cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
H.L. Swanepoel
Skryfwerk
Onder die skuilnaam S. Hendriks skryf hy geestige anekdotes oor die lewe van ’n plattelandse prokureur in My kliënt Van Tonder en ek. Sy kortverhaal Republikeinse Reg word deur Daniel Hugo opgeneem in Tydskrif 3. Onder sy regte naam skryf hy in Steekgras in die dwarspad kort gedigte oor aktuele aangeleenthede en Asega is ook ’n digbundel.
Eerbewyse
In 1963 ken die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns die Stalsprys aan hom en professor J.C. de Wet toe vir hulle publikasie Die Suid-Afrikaanse Strafreg. Onder redaksie van Jacobus Andreas Coetzee word die Gedenkbundel H.L. Swanepoel in 1976 gepubliseer om sy lewe en werk te huldig. Na sy dood stel die universiteit ook die gereelde H.L. Swanepoel-gedenklesing in.
Publikasies
Werke uit sy pen sluit in:
Uriah Shelton
Uriah Shelton (gebore 10 Maart 1997) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Lower Learning (2008) en Lifted (2010), en in die televisiereeks The Glades (2010).
William McGhee
William McGhee (24 Julie 1930 – 17 Februarie 2007) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Don't Look in the Basement (1973), 1918 (1985), On Valentine's Day (1986), en Riverbend (1989).
Ulaanbaatar
Ulaanbaatar (Mongools: Улаанбаатар, ; soms ook Oelan Bator gespel) is die hoofstad van Mongolië. Ulaanbaatar is in 1639 gestig en het aanvanklik as Örgöö bekend gestaan. In 1924 het Ulaanbaatar (wat "rooi held" beteken) die hoofstad van die nuwe Mongoolse Volksrepubliek geword ter ere van 'n Mongoolse volksheld Damdin Sükhbaatar, wie se soldate Mongolië van Ungern von Sternberg se troepe in samewerking met die Sowjet (Rooi Leër) bevry het. Vandag pryk Sükhbaatar se standbeeld op Ulaanbaatar se eenders genoemde stadsplein. Meer as 'n derde van Mongolië se yl bevolking woon in Ulaanbaatar.
Geografie
Vanweë Ulaanbaatar se hoë ligging, sy posisie op die breedtegraad en die groot afstand van die naaste kuslyn word dié stad allerweë as die koudste hoofstad in die wêreld beskou met 'n gemiddelde temperatuur van -1.3 °C. In die lang droë winterseisoen daal die temperatuur so laag as -40 °C, terwyl die temperatuur in die kort somers so hoog as 35 °C styg. Die stad is in 'n sporadiese permabevrore sone geleë wat beteken dat dit moeilik is om fondamente te grawe. Voorstedelik inwoners woon dus hoofsaaklik in tradisionele gers wat maklik opgerig en verskuif kan word.
Geskiedenis
Gestig in 1639, Ulan Bator, toe bekend as Örgöö (Urga), was oorspronklik te Shireet Tsagaan nuur meer. Die meer is sowat 400 km van die huidige Ulaanbaatar in die Övörkhangai Provinsie, en was hoofsaaklik bedoel om as setel te dien vir die eerste Jebtsundamba, Zanabazar.
Administrasie en onderafdelings
Ulaanbaatar word in nege distrikte onderverdeel, te wete (Düüregs): Baganuur, Bagakhangai, Bayangol, Bayanzurkh, Chingeltei, Khan Uul, Nalaikh, Songino Khairkhan, en Sühbaatar. Elke distrik word verder in Khoroos onderverdeel.
Die hoofstad word deur 'n stadsraad regeer (die burgerverteenwoordigende Hural) met veertig lede wat elke vier jaar verkies word. Die stadsraad stel die burgemeester aan. Die huidige burgemeester is Tsogt Batbayar, wie ook die goewerneur van die sentrale provinsie is, i.e. Töv Aimag, wat die munisipaliteit van Ulaanbaatar omring.
Vervoer
Tussenstedelik en internasionaal: Ulaanbaatar word deur die Chinggis Khaan Internasionale Lughawe (voorheen die Buyant Ukhaa Lughawe) bedien. Die staatsbeheerde lugredery MIAT Mongolian Airlines bedryf lugroetes tussen Mongolië en Suid-Korea, China, Japan, Rusland en Duitsland.
Daar is ook spoorverbindings met die Trans-Siberiese Spoorweg via Naushki en die Chinese spoorwegstelsel via Jining. Ulaanbaatar word verder deur oorwegend ongemerkte en ongeteerde paaie met ander dorpe verbind.
Stedelike vervoer: Die nasionale en munisipale regerings reguleer 'n omvattende stelsel van private vervoerdiensverskaffers. Hierdie diensverskaffers bedryf busroetes dwarsoor die stad. Talle busse en trembusse is afkomstig uit Korea, Japan en die eertydse Sowjetunie.
Die sekondêre vervoerstelsel bestaan uit die gebruik van minibusse wat met die busse meeding en dikwels onwettig bedryf word. Ulaanbaatar het talle gelisensieerde huurmotors, hoewel privaatmotors ook informeel as huurmotors gebruik word. Elke motor is dus 'n potensiële huurmotor.
Onderwysinstellings
Ulaanbaatar het vyf universiteite: die Nasionale Universiteit van Mongolië, die Wetenskaplike en Tegnologiese Universiteit van Mongolië, die Universiteit van Gesondheids- en Mediese Wetenskappe, 'n Opvoedkundige Universiteit en 'n Univeriteit vir Kuns en Kultuur. Daar is ook talle private en openbare kolleges en 'n geskiedkundige biblioteek met 'n versameling antieke manuskripte uit Mongolië, China en Tibet.
Beskrywing
Die stad bestaan uit 'n sentrale gebied wat in die Sowjet veertiger- en vyftigjarige argitektuur gebou is. Die sentrale gebied word deur residensiële bloktorings en groter woonkwartiere omring. Die grondvlakke van talle geboue is winkels omskep, terwyl nuwe winkelsentrums opgerig word.
Bekende landmerke en besienswaardighede sluit die volgende in:
Ambassades
Bulgarye, China, die Tsjeggiese Republiek, Frankryk, Duitsland, Japan, Laos, Pole, Roemenië, Rusland, Taiwan, Turkye, die Verenigde Koninkryk, en die Verenigde State van Amerika het almal ambassades in Ulaanbaatar. Suid-Afrika het in 1994 diplomatieke betrekkinge met Mongolië gesluit, hoewel Suid-Afrika geen ambassade in Mongolië het nie.
