cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Portugal
Eilandgroepe
Twee eilandgroepe in die Atlantiese Oseaan maak deel uit van Portugal: Madeira ("Houteiland", Portugees amptelik Arquipélago da Madeira) met 'n oppervlak van 795 vierkante kilometer en die Asore ("Hawikseilande", Portugees amptelik Arquipélago dos Açores) met 'n oppervlak van 2 352 vierkante kilometer is albei van vulkaniese oorsprong. Portugal se hoogste bergpiek, die vulkaankeël Montanha do Pico (2 351 meter), verrys op die Asore. Die Madeira-eilandgroep se flora word deur tropiese en subtropiese spesies gekenmerk.
Klimaat
Portugal het 'n gematigde klimaat met matige temperatuurskommelinge – die noorde van die land het 'n seeklimaat wat deur die Golfstroom beïnvloed word, terwyl Sentraal-Portugal deur droë somers en matige winters gekenmerk word. Die winters is veral in die gebied rondom die hawestad Porto dikwels nat. Die lente begin in Februarie en is gewoonlik matig warm, en alhoewel die kwik tydens die Portugese somer duidelik styg, ervaar die land nie baie hoë temperature soos talle Spaanse geweste nie.
Ten opsigte van sy gemiddelde jaarlikse temperatuur word Lissabon as die warmste stad in Europa beskou, maar vanweë die matige temperatuurskommelinge word hier geen hoë uiterstes aangeteken nie. Daarenteen staan die provinsie Alentejo vir sy hoë somer- en die Serra da Estrela vir sy sneeu en winterkoue bekend. Die Algarve-kusstreek het die meeste sonskynure in Europa, tog kan temperature in die herfs- en winterseisoen danksy die invloed van die Atlantiese Oseaan veral in die koeler nagte duidelik daal.
Demografie
Portugal is ten opsigte van sy inheemse bevolking 'n homogene land. Portugees is die moedertaal van die oorgrote meerderheid van die inwoners, met die uitsondering van die dorpe van Miranda do Douro, waar Mirandes, 'n Asturiese dialek, as omgangstaal gebruik word. Mirandes word as minderheidstaal erken.
Die meeste Portugese is Rooms-Katolieke Christene.
Portugal is dekades lank deur emigrasie gekenmerk, en daar bestaan groot Portugese gemeenskappe in lande soos Frankryk en Suid-Afrika. Maar Portugal het reeds sedert die tydperk van die bevrydingsoorloë in sy voormalige kolonies 'n immigrasieland vir mense uit dié gebiede geword. Met Portugal se aansluiting by die Europese Unie en die vinnige ekonomiese groei het tienduisende immigrante uit Afrikalande soos Angola, Mosambiek en Kaap Verde, Suid-Amerika (Brasilië) en Oos-Europa (Rusland, Oekraïne en Moldowa) hulle in die land gevestig.
Ekonomie
Portugal, tradisioneel die armste land in Wes-Europa, het sedert sy toetreding tot die Europese Gemeenskap (die voorloper van die Europese Unie) in 1986 daarin geslaag om sy ekonomie te diversifiseer. In die volgende twee dekades het Portugese regerings talle staatsondernemings geprivatiseer en sleutelbedrywe soos finansiële dienste en telekommunikasie geliberaliseer. In 1999 het die land tot die Ekonomiese en Monetêre Unie toegetree. Saam met elf ander EU-lidstate het Portugal die Europese geldeenheid Euro op 1 Januarie 2002 as wettige betaalmiddel ingevoer. Die Portugese ekonomie het gedurende die 1990's hoër groeisyfers getoon as die gemiddeld vir alle EU-lande, maar tussen 2001 en 2008 het die ekonomiese groei merkbaar afgeplat. Die wêreldwye finansiële krisis in 2008 het die Portugese ekonomie in die volgende jaar laat krimp. Tussen 2011 en 2013 is die land in 'n diep resessie gedompel nadat die regering, wat op buitelandse finansiële bystand deur die Europese Unie en die Internasionale Monetêre Fonds (IMF) aangewese was, op aandrang van dié twee instellings 'n beleid van besuiniging toegepas en belasting verhoog het. Binne 'n tydsbestek van drie jaar het Portugal EU- en IMF-lenings ter waarde van €78 miljard aangegaan.
Nadat Portugal die voorwaardes van die EU-IMF-reddingspakket nagekom het, het die Portugese ekonomie reeds in Mei 2014 vinnig genoeg herstel om die reddingsprogram op te skort. Stygende uitvoere en hoër besteding op privaat verbruik het met die herstelproses gehelp. Die groei van die bruto binnelandse produk (BBP) het in 2016 en 2017 versnel. Die werkloosheidsyfer was in 2017 met 9,7 persent nog relatief hoog, maar aansienlik laer as die rekordsyfer van 18 persent wat in 2013 aangeteken is. Die begrotingstekort het van 11,2 persent van die BBP in 2010 gedaal tot slegs 1,8 persent in 2017 – die laagste persentasie sedert die land se demokratiese regeringstelsel in 1974 herstel is. Die toerismesektor, 'n belangrike verskaffer van buitelandse valuta vir Portugal se toenemend diensgebaseerde ekonomie, het in 2017 met dubbelsyfers gegroei.
Administratiewe verdeling
Portugal word administratief onderverdeel in vyf streke (Noord- en Sentraal-Portugal, Lissabon, Alentejo en Algarve), 18 distrikte (distritos), 308 distriksrade of munisipaliteite (municípios of concelhos), 3 091 siviele parogieë (freguesias) en twee outonome streke (regiões autónomas; die eilandgroepe Asore en Madeira). In stedelike gebiede en op eilande mag ander administratiewe eenhede gevestig word.
Tomokazu Myojin
Tomokazu Myojin (gebore 24 Januarie 1978) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Portugal
Sport
Sokker is die gewildste sportsoort in Portugal. Die Portugese nasionale sokkerspan, Seleção Nacional, het tydens die eindstryd van die Europese Sokkerkampioenskap 2016 die gasheerspan Frankryk geklop en sodoende hul eerste internasionale titel ingepalm. Daarbenewens het Portugal as naaswenner van die Europese Sokkerkampioenskap 2004 (in Portugal), derde tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1966 en vierde tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006 geëindig.
