cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Metingskale
Skaal tipes en Stevens se "operasionele teorie van meting"
Die teorie van die skaal tipes is die intellektuele diensmaagd to Steven se "operasionele teorie van meting", wat  definitief geraak he binne die sielkunde en die gedragswetenskappe, ten spyte van Michell se karakterisering  dat dit heeltemal in stryd is  met die meting in die natuurwetenskappe (Michell, 1999). In wese, was die operasionele teorie van meting 'n reaksie op die gevolgtrekkings van 'n komitee wat gestig is in 1932 deur die Britse Vereniging om die Bevordering van die Wetenskap te ondersoek die moontlikheid van 'n ware wetenskaplike meting in die sielkundige en gedragswetenskappe te ondersoek. Hierdie komitee, wat bekend geword het as die Ferguson komitee, het 'n Finale Verslag gepubliseer (Ferguson et al., 1940, p. 245) waarin Steven se sone – skaal (Stevens & Davis, 1938) 'n voorwerp  was van kritiek:
Dit is, as Steven se sone – skaal werklik gemeet die intensiteit van ouditiewe sensasies, dan bewyse vir so 'n sensasie as kwantitatiewe eienskappe wat nodig is om te geproduseer word. Die bewyse wat nodig is om die teenwoordigheid van die toevoeging struktuur – 'n konsep volledig behandel word deur die Duitse wiskundige Otto Hölder (Hölder, 1901). Gegewe dat die fisikus en meting teoretikus Norman Robert Campbell oorheers die Ferguson komitee se beraadslagings, het die komitee tot die gevolgtrekking gekom dat meting in die sosiale wetenskappe onmoontlik was as gevolg van die gebrek van aaneenskakellling bedrywighede. Hierdie gevolgtrekking was later gelewer vals deur die ontdekking van die teorie van voorkeurkeuse meting deur Debreu (1960) en onafhanklik deur Luce & Tukey (1964). Egter, Stevens se reaksie was nie eksperimente uit te voer om te toets vir die teenwoordigheid van die toevoeging struktuur in sensasies, maar in plaas daarvan om te lewer van die gevolgtrekkings van die Ferguson komitee van nul en gener waarde deur voor te stel 'n nuwe teorie van meting:"Paraphrasing N.R. Campbell (Final Report, p.340), we may say that measurement, in the broadest sense, is defined as the assignment of numerals to objects and events according to rules (Stevens, 1946, p.677)." Stevens was grootliks beïnvloed deur die idees van 'n ander Harvard akademies, die nobelpryswenner fisikus Percy Bridgman (1927), wie se leer van operationism Stevens gebruik het om  meting te definieer. In Stevens se definisie, byvoorbeeld, is dit die gebruik van 'n maatband wat die lengte bepaal (die voorwerp van meting) as meetbare (en dus by implikasie kwantitatiewe). Kritici van operationism stem nie saam dat dit die verhoudings verwar  tussen twee voorwerpe of gebeurtenisse vir die eienskappe van een van daardie voorwerpe of gebeurtenisse nie. (Hardcastle, 1995; Michell, 1999; Moyer, 1981a,b; Rogers, 1989).
Die Kanadese meting teoretikus William Rozeboom (1966) was 'n vroeë en skerp kritikus van Stevens se teorie van skaal tipes.
George Thom
Dr. George Thom (Aberdeen, Skotland, 18 Junie 1789 - Kaapstad, 11 Mei 1842) was eers superintendent van die Londense Sendinggenootskap en later, as leraar van die Nederduitse Gereformeerde Kerk, verantwoordelik vir die werwing van die eerste Skotse predikante wat na Suid-Afrika gekom het om ’n tekort aan leraars in die Nederduitse Gereformeerde Kerk aan te vul en te help met die destydse koloniale regering se beleid van verengelsing.
Metingskale
Dieselfde veranderlike kan anders wees as skaal tipe afhangende van die konteks
Nog'n probleem is dat  dieselfde veranderlike,  kan verskillende tipe skaal wees, afhangend van hoe dit gemeet word en op die doelwitte van die analise. Byvoorbeeld, haar kleur is gewoonlik beskou as'n nominale veranderlike, want dit het geen oënskynlike bestel nie. Dit is egter moontlik om die kleure (insluitend haar kleure) in verskeie maniere, insluitend deur die kleur, dit is bekend as colorimetrie. Kleur is 'n interval vlak veranderlike.
George Thom
Sendeling
Thom was een van die eerste drie Skotse predikante wat in die NG Kerk gearbei het en was, soos di. John Evans (van 1818 tot 1823 die eerste leraar van die NG gemeente Cradock) en ds. John Taylor (eerste leraar van die NG gemeente Beaufort-Wes), eers sendelinge van die Londense Sendinggenootskap. Hy doen die Kaap aan in 1812 op pad na Kolkata in Indië as sendeling vir die L.S.G. Hy het so 'n gunstige indruk op 'n Skotse regiment gemaak wat hier gestasioneer was en self so baie van die plek gehou, dat hy verlof kry om hier te bly. Teen 1817 het hy waarnemende superintendent van die genootskap geword en in dié hoedanigheid verwelkom het Robert Moffat en ander sendeling aan die Kaap. Nadat hy sy misnoeë met sekere optrede van die L.S.M. te kenne gegee het, bedank hy in 1818 uit die genootskap.
Predikant
Hy tree in 1818 in diens as leraar van die NG gemeente op Caledon. Dit het eers gebeur nadat die goewerneur hom vergewis het dat die leer van die Presbiteriaanse Kerk in Skotland in alle opsigte met dié van die Gereformeerde Kerk aan die Kaap ooreenstem en hy ook die mening van die hoofregter ingewin het. Terwyl hy in 1821 met verlof in sy geboorteland was, ken die Universiteit van Glasgow, 'n eredoktersgraad in die teologie aan hom toe.
Liezl de Kock
Liezl de Kock is ’n aktrise en skrywer van fisieke teaterstukke, waarvan “Piet se optelgoed” die bekendste is.
George Thom
Predikant
Op 6 November 1825 word hy op Tulbagh as die nuwe leraar verwelkom deur ds. Henry Sutherland, wat in die oggend 'n rede uitgespreek het oor Titus 2:7, 8, terwyl dr. Thom in die namiddag sy intreepreek gelewer het na aanleiding van 2 Tim. 3:16. Met dié geleentheid was daar 'n groot skare teenwoordig. Dr. Thom was egter nie die kerkraad se eerste keuse nie, want hulle wou hê dat die sending Arie Vos die nuwe leraar word. Die kerkraadsnotule meld nie wat die uitslag van die versoek aan die goewerneur lord Charles Somerset was nie, behalwe dat die koloniale sekretaris 'n brief aan die kerkraad geskryf het om te vra waarom dié versoek nie deur die kommissaris-politiek gedoen is nie, waarop die kerkraad geantwoord het dat dit sonder enige oogmerk teen die kommissaris-politiek geskied het.
