cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vlag van Eswatini
Simboliek
Die blou stel vrede en stabiliteit voor, die rooi bloed van oorloë in die verlede en die geel fraaiings die natuurlike hulpbronne van Eswatini. Die wit en swart van die skild stel goeie rasseverhoudinge voor, die drie veretossels die koninklike lyn van die Swazi’s en die spiese agter die skild Eswatini se verdediging teen sy vyande.
Ontwerp
Die vlag van Eswatini is gebaseer op ’n vlag wat opperhoofman (en later koning) Sobhuza II in 1941 aan ’n leërkorps toegeken het. Hierdie vlag het (na enkele klein aanpassings) in 1968 die vlag van die onafhanklike koninkryk Swaziland geword.
Kruiskoppeling
regs|duimnael|'n Kruiskoppeling in werking
'n Kruiskoppeling (of kardaniese koppeling, Engels; universal joint) is 'n skakel wat rotasie tussen twee aste kan oordra wat nie saamlynig is nie. Dit laat die as toe om in verskillende rigtings te buig terwyl dit roteer. 'n Belangrike nadeel van die kruiskoppeling is dat die hoeksnelheid waarmee die twee aste draai nie altyd gelyk aan mekaar is nie. Om hierdie probleem te oorkom word daar in sommige gevalle van 'n homokinetiese koppeling gebruikgemaak.
337
Die jaar 337 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 37ste jaar van die 4de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Chris Galloway
Chris Galloway is 'n Suid-Afrikaanse akteur, kameraman en produksiebestuurder. Hy het in die 1970's in Die Ruimte in Kaapstad gewerk en in 1977 saam met Dawie Malan, Bill Curry en ander die eksperimentele teatergroep Fringe gestig. Hy het ook een van die hoofrolle in die rolprent Tawwe Tienies vertolk.
Filmografie
As akteur:
Leucandra erinacea
Leucandra erinacea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1888 deur Lendenfeld.
Dinu Lipatti
Dinu Lipatti (1 April [O.S.D. 19 Maart] 1917 – 2 Desember 1950) was 'n Roemeense klassieke pianis en komponis.
Sy loopbaan was op die ouderdom van 33 jaar kortgeknip deur oorsake wat verband hou met Hodgkin-siekte (Limfadenoma)''.
Lewe
Lipatti was ook Constantin genoem deur sy ouers, maar was alom bekend as Dinu. Hy was gebore in 'n gekultiveerde en musikale gesin. Sy vader was 'n violis wat gestudeer het saam met Pablo de Sarasate en Carl Fleisch, terwyl sy moeder 'n pianis was.
Lipatti was 'n delikate en verswakte kind en dus het sy ouers hom nie skool toe gestuur nie, maar eerder tutors vir sy onderrig gehuur. Sy eerste formele klavierlesse het plaasgevind op die ouderdom van agt jaar onder Mihail Jora, wat Lipatti voorberei het vir sy inskrywing by die Boekarest Konservatoria op die ouderdom van elf jaar, waar hy toe gestudeer het saam met Florica Musicescu. Gedurende sy tyd by die Konservatoria het Lipatti die Grieg Klavierconcerto in A mineur, Op. 16 uitgevoer, en in 1932 het hy op die ouderdom van vyftien jaar gegradueer met 'n opvoering van die Chopin Klavierconcerto No. 1 in E mineur, Op. 11.
Lipatti was in 1943 op die ouderdom van 26 jaar gediagnoseer met Limfadenoma, welke 'n vorm van Leukemie is, en wat sy lewe slegs sewe jaar later sou neem. Hy het Roemenië - waar hy sedert die begin van die Tweede Wêreldoorlog musiekonderrig gegee het en gekomponeer het verlaat - en in Swede, Finland, en Duitsland getoer, vanwaar hy gereis het na Switserland. Na die oorlog het hy getoer en opgetree in Europa, maar beplande toere van Amerika en Australië gekanselleer as gevolg van swak gesondheid. Hy het egter optimisties gebly maar moes vrede maak met terugkerende gevalle van ergerlike siekte, en gevalle van koors, pyn, en fisiese swakheid. Hy het sy toestand beskryf in 'n brief aan Paul Sacher, "dit is nie die lyding wat my opeet nie maar die voortdurende terugkerende siekte wat nooit stop nie. Niemand kan hom die inspanning voorstel nie. In hierdie toestand kan ek speel, komponeer of selfs briewe skryf nie."
Terwyl hy op toer was in Nederland gedurende Januarie 1949 het hy 'n besonders slegte aanval gehad wat hom daartoe beweeg het om onmiddellik na Genève terug te keer en sy verpligtinge vir 'n jaar uit te stel. Weereens het sy gesondheidstoestand gewissel, en in Junie het hy aan Musicescu geskryf dat sy gesondheid aan't beter word was. Tog het hy teen Septembermaand geskryf, "Soos ek gevrees het, het 'n nuwe krisis my nou onkapabel gelaat in die siekbed." Teen Februarie 1950 was hy egter in so 'n toestand dat hy die Schumann Klavierconcerto in A mineur, Op. 54 kon speel onder Ernest Ansermet In Genéve en het hy ook meer konserte gespeel in Luzern, Zürich en Bern.
Dit was op hierdie stadium, deur die hulp en finansiële ondersteuning van vriende, dat Lipatti herstel het en sy gesondheid so 'n hupstoot gekry het dat dit vir hom moontlik was om 'n reeks opname-sessies vir die Columbia Plate-etiket te oorweeg. Hy was agter nie gesond genoeg om na Londen te reis ten einde die opnames te maak nie, en dus was die nodige toerusting na Genève gestuur, en het Lipatti tussen die derde en twaalfde Julie van sy mees bekendste opnames gemaak-'n laaste testament tot sy genialiteit as kunstenaar.
Nalatenskap
Dit is nie verbasend dat Lipatti in die jare na sy dood op slegs 33 jaar kultus-status bereik het nie. Lipatti was 'n besonders sensitiewe musikant en 'n man wie se benadering tot die klavier een van besonderse noukeurigheid was. Hy het altyd gestreef na perfeksie ten opsigte van elke aspek van sy interpretasie en uitvoering. Die program van sy Besançon konsert bevat byvoorbeeld opname-materiaal wat Lipatti 'n paar maande voor die tyd vir Columbia gemaak het, maar nietemin is 'n lewendige opname altyd iets anders as 'n ateljee opname.
Saamlynig
In meetkunde is drie punte wat op dieselfde lyn lê in 'n twee- of drie dimensionele ruimte saamlynig. Omdat twee punte altyd saamlynig is word dit selde as 'n identiteit of eienskap gesien en dit word as minder belangrik geag.
