cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cannes-rolprentfees 1972
Die 25ste Cannes-rolprentfees is van 4-19 Mei 1972 in Cannes, Frankryk, gehou. Die Palme d'Or is toegeken aan The Working Class Goes to Heaven (La classe operaia va in paradiso) deur Elio Petri en The Mattei Affair (Il Caso Mattei) deur Francesco Rosi.
Die fees is geopen met L'aventure c'est l'aventure deur Claude Lelouch en afgesluit met Frenzy deur Alfred Hitchcock. Die Amerikaanse regisseur Joseph Losey was die president van die jurie.
Pryse
duimnael|140px|Joseph Losey, president van die jurie. duimnael|140px|Francesco Rosi, ’n wenner van die Palme d'Or. Van die mense en prente wat in 1972 pryse ontvang het, is:
Kortprente
Allophylus grotei
Allophylus grotei is struik of klein boompie wat hoort tot die Sapindaceae familie. Die spesie is endemies aan Tanzanië.
Parysgroen
Parysgroen ( Schweinfurter Grün) is 'n pigment, maar ook 'n dodelike gifstof. Dit is koper (II) arsenietasetaat, 'n dubbele sout wat koper, arseen, en die anioon van asynsuur verbind. Die chemiese formule is Cu(CH3COO)2 · 3 Cu(AsO2)2.
Parysgroen is sedert die 19de eeu as 'n kleurstof in skilderwerk gebruik. Dit word aangeprys vir sy kleurintensiteit en ligspoed, maar sy giftigheid is reeds lank bekend. Sy toksiese eienskappe en gebruike dateer terug na die Tweede Wêreldoorlog, toe dit as 'n plaagdoder vir rotte in Parys en malariamuskiete in Italië en omstreke gebruik is.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word parysgroen as volg voorgestel:
Liggeel
Liggeel is 'n baie ligte skakering van geel kleur.
Die eerste opgetekende gebruik van liggeel as 'n kleurnaam in Engels was in 1861.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word liggeel as volg voorgestel:
Hemelblou
Hemelblou is 'n baie ligte skakering van blou kleur.
O'Shea Jackson jr.
O'Shea Jackson jr. (gebore 24 Februarie 1991) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Straight Outta Compton (2015), Ingrid Goes West (2017), Den of Thieves (2018), en Godzilla: King of the Monsters (2019).
Hemelblou
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word hemelblou (Pantone) as volg voorgestel:
Eurete
Eurete is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
NG gemeente Porterville
Die NG Gemeente Porterville is ’n gemeente in die Swartland wat val onder die Ring van Piketberg, Porterville se buurtdorp, en Sinode van Wes-Kaapland.
Die huidige Porterville het vroeër deel uitgemaak van die plaas Willemsvallei, wat geleë was in die wyk Vier-en-twintigriviere en aanvanklik tot die NG Gemeente Tulbagh behoort het. Later het genoemde wyk onder die gemeente Piketberg geressorteer. In 1860 het die plaas Willemsvallei oorgegaan in die hande van Frederick John Owen, wat in 1863 ‘n deel van die plaas in erwe laat opmeet en aan die publiek verkoop het. So is die grondslag gelê van ‘n nuwe dorp, waaraan Owen, ter ere van die destydse Prokureur-generaal van die Kaapkolonie, die naam Porterville gegee het.
In 1869 is die eerste dagskool deur bemiddeling van ds. (later professor) P.G.J. de Vos, destyds predikant van Piketberg, hier gestig en geopen. Die eerste godsdiensonderwyser was J.V. Maclean, wat ook op Sondae die godsdiensoefeninge in die skoolgebou moes waarneem. Ds. C. Rabie, wat ds. De Vos in die jaar 1871 in Piketberg opgevolg het, word beskou as die vader van die NG Gemeente Porterville. Die skoolgebou het gedurende sy bediening te klein geword vir kerklike samekomste en in 1877 is toe die eerste kerkgebou in die bogenoemde wyk opgerig.
Op 25 Februarie 1879 is die gemeente Porterville van Piketberg afgestig, en op 4 Maart 1881 is prop. M.C. Mostert as eerste leraar georden en bevestig. Die gemeente het daarna vinnig ontwikkel en so snel in getalsterkte toegeneem dat die eerste kerkgebou heel gou te klein geword het. In 1894 is die tweede kerkgebou voltooi en ingewy, wat ongeveer 800 sitplekke bevat het.
Ds. Mostert het byna 40 jaar lank met vrug en seën in die gemeente gearbei tot hy op 6 September 1920, onder blyke van liefdevolle waardering, van die gemeente afskeid geneem het. Na ‘n vakature van ongeveer ‘n jaar is ds. G.J. Hugo, wat later Moderator van die Sinode van die Kaapse Kerk was, op 23 Augustus 1921 hier bevestig.
Ook die tweede kerkgebou het intussen vir die groeiende gemeente te klein geword, en onder die bekwame leiding van ds. Hugo is die huidige en derde kerkgebou in die gemeente opgerig en op 18 November 1925 ingewy. Die nuwe kerkgebou, waarvan Wynand Louw van die Paarl die argitek was, is seker een van die sierlikste en stewigste kerkgeboue in Wes-Kaapland, skryf die gemeente se medewerker in Ons gemeentelike feesalbum (1952).
Op 24 Oktober 1931 is ds. Hugo opgevolg deur ds. P. A.M. Brink, wat getrou in die gemeente gearbei het tot by sy aftreding op 7 Maart 1948. Sy opvolger was ds. D. van N. Theron.
Higginsia thielei
Higginsia thielei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Higginsia en tot die familie Heteroxyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1898 deur Topsent.
Arctotis spinulosa
Arctotis spinulosa is 'n plant wat hoort tot die genus Arctotis. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap, dit kom voor by Vanrhynsdorp, Klawer en Oorlogskloof.
Hottentotstompie
Die hottentotstompie (Mimetes hottentoticus) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Mimetes behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom slegs by die piek van Kogelberg voor. Die struik is regop en word 3 m hoog en dra blomme van Januarie tot Mei met die hoogtepunt in Februarie.
Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Twee tot ses maande nadat dit geblom het, val die vrugte af en miere versprei die sade. Hulle stoor die sade in hul neste. Die plant is tweeslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van voëls. Die plant groei op die boonste gedeelte van hellings in veenagtige grond op hoogtes van 1 000- 1260 m. Hierdie plant is eers in 1922 ontdek.
