cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Murray Perahia
Vroeë Lewe
Perahia is in die Bronxbuurt van New York gebore in 'n gesin van Sefardiese oorsprong. Volgens die biografie op sy Mozart-klaviersonates CD is sy moedertaal Joodse-Spaans, oftewel Ladino. Die gesin het van Thessaloniki, Griekeland, gekom. Sy vader het in 1935 na die VSA verhuis. Perahia het die klavier op die ouderdom van vier jaar begin leer met 'n onderwyser wat hy as "baie beperk" tipeer het, omrede sy hom 'n enkele stuk laat speel het totdat dit perfek was. Perahia noem dat sy musikale belangstellings op die ouderdom van vyftien jaar begin blom het vir redes wat hy nie kan verduidelik nie, en hy het hierna begin om ernstig te oefen. Op die ouderdom van sewentien jaar het Perahia Mannes Kollege bygewoon waar hy klavier, dirigeer en komposisie by sy onderwyser en mentor, Mieczysław Horszowski, studeer het. Gedurende daardie somer het hy ook die Marlboro Musiekskool en Fees bygewoon waar hy saam met musikante soos o.a. Rudolf Serkin, Alexander Schneider, en Pablo Casals gestudeer het. Hy het duette vir klavier vierhandig saam met Serkin gespeel, wat later vir Perahia sy assistent by die Curtis Instituut in Philadelphia gemaak het, welke posisie Perahia vir oor 'n jaar gehou het. In 1965 het Perahia die Young Concert Artists International Auditions gewen. In 1972 was hy die eerste Noord-Amerikaner om die eersteprys te wen tydens die Leeds Internasionale Pianoforte Kompetisie, 'n kompetisie wat bekend is om die loopbane van jong pianiste se talent bevorder, het ook sy reputasie verstewig. Fanny Waterman het gesê (in Wendy Thompson se boek Piano Competition: The Story of the Leeds) dat Mieczysław Horszowski haar voor die kompetisie gebel het en gemeld het dat Perahia die wenner sou wees.
Musiekloopbaan
In 1973 het Perahia saam met Benjamin Britten en Peter Pears by die Aldeburgh-fees gewerk, en met sy medepianis Radu Lupu. Hy was vanaf 1981 tot 1989 mede-artistieke direkteur van die Fees. In the 1980s was Perahia uitgenooi om saam met Vladimir Horowitz,'n bewonderaar van sy kuns, te werk. Perahia noem dat hierdie gebeurtenis 'n bepalende invloed op sy "pianisme" gehad het. Hy het baie naby aan Horowitz geword, aan wie hy besoek afgelê het gedurende die laaste vier jare van Horowitz se lewe, ten einde vir hom klavier te speel.
Handbeserings
Perahia se handprobleem het vroeg in 2005 weer ontvlam, wat hom op advies van sy geneesheer daartoe beweeg het om van die konsertverhoog te onttrek. Hy het verskeie verskynings by die Barbican-sentrum gekanselleer sowel as 'n tien-stad nasionale toer van die Verenigde State, maar het in 2006 teruggekeer met uitvoerings in Duitse stede en in April 2007 by die Barbican.
In die herfs van 2007 het hy sy tien-stad toer van die Verenigde State voltooi. As gevolg van sy handprobleem, het Perahia in Februarie 2008 'n solo-uitvoering by die Barbican-sentrum gekanselleer asook 'n toer in die Verenigde State met die Academy of St. Martin in the Fields (Maart en April 2008). Hy het na die platform teruggekeer in Augustus 2008, en saam met die Concertgebouw Orkes onder die leiding van Bernard Haitink getoer. In Oktober en November het hy ook 'n Asiatiese toer meegemaak.
Insekdoder
Insekdoders is chemiese middels wat ontwikkel is om insekplae te beheer.
Vroeër jare
Insekteplae teister die landbouer van Suid-Afrika reeds sedert die vroegste tye, en Jan van Riebeeck het gou gevind dat hy nie groente kan verbou sonder om insekte te bestry nie. Op 9 Februarie 1653 teken hy in sy dagregister aan dat die sprinkane so volop soos sneeuvlokkies is en ’n groot bedreiging vir die tuine inhou.
Van Riebeeck het geen insektedoders gehad om die sprinkane mee te bestry nie en jare lank moes die boer weerloos toesien hoe hordes sprinkane soos onweerswolke aankom en sy gesaaides en weiding verwoes. Benewens die sprinkane het die boere ook te kampe gehad met insekte soos ruspes, kewers en plantluise wat sy oeste verniel het, maaiers wat sy skape aangeval en muskiete en tsetsevlieë wat siektes oorgedra het. Om hierdie skadelike en gevaarlike plae te bestry, het die mens insektedoders ontwikkel.
Hoe werk insektedoders?
Die anorganiese gifstowwe soos die arseenverbindings is almal maaggiwwe. Die gif beland saam met die insek se voedsel in die maag, waarvandaan dit die hele liggaam vergiftig. Die organiese middels is maag – sowel as kontakgiwwe. Hulle maak nie alleen insekte dood wanneer hulle saam met voedsel ingeneem word nie, maar kan insekte bloot by aanraking doodmaak.
Hulle dring die liggaam deur die huid binne en beskadig die senuweestelsel. Middels soos Parathion het ook ’n berokingseffek en vergiftig die insek deur die asemhalingstelsel. Gifstowwe soos metiel-bromied, waterstof-sulfied, en koolstofbi-sulfied is baie vlugtig en word uitsluitlik as berokingsmiddels gebruik. Alle insektedoders moet met die grootste versigtigheid gehanteer en alleen volgens die voorskrifte op die etiket gebruik word.
Drie groepe
Insektedoders kan volgens hul herkoms in drie groepe ingedeel word, nl. anorganiese, natuurlike organiese en sintetiese organiese middels.
Anorganiese insektedoders
Hierdie groep sluit verbindings in soos loodarsenaat, kalsiumarsenaat, natriumfluoried en swawel. Tot enkele dekades gelede is die anorganiese middels baie algemeen gebruik, maar vandag is hulle tot hoë mate deur die organiese middels vervang. Loodarsenaat is gebruik vir die bestryding van die lastige kodlingmotplaag van vrugtebome. Kalsiumarsenaat word vandag nog gebruik vir die bestryding van wingerdkalanders. Swawel is vroeër baie gebruik vir die beheer van mytplae, maar vandag word dit hoofsaaklik as swamdoder ingespan. Sommige van hierdie middels is delfstowwe, maar die meeste word sinteties vervaardig.
