cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Harry Potter: Die insluiting van die boekreeks in die onderrig van Afrikaans
Slotopmerkings
Die slotsom van hierdie artikel is dat dit enersyds 'n gebrek aan kennis van die fantasiegenre is, en andersyds 'n vrees vir die onbekende, wat veroorsaak dat ekstremistiese groepe aanspraak daarop maak dat die HP-boekreeks satanisties is. Vanuit opvoedkundige oogpunt kan opvoeders net daarby baat om kennis te neem van al die ekstrinsieke kriteria waaraan hierdie reeks gemeet kan word. Ouers en opvoeders wat Afrikaans onderrig kan, deur te aanvaar dat dit 'n realiteit is dat leerders hierdie boeke lees, daarvan 'n leer- en ontwikkelingsgeleentheid maak deur gesprekke oor die estetiese en morele essensies daarvan te fasiliteer en leerders die kans te gee om hulle ervaring van en respons op die tekste te kommunikeer. Deur die HP-boekreeks word kinders aan 'n konsep van die bose blootgestel op 'n wyse wat baie meer gesofistikeerd en genuanseerd is as dié van video's, rekenaarspeletjies en films en waar die keuse ondubbelsinnig vr die goeie is.
Stocker beveel aan dat daar 'n versigtige begeleiding van die pragmatiese na die estetiese (kulturele) vaardigheid van die leerder moet wees. Om hierdie begeleiding te fasiliteer, kan opvoeders kyk na die artikel Harry Potter: Die boekreeks as jeugletterkunde om te let op die literêre waarde van die HP-boekreeks.
Krugerrand
Die Krugerrand is 'n Suid-Afrikaanse goue muntstuk wat in die jaar 1967 vir die eerste keer uitgereik is en veral daarop gemik was om Suid-Afrikaanse goud in die buiteland te bemark. Die Krugerrand is 'n wettige betaalmiddel in Suid-Afrika, hoewel dit nie werklik as 'n geldeenheid bedoel is nie.
Die goudmunt se naam is afgelei van die vandag uiters gesogte Krugerponde, wat in die tyd van die Boererepublieke gemunt is. Net soos met die Krugerponde (en ander "Krugermunte" van daardie tyd) verskyn die kop van Paul Kruger, president van die Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR), ook op die kruis of voorkant van die Krugerrand. 'n Springbok, een van Suid-Afrika se nasionale embleme, pryk op die Krugerrand se agterkant. Die naam "Suid-Afrika" en die goudinhoud word in twee landstale, Afrikaans en Engels, op die Krugerrand vertoon.
Die Krugerrand was die eerste staafgoudmunt wat teen die markwaarde van sy goudinhoud verhandel is. By ander, ouer goudmunte soos die Britse Gold Sovereign is die waarde wat hulle as betaalmiddel het, op die voorkant ingegraveer, en dit kon aansienlik verskil van die waarde van hulle goudinhoud.
Die Krugerrand was ook die eerste goudmunt wat presies een fynons goud bevat het en op private beleggers gemik was. Deurdat hulle tot wettige betaalmiddel verklaar is, kon burgers van die Verenigde State ook die Krugerrande wettig aankoop. Die private besit van staafgoud was in die Verenigde State verbode, terwyl buitelandse goudmunte nie deur hierdie verbod geraak is nie.
In die tydperk tussen 1967 en 1969 is jaarliks 40 000 Krugerrandmunte by die Munt in Pretoria geslaan en in 1970 is die getal Krugerrande verhoog tot 211 018 munte. Die miljoenkerf is in 1974 met 3,2 miljoen munte verbygesteek en in 1978 is die rekordgetal van meer as ses miljoen Krugerrande uitgereik. Drie bykomende groottes van 'n halwe, 'n kwart en 'n tiende fynons is in 1980 ingevoer.
As gevolg van sanksies weens apartheid is die invoer van Krugerrand-goudmunte in die sewentiger- en tagtigerjare in 'n aantal Westerse lande verbied en eers in die tydperk tussen 1990 en 1994 weer toegelaat. Die produksie van Krugerrande het skerp gedaal en in 1995 sy laagtepunt met net 8 285 een-ons-munte bereik. Die laagtepunt vir die hele reeks Krugerrande was 23 277 munte in 1998. Die jaarlikse produksiesyfers het sedert 2000 weer aansienlik gestyg, alhoewel hulle nie weer die vlak van vóór die sanksies bereik het nie. Altesame 54,5 miljoen munte is sedert 1967 verkoop.
Aangesien die Krugerrand uit 'n legering van 91,67 persent (of 22 karaat) suiwer goud bestaan, weeg die munt in der waarheid 1,0909 fynonse of 33,93 gram. Die res van die goudmunt se massa bestaan uit 2,826 gram koper, wat aan die Krugerrand sy duidelike oranje kleur gee (in teenstelling met ander goudmunte, wat uit 'n silwerlegering bestaan). Legerings word gebruik om goudmunte harder en duursamer en sodoende ook bestand teen skrapies te maak.
Die sukses van die Krugerrand het daartoe gelei dat ook ander goudproduserende lande hulle eie goudmunte uitgereik het, waaronder die Kanadese Gold Maple Leaf (1979), die Australiese Nugget (1981) en die Amerikaanse Gold Eagle (1986).
In 2006 is ter geleentheid van 'n numismatiese tentoonstelling vir die eerste keer 500 stelle Krugerrandmunte in al vier groottes in die buiteland geslaan. Die Berlynse Staatsmunt in Duitsland het die munte gemeenskaplik met die Suid-Afrikaanse Munt uitgereik. 'n Spesiale Krugerrandmunt in die stel vereer die Duitse skepper van die Krugerrand, die Berlyner Otto Schultz.
Guanche-mummie van Madrid
Die Guanche-mummie van Madrid is 'n Guanche-mummie wat nou ten toon gestel word in die Nasionale Argeologiese Museum in Madrid, Spanje.
Die mummie is van 'n man tussen 30 en 34 jaar en is in 'n uitstekende toestand. Dit dateer vermoedelik van die 12de of 13de eeu en is volgens kenners die bes bewaarde Gaunche-mummie in die wêreld. Dit is in Barranco de Herques, suid van Tenerife, tussen die dorpe Fasnia en Güímar, ontdek. Dit is in die 18de eeu in Madrid as 'n geskenk aan koning Karel III van Spanje gegee. Dit was aanvanklik in die Koninklike Biblioteek en is nou in die Nasionale Argeologiese Museum.
Tenerife het daarop aangedring dat Madrid die mummie aan die eiland terugbesorg.
