cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palwisselratstelsel
'n Palwisselratstelsel is 'n ratstelsel waar die ratverhoudings reëlmatig tussen die laagste en hoogste verhouding verwissel kan word in teenstelling met tradisionele ratstelsels waar dié verandering stapsgewyse vermag word. Die buigsaamheid van 'n palwisselratstelsel maak dit moontlik om 'n konstante hoeksnelheid in die dryfas te handhaaf oor 'n reek afvoersnelhede. Dit kan beter brandstofdoeltreffendheid tot gevolg hê as met ander stelsels en ook die enjin toelaat om by meer doeltreffende toere te bedryf vir 'n reeks voertuigsnelhede.
Gebruike
duimnael|150px|'n Bandgedrewe palwisselstelsel Baie klein trekkers vir gebruik by die huis en tuin het eenvoudige hidrostatiese of rubberband palwisselstelsels. Die John Deere Gater reeks van klein nutsvoertuie gebruik byvoorbeeld 'n band met koniese katrolle. Hulle kan baie krag lewer en snelhede bereik sonder koppelaars of ratskakelings. Baie nuwe sneeuvoertuie en bromponies gebruik ook palwisselratstelsels. Hierdie soort voertuie gebruik byna almal die rubberband/veranderlike katrol tipe palwisselstelsels.
Sommige dorsmasjiene het ook palwisselratstelsels. Die palwisselstelsel maak dit moontlik om die snelheid na vore te verstel onafhanklik van die enjinsnelheid. Dit maak dit vir die operateur moontlik om te rem en te versnel om die veranderinge in die digtheid van die gewasse in ag te neem.
Palwisselratstelsels is in vliegtuie se elektriese kragopwekkers gebruik sedert die 1950's en in sekere renmotors sedert die vroeë 1970's. Meer onlangs is palwisselstelsels ontwikkel vir knortjorre waar dit bewys is dat werkverrigting en enjinlewe deur die stelsels verbeter word.
Soorte
Daar bestaan 'n verskeidenheid soorte palwisselstelsels:
Veranderlike deursnee katroltipe
In hierdie algemene soort palwisselstelsel word daar van V-vormige bande gebruik gemaak wat op katrolle hardloop wat loodrek op hul draai-as verdeel is. Die ratverhouding word aangepas deur die een wiel van die een katrol nader aan die ander te beweeg sodat die band hoër op tussen die bande loop en die ander katrol se wiele weer verder van mekaar af sodat die band dieper tussen die twee katrolle deurloop. Hierdie veranderinge verander die effektiewe deursnee van die katrolle wat hul oorhoofse ratverhouding beïnvloed. Die afstand tussen die twee katrolle verander nie en die lengte van die band bly ook konstant wat beteken dat beide katrolle ewe veel moet verander om die regte hoeveelheid spanning op die band te behou.
Toroïed- of rollergebaseerde palwisselstelsels
Toroïedale palwisselstelsels bestaan uit skywe en rollers wat die krag tussen die twee skywe oordra. Die skywe kan benaderd gesien word as twee koniese dele wat met hulle punte na mekaar gekeer is, sodat die twee dele saam 'n torus vorm. Een skyf dien as die dryfas toevoer en die ander as die kragafvoer. Die krag word vanaf een kant na die ander oorgedra deur rollers. As die rollers se asse loodreg is ten opsigte van die asse raak die rollers die kegels op dieselfde deursnee en gee dit dus 'n 1:1 ratverhouding. Die rollers se oriëntasie ten opsigte van die dryfas kan verander word wat 'n verandering in ratverhouding meebring.
David W. Thompson
David W. Thompson (gebore 21 Julie 1994) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Win Win (2011), Blue Ruin (2013), en Green Room (2015), en in die televisiereeks Gotham (2014).
Ludwig Beck
Ludwig August Theodor Beck (29 Junie 1880 - 20 Julie 1944) was 'n Duitse generaal en hoof van die Duitse generale staf gedurende die vroeë jare van die Nazi-bewind in Duitsland voor die Tweede Wêreldoorlog. Ludwig Beck het nooit 'n lid van die Nazi-party geword nie, hoewel hy in die vroeë dertigerjare Adolf Hitler se kragtige ontkenning van die Versailles-verdrag en sy geloof in die behoefte aan herlewing van Duitsland ondersteun het. Beck het ernstige kommer oor die Nazi-eis gehad dat alle Duitse offisiere in 1934 'n eed van getrouheid aan die persoon van Hitler moes sweer, hoewel hy van mening was dat Duitsland 'n sterk regering nodig het en dat Hitler dit suksesvol kon lewer solank die Führer deur tradisionele elemente beïnvloed kan word binne die weermag eerder as deur die SA en SS.
Terwyl hy tussen 1935 en 1938 as stafhoof van die Duitse leër gedien het, het Beck toenemend ontnugter geraak, gekant teen die toenemende totalitarisme van die Nazi-regime en teen die aggressiewe buitelandse beleid van Hitler. As gevolg van openbare meningsverskille met Hitler, het Beck in Augustus 1938 as stafhoof bedank. Van hierdie punt het Beck geglo dat Hitler nie ten goede beïnvloed kon word nie, en dat Hitler en die Nazi-party uit die regering verwyder moes word. Hy het 'n belangrike leier geword in die sameswering teen Hitler en sou as staatshoof gedien het - met die titel van óf president óf regent ('Reichsverweser'), afhangende van die bron - indien die komplot op 20 Julie sou slaag. Toe die komplot egter misluk, is Beck in hegtenis geneem. Hy het volgens berigte 'n onsuksesvolle poging tot selfmoord gedoen en is daarna doodgeskiet.
Courtenay Foote
Courtenay Foote (1879 – 4 Mei 1925) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Passion Flower (1921), Little Old New York (1923), Dorothy Vernon of Haddon Hall (1924), en Tess of the D'Urbervilles (1924).
Aurangzeb
Abu'l Muzaffar Muhi-ud-Din Muhammad (3 November 1618 – 3 Maart 1707), of net Aurangzeb (Persies/Urdu: ) was Mogolkeiser van Indië van 1658 tot 1707.
Vroeë lewe
Aurangzeb is op 3 November 1618 in Dahod, Gujarat gebore. Hy was die derde seun van Shah Jahan, wat agt jaar voor sy dood aftree vanweë 'n ongeneeslike siekte. Sy oudste broer Dara Shikoh word regent maar hy en sy broer Murad, die jongste en Shuja, die tweede seun eis ook die troon op. Alle vier is hulle seuns van Mumtaz Mahal. Sy vader word beter maar word deur Aurangzeb in die tronk gesit. Murad word gevang en tereggestel. Shuja vlug na die ooste verby Bengale. Dara, wat baie populêr is, gaan na Lahore, maar Aurangzeb agtervolg hom met 'n groot leër. Dara probeer na Kandahar te vlug, maar word deur die vors van Jun verraai. Hy word na Delhi gesleep en daar beskuldig van afvalligheid. Het hy nie beweer dat Hindoes ook monoteïste is nie? Hy word veroordeel en tereggestel. Aurangzeb probeer Dara se aanhangers gunstiger te stem deur sy eie seun Akbar te laat trou met Dara se dogter, maar die meisie en ook sy pa Jahan weier dit. In 1666 sterf Shah Jahan 74 jaar oud en word by sy geliefde vrou Mumtaz in die Taj Mahal begrawe. Aurangzeb is in trane, maar daar is gerugte oor vergiftiging.