Liezl de Kock
Lewe en werk
Liezl de Kock studeer vanaf 2001 aan die Filmskool Afda, waar sy in 2005 ’n B.A.-graad in verhoog- en rolprentkuns en skryf ontvang. Vanaf Mei 2006 tot Desember 2011 is sy verbonde aan die onafhanklike teatergroep FTH:K, wat spesialiseer in visuele en fisieke teater wat taalgrense oorskry en veral van mimiek, kostuums en teater-rekwisiete gebruik maak om die boodskap aan die gehoor te kommunikeer. Vanaf Januarie 2012 tot Desember 2012 is sy verbonde aan die Oos-Kaapse teatergroep Ubom! Daarna deurloop sy vanaf Januarie 2013 ’n meestersgraadkursus in Drama aan Rhodes Universiteit in Grahamstad. Sy behaal in 2014 die M.A.-graad met lof met ’n prakties gedrewe navorsingsverslag onder die titel “Piet se optelgoed”. As akteur tree sy in verskeie produksies op. In 2005 wen sy ’n beste aktrise-toekenning vir haar rol in die rolprent “Hollywood in my huis”, in 2008 kry sy ’n Arts and Culture-toekenning vir “Gumbo 2008”, terwyl haar spel in die fisieke teaterstuk “Pictures of you” aan haar ’n Ovation-toekenning en twee Fleur du Cap-toekennings besorg. Sy word ook genomineer vir beste aktrise vir haar rol in Rob Murray se “Womb tide”. In 2010 word sy in die Sunday Times vermeld as een van die beste aktrises in Suid-Afrika. Sy bly in Lady Grey in die Oos-Kaap.
George Thom
Predikant
In 1826 ontvang dr. Thom in antwoord op sy navraag berig van die koloniale regering aan die Kaap dat die kerkrekeninge en alle dokumente in Engels opgestel moet word. In die volgende jaar moes ook die kerkrekeninge in die Britse geldeenheid opgestel word en nie meer in riksdaalders nie. Ook in 1826 word Clanwilliam afgestig as afsonderlike gemeente en die landdros daar vra ds. Thom om die kerkraadslede daar te kom voorstel. Hy was bereid om te gaan en die kerkraad stem toe dat hy die kerkwa kon gebruik, maar Clanwilliam moes 50 Rds. betaal en ook instaan vir enige moontlike skade aan die wa. Dr. Thom het ook gevra dat die koste van Tulbagh met hom moes saamgaan na Clanwilliam omdat die koster van die dogtergemeente nie 'n lidmaat van die Gereformeerde Kerk was nie. So kon Tulbagh se koster die inkomste daar geniet. Die kerkraad het dit goedgekeur. Dr. Thom moes baie streng aan die regulasie gehou het omdat hy nie wou hê iemand wat nie 'n lidmaat van die Kerk was moes as koster waarneem nie.
Liezl de Kock
Skryfwerk
“Piet se optelgoed” is ’n fisieke teaterstuk met ’n Afrikaanse titel, maar dit bevat nie gesproke taal nie. Piet woon aan die rand van die stad. Hy is ’n mite en ’n gruwelstorie wat aan ongehoorsame kinders vertel word. Die stuk verken die magteloosheid van vroue en is ’n donker nagmerrie met onverwagse humor, maar ook hartverskeurende kwesbaarheid en menslikheid. “Piet se optelgoed” word in 2014 by die Nasionale Kunstefees op Grahamstad opgevoer, waar dit ’n silwer-Standard Bank Ovation-prys in die kategorie vir fisieke teater ontvang het. Dit word ook gekies om in 2015 na die Amsterdam Randfees te gaan.
George Thom
Predikant
Tydens dr. Thom se dienstyd is die orrel, wat 'n tyd lank uit die kerk verwyder was, teruggeplaas. Daar was egter ook 'n musikale geselskap op Tulbagh wat graag in die kerk wou optree. Dr. Thom het blykbaar nie van die idee gehou nie, want in die vergadering van 26 Desember 1829 het hy dit onder die aandag van die ouderlinge gebring dat hy graag sou wil sien dat daar tydens sy afwesigheid geen musikale instrumente, buiten die orrel, in die kerk toegelaat sal word nie. Die ouderlinge sowel as die diakens was tevrede met dié versoek.
Ds. J.A.S. Oberholster, argivaris van die Kaapse Kerk, skryf in sy ''Gedenkboek van die Ned. Geref. Gemeente Tulbagh (Roodezand, Waveren) 1743 - 1943'': "Dr. Thom as 'n man van geleerdheid en goeie insig. Die notule van sy kerkraadsvergaderinge gee 'n indruk van die deeglikheid waarmee sake behandel is. Dr. Thom het sy bediening met groot ywer en bekwaamheid waargeneem en daar het merkbare seën op gerus. Dit is jammer dat sy bediening op so 'n tragiese wyse moes eindig. In die begin van 1833 het die kerkraad hom genoodsaak gesien om die goewerneur te versoek om dr. Thom op volle pensioen te laat aftree daar hy die laaste vier jaar aan herhaalde vlae van kranksinnigheid gely het, en dus nie in staat was om sy ampspligte na behore waar te neem nie."
Werwing van Skotse predikante
Goewerneur lord Charles Somerset vaardig hom in 1820 af om in Skotland na predikante vir die NG Kerk te gaan soek ten einde te voorsien in die groot behoefte aan predikante vir nuwe of vakante gemeentes. Toe die Britte die Kaap in 1806 die tweede en laaste maal beset, was daar slegs sewe gemeentes aan die Kaap. Maar sedert die vanaf van Caledon in 1811, volg nuwe gemeentes flink op mekaar: George (1813), Uitenhage (1817), Cradock (1818), Beaufort-Wes en Somerset-Wes (albei 1819). Ná dr. Thom se reis, kom Worcester (1821), Somerset-Oos (1825), Durbanville, Clanwilliam, Colesberg (al drie in 1826), Glen Lynden (1827), Wynberg (1829), Albanie (1831), Stockenström (1832) en Piketberg (1833) aan die beurt.
Daar was ten tyde van dr. Thom se reis na Skotland juis ’n groot tekort aan predikante. Dit was dringend noodsaaklik om veral in die buitedistrikte gemeentes te stig en so die Kerk se beskawende invloed daarheen uit te brei. Die tekort aan predikant sou redelik maklik uit Nederland aangevul kon word, maar die Britse owerheid het verkies om predikante van die Skotse Presbiteriaanse Kerk na Suid-Afrika te bring. Die Skotse Kerk het groot ooreenkomste met die Calvinistiese NG Kerk vertoon, maar boweal was die voornemende predikante almal Engelssprekend en sou dit die verengelsing, wat Somerset reeds in 1812 begin het, aanhelp. Die Kweekskool, wat predikante vir die NG Kerk sou oplei, is eers in 1859 gestig (toe daar reeds 80 gemeentes bestaan het), en weinig Afrikaners het destyds na Europa gegaan om hulle as leraar te bekwaam.
