cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kurt Christoph graaf van Schwerin
Biografie
In 1719 staan hy die Lëer van Hannover teë wat Mecklenburg binneval (in die loop daarvan voer hy op 6 Maart 1719 'n briljante operasie uit by Walsmühlen), en die volgende jaar tree hy in diens van die koning van Pruise. Aanvanklik was hy werksaam by diplomatieke sendings, maar in Januarie 1722 - 1723 het hy die bevel van 'n infanterieregiment gekry. In 1730 is hy as generaal-majoor 'n lid van die militêre krygsraad wat kroonprins Frederik verhoor vir drostery, en in 1733, aan die hoof van 'n Pruisiese leër, pak hy met groot vaardigheid die moeilike taak aan om die Mecklenburgse kwessie op te los.
In die volgende jaar word hy luitenant-generaal en in 1739 generaal van die infanterie. Gedurende die lewensduur van Frederik Willem I van Pruise was Schwerin ook in baie administratiewe take werksaam. Met sy troonbestyging bevorder Frederik die Grote vir Schwerin tot algemene veldmaarskalk en maak hom ook 'n graaf. In die vroeë stadiums van die Eerste Silesiese Oorlog regverdig hy die keuse van sy soewerein deur briljante leierskap te toon tydens die Slag van Mollwitz (10 April 1741) wat, toe hy die koning oorreed om die slagveld te verlaat en verduidelik dat hy gevange geneem kan word aangesien 'n nederlaag waarskynlik is,, 'n twyfelagtige stryd omskep in 'n oorwinning wat voorlopig die lot van Silesië bepaal.
Na die einde van die oorlog was hy goewerneur van die belangrike vestings van Brieg en Neisse. Tydens die Tweede Silesiese Oorlog (1744–1745) voer Schwerin die leër aan wat van Glatz optrek en die leër van die konings onder die mure van Praag ontmoet. Hy speel 'n leidende rol in die beleg en verowering van daardie plek (10 September 1744).
'n Ruk daarna, toe die koning gedwing was om terug te trek uit Boheme, onderskei Schwerin hom weer. Hy verskyn weer op die oorlogsveld met die uitbreek van die Derde Silesiese Oorlog (1756) en voer die oorlog aan die Silesiese kant van Boheme tydens die eerste veldtog; in 1757, op dieselfde roete as wat hy in 1744 gevolg het, sluit hy weer aan by Frederik in Praag. Op 6 Mei 1757 volg die Slag van Praag, waartydens hy 'n regiment van die linkervleuel lei en skree: "Laat alle dapper Pruisiese soldate my volg!" waarna hy deur 'n kanonskoot getref en gedood word.
Aandenkings
Frederick het 'n standbeeld van Kurt Christoph Graf von Schwerin op die Wilhelmplatz (vandag deel van Wilhelmstraße) opgerig aan sy voorste soldaat, en 'n monument op die veld van Praag herdenk die plek waar hy gevel is. Die 14de (3de Pommere) infanterie van die Duitse leër het sedert 1889 sy naam gedra.
Mokosj
Mokosj word verbind met vrugbaarheid, boere, grondbewerkers en weefwerk.
Erica monantha
Erica monantha is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Curiosity-verkenningstuig
Curiosity is 'n kernaangedrewe verkenningstuig ("dwaalrobot") wat deur NASA op 'n verkenningstog na die planeet Mars gestuur is. Curiosity is op 26 November 2011 as deel van NASA se Mars Science Laboratory-sending saam met 'n MSL-ruimtetuig gelanseer en het op 6 Augustus 2012 suksesvol in die Gale-krater op Mars geland. Teen $2,5 miljard (sowat R20 miljard), is dit die mees ambisieuse en duurste Marssending ooit.
Die verkenningstuig is so groot soos 'n kleinerige motor. Dit is 3 meter lank en weeg amper 'n ton (900 kg). Ingenieurs moes noodgedwonge nuwe maniere bedink om dit te laat neerdaal. Vir die eerste keer is kabels gebruik om die tuig binne in 'n groot krater af te hys.
Omdat Curiosity van 'n plutoniumbattery voorsien is, kan hy 24 uur per dag werk, en is nie soos sy voorgangers Spirit en Opportunity van sonkrag afhanklik nie.
Doelwitte
Vir die volgende twee jaar sal die verkenningstuig in rotse in-boor en grond opskep. Die vier doelwitte van die verkenningstog is:
Landing
Volgens Nasa het die Curiosity-verkenningstuig 'n bykans perfekte landing uitgevoer. Hulle analise van die data wat die verkenningstuig teruggestuur het aangaande die landing dui aan dat die binnekoms in Mars se atmosfeer, daling en landing baie naby aan, of presies op die berekende tye plaasgevind het. Die tuig het net 2,4 kilometer van sy beplande landingsgebied tot stilstand gekom. Dit het slegs 7 minute en twaalf sekondes geduur vandat die tuig die boonste deel van Mars se atmosfeer getref het, totdat dit finaal tot stilstand gekom het op die oppervlak. Nasa het bereken dat dit 7 minute sou duur, 'n tydperk waarna hulle as sewe minute van angs ("seven minutes of terror") verwys het.
Curiosity se pantserkapsule het Mars se atmosfeer teen 'n spoed van Mach 24 (24 keer die spoed van klank) bereik, en het binne drie en 'n half minute gerem tot Mach 2 ten einde sy supersoniese valskerm oop te maak. Die meeste energie van die spoed is as wrywing deur die atmosfeer geabsorbeer. Die Mars-verkenningstuig, wat om die planeet wentel, het 'n foto geneem van die tuig met die ontplooide valskerm terwyl dit na die oppervlak neerdaal.
In die laaste fase van die landing, is die tuig uit sy kapsule gelaat en het met behulp van 'n vuurpylaangedrewe hyskraan afgesak tot op die oppervlak. Blaasmerke van die vuurpyle kan op 'n foto, wat deur die tuig geneem is, gesien word. Nadat die tuig geland het, het die hyskraan weer opgestyg en 40 sekondes later op 'n veilige afstand van 600 meter neergestort. Foto's wat deur Curiosity geneem is, toon die oomblik van impak toe die hyskraan neergestort het, aangesien een foto 'n stofwolk wys terwyl 'n ander foto wat 45 minute later van dieselfde gebied geneem is niks wys nie.
Nasa reken daar is twee redes hoekom Curiosity 2,4 kilometer van sy beplande landingsgebied geval het. Die een is weens 'n regstelling in die rigting van die daling aan die einde van die tuig se reis na Mars, en die ander is weens sterk winde van agter. Nasa reken egter hulle kan in die toekoms selfs meer akkurate landings uitvoer.
