cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Haliclona porosa
Haliclona porosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Pistool
'n Pistool is 'n handwapen, meer spesifiek een met die kamer deel van die sy loop, hoewel die twee terme in algemene gebruik dikwels uitruilbaar gebruik word. Die Engelse woord Pistol is in vanafongeveer 1570 gebruik, toe vroeë handwapens in Europa vervaardig is, en is afgelei van die Middel-Franse pistolet (c. 1550), wat 'n klein vuurwapen of mes beteken. In die omgangstaal word die woord "pistool" dikwels gebruik om enige soort handwapen te beskryf, insluitend rewolwers (wat 'n enkele loop en 'n aparte silinder het wat verskeie kamers huisves) en die sakgrootte derringers (wat dikwels meerlopig is).
Haliclona porosa
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1864 deur Duchassaing & Michelotti.
Presidentstraat-sinagoge
Die eerste Joodse erediens in Johannesburg is blykbaar in die winkel van ene Weinstein gehou op die hoek van Mark- en Harrisonstraat. Die eerste diens die heilige dae in 1887 is in die oorspronklike Randklub in Commissionerstraat deur rabbi Joel Rabinowitz waargeneem.
Kort daarna, in 1888/’89, is die Presidentstraat-sinagoge opgerig. Dit was een van die eerste baksteengeboue in die ontluikende Goudstad en is ontwerp deur Arthur Reid & Robert McCowat en gebou deur ene Rowe. E. Mendelsohn het die hoeksteen op 24 September 1889 gelê, maar die datum daarop was blykbaar November 1888. Toe dit voltooi is, het Johannesburg se Joodse bevolking sowat 100 getel. Die sinagoge het suid op Presidentstraat gefront en was tussen Kruis- en Von Brandisstraat. Dis in Maart 1926 verkoop.
Pistool
Terminologie
In teenstelling met moderne omgangstaal, is die term tegnies sinoniem met enige handwapentipe, insluitend alle rewolwers en derringers. VK/Commonwealth gebruik, byvoorbeeld, maak gewoonlik nie onderskeid nie, veral wanneer die terme deur die weermag gebruik word. Byvoorbeeld, die amptelike benaming van die Webley Mk VI-rewolwer was "Pistool, Rewolwer, Webley, No. 1 Mk VI". In teenstelling met die Merriam-Webster-definisie, beskryf die Oxford English Dictionary ('n beskrywende woordeboek) "pistool" as "'n klein vuurwapen wat ontwerp is om in een hand gehou te word", wat soortgelyk is aan die Webster-definisie vir "handwapen"; en "rewolwer" as "'n pistool met wentelkamers wat dit moontlik maak om verskeie skote te skiet sonder om te herlaai", gee sy oorspronklike vorm as "draaipistool".
Cadillac CTS
Die Cadillac CTS (Catera Touring Sedan) is 'n middelslag luukse motor wat van 2003 tot 2019 oor drie generasies deur General Motors vervaardig en bemark is. Histories was dit soortgelyk aan motors op die kompakte luukse spektrum geprys; maar dit was nog altyd na aan sy middelgrootte mededingers. Die derde generasie ding regstreeks met die middelslag luukse motors mee. Aanvanklik slegs as 'n 4-deur-sedan op die GM Sigma-platform beskikbaar, het GM die tweede generasie CTS in drie bakstyle aangebied: 4-deur-sedan, 2-deur-koepee en 5-deur-sportwa wat ook die Sigma-platform gebruik - en die derde generasie is slegs as 'n sedan aangebied, met 'n gestrekte weergawe van die GM Alpha-platform.
Wayne Cherry en Kip Wasenko het die buitekant van die eerste generasie CTS ontwerp, wat die produksiedebuut van 'n ontwerptaal (bemark as "Art and Science") merk wat die eerste keer op die Evoq-konsepmotor gesien is. Bob Boniface en Robin Krieg het die buitekant van die derde generasie CTS ontwerp.
CTS-V
Die Cadillac CTS-V is 'n hoëprestasie-weergawe van die Cadillac CTS. Die CTS-V-reeks sluit drie bakstyle in, wat almal 'n stootstang OHK V-8-enjin en 'n sport-ingestelde vering het. Die vierdeur CTS-V-sedan is in 2004 bekendgestel, en die CTS-V-sportwa en koepee is in 2010 vir die 2011-modeljaar bekendgestel. Die sedan ding mee in die Noord-Amerikaanse verbruikersmark teen ander hoëprestasie luukse sedans en "eggo" hul kwaliteit, maar is 'n meer bekostigbare opsie as mededingers soos die Audi RS6, BMW M5 en Mercedes E63 AMG.
Die tweede generasie CTS-V sedan, koepee en stasiewa is tot 2014 verkoop, gelyktydig met die derde generasie standaard sedan, totdat die derde generasie CTS-V gereed was. Die motor is in 2019 gestaak en deur die CT5–V Blackwing vervang.
Eerste generasie (2003)
Die CTS-sedan, wat vroeg in 2002 as 'n 2003-model bekendgestel is, is gebou op GM se nuwe agterwielaangedrewe Sigma-platform en het 'n volledig onafhanklike vering gehad. Dit was die eerste Cadillac wat met 'n handratkas sedert die 1988 Cimarron aangebied is. Die CTS is ontwerp as 'n plaasvervanger vir die Opel-gebaseerde Catera. Wayne Cherry en Kip Wasenko het die buitekant van die eerste generasie CTS ontwerp en hierdie voertuig was die produksiedebuut van die "Art and Science" -ontwerptaal wat die eerste keer op die Evoq-konsepmotor gesien is. CTS-voertuie word by GM se Lansing Grand River Assembly in Lansing, Michigan, gebou.
Oorspronklik aangedryf deur 'n 3,2-L LA3 V6 wat 164 kW lewer, het die CTS in 2004 'n opgedateerde 3,6-L DOHC V6 met veranderlike kleptydreëling as opsie ontvang, wat 190 kW en 342 N⋅m se wringkrag gelewer het. Die 3,2-L-enjin is in 2005 uit produksie geneem, toe 'n nuwe 2,8-L-weergawe van die DOHC V6 in 'n intreevlakweergawe van die CTS verskyn het. In Europa het die 2,8 L die vorige intreevlak-2,6 L-enjin vervang.
Die CTS is oorspronklik aangebied met óf GM se interne vyfgang 5L40-E outomatiese ratkas óf 'n vyfgang Getrag 260 handratkas. Vir die 2005-modeljaar is die Getrag met 'n Aisin AY-6 sesgang vervang.
Wostotsjnoje (Astrachan-oblast)
Wostotsjnoje (Russies: Восточное) is 'n dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Ikrjanoje Plaaslike Munisipaliteit van die gelyknamige rajon behoort. Soos baie ander nedersettings in Ikrjanoje-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë.