Daarbenewens geniet ander sporte soos rolhokkie, basketbal, futsal, handbal en vlugbal ook sukses en gewildheid. Die Portugese nasionale rugbyspan kon vir die Rugbywêreldbeker 2007 in Frankryk kwalifiseer, maar het laaste in die groepfase geëindig; hulle het ook vir die Rugbywêreldbeker 2023 in Frankryk gekwalifiseer. Hulle ding in die Europese Rugbykampioenskap met ander opkomende rugbyspanne mee.
Portugal word as een van die beste gholf-bestemmings beskou. Dit het verskeie toekennings deur die Wêreldgholftoekennings ontvang.
Monacanthidae
Die Vylvisse (Monacanthidae) is 'n vis-familie van die orde Tetraodontiformes. Daar is een-en-dertig genera met nege-en-negentig spesies in die familie. Sewentien van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kenmerke
Die familie Monacanthidae word gereeld met die snellervisse Balistidae verwar maar daar is wesenlike verskille waarvan die grootste verskil by die dorsaalvinne is. Die Monacanthidae het slegs twee dorsaalvinne.
Die familie se lywe is plat en bedek met klein skubbetjies. Die voorste dorsale vin is kort en bestaan uit twee strale. Die tweede kleiner straal kan die voorste groter straal in 'n vertikale posisie sluit. Die tweede dorsale en anale vinne lyk amper identies terwyl die bekkenvin slegs soos 'n uitgegroeide been lyk. Geslagsdimorfie is algemeen in die familie. Die familie word 3 – 100 cm groot.
Die familie leef hoofsaaklik in koraal- en rotsriwwe, en oor sanderige of modderige bodems tot op dieptes van 200 cm. Die groter spesies is eetbaar.
Genera
Die volgende genera en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Jan Willem Spruyt
Spruyt het in Nederland grootgeword en in die regte studeer, nooit sy studies voltooi nie en as 'n onderwyser gewerk voordat hy na die suidpunt van Afrika vertrek het. In suidelike Afrika was hy'n prokureur in beide Boere republieke. Kort na sy aankoms is hy ook vinnig aangestel in die administrasie van die Oranje-Vrystaat en was in 'n magtige posisie as Staatsekretaris. In hierdie hoedanigheid het hy verskeie kere tussen 1860 en 1863 in die plek van Staatspresident Pretorius waargeneem as Staatspresident. In die laaste kwart van die negentiende eeu het heelwat Afrikaner-politici en staatsamptenare in beide Boere republieke gedien. Spruyt was ook een van hulle en hy het sy loopbaan afgesluit as staatsekretaris van die Zuid-Afrikaansche Republiek.
Vroeë lewe en migrasie
Spruyt was die seun van Antje Landskroon en Jacobus Spruyt (1796-1839), 'n dokter van Nederland. Die Spruyt- en Landskroonfamilies het 'n lang tradisie van dokters en drie van die vier Spruyt-seuns was ook dokters in Nederland. Spruyt is egter opgelei as 'n prokureur aan die Leiden Universiteit maar het waarskynlik nie sy studies voltooi nie. Daarna was hy 'n onderwyser in die dorpie Oosterwolde in die noorde van Nederland. Hier het professor U.G. Lauts hom in 1851 gewerf vir Suid-Afrika. Lauts was een van 'n groep Nederlanders wat belanggestel het in die ontwikkeling van goeie onderwys in die nuwe Boere nedersettings in Suid-Afrika. Spruyt was dus een so 'n Nederlander wat hom in die middel van die negentiende eeu in die nuwe Boere republiekegevestig het.
Na sy aankoms per skip by Delagoabaai saam met J.A. Smellekamp – Spruyt het later 'n bekende figuur in Suid-Afrika geword – het Spruyt en sy twee reisgenote en mede-migrante, Hendrik van der Linden en W.P.J. Poen per ossewa oor die Lebomboberge na Transvaal getrek. In Maart 1852 is Spruyt in Rustenburg as onderwyser aangestel. Weens onenighede onder die Nederlanders in Transvaal, spesifiek tussen ds. Dirk van der Hoff en Johan Smellekamp, het Spruyt na die Oranje-Vrystaat verhuis waar hy homself in Bloemfontein gevestig het.
Staatsamptenaar in die Oranje-Vrystaat
In Bloemfontein het Spruyt gewerk as Landdrosklerk (1854-1855) en in daardie hoedanigheid het hy met twee geleenthede (September 1854 en Februarie 1855)as sekretaris van die Volksraad opgetree en ook as Staatsekretaris. Op grond van sy vermoëns is hy in September 1855 aangestel as klerk vir die Staatspresident van die Oranje-Vrystaat. Kort daarna, gedurende die siekbed van Staatsekretaris Groenendaal, het Spruyt weer waargeneem as Staatsekretaris. In Oktober 1856 is hy in daardie pos aangestel en het dus vir Jacobus Groenendaal opgevolg as Staatsekretaris van die Oranje-Vrystaat. Spruyt is deur sy kollegas beskou as 'n akkurate staatsamptenaar, maar mider as 'n politikus en staatsman. Dit is die rede waarom Spruyt nie as waarnemende Staatspresident aangestel is toe Staatspresident Boshoff in 1858 met verlof gegaan het nie. Boshoff het Spruyt egter ten volle vertrou en het Spruyt met verskeie geleenthede in 1861 en 1862 toegelaat om hom (Boshoff) in die vergaderings van die Volksraad te verteenwoordig.
Spruyt het later waargeneem as Staatspresident gedurende die afwesighede van Staatspresident Pretorius. Alhoewel die algemene opinie bepaal het dat Spruyt nie die regte eienskappe gehad het nie, is hy met sy aftrede deur Staatspresident Pretorius geloof as baie lojaal en akkuraat in sy werk.
As staatsamptenaar het Spruyt 'n impak gemaak op die ontluikende staatsapparaat van die Oranje-Vrystaat. Hy het die staat se wapenskild ontwerp en het die fondasie gelê vir die modelstaat wat die Oranje-Vrystaat later sou word. Deurdat hy in verskeie sekretariële funksies vir die Staatspresident (as klerk) gewerk het, maar ook as amptenaar van die parlement, die regering en die staat, het Spruyt 'n duidelike merk op die vroeë administrasie en organisasie van die staat gelaat.
Regsagent, uitgewer, staatsekretaris
Na sy bedanking het hy homself as 'n regsagent in Bloemfontein gevestig en het hy ook opgetree as die uitgewer van die Nederlandse weekblad ''De Tijd. Staatkundig Nieuws- en Advertentieblad voor den Oranje-Vrijstaat wat deur H.A.L. Hamelberg begin is as teenvoeter vir die Engelse koerant The Friend''.
