cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hillary Clinton
Hillary Diane Rodham Clinton (* 26 Oktober 1947 in Chicago, Illinois, as Hillary Diane Rodham) is ’n suksesvolle regsgeleerde en politikus wat in 2001 die Demokratiese senator vir New York geword het. Sy is getroud met oudpres. Bill Clinton en het van 1992 tot 2000 as Amerikaanse presidentsvrou gedien. In 2008 het sy self die president probeer word, maar Barack Obama is as die party se kandidaat benoem. In 2009 het pres. Obama haar as minister van buitelandse sake in sy kabinet aangestel. In 2016 was sy die Demokratiese Party se amptelike presidentskandidaat, maar die verkiesing is deur die Republikeinse kandidaat Donald Trump gewen.
Lewensloop
Sy het in 1973 'n graad aan die Yale-universiteit se regsskool behaal en daarna 'n loopbaan as advokaat begin. In 1975 het sy na Arkansas verhuis en met Bill Clinton getrou. Sy was in 1979 die eerste vroulike vennoot van Rose Law Firm en is in die tydperk tussen 1988 en 1991 as een van die eenhonderd mees invloedryke advokate in die Verenigde State gelys.
In die periodes tussen 1979 en 1981 en tussen 1983 en 1992 was sy die Eerste Dame van die deelstaat Arkansas. Sy was 'n aktiewe lid van organisasies wat hulle vir die welsyn van kinders beywer en het ook as bestuurslid van maatskappye soos Wal-Mart gedien.
As die Eerste Dame van die Verenigde State het sy 'n prominente posisie in politieke debatvoerings beklee. Haar belangrikste inisiatief vir die daarstelling van 'n nasionale gesondheidsstelsel is deur die Amerikaanse Kongres in 1994 verwerp. Sy het nogtans in 1997 daarin geslaag om 'n mediese fondsprogram vir kinders en wetgewing ten opsigte van aanneming van stapel te stuur.
Tydens die Whitewater-skandaal was sy in 1996 die enigste Eerste Dame van die Verenigde State wat ooit deur 'n jurie verhoor is, maar is nooit skuldig bevind nie. Die toestand van haar huwelik met Bill Clinton was ná die Lewinsky-skandaal in 1998 'n onderwerp van bespreking in die media.
Ná haar verhuising na New York in 2000 is Clinton as senator vir hierdie deelstaat verkies. Sy was in die tydperk tussen 2001 en 2009 die Junior Senator in die Amerikaanse Senaat uit die deelstaat New York. Dit was die eerste keer in die Amerikaanse geskiedenis dat 'n Eerste Dame vir 'n politieke amp as kandidaat gestaan het, en sy was ook die eerste vroulike senator uit New York.
In die Amerikaanse Senaat het sy aanvanklik die buitelandse beleid van die Republikeinse president George W. Bush in gevalle soos die beslissing oor oorlogvoering in Irak gesteun, maar later begin om die Bush-administrasie vir sy optrede in dié land en sy binnelandse beleid skerp te kritiseer. In 2006 is sy met 'n groot meerderheid van die uitgebragte stemme as senator herverkies. In die Demokratiese presidensiële voorverkiesings is beweer dat sy die eerste vrou in die Amerikaanse geskiedenis is wat op nasionale vlak vir die nominasie as presidensiële kandidaat staan. Dit is egter onwaar, omdat Victoria Woodhull in 1872 die eerste vrou was om as Amerikaanse presidentskandidaat te staan.
Op 20 Januarie 2007 het Clinton die oprigting van 'n verkenningskomitee vir die 2008-verkiesing aangekondig: die eerste amptelike tekening van 'n kandidaatstelling vir die Amerikaanse presidentskap. Op 3 Junie het dit egter geblyk dat haar mededinger, Barack Obama, die steun van sóveel gedelegeerdes gehad het (ruim 2100), dat sy Demokratiese kandidaatskap 'n uitgemaakte saak was. Clinton het twee dae later aangekondig dat sy aan Obama se oorwinning sou toegee; sy het op 7 Junie haar stryd om kandidaatskap amptelik beëindig en haar steun vir Obama aan die publiek uitgespreek.
Vervolgens is sy deur president Barack Obama as die 67ste Amerikaanse Minister van Buitelandse Sake benoem. Sy het hierdie amp gedurende Obama se eerste regeringstermyn beklee en het voor die president se herverkiesing op 6 November 2012 aangekondig dat sy nie vir 'n tweede ampstermyn sou staan nie.
In April 2015 het Clinton haar kandidatuur vir die Amerikaanse presidentskap van November 2016 aangekondig en is veral meegeding deur Bernie Sanders. Op 26 Julie 2016 is sy amptelik deur die Demokratiese Party as die party se presidentskapskandidaat benoem.
In November 2016 kompeteer sy in die Amerikaanse presidentsverkiesing teen die Republikeinse Party se kandidaat Donald Trump en verloor.
Stadion MK
Stadion mk (aanvanklik bekend as stadion:mk, stilisties as stadionmk en ook plaaslik as Denbighstadion ) is ’n sokkerstadion in die Denbighdistrik van Milton Keynes, Buckinghamshire, Engeland, met sitplek vir 30 500 mense. Die stadion is die tuisveld van Milton Keyns Dons FC.
Benewens sokker word die stadion ook soms vir rugbywedstryde aangewend. Die eerste rugbywedstryd wat in die stadion gespeel is, was in Mei 2008 toe Saracens (wat op daardie stadium Vicarage Road met Watford Voetbalklub gedeel het) teen Bristol gespeel het omdat Watford hul stadion vir ’n Kampioenskapuitspeelwedstryd benodig het. In 2011 het Northampton Saints die stadion gebruik vir die kwart- en halfeindstryde van die Heinekenbeker omdat hul eie stadion te klein was. Die stadion het ook as gasheer vir drie wedstryde tydens die Rugbywêreldbeker 2015 gedien.
Richard Daneel
Richard van Heerden Daneel (gebore 7 September 1922) was 'n Suid-Afrikaanse akteur en regisseur. Hy is tragies op 'n filmstel oorlede toe 'n ligte vliegtuig hom getref het terwyl hy die kamera ingestel het.
Inkomstestaat
'n Inkomstestaat, ook bekend as 'n staat van omvattende inkomste, vorm deel van 'n entiteit se finansiële state. Hierdie staat toon hoe 'n entiteit se omset / verkope omgeskakel word na netto inkomste.
Nut en beperkings
Inkomstestate behoort die historiese finansiële prestasie van 'n entiteit vir 'n gegewe tydperk aan te toon. Dit kan gebruik word om die toekomstige prestasie te voorspel en om 'n entiteit se potensiaal om kontant te genereer te bepaal.
