cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Christian Heinrich Friedrich Hesse
Skakeling met ander botaniste
Tydens sy verblyf aan die Kaap bevriend hy verskeie belangrike wetenskaplike besoekers, insluitende dr M. H. C. Lichtenstein en kaptein D. Carmichael. In 1808 het hy 'n pakkie met 150 soorte saad, meestal van bolplante, vir William J. Burchell op Sint Helena-eiland gestuur, en Burchell het by hom tuisgegaan met sy aankoms aan die Kaap in November 1810. Vroeg in 1816 het die Nederlandse botanis C. G. C. Reinwardt by die Kaap aangedoen op pad na Oos-Indië, en tentatief 16 aalwynspesies in Hesse se tuin geïdentifiseer. Op Reinwardt se versoek het Hesse in 1817 sade van verskillende Aloe-, Cotyledon-, Crassula-, Stapelia- en Euphorbia-spesies vir dr M. van Marum, 'n bekende fisikus van Haarlem gestuur. Karl Heinrich Bergius, wat die Kaap in 1816–1818 besoek het, het Hesse se vriendskap hoog aangeslaan, en hom op botaniese uittogte vergesel. Hesse versend verder varings, grasse en uintjies na Europa, benewens 'n paar ligene. Die Engelse botanis W. Herbert het die bolplantgenus Hessea na hom vernoem. Hesse word benewens ook herdenk in die name van 'n heidespesie, Erica hesseana, en 'n ligeenspesie wat deur hom versamel is, Stictina hesseana.
Ander natuurhistoriese belangstellings
Hesse het 'n klein versameling Kaapse insekte vir die mineraloog J. F. L. Hausmann van Göttingen gestuur, en Hausmann sou baie jare later self die Kaap besoek. Ondermeer het Hesse die "ontelbare" insekte waargeneem wat by suikerbosse aandoen vir nektar, benewens die Kaapse suikervoëls. Volgens Reinwardt het Hesse ook etlike belangrike voorwerpe na die fisioloog en anatomis Johann F. Blume in Göttingen gestuur.
Publikasies
Hesse het 'n Duitse (1820) en Nederlandse (1823) vertaling van ds C. I. Latrobe se Joernaal van 'n besoek aan Suid-Afrika, 1815-1816, voorberei, en 'n paar notas bygevoeg oor diere en plante wat daarin genoem word. Albei weergawes bevat ook drie bylaes wat deur Hesse saamgestel is. Die eerste handel oor die verbouing van Europese en ander eksotiese plante aan die Kaap, die tweede behandel hoofsaaklik walvisjag aan die Kaap, terwyl die derde 'n opgesomming verskaf van onlangse gebeure en verwikkelinge in Kaapstad en die Kaapkolonie. Een van die bylae bevat ook 'n beskrywing van die leiklip en graniet naby Kaapstad, terwyl 'n ander 'n kort opgawe verskaf van gesteentes en minerale in die Kaapkolonie. 'n Bundel van sy Kaapse preke, in Nederlands, is kort na sy dood (1833) in Hannover uitgegee.
Gladiolus antakiensis
Gladiolus antakiensis is 'n meerjarige plant wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is inheems aan Libanon, Sirië en Turkye.
Posterenk
Posterenk is ’n nedersetting in die munisipaliteit Voorst in die provinsie Gelderland in Nederland.
Remonstrante
Stigting
By die formulering van Arminianisme was Jacobus Arminius dit nie eens met Calvyn nie, veral betreffende die uitverkiesingsleer.
In 1610 het die volgelinge van Arminius Vyf Artikels van Remonstransie aan die State van Holland en Friesland voorgelê wat hul meningsverskille met die Calvinisme soos aangeneem deur die Nederduits Gereformormeerde Kerk geformuleer het. Ondersteuners van Arminius word "Remonstrante" of "Arminiane" genoem.
Hulle teëstanders, geïnspireer deur Franciscus Gomarus, het bekend geword as Gomariste of Teen-Remonstrante. Alhoewel die State-Generaal van Nederland 'n edik uitgereik het wat beide partye verdra en verdere geskille verbied het, het die konflik voortgeduur en is dit aan die politieke konflikte in die Nederlandse Republiek gekoppel. Die Remonstrante is aangeval deur persoonlike vyande en deur die politieke maneuvers van Maurice van Nassau. Hul voorste bondgenoot, Johan van Oldenbarnevelt, is tereggestel, en ander leiers is gevange geneem.
In 1618–19 het die Sinode van Dordrecht, nadat hulle die dertien Arminiaanse predikante onder leiding van Simon Episcopius uitgesluit het, die oorwinning van die Calvinistiese skool bevestig. Dit het drie-en-negentig kanonieke reëls opgestel en die gesag van die Belgiese Belydenis en die Heidelbergse Kategismus bevestig. Die Sinode se bevinding is afgedwing deur die afsetting en in sommige gevalle verbanning van Remonstrant-priesters. As gevolg van die gebrek aan predikers het daar in Warmond 'n beweging ten gunste van lekepredikers ontstaan, waarvan die aanhangers die Genootskap van Kollegiante gestig het. 'n Ballinggemeenskap van Remonstrante is in 1619 in Antwerpen op die been gebring. In 1621 is hulle toegelaat om hulle in Sleeswyk te vestig, waar hulle Friedrichstadt gebou het.
Institusionalisering
Die leer van die Remonstrante is in 1621 beliggaam in 'n Remonstrante Belydenis wat geskryf is deur Episcopius, hul vernaamste teoloog. Hierdie belydenis dien sedert die terugkeer van die Remonstrantekerk na Nederland in 1626 as sy basis. Dit bevestig die mening wat die Remonstrante reeds in 1618 uitgespreek het.
Jan Uytenbogaert het die Remonstrante van 'n kategese voorsien en hul kerkorde gereguleer. Hulle seminarie in Amsterdam het oor uitgelese leerlinge beskik, insluitende Stephan Curcellaeus, Philipp van Limborch, Johann Jakob Wetstein en Jean Leclerc. Hulle teologieskool, wat aldra meer liberaal en selfs meer rasioneel geword het, het die amptelike Nederduits Gereformeerde staatskerk en ander Christelike denominasies met oortuiging bespreek.
Na die dood van Maurice van Oranje in 1625 het sommige ballinge teruggekeer. Die regering het oortuig geraak dat hulle geen gevaar vir die staat inhou nie, en in 1630 is hulle formeel toegelaat om weer in alle dele van die Republiek te woon. Hulle kon egter tot die oprigting van die Bataafse Republiek in 1795 nie amptelik kerke bou nie. Vir eers het hulle hul dienste in sogenaamde "Schuilkerke" en huiskerke gehou.
