cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Duitse Demokratiese Republiek
Landbou
Die Oos-Duitse grondhervorming was uiteindelik 'n suiwer politieke besluit wat in 'n formele wet verskans is. Dié wet is aanvanklik op 7 112 groot boerderye met meer as 100 hektaar grond en 4 278 plase met minder as 100 hektaar toegepas en het geen voorsiening vir appèl teen omstrede onteienings gemaak. Onteiendes is binne enkele ure van hul plase verdryf, is slegs toegelaat om 'n klein aantal persoonlike besittings op 'n handkar saam te neem en moes hulle buite 'n omkring van tussen 30 en 40 kilometer van hulle plase hervestig. In 'n aantal gebiede is interneringskampe vir onteiendes ingerig.
Gedurende die VIIde Partyvergadering van die SED in 1967 en die 10de Boerekongres in 1968 het die SED vir 'n oorgang tot industriële produksiemetodes in die landbou gepleit om konsentrasie en spesialisering te bevorder. Vanaf die vroeë 1970's het landboukundige produksie-koöperasies (Landwirtschaftliche Produktionsgenossenschaften, kort LPG's) as groot boerderye van industriële omvang ontstaan, waarby die landbougrond per boerdery tot tussen 100 en 200 hektaar gegroei het. As gevolg van die beleid van spesialisering is sogenaamde "agrochemiese brigades" in die lewe geroep wat sentrale take soos bemesting en plantbeskerming behartig het. Hierdie take is uit die landboukundige produksie-koöperasies uitgeplaas en aan sogenaamde Agrochemiese Sentrums (Agrochemische Zentren, ACZ) oorgedra. Ook smidswinkels en ander tegniese instellings is in sogenaamde Kreisbetriebe für Landtechnik (KfL), hoogs gespesialiseerde werkswinkels, saamgevat.
Gedurende die DDR se bestaan kon die Oos-Duitse landbousektor in sowat 96 persent van die land se voedselbehoeftes voorsien.
Vervoer
Ná die Tweede Wêreldoorlog het die DDR met Oos-Berlyn die beduidendste knooppunt van die voor-oorlogse Duitse vervoerstelsel oorgeërf. Naas die groot skade, wat deur Geallieerde bomaanvalle en ander oorlogsgebeure berokken is, het die vervoerstelsel hoofsaaklik uit verbindings in wes-oostelike rigting bestaan, terwyl die besluit om nie verkeerspaaie en spoorlyne in Wes-Berlyn te gebruik ook sekere aanpassings soos die bou van nuwe paaie en spoorlyne rondom die ou Duitse hoofstad noodsaaklik gemaak het. Om Hamburg in Wes-Duitsland as uitvoerhawe te vervang is 'n nuwe diepseehawe in Rostock gebou. Alhoewel dit nie deur middel van waterweë met die nywerheidsentra in die suide verbind was nie, is spoorlyne en groot paaie in noord-suidelike rigting geleidelik opgeknap.
Natuurlike hulpbronne
Die Oos-Duitse kragopwekking was hoofsaaklik op die beduidendste inheemse fossielbrandstof gebaseer – bruinkool (ligniet) met 'n lae kalorifiese waarde wat deur dagmynbou teen relatief lae produksiekoste ontgin kon word. Die tradisionele mynbougebied was die vlaktes van Sakse tussen Halle en Leipzig, tog is later ook die gebied van Neder-Lausitz suid van Cottbus as 'n belangrike verskaffer van bruinkool ontwikkel.
Die vervoersektor en nywerhede was aangewese op ingevoerde ruolie, wat deur middel van pyplyne en tenkskepe uit die Sowjetunie ingevoer is. Die eerste kernkragsentrale is in 1966 in Rheinsberg naby Neuruppin in bedryf gestel. Twee verdere kernkragsentrales is in Greifswald en Stendal opgerig. Die laasgenoemde aanleg, wat tydens die politieke omwenteling in 1989 nog in aanbou was, is nooit in bedryf gestel nie.
Naas bruinkool was ook potas, wat suid van die Harz-bergreeks ontgin is, 'n belangrike inheemse natuurlike hulpbron wat via die seehawe van Wismar ook uitgevoer is.
Wismut AG – uraanontginning vir Sowjet-Rusland
Gedurende die Koue Oorlog was die wapenwedloop tussen die weste en die ooste in volle swang – en die Oos-Duitse uraanreserwes was van sentrale belang vir Moskou se kernnywerheid. So is 'n Sowjet-Duitse mynbouonderneming, die aandelemaatskappy Wismut AG, gestig wat uraan in Thüringen en Sakse ontgin het. Die bedrywighede van Wismut AG, wat in die sestigerjare tot die wêreld se derde grootste uraanprodusent gegroei het, is streng geheim gehou.
Min aandag is aan gesondheids- en veiligheidskwessies of die omgewingsimpak van uraanontginning geskenk. Eers met die DDR se politieke ondergang en die staking van Wismut AG se mynbouaktiwiteite is die Duitse publiek oor die skaal van omgewingsbesoedeling en die langtermyn-gesondheidskade, wat by mynwerkers berokken is, ingelig. Die Sowjetunie het alle uraaninvoere uit Duitsland in 1990 skielik gestaak. Die aantal werkers, wat tussen 1946 en 1990 in mynongelukke gesterf het, word op 772 beraam.
Geldeenheid
Met die monetêre hervormings in die westelike en die Sowjet-besettingsones van Duitsland is in 1948 twee verskillende geldstelsels in Wes- en Oos-Duitsland gevestig. In die Sowjet-besettingsone is die Deutsche Mark der Deutschen Notenbank ("Duitse Mark van die Duitse Notebank") tussen 24 en 28 Junie 1948 as wettige betaalmiddel ingevoer. Burgers kon hul ou Reichsmark-banknote volgens 'n aantal wisselkoerse, wat volgens beroep- en ander groepe en die totale bedrag van geldbates vasgelê is, vir die nuwe geldeenheid ruil.
Die Oos-Duitse geldeenheid se naam is later nog twee keer gewysig. Vanaf 1964 is dit Mark der Deutschen Notenbank genoem en sedert Desember 1967 Mark der Deutschen Demokratischen Republik. Die geldeenheid, waarvoor die amptelike afkorting M gebruik is, het as wettige betaalmiddel vir die DDR en Oos-Berlyn gedien en was, net soos die geldeenhede van ander Oosbloklande, 'n suiwer binnelandse betaalmiddel. Die in- en uitvoer was verbode. Vir die handel met Wes-Duitsland en ander kapitalistiese lande is sogenaamde Verrechnungseinheiten of valuta-eenhede gebruik.
DDR-toeriste, wat hul vakansies in een van die sosialistiese broederstate van Oos-Europa wou spandeer, kon 'n beperkte hoeveelheid buitelandse valuta van die betrokke reisland ruil waarmee hulle nouliks in hul behoeftes kon voorsien nie.