Punte
300px
Die punte a1, a2 en a3 lê op een lyn en so ook b1, b2 en b3. Daar is in die figuur geen ander kombinasie vir drie punte moontlik om op een lyn te lê nie.
Lyne
Vir twee verskillende lyne om saamlynig te wees moet die hellings van die twee gelyk of die negatief van die ander wees en moet dit deur dieselfde punt gaan.
Vektore
Vir twee vektore om saamlynig te wees moet die eenheidsvektor van beide gelyk (of negatief) wees aan mekaar. Verder moet dit ook deur dieselfde punt gaan.
Tadmoer
Tadmoer (Arabies: تدمر ; ook gespel Tadmor; in baie tale bekend as Palmyra) is ’n stad in Sentraal-Sirië in die Homs-goewernement. Dit is in ’n oase in die middel van die Siriese Woestyn geleë, sowat 215 km noordoos van die hoofstad, Damaskus en 180 km suidwes van die Eufraatrivier. Die antieke ruïnes van die antieke stad Palmyra, ’n Unesco-wêrelderfenisgebied, is sowat 500 m suidwes van Tadmoer. Die stad is relatief geïsoleer; die naaste nedersettings is Arak in die ooste, al-Sukhnah in die noordooste, Tiyas in die weste en al-Qaryatayn in die suidweste.
Tadmoer is die administratiewe hoofstad van die Tadmoerdistrik en die Tadmoersubdistrik. Die stad het in 2004 ’n inwonertal van 51 323 gehad. Tydens die Siriese Burgeroorlog het die stad se inwonertal aansienlik toegeneem vanweë vlugtelinge uit ander dele van die land.
Naam
Beide die antieke en moderne stad is in baie tale algemeen bekend as Palmyra. In Arabies is albei stede bekend as Tadmoer.
"Tadmor" is die Semitiese en eerste bekende naam van die stad; dit is in die eerste helfte van die 2de millennium v.C. gebruik. Die oorsprong van die naam is nie duidelik nie; volgens die Nederlandse filoloog Albert Schultens kom dit van die Semitiese woord vir "dadels" (tamar), wat verwys na die palmbome om die stad.
Die naam "Palmyra" het in die vroeë 1ste eeu n.C. in die werk van Plinius die ouere verskyn en is in die Grieks-Romeinse wêreld gebruik. Volgens Schultens het die Romeine die naam na "Palmura" verander (van die Latynse woord palma ("palm"). Daarna is die naam na "Palmyra" verander. Dit kan ook ’n Griekse vertaling van "Tadmor" wees (as ’n mens aanneem dit beteken "palm"), soos Jean Starcky, ’n Franse priester en redakteur van die Dooie See-rolle, glo.
Geskiedenis
In 1929 het Henri Arnold Seyrig, die direkteur-generaal van oudhede in Sirië, die ruïnes van Palmyra begin opgrawe en die dorpenaars oorreed om na die nuwe dorp Tadmoer te verskuif wat daarnaby deur die Franse gebou is. Die verskuiwing is in 1932 voltooi en die antieke terrein was gereed vir opgrawings.
Op 13 Mei 2015 het die ekstremistiese militante groep Islamitiese Staat in Irak en die Levant (ISIL) die moderne dorp aangeval en die vrees laat ontstaan dat hulle die historiese terrein sal verwoes. Op 18 Mei het ISIL die antieke terrein oorgeneem.
Verskeie monumente is sedertdien deur ISIL verwoes, en hulle het na berig word plofstowwe om Palmyra geplant.
Standaardtemperatuur en -druk
In die chemiese tegnologie stel die term, standaardtemperatuur en -druk (afkorting STD), of standaardkondisies, die verwysingstemperatuur van 0 °C (273.15 K) en die verwysingsdruk van 1 atmosfeer (gedefinieer as 101.325 kPa). Hierdie waardes benader die vriespunt van water en die atmosferiese druk by seevlak.
Let wel dat maatskappye wat natuurlike gas in Europa en Suid-Amerika verkoop, 'n verwysingstemperatuur van 59 °F (15 °C) gebruik i.p.v. 0 °C.
Dit is dus daarom baie belangrik om, wanneer met standard-/normaalkondisies gewerk word, presies uit te vind wat die verwysingsdruk en -temperatuur is.
In Suid-Afrika werk ons met die volgende :
Dit is baie misleidend, want indien mens volumevloeitempo normaliseer dan word dit bereken by standaardkondisies, nie normaalkondisies nie.
Termodinamika
In die termodinamika word ook met standaarde van druk en konsentrasie gewerk, maar die temperatuur word nie gestandaardiseer nie. Dit kan ook baie misleidend wees. In die tegnologie word gestandaardiseer vir praktiese redes. In die termodinamika om wiskundige redes. Daar is wiskundige redes om druk en konsentrasie te standaardiseer. Byvoorbeeld vir 'n gas kan die afhanklikheid van die Gibbs vrye energie van die druk geskryf word as:
Hierin verwys G^o_{gas} na die Gibbs vrye energie by 'n arbitrêr gekiesde standaarddruk P^o, wat egter nie nul kan wees nie, omdat in die formulisme RTlnP die druk deur die standaarddruk gedeel word. Dit maak P dimensieloos, maar dit werk nie as P^o=0 is nie. Moontlike keuses is dus P^o=1 Atm, P^o= 1 Pa, P^o=1 bar of P^o=1 psi en in die termodinamika is hulle almal aanvaardbaar, maar die keuse moet duidelik aangegee word.
In die ontwikkeling van die chemiese termodinamika word nêrens 'n dergelike wiskundige noodsaak vir standaardisasie van die temperatuur aangetref.
In die ouer literatuur word die o-superskrip van P^o gewoonlik met 'n plimsoll O aangedui, wat beter weergee dat nul nie 'n moontlike keuse is nie.
Normaliseer volumevloeitempo
Die volumevloeitempo van 'n vloeier is 'n funksie van die digtheid van die vloeier: hoe laer die digtheid, hoe groter die volumevloeitempo. Gasse se digtheid word bepaal deur die druk en temperatuur van die gas en word soos volg uitgedruk (afgelei uit die ideale gaswet):
Daarom is volumevloeitempo nie 'n goeie aanduiding van die hoeveelheid gas nie en is dit beter om na die massa (m) van die gas of die hoeveelheid mol (n) gas te verwys. 'n Alternatief is om die volumevloeitempo (V) te bereken by standaardkondisies (STD). Ons sê dat ons die vloeitempo normaliseer of dat ons die vloeitempo kompenseer vir druk en temperatuur. Dit word gedoen deur die ideale gaswet te gebruik.
Die hoeveelheid mol (n) gas bly dieselfde, ongeag die druk (P) en temperatuur (T) van die gas. Dus:
waar voetskrif "n" verwys na die genormaliseerde of gekompenseerde waarde.