Natuurlike organiese insektedoders
Hulle kom in die natuur in plante en as olies voor. Die bekendste insektedoders van plantaardige oorsprong is nikotien (uit tabak) en piretrum (uit krisante). Laasgenoemde word vandag baie in aërosolkannetjies gebruik omdat dit insekte vinnig uitklop, maar nie giftig is vir mense nie. Olies word gewoonlik gebruik om plae te bestry wat op vrugtebome oorwinter, bv. dopluise.
Sintetiese organiese insektedoders
Verreweg die meeste insektegiwwe wat vandag gebruik word, behoort tot hierdie groep, hoewel die meeste daarvan maar sedert 1947 ontwikkel is. Die eerste en bekendste insektegif van hierdie groep is DDT. Eienaardig genoeg is dit reeds in 1874 deur die Duitse skeikundige Zeidler berei, maar hy het nie besef dat dit doeltreffend teen insekte gebruik kan word nie. Hierdie ontdekking is eers in 1939 deur die Switserse skeikundige Paul Müller gedoen en die prestasie het hom in 1948 die Nobelprys besorg. DDT is die afkorting vir dichloor-difenieltrichlooretaan.
Arctotis campanulata
Arctotis campanulata is 'n plant wat hoort tot die genus Arctotis. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap.
Geodiinae
Geodiinae is 'n subfamilie van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Brooke Vincent
Brooke Vincent (gebore 4 Junie 1992) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Coronation Street (1960) en The League of Gentlemen (1999).
Thomas Hobson (akteur)
Thomas Hobson (gebore 8 Junie 1984) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Star Trek: Deep Space Nine (1993), The Fresh Beat Band (2009), en Fresh Beat Band of Spies (2015).
Ruschia magnifica
Ruschia magnifica is 'n vetplant uit die vygiefamilie van Suid-Afrika en kom in die Wes-Kaap voor. Die plant is endemies in Suid-Afrika.
Astrophorina
Astrophorina is 'n suborde van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Arctotis breviscapa
Die sandveldgousblom (Arctotis breviscapa) is 'n plant wat hoort tot die genus Arctotis. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap. Dit kom van Clanwilliam tot by die Kaapse Skiereiland en Stellenbosch voor waar dit deel van die fynbos is. Die plant het al van sy habitat afgestaan aan ontwikkeling, gewasverbouing en indringerplante.
NG gemeente Dundee
duimnael|regs|180px|Ds. F.N. van Niekerk was Dundee se leraar van 1948 tot 1961.
Antonio de Almeida
Antonio de Almeida (20 Januarie 1928 – 18 Februarie 1997) was 'n Franse dirigent en musikoloog van Portugees-Amerikaanse afkoms.
NG gemeente Dundee
Agtergrond
Die voorgeskiedenis van hierdie gemeente dateer uit die dae van die Voortrekkers. Dit is gestig uit verskillende "kerkplase", plekke waar daar gereeld eredienste gehou en die Sakramente bedien is. Die kerkplaas Ermelo is in die jaar 1862 deur ds. Frans Lion Cachet aangelê. Hierdie kerkgebou is in die Tweede Vryheidsoorlog deur Britse troepe as 'n perdestal gebruik en later deur hulle afgebrand. Dit was die einde van die kerkplaas Ermelo, teen die M'Patiberg, buitekant Dundee. In 1871 het ontevredenheid ontstaan oor weivelde tussen 'n klompie by 'n Nagmaalsgeleentheid op Ermelo. Hulle stig toe 'n selfstandige kerkplaas, Helpmekaar (later bekend as Kerkland), en is bedien deur die sendeling eerw. Dane, wat sulke uitmuntende diens aan die Voortrekkers bewys het.
Later was Helpmekaar nie meer sentraal geleë nie, en is die kerkplaas Judith aangelê; so genoem na die naam van tant Judith van Tonder wat 58 akker grond gratis vir die doel verskaf het. Hierdie kerkplaas het nog teen die middel van die 20ste eeu bestaan toe daar nog gereeld buitedienste gehou is. Gedurende die Tweede Vryheidsoorlog is dit egter ook deur Britse troepe geplunder en verwoes, maar is later herstel.
Ruschia acutangula
Ruschia acutangula is 'n vetplant uit die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap voorkom.
NG gemeente Dundee
Gemeentestigting
Die gemeente Dundee is in 1917 met 500 lidmate (ongeveer 1 000 siele) gestig. As eerste leraar het ds. G.M. Pellissier (later professor aan die Teologiese Fakulteit, Pretoria) van 1918 tot 1924 gedien. Deur sy onvermoeide ywer kon die pragtige kerkgebou, wat vandag nog die sieraad van die dorp is, vanaf 7 tot 10 Desember 1922 ingewy word, met wyle ds. John Daniel Kestell as feesredenaar.
Antonio de Almeida
Hy is gebore as Antonio Jacques de Almeida Santos in Neuilly-sur-Seine naby Parys. Sy vader was Baron de Almeida Santos van Lissabon, sy moeder was die voormalige Barbara Tapper van Highland Park naby Chicago. Sy peetvader was die pianis Arthur Rubinstein.
NG gemeente Dundee
Gemeentestigting
Die tweede leraar van die gemeente was ds. M.W. Odendaal, wat in 1925 hier bevestig is en gedien het tot 1942 nadat hy hierheen oorgekom het van Greytown af. Reeds gedurende die vakature, voor sy aankoms, het daar ontevredenheid ontstaan oor die oprigting van 'n koper-reliëfplaat aan die kerktoring ter gedagtenis aan die gesneuwelde burgers van die Slag van Talana. Hierdie ontevredenheid loop uiteindelik uit op 'n onverkwiklike skeuring en van die ontevredenes sluit aan by die Nederduitsch Hervormde Kerk. Dié kerkverband het nooit 'n gemeente op Dundee gehad nie, maar lidmate skakel in by die nabygeleë Glencoe, waar die oudste gemeente in die Ring van Noordelike Natal op 24 Augustus 1924 gestig is.
Gors
Gorse (familie Emberizidae) is klein sangvoëls wat nogal baie na mossies en vinke lyk. Hulle kom oor byna die hele wêreld voor, en in Europa word hulle verteenwoordig deur die bekende geelgors en rietgors. Hierdie voëls het dik snawels met 'n ondersnawel wat breër is as die bosnawel. In Amerika staan gorse as vinke en mossies bekend. In Suid-Amerika word die gorse deur onder andere die bekende darwinvinke verteenwoordig.