Daar is egter verskeie beperkings tot die inligting op 'n inkomstestaat:
Formaat
'n Inkomstestaat het tipies 'n kolom vir die huidige finansiële tydperk (jaar) sowel as een of meer kolomme vir vergelykende syfers. Waar die inkomstestaat deel uitmaak van bestuurstate, sal daar tipies ook aparte kolomme wees vir die huidige en vergelykende maande sowel as huidige en vergelykende jare.
Daar is twee algemene formate waarvolgens 'n Inkomstestaat opgestel kan word:
Diep web
Die diep web, onsigbare web , of verborge web is dele van die Wêreldwye Web waarvan die inhoud nie deur gewone websoekenjins geïndekseer word nie. Die teenoorgestelde term van die diep web is die oppervlakweb, wat toeganklik is vir enigiemand wat die internet gebruik. Rekenaarwetenskaplike Michael K. Bergman word gekrediteer vir die skep van die term diep web in 2001 as ’n soekindeksterm.
Die inhoud van die diep web is weggesteek agter HTTP-vorms, en sluit baie algemene gebruike soos webpos, internetbankdienste en dienste in waar gebruikers voor moet betaal, en wat deur ’n betaalmuur beskerm word, soos onder meer video-op-aanvraag, sommige aanlyntydskrifte en -koerante.
Die inhoud van die diep web kan deur ’n direkte URL of IP-adres gevind word en toegang tot die webwerf kan wagwoorde vereis.
Terminologie
Die eerste samesmelting van die terme “diep web” en “donker web” het in 2009 ontstaan toe die diep web soekterminologie saam met onwettige aktiwiteite op die Freenet darknet bespreek is.
Sedert die media verslag gelewer het van die Silk Road, het baie mense en media begin om die diep web as sinoniem van die donker web of donkernet te gebruik. Sodanige vergelyking behoort as onakkuraat verwerp te word, en is gevolglik ’n deurlopende bron van verwarring. Die verslaggewers Kim Zetter en Andy Greenberg beveel aan dat die terme in verskillende kontekste gebruik word. Terwyl die diep web verwys na enige webwerf wat nie deur ’n tradisionele soekenjin verkry kan word nie, is die donker web ’n gedeelte van die diep web wat doelbewus verborge is en ontoeganklik is vir standaardwebblaaiers en ander soekmetodes.
Nie-geïndekseerde inhoud
In ’n berig oor die diep web wat inThe Journal of Electronic Publishing gepubliseer is, het Bergman genoem dat Jill Ellsworth die term Invisible Web (onsigbare web) in 1994 gebruik het om te verwys na webwerwe wat nie by enige soekenjin geregistreer was nie. Bergman het ’n artikel deur Frank Garcia van Januarie 1996 aangehaal :
“Dit sal ’n webwerf wees wat moontlik redelik ontwerp is, maar hulle was nie gepla om dit met enige soekenjins te registreer nie. So, niemand kan hulle vind nie! Jy is versteek. Ek noem dit die onsigbare web.”
Nog ’n vroeë gebruik van die term “onsigbare web”, was deur Bruce Mount en Matthew B. Koll van Personal Library Software, in ’n beskrywing van die # 1 Deep Web-hulpmiddel wat in ’n persverklaring van Desember 1996 gevind is.
Die eerste gebruik van die spesifieke term diep web, wat nou algemeen aanvaar word, het in die bogenoemde 2001 Bergman-studie voorgekom.
Indekseringsmetodes
Metodes wat verhoed dat webbladsye deur tradisionele soekenjins geïndekseer word, kan as een of meer van die volgende gekategoriseer word:
Soorte inhoud
Alhoewel dit nie altyd moontlik is om ’n spesifieke webbediener se inhoud direk te ontdek nie, sodat dit geïndekseer kan word, kan indirek toegang tot so ’n webwerf wel verkry word (weens rekenaarkwesbaarhede).
Om inhoud op die web te ontdek, gebruik soekenjins webkruipers wat hiperskakels volg deur bekende protokol virtuele poortnommers. Hierdie tegniek is ideaal vir die ontdekking van inhoud op die oppervlakweb, maar is dikwels ondoeltreffend om diep webinhoud te vind. Hierdie kruipers probeer byvoorbeeld nie dinamiese bladsye te vind wat die gevolg is van databasisnavrae as gevolg van die onbepaalde aantal navrae wat moontlik is nie. Daar is opgemerk dat dit gedeeltelik oorkom kan word deur skakels te verskaf om resultate te vra, maar dit kan die gewildheid van 'n webwerf van die diep web onopopsetlik vergroot.
DeepPeep, Intute, Deep Web Technologies, Scirus en Ahmia.fi is ’n paar soekenjins wat toegang tot die diep web het. Intute het sy finansiering verloor en is sedert Julie 2011 ’n tydelike statiese argief. Scirus het aan die einde van Januarie 2013 opgehou funksioneer.
Navorsers het ondersoek ingestel na hoe die diep web outomaties ondersoek kan word, insluitend inhoud wat slegs deur spesiale sagteware soos Tor verkry kan word. In 2001 het Sriram Raghavan en Hector Garcia-Molina van Stanford-universiteit se Departement Rekenaarwetenskap ’n argitektoniese model voorgestel vir ’n versteekte webkruiper wat sleutelterme wat deur gebruikers verskaf is of versamel is van die navraagkoppelvlakke om navraag te doen ’n webform en die diep webinhoud te ondersoek. Verskeie vormnavraagtale (soos byvoorbeeld, DEQUEL ) is voorgestel waar, buiten die uitreiki van ’n navraag, ook die uitruil van gestruktureerde data uit die resultaatbladsye toegelaat word. Nog ’n poging is DeepPeep, ’n projek van die Universiteit van Utah wat deur die National Science Foundation geborg is, wat verborge webbronne (webvorms) in verskillende domeine versamel het gebaseer op ’n gefokusde kruiper.
Kommersiële soekenjins het begin met die ondersoek van alternatiewe metodes om die diep web te ondersoek. Die sitemap-protokol (wat in 2005 deur Google ontwikkel) en OAI-PMH, is meganismes waarmee soekenjins en ander belanghebbende webwerwe op sekere webbedieners kan ontdek. Beide meganismes laat webbedieners toe om die URL’s wat op hulle toeganklik is, te adverteer en sodoende outomatiese ontdekking van hulpbronne wat nie direk aan die oppervlakweb gekoppel is nie, toe te laat. Google se webwerwe vir diep webwerwe bereken voorleggings vir elke HTML-vorm en voeg die gevolglike HTML-bladsye by die Google-soekenjin-indeks. Die opgedateerde resultate is verantwoordelik vir ’n duisend navrae per sekonde op die diep webinhoud. In hierdie stelsel word die voorberekening van voorleggings gedoen met behulp van drie algoritmes:
Om gebruikers van Tor-verborge-dienste in hul toegang en soektog na ’n verborge .onion-agtervoegsel te fasiliteer, het Aaron Swartz in 2008 Tor2web ontwerp - ’n proxy-aansoek wat toegang verleen deur middel van algemene webblaaiers. Deur hierdie toepassing te gebruik, verskyn diep webskakels as ’n ewekansige string van letters, gevolg deur die .onion TLD.
