cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Heino
Heino is bekend vir sy diep baritonstem en kenmerkende kombinasie van ligblonde hare en donker sonbril (wat hy dra weens 'n eksoftalmus-kondisie). Hy woon in die historiese herstellingsoord Bad Münstereifel waar hy tot en met Junie 2012 'n kafee besit het. Sy belangstelling in musiek het in 1948 ontstaan toe sy ma vir hom 'n trekklavier geskenk het, alhoewel sy gesin dit kwalik kon bekostig.
Lewe
Heino is op 13 Desember 1938 in Düsseldorf-Oberbilk, Duitsland, gebore, as die tweede kind van Heinrich en Franziska Kramm. Sy pa was 'n tandarts en Rooms-Katoliek terwyl sy ma 'n Protestant was. Sy oupa was orrelis by die Katedraal van Keulen. Twee van sy neefs was ook Katolieke priesters. Heino se pa is opgeroep vir krygsdiens in die Duitse weermag tydens die Tweede Wêreldoorlog, en het op 2 August 1941 gesneuwel met die inval in die Sowjet-Unie.
Tot 1945 het Heino saam met sy ma en ouer suster Hannelore in Pommere gewoon. In 1945 het hy begin skoolgaan in Großenhain, Sakse. Ná 1952 gaan hy na Düsseldorf waar hy aanvanklik as bakker en banketbakker opgelei word. In Junie 1959 trou hy met die 18-jarige Henriette Heppner. Hul enigste seun, Uwe, is in 1962 gebore, waarna hulle skei. In 1965 trou hy met sy tweede vrou, Lilo Dahmen, maar in 1978 eindig hierdie huwelik ook in 'n egskeiding. Lilo sterf op 28 Januarie 2010 aan kanker.
In 1968 word hy buite-egtelik die vader van 'n dogter Petra. Die ma pleeg in 1988 selfmoord, en ook die dogter in November 2003.
Heino het sy derde vrou, Hannelore Auer, in 1972 by die Mejuffrou Oostenryk-kompetisie in Kitzbühel ontmoet. Hulle is in April 1979 getroud, en sy het sy sakebestuurderes geword. Die egpaar woon in Bad Münstereifel. In 2004 het Hannelore 'n hartaanval gehad, en om hierdie rede het Heino sy loopbaan afgeskaal.
Heino het opmerklike eksoftalmus weens Basedowse krankheid. Om hierdie rede dra hy altyd 'n donkerbril tydens publieke optredes, en dit het tewens vir hom 'n handelsmerk geword. In 'n Duitse nuusberig van 2014 word Heino aangehaal as sou hy naak voel sonder sy donkerbril, en dat hy in sy testament bepaal dat hy met die donkerbril aan begrawe sal word. Weens sy ligte hare en vel het sommige mense al gedink dat hy die donkerbril weens albinisme dra.
Musiek
Sy verhoognaam is daaraan te danke dat sy suster Hannelore dit moeilik gevind het om sy doopnaam "Heinz Georg" reg uit te spreek.
In 1961 het hy vir die eerste keer opgetree, en wel met die OK Sangers-trio. In the mid-1960's het Heino roem verwerf en het dikwels in Duitse musiektrefferlyste gefigureer. Hy het ook dikwels in Duitse televisieprogramme soos ZDF-Hitparade, Musikantenstadl en ZDF-Fernsehgarten opgetree. Meeste van sy opnames was populêre weergawes van tradisionele volskliedjies. "Blau blüht der Enzian" ( "blou blom die gentiaan"), 'n verwerking van die volksliedjie "Das Schweizermädel" ("die switserse meisie"), is byvoorbeeld een van sy kensketsende liedjies.
In Februarie 2013 het Heino 'n nuwe album vrygestel, genaamd "Mit freundlichen Grüßen" (met beste wense), wat die toppunt van die Duitse album-trefferslyste gehaal het. Dit was Heino se eerste nommer een album in Duitsland. Die speelplaat bestaan uit 'n versameling bewerkings van gewilde Duitse liedjies van ondermeer Die Ärzte, Peter Fox ('n musikant) en Rammstein. Gevolglik is dit 'n Pop-Rock/Metal-speelplaat eerder as Heino se tiperende Schlager en Volksmusiek-style. Die album het Goud verwerf vir die meer as 100,000 verkope daarvan.
In Desember 2014 het Heino weereens 'n nuwe album vrygestel, genaamd "Schwarz blüht der Enzian" (swart blom die gentiaan), 'n verwysing na een van sy grootste treffers "Blau blüht der Enzian" (Blue Blooms the Gentian) sowel as die Rock/Metal-styl van hierdie speelplaat waarin sommige van sy eie liedjies naas tradisionele Duitse Volksmusiek ingesluit word.
In November 2016 het Heino die vrystelling van sy nuwe Kersalbum, "Mit weihnachtlichen Grüßen" (met kersgroete) aangekondig, wat 'n duet duet met sangeres Sarah Jane Scott insluit.
Drukkoker
'n Drukkoker is 'n tipe kastrol met 'n lugdigte deksel (gewoonlik met veiligheidsklep) waarin kos teen hoër temperature gaargemaak word as die gewone kookpunt (100 °C vir water op seevlak). Die kooktyd word sodoende ingekort. Hoër kookpunte word in die drukvaste koker bereik deur druk op te bou.
Bierbrood
duimnael|regs|'n Bierbrood.
Bierbrood is 'n eenvoudige tipe brood wat gebaseer is op die beginsel dat die maak van bier en brood beide berus op die omskepping van suiker in koolstofdioksied en alkohol deur gis. In die geval van brood, word die alkohol in die bakproses afgekook.
Bierbrood kan eenvoudig uit meel, brood en suiker gemaak word, maar as 'n bykomende rysmiddel (bv. koeksoda of suiker en gis) nie bygevoeg word nie, sal die brood swaar en dig wees, maar is dan wel stewiger, en verloor minder vog as dit te lank gebak word. Die enigste uitwerking is dan gewoonlik 'n dikker kors. Bruismeel kan ook gebruik word, aangesien dit 'n mengsel van meel en rysmiddel is.
Verskillende tipes bierbrood kan gemaak word deur verskillende tipes bier te gebruik: 'n stout of donker bier lewer byvoorbeeld 'n donkerder brood met 'n swaarder geur. 'n Gegeurde bier verleen ook van sy geur aan die brood.
Russiese wit-, swart- en streepkat
Die Russiese wit-, swart- en streepkat is katrasse wat in 1971 van die Russiese bloukat geskep is. Die swart- en streepkat kom van die oorspronklike paring waarmee die witkat geskep is.