Paul Chomedey de Maisonneuve
Paul Chomedey is die seun van 'n adellike gesin uit Neuville-sur-Vanne in die Champagne (Frankryk). Op die leeftyd van dertien jaar begin hy sy suksesvolle militêre loopbaan, waar hy hom onderskei met sy bekwaamheid en piëteit. Hy word aangestel deur Jérome le Royer de la Dauversière (1597-1659), 'n Jesuïet en hoof van die Société de Notre Dame de Montréal. Volgens 'n visie van Royer de La Dauversière probeer die geselskap 'n sendingstasie op die Montréal-eiland in Nieu-Frankryk te stig. Chomedey kry die opdrag om die leiding van die ekspedisie te oorneem en die veiligheid van die setlaars te verseker.
In 1641 seil die setlaars vanuit die Franse hawe La Rochelle na Nieu-Frankryk en sit in Quebecstad voet aan wal om daar te oorwinter. Die plaaslike goewerneur raai Chomedey en sy setlaars af om 'n nedersetting temidde van die Irokese-gebied te stig, tog die groep gaan voort met hulle planne en vertrek in Mei van die volgende jaar na die Montrealeiland.
Hulle stig die voorloper van die huidige Montreal, die dorp Ville-Marie, en rig 'n klein nedersetting met 'n kapel op. Daarnaas word ook 'n hospitaal onder die leiding van Jeanne Mance gestig. Die setlaars handhaaf vreedsame betrekkinge met die Algonquin-stam en verseker sodoende dat die kolonie se eerste bestaansjaar vreedsaam verloop. 'n Oorstroming in 1643 is die eerste groot bedreiging vir die nedersetting. Chomedey bid die Jonkvrou Maria aan, en die kruis wat hy later op die berg Mont-Royal oprig is 'n dankbetuiging vir die uiteindelike redding.
In dieselfde jaar ontdek die Irokese die nedersetting, en 'n lang konflik tussen die inboorlinge en die Franse setlars neem 'n aanvang. Chomedey se militêre opleiding kom handig te pas, en hy oorneem die kommando by die verdediging van die kolonie.
Na die dood van sy vader keer Paul Chomedey in die jaar 1645 terug na Frankryk. Alhoewel hy die aanbod kry om as nuwe goewerneur van Nieu-Frankryk aangestel te word, neem hy die besluit om voort te gaan as hoof van die nedersetting Ville-Marie. Na sy terugkeer na die eiland in 1647 duur die botsings met die Irokese voort. Tog danksy die vinnige groei van die nedersetting slaag die setlaars daarin om die aanvalle af te weer.
Elektronegatiwiteit
Twee skale word algemeen gebruik vir elektronegatiewiteite: die Paulingskaal (in 1932 voorgestel) en die Mullikenskaal (in 1934 voorgestel). 'n Ander voorgestelde skaal is die Allred-Rochowskaal.
Paulingskaal
Die Paulingskaal is in 1932 ontwikkel. Op hierdie skaal word daar aan die mees elektronegatiewe chemiese element (Fluoor) 'n elektronegatiwiteit van 3.98 toegeken; die element met die laagste elektronegatiwiteit (frankium) kry 'n waarde van 0.7 en die oorblywende elemente kry dan waardes tussenin. Waterstof kry 'n willekeurig toegekend waarde van 2.1 of 2.2 op die Paulingskaal.
Paul Chomedey de Maisonneuve
Die leiding van die kolonie word in die jaar 1663 deur die Franse kroon oorgeneem. Na vier-en-twintig jare se diens as hoof van die kolonie word die sieur de Maisonneuve in 1665 teruggeroep na Frankryk. Hy vestig hom in Parys, tog raak hy en sy dade in vergetelheid. Hy sterf in die jaar 1676.
Elektronegatiwiteit
Paulingskaal
δEN is die verskil in elektronegatiwiteite tussen twee atome of elemente. As 'n reël word verbindings tussen atome met elektronegatiwiteitverskille (groter of gelyk aan 1.7) as ionies van aard beskou, terwyl verbindings met waardes tussen 0.4 en 1.7 as polêre kovalente verbindings beskou word en indien daar geen elektronegatiwiteitsverskille is nie word die verbinding as 'n suiwer nie-polêre kovalente verbinding beskou.
Mullikenskaal
Op die Mullikenskaal word die getalle verkry deur 'n gemiddeld te neem van die ionisasiepotensiaal en die elektronaffiniteit. Gevolglik kan Mulliken elektronegatiwiteite direk in energie-eenhede uitgedruk word (gewoonlik in elektronvolt. Hierdie skaal is deur Robert S. Mulliken in 1934 voorgestel.
Tendense in elektronegatiwiteite
Elke element het 'n kenmerkende elektronegatiwiteit wat wissel van 0 tot 4 op die Paulingskaal. Die mees elektronegatiewe element, fluoor het 'n elektronegatiwiteit van 3.98 terwyl swak elektronegatiewe elemente soos litium waardes nader aan 1 het. Die element met die laagste elektronegatiewiteit is frankium by 0.7. "Oor die algemeen", verlaag die elektronegatiwiteite van bo na onder teen die groepe af en neem toe van links na regs oor die periodes heen soos hieronder aangedui word. Nie-metale neig om elektrone by te kry oor 'n periode en metale is weer geneig om hulle te verloor as gevolg van die neiging van die atome om 'n stabiele oktet te probeer vorm. Teen 'n groep af het die kernlading 'n al kleiner wordende invloed op die buitenste skille. Daarom word die mees elektronegatiewe elemente aan die regterboonste hoek van die periodieke tabel aangetref en die minste elektronegatiewe elemente aan die linkeronderkantste hoek. Gevolglik neem die atoomradius "oor die algemeen" af van links na regs oor die tabel maar neem die ionisasie-energieë toe.
Periodieke tabel van elektronegatiwiteite met gebruik van die Paulingskaal
Sien ook Periodieke tabel en Elektropositiwiteit
Ariel Winter
Ariel Winter (gebore 28 Januarie 1998) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kiss Kiss Bang Bang (2005) en Mr. Peabody & Sherman (2014), en in die televisiereekse Modern Family (2009) en Sofia the First (2013).
Anne Marie Helger
Anne Marie Helger (gebore 13 Februarie 1946) is 'n Deense aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Koks i kulissen (1983) en De frigjorte (1993), en in die televisiereeks The Killing (2007).
Katherine C. Hughes
Katherine C. Hughes (* 1995) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Men, Women & Children (2014) en Me and Earl and the Dying Girl (2015), en in die televisiereekse Law & Order: Special Victims Unit (1999) en Kingdom (2014).
BBC Alba
BBC Alba is 'n digitale Skotse televisiekanaal wat Skots-Gaeliese programme uitsaai en gemeenskaplik bedryf word deur die nasionale Britse uitsaaikorporasie BBC en die media-onderneming MG Alba. Die kanaal is geloods op 19 September 2008.