Cadillac CTS
Eerste generasie (2003)
In 2004 het GM die CTS-V bekendgestel, 'n hoëverrigting-weergawe van die CTS wat bedoel was om mee te ding met luukse prestasie-sedans soos die BMW M3/M5, Audi S4/S6, en Mercedes-Benz C- en E-klas AMG's. Die 2004 en 2005 CTS-V's was toegerus met die 5,7L LS6 V-8 (298 kW teen 6 000 rpm, 536 N⋅m teen 4 800 rpm), 'n Tremec T56 6-gang ratkas, 14" skywe met Brembo 4-suierremknypers voor en agter, vering-opgraderings (hoër veertempo's, stywer teenrolstawe, sesspeeknawe, en twee beskikbare demperpakkette), en subtiele buitekant veranderinge. Soos die LS6 uitgefaseer is, het die 2006 en 2007 CTS-V's die 6,0L LS2 V-8 ontvang, wat dieselfde krag- en wringkraggraderings gedra het (met 'n piekwringkrag wat 400 rpm gouer inskop).
Wostotsjnoje (Astrachan-oblast)
Geskiedenis
Die dorpie is in die 1930's deur Kalmikiese setlaars gestig en het oorspronklik die naam Kisin of Kisin-Sjarboerbja gehad. Ná die deportasie van Kalmikiërs deur die Sowjetregering het die dorpie sy huidige naam, Wostotsjnoje, gekry. Dit kom van die Russiese byvoeglike naamwoord wat "oostelik" beteken.
Cadillac CTS
Eerste generasie (2003)
'n Prototipe eerste generasie CTS-stasiewa is ontwerp, maar is nooit in produksie gebring nie.
Wostotsjnoje (Astrachan-oblast)
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Wostotsjnoje 767 inwoners gehad. Etniese Kasakke, Russe en Kalmikiërs vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Cadillac CTS
Onderstel
Die eerste generasie CTS-V is gebaseer op dieselfde agterwielaangedrewe GM Sigma-platform as die basismodel CTS. Die gebruik van 'n V8-enjin het 'n unieke enjinwieg vereis wat van die basis CTS V6 verskil. Groter anti-rol stawe en groter skokke is ook bygevoeg. Die veertempo is aansienlik verhoog. Die 2006-2007-opdatering het ook 'n sterker agterewenaar en halfas-ontwerp ingesluit. Unieke behandelings voor en agter het ook gaasroosters oor die voorste openinge, 'n baangereed skorsing, ses-naaf-nawe in plaas van die gewone CTS se vyflug-eenhede, en 18×8.5 duim-wiele binne-in P245/45R18 Z-gegradeerde Goodyear Eagle F1 Supercar paploop- (runflat) bande. Remme was 355 mm skywe voor, met 365 mm skywe agter - elk met viersuier Brembo-knypers op die voor- en agterwiele. Daarbenewens is GM-kentekens op 2006-modelle bygevoeg. Vir prestasie-entoesiaste was 'n hoëverrigtingveringpakket (RPO FG2) beskikbaar as 'n handelaar-geïnstalleerde opsie.
Enjin
Die CTS-sedan is verbeter met GM-werkverrigtingonderdele soos 'n GM LS-enjin V8 van die C5-generasie Chevrolet Corvette Z06, sowel as die Corvette Z06 se sesgang Tremec-handratratverhoudings. Vanaf 2004 en 2005 het die CTS-V gekom met die 5,7 L-stootstang OHV LS6-enjin wat 298 kW teen 6 000 rpm en 536 N⋅m wringkrag teen 4 800 rpm gelewer het. Die wringkragvermindering van 7 N⋅m van die CTS-V teenoor die LS6 wat in die C5 Z06 gebruik word, was te danke aan die uitlaatspruitstuk wat op die CTS-V gebruik moes word. Van 2006 tot 2007 is die vorige LS6-enjin vervang deur die nuwe 6.0 L OHV LS2-enjin soos gebruik in die basis 2005 Chevrolet Corvette. Die nuwe LS2-enjin is op dieselfde 298 kW teen 6 000 rpm gegradeer met die hoogste wringkrag van 536 N⋅m teen 4 400 rpm. Terwyl albei enjins dieselfde krag- en wringkragspesifikasies bied, was die LS2 se voordeel 'n wyer wringkragband, as gevolg van die hoër verplasing wat dit gebied het.
Ratkas
Die enigste beskikbare ratkas was die sesgang-handrat Tremec T56. Die ratkas het die oorslaanfunksie gebruik om brandstof te bespaar tydens ligte vragte deur te verhoed dat bestuurders die tweede en derde ratte gebruik, en 'n dubbelmassa-vliegwiel om "gerammel" onder geenvragtoestande te verminder. Die agteras was 'n Getrag beperkte glip IRS-eenheid met 'n 3.73:1 verhouding.
Geissorhiza corrugata
Geissorhiza corrugata is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom op die Hantam-eskarp by Calvinia voor. Die plant het 10% van sy habitat afgestaan in die verlede maar die populasie is nou stabiel.
Cadillac CTS
Verrigting
General Motors noem 'n 0-60 mph (97 km/h) tyd van 4,6 sekondes vir die eerste generasie CTS-V, met die kwartmyl tyd op 13,1 sekondes teen 109 mph (175 km/h) geskat, verder na 'n vermelde top spoed van 262 km/h. Die Brembo-remme van 14 duim deursnee kan die voertuig van 60 mph (97 km/h) in 110 voet stop. Die eerste generasie CTS-V het ook 'n rondtetyd van 8 minute 19 sekondes by Duitsland se beroemde Nürburgring Nordschleife behaal, mededingend met die Mercedes-Benz E 55 AMG en BMW M5.
Tweede generasie (2008)
GM het die nuwe 2008 CTS tydens die Noord-Amerikaanse Internasionale Motorskou in Januarie 2007 onthul. Die basismodel van 2008–2009 bevat 'n 3,6 L LY7 V6 met 196 kW en 343 n⋅m wringkrag van die vorige generasie oorgedra. 'n Tweede enjin, 'n nuwe 3,6 L-direkte-inspuiting V6 VVT-enjin met 227 kW en 370 n⋅m wringkrag, is ook aangebied. Vir 2010 het die basisenjin na 'n 3,0L-veranderlike kleptyd (VVT) V6 met 201 kW en 304 N⋅m wringkrag verander. 'n 6-gang handratkas was standaardtoerusting op die tweede generasie CTS en GM se 6-gang Hydra-Matic 6L50-outomatiese ratkas was as 'n opsie op alle variante beskikbaar. Opaanvraag-vierwielaandrywing is met albei enjins aangebied as dit met 'n outomatiese ratkas toegerus is. Ratwisseling, rem en stuurverbeterings van die vorige generasie CTS-V is in die nuwe standaard CTS ontwerp.