Liberalisme
In die middel van die 19de eeu is die Broederskap van Remonstrante deur liberalisme beïnvloed,  wat in Holland beliggaam is deur Petrus Hofstede de Groot (1802-1886). Sy teologie het 'n wye aanhang in Europa gehad, wat kenmerkend is van die romantiese fase van Christelike humanisme; in Nederland word hierdie gedagtegang sedert 1830 deur die "teoloë van Groningen" beliggaam.
De Groot het die doel van hierdie beweging, waarvan hy die leier was, opgesom deur te skryf dat "die belangrikste ding in Christendom die openbaring en die opvoeding soos gegee deur God in Jesus Christus is, ten einde ons toenemend in die beeld van ons Skepper te maak". Die "Groningers" het die leerstelling van die Drie-eenheid, uitverkiesing en die versoenende geregtigheid van God verwerp. Hulle het die dubbele goddelike en menslike aard en die vermoë van die mens om God se wil met sy hulp te verwesenlik, erken.
Die vroeë Remonstrante se teologiese nalatenskap
Die meeste van die vroeë remonstrante het klassieke Arminianisme gevolg. Hulle is egter nie die enigste Protestante wat as Arminiane beskou kan word of wat Arminiane genoem word nie. Arminianisme is 'n minderheid in die Gereformeerde belydenis, maar dit behoort eintlik tot die groter stroom van sinergisme. Dit het as Arminianisme die Kerk van Engeland binnegedring. As 'n breër sinergisme kom dit voor in Metodisme, die Algemene Baptiste, die Adventiste Kerk, die Charismatiese beweging, en 'n aantal ander Protestantse denominasies.
Jaime Winstone
Jaime Winstone (gebore 6 Mei 1985) is 'n Engelse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kidulthood (2006), Made in Dagenham (2010), Love, Rosie (2014), en Tomb Raider (2018).
Lys van psigiatriese geneesmiddel-ingrepe
Die volgende is 'n lys van moontlike psigiatriese geneesmiddel-ingrepe. Die generiese name van betrokke geneesmiddels word gebruik, in plaas van handelsname, om dit wêreldwyd toepaslik te maak.
Bensodiasepiene
Bensodiasepiene word in drie groepe geklassifiseer: kort-, medium- en langwerkend. Die kragtigheid van die middel hang af van die middel en die middel se metabolietprodukte vir bensodiasepienreseptore. Benewens angsverligting, help die meeste ook met slaap, en het hulle ook spierverslappende en antikonvulsiewe werking.
Antidepressante
Antidepressante verhoog psigomotor-aktitiwiteit voordat die verlaagde gemoed opgehef word. Sommige antidepressante is toksies in oordosis. Verskillende klasse antidepressante kan versigtig gekombineer word, en versterking deur middel van die toevoeging van middels anders as antidepressante kan toegepas word in die geval van weerstandige depressiewe versteuring. Kinders en tieners is 'n risikogroep vir verhoogde selfmoordgedagtes, en aggressiwiteit, wanneer hulle antidepressante gebruik.
Noradrenalien-dopamienheropnameblokkeerder
Die noradrenalien-dopamienheropnameblokkeerder skyn 'n laer ommeswaai na maniese toestande as ander antidepressante te hê. Dit kom ook voor of dit vroeër energie en dryfkrag verhoog.
Selektiewe serotonien-noradrenalienheropnameblokkeerder
Dit kom voor asof post-menopousale vroue beter vaar op die selektiewe serotonien-noradrenalienheropnameblokkeerder as op SSHOBs. Dit mag ook wees dat hierdie middel 'n vroeëre werkingsaanvang het, en hoër herstelgetalle het as van die ander antidepressante.
Serotonien-2 antagoniste/heropnameblokkeerders
Die suksesvolste navorsing tans oor hoe voordelig die kombinasie van psigoterapie en 'n antidepressant is, is werk wat oor psigoterapie en nefasodoon gedoen is. Ongelukkig is nefasodoon van die mark onttrek in Suid-Afrika weens potensiële newe-effekte.
Antipsigotika
Benewens hul antipsigotiese effek, het hierdie middels ook die voordeel dat 'n mens nie van hulle afhanklik kan word nie, en dat hulle nie die bewussyn diep onderdruk selfs met hoë dosisse nie. Dit skyn simptome soos hallusinasies, wane, versteurde affek, outisme, en gedagtevormversteurings teë te werk.
Elektrokonvulsiewe terapie
Elektrokonvulsiewe terapie is die aanwending van 'n elektriese impuls op die vel, met die doel om tonies-kloniese stuiptrekkings teweeg te bring, en word in sommige geestesversteurings gebruik. Dit word meestal in ernstige gevalle gebruik, of wanneer die inname van ander middels tot nadeel van die pasiënt se gesondheid sou strek. Ten spyte van baie negatiewe publisiteit in die populêre pers- en film-media, bly ELektrokonvulsiewe terapie van die mees effektiewe behandelingsmetodes vir Major Depressiewe Versteuring.
Litiumkarbonaat
"Klassieke" manie reageer die beste op hierdie middel, en dit is minder suksesvol in "gemengde" state. Bloedvlakke van lithium moet egter noukeurig kontroleer word, aangesien te lae vlakke oneffektief sal wees en te hoë vlakke tot potensieel gevaarlike toksisiteit kan lei.
Antikonvulsante
Newe-effekte kom gereeld voor met die meeste van hierdie middels. Newe-effekte sluit gewigstoename, slaperigheid en stadiger denke in.
Helderligterapie
Helderligterapie is die gereelde daaglikse blootstelling aan ultraviolet-gefiltreerde sigbare lig, met die doel om sekere gemoedsversteurings en ander versteurings te behandel. "Atipiese" simptome van gemoedsversteurings reageer gewoonlik die beste op hierdie vorm van terapie.
Herhalende transkraniële magnetiese stimulasie
Herhalende transkraniële magnetiese stimulasie se effek hang van verskeie faktore, soos die pasiënt se patologie, die frekwensie van die stimulus en die plasing van die magnetiese lus.
Middels om ekstra-piramidale newe-effekte teë te werk
Verskillende van hierdie middels het verskillende effektiwiteit in verskillende pasiënte. Of 'n persoon eers behandel moet word wanneer ekstra-piramidale newe-effekte verskyn, of as 'n voorkomende behandeling, is 'n groot debat. Verder is die anti-cholinerge middels waarskynlik net nuttig om akatisie te behandel wanneer daar ook Parkinson-siekte-simptome teenwoordig is.