Dr. Thom beraam in oorleg met graaf Bathurst, indertydse Britse koloniale sekretaris (na wie Bathurst in die Oos-Kaap vernoem is), ’n plan om proponente van die Kerk van Skotland te oortuig om die leraarsamp in die NG Kerk te aanvaar, nadat hulle eers vir ’n ruk die Hollandse taal in Nederland sou gaan aanleer. Kommissies is in Aberdeen en Glasgow gestig om proponente te werf en, skryf eerw. Andries Dreyer in 1924 "het moet erkend worden, dat Dr. Thom zeer gelukkig was in zijn keuze van de eerste kandidaten voor Zuid-Afrika".
Die kommissie van Aberdeen stuur di. Andrew Murray sr., Colin Fraser en George Morgan, wat onderskeidelik in die NG gemeente Graaff-Reinet, NG gemeente Beaufort-Wes en NG gemeente Somerset-Oos geplaas word. Die kommissie van Glasgow stuur di. Henry Sutherland, Alexander Smith en William Ritchie Thompson, wie se eerste gemeentes onderskeidelik Worcester, Uitenhage en Stockenström (eers as sendeling en van die gemeente se stigting in 1832 af as leraar) was.
Hayley McFarland
Hayley McFarland (gebore 29 Maart 1991) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente An American Crime (2007) en The Conjuring (2013), en in die televisiereekse Sons of Anarchy (2008) en Lie to Me (2009).
Colin Fraser
Ds. Colin Alexander Fraser (Killernan, Rosshire, Skotland, 28 November 1796 - Beaufort-Wes, 25 September, 1870) was een van die Skotse predikante wat goewerneur lord Charles Somerset na Suid-Afrika laat kom het om die tekort aan predikante in die Nederduitse Gereformeerde Kerk te verlig, maar veral om die lidmate te verengels.
Op Beaufort
Ds. Fraser woon sy eerste kerkraadsvergadering in Februarie 1825 by toe daar besluit is om 'n versoek aan die goewerneur te stuur en hom te vra om 'n kerk op Beaufort te bou met bystand van 10 000 riksdaalder omdat voorlopige kerk omtrent 80 mense kan bevat en met Nagmaal baie mense verhinder word om in te kom en buite die kerk moet bly. Die goewerneur kon dit nie toestaan nie aangesien die fondse van die Weeskamer ontoereikend was. Die kerkraad verkry toe toestemming van landdros Andries Stockenström van Graaff-Reinet om 'n kollekte vir die bou van 'n kerk te hou. Teen Desember van daardie jaar het die rondgaande kollektebrief, wat aan elkeen van die veldkornette gestuur is, reeds 3 227 riksdaalders opgelewer. Tesame met 'n bedrag in die kerkkas was daar nou 7 522 riksdaalders (sowat £578 12s.) beskikbaar en die goewerneur het dadelik toestemming verleen dat hulle maar kon begin bou. Eers het die kerkraad geskat dat die som genoegsaam sou wees, maar later het fyner berekening laat blyk die gekollekteerde bedrag was te min om 'n kerk van voldoende grootte te bou.
Nadat die gemeentes Kaapstad en Tulbagh se kerkraad nie bereid was om Beaufort met 'n lening van tussen vyf en agt duisend riksdaalders te help nie, is in Maart 1826 besluit om 'n tweede kollektetoer deur die gemeente te onderneem "voor vee als gereed geld". Op 'n gemeentevergadering enkele maande later het verskeie manslidmate hul naam op 'n intekenlys gesit ten behoewe van die kerkboufonds. Ds. Fraser het bereken die kerk sou sowat 13 150 riksdaalders (sowat £1011 10s.) kos. Hoewel die boufonds toe nog nie dié bedrag bereik het nie, het die kerkraad in Julie 1826 besluit om solank tenders te vra vir die lewering van klippe en gebakte stene. Die grondplan van die argitek C. Stritch is aanvaar en die diens van baasmesselaar Sandelands is bekom teen sowat £10 per maand met gratis huisvesting. Gerhardus du Toit moes namens die kerkraad toesig hou.
duimnael|links|330px|[[Beaufort-Wes se eerste NG kerkgebou, ingewy in 1831, in gebruik tot 1892, toe deels afgebreek.]]
Eerste kerk vir Beaufort
Op 16 Oktober 1826 is die hoeksteen plegtig gelê deur sir Andries Stockenström, landdros van Graaff-Reinet. Tydens sy toespraak, soos berig in Het Nederduitsch Zuid-Afrikaansch Tydschrift van September tot Oktober 1826, het die landdros die menigte se aandag gevestig op die sigbare verandering wat in die inwoners se sedes ingetree het danksy die invloed van die godsdiens. Ds. Andrew Murray sr., wat die geleentheid kon bywoon omdat hy juis onderweg na Kaapstad was, het 'n preek gelewer en ná die sing van Psalm 132:3.
'n Geskikte timmerman kon nie gevind word nie en daarom moes die kerkraad afsien van die plan om die deure en vensters in 'n Gotiese styl te vervaardig. Dit is toe maar op die "gewoone wyze" uitgevoer deur timmerman W. Strümpher. Die gebou is van drie vlerke voorsien. Kort voor lank was die kontantgeld op en teen Desember 1827 was die kerkraad verplig om die bouery te staak en die goewerneur weer om geldelike steun te vra. Sy Eksellensie weier eers, maar in Oktober die volgende jaar staan hy 'n lening toe van 2 000 riksdaalders om die kerk te voltooi. Eers in 1830 kon die bouery afgehandel word. Geen rekord bestaan van die inwyding nie. Met die haelstorm op Goeie Vrydag 1831 is nie minder nie as 210 vensterruite van die nuwe kerk stukkend geslaan en het die kerkraad daartoe oorgegaan om die vensters deur die aanbring van hortjies te beskerm. Vyf jaar later is die nuwe preekstoel teen 'n koste van 1 000 riksdaalders in die kerk aangebring en die vensters van gordyne voorsien. Die argitek, C. Stritch, het die kerk in 1838 met 'n geskenk van drie lampe verryk.
Die kerkraad dit ernstig oorweeg om 'n toring aan te bou, maar toe dit blyk dat dit oor die 11 000 riksdaalders sou kos, en die kerkkas nie eers die rente op dié bedrag sou kon bekostig nie, is in Maart 1839 van dié idee afgesien. In 1843 het die kerk wel nuwe banke gekry en die nok van die dak, wat origens van strooi was, van sink voorsien. Die volgende jaar wou die kerkraad baie graag die gebou van 'n steen- of plankvloer voorsien, maar weereens het 'n gebrek aan fondse 'n stok in die wiel gesteek en die gemeente moes maar tevrede wees met die ou grondvloer.
