cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amanda Luyt
Professionele loopbaan
Schenk en Luyt bestuur hul eie ateljee in Pretoria, Gauteng vanaf 1997-2003, waar hulle talle SA-kunstenaars se produksies behartig. Amanda spits haar toe op haar gesin en neem daarna twee albums op: As Jy Aan Eendag Glo (2000) en Deel van My (2006). Laasgenoemde album word baie goed ontvang en word ook genomineer vir 'n SAMA-toekenning. Gedurende haar loopbaan as verhoog- en opnamekunstenaar, toer sy deur die hele land en deel die verhoog saam met die top SA-kunstenaars.
Amanda woon tans in Kaapstad, waar sy sedert 2007 haar dienste as tegniese sanginstrukteur aanbied.
TV - Loopbaan
Amanda bied twee TV1 programme, nl. Teletreffers en Op Versoek aan gedurende 1993.
1232
Die jaar 1232 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 32ste jaar van die 13de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Lys van klavierconcerto's van Wolfgang Amadeus Mozart
Hierdie is 'n lys van die klavierconcerto's deur Wolfgang Amadeus Mozart.
Casa Milà
Casa Milà (Katalaanse uitspraak: [ 'kazә mi 'la]; Spaanse uitspraak: ['kasa mi 'la]), is ook algemeen as La Pedrera of die "Steengroef" bekend. Dit is 'n verwysing na die onkonvensionele, ruwe gekapte voorkoms van die gebou. Casa Milà is 'n modernistiese gebou in Barcelona, Katalonië, Spanje. Dit was die laaste privaatwoning wat deur argitek Antoni Gaudí ontwerp is, en is tussen 1906 en 1912 gebou.
Caroline O'Hara
Caroline O'Hara is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Sound of Spying (2014) en Urban Hymn (2015), en in die televisiereekse Emmerdale (1972) en Hunted (2012).
Casa Milà
Die gebou is in 1906 in gebruik geneem deur en sy vrou. Die gebou was destyds kontroversieel vanweë die golwende klipfasade en gedraaide smee-yster balkonne, wat deur Josep Maria Jujol ontwerp is. Verskeie strukturele innovasies sluit 'n selfondersteunende klipgewel, 'n oopplan uitleg, ondergrondse motorhuis en die skouspelagtige terras op die dak, in.
In 1984 is die gebou deur UNESCO tot 'n wêrelderfenisgebied verklaar. Sedert 2013 is dit die hoofkwartier van die wat besoeke aan die gebou, uitstallings en ander kulturele en opvoedkundige aktiwiteite by Casa Milà, administreer.
Argitek
Antoni Gaudí i Cornet is op 25 Junie 1852 in Katalonië, Spanje gebore. As kind was Gaudí se gesondheid swak en het hy aan rumatiek gely. As gevolg hiervan het hy lang tydperke in die gesin se somerhuis in Riudoms deurgebring. Hier het hy 'n groot gedeelte van sy tyd in die buitelug deurgebring, wat dit vir hom moontlik gemaak het om die natuur in diepte te bestudeer. Dit sou een van die belangrikste invloede in sy argitektuur word.
Gaudí was 'n baie praktiese mens en in wese 'n ambagsman. In sy werk het hy op impulse gereageer, en kreatiewe planne in die werklikheid omskep. Sy bereidheid om nuwe style te aanvaar, tesame met 'n lewendige verbeelding, het daartoe bygedra om nuwe argitektuurstyle te skep en om die grense van konstruksie te verskuif. Vandag word hy beskou as 'n baanbreker van die moderne argitektuurstyl.
In 1870 het Gaudí na Barcelona verhuis om argitektuur te studeer. Hy was 'n inkonsekwente student wat periodieke tekens van briljantheid getoon het. As gevolg van 'n verskeidenheid van omstandighede soos gesondheidskomplikasies, militêre diens sowel as ander aktiwiteite, het dit hom agt jaar geneem om sy studies te voltooi.
Na die voltooiing van sy studies het hy 'n baie produktiewe argitek geword, en het hy ook tuine, beeldhouwerke en ander dekoratiewe kunsvoorwerpe ontwerp. Gaudí se bekendste werke sluit verskeie geboue in: Parque Güell; Palacio Güell; Casa Mila; Casa Vicens. Hy het ook 'n baie belangrike bydrae gelewer met sy werk aan die krip en geboortefasade van La Sagrada Família. Destyds is Gaudí se werk bewonder sowel as gekritiseer vir sy moedige, innoverende oplossings.
Gaudí se lewe het tot 'n tragiese einde gekom toe hy deur 'n trem omgery is. 'n Paar weke later is hy op 10 Junie 1926, in die ouderdom van 74, in die hospitaal aan sy beserings oorlede. 'n Paar jaar na sy dood is sy vermaardheid deur sowel die algmene publiek as kritici erken.
Eienaars van die gebou
Casa Milà is gebou vir Roser Segimón en haar man Pere Milà. Roser Segimón was die welgestelde weduwee van Josep Guardiola, 'n Indiano of Americano, of 'n voormalige kolonis wat uit Suid-Amerika teruggekeer het nadat hy sy fortuin met 'n koffieplantasie in Guatemala gemaak het. Haar tweede man, Pere Milà, was 'n ontwikkelaar bekend vir sy flambojante lewenstyl.
Konstruksie
In 1905 trou Milà en Segimón. Op 9 Junie koop Roser Segimón 'n huis en tuin met 'n totale oppervlakarea van 1 835 vierkante meter, geleë by Paseo de Gracia 92. In September het hulle vir Gaudí opdrag gegee om vir hulle 'n nuwe huis te bou met die idee om die hoofverdieping te bewoon en die res van die gebou as woonstelle te verhuur. Op 2 Februarie 1906 is die projek aan die stadsraad van Barcelona voorgelê. Hierna is die werk begin deur die bestaande gebou te sloop, in plaas daarvan om dit te hervorm, soos wat die geval was met die Casa Batlló.
Die gebou is in Desember 1910 voltooi en die eienaar het Gaudí gevra om 'n sertifikaat om die hoofverdieping te bewoon, uit te reik, wat die stadsraad in Oktober 1911 gemagtig het, en die egpaar het ingetrek. Op 31 Oktober 1912 het Gaudí die sertifikaat uitgereik waarin hy verklaar dat die werk, volgens sy planne en sy leiding, voltooi is en dat die hele huis gereed was om uit te verhuur.
Kritici en omstredenheid
Gaudi het baie kritiek ontvang omdat die gebou geen reëls van die konvensionele style nagevolg het nie. Eerstens is die naam "La Pedrera" in werklikheid 'n bynaam, wat die mense wat afkeurend was jeens die andersheid van die gebou, daaraan gegee het. Die unieke struktuur van die gebou, sowel as die verhouding tussen Gaudi en Pere Milà het die onderwerp van bespotting vir die mense van Barcelona geword, en het baie humoristiese publikasies van die tyd tot gevolg gehad.