Prei
Histories is baie wetenskaplike name vir preie gebruik, maar word nou almal behandel as kultivars van A. ampeloprasum. Die naam 'preie' ontstaan uit die Oud-Engelse woord leac, waaruit die moderne Engelse naam "garlic" (knoffel) ook spruit. Drie nouverwante groente, olifantknoffel, kurrat en persiese prei of tareh, is ook kultivars van A. ampeloprasum, hoewel hulle in hul gebruik as voedsel verskil.
Voorkoms
Eerder as om 'n stywe bol soos die ui te vorm, produseer die preie 'n lang silinder van gebundelde blaarskede wat oor die algemeen gebalanseer word deur grond rondom hulle op te hark. Dit word dikwels as klein saailinge in bakkies verkoop wat vroeg in die kweekhuise begin word, en sodra die weer dit toelaat, geplant word. Sodra hulle in die tuin gevestig is, is preie gehard; gedurende die winter kan baie variëteite in die grond gelaat word om geoes te word soos nodig.
Kultivars
Prei kultivars kan as 'n enkele kultivargroep behandel word, byvoorbeeld as A. ampeloprasum 'Prei-groep'. Die kultivars kan op verskillende maniere onderverdeel word, maar die algemeenste soorte is 'somerprei' wat bedoel is vir die oes gedurende die geplante seisoen, en oorwinterende preie wat bedoel is om geoes te word in die lente van die volgende jaar. Somer-soorte is gewoonlik kleiner as oorwintertipes; oorwintertipes is oor die algemeen sterker gegeur.
Kweking
Preie kan maklik van saad gekweek word en verdra dit om in die veld te staan vir 'n latere oes, wat tot ses maande vanaf planttyd plaasvind. Die grond waarin dit gekweek word, moet los wees en goed dreineer; preie kan in dieselfde streke as uie gekweek word. Preie bereik gewoonlik volwassenheid in die herfsmaande. Preie kan vroeg gebundel en geoes word as hulle ongeveer 'n vinger of potloodgrootte het, of hulle kan verdun word en toegelaat word om tot 'n veel groter volwasse grootte te groei.
Preie ly gereeld aan insekplae, waaronder die blaaspootjiesoort Thrips tabaci en die preiemot. Prei is ook vatbaar vir preiroes (Puccinia allii).
Kookkuns
Prei het 'n sagte, ui-agtige smaak. Die rou groente is knapperig en ferm. Die eetbare gedeeltes van die prei is die wit basis van die blare (bo die wortels en stambasis), die liggroen dele, en in 'n mindere mate die donkergroen dele van die blare. Die donkergroen porsie word gewoonlik weggegooi omdat dit 'n taai tekstuur het, maar dit kan gebraai word, of meer gereeld bygevoeg word vir geur. Sommige blare word soms met tou en ander kruie vasgemaak om 'n bouquet garni te vorm.
Preie word gewoonlik in skywe van 5–10 mm dik gekap. Die skywe is geneig om uitmekaar te val as gevolg van die gelaagde struktuur van die preie.
Konsertinavis
Die Konsertinavis (Drepane longimana) is 'n vis wat in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika vanaf Oman tot by Oos-Londen voorkom. In Engels staan die vis bekend as die Concertinafish; buite Suid-Afrika staan die vis bekend as die Sicklefish.
Voorkoms
Die vis se kop en lyf is silwer met 4 - 8 vertikale strepe sigbaar op die bokant van die lyf. Die vis word 50 cm lank. Die vis se lyf het die vorm van 'n rombus; dit is hoër as wat dit lank is.
Kruisement
Kruisement, uit die Griekse míntha, is 'n genus van plante in die familie Lamiaceae (kruisement-familie). Die verskillende spesies is nie duidelik onderskeibaar nie, en skattings van hulle aantal wissel van 13 tot 18. Verbastering tussen sommige van die spesies kom natuurlik voor.
Die genus is wydversprei oor die hele Europa, Afrika, Asië, Australië en Noord-Amerika.
Kruisement is aromatiese, byna uitsluitlik meerjarige, selde jaarlikse, kruie. Hulle het 'n wye verspreiding van ondergrondse en bogrondse stolons en regop, vierkantige, vertakte stamme. Die blare word gedra in teenoorgestelde pare van langwerpig tot lansetvormig. Blare is dikwels donserig met 'n getande rand. Blaarkleure wissel van donkergroen en grysgroen tot pers, blou en soms liggeel. Die blomme is wit tot pers en vorm vals kranse. Die bloemwyse is dubbel gelip met vier lobbe, die boonste lob is gewoonlik die grootste. Die vrug is 'n neutjie, met een tot vier sade.
Universiteit van Birmingham
Die Universiteit van Birmingham (ook bekend as Birmingham-universiteit) is 'n universiteit in Birmingham, Engeland.
Amitabha
Amitabha, ook Amida of Amitayus, is ’n hemelse boeddha wat in die geskrifte van die Mahayana-Boeddhisme beskryf word. Amitabha is die hoofboeddha in Suiwer Land-Boeddhisme, ’n tak van die Oos-Asiatiese Boeddhisme, terwyl hy in Vajrayana bekend is vir sy langlewendheid, magnetiserende vuurelement, die basiese aspek van insig, suiwer waarneming en goeie begrip van die leegheid van verskynsels.
Volgens dié geskrifte besit Amitabha oneindige deugde danksy goeie dade oor tallose vorige lewens as ’n bodhisattva met die naam Dharmakara. "Amitabha" kan ook vertaal word as "Oneindige Lig" en daarom word hy ook "die Boeddha van Onmeetbare Lewe en Lig" genoem.
Leerstelling
duimnael|180px|links|Boeddha Amitabha in [[Tibettaanse Boeddhisme (tradisionele skildery).]] Volgens verskillende soetras was Amitabha ’n monnik of ’n koning met die naam Dharmakara. Hy het toe onderneem om ’n boeddha te word en het in besit gekom van ’n boeddha-veld (buddhakṣetra), ’n ryk in die heelal buite die gewone werklikheid wat ontstaan vanweë ’n boeddha se deugde. In sy 48 beloftes het hy die soort boeddha-veld uiteegesit wat hy wou skep, die voorwaardes waarvolgens wesens in dié wêreld herbore kon word en watter soort wesens hulle sou wees as hulle daar herbore word.
Billy Nelson (akteur)
Billy Nelson (1903 – 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Wrecking Crew (1942), Minesweeper (1943), en The Milkman (1950), en in die televisiereeks Adventures of Superman (1952).
