 'n groep uitgevoer word. Die strykkwartet is een van die mees prominente kamermusiekensembles in klassieke musiek. Die meeste van die groot komponiste het vanaf die middel tot die laat 18de eeu bladmusiek vir strykkwartette gekomponeer.
Komponiste soos Wolfgang Amadeus Mozart, Ludwig van Beethoven en Franz Schubert het almal 'n aantal strykkwartette gekomponeert en dié musiekvorm het in die klassieke era floreer. Dit was minder gewild later in die 19de eeu, deels as gevolg van komponiste soos Franz Liszt, Richard Wagner en Richard Strauss, wat wegbeweeg het van klassieke vorms, maar dit word herleef in die 20ste eeu deur onder andere die Tweede Weense Skool, Béla Bartók, Dmitri Sjostakowitsj en Elliott Carter. In die 21ste eeu is dit steeds 'n belangrike en verfynde musiekvorm.
Die standaardstruktuur van 'n strykkwartet is vier bewegings, met die eerste beweging in sonatevorm, allegro, in die toniese sleutel; tweede beweging is 'n stadige beweging, in 'n verwante toonsoort; die derde beweging is 'n menuet en trio, in die toniese sleutel; en die vierde beweging is dikwels in rondovorm of sonate-rondovorm, in die toniese sleutel.
Sommige strykkwartette speel vir jare lank saam, en word dikwels genoem na die eerste violis (bv. die Takacs-kwartet), 'n komponis (bv. die Borodin-kwartet) of 'n plek (bv. die Budapest-kwartet).
Slapwolbos
Die struik word 1,0 m hoog, groei regop en blom hoofsaaklik van Junie tot Maart. Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Die vrugte word twee maande nadat die plant geblom het ryp, en die sade val grond toe waar dit deur miere versprei word. Die plant groei in moerasagtige, koel suidelike hellings op hoogtes van 200 - 620 m.
In Engels staan die struik as die Lax spoon bekend.
Knoppiesboontjie
Beskrywing
Die boom se stam is liggrys tot bruin en is glad. Die blare is enkelvoudig en dun met 'n blaarsteel wat byna net solank soos die blaarskyf is. Die vrugte van die boom lyk soos stringe krale.
Subspesies
Daar is vier subspesies:
Verspreiding
Die boom is inheems aan die volgende lande: Angola, Benin, Botswana, Burkina Faso, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Djiboeti, Eritrea, Eswatini, Ethiopië, Gambië, Ghana, Guinee, Jemen, Kenia, Kameroen, Malawi, Mali, Mauritanië, Mosambiek, Namibië, Niger, Nigerië, Rwanda, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sokotra, Somalië, Soedan, Tanzanië, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Lewis A. Fidler
Lewis A. "Lew" Fidler (27 Mei 1956 – 5 Mei 2019) was 'n Amerikaanse politikus. Hy was vanaf 2002 tot en met 2013 stadsraadslid van New York Stad.
Timothy Partridge
Timothy Cooper Partridge (7 Desember 1942 – 8 Desember 2009, Balgowan) was 'n akademikus by Wits Universiteit, waar hy nou met Phillip Tobias saamgewerk het.
Studieveld
Hy was 'n bekende klimatoloog, geoloog en palaeoantropoloog. Hy was 'n lid van Tobias se palaeoantropologiese navorsingseenheid wat vanaf 1966 tot aan die eeu-einde die uitgrawings by fossielterreine van aapmense geloods het, en was vir meer as 40 jaar betrokke by studies in menslike ewolusie. Sy kennis van geomorfologie het hom in staat gestel om datums te verskaf vir aapmens-fossielfondse, veral dié van genus Australopithecus. Hy was vir baie jare werksaam by die fossielterreine te Makapansgat, Sterkfontein, Taung en die Wieg van die Mensdom, en is as 'n ondernemende en pligsgetroue spanlid beskryf.
