cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rugby-uitdaagreeks
Formaat
Die 16 spanne is geografies in twee afdelings – Noord en Suid – ingedeel. Elke span sal deur die loop van die seisoen een keer teen die ander spanne in dieselfde afdeling speel – óf ’n tuis- óf ’n wegwedstryd. Die wenner en tweede plek van elke afdeling sal dan in die halfeindronde speel. Sommige wedstryde word na 'n neutrale plek as deel van 'n 'SuperStack'-inisiatief verskuif, waartydens drie wedstryde – waaronder ’n plaaslike amateurklubwedstryd – op een terrein gespeel word, met gratistoegang tot hierdie wedstryde om rugby onder alle sosiale groepe te bevorder.
Spanne
Die spanne wat in 2019 in die Rugby-uitdaagreeks meeding is:
Uitslae
Die uitslae van die Rugby-uitdaagreeks se eindstryde is soos volg:
Retreat
Retreat is 'n suidelike voorstad van Kaapstad. Volgens die 2011-sensus het die voorstad 'n bevolking van 25 745 gehad.
Ciocalypta aderma
Ciocalypta aderma is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ciocalypta en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1958 deur Lévi & Vacelet.
Kraairivier
Die Kraairivier is 'n middelslagrivier in die verre-noordoostelike deel van die Oos-Kaap. Dit ontspring in die Drakensberge suid van Lesotho, vloei weswaarts ná die samevloei van die Bellrivier en die Sterkspruit naby Moshesh's Ford by en deur 'n diep vallei wes van die dorp Barkly-Oos.
Die hele vloedgebied val in die Joe Gqabi-distrik, die rivier kronkel met groot boë weswaarts deur die platorand. Tien kilometer oos van Aliwal-Noord, by, vloei die rivier onderdeur die historiese Sauerbrug (opgerig in 1881)  en 'n nuwe, hoë betonmotorbrug op die R58-hoofpad, digby die Old Toll Inn herberg. Die rivier swenk hierna noordwaarts, begrens die Buffelspruit-natuurreservaat en sluit dan aan by die Oranjerivier net noordoos van Aliwal-Noord by.
Die Kraairivier vloei byna sy volle lengte oor sandsteen van die Clarens-formasie.
Hengelvis wat in die rivier en sy bolope voorkom is reënboogforel en grootbek-geelvis.
Naam
Die rivier was aanvanklik bekend as die Greyrivier. Kol. Richard Collins (1774-1813), die Britse kommissaris van die oostelike grensdistrikte van die Kaapkolonie, het dit in 1809 vernoem na genl. sir Henry George Grey (1766-1845), die militêre bevelvoerder van die Kaap en waarnemende goewerneur van die Kaapkolonie. In die volksmond het die Grey in Kraai verander.
Radiogolfvoortplanting
Radiogolf voortplanting vir aardse kommunikasie word egter deur 'n aantal natuurverskynsels beïnvloed. Meeste van hierdie verskynsels word deur ons son se interaksie met die aarde se atmosfeer en magnetiese veld veroorsaak. Radiokommunikasie word beplan om die beste gebruik te maak van hierdie verskynsels.
Frekwensie & golflengte
Basiese begrippe wat deel van 'n radiogolf se karakter beskryf is die van golflengte en frekwensie. 'n Radiogolf bestaan uit die aard van die saak uit iets wat herhalend beweeg net soos 'n golf op water. Hoe meer siklusse van die beweging daar per sekonde is hoe hoër is die frekwensie van die golf en hoe korter is die golflengte. Merk veral op dat golflengte en frekwensie omgekeerd eweredig is aan mekaar. Die volgende vergelyking beskrywe die verhouding tussen golflengte, frekwensie, en die snelheid van die golf:
Sagkopbaber
Voorkoms
Die vis het 'n kort, breë kop met vier paar baarde. Die vis is of gewoon bruin of gespikkeld donkerbruin aan die sye en bokant terwyl die onderkant ligbruin is. Die dorsale-, anale- en stertvin het 'n swart strepie by die basis en op die rante van die vinne. Die vis word 282 mm groot.
Radiogolfvoortplanting
Frekwensie & golflengte
waar λ golflengte is, v is die snelheid van die golf en f is frekwensie. In 'n vakuum is die snelheid van die golf gelyk aan die snelheid van lig.
Sagkopbaber
Habitat
Min is bekend omtrent die vis se gewoontes behalwe dat hulle voorkom in rotsagtige gebiede in vloeiende water.
Judy Reyes
Judy Reyes (gebore 5 November 1967) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Bringing Out the Dead (1999) en The Circle (2017), en in die televisiereekse Scrubs (2001) en Devious Maids (2013).
Radiogolfvoortplanting
Frekwensie & golflengte
Een van die eerste dinge wat mens opmerk wanneer dit by radiogolf voortplanting kom is dat die voortplantingswyse van die radiogolf se frekwensie afhang. Deel van die rede hiervoor is dat hoe korter die golflengte hoe meer energie besit die golf. Dit is dus handig om radiogolwe in die volgende bande te verdeel omdat hulle rofweg dieselfde eienskappe het: Selfs wanneer radiogolwe ongehinderd deur die ruimte voortplant verswak hulle met afstand. Die kragdigtheid van 'n radiogolf is omgekeerd eweredig aan die afstand in die kwadraat van die antenne af.
Ook moet mens besef dat 'n antenne nie die totale krag wat uitgesaai word kan vermeerder nie. Wat dit kan doen is die antenne uitstraling fokus sodat die krag in 'n sekere rigting vermeerder word maar dan word dit in die ander rigtings verwak.
Net soos lig (beide radiogolwe en lig is elektromagnetiese uitstraling) is radiogolwe onderworpe aan weerkaatsing, ligbreking (refraksie) en straalbuiging (diffraksie) wanneer dit 'n grens bereik tussen media met verskillende brekingsindekse. Afhangende van radiogolwe se golflengte kan hulle dus van geboue, voertuie, die maan, bome, die grond, water, geïoniseerde lae in die atmosfeer en die grense tussen atmosferiese lae met verskillende temperatuur en voginhoud weerkaats word. So ook met straalbreking, dit gebeur wanneer radiogolwe van een medium tot 'n ander beweeg met 'n invalshoek wat te groot is vir weerkaatsing. Straalbreking begin effektief word by frekwensies van 28 MHz en hoër. Straalbuiging gebeur wanneer 'n straal die rand van iets soos 'n muur teekom en dan veroorsaak interaksie tussen aangrensende golwe dat die straal van rigting verander en tot 'n mate die gebied agter die muur bestraal.