Nog voor die politieke hereniging van die Bondsrepubliek Duitsland en die Duitse Demokratiese Republiek op 3 Oktober 1990 het die twee Duitse state die Wes-Duitse Deutsche Mark as gemeenskaplike geldeenheid aanvaar. Oos-Duitse geldbates en -laste is teen 'n wisselkoers van 2:1, pensioene, lone, salarisse, huurgelde en ander bedrae teen 'n koers van 1:1 omgeruil.
Mediabeleid
Sodoende is die leninistiese persteorie in die praktyk toegepas waarvolgens die media verplig was om partydig te wees en bepaalde funksies moes vervul as
In die praktyk was DDR-burgers aan eensydige verslaggewing, propagandistiese uitbeelding en kommentare oor geskiedkundige en aktuele gebeurtenisse blootgestel waardeur hulle tot "sosialistiese persoonlikhede" gevorm sou word. Die Koue Oorlog het daartoe bygedra dat die Westerse wêreld as 'n magsblok uitgebeeld is wat vyandelik teenoor die DDR en sy sosialistiese "broederlande" sou optree.
Toepassing van die mediabeleid
Die beginsels van die amptelike DDR-mediabeleid is deur die SED-partyvergaderings bepaal. Om hulle toe te pas, is alle media sentraal beheer, met die Politburo as die hoogste orgaan. Ondergeskik aan die Politburo was die Perskantor (Presseamt) onder leiding van die voorsitter van die Ministerraad, die Staatskomitee vir Radio en Televisie by die Ministerraad en die staatsbeheerde nuus- en fotoagentskap Allgemeiner Deutscher Nachrichtendienst (ADN). Plaaslike media soos streekskoerante en dagblaaie, wat deur ondernemings uitgegee is, is deur die SED-distrikskantore en die voorsitters van distriksrade beheer.
Om die amptelike riglyne toe te pas, is alle leidende personeel volgens ideologiese betroubaarheid gekies; was die verspreiding van gedrukte media aan 'n lisensie gebonde wat te eniger tyd herroep kon word; is alle gedrukte media uitsluitlik deur die staatsbeheerde posdiens Deutsche Post versprei sodat 'n verbod op bepaalde uitgawes of publikasies maklik toegepas kon word; en het die DDR-strafwetboek van 12 Januarie 1968 in paragraaf 106 "haatspraak teen die staat" ("Staatsfeindliche Hetze") as kriminele oortreding gedefinieer – 'n "misdaad" wat nie uitvoerig beskryf is nie sodat die paragraaf op enigiemand toegepas kon word wat kritiese kommentaar op die staat of die politieke stelsel gepubliseer het.
Massamedia
Teen die middel van die 1980's was die groot meerderheid DDR-huishoudings met radio- (99 persent) of televisietoestelle (93 persent) toegerus en ingeteken op een of twee dagblaaie. Net soos in Wes-Duitsland het luisteraars, kykers en lesers belang gestel in nasionale en internasionale nuus, nuus oor gebeure in hul omgewing, weervoorspellings, musiek en ander vermaak. Kenmerkend was die rol wat die DDR-owerheid aan massamedia toegeskryf het. Naas die verskaffing van 'n verskeidenheid inligting en vermaak is media ook ingespan om burgers van die voordele van 'n sosialistiese stelsel te oortuig en sosialistiese persoonlikhede te vorm. Deur middel van 'n gesofistikeerde kontrolestelsel het die SED as heersende party alle programinhoude beheer.
'n Ander kenmerk van die DDR-mediabeleid was die hoë graad van inmenging van die kant van politici af. Die Sentrale Komitee van die SED en Erich Honecker as staatshoof en partyleier het nie geskroom om persoonlik by die uitleg en inhoud van die titelbladsy van die amptelike partydagblad Neues Deutschland of die begin van die Aktuelle Kamera-nuusbulletin betrokke te raak en byvoorbeeld inleidende sinne te herformuleer nie.
Desondanks het die SED-pers hoë sirkulasiesyfers bereik. Neues Deutschland het in 1986 daagliks 1,1 miljoen eksemplare verkoop, die Junge Welt, die spreekbuis van die jeugvereniging FDJ, selfs 1,3 miljoen. Driekwart van alle DDR-huishoudings was op SED-distrikskoerante ingeteken (totale sirkulasie in: 5,45 miljoen eksemplare). Met tussen ses en tien bladsye per dag was dié koerante allesbehalwe omvangryk, maar goedkoop – verkooppryse was tussen 10 en 15 pfennig. Lesers het in sport- en plaaslike nuus en weervoorspellings belanggestel, en selfs was die politieke verslaggewing oor nasionale en wêreldgebeure ideologies gekleur, kon ervare lesers tussen die reëls lees en hul gevolgtrekkings ook maak uit wat nie uitdruklik vermeld is nie.
Ten spyte van hul lae verkooppryse kon belangstellendes nie altyd maklik op dagblaaie inteken nie. Weens die permanente tekort aan koerantpapier is nuwe intekenings soms geweier. Papier was so skaars dat daar gewoonlik ook nie meer as een vaktydskrif vir 'n bepaalde onderwerp was nie en dat selfs uitgawes van gewilde vermaaktydskrifte soos Das Magazin (met onder meer erotiese inhoud, sirkulasie in 1986: 569 000), Eulenspiegel (498 000) en Wochenpost (1,25 miljoen) net soos die televisietydskrif FF dabei (1,5 miljoen) steeds vinnig uitverkoop was.
Snoek
Snoek (Thyrsites atun) is gesogte, eetbare seevis wat aangetref word van Moçâmedes (tussen 1985 en 2016 Namibe) tot by Tafelbaai en ook by Valsbaai, Mosselbaai en soms tot so ver as Algoabaai. Dit kom ook voor by Tristan da Cunha, Suid-Australië, Nieu-Seeland en Chili. Die vis kom voor in trekskole; in die Kaap van September tot Junie.
Voorkoms
Die vis se kop en lyf is blougrys aan die bokant en silwer aan die onderkant. Die vis is lank en plat en het 'n lang dorsale vin wat swart is. Agter die dorsale en anale vinne is 5 – 7 klein vinnetjies. Die sylyn is aaneenlopend. Die vis word 1.8 m lank en weeg dan 9 kg.
Habitat en gewoontes
Die vis leef bedags naby die bodem op die kontinentale bank en naby eilande. Snags kom hulle na die oppervlakte van die oseaan. Hulle vreet pelagiese vis: sardyne, ansjovis, rooioog-rondeharing en skaaldiere. Die onvolwasse vis vreet hoofsaaklik lanternvis, familie Myctophidae. Snoek is 'n gesogte eetvis en het kommersiële waarde in Suid-Afrika, Australië, Nieu-Seeland en die suide van Suid-Amerika.
Japan Nasionale Roete 122
Japan Nasionale Roete 122 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Pauline Chase
Pauline Chase (20 Mei 1885 – 15 Maart 1962) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die televisiereeks This Is Your Life (1955).