Psigostimulante
Alle psigostimulante is ewe effektief. Alhoewel daar 'n rol blyk te wees in volwassenes met aandagstekort-hiperaktiwiteitsversteuring moet in die oog gehou word dat hierdie middels afhanklikheid kan veroorsaak in dié groep.
Middels vir die behandeling van seniliteit (demensie)
Hierdie middels keer nie die siekte om nie, maar gee 'n verbetering in verstandsfunksie en gedrag. Die verbetering is beskeie, en raak eindelik weer verlore soos wat die siekte vererger.
Seksdryfkragmiddels
Geneesmiddels behoort in hierdie gevalle altyd saam met psigoterapie gegee word, en ander psigiatriese versteurings moet ook herken en behandel word.
Slaap/Sedeermiddels
Kyk by Angsteëwerende middels
Mphenyatsatsi
Mphenyatsatsi is 'n nedersetting in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die noordooste van Mpumalanga.
Gladiolus antandroyi
Gladiolus antandroyi is 'n meerjarige plant wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is endemies aan Madagaskar.
Reuserosyntjie
Versperiding
Die spesie is inheems in Eswatini, Mosambiek, Suid-Afrika, Tanzanië en Zimbabwe. In Suid-Afrika kom die spesie in KwaZulu-Natal, Limpopo en Mpumalanga voor.
Clathria pennata
Clathria pennata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1895 deur Lambe.
Tsuru Aoki
Tsuru Aoki (9 September 1892 – 18 Oktober 1961) was 'n Japannees-Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Soul of Kura San (1916), Locked Lips (1920), The Breath of the Gods (1920), en A Tokyo Siren (1920).
Liefde verlore
"Liefde verlore" is die Afrikaanse weergawe van ’n Duitse volksliedjie, "In einem kühlen Grunde". Dit is as lied 169 in die FAK-sangbundel opgeneem.
"Das zerbrochene Ringlein" is ’n liefdesgedig deur Joseph von Eichendorff. Dit is dié gedig wat in 1814 deur Friedrich Glück getoonset is en bekend geword het onder die titel "In einem kühlen Grunde", na aanleiding van die eerste reël.
Afrikaanse woorde
"Waar't koel is en half duister kan jy die meul nog hoor; daar't ons in stil gefluister ons harte eens verloor, daar't ons in stil gefluister ons harte eens verloor.
Sy't my gegee, beminde, haar woord, 'n ring, haar trou; haar trou weg met die winde, die ring is stukkend nou, haar trou weg met die winde, die ring is stukkend nou.
Duitse woorde
"In einem kühlen Grunde Da geht ein Mühlenrad Mein’ Liebste ist verschwunden, Die dort gewohnet hat. Mein’ Liebste ist verschwunden, Die dort gewohnet hat.
Sie hat mir Treu versprochen, Gab mir ein’n Ring dabei, Sie hat die Treu’ gebrochen, Mein Ringlein sprang entzwei. Sie hat die Treu’ gebrochen, Mein Ringlein sprang entzwei.
Lys van diplomatieke missies in Suid-Afrika
Dit is 'n lys van diplomatieke missies in Suid-Afrika. Daar is 136 ambassades en hoëkommissarisse in Pretoria, en baie lande het 'n ambassade, 'n hoëkommissaris of 'n konsulaat in Kaapstad en 'n konsulaat in ander Suid-Afrikaanse stede (ere-konsulate nie ingesluit nie).
17 Augustus
17 Augustus is die 229ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (230ste in skrikkeljare). Daar volg nog 136 dae in die res van die jaar.
Yichang
Die stad is in die ooste van China aan die Yangtze geleë. In antieke tye was Yichang as Yiling bekend. Onder die Qing-keiser Guangxu is die stad op 21 Augustus 1876 vir die buitelandse handel met die Britte geopen. In 1940 het die slag van Zaoyang-Yichang tydens die Tweede Chinees-Japannese Oorlog hier plaasgevind.
Poederoijensehoek
Poederoijensehoek is ’n nedersetting in die munisipaliteit Zaltbommel in die provinsie Gelderland in Nederland.
R33 (Suid-Afrika)
Die R33 is ’n lang provinsiale roete in Suid-Afrika wat Pietermaritzburg met Lephalale verbind via Greytown, Paulpietersburg, Carolina, Belfast en Vaalwater.
Limpopo
Die R33 begin suid van Ellisras (Lephalale), by 'n kruising met die R510 streeksroete langs The Junction Restaurant & Golf Range. Dit begin deur ooswaarts te gaan om die Mokolorivier oor te steek. Na die kruising van die Mokolorivier draai die R33 suidoos en mik vir 85 km, deur die Grootwater Natuurreservaat, na Vaalwater, waar dit aansluit by die R517-streeksroete.
Vanaf die N1-aansluiting gaan die R33 vir 77 km verder ooswaarts en ontmoet die R516-roete by 'n verspringende kruising, en verder aan die N11 nasionale roete vanaf Mokopane as 'n t-aansluiting. Die twee paaie word vir 16 kilometer medebeskryf totdat dit suidoos die dorp Marble Hall binnegaan, waar dit die noordoostelike eindpunt van die R573-roete vanaf Pretoria ontmoet. Die R33 en die N11-hoofpad bly die volgende 26 kilometer as een pad aangedui tot by Groblersdal.
In Groblersdal, aan die noordoostelike eindpunt van die R25-pad van Bronkhorstspruit af (4-rigtingskruising, verspringende aansluiting), verlaat die R33 die N11 Nasionale Roete. Dit word die pad ooswaarts en steek die Olifantsrivier oor. Dit gaan 61 kilometer ver in 'n oos-suidoostelike rigting totdat die dorp Stoffberg in Mpumalanga-provinsie bereik word.
Mpumalanga
In Mpumalanga ontmoet die R33 die suidelike eindpunt van die R579-roete en gaan verder na Stofberg, waar dit by die R555-pad aansluit. Dié pad word drie kilometer suidwaarts voortgesit voordat hulle weer verdeel, en die R33 gaan suidoos voort. Dit strek 39 km na die dorp Belfast (eMakhazeni), waar dit links en regs draai voordat dit die suidelike eindpunt van die R540-roete ontmoet.
Net na Belfast steek die R33 die N4-snelweg (Maputo-Pretoriahoofweg) oor. Na hierdie oorgang draai die R33 skerp na regs, en loop dan 46 kilometer suidwaarts verby die Nooitgedachtdam en sy natuurreservaat, tot in die middedorp van Carolina, waar dit met 'n 4-rigting kruising die R36-pad en die R38 pad bereik. By hierdie aansluiting hou die R38 op met die R36 wat noordwaarts gaan, en begin die R33 in ooswaarts. Hulle word mede-aangedui vir een en 'n halwe kilometer voordat die R33 sy eie pad word suidoos hiervan langs die Carolina-spoorwegstasie.
