cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Switserland
Sport
Wat georganiseerde sport betref, raak die meeste Switsers by gimnastiek betrokke. Daar is tenminste een gimnastiekvereniging in elke Switserse dorp.
Tipies inheemse sportsoorte is schwingen, 'n variant van stoei wat steeds orals in die land beoefen word, hornussen wat in Suid-Afrika as "Switserse gholf" bekend staan, maar tans nog nouliks gespeel word, en die gooi van die Unspunnensteen; al drie word as nasionale sportsoorte van Switserland beskou. Dieselfde geld vir skietsport wat vroeër deur die Switserse leër bevorder is.
Apheliscidae
Die Apheliscidae is 'n familie uitgestorwe plasentale soogdiere uit die Paleogeen van Noord-Amerika.
Switserland
Sport
Gewilde spansporte met baie aktiewe deelnemers sluit sokker, handbal, vlugbal en uni-hokkie in, terwyl sokker en yshokkie die belangrikste professionele spansporte is. Die Switserse Nasionale A-Liga (National League A) kompeteer op 'n internasionale vlak. Van die bekendste Switserse tennisspelers sluit in Roger Federer en Stanislas Wawrinka.
'n Groot getal internasionale sportbeheerliggame, waaronder die Internasionale Yshokkiefederasie (IIHF), die FIFA, die Fédération Internationale de Ski (FIS), die Internasionbale Ysskaatsunie (ISU) en die Internasionale Fietsryvereniging (UCI) het hulle hoofkantore in Switserland. Lausanne beklee 'n besondere posisie as setel van die Internasionale Olimpiese Komitee en die Internasionale Sporthof. Na dié stad word dikwels as "die wêreld se sporthoofstad" verwys. Daarnaas is die Europese Sokkervereniging UEFA se hoofkantoor in Nyon gesetel.
Switserland het die Olimpiese Winterspele 1928, die Olimpiese Winterspele 1948, die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1954 en die Europese Sokkerkampioenskap 2008 (saam met Oostenryk) aangebied.
Apheliscidae
Van die genusse is: Aletodon, Apheliscus, Chambius, Dorraletes, Gingerichia, Haplaletes, Haplomylus, Litomylus, Phenacodaptes, Utemylus
Die taksonomiese posisie is onduidelik. Hulle is waarskynlik verwant aan die Europese Louisinidae en aan die Amphilemuridae. Hulle is soms beskou as onderdeel van die Afrikaanse orde Macroscelidea (die klaasneuse) wat tot die Afrotheria behoort, 'n groep wat lank endemies aan Afrika was. Onlangse kladistiese ontleding (Halliday 2015) plaas Haplomylus (Noord-Amerika en China) en Apheliscus Noord-Amerika saam met twee lede van die Amphilemuridae en Teilhardia ('n Lousinied ) in 'n klade aan die basis van die Laurasiatheria wat geografies beter ooreenkom. Die takson Chambius betref egter fossiele uit Algerië en Tunisië en word deur Halliday in die Afrotheria-tak aangetref.
Teenverstedeliking
Proses
Die proses behels die wegbeweeg van die bevolking uit stedelike gebiede soos dorpe en stede na ’n nuwedorp, landgoed, slaapdorp (gaapdorp) of dorpie. Die twee eersgenoemdes is dikwels deur regerings aangemoedig, terwyl die twee laasgenoemdes gewoonlik die keuse van die meer middelklas en sosiaal beweeglike persone is. Met dié dat die middestedelike vervoerinfrastruktuur en meer volhoubare openbare vervoer verbeter het, hoef mense nie meer naby hul werk te bly nie en kan sodoende makliker daagliks pendel.
Trekfaktore
Verskeie faktore kan aanleiding gee tot teenverstedeliking, onder andere behuisingsdigtheid, behuisingskoste, besoedelingsvlakke (gesondheidsrisiko’s), misdaadvlakke, vreedsame aftrede en die behoefte na ’n beter lewensgehalte. Verbeterings in die landelike elektrifisering en Internet het sekere stedelike geriewe na die landelike gebiede versprei en dus verhuisingshindernisse oorbrug.
Marjorie Lynette Sigley
Marjorie Lynette Sigley (22 Desember 1928 – 13 Augustus 1997) was 'n Engelse vervaardiger, aktrise, en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse Danger: Marmalade at Work (1984), Wonders in Letterland (1985), Words Words Words (1985), en C.A.B. (1986).
Meulrivier (Wes-Kaap, lat -33,43, long 22,36)
Die Meulrivier is 'n rivier wat in die Wes-Kaap, Suid-Afrika vloei.
UMvoti Plaaslike Munisipaliteit
Die uMvoti Plaaslike Munisipaliteit (ook bekend as Umvoti) is een van die plaaslike munisipaliteite in die uMzinyathi-distriksmunisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Papillon
Die hoofrolspeler is Steve McQueen as Charrière ("Papillon"), en Dustin Hoffman is Louis Dega. Omdat die prent op afgeleë plekke geskiet is, was dit taamlik duur vir dié tyd (dit het $12 miljoen gekos), maar dit het binne die eerste jaar meer as dubbel dié bedrag ingebring. Die prent se naam is Frans vir "skoenlapper" en verwys na Charrière se tatoe en bynaam.
Storielyn
Nadat Papillon vir Dega teen ’n sadistiese tronkbewaarder verdedig het, word hy tot eensame opsluiting gevonnis. Uit dankbaarheid smokkel Dega ekstra kos na hom. Toe dit ontdek word, verminder bewaarders Papillon se kosrantsoen met die helfte en dink hulle sal hom so dwing om te verklap wie vir hom die ekstra kos gebring het. Hoewel Papillon eindelik insekte moet eet om te oorleef en byna kranksinnig raak, weier hy om Dega te verraai. Hy word ná twee jaar uit eensame opsluiting vrygelaat, waarvan hy ses maande in algehele donkerte en op ’n halfrantsoen deurgebring het. Uit dankbaarheid wil Dega vir Papillon terugbetaal, maar dié sê hy hoef nie. Eindelik beplan Papillon om met Dega se hulp te ontsnap. Nog ’n gevangene, Clusiot (Woodrow Parfrey), met wie Papillon en Dega al lank bevriend is, wil saamgaan en Papillon stem in. Hoewel Papillon ook vir Dega saamnooi, wys hy die aanbod van die hand omdat hy steeds glo sy vrou sal hom vrygelaat kry.
Leo Watson
Leo Watson (27 Februarie 1898 – 2 Mei 1950) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Sweetheart of the Campus (1941) en Panama Hattie (1942).