Erika Murray-Theron
Erika Murray-Theron (*1 Oktober 1941, Greytown) is ’n Afrikaanse skrywer wat onder andere die ATKV-prys vir goeie gewilde prosa met haar skryfwerk verower het.
Herkoms en vroeë lewe
Erika Isabel Murray is op 1 Oktober 1941 op Greytown in Natal gebore. Haar pa was skoolhoof, Afrikaansonderwyser en ’n toegewyde gemeenskapsmens en taalmens, wat uit die aard van sy werk dikwels verhuis. By hom leer sy ’n fyn aanvoeling vir en belangstelling in taal aan. Sy is op skool in onder andere Colenso Laerskool en matrikuleer in 1958 aan die Hoërskool Glencoe. Daarna studeer sy verder aan die Universiteit van Stellenbosch. Hier behaal sy die B.A.-graad met hoofvakke Afrikaans-Nederlands en sielkunde en die B.A. Honneurs-graad in sielkunde, albei met lof. In haar studentejare dien sy in die redaksie van Die Matie en is ook lid van D.J. Opperman se Letterkundige Laboratorium.
Kortverhale
Van haar vroegste jare af skryf sy en van haar werk verskyn in Die Jongspan en in skool- en universiteitsblaaie. In 1974 publiseer Sarie haar eerste storie en hierna skryf sy verskeie kortverhale en ’n vervolgverhaal wat in tydskrifte gepubliseer word. Van haar verhale word ook in Tydskrif vir Letterkunde, Insig en De Kat gepubliseer. Dit is egter eers na haar veertigste jaar wat sy ernstig begin skryf en die romanvorm aandurf. Vir haar skrywersnaam kombineer sy haar nooiensvan en getroude van om verwarring te voorkom met professor Erika Theron wat deur die destydse regering aangestel is as leier van die Theron-kommissie na die Kleurlingvraagstuk en Ena Murray, die bekende skrywer van populêre liefdesverhale. Kaalvoet oor die berg (subtitel verhale oor die liefde) is ’n keur uit haar kortverhale wat meestal reeds voorheen gepubliseer is in tydskrifte soos Sarie, Tydskrif vir Letterkunde, Insig, Huisgenoot en Rooi Rose. Soos die subtitel aandui word daar in hierdie verhale hoofsaaklik op die vrou gefokus, betrokke in ’n liefdesverhouding of in ’n woelige gesin. Van haar kortverhale word in versamelbundels opgeneem, soos Chantal in Op hulle stukke, Sjuut! in Kruis en dwars en Teeparty in Vrou: Mens.
Romans
Haar romans ondersoek primêr die subtiele dinge wat tussen mense gebeur en die sielkundige ontwikkeling van mense binne verhoudings. Wie is jy, Elizabeth? se titel dui reeds die soektog na identiteit en sin aan wat die sentrale tema is van hierdie roman. Elizabeth Becker gaan vir ’n maand se verlof na die Kaap om daar aan die universiteit navorsing te doen oor haar vak, argeologie. Dit is egter slegs ’n verskoning vir die belangrikste oorweging, naamlik om weg te kom van haar man Ken en die sieldodende roetine van ’n kleinburgerlike bestaan wat haar beklem. In die Kaap spandeer sy tyd saam met ’n ou vriend, Avrom, en sy minnares Sharon in ’n kothuis naby die see. Die meer liberale atmosfeer by haar vriende en by die universiteit laat haar vry voel. Sy begin dit ernstig oorweeg om nie terug te gaan na Ken toe nie en eerder ’n ernstige verhouding met Dawid Bosman aan te knoop wat veel meer van ’n sielsgenoot vir haar is. Een aand kry sy egter ’n onverwagte oproep van haar man, wat sake deurmekaarkrap.
Die toubrug vertel van drie vroue, ’n Afrikaner, ’n swarte en ’n Duitser en die skakeling tussen verskillende wêrelde. Die skrywer en geskiedkundige Frieda Penny raak geïnteresseerd in die gebeure wat gelei het tot die teregstelling van die jong Duitser Hans Cordua tydens die Anglo-Boereoorlog. Frieda is naamlik besig om Hans se verhaal te skryf. In die proses besin sy oor Hans se moeder, wat moes toekyk hoe haar seun na ’n vreemde land gaan om oorlog te maak. Hierdie verhaal is parallel tot haar eie verhaal, waar die polisie haar in kennis stel dat hulle op soek is na haar seun, Bertus, vir ondergrondse politieke bedrywighede. Ook haar huishulp, Beatrice, se seun Matome is landuit vir militêre opleiding. So vorm Hans Cordua se ervarings in die verlede dan ’n parallel met veral Bertus se hede. Die inligting aangaande Hans is egter so skraps dat Frieda self ’n beeld moet vorm aangaande sy karakter en persoonlikheid en op so ’n wyse dus in ’n mate die verlede herskep en herskryf. Die titel verwys na die simboliese brug tussen die verlede en die hede en ook die brug tussen mense. Hierdie boek word in 1993 genomineer vir die Rapportprys.
Vlegsel verhaal die ineengevlegte lewens van ’n moeder (Isa), haar twee dogters (Vivienne en Winifred) en hulle naasbestaandes. Die titel verwys na die verteltegniek, waar die stemme voortdurend afgewissel word om ’n ander perspektief op die sentrale gebeure te gee. Isa het ’n owerspelige verlede, wat gelei het tot die selfdood van die dogters se pa, maar die situasie is baie ingewikkelder as wat die feite wil laat blyk. Die verhaal speel af in eietydse Suid-Afrika en verbeeld op besondere wyse die neuroses en psigologiese samestelling van die wit Afrikaanse burger in hierdie veranderende omgewing.
Blikkie sonder boom verskyn eers as vervolgverhaal in ’n tydskrif, waarna dit in boekvorm gepubliseer word. Sue-Mina Reynders verlaat die Kaap om in Gauteng te kom werk, omdat sy ver weg wil wees wanneer Vernon uit die tronk kom. Dis haar skuld dat hy gevang is en Vernon het belowe wanneer hy uitkom sal hy haar kom soek totdat hy haar kry. Dan bel haar pa om te sê dat Vernon uit is op parool en dat hy die pad gevat het Gauteng toe. Sue weet nie wie haar kan help nie. Miskien Stefaans wat saam met haar werk en van wie sy baie hou. Van die onbeskofte joernalis Leonard Leenderts verwag sy geen hulp nie.
Die mezzanine-klub gaan oor die tussenvlak in mense se lewens wat tussen middeljarigheid en senioriteit is en telkens in elke fase van hulle lewens nuwe en feller aanslae van die lewe moet weerstaan. Die middeljarige Susie beland halsoorkop in ’n vakansie-affair, maar haar twee groot kinders raak opstandig hieroor.