Park-sinagoge
duimnael|270px|regs|President [[Paul Kruger (middel voor) het in 1892 die inwyding van Johannesburg se Park-sinagoge waargeneem. Hy het die vier erwe geskenk waarop dit gebou is.]]
duimnael|270px|regs|Die Park-sinagoge in De Villiersstraat.
Die Park-sinagoge was die tweede sinagoge in die stad Johannesburg.
Dit was geleë op die hoek van De Villiers- en Joubertstraat oorkant die telefoontoring. Dis in 1892 opgerig deur Alpine en Short na die plan van die argitekte Menze & Brauer. President Paul Kruger het die vier standplase geskenk waarop die sinagoge gebou is en ook die inwyding daarvan waargeneem.
In 1896 het J.F. Kroll die predikantswoning ontwerp en Kallenbach & Reynolds was verantwoordelik vir veranderings aan die sinagoge in 1903. Die gebou is tot 1912 gebruik, toe dit aan die spoorweë verkoop en gesluit is. In sy plek is later ’n spoorweggebou opgerig.
Iewers tussen 1903 en 1905 is ’n skool by die sinagoge aangehou, ontwerp deur Benzie & Deeble. Ná die Eerste Wêreldoorlog is die skool verskuif na Endstraat langs die spoorweglyn, waar dit vandag voortbestaan as die Laerskool I.H. Harris.
Geissorhiza demissa
Geissorhiza demissa is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap. Dit kom van Kamiesberg tot by Gifberg en die Koue Bokkeveld voor. Daar is vyf subpopulasies bekend.
Bernard van Italië
Bernard (797 – 17 April 818) was vanaf 810 tot 818 Koning van die Lombarde. Hy het 'n komplot teen sy oom, Lodewyk die Vrome (van die Heilige Romeinse Ryk), gevoer toe Lodewyk se Ordinatio Imperii (Ryksordonnansie) vir Bernard vasaal van sy neef Lotarius I gemaak het. Toe Bernard se komplot ontdek is, het Lodewyk beveel dat hy verblind word. Hy het aan sy besering beswyk.
Lewe
Bernard is gebore in 797 as die buite-egtelike seun van Koning Pepyn van Italië, seun van Karel die Grote. In 810 sterf Pepyn aan 'n siekte wat opgedoen is tydens die beleg van Venesië. Bernard se grootvader het toegelaat dat hy sy titels erf, ten spyte daarvan dat hy buite-egtelik was. Bernard is getroud met 'n vrou genaamd Cunigunde. Die jaar van hul huwelik en haar oorsprong is onseker. Sommige bronne verwys na haar as "van Laon". Hulle enigste seun was Pepyn van Vermandois, wat in 817 gebore is.
In 817 het Lodewyk die Vrome die Ordinatio Imperii laat optrek, wat die toekoms van die Frankiese Ryk uitgestippel het. Ingevolge die oktrooi het die grootste deel van die Frankiese grondgebied na Lodewyk se oudste seun Lotarius gegaan. Bernard het geen verdere grondgebied ontvang nie, en alhoewel hy as koning van Italië bevestig is, sou hy voortaan 'n vasaal van Lotarius I wees, soos wat ook die geval was met betrekking tot Lodewyk en Karel die Grote. Sekere van sy raadgewers, waaronder graaf Eggideo, en sy kamerheer Reginhard, het Bernard oortuig dat die reëling sy posisie bedreig. Ander betrokkenes was Reginhar (hy was die kleinseun van 'n rebel uit Thüringen wat Karel die Grote teengestaan het) en Harrad. Anshelm, Biskop van Milaan en Theodulf van Orléans, is ook daarvan beskuldig dat hulle betrokke was: daar is egter geen bewyse om Theodulf se skuld of onskuld te bewys nie, terwyl die mate van Anshelm se betrokkenheid onduidelik is.
Dit blyk dat Bernard voor die gebeurtenis goed saamgewerk het met sy oom. Sy hoof beswaar het betrekking gehad op die idee dat hy voortaan 'n vasaal (onderdaan) van Lotarius sou wees. In praktiese terme is sy posisie egter nie geraak deur die oktrooi nie, en hy kon met 'n geruste hart voortgegaan het om onder die nuwe reëling te heers. Nietemin het verslae, wat "deels waar" was, Lodewyk die Vrome bereik dat sy neef beplan om 'n 'onwettige' —d.i. 'n onafhanklike regering—in Italië op die been te bring.
Louis die Vrome het vinnig op die komplot gereageer en suidwaarts na Chalon gemarsjeer. Bernard en sy ondersteuners is verras. Bernard het na Chalon gereis in 'n poging om 'n skikking te bereik, maar hy en die hoofsamesweerders is gedwing om hul oor te gee aan Lodewyk, wat hulle na Agen laat neem het, waar hulle verhoor en ter dood veroordeel is. Lodewyk het hulle egter 'begenadig' en hul vonnisse tot verblinding versag, wat Bernard as bedreiging sou neutraliseer, sonder om hom werklik dood te maak. Die proses van verblinding (wat uitgevoer is deur 'n rooiwarm mes of dolk op die oogbal te druk) was egter so traumaties dat Bernard twee dae daarna in pyn gesterf het. Terselfdertyd het Lodewyk ook sy halfbroers Drogo van Metz, Hugo, abt van Saint-Quentin, en Theoderic laat tonsuur en tot kloosters beperk, om te verhoed dat ander familielede hom uitdaag. Hy het ook diegene wat skuldig was of verdink is van samewerking met Bernard hardhandig behandel: Theodulf van Orléans is gevange geneem, en is kort daarna dood; mindere rolspelers is verblind, en geestelikes is afgesit en gevange geneem; almal het grond en titels verloor.
Nalatenskap
Die Koninkryk van Italië is na Bernard se dood weer in die Frankiese ryk opgeneem, en kort daarna aan Lodewyk se oudste seun Lotarius I toegeken. In 822 het Lodewyk in die openbaar 'n boetedoening gemaak by Attigny, waar hy voor die hele hof erken het dat hy sy broerskind vermoor het; hy het ook sy halfbroers weer verwelkom. Hierdie optrede spruit moontlik uit gewetenswroeginge jeens sy aandeel in Bernard se dood. Sommige historici voer aan dat sy gedrag hom oop gelaat het vir oorheersing deur die priestersklas, en dat hy deur die optrede aansien en respek onder die Frankiese adel ingeboet het. Ander wys egter daarop dat Bernard se komplot 'n ernstige bedreiging vir die stabiliteit van die koninkryk was; so óók die oordrewe reaksie daarop; Lodewyk se openbare vertoning van boetedoening was dus 'n goed beoordeelde gebaar om harmonie te herstel en sy gesag te hervestig.