Amitabha
Leerstelling
In die weergawes van die soetras wat in China, Japan, Viëtnam en Korea bekend is, was sy 18de belofte dat enige wese in enige heelal wat in Amitabha se Suiwer Land herbore wou word en sy naam selfs net 10 keer aanroep, daar herbore sal kan word. Sy 19de belofte was dat hy, sy bodhisattvas en ander geseënde boeddhas voor dié sal verskyn wat sy naam aanroep op die oomblik dat hulle sterf.
Met sy beloftes het Amitabha dit moontlik gemaak vir enigiemand wat sy naam aanroep om in sy Suiwer Land herbore te word, daar deur hom in die dharma (geloof) onderrrig te word en ’n bodhisattva of boeddha te word (die uiteindelike doel in Mahayana). Van daar af keer die bodhisattvas en boeddhas terug na ons wêreld om nóg mense te help. Volgens die soetras het Amitabha toe groot verdienste in tallose lewens behaal, en eindelik volle boeddhaskap.
Hierdie aanvaarding van alle soorte mense het die Suiwer Land-geloof een van die grootste invloede in Mahayana-Boeddhisme gemaak. Suiwer Land-Boeddhisme het blykbaar eers in Noordwes-Indië/Pakistan en Afganistan gewild geword en van daar na Sentraal-Asië en China versprei.
Oźwiena
Sy word verbind met menslike kommunikasie en die openbaarmaking van gesprekke en aksies. As godin van skinderpraatjies was dit vir haar onmoontlik om ’n geheim te hou. As sy nie van iemand gehou het nie, het Oźwiena sy woorde verdraai. Sy was ook die godin van roem en glorie, en verantwoordelik vir die vertel van heldeverhale.
Sy was na bewering die lewensmaat van die god Weles.
Erica monsoniana
Erica monsoniana is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap. Volgens SANBI staan die plant in Afrikaans bekend as Bokkeveldsheide, sneeuheide en witheide.
Tony Azito
Tony Azito (18 Julie 1948 – 26 Mei 1995) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Apple Pie (1976), The Pirates of Penzance (1983), Moonstruck (1987), en The Addams Family (1991).
Malcolm Dixon (akteur)
Malcolm Dixon (gebore September 1953-2020) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Flash Gordon (1980), Time Bandits (1981), Star Wars: Episode VI - Return of the Jedi (1983), en Labyrinth (1986).
Juan Smith
Juan Smith (* 30 Julie 1981 in Bloemfontein, Suid-Afrika) is ’n oud-Springbokrugbyspeler. Sy normale posisie is toekantflank. Hy het vir die Cheetahs in die internasionale Super 14-kompetisie en vir die Vrystaat Cheetahs in die Curriebeker gespeel. Hy was ook voorheen 'n kaptein van die Cheetahs.
Springbok loopbaan
Smith het sy internasionale debuut vir Suid-Afrika op 7 Junie 2003 gemaak toe hy ’n reserwe was in die 29-25 oorwinning oor Skotland in Kings Park in Durban, hy is ook gekies vir die Springbokke se tweede wedstryd teen Skotland die volgende week. Hy het daarna as agsteman gespeel tydens die 2003-Drienasiesreeks teen Australië en die All Blacks.
Hy is ingesluit in die Springbokke se 2003 Rugbywêreldbekerspan. Hy het daar in vier wedstryde gespeel en ’n drie gedruk teen Manu Samoa. Alhoewel hy in 2004 net een toets vir Suid-Afrika gespeel het – teen Wallis in die Millennium-stadion in Cardiff gedurende November, het hy die volgende jaar tien toetse vir die Springbokke gespeel.
Hy was ’n reserwe in wedstryde teen Uruguay en Frankryk, voor hy weer in die kernspan as flank gekies is vir die 2005 Drienasiesreeks. Die Vrystaat Cheetahs het tot die 2005 Curriebekereindstryd gevorder waar hulle die Blou Bulle geklop het om die kampioenskap te wen. Hy het daarna in die 20-16 nederlaag teen Frankryk op die Stade de France in Parys gespeel. Hy was ook deel van Suid-Afrika se wenspan tydens die Rugbywêreldbeker 2007.
Cheetah loopbaan
Die Cheetahs is tot die Super 14-toernooi toegelaat vanaf die 2006 seisoen. Smith was kaptein van die span wat verbasend goed gevaar het vir ’n nuwe span. Hulle het bo die ander nuwe span,, sowel as drie van die ander Super 14 spanne geëindig. Smith het in die 2006 middel-van-die-jaar-toetsoorwinning oor Skotland gespeel sowel as in die nederlaag teen Frankryk in Suid-Afrika. Hy is daarna ook vir die Springbokke se 2006 Drienasiesspan gekies.
In 2010 het Smith hom op die laaste nippertjie van die Cheetahs se Super 14-wedstryd teen die onttrek nadat sy pa ernstig siek geword het. Die Cheetahs het daarna na Australasië vertrek maar sonder Smith. Hulle het teen die verloor waarna Smith Australië toe gevlieg het. Kort voor die Cheetahs se wedstryd teen die Brumbies het Smith verneem dat sy pa oorlede is aan hartversaking nadat hy opgeneem is met slenkdalkoors. Smith het na Suid-Afrika teruggekeer om die begrafnis by te woon.
Besering
Op 3 April 2012 het Smith in ’n eksklusiewe onderhoud met die koerant Volksblad gesê, dat hy besluit het om weens sy hakseningbesering vir ’n onbepaalde tydperk ’n ruskans te neem. Smith was uiters teleurgesteld dat sy besering hom so lank van die veld hou en ná vier operasies nie so spoedig herstel het soos wat hy aanvanklik gehoop het nie. “Die regte ding om nou te doen is om my besering genoegsame tyd te gun om 100% te herstel,” het hy gesê.
Keshia Knight Pulliam
Keshia Knight Pulliam (gebore 9 April 1979) is 'n Afro-Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cuttin Da Mustard (2008) en Madea Goes to Jail (2009), en in die televisiereekse The Cosby Show (1984) en House of Payne (2006).
Aloe christianii
Aloe christianii is 'n aalwyn wat inheems is aan Angola, Demokratiese Republiek die Kongo, Malawi, Mosambiek, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Weskus- Nasionale Park
Die Weskus- Nasionale Park lê ongeveer 120 km noord van Kaapstad in die Wes-Kaapprovinsie van Suid-Afrika. Die park is 36 300 hektaar (136 vierkante myl) groot. Dit word begrens deur die Atlantiese Oseaan in die weste en die R27-kuspad en strek vanaf die dorpie Yzerfontein in die suide tot by Langebaan se lagune (strandmeer).
Die bestuurder is me. Patricia Bopape.
