cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Christoph von Dohnányi
Opvoeding en vroeë betrekkinge
Na die Tweede Wêreldoorlog het Dohnányi regte studeer in München, maar in 1948 na die Hochschule für Musik und Theater München gegaan om komposisie, klavier en dirigeer te studeer. By die opera in München het hy sangers afgerig en die klavier gespeel. Hy het die Richard Strauss-prys van die stad München ontvang, en is daarna na die Florida Staatsuniversiteit ten einde onder sy grootvader te studeer.
Sy eerste pos as assistent was aan die Oper Frankfurt, waar hy aangestel is deur Georg Solti, en ook as ballet- en opera-afrigter gedien het. Hy was van 1957 tot 1963 algemene musiekdirekteur van die Lübeck Opera, wat hom op daardie stadium Duitsland se jongste algemene musiekdirekteur gemaak het. Hy was ook hoofdirigent van die Staatsorchester Kassel en die WDR Simfonieorkes van Keulen. In 1968 het hy Lovro von Matačić, wat Georg Solti opgevolg het, as algemene musiekdirekteur opgevolg. Dohnányi het later ook musiekdirekteur aan die Oper Frankfurt geword en in beide die poste gedien tot 1977. Hy het in 1977 die poste aangeneem van intendant en hoofdirigent aan die Staatsopera van Hamburg, en in 1984 van hierdie poste afstand gedoen.
Cobus Rossouw
Biografie
In 1965 is hy met Sandra Kotzé getroud. Hulle het drie kinders, Wilmien, ’n skrywer en regisseur, Cobus, ’n TV- en rolprentregisseur, en Susan, ’n rolverdelingsregisseur.
Christoph von Dohnányi
Jare in Cleveland
Bykomend daartoe dat hy opnames 'n kenmerk van sy ampstermyn as musiekdirekteur gemaak het deur verbintenisse met verskeie plaatetikette (Teldec, Decca Records/London, en Telarc International Corporation), het Dohnányi baie van sy aandag bestee aan internasionale toere. In 1986 het die orkes op sy sesde toer van Europa (die eerste internasionale toer onder Dohnányi) vertrek. Die orkes het een-en-twintig opvoerings in sewentien stede regoor Wes-Europa gemaak. Die orkes het nie slegs elke seisoen voortgaan met internasionale toere na Europa of Oos-Asië nie, maar het ook toere meegemaak van Europese musiekfeeste, insluitende die Salzburg-fees. Vanweë die vertrek of aftrede van verskeie musici tussen 1988 en 1990 is Dohnányi die plig opgelê om nuwe orkeslede aan te stel, insluitende 'n plaasvervanger vir Robert Page, wat vir 'n geruime tyd die direkteur van die koor van die Cleveland Simfonieorkes was.
Om die 75-jarige bestaan van The Cleveland Orchestra te vier het Dohnányi opvoerings van Richard Wagner se Ring-siklus in die Severance Hall gelei gedurende die seisoene van 1992–93 en 1993-94. Alhoewel dit die bedoeling van die ensemble was om die eerste simfonieorkes in die Verenigde State te word om die vyftien-uur lange musikale monument op te neem, het finansiële beperkings en oorwegings die orkes beperk tot die opname van slegs die eerste twee operas, naamlik: Das Rheingold en Die Walküre.
In 1992 het Dohnányi 'n nuwe kontrak geteken wat sy tyd as musiekdirekteur sou verleng tot die 1999-2000 seisoen. 'n Paar jaar later het die orkes met 'n fondsinsamelingsveldtog vir die opknapping van Severance Hall begin, wat die verwydering van die "Szell Shell", die terugkeer van die Ernest M. Skinner orrel na die verhoog, en 'n uitbreiding van interne fasiliteite om die ervaring van konsertgangers te verbeter, ingesluit het. Dohnányi het in 1997 sy finale kontrak as musiekdirekteur van die Orkes onderteken, wat sy termyn tot 2002 verleng het.
Terwyl die internasionale toere voortgeduur het, het die orkes die Volksrepubliek China in 1998 vir die eerste keer besoek. Gedurende die lente van 1999 het die orkes na Cleveland Playhouse Square verskuif totdat die opknapping van Severance Hall voltooi is. Op 8 Januarie 2000 het Dohnányi 'n galakonsert gelei om die heropening van Severance Hall te vier, wat regstreeks op plaaslike televisie deur Cleveland se WVIZ uitgesaai is. Dohnányi het sy kontrak klaargemaak - en is uiteindelik in 2002 opgevolg deur Franz Welser-Möst. - Hy is aangewys as Musiekdirekteur-Laureaat van The Cleveland Simfonieorkes.
Loopbaan na Cleveland
In 1994 het Dohnányi die hoof-gasdirigent van Londen se Philharmonia Orchestra geword, en in 1997 hul hoofdirigent. In April 2007 was Dohnányi een van agt dirigente van Britse orkeste om die 10-jaarlikse klassieke musiek-uitreikmanifes, "Building on Excellence: Orchestras for the 21st Century", te ondersteun wat die verhoogde teenwoordigheid van klassieke musiek in mense se lewens in die Verenigde Koninkryk ten doel het, met programme soos die verlening van gratis toegang aan alle Britse skoolkinders tot klassieke musiekkonserte. In 2008 het hy afgetree as hoofdirigent by die Philharmonia Orchestra.
Nadat Dohnányi afgetree het as musiekdirekteur van die Cleveland Orchestra, was hy 'n gasdirigent by die Boston Simfonieorkes, New York Filharmoniese Orkes, Philadelphia Simfonieorkes, Pittsburgh Simfonieorkes, Chicago Simfonieorkes en die Los Angeles Filharmoniese Orkes, asook die Cleveland Simfonieorkes. Hy het gereeld opgetree tydens die Tanglewood Music Festival saam met die Boston Simfonieorkes. Hy het sedert die 1990's nou saamgewerk met die Israel Filharmoniese Orkes.
In 2004 het Dohnányi teruggekeer na Hamburg, Duitsland, waar hy jare lank gewoon het, om hoofdirigent van die NDR Simfonieorkes te word. Hy het sy termyn by die NDR afgesluit ná die 2009-2010 seisoen. Hy het dikwels opgetree as gasdirigent saam met die Weense Filharmoniese Orkes en die Weense Staatsopera.
