cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frans
Nieufrans
Die 17de eeu was die klassieke eeu van die Franse letterkunde, en die filosoof René Descartes (1596–1650) het met sy werke die bewys gelewer dat die Franse taal wetenskaplike en wysgerige gedagtes net so gemaklik kon formuleer soos Latyn, wat nou ten gunste van Frans op alle gebiede afgeskaal is. In adellike kringe het die salons baie gewild geraak; hier het die edeles in die huise van aristokrate saamgekuier en literêre werke bestudeer. Dit was die salon van die Madame de Rambouillet, later dié van Madame de Sablé, Madame de Maintenon en veral Mademoiselle de Scudéry wat die taal deur die bespreking van literêre, wetenskaplike en amoureuse sake laat opbloei het. Die Presieuses, soos hulle genoem is, het hulle vir 'n verhewe taalgebruik beywer wat nuwe, geesryke woordskeppings soos enthousiasmer en féliciter ingesluit het. Byvoeglike naamwoorde, wat uiterste toestande kan beskryf, was baie gewild onder die Presieuses; uitdrukkings soos terrible, horrible, admirable, furieux en effroyablement was tipiese neologismes van hierdie tydperk. Nederige en onbeskaafde uitdrukkings is vermy en met behulp van nuwe woorde omskryf. Die digter Molière (1622–1673) het die salongangers in sy Femmes Savantes (Geleerde Vroue) en Précieuses Ridicules bespot. Tog het hulle 'n waardevolle bydrae tot die ontwikkeling van die Franse taal gelewer wat in Europa vanaf die vroeë 18de eeu die taal van die beskaafde kringe en die diplomatie geword het. Die Pruisiese koning Frederik die Grote het byvoorbeeld oorwegend Frans gepraat en geskryf, terwyl sy Duits steeds gebrekkig gebly het.
Die uitspraak, woordvorming en sinsbou van Frans het al in die 17de eeu begin verstewig. In die tyd voor die Franse Rewolusie is die woordeskat nog eens deur woorde uit die streek- en volkstaal verryk, waarby die literêre werk van onder meer Rousseau en Diderot 'n belangrike rol gespeel het. Engelse en Duitse vakterminologie uit die politieke sfeer, die sport, mynbou en geologie is ontleen. Die sentralisering van die administrasie in die verloop van die Franse Rewolusie het weer eens die posisie van die Paryse Frans verstewig; tegelykertyd is nuwe begrippe uit die klassieke tale se woordeskat gevorm, wat veral vir die nuwe bedeling en die nuwe maatstelsel benodig is: Arrondissement, département, municipalité, préfet; gramme, mètre, kilomètre en litre is neologismes uit hierdie tydperk. Aangesien teen die einde van die 18de eeu sowat 'n kwart van die bevolking die Franse taal nie magtig was nie, is die streekdialekte en die tale van die minderhede verdruk.
Die digters van die 19de eeu het gepoog om die woordeskat van die taal verder uit te brei; hul bronne was die taal van die 15de en 16de eeu, streekdialekte en die omgangstaal. Dit was die tydperk van die nominalisme, 'n styl wat werkwoorde en byvoeglike naamwoorde deur nominale konstruksies vervang het, en die begin van die sterk Engelse invloed. Die Franglais, 'n taalgebruik wat deur 'n groot aantal anglisismes gekenmerk word, word deur die owerhede bestry.
Taalregisters
Daar bestaan 'n enorme kloof tussen die literêre taal, wat deur die taalbouers geslyp word, en die algemene omgangstaal. Die norme van die skryftaal en korrekte spreektaal – français écrit en français parlé correct – geld nie noodsaaklik vir die gewone spreektaal – français parlé – nie. Die gesproke Frans het variante soos die langue familière – die omgangstaal van die goed opgeleides, die langue populaire – die algemene omgangstaal – en die argot, die groeptaal van 'n spesifieke beroep, klas of kring.
Die Loi Toubon (Toubon-wet)
Die Loi Toubon, wat op 4 Augustus 1994 deur die Franse parlement aanvaar is, dra die naam van die destydse Franse Minister van Kultuur, Jacques Toubon. Die doelstelling van die wet is die beskerming van die Franstalige verbruikers en werknemers en die bevordering van veeltaligheid, onder meer ook in die media.
Franse vermaaklikheidsprogramme is verplig om ten minste veertig persent Franstalige musiek uit te saai, waarvan die helfte onlangse produksies of werke van jong talente moet wees. As gevolg van die wet bied sommige internasionale kunstenaars nou 'n Franstalige versie van hulle treffers aan. Die wet verbied verder die gebruik van anglisismes in 'n amptelike of openbare konteks. Advertensies mag byvoorbeeld geen Engelse leuse sonder Franse vertaling bevat nie.
Kritici wys op die feit dat bepaalde woordvormings, wat deur die owerhede vasgelê is, in die omgangstaal steeds nie gebruik word nie – die amptelike term vacancelle byvoorbeeld het die Engelse leenwoord week-end nie verdring nie. Die Kanadese Frans gebruik egter uitsluitlik die term fin de semaine.
Tog is daar op baie gebiede suksesvol Franse neologismes geskep, byvoorbeeld in die rekenaarwetenskap, waar net ordinateur (rekenaar), logiciel (sagteware) en matériel (hardeware) gebruiklik is.
Frans in Kanada
Sowat sewe miljoen Kanadese praat Frans as hulle moedertaal, waarvan ses miljoen in Quebec, en Frans is naas Engels een van die twee amptelike tale. Kanadese burgers het die reg op diensverskaffing in albei tale, waaronder ook die reg op moedertaalonderwys, selfs al is hulle taal 'n minderheidstaal in die betrokke provinsie, sodra die aantal sprekers dit regverdig.
Die federale regering word deur die wet verplig om sy werksaamhede in albei tale deur te voer en dienste in Engels en Frans te verskaf. Parlementsdebatte moet in albei ampstale vertaal word, en die meeste produkte wat in Kanada verkoop word moet tweetalige etikette dra.
Hugenote aan die Kaap
Vanweë die immigrasie van 'n aantal Hugenote-gesinne na die Kaap is tussen 1688 en die vroeë 18de eeu 'n tyd lank Frans aan die Kaap gepraat. Suid-Afrika se Hugenote is oorspronklik Franse vlugtelinge, wat 'n toevlug in Nederland gevind het en later deur die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie aangemoedig is om na die Kaap te emigreer.