Skepping en status
In 1971 is ’n effekleurige wit kat in Australië deur Dick en Mavis Jones van die Myemgay Cattery geteel deur ’n Russiese bloukat met ’n wit huiskat te kruis. Dit is die Russiese witkat genoem. Teen die laat 1970's is Russiese wit- en swartkatte in Australië in verskillende klasse aanvaar. Die Southern African Cat Council aanvaar ook wit en swart katte, maar in Europa, Brittanje en die VSA is hulle in verskillende fases van erkenning.
Sien ook
Hierdie artikel is vertaal van die Engelse Wikipedia
Wiskundige tydskrif
'n Wiskundige tydskrif is 'n wetenskaplike tydskrif wat uitsluitlik (of amper uitsluitlik) wiskundige artikels publiseer. 'n Praktiese definisie van die huidige stand van wiskunde as 'n navorsingsveld, is dat dit uit die stellings en bewyse bestaan wat in agtenswaardige wiskundige tydskrifte gepubliseer word, en wat gewoonlik deur die proses van kollegiale toetsing gevorder het. In uitsonderlike gevalle kan die stelling van 'n vermoede, of die invoer van 'n nuwe metode of definisie, relevansie aanneem. 'n Relatief klein proporsie wiskundige artikels met betrekking tot reine wiskunde word in algemener wetenskaplike tydskrifte gepubliseer. Toegepaste wiskunde word ook in publikasies gepubliseer wat meer na ingenieurswese, maar soms ook biologie en ander wetenskappe, neig.
Honderde sulke tydskrifte bestaan. Van die gesaghebbendste tydskrifte in reine wiskunde sluit in Annals of Mathematics, Publications Mathématiques de l'IHÉS, Acta Mathematica, en Inventiones Mathematicae.
Frank Brownlee
Frank Brownlee (*2 Augustus 1876, Kaapstad –† 11 Junie 1952, Pretoria) was 'n magistraat in die Transkei, wat daar in-diepte kennis opdoen van die plaaslike inwoners en verskeie boeke met hulle volksverhale skryf.
Vroeë lewe en herkoms
Frank Harold Brownlee is op 2 Augustus 1876 in Claremont in Kaapstad gebore as die jongste van elf kinders van Charles Pacalt Brownlee (1821–1890), die eerste Minister van Naturellesake in die Kaapse Regering, en Frances Thomson. Sy ouers is op 14 Julie 1852 by die Lovedale Sendinginstituut met mekaar getroud, nadat hulle uit Skotland na Suid-Afrika geëmigreer het om sendingwerk te doen. Sy broers en susters is James Thomas Smith (1853), William Thomson (1855), Catherine Isabel (Cassie) (1858), John Innes (1862), Agnes Frances (1862), Hanna Maria (Pansy) (1863), Alexander Duff (1865), Charles de Jager (1868, reeds in 1870 oorlede), Hugh Roger (1870) en Ross Somerset (1871). Hy stam af uit ’n geslag van baanbreker sendelinge uit ’n tydperk lank voor die Groot Trek en sy grootvader, John Brownlee, land reeds in 1816 in die Kaap, waarna hy primêr verantwoordelik is vir die stigting van die dorp Kingwilliamstown. Frank ontvang sy skoolopleiding eers aan Dale Kollege in Kingwilliamstown en dan aan die Lovedale Sendinginstituut.
Loopbaan
In 1893 word hy klerk in die Departement van Justisie en werk aanvanklik in die kantoor van die breekwaterveroordeeldes en word later verplaas na die geregshof in Kaapstad. Hier beklee hy verskillende betrekkings as assistent-magistraat, totdat hy met die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog saam met die Engelse magte op aktiewe diens gaan. As lid van die Cape Bearers maatskappy is hy ooggetuie van die Slag van Paardeberg, waar generaal Cronjé oorgegee het aan die Engelse magte onder leiding van Lord Roberts, en skryf hy briewe aan sy ma om die gebeure te beskryf. In 1903 word hy verplaas na die Naturelledepartement en hy kry in 1905 ’n aanstelling as magistraat in die Transkei. Hier doen hy diens as Naturellekommissaris totdat hy in 1933 aangestel word as voorsitter van die Naturelle-egskeidingshof in Transvaal en Natal. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog is hy militêre magistraat op Grootfontein in Suidwes-Afrika en doen hier eerstehandse kennis op van die San. In 1928 is hy weer daarheen om ’n intensiewe studie van die San te maak. Sy kennis wat hy hier opdoen word in die tydskrif Africa gepubliseer, terwyl sy artikels oor Naturellereg en -gewoontes veral in die antropologiese tydskrif Man gepubliseer word. In 1935 tree hy uit die Staatsdiens, maar in 1940 word hy redakteur van ’n weekblad vir swart mense om hulle in te lig oor die verloop van die Tweede Wêreldoorlog. Gedurende sy lewe reis hy baie. Hy ken die hele Suid-Afrika goed en besoek ook Oos-Afrika en verskeie Europese lande.
Persoonlike lewe
Hy is getroud met Susannah Maria Carter Hobson, dogter van die bekende skrywer Samuel Bonnin Hobson wat saam met sy broer George Carey Hobson verskeie dierverhale geskryf en ook die Hertzogprys ontvang het. Die egpaar het vier kinders, twee dogters (Helen en Noel Desiree) en twee seuns (Frank Harold de Jager en John Garion, laasgenoemde wat baie jonk oorlede is). Op 11 Junie 1952 is Frank Brownlee in Pretoria oorlede en sy vrou is op 3 Desember 1964 oorlede.
Afrikaanse skryfwerk
Sy Afrikaanse verhale oor swart mense en hulle gewoontes, asook sy dierverhale, bundel hy in Die klein bruin voëltjie en ander sketse en Suid-Afrikaanse sketse in swart en wit. Sy oogmerk met hierdie verhale is om die leser bewus te maak van die gedagtewêreld van swart mense en om die impak wat hulle omgang met blankes het, te belig. Die verhale dokumenteer ook ’n ryk skat van hierdie mense se volksverhale. Beide hierdie boeke word uitgegee met vermelding dat hy dit geskryf het met medewerking van G.J. Kraan, wat hom waarskynlik met taalversorging bygestaan het.
Engelse skryfwerk
Hy skryf ook verskeie boeke in Engels en word veral beroemd vir Cattle thief, waarin hy die mondelinge verhaal van ’n plaaslike inwoner transkribeer. Cattle thief word herdruk in Penguin se reeks van moderne Suid-Afrikaanse klassieke verhale. Corporal Wanzi en Lion and Jackal word ook deur hom geskryf, laasgenoemde ’n bewys dat vele welbekende dierestories in die Khoi-Khoi volksverhale vervat word. In manuskripvorm is daar nog die sketse Chats with Christina, wat in die National English Literary Museum in Grahamstad bewaar word.
Die geskiedenis van die Transkei gebied word deur hom op skrif gestel onder die titel The Transkeian native territories: historical records en hierdie werk word reeds in 1923 gepubliseer.
