cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hyattella obscura
Hyattella obscura is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Anser
thumb|links|200px|Amateurfoto van onder meer Anser (die rooireus bo in die middel).
Anser (ook bekend as Alpha Vulpeculae of α Vul) is die helderste ster in die sterrebeeld Vos (Vulpecula) en is sowat 297 ligjare van die Son af. Dit vorm ’n optiese dubbelster met 8 Vulpeculae.
Dit is ’n rooireus met ’n sterreklassifikasie van M1, wat beteken dit het die waterstof in sy kern opgebruik en weg van die hoofreeks geëvolueer. Dit het ’n skynbare magnitude van 4,4.
Schaudinnia
Schaudinnia is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Anser
Name
Die ster se Bayer-naam is "Alpha Vulpeculae". Die tradisionele naam, "Anser", kom van die tyd toe die sterrebeeld se naam nog "Vulpecula cum Ansere" ("die klein vos met die gans") was.
In 2016 het die Internasionale Astronomiese Unie se sternaamwerkgroep (WGSN) dié naam vir die ster goedgekeur.
Hercules Crosse Jarvis
Hercules Crosse Jarvis (18 Junie 1802 – 8 Februarie 1889) was 'n handelsmagnaat, wetgewer en die derde burgemeester van Kaapstad. Hy is in 1803 in Brittanje gebore en arriveer in die Kaap as veertienjarige saam met kolonel Brown, wat lid van lord Charles Somerset se personeel was. Hy keer na Engeland terug om sy opleiding te voltooi en kom weer na Suid-Afrika in 1822. Hy sluit by die plaaslike maatskappy van wynuitvoerders aan. Hy was een van die voorstanders van 'n kunsmatige hawe in Tafelbaai.
Hy word in 1845 'n kommissaris van die Kaapstadse munisipaliteit en voorsitter van 1848 tot 1860, 'n posisie was ooreenstem met dié van burgemeester. Hy het Johannes Smuts opgevolg. Dit is grotendeels aan hom te danke dat daar in 1860 met die bou van die dokke in Tafelbaai begin is. Hy was 'n stigter van die Suid-Afrikaanse Kollege in 1829 en het 'n groot aandeel in die stryd teen die invoer van bandiete in 1849. Hy is op 8 Februarie 1889 oorlede.
Ruschia decurrens
Ruschia decurrens is 'n vetplant uit die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap voorkom.
Clark Johnson
Clark Johnson (gebore 10 September 1954) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Homicide: Life on the Street (1993), The Wire (2002), en Alpha House (2013).
Padrão
‘n Padrão is ‘n monument in die vorm van ‘n klippilaar met ‘n kruis bo-op. So ‘n groot suil is gewoonlik deur Portugese seevaarders en ontdekkers opgerig op nuut ontdekte kuste as baken en as ‘n simbool van die Christelike geloof. Hulle is die oudste oorblyfsels van Europese kontak met Afrika suid van die ewenaar.
Kruis
Hierdie padrão’s is in Portugal uit kalksteen vervaardig. Die opskrif in Portugees (en soms ook in Latyn) het bestaan uit Portugal se landswapen, die naam van koning João II (Johan II van Portugal), die naam van die ekspedisieleier (soos byvoorbeeld Bartolomeus Dias), die jaartal van die vervaardiging van die paal (sedert die skepping van die aarde én na Christus) en die sin dat die koning beveel het dat land ontdek en die kruis daar opgerig moet word. Dit verklaar dat Portugal die eerste was wat hierdie waters binnegevaar het en aanspraak maak op die nuut ontdekte gebiede en aangrensende seë in Afrika en Asië. Die datum op so ‘n pilaar is die datum waarop die bewoording daarop gegraveer is en stem dus dikwels nie ooreen met die jaar van plasing nie. Hierdie suile is gewoonlik opgerig in afgesonderde gebiede, maar juis wel by opvallende geografiese kenmerke soos riviermondings en kape.
Diogo Cão
Cão was die eerste Portugees wat so ‘n padrão opgerig het. Dit was op 23 April 1483 by Ponta do Padrão op die suidelike oewer van die mond van die Kongorivier. Dit is die noordwestelike punt van Angola. Hierdie kruis is opgedra aan die Heilige George. Sy tweede kruis plaas hy op 28 Augustus 1483 op Cabo do Lobo (later bekend as Kaap Santa Maria) op 13° 26′  suid, en suid van die latere Mossamedes en 130km suidwes van Benguela. Hierdie suil ter ere van die Heilige Augustinus is opgerig in “die jaar 6681 sedert die skepping van die aarde”. Op sy tweede reis langs die weskus van Afrika plaas hy op 18 Januarie 1486 op Kaap Negro (15° 42′  suid) in Angola sy derde pilaar. Kort daarna rig hy ‘n vierde padrão op by Kaap Kruis in die huidige Namibië.
Bartolomeus Dias
Dias het sy eerste padrão gewy aan die Heilige Gregorius en plaas dit in Maart 1488 op Kwaaihoek by 33° 43′  suid en 26°  37′  oos. Die St. Croix-eilandgroep (33° 47′  58.5″  suid en 25°  46′  13.3″  oos) in Algoabaai en Kaap Padrone (33°  46′  11.71″  suid en 26°  28′  4.19″  oos) is na hierdie kruis vernoem. Waarskynlik het Dias sy tweede pilaar op Kaappunt (Kaap Maclear) opgerig. Dit is gewy aan São Filipe (die Heilige Filipus). ‘n Derde suil het hy geplant by Angra Pequena (ook bekend as Angra das Voltas), naby die huidige Lüderitz. Dit is opgedra aan São Thiago.
Asië
Henrique Leme het in 1522 die Padrão Sunda Kalapa (Luso-Sundanese padrão) by die Sunda Kelapa-hawe, die hawe van Jakarta, geplaas. Dit staan nou in die Museum Nasional Indonesia. Da Gama het na bewering ook nog twee padrao’s in Indië opgerig.
Oerwoudgroen
Oerwoudgroen (Engels: Jungle green) is die kleur van 'n groen oerwoud.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word oerwoudgroen as volg voorgestel:
Sceptrulophora
Sceptrulophora is 'n suborde van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Ruschia deminuta
Ruschia deminuta is 'n vetplant uit die vygiefamilie wat endemies aan Namibië is.