Vir die kompanjie was 'n Franstalige gemeenskap in die Kaap egter nie wenslik nie, en hulle het maatreëls getref om die immigrante so vinnig moontlik te laat vernederlands. Frans onder die Hugenote het in Suid-Afrika egter 'n natuurlike dood gesterf. Die Franse taal is in die kolonie nie "onderdruk" en "uitgeroei" nie, al is dié bewering ook dikwels gemaak deur mense wat 'n regverdiging gesoek het vir die onderdrukking van Hollands vanaf kort na die tweede Engelse besetting in die Kaap.
Die V.O.C. wou aanvanklik skoolmeesters onder die Franse instuur om die kinders in Hollands te laat skoolgaan. In die praktyk het daar niks van gekom nie. Dit is nou die jaar 1691 en verder. Vergeleke met Stellenbosch wat met sy stigting in 1679 eers tot 1700 moes wag vir 'n Hollandse voorleser, kan mens moeilik praat van hardhandige behandeling van die Franse wat betref die voorsiening van 'n Franssprekende dominee. In Stellenbosch Distrik was daar maar nog drie Franse families woonagtig – die ander is blykbaar toegelaat om na Drakenstein te verhuis. Al was daar ook 'n aansienlike bevolking Hollanders in Drakenstein in 1691, was daar tot 1700 ook nie 'n Hollandse skoolmeester en voorleser in daardie distrik nie.
Selfs met ds. Pierre Simond wat terugkeer na Europa in 1702, het W.A. van der Stel die Here XVII gevra om 'n predikant te stuur wat die beijde in de duijtsche [d.w.s. Hollands] en France Taalen is ervaaren. Herhaaldelik sou die Here XVII met elke versoek aanvanklik teëstribbel, maar dan tog die versoek toestaan. In 'n versoekskrif van die Drakensteinse kerkraad (Junie 1703) is daar sprake van 116 gemeentelede van wie slegs 25 Hollands goed genoeg ken om die preke te verstaan. Of die getal doelbewus deur die Hugenote oordryf is, is onbekend.
In Drakenstein het dominee Paul Roux nog altyd voortgegaan om Franse dienste te hou. Op 8 Mei 1718 het die kerkraad nog gereël dat die Franse dienste elke Sondag net na die Hollandse een gehou moes word al waar het ook voor een of twee menschen. Op 7 Februarie 1723 was daar nog 25 of 26 Franse bejaardes oor wat Nederlands nie kon verstaan nie. Na oorweging en heroorweging deur die Goewerneur en Raad is bevind die getal is nou te min om 'n aparte voorleser aan te stel, veral omdat die Hollandse voorleser Hermanus Bosman ook Frans geken het. Reeds op 10 Desember 1709 het die Politieke Raad die kerkraad van Drakenstein opgedra om voortaan geen stukke aan die regering meer in Frans te stuur nie, sodat die Franse taal na die dood van Paul Roux geen amptelike erkenning meer sal geniet nie. Niemand het beswaar daarteen gemaak nie.
Scholtz skryf: Teen 1725 was die Franse taal reeds op sterwe na dood. […] In die Drakensteinse kerkraad het koster Jeremias Roux na die afsterwe van Paul Roux nog af en toe 'n Franse diens gehou, totdat op 'n kerkraadsvergadering van 2 Junie 1726 besluit is om daar 'n end aan te maak. 'In overwegingen genomen zijnde […] dat Jeremias Roux nu en dan, wanneer 't hem te passe kwam, den dienst in 't Fransch heeft waargenomen, met een predikatie te lezen, en hij nu niet zoozeer op zijn verzoek, als wel om het kwalijk waarnemen van zijn dienst, van de kosterbedieninge ontslagen is, is goetgevonden, hem aan te zeggen dat hij niet meer den Franschen dienst zal hebben waar te nemen.' Dit is die laaste wat daar van Franse dienste in Drakenstein gehoor is. […] ''Die Franse sterrekundige Nicolas-Louis de Lacaille, wat in 1751 aan die Kaap was, vertel ons dat die oorspronklike vlugtelinge hul taal geleer het aan hul kinders, maar dié nie weer aan hul kinders nie, sodat hy niemand onder die veertig aangetref het wat nog Frans kon praat nie. Die Franssprekendes het hom verseker dat daar oor twintig jaar niemand sou wees wat nog Frans ken nie. Toe die natuurondersoeker Le Vaillant in 1783 Franschhoek besoek, tref hy daar net een ou man aan wat nog Frans kon praat.''
Moderne Franssprekende gemeenskappe
Vandag is daar nog talle plek- en familiename van Franse oorsprong in Suid-Afrika. Franschhoek, een van die sentrums van die Franse setlaars, het selfs Franse straatborde. Sedert 1994 lei immigrasie uit die res van Afrika ook tot beduidende Franssprekende gemeenskappe in Suid-Afrika in plekke soos Muizenberg. Tans is daar sowat 100 000 Franstaliges in Suid-Afrika, onder wie 7 600 Franse burgers.
Die invloei van immigrante en asielsoekers uit Midde-Afrika beteken dat Franstaliges tans toeneem in groot stede soos Johannesburg, Pretoria en Kaapstad. Frans is ook gewild as tweede addisionele taal op skole in hierdie stede en word in alle groot universiteite in die land aangebied.
Fransmedium-onderwys en biblioteke
Kaapstad beskik oor 'n Franse skool, die L’École française François-le-Vaillant du Cap. Verder is die Alliance Française teenwoordig in die meeste groot sentra in Suid-Afrika en bevorder die Franse Instituut (Frans: Institut français d'Afrique du Sud (IFAS)) kulturele, navorsings- en taalbetrekkinge met die Franssprekende wêreld.
In Julie/Augustus 2014 word Parow Openbare Biblioteek die tweede biblioteek in Suid-Afrika waar 'n nuwe versameling Franse kinderboeke toegevoeg is. Die Franse Instituut het in samewerking met Biblionef en die Alliance Française hierdie skenking gemaak. Die versameling bestaan uit prente-, strokiesprent-, feite- en woordeboeke. Die skenking is gemaak omdat vele Franssprekende kinders in Parow woon. Hulle kan sodoende hul moedertaal behou deur dit ook te leer lees en skryf.