Vestiging van Islamitiese reg
Ook die Sikhs word getref deur hierdie intolerante beleid. In 1664 word Guru Tegh Bahadur die 9de Guru van die Sikhs. Hy reis deur die hele ryk en Sikh-tempels (Gurudwaras) word op verskeie plekke opgerig. Aurangzeb beveel in 1669 dat die tempels verwoes moet word. In Mei 1675 sê 'n groep Brahmins in die Kasjmirvallei vir die Guru dat ook hulle geloof deur die Mogolgoewerneur onderdruk word. Hy besluit om na Delhi te gaan en te protesteer. In Delhi word van hom gevra 'n wonder te verrig om te bewys hoe dig hy by God staan. Hy weier dit en hy kry te hoor dat hy tot Islam moet bekeer indien hy wil oorleef. Drie van sy vriende word voor sy oë gedood. Hy weier hom te bekeer en op 11 November 1675 word hy onthoof. Dit verstoor die goeie verhoudings wat bestaan het tussen Sikhs en die Mogols.
Tempelbeleid
Hindoetempels word tydens Aurangzeb se bewind verwoes, maar baie tempels is ook deur hom opgerig.
Volgens Ram Puniyani was Aurangzeb nie altyd 'n fanatiese anti-Hindoe nie, hy het sy beleid verander, afhangende van die behoeftes van die situasie. Hy het die bou van nuwe tempels verbied, maar het die herstel en instandhouding van bestaande tempels toegelaat. Hy het ook genotvolle skenkings van jagirs aan verskeie tempels gemaak om die simpatie van sy Hindoeburgers te wen. Daar is verskeie firmans (bestellings) in sy naam, wat die befondsing van verskeie tempels en gurudwaras ondersteun, waaronder die Mahakaleshwar-tempel van Ujjain, die Balaji-tempel van Chitrakoot, die Umananda-tempel van Guwahati en die Shatrunjaya-djaintempels.
Uitbreiding van die ryk
Die keiser brei sy ryk uit deur verowerings in 'Klein Tibet' in die noorde van Kasjmir, in Chittagong oostelik van Dhaka en in die suide word die Islamitiese koninkryke Golconda en Bijapur verower. Die ryk bereik sy grootste omvang onder Aurangzeb.
Opstande
Daar is opstande, selfs in gebiede die 'n eeu of meer rustig gewees het, soos Rajasthan. In die suide stig Shivaji die Maratha-ryk in die hedendaagse Maharashtra. Sy seun Sambhaji word in 1689 gedood maar Maratha word nie onderwerp nie. Ook in die Deccan is daar probleme. Die keiser moet daar teen sy eie seun Akbar oorlog voer.
Sy seun Akbar word gevra om die Mogolryk te red van die intolerante beleid van sy vader en terug te keer na die tolerante beleid van sy voorgangers. Die Rajputs wat die beste troepe van Indië lewer en wat nie meer vir sy vader wil dien nie, dien nou vir sy seun. Hy kry 'n leër van 70 000 van die beste mans en probeer sy vader se troon te verower. Aurangzeb skryf egter 'n valse brief wat hy in hande laat val van die Rajputs en hulle dink dat hulle Akbar nie kan vertrou nie en verlaat hom. Die waarheid kom uit, maar Akbar slaag nie die troon te verower nie. Uiteindelik moet hy vlug na Persië.
Die Sikhs het 'n nuwe leier, Guru Gobind Singh, wat dié gemeenskap baie militanter sou maak. Hy bou 'n fort in Paunta by die Jamuna en verdedig dit suksesvol in 1688. Die ryk is nou aan die wankel. Die militêre aksies het baie geld gekos en daar is groot onrus. Punjab is in opstand. Aurangzeb probeer driemaal om Gobind Singh te onderwerp maar het geen sukses nie. Die konflik duur tot Aurangzeb in 1705 probeer om tot vrede te kom. Gobind Singh se antwoord staan bekend as die Zafarnama die oorwinningsbrief. Hy beskuldig die ou keiser van verraad, maar is bereid om hom te ontmoet. Op die pad na Aurangabad waar die keiser bly hoor hy dat Aurangzeb - 88 jaar oud - dood is.
Hy word opgevolg deur sy seun Bahadur Shah, maar die ryk sal tussen 1707 en 1757 uiteenval.
Ibrahim Boubacar Keïta
Ibrahim Boubacar Keïta (gebore 29 Januarie 1945 - 16 Januarie 2022), of soos hy gereeld bekend gestaan het, IBK, was 'n politikus wat van September 2013 tot Augustus 2020 president van Mali was. Voorheen was hy premier van Mali van 1994 tot 2000 en president van die Nasionale Vergadering van Mali van 2002 tot 2007. Hy het 'n politieke party gestig, Rally for Mali (RPM), in 2001. Hy is tot president verkies in die presidensiële verkiesing van Julie – Augustus 2013 en is op 4 September 2013 ingesweer.
Modjadji Hoofkraal
Modjadji Hoofkraal is 'n nedersetting oos van Duiwelskloof, in die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Groter Letaba Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Ibrahim Boubacar Keïta
In 'n gesamentlike verklaring wat op 'n Sondag tot Maandag oornag uitgereik is, het verteenwoordigers van die vier organisasies gesê hulle is "baie bekommerd" en "veroordeel enige vorm van geweld ten sterkste om die krisis op te los." Hulle veroordeel ook die gebruik van dodelike mag deur die veiligheidsmagte, "en versoek alle belanghebbendes om selfbeheersing te beoefen en vra hulle om altyd dialoog te verkies".
Noag in Islam
Nûḥ ibn Lamech ibn Methuselah (Arabies: نوح Nūḥ), bekend as Noag in die Ou Testament, word in Islam beskou as ’n profeet van Allah. Hy is ’n baie belangrike persoon in die Islamitiese tradisie omdat hy een van die eerste profete is wat Allah aan die mens gestuur het.
Noag se sending was om ’n bose wêreld te red wat in sonde verval het. Hy moes vir die mense preek dat hulle afgodery moes los en die Een God moes aanbid. Hulle wou egter nie na Noag luister nie en eindelik het hy opdrag gekry om die ark te bou voor die Sondvloed waarin al die sondige mense dood is – ook Noag se vierde seun (sonder naam) wat in die Koran genoem word.
Noag was 950 toe hy sterf. Daar is ’n hele soera in die Koran wat aan hom gewy en na hom genoem is.
