cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Siklaam
Eienskappe
Die kroonblare kom in verskillende kleure voor: van wit tot pienk of pers, met dikwels ’n donkerder skakering aan die punte. Die vorm van die kleure aan die punte kan ook verskil.
Die plante dra ook vrugte. Die blomstingels krul of buig wanneer die vrugte begin vorm. Die vrug is ’n ronde peul wat verskeie taai sade bevat wat bruin is as hulle ryp is. Die sade word deur miere versprei; hulle eet die taai buitekant en gooi die sade weg.
Siklame word meestal vir hul blomme gekweek – as tuin- sowel as huisplante. Verskeie spesies, veral Cyclamen hederifolium, is gehard en kan in gematigde streke buite gekweek word.
Probleme
As die blare krip en afval, is dit warm en droog. Klein blomme kan die gevolg wees van ’n voedingstekort en verskroeide blare van direkte sonlig. Botrytis-swam en plantluise kan ook voorkom.
Vaalrosyntjie
Die Vaalrosyntjie (Grewia monticola) is 'n struik of 'n boom wat deel is van die Malvaceae familie.
Verspreiding
Die spesie is in Suid-Afrika inheems in Gauteng, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga en Noordwes. Buite Suid-Afrika is die spesie inheems in Botswana, die Caprivistrook in Namibië, Eswatini, Mosambiek, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Beskrywing
Die blare is langwerpig, asimmetries met fyn, fluwelige, goue hare en word aan neerhangende takke gedra. Die boom se FSA-nommer is 462.
Swartberglyster
Die swartberglyster (Pinarornis plumosus) is 'n amper-endemiese, gelokaliseerde, algemene standvoël beperk tot groot granietkoppe in boomveld. Die voël is 25 cm groot en weeg 48 – 72 gram. In Engels staan die voël bekend as die Boulder Chat.
Dit is die enigste spesie in die genus Pinarornis, wat tans aan die familie van vlieëvangers (Muscicapidae) en die orde van sangvoëls (Passeriformes) behoort. Dit is dus 'n monotipiese takson. Die spesie het vroeër onder die familie van lysters (Turdidae) geval.
Robert Boyle
Die ideale-gas-vergelyking (een van die fundamentele hoekstene in die studie van die eienskappe van gasse) word afgelei van Boyle se Wet (tesame met Charles se Wet en Avogadro se Hipotese).
Boyle het met die fisikus Robert Hooke meegewerk om die voorganger van die moderne lugpomp te ontwerp. Deur met lug te eksperimenteer, het Boyle onopsetlik die grondslag gelê vir die moderne verstandhouding van materie. Al is dit aanvanklik as belaglik afgemaak, het Boyle die idee wat tans algemeen aanvaar word – dat die ruimtes tussen die atome van vaste en vloeistowwe baie kleiner is as dié tussen die atome van gasse – verteoretiseer.
Boyle was die eerste chemikus om ons bewus te maak van indikators wat van kleur verander na gelang van die graad van suurheid van die vloeistof.
Die bydrae wat Boyle tot die wetenskap gemaak het, lê in sy posisie as voorvader van chemiese eksperimentering. Hy word as die eerste werklike eksperimentele chemikus beskou, wat omvattende notas van sy werk gemaak en dit gepubliseer het – 'n voorbeeld wat vandag deur alle professionele chemici nagevolg word.
Lewensgeskiedenis
Robert Boyle is op 25 Januarie 1627 in Lismore Castle in Ierland gebore. Sy ouers was uitstekende voorbeelde van die aristokrasie, met sy vader (Sir Richard Boyle) wat die eerste graaf van Cork en die lord hoofpenningmeester was – een van die land se rykste mans. Sy moeder, lady Boyle, was van 'n gepaste aristokratiese familie afkomstig.
Robert was die jongste van veertien kinders, en het sy vroegste onderrig tuis by private onderwysers ontvang, en later by Eton College voordat sy vader besluit het om hom Genève toe te stuur vir verdere opvoeding. Hy het redelik wyd deur Europa gereis en daartydens 'n lewensveranderende godsdienstige epifanie ervaar wat die rigting van sy werk vir die res van sy lewe sou beïnvloed. Sommige sou argumenteer dat hy sy godsdienstige oortuigings te ver gevoer het – en toegelaat het dat dit sy lewe domineer, beide sy filosofie en sy werk.
Vandat hy in 1644 na die Verenigde Koninkryk teruggekeer het, het Boyle sy skrywersloopbaan aangepak, en 'n volume van nie-wetenskaplike boeke en artikels – meestal met morele, vrome en dogmatiese ondertone – voortgebring. Dit was eers vyf jaar later dat Boyle skielik in die chemie begin belangstel het, en getrou sy aandag op wetenskaplike navorsing en skryfwerk begin rig het. Oor die volgende twee dekades het Boyle van sy mees beroemde werke voortgebring, soos “Of the Atomicall Philosophy” (1652) en “Sceptical Chymist” (1661), waarin die metodes en filosofieë van sy kontemporêre “chymists” gekritiseer word. Hierdie tema is dwarsdeur Boyle se loopbaan herhaal, terwyl hy gestreef het om die ‘toordery’ en kullery uit 'n baie edele wetenskaplike veld te verwyder. Hierdie spesifieke werk het ook Boyle se teorie dat bruto materie uit deeltjietrosse saamgestel is, asook sy hipotese dat chemiese veranderings toe te skryf is aan die fisiese herrangskikking van hierdie trosse, uitgestippel. Bykomend hiertoe het hierdie boek die gewilde konsep van ‘elemente’ (naamlik aarde, vuur, lug en water) met die aanvaarde moderne definisie vervang.
Ander werke wat Boyle se naam in die annale van die ontwikkeling van chemie as 'n wetenskap verewig het, het New Experiments Physico-Mechanical, Touching the Spring of Air and its Effects (1660), Certain Physiological Essays (1661), Some Considerations touching the Usefulness of Experimental Natural Philosophy (1663), Experiments and Considerations touching Colours (1664), New Experiments and Observations touching Cold (1665), Hydrostatical Paradoxes (1666) en The Origin of Forms and Qualities (1666) ingesluit.
Boyle het op 31 Desember 1691 gesterf en is begrawe in die Kerk van St Martin-in-the-Fields. Hierdie kerk is later vernietig, en alle rekords van waarheen Boyle se oorskot verwyder is, het daarmee vir ewig verlore gegaan.
Trivia
Hy was ook 'n stigterslid van die Royal Society.
Clarkebury
Clarkebury is 'n nedersetting en 'n voormalige sendingstasie (in die ou Transkeistreek) in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Die nedersetting val tans in die Engcobo Plaaslike Munisipaliteit van die Chris Hani-distriksmunisipaliteit.
Edith Atwater
Edith Atwater (22 April 1911 – 14 Maart 1986) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Body Snatcher (1945), Sweet Smell of Success (1957), True Grit (1969), en Family Plot (1976).