Gebrek aan moderne woordeboeke
''The "Woordeboek" of Strelen and Gonin, is attractive in format and handy in use. On the whole the selection of words for inclusion is judicious and the range of meanings considerable: there can be no doubt that the dictionary fills a gap and will render good service. The concise grouping of words of common stem under one head is ably done and saves useful space. Having said this, one must add that the absence of any indication of pronunciation of either language is a grave defect, which must to some extent prevent the Dictionary from taking its rightful place with students. Whereas the Oxford Concise French Dictionary and the small Harrap find space for phonetic transcription (the Oxford Dictionary even manages to include etymologies in succinct form), this new arrival gives no guidance other than the asterisk before French aspirate "H".''
''We can well believe that limitations of space pressed severely on the authors, but a more vigorous pruning of the vocabulary and the use of smaller type for certain secondary information might have left room for phonetic indication of pronunciation, and for more examples of common usage and constructions. For instance, the very uncommon acmé (included as well as the usual apogée) could well be sacrificed, as could probably such words as pontifical and filigrane.
All in all, however, we must welcome the hard work and enthusiasm which have gone to the making of this Dictionary and hope that the authors and the publishers will reap their due reward for enterprise and pioneering.
Wat die gedrukte formaat betref, is 'n Afrikaanssprekende leerling van die Franse taal dus steeds aangewese op woordeboeke in 'n derde taal, soos dié in Engels of Nederlands. Ook hierdie leksikografiese gebied in Afrikaans lê dus dekades lank braak.
Witolienhout
Die witolienhout (Buddleja saligna) is 'n boom wat oor groot dele van Suid-Afrika voorkom behalwe die Noord-Kaap. Dit is ook inheems in Zimbabwe. Die blomme is wit of roomwit met 'n rooierige keel, ruik na heuning en word in hofies van 12 cm gedra. Die blare is donker, dofgroen aan die bokant en ligter aan die onderkant en bedek met ligte hare.
Speke se skarnierskilpad
Die Speke se skarnierskilpad (Kinixys spekii) is 'n skilpad wat in die Limpopoprovinsie, Laeveld en Mpumalanga voorkom. Die skilpad word 17 tot 20 cm lank en weeg tot 1,5 kg. Dit kom redelik algemeen voor. Die skilpad is middelgroot met 'n afgeplatte rugdop wat 'n opvallende skarnier het wat die kruis beskerm. Die skilpad hiberneer in die winter. Hulle vreet bessies, gras, slakke en duisendpote.
Morgan Turner
Morgan Turner (gebore 29 April 1999) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Invincible (2006), Remember Me (2010), en Jumanji: Welcome to the Jungle (2017).
Gedsted
Gedsted is ’n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek in die Vesthimmerland-munisipaliteit. Dit het 981 inwoners (2008).
Alfred Krenz
Alfred Frederic Krenz (1899–1980) was een van die sogenaamde Nuwe Suid-Afrikaanse kunstenaars. Hy was een van ’n aantal Europese kunstenaars wat voor en ná die Tweede Wêreldoorlog na Suid-Afrika geïmmigreer en nuwe idees van die moderne Europese kunsstromings aan die Suid-Afrikaanse publiek bekend gestel het.
Alfred Krenz is in Wene, Oostenryk, gebore waar hy sy kunsopleiding tussen 1916 en 1926 ontvang het. Hy het eers 2 jaar opleiding aan die Kunstgewerbeschule ontvang en later 'n verdere 8 jaar opleiding aan die Weense Akademie vir die Beeldende Kunste. In 1926 het hy die Prix de Rome vir skilderkuns ontvang. Van 1929 tot 1931 het hy onder Amédéé Ozenfant in Parys gestudeer.
Hoewel Krenz eers in 1949 na Suid-Afrika gekom het, het hy reeds in 1939 'n uitstalling in Kaapstad gehou. Voor sy koms hierheen het hy jare lank in Nederland gewerk en gewoon. Hy het hom in Kaapstad gevestig, waar hy 'n kunsskool geopen het. Gedurende sy verblyf in Suid-Afrika het hy voortdurend reise onderneem na Europa, die Amerikas, Haïti, Jamaika, Kuba en Zimbabwe.
Sedert 1960 het hy by verskeie geleenthede in Kaapstad, Johannesburg en Pretoria uitgestal. Hy het ook deelgeneem aan die Van Riebeeckfeestentoonstelling in 1952, die Eeufeestentoonstellings in Bulawayo in 1953, die Venesiese Biënnale in 1956, die Sao Paulo-Biënnale in 1960 en die Sao Paulo-Quadrennales in 1956 en 1960. ’n Retrospektiewe uitstalling van sy werk is ’n paar jaar voor sy dood in 1980 deur die Pretoriase Kunsmuseum aangebied. Krenz het nie net in Suid-Afrika uitgestal nie, maar ook in Wene, Boedapest, Milaan, Genève, Venesië, Curaçao, Amsterdam, Londen en by die Salzburgse Kunstefees in 1958. Die Oostenrykse regering het by die laasgenoemde geleentheid ’n ereprofessoraat aan hom toegeken en in 1967 het die Suid-Afrikaanse Akademie hom met ’n erepenning vir skilderkuns vereer.
Groenklapper
Die groenklapper (Strychnos spinosa) is 'n boom wat voorkom in oop bosveld vanaf die Wes-Kaap tot in Limpopo deur die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal. Buite Suid-Afrika is die spesie inheems in Angola, Benin, Botswana, Burkina Faso, Burundi, Comore-eilande, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Ethiopië, Gambië, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Madagaskar, Malawi, Mali, Mosambiek, Namibië, Niger, Nigerië, Republiek die Kongo, Rwanda, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Soedan, Somalië, Tanzanië, Togo, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Dit het ook 'n geoksiele vorm.
Sinonieme
Daar is 37 sinonieme vir die boom:
Proklamasiedag
Proklamasiedag is die naam van 'n amptelike of nie-amptelike vakansiedag of ander herdenking wat 'n belangrike proklamasie herdenk. In sommige gevalle kan dit die dag van, of die herdenking van 'n monarg se troonbestyging wees. Dit kan ook die onafhanklikheid van 'n land vier, die beëindiging van 'n oorlog, of selfs die bekragtiging van 'n belangrike verdrag.
Voorbeelde
Enkele voorbeelde:
Kevin Rankin (akteur)
Kevin Rankin is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dallas Buyers Club (2013) en Hell or High Water (2016), en in die televisiereekse Breaking Bad (2008) en Claws (2017).