In Engels staan dit as die Matchstick Pagoda bekend.
NG gemeente Volmoed
duimnael|links|300px|Die kerk stampvol tydens 'n spesiale erediens.
duimnael|regs|300px|Die gemeente se [[pastorie.]]
Die NG gemeente Volmoed is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode van Suid-en-Wes-Kaapland.
Agtergrond
Die gemeente Volmoed, geleë 16 km suidwes van Oudtshoorn, is op 29 November 1921 op die plaas Armoed gestig. In die agttiende eeu het hier 'n bruin man met die naam Armoed gewoon. Teen 1770 het die eerste blankes hulle hier gevestig. Sedert 1908 het die eienaar van die plaas, mnr. W.G. Olivier, reeds 'n aanbod aan die kerkraad van Oudtshoorn gemaak van vyf morge grond en 'n kerkgebou van 700 sitplekke volgens 'n deur die kerkraad goedgekeurde plan. Hierdie kerkgebou sou hy op eie koste laat oprig met die oog op die stigting van 'n dorp op sy grond.
Aanvanklik is die aanbod deur die kerkraad van die hand gewys. In 1910 is die aanbod egter aanvaar, waarna di. George Murray en Andrew Murray McGregor die kerkgebou se hoeksteen op 16 Mei 1910 plegtig gelê het. In 1912 is transport van die kerkgebou en grond aan die kerkraad van Oudtshoorn oorhandig. Die volgende jaar is ook die pastorie gebou en aansoek om afstigting gedoen. Hierdie versoek sou egter nie voor 1921 verwerklik word nie. Oudtshoorn het egter reeds in 1912 'n derde leraar beroep in die persoon van ds. S.P. Helm, met standplaas op Armoed. Nog voor die selfstandigwording het ook di. J.G. Muller en J.W. Snyman hier gearbei.
Afstigting
Sedert 1919 was daar weer sterk propaganda vir selfstandigwording, maar eers met die vertrek van ds. Snyman het die kerkraad besluit om nie weer 'n derde leraar te beroep nie, maar om afstigting by die Ring aansoek te doen. Die eerste leraar van die gemeente was ds. A.H. Stander (1922-'31). Hy is opgevolg deur ds. J.M. Calitz wat die gemeente 13 jaar lank bedien het. Gedurende sy bediening het die gemeente ook heelwat stoflike vordering gemaak.
'n Tweede pastorie, meer sentraal, met 'n sierlike kerksaal naasaan is opgerig, asook 'n kerksaal in 'n buitewyk. Die eerste pastorie is tot beskikking van die hulpsendeling van Oudtshoorn gestel, onder wie die sendingwerk geval het. Van 1945 tot 1949 was ds. W. Fullard leraar van die gemeente, waarvan die 25-jarige bestaan in 1946 op luisterryke wyse gevier is. Sedert Mei 1949 is die gemeente deur ds. B. Alheit bedien.
Die nedersetting Volmoed het volgens die sensus van 2011 2,36 km2 beslaan en 472 inwoners gehad van wie 424 bruin, 31 swart en 17 wit was, vergeleke met 'n bevolking van 235 tydens die sensus van 2001, toe 202 inwoners bruin en 33 wit was.
Allophylus zenkeri
Allophylus zenkeri is struik of klein boompie wat hoort tot die Sapindaceae familie. Die spesie is inheems aan Gaboen, Kameroen en die Sentraal-Afrikaanse Republiek.
Hesperantha debilis
Hesperantha debilis is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Hesperantha behoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
Kurt Sanderling
Kurt Sanderling, (19 September 1912 – 18 September 2011) was 'n Duitse dirigent.
Vroeë lewe en loopbaan
Sanderling is in Arys, Pruise, Duitse Ryk (nou Orzysz, Pole) gebore. Sy ouers was Joods.
Sy vroeë werk by die Deutsche Oper Berlin waar hy gedien het as direkteur van repetisies vir Wilhelm Furtwängler en Erich Kleiber is egter kortgeknip toe die regering van die NSDAP hom van sy pos verwyder het omdat hy Joods was. Hy het toe in 1936 na die Sowjetunie uitgewyk waar hy met die Moskou Radio-simfonieorkes gewerk het. Hy het in 1939 dirigent van die Kharkiv (nou Kharkov) Filharmoniese Orkes geword. Hy het gedurende die beleg van Leningrad in Novosibirsk, Siberië, gewerk.
Sanderling was van 1942 tot 1960 saam met Jefgeni Mrawinski gesamentlike hoofdirigent van die Leningrad Filharmoniese Orkes. Hy het om en by 1942-1943 die eerste keer met Dmitri Sjostakowitsj kennis gemaak, welke die begin was van hul professionele werksverhouding en persoonlike vriendskap.
Latere lewe en loopbaan
Sanderling het in 1960 na Oos-Duitsland teruggekeer ten einde die hoofdirigentskap van die Berlyn Simfonieorkes op te neem. Hy sou tot 1977 daar bly. Hy was ook van 1964 tot 1967 hoofdirigent van die Dresden Staatskapelle. Hy het in 1970 sy Britse buiging gemaak. Sy eerste verskyning as gasdirigent saam met die Philharmonia Orchestra was in 1972 as plaasvervanger vir Otto Klemperer. Hulle werksverhouding het verder ontwikkel na 'n reeks uitvoerings in Januarie 1980 van die volledige simfonieë van Beethoven by Wembley, en 'n daaropvolgende kommersiële opname van die Beethoven simfonieë vir EMI. Die Philharmonia het Sanderling in 1996 as die orkes se Emeritus Dirigent aangestel. Hy was ook Emeritus Dirigent van die Madrid Simfonieorkes. Hy het gereeld in die VSA as gasdirigent opgetree saam met die Los Angeles Filharmoniese Orkes.
Sanderling het in Mei 2002 sy uittrede aangekondig. Sanderling was in September 2002 aangestel as 'n kommandeur van die orde van die Britse ryk, en die Ernst Reuter Gedenkplaat van Berlyn is ook aan hom toegeken. Bykomend tot sy Philharmonia Beethoven simfoniese siklus, sluit sy kommersiële opnames die Beethoven klavierconcertos saam met die pianis Mitsuko Uchida in; Nos. 3, 4 saam met die Koninklike Concertgebouw-orkes en Nos. 1, 2 en 5 saam met die Beiere Radio-simfonieorkes. Hy was een van die eerste dirigente om Deryck Cooke se voltooiing van Gustav Mahler se 10de Simfonie uit te voer en op te neem, welke sy vriend Berthold Goldschmidt die eerste uitvoering van gegee het.