NG gemeente Dundee
Gemeentestigting
Jare van depressie en swaarkry het gevolg, jare waarin dit so moeilik gegaan het, dat ds. Odendaal 'n gedeelte van sy salaris, en een jaar sy hele salaris, aan die gemeente moes skenk. In die jare 1934 tot '39 het geldelike toestande geleidelik verbeter en die gemeente het 'n hulpleraar, ds. F.J. van der Merwe, beroep wat later medeleraar geword het. Die dogtergemeente, Glencoe (wat intussen by sy dogter gemeente Glencoe-Oos ingelyf is), stig in 1940 af en beroep ds. F.J. van der Merwe. In die jaar 1939 ontvang die gemeente 'n welkome geskenk van wyle mnr. J.W. du Preez en sy gade, naamlik 'n kerksaal wat hulle uitsluitlik op hulle koste laat bou het.
Antonio de Almeida
Vroeë jare
As kind het hy klavier studeer en baie musikale talent vertoon (alhoewel hy erken het dat hy nie 'n uitsonderlike pianis was nie). In die vroeë veertigerjare het hy homself geleer om klarinet te speel deur na opnames van Benny Goodman en Artie Shaw te luister. Toe sy gesin na Buenos Aires verhuis het, het hy onder Alberto Ginastera studeer, waar hy die geleentheid gehad het om opvoerings te hoor wat deur die Europese vlugtelinge op die Teatro Colón uitgevoer is.
NG gemeente Dundee
Gemeentestigting
In 1943 is ds. J.A. Lombard beroep, wat die gemeente tot 1947 bearbei het, en ná 'n vakature van 'n jaar het ds. F.N. van Niekerk, die beroep na Dundee aanvaar.
Gors
Hierdie vinke word gebruik as voorbeeld van hoe voëls op die Galápagos-eilande geëvolueer het. Die gorse se Suid-Afrikaanse verwante is die streepkoppies. Gorse (familie Emberizidae) is klein sangvoëls (orde Passeriformes). Die meeste soorte het korterige, stewige snawels met 'n skerp punt waarmee hulle sade kan eet. Die ondersnawel is gewoonlik breër as die bosnawel. Hulle kom byna dwarsoor die wêreld voor en selfs digby die Noordpool word daar gorse aangetref.
NG gemeente Dundee
Lidmaattal
Die moedergemeente Dundee het in 1949 780 belydende lidmate gehad en in 1972 987. Dundee-Suid het in 1982 afgestig, waarna die moedergemeente in 1990 503 belydende lidmate gehad het en die Suid-gemeente 537. In 2014 was daar in die moedergemeente, wat toe vakant was, 166 belydende lidmate en in die Suid-gemeente 372. In 2015 het dit afgeneem tot onderskeidelik 147 en 348, maar ds. B.A. Nadel het intussen as brugleraar in die moedergemeente begin werk.
Gors
Die meeste soorte lewe in die Nuwe Wêreld. In Suid-Afrika word die direkte verwante van die gorse onder die familie Fringillidae, genus Emberiza, gegroepeer en hulle word in die volksmond streepkoppies genoem. Die bekendste gors van Europa is die geelgors (Emberiza cifrinella), 'n sangvoël wat bekend is vir sy monotone liedjie (tsi-tsi-tsi-tsi) met 'n lang uitgerekte tsieeeeha aan die einde. Die mannetjie se vere is helder geel en bruin. Vir gorse is dit redelik uitsonderlik, aangesien die meeste soorte taamlik onopvallend van kleur is. Die grysgors (Emberiza calandra) van België en die vaalstreepkoppie (Emberiza impetuani) van Suider-Afrika het onder andere hulle naam aan hulle kleur te danke.
Die grysgors se sang is net so onaantreklik as sy grysbruin vere: sy geluid is al deur voëlkundiges as die gerammel van 'n bos sleutels omskryf. Die Europese rietgors (Emberiza schoeniclus) woon in moerasagtige gebiede met riete. Die rietgors is een van die voëls wat moontlike vyande van hulle nes af weglok deur te maak of hulle 'n gebreekte vlerk het en dan in die teenoorgestelde rigting van die nes weg te fladder. Die ortolaan (Emberiza hortulana) broei net in sekere dele van Europa. Sy merkwaardige naam is 'n verbastering van hortulana, wat "uit die tuin" beteken. Vroeër is hierdie voëltjies op groot skaal gevang en vir 'n paar dae vetgevoer met gars waarna hulle tongetjies as lekkerny verkoop is.
Haliclona utriculus
Haliclona utriculus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Topsent.
Gors
Hierdie wrede gewoonte is gestaak nadat die ortolaan begin skaars word het. Die sneeugors (Plectrophenax nivalis) bring sy winters langs die kuste van Europa deur en trek vir die somer diep in die Noordpoolgebied terug (tot enkele honderde kilometers van die Pool). Dit is die sangvoël wat die verste noord voorkom. Nog 'n sangvoël wat ook ver noord aangetref word, is die ysgors (Calcarius lapponicus). Die sneeugors broei net op rotse; die ysgors kan ook in die rotsvrye dele van die toendra gevind word. Daar bestaan ongeveer 40 gorsspesies in Eurasië en saam vorm hulle maar 'n baie klein groepie in vergelyking met die ongeveer 235 spesies in Amerika, waar hulle gewoonlik as vinke of mossies bekend staan.
'n Gors wat baie algemeen voorkom, is die savannegors (Passerculus sandwichensis). Nou verwant is die ipswichgors (Passerculus princeps), wat net op Sable-eiland broei. Sable-eiland is 'n sandplaat langs die Amerikaanse kus wat besig is om stadig weg te kalwe, as gevolg waarvan die ipswichgors se oorlewing bedreig word. Saffraanvinke (genus Sicalis) is die kanaries van Amerika. Hulle het die bou van kanaries en is geheel en al geel. Nes die nou verwante dikbekkies (genus Sporophila) kan hulle lank in koutjies gehou word. Die Darwin-vinke (subfamilie Geospizini) is in 1835 deur Charles Darwin op die Galapagos-eilande ontdek. Die 14 spesies het as gevolg van 'n groot variasie van snawelvorme 'n wyd uiteenlopende lewenswyse.
