cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Apiesdoring
Beskrywing
Die hout het 'n ligbruin spinthout en 'n harde, swaar (lugdroog 980 kg/m3), donkerbruin kernhout met growwe draad.
Habitat
Die apiesdoring kom voor op rivieroewers, in oop beboste grasveld en oop bosveld.
Gebruike
Redelike sterk tou kan van die bas gemaak word.
Mynstakings (1913/14, 1922)
Die staking van Blanke mynwerkers aan die Witwatersrand in 1913/14 het uit ontevredenheid oor toestande in die myne en die hoe lewenskoste gespruit. Die eerste reeks stakings het op 'n oorwinning vir die mynwerkers uitgeloop, maar in Januarie 1914 het die regering die staking met behulp van die weermag beëindig en die leiers gedeporteer.
Die stakings in 1922 het veel ernstiger afmetinge aangeneem en uiteindelik in ŉ revolusie ontaard. Die grondoorsaak daarvan was die mynmaatskappye se besluit om van goedkoper Swart arbeid ten koste van die Blankes gebruik te maak.
Dit sou beteken dat die Blanke mynwerkers Hul lewenstandaard sou moes verlaag om met die Swart arbeiders mee te ding. Sosialistiese en Kommunistiese elemente in die vakbonde het die ontevredenheid van die mynwerkers uitgebuit en hulle aangehits om die regering tot 'n val te bring. Die opstand van die arbeiders is met geweld deur die polisie en weermag onderdruk, maar het uiteindelik gelei tot die val van die Smuts-regering in 1924.
Inleiding
Die party het reeds voor Uniewording in Transvaal ontstaan en na 1910 oor die hele Suid-Afrika uitgebrei. Met die verkiesing van 1910 het die Arbeidersparty 4 setels verower. In 1911 het die Arbeidersparty steun verleen aan die Mijnen en Bedrijfen Wet, wat onder meer ŉ bepaling bevat het waarvolgens geskoolde en halfgeskoolde arbeid vir Blankes gereserveer is.
Die wet het die Blanke arbeiders dus teen die mededinging van goedkoper Swart arbeid beskerm. Mettertyd het die vakbonde 'n ooreenkoms met die Kamer van Mynwese bereik waarvolgens die status quo gehandhaaf sou word, dit wil sê die verhouding tussen die getalle Blanke en Swart arbeiders sou onveranderd bly. Die regering van genl. Louis Botha het die steun van die mynmagnate geniet, maar was nie onsimpatiek teenoor redelike eise van die mynwerkers nie. In 1911 het die regering byvoorbeeld 'n wet aangeneem waarvolgens mynmaatskappye verplig is om vergoeding aan mynteringlyers te betaal. Omstandighede het egter ŉ verwydering tussen die arbeiders en die regerende Suid-Afrikaanse Party veroorsaak.
1913/ 14
In Julie 1913 het 'n aantal Blanke werkers met die bestuur van die Nuwe Kleinfonteinmyn by Benoni in 'n geskil oor hul diensvoorwaardes betrokke geraak en is hulle as gevolg daarvan afgedank. Die Mine Workers' Union se eis dat die afgedankte werkers heraangestel word, is deur die mynbestuur verwerp en die staking wat deur die Union afgekondig is, het oor die hele Witwatersrand versprei.
Die regering het 'n neutrale houding probeer inneem en het gehoop dat die vakbonde en mynmaatskappye 'n onderlinge ooreenkoms sou bereik. Die onderhandelings tussen die arbeiders en die mynbesture het geen vrugte afgewerp nie en uiteindelik was die Mine Workers' Union se erkenning deur die Kamer van Mynwese ook op die spel. Genl. J.C. Smuts, wat die portefeuljes van Mynbou, Verdediging en Justisie in die Botha-kabinet beklee het, het ŉ verbod op die hou van openbare protesvergaderings geplaas.
Die verbod is veronagsaam en op 4 Julie 1913 het 'n oproerige skare wat op die markplein in Johannesburg vergader het, met die polisie en berede soldate slaags geraak. Die skare het handuit geruk, winkels geplunder, geboue beskadig en die kantoor van die koerant The Star, wat hulle as die spreekbuis van die mynbelange beskou het, aan die brand gesteek. 'n Poging om die Rand Club aan die brand te steek, is die volgende dag deur soldate van die Britse garnisoen verydel. In die skermutseling is 'n groot aantal mense dood of gewond. Botha en Smuts het op 5 Julie uit Pretoria na Johannesburg vertrek om as bemiddelaars op te tree.
Hulle het die leiers van die arbeiders in die Hotel Carlton ontmoet. Die hotel is deur 'n woedende skare omsingel en Botha en Smuts het geen ander keuse gehad as om aan die meeste van die arbeiders se eise toe te gee nie. Volgens die ooreenkoms wat J.T. Bain, die leier van die arbeiders, op Botha en Smuts afgedwing het, sou die Mine Workers' Union deur sowel die Kamer van Mynwese as die regering erken word.
Arbeiders wat gestaak het, sou nie vervolg word nie, die gesinne van mynwerkers wat gewond of dood is, sou staatshulp ontvang, die werkers by die Nuwe Kleinfonteinmyn sou heraangestel word, en die griewe van al die mynwerkers sou ondersoek word. Die ooreenkoms was 'n groot oorwinning vir die arbeiders en ŉ groot vernedering vir die regering, meer spesifiek vir Smuts, wat dit as 'n persoonlike neerlaag beskou het. Aan die einde van 1913 het steenkoolmynwerkers in Natal gestaak en in Januarie 1914 het spoorwegwerkers op die Witwatersrand hulle voorbeeld gevolg.
Kort daarna het die Federasie van Vakbonde ŉ staking van goudmynwerkers afgekondig waaraan sowat 20 000 werkers deelgeneem het. Die keer het die regering onmiddellik gereageer en op 14 Januarie is die krygswet afgekondig. Kommando's en burgermageenhede van die pas gestigte weermag is onder bevel van genl. Koos de la Rey opgeroep en opdrag gegee om die Trades Hall in Johannesburg. hoofkwartier van die stakers, te bestorm.
Nadat De la Rey kanonne op die gebou gerig het, het die leiers van die staking oorgegee. Nege van die leiers, almal nie-Suid-Afrikaans, is dieselfde dag nog onder begeleiding na Durban gebring en gedeporteer. Die deportasie van die leiers op bevel van Smuts het plaasgevind voordat hulle formeel in hegtenis geneem en aangekla is. Dit was strydig met die Suid-Afrikaanse reg, maar in 'n toespraak in die parlement waarin hy sy optrede probeer regverdig het, het Smuts verklaar dat hy die veiligheid van die staat voorop gestel het.