Oona Laurence
Oona Laurence (gebore 1 Augustus 2002) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Southpaw (2015), Bad Moms (2016), Pete's Dragon (2016), en The Beguiled (2017).
Eddie Barry (akteur)
Eddie Barry is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente His Pajama Girl (1920), Crack o' Dawn (1925), Red Blood (1925), en The Lost Express (1925).
Jamie Uys
Jacobus Johannes Uys (30 Mei 1921 tot 29 Januarie 1996), beter bekend as Jamie Uys, was 'n Suid-Afrikaanse rolprentregisseur, akteur en vervaardiger. Uys het die regie van 24 rolprente oor sy loopbaan hanteer. Hy was ook die vervaardiger van die film Animals Are Beautiful People.
Vroeër lewe
Jacobus Johannes Uys is op 30 Mei 1921 in Boksburg gebore. Voor hy met rolprente begin het, was hy 'n wiskundeonderwyser op sy tuisdorp. Hier trou hy met Hettie, ook 'n wiskundeonderwyser. Die egpaar begin boer en open handelsposte langs die Palalarivier (Lephalalarivier). Hy is later as die plaaslike landdros en vrederegter aangestel.
Loopbaan
Uys maak sy debuut as rolprentregisseur in 1951 met die Afrikaanse rolprent "Daar Doer in die Bosveld".
Sy twee "Beautiful People"-rolprente handel oor die plant- en dierelewe in Suid-Afrika, Namibië, Botswana en Zimbabwe, en veral oor die woestynlewe. 'n Hoogtepunt was waar olifante, vlakvarke, ape en ander diere dronk rondslinger nadat hulle gefermenteerde maroelas geëet het.
Jamie Uys se grootste en bekendste rolprent was "The Gods Must Be Crazy". In dié komedie gebruik hy 'n Boesman genaamd N!xau in die hoofrol. 'n Cokebottel word oor die Kalahariwoestyn uit 'n vliegtuig gegooi waarna 'n groep Boesmans dit optel en besluit dat die vreemde voorwerp nie by hulle hoort nie, en aan die gode terugbesorg moet word. N!xau, die hoofkarakter, word aangewys om die taak te verrig.
Die fliek veroorsaak soveel opslae in Amerika, Japan, Europa, en ander plekke dat 'n tweede, minder suksesvolle weergawe, "The Gods Must Be Crazy II", gemaak word.
Uys se ander welbekende rolprent was "Funny People" wat uitgereik is in 1978, 'n komedie in dieselfde trant as "Candid Camera" in die VSA, waar niksvermoedende mense in verleenthede geplaas word. Arnold Vosloo wat sedertdien roem in Hollywood verwerf het, speel in die opvolgprent daarvan, "Funny People II" wat in 1983 vrygestel is.
Uys was baie lief vir die natuur en het dikwels van die geroesemoes van Johannesburg (waar hy gewerk het) weggekom, deur na sy nederige vakansiehuis (Heidelaan 262) in Paradysstrand, vyf kilometer wes van Jeffreysbaai, te gaan. Dit was ongeveer 300 meter van die strand af en het geen elektrisiteit gehad nie - aan die begin net paraffienlampe en later gaslampe. Hy was 'n ywerige amateurbotanis en het dikwels daar plantmonsters versamel, deur met sy fiets in die veld na belowende plekkies rond te ry. Hy het dit ook geniet om modelvliegtuie te bou op vakansie. Later in die sewentiger- en vroeë tagtigerjare het hy 'n meer luukse strandhuis op die strand laat bou, maar net 'n paar honderd meter weg van sy vorige plekkie.
Uys is in 1996 op die ouderdom van 74 aan 'n hartaanval oorlede.
Toekennings
Uys ontvang die 1981 "Grand Prix" by die "Festival International du Film de Comedie Vevey" vir "The Gods Must Be Crazy", en in 1974 ontvang hy die "Hollywood Foreign Press Association for best documentary"-toekenning vir "Beautiful People".
Filmografie
As regisseur:
Studies van Jamie Uys
Senekal, B.A. en Stemmet, J.-A. 2014. The gods must be connected: An investigation of Jamie Uys’ connections in the Afrikaans film industry using social network analysis, Communicatio 40(1), 1-19
Klein afgeleë eilande van die Verenigde State van Amerika
Die Klein Afgeleë Eilande van die Verenigde State van Amerika (Engels: United States Minor Outlying Islands) is 'n term vir 'n groep van eilande van die Verenigde State van Amerika, wat geen deel van die 50 deelstate van die Verenigde State van Amerika of die Distrik van Columbia uitmaak nie. Die Klein Afgeleë Eilande is in die Karibiese See en die Stille Oseaan geleë en maak deel uit van die eilandgebiede van die Verenigde State van Amerika.
Witlip-bontpaling
Die witlip-bontpaling (Gymnothorax chilospilus) is 'n vis (daar word na die vis verwys as 'n paling) wat in die Indies-Pasifisiese area, die westelike Indiese Oseaan eilande en aan die ooskus van Afrika vanaf Oman tot by die Aliwal-bank aan KwaZulu-Natal voorkom. In Engels staan die paling bekend as die Lipspot moray.
Voorkoms
Die paling is bruinerig van kleur en die hele lyf is bedek met 'n onreëlmatige patroon van donker vlekke. Daar is 'n wit kol net onder die mondhoeke op die onderste kaak, vandaar die naam witlip. Die dorsale vin is lank; dit begin net voor die kieusplete. Die iris is donkerbruin met 'n goue ring om die pupil.
Habitat
Die paling kom in koraal- en rotsriwwe voor in water wat 2 – 45 m diep is. Daar is baie min bekend omtrent die paling.
Reinhard Gehlen
Reinhard Gehlen (3 April 1902 - 8 Junie 1979) was 'n Duitse luitenant-generaal en intelligensie-offisier. Hy was hoof van die Wehrmacht-militêre intelligensiediens aan die oostelike front tydens die Tweede Wêreldoorlog, die spioenmeester van die CIA-geaffilieerde anti-kommunistiese Gehlen-organisasie (1946–56) en die stigterspresident van die Federale Intelligensiediens (Bundesnachrichtendienst, BND) ) van Wes-Duitsland (1956–68) tydens die Koue Oorlog.
Benjamin Mkapa
Benjamin William Mkapa (12 November 1938 – 24 Julie 2020) was 'n Tanzaniese politikus wat van 1995 tot 2005 die derde president van Tanzanië was. Hy was ook voorsitter van die Revolutionary State Political Party (Chama Cha Mapinduzi, CCM).
Reinhard Gehlen
Gehlen word in 1920 'n professionele soldaat in die Weimar-republiek. In 1942 word hy hoof van FHO, die Duitse leër se militêre intelligensie-eenheid aan die Oostelike Front (1941–45). Hy bereik die rang van generaal-majoor voordat hy deur Adolf Hitler afgedank is vanweë die "nederlaag" van die FHO, na aanleiding van sy pessimistiese intelligensieverslae oor die meerderwaardigheid van die Rooi Leër.
