cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Komsomoletseiland
Die eiland is in 1913 deur Boris Wilkizki ontdek en Swjataja Maria (Russies: Святая Мария; letterlik: "Sint Maria"), na 'n heilige van die Russies-Ortodokse Kerk, genoem. In 1926 is dit egter, op besluit van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie (KPSU), na Komsomol, die jeugliga van die KPSU, genoem. In 2007 het 'n poging om weer na die ou naam terug te keer by die plaaslike parlement van die Krasnojarsk-krai misluk.
Pylos
Pylos (Grieks: Πύλος), histories ook bekend onder sy Italiaanse naam, Navarino, is ’n dorp en voormalige munisipaliteit op Peloponnesos, Griekeland. Dit is die belangrikste hawe aan Navarino-baai. Die dorp het 2 767 inwoners.
Pylos het ’n lang geskiedenis en was in Neolitiese tye al bewoon. Dit was ’n belangrike koninkryk in die Miceense tydperk; dit bevat ruïnes van die sogenaamde Paleis van Nestor wat tans uitgegrawe word en genoem is na Nestor, die koning van Pylos in Homeros se Ilias.
Tanag
Die Tanag, soms ook Tenag (Hebreeus: תַּנַ״ךְ, [taˈnaχ] of [təˈnax]) of Mikra (מִקְרָא) genoem, is die belangrikste boek in Judaïsme, nog voor die Talmoed. Die Tanag bestaan uit die drie gedeeltes Tora ("onderwysing", "leerstelling", "ontwerp"), Newi'im ("Profete") en Ketoewim ("Skrifte"). TNK is die akroniem van dié dele se voorletters (תנ״ך). Die Tanag is 'n versameling van altesaam 24 Bybelse boeke in Hebreeus, waarvan twee (Daniël en Esra) langer Aramese teksgedeeltes behels. Die oorspronklike teks bestaan net uit medeklinkers. Vanaf die 8ste eeu het 'n groep Joodse skrifgeleerdes in Galilea, die Masorete, 'n stelsel van diakritiese skryftekens ontwikkel wat klinkers en beklemtoning aandui om sodoende die korrekte uitspraak vas te hou. Hierdie Masoretiese teks is gesaghebbend vir Rabbynse Judaïsme en vir Protestantse en Katolieke Bybelvertalings. In die sekondêre letterkunde word na die Tanag soms as "Joodse" of "Hebreeuse Bybel" verwys.
Moderne geleerdes wat die geskiedenis van die Hebreeuse Bybel navors, gebruik 'n verskeidenheid bronne, bykomend tot die Masoretiese teks. Hierdie bronne sluit vroeë Griekse (Septuagint) en Siriese (Pesjitta) vertalings en die Samaritaanse Pentateug in. Verskille tussen dié bronne en die Masoretiese teks het aanleiding gegee tot die teorie dat nog 'n teks van die Hebreeuse Bybel, bekend as Urtext, eens bestaan het en die bron van die weergawes is wat vandag nog bestaan. So 'n Urtext is nog nooit gevind nie. Met die ontdekking van die Dooie See-rolle in 1947 het egter Bybelse handskrifte beskikbaar geword wat uit die 2de eeu v.C. dateer. Dié handskrifte toon dat die Masoretiese teks 'n baie stiptelike weergawe is van die oudste bekende bronne.
Calycosoma
Calycosoma is 'n monotipiese genus van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Hexadella indica
Hexadella indica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hexadella en tot die familie Ianthellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Dendy.
Maseru-taklyn
Die Maseru-taklyn is 'n takspoorlyn van 26 kilometer (16 myl) wat Maseru, die hoofstad van Lesotho, verbind met die spoornetwerk van Suid-Afrika. Dit vertak uit die Bloemfontein–Bethlehem spoorlyn by Marseilles, in die Vrystaat, en loop in 'n suidoostelike rigting vir 24 kilometer (15 myl) tot by die Caledonrivier.
Nadat dit die rivier (en grens met Lesotho) oorgesteek het, loop die lyn vir 1.6 km deur die nywerheidsdeel van Maseru, waar dit die stad se stasie, asook verskeie fabrieke en depot's bedien.
Die spoorlyn is die eiendom van Transnet Freight Rail van Suid-Afrika; dit verskaf 'n vragdiens aan Lesotho, maar bied geen gereelde passasiersdiens aan nie.
Kodiakeiland
Kodiakeiland (Engels: Kodiak Island), die wêreld se 79ste grootste eiland en die tweede grootste eiland van die Verenigde State na Hawaii, beslaan 'n oppervlakte van 9 311,24 km². Die eiland is langs die suidkus van die Amerikaanse deelstaat Alaska in die Golf van Alaska van die noordelike Stille Oseaan geleë. Dit lê sowat 400 km suidwes van Anchorage, Alaska se hoofstad.
Die grootste nedersetting van Kodiakeiland is Kodiak langs die ooskus, waar amper die helfte van die bevolking bly. In die suidweste van die eiland beslaan die Kodiak National Wildlife Refuge amper twee derdes van die eiland.
Kodiakeiland was die eerste plek waar die Russiese kolonisasie van Alaska begin het. In 1741 het Vitus Bering se ekspedisie onder andere verby Kodiakeiland gevaar. Op die eiland is die Ortodokse Teologiese seminaar Sint Herman geleë, waar jong priesters van die Ortodokse Kerk in Amerika opleiding ontvang.
Kodiakeiland vorm die habitat van die Kodiakbeer, wat na die eiland genoem is. Op Kodiakeiland is 'n lanseersentrum vir ruimtetoerisme, die Pacific Spaceport Complex – Alaska, geleë.
Chaz Bono
Chaz Salvatore Bono (gebore as Chastity Sun Bono op 4 Maart 1969) is 'n Amerikaanse skrywer, musikant en akteur. Sy ouers is die vermaaksterre Sonny Bono en Cher, en hy het algemeen bekend geraak danksy sy optredes as hulle dogter op hulle televisieprogram, The Sonny & Cher Comedy Hour.
Bono is 'n trans man. In 1995, terwyl sy nog as 'n vrou geïdentifiseer het en 'n paar jaar nadat sy deur die geelpers as 'n lesbiër onthul is, het Bono openlik as 'n lesbiër geïdentifiseer in 'n vooraanstaande Amerikaanse gaytydskrif, The Advocate. Bono het eindelik in twee boeke die proses van "uitkom' teenoor jouself en ander bespreek. Family Outing: A Guide to the Coming Out Process for Gays, Lesbians, and Their Families (1998) sluit sy uitkomverhaal in. Die memoires The End of Innocence (2003) bespreek sy uitkom, musiekloopbaan en sy lewensmaat Joan se dood.