Rex O'Malley
Rex O'Malley (2 Januarie 1901 – 1 Mei 1976) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Camille (1936), Midnight (1939), en The Thief (1952), en in die televisiereeks The United States Steel Hour (1953).
NG gemeente Sutherland
duimnael|regs|250px|Die NG kerk Sutherland is ontwerp deur die argitek [[Charles Freeman. Van sy ander kerkontwerpe is die Metropolitan-Metodistekerk op Groentemarkplein, Kaapstad, opgerig in 1876, die vergroting van die NG kerk Swartland op Malmesbury in 1899 en die ontwerp van die toring van die NG kerk Wellington in 1891, asook die toring van die NG gemeente Worcester.]]
Die NG gemeente Sutherland is 'n gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk se Sinode van Wes-en-Suid-Kaapland, hoewel die dorp waarop dit gesetel is, Sutherland, sedert 1994 in die provinsie Noord-Kaap val. Dit is in 1855 van Worcester afgestig as die 65ste gemeente in die NG Kerk. In dieselfde jaar is ook die gemeentes Jansenville, Ceres, Murraysburg, Aberdeen, Heidelberg, Kaap, en Vishoek gestig. Sutherland se stigting van tussen dié van Murraysburg en Aberdeen. Tot 2015 was Sutherland deel van die Ring van Calvinia, maar nadat dié ring ophou bestaan het, het Sutherland by die Ring van Worcester ingeskakel terwyl die ander vier (Calvinia, Calvinia-Hantam, Nieuwoudtville en Loeriesfontein) deel geword het van die Ring van Clanwilliam.
Vroeë geestelike bearbeiding
Die leraar van die NG gemeente Worcester kon voor die afstigting van die Roggeveldse gemeente hoogstens een maal per jaar in die geselskap van 'n kerkraadslid die groot moeite, ongerief en gevare van 'n besoekreis na die verre streke van die Swartberg, Karoo en Roggeveld 'n eeu en meer gelede trotseer. Reeds uit die Worcesterse doopregister vir 1827 kan ons ds. Henry Sutherland op so 'n reis volg. Die eerste kerkraadsbesluit daaromtrent lui dat die leraar in 1837 vergesel sou word deur diaken Willem van der Merwe – wat vroeër in dieselfde jaar die vader geword het van 'n seuntjie wat byna 40 jaar later as ds. H.W. van der Merwe ook na die Roggeveld sou kom. So 'n besoekreis het om begryplike redes nie besoeke van plaas tot plaas beteken nie, maar “op zekere daartoe vooraf bepaalde en geschikte plaatzen" het die leraar die mense van die omgewing ontmoet, vir hulle dienste gehou en die sakramente bedien. Gewoonlik is hierdie reise in die lente en in oorleg met die plaaslike kerkraadslede van die Roggeveld gereël.
Plaaslike kerkraadslede
Reeds in 1836 het ouderling Willem Myburgh, wat spesiaal met die behartiging van die belange van die Roggeveldse deel van die gemeente Worcester belas was, vanweë afnemende liggaamskragte die Kerkraad versoek om 'n diaken te benoem wat hom “tot assistentie in zynen omtrek" kon wees. Die keuse het toe op Jacob Theron, 'n heelwat ouer broer van die latere diaken Jasper Theron geval. Ouderling Myburgh was weer in alle waarskynlikheid die grootvader van die Mullergeslag van Phisanterivier. Ander Roggeveldse kerkraadslede was Hendrik Pieter Jooste, Nicolaas Johannes Vlok ('n oom van Nicolaas Vlok van Klipfontein), Hendrik Olivier, Willem Adriaan Visser, Jan Abraham du Plessis, Elias Johannes Jacobus Nel (laasgenoemde drie sedert 1850), Nicolaas Vlok en Jasper Theron (albei sedert 1851). In Oktober 1854 is ouderlinge Du Plessis en Visser sowel as diakens Vlok en Theron herkies en die toneel in gereedheid gebring vir die afstigtings.
'n Lank gekoesterde ideaal
duimnael|links|240px|Met die gemeente eeufeesviering in 1955 is 'n boog bokant die ingang na die kerkperseel aangebring. Daaraan is in 2005 die syfer "150" gehang.
Die Worcesterse notule lui dat die plaas Kruisrivier van die oudveldkornet J.G. Coetzee reeds in Oktober 1841 deur die ingesetenes aldaar as die geskikste plek vir 'n kerk in die Roggeveld beskou is. 'n Jaar later stel ouderling David Naudé voor “dat het wenschelyk ware, dat er een Kerk gesticht zoude worden in de Roggeveld". Maar ander lede van die kerkraad het besware van die ingesetenes self voorgedra waarop besluit is dat “het dus nog vooreerst niet als noodzakelyk door hen beschouwt wordt in de Roggeveld een Kerk opterichten" en die hele saak dus vir die teenwoordige kon “blyven berusten". In stede van die saak egter lank te laat “berus", beweeg oudl. Naudé die kerkraad in Januarie 1845 om die Roggeveldse kerkraadslede skriftelik aan te raai om “niet nalatig te blyven om de noodige maatregelen te nemen" om 'n nuwe gemeente gestig te kry nie, “daar zulk verzuim anders grootelyks tot nadeel der Ingezetenen van de Roggeveld zoude kunnen strekken by aldien er geene geschikte plaats voor een Kerk aldaar gekozen wordt".
In die brief wat hierop aan diaken N.J. Vlok geskryf is, staan dat sy pogings om die plaas Rietfontein van die baster Hans Botes te koop, misluk het. Verder was Vlok van meing dat die plaas van Gerrit Visser – moontlik Driefontein – meer geskik was, “terwyl dezelve meer in de Algemeene Weg is gelegen". Twee jaar later was oudl. Naudé weer op die been om die kerkraad te wys op “de dringende noodzaakelykheid der Gemeente van Roggeveld, om een Leeraar aldaar te doen plaatsen; terwyl die Menschen en vooral de Jonge opkomende Ledematen van die Gemeente ontstooken zyn, niet alleen van de toegang tot eene geregelde openbaare Godsdienst op den dag des Heeren; maar ook van 't gebruikmaken van het Heilige Nagtmaal onzes Heeren, en veeler hunner den Middelbaarigen Ouderdom bereiken, zonder in die geleegenheid gesteld te zyn, van die Heilige Sacramenten te kunnen profiteeren".
Die ernstige beraad kon egter nou ook nog nie die struikelblok van “een geschikte plaats ter daarstelling van een Kerk Gebouw uit te vinden" uit die weg ruim nie. Op die volgende Ringsvergadering sou egter aanbeveel word dat 'n leraar op die Roggeveld geplaas word “die geduurende de Zomer Maanden op de Roggeveld Godsdienst zal houden, en des verkiezende in die Winter Maanden, wanneer de Menschen van Roggeveld in de Caro aftrekken, hen als dan te vergezellen, ten einde zyn Herderlyke Pligt onder hen te volbrengen". Nog meer as ses jaar later sou daar eindelik op 3 Oktober 1853 in die Worcesterse kerkraad “een Memorie van de Ingezeetenen van de Groote en Klein Roggeveld" ter tafel kom “behelsende verzoek aan Kerkenraad, om by de Ringsvergadering hun verzoek te ondersteunen, om een Kerk op Roggeveld te willen helpen stigten".
