cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fidjiaanse nasionale rugbyspan
Toenemende internasionale kontak
Ná ’n eenmaandse toer deur Nieu-Seeland met ’n gemengde rekord (onder andere ’n gelykop en ’n nederlaag teen die Nieu-Seelandse Maori) het aan die einde van die jaar 1970 die tweede toer na Europa en Noord-Amerika gevolg, waartydens 13 van die 16 wedstryde in Engeland gespeel is. Op 24 Oktober het die Fidjiane in Newcastle upon Tyne ’n verrassing behaal, toe hulle die Barbarians met 29–9 verneder het. Hierdie prestasie is veral noemenswaardig aangesien die Barbarians amper net nasionale spelers van die boonste rakke op die veld gesit het. Tydens die toere van 1972 en 1976 het hulle vier deels naelskraapse nederlae teen die Wallabies behaal. In teenstelling met die Australiërs het die Nieu-Seelanders in 1974 wedstryde teen die Fidjiane nie as toetswedstryde erken nie, maar nietemin het die All Blacks ná hul toer na Australië na Suva vertrek om vir die eerste keer teen die Fidjiaanse nasionale span te speel. Die gaste het die wedstryd op 11 Junie net met groot moeite naelskraap 14–13 gewen. Die Fidjiane het op 15 Augustus 1977 een van die grootste verrassings nog behaal, toe die Britse Leeus op hul pad huis toe van hul driemaandse toer na Nieu-Seeland ’n tussenhalte in Fidji gemaak het en voor ’n opgewonde skare van 20 000 met 21–25 verslaan is.
Tydens die Suid-Stille Oseaan-spele 1979 in Suva het Fidji in die eindstryd teen Tonga met 3–6 verloor en die silwermedalje verower. In 1980 was daar twee premières: Italië het Fidji besoek (en is met 16–3 geklop) en die Fidjiane het hul eerste toer na Suid-Amerika onderneem; die hoogtepunte was die eerste twee toetswedstryde teen die Argentynse nasionale span wat Fidji albei verloor het. In 1982 het die nuwe, jaarlikse Stille Oseaan-drienasiestoernooi gereelde wedstryde aan die drie voorste Stille Oseaan-rugbylande besorg; in 1983 het Fidji dié toernooi vir die eerste keer beklink. In dieselfde jaar het hulle tydens die Suid-Stille Oseaan-spele met die goue medalje weggestap. Dit was ook hul laaste deelname aan dié toernooi, aangesien die klasverskil met die meeste ander deelnemers te groot was: Byvoorbeeld het hulle Niue met 120–4 verneder, tot op hede hul hoogste oorwinning. Tydens die toer na Europa gedurende herfs 1985 het Fidji in sy eerste toetswedstryd teen Wallis gespeel, wat die gasheer oortuigend met 40–3 gewen het. Daarteenoor was hul eerste wedstryd teen Ierland (wat nie as ’n toetswedstryd erken is nie) meer gebalanseerd en die Fidjiane het in Dublin naelskraap met 15–16 verloor. Die hoogtepunt van die jaar 1986 was die eerste besoek van die Walliesers aan Fidji wat die gaste met 22–15 gewen het.
Eerste deelname aan rugbywêreldbekertoernooie
Weens hul voortgesette goeie prestasies teen sterker geagte spanne was Fidji in 1987 een van die 16 lande wat deur die Internasionale Rugbyraad (IRR; nou Wêreldrugby) uitgenooi is om aan die eerste rugbywêreldbekertoernooi in 1987 in Australië en Nieu-Seeland deel te neem. Daarmee het gepaard gegaan die Fidjiaanse beheerliggaam se aansluiting by die voorheen redelik eksklusiewe IRR, waarvolgens amper alle wedstryde met die tradisionele rugbylande as toetswedstryde erken is. Tydens die Rugbywêreldbeker het Fidji Argentinië in die poelfase geklop (met 28–9), maar ook twee nederlae teen Nieu-Seeland (met 13–74) en Italië (met 15–18) gely. Aangesien by gelyke punte vir die kwarteindstrydkwalifisering die aantal drieë gedruk belangrik was, en nie soos in die huidige formaat die punteverskil nie, het die Fidjiane bo Italië en Argentinië die tweede plek gehaal en tot die kwarteindrondte gevorder. In die kwarteindstryd het hulle teen Frankryk met 16–31 verloor.
Benewens die jaarlikse Stille Oseaan-drienasiestoernooi het hulle in die daaropvolgende jare ook ’n aantal toere onderneem. Onder andere het Fidji vir die eerste keer teen Engeland, Skotland en Japan te staan gekom. Die Rugbywêreldbeker 1991, wat deur die destydse Vyfnasies aangebied is, het vir Fidji teleurstellend verloop: Hulle het in aldrie hul poelwedstryde teen Kanada (met 3–13), Frankryk (met 9–33) en Roemenië (met 15–17) verloor, waardeur hulle die laaste plek ingeneem het.
Gedurende die vroeë 1990’s het die span ernstig gesukkel en suksesse was maar skaars. Weens sy laaste plek tydens die Rugbywêreldbeker 1991 moes Fidji aan die rugbywêreldbekerkwalifisering deelneem. Gedurende die uitspeelwedstryde wat uit ’n tuis- en wegwedstryd teen Tonga bestaan het, het hulle met ’n totale telling van 26–34 die Rugbywêreldbeker 1995 in Suid-Afrika misgeloop. Nadat die IRR in Augustus 1995 al die beperkinge rakende spelersbetaling opgehef en daarmee die professionele tydperk van die rugbyspel ingelui het, was dit vir Fidji en die ander Stille Oseaan-eilandstate terselfdertyd vloek én seën. Aan die een kant kon die nasionale span professionele spelers insluit wat oorwegend by klubs in Nieu-Seeland, Australië, Europa en Japan gespeel het. Aan die ander kant het die FRU altyd met die risiko gesit dat hierdie spelers meer as drie jaar oorsee gebly het en volgens die IRR se woonplekreël deur die onderskeie beheerliggame gekeur kon word, waarvolgens hulle nie meer vir die nasionale span beskikbaar was nie. Buitendien het die finansieel sterk mededingers die plaaslike liga erg verswak. Ná jare sonder sukses het die beheerliggaam met die heropbou van die nasionale span begin, maar die prestasies was aanvanklik min gesaai. Byvoorbeeld het ’n toer vir ses wedstryde gedurende herfs 1995 na Wallis en Ierland in ses nederlae geëindig. ’n Kort toer gedurende die somer van 1996 deur Nieu-Seeland en Suid-Afrika het beter verloop, en die hoogtepunt was die eerste toetswedstryd teen die Springbokke op Loftus op 2 Julie. Fidji het die toets met 18–43 verloor, maar hulle kon drie dae later as troosprys die Blou Bulle, een van die sterkste provinsiale spanne, met 44–37 klop.