BBC Alba (Alba is die Gaeliese naam van Skotland) is die eerste Britse televisiekanaal wat sy programme onder 'n BBC-lisensie in vennootskap met 'n ander media-organisasie beeldsaai asook die eerste multigenre-kanaal waarvan die programme byna uitsluitlik in Skotland vervaardig word.
In Skotland kan BBC Alba as deel van die digitale terrestriële DVB-T2-diens Freeview deur 'n antenne ontvang word (kanaal 7), in die hele Verenigde Koninkryk op Sky 142 en Freesat 109 (satelliet-televisie), Virgin Media 188 (kabeltelevisie), die internetdiens BBC iPlayer en TVPlayer. BBC Alba se daaglikse uitsaaityd is tot sewe ure, met 'n gemiddeld van 637 000 kykers bo die ouderdom van 16 jaar per week.
Straat van Dover
Die Straat van Dover of Straat van Calais (Frans: Pas de Calais [pɑ d(ə)‿kalɛ], Nederlands: Nauw van Calais [nʌu̯ vɑn kaːˈlɛː] of Straat van Dover) is die punt waar die Engelse Kanaal op sy nouste is. Aan die Britse kant is Dover en aan die Franse kant is Cap Gris Nez naby Calais. Hier is die straat slegs 33,3 km breed. Dit is ook die grens tussen die Engelse Kanaal en die Noordsee.
Agtergrond
Die seestraat vorm die maritieme verbinding tussen die vasteland van Europa en Groot-Brittanje.
In Frans word dit die Pas de Calais genoem; in Engels die Street of Dover.
Sedert 1994 het baie van die verkeer tussen die vasteland en Engeland deur die Kanaaltonnel gegaan wat onder die seestraat loop. Nietemin bly die hawens van Calais (Frankryk) en Dover (Engeland) onder die besigste passasiershawens ter wêreld.
Ligging
Volgens definisies van die Internasionale Hydrografiese Organisasie word die Pas-de-Calais in die ooste begrens deur die Frans-Belgiese grens op die vasteland, en die Kaap van North Foreland in Groot-Brittanje. In die weste is die grens by die Kaap van Cap d'Ailly (naby Dieppe ) en Beachy Head (naby Eastbourne). Die afstand van oos na wes is 167 km. Sy minimum breedte is 33,1 km, tussen die rots van South Foreland naby Dover en Cap Gris-Nez in Frankryk. Die bevaarbare deel daar is egter nie breër as 28 km nie.
Die seestraat is skaars 20 tot 30 meter diep. Boonop is ondersese duine op die bodem geleë, wat onder die invloed van die stroom en gety beweeg (tot 70 m per jaar).
Oorsprong
Die Pas de Calais is deur erosie geskep en is as 'n seestraat 'n jong verskynsel volgens geologiese standaarde. Geoloë is verdeel oor ouderdom; wat wissel tussen 'n halfmiljoen en sowat 130 000 jaar. Die Britse Eilande is geologies deel van die Europese vasteland. Die kalksteenkranse dateer hoofsaaklik uit die Benede Kryt – sowat 100 miljoen jaar gelede. Geologies is die bestaan ​​van 'n seestraat hier eienaardig omdat die hele gebied vir 'n baie lang tyd stadig styg.
Laaste ystydperk
,Wanneer die seevlak laag genoeg is – soos die geval is tydens gletserperiodes – droog die Kanaal en die Noordsee grootliks op en word die Britse Eilande deel van die vasteland van Europa. Dit was die geval in die Straat van Calais van ongeveer 110 000 tot ongeveer 12 000 jaar gelede. Die Pas de Calais was 'n wye kloof waardeur die Ryn gevloei het. Die Maas, Schelde en Teems was destyds sytakke van die Ryn. In die Kanaalgebied is die Franse riviere Seine en Somme en kleiner suidelike Engelse riviere bygevoeg. Hierdie situasie het verander toe die seevlak (weer) na die laaste ystydperk, die Weichselian, gestyg het. Ongeveer 12 000 jaar gelede het die Pas de Calais weer 'n seestraat geword. Van ongeveer 8 000 jaar gelede was die verbinding tussen die Noordsee en die Kanaal soos dit vandag is.
Die krytkranse van Dover
As 'n skakel tussen die Engelse Kanaal en die Noordsee is die Straat van Calais in vroeëre gletsers geskep. Die yskappe was toe groter as tydens die Weichselian. Tot met die groot gletsers van die Middel-Pleistoseen het die Straat van Calais nie bestaan ​​nie (ten minste nie op hierdie plek nie), maar die kalksteenkranse van Calais en Dover het voortgegaan soos 'n rant van land. Suidwes daarvan het die Kanaal soos 'n groot baai gelê waarin die Seine en Somme gevloei het. Gedurende daardie tydperk was die Britse Eilande dus permanent deel van die Europese vasteland.
Op die hoogtes van hierdie gletsers het groot ysplate Skandinawië, Skotland en die Noordsee tussenin bedek. Volgens een van die teorieë oor die oorsprong van die Straat van Calais het die opdam-effek van die ys en die oorvloedige smeltwater aan die einde van die Elsterian 'n groot varswatermeer in die suidelike deel, van wat nou die Noordsee is, geskep. Dié smeltwater het ’n uitweg gesoek en dit in die gebied tussen Dover en Calais gevind. Tussen 450 000 en 150 000 jaar gelede (die Saaliese en die Elsterian) sou twee katastrofiese gebeure van die landbrug as gevolg daarvan plaasgevind het (onderskeidelik 425 000 en 225 000 gelede). Dit het uiteindelik die huidige Pas de Calais geskep, met die kenmerkende wit kalksteenkranse aan beide kante. As gevolg van die werking van golwe op die sagte kalksteen, het die canyon meer en meer verbreed, 'n proses wat tot vandag toe voortduur.
Søren Hellerup
Søren Hellerup (gebore 28 April 1954) is 'n Deense akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Bingo: The King of the Mornings (2017) en Pedro (2019), en in die televisiereeks Natureza Morta (2018).
Jilin (stad)
Jilin (Chinees: 吉林市) is 'n stad in die Chinese provinsie met dieselfde naam. Dit het in 2010 'n bevolking van 4 414 681 gehad. Die stad is geleë in die noordooste van China naby die grens met Noord-Korea in die suide en Rusland in die ooste. Jilin is een van die oudste stede in die noordooste van China en het van 1949 tot 1956 as hoofstad van die provinsie gedien.
Charente
Charente is sedert 1790 'n département in Nieu-Akwitanië, Frankryk, met ongeveer 353 613 inwoners. Die hoofstad (prefektuur) is Angoulême.
Gerhard J. Beukes
Gerhard Johannes Beukes (21 November 1913, Upington – 31 Augustus 1998, Bloemfontein) was 'n Afrikaanse dramaturg, veral bekend vir sy komedies. Benewens sy eie toneelstukke laat hy ook talle ander skrywers se bloemlesings die lig sien. Hy het die Hertzogprys vir drama in 1952 (saam met W.A. de Klerk) verower en was tot 1978 die hoof van die Departement Afrikaans en Nederlands aan die Universiteit van die Vrystaat.