Sterfte en familie
Sanderling het op 18 September 2011 in Berlyn beswyk, te wete een dag voor sy 99ste verjaardag. Hy was twee keer getroud. Sy eerste troue met Nina Bobath het in 1941 plaasgevind, waaruit 'n seun, Thomas Sanderling, gebore is, wie ook 'n dirigent sou word. Sy eerste huwelik het in die skeihof geëindig na sy terugkeer na Oos-Duitsland. Sy tweede vrou was Barbara Wagner, 'n dubbelbasspeelster in die Berlyn Simfonieorkes. Hulle is in 1963 getroud, en hulle huwelik het twee seuns voortgebring, die dirigent Stefan Sanderling, en die tjellis/dirigent Michael Sanderling. Hy word oorleef deur sy tweede vrou en sy drie seuns.
Irina Miroshnichenko
Irina Miroshnichenko (24 Julie 1942 — 3 Augustus 2023) is 'n Sowjetse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Walking the Streets of Moscow (1964), Andrei Rublev (1966), Dyadya Vanya (1971), en Agent sekretnoy sluzhby (1978).
Adelaide-lughawe
Dit is reeds in 1955 gestig, met 'n nuwe dubbeldoel internasionale/binnelandse terminaal wat in 2005 geopen is. Dit het talle toekennings ontvang het, insluitend as die wêreld se tweede beste internasionale lughawe (vir 5–15 miljoen passasiers per jaar) in 2006. Dit is ook aangewys as Australië se beste hoofstadlughawe in 2006, 2009 en 2011.
Gedurende die boekjaar 2018–2019 het Adelaide-lughawe 'n passasiersgroei van 7% internasionaal en 1,3% vir binnelandse en streekpassasiers getoon en daarmee 'n nuwe rekord opgestel vir passasiers wat deur die Adelaide-lughawe bedien is, met 8 090 000 oor die boekjaar. Adelaide-lughawe het ook die grootste internasionale groei van enige Australiese hawe getoon.
Geskiedenis
'n Vroeë "Adelaide-lughawe" was 'n vliegveld wat in 1921 gebou is op 24 hektaar grond in Albert Park, nou Hendon, wat by die Northfield Aerodrome oorgeneem het. Die klein fasiliteit het voorsiening gemaak vir 'n posdiens tussen Adelaide en Sydney. Om aan die aansienlike groei in lugvaart te voldoen, is Parafield-lughawe in 1927 ontwikkel. Die vraag na lugvaart het Parafield ontgroei en die huidige terrein van Adelaide-lughawe is in Januarie 1946 by West Torrens gekies. 'n Alternatiewe perseel by Port Adelaide, insluitend 'n vliegbootfasiliteit, is as minderwaardig en te ver van die sentrale sakekern beskou. Bouwerk en vlugte het in 1954 begin. Parafield-lughawe is omskep in 'n private en militêre lugvaartfasiliteit. In Mei 1998 het Adelaide Airport Limited die langtermynhuurkontrakte van Adelaide-lughawe en Parafield-lughawe by die Statebond van Australië gekoop.
In 2005 het 'n dubbeldoel $260 miljoen-fasiliteit beide die oorspronklike 'tydelike' binnelandse en internasionale terminale vervang. Die ou binnelandse terminaal is gesluit kort nadat die nuwe terminaal vir vlugte oopgestel is en is nie lank daarna gesloop. ’n Nuwe beheertoring is wes van die huidige terminaal gebou met die ou beheertoring wat vir bykomende bedrywighede in stand gehou is.
In Oktober 2006 is die nuwe terminaal aangewys as die "Hoofstadlughawe van die Jaar" by die Australiese Lugvaartindustrietoekennings in Cairns. In Maart 2007 is Adelaide-lughawe aangewys as die wêreld se tweede beste lughawe in die 5–15 miljoen passasierskategorie by die Airports Council International (ACI) 2006-toekennings in Doebai.
Planne is aangekondig vir 'n uitbreiding van die terminaal in Julie 2007, insluitend meer lugbrûe en die sloping van die ou internasionale terminaal.
Internasionale diens
Internasionale dienste is sedert 1982 gereeld onderneem na die bou van 'n internasionale terminaal.
Die oorspronklike internasionale terminaal het net een hek gehad met beperkte ruimte vir passasiers. Inweegtoonbanke was klein en wagspasie was beperk. Dit is gedeeltelik gesloop om die area veiliger te maak en vliegtuie toe te laat om aan die ander kant van die terminaal te parkeer.
Op 18 Desember 2018 het Singapore Airlines hul Singapoer-na-Adelaide-vlug opgegradeer van die Airbus A330-300 na die nuwe Airbus A350-900 toegerus met hul dubbelklas-streekkonfigurasie.
Fiji Airways het ook hul nuwe Boeing 737-8 MAX -vliegtuie op die Nadi-na-Adelaide-roete opgegradeer. Fiji Airlines het egter aangekondig dat hulle nie meer vanaf 20 Julie 2019 na Adelaide sal vlieg nie.
Teen vroeg 2019 het China Southern, Cathay Pacific en Malaysia Airlines hul dienste na die Adelaide-lughawe verhoog om die toename in aanvraag te akkommodeer.
Die lughawe is ook 'n swaarvragbestemming vir Volga-Dnepr Airlines, wat 2,5 km se aanloopbaan benodig vir die reuse Antonov-vragvliegtuig.
In Julie 2020 het Emirates die opskorting van hul dienste na die Adelaide-lughawe aangekondig weens die lae aanvraag wat deur die Covid-19-pandemie veroorsaak is. Hul personeel in Adelaide is ook afgelê. Emirates het opgemerk dat hulle hul dienste na die Adelaide-lughawe sal hervat sodra die reisaanvraag toegeneem het.