Papillon
Storielyn
Terwyl Papillon in die siekeafdeling herstel, ontmoet hy ’n gay ordonnans, André Maturette (Robert Deman), wat daarop aandring om saam te ontsnap. Die gevangenes koop ’n bewaarder om wat belowe om vir hulle ’n boot te gee. Tydens die ontsnapping slaan ’n bewaarder Clusiot bewusteloos, maar Dega besluit om saam met Papillon en Maturette te ontsnap. Die drie kry dit reg, hoewel Dega sy enkel ernstig beseer in die proses. Nadat hulle die bewaarder betaal het, vind hulle uit die boot is nie seewaardig nie en dat Dega se enkel gebreek is. ’n Plaaslike pelsjagter (John Quade), wat onthul dat die bewaarder baie gevangenes so bedrieg en hulle deur kopjagters laat vang, het die wagtende kopjagters vermoor. Hy verwys Papillon na ’n nabygeleë melaatse kolonie, waar hulle voorraad en ’n boot kry.
As straf vir sy ontsnapping moet Papillon vyf jaar lank in eensame opsluiting bly. Sy hare is grys toe hy eindelik vrygelaat word. Hy sien Maturette, wat aan die sterf is. Later sien hy hoe die owerhede Maturette se lyk in die water vol haaie gooi. Papillon word na die verafgeleë Devil's Island geskuif waar hy weer vir Dega ontmoet. Van ’n hoë rots af hou hy die branders dop en sien elke sewende golf wat in ’n klein hawe inrol, skiet van die rotse af terug en is sterk genoeg om hom die see in te voer. Hy maak twee vlotte van sakke kokosneute en probeer Dega oorreed om saam te kom, maar hy weier. Daarna spring Papillon van die rots af en dryf weg die see in.
’n Verteller sê aan die einde dat Papillon die res van sy lewe vry was. Hy het die tronk, wat in 1953 gesluit is, oorleef. Die tronk word gewys waar dit verlate en toegegroei is.
Produksie
Papillon is op verskeie plekke in Spanje en Jamaika verfilm. Die strafkolonie-tonele is in Jamaika verfilm, maar die beroemde toneel waar Papillon van die rots af spring, is in Maui, Hawaii, geskiet. McQueen het daarop aangedring om self die sprong uit te voer. Die skrywer van die boek, Henri Charrière, het as konsultant opgetree tydens die verfilming.
Ontvangs
Die bekroonde resensent Roger Ebert het die prent twee uit vier sterre gegee toe dit die eerste keer uitgereik is. Volgens hom was die grootste tekortkoming dat die gehoor nie ’n belangstelling ontwikkel in McQueen en Hoffman se karakters nie: "Jy weet iets is verkeerd as jy wil hê die held moet ontsnap net sodat die fliek kan eindig." Sedert die laat 20ste eeu word Papillon beskou as ’n klassieke avontuurfliek. Dit het tans ’n punt van 82% op Rotten Tomatoes (uit 22 resensies).
Ein feste Burg ist unser Gott, BWV 80
Ein feste Burg ist unser Gott, BWV 80, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Papillon
Ontvangs
In Oktober 2015 is aangekondig Red Granite werk aan ’n nuwe weergawe van die prent met die Deen Michael Noer as regisseur.
Pryse
Papillon is in 1974 benoem vir ’n Oscar vir beste oorspronklike musiek (Jerry Goldsmith) en ’n Golden Globe vir beste akteur in ’n drama (McQueen).
Smalbalk-nooientjie
Die Smalbalk-nooientjie (Plectroglyphidodon dickii) is 'n vis wat wydverspeid voorkom in die westelike Stille Oseaan, die Indiese Oseaan en aan die kus van Oos-Afrika suidwaarts tot die suide van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Narrowbar damsel.
Identifikasie
Die vis word tot 11cm lank en sy lyf is taankleurig terwyl die rante van die skubbe donker is. Daar is 'n vertikale swart streep net voor die basis va die stertvin. Die volwasse visse het 'n geel stertvin terwyl die onvolwasse s'n wit is. Hulle leef in rots kus areas en vlak aflandige riwwe in water wat 2 tot 18m diep is. Hulle is alleenlopers maar kan ook in klein groepies voorkom. Die visse is territoriaal van aard en vreet alge en klein bodem ongewerweldes.
Die vis kan verwar word met die breëbalk-nooientjie (Plectroglyphidodon johnstonianus).
Anne Haney
Anne Haney (4 Maart 1934 – 26 Mei 2001) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mrs. Doubtfire (1993), The American President (1995), Midnight in the Garden of Good and Evil (1997), en Liar Liar (1997).
Duke Montana
Duccio Barker, bekend onder die naam Duke Montana, is 'n Italiaanse kletsrymer (rapper). Hy is op 7 Februarie 1975 in Rome van 'n Engelse pa en Italiaanse ma gebore.
Barker sing in Italiaans en Engels. Tydens sy loopbaan het hy saam met 'n paar Italiaanse en Amerikaanse kletsrymers soos Kool G Rap, Onyx, Club Dogo, Fabri Fibra, Emis Killa, Noyz Narcos, Wu-Tang Clan en Ice-T opgetree.
Groenvlei, KwaZulu-Natal
Groenvlei is 'n dorp in eMadlangeni Plaaslike Munisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Comrat
Comrat (Gagaoesies: Komrat, Russies: Комрат) is die hoofstad en grootste stad van die outonome gebied Gagaoesië in Moldowa. Die stad het in 2004 'n bevolking van 23 429 gehad.
Amphilemuridae
Die Amphilemuridae is 'n familie uitgestorwe plasentale soogdiere uit die Paleogeen van Europa en China.
Die taksonomiese posisie is onduidelik. Hulle word soms in die orde Erinaceomorpha (die ystervarke) geplaas, wat nou -saam met die skeerbekmuise- as onderdeel van die Eulipotyphla beskou word. Hulle is soms nogtans beskou as onderdeel van die Afrikaanse orde Macroscelidea (die klaasneuse), wat tot die Afrotheria behoort, 'n groep wat lank endemies aan Afrika was. Hulle is waarskynlik verwant aan die eweneens Europese Louisinidae en aan die Noord-Amerikaanse Apheliscidae. Onlangse kladistiese ontleding (Halliday 2015) plaas Macrocranion en Alsaticopithecus saam met twee lede van die Apheliscidae in 'n klade aan die basis van die Laurasiatheria wat geografies beter om te begryp is. Hulle is in hierdie ontleding effens nouer verwant aan die Scrotifera-tak hiervan as die Eulipotyphla.
Vryheid van panorama
Die vryheid van panorama is 'n begrip uit die outeursreg wat slegs in sommige lande erken word.
Amphilemuridae
Van die genusse is: Alsaticopithecus, Amphilemur, Ankylodon, Gesneropithex, Hylomysoides, Qilulestes, Macrocranion, Neomatronella, Patriolestes, Pholidocercus, Scenopagus, Sespedectinae, Zionodon
Vryheid van panorama
Op kunswerke soos skilderye, argitektuur, beelde ensomeer berus gewoonlik outeursregte wat die skepper daarvan beskerm teen plagiaat. Talle van hierdie kunswerke is egter in publieke plekke uitgestal, soos monumente, geboue ensomeer. In talle lande word hulle as deel van die panorama gesien, wat beteken dat mense vryelik daarvan foto's mag neem en publiseer. Die juridiese status wissel egter baie van land tot land. In Suid-Afrika en Namibië bestaan hierdie regte nie. In België is dit in 2015 gewysig, sodat afbeeldings van die bekende atomium nie meer op Wikimedia Commons uitgewis word nie en nou gewys kan word.