Dolan (Kalmikië)
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Dolan 18 inwoners gehad. Etniese Kalmikiërs vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Groot Amerikaanse Roman
Die Groot Amerikaanse Roman ( Engels: Great American Novel ) is 'n kanonieke roman wat vermoedelik die essensie van Amerika beliggaam, wat gewoonlik deur 'n Amerikaner geskryf is en op een of ander manier handel oor die vraag na Amerika se nasionale karakter. Die term is geskep deur John William De Forest in 'n opstel van 1868. Alhoewel De Forest Uncle Tom's Cabin (1852) van Harriet Beecher Stowe genoem het as 'n moontlike aanspraakmaker, het hy opgemerk dat die Groot Amerikaanse Roman waarskynlik nog nie geskryf is nie. Skrywer Henry James het die term in 1880 tot GAN verkort.
Voorbeelde
Vele werke word bestempel as Great American Novels. Die volgende titels word dikwels genoem:
Dmitri Kabalevski
Dmitri Borisovich Kabalevski (Russies: Дми́трий Бори́сович Кабале́вский; 30 Desember [O.S. 17 Desember] 1904 – 14 Februarie 1987), HSL, PAU, was 'n Russiese komponis.
Hy het gehelp om die Unie van Sowjetkomponiste in Moskou op die been te bring en het een van die beweging se leidende figure geword.
Hy was 'n uiters produktiewe komponis van klaviermusiek en kamermusiek, en baie van sy werke is deur Vladimir Horowitz uitgevoer. Hy is waarskynlik die beste bekend in Wes-Europa vir die "Komediante Galop" van Die Komediante Suite, Opus 26, asook sy Derde Klavierkonsert.
Lewe
Kabalevsky is in Sint Petersburg gebore. Sy vader was 'n wiskundige en het sy seun aangemoedig om wiskunde te studeer. Hy het egter reeds vroeg in sy lewe 'n fassinasie met die kunste gehad, en 'n bekwame jong pianis geword. Hy het 'n driejarige lopie gehad as 'n pianis in klanklose teaters. Hy het ook sy hand probeer aan die digkuns en skilderwerk. Hy het aan die Akademiese Musiekkollege, Moskou gegradueer in 1925 en het teen sy vader se wense ingeskryf by die Moskou-konservatorium, waar hy vir die volgende vyf jaar komposisie onder Nikolai Miaskovski, en klavierspel onder Alexander Goldenweiser studeer het.
Hesperantha purpurea
Hesperantha purpurea is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Hesperantha behoort en is deel van die renosterveld. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom in die Hantam-Karoo voor. Dit het 'n voorkomsgebied van kleiner as 1 km² en daar is slegs een populasie wat bedreig word deur oorbeweiding en vertrapping deur vee.
Dmitri Kabalevski
Lewe
In 1925 het hy by PROKULL (Produksie Kollektief van Studente Komponiste) aangesluit. PROKULL was 'n studentegroep wat geaffilieer was met die Moskou-konservatorium wat daarop gerig was om die gaping tussen die Modernisme van die ACM en die utilitaristiese "agitprop" musiek van die RAPM te dek. Hy het in 1923 begin klas gee by die Moskou-konservatorium, en het in 1939 'n professor geword.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het hy baie patriotiese liedere geskryf, en in 1940 by die Kommunistiese Party aangesluit. Hy was verder die redakteur van Sovetskaya Muzyka gedurende die tydskrif se sesvolume-publiseringstyd gedurende die oorlog. Hy het ook baie stukke vir klanklose rolprente, en teatermusiek, gekomponeer.
Toe Andrei Zhdanov in 1948 sy resolusie bekend gemaak het betreffende die rigting wat Sowjetmusiek moes inslaan, was Kabaleski op die lys van genoemde komponiste wat die meeste skuldig was aan Formalisme. Kabalevski se naam was egter as gevolg van sy konneksies in amptelike kringe verwyder van die lys. 'n Ander teorie is dat Kabalevski se naam slegs op die lys was as gevolg van sy posisie in die leierskapstrukture van die Unie van Sowjetkomponiste
Oor die algemeen was Kabalevski nie in terme van harmonie so avontuurlustig soos sy medekomponiste nie, en het hy 'n meer konvensionele diatonisme verkies wat gemeng of verweef is met chromatisme, en die interspel van die mineur- en majeursleutels. Anders as sy medekomponis, Sergei Prokofiëf, het Kabalevski die idees van sosialistiese realisme omhels, en sy na-oorlogse werke was al gekarakteriseer as "populêr, vaal, en suksesvol". alhoewel hierdie oordeel toegepas is op baie ander komponiste van die tyd. Sommige van Kabalevski se bekendste "jeugwerke" dateer uit hierdie era. (die Vioolkonsert en die 1ste Tjellokonsert).
Miskien is Kabalevski se belangrikste bydrae tot die wêreld van komposisie sy konsekwente pogings om kinders te kry om musiek te waardeer. Hy het nie slegs musiek geskryf wat spesifiek gerig was daarop om die gaping te vul tussen kinders se tegniese vaardighede en volwassenes se estetika nie, maar het gedurende sy leeftyd 'n aanvangsprogram van musikale opvoeding in vyf-en-twintig Sowjetskole begin. Kabalevski het self 'n klas van sewe jaar oue kinders vir 'n tydjie onderrig, en hulle onder andere geleer om fyn te luister en hul indrukke in woorde te omskep. Sy skrywes op die onderwerp was in 1988 gepubliseer in die VSA asMusiek en Opvoeding: 'n Komponis Skryf oor Musikale Opvoeding. In 1961 het Kabalevski 'n paar studio opnames gemaak van sy "Overture Pathetique", "Lente", en "Oggendliedere", wat in 1975 op die Westminster Gold handelsmerk vrygestel was in die VSA.
'n Aantal eerbewyse is deur die staat aan hom toegeken vir sy musikale werke (insluitende drie Stalinpryse). Kabalevski het ook nogal 'n krag geword sover dit musikale opvoeding betref. Hy was in 1962 verkies as hoof van die Kommissie van Musikale en Estetiese Opvoeding van Kinders, sowel as president van die Wetenskaplike Raad van Opvoedkundige Estetika in die Akademie van Pedagogiese Wetenskappe van die USSR, in 1969. Kabalevski het ook 'n honorêre graad ontvang as president van die Internasionale Genootskap van Musikale Opvoeding.
Kabalevski het vir alle musikale genres geskryf, en was op konsekwente wyse getrou aan die ideale van sosialistiese realisme. In Rusland is Kabalevski veral bekend om sy werke vir die stem, sowel as sy kantates en operas, terwyl hy oorsee bekend is vir sy orkestrale musiek. Kabalevski het gereeld oorsee gereis en was 'n lid van die Sowjet Komitee vir die Verdediging van Vrede, sowel as 'n verteenwoordiger vir die Bevordering van Vriendskap tussen die Sowjetunie en Buitelandse Lande.