Hy publiseer ook verskeie verhale in die plaaslike pers en ook oorsee in tydskrifte soos Chambers’ Journal en Lilliput. In Lilliput verskyn onder andere die verhale The second wife, The innocent, Wana the lawyer en The bushbuck and the beans.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn, sluit in:
Lys van Suider-Afrikaanse varswater visfamilies
* Hierdie familie kom nie natuurlik in Afrika voor nie, maar is ingevoer.
Groot-Soenda-eilande
Die Groot-Soenda-eilande (Indonesies en Maleis: Kepulauan Sunda Besar) is 'n argipel van vier groot eilande binne die Maleise argipel langs die ewenaar wat saam met die Klein-Soenda-eilande die Soenda-eilande vorm. Die vier eilande is Borneo, Java, Soelawesi en Soematra, wat tot die grootste eilande ter wêreld behoort en deur 'n tropiese klimaat gekenmerk word. Die vier eilande is geleë tussen die Maleise Skiereiland in die noordweste, die Filippyne in die noorde, die Molukke in die ooste en die Klein Soenda-eilande in die suidooste. Die grootste van die Groot-Soenda-eilande is Borneo met 'n oppervlakte van 743 330 km², terwyl Java met 'n bevolking van 145 miljoen die mees bevolkte is. Java word ook as belangrikste van die vier Soenda-eilande beskou, aangesien hier die Indonesiese hoofstad Djakarta en ander groot stede lê.
Die Groot-Soenda-eilande word begrens deur die oop Indiese Oseaan in die suide en weste, die Suid-Chinese See in die noorde, die Sulu- en Celebesseë in die noordooste, die Molukkesee en Bandaseë in die ooste, asook die Flores- en Baliseë in die suidooste. Die Javasee is die belangrikste see binne-in die argipel.
Die grootste deel van die Groot-Soenda-eilande word deur die eilandnasie Indonesië beslaan. Die grootste deel van Borneo se kus langs die Suid-Chinese See vorm die oostelike deel van Maleisië met die klein eksklawe Broenei tussenin, terwyl die oorblywende deel van dié eiland aan Indonesië behoort. Aan die suidoostelike einde van die Straat van Malakka is die stadstaat Singapoer geleë.
Die Groot-Soenda-eilande het 'n bevolking van sowat 240 miljoen. Op die eilande word veral Maleis-Polinesiese tale gepraat, maar daar is ook 'n aansienlike Han-Chinese bevolking wat Chinees besig en die Tamils in Singapoer wat Tamil praat. Die belangrikste godsdiens is Islam wat in die drie lande Broenei, Indonesië en Maleisië die dominerende geloof is.
Borneo en Soematra is veral bekend vir hul reënwoude wat die enigste habitat van die Orangoetang vorm. As gevolg van sterk ontbossing word hierdie groot ape ernstig bedreig. Die Javaanse tier is reeds uitgestorwe en die Javaanse renoster word ernstig bedreig.
Herold
Herold is 'n klein nedersetting aan die noordekant van die Montagupas in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Soos Heroldsbaai is dit vernoem na die eerste predikant van die NG gemeente George, ds. T.J. Herold. Die N9 nasionale pad loop noord van die dorp verby.
Skool en kerk
In 1933 het 'n plaaslike boer grond aan die De Villiers-gemeente van die NG Sendingkerk geskenk. Die plaaslike gemeenskap het dan eiehandig die Verenigde Gereformeerde Kerk en die Franken Primêre skool op die terrein gevestig. In 2020 het die skool 330 leerders gehad wat tot graad 9 onderrig ontvang het. Ds. David Elias het egter in 2020 op aanbeveling van konsultante afgekondig dat die skool verkoop gaan word, wat die gemeenskap veronrus het. Volgens die gemeenskap word die skool se krag-, water- en hittevoorsiening ook belemmer.
2018 Superrugbyseisoen
Die 2018 Superrugbyseisoen was die 23ste seisoen van Superrugby, 'n jaarlikse rugbykompetisie georganiseer deur SANZAAR tussen die spanne van Argentinië, Australië, Japan, Nieu-Seeland en Suid-Afrika. Ná die afgelope twee seisoene waaraan 18 spanne deelgeneem het, het die 2018 uitgawe terugkeer na 'n 15-spanformaat, wat bestaan het uit drie geografiese konferensies.
Suid-Afrika moes twee spanne van die 2017 seisoen (die Cheetahs en Kings) weglaat en Australië een (Force) om in te pas by die nuwe formaat van die kompetisie.
Kompetisieformaat
Die 15 deelnemende spanne is verdeel in drie geografiese konferensies: die Australiese konferensie (bestaande uit vier Australiese spanne en die Japanse Sunwolves), die Nieu-Seelandse konferensie (bestaande uit vyf Nieu-Seelandse spanne), en die Suid-Afrikaanse konferensie (bestaande uit vier Suid-Afrikaanse spanne en die Jaguares van Argentinië).
In die groepfase was daar 18 rondtes van wedstryde, met elke span wat 16 wedstryde gespeel het met twee rondtes loslootjies, 'n totaal van 120 wedstryde. Spanne het agt inter-konferensiewedstryde en agt kruis-konferensiewedstryde gespeel; twee keer teen elke ander span in hul konferensie - een keer tuis en een keer weg - en een keer teen vier van die spanne in die ander twee konferensies.
Die boonste span in elk van die drie konferensies het vir die kwarteindrondte gekwalifiseer, asook die volgende vyf spanne met die beste uitslae oor die drie konferensies, bekend as "wildcards". Die konferensiewenners en die beste "wildcard"-span was die gashere vir die kwarteindrondtes gewees. Die wenners van die kwarteindrondtes het tot die halfeindstryd gevorder, en die wenners van die halfeindrondtes het in die eindstryd gespeel.
Rondte 16
Rondte 16 behels slegs wedstryde in die Australiese en Nieu-Seelandse konferensies.
Letlanders
Die Letlanders (Lets: latvieši, Lyfs: leţlizt) of Lette is 'n Baltiese nasie en etniese groep inheems aan Letland wat 'n gemeenskaplike Letse afkoms, kultuur en geskiedenis deel, en Lets as moedertaal praat. Alternatiewelik is Letlanders diegene wat in Letland woon of in Letland gebore is.
Letlanders vorm die titulêre nasie van Letland, waar hulle sowat 62% van dié land se bevolking uitmaak. Naas Letlanders leef nog minderhede soos Russe (26%), Wit-Russe (3,4%), Oekraïners (2,3%), Pole (2,1%) en Litauers (1,3%) in Letland; 'n historiese minderheid vorm die Baltiese Duitsers wat na die Tweede Wêreldoorlog veral in Duitsland gevestig het.
Wêreldwyd leef sowat 1,55 miljoen Letlanders, waarvan 1,2 miljoen in Letland, 82 053 in die Verenigde State, 39 000 in die Verenigde Koninkryk, 27 752 in Duitsland, 27 355 in Kanada, 25 000 in Brasilië, 20 593 in die Republiek van Ierland, 20 124 in Australië, 20 068 in Rusland en 20 000 in Nieu-Seeland.