Dit gaan 37 km verder om die N17 Nasionale roete wes van die dorp Warburton te ontmoet. Hulle word tien kilometer saam ooswaarts deur Warburton voortgesit voordat die R33 sy eie pad suidwaarts word. 52 km later gaan dit verby die Westoe-dam, tot by die dorp Amsterdam, waar dit 'n 4-rigting-aansluiting met die R65-roete bereik. Dit is nog 47 km suidwaarts tot by die dorp Piet Retief.
Die R33-roete en die N2-nasionale roete bly vir nog 3,5 kilometer saam voordat die R33 sy eie pad suidwaarts word, terwyl die N2 na die ooste deur KwaZulu-Natal swenk.
KwaZulu-Natal
Wes van Vryheid-sentraal ontmoet die R33 die R34 by 'n 4-rigtingkruising en word op die pad gesit op die pad na die wes-suid-wes. Na 23 km, onmiddellik nadat die Bloedrivier oorgesteek is, word die R34-roete sy eie pad noordwes en laat die R33 as die wes-suidwestelike pad. Die R33 strek 47 kilometer verder na die dorp Dundee.
5 km voor Dundee sluit die R33 by die R68-roete aan en hulle is mede-aangedui op die pad na Dundee. By die Wilsonstraat-aansluiting in Dundee word die R33 Wilsonstraat na die suidooste en daarna Commercialweg by die 2de aansluiting. Hiervandaan gaan dit 124 kilometer verder suid-suidoos, deur Helpmekaar en Pomeroy, oor die Tugelarivier tot by die dorp Greytown, waar dit by 'n t-aansluiting die R74-pad ontmoet.
R42 (Suid-Afrika)
Die R42 is ’n provinsiale roete in Suid-Afrika wat Vanderbijlpark met Bronkhorstspruit verbind via Vereeniging, Heidelberg en Delmas.
Clathria plinthina
Clathria plinthina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1954 deur De Laubenfels.
SABMiller
SABMiller was die naasgrootste broumaatskappy ter wêreld (in terme van volume), voordat hy in 2016 met AB InBev saamgesmelt het. Die maatskappy is in 2002 gevorm deur die samesmelting van South African Breweries en Miller Brewing van Amerika.
Omdat brouery 'n industrie is met 'n hoë winsverhouding, het die meeste markte 'n winsgewende, dominante brouer, 'n paar minder winsgewende, sekondêre brouers en invoer van dominante brouers uit ander gebiede. Die streke waarin SABMiller oorheersend is, sluit in Afrika, Noord-Amerika en Oos-Europa. Die maatskappy se hoofkantoor was egter in Londen, waar dit 'n betreklike klein aandeel van die mark gehad het en nie enige van sy eie biere gebrou het nie. Aandele is verhandel op die Londense Effektebeurs en was deel van die "FTSE 100-indeks".
SABMiller het in Julie 2005 aangekondig dat hulle ingestem het om Bavaria S.A. te bekom. Bavaria S.A. is 'n Kolombiese brouery dominant in sy tuisland, asook Peru, Ecuador en Panama. Dit is die tweede grootste brouery in Suid-Amerika met 'n inkomste van meer as $2 miljard† in 2004. 70% van Bavaria was besit deur die Santo Domingo-familie wat hul aandeel verruil het vir nuwe aandele in SABMiller. Dié transaksie het vir hulle 'n aandeel van 15% tot 20% verseker, wat hulle die tweede grootste aandeelhouer maak. Volgens die New York Times is dié aandeel ongeveer $3.8 miljard† werd, alhoewel die bedrag op 'n dag-tot-dagbasis wissel in ooreenstemming met SABMiller se aandeelprys. SABMiller het ook 4.9 miljard† Kolombiese pesos (ongeveer $2.2 miljard†) se skuld aangeneem.
Besitreg
Die maatskappy se grootste aandeelhouer is Alteria Group, wat van tevore Miller Brewing besit het.
Handelsmerk
SABMiller se handelsmerke sluit in:
Waterval, Mpumalanga
Waterval is 'n nedersetting in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die noordooste van Mpumalanga.
R65 (Suid-Afrika)
Die R65 is ’n provinsiale roete in Suid-Afrika wat Ermelo verbind met die Eswatinigrens by Sandlane, via Amsterdam.
Planktonkrefie
Planktonkrefies is garnaalagtige, ongewerwelde seediere. Hierdie klein skaaldiertjies is deel van die soöplankton en is belangrike organismes, veral as voedsel vir baardwalvisse, mantas, walvishaaie, seehonde en sommige seevoëlspesies wat se dieet uitsluitlik uit planktonkrefies bestaan.
Planktonkrefies kom in al die wêreld se oseane voor. Hulle word as 'n sleutelspesie naby aan die onderkant van die voedselketting beskou: hulle vreet fitoplankton (plantaardige plankton) en soms ook ander soöplankton, waardeur hulle dit omsit na 'n gepaste vorm sodat dit deur ander, groter diere, wat se dieet hoofsaaklik uit planktonkrefies bestaan, verteer kan word. In die Suidelike Oseaan vorm een spesie, die Antarktiese planktonkrefie (Euphausia superba) 'n beraamde biomassa van meer as 500 miljoen ton - omtrent twee keer soveel as die mens. Meer as die helfte hiervan word jaarliks deur walvisse, seehonde, pikkewyne, inkvisse en visse gevreet en word vervang deur voortplanting en groei. Meeste planktonkrefiespesies vertoon 'n daaglikse vertikale migrasie: snags word hulle deur diere naby aan die oppervlak gevreet en bedags trek hulle na dieper waters.
Planktonkrefies word ook vir kommersiële doeleindes gevang in die Suidelike Oseaan en die kusgebiede van Japan. Die totale wêreldwye vangs beloop jaarliks 150 000 – 200 000 ton; die meeste hiervan is van die Scotiasee naby Antarktika afkomstig. Die diertjies word gebruik as voedsel in waterboerdery en akwariums; as aas in visvangs en in die farmaseutiese nywerheid. In Japan en Rusland word planktonkrefies ook deur mense genuttig.
Dorothy Appleby
Dorothy Appleby (6 Januarie 1906 – 9 Augustus 1990) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente North of Nome (1936), Paradise Express (1937), Making the Headlines (1938), en Convicted Woman (1940).
Lohatlha
Lohatlha is 'n klein dorpie in die Noord-Kaap, Suid-Afrika ongeveer 30 km noord van Postmasburg. Die naam beteken: plek van die vaalbos.