Aan die begin van die Koue Oorlog het die Amerikaanse weermag (G-2 Intelligensie) hom laat in 1945 gewerf om die Gehlen-organisasie te stig, 'n spioenasienetwerk teen die Sowjetunie, met voormalige militêre offisiere van die Wehrmacht en voormalige intelligensiebeamptes van die Schutzstaffel (SS) en die Sicherheitsdienst (SD). As hoof van die Gehlen-organisasie het Gehlen samewerking gesoek met die Central Intelligence Agency (CIA) wat in 1947 gestig is, en die Gehlen-organisasie het uiteindelik 'n hegte filiaal van die CIA geword.
Hlatikularivier
Die Hlatikularivier is 'n sytak van die Komatirivier in Mpumalangaprovinsie van Suid-Afrika. Dit vloei naby Barberton en noordwes van die grens met Eswatini.
Ralph Forbes
Ralph Forbes (30 September 1904 – 31 Maart 1951) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Smilin' Through (1932), Twentieth Century (1934), The Legion of Missing Men (1937), en The Hound of the Baskervilles (1939).
Ernst van der Walt
Dr. Ernst Jacobus van der Walt (Johannesburg, 2 Maart 1942 - ) was vandat hy in 1967 in die NG gemeente Willowmore bevestig is totdat hy sy emeritaat op 2 Maart 2008 op sy 66ste verjaardag in die NG gemeente Rondebosch aanvaar het, 'n leraar in die Nederduitse Gereformeerde Kerk en ook lank voorsitter van die Ring van Wynberg. Hy het hom veral vir die sending in sowel Suid-Afrika as die buiteland beywer, ook nadat hy sy emeritaat aanvaar het.
Agtergrond
Ernst van der Walt is in Johannesburg gebore, maar matrikuleer in November 1959 op Excelsior in die Vrystaat. Hy verwerf in Desember 1962 sy B.A. Admissie aan die Universiteit Stellenbosch. Terwyl hy aan die Kweekskool op Stellenbosch studeer het, was hy in 1965 primarius van die koshuis Eendrag en ondervoorsitter van Maties se studenteraad. Einde 1965 verwerf hy die graad B.Th. aan die U.S. Op 5 Februarie 1966 trou hy op Somerset-Wes met Frieda Vivier, in latere jare die direkteur van Famsa Wes-Kaap. Uit dié huwelik is drie seuns, Petrus (1970) en Franci (1975), en 'n dogter, Helena (1972), gebore.
Willowmore
In Maart 1967 word die jong leraarspaar in hul eerste gemeente, Willowmore, bevestig. Twee jaar later, en wel op 7 Maart 1969, vyf dae ná sy 27ste verjaardag, ontvang ds. Van der Walt die graad M.Th. aan Stellenbosch. In Oktober daardie jaar woon hy sy eerste sinodesitting in Kaapstad by.
Mosselbaai
Ds. Van der Walt aanvaar in die eerste helfte van 1970 'n beroep na die moedergemeente op Mosselbaai en word op 22 Mei bevestig, waarna hy sy intreepreek op 24 Mei lewer. Die egpaar se tweede seun, Petrus, word net die volgende dag op George gebore. In 1972 lê ds. Van der Walt sy doktorale eksamens af en op 18 Junie daardie jaar word die egpaar se enigste dogter, Helena, gebore. Skaars twee maande later speel Frieda van der Walt haar orreleksamen. Van Januarie tot Februarie 1973 neem ds. Van der Walt studieverlof op Stellenbosch. In Oktober daardie jaar woon hy sy tweede sinodesitting in Kaapstad by en lewer op 11 November sy afskeidspreek op Mosselbaai.
Paarl
duimnael|regs|270px|Ds. Van der Walt was van 1973 tot 1978 medeleraar van die [[NG gemeente Paarl, die derde van sy altesaam vyf gemeentes, waarvan almal buiten NG gemeente Willowmore in die Wes-Kaap geleë is.]]
Ds. Van der Walt word op 30 November 1973 as medeleraar van die moedergemeente in die Paarl bevestig. lei ds. Van der Walt op die 18de sy eerste Tienerbybelstudie op 'n Vrydagmiddag. Op 26 Oktober kom die opening van die Jeugkoffiekroeg in die Paarl aan die beurt en op 1 November die Paarlse Jeugsentrum. Franci, die jongste seun word in 1975 gebore. Einde Maart neem ds. van der Walt deel aan 'n evangelisasieweek in die gemeente Noorder-Paarl en 'n jaar later woon die gesin 'n Van der Walt-fees op Potchefstroom by. Op 9 April 1978 lewer hy sy afskeidspreek in die Strooidakkerk ná 'n dienstyd van minder as vyf jaar.
Vredelust
Op 30 April 1978 lewer ds. Van der Walt sy intreepreek in Vredelust, 'n groot gemeente in Kaapstad se noordelike stadsgebiede. Tydens daardie Desembervakansie skryf hy sy doktorale tesis en weer in die daaropvolgende wintervakansie. Op 11 Desember 1979 verwerf hy sy doktorsgraad tydens 'n gradeplegtigheid van die Universiteit Stellenbosch. In Junie daardie jaar begin mev. Van der Walt as maatskaplike werker by Tygerberg-hospitaal. In Oktober woon die gesin die eeufees van Petrusville in die Noord-Kaap by en van 26 Oktober tot 4 November lê dr. Van der Walt besoek af aan Israel. Middel 1982 koop die Van der Walts 'n vakansiehuis op Petrusville vir R200.
Rondebosch
duimnael|regs|250px|Dr. Van der Walt was van 1982 tot 2008 leraar van die [[NG gemeente Rondebosch in Kaapstad se suidelike voorstede. Tot omstreeks 1994 was dit die geestelike tuiste van talle kabinetsminsters, eerste ministers en staatspresidente omdat die Groote Schuur-landgoed binne die gemeente val. Ten tyde van sy aftrede het die gemeentegrense 'n reuse-gebied beslaan nadat albei dogtergemeentes, NG gemeente Die Vlakte (deels in 1989) en NG gemeente Keurboom (volledig in 1990) by die moedergemeente ingelyf is weens die afname in die getal Afrikaanse inwoners van dié deel van die Kaapse Skiereiland.]] Ook in Vredelust sou hulle nie lank bly nie, want op 30 November 1982 verhuis hulle na die suidelike Kaapse voorstad Rondebosch, waar dr. Van der Walt sy intreepreek in die meer as 90 jaar oue NG gemeente Rondebosch op 5 Desember lewer. In die daaropvolgende wintervakansie gaan hou die gesin die eerste keer vakansie op Petrusville. Dit sou daarna 'n gereelde jaarlikse instelling tydens Junie en Julie word.