In 1865 is Spruyt insolvent verklaar en het hy na die Transvaal teruggetrek. Hier het die regering van die Zuid-Afrikaansche Republiek hom in November 1866 aangestel as Staatsekretaris op die advies van staatspresident Pretorius. Hierdie aanstelling het tot 1869 gehou.
Pogings om 'n openbare posisie in die Oranje-Vrystaat te kry het misluk en in 1888 het Spruyt na die Zuid-Afrikaansche Republiek teruggekeer. Hy is toegelaat om as regsagent in die laer howe op te tree en omdat hy bekend en gewild was, was sy praktyk suksesvol. Tot aan die einde van sy lewe het hy 'n gesonde belangstelling in die sake van die staat gehad, veral in grondgevalle.
In die laaste tydperk van sy lewe het Spruyt in Troyeville, Johannesburg gewoon. Hy is op 82-jarige leeftyd oorlede tydens 'n besoek een Natal.
Familie
Spruyt het op 31 Desember 1856 in Bloemfontein getrou met Elizabeth Emma Hanger (1826-1918) van Peddie in die Kaapkolonie. Die egpaar het twee seuns en vier dogters gehad.
Margrethe Koytu
Margrethe Koytu (gebore 28 Junie 1946) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kat (2001) en Princess (2006), en in die televisiereekse Taxa (1997) en Park Road (2009).
Swartsaal-nabootser
Die Swartsaal-nabootser (Paraluteres prionurus) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika van Oman tot by die Aliwal-bank. Die onvolwasse vissies is al by Algoabaai opgemerk. In Engels staan die vis bekend as die Blacksaddle mimic.
Voorkoms
Die vis se kop en lyf is bleekwit met drie prominente strepe wat soos saals oor die rugkant strek. Die oë is verbind met 'n swart band. Op die kop en die middel van die lyf is daar ligter kolletjies en die stertvin is geel en bolrond. Die vis word tot 11 cm groot.
Habitat
Die vis leef in koraal- en rots riwwe in water wat tot 30 m diep is en eet onder andere skaaldiere, sponse, wurms, slakke en koraal.
Gewoonte
Die vis het sy naam gekry weens die feit dat hy, wanneer hy swem, die dorsale en anale vinne invou om die Modeltobie (Canthigaster valentini) na te maak. Omrede die roofvisse weet dat die Model-tobie giftig is maak die Swartsaal-nabootser hom na om die roofvisse te ontduik.
Cervicornia
Cervicornia is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Fabianiet
Fabianiet is 'n boraatmineraal met die chemiese formule CaB3O5(OH). Dit is kleurloos met 'n wit streep, en die kristalle is monoklinies prismaties. Dit is deursigtig en fluoreserend, met 'n glasagtige glans. Dit is nie radioaktief nie. Fabianiet het 'n hardheid van 6 op die Mohs-skaal, en is vernoem na Hans-Joachim Fabian, 'n Duitse geoloog.
Swart mis
In die Sataniese tradisie verwys die term swart mis na 'n religieuse plegtigheid, wat, soos veronderstel word, op die Sabbat plaasgevind het. Dit was in wese 'n parodie van die Christelike mis, en sy hoofdoel was die ontwyding van die hostie, alhoewel die outeurs, wat die swart mis in hulle boeke beskryf het, geen besonderhede verstrek oor die herkoms van die ontwyde hosties en die presiese manier waarop hulle ontwy sou word nie. Dikwels word die ontwyding as 'n ritueel in verband met seksuele praktyke beskryf, alhoewel daar ook nie ooreenstemming oor die aard van rituele is nie.
James Donlan
James Donlan (23 Julie 1888 – 7 Junie 1938) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Bishop Murder Case (1930), College Humor (1933), Traveling Saleslady (1935), en The Whole Town's Talking (1935).
Swart mis
Sommige Middeleeuse skrywers beweer dat die hostie deur 'n padda, 'n raap of 'n stukkie gedroogde vleis vervang is, maar die meeste regters en skrywers het geglo dat die hosties van Christelike priesters gekom het, wat 'n kontrak met die duiwel gesluit het en die hosties in sy opdrag aan die deelnemers van 'n swart mis oorhandig het.
Volgens die Middeleeuse bygelowe het die swart mis sy hoogtepunt in 'n uitbundige fees bereik.
Daar is egter geen bewyse dat mense ooit 'n swart mis soos hierbo beskryf gevier het. Die beskrywings het uit die pen van die Christelike inkwisiteurs gekom, wat beweerde "hekse" en "towenaars" gemartel het totdat hulle 'n kontrak met die duiwel en deelname aan 'n swart mis erken het.
Historiese oorsprong
Die konsep van die swart mis het sy oorsprong moontlik in die ondergrondse tradisies van die Kathare, 'n Middeleeuse Christelike beweging, wat tydens die Middeleeue deur die Rooms-Katolieke Kerk in 'n bloedige kruistog uitgeroei is. Die Kathare was sterk beïnvloed deur Gnostiese leerstellings en het geglo dat daar twee Godde was - die skeppergod van die Ou Testament, wat die stoflike wêreld geskep en as die "Vors van die donkerheid" beskryf is, en die spirituele "God van die lig".
Die swart mis het egter eers vanaf die 15de eeu 'n belangrike rol begin speel, toe die kerk met die vervolging van hekse as die beweerde aanhangers van die duiwel begin het. Bygelowe, fantastiese spekulasies en vreemde gebeurtenisse en gebare is in 'n aantal historiese dokumente vermeng, wat 'n beweerde beskrywing van die swart mis gegee het. Satanisme en die swart mis het egter uitsluitlik in die verbeelding van die inkwisiteurs bestaan.
Die eerste historiese oorlewerings van 'n soort swart mis, wat werklik plaasgevind het, dateer uit die 17de eeu. Die Franse polisie het toe die siener Cathérine Deshayes, wat as La Voisin bekend gestaan het, in hegtenis geneem. Deshayes was 'n bekende aborsionis en is daarvan beskuldig dat sy baba's aan die vrydenker-priester Abbé Guibourg oorhandig het, wat hulle na bewering tydens 'n swart mis geoffer het. Na bewering het die plegtighede op die naakte liggaam van 'n vrou plaasgevind, en gelyktydig met die ontwyding van 'n hostie is die keel van 'n kind deurgesny. Die bloed is in 'n kelk opgevang, terwyl gebede ter ere van die demone Asmodeus en Ashtaroth opgesê is.