Geskiedenis
Neerslae mangaan en ystererts is in die 1920's op die oorspronklike plaas ontdek. Albei minerale word nog gemyn. Die dorp is ook bekend as die basis van die Suid-Afrikaanse Leër se Gevegskool wat in 1978 hier gestig is. Hier was verskeie militêre oefeninge gehou in die verlede.
2G
Die begrip 2G is die afkorting vir tweede-generasie draadlose sellulêre netwerke. 2G sellulêre netwerke is kommersieel geloods deur Radiolinja (nou deel van Elisa Oyj) op die GSM standaard in Finland in 1991.
Florrie's Dragons
Florrie's Dragons is 'n Britse / Suid-Afrikaanse kinder-televisiereeks.
2G
Die drie aanvanklike voordele van 2G netwerke oor hulle voorgangers is:
2G-tegnologieë het die verskillende netwerke in staat gestel om dienste soos SMS-boodskappe, prentboodskappe en MMS'e (multimedia-boodskappe) te lewer. Alle SMS-boodskappe wat oor 2G gestuur word, is digitaal geënkripteer, wat die oordrag van data op so 'n manier moontlik maak dat slegs die beoogde ontvanger dit kan ontvang en lees.
Nadat 2G van stapel gestuur is, is die vorige mobiele draadlose netwerkstelsels terugwerkend aangedui as 1G. Terwyl radioseine op 1G-netwerke analoog is, is radioseine op 2G-netwerke digitaal. Albei stelsels gebruik digitale seine om die radiotorings aan die res van die mobiele stelsel te koppel.
Met General Packet Radio Service (GPRS), bied 2G 'n teoretiese maksimumoordragspoed van 40 kilogrepe per sekonde. Met EDGE (Verbeterde datakoerse vir GSM Ewolusie), is daar 'n teoretiese maksimumoordragspoed van 384 kilogrepe per sekonde.
Die mees algemene 2G tegnologie is die Time Division Multiple Access (TDMA)-gebaseerde GSM, wat oorspronklik van Europa afkomstig is maar in die grootste deel van die wêreld buite Noord-Amerika gebruik word. Meer as 60 GSM operateurs het ook gebruik gemaak van CDMA2000 in die 450 MHz-frekwensieband (CDMA450) teen 2010.
Lois Winstone
Lois Winstone (gebore 1982) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Last Orders (2001), Uncut (2009), en Basement (2010), en in die televisiereeks Game of Thrones (2011).
R54 (Suid-Afrika)
Die R54 is ’n provinsiale roete in Suid-Afrika wat Potchefstroom met Villiers verbind via Vereeniging.
Roete
Die R54 begin by 'n aansluiting met die N12-hoofpad 9 kilometer noordoos van Potchefstroom, Noordwes. Dit gaan ooswaarts, gaan oor na die provinsie Gauteng en ontmoet die R500-pad. 62 km vanaf Potchefstroom gaan die R54 onderdeur die N1 Kroonvaal-tolroete en ry die Vaaldriehoek in.
Noord van Vanderbijlpark (suid van Sebokeng; net na die N1-oorbrug), ontmoet die R54 die R553-pad en die R28-roete. Die R28-roete stop nie met die R553-pad suidwaarts nie en begin saam met die R54-pad ooswaarts in die rigting van Vereeniging, en verby Vanderbijlpark. Na 6 km word die R54 sy eie pad ooswaarts as Houtkopweg, omseil Vereeniging Sentraal en verlaat die R28 as die pad na Vereeniging-Sentraal.
Vervolgens het die R54 'n 4-rigting-aansluiting met die R82-pad (Voortrekkerstraat) vanaf Johannesburg aan die noordelike punt van Vereeniging-Sentraal, reg langs die R59 Sybrand van Niekerk-afrit. By Kliprivierrylaan maak die R54 'n draai links en vorm die noordelike grens van die voorstad Drieriviere. Noord van Drieriviere-Oos ontmoet die R54 die R42-pad vanaf Heidelberg en word suidwaarts voortgesit tot by die volgende kruising, waar die R42 sy eie pad word na Drieriviere (Generaal Hertzogweg), en die R54 as die suidoospad verlaat.
Die R54 gaan vir 21 km verder om die R549-pad naby die noordwestelike hoek van die Vaaldam te ontmoet. Dit gaan nog 50 km verder, volg die Vaalrivier, omseil Vaal Marina, en eindig in die Mpumalanga-provinsie op 'n kruising met die N3 Johannesburg–Durbansnelweg, in die gebied waar die Vaalrivier sy grens met Villiers, Vrystaat, vorm. Dit ontmoet die suidelike eindpunt van die R51-roete op dieselfde plek.
Net voor die N3-wisselaar ontmoet die R54 'n verbindingspad wat toegang bied tot die dorpie Villiers via 'n klein brug wat slegs motors in een rigting toelaat om dit oor te steek (met 'n verkeersligstelsel). Dit is die enigste alternatiewe manier om die nabygeleë Vaalrivier (Gauteng–Vrystaatse grens) oor te steek na die dorp Villiers, afgesien van die N3.
Die totale lengte van die roete vanaf die N12-aansluiting buite Potchefstroom tot by die N3-wisselaar naby Villiers is 159 kilometer.
Cyriel Buysse
Cyrillus Gustave Emile "Cyriel" Buysse (Nederlandse uitspraak: siˈril ˈbœysə; 20 September 1859 – 25 Julie 1932) was 'n Vlaamse naturalistiese skrywer en dramaturg. Hy het ook onder die volgende skuilname geskryf: Louis Bonheyden, Prosper Van Hove en Robert Palmer.
Biografie
Buysse is op 20 September 1859 in Nevele, België in 'n welgestelde gesin gebore. Voordat hy sy studies aan die Atheneum in Gent kon voltooi, het hy op versoek van sy vader by die familie se sigoreifabriek aangesluit. Op voorstel van sy tante Virginie Loveling, self 'n skryweres, het hy begin skryf toe hy ses en twintig was. Toe sy vader besef dat hy met 'n meisie uitgaan wat hy in 'n plaaslike kroeg ontmoet het, is hy aangesê om die huis te verlaat. Tussen 1886 en 1896 emigreer hy verskeie kere na die Verenigde State, maar keer telkens meer ontnugterd terug. Die geskrewe verslag van sy reise, wat in 1888 geskryf is, is getiteld Twee Herinneringen uit Amerika.
Buysse het bekend geword as 'n naturalistiese skrywer in die tradisie van Stijn Streuvels, Émile Zola en Guy de Maupassant. Alhoewel hy in Frans onderrig is, wat algemeen was vir seuns van welgestelde Vlaamse families uit daardie era, sou die meeste van sy werk in Nederlands wees. Sy skryfwerk word gekenmerk deur innige simpatie vir die gewone mens, wie se lewe hy op realisties wyse beskryf.