Die leiers was volgens hom Sosialiste wat die staking in 'n revolusie wou omskep om die regering tot 'n val te bring. Voor die einde van 1914, toe die Eerste Wêreldoorlog al aan die gang was, is die gedeporteerdes op staatsonkoste na Suid-Afrika teruggebring. Een van hulle, H.J. Poutsma, het later die organiseerder van Smuts se Suid-Afrikaanse Party geword.
1922
Die stakings van 1922, wat uiteindelik die vorm van 'n revolusie aangeneem het, was sosialisties geïnspireer, hoewel die afskaffing van die kleurslagboom die grondoorsaak daarvan was. Sommige van die ekstremistiese arbeiderleiers was lede van die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party wat die arbeiders aangehits het met die slagspreuk dat "wit" Suid-Afrika beveilig moes word.
Die meeste van die stakende arbeiders was Afrikaners. Die Afrikaners se verhuising na die stede, wat na die Anglo-Boereoorlog reeds begin het, is versnel deur die ekonomiese depressie wat Suid-Afrika, net soos Europa, na die Eerste Wêreldoorlog getref het. Hulle het meestal halfgeskoolde arbeid verrig en hulle by die vakbonde van die Blanke, geskoolde arbeiders geskaar. Die vakbonde het hulle beywer vir die handhawing van die kleurslagboom soos dit in die Mijnen en Bedrijfen Wet vervat was, en was gekant teen 'n versteuring van die balans tussen Blanke en Swart arbeiders.
Die Afrikaner se verstedeliking het gepaard gegaan met die verstedeliking van die Swartes, wat in groot getalle na die Witwatersrand gestroom het om ongeskoolde arbeid in die myne te verrig. Die goudmynbedryf was tydens die depressiejare net na die oorlog Suid-Afrika se enigste bolwerk teen ekonomiese ondergang, maar is terselfdertyd ook nadelig getref. Die prys van goud het gedaal, produksie het afgeneem en produksiekoste het gestyg.
In 1920 moes etlike laegraadmyne sluit. Om die sluiting van meer myne te voorkom, het die Kamer van Mynwese 'n kommissie van ondersoek aangestel om vas te stel hoë produksiekoste verlaag kon word. Die kommissie het aanbeveel dat die kleurslagboom opgehef word: meer Swart arbeiders moes in diens geneem word omdat hulle arbeid goedkoper was. Terselfdertyd moes lone verlaag word. Die Kamer van Mynwese se aankondiging in November 1921 dat Swartes vir halfgeskoolde arbeid gebruik sou word, is deur die vakbonde verwerp omdat dit die getalsverhouding tussen Blankes en Swartes sou verander en talle Blankes as gevolg daarvan werkloos sou wees.
Terwyl onderhandelings tussen die Kamer van Mynwese en die Suid-Afrikaanse Industriële Federasie nog aan die gang was, het steenkoolmynwerkers op 1 Januarie 1922 uit protes teen 'n verlaging van hul lone begin staak. Op 10 Januarie het goudmynwerkers ook begin staak. Sowat 20 000 werkers het aan die staking deelgeneem, en weens die staking was 180 000 Swartes ook ledig. Die Kamer van Mynwese het 'n nuwe verhouding van 1 Blanke tot 10,5 Swartes voorgestel, maar mynwerkers het 'n verhouding van 1 tot 3 (in ooreenstemming met die bevolkingsamestelling) geëis en die onderhandelings het doodgeloop.
Die regering het onder leiding van genl. Smuts, wat in 1919 premier geword het, aanvanklik neutraal probeer bly, maar die stakers het Smuts daarvan verdink dat hy met die mynmagnate heul. In die verkiesing van 1920 het die Nasionale Party (wat in 1914 gestig is) meer setels as Smuts se Suid-Afrikaanse Party verower, met die gevolg dat Smuts slegs met die steun van die Unioniste aan die bewind kon bly. Die Unioniste was verteenwoordigend van die mynbelange en het uit vrees vir die republikeinsgesinde Nasionale Party met die SA Party saamgesmelt sodat die party in die verkiesing van 1921 'n klinkende oorwinning behaal het.
Die mynwerkers het dus aan 3 fronte 'n stryd gevoer: teen die Kamer van Mynwese, wat verteenwoordigend was van die kapitalisme en uitbuiting; teen die regering, wat volgens hulle die kant van die kapitaliste gekies het; en teen die Swartes, wie se blote teenwoordigheid die stryd laat ontbrand het. Om met die Swart arbeiders te kon meeding, sou die Blanke arbeiders 'n baie laer loon moes aanvaar en sodoende hul lewenstandaard met die van die Swartes moes gelyk stel. Die vrees van die mynwerkers is deur die Sosialisties- en Kommunisties-gesinde vakbondleiers uitgebuit om die stakers teen die regering op te sweep.
Op 'n massavergadering van die stakers in Johannesburg se stadsaal op 5 Februarie 1922 is 'n voorstel aanvaar dat 'n voorlopige republikeinse regering gestig word. Marxistiese slagspreuke van arbeiders oral in die wêreld is gewysig om by die Suid-Afrikaanse omstandighede aan te pas. Een van die baniere waarmee stakers deur die stad gemarsjeer het, het byvoorbeeld gelui: "Workers of the world fight and unite for a white South Africa". Die innerlike teenstrydigheld van die slagspreuk het by die gewone mynwerkers verbygegaan, terwyl dit vir die leiers slegs ŉ middel tot 'n doel was: die stigting van 'n sosialistiese republiek volgens die Russiese model. Die stakers het staatgemaak op die steun van die Arbeidersparty en, omdat die meeste van hulle Afrikaners was, ook op die steun van die Nasionale Party.
Die republikeinse ideaal van die twee ou Boererepublieke het in die NP voortgeleef, maar hoewel Tielman Roos, leier van die NP in Transvaal, 'n afvaardiging van die stakers te woord gestaan het, was hy nie bereid om 'n republiek met geweld tot stand te bring nie. Boonop was dit vir hom duidelik dat die republiek op sosialistiese lees geskoei sou wees. Sommige ekstremistiese Volksraadslede van die Arbeidersparty, onder andere R.B. Waterson, het die stakers se planne gesteun, maar die party het die gedagte van 'n revolusie verwerp.