Die Letlanders behoort saam met Litauers tot die Baltiese volke, terwyl Estlanders tot die Fins-Oegriese volke behoort en Fins-Oegriese tale praat. Die meeste Letlanders is Christene, veral Lutherane, Rooms-Katolieke en Oosters-Ortodokse; gevolg deur ongebonde.
Hilton Moscow Leningradskaya Hotel
Die Hotel Leningradskaja is een van die neoklassieke geboue in Moskou bekend as die Sewe Susters van Josef Stalin wat in die vroeë 1950's gebou is. Dit is nou amptelik bekend as die Hilton Moscow Leningradskaya Hotel.
Beskrywing
Die hotel is in 1954 voltooi en is ontwerp om die indrukwekkendste luuksehotel in die stad te wees. Die trap het een van die langste ligtoebehoorsels in die wêreld – dit was voorheen in die Guinness World Records. Die gange van die boonste verdiepings het panele van donker kersiehout.
Die hotel het onder meer ’n restaurant, spa, skoonheidsalon, fiksheidsentrum, geskenkewinkel, vergadersale en ’n groot balsaal. Die toring van die gebou oorheers Komsomolskajaplein met sy drie ryk versierde treinstasies aan een van Moskou se sirkelpaaie. Dit is sedert 2008 deel van die Hilton-hotelgroep ná ’n groot restourasie van miljoene dollars.
Prince Markie Dee
Prince Markie Dee (gebore 19 Februarie 1968) is 'n Amerikaanse akteur en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Disorderlies (1987), Money Train (1995), The Sunchaser (1996), en The Bling Ring (2013).
Kate Jenkinson
Kate Jenkinson (gebore 24 Augustus 1981) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Offspring (2010), Super Fun Night (2013), en Wentworth (2013).
Acarnus ternatus
Die spons behoort tot die genus Acarnus en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Ridley.
X4
X4 is 'n Afrikaanse musiekgroep wat liedjies van die Vlaamse musiekgroep K3 in Afrikaans sing.
X4 is deur die Belg, Niels William gestig nadat hy in 2002 na Suid-Afrika verhuis en 'n ateljee opgerig het. Die groep bestaan uit vier meisies: Phia, Lola en die sussies Elle en Essy. Hulle eerste enkelsnit, Heyah Mama, is in 2004 vrygestel.
Nadat Niels William terug is na België het iemand anders die groep gelei. Die groep is egter in 2005 stilweg ontbind.
Dries Brunt
Dries Brunt (1933 - ) is ’n Suid-Afrikaanse skrywer in Afrikaans en Engels.
Lewe en werk
Hy kry tegniese opleiding in staalproduksie by Yskor en vanaf 1961 tot 1965 is hy tegniese beampte in metallurgiese navorsing by die Wetenskaplike Nywerheidsnavorsingsraad (WNNR). Hier word hy in 1963 vir ’n Antarktiese ekspedisie gesekondeer om ’n sonstralingprojek te behartig en bring ’n jaar op die SANAE-basis op Antarktika deur. By sy terugkeer ontwerp en bedryf hy ’n gemeganiseerde inligtingstelsel vir die yster- en staalbedryf, word projekingenieur by Yskor se Vanderbijlpark-fabriek en ontwerp en bestuur ’n nasionale gerekenariseerde inligtingstelsel vir die WNNR. In hierdie posisie sluit hy sy loopbaan as werknemer in 1990 af. Gedurende sy werksloopbaan studeer hy deeltyds verder en behaal so in 1960 die B.A.-graad in Sielkunde aan die Universiteit van Pretoria, in 1967 die B.A. Honneurs-graad in Wysbegeerte aan die Universiteit van Pretoria en in 1984 die M.A.-graad in Informatika aan die Randse Afrikaanse Universiteit, laasgenoemde met ’n verhandeling oor “Die invloed van tegnologiese ontwikkelinge op die bestuur van wetenskaplike en tegnologiese inligtingsdienste”.
Skryfwerk
Hy skryf ook in Engels. “Drummer man” is die verhaal van die dromspeler Johnie Jongilanga, wat ten spyte van sy talent nie die erkenning gekry het wat hy verdien het nie. “Elephant dance” is ’n roman oor twee entrepreneurs wat ’n unieke motor ontwerp vir rowwe paaie, met maklike onderhoud en selfreparasies. Hulle stig die African Car Manufacturing Company en kry finansiële steun van die Nywerheidsontwikkelingsbank omdat dit werkverskaffing bevoordeel en die motor ook uitvoermoontlikhede het. Die entrepreneurs tel egter in die proses gou moeilikheid op met politieke inmenging, gierigheid en korrupsie. “Funbook” is ’n versameling van alledaagse stories waarin ongewone perspektiewe op die kuns, letterkunde, menseverhoudings en godsdiens die onderliggende temas vorm. “The story teller” is wetenskapfiksie waarin ’n ou man in tien stories die verhaal vertel van die tragedie wat sy tuisdorp in sy jeug getref het. ’n Omgewingsramp en onbevoegde hantering van ’n krisis veroorsaak byna die dorp se ondergang, waarna die natuur wraak neem. Hoewel die verhaal in die dertigerjare van die twintigste eeu afspeel, is die kwessies van magswellus, morele korrupsie, politieke onderstrominge, armoede en die mens se onbeheerste vernietiging van die natuur steeds uiters aktueel.
Liam Boyle (akteur)
Liam Boyle (gebore 19 September 1985) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Drop Dead Gorgeous (2006), Robin Hood (2006), en Land Girls (2009).
Hexanchidae
Die Koeihaaie (Hexanchidae) is 'n kraakbeenvis-familie wat hoort tot die orde Hexanchiformes. Daar is drie genera met vier spesies wat hoort tot dié familie en al vier die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kenmerke
Die familie se lyf is lank met slegs een dorsale vin wat op die agterkant van die lyf is en 6 tot 7 kieue splete kan teenwoordig wees. Die familie kan tot 5 m lank word en kom voor vanaf die kus tot op dieptes van 1 900 m.
Genera
Die volgende genera en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Jacinta John
Jacinta John is 'n Australiese aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Isolate (2012), Under the Bridge (2015), en 1 + 1 = 11 (2018).
Wikimedia-stigting
[[Lêer:Wikimedia chapters.svg|duimnael|250px|Wikimedia-lede:
Chuck Grassley
Charles Ernest Grassley (gebore 17 September 1933) is 'n Amerikaanse politikus wat tans dien as die Pro tempore President van die Senaat van die Verenigde State van Amerika, en die senior Verenigde State Senator van Iowa. Hy dien tans sy sewende termyn in die Senaat uit, en was eerste verkies gedurende 1980.