Katolieke simbole
Gaudí, 'n Katoliek en 'n toegewyde volgeling van die maagd Maria, het beplan dat Casa Milà 'n geestelike simbool sou wees. Openlike godsdienstige elemente was byvoorbeeld 'n uittreksel uit die Rosekrans op die kroonlys, sowel as beplande standbeelde van Maria, spesifiek Ons Dame van die Rosekrans, en twee aartsengele, St. Michael en St. Gabriel.
Andrianampoinimerina
Andrianampoinimerina (1745-1810) was van omstreeks 1787 tot met sy dood in 1810 koning van die Koninkryk Imerina op die plato van Madagaskar. Sy bewind word gekenmerk deur die hereniging van Imerina ná ’n burgeroorlog van 77 jaar en die daaropvolgende uitbreiding van sy koninkryk na naburige gebiede. So het hy Madagaskar onder die heerskappy van die Merina-volk begin verenig. Andrianampoinimerina is ’n kultuurheld met byna mitiese status onder die Merina. Hy word beskou as een van die grootste militêre en politieke leiers in die geskiedenis van Madagaskar.
Casa Milà
Verandering van eienaarskap
Milà is in 1940 oorlede. Segimon het die eiendom in 1946 vir 18 miljoen pesetas aan Josep Ballvé i Pellisé verkoop. Pellisé was bekend vir sy afdelingswinkels op, in vennootskap met die familie van Pío Rubert Laporta. Die Compañía Inmobiliaria Provenza, SA (CIPSA) is gestig om die gebou te administreer. Roser Segimon het tot met haar dood in 1964, op die hoofverdieping bly woon. Die nuwe eienaars het die eerste verdieping, oorkant in vyf woonstelle, in plaas van die oorspronklike twee, verdeel. In 1953 het hulle opdrag gegee om 13 keldervertrekke vol vullis, te omskep in woonstelle wat op die straat uitkyk, met 'n gemeenskaplike gang aan die kant wat aan die binnehowe grens. Sommige van hierdie twee of drie kamer-woonstelle het 'n solder gehad, en is ontwerp en gemeubileer in 'n tipiese vroeë 1950's-styl met baksteen, keramiek en hout. Van die meubels, byvoorbeeld die, toon ooreenkomste met die werk van Eero Saarinen.
Die versekeringsmaatskappy Northern het in 1966 in die hoofverdieping getrek. Teen daardie tyd het Casa Milà onder meer 'n bingosaal, 'n akademie en die kantore van Cementos Molins en Inoxcrom gehuisves. Die instandhoudingskoste was hoog en die eienaars het toegelaat dat die gebou vervalle word, wat tot gevolg gehad het dat stene van die gebou in 1971 los geraak het. Josep Anton Comas het noodherstelwerk gedoen, veral aan die skilderye in die binnehowe, maar hy het die oorspronklike ontwerp gerespekteer.
Andrianampoinimerina
Bewind
Andrianampoinimerina het die troon bestyg nadat hy die bewind van sy oom Andrianjafy oorgeneem het – dié het oor Imerina Avarandrano (Noord-Imerina) regeer. Voor Andrianampoinimerina se bewind was Imerina Avarandrano in ’n konflik betrokke by die drie ander provinsies van die voormalige Koninkryk Imerina wat laas onder koning Andriamasinavalona verenig was.
Casa Milà
Restourasie
Gaudí se werk is op 24 Julie 1969 as 'n historiese en artistieke monument aangewys. Casa Milà was in die vroeë 1980's in 'n slegte toestand. Dit is 'n droewige bruin kleur geverf, en baie van die kleurskemas in die gebou is laat vaar of toegelaat om agteruit te gaan. Dit is egter sedertdien herstel en baie van die oorspronklike kleure word weer gebruik. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (May 2014)">aanhaling nodig  ] In 1984 het die gebou deel geword van 'n Wêrelderfenisgebied wat van Gaudí se werke ingesluit het. Die stadsraad van Barcelona het probeer om die hoofverdieping as kantoor te huur vir die Olimpiese bod van 1992. Uiteindelik, die dag voor Kersfees 1986, het Caixa Catalunya La Pedrera vir 900 miljoen pesetas gekoop. Op 19 Februarie 1987 is daar begin met dringende herstelwerk en skoonmaak van die fasade. Die werk is gedoen deur die argitekte Joseph Emilio Hernández-Cross en Rafael Vila. Die gerestoureerde hoofverdieping is in 1990 geopen as deel van die Kulturele Olimpiade van Barcelona. Die vloer het 'n uitstallingsaal geword met voorbeelde van modernisme in die Eixample.
Andrianampoinimerina
Bewind
Andrianampoinimerina se hoofstad was by Ambohimanga, ’n terrein van groot spirituele, kulturele en politieke belang wat in 2001 deur Unesco aangewys is as ’n wêrelderfenisgebied. Sy koninklike woning is vandag nog op die terrein te sien.
Casa Milà
Ontwerp
Die gebou se oppervlak is 1,323 m 2 per vloer op 'n erf van 1,620 m2. Gaudí het die eerste sketse in sy werkswinkel in die Sagrada Família gemaak. Hy het die huis as 'n konstante kurwe, sowel buite as binne, met beheerde geometrie en naturalistiese elemente, ontwerp. Casa Milà bestaan uit twee geboue wat rondom twee binnehowe, wat lig vir die nege verdiepings bied, gebou is: kelder, grondvloer, mezzanine, hoof (of edel) verdieping, vier boonste verdiepings en 'n solder. Die kelder was bedoel om die motorhuis te wees, die hoofverdieping, die woning van die Milàs ('n woonstel van altesaam 1 323 m2), en die res van die gebou is in 20 woonstelle opgedeel. Die gevolglike uitleg is 'n asimmetriese "8" as gevolg van die verskillende vorms en groottes van die binnehowe. Die was- en droogareas was in die solder, wat 'n isolerende ruimte vir die gebou gevorm het, en terselfdertyd die vlakke van die dak bepaal het.
Andrianampoinimerina
Bewind
Van hier af het hy sy gebied progressief uitgebrei, eers oor die hele Imerina en daarna oor die groter plato. Hy het die Betsileo-, Sihanaka-, Bezanozano- en Bara-volk se gebiede verower. Sy doel was om die hele Madagaskar onder die Merina-volk te verenig. Sy seun en erfgenaam, Radama I, het die uitbreiding van die gebied voortgesit en sy pa se visie oor die volgende twee dekades grootliks voltooi.