Op 27 Februarie 1922 het die polisie op 'n oproerige skare geskiet en 'n hele paar mense is dood. Die onluste wat daarop gevolg het, het die omvang van ŉ volskaalse opstand aangeneem. Onder leiding van die Council of Action is die stakers in militêre eenhede georganiseer. "Kommando's" het die strate gepatrolleer, die revolusionêre weerstandslied Die rooi vlag gesing en in skermutselings met die polisie en Swartes betrokke geraak. Pogings om 'n poskantoor en ŉ kragsentrale te beset, het misluk, maar groot dele van Johannesburg was reeds onder beheer van die stakers.
Versperrings is op strategiese plekke opgerig en die stakers het hulle so deeglik verskans dat die polisie uit sommige voorstede onttrek is. Die oproer was nie net tot Johannesburg beperk nie, maar het in al die Witwatersrandse dorpe voorgekom, veral in Boksburg. Myne en polisiekantore is aangeval en gevalle van koelbloedige moord op polisiemanne en Swartes het voorgekom. Die situasie het Smuts verplig om sy ongeërgde houding te laat vaar en sterk op te tree.
Op 10 Maart 1922 het hy die krygswet afgekondig en van Kaapstad na Johannesburg gereis. Afdelings van die leer het met die stakers slaags geraak en die plekke waar die stakers hulle ingegrawe het, is deur die lugmag gebombardeer. Hewige straatgevegte met aansienlike lewensverlies het veral in die Oos-Randse dorpe Benoni en Boksburg en in die Johannesburgse voorstede Brixton en Langlaagte gewoed. Die stakers se hoofkwartier in die markgebou in Fordsburg is met kanonvuur bestook en op 15 Maart is die opstand beëindig toe die weerstandsvlag gestryk is en 2 van die Kommunistiese leiers selfmoord gepleeg het.
Op 17 Maart is die staking afgelas. Die Kamer van Mynwese het na die staking soveel arbeiders as wat hy nodig gehad het, op sy eie voorwaardes heraangestel, en spesiale howe is saamgestel om die rebelle te verhoor. Sommige leiers is ter dood veroordeel en opgehang, terwyl ander tronkstraf opgelê of gedeporteer is. 'n Vrywaringswet is deur die parlement geloods om die regering se optrede te wettig. Honderde mense is in die stakings dood en groot skade is aan private eiendom aangerig. Die openbare lewe op die hele Witwatersrand het tydens die staking feitlik tot stilstand gekom, waardeur die ekonomie 'n gevoelige knou toegedien is. Die beëindiging van die opstand
was 'n groot terugslag vir arbeiderorganisasies in Suid-Afrika, maar die wrok teen die myngroepe en die regering het voortgeduur. Saam met die duisende arbeiders het die Nasionaliste Smuts as "die bloedhond van Suid-Afrika" uitgekryt. In 1923 het die Hooggeregshof die kleurslagboom in die Mijnen en Bedrijfen Wet ongeldig verklaar. Die stap het die arbeiders en die Nasionaliste nader aan mekaar gebring. Albei groepe was begerig om Blanke arbeiders te beskerm en het besluit om saam te staan en die Smutsregering uit die kussings te lig.
In die verkiesing van 1924 het die Nasionale Party en die Arbeidersparty ooreengekom om nie mekaar se kandidate te opponeer nie, en hulle het gesamentlik 'n oorwinning oor die SA Party behaal. Hertzog het Creswell en 2 ander Arbeiders in sy kabinet opgeneem. Een van die eerste stappe van die sogenaamde Pakt-regering was die uitvaardiging van die Kleurslagboomwet in 1924.
X17-deeltjie
Die X17-deeltjie is ’n hipotetiese subatomiese deeltjie wat voorgestel is deur Attila Krasznahorkay en sy kollegas om sekere afwykende metingsresultate te verduidelik. Die deeltjie is voorgestel om wye hoeke te verduidelik in bane van deeltjies wat geproduseer is tydens ’n kernoorgang van berillium-8-atome, asook in stabiele helium-atome.
Die X17-deeltjie kan die draer van ’n voorgestelde vyfde basiese natuurkrag wees wat moontlik verband hou met donker materie. Dit is dalk ’n X-boson met ’n massa van sowat 17 MeV.
Brenton-bloutjie
Die Brenton-bloutjie (Orachrysops niobe, ook soms Euchrysops niobe) is 'n vlinder in die familie van Bloutjie-skoenlappers (Lycaenidae). Hierdie uiters skaars vlinder kom slegs  in Suid-Afrika voor en is aangebring op die register van bedreigde spesies.
X17-deeltjie
Geskiedenis
In 2015 het Krasznahorkay en sy kollegas by die Instituut vir Kernnavorsing van die Hongaarse Wetenskapakademie die bestaan van ’n nuwe, ligte boson voorgestel wat sowat 17 MeV weeg (34 keer swaarder as die elektron). In ’n poging om ’n "donker" foton te ontdek het die Hongaarse span protone afgevuur na dun teikens van litium-7, wat onstabiele berillium-8-kerns tot gevolg gehad het. Dié het toe verval en pare elektrone en positrone geskep. Oormatige vervalle by ’n openingshoek van 140° tussen die deeltjies e+ en e−, en ’n gesamentlike energie van sowat 17 MeV, is waargeneem. Dit het aangedui dat ’n klein deel van berillium-8 dalk sy oortollige energie uitstraal in die vorm van ’n nuwe deeltjie. Die span het die resultaat suksesvol herhaal.
Brenton-bloutjie
Habitat
Die Brenton-bloutjie stel besondere voorwaardes om te oorleef: kusfynbos, 'n vogtige koel gebied op 'n suidelike helling naby die see, die aanwesigheid van die gasheerplant wetenskaplik bekend as Indigofera erecta en die mierspesie Camponotus baynei.