Die Kerkraad se besluit was “om de Voormelde Memorie by de Ringsvergadering hartelyk te zullen ondersteunen". Dit was juis 'n tyd waarin die Ring van Tulbagh hom oor die stigting van nuwe gemeentes verheug het en die Roggeveldse memorie word dus in die vergadering op Malmesbury in Oktober 1853 gunstig ontvang. 'n Kommissie sou afgevaardig word “tot het oprigten eener nieuwe Parochie in die gewesten". Indien hierdie kommissie dadelik gestuur is, sou Sutherland dus sy eeufees 'n jaar vroeër kon gevier het, maar eers by die volgende Ringsvergadering, “in de Stad Worcester", op 19 Oktober 1854 is die kommissie benoem. Dit was net nadat aan die inwoners van die Koue en Warm Bokkeveld 'n nuwe gemeente toegestaan is, sodat Ceres en Sutherland dus byna tweelingsusters is. Die kommissie sou bestaan uit ds. N.J. Hofmeyr en oudl. Joachim E.P. Nel (albei van Calvinia) en oudl. Philippus P. du Plessis (Tulbagh). Toe oudl. Du Plessis geen doekies om sy ”zwarigheid . . . om alleen door de Karroo te reizen" gedraai het nie, het diaken Vos van Malmesbury aangebied om hom te vergesel. Hy word toe by die kommissie gevoeg “onder voorwaarde dat de reiskosten der Commissie daardoor niet zullen worden verhoogd".
Redes vir stigting
Die regstreekse aanleiding tot die versoekskrif om afstigting waarmee 'n groot aantal Roggevelders hul kerkraad op Worcester in 1853 genader het, was die heimlike vrees dat hulle onder die nuutgestigte gemeente Fraserburg (1851) gesny sou word. Selfs nog ’n eeu later het die Roggevelders altyd aansluiting by Worcester en Ceres gesoek en nie by die diepere Karoo nie. In die versoekskrif kon hulle nou ook as middelpunt vir die gemeente van 400 persone uit die veldkornetskappe Komsberg, Vischrivier, Karikarivier en Rietrivier die plaas De List aanbied. Ruim die helfte van hierdie mense was lidmate. Die redes vir hul verlange na 'n eie gemeente kan kortliks soos volg saamgevat word:
Konsulent benoem
duimnael|links|180px|Jacob Francois Cloete (1835–1894), in 'n stadium voorsitter van die munisipale raad. Hy en sy vrou, Johanna Susanna Maria Vlok, die eerste paartjie wat in 1855 in die gemeente in die huwelik bevestig is. Hy was ook lid van die boukommissie van die eerste kerk.
duimnael|regs|180px|Ds. [[Nicolaas Hofmeyr|N.J. Hofemyr van die NG gemeente Calvinia was Sutherland se eerste konsulent.]]
Dit was vir die nuwe gemeente 'n gelukkige dag toe ds. N.J. Hofmeyr van Calvinia met haar stigting tot konsulent benoem is. Om so 'n persoon as grondlegger te hê kan as 'n groot voorreg beskou word, aldus ds. H.C. Hopkins in Sutherland se eeufeesgedenkboek. Hy het met sy werk in die gemeente begin op 10 Februarie 1855 deur op Kransvallei die kinders te doop wie se name die eerste in die Sutherlandse register is. 1. Neeltje Kruger (gebore 15 Januarie 1854), dogter van J.H. Hough en Neeltje Vermeulen. 2. Elizabeth Jannetta (3 Mei 1854), dogter van O.C. Vermeulen en M.J.H. Stadler. 3. Christina (20 November 1852) en 4. Sara Jacoba (20 September 1854), dogters van J.G. Coetzee en C.G. Kruger. 5. Ockert Johannes (17 Januarie 1855), seun van W.S. Nel en H.C. Coetzee. 6. Anna Arnolda Christina (20 Junie 1854), dogter van G.P. Louw en C.E.M. Theron. 7. Ockert Cornelis (geboortedatum onbekend), seun van G.J. en G.R. Vermeulen.
Twee dae later is op Koornlandskloof die huwelik bevestig van Alexander John Elder, 'n wewenaar-onderwyser van 42 jaar, met Geertruida Hester Margaretha Kruger, 28 jaar. Op 15 Februarie 1855 is agt kinders op De List gedoop en die huwelik bevestig van Jacob Francois Cloete met Johanna Susanna Maria Vlok. Die bruidegom van dié dag sou later 'n vername rol in Sutherland speel.
Eerste kerkraadsvergadering
Die eerste vergadering van die “Kerkeraad der Middel en Kleinroggeveldsche Gemeente" is op 28 April 1855 gehou. Die konsulent en al die lede van die raad was teenwoordig en ná die openingsgebed en 'n kort toesprakie deur die konsulent kon die broeders uit die verslag van die kassier-diaken verneem dat daar 'n saldo van £13 8s. 61d. in die kas was. Die blye tyding dat die voorstel ten gunste van die sogenaamde vrywillige beginsel deur die Kaapse Wetgewende Vergadering verwerp is, het dit vir die gemeente moontlik gemaak om uit die staatskas geldelike hulp vir die onderhoud van 'n leraar te vra.
Grense
In September 1855 het die scriba van die Tulbaghse Ring die goewerneur se toestemming gevra vir die stigting van die gemeente “Midden-Roggeveld" met die volgende grense: Aan die Suidekant: Die Smidswinkel. Aan die Westekant: Die Koedoesberge, Ongeluksrivier, Klipfontein, Wagendrift en die Langekloofsberge. Aan die Noordekant: 'n Denkbeeldige lyn van Kruisrivier na Bonenkraal, insluitende Muldersfontein. Aan die Oostekant: 'n Denkbeeldige lyn van Bonenkraal suidwaarts oor die Renosterrivierberge tussen Palmietfontein en Brandwacht; daarvandaan na Kraaifontein op die Kraaifonteinsberge en dan aan die westekant van die Kuilenburgsberg in 'n suidoostelike rigting na Spitskop tussen Vinkfontein en Klipkraal op die rand van die Koupsberge.