Tussen 2008 en 2010 het Bono 'n gendertransisie ondergaan. In Mei 2010 het hy sy naam en gender wetlik verander. 'n Dokumentêre oor Bono se ondervinding, Becoming Chaz, is in 2011 op 'n musiekfees vertoon en later op televisie op die Oprah Winfrey Network.
thumb|links|200px|Chastity Bono in 1974 saam met Sonny Bono.
Vroeë lewe
Bono is in Los Angeles, Kalifornië, gebore as Chastity Sun Bono, die enigste kind van Cher en Sonny Bono van die popduo Sonny & Cher. Hulle het ook 'n televisieprogram aangebied waarop die jong kind dikwels verskyn het. Bono is genoem na die fliek Chastity van 1969 wat deur Sonny vervaardig is en waarin Cher (in haar eerste solorol in 'n rolprent) die rol vertolk van 'n biseksuele vrou.
Bono het studeer aan die Fiorello H. LaGuardia High School of Music & Art and Performing Arts in New York. Sy het op 18 aan haar ouers uitgekom as 'n lesbiër. Sy het toe as gay geïdentifiseer.
LGBT-aktivisme
180px|thumb|Bono in 2012 op die GLAAD-prysaand. In April 1995 het Bono as 'n lesbiër uitgekom in 'n onderhoud met The Advocate, 'n Amerikaanse nasionale tydskrif vir gays en lesbiërs.
In sy boek van 1998, Family Outing, skryf Bono dat Cher, wat beide 'n gay-ikoon en bondgenoot van LGBT-gemeenskappe was, taamlik ongemaklik was met die nuus en aanvanklik "mal gegaan het" voordat sy dit aanvaar het: "Teen Augustus 1996, 'n jaar nadat ek in die openbaar uitgekom het, het my ma so ver gevorder dat sy ingestem het om self op die voorblad van The Advocate "uit te kom" as die trotse ma van 'n lesbiese dogter."
Cher het daarna 'n uitgesproke aktivis vir LGBT-regte geword.
Johannes Christoffel Krogh
Johannes Christoffel Krogh (6 September 1846, Grahamstad, Suid-Afrika - 5 Mei 1921), van Deense afkoms, was 'n staatsamptenaar en politikus van die voormalige Zuid-Afrikaansche Republiek (later bekend as die provinsie Transvaal van die Republiek van Suid-Afrika ) en 'n Senator in die Unie van Suid-Afrika.
Familie
Krogh trou met Maria Jacoba Carolina Meintjies (dogter van Stephanus Jacobus Meintjies van Pretoria) op 31 Mei 1873. Krogh was die oupa van Vernon Berrangé, die bekende vroeë anti-apartheidsaktivis.
Loopbaan
Krogh was die Landdros van Pretoria vanaf 1 Junie 1878 tot 31 Desember 1878, met pligte soortgelyk aan dié van 'n landdros. Krogh word later die Landdros van Middelburg.
Krogh is aangestel as Eerste Hoë Kommissaris van Swaziland van die Zuid-Afrikaansche Republiek, in 1893, deur president Paul Kruger. Vanaf 21 Februarie 1895 het Krogh die posisie van Spesiale Kommissaris in die Swazilandse regering beklee. Hy was hoof van die Grenskommissie wat in 1897 die grens tussen Swaziland en Mosambiek gevestig het en die baken noord van die Mbuluzirivier word "Krogh's Beacon" genoem. Toe die Anglo-Boereoorlog in 1899 uitgebreek het, het Krogh teruggekeer na Suid-Afrika. Hy was ook een van die Boere ondertekenaars van die Vrede van Vereeniging, wat op 31 Mei 1902 om 11:05 in Melrose-huis, Pretoria, onderteken is. Dit het die Tweede Vryheidsoorlog amptelik beëindig.
In 1910 het Krogh 'n Senator in die Kaapstadse Parlement geword.
Klas 43-000-diesellokomotief
Die Suid-Afrikaanse Klas 43-000 van 2011 is 'n Suid-Afrikaanse diesel-elektriese lokomotief uit die Transnet Freight Rail-era.
In Januarie 2011 het Transnet Ingenieurswese by Koedoespoort in Pretoria die lewering van die eerste twee van die 143 Klas 43-000 General Electric tipe C30ACi diesel-elektriese lokomotiewe vir Transnet Freight Rail ontvang. 'n Verdere agt is van die Verenigde State van Amerika af verskeep in April 2011. In Julie 2011 het die eerste van die 133 plaaslikvervaardigde lokomotiewe by die Koedoespoortwerke in Pretoria uitgerol.
Teen laat-2013 is die eerste van hierdie lokomotiewe ook gelewer aan Kumba by Sishen en aan "Caminhos de Ferro de Moçambique", die Mosambiekse spoorweë.
Tenderproses
'n Tenderproses in 2006 en 2007 het Electro-Motive Sibanye gekies, 'n gesamentlike onderneming tussen Electro-Motive Diesel (EMD) en Sibanye Trade and Services, as voorkeurbieër om tweehonderd-en-twaalf lokomotiewe te verskaf aan Transnet Freight Rail (TFR). Sibanye was 'n Suid-Afrikaanse Swart Ekonomiese Bemagtigingsmaatskappy (SEB) wat in lokomotiewe en onderdele handel dryf. Hierdie ooreenkoms is egter gekanselleer te midde van berigte en latere bevestiging van tenderonreëlmatighede.
'n Nuwe tenderproses is geïnisieer, wat drie lokomotiefvervaardigers, EMD, General Electric (GE) en Siemens, genooi het om te bie vir 'n kontrak om honderd nuwe diesel-elektriese lokomotiewe te bou. In 2009 is aangekondig dat GE die suksesvolle bieër was.
Konstruksie
Die Klas 43-000 GE tipe C30ACi diesel-elektriese lokomotief is ontwerp deur GE Transportation Systems, 'n afdeling van GE. Die eerste tien lokomotiewe is in Erie, Pennsilvanië deur GE gebou en ingevoer. Hulle is in Januarie en April 2011 afgelewer en is genommer in die reeks 43-001 tot 43-010.
Die res is deur Transnet Engineering (TE) en GE South African Technologies (GESAT)) gebou in die Koedoespoort werkswinkels van TRE in Pretoria en is genommer in die reeks 43-011 tot 43-100. Die eerste van hierdie, 43-011, het uitgerol in Julie 2011.