Lewenssiklus
Die volwasse skoenlapper vlieg van die einde van Oktober tot vroeg in Desember. Elke wyfie lê honderde klein wit eiertjies so groot soos speldekoppe op die onderkant van die blare van die gasheerplant Indigofera erecta. Na 'n 10 dae broei die eiers uit en die klein larwe leef so 'n twee weke van die blare van die gasheerplant. Daarna beweeg die larwe af teen die stingel van die plant. Miere van die spesie Camponotus baynei (ook soms Camponotus niveosetasus) vind hulle daar. Die miere maak gaatjies langs die wortelstok van die gasheerplant. Die larwe kruip vervolgens in hierdie gaatjies en begin vreet aan die wortelstok. Terwyl die larwe onder die grond is, word hulle versorg en beskerm deur die miere, want 'n klier op die rug van elke larf skei 'n uiters voedsame stof af waarvoor die miere baie lief is. Boonop gee die larwe 'n reuk af wat die reuk van die miere naboots. Hierdie voedsel en die reuk het tot gevolg dat die miere die larwe beskou as deel van hul eie kolonie en verskaf daarom aan die larwe beskerming teen koue, vuur en vyande. Sodra die larwe volgroei is (so 'n 18-20mm), word hulle papies, na 'n 10 dae broei die volwassene uit en kruip na die oppervlakte. Daar ontwikkel dit vlerke en vlieg dan weg. Die manlike vlinder se vlerkspan is van 24 tot 38 mm, die vroutjie s'n van 22-42mm. Hulle lewe slegs 2 tot 3 weke. 'n Tweede geslag volwasse vlinders verskyn in Januarie en Maart. As die omstandighede baie goed is, kan selfs 'n derde geslag in April verskyn. Van hier af oorwinter die larwe veilig onder die grond, beskerm deur die miere om in die komende seisoen die lewenssiklus te herhaal. Hierdie siklus kan dus slegs herhaal word as die plant Indigofera erecta en die houtkappermierspesie Camponotus baynei aanwesig is. Die skoenlapper en die miere leef in 'n simbiotiese verhouding saam.
X17-deeltjie
Geskiedenis
In 2019 is eksperimente nog uitgevoer om die resultate te bevestig of verkeerd te bewys.
Brenton-bloutjie
Geskiedenis
Hierdie vlinder is vir die eerste maal in 1858 deur Roland Trimen van die Suid-Afrikaanse Museum in Kaapstad ontdek. Hy het twee manlike eksemplare in die Knysna-distrik gevang. Hierdie was die enigste bewys van hul bestaan totdat dr. Jonathan Ball in 1977 weer 'n kolonie by Nature's Valley teenkom. Vroeg in die 1980's was hulle egter vermis en het waarskynlik uitgesterf weens boubedrywighede by die strandoord. In November 1991 het Ernest Pringle op 'n kolonie van hierdie skoenlappers by Brenton-aan-See afgekom.
Brenton Blou-reservaat
Reeds twee jaar voor die ontdekking van die Brenton-bloutjie by Brenton-aan-See was die erwe waar hulle aangetref is, reeds goedgekeur vir die bou van huise. Na die ontdekking het die vereniging van belangstellendes in vlinders en bewaringsbewustes van Knysna in 1993 'n veldtog begin om hierdie kolonie besondere skoenlappers van uitwissing te red. Na berigte oor die radio en televisie en in die koerante het die ontwikkelaar van die erwe boubedrywighede gestaak in afwagting op die insameling van fondse deur bewaringsliggame om die erwe te koop. Maar al daardie erwe is toe deur die staat onteien en in Julie 2003 is die terrein tot 'n spesiale natuurreservaat verklaar. Cape Nature bygestaan deur skoenlapperdeskundiges en plaaslike bewaringskenners beheer die natuurtuin.
Brand van 7 Junie 2017
Na die verwoestende brand van 7 Junie 2017 was daar gevrees dat die skoenlappers en hulle habitat vernietig is. In Augustus het die plant Indigofera erecta begin uitloop. Op 24 November 2017 is een klein skoenlapper egter opgemerk en op 28 November een wyfie en twee mannetjies. Daar word gehoop dat die populasie sal herstel.
X17-deeltjie
Geskiedenis
In November 2019 het Krasznahorkay aangekondig hy en sy span het dieselfde afwykings waargeneem in die verval van stabiele heliumatome, en dit het die moontlikheid van die bestaan van die X-17-deeltjie vergroot. Dit is gepubliseer in wetenskappublikasies, wat grootliks gefokus het op die implikasies wat die bestaan van die X17-deeltjie en ’n ooreenstemmende vyfde basiese natuurkrag kan hê in die soeke na donker materie.
Kritiek
In 2019 was die artikel waarin die deeltjie beskryf is, nog nie kollegiaal getoets nie, en dit moet dus as voorlopig beskou word. Pogings by CERN en deur ander groepe om die deeltjie onafhanklik op te spoor was ook onsuksesvol.
Die Hongaarse groep het in 2016 ook beweer hulle het verskeie ander nuwe deeltjies ontdek en die bewerings later teruggetrek, sonder om te verduidelik wat die vals seine veroorsaak het. Hulle is ook daarvan beskuldig dat hulle konsentreer op resulte wat nuwe deeltjies ondersteun terwyl hulle negatiewe resultate ignoreer.
Die X17-deeltjie pas nie in die Standaardmodel nie en die bestaan daarvan sal deur ’n ander teorie verduidelik moet word.
Louis Kruger
Ds. Louis Stephanus Kruger (distrik Bethal, 28 April 1922 – 11 Januarie 2006) was tussen 1951 en 1962 predikant in drie gemeentes van die GKSA.
In sy lewensberig in die Almanak vir die jaar 2007 skryf ds. L.S.D. du Plessis: "Oor die werk van die Here in en deur Louis Stephanus Kruger kan ons as mense vanuit ons sondige eenvoud en beperkte begripsvermoë dalk baie vrae vra, waarvan die vernaamste sekerlik is: Waarom het die Here so 'n briljante en absoluut toegewyde dienskneg van Hom so 'n feitlik lewenslange beproewingspad laat loop?"
Herkoms en opleiding
duimnael|links|300px|Vierdejaars aan die [[Teologiese Skool Potchefstroom, 1950. Eerste ry: D.J. van der Walt, E.J.G. Norval, G.L. van der Walt, I.J. van der Walt, J.M. Opperman. Tweede ry: J.C. Lessing, P.J. Opperman, L.S. Kruger, C.H. Smit, H.J. Kruger.]] Van kleins af wat die besonderse intellek waarmee Louis Kruger ontvang het, duidelik sigbaar. Hoewel die nagevolge van polio reeds op jong ouderdom lastig begin raak het, het hy deurentyd blymoedig opgetree, was hy 'n bron van onnutsigheid in sy skoolklasse, en het hy nooit gehuiwer om ten spyte van sy verswakkende spierfunksies ouer mense te help met moeilike take nie. Ds. Du Plessis skryf van die keer toe ds. Kruger op pad êrens heen was, 'n bejaarde man 'n dak sien verf het, die dak opgeklim, die bejaarde se kwas uit sy hand geneem en die dak eers kant en klaar geverf het, voor hy verder gegaan het.