Sy wetenswaardige studente sluit Leo Smit in. Hy is in Moskou oorlede op 14 Februarie 1987; en sy vrou in 1988.
Hyattella pertusa
Hyattella pertusa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hyattella en tot die familie Spongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1794 deur Esper.
Quick Boys
Quick Boys is 'n Nederlandse sokkerspan in die Zuid-Hollandse dorp Katwijk, wat in die Tweede Divisie speel. Hulle speel hul tuiswedstryde op Nieuw Zuid (kapasiteit: 8 500 toeskouers). Die klub verwerf nasionale bekendheid deur in 2008 die kwarteindstryd van die KNVB-Beker te bereik. Hoewel die dorp net 40 000 inwoners het, het hulle naas Quick Boys nog een ander groot sokkerspanne: VV Katwijk. Daar is sterk mededinging tussen Quick Boys en VV Katwijk.
Scleroplegma
Scleroplegma is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Hyattella sinuosa
Hyattella sinuosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hyattella en tot die familie Spongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1766 deur Pallas.
Eugene Ormandy
Eugene Ormandy (gebore as Jenő Blau; 18 November 1899 – 12 Maart 1985) was 'n Hongaars-Amerikaanse dirigent en violis van Joodse afkoms wat bekend was om sy assosiasie met die Philadelphia Simfonieorkes as die orkes se musikale direkteur. Die maestro se 44-jaarlange verbintenis met dié simfonieorkes is een van die langste deur enige dirigent met 'n enkele simfonie-orkes. Onder Ormandy verkry die Philadelphia Simfonieorkes drie goue rekords en twee Grammy toekennings.
Hyattella tenella
Hyattella tenella is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Eugene Ormandy
Opnames
Van 1936 tot sy dood het Ormandy honderde opnames gemaak saam met die Philadelphia Simfonieorkes, en in elke moontlike musiekgenre. Richard Freed skryf: "Ormandy het van alle dirigente seker die naaste daaraan gekom om opnames te maak van die "Voltooide Werke van wie dan ook al", waarby ingesluit moet word die komposisies wat hy ook nog drie of vier keer opgeneem het te wyte aan nuwe opnametegnieke en die voorstelling van nuwe soliste."
Eerste opname
Wereldpremières van die Philadelphia Simfonieorkes en Ormandy:
Ormandy het ook 'n aantal opnames gemaak van werke wat die eerste keer in die VSA geskryf is soos Paul Hindemith se Mathis der Maler simfonie, Carl Orff se Catulli Carmina (wen in 1968 die Grammy vir die Beste Kooropvoering), Sjostakowitsj se simfonieë nrs. 4, 13, 14 en Simfonie nr. 15, Carl Nielsen se simfonieë 1 & 6, Anton Webern se Im Sommerwind, Krzysztof Penderecki se Utrenja, en Gustav Mahler se Simfonie nr. 10.
Hyattella tenella
Die spons behoort tot die genus Hyattella en tot die familie Spongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Lendenfeld.
Axoloti
Die axolotl (Ambystoma mexicanum) is ŉ Meksikaanse salamander wat ŉ goeie voorbeeld van neoteniese ontwikkeling is: al bly hierdie amfibiese dier sy hele lewe lank in ŉ larwestadium (ŉ paddavis) in die water, word hy tog geslagsryp en kan in hierdie vorm voortplant. Salamanders moet gewoonlik eers ŉ gedaantewisseling (metamorfose) ondergaan voordat hulle geslagsrypheid bereik en kan voortplant.
Bou
Die axolotl is 10 tot 17 cm lank en gewoonlik swart of donkerbruin van kleur met swart kolle. Albino axolotls wat wit of pienk is, kom ook redelik algemeen voor. Die axolotl se agterpote is baie klein en swak ontwikkel en sy stert is redelik lank. Die axolotl het In dorsale vin wat van sy nek tot aan die punt van sy stert loop. Onder die dier se stert is daar ook ŉ vin. Die axolotl haal asem deur drie veeragtige uitwendige kieue aan die kant van sy kop.
Voortplanting
In broeityd skei die mannetjie ŉ spermkapsule af wat die wyfie dan met haar kloaak optel om haar eiers inwendig te bevrug. Sowat drie weke nadat die wyfie die bevrugte eiers in die water gele het, maak die paddavissies (larwes) hul verskyning, Die axolotl bereik in hierdie larwestadium seksuele volwassenheid en kan dus in die toestand voortplant.
Klassifikasie
Die axolotl is eers deur navorsers as ŉ aparte genus, Siredon, geklassifiseer totdat hulle vasgestel het dat hierdie diertjie onder sekere omstandighede sy uitwendige kieue en ander larwe- eienskappe kan verloor en deur metamorfose in ŉ volmaakte volwasse salamander kan verander. Hierdie verskynsel, wat neotenie genoem word, word dikwels toegeskryf aan die feit dat die water waarin die paddavissie van Ambystoma mexicanum hom bevind, te koud is of te min jodium bevat. Onder sulke ongunstige omstandighede is daar dikwels gevind dat ander salamandertipes ook nie ŉ metamorfose kan ondergaan nie, en dus ook nie in volwasse salamanders kan verander nie.
Metamorfose
Om die verskynsel neotenie te ondersoek, is proefnemings met die axolotl gedoen waarin die watervlak van die akwarium, waarin die diertjies aangehou is, geleidelik verlaag is en skildklierekstrak vir die diertjies ingegee is om hom te dwing om ŉ volledige metamorfose deur te maak. Die axolotl se kieue en ander larwekenmerke het onder hierdie eksperimentele toestande verdwyn, en die diertjie het deur middel van sy nuut ontwikkelde inwendige longe asemgehaal.
Die axolotl is waarskynlik die enigste vorm van Salamander wat deur die mens geëet word. In Meksiko word dit as ŉ groot lekkerny beskou.
Richard Goldmann
Richard Goldmann (gebore op Burgersdorp, Kaapkolonie, 1861) was ’n mynmagnaat en politikus.
Goldmann was ’n seun van B.N. Goldmann, 'n gesiene Duits-Joodse immigrant, vrederegter en lid van die afdelingsraad van Burgersdorp. Sy broer prof. Edwin Goldmann het roem as histopatoloog en chirurg verwerf, maar ná sy studie in Duitsland nie weer na sy vaderland teruggekeer nie. Nog ’n broer, Charles Sydney, was ’n vooraanstaande Witwatersrandse finansier en sakeman. Goldman het sy skoolopleiding aan die Albert Academy op Burgersdorp ontvang.