Tydens die hofsaak is bewyse gelewer oor swart misse, wat in opdrag van die Marquise de Montespan plaasgevind het - na bewering om die guns van koning Lodewyk XIV te wen. Ander swart misse is geassosieer met moordsake en komplotte in verband met vergiftigings, en baie bekende persoonlikhede het hieraan na bewering 'n aandeel gehad. Van die sowat driehonderd mense, wat gearresteer is, is net die helfte uiteindelik aangekla. De Montespan is vrygespreek, terwyl La Voisin ook ná drie dae se marteling nie haar skuld erken het nie. Sy is op 22 Februarie 1680 lewendig verbrand.
Cheryl Pollak
Cheryl Pollak (gebore 31 Augustus 1967) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente My Best Friend Is a Vampire (1987), The Dark Side of the Sun (1988), en Art House (1998), en in die televisiereeks The Heights (1992).
Swart mis
Die moderne swart mis
Die moderne swart mis was deel van die nuwe belangstelling in okkultisme in die 19de eeuse Frankryk. Die "herinvoering" van teïstiese Satanisme en die swart mis word gewoonlik aan Joris-Karl Huysmans toegeskryf, wat in sy boek La-Bas (1891) 'n uitvoerige beskrywing van die plegtigheid gee.
Die Kerk van Satan, wat in 1966 deur Anton Szandor LaVey in San Francisco gestig is, het sy eie versie van 'n swart mis ingevoer. Volgens LaVey se Satanic Bible is hierdie swart mis allesbehalwe 'n magiese ritueel. Dit is net 'n parodie van enige godsdienstige plegtigheid, meer spesifiek dié van die Rooms-Katolieke Kerk, en word deur Religieuse Satanise eerder as 'n soort psigodrama deurgevoer.
Aaron Taylor-Johnson
Aaron Taylor-Johnson (gebore 13 Junie 1990) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Nowhere Boy (2009), Kick-Ass (2010), Godzilla (2014), en Nocturnal Animals (2016).
John Brown (aktivis)
John Brown (1800–1859) was ’n Amerikaanse aktivis wat probeer het om slawerny met geweld te beëindig. Saam met ’n groep aanhangers het hy ’n federale wapenmagasyn by Harper’s Perry in Virginië oorgeneem. Hy is egter gevang en weens hoogverraad gehang.
Lewensloop
Brown woon hoofsaaklik in Springfield, Massachusetts voordat hy na die Kansas-gebied trek. Die gebied sou later in 1861 die staat Kansas word. Van sy seuns het reeds daar gewoon. Sy seuns wou hê hy moes hulle help om teen die mense van Missouri te veg, omdat Missouri slawerny in Kansas wou wettig.
Voordat hy Kansas verlaat het, is Brown en sy volgelinge op 30 Augustus 1856 tydens die Slag van Osawatomie aangeval. Sy seun Frederick is daar gedood.
In 1859 besluit Brown om die wapenmagasyn by Harper’s Perry in Virginië (nou Wes-Virginië) aan te val. Hy wou die wapens aan die slawe uitdeel sodat hulle teen hul meesters kon opstaan om hulself te bevry. In Oktober 1859 val hy, saam met sy seuns en talle swart mense, die magasyn aan. Die aanval het egter misluk en Brown is gevange geneem.
Hy is op 2 Desember 1859 vir hoogverraad teen die staat Virginië gehang.
Talle mense dink dat Brown mal en van lootjie getik was. Ander beskou hom weer as 'n held. Sy aanval op Harpers Ferry het tot die Amerikaanse Burgeroorlog gelei, wat 1861 sou begin.
Russiese Grand Prix
Die Russiese Grand Prix (Russies: Гран-при России) is 'n motorwedren wat reeds in die 1910s in St. Petersburg plaasgevind het.
Die wedren is sedert 2014 by die Sochi Autodrom, 'n straatbaan rondom die Olimpiese Park in Sotsji, Rusland, gehou en het jaarliks van 2014 tot 2021 'n deel van die Formule Een Wêreldkampioenskap gevorm.
Die kontrak met die wedren se organiseerders is in Maart 2022 gekanselleer weens Rusland se inval in Oekraïne.
Wenners van die Russiese Grand Prix
('n Pienk agtergrond dui aan dat die wedren nie deel was van die Formule Een Wêreldkampioenskap nie)
Nissan Tiida
Die Nissan Tiida is 'n klein motor wat sedert 2004 vervaardig word deur die Japannese vervaardiger Nissan, en strek reeds oor twee geslagte.
Die eerste geslag Tiida is tussen 2004 en 2012 vervaardig, aangewese as die C11 en beskikbaar as 'n vyfdeur luikrug of vierdeur sedan. Dit word verkoop in Noord-Amerika as die Nissan Versa. Die C11 oorbrug die klein motortjie en kompakte motorklasse, wat dien as 'n tussenmodel tussen die kleiner Micra/March en die groter Nissan Bluebird, Sylphy en Sentra, binne die globale Nissanportefeulje.
Nissan het 'n tweede geslag van die Tiida in die Chinese mark vrygestel, die vyfdeur luikrug C12-reeks van 2011. Sedert 2013 is dit bemark in Thailand, Australië en Nieu-Seeland as die Nissan Pulsar. Die C12 verteenwoordig 'n afwyking van die C11, deur 'n vergroting van sy afmetings om gemaklik in die kompakte klas in te pas.
Otjie
Die Otjie (Stephanolepis auratus) is 'n vis wat voorkom in die westelike Indiese Oseaan, by Madagaskar en langs die ooskus van Afrika van Somalië tot by Valsbaai. In Engels staan die vis bekend as die Porky.
Voorkoms
Die vis se kop en lyf is bleekwit met onreëlmatige vlekke op die sye. Die mannetjies het blou kolle en blertse op die basis van die dorsale en anale vinne. Die vis word tot 28 cm lank.