Indien die ideale gaswet geïnkorporeer word, word die volgende verkry:
waar P_n = 101.325 kPa en T_n = 273.15 K
Die eenhede van die genormaliseerde/gekompenseerde volumevloeitempo word geskryf as Nm3/h of m3n/h en word uitgespreek as "normaal kubieke meter per uur".
Soos reeds gesê is hierdie baie misleidend: Ons sê dat ons die vloeitempo normaliseer, maar ons gebruik standaardkondisies, nie normaalkondisies nie.
Polonaise
Die Polonaise, ook Polonys, (van Frans: danse polonaise = "Poolse dans"; Italiaans Polacca en Pools Polonez) is 'n stadige en swierige, oorspronklik hoofse dans in 'n 3/4-maat wat in hierdie vorm vanaf 1700 gedans word en waarby dansers paarsgewys soos in 'n prosessie marsjeer. Polonaises was vroeër as openingsdanse dwarsoor Europa gewild.
Standaardtemperatuur en -druk
Normaliseer volumevloeitempo
By standaardtemperatuur en -druk (STP) is 1 kmol gas gelyk aan 22.413 m3:
Polonaise
Geskiedenis
In sy vroegste vorm is die polonaise in Pole op huweliksfeeste en ook tydens ander plegtighede gedans en gewoonlik eerder deur liedjies as musiekinstrumente begelei. 'n Tweede variant was triomfantelike opvoerings deur soldate. In die 16de eeu is polonaises nog in 'n 4/4-maat deur Poolse adellikes en ampsdraers as 'n huldeblyk aan Pole gedans.
Vanaf 1573 het die Poolse koningshof die polonaise as formele mars-dans oorgeneem. Dansers het destyds stadig vorentoe beweeg en by elke derde stap effens gekniebuig. Ter geleentheid van August die Sterke se bekroning as Poolse koning is die dans in 1697 plegtig opgevoer. Danksy die Franse koning Hendrik III het die dans ook in Frankryk en daarna in heel Europa gewild geraak.
Standaardtemperatuur en -druk
Normaliseer volumevloeitempo
Dus is 1 kmol gas:
Polonaise
Geskiedenis
Die Duitse komponis Johann Sebastian Bach het gestiliseerde polonaises gekomponeer (waaronder dele van die Mis in H-mineur: "Et surrexit" en "Cum Sancto Spirito"), terwyl die polonaises van Ludwig van Beethoven, Carl Maria von Weber, Franz Liszt en Frédéric Chopin weer die oorspronklike besieldheid en waardigheid na vore gebring het.
Opvoering
Deesdae word polonaises dikwels as openingsdans van dansballe opgevoer. Die mees gebruikte komposisie hiervoor is Carl Michael Ziehrer se "Waaierpolonaise" (Duits Fächerpolonaise).
Eksterne skakels
Multimedia
Emmarentia
Die voorstad is op die welgestelde politikus en weldoener Lourens Geldenhuys, na wie die Laerskool Louw Geldenhuys in die aangrensende Linden genoem is, se plaas Braamfontein aangelê en genoem na sy vrou, Emmarentia. Die voorstad is op 28 April 1937 geproklameer en Uitbreiding 1 op 4 Julie 1945. Die ou Rustenburgpad, wat later die naam Barry Hertzogrylaan gekry het, skei Emmarentia en Greenside.
Demografie
Die voorstad, in die vorm van 'n agterstevoor sewe, beslaan vir sensusdoeleindes 3,81 km2 en het in 2011 'n inwonertal van 5 116 gehad van wie 41% wit was, 27% Indiërs en 26% swart. Tien jaar vroeër was die bevolking in 'n ietwat groter gebied wat destyds ook die Johannesburgse Botaniese Tuin ingesluit het, 4 452, van wie 56,1% wit was, 28% swart en 13,4% Indies. Engels was in albei gevalle die grootste huistaal, maar terwyl 60,2% dit in 2001 as huistaal aangedui het, was dit in 2011 die huistaal van 67,2% van die inwoners. Afrikaans het teruggesak van die huistaal van 12,6% van die inwoners in 2001 tot 10,2% in 2011.
Hendrik Leibbrandt
regs|190px|duimnael|Ds. H.C.V. Leibbrandt.
Hendrik Carel Vos Leibbrandt (Kaapstad, 31 Desember 1837 – Kaapstad, 1 Januarie 1911) was ’n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk, waaruit hy moes bedank weens sy liberale teologiese oortuigings, en die daarna die eerste staatsargivaris in Suid-Afrika.
Leibbrandt het sy teologiese studie in 1859 in Utrecht, Nederland, voltooi waar hy hom in 1855 as student ingeskryf het. Op 5 Mei 1860 is hy in die NG gemeente Victoria-Wes as predikant georden, maar in Maart 1877 het hy as NG predikant bedank. In Augustus daardie jaar het hy 'n beroep vir drie jaar na die Vrye Protestantse (Unitariese) kerk op Graaff-Reinet aanvaar. (Nog 'n liberale oudpredikant van die NG Kerk, ds. D.P. Faure [1842-1916], het dié kerkverband in Kaapstad gestig.) Vroeg in 1880 het hy die ou rekords van die Graaff-Reinetse magistraatskantoor georden, die begin van sy belangstelling in argivale werk. In Januarie 1881 het hy Theal as koloniale argivaris opgevolg nadat hy reeds op 6 Januarie 1880 in dié amp aangestel is. Vanaf 6 Januarie 1881 was hy ook bibliotekaris van die Wetgewende Vergadering. Op 1 Januarie 1885 het hy waarnemende bibliotekaris van die gesamentlike parlementêre biblioteek geword, in welke amp hy eers in 1899 vas aangestel is. In Februarie 1901 het hy uit dié amp bedank en Suid-Afrika se eerste voltydse argivaris geword en daarin aangebly tot sy aftrede in 1908. Leibbrandt se publisering van bronne voldoen nie aan 21ste-eeuse vereistes nie, maar is nietemin waardevolle hulpmiddels vir geskiedkundiges.
Herkoms
Leibbrandt was die agtste kind van Johann Sebastian Leibbrandt (1793–1855), 'n Kaapstadse wynhandelaar, en sy vrou, Alida Johanna Fischer (1796–1869). Johann Sebastian was 'n jonger seun van die stigter van hierdie Suid-Afrikaanse tak van die familie Leibbrandt, Johann Sebastian Leibbrandt (1747–1817), wat in 1774 na die Kaap gekom het van Leonberg, Württemberg, Duitsland, in diens van die VOC, later burgerregte verkry en 'n bakkery in Kaapstad begin het.