Rietkol
Rietkol is 'n nedersetting in westelike Mpumalanga, Suid-Afrika. Dit bestaan meestal uit landboukleinhoewes.
Melianthaceae
Melianthaceae  is die baakhout-familie wat hoort tot die orde Geraniales. Daar is 17 spesies wat wêreldwyd tot die orde hoort waarvan 14 in Suider-Afrika voorkom en 8 daarvan is bome. Hierdie familie is endemies tot Sub-Sahara Afrika. Bome in die familie is klein. Die familie se hout is sag en hul het enkelvoudige, afwisselende blare wat byna rond is. Die blare het verskeie are vanaf die basis.
Spesies
Van die spesies is:
Bristol Blenheim
Die Bristol Blenheim is 'n tweemotorige bomwerper wat tydens die Tweede Wêreldoorlog hoofsaaklik deur die Britse Lugmag gebruik was. Die prototipe het sy nooiensvlug op 25 Junie 1936 voltooi.
Turkse Republiek van Noord-Siprus
Die Turkse Republiek van Noord-Siprus (Turks: Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti) of kort Noord-Siprus (Kuzey Kıbrıs) is volgens internasionale reg 'n deel van Siprus. Die de facto onafhanklike republiek word slegs deur Turkye as 'n onafhanklike land erken.
Die Turkse Republiek van Noord-Siprus bestaan sedert 1974   en op 15 November 1983 het Noord-Siprus sy onafhanklikheid verklaar. Die republiek is in die noordelike deel van Siprus geleë en die hoofstad is Noord-Nicosia (Kuzey Lefkoşa). Die Turkse Republiek van Noord-Siprus het 'n bevolking van 382 836 in 2021 gehad en beslaan 'n oppervlakte van 3 355 km². Die oplossing van die Siprus-konflik is een van die voorwaardes vir die aansluiting van Turkye by die Europese Unie.
Rugby, Warwickshire
Rugby is 'n dorp in die Engelse graafskap Warwickshire, 21 km wes van Coventry. Die dorp het 'n bevolking van ongeveer 77 285 in 2020 gehad. Dit is veral bekend vir die Rugby-skool waar William Webb Ellis volgens 'n legende in 1823 die rugbyspel uitgevind het.
Jan F. Celliers
duimnael|regs|200px|Johannes Francois Celliers.
Johannes Francois (Jan Volkstem) Celliers (*5 Maart 1839, Wellington – †4 Maart 1895) was ’n Suid-Afrikaanse joernalis, koerantredakteur en politikus asook die vader van die digter Jan F.E. Celliers.
Celliers ontvang sy onderrig aan die Paarlse Gimnasium van Ds. Van der Lingen sluit hy hom in 1863 op 24-jarige leeftyd aan by die Kaapse koerant Het Volksblad onder redaksie van B.J. Van de Sandt de Villiers. Op versoek van pres. T.F. Burgers gee hy op 8 Augustus 1873 ’n regeringsgesinde koerant, De Volksstem, in Pretoria uit. Dit moes as teenvoeter vir die Engelse koerante dien wat die regering van die Zuid-Afrikaansche Republiek dikwels vyandiggesind was.
Na die anneksasie van Transvaal in 1877 het Cilliers ’n advertensie van Wakkerstroomse boere geplaas, waarin hulle verseg het om belasting aan die Britse owerheid te betaal. Vir hierdie “oortreding” en as gevolg van die openlike steun wat Celliers in die blad aan die Transvaalse burgers uitspreek, word hy in 1880 ’n maand lank deur die Britse owerheid in die gevangenis aangehou en is hy ook ’n boete opgelê. Onder leiding van genl. Piet Joubert word geld ingesamel om Celliers ná sy vrylating toe te laat om met die blad voort te gaan.
Op 17 Oktober 1881, kort ná die Eerste Vryheidsoorlog, word Celliers Volksraadslid en sekretaris van die Afrikanerbond. Dieselfde jaar verkoop hy sy drukkery aan die regering, waarna dit die grondslag vorm van die Staatsdrukkery. In 1888 tree hy af as redakteur van De Volksstem en word hy opgevolg deur dr. F.V. Engelenburg. Hy wy hom tot sy dood, ’n dag voor sy 56ste verjaardag, aan die politiek.
Cecilia Forss
Cecilia Forss (gebore 12 Junie 1985) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Dalecarlians (2004) en Simple Simon (2010), en in die televisiereeks Familjen Holstein-Gottorp (2013).
Swiegers
Swiegers, Zwiegers of Swiger is 'n Afrikaanse van wat algemeen onder Afrikaners voorkom. Die stamvader van die van in Suid-Afrika was Johann Valentin Schwieger wat op 16 Julie 1729 in Badersleben in Pruise (teenswoordig die deelstaat Sakse-Anhalt in Duitsland) gebore is en op 20 Julie 1729 in die Evangelische Kirche in Badersleben gedoop is. Hy sluit op die ouderdom van 29 by die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie as soldaat aan en arriveer in 1756 met die skip Lekkerlust aan die Kaap. Hy trou op 27 Februarie 1763 met Elsie Sophia Visser. Hulle het 'n seun, Godliep Swiger, van wie se seuns − naamlik Reynier Adrian Swiger, Jan Hendrik Zwiegers, en Godliep Swiegers − alle Swigers, Zwiegerse, en Swiegerse respektiewelik in Suid-Afrika afstam.
Konstantin von Tischendorf
Lobegott Friedrich Konstantin von Tischendorf (Lengenfeld, in die huidige Sakse, 18 Januarie 1815 – Leipzig, 7 Desember 1874) was 'n Duitse, Lutherse teoloog en Bybelwetenskaplike. Hy was 'n lid van die teologiese fakulteit van die universiteit van Leipzig en is veral bekend vir die ontdekking van die Kodeks Sinaiticus, 'n 4de-eeuse manuskrip van die Bybel, wat in 'n klooster aan die voet van die Sinaigebergte in Egipte gevind is.