Wikimedia-stigting
]]
Die Wikimedia-stigting (Engels: Wikimedia Foundation) is die oorkoepelende organisasie van Wikibooks, Wikidata, Wikinews, Wikipedia, Wikiquote, Wikisource, Wikispecies, Wikiversity en WikiWoordeboek. Dit is 'n nie-winsgewende organisasie, geregistreer volgens die wette van die Amerikaanse deelstaat Florida. Sy huidige hoofkwartier is in die Noord-Kaliforniese metropool San Francisco geleë.
Chuck Grassley
Toe Orrin Hatch se termyn geëindig het op 3 Januarie 2019, het Grassley die mees senior Republikein in die Senaat geword en-aangesien die Republikeine die meerderheidsparty is-was hy aangestel as die Pro tempore President van die Senaat van die Verenigde State van Amerika van die 116de Kongres van die Verenigde State van Amerika, wat hom derde maak wat betref die Verenigde State Presidensiële Suksessielyn (na die Vise-President van die Verenigde State van Amerika, Mike Pence en Speaker van die Huis).
Senator Chuck Grassley het onlangs bekendheid verwerf vir die volgende prontuit verklaring, "So I think here’s where we are, the Democrats and you folks in the media, are not concerned about the report. I think the results were not what you expected. And I think you’re finding out that everybody was sold a bunch of snake oil and now the jig’s up.”.
Wikimedia-stigting
Ontstaan
Die organisasie word op 20 Junie 2003 amptelik deur Jimmy Wales aangekondig. Die naam "Wikimedia" is uitgedink deur Sheldon Rampton soos op die WikiEN-l-eposlys in Maart 2003 versprei. Daarna word die domeinname wikimedia.org en wikimediafoundation.org vir die stigting deur Wikipedia-gebruiker Daniel Mayer geregistreer.
Donasies
Aangesien Wikimedia 'n nie-winsgewende organisasie is, funksioneer hulle hoofsaaklik van donasies en subsidies. Wikimedia ontvang donasies op hul skenkingsbladsy. Dit is ook moontlik om donasies via PayPal of via outomatiese oorplasings te maak.
Raad van Trustees
Die Raad van Trustees is die administrasie van die Wikimedia-stigting en is aanspreeklik vir beleid ten opsigte van fondsinsameling en die aanwending van die inkomste. Die administrasie bestaan uit sewe lede.
Erica velitaris
Erica velitaris is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor in die Kaapse Skiereiland.
Abantu boekfees
Die Abantu boekfees is in 2016 in Soweto geloods met die doel om die belangrikheid te beklemtoon vir Swart mense om self hul eie verhale te vertel en om veilige ruimtes te hê om dit met mekaar te deel. Gedurende vier dae, van 6 tot 10 Desember 2016, het die projek romanskrywers, dramaturge, draaiboekskrywers, uitvoerende kunstenaars en kinderskrywers uit Afrika en sy diaspora aangebied. Die Abantu boekfees het begin as 'n fiktiewe verhaal wat in Suid-Afrika deur die Suid-Afrikaanse skrywer Thando Mgqolozana op Facebook geplaas is. Mgqolozana het hom 'n boekgebeurtenis voorgestel wat sou dien as 'n genesingsprojek vir swart skrywers en lesers wat in 'n gedekoloniseerde land woon. Die program was bedoel om lesers en skrywers te verenig en met gemeenskapsgroepe saam te werk om aktiwiteite te organiseer.
Acarnus thielei
Acarnus thielei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
George Grey
Sir George Grey (Lissabon, Portugal, 14 April 1812 - Engeland, 19 September 1898) was goewerneur van die Kaapkolonie.
Grey was goewerneur van Suid-Australië van 1841 tot 1845 en van daardie jaar af van Nieu-Seeland, waar hy baie bygedra het tot die kolonie se vooruitgang. Hy kom in 1854 na die Kaap en was gewild by die Engelse en Hollandse koloniste asook die swart bevolking sodat hy die reputasie as "die beste goewerneur van alle tye" gekry het. Hy het deur die Kaapkolonie, die Oranje-Vrystaat en Natal gereis en vrede gesluit met Moshoeshoe en Adam Kok III.
Die goewerneur het die bou van 'n eerste spoorlyn in die Kaap aangemoedig en 'n groot bedrag geld geskenk vir die stigting van die eerste skool noord van die Oranjerivier, die latere bekende Grey-kollege in Bloemfontein waaruit die Universiteit van die Vrystaat ontstaan het. Hy het ook hospitale vir swart mense laat bou om die invloed van toordokters teen te werk en sy private biblioteek aan die inwoners van die Kaapkolonie geskenk.
In 1894 keer hy terug na Engeland waar hy in 1898 sterf en begrawe word in die St. Paulus-katedraal in Londen. Die Wes-Kaapse dorpie Greyton en Greytown in KwaZulu-Natal is na hom genoem asook die Hoërskool Grey in Port Elizabeth en die Grey-hospitaal op King William's Town. Lady Grey in die Oos-Kaap is na sy vrou genoem.
Goewerneur van die Kaapkolonie
Grey was die Goewerneur van die Kaapkolonie van 5 Desember 1854 tot 15 Augustus 1861. Hy het in 1855 Grey-kollege in Bloemfontein gestig en in 1856 die Hoërskool Grey in Port Elizabeth. In Suid-Afrika het Grey met ’n ferm hand oor die inboorlinge gewerk en was daarop uit om vir hulle afsonderlike land te gee vir hul eksklusiewe gebruik. Hy het meer as een maal opgetree as arbiter tussen die regering van die Oranje-Vrystaat en die inboorlinge en het uiteindelik tot die gevolgtrekking gekom dat ’n gefedereerde Suid-Afrika die beste vir almal sou wees. Die Oranje-Vrystaat sou hierby inval en die Zuid-Afrikaansche Republiek waarskynlik ook. Grey was egter sy tyd 50 jaar vooruit en die koloniale owerhede wou nie sy voorstel aanvaar nie. Hul instruksies ten spyt, het Grey voortgegaan om ’n unie te propageer.
Kleinkolmuskeljaatkat
Die kleinkolmuskeljaatkat of kleinkolmuskejaatkat (Genetta genetta) is 'n karnivoriese soogdier wat dwarsoor Afrika aangetref word, sowel as in dele van die Midde-Ooste en Europa (spesifiek Spanje, die Baleariese Eilande en dele van Frankryk).
'n Gemiddelde volwasse kleinkolmuskeljaatkat het 'n massa van 2 kg, 'n lengte van 95 cm en 'n hoogte van 20 cm en verskil slegs in die kleur van sy kolle van rooikolmuskeljaatkat.
Die kleinkolmuskeljaatkat vang ander klein soogdiere en voëls en sal ook kuikens uit neste opraap. Dié wat naby water woon sal ook soms padda's vang en eet. Kleinkolmuskeljaatkatte is sluipjagters en dood hulle prooi met 'n vinnige byt aan die nek. Hulle skerp kloue help hulle om hulle prooi neer te pen.