Kerkplaas
Intussen het die vraag na die beste kerkplaas nog altyd 'n ope en brandende kwessie gebly. Die stigtingskommissie van die Ring wou met De List geen genoeë neem nie en 'n kommissie uit die kerkraad, bestaande uit Willem Visser, Jasper Theron en Klaas Vlok, het drie moontlikhede aan die oordeel van die gemeentelede voorgelê: Laasgenoemde moontlikheid het in sommige kringe steun gevind, maar vir die tweede het daar geen stem opgegaan nie. Die eerste het die groot meerderheid geniet ook van die Klein-Roggevelders en daar is voortgegaan om op De List die nodige geriewe aan te bring wat daarvan die middelpunt van die nuwe gemeente moes maak. Die aandeelhouers wat hulle vir die aankoop van die plaas verantwoordelik gestel het, het aan die kerkraad die mag gegee “om naar goedvinden op de plaats de List een dorp aan te leggen". Op 18 Maart 1857 het 'n breë vergadering “op de Kerkplaats De List" aan die bekende landmeter R.N. Aling (oudste broer van die latere ds. F.J. Aling), wat juis teenwoordig was, opdrag gegee om 50 erwe uit te meet waarvan dertig op 8 November 1858 per openbare veiling te koop aangebied is.
Kerkbou
duimnael|links|300px|Ds. [[J.H. Neethling het die eerste kerkie se hoeksteen in 1858 gelê en was ook betrokke by die huidige kerk se hoeksteenlegging op 8 Mei 1899. Hier word die ou kerk gesloop terwyl die nuwe voltooiing nader.]]
“Op de vruchtbare plaats, bestemd voor het dorp Sutherland, staat de Kerk reede voltooid", lui dit in die advertensie van die erwe. Die boukommissie wat met onvermoeide ywer die werk aan hierdie eerste kerk behartig het, was Nicolaas Vlok (voorsitter), W. A. Visser, Jasper Theron, D.C. Esterhuyse, J.F. Cloete, P.F. Theron, D.P. Maritz, A.J. Vlok en P.A.H. Schierhout (sekretaris). By 'n kerkboukollekte het geblyk dat daar op “de eendragtige zamenwerking van byna allen" gereken kon word en by die Ring het die kerkraad in 1858 die vertroue uitgespreek “dat eerlang de laatste zweem van oneenigheid zal wegvallen en Sutherland moge bloeyen tot eene eer van onzen Heiland".
Xinjiang
Xinjiang (Oeigoers: شىنجاڭ, Shinjang; Chinees: 新疆, Pinyin: Xīnjiāng), amptelik die Xinjiang Oeigoer Outonome Gewes, is 'n outonome gewes in die noordweste van die Volksrepubliek China. Die bevolking is in 2021 op 25 890 000 geskat. Die administratiewe gebied van die gewes strek beslaan 'n oppervlakte van 1 664 897km². Die hoofstad en grootste stad is Ürümqi.
NG gemeente Sutherland
Kerkbou
Die eerste naweek van Februarie 1858 het die gemeente in blye feesstemming op Gunstfontein, die plaas van oudl. Jasper Theron, byeen gesien. “Vrienden en magen mogten elkaar begroeten, naar den welstand vragen, de gewone klagten der vriendschap voortbrengen, en veel nieuws mededeelen. . . Maar gelyk altyd en overal het geval is, was men in het Zuiden door den oogst, in het Noorden door geruchten omtrent de longziekte, en in het ronde door omstandigheden, veel beteekenend woord, terug gehouden". Di. Hofmeyr en J.H. Neethling het hul hande vol gehad met die doop van 'n twintigtal kinders, aanneming, 'n huwelik, kerkraads- en boukommisslevergaderings, Nagmaal en nie die minste nie “preeken, en de raad- en hulpzoekenden spreken". Gretig is daar bygedra om 'n silwer-inkkoker as 'n blyk van toegeneëntheid en waardering “voor zyne trouwe Evangeliebediening" aan die aftredende konsulent te skenk. Hierdie mooi geskenk is later aan ds. Hofmeyr gegee en omstreeks die gemeente se eeufees (1955) het 'n familielid van die hooggeagte professor dit deur bemiddeling van mnr. H.S.J.R. Jooste aan die gemeente terug gegee om dit as 'n kosbare kleinood uit die vroeë dae van die gemeente se bestaan in die kerkkantoor te bewaar.
Xinjiang
[[Lêer:Xinjiang nationalities by prefecture 2000.png|duimnael|links|Verspreiding van etniese groepe in Xinjiang, Volksrepubliek China:
NG gemeente Sutherland
Kerkbou
Van Gunstfontein af het 'n hele optog die uur na die kerkplaas afgelê. “Wat eene ry van wagens, wat leven!" Daar aangekom, het die konsulente aan die hoof van die gemeente na die gebou gegaan wat reeds balkhoogte gestaan het, terwyl 'n paar psalmverse aangehef is. Met plegtige aanroep van die Naam van die Here is die steen toe deur ds. Hofmeyr gelê, bygestaan deur ds. Neethling en die lede van die boukommissie. Ds. Hofmeyr se rede het oor Josua 24:26, 27 gegaan, “woorden die ons onvergetelyk blyven zullen". 'n “Historiesch Document" wat onder die steen geplaas is, is met die sloping van die ou kerkie verwyder en hang tans in die kerkkantoor.
Xinjiang
]] Xinjiang grens in die suidooste aan die outonome gewes Tibet, in die ooste aan die provinsies Qinghai en Gansu, in die noordooste aan Mongolië, in die noorde aan Rusland, in die noordweste aan Kasakstan en Kirgisië, in die weste aan Tadjikistan en Afghanistan asook in die suidweste aan Pakistan en Indië. Die gebergtes Karakoram, Kunlun en Tiensjan vorm die grense in die weste en suide.
NG gemeente Sutherland
Die naam Sutherland
“By desire of the Consistory of the Dutch Reformed Church of Middel- and Klein Roggeveld", het ds. Hofmeyr op 6 April 1857 die goewerneur versoek om die nuwe dorp, “now being erected", Sutherland te noem ter ere van die geagte ou leraar van Worcester. Net ná die hoeksteenlegging van die kerk het die kerkraad hul vergadering wat op Gunstfontein begin het, “te Sutherland" voortgesit – die eerste keer dat hierdie naam in die Kerkraadsnotule voorkom.
Xinjiang
Argeologie
In Xinjiang is tientalle goed bewaarde Tarim-mummies gevind wat ongeveer 3000 jaar oud kan wees. Hulle is waarskynlik op 'n natuurlike manier bewaar, in teenstelling met die mummifikasie soos dit in Antieke Egipte gebruik word. In die streekmuseum van Ürümqi kan sulke mummies gesien word, sowel as argeologiese vondste wat te doen het met die Syroete.
NG gemeente Sutherland
Onder 'n ander Ring
duimnael|regs|180px|Ds. [[J.H. Neethling van die NG gemeente Prins Albert was Sutherland se tweede konsulent (1857–1858).]] Heeltemal teen die sin van die gemeente het die Sinode van 1857 hulle onder die Ring van Beaufort geplaas. Die nuwe konsulent was ds. J.H. Neethling van Prins Albert, wat spoedig baie gewild was in Sutherland. Ds. Hofmeyr het in 1858 na Stellenbosch vertrek as een van die twee eerste professore aan die Teologiese Kweekskool en later in dieselfde jaar het ds. Neethling hom daarheen gevolg vir 46 jaar die hooggeagte leraar van die NG gemeente Stellenbosch te word. Op 'n wonderlike wyse was die lotgevalle van hierdie twee uitstaande figure van hul vroeë jeugjare in Kaapstad vir 'n lang leeftyd saamgesnoer. Sutherland se konsulent totdat hulle hul eie leraar gekry het, was nou ds. C.A. Bamberger van die gemeente Fraserburg.