Hy ontdek daarnaas nog 'n aantal ander handgeskrewe Bybelskrifte en versorg 'n kritiese teks van die Nuwe Testament, wat nog steeds van belang geag word. So ontdek hy 'n vyfde-eeuse Bybelteks in die Kodeks Ephraemi Rescriptus onder 'n hagiografie van Efrem die Siriër (St. Efrem) uit die twaalfde eeu.
Tischendorf ontvang in 1865 eredoktorsgrade van die Universiteit van Oxford en die Universiteit van Cambridge. Hy is in 1869 vanweë sy werk tot die adelstand verhef.
Camille Pissarro
Camille Pissarro (10 Julie 1830 – 13 November 1903) was ’n Deens-Franse impressionistiese en neo-impressionistiese skilder van Joodse afkoms wat op die eiland Sint Thomas (nou in die Amerikaanse Maagde-eilande, maar toe in die Deense Wes-Indiese Eilande) gebore is.
Lewe
Hy was belangrik vanweë sy bydraes tot die impressionisme en postimpressionisme. Pissarro het van groot meesters geleer, onder andere Gustave Courbet en Jean-Baptiste-Camille Corot.
In 1873 het hy ’n gemeenskap van 15 opkomende kunstenaars help stig en die spil geword waarom die groep gedraai het terwyl hy jong kunstenaars aangemoedig het. Die Amerikaanse kunshistorikus John Rewald het Pissarro die "nestor van die impressionistiese skilders" genoem – nie net omdat hy die oudste was nie, maar ook danksy sy "wysheid en warm, gebalanseerde persoonlikheid". Cézanne het gesê "hy was ’n pa vir my". Hy was ook een van Gauguin se meesters. Renoir het na sy werk as "revolusionêr" verwys omdat hy verkies het om mense in natuurlike omgewings uit te beeld, sonder "kunsmatigheid of prag".
Pissarro is die enigste kunstenaar wat sy werk tentoongestel het op al agt Paryse impressionistiese uitstallings, van 1874 tot 1886. Hy was nie net ’n vaderfiguur vir die impressioniste nie, maar ook al vier die groot postimpressioniste, Georges Seurat, Paul Cézanne, Vincent van Gogh en Paul Gauguin.
Liu Yifei
Liu Yifei (gebore 25 Augustus 1987) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Forbidden Kingdom (2008), The Assassins (2012), en Once Upon a Time (2017), en in die televisiereeks The Return of the Condor Heroes (2006).
H. Luhis
H. Luhis (1847–1932) was ’n Suid-Afrikaanse skrywer, wie se werke in Afrikaans en Engels veral oor kultuurhistoriese waarde beskik.
Skryfwerk
Vriende beweeg hom om sy wedervaringe op skrif te stel en te publiseer en hy vind in M.E.R., wat destyds by Nasionale Pers werksaam was, ’n geesdriftige en bekwame vertaler. “Vakansie in Friesland” verskyn dan in Die Kleinspan, gevolg deur “Waar die swerwer albatros tuis is”. In “Nahoon-legendes” (vertaling van “Legends of the Nahoon River”), kampeer die Voortrekkers van Rydersdorp gedurende die vakansie langs die Nahoonrivier. Saans vertel hulle stories om die kampvuur en die kaptein span veral besoekers daarvoor in. Soms is dit ’n ou swart man wat aangelok word deur die geurige kos of anders ’n ou inwoner van die buurt wat die stories van toeka se dae nog onthou. Al nege verhale in die bundel staan in verband met die onmiddellike omgewing van die kampplek. Daar is verhale oor onder andere ou Xhosa-kapteins, spookhuise, seeslange en verborge skatte. Met die optekening van hierdie legendes verrig hy ’n waardevolle kultuur-historiese taak. “Stories van ’n ou dorp” (vertaling van “Old Dorp Stories”), wat sy kinderjare in Hamburg beskryf, verskyn gelyktydig in 1927 in Die Kleinspan en Die Huisgenoot. Hy begin met ’n lang verhaal wat hy “Die oog van Boeddha” noem, na aanleiding van twee reise wat hy na Siam onderneem het terwyl hy nog op die skepe was. Hy voltooi egter nie die verhaal nie en dit word deur I.D. du Plessis vertaal, wat dit voltooi deur die laaste hoofstuk te skryf. Vele van sy skrywes verskyn slegs in Engels in boekvorm. “The home of the wandering albatross” is ’n kinderverhaal, waarin die held se avonture ten doel het om morele lesse weer te gee, maar die skrywer ook agtergrondinligting verskaf ter lering. “The East Coast a hundred years ago” word as bylae tot African World van 7 Februarie 1925 gepubliseer. Hierin vertel hy die verhaal van Luitenant Reitz, na wie Port Reitz vernoem is.
Barack Obama
Barack Hussein Obama II ([bəˈɹɑːk huˈseɪn oʊˈbɑːmə] ; * 4 Augustus 1961 in Honolulu, Hawaii) is op 20 Januarie 2009 ingehuldig as die 44ste president van die Verenigde State. Hy het in die Amerikaanse Kongres die amp van Juniorsenator vir die deelstaat Illinois beklee en is die vierde jongste kandidaat wat ooit as president verkies is. Hy is daarnaas ook die eerste boorling van die deelstaat Hawaii wat die presidentsamp beklee.
Obama is die seun van 'n Keniaanse vader, Barack Obama, en 'n Amerikaanse moeder, Ann Dunham, wat in 'n Russies-klas by die Universiteit van Hawaii ontmoet het. Hy is in die eerste ses jare van sy lewe in die Hawaiïese hoofstad Honolulu grootgemaak en het daarna met sy moeder en sy Indonesiese stiefvader Lolo Soetero na Djakarta in Indonesië verhuis, waar hy tot op die ouderdom van tien jaar gebly het.
Obama het akademiese grade aan die Columbia-universiteit en aan die Harvard-universiteit se regsskool behaal en daarna 'n loopbaan as gemeenskapsorganiseerder en universiteitsdosent in Chicago, Illinois begin. Later het hy as advokaat vir burgerlike regte gepraktiseer. In die periode tussen 1997 en 2004 was hy 'n lid van Illinois se senaat. In 2000, het hy as kandidaat vir 'n setel in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers gestaan, maar is uiteindelik nie verkies nie. In 2003 het hy aangekondig om as kandidaat vir die Amerikaanse Senaat te staan.
As 'n verteenwoordiger in Illinois se Huis van Verteenwoordigers het hy tydens die Demokratiese Party se Nasionale Byeenkoms op 27 Julie 2004 in Boston die sleuteltoespraak gelewer. In November van dieselfde jaar is hy met 'n meerderheid van 70 persent van die uitgebragte stemme tot die Amerikaanse Senaat verkies.