Michael Darlow
Michael Darlow (gebore 13 Junie 1934) is 'n Britse regisseur, vervaardiger, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse The World at War (1973) en Theatre Night (1985).
Port Edward
Port Edward is 'n kusdorp in suidelike KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Die Mtamvunarivier, die grens tussen KwaZulu-Natal en die Oos-Kaap is 4 km suid van Port Edward.
Geskiedenis
TK Pringle het in 1925 grond gekoop om daarop af te tree. Hy het dit Banner Rest gedoop. Die dorpie wat later uitgelê is, is Port Edward genoem ter ere van die Prins van Wallis, wat later koning Edward III geword het.
Besienswaardigheid
Daar is skulpneerslae by Mzambastrand, naby die mond van die Mzambarivier, wat tot wetenskaplike en natuurlike monumente verklaar is. Dit is sowat 10 km suid van Port Edward.
Rea (maan)
Rea (Grieks: Ῥέᾱ; ook Saturnus V) is die tweede grootste natuurlike satelliet van die planeet Saturnus. Die maan is op 23 Desember 1672 ontdek deur Giovanni Cassini.
Rea is 'n ysliggaam met 'n digtheid van ongeveer 1240 kg/m3. Die lae digtheid is 'n aanwysing dat die maan se rotskern minder as 'n derde van die massa van die maan in beslag neem; die res bestaan uit bevrore water. Rea is soortgelyk aan Dione, maar daar is 'n verskil tussen die voorste en agterste halfrondes, wat waarskynlik beteken dat hulle 'n vergelykbare samestelling en geskiedenis het. Die temperatuur op Rea is -174 °C in die son en tussen -200 °C en -220 °C in die skaduwee.
Rea besit talle kraters en het helder merke op sy oppervlak. Die oppervlak kan op die basis van die digtheid van die kraters in twee geologiese gebiede verdeel word: die eerste gebied bevat kraters met 'n deursnit groter as 40 km en die tweede deel, wat in die pool- en ewenaargebiede voorkom, besit kraters met 'n deursnit wat kleiner as 40 km is. Dit dui daarop dat die oppervlak op 'n tyd opnuut gevorm is.
Free State Stars
Free State Stars is 'n sokkerklub in Bethlehem, Vrystaat, Suid-Afrika, wat in die Premier Sokkerliga speel. Die span se tuisveld is Goble Park in Bethlehem met 'n kapasiteit van 20 000 toeskouers, maar hulle speel ook in die groter Charles Mopeli-stadion in Phuthaditjhaba in die voormalige QwaQwa.
Apostoliese Geloofsbelydenis
Die Apostoliese Geloofsbelydenis is 'n vroeë belydenis van Christelike geloof, heel moontlik vanuit die eerste of tweede eeu. Dit wil voorkom asof dit geskryf is om die kern van die vroeë Christelike geloof te verwoord, en is ook 'n antwoord op Gnostisisme wat liggaam en siel van mekaar wou skei. Christus se vleeswording en die liggaamlike opstanding was vir hulle onaanvaarbaar, daarom dat die belydenis spesifiek na Christus se maagdelike verwekking, en gelowiges se "liggaamlike" opstanding verwys. Die belydenis word deur meeste Protestantse kerke of denominasies gebruik tydens eredienste en teologiese opvoeding, en is meer prominent in die Lutherse en Anglikaanse kerke.
Bewoording
Die algemeen gebruikte bewoording, met alternatiewe bewoordings in hakies is as volg:
Afrikaans:
Modjadjisnek
Modjadjisnek is 'n landmerk in Suid-Afrika, geleë in die Mopani-distriksmunisipaliteit van die Limpopo-provinsie, ongeveer 300 km noordoos van Pretoria. Modjadjisnek is 627 meter bo seevlak.
Clathria perforata
Clathria perforata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Modjadjisnek
Die landskap rondom Modjadjisnek is meestal plat, maar in die suidweste is dit heuwelagtig. Daar woon ongeveer 38 mense per vierkante kilometer rondom Modjadjisnek, 'n relatief klein bevolking. In die streek rondom Modjadjisnek is die heuwels opvallend algemeen.
Clathria perforata
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Lendenfeld.
Modjadjisnek
Klimaat
Die klimaat is vogtig en subtropies. Die gemiddelde temperatuur was 24 °C. Die warmste maande is Oktober met 29 °C, en koelste Junie met 18 °C. Die gemiddelde reënval is 796 millimeter per jaar. Die natste maand was Januarie, met 257 millimeter reën, en die laagste Mei, op 1 millimeter.
Apostoliese Geloofsbelydenis
Bewoording
Engels:
Latyn:
Krygsgeskiedenis
Op sy beurt het die oorlog weer 'n invloed op die samelewing. Oorlog kom in byna alle kulture voor. Die verskynsel het egter in die Weste die mees opsienbarende ontwikkelings deurgemaak, ontwikkelings wat in ander kulture eers heelwat later gevolg het. In die krygsgeskiedenis word dikwels 'n onderskeid gemaak tussen 'n land-, 'n see- en 'n lugoorlog. Tot omstreeks die middel van die 19 de eeu het die klem geval op landwaartse oorlogvoering, maar daarna het die tegnologiese ontwikkeling ŉ totale omwenteling in oorlogvoering teweeggebring.
In die 20 ste eeu het sekere van die groter konflikte wat omvang en verlies aan lewens en eiendom betref, in geen verhouding meer gestaan tot die doeleindes van die stryd nie; oorlog het dus minder funksioneel geword.
Inleiding
Oorlog is die stryd tussen groepe mense, in die besonder tussen state, waarby daar sprake is van ŉ gewapende en georganiseerde kragmeting. Die een party probeer deur middel van sy militêre mag die ander party aan sy wil onderwerp of probeer verhinder dat die ander party die oorhand kry. Dit is nie moontlik om die ontstaan van oorloë aan ŉ algemene oorsaak toe te skryf nie. Die verklaring dat oorloë ontstaan het as gevolg van die "aggressiewe" natuur van die mens, het ook geblyk onjuis te wees.
Nog 'n verklaring, wat ook reeds verwerp is, wil dat die ontstaan van oorlog verband hou met die staatsvorm; totalitêre state sou byvoorbeeld meer geneig wees tot oorlogvoering as demokrasieë. ŉ Ander, meer genuanseerde teorie benadruk die graad van organisasie van groepe en state. As daar byvoorbeeld 'n toestand van anargie en botsing van bepaalde belange bestaan, dan is daar geen gesag om as bemiddelaar op te tree nie; een groep gryp na sy wapens en oorlog raak onvermydelik. Al hierdie teorieë het vir die beoefening van die studie van die krygsgeskiedenis te algemeen geblyk te wees.