Assistente tot Christoph von Dohnányi
Michael Stern, die musiekdirekteur en hoofdirigent van die Kansas City Simfonieorkes, was van 1986 tot 1991 assistent-dirigent tot Dohnányi aan die Cleveland Simfonieorkes. Alan Gilbert, voormalige musiekdirekteur van die New York Filharmoniese Orkes, was van 1995 tot 1997 assistent-dirigent tot Dohnányi aan die Cleveland Simfonieorkes. Alejo Pérez was van 2005 tot 2007 assistent-dirigent aan die NDR Simfonieorkes en Jens Jens Georg Bachmann, artistieke direkteur en hoofdirigent van die Siprus Simfonieorkes was van 2007 tot 2009 in dieselfde pos aan die NDR Simfonieorkes.
Familie
Dohnányi was met die Duitse aktrise Renate Zillessen getroud; hulle het twee kinders gehad, Katja en Justus. Sy tweede vrou was die Duitse sopraan Anja Silja, met wie hy drie kinders gehad het: Julia, Benedikt en Olga. Dohnányi is sedert 2004 met Barbara Koller getroud.
Cobus Rossouw
Filmografie
en andere.
TV
Van die TV-reekse waarin hy verskyn het, sluit in Die Sonkring.
Toekennings
Hy is op 3 Februarie 2011 tydens kykNET se Fiestas vereer vir sy lewensbydrae tot die Afrikaanse teater.
Callyspongia difficilis
Callyspongia difficilis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Yoshikazu Nagai
Yoshikazu Nagai (永井 良和) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Zwolle
Zwolle is die hoofstad van die Nederlandse provinsie Overijssel. Die stad is aan die IJssel geleë en aan die Zwarte Water en Overijsselse Vecht. Zwolle besit 'n professionele sokkerspan: PEC Zwolle. Zwolle het 'n bevolking van 121 602 (Bron: CBS, 1-2-2012).
Kuruman
Kuruman is 'n voormalige Engelse sendingstasie en die grootste dorp in die Ga-Segonyana munisipaliteit van die John Taolo Gaetsewe-distriksmunisipaliteit (provinsie Noord-Kaap). Die bevolking in 2011 was 13 057 mense. Die dorp is 1 131 meter bo seevlak op die Ghaap-plato en langs die N14 nasionale pad tussen Johannesburg en Upington geleë. Dit is vernoem na Khudumaan, 'n 18de eeuse Boesmanleier wat in die omgewing sy heilige plek ingerig het.
Die sendingstasie is in 1821 deur eerw. Robert Moffat (1795-1883), 'n boorling van Ormiston in Skotland, en sy vrou Mary van die Londense Sendinggenootskap gestig. Die Moffats het hulle hier gevestig om uiteindelik vyftig jaar lank onder die Tswanas te werk. Die dorp Kuruman het in 1887 op die linkeroewer van die Kurumanrivier tot stand gekom. Een van die bekende bakens hier is die Oog van Kuruman, 'n fontein (en sedert die jaar 1992 ook 'n nasionale monument) wat 'n volle 20 miljoen liter water per dag lewer in die middel van die halfwoestyn. Kuruman staan derhalwe ook bekend as die "Oase van die Kalahari".
Geskiedenis
Die gebied van Kuruman was oorspronklik die hoofsetel van die sogenaamde Woestynboesmans wat hier oor 'n tydperk van 12 000 jaar gewoon het. Die dorpsnaam is volgens 'n ou Tswana-legende afgelei van Khudumaan, 'n leier van die Boesmans. Na bewering het hy sy heilige plek in die klein bakkrans, waar die tweelingkoppe Gamohaan en Khudumaan in die noorde van die Kurumanheuwels bymekaarkom, ingerig. Die eerste blanke wat hom omstreeks 1800 in die gebied gevestig het, was die sendeling Johan Kok van die Suid-Afrikaanse Sendinggenootskap. Hy is agt jaar later deur Tswanas in die Kurumanheuwels vermoor sodat die poging om 'n permanente sendingstasie te vestig voorlopig gestaak is.
Sestien jaar later het die bekende Skots-gebore sendeling Robert Moffat en sy vrou hulle in die gebied gevestig. Moffat was 'n baie ywerige man wat die Bybel vir die eerste keer in 'n Swart taal, Tswana, vertaal en op 'n handpers gedruk het en sodoende van Kuruman die baken van sendingwerk in Suid-Afrika gemaak het. Met sy besproeiingswerke het hy ook die grondslag vir die plaaslike landboubedryf gelê. In die kerk, wat hy in 1838 opgerig het, het 'n ander bekende sendeling, David Livingstone, met Moffat se dogter Mary getrou. Die kerk is in 1938 gerestoureer en tot nasionale monument verklaar. Livingstone het die meeste van sy beroemde ontdekkingsreise van Kuruman af begin.
Die Londense Sendinggenootskap het in 1876 die Moffat-instituut vir die opleiding van swart evangeliste in die lewe geroep. Vyf kilometer van hierdie instituut het die dorp Kuruman in 1887 op die linkeroewer van die Kurumanrivier tot stand gekom.
In 1844 het die reisiger Henry Methuen melding gemaak van die Wonderwerk-grot sowat veertig kilometer buite Kuruman. Hierdie groot dolomitiese kalksteengrot strek vir 140 meter horisontaal in die voet van die Kurumanheuwels se oosterste flank in. Sy bekendste kenmerk is 'n stalagmiet-"standbeeld" vlak by die ingang wat 'n hoogte van meer as vyf meter bereik.
Rotstekeninge, wat in die Wonderwerk-grot ontdek is, beeld diere en raaiselagtige onderwerpe in rooi, geel, swart en wit uit en kom oral op die grot se wande tot 'n diepte van sowat veertig meter voor. Hulle is ongelukkig al sedert die vroeë 20ste eeu erg beskadig deur graffiti.
Die eerste eienaar van 'n plaas in die omgewing, ene N.J. Bosman, het tussen 1909 en 1911 in die Wonderwerk-grot gewoon waar ook een van sy dogters gebore is. Vanaf die veertigerjare is argeologiese opgrawings in die grot gedoen, tog is waardevolle skatte al tussen 1940 en 1944 vernietig toe vlermuis-guano in die grot versamel is.
Sedert 1978 is belangriker opgrawings deur navorsers van die McGregor-museum in Kimberley gedoen wat bewyse van vorige bewoning opgelewer het. Beduidende argeologiese getuienisse sluit klipwerktuie en stukkies dierebeendere in wat sowat 300 000 jaar oud is. Klipbrokke, waarop gravures aangebring is, is in vlakke met 'n ouderdom van tussen 2 000 en 12 000 jaar ontdek en bewys dat rotsskildering in Suid-Afrika al minstens 10 000 jaar gelede beoefen is.
In 1987 het Kuruman sy honderdjarige bestaan gevier.