Na voltooiing van die eerste TFR bestellings, het die TE produksielyn by Koedoespoort voortgegaan om C30ACi diesel-elektriese lokomotiewe vir kliënte elders in Afrika te vervaardig. Aangesien die C30ACi die nuuts-ontwerpte GE lokomotief is, en spesifiek ontwerp en gebou is vir Kaapspoor wat algemeen gebruik word in Wes- en Suider-Afrika, kan potensiële kliënte Ghana, Nigerië, Kongo-Brazzaville, die Demokratiese Republiek van die Kongo, Angola, Mosambiek, Malawi, Zambië, Botswana, Namibië, Suid-Wes Tanzanië en Zimbabwe insluit. Die eerste kliënte behalwe TFR was Kumba Iron Ore en Caminhos de Ferro de Moçambique.
In 2014 bestel TFR 'n verdere 91 klas 43-000-lokomotiewe by TE om sy vloot te vergroot tot 234 eenhede.
Bemanningsgerief
Die lokomotiewe is gebou met beide veiligheid en bemanning gemak in gedagte. Die kajuit is toegerus met 'n "Loco-cam", 'n lugversorger, 'n yskas langs die kajuitvoordeur en 'n toilet in die vorm van 'n "Porta Pottie" met 'n vloerdrein buitentoe.
Brandstofdoeltreffendheid
Die GE tipe C30ACi is die eerste wisselstroom-diesel-elektriese lokomotief om na Sub-Sahara Afrika ingevoer te word, en ook die eerste om te voldoen aan die UIC II uitlaatstandaarde van die Internasionale Unie van Spoorweë (Frans: Union Internationale des Chemins de fer, UIC). Dit het die uitlaatstandaarde vir rem-spesifieke stikstofoksiede, onverbrande koolwaterstowwe, koolstofmonoksied en deeltjies oortref. Die lokomotiewe word verwag om meer brandstof-doeltreffend te wees en laer emissies te hê as tipiese diesel-elektriese lokomotiewe wat tot nou toe in Suid-Afrika bedryf is.
Vastrap en remme
In vergelyking met die gemiddelde dertigjaar-oue bestaande TFR diesel-elektriese lokomotief, bied die Klas 43-000 'n groter deurlopende trekkrag en 'n hoër hegtingsvermoë. Minder lokomotiewe word benodig om dieselfde hoeveelheid goedere te trek, deur die vervanging van vier van die ouer lokomotiewe met drie van die nuwe modelle.
Indien 'n lokomotief 'n traksiemotor verloor, word dieselfde krag herverdeel na die oorblywende vyf vastrapmotors. Die Klas 43-000 is die eerste Suid-Afrikaanse diesel-elektriese lokomotief wat dinamies gerem kan word vanaf die kruipspoed van 1 km/h.
Transnet Freight Rail
Transnet Freight Rail se Klas 43-000s is aanvanklik in diens geplaas op die steenkoollyn in Mpumalanga via Swaziland na Richardsbaai, en in 2012 ook op die Sishen-Saldanha ystererts uitvoerlyn. In Mei 2013 is nuwe Klas 43-000s ook waargeneem by die Pyramid-Suid lokomotiefdepot noord van Pretoria.
Kumba Iron Ore
In November 2013 is ses C30ACi diesel-elektriese lokomotiewe, ook gebou by Transnet Engineering se Koedoespoortfabriek, oorhandig aan Kumba vir gebruik om ysterertstreine te rangeer by sy Sishen-myn in die Noord-Kaap. Die lokomotiewe, genommer in die reeks van F123-0100 tot F123-0600, is in donkerblou kleure geverf met geel handrelings en trappe, en vervang tien ouer lokomotiewe wat gehuur is van Transnet wat in pare gebruik is om die laaibedrywighede te hanteer. 'n Enkele C30ACi kan gebruik word om 'n trein van 114 ertswaens te laai, waar vroeër twee lokomotiewe nodig was.
Caminhos de Ferro de Moçambique
In Desember 2013 is die eerste vier van tien C30ACi lokomotiewe deur Transnet Engineering aan Caminhos de Ferro de Moçambique, die Mosambiekse spoorweë, afgelewer, vir gebruik op sy suidelike netwerk uit Maputo. Die nuwe lokomotiewe is aangekoop om die spoorweë minder afhanklik te maak van gehuurde lokomotiewe uit Suid-Afrika en Indië.
Gemengde kragwerk
Op die Sishen-Saldanha-ysterertsuitvoerlyn word GE Klas 34-reeks en Klas 43-000 diesel-elektriese lokomotiewe saam met Klas 9E en Klas 15E elektriese lokomotiewe gebruik om die 342-trokysterertstreine te sleep. Die waens het elk 'n 100 ton kapasiteit en die treine is ten minste 3,72 kilometer (2,31 myl) lank, aangedryf deur gemengde samestelle van Klas 9E en Klas 15E elektriese, GE tipe U26C Klasse 34-000, 34-400, 34-500 en 34-900; en vanaf 2012, GE tipe C30ACi Klas 43-000 diesel-elektriese lokomotiewe. In Suid-Afrika is gemengde elektriese en diesel-elektriese samestelle uniek aan die ysterertsuitvoerlyn.
Orchomenos
Orchomenos (Grieks: Ὀρχομενός) is ’n munisipaliteit en geologiese terrein in Boeotië, Griekeland, asook die verhoog van baie Griekse mites. Dit is van die Neolitikum regdeur die Hellenistiese tydperk bewoon. Die bevolking was in 2011 sowat 11 620.
Klas 43-000-diesellokomotief
Gemengde kragwerk
'n Klas 9E of Klas 15E elektriese lokomotief dien as die meester van elke gemengde elektriese en diesel-elektriese samestel, met 'n totaal van tussen agt en twaalf lokomotiewe per trein, afhangende van die lokomotieftipes betrokke en twaalf synde die maksimum aantal toegelaat. Trekkrag bestaan gewoonlik uit drie stelle van lokomotiewe en 'n enkele elektriese lokomotief wat stoot aan die agterkant van die trein. Elke lokomotief wat gewoonlik bestaan uit een klas 9E of 15E elektriese en een of twee Klas 34 of 43-000 diesel-elektriese lokomotiewe, met elke stel se elektriese lokomotief beheer van die onderskeie diesel-elektriese samestelle, deur middel van 'n "slimkabel". In effek bestaan elke ertstrein dus uit drie afsonderlike 114 wa treine saamgestel met die lokomotiewe van al drie treine en die stootlokomotief aan die agterkant, almal beheer met 'n "Locotrol" trekkragbeheerstelsel deur een bemanning in die voorste elektriese lokomotief. 'n Tipiese trein sou dus opgemaak wees uit lokomotiefstel A, 114 waens, lokomotiefstel B, 114 waens, lokomotiefstel C, 114 waens, en die stootlokomotief.