Bushmills
Bushmills is 'n nedersetting aan die noordkus van die Noord-Ierse graafskap Antrim met 'n oorwegend Protestantse bevolking van 1 295 volgens die sensus van 2011. Dit is sowat 60 myl (97 km) van Belfast en 9 myl (14 km) van Coleraine af geleë. Die dorp het sy naam te danke aan die Bushrivier en 'n groot watermeul wat hier in die vroeë 17de eeu opgerig is.
Bushmills word veral verbind met die whiskey-distilleerdery Old Bushmills Distillery, een van die oudstes op die eiland Ierland, en die nabygeleë basaltrotsformasie Giant's Causeway wat deur Unesco as wêrelderfenisterrein gelys is.
Erica Gimpel
Erica Gimpel (gebore 25 Junie 1964) is 'n Amerikaanse aktrise en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente King of New York (1990) en Smoke (1995), en in die televisiereekse Fame (1982) en JAG (1995).
Jan Kees de Jager
Jan Cornelis (Jan Kees) de Jager (gebore 10 Februarie 1969 in Kapelle) is 'n Nederlandse politikus wat aan die politieke party CDA behoort.
Van 22 Februarie 2007 tot 23 Februarie 2010 was hy die adjunk-minister van Finansies in die Balkenende IV-kabinet. Sedert 23 Februarie 2010 was hy die Minister van Finansies in die demissionêre Balkenende IV-kabinet en van 14 Oktober 2010 tot 5 November 2012 was hy die minister van Finansies in die Rutte I-kabinet. Van 17 Junie 2010 tot 14 Oktober 2010 was hy ook 'n lid van die Tweede Kamer.
De Jager het bedryfskunde aan die Universiteit Nyenrode en sosiologiese ekonomie, bedryfsekonomie en in die regte aan die Erasmus Universiteit Rotterdam gestudeer. Van 1992 tot 2007 was hy die direkteur van 'n inligtingstegnologiefirma gewees.
Brakspruit (Doringrivier)
Die Brakspruit is 'n sytak van die Doringrivier sentraal in die Vrystaat in Suid-Afrika.
Brooklyn, New York
Brooklyn is een van die vyf stadsdele (Engels: boroughs) van New York in die Verenigde State van Amerika. Met meer as 2,5 miljoen mense het Brooklyn meer inwoners as enige van die ander stadsdele, hoewel dit die tweede grootste in terme van oppervlakte is. Brooklyn is op die westelike deel van Long Island geleë. Die East River skei dit van Manhattan. Brookyn se enigste landsgebonde grens is met Queens.
Brooklyn is 'n nywerheids- en hawegebied. Dit is bekend as ’n deel van die stad waar mense van baie verskillende rasse woon. Mense van Brooklyn het dikwels ’n sterk aksent wat maklik herkenbaar is.
Geskiedenis
Brooklyn is na 'n Nederlandse dorp, "Breukelen" genoem. Die eerste Europeërs wat hier gewoon het was Nederlanders. Toe hulle daar aangekom het, was daar reeds inheemse Amerikaners, genaamd die Lenape. Die Nederlanders stig die stad in 1634 as 'n deel van die kolonie van die Nuwe Nederland.
Broolyn was 'n onafhanklike stad tot in 1898 toe die inwoners gestem het om by die groter New York aan te sluit. Vandag is Brooklyn 'n tuiste vir mense van verskeie kulture en etniese agtergronde.
Die Brooklyn-brug is 'n bekende landmerk in Brooklyn. Dit oorkruis die East River en verbind Brooklyn met Manhattan. Die grootste brug in New York Stad verbind Brooklyn met Staten-eiland. Brooklyn is een van die bekendste stadsdele van New York.
R560 (Suid-Afrika)
Die R560 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat begin by die R24-provinsiale pad, ongeveer 7 km noord van Magaliesburg, dan noordoos hou, verby die begin van die R563 wat hier afdraai, dan medebeskryf word met die R512 tot waar dit aansluit en eindig met die R104-provinsiale pad, 5 km wes van Hartbeespoort.
Stephen Rannazzisi
Stephen Rannazzisi (gebore 4 Julie 1977) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Paul Blart: Mall Cop (2009) en in die televisiereekse Big Day (2006), Samantha Who? (2007), en The League (2009).
Dubbelbalk-chromis
Die dubbelbalk-chromis (Chromis opercularis) is 'n vis wat wydverspreid in die Indiese Oseaan voorkom asook aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Doublebar chromis.
Identifikasie
Die vis word tot 16 cm lank en is een van die grootste lede van die Chromis genus. Hulle kleurskema verskil volgens geografiese area wat identifikasie bemoeilik. In Suidelike Afrika is die volwasse vis grysblou aan die bokant en geelgrys aan die onderkant terwyl die skubbe swart rante het. Die stertvin is ook ligter van kleur. Dit het egter 'n kenmerkende dubbele swart balk oor die kop.
Die onvolwasse visse is grysblou met 'n heldergeel stert terwyl die agterkante van die dorsale- en analevinne swart is.
Habitat
Hulle leef in kus- en aflandige riwwe in water wat 4 tot 40 m diep is. Die volwasse visse is alleenlopers en die onvolwasse visse kom in klein groepies voor. Hulle verkies leefareas waar daar sterker strominge is en vreet soöplankton.
Gandrup
Gandrup is ’n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek in die Aalborg-munisipaliteit. Dit het 1534 inwoners (2008).
Nadia Turner
Nadia Turner (gebore 11 Januarie 1977) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse American Idol (2002) en ''Comedy Bang! Bang!'' (2012).
Rietbok
Die rietbok (Redunca arundinum) is 'n wildsbok wat in Angola, Zimbabwe, Zambië, Mosambiek en die noordelike dele van Suid-Afrika voorkom. Hulle word veral in digbegroeide rietkolle en grasvleie naby riviere aangetref.
Volwasse rietbokke weeg ongeveer 70 kg en kan gemiddeld 90 cm hoog word. Die rietbok se horings groei met 'n klein draai na buite, sodat dit soos 'n vet "V" op die bok se kop lyk. Die langste aangetekende horinglengte by 'n rietbok is 46 cm. Hulle het kort kwassterte met 'n wit onderkant.
Wanneer 'n rietbok skrik, sal hy 'n skerp fluitgeluid maak en met 'n skommelende beweging weghardloop, kwasstert in die lug, sodat die wit onderkant wys.