Pointillisme
Pointillisme /<span title="/ˈ/ primary stress follows">ˈ p <span title="/ɔɪ/ 'oy' in 'boy'">ɔɪ n t <span title="/ɪ/ or /ə/ 'e' in 'roses'">ᵻ l <span title="/ɪ/ short 'i' in 'bid'">ɪ z <span title="/ə/ 'a' in 'about'">ə m /  is 'n verftegniek waarin klein, afsonderlike spikkels kleure in patrone aangewend word om 'n beeld te vorm. Die tegniek wat sy oorsprong in Impressionisme het, is in 1886 deur Georges Seurat en Paul Signac ontwikkel. Die term "Pointillisme" is oorspronklik in die laat 1880's deur kunsresensente geskep om met die werk van hierdie kunstenaars die spot te dryf, en word vandag nog gebruik, maar sonder die vroeëre spottende konnotasie. Die beweging staan ook as Neo-Impressionisme bekend. Die Divisioniste het 'n soortgelyke patroon gebruik om beelde te vorm, maar met groter blokkie-agtige kwashale.
Hendrik Leibbrandt
In die bediening
regs|270px|duimnael|Die kerk op Victoria-Wes soos dit waarskynlik ook in ds. Leibbrandt se tyd gelyk het, hier afgeneem omstreeks 1917.
Leibbrandt ontvang sy onderrig aan die Zuid-Afrikaansch Athenaeum, Kaapstad, en aan die Universiteit van Utrecht in Nederland, waar hy in Augustus 1859 'n graad in die teologie behaal. Hy keer in dieselfde jaar terug na die Kaap, word in Januarie 1860 as predikant van die NG Kerk gelegitimeer en op 6 Mei 1860 georden as die tweede predikant van die NG gemeente Victoria-Wes, waar ds. W.A. Krige sy voorganger was. Sy groot ondersteuners in die gemeente was die here G.W.F. van Heerden en J. Auret, maar hy was aanvanklik gewild by blank en gekleurd, Engels sowel as Hollands. Leibbrandt was blykbaar 'n besonder aktiewe lid van die bediening. Spoedig het hy pragtige traliewerk om die kerkgebou laat aanbring en 'n deeglike hek daarin laat sit. Gedurende sy eerste jaar op Victoria-Wes stig hy 'n sendingkerk in sy gemeente en neem hy self sommige van die dienste daarin waar.
Pointillisme
Tegniek
Die tegniek berus op die vermoë van die kyker se oë en verstand om die spikkels in 'n meer volledige kleurbeeld te omskep. Dit toon ooreenkomste met Divisionisme, 'n meer tegniese variant van hierdie metode. Waar Divisionisme egter met kleurteorie gemoeid is, konsentreer Pointillisme eerder op die spesifieke styl van kwaswerk wat gebruik word om die verf aan te wend. Die tegniek word vandag deur slegs enkele kunstenaars beoefen,  en word veral in die werke van Seurat, Signac en Cross gesien. Sien egter ook Andy Warhol se vroeëre werke en Popkuns.
Hendrik Leibbrandt
In die bediening
Weens die uitgestrektheid van sy gemeente, moedig hy die stigting van nuwe gemeentes aan, en die vestiging van gemeentes op Carnarvon (1874) en Prieska (1878) is die gevolg van sy werk in hierdie verband. Omdat hy, voor dié afstigtings, dikwels van die huis af moes weg wees om Carnarvon, Modderfontein en ander plekke te behartig, het hy nie genoegsaam tyd gekry om getrou huisbesoek te doen nie. Op 23 Februarie 1872 het die groot vloed plaasgevind, "door te poort", waardeur nie minder nie as 60 mense hul lewe verloor het.
duimnael|links|250px|Die sogenaamde liberale driemanskap: di. S.P. Naudé (agter), [[Thomas François Burgers|T.F. Burgers (links voor) en ds. J.J. Kotzé.]]
Pointillisme
Praktyk
Daar bestaan 'n opvallende kontras tussen die Pointillisme-praktyk en die tradisionele metodes waarvolgens pigmente op 'n palet gemeng is. Pointillisme stem ooreen met die vierkleur CMYK-drukkersproses wat deur sommige kleurdrukkers en groot drukperse gebruik word waar Cyan (blou), Magenta (rooi), Yellow, en Key (swart) spikkels aangebring word. Televisies en rekenaarskerms gebruik 'n soortgelyke tegniek om kleur voor te stel deur van Rooi, Groen en Blou (RGB-kleure) gebruik te maak.
Hendrik Leibbrandt
In die bediening
Sy bediening op Victoria-Wes sou egter tot onenigheid lei, want Leibbrandt het behoort tot die groep predikante met 'n liberale denkrigting, wat medepredikante soos T. F. Burgers, 'n goeie vriend van Leibbrandt, J.J. Kotzé en S.P. Naudé (die sogenaamde liberale driemanskap) insluit. Almal was tydgenote van hom aan die Universiteit van Utrecht. In hierdie tyd het 'n hewige stryd gewoed tussen die ortodokse en die liberale. Dit het spoedig geblyk dat sy liberale menings onaanvaarbaar was vir die meeste van sy gemeentelede.
Pointillisme
Praktyk
Wanneer rooi, blou en groen lig (die additiewe primêre kleure) gemeng word, is die resultaat amper iets soos wit lig (sien Prisma). Skilder is inherent subtraktief, maar Pointillistiese kleure lyk dikwels helderder as die tipiese gemengde subtraktiewe kleure. Dit is moontlik deels te wyte aan die feit dat die subtraktiewe vermenging van die pigmente vermy word, en deels omdat van die wit doek tussen die spikkels sigbaar is.
Hendrik Leibbrandt
Sy bedanking
Die moeilikheid het reeds in 1865 ontstaan, maar die tweespalt het eers aan die begin van die jare sewentig ernstige afmetings begin aanneem nadat Leibbrandt as mede-outeur, saam met Burgers en Leopold Marquard, sy menings uiteengesit het in drie essays, getitel "Gedachten over de roeping der Kerk en de verhouding van den leraar tot zijne gemeente" (Kaapstad, 1869) en geskryf vir die Christelike kongres van Julie 1869. Ouderling P.J. Joubert van die NG gemeente Colesberg het ds. Burgers reeds op die Sinode van 1862 van onregsinnigheid beskuldig weens uitsprake wat hy in privaat gesprekke gemaak het. Dié beskuldigings gee 'n goeie aanduiding van die liberale predikante se teologiese denkrigting, want volgens Joubert het Burgers "onder meer beweer dat daar geen duiwel is nie, het hy die sondeloosheid van Christus betwis en die voortbestaan van die siel ná die dood bevraagteken".
Pointillisme
Praktyk
Die verftegniek wat vir Pointillistiese kleurvermenging gebruik word, is ten koste van die tradisionele kwaswerk wat gebruik word om tekstuur uit te beeld.