Ilse de Korte
Ilse de Korte is ’n Afrikaanse skrywer.
Colin Fraser
Uitgestrektheid van gemeente
Voor die wyk Swartberg in 1843 as die gemeente Prins Albert afgestig is, het die gemeente 'n gebied van sowat 52 000 km² beslaan, nagenoeg 40% so groot soos die huidige provinsie Wes-Kaap. Sover wes as die latere Prieska moes ds. Fraser sy kudde opsoek. Die noordelike grens was so te sê aan die Oranjerivier, maar hoe ylbevolk die gebied destyds nog was, blyk daaruit dat hier in 1850 maar nog net 800 lidmate en 3 000 siele was. Daar was geen paaie nie, net voetpaadjies of waspore. Ds. Fraser en 'n ouderling het gewoonlik saam te perd vertrek met 'n agterryer, wat 'n perd met die hand gelei het waarop daar 'n paksaal was met hul beddegoed, klere, togas en Nagmaalsbord, asook padkos. Die gemeente is in tien wyke (veldkornetskappe) verdeel, wat dan om die beurt besoek is en waar in die mees bevolkte dele buitedienste gehou, kinders gedoop, katkisasie geleer en geëksamineer, huwelike voltrek en die afgeleë gesinne besoek is. Ds. Fraser het baie mense teëgekom wat nog nooit 'n predikant gesien het nie en vir hom die hasepad gekies het. Hy en die ouderlinge het meer as een nou ontkoming met vol riviere, wildediere en giftige slange gehad. Die hele afstand van honderde kilometer moes hulle te perd aflê. Eers later, toe daar meer rybare paaie was, is van die ossewa of perdekar of kar gebruik gemaak.
Ilse de Korte
Lewe en werk
Ilse Carla de Korte (gebore Groenewald) matrikuleer in 1994 aan die Pinelands High School. Sy studeer vanaf 1995 verder aan die Universiteit van Kaapstad in drama en tale, waar sy in 2005 ’n Ph.D.-graad oor mite en ideologie verwerf. Vir hierdie graad doen sy ook navorsing in Nederland. Vanaf Januarie 2007 tot Desember 2010 is sy ’n dosent aan die Universiteit van Suid-Afrika. Sy stig Bon Mot taaldienste in 2010, waar sy redigeer- en skryfwerk doen vir kliënte en korporatiewe kommunikasie-klasse aanbied. in Februarie 2012 word sy aangestel as ontwikkelingsredakteur by Oxford University Press. Sy gee ook klas aan die Adam Miskiewicz Universiteit in Pole en die AFDA filmskool. By die Universiteit van Kaapstad is sy vanaf Februarie 2014 betrokke as konsultant by die Skryfsentrum.
Colin Fraser
Uitgestrektheid van gemeente
Op die dorp moes ds. Fraser elke Sondag 'n oggend- en middagdiens waarneem. Sondagaand is daar "oefeninge" vir die ongedooptes (slawe en ander kleurlinge) gehou. Die namiddagdiens in die kerk is meesal gewy aan onderwys uit die Heidelbergse Kategismus. Volgens die oudste bestaande godsdiensverslag (1838), wat van tyd tot aan die Ring gestuur is, was die bywoning van die eredienste "zeer aanmoedigend" en het dit geblyk dat die huisgodsdiens by vele aan die toeneem was. Destyds was daar reeds twee maandelikse wyksbidure, op Swartberg en in die Nuweveld, sowel as 'n weeklikse biduur op die dorp. Droogte, masels en die wegtrek van baie saam met die Groot Trek, het in 1839 'n mate van verkoeling in die gemeente laat intree. Teen die middel 1840's was daar egter vyf bidure in die gemeente, wat elkeen onder die toesig van 'n kerkraadslid gestaan het en was die bywoning van die eredienste weer bevredigend.
Ilse de Korte
Skryfwerk
Sy debuteer met die chick lit-roman “Die jaar toe Emma begin kook het”. Ná ’n fiasko met hoenderpasteie by ’n troue word Emma in Hermanus as die hoofsjef van die restaurant Chantilly aangestel. Hier moet sy saam met ’n diverse spannetjie verskeie krisisse die hoof bied, van ’n rioolstelsel wat oorloop tot rotte in die meel, om nie van die moeilike kliënte te praat nie. Die restauranteienaar is Greg, wat van Frankryk opdaag en vir Emma selfs meer gas gee. Sy verwerk die Kama Sutra in Afrikaans as “Afrikamasutra”. Vir hierdie werk ontvang sy die Hidding-Currie Toekenning vir akademiese uitnemendheid.
Resensies
2. Mila de Villiers, Resensie: Die jaar toe Emma begin kook het, Litnet, 10 Julie 2015.
Colin Fraser
Uitgestrektheid van gemeente
Die eerste Sondagskool in die NG Kerk is in 1844 in die NG gemeente Kaapstad gestig. Enkele jare daarna moes die eerste Sondagskool op Beaufort begin het, want die godsdiensverslag van 1850 maak melding van 'n toe reeds gevestigde Sondagskool vir in die kerk vir die blanke kinders en in die "Gesticht" (oudste sendingsaal) vir kleurlingkinders.
Die herlewing (1860-'61)
In 1860 kla die godsdiensverslag oor die gemeente se geestelike doodsheid en vormlikheid (veral in die bidure) en word daar uitgesien na 'n herlewing. Kort daarna kom daar 'n oplewing in die Paarl, Wellington, Montagu, Calvinia en baie ander gemeentes van die NG Kerk wat lei tot die instelling van die jaarlikse Pinksterbidure. Dié opwekking het ook deurgedring tot alle lidmate van die Beaufortse gemeente, soos blyk 'n uittreksel van die godsdiensverslag wat ds. Fraser in 1861 by die Ring ingedien het: "In die opwekking in ander gemeentes in die land het ons gemeente blykbaar gedeel ... nie alleen op ons dorp en naburige plase nie, maar in die Koup en Nuweveld en van Skilpadkop tot aan die Dwyka tref ons spore aan van die werk van die Heilige Gees ... Die bidure word op die dorp en elders waargeneem, soms elke dag van die week en gereeld vier maal weekliks en op die dag van die Here word bidure oraloor gehou (vertaal uit die Hollands)."
Ds. Fraser se aftrede
duimnael|links|200px|Ds. Fraser in sy later jare. Ongelukkig moes ds. Fraser weens ouderdomswakheid in 1862 aftree en het die vakature byna twee jaar geduur totdat ds. Albert Zinn dit kon kom vul. Dit is miskien een van die vernaamste redes vir die afkoeling wat daarna weer begin het. So moes daar in die godsdiensverslag van 1865 weer gekla word oor "onverskilligheid omtrent die diens van die Here en gelykvormigheid aan die wêreld". Toe ds. Fraser se se akte van demissie op 12 Januarie 1863 in die teenwoordigheid van die volle kerkraad in die pastorie aan hom oorhandig word, het die konsulent, ds. W.A. Krige van Victoria-Wes, hom 'n aangename rus toegewens.