Sienings
Partridge het gewaarsku omtrent ekstreme weersomstandighede wat weens globale verwarming kon ontstaan. As ereprofessor in klimatologie by Wits het hy sedert 2004 in die Guardrisk Update uitgewys dat atmosferiese koolstofdioksied die hoogste vlakke in 420 000 jaar bereik het. Dit sou atmosferiese energie opgaar wat ernstige weerskommelings moet meebring. Warmer temperature sou groter verdamping ten gevolg hê, wat meer reën in sekere wêrelddele sal meebring, en erger droogte in ander.
Persoonlike lewe
Sy eerste gade was dr Marilyn Phillips (1933-2004). Sy was 'n geregistreerde narkotiseur, en was ook 'n student van Tobias by die Wits mediese skool. Hul enigste seun Astley is as jong volwassene oorlede. Drie maande voor sy dood is hy met die redakteur en uitgewer Susie Jordan getroud. Hy is in 2009 tydens 'n besoek aan KwaZulu-Natal aan 'n hartaanval oorlede, en is uit die St Martins-in-the-Veld Anglikaanse Kerk in Johannesburg begrawe.
Anne van Rooy
Anna Francina van Rooy (ook genoem Anne Françoise, gebore Holsters, Brussel, België, 31 Desember 1834 – Steynsburg, Kaapkolonie, 28 Augustus 1904) was die stammoeder van die Van Rooy-familie in Suid-Afrika en ’n weldoener van die Gereformeerde Kerk.
Anne Holsters se vader was Charles Holsters en haar moeder Petronella de Gieter. Ná haar huwelik met Johannes Cornelis van Rooy (ook Jean Corneille) van Rooy, van 's Hertogenbosch, Nederland, vertrek hulle op 24 Oktober 1857 in geselskap van (die latere ds.) Jan de Ridder en J.M. Maury met die seilboot Karel August na Suid-Afrika waar hulle op 26 Januarie 1858 by Port Elizabeth aan wal gestap het. Onderweg is die tweede seuntjie van die egpaar Van Rooy, Antoine Charles Auguste (Charles), gebore. Die gesin het hulle in die Noordoos-Kaap gaan vestig en die voorouers van talryke Van Rooys in Suid-Afrika geword.
Ná sewentien jaar van plaasskoollewe in die distrikte Colesberg, Burgersdorp, Cradock en Middelburg, Kaap, het meester Van Rooy in die pas aangelegde dorpie Steynsburg in 'n CNO-skooltjie onderrig gegee. As gevolg van die seën wat op 'n sakeonderneming gerus het, kon die weduwee-moeder in 1915 £1000 aan die nuwe CNO-skool skenk. Ná die Anglo-Boereoorlog het sy meegehelp om arm gemeentes weer op die been te bring.
Tant Anne was 'n eerwaardige dame wat haar woord oor enige onderwerp van betekenis kon doen. Die nakomelinge van haar 10 kinders was vurige voorstanders van die beginsel van Christelik-nasionale onderwys. Haar kinders was:
Archie Mountbatten-Windsor
Archie Harrison Mountbatten-Windsor (gebore 6 Mei 2019) is die seun van prins Harry, Hertog van Sussex, en Meghan, Hertogin van Sussex. Hy is sesde op die lys van Britse troonopvolgers.
Geboorte en familie
thumb|links|’n Skare en joernaliste drom naby Windsor-kasteel saam om te wag vir nuus oor die geboorte.
Archie Mountbatten-Windsor is op 6 Mei 2019 om 05:26 Britse somertyd (06:26 Suid-Afrikaanse tyd) gebore. Sy geboorteplek is nie bekend gemaak nie. Die media het gespekuleer hy is óf in die egpaar se huis (Frogmore Cottage) óf in die Portland-hospitaal in Londen gebore.
Verskeie landmerke is in verskillende kleure verlig om sy geboorte te vier, onder meer die Niagara-waterval, CN-toring en London Eye. Sy naam is op 8 Mei 2019 aangekondig.