Wanneer dit by radiogolwe kom kan ons twee golftipes onderskei: grondgolwe en luggolwe.
Keld Markuslund
Keld Markuslund (9 Julie 1921 – 20 Oktober 1972) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Vi er allesammen tossede (1959), Charles' Aunt (1959), en The Musketeers (1961).
Hiroshi Kiyotake
Hiroshi Kiyotake (gebore 12 November 1989) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Radiogolfvoortplanting
Grondgolwe
Vir hierdie artikel definieer ons grondgolwe as volg: In beide gevalle verlaat die golwe nie die aarde se lae atmosfeer (troposfeer) nie.
Luggolwe
Luggolwe is radiogolwe wat via die troposfeer reis..
Die Ruimte In
Hier kyk ons na radiogolwe wat opset die ruimte in gestuur word om of met 'n ruimetuig of via 'n ruimtetuig te kommunikeer..
Nederalemanniese Duits
Nederalemannies (Nederalemanniese Duits: Niederalemannisch) is 'n tak van die Alemanniese dialekte en behoort tot die Duitse taal, al is onderlinge verstaanbaarheid met Standaardduits en ander nie-Alemanniese Duitse dialekte baie beperk. Dit kom Noord van die k/ch isoglos voor wat dit van Hoogalemannies skei.
Indeling
Nederalemannies word verdeel in twee subgroepe: Bodensee-Alemannies (Duits: Bodenseealemannisch) en Oberrhein-Alemannies (Duits: Oberrheinalemannisch):
Eienskappe
Die eienskap wat Nederalemannies van Hoogalemannies skei is die behoud van die Duitse /k/, in byvoorbeeld kalt 'koud' teenoor Hoogalemanniese chalt.
Die eienskap wat Nederalemannies van Swabies onderskei, is die behoud van die Middel-Hoogduitse monoftonge, byvoorbeeld Huus 'hois' teenoor Swabies Hous of Ziit 'tyd' teenoor. Swabies Zejt.
Ciocalypta alba
Ciocalypta alba is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ciocalypta en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2003 deur Carvalho, Carraro, Lerner & Hajdu.
François Rabelais
François Rabelais (gebore tussen 1483 en 1494; sterf in 1553) was 'n Franse Renaissanceskrywer, Renaissance-humanis, geneeskundige, monnik en Grieks-geleerde. Hy is bekend as 'n skrywer van satire, die groteske, skunnige grappe, en liedjies.
Hy was 'n Christen maar terselfdertyd ook anti-klerikaal, en is deur sommige as 'n vrydenker beskou; as sulks het hy die beeld van 'n "bon vivant" uitgestraal. Die veelvuldige fasette van sy persoonlikheid lei dikwels daartoe dat hy as 'n teenstrydige persoonlikheid beskou word. Hy was vasgevang in die godsdienstige en politieke onrus van die Reformasie, en was beide sensitief en krities teenoor die groot vraagstukke van sy tyd.
Hy was 'n bewonderaar van Erasmus en het beide parodie en satire geskryf. Daarmee het hy geveg vir verdraagsaamheid, vrede, 'n evangeliese geloof en vir die terugkeer na die kennis van die antieke Grieks-Romeinse wêreld. Hy het Plato se werke voorgestaan as 'n manier waarop die buitensporighede van Aristotelianisme teëgewerk kon word. Hy was, wat sy kritiek op die skolastiek en die monastiek betref, dit eens met die Protestantisme, maar die godsdienshervormer Johannes Calvyn het hom nogtans in 1550 aangeval.
Vanweë sy literêre- en historiese belang beskou Westerse kritici hom as van die grootste skrywers van die wêreldliteratuur en as een van die skeppers van moderne Europese letterkunde. Sy bekendste werk is Gargantua en Pantagruel. Die verhale waaruit die werk bestaan; met hul reusagtige karakters, heroies-komiese parodieë, eposse en ridderlikheid, bied 'n voorskou op die realistiese-, satiriese- en filosofiese romankuns; dit word derhalwe gesien as een van die eerste moderne romans.
Sy literêre nalatenskap is van so 'n aard dat die woord "Rabelaisies" geskep is, geïnspireer deur sy werk en lewe. Die Webster's Dictionary definieer die woord as iemand of iets wat "gekenmerk word deur growwe, robuuste humor, uitspattige karikature of gewaagde naturalisme".
Mor Gabriël-klooster
Deyrulumur Monastery (wat ook as Dayro d-Mor Gabriel bekendstaan) (Aramees: ܕܝܪܐ ܕܡܪܝ ܓܒܪܐܝܠ; Die Klooster van Sint Gabriël) is die oudste oorblywende Siries-Ortodokse klooster ter wêreld. Dit is op die Toer Abdin plato naby Midjat in die Mardin Provinsie in Suidoostelike Turkye geleë.
Deyrulumur is in 397 gestig en is die lewenskragtige Siries-Ortodokse klooster in Turkye, met ongeveer vyftien nonne en twee monnike in verskillende vleuels van die gebou, sowel as 'n wisselende aantal plaaslike lekebroeders en -susters en gaste van oorsee. Dit is ook die setel van die metropolitaanse biskop van Toer Abdin.
Deyrulumur is 'n werkgemeenskap geleë tussen tuine en boorde met residensiële akkommodasie uit die 1960's wat tot 'n mate afbreuk doen aan die antieke geboue. Die klooster se hoofdoel is om Siries-Ortodokse Christendom in die geboorteland aan die lewe te hou deur skoling en ordinasie van inheems gebore monnike. Dit het al per geleentheid fisiese beskerming aan die plaaslike Christen gemeenskappe gebied.
Deyrulumur is oop aan besoekers en dit is moontlik om daar te oornag.
Las Vegas Grand Prix
duimnael|regs|260px|Renbaan 2023 - Die Las Vegas Grand Prix is 'n Formule Een-kampioenskapswedren die in Las Vegas, Verenigde State plaasvind. Die wedren was eerder genaam Caesars Palace Grand Prix en was slegs twee keer gehou, in 1981 en 1982.
Wenners van die Caesars Palace Grand Prix
duimnael|regs|260px|Renbaan 1981-1982
Vir die voëls
Vir die voëls is ’n Afrikaanse rolprent wat op 25 November 2016 vrygestel is. Die fliek is gebaseer op 'n kortverhaal deur Irma Humpel, getiteld "Slim vang sy baas". Die storie gaan oor die ware liefdesverhaal van Irma en Sampie de Klerk van Newcastle. Irma het dit ingeskryf vir ’n leserswedstryd op soek na ’n draaiboek om Huisgenoot se 100ste bestaansjaar te vier. Huisgenoot het die film in samewerking met kykNET Films en The Film Factory vervaardig.