Die ooi is 7,5 tot 8 maande dragtig, waarna daar in Augustus of September 'n enkele lammetjie gebore word. Rietbokke het 'n moontlike lewensduur van 9 jaar.
Goue chromis
Identifikasie
Die vis word tot 10 cm lank, die lyf is ovaalvormig en die stertvin gevurk. Die boonste gedeelte van die lyf is goudbruin tot olyfkleurig en word donkerder na agter. Die onderkant is bleek tot wit. Die stertvin het donkerbruin rante. Die visse leef in vlak koraalriwwe in water wat 2 tot 30 m diep is. Hulle vorm groot groepe bokant die rif waar hulle soöplankton vreet.
Leucandra vitrea
Leucandra vitrea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Isotope van seaborgium
Die chemiese element seaborgium (Sg), met ’n atoommassa van ongeveer 263,1182 u, het geen stabiele isotope nie en word dus as ’n radioaktiewe element geklassifiseer. Die 12 isotope is onstabiel en het ’n relatief kort halfleeftyd (die meeste minder as ’n sekonde).
In die natuur kom geen seaborgium voor nie; alle isotope is sinteties in ’n laboratorium berei. Die eerste sintetiese isotoop was 263Sg, in 1974.
Die kortslewende isotoop van seaborgium is 258Sg, met ’n halfleeftyd van ongeveer 3,3 millisekondes. Die langslewende een is 271Sg, met ’n halfleeftyd van 2,4 minute.
Gordon Jump
Gordon Jump (1 April 1932 – 22 September 2003) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Conquest of the Planet of the Apes (1972) en in die televisiereekse Get Smart (1965), Soap (1977), en WKRP in Cincinnati (1978).
Leucandra yuriagensis
Leucandra yuriagensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1933 deur Hozawa.
Koperstreek-universiteit
Die Koperstreek-universiteit (Engels: Copperbelt University, CBU) is een van drie openbare universiteite in Zambië en het in 1987 afgestig van die Universiteit van Zambië (Unza), waarvan dit sedert 1978 'n satellietkampus was. Die instelling het in Ndola ontstaan, maar nadat dit die kampus van die Zambia Institute of Technology in Kitwe bekom het, het die instelling daarheen verskuif.
Die universiteit bestaan uit vier fakulteite, waarvan hy twee by Unza geërf het: die Skool vir Sake- en Nywerheidstudies en die Skool vir Omgewingstudies. Ná die CBU die Tegnologie-instituut in 1989 oorgeneem het, is dit in sy Skool vir Tegnologie omskep. Die Skool vir Bosbou en Houtwetenskap (later herdoop tot die Skool vir Natuurlike Hulpbronne) het in 1995 gevolg.
Meer as 80% van die studente is mans en van die 193 akademiese personeel, was in 2007 net 25 vroue. Nagraadse studente vorm 'n geringe deel van die totaal en net 12% van die personeellede het 'n doktorsgraad, terwyl die meeste (66%) 'n meestersgraad het. Die universiteit het slegs 10 artikels in geakkrediteerde tydskrifte tussen 2004 en 2007 gepubliseer en ook net twee boeke.
Onlangs het die universiteit twee nuwe fakulteite ("skole") bygekry: die Skool vir Wiskunde en Natuurlike Hulpbronne, wat departemente van Biologiese Wetenskap, Chemie, Rekenaarswetenskap, Wiskunde, Fisika en Wiskunde-en-wetenskap-opvoeding insluit, asook 'n skool vir nagraadse studies, wat sodanige studie aanmoedig, koördineer en bande smee met buitelandse navorsingsinstellings.
Van die universiteit se 4 273 studente in 2007, was 3 752 voltyds op die kampus terwyl die res afstandonderrig gekry het. Die meeste kom uit Zambië. Buitelandse studente betaal in sommige gevalle tot twee keer meer om hier te studeer.
R565 (Suid-Afrika)
Die R565 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat 6 km wes van Rustenburg begin waar dit afdraai vanaf die N4-nasionale pad, deur Boshoek gaan, verby Boekenhoutfontein en eindig waar dit aansluit by die R556-streeksroete by Sun City.
Universiteit van Zambië
Die Universiteit van Zambië (Engels: University of Zambia) is Zambië se oudste openbare universiteit en, saam met die Koperstreek-universiteit (Kitwe) en Mulungushi-universiteit (Kabwe) een van net drie universiteite onder staatsbeheer. Die land beskik ook oor vyf privaat universiteite met 'n sesde, Katolieke wat in die vooruitsig gestel word.
Geskiedenis
Reeds vroeg in die jare vyftig het die stigting van 'n universiteit in die destydse Noord-Rhodesië ter sprake gekom, maar ná die Sentraal-Afrikaanse Federasie in 1953 tot stand gekom het, is die idee laat vaar ten gunste van 'n veelrassige universiteit in Salisbury. Eers tien jaar later, toe die federasie ontbind en 'n meerderheidsregering aan die bewind gekom het, het die voorstel ernstige aandag gekry.
Die regering het sir John Lockwood, voormalige vise-kanselier van die Universiteit van Londen, aangestel as voorsitter van 'n kommissie wat die idee moes ondersoek. In sy voorlegging in November 1963 beveel die kommissie eenparig aan dat 'n universiteit in Lusaka wenslik is. Vier maande later is 'n voorlopige raad vir die te stigte universiteit aangewys wat moes toesien dat dit tot stand gebring word. In Julie 1964 het die regering die navorsingsinstituut Rhodes-Livingstone, wat sedert 1938 waardevolle werk op die gebied van sosiale antropologie gedoen het, onder die raad se beheer gebring. Dertien maande later is die Oppenheimer College of Social Service ook ingelyf, toe groot uitbreidings aan die kollege se kampus in John Mbita Road, Ridgeway, Lusaka, reeds onder weg was.
In Oktober 1965 onderteken president Kenneth Kaunda Wet No. 66 van 1965 en toe dit op 12 November 1965 in werking tree, kom die Universiteit van Zambië amptelik tot stand. Die eerste studente is op 17 Maart 1966 geregistreer, toe die eerste klasse op die Ridgeway-kampus begin het. Kaunda is op 12 Julie 1966 ingehuldig as eerste kanselier en die volgende dag lê hy die hoeksteen gelê vir die kampus in die Great East Road.