Hendrik Leibbrandt
Sy bedanking
Leibbrandt was onversetlik en sy teenstanders ook; eindelik, in November 1876, verleen die Sinode toestemming vir die stigting van 'n tweede gemeente op Victoria-Wes. Om 'n skeuring in die kerk te voorkom, want Leibbrandt het sy aanhang gehad, vra die gemeente hom om te bedank en bied hom £2 500 ter vergoeding aan. Ons Kerk Album stel dit as volg: "De gemeente liep gevaar in twee gesplits te worden, doch dit werd verhoed door dat men de predikant uitkocht voor £2 500, en so legde hij de bediening neer" – op 24 Junie 1877, volgens Ons Kerk Album, maar volgens die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek die dag daarna. Met sy vertrek na Graaff-Reinet aan die begin van Augustus bied sy goedgesinde vriende – onder die leiding van F.W. Herold, die siviele kommissaris en resident-magistraat van Victoria-Wes – hom 'n adres aan waarin hulle hom bedank vir alles wat hy gedurende sy 18 jaar van diens daar vir die dorp en distrik gedoen het.
Verdere loopbaan
regs|190px|duimnael|Hendrik Leibbrandt.
Hierdie oënskynlike ommekeer in sy lot lei Leibbrandt na sy lewenswerk. Op Graaff-Reinet, waar hy die predikant van die Unitariërs was, begin hy belangstel in die amptelike argief van die landdros en besef hy die betekenis daarvan. Hy rapporteer die jammerlike toestand waarin hy die argief aantref aan die regering en hy word toe sonder verwyl aangestel om die dokumente te kollasioneer en te kodifiseer, 'n taak wat hom die grootste gedeelte van 1880 besig gehou het.
In die jaar 1880 vind daar ook 'n besonder belangrike ontwikkeling in die geskiedenis van die staatsargief plaas, want in Junie besluit die parlement om die pos van argiefbewaarder te skep en om dit met dié van parlementêre bibliotekaris te verbind. Die algemene mening was dat die betrekking aan G.M. Theal sou toeval, 'n staatsamptenaar wat die geskiedenis van Suid-Afrika te boek gestel het en wat reeds sedert Maart 1879 op 'n deeltydse grondslag as argiefbewaarder opgetree het. Maar J.G. Sprigg se kabinet ontketen 'n kwaai polemiek waartydens daar bitter woorde binne en buite die parlement val toe hulle Leibbrandt in Januarie 1881 in die pos aanstel. 'n Poging in Mei 1881 om die aanstelling te herroep, is slegs deur een stem in die parlement verslaan.
Leibbrandt het hierop gereageer deur 'n besliste voorneme om deur toegewyde en vlytige arbeid te bewys dat die parlement die regte keuse gedoen het. Theal was ewe vasbeslote om te toon dat die klad wat na sy mening op sy naam gewerp is, onverdiend was. Die gevolg was 'n lewenslange wedywering tussen hierdie twee mense aan wie die geskiedkundige navorsing so baie verskuldig is. Die land het gebaat by hierdie onbedoelde wedywering, want Leibbrandt en Theal – albei gewoonlik harde en vinnige werkers – is daardeur tot ongekende ywer aangespoor.
Leeu van Al-lat
duimnael|Die Leeu van Al-lat, 2010. Die Leeu van Al-lat of Al-lāt was ’n antieke standbeeld voor die Tempel van Al-lat in die wêrelderfenisgebied Palmyra, Sirië. Dit is in die 1ste eeu n.C. van kalksteen gemaak, en was 3,5 m hoog en het 15 ton geweeg.
Hendrik Leibbrandt
Publikasies
In 1886 het die resultate van Leibbrandt se werk vir die eerste maal verskyn in die vorm van sy "Précis of the archives of the Cape of Good Hope, December 1651-December 1653" (Kaapstad, 1886). Dit is die eerste van 'n reeks van 16 boekdele waarin Leibbrandt die dokumente in die Kaapse Argief toeganklikwe vir die algemene publiek probeer maak en om Engelse lesers wat die sewentiende- en agttiende-eeuse Hollandse dokumente nie kon baasraak nie, deur middel van vertalings en opsommings te hulp te kom.
Die eerste dun boekdeel bestaan uit 'n biografiese skets van Jan van Riebeeck en 'n opsomming van sy dagregister van Desember 1651 tot Desember 1653. Liebbrandt se tweede boekdeel, "Rambles through the archives of the Colony of the Cape of Good Hope, 1688-1700", is in 1887 op sy koste in Kaapstad gepubliseer. Die Kolonie se geldgebrek het die publikasie van sy werk voortdurend belemmer en Leibbrandt moes nege jaar wag voor sy opsomming van die goewerneurs se "Journal, 1699-1732", "Letters despatched, 1696-1708" en "Letters received, 1695-1708" in 1896 in Kaapstad uitgegee is. In 1897 verskyn nog twee dele van Van Riebeeck se "Dagregister" waarmee die publikasie van die dagregister, waarmee daar in 1886 begin is, voltooi word. Die twee boekdele wat in 1897 verskyn, dek die tydperk Januarie 1656 – Desember 1658 en Januarie 1659 – Mei 1662.
In 1897 publiseer Leibbrandt ook "The defence of Willem Adriaan van der Stel". Dit bestaan uit 'n vertaling van die "Korte deductie" waarin W.A. van der Stel (in 1707) die beskuldigings teen hom deur Adam Tas en ander ontevrede burgers weerlê. Dit was Leibbrandt se persoonlike mening dat Van der Stel verkeerdelik veroordeel is deur die geskiedenis en hy het die hoop gekoester dat die publikasie van die feite hom in 'n gunstiger lig sou stel.
Leeu van Al-lat
Op 27 Junie 2015, tydens die Siriese Burgeroorlog, is die beeld deur die ekstremistiese militante groep Islamitiese Staat in Irak en die Levant (ISIL) verwoes nadat hulle Palmyra in 2015 oorgeneem het.
Hendrik Leibbrandt
Publikasies
In 1898 en 1899 is twee boekdele van "Letters and documents received, 1649-1662" gepubliseer. Dit het bestaan uit Engelse vertalings met die oorspronklike Hollands op die teenoorstaande bladsy. Drie boekdele van "Letters despatched from Cape Town, 1652-1662" is in 1900 gedruk en nog twee dele van die "Dagregister" verskyn in 1901 en 1902. Die eerste dek die tydperk 1662–70 en die tweede die tydperk 1671–74 en 1676. In opdrag van die regering het Leibbrandt die dokumente in verband met die Slagtersnek-rebellie geredigeer en dit is gepubliseer onder die titel "The rebellion of 1815, generally known as Slachter's Nek" (Kaapstad, 1902). 'n Nederlandse vertaling het in 1903 verskyn.