As 'n lid van die Demokratiese minderheid in die VSA-Senaat was hy by die indiening van 'n gemeenskaplike wetsontwerp van Demokrate en Republikeine ten opsigte van die beheer van konvensionele wapens betrokke en het hom ten gunste van 'n meer verantwoordelike besteding van federale fondse en toesighouding daaroor uitgespreek.
Obama het amptelike besoeke aan Oos-Europa, die Midde-Ooste en Afrika afgelê. Nadat hy in Februarie 2007 sy kandidaatskap vir die nominasie as Demokratiese presidensiële kandidaat aangekondig het, het Obama hom ten gunste van 'n einde van die Amerikaanse oorlogvoering in Irak, groter onafhanklikheid ten opsigte van energiebronne en die daarstelling van 'n algemene nasionale gesondheidsstelsel as sy politieke prioriteite uitgespreek.
Obama en sy vrou Michelle, met wie hy in 1992 getrou het, het twee dogters, Malia en Sasha. Hy het twee blitsverkopers gepubliseer: 'n Outobiografie oor sy jeug Dreams from My Father ("Drome van My Vader") en The Audacity of Hope ("Die Stoutmoedigheid van Hoop"), waarin hy persoonlike kommentaar op die Amerikaanse politiek lewer. Die inkomste van 4,2 miljoen VSA-$, wat die Obamas in 2007 verdien het, is grotendeels deur tantieme op boeke gegenereer.
Kinder- en skooljare
Obama is in die Kapi'olani Mediese Sentrum vir Vroue & Kinders in Honolulu (Hawaii) as die seun van Barack Obama, Sr. - 'n boorling van Nyang'oma Kogele in die Keniaanse provinsie Nyanza – en Ann Durham, 'n blanke Amerikaanse vrou van hoofsaaklik Engelse, Ierse en Duitse afkoms uit Wichita in die deelstaat Kansas, gebore. Sy ouers het in 1960, toe hulle albei by die Universiteit van Hawaii te Manoa ingeskryf was, met mekaar kennis gemaak. Hulle het op 2 Februarie 1961 getrou, maar het van mekaar vervreemd geraak toe Obama twee jaar oud was en is in 1964 geskei. Obama se vader het vervolgens na Kenia teruggekeer en sy seun nog net een keer gesien voordat hy in 1982 in 'n motorongeluk oorlede is. Obama het in Augustus 2006 saam met sy vrou en twee dogters 'n besoek aan sy pa se geboorteplek afgelê – 'n dorp naby Kisumu in landelike Wes-Kenia.
Ná haar egskeiding het Dunham met Lolo Soetoro getrou, en die paar het in 1967 na Soetero se geboorteland Indonesië verhuis waar Obama tot op die ouderdom van tien jaar plaaslike skole soos Asisi in Jakarta bygewoon het. Daarna het hy na Honolulu teruggekeer en by sy grootouers aan moederskant, Madelyn en Stanley Durham, gebly. Vanaf die vyfde graad (standerd) in 1971 het hy die Punahou-skool bygewoon en hier in 1979 die Amerikaanse matriek geskryf.
Obama se moeder het in 1972 na Hawaii teruggekeer om hier enkele jare te bly, maar het in 1977 weer na Indonesië verhuis waar sy as antropologiese veldwerker werksaam was. Vir die oorgrote res van haar lewe het sy in dié Suidoos-Asiatiese land aangebly om eers in 1994 na Hawaii terug te keer. In die volgende jaar is sy aan eierstokkanker dood.
Soos hy later as 'n volwasse man erken het, het Obama as hoërskoolleerder dagga en kokaïen asook alkoholiese dranke gebruik en dit tydens die Civil Forum on the Presidency in 2008 as sy grootste morele fout beskryf.
Studentejare
Nadat hy sy hoërskoolmatriek voltooi het, het Obama na Los Angeles gegaan om daar twee jaar lank aan die Occidental College te studeer. Vervolgens het hy by die Columbia-universiteit in New York Stad vir 'n BA-graad in politieke wetenskap ingeskryf, met internasionale betrekkinge as sy spesialiseringsvak. Nadat hy sy BA-graad in 1983 voltooi het, het hy vroeg in 1984 vir die periode van een jaar by die Business International Corporation en daarna by die New York Public Interest Research Group begin werk.
Nadat hy vier jare in New York Stad gebly het, het Obama na Chicago verhuis om tussen Junie 1985 en Mei 1988 as direkteur van die Developing Communities Project (DCP) te werk, 'n kerk-gebaseerde gemeenskapsorganisasie wat oorspronklik uit agt Rooms-Katolieke parogieë in Greater Roseland (Roseland, West Pullman en Riverdale) in Chicago se South Side bestaan het. Gedurende sy drie jare as direkteur van die DCP het die projek se personeel van een medewerker tot dertien en sy jaarlikse begroting van $70 000 tot $400 000 aangegroei. Obama se prestasies as direkteur van die DCP sluit sy medewerking by die totstandkoming van 'n beroepsopleidingsprogram, 'n voorbereidingsprogram vir voornemende kollegestudente en 'n organisasie vir die beskerming van regte van huurders in Altgeld Gardens in. Obama was daarnaas ook as konsultant en instrukteur vir die Gamaliel-stigting werksaam, 'n instituut vir gemeenskapsorganisasie. In die middel van 1988 het hy vir die eerste keer 'n reis van drie weke na Europa en een van vyf weke na Kenia onderneem waar hy baie van sy familielede van vaderskant ontmoet het.
Teen die einde van 1988 het Obama by die Harvard Law School ingeskryf. Aan die einde van sy eerste studiejaar is hy danksy sy grade en 'n skryfkompetisie as 'n redakteur van die tydskrif Harvard Law Review gekies. In Februarie 1990 is hy – in sy tweede jaar – as voorsitter van die Law Review verkies – 'n vrywillige voltydse pos waarby Obama as hoofredakteur gefungeer en sodoende ook toesig oor die Law Review se span van tagtig redakteurs gehou het.
Die publisiteit, wat aan Obama as die eerste verkose Swart voorsitter van die Law Review gegee is, het aan hom 'n uitgewerskontrak en 'n voorskot vir 'n boek oor rasseverhoudings besorg. In 'n poging om hom vir hulle fakulteit aan te werf, het die University of Chicago Law School 'n studiebeurs en 'n kantoor vir die voltooiing van sy boek aan Obama voorsien. Hy was oorspronklik van plan om die werk binne 'n jaar vry te stel, tog het die boek uiteindelik tot 'n persoonlike lewensgeskiedenis ontwikkel en die skryfwerk vervolgens langer geneem. Om sonder onderbrekings te kan werk, het Obama en sy vrou Michelle na Bali gereis waar hy enkele maande lank met skryfwerk besig was. Die manuskrip het uiteindelik in die middel van 1995 onder die titel Dreams From my Father verskyn.