Aan die uitbreek van 'n oorlog het meestal 'n kompleksiteit van oorsake ten grondslag gelê, waarvan sommige eerder die aanleiding tot as die agtergrond van die oorlog gevorm het. Afhangende van die tydperk het oorloë hul oorsprong gehad in godsdienstige, politieke, sosio-ekonomiese of kulturele konflikte, maar in bykans elke geval het daar, afgesien van 'n hoofoorsaak, ook ŉ aantal meer dieperliggende oorsake vir oorlogvoering bestaan.
Die doeleindes of oogmerke van oorlog verskil ook. Bekende militêre doeleindes was die verkryging van buit, voedsel, grondgebied, slawe, glorie, eer of prestige. Maar oorlog kan ook dien om die aandag van binnelandse probleme af te lei en emosies en aggressie na buite te kanaliseer. Die spanningselement was ongetwyfeld ook die doel van oorlogvoering: die oorlogvoering het 'n soort spel geword. Die karakter van oorlogvoering het deur die eeue aansienlik verander.
Daar word onderskei tussen oorlog tussen individue (die geveg van man teen man) en die afstandsoorlog (met pyl en boog, kanonne, missiele, ensovoorts). Meer fundamenteel is die onderskeid tussen die beperkte en die totale oorlog. Die beperkte oorlog speel hom af binne die raamwerk van die samelewing; dit is 'n instrumentele oorlog, 'n voortsetting van die politiek, maar met kragtiger middele. Daarenteen bedreig die totale oorlog die menslike voortbestaan; die politiek het sy oorheersende posisie verloor en die oorlog verloop volgens "eie" wette. Dit is in so ŉ situasie dat die doeleindes van die oorlog - soos hierbo genoem – nie slegs onduidelik word nie, maar selfs irrelevant. Dit is die geval wanneer die omvang van die stryd geensins meer verband hou met die doel daarvan nie.
Strategie
'n Afsonderlike studieonderwerp binne die krygsgeskiedenis is die geskiedenis van die denke oor oorlogvoering en die militêre strategie. Oor die doel van oorlog, die strategie en taktiek, dit wil sê die krygskuns self, is al baie nagedink en gefilosofeer, maar selde op 'n sistematiese wyse. Vroeër is die formulering van algemene beginsels vir oorlogvoering onnodig geag. Die krygstaktiek, die kuns van oorlogvoering, was die belangrikste oorweging.
Tydens die Renaissance het die belangstelling in die strategie begin toeneem, hoewel strategie en taktiek mekaar dikwels oorvleuel het. Die analise van strategie het nog altyd voortgespruit uit die verhouding tussen militêre strategie en die politieke doelwitte van ŉ groep of staat. In sy Dell’arte della guerra ("Oor die krygskuns"; 1520) was Machiavelli die eerste persoon wat 'n sentrale plek aan die probleem gegee het. Hy het tot die slotsom gekom dat 'n burgermag vir 'n staat baie meer beteken as huurtroepe omdat laasgenoemde net vir die geld veg. Meer sistematies strategiese ondersoeke is in die 18 de eeu begin. Carl von Clausewitz (1780-1831).
'n Pruis met ŉ skoling in die filosofie, word gewoonlik beskou as die vader van die strategie en die militêre wetenskap. In sy belangrikste werk, Vom Kriege ("Oor oorlog"), wat na sy dood verskyn het, definieer hy strategie as die kuns om veldslae te voer ten einde die vyand te verslaan en die oorlog te wen. Volgens Von Clausewitz het oorlogvoering geen eie funksie onafhanklik van die politiek gehad nie: "Oorlog is 'n voortsetting van die diplomasie (politiek) met ander middele."
Nog 'n uitspraak wat hierdie beginsel verder illustreer, lui: "Oorlog het sy eie grammatika, maar nie sy eie logika nie." Ondanks die omvang van Von Clausewitz se invloed op latere strategie en die opleiding aan militêre akademies, word die strategie steeds meer ontkoppel van die politiek. In die 19e, maar veral in die 20e eeu is oorlogvoering al hoe meer van die politiek geskei. Die militêre leiers van die verskillende groot moondhede ontwerp offensiewe en defensiewe stelsels wat slegs beperk word deur tegniese moontlikhede en nie deur landsbelange nie.
Daar kan met sekere voorbehoude gesê word dat die teorie van strategie en oorlogvoering eers na die Tweede Wêreldoorlog en die ontploffing van die eerste kernwapen weer begin verband hou het met maatskaplike vraagstukke. Daar is geprobeer om hierdie nuwe, breër benadering tot 'n aparte wetenskap, die polemologie of oorlogsleer, te ontwikkel: dit behels die studie van die oorsake van die ontstaan van oorloë en van die voorwaardes wat vrede sal verseker.
Prehistorie
Inligting oor die krygsgeskiedenis voordat die skryfkuns ontwikkel is, is uiters skaars. Uit die argeologiese vondste is dit baie moeilik om vas te stel of spesifieke wapens vir die jag op diere of vir oorlogvoering gebruik is. Antropologiese studies gedurende die 19 de en die 20 ste eeu oor primitiewe stamme in die oerwoude van Nieu-Guinee en elders bied wel 'n mate van insig in die wyse waarop prehistoriese stamme oorlog gevoer het. By die primitiewe volke is daar geen sprake van streng georganiseerde groepe wat in gevegsformasie opgestel is en 'n veldslag gelewer het nie.
Onverhoedse aanvalle het gelei tot gevegte waarby baie mense betrokke was. Die uitputtingsoorlog het selde voorgekom: die primitiewe mens was geneig om hom terug te trek by die eerste teken van weerstand. Gevegte op 'n afstand, met wapens soos 'n pyl en boog, 'n werpspies of 'n blaaspyp, was die algemeenste. Gevegte waarin die deelnemers handgemeen geraak het, het blykbaar later geleidelik ontwikkel. Gewapende konflikte tussen stamme was dikwels bloedvetes en godsdiens- of seremoniële oorloë (die verkryging van gevangenes as offers aan die gode) en oorloë om vroue, voedsel en slawe as buit te bekom.