Huidige terminaalgebou
Die nuwe terminaal is op 7 Oktober 2005 deur die eerste minister John Howard en die Suid-Australiese premier Mike Rann geopen. Adelaide Airport Limited het egter kort daarna aangekondig dat slegs internasionale vlugte die nuwe fasiliteit onmiddellik sal gebruik weens probleme met die brandstofpompe en ondergrondse pype. Hierdie probleme het aanvanklik verband gehou met die roesweermiddel wat aan die binnekant van die brandstofpompe toegedien is, en daarna met bourommel in die pype. Alhoewel internasionale en streeksvliegtuie (vanaf Desember 2005) via tenkwaens aangevul is, het 'n gebrek aan ruimte- en veiligheidskwessies hierdie aksie verhinder vir binnelandse straalvliegtuie, wat hul bedrywighede by die ou terminaal moes voortsit. Die hervulstelsel is van alle rommel skoongemaak en die nuwe terminaal is vanaf 17 Februarie 2006 vir alle vlugte gebruik.
Die nuwe lughaweterminaal is ongeveer 850 meter lank en is in staat om 27 vliegtuie, insluitend 'n Airbus A380, gelyktydig te hanteer en 3 000 passasiers per uur te verwerk. Dit sluit openbare en lugredery-sitkamers met hoë gerief, 14 glaskant-lugbrûe, 42 deelgebruiker-inboektoonbanke en 34 winkels in. Gratis draadlose internet word ook regdeur die terminaal verskaf deur Internode Systems, 'n eerste vir 'n Australiese lughawe.
In Julie 2013 het Adelaide-lughawe die eerste Australiese lughawe en tweede lughawe wêreldwyd geword wat Google Street View-tegnologie het, wat passasiers in staat stel om die aankoms- en vertrekgedeeltes van die lughawe te verken voor hulle reis.
’n Nuwe beheertoring, op 44 meter hoog meer as twee keer die hoogte van die ou toring wat in 1983 gebou is en A$16,9 miljoen gekos het, is in Augustus 2013 in gebruik geneem.
Aan die einde van 2018 het Adelaide-lughawe met 'n terminaaluitbreidingsprojek van $165 miljoen begin. Dit behels die verlenging van die terminale, die toevoeging van meer belastingvrye en ander winkels, en die verhoging van internasionale kapasiteit. Die ou internasionale terminaal is ook in 2019 gesloop, nadat dit vir baie jare leeg gestaan het.
Landvervoer
Taxi's en huurmotors is ook naby die terminaalgebou beskikbaar.
Daar was planne om 'n spoorlyn na die lughawe te bou, maar teen Mei 2020 is hierdie projekte gekanselleer.
Arctotis sulcocarpa
Arctotis sulcocarpa is 'n plant wat hoort tot die genus Arctotis. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom vanaf die Bokkeveldberge-eskarp, oos van Nieuwoudtville tot by die Roggeveldberge-eskarp naby Sutherland voor. Dit is deel van die fynbos.
Hippiospongia kerion
Hippiospongia kerion is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hippiospongia en tot die familie Spongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1958 deur De Laubenfels & Storr.
Peterhof (paleis)
Peterhof (Russies: Петергоф Petergof) is 'n paleiskompleks wat in die gelyknamige voorstad van Sint Petersburg aan die Golf van Finland se Newabaai geleë is. Die kompleks is deur tsaar Pieter I in 1723 begin en deur sy opvolgers uitgebrei. Die kompleks, waarna dikwels verwys word as die Russiese Versailles (alhoewel die argitektoniese uitleg weens die ligging aan die kus merkbaar van die Franse paleiskompleks verskil) het sedert 1991 saam met die historiese middestad van Sint Petersburg die status van Unesco-wêrelderfenisterrein. Sedert 2008 word dit ook gelys as een van die Sewe Wonders van Rusland. Die Peterhof-kompleks met sy dertigtal geboue en tuine is net een in 'n hele reeks park-en-paleiskomplekse wat Rusland se vorige hoofstad omring soos pêrels in 'n snoer en waarvan elkeen die estetiek en smaak van verskillende styltydperke weerspieël - met al die wysigings wat in die loop van tyd daaraan aangebring is. En alhoewel die meeste van die paleise deur verskeie heersers bewoon is, word hulle nogtans meestal met een of ander heerser verbind. So was Peterhof die gunstelingpaleis en somerresidensie van tsaar Pieter I wat ook sy naamgewer geword het.
Die kompleks is deur Pieter en sy opvolgers in 'n unieke 18de tot 19de eeuse argitektoniese paleis-en-tuinkompleks met 'n oppervlakte van meer as 1 000 hektaar uitgebou. Sy dertigtal paleisgeboue en pawiljoene is met meer as honderd beeldhouwerke versier.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Duitse besetters verwoesting gesaai in die kompleks en talle van sy kunswerke geplunder. Sommige, soos die befaamde Neptunus-fontein, is ná die oorlog teruggegee, ander het spoorloos verdwyn. Die herstelwerk duur steeds voort.
Rooistompie
Die Rooistompie (Mimetes cucullatus) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Mimetes behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en die Oos-Kaap en kom voor vanaf Citrusdal, die Koue Bokkeveldberge tot Kogelberg, Kaapse Skiereiland, deur die Elimvlakte, Potberg, Caledon, Swartberg, Riviersonderendberge, oostelike Langeberg, Outeniekwaberge tot by die Kougaberge en Rooiberg. Dit is die mees verspreide van al die stompies. Die struik het multistamme en word 2 m hoog. Die struik blom regdeur die jaar met die hoogtepunt van Augustus tot Maart.
Die plant spruit weer uit na 'n brand. Twee tot ses maande nadat dit geblom het, val die vrugte af en miere versprei die sade. Hulle stoor die sade in hul neste. Die plant is tweeslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van voëls. Die plant groei in sanderige grond op hoogtes van 0-1 200 m.
In Engels staan dit as die Common Pagoda bekend.
Richard Lee Jackson
Richard Lee Jackson (gebore 29 Mei 1979) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Saved by the Bell: The New Class (1993) en Ally McBeal (1997).
Mary Renault
Mary Renault (4 September 1905 – 13 Desember 1983) is die skrywersnaam van Mary Challans. Sy was 'n leerling van Clifton High School in Bristol, waarna sy verder aan die St. Hugh's College en Radcliffe Infirmary in Oxford gestudeer het.