Ook maak het hy drie dele "Requesten" (Memorialen) wat die tydperk 1715–1806 dek, vir publikasie gereedgemaak. Die eerste deel, A-E, verskyn in 1905 en 'n tweede, F-O, in 1906, maar die derde, P-Z, is nog steeds ongepubliseer. Alhoewel die "Précis" 'n geweldige massa werk dek, is die reeks deeglik en noukeurig opgestel en is dit vandag nog 'n waardevolle bron van inligting en 'n nuttige handleiding tot die dokumente in die Kaapse Argief. Afgesien van die Précis het Leibbrandt ook afskrifte van die belangriker dokumente in die Argief gepubliseer. Hierdie werk is die resultaat van 'n ooreenkoms met Theal en die wedywering op hierdie gebied tussen hulle het aanleiding gegee tot etlike skerp woordewisselings. In die voorwoord van "Resolutiën van den Commandeur en Raden van de Fort de Goede Hoop, 1652-1662", wat hy in 1898 in Kaapstad gepubliseer het, het Leibbrandt gekla oor sy mededinger se dwarstrekkerige houding en het hy daarop gewys dat hoewel Theal daarvan bewus was dat Leibbrandt besig was om alles in sy vermoë te doen om die dagregister van die goewerneur Joachim van Plettenberg op te spoor, hy nie die moeite gedoen het om hom in te lig dat die dagregister in werklikheid in sy besit was nie. Leibbrandt het Theal ook daarvan beskuldig dat hy stof gepubliseer het wat hy (Leibbrandt) self uit Nederland gebring het, en dat hy van sy aantekeninge gebruik het sonder om te erken dat hy dank aan Leibbrandt se werk verskuldig is.
Skrywer
Benewens die redigering van argiefmateriaal het Leibbrandt talryke artikels geskryf oor onderwerpe in verband met sy werk, veral vir Het Zuid-Afrikaansche Tijdschrift. Hierdie artikels beslaan 'n wye veld, van 'n beskrywing van die begrafnis van die aangewese goewerneur baron Pieter van Rheede van Oudtshoorn tot 'n reeks oor die jagter en ontdekkingsreisiger Jacobus Coetzee, of bespiegelinge oor die naam Duivelsberg.
Leibbrandt het ook belanggestel in die taalkundige aspek van sy werk en talle artikels oor die onderwerp geskryf, soos "De Franse taal in den Hollandschen tijd" en "Het officieel Nederduitsch in Zuid-Afrika tachtig jaren geleden", wat in die uitgawes van September 1886 en Oktober 1888 van Het Zuid-Afrikaansche Tijdschrift verskyn het. Baie van sy taalkundige werk is egter nie gepubliseer nie.
Werk as argivaris
Wat nie algemeen bekend is nie, is Leibbrandt se werk as argivaris. Dit was eers in 1901, sewe jaar voordat hy afgetree het, dat die ampte van argivaris en bibliotekaris geskei is en hy in staat was om al sy tyd aan die argief te wy. Behalwe tydelike hulp af en toe, was hy alleen. Tog is daar tussen die jare 1881 en 1906 genoeg dokumente ge-klassifiseer om in 3 440 bande gebind te kon word. Daarbenewens het Leibbrandt die werk gekatalogiseer, registers opgestel en allerhande ander take verrig. Hy was verbasend modern in sy uitkyk en was van mening dat sowel die argiewe in staatskantore as dié onder sy sorg die argivaris se saak was.
Hy het klem gelê op die behoefte aan 'n afsonderlike gebou vir die argief van die Kaapkolonie, wat in sy dae in die kelderverdieping van die parlementsgebou gehuisves is. Hy het hom ook aktief daarvoor beywer dat argiefstukke uit buitedistrikte sowel as belangrike dokumente wat in private versamelings tereggekom het, aan die Kaapse Argief vir veilige bewaring oorhandig moes word. Sy invloed op die organisasie van die argiewe in Suid-Afrika was groot en blywend.
Eerbewyse
Ter erkenning van sy werk is hy benoem tot erelid van die Historische Genootschap van Utrecht en (saam met J.E. Heeres) voeg hy tot die mededelings van die vereniging die bydrae "Memoriën van den Gouverneur Van de Graaff over de gebeurtenissen aan de Kaap de Goede Hoop in 1780-1806" (Den Haag, 1894) toe. Leibbrandt was ook 'n buitengewone lid van die Vereeniging voor Kunsten en Wetenschappen in Utrecht en 'n lid van die South African Preservation Society.
Leibbrandt is op 24 Februarie 1860 met Sarah Aletta Sinclair getroud. Uit hierdie huwelik is sewe seuns en vyf dogters gebore, van wie agt volwassenheid bereik het.
Sosiale transformasie
Een definisie van Sosiale transformasie is die proses waardeur individue die sosiaal toegeskrewe status van hulle ouers in 'n sosiaal verworwe (bereikbare) status vir hulleself verander. 'n Tweede definisie verwys egter na grootskaalse maatskaplike veranderinge soos kulturele hervormings of transformasies. Eersgenoemde behels die individu, laasgenoemde die maatskaplike stelsel.
Die Individu
Anders as sosiale reproduksie en sosiale mobiliteit wat na intergenerasionele mobiliteit of die mate kyk waarin die sosiale status tussen die ouers en die kinders se generasie verander, fokus sosiale transformasie op die manier waarop 'n individu die klaskultuur kan verander waarin hy hom tuis voel. Sosiale transformasie geskied deur middel van drie stappe: deur assosiërende aanneming, assosiërende distansiëring en die kennelike aanbieding van die self.
Sosiale transformasie word as 'n interpersoonlike onderhandelingsproses beskou aangesien dit vereis dat die individu se sosiale posisie deur ander erken word sodat daar transformasie kan plaasvind. Dit is 'n wederkerige verhouding waarin mense aangeneem moet word en met die kulturele verwagtings van hulle spesifieke klaslidmaatskap geïdentifiseer moet word. Dit is die enigste manier waarop mense van hulle eie toegeskrewe sosiale status na 'n nuwe verworwe status kan beweeg.
Sosiale transformasie in hierdie konteks vereis 'n verskuiwing in die kollektiewe bewussyn van 'n samelewing – plaaslik, provinsiaal, nasionaal of globaal – sodat die realiteit deur konsensus verfyn word. Dit gebeur dikwels deur eksterne stimulus en is soms intensioneel. Deur die eeue heen is baie sosiale transformasies deur wetenskaplike ontdekkings sowel as godsdienstige en koninklike edikte teweeggebring.
'n Sosiale transformasie is 'n transformasie wat oor 'n lang tydperk gehandhaaf word. Mense onderskryf gesindhede en waardes binne 'n heeltemal nuwe konteks (of paradigma) wat op ander aannames en oortuigings gebaseer is.