Mountbatten-Windsor is ’n afstammeling van die Huis van Windsor aan sy pa se kant en ’n Amerikaanse werkersklasfamilie aan sy ma se kant. Volgens The New York Times en The Telegraph is hy die eerste half-Amerikaanse en eerste veelrassige baba in die geskiedenis van die Britse koningshuis. Hy is ’n burger van die Verenigde Koninkryk sowel as die Verenigde State.
Archie het op 4 Junie 2021 'n babasussie ryker geword, by name Lilibet Mountbatten-Windsor. Sy is in Kalifornië, V.S.A. gebore.
Titel en opvolging
Mountbatten-Windsor is ’n kleinkind van koning Charles III en sesde op die lys van Britse troonopvolgers, net ná sy pa. Hy is ook die regmatige erfgenaam van sy pa se hertogdom Sussex, graafskap Dumbarton en baronie Kilkeel. Die Hertog en Hertogin van Sussex het met sy geboorte besluit hy sal net as Archie Mountbatten-Windsor bekend wees, met die aanspreekvorm "master". Dié besluit, sowel as die keuse van sy name, wat nie tradisioneel in die koninklike familie is nie, is in lyn met sy ouers se wens dat hy as ’n private burger grootword.
Volgens 'n patentbrief van koning George V wat in 1917 uitgereik is (en steeds van krag is), is Mountbatten-Windsor geregtig om die titels "prins" en "Sy Koninklike Hoogheid" te gebruik ná sy oupa, koning Charles III, se troonbestyging op 8 September 2022, hoewel hy nie verplig is om die titels te gebruik nie. In die onderhoud Oprah with Meghan and Harry het die hertogin gesê daar is aan haar vertel veranderings sou gemaak word om die reg op titels te verander. Sy het geskimp dit is omdat haar seun van gemengde afkoms is, maar Charles III se planne om die koninklike familie te verklein stam uit die 1990's.
Artemisina erecta
Artemisina erecta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Rooiborskurper
Die Rooiborskurper (Tilapia rendalli) is 'n varswatervis wat in die Kunenerivier, Okavangorivier, die Zambezirivier en ooskusriviere suidwaarts tot by die Sibayameer voorkom. Die vis kom ook in die Malawimeer en Tanganjikameer voor. In Engels staan die vis bekend as die Redbreast tilapia.
Voorkoms
Die volwasse vis is olyfgroen tot bruin van kleur en het dikwels onreëlmatige verspreide blou skubbe op die lyf. Daar is 5-7 donker, breë vertikale olyfkleurige strepe op die lyf. Daar is 'n donker kol op die agterste, onderste gedeelte van die dorsale vin - die sogenaamde tilapia kol. Die keel en bors is helderrooi. Die rante van die dorsale-, anale- en stertvinne wissel van geel tot rooi. Die vis word tot 40 cm lank en weeg 2 kg. Die Suid-Afrikaanse hengelrekord is 1,845 kg, dié van Zimbabwe is 1,62 kg en dié van Malawi is 1,03 kg.
Habitat
Die vis is bestand teen temperatuurverskille van 11-37 °C en soutgehalte van 19 dele per duisend. Hulle leef in stil water met baie plantegroei in vloedvlaktes en moerasse. Die vis vreet waterplante en alge maar sal ook klein ongewerweldes vreet. Broeipare maak die plantegroei skoon en maak 'n nes met 'n deursnee van 0.5-1.3 m. Binne in die nes is etlike broeikamers wat die eiers en larwes beskerm. Die onvolwasse visse bly in die nes totdat hulle ongeveer 15 mm lank is.
Trivia
Die vis word gebruik vir onkruidplantbeheer in damme. Daar is twee subspesies geïdentifiseer naamlik T. rendalli rendalli en T. rendalli swierstra.