Klimaat
Vanweë sy ligging in 'n halfwoestyngebied, wat aan die Kalahari grens, word Kuruman se klimaat deur groot temperatuurverskille tussen somer en winter gekenmerk. In die winterseisoen daal die kwik gereeld tot benede vriespunt, terwyl in die somertyd temperature bokant 40 °C aangeteken word. Noordelike en noordoostelike winde voer tussen Desember en April vogtige lug in. Die jaarlikse reënval beloop 420 millimeter.
Ekonomie
Mynbou en landbou vorm die ekonomiese basis van die gebied. Kuruman het veral in die periode tussen 1955 en 1965 vinnig ontwikkel toe met die ontginning van die ryk mineraalafsettings in die gebied - waaronder mangaan- en ystererts - begin is. Die rykste afsettings van blou-asbes of krosidoliet ter wêreld kom eweneens hier voor.
Toerisme en wildboerdery is ander belangrike bronne van inkomste. Alhoewel beesboerdery die streek se tradisionele landboubedryf is, het wildboerdery weens die droogte al sedert die 1980's vinnig toegeneem. Die gebied spog met van die grootste jaggebiede in Suid-Afrika.
Die Oog van Kuruman
Die Oog van Kuruman in die dorp se hoofstraat is 'n natuurwonder en ook die rede vir die dorp se bestaan. Hierdie fontein, wat uit 'n dorre dolomietrots aan die voet van die Kurumanheuwels ontspring, lewer daagliks sowat 20 miljoen liter vars water en voorsien sodoende in Kuruman se huishoudelike en nywerheidsverbruik. 'n Plaaslike legende lui "hy wat een maal van die oog se water gedrink het, kom altyd weer terug om sy dors te les".
Die eerste blanke besoeker aan Die Oog was die reisiger Samuel Daniel, die sekretaris, dagboekskrywer en skilder van die Truter-Somerville-ekspedisiereisiger, op 22 November 1801.
Die fontein word as die grootste varswaterfontein in die suidelike halfrond en moontlik ook die wêreld beskou. Die fontein, wat onder die inheemse bevolking as die "oog wat altyd traan" reeds voor 1800 bekendgestaan het, word selfs tydens die ergste droogtes en swaarste reënval deur 'n feitlik onveranderde vloei gekenmerk. Die gebied rondom die fontein is al dekades gelede in 'n pragtige park omgeskep.
Die sendeling Robert Moffat het een van die eerste besproeiingswerke in die land aangelê deur twee kanale van Die Oog af te bou om meer as 250 hektaar landbougrond in die vallei te besproei.
Perpignan
Perpignan is die grootste stad en historiese sentrum van die Katalaanstalige gebied Roussillon (Katalaans: Rosselló), wat soms ook Noord-Katalonië (Katalaans: Catalunya del Nord) genoem word.
Elisabeth Omilami
Elisabeth Omilami (gebore 18 Februarie 1951) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Time to Kill (1996), Runaway Jury (2003), Ray (2004), en We Are Marshall (2006).
Perpignan
Talle historiese geboue, veral in die gotiese styl, dateer uit Perpignan se roemryke geskiedenis. Die stad is vandag 'n handelsentrum vir plaaslike landbouprodukte soos wyn, en beskik oor 'n eie universiteit.
Geskiedenis
Perpignan ontstaan in die 10de eeu as 'n dorp digby die burg van die grawe van Roussillon en groei vinnig danksy die strategiese ligging tussen die Roussillon en Languedoc.
Demografie
Met die Spaanse Burgeroorlog in die 1930s en die groot aantal vlugtelinge wat hulle in Frankryk kom vestig het, begin die demografiese struktuur van Perpignan duidelik verander. Ná die einde van die Algerië-oorlog in 1962 vestig ook talle Franse setlaars uit Noord-Afrika hulle in die stad, terwyl die laaste groot groep immigrante oorwegend van Noord-Afrikaans-Arabiese afkoms is.
1614
Die jaar 1614 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 14de jaar van die 17de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad. Volgens die Juliaanse kalender het die jaar op 'n Saterdag begin.
Glenn Strange
Glenn Strange (16 Augustus 1899 – 20 September 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Mad Monster (1942) en Abbott and Costello Meet Frankenstein (1948), en in die televisiereeks Gunsmoke (1955).
Noelle Beck
Noelle Beck (gebore 14 Desember 1967) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Fletch Lives (1989) en Wall Street: Money Never Sleeps (2010), en in die televisiereekse As the World Turns (1956) en Loving (1983).
Marie Sukers
Marie Elizabeth Sukers is 'n Suid-Afrikaanse politikus wat tans 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika is, waar sy die Afrika Christen Demokratiese Party verteenwoordig.
Parlementêre loopbaan
Sukers was derde op die Afrika Christen Demokratiese Party se streeklys vir die 2019-verkiesing geplaas. Sy is op 22 Mei 2019 as 'n parlementslid ingehuldig.
James Norton (akteur)
James Norton (gebore 18 Julie 1985) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Belle (2013) en in die televisiereekse Happy Valley (2014) en Grantchester (2014).
1615
Die jaar 1615 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 15de jaar van die 17de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Ravenscroft-versameling
Die Ravenscroft-versameling bestaan uit 'n groep foto's wat in die laaste dekades van die 19de en vroeg in die 20ste eeu in die Kaapkolonie (en latere Kaapprovinsie) geneem is. Hierdie kolleksie is van groot kultuur-historiese waarde en is ter insae in die Staatsargief in Roelandstraat in Kaapstad. Daar is foto's van dorpe en hul huise, winkels, fabrieke, strate en brûe en van plase, bergpasse en ander plekke van belang. Ook het hy foto's geneem van die politieke en sakeleiers van sy tyd, onder andere Jan Hendrik Hofmeyr (Onze Jan), goewerneur sir Bartle Frere en Cecil John Rhodes.
Thomas Daniël Ravenscroft (Swellendam, 1 Mei 1851 – Hermanus, 24 Maart 1948) was in 1869 in diens by fotograaf William Moore in Kaapstad om die vak te leer. Aanvanklik het Ravenscroft 'n ateljee in Robertson, maar vanaf 1900 is hy in Rondebosch gevestig. In 1920 verhuis hy na Hermanus. In die 1880's kry hy die opdrag van die spoorweë van die Kaapkolonie om die dorpe wat hulle bedien te fotografeer. Die foto's is as poskaarte uitgegee en het ook die treinkompartemente versier. Ravenscroft het dikwels foto's vanaf 'n hoë punt geneem om die uitleg van 'n dorp duidelik uit te beeld. Hy het nie die kunstenaarsoog van sy vakgenoot Arthur Elliott gehad nie, maar die dokumentêre waarde van sy werk bly van uitsonderlike belang.