Vestiging naby die wêreldklas
In 2001 het Fidji die laaste Stille Oseaanrand Rugbykampioenskap beklink, nadat hulle in die eindstryd in Tokio Samoa met 28–17 geklop het. Die Stille Oseaan-drienasies in 2002 het terselfdertyd as rugbywêreldbekerkwalifisering gedien. Fidji en Samoa het hul toernooiplekke met drie oorwinnings en ’n gelykop elk bespreek, bowendien het Fidji danksy sy beter punteverskil dié toernooi gewen. As gevolg van die wêreldwyd toenemende professionalisering en die afnemende beskikbaarheid van spelers het die tradisionele rugbytoere uit die amateurtydperk eindelik verdwyn. Fidji het sy laaste rugbytoer in Augustus 2003 onderneem en na Suid-Amerika getoer. Tydens die daaropvolgende Rugbywêreldbeker 2003 in Australië het die Fidjiane in die groepfase die Verenigde State (met 19–18) en Japan (met 41–13) geklop, maar hulle het teen Skotland (met 20–22) en Frankryk (met 18–61) verloor. Vervolgens het hulle met hul derde plek die kwarteindrondte misgeloop.
In 2002 was die FRU een van die stigtingslede van die Stille Oseaan-eilande Rugbyalliansie wat die doelwit gehad het om die samewerking tussen die Stille Oseaan-rugbylande te verbeter. In 2004 het die lede die gesamentlike keurspan Stille Oseaan-eilanders byeengeroep, wat volgens die Britse en Ierse Leeus se voorbeeld al om die twee jaar pleks van die onderskeidelike nasionale span ’n aantal toetswedstryde teen die vername rugbylande gespeel het. Op mediumtermyn sou dié span homself vir ’n moontlike uitbreiding van die Super 12 of die Drienasiesreeks beskikbaar stel. In altesaam elf wedstryde het hulle agt nederlae gely en drie oorwinnings aangeteken. In 2009 het die Samoaanse beheerliggaam die alliansie verlaat, aangesien hulle glo naas die sportiewe ook nie in die finansiële doelwitte geslaag het nie. Sedertdien het die Stille Oseaan-eilanders ondanks verskeie herlewingspogings nie meer byeengekom nie. Nes die ander Stille Oseaan-rugbylande het Fidji toenemend gebuk gegaan onder die feit dat die beste spelers kontrakte by oorsese klubs onderteken het en vervolgens van hul onderskeie klubs afhanklik was. Dit en ander nadele het daartoe gelei dat die beheerliggame van Fidji, Samoa en Tonga in 2000 die kontinentale beheerliggaam Vereniging van Oseaniese Rugbyunies (Federation of Oceania Rugby Unions, FORU; nou Oseanië Rugby) van stapel gestuur het. Die FORU het vir ’n medebeslissingsreg by die IRR se uitvoerende raad aangeklop en dit is in 2004 toegestaan. Die meer as ’n dosyn lede moet egter twee setels deel en word dus steeds erg benadeel teenoor die “groot” rugbylande.
Tydens die 2005-midjaarrugbytoetsreeks het Fidji weg teen Nieu-Seeland met 0–91 hul ergste nederlaag nog gely; die in Fidji gebore All Black Sitiveni Sivivatu, wat volgens die woonplekreël gekeur is, het met vier drieë die meeste punte aangeteken. Ses weke later het die Fidjiane vir die rugbywêreldbeker gekwalifiseer. In 2006 is die vorige Stille Oseaan-drienasies met die nuwe Stille Oseaan-nasiesbeker vervang. Tydens die eerste toernooi het die FRU vyf spelers vir die res van die jaar geskors, nadat hulle in Japan dronk in ’n bakleiery betrokke was.
Die 2007-midjaarrugbytoetsreeks het as voorbereiding op die rugbywêreldbeker gedien. Vir dié toernooi kon die Fidjiane nie op hul beste spelers staat maak nie, aangesien hulle deur hul klubs nie beskikbaar gestel is nie. Erg verswak is hulle weg deur die Wallabies met 0–49 geklop. Tydens die Rugbywêreldbeker 2007 in Frankryk het Fidji weer oor alle spelers beskik. In die groepfase het hulle twee oorwinnings teen Japan (met 35–31) en Kanada (met 29–16) aangeteken. Vir die wedstryd teen Australië het die hoofafrigter ’n aantal sleutelspelers laat rus, waardeur die 12–55-nederlaag geen verrassing was nie. Die volstomspan het in die wedstryd Wallis oorheers en in ’n tot die eindfluitjie noue wedstryd ’n verrassende oorwinning met 38–34 aangeteken. Daarmee het hulle vir die eerste keer sedert 1987 die kwarteindrondte gehaal. Hulle is egter deur die latere kampioen Suid-Afrika met 37–20 geklop. Met hul kwarteindrondtedeelname het hulle regstreeks vir die daaropvolgende rugbywêreldbeker gekwalifiseer.
Nadat hulle tydens die eerste drie Stille Oseaan-nasiesbekertoernooie onderpresteer het, het die Fidjiane tydens die 2009-toernooi die tweede plek behaal en hulle is net deur die Junior All Blacks, die Nieu-Seelandse tweede span, verbygesteek. In 2010 het hulle weer as naaswenner geëindig, dié keer na Japan, wat ’n beter punteverskil gehad het. In dieselfde jaar is hulle in toetswedstryde deur Australië en Frankryk maklik verslaan. Daarteenoor het hulle in November 2010 in Cardiff teen die Walliesers in ’n verrassende 16–16-gelykop gespeel. Tydens die Rugbywêreldbeker 2011 in Nieu-Seeland is die Fidjiane in ’n sterk groep geloot. In hul eerste wedstryd het hulle Namibië met 49–25 geklop, maar in die ander drie wedstryde het hulle swak nederlae gely: met 3–49 teen Suid-Afrika, met 7–27 teen Samoa en met 0–66 teen Wallis.
Geleidelike suksesse
Ná hul tweede plek in 2012 het Fidji tydens die Stille Oseaan-nasiesbeker 2013 vir die eerste keer die titel gewen. Daarteenoor het hulle al hul toetswedstryde teen vlak-een-spanne verloor. Een rede hiervoor was die spelers se gebrek aan dissipline. Byvoorbeeld het die Fidjiane in November 2013 in Cremona teen Italië vyf geel kaarte gesien. Hoewel hulle met tye net elf pleks van 15 spelers op die veld gehad het, was die nederlaag met 31–37 nogal naelskraap. Sewe maande later het hulle in Suva met ’n 25–14-oorwinning wraak geneem. Tydens die rugbywêreldbekerkwalifisering in dieselfde maand was ’n maklike 108–6-oorwinning teen die Cookeilande genoeg. Tydens die Stille Oseaan-nasiesbeker 2015 het die Fidjiane hul tweede titel gewen; in die eindstryd in die Kanadese stad Burnaby het hulle Samoa met 39–29 geklop. Soos vier jaar voorheen is Fidji tydens die Rugbywêreldbeker 2015 in ’n “doodsgroep” geloot. Die openingswedstryd op die Londense Twickenham-stadion teen die gasheer Engeland het soos verwag in ’n 11–35-nederlaag geëindig. Ná twee verdere nederlae teen Australië (met 13–28) en Wallis (met 13–23) het Fidji reeds die kwarteindrondte misgeloop; hul maklike oorwinning teen Uruguay met 47–15 was nie meer van belang nie.