Die wil tot oorheersing, die oorlog as middel om groter eenhede (state en volke) te skep, was byna totaal afwesig. Aangesien die stamme klein was en die manlike lede deur hul deelname aan die stryd status verkry het, was krygsdiens sowel reg as plig: stam en leër het ŉ eenheid gevorm. Die opkoms van die landbou (ongeveer 8 000 v.C.), wat die keerpunt van die Neolitikum (of Nuwe Steentyd) was, moes 'n groot invloed gehad het op die verhoudings tussen die stamme. Daar het 'n nuwe soort konflik ontstaan tussen die stamme wat die akkerbou en veeteelt beoefen het en die nomadiese jagterstamme. Die gevestigde landboustamme moes versterkings bou om hulle teen die invallende nomade te verdedig. So het die kern van die vroegste vestingstede ontstaan.
Oudheid
Soos in die geval van die prehistorie is die inligting oor oorlogvoering in die Oudheid (nagenoeg 2500 v.C. tot 500 n.C.) ook maar skaars, met uitsondering van die laaste deel van die tydperk, naamlik van omstreeks 500 v.C. af, waaroor daar meer inligting beskikbaar is. Sedert die opkoms van die groot beskawingsentra aan die oewers van die Nyl, die Tigris en die Eufraat (ongeveer 2500 v.C.) was daar 'n groot verskeidenheid vorme van oorlogvoering.
Benewens massaleërs was daar ook staande leërs (dit is leërs wat op volle sterkte gehou word, selfs in vredestyd). Die versterkings van hierdie tydperk toon dikwels ŉ verbasende tegniese vaardigheid. Verskeie beleëringsmetodes is aangewend. Die mure is byvoorbeeld met 'n storm ram, spesiale boorapparaat, of deur ondergrawing ineen laat stort. Deur tonnelgrawing kon verrassingsaanvalle gedoen word. Beleërdes is ook tot oorgawe gedwing deur 'n strategie van uitputting in 'n uitgerekte beleg.
Verdedigings- sowel as plunder of onderwerpingsoorloë is gevoer. Oorlog was beslis die hoofinstrument in die vorming van groot politieke eenhede soos die Assiriese Ryk (omstreeks 1000v.C.), die Nieu Babiloniese Ryk (omstreeks 600 v.C.) en Persië (omstreeks 500 v.C.). Daar word algemeen aanvaar dat Assirië die oorlogsugtigste staat van hierdie tydperk was. Die Assiriese gemeenskap was op 'n militêre grondslag georganiseer en hul wreedheid in stryd en oorheersing was kenmerkend.
Naas die grootskaalse slagtings is massadeportasies uitgevoer om onderworpe volke te verkneg. Die Assiriërs het in hul oorloë gebruik gemaak van die strydwa; die perd is waarskynlik in die 16e eeu voor Christus deur die Hetiete in die krygsverrigtinge ingevoer.
Eerste infanterie
Vanaf omstreeks 1000 v.C. het daar verskille begin intree tussen die militêre organisasiemetodes van die Nabye Ooste en die van die Weste. In die Ooste is die ligte ruitery of kavallerie (getalryk en uiters beweeglik) oorwegend gebruik en die absolute heerser van die land was ook die opperbevelhebber van die strydmag. In die Weste het die swaar gepantserde infanterie (voetsoldate) wat op groot dryfkrag staatgemaak het, die strydtoneel tot met die ineenstorting van die Wes-Romeinse Ryk oorheers.
Die omvang van die gemeenskap het ook sy stempel op die organisasie van die krygsmag afgedruk. Die vroeë Griekse staatjies was te klein vir die instandhouding van die massaleërs. Die staatjies moes formasies opstel waarvan die krag nie in die (groot) aantal krygers gelê het nie. Die bergagtige gebied het ook 'n invloed gehad: die tandskap het hom nie geleen tot die ontwikkeling van die ruitery as hoofwapen in die stryd nie. Homeros beskryf in die Ilias en die Odussee die gevegte van die Helleense riddertyd (900 v.C.).
Die aristokratiese held het sy teenstander te voet in 'n tweegeveg beveg en op sy strydwa oor die slagveld beweeg. Maar in die Homeriese verhaal is daar ook aanduidings dat hierdie helde bygestaan is deur troepe wat in 'n primitiewe, geslote gevegsformasie opgestel was. Die troepe was die persoonlike volgelinge van die held. Die Grieke het omstreeks die 7e eeu v.C. hul gevegstyl gewysig. Swaar gepantserde voetsoldate (hopliete). gewapen met 'n stootspies, het 'n kompakte, reghoekige gevegsformasie, die falanks, gevorm.
Met die verdwyning van die monopolie van die aristokrate is die grondslag van die samelewing verander. ŉ Demokratisering het begin intree, die hopliete (nou 'n breër laag van die bevolking) het politieke invloed begin verkry. Een van die Griekse stadstate, Sparta, het geen burgermilisie van hopliete gehad nie, maar het ŉ aparte krygerstand geskep en so die gemeenskap op suiwer militêre grondslag georganiseer. Die Spartane het hulle as heersersklas oor die onderworpe Helote aan gestel.
Ten einde die gevaar van laasgenoemde se groter getalle teen te werk, moes die Spartane hul jeugdiges 'n streng militêre opleiding gee. In omstreeks 400 v.C. het Sparta as garnisoenstaat verrys en die oppermag verkry oor die Griekse stede. Die Griekse gebruik van die falanks het hul manier van oortogvoering uiters onaanpasbaar gemaak en die keuse van 'n goeie aanvalsposisie (soos tydens die Slag van Marathon, 490 v.C.) noodsaaklik gemaak.
'n Aanval op die kwesbare flanke van die falanks kon dit tot stilstand bring en die voordeel van die kortafstandstormloop en die gepaardgaande stoomrolleraksie uitskakel. Die invoer van die skuinsfalanks deur die Thebaan Epaminondas (oorl. 362 v.C.) was 'n verbetering omdat dit die linkerflank versterk het. Die Macedoniese vorste Philippus II (382- 336 v.C.) en sy seun Alexander die Grote (365-323 v.C.) het die Griekse stelsel verder verfyn. Die falanks is verder verbeter deur die verlenging van die stootspies, bekend as die sarissa. Dit het die vegspiese doeltreffender gemaak deurdat die soldate agter die eerste ry nou ook met hul langer spiese die vyand kon bykom.
Adam Dollard des Ormeaux
Adam Dollard, sieur des Ormeaux (Dollard des Ormeaux; in sy doodsertifikaat word sy naam Daulat gespel, terwyl ook spellings soos Daulac voorkom) (23 Julie 1635 - 25 Mei 1660) was die kommandant van die fort in Ville-Marie (die huidige Montreal), Nieu-Frankryk. Hy het op die ouderdom van 22 jaar na Nieu-Frankryk gekom en is deur Maisonneuve in diens geneem.