Sê Maria is ’n familiesage oor ses geslagte heen. Maria vertel die stories van haar en haar ma se voorsate aan haar man en kinders, wat terselfdertyd die groot geskiedkundige gebeurtenisse in die Suid-Afrikaanse geskiedenis dek. Sy beweer sy het die vermoë om herhalende patrone in die lewensloop van die familie raak te sien en sodoende kan sy leiding gee met die lewensprobleme. Gaandeweg word al die familie se geraamtes in die kas ontbloot en word groter perspektief verkry op die netwerk van mense, wit en swart, wat aan mekaar uitgelewer is en in die onstuimige land soms onderlinge troos by mekaar vind. Die ATKV-prys vir goeie, gewilde prosa word in 2002 aan Sê Maria toegeken en is in dieselfde jaar ook op die kortlys vir die toekenning van die RAU-prys.
Verblyf vertel die verhaal van twee susters, een in Amerika en een steeds in Suid-Afrika, waarin die werklikhede van die hedendaagse verstrooiing van Afrikaners oor die wêreld heen aangespreek en die kwessies daar rondom ondersoek word, veral die impak op die verhoudings tussen mense. Nicolene en haar gesin het jare gelede reeds na Amerika geëmigreer, maar worstel steeds met waar hulle eintlik hoort. Helena is steeds in Suid-Afrika, maar ook ontheemd. Sy moes trek vanaf Kaapstad na Pretoria en haar tweede man en seun is in Londen en haar ander dogter in Amerika.
ŉ Tapisserie met klein diere beskryf ’n ongewone familiebyeenkoms op ’n kusdorp, waar gevoelens van wrewel en verdriet tot uiting kom. Die geskeide alleenloper Gerhardt reël ’n familiesaamtrek met Kersfees vir sy seniele vader Eben en tante Dorothea, saam met haar twee seuns (Driessen en Sias), twee dogters (Maryn en Juliana) en hulle kinders en mans. Hulle dikwels duistere verlede word gedurende die week van saamwees geleidelik onthul sodat hulle eindelik nakend in hulle pyn en ellende voor mekaar staan. Dorothea het in haglike omstandighede haar gesin in die steek gelaat en haar kinders oorgegee aan ’n monsteragtige vader, om haar kuns, die weef van tapisserieë, na te jaag. Inherent aan die verhaallyn is die kwessie van skuld en aanspreeklikheid. In 2007 wen die manuskrip van ŉ Tapisserie met klein diere die Insig-Sanlam-romanwedstryd.
Stippellyn se titel verwys na die kolletjies wat mens verbind om algaande ’n patroon of prentjie te vorm en hierdie boek gee die kolletjies van die verpleegsuster Lana van Breda se lewe weer. Sy sien om na Ribar Nicolic in ’n aftreeoord, maar met sy dood moet sy haar verlede en hede weer probeer saambind. Haar lewe raak vervleg met dié van die weduwee Therese Nicolic en haar kinders, Konrad en Hartwig. By die begrafnis van Ribar sien Lana onverwags weer vir Konrad, sonder dat sy ooit van sy verbintenis met haar pasiënt bewus was. Konrad versoek haar om sy ma na haar vervreemde dogter te neem en Lana stem in. Die reis wat Lana dan saam met Therese van Pretoria na Clanwilliam onderneem, verbind die karakters met mekaar en die hede met die verlede en maak die ineengevlegte patroon van hulle lewens duideliker, al dink elke karakter anders daaroor. Lana bepeins haar persoonlike verhoudings en verlede, terwyl Therese haar vertel van die oorlogstye in Oos-Europa, waar sy haar dogter moes grootmaak te midde van die ontberings. Oorlog word só ’n belangrike subtema, of dit nou tussen wêreldmoondhede of binne families is. Die gedagtewêreld van die karakters geniet voorrang bo uiterlike aksie, soos hulle elkeen sin maak van gebeure en dit herinterpreteer. Die omslag van die boek, wat ’n swemmer onderwater uitbeeld, sluit by hierdie tema aan, want elke onderwater swemmer moet eindelik die water breek en die eensaamheid en afgesonderdheid onder water agterlaat. Selfs doodgewone dinge word dan met groter impak ervaar.
Hanekom
Hanekom is 'n Afrikaanse van en kan na die volgende persone verwys:
Japan Nasionale Roete 123
Japan Nasionale Roete 123 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Weesgerus
Weesgerus is 'n vakansieoord naby Modimolle (Nylstroom) in die Limpopoprovinsie. Die oord beslaan 'n oppervlak van 58 hektaar in die Waterberg-streek, sowat 3 kilometer buite Modimolle en 135 kilometer noord van Pretoria.
Verblyf kan in die woonwapark, chalets of een van verskeie gastehuise bespreek word. Dagbesoekers word ook toegelaat.
Die oord het vier verhitte swembaddens, asook drie koues en 'n waterglybaan. Sportliefhebbers kan die geriewe vir tennis, mini-gholf, jukskei en vlugbal benut. Daar is ook 'n snoepwinkel, restaurant en 'n damlapa waar ligte middagetes of 'n skemerkelkie genuttig kan word. Klein bokkies loop vry op die perseel rond.
Die plek word deur welige bosveldplantegroei, soos die boekenhout, vaalbos, wildesering en ten minste 35 ander boomspesies omring. Van die inheemse bome wat hier voorkom is die fluweelboswilg, gewone harpuisboom, laventelboom, suurpruim, gewone drolpeer en stamvrug.
Ongeveer dertig voëlspesies kom in die gebied voor, insluitende die hadeda, kolgans, visarend, gewone tarentaal, rooiborsduifie en die gevlekte muisvoël.
Van die slange wat in die omgewing voorkom sluit in: pofadder, gewone nagadder, swartmamba, Mosambiekse spoegkobra, rinkhals, boomslang en die rooilipslang. Al hierdie slange, met uitsondering van die rooilipslang, is giftig.
Wateraalwyn
Die wateraalwyn (Aloe micracantha) is 'n aalwyn wat endemies is aan die Oos-Kaap en Wes-Kaap waar dit op die kusberge van Uniondale tot by Port Elizabeth asook die Kaprivierberge naby Grahamstad voorkom. Dit is deel van die fynbos-bioom. Die aalwyn word tot 50 cm hoog en blom van Januarie tot Maart.
Terra Australis
Terra Australis (ook: Terra Australis Incognita, Latyn vir "die onbekende land van die Suide") was 'n denkbeeldige kontinent wat op Europese kaarte van die 15de tot die 18de eeu verskyn het.