Casa Milà
Ontwerp
Een van die belangrikste elemente van die gebou is die dak, wat met dakvensters, trapuitgange, waaiers en skoorstene, gekroon is. Al hierdie elemente, gebou uit baksteen bedek met kalk, gebreekte marmer of glas, het 'n spesifieke argitektoniese funksie, maar is ook ware kunswerke wat in die ontwerp van die gebou geïntegreer is.
Andrianampoinimerina
Dood en opvolging
Andrianampoinimerina is op 6 Julie 1810 op 65-jarige ouderdom dood in die Rova van Antananarivo. Hy het 11 seuns en 13 dogters by sy baie vroue gehad. Hy is deur sy 18-jarige seun, Radama I, opgevolg. Om ’n vroeëre belofte na te kom dat die kind van sy seun Radama eendag monarg sou word, het hy sy oudste seun, Ramavolahy, laat doodmaak om enige mededinging om die troon te voorkom.
Casa Milà
Ontwerp
Die woonstelle het gepleisterde plafonne met dinamiese reliëfwerk, handgemaakte houtdeure, -vensters en -meubels, sowel as hidrouliese teëls en verskillende ornamentele elemente.
Die trappe was bedoel vir dienste verskaffers, met die hooftoegang tot die woonstelle per hysbak, behalwe vir die hoofvloer, waar Gaudí 'n prominente binnentrap bygevoeg het. Gaudí wou hê dat die mense wat in die woonstelle woon, mekaar moet ken. Om daardie rede was daar net hysbakke op alternatiewelike verdiepings, sodat mense op verskillende verdiepings mekaar sou ontmoet.
Fasade
Die fasade bestaan op die eerste verdieping uit groot blokke kalksteen vanaf die Garraf Massif-berge, en op die hoër verdiepings uit kalksteen van die Villefranche-steengroef. Die blokke is gesny om die uitleg van die geprojekteerde model te volg. Dit is dan na die beoogde ligging opgelig en aangepas om 'n aaneenlopende kurwe te vorm met die stukke daarrondom.
Van buite gesien het die gebou drie dele. Die hoof gedeelte bestaan uit die ses-verdieping gebou met kronkelende klipvloere. Twee vloere, met ander kurwes, is 'n blok na agter gebou. Hierdie gedeelte van die gebou het 'n gladder tekstuur en witter kleur, en klein gaatjies wat soos skietgate lyk. Die derde deel van die gebou is die dakmassa.
Van Gaudí se oorspronklike smee-ysterwerk, op die laer vlakke van die fasade, is verwyder. In 1928 het die kleremaker Mosella die eerste winkel in La Pedrera geopen; hy het die tralies verwyder. Niemand het omgegee dat dit verwyder is nie, want smee-yster het in die middel van die twintigste eeu min waarde gehad. Die ysterwerk het verlore gegaan tot 'n paar jaar later, toe Amerikaners een van hulle aan die MoMa, waar dit tans uitgestal word, geskenk het.
Met restourasie-inisiatiewe wat in 1987 van stapel gestuur is, is klipstukke wat van die fasade afgeval het, weer terug geplaas. Om die getrouheid van die oorspronklike fasade te behou, is materiaal uit die steengroef van Villefranche verkry, selfs al was die steengroef toe nie meer in 'n operasionele werking nie.
Voorportaal en binnehowe
Die gebou gebruik 'n heel oorspronklike oplossing om die probleem van 'n te geslote en donker voorportaal op te los. Die oop en lugtige binnehowe bied areas vir beweging, en is direk sigbaar vir diegene wat die gebou nader. Daar is twee patio's, een aan die kant van Passeig de Gracia, en een aan Provencestraat se kant.
Patios is struktureel gesproke die sleutel tot die ondersteuning van die ladings van die binne-fasades. Die vloer van die binnehof word deur pilare van gietyster ondersteun. In die binnehof is daar tradisionele elliptiese balke en dwarsbalke, maar Gaudí het van 'n vernuftige oplossing gebruik gemaak deur twee konsentriese silindriese balke met uitgestrekte radiale balke, soos die speke van 'n fiets, te gebruik. Hulle vorm 'n punt buite die balk tot twee punte bo en onder, wat die funksie van die sentrale balk 'n sluitsteen maak, terwyl dit gelyktydig spanning en kompressie tot gevolg het. Hierdie ondersteunde struktuur het 'n deursnee van twaalf voet en word beskou as die "siel van die gebou" met 'n duidelike ooreenkoms met Gotiese kripte. Die middelpunt is deur Josep Maria Carandell in 'n skeepswerf gebou. Hy het 'n stuurwiel gekopieër, na aanleiding van Gaudí se bedoeling om die roer van die skip van die lewe, weer te gee.
Toegang tot die gebou word deur 'n massiewe ysterhek, met 'n ontwerp wat aan Jujol toegeskryf word, beskerm. Dit is oorspronklik vir toegang van sowel mense as motors gebuik, omdat die voorportaal toegang verleen het tot die motorhuis wat in die kelder was. Die kelder is deesdae 'n ouditorium.
Die twee portale is baie veelkleurig, met olieverf skilderye op die gepleisterde oppervlaktes. Die skilderye toon eklektiese verwysings na die mitologie en blomme.
Tydens die konstruksie is probleme ondervind met die insluiting van 'n kelder, as 'n motorhuis vir motors, die nuwe uitvindsel wat destyds die bourgeois opgewonde gemaak het. Die toekomstige buurman Felix Anthony Meadows, eienaar van Industrial Linera, het versoek dat 'n verandering gemaak moet word, omdat die motorhuis nie toegang vir sy Rolls Royce verleen het nie. Gaudí het ingestem om 'n pilaar, op die oprit wat na die motorhuis gelei het, te verwyder. Dit het dit vir Felix, wat verkope en 'n fabriek in Walls of Valles hanteer het, moontlik gemaak om, met sy motor vanaf La Pedrera, hierheen te ry.
Vir die Casa Mila se vloere het Gaudí vierkantige ontwerpe, bestaande uit twee kleure hout, gebruik. Die hidrouliese voorkoms van die sypaadjie is verkry deur gebruik te maak van seskantige stukke met blou en see motiewe, wat oorspronklik vir die Batllo-huis ontwerp is. Dit is deur John Bertrand, onder toesig van Gaudí, ontwerp.
Solder
Soos in Casa Batlló, maak Gaudí gebruik van die toepassing van die kettinglynboog as 'n drastruktuur vir die dak. Dit is 'n vorm wat hy gebruik het sedert hy daarin geslaag het om die houtraamwerke vir 'n gebou in Mataró, 'L'Obrera Mataronense', te ontwerp en bou. In hierdie geval het Gaudí die Katalaanse tamboryntegniek, wat tydens die veertiende eeu vanaf Italië bekend geword het, gebruik.