Phildalphia-konferensiesentrum
Onder dr. Van der Walt het die gemeente Rondebosch in 1986 die Philadelphia-konferensiesentrum op dié klein Swartlandse dorpie gestig as 'n maatskappy sonder winsbejag. Die kerkraad het van die behoefte vir 'n konferensiesentrum vir jong mense bewus geword en toe 'n kommissie onder voorsitterskap van dr. Van der Walt aangestel om 'n geskikte tuiste vir die sentrum te soek. Mev. Rina Rauch, 'n lidmaat, is gekoöpteer. Geld is vir die koop van 'n geskikte plek ingesamel. Dit is gebruik vir Christelike konferensieseminare en om jong mense geestelik toe te rus. Tussen 80 en honderd jong mense kon daar tuisgaan. Die opstal staan op 'n plaaswerf en is later as 'n pastorie gebruik. Die kompleks is teen 'n nominale bedrag van die Philadelphia-gemeente gekoop en gerestoureer. Die grootste bydraes het van lidmate van die NG Kerk gekom, maar die sentrum se gebruik was nie beperk tot lidmate van dié kerkverband nie. Die sentrum het 'n sterk geestelike klem gehad en die landelike karakter is behou. Heelwat toerusting en meubels is van skenkers ontvang.
Afrikaanse passiespel
'n Vroeë hoogtepunt in Rondebosch was die eerste aanbieding van 'n Afrikaanse passiespel deur die gemeente op Goeie Vrydag 20 April 1984. Mev. Marie Hammann, vrou van die hoof van die Hoërskool Groote Schuur, was die regisseuse. Dr. Van der Walt het help skryf aan die teks, waaraan onder meer ook Anna M. Louw meegewerk het. Dié opvoering was so geslaagd dat dit van 1985 af, van toe af onder die spelleiding van Edith Mulder, groter en omvangryker geword het. Jaar na jaar is dit drie maal elke Paasnaweek in die Maynardville-buitelugteater in Wynberg aangebied met dr. Van der Walt wat telkens die rol van Jesus vertolk het. In 1985 is dit op uitnodiging tydens die Bybelfees op Stellenbosch opgevoer en in 1990 op George. In 1991 het die passiespel 'n gesamentlike onderneming van die Rondebosse NG en Sendingkerk (later die Verenigende Gereformeerde gemeente) geword.
In 1987 woon dr. Van der Walt op uitnodiging die Amerikaanse gebedsontbyt by wat gereël word deur Christen-lede van die Amerikaanse Kongres en in Maart 1988 woon die Van der Walt-egpaar 'n byeenkoms van Christenleiers in Windsor, Engeland, by met die tema "Freedom and Responsibilty".
Buitelandse betrokkenheid
In November 1988 skryf Petrus sy matriek-eindeksamen en die volgende maand vertrek dr. en mev. Van der Walt Europa toe. Helena het intussen die Hoërskool Groote Schuur vir die Hoërskool Jan van Riebeeck verruil waar sy in 1990 matrikuleer en daarna in 1993 die graad B.Com. aan die Universiteit Stellenbosch verwerf.
Inlywing van die gemeente Keurboom
In die Rondebosse gemeente was 1990 'n belangrike jaar omdat die kerkraad hom in Augustus daardie jaar ten gunste van die inlywing van die dogtergemeente, Keurboom, by die moedergemeente uitspreek, nadat dié moontlikheid reeds in Maart 1985 op 'n kerkraadsvergadering bespreek is. Dit was sowat 16 maande nadat Rondebosch se enigste ander dogtergemeente, NG gemeente Die Vlakte, in April 1989 ontbind het en die meeste lidmate by die NG gemeente Van Riebeeck in Kenwyn ingeskakel het, maar 'n aantal ook by Keurboom en Rondebosch. Laasgenoemde twee gemeentes verenig op 1 Desember 1990 en ds. J.P. Theron word Rondebosch se derde medeleraar. Ds. P.G. Thirion is in Julie 1989 in Rondebosch as polisiekapelaan bevestig. Nog 'n belangrike datum vroeg in die jare 90 was die naweek van 6 tot 8 September 1991 toe Rondebosch sy eeufees vier.
Die laaste van die vier kinders verlaat die huis einde 1993 toe Franci ook sy matriekeksamen skryf. In daardie jaar word dr. Van der Walt voorsitter van die uitvoerende raad van LSA, Love Southern Africa, die oorkoepelende sambreelorganisasie van verskeie sendingorganisasies in SA. In 1995 besoek hy weer die VSA en in 1998 kom eers Indië aan die beurt en daarna Ethiopië en Praag. In dié jaar word hy lid van die Kweekskool se eksamenkommissie en die kuratorium. Die volgende jaar bring besoeke aan onder meer Noorweë, Zimbabwe, Engeland, Skotland, Ethiopië en Hongarye.
As lid van die Bybelvertalingsbaan van LSA was dr. Van der Walt betrokke by Bybelvertaling in Ethiopië. Sendingwerk in Indië het ook 'n groot deel van sy sendinghart gevul. Hy was die koördineerder van die Indië-vennootskap in die Wes-Kaap asook die voorsitter van die Trust van die Evangeliese Kerk in Indië en besoek Indië die eerste keer in 1998 op uitnodiging waar hy 'n voordrag in Madras by die Festival 1000 lewer. Ná die eerste besoek sou nog vyf aan Indië en Nepal volg. Hy het die voorreg gehad om aan verskeie internasionale sendingbyeenkomste soos Mosbach (1991), Joshua Project 2000-bekendstelling (1995) in Colorado Springs, VSA, asook die Global Evangelisation Rountable in Oslo (1999) deel te neem.
Aftrede
duimnael|regs|300px|Dié foto van Rondebosch se kerkgebou van die saal se kant af is geneem op [[2 Maart 2008 toe dr. Van der Walt afgetree het ná byna 26 jaar in die gemeente, die langste van enige van die gemeente se leraars en ook amper twee derdes van sy predikantskap.]]
In Januarie 2008 pak die Van der Walt-egpaar hulle besittings op in die pastorie by Argyleweg 9, Nuweland, en op 1 Maart volg 'n afskeidsete in Rondebosch se kerksaal. Op 2 Maart aanvaar dr. Van der Walt sy demissie ná meer as 'n kwarteeu in Rondebosch. Drie dae later verhuis hulle na Vermont naby Hermanus en op 2 April, net mooi 'n maand ná sy 66ste verjaardag, vertrek die egpaar op 'n uitgebreide Europese reis wat onder meer Haarlem, Interlaken, Genève, Londen, Athene, Naxos, Santorini, Paros en Mykonos ingesluit het en tot vroeg September geduur het. In 2009 reis hulle wyd en syd in Suid-Afrika en in 2010 stap hulle die Camino in Spanje.
Clovis I
Clovis I (c. 466 – 27 November 511) was die eerste koning van die Franke wat al die Frankiese stamme onder een heerser verenig het. Hy het sy vader, Childeric I, in 481 opgevolg as koning van die Saliese Franke, een van die Frankiese stamme wat in daardie stadium in die omgewing van die Benede-Rynrivier gewoon het. Dit het Doornik en Kameryk as middelpunt gehad en was geleë aan die moderne grens tussen Frankryk en België, in 'n gebied wat as Toxandria bekendgestaan het. Clovis het die naburige Frankiese stamme verower en hom tot met sy dood as alleenheerser gevestig.