Wale
Die Wale (Frans: Wallons, [walɔ̃]; Waals: Walons) is 'n Franstalige volk wat in België, hoofsaaklik in Wallonië, leef. Wale is 'n kenmerkende etniese gemeenskap binne België. Belangrike historiese en antropologiese kriteria (godsdiens, taal, tradisies en folklore) verbind Wale met die Franse volk. Meer algemeen verwys die term ook na die inwoners van die Waalse Streek. Hulle praat plaaslike tale soos Waals (met Pikardies in die weste en Lorreins in die suide). Wale is die afstammelinge van Galloromeine met 'n Germaans-Frankiese vermenging.
Meulrivier (Wes-Kaap, lat -33,45, long 21,96)
Die Meulrivier is 'n rivier wat in die Wes-Kaap, Suid-Afrika vloei.
Electrocompaniet
Electrocompaniet is 'n Noorse vervaardiger van gesofistikeerde oudio-toerusting wat in die vroeë 1970's deur Per Arild Abrahamsen gestig is. Die onderneming het aanvanklik onder meer luidsprekers vervaardig, maar dit staan veral bekend vir sy sogenaamde Otala-versterker, die eerste industrieel vervaardigde effekversterker ter wêreld wat vry van kortstondige intermodulasie of klankverwringing was.
Beginjare
In 1970 het die Finse ingenieur Matti Otala, wat destyds aan die Universiteit van Uleåborg (Oulu) verbonde was, die resultate van sy baanbrekende navorsing oor versterker-tegnologie gepubliseer. Aanvanklik het sy werk min belangstelling by deskundiges gewek. Die prentjie het eers begin verander toe hy in 1973 'n voordrag oor kortstondige intermodulasie (Engels: transient intermodulation, TIM) by 'n byeenkoms van die Amerikaanse Audio Engineering Society (AES) gelewer het.
Een van die kongresgangers was die Noorse klanktegnikus Svein Erik Børja. Børja was soos baie ander musiekliefhebbers in dié tyd ontevrede met die klankgehalte van nuwe transistorversterkers wat dikwels as hard en metalliek beskou is. Ná die konferensie het hy Abrahamse in hierdie verband gekontakteer, en hulle het besluit om saam met Nils Jørgen Kjærnet, 'n medewerker van die Noorse onderneming Nera, 'n versterker volgens Otala se spesifikasies te ontwikkel.
Vervaardiging
Toe met die vervaardiging van die nuwe versterker begin is, is dit The 2 Channel Audio Power Amplifier genoem. Die produk het gunstige reaksie by deskundiges in Noorweë en in die buiteland uitgelok en 'n goeie reputasie aan Electrocompaniet besorg. Aangesien die tegnologie op Matti Otala se navorsing berus het, is na die versterker in die omgangstaal dikwels as "Otala-versterker" verwys. Die onderneming het sy produksieprogram vervolgens uitgebrei, waarby die meeste produkte uitgevoer is.
Dick Bruna
Dick Bruna (*23 Augustus 1927, Utrecht – †16 Februarie 2017, Utrecht) was ’n Nederlandse grafiese ontwerper, tekenaar en skrywer van kinderboeke. Hy was wêreldbekend vir sy kinderboeke oor Kleintjie (“Nijntje” in die oorspronklike Nederlands).
Lewensloop
Dick Bruna het in 1953 getrou en uit die huwelik is drie kinders gebore. Hy is in Februarie 2017 op 89-jarige leeftyd in sy huis in Utrecht oorlede.
Werke
Bruna het sy loopbaan begin met die ontwerp van boekomslae. Tussen 1952 en 1972 het hy ongeveer 1800 omslae ontwerp, waaronder talle in die Zwarte Beertjes-reeks, vir die rillers van die Nederlandse skrywer Havank (Inspekteur Carlier oftewel Die Skadu) en die skrywers Georges Simenon (Kommissaris Maigret), Leslie Charteris (The Saint), Jean Bruce (OSS 117) en Ian Fleming (James Bond). Hy het ook tallose plakkate ontwerp, sowel vir die uitgewery as vir ander instellings.
Sy eerste kinderboek, De Appel, het in 1953 verskyn. In sy talle kinderboeke is Nijntje – ’n wit konyn met menslike trekke – die bekendste karakter. Die eerste Nijntje-boek het in 1955 verskyn. Bruna het die verhaal vir sy seun geteken terwyl hulle aan Egmond aan Zee vakansie gehou het. Hy het sy inspirasie gekry uit ’n konyntjie wat reëlmatig by die vakansiehuisie opgedaag het. In 2007 het die aantal kinderboeke wat Bruna gepubliseer het, op 120 gestaan. Ander bekende karakters is die varkie Betje Big, die bere Boris en Barbara en die hond Snuffie. Die koala, Ko, is ’n nuwer karakter. Bruna het ook opvoedkundige boekies oor lees en rekene, kleure en geometriese vorms ontwerp. Die boeke is herkenbaar aan hul vierkantige formaat. Tot 2011 het hy daagliks in sy ateljee in die Utrechtse middestad gewerk.
Dertig boekies het oor Nijntje se belewenisse verskyn. Hulle is in meer as vyftig tale vertaal met veral hoë oplae in Japan. In latere jare is dit naam Miffy, Miffi of Mifi vir Nijntje gebruik maar in die verlede is ook al ander name gebruik soos in Frans (Mouffe, Petit Lapin), Duits (Nientje, Ninchen), Fins (Milla), Sweeds (Lilla Kanin), Afrikaans (Kleintjie, Katryntjie), Tswana (Kleintjie), Sotho (Monyenyane, Mosetsanyana), Tsonga (Ntsongwana), Siswati (Potjana), Venda (Tshituku), Xhosa (Umifi), Papiaments (Nènchi), Arabies (Naynti), Japans (Usako-chan), Sjinees (Mi fei), Turks (Lâle) en Portugees (Coelhinho). Die vertaalde uitgawes in Nederland (Fries en Turks) noem haar bloot nijntje.
Invloede
Bruna se tekenstyl is in sy vroegste periode beïnvloed deur ontwerpers en skilders uit die Nederlandse skool van De Stijl, soos Bart van der Leck, Piet Mondriaan en Gerrit Rietveld, en deur die Franse skilders Fernand Léger en Henri Matisse.