Toegeskrewe status teenoor verworwe status
Toegeskrewe status is die sosiale status wat aan 'n persoon gegee word wanneer hy of sy in 'n familie met 'n sekere status gebore word en daardie klasrol later aanneem. Mense wat byvoorbeeld uit welgestelde families kom, het gewoonlik van geboorte af toegeskrewe sosiale statusse. Spesifiek in die V.S.A. kan rasse-/etniese verskille en geslag 'n basis vir toegeskrewe status vorm.
Verworwe status word op grond van meriete, vaardighede, vermoëns en handeling verkry. Voorbeelde van verworwe status is wanneer iemand 'n dokter of selfs 'n misdadiger is – in sulke gevalle bepaal die status dan 'n stel optredes en verwagtings vir die individu.
Klaskultuur en kulturele kapitaal
Ten einde lidmaatskap tot 'n groep te verkry, moet 'n individu aan "vereiste rolspelings" deelneem om as 'n lid van die groep erken en opgeneem te word. Dit behels die deelname aan algemeen geassosieerde tekste wat met verskillende klasse geassosieer word, iets wat verstaan word deur die verskillende soorte klaskultuur en vorms van kultuurkapitaal te bestudeer. Dit kan kulturele kapitaal insluit, 'n term wat deur Pierre Bourdieu geskep is, en drie vorms aanneem: In 'n studie deur Mark Granfield van werkersklas regstudente aan 'n elite-regskollege het Granfield opgemerk hoe belangrik die aanbring van wysigings in die studente se "interpersoonlike betrekkings" was, insluitend alledaagse veranderinge soos patrone in hulle kleredrag en spraak.
Assosiërende aanneming
'n Individu neem deel aan assosiërende aanneming wanneer hy 'n verbale aanvaarding van sy bepaalde verhoudings met ander verwoord om sodoende sy sosiale identiteit te bevestig en op te neem. Dit is 'n noodsaaklike rol in individuele identiteits(trans)formasie, want dit is die verbale erkenning en opname in die groep waarvan hy lid wil wees. Verbale selferkenning maak voorsiening vir persoonlike vergestalting en 'n gevestigde gevoel van "waar hulle in die sosiale struktuur inpas." 'n Sleutelvoorbeeld is 'n jong student wat besluit waar hy wil gaan studeer, want dit is 'n besluit wat dikwels deur 'n persoon se individuele verhoudings beïnvloed word. 'n Persoon moet baie faktore oorweeg wanneer hy sosiaal transformeer, insluitend wie hy wil aanneem.
Assosiërende distansiëring
Individue wat sosiaal wil transformeer, wend hulle dikwels tot die teenoorgestelde van assosiërende aanneming; dissosiasie van diegene in die groep wat nie met hulle verlangde sosiale identiteit verenigbaar is nie.
Passing en die aanbieding van die self
In die rassepolitiek van Noord-Amerika en spesifiek die Verenigde State, verwys passing na 'n lid van 'n rassegroep wat deur persone van 'n ander ras aanvaar word, veral in die geval van 'n persoon van gemengde ras wat as 'n lid van die rassemeerderheid aanvaar word. Dit word gewoonlik neerbuigend gebruik en word nie polities korrek beskou om te probeer pass of om iemand daarvan te beskuldig dat hy dit probeer doen nie. Alhoewel dit nie 'n moderne term is nie, is dit 'n vorm van sosiale transformasie. Daar is baie verskillende maniere om te pass, of om dit polities meer korrek te stel, "sosiaal te transformeer".
In 'n studie van werkersklas-individue wat met die middelklas wou identifiseer, het Peter Kaufman die volgende gedragsveranderinge waargeneem wat ook op ander vorms van sosiale transformasie toegepas kan word: Persone wat sosiaal wil transformeer, glo dat hulle deur die deelname aan en aanneem van spesifieke spraak- en kleredragpatrone daarin sal slaag om hulle verlangde sosiale identiteit te vestig, of dat dit hulle minstens nader daaraan sal bring om so te klink en te lyk.
Sosiale transformasie en klasse-oorgang in die volkskultuur
Ongeag of ons na realiteitsprogramme, die Internet, gewilde rolprente, beroemdes of kunstenaars kyk, die volkskultuur is vol voorbeelde van sosiale transformasie en gevalle van klasse-oorgang. Bekende voorbeelde wat hierdie oorgang gemaak het, is Britney Spears en Oprah Winfrey. As individue wat vandag baie welgesteld is, het hulle die idees van toegeskrewe status op grond van geboorte, welstand en opvoeding omvergewerp.
Voorbeelde van programme soos "Who Wants to Be A Millionaire" en etiketboeke verteenwoordig die nuwe volkskulturele uitdrukkings van klas. Die blote algemeenheid van hierdie soort materiaal en oorblootstelling van "oorgangers" in die media kan help om sommige van die onderliggende behoeftes aan sosiale transformasie te verduidelik.
Olifantsrivier, Namakwaland
Die Olifantsrivier is 'n rivier aan die Weskus van die Wes-Kaap, Suid-Afrika.
Naam
Die rivier het sy naam gekry van adelbors Jan Danckaert wat beweer dat hy 'n trop van 300 olifante hier gesien wei het op sy eerste ontdekkingsreis in die gebied.
Ontspring
Die rivier ontspring tussen Ceres en Citrusdal, net wes van die Skurweberg en noord van die Witzenberg by.
Roete
Die rivier vloei 265 km ver meestal noord en net oos van die Olifantsrivierberge, deel van die Groot-Winterhoekberge, verby. Dit vloei noord deur Citrusdal en bly hiervandaan net oos van die N7 nasionale pad en wes van die Sederberg, deur die Clanwilliamdam, verby Clanwilliam en hou steeds oos van die N7 tot amper by Klawer. Nét voor Klawer vloei die rivier onderdeur die N7, draai wes verby Vredendal, draai weer suid by Koekenaap en mond uit by digby Papendorp in die Atlantiese Oseaan, sowat 250 km noord van Kaapstad.
Sytakke
Enkele sytakke van die Weskus se Olifantsrivier is die:
Visse
Die volgende visspesies is endemies aan die rivier:
Lee Garlington
Lee Garlington (gebore 20 Julie 1953) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cobra (1986), Field of Dreams (1989), Sneakers (1992), en Dante's Peak (1997).
Walter Hely-Hutchinson
Sir Walter Francis Hely-Hutchinson (1849 – 1913) was die laaste goewerneur van die Kaapkolonie voor dit in 1910 deel van die Unie van Suid-Afrika geword het.