Hugo Werner-Kahle
Hugo Werner-Kahle (5 Augustus 1882 – 1 Mei 1961) was 'n Duitse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Der Herzog von Reichstadt (1921), Das verlorene Ich (1923), Rosen aus dem Süden (1934), en Pan (1937).
Haliclona protochalina
Haliclona protochalina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1880 deur Czerniavsky.
Ruschia diversifolia
Ruschia diversifolia is 'n vetplant uit die vygiefamilie en is endemies in Suid-Afrika. Dit kom in die Wes-Kaap voor vanaf die Piketberg tot by Tygerberg en Worcester waar dit deel van die fynbos en renosterveld is. Die spesie het 'n voorkomsgebied van en 8912 km² en daar is tussen agt tot tien ernstige gedefragmenteerde subpopulasies oor nadat die dit reeds 80% van sy habitat afgestaan het aan gewasverbouing. Verdere verliese weens gewasverbouing gebeur steeds in die Breederiviervallei en die Swartland. Die oorblywende subpopulasies word bedreig deur oorbeweiding asook indringerplante. Verdere ontwikkeling in Paarl, Tygerberg en Worcester is ook 'n bedreiging.
Haliclona pulcherrima
Haliclona pulcherrima is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Brøndsted.
Reusepoeierkwas
Die reusepoeierkwas (Leucadendron daphnoides) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom voor in die Slanghoek-, Du Toitskloof- en Stettynskloofberge. Die struik word tot 1,5 m hoog en blom vanaf Julie tot September.
In Engels staan die plant as die Du Toit's Kloof conebush bekend.
Lauren Southern
Lauren Cherie Southern (gebore 16 Junie 1995) is 'n Kanadese verregse politieke aktivis en internetpersoonlikheid. In 2015 het Southern as 'n kandidaat vir die Libertarian Party in die Kanadese federale verkiesing gestaan. Sy het tot Maart 2017 vir The Rebel Media gewerk. Daarbenewens het sy vir Spiked, die International Business Times en The Libertarian Republic geskryf. Southern bly onafhanklik werk en publiseer video's op YouTube.
Geissorhiza divaricata
Geissorhiza divaricata is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemiesaan die Noord-Kaap. Dit kom van Bokkeveldberge tot by Gifberg voor. Dit het 'n voorkomsgebied van 677 km² en word nie deur die rooibostee bedryf bedreig nie omrede dit in rotsagtige gebiede voorkom.
Teegin Noer
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Teegin Noer 51 inwoners gehad. Etniese Aware en Dargine vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Ruschia glauca
Ruschia glauca is 'n vetplant uit die vygiefamilie van Suid-Afrika en is endemies in Suid-Afrika. Dit kom in die Noord-Kaap in die noordelike Richtersveld voor. Die spesie het 'n voorkomsgebied van 971 km² en word bedreig deur oorbeweiding veral by Kuboes en Sendelingsdrif. Mynbou aktiwiteite langs die Oranjerivier is ook 'n bedreiging.
Haliclona pulchra
Haliclona pulchra is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1906 deur Swartschewsky.
Polly Ann Young
Polly Ann Young (25 Oktober 1908 – 21 Januarie 1997) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Man from Utah (1934), The Crimson Trail (1935), Port of Hate (1939), en Turnabout (1940).
Cleopatra VII
Cleopatra VII Filopator (Grieks: Κλεοπάτρα Φιλοπάτωρ; 69 v.C. - 10 Augustus 30 v.C.), in die geskiedenis bekend as Cleopatra of Kleopatra, was van 51 tot 30 v.C. farao van die Ptolemeïese Ryk van Egipte en sy laaste aktiewe heerser.
As lid van die Ptolemeïese dinastie was sy 'n afstammeling van sy stigter, Ptolemeus I Soter, 'n Masedoniese generaal en vriend van Alexander die Grote. Ná Cleopatra se dood het Egipte 'n provinsie van die Romeinse Ryk geword, en dit was die einde van die tweede laaste Hellenistiese staat en tydperk wat geduur het vanaf die bewind van Alexander (336-323 v.C.). Haar moedertaal was Koine, en sy was die enigste Ptolemeïese heerser wat Egipties leer praat het.
In 58 v.C. het Cleopatra vermoedelik haar pa, Ptolemeus XII Auletes, vergesel tydens sy verbanning na Rome ná 'n opstand in Egipte ('n Romeinse vasalstaat) en dit het sy dogter Berenike IV in staat gestel om die troon op te eis. Berenike is in 55 v.C. vermoor toe Ptolemeus met Romeinse militêre hulp na Egipte terugkeer. Toe hy in 51 v.C sterf, het die gesamentlike bewind van Cleopatra en haar broer Ptolemeus XIII begin, maar 'n uitval tussen hulle het tot 'n burgeroorlog gelei. Nadat die Romeinse staatsman Pompeius in 48 v.C. 'n veldslag in Griekeland teen sy teenstander Julius Caesar ('n Romeinse dikatator en konsul) in Caesar se burgeroorlog verloor het, het hy na Egipte gevlug. Pompeius was 'n politieke bondgenoot van Ptolemeus XII, maar Ptolemeus XIII het hom op aanbeveling van sy hofeunugs in 'n lokval gelei en vermoor voor Caesar se aankoms en besetting van Alexandrië.
Caesar het toe probeer om die mededingende Ptolemeïese sibbes te herenig, maar Ptolemeus se hoofraadgewer het gedink Caesar se voorwaardes bevoordeel Cleopatra, en daarom het Ptolemeus se magte haar en Caesar by die paleis beleër. Kort nadat die beleg deur versterkings opgehef is, is Ptolemeus XIII dood in die Slag van die Nyl. Cleopatra se halfsuster Arsinoe IV is eindelik na Efese verban vir haar rol in die beleg. Caesar het Cleopatra en haar broer Ptolemeus XIV tot medeheersers verklaar, maar het 'n verhouding met Cleopatra begin wat tot die geboorte van 'n seun, Caesarion, gelei het. Cleopatra het in 46 en 44 v.C. as 'n vasalkoningin na Rome gereis, waar sy in Caesar se villa gebly het. Ná die sluipmoord op Caesar en, op haar bevel, Ptolemeus XIV in 44 v.C., het sy Caesarion as Ptolemeus XV se medeheerser aangestel.