Sowel in 2020 as in 2021 is die Stille Oseaan-nasiesbekertoernooi weens die wêreldwye Covid-19-pandemie afgelas. Pleks daarvan is Fidji vir die Herfsnasiesbeker in November 2020 na Groot-Brittanje genooi. Weens ’n aantal besmettings het die span al die groepwedstryde misgeloop en hulle is as nederlae geag. Hulle kon net in die wedstryd om die sewende plek speel en het met 38–24 teen Georgië gewen.
Aan die begin van 2022 het Wêreldrugby ’n nuwe reël geïmplementeer wat vir die Stille Oseaan-eilandstate as baie voordelig beskou word. Hiervolgens kan nasionale spelers van ’n “groot” rugbylande na ’n ander land oorskakel, ongeag die aantal toetswedstryde wat tot dusver gespeel is. Hiervoor moes 36 maande verloop het sedert die laaste toetswedstryd en die speler moet in die betrokke land gebore wees; ’n oorskakeling is ook moontlik met ’n ouer of grootouer wat daar gebore is. Volgens verwagtinge sal talle spelers met ’n Fidjiaanse, Samoaanse of Tongaanse herkoms tydens die Rugbywêreldbeker 2023 vir hul oorspronklike land kan speel.
Kleure, embleem en bynaam
Fidji speel tradisioneel in ’n wit trui met swart kleuraksente, wit broeke en swart-wit-gestreepte sokkies. Hul alternatiewe trui is swart met wit kleuraksente, wit broeke en wit sokkies met swart bane.
Die huidige truiverskaffer is sedert 2021 Nike en die truiborg is sedert 2018 Fiji Airways. Die beheerliggaam se kenteken verskyn op die regterbors, die truiverskaffer se kenteken links en die borgkenteken in die middel.
Die beheerliggaam Fidjiaanse Rugbyunie se kenteken toon ’n palmboom in wit voor ’n gestileerde rugbybal met ’n swart fraiing en die belettering Fiji Rugby daaronder. Die nasionale span se bynaam is Flying Fijians (“Vlieënde Fidjiane”).
Die Cibi
Voor elke wedstryd voer die span ’n Cibi (Fidjiaans: [ˈðimbi]) genoemde oorlogsdans uit om die opponent te intimideer en hulself aan te moedig. Dit is tydens die 1939-toer na Nieu-Seeland vir die eerste keer gedans om die bekende Haka van die All Blacks en ander Nieu-Seelandse keurspanne (in dié geval die Nieu-Seelandse Maori) met ’n ekwivalent te beantwoord. Ratu Sir George Cakobau, die destydse spankaptein, het Ratu Bola, die opperhoof van die krygerstam Navusaradave in die provinsie Ba, versoek om vir die nasionale span ’n nuwe oorlogsdans te bedink.
* soos ’n waarskuwing uitgespreek
Tuisstadions
Fidji se tuisstadion is die ANZ Nasionale stadion in die hoofstad Suva wat in 1951 opgerig is. Ná opknappings in 1978/79 en 2012 het dit ’n kapasiteit van 15 000. Hier is tot dusver sowat driekwart van Fidji se tuiswedstryde aangebied. ’n Ander belangrike stadion is die Churchillpark in Lautoka wat sedert 1954 gereeld gebruik word. Enkele wedstryde is ook op die Prince Charles Park in Nadi gespeel.
Toetswedstryde
Fidji het 177 van sy 347 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 51,01%. Fidji se statistieke in toetswedstryde teen alle lande, in alfabetiese volgorde, is soos volg (korrek in Augustus 2023):
Wêreldbekerrekord
Fidji het tot dusver aan amper elke rugbywêreldbekertoernooi deelgeneem, met uitsondering van die Rugbywêreldbeker 1995 in Suid-Afrika. Hul beste prestasie tot dusver was hul vordering tot die kwarteindrondte in 1987 en 2007.
Stille Oseaan-drienasies
Die Stille Oseaan-drienasies was van 1982 tot 2005 die tradisionele jaarlikse toernooi tussen die drie Stille Oseaan-rugbylande Fidji, Samoa en Tonga. Hulle het die toernooi elf keer gewen.
Stille Oseaanrand Rugbykampioenskap
Fidji het drie keer aan die Stille Oseaanrand Rugbykampioenskap deelgeneem en die laaste toernooi gewen.
Suid-Stille Oseaan-spele
Fidji het vyf keer aan die Suid-Stille Oseaan-spele se rugbytoernooi deelgeneem en drie keer gewen.
Huidige span
Die volgende spelers het die Fidjiaanse span gevorm tydens die Stille Oseaan-nasiesbeker 2023:
Bekende spelers
Een voormalige Fidjiaanse speler is vir sy uitstekende prestasie in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem:
Spelerstatistieke
(Korrek teen: Augustus 2023)
Afrigters
Fidji het in 1954 met William Goodsir sy eerste afrigter benoem. Sedert 2020 dien die Nieu-Seelander Vern Cotter as Fidjiaanse hoofafrigter.
Hangklip-vuurtoring
Die Hangklip-vuurtoring is by Hangklip op die oostelike punt van Valsbaai in Kaapstad, Suid-Afrika geleë.
Die vuurtoring, wat van gewapende beton gemaak is, is 22 meter hoog. Dit is in 1960 binne vyf of ses dae voltooi. Die toring is geoutomatiseer en onbeman en word van Groenpunt af beheer.
Roman Rock-vuurtoring
Roman Rock-vuurtoring is 'n vuurtoring op 'n rots in Valsbaai by die ingang van die Simonstadse hawe. Dit is die enigste vuurtoring in Suid-Afrika wat op 'n rots in die see gebou is. Die rots is tydens hooggety heeltemal onder die see.
Die vuurtoring is op 16 September 1861 in gebruik geneem nadat Joseph Nourse aan die sekretaris-generaal van die vloot in Londen geskryf het oor die belangrikheid daarvan om iets te doen vir die beveiliging van Britse skepe wat soms by Simonstad kom vasmeer het. Alhoewel die witgeverfde gietyster-vuurtoring in Engeland voorafvervaardig is, het die oprigting steeds vier jaar geduur. Die vuurtoring is in 1919 ten volle geoutomatiseer en word sedertdien nie meer beman nie.