Fauna
Groot wildsbokke soos elande en rooihartbeeste kom in die park voor, asook volstruise in die Postbergkamp, flaminke in die soutmoerasse van die Langebaanlagune, pikkewyne en verskeie spesies van seevoëls.
Bretonners
Bretagne word saam met sy bevolking tot een van die ses Keltiese nasies gereken. Etnies vorm die Bretonners saam met die Korniërs en Walliesers, die laaste oorblyfsels van die antieke Britte. Die werklike aantal etniese Bretonners in Bretagne en Frankryk as 'n geheel is moeilik om te bepaal omdat die Franse regering geen statistieke oor etnisiteit versamel nie. Bretagne het in Januarie 2007 'n geskatte bevolking van 4 365 500 gehad. Daar word beweer dat in 1914 meer as een miljoen mense wes van die grens tussen die Bretons- en Gallo-sprekende gebiede Bretons gepraat het – ongeveer 90% van die bevolking in Bretagne se westelike gedeelte. In 1945 was dit omtrent 75%, en vandag is die mees optimistiese skatting dat 20% van die Bretonners nog Bretons praat.
Bretagne het 'n bevolking van omtrent vier miljoen, insluitende die departement Loire-Atlantique wat die Vichy-regering tydens die Tweede Wêreldoorlog in 1941 van die "amptelike" Bretagne geskei het. Driekwart van die beraamde 200 000 tot 250 000 Bretonse sprekers wat dié taal in die alledaagse lewe gebruik is vandag ouer as 65.
As gevolg van 'n sterk historiese emigrasie het 'n Bretonse diaspora binne die Franse grense en die Franse oorsese gebiede gevestig; hoofsaaklik in die omgewing van Parys, waar meer as 'n miljoen mense 'n Bretonse afkoms beweer. Baie Bretonse gesinne het ook na die Amerikas migreer, oorwegend na Kanada (meestal Quebec en Atlantiese Kanada) en die Verenigde State. Mense uit die streek van Bretagne was van die eerste wit setlaars wat hulle permanent in die Franse Wes-Indië gevestig het, veral in Guadeloupe en Martinique. Die enigste plekke buite Bretagne wat nog beduidende Bretonse gewoontes behou het, is in Île-de-France (veral Le Quartier du Montparnasse in Parys), Le Havre en in Îles des Saintes, waar 'n groep van Bretonse gesinne hulle in die middel van die 17de eeu gevestig het.
Rugby
Rugby, soms ook rugbyunie of vyftienrugby genoem, is ’n volkontakbal- en spansport, wat in die eerste helfte van die 19de eeu in Engeland ontstaan het. Dit is genoem na sy ontstaanplek, die Rugby-skool in die dorp Rugby. Dit is saam met Rugby League een van twee hoofvariante in die rugbyfamilie. ’n Wedstryd word uitgespeel tussen twee spanne met 15 spelers elk, wat op ’n reghoekige veld probeer om in 80 minute meer punte as hul opponent aan te teken. Spelers speel met ’n eiervormige bal wat hulle in hulle hande of arms dra en hulle mag die bal slegs agtertoe of sylangs oor die veld na mekaar aangee of dit dan vorentoe skop om in die doelgebied punte aan te teken. Die opponerende span poog om die baldraer se vordering te stuit deur hom te duik of fisiek met die liggaam te keer. Wanneer die baldraer geduik is, moet hy die bal los en vind daar ’n stryd (losgemaal of ’n losskrum) plaas om balbesit.
Die eerste internasionale wedstryd is in 1871 op Raeburn Place in Edinburg tussen Skotland en Engeland beslis. Die rugbywêreldbekertoernooi, wat in 1987 vir die eerste keer aangebied is, word al om die vier jaar beslis en is van die gewildste sportkompetisies wêreldwyd. Die Sesnasies-toernooi (Noordelike Halfrond) en Die Rugbykampioenskap (Suidelike Halfrond) is ander bekende internasionale toernooie wat jaarliks beslis word. Van die vernaamste nasionale toernooie is die Premierskap in Engeland, die Top 14 in Frankryk, die Mitre 10-beker in Nieu-Seeland, die Japan Rugby League One en die Curriebeker in Suid-Afrika. Belangrike transnasionale klubtoernooie sluit in die Verenigde Rugbykampioenskap met spanne uit Ierland, Italië, Skotland, Suid-Afrika en Wallis, asook Superrugby in Oseanië. Rugbywedstryde is al tydens internasionale sporttoernooie soos die Olimpiese Somerspele 1900 in Parys, die Olimpiese Somerspele 1908 in Londen, die Olimpiese Somerspele 1920 in Antwerpen en die Olimpiese Somerspele 1924 in Parys beslis. Sewesrugby is in 1998 by die program van die Statebondspele opgeneem en vorm sedertdien deel van dié toernooi. Sewesrugby behoort ook sedert die Olimpiese Somerspele 2016 in Rio de Janeiro tot die Olimpiese sportsoorte en is ook tydens die Olimpiese Somerspele 2020 in Tokio aangebied.
Spanne en posisies
Elke span begin die wedstryd met 15 spelers op die veld en sewe of agt plaasvervangers. ’n Span bevat agt voor- en sewe agterspelers. Vir elke posisie word daar verskillende fisiese en tegniese vaardighede benodig, waarvolgens na rugby soms as ’n spel vir alle “liggaamsvorms en -groottes” verwys word.
Voorspelers
Die hoofrol van die voorspelers is om balbesit te wen en vir die span te behou. Hulle het ’n belangrike rol tydens die duik van opponente en in die losskrum. Die spelers op die posisies is meestal groter en kragtiger as al die ander; hulle is by die skrum en die lynstaan betrokke. Hulle word dikwels pak genoem, veral in ’n skrum.
Die voorryspelers bestaan uit twee stutte en die haker. Die stutte se rol is om die spanmaats in die skrum en die lynstaan te ondersteun en die losskrum met hul krag vorentoe aan te beweeg. Die haker vervul ’n sleutelposisie in die aanvallende en verdedigende spel; hy herwin die bal in ’n skrum en gooi die bal tydens ’n lynstaan in. Die tweederyspelers bestaan uit twee slotte, die grootste spelers in die span. Hulle hoofrol is om tydens ’n lynstaan na die bal te spring – dikwels ondersteun deur die ander voorspelers – en dan die gegooide bal te vang of dit vir die eie span te wen. Hulle het ook ’n belangrike taak in die skrum, aangesien hulle by die voorryspelers inskakel en die skrum vorentoe aanstoot.