Herkoms en vroeë lewe
Gerhard Johannes Beukes is op 21 November 1913 in ’n watent op die plaas Biesiepoort naby die Augrabieswaterval en Upington gebore, as een van sewe kinders wat later almal in die onderwys staan. Tot elfjarige ouderdom word hy op die plaas groot voordat hy vir die eerste keer na die plaasskool gaan wat deur die ywer van sy moeder op hulle plaas ingerig is. Die skrywer Lalie Beukes is sy suster.
Opleiding en begin van loopbaan
Hy gaan daarna skool op Keimoes in die Noord-Kaap en matrikuleer in 1932 op Upington. Na skool studeer hy vanaf 1933 verder aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy sy toekomstige vrou, Pattie Pretorius, ontmoet. Professor F.E.J. Malherbe se geïnspireerde lesings en persoonlike belangstelling dra hier veral baie by tot sy letterkundige vorming. Hy behaal die B.A.-graad in 1935 en die Sekondêre Onderwysdiploma in 1936. Daarna gee hy vir twee jaar lank onderwys aan die Michaelhouse College in Natal. In 1939 verhuis hy na Pretoria as onderwyser aan Pretoria Boys High School, waar hy aan die einde van dieselfde jaar na deeltydse studie aan die Universiteit van Suid-Afrika die M.A.-graad met ’n verhandeling oor Die Indiwidualisme in die algemeen en sy uiting in die jongste Afrikaanse poësie verwerf. Hy gee vir agt jaar onderwys in Pretoria.
Loopbaan in die akademie
In 1940 tree hy in die huwelik met Isabella Susanna (Pattie) Pretorius (11 Junie 1914 – 14 Oktober 1992) en uit die huwelik word twee seuns, Gerhard en Johann, gebore. Hy behaal in 1946 ’n doktorsgraad aan die Universiteit van Pretoria met ’n proefskrif oor Die moderne eenbedryf, wat later gepubliseer word. In sy tyd in Pretoria is hy ’n geesdriftige ondersteuner van die Volksteater, wat veel tot sy vorming as dramaturg bydra. Sedert 1947 is hy lektor, later senior lektor en vanaf 1959 tot met sy aftrede in 1980 professor in Afrikaans-Nederlands aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat, terwyl hy in 1973 ook bevorder is tot departementshoof. Hy lewer op 24 Mei 1961 sy intreerede onder die titel Die moderne eksperimentele toneel. In 1956 ontvang hy die Carnegie-beurs vir verdere studie van die moderne toneel in Amerika, waar hy onder andere die professionele teater by die Off-Broadway-teater bestudeer. Tydens sy reis van drie maande besoek hy ’n aantal belangrike universiteite, maar bring die meeste van sy tyd by Yale Universiteit deur.
Toktokkie (speletjie)
Toktokkie is 'n speletjie wat veral vroeër jare deur stout kinders gespeel is.
Gerhard J. Beukes
1952 Hertzogprys
Beukes is in 1952 in groot polemiek betrokke wanneer die toekenning van die Hertzogprys aan van sy dramas hewig gekritiseer word deur sommige letterkundiges. Die Akademie se aanbevelingsverslag (deur die kommissie bestaande uit F.C.L. Bosman, M.S.B. Kritzinger en H. van der Merwe Scholtz) het die volgende te sê gehad oor Beukes se dramas: “Al hierdie werk is in die groot of goeie klas. Deur Beukes se meesterskap van vorm, sy breë veld van onderwerpe en figure (nasionaal sowel as internasionaal), sy egte en deurdringende karaktertekening, sy treffende dialoog, sy tragiese sowel as komiese vermoë, sy digterlike siening sowel as intellektuele mag, verdien Beukes sonder enige twyfel die Hertzogprys, insonderheid vir sy eenbedrywe, Salome dans en, as toppunt, Langs die steiltes’. In ’n resensie in Die Huisgenoot van 27 Junie 1952 reageer Rob Antonissen besonder negatief op Langs die steiltes en sê onder andere dat “geen intrinsieke eienskappe” die publikasie van hierdie drama regverdig nie. In ’n artikel in Die Huisgenoot van 24 Oktober 1952 laat W.E.G. Louw hom ook sterk uit teen hierdie drama en meen dat die Akademie se woorde oor Beukes in hulle motivering om die Hertzogprys aan hom toe te ken het “’n goeie kans om klassiek te word in ons literatuurgeskiedenis om hul oordrywing en byna volkome gebrek aan literêre onderskeidingsvermoë”. Intussen lewer Rob Antonissen ook skerp kritiek oor die toekenning, sodanig dat F.E.J. Malherbe, wat Antonissen gevra het om vir Ons Eie Boek oor die twee bekroondes (Beukes het saam met W.A. de Klerk die Hertzogprys gekry) te skryf, die stuk geweier het. Antonissen se kritiek verskyn toe in Standpunte van Oktober 1952. In Die Huisgenoot van 28 November 1952 het F.C.L. Bosman geantwoord op W.E.G. Louw se kritiek, vir Beukes verdedig en ’n persoonlike aanval op Louw se gedig Adam gedoen. In Die Burger van 17 November 1952 reageer Bosman ook op Antonissen se kritiek en noem hom “’n jong uitlander” wat nog nie die Afrikaanse kultuur en waardes onder die knie gehad het nie. Hierop het D.J. Opperman in Die Burger van 18 November 1952 vir Antonissen verdedig en ook die Akademie se aanprysing gekritiseer. Verskeie ander mense het tot die gesprek toegetree, onder andere ook W.A. de Klerk, maar onder ’n skuilnaam. Beukes het hom weerhou om aan die polemiek deel te neem, maar was baie seergemaak daardeur.
Toktokkie (speletjie)
Een persoon word gekies of uitgedaag om aan 'n huis se deur te gaan klop (of deurklokkie te lui), en dan so vinnig as moontlik weg te hardloop. Die ander kinders kruip dan weg om te sien of hy betyds wegkom en of hy uitgevang word. Die speletjie word dikwels in die aande in die skemer of donker gespeel. Die huis kan lukraak gekies word, maar soms word 'n kwaai oom of tannie se huis aspris geteiken.