In 1893 is hy die mede-redakteur van die literêre tydskrif Van Nu en Straks saam met Prosper Van Langendonck, August Vermeylen en Emmanuel De Bom, maar vertrek kort daarna na 'n geskil. In dieselfde jaar skryf hy sy eerste roman, Het recht van den sterkste.
In 1903 is hy die mede-stigter van 'n verdere literêre tydskrif genaamd Groot Nederland, saam met Louis Couperus en Willem Gerard van Nouhuys, en wat hy tot sy dood sou redigeer.
Sy naturalistiese toneelstuk getiteld Het gezin van Paemel uit 1902 word steeds gereeld opgevoer en in 1986 vir film verwerk.
Buysse is op 25 Julie 1932 in Afsnee, België oorlede.
1G
1G verwys na die eerste generasie van draadlose sellulêre tegnologie (mobiele telekommunikasie). Hierdie analoë telekommunikasiestandaard is in die 1980's aan die publiek bekendgestel en is bedryf totdat dit deur 2G digitale telekommunikasie vervang is. Die belangrikste verskil tussen die twee mobiele sellulêre stelsels (1G en 2G) is dat die radiosein by 1G netwerke gewoonlik analoog is, terwyl 2G netwerke digitaal is.
Alhoewel albei stelsels digitale seine gebruik om die radiotorings aan die res van die telefoonstelsel te koppel, word die stem self tydens 'n oproep gekodeer na digitale seine in 2G, terwyl 1G slegs gemoduleer is tot hoër frekwensies, gewoonlik 150 MHz en hoër. Die inherente voordele van digitale bo analoogtegnologie het beteken dat 2G-netwerke 1G netwerke feitlik oral vervang het. Dié is op hul beurt in die vroeë-21ste eeu weer deur 3G, 4G en 5G-netwerke vervang.
Een so 'n standaard is Nordiese Mobiele Foon (NMF), wat in die Skandinawiese lande, Switserland, Nederland, Oos-Europa en Rusland gebruik word. Andere sluit die Gevorderde Mobiele Foonstelsel (AMPS) in wat in Noord-Amerika en Australië gebruik word, die TACS (Totale Toegangskommunikasiestelsel, Engels: Total Access Communications System) in die Verenigde Koninkryk, C-450 in die destydse Wes-Duitsland, Portugal en Suid-Afrika, Radiocom 2000 in Frankryk, TMA in Spanje, en RTMI in Italië in. In Japan was daar veelvuldige stelsels. Drie standaarde, TZ-801, TZ-802 en TZ-803, is ontwikkel deur NTT (Nippon Telegraph and Telephone Corporation) ), terwyl 'n mededingende stelsel wat deur Daini Denden Planning, Inc. (DDI) bestuur word, die Japannese Totale Toegangskommunikasiestelsel (Japan Total Access Communications System – JTACS) standaard gebruik het.
Die voorganger van 1G-tegnologie is die mobiele radiotelefoon.
Rotse van Liancourt
Die Rotse van Liancourt (Koreaans: 독도 Dokdo 獨島; Japannees: 竹島 Takeshima) is 'n groep betwiste en bewoonde eilandjies in die See van Japan.
Vanaf die Russies-Japannese Oorlog tot die Tweede Wêreldoorlog behoort die eilande aan Japan, maar na die Tweede Wêreldoorlog was hulle status onduidelik – die meeste besette eilande is aan Japan teruggee, maar hierdie eilande is nie eksplisiet teruggegee nie. Sedert 1951 word die eilande deur Suid-Korea beset, hoewel Japan hulle opgeëis het.
Apollo-beheer en diensmodule
Die Beheer-en-diensmodule (BDM) was een van twee belangrike komponente van die Amerikaanse Apollo ruimtetuie wat gebruik is vir die Apollo-program om ruimtemanne op die Maan te land tussen 1969 en 1972. Die BDM het as 'n moederskip fungeer, 'n bemanning van drie ruimtemanne en die tweede Apollo ruimtetuig - die Apollo-maanmodule - gedra en dit alles in 'n maanwentelbaan geneem en die ruimtemanne veilig Aarde toe teruggebring. Die BDM het uit twee gedeeltes bestaan: die koniese beheermodule voor waarin die bemanning geleef het, toerusting vir die binnedringing van die atmosfeer en die neerplons in die oseaan gedra het en die tweede gedeelte was die silindriese diensmodule waarin die aandrywing, elektriese krag en ander verbruikbare produkte, soos benodig vir 'n sending, gestoor was. 'n Naelstring verbinding het die krag en verbruikbare produkte tussen die twee modules vervoer. Net voordat die atmosfeer binne gedring is, is die naelstring verbinding verbreek, die diensmodule is afgeskei en toegelaat om in die atmosfeer uit te brand.
Die BDM was ontwikkel en gebou vir NASA deur North American Aviation vanaf November 1961. Dit was aanvanklik ontwikkel om op die Maan te land bo-op 'n landingsvuurpyl met al drie ruimtemanne aanboord; dit het bekend gestaan as 'n direkte opstyg sending. Dié ontwerp sou nie 'n aparte maanmodule gebruik het nie en dus was geen voorsiening gemaak vir dok fasiliteite met ander ruimtetuie nie. Hierdie feit en ander verlangde ontwerp vereistes het gelei tot die besluit om twee weergawes van die BDM te bou. Die Blok-I ontwerp was gebruik vir onbemande sendings en bemande sendings van een omwenteling van die Aarde soos vir Apollo 1. Die meer gevorderde Blok-II konsep was ontwerp vir gebruik saam met die maanmodule. Die Apollo 1 vlug was gekanselleer na die bemanning in 'n brand in die module omgekom het en die beheermodule vernietig is tydens 'n lansering repetisie. Verbeteringe is aan die Blok-II-module aangebring wat vir al die bemande ruimtevaarte gebruik is.
Daar is negentien BDM's gelanseer. Van die negentien het nege mense na die Maan geneem tussen 1968 en 1972. Twee ander is gebruik in bemande toetsvlugte in lae wentelbane om die Aarde. Na die voltooiing van die Apollo-program is drie gebruik om ruimtemanne na die Skylab-ruimtestasie te vervoer gedurende 1973-1974. In 1975 het die laaste BDM met die Sowjet Sojoes 19 ruimtetuig gedok as deel van die internasionale Apollo-Sojoes Toets Projek.
