Eveleen_Castelyn
Skryfwerk
“Minder as die engele” het, soos die titel aandui, die engel-motief en die menslike lewe in vergelyking daarmee as eenheid. Die titel verwys na ’n aanhaling uit Hebreërs 2, waar die mens as “’n weinig minder as die engele” beskryf word, maar verkry binne die bundel ’n ironiese toon wanneer die gedigte die mens se tekortkominge, sy liggaamlike mankemente en sy kwellings beskryf. Hoewel die mens as minderwaardig teenoor engele beskryf word, is die gedigte nie somber of swaarmoedig nie danksy die deurlopende sin vir die ironie en humor. Die aanvangsgedig, “Paradyspendelaar”, sluit in sy openingsin by die bundeltitel aan, maar kom eindelik tot die slotsom dat die Paradys nie die mens se woning is nie – ’n intertekstuele kommentaar op Totius se bekende “Die wêreld is ons woning nie”. Die suggestie hier is egter dat die mens nêrens werklik tuis is nie. Die bundel bevat gedigte oor ou mense wat die dood afwag (om engele te word), klein kinders wat engeltjies is en ook die ironie van klein kinders se sterftes. Die doodsengel en die mens in afwagting op die dood figureer ook in ’n aantal sterk gedigte. “Bestemming” beskryf die bejaarde egpaar wat elke aand ’n wandeling onderneem, skynbaar steeds sonder antwoorde op die lewensvrae. Hulle ware bestemming, die dood, is egter reeds bepaal. “Consider your verdict” het die Helderberg vliegramp van 1987 as tema, met die vraag wat gestel word of die duiwel hier die besluite geneem het in stede van God. “Groepfoto” beskryf ’n unieke ruimtefoto wat Voyager 1 van die sonnestelsel geneem het toe al die planete eenmalig in ’n ry was. “Hemelse oog” het ook ’n ruimtetema, met die Discovery-pendeltuig en die Hubble-teleskoop wat die oneindige getal sterre kan waarneem en selfs kan teruggaan in die geskiedenis om die begin van die heelal en die oerknal waar te neem. Dit is egter slegs die Alsiende Oog van God wat kan waarneem waar lewe is, nou en in die hiernamaals. Verdere temas is die huislike lewe, man, kinders en familie, gesondheid en persoonlike geluk. In “Terafim” word beskryf hoe die afwesige ouers hulle afsloof vir die huisgode, wat in die vierde strofe beskryf word as die materiële dinge soos klankstelsels, televisies en huisrekenaars. In hierdie gedig word die Bybel as interteks betrek met die verwysing na die jaarlikse vlug uit die slawehuis, waar die Israeliete se uittog uit Egipte in herinnering geroep word. Dat die materiële in alle opsigte oorheers, word ook gesuggereer in die slotstrofe waar die huisgode deur die “multiplexpolis” bedek word, in teenstelling met die Bybel se ewige waarde van die liefde wat alles bedek. “Lehlogonolo” beskryf die kontras tussen die spreker en die swart dogtertjie se ervaring van Kersfees, met die swart dogtertjie se verwondering, vreugde en vrede wat klaarblyklik by die spreker afwesig is. “Dwangrym” is ’n huldigingsvers aan Elisabeth Eybers, met die titel wat inspeel op Eybers se digbundel “Rymdwang”. Twee gedigte het titels ontleen aan popliedjies uit die sestigerjare en word opgedra aan die digter se seuns. In beide speel die popliedjie intertekstueel mee. “Those were the days my friend” (Mary Hopkin was die sangeres) beskryf die wegry van die seun van die huis na voltooiing van sy diensplig en kom die dae van die jeug wat die moeder gedink het nooit sou eindig nie, tot ’n einde. “Yesterday” (van die Beatles) beskryf die harde werklikheid waarmee die seun in die diplomatieke diens tydens apartheid mee te doen het en kom die besef hoe goed die verlede was. Die bundel sluit weer af met ’n afdeling haikoes. “Die reeks “Kinder-Totenlieder” (kinderdoodsliedere) se motto verwys na die name Rückert en Mahler. Friedrich Rückert het in 1833 binne sestien dae twee kinders deur skarlakenkoors aan die dood afgestaan en hy skryf in die daaropvolgende ses maande 425 gedigte tot hulle eer. Die komponis Gustav Mahler verwerk en toonset vyf van hierdie gedigte ongeveer sewentig jaar later. Castelyn skryf ook vyf gedigte oor die dood van kinders, die eerste oor ’n jong meisie wat uit die verskrikking van die wêreldoorlog gered word, net om dan na ’n donderstorm in die Walkerstraat-spruit te verdrink. Minder as die engele” word in 1990 genomineer vir die Rapportprys.