Genre
Die film is ’n romantiese drama wat in die laat-sewentigs afspeel. Hubare mans was op die grens vir diensplig en vroueregte ’n onbekende konsep. Musiektreffers uit die 1970’s, soos Carike Keuzenkamp se Hoeka Toeka en Glenys Lynne se Ramaja, kan in die fliek gehoor word. Die fliek het ’n 10-12 OLG-ouderdomsperk (ouerleiding weens geweld).
Storielyn
In die fliek is Irma Humpel ’n korrelkop-rabbedoe wat in die laat 1970’s in ’n trourok voor die kansel beland. Die bruidegom is die seun wat haar kleintyd geterg het. Tot kort tevore het sy vas geglo dat onafhanklikheid die enigste vorm van vryheid is, maar intussen het Sampie de Klerk haar oor haar oortuigings laat nadink.
Stevie Wonder
Stevland Hardaway Morris (né Judkins; gebore 13 Mei 1950), bekend as Stevie Wonder, is 'n Amerikaanse sanger.
Vroeë lewe
Wonder was gebore Stevland Hardaway Judkins in Saginaw, Michigan, op 13 Mei 1950, die derde van ses kinders. Hy was ses weeke te vroeg gebore, wat veroorsaak het dat hy blind geword het.
Doodles Weaver
Doodles Weaver (11 Mei 1911 – 17 Januarie 1983) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Girl, a Guy, and a Gob (1941), Hot Rod Gang (1958), The Birds (1963), en The Zodiac Killer (1971).
Streepwang-lipvis
Die Streepwang-lipvis (Oxycheilinus digramma) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area en aan die ooskus van Afrika vanaf die Rooisee tot by Sodwanabaai. In Engels staan die vis bekend as die Cheeklined wrasse.
Voorkoms
Die vis se lyf is reghoekig met 'n lang snoet en die sylyn word onderbreek. Die kleur van die vis wissel, die kop en lyf is groenerig tot grys terwyl daar 4 – 8 rooierige lyne op die onderkant van die operkulum is. Die pens gedeelte en die bekken- en anale vinne is oranjerooi.
Die onvolwasse visse is rooibruin met twee parallelle strepe van die kop tot amper by die basis van die stertvin. Daar is rooi kolletjies op die bekken en anale vinne.
Die vis word tot 35 cm groot.
Habitat
Die vis leef in koraalriwwe tot op dieptes van 30 m en vreet skaaldiere en vis. Hulle is alleenswemmers en swem bokant die rif.
Flixborough-ramp
Agtergrond
Die chemiese aanleg is besit deur Nypro ('n gesamentlike onderneming tussen De Staatsmijnen, Nederland, en die Britse National Coal Board) en was in bedryf sedert 1967. Die aanleg het kaprolaktam vervaardig, 'n chemikalie wat dien as 'n boustof in die vervaardiging van nylon. Die inwoners van die dorp het aanvanklik beswaar aangeteken teen so 'n groot nywerheidsontwikkeling so naby aan hulle huise.
Die proses het die oksidasie van sikloheksaan met lug behels in 'n reeks van ses reaktore om 'n mengsel van sikloheksanol en sikloheksaan te lewer. Twee maande voor die ontploffing is 'n kraak in die nommer 5-reaktor ontdek. Daar is toe besluit om 'n tydelike pyp met 'n deursnee van 50 cm te installeer om die lekkende reaktor te omseil en so die aanleg in staat te stel om aan te hou produseer terwyl herstelwerk aan die reaktor gedoen word.
Die ramp
Om 16:53 op Saterdag, 1 Junie 1974, het die tydelike omleining gebars (wat sikloheksaan teen 150°C en 1 MPa bevat) moontlik vanweë 'n brand aan 'n nabygeleë 20 cm-deursnee pyp wat vir byna 'n uur lank gebrand het. Binne 'n minuut het ongeveer 40 ton van die aanleg se 400 ton sikloheksaanvoorraad uitgelek en 'n dampwolk van 100–200 meter in deursnee gevorm. Die wolk het ontplof nadat dit in aanraking gekom het met 'n ontstekingsbron (waarskynlik 'n oond by 'n nabygeleë waterstofaanleg) en die aanleg geheel en al vernietig. Ongeveer 1 800 geboue binne 'n radius van 'n myl vanaf die aanleg is ook beskadig.
Die plofbare lugbrandstofmengsel is beraam as ekwivalent aan 15 ton TNT (60 gigajoule). Die ontploffing het gelei tot die dood van al 18 die werkers in die nabygeleë beheerkamer. Nege ander werkers by die aanleg is ook dood en 'n bestuurder van 'n afleweringswa het in sy bakkie aan hartversaking omgekom.
Waarnemers reken dat as die ontploffing op 'n weeksdag plaasgevind het sou daar waarskynlik meer as 500 werknemers gesterf het. Brande wat as gevolg van die ontploffing ontstaan het in die gebied het 10 dae lank voortgewoed. Dit was Brittanje se grootste ontploffing ooit in vredestyd, tot en met die ontploffing by die Hertfordshire Olieopslagplek in 2005.
Beduidende skade is ook aan eiendom in Flixborough en omliggende dorpe veroorsaak. In Scrunthorpe wat agt myl daarvandaan geleë is, is ook strukturele skade aangemeld en die ontploffing is sowat vyf-en-twintig myl daarvandaan gehoor en gevoel in Grimsby.
Ten spyte van die afgeleë ligging van die gebied was die televisienuusdekking baie spoedig, aangesien nuusspanne in die omgewing was om 'n ander geleentheid in Scrunthorpe te dek.
Gevolge
Die amptelike ondersoek na die insident het bevind dat die omleiningsklep gefaal het vanweë onvoorsiene laterale spanning op die pyp tydens 'n drukstuwing. Die omleiningsklep is deur ingenieurs ontwerp wat nie ervare was met hoë-drukpypwerk nie en kon geen tekeninge of berekeninge voorlê nie, die pyp is nie aan 'n druktoets onderwerp nie en is op 'n tydelike steierwerk gemonteer wat toegelaat het dat die pyp buig onder druk. Hierdie tekortkominge het gelei tot 'n openbare protes oor veiligheid by nywerheidsaanlegte en ook 'n beduidende verskerping van die Britse regering se maatreëls ten opsigte van gevaarlike nywerheidsprosesse.