Daar is insekvreters (genus Camartynchus), met langer gepunte snawels, en saadvreters soos die grondvinke (genus Geospiza), met breë keëlvormige snawels vir groot en harde sade, of gepunte reguit snawels vir 'n meer gemengde dieet. Die houtkappervink (Cactospiza pallida) pik net so os 'n regte houtkappervoël gaatjies in die bas van bome en gebruik boonop 'n stokkie of 'n kaktusdoring om insekte uit gaatjies of agter die bas uit te woel.
Die houtkappervink is een van die min voëls ter wêreld wat 'n werktuig gebruik. Daar word aangeneem dat alle Darwin-vinke uit 'n paar emigrante van die vasteland van Suid-Amerika afstam en hulle oor 'n relatief kort periode by die verskillende toestande en lewensmoontlikhede wat die verskillende eilande van die Galapagos-groep gebied het, aangepas het.
Vir Darwin het hulle 'n belangrike argument gevorm vir sy teorie dat spesies nie onveranderlik is nie, maar evolueer. Onder die Suid-Afrikaanse gorse is die goueborsstreepkoppie (Emberiza flaviventris) (ook soms die rooiruggeelstreepkoppie genoem) die opvallendste. Behalwe sy heldergeel keel, kaneelbruin of oranjegeel bors en heldergeel pens, is die witterige strepe oor sy swart kop en sy nek besonder opvallend. Anders as in die geval van die Europese geelgors, is die wyfies van die goueborsstreepkoppie ook gekleurd, maar oor die algemeen dowwer as die mannetjies. Hulle kom wydverspreid voor, maar veral in die noordooste van Suider-Afrika.
Hulle word gewoonlik in pare gesien in bome, maar vreet meesal op kaal kolle op die grond. Hulle is glad nie sku nie en word dikwels in die tuine naby plaaswonings gevind. Ook ’n mooi voëltjie, maar 'n baie skaarser spesie, is die geelborsstreepkoppie (Emberiza cabanisi). Die klipstreepkoppie (Emberiza tahapisi), wat in die oostelike helfte van Suider-Afrika en ook in die noordwestelike dele gevind word, is valer en bruinerig van kleur. Sy kop en keel is swart, met onvolledige, duidelike wit strepe oor die middelste deel van die kroon en aan die onderkant en bokant van sy oog.
Hierdie voëls, wat of in pare of in familiegroepe aangetref word, hou van rotsagtige gebiede. Hulle vreet op die grond en as gevaar dreig, vlieg hulle dikwels nie op nie maar verdwyn net stilletjies tussen die klippe of bossies. Hierdie voëls is so mak dat hulle dikwels in kleiner dorpe gevind word. Die Kaapse streepkoppie (Emberiza capensis) is effens dikker en ronder as sy soortgenote. Hulle word wydverspreid in Suid-Afrika aangetref en hou in heuwelagtige en bergagtige streke, maar word soms ook in rotsagtige kusstreke aangetref.
Hulle sit dikwels op ’n rots en sing terwyl hulle hul vlerke ritmies oop en toe vou. Die vaalstreepkoppie (Emberiza impetuani) kom veral in die droë westelike gebiede van Suid-Afrika voor. Hulle word gewoonlik in pare, maar soms ook in swerms, op die grond aangetref waar hulle kos soek. In tye van droogte versamel hulle in groot getalle by watergate. Die strepe op hulle koppe is nie so duidelik as die van ander streepkoppies nie.
Antonio de Almeida
Vroeë jare
Hy het kernchemie studeer aan die Massachusetts Institute of Technology (MIT). Hy het 'n studentorkes daar gelei en besef dat hy meer in musiek belangstel as wetenskap. Sy peetvader, die pianis Arthur Rubinstein, het hom oortuig om sy volle studiebeurs aan M.I.T. op te gee. Hy het Yale bygewoon, waar hy musiekteorie onder Paul Hindemith studeer het. Hy het in 1949 sy Baccalaureus artium in Musiek aan Yale behaal. Hy het dirigeerklasse geneem by Serge Koussevitsky en Leonard Bernstein aan die Tanglewood Musieksentrum, en ook studeer onder George Szell. Tydens sy studentedae het hy eerste horing gespeel aan Tufts-kollege, eerste fagot aan Harvard, hobo saam met die Wellesley-orkes, klarinet aan MIT en die tjello aan Yale.
Dirigeerloopbaan
In 1949 het hy in Lissabon vir Portuguese Radio begin dirigeer, en kort daarna is hy aangestel as eerste dirigent by die Oporto Simfonieorkes. Terwyl hy daar was, het hy Thomas Beecham uitgenooi om die orkes as gasdirigent te dirigeer. Hy was die dirigent van Portuguese Radio in Lissabon (1957–1960) en daarna van die Stuttgart Filharmoniese Orkes (1962–1964). Hy het in 1964 die Paryse buiging van Il Trittico by die Opéra-Comique gegee, en van 1965 tot 1967 by die Opéra National de Paris gewerk. Hy was hoofdirigent van die Houston Simfonieorkes (1969–1971) en daarna musiekdirekteur van die Orchestre philharmonique de Nice (1971–1978). Hy het die Argentynse première van Mahler se 7de Simfonie in Buenos Aires gedirigeer. Hy het die musiekdirekteur van die Moskou Simfonieorkes geword, welke pos hy tot sy dood beklee het.
Sy Amerikaanse debuut het in November 1960 gekom met die opening van die agtste inskrywingseisoen van die American Opera Society van New York in die stadsaal. Hy het die Symphony of the Air gelei in 'n konsertweergawe van Gluck se Orfeo ed Euridice. Die New York Times se Harold C. Schonberg het as volg oor die dirigent geskryf: "Hy ken sy besigheid. Koel, maar nie flambojant nie, en hy het die opvoering so goed as wat 'n mens sou wou verlang bymekaar gehou". Hy het ook geskryf dat "Mnr. De Almeida 'n dirigent is om dop te hou".
Opnames
Hy het verskeie opnames gemaak en gespesialiseer in Franse operas soos Ambroise Thomas se Mignon en Hamlet en Fromental Halévy se La Juive. Sy opnames het 'n instrumentele rol gespeel in die herwaardering van die komposisies van Ernest Chausson, Henri Duparc, Florent Schmitt en Jules Massenet en die werke se terugkeer na die aktiewe repertorium. Hy het balletmusiek opgeneem uit die operas van Gaetano Donizetti, Gioachino Rossini, en Giuseppe Verdi. Hy het saam met die Moskou Simfonieorkes die orkeswerk van onder andere Charles Tournemire, Henri Sauguet, en Gian Francesco Malipiero opgeneem. Hy het vir verskeie etikette opnames gemaak, insluitende Columbia Records, EMI, Erato Records, Naxos, Philips Records, RCA Records en Supraphon.