Voor Apollo
Konsepte van 'n bemande, gevorderde ruimtetuig was reeds op skrif gestel voor die doelwit van 'n maanlanding aangekondig was. Die tuig, met 'n bemanning van drie, was beplan vir slegs omwenteling om die Aarde. Dit sal 'n groot onder druk geplaasde hulporbitale module insluit waar die bemanning vir weke op 'n slag sou woon en werk. Hulle sou ruimtestasie-tipe aktiwiteite in die module uitvoer, terwyl latere weergawes die module sou gebruik om vrag na ruimtestasies te vervoer. Die ruimtetuig moes die Project Olympus (LORL) diens, 'n oopvoubare roterende ruimtestasie wat op 'n enkele Saturn V-vuurpyl gelanseer is. Latere weergawes sou op vlugte om die Maan gebruik word en sou die basis wees vir 'n direkte opstyg maan-ruimtetuig sowel as vir interplanetêre missies. In laat 1960 het NASA 'n beroep op die Amerikaanse Industrie gedoen vir ontwerpe vir die ruimtetuig. Op 25 Mei 1961 het President John F. Kennedy die Maanlanding doelwit aangekondig wat voor 1970 bereik moes word. Dit het die planne vir Project Olympus uitgedien gemaak.
Ontwikkeling geskiedenis
Op 28 November 1961 het NASA die Apollokontrak aan North American Aviation toegeken en hulle het nog steeds aanvaar dat die maanlanding gedoen sal word deur direkte opstyg sending eerder as Maanwentelbaan-rendezvous prosedure. Dus is die ontwerpe gedoen sonder 'n stelsel om die BDM met die Apollo-maanmodule te dok. Toe die Maanwentelbaan-rendezvous prosedure aanvaar is en ander tegniese uitdagings opgeduik het, het dit duidelik geword dat 'n beduidende herontwerp benodig word. In 1963 het NASA besluit om by die tydskaal van die program te hou, dat daar twee ontwerpe moet wees:
North American het die Blok II ontwerp aan NASA begin voorlê in Januarie 1964. Blok I ruimtetuie was gebruik vir alle onbemande Saturn IB en Saturn V toetsvlugte. Aanvanklik was twee bemande vlugte beplan maar dit is verminder na een in 1966. Die sendingnommer AS-204 was toegeken aan die toetsvlug, die bemanning het daarna verwys as Apollo 1 en die datum was 21 Februarie 1967. Tydens 'n repetisie op 27 Januarie het die drie ruimtemanne, Gus Grissom, Ed White en Roger Chaffee, doodgebrand in die kajuit. Die ramp het ernstige ontwerp, konstruksie en instandhouding tekortkominge na vore gebring. Die kennis is oorgedra na die Blok II ontwerpe wat in aanbou was op daardie stadium.
Na 'n deeglike ondersoek deur die Apollo 204 Ondersoekraad was daar besluit om die Blok I fase te staak en die Blok II ontwerp te verbeter om die Ondersoekraad se aanbevelings te inkorporeer. Daar was ook 'n herontwerpte hitteskild by Blok II se Bevelmodule geinkoporeer wat getoets was met die onbemande Apollo 4 en Apollo 6 vlugte. Die eerste Blok II unieke ruimtetuig was gebruik vir die eerste bemande vlug met Apollo 7.
Die twee Blokke was min of meer ewe groot maar verskeie ontwerp verbeteringe het tot gevolg gehad dat Blok II aansienlik minder geweeg het. Die Blok I Diensmodule se brandstoftenks was 'n bietjie groter as die Blok II s'n. Die Apollo 1 ruimtetuig het ongeveer 20,000 kg geweeg terwyl Blok II Apollo 7 16,500 kg geweeg het. Hierdie twee ruimtetuie was ligter as die ruimtetuie wat later na die Maan gevlieg het omrede hulle slegs brandstof in een stel tenks gedra het en het ook nie die hoëwins S-band antenna aanboord gehad nie.
Beheermodule
Die Beheermodule het 'n afgestompe, koniese vorm gehad met 'n diameter van 3.91 m, gemeet oor die basis, en 'n hoogte van 3.48 m. Dit het die dokstelsel en pieringvormige hitteskild aan die agterkant ingesluit. Die voorste gedeelte bevat twee reaksie beheer stelselstuwers, die dok kanaal en die Aarde Landingstelsel.
Ioonenjin
'n Ioonenjin (of ioniese aandrywer) is een van vele tipes ruimtetuig aandrywers. Dit gebruik ioonstrale om 'n aandrywings krag te veroorsaak. Die presiese metode waarop ioone versnel word kan verskil van ontwerp tot ontwerp, maar alle ontwerpe maak staat op die lading/massa verhouding van ioone om hulle tot baie hoë snelhede te versnel met die gebruik van 'n hoë-spanning elektriese veld. Ioonenjins kan om hierdie rede 'n baie hoë spesifieke impuls bereik, wat die hoeveelheid benodigde reaksie massa verminder maar die hoeveelheid benodigde krag vermeerder in vergelyking met chemiese vuurpyle. Ioonenjins kan tien keer beter aandryfstof effektiwiteit as tradisionele vloeistof brandstof vuurpyl enjins bied, maar is bedwing tot baie lae versnellings deur die krag/gewig verhouding van beskikbare kragstelsels. Kragvlakke wat deur die ioonenjins gebied word is maar op die skaal van 50mN.
Die eerste ioonenjins, bekend as kaufman-tipe ioonenjins, was ontwikkel deur Harold R. Kaufman wat in die 1960's vir NASA gewerk het en was gebaseer op die Duoplasmatron.
Tipes ioonenjins
Daar is talle tipes ioonenjins tans in ontwikkeling; sommige word tans gebruik, wyl ander nog nie op ruimtetuie geïnstalleer was nie. Sommige van dié ioonenjins sluit in:
Basiese Ontwerp
As gevolg van die versnelling van die massiewe ione word 'n reaksie-krag gegenereer wat die enijin dan voerntoe laat versnel.
Vlag van Saoedi-Arabië
Die nasionale vlag van Saoedi-Arabië is op 15 Maart 1973 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n eenvoudige groen baan met die sjahada-inskripsie en ’n swaard in wit in die middel van die vlag.
Ontwerp
Die Arabiese inskripsie op die vlag, in kalligrafiese Thuluth-skrif, is die sjahada of die Islamitiese geloofsverklaring:
Die groen kleur van die vlag verteenwoordig Islam en die swaard staan vir die Huis van Saoed, die stigtersdinastie van die land, of die militêre mag en vaardigheid van Saoedi-Arabië.