Sy het haar opleiding as verpleegster in 1937 voltooi. Van 1939 af en gedurende die Tweede Wêreldoorlog het sy as verpleegster gewerk, maar terselfdertyd ook begin skryf. Haar eerste roman, The purposes of love, het reeds in 1939 verskyn. Na die oorlog het sy verskeie reise onderneem, onder meer na Griekeland en Kreta, voordat sy haar in 1948 in Suid-Afrika gevestig het. As romanskryfster het sy bekend geword veral vanweë haar uitbeelding van die Klassieke tyd en die lewe in die Oudheid.
Sy sterf op 13 Desember 1983 in Kaapstad.
Arctotis tricolor
Arctotis tricolor is 'n plant wat hoort tot die genus Arctotis. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Beta Trianguli
Beta Trianguli (afgekort as β Tri) is ’n dubbelster in die sterrebeeld Driehoek (Triangulum) en is sowat 127 ligjare van die Son af. Hoewel die skynbare magnitude net 3 is, is dit die helderste ster in die Driehoek.
Die stelsel se wentelperiode is 31,39 dae en die eksentrisiteit van die wentelbaan 0,53. Die twee komponente is minder as 5 AE van mekaar af. Die primêre ster het ’n sterreklassifikasie van A5 IV, wat beteken dit het weg van die hoofreeks geëvolueer en ’n subreus geword. Dié klassifikasie is egter onseker en stem nie ooreen met die massa wat van die wentelbaan afgelei is nie. Dit is een van die veranderlike sterre met die kleinste wisseling in helderheid wat deur die Hipparcos-ruimtetuig waargeneem is; die magnitude wissel slegs met 0,0005.
Volgens waarnemings deur die Spitzer-ruimteteleskoop in 2005 straal die stelsel ’n oormaat infrarooi uit en dit dui op die teenwoordigheid van ’n sirkumstellêre skyf van stof. Dit is vermoedelik sowat 50 tot 400 AE van die sterre af.
Miceense Griekeland
Miceense of Mukeense Griekeland verwys na die laaste fase van die Bronstydperk in Griekeland (omstreeks 1600–1100 v.C.). Die naam kom van die argeologiese terrein Micene (ook Mukene gespel) op die Peloponnesos-skiereiland in Suid-Griekeland. Ander belangrike terreine sluit in Tiryns in Argolis, Pylos in Messenië, Athene in Attika, Thebe en Orchomenos in Boeotië en Iolkos in Thessalië, terwyl Kreta en die terrein van Knossos ook deel van die Miceense wêreld geword het.
Nedersettings wat deur die Miceense beskawing beïnvloed is, het ook hul verskyning gemaak in Epirus, Masedonië,  op eilande in die Egeïese See, aan die kus van Klein-Asië, die Levant, Siprus en Italië.
Die Miceense beskawing het agteruitgegaan met die verval van die Bronstydperk-beskawing in die oostelike Middellandse See-gebied. Dit word toegeskryf aan die veronderstelde Doriese inval, maar ander faktore kon ook ’n rol gespeel het, soos natuurrampe en klimaatsveranderings. Hierdie tydperk is die agtergrond van ’n groot deel van die Antieke Griekse letterkunde en mitologie, onder meer die Trojaanse Epiese Siklus.
Miceense beskawing
Die Miceense beskawing het ontstaan en ontwikkel uit die gemeenskap en kultuur van die Vroeg- en Middel-Helladiese tydperk op die Griekse vasteland. Dit het omstreeks 1600 v.C. ontstaan toe die Helladiese kultuur verander het onder invloed van Minoïese Kreta.
Miceense artefakte is al ontdek ver buite die grense van die Miceense wêreld: Miceense swaarde is bekend tot in Georgië in die Kaukasus, ’n voorwerp van barnsteen met Lineêr B-simbole is in Beiere, Duitsland, ontdek en Miceense bronsbyle en ander voorwerpe uit die 13de eeu v.C. is in Ierland en in Wessex en Cornwall in Engeland gevind.
Anders as die Minoïese beskawing, wat uit handel voordeel getrek het, het die Miceners uigebrei deur middel van verowerings. Die beskawing is oorheers deur ’n vegter-aristokrasie. Omstreeks 1400 v.C. het die Miceners hul beheer uitgebrei tot by Kreta, die middelpunt van die Minoïese beskawing, en hulle het ’n vorm van die Minoïese skrif (wat Lineêr A genoem is) aanvaar om die vroeë vorm van die Griekse alfabet in Lineêr B te skryf.
Die Miceners het nie net die Minoïers verslaan nie, maar volgens latere Hellenistiese legendes ook Troje, ’n stadstaat wat net so sterk soos Micene was. Omdat die enigste getuienis van die oorwinning Homeros se Ilias is asook ander tekste wat sterk op mitologie staatmaak, is dit onseker hoe waar die verhaal van Troje en die Trojaanse Oorlog is. In 1876 het die Duitse argeoloog Heinrich Schliemann ruïnes in Klein-Asië (nou in Turkye) ontdek wat beskou word as dié van Troje.
Die Miceners het hul adellikes in groot, ronde byekorfvormige grafte, bekend as tholoi (enkelvoud: tholos), begrawe, dikwels saam met dolke en ander militêre toerusting. Hulle is dikwels begrawe met goue maskers, tiaras, wapentuig en wapens met juwele versier. Miceners is in ’n sittende posisie begrawe en van die adellikes is gemummifiseer.
Historiese verwantskappe
Uit ’n chronologiese perspektief is die Laat-Helladiese tydperk (LH, 1550–1060 v.C.) die tyd toe die Miceense Grieke gefloreer het onder nuwe invloede van Minoïese Kreta en die Siklade. LH-pottebakkers het dikwels inskripsies in Lineêr B daarop gemaak. LH word verdeel in I, II en III. Laasgenoemde word verder verdeel in IIIA, IIIB en IIIC.
In Laat-Helladiese potte is gewoonlik goed soos olyfolie en wyn gebêre. LHI-ware het Santorini net voor die Thera-uitbarsting bereik. LHIIB het tydens LMIB begin en is ontdek in Antieke Egipte tydens die bewind van Toetmoses III. LHIIB strek oor die LMIB/LMII-verwoesting op Kreta, wat verbind word met die Griekse oorname van die eiland.
LHIIIA:1 stem ooreen met die bewind van Amenhotep III van Egipte wat onder die opskrif ti-n3-y 'Danaans' die oënskynlik gelykwaardige stede d-y-q-e-i-s 'Thebe' en m-w-k-i-n-u 'Micene' genoem het.
LHIIIB is die tydperk van Lineêr B-skrif in die paleise op die vasteland; voorheen is dit net op Kreta en die Siklade aangetref.