Die solder, wat 'n ruimte was waar die wasgoed gedoen is, was 'n oop area onder 'n Katalaanse gewelf. Die dak word deur 270 paraboliese gewelwe van verskillende hoogtes, ongeveer 80 cm uit mekaar gespasieer, ondersteun. Die dak lyk tgelykertyd soos die ribbes van 'n groot dier en 'n palmboom. Dit verleen 'n baie onkonvensionele vorm, soortgelyk aan 'n landskap van heuwels en valleie, aan die dak. Die vorm en ligging van die binnehowe het tot gevolg dat die boë hoër is as die ruimte vernou, en laer as die ruimte groter is.
Die bouer Bayó het die konstruksie soos volg verduidelik: 'Eers is die aansig van 'n breë muur met mortier gevul en gepleister. Toe het Canaleta die opening van elke boog aangedui en Bayó het 'n spyker op elke beginpunt van die boog aan die bokant van die muur gesit. Van hierdie spykers af hang 'n ketting sodat die laagste punt saamval met die buiging van die boog. Toe is die profiel wat deur die ketting teen die muur vertoon is, getrek en volgens hierdie profiel het die timmerman die ooreenstemmende sentrering gemerk en geplaas, en die timmerhoutkluis is met drie rye basisstene begin. Gaudí wou 'n lengteas van bakstene, wat alle kripte by hul sleutelstene verbind, byvoeg ”.
Meubels
Gaudí het, soos hy in Casa Batlló gedoen het, meubels ontwerp wat spesifiek vir die hoofverdieping bedoel was. Dit was in ooreenstemming met die konsep van modernisme, waarvolgens die ontwerp en estetika in alle relevante voorwerpe wat deel van die projek was, toegepas moes word. Hiervolgens het die argitek verantwoordelikheid vir oorkoepelende kwessies, soos die struktuur en die fasade, sowel as alle dekordetail, die ontwerp van meubels en toebehore soos lampe, plantbakke, vloere of plafonne, aanvaar.
'n Kwessie wat wrywing veroorsaak het was Segimon wat gekla het dat daar geen reguit muur was om haar Steinway-klavier teen te plaas nie. Gaudí se reaksie was kortaf: "So speel die viool." Die gevolg van hierdie meningsverskille was die verlies van Gaudí se dekoratiewe erfenis. Segimon het naamlik die meeste meubels weens klimaatsverandering verwyder, en ook na Gaudí se dood veranderinge aan die hoofverdieping aangebring. Sommige van die meubels is nog in privaatversamelings. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (January 2017)">aanhaling nodig  ] Gaudí het gesnede eikehoutdeure, soortgelyk aan wat hy vir die Casa y Bardes laat maak het, gespesifiseer. Toe Segimon egter die prys van die gesnede deure ontdek het, het sy, nadat dit reeds op twee verdiepings geïnstalleer was, besluit dat dit te duur is en dat die res van die deure nie van soortgelyke kwaliteit hoef te wees nie.
Argitektuur
Casa Milà is deel van die UNESCO Wêrelderfenisgebied "Werke van Antoni Gaudí". Dit was 'n voorloper van 'n aantal geboue met soortgelyke biomorfiese voorkomste:
Daar word gereeld gratis uitstallings op die eerste verdieping aangebied, wat ook die geleentheid bied om die interieurontwerp van die gebou te sien. Toegang tot die woonstel op die vierde verdieping en die dak is betaalbaar. Die ander vloere is nie vir besoekers oop nie.
Konstruktiewe ooreenkomste
Gaudí se La Pedrera is deur 'n berg geïnspireer, maar daar is geen ooreenstemming oor watter berg die verwysingsmodel was nie. Joan Bergós was van mening dat dit die rotse van Fray Guerau in die Pradesberge is. Joan Matamala het gedink dat die model St. Miquel del Fai kon gewees het, terwyl die beeldhouer Vicente Vilarubias glo dat dit geïnspireer is deur die Torrent Pareis-kranse in Menorca. Ander opsies is die berge van Uçhisar in Cappadocia, wat deur Juan Goytisolo voorgestel is, of Mola Gallifa, wat Louis Permanyer se voorstel was, gebaseer op die feit dat Gaudí die gebied in 1885 besoek het om te ontsnap van 'n cholera-uitbreking in Barcelona.
Kosakië
Kosakië (Russies: Казакия) is ’n term wat dikwels gebruik word om te verwys na tradisionele gebiede waar die Kosakke in Rusland gewoon het. Dit kan ook verwys na ’n beplande onafhanklike staat vir die Kosakke.
Bengo-provinsie
Bengo is 'n provinsie in die noord-weste van Angola met 'n bevolking van sowat 450 000 mense. Die hoofstad is Caxito.
Kosakië
Die naam het gewild geword onder Kosak-immigrante in Europa na die Russiese Rewolusie van 1917 en die daaropvolgende burgeroorlog. Dit is gebruik vir ’n verenigde gebied van sewe Kosak-groepe: die Don-, Koeban-, Terek-, Astrachan-, Oeral-, Orenboerg- en Kalmikië-leër. In die laat 1920's het die idee veral gewild geword onder Kosak-immigrante in Praag, Tsjeggo-Slowakye.
Casa Milà
Konstruktiewe ooreenkomste
Sommige mense is van mening dat die binne-uitleg van La Pedrera geïnspireer is deur die studie wat Gaudí van Middeleeuse vestings gemaak het. Hierdie idee word bevestig deur die oënskynlike voorkoms van die dakskoorstene as 'wagte' met groot helms. Die struktuur van die ysterdeur in die voorportaal toon nie enige simmetrie, reguit of herhalende patrone nie. Inteendeel, dit lyk soos seepborrels of die strukture van 'n plantsel.
Kosakië
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Kosakke wat vir Nazi-Duitsland geveg het, die Russiese Bevrydingsleër op die been gebring in die hoop om so ’n onafhanklike staat te stig, maar dit het nie gematerialiseer nie.
Casa Milà
Ontwerpkompetisies
Die eienaar het La Pedrera vir die jaarlikse Artistiese Geboue Kompetisie van Barcelona, wat deur die stadsraad van Barcelona geborg is, ingeskryf (Ayuntament). Ander inskrywings vir die kompetisie was onder meer twee werke van Sagnier (Calle Mallorca 264, en een op Corsica en Av. Diagonal), die deur die argitek , en die , wat deur  ontwerp is. Alhoewel Casa Milà die mees dramatiese inskrywing en 'n groot gunsteling was, was die jurie van mening dat, hoewel die fasades voltooid is, "daar nog baie gedoen moet word voordat die gebou volledig voltooid, gefinaliseer en in 'n perfekte toestand van waardering is." Die wenner in 1910 was Samanillo Perez, vir sy gebou wat nou die hoofkwartier van die Circulo Ecuestre is.