Nadat hy tot die oortuiging gekom het om predikant te word, is sy begeerte hiertoe byna verydel toe medici bevind dat hy waarskynlik nie ouer as 30 jaar sou word nie, en dat die baie jare se studie hierdie prognose verder sou laat verswak. Die destydse Kuratorium het hom as gevolg hiervan ernstig afgeraai om die teologiese studie aan te pak. Gelei deur sy innerlike oortuiging, en ondersteun deur sy jeugvriendin, Nonnie Swart, het hy egter die studie met oorgawe aangepak en met groot sukses voltooi. Sy besonderse begaafdheid was so opmerklik dat hy reeds 'n beroep na die NG Kerk in Malawi ontvang het nog voor hy klaar studeer het.
Gemeentebediening
Nadat hy in 1950 sy studie voltooi het, het hy vele beroepe ontvang, en is hy begin 1951 bevestig in die Gereformeerde kerk Groblersdal, as die eerste predikant in sy eerste gemeente. Kort daarna is hy en Martha Hendrina Magdalena (Nonnie) Swart getroud.
Van 1954 af het hy Benoni bedien, en van 1958 tot 1962 was hy werksaam te Odendaalsrus. Weens steeds verswakkende gesondheid en ten spyte van selfs operasies en behandeling in Londen, moes hy in 1962 emeriteer. Tot in daardie stadium was hy nie net met gemeentelike werk besig nie, maar het hy ook akademies besig gebly.
Skrywer
Sy boek Waarom is u lid van die Gereformeerde Kerk? was 'n blitsverkoper met heelwat herdrukke. Sy grootste bydrae tot die Gereformeerde Kerke, volgens ds. Du Plessis, was sy aandeel in die boek Handleiding by die Gereformeerde Kerke, "'n boek wat oor baie jare, en selfs oor kerkgrense heen, steeds deur die ernstige soeker na God se orde vir sy kerk, bestudeer word".
Ná sy emeritering
Die Kruger-egpaar het twee begaafde kinders gekry, naamlik Maggie en Theunis, asook, terwyl hulle die Paul Kruger-kinderhuis te Linmeyer uitgebou het (naasaan die Gereformeerde kerk Klipriviersberg), Esther, wat hulle kon grootmaak soos hulle eie. Eindelik, ook weens verdere verswakkende gesondheid, moes hy ook die werk by die kinderhuis, asook enige verdere werk staak.
Tog het hy op uitnodiging, al kon hy later nie meer behoorlik loop nie, steeds gepreek. Ds. Du Plessis skryf: "En wat 'n begaafde prediker was hy nie! Enigeen wat (Iees) deur die twee preekbundels van hom wat gepubliseer is, kom gou agter dat die eksegese besonder deeglik en verantwoord is, en die gedagte-opbou suiwer en boeiend. Sy preke was gevul met geestelike energie, hoewel sy liggaam vinnig agteruitgegaan het."
Sy vrou, Nonnie, het op 14 Junie 1993 in 'n motorongeluk gesterf. Sy hartseer was baie groot en volgens ds. Du Plessis het hy eintlik nooit ophou rou oor haar nie. Intussen het ds. Kruger se eie gesondheid so agteruitgegaan dat hy later 24 uur per dag versorg moes word. Sy versorgers, Miena en Pienkes, "het hierdie werk blymoedig en deeglik gedoen", skryf ds. Du Plessis, "terwyl hy hulle, met sy goeie verstand wat hom tot die einde bygebly het, in die Gereformeerde leer ingelei het.
Tim Reid
Tim Reid (gebore 19 Desember 1944) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Once Upon a Time... When We Were Colored (1995) en in die televisiereekse WKRP in Cincinnati (1978) en Sister, Sister (1994).
Zaria
Zaria is 'n groot stad in die noorde van Nigerië en het 'n bevolking van 1 018 827 in 2007 gehad en het 'n oppervlakte van 300 km². Die stad lê in die deelstaat Kaduna.
Tadjikse Wikipedia
Die Tadjikse Wikipedia is die Tadjikse uitgawe van Wikipedia, 'n gratis aanlynensiklopedie. Dit het tans ongeveer 0 artikels, en is die grootste Wikipedia.
Morgan Smith (aktrise)
Morgan Smith-Goodwin (gebore 29 Maart 1985) is 'n Amerikaanse aktrise.
Leuconia sacculata
Die spons behoort tot die genus Leuconia en tot die familie Baeriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1890 deur Carter.
Sigsag-sandlipvis
Die Sigsag-sandlipvis (Halichoeres scapularis) is 'n vis wat wydverspreid voorkom in die westelike Stille Oseaan, die Indiese Oseaan, die Rooisee, Oman en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die noorde van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Zigzag sandwrasse.
Monargie van Thailand
Die Monargie van Thailand (na wie se monarg verwys word as die Koning van Thailand of histories, Koning van Siam; Thai: พระมหากษัตริย์ไทย) verwys na die konstitusionele monargie en monarg van die Koninkryk Thailand (voorheen Siam). Die koning van Thailand is die staatshoof en hoof van die regerende koningshuis van Chakri.
Alhoewel die huidige Chakri-dinastie in 1782 tot stand gekom het, word die bestaan van die monargie-instelling in Thailand tradisioneel beskou as sy oorsprong vanaf die stigting van die Sukhothai-koninkryk in 1238, met 'n kort interregnum van die dood van Ekkathat tot die toetreding van Taksin in die 18de eeu. Die instelling is in 1932 verander na 'n konstitusionele monargie na die bloedlose Siamese Revolusie van 1932. Die amptelike seremoniële woning van die monargie is die Grand Palace in Bangkok, terwyl die privaat woning in die Dusit-paleis was.
Die titels van die koning van Thailand sluit in Staatshoof, hoof van die Koninklike Thai-weermag, aanhanger van Boeddhisme en volksgenote van godsdienste.
Geelpooteekhorinkie
Die geelpooteekhorinkie, ook genoem die boomeekhoring (Paraxerus cepapi), is eekhoring wat in beboste gebiede in groot dele van Afrika voorkom.
Hierdie eekhorings is oordag aktief in bome lewe. Hul dieet bestaan hoofsaaklik uit insekte, aalwynblare, blaarknoppies, vrugte, sade en bessies.
Volwasse geelpooteekhorinkies het 'n gemiddelde lengte van 40 cm. Die wyfie baar telkens twee tot vier kleintjies in 'n hol boomstam. Geelpooteekhorinkies het 'n moontlike lewensduur van 15 jaar.