Die wyfie is vir 10-11 weke dragtig, waarny sy geboorte gee aan een tot drie kleintjies. Die kleintjies is aanvanklik blind en hulpeloos. 'n Kleinkolmuskeljaatkat het 'n moontlike lewensduur van 12 tot 13 jaar.
Manga
Manga (漫画 Manga) is strokiesprente wat in Japan of deur skeppers in die Japannese taal geskep is, en stem ooreen met 'n styl wat in die laat 19de eeu ontwikkel is. Dit het 'n lang en komplekse voorgeskiedenis in vroeëre Japanse kuns.
Die term manga (kanji: 漫画 ; hiragana: まんが  ; katakana: マンガ  ;   luister <small class="metadata audiolinkinfo" style="cursor:help;">(hulp·inligting)  ; Engels /<span title="/ˈ/ primary stress follows">ˈ m <span title="/æ/ short 'a' in 'bad'">æ <span title="/ŋ/ 'ng' in 'sing'">ŋ ɡ <span title="/ə/ 'a' in 'about'">ə /  of  /<span title="/ˈ/ primary stress follows">ˈ m <span title="/ɑː/ 'a' in 'father'">ɑː <span title="/ŋ/ 'ng' in 'sing'">ŋ ɡ <span title="/ə/ 'a' in 'about'">ə /  ) in Japan is 'n woord wat gebruik word om te verwys na sowel strokiesprentboeke as spotprente. "Manga", as 'n term wat buite Japan gebruik word, verwys na strokiesboeke wat oorspronklik in Japan gepubliseer is.
In Japan lees mense van alle ouderdomme manga. Die medium sluit werk in 'n wye verskeidenheid van genres in: onder meer aksie-avontuur, besigheid en handel, komedie, speurverhale, historiese drama, gruwel, raaiselverhale, romanse, wetenskapfiksie en fantasie, seksualiteit, sport en speletjies en spanning. Baie manga is in ander tale vertaal. Sedert die 1950's het manga 'n al hoe groter deel van die Japanse uitgewersbedryf geword, wat 'n mark van ¥406 miljard in Japan in 2007 (ongeveer $3.6 miljard) en ¥420 miljard (ongeveer $5.5 miljard) in 2009 behels. Manga het ook 'n beduidende wêreldwye gehoor verwerf. In Europa en die Midde-Ooste was die mark in 2012 $250 miljoen werd. In die VSA en Kanada was die mangamark in 2008 $175 miljoen werd; en die markte in Frankryk en die VSA is ongeveer dieselfde grootte.
Mangastories word gewoonlik in swart-en-wit gedruk, hoewel daar ook volkleurmanga bestaan. In Japan is manga gewoonlik vervolgverhale in groot mangatydskrifte, dikwels met baie stories wat elkeen 'n enkele episode is wat in die volgende uitgawe voortgesit sal word. As die reeks suksesvol is, kan die versamelde hoofstukke heruitgegee word in tankōbon-volumes, wat gewoonlik, maar nie uitsluitlik nie, slapbandboeke is. 'n Mangakunstenaar (mangaka in Japannees) werk gewoonlik met 'n paar assistente in 'n klein ateljee en in vennootskap met 'n kreatiewe redakteur van 'n kommersiële uitgewersmaatskappy. As 'n mangareeks gewild genoeg is, kan dit na of selfs tydens die reeks geanimeer word. Soms handel manga oor voorheen bestaande lewendige-aksie- of animasie-rolprente.
Europese boomvalk
Die Europese boomvalk (Falco subbuteo) is 'n voël en 'n redelik algemene somerbesoeker aan Suid-Afrika. Hulle leef gewoonlik in savanne en boomveld. Die voël is 28 – 36 cm groot, weeg 135 – 320 gram. In Engels staan die voël bekend as Eurasian Hobby.
Manga
Strokiesboeke wat deur manga beïnvloed is, waarvan party oorspronklike werke is, bestaan in ander dele van die wêreld, veral in China, Hongkong, Taiwan ("manhua") en Suid-Korea ("manhwa").
Etimologie
Die woord "manga" kom van die Japannese woord 漫画, saamgestel uit die twee woorde kanji 漫 (man), wat "grappig of impromptu" beteken, en 画 (ga), wat "foto's" beteken.
Die woord het die eerste keer algemeen gebruik geword in die laat 18de eeu met die publikasie van werke soos Santō Kyōden se prenteboek Shiji no yukikai (1798), en in die vroeë 19de eeu met werke soos Aikawa Minwa se Manga hyakujo (1814) en die beroemde Hokusai Manga-boeke (1814–1834) met verskillende tekeninge van die sketsboeke van die bekende ukiyo-e-kunstenaar Hokusai. Rakuten Kitazawa (1876–1955) het die eerste keer die woord "manga" in die moderne betekenis daarvan gebruik.
In Japannees verwys "manga" na alle vorme van spotprente, strokiesprente en animasie. Onder Engelssprekendes het "manga" die enger betekenis van "Japanse strokiesprente", soortgelyk aan die gebruik van "anime" binne en buite Japan. Die term "ani-manga" word gebruik om strokiesprente te beskryf wat van animasiesellofaan gemaak is.
Geskiedenis en eienskappe
Wat die oorsprong ook al was, 'n ontploffing van artistieke kreatiwiteit het beslis in die naoorlogtydperk plaasgevind,  met mangakunstenaars soos Osamu Tezuka (Astro Boy) en Machiko Hasegawa (Sazae-san) wat daarby betrokke was. Astro Boy het vinnig geweldig gewild in Japan en elders geword, en is dit steeds, en die anime-aanpassing van Sazae-san-tekeninge het in 2011 meer kykers as enige ander anime op Japanse televisie gelok.
Tezuka en Hasegawa het albei stilistiese vernuwings teweeg gebring. In Tezuka se "kinematografiese" tegniek is die panele soos 'n rolprent wat die besonderhede van die aksie onthul wat soortgelyk is aan stadige beweging of 'n vinnige zoem van 'n afstand af tot nabyskote. Hierdie soort visuele dinamika is algemeen deur latere mangakunstenaars gebruik. Hasegawa se fokus op die daaglikse lewe en op vroue se ervaring was eienskappe van latere shōjo-manga. Tussen 1950 en 1969 het 'n al hoe groter leserstal vir manga in Japan ontstaan, met twee van die belangrikste bemarkinggenres, shōnen manga, gemik op seuns, en shōjo manga, gemik op meisies, wat navore gekom het. In 1969 het 'n groep vroulike mangakunstenaars (later genoem die Jaar 24 Groep, ook bekend as die Manjifieke 24's) hul shōjo-manga-debuut gemaak ("die jaar 24" kom van die Japanse naam vir die jaar 1949, die geboortejaar van baie van hierdie kunstenaars). Die groep het Moto Hagio, Riyoko Ikeda, Yumiko Ōshima, Keiko Takemiya en Ryoko Yamagishi ingesluit. Daarna sou hoofsaaklik vroulike mangakunstenaars shōjo vir 'n lesersgehoor van meisies en jong vroue teken. In die volgende dekades (1975 tot nou) het shōjo-manga stilisties al hoe meer ontwikkel terwyl verskillende maar oorvleuelende subgenres terselfdertyd ontstaan het. Belangrike subgenres sluit romanse, superheldinne en "damestrokiesboeke" in (in Japannees redisu レディース, redikomi レディコミ en josei 女性 ).