'n Rus van agt jaar is hom op Beaufort-Wes gegun, in watter tyd hy nog soms voor die gemeente opgetree het. Ná verskeie beroerte-aanvalle is hy op Sondag 25 September 1870 in die ouderdom van 74 jaar op die dorp oorlede. Twee dae later is hy die kerk begrawe waarin hy sowat 38 jaar lank die Woord bedien het. 'n Groot skare het die begrafnis bygewoon. Ds. W.P. de Villiers, Beaufort se vierde leraar, het die lykrede uitgespreek en eerw. Gething van die Engelse Kerk het die woord by die graf gevoer. Ná sy dood is daar 'n gedenksteen op sy graf, binne die destydse ringmuur van die kerk, geplaas: "Opgerigt as een blyk van achting en liefde jegens hunnen voormalige vriend en herder, door de leden dezer gemeente en anderen in wier midden hy gedurende 38 jaren het H. Evangelie bediend heeft."
Persoonlike lewe
Ds. Fraser was twee keer getroud. Sy eerste vrou was Anna Amalia Muller van Graaff-Reinet met hy in Februarie 1828 getroud is. Sy is betreklik jonk dood toe sy hom ontval in September 1838. Sy het sewe kinders agtergelaat. In Februarie 1840 is hy toe op Beaufort weer getroud, dié keer met Maria Elizabeth Sieberhagen, 'n dogter van die plaas Tafelberg in die Beaufortse distrik, waar haar ouers toe geboer het. Soos al die Sieberhagens is sy van Duitse afkoms, die dogter van Johan George Sieberhagen en Juliana Schryber wat in 1811 uit Hesse-Cassel in Suid-Afrika aangekom en hul eers op Swellendam gaan vestig het. Sy was 'n knap en energieke vrou en het die lewe aan nege seuns geskenk. Sy is in 1862 oorlede. 'n Tablet ter ere van haar is vandag nog in die kerk op Beaufort-Wes te sien. Haar graf en dié van haar man se eerste vrou was in die noordelike hoek van die ou kerkhof. Behalwe twee dogters uit die eerste huwelik, wat later op Beaufort onderwys gegee het, verdien veral die name van twee knap seuns uit die tweede huwelik vermelding, naamlik ds. Colin McKenzie Fraser en sir John Fraser, 'n politikus. Colin jr. was die vader van Rachel Isabella Steyn, vrou van pres. M.T. Steyn van die Vrystaat.
Fraserburg is na ds. Fraser en die ouderling Meyburgh genoem. Ander Skotse predikante se naam leef byvoorbeeld voort in Robertson (ds. William Robertson), Sutherland (ds. Henry Sutherland), Murraysburg (ds. Andrew Murray sr.), Pearston (ds. John Pears) en Alexandria (ds. Alexander Smith), McGregor (ds. Andrew McGregor) en Rossville (ds. David Ross).
Mark L. Young
Mark L. Young is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Sex Drive (2008), We're the Millers (2013), en Daddy's Home (2015), en in die televisiereeks The Comeback (2005).
Geelslang
Die Geelslang (Naja nivea) is 'n slang wat voorkom in die Wes-Kaap, Noord-Kaap, Vrystaat en Oos-Kaap. Die slang word ook die koperkapel of Kaapse kobra genoem.
Voorkoms
Die slang se kleur wissel van geel tot geelbruin gevlek met donker kolle, tot donker rooierig bruin. Die punt van die stert is swarterig. Jong slange het 'n donker keelband wat ligter word namate hulle volwasse raak. Die geelslang maak ook sy kop bak wanneer hy bedreig word en sy lengte wissel van 1.2 – 2 m.
Gif
Die gif is senuvergiftend en onmiddellike behandeling is nodig anders sterf die slagoffer weens verlamming en versmoring. 'n Teengif is beskikbaar.
Mack Sennett
Mack Sennett (17 Januarie 1880 – 5 November 1960) was 'n Kanadese/Amerikaanse vervaardiger, akteur, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Good-Bye Kiss (1928) en Hypnotized (1932).
Prikkelslangkoppie
Die struik groei regop en word 1.5 m hoog en blom van September tot Desember. Die plant vrek na 'n brand maar die sade oorleef. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Twee maande nadat die plant geblom het, val die ryp sade op die grond waar dit deur miere versprei word. Die plant groei op koel, suidelike hellings op hoogtes van 300 - 1550 m.
In Engels staan die struik as die Spike spoon bekend.
Wally Cassell
Wally Cassell (3 Maart 1912 – 2 April 2015) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Story of G.I. Joe (1945), White Heat (1949), Sands of Iwo Jima (1949), en Sound Off (1952).
Citroën C4 WRC
Die Citroën C4 WRC is 'n wêreldtydrenmotor wat vir die Citroën Wêreldtydrenspan ontwikkel en gebou is deur Citroën Racing vir gebruik sedert die 2007 Wêreldtydrenkampioenskapseisoen. Dit is gebaseer op die Citroën C4 padmotor, het die Citroën Xsara WRC vervang en is self opgevolg deur die verbeterde Citroën DS3 WRC. Die motor het sedert 2007 elke jaar die titel in die hande van Sébastien Loeb verower, sowel as die vervaardigerstitel in 2008, 2009 en 2010.
Raymond Serra
Raymond Serra (13 Augustus 1936 – 20 Junie 2003) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Manhattan (1979), The Purple Rose of Cairo (1985), Teenage Mutant Ninja Turtles (1990), en Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Secret of the Ooze (1991).
Brandon October
Brandon October (gebore 30 Mei 1977) is 'n Suid-Afrikaanse sanger, TV-aanbieder en akteur. Hy het in 2002 die tweede plek (net na Heinz Winckler) in die Suid-Afrikaanse weergawe van die sangekompetisie Idols verower. Sy debuutalbum, Temptation is in Oktober 2003 vrygestel en word in 2004 vir 'n SAMA-toekenning in die kategorie Beste Popalbum genomineer. October is 'n aanbieder op kykNET en mede-aanbieder van die gewilde Supersterre-TV-musiekkompetisie wat op op SAUK2 gebeeldsend word.
1861
Die jaar 1861 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 61ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Taigagaai
Die Taigagaai (Perisoreus infaustus) is ’n klein gaai met ’n groot verspreidingsgebied in die naaldboomwoude van Noord-Eurasië.