Obama het die deelstaat Illinois se Project Vote tussen April en Oktober 1992 bestuur. Hierdie projek was daarop gemik om 150 000 van Illinois se 400 000 ongeregistreerde Afro-Amerikaners as kiesers te registreer.
Obama het vanaf 1992 twaalf jaar as professor klas gegee in grondwetlike reg by die University of Chicago Law School. Daarnaas het hy by die regsmaatskappy Davis, Miner, Barnhill & Galland aangesluit wat hom met sy twaalf prokureurs op burgerregte en die ekonomiese ontwikkeling van stadsbuurte toegespits het. Obama se regslisensie het tot en met 2002 geldig gebly.
Senator in Illinois: 1997–2004
In 1996 is Obama as die senator van Illinois se 13de Distrik in Chicago verkies. Hy het erkenning van albei groot partye gekry vir sy wetgewing rakende etiese sake en die voorsiening van gesondheidsdienste. Hy was onder meer by wetsontwerpe wat belasting vir werkers met lae inkomste gereël het asook by die hervorming van die plaaslike welvaartstelsel en kindersorg betrokke.
Obama is in 1998 en 2002 as senator herverkies, tog was sy kandidatuur vir 'n setel in die Huis van Verteenwoordigers in die Demokratiese Party nie suksesvol nie. Toe die Demokrate ná 'n dekade as minderheidsparty weer die meerderheid setels in die Senaat van Illinois verower het, het Obama in Januarie 2003 voorsitter van die Senaat se Komitee vir Gesondheids- en Menslike Dienste geword. Obama het hom veral vir hervormings in die plaaslike polisiediens beywer. Illinois het sodoende die eerste deelstaat geword wat video-opnames by ondervragings in moordsake verpligtend gemaak het.
Tydens die verkiesingsveldtog vir die Amerikaanse Senaat in 2004 het Obama met polisie-organisasies saamgewerk om die Amerikaanse wetgewing rakende die doodstraf te hervorm. Nadat hy in November van dieselfde jaar as senator vir Illinois verkies is en sodoende 'n lid van die Amerikaanse Kongres geword het, het hy as senator in Illinois bedank.
Amerikaanse Senator: 2005–2008
Op 4 Januarie 2005 het Obama sy ampseed as senator vir Illinois afgelê. Hy was die vyfde Afro-Amerikaanse senator in die geskiedenis van die VSA, en die derde sy setel volgens die Sewende Wysiging van die Amerikaanse Grondwet in 'n algemene verkiesing gewen het. Volgens 'n ontleding van senatoriale stemmings in die periode tussen 2005 en 2007 het die weekblad Congressional Weekly, 'n onpartydige publikasie, na hom as 'n "lojale Demokraat" verwys, terwyl die National Journal hom volgens 'n ontleding van uitgesoekte stemmings in 2007 as die "liberaalste" senator beskryf het. Congress.org het hom in 2008 as die elfde magtigste senator geranglys. Op 13 November 2008 het Obama aangekondig dat hy op 16 November as senator sou bedank om homself sodoende op die oorgangsperiode tot sy presidentskap te kan konsentreer.
Presidensiële verkiesingsveldtog in 2008
Gedurende die verkiesingsveldtog het Obama steeds die noodsaaklikheid beklemtoon om 'n einde aan die oorlog in Irak te maak, die VSA se afhanklikheid van buitelandse energiebronne te verminder en die Amerikaanse bevolking van 'n algemene gesondheidsdiens te voorsien.
Sowel in die loop van die voorverkiesing asook dié van die algemene verkiesing het Obama se verkiesingsveldtog 'n nuwe rekord ten opsigte van skenkings opgestel, veral wat die hoeveelheid klein donasies betref. Op 19 Junie het Obama die eerste presidensiële kandidaat van 'n groot party geword wat geen openbare finansiële steun vir sy verkiesingsveldtog wou aanvaar nie sedert dié stelsel in 1976 tot stand gekom het.
Aanvanklik was daar 'n groot aantal Demokratiese kandidate wat aan dié party se voorverkiesings vir die presidentskap deelgeneem het, tog het die veldtog uiteindelik op 'n wedloop tussen Obama en senator Hillary Clinton uitgeloop. Albei kandidate het die Demokratiese voorverkiesings in 'n aantal deelstate gewen, en Obama se voorsprong oor sy partygenoot het net geleidelik begin rek. Eers op 3 Junie is hy as die Demokratiese Party se amptelike kandidaat benoem. Op hierdie dag het Obama sy oorwinningstoespraak in St. Paul (deelstaat Minnesota) gehou. Clinton het haar verkiesingsveldtog op 7 Junie opgeskort en haar steun vir Obama aangekondig. Obama se verkiesingsveldtog het nou veral daarop gekonsentreer om in die presidentsverkiesing 'n oorwinning oor die Republikeinse teenstander John McCain te behaal. Op 23 Augustus het Obama senator Joe Biden uit Delaware as sy kandidaat vir die amp van visepresident benoem.
Tydens die Demokratiese Party se Nasionale Byeenkoms in Denver (Colorado) het Hillary Clinton haar in 'n toespraak ten gunste van Barack Obama as Demokratiese kandidaat uitgespreek. Obama het sy toespraak in Denver, wat deur 84 000 aanhangers bygewoon en deur 38 miljoen toeskouers wêreldwyd op televisie dopgehou is, op 28 Augustus gehou. Hy het sy nominasie as Demokratiese kandidaat vir die Amerikaanse presidentskap aanvaar en sy politieke doelwitte verduidelik.
Nadat ook die Republikeinse Party die kandidatuur van John McCain bevestig het, het in September en Oktober drie presidensiële debatte tussen Obama en McCain plaasgevind. Barack Obama het die Amerikaanse presidentsverkiesing in November 2008 met 'n meerderheid van 53 persent van die uitgebragte stemme en 'n oorgrote meerderheid in die verkiesingskollege gewen.
Politieke standpunte
Obama het nog altyd 'n progressiewe standpunt oor homoseksuele regte gehandhaaf en het selfs in sy kapasiteit as senaatskandidaat vir Illinois in 1994 gesê dat hy 'n voorstander van die wettiging van die homohuwelik is. Tydens sy presidentskandidaatskap en -termyn het hy die vraagstuk egter versigtig vermy tot en met 9 Mei 2012 toe hy sy amptelike ondersteuning vir die wettiging van die homohuwelik bekend gemaak het. Dít maak hom die eerste sittende Amerikaanse president om homoseksuele huwelikke openlik te ondersteun, en die aankondiging het as 'n berekende stap gekom om ondersteuning onder die swaaistemme (die sogenaamde "swing vote" wat veral bestaan uit stemmers ten gunste van homoseksuele huwelikke) te verwerf ten onkoste van stemme van swart Amerikaners, Latyns-Amerikaners en konserwatiewes in veral die suide in aanloop tot die Amerikaanse presidentsverkiesing van 2012.