Die fondasies van eiendomme wat ernstig beskadig is deur die ontploffing en gevolglik gesloop is, kan steeds gesien word tussen die kompleks en die dorp. 'n Gedenkbeeld is in 1977 opgerig voor die kantore by die herboude terrein ter ere van diegene wat gesterf het. Die standbeeld is na 'n kerk in Flixborough geskuif toe die aanleg gesluit is, maar is in 1984 gesteel en nooit weer teruggevind nie. Die voetstuk met 'n gedenkplaat wat al die name bevat van die mense wat op daardie dag gesterf het, kan nog steeds buite die kerk gesien word.
Nuwe teorieë oor die oorsaak
In April 2007 is nuwe bewyse deur dr. John Cox by 'n eendagsimposium by die Universiteitskollege van Londen voorgelê. Dr. Cox beweer daar was twee ontploffings, met 'n kleiner een wat plaasgevind het voor die groot ontploffing. 'n Ooggetuie het die beweringe gestaaf en verduidelik hoe sy probeer het om die polisie te kontak maar die insident is nooit opgevolg nie. Dr. Cox het die veiligheidsbeampte gekritiseer en beweer dat hy 'n veilige gevolgtrekking wou maak om openbare vrese te kalmeer eerder as om 'n betekenisvolle gevolgtrekking te maak.
In April 2000 is beweringe ook gemaak van 'n toesmeerdery deur 'n wetenskaplike wat deel was van die oorspronklike ondersoek by name van Ralph King. Hy het gesê dat die oorspronklike ondersoek verkeerd was in hulle gevolgtrekking dat 'n eenvoudige meganiese faling tot die ongeluk gelei het. Sy kritiek het daartoe gelei dat laboratorium-eksperimente gedoen is deur die HSE. Die toetsresultate wat in November van 2000 vrygestel is wil voorkom asof dit King se teorie staaf dat daar water in die reaktore was, en dat die gelyktydige afskakeling van kritieke toerusting gelei het tot 'n baie hoë druk wat die klep uitmekaar laat skiet het.
Rotsskuiwer-lipvis
Die Rotsskuiwer-lipvis (Novaculichthys taeniourus) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika vanaf Oman tot by die Aliwal-bank. In Engels staan die vis bekend as die Rockmover wrasse.
Voorkoms
Die vis se lyf is langwerpig en dun. Die sylyn word onderbreek en die stertvin is bolrond. Daar is slegs 'n paar skubbe op die kop agter die oë terwyl die res van die lyf bedek is.
Die volwasse wyfie vis is bruin, die skubbe is lig met 'n donker rant en die pens gedeelte is rooi. Die kop is grys met donker strepe wat vanaf die oog uitstraal. Die iris is rooi. Die basis van die stertvin is baie lig, die basis van die pektorale vinne is swart en die bekken vinne se basis is donker na swart. Die eerste twee membrane van die dorsale vin is donker.
Leon Errol
Leon Errol (3 Julie 1881 – 12 Oktober 1951) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente We're Not Dressing (1934), The Girl from Mexico (1939), Higher and Higher (1943), en The Invisible Man's Revenge (1944).
Rotsskuiwer-lipvis
Habitat
Die vis leef in koraal- en rotsriwwe in water wat tot 45 m diep is. Die volwasse vis gebruik sy mond om stukke rots of afval koraal te skuif om klein diertjies soos krappe, seesterre, slakke en wurms te vang. Die volwasse visse jag in pare saam; die een vis lig die rots op en die ander vang die prooi.
Die volwasse vis sal, in sanderige areas, in die sand induik om jagters te ontduik terwyl die onvolwasse vissies alge sal namaak – hulle dryf saam met alge rond en beweeg hulle liggaam soos 'n alg wat deur die stroom rondgepluk word.
Verstedeliking
Verstedeliking verwys na die verskuiwing van die bevolking vanaf landelike na stadsgebiede, "die geleidelike toename in die verhouding van mense wat in stedelike gebiede woon", en die maniere waarop elke gemeenskap by die veranderinge aanpas. Dit is hoofsaaklik die proses waarin dorpe en stede gevorm word en groter word namate meer mense in die sentrale areas leef en werk. Die Verenigde Nasies het voorspel dat die helfte van die wêreld se bevolking teen die einde van 2008 in stedelike gebiede sou bly. Daar word voorspel dat teen 2050 sal sowat 64% van die ontwikkelende wêreld en 86% van die ontwikkelde wêreld verstedelik wees. Dit is gelykstaande aan sowat 3 miljard stedelinge teen 2050, waarvan baie van die veranderings in Afrika en Asië sal plaasvind. Dit is opmerklik dat die Verenigde Nasies ook onlangs geraam het dat bykans alle globale bevolkingsgroei van 2017 tot 2030 deur die stede opgeneem sal word – sowat 1.1 miljard nuwe stedelinge in die volgende 13 jaar.
Verstedeliking het betrekking op 'n verskeidenheid dissiplines, waaronder geografie, sosiologie, ekonomie, stadsbeplanning en openbare gesondheid. Die verskynsel word in verband gebring met modernisering, industrialisering en die sosiologiese proses rasionalisering. Verstedeliking kan beskou word as 'n spesifieke toestand op 'n bepaalde tyd (byvoorbeeld die verhouding van die totale bevolking in stede en dorpe) of as 'n toename in daardie toestand met verloop van tyd. Verstedeliking kan dus gekwalifiseer word deur byvoorbeeld die vlak van stedelike ontwikkeling in verhouding tot die algehele bevolking, of as die koers waarteen die verhouding van stedelinge tot die algehele bevolking toeneem. Verstedeliking skep enorme sosiale, ekonomiese en omgewingsveranderings, wat die geleentheid bied vir volhoubaarheid met die "potensiaal om hulpbronne doeltreffender te benut, om meer volhoubare grondgebruik te skep en om die biodiversiteit van natuurlike ekostelsels te beskerm".
Verstedeliking is nie net 'n moderne verskynsel nie, maar 'n vinnige en geskiedkundige transformasie van mense se sosiale wortels met 'n wêreldwye omvang, waar 'n oorwegend landelike kultuur vinnig vervang word met 'n oorwegend stedelike kultuur. Die eerste groot verandering in nedersettingspatrone was die bymekaarkom van jagter-versamelaars in dorpies baie duisende jare gelede. 'n Dorpkultuur word gekenmerk deur gemene bloedlyne, innige verhoudings en gemeenskaplike optrede, terwyl stedelike kultuur gekenmerk word deur veraf bloedlyne, onbekende verhoudings en mededingende optrede. Hierdie ongehoorde beweging van mense sal volgens raming in die volgende paar dekades voortduur en vererger, en stede laat uitbrei tot 'n mate wat so min as 'n eeu gelede ondenkbaar was.