In die Bevrydersoorlog van 43-42 v.C. het Cleopatra haar aan die kant van die Tweede Triumviraat geskaar wat gevorm is deur Caesar se nefie en erfgenaam Octavianus, Marcus Antonius en Marcus Aemilius Lepidus. Nadat hulle in 41 v.C. ontmoet het, het Cleopatra 'n verhouding met Antonius begin. Hy het Arsinoe op haar versoek laat teregstel en al hoe meer op Cleopatra begin steun vir befondsing en militêre hulp tydens sy invalle in die Partiese Ryk en Koninkryk Armenië. Die Skenkings van Alexandrië het hulle kinders – Alexander Helios, Cleopatra Selene II en Ptolemeus Philadelphus – tot heersers van verskeie eertydse gebiede onder Antonius se gesag verklaar. Dit, tesame met hulle troue en Antonius se egskeiding van Octavianus se suster, het gelei tot die finale oorlog teen die Romeinse Republiek. Octavianus het 'n propagandaoorlog gevoer en Antonius se bondgenote in die Romeinse Senaat gedwing om in 32 v.C. uit Rome te vlug, en hy het oorlog teen Cleopatra verklaar.
Etimologie
Die gelatiniseerde vorm Cleopatra kom van die antieke Griekse Kleopátra (Κλεοπάτρα), wat beteken "glorie van haar vader", van κλέος (kléos, "glorie") en πατήρ (patḗr, "vader"). Die manlike vorm sou geskryf gewees het as óf Kleópatros (Κλεόπατρος) óf Pátroklos (Πάτροκλος).
Cleopatra was die naam van Alexander die Grote se suster sowel as van Cleopatra Alcyone, vrou van die held Meleager in die Griekse mitologie. Deur die huwelik tussen Ptolemeus V Epiphanes en Cleopatra I Sira ('n Seleukidiese prinses) het die naam in die Ptolemeïese dinastie beland. Cleopatra se aangenome titel, Theā́ Philopátōra (Θεᾱ́ Φιλοπάτωρα) beteken "godin wat haar vader liefhet".
Agtergrond
thumb|links|220px|Hellenistiese koninkryke wat ontstaan het ná die dood van Alexander die Grote.
Ptolemeïese farao's is deur die hoëpriester van Ptah in Memphis gekroon, maar het in die multikulturele en grootliks Griekse stad Alexandrië gewoon wat deur Alexander die Grote van Masedonië gestig is. Hulle het Grieks gepraat en as Hellenistiese monarge oor Egipte regeer. Hulle het geweier om Egipties te leer praat.
thumb|180px|'n Hellenistiese borsbeeld van Ptolemeus XII Auletes, die vader van Cleopatra ([[Louvre, Parys).]] In teenstelling hiermee kon Cleopatra baie tale praat en sy was die eerste Ptolemeïese heerser wat Egipties geleer het. Volgens Plutarchus kon sy ook onder meer Hebreeus (of Aramees), Arabies, Siries, Parties en dalk selfs Latyn praat. Van dié tale weerspieël Cleopatra se wens om die Wes-Asiatiese gebiede te herstel wat eens tot die Ptolemeïese Ryk behoort het.
Romeinse inmenging in Egipte kom van voor Cleopatra se bewind. Toe Ptolemeus IX Lathyros laat in 81 v.C. sterf, is hy deur sy dogter Berenike III opgevolg. Teenstand teen die bewind van 'n enkele vroulike heerser het haar egter gedwing om met haar neef en stiefseun Ptolemeus XI Alexander II te trou en hom as medeheerser te aanvaar. Ptolemeus XI het sy vrou kort ná die huwelik in 80 v.C. vermoor, maar is in die opstand oor die moord daaroor gelynch. Ptolemus XI, of dalk sy oom Ptolemy IX of vader, Ptolemy X Alexander I, het die Ptolemeïese Ryk aan Rome nagelaat as kollateraal vir lenings. Daarom het die Romeine die wetlike reg gehad om Egipte, hulle vasalstaat, oor te neem ná die moord op Ptolemeus XI.
Die Romeine het egter verkies om die Ptolemeïese Ryk tussen die wettige seuns van Ptolemeus IX te verdeel. Hulle het Siprus aan Ptolemeus van Siprus gegee en Egipte aan Ptolemeus XII Auletes.
Bewind en verbanning van Ptolemeus XII
In 65 v.C. het die Romeinse sensor voor die Senaat gepleit Rome moet die Ptolemeïese Egipte annekseer, maar dit is verwerp. Ptolemeus XII het op die bedreiging van 'n moontlike anneksasie gereageer deur vergoeding en groot geskenke aan magtige Romeinse staatsmanne te bied, soos aan Pompeius en eindelik Julius Caesar nadat hy in 59 v.C. Romeinse konsul geword het. Ptolemeus se optrede het hom egter bankrot gemaak en hy moes noodgedwonge lenings van 'n Romeinse bankier kry.
thumb|links|180px|Waarskynlik 'n portret van Cleopatra wat ná haar dood geskilder is, met rooi hare en haar besonderse gelaatstrekke ([[Italië, 1ste eeu n.C.]] In 58 v.C. het die Romeine Siprus geannekseer en Ptolemeus van Siprus, Ptolemeus XII se broer, met aantygings van seerowery daartoe gedryf om selfmoord te pleeg eerder as om verban te word. Ptolemeus XII het in die openbaar niks gesê oor sy broer se dood nie, en dié besluit en sy bemaking van tradisioneel Ptolemeïese grondgebied aan die Romeine het sy geloofwaardigheid geknou onder onderdane, wat reeds woedend was oor sy ekonomiese beleide.
Ptolemeus XII is toe uit Egipte verban. Hy het eers na Rhodos, toe na Athene en eindelik na Pompeius se villa naby Praeneste, Italië, gevlug. Hy het byna 'n jaar daar aan die buitewyke van Rome deurgebring, blykbaar vergesel van sy dogter Cleopatra, wat toe sowat 11 jaar oud was. Berenike IV het afgesante na Rome gestuur om voorspraak te maak vir haar bewind en die herinstelling van haar pa op die troon teen te staan, maar Ptolemeus het sluipmoordenaars gestuur om die leiers van die afgesante te vermoor, 'n voorval wat deur sy magtige Romeinse ondersteuners toegesmeer is. Toe die Romeinse Senaat weier om aan Ptolemeus XII 'n gewapende eskort te verskaf om na Egipte terug te keer, het hy besluit om Rome laat in 57 v.C. te verlaat en het hy in Efese gaan bly.
thumb|220px|Die Romeinse Republiek (groen) en Ptolemeïese Egipte (geel) in 40 v.C. Ptolemeus XII se Romeinse finansiers was vasbeslote om sy bewind te herstel. Pompeius het Aulus Gabinius, die Romeinse goewerneur van Syria, omgekoop om Egipte binne te val en Ptolemeus op die troon terug te plaas. Gabinius het dit in die lente van 55 v.C. gedoen. Marcus Antonius was as jong offisier onder Gabinius se bevel. Hy het hom onderskei deur Ptolemeus XII te keer om die inwoners van Pelousion te vermoor en deur die lyk van Archelaos, Berenike IV se man, te red nadat hy in 'n veldslag gesneuwel het om te verseker hy kry 'n koninklike begrafnis. Cleopatra, wat toe 14 jaar oud was, sou saam met die Romeinse ekspedisie na Egipte gereis het; jare later het Antonius erken hy het in dié tyd op haar verlief geraak.