Ontwerpsmeningsverskille
Gaudí se verhouding met Segimon het tydens die bou en versiering van die huis agteruit gegaan. Daar was baie meningsverskille tussen hulle. Een voorbeeld hiervan was die monumentale brons standbeeld van die maagd del Rosario. Gaudí wou hê dat die standbeeld as eerbetoon aan die naam van die eienaar, aan die voorkant van die gebou opgerig moes word. Die standbeeld sou deur die kunstenaar Carles Mani i Roig gemaak word, maar dit is uiteindelik nie uitgevoer nie. Die woorde " Ave gratia M plena Dominus tecum" is wel aan die bokant van die fasade geskryf. Voortgesette meningsverskille het daartoe gelei dat Gaudí vir Milà hof toe geneem het oor sy fooie. Die regsgeding is in 1916 deur Gaudí gewen; en hy het die 105.000 pesetas wat hy in die saak gewen het aan liefdadigheid geskenk, omdat hy van mening was dat 'die beginsels van groter belang is, as geld'. Milà moes die verband betaal.
Toe die burgeroorlog in Julie 1936 uitgebreek het, was die Milà's met vakansie. 'n Gedeelte van die gebou is deur die Unified Socialist Party of Catalonia gekollektiviseer; die Milà's het met 'n paar kunswerke uit die area gevlug.
Yoti die Griekse Boertjie
Yoti die Griekse Boertjie (gebore Panayoti Loizos in 1950, oorlede 1 Julie 2021) was 'n Suid-Afrikaanse sanger wat vertonings in Afrikaans, Engels en Grieks aangebied het. Yoti is in Suid-Afrika gebore, maar sy ouers was van Siprus afkomstig.
Sy lied, Die wit Angelier, wat hy self gekomponeer het, het vir drie weke die nommer een posisie op die Afrikaanse Treffers behou. Hy is ook deur die ATKV vereer vir sy bydrae tot Afrikaanse musiek.
Yoti het op 1 Julie 2021 weens Covid-19 gesterf. Hy was toe 71 jaar oud.
Gerald Fielding
Gerald Fielding (6 Julie 1910 – 3 Junie 1956) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Garden of Allah (1927), I Take This Woman (1931), The Scarlet Empress (1934), en A Chump at Oxford (1939).
Bulhoekspruit (lat -31,34, long 25,69)
Die Bulhoekspruit is 'n spruit wat in die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
1233
Die jaar 1233 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 33ste jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Alifatiese verbinding
In organiese chemie word koolwaterstowwe (verbindings wat slegs uit koolstof en waterstof bestaan) in twee klasse verdeel: aromatiese verbindings en alifatiese verbindings (van Grieks aleiphar wat vet of olie beteken), ook bekend as nie-aromatiese koolwaterstowwe. Alifatiese verbindings kan siklies wees maar koolwaterstowwe met gekonjugeerde pi-stelsels wat Hückel se reel gehoorsaam word egter beskou as aromaties. Alifatiese verbindings kan versadig wees, soos heksaan, of onversadig, soos hekseen en heksyn. Oopkettingverbindings (hetsy reguit of vertak) bevat geen ringe van enige aard nie en is dus alifaties.
Struktuur
Alifatiese verbindings kan versadig wees en verbind word deur enkelbindings (alkane), of onversadig, met dubbelbindings (alkene) of drievoudige bindings (alkyne). Behalwe waterstof, kan ander elemente aan die koolstofketting gebind word, waarvan suurstof, stikstof, swawel en chloor die algemeenste is.
Die eenvoudigste alifatiese verbinding is metaan (CH4).
Eienskappe
Die meeste alifatiese verbindings is vlambaar, wat die gebruik van koolwaterstowwe as brandstof moontlik maak, soos bv. metaan in gasvlamme en as vloeibare natuurlike gas, en asetileen (etyn) in die sweiswerk.
Eremopterix
Eremopterix is 'n genus van voëls in die familie van lewerike (Alaudidae) wat aan die orde van sangvoëls (Passeriformes) behoort.
Spesies
Die genus omvat die volgende spesies:
Wollongong-vuurtorings
Wollongong, met 'n bevolking van 200 000, is die derde grootste stad in die Illawarra-streek van Nieu-Suid-Wallis suid van Sydney in Australië. Dit is die enigste plek in Australië met wat twee vuurtorings binne loopafstand van mekaar af. Die Wollongong Head-vuurtoring is tans in werking terwyl die Wollongong Breakwater-vuurtoring nie meer in gebruik is nie, maar dit is sedert sy restourasie in 2002 'n erfenisbaken van die stad.
Wollongong Head-vuurtoring
Hierdie vuurtoring is in 1936 deur die Australiese departement van skeepsvervoer gebou om skepe veilig in die Port Kembla-hawe in te lei. Dit was die eerste vuurtoring in Australië met ten volle outomatiese ligte. Dit is gebou met gewapende beton om die sterk winde te weerstaan en is 'n gewilde bymekaarkom- en piekniekplek vir die plaaslike inwoners vanweë die goeie uitsig van daar af.
Die Wollongong Head-vuurtoring is tans die enigste werkende vuurtoring nadat die ou Breakwater-vuurtoring in 1974 ophou werk het.
Wollongong Breakwater-vuurtoring
Die Wollongong Breakwater-vuurtorig is in 1871 gebou ná vertoë aan die Wollongong-stadsraad in 1866 om seevaarders te help om die hawe veilig binne te gaan toe die steenkoolbedryf in die Illawarra-streek nog in sy kinderskoene gestaan het. Die vuurtoring is geleë in die Belmore-kom aan die suidelike breekwater, binne loopafstand van die nuwer vuurtoring.
Die toring is deur Edward Moriarty, die destydse hoofingenieur van die departement van hawens en riviere, ontwerp. Dit is uit smeeysterplate op 'n betonbasis gebou om stormsterkwinde te kan weerstaan.
Abraham Coetsee
Ds. Abraham Jacobus (Awie) Coetsee (Bethulie, Oranje-Vrystaat, 12 April 1929 – 26 Julie 2015) was predikant in drie gemeentes van die Gereformeerde Kerk: Koedoesrand 1957–1961, Colesberg 1961–1968 en Meyerton 1968–1994.
Herkoms
Abraham Coetsee is gebore in die Suidwes-Vrystaat as die jongste seun van Hendrik Johannes Coetsee en Hester Aletta (geb. Coetsee). As plaasseun in sy kinderjare begin hy sy skoolopleiding in 'n plaasskooltjie op die plaas Groenpoortjie in die distrik Venterstad, 22 km van die dorp af. Dit sou egter net 'n kort tydjie wees, want vanaf sub. B (gr. 2) tot st. 2 het hy skoolgegaan op Venterstad en bly in die koshuis. Hierna het sy ouers na Bethulie verhuis, alwaar hy sy skoolopleiding verder ontvang en in die jaar 1947 gematrikuleer het.