Musikologie
'n Opvlamming van belangstelling in die werke van Jacques Offenbach het in die vyftigerjare begin, en teen die 1970's was Almeida bekend as 'n gesaghebbende interpreteerder van dié komponis se werk. Hy het talle ontdekkings gemaak, insluitende voorheen onbekende arias en 'n tweede-bedryf finalé vir La Grande-Duchesse de Gérolstein. Hy het uitgawes van Offenbach se operas voorberei en 'n tematiese katalogus van die werke van Jacques Offenbach saamgestel.
Hy het in 1968 mede-artistieke direkteur (saam met H.C. Robbins Landon) van die Haydn-stigting geword. Onder leiding van die stigting het hy 'n stel simfonieë van Joseph Haydn opgeneem. Hy het ook 'n volledige versameling van Luigi Boccherini se simfonieë vir Doblinger in Wene gedirigeer.
Persoonlike lewe en sterwe
Hy is in 1953 met Lynn Erdman getroud; hul huwelik het in 1988 in 'n egskeiding geëindig. Die egpaar het twee seuns (Antonio de Almeida Santos en Lawrence d'Almeida) en 'n dogter (Cecilia de Almeida Frachesen) gehad. Sy seun Antonio, 'n Juilliard en Academy of Vocal Arts opgeleide operasanger, het as albumprodusent gewerk en gedien as ingenieur vir sommige van die dirigent se opnames saam met die Moskou Simfonieorkes.
Hy het ondanks sy Portugese/Amerikaanse erfenis sy nasionaliteit as Frans verklaar, en sy hele lewe lank 'n burger van Frankryk gebly. Hy was in ses tale vlot en was ook goed bedrewe in Grieks en Latyn. Hy het op 18 Februarie 1997 op 69-jarige ouderdom aan lewer- en longkanker gesterf in die mediese sentrum van die Universiteit van Pittsburgh.
Haliclona ulreungia
Haliclona ulreungia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1989 deur Sim & Byeon.
Arctotis caudata
Arctotis caudata is 'n plant wat hoort tot die genus Arctotis. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Ruschia albida
Ruschia albida is 'n vetplant uit die vygiefamilie van Suid-Afrika en kom in die Wes-Kaap voor. Die plant is endemies in Suid-Afrika.
Elizabeth Webster
Elizabeth Webster is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cockneys vs Zombies (2012), Cheerful Weather for the Wedding (2012), en Frequencies (2013), en in die televisiereeks Game of Thrones (2011).
Arctotis canescens
Die botterblom (Arctotis canescens) is 'n plant wat hoort tot die genus Arctotis. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en het 'n voorkomsgebied van 2285 km². Dit kom van Springbok tot by Kamiesberg voor en is deel van die renosterveld-plantegroei.
Campbell-monument
Die Campbell-monument herdenk die vloed wat die Baviaanskloof (tussen Willowmore en Hankey) in die Oos-Kaap op Vrydag 5 Mei 1916 getref het en die inwoners wat tydens die ramp dood is. Vier lede van die Campbell-familie lê in 'n gesamentlike graf in die plaaskerkhof van die plaas Damsedrif, destyds bekend as Onderste Klipfontein. Die gedenknaald is in 1999 deur die Baviaanskloof-landbouvereniging opgerig en staan net oos van Studtis aan die noordekant van die pad op die plaas Kleinpoort-Wes. P.H. Nortjé het sy boek Die wildedruif val op hierdie gebeure gebaseer.
Kane Hodder
Kane Hodder (gebore 8 April 1954) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Se7en (1995), Daredevil (2003), Monster (2003), en Hatchet (2006).
Geissorhiza helmei
Geissorhiza helmei is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort en deel is van die renosterveld. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom aan die noordelike basis van die Piketberg voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van 5 km². Die plant het die grootste gedeelte van sy habitat afgestaan aan die verbouing van graan en die proses gaan aan. Die spesie is van vuur afhanklik om te blom en blom in die eerste jaar nadat hulle gebrand het.
Universiteit Parys-Saclay
Die Universiteit Parys-Saclay (ook bekend as Université Paris-Saclay) is 'n universiteit in Gif-sur-Yvette, Frankryk wat in 2015 gestig is.
Haliclona uwaensis
Haliclona uwaensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1981 deur Hoshino.
Geissorhiza hesperanthoides
Geissorhiza hesperanthoides is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van die Slanghoekberge, oos van Wellington, Wes-Kaap, suidwaarts tot by die Bredasdorpberge voor.
Geodia carcinophila
Geodia carcinophila is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Geodia en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1897 deur Lendenfeld.
Ruschia perfoliata
Ruschia perfoliata is 'n vetplant uit die vygiefamilie van Suid-Afrika en kom in die Oos-Kaap en die Wes-Kaap voor. Die plant is endemies in Suid-Afrika.
A.A.S. le Fleur
Andries Abraham Stockenström le Fleur (2 Julie 1867 - 11 Junie 1941) was 'n visioenêre Griekwa leier.
Sy geboorte en eerste jare in Griekwaland-Oos. Roeping en eerste openbaring
Daar besonders min primêre bronne beskikbaar oor die lewe van Andries Abraham Stockenström le Fleur. Te veel van wat oor hom bekend is, is van popularistiese skrywes en dikwels is dit gebaseer op blote hoorsê en oorleweringe. Daar is byvoorbeeld bewerings dat Andries le Fleur se oupa ‘n Franse sendeling was wat iewers in die 1820’s getroud is met ‘n vrou uit Madagaskar maar daar kon geen bevestiging gekry word van enige Franse sendeling met die van le Fleur wat in Suider-Afrika was in daardie tydperk nie. ‘n Moontlikheid was dat Abraham le Fleur die seun van ‘n Franse droster was wat hom iewers in die 1820’s teen Outenikwarivier tuis gemaak het. Nog ‘n onbewese stelling is dat sy ma ‘n Skotse edelvrou was van die Graaff-Reinet distrik met die naam van Annie Reed maar ook dit kan nie histories bevestig word nie. ‘n Moontlikheid is dat Annie Reed die afstammeling van sekere Reed en ‘n Khoe-San vrou was en dat hulle ook woonagtig teen die Outeniekwarivier was. Wat ons weet is dat die Kneg se vader iewers in 1826 in die distrik van Uitenhage gebôre is en die naam Abraham gekry het.