Drie Reines
duimnael|190px|Die Drie Reines.
Die Drie Reines (Chinees: 三清, Sanqing) is die drie-eenheid van Taoïsme, die drie belangrikste gode in die panteon. Hulle word beskou as reine manifestasies van die Tao en die oorsprong van alle redelike wesens. Volgens die geskrif Daodejing het "die Tao Een voortgebring, Een het Twee voortgebring, Twee het Drie voortgebring en Drie het Alle dinge voortgebring".
Die Drie Reines is: Yuanshi Tianzun, Lingbao Tianzun en Daode Tianzun. Elkeen verteenwoordig ’n godheid en ’n hemel. Yuanshi heers oor die eerste hemel, Yu-Qing, wat in die Jadeberge geleë is. Die ingang na hierdie hemel heet die Goue Deur. Lingbao regeer oor die hemel Shang-Qing en Daode oor Tai-Qing. Die drie word dikwels as oueres op trone voorgestel.
ABC-eilande
Die ABC-eilande (Nederlands: ABC-eilanden, Engels: ABC Islands, Papiaments: Islanan ABC) is 'n versamelnaam vir die Nederlandse eilande Aruba, Bonaire en Curaçao. Aruba en Curaçao is saam met Sint Maarten outonome lande in die Koninkryk der Nederlande, terwyl Bonaire tot Karibies Nederland behoort. Die ABC-eilande is in die suide van die Karibiese See net noord van die kus van Venezuela geleë.
Bosbokrand Plaaslike Munisipaliteit
Die Bosbokrand Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in Mpumalanga, Suid-Afrika.
Drie Reines
Skole van Taoïstiese denke het om elk van hierdie drie godhede ontwikkel. Taoïstiese alchemie was ’n groot deel van dié skole, want elkeen van die Drie Reines verteenwoordig een van die drie noodsaaklike dele van die liggaam: jing, qi en shen. Die vergadering van al drie Reines het gelei tot die terugkeer na die Tao.
Aangesien die Drie Reines manifestasies van hemelse oerenergie is, is hulle vormloos. Om hul rol in die Skepping te illustreer, word hulle egter as bejaarde gode uitgebeeld in die drie basiese kleure waarvan alle kleure afkomstig is: rooi, blou en geel. Elkeen hou ’n goddelike voorwerp vas wat met hul taak verbind word. Yuanshi Tianzun word gewoonlik uitgebeeld met ’n pêrel, wat dui op sy rol as die skepper van die heelal uit chaos. Lingbao Tianzun se septer verteenwoordig gesag: Die tweede fase van die Skepping was waar die jang van die jin geskei is en die Wet van Dinge ingestel is. Lingbao Tianzun het toe sy plek links van Yuanshi Tianzun ingeneem. Later, toe alles klaar was, het Daode Tianzun sy plek regs ingeneem, met die waaier wat die voltooiing van die Skepping simboliseer, asook die verspreiding van die Tao na alle mense.
ABC-eilande
Aruba het op 1 Januarie 1986 'n outonome land in die Koninkryk der Nederlande geword en die eilande Bonaire en Curaçao het tot 2010 deel van die Nederlandse Antille uitgemaak. Sedert 1 Januarie 2011 is die Amerikaanse dollar die geldeenheid op Bonaire.
Geskiedenis
Volgens betwiste briewe van Amerigo Vespucci, is die ABC-eilande die eerste keer verken deur een van die kapteins van Christopher Columbus, Alonso de Ojeda, wat in 1499 op Curaçao geland het. Na bewering het hy die eilande Las islas de los Gigantes of Eilande van die Reuse genoem vanweë die inheemse inwoners, die Caiquetio-Indiane. Die eerste bevestigde Europese verkenning was deur Amerigo Vespucci, wie se kartograaf Juan de la Cosa die eilande eerste beskryf het. Teen 1527 het die Spaanse 'n regering gestig en Katolisisme op die eilande gevestig.
In 1634 het Nederland met Spanje oor die beheer van die eilande geveg. Die Nederlanders het gewen (hoewel Spanje hulle wel weer hewin het maar dit weer laat vaar het omdat dit van weinig waarde was) en die eilande is toe deur Nederland geadministreer. Die Nederlandse Wes-Indiese Kompanjie het die gebiede ontwikkel en 'n groot hawe in Curaçao gebou. Die afskaffing van die slawehandel in 1863 het 'n verwoestende uitwerking op hul ekonomieë gehad, hoewel die ekonomie herleef het toe ruolie in die vroeë 20ste eeu in Venezuela ontdek is, en die eilande groot olieraffinaderye geword het.
Vanaf 1815 tot 1954 het die drie eilande bekend gestaan as die Kolonie van Curaçao en Afhanklike Gebiede. Hierdie kolonie het op verskillende tye ook die Nederland Suriname en Sint Eustatius en Afhanklike Gebiede ingesluit. In 1954 het die ABC-eilande deel geword van die Nederlandse Antille, wat aan hulle politieke outonomie in die Koninkryk van die Nederland gegee het. In 1986 onttrek Aruba van die Nederlandse Antille en word hy 'n aparte land binne die koninkryk. Na die ontbinding van die Nederlandse Antille op 10 Oktober 2010 het Curaçao 'n soortgelyke status as Aruba verwerf. Bonaire het 'n spesiale munisipaliteit van Nederland geword, hoewel hy sy status as 'n oorsese gebied van die Europese Unie behou.
Politiek
Aruba en Curaçao is outonome lande van die Koninkryk van Nederland, wat hul eie parlement en premier het. Bonaire is 'n 'spesiale munisipaliteit' van Nederland, onderworpe aan die Nederlandse reg.
Aruba, Bonaire en Curaçao is al drie die grondwetlike eilande van die Europese Unie, wat beteken dat hulle tot spesiale gebiede van die lidstaat behoort. Burgers van hierdie eilande het 'n Europese paspoort en kan stem oor die verkiesing vir die Europese parlement. Hulle is egter nie lid van die Schengen-ooreenkoms van die Europese Unie nie.
Raymond Williams
Raymond Henry Williams (31 Augustus 1921 – 26 Januarie 1988) was 'n Walliese Marxistiese teoretikus, akademikus, romanskrywer en kritikus. Hy was 'n invloedryke figuur binne die Nuwe Linkses (New Left) en in die wyer kultuur. Sy geskrifte oor politiek, kultuur, die massamedia en literatuur het 'n beduidende bydrae gelewer tot die Marxistiese kritiek op kultuur en kunste. Sowat 750 000 eksemplare van sy boeke het alleen in Britse uitgawes verkoop en daar is baie vertalings beskikbaar. Sy werk het die grondslag gelê vir die veld van kulturele studies en die kulturele materialistiese benadering.