Die losvoorspelers bestaan uit twee flanke en die agsteman. Die vleuelposisies vorm in die skrum die derde ry en hulle is oor die algemeen die vinnigste voorspelers in die spel. Hul hoofrol is om balbesit te wen. Die agsteman staan tussen die twee flanke in die agterste ry van die skrum. Sy rol is dit om die bal vas te maak, nadat dit deur die voorry agtertoe gegooi is, en tydens die aanvallende fases dien hy as ’n skakel tussen die voor- en die agterspelers.
Agterspelers
Die rol van die agterspelers is om moontlikhede vir die aantekening van punte te skep en uit te buit. Hulle is oor die algemeen kleiner, vinniger en ratser as die voorspelers. Van hulle word ook beter vaardighede wat betref skoppe en die hantering van die bal verwag.
Die skrumskakel en die losskakel vorm die skakelpaar. Die skrumskakel is as ’n skakel tussen die voor- en agterspelers dikwels in die middelpunt van die spel. Hy vorm meestal die eerste agterlyn en staan agter elke skrum om die bal vir sy span te wen. Die losskakel is deurslaggewend vir ’n span se wedstrydplan en hy vorm die span se beheersentrum. Hy moet beslissend kan optree en oor leierseienskappe beskik. Baie spelers op dié posisie doen vry- en strafskoppe.
Die driekwartlyn behels vier spelers. Die senters probeer om aanvallende spelers te stuit, terwyl hulle gedurende aanvallende spel hulle op hul spoed en krag staatmaak om die opponent se verdediging te klop. Die vleuels staan veral weerskante die agterlyn. Hulle is oor die algemeen die spelers wat skuiwe afsluit en drieë druk. Hulle is oor die algemeen die vinnigste spelers in die span en kan derhalwe duikslae ontwyk. Die heelagter staan meters agter die agterlyn. Hy ontvang enige diep opposisieskoppe en begin teenaanvalle. Hy moet oor goeie vangvermoë en akkurate skopvermoë beskik.
Speelveld
Die speelperk bestaan uit die speelveld, die aan weerskante aansluitende doelgebied en die omringende area. Die speelveld en die doelgebied vorm saam die speelgebied. ’n Tipiese speelgebied is 100 m lank en 70 m breed. Afhangende van die spesifieke terrein se vereistes kan die lengte ook net 94 m en die breedte 68 m wees. Hierdie buigsaamheid maak dit moontlik om byvoorbeeld sokker- of Rugby League-stadions in te span.
Die speelgebied word deur ’n soliede middellyn in twee gedeel, wat loodreg na die kantlyne loop. ’n 50 cm-lyn sny die middellyn loodreg en merk die gebied, waarvandaan afgeskop word. Die gebied tussen die doelgebied en die middellyn word helftes genoem. Buitendien is daar twee soliede lyne loodreg na die kantlyne, wat 22 m van albei doelgebiede weg is en 22-meter-lyne genoem word. Aan weerskante van die speelveld is ’n gebied, wat deur die kantlyne, die doellyn en die 22-meter-lyn omring word, maar dit nie insluit nie.
In albei helftes is bykomende stippellyne met ’n lengte van vyf meter, wat elkeen ’n spesifieke gebied makeer:
Anders as in sokker, waar advertensies op die speelveld streng verbode is, word borgkentekens op die grasoppervlak toegelaat. Klubs, professionele ligas en toernooie gebruik dié moontlikheid as ’n bykomende bron van inkomste, veral tydens televisie-uitsendings. Om die oppervlak te spaar, verfkoste te besnoei en om verfvlekke op die spelers se truie en vel te voorkom word die toegevoegde werklikheid-tegnologie al hoe meer pleks van die verf van die oppervlak ingespan.
Doelgebied en omringende area
Die doelgebiede is agter die doellyne en stem ooreen met die doelgebied in Amerikaanse voetbal. Hulle moet tussen 6 en 22 m diep wees en oor die speelveld se hele breedte strek. ’n Bal wat deur ’n aanvallende speler in die gebied onder beheer gedruk word, word as ’n drie drie erken, tensy voor die proses ’n reël oortree is of die speler die kantlyn geraak het, terwyl hy in balbesit was.
Die omringende area, wat die speelveld en die doelgebied omring, is die uit. Wanneer die bal of ’n speler die kantlyn raak, word aan die opponent op die punt van die kantlyn, waar hy uit is, ’n lynstaan toegeken. ’n Uitsondering is, as die bal nie van die speeloppervlak gehop het nie, voordat dit uit is. In dié geval vind ook ’n lynstaan plaas, maar parallel met die skopplek. Die omringende area moet ten minste vyf meter van die speelgebied af vry wees van struikelblokke en swaar, soliede voorwerpe wat ’n gevaar vir spelers kan inhou.
In die omringende area is daar 14 vlagpale, elkeen met ’n minimumhoogte van 1,2 m. Vlagpale is by elke snypunt van sekere lyne of makeer ander bepaalde afstande. Die doelpale (soms met ’n vlaggie bo-op) staan op ’n geveerde of andersins sagte basis en is met ’n skuimkussing gepolster.
Doelpale
Die doelpale is H-vormig en in die middel van die doellyne weerskante die speelveld. Dit bestaan uit twee vertikale pale, dié is gemaak van staal of ’n ander metaal, soms ook hout of plastiek, 5,6 m uitmekaar en word deur ’n dwarsbalk drie meter bo die grond verbind. Die pale het ’n minimumhoogte van 3,4 m (hoewel baie hoër pale algemeen is). Die pale se onderkant is meestal van pasgemaakte stoffering voorsien om spelers teen beserings te beskerm wanneer hulle in aanraking kom met die pale.
Aanteken van punte
Punte kan aangeteken word deur ’n drie, ’n daaropvolgende doelskop, ’n strafskop of ’n skepdoel. Die daarby aangetekende aantal punte is oor die dekades heen herhaaldelik aangepas, mees onlangs in 1992. In dié proses het die belangrikheid van drieë teenoor die ander moontlikhede vir die aanteken van punte steeds toegeneem.
’n Drie word gedruk wanneer die bal in die opponent se doelgebied (op of agter die doellyn) se grond gedruk word. Die uitvoerende speler moet die bal in sy hande hou, wanneer hy dit onder beheer op die grond druk (een hand is voldoende). Om die bal op die grond te gooi is egter nie genoeg nie en word nie erken nie. As die skeidsregter meen dat vuilspel deur die opponent ’n waarskynlike drie verhinder het, mag hy aan die aanvallende span ’n strafdrie toeken. Deur ’n suksesvol gedrukte drie word vyf punte aangeteken. Wanneer ’n speler die bal in sy span se doelgebied druk word dit “doodgedruk” (geneutraliseer) en die opponent kry geen punte nie. Trouens is daar geen “eie doel” nie.