Hy was direkteur van verskeie myne en lid van die Johannesburgse stadsraad van 1904 tot 1907. Hy het in 'n aantal komitees gedien, onder meer in die Randse Waterraad en was lid van die Transvaalse wetgewende vergadering vir die kiesafdeling Newtown.
Corey Johnson (akteur)
Corey Johnson (gebore 17 Mei 1961) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente United 93 (2006), The Bourne Ultimatum (2007), Captain Phillips (2013), en Jackie (2016).
Apple I
Die Apple I was 'n vroeë persoonlike rekenaar en die eerste om 'n sleutelbord met 'n mikroverwerker en 'n verbinding met 'n monitor te kombineer.
Die Apple I is oorspronklik vir persoonlike gebruik deur Steve Wozniak ontwerp. 'n Vriend van Wozniak, Steve Jobs het die idee gekry om die rekenaar te verkoop. Dit is vroeg in April 1976 as Apple se eerste produk verkoop. Die verkoopprys was VS$ 666.66. Ongeveer 200 eenhede is vervaardig. Anders as ander stokperdjie-rekenaars van destyds, wat as boupakette verkoop is, was die Apple I 'n volledigsaamgestelde stroombaan met ongeveer 30 mikroskyfies. Om 'n werkende rekenaar te bou, moes gebruikers nog 'n kas, kragbron, sleutelbord en skerm byvoeg maar die rekenaar het oor poorte beskik. 'n Opsionele bord wat 'n koppelvlak vir plasing  op 'n kasset voorsien, is later teen 'n prys van VS$ 75 vrygestel. Die Apple I word soms aangedui as die eerste persoonlike rekenaar  wat in 'n volledige vorm verkoop is; sommige bronne verwys egter na ander masjiene, soos die Datapoint 2200, as die eerstes.
Die gebruik van 'n sleutelbord en monitor was kenmerkend aan die Apple I. Mededingende toestelle soos die Altair 8800 is oor die algemeen geprogrammeer met skakelaars wat aan die voorkant gemonteer is, en gebruik ligte (gewoonlik LED's) vir hul uitset, en moes met bykomende hardeware uitgebrei word om verbindings met sleutelborde en monitors moontlik te maak. Dit het van die Apple I 'n innoverende toestel gemaak, ondanks die gebrek aan grafika en klank. Produksie is in Maart 1977 gestaak, toe die toestel deur die Apple II vervang is.
Aan die einde van die vorige millennium het daar ongeveer 30 tot 50 Apple I's bestaan, wat hulle versamelstukke maak. In 2000 was die waarde van 'n Apple I op tussen $ 14 000 en $ 16 000 beraam. In November 2010 is 'n Apple I op 'n veiling vir meer as € 175,000 te koop aangebied. In Junie 2012 is 'n werkende Apple I in New York vir € 295 900 verkoop. 'n Sagteware-versoenbare kloon van die Apple I, gemaak met moderne komponente, is in 2003 in beperkte hoeveelhede vrygestel teen 'n prys van ongeveer VS$ 200. Op 25 Mei 2013 word € 516 461 op 'n veiling in Keulen deur 'n anonieme koper uit Asië betaal vir een van die laaste ses werkende Apple I-rekenaars wat destyds bekend was.
Spesifikasies
Sentrale verwerkingseenheid (CPU): MOS Technology 6502 teen ongeveer 1 MHz
Ewetoeganklike geheue (RAM): standaard van 4 kB, uitbreibaar tot 8 kB aanboord, of tot 48 kB deur uitbreidingskaarte (produkte van derde partye)
Grafika: 40 × 24 karakters, geïmplementeer met hardeware-blaai
Bronne
Owad, Tom (2005). Apple I Replica Creation: Back to the Garage. Rockland, MA: Syngress Publishing. ISBN 1-931836-40-X.
Raphia farinifera
Raphia farinifera is 'n struik wat deel is van die Arecaceae familie. Die plant is inheems aan Angola, Benin, Burkina Faso, Comore-eilande, Gambië, Ghana, Guinee, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Madagaskar, Malawi, Mosambiek, Nigerië, Republiek die Kongo, Senegal, Sierra Leone, Tanzanië, Togo, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Sclerothamnus
Sclerothamnus is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Sclerothamnopsis
Sclerothamnopsis is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Brachystegia utilis
Brachystegia utilis is 'n boom wat hoort tot die Fabaceae familie en is inheems in Angola, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Malawi, Mosambiek, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Romanos IV Diogenes
Romanos IV Diogenes (Grieks: Ρωμανός Δ΄ Διογένης, Rōmanós IV Diogénēs; omstreeks 1030-1072) was van 1 Januarie 1068 tot 24 Oktober 1071 keiser van die Bisantynse Ryk nadat hy met Konstantyn X Doukas se weduwee, Eudokia Makrembolitissa, getrou het.
Hy was lid van die Bisantynse militêre burokrasie en was vasbeslote om die agteruitgang van die leër om te keer.
Opgang
Romanos was die seun van Konstantyn Diogenes en lid van ’n magtige Bisantynse Griekse familie van Kappadosië. Hy was verwant aan die meeste van die groot adellikes van Klein-Asië. Sy ma was die dogter van keiser Romanos III se broer, Basil Argyros. Hy is oorreed om die troon van Konstantyn X se seuns in 1067 oor te neem. Eudokia het hom as haar volgende man en haar seuns se voog gekies nadat ’n eed wat Konstantyn haar gedwing het om af te lê dat sy nooit weer sou trou nie, deur patriarg Johannes VIII tersyde gestel is. Sy het dié stap geneem deels omdat sy bekommerd was dat enige edelman haar familie se bewind kon oorneem as sy nie met ’n magtige man trou nie. Haar besluit het min protes ontlok omdat die leër in daardie stadium ’n bekwame aanvoerder nodig gehad het.
Ná goedkeuring deur die senaat is hy op 1 Januarie 1068 met die keiserin getroud en as keiser gekroon.
Bewind
In 1067 was die militêre toestand van die Bisantynse Ryk kommerwekkend. Anatolië en dele van Sirië was nog in Bisantynse hande, maar die Arabiere het al hoe meer druk op die Siriese gebiede uitgeoefen en die Turke het die oostelike provinsies geplunder. Weens verwaarlosing deur vorige keisers het die leër grotendeels bestaan uit swak geoefende en georganiseerde huursoldate.