Kioesjoe
Kioesjoe (Japannees: 九州, Kyūshū / Kyūsyū, [kʲɯᵝːꜜɕɯᵝ],, letterlik: "Nege provinsies") is die derde grootste eiland van Japan en die mees suidelike en westelike van die vier hoofeilande. Die eiland se alternatiewe antieke name sluit in Kyūkoku (九国 "Nege lande"), Chinzei (鎮西 "Wes van die Pasifiese gebied") en Tsukushi-no-shima (筑紫島 "Eiland van Tsukushi"). Die historiese streeksnaam Saikaidō (西海道 "Wessee-stroombaan") verwys na Kioesjoe en sy omliggende eilande. Die naam Kioesjoe is afkomstig van die nege antieke provinsies van Saikaidō wat op die eiland geleë was: Chikuzen, Chikugo, Hizen, Higo, Buzen, Bungo, Hyūga, Osumi en Satsuma. Die hedendaagse Kioesjoestreek (九州地方 kyūshū-chihō) is 'n polities gedefinieerde streek wat uit sewe prefekture op Kioesjoe en die Okinawa-prefektuur suid daarvan bestaan.
Kioesjoe is die 37ste grootste eiland ter wêreld. Dit beslaan 'n oppervlak van 36 782 km² en is kleiner as Spitsbergen maar groter as Nieu-Brittanje en Taiwan. Kioesjoe het 'n bevolking van 12 970 479 (2016) en dit is die eiland met die 13de meeste inwoners ter wêreld, minder as Borneo of Sulawesi, maar meer as Salsette of Kuba. Die eiland is bergagtig en Japan se mees aktiewe vulkaan, die berg Aso teen 1 791 m, is op Kioesjoe. Daar is baie ander tekens van tektoniese aktiwiteit, insluitend talle warmwaterbronne. Die bekendste hiervan is in Beppu, aan die oostelike kus en om die berg Aso, in Sentraal-Kioesjoe. Kioesjoe se vulkane behoort tot die Ring van Vuur wat die Stille Oseaan van Nieu-Seeland tot Chili omsirkel.
Volgens bevolking is die grootste stad op die eiland Fukuoka met 1,4 miljoen inwoners; Fukuoka is 'n belangrike sakesentrum met 'n groot internasionale lughawe en een van die vyf effektebeurse in Japan. Kitakyushu is 'n stad en belangrike sentrum vir swaarindustrieë, bevolk deur net minder as een miljoen mense. Kumamoto en Kagoshima is die derde en vierde grootste stede met meer as 'n halfmiljoen mense elk. Nagasaki het een van Japan se oudste internasionale hawens, wat die enigste poort na die buitewêreld was tydens die Edo-tydperk, van die middel van die 16de tot die 18ste eeue. Nagasaki is bekend vir een van die atoombomaanvalle wat die Verenigde State aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog op Japan uitgevoer het.
Dele van Kioesjoe het 'n subtropiese klimaat, veral die Miyazaki- en Kagoshima-prefekture. Die belangrikse landbouprodukte is rys, tee, tabak, patats, en soja; sy word ook geproduseer. Die eiland staan bekend vir verskeie soorte porselein, insluitend Arita, Imari, Satsuma en Karatsu. Swaarnywerhede is gekonsentreerd in die noorde en om Kitakyushu, Nagasaki, en Oita en sluit chemies en metaal verwerking in. Die eiland beskik ook oor 27 universiteite.
Kioesjoe vorm saam met Hokkaido, Honsjoe en Sjikokoe die vier hoofeilande van die Japanse Argipel tussen die See van Japan in die weste en die oop Stille Oseaan in die ooste. Dié eiland grens in die weste aan die Oos-Sjinese See, in die noorde aan die See van Japan, in die noordooste aan die Binnelandse See en in die suidooste aan die Filippynse See.
Sango
Sango het sowat 599 000 moedertaalsprekers, terwyl sowat 4,6 miljoen mense dit as 'n tweede taal praat. Sango is die mees verspreide taal van die Sentraal-Afrikaanse Republiek en dien as 'n lingua franca. Daarbenewens word Sango in die aangrensende lande Tsjad en Demokratiese Republiek van die Kongo gepraat.
Nitrogliserien
Nitrogliserien is 'n bekende plofstof, wat ook mediese toepassings het. Dit is 'n chemiese stof met die formule en is die drievoudige ester van gliserol met salpetersuur.
Vervaardiging
Soos ander organiese nitrate kan nitogliserien vervaardig word uit gliserol met nitreersuur, 'n mengsel van salpeter- en swaelsuur:
Dit moet egter baie versigtig gebeur en die temperatuur moet beheer word om verder oksidasie van die alkohol te verhoed.
Mauricie
Mauricie [mɔʁisi] is 'n tradisionele en moderne administratiewe streek in die Franssprekende Kanadese provinsie Quebec, met 'n oppervlakte van 35 860,05 km² en 'n bevolking van 266 112 (volgens die sensus van 2016).
Inheemses beskou Mauricie saam met Lanaudière as deel van die hartland van Nieu-Frankryk, geleë halfpad tussen Québec se metropole Montréal en Ville de Québec, met 'n buitengewone argitektoniese erfenis wat - temidde van uitgestrekte bosse - in klein nedersettings bewaar word. Mauricie se mees suidelike gebied, 'n tradisionele spilpunt van die houtbedryf met papiermeule, strek oor 'n afstand van sowat 300 km langs die Sint-Laurensrivier, vanuit Trois-Rivières na Lac St. Jean in die noorde, waar dit tot een van die mees geïndustrialiseerde streke in Quebec ontwikkel het - met papierfabrieke, 'n aluminiumaanleg en waterkragsentrales langs die Saint-Mauricerivier wat die nywerhede van krag voorsien.
Langs die rivier is een van Mauricie se toeristetrekpleisters geleë, die Nasionale Park van Mauricie (Parc National de la Mauricie) met 'n oppervlakte van 536 km². Die park is in 1970 gevestig om die fauna en flora van hierdie ongerepte wildernis met sy gemengde bosse en sowat 150 mere te beskerm. Groot dele daarvan is net per kano toeganklik.
By die Saint-Maurice se monding in die Saint-Laurent is een van Quebec se belangrikste pelgrimsoorde geleë, die Sanctuaire Notre-Dame du Cap. Terwyl 'n vroeë 18de eeuse bedevaartskerk bewaar gebly het, stroo Rooms-Katolieke pelgrims na die moderne basiliek wat in 1964 ontstaan het om die wonders te herdenk wat Vader Luc Désilets laat in die 19de eeu hier beleef het.
Boor (element)
Boor (Latyn:Borium), is die chemiese element in die periodieke tabel met die simbool B en atoomgetal van 5. Dit is 'n trivalente metalloïede element. Boor kom in oorvloed in die erts genaamd boraks voor. Daar bestaan twee allotrope van boor; amorfe boor is 'n bruin poeier, maar kristallyne boor is swart. Die kristallyne vorm is hard (9.3 op die Moh skaal) en 'n swak geleier van elektrisiteit by kamertemperatuur. Dit kom nie in die suiwer vorm in die natuur voor nie.