Gribble-versameling
Die Gribble-versameling is 'n versameling van 29 000 foto's (waarvan 26 000 op glas negatiewe) wat 'n unieke kultuurhistoriese en visuele rekord van die Drakensteinvallei van die laat 19de eeu tot aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog gee. Dit sluit in foto's van individue, families, troues en ook foto's van skoolgroepe en van sosiale en sportklubs hoofsaaklik van die Paarl en omgewing. Dit is 'n sosiale dokument van die mense wat in die vallei gewerk het. Voorbeelde is afbeeldings van vroue wat hul wasgoed doen in die Bergrivier, die bou van waens, die ontginning van graniet teen Paarlberg en die oes van die koring op die plase in die omgewing. Verder is daar foto's van die dorp se straatbeeld in die tyd sowel as van die omgewing. Die foto's bied ons vandag waardevolle inligting oor historiese geboue en hoe die Paarl deur die jare ontwikkel het.
Hierdie versameling sluit die werk in van drie geslagte Gribble-fotograwe sowel as die werk van die fotograwe Decker en Bell. James Gribble senior het in 1859 van Cornwall in Engeland na Suid-Afrika gekom en hom as fotograaf in Kaapstad gevestig. James Gribble junior (27 Januarie 1863 – 23 Januarie 1943) was 'n vakleerling by Samuel Bayliss Barnard voordat hy hom in 1882 as fotograaf in die Paarl gevestig het. Daardie tyd was die Paarl 'n vooruitstrewende dorp en Gribble word 'n vooraanstaande inwoner. Hy was onder andere 40 jaar sekretaris van die Paarlse Boerevereniging. In 1988 neem hy ook die besigheid van James F. Goch oor. In 1919 sluit Harold, die derde geslag van die Gribbles, by die ateljee aan.
Die versameling is onder beheer van die Drakenstein Heemkring. Soortgelyke kolleksies van illustrasies is die Gordon-versameling, Ravenscroft-versameling, Duggan-Cronin-versameling, Sammy Marks-fotoversameling en die Elliott-versameling.
Karatsjai-Balkaries
Karatsjai-Balkaries (къарачай-малкъар тил /qaraçay-malqar til/) is ’n Turkiese taal wat deur die Karatsjais en Balkariërs gepraat word. Daar is twee dialekte, Karatsjai en Balkaries.
Alfabet
Karatsjai-Balkaries word in die Cyrilliese alfabet geskryf. Die moderne alfabet lyk so:
Onata Aprile
Onata Aprile is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente What Maisie Knew (2012), Yellow (2012), en Eastern Citrus, en in die televisiereeks Law & Order: Special Victims Unit (1999).
Callyspongia fenestrata
Callyspongia fenestrata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1984 deur Desqueyroux-Faúndez.
Newel
’n Newel, newelvlek of nebula is ’n wolk van ruimtestof, waterstof, helium en ander geïoniseerde gasse. Hulle is dikwels stervormende gebiede, soos die Arend-newel in die sterrebeeld Slang.
In ’n stervormende gebied koek die gas, stof en ander materiaal saam om groter massas te vorm; dié trek nog materiaal aan en word eindelik groot genoeg om sterre te vorm. Daar word geglo die orige materiaal vorm dan planete en ander ruimtevoorwerpe.
Geskiedenis
Omstreeks 150 n.C. het Claudius Ptolemaeus in boeke VII-VIII van sy Almagest vyf sterre aangeteken wat newelagtig voorkom. Hy het ook ’n newelagtige streek tussen die sterrebeelde Groot Hond en Leeu opgemerk wat nie met enige ster geassosieer was nie. Die eerste ware newel, soos onderskei van ’n sterreswerm, is genoem deur die Arabiese sterrekundige Abd al-Rahman al-Soefi in sy Boek van Vaste Sterre (964). Hy het "’n klein wolk" waargeneem waar die Andromeda-sterrestelsel geleë is. Hy het ook die Omicron Velorum-sterreswerm en ander newelagtige voorwerpe as "newelagtige sterre" aangeteken. Die supernova wat die Krap-newel gevorm het, SN 1054, is in 1054 deur Arabiese en Chinese sterrekundiges waargeneem.
Om ’n rede wat nie bekend is nie, het Al-Sufi niks gesê van die Orion-newel, wat minstens net so prominent as die Andromeda-sterrestelsel aan die naghemel is, nie. Op 26 November 1610 het Nicolas-Claude Fabri de Peiresc die Orion-newel met ’n teleskoop ontdek. Dit is ook in 1618 deur Johann Baptist Cysat gesien. Die eerste gedetailleerde beskrywing van die newel is egter eers in 1659 gegee deur Christian Huygens, wat geglo het hy is die eerste persoon wat dit sien.
In 1715 het Edmund Halley ’n lys van ses newels gepubliseer. Meer mense het newels begin sien en in 1746 het Jean-Philippe de Cheseaux ’n lys van 20 newels (onder meer agt wat voorheen onbekend was) saamgestel. Van 1751-'53 het Nicolas-Louis de Lacaille 42 newels gelys wat hy van die Kaap die Goeie Hoop af gesien het. Die meeste van dié was voorheen onbekend. Charles Messier het teen 1781 ’n lys gemaak van 103 "newels" (nou Messier-voorwerpe genoem; dit sluit voorwerpe in wat nou bekend is as sterrestelsels). Hy het eintlik in komete belanggestel en het voorwerpe wat met komete verwar kan word, gelys sodat dit nie sy tyd mors nie.
Die aantal newels is daarna aansienlik uitgebrei deur veral William Herschel en sy suster Caroline Herschel. Hul Catalogue of One Thousand New Nebulae and Clusters of Stars is in 1786 gepubliseer. ’n Tweede katalogus met 1 000 newels is in 1789 gepubliseer en ’n derde met 510 newels in 1802. Tydens die grootste deel van hul werk het William Herschel geglo die newels is verafgeleë sterreswerms. In 1790 het hy egter ’n ster ontdek wat deur newelagtigheid omring is en afgelei wat die ware aard van newelagtigheid is.
In die begin van 1864 het William Huggins die spektrums van sowat 70 newels ondersoek. Hy het gevind dat sowat ’n derde van hulle die absorpsiespektrum van ’n gas het. Die res se spektrum was aaneenlopend en daar is geglo dat hulle uit ’n massa sterre bestaan. ’n Derde kategorie is in 1912 bygevoeg toe Vesto Slipher gewys het dat die spektrum van die newels wat die ster Merope omring, ooreenstem met die spektrum van die oop sterreswerm Plejades. Die newels se uitgestraalde lig is dus weerkaatste sterlig.
In omstreeks 1922 het dit duidelik geword dat baie "newels" eintlik sterrestelsels is wat ver van die Melkweg af geleë is.