Seychellewewer
Die Seychellewewer (Foudia sechellarum) is 'n klein geel sangvoël wat endemies voorkom in die Seychelle-eilande (Aride, Cousin, Frégate-eiland, D'Arròs-eiland en sedert 2004 op die Denis-eiland). Die Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur en Natuurlike Hulpbronne het onlangs die status van die voël van "bedreig" verander na "byna bedreig" as gevolg van suksesvolle bewaringspogings deur Nature Seychelles. Tans word beraam dat daar nog ongeveer 3 500 Seychellewewers lewe.
Romanos IV Diogenes
Bewind
In 1068 het Romanos na Antiogië opgeruk wat deur die Arabiere bedreig is. Op pad daarheen het hy gehoor die Turke het Niksar geplunder. Met ’n betreklik klein mag het hy noodwaarts beweeg en die Turkse leër onderskep. Die Turke het gevlug en daarna het Romanos weer by die hoofmag aangesluit. Die aankomende winter het egter ’n einde gebring aan verdere gevegte en Romanos het na Konstantinopel teruggekeer.
Seychellewewer
Dit deel dieselfde habitat in die Seychelle met 'n verwante ingevoerde spesie, die Madagaskarwewer.
Romanos IV Diogenes
Bewind
In Konstantinopel het hy ’n streng beleid van besuiniging toegepas. Die hofamptenare is verminder en die salaris van hoë amptenare verlaag. Korrupsie deur amptenare en bevelhebbers is ook aangepak. Die weerstand onder die adel het toegeneem.
In 1071 het Romanos na Manzikert opgeruk, waar Romanos gewond en gevange geneem is. Nadat ’n losprys betaal is, is hy weer vrygelaat.
Intussen het Michael VII Doukas aangekondig dat Romanos van die troon gesit is en Eudokia is na ’n klooster verban. Romanos het ’n veldslag teen die Doukas-familie verloor. Sy oë is uitgesteek en hy is na ’n klooster verban. Sonder mediese sorg het sy wonde ontsteek en hy is kort daarna oorlede.
Hyattella tubaria
Hyattella tubaria is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hyattella en tot die familie Spongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Lendenfeld.
Don Johnson
Don Johnson (gebore 15 Desember 1949) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente A Boy and His Dog (1975), Machete (2010), en Django Unchained (2012), en in die televisiereeks Miami Vice (1984).
Brachystegia taxifolia
Brachystegia utilis is 'n boom wat hoort tot die Fabaceae familie en is inheems in die Demokratiese Republiek die Kongo, Malawi, Tanzanië en Zambië.
Araroet
Araroet (ook bekend as pylwortel) is 'n maklik verteerbare eetbare stysel wat oorspronklik slegs vervaardig is uit die wortels van die plant Maranta arundinacea.
Voorkoms
Hierdie bossieagtige meerjarige M. arundinacea is inheems in die tropiese reënwoude van die noordooste van Suid-Amerika en op die Wes-Indiese Eilande.
Plant
Die plant het stingels tot 1½ m lank, baie blare en wit blomme. Die wortelstokke word tot 30 cm lank en die knolle bevat stysel met besondere eienskappe. As die knolle vol is van die stysel word hulle geoes, geskil, goed gewas en fyn gerasper tot pulp en daarna verwerk tot 'n ligte wit poeier. Dit kan dus vergelyk word met aartappels, patats, taro en kassawe.
Gebruik
Araroet bevat geen vitamiene en baie min proteïne. As die poeier in water gekook word, word dit 'n reukloose, kleurlose en amper smaaklose deurskynende jellie. Dit leen hom besonder goed tot die gebruik in die maak van koekies, sjokolade en vla en as verdikker in soppe.
Ander plante
Regte araroet word slegs vervaardig uit M. arundinacea. Die naam word egter dikwels verkeerdelik gebruik vir stysel wat uit ander plante berei word en dan as 'n plaasvervanger vir die skaarser, beter en duurder araroet aangebied word. So is bv. Curcuma augustifolia (familie van borrie) inheems aan die Oos-Indiese eilande en sy wortels is ook ryk aan setmeel. Kassawemeel word ook dikwels as araroet verkoop, maar dit het nie die voedingswaarde en jelllievormende eienskappe nie.
Etimologie
Die naam van die plant, die poeier en die jellie kom waarskynlik uit die tale van die noordooste van Suid-Amerika. Engelse koloniste het daarvan “arrowroot” gemaak, wat in Afrikaans en Nederlands vertaal word as pylwortel.
Vuurvaste materiale
In materiaalkunde is vuurvaste materiaal  'n materiaal wat bestand is teen ontbinding deur hitte, druk of chemiese aanval, en wat sterkte en vorm by hoë temperature behou. Vuurvaste materiale is polikristallyn, veelfasig, anorganies, nie-metaal, poreus en heterogeen. Hulle is tipies saamgestel uit oksiede of karbiede, nitriede ens. van die volgende elemente: silikon, aluminium, magnesium, kalsium, boor, chroom en sirkonium.
ASTM C71 definieer vuurvaste materiale as "nie-metaalmateriaal met die chemiese en fisiese eienskappe wat dit toepaslik maak vir strukture, of as komponente van stelsels, wat aan omgewings bo 538 °C blootgestel word ".
Vuurvaste materiale word in oonde, brandoonde, verbrandingsoonde en reaktore gebruik. Vuurvaste materiale word ook gebruik om kroese en gietvorms te maak vir die giet van glas en metale en vir die oppervlakbedekking van vlamdeflektortelsels vir vuurpyllanseringstrukture. Hedendaags gebruik die yster- en staalindustrie en metaalgietsektore ongeveer 70% van alle vuurvaste materiale wat geproduseer word.
Vuurvaste materiale
Vuurvaste materiale moet chemies en fisies stabiel wees by hoë temperature. Afhangende van die bedryfsomgewing, moet hulle bestand wees teen termiese skok, chemies inert wees, en/of spesifieke bereike van termiese geleidingsvermoë en van die termiese uitsettingskoëffisiënt hê.
Die oksiede van aluminium (alumina), silikon (silika) en magnesium (magnesia) is die belangrikste materiale wat in die vervaardiging van vuurvaste materiale gebruik word. Nog 'n oksied wat gewoonlik in vuurvaste materiale voorkom, is die oksied van kalsium ( kalk). Vuurkleie word ook wyd gebruik in die vervaardiging van vuurvaste materiale.
Vuurvaste materiale moet gekies word volgens die toestande wat hulle sal ondervind. Sommige toepassings vereis spesiale vuurvaste materiale. Sirkonia word gebruik wanneer die materiaal uiters hoë temperature moet weerstaan. Silikonkarbied en koolstof (grafiet) is twee ander vuurvaste materiale wat in sommige baie hoëtemperatuurtoestande gebruik word, maar hulle kan nie in suurstof houdende omgewings gebruik word nie, aangesien hulle sal oksideer en brand.