Krygsgeskiedenis
Eerste infanterie
Die falanks het so 'n mobiele menslike fort geword. Ander magte, soos die ligte infanterie en die ruitery, is met die swaar infanterie gekombineer. Die artillerie het ook 'n belangriker plek begin inneem met die invoer van beleëringswapentuie soos die storm ram, die ballista en die katapult. Die Macedoniese leërs was deur hierdie veranderinge sterker as die van die Griekse stadstate en onder Alexander het hulle die hele Nabye Ooste verower.
Adam Dollard des Ormeaux
In die lente van 1660 het hy saam met 16 metgeselle 'n klein fort naby die Long Sault-stroomversnellings teen 'n groot leër van die Irokesestam verdedig. Sowat 'n week later het hulle gesneuwel toe kruit in die fort ontplof het.
Krygsgeskiedenis
Die Griekse vloot
Behalwe die taktiek van die swaarbewapende infanterie het die Grieke ook ŉ nuwe vorm van oorlogvoering ter see ingevoer. Op die terrein het die Atheners die inisiatief geneem. In die seeslae teen die Feniciërs, die bondgenote van die Perse, is die drieriemsgalei, 'n roeigalei met 3 rye roeiers (gewoonlik slawe, bo of skuins langs mekaar), gebruik. Hierdie vaartuie, onder bevel van ŉ drievors, was toegerus met 'n sterk ram en nagenoeg 50 soldate op die dek bokant die roeiers. Die soldate het die slag beslis deur aan boord te gaan van die vyandelike vaartuig.
Vanweë hut gebrek aan beweeglikheid en hul beperkte aksieradius was hierdie vaartuie nog baie primitief. Die Atheense oorlogsvloot, bygestaan deur die skepe van bondgenote, het tot die 5e eeu v.C. die see rondom Griekeland beheers. Daarna het Carthago en die Griekse stadstate op Sicilië (veral Sirakuse) die voortou geneem. Op Sicilië is ŉ nog groteroorlogskip, die pentere (5 rye roeiers), gebou, wat toegerus was met swaar geskut soos ŉ katapult.
Hierdie bykans onbeweeglike seeforte is lank in die Hellenistiese tyd gebruik. Die galeiskepe het tot in die 17e eeu die kern van oorlogsvlote in die Middellandse See uitgemaak. Romeinse volksleërs Reeds gedurende die Hellenistiese tyd (ongeveer 300 v.C. tot die begin van die Christelike jaartelling) het daar in die Weste nog 'n ekspansionistiese moondheid ontstaan: Rome, wat grootheid verwerf het deur die swaard van die legioensoldaat. Die Romeine het oorlogvoering nog as 'n afwyking van die normale, nog as 'n laaste uitweg beskou, maar as 'n integrerende deel van die Romeinse imperialistiese staatkunde. Die soldate vir die leër is verkry deur middel van konskripsie (verpligte krygsdiens).
Sedert die vroegste tye van die Romeinse Ryk was die woorde burger en soldaat vir die Romein byna sinoniem, en vir die Romeinse boer was veg net so belangrik as ploeg. Militêre diensplig was 'n plig sowel as 'n reg. In oorlogstyd of ten tye van 'n krisis kon elke burger tussen 17 en 45 wat eiendom besit het, opgeroep word. Die hooftak van hierdie burgermag was die voetsoldate. Die krag van die leër was in die taktiese eenheid, die manipel, geleë. Gedurende die eerste eeue van die groei van Rome tot 'n wêreldryk was die falanks die basiese gevegsformasie. Na die nederlaag teen die Samniete in 315 v.C. is daar egter ŉ losser formasie ingestel, wat bestaan het uit 40 vegeenhede (manipels) wat in 'n legioen georganiseer is.
Ruimtes tussen hierdie eenhede het dit vir die legioen moontlik gemaak om in die middel van 'n geveg van formasie te verander. Die tradisionele opmars van die legioen het in 3 linies plaasgevind: die hastati was soldate gewapen met werpspiese, gevolg deur principes (dit is "eerstes", omdat hulle oorspronklik die eerste linie gevorm het) en die triarii (dit is "derdes", die reserwe van veterane). Die Romeinse generaals was oor die algemeen minder bekwaam as die onderoffisiere, wat die manipels aangevoer het en op grond van verdienstelikheid benoem is: die centurio's. Dwarsdeur die Romeinse geskiedenis was die generaals meestal politici wie se belange gewoonlik beperk was tot burgerlike aangeleenthede. Rykdom en afkoms was belangrike faktore by die verkryging van 'n leiersposisie in die leer.
Gevolglik het die strategie en taktiek betreklik eenvoudig gebly. Ondanks die feit dat die Romeine in aanraking gekom het met ander vorme van militêre organisasie, het hulle slegs klein aanpassings in hul eie militêre organisasie en strategie aangebring. Die ruitery het 'n sekondêre vertakking gebly, hoewel sy rol in die krygsgeskiedenis toenemend belangrik geword het. Waar dit in die vroegste eeue slegs een tiende van die slaankrag uitgemaak het, het die ruitery teen die eerste eeue na Christus 'n kwart van die militêre mag uitgemaak, veral weens sy nut teen berede plunderaars.
Beroepsleër
Van die 4e eeu v.C. af het soldate vir hul militêre dienste soldy begin ontvang. Die burgerlike leër is omgeskep In 'n huurleër. Die konsul Gaius Marius (157-86v.C.) het in 107 v.C. die leer gereorganiseer deur elkeen wat 'n militêre loopbaan wou volg, te werf, ongeag sy sosiale status. Die sensus, wat die grondslag gevorm het vir eiendomsramings en belasting, het geen rol meer gespeel by konskripsie nie. Die werwing van manskappe onder bondgenote (socii) het die militêre potensiaal verder uitgebrei.
Die leër, wat toe ingedeel is in taktiese eenhede (kohorte of krygsbendes) van 360 man, was lojaal teenoor die aanvoerders. Hierdie aanvoerders het die manskappe ook betaal en het die hulpvoordele vir die ontslane veterane verseker, onder meer in die vorm van grandtoewysings. Die gevaar wat inherent aan hierdie ontwikkeling was, was dat die militêre apparaat nie meer ŉ demokratiserende element in die Romeinse politieke stelsel was nie. Die ondergeskikte posisie van militêre leiers wat slegs opdragte moes uitvoer, het verdwyn.