Vroeë lewe
Williams is in Llanfihangel Crucorney, naby Abergavenny, Wallis gebore. Williams was die seun van 'n spoorwegwerker in 'n dorp waar al die spoorwegwerkers vir die Arbeidersparty gestem het, terwyl die kleinboere vir die Liberale Party gestem het. Dit was nie 'n Wallies-sprekende area nie; en hy het dit as "verengels in the 1840s" beskryf. Daar was egter 'n sterk Walliese identiteit. "Daar was 'n grap oor sy familie wat die rondte gedoen het, nl. dat sy familie met die Noormanne oorgekom het, en daar geantwoord is:" Hoe vind jy dit hier? ".
Williams het die King Henry VIII Grammar skool by Abergavenny bygewoon. Sy tienerjare is oorskadu deur die opkoms van Nazis en die dreigement van oorlog. Hy was 14 jaar oud toe die Spaanse Burgeroorlog uitgebreek het, en was by wyse van sy lidmaatskap van die plaaslike Left Book Club bewus oor wat aan't gebeur was. Hy noem ook die Italiaanse inval in Abessinië (Ethiopië) en Edgar Snow se Red Star Over China, oorspronklik gepubliseer in Brittanje deur die Left Book Club, as invloede. Hy was in hierdie tyd 'n ondersteuner van die Volkebond. Hy het 'n Volkebond-georganiseerde jeugkonferensie in Genève in 1937 bygewoon. Op pad terug het sy groep Parys besoek en na die Sowjetpaviljoen by die Internasionale Uitstalling gegaan. Daar het hy 'n kopie van die Kommunistiese Manifes gekoop en Karl Marx vir die eerste keer gelees.
Universiteit opleiding
Williams het Trinity College, Cambridge, bygewoon waar hy by die Kommunistiese Party van Groot-Brittanje aangesluit het. Saam met Eric Hobsbawm het hy die taak gekry om 'n pamflet van die Kommunistiese Party te skryf oor die Russies-Finse Oorlog. Hy sê in (Politics and Letters) dat hulle "die opdrag gegee was, as synde persone wat vinnig kon skryf, vanuit die historiese materiaal wat aan hulle gegee is. Jy was dikwels in die posisie om oor onderwerpe te skryf waarvan jy nie veel weet nie." Teen daardie tyd was die Britse regering gretig om Finland te ondersteun in sy oorlog teen die Sowjetunie, terwyl die land ook in 'n oorlog met Nazi-Duitsland betrokke was.
Tweede Wêreldoorlog
Williams het sy opvoeding onderbreek om in die Tweede Wêreldoorlog te dien. In die winter van 1940 het hy by die Britse weermag aangesluit, maar in Cambridge gebly om in Junie 1941, dieselfde maand wat Duitsland die Sowjetunie ingeval het, te skryf. Die aansluiting by die weermag was destyds teen die Kommunistiese Party se beleid. Volgens Williams het sy lidmaatskap in die Kommunistiese Party verval sonder dat hy ooit formeel bedank het.
Toe Williams by die weermag aangesluit het, was hy toegewys aan die seinkorps, wat die tipiese toewysing vir universiteitsgraduandi was. Hy het aanvanklike opleiding in militêre kommunikasie ontvang, maar is toe toe gestuur na artillerie en anti-tenkwapens. Hy is in 1941–1945 as geskik vir 'n offisiersrol beskou en het as offisier in die Anti-Tenk Regiment van die Guards Armoured Division gedien, wat na die Normandië Landings (D-Dag) aan vroeë gevegte deelgeneem het in Normandië. In Politics and Letters skryf hy; "Ek dink nie dat die ineengestrengelde chaos van die Normandiese gevegte ooit aangeteken is nie." Hy het bevel gehad van 'n eenheid van vier tenks, en maak melding daarvan dat hy kontak verloor het met twee van hulle tydens die stryd teen die Waffen-SS se Panzer magte in die Bocage. Hy het nooit uitgevind wat met hulle gebeur het nie, as gevolg van die onttrekking van die troepe.
Williams was deel van die gevegte van Normandië in 1944 en ook België, Nederland en Duitsland in 1945, waar hy betrokke was by die bevryding van een van die kleiner Nazi-konsentrasiekampe, welke later gebruik was om SS-offisiere aan te hou. Hy was geskok om uit te vind dat nie net militêre teikens en dokke deur die Royal Air Force gebombardeer is nie, maar soos hulle later vertel was, ook Hamburg self.
Nagraadse onderwys en vroeë publikasies
Williams het sy M. A van Trinity College, Cambridge, in 1946 ontvang en het vir verskeie jare as 'n dosent in volwasse onderwys aan die Universiteit van Oxford gedien. In 1946 het hy Politics and Letters gestig, 'n joernaal wat hy tot 1948 saam met Clifford Collins en Wolf Mankowitz bestuur. Williams het in 1950 Reading and Criticism gepubliseer. In 1951 is hy deur die weermag as reservis opgeroep om in die Koreaanse oorlog te veg. Hy het geweier om te gaan, en het as 'n gewetensbeswaarde geregistreer.
Geïnspireer deur T. S. Eliot se 1948-publikasie Notes towards the Definition of Culture, het Williams die konsep van kultuur begin verken. Hy het aanvanklik Eliot se argument gedeel dat die konsep na vore getree het tydens die Industriële Rewolusie, wat in sy essay The Idea of Culture verskyn het. Dit het aanleiding tot sy suksesvolle boek, Culture and Society, wat in 1958 gepubliseer is, gegee. Dit is in 1961 deur The Long Revolution gevolg. Williams se geskrifte was deur die Nuwe Linkses (New Left) opgeneem en het 'n wye leserspubliek bereik. Hy was ook bekend as 'n gereelde boekresensent vir Manchester se The Guardian koerant. Sy jare in volwasse onderwys was 'n belangrike ervaring en Williams was altyd ietwat van 'n buitestaander aan die Universiteit van Cambridge. Toe hy gevra word om by te dra tot 'n boek genaamd My Cambridge, het hy sy essay begin deur te sê: "Dit was nooit my Cambridge nie; dit was van die begin af duidelik."