Die universiteit het met drie fakulteite begin: opvoeding, lettere en sosiale wetenskappe, en natuurwetenskappe. Mettertyd het agt gevolg: regte, ingenieurswese, geneeskunde, landbouwetenskap, mynbou, sake-en-nywerheidstudies, (in Ndola), omgewingstudie, (in Ndola) en veeartsenykunde. Die universiteit het met 312 studente begin en daar is verwag dat die getal studente op sowat 8 000 sou afplat. Toe die Lusaka-kampus uit sy nate bars, is in 1975 besluit Unza sou federaal ontwikkel met die eerste fakulteit wat in 1978 in Ndola open. 'n Afdeling op Solwezi is ook in die vooruitsig gestel. Die nuwe samestellende instelling van Unza is gehuisves op die kampus van die Zambia Institute of Technology in Kitwe, die ander groot stad in die Koperstreek. Die verwagting was dat die instelling nie lank daar sou bly nie en uiteindelik na Ndola, daardie provinsie se hoofstad, sou verskuif.
Die regering het egter op 1 Desember 1987 'n wet uitgevaardig wat die instelling op Ndola omskep het in die Koperstreek-universiteit (Copperbelt University) wat sedertdien onafhanklik is en in sy geheel in Kitwe gesetel is.
Niersteen
Oorsake
Ander soorte nierstene sluit in struwiet (magnesium-, ammonium- en fosfaatbevattende stene), uriensuur, kalsiumfosfaat of sistien (slegs aangetref by mense wat ly aan sistinurië). Die vorming van struwietstene word verbind met die teenwoordigheid van bakterieë wat ureum afbreek, gewoonlik Proteus mirabilis (ook Klebsiella, Serratia, Providencia spesies) wat ureum kan afbreek na ammoniak, wat 'n gunstige omgewing skep vir die vorming van struwiet. 'n Gebrek aan die proteïen kalgranulien word dikwels blameer vir die vorming van kalsiumoksalaatstene.
Simptome
Nierstene is gewoonlik asimptomaties totdat hulle die vloei van urine belemmer. Simptome kan akute pyn in die sy, naarheid en braking, rusteloosheid, dowwe pyn, hematurie en moontlik ook koors as infeksie voorgekom het. Die pyn word dikwels beskryf as van die ergste wat 'n pasiënt kan ervaar. Die pyn kan gewoonlik toegeskryf word aan die teenwoordigheid van die steen in die urienleier en nie soos algemeen geglo word in die urienbuis en laer geslagsdele nie.
Ondersoek en diagnose
Diagnose word gewoonlik uitgevoer op die basis van die ligging en graad van die pyn. Radiologiese skandering word gebruik om die diagnose te bevestig en 'n aantal ander toetse kan gedoen word om te help met die vasstelling van die moontlike oorsaak en die gevolge van die steen. Ultraklankskandering is ook nuttig aangesien dit kan help om die teenwoordigheid van hidronefrose (swelling van die nier wat daarop dui dat die steen die vloei van urine belemmer). Dit sal ook die ongeveer 10% stene aandui wat nie voldoende kalsium bevat om op X-strale raakgesien te word nie.
Die relatiewe digte kalsium maak die nierstene minder deurlaatbaar vir X-strale en kan daarom op die manier opgespoor word. Dit kan opgevolg word deur 'n binne-aarse urogram wat ongeveer 50 ml van 'n spesiale kleurstof behels wat in die bloedstroom ingespuit word en wat deur die niere uitgeskei word. Die digtheid van die stof help om die stene uit te lig op 'n herhaalde X-straalskandering. Die stene kan ook opgespoor word deur 'n retrograde urogram waar 'n soortgelyke kleurstof direk in die urienleieropening in die blaas ingespuit word deur 'n snykundige. Berekende tomogrofie, 'n gespesialiseerde X-straaltegniek, kan by sekere mense (met allergie of nierskade) 'n meer gewenste ondersoektegniek wees. Die meeste soorte nierstene is opspoorbaar met laasgenoemde tegniek.
Ondersoeke wat tipies uitgevoer word sluit in:
Britstown
Britstown is 'n dorp in die Noord-Kaap, Suid-Afrika. Die dorp is in die middel van die Karoo, ongeveer 700 km van beide Kaapstad en Johannesburg geleë. Dit word deur die Emthanjeni Plaaslike Munisipaliteit bestuur, wat onder die Pixley ka Seme-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Niersteen
Behandeling
Stene kleiner as 5 mm sal gewoonlik spontaan uitgeskei word, die oorgrootte meerderheid stene van groter as 6 mm sal egter 'n vorm van ingryping vereis, veral as die steen vassteek en aanhoudende blokkasie en/of infeksie van die urienbuis meebring.
Britstown
Geskiedenis
Die dorp is genoem na Hans Brits wat dr. David Livingstone op een van sy reise na die binneland vergesel het. Daarna het hy besluit om hom te vestig waar die dorp vandag staan. Die dorp is in 1877 gestig nadat 'n groep boere 'n deel van Brits se plaas Gemsbokfontein gekoop het vir dié doel en toestemming by die Ring van Beaufort gekry het om ’n NG gemeente te stig, wat op 25 Januarie 1877 tot stand gekom het. 'n Dorpsraad het in 1890 die administrasie van die dorp by die Nederduitse Gereformeerde Kerk oorgeneem.
Niersteen
Behandeling
Die behandeling van die pyn wat deur nierstene veroorsaak word wissel van land tot land en selfs van geneesheer tot geneesheer, maar kan dikwels binne-aarse medikasie verg (bv. narkotiese- of nie-steroïede anti-inflammatoriese middels) in akute gevalle of in geval van minder ernstige pyn kan soortgelyke medikasie mondelings toegedien word vir buitepasiënte.
In baie gevalle kan nie-indringende uitwendige skokgolflitotripsie gebruik word. Andersins word die een of ander vorm van indringende prosedure vereis; benaderings sluit in ureteroskopiese fragmentasie (of eenvoudige onttrekking in 'n mandjie indien moontlik) deur gebruik te maak van laser, ultraklank of meganiese (pneumaties, skokgolf) vorme van energie om die stene op te breek.
<!-- Moet nog vertaal word Percutaneous nephrolithotomy or open surgery may ultimately be necessary for large or complicated stones or stones which fail other less invasive attempts at treatment.