Gabinius is in Rome verhoor omdat hy sy gesag oorskry het. Hy is onskuldig bevind, maar in sy tweede verhoor, vir die aanvaarding van omkoopgeld, is hy skuldig bevind en verban. Caesar sou dit sewe jaar later, in 48 v.C., herroep. Ptolemeus XII het Berenike IV en haar ryk ondersteuners laat teregstel en beslag op hulle eiendom gelê.
Ptolemeus het 'n testament laat opstel waarin hy Cleopatra en sy seun Ptolemeus XIII as sy gesamentlike erfgename aanwys en hy het die ekonomie gestabiliseer. Op 31 Mei 52 v.C. is Cleopatra 'n regent van Ptolemeus gemaak. Ptolemeus het nie al sy skuld afbetaal teen die tyd dat hy dood is nie, en die skuld is oorgedra aan sy opvolgers, Cleopatra en Ptolemeus XIII.
Troonbestyging
Teen 29 Augustus 51 v.C. het amptelike dokumente Cleopatra die enigste heerser begin noem. Dit is 'n bewys dat sy haar broer Ptolemeus XIII as medeheerser verwerp het. Sy het waarskynlik met hom getrou, hoewel daar geen rekord daarvan is nie.
Die Ptolemeïese gebruik van huwelike tussen sibbes is deur Ptolemeus II en sy suster Arsinoe II begin. Dit was lank reeds die gebruik in Egipte, maar het die Grieke gewalg. Teen die tyd van Cleopatra se bewind is dit egter as 'n normale reëling vir Ptolemeïese heersers beskou.
Teen die herfs van 50 v.C. het Ptolemeus XIII egter die oorhand in hulle konflik gekry en het hy begin om dokumente te teken met sy naam voor dié van sy suster.
Sluipmoord op Pompeius
thumb|180px|'n Romeinse beeld van die gesig van Pompeius uit 27 v.C. - 14 n.C. ('n kopie van die oorspronklike beeld uit 70-60 v.C.
In die somer van 49 v.C. was Cleopatra en haar magte steeds in gevegte teen dié van Ptolemeus XIII in Alexandrië betrokke toe Pompeius se seun, Gnaius Pompeius, militêre hulp namens sy pa kom vra. Nadat Pompeius in Januarie 49 v.C. van die Galliese Oorloë na Italië teruggekeer het, het Caesar hom en sy ondersteuners gedwing om na Griekeland te vlug. In dalk hulle laaste gesamentlike dekreet het Cleopatra en Ptolemeus ingestem om 60 skepe en 500 soldate, insluitende die Gabiniani, te stuur om Pompeius te help. Dit het waarskynlik gehelp om 'n deel van hulle skuld aan Rome terug te betaal. Cleopatra het intussen die geveg teen haar broer verloor en het na Thebe gevlug.
Teen die lente van 48 v.C. het Cleopatra saam met haar jonger suster, Arsinoe IV, na Syria gereis om 'n mag op die been te bring wat Egipte kon inval. Sy het met 'n leër teruggekeer, maar haar optog na Alexandrië is gestuit deur haar broer se magte, en sy het buite Pelousion in die oostelike Nyldelta uitgekamp.
In Griekeland is Pompeius se magte op 9 Augustus 48 v.C. deur Caesar s'n verwoes en hy het na Tirus gevlug. Vanweë sy noue bande met die Ptolemeuse het Pompeius besluit om in Egipte te gaan skuil en sy magte daar aan te vul. Ptolemeus XIII se raadgewers was egter bang dat hy Egipte sou gebruik in 'n uitgerekte Romeinse burgeroorlog. Pompeius het Egipte eindelik naby Pelousion binnegekom nadat hy in 'n geskrewe brief genooi is, maar hy is op 28 September 48 v.C. in 'n lokval gelei en vermoor.
Ptolemeus XIII het geglo hy het sy mag gedemonstreer en terselfdertyd die situasie ontlont deur Pompeius se afgesnyde kop na Caesar te stuur wat teen vroeg Oktober in Alexandrië aangekom en in die koninklike paleis gaan bly het. Caesar was egter woedend oor Pompeius se dood en het 'n beroep op Ptolemeus en Cleopatra gedoen om hulle troepe te ontbind en vrede te maak.
Verhouding met Julius Caesar
thumb|180px|'n Romeinse beeld van Caesar uit sy tyd. Argeologiese Museum van Turyn, Italië. Ptolemeus XIII het aan die voorpunt van sy leër in Alexandrië aangekom, in duidelike uittarting van Caesar se opdrag om sy troepe te ontbind en sy leër te verlaat voor hy terugkom. Cleopatra het aanvanklik gesante na Caesar gestuur, maar toe sy hoor hy is geneig om affairs met koninklike vroue te hê, het sy na Alexandrië gegaan om hom persoonlik te spreek. Die historikus Dio Cassius vertel sy het dit gedoen sonder om haar broer te verwittig, dat sy uitlokkend aangetrek was en Caesar met haar spitsvondigheid bekoor het. Plutarchus gee 'n heel ander, en dalk mitiese, prentjie oor hoe sy in die paleis ingesmokkel is om Caesar te ontmoet.
thumb|160px|links|'n Egiptiese standbeeld, waarskynlik van Cleopatra, in swart basalt uit die tweede helfte van die 1ste eeu v.C. ([[Hermitage, Sint Petersburg).]] Toe Ptolemeus besef sy suster is in die paleis en praat persoonlik met Caesar, het hy die bevolking van Alexandrië probeer opsweep om in opstand te kom, maar Caesar het hom laat arresteer en die skare kalmeer. Caesar het Cleopatra en Ptolemeus toe voor die raad van Alexandrië geroep en die testament van Ptolemeus XII, wat voorheen in Pompeius se besit was, voorgelees waarin hy Cleopatra en Ptolemeus XIII as sy gesamentlike erfgename aanwys. Caesar het toe probeer om te reël dat die twee ander sibbes, Arsinoe IV en Ptolemeus XIV, saam oor Siprus regeer om so enige mededingende aanspraakmakers op die Egiptiese troon uit te skakel en sommer ook die Ptolemeïese onderdane te paai wat steeds bitter was omdat Siprus in 58 v.C. aan die Romeine afgestaan is.