Die spel
Wedstryde word in twee helftes van 40 minute elk verdeel, met ’n rustyd van 15 minute tussenin. Ná die rustyd verander die spanne van kante. Onderbrekings vir die versorging van spelerbeserings of ’n dissiplinêre optrede deur die skeidsregter tel nie as speeltyd nie, waarvolgens die tydsverloop oor die algemeen meer as 80 minute is. Die skeidsregter hou die tyd, maar hy word veral by die meeste professionele toernooie deur ’n amptelike tydhouer ondersteun. As die tyd uitloop terwyl die bal nog in spel is, sal die spel voortgaan totdat die bal “dood” is (d.w.s. ’n situasie ontstaan waar ’n fase andersins herskeduleer sou word). Hieronder tel die aantekening van punte, ’n oortreding of die doodskop van die bal. Eers daarna blas die skeidsregter die eindfluitjie en beëindig die halftyd of die wedstryd. As hy ’n straf- of vryskop toeken word die spel voortgesit.
Aan die begin van die wedstryd gooi die spankapteins en die skeidsregter ’n munt om te bepaal watter span die wedstryd afskop. Die wedstryd begin met ’n skepskop, waarna die spelers die bal in die opponent se gebied naloop, terwyl die ander span poog om die bal te wen en aan te speel. Vir ’n skepskop moet die bal voor die skop met die voet van die grond hop. As die bal nie die 10-meter-lyn bereik nie het die opponent twee moontlikhede: ’n verdere afskop of ’n skrum in die middel van die middellyn. Gedurende uitklopfases van sekere toernooie is daar twee periodes van ekstra tyd vir tien minute elk (met ’n rustyd van vyf minute tussenin), as daar na tagtig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag is. As daar dan steeds geen wenner is nie word daar vir tien minute gespeel in ’n uitklopformaat, waar die eerste span wat daarin slaag om punte aan te teken wen. As daar steeds nie ’n wenner is na 120 minute nie word die wenner bepaal deur ’n stelskopkompetisie.
Aangee en skop
Die bal mag net sywaarts of agtertoe aangegee word, maar nie vorentoe nie. Die bal mag op drie maniere vorentoe beweeg word: deur dit te skop, deur ’n speler wat met die bal in die hand hardloop of in ’n skrum of losgemaal. Net die baldraer mag geduik of met die liggaam gekeer word. Indien ’n speler die bal aanslaan, word die wedstryd op die plek met ’n skrum voortgesit. Dit is ook die geval, as die aanslaan nie doelbewus gebeur het nie, byvoorbeeld as die bal die liggaam tref.
Die bal onderskep
Die verdedigende span beoog om die baldraer te stuit, deur hom grond toe te bring (met ’n duikslag, dikwels gevolg deur ’n losskrum) of om vir die bal te kompeteer, terwyl die baldraer op sy voete is. Dit word ’n afbreek genoem en hiervoor is sekere reëls van toepassing.
’n Speler mag ’n baldraende opponent duik, deur hom vas te hou, terwyl hy hom grond toe bring. Die duiker mag nie bo die skouers duik nie (die nek en kop is buite die reëls), en die duiker moet ’n poging aanwend om sy arms om die speler te vou om sy duikslag te voltooi. Dit is onwettig om ’n speler met die voet of ’n been te pootjie, maar hande mag ingespan word (in die algemene taal na verwys as ’n skapie). ’n Speler wat die bal dra, mag nie deur ’n verdediger met ’n boorvat grond toe gebring word nie, met ander woorde, jy mag nie jou opponent gevaarlik omdop grond toe nie. ’n Speler wat grond toe is mag die bal nie vashou nie en hy moet dit vrygee, daarmee dit deur ’n ander speler van sy spanmaat opgetel kan word. ’n Losgemaal vorm as ’n opponent ’n baldraer vashou, maar die baldraer op sy voete bly staan. Sodra minstens een speler van elke span saambind, word dit ’n losgemaal genoem. ’n Losskrum is soortgelyk aan die losgemaal, maar in dié geval is die bal grond toe gebring en minstens drie aanvallende spelers het op die grond gebind om die bal te verower. Tussen die eie 22-meter-lyn en die doellyn mag ’n speler, wat ’n skop deur die opponent skoonvang, sonder dat dit ná die skop die grond geraak het, ’n vryskop vir sy eie span opeis deur “merk!” te roep.
Vastespel
Verskeie vorme van vastespel vind plaas, hoofsaaklik:
Afskoppe
’n Kwartlynafskop kan ook plaasvind. Dit word toegeken wanneer die aanvallende span die bal die doelgebied inskop en die verdedigende span die bal dooddruk. Indien die bal deur die aanvallers oor die doellyn geskop word en dit hou aan rol tot oor die doodlyn, het die verdedigende span die keuse van ’n kwartlynafskop of ’n skrum op die plek vanwaar die aanvallende span die bal geskop het. Die kwartlynafskop mag vanaf enige punt op (of agter) die kwartlyn waargeneem word.
Nota: In rugby, anders as sokker, word die wit kantlyne op die speelveld geag as buite spel te wees. As ’n speler dus op die lyn staan of daaraan raak sonder om daarbuite te trap word daar steeds bepaal dat hy uitgetrap het.
Duik
Spelers sal dikwels doelbewus grond toe gaan eerder as om toe te laat dat daar ’n losgemaal vorm om voordeel te trek uit die reëls wat losskrums en losgemale beheer. Wanneer ’n speler grond toe gegaan het en daar ten minste twee ander spelers is, wat oor die bal stoot (gewoonlik deur aanmekaar by die skouers te bind in ’n poging om die bal te wen) word dit as ’n losskrum geag. Geen speler mag verby die agterste voet van hul spanlede beweeg tensy hulle aan die losskrum gebind is nie. As ’n speler dit doen en aan die spel deelneem deur byvoorbeeld aan die bal te raak, word hy as onkant geag. Die losskrum word gewoonlik beëindig wanneer ’n speler in die losskrum ’n houvas op die bal kan kry om selfs daarmee te hardloop of dit uit te gee (of as die skrumskakel dit onder die voete van die agterste spelers in die losskrum kan optel). Die span wat nie balbesit het nie word toegelaat om aktief mee te ding in ’n losgemaal om balbesit deur dit uit die baldraer se hande uit te ruk. Dit is daarom gewoonlik makliker om balbesit in ’n losskrum te behou (waar die opponente nie aan die bal mag raak nie) as in ’n losgemaal. ’n Losskrum laat ’n span ook gewoonlik toe om die bal vinniger te wen en dan weer daarmee te beweeg en sodoende weer ’n volgende aanval te loods voordat hulle tyd het om te herorganiseer.