1860
Die jaar 1860 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 60ste jaar van die 19de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Taigagaai
Kenmerke
Taigagaaie word sowat 30 cm lank en hul vlerkspan is sowat 40 cm. Hulle weeg tussen 75 en 90 g. Mannetjies en wyfies lyk dieselfde. Die volwasse voëls is grysbruin, met ’n donkerbruin kop, bleker voorkop en dowwe geel bors. Die lyf is gelerig en die ken en keel grys. Die snawel en pote is swart. Oor die geheel is hulle baie vaal en dit beskerm hulle teen hul vyande in die woudomgewing. Die vere is baie sag en donserig om hulle in die winter teen uiterse koue te beskerm. Hulle verveer een keer per jaar, van middel Junie tot middel September. ’n Voël kan tot 20 jaar oud word, hoewel die gemiddelde ouderdom 7,1 jaar is.
Verspreiding en habitat
Soos hul naam aandui, kom die voëls in die taiga voor. Hulle is inheems aan Noorweë, Swede, Finland, Rusland, Mongolië, Kazachstan en China. Hulle is hoofsaaklik standvoëls wat dus heeljaar in een gebied bly.
Die spesie het agt subspesies:
Laura Wolvaardt
Laura Wolvaardt (gebore 26 April 1999) is 'n Suid-Afrikaanse krieketspeler, wat haar land verteenwoordig in Internasionale Vroue-eendagkrieket. Sy is 'n openingskolwer, en in plaaslike krieket speel sy vir die Westelike Provinsie-vroue. Sy studeer tans aan Parklands College.
In Augustus 2016 word Wolvaardt die jongste centurion, manlik of vroulik, vir Suid-Afrika in internasionale krieket. As 'n 17-jarige het die aanvangskolwer 'n wedstrydwenner van 105 gemoker teen Ierland se vrouespan om 'n 67-lopie oorwinning te verseker in Malahide, Ierland.
In Mei 2017 is sy aangewys as "Vroue-nuweling van die Jaar" by Krieket Suid-Afrika se jaarlikse toekennings.
Aloe secundiflora
Aloe secundiflora is 'n aalwyn wat inheems aan Ethiopië, Kenia, Rwanda, Soedan, Tanzanië en Uganda is.
Die plant het twee subspesies:
Jack Cassidy
Jack Cassidy (5 Maart 1927 – 12 Desember 1976) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Eiger Sanction (1975), W.C. Fields and Me (1976), en The Private Files of J. Edgar Hoover (1977), en in die televisiereeks He & She (1967).
Parker Young
Parker Young (gebore 16 Augustus 1988) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent 4th Man Out (2015) en in die televisiereekse Suburgatory (2011), Arrow (2012), en Things You Shouldn't Say Past Midnight (2014).
Plasma (fisika)
In fisika en chemie verwys 'n plasma na 'n geïoniseerde gas. Dit word as 'n afsonderlike toestand van materie as 'n gas beskou. Ionisasie verwys na die teenwoordigheid van vrye elektrone wat nie aan 'n atoom of molekuul gebind is nie. Die vrye elektriese ladings maak 'n plasma elektries geleidend en daarom reageer dit sterk in die teenwoordigheid van elektromagnetiese velde. Plasmas word tipies gevorm deur 'n gas sodanig te verhit dat die elektrone van die atome gestroop word. Daar word gereken dat meer as 99% van die sigbare materie in die hemelruim in 'n plasma-toestand bestaan. Die begrip plasma is deur die fisikus, Irving Langmuir in 1928 vir die eerste keer gebruik. Die vakgebied wat hom daarop toespits om plasmas as 'n gelaaide gas se interaksie met elektriese velde te bestudeer staan bekend as magnetohidrodinamika.
Molotofbom
’n Molotofbom, vernoem na Wjatsjeslaf Molotof en ook genoem ’n petrolbom of 'n Molotof-granaat, is die algemene naam vir ’n verskeidenheid kru, handgemaakte brandbomme. Alhoewel hulle oor die algemeen geassosieer word met guerrillas en onluste, word hulle gereeld gebruik vir algemene kriminele brandstigting. Dié molotofbom kan voorts ook dien as 'n insurgensiewapen.
Plasma (fisika)
Vorme van Plasma
Plasma is by verre die mees algemene toestand van materie in die heelal. Al die sterre bestaan uit plasma. Die vermaarde fisikus, Hannes Alfvén, het ook opgemerk dat baie klein deeltjies as gevolg van hulle elektriese ladings ook soos ione optree en daarom ook as plasma beskou behoort te word (sien stofplasmas).
Plasma eienskappe
'n Plasma is 'n mengsel van neutrale en gelaaide deeltjies. In spesiale gevalle kom slegs gelaaide deeltjies soos ione, elektrone en gelaaide molekules daarin voor. Plasmas kan deur die volgende eienskappe uitgeken word:
Molotofbom
Naam
Die Finne het die naam "Molotof-skemerkelkie" gedurende die winteroorlog geskep, wat in die Fins genoem is: polttopullo of Molotovin koktaili. Die naam was 'n verwysende verwysing na die Sowjet-minister van Buitelandse Sake, Wjatsjeslaf Molotof, een van die argitekte van die Molotof-Ribbentrop-verdrag wat einde Augustus 1939 onderteken is. Die ooreenkoms met Nazi-Duitsland, wat vasgestel het dat Duitsland nie in die oorlog sou ingryp nie, was wydverspreid bespot deur die Finne (wat gehoop het om deur die Nazi's ondersteun te word as hulle deur die Sowjetunie binnegeval word). Baie van die propaganda wat Molotof tydens die winteroorlog geproduseer het, is ook bespot, insluitend sy verklaring op die Sowjet-staatsradio dat bomaanvalle oor Finland eintlik humanitêre voedselaflewerings vir hul honger bure was. Die Finne noem die Sowjet-trosbomme sarkasties 'Molotof-broodmandjies' met verwysing na Molotof se propaganda-uitsendings. Toe die petrolbom ontwikkel is om Sowjet-tenks aan te val, noem die Finne dit die "Molotov-skemerkelkie", as "'n drankie saam met die kos".
Ontwerp
'n Molotofbom is 'n breekbare glasbottel wat 'n vlambare stof bevat, soos petrol, alkohol, of 'n napalmagtige mengsel, met 'n bietjie motorolie bygevoeg, en gewoonlik 'n bron van ontsteking, soos 'n brandende lapdoek wat in die bottel se prop gesit word. Die lont word gewoonlik in alkohol of paraffien geweek, eerder as petrol.
In aksie word die lont aangesteek en die bottel na 'n teiken soos 'n voertuig of versterking gegooi. As die bottel tydens die impak breek, word die daaropvolgende wolk van brandstofdruppels en damp deur die aangehegte lont aan die brand gesteek, wat veroorsaak dat 'n onmiddellike vuurbal gevolg word deur verspreide vlamme soos die res van die brandstof ontbrand en versprei.