Hexadella dedritifera
Hexadella dedritifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Klas 43-000-diesellokomotief
Bounommers
Die GE-geboude Klas 43-000 plaatnommers
Hexadella dedritifera
Die spons behoort tot die genus Hexadella en tot die familie Ianthellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1913 deur Topsent.
Klas 43-000-diesellokomotief
Kleurillustrasies
Al die Klas 43-000 lokomotiewe word gelewer in rooi-en-geel TFR kleure. Die eerste foto hieronder toon no. 43-001 op sy afleweringslopie, wat van Durban af gesleep is na Koedoespoort nadat hy aan land gebring is by die Durbanse hawe.
Vincent Irizarry
Vincent Irizarry (gebore 12 November 1959) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Heartbreak Ridge (1986) en in die televisiereekse Guiding Light (1952), All My Children (1970), en All My Children (2013).
Mercedes-Benz W124
W124 is Mercedes-Benz se interne onderstelbenaming vir die 1984/85 tot 1995/96 weergawe van die Mercedes-Benz E-klas, sowel as die eerste generasie wat amptelik na as die E-klas verwys is. Die W124-model het die W123-model ná 1985 vervang en is ná 1995 deur die W210 E-klas opgevolg.
In Noord-Amerika is die W124 begin November 1985 as 'n 1986-model bekendgestel en dit is tot op 7 November 1995 verkoop.
Reeksproduksie het in November 1984 begin, met die personthulling wat op Maandag 26 November 1984 in Sevilla, Spanje, plaasgevind het. Kliënte-aflewerings en die bekendstelling op Europese markte het in Januarie 1985 begin.
Geskiedenis
Die W124 was 'n middelgrootte voertuigplatform wat in die herfs van 1976 onder ontwikkeling van Hans Scherenberg begin het. In Julie 1977 is die W124-program amptelik van stapel gestuur, met R & D onder die nuutaangestelde Werner Breitschwerdt. In April 1978 is besluit om dit op die Mercedes-Benz W201-modelprogram te baseer. Teen April 1979 is 'n pakketplan vir die program voltooi, waarin die riglyne vir die projek uiteengesit is. Gedurende die winter van 1980–1981 is die finale buitekant van die W124-program voltooi, gekies as die leidende voorstel van die direkteur van ontwerp, Bruno Sacco, en die bestuursraad het dit vroeg in 1981 goedgekeur. Teen die middel van 1982 is die eerste prototipes wat die produksie-ontwerp weerspieël, saamgestel en vir toetsing gestuur. In Maart 1984 is begin met die loodsvervaardiging en die ontwikkeling van die sedan is afgeteken deur die ingenieursafdeling.
Geissorhiza tabularis
Geissorhiza tabularis is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom op Tafelberg in die Tafelberg Nasionale Park voor, net bo die Skedelravyn. In die park is die plant beskerm. Die plant blom net die jaar na 'n brand en word as seldsaam beskou.
Mercedes-Benz W124
Bakwerk
Baie van die 124-ingenieurswese en baie van sy funksies was gevorderde motortegnologie tydens die bekendstelling daarvan, wat innovasies insluit wat regoor die bedryf aangeneem is. Dit het van die laagste sleurkoëffisiënte (Cd) van enige voertuig van daardie tyd (0,28 vir die Europese model) gehad, vanweë sy aërodinamiese bakwerk, wat plastiekvorming vir die onderpan ingesluit het. om lugvloei onder die motor te stroomlyn, om brandstofverbruik en windgeraas te verminder. Dit het 'n enkel ruitveër gehad met 'n eksentrieke meganisme aan die basis wat die reikwydte tot by die boonste hoeke van die voorruit vergroot het (meer as wat dit in 'n eenvoudige boog beweeg het). Die sedan, koepees en cabrio's het opsionele agterste kopleunings gehad wat op afstand sou vou om die sigbaarheid van agter te verbeter, indien nodig. Hierdie funksie was nie beskikbaar vir die T-model nie as gevolg van sy spesifieke uitleg (geen ruimte om die intrekbare kopleunings te stoor nie), maar die Estate het 'n "buurvriendelike" agterdeur wat stil en outomaties in die sluitposisie toetrek met 'n sensorbeheerde servomotor. Dit het die gebruik van 'n hegter agterklap moontlik gemaak, wat die kajuitgeraas in die T-model tot 'n minimum gehou het - soms 'n probleem vir stasiewaens.
Brandstofinspuiting
Met die uitsondering van die 200, wat toegerus was met 'n Stromberg- of Pierburg-vergasser, was brandstofinspuiting standaard op alle modelle, en die enjins het kenmerke bevat wat die werkverrigting verbeter het. Die opvallendste hiervan was die toevoeging van 'n suurstofsensor in die uitlaatstelsel wat, tesame met 'n semi-elektroniese brandstofinspuitingstelsel, die enjin doeltreffender kon laat loop. Dit het brandstofverbruik verbeter en terselfdertyd aan strenger uitlaatregulasies voldoen. Die 4Matic, Mercedes-Benz se vierwielaandrywingstelsel, is in 1987 vir die eerste keer op die W124 bekendgestel.
Geissorhiza tenella
Geissorhiza tenella is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom voor vanaf Darling tot by die Kaapse Skiereiland en Stilbaai. Alhoewel die plant 'n voorkomsgebied van 23 910 km² het, is daar maar 25 gefragmenteerde subpopulasies. Die grootste redes hiervoor is voorstedelike en kus ontwikkeling. indringerplante is ook 'n bedreiging.
Zoya Buryak
Zoya Buryak (gebore 6 November 1966) is 'n Sowjetse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Cold Summer of 1953 (1988) en Zivot a neobycejna dobrodruzstvi vojaka Ivana Conkina (1994), en in die televisiereeks Uboynaya sila (2000).