Moderne shōjo-manga-romanse bevat liefde as 'n belangrike tema wat in emosioneel intense verhale van selfverwesenliking afspeel. Met die superheldinne het shōjo-manga gelei tot uitreikings soos Pink Hanamori se Mermaid Melody Pichi Pichi Pitch, Reiko Yoshida se Tokio Mew Mew, en Naoko Takeuchi se Pretty Soldier Sailor Moon, wat internasionaal gewild geword het in sowel manga- as anime-formate. Groepe (of sentais) van meisies wat saam werk, het ook gewild geword in hierdie genre. Soos Lucia, Hanon en Rina wat saam sing, en Sailor Moon, Sailor Mercury, Sailor Mars, Sailor Jupiter en Sailor Venus wat saam werk.
Manga vir manlike lesers is onderverdeel volgens die ouderdom van die beoogde lesers: seuns tot 18 jaar oud (shōnen-manga) en jong mans van 18 tot 30 jaar oud (seinen-manga);  asook volgens die inhoud, insluitend aksie-avontuur wat dikwels manlike helde behels, verspotte humor, temas van eer en soms eksplisiete seksualiteit. Japannese gebruik verskillende kanji vir twee nou verwante betekenisse van "seinen" -  青年 vir "die jeug, jong man" en 成年 vir die "volwasse, meerderheid" - die tweede verwys na seksueel openlike manga gemik op volwasse mans en ook genoem seijin- ("volwasse"-  成人 ) manga. Shōnen-, seinen- en seijin-manga het baie kenmerke in gemeen.
Seuns en jong mans was van die vroegste lesers van manga na die Tweede Wêreldoorlog. Vanaf die 1950's het shōnen-manga gefokus op die onderwerpe wat beskou is dinge waarin die tipiese seun sal belangstel, insluitend onderwerpe soos robotte, ruimtereise en heldhaftige aksie-avontuur. Die gewilde temas sluit wetenskapfiksie, tegnologie, sport en bonatuurlike situasies in. Manga met gekostumeerde superhelde wat alleen optree soos Superman, Batman, en Spider-Man was oor die algemeen nie so gewild nie.
Die rol van meisies en vroue in manga vir manlike lesers het mettertyd aansienlik ontwikkel om werke met enkellopende mooi meisies (bishōjo) in te sluit, soos Belldandy van Oh My Goddess!, stories waar sulke meisies en vroue die held omring, soos in Negima en Hanaukyo Maid Team, of groepe swaar gewapende vroulike krygers (sentō bishōjo).
Met die verslapping van sensuur in Japan in die 1990's het 'n wye verskeidenheid van eksplisiete seksuele temas in manga gemik op manlike lesers verskyn, en gevolglik in Engelse vertalings. In 2010 het die Tokyo- metropolitaanse regering egter 'n wetsontwerp goedgekeur om skadelike inhoud te beperk.
Die gekiga-styl van teken – emosioneel donker, dikwels strak realisties, soms baie gewelddadig – fokus op die daaglikse meedoënlose realiteite van die lewe, dikwels in grinterige en nie-mooi maniere geteken. Gekiga soos Sampei Shirato se Chronicles of a Ninja's Military Accomplishments (Ninja Bugeichō) van 1959–1962 het in die laat 1950's en 1960's ontstaan deels uit linkse studente- en werkersklas- politieke aktivisme en deels uit die estetiese ontevredenheid van jong mangakunstenaars soos Yoshihiro Tatsumi met bestaande manga.
Publikasies en uitstallings
In Japan in 2007 was die mangauitgewersbedryf vir die jaar ¥40.6 miljard (sowat $395 miljoen) werd. In 2006 het die verkope van mangaboeke ongeveer 27% van die totale boekverkope uitgemaak, en die verkope van mangatydskrifte 20% van die totale tydskrifverkope. Die mangabedryf het wêreldwyd uitgebrei, waar die verspreidingsmaatskappye manga in hul inheemse tale lisensieer en laat herdruk.
Bemarkers klassifiseer manga hoofsaaklik volgens die ouderdom en geslag van die teikenlesers. Boeke en tydskrifte wat onderskeidelik op seuns (shōnen) en meisies (shōjo) gerig is, het kenmerkende omslagkuns, en die meeste boekwinkels plaas hulle op verskillende rakke. As gevolg van oorkruislesers is verbruikerreaksie nie beperk tot die demografie nie. Manlike lesers kan byvoorbeeld inskryf vir 'n reeks bedoel vir vroulike lesers, en andersom. Japan het mangakafees, of manga kissa (kissa is 'n afkorting vir kissaten). By 'n manga kissa drink mense koffie, lees manga en oornag soms.
Die Kioto Internasionale Mangamuseum het 'n groot webwerf wat 'n lys het van manga wat in Japannees gepubliseer is.
Tydskrifte
Mangatydskrifte het gewoonlik baie vervolgverhale wat gelyktydig verskyn, met ongeveer 20-40 bladsye per uitgawe wat aan elke verhaal toegeken word. Ander tydskrifte soos die anime-aanhangerstydskrif Newtype het enkele hoofstukke binne hul maandelikse tydskrifte. Ander tydskrifte soos Nakayoshi het baie stories wat deur baie verskillende kunstenaars geskryf word; hierdie tydskrifte, of "bundeltydskrifte" soos hulle ook bekend staan (in die volksmond "telefoonboeke"), word gewoonlik op laegehalte-koerantpapier gedruk en kan enigiets wees van 200 tot meer as 850 bladsye dik. Mangatydskrifte bevat ook alleenstaande strokiesverhale (one-shot comics) en verskeie vierpaneel-yonkoma (soos strokiesprente). Mangareekse kan vir baie jare verskyn as hulle suksesvol is. Mangakunstenaars begin soms met 'n paar alleenstaande mangaprojekte net om te probeer naam maak. Indien dit suksesvol is en goeie resensies ontvang, word die verhaal voortgesit. Tydskrifte het dikwels 'n kort lewensduur.