Omdat die eunug Potheinos gedink het Cleopatra word bo Ptolemeus XIII bevoordeel en dat laasgenoemde se leër van 20 000 Caesar se 4 000 troepe sonder steun maklik sou kon oorrompel, het hy besluit Ptolemeus se leër moet na Alexandrië opruk en beide Caesar en Cleopatra aanval.
Nadat Caesar vir Potheinos laat teregstel het, het Arsinoe IV by die leëraanvoerder Achillas aangesluit en is sy tot koningin verklaar, maar sy het kort daarna haar onderwyser Ganumedes vir Achillas laat vermoor om sy posisie as die aanvoerder van haar leër oor te neem. Ganumedes het Caesar daarna om die bos gelei deur die teenwoordigheid van Ptolemeus XIII as onderhandelaar te versoek, sodat Ptolemeus by Arsinoe IV se leër kon aansluit. Die daaropvolgende beleg van die paleis, met Caesar en Cleopatra binne-in vasgekeer, het tot in die volgende jaar, 47 v.C., geduur.
In Januarie of Maart 47 v.C. het Caesar se versterkings opgedaag. Ptolemeus XIII en Arsinoe IV het hulle magte na die Nyl teruggetrek, waar Caesar hulle aangeval het. Ptolemeus het per boot probeer vlug, maar dit het omgeslaan en hy het verdrink. Arsinoe is na die Tempel van Artemis in Efese verban. Cleopatra was afwesig tydens dié gebeure, moontlik omdat sy sedert September 48 v.C. swanger was met Caesar se kind.
thumb|180px|Cleopatra en Caesar (1866), 'n skildery deur Jean-Léon Gérôme. Caesar se termyn as konsul het aan die einde van 48 v.C. geëindig. Antonius, 'n offisier van hom, het egter Caesar se aanstelling as diktator help verseker. Dit het 'n jaar geduur, tot Oktober 47 v.C., en aan Caesar die wetlike mag gegee om die dinastiese dispuut in Egipte op te klaar. Omdat hy versigtig was om Cleopatra se ouer suster, Berenike IV, wat alleen as vrou wou regeer, se fout te herhaal het Caesar die 22-jarige Cleopatra en haar 12-jarige broer, Ptolemeus XIV, as gesamentlike heersers aangewys deur die twee in naam te laat trou. Cleopatra het egter steeds saam met Caesar gewoon.
Caesar het omstreeks April 47 v.C. uit Egipte vertrek, na bewering om na probleme in Anatolië om te sien. Dit kan ook wees dat Caesar, wat met die prominente Romeinse vrou Calpurnia getroud was, nie saam met Cleopatra gesien wou word terwyl sy die lewe aan hulle seun skenk nie. Hy het drie legioene in Egipte agtergelaat, wat later tot vier vermeerder is, om Cleopatra se posisie te beskerm, maar ook dalk om 'n ogie oor haar te hou.
Caesarion, wat na bewering Cleopatra se seun by Caesar was, is op 23 Junie 47 v.C. gebore en is oorspronklik "Pharaoh Caesar" genoem, soos in 'n stele van Memphis staan. Hoewel hy steeds nie kinders by Calpurnia gehad het nie, het Caesar in die openbaar oor Caesarion geswyg (maar sy vaderskap dalk in privaatheid aanvaar). Cleopatra het aan die ander kant herhaalde amptelike verklarings oor Caesarion se herkoms gemaak en genoem dat Caesar sy vader is.
Cleopatra se besoekers in die villa sluit die senator Cicero in wat gedink het sy is arrogant.
Sosigenes van Alexandrië, een van die lede van Cleopatra se hof, het Caesar gehelp in die berekenings vir die nuwe Juliaanse kalender, wat op 1 Januarie 45 v.C. in werking getree het.
Die Tempel van Venus Genetrix, wat op 25 September 46 v.C. in die Forum van Caesar opgerig is, het 'n goue standbeeld van Cleopatra bevat (wat minstens tot in die 3de eeu n.C. daar gestaan het), wat die moeder van Caesar se kind regstreeks verbind het met die godin Venus, moeder van die Romeine. Die beeld het ook die Egiptiese godin Isis op 'n subtiele manier met die Romeinse godsdiens verbind.
Caesar is op 15 Maart 44 v.C. in 'n sluipmoordaanval dood, maar Cleopatra het tot omstreeks middel April in Rome gebly, met die vae hoop dat Caesarion as Caesar se erfgenaam erken sou word. In Caesar se testament is sy nefie Octavianus egter as sy hooferfgenaam aangewys, en dié het in Italië aangekom min of meer die tyd toe Cleopatra terug is na Egipte.
'n Paar maande later het Cleopatra Ptolemeus XIV laat vergiftig en haar seun Caesarion as haar medeheerser aangestel.
Cleopatra in die Bevrydersoorlog
Octavianus, Antonius en Marcus Aemilius Lepidus het die Tweede Triumviraat in 43 v.C. gestig om orde in die Romeinse Republiek te herstel en Caesar se sluipmoordenaars (die sogenaamde Bevryders) te laat boet. Cleopatra het boodskappe van beide Gaius Cassius Longinus, een van die sluipmoordenaars, en Publius Cornelius Dolabella, prokonsul van Syria en lojaal aan Caesar, gekry waarin hulle militêre hulp vra.
thumb|Cleopatra se Poort in Tarsos (nou Tarsus, [[Turkye), waar sy Marcus Antonius in 41 v.C. ontmoet het.]] Sy het aan Cassius geskryf met die verskoning dat Egipte te veel probleme het om te help, terwyl sy die vier legioene wat Caesar in Egipte agtergelaat het, na Dolabella gestuur het. Dié troepe is egter in Palestina deur Cassius gevange geneem.
Walter Werner
Walter Werner (11 April 1883 – 8 Januarie 1956) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Crown of Thorns (1923), Husbands or Lovers (1924), Danton (1931), en Jud Süß (1940).
Cleopatra VII
Cleopatra in die Bevrydersoorlog
Cleopatra het haar eie vloot na Griekeland geneem om Octavianus en Antonius persoonlik te help, maar haar skepe is erg beskadig in 'n Mediterreense storm en sy het te laat opgedaag. Teen die herfs van 42 v.C. het Antonius die magte van Caesar se sluipmoordenaars in Griekeland verslaan, wat gelei het tot die selfmoord van Cassius en Marcus Junius Brutus.