Ander vlambare vloeistowwe soos diesel, metanol, terpentyn, vliegtuigbrandstof en isopropylalkohol is in die plek van of gekombineer met petrol gebruik. Verdikkingsmiddels soos oplosmiddels, skuim-polistireen, koeksoda, petroleumjellie, teer, repies binnebandrubber, nitrosellulose, XPS-skuim, motorolie, rubbersement, ontsmetingsmiddels, skottelgoedseep word ook bygevoeg om die brandende vloeistof op die teiken te hou en skep wolke van dik, verstikkende rook.
Daarbenewens is dit ook bekend dat giftige stowwe by die mengsel gevoeg word om 'n verstikkende of giftige gas tydens die ontploffing te skep, wat die molotofbom effektief omskep in 'n skynbare chemiese wapen. Dit sluit onder andere bleikmiddel, chloor, verskillende sterk sure, plaagdoders in.
Nkulunkulu Mnikati wetibusiso temaSwati
Nkulunkulu Mnikati wetibusiso temaSwati is die volkslied van Eswatini (voorheen Swaziland). Dit is 'n kompromie tussen Swazi- en westelike style van musiek en is ná die land se onafhanklikheidswording in 1968 aanvaar. Die lirieke is geskryf deur Fanyana Simelane, en die komponis van die tone was David Rycroft.
Slankslangkoppie
Die Slankslangkoppie (Spatalla racemosa) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Spatalla behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit in die Kogelberg, Groenlandberg, Babilonstoringberge, Kleinrivierberge asook by Villiersdorp voorkom.
Die struik word slegs 50 cm hoog en blom van September tot Maart. Die plant vrek na 'n brand maar die sade oorleef. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Twee maande nadat die plant geblom het, val die ryp sade op die grond waar dit deur miere versprei word. Die plant groei in 'n verskeidenheid van habitat: rotsagtige hellings en gelyk, sandsteen grond op hoogtes van 150 - 620 m.
In Engels staan die struik as die Lax-Stalked spoon bekend.
Vv Rigtersbleek
vv Rigtersbleek (of Bleek) is 'n Nederlandse amateursokkerspan in Enschede. Die klub het tussen 1954 en 1961 professioneel sokker gespeel (tussen 1956 en 1960 in die Eerste divisie). Deur konkurrensie in die stad met Sportclub Enschede en die Enschedese Boys het die klub in 1961 self met professionele sokker gestop. Rigtersbleek speel in die Sondag Hoofdklasse C (4de afdeling van Nederlandse sokker).
Piazza Venezia
Die Piazza Venezia is 'n besige plein in die middestad van Rome, geleë aan die voet van die Kapitolyn, een van Rome se sewe heuwels, en naby die Forum Romanum, die historiese middelpunt van antieke Rome. Die plein, wat deur die liberale monargiese bewind merkbaar vergroot en in sy huidige vorm as 'n reghoek aangelê is, is genoem na die Renaissance-paleis Palazzo Venezia aan sy weskant. As geografiese middelpunt van die Italiaanse hoofstad en kruispunt van sommige van sy hoofverkeersare word die Piazza Venezia onder die besigste pleine ter wêreld gereken. Talle toerorganiseerders kies die plein as vertrekpunt vir hul bustoere.
Dit is die beginpunt van 'n reeks strate wat in 'n straalvormige patroon aangelê is - Via del Corso (wat tot die Piazza del Popolo lei), die Via Cesare Battisti (wat na die Kwirinaal, een van Rome se sewe heuwels, en tot die Via Nazionale en die hooftreinstasie Termini lei), die Via die Fori Imperiali (tot die Colosseum), die Via di Teatro di Marcello (tot die Tiberrivier) en die Via del Plebiscito tot die Sint Pieterskerk.
Tydens die boubedrywighede vir Rome se nuwe derde metrolyn C en die stasie Venezia is in 2009 die ruïne van keiser Hadrianus se Atheneum, 'n antieke skool wat ter bevordering van die literatuur en wetenskaplike studies gevestig is, op die plein se sentrale gedeelte opgegrawe.
Vonetta McGee
Vonetta McGee (14 Januarie 1945 – 9 Julie 2010) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Great Silence (1968), Shaft in Africa (1973), The Eiger Sanction (1975), en Repo Man (1984).
Suurbessie
Die suurbessie (Dovyalis rhamnoides) is 'n boom en kom voor vanaf Mosselbaai noordwaarts tot by die Lebomboberge, gewoonlik in woude. Die spesie is ook inheems in Eswatini. Die blare is blink, ronderig en die rand het vlak, geronde tande. Die blare is afwisselend gerangskik. Die boom se FSA-nommer is 509.
Triglidae
Kenmerke
Die familie se lywe is lank en bedek met klein skubbe. Die pektorale vinne is lank en vergroot. Die grootte wissel van 15 – 70 cm en die familie kom voor op die bodem tot op dieptes van 480 m. Die familie gebruik die groot pektorale vinne om op die bodem te "loop" en hulle vreet skaaldiere en ander vis. Dit is 'n belangrike kommersiële vis.
Genera
Die volgende genera en spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Vincent Serrano
Vincent Serrano (17 Februarie 1866 – 11 Januarie 1935) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Lydia Gilmore (1915), A Modern Monte Cristo (1917), Eyes of Youth (1919), en The Deep Purple (1920).
Blutengel
Blutengel (Duits: «Bloedengel») is 'n Duitse popgroep wat by die Dark Wave, Futurepop en Dance music-genres gereken word. Die groep is oorspronklik deur die sanger Chris Pohl gevorm. Blutengel se liedtekste is merendeels in Duits en Engels geskryf en word deur manlike en vroulike stemme voorgedra.
Eksterne skakels
Musiekvideos
Kaketoe
’n Kaketoe is lid van een van 21 spesies papegaaie in die voëlfamilie Cacatuidae, die enigste familie in die superfamilie Cacatuoidea. Saam met die Psittacoidea (ware papegaaie) en Strigopoidea (groot Nieu-Seelandse papegaaie), maak hulle die orde Psittaciformes (papegaaie) uit. Die familie kom hoofsaaklik in Australasië voor, van die Filippyne en die Oos-Indonesiese eilande van Wallacea tot in Nieu-Guinee, die Solomon-eilande en Australië.
Kaketoes kan uitgeken word aan hul kuiwe en geboë snawels. Hul vere is gewoonlik minder kleurryk as dié van ander papegaaie – hulle is wit, grys of swart met dikwels gekleurde kenmerke aan die kuif, wange of stert. Hulle is gewoonlik groter as ander papegaaie, maar die kokketiel, die kleinste spesie, is ’n klein voël. Die filogenetiese posisie van die kokketiel is steeds onopgelos, behalwe dat dit een van die vroegste takke van die kaketoelyn is. Die oorblywende spesies word in twee hoofklades ingedeel. Die vyf groot, swart kaketoes van die genus Calyptorhynchus vorm een tak. Die tweede en grootste tak bestaan uit die genus Cacatua, wat 11 spesies wit kaketoes en vier monotipe-genera bevat wat vroeër afgetak het.