Kenmerkende eienskappe
Boor is 'n elektron-arme element met 'n vakante p-orbitaal. Verbindings van boor gedra hulle dikwels as Lewissure, wat geredelik verbind met elektron-ryke stowwe in 'n poging om boor se dors vir elektrone te les.
Optiese eienskappe van die element sluit in die deursigtigheid tot infrarooi lig. By standaardtemperatuur is boor 'n swak geleier van elektrisiteit maar by hoë temperature is dit 'n goeie geleier.
Boor het die hoogste breekkrag van enige bekende element.
Aanwendings
Die ekonomies-belangrikste verbinding van boor is natriumtetraboraatdekahidraat Na2B4O7 · 10H2O, oftewel boraks, wat in grootmaat gebruik word in die vervaardiging van isolerende veselglas en natriumperboraat bleikmiddel. Ander gebruike sluit in:
Boorverbindings word oorweeg vir gebruik in 'n wye reeks aanwendings insluitende as komponente in suiker-deurlaatbare membrane, koolhidraatsensors en biovervoegings. Medisinale gebruike wat ondersoek word sluit in boor-neutronvangsterapie en boormedisynetoediening. Daar is boorverbindings wat belowend lyk vir die behandeling van artritis.
Hidriede van boor word geredelik geoksideer en stel aansienlike hoeveelhede energie vry. Hulle word daarom bestudeer vir moontlike gebruik as vuurpylbrandstof. Hidriede soos natriumboorhidried en litiumboorhidried word as reagense in die organiese chemie gebruik.
Geskiedenis
Verbindings van boor (Arabies Buraq, Persies Burah) was vir duisende jare bekend gewees. In vroeë Egipte het mumifisering staatgemaak op die erts bekend as natron, wat borate bevat het sowel as ander algemene soute. Boraksglase is in China gebruik sedert die jaar 300, en boorverbindings is ook gebruik in glasvervaarding in antieke Rome.
Die element is eers in 1808 geïsoleer deur Sir Humphry Davy, Gay-Lussac en L.J.Thenard, tot 'n 50% suiwerheid. Die persone kon egter nie die stof as 'n element erken nie. Dit was Jöns Jacob Berzelius wat boor in 1824 as 'n element geïdentifiseer het. Die eerste suiwer boor is in 1909 deur die Amerikaanse chemikus W. Weintraub geproduseer.
Voorkoms
Die Verenigde State en Turkye is die wêreld se grootste produsente van boor. Boor kom nie in elementale vorm in die natuur voor nie maar in kombinasie in boraks, boorsuur, kolemaniet, kerniet, uleksiet en borate. Boorsuur word soms in vulkaniese fonteinwaters gevind. Uleksiet is 'n boraatmineraal wat natuurlike veseloptiese eienskappe het.
Ekonomies belangrike bronne van die erts rasoriet (kerniet) en tincal (borakserts) kom beide in die Mojavewoestyn in Kalifornië voor (met borakserts die belangrikste bron daar). Uitgebreide boraksneerslae word ook in Turkye gevind.
Suiwer elementale boor is nie maklik om voor te berei nie. Die vroegste metode wat gebruik is, het die reduksie van booroksied met metale soos magnesium of aluminium behels. Die produk sodoende voorberei is egter amper altyd met metaalboriede besoedel. Suiwer boor kan slegs voorberei word deur vlugtige boorhalogeniede met waterstof te reageer teen hoë temperature.
In 1997 het kristallyne boor (99% suiwer) ongeveer VS$ 5 per gram gekos en amorfe boor ongeveer VS$ 2 per gram.
Isotope
Boor het twee stabiele isotope wat natuurlik voorkom, B-11 (80.1%) en B-10 (19.9%).
Die massaverskil lei tot 'n wye verskil δB-11 waardes in natuurlike waters, wat wissel van -16 tot +59. Isotoopfraksionering van boor word beheer deur die uitruilreaksies van die boorspesie B(OH)3 en B(OH)4. Boorisotope word ook gefraksioneer tydens mineraalkristallisasie, tydens H2O faseverandering in hidrotermiese stelsels en tydens hidrotermiese verandering van rots. Die laaste effek (spesievoorkeurverwydering van die 11B(OH)3 ioon op kleie wat lei tot oplossings verryk in 11B(OH)3) mag verantwoordelik wees vir die groot 11B-verryking in seewater relatief tot die oseaniese kors en die kontinentale kors.
Heelweg-West
Heelweg-West is ’n nedersetting in die munisipaliteit Oude IJsselstreek in die provinsie Gelderland in Nederland.
Luis van Rooten
Luis van Rooten (29 November 1906 – 17 Junie 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Two Years Before the Mast (1946), The Secret of St. Ives (1949), Cinderella (1950), en Detective Story (1951).
Theodore Roosevelt jr.
Theodore het drie broers en twee susters gehad. Hy gradueer aan Harvard en betree die politiek. Hy stel homself verkiesbaar, maar verloor teen Al Smith vir die Goewerneur van New York verkiesing in 1924. Hy word later Goewerneur van Puerto Rico en die Filippyne.
Tweede Wêreldoorlog
Hy het diens gedoen in Tunisië, Sisilië, Italië en Normandië. Tydens D-dag was hy reeds om 06:10 aan land, maar het nie geweet waar hy geland het nie omrede hulle 1 km suid van die beplande landingsplek geland het. Nadat hy sy situasie opgesom het, het hy blykbaar gesê: Ons sal die oorlog hier begin!
Hy kry 'n hartaanval op 9 Julie 1944 en sterf op 12 Julie 1944. Hy was 56 jaar oud.
Hans Kragh-Jacobsen
Hans Kragh-Jacobsen (gebore 21 Junie 1945) is 'n Deense skrywer, akteur, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Emma's Shadow (1988), Sirup (1990), en L'île de mon enfance (1997), en in die televisiereeks Fæhår og Harzen (1995).
Simon Templeman
Simon Templeman (gebore 1954) is 'n Engelse akteur.
Kreatiwiteit en humor in 'n Afrikaanse prenteboek
'n Prenteboek is teks, illustrasies, totale ontwerp: … 'n sosiale, kulturele, historiese dokument; en in die eerste plek 'n ondervinding vir 'n kind. As kunsvorm draai dit om die interafhanklikheid van prente en woorde, op die gelyktydige uitleg van twee teenoorstaande bladsye en op die drama van omblaai.