Geskiedenis
Vanaf die ontwikkeling van die vroegste stede in Mesopotamië en Egipte tot die 18de eeu het 'n ewewig bestaan tussen die oorgrote meerderheid van die bevolking met bestaansboerderye in 'n landelike omgewing, en klein sentrums van bevolking in die dorpe waar ekonomiese bedrywighede hoofsaaklik bestaan het uit die handel op markte en vervaardiging op 'n klein skaal. Weens die primitiewe en betreklik stagnante staat van landbou regdeur hierdie tydperk het die verhouding van landelike tot stedelike bevolking op 'n vaste ewewig gebly, hoewel 'n beduidende toename in die persentasie wêreldwye stedelike bevolking te sien is in die 1ste millennium vC.
Met die begin van die landbou- en industriële revolusie aan die einde van die 18de eeu is hierdie verhouding uiteindelik verbreek en 'n ongehoorde groei in stedelike bevolking het met die verloop van die 19de eeu plaasgevind, deur sowel die volgehoue migrasie van die platteland as die geweldige demografiese uitbreiding wat in daardie tyd plaasgevind het. In Engeland het die deel van die bevolking wat in stede gebly het van 17% in 1801 gestyg tot 72% in 1891 (vir ander lande was die syfers: 37% in Frankryk, 41% in Pruise en 28% in die VSA. Namate arbeiders nie langer op plase kon werk nie weens hoër landbouproduktiwiteit, het hulle in die nuwe industriële stede soos Manchester en Birmingham saamgetrek, wat 'n opbloei in handel en nywerhede ervaar het. Toenemende handel om die wêreld heen het dit ook moontlik gemaak dat graan ingevoer is uit Noord-Amerika en verkoelde vleis uit Australië en Suid-Amerika. Wat ruimte betref, het stede ook uitgebrei vanweë die ontwikkeling van openbare vervoerstelsels, wat dit makliker gemaak het vir die werkersklas om langer afstande na die middestad te pendel.
Verstedeliking het vinnig oor die Westerse wêreld versprei, en sedert die 1950's het dit ook in die ontwikkelende wêreld begin toeneem. Teen die wending van die 20ste eeu het net 15% van die wêreld se bevolking in stede gewoon. Volgens die Verenigde Nasies was 2007 die draaipunt toe meer as 50% van die wêreldbevolking vir die eerste keer in die menslike geskiedenis in stede gewoon het.
Oorsake
Deur in 'n stad te leef kan geleenthede bied wat nabyheid, verskeidenheid en markmededinging betref. Daarenteen kan daar vervreemdingkwessies wees, stres, hoër lewenskoste en negatiewe sosiale aspekte weens marginalisasie. Die verhuising na voorstede wat in die stede van die grootste ontwikkelende lande plaasvind, kan beskou word as 'n poging om hierdie negatiewe aspekte van die stedelike lewe uit te balanseer terwyl mense steeds toegang het tot gedeelde hulpbronne.
Baie mense trek na die stede vir ekonomiese geleenthede, maar dit verklaar nie ten volle die hoë onlangse verstedeliking in plekke soos China en Indië nie. Die ontvlugting uit landelike gebiede is 'n bydraende faktor tot verstedeliking. In plattelandse gebiede was dit nog altyd moeiliker om vervaardigde goedere te bekom, hoewel die lewensgehalte baie subjektief is, en beter as die in die stad kan wees. In 'n New York Times-artikel oor die erge migrasie weg van boerderye in Thailand, word die lewe van 'n boer beskryf as "warm en vermoeiend". "Almal sê die boere werk die hardste, maar kry die minste geld." In 'n poging om hierdie beskouing teen te werk, het die Thaise departement van landbou die benadering bevorder dat boerdery "eervol en veilig" is.
In Thailand het verstedeliking ook gelei tot 'n groot toename in probleme soos vetsug. Stedelike gebiede is ook meer vatbaar vir geweld en dwelms, en ander sosiale probleme. In die VSA het die industrialisasie van landbou 'n negatiewe uitwerking gehad op die geldsake van klein en middelslagplase en die grootte van die landelike arbeidsmark erg verklein.
Stede bied 'n groter verskeidenheid dienste, insluitend spesialisdienste wat nie op die platteland beskikbaar is nie. Hierdie dienste vereis werkers, wat lei tot meer en 'n groter verskeidenheid werksgeleenthede. Bejaarde mense kan gedwing word om na die stede te trek waar daar meer dokters en hospitale is wat na hul gesondheidsbehoeftes kan omsien. 'n Groter verskeidenheid en hoëgehalte opvoedingsgeleenthede is nog 'n faktor in stedelike migrasie, asook die geleentheid om by sosiale gemeenskappe aan te sluit.
Verstedeliking skep ook geleenthede vir vroue wat nie in 'n landelike omgewing beskikbaar is nie. Dit skep 'n geslagverwante transformasie waar vroue beter betaalde werke kan kry, asook beter opvoeding.
Omgewingsuitwerking
Die bestaan van stedelike hitte-eilande het 'n groeiende bron van kommer geword. 'n Stedelike hitte-eiland word geskep wanneer nywerheids- en stedelike gebiede hitte skep en behou. Baie van die sonenergie wat landelike gebiede bereik, word opgeneem deur verdamping deur plante en grond. In stede, waar daar minder plantegroei en oop grond is, word die meeste van die son se energie in plaas daarvan opgeneem deur geboue en teerpaaie, wat lei tot hoër oppervlaktemperature. Voertuie, fabrieke en nywerheids- en tuisverhitting- en verkoelingstelsels stel selfs nog meer hitte vry. Gevolglik is stede dikwels 1 tot 3 °C warmer as die omliggende landskap. Die gevolge is ook minder vog in die grond en die verlaging van die heropname van koolsuurgasvrystellings. In Julie 2013 het 'n verslag van die Verenigde Nasies  gewaarsku dat teen 2050 gaan daar 2.4 miljard meer mense wees, wat beteken 70% meer kos sal geproduseer moet word, wat kosbronne onder druk sal plaas, veral in lande wat deur 'n kosskaarste in die gesig gestaar word weens veranderende omgewingstoestande. Die kombinasie van veranderende omgewingstoestande en die groeiende stedelike bevolking sal druk plaas op die basiese sanitasiestelsels en gesondheidsorg, en dalk humanitêre en omgewingsrampe veroorsaak.
Mamelodi
Mamelodi is 'n stad in noordelike Gauteng, in Suid-Afrika. Die stad is 24 km noordoos van Pretoria se middestad.