Ruschia recurva
Ruschia recurva is 'n vetplant uit die vygiefamilie van Suid-Afrika en kom in die Oos-Kaap voor. Die plant is endemies aan Suid-Afrika.
A.A.S. le Fleur
Sy geboorte en eerste jare in Griekwaland-Oos. Roeping en eerste openbaring
Volgens gerugte was Abraham le Fleur deel van die strydmagte onder bevel van Luitenant-Goewerneur Andries Stockenström tydens die Sewende Grensoorlog in die Ooskaap gedurende 1846 – 1847 (Andrew le Fleur. Cape Slawery Blog). Abraham kon toe 21 jaar oud gewees het en ons weet dat baie soldate van Khoe-San oorsprong in die magte van kolonel Stockenström was. (Andries Stockenström. Wikipedia Free Encyclopedia) Volgens gerugte het Abraham le Fleur die lewe gered van kol Andries Stockenström en toe het Stockenström vir hom gesê dat hy eendag ‘n seun sou hê en dat hy hom die naam “Andries Stockenström” moes gee. (Belcher, R. 1986) In 1856 was Abraham le Fleur doenig in die Port Elizabeth omgewing waar daar klagtes van o.a. bedrog en diefstal teen hom gelê is. (Besten. 2006: 53) Abraham ontvlug na Philippolis in die “Trans-Oranje” waar hy iewers teen die einde van 1856 aangekom het. Of hy toe reeds getroud was met Annie Reed is onseker maar hulle tweede seun, Andries Abraham Stockenström le Fleur is op die 2de Julie 1867 gebore te Herschell naby die huidige Aliwal-Noord.
Abraham was met die geboorte van Andries woonagtig in Rouxville se distrik en was ‘n vooraanstaande wamaker. Hy kon reeds voor 1860 die persone vergoed wat hy bedrieg het of van wie hy gesteel het want in die hofsake wat op die 1ste Oktober 1860 gehou is in die rondgaande hof te Port Elizabeth is die klagtes teen hom teruggetrek.
Abraham was deel van die kommissie wat Adam Kok III (1811 – 1875) aangewys het om in 1859 ‘n nuwe woongebied vir die Griekwas te gaan soek en tree ook op as sekretaris vir Adam Kok. Om een of ander rede het Abraham nie die trek van die Griekwas na die “Niemandsland” in die huidige Kokstad omgewing meë gemaak nie. (1862 – 1863) (History of Griqua Nation) Miskien was dit omdat die le Fleur’s as mede-burgers van die blanke boere in die Trans-Oranje behandel is (Besten. 2006: 54) Ongeveer 20 jaar verloop voordat Abraham le Fleur en sy gesin op 13 Julie 1885 aankom in Kokstad. (Servant of God. 2003: 5). Kort daarna verhuis hulle na Ongeluksnek waar Abraham ‘n slagtery, bakkery en algemene handelaarswinkel begin. (Andrew le Fleur. Cape Slawery Blog) Abraham was reeds in 1884 deur Margarete – die weduwee van Adam Kok die Derde gevra om op te tree as haar sekretaris en om die Griekwas in Griekwaland-oos te kom help wat in haglike toestand verkeer het. (Besten 2006: 54) Onmiddellik na sy aankoms in Griekwaland-oos het Abraham dan ook betrokke begin raak in allerhande hofsake en ander politiese bedrywighede wat die Griekwa-mense aangegaan het.
Daar is onsekerhede oor wanneer presies hy in die huwelik tree met Rachel Susanna Kok. Party geskrifte beweer dit was in 1896 (Belcher. 1986) of in 1897(Andrew le Fleur. Cape Slawery Blog). Wat ons wel weet is dat hy iewers getroud is met Rachel, die jongste dogter van Muis Kok – die jonger broer van Adam Kok die Derde. (Belcher. 1986) Dis was nadat hy in 1895 lid geword het van die Griekwa-kerk in Kokstad. Eerw Dower beweer dit was om politiese aansien te verkry dat hy lidmaat geword het. (Dower. 1978: 166). Die artikel in die Cape Slawery Blog beweer dat na sy kerklidmaatskap en huwelik met Rachel is Andries verkies tot leier van die Griekwas en opvolger van Adam Kok die Derde. Skynbaar was die huwelik aanvanklik nie so gelukkig nie. Rachel was ‘n huishulp in die pastorie van Eerw Dower en was volgens hom ‘n stil en hardwerkende vrou wat nie erg gehad het aan haar man se “dromerye” en skelmstreke nie. (Dower. 1978: 123) Cloete bevestig dit en skrywe dat die Kok familie kwaad was vir Andries weens die Griekwa Rebellie van 1897 en toe vir Rachel probeer oorhaal het om haar man te verlaat.(Cloete. 1986: 75). Sy het egter getrou aan hom gebly en later jare het sy baie eer ontvang as “Moeder van die Griekwavolk” (Cloete. 1986: 75)
Eerste probleme met Britse owerheid aan die Kaap en optredes gedurende Tweede Anglo-Boereoorlog
Verdere openbaring. Net soos in sy vroeëre jare word ook hierdie tyd gekenmerk deur baie weersprekings. Aan die eenkant is daar die amperse “helde-verering” van Andries deur sy aanhangers maar die min beskikbare historiese feite weerspreek baie van hierdie bewerings. Volgens die pamflet versprei deur die Griekwagemeenskap (Servant of God. 2003: 6) is Andries verkies tot leier van die Griekwavolk in Junie 1894 na die dood van Muis Kok wat by sy broer Adam Kok die Derde oorgeneem het. Belcer beweer ook so iets (Belcher. 1986) maar die feit is dat Adam Kok die Derde reeds op die 30ste Desember 1875 gesterwe het. Daarna is Muis Kok aangewys as die leier (Andrew le Fleur. Cape Slawery Blog) maar hy sterwe tydens die Griekwa Rebellie van 1879. Dus was daar ‘n tydperk van ongeveer vyftien jaar wat die Griekwavolk geen leier gehad het nie.