Gerhard J. Beukes
Bydrae op Afrikaanse kulturele gebied
Op kulturele gebied is Beukes besonder bedrywig. Hy word in 1952 lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en is van 1973 tot 1975 voorsitter van hierdie organisasie en ook tussen 1973 en 1975 voorsitter van die Akademie se Fakulteitsraad vir Kuns en Geesteswetenskappe. Hy dien geruime tyd op die Letterkundige Kommissie van die Akademie en in hierdie amp is hy betrokke by die beoordeling van die Hertzogprys en ander Akademiepryse. Vanaf 1958 is hy lid van die Maatschappij der Nederlandse Letterkunde te Leiden en tussen 1973 en 1976 is hy lid van die hoofbestuur van die Federasie van Afrikaanse Kultuurverenigings (F.A.K.). Verder is hy tussen 1948 en 1970 voorsitter van die Beheerraad van Bloemfontein se Openbare Biblioteek, tussen 1950 en 1970 voorsitter van die Vrystaatse Kunswedstrydvereniging en voorsitter van die Nasionale Toneelbiblioteek in Bloemfontein, lid van die Adviesraad vir die Dokumentasiesentrum vir Taal en Lettere van die Raad vir Geesteswetenskaplike Vereniging en van hierdie organisasie se komitee vir beurstoekenning, en lid van die Beheerraad van Uitvoerende Kunste van die Oranje-Vrystaat (SUKOVS). Hy is verder lid van die beheerrade van Dalro en Carfo. In 1969 word hy aangestel as lid van die ondersoekkommissie na die instelling van televisie in Suid-Afrika en hy is ook lid van die ondersoekkomitee na die toekoms van amateurtoneel in Suid-Afrika. In 1967 word hy deur die Vrystaatse Adviserende Biblioteekkomitee as voorsitter van ’n ad hoc-komitee aangestel om die stigting van ’n Vrystaatse Skrywersbiblioteek te ondersoek, wat na samesprekings met die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing ’n nasionale projek word en eindelik uitloop op die stigting van die Nasionale Afrikaanse Letterkundige Museum en Navorsingsentrum (NALN) in Bloemfontein. Hy dien dan ook tot met sy aftrede in 1978 as lid van die Adviesraad vir NALN, die NALN-beurskomitee en die kuratoriums van die Stigting NALN en die A.D. Keet-publikasiefonds. Met uitsondering van sy boekery wat na sy ou skool op Upington is, skenk hy sy totale literêre en verwante nalatenskap aan NALN, waarvan sommige items in die Gerhard J. Beukes-kamer uitgestal word.
Toktokkie (speletjie)
Deesdae word die speletjie as te gevaarlik beskou en is dit nie meer algemeen nie. Kinders sit deesdae eerder in die aande voor die televisie of word dikwels nie meer in die aande op straat toegelaat nie.
Gerhard J. Beukes
Latere jare en sterfte
Sy vrou ontval hom op 14 Oktober 1992 en hy tree in 1994 weer in die huwelik, hierdie keer met Marie Lategan. In April 1998 val hy en breek sy been. Die operasie om sy been met ’n pen te heg is onsuksesvol, waarna die been geamputeer moet word. Hierna is hy tot met sy dood onderworpe aan intensiewe sorg in die Pfeiffer-huis in Bloemfontein vir verswakte bejaardes. Hy is op 31 Augustus 1998 in die Hydromed-hospitaal in Bloemfontein oorlede, waarna hy in die In Memoriam-begraafplaas begrawe is.
Toktokkie (speletjie)
As jy gereeld die deur oopmaak, en vind daar is niemand daar nie, is die kanse goed dat jy 'n slagoffer van die speletjie is. Die enigste alternatief is dan maar om vinnig by die deur uit te kom of om 'n kamera aan te bring.
Gerhard J. Beukes
Prosa
Op laerskool in standerd vier skryf hy reeds ’n roman en op hoërskool skryf hy gedigte, terwyl hy op universiteit verskeie sketse en kortverhale skryf wat in Die Huisgenoot verskyn. Sy ernstige kreatiewe skryfwerk wy hy egter feitlik uitsluitlik aan die drama, hoewel daar ’n paar letterkundige en teoretiese werke ook van hom verskyn. Sy proefskrif, Die moderne eenbedryf, beskryf die geskiedenis en aard van hierdie kunsvorm saam met besprekings van die werk van Melt Brink, J.F.W. Grosskopf, C. Louis Leipoldt, H.A. Fagan, Uys Krige en W.A. de Klerk.
In Skrywers en rigtings poog hy om saam met F.V. Lategan ’n voëlvlug oor die gehele Afrikaanse letterkunde te gee. Hy behartig in hierdie bundel die ontleding van die poësie en drama, terwyl Lategan oor die prosa skryf. Beukes se oorsigtelike studies word egter weinig meer as sketse van belangrike figure, waar slegs die positiewe aspekte uitgelig word. Hierdie boek word verskeie kere hersien en herdruk.
Die prosabundel Ek glo is die transkripsie van ’n reeks radiopraatjies wat hy gelewer het, wat oordenkings oor die lewe bevat en gesamentlik as sy credo beskou kan word.
Sy kortverhaal Vrou van die aarde word deur F.V. Lategan in die versamelbundel Dekade: Resente Afrikaanse kortverhale opgeneem. Noemenswaardig is verder sy uiteensetting van Die eenbedryf as kunsgenre, wat as inleiding tot die versamelbundel Ses eenbedrywe verskyn.
Hy vertaal Trygve Gulbranssen se roman Og Bakom Synger Skogene as En ewig sing die woude in Afrikaans, asook Kahlil Gibran se Sand and foam as Sand en skuim. Ander vertalings van Kahlil Gibran is Die tuin van die profeet en Die swerwer.
Eenbedrywe
Sy eerste eenbedrywe verskyn in Laat die kerse brand, waarin die eenbedrywe Die winde van U toorn, Oktobernag, In my dae, Die braaiboud, Die hand wat Hy eenmaal geneem het en Laat die kerse brand opgeneem word.
Verskeie van hierdie eenbedrywe word deur die skrywer hersien en met ’n paar byvoegsels en ’n enkele weglating heruitgee as Kerse teen die wind, wat in 1952 saam met As ons twee eers getroud is, Langs die steiltes en Salomé dans met die Hertzogprys bekroon word. Die weglating is Die winde van U toorn, terwyl Kerse teen die wind, Die vrees, As die nefie kom kuier, Die ligblou vaas en Mamma het planne bygevoeg word. Kerse teen die wind is geskryf vir die Dingaansfees-opvoerings en sien die stryd om Suid-Afrika as blanke land te behou uit ’n nuwe gesigspunt.
In 1948 is Beukes die gesamentlike wenner van die Federasie van Amateur Toneelverenigings van Suid-Afrika (FATSA) se eenbedryf-kompetisie met Die vrees. Hierdie eenbedryf word ook opgeneem in die huldigingsbundel Kortgesprek en in Uitgesoekte eenbedrywe, Viertal en Woord en masker.
As die nefie kom kuier is spesiaal vir hoërskoolleerlinge geskryf. ’n Matriekdogter korrespondeer vir die grap met ’n ou wewenaar wat vir ’n vrou geadverteer het, maar dan besluit die wewenaar om te kom kyk hoe hierdie “middeljarige” dame lyk. Hierdie eenbedryf word ook opgeneem in die versamelbundels Uitgesoekte eenbedrywe, Kom ons speel toneel, Kortgesprek en Die nôientjie het planne.