Teen einde 42 v.C. het Octavianus beheer oor 'n groot deel van die westelike helfte van die Romeinse Republiek gekry en Antonius oor die oostelike helfte, met Lepidus grootliks uitgeskakel. In die somer van 41 v.C. het Antonius sy hoofkwartier in Tarsos in Anatolië gevestig en Cleopatra in verskeie briewe gevra om hom daar te besoek, maar sy het dit geïgnoreer todat Antonius se gesant Quintus Dellius haar oorreed het. Die ontmoeting sou Cleopatra die kans gee om die misverstand uit die weg te ruim dat sy Cassius ondersteun het, maar Antonius wou ongetwyfeld 'n persoonlike, romantiese verhouding met die koningin hê.
Cleopatra het na Taros geseil en Antonius en sy offisiere twee nagte lank op oorvloedige bankette aan boord van haar skip onthaal. Cleopatra het haar naam gesuiwer en Antonius oortuig om haar verbanne suster, Arsinoe IV, in Efese te laat teregstel.
Verhouding met Marcus Antonius
thumb|180px|'n Romeinse marmerborsbeeld van die Romeinse konsul en [[triumvir Marcus Antonius, laat 1ste eeu n.C. (Vatikaanmuseums).]] Cleopatra het Antonius genooi om na Egipte te kom voordat hy Tarsos verlaat, en hy het Alexandrië teen November 41 v.C. besoek. Alexandrië het Antonius goed ontvang, beide vanweë sy heldhaftige optrede om Ptolemeus XII terug te plaas op die troon en omdat hy na Egipte gekom het sonder 'n besettingsmag soos Caesar s'n.
Cleopatra het hom versigtig gekies om die pa van nog erfgename te wees, want hy is beskou as die magtigste Romeinse figuur ná Caesar se dood. Met sy mag as triumvir het Antonius ook die outoriteit gehad om vorige Ptolemeïese gebiede aan Egipte terug te gee.
Teen die lente van 40 v.C. het Antonius Egipte verlaat weens probleme in Syria. Teen einde 40 v.C. het Cleopatra die lewe aan 'n tweeling geskenk: 'n seun met die naam Alexander Helios en 'n dogter met die naam Cleopatra Selene II, wat Antonius albei as sy kinders erken het. Helios (die son) en Selene (die maan) was simbolies van 'n nuwe tydperk van gemeenskapsverjonging, sowel as 'n aanduiding dat Cleopatra gehoop het Antonius sou in die voetspore van Alexander die Grote volg en die Partiese Ryk verower.
Marcus Antonius se Partiese veldtog in die ooste is onderbreek deur 'n burgeroorlog (41-40 v.C.) wat deur sy ambisieuse vrou, Fulvia, teen Octavianus begin is in die hoop dat haar man die onbetwiste leier van Rome sou word. Daar is al voorgestel Fulvia wou Antonius by Cleopatra wegkry, maar die konflik het in Italië begin voor sy en Cleopatra se ontmoeting.
thumb|250px|links|Die Ontmoeting tussen Antonius en Cleopatra (1885), deur Lawrence Alma-Tadema. Fulvia en Antonius se broer Lucius Antonius is eindelik deur Octavianus beleër by Perusia en toe uit Italië verban. Fulvia is in Griekeland dood toe sy by Antonius probeer uitkom het. Haar skielike dood het gelei tot 'n versoening tussen Octavianus en Antonius in September 40 v.C. Die ooreenkoms wat tussen hulle bereik is, sluit in dat Antonius beheer oor die Romeinse Republiek se gebiede oos van die Ioniese See behou, maar dat hy sekere ander dele afstaan, asook dat hy met Octavianus se suster Octavia die Jongere trou.
Die verhouding tussen Antonius en Cleopatra het dalk versuur toe hy nie net met Octavia trou nie, maar ook twee kinders, Antonia die Ouere in 39 v.C. en Antonia die Jongere in 36 v.C., by haar het en sy hoofkwartier na Athene skuif. Met soldate wat Octavianus en Octavia gereël het, is Antonius na Antiogië, waar hy hom voorberei het op sy oorlog teen die Parte.
Antonius het Cleopatra na Antiogië ontbied om ernstige sake met haar te bespreek, soos finansiële steun van haar vir sy Partiese veldtog. Cleopatra het haar tweeling, wat nou drie jaar oud was, na Antiogië gebring waar Antonius hulle die eerste keer gesien het en waar hulle waarskynlik hulle vanne, Helios en Selene, gekry het as deel van Antonius en Cleopatra se ambisieuse planne vir die toekoms. Om die ooste te stabiliseer het Antonius nie net Cleopatra se gebied vergroot nie, maar ook nuwe heersersdinastieë en vasalheersers geskep wat lojaal teenoor hom sou wees, maar hom eindelik oorleef het.
thumb|240px|Romeinse muntstukke met afbeedlings van Marcus Antonius (links) en Octavianus wat in 41 v.C. uitgereik is om die skepping van die Tweede Triumviraat in 43 v.C. te vier. Cleopatra het groot voormalige Ptolemeïese gebiede in die Levant teruggekry, insluitende feitlik die hele Fenisië (Libanon) minus Tirus en Sidon, wat in Romeinse hande gebly het. In die lig van haar familiebande met die Seleukiede het sy 'n deel van Syria aan die Bo-Orontesrivier gekry. Onder die heelwat ander gebiede wat sy ontvang het, tel ook Jerigo in Palestina.
Antonius se uitbreiding van die Ptolemeïese Ryk deur grondgebied af te staan wat onder direkte Romeinse beheer was, is deur sy teenstander Octavianus uitgebuit. Dié het op die gevoel van die Romeinse burgers gespeel deur die aandag te vestig op die bemagtiging van 'n buitelandse koningin ten koste van hulle republiek.
Qugqwala
Qugqwala is 'n nedersetting in die Ngqushwa Plaaslike Munisipaliteit van die Oos-Kaap in Suid-Afrika. Dit is 25 km noordoos van Peddie geleë.
Cleopatra VII
Verhouding met Marcus Antonius
In 36 v.C. het Cleopatra Antonius na die Eufraat vergesel op pad om die Partiese Ryk in te val. Sy het daarna na Egipte teruggekeer, moontlik omdat sy hoog swanger was. Teen die somer van 36 v.C. het sy die lewe geskenk aan Ptolemeus Filadelfus, haar tweede seun by Antonius.
Antonius se Partiese veldtog in 36 v.C. het om verskeie redes klaaglik misluk. Een rede was die verraad van Artavasdes II van Armenië, wat na die Partiese kant oorgeloop het. Nadat hy sowat 30 000 soldate verloor het, het Antonius eindelik in Desember by Leukokome naby die hedendaagse Beiroet aangekom en kwaai begin drink voordat Cleopatara opgedaag het met geld en klere vir sy manne. Hy wou nie teruggaan huis toe nie en is saam met Cleopatra terug na Alexandrië om sy pasgebore seun te sien.