Eerwaarde Dower wat sedert 1876 predikant in Kokstad was, skrywe dat drie dae na Adam Kok die Derde se dood – dus op die 3de Januarie 1876, is Cornelius van der Westhuizen verkies as leier. (Dower. 1978: 59) Die Kaapse regering het egter nie sy verkiesing aanvaar en verklaar dat Griekwaland-oos in die toekoms as deel van die Kaapkolonie geadministreer word. (Dower. 1978: 154) Volgens Andries se eie getuienis soos aangehaal in die Kokstad Advertiser van 4 Maart 1894 (Besten 2006: 73) was daar baie persone wat beweer het hulle is die verkose leier van die Griekwas o.a. Ludovick Kok, Gert Rex Kok, Cornelius de Bruin en mev Sophia de Vries. Volgens die Kaapse regeringsdokumente gedateer die 18de Julie 1898 was Cornelius de Bruin die aangewese “hoofman” van die Griekwas wat wettig op ‘n openbare vergadering van Griekwas gekies is. (Besten 2006: 73)
Wat ons wel weet is dat Andries op 24 Februarie 1894 bedank het uit die vennootskap van “Le Fleur Brothers” in Matatiele en daarna voltyds begin werk het vir die Griekwasaak. (Besten 2006: 60) Volgens bewerings in die pamflet “Servant of God” wat deur die Griekwa gemeenskap uitgegee word, het Andries Kaapstad tussen September en Desember 1894 besoek in ‘n poging om die eise van beswaarde Griekwas onder die aandag van die Kaapse Regering te bring. (2003: 6). Teen April 1895 het Andries reeds 349 verklarings van Griekwas afgeneem wat hy aan magistraat Walter Stanford (1850 – 1933) voorgelê het in ‘n poging om die vervreemde Griekwa gronde terug te kry. (Dower. 1978: 166) Hy het verskeie hofsake namens Griekwas gemaak teen blankeboere maar daar het niks van die sake gekom nie. Beinart & Bundy (1987: 57) som die optredes van Andries baie mooi op “There is no doubt that le Fleur himself put forward claims to authority and developed visions of leadership. He achieved some legitimacy not only through his vigorous purseud of land claims but also through his marriage into the Kok familiy.”
Op 17 Desember 1896 stel magistraat Stanford voor dat die Griekwas verhuis na Matabeleland in Rhodesië. Andries was ten gunste daarvan maar hy kon nie die Griekwas oorhaal nie want op ‘n vergadering van die Griekwa Komitee op die 26ste Desember 1896 is die voorstel afgekeur. (Besten 2003: 76) In November 1897 het hy ‘n brief aan Goewerneur Alfred Milner (1852 – 1925) geskrywe waarin hy die eise herhaal het en die Kaapse regering gewaarsku het van opstande en gewapende optredes as hulle nie gehoor gee aan die Griekwa eise nie. (Beinart & Bundy. 1987: 66) Andries vergader ‘n groep militante Griekwas, veral jeugdiges om hom en gaan op die 28ste November 1897 oor tot gewapende opstand. (Andrew le Fleur. Cape Slawery Blog). Die Kaapse regering het onmiddellik die Cape Mounted Rifles opdrag gegee om die opstand te onderdruk en het ‘n losprys van £500 op Andries se kop geplaas. (Servant of God. 2003: 6) Die groep rebelle onder aanvoering van Andries kon by die slag van Driekop nie weerstand bied teen die Cape Mounted Rifles nie en teen die begin van Februarie 1898 was die meederheid van die rebelle of gevange of het vrywillig oorgegee.(Besten. 2003: 90) Andries probeer nog sy teenstanders oorrompel deur te beweer dat God hom ‘n assegaai gegee het met die belofte dat Andries-hulle die oorwinning sal behaal maar ook Andries was nou voortvlugtende wat dikwels van skuilplekke moes verwissel. (Besten 2003: 90) Op die 11de Februarie 1898 soek Andries skuiling by hoofman Sicgau van die Amapondo mense in die Lusikisiki omgewing maar Sicgau laat arresteer hom en handig hom oor aan die Cape Mounted Rifles wat hom na die tronk in Kokstad neem. (Besten. 2003: 91)
Met die daaropvolgende hofsake van die  63  Griekwas en ander “Naturelle” wat plaasvind vanaf 27 April tot 29 April (Besten 2003: 91) verander Andries meteens sy deuntjie. Hy beweer nou dat die Griekwas baie opstandig was en wou oorgaan tot gewapende geweld maar dat hy wat Andries was alles in sy vermoeë gedoen het om die vrede te bewaar. (Beinert & Bundy. 1987: 62). Hy erken dat hy verkeerd opgetree het en dat die grondeise-sake van die Griekwas nie dit regverdig het om oor te gaan tot gewapende opstand nie. “Maar” voeg hy by “Die Here het dit toegelaat en die Here het nou ‘n einde gemaak aan die opstand”. (Besten 2003: 91) Regter Jones kon egter geen versagtende omstandighede in sy verweer vind nie en hy word tot 14 jaar gevangenisstraf gevonnis en op die 6de Mei 1898 kom hy in Breekwater tronk op die Kaapse Waterfront aan. (Besten 2003: 91)
Die groot vraag is nou, waar kom die wriewel van die Griekwas vandaan en waarom al die grondeise wat die deur geopen het vir Andries om die leierskap van die Griekwamense op homself te neem? Die antwoord vind ons in die optredes van Harry Smith(1787 – 1860) wat vanaf 1847 tot 1852 goewerneur aan die Kaap was. Toe die eerste blankeboere die Trans-oranje betree vroeg in die 1820’s vind hulle reeds verspreide Griekwas woonagtig in die hele gebied. (History of Griqua Nation) Die Griekwas was maar te gretig om stukke onbewoonde gebied aan die boere te verhuur vir tot 40 jaar periodes – soms vir ‘n perd of fles brandwyn. (History of Griqua Nation) maar hulle kon nie die grond verkoop nie volgens ‘n wet wat Adam Kok die Derde in 1838 uitgevaardig het. (Besten. 2006: 33) Omdat niemand ordentlike boekhoudings van hierdie verhurings-ooreenkomstes gehou het nie, was daar ‘n onophoudelike stroom van klagtes wat baie dikwels aan die deur van die Kaapse regering gehang is. (History of Griqua Nation). Dit, tesame met voortdurende gevegte met die Basoeto’s het Harry Smith daartoe gebring op die 3de Februarie 1848 die gebied te annekseer. Hieroor was die blankeboere nie gelukkig nie en onder leiding van Andries Pretorius (1798 – 1854) kom hulle in opstand. Met die slag van Boomplaats op die 29ste Augustus 1848 sluit die Griekswas hulle aan by die magte van Harry Smith en hulle behaal die oorwinning. (Wikipedia Free Encyclopedia /Boomplaats) Die 31ste Maart 1852 vervang George Cathcart (1794 – 1854) egter vir Harry Smith as goewerneur en begin hy onderhandelings met die boere van die Trans-oranje om hulle onafhanklikheid te kry. Op die 23ste Februarie 1854 bekom die blankeboere hulle onafhanklikheid en stig die Republiek van die Oranje Vrystaat wat die hele gebied van die Griekwas ook ingesluit het. (Besten 2003: 36) Andries le Fleur skryf baie jare later oor hierdie gebeurtenis so: “With one stroke of the pen the freedom of the Griquas was taken away....here the mightiest power committed the darkest crime in the African history.” (Besten 2003: 36)
Adam Kok die Derde het besef dat daar geen manier vir hom en sy Griekwamense was om te kon veg teen die blanke-boere en te oorwin nie. (Besten 2003: 36) en hulle het begin soek vir ‘n ander heenkome. Goewerneur George Grey (1812 – 1898) besoek Philippolis waar Adam gesetel was in Augustus 1858 en stel voor dat die Griekwas hulle gronde verkoop aan die regering van die Oranje Vrystaat en dat hulle trek na “Niemandsland” in die omgewing van die later Kokstad. (Besten 2003: 36) Nadat Kok die gunstige verslag van ‘n Griekwa-kommissie ontvang het besluit hulle om te trek en onderteken hy en George Grey op die 1ste Augustus 1860 ‘n ooreenkoms. Die ooreenkoms het o.a. die volgende bepaal.