Beskouing
Daar is al baie gespekuleer oor die vraag hoe dit gebeur dat die karakters so tot kinders, ouers en oppassers van regoor die wêreld spreek. Ten eerste is die tekeninge so eenvoudig, die swart belyning en die beperkte aantal primêre en sekondêre kleure. Bruna het daarna gestreef om soveel as moontlik lyne weg te laat en slegs die eenvoudigste dog veelseggendste essensie te behou. Daarnaas is ook die manier waarop Bruna oë van belang teken. Nijntje kyk onder meer kykende en ‘lesende’ kinders vanuit die prent altyd reg in die oë, ook as in die prent besig is met iets wat eintlik haar aandag dringend verg, soos fietsry of ’n bal vang. Slegs wanneer die karakters van agter geteken word kyk hulle die leser nie reg in die oë nie. Opvallend is dat die lyne wat Bruna met sy penseel trek rafelrig is vir wie dit onder ’n loep bekyk. Hulle moet, soos hy dit self noem, ’n bepaalde “bibber” hê.
Handeldrywe
Te danke aan die wêreldwye handeldrywe deur Mercis b.v. in Amsterdam, wat deur sy vriend Pieter Brattinga opgerig is, het Bruna ’n multi-miljoenêr geword.
Nijntje-produkte word regoor die wêreld verkoop. In Nederland is twee Nijntje-winkels: de winkel van nijntje in Maastricht en in Amsterdam.
Openbare erkenning
Dick Bruna is by verskeie geleenthede vereer en ’n aantal tentoonstellings is aan sy werk gewy. Nijntje was die hoofrol van vier suksesvolle kindermusiekblyspele op die teks van Ivo de Wijs en met musiek van Joop Stokkermans. Op 18 Februarie 2006 is die dick bruna-huis in Utrecht, as onderdeel van die Centraal Museum, geopen. Dit is in 2015 tot die nijntje-museum – ’n kindermuseum vir peuters en kleuters – omgebou. Benewens die oorsig van Bruna se grafiese werke wat daar te sien is, is dit ’n plek waar kinders kan teken en knutsel. Bruna het meer as 7000 voorwerpe op bruikleen aan die museum beskikbaar gestel. ’n seleksie daarvan word in wisselende tentoonstellings in die museum vertoon. In September 2015 is Bruna se gehele ateljee na die solder van die museum oorgeplaas, insluitend die fiets waarop hy tot op gevorderde leeftyd daagliks tussen sy huis en die nuwe ateljee gery het.
Tydens die opening van die museum is geboue in Utrecht vir ’n aantal maande lank versier met nijntje-oortjies. In die somer van 2007 het Bruna, ter viering van sy 80ste verjaardag, die goue penning van die stad Utrecht ontvang.
Bruna het in 2011 ’n versameling van sy eie werk vir langdurige bruikleen aan die Rijksmuseum in Amsterdam beskikbaar gestel. Die versameling bestaan ui meer as 120 werke (stofomslae, reklamemateriaal en kinderboeke) van 1953 tot 2007. Op 15 Augustus 2015 is die ''Dick Bruna. Kunstenaar''-tentoonstelling ter viering van nijntje se sestigste verjaardag geopen. Collage’e, prente, boeke en ander drukwerk van Bruna is naas werke van sy inspirasiebronne, waaronder Henri Matisse, Fernand Léger en Hendrik Werkman, vertoon. Sowel die tentoonstelling as die bybehorende katalogus was die werk van die kurator Caro Verbeek.
Bruna is vereer as Kommandeur in die Orde van die Nederlandse Leeu. In 2016 het Bruna die Max Velthuijs-prys vir sy hele oeuvre ontvang.
Karl Kielblock
Karl Kielblock (* 23 Oktober 1907, Beaufort-Wes - † 26 November 1991, Strand ) was 'n Afrikaanse skrywer van ontspanningslektuur. Hy skryf jeug- sowel as volwassefiksie. Verskeie van sy werke speel af teen 'n historiese agtergrond, hy lewer ook 'n beduidende bydrae tot die moord- en speurverhaalgenre in Afrikaans. Deur die loop van sy loopbaan verskyn daar meer as 40 boeke uit sy pen.
Lewe en werk
Karl August Kielblock is op 23 Oktober 1907 op Beaufort-Wes gebore as die naasjongste van elf kinders. Sy vader, ’n ingenieur by die poskantoor, is Herman Frederick Kielblock en sy moeder is Karoline Luïse, gebore Artz. Sy ouers praat meestal Duits maar ook Engels by die huis. In 1914 is sy vader oorlede, toe hy slegs sewe jaar oud is, waarna sy moeder alleen na die groot gesin moes omsien.
Hy ondergaan sy skoolopleiding op sy geboortedorp en matrikuleer in 1925 aan die Beaufort-Wes Boys High School. Met ’n lening studeer hy aan die Paarlse Onderwyskollege en bekwaam hom in 1927 as laerskoolonderwyser. Hy begin sy loopbaan as onderwyser in 1928 aan die Laerskool Hendrik Louw in die Strand in die Wes-Kaap en hou hier skool tot met sy aftrede as onderhoof aan die einde van 1967. Daar is slegs ’n onderbreking van ses maande, wanneer daar weens die groot leerlingtal by Hendrik Louw besluit word om af te stig en die Laerskool Lochnerhof in Julie 1956 tot stand kom. Vanaf Julie tot Desember 1956 neem hy dan waar as hoof aan hierdie skool.
Verder is hy die laaste voorsitter van die ou Munisipale Biblioteek voordat dit deur die Provinsiale Biblioteek vervang is. Na sy aftrede in 1967 wy hy hom voltyds aan sy skryfwerk. In die Strand raak hy bevriend met Mikro, wat hom aanspoor om te skryf en ’n groot invloed op sy vorming as skrywer uitoefen.
Hy trou op 31 Maart 1939 met Susan Vera Abel, wat ook ’n onderwyseres by Laerskool Hendrik Louw is, en die egpaar het twee kinders, ’n seun (Johan) en ’n dogter (Suzette).
Karl Kielblock is op 27 November 1991 in die Strand oorlede.