Opleiding
Toe Die Landbouweekblad in hierdie jaar verskuif na Kaapstad, kon hy nie meegaan nie as gevolg van sy studie. Gevolglik het hy klerk by die Nasionale Boekhandel Bpk. in Bloemfontein geword en skryf aan die einde van die jaar die graad B.A. met Afrikaans-Nederlands en sosiologie as hoofvakke en staatsleer as byvak. Intussen het 'n stryd in sy binneste ontstaan en om tot helderheid en lig te kom, het hy 'n onderwyspos aan 'n plaasskool in die distrik Boshof aanvaar. Nadat hy reeds die vorms ingevul het om hom aan die fakulteit van opvoedkunde van die UOVS te bekwaam, het hy geweet watter rigting hy moes inslaan. Die volgende jaar het hy ingeskryf aan die UOVS vir die vakke Hebreeus en Latyn en 'n pos by die Nasionale Beenmeelfabriek Bpk. in die Rosestad aanvaar. Deur middel van aandklasse het hy aan die einde van die jaar in dié twee vakke geslaag. In 1953 het hy teruggekeer na Potchefstroom waar hy sy studie voortgesit het, toe as student in die teologie. Kort voor die eindeksamen sou begin, het hy ’n noodoperasie ondergaan weens sy blindederm sodat hy eers twee weke ná die ander studente beroepbaar gestel kon word.
Huwelik en loopbaan
duimnael|300px|Ds. en mev. Coetsee en hul eersteling, Hennie.
Op 1 Januarie 1957 het ds. Coetsee in die huwelik getree met mej. Hester Lusya Coetsee, dogter van mnr. en (ten tyde van die huwelik wyle) mev. C. J. Coetsee van die distrik Bloemfontein, en onderwyseres aan die Dr. Viljoenskool in Bloemfontein. Hul eersteling was ’n seun, Hendrik Johannes. Sy eerste beroep het hy ontvang na die kombinasie Koedoesrand-Magol, waar hy in Februarie 1957 bevestig is. In 1961 het die gesin na Colesberg gegaan en in 1968 na Meyerton, waar ds. Coetsee in die bediening gestaan het tot hy sy emeritaat in 1994 aanvaar het.
1234
Die jaar 1234 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 34ste jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Clathria spongodes
Clathria spongodes is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Magudu
Magudu is 'n dorp in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die verre suidooste van die Mpumalangaprovinsie van Suid-Afrika, en op die grens met Eswatini.
Dit was voorheen bekend as Magut, na die naam van 'n Zoeloekaptein.
Oleksandr Toertsjinof
Oleksandr Walentinowitsj Toertsjinof (Oekraïens: Олександр Валентинович Турчинов, gebore 31 Maart 1964) is 'n Oekraïense politikus. Hy is die voormalige waarnemende president, en die voormalige eerste minister van Oekraïne. Hy het van 23 Februarie 2014 tot 7 Junie 2014 as waarnemende president van Oekraïne gedien.
Bentley
Bentley is 'n Britse vervaardiger van groot, gerieflike en baie duur motorkarre, soortgelyk aan die Rolls-Royce. In 1998 het Volkswagen Bentley vir £ 430 000 000 gekoop.
U-Carmen eKhayelitsha
U-Carmen eKhayelitsha (uitgespreek Oe-Carmen ê Kaai-elietsja) is 'n 2005 Suid-Afrikaanse operafilm wat deur Mark Dornford-May geregisseer en vervaardig is.
Bentley
Die maatskappy is 18 Januarie 1919 deur Walter Owen Bentley (1888–1971) in Engeland gestig. Ná die Eerste Wêreldoorlog was Bentley bekend vir sy sportmotors wat aan die Le Mans-wedrenne deelgeneem, en dikwels ook gewen het. Bentley word in 1931 deur Rolls-Royce oorgeneem, waarna produksie is vir 2 jaar gestaak is. Sedert 1998 word Bentley egter deur die Duitse Volkswagen-groep besit. Vanaf 2012 is hulle grootste afsetgebied in China.
U-Carmen eKhayelitsha
Produksie
Die film is 'n moderne weergawe van Bizet se opera Carmen uit 1875. Dit is geheel en al in Xhosa geskiet, en dit kombineer beide musiek uit die oorspronklike opera met tradisionele Afrika-musiek onder leiding en regie van die Britse dirigent, Charles Hazlewood. Dit vind plaas in die Kaapstadse township Khayelitsha. U-Carmen is in Xhosa vertaal deur Andiswa Kedama en Pauline Malefane, wat onderskeidelik ook Amanda en Carmen in die film vertolk.
Die akteurs het vier weke lank geoefen voordat die film geskiet is. Die musieknommers van die film is regstreeks op die stel opgeneem sonder enige verdere klankverwerking. Die film was Dornford-May se regiedebuut. Geen van die lede van die rolverdeling het voorheen ooit op film gespeel nie.
Storielyn opsomming
Die film begin wanneer Nomakhaya by 'n Kaapstadse polisiekantoor aankom op soek na polisiesersant Jongikhaya. Hy is op patrollie, en daarom besluit sy om later terug te keer om nie deur die ander beamptes geteister te word nie. Intussen gaan Carmen en Amanda by die sigaretfabriek werk. Hulle gaan voor Jongikhaya se polisievoertuig verby en Carmen skreeu op hom omdat hy daar geparkeer het.
Nomakhaya kom uiteindelik by Jongikhaya uit en gee hom 'n ring wat sy sterwende moeder hom gestuur het. Sy versoek hom om na sy dorp terug te keer om sy ma te sien voordat sy sterf. 'n Terugflits onthul dat Jongikhaya deur sy moeder ontken is nadat hy sy broer tydens 'n rusie verdrink het. Later besluit die verveelde polisiebeamptes om na die sigaretfabriek te gaan om die meisies te sien. Carmen word geprikkel toe Jongikhaya sy Bybel lees en haar ignoreer. Sy flankeer met hom en gooi 'n roos in sy motor.
Later kyk die sigaretmeisies televisie en sien dat 'n sangeres, Lulamile Nkomo, van hul township na die omgewing terugkeer vir 'n spesiale konsert. Pinki skakel die televisie af wanneer Carmen na die storie probeer kyk en 'n bakleiery ontstaan. Die polisie daag op om die geveg op te breek. Jongikhaya neem Carmen in hegtenis nadat sy Pinki met 'n mes verwond het. Carmen oortuig Jongikhaya egter om haar te laat gaan in ruil vir haar liefde en beloof om hom later by 'n plaaslike kroeg te ontmoet. Jongikhaya word deur kaptein Gantana in rang verlaag en beperk tot barakke vir sy rol in die ontsnapping.