Daar is ’n aantal reëls wat bepaal hoe ’n duikslag uitgevoer mag word, die mees noemenswaardige daarvan is dat ’n speler nie toegelaat word om iemand bo die skouers vas te vat nie (die nek en kop is buite die reëls) en verder moet die duiker ’n poging aanwend om sy arms om die speler te vou om sy duikslag te voltooi. Dit is onwettig om ’n speler met die voet of ’n been te pootjie, maar hande mag ingespan word (in die algemene taal na verwys as ’n skapie). ’n Speler wat die bal dra, mag nie deur ’n verdediger met ’n boorvat grond toe gebring word nie, met ander woorde, jy mag nie jou opponent gevaarlik omdop grond toe nie.
Losskrum
’n Losskrum is ’n stryd om balbesit. Wanneer ’n speler geduik word, moet hy asook die duiker die bal laat gaan en poog om uit die pad te beweeg. Die eerste speler(s) wat by die los bal aankom van watter span ook al mag dan die bal optel; sodra daar egter meer as een speler aanmekaar gebind het met die bal by hul voete word dit beskou as ’n losskrum en mag ander spelers slegs aan die spel deelneem as hulle dit vanuit hul eie gebied doen. In ’n losskrum mag geen speler sy hande gebruik om die bal te wen nie, maar moet elke span probeer om die ander span terug te stoot en die bal met hulle voete na hulle kant toe terug te hak waar dit dan deur die skrumskakel of agterste speler in die losskrum (mag nie meer gebind wees nie) opgetel kan word. Spelers in ’n losskrum mag nie doelbewus gaan lê nie. Indien die bal vassteek in die losskrum ken die skeidsregter die vaste skrum toe aan die span wat vorentoe beweeg het.
Die meeste oortredings kom normaalweg in die losskrums voor. Spelers probeer dikwels die terugwen van die bal deur die opponente te vertraag of om dit vinniger vir hulself te wen deur onwettiglik van hulle hande gebruik te maak, op die bal te lê, of deur doelbewus te gaan lê. Sulke oortredings word dan deur die toekenning van ’n strafskop aan die ander span gestraf.
As die aanvallende span op ’n wettige wyse balbesit sou verloor hetsy deurdat die aanvallende speler die bal laat val het of deur die toedoen van ’n verdedigende speler wat die bal by hom afneem dan word daar gesê dat die balbesit “omgekeer” is. Ná die omgekeerde balbesit hou die spel weer aan behalwe dat die aanvaller/verdediger rolle van die spanne nou verander het.
Losgemaal
’n Losgemaal vorm as die baldraer vasgehou word en ’n speler van beide kante aan hom bind. Die opponent probeer om die bal by hom weg te raap en sy medespeler sal probeer om hom vorentoe te stoot. Wanneer ’n losskrum eers gevorm het mag ander spelers ook aansluit by die losgemaal maar moet hulle, net soos in die geval van ’n losskrum, dit vanaf hulle eie kant doen. As die losgemaal ophou om vorentoe te beweeg, ken die skeidsregter ’n skrum toe aan die span wat nie in balbesit was toe die losgemaal begin het. ’n Taktiek wat dikwels hier gebruik word om gebiedsvoordeel te verkry sonder om balbesit te verloor deurdat die losgemaal tot stilstand gedwing word, is om die bal in die losgemaal agtertoe aan te gee tot in die hande van ’n speler agter in die losgemaal, hy sal dan om die kant van die losgemaal rol om ’n nuwe losgemaal aan die gang te sit. Dit is teen die reëls (om veiligheidsredes) om die losgemaal af te trek grond toe. Skeidsregters is bewus daarvan dat baie spanne sal probeer om ’n losgemaal te stop deur dit doelbewus te laat val en hulle hou daarom die beweging met valkoë dop.
Lynstaan
Wanneer die bal uit is ken die skeidsregter ’n lynstaan teen die span aan, wat die bal laaste geraak het. Die voorspelers van elke span staan dan in twee lyne ’n meter uitmekaar, 5 tot 15 meter vanaf die kantlyn. Die bal word van die kantlyn in die lynstaan tussen die voorspelers wat opgery het ingegooi deur ’n speler van die span wat die span nie uit gespeel het nie. As die bal vanaf ’n strafskop uit is, word die ingooi aan die span wat geskop het toegeken, indien nie, word die ingooi aan die ander span toegeken.
Albei spanne poog om die bal te herwin en die spelers mag spelers ’n spanmaat lig of ondersteun. ’n Springer kan eers geduik word as hy weer veilig geland het. Hierby is net kontak van skouer tot skouer wettig; ’n opsetlike oortreding word as ’n gevaarlike spel beskou en gestraf met ’n strafskop.
Skrum
’n Skrum is ’n manier om die spel na ’n kleiner oortreding veilig en billik voort te sit. Skeidsregters ken gewoonlik skrums toe vir aanslane, waar ’n speler die bal vorentoe laat val het, of vir oortredings wat nie doelbewus gepleeg word nie, wanneer ’n speler die bal in sy eie doelgebied dooddruk, wanneer ’n speler speelkant (aan- of onkant) is of die bal in ’n losskrum of losgemaal gevang word en daar geen realistiese kans is om dit te herwin nie. As ’n strafskop toegeken word vir ’n ernstiger oortreding, kan die span waaraan dit toegeken is, kies om eerder die skrum as die strafskop te neem. Dit word dan gewoonlik gedoen wanneer die aanvallende span naby die opponent se doellyn is en wil probeer om die opponent se voorspelers almal op een punt bymekaar te trek om hulle agterlyn meer spasie te gee of as hulle glo dat hulle, hul opponent oor die doellyn kan stoot om sodoende ’n “oorstootdrie” aan te teken.
’n Skrum word gevorm deur die agt voorspelers van elke span wat hurk en in drie lyne opry, voordat hulle by die opponent inskakel. Die voorry bestaan uit twee stutte weerskante die haker. Die tweede ry bestaan uit elk twee slotte en twee flanke. Die agsteman vorm die agterry. Na hierdie opstelling word as ’n 3-4-1-formasie verwys.
Sodra die skrum gevorm het, gooi die skrumskakel van die nieoortredende span die bal in die spasie tussen die twee voorrye in, die sogenaamde “tonnel”. Die twee hakers kompeteer dan om die bal deur die bal met die voete agterna te haak, terwyl albei spanne poog om die opponent agterna te stoot om die bal te wen. Die span wat die bal verower kan die bal óf onder hul voete hou en die opponent vir meer gebiedsvoordeel verder stoot óf die bal na die agterry beweeg, waar dit deur die agsteman of die skrumskakel opgetel word.