Skryfwerk
Aanvanklik publiseer hy ’n aantal versies en kortverhale in tydskrifte. Hy spits hom later toe op die skryf van ontspanningsverhale wat deur sowel oud as jonk gelees kan word en eindelik word meer as veertig van sy boeke gepubliseer. Sy skryfloopbaan begin in alle erns wanneer hy sy leerlinge aanspreek oor hulle verbeeldinglose opstelle. Hulle vra hom toe hoe dit dan gedoen moet word en hy skryf paragrawe op die swartbord oor ’n pistoolskoot wat hulle hoor terwyl hulle op die strand speel. Hulle hardloop oor die sandduine om te kyk wat aangaan en hy beveel hulle om verder te skryf. Hy sou ook sy eie weergawe skryf. Die klas soebat hom toe om die “opstel” te voltooi en Die skat van Java, sy eerste boek, is die resultaat. Dit is ’n seerowerverhaal wat twee kere in gedramatiseerde vorm deur die SAUK se radiodiens uitgesaai is. Die legendariese skat van Java is aangedui op ’n skatkaart, maar die twee helftes is in die besit van twee manne wat aartsvyande van mekaar is en nie met mekaar wil saamwerk nie. Die gepaardgaande intriges soos die partye probeer om met lis die ander te uitoorlê sorg vir volop spanning en ’n vaartbelynde verhaal. Ongelukkig is die taal en styl van hierdie verhaal nog onbeholpe. Gideon Roos verwerk die boek vir die radio en dit word in 1938 uitgesaai. Die radioverwerkings is so gewild onder die jeug dat daar in Die Jongspan daaroor berig word, waarna hy die verhaal verwerk met ’n jong seun as held, wat in 1964 uitgegee word as Die verlore skat. Sy geskiedkundige en tegniese navorsing is altyd baie deeglik, sodat sy seeterme agter in hierdie boek die eerste keer is dat so iets in Afrikaans verskyn. Hy besoek ook die areas waar sy verhale afspeel voor die tyd. Soos Die skat van Java is baie van hierdie boeke spanningsverhale.
Spanningsverhale
Skuil in die skaduwees is ’n moderne spioenasieverhaal, waar luitenant Arné Herholdt van die Veiligheidspolisie ’n man agtervolg wat per valskerm in Suid-Afrika neergelaat word om ’n waardevolle pakkie in Kimberley te besorg.
Eben Lingar oorleef in Die Raaisel in die spieël ’n helikopterongeluk waarin sy neef Dirk sterf en sy gesig deur die vlamme vermink word. In die hospitaal word Eben vir Dirk aangesien en dit pas hom, want hy word verkeerdelik van die moord op sy oom verdink. Eben ondergaan plastiese snykunde en na sy ontslag word hy as Dirk ingetrek in ’n organisasie wat die landsveiligheid bedreig. Hy verkoop inligting oor eksperimentele wapentuig aan Shirley Groschke se ouers se ryk vriende wat hulle in staat sal stel om meer geld op die aandelebeurs te maak. Hulle is egter landsvyande en die Veiligheidspolisie kom op Eben se spoor.
Die erfenis vertel van ’n man wat diamante as erfenis ontvang, maar dan in allerhande intriges betrokke raak. Ross Burkard se vrou Marguerite verklaar onverwags dat sy hom gaan verlaat en sterf dan kort daarna in ’n raaiselagtige motorongeluk. Sy laat vir hom ’n unieke versameling diamante as erfenis na en hy het geen idee waar sy daaraan gekom het nie. In sy soektog na die waarheid ontmoet hy die weduwee Naomi Rykse, wat deur onbekendes geterroriseer word om haar grond in die hande te kry en haar kind ontvoer. Blykbaar weet hierdie terroriste ook van Marguerite en haar diamante.
Alles, was von Gott geboren, BWV 80a
Alles, was von Gott geboren, BWV 80a, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Karl Kielblock
Liefdesverhale
Rivier van drome is ’n liefdesverhaal wat afspeel teen die agtergrond van die delwerye aan die oewers van die Vaalrivier. Lidia Lessiter daag vrou alleen op in hierdie ruwe manswêreld op soek na haar man Charl. Sy moes hulle plaas in die Oostelike Provinsie afgee aan skuldeisers en hulle enigste kind is dood aan ontbering. Charl is egter ’n swakkeling en ook hier op die delwerye staan Lidia effektief alleen. In hierdie omstandighede wonder sy of sy steeds getrou moet wees aan haar man, veral noudat ’n nuwe liefde op die horison verskyn.
Werke teen 'n historiese agtergrond
Verskeie van sy werke word teen ’n historiese agtergrond geplaas. Lodewyk Alleman se soektog speel af in die geskiedenis van Suidwes-Afrika (nou Namibië), in die tydperk nadat die kleurlingstamme in die omgewing van die Oranjerivier die rivier oorgesteek het, die Namastamme oorrompel het en al verder noordwaarts getrek het totdat hulle met die Herero-nasie gebots het. Lodewyk Alleman is ’n kleurlingseun wat in die barre suidelike geweste van hierdie land die skynbaar onmoontlike aandurf. Nadat hul jaggeselskap uitgemoor word deur ’n gewetenlose Nama-rowerbende, besef hy dat hulle sy vader se lewe gespaar het omdat hy as smid vir hulle baie nuttig is. Lodewyk onderneem om hom te gaan red. Op pad kry hy onverwagse hulp van die meisie, Eva Jonker, en haar geleerde ou donkie, ou Valetjie. Hy ontmoet ook vir Hendrik Witbooi, met sy strewe om ’n onafhanklike nasie te stig.
Rebel handel oor ’n Kaapse rebel ten tye van die Anglo-Boereoorlog en word in 1970 met die Scheepersprys vir Jeuglektuur bekroon. Gustaf Lubeck sluit by generaal Manie Maritz en sy manne aan en hulle behaal groot sukses. Gustaf het sy oog op ’n mooi nooi, maar haar ouers het ander politieke sienswyses as hy.
Sint Alban Anglikaanse Katedraal, Pretoria
Sint Alban Anglikaanse Katedraal (Engels: St Alban's Anglican Cathedral) is 'n Anglikaanse kerk in Pretoria se middestad in Schoemanstraat. Die huidige katedraal is 'n uitbreiding van 'n Anglikaanse kerk wat in 1879 op die perseel opgerig is. Die kerkgebou is in 1909 in 'n katedraal omskep. Die kerk is vernoem na Sint Alban, die eerste Christen martelaar in Brittanje.
Die katedraal bevat 'n metaalkruis ter ere van Prins Christian Victor van Sleeswyk-Holstein wat in 1900 tydens die Anglo-Boereoorlog in Pretoria aan maagkoors gesterf het.
Karl Kielblock
Werke teen 'n historiese agtergrond
Daar het ’n ster verskyn is ’n roman met die Bybelse tema van die wyse manne wat uit die ooste getrek het om die krip in Bethlehem te besoek. Ninda en Isar is twee kinders wat na die verwoesting van hulle dorpie die woestyn tussen Babilon en Damaskus invaar om hulle vader te vind. Hy is een van die kameeldrywers van die wyse manne.
Die helder stad se agtergrond is die Kinderkruistog aan die begin van die dertiende eeu. Die hoofkarakter is ’n jong seun uit die suide van Nederland, Erwin, wat by die Kinderkruistog aansluit op soek na sy pleegsuster Uta. Die Kinderkruistog se deelnemers kom uit die hele Europa en is op pad om die Heilige Land uit die hande van die Turke te gaan bevry.