Franklyn Seales
Franklyn Seales (15 Julie 1952 – 14 Mei 1990) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Star Trek: The Motion Picture (1979), The Onion Field (1979), en Southern Comfort (1981).
Ga-Motlagomo
Ga-Motlagomo is 'n Swart nedersetting in Aganang Plaaslike Munisipaliteit, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Dit is noordwes van Polokwane geleë.
Sierra McCormick
Sierra McCormick (gebore 28 Oktober 1997) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Land of the Lost (2009), Ramona and Beezus (2010), en The Vast of Night (2018), en in die televisiereeks Curb Your Enthusiasm (2000).
Besançon
Die Franse skrywer, digter en dramaturg Victor Hugo is op 26 Februarie 1802 hier gebore. Hy word as een van die belangrikste Franse skrywers van alle tye beskou.
Jack Carson
Jack Carson (27 Oktober 1910 – 2 Januarie 1963) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Arsenic and Old Lace (1944), Hollywood Canteen (1944), Mildred Pierce (1945), en Cat on a Hot Tin Roof (1958).
Swaannekwolbos
Die Swaannekwolbos (Spatalla thyrsiflora) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Spatalla behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit in die Du Toitskloofberge, Louwshoekberg en in die Swartberg by Caledon voorkom.
M. Stanley Whittingham
Michael Stanley Whittingham (gebore op 22 Desember 1941) is 'n Brits-Amerikaanse chemikus. Hy is tans professor in chemie en beide direkteur van die Instituut vir Materiaalnavorsing en die Materiaalkunde en Ingenieurswese-program aan die Binghamton-universiteit (deel van die Staatsuniversiteit van New York). Hy dien ook as direkteur van die Noordoostelike sentrum vir chemiese energieberging van die Amerikaanse departement van energie in Binghamton. In 2019 is die Nobelprys vir Chemie aan hom toegeken, saam met Akira Yoshino en John B. Goodenough.
Swaannekwolbos
Die struik sprei uit en word 1.5 m in deursnee en blom van Augustus tot Desember. Die struik spruit weer uit na dit gebrand het. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Die vrugte word, twee maande nadat die plant geblom het, ryp en die sade val na die grond waar dit deur miere versprei word. Die plant groei in sandsteen en granietgrond op hoogtes van 900 - 1500 m.
In Engels staan die struik as die Swan-neck spoon bekend.
M. Stanley Whittingham
Whittingham is 'n sleutelfiguur in die geskiedenis van die ontwikkeling van litiumioonbatterye, wat nou gebruik word in alles, van selfone tot elektriese voertuie. Hy het die interkalasie-elektrode in die 1970's vir die eerste keer ontdek en die konsep van interkalasiereaksie vir herlaaibare batterye in die laat 1970's deeglik beskryf. Hy het die oorspronklike patente op die konsep van die gebruik van interkalasiechemie in hoë-digtheid, baie omkeerbare litiumionbatterye. Hy het die eerste herlaaibare litiumionbattery uitgevind wat in 1977 gepatenteer is en die patent aan Exxon toegewys is. Sy werk aan litiumioonbatterye het die grondslag gelê vir ander se latere ontwikkelinge en daarom word hy as die stigter uitvinder van litiumioonbatterye beskou.
Opvoeding en loopbaan
Whittingham is op 22 Desember 1941 in Nottingham, Engeland, gebore. Hy het van 1951–1960 aan die Stamford-skool in Lincolnshire gestudeer, voordat hy na New College in Oxford gegaan het om Chemie te studeer. In 1964 het hy sy BA graad aan die Universiteit van Oxford behaal, sy MA in 1967 en sy DPhil in 1968. Na voltooiing van sy nagraadse studies was Whittingham aangestel as 'n nadoktorale genoot aan die Stanford-universiteit. Daarna het hy 16 jaar lank by "Exxon Research & Engineering Company" gewerk, en daarna vier jaar by Schlumberger ('n olievelddienste-maatskappy) gewerk voordat hy professor aan die Binghamton Universiteit geword het.