Xinjiang
Argeologie
Vondse in ou grafte wys dit in die 2de millennium v.C. mense van 'n Europese afkoms het in Hami binnegedring, waar hulle by die oorspronklike Oos-Asiatiese bevolking aangesluit het. Hierdie immigrante toon ooreenkomste met die bevindinge van die 3de millennium v.C. van Xemirxek (Qiemu'erqieke, Chemurchek of Shamirshak) naby Altay en word geassosieer met die Indo-Europese Tochare.
NG gemeente Sutherland
Predikantefonds
Op die kerkraadsvergadering van 8 November 1858 is daar tot die stigting van so 'n fonds van £3 000 oorgegaan waarvan daar in 1860 reeds byna £2 000 gevind was. Inskrywings moes soms met 'n mate van moeite deur die kerkraad ingevorder word en in 1869 is 'n aantal lede wat as waarborge vir die fonds geteken het, aangeskryf om elk £26 10s. te stort. Oudoudl. D.C. Esterhuyse het toe aangebied om sy intekening van £75 op die fonds te vereffen met sy aandeel op die koopskat van De List. Ook is daar nuwe intekenaars gewerf sodat die las van die ou waarborge verlig kon word. In 1872 is die bestuur van die fonds aan agt gemeentelede opgedra wat aan die kerkraad verantwoordelik was. Net voor ds. Reyneke se vertrek uit die gemeente is die kerkkas en die ou Predikantefonds “in een gesmolten". Die “Direksie" wat laasgenoemde beheer het, het egter voortbestaan en in September 1884 is besluit dat die kerkkas jaarliks £150 tot die Predikantefonds sou bydra.
Kerkmeubels
duimnael|links|200px|Ds. [[Carl Arnoldus Bamberger|C.A. Bamberger, leraar van die NG gemeente Fraserburg en konsulent van Sutherland van 1858 tot 1868, toe die eerste leraar hier bevestig is.]]
Xinjiang
Kruispunt van handelsvloei en kulture
Xinjiang, voorheen ook bekend as Oos-Turkestan of Chinees-Turkestan, het sedert die antieke tye 'n rol gespeel in Oos-Asië en Europa-Wes-Asië, beide op godsdienstige-kulturele vlak (Boeddhisme, Islam, Nestorianse Christendom en later sendelinge) en op kommersiële vlak (die beroemde Syroete). Hierdie kontakte verloop vir 'n belangrike deel via 'n reeks oasestaate, wat van tyd tot tyd deur China onderwerp is en tydens die Han-dinastie bekendstaan as die Ses-en-dertig Ryke van die Westelike-gebiede.
NG gemeente Sutherland
Kerkmeubels
Vir die kerk is daar in 1859 15 en die volgende jaar nog 60 stoele bestel. In Februarie 1860 is die plekke toegeken. Die diensdoende kerkraadslede het aan weerskante van die preekstoel voor gesit met die rustende broeders agter hulle. Met meerderheid van stemme is besluit dat laasgenoemdes vir hul plekke moes betaal. Die eerste drie stoele in die rye vir mans en vir vroue is oopgelaat vir die magistraat, die vrederegter en 'n vreemdeling met elkeen se gade. Die vroue van dienende en rustende kerkraadslede sou die eerste ry stoele uitloot tot dat almal bespreek was en dan sou “Ouden en doven" verder voorkeur geniet. Sitplekke teen ses ryksdaalders (9 sjielings) in die eerste ses rye en vir die volgende rye drie ryksdaalders en vier skellings (5 sjielings en 3 pennies: 4 skellings = ryksdaalder = nege pennies) was vooruitbetaalbaar. Sedert 1867 het kerosene-lampe die lig by aandbyeenkomste verskaf en mnr. Commaille wat vir 'n “Muzyk Intrument" gekollekteer het, is op 1 Mei 1871 deur die kerkraad beveel om die instrument voor of op 1 Oktober in die kerk aanwesig te hê. Enige tekort op die intekening kon uit die basaargeld aangevul word. In Oktober 1872 is “Miss Commaill" versoek om die harmonium te bespeel. In 1877 moes een van die kerkgewels vervang word en vanaf 1884 was daar sprake van 'n nuwe kerk.
Xinjiang
Selfstandig en Chinees
Tydens die Han-dinastie het China geleidelik begin om sy invloed in Tarimbekken uit te brei en sommige plaaslike heersers in tribuutbetalings te dwing. Dit het egter tot die Tang-dinastie geduur voordat die huidige Xinjiang deur China in omstreeks 640 verower is.
NG gemeente Sutherland
Gemeentelike lewe
Op 'n wenk van ds. Neethling besluit die Kerkraad in Mei 1858 tot die hou van maandelikse bidure waarvoor die ouderlinge in die kerk op Sutherland sowel as in die Karoo verantwoordelik was. Die kwartaallikse dienste wat deur die konsulent waargeneem is, is deurgaans goed bygewoon. Tot in 1860 het 'n ouderling slegs gedurende die sewe somermaande in die dorpskerk 'n preek voorgelees, maar daarna sou die dienste gereeld gehou word. Op die voorstel van Nicolaas Vlok besluit die kerkraad in Mei 1861 “dat in Winter Kerk zal worden gehouden in de Karoo". Toe ds. Andrew Murray van Worcester egter in 1862 “op eene ongeregelde wyze, dat is zonder kennisgeving van Kerkeraad" te Klein-Roggeveld diens hou, moes oudl. Vlok wat juis op reis gestaan het na Worcester, ds. Murray gaan aanspreek oor die oortreding. Op 31 Julie 1871 is die kerkraadsvergadering in die Karoo gehou “omdat de gelegenheid aldaar beter was dan op het dorp, voor de Kerkeraadsleden in dien tyd des jaars".
'n Leraar beroep
Vanaf 1860 is die voorgenome beroep van 'n leraar meermale uitgestel. Die volgende jaar het Nicolaas Vlok egter voorgestel dat die kerkraad die gemeente moes deurgaan “en hun het gewigt bekend make om een Leraar te beroepen en te collecteren hetzy Schapen, Bokken, Paarden, Ossen, etc., etc." Eindelik het die gekombineerde kerkraad op 24 Februarie 1862 op Elandsberg by Gerrit Visser sr. saamgekom “ten einde een Leeraar te kiezen". Die konsulent en nege rustende en dienende lede was teenwoordig. Op die groslys het die name verskyn van di. C.A. Bamberger, Pieter Roux, Charles Murray en J.A. Stegmann. Toe die stemme tussen die twee studievriende en swaers, di. Bamberger en Roux staak, “viel het lot op den WelEw. Heer P. Roux van Smithfield". Hy het daarvoor “beleefdelyk bedankt" en eers die twaalfde beroep was op “de broeder Aling" wat hom die keuse ná 'n lang tyd laat wel geval het. By die sesde beroep is op die volgende “Conditien" besluit: die leraar se traktement sou £250 wees, “met woonhuis boven in den tuin en een jaar vry van eeten, dat is 50 Schapen, 10 Mud Meel, 1 Zak Suiker, 1 Zak Koffy, 1 Kastje Thee, 1 Zak Ryst". Toe prop. Aling egter beroep is, is die salaris op £300 gestel. Van die 36 skape en 12 mud meel per jaar wat in 1869 by sy salaris gevoeg is, het ds. Aling drie jaar later afgesien.