Ciocalypta alleni
Ciocalypta alleni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ciocalypta en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1936 deur De Laubenfels.
Gimje
Gimje (Koreaans: 김제시) is 'n stad in die provinsie van Jeollabuk-do in Suid-Korea. Gimje het 'n bevolking van 88 479 inwoners in 2016 gehad.
Gimje is geleë naby die Noryeongberge en die Geelsee. In die ooste is baie berge met 'n hoogte van 500–700 m, soos Moaksan (794 m).
Klimaat
Die gemiddelde daaglikse temperatuur is 13 °C, met 1.2 ℃ in Januarie en 26 ℃ in Julie. Die gemiddelde reënval per jaar is 1 300 mm.
9 Februarie
9 Februarie is die 40ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender. Daar volg nog 325 dae in die res van die jaar (326 in skrikkeljare).
Masahiko Inoha
Masahiko Inoha (gebore 28 Augustus 1985) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Grootskub-soldaat
Die Grootskub-soldaat (Myripristis berndti) is 'n vis wat voorkom in die Stille Oseaan en die Indiese Oseaan, meer spesifiek aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Bigscale soldier.
Identifikasie
Die vis word tot 30 cm lank. Dit het silwerpienk skubbe met rooi rantjies wat dit ligrooi laat vertoon. Die eerste dorsale vin is geel terwyl die ander vinne rooi en wit rante het. Die vis leef in vlak water in aflandige koraal- en rotsriwwe in water wat 3 tot 30 m diep is. Hulle skuil bedags in klein groepies onder rotsoorhange. Die vis vreet snags soöplankton.
Die vis kan maklik verwar word met die vlekoog-soldaat.
Hofmeyr
Geskiedenis
Omstreeks 1870 het ene Daniel Marais op 'n plaas op die grense van die distrikte Cradock en Albert (met sy middelpunt Burgersdorp) gewoon. Dié twee dorpe is sowat 160 km uitmekaar. In die uitvoering van sy pligte as diaken van die NG gemeente Burgersdorp, het hy ontdek dat daar in sy omgewing jong mense was van 14 tot 16 jaar wat nog nooit die binnekant van 'n kerk of skool gesien het nie.
Hy het gevolglik besluit dat dié toestand nie langer kon voortduur nie en omdat die mense nie tot die ver verwyderde dorpe gebring kon word nie, het hy tot die oortuiging gekom dat die kerk en skool na die mense gebring moes word. 'n Gedeelte van die plaas Droefontein wat aan 'n welgestelde boer Gert Hendrik Petrus de Bruin behoort het, is daarna aangekoop en die dorp Maraisburg in 1873 daarop aangelê. Hierdie einste GHP de Bruin was later op 'n stadium die voorsitter van die Maraisburg munisipaliteit.
Die NG gemeente Maraisburg het in 1876 gevolg. Om verwarring met Maraisburg in Gauteng te voorkom, is die naam van die dorpie in 1913 na Hofmeyr verander ter ere van Jan Hendrik Hofmeyr ook bekend as 'Onze Jan'. Die gemeente se naam is eers laat in die dekade ná 1970 na Hofmeyr verander, ter wille van eenvormigheid.
Daar was egter nooit verwarring oor die naam nie, aangesien die NG gemeente in Maraisburg, Gauteng, Kriel geheet het, maar jare gelede reeds by die gemeente Florida ingelyf is.
Distrik
Merinowol is die belangrikste ekonomiese bedryf in die distrik.
Jean Racine
Jean Racine, gedoop as Jean-Baptiste Racine (Franse fonetiese uitspraak: ʒɑ̃ batist ʁasin; 22 Desember 1639 - 21 April 1699), is saam met Molière en Corneille een van die drie groot Franse dramaturge uit die 17de eeu. Hy is 'n belangrike literêre figuur in die westerse tradisie. Racine was hoofsaaklik 'n skrywer van tragedies. 'n Aantal neoklassieke meesterstukke soos Phèdre, Andromaque en Athalie het uit sy pen verskyn. Hy het een komedie getiteld Les Plaideurs, en 'n gedempte tragedie getiteld Esther vir jongelinge geskryf.
Sy skryfwerk is bekend vir die elegansie, suiwerheid, spoed en raserny daarvan, maar ook vir die "glorie van die harde, elektriese woede" daarvan. Racine se dramaturgie word gekenmerk deur sy sielkundige insig en die passie van die karakters.
Die linguïstiese effekte van Racine se digkuns word oor die algemeen as onvertaalbaar beskou, alhoewel verskeie gerekende digters pogings aangewend het om sy werk in Engels te vertaal,  insluitende Lowell, Richard Wilbur, Ted Hughes, Tony Harrison en Derek Mahon, asook Schiller in Duits.
Die mees onlangse Engelse vertalings van Racine se toneelstukke is deur Alan Hollinghurst (Berenice, Bajazet), die direkteur van die Royal Academy of Dramatic Art, Edward Kemp (Andromache), die dramaturg Neil Bartlett, en die digter Geoffrey Alan Argent. Laasgenoemde het in 2011 'n American Book Award ontvang vir The Complete Plays of Jean Racine.
Etna
Die berg lê op twee konvergerende tektoniese plate, die Afrika-plaat en Eurasiese Plaat. Dit is op die oomblik 3 357 m hoog, maar dit wissel na gelang van uitbarstings op sy kruin. Dit beslaan ’n gebied van 1 190 km2, met ’n deursnee van 140 km by sy basis. Dit is omtrent twee en ’n half keer so hoog soos die tweede hoogste vulkaan in Italië, Vesuvius.
In die Griekse mitologie het Zeus, die hoofgod en god van die lug en donderweer, die dodelike monster Tifon onder die berg vasgekeer. Die smeltoonde van Hefaistos was ook glo onder die berg geleë.
Etna is een van die wêreld se aktiefste vulkane en daar vind feitlik voortdurend aktiwiteit plaas. Die vrugbare vulkaangrond is goed vir landbou, en wingerde en boorde is oor die laer hange van die berg en die breë Vlakte van Catania in die suide versprei. Vanweë sy geskiedenis van onlangse aktiwiteit en nabygeleë bewoners is Etna deur die Verenigde Nasies as ’n vulkaan van die dekade aangewys. In Junie 2013 is dit gevoeg op die lys van Unesco se lys van wêrelderfenisgebiede.
Geologiese geskiedenis
Vulkaniese aktiwiteit op Etna het sowat 500 000 jaar gelede die eerste keer voorgekom, met uitbarstings wat onder die see aan die antieke kuslyn van Sisilië voorgekom het.