Hy is op 22 Augustus 1849 in Dublin gebore as die seun van die markies van Donoughmore. Ontvang sy opvoeding aan Harrow en Cambridge. Hy is aangestel as attaché van sir Hercules Robinson op 'n sending na die Fidji-eilande en Australië, waarna hy dien as koloniale sekretaris van Barbados van 1877 tot 1883.
Van 1884 tot 1889 was hy luitenant-goewerneur van Malta, van 1889 tot 1883 goewerneur van die Bowindse Eilande in Wes-Indië en toe eerste goewerneur van Natal onder Verantwoordelike Regering. Tydens die Tweede Vryheidsoorlog is hy aangestel as goewerneur van die Kaapkolonie. Hy was besonder taktvol en gewild.
Na sy termyn verstryk het, het hy na Engeland teruggekeer waar hy hom in Kent gevestig het. Hy is oorlede in Peterborough op 23 September 1913. Die dorpie Hutchinson, naby Victoria-Wes in die Noord-Kaap, is na hom vernoem.
M. Vasalis
M. Vasalis, pseudoniem vir Margaretha (Kiekie) Droogleever Fortuyn-Leenmans (13 Februarie 1909, Den Haag — 16 Oktober 1998, Roden, Drenthe) was 'n Nederlandse digteres en sielkundige.
Die skuilnaam
"Vasalis" is 'n verlatynse weergawe van haar familienaam "Leenmans". Die "M" staan nie vir "Maria" nie, soos soms verkeerdelik berig word. Die digteres wou aanvanklik haar werk publiseer sonder om te onthul dat haar gedigte deur 'n vrou geskryf is. Toe sy deur Simon Vestdijk ('n Nederlandse romanskrywer) die kans gegun is om haar debuut in die literêre tydskrif Groot Nederland te maak wou hulle haar nie toelaat om haar werk met slegs haar voorletters te onderteken nie. Derhalwe het die digteres besluit om onder 'n skuilnaam te skryf en te publiseer. Aangesien haar vader tydens sy studentejare onder die naam "Vazal" geskryf en gepubliseer het, het sy besluit om met hierdie verlatynse weergawe van haar familienaam te eksperimenteer; welke tot die pennaam Vasalis gelei het.
Lewe en werk
Vasalis het in die buitewyke van Scheveningen naby die see grootgeword. Margaretha Leenmans (Kiekie of Kiek vir vriende) het medisyne en antropologie aan die Universiteit van Leiden studeer. Sy was 'n lid van die koshuisgroep Zestigpoot. Na haar opleiding het sy haar in 1939 in Amsterdam gevestig om as mediese praktisyn te werk. Later het sy gewerk as kinderpsigiater in Assen en Groningen (Nederland). In die dertigerjare het sy bevriend geraak met J.C. Bloem, Adriaan Roland Holst, Albert van Dalsum, Victor van Vriesland, Titus Leeser en vele ander in die "salon artistique" wat deur Harro Bouman en sy vrou Carina Bouman-Hofstede Crull aangebied is. In 1939 het sy met Jan Droogleever Fortuyn, wat professor in neurologie sou word, getrou. In 1940 het sy haar debuut met die bundel Parken en woestijnen gemaak. Ander digwerk is De vogel Phoenix (1947) en Vergezichten en gezichten (1954). Die drie digbundels wat gedurende haar leeftyd gepubliseer is bevat slegs ongeveer honderd gedigte. De oude kustlijn het postuum verskyn in 2002. Haar kinders Lous, Hal en Maria Droogleever Fortuyn het vir laasgenoemde publikasie gesorg. Vasalis het tradisionele gedigte geskryf wat gekenmerk is deur die gebruik van verpersoonliking en antropomorfisme. Haar gedigte bestaan dikwels uit verskeie indrukke van die natuur en eindig by selfbetragting. Behalwe gedigte het Vasalis ook verskeie essays en 'n novelle geskryf. Haar werk is bekroon met onder andere die gesogte Constantijn Huygens-prys in 1974 en die P.C. Hooft-prys in 1982. Ton Anbeek, 'n Nederlandse skrywer en literatuurwetenskaplike, beskryf haar gedigte as "Oënskynlik banale feite wat tot 'n flits van insig mag lei". Afsluitdijk uit Parken en woestijnen (1940) word beskou as een van haar bekendste gedigte. Toe haar man aangestel is as professor aan die Universiteit van Groningen het die gesin in 1951 daarheen verhuis. Vasalis het vanaf 1964 tot en met haar afsterwe in 1998 in die huis de Zulthe naby die dorpie Roden gewoon.
Eerbewyse
Daar is 'n bed & ontbyt fasiliteit in huis de Zulthe in Roden, Nederland, die huis waar Vasalis die laaste jare van haar lewe gewoon het. Daar is ook sprake daarvan dat 'n spesiale tuin in haar laaste woonplek opgerig sal word. In 2009 is 'n gedenkteken ter herdenking van haar honderste verjaardag opgerig. In Leiden is 'n bronsbeeld van Vasalis op die hoek van Lijster- en Leeuwerikstraat opgerig. Die beeld is deur Aart Schonk geskep. Vasalis het tydens haar mediese opleiding (vanaf 1927 tot 1934) hier gewoon. Die beeld is op inisiatief van die Genootskap van Nederlandse Literatuur aangebring nadat Maaike Meijer se Vasalis-biografie belangstelling in die plek laat herleef het. Laastens dra 'n trein van die Nederlandse onderneming Arriva ook die naam M. Vasalis.
Werke
1940 - Onweer, in Drie Novellen, met J. Campert en E. Eewijck 1940 - Parken en woestijnen 1945 - Fragmenten uit een journaal, in Criterium 1947 - De vogel Phoenix 1952 - Naar aanleiding van Atonaal, in Libertinage 1954 - Vergezichten en gezichten, een bloemlezing van verzen 1958 - Kunstenaar en verzet 1960 - De dichter en de zee, bloemlezing 1964 - (S)teken aan de wand, in Raam, toespraak 1977 - Dankwoord by die uitreiking van die Constantijn Huygens-prys 1974, in Literama 1982 - Het ezeltje, faksimilee 1983 - Pijn, waarvoor geen naam bestaat, juryrapport over enkele gedichten van de Nederlandse auteur Bunnik 1984 - Dankwoord bij de aanvaarding van de P. C. Hooft-prys 1982 2002 - De oude kustlijn, postuum gepubliseer deur haar kinders.
2009 - De amanuensis
2009 - Briefwisseling 1951-1987 / M. Vasalis, Geert van Oorschot. Uitgeverij G.A. van Oorschot, Amsterdam, 2009
2011 - ''Vriendenbrieven. Briefwisseling tussen Kiek Drooglever Fortuyn-Leenmans en Harro & Carina Bouman-Hofstede Crull''. Woubrugge, 2011 [versorg deur Hessel Bouman].