Maria-Theresien-Plein
Maria-Theresien-Plein is 'n groot openbare plein in Wene, Oostenryk, wat die Ringstraße verbind met die Museumsquartier, 'n museum van moderne kuns wat in die voormalige Keiserstalle geleë is. Aan weerskante van die plein, teenoor mekaar staan twee byna identiese geboue, die Naturhistorisches Museum (Natuurhistoriese Museum) en die Kunsthistorisches Museum (Kunshistoriese Museum). Behalwe vir die beelde op hul fasades, is die geboue byna identies. Die Naturhistorisches Museum se fasade het standbeelde wat personifikasies van Afrika, Asië, Europa en die Amerikas uitbeeld. Die Kunsthistorisches Museum se fasade vertoon bekende Europese kunstenaars, soos onder andere die Nederlandse Bruegel.
Daniele Gatti
Daniele Gatti (gebore op 6 November 1961) is 'n Italiaanse dirigent. Hy is tans die artistieke adviseur van die Mahler Kamerorkes asook musikale direkteur van die Teatro dell'Opera di Roma.
Maria-Theresien-Plein
Die Kunsthistorisches Museum bevat talle bekende werke deur die Noord-Europese meesters, soos Bruegel's Tower of Babel, sowel as 'n uitgebreide versameling antieke wêreldkuns. Die Egiptiese versameling (Aegyptisches Sammlung) huisves gemummifiseerde vorms, klipsneewerk en die graf van 'n Egiptiese prins wat na Wene vervoer is en daar toe weer saamgestel is vir keiser Franz Josef I van Oostenryk. Op die trappe se dak is fresco's deur die Oostenrykse kunstenaar Gustav Klimt.
Daniele Gatti
Gatti is in Milaan gebore. Hy was van 1992 tot 1997 die hoofdirigent van die Orchestra Dell'Accademia Nazionale di Santa Cecilia in Rome. In 1997 het hy die musikale direkteur van die Orchestra del Teatro Comunale di Bologna geword. Hy het ook as hoof-gasdirigent van die Koninklike Operahuis, Covent Garden gedien. In 2005 is hy saam met Zubin Mehta en Christian Thielemann uitgenooi om 'n konsert vir die vyftigste herdenking van die opknapping en heropening van die Weense Staatsopera in 1955, te dirigeer. Sy buiging by die Bayreuth-fees het in 2008 plaasgevind tydens 'n produksie deur Stefan Herheim van Parsifal.
Gatti het in 1994 die eerste keer as gasdirigent saam met die Koninklike Filharmoniese Orkes (KFO) verskyn. Die pos van hoofdirigent van die orkes was onmiddellik daarna aan hom gebied. Hy het in 1996 die pos aangeneem. Gatti word beskou as die persoon wat die KFO se status op dieselfde vlak as die van die ander Londense orkeste herstel het. Gatti was in April 2007 een van agt dirigente van Britse orkeste om die tienjaar klassieke musiek uitreikingsmanifes te ondersteun, naamlik "Building on Excellence: Orchestras for the 21st Century", ten einde die teenwoordigheid van klassieke musiek in die Verenigde Koninkryk te bevorder en te vermeerder, welke ingehou het dat gratis toegang aan alle Britse skoolkinders gegee is ten einde klassieke musiekkonserte te kan bywoon. In 2009 het Gatti as die KFO se hoofdirigent afgetree en die orkes se dirigent laureaat geword.
Gatti was van 2008 tot 2016 die Musikale Direkteur van die Orchestre National de France. Hy was ook vanaf 2009 tot 2012 hoofdirigent van die Zürich Opera. In Oktober 2014 het die Koninklike Concertgebouw-orkes (KCO) vir Gatti as die geselskap se sewende hoofdirigent aangestel met ingang September 2016. Sy KCO buiging as gasdirigent het in April 2004 plaasgevind. Die KCO het op 2 Augustus 2018 sy aanstelling met onmiddellike effek gekanselleer oor beweringe van "onbehoorlike gedrag", en op grond daarvan dat "'n aantal vroulike kollegas van die Koninklike Concertgebouw-orkes ondervindinge met Gatti aan die lig gebring het, welke as onbehoorlik beskou word gegewe sy posisie as hoofdirigent."
Gatti was in Mei 2016 as Artistieke Adviseur van die Mahler Kamerorkes aangestel. Hy gee sedert 2016 by die Accademia Musicale Chigiana onderrig. Gatti het die eerste keer gedurende die 2016-17 seisoen as gasdirigent by die Teatro dell'Opera di Roma opgetree. Hy het gedurende die opeenvolgende twee seisoene opgetree as gasdirigent. Die geselskap het in Desember 2018 aangekondig dat Gatti as die geselskap se nuwe musikale direkteur aangestel is met onmiddellike werking.
Mantua
Mantua (Italiaans: Mantova; Latyn: Mantua; in die Mantovaanse dialek: Màntua) is 'n stad in die Noord-Italiaanse administratiewe streek Lombardye wat as setel van die gelyknamige provinsie dien, met 'n bevolking van 49 403 (soos op 31 Desember 2018). Mantua word vanweë sy ligging en boukuns onder Italië se aantreklikste stede gereken. Gedurende die bewind van die Guelfiese dinastie Gonzaga, een van die magtigste en invloedrykste families in die geskiedenis van Italië, is Mantua tot een van die belangrikste kulturele, wetenskaplike en godsdienstige sentra in Noord-Italië uitgebou. Die reusagtige kasteel en vesting in die noorde van die stad met sy magtige torings het as amptelike residensie van die Gonzaga gedien tot hul uitsterwing in die vroeë Settecento (18de eeu), maar ook as vertoonlokaal vir hul omvangryke versameling van kunsskatte.
Die vier kunsmatige mere waardeur die stad omring word - Lago Superiore, Lago di Mezzo, Lago Inferiore en Lago Paiolo (die laasgenoemde het in die 18de eeu uitgedroog) - maak deel uit van die militêre versterkings wat in die 12de eeu ontstaan het. Die mere word deur die Mincio-rivier gevoed wat sy oorsprong in die Gardameer het en voor sy monding in die Po die uitgestrekte waterlandskap van Mantua vorm wat die historiese kernstad (Centro storico) aan drie kante omsluit en dit soos 'n eiland laat lyk. Om die mere met mekaar te verbind, is 'n kanaal, die sogenaamde Rio, in die middestad gebou.
Unesco het aan Mantua en Sabbioneta as meesterlike voorbeelde van stadvernuwing in die Renaissance-tydperk in 2008 die status van wêrelderfenis toegeken. Mantua verteenwoordig 'n evolusionêre model van hoofse stadsontwikkeling op die basis van hidrouliese ingenieurswerk, stadsbeplanning en boukuns, terwyl Sabbioneta nie op bestaande Middeleeuse strukture baseer nie, maar nuut opgerig is deur die verligte vors Vespasiano I Gonzaga (1531–1591), 'n bewonderaar van die Romeinse argitek Vitruvius, as die model van 'n ideale stad volgens die beginsels van humanisme en die voorbeeld van die klassieke oudheid.