'n Paar dae later wag Carmen, Amanda, die werkers van die sigaretfabriek en Carmen se dwelmhandelaarsvriende gretig op die aankoms van Lulamile Nkomo by Bra Nkomo se kroeg. Die polisie arriveer om na Carmen te soek, maar sy kruip weg. Jongikhaya kom ook aan, hoewel hy deur die fabrieksmeisies en dwelmhandelaars met vyandigheid behandel word totdat Carmen vir hom instaan. Hy verklaar sy onsterflike liefde vir Carmen en sy waarsku hom weer dat sy net aan haarself behoort. Hy gee ook vir haar sy ma se ring. Op aandrang van Carmen bedank Jongikhaya sy werk en word 'n dwelmhandelaar. Een aand tydens 'n smokkeloperasie word hy egter jaloers as Carmen vriendelik teenoor 'n ander man is en 'n bakleiery ontstaan. Die ander dwelmhandelaars het hom geslaan en 'n woedende Carmen verklaar dat hul verhouding verby is. Carmen gee die ring terug wat hy vir haar gegee het. Jongikhaya is vasbeslote dat Carmen nie van hom sal vergeet nie. Hy sê dat hy haar sal doodmaak as sy hom verwerp.
Carmen was geskeduleer om tydens Lulamile Nkomo se tuiskonsert te sing. Haar vriende waarsku haar dat Jongikhaya in die gehoor is. Toe Carmen probeer om Jongikhaya te vertel dat hul verhouding verby is, jaag hy haar buite die musieklokaal en dreig haar met 'n mes. Ondanks sy onheilspellende bedreiging, weier Carmen om hom terug te neem. Jongikhaya steek haar en word deur die lede van die konsertgehoor gevang terwyl sy sterf.
Toekennings
Die film het lof ontvang en is met die Goue Beer tydens die Berlynse Internasionale Filmfees in 2005 bekroon.
Gereformeerde kerk Vanderbijlpark
duimnael|links|230px|Die ou Gereformeerde kerk Vanderbijlpark. Die argitek was [[Pieter Dykstra, wat minstens 18 Gereformeerde kerke ontwerp het.]] duimnael|regs|300px|Die tuiste van die saamgestelde gemeente Vanderbijlpark-Trinitas, wat in 2009 ontstaan het uit Vanderbijl (vroeër Vanderbijlpark en Vanderbijlpark-Noord), Vanderbijlpark-Oos en Vanderbijlpark-Suid. duimnael|links|300px|Die ou [[Gereformeerde kerk Vanderbijlpark-Suid, later Rhema Ministries, gesloop omstreeks 2015.]]
Die Gereformeerde kerk Vanderbijlpark was sedert sy stigting in 1951 die moedergemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika op die nywerheidsdorp Vanderbijlpark in die Vaaldriehoek. In 2000 het die gemeente saamgesmelt met Vanderbijlpark-Noord (gestig in 1988) as Vanderbijl, wat op 24 Mei 2009 met Vanderbijlpark-Oos (1974) en Vanderbijlpark-Suid (1962) saamgesmelt het as Vanderbijlpark-Trinitas, ’n naam wat deels dui op die drie samestellende dele en op die Drie-enige God. Dis voorgestel deur Pieter en Maureen van Helden, waaroor die gemeente toe gestem het. Dié gemeente het in 2014 715 belydende en 166 dooplidmate gehad, vergeleke met sy samestellende dele se 1 132 belydende en 432 dooplidmate in 2002. In 2015 was dit onderskeidelik 693 en 159.
Agtergrond
Die kerkraad van die Gereformeerde kerk Vereeniging het nie alleen te doen gehad met sy eie kerklike sake nie, maar moes ook in die wyd ontwikkelende gebied waaroor die gemeente verspreid gelê het, sy oog in die seil hou vir toekomstige uitbreiding van die kerk, en voordat grond en erwe te duur word deur spekulasie, moes hulle probeer om geskikte terreine te verkry vir kerkdoeleindes. Terwyl dit vroeër beleid was om in 'n nuwe dorpsgebied gratis erwe te skenk aan kerke, het dit skielik verander. In die beplanning van sulke nuwe dorpsgebiede is sekere persele wel spesifiek vir kerkdoeleindes afgesonder, maar dit moes deur die betrokke kerk gekoop word. Vir 'n gemeente wat self worstel om kop bo water te hou, was dit dus 'n niegeringe saak om nog kapitaal te vind vir sulke projekte waar die geld bestee word vir gemeentes wat nog nie bestaan nie.
Toe ds. P.J. de Klerk die gedagte geuiter het dat die kerkraad moes uitsien na sulke terreine was dit nog die gangbare gewoonte dat die kerkerwe gratis geskenk word. Die kerkraad het dan ook vertoë gerig tot die verskillende instansies maar sonder enige vrug. Daar was verskillende sentra waar die konsentrasie plaasvind en waar Gereformeerde lidmate ook toeneem in getalle dat die kerkraad maar moes oë toemaak en die koste aangaan om persele aan te koop, indien dit nie gratis verkry kon word nie. So is daar dan deur die kerkraad van Vereeniging kerkgrond bekom in Vanderbijlpark, Sasolburg, Meyerton en Drie Riviere, en Sharpeville vir sendingarbeid.
In 1947 rapporteer die voorsitter van die kerkraad dat hy en ouderling H.W. Kruger aansoek gedoen het om 'n kerkerf op Vanderbijlpark en dat 'n sekere perseel deur die betrokke outoriteit vir die Gereformeerde Kerk gereserveer is, al was daar in daardie stadium nog maar net agt huisgesinne van die Kerk. 'n Jaar later maak ouderling J. Lessing daarvan melding dat kerkgrond nou op VanderbijIpark te koop is. Die kerkraad het voorlopig in die ongeproklameerde gebied E.C. 3 'n erf gereserveer omdat dit nog nie te voorsien is wanneer dit benodig sou word nie, en die bepaling van die owerheid was dat binne 'n bepaalde tyd gebou moes word. Vir 'n lang tyd was die predikante van nege verskillende kerke reeds besig met onderhandelings met Vesco (Vanderbijlpark Estate Company – voordat dit 'n munisipaliteit geword het) vir kerkgrond. Die finale antwoord van die liggaam was dat grond alleen verkry kan word deur dit aan te koop vir bedrae om en by £1 000. Twee kerke het toe maar grond gekoop.