Wedstrydbeamptes en oortredings
Daar is drie wedstrydbeamptes, die skeidsregter op die speelgebied en twee assistente of grensregters weerskante die veld. Laasgenoemde is veral verantwoordelik om aan te dui wanneer die bal of die spel in die grens of doelgrens beweeg, en die sukses al dan nie van skoppe na die pale. Hulle rol is uitgebrei en hulle ondersteun die skeidsregter op verskeie terreine, byvoorbeeld by die rapportering van vuilspel en speelkant van spelers. Van die spelers word verwag dat hulle die skeidsregter se beslissings respekteer. Onbeskoftheid, weerspreking en pakvorming, soos dit in ander sportsoorte gebeur, word afgekeur en konsekwent gestraf, met die laaste middel die uitsluiting van spelers. Slegs die spankaptein mag die skeidsregter toespreek; die skeidsregter kan die aard van die oortreding aan hom verduidelik, maar hy is nie verplig nie. Die skeidsregter let veral op die korrekte uitvoering van die skrum en die losgemaal en hy gee die spelers toepaslike instruksies. Gedurende wedstryde by hoëvlakkompetisies word dikwels ’n bykomende televisiewedstrydbeampte (TMO of videoskeidsregter) ingespan, wat draadloos met die skeidsregter kan kommunikeer. Hy kan die skeidsregter in die besluitnemingsproses oor omstrede gebeurtenisse ondersteun of vuilspel rapporteer. Die skeidsregters en assistente het ’n gevestigde stel handseine om hul besluitnemings aan te dui.
Algemene oortredings sluit in ’n duik bo die skouer, die ineenstorting van ’n skrum, ’n losskrum of losgemaal, om die bal nie te los nie nadat die speler grond toe geneem is, of speelkant van ’n speler. Die nieoortredende span het verskeie opsies as aan hulle ’n strafskop toegeken word: ’n kort afskop deur die bal uit ’n kort afstand uit die hand te skop sodat die skopper die bal weer kan vat en hardloop; ’n afskop deur die bal uit ’n langer afstand uit die hand te skop vir ’n lynstaan; ’n geplaaste skop deur ’n doel aan te teken; of ’n skrum. Ná herhaalde oortredings kan ’n speler vir die oorblywende wedstryd geskors (’n rooi kaart) of vir tien minute van die veld gesit word (’n geel kaart).
Soms word oortredings gedurende die wedstryd deur die skeidsregter, sy assistente of die televisiewedstrydbeampte nie raakgesien nie. Spelers kan dan in die nadraai deur ’n onafhanklike, deur die organiseerder aangewese kommissaris aanspreeklik gehou en gestraf word – tot skorsings vir sekere weke.
Plaasvervangers
Gedurende ’n wedstryd kan spelers weens beserings of om taktiese redes vervang word. ’n Vervangde speler mag slegs by die wedstryd heraansluit as hy tydelik vervang is om ’n bloeding te stop. ’n Vervangde speler mag tydelik terugkeer om ’n speler met ’n bloed- of kopbesering te vervang, of permanent as hy ’n voorryspeler vervang. Vir internasionale wedstryde mag agt plaasvervangers genomineer word; vir ander wedstryde besluit die wedstrydorganiseerder hoeveel plaasvervangers genomineer mag word (tot ’n maksimum van agt). Hiervan moet drie behoorlik afgerig wees en oor die nodige ervaring beskik om die drie voorryposisies te beklee.
Toerusting
Die basiese toerusting bestaan uit bal, trui, kortbroeke, sokkies en stewels. Die rugbybal het die vorm van ’n prolate sferoïde. Oorspronklik is dit vervaardig uit ’n opgestopte varkblaas, wat met vier leerpanele van dieselfde vorm toegedraai en aanmekaargewerk is. Moderne balle bestaan uit ’n opblaasbare rubber- of poliësterblaas, terwyl die oppervlak teen einde van ’n beter hantering oor klein knoppe beskik. Vir die gebruik op ’n professionele vlak is sekere parameters van toepassing: Die balle weeg van tussen 410 tot 460 gram, is 280 tot 300 mm lank en het ’n omtrek van 740 tot 770 mm by die hoofas. Kleiner balle mag vir wedstryde tussen jonger spelers gebruik word.
Truie is vervaardig uit sintetiese vesels soos poliëster, het kort moue en is oor die algemeen kraagloos om ’n potensiële aanvaller minder aanvalsoppervlak te bied (hoewel sulke optrede gedurende spel buite die reëls is). Tot die draai van die millennium is tradisionele rugbytruie vervaardig uit katoen en het ’n kraag gehad soortgelyk aan ’n polohemp (maar meestal stywer). ’n Patroon wat gereeld gebruik word is ’n reeks horisontale strepe afwisselend in kleur. Kortbroeke mag nie opgestop wees nie; enige items wat gespes, knippies, ringe, skarniere, ritssluiters, skroewe, boute of onbuigsame materiaal of uitsteeksels bevat word ook nie toegelaat nie.
Rugbystewels het tradisioneel ver bo die enkel afgesluit. Oor die jare heen het dié soort stewels skaars geword, hoewel baie spelers steeds halfhoë stewels dra, wat net bokant die enkel afsluit. ’n Bykomende enkelondersteuning word as gepas beskou, veral gegewe die stres van aanvallende spel en die baie liggaamskontak. Moderne stewels gemaak met klampe van rubber of aluminium is baie soortgelyk aan sokkerskoene; hulle is effens breër en het effens hoër hakskoene. Hul laer snit bied minder enkelondersteuning, maar maksimale buigsaamheid by minimumgewig.
Beskermende toerusting is opsioneel en streng gereguleer. Die algemeenste is die mondskerm wat deur byna al die spelers gedra word en in sommige lande selfs verpligtend is. Dun kappies word ook toegelaat (om blomkoolore te voorkom), dun en buigsame skouerkussings onder die trui en skerms vir die skeenbeen wat onder die sokkies gedra word. Verbande, wonddekkings of dun pleisters mag gedra word om beseerde dele te ondersteun of te beskerm; sommige spelers dra verbande om hul koppe ter beskerming van hul ore in ’n skrum. Vroue mag ook ’n dun borsskut onder hul trui dra. Sommige soorte vingerlose handskoene word toegelaat as ’n gryphulp. Dit is die verantwoordelikheid van die wedstrydbeamptes om klere en toerusting voor die wedstryd na te gaan om te verseker dat dit aan die reëls voldoen.