Ekonomie
Barack Obama se ekonomiese beleid steun op die beginsel van die sosiale welvaartstaat en staan in die tradisie van die sogenaamde Rubinomics van die Clinton-tydperk. Hierdie beleid behels dat staatsbesteding aan bande gelê word asook die opstel van 'n gebalanseerde begroting. Met die finansiële krisis en ernstige resessie in die VSA as uitgangspunt is Obama se beleid daarop gemik om die ekonomiese situasie van die Amerikaanse middel- en werkersklas te verbeter. Die staat sal hierby egter 'n ondergeskikte rol speel. Obama is 'n aanhanger van fiskale konserwatisme en die Pay-As-You-Go-beginsel. Volgens Obama sal Amerika se krimpende middelklas net soos huishoudings met 'n hoë skuldlas voordeel trek uit belastingverlagings.
Binnelandse beleid
Die eerste wetsontwerp, wat deur Obama bekragtig en onderteken is, was die Lilly Ledbetter Fair Pay Act van 2009 wat regsprosedure, waardeur die beginsel van gelyke betaling vir gelyke werk afgedwing kan word, vergemaklik het. Vyf dae later het Obama die State Children's Health Insurance Program (SCHIP) heringestel waardeur 'n bykomende vier miljoen kinders, wat andersins oor geen mediese versekering beskik het nie, in 'n mediese staatsfonds ingesluit is.
In Maart 2009 het Obama die beperkings, wat deur die vorige Bush-regering op navorsing op embrionale stamselle geplaas is, opgehef en tegelykertyd belowe dat hy streng riglyne ten opsigte van hierdie navorsing in werking sou stel.
Ingrid Winterbach
Ingrid Winterbach (* 14 Februarie 1948, Johannesburg -) is ’n Afrikaanse skrywer en kunstenaar, wat ook onder die skuilnaam Lettie Viljoen boeke publiseer. Sy verower talle pryse vir haar skryfwerk, insluitende die Hertzogprys, die M-Net-prys, die W.A. Hofmeyr-prys en die Universiteit van Johannesburg-prys.
Vroeë lewe en herkoms
Ingrid Gerda Winterbach is op 14 Februarie 1948 in Johannesburg gebore as die oudste kind en enigste dogter van drie kinders van die onderwysers Jan Winterbach en Helena Dorothea Terblanche. Die beeldhouer en digter Dirk en Hougaard is haar twee jonger broers. Sy word in Florida in Roodepoort groot en gaan skool aan Florida Hoërskool, waar sy die hoofmeisie is in haar matriekjaar in 1965. Daarna studeer sy vanaf 1966 verder aan die Universiteit van die Witwatersrand in Johannesburg waar sy in 1969 die B.A. Skone Kunste-graad met lof verwerf en in 1970 die B.A. Honneurs-graad in Afrikaans-Nederlands, ook met lof. Hier is sy die beste student in Afrikaans-Nederlands vanaf 1966–1968 en verwerf die Henry Lidchi-prys vir sketse in 1967 en die Anya Millman-toekenning vir die beste derdejaar kunsstudent in 1968.
Verdere studie en begin van loopbaan
Sy verwerf vroeg bekendheid wanneer Etienne Leroux sy roman 18-44 gedeeltelik baseer op briefwisseling tussen hom en die destydse agtienjarige kunsstudent. Hierdie briefwisseling en Etienne Leroux het ongetwyfeld ’n groot invloed op haar vorming as kunstenaar gehad. Vanaf 1970 tot 1971 is sy assistent aan die Departement Afrikaans en Nederlands aan die Universiteit van die Witwatersrand, waarna sy in 1972 Afrikaans gee aan sekondêre skole in Louis Trichardt en Johannesburg.
In 1973 skryf sy in vir ’n M.A.-graad by die Universiteit van Stellenbosch onder studieleiding van D.J. Opperman, ’n graad wat sy in 1974 met lof verwerf met ’n verhandeling getitel Analise van enkele struktuuraspekte van ‘Om te vlieg’ van Breyten Breytenbach. Hierna sluit sy in 1974 as algemene verslaggewer aan by Die Burger en in 1975 by Albertyn-Uitgewers in Stellenbosch as lid van die redaksie van Ensiklopedie van die wêreld. Vanaf 1977 tot 1990 is sy as lektor verbonde aan die Universiteit van Stellenbosch se Departement Beeldende Kunste. Hier doseer sy teken, skilder en kunsgeskiedenis. Van 1976 tot 1983 is sy getroud met Anton Scholtz en haar dogter Brink word in 1979 uit hierdie huwelik gebore.
Werk as akademikus en skrywer
In 1992 woon sy op uitnodiging van die SAUK ’n kursus in die skryf van radiodramas by Klein Kariba buite Bela-Bela by en in Julie 1993 is sy paneellid by die Winterforum besprekings oor Afrikaans, aangebied deur die Universiteit van die Witwatersrand. Vanaf September 1993 tot Augustus 1994 gee sy Afrikaans aan die Durban Girls High School. Sy is in September 1994 paneellid by die ALV-kongres in Port Elizabeth en in Oktober 1994 paneellid by die Leeskring-seminaar in Welkom. In Maart 1995 is sy een van die leiers by die Skool vir Kreatiewe Skryfwerk van die Universiteit van Potchefstroom se skryfskool.
Sy besoek Nederland van Julie 1995 tot Augustus 1996 en is van September tot Desember 1996 in die Verenigde State van Amerika, waar sy besoekende skrywer is aan die California Institute of the Arts en in Los Angeles onderrig gee in Creative Writing by die School of Critical Studies.
Van 1997 tot 2002 doseer sy weer Afrikaans en Nederlandse letterkunde aan die Universiteit van KwaZulu-Natal. Daarna wy sy haar voltyds toe aan haar kuns (beeldende kunste, skilder en skryf). Sy hou verskeie kunsuitstallings, onder andere in Stellenbosch, Kaapstad, Durban, Johannesburg en Franschhoek en ontwerp ook self die buiteblaaie van meeste van haar romans, insluitende Klaaglied vir Koos, Karolina Ferreira, Erf, Belemmering en Niggie.
In 2001 hou sy ’n gesamentlike uitstalling met Breyten Breytenbach op Stellenbosch. Haar werke hang onder andere in die Durban Kunsgalery, die Carnegie Kunsgalery op Newcastle, die Universiteit van Stellenbosch se Kunsmuseum en die Durban Instituut vir Tegnologie se Kunsgalery.