Dit is deur Aristoteles voorgestel. Aristoteles se idees is later deur Ptolemeus, 'n Griekse kartograaf uit die eerste eeu n.C., wat geglo het dat die Indiese Oseaan in die suide deur land ingesluit is, uitgebrei. Toe Ptolemeus gedurende die Renaissance die hoofbron van inligting vir Europese kartograwe word, het die land op hulle kaarte begin verskyn. Alhoewel ontdekkingstogte soms die oppervlak waar die gebied gevind kon word verminder het, het kartograwe aangehou om dit op hulle kaarte aan te dui en wetenskaplikes vir die bestaan daarvan geargumenteer, met argumente soos dat daar 'n groot landmassa in die suide moet wees as 'n teenwig vir die bekende landmassas in die Noordelike Halfrond. Die land is gewoonlik aangetoon as 'n kontinent om die Suidpool, maar baie groter as Antarktika. Dit het verder noord gestrek -- in besonder in die Stille Oseaan. Nieu-Seeland, wat vir die eerste keer in 1642 deur 'n Europeër (Abel Tasman) gesien is, is deur party mense gesien as deel van die kontinent, so ook Afrika en Australië.
Die idee van Terra Australis is uiteindelik deur Matthew Flinders en James Cook die nek ingeslaan.
Cook het om Nieu-Seeland gevaar en daarmee aangetoon dat dit nie deel van 'n groot kontinent kon wees nie. Op sy tweede tog het hy die aardbol op 'n baie suidelike breedtegraad omseil en op sommige plekke selfs die poolsirkel oorkruis. Daarmee bewys hy dat enige moontlike suidelike kontinent ruim binne die koue poolgebiede moes lê. Daar kon geen uitsteeksels in gebiede met 'n gematigde klimaat wees soos vroeër geglo is nie.
Flinders was in bevel van 'n ekspedisie in 1801, wat in 'n antikloksgewyse sirkel geseil het, om die kuslyn van Australië te ondersoek, deur die Groot Barrièrerif gevleg het, deur wat nou as die Flindersdeurgang bekend staan, en die Golf van Carpentaria in die noorde verken het. Sy kaarte van die kuslyn was verbasend akkuraat. Na voltooiing van sy werk in 1803, seil hy na Engeland. Sy skip strand egter op 'n rif, wat toe nog nie op die seekaarte verskyn het nie, en hy keer terug na Australië in die skip se kotter, 'n merkwaardige 1 130-km (700-myl) reis. Alhoewel hy so te sê onbekend is in sy vaderland, Engeland, is Flinders baie bekend in Australië, waar daar meer standbeelde ter ere van hom opgerig is as van enige iemand anders, behalwe Koningin Victoria.
Die land Australië is aanvanklik deur Flinders Terra Australis genoem toe hy 'n boek met die titel geskryf het met die kaarte wat hy op sy vele ontdekkingstogte gemak het.
Saundershoogte
Saundershoogte is 'n nedersetting in die westelike Vrystaat, Suid-Afrika en is een van die dorp Jacobsdal se "townships". Tydens die apartheidera was Saundershoogte waar Jacobsdal se kleurlinge gewoon het. Swartes het in Ratanang gewoon. Volgens die 2001-sensus het Saundershoogte 'n bevolking van 1 224 gehad, waarvan 856 (69,9%) kleurlinge was.
Erica bojeri
Erica bojeri is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is endemies aan Madagaskar.
Cindy Grover
Cindy Grover is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Network (1976) en Jaws 2 (1978), en in die televisiereekse Love of Life (1951) en Hart to Hart (1979).
Miao
Die Miao (Chinees: 苗族) is 'n etniese groep in die Volksrepubliek China wat in die Guizhou en die Hunan in die suide van die land saamgetrek is. Kleiner groepe woon in die provinsies Yunnan, Chongqing, Guangxi, Hubei en Sichuan. Die Miao is een van 55 etniese minderhede wat amptelik deur die Volksrepubliek China erken word. Met 'n bevolking van 9 miljoen is hulle die vyfde grootste etniese groep in die land.
Japan Nasionale Roete 124
Japan Nasionale Roete 124 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Boulder, Colorado
Boulder is stad in die deelstaat Colorado ongeveer 38 km noordwes van Denver. Die administratiewe setel van Boulder County is hier geleë. Oos van die stad is vlasktes en wes is die Rotsgebergte.
Geskiedenis
Die eerste nedersetting is hier gestig in 1859 deur goudprospekteerders. Dit het in 1871 dorpstatus verkry. Goud, silwer, wolfram en steenkool kom in die area voor maar word nie ontgin nie.
Havenga
Havenga is 'n Afrikaanse van en kan na die volgende persone verwys:
Japan Nasionale Roete 125
Japan Nasionale Roete 125 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Honda CB900F
Die Honda CB900F is 'n motorfiets wat deur Honda vervaardig is, en in twee aparte produksielopies verskyn het, ongeveer twintig jaar uitmekaar. Beide geslagte van die CB900F is inlynviersilinder-vierslag-900 cc roadster.
Die eerste geslag is van 1979 tot 1983 geproduseer. In 1983 is dit vervang deur die CB1100F. Die tweede generasie was beskikbaar van 2002 tot 2007. Dit staan bekend as die Hornet 900 in Europa en die 919 in Noord-Amerika, terwyl die verwante CB600F die Hornet 600 is in Europa en 599 is in Noord-Amerika. In 2008 is die tweede geslag CB900 vervang deur die CB1000R.
Ontwerp
Die CB900F het 'n 901 cc inlynviersilinder DOHC enjin met vierkantige boor/slagafmetings van 62 mm. Die enjin is afgelei van ander ontwerpe, soos die CB1000C, CB1100F/CB1100R, en die inlyn-6 CBX1000. Die CB900F het 'n vyfgangratkas en kettingaandrywing, en produseer 71 kW  (95 pk) @ 9000 opm.
Die CB900F het twee voorste skyfremme en een agterskyfrem, almal toegerus met dubbelsuierknypers na 1983. Die luggesteunde vurk is toegerus met Honda se TRAC (wringkragreaktiewe-antiduikbeheer) in 1982 of 1983. Die fiets deel dieselfde bakwerk (tenk, sypanele en stert) as die vroeëre CB750F Super Sport. Daar is ooreenkomste tussen die CB900F se bakwerk en die van die CB1100F en CBX.
Erica bokkeveldia
Erica bokkeveldia is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Elias P. Nel
Elias Petrus Nel (* 17 April 1954) is ’n Afrikaanse skrywer van kontreiverhale.
Lewe en werk
Elias Petrus Nel is op 17 April 1954 op Verneukpan in die distrik Kenhardt in die Noord-Kaap gebore. Hy is die tweede oudste in ’n gesin van sewe seuns en ’n dogter. Sy ouers is Jan Cornelius Nel (gebore 27 Julie 1926) en Sophia van Wyk (gebore 14 September 1926 en oorlede 30 Mei 1993). Hier op Verneukpan begin Elias sy skoolloopbaan. In 1968, op veertienjarige ouderdom, verhuis die gesin na Kraaifontein, waar hy nog steeds woonagtig is. Hy matrikuleer aan die Hoërskool Kraaifontein. Na skool werk hy as meubelverkoopman en sluit dan as ’n pakhuisbestuurder by die Wes-Kaapse Provinsiale Administrasie aan. In 1989 behaal hy sy B.A.-graad met deeltydse studie aan die Universiteit van Stellenbosch. Vanaf 2001 werk hy as klerk by die Paaie-afdeling in Bellville-Suid. Later sluit hy aan by die Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging (ATKV) se projekkantoor in Kaapstad as ontwikkelingsorganiseerder, waar een van sy gewildste projekte die jaarlikse rieldanskompetisie is tydens die Rielfees in die Paarl. Dit is hoofsaaklik aan hom te danke dat hierdie dansvorm uit die vergetelheid ontruk is en die kompetisie neem jaarliks aan gewildheid toe.