Nadat Adam Kok die Derde die geboue en vaste bates in en rondom Philippolis aan die Oranje Vrystaatse regering verkoop het vir die bedrag van £4, 000 het die Griekwas gereed gemaak om te vertrek. (Cloete. 1986: 61) Die besluit om te vertrek is egter nie deur almal aanvaar nie. Sommige het agter gebly en andere het weswaarts getrek waar hulle teen 1865 deel van Jan Jonker Afrikaner se mense was. (Cloete. 1986: 61) Aan die begin van 1862 begin die trek vanuit die Trans-oranje oor die berge van Basotoland om die “Niemandsland” by Ongelukshek naby Matatiele binne te trek. Ongeveer 2, 000 mense en 30, 000 stuks vee het dit meegemaak. (Besten 2003: 37) Daar word beweer dat die meeste van die vee gevrek het met die trek (History of Griqua Nation) en so kom ‘n ontwortelde en verarmde volkie aan in die Kokstad omgewing. Selfs die soms hartvogtige eerw Dower moes erken (1978: 105) “Our whole dealing with these people from the first to the last had been one series of blunders. First we make them a sovereign people and then make them confederates and allies and enter into treaty obligations with them. Then by establishment of the Queen’s Sovereignty north of the Orange River in 1848, we as good as makeing them British subject. Six years later by the abandonment of the Sovereignty and with the declaration: ‘we have no interest north of the Orange River’ we unmake their British citizenship.....Then we find for them a new location on British Territory. They are again to be British subjects under British Magistrates. No magistrate appears and they have to rule themselves. We undertake to rule them for a time under their own law and trample their law under foot and introduce no other.”
Maar die Griekwas was nie heeltemal onskuldig in die daaropvolgende gebeur nie. Teen 1863 was almal min of meer gevestig in die nuwe Griekwaland-oos en is daar ‘n begin gemaak van die opmeting en uitdeling van plase. Ongelukkig het die oorgrote meerderheid terugverlang na Trans-gariep want dit was te koud en nat na hulle sin en daar was te min bossies en teveel gras. Verder was daar “parmantige kaffers” wat in klein groepies daar gelewe het. (Cloete. 1986: 65) Na ‘n paar jaar was daar reeds 600 plase opgemeet maar sommige van die Griekwas kon nie die 10-shillings opmetingskostes betaal nie en dus is die plase nooit in hulle name registreer nie alhoewel hulle reeds daarop woonagtig was. (Dower. 1978: 10) Omdat baie van hulle geen geld gehad het of lenings kon kry nie, kon hulle nie die plase ontwikkel nie. (Beinart & Bundy: 1987: 48) en het hulle dieper en dieper in die skuld geval.
Eerw Dower skrywe dat binne maande nadat hy in Kokstad aangekom het, hy die helfte van Kokstad se erwe sou kon opkoop vir baie min geld. (1978: 35) Adam Kok die Derde het besef dat die verskuiwing besig was om te misluk en het reeds in 1867 ‘n ooreekoms met ‘n sekere kolonel Bisset aangegaan waarvolgens die Natalse Regering die gebied sou oorneem. (History of Griqau Nation) Hy het sy bes probeer om effektiewe boeredery aan die gang te kry en het later selfs blanke boere gesmeek om plase te kom opneem onder dieselfde voorwaardes as dié van die Griekwas. (Halford. 1949: 147) ‘n Klompie engelsprekende handelaars en vakmanne het hulle ook kom vestig tussen die Griekwas o.a. persone met die vanne Hall, Brisley, Bowden, Saunders, Scot, Cole en Stachan. (Dower. 1978: 31) Adam Kok die Derde het van hulle gevra om die Griekwas te help met die administrasie en binne ‘n kort rukkie het van hulle selfs banknote en munte begin druk in ‘n poging om die ekonomie te stimuleer. (History of Griqau Nation) Donald Strachan is selfs aangestel as magistraat vir die Umzimkulu distrik. Met die mislukkig van die trek meer en meer duidelik vir almal, het die Kaapse Regering uiteindelik op die 16de Oktober 1874 Griekwaland-oos se bestuur oorgeneem met die voorwaarde dat Adam Kok die Derde moes aanbly in ‘n raadgewende hoedanigheid. (Dower. 1978: 53) Die bestuur is oorgeneem deur magistraat J M Orpen(1828 – 1923) wat onmiddellik begin het met opnames van die probleme in Griekwaland-oos. Behalwe vir behoeftebepalings en sensusopnames van mense was daar ook opnames gemaak van ryperde, waens, vee en selfs vrugtebome. (Cloete. 1986: 69) Die Griekwas was erg suspisieus hieroor en baie mense het eenvoudig hulle erwe of plase vir ‘n appel en ‘n ui verkoop omdat daar vermoed was dat daar belasting om die bates gehef sou word. (Dower. 1978: 66)
Binne drie jaar na die anneksasie het die plase se waarde vierkeer vermeerder maar was meer as die helfte van Griekwa gronde reeds vervreemd. (Dower. 1978: 53) James Dole en Donald Strachan het elk tussen twintig en dertig plase elk besit wat hulle goedkoop kon bekom weens die onbetaalde skulde van Griekwas (Beinart & Bundy. 1987: 49)