Die styl van 'n prenteboek kan betekenis oordra deur gebruik te maak van konvensies wat alreeds konnotasies het. Selfs kinders wat maar min literêre ondervinding het, het geleer om te verwag dat prente in strokiesprentstyl of oordrewe karikature snaaks sal wees.
Kinders hou van prente en kinders het prente nodig. Prente trek ons aandag en wek ons belangstelling. Prenteboeke het 'n merkwaardige vermoë om te put uit dinge wat 'n diep emosionele betekenis vir kinders het. Hierdie boeke vereis die deelname van warm, lewende grootmense (ouers, onderwysers of versorgers) met skote om op te sit, skerp oë en ore, arms wat jou kan vashou terwyl daar omgeblaai word en miskien 'n dramatiese aanleg.
Die boek wat in hierdie artikel bespreek word, is Hinkel en Pinkel: die muise wat die verkeerde tande gevat het (hierna Hinkel en Pinkel genoem), geskryf deur Cecily van Straten en geïllustreer deur Joy Pritchard. Volgens die inhoud van die verhaal is hierdie prenteboek ideaal gerig om veral kinders tussen 5 en 7 jaar te vermaak.
Prenteboeke en ouers/onderwysers
Vir die ouer of onderwyser wat prenteboeke benader met 'n bietjie bewustheid van hoe dit werk, kan die voorlees van 'n prenteboek baie meer betekenisvol wees as intellektuele prikkeling saamloop met estetiese genot, soms met emosionele weerklank en dikwels met 'n bietjie humor daarby. Niks kom by die opwekkingskrag van die visuele beeld nie.
Die vermoë om humor in 'n situasie te sien voeg 'n dimensie by die ondervinding; as jy iets snaaks in 'n ding sien, raak jy ontslae van die bedreiging wat dit inhou; die vermoë om te lag gee aan jou 'n manier om pyn weg te stoot. ‘
'n Prenteboek moet 'n goeie storie vertel, visuele stimulasie verskaf en die aanhoorder in 'n verbeeldingswêreld intrek. "“Prenteboeke kan kinders se verbeelding en kreatiwiteit fasiliteer ...dikwels het dit 'n klugtige element. Die karakters in hierdie humoristiese en verbeeldingryke boeke kan diere, speelgoed of vermenslikte voorwerpe wees … hulle praat, het menslike gevoelens en bevriend natuurlike vyande”."
Kinders en humor
Kinders teen die ouderdom van 5-7 het al geleer om hulle wêrelde perseptueel te organiseer en te klassifiseer deur dinge bymekaar te voeg wat hulle as dieselfde ervaar. Hulle verstaan alreeds verhoudings en kan dinge klassifiseer volgens sekere gedeelde eienskappe soos kleur, grootte, vorm en gebruik. Hierdie klassifikasies is sintuiglik. Kinders van hierdie ouderdom het dus 'n vermoë om om voorwerpe volgens die versterking van belangrike eienskappe te groepeer, maar hulle baseer nog steeds hulle reëls op hoe dit vir hulle lyk. Hulle baseer nog steeds hulle reëls op onmiddellike waarneming en hulle leer deur regte situasies. Dit is hierdie ontwikkelingseienskap wat dit vir kinders moontlik maak om ongerymdhede in vir hulle bekende situasies te geniet.
In hulle persoonlikheidsontwikkeling besef kinders op hierdie stadium dat hulle hulle eie identiteit het wat verskil van ander lede van die gesin; hulle het 'n taamlik konstante selfbeeld ontwikkel; hulle identifiseer hulleself as “ek” en het 'n stel gevoelens oor hulleself. Omdat hulle minder selfgesentreerd word, kan hulle met ander simpatiseer en word meer sosiaal.
Op sosiale gebied het hulle geleer dat ander mense gevoelens het en hulle kan ander se gevoelens identifiseer deur na hulle gesigsuitdrukkings te kyk. Vrese van onbekende situasies veroorsaak soms dat kinders vertroue en beheer oor hulle gevoelens verloor. Om dié rede het hulle steeds warm en veilige omgewings nodig. Hulle voel steeds dat hulle beredenering oor en oplossings van probleme dieselfde moet wees as dié van ander. Hulle word nou ook bewus van hulle kultuurerfenis, want die groep word vir hulle belangrik.
Die humor van leerders in die grondslagfase kan beskou word as 'n weerspieëling van die hoogs fisieke aard van hierdie kinders. Soos die geval is met kleuters het graad 1-leerders 'n neiging om byna alles snaaks te vind. Snaakse stories, foute wat ander maak (dit wys dat hulle weet watter gedrag sosiaal aanvaarbaar is), skewebekke of gesigsuitdrukkings is alles vir hulle snaaks. Hulle hou nog vas aan die konkrete, maar het tog 'n vermeerderde vermoë om abstraksie te hanteer. Verleenthede van ander is snaaks, sowel as poetse bak en lawwe grappies (graad 3). Reëls wat in die teenwoordigheid van die onderwyser oortree word, is 'n bron van humor.
Dierekarakters in stories wat leef en praat soos mense en ook menslike eienskappe het, kan nou personifikasie verskaf waarmee kinders kan assosieer en hulle help om hulle eie krag te ervaar. Humoristiese stories kan die leser help om bo sy onmiddellike daaglikse persoonlike probleme uit te styg en die grappigheid daarin te sien. Dit help die individu om die menslike swakhede van homself en ander te hanteer (Gordon 1996:205). Menslike simpatie word afgelei van empatie met ander, en humor is die gevolg van persepsies wat afgelei word van die aansteeklikheid van gevoelens waarna verwys word as “primitiewe passiewe simpatie”.
Spel en humor
In watter mate is humor 'n integrale deel van spel? Die vraag is kompleks en kontroversieel. Humor is net so vlugtig en moeilik om te definieer, en net so kultureel gekondisioneer as spel. Albei word egter as genotvolle aktiwiteite ervaar, en albei kan as reaksie 'n glimlag of hardop lag uitlok. Die skeidslyn tussen humor en spel is dus baie fyn. Dit is moeilik om eenvormig toepaslike kriteria te verskaf om die twee te onderskei as gevolg van die aanmerklike kruis-kulturele en intrakulturele kontekstuele variasies in hulle gedrags- en kognitiewe aspekte.