Akademiese loopbaan
Williams was op grond van sy werk genooi om in 1961 na Cambridge terug te keer, waar hy 'n lid van Jesus College geword het, uiteindelik die eerste Leser (1967–1974) geword het, en toe professor van drama (1974–1983) was. Hy was 'n besoekende professor in politieke wetenskap aan die Stanford Universiteit in 1973, 'n ervaring wat in sy steeds nuttige boek Television: Technology and Cultural Form (1974) gebruik is. As 'n toegewyde sosialis was hy besonders geïnteresseerd in die verhoudings tussen taal, letterkunde en samelewing, en het baie boeke, essays en artikels oor hierdie en ander kwessies gepubliseer. Onder die belangrikste is The Country and the City (1973), waarin hoofstukke oor literatuur afgewissel word met hoofstukke oor sosiale geskiedenis. Sy bondig-geskrewe Marxism and Literature (1977) is hoofsaaklik vir spesialiste in die vakgebied bedoel, maar sit ook sy eie benadering tot kultuurstudie, wat hy kulturele materialisme genoem het, uit. Hierdie boek was gedeeltelik 'n reaksie op strukturalisme in literatuurstudie sowel as druk op Williams om 'n meer teoretiese standpunt te handhaaf, nl. dat humanistiese Marxisme gebaseer is op on-ondersoekte aannames oor lewenservaring. Hy maak baie gebruik van Antonio Gramsci, alhoewel die boek uniek aan Williams is en geskryf is in sy eie kenmerkende stem. Vir 'n meer toeganklike weergawe, kan Culture (1981/1982) geraadpleeg word, waarin belangrike argumente oor kulturele sosiologie ontwikkel word, en wat hy gehoop "'n nuwe hoof-dissipline sal word". In die Amerikaanse uitgawe identifiseer Bruce Robbins hierdie boek as "'n implisiete self -kritiek" van Williams se vroeëre idees, en 'n basis waarop " die opposisie van die kritiek in 'n permanent gefragmenteerde samelewing gekonseptualiseer kan word."
Woordeskat
Williams was bekommerd oor die veranderende betekenisse van die woordeskat wat gebruik word in die bespreking en bestudering van kultuur. Hy het begin met die woord kultuur self, en sy aantekeninge oor sestig moeilike, maar beduidende woorde sou as aanhangsel in Culture and Society in 1958 gepubliseer geword het. Dit was nie moontlik nie, en so is 'n uitgebreide weergawe gedoen, met notas en kort essays wat as Keywords in 1976 gepubliseer word. Woorde wat ingesluit is, sluit "Estetiese", "Bourgeois", "Kultuur", "Hegemonie", "Isms", "Organies", "Romanties", "Status", "Geweld" en "Werk" in. 'n Hersiene weergawe in 1983 het een en twintig nuwe woorde bygevoeg, waaronder "Anargisme", "Ekologie", "Bevryding" en "Seks". Williams het geskryf dat die Oxford Engelse Woordeboek "hoofsaaklik filologies en etimologies is," terwyl sy werk oor "betekenisse en kontekste" was. In 1981 publiseer Williams Culture, waarin die term uitgebreide bespreking gegee word. Hier word dit omskryf as "'n besondere betekenisvolle stelsel". Die publikasie word ondersteun deur hoofstukke wat "die middele van kulturele produksie en die proses van kulturele reproduksie", bespreek.
Holm Park
Holm Park is 'n sokkerstadion in Armagh, Noord-Ierland. Dit is die tuisstadion van Armagh City FC. Die stadion kan 3 000 toeskouers akkomoder.
Raymond Williams
Debat
Williams skryf krities oor Marshall McLuhan se geskrifte oor tegnologie en samelewing. Dit is die agtergrond van die hoofstuk in Television: Technology and Cultural Form (1974) genaamd "The Technology and the Society". Daarin verdedig Williams sy visies teen die tegnologiese determinisme, met die klem op hoe die sosialisme 'n voordeel bo die tegnologie het wanneer dit kom by die ontwikkeling van menslike prosesse. In sy woorde is, "Determinisme 'n werklik maatskaplike proses, maar nooit (soos in sommige teologiese en Marxistiese weergawes) … 'n totaal beheerde, totaal voorspelbare reeks van oorsake nie. In teenstelling daarmee, is die werklikheid van determinasie die stel van grense en die uitoefening van druk binne veranderlike sosiale praktyke wat diep geraak word, maar nooit noodwendig beheer word nie."
Sy boek oor Modern Tragedy kan gelees word as 'n reaksie op The Death of Tragedy deur die konserwatiewe literêre kritikus George Steiner. Later was Williams geïnteresseerd in die werk van Pierre Bourdieu, hoewel hy gesê het dat laasgenoemde te pessimisties was ten opsigte van die moontlikhede vir sosiale verandering.
Laaste jare
Teen die 1970's was Williams 'n Plaid Cymru-lid en 'n Walliese nasionalis. Hy het in 1983 in Cambridge afgetree en sy laaste jare in Saffron Walden deurgebring. Terwyl hy daar was, het hy Loyalties geskryf, 'n roman oor 'n fiktiewe groep radikale uit die hoër klas wat hulle na die Kommunisme van die 1930's begeef.
Williams werk ook aan People of the Black Mountains, 'n eksperimentele geskiedkundige werk oor mense wat geleef het of wat rondom die Black Mountains (Wallies: Y Mynyddoedd Duon) gewoon het, te wete die deel van Wallis waar hy vandaan kom. Dit word vertel deur 'n reeks terugflitse van 'n gewone man in die moderne tyd, wat op soek is na sy oupa wat nie van 'n staptog in die heuwels teruggekeer het nie. In die werk word die streek op verbeeldingryke wyse voorgestel soos dit was, en soos dit kon gewees het. Die verhaal begin in die Paleolitikum, en was bedoel om na die moderne tyd te strek. Hy het dit tot in die Middeleeue voltooi toe hy in 1988 dood is. Die boek is voorberei vir publikasie deur sy vrou, Joy Williams, en toe in twee volumes gepubliseer, saam met 'n naskrif wat 'n beskrywing gee van hoe die oorblywende werk daar sou uitgesien het. Byna al die stories is in getikte formaat voltooi, en oor die algemeen gereeld hersien deur die skrywer. Slegs "The Comet" was onvolledig gelaat en benodig 'n paar klein toevoegings tot 'n deurlopende verhaal.
Die Raymond Williams Society is in 1989 gestig om intellektuele en politieke projekte te ondersteun en te ontwikkel in gebiede wat breedweg verband hou met Williams se werk. Die Vereniging, Key Words: A Journal of Cultural Materialism, wat "toegewyd is aan die ontwikkeling van die tradisie van kulturele materialisme", bestaan sedert 1998. Die Raymond Williams Centre for Recovery Research is in 1995 by die Nottingham Trent Universiteit geopen. Die Raymond Williams Foundation (RWF) ondersteun aktiwiteite in volwasse onderwys. 'n Samewerkende navorsingsprojek oor Williams se ondersoek na kulturele sleutelwoorde, bekend as die "Keywords Project", is in 2006 gestig en word ondersteun deur Jesus College, Universiteit van Cambridge en die Universiteit van Pittsburgh. Soortgelyke projekte oor Williams se nalatenskap sluit in New Keywords: A Revised Vocabulary of Culture and Society, geredigeer deur die kulurele-studies kenners Tony Bennett, Lawrence Grossberg, en Meaghan Morris, wat deur Bruce Burgett en Glenn Hendler uitgegee word.
Literêre en kulturele studies
(Routledge classics ed.). London: Routledge. ISBN 978-0-415-31456-5. - Vertaal in Chinees, Italiaans, Koreans en Sweeds.