Verder put hy baie materiaal uit die tyd van die Hollandse besetting van die Kaap. In Die vreemdeling vertel die baasspelerige Abraham Lauffeld vir Jeanne de la Nois dat sy met niemand anders as hy sal trou nie. Sy verafsku hom, veral oor die wyse waarop hy sy teenstanders in tweegevegte om die lewe gebring het, maar weet nie hoe sy hom kan teëgaan nie. Haar broer en voog was volkome in sy mag, terwyl die ander mans aan die Kaap wat haar miskien sou wou help, bang was vir sy invloedryke vriende in die Kompanjie en sy dodelike behendigheid met die swaard. Toe daag die vreemdeling Jan Egmont asof uit die bloute op De Bos op.
Soos water op die grond vertel van die tydperk 1791–1795 en die Slag van Muizenberg waarmee die Engelse beheer oor die Kaap geneem het. Na die Franse Revolusie het die skynvoorspoed aan die Kaap in duie gestort en die burgers besef dat bankrotskap hulle in die gesig staar. In hierdie vroeë roman spreek Kielblock reeds verligte menings oor die rassekwessie uit en word die kleurlinge in ’n positiewe lig gestel. Petrus ten Rhyn neem deel aan die woelinge wat in hierdie jare in die land voorkom en hy het ’n ogie op die mooi Isabeau Bosch.
Adriaan Deneys is ’n geskiedkundig-romantiese verhaal uit die tyd van goewerneur Ryk Tulbagh. Kaptein Deneys moet die geheim van die gestrande skepe oplos. Intussen maak sy verhouding met die mooi ryk nooi Priscilla Reynders nie werklik vordering nie, want daar blyk onoorkomelike struikelblokke te wees.
In Die lafaard is die bevelvoerder in Holland bekommerd oor die seerowerskepe wat die waters van die Indiese Oseaan naby die Kaap bedreig. Hulle stuur ’n vlootskip, die Cerberus, om ondersoek in te stel en die seerowers uit te delg. Die skip begin sink naby Madagaskar en die bevelvoerder, André Arnaux, en vier van sy bemanning slaag daarin om ’n vlot aanmekaar te timmer en die vlot dryf na Madagaskar, waar die seerowers skuilhou.
Vaandrig Freyn het vele wedervaringe in die Kaap, in die dae toe tweegevegte nog met die swaard beslis is.
Jasper le Feuvre-reeks
Die boeke oor Jasper le Feuvre en Guillam Woudberg gaan ook oor die vroeë Kaapse tydperk en die Jasper le Feuvre-reeks word vir televisie verfilm. Jasper le Feuvre is ’n ryk jongman en word deur Franse seerowers ontvoer. Die seerowers val ’n Hollandse skip aan en in die geharwar wat op hierdie geveg volg, laat ’n sterwende moeder haar baba-dogter in sy sorg. Jasper beland saam met die Hollandse kaptein, drie matrose en die baba dogtertjie op ’n reddingsboot. In die negentien dae wat die boot op die see ronddryf probeer Jasper alles in sy vermoë om die siek dogtertjie se lewe te red. Eindelik spoel hulle op die Afrika-kus uit en na vele ervaringe vind hy sy pad terug na die Kaap. Jasper is vasbeslote om wraak te neem op wie ook al vir sy ervarings verantwoordelik was, maar moet eers uitvind wie dit was. Intussen het die klein dogtertjie, Arline, groot geword en is sy verlief op die held wat haar lewe gered het. Hierdie verhaal word vir televisie verwerk en is in 1984 gebeeldsend.
Guillam Woudberg-reeks
Guillam Woudberg is ook vir televisie verfilm en in 1987 gebeeldsend. Die verhaal speel hom af aan die einde van die agtiende eeu tydens die kortstondige Republiek van Graaff-Reinet. Guillam Woudberg is ’n grensbewoner wat skielik hoor dat hy twee spogplase in die Boland geërf het. Die voorwaarde van die erflating is dat hy self op die plase moet woon, wat hy omseil deur ’n geriefshuwelik met ’n Bolandse meisie, Suzette Davel, te sluit. Hierdie stap en die spanning tussen die Engelse heersers en rebelle sorg vir baie aksie en ’n paar misverstande. Die verhaal word in ’n verkorte weergawe heruitgegee as Guillam Woudberg keer terug.
Lafras Cuyper-reeks
Die Lafras Cuyper-reeks speel ook af in die tyd van die vroeë Kaapse geskiedenis, met die sestienjarige Lafras Cuyper wat hom in Lafras Cuyper kanonnier vanuit die Kaap op ’n skip versteek en ’n nuwe lewe begin, dié van seeman. Sy ouers het gesterf in die pokke-epidemie van 1796 en daarna ook sy voog. Hy beraam dan die plan om te ontsnap van sy sluwe tante en wrede neef. Op see word hy ’n uitstekende kanonnier en die held van meer as een seeslag.
In Luitenant Lafras Cuyper word hy binne twee jaar bevorder tot luitenant op die kaperskip Jeanette. Sy sukses besorg hom twee gedugte vyande, naamlik die kaperkaptein La Goffe en die Engelse fregat Orpheus. Toe Lafras uitseil na die eiland waar ’n skat begrawe lê, volg hierdie twee skepe hom. Lafras word vasgekeer en moet veg om die skat te behou.
Lafras Cuyper en die Hirondelle verhaal sy avonture wanneer hy tydens die Napoleontiese Oorloë gevra word om ’n Franse gesant na Indië te neem aan boord van sy korvet, die Hirondelle.
Lafras Cuyper in die Britse lokval vertel hoe die Engelse bevelvoerders in Indië die kaperkaptein Lafras Cuyper vrees en besluit om drie skepe te stuur om hom gevange te neem. Die Hirondelle is egter die vinnigste korvet in die Indiese Oseaan en Lafras Cuyper kan ’n situasie vinnig opsom en daarop reageer.
Napoleon versoek Lafras in Lafras Cuyper in Frankryk om die bemanning van ’n Franse fregat wat deur die Engelse vasgekeer word op ’n eilandjie digby die Franse kus te ontset, ’n taak waarin hy self nie sukses kon behaal nie.
In Lafras Cuyper in Venesië moet Lafras na die eiland Rhodos om te onderhandel oor drie Franse offisiere wat daar as gyselaars aangehou word. Sy hart is egter in Venesië, waar die skone Justina op hom wag.
Misdaad en speurverhale
Kielblock is ook ’n baanbreker op die gebied van die misdaad- en speurverhaal, waar hy talle boeke skryf oor die speurder Frans Lindenhof, soos Moord op Eendevlei, Moord op Kroonbaai, Moord in Arcadia, Moord op Allesverloren, Moord op Geitjieskop, Onder die stil waters, Onrus op Rusdal, Mooier as die blomme, Die skaam man en Die vete.
Moord op Eendevlei word ook vir uitsending op televisie verfilm en is so gewild dat dit heruitgesaai word. Alwyn Jansen is bang vir vroumense, maar terwyl hy alleen op die strand is vra ’n mooi meisie hom om te maak asof hulle ou bekendes is. Hy speel saam, maar word later met ’n rewolwer gedreig en die meisie verdwyn skielik spoorloos. Frans Lindenhof ondersoek die saak.