Telkens as die belange van die militêre leiers gebots het, wat wel gebeur het, is Rome geteister deur burgeroorloë (133-31 v.C.). Die ontwikkeling van die militêre leier tot staatshoof of keiser het sy hoogtepunt bereik onder Augustus (63v.C.-14 n.C.). Hy hel 'n permanente leër aan die grense georganiseer wie se taak dit was om vrede te verseker. Magskonsentrasie en die vorming van ekspedisieleërs was nie meer noodsaaklik nie omdat Rome nie meer deur 'n groot mag bedreig is nie.
Die totale leersterkte het nagenoeg 'n half miljoen man beloop, wat 'n betreklike klein mag was as die bevolkingsyfer en die omvang van die grense in ag geneem word. Die skaal waarop die Romeinse ryksvrede (pax Romana) gevestig was, was ongeëwenaar in die geskiedenis.
Barbaarse huurtroepe
Die proses van opname in die leër van nie-Romeinse burgers, wat in die 1e eeu v.C. begin het, het voortgeduur in die keisertyd. Die Romeinse burgers was nie besonder gretig om in die afgeleë grensgebiede militêre diens te doen nie en mettertyd is werwing in die grensgebiede self gedoen. In die 3e eeu n.C. het die ekonomiese toestand begin versleg en die waarde van geld het gedaal. Vanweë 'n gebrek aan geld kon die leër nie op sy volle sterkte gehandhaaf word nie.
Om ondanks hierdie probleme 'n militêre mag in stand te hou, is enige militêre hulp wat bekom kon word, aanvaar. Gedurende die laaste eeue van die Ryk is barbaarse stamme (foederati) op groot skaal in die leër opgeneem om die Ryk teen die vyandige ruitervolke,wat in toenemende mate die grense bedreig het, te verdedig. Die Asiatiese Parthe en Hunne en die Europese Gote en Vandale was die grootste gevaar, hoewel hul getalle gewoonlik oorskat is. Dit is baie onwaarskynlik dat hordes van tienduisende krygers so beweeglik sou kon wees soos wat die Vandale was. Hul leër het hoogs waarskynlik nie meer as 10 000 man getel nie. Intussen het 'n algehele reorganisasie van die verdedigingstelsel nodig geword.
Mobiele eenhede moes geskep word, wat aangewend kon word op enige punt waar die grens bedreig is. Die Romeinse leër was 'nie daarop ingestel nie en die toenemende voorkoms van aanvoerders met persoonlike volgelinge het die leër al hoe minder bestuurbaar gemaak. In die Weste het die verband tussen die Ryk en die leër verdwyn. In die omstandighede het die Barbaarse aanvoerders die oorhand begin kry en 'n gevaar vir die Ryk begin word, en botsings tussen die ambisieuse bevelvoerders met hul persoonlike leërs het die ineenstorting verhaas. Die verdediging het in so 'n mate verswak dat invallers die kans kon benut om dikwels ongesteur die grense oor te steek.
Troepemagte van 100 000 man, wat tydens die bewind van Julius Caesar op die been gebring kon word, was nou nie meer moontlik nie. In die slag van Adrianopel moes keiser Valens die stryd aanknoop met slegs 12 000 man. Hy is verslaan deur 'n Gotiese leër wat hoofsaaklik uit kavallerie bestaan het. Dit was toe duidelik dat die duisendjarige oorheersing van die infanteris (voetsoldaat) op die slagveld ten einde geloop het.
Bisantium
Die tydvak van die opkoms, oorheersing en ondergang van die ruitery op die slagveld word begrens deur twee oorwinnings deur die ruitery: die Slag van Adrianopel in 378 n.C. en die Slag van Marignano in 1515. Die Oos-Romeinse Ryk was die eerste wat die ruitery as sy hoofmag aanvaar het deur die foederati tot die leër toe te laat. Die Bisantyne (of Oos-Romeine) se vyande was hoofsaaklik ruitervolke. In teenstelling met die Weste het die Bisantyne betyds die gevaar van te veel vreemdelinge in hul leërs besef. Gevolglik het hulle hul eie troepe hersaamgestel sodat hulle die kern van die leër kon bly. Daarbenewens het keisers Justinianus, Maurikios en Herakleios (6e en 7e eeu) die getalle van die vreemdelingtroepe verminder en terselfdertyd die sentrale gesag verstewig. Generaals soos Belisarius en Narses, wat hulself met persoonlike lyfwagte (die comitatus) omring het in navolging van die Germaanse bevelvoerders, is deur Justinianus ontslaan. Die leër het hoofsaaklik uit ŉ swaargepantserde ruitery bestaan wat teen Slawiese, Awaarse, Bulgaarse, Persiese, Arabiese, Russiese en Turkse invallers gebruik is.
Die las om hierdie volkere in bedwang te hou, het hoofsaaklik op Konstantinopel gerus, wat die rykste stad tydens die Middeleeue was. Konstantinopel se strategiese posisie as 'n soort bufferstad was besonder belangrik vir die Weste. Afgesien van die beleidsrigtings ten opsigte van oorlogvoering is die krygskuns ook bestudeer en goeie strategie en krygstaktiek is hoog geag. Keiser Leo se beroemde verhandeling oor die taktiek op die slagveld, Tactica (ca. 950), is baie geraadpleeg.
Die bewegings van die vyand is waargeneem en die Bisantyne se manier van oorlogvoering is aangepas by die taktiek van hul teenstanders. 'n Verdedigingstrategie en 'n professionele houding, gesuiwer van persoonlike eersug, was kenmerkend vir die Bisantyne se manier van oorlogvoering. Waar 'n oorwinning behaal kon word deur middel van sluipmoord, verraad, omkopery of verrassingsaanvalle, het die Bisantyne nie gehuiwer om die middele aan te wend nie. Die suksesse van die leër was deels die gevolg van die bekwaamheid van die aanvoerders. Die Bisantynse leër het 'n ongeëwenaarde geskiedenis van krygsuksesse gehad: van 528 tot 1071 het die generaals nie 'n enkele betekenisvolle slag verloor nie.
Die militêre onfeilbaarheid het tot 'n einde gekom met die nederlaag wat die Bisantynse leër gely het in die Slag van Manzikert (1071) teen die Seldjoeke. Dit was 'n uitvloeisel van 'n afname in die gesag van die sentrale regering, wat 'n verswakking van die militêre mag tot gevolg gehad het. Vroeëre teorieë oor oorlogvoering is laat vaar. Konstantinopel se militêre mag is verder verswak deur die verlies van Klein-Asië, waar die meeste van die manskappe (Isauriërs en Armeniërs) vir die leër gewerf is. Nietemin het die stad tot in 1453 as bolwerk van die Christendom teen die volgehoue aanslae van die Islam bly staan.