Sikladiese beskawing
Die Sikladiese of Kukladiese beskawing is die Bronstydperk-kultuur van die Siklade in Griekeland, in die Egeïese See. Dit het geduur van omstreeks 3200 tot 2000 v.C.
Geskiedenis
’n Kenmerkende Neolitiese kultuur wat elemente van Anatolië en die Griekse vasteland vermeng het, het voor 4000 v.C. in die wes-Egeïese gebied ontstaan. Argologiese vondste dui op die verwerking van koper. Elk van die Sikladiese eilande kon nie meer as ’n paar duisend mense huisves nie, hoewel modelle van hul bote wys tot 50 roeiers kon in ’n boot pas.
Toe die hoogs georganiseerde paleiskultuur van Kreta al hoe magtiger word, het die eilande onbelangrik geword – met die uitsondering van Delos, wat regdeur die Klassieke tydperk sy argaïese reputasie as ’n toevlugsoord behou het.
Dié belangrike beskawing uit die Laat-Neolitiese tot Vroeë Bronstydperk is die beste bekend vir sy skematiese plat vroue-idole wat uit die eilande se suiwer wit marmer gekerf is eeue voordat die Minoïese beskawing van die Middel-Bronstydperk in Kreta, in die suide, ontstaan het. Hierdie idole is uit grafte gesteel om te voorsien in die groot mark daarvoor sedert die vroeë 20ste eeu. Net sowat 40% van die 1 400 figure wat ontdek is, se oorsprong is bekend omdat plunderaars bewyse van die res vernietig het.
Tydperke
Die chronologie van die Sikladiese beskawing word in drie hooffases verdeel: Vroeg-, Middel- en Laat-Sikladies. Dié word weer verder verdeel. Teen die einde van die Laat-tydperk (omstreeks 2000 v.C.) was daar ’n vermenging van die Sikladiese en die Minoïese kultuur.
Die verskillende fases lyk soos volg:
Verligting
Die Verligting, oftewel Die eeu van die Rede, was ’n kulturele beweging van intellektuele wat in die laat 17de eeu in Europa begin het. Dit het klem gelê op rede en individualisme eerder as tradisie. Die doel daarvan was om die gemeenskap te hervorm deur die gebruik van rede, om idees uit te daag wat hul grondslag in tradisie en geloof het en om kennis deur middel van wetenskaplike metodes te bevorder.
Deur die Verligting is skeptisisme en intellektuele kommunikasie aangewakker. Dit was ’n revolusie in die menslike denke. Die nuwe manier waarop mense gedink het, was dat rasionele denke met duidelik uitgestippelde beginsels begin, korrekte logika gebruik om tot gevolgtrekkings te kom, die gevolgtrekkings teen getuienis toets en dan die beginsels hersien in die lig van die getuienis.
Filosowe en wetenskaplikes van die tydperk het hul idees wyd versprei deur vergaderings by wetenskaplike akademies, Vrymesselaarslosies, literêre salonne, koffiehuise en in gedrukte boeke, joernale en pamflette. Die idees van die Verligting het die gesag van die monargie en die Katolieke Kerk ondermyn en die weg gebaan vir die politieke rewolusies van die 18de en 19de eeue. 'n Verskeidenheid 19de-eeuse bewegings, insluitend liberalisme, kommunisme en neoklassisisme, herlei hul intellektuele erfenis na die Verligting.
Die sentrale leerstellings van die Verligting was individuele vryheid en godsdienstige verdraagsaamheid, in teenstelling met 'n absolute monargie en die vaste dogmas van die Kerk. Die beginsels van geselligheid en bruikbaarheid het ook 'n belangrike rol gespeel in die sirkulasie van kennis wat nuttig is vir die verbetering van die samelewing in die algemeen. Die Verligting is gekenmerk deur 'n toenemende bewustheid van die verhouding tussen die verstand en die alledaagse media van die wêreld. en deur 'n klem op die wetenskaplike metode en reduksionisme, tesame met toenemende bevraagtekening van godsdienstige ortodoksie - 'n houding wat vasgevang is deur Immanuel Kant se opstel Beantwoord die vraag: Wat is Verligting, waar die frase Sapere aude (Uitdaging om te weet) gevind kan word.
Belangrike intellektuele
Die bekendste werk deur Nicholas de Condorcet, Esquisse d'un tableau historique des progres de l'esprit humain, 1795. Met die publikasie van hierdie boek word die ontwikkeling van die Era van Verligting as algemeen beskou as beëindig.
Die Era van Verligting is voorafgegaan deur en nou geassosieer met die Wetenskaplike Revolusie. Vroeëre filosowe wie se werk die Verligting beïnvloed het, sluit Francis Bacon en René Descartes in. Sommige van die hooffigure van die Verligting het Cesare Beccaria, Denis Diderot, David Hume, Immanuel Kant, Gottfried Wilhelm Leibniz, John Locke, Charles Montesquieu, Jean-Jacques Rousseau, Adam Smith, Hugo Grotius, Baruch Spinoza en Voltaire ingesluit.
Een besonder invloedryke Verligtingspublikasie was die Encyclopédie (Ensiklopedie). Gepubliseer tussen 1751 en 1772 in vyf-en-dertig volumes, is dit saamgestel deur Denis Diderot, Jean le Rond d'Alembert, en 'n span van 150 ander intellektuele. Die Encyclopédie het gehelp om die idees van die Verligting oor Europa en verder te versprei.
Knossos
In die 19de eeu is materiaal van ’n terrein suid van die Kretensiese hoofstad, Heraklion, weggedra om huise in die stad te bou. Daar is vermoed dat die ruïnes van die kolossale Minoïese paleis van Knossos op die terrein geleë was en in 1878 het die Engelse argeoloog Arthur John Evans besluit om ondersoek in te stel voor al die boumateriaal weggedra word. Hy het met uitgrawings by Knossos begin en dit het gou duidelik geword dat ’n Minoïese paleis wel hier gestaan het, waarskynlik die paleis van die legendariese koning Minos.
Evans het die westelike vleuel van die paleis ontdek en baie erdewerk, vase en kanne is hier gevind, asook ’n belangrike fresko.