Binêre verbindings soos wolframkarbied of boornitried kan baie vuurvas wees. Hafniumkarbied is die mees vuurvaste binêre verbinding bekend, met 'n smeltpunt van 3890 °C. Die ternêre verbinding tantaal-hafniumkarbied het een van die hoogste smeltpunte van alle bekende verbindings (4215) °C).
Molibdeendisilisied het 'n hoë smeltpunt van 2030 °C en word dikwels as 'n verhittingselement gebruik.
Gebruike
Vuurvaste materiale is nuttig vir die volgende aanwendings:
Vuurvaste materiale het verskeie nuttige toepassings. In die metallurgiese bedryf word vuurvaste materiale gebruik om oonde, brandoonde, reaktore en ander houers uit te voer wat warm media soos metaal en slak bevat en vervoer. Vuurvaste materiale het ander hoëtemperatuurtoepassings soos gestookte verwarmers, waterstofhervormers, primêre en sekondêre hervormers van ammoniak, kraakoonde, nutsketels, katalitiese kraakeenhede, lugverwarmers en swaweloonde.
Klassifikasie van vuurvaste materiale
Vuurvaste materiale word op verskeie maniere geklassifiseer, gebaseer op:
Basiese vuurvaste materiale
Basiese vuurvaste materiale word gebruik in gebiede waar die slak en atmosfeer basies is. Hulle is stabiel teen alkaliese materiale, maar kan op sure reageer, wat belangrik is, bv. wanneer fosfor uit ru-yster verwyder word (sien Gilchrist–Thomas-proses). Die belangrikste grondmateriale behoort aan die RO-groep, waarvan magnesia (MgO) 'n algemene voorbeeld is. Ander voorbeelde sluit in dolomiet en chroom-magnesia. Vir die eerste helfte van die twintigste eeu het die staalvervaardigingsproses kunsmatige periklaas (geroosterde magnesiet ) as 'n oondvoeringmateriaal gebruik.
Vorm
Hierdie vuurvaste materiale het standaard groottes en vorms. Hulle kan verder verdeel word in standaardvorms en spesiale vorms. Standaardvorms het afmetings waarmee die meeste vuurvaste materiaalvervaardigers saamstem en is oor die algemeen van toepassing op brandoonde of oonde van dieselfde tipe. Standaardvorms is gewoonlik bakstene wat 'n standaardafmeting van 229 x 114 x 64 mm het en hierdie afmeting word 'n "een steen-ekwivalent" genoem. "Steen-ekwivalente" word gebruik om te skat hoeveel vuurvaste stene dit neem om 'n installasie in 'n industriële oond te maak. Daar is reekse standaardvorms van verskillende groottes wat vervaardig word om mure, dakke, boë, buise en sirkelvormige openinge, ens te kan bou. Spesiale vorms word spesifiek gemaak vir spesifieke plekke binne-in oonde en vir spesifieke brandoonde of oonde. Spesiale vorms is gewoonlik minder dig en daarom sagter as standaardvorms.
Ongevorm (monolitiese vuurvaste materiale)
Hierdie tipe is sonder definitiewe vorm en word slegs vorm gegee tydens toepassing. Hulle is beter bekend as monolitiese vuurvaste materiale. Die algemene voorbeelde is plastiekmassas, stampmassas, gietbares, spuitmassas, lapwerk-mengsels, daghas, ens.
Droë vibrasievoerings wat dikwels in induksie-oondvoerings gebruik word, is ook monolities, en word as 'n droë poeier verkoop en vervoer, gewoonlik met 'n magnesia/alumina samestelling met byvoegings van ander chemikalieë om spesifieke eienskappe te verander. Hulle vind ook meer toepassing in hoogoondvoerings, hoewel hierdie gebruik seldsaam is.
Gebaseer op samesmeltingstemperatuur
Vuurvaste materiale word in drie tipes geklassifiseer gebaseer op samesmeltingstemperatuur (smeltpunt).
Gebaseer op vuurvastheid
Vuurvastheid is die eienskap van 'n vuurvaste materiaal se multifase om 'n spesifieke versagtingsgraad te bereik by hoë temperatuur sonder las, en word gemeet met 'n pirometriese keël-ekwivalent (PCE) toets. Vuurvaste materiale word geklassifiseer as:
Gebaseer op termiese geleidingsvermoë
Vuurvaste materiale kan volgens termiese geleidingsvermoë geklassifiseer word as óf geleidend, nie-geleidend of isolerend. Voorbeelde van geleidende vuurvaste materiale is silikonkarbied (SiC) en sirkoniumkarbied (ZrC), terwyl voorbeelde van niegeleidende vuurvaste materiale silika en alumina is. Isolerende vuurvaste materiale sluit kalsiumsilikaatmateriale, kaolien en sirkonia in.
Isolerende vuurvaste materiale word gebruik om die tempo van hitteverlies deur oondmure te verminder. Hierdie vuurvaste materiale het 'n lae termiese geleidingsvermoë as gevolg van 'n hoë mate van porositeit, met 'n verlangde poreuse struktuur van klein, eenvormige porieë wat eweredig deur die vuurvaste steen versprei is om termiese geleiding te minimaliseer. Isolerende vuurvaste materiale kan verder in vier tipes geklassifiseer word:
Vuurvaste verankering
Alle vuurvaste materiale benodig verankeringstelsels soos draadgevormde ankers, gevormde metaal (byvoorbeeld heksmetaal) of keramiekteëls om die vuurvaste voerings te ondersteun. Die verankering wat vir vuurvaste materiale op dakke en vertikale mure gebruik word, is meer kritiek aangesien hulle in staat moet bly om die gewig van vuurvaste materiale te dra, selfs by verhoogde temperature en bedryfstoestande.
Die algemeen gebruikte verankerings het sirkelvormige of reghoekige deursnee. Sirkelvormige deursnee word gebruik vir lae dikte vuurvaste materiale en hulle dra minder gewig per eenheid area; terwyl die reghoekige deursnee gebruik word vir hoë dikte vuurvaste materiale en hoër gewig van vuurvaste materiaal per eenheid area kan ondersteun. Die aantal ankers hang af van bedryfstoestande en die vuurvaste materiale. Die keuse van 'n ankermateriaal, vorm, hoeveelheid en grootte het 'n beduidende impak op die nuttige lewensduur van die vuurvaste materiaal.