Xinjiang
Selfstandig en Chinees
Ná die Slag van Talas in 751 het China sy greep op Sentraal-Asië verloor. Uiteindelik het die gebied onder die Oeigoerse Ryk se beheer gekom en die bevolking is tot Islam bekeer.
NG gemeente Sutherland
Kerklike amptenare
In die vroegste jare is talle aansoeke vir die betrekking van voorleser eenvoudig van die hand gewys. Eers is daar net iemand aangestel “om de Kerk schoon te houden", maar later is ene Meeuwsen tot “Veldwachter en Kerkschoonmaker" benoem, tot dat daar in 1869 tenders vir die kosterskap gevra is. A. Strobos het in 1873 koster geword en ook as scriba opgetree. Sy salaris as koster was £10 en “het oude gebouw by de fontein en de tuin met een dag water in de week in het jaar". Voor die einde van die jaar is die arme man se salaris darem met £10 vermeerder, oftewel verdubbel. Ná hom kom F.J. Ochse, wat teen £50 per jaar en die vrye gebruik van die huis waarin hy reeds gewoon het, al die kosterwerk moes doen, “als ook het doen van bestellingen hem door den Kerkeraad opgedragen. Tevens zal hy des Zondaags voormiddaags in de Kerk voorgaan, en indien hy door den Kerkeraad er toe opgeroepen wordt, zal hy de Zondagschool houden". Vanaf 1 Julie 1881 was Ochse koster, orrelis en Godsdiensoefenaar en moes hy ook soveel skryfwerk doen “als de Kerkeraad nodig oordeelt". In April 1883 is mej. J.L. Jooste (1866–1952), later mev. P.U. Stegmann, teen £20 per jaar as orreliste aangestel. In 1871 is br. F.D. Conradie “plaatselyke" diaken-kassier vir Klein-Roggeveld, terwyl daar ook 'n aparte stoelmeester was wat vir die stoelgeld moes sorg. In 1877 is 'n diaken-kassier “voor elk departement", dit wil sê vir die predikantsalarisfonds, die Sondagskoolkollekte, die erfbelasting, die kerkbasaar en die skoolbasaar, aangestel.
Die eerste kerkraadslede
Jan Abraham du Plessis (1799–1875) het tot die vyfde geslag van hierdie Hugenote-familie in Suid-Afrika behoort. Sy ouers was Jan Abraham du Plessis en Helena Elisabeth van der Merwe. Hy is op 26 Oktober 1799 gebore en was dus nog nie 19 jaar oud toe hy op 7 Mei 1818 met Anna van Wyk getroud is nie. Sy was elf jaar ouer as hy, 'n tante van diakens Jasper Theron en Nicolaas Vlok se vroue en vroeër getroud met C.P. van der Merwe. Nadat sy hom in 1845 ontval het, is hy in 1847 hertroud met Elisabeth Susanna Johanna Immelman. Vir 'n tyd lank moes die bekende ou Van Wyk-plaas Uitkyk (Boplaas) deur hom bewoon gewees het en hier is sy eerste vrou oorlede. Later het hy na die Koue Bokkeveld verhuis waarvandaan hy ook vroeër na die Roggeveld gekom het. Hier is sy tweede vrou in 1871 oorlede, terwyl hy self op 7 Mei 1875 aan sy woning op Ceres die tydelike met die ewige verwissel het. Uit sy twee huwelike is minstens 15 kinders gebore van wie die oudste seun en naamgenoot van sy vader in 1886 op Uitkyk oorlede is. Hy het vir vyf termyne in die Sutherlandse kerkraad gedien. J.A. du Plessis sr. se handtekening kom nooit in die Kerkraadsnotule voor nie. By die tweede vergadering was hy afwesig en by die eerste wisseling van lede het hy en diaken E.J.J. Nel verklaar “dat zy er bezwaar in vinden mede te stemmen voor nieuwe Kerkeraadsleden daar zy het tot stand brengen van eene gemeente alhier, eene hoopelooze zaak achten". Hierdie beswaar is werklik deur die vergadering “gebillykt". In 1857 het dié twee oudkerkraadslede versoek om “van alle medewerking verschoond te blyven".
Xinjiang
Selfstandig en Chinees
In die 13de eeu is die gebied verower deur die Mongoolse leier Djengis Khan. Daarna was dit deel van Tsjagatai-khanaat, die Timoeriede en Moghulistan. Vanaf ongeveer 1400 het die noorde van Xinjiang die tuiste van die stamfederasie van die Oirat-Mongole geword. Vanaf die tweede helfte van die sewentiende eeu is dele van die suide van die gebied – die Tarimbekken – met ryk oases soos Hami en Turpan ook oorheers deur die destydse dominante stam binne die federasie, die Dzjoengare.
NG gemeente Sutherland
Die eerste kerkraadslede
duimnael|regs|180px|W.A. Visser, een van Sutherland se eerste kerkraadslede. Willem Adriaan Visser (1800–1875) is as jongste seun van Gerrit Visser en Maria Maritz op 16 April 1800 op Driefontein gebore. Tydens Burchell se besoek woon die ouers met hul 13 kinders, van wie sommige besonder groot was, op Vinkekuil en in Junie 1842 sterf die vader op die Karooplaas Kliprivier. Willem Visser was twee keer getroud, eers met Christina Elisabeth Theron ('n suster van diaken Jasper Theron) en toe weer op 5 November 1839 met Maria Magdalena Catharina Vlok ('n suster van diaken Nicolaas Vlok). Uit hierdie huwelike is nege kinders gebore. Die oudste seun, Petrus Jacobus Johannes (1827–1882), het lank in die kerkraad gedien. Die jongste was Gert Nicolaas, wat met sy neef Abraham Vlok se dogter getrou het en hulle was die ouers van mnr. W.A. (Boy) Visser wat in 1954 afgetree het nadat hy die Sutherlandse Skoolraad 36 jaar met eer as sekretaris gedien het. Die ou vader is op 22 Maart 1875 aan sy woning op Jakkalsfontein oorlede.