Sy en haar man spandeer aan die begin van 2011 ses maande in Stellenbosch by die Stellenbosse Instituut vir Gevorderde Navorsing en in 2013 trek hulle weer permanent terug na Stellenbosch.
In 2015 is sy betrokke by skryfopleiding van voornemende skrywers by die skryfskool van die Breytenbach-sentrum op Wellington en lei sy ook die Universiteit van Stellenbosch se skeppende skryfwerk werksessie vir roma...
Prosa
Teen die laat sewentigerjare begin sy ernstig skryf, eers twee dramas vir die jaarlikse Stellenbosch amateurtoneelfees en toe ’n kort prosastuk getitel ’n Wolkie so groot soos ’n man se hand, wat in Mei 1983 in Stet gepubliseer word. Onder die skuilnaam Lettie Viljoen debuteer sy in 1984 met die novelle Klaaglied vir Koos, ’n belydenis van ’n vrou wie se man haar verlaat het, moontlik om saam met Swapo-magte die onderdruktes te gaan bevry. Sy bly alleen agter saam met haar kind in ’n kleinburgerlike dorp met sy argetipiese inwoners. Haar verwerking van haar situasie en die noodsaak om aan te pas by ’n nuwe orde en selfstandig op te tree, word boeiend beskryf. Die verbrokkeling van die tradisionele rol van die vrou wat aan die rand van die gemeenskap leef, word hier in ’n gevallestudie aangebied. Sy soek eers troos in ’n verhouding met ’n ander man en ondervind verskillende stadia van ontwikkeling, soos onvervulde seksuele dryfvere en verlange, afsterwing en afstomping van die lewe en ’n inkeer na binne, nuwe bewuswording in haar omringende werklikheid met eindelike groter openheid vir die buitewêreld, wat alles plaasvind binne die soortgelyke siklus van seisoensverandering. Deurentyd maak die skrywer knap gebruik van simbole (soos die tuin se verwaarlosing en die swart man se teenwoordigheid in haar tuin) en ironie in ’n dig geskrewe teks, wat hoewel eenvoudig op die oog af, ryk is aan onderliggende betekenis. Dit is veral die eensaamheid en weerbaarheid van die verlate vrou in ’n vyandige wêreld wat hier gestalte kry. Klaaglied vir Koos is in 1985 ’n finalis vir die Louis Luyt-prys en word in 1986 deur Christo Leach en Barney Simon vir die teater verwerk en by die Laager in die Markteater in Johannesburg opgevoer.
In Erf verwys die titel na beide die fisiese stuk grond waarop eiendomsreg uitgeoefen word, asook dit wat van ouers en voorgeslagte geërf word. Dit is ’n driedelige novelle wat aansluit by die wêreld van haar eerste boek, met drie vroue (gesamentlik verteenwoordigend van vrou-wees in die wêreld) wat aan die woord gestel word. Bets is die hoofkarakter en belangrikste figuur, wat alleen saam met haar kind in ’n huis op ’n dorp woon terwyl haar erf stelselmatig deur ’n plakker en sy vrou ingeneem word. Ten spyte van haar fisiese nabyheid aan ander mense leef Bets feitlik vervreem van die res van die samelewing en is daar nie intimiteit tussen haar en ander nie, wat haar individualiteit beklemtoon. Agnes begeef haar in die politiek deur betrokke te raak by ’n veelrassige gespreksgroep en die bruin vrou Sally Williams van Cradock blyk ’n pseudoniem van die ek-verteller te wees. Eindelik word al drie vroue met Bets geassosieer en figureer hulle as dubbelgangers van Bets. Hulle lewe teen die agtergrond van die geleidelike inname van die erf en die geweld in die townships, sodat die karakters as’t ware op die randjie van die afgrond leef, wagtende vir die apokalips. Erf is in 1987 op die kortlys vir die toekenning van die Rapportprys.
Belemmering is ’n komplekse verhaal wat uit drie sentrale verhaallyne bestaan, terwyl die openingshoofstuk ŉ proloog is wat nie by een van die drie hoort nie. Die verhaallyne gaan eerstens oor Hannah, ’n paleontoloog wat by haar oom en tante in die Wes-Kaap kuier en ’n besondere vriendskap met hulle kleinkind Mirandah opbou. Deur middel van terugflitse word ’n kuier by die familie herroep waartydens gesprekke en herinneringe oor die Anglo-Boereoorlog, die Ossewa-Brandwag en die geskiedenis van die familie plaasvind. Tweedens is daar die ervarings van ’n groep mans op ’n politiek-militêre missie op ’n berg en die surrealistiese Generaal C wat mag personifieer. Die vernaamste verhaalsituasie is dié van Deneysen en sy groep jong mans wat vir maande in ’n hut op ’n beskutte plek in die berge wag vir die instruksies van ene Geelgert, terwyl hulle daagliks die gebied bespied en patrollies uitstuur. Wanneer hulle, nadat Geelgert verdrink, eindelik onverrigter sake na die samelewing terugkeer, is dit na ’n wêreld waar onluste of burgeroorlog reeds geruime tyd lank woed. Die roman beweeg voort op die gedagtes en gesprekke van die karakters, waarbinne temas soos natuurwetenskaplike verskynsels, filosofie, skilderkuns, geskiedenis en oorlog, mag, liefde en kos aangespreek word. Die ruimte waarin dit plaasvind, is eerstens die natuur, maar ook die paleontologie of oerruimte waaruit alles ontstaan het, asook die psigiese lewe en ruimte van die karakters. Hierbinne skep die skrywer dan die karakters en verhaallyne, waarin die karakters in afwagting is op gebeure. Die verhaallyne word nie geïntegreer nie, eerder verder gefragmenteer in 105 genommerde afdelings, wat die onvoltooidheid en beperkte visie van elkeen aksentueer. Die manier waarop Deneysen en sy makkers die omgewing bespied, kaarte bestudeer en roetes beplan word ’n metafoor vir die lewe, want die hele lewe word bestudeer en planne beraam vir aksie. Die werklikheid is egter anders, want inderwaarheid is hulle afgesonder en glad nie in aanraking met die wêreld nie, met ’n totaal gebrekkige insig in die raaiselagtige optrede van die teenstander Dykstra. Die teks en die karakters se belewenis is dus gedurig onvoltooid, ’n gebrek of belemmering, met weinig insig in die volledige prentjie, vasgevang in ’n baie beperkte tyd en ruimte binne die groter prentjie van feitlik ewigdurende tyd en onbeperkte ruimte. Hulle vind hulle in ’n situasie wat hulle glad nie kan beheer nie. Belemmering word in 1990 genomineer vir die Rapportprys.