Verdeeltrogborde benodig nie metaalankers nie, maar word eerder aanmekaar geplak met 'n spesiale vuurvaste pasta en poeier. Goeie praktyk is om 'n kombinasie van pasta en poeier te gebruik om seker te maak dat die stelsel lekbestand is en bymekaar bly tydends landurige giete.
Bruno Walter
Bruno Walter (gebore as Bruno Schlesinger, 15 September 1876 – 17 Februarie 1962) was 'n Duits-Oostenrykse dirigent, pianis en komponis van Joodse afkoms. Hy is in Berlyn gebore, maar het in 1933 uit Duitsland gevlug ten einde die Derde Ryk van Hitler te ontvlug. Hy is in 1938 as 'n Franse burger genaturaliseer, waarna hy hom in 1939 in die VSA gevestig het.
Hy het nou saamgewerk met Gustav Mahler, wie se musiek hy in die repertoire help vestig het. Hy het noemenswaardige poste by onder andere die Leipzig Gewandhaus Orkes, New York Filharmoniese Orkes, Koninklike Concertgebouw Simfonieorkes, Salzburgse Fees, Weense Staatsopera, Beiere Staatsopera, Staatsoper Unter den Linden en die Deutsche Oper Berlin gehou, en het opnames van geskiedkundige en artistiese belang gemaak. Hy word wyd beskou as een van die grootste en beste dirigente van die 20ste eeu.
Brachystegia allenii
Brachystegia allenii is 'n boom wat hoort tot die Fabaceae familie en is inheems in die Demokratiese Republiek die Kongo, Malawi, Mosambiek, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Raphia palma-pinus
Raphia palma-pinus is 'n struik of 'n boom wat deel is van die Arecaceae familie. Die plant is inheems aan Cabinda in Angola, Gambië, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Ivoorkus, Kameroen, Liberië, Republiek die Kongo, Senegal en Sierra Leone.
Hesperantha radiata
Hesperantha radiata is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Hesperantha behoort en deel van onder andere fynbos en die Sukkulente Karoo is. Die spesie is inheems aan Eswatini, Lesotho en Suid-Afrika. Die plant se plaaslike name in Afrikaans is: aandblom, bontrokkie en bontrokpypie.
Raphia palma-pinus
Die plant het twee subspesies:
Hesperantha radiata
Die plant het twee subspesies:
Elsene
Elsene of Ixelles  is 'n nedersetting en munisipaliteit in die Brusselse Hoofstedelike Gewes, met 'n bevolking van sowat 87 000 in 2019 en 'n oppervlakte van 6 km².
Scyphidium
Scyphidium is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Trosspinnekopbos
Die trosspinnekopbos (Serruria glomerata) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Serruria behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap, dit kom voor op die Kaapse Vlakte en Kaapse Skiereiland. Die struik is regop en word slegs 40 cm hoog en dra blomme van Augustus tot Oktober.
Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Twee maande nadat dit geblom het, val die vrugte af en miere versprei die sade. Hulle stoor die sade in hul neste. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van insekte. Die plant groei in sanderige grond op hoogtes van 0 - 330 m.
In Engels staan dit as die Cluster Spiderhead bekend.
Raphia regalis
Raphia regalis is 'n boom wat deel is van die Arecaceae familie. Die plant is inheems aan Angola en Cabinda, Demokratiese Republiek die Kongo, Ekwatoriaal-Guinee, Gaboen, Kameroen, Nigerië, Republiek die Kongo en Sentraal-Afrikaanse Republiek.
Semperella
Semperella is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Samuel Barber
Sy Adagio vir Strykinstrumente (1936) het 'n permanente plek in die konsert-repertoire van orkeste verdien. Die Pulitzerprys vir musiek is twee keer aan Barber toegeken: vir sy opera Vanessa (1956–57) en vir die Klavierconcerto (1962). Nog 'n werk wat wyd opgevoer word is sy Knoxville: Summer of 1915 (1947), 'n toonsetting for sopraan en orkes van 'n prosateks deur James Agee. By Barber se dood was byna al sy komposisies reeds opgeneem.
Vroeë jare
Barber is in West Chester, Pennsilvanië gebore as die seun van Marguerite McLeod (née Beatty) en Samuel Le Roy Barber. Hy was gebore in huislike omstandighede wat gemaklik was en in 'n opgevoede, sosiale en vooraanstaande Amerikaanse familie. Sy vader was 'n dokter, en sy moeder was 'n pianis van Engels-Skots-Ierse (Britse) afkoms wie se familie reeds sedert die tyd van die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog in die VSA woonagtig was. Sy tante van moederskant, Louise Homer, was 'n leidende contralto by die Metropolitan Opera; sy oom, Sidney Homer, was 'n komponis van Amerikaanse kunsliedere. Louise Homer is bekend daarvoor dat sy Barber se belangstelling in die stem beïnvloed het. Deur sy tante was Barber blootgestel aan vele groot sangers en liedere.
Barber het op 'n baie vroeë ouderdom 'n besonderse belangstelling in musiek verkry, en dit was duidelik dat hy beskik het oor groot musikale talente en vermoëns. Hy het op die ouderdom van ses jaar die klavier begin studeer en op die ouderdom van sewe jaar het hy sy eerste werk, Sadness, gekomponeer, te wete 'n solo klavierstuk in C mineur. Ten spyte van Barber se belangstelling in musiek wou sy familie gehad het dat hy 'n tipiese ekstroverte, atletiese Amerikaanse seun word. Dit het in besonder ingehou dat hulle hom aangemoedig het om Amerikaanse voetbal te speel. Barber was egter op geen wyse 'n tipiese seun nie, en op die ouderdom van nege jaar het hy aan sy moeder geskryf:
"Liefste Moeder: Ek skryf hierdie brief ten einde jou van my geheim te vertel. Moet asseblief egter nie huil wanneer jy dit lees nie want dit is nòg jou skuld, nòg myne. Ek veronderstel dat ek dit seker nou sal moet vertel sonder enige fieterjasies. Om mee te begin was ek nie bedoel om 'n atleet (in die oorspronklike brief foutief gespel in Engels as athlet) te wees nie. Ek was bedoel om 'n komponis te wees, en ek is seker ek sal een wees. Ek sal jou nog één ding vra.- Moenie van my verwag om hierdie ongemaklike kwessie te vergeet en voetbal te gaan speel nie.—Asseblief—Somtyds het ek my al soveel bekommer oor hierdie aangeleentheid dat dit my boos maak (nie baie nie)."