George II van Groot-Brittanje
George II (George Augustus; Duits: Georg August; 10 November 1683 – 25 Oktober 1760) was van 11 Junie 1727 tot met sy dood koning van Groot-Brittanje en van Ierland, die Hertog van Brunswyk-Lüneburg en die Prins-keurvors van die Heilige Romeinse Ryk.
Hy was die laaste Britse monarg wat buite Groot-Brittanje gebore is en was berug vir sy talle uitvalle met sy pa en later met sy seun. As koning het hy vroeg in sy bewind weinig beheer oor beleid uitgeoefen; die regering is beheer deur Groot-Brittanje se eerste de facto-premier, sir Robert Walpole.
Vils
Vils is ’n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek in die Morsø-munisipaliteit. Dit het 446 inwoners (2008).
George II van Groot-Brittanje
Vroeë lewe
SKH Hertog Georg August van Hannover is in Herrenhausen-paleis in Hannover, (Duitsland), gebore. Hy was die seun van Georg Ludwig, toe die Erfprins van Brunswyk-Lüneburg, en sy vrou, Sophia van Celle. Sy ouers is in 1694 geskei.
Koningin Anne, wat die Britse troon in 1702 bestyg het, het George in 1705 ’n Engelse burger gemaak, in 1706 ’n Ridder van die Kousband, en hom die titels Hertog van Cambridge, Graaf van Milford Haven, burggraaf Northallerton en baron Tewkesbury gegee.
George het op 22 Augustus 1705 in Hannover met die intelligente, aantreklike Markgravin Caroline van Brandenburg-Ansbach getrou.
Die Prins van Wallis het nie goed met sy pa oor die weg gekom nie. Toe die prins se vrou in 1717 die lewe skenk aan prins George William, het hy op die doop daarop aangedring dat die Hertog van Newcastle (vir wie die koning nie kon verdra nie) die doopgetuie moet wees, terwyl die koning sy broer, die Hertog van York en Albany, verkies het. Toe hy sy pa in die openbaar uitskel, is hy tydelik gearresteer. Daarna het die koning hom St. James-paleis, die koning se tuiste, verbied en hom van alle openbare seremonies uitgesluit.
Politieke teenstand
Die Prins van Wallis het alles in sy mag probeer om teenstand teen koning George se beleidrigtings aan te moedig. Sy Londense tuiste, Leicester House, het ’n bymekaarkomplek vir teenstanders van sy pa geword, onder andere sir Robert Walpole en burggraaf Townshend. In 1720 het Walpole die koning en sy seun aangemoedig om vrede te maak.
Bewind
George II het koning geword ná sy pa se dood op 11 Junie 1727 en is op 4 Oktober in die Westminster-abdy gekroon, maar hy het steeds baklei – dié keer met sy seun en regmatige erfgenaam, prins Frederick.
George se verhouding met sy seun het in die 1730's al hoe meer versleg. Toe die prins trou, het hulle openlik gestry en die koning het hom en sy gesin in 1737 uit die koninklike hof verban. Kort daarna, op 20 November van dieselfde jaar, is George se vrou dood.
Toe die Prins van Wallis in 1751 skielik dood is, het sy seun, prins George, hom onmiddellik opgevolg as die Hertog van Edinburg. Hy het kort daarna die Prins van Wallis geword omdat hy die regmatige troonopvolger was.
In 1752 het Groot-Brittanje sy kalender hersien. Die land het voorheen die Juliaanse kalender gebruik, maar in 1752 oorgeslaan na die Gregoriaanse kalender. Dit het die land genoodsaak om elf dae oor te slaan; 2 September is gevolg deur 14 September. Verder het 1 Januarie die amptelike begin van die nuwe jaar geword in plaas van 25 Maart.
Op 25 Oktober 1760 is die koning dood aan ’n skeuring van die aorta. Hy is in Westminster-abdy begrawe en is opgevolg deur sy kleinseun, wat regeer het as George III.
Uitbeelding in rolprente
George is in rolprente uitgebeeld deur:
Barry Kelley
Barry Kelley (19 Augustus 1908 – 15 Junie 1991) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Too Late for Tears (1949), South Sea Woman (1953), The Long Wait (1954), en The Manchurian Candidate (1962).
Groot Dochteren
Groot Dochteren is ’n nedersetting in die munisipaliteit Lochem in die provinsie Gelderland in Nederland.
Gebande sanger
Die Gebande sanger (Calamonastes fasciolatus) is 'n amper-endemiese standvoël in droë doringboomsavanne. Die voël is 14 cm groot en weeg 13 gram. In Engels staan die voël bekend as die Barred Wren-Warbler.
Raven Goodwin
Raven Goodwin (gebore 24 Junie 1992) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Lovely & Amazing (2001), The Station Agent (2003), en Snatched (2017), en in die televisiereeks Being Mary Jane (2013).
PEC Zwolle
PEC Zwolle is 'n sokkerklub in Zwolle (Nederland) wat in die Eredivisie speel. Die span se tuisveld is die PEC Zwolle Stadion, wat 'n kapasiteit van 12 500 sitplekke het. Die klub is op 12 Junie 1910 gestig as PEC Zwolle ('n saamsmelting van PH uit 1906 en EDN uit 1904). PEC raak in 1990 bankrot en die klub maak 'n nuwe begin as FC Zwolle. Sedert seisoen 2012/13 heet die klub weer PEC Zwolle. Die klub het drie keer die titel in die Eerste divisie gewen en in 2014 die KNVB-Beker gewen. PEC Zwolle het baie mededinging met Go Ahead Eagles, wat uit die nabygeleë dorp Deventer kom. Hierdie derby is bekend as een van die swaarste derbies in Nederland: die IJsselderby.
Tasia Valenza
Tasia Valenza (gebore 5 April 1967) is 'n Amerikaanse aktrise.
Leuconia usa
Leuconia usa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Vidstrup
Vidstrup is ’n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek in die Hjørring-munisipaliteit. Dit het 207 inwoners (2008).
Bengaalse Wikipedia
Die Bengaalse Wikipedia is die Bengaalse uitgawe van Wikipedia, 'n gratis aanlynensiklopedie. Dit het tans ongeveer 0 artikels, en is die grootste Wikipedia.
Statistiek
Die Wikipedia het tans bladsye, waarvan  artikels is. Dit het geregistreerde gebruikers, waarvan  as aktief gereken word. Hierdie gebruikers het in totaal wysigings aangebring en  lêers opgelaai.
Leucopsila stylifera
Leucopsila stylifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucopsila en tot die familie Baeriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Schmidt.