Hy dien lank op die bestuur van die Afrikaanse Skrywersvereniging en is ook vanaf 1999 tot 2002 voorsitter. Verder is hy stigter en eerste voorsitter van die hulpvereniging Vriende van Verneukpan en dien ook op die direksie van Lapa Uitgewers. Hy lewer gereelde bydraes tot die rubriek “Stop van myne” in Volksblad en die Afrikaanse Taalmuseum in die Paarl verkies hom tot hulle Raad. By verskeie openbare geleenthede lees hy voor uit sy eie werk, onder andere gereeld by die Woordfees op Stellenbosch, terwyl hy ook in die produksie “Ma se melk” by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees optree. Op televisie is hy ’n gereelde gas van die “Maak ’n las”-program, waar hy van sy kontreistories vertel. By geleentheid tree hy ook op as mentor vir ongepubliseerde skrywers in die Sanlam-LitNet Aanlynskryfskool en in 2015 lei hy die Universiteit van Stellenbosch se skeppende skryfwerk werksessie vir kontreiverhale. Hy is getroud met die onderwyseres Julia Engelbrecht van Nababeep en die egpaar het drie seuns, Eldridge, Julian en Shaun.
Skryfwerk
Reeds sedert sy hoërskooljare skryf en dig hy en sy verhale word gepubliseer in Tydskrif vir Letterkunde en Rooi Rose en van sy gedigte word in tydskrifte hier en in Nederland gepubliseer. Hy ondersoek in sy werke veral die lewe en kultuurgoed van die Boesmanland en Kenhardt-streek, veral Verneukpan wat in die soutwêreld geleë is, in die omgewing van Brandvlei, Calvinia en Brakpan. Die verhale het meermale hulle oorsprong uit die verhaalskat van die Khoisan, gemeng met hedendaagse bygelowe en verskynsels soos die tokkelossie en toordery. Sy taalgebruik is die plaaslike idioom se sappige sêgoed, terwyl hy meermale sake soos dronkenskap, owerspel en diefstal met humor en geestigheid oorvertel, eerder as in morele veroordeling.
Sommige verhale in “Iets goeds uit Verneukpan?” is in die storievertelprogram “Sak Sarel!” oor Radiosondergrense vertel. Hierdie boek stel die leser voor aan die wêreld en die mense waarmee die skrywer grootgeword het, met hulle stories vertel in hulle streeksdialek, sodat die mense in hulle uniekheid gedaante kry. Daar is stories van onregverdigheid en hartseer, maar ook humoristiese en aardse stories, wat almal tref omrede hulle algemene menslikheid. In “Jan Dos” is Jan en Hester Mattys verlief op mekaar en beplan om te trou. Op pad na Hester kom die eerlike Jan in die veld af op die toneel van ’n bok wat in die veld geslag is. Hy kry nie eens kans om die boer te gaan vertel nie, want dié kry hom in die veld en beskuldig hom van die bokstelery. Die boer rand hom aan, slaan sy nuwe kitaar stukkend en handig hom oor aan die polisie en niemand wil hom glo nie. Hy word ten spyte van sy onskuld skuldig bevind en vir ses jaar tronk toe gestuur. Dit is egter nie die straf wat sy hart die seerste maak nie, maar die feit dat die mense hom aansien as ’n skelm. Hierdie verhaal word deur Abraham H. de Vries opgeneem in “Die Afrikaanse kortverhaalboek”, wat allerweë beskou word as die belangrikste versameling van Afrikaanse kortverhale.
In “Mafoiing” is bygelowe die oorheersende tema, weereens soos ondervind in Verneukpan. Hierdie gelowe word in verhale ingebed en in die taal van die streek oorvertel. Die bygelowe wissel van gelofies is wat streng ouers gebruik om hulle kinders in toom te hou tot onverklaarbare gebeurtenisse.
Koudhoorn
Koudhoorn is ’n nedersetting in die munisipaliteit Putten in die provinsie Gelderland in Nederland.
Elias P. Nel
Skryfwerk
Die rubrieke wat hy gereeld vir Taalgenoot skryf, word gekeur en in “Bek sonner brieke” gebundel. Hierin vertel Oom Goltros (Goliat Tross) in keurige streektaal van gebeure oor alles en nog wat, waarin die luisteraar telkens om die bos gelei word en daar prettige misverstande rondom woorde is. Dit is nie tradisionele rubrieke hierdie nie, eerder humoristiese volksvertellinge. Hy skryf ook die kinderboek “Bakkies Bakoor”.
Van sy verhale word onder andere opgeneem in die versamelbundels “Indaba”, “Storie-sjêmpyn”, “Die stukke wat ons sny”, “In ’n neutedop”, “Alles goed en wel”, “Mense is mense”, “Op hulle stukke”, “Uit die kontreie vandaan”, “Mooiloop” en “Die Afrikaanse kortverhaalboek”. Die verhaal “Jalontie se strafreën”, oor mites van die San, word opgeneem in die Nederlandse versamelbundel “Skrywers in die strydperk: krachtlijnen in de Zuid-Afrikaanse letterkunde”, onder redaksie van Eep Francken en Luc Renders. Saam met Willem Fransman stel hy die kortverhaalbundel “Palawer van die woord” saam.
Eerbewyse
In 2015 word hy deur die Wes-Kaapse regering se departement van kultuursake en sport met ’n ministeriële toekenning vereer vir sy nasionale bydrae op die taal- en kultuur- en erfenisgebiede. Hierdie toekenning is gemaak vir sy skryf- en storievertelwerk asook sy rol binne die ATKV-Rieldansprojek.
Kalyan-Dombivali
Kalyan-Dombivali (Marathi: कल्याण डोंबिवली, Kalyāṇ-Ḍombivlī) is 'n stad in die Indiese deelstaat Maharasjtra met 'n bevolking van 1 246 381 in 2011. Dit is in die metropolitaanse gebied van Maharasjtra se hoofstad en Indië se grootste stad Moembaai geleë. Kalyan-Dombivali bestaan uit die twee susterstede Pimpri en Chinchwad en is op 11 Oktober 1982 gestig.
Japan Nasionale Roete 126
Japan Nasionale Roete 126 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Henry Lindo Webb
duimnael|200px|Ds. Webb, omstreeks 1916.