Slipher en Edwin Hubble het voortgegaan om die spektrum van baie verskillende newels te ondersoek en het gevind dat 29 van hulle ’n emissiespektrum getoon het, terwyl 33 die ononderbroke spektrum van sterlig het. In 1922 het Hubble aangekondig dat feitlik alle newels met sterre geassosieer word en dat hul uitstraling van sterlig af kom. Hy het ook ontdek dat newels met ’n emissiespektrum feitlik altyd geassosieer word met sterre van spektraaltipe B1 of warmer, terwyl die newels met ’n ononderbroke spektrum by koeler sterre voorkom. Beide Hubble en Henry Norris Russell het afgelei dat newels om warmer sterre die een of ander transformasie ondergaan.
Die vorming van newels
Baie newels en sterre vorm vanweë die swaartekrag-inploffing van gas in die ruimte tussen sterre. Soos die materiaal onder hul eie gewig inplof, kan massiewe sterre in die sentrum vorm. Hul ultraviolet-uitstraling ioniseer die omringende gas en maak dit sigbaar teen optiese golflengtes. Voorbeelde van sulke newels is die Roset- en die Pelikaan-newel. Die grootte van die newels, bekend as H II-gebiede, hang af van die grootte van die oorspronklike gaswolk. Nuwe sterre vorm in die newels.
Sommige newels vorm vanweë supernova-ontploffings, wanneer enorme sterre met ’n kort leeftyd hul einde bereik. Die materiaal uit die ontploffing word geïoniseer deur die energie en die kompakte ster wat dit produseer. Een van die beste voorbeelde is die Krap-newel in die sterrebeeld Bul. Die supernova-voorval is in 1054 aangeteken en word SN 1054 genoem. Die kompakte ster wat ná die ontploffing ontstaan het, lê in die middel van die Krap-newel en is ’n neutronster.
Ander newels kan vorm as planetêre newels. Dit is die finale fase van ’n ster met ’n lae massa, soos die son. Sterre met ’n massa van 8–10 sonmassas verander in rooi reuse en verloor hul buitenste lae langsamerhand. Wanneer ’n ster genoeg materiaal verloor het, neem sy temperatuur toe en die ultraviolet-uitstraling kan die omringende newel wat ontstaan, ioniseer. Sulke newels bestaan uit sowat 97% waterstof en 3% helium.
Soorte newels
Verskeie soorte newels word onderskei:
Tatsuhiko Seta
Tatsuhiko Seta (瀬田 龍彦) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Michael Mann
Michael Kenneth Mann (gebore 5 Februarie 1943) is 'n Amerikaanse rolprentvervaardiger en draaiboekskrywer vir film en televisie. Hy is bekend vir die eiesoortige styl van sy misdaaddramas. Sy hoogaangeskrewe werke sluit die misdaadfilms Thief (1981), Manhunter (1986), The Last of the Mohicans (1992), Heat (1995), The Insider (1999), Collateral (2004) en Public Enemies (2009) in. Hy is ook bekend as die uitvoerende regisseur van die gewilde TV reeks Miami Vice (1984–89), wat in 2006 verwerk is tot die film Miami Vice.
Menno ter Braak
Menno ter Braak (26 Januarie 1902 - 14 Mei 1940) was 'n Nederlandse modernistiese skrywer.
Vroeë loopbaan
Saam met Joris Ivens was Menno ter Braak ook 'n stigter van die Filmliga, 'n organisasie vir die studie van geanimeerde film. Hy het 'n Ph.D. proefskrif oor die Middeleeuse keiser Otto III voltooi en agtereenvolgens as onderwyser in 'n aantal sekondêre skole gewerk.
Forum beweging
In 1932 begin ter Braak saam met Edgar du Perron en Maurice Roelants die literêre tydskrif Forum, wat een van die belangrikste literêre tydskrifte in die Nederlandssprekende wêreld (dit het uitdruklik ook Vlaamse intellektuele betrek) in die dertigerjare van die 20ste eeu sou word. Forum is algemeen beskou as 'n bolwerk van kulturele elitisme, wat 'n hoë kulturele vlak van diskoers, 'n rasionele vorm van literêre kritiek, gevolglike individualisme en 'n ernstige afkeur van alle intellektuele ornamentasie bepleit het. “Vent boven vorm” (los vertaal: 'persoonlikheid bo vorm') was die sleutelwoord van die Forum beweging, en Multatuli was een van die belangrikste vergestaltings daarvan.
Politiese betrokkenheid
In 1933 het Ter Braak, toe in Den Haag, by die Nederlandse liberale dagblad 'Het Vaderland' aangesluit as 'n literêre redakteur. Hy was een van die eerste Nederlanders wat die bedreiging van die Nasionaal-Sosialiste begryp het. In hierdie jare het hy die [het] Comité van Waakzaamheid geskep. As intellektueel is hy die bekendste vir sy essays, waarvan die meeste oor Europese kultuur, politiek of 'n mengsel van die twee handel. Hy is duidelik beïnvloed deur Nietzsche en sy styl is doelbewus paradoksaal.
Latere skryfwerk
In sy laaste en bekendste essays is hy krities teenoor diegene wat hulself aan "hoër" en "geestelike" waardes onderwerp. Sodoende ontmasker hy die hiërargieë agter hierdie waardes wat ten doel het om hul eie agenda te bevorder. Teen hierdie onderwerping aan vreemde owerhede en valse waardes stel ter Braak die individualistiese ideaal van die "honnête homme", die "Man van integriteit", wat nie sal meedoen aan andere se verwagtinge en stelsels nie.
Dood
Teen die einde van sy lewe het hy toenemend betrokke geraak by die groeiende anti-fascistiese beweging in Nederland. Toe die Tweede Wêreldoorlog in 1939 uitbreek het hy in 'n diep depressie verval. Vier dae nadat Duitsland Nederland binnegeval het, en nadat hy 'n mislukte poging aangewend het om na Engeland te vlug, het ter Braak op 14 Mei 1940 in Den Haag selfmoord gepleeg deur 'n kalmeermiddel te gebruik, gekombineer met 'n inspuiting (waarskynlik toegedien deur sy broer Wim ter Braak, wat 'n geneesheer was) gif. Hy het gesterf op die dag dat die Luftwaffe sy voormalige tuisstad van Rotterdam gebombardeer het.
Sy invloed het redelik bestendig gebly en tot in die vyftigerjare geduur; gedurende die vyftigerjare het sy invloed begin afneem, maar 'n aantal literêre tydskrifte, veral 'Libertinage' en 'Tirade', het getrou gebly aan 'n aantal van Ter Braak se idees.