Leucosolenia aboralis
Leucosolenia aboralis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucosolenia en tot die familie Leucosoleniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1931 deur Brøndsted.
Wes-Pandjabi-Wikipedia
Die Wes-Pandjabi-Wikipedia is die Wes-Pandjabi-uitgawe van Wikipedia, 'n gratis aanlyn ensiklopedie. Dit het tans ongeveer 0 artikels, en is die grootste Wikipedia.
John Reilly (akteur)
John Reilly (gebore 11 November 1936) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse General Hospital (1963), Tales of the Gold Monkey (1982), Iron Man (1994), en Mortal Kombat: Conquest (1998).
Günter Schabowski
Günter Schabowski (4 Januarie 1929 - 1 November 2015) was 'n amptenaar van die Sosialistiese Eenheidsparty van Duitsland (Sozialistische Einheitspartei Deutschlands abbreviated SED), die regerende party tydens die grootste deel van die bestaan van die Duitse Demokratiese Republiek (GDR). Schabowski het in November 1989 wêreldwyd bekendheid verwerf toe hy 'n effens verkeerde antwoord op 'n vraag op 'n perskonferensie geïmproviseer het, wat die gewilde verwagtinge vinniger laat opvlam het as wat die regering beplan het, sodat massiewe skares dieselfde nag by die Berlynse Muur bymekaargekom het en die opening na 28 jaar gedwing het. Kort daarna is die hele Duitse binneste grens geopen.
DeForest Kelley
DeForest Kelley (20 Januarie 1920 – 11 Junie 1999) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Star Trek II: The Wrath of Khan (1982), Star Trek V: The Final Frontier (1989), en Star Trek VI: The Undiscovered Country (1991), en in die televisiereeks Star Trek (1966).
Lecy Goranson
Lecy Goranson (gebore 22 Junie 1974) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente How to Make an American Quilt (1995) en Boys Don't Cry (1999), en in die televisiereekse Roseanne (1988) en Fringe (2008).
MGMT
MGMT (voorheen The Management) is 'n Amerikaanse musiekgroep wat in Brooklyn, New York gebaseer is en uit die lede Ben Goldwasser en Andrew VanWyngarden bestaan. Die groep is aanvanklik deur die New Yorkse Cantora Records uitgewermaatskappy gekontrakteer, maar in 2006 het hulle 'n kontrak met Columbia Records/Red Ink/Sony onderteken.
Kaapse grondeekhoring
Die Kaapse grondeekhoring of bloot grondeekhoring (Xerus inauris) (soms verkeerdelik 'n waaierstertmeerkat genoem – dis glad nie 'n meerkat nie – en voorheen ook waaiersterteekhoring genoem) kom in die droë streke van Suider-Afrika voor. Hulle lewe in gate in die grond wat hulle self grawe en wat gemiddeld 700 vierkante meter beslaan en 2 tot 100 ingange kan hê. Hulle deel hulle gate dikwels met stokstertmeerkatte en witkwasmuishonde.
Hulle vreet hoofsaaklik plante en sade en sal ook wortels en bolle onder die grond uitgrawe. Hulle drink nie water nie en kry al hulle vog uit hulle voedsel. Volwasse grondeekhorings het 'n gemiddelde lengte van 45 cm, met die mannetjies effens langer (424–476 mm) en swaarder (423–649 g) as die wyfies (435–446 mm en 444–600 g). Hulle lewe in groepe van 2-3 volwasse wyfies en 'n maksimum van nege onvolwassenes van albei geslagte asook die wyfies se afhanklike nageslag. Een tot drie kleintjies word gebore. So 'n groep beset gewoonlik 'n gebied van sowat 4 hektaar. Groepe met meer as drie wyfies verdeel in kleiner groepe. Volwasse mannetjies leef afsondelik en kom net by die wyfies as dié op hitte is. Mannetjies kan as tot soveel as 19 onverwante individue saamleef en grootte en lede van die groepe verander gedurig. Grondeekhorings het 'n moontlike lewensduur van tot 15 jaar.
Mary Hopkin
Mary Hopkin (gebore op 3 Mei 1950), op sommige opnames bekend as Mary Visconti (vanweë haar huwelik met Tony Visconti) is 'n Walliese sangeres wat veral bekend is om haar enkelsnit treffer uit 1968 getiteld "Those Were the Days". Sy was een van die eerste kunstenaars om aan te sluit by the Beatles se Apple Records plate-etiket.
Brent Scowcroft
Brent Scowcroft (Ogden, 19 Maart 1925 - Falls Church, 6 Augustus 2020) was 'n Amerikaanse luitenant-generaal in die Amerikaanse Lugmag. Hy was 'n adviseur vir verskeie presidente en was voorsitter van die Presidensiële Raad vir Buitelandse Veiligheid tydens die George W. Bush-administrasie.
Lewensloop
Scowcroft ontvang sy baccalaureusgraad aan die West Point militêre akademie in 1947 en sy meestersgraad aan die Universiteit van Columbia in 1953. Hy het sy doktorsgraad in internasionale betrekkinge aan laasgenoemde universiteit in 1967 verwerf.
Gedurende sy loopbaan beklee hy verskillende poste in die Amerikaanse lugmag, die departement van verdediging, by die Amerikaanse lugvaartakademie en in West Point, en was hy adjunk-lugmagattaché by die VSA ambassade in die destydse Joego-Slawië in Belgrado.
Gedurende sy militêre loopbaan was hy verder 'n militêre assistent van president Richard Nixon en was hy adviseur vir nasionale veiligheid vir president Gerald Ford. In 1975 bereik hy die militêre ouderdomsperk en verlaat die leër die rang van luitenant-generaal.
Hy het sy siviele loopbaan voortgesit as voorsitter van die Kissinger and Associates-onderneming. Hy was ook stigter en voorsitter van die dinkskrum The Forum for International Policy en inisieerder van The Scowcroft Group, 'n firma vir internasionale sakeadvies. Daarbenewens het hy aan verskillende adviesliggame op die gebied van internasionale strategiese studies deelgeneem.
Tydens George H.W. Bush-administrasie dien weer as 'n adviseur vir nasionale veiligheid. In 1999 het hy die boek saam met Bush gepubliseer met die titel; A World Transformed met hul herrineringe oor die verbrokkeling van die Sowjetunie.
Hy dien ook in Bush senior se seun, president George W. Bush se administrasie. Hy van 2001 tot 2005 voorsitter van die president se adviesraad vir buitelandse intelligensie. Hy het daarna president Barack Obama bygestaan in die samestelling van sy nasionale veiligheidspan.