Identiteit
Sedert die ontsyfering van die ietwat jonger Lineêr B-tablette word geglo die mense wat gewoonlik Miceners genoem word, was dalk Achajers of is later deur hulle onderwerp. Geen geskrewe bron is nog op ’n Miceense terrein gevind wat aandui wat die mense hulself genoem het nie. Die verwysings in die Ilias na die bewoners van die Peloponnesos en die omringende eilande as Achajers, het die teorie laat ontstaan dat die Miceners wel Achajers kon gewees het.
Politieke organisasie
Weens die gebrek aan direkte bronne is die politieke organisasie van die Miceense wêreld onduidelik. Wat wel bekend is, is dat die Neolitiese landelike dorp (6000 v.C.) die grondslag gevorm het van die Bronstydperk se politieke kultuur in Griekeland. Daar was volgens die Ilias van Homeros, wat eeue later geskryf is, verskeie state: Micene, Pylos en Orchomenos, wat in die argeologie bekend is, asook dalk Sparta of Ithaka, hoewel dit onseker is. Net die state Pylos en Knossos word duidelik genoem in die Lineêr B-tekste. Dit is egter onmoontlik om te weet watter politieke sentrum die belangrikste was, indien een wel was. Moontlike kandidate is Micene, Tiryns, Pylos, Thebe en Orchomenos.
Staalblou
Staalblou is 'n grys skakering van blou kleur.
Die eerste opgetekende gebruik van staalblou as 'n kleurnaam in Engels was in 1817.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word staalblou as volg voorgestel:
Hesperantha decipiens
Hesperantha decipiens is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Hesperantha behoort. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap.
Miceense Griekeland
Pylos en Knossos
Effens meer inligting, hoewel ook onduidelik, kan uit die Lineêr B-tekste afgelei word oor die interne organisasie van die bekendste koninkryke, Pylos en Knossos.
Dit lyk of dié state deur ’n koning, die wa-na-ka (ϝάναξ, wánax), regeer is wie se rol sonder twyfel godsdienstig was, maar dalk ook militêr en geregtelik. Hy is herkenbaar in die Homeriese woord anax (ἄναξ, "goddelike heer", "heerser", "gas"). Nege verskynings van die woord in tekste wat met offerandes te doen het, dui daarop dat die heersers van Pylos en Knossos waarskynlik aanbid is.
Allophylus vestitus
Allophylus vestitus is struik of klein boompie wat hoort tot die Sapindaceae familie. Die spesie is endemies aan Tanzanië.
Miceense Griekeland
Pylos en Knossos
Verder was daar landeienaars, leiers en amptenare. Daar was ook ’n groep adellikes wat die koning in oorlog en vrede gevolg het.
Benewens die lede van die hof was daar ander gesaghebbendes in beheer van plaaslike gebiede. Die koninkryk Pylos was in twee provinsies en verder in sestien distrikte verdeel. ’n Goewerneur was aan die hoof van die distrikte. Ander leiers het aan die hoof van kommunes gestaan.
Gemeenskap en kontakte
Dit lyk of die Miceense gemeenskap in twee groepe vrye burgers verdeel was: die koning se gevolg, wat administratiewe take in die paleis verrig het, en die mense wat in die kommunes gewoon het. Laasgenoemde was onder beheer van koninklike agente en moes werk vir die paleis doen en belasting betaal.
Onder dié in die paleisopset was hoë amptenare wat moontlik in die groot huise naby die paleis gewoon het, maar ook ander wat deur hul werk aan die paleis verbind was en nie veel beter daaraan toe was as die mense in die kommunes nie: onder andere ambagslui, boere en dalk handelaars. Aan die onderpunt van die sosiale leer was die slawe, wat óf vir die paleis óf vir spesifieke gode gewerk het.
Teen die einde van die Bronstydperk (tot LHIIIC) was kontak tussen die Miceners en hul bure goed gevestig. Hul konneksies het so ver gestrek as Sardinië, Suid-Italië en Sisilië asook Klein-Asië (waar keramiekwerk van hoë gehalte ontdek is).
Miceense pottebakkersware is ook ontdek tot in Siprus, die Levant, Egipte en selfs Suid-Spanje. Bewyse van die verspreiding van goedere en produkte tussen die sentrums word in die Lineêr B-rekords aangetref, maar nie van direkte onderhandelings nie.
Ekonomie
Die ekonomiese organisasie van die Miceense koninkryk blyk tweedelig te gewees het: een groep het vir die paleis gewerk en ’n ander groep vir hulself. Dit weerspieël die gemeenskapstruktuur soos hierbo uiteengesit. Daar was egter niks wat iemand wat vir die paleis gewerk het, gekeer het om sy eie onderneming ook te hê nie. Skribas het toesig gehou oor die ekonomie; hulle het inkomende en uitgaande produkte aangeteken, werk uitgedeel en die verdeling van rantsoene beheer.
Landbou
Die grond van Pylos en Knossos was in twee dele verdeel: die paleis- en die kommune-landerye.
Landbou het gedraai om die tradisionele "Mediterreense trilogie": graan, olywe en druiwe. Die graan was koring en gars. Olyfboorde is aangeplant vir die vervaardiging van olyfolie; dit is nie net vir kos gebruik nie, maar ook om aan die lyf te smeer en in parfuum. Druiwe is vir die vervaardiging van verskeie soorte wyn gebruik. Vlas is ook verbou vir linneware en die sesamplant vir sy olie. Bome soos vyebome is ook geplant.
Vee was veral skape en bokke. Beeste en varke was minder algemeen. Perde is hoofsaaklik gebruik om strydwaens te trek.
Nywerheid
Die organisasie van ambagsmanne is veral bekend in die geval van die paleis. Die argiewe van Pylos dui op ’n gespesialiseerde werkmag – elke werker het tot ’n spesifieke kategorie behoort en ’n spesifieke plek in die vervaardigingsproses gehad.
Die tekstielbedryf was een van die hoofsektore van die Miceense ekonomie. Die tablette van Knossos onthul die hele vervaardigingsproses, van die skeer van die skape en die sortering van die wol tot die berging van die finale produk in die paleis se stoorkamers, asook die toestande in die werkwinkels. In die paleis van Pylos was daar sowat 550 tekstielwerkers in diens en in Knossos sowat 900. Naas wol is vlas die meeste bewerk.