1616
Die jaar 1616 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 16de jaar van die 17de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Ware papegaaie
Ware papegaaie (Psittacoidea) is 'n superfamilie van pagegaaiagtige voëls wat uit omtrent 330 spesies bestaan.
Lee Strasberg
Lee Strasberg (17 November 1901 – 17 Februarie 1982) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Godfather: Part II (1974), Going in Style (1979), en ...and justice for all. (1979).
Rio de Janeiro
Rio de Janeiro (Brasiliaanse Portugees: [ˈχiw d(ʒi) ʒɐˈne(j)ɾu], ) of kort Rio, die tweede grootste stad in Brasilië ná São Paulo en die hoofstad van die gelyknamige deelstaat, lê aan die Guanabarabaai in die suidooste van die land. Die Portugese naam, wat "Januarierivier" beteken, verwys na die datum van sy ontdekking (1 Januarie 1502) deur die Portugese seevaarder Gaspar de Lemos en sy destydse vergissing – hy het die baai van Rio de Janeiro as 'n riviermonding beskou.
Rio de Janeiro het in die tydperk tussen 1763 en 1960 as die administratiewe hoofstad van Brasilië gedien en hierdie funksie daarna aan Brasília in die sentrum van die land afgestaan. Rio de Janeiro se huidige stadsgebied het 'n bevolking van sowat 6,5 miljoen, terwyl sowat 12,3 miljoen in die metropolitaanse gebied van Rio de Janeiro woon (2015). Die bewoners word dikwels Cariocas genoem – volgens 'n term wat uit die taal van die inheemse Tupí-Guaraní-Indiane ontleen is en letterlik "die wit man se hut" beteken.
Die mees bekende bakens van Rio de Janeiro is die Suikerbroodberg (Portugees: Pão de Açúcar), die Christus-standbeeld met 'n hoogte van 38 meter op die bergpiek Corcovado en die sandstrand van Copacabana. Rio de Janeiro staan daarnaas bekend vir sy jaarlikse karnaval, wat danksy die kleurryke parades van die plaaslike sambaskole duisende besoekers lok.
Rio de Janeiro is vandag nie net 'n gewilde toeristebestemming nie, maar ook 'n belangrike handel- en nywerheidsentrum, met voedselverwerking, tekstiel-, glas-, porselein- en farmaseutiese nywerhede. Daar is ook 'n groot oliesuiweringsaanleg. Dele van die stad is op 1 Julie 2012 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys. Rio de Janeiro was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1950, FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2013 en FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2014. Die Olimpiese Somerspele 2016 is ook hier aangebied.
Geografie
Die morros, kaal granietheuwels en bergpieke wat temidde van die stadsgebied verrys, waaronder ook die Suikerbroodberg op 'n skiereiland in die Guanabarabaai, oorheers die stad net soos die groot aantal strande en die tropiese Atlantiese reënwoud, die Mata Atlântica. Die morros is uitlopers van die Serra do Mar, 'n gneis-en-granietbergreeks, en is in geologiese opsig oorblyfsels van die vroeëre kuslyn. Een van die heuwelreekse verdeel Rio de Janeiro in twee dele, die suidelike stadsgebied met onder meer Ipanema en Copacabana, en die noorde met die historiese stadsentrum (Centro) en 'n aantal nuwe stadsbuurte. Die hoogste bergpiek met 1 022 meter is die Pico da Tijuca wat deel uitmaak van 'n uitgestrekte natuurbewaringsgebied.
Naas Rio de Janeiro bestaan die metropolitaanse gebied uit twaalf ander stede en kleiner nedersettings: Nova Iguaçu, Duque de Caxias, São Gonçalo, Niterói, São João de Meriti, Nilópolis, Magé, Itaboraí, Itaguaí, Paracambí, Maricá en Mangaritiba.
Suikerbroodberg en Corcovado
Die bergpieke Suikerbroodberg en Corcovado is Rio de Janeiro se bekendste landmerke. Die gewilde toeristetrekpleisters bied 'n goeie uitsig oor die stad en die Gunanabarabaai. Albei bergpieke is sogenaamde eilandberge, 'n tipiese verskynsel in wisselvogtige en droë subtropiese en tropiese gebiede.
Die Suikerbroodberg met 'n hoogte van 394 meter is in die stadsbuurt Urca aan een ent van die Copacabanastrand geleë. Sy Portugese naam Pão d'Açucar is afgelei van die inheemse Tupi-woord paundacuqua (letterlik "rotsneus"). 'n Engelsman was in 1817 die eerste mens wat daarin geslaag het om die Suikerbroodberg te bestyg.
Klimaat
Die gemiddelde jaarlikse temperatuur is 22,6 °C met baie klein maandelikse skommelinge (die hoogste gemiddelde in Januarie en Februarie is 25,5 °C, die laagste gemiddeld in Julie 20,2 °C) en 'n gemiddelde jaarlikse reënval van 1 173 millimeter. Die meeste reënval word in die somermaande tussen Desember en April aangeteken, terwyl die wintermaande Junie, Julie en Augustus die droogstes van die jaar is. Winter is die beste reistyd vir besoekers wat tropiese temperature en humiditeit as onaangenaam ervaar. Atlantiese koue fronte beïnvloed soms die winterweer met reën, wind en koeler temperature wat twee of drie dae lank voortduur.
Die hoogste temperatuur wat ooit in die stad aangeteken is, was 43,2 °C op 14 Januarie 1984 in die stadsbuurt Bango, die laagste 4,8 °C op 19 Julie 1926 in Campo dos Afonsos.
Koloniale tydperk
Die Portugese seevaarder Gaspar de Lemos en sy ekspedisie was die eerste Europeërs, wat op 1 Januarie 1502 in die Guanabarabaai geland het, en een jaar later is die eerste klein nedersetting, wat net uit 'n aantal hutte bestaan het, deur Gonçalo Coelho naby die huidige Urca gestig. Die Portugese het teen die begin van die 16de eeu nouliks belang gestel in Brasilië en net 'n handjievol belangrike handelsposte langs die kus opgerig. Groter koloniale nedersettings is eers na 1530 gestig, maar hulle was ver van Rio de Janeiro in die noorde en suide geleë.
Dit was die Franse wat destyds kans gesien het om hul eie kolonies in Suid-Amerika te stig. In 1555 het die Franse admiraal Nicolas Durand de Villegaignon met drie skepe en 'n bemanning van 600 tot in Guanabarabaai geseil om die eerste kolonie in die suide van die vasteland te stig, wat later as France Antarctique bekend gestaan het.