Onder aanmoediging van sy vrou, die Boergondiër Clotilda, 'n Katoliek, het hy hom tot Rooms-Katolisisme bekeer teenoor Arianisme, wat algemeen onder die Germane beoefen is. Hy is in die Katedraal van Reims gedoop, soos wat die geval met die meeste Franse konings sou wees. Die daad was van groot belang vir die geskiedenis van Frankryk en Wes-Europa in die algemeen, aangesien Clovis sy heerskappy oor die grootste deel van die ou Romeinse provinsie Gallië (rofweg moderne Frankryk) uitgebrei het. Hy word beskou as die stigter van beide Frankryk (wat sterk ooreenkom met sy staat teen sy afsterwe) en die Merowingiese Ryk, wat die volgende twee eeue oor die Franke geheers het.
Naam
Clovis se naam word in primêre bronne op ’n aantal verskillende maniere gespel: Die Frankiese vorm Chlodovech is gelatiniseer as Chlodovechus, van waar die Latynse naam Clovis afgelei is. Dit het weer ontwikkel tot die Franse naam Louis.
Die naam beklee 'n prominente in die geskiedenis ná Clovis I. Drie ander Merowingiese konings is Clovis genoem. Nege Karolingiese heersers, 13 ander Franse konings en ’n Romeinse keiser is Louis genoem. Byna elke Europese taal het sy eie spelling vir die naam ontwikkel: Louis in Frans, Chlodwig en Ludwig in Duits, Lodewijk in Nederlands (met die Afrikaanse vorm Lodewyk) en Lewis in Engels is net 'n paar voorbeelde van die meer as 100 moontlike variasies.
Kenners verskil oor die betekenis van die naam Clovis. Chlodovech bestaan uit die Germaanse wortels Chlod- en -vech, wat gewoonlik verbind word met gloei- en -soldaat. Sy naam kon dus moontlik "roemryke vegter" beteken het.
Frankiese konsolidasie
In 486 het Clovis Syagrius, die laaste Romeinse amptenaar in Noord-Gallië, wat oor die gebied om Soissons in die hedendaagse Picardië regeer het, met die ondersteuning van Ragnachar verslaan. In die Slag van Soissons is Frankiese heerskappy uitgebrei om die grootste deel van die gebied nood van Lotaringe in te sluit. Daarna het Clovis 'n verbond met die Oos-Gote gesluit deur die huwelik van sy suster Audofleda met koning Theodoric die Grote. Die oorwinning is opgevolg met nog een in 491 oor 'n klein groep Turingers oos van sy gebiede. Later het hy met die samewerking van ander Frankiese onderkonings die Alamanni in die Slag van Tolbiac verslaan. Hy het tevore in 493 met die Boergondiese prinses Clotilde getrou en ná sy oorwinning by Tolbiac het hy hom omstreeks 496 bekeer tot haar Katolieke geloof. Dit was 'n belangrike wegbeweging van die ander Germaanse konings soos die Wes-Gote en Vandale wat aanhangers van die alternatiewe Ariaanse geloof was.
Katolieke koning
Die bekering van Clovis tot Katolisisme, die geloof van die meeste van sy onderdane, het moontlik gehelp om die bande tussen sy Romeinse onderdane, gelei deur Katolieke biskoppe, en hulle Germaanse veroweraars te versterk. Sy wegbeweging van Frankiese paganisme het hom egter moontlik van ander Frankiese onderkonings vervreem en dit het sy militêre posisie oor die volgende jare verswak.
Verowering van Gallië
Hoewel hy in die jaar 500 in 'n slag in Dijon teen die Boergondiërs geveg het, kon hy nie daarin slaag om hulle te onderwerp nie. Dit blyk hy het daarna die ondersteuning van die Arverniane bewerkstellig. Saam met hulle het hy die Wes-Gotiese koninkryk Toulouse in 507 in die Slag van Vouillé verower, wat die Wes-Gote tot Spanje beperk het en die grootste deel van Akwitanië tot Clovis se koninkryk toegevoeg het. Hy het Parys hierna sy hoofstad gemaak en 'n abdy aan die suidelike oewer van die Seine opgerig wat hy aan Petrus en Paulus gewy het. Al wat vandag van die abdy oor is, is Tour Clovis, 'n Romaanse toring op die terrein van die gesogte Lycée Henri IV, net oos van die Panthéon. Die abdy is later na Parys se beskermheilige Geneviève genoem. Dit is in 1802 gesloop.
Volgens Gregorius van Tours het die Bisantynse keiser Anastasius I ná die slag van Vouillé die titel konsul aan hom toegeken. Aangesien Clovis se naam nie op die lys van konsuls verskyn nie, was hy waarskynlik 'n Consul suffectus, een wat nie aan die begin van die jaar aangestel is nie. Gregorius het ook stelselmatige opnames gemaak van Clovis se veldtogte om ander Frankiese reguli, of onderkonings, ná sy oorwinning in Vouillé uit te skakel. Die onderkonings teen wie Clovis geveg het, sluit in Sigobert die Lamme en sy seun Chlodoric die Parasiet; Chararic, nog 'n koning van die Saliese Franke; en Ragnachar van Cambrai, sy broer Ricchar en hulle broer Rignomer van Le Mans.
Kort voor sy dood het Clovis 'n sinode van Galliese biskoppe in Orléans byeengeroep om die kerk te hervorm en 'n sterk band tussen die kroon en die Katolieke biskopdom te vestig. Dit was die eerste raad van Orléans.
Dood en Opvolging
Clovis I het in 511 gesterf en is in die Sint Denis-basilika in Parys begrawe, terwyl sy vader saam met ander Merowingiese konings in Tournai begrawe is. Met sy afsterwe is sy koninkryk verdeel tussen sy vier seuns, Theuderic, Chlodomer, Childebert en Clotaire. Die verdeling het nuwe politieke eenhede geskep in die vorm van die koninkryke Reims, Orléans, Parys en Soissons. Dit het ook 'n tydperk van onenigheid ingelei wat, buiten vir kort tussenposes, sou voortduur tot aan die einde van Clovis se Merowingiese dinastie in 751.
Nalatenskap
Clovis se nalatenskap word algemeen beskou as gegrond op drie groot dade: sy vereniging van die Frankiese nasie, sy verowering van Gallië en sy bekering tot Rooms-Katolisisme. Deur die eerste daad het hy sy volk se invloed in breër aangeleenthede verseker, iets wat nie een van die ander onderkonings kon regkry nie. Met die tweede daad het hy die grondslag gelê vir 'n latere nasiestaat, Frankryk. Met die derde daad het hy hom 'n bondgenoot van die pousdom gemaak en daarmee die beskerming van die kerk vir hom en sy mense bewerkstellig.