Geleerdes verskil in hulle siening oor die verhouding tussen spel en humor.
Huizinga:
Norbeck: Apte: Die konteks van spel is essensieel vir alle humor. Speelse aktiwiteite word uitgevoer ter wille van hulleself of ter wille van genot. Hulle staan in teenstelling met ernstige aktiwiteite wat te doene het met maklik identifiseerbare liggaamlike behoeftes of eksterne bedreigings of andersins, spesifiseerbaar praktiese doeleindes. Humor en spel is albei nie die primêre lewensproses nie, tog maak dit belangrike bydraes tot die lewensproses. In sowel humor as spel is daar fases van spanning, opwinding, dan verligting van spanning en ontspanning. Dit is welbekend dat spel die humorvaardigede van kinders kan voed en versterk.
Kreatiwiteit en humor
Daar is geen probleem om humor te laat konformeer met die basiese definisie van kreatiwiteit nie. Koestler spits hom daarop toe om die verband te trek tussen humor en kreatiwiteit. Daarby vestig die meeste omskrywings van humor die aandag op elemente van kreatiwiteit, naamlik teenstrydigheid, onverwagtheid, verrassing, onsekerheid of onaanpasbaarheid wat daaruit voortkom as 'n mens die komponente bymekaarbring waaruit 'n grappie bestaan, of wat ookal die humorrespons gestimuleer het.
Prenteboeke … kan die verbeelding in hierdie sin prikkel en jong kinders innerlik versterk in hulle voortgaande ontdekking van die beperkinge van die regte wêreld. Prenteboeke is vol magiese elemente wat maklike uitweë vir die oplossing van moeilike probleme verskaf … Al die beeldende aspekte van uitstaande illustrasies besit oorspronklikheid en kunstige kreatiwiteit. Ekspressiewe illustrasies versterk en verbeter die storielyn. Kinders visualiseer en verstaan dan woorde deur middel van illustrasies. Die oorspronklike en eksperimentele tegnieke van illustrasies dra by tot onderskeidende denke en kreatiwiteitsontwikkeling.
Prenteboeke as kuns
Soos kunswerke vir volwassenes berus prenteboeke op aanvaarde konvensies van narratiewe styl en ontwerp om betekenisvolle ondervindings aan hulle lesers te verskaf … mag dit angstigheid sowel as pret en plesier uitlok – vonke van spanning wat normaalweg opgelos word in bevredigende sluitingsoomblikke.
Wanneer kunstenaars prente vir 'n boek skep, verbind hulle prente en woorde. Die visuele teks vul die geskrewe teks aan, brei dit uit en verbeter dit sodat die leser eindig met 'n indruk wat baie meer is as die som van die dele van die boek.
Die illustrasiekode as semi-konkrete uitbeelding is 'n meer direkte kommunikasiemiddel as die abstrakte verbale skryfkode. Om gedagtes oor te dra is die hart en siel van die prenteboek. Prente het die vermoë om 'n emosionele impak op lesers uit te lok. Hulle dien as 'n belangrike prikkel vir die aktivering, verhoging en uitbreiding van empatiese vermoëns. Prente ondersteun die boeke en gee geleentheid om te pouseer en vir dagdrome wat so belangrik is in kreatiewe lees.
Die verhouding tussen woord en beeld is altyd dialogies en in die leer uit teks en prente is die kognitiewe funksies wat hulle vervul veral betekenisvol. Die spanning tussen die teks en prente is die sentrale onderwerp van prenteboeke. Visuele ontdekking, isolasie van dinge en disrupsie van tradisionele konteks lei na transformasie en vereis hoër kognitiewe bewustheid aan die kant van die kyker … die prente verander die betekenis van die woorde.
Die meeste van die sleutelelemente van gesofistikeerde verhale is in eenvoudiger vorm teenwoordig in prenteboeke. Hierdie stellings suggereer dat moderne prenteboeke as 'n kunsvorm nou gereed is om sy eie gebied af te baken, beide as kunsvorm en as 'n navorsingsveld.
Die prenteboek is ideaal geskik vir die taak om die wêreld te absorbeer en te herinterpreteer vir, en te verteenwoordig by 'n gehoor vir wie dit 'n daaglikse taak is om nuutheid te verdiskonteer. Arizpe & Styles bevind dat die meeste kinderkykers van prenteboeke kan deelneem aan Parsons se ontwikkelingsmodel van vier stadia van estetiese repons op kuns: Die oordrag van die boodskap is nie die voorreg van die geskrewe taal alleenlik nie; prentetaal vertel ook 'n verhaal. Uitbeeldings is vensters op die wêreld vir kinders; dit is belangrik dat ons hulle help begryp hoe om akkurate uitbeeldings te herken en visueel geletterd te word.
Visuele geletterdheid
Prenteboeke verskaf aan 'n verrykte verbeelding gereedskap om die gemeenskap te beskou, te beskryf en nuut te skep met empatie vir die slagoffers. Illustrasies dien om die geskrewe teks uit te brei, te verduidelik, te interpreteer of te versier. Daarby verskaf die illustrasie 'n eie “teks” wat altyd 'n effens ander verhaal skilder.
Illustrasies het betekenislae, baie lae met bewuste en onbewuste betekenis – 'n leërskare emosies en herinneringe. Die prent moet “gelees” word; die verhaal moet gekonstrueer word deur die kontekswenke wat in die prenterame gevind kan word; noukeurige opmerking van besonderhede binne die visuele teks is nodig.
Lesers het visuele geletterdheid nodig om hulle in staat te stel om visuele boodskappe te begryp, te interpreteer en te skep (Considine 1986). Illustrasies in kinderboeke voorsien 'n verbasend diverse middel om visuele geletterdheid te ontwikkel. Stil beelde is maklik om te beskou, hulle is 'n ryk en lonende aanvanklike stap op die weg na die bereiking van visuele geletterdheid.
Raney se navorsing het haar daartoe gelei om 'n raamwerk van verskillende soorte visuele geletterdheid op te stel wat vyf verskillende dimensies identifiseer:
Kulturele geletterdheid
In navorsing wat Spitz gedoen het, het hy bevind dat verskeie anekdotes getuig van die formatiewe krag van vroeë kulturele ondervinding en sy rol in die vasstelling van die houdings en gedrag van volwassenes. Prenteboeke verskaf aan kinders sommige van hulle vroegste ondervindings van en response op moraliteit, smaak en basiese kulturele kennis.