Aanvanklik het die Franse net oor 'n fort op die klein eiland Sergipe (wat later herdoop is tot Villegaignon) beskik, maar vir die Portugese was dit rede genoeg om militêr teen die Franse koloniste op te tree. Die eerste aanval onder die leiding van goewerneur Mem de Sá uit Bahia is in 1560 deur die Franse afgeweer, veral danksy die feit dat die inheemse Tamoio-Indiane hulle militêre bondgenote geword het.
Die Portugese owerhede het vyf jaar later 'n tweede ekspedisie onder die leiding van Estácio de Sá, 'n neef van die Bahiaanse goewerneur, vanuit Portugal na Brasilië gestuur om die Franse vir goed te verdryf en 'n militêre basis op te rig. Die fort, wat op 1 Maart 1565 tussen die bergpiek Cara de Cão en die Suikerbroodberg het die bakermat van Rio de Janeiro geword. Die vesting en die dorp, wat hier begin ontwikkel het, is na die Portugese koning São Sebastião do Rio de Janeiro vernoem – dit is nog steeds die amptelike naam van dié stad.
Op 20 Januarie 1567 het Estácio de Sá danksy versterkings uit Bahia onder die bevel van Mem de Sá uiteindelik daarin geslaag om die Franse setlaars te verdryf. Die ou fort is afgebreek om plek te maak vir die uitbreiding van die Portugese stad, en reeds teen die einde van die 16de eeu was Rio de Janeiro een van die vier grootste Europese nedersettings in Brasilië. Sy blanke bevolking het in die tydperk tussen 1585 en 1600 vervyfdubbel tot 750 mense. Rio de Janeiro het geleidelik 'n strawwe mededinger van Bahia in die noorde geword.
Met die ontdekking van goud in die gebied van Minas Gerais het Rio de Janeiro vinnig tot die kolonie se beduidendste seehawe ontwikkel, en sy bevolking het tussen 1710 en 1763 gegroei van 12 000 tot 30 000. In 1763 het Rio de Janeiro ook die hoofstad van die Portugese Visekoninkryk Brasilië geword. Vir 'n kort periode tussen 1808 en 1821 het Rio de Janeiro selfs as die administratiewe hoofstad van die Portugese moederland gedien, nadat Lissabon deur Franse troepe onder die bevel van Napoleon Bonaparte beset is en die koning João VI (Johan VI van Portugal) Rio de Janeiro as die toevlugsoord van sy hof gekies het.
NG gemeente Pinetown
duimnael|regs|170px|Ds. N.J.S. van der Merwe het in 1947 van [[NG gemeente Vishoek|Simonstad-Kalkbaai na Pinetown gekom as die gemeente se eerste leraar en hier gebly tot in 1949 na Oudtshoorn vertrek het.]]
Rio de Janeiro
Tydperk ná die onafhanklikwording van Brasilië
Toe die Portugese hof in 1821 na Portugal teruggekeer het, het net die prins-regent Pedro in Rio de Janeiro agtergebly. Op 7 September 1822 het Pedro die onafhanklikheid van Brasilië verklaar en homself tot keiser Pedro I van Brasilië laat kroon. Ná die dood van sy vader is hy gevra om na Portugal terug te keer, maar het dit steeds geweier. Keiser Pedro I was in Brasilië steeds ongewild en hy het uiteindelik afstand van die troon gedoen. Sy seun Pedro II van Brasilië is in 1841 as die nuwe Brasiliaanse keiser gekroon, en ná jare van politieke en ekonomiese onstabiliteit het Rio de Janeiro 'n nuwe periode van welvaart beleef.
NG gemeente Pinetown
Die NG gemeente Pinetown is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die provinsie en Sinode van KwaZulu-Natal met sy middelpunt op Pinetown by Durban.
Rio de Janeiro
Tydperk ná die onafhanklikwording van Brasilië
Ondanks die verbreking van formele bande met Portugal het Brasilië ook ná sy onafhanklikwording in 'n toestand van informele ekonomiese kolonialisme verkeer, met die Verenigde Koninkryk as die belangrikste van die Noord-Atlantiese moondhede wat die Suid-Amerikaanse land by hul wêreldwye stelsel van ekonomiese betrekkinge ingeskakel het.
Pedro II se dogter, Prinses Isabel, het die eerste stappe gedoen om 'n einde aan die monargie en die ou bedeling te maak. Toe die keiser in 1888 'n besoek aan Portugal afgelê het, het sy op 15 Mei die sogenaamde "Goue Wet" (Lei Aurea) onderteken, waarmee slawerny in Brasilië formeel opgehef is. Die groot landeienaars en slawebesitters het nou ook hulle steun vir die afskaffing van die monargie uitgespreek, en nadat die Brasiliaanse Republiek op 15 November 1889 uitgeroep is, moes die keiserlike gesin na die Portugese moederland terugkeer.
NG gemeente Pinetown
Stigting
Met die snelle uitbreiding van die NG Kerk in die destydse Natal – veral deur die vinnige aanwas van Afrikaners in Durban – is die behoefte aan kleiner gemeentes al gou gevoel. So het ook die westelike gedeelte van die stad sy eie gemeente afgestig, naamlik Durban-Wes. Dit het 'n baie groot uitgestrekte gebied beslaan, maar was nie te dig bevolk nie. Met die groei van die voorstede van Durban het die gemeentes mettertyd groter en groter geword. Gevolglik is daar op 20 September 1946 deur die Ringskommissie van Pietermaritzburg 'n stigtingsvergadering gehou in die kerksaal in Marianhillweg, Pinetown. Die destydse Ringskommissie het uit di. C.W.I. Pistorius, H.C.J. Flemming en C. Nel (scriba) bestaan. Daardie aand is die gemeente Pinetown met 380 lidmate gestig.
Rio de Janeiro
Tydperk ná die onafhanklikwording van Brasilië
In die tydperk tussen 1890 en 1920 het Rio de Janeiro se bevolking verdubbel tot sowat een miljoen, en 'n tyd lank het die stad met São Paulo as die ekonomiese sentrum van die land meegeding. São Paulo het Rio de Janeiro uiteindelik as die grootste stad en belangrikste nywerheidsentrum verbygesteek. Met die inwyding van die nuwe hoofstad Brasília het Rio de Janeiro in 1960 ook sy posisie as die administratiewe sentrum van Brasilië kwytgeraak. Rio de Janeiro is in administratiewe opsig tot 'n stadstaat, die Estado da Guanabara, omgeskep en het eers op 15 Maart 1975 met die ou deelstaat Rio de Janeiro saamgesmelt.