Bibliografie
1999: A world transformed, met George H.W. Bush, Vintage Books, ISBN 978-0679752592
Groot Deunk
Groot Deunk is ’n nedersetting in die munisipaliteit Aalten in die provinsie Gelderland in Nederland.
Ystervark
Die ystervark (Hystrix africaeaustralis) is 'n kenmerkende knaagdier wat in groot dele van Afrika (suid van die Sahara) voorkom, buiten die suidwestelike woestyngebiede van dié kontinent.
Ystervarke is snags aktief en vreet hoofsaaklik plantmateriaal. Ystervarke word maklik uitgeken aan die swart-en-wit, harde, skerppuntige penne wat hul rûe en agterlywe bedek. Die res van die liggaam is met lang, stywe borselhare bedek. Die ystervark is die grootste knaagdier in Suid-Afrika.
Die wyfie is ses tot sewe weke dragtig, waarna een tot vier kleintjies gebore word. Ystervarke het 'n moontlike lewensduur van 20 jaar - baie langer as meeste ander knaagdiere.
Daar word 'n onderskeid gemaak tussen die ystervarke van die Ou Wêreld (familie Hystricidae) en die boomystervarke van die Nuwe Wêreld (familie Erethizontidae). Die ystervarke van albei families is aan die bokant van die liggaam met opvallende penne bedek.
Ystervarke (familie Hystricidae) is klein, stewig geboude nagdiere, maar is die grootste knaagdiere wat in Suid-Afrika voorkom. Vroeër is hulle in dieselfde groep as die boomystervarke geplaas, maar later het dit geblyk dat die 2 soorte tot afsonderlike familiegroepe behoort. Boomystervarke sien daar egter anders uit as die ystervarke wat in die Ou Wêreld aangetref word.
Bou
Die opvallendste kenmerk van ystervarke is die swart en wit penne wat, buiten die kop en buik, die hele liggaam bedek. Die buik is met sagte hare bedek en dus baie kwesbaar. Die lang penne op die rug is hol en dik en dikwels van groewe voorsien. Tussen die lang penne is stywe borselstekels wat met tassintuigselle verbind is.
Die huid is met skubbe bedek, soos duidelik aan 'n ongebore ystervark gesien kan word. Ystervarke leef hoofsaaklik van plantaardige voedsel soos wortels, vrugte en kultuurgewasse, maar hulle vreet ook dierlike materiaal en kou graag aan bene. Hulle tande is sterk genoeg sodat hulle die bas van bome kan afknaag of die dop van ŉ kokosneut oopbreek. Afgesien daarvan dat ystervarke ter wille van hulle vleis gejag word, word hulle ook uitgedun vanweë die skade wat hulle aan byvoorbeeld mielies en suikerriet aanrig.
Eetgewoontes
Ystervarke is plantetend, met 'n dieet wat grootliks bestaan uit wortelstokke en ander ondergrondse plantdele. Hulle is uiters vernielsugtige eters en is dikwels 'n probleem in groentetuine aangesien hulle lief is vir veral aartappels en ander ondergrondse groente. In die veld trek hulle die bas van bome af wat die bome laat doodgaan.
Die Suid-Afrikaanse ystervark is bekend daarvoor dat hy bene bymekaarmaak en daar is lank geglo dat hy daaraan knaag om sy tande te slyp. Navorsing deur die Soogdiernavorsingsinstituut het egter aangetoon dat die ystervark beenmateriaal moontlik verteer om 'n kalsium- en fosfaatwanbalans in sy dieet reg te stel.
Gedrag
Wetenskaplikes het vir baie jare lank geglo ystervarke skiet hulle penne na vyande. Dit is 'n vergissing: ystervarke beskerm hulself deur in werklikheid deur hul aanvaller agteruit te bestorm en hul nagenoeg 40-sentimeter lange penne dan in die vyand se liggaam agter te laat. Hierdie stap word slegs geneem as die aanvaller hom nie aan die waarskuwende gegrom, gestamp van pote en die ratelende uitgespreide penne steur nie.
Die naglewende ystervark slaap bedags in die aangepaste erdvarkgate, of in die gate wat hyself gemaak het, of in rotsskeure. As hy hom eers in 'n gat ingewikkel het, is dit byna onmoontlik om hom daar uit te kry. Die uitgespreide penne anker hom aan die kante van die gat en vorm 'n skerp versperring teen indringers.
Ystervarke is sterk paargebonde en dit wil voorkom dat hulle monogaam is. Een of twee kleintjies word gebore, wat met sagte stekeltjies oortrek is wat baie gou hard word.
Hulle leef in die savannes van die trope en subtropiese gebiede. Bedags skuil hulle in erdvarkgate of iets dergeliks. Dit is nie bekend of ystervarke in die natuur - soos wat in aanhouding die geval is- lewenslank met een maat paar nie. Die dratyd duur ongeveer 2 maande en tussen 2 en 3 kleintjies word per werpsel gebore - ystervarke het soms tot 2 werpsels in 'n jaar. Die kleintjies word 'n paar maande lank gesoog. Ystervarke het na verhouding die grootste kleintjies van alle soogdiere: in verhouding sou 'n pasgebore ystervark so groot soos 'n baba van 45 kg wees.
Die kleintjies word meestal met oop oë gebore en die knaagtande het reeds begin deursny. Die penne is nog sag, maar word binne 'n week hard. Pasgebore ystervarke het duidelike strepe oor die rug, en in sommige gevalle verdwyn dit nie wanneer die dier volwasse is nie. Daar is ongeveer 20 spesies van die familie Hystricidae wat in Afrika, 'n deel van Suid-Europa en Asië voorkom. Die bekendste genus is die genus Hystrix, wat in die savannes van Suider-Afrika tot in Indië voorkom.
Amber Valletta
Amber Valletta (gebore 9 Februarie 1974) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Transporter 2 (2005), Hitch (2005), Dead Silence (2007), en Gamer (2009).
Leucosolenia albatrossi
Leucosolenia albatrossi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucosolenia en tot die familie Leucosoleniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1918 deur Hozawa.
James T. Kelley
James T. Kelley (10 Julie 1854 – 12 November 1933) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Thundering Hoofs (1922).
John C. Reilly
John C. Reilly (gebore 24 Mei 1965) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Chicago (2002), Walk Hard: The Dewey Cox Story (2007), Wreck-It Ralph (2012), en Guardians of the Galaxy (2014).