Xinjiang
Selfstandig en Chinees
Na die val van die Maya Yaduriyat in die middel van die 18de eeu het die Qing-dinastie die gebied vir China herwin. In 1875–1880 is die gebied tydelik van die Chinese gesag onttrek weens 'n Islamitiese opstand. Ten slotte het Xinjiang in 1884 'n provinsie van China geword; die naam beteken ook nuwe grens.
NG gemeente Sutherland
Die eerste kerkraadslede
Jasper Theron (1809–1869) is in die Middel-Roggeveld gebore as seun van Petrus Jacobus Theron en sy tweede vrou, Anna Maria Cloete. Sy grootvader van moederskant, Jacob Cloete, was een van die heel vroeë intrekkers in die Roggeveld waar hy in 1760 die plaas Klaarefontein in lening gekry het en twee jaar later Gunstfontein van sy skoonvader, Jacob Kruger. Jasper Theron is saam met W.A. Visser en Nicolaas Vlok op 5 November 1839 op Worcester getroud. Visser se eerste vrou was 'n suster van Jasper Theron en nou trou hy as wewenaar met 'n suster van Nicolaas Vlok; terselfdertyd trou Jasper Theron en Nicolaas Vlok met twee susters. Jasper se huwelik het nie lank geduur nie, want reeds op 28 April 1841 is Hilletjie Maria van Wyk oorlede. Twee jaar later is hy hertroud met Johanna Maria Jordaan, 'n kleindogter van kmdt. Jacobus Nel. Sy is in Julie 1879 op hul plaas Gunstfontein oorlede, nadat haar man haar reeds op 14 September 1869 op hul Karooplaas Kranskraal vooruitgegaan het. Die enigste kind uit Jasper se eerste huwelik was Hilletjie Maria wat met haar neef Arnoldus Christiaan Vlok getrou en die moeder geword het van eerw. Jasper Vlok. Sy is op 21 Mei 1867 op Klipfontein oorlede. 'n Seun van Jasper, Petrus Jacobus (1846–1914) van Tonteldoosfontein (Theronsrus), het in die kerkraad gedien en was weer met sy niggie Maria J.C. Vlok getroud.
duimnael|links|180px|[[Daniël Christiaan Esterhuyse|D.C. Esterhuyse, een van die eerste kerkraadslede en van die interessantste figure uit die Roggeveld.]] Daniël Christiaan Esterhuyse (1815–1897) was een van die interessantste figure wat die Roggeveld gelewer het. Die ouer geslag het hom as die “slim ou man" geken en die jongeres het van hom gehoor as “ou oom Daiël Estruis" wat gedigte gemaak het. Hy is op 1 Augustus 1815 in die Middel-Roggeveld gebore as seun van Johannes Hermanus Esterhuyse en Anna Hendrina Engela du Plessis. In September 1843 het hy op Worcester in die huwelik getree met Christina Johanna Jordaan. Uit hierdie huwelik het vyf seuns en twee dogters opgegroei. Volgens sy eie getuienis het hy nie meer as nege weke skool gehad nie, maar hy was met 'n natuurlike verstand begaafd. Die tragiese dood van sy oudste seuntjie, Hermanus, was die aanleiding tot sy digtersarbeid. Onbekend met die giftige eienskappe van 'n sekere soort uintjie wat hy volgens die oorlewering op Orangefontein gegrawe het, het hy dit aan sy byna tweejarige seuntjie gegee om te eet met die gevolg dat die kind enkele ure daarna gesterf het. Hierdie treurspel het in 1846 op Swanepoelshoek in die Karoo plaasgevind waar 'n ruwe grafklip wat later op Vyffontein bewaar is, Hermanus se rusplekkie aangedui het. Die eerste gedig in die bundeltjie van sy werke wat meer as een uitgawe beleef het, is ’n kransie op die graf van sy ongelukkige “Manis" en getuig skreinend van die smartlike selfverwyt wat die vader verteer het: “Ach! wat is aan my gebeuren? Ben ik dan uw moordenaar?" Berustend klink egter die slotakkoorde: “En ik zal hier nog wat zwerven In dit droevig tranendal, Tot ik ook den dood zal sterven, Die toch zeker komen zal. Met myn dood kom ik by u, Brakke tranen, eindigt nu". Van die eerste kerkraadslede het D.C. Esterhuyse die langste geleef. Hy het eers in die Klein-Roggeveld gewoon, daarna lank op Vyffontein, in sy latere lewe op Kleinbank en eindelik op Baviaansdrift waar hy op 2 September 1897 as een van die mees gesiene en vermoënde bewoners van die wyk sy ewige rus ingegaan het. Sy waardige eggenote was byna 80 jaar oud toe sy in Mei 1904 op Vyffontein oorlede is. Een van sy mooiste gediggies, volgens ds. H.C. Hopkins in Sutherland se eeufeesgedenkboek, is seker “De Avond des Levens" wat begin “'t Wordt nu avond van myn leven, 'k Zie myn zon moet ondergaan, 'k Voel de krachten my begeven, Geen weerhouden is er aan, Want myn leeftyd is verdwenen, En gelyk een kaars verteerd, Ras zal 't nakroost my beweenen Als 'k tot stof ben weergekeerd".
regs|duimnael|200px|[[Nicolaas Vlok van die plaas Klipfontein, een van die eerste kerkraadslede.]] Nicolaas Vlok (1818–1872) van Klipfontein is met sy dood beskryf as “de voornaamste man in zyne buurt van de afdeeling (Fraserburg). . . aan wie voornamelyk de eer toekomt van het oprigten der Nederduitsche Gereformeerde Kerk (te Sutherland)". Nicolaas is op 10 September 1818 in die Onder-Roggeveld gebore as oudste seun van Arnoldus Christiaan Vlok en Maria Catharina Louw. Saam met twee van sy susters tree hy op 5 November 1839 op Worcester in die huwelik, en wel met Maria Johanna van Wyk, 'n dogter van Abraham van Wyk en Hilletje Maria van der Westhuysen. Sy vader sterf op Oujaarsdag 1841 op Klipfontein en in 1843 trou die weduwee met Jacobus W.A. Nel. Nadat ds. Henry Sutherland sy eerste vrou verloor het, het sy gedagtes in die rigting van die Roggeveld gegaan waar hy miskien die deugde van die eertydse mev. Vlok tydens huisbesoek geleer waardeer het en hulle twee is toe getroud. Sy is in Januarie 1872 op Worcester oorlede waar sy saam met sy eerste vrou aan die sy van die vroeëre leraar teen die ringmuur van die ou moederkerk rus. Uit Nicolaas Vlok se huwelik is elf kinders gebore van wie twee klein oorlede is. 'n Seun wat sy vader se naam gedra het, het in 1861 in die dorp onder 'n wa verongeluk toe hy 17 jaar oud was. Terwyl hy met besoek na sy kinders in die Karoo gegaan het, het Nicolaas ernstig siek geword aan longvliesontsteking. Hy is na Klipfontein terug gebring waar hy op 21 Junie 1872 beswyk het. Reisigers en toggangers wat met hul waens onder die verskriklike Vloksberg te staan gekom het, het gewoonlik 'n boodskap na Klaas “Berg" gestuur wat dan 'n voorspan spesiaal geoefende Afrikanerosse gestuur het om die waens die steilte uit te sleep. Nicolaas se twee broers Adriaan en Jan het ook in die kerkraad gedien, terwyl sy seun Abraham vyf termyne as diaken en sewe as ouderling uitgedien het. Sy vrou se twee broers was Nicolaas Petrus van Wyk van Modderfontein en Gert van Wyk wat die voorvader is van die Van Wyk-familie wat later op Gunstfontein gewoon het en van wie die digterbroers N.P. van Wyk Louw en W.E.G. Louw afgestam het. Onder Sutherland het hy slegs een termyn as diaken gedien en toe onafgebroke vir vyf termyne as ouderling. Ook was hy 'n nuttige lid van die Afdelingsraad van Fraserburg sedert die stigting daarvan in 1862.