Die metallurgiebedryf is goed aangeteken in Pylos, waar daar 400 werkers was. Hulle het sowat 3,5 kg brons per ambagsman gekry. Dit is egter nie bekend hoe hulle betaal is nie; hulle was vreemd genoeg nie op die rantsoenlyste nie. By Knossos getuig verskeie tablette van die maak van swaarde.
Daar word ook vertel van die vervaardiging van parfuum. Daar was ook ander soorte ambagslui: onder andere goudsmede, ivoorkerwers, steenbewerkers en pottebakkers.
Handel
Daar word nie veel van handel in die geskrewe bronne onthul nie. Dit is byvoorbeeld onbekend wat van die geparfumeerde olies geword het nadat dit in die houers gegooi is. Groot flesse met olie is egter in Thebe gevind. Hulle bevat inskripsies in Lineêr B wat aandui van waar dit kom: Wes-Kreta. Kretensiese tablette rep egter geen woord dat die olie uitgevoer is nie. Daar is min bekend oor die verspreidingsroetes van tekstielgoedere. Dit is bekend dat die Minoïers materiaal van hoë gehalte na Egipte uitgevoer het; die Miceners het waarskynlik dieselfde gedoen. Ondanks die gebrek aan bronne is dit waarskynlik dat sekere produkte, veral materiaal en olie, en selfs metaalvoorwerpe, buite die koninkryke verkoop is, want te veel daarvan is gemaak om net plaaslik te gebruik.
Daar is wel argeologiese bewyse van die uitvoer van Miceense produkte. ’n Aantal vase is gevind in Anatolië, die Levant, Egipte en verder wes in Sisilië, selfs in Sentraal-Europa en Brittanje. In die algemeen kan die verspreiding van Miceense ware nagespeur word danksy knoetse van klei, voorgangers van die moderne handelsmerk. Dit was klein balletjies klei wat met die vingers om ’n riem (waarskynlik van leer) gevorm en aan die voorwerp geheg is. Op die knoets was ’n seëlafdruk en ’n ideogram wat die voorwerp voorstel. Ander inligting is soms bygevoeg, soos gehalte, oorsprong en bestemming.
Altesaam 56 knoetse is in 1982 by Thebe gevind met die voorstelling van ’n os. Danksy dié knoetse kan die lot van dié diere gerekonstrueer word. Hulle is van oor die hele Boeotië na Thebe geneem om geoffer te word. Die knoetse het bewys die diere is nie gesteel nie en van waar hulle kom. Sodra die diere by hul bestemming aangekom het, is die knoetse verwyder om boek te hou. Dit was dus nie vir die skriba nodig om die voorwerpe self te tel nie; hy kon net die knoetse tel en die getalle op sy tablette aanbring.
Godsdiens
Die godsdienstige element in die Miceense beskawing kan nie vir seker bepaal word nie, veral op argeologiese terreine, waar dit moeilik is om ’n aanbiddingsplek met sekerheid te identifiseer. John Chadwick wys daarop dat minstens ses eeue verloop het tussen die eerste voorkoms van proto-Griekssprekendes in Hellas en die vroegste Lineêr B-inskripsies. In dié tyd kon konsepte en praktyke saamgesmelt het met inheemse gelowe en waarskynlik die Minoïese godsdiens.
Dit lyk of die Miceense godsdiens die bron was van die Griekse godsdiens. Die Miceense goderyk bevat reeds verskeie gode wat in Klassieke Griekeland aangetref word.
Dit lyk of Poseidon (Po-se-da-o) ’n belangrike plek beklee het. Hy was ’n oergoed wat met aardbewings verbind is, maar dit lyk of hy ook die riviergod van die onderwêreld verteenwoordig het. Daar is ook ’n paar "dames". Op tablette van Pylos is daar Po-ti-ni-ja (Potnia, "dame" of "meesteres") sonder ’n bygaande naam. Sy het blykbaar ’n belangrike altaar by Pakijanes naby Pylos gehad. In ’n inskripsie by Knossos word die "meesteres van die doolhof" (da-pu-ri-to-jo po-ti-ni-ja) genoem. Op ’n Lineêr B-tablet by Pylos word gepraat van die "twee koninginne en die koning" (wa-na-ssoi, wa-na-ka-te), en John Chadwick beskou hulle as die voorlopers van Demeter, Persephone en Poseidon.
Artemis is ’n dogter van Demeter in die Arkadiese kultusse en sy het die gewildste godin in Griekeland geword. Die vroegste bekende vorm van die naam Artemis is die Miceense a-te-mi-to en a-ti-mi-te, geskryf in Lineêr B-skrif in Pylos. Haar voorloper-godin (moontlik die Minoïese Britomartis) word uitgebeeld tussen twee leeus op ’n Minoïese seël en ook op goue ringe van Micene. Dit stem taamlik ooreen met die uitbeelding van "Artemis Orthia" by Sparta.
Paion (Pa-ja-wo) is waarskynlik die voorloper van die Griekse geneesheer van die gode in Homeros se Ilias. Hy was die verpersoonliking van die magiese lied wat veronderstel was om pasiënte gesond te maak. Later het dit ’n oorwinningslied (παιάν) geword. Die towenaars is ook "siener-dokters" (ιατρομάντεις) genoem – ’n funksie wat later op Apollo van toepassing gemaak is.
Dionusos (Di-wo-nu-so ) kom ook in sommige inskripsies voor. Sy naam word vertolk as "seun van Zeus" en het moontlik ’n Thracies-Frigiese oorsprong. Later word sy kultus verbind met dié van Boeotië en Phokis, waar dit oënskynlik voor die einde van die Miceense tydperk ontstaan het. Dit kan verduidelik hoekom sy mites en kultus om Thebe gesentreer was en hoekom sy orgies op die berg Parnassos in Phokis plaasgevind het.
Ander gode uit latere tydperke is ook geïdentifiseer, soos Zeus–Hera, Hefaistos, Ares, Hermes, Eileitia en die Eriniërs. Hefaistos word waarskynlik verbind met A-pa-i-ti-jo by Knossos, terwyl Apollo net genoem word as hy verbind kan word met Paiāwōn; Afrodite word egter glad nie genoem nie. Qo-wi-ja ("koei-ogig") is ’n standaard-benaming van Homeros vir Hera. Ares is genoem onder die naam Enualios (met die veronderstelling dat Enualios nie ’n aparte god is nie) en hoewel die belangrikheid van Areias onbekend is, stem die naam ooreen met dié van die god van oorlog.