Sowat 300 000 jaar gelede het aktiwiteit suidwes van die kruin begin voordat dit 170 000 jaar gelede na die huidige middel verskuif het. Uitbarstings het lae begin vorm en ’n stratovulkaan het vorm aangeneem. Die toename in die berg se grootte is soms onderbreek deur groot uitbarstings, wat veroorsaak het dat die kruin inmekaargetuimel het om kraters te vorm.
Van sowat 35 000 tot 15 000 jaar gelede het Etna ’n paar hoogs ontploffende uitbarstings beleef en dit het lawastrome gevorm wat groot ignimbrietneerslae agtergelaat het. As van hierdie uitbarstings is tot so ver suid as Rome se grens, 800 km noord van daar, gevind.
Sowat 8 000 jaar gelede het die oostekant van die vulkaan inmekaargestort en ’n enorme grondstorting veroorsaak. Dit het ’n groot depressie aan daardie kant gelaat wat bekend is as Valle del Bove ("Vallei van die Os"). Volgens navorsing in 2006 het dit ’n groot tsoenami veroorsaak wat sy merk gelaat het op verskeie plekke in die Oos-Mediterreense gebied. Dit kon die rede gewees het dat die nedersetting Atlit-Jam in Israel, wat nou onder die seevlak lê, in dié tyd skielik ontruim is.
Die steil kante van die vallei het daarna nog talle kere inmekaargestort. Die mees onlangse instorting by Etna se kruin was vermoedelik sowat 2 000 jaar gelede en dit het die Klavierkrater gevorm.
Etna verskuif met gemiddeld sowat 14 mm per jaar in die rigting van die Middellandse See; die massief gly op ’n onstewige laag bo-op die ouer skuins laag.
Uitbarstings
Etna se uitbarstings volg verskeie patrone. Die meeste vind naby die kruin plaas waar daar vyf aparte kraters voorkom. Ander uitbarstings vind aan die sye plaas. Daar is meer as 300 gate wat in grootte wissel van klein gate in die grond tot groot kraters van honderde meters breed. Kruinuitbarstings kan hoogs ontploffend en skouspelagtig wees, maar dit bedreig selde die bewoonde gebiede om die vulkaan. Daarenteen kan uitbarstings aan die berg se sye so laag as ’n paar honderd meter bo die grond plaasvind, dikwels naby of in bewoonde gebiede. Sedert 2000 het Etna vier sulke uitbarstings gehad – in 2001, 2002-'03, 2004-'05 en 2008-'09. Kruinuitbarstings het in 2006, 2007-'08, Januarie-April 2012 en in Julie-Oktober 2012 plaasgevind.
Historiese uitbarstings
Die eerste bekende uitbarsting van Etna was dié van Diodorus Siculus.
In 396 v.C. het ’n uitbarsting van Etna die poging van die Kartagers in die wiele gery om tydens die Tweede Sisiliaanse Oorlog teen die Sirakuse op te ruk.
Die Romeinse digter Vergilius gee moontlik ’n eerstehandse beskrywing van ’n uitbarsting in Aeneis.
In die eerste 1 500 jaar is talle uitbarstings nie aangeteken nie of verslae het verlore gegaan. Van die belangrikstes is een omstreeks 1030 n.C. naby Monte Ilice aan die laer suidoostelike sy toe lawa sowat 10 km ver gevloei het, en een omstreeks 1160 (of 1224) naby die dorpie Mascalucia toe lawa tot by die see gevloei het.
Etna se vernietigendste uitbarsting sedert 122 v.C. het op 11 Maart 1669 begin en lawa uitgespoeg wat tot 10 dorpies aan sy suidelike sy verwoes het voordat dit die mure van die dorp Catania vyf weke later, op 15 April, bereik het. Die mure het die lawa grootliks verdeel sodat dit na die see gevloei en Catania se hawe gevul het. ’n Paar geboue is ook verwoes nadat lawa deur ’n swak deel van die muur gebreek het. Ondanks latere verslae van duisende slagoffers, maak bronne uit dié tyd geen melding van slagoffers nie.
Onlangse uitbarstings
’n Groot lawavloei van ’n uitbarsting in 1928 het vir die eerste keer sedert 1669 gelei tot die verwoesting van ’n bewoonde gebied. Dit het op 2 November hoog aan Etna se noordelike sy begin, maar nuwe skeure wat uitgebars het, het al hoe laer af gevorm. Die derde en kragtigste van dié uitbarstings was op 4 November op ’n baie lae hoogte, sowat 1 200 m bo die seevlak, in ’n gebied bekend as Ripe della Naca. Die dorpie Mascali, net onder die Ripe della Naca, is binne twee dae feitlik heeltemal verwoes. Benito Mussolini se fascistiese regering het die ramp vir propagandadoeleindes gebruik; ontruimings-, hulp- en herbouingsoperasies is voorgehou as modelle van fascistiese beplanning. Mascali is op ’n ander plek herbou.
Ander groot uitbarstings van die 20ste eeu was in 1949, 1971, 1979, 1981, 1983 en 1991–1993. In 1971 het lawa die Etna-sterrewag toegevloei en verskeie dorpies aan die berg se oostelike hang bedreig. In Maart 1981 het die dorp Randazzo aan die noordwestelike sy net-net verwoesting vrygespring. In die uitbarsting van 1991–1993 is die dorp Zafferana bedreig, maar dit is gered danksy pogings om die lawavloei te herlei.
In Julie-Augustus 2001 het die eerste uitbarstings aan ’n sy van Etna sedert 1991–1993 voorgekom – uit sewe aparte skeure aan die suidelike hang. Dit was ’n massamedia-uitbarsting: in die piektoeristeseisoen. Verskeie joernaliste was ook reeds in Italië om die G8-beraad in Genua by te woon. Verder het dit naby een van die toeristegbiede op die vulkaan geskied en was dit maklik bereikbaar. ’n Deel van die Etna Sud-toeristegebied is beskadig, maar andersins was dit ’n redelik beskeie uitbarsting gemeet aan Etna-standaarde.
In 2002–2003 het ’n veel groter uitbarsting ’n hoë kolom as in die lug geskiet wat maklik uit die ruimte gesien kon word en tot so ver as Libië, 600 km suid oor die Middellandse See, geval het. Seismiese aktiwiteit van die uitbarsting het die oostelike sy tot 2 meter ver laat gly en baie huise is beskadig. In Julie-September 2006 het intense uitbarstings weer voorgekom.
Van Januarie 2011 tot Februarie 2012 was daar intense aktiwiteit in die kruinkraters. Die Catania-lughawe is verskeie kere gesluit weens gereelde uitbarstings en askolomme.