Elias Johannes Jacobus Nel (1819–1863) was 'n jongere seun van een van die agtenswaardigste manne wat in die eerste helfte van die 19de eeu in die Roggeveld gewoon het, die beroemde kmdt. Jacobus Nel (1767–1840) van die Noord-Roggeveld. Hierdie merkwaardige en onverskrokke man het op die plaas Bloemfontein gewoon en saam met sy vader en sy broer onder die mees intelligente en aktiewe veeboere van die land getel. Dit is egter veral as aanvoerder van verskeie Boerekommando's teen die stropende Boesmans dat die naam van Jacobus Nel byna legendaries geword en vroeër op die lippe van alle Afrikaners geleef het soos dit trouens nog meer as ’n eeu in hierdie streke voortleef. Op 13 September 1840 is die held van baie veldslae as 'n slagoffer van die masels wat destyds in die Onder-Roggeveld gewoed het, op sy woonplaas oorlede. Sy eerste vrou was Anna Jacomina van Wyk, terwyl sy seun in Oktober 1839 met Johanna Christina van Wyk getrou het. Vyf kinders het die vader oorleef toe hy op 29 Augustus 1863 op Kikvorschfontein oorlede is. Sy weduwee het hom in Februarie 1878 op De Kuilen gevolg.
Afkoms en vroeë lewe
Die hele werkdag van Sutherland se eerste leraar was die korte vier jaar wat hy hier gestaan het. Toe hy op 31 Januarie 1896 oorlede is, was hy in sy 53ste lewensjaar, maar die uitnemendste hiervan was moeite en verdriet. Frederik Johannes Aling is op 8 Mei 1843 uit 'n gesiene Paarlse familie gebore. Sy vader was die enigste seun van ds. R.N. Aling wat van 1784 tot 1800 (sy sterfjaar) leraar van Drakenstein was en wie se vrou weer 'n dogter van ds. J.F. Bode, leraar van die Kaapse moedergemeente van 1758 tot 1784 was. Geen wonder is dit dus dat die enigste pastorieseun, Robert Frederik Nicolaas, vir 'n teologiese opleiding bestem en na Nederland gestuur is nie. Hy het daar egter geen trek voor gehad nie en landmeter geword. Met sy eggenote, Hester Anna Meiring, het hy op Bethel in die Paarl gewoon waar hul jongste seun, die latere leraar van Sutherland, sy eerste jare deurgebring het. Van die eerste ds. Aling het die geniale lady Anne Barnard gepraat as "the largest man in height and breadth I ever saw in my life", maar sy predikant-kleinseun het van sy jeugjare af met liggaamswakheid te kampe gehad. Reeds in sy vroeë skooldae in die Paarl het F.J. Aling hom deur 'n helder hoof en karakteradel onderskei. In September 1862 het hy die admissie-eksamen afgelê en by die aanvang van die volgende kursus student geword aan die Teologiese Seminarie op Stellenbosch, wat pas twee jaar later sy eerste alumni in die arbeidsveld sou uitstoot. Gedurende sy derde studiejaar het hy 'n senutoeval gekry en af en toe aan swakheid in die hoof gely, maar dit het hom nie verhinder om in Maart 1867 die proponentseksamen met lof af te 1ê nie. Kort hierna vertrek hy, soos die gebruik destyds was, op reis na Europa waar hy in Utrecht sowel as in Edinburgh vir enige maande teologiese klasse bywoon. Omdat hy nog in Skotland was toe hy die beroep na Sutherland ontvang het, het 'n volle jaar verloop voor die gemeente 'n besliste antwoord kon kry. Eers kort nadat hy op 11 Mei 1868 met die stoomboot Roman in sy vaderland teruggekeer het, het prop. Aling die beroep aangeneem om op 13 September van daardie jaar bevestig te word.
Ontvangs en bevestiging
Soos begryplik is, was dit vir die Roggeveldse gemeente “een plegtige en heugelyke dag" toe hulle uiteindelik hul eie, ywerige, jong herder kon verwelkom. Op die dag voor die inseëning was di. William Murray (Worcester), C.A. Bamberger (Fraserburg), W.P. de Villiers (Beaufort) en prop. J. Roos (skoolmaat en studie- en reisgenoot van prop. Aling) reeds in die dorp. Die buitemense het in groot getalle opgekom en nie minder as 60 waens en karre was in die nabyheid van die netjiese kerkgebou uitgespan waar daar ook veertig tente gepryk het nie. Die dienste van die naweek het Vrydagaand 'n aanvang geneem en is om die beurt deur die besoekende leraars waargeneem. Saterdagoggend is die bevestigingsrede deur ds. Murray oor 2 Kor. 3:4-6 gehou en nadat ds. Bamberger die formulier gelees het, het die plegtige handoplegging gevolg. In die namiddag kon die gemeente met aandag luister na hul jeugdige leraar se intreepreek wat beskryf is as “een weldoordachte rede" oor Rom. 1:16. Aan die leuse van hierdie teks getrou, het ds. Aling vir so lank sy liggaamskragte dit toegelaat het, dié Heiland verkondig aan 'n gemeente wat aan hom geheg was. Sondagoggend is die Nagmaalstafels deur drie verskillende leraars bedien en by die namiddagdiens het ds. Bamberger 'n indrukwekkende afskeidsboodskap oor Mat. 13:3-9 gelewer. Hierna het ds. Aling 21 kindertjies gedoop van wie minstens een dogtertjie nog teen die gemeente se eeufees op Sutherland gewoon het. Terwyl die aanddiens aan die gang was, is daar vir die Kleurlinge ten huise van ds. Aling 'n diens gehou. Ons voorouers het daaraan geglo om die beste gebruik van so 'n “groot" naweek te maak en asof die dienste nog nie genoeg was nie, het die gemeente Maandagoggend weereens in die kerk saamgekom vir 'n konferensie waar verskeie sprekers veral oor Opvoeding die woord gevoer het. Daarna het hulle “met aandacht en belangstelling" geluister na 'n praatjie deur prop. Roos oor sy onlangse reis in die Heilige Land.