Van 1994 tot 2000 was hy die adjunk-provost vir navorsing van die Universiteit. Hy was ook ses jaar lank ondervoorsitter van die Research Foundation van die State University of New York. Hy is tans 'n vooraanstaande professor in chemie en materiaalwetenskap en ingenieurswese aan die Binghamton Universiteit. Whittingham is in 2017 aangewys as hoof wetenskaplike beampte van NAATBatt International, 'n maatskappy wat betrokke is by gevorderde ontwikkeling en vervaardiging van batterye.
Whittingham was die voorsitter van die Amerikaanse departement van energie (DvE) se studie oor chemiese energieberging in 2007, en is nou direkteur van die Northeastern Center for Chemical Energy Storage (NECCES), deel van die DvE se Energy Frontier Research Centre in Binghamton. In 2014 is NECCES $12,8 miljoen toegeken van die DvE om die wetenskaplike deurbrake te versnel wat nodig is om 'n nuwe 21ste-eeuse ekonomie te bou. In 2018 het die DvE nog $3 miljoen toegeken aan NECCES om sy belangrike navorsing oor batterye voort te sit. Die NECCES-span gebruik die geld om energieopbergingsmateriaal beter te laat werk en om nuwe materiale te ontwikkel wat "goedkoper en omgewingsvriendeliker is en meer energie kan stoor as wat die huidige materiaal kan doen".
Navorsing
Whittingham is 'n sleutelfiguur in die geskiedenis van die ontwikkeling van litiumioonbatterye en wat die konsep van interkalasie-elektrode ontdek het. Exxon vervaardig Whittingham se litiumionbattery in die 1970's, gebaseer op 'n titaandisulfiedkatode en 'n litium-aluminium-anode. Die battery het 'n hoë energiedigtheid en die verspreiding van litiumione in die titaandisulfiedkatode was omkeerbaar, wat die battery herlaaibaar gemaak het. Daarbenewens het titaniumdisulfied 'n besonder vinnige verspreiding van litiumioon in die kristal se struktuur. Exxon het gehelp met die kommersialisering van 'n Li/LiClO4/TiS2-battery maar veiligheidsprobleme het veroorsaak dat Exxon die projek beëindig het. Whittingham en sy span het voortgegaan om hul werk in akademiese tydskrifte vir elektrochemie en vastetoestandfisika te publiseer. Uiteindelik het hy in 1984 Exxon verlaat en vier jaar as bestuurder by Schlumberger deurgebring. In 1988 het hy die pos as professor aan die Departement Chemie, Binghamton Universiteit aanvaar om sy akademiese belange na te streef.
Whittingham het gesê: "Al hierdie batterye word interkalasiebatterye genoem. Dit is soos om konfyt in 'n toebroodjie te plaas. In chemiese terme beteken dit dat jy 'n kristalstruktuur het en ons kan litiumione insit of uithaal, en die struktuur is presies dieselfde daarna. Ons behou die kristalstruktuur. Dit is wat hierdie litiumioonbatterye so goed maak, daarom het hulle soveel lading-ontslagsiklusse."
Die hedendaagse litiumioonbatterye is beperk in kapasiteit omdat minder as een litiumioon of elektron per oorgangsmetaalredoksentrum omkeerbaar interkaleerd is. Om hoër energiedigthede te bereik is een benadering om verder te gaan as die elektronredoks-interkalasiereaksies van bogenoemde stelsels. Tans het Whittingham se navorsing gevorder tot multi-elektron-interkalasiereaksies, wat die opbergingsvermoë kan verhoog deur verskeie litiumione te interkaleer. 'n Paar multi-elektron interkalasiemateriaal is suksesvol deur Whittingham ontwikkel, soos LiVOPO4/VOPO4, ens. Die multivalente vanadiumkatioon (V3+ V5+) speel 'n belangrike rol om die multi-elektron reaksies te bewerkstellig.