Ds. Henry Lindo Webb (distrik Somerset-Oos, 6 Julie 1875 - 29 Junie 1948) was 'n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk.
Ds. Webb het sy hoërskoolopleiding aan die Gill-kollege op Somerset-Oos ontvang en is daarna na Stellenbosch waar hy sy teologiese opleiding aan die Kweekskool ontvang het. Aan die einde van 1906 is hy gelegitimeer en in 1907 in sy eerste gemeente, Paterson, georden en bevestig. Dié gemeente, ongeveer halfpad tussen Grahamstad en Port Elizabeth en nie ver van sy grootworddorp af nie, is in 1906 afgestig van Alexandria sodat ds. Webb die eerste leraar was.
Hier sou egter net ’n jaar of wat bly, want in 1908 aanvaar hy sy demissie op Paterson en vertrek na die sendingvelde van Masjonaland in die destydse Suid-Rhodesië. Hy bly sowat 11 jaar daar en keer in 1919 terug na die Suide as hulpleraar, eers van die NG gemeente Ladismith, en toe in 1920 van Mosselbaai. In 1921 neem hy ’n beroep aan na die NG gemeente Nieu-Bethesda en so keer hy terug na die Oos-Kaap. Hy arbei hier tot 1927.
Daarna neem ds. Webb ’n beroep aan na die NG gemeente Warmbad in Transvaal. Ná ’n driejarige bediening het hy in 1930 ’n beroep aangeneem na Potgietersrus. Hier bly hy 13 jaar tot hy sy emeritaat in 1943 aanvaar.
Ds. Webb was ná sy emeritaat nog in verskeie gemeentes behulpsaam en is einde Junie 1948 oorlede, ’n week voor sy 73ste verjaardag.
OpenOffice.org
OpenOffice.org (OOo) (nie "Open Office" nie, vanweë 'n handelsmerkkonflik) is 'n kantoorpakket en is 'n belangrike voorbeeld van oopbronsagteware. Die lisensie waaronder die pakket versprei word is die LGPL. (Dit is vroeër ook onder die SISSL versprei.)
Daar is weergawes beskikbaar vir GNU/Linux, Windows, Solaris (Sparc) en vir Mac OS X.
Doelstelling
OpenOffice.org is 'n oopbronprojek met die volgende doelstelling:
Verder is OpenOffice.org die produk wat in hierdie konteks ontwikkel word: 'n kantoorpakket wat vir iedereen gratis is met modules vir woordverwerking, sigblad, vektorgrafieke, HTML-bewerking, voorleggings en databasisse. Wat funksieomvang en bediening betref, is dit vergelykbaar met die bekende (nie vrye) kantoorpakkette en kan as alternatief daarvoor oorweeg word. Tuis, en in baie gevalle ook in die bedryf, kan dit uitstekend bruikbaar wees. Sommige rekenaarwinkels bied OpenOffice.org aan as opsie aan by aankoop van 'n rekenaar. Programmeerders mag die bronkode as beginpunt gebruik, aanpassings aanbring, en selfs kommersialiseer.
Geskiedenis
In 1984 word die duitse firma Star Division in Lüneburg/Duitsland opgerig deur die 16-jarige Marco Börries (die duitse Bill Gates), waarvan die kantoorpakket StarOffice die hoofproduk word. Nadat StarOffice meer as 25 000 000 verkoop is, word Star Division vir meer as 70 miljoen dollar oorgeneem deur Sun Microsystems waarna Sun StarOffice 5.2 vir kostelose aflaai aanbied. Op 19 Julie word die OpenOffice.org projek deur Sun Microsystems aangekondig en op 13 Oktober 2000 het die webwerf OpenOffice.org aanlyn gegaan, waarvan die bronkode van StarOffice 6.0 gelaai kon word. Hierdie was op daardie stadium ongeveer 400 megagrepe groot en het bestaan uit 35 000 lêers met gesamentlik sowat 7 000 000 reëls C++-kode. Komponente van derde partye gelisensieer is uit die kode verwyder.
Build 638c – die eerste funksionerende weergawe – word in Oktober 2001 uitgebring. OpenOffice.org 1.0 is op 1 Mei 2002 en OpenOffice.org 1.1 op 2 September 2003 uitgebring. Op 20 Oktober 2005 het weergawe 2.0 gevolg. Die huidige weergawes van StarOffice is gebaseer op Openoffice.org en word deur Sun uitgebrei met die dele wat uit OpenOffice.org verwyderd is (bv. speltoetser, tesourus, databankmodule Adabas D, prente en Wordperfectlêerfilters). Daarnaas kry StarOffice-gebruikers toegang tot 'n professionele hulpburo. (OOo-gebruikers moet beroep doen op die gratis forums vir ondersteuning). Die gebruik van OpenOffice.org-kodes vir die nie oopbron StarOffice is moontlik, omdat Sun naas die GNU Lesser General Public License (LGPL) ook die Sun Industry Standards Source License (SISSL) hanteer.
Ander OO.o Ontwikkelings
OxygenOffice Professional: 'n uitgebreide uitgawe van OpenOffice.org 2.3.1, wat ekstra lettertipes en 'n groter illustrasiepakket insluit. (OxygenOffice Build 1)
Modules
Die pakket bestaan uit die volgende programme:
Hierdie programme kan lêers in verskillende formate open en stoor. Hulle kan ook na PDF uitvoer.
Lêerformaat
Die lêerformaat van OpenOffice.org is deur die Organisasie vir die Bevording van Gestruktureerde Inligingstandaarde (OASIS) as basis vir die nuwe uitwisselingsformaat, OpenDocument, gebruik, wat ook die standaardformaat vanaf weergawe 2.0 van OpenOffice.org is. Die XML-lêers is saamgepers en gebruik hierdeur baie min hardeskyfruimte. Hierdeur kan mens hierdie ook uitpak en die teksinhoud met enige teksredigeerder bekyk of ook met ander programme verander. So is dit byvoorbeeld moontlik om programme te skryf wat outomaties vorms met inhoud van 'n databasis invul. Ook het gebruikers 'n redelike sekerheid dat hulle na baie jare nog sonder probleem lêers sal kan lees, wat vir digitale argiewe 'n belangrike voordeel is, en 'n oorwegende rol gespeel het in party organisasies se oorweging van OpenOffice.org. OpenOffice.org het in Europa 'n aantal belangrike suksesse behaal; tans skakel steeds meer openbare Europese instellings oor na OpenOffice.org. So het die Franse polisie byvoorbeeld aangekondig dat hulle 80 000 lessenaarrekenaars van Microsoft Office na OpenOffice.org gaan migreer. Die Europese Unie beplan om die OASIS-dokumentformaat as amptelike norm voor te skryf, waarna alle owerhede in Europa verplig sal wees om hulle dokumente in hierdie formaat te stoor.