Die ligblou vaas se tema is die drome van twee jongmense wat nooit in vervulling kon gaan nie, weens die vrou se onmag om met die verlede te breek en die toekoms tegemoet te gaan. Haar man is op 75 oorlede, maar sy lyk is nog in die huis. Dan staan die ou man uit sy skyndood op en vermoor die jong minnaar. Hierdie eenbedryf is ook opgeneem in Ses eenbedrywe.
Mamma het planne dryf die spot met die ma’s wat namens hulle dogters probeer om die kêrels vas te trek. Hierdie eenbedryf word later hersien en as Die nooientjie het planne in die gelyknamige bundel gepubliseer. Sommige van die eenbedrywe in hierdie bundels word in weereens verwerkte vorm later opgeneem in Viertal, wat Die winde van U toorn, Die vrees, Oktobernag en Laat die kerse brand bevat.
Ander eenbedrywe van Beukes sluit in Uur van die waarheid wat afspeel in die nag voor die teregstelling van vier terdoodveroordeeldes. Hierdie eenbedryf verskyn aanvanklik in die versamelbundel met dieselfde titel, waarin die werk van ander skrywers ook verskyn, en word ook opgeneem in Spel en spelers en in die huldigingsbundel Kortgesprek.
Iewers langs die pad word opgeneem in die versamelbundel met dieselfde naam en ook in ’n Lag en ’n traan. Dit is ’n fragment uit die lewe van ’n Afrikaanse stadsgesin, waar die vader, moeder en kinders geleidelik van mekaar af weg begin lewe. Eindelik besef die moeder hoe arm ’n ryk familie is waar die werklik kosbare verhoudings iewers langs die pad verlore gegaan het.
Kwartet word opgeneem in Nuwe eenbedrywe.
Ons het ’n ster gesien! word opgeneem in Vyf nuwe eenbedrywe en Roep van die naguiltjie en ander eenbedrywe. Dit is ’n Kersspel waarin benewens die tradisionele verhaal ook ’n beeld gegee word van die politieke toestande tydens Jesus se geboorte.
Jesus van Nasaret is ’n reeks van veertien hoorspele oor die lewe en sterwe van Christus, wat almal tussen 25 Desember 1952 en 26 Julie 1953 onder spelleiding van Anna Neethling-Pohl oor die radio uitgesaai is.
Beukes lewer verder ’n groot bydrae tot die aanmoediging van jonger skrywers en die popularisering van die drama deur middel van die groot aantal versamelbundels wat onder sy redakteurskap verskyn. Hierdie bundels sluit in Ses eenbedrywe (1946), Uitgesoekte eenbedrywe (1948), Nuwe eenbedrywe (1952), Vyf nuwe eenbedrywe (1957), Skerm en masker (1958), Kom ons speel toneel! (1959), Spele vir die jongspan (1959), Woord en masker (1964), Uur van die waarheid (1969), Twee sente vir ’n pêrel (1969), Iewers langs die pad (1970), Skuif oop die gordyn (1982), Roep van die naguiltjie (1983) en Spel en spelers en ’n Lag en ’n traan (1988). Laasgenoemde twee versamelbundels eenbedrywe is bedoel vir junior hoërskoolleerlinge.
Drama
Beukes se eerste vollengte drama is Die swart engel. Vier vroue poog om die bietjie geluk wat betekenis aan hulle bestaan sal gee, in hulle lewe te verseker, met die beeld van die swart engel wat oor alles waak. Hierdie stuk is in die Volksteater opgevoer en word goed ontvang ten spyte van die melodramatiese aard daarvan.
Hierna word Bo-op die berge ook in die Volksteater opgevoer, maar hierdie filosofiese drama is nooit gepubliseer nie.
Cam Ranh Internasionale Lughawe
Die Cam Ranh Internasionale Lughawe (Viëtnamees: Sân bay Quốc tế Cam Ranh) (IATA: CXR, ICAO: VVCR) is 'n groot lughawe naby Nha Trang, Khanh Hoa, Viëtnam en is die belangrikste lughawe vir binnelandse en buitelandse vlugte in Viëtnam. Die lughawe is die grootste op die vasteland van Viëtnam, en het in 2008 tot 7 00 000 reisigers hanteer.
Dit is die derde belangrikste lughawe in Viëtnam. Die lughawe is 26 km van die stadsentrum. Dit het twee aanloopbane. Dit is deur die Franse in die 1930's gebou. Tydens die Viëtnam-oorlog was dit 'n belangrike basis van die Amerikaanse Weermag in Suid-Viëtnam. Hierdie lughawe het 'n internasionale vlug na Vladivostok.
Gerhard J. Beukes
Drama
Langs die steiltes is ’n koorspel in versvorm wat poog om hoogtepunte uit die driehonderdjarige volkswording weer te gee. Dit is geskryf vir opvoering in die buitelug (by die amfiteater by die Voortrekkermonument) en begeleiding deur sang- en spreekkore en afsonderlike stemme, maar mis die wysgerige inhoud en universele strekking wat dit sou laat slaag. Desnieteenstaande is dit een van die dramas wat in 1952 met die Hertzogprys bekroon word.
Salomé dans het die Bybelse gegewe tydens die onthoofding van Johannes die Doper as tema, hoewel dit nie die geskiedenis van hierdie gegewe getrou navolg nie. Die drama het ’n liriese inslag wat poog om die realisme van die tonele te temper en simbool te word van die ewige stryd in elke mens tussen die begeertes van die liggaam en die geestelike strewe na hoër waardes. Dit is die eerste aanraking van die Christendom met die heidendom en beeld die onrus uit wat die lig van Christus in mense wakker maak. Salomé se motivering om te vra vir die hoof van Johannes nadat die koning ’n wens aan haar toegestaan het, word hierin as wraak geteken omdat Johannes nie wou val vir haar verleiding nie. Die belangrike figure van Herodes, Johannes en Salomé word egter nie genoegsaam uitgebou om die onderliggende universele idee genoegsaam te ondersteun nie. Die Krugersdorp Afrikaanse Toneelvereniging ken in 1949 ’n eerste prys toe aan Salomé dans in hulle Diamantjubileum-toneelwedstryd en hierdie is een van die dramas wat in 1952 met die Hertzogprys bekroon word.