Versamelbundels
Nadat 'n reeks 'n ruk lank verskyn het, bring die uitgewers dikwels die episodes byeen en druk dit as 'n toegewyde boek-grootte bundels, wat tankōbon genoem word. Dit kan hardebandboeke wees, of meer gereeld sagtebandboeke, en is soortgelyk aan die Amerikaanse "trade"-sagtebandboeke of grafiese romans. Hierdie volumes gebruik dikwels hoërgehalte-papier, en is nuttig vir diegene wat wil inhaal met 'n vervolgverhaal, sodat hulle dit in die tydskrifte kan volg of as hulle vind die koste van die week- of maandblaaie is te veel. Deesdae word daar ook "deluxe"-weergawes gedruk namate lesers ouer geword het en die behoefte vir iets spesiaals toegeneem het. Ou manga is ook al herdruk op effens laergehalte-papier en word vir ¥100 (ongeveer $1) verkoop, om te kan meeding met die mark vir gebruikte boeke.
Geskiedenis
Kanagaki Robun en Kawanabe Kyōsai het die eerste mangatydskrif in 1874 geskep: Eshinbun Nipponchi. Die tydskrif was sterk beïnvloed deur Japan Punch, wat in 1862 deur Charles Wirgman, 'n Britse spotprenttekenaar, begin is. Eshinbun Nipponchi het 'n baie eenvoudige styl van teken en was nie baie gewild nie. Eshinbun Nipponchi is ná drie uitgawes gestaak. Die tydskrif Kisho Shimbun van 1875 is geïnspireer deur Eshinbun Nipponchi, wat gevolg is deur Marumaru Chinbun in 1877, en Garakuta Chinpo in 1879. Shōnen Sekai was die eerste shōnen-tydskrif, wat in 1895 geskep is deur Iwaya Sazanami, destyds 'n bekende skrywer van Japannese kinderliteratuur. Shōnen Sekai het 'n sterk fokus gehad op die Eerste Sino-Japannese Oorlog.
In 1905 het die opbloei in die publisering van mangatydskrifte begin met die Russies-Japannese Oorlog,  toe Tokio Pakku geskep  is. Dit het 'n groot treffer geword. Na Tokio Pakku is 'n vroulike weergawe van Shōnen Sekai in 1905 geskep en Shōjo Sekai genoem, wat beskou word die eerste shōjo-tydskrif. Shōnen Pakku het daarna verskyn en word beskou as die eerste mangatydskrif vir kinders. Kinders se demografie was in 'n vroeë stadium van ontwikkeling in die Meiji-tydperk. Shōnen Pakku is beïnvloed deur buitelandse kindertydskrifte soos Puck, wat 'n werknemer van Jitsugyō no Nihon (die uitgewer van die tydskrif) gesien en besluit het om na te boots. In 1924 is Kodomo Pakku uitgebring as nog 'n mangatydskrif vir kinders na Shōnen Pakku. Tydens die opbloei is Poten (afgelei van die Franse "potin", wat skinder beteken) in 1908 gepubliseer. Al die bladsye was in volkleur met invloede van Tokio Pakku en Osaka Puck. Dit is onbekend of daar ander uitgawes behalwe die eerste een was. Kodomo Pakku is in Mei 1924 begin deur Tokyosha met hoëgehalte-kuns deur baie lede van die mangakunsbedryf soos Takei Takeo, Takehisa Yumeji en Aso Yutaka. Sommige van die manga het spraakballonne gehad, terwyl manga van die vorige eras dit nog nie gebruik het nie.
Gepubliseer vanaf Mei 1935 tot Januarie 1941, het Manga no Kuni saamgeval met die tydperk van die Tweede Sino-Japannese Oorlog (1937–1945). Manga no Kuni het inligting bevat oor hoe om 'n mangaka te word, asook besonderhede oor ander strokiesprentbedrywe regoor die wêreld. Manga no Kuni het sy titel in Augustus 1940 aan Sashie Manga Kenkyū oorhandig.
Dōjinshi
Dōjinshi, wat deur klein uitgewers buite die hoofstroom- kommersiële mark geskep is, was in hulle manier van uitgee soortgelyk aan die klein, onafhanklike uitgewers van strokiesboeke in die VSA. Comiket, die grootste strokiesboekkonferensie in die wêreld met sowat 500,000 besoekers wat vir drie dae byeenkom, word gewy aan dōjinshi. Hoewel hulle dikwels oorspronklike verhale bevat, is baie parodieë of sluit karakters in van gewilde manga- en animereekse. Party dōjinshi gaan voort met 'n reeks se verhaal of skryf 'n nuwe een wat die karakters gebruik, baie soos aanhangerfiksie. In 2007 was dōjinshi se verkope ¥27.73 miljard ($245 miljoen). In 2006 het hulle sowat 'n tiende van mangaboeke en -tydskrifte se verkope verteenwoordig.
Internasionale markte
Teen 2007 het die invloed van manga op internasionale strokiesboeke aansienlik toegeneem oor die voorafgaande twee dekades. "Invloed" word hier gebruik om te verwys na die uitwerking van die strokiesprentmark buite Japan en estetiese uiwerking wat dit internasioaal op strokiesprentkunstenaars gehad het. Tradisioneel vloei mangastories van bo na onder en van regs na links. Party uitgewers van vertaalde manga hou by hierdie oorspronklike formaat. Ander uitgewers maak 'n horisontale spieëlbeeld voordat hulle die vertaling druk, wat die leesrigting na 'n meer "Westerse" manier van links na regs verander sodat dit nie buitelandse lesers of tradisionele strokiesprentkopers verwar nie. Dié gebruik staan bekend as "flipping". Daar is kritiek daarteen dat die omswaai nie strook met die oorspronklike bedoeling van die skepper nie (byvoorbeeld, as die karakter 'n hemp aan het met die woord "MAY" daarop en dit word omgeswaai, word die woord verander na "YAM"). Die skepper is dalk nie bewus van hoe ongemaklik dit is om strokiesprente te lees wanneer jou oog in die teenoorgestelde rigting deur die blaaie en teks moet vloei nie, wat kan lei tot 'n ervaring wat heel anders is as iets wat egalig vloei. As die vertaling nie versigtig by die omgeswaaide kunswerk aangepas is nie, is dit moontlik dat die teks die prent weerspreek, soos iemand wat na iets aan sy linkerkant in die teks verwys, maar na die regtekant van die tekening wys. Waar 'n karakter gewys word wat met sy regterhand skryf, wat in die meerderheid is, sal hy linkshandig word as die prente omgeswaai word. Dit kan ook vreemdhede skep met bekende asimmetriese voorwerpe of uitleg, soos 'n kar wat getoon word met die petrolpedaal links en die rem regs, of 'n hemp met die knope aan die verkeerde kant, maar hierdie kwessies is nietig as dit vergelyk word met 'n onnatuurlik leesvloei, en van hulle kan opgelos word met 'n aangepaste werk wat verder gaan as blote vertaling en die omswaai wat voor die voet gedoen word.