Die verdeling van sy koninkryk ná sy dood met nuwe grense wat geen geografiese betekenis gehad het nie maar hoofsaaklik daarop gerig was om gelyke inkomste vir sy seuns te verseker, het tot baie interne verdeeldheid in Gallië gelei en uiteindelik bygedra tot die val van sy dinastie. Clovis het wel aan sy erfgename die ondersteuning van sy mense en die kerk nagelaat en toe die magnate van die koningshuis wou ontslae raak, moes hulle eers die pous se goedkeuring kry.
Josh Robert Thompson
Josh Robert Thompson (gebore 11 Maart 1975) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Scary Movie 5 (2013) en Ben-Hur (2016).
Vuurland
Vuurland (Spaans: Tierra del Fuego, [ˈtjera ðel ˈfweɣo]) is 'n eilandgroep geleë aan die suidelike einde van Suid-Amerika wat verdeel is tussen die twee lande Argentinië en Chili en tot die streek van Patagonië behoort. Die eiland word in die noorde deur die Straat van Magellaan van die vasteland geskei, grens in die weste aan die Stille Oseaan en in die ooste aan die Atlantiese Oseaan. In die noordooste is die Falkland-eilande, in die ooste Suid-Georgië en die Suidelike Sandwicheilande en in die suide is Antarktika saam met die Suidelike Orkneyeilande en die Suidelike Shetlandeilande geleë. Verder suid volg die Suidelike Oseaan en die Antarktiese Skiereiland.
Vuurland beslaan 'n oppervlakte van 73 753 km², waarvan meer as die helfte aan die hoofeiland Isla Grande de Tierra del Fuego behoort.
Ment
Ment kan verwys na:
Toni Stuart
Toni Stuart (gebore op 21 Januarie 1983) is 'n Suid-Afrikaanse skrywer en digter. Sy is bekend vir haar digkuns, skryfstukke en optredes. Sy poog om ander aan te moedig om hul eie stem te vind deur kreatiewe werkswinkels aan te bied wat hulle inspireer.
Lewensloop
Stuart het gedigte begin skryf op 15-jarige ouderdom. Sy het grootgeword in Athlone, 'n voorstad van Kaapstad. Selfs van 'n jong ouderdom af, het haar werk belangstelling getoon in die probleme rondom sosiale ongelykheid. Nadat sy hoërskool klaargemaak het, het sy Joernalistiek studeer by CPUT vanaf 2001 tot 2003.
In 2002 was sy gekies as een van 'n klompie mense om deel te neem in die Afrika/Europese Verhoudingsuitruilprogram met Fonty's Hogescholen Joernalistiek in Tilburg, Nederland. Aanvanklik het Toni as 'n joernalis gewerk and as ontwikkelaar van die jeug in die nie-regeringsorganisasie sector. Sy volg tans haar passie vir digkuns voltyds.
Invloede
Toni Stuart word geïnspireer deur digters soos Janet E. Aalfs, Audre Lorde, Anis Mojgani, Jacob Sam-La Rose, Gabeba Baderoon, Antjie Krog, Lemn Sissay, Kelwyn Sole, Rustum Kozain, D'bi Young, Diana Ferrus, en Mary Oliver. Sy verg musikale aanmoediging van musikante soos John Mayer, Miles Davis, Kyle Shepherd, Arvo Pärt, Jenni Thompson, Gregory Porter, Damien Rice, en Rachmaninov. Verdere inpsirasie put sy van visuele kunstenaars soos Burning Museum, Ernestine White, Firdous Hendricks, Anthony Gormley, en Shantell Martin. Haar vroulike rolmodelle is Malika Ndlovu, Tina Schouw, en Shelley Barry.
Mylpale
Toni Stuart word ook geken as 'n werkswinkel fassiliteerder. Sy het al gewerk met 'n aantal skole, NGOs en die Institute for Justice and Reconciliation.
Holobenispruit
Die Holobenispruit is 'n sytak van die Krokodilrivier in Mpumalangaprovinsie van Suid-Afrika. Dit vloei deur 'n aantal plaasdamme net oos van die R570 naby die pad na Jeppe's Reef.
Maltahöhe
Maltahöhe is 'n dorp in die suide van Namibië. Maltahöhe lê 110 km wes van Mariental in die streek Hardap en het 'n geskatte bevolking van 2 338 in 2007 gehad. Die dorp is aan die teerpad C 19 geleë.
Maltahöhe het sy naam van die Duitser, Henning von Burgsdorff, gekry. Hy was bevelvoerder van 'n garnisoen van die Duitse koloniale administrasie en het die dorp die naam van sy vrou, Malta, gegee. "Höhe" beteken "hoogte" in Duits. Die Duwisib-kasteel lê 72 km suidwestelik van Maltahöhe.
Onewe getal
'n Onewe getal is in wiskunde 'n heelgetal wat nie deur twee gedeel kan word nie. Die heelgetalle wat wel deur twee gedeel kan word, is ewe getalle. Alle heelgetalle is of ewe of onewe getalle. Daar word na die konsep van ewe en onewe getalle verwys as pariteit.
Die onewe getalle is: ..., -7, -5, -3, -1, 1, 3, 5, 7, ...
Eienskappe
Alle priemgetalle, met die uitsondering van 2, is onewe (anders is dit deur 2 deelbaar en nie 'n priemgetal nie).
Die som van twee onewe getalle is nooit onewe nie, maar 'n ewe getal. Byvoorbeeld: 3 + 9 = 12, 1 + 5 = 6, 159 + 673 = 832.
Die som van 'n ewe en 'n onewe getal is altyd onewe. Byvoorbeeld: 4 + 7 = 11, 28 + 13 = 41, 555 + 128 = 683.
Die produk van twee onewe getalle is ook self weer onewe. Byvoorbeeld: 3 × 7 = 21, 5 × 13 = 65, 127 × 583 = 74041.
Rosabell Laurenti Sellers
Rosabell Laurenti Sellers (gebore 27 Maart 1996) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Whistleblower (2010), Balancing Act (2012), en Out of the Blue (2013), en in die televisiereeks Game of Thrones (2011).
Xenofobie
Xenofobie is 'n angs teenoor dinge wat vreemd of onbekend is, veral teenoor vreemdelinge. Die woord is afgelei vanaf die Griekse woorde kseenos/ξενος, wat vreemdeling beteken; en fobos/φοβος wat angs en vrees beteken. Die term word tipies gebruik om 'n vrees of angs teenoor buitelanders of mense wat anders is aan te dui.
Japan
Japan het vanaf 1641 tot 1853 'n beleid van uitsluiting van buitelanders beoefen.