Walnut Creek CDROM
Walnut Creek CDROM (Walnut Creek, Kalifornië, VSA) was 'n vroeë verskaffer van freeware, shareware en gratis sagteware op CD-ROM's. Die maatskappy is in Augustus 1991 gestig deur Bob Bruce en was een van die eerste kommersiële verspreiders van vrye sagteware op CD-ROM's. Die maatskappy vervaardig honderde titels op CD-ROM's, en was die besigste FTP-werf op die internet (ftp.cdrom.com) vir baie jare.
In die vroeë jare was van die gewildste produkte, Simtel shareware vir MS-DOS, CICA Shareware vir Microsoft Windows (nou die WinSite argiewe), en die Aminet argiewe vir die Amiga. In Januarie 1996 is 'n versameling van 350 tekste bekend gemaak uit Project Gutenberg, een van die eerste gepubliseer eBook versamelings.
Vanaf sy ontstaan in 1993, het Walnut Creek 'n noue verhouding met die FreeBSD Unix-agtige projek ('n oopbron bedryfstelsel) ontwikkel. Die maatskappy het FreeBSD op CD-ROM bekend gemaak; dit versprei deur FTP; werknemers van die FreeBSD projek, stigters Jordanië Hubbard en David Greenman, aangestel; FreeBSD op hul bedieners hardloop; FreeBSD konferensies geborg en het FreeBSD boeke gepubliseer — waaronder "The Complete FreeBSD" een van hulle was. Teen 1997 was FreeBSD die mees suksesvolste produk van Walnut Creek — volgens Bruce. Vanaf 1995 was Walnut Creek ook die amptelike uitgewer van Slackware Linux.
Hoe meer gebruikers toegang tot 'n hoë spoed internet verbindings gekry het, het die aanvraag vir sagteware op fisiese media dramaties afgeneem. Walnut Creek het ook bekendheid verwerf vir die  gids, wat die standaard verspreiding sentrum was vir die gemodifiseerde Doom-enjin gemeenskap.
Die maatskappy het saamgesmelt met Berkeley Software Design Inc (BSDI) in 2000, om meer te fokus in ingenieurswese pogings op die soortgelyke FreeBSD en BSD/OS bedryfstelsels. Kort daarna het BSDI, Telenet System Solutions Inc oorgeneem — 'n internet-infrastruktuur bediener en verskaffer.
Die sagteware bates van BSDI (FreeBSD, Slackware, BSD/OS) is deur Wind River Systems verwerf in 2001, en die res van die maatskappy herdoop no iXsystems.
Kort daarna het Wind Rivier Systems die borgskap van Slackware gegooi[5], terwyl die FreeBSD eenheid vervreem was as 'n aparte entiteit in 2002, met in nuwe naam, FreeBSD Mall, Inc..
iXsystems se bediener maatskappy was in 2002 oorgeneem deur Offmyserver, wat later weer teruggegaan het na die iXsystems naam in 2005. In Februarie 2007 het iXsystems, FreeBSD Mall verwerf.
Walnut Creek CDROM se webwerf adres, www.cdrom.com, neem gebruikers nou na Simtel.net.
Jack Kirk
Jack Kirk (19 Februarie 1895 – 13 September 1948) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mark of the Spur (1932), Code of the Prairie (1944), Sheriff of Cimarron (1945), en Corpus Christi Bandits (1945).
Alfonso X
Alfonso X (Toledo, 23 November 1221- Sevilla, 4 April 1284), Koning van Kastilië (1252-1284) en León en keiser van die Heilige Romeinse Ryk (1267-1272), ook bekend as El Sabio (Die Geleerde), sluit in die jaar 1265 die Christelike verowering van Andalusië af. Met die ondersteuning van die Emir van Granada bevestig hy sy heerskappy oor die Guadalquivirvallei en poog om Marokko te beset.
In 1267 word hy tot keiser van die Romeins-Duitse Ryk verkies, tog besoek hy Duitsland nooit en kan sodoende hierdie titel nie bevestig nie. Met die verkiesing van Rudolf van Habsburg tot nuwe keiser word hy gedwing om afstand van die troon te doen.
Alfonso is voortdurend lastig geval deur die More en adellikes. Die Huis van Lara kom in 1270 in opstand teen sy heerskappy en eis die afskaffing van 'n aantal belastings en dienste. Die rebellie word eers na vyf jaar onderdruk. Na die dood van sy oudste seun en troonopvolger Ferdinand van La Cerda in 1275 eis sy jongste seun Sancho die erfdeel. As gevolg is die koninkryk in twee partye verdeel. Die Cortes van Valladolid besluit om Alfonso af te sit, terwyl die Cortes van Sevilla Sancho as 'n rebel beskou.
Alfonso staan veral bekend vir sy groot belangstelling in die letterkunde, wetenskap en regspraak. Hy het verskeie Hebreeuse en Arabiese geskrifte oor godsdienstige, sterrekundige en astrologiese onderwerpe vertaal in Latyn. Hy bevorder die uitbou van die Kastiliaanse taal as nuwe skryftaal om Latyn te vervang. Hy het onder andere ook verskeie oosterse Alchemie geskrifte laat vertaal in Kastiliaans deur Joodse vertalers.
Alfonso gee die aanleiding vir die eerste amptelike Spaanse geskiedskrywing, nooi digters en troebadoers na sy hof uit en begin ook self om 'n aantal gedigte te skryf. Sy vernaamste versameling van godsdienstige werke is die Cantigas de Santa Maria, wat uit 427 himnes ter ere van Maria bestaan. Hy is verder bekend vir Die Boek van Skaak, die opstel van die beroemde wetboek "Libro de las leyes" asook sy bevordering en bydrae tot filosofie en astronomie.
IPod
iPod is 'n tipe draagbare mediaspeler wat deur Apple ontwerp en versprei word. Die iPod-projek is in Oktober 2001 van stapel gestuur. Daar is tans 'n verskeidenheid iPod-produkte: die oorspronklike hardeskyfgebaseerde iPod classic, die iPod touch (wat soortgelyk is aan die iPhone, die iPod nano wat ook video's kan speel, en die skermlose iPod shuffle. Vorige produkte sluit in die iPod mini wat deur die iPod nano verplaas is, en die iPod photo wat in die huidige iPods geïntegreer is. Die iPod classic-modelle stoor multimedia op 'n interne hardeskyf, terwyl al die ander modelle flash geheue gebruik sodat die produk in 'n kleiner grootte beskikbaar kan wees. Net soos vele ander digitale draagbare musiekspelers, kan iPods ook gebruik word om soos 'n groot USB-geheuestaaf te funksioneer deurdat enige soort data daarop gestoor kan word.