Wes-Europa: die ridderleërs
In Wes-Europa is die militêre meerderwaardigheid van die ruitery baie langsamer erken. Die twee groot Germaanse stamgroepe, die Saksers en die Franke, was voetsoldate. Een van die vroeë uitsonderings was die Slag van Poitiers (732) teen die Arabiere, waarin die ruitery wel 'n belangrike rol gespeel het. Die geleidelike proses waardeur die ruitery die hoofmag in die leër geword het, het eers tussen die 7e en die 11e eeu plaasgevind. Net soos in die geval van die Oos-Romeinse Ryk is hierdie ontwikkeling deur uitwendige faktore bevorder.
Veldtogte teen ruitervolke soos die Aware en Lombarde (8e eeu) en die Noormanne (8e eeu) met hul skepe, wie se krag grootliks in beweeglikheid en verrassingsaanvalle geleë was, en teen die Magjare (10e eeu) het die gebruik van berede leërs noodsaaklik gemaak. Slegs in Engeland was die ruitery nie so 'n belangrike deel van die leer nie. Selfs nog in 1066 het Harald in die Slag van Hastings hoofsaaklik met voetsoldate geveg. Toe sy infanterie, wat in 'n gunstige verdedigingsposisie opgestel was, egter die geledere verbreek, kon Willem die Veroweraar met behulp van sy ruitery die oorwinning behaal.
Die opkoms van die ruitery of kavallerie het gepaard gegaan met die geleidelike ontwikkeling van die stam as krygsmag tot 'n militêre stand wat die alleenreg op die gebruik van wapens verkry het. Hierdie versmalling van die basis van die krygsmag het gelei tot ŉ verswakking van die militêre slaankrag vanweë 'n enorme afname in die getalle van die leer. Selfs Karel die Grote (ca. 800), wat 'n groot deel van Wes-Europa onder sy gesag gehad het, kon nie meer as 10 000 soldate na die slagveld stuur nie.
Na sy bewind het die Frankiese Ryk spoedig ineengestort, veral weens die stelsel van ryksdeling by opvolging. Nog 'n faktor wat bygedra het tot die opkoms van kleiner ryke, was die onvermoë van die sentrale teereenhede om vinnig te reageer op die blitsaanvalle van die Noormanne en die Magjare. Die plaaslike leiers met hul volgelinge was verplig om die gebiede in die nabyheid van hul kastele self te verdedig. Aangesien baie min geld in omloop was, het die magtige landhere hul volgelinge deur middel van leengoed (benefisie), dikwels in die vorm van grondgebied, vergoed. Hierdie leengoed het die krygsman ekonomies onafhanklik gemaak.
Sy sosiale posisie, wat oorspronklik gering was (in Duitsland was die meeste volgelinge horiges), is dus verstewig. Die leengoed was ook nodig om die duur uitrusting (perd en wapens) vir die stryd te bekostig. Gedurende die 8e eeu het die koste van die uitrusting 45 solidi beloop, die prys van 15 merries en 23 osse. Die verordening (capitularium) van Diedenhofen (805) het bepaal dat slegs diegene wat 12 landgoedere of 120 tot 180 hektaar land as eiendom of as leengoed besit het, 'n wapenrusting (brunia) mog dra.
Waarskynlik was die aantal krygers wat so baie grond besit het, maar gering. Die ridder se uitrusting het al hoe swaarder geword namate die aanvalswapens wat die harnas moes deurboor, verbeter het. In die 13e eeu het die aantal ridders wat die duur toerusting kon bekostig, aansienlik verminder. Daarby het die ridders wat daarin geslaag het om politieke invloed te verkry, gedurig onder mekaar oorlog gevoer. Hierdie private oorloë was ŉ groot teistering vir die gemeenskap van die Middeleeue.
Die Kerk het sonder sukses geprobeer om die twiste teen te werk deur sekere dae te bepaal waarop daar nie geveg mag word nie (Godsvrede). Pous Urbanus II se oproep by Clermont om die stryd teen die ongelowiges aan te knoop (1095), was deels ŉ poging om die aggressie teen ŉ afgeleë vyand te rig. Die kruistogte was inderdaad 'n faktor wat daartoe bygedra het dat die ridder aan ŉ ideaal verbind is: hy was 'n stryder in die diens van God.
In ooreenstemming hiermee het die ridderpoësie (byvoorbeeld die chansons de gestes) die dade van die ideale ridder besing. So is die uitsonderlikheid van die ridderskap steeds meer beklemtoon en uiteindelik het die ridders die sosiale bolaag van die samelewing gevorm en is in die adel opgeneem. Op die slagveld was net die ridder van groot waarde omdat dit hy was wat die gemeenskap verdedig het; die voetvolk is nie meer as belangrik gereken nie.
Die voordelige kombinasie van die voetvolk en die ruitery, wat tydens die kruistogte bewys is, is in Wes-Europa heeltemal geïgnoreer. Uitgesonder die herontdekking van die kragtige en akkurate kruisboog in die 13e eeu, het niks die posisie van die ridderstand in gevaar gestel nie.
Die opmars van die voetvolk
Die Honderdjarige Oorlog tussen Engeland en Frankryk (1339- 1453) het 'n einde gemaak aan die voorkeurposisie van die ridderstand. Koning Eduard I van Engeland het met groot sukses van die infanterie in sy veldtogte in die bergagtige dele van Wallis gebruik gemaak. Eduard III het eerste van 'n kombinasie van infanteriste en ruitery, gewapen met die lang boog (vinniger om te gebruik as die kruisboog) op die Europese vasteland gebruik gemaak.
Die Engelse het die Franse 'n paar gevoelige neerlae toegedien in die Slag van Crecy (1346) en die Slag van Poitiers (1356). Die Franse het nie die Engelse se taktiek gevolg nie, maar op advies van Bertrand du Gueselin (1320- 1380) na hul kastele teruggeval, van waar hulle verrassingsaanvalle op die Engelse stellings uitgevoer het. Oop veldslae is vermy. Dit was egter eers na die optrede van Jeanne d'Arc dat die Engelse hul stellings op die vasteland prysgegee het. Nog 'n militêre verwikkeling, bekend as die "die wonder van die 14e eeu", het die posisie van die ridders nog meer geknou.
Die Spaanse infanterie (terzio's), wat volgens die patroon van die Romeine georganiseer is en deur die idees van die Renaissance beïnvloed is, is veral gevrees. Die infanteriste was gewapen met ŉ haakbus ('n vuurwapen) en piek en het ook op groot skaal van artillerie gebruik gemaak. 'n Derde faktor wat bygedra het tot die agteruitgang van die ruitery, en daarmee van die ridderleërs, was die algemene ingebruikneming van buskruit gedurende die 15e eeu.