NG gemeente Pinetown
Eerste leraars
Aanvanklik het die gemeente gesukkel om te bestaan, aangesien dit tien maande vakant was. In Augustus 1947 ontvang die jong gemeente plegtig sy eerste herder en leraar in die persoon van ds. N.J.S. van der Merwe van Simonstad. Volgens argiefstukke het hy nie ‘n maklike taak in die gemeente gehad nie, want hy moes op ‘n Sondag vyf eredienste waarneem. Hy het soggens begin by Malvern om 09:00, en daarna Pinetown om 10:15, Escombe om 11:15, Hillcrest 15:00 en weer saans om 19:30 by Pinetown. Nadat hy byna twee jaar gearbei het, aanvaar hy 'n beroep na die gemeente Oudtshoorn. Nadat die gemeente ses maande vakant was, ontvang hulle hul tweede leraar in die persoon van prop. J.G. Odendaal en wel op 18 Maart 1950. Die gemeente het toe nog die saal in Marianhillweg as plek van aanbidding gebruik. In 1952 kon Ons gemeentelike feesalbum berig: "Die gemeente is stadig maar geleidelik besig om sy plek as selfstandige gemeente in Natal vol te staan."
Rio de Janeiro
Tydperk ná die onafhanklikwording van Brasilië
Nogtans het Rio de Janeiro in die volgende dekades vinnig gegroei, en sy inwonerstal het teen die middel van die sewentigerjare tot meer as vyf miljoen gegroei, waarvan byna die helfte oorspronklik uit ander Brasiliaanse streke en die buiteland na Rio de Janeiro gekom het. Die onbeperkte groei gaan gepaard met knellende vraagstukke ten opsigte van die arbeidsmark en behuising. Sowat die helfte van die Cariocas woon in plaaslike krotbuurte, die sogenaamde favelas, wat deur misdaad en die groeiende invloed van dwelmmiddelbendes gepla word.
In 1992 het Rio de Janeiro as die gasheerstad van die Verenigde Nasies se Konferensie oor Omgewingsbewaring en Ontwikkeling (CNUCED) opgetree, wat meer algemeen as die Rio-92 Spitsberaad bekend gestaan het en die eerste beduidende internasionale byeenkoms ná die einde van die Koue Oorlog was waaraan verteenwoordigers uit 175 lande deelgeneem het.
NG gemeente Pinetown
Latere ontwikkelinge
duimnael|regs|300px|Escombe is een van Pinetown se drie dogtergemeentes. Die gemeente het op [[31 Januarie 1981 hul nuwe kerkkompleks ingewy.]]
Rio de Janeiro
Tydperk ná die onafhanklikwording van Brasilië
Vir die Pan-Amerikaanse Spele, wat in 2007 in Rio de Janeiro gehou is, is onder meer nuwe stadions soos die Estádio João Havelange opgerig en groot bedrae geld in openbare veiligheid en stedelike infrastruktuur belê.
NG gemeente Pinetown
Latere ontwikkelinge
Pinetown is die moeder van drie dogtergemeentes, wat almal tans (2015) nog bestaan. Escombe het eerste aan die beurt gekom toe hulle op 27 September 1974 van Pinetown afstig met 'n ledetal van 368. In 2015 het dié dogtergemeente 220 belydende lidmate gehad. Ds. Tiaan Jordaan, Pinetown se leraar van 1973 af, het in 1974 die beroep na Escombe aanvaar en dié gemeente se eerste predikant geword. Hy het sy emeritaat in 2010 aanvaar, maar die gemeente aanhou bly bedien.
Rio de Janeiro
Tydperk ná die onafhanklikwording van Brasilië
Rio de Janeiro se Estádio do Maracanã is tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1950, FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2013 en FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2014 vir wedstryde ingespan. In 2016 het Rio de Janeiro as eerste Suid-Amerikaanse en tweede Latyns-Amerikaanse stad ná Meksikostad Olimpiese Somerspele aangebied.
Demografie
Die ontwikkeling van nywerhede en handel in die tydperk ná die Tweede Wêreldoorlog het in Brasilië met grootskaalse binnelandse migrasie gepaard gegaan, en Rio de Janeiro het danksy die vestiging van bewoners uit ander landsdele en 'n oorskot van geboortes oor sterftes snel bevolkingsgroei ervaar. Die inwonerstal het sedert die middel van die 1950's tot meer as ses miljoen verdubbel. Tans het die uitgestrekte voorstede die stadsgebied as hoofsaaklike groeigebied vervang.
NG gemeente Pinetown
Latere ontwikkelinge
Net sewe maande ná Escombe se afstigting, op 30 April 1975, stig Westville af met as eerste predikant ds. N.F. Wilson, voorheen van die moedergemeente. Hy is op 14 Desember 1980 skielik in die amp oorlede.
Rio de Janeiro
Demografie
Die maatskaplike situasie in Rio de Janeiro word deur 'n groot mate van verdraagsaamheid tussen die verskillende etniese groepe en 'n lae gemiddelde ouderdom gekenmerk – meer as 'n kwart van die totale bevolking is jonger as 18 jaar, en meer as 87 persent is jonger as 60 jaar.
NG gemeente Pinetown
Latere ontwikkelinge
Die derde en laaste afstigting was Krantzkloof op 29 Januarie 1984. Ds. Bernard Mostert, voorheen van die moedergemeente, is op 11 Maart 1984 as dié gemeente se eerste leraar bevestig.
Rio de Janeiro
Demografie
Daar is nogtans dramatiese verskille tussen die sosiale omstandighede van verskillende bevolkingsgroepe. Rio de Janeiro se krotbuurte of favelas het oorwegend teen die hellings ontstaan – hier is armes in swak behuising gehuisves. Die meer gegoede woonbuurte soos Copacabana, Ipanema en Leblon is in die suidelike stadsdele naby die Atlantiese kus geleë.
NG gemeente Pinetown
Latere ontwikkelinge
In 1973, voor enige afstigtings, het Pinetown 1 644 belydende lidmate gehad. In 2015 was Pinetown en haar drie dogtergemeentes se gesamentlike getal belydende lidmate 106 minder, naamlik 1 538, vergeleke met 'n totaal van 2 454 in 1985.
Rio de Janeiro
Demografie
Rocinha, die grootste krotbuurt in Suid-Amerika in die suide van Rio de Janeiro, huisves meer as 200 000 mense. Naas swak behuising is armoede, swak higiëne, werkloosheid en hoë misdaadsyfers die hoofsaaklike spanningsfaktore. Die probleem word vererger deur die groeiende invloed van die plaaslike dwelmmafia wat regsvrye gebiede in die krotbuurte geskep het. Dikwels word hele bairros (woonkwartiere) deur gewapende magte oorheers wat die bevolking terroriseer. 'n Moontlike oplossing vir hierdie vraagstukke is die herontwikkeling van krotbuurte waarby die bewoners aktief betrokke raak.