Die drama Judas van Keriot (later herdruk as Man van Keriot) poog om ’n aanvaarbare psigologiese rede vir Judas se verraad teenoor Christus te vind, sonder om die Bybelse gegewe te weerspreek. Terselfdertyd beeld die stuk vier mense se reaksie uit op die persoon van Christus, wat verteenwoordigend is van algemene denkrigtings van die Jode van daardie tyd. Barabbas is leier van die Joodse weerstandsbeweging en hy wantrou en verag Jesus; Judas glo dat Jesus oorreed kan word om sy besondere vermoëns tot voordeel van ’n bepaalde groep alleen te gebruik; Tamar sien in Jesus slegs ’n hulpvaardige en vriendelike man en Maria, Jesus se moeder, sien in Hom die Christus. Judas van Keriot verower die NG Kerk-Uitgewersprys in 1959 in ’n wedstryd wat uitgeskryf is ter herdenking van die 140-jarige bestaan van die Suid-Afrikaanse Bybelvereniging.
Beukes toon ’n goeie begrip vir situasiekomiek in die komedies As ons twee eers getroud is, Verkiesing sonder politiek en Die vonkel in haar oë.
As ons twee eers getroud is beeld ’n Afrikaanse familie in die stad uit wat in ’n krisis gedompel word wanneer die beplande goue bruilofvieringe nie kan plaasvind nie omdat die huweliksertifikaat nie gekry kan word nie. In hierdie situasie neem ander huwelikspare ook weer hulle begrip van die huwelik in oënskou. Gelukkig is oupa van die plaas daar en hy kan ’n plan prakseer. Eindelik eindig dit goed vir almal, behalwe vir die weduwee wat ’n ogie op die oupa gehad het. Hierdie is een van die dramas wat in 1952 met die Hertzogprys bekroon word. In 1952 word ook die Van Riebeeck-prys vir toneelwerk aan As ons twee eers getroud is toegeken by geleentheid van die 300-jarige herdenking van die Van Riebeeck-fees.
Verkiesing sonder politiek word bemark as ’n ligte satire in drie bedrywe, waarin daar die draak gesteek word met volksgewoontes wat met te veel erns en eerbied bejeën word”. Hierin bevind ’n skrywer en aspirant-boer hom midde-in die verkiesingstryd tussen die twee opponerende kandidate, sy vrou en sy buurman, en tree hy as verkiesingsagent vir beide op. ’n Newetema is die Afrikaner se beheptheid met politiek, rugby en skoonheidskoninginne, waarmee goedig die spot gedryf word.
Die vonkel in haar oë het as onderwerp ’n wilddiefstal in die Noordweste, waar ’n weduwee en haar seun op slinkse wyse die gereg dwarsboom in hulle ondersoek. Benewens hierdie intrige sorg die hubare twee jong meisies (en weduwee) aan die een kant en vier mans van jonk tot middeljarig aan die ander kant vir die romantiese afleiding. Al drie hierdie komedies word op baie suksesvolle landswye toere geneem deur die Nasionale Toneelorganisasie.
Beukes vertaal ook Molière se klug Tartuffe as Die huigelaar in Afrikaans.
Eerbewyse
In 1978 ontvang hy ’n oorkonde van die ATKV. Die Nasionale Afrikaanse Letterkundige Museum en Navorsingsentrum (NALN) in Bloemfontein open in Oktober 1978 die Gerhard J. Beukes kamer in die museum, waar van sy persoonlike besittings en memorabilia opgeneem is. In 1978 word hy met sy 65e verjaarsdag en aftrede deur sy kollegas vereer met die huldigingsbundels Kortgesprek, wat vyf van sy eenbedrywe bevat, asook ’n vererende inleiding deur Charles Malan, en Beeld en bedryf, wat opstelle bevat wat deur kollegas, oud-kollegas en oud-studente geskryf is en onder redaksie van J.H. Senekal uitgegee is. In 1982 ontvang hy erelidmaatskap van SUKOVS en in 1984 erelidmaatskap van die Afrikaanse Skrywerskring. Hy word in 1984 verkies tot erelid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns. Met die viering van sy 75e verjaarsdag in 1988 word hy op verskeie maniere gehuldig. Hy ontvang die FAK-prestigetoekenning vir sy bydrae tot die bevordering van Afrikaans, asook die Orde vir Voortreflike Diens van die Staatspresident vir sy skeppende vermoë en leierskap in die Afrikaanse toneel- en dramaliteratuur gedurende die voorafgaande halfeeu. Die Bloemfonteinse Stadsraad vereer hom met ’n oorkonde vir sy jarelange bydrae tot die stad, Dalro vereer hom met die Goue Masker-toekenning vir sy bydrae tot die Suid-Afrikaanse toneel en SUKOVS gee hom ’n oorkonde om hom as een van die stigterslede te huldig. NALN hou in hierdie jaar ook ’n spesiale huldigingsgeleentheid vir hom. Hy ontvang ook die Vita-toekenning vir toneelbevordering. By die Nasionale Afrikaanse Letterkundige Museum en Navorsingsentrum word ’n spesiale uitstalkamer vir hom ingerig waar van sy persoonlike besittings uitgestal word.
Radio-aktiewe verval
Radioaktiewe verval is die proses waarmee 'n onstabiele atoomkern sy energie verloor deur straling in die vorm van partikels of elektromagnetiese golwe. Hierdie verval of energieverlies veroorsaak dat 'n atoom van een soort, die moedernuklied, omgeskakel word na 'n atoom van 'n ander soort, die dogternuklied. 'n Koolstof-14 atoom gee byvoorbeeld straling af om 'n stikstof-14 atoom te vorm. Op atoomvlak is hierdie 'n lukrake proses in die opsig dat dit onmoontlik is om te voorspel wanneer 'n spesifieke atoom sal verval, maar gegewe 'n groot aantal soortgelyke atome, is die gemiddelde vervaltempo wel voorspelbaar.
Die SI-eenheid van radioaktiewe verval is die becquerel (Bq). Een Bq word gedefinieer as een transformasie per sekonde. Aangesien 'n monster met 'n redelike hoeveelheid radioaktiewe materiaal baie atome bevat, is 'n Bq 'n baie klein mate van aktiwiteit en word veelvoude soos TBq (terabecquerel) of GBq (gigabecquerel) dikwels gebruik. 'n Ander eenheid van radioaktiwiteit is die curie, Ci, wat oorspronklik gedefinieer is as die aktiwiteit van een gram suiwer radium, isotoop Ra-226. Tans is dit gelykstaande aan die aktiwiteit van enige radionuklied wat teen 'n tempo van 3.7 × 1010 Bq verval. Die gebruik van die Ci word tans deur die SI ontmoedig.
Verduideliking
Die neutrone en protone waaruit die kern bestaan asook ander partikels wat hulle mag nader, word deur verskeie interaksies beïnvloed. Die sterk kernkragte, wat nie op 'n makroskopiese skaal waargeneem kan word nie, is die kragtigste oor subatomiese afstande. Die elektrostatiese kragte is ook beduidend, terwyl die swak kernkragte verantwoordelik is vir betaverval.