Suid-Afrika
Talle xenofobiese aanvalle is geloods op buitelanders in Suid-Afrikaanse townships in Mei 2008. Die aanvalle het begin in Alexandra, 'n arm voorstad van Johannesburg. Die invloei van buitelanders, veral die 2-4 miljoen Zimbabwers (ongeveer 'n kwart van Zimbabwe se bevolking), het tot hoë maatskaplike spanning gelei. Hierdie buitelanders kompeteer direk met die lokale bevolking om werk, kos en verblyf en hulle word ook geblameer vir baie voorvalle van misdaad. 42 buitelanders was volgens berugte vermoor in die aanvalle. President Thabo Mbeki het die Suid-Afrikaanse Weermag ingeroep om verdere moorde op buitelanders te help voorkom. Xenofobiese geweld het ook na Du Noon in Milnerton, Wes-Kaap, versprei waar honderde buitelanders moes hardloop vir hulle lewens. Die moontlikheid bestaan dat aanvalle ook na Knysna kan uitbrei. Hierdie gebeure het gelei tot 'n wêreldwye bespreking oor die veiligheid van besoekers aan die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 in Suid-Afrika.
Normandies
Normandies (Normaund, Frans: Normand, Guernésiais: Normand, Jèrriais: Nouormand) maak deel uit van die ondergroep van die Galloromaanse tale binne die Romaanse taalfamilie. Dié taal en sy dialekte het sowat 105 000 moedertaalsprekers, veral in die Franse gebied Normandië en op die Kanaaleilande. In Frankryk geniet Normandies geen amptelike status nie omdat net Frans as amptelike taal erken word. Op die Kanaaleilande Alderney (Auregnais), Guernsey (Guernésiais), Jersey (Jèrriais) en Sark (Sercquiais) geniet die plaaslike dialekte egter amptelike status. Die Unesco beskou Normandies as 'n bedreigde taal.
Op die Romeinse verowering van Gallië onder Julius Caesar het die verplasing van die Keltiese tale gevolg. Soos die ander Galloromaanse tale het Normandies uit die plaaslike Vulgêrlatynse dialek ontstaan. Met die vestiging van die Noormanne (Wikings) vanaf die 840's in die Normandië is talle leenwoorde uit die Noord-Germaanse tale in Normandies opgeneem. As gevolg van die Normandiese verowering van Engeland onder Willem I van Engeland en die vestiging van Anglo-Normandies in die Koninkryk van Engeland bestaan sowat 28% van die Engelse woordeskat uit Normandiese leenwoorde. Weens die aanpassing van geskrewe Normandies by die Franse ortografie is Moderne Frans en geskrewe Normandies onderling verstaanbaar.
President van Tanzanië
Die President van die Verenigde Republiek van Tanzanië (Swahili: Rais wa Jamhuri ya Muungano wa Tanzania) is die staatshoof en die regeringshoof van Tanzanië. Die president lei die uitvoerende tak van die regering van Tanzanië en is die opperbevelvoerder van die weermag.
Ali Hassan Mwinyi
Ali Hassan Mwinyi (gebore 8 Mei 1925 in Kivure, Pwani-streek, Tanzanië) is 'n Tanzaniese politikus wat van 1985 tot 1995 as die tweede president van die Verenigde Republiek van Tanzanië gedien het. Vorige poste sluit in minister van binnelandse sake en vise-president. Hy was ook van 1990 tot 1996 voorsitter van die regerende party, die Chama Cha Mapinduzi (CCM).
Gedurende Mwinyi se termyn het Tanzanië die eerste stappe gedoen om die sosialistiese beleid van Julius Nyerere om te keer. Hy het die invoerbeperkings verslap en die private onderneming aangemoedig. Dit was gedurende sy tweede termyn dat veelpartypolitiek onder druk van buitelandse skenkers ingestel is. Dikwels genoem Mzee Rukhsa ('Alles gaan'), het hy aangedring op die liberalisering van sedes, oortuigings, waardes (sonder om die wet te oortree) en die ekonomie. Baie mense argumenteer dat die land tydens Mwinyi se ampstermyn oorgegaan het van die mislukte sosialistiese oriëntasie van Julius Nyerere wat sy ekonomie op sy knieë gebring het. Dit was tydens die bestuur van Mwinyi dat Tanzanië 'n paar belangrike beslissings geneem het oor die liberalisering van sy ekonomie wat die weg gebaan het vir ekonomiese groei op kort termyn.
Schuinsrand
Schuinsrand is 'n klein nedersetting in die Lepelle-Nkumpi Plaaslike Munisipaliteit, Capricorn-distrik in die Limpopoprovinsie.
SV Tasmania Gropiusstadt 73
SV Tasmania Gropiusstadt 73 is 'n sportklub uit die Neukölln-distrik van Berlyn, die hoofstad van Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Behalwe sokker, het die klub ook 'n afdeling vir kegelbal. Gropiusstadt is 'n buurt in Neukölln.
Auasberge
Die Auasberge is die hoogste bergreeks in Namibië. Geleë naby Windhoek, die reeks is 56 kilometer lank, en is ryk aan flora en fauna. Moltkeblick (2,479 m) is die hoogste piek in die reeks, en die tweede hoogste in die land.
SV Tasmania Gropiusstadt 73
Geskiedenis
In 1912 is Rixdorf se naam na Neukölln verander en is die klub herdoop na Neuköllner SC Tasmania. Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub deur die Geallieerdes ontbind, maar dis 'n jaar later herstig as SG Mitte-Neukölln. In 1949 is die klub herdoop na Tasmania 1900 Berlyn.
Promosie na die Bundesliga
Dit was gou duidelik dat Tasmania Berlyn te swak vir die Bundesliga was en hoewel daar in die eerste wedstryd met 2-0 teen Karlsruher SC geseëvier is, sou die klub geskiedenis maak met die slegste Bundesligaseisoen nog ooit. Die span kon slegs 2 wedstryde wen, slegs 15 doele aanteken en het 108 afgestaan. Tasmania het loshande laaste geëindig met slegs 8 punte, die rekord vir die minste punte nog ooit. Die enigste span teen wie Tasmania nie verloor het nie was 1. FC Kaiserslautern, teen wie daar in beide wedstryde gelykop gespeel is. Die span hou onder meer die volgende Bundesligarekords:
Die tydperk na relegasie
Tussen 1966 en 1973 het die klub nog 2 keer die uitspeelwedstryde om promosie na die Bundesliga gehaal, maar was beide kere onsuksesvol. In 1973 is die klub bankrot verklaar, maar dis onmiddellik herstig as SC Tasmania 73 Neukölln. Die klub het in 2001 die huidige naam aangeneem en ding tans (status: 2007) in die Verbandsliga Berlyn op die 5de vlak mee.
Pous Victor I
Victor I was die veertiende pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Victor I is waarskynlik in Afrika gebore van Berberafkoms, maar Hieronimus van Stridon beweer dat hy 'n Romein was. Hy word getel as een van die drie pouse uit Afrika. Hy is in Rome oorlede in 197 of 201. In 186 of 189 volg hy Pous Eleuterus op en word na sy dood opgevolg deur Pous Zefirinus. Die naam Victor beteken ‘oorwinnaar’.