Calyptorete
Calyptorete is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
George S. Irving
George S. Irving (1 November 1922 – 26 Desember 2016) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Deadly Hero (1975) en in die televisiereekse All in the Family (1971) en Live from Lincoln Center (1976).
John French
Veldmaarskalk John Denton Pinkstone French (28 September 1852 - 25 Mei 1925), 1ste Graaf van Ypres, was 'n Britse militêre offisier wat bekend geraak het tydens die Tweede Vryheidsoorlog. Hy was 'n passievolle en vaardige kavallerie soldaat.
Geissorhiza tulbaghensis
Geissorhiza tulbaghensis is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort en deel is van die fynbos en renosterveld. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Porterville tot by Wellington voor en het 'n voorkomsgebied van 291 km². Daar is sewe klein, gefragmenteerde subpopulasies, die meeste op padskouers. Die plant het die grootste gedeelte van sy habitat afgestaan aan koringlande en wingerde. Die oorblywende plant word bedreig deur verdere gewasverbouing, insekdoders en indringer grasse.
Geissorhiza uliginosa
Geissorhiza uliginosa is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort en deel is van die fynbos]. Die spesie is endemiesaan die Wes-Kaap en kom in die Swartberge en Kammanassieberge voor en het 'n voorkomsgebied van 450 km². Dit groei naby watervalle en klam rotshange, die plant word as seldsaam beskou.
Geissorhiza umbrosa
Geissorhiza umbrosa is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Inna Churikova
Inna Churikova (5 Oktober 1943 — 14 Januarie 2023) is 'n Sowjetse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Voenno-polevoy roman (1983), Rebro Adama (1990), en La delegazione (1993).
Sarel Jacobus du Plessis
Prof. Sarel Jacobus du Plessis (noemnaam Sarel, 7 Desember 1920 – 11 Augustus 1972) predikant in die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika en van 1963 af professor aan die Teologiese Skool Potchefstroom.
Skool- en studentejare
Du Plessis het in 1938 aan die Colesberg Collegiate High School gematrikuleer met ’n onderskeiding in chemie in ’n tyd toe alles behalwe Afrikaans en geskiedenis deur medium Engels onderrig is. Hy studeer van 1939 tot 1945 voltyds aan die Potchefstroomse Universiteitskollege (PUK) en verwerf die B.A.-graad in 1941 met ’n onderskeiding in Hebreeus, en die B.D.-graad (later genoem Th.B.) in 1944 met lof. Daarna het hy die M.Div.-graad (nou Th.M.) in Ou-Testamentiese teologie aan die PUK, en in 1950 ’n doktorsgraad in Ou-Testamentiese teologie verwerf met ’n proefskrif, “Jesus en die Kanon van die Ou Testament”.
Daarna het hy die M.A.-graad in Semitiese tale aan die Universiteit van Pretoria voltooi, gevolg deur die Th.M. (Nuwe Testamentiese Teologie) aan die Potchefstroomse Universiteitskollege vir Christelike Hoër Onderwys (PUK vir CHO) en die D.Litt. (Semietiese tale) met ŉ proefskrif getiteld “The Language of Qoheleth”. Met die oog op sy eerste doktorsgraad was Du Plessis in 1949 vier maande lank in Europa waar sy vrou, Judie, by hom aangesluit het.
As voltydse student was Du Plessis twee jaar lank lid van die studenteraad, waarvan hy een jaar ondervoorsitter was, voorsitter van Korps Veritas Vincet, lid van die redaksie van die Besembos en drie jaar lank voorsitter van die huiskomitee van al die destydse manskoshuise (Heimat, Ons Huis en Postma-huis). Hy het in 1941 die aanval deur soldate op die PUK beleef.
Gemeentebediening
Dr. Du Plessis was van Januarie 1946 tot Januarie 1958 predikant in die Gereformeerde Kerk in die gemeentes Port Elizabeth, Heidelberg-Volksrust en Vanderbijlpark. Van Heidelberg af moes hy baie in Oos-Transvaal ry om konsulentgemeentes te besoek. Dit het gebeur dat hy dikwels die oggend op Volksrust sou preek, die middag op Vrede (in die Vrystaat) en die aand op Heidelberg.
As predikant was hy daarvoor bekend dat hy kort en kragtig gepreek het. Tydens die jare op Vanderbijlpark was hy medewerker aan die “Bybel met Verklarende Aantekeninge” wat in 1958 verskyn het. Hy was verantwoordelik vir die aantekeninge by Eksodus en Levitikus. Afgesien van die talle skoolkomitees waarin hy gedien het, was hy op Heidelberg sowel as Vanderbijlpark lid van die plaaslike skoolraad. Van die skoolraad van Vereeniging, waaronder Vanderbijlpark geval het, was hy die voorsitter. Hy was ook 'n stigterslid van die Rapportryerskorps. As predikant van Vanderbijlpark moes hy Sasolburg ook bedien en was hy in die beginjare dag en nag op 'n pont aangewese om die Vaalrivier oor te steek.
Lektor en professor
In 1958 aanvaar hy 'n lektoraat in Semitiese tale aan die PU vir CHO, en word in 1963 tot professor bevorder. Sy eerste doktorsgraadstudent was 'n Joodse rabbi wat tans (2017) in Jerusalem woon. Die Jode in Potchefstroom het Du Plessis bestempel as 'n "ere-Jood", wat 'n aanduiding van hulle toegeneentheid teenoor hom was.
In 1968 woon hy 'n internasionale kongres van Ou-Testamentici in Rome by, waar hy en twee ander Suid-Afrikaners ’n privaat oudiënsie met die pous gekry het. Hierdie kongres was merkwaardig omdat vir die eerste keer afgevaardigdes suid van die Alpe teenwoordig was. Gedurende 1966 en 1967 is hy as adjunkdirekteur na die departement van ontwikkeling van die PU vir CHO gesekondeer.
Uit Du Plessis se huwelik met Judie Goossens is vier kinders gebore, onder wie Daniël Jacobus (Kobus) op 10 November 1947. Sy jongste dogter, Antionia, is met Herman Botes getrou. Die ander dogter was getroud met die rugbyspeler Eugene van Wyk.
Hexadella kirkpatricki
Hexadella kirkpatricki is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hexadella en tot die familie Ianthellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1926 deur Burton.
Haworthia akaonii
Haworthia akaonii is 'n meerjarige sukkulent wat tot die genus Haworthia behoort. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Suidwes-Finland
Suidwes-Finland beslaan 'n landoppervlakte van 10 910 km² en het 'n bevolking van 478 775 in 2019 gehad. Die streek het 27 munisipaliteite waarvan elf stadstatus het. Die grootste stad en administratiewe hoofstad van die streek is Turku (Sweeds: Åbo) wat ook die oudste stad in Finland is.