In Moord op Kroonbaai gaan woon Sirke Ludeke op Kroonbaai nadat hy vermink is in ’n motorongeluk en verstoot is deur sy verloofde. Sy begeerte om ’n kluisenaarslewe te voer verdwyn wanneer hy afkom op die lyk van ’n pas vermoorde man. Frans Lindenhof pas die brokstukke van die lyk, die koms van Anna Storm na die dorp, die geheimsinnige Flecks en die Duitse duikbote aan die kus vindingryk aan mekaar.
Iemand probeer om Tos Ruyters in Onder die stil waters in die stil rivierwaters van Toringheuwel te verdrink. Tos het pas teruggekeer uit die Ooste en hom weer gevestig op sy geboortedorp, Toringheuwel. Daar is egter ’n valse storie in die koerant dat hy in Asië ’n harem aangehou het en die dorpenaars vermy hom soos die pes. Dit bied die geleentheid vir ’n bende skurke om hom te terroriseer, maar hy kan nie uitvind waarom nie, behalwe dat dit duidelik is dat groot geld op die spel is. Frans Lindenhof sal moet uitvind wat werklik aan die gang is.
Moord op Geitjieskop vertel van Eberhard Woltheim wat onverwags ’n fortuin erf. Dit lei tot afguns, haat en nyd en selfs twee aanslae op sy lewe. Wanneer daar wel ’n moord gepleeg word, ondersoek Frans Lindenhof die saak.
In Onrus op Rusdal vind hulle Johannes Volk se lyk by die grotte, nadat hy glo by Vlooibaai in die see geval het. Dit is egter onwaarskynlik dat sy lyk wind op sou dryf na die grotte toe en daar is verskeie ander tekens dat sy dood nie ’n blote ongeluk is nie.
Mooier as die blomme speel af in Namakwaland se blomtyd in die lente, maar daar is iets anders in hierdie streek wat groter belangstelling gaande maak, naamlik diamante. Die skilder Joachem Verbeek besoek die streek om te skilder, maar wanneer boewe se pakkie diamante wegraak, verdink die boewe hom. Frans Lindenhof probeer agter die kap van die byl kom.
In Die skaam man gaan hou die skaam Matthys Deurman, ’n vriend van Frans Lindenhof, vakansie op ’n Karoodorp. Hier ontmoet hy ’n jong vrou wat ’n stryd voer teen ’n rampokkerbende en hy word teësinnig by die intrige ingesleep. In ’n poging van die vrou om ’n familielid uit die bende se greep te red, raak sy by gevaarlike dinge betrokke. Hierdie verhaal is in 1979 vir die televisie verwerk.
Pierre Rahberg gaan in Die vete vir die eerste keer in sy lewe na sy oupa se plaas Rooivlei en bevind hom onmiddellik in die middel van ’n ou familievete. Vir meer as vyftig jaar haat die Boetsemas en die Rahbergs mekaar en daar het al snaakse dinge gebeur. Op die oomblik is die twisappel die dam wat die Rahbergs van plan is om in die rivier tussen die twee plase te bou. Pierre wil nie graag in die ongure twis betrokke raak nie, maar sy afgeleefde oupa maak staat op hom. Hy moet sorg dat die damwal opgerig word, anders gaan die Rahbergs se boerdery op Rooivlei weens gebrek aan water tot niet. Reeds die eerste dag moet Pierre vir geweerkoeëls koes en daarna tref een ramp na die ander die Rahbergs. As speurder Frans Lindenhof nie ’n handjie kom bysit nie, word die damwal dalk letterlik oor Pierre se dooie liggaam gebou.
Eerbewyse
In die Strand en ook in Bloemfontein word strate na Karl Kielblock vernoem.
Publikasies
Werke uit sy pen sluit in:
Bolsjoi-ballet
Die Bolsjoi-ballet (Russies: Балет Большого театра; Bolsjoi beteken 'groot' in Russies) is ’n beroemde Russiese skool en teater vir ballet in Moskou. Die skool is in 1776 gestig en is een van die oudste balletgeselskappe ter wêreld. Dit bereik wêreldwye erkenning in die vroeë 20ste eeu, toe Moskou die hoofstad van Sowjet-Rusland word. Die Bolsjoi-ballet word saam met die Mariinski-ballet in Sint-Petersburg as die belangrikste balletgeselskappe in Rusland erken.
Bolsjoi-ballet was die eerste vaste balletgeselskap in Moskou en is in 1776 deur prins Pieter Oeroessof en die Engelse akrobaat Maddox gestig. Die ballet se optredes is aan die begin in die privaatvertrekke van die prins opgevoer. In 1780 vestig die balletgeselskap hom in die Petrofski-teater. Toneelstukke, ballet- en opera-voorstellings is hier aangebied. In 1805 brand die Petrofski-teater egter tot die grond af.
Die Bolsjoi-ballet het tydens die Sowjetperiode hoofsaaklik in Moskou opgetree. Hulle tree in 1956 vir die eerste keer buite die Sowjetunie op. Hulle eerste optrede in Wes-Europa was in die Royal Opera House in Londen. Vandag toer die groep hoofsaaklik deur die wêreld en is selde meer in die Bolsjoi-teater in Moskou te sien.
Cliff Robertson
Cliff Robertson is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Charly (1968), Escape from L.A. (1996), Spider-Man (2002), en Spider-Man 2 (2004).
Kosmogonie
Kosmogonie (van Grieks: kosmo- "wêreld" en gon- "verwek") is die tak van die astrofisika wat hom met die studie van die ontstaan en die struktuur van die heelal in sy geheel bemoei, in teenstelling met die astronomie wat hom met die studie van bepaalde hemelliggame besig. 'n Kosmogonie is dus 'n verhaal wat die ontstaan van die heelal verduidelik. Die Skeppingsverhaal van Genesis in die Bybel is dus só 'n kosmogonie, en daar is vele andere, sowel wetenskaplik as mitologies van oorsprong.
Die kosmogonie bestudeer die ontstaan van die universum self, sowel op mikroskopiese (kwantum-kosmologiese) as op makrosopiese (relativistiese) skaal, in die begin der tye (gewoonlik aangedui deur t = 0). Dít in teenstelling met die kosmologie wat die universum gedurende sy hele bestaan beskou. Die kosmogoniese teorieë bots steeds op die drie klassieke paradokse:
Ou kosmogonieë
Ook ons oudste voorvaders het gereeld van 'n goeie kennis van die opbou van die universum en die verskillende fases daarin laat blyk. Dit is nie altyd duidelik waar hulle hierdie kennis vandaan gekry het nie. Ook blyk hierdie in die lange tydspanne te fluktueer en met minder relevante beskouinge vermeng te word, wat die nadruk eerder op die beeldspraak as op die inhoud en betekenis lê. Die meeste kosmogonieë bevat egter 'n ou kern van kennis wat ook in ons moderne beskouinge aanwesig is.