Britstown
Toerisme
Die Britstown-museum is geleë in die gebou in Raathstraat wat voorheen die Holy Trinity-kerk gehuisves het. Die mees imposante gebou op die dorp is waarskynlik die NG kerk, opgerig as ’n plek van aanbidding in Julie 1894 en vandag nog as sodanig in gebruik. Die gebou is in 1927, toe die gemeente 60 jaar oud was, verbeter en in 1949 opgeknap. Besoekers kan die omliggende Karoolandskap ervaar op talle voetslaanroetes op plase in die omgewing. Interessante argeologiese terreine sluit dié op die plaas Brakwater, Keurfontein, Maritzdam en Omdraaivlei in. Uitstappies om die helder sterre in die Karoohemel te aanskou kan gereël word.
Niersteen
Behandeling
A single study in the USA, at the Mayo Clinic, has suggested that Lithotripsy may increase subsequent incidence of diabetes and hypertension, but it has not been felt warranted to change clinical practice at the clinic.
Secondary Prevention
Preventive strategies include dietary modifications and sometimes also taking drugs with the goal of reducing excretory load on the kidneys:
Certain foods may increase the risk of stones: spinach, rhubarb, chocolate, peanuts, cocoa, tomato juice, grapefruit juice, apple juice, soda (acidic and contains phosphorus), all types of tea, and berries (high levels of oxalate). In the United States, the South has the highest incidence of kidney stones, a region where sweet tea consumption is very common. Other drinks are associated with decreased risk of stones, including wine, lemonade and orange juice, the latter two of which are rich in citrate, a stone inhibitor.
One of the recognized medical therapies for prevention of stones is thiazides, a class of drugs usually thought of as diuretic. These drugs prevent stones through an effect independent of their diuretic properties: they reduce urinary calcium excretion. Nonetheless, their diuretic property does not preclude their efficacy as stone preventive. Sodium restiction is necessary for clinical effect of thiazides, as sodium excess promotes calcium excretion. Though some have said that the effect probably fades after two years or so of therapy (tachyphylaxis), in fact it is only randomized controlled trials lasting 2 years or more that show the effect; there is really no good evidence from studies of calcium metabolism that the thiazide effect does not last indefinitely. Though caffeine does acutely increase urinary calcium excretion, several independent epidemiologic studies have shown that coffee is protective for stones. Measures of food oxalate content have been difficult and issues remain about the proportion of oxalate that is bio-available, versus a proportion that is not absorbed by the intestine. Oxalate-rich foods are usually restricted but no randomized controlled trial of oxalate restriction has been performed to test that hypothesis.
A high protein diet might be partially to blame. Protein from meat and other animal products is broken down into acids. The most available alkaline base to balance the acid from protein is calcium phosphate (hydroxyapatite) from the bones (buffering). The kidney filters the liberated calcium which may then form insoluble crystals (ie, stones) in urine with available oxalate (partly from metabolic processes, partly from diet) or phosphate ions depending on conditions. High protein intake is therefore associated with decreased bone density as well as stones. The acid load is associated with decreased urinary citrate excretion; citrate competes with oxalate for calcium and can thereby prevent stones. One of the simplest fixes in addition to increased fluid intake is to moderate animal protein consumption. However, despite epidemiologic data showing that more protein intake is associated with more stones, randomized controlled trials of protein restriction have not shown reduced stone prevalence. In this regard, it is not just dietary calcium per se that may cause stone formation, but rather the leaching of bone calcium. Some diseases (eg, distal renal tubular acidosis) which cause a chronically acidic state also decrease urinary citrate levels, which is a potent inhibitor of stone formation, and these patients are prone to frequent stone formation.
External links
-->
Henry David Thoreau
Thoreau se boeke, artikels, opstelle, joernale en gedigte tel saam meer as 20 volumes. Tussen sy blywende bydraes was sy skrywes oor natuurgeskiedenis, waarin hy die metodiek en vindings van ekologie voorsien het, en omgewingsgeskiedenis; beide vorms van moderne omgewingskunde.
Hy was sy lewe lank ten gunste van die afskaffing van slawerny en het lesings gegee wat die wette rakende voortvlugtende slawe aangeval het. Hy het die skrywes van Wendell Phillips geprys en ander ondersteuners van die afskaffing van slawerny, soos John Brown, verdedig. Thoreau se filosofie van burgerlike ongehoorsaamheid het die politieke denke en dade van latere figure soos Leo Tolstoi, Mahatma Gandhi en Martin Luther King jr. beïnvloed.
Daar word soms na Thoreau verwys as 'n individualistiese anargis en 'n inspirasie vir ander anargiste. Alhoewel sy skrywes die verbetering, liewer as afskaffing van regering aanbeveel, mik die genoemde verbeterings na regeringloosheid: "Die beste regering is een wat geensins regeer nie en wanneer mense daarop voorbereid is, sal dit die soort regering wees wat hulle sal hê".
Tennis
Tennis is 'n spel wat deur 2 spelers (enkels) of 2 spanne met 2 lede elk (dubbels) gespeel word. Spelers gebruik 'n gesnaarde raket om 'n hol rubberbal wat met vilt oortrek is oor die net na die opponente te slaan.
Tennis het in Europa ontstaan in die laat-19de eeu. Tennis het eers deur die Engelssprekende wêreld versprei, veral onder dié van hoër klas. Tennis is deesdae 'n Olimpiese sport en word deur alle klasse en alle ouderdomsgroepe dwarsoor die wêreld gespeel.
Behalwe vir die aanneming van die valbylpot (tie-breaker) in die 1970's, het meeste reëls merkwaardig dieselfde gebly sedert die 1890's. Saam met die miljoene spelers, volg miljoene mense ook die spel as toeskouers, veral die vier Grand Slam toernooie: Australiese Ope, Roland Garros, Wimbledon, en die VSA Ope.
Geskiedenis
'n Aantal balspele wat vermoedelik uit die Grieks-Romeinse Oudheid dateer, is sedert die Middeleeue deur die Wes-Europese adellikes beoefen. 'n Bal wat met hare gevul was, is met die handpalm (Frans: paume), 'n raket of ŉ kolf (Arabies: rahat = "hand palm") wat gesnaar was, oor 'n net geslaan. Dit het aanleiding gegee tot die Franse benaming jeu de paume.