Die OpenDocument-lêerformate is nie identies aan die vorige OpenOffice.org-lêerformate nie. Lêers wat met weergawe 2.0 in OpenDocument-formaat gestoor is, kan nie met weergawe 1.1.4 geopen word nie. Met weergawe 1.1.5 is dit egter moontlik om hierdie nuwer lêers te open, te bewerk en in die formaat van weergawe 1.x te stoor. Omgekeerd kan weergawe 2.0 alle lêerformate van vroeëre weergawes verliesvry inlees en wegskryf. Of die beplande ISO-standaard 'n nuwe verandering van die formaat sal inhou, is nog nie duidelik nie.
Prestasies in Suidelike Afrika
Deur die feit dat enigeen OpenOffice.org kan aanpas, uitbrei en vertaal, het OpenOffice.org die eerste kantoorpakket geword wat beskikbaar is in die endemiese tale van Suid-Afrika. Dit is sedert Augustus 2004 in Afrikaans beskikbaar.
Swanepoel
Swanepoel is 'n Afrikaanse van en kan na die volgende persone verwys:
Abraham Johannes Pepler
duimnael|regs|170px|Ds. Abraham Pepler, 42 jaar lank leraar in die NG Kerk.
Ds. Abraham Johannes Pepler (Franschhoek, 11 Maart 1854 - 25 Februarie 1948) was 'n leraar in die Nederduitse Gereformeerde Kerk.
Di. Pepler is op die ou wynplaas La Motte in die Franschhoek-vallei gebore en ontvang sy opleiding op Stellenbosch, maar onderbreek sy studie 'n tyd lank om onderwys te gee. In 1876 keer hy terug na die Eikestad en voltooi sy teologiese studie aan die Kweekskool in 1882. Sy eerste gemeente was Venterstad, waar hy op 14 Junie 1883 georden en bevestig is as die gemeente se eerste leraar.
In 1899 neem ds. Pepler 'n beroep aan na die NG gemeente Molteno, ook in die Oos-Kaap, waar hy in September daardie jaar bevestig is. Hy arbei hier 'n kwarteeu lank voordat hy sy emeritaat in 1925 aanvaar. In dié tyd het die dorp Molteno sy belangrikheid as 'n steenkool-myndorp verloor toe beter gehalte steenkool uit Transvaal en Natal die laegraadse steenkool van die Stormberge onekonomies gemaak het. Ds. Pepler se voorganger op Molteno was die gemeente se eerste leraar, ds. J.F. Marais, wat in 1899 na die Dordrecht vertrek het. Die gemeente bereik 'n groot mylpaal tydens ds. Pepler se bediening nadat die kerkraad reeds op sy vergadering van 18 Februarie 1899 besluit het om 'n nuwe kerk te bou. Die geld vir die nuwe kerk is hoofsaaklik ingewin deur middel van die tiendestelsel. In Mei 1905 lê ds. Pepler die hoeksteen en op 20 April 1906 wy die gemeente sy indrukwekkende en stewige kerkgebou in wat vandag nog bo die dorp uittroon.
Hoewel ds. Pepler baie beroepe ontvang het, het hy verkies lank in 'n gemeente te bly. Ná sy emeritaat was hy nog in 13 gemeentes behulpsaam. Die skrywer van sy lewenskets in die NG Kerk se Jaarboek van 1949 sê van hom dat hy besonder gelief was in sy gemeentes, "want hy het nie net belanggestel in die sieleheil van sy lidmate nie, maar het ook 'n hart gehad vir al hul belange. Sy bediening van 42 jaar was dan ook kennelik geseënd." Deur sy hele loopbaan het hy belanggestel in kerklike en teologiese sake en selfs in sy hoë ouderdom was hy nog lief daarvoor om oor teologiese en wetenskaplike sake te redeneer.
Ds. Pepler is in Februarie 1948 in die hoë ouderdom van 94 jaar oorlede.
Mesonychia
Mesonychia is 'n orde van uitgestorwe soogdiere. Die meeste het soos wolwe gelyk, maar van hulle was kleiner soos vosse or groter soos 'n beer. Hulle het in die midde-Paleoseen verskyn op die noordelike kontinente en hulle het in Noord-Amerika ongeveer 37 miljoen jaar gelede uitgesterf, in Asië effens later (~34 mj).
Die bekendste lede is die Hapalodectidae soos Hapalodectes, wat moontlik 'n akwatiese lewenswyse gehad het en die Mesonychidae (19 genusse) soos Sinonyx, Mesonyx en Dissacus. 'n Derde familie word soms tot die Mesonychia gereken, die Triisodontidae.
Andrewsarchus word dikwels ook as lid van die Mesonychia beskou, maar was waarskynlik nie verwant nie.
Taksonomie
Hulle taksonomiese posisie is lank onduidelik gewees, maar onlangse navorsing lyk meer duidelikheid te bring. In teenstelling tot die Carnivoramorpha, 'n groep wat die huidige Carnivora (katte, honde, bere) vereen met die uitgestorwe Viverravidae en Miacidae, besit die Mesonychia geen skeurtande nie. Hulle is dikwels buite die Ferae geplaats wat die Carnavorimorpha en die Pholidota (Ietermagoë) vereen.
Daar is dikwels is 'n verwantskap met die ewehoewiges voorgestel en hulle is selfs lank as die voorouers van die walvisse (Cetacea) gesien, omdat hulle tande vergelykbaar is. Sowel molekulêre as later ook fossiele gegewens het dit nogtans as onjuis getoon. Die genetiese navorsing het die Walvisse binne die ewehoewiges geplaas saam met die seekoeie en die enkelbeendere van fossiele walvisse het dit bevestig. Die verwantskap met die Mesonychia is daarmee opgegee.
'n Onlangse groot ontleding van fossiele en onlangse skelette (Halliday 2015) het getoon dat die Mesonychia taamlik nou aan die Carnivoramorpha verwant is, selfs nouer as die Pholidota of die Creodonta wat ook binne dieselfde kroongroep val. Die Triisodontidae lyk 'n apart ouer sytak van die Carnivoramorpha te wees. Volgens Halliday se ontleding behoort die eintlike Mesonychia en die Triisodontidae binne die Ferae geplaas te word en nie by die ander groot groep binne die Laurasiatheria, die Euungulata wat die ewehoewiges bevat.
'n Vereenvoudigde kladogram sien so uit:
Pokke
Pokke was 'n baie ernstige aansteeklike en besmetlike virussiekte wat die mensdom geslagte lank geteister en tot baie miljoene sterftes gelei het, maar heeltemal uitgeroei is deur inenting. Ná 'n intensiewe wêreldwye inentingsveldtog is die laaste twee gevalle (een van die pasiënte is oorlede) in 1978 aangeteken. Die kiem word nog slegs in navorsingslaboratoriums bewaar. Edward Jenner  (1749–1823), 'n dokter van Engeland, het reeds in die 1790's 'n entstof teen pokke ontwikkel.