In 2014 het ’n uitbarsting aan Etna se een sy plaasgevind. Dit was die eerste sedert 2008-'09.
Op 3 Desember 2015 het ’n uitbarsting plaasgevind wat lawa 1 km ver die lug ingeskiet het, met ’n askolom van tot 3 km hoog. In die volgende paar dae het askolomme hoogtes van tot 7 km bereik en die Catania-lughawe is vir ’n paar uur gesluit.
Port Elizabeth-Suidwes (kiesafdeling)
Port Elizabeth-Suidwes was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar.
Port Elizabeth-Suidwes hou ná net vier algemene verkiesings op bestaan, want in 1924 se verkiesing is daar in Port Elizabeth die kiesafdelings Port Elizabeth-Suid en Port Elizabeth-Sentraal. Macintosh wen nog in 1924 en 1929 in Port Elizabeth-Suid, maar bly net tot 29 November 1929 Volksraadslid.
Watsonia amatolae
Watsonia amatolae is 'n plant wat tot die genus Watsonia behoort en is endemies aan die Oos-Kaap. Hier kom dit voor in die Amatholeberge vanaf die Katberg en Gaika's Kop in die weste tot by Hogsback en die Dohneberge in die ooste. Die plant het 'n voorkomsgebied van 417km2 en daar is vyf subpopulasies bekend. Die plant word nie bedreig nie maar word beskou as seldsaam.
Slangbaber
Die Slangbaber (Clarias theodorae) is 'n varswater vis wat voorkom in die Kunenerivier, Okavangorivier, die boonste en onderste gedeeltes van die Zambezirivier, Kafuerivier, Limpoporivier en die kusriviere van noordelike KwaZulu-Natal. Buite Suider-Afrika kom hulle ook voor in die Malawimeer, Kongorivier-stelsel en die Rufigirivier in Tanzanië. In Engels staan die vis bekend as die Snake catfish.
Voorkoms
Die Slangbaber het ‘n klein koppie, sowat een sesde van sy totale lengte, met vier paar baarde. In die bokaak is twee tandplate.
Die vis se kleur is donkerbruin tot swart met die maag en vinne effens ligter.
Die vis word nie baie groot nie, sowat 30 cm en 200g.
Habitat
Slangbabers word aangetref in vlak, stadigvloeiende of staande water met baie digte waterplante of soms in stroomversnellings waar klippe skuiling bied.
Hul word gevang met ‘n baie klein hoekie en waterlarwes, garnale, waterinsekte en erdwurms as aas.
Pieter Fourie
Pieter Johannes Fourie (3 April 1940 - 12 September 2021) was ’n Afrikaanse dramaturg. Ná skool studeer hy Afrikaans Nederlands aan die Universiteit van Stellenbosch en verwerf sy B.A. Honneurs-graad. Vanaf 1964–1966 toer hy met sy eie teatermaatskappy. Vanaf 1967–1987 was hy die kunsdirekteur by KRUIK. Daarna was hy werksaam by TRUK en later was hy die hoofdirekteur van die KKNK. Hy was die regisseur van verskeie dramas en het ook in ’n paar gespeel.
Herkoms en vroeë lewe
Fourie is op 3 April 1940 op Philippolis in die Vrystaat gebore as die middelste van drie kinders. Sy pa, Fritz, was ’n vervoerkontrakteur en as kind ry Fourie baie kilometers saam met sy vader. Op sewejarige ouderdom trek hy saam met sy ouers na Luckhoff in die Vrystaat, waar hy grootword en skoolgaan. Op die Vrystaatse platteland raak hy bekend met die toneel deur die rondreisende geselskap van André Huguenet en maak sy toneeldebuut op Philippolis as gordyntrekker. Op sestienjarige ouderdom verlaat hy die skool met slegs standerd agt om op Koffiefontein as briewebesteller en klerk by die Poskantoor te werk, maar sit na aanmoediging van Etienne Leroux weer sy skoolloopbaan voort op negentienjarige ouderdom. Hy matrikuleer aan die M.T. Steyn Hoërskool op Philippolis. Hierna studeer hy drama aan die Universiteit van Stellenbosch, maar ná ’n onderonsie met professor Fred Engelen skakel hy oor na letterkunde en verwerf die B.A.-graad en in 1964 ook die B.A. Honneurs-graad in Afrikaans-Nederlands. Hier is hy een van die eerste studente in D.J. Opperman se Letterkundige Laboratorium. As student is hy die stigter en eerste voorsitter van die Stellenbosse Aktuele Aangeleenthedekring (SAAK) en laat die wenkbroue lig wanneer hy voorstel dat Albert Luthuli die openingsvergadering toespreek. Vir vier jaar agtereenvolgens is hy die wenner van die Senior Redenaarsbeker. In sy studentejare resenseer hy ook professionele produksies vir Die Burger se kunsteblad, onder redakteurskap van W.E.G. Louw.
Pieter Fourie Genootskap
Hierna stig hy die Pieter Fourie Genootskap, ’n reisende toneelgeselskap in die jare 1964 tot 1966, wat ook die laaste Afrikaanse reisende toneelgeselskap is. Christine Basson en Marie Pentz is saam met hom lede van hierdie geselskap. Hulle repertorium sluit stukke in wat deur Fourie geskryf en geregisseer is. As akteur speel hy in hierdie jare in vele dramas (waaronder Vergewe ons ons skulde), terwyl hy daarna soms nog rolle vertolk op die verhoog en ook op die televisie, waar hy in die televisiereeks Herberg ’n groot rol vertolk. Rolprente waarin hy rolle vertolk sluit in Dr. Kalie, Vlug van die seemeeu en My broer se bril. In 1966 sluit hy as bestuurder van die Afrikaanse toneelgeselskap by die Kaapse Raad vir Uitvoerende Kunste (KRUIK) aan, in 1967 word hy hoof van die Afrikaanse toneelafdeling en in 1968 artistieke direkteur, ’n posisie wat hy tot 1983 beklee. As regisseur met ’n onortodokse en vindingryke aanslag is hy verantwoordelik vir meer as sestig opvoerings soos Fando en Lis en Die twee laksmanne van Arrabal, Die selfmoordenaar van Erdmann, ’n Kop vir die strop van Feydeau, ''Die huwelik van mnr. Mississippi van Friedrich Dürrenmatt, Shakespeare se Othello en So ’n liefde, Roulette en Arme moordenaar'', almal van Pavel Kohout. Hy word in 1978 aangestel as redakteur van beide die Engelse en Afrikaanse toneelafdelings. In hierdie tyd bly hy in ’n huis in Tamboerskloof in Kaapstad.