Die naam wat die Engelse aan hulle variasie van die spel gegee het, naamlik real tennis, dui waarskynlik op die Franse uitroep "tenez" ("daar kom dit"), wat destyds tydens die afslaan aan 'n teenstander geskree is. Die vorm van tennis is binnenshuis gespeel totdat 'n rubberbal omstreeks die middel van die 19e eeu vir die spel begin gebruik is. Hierdeur is die spelmoontlikhede uitgebrei en daar is toe ook begin om tennis as 'n buitemuurse sport te beoefen.
Tennis was tot na die Tweede Wêreldoorlog net rykmansvermaak, maar het daarna as ŉ binnenshuise sowel as buitelugsport gewild geraak. Die grondlegger van moderne tennis ("lawn tennis" genoem omdat dit op grasbane gespeel is). was die Brit maj. Walter Wingfield, wat in 1874 die patent verkry het op die spel wat hy sphairistikè genoem het (Grieks sphaira = " bal"). Reeds in die vorige jaar het hy 'n boek met reëls vir die spel gepubliseer, maar aanvanklik het dit geen eenvormigheid in die beoefening van die spel meegebring nie.
Vaste reëls is eers in 1880 deur die Marylebone Cricket Club en die All-England Croquet Club (in 1869 gestig) opgestel. Laasgenoemde het in 1875 een van sy kroukie bane (houtballe word in die spel met 'n hamer deur hoepels geslaan) vir tennis laat inrig en 2 jaar later die eerste tenniskampioenskap in die Londense voorstad Wimbledon georganiseer. In die stadium het die klub die woorde and Lawn Tennis by sy naam gevoeg. Die jaarlikse All-England Championships by Wimbledon is in 1884 ook vir vroue oopgestel en het sedertdien sinoniem met tennis geword.
Die spel het gou ook buite Groot-Brittanje gewild geraak, eers in die VSA en Australië en later op die Wes-Europese vasteland. Hoewel daar vroeër 'n duidelike onderskeid tussen amateurs en beroepspelers gemaak is, speel almal teenswoordig in dieselfde toernooie. Daar is geen amptelike wêreldkampioenskap nie, maar die jaarlikse Wimbledon-toernooi (vir individue) en die Davisbeker-wedstryde (vir spanne) word as die vernaamste tennisbyeenkomste beskou. Tennis is teenswoordig saam met atletiek en sokker die gewildste sportsoort ter wêreld.
Die baan
Tennis word op 'n reghoekige plat oppervlak, gewoonlik gras, klei of beton en/of asfalt gespeel. Die baan is 23,77 m (78 voet) lank en 8,23 m (27 voet) breed vir enkels, en 10,97 m (35,99 voet) breed vir dubbels. Ekstra spasie word om die baan benodig vir spelers om balle in te hardloop. 'n Net strek oor die volle breedte van die baan, parallel met die agterlyn en verdeel die baan in twee gelyke dele. Die net is 1,07 m (3 voet 6 duim) hoog langs die kante en 914 mm (3 voet) in die middel.
Lyne
Die lyne wat oor die breedte van die baan loop word die agterlyne genoem (verste terug) terwyl die dienlyn oor die middel loop (tussen die net en agterlyn). Die kort merke op die agterlyne word die middelmerke genoem. Die buitenste lyne oor die lengte van die baan word die dubbelskantlyne genoem.
Die lyn dui die speeloppervlak vir dubbels aan. Die binnelyne oor die lengte van die baan word die enkelkantlyne genoem en dui die speeloppervlak vir enkels aan. Die lyn oor die middel aan spelerskant word die dienlyn genoem omdat die dien gelewer moet word in die area tussen die dienlyn en die net aan die ontvanger se kant. Die lyn wat die dienlyn in twee blokke deel word die middellyn genoem.
Die blokke word die dienblokke genoem; afhangend van 'n speler se posisie sal hy poog om die bal in een van die blokke te slaan wanneer gedien word. 'n Bal is uit indien dit nie met die eerste bons binne die regte dienblok val nie. Al die lyne moet 2 duim breed wees, terwyl die agterlyn tot 5 duim breed kan wees. Indien die bal tydens spel op die wit lyn bons, is dit nog steeds in, anders as by rugby.
Die spel
Tenniswedstryde bestaan uit die dubbelspel vir onderskeidelik mans en vroue, die gemengde dubbelspel en die enkelspel, waarin slegs spelers van dieselfde geslag teen mekaar te staan kom. 'n Wedstryd word oor 3 of 5 stelle (vir mans) beslis, en 'n stel word gewen deur die speler (of paar) wat eerste 6 potte wen met 'n voorsprong van minstens 2 potte.
'n Pot word gewen deur die speler wat die eerste 4 punte aanteken; die puntetelling geskied egter nie numeries nie, maar word in die volgorde 15- 30- 40-pot toegeken. Indien een van die spelers geen punte in 'n pot behaal nie, staan dit as 'n strooppot bekend. Indien die telling gelykop is op 40 punte elk ("deuce", volgens die Frans deux a jouer), word die pot gewen deur die speler wat daarna 'n voorsprong van 2 punte behaal.
Wanneer die eerste punt (voordeel aan die afslaner of ontvanger) verval, is die telling weer gelykop. Aangesien die reël van 'n 2-pot-voorsprong tot eindelose lang wedstryde kan lei, is die uitkloppot of gelykbreker in 1970 ingestel. Met die pottelling op 6-elk, slaan die speler wat in die 12de pot gedien het, in die 13de pot eerste af. Daarna slaan elke speler om die beurt 2 keer al.
Die speler wat die eerste 7 punte (in die geval numeries getel) behaal met 'n voorsprong van 2 punte, wen die uitkloppot. Wedstryde word deur 'n skeidsregter beheer, wat by beroepstoernooie bygestaan word deur lynregters wat beslis of die bal binne of buite die speelgebied grondgevat het. Wanneer die bal tydens ŉ afslaan die net raak voordat dit in die regte speelhok beland, word die bal oorafgeslaan. Die spel begin met 'n afslaan, wat in elke pot deur 'n ander speler waargeneem word.
In die sarsie houe wat na die afslaan volg, word 'n punt behaal as 'n teenstander die bal foutief terugslaan, dit wil sê buite die baan (op die lyn is nie foutief nie) of teen die net vas. 'n Verskeidenheid van houe kan met die voorhand (aan die kant van die arm waarmee die bal geslaan word) of met die handrug (aan die teenoorgestelde kant) uitgevoer word, maar daar is ook spelers wat met albei hande slaan of die raket in sowel die linker- as die regterhand kan vashou.