Caulocalyx
Caulocalyx is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Nicholas Irving
Nicholas Irving (gebore 28 November 1987) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Bad Education Movie (2015) en in die televisiereekse The IT Crowd (2006), Black Mirror (2011), en Frankie Boyle's New World Order (2017).
Artem quaevis terra alit
Artem quaevis terra alit of artem quaevis alit terra is 'n meerduidige uitdrukking in Latyn. Die uitdrukking word beskou as die Latynse vertaling van die Griekse woorde wat Suetonius aan Nero toedig in sy gelyknamige boekdeel van De vita Caesarum, Hoofstuk 40, 2de paragraaf.
Oorsprong
Die probleem is nou die presiese Griekse sin wat in die oerteks van Suetonius staan, of, in der waarheid, watter oerteks gebruik is. Die leser van Latyn en Grieks sal vinnig genoeg opmerk van die (ouer) vertalings, sowel in moderne lewende tale as in Latyn, stem nie noodwendig ooreen met een van die Griekse aanhalings in die Latynse teks nie. Skynbaar is daar twee of meer Griekse uitdrukkings wat in verskillende manuskripte voorkom, naamlik:
Artem quaevis terra alit is daarmee die letterlike vertaling van die eerste Griekse sinne hierbo. Dié Latynse uitdrukking kry mens ook in die dialoog van die bedelpraatjies (Ptochologia) in Erasmus se Irides et Misoponus (1523):
Selfs ouer oorsprong
Die volgende sin vind mens uit Menander se Monostichoi v. 312:
Λιμὴν πέφυκε πᾶσι παιδεία βροτοῖς. ('n Hawe is die opvoeding van alle sterwelinge.)
Dit lyk weer op 'n druppel water na Monostichoi v. 309
Λιμὴν ἀτυχίας ἐστὶν ἀνθρώποις τέχνη. ('n Hawe in die ongeluk vir die mens is die kuns)
Die kuns word hier vergelyk met 'n (veilige) hawe in die tierende storm (van die ongeluk) vir die mensdom.
Die Latynse vertaling hiervan is ars ipsa inopiae portus est mortalibus, in Erasmus se Adagia.
Erasmus verbind die woorde van Nero met hierdie ou verse uit die werk van Menander ('n paar eeue voor Nero). Hy skryf in sy spreekwoordeboek, Adagia, net onder "Ars ipsa inopiae portus est mortalibus", die volgende:
Unde qui sapiunt, etiam si suppetat abunde res familiaris, tamen liberos suos opificium aliquod discere cogunt, quo si contingat, vt fortuna auferat opes aut in exilium ire iubeantur, sit quo sibi victum parent.
Dit kom daarop neer: wie wys is moet sy kinders 'n beroep leer, selfs al leef mense (nou) ook in oorvloed. Die lot kan dit net so beskik dat mens van hierdie besittings beroof word of verban word. 'n Mens het dan darem nog ietsie oor waarmee mens jou brood kan verdien.
Betekenisverandering
Omrede die Latynse woorde elkeen afsonderlik hul eie verskillende betekenisse kan hê, het die vertalings in die moderne lewende tale, uit hierdie uitdrukking, deur die loop van die jare ander gestaltes gekry.
Artem (verbuiging van 'ars') kan byvoorbeeld “kuns” maar ook “kunde”, “kennis”, “teorie”, “bekwaamheid”, “bevoegdheid”, “eienskap”, “lis” of “handigheid” beteken.
Quaevis kan “elke liewe een” of “elke moontlike [een]” beteken.
Terra kan benewens “grond”, “grondbodem” en “aarde” ook onder andere “land”, “landskap” of “streek” beteken.
Alit (vervoeging van ‘alere’) kan benewens “voed” ook “soog”, “grootmaak”, “koester”, “bewaar”, “bewaak”, “onderhou” of “ontwikkel” beteken.
‘n Uitdrukking wat dus veronderstel was om direk met keiser Nero verband te hou, het met verloop van tyd al hoe meer na die kuns en die onderskeie lande self begin kyk, moontlik omdat die duidelike band met Nero nie meer so sigbaar was nie.
Die verklaring van Joachim Nikolaus von Dessin se lyfspreuk word byvoorbeeld gegee: Elke land kweek kennis (of kuns of kunde), soos Immelman dit vertaal. Hy wil selfs iets persoonlik in hierdie lyfspreuk insien, wat duidelik niks met Nero te make het nie:
Tog bestaan die Spaanse vertaling ook, met min of meer dieselfde betekenis: Todos los países cultivan el arte. ''
In die wydste sin van die woord kan die uitdrukking dan ook beteken: 'n Kunstenaar of kundige is orals tuis, kom orals tot sy reg, en word orals deur die omgewing gevoed.
Hexadella pruvoti
Hexadella pruvoti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hexadella en tot die familie Ianthellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1896 deur Topsent.
Carl Gustaf Emil Mannerheim
Carl Gustaf Emil Mannerheim (4 Junie 1867 – 27 Januarie 1951) was 'n Finse militêre leier en staatsman. Hy het gedien as die tweede regent van Finland (1918–1919), militêre leier van die Wit Garde in die Finse Burgeroorlog, opperbevelhebber van die Finse Weermag tydens die Tweede Wêreldoorlog en die sesde President van Finland (1944–1946). Mannerheim staan bekend as een van die bekendste en belangrikste persone in die geskiedenis van Finland.
Tweefaktorteorie van intelligensie
Charles Spearman het sy tweefaktorteorie van intelligensie ontwikkel deur faktoranalise te gebruik. Sy navorsing het hom nie net daartoe gelei om die konsep van algemene intelligensie te ontwikkel nie, maar ook die s- faktor van spesifieke intellektuele vermoëns. LL Thurstone, Howard Gardner en Robert Sternberg het ook die struktuur van intelligensie nagevors, en in die ontleding van hul data tot die gevolgtrekking gekom dat 'n enkele onderliggende faktor die algemene intelligensie van individue beïnvloed. Spearman is egter in 1916 gekritiseer deur Godfrey Thomson, wat beweer het dat die bewyse nie so belangrik was as wat dit gelyk het nie. Moderne navorsing brei steeds hierdie teorie uit deur Spearman se wet van dalende opbrengste te ondersoek, en verwante konsepte by die navorsing by te voeg en aan te vul.