Intussen het die Volksraadsverkiesing van 1948 plaasgevind en met 'n nuwe regering aan bewind het die leraars weer byeengekom om nog 'n poging aan te wend om kerkgrond gratis te bekom. Die keuse het op ds. W.J. van der Merwe van Vereeniging geval om weer onderhandelings aan te knoop op hoër vlak. Ds. Van der Merwe het hom in 'n skrywe aan die minister van ekonomiese sake, Eric Louw, bereid verklaar om na Kaapstad te kom om die saak van die kerke te stel. Aan sy versoek dat hy eers 'n memorandum verlang is voldoen waarin onder meer gewys is op vertoë wat reeds gerig is aan Vesco sonder gevolg; sommige kerke het reeds grond gekoop en die voldonge feit aanvaar, en daarop begin afbetaal. Verder is die feit beklemtoon dat 'n stad sonder tempels van die Here, 'n stad is sonder siel is; dat die aansoeke om kerkpersele nie is vir enige finansiële of stoflike gewin nie; dat kerkgeboue gewoonlik 'n versiering is van enige dorp; dat die betrokke kerke wat aansoek doen nie vir hulle self nie, maar vir uiteindelike gemeentes in Vanderbijlpark voorsorg moet maak en hulle self maar worstel met eie finansies; en ten slotte dat met die ernstige siekte van dr. H. van der Bijl nie met hom persoonlik onderhandel kon word nie; daarom wend die kerke hulle tot hom.
Sy antwoord hierop was dat hy die predikante se vertoë goedgesind is en die betrokke owerhede ontbied het. Kort daarna het die sekretaris van Vesco die predikante na sy kantoor ontbied en meegedeel dat hulle deur die minister versoek is om aan die versoek te voldoen en is aan elke kerk 'n perseel toegesê teen die nominale bedrag van £1 elk; later is dit ook opgehef. Dit geld egter net die een kerkperseel. As 'n kerk verder grond benodig, moes dit aangekoop word. So het die voorsitter aan die kerkraad gerapporteer dat "op aanbeveling van die minister van ekonomiese sake die direkteure aan die gemeente 'n perseel op VanderbijIpark teen aankoopprys van £1 toeken, wat die voorsitter later moet uitsoek, naamlik perseel 4 S.W. 5. Met die selfstandigwording van die gemeente VanderbijIpark is deur bemiddeling van die kassier, landdros H.S. van der Walt, 'n gunstiger geleë perseel bekom waarop die sierlike kerkgebou van die gemeente opgerig is.
Stigting
duimnael|regs|300px|Die kerkgebou van die destydse gemeente Vanderbijlpark, omstreeks 2012.
In die tussentyd word gereël vir een diens per maand. Die toevloei van lidmate na hierdie nuwe dorp was so groot dat daar geen besware bestaan tot afstigting nie en word eenparig besluit om goedkeuring te verleen en die verlof van die Klassis te verkry vir die stigting wat geskied op 21 April 1951 met di. A.S.E. Yssel en J.F. du Plooy as deputate. In die Akte van Afstigting wat voor die Klassis gedien het, is onder meer die volgende vermeld: 1. Die kerkraad van Vereeniging is van oordeel dat daar genoeg rede bestaan vir die afstigting van 'n nuwe gemeente te Vanderbijlpark en wil hiermee die nodige stappe doen om dit te verwesenlik. 2. Aangesien Vanderbijlpark binne die grense van Vereeniging-gemeente geleë is, is daar nie naburige gemeentes vir grenslynbepalings in hierdie saak betrokke nie. 3. Die kerkraad nader hiermee die Klassis van Johannesburg om sy advies en toestemming vir bogenoemde afstigting volgens Art. 38 K.O. 4. Is geskrap. 5. Die kerkraad van Vereeniging wat vroegtydig reeds aansoek gedoen het by Vanderbijlpark Estate Company vir 'n kerkperseel – die keuse waarvan nog gedoen kan word – dra die perseel oor aan die nuwe gemeente. 6. Vir een jaar sal die gemeente Vanderbijlpark in kombinasie staan met die gemeente van Vereeniging met reg van vernuwing van die ooreenkoms. 7. Aan Vanderbijlpark sal die volgende dienste verskaf word: i. 4 Nagmaalsdienste per jaar – Sondagmôrens. ii. 4 Voorbereidingsdienste per jaar – Saterdagmiddag. iii. 4 Nabetragtingsdienste per jaar – Sondagmôre. iv. 6 Môredienste. v. 6 Middagdienste. vi. 6 Aanddienste – almal per jaar. vii. 12 keer per jaar kerkraadsvergadering. viii. Gemeentevergaderings wanneer nodig. ix. Huisbesoek en hospitaalbesoek. Verder die grensreëlings, naamlik: a. Aan die oostekant vanaf Vaalrivier met die grens van die Vanderbijlpark Gesondheidskomitee tot by die Vereeniging-Potchefstroom-pad. b. Aan die noordekant die Vereeniging-Potchefstroom-pad tot by Rietspruit. c. Aan die westekant: Rietspruit tot aan die Vaalrivier. d. Aan die suidekant: Vaalrivier tussen die oostelike en westelike grense.
Die getal lidmate wat so oorgegaan het na die nuwe gemeente, was 183. Aangesien dit lidmate is wat nie uit Vereeniging afkomstig is nie, maar wat van ander gemeentes by VanderbijIpark ingetrek het, het die kerkraad van Vereeniging hom nie verplig geag om behalwe die verkreë kerkerf ook nog finansiële hulp aan die nuutgestigte gemeente te skenk nie. Ook nog omdat Vereeniging self groot laste aangegaan het met hul kerkgebou en hulleself dus in finansiële druk verkeer. Kort na die bevestiging van hul eerste predikant, dr. S.J. du Plessis, het Vereeniging die lidmate suid van die Vaalrivier, waaronder Sasolburg ressorteer, ook vir bediening aan Vanderbijlpark oorgedra en het die gemeente van Sasolburg selfstandig geword en afgestig van Vanderbijlpark. Tien jaar later het die lidmaattal so aangewas dat Vanderbijlpark moes afstig in 'n tweede gemeente, Vanderbijlpark-Suid. Die groei van die kerk was so snel in die gebied dat die kerkrade verdere afstigtings moes oorweeg.
Groter Manchester
Groter Manchester (Engels: Greater Manchester) is 'n metropolitaanse graafskap in die noordweste van Engeland, Verenigde Koninkryk. Die graafskap sluit die stede Manchester, Stockport, Bolton en Wigan in. Groter Manchester het 'n geskatte bevolking van 2 812 569 in 2019 gehad en is die tweede grootste graafskap in Engeland volgens inwonertal.
Daar is 'n mengsel van hoëdigtheid stedelike gebiede, voorstede, semi-landelike en landelike liggings in Groter Manchester, maar grondgebruik is meestal stedelik - die produk van konsentriese verstedeliking en industrialisasie wat meestal gedurende die 19de eeu plaasgevind het toe die streek floreer het as die globale sentrum van die katoenbedryf.