Die wisselwerkinge van hierdie kragte is eenvoudig. Sommige samestellings van die partikels in 'n kern het die eienskap dat as hulle net so effens sou skuif, hulle 'n laer energie toestand aanneem (met die gevolg dat die ekstra energie elders heen gaan). 'n Mens kan dit vergelyk met 'n sneeubedekte veld op 'n berg: alhoewel wrywing tussen die sneeukristalle die sneeu se gewig kan ondersteun is die stelsel in wese onstabiel ten opsigte van 'n laer potensiële energietoestand en 'n versteuring kan die pad na 'n toestand van groter entropie in die hand werk. 'n Sneeustorting kan dus maklik voorkom. Die totale energie verander nie tydens die proses nie, maar omdat entropie altyd groter word sal 'n sneeustorting slegs in een rigting plaasvind. Die einde van hierdie "rigting" word in kernfisika na verwys as die "grondtoestand".
Sommige kernreaksies behels wel die invloed van eksterne energiebronne in die vorm van botsings met partikels van buite die kern. Hierdie reaksies word egter nie as verval beskou nie maar is eerder voorbeelde van 'n geïnduseerde kernreaksie. Kernsplyting en kernversmelting is algemene voorbeelde van geïnduseerde kernreaksies.
Peter Church
Sy eerste boek is Dark Video, wat in 2008 deur Random-Struik in Suid-Afrika, asook in 2009 deur New Holland Publishers in Nieu-Seeland en Australië uitgegee is. Volgens die Natal Mercury was dit die beste debuutboek in 'n lang tyd. Die boek is ook deur Sunday Times as 'n boek van die week aangewys.
Sy tweede boek, Bitter Pill is in 2011 uitgereik. Die boek is in 2012 vir die Sunday Times se fiksieprys genomineer.
John McGiver
John McGiver (5 November 1913 – 9 September 1975) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Love in the Afternoon (1957), Breakfast at Tiffany's (1961), The Manchurian Candidate (1962), en Who's Minding the Store? (1963).
Rodzimy Kościół Polski
Die Rodzimy Kościół Polski, kort RKP, letterlik "Inheemse Poolse Kerk", is 'n Nieu-Heidense godsdiens in Pole. Sy leerstellings baseer op gerekonstrueerde Slawies-Heidense tradisies.
Die RKP is in Maart 1995 by die Poolse Departement van Binnelandse Sake se registrasiekantoor vir denominasies en kerke geregistreer. Die akteur en toneeldirekteur Lech Emfazy Stefański het as die RKP se eerste Hoofofferaar gefungeer.
Die RKP se religieuse oortuigings is hoofsaaklik henoteïsties, met elemente van panteïsme en politeïsme. Volgens die kerk is daar 'n kosmiese Krag (wat deur baie godsdienste "God" genoem word), met inkarnasies wat as laer godhede beskou word. Lede van die RKP beskou Svetovid as die inheemse, voor-Christelike vorm van God in Pole en maak in hul ikonografie dikwels gebruik van die Zbruch-standbeeld. Lidmaatskap in die kerk staan op vir elkeen, ongeag ras, nasionaliteit of geslag.
In 2002 is 'n tempel van die RKP in Montreal, Kanada ingewy.
Sam Beazley
Sam Beazley (29 Maart 1916 – 12 Junie 2017) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Johnny English (2003), Bridget Jones: The Edge of Reason (2004), en Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007), en in die televisiereeks Kingdom (2007).
Anne Winters (aktrise)
Anne Winters (gebore 3 Junie 1994) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Mom and Dad (2017) en in die televisiereekse Tyrant (2014), Zac and Mia (2017), en 13 Reasons Why (2017).
Nicole Strauss
Nicole Jaekel Strauss is ’n Afrikaanse skrywer wat met haar kortverhale die Eugène Marais-prys en die Universiteit van Johannesburg-prys vir debuutwerk wen.
Lewe en werk
Sy is op 8 September gebore. Ná skool studeer sy aan die Universiteit van Stellenbosch, waar sy in die negentigerjare die B.Com.-graad en LL.B.-graad in die Regte behaal. Hierna praktiseer sy as advokaat en lid van die Kaapse Balie. Sy bring ’n jaar in Londen deur, vanwaar sy vele ander lande van Europa besoek. Na haar terugkeer trou sy met Ben en met die aankoms van haar kinders staak sy haar regswerk en sien voltyds na die kinders om. In 2009 behaal sy onder leiding van Etienne van Heerden die M.A.-graad in Kreatiewe Skryfwerk met lof aan die Universiteit van Kaapstad. Sy woon in Kaapstad met haar man en drie kinders, twee seuns en ’n dogter.
Skryfwerk
Sy debuteer met die kortverhaalbundel “Maal”. Die titel is aanduidend van die belangrikheid wat kos en die bereiding daarvan in die verhale speel as simbool van die basiese benodigdhede vir lewe, terwyl die karakters ook meermale deur die lewe gemaal word. Die karakters (waarvan sommige in verskeie verhale voorkom) woon hoofsaaklik in Europese stede, waar hulle as vreemdelinge en randfigure op die rand van die samelewing beweeg en in hierdie gedrang ’n weg moet vind. Twee verhale speel in Afrika af, insluitende een oor Alile uit Malawi wat na die Kaap kom op soek na ’n beter lewe, maar gekonfronteer word deur familielede wat haar nie wil erken nie. Die bundel beïndruk met raak beskrywings en die sensitiewe taalgebruik waarmee die gevoelslewe van die karakters verwoord word. In die verhaal “Katinka kook” het Katinka haar seun Fred en dogter Manon uitgenooi vir ete, met Fred wat sy kamermaat Emile saambring en Manon haar nuwe kêrel. Katinka se begeerte is vir kleinkinders om haar en haar man Frederik se groot huis te verwarm, maar Fred wil die land verlaat en Manon is so besig as aktrise dat sy nie ernstig is oor verhoudings nie en beslis nie daaraan dink om te trou nie. Dan besef Katinka dat Fred en Emile ’n verhouding het en dat kleinkinders haar waarskynlik nie beskore gaan wees nie. Hierdie kortverhaal word vir die televisie verwerk en in Augustus 2014 oor die senders van KykNet as “Onder die tafel” gebeeldsend. “Maal” wen in 2011 die Eugène Marais-prys en die Universiteit van Johannesburg-prys vir beste skeppende debuutwerk en is in dieselfde jaar op die kortlys vir die toekenning van die Jan Rabie-prys vir vernuwende prosa.
Sy stel “Kosblik” saam, ’n versamelbundel met kortverhale oor kos en wyn. Verhale van skrywers soos Marlene van Niekerk, Rachelle Greeff, Emile Joubert, E.K.M. Dido, Kerneels Breytenbach, Zandra Bezuidenhout, Helena Gunter, Willemien Brümmer en M.C. Botha word hierin opgeneem.