Moderne tyd
Tot die 16e eeu het die belangrikste lande van Sentraal-Europa byna uitsluitlik gebruik gemaak van huursoldate. Die huursoldate is vir die tyd van die jaar wat hom die beste tot oorlogvoering geleen het, gehuur en is daarna weer ontslaan. Gedurende die 15e eeu het die huursoldate die kwesbare en duur ridderleërs vervang. Die ridders kon slegs nog in die kleurryke riddertoernooie presteer.
Omdat die huursoldate slegs vir kort tydperke gehuur is, kon geen behoorlike kameraadskapsgees gekweek word nie, terwyl alle ander vereistes vir tug en orde in die leer ook ontbreek het. Die huursoldate is ook nie gereeld betaal nie en gevolglik het drostery, muitery, plundering en molestering van die burgery algemeen voorgekom. Teen die einde van die Middeleeue het daar geleidelik ŉ verbetering in die toestand ingetree omdat die vorstelike gesag verstewig is.
Die vors het hom die reg toegeëien om belastings te hef en het dus 'n gereelde inkomste gehad. Gevolglik kon staande leërs ook in vredestyd in stand gehou word. Die twee basiese vereistes vir orde en dissipline is dus verwesenlik, naamlik 'n vaste werkverband en gereelde soldy. Een van die eerste permanente leërs was die Spaanse leër, wat gefinansier is met goud en silwer van die "Nuwe Wêreld" (Amerika). Die kern van die Spaanse leërs is gevorm deur die piekeniers.
Voor die veldslag is hulle in die vorm van groot vierkante opgestel, die sogenaamde bataljonne, wat die opmars van die ruitery kon stuit. Die haakbusskutters is aan weerskante van die vierkante opgestel, gewapen met gewere en muskette, waarmee hulle aanhoudend, hoewel onakkuraat, op die vyand kon vuur.
Die haakbusskutters was weerloos teen die ruitery en die piekeniers en moes tydens 'n aanval tussen of onder die pieke skuil. Die ruitery is opgestel aan een van die flanke, met die saamgetrekte voetsoldate in die middel. Die ruitery het bestaan uit harnasdraers, lansiers en haakbusskutters, wat gewoonlik die slag beslis het nadat die slagorde van die infanterie verbrokkel het. Die artillerie was minder belangrik. Gewoonlik is nie meer as 'n drietal skote tydens die slag, wat gewoonlik binne 'n uur beslis is, afgevuur nie.
Die vierkant formasie het baie voordele gehad. Dit het min vereistes gestel ten opsigte van die geoefendheid van die manskappe. Dit was eenvoudig opgerig en diep genoeg om 'n storm loop van die ruiters te keer, maar dit het ŉ beperkte beweeglikheid gehad. Etlike ure was nodig om 'n klein beweging uit te voer, veral op ŉ moeilike terrein. Slegs 'n klein deel van die manskappe, gewoonlik net die eerste vyf rye, het werklik kontak met die vyand gemaak. Die veggees van die Spaanse leër het dikwels veel te wense oorgelaat, soos blyk uit die voorval, bekend as die Spaanse furie (1576), toe ŉ grootskaalse muitery van die troepe in die Nederlande plaasgevind het.
Guanche-mummies van Necochea
Die Guanche-mummies van Necochea is twee Guanche-mummies van ou inwoners van die Kanariese Eilande in Spanje wat uitgestal word in die Museo de la Naturaleza y el Hombre in Santa Cruz de Tenerife.
Krygsgeskiedenis
Leërhervormings van prins Maurits van Nassau
Met reg kan Maurits van Nassau, die prins van Oranje, die eerste moderne leërhervormer genoem word omdat sy leer die eerste gereelde staande leër was. Swede, Frankryk, Oostenryk en Brandenburg het die Hollandse voorbeeld tydens en na die Dertigjarige Oorlog (1618- 1648) gevolg en Engeland 'n rukkie later.
Geïnspireer deur die Griekse en Romeinse skrywers het Maurits en sy neef, Willem Lodewyk, bestuit om die sogenaamde vlakformasie in die leër van die republiek in te voer. Dit was 'n taktiese eenheid met dieselfde frontbreedte as vroeër, maar met slegs 10 geledere. ŉ Aantal van hierdie klein en beweeglike eenhede is in 'n drietal agter die opgestelde linies opgestel. Net soos in die vierkantformasie is die skutters (in geledere van 10) aan weerskante van elke eenheid opgestel.
Guanche-mummies van Necochea
Hulle word so genoem omdat hulle tot in 2003 bewaar is in Necochea, Argentinië. Die twee individue is onderskeidelik manlik en vroulik. Die vrou was tussen 20 en 24 jaar toe sy dood is en is in varkvel toegedraai. Volgens kenners dateer die mummies van die 9de eeu.
Krygsgeskiedenis
Leërhervormings van prins Maurits van Nassau
Hulle het agter en tussen die piekeniers skuiling gesoek tydens 'n aanval. Die vlakformasie het vanselfsprekend voordele gehad. Dit was beweegliker, meer manskappe kon deelneem aan die stryd en meer skutters kon skuiling vind tussen die verskillende formasies. Hierdie laaste voordeel was baie belangrik omdat die aantal skutters vermeerder het in vergelyking met die piekeniers. 'n Eeu later het die piekeniers heeltemal oorbodig geraak nadat die bajonet ingevoer is en skietkrag toegeneem het.
Die vlak gevegsformasie of "Hollandse brigade", soos die nuwigheid in die krygswetenskap genoem is, was inderdaad ŉ mylpaal in die geskiedenis van die infanterie. Dit was die begin van die latere sogenaamde lineêre taktieke, waar die gevegte in uitgestrekte linies plaasgevind het. Die taktiek word tot vandag toe nog in die weermagte van die meeste lande toegepas.
Guanche-mummies van Necochea
Die presiese plek op die eiland Tenerife waar hulle vandaan kom, is onbekend. Daar word geglo een kan selfs uit 'n begrafnisgrot in die Barranco de Guayonje in Tacoronte kom en die ander een van La Orotava, maar volgens ander kan hulle uit Barranco de Herques in Güímar kom. Hulle was deel van die versameling van 'n private museum in Tacoronte. In die 19de eeu is hulle aan die La Plata-museum in Argentinië verkoop deur 'n onbekende versamelaar. Hulle is later na Necochea geneem, van waar hulle in 2003 teruggestuur is na Tenerife.