Beskrywing
Kaketoes eet sade, bolle, knolle, vrugte, blomme en insekte. Hulle soek dikwels in groot swerms kos, veral op die grond. Hulle is monogaam en maak neste in boomholtes. Sommige spesies word reeds deur habitatverlies geraak, veral weens ’n tekort aan geskikte boomholtes vir neste nadat volgroeide bome afgekap is. Ander spesies het goed aangepas by die menslike omgewing en word in die landbou as ’n plaag beskou.
Kaketoes in ’n gewilde voël om aan te hou, maar dis moeilik om in hul behoeftes te voorsien. Die kokketiel is die maklikste en gewildste om aan te hou. Die onwettige handel in wilde kaketoes dra by tot die afname van sommige spesies se getalle in die natuur.
Morfologie
duimnael|links|200px|Twee helmkaketoes in [[Australië (die mannetjie is die een met die rooi kopvere).]]
Kaketoes is gewoonlik sterk geboude, medium tot groot papegaaie; hulle word tussen 30 en 60 cm lank en weeg tussen 300 en 1 200 g. Een spesie, die kokketiel, is egter heelwat kleiner en skraler – hulle word sowat 32 cm lank (insluitende die lang, gepunte stertvere) en weeg omtrent 80 tot 100 g.   Die beweegbare kuiwe, wat by alle kaketoes teenwoordig is, is by sommige spesies skouspelagtig; dit word gelig wanneer die voël land nadat dit gevlieg het of wanneer dit geprikkel is. Kaketoes het baie van ander papegaaie se eienskappe, soos die kenmerkende gekrulde snawel en sigodaktiele voete, met die middelste twee tone wat vorentoe wys en die buitenste twee tone agtertoe. Hulle verskil van papegaaie in die gebrek aan regop kuiwe en die eienskap wat die helder blou en helder groen by ware papegaaie veroorsaak.
Nes ander papegaaie het kaketoes kort bene en gebruik hulle dikwels hul snawel as ’n derde ledemaat wanneer hulle deur takke beweeg. Hulle het gewoonlik lang, breë vlerke en vlieg vinnig, tot 70 km/h. Ander kaketoes het korter, ronder vlerke en vlieg stadiger. Die groot snawels word aangevul deur ’n groot, gespierde tong wat help om sade in die bek te manipuleer.
Kaketoes stryk hul vere dwarsdeur die dag glad. Hulle verwyder vuilheid en olierigheid en laat die vere weer reg lê. Hulle stryk ook mekaar se vere glad wat moeilik bereikbaar is. Ververing is stadig en ingewikkeld. Swart kaketoes se vliegvere word skynbaar een-een vervang en duur twee jaar. Ander voëls se ververing duur korter: soms net ses maande.
Stem
Die kakatoe se stem is hard en skril. Dit dien verskeie doele, insluitende om individuele voëls uit te ken, ander te waarsku teen gevaar, ’n bui aan te dui en ’n swerm bymekaar te hou. Die gebruik en getal roepe verskil van spesies tot spesie; sommige het tot 15 roepe, terwyl ander minder het. Sommige, soos die helmkaketoe, is relatief stil maar het sagte gromroepe wanneer hulle hul kleintjies voer.
Soms kommunikeer kaketoes oor lang afstande deur met ’n stok op ’n dooie tak te slaan. Hulle maak ook ’n kenmerkende sisgeluid wanneer hulle bedreig word.
James Dean
James Dean (8 Februarie 1931 – 30 September 1955) was ’n Amerikaanse akteur. Hy is ’n kulturele ikoon van tiener-ontnugtering, soos gesien kan word in die titel van sy bekendste rolprent, Rebel Without a Cause (1955) waarin hy die rol speel van ’n gekwelde tiener van Los Angeles, Jim Stark. Die ander twee rolle wat hom beroemd gemaak het, is die alleenloper Cal Trask in East of Eden (1955) en die stuurse plaasarbeider Jett Rink in Giant (1956). Dean se voortdurende roem en gewildheid rus vierkant op hierdie drie hoofrolle. Sy voortydige dood in ’n motorongeluk het van hom ’n legende gemaak.
Hy was die eerste akteur wat nadoods benoem is vir ’n Oscar vir beste akteur en is steeds die enigste akteur met twee nadoodse benoemings. In 1999 het die American Film Institute hom 18de geplaas onder die beste akteurs van alle tye.
Vroeë lewe
James Byron Dean is op 8 Februarie 1931 in Indiana, VSA, gebore. Hy en sy gesin het later na Santa Monica, Kalifornië, getrek. Sy ma is dood toe hy nege jaar oud was. Sy pa kon nie sy seun versorg nie en het hom na sy tante op ’n plaas in Indiana gestuur, waar hy in ’n Kwaker-omgewing grootgeword het.
Dean het die raad en vriendskap opgesoek van ’n Metodistepastoor, eerw. James DeWeerd. Dié het blykbaar ’n groot invloed op hom gehad, veral wat betref sy toekomstige belangstelling in bulgevegte, motorrenne en die teater. Volgens Billy J. Harbin het "Dean ’n intieme verhouding met die pastoor gehad . . . wat begin het in die senior jaar van sy hoërskool en wat jare geduur het". Hul seksuele verhouding is vroeër gesuggereer in die 1994-boek Boulevard of Broken Dreams: The Life, Times, and Legend of James Dean deur Paul Alexander. In 2011 is berig dat hy sy medester in Giant Elizabeth Taylor vertel het dat hy ná sy ma se dood deur ’n pastoor gemolesteer is.
Loopbaan as akteur
Dean se eerste televisie-optrede was in ’n Pepsi Cola-advertensie. Hy het in die TV-program Hill Number One gespeel en drie klein rolle gehad in Fixed Bayonets!, Sailor Beware en Has Anybody Seen My Gal?
Terwyl hy gesukkel het om rolle in Hollywood te kry, het hy as ’n parkeeraanwyser by CBS Studios gewerk. In dié tyd het hy Rogers Brackett, ’n radioregisseur van ’n advertensiemaatskappy, ontmoet en dié het hom professionele raad en leiding aangebied in sy loopbaan, asook ’n plek om te bly.
In Oktober 1951 het Dean na die stad New York getrek, waar hy in ’n speletjiesprogram gewerk het. Hy het ook in ’n paar CBS-televisiereekse verskyn voordat hy toegang tot die legendariese Actors Studio gekry het om onder Lee Strasberg te studeer.
Sy loopbaan het op dreef gekom en hy het in nog televisiereekse van die 1950's gespeel, soos Kraft Television Theatre, Robert Montgomery Presents, Danger en General Electric Theater. Positiewe resensies van sy verhoogrol van Bachir, ’n huiskneg van Noord-Afrika, in The Immoralist het die aandag van Hollywood getrek.