Die vlag se voor- en agterkante is identies om te verseker dat die sjahada korrek van beide kante gelees word (van regs na links). Die swaard is gepunt na links, in die rigting waarin die skrif loop. Die vlag moet só gehys word dat die vlagpaal vir die aanskouer aan die regterkant is, in teenstelling met die meeste ander vlae waar die vlagpaal aan die linkerkant van die vlag is. Die vlag se groen is Pantone 349 C (C90, M12, Y95, K40)
Vorige vlae
Die state wat Saoedi-Arabië voorafgegaan het was Nadjd en Hidjaz. Die staatsvlag van Nadjd was soortgelyk aan die hedendaagse Saoedi-vlag. Die staat van Hidjaz het die patroon gevolg van lande soos die Palestynse gebied en Soedan. Van 1902 tot 1921 is ’n ander Arabiese inskripsie gebruik.
Gebruik
Omdat die sjahada geag word heilig te wees word die vlag normaalweg nie op t-hemde of ander items gebruik nie. Saoedi-Arabië het beswaar gemaak teen die insluiting van die vlag op ’n voetbal wat FIFA beplan het vir die 2002 Sokkerwêreldbeker waarop alle deelnemende lande se vlae sou verskyn. Amptenare het gesê dat die skop van die belydenis met die voet totaal onaanvaarbaar was. ’n Poging van die Amerikaanse weermag om die guns van kinders in Afghanistan se Prost-streek, deur balle met die vlag van onder meer Saoedi-Arabië daarop uit te deel, het op protesoptogte uitgeloop.
Die vlag word nooit op halfmas vertoon as roubetoon nie omdat die stryk van die vlag op laster neerkom. Die vlag van Somaliland word ook nooit op halfmas vertoon nie.
Volgens wetgewing mag die vlag ook nie vertikaal vertoon word nie. Spesiale vertikale vlae word hiervoor gebruik, waar die inskripsie en die embleem gedraai is om reg te vertoon. Dit kom egter selde voor aangesien die meeste Arabiese lande nie hul vlae vertikaal hys nie.
Ander vlae
Die burgerlike vaandel wat vir handelskepe op see gebruik word, is ’n groen vlag met die staatsvlag in die skildhoek (met ’n wit fraiing. Die koninklike standaard is die staatsvlag met die palmboom en swaarde in die skildhoek.
Ekonomiese sektor
'n Ekonomiese sektor of sakesektor verwys na 'n gedeelte van die ekonomie gebaseerd op die algemene aard van hul aktiwiteite en waar hulle in die produksieproses inpas. Die ekonomie is histories in drie sektore verdeel volgens die Drie-sektore-hipotese:
In die 20ste eeu het ekonome begin voorstel dat tradisionele tersiêre dienste verder van mekaar onderskei kan word in: "kwaternêre" en kwinêre diens sektore. Ekonomiese aktiwiteite in die hipotetiese kwaternêre sektor bestaan uit inligtings- en kennisgebaseerde dienste, terwyl kwinêre dienste die industrie aktiwiteit wat verband hou met menslike dienste en gasvryheid insluit.
Primêre sektor (oerproduksie)
Hierdie sektor word ook oerproduksie genoem. Die oerproduksie lewer meestal die rou materiale of grondstowwe vir 'n produk. By hierdie sektor word byvoorbeeld landbou, bosbou en vissery gereken. Die klassifisering van mynbou as 'n primêre sektor is omstrede, alhoewel ook hierdie sektor onverwerkte grondstowwe oplewer en sodoende by die primêre sektor gereken kan word.
Die huidige ekonomiese teorie gebruik 'n nouer en 'n wyer definisie ten opsigte van die primêre sektor. Volgens die nouer definisie van bedrywe word slegs landbou, bosbou en vissery by die primêre sektor gereken, die wyer definisie sluit ook die mynbou hierby in. Die primêre sektor verskaf grondstowwe wat in die sekondêre sektor verwerk word.
Sekondêre sektor (nywerheids- of industriële sektor)
Die sekondêre sektor behels die nywerheidssektor van 'n ekonomie, dit wil sê die sektor wat rou materiale tot 'n meer bruikbare vorm verwerk. Hierby word alle nywerhede, ambagte, die energiebedryf (opwekking en voorsiening van energie) en watervoorsiening, meestal ook die boubedryf gereken. Afhangende van die definisie, wat toegepas word, maak ook die mynboubedryf deel uit van die sekondêre sektor.
'n Kenmerkende eienskap van hierdie sektor is die verwerking van rou materiale en goedere uit die primêre sektor. Vanweë die vervaardigingsproses, waarvoor beleggingsgoedere benodig word, is die sekondêre sektor nie net materiaalintensief nie, maar ook kapitaalintensief.
Tersiêre sektor (dienstesektor)
Die tersiêre of dienstesektor behels alle dienste wat in sakeondernemings of deur die staat en ander openbare instellings verskaf word. Die volgende bedrywe word by die tersiêre sektor gereken:
'n Kenmerkende eienskap van hierdie sektor is produksie of dienslewering deur benutting van mannekrag - dit is derhalwe 'n personeelintensiewe sektor.
Histories evolusie
'n Ekonomie kan verskillende sektore insluit (ook bekend as 'n "bedryfstak") wat in opeenvolgende fases ontwikkel het:
Volgens eienaarskap
'n Ekonomie kan ook volgens eienaarskap verdeel word:
Duncan McRae (akteur)
Duncan McRae (1873 – 4 Februarie 1931) was 'n Britse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente My Own United States (1918), The Auction Mart (1920), Money (1921), en Love and a Whirlwind (1922).
Pieter de Bruin
Pieter Frederik de Bruin (plek onbekend, 10 Maart 1799 – plaas Klippan, distrik Lichtenburg, Transvaal, 23 September 1890) was ’n stigter van die Gereformeerde Kerk op 11 Februarie 1859 toe hy reeds amper 60 jaar oud was.
P.F. de Bruin was een van die Voortrekkers wat die Groot Trek uit die Kaapkolonie in die tweede helfte van die dekade ná 1830 meegemaak het en een van die helde van die Slag van Bloedrivier einde 1838.
De Bruin was getroud met Philippina Maria Charlotte Schutte, ’n suster van oudl. Flip Schutte op wie se plaas, Buffeldoorns, ds. Dirk Postma in Januarie 1858 op sy deurreis van Natal na Rustenburg vertoef en sy tweede preek in Transvaal gehou het.
Met die stigting van die Gereformeerde kerk Rustenburg op 11 Februarie 1859 en daarmee saam die Gereformeerde Kerkverband in Suid-Afrika, was De Bruin en sy eggenote met hul kinders (en moontlik kleinkinders) ook daar en het hulle almal by die nuut gestigte kerk aangesluit.
Bronne
Van der Walt, ds. N.H. (hoofred.). 1934. ''Almanak van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika vir die jaar 1935. Een-en-sestigste jaargang.'' Potchefstroom: Adm. Buro.