Veel verwarring het ontstaan deurdat begrippe mettertyd ander inhoude gekry het. Só is byvoorbeeld die begrip wêreld eens verklein tot, en geïdentifiseer met, aarde, en vice versa, wat veroorsaak het dat heelwat begrippe uit hul oorspronklike verband geraak het. In vele Indo-Europese mitologieë is sprake van 'n oorspronklike niks (ons teënwoordige vakuüm) wat vervolgens as 'n oeroseaan of oersee voorgestel is, waarin golwe of trillinge hul voorgedoen het en wat via opeenvolgende stadia tot opeenvolgende wêrelde gelei het. Hierdie wêrelde of kosmiese stadia het gereeld oorvleuel en deels gelyktydig bestaan.
Die kragte wat in daardie geheel aan die werk was, is daarna benoem, asook hul verhoudinge en interaksies. Maar ná lange tyd het die betekenisse van die name vergete geword en het die mens ten slotte alleen nog simboliese gepersonaliseerde godhede wat daarmee geassosieer word, en wat verder met die geskiedenis geëwolueer het. Opvallend in hierdie verband is dat ons Europese voorouers, nes die ou Indiese filosofie, aanvanklike die onsydige geslag gebruik het vir die aanduiding van godhede. Pas ná die kerstening van die Nordiese volke, het hulle 'n woord vir "god" begin gebruik wat manlik is, en dít alleen vir die Christelike God. Vir die eie pantheon het 'n woord vir "god" bly dien wat onsydig is. Net so verstaan mense in Indië met die begrip Brahman 'n oeressensie of oersubstansie waarmee en waarin en waardeur alles vorm aanneem.
Deur meerdere mitologieë, soos die Nordiese, Griekse en Tibetaanse mitologieëë is entiteite benoem as voorafgaande aan die hedendaagse wêreld, met die woorde titane of reuse, mitologiese slange of drake, om die nadruk op die gigantiese omvang van die kragte van die vormingsprosesse wat aan die begin van die heelal (die wêreld) plaasgevind het, te lê. Andersyds is daar ook sprake van 'n wêreld van dwerge wat in staat is om dinge vorm te gee deur hulle in die mikrokosmos aan mekaar te smee, daar waar byvoorbeeld 'n god Thor reusagtige misbaksels in die makrokosmos met sy mitiese hamer uiteenslaan.
Gweru
Gweru (voorheen Gwelo) is die hoofstad van Zimbabwe se sentrale provinsie en ook die land se vierde grootste stad, naas Harare, Bulawayo en Mutare.
Kosmogonie
Moderne teorieë
Die moderne wetenskappe begin klaarheid in hierdie paradokse te vind, maar slaag nog nie daarin om hulle op te los nie. Byvoorbeeld kan 'n mens die huidige insig van die huidige teorieë — sowel die quasiklassieke (soos die algemene relatiwiteitsteorie) en die moderne (soos kwantummeganika, snaar- en M-teorie) — in gedagte-eksperimente op hierdie drie kosmogoniese paradokse toepas. Die resulterende inkonsistensies kan die beste daartoe in staat wees om die menslike verstand te verwar wanneer 'n mens probeer om die beginsituasie van die heelal te verstaan sonder goddelike tussenkoms. Nietemin kan die drie paradokse rasioneel geanaliseer word op basis van subatomiese toepassing van die kwantumkosmologie — in die besonder deur die gebruik van die Schrödinger-golfvergelyking.
Gweru
Die stad is in 1894 gestig, verkry in Julie 1914 munisipale status en het stadstutus in 1971 verwerf. Die belangrikste bedryf om die stad is boerdery terwyl nywerheidsontwikkeling baie tot die stad se voorspoed bygedra het tot met die ineentsorting van die land se ekonomie ná 2000.
Karl Weber (akteur)
Karl Weber (17 Maart 1916 – 30 Julie 1990) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Walk East on Beacon! (1952) en Carola Lamberti - Eine vom Zirkus (1954), en in die televisiereekse Hands of Mystery (1949) en Search for Tomorrow (1951).
Kosmogonie
Algemene relativiteitsteorie
Die algemene relativiteitsteorie sê dat die tyd in 'n singulariteit moet begin. Dit kan egter niks sê oor wat in die singulariteit gebeur nie. Hiervoor moet ander teorieë te hulp geroep word.
Gweru
NG gemeente
Voor die afstigting van Gwelo is dit as buitepos van die Bulawayo-gemeente bedien. Op 6 November 1920 vergader die ringskommissie van die Ring van Bulawayo op Gwelo in 'n sinkkerkie en 'n hele dag se beraadslaging, veral oor die vaslegging van grense, is tot die afstigting van die gemeente oorgegaan. Dit was maar die vyfde gemeente in die destydse Suid-Rhodesië.
Ds. J.N. Geldenhuys van Bulawayo is vir die tweede maal beroep en op 3 Junie 1922 bevestig. Hy vetrek weer in Oktober 1925 waarna sewe vrugtelose beroepe uitgebring word voor ds. G.J. van Zyl op 3 Februarie 1927 bevestig is. Hy het die land na 16 jaar as 'n gebroke man weens swak gesondheid verlaat. Dit is heel te verstane aangesien hy in der waarheid sewe gemeentetjies (met al die buiteposte) moes bedien.
Kosmogonie
Kwantummeganika
'n Mens vind dat die mees uitdagende paradoks dié van logiese verloop is, en of die huidige ontwerp van die universum die resultaat is van faseoorgange, kans (statistiek) of 'n ander, onbekende logiese stelsel.
Gweru
NG gemeente
Ds. H. Botha volg ds. Van Zyl op 9 Januarie 1944 op. Ná 'n bedrywige bediening van meer as se jaar verlaat hy en sy vrou die land om na die NG gemeente Fauresmith te gaan. Ds. en mev. Botha was nie net vir Gwelo nie, maar vir die hele Suid-Rhodesië van onskatbare waarde op geestelike sowel as tydelike gebied en het 'n groot aandeel aan die opbou van Noord-Rhodesië (Zambië) vir die kerk gehad.
Soos die ander gemeentes in die land het Gweru se lidmaattalle na onafhanklikheid dramaties afgeneem van 391 in 1978 tot 128 in 1994, 50 in 2006 en 3 in 2008.
Carmen Silvera
Carmen Silvera (2 Junie 1922 – 3 Augustus 2002) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse Compact (1962), Doctor Who (1963), Dad's Army (1968), en Allo 'Allo! (1982).
Jozini Plaaslike Munisipaliteit
Die Jozini Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Umkhanyakude-distriksmunisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Ngagane
Ngagane is 'n dorpie in Amajuba-distriksmunisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.