Cradock-4
Die Cradock-4 verwys na die groep van vier anti-apartheidsaktiviste wat in Junie 1985 deur die Suid-Afrikaanse Veiligheidspolisie ontvoer, gemartel en vermoor is. Die naam verwys na Cradock, 'n dorp in die Oos-Kaap, Suid-Afrika, waarvan al vier oorledenes afkomstig was. Twee aparte ondersoeke na die gebeure is geloods, en alhoewel die veiligheidsmagte skuldig bevind is ná die tweede ondersoek, is geen individue verantwoordelik gehou vir die slagting nie.
Op 27 Junie 1985, is Matthew Goniwe, Fort Calata, Sparrow Mkonto en Sicelo Mhlauli deur veiligheidspolisie voorgekeer net buite Port Elizabeth, waar hulle onderweg was terug van 'n vergadering van die United Democratic Front (UDF). Die vier mans was klaarblyklik op die veiligheidspolisie se geheime lys van persone wat ondersoek is vir deelname aan anti-apartheidsveldtogte in die Cradock-omgewing. Die polisie het die vier ondervra, gemartel en vermoor, waarna hul liggame aan die brand gesteek is.
Agtergrond
Verskeie gebeure oor etlike jare het gelei tot die Cradock-4-voorval.
1983
In 1983 is die Cradock-jeugvereniging (CRADOYA) gestig, met Goniwe as voorsitter en Calata as sektretaris. Die burgerorganisasie het hom beywer om die hoë huur, soos voorgestel deur die Oos-Kaapse administrasie, teen te staan. In Mei 1983 roep Goniwe 'n munisipale vergadering byeen om te beplan hoe die gemeenskap die hoë huur teen te werk. Die resultaat was die stigting van die Cradock-inwonersvereniging, bekend onder die Engelse akroniem CRADORA (Cradock Residents’ Association). As gevolg van druk deur die vereniging teen die huurstelsel, is die huur verlaag. Ná die stigting van die UDF op 20 Augustus 1983 word CRADORA by die vereniging gaffilieer.
1984
Die gemeenskap het op 3 Februarie 1984 ter ondersteuning van Goniwe met 'n skoolboikot in Cradock begin, wat na die omliggende gebiede uitgebrei het en uiteindelik 15 maande geduur het. Op 6 Maart 1984 is Goniwe aangestel as landelike organiseerder van die UDF. Goniwe en Calata se politieke verhoudinge lei daartoe dat die veiligheidspolisie, onder leiding van die nuutverplaaste majoor Eric Winter, drastieser stappe neem om op hul bedrywighede te spioeneer. Die stappe sluit in dat sy foonoproepe gemonitor word asook dat 'n sogenaamde tamatie, 'n elektroniese inluisterapparaat, alreeds in Februarie 1984 aangevra en goedgekeur is deur die Suid-Afrikaanse Polisie, en in Goniwe se huis te Quinastraat 44, Cradock, geplant is.
Op 23 Maart 1984 is alle vergaderings van beide die CRADORA en CRADOYA verban, wat tot onrus in die gebied gelei het. Alhowel die onluste onderdruk is, het die destydse Minister van Finansies, Barend du Plessis, tydens 'n sitting van die Staatsveiligheidsraad voorgestel dat Goniwe en Calata “verwyder” word. Op 30 Maart 1984 word Goniwe, Calata en Mbulelo Goniwe ('n neef van Goniwe), gearresteer kragtens artikel 28 van die Veiligheidswet. Madoda Jacobs, 'n hoofseun van die Lingelihle High School en stigter van die Lingelehle-studente-organisasie, asook 'n leier in beide COSAS en CRADOYA, is alreeds twee dae tevore in hegtenis geneem. 31 Maart 1984 kondig die destydse Minister van Wet en Orde, Louis le Grange, aan dat alle vergaderings vir 'n periode van drie maande verban word. Dit lei tot verdere spanning en onluste in die Lingelihle-woonbuurt, wat daartoe lei dat die Suid-Afrikaanse Polisie en die Suid-Afrikaanse Weermag op 27 Mei 1984 intree en die woonbuurt afsluit.
Ter herdenking van die Soweto-opstand, wat in 1976 plaasgevind het, word 'n beroep op die gemeenskap gedoen om alle besighede wat deur wit mense besit word, te boikot. Tydens die voorval is meer as 200 persone aangekla van onder meer brandstigting, skade aan sakepersele en die bywoning van onwettige byeenkomste. In Augustus van 1984 word 'n sewedaagse boikot suksesvol gereël teen die aanhouding van die leiers. Op 10 Okotber 1984 word die aangehoudenes vrygelaat. In Desember 1984 doen Goniwe 'n beroep op die gemeenskap om die boikot op aankope by besighede van wit mense voort te sit, wat lei tot die sogenaamde “Swart Kersfees”. Op 17 Desember 1984 versoek CRADORA, onder leiding van Goniwe, dat die Lingelihle-dorpsraadlede bedank.
1985
Op 4 Januarie 1985 bedank die lede van die Lingelihle-dorpsraad as gevolg van intimidasie deur CRADORA. In dié tyd is daar ook samesprekings tussen Goniwe en Dane O’Grady, die derde sekretaris van die Amerikaanse Ambassade, waartydens die skoolboikot bespreek is. Intussen het CRADORA verskeie vergaderings belê met die streeksbestuurder van die Departement van Onderwys en Opleiding, Giinther Merbold, met die doel dat Goniwe in sy pos herstel word. Alhoewel die saak as afgehandel en gesluit beskou was, is dit weer geopen en is daar as deel van die bespreking met Goniwe ooreengekom om 'n spesiale vergadering aan te vra sodat Goniwe die gemeenskap kan toespreek met die oog op die terugkeer van skoliere na skole, dus die afskaffing van die skoolboikot ná vyftien maande.
Goniwe se politieke invloed het toegeneem en aanleiding gegee tot die sogenaamde “G-Plan” oftewel “Goniwe se plan”. Die plan het ingelsuit die vorming van straatkomitees waar die 17 000 inwoners van die gemeenskap verdeel is in sewe sones. Veertig aktiviste is afgevaardig om in elk van die sones vergaderings te hou waartydens beamptes verkies is. Die plan is deur die UDF as 'n bloudruk beskou en in ander streke toegepas. In Junie 1985 het die ondersoek na die politieke bedrywighede van Goniwe, Mbulelo Goniwe, Calata en Jacobs verskerp. Mbulelo het bevestig dat die vier in dié tyd deur die staat geteiken is.
Begrafnis
Op 20 Julie 1985 is 'n begrafnis vir Goniwe, Calata, Mhlauli en Mkonto op Cradock gehou. Die massabegrafnis is deur duisende mense bygewoon en verskeie toesprake is gehou, onder andere deur Beyers Naudé, Allan Boesak, Molly Blackburn en Steve Tshwete. 'n Boodskap deur die president van die ANC, Oliver Tambo, is ook voorgelees. Op dieselfde dag het president P.W. Botha 'n nasionale noodtoestand afgekondig.