Barber het op die ouderdom van tien 'n poging aangewend om sy eerste opera, getiteld The Rose Tree, te skryf. Op die ouderdom van twaalf het hy 'n orrelis by 'n plaaslike kerk geword. Toe hy veertien jaar oud was, het hy by die Curtis Institute of Music in Philadelphia ingeskryf waar hy klavier saam met Isabelle Vengerova, Musikale vorm/komposisie saam met Rosario Scalero en George Frederick Boyle, en die stem saam met Emilio de Gogorza studeer het. Hy het in sy laat tienerjare ernstig begin komponeer. Omtrent dieselfde tyd het hy sy mede Curtis skoolmaat Gian Carlo Menotti ontmoet, wat sy metgesel in sy lewe sowel as sy vennoot in hul gedeelde professie sou word. By die Curtis Institute was Barber 'n trippel "wonderkind" in komposisie, stem, en klavier. Hy het gou 'n gunsteling van die konservatoria se stigter, Mary Louise Curtis Bok, geword. Dit was deur Mev. Bok dat Barber bekendgestel was aan sy lewenslange uitgewers, die Schirmer familie. Op die ouderdom van agtien jaar het Barber die Joseph H. Bearns-prys van Columbia Universiteit vir sy vioolsonata gewen (nou verlore, of deur die komponis vernietig).
Middeljare
Van sy vroeë tot laat-twintiger jare het Barber 'n vlaag suksesvolle werke geskryf wat hom in die kalklig van die klassieke musiek wêreld geplaas het. Sy eerste orkestrale werk, die ouverture tot die The School for Scandal opera, was in 1931 gekomponeer toe hy maar een-en-twintig jaar oud was. Die werk het twee jaar later sy suksesvolle buiging ontvang tydens 'n uitvoering deur die Philadelphia Simfonieorkes onder die dirigent Alexander Smallens. Baie van sy komposisies was aangevra of vir die eerste keer uitgevoer deur sulke uitgelese kunstenaars soos Vladimir Horowitz, Eleanor Steber, Raya Garbousova, John Browning (pianis), Leontyne Price, Pierre Bernac, Francis Poulenc, en Dietrich Fischer-Dieskau. In 1935 is die American Prix de Rome op die ouderdom van vyf-en-twintig jaar aan Barber toegeken; hy het ook 'n Pulitzer reisbeurs ontvang, wat hom in staat gestel het om in 1935-1936 oorsee te studeer. In 1946 is 'n Guggenheim Genootskap aan hom toegeken.
In 1938, toe Barber agt-en-twintig jaar oud was, was sy Adagio vir Strykinstrumente deur die NBC Simfonieorkes uitgevoer onder die dirigent Arturo Toscanini, tesame met sy eerste Essay vir Orkes. Die Adagio was gerangskik van die stadige beweging van Barber se Strykkwartet, Op. 11. Toscanini het voorheen slegs by rare geleentheid musiek deur Amerikaanse komponiste opgevoer ('n Uitsondering was Howard Hanson se Tweede Simfonie, wat Toscanini in 1933 gedirigeer het). Teen die einde van die eerste repetisie van die stuk het Toscanini opgemerk, "Semplice e bella" (eenvoudig en pragtig).
In 1942, nadat die VSA by die Tweede Wêreldoorlog betrokke geraak het, het Barber aangesluit by die Amerikaanse Leër se Lugkorps. Hy was aldaar versoek om sy Tweede Simfonie te skryf, welke werk hy later sou onderdruk. Die werk was in 1943 gekomponeer met die oorspronklike titel Simfonie Gewy aan die Lugmagte en die eerste opvoering daarvan het vroeg in 1944 plaasgevind onder Serge Koussevitsky en die Boston Simfonieorkes. Barber het die simfonie in 1947 hersien en dit was gevolglik in 1950 gepubliseer deur G. Schirmer en die volgende jaar opgeneem deur die New Symphony Orchestra of London, wat deur Barber self gedirigeer is.
Indië-groen
Indië-groen (Engels: India green) is die kleur van die groen gebruik op die vlag van Indië.
Samuel Barber
Middeljare
Volgens sommige bronne het Barber in 1964 die partituur van die werk vernietig. Hans Heinsheimer was 'n ooggetuie daarvan en het gerapporteer dat hy Barber begelei het na die uitgewer se kantoor waar hulle al die musiek uit die biblioteek geneem het, toe Barber "al hierdie pragtige en moeilik en duursaam gekopieerde materiale met sy eie hande opgeskeur het". Daar is al twyfel gewerp oor hierdie verhaal, op grond daarvan dat dit onwaarskynlik is dat Heinsheimer, as synde 'n uitvoerende beampte van G. Schirmer, vir Barber sou toelaat in die Schirmer kantore, net om toe te kyk hoe Barber die musiek opskeur waarin sy maatskappy groot bedrae geld belê het. Die partituur was later gerekonstrueer uit die instrumentele dele, en vrygestel in 'n 1988 Vox Box "Stradivari Classics" opname deur die Nieu-Seeland Simfonieorkes wat gedirigeer is deur Andrew Schenck.
Greg Johnson (komediant)
Greg Johnson is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Adult Beginners (2014) en Adventures in Comedy (2015), en in die televisiereeks The Whitest Kids U'Know (2007).
Samuel Barber
Middeljare
In 1943 het Barber en Menotti 'n huis in voorstedelike Mount Kisco, New York, noord van Manhattan, gekoop.
Indië-groen
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word Indië-groen as volg voorgestel:
Samuel Barber
Middeljare
Barber het die Pulitzerprys twee keer gewen: in 1958 vir sy eerste opera Vanessa, en in 1963 vir sy Klavierconcerto.
Indië-groen
Eksterne skakels
Shades of green
Samuel Barber
Latere jare
Barber het na die verwerping van sy derde opera, Antony and Cleopatra, baie jare in isolasie deurgebring. The opera was geskryf vir, en het sy buiging ontvang, tydens die opening van die nuwe Metropolitan Opera House op 16 September 1966. Na hierdie terugslag het Barber voortgegaan om musiek te skryf tot hy amper sewentig jaar oud was. Die Derde Essay vir Orkes (1978) was sy laaste groot werk. Hy het gedurende hierdie jare aan depressie gely, en was ook 'n alkoholis.
Barber het op 23 Januarie 1981 op die ouderdom van sewentig jaar by sy woonstel in Manhattan aan kanker beswyk. Die begrafnis was drie dae later by die Eerste Presbiteriaanse Kerk in New York gehou. Hy was ter aarde bestel in Oaklands Cemetery in sy tuisdorp van West Chester, Pennsylvanië.