Euryplegma
Euryplegma is 'n monotipiese genus van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Euretinae
Euretinae is 'n subfamilie van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Miceense Griekeland
Forte
Die belangrikste stede was goed gefortifiseer. Hulle was soms op ’n akropolis geleë soos Athene en Tiryns, teen ’n groot heuwel soos Micene of op ’n kusvlakte soos Gla en Pylos. Daar was ook kleiner forte wat waarskynlik gebruik is om grondgebied militêr te beheer. Miceense mure was dikwels gebou van groot, onbewerkte rotsblokke van tot agt meter dik wat losweg op mekaar gepas het. Verskillende soorte in- en uitgange kan gesien word: monumentale poorte, opritte, verskuilde deure en onderdakgange om deur te ontsnap in die geval van ’n beleg. Daar was ook ’n watertenk of -put vir geval van ’n aanval.
Kogelbergvaalstompie
Die Kogelbergvaalstompie (Mimetes arboreus) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Mimetes behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom slegs voor op die Kogelberg. Die struik is groot en word 2 tot 6 m hoog.
Pragstompie
Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Twee maande nadat dit geblom het, val die vrugte af en miere versprei die sade. Hulle stoor die sade in hul neste. Die plant is tweeslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van voëls. Die plant groei op klam, suidelike hellings op hoogtes van 600-1 200 m.
Kogelbergvaalstompie
In Engels staan dit as die Kogelberg Pagoda bekend. Die boom se FSA-nommer is 72.1.
Miceense Griekeland
Paleise
Die beste voorbeelde van Miceense paleise kan gesien word in Micene, Tiryns en Pylos. Die rekord wys dit was administratiewe sentrums. Uit ’n argitektoniese oogpunt was hulle geskoei op die Minoïese an ander paleise wat tydens die Bronstydperk op die Griekse vasteland gebou is. Hulle was gerangskik om ’n groep binnehowe wat elk op verskeie kamers uitgeloop het, soos pakkamers en werkwinkels asook ontvangsale en woonkwartiere.
Pragstompie
In Engels staan dit as die Splendid Pagoda bekend.
Miceense Griekeland
Paleise
Die hart van die paleis van die megaron. Dit was die troonkamer, met die troon gewoonlik regs van waar ’n mens die vertrek binnestap. Die trappe in die paleise van Pylos dui daarop dat hulle twee verdiepings gehad het. Op die boonste verdieping was waarskynlik die private kwartiere van die koninklike familie en ’n paar pakkamers. ’n Skatkis van artefakte en fresko's is in sulke kamers ontdek.
Houers
Die Miceners het ’n groot verskeidenheid potte gemaak. Argeoloë het talle houers in verskillende style en groottes uit die Miceense tydperk ontdek. Die vervaardiging van dié houers het skielik in LHIIIB begin toeneem, veral in Argolis wat baie daarvan uitgevoer het. Dié wat uitgevoer is, was gewoonlik luukser en rykliker versier met mitologiese, vegters- en dieremotiewe.
Figure
Min groot beelde kom uit die Miceense tydperk. Beeldjies was gewoonlik klein terracotta-voorwerpe wat op byna elke Miceense terrein op die Griekse vasteland gevind is – in grafte, oorblyfsels van nedersettings en soms in kultusverband. Die meeste was van vroue of diere. Die vrouefigure kan in drie groepe verdeel word wat in verskillende tye gewild was: die vroegste soort is die Phi-vorm, wat soos die Griekse letter phi lyk; hul arms gee die bolyf ’n ronde vorm. Die Psi-beeldjies het die vorm van die letter psi; hul arms reik na bo. Die laaste groep (12de eeu v.C.) het tau-vorms; hul arms vorm ’n reghoek met die lyf. Die meeste dra ’n groot polos-hoed.
Die beeldjies is met strepe of sigsaglyne geverf, nes die potte uit dié tyd. Dit is onseker wat hul doel was, maar hulle het waarskynlik gedien as godsdienstige voorwerpe en speelgoed: sommige is in kindergrafte ontdek, maar die meeste fragmente kom uit huishoudelike vullishope. Die aanwesigheid van baie beeldjies op aanbiddingsplekke uit die Argaïese en die Klassieke tydperk dui daarop dat hulle wel ’n godsdienstige doel gehad het.
Groter beelde van mans, vroue en diere is baie skaarser. ’n Belangrike groep is in die Tempel van Micene ontdek saam met kleislange, en ander by Tiryns en op die eiland Melos.
Fresko's
Die skilderye van die Miceense tydperk is grootliks beïnvloed deur dié van die Minoïese beskawing. Dele van muurskilderye is in en om die paleise van Pylos, Micene en Tiryns gevind en in huise. Die grootste volledige muurskildery wat drie vrouefigure (moontlik godinne) uitbeeld, is in die sogenaamde kultuursentrum van Micene ontdek. Verskeie temas is uitgebeeld, soos jag-, veg- en optogtonele. Ander fresko's sluit geometriese en gestileerde motiewe in wat ook op geverfde potte voorgekom het.
Wapens
Ook militêre voorwerpe is ontdek uit die Miceense tydperk. Die indrukwekkendste hiervan is die Dendra-wapentuig, ’n volledige stel wapentoerusting; dit is die oudste bekende wapentoerusting van metaal. Dit bestaan uit bronsplate wat aan ’n leeruitrusting vasgewerk is. Die gewig sou die draer kniehalter, en dus word gereken dis gedra deur ’n vegter in ’n strydwa.
Die tipiese Miceense helm, wat van die 17de tot die 10de eeu v.C. gedra is, was gemaak van stukke varkbeer-slagtande wat aan leer of materiaal vasgewerk is. Dit is op reliëfwerke uitgebeeld en dele van sulke helms is op talle plekke gevind, onder meer Micene, Prosymna, Thermon en Elateia. Homeros het dié soort helm ’n paar honderd jaar later beskryf.
Begrafnisgebruike
Die Grieke van die Laat-Helladiese tydperk is meestal begrawe. Die grafte was feitlik altyd buite die stad, en net soms in die stad self. (Die bekendste grafte in Grafsirkel A by Micene het oorspronklik buite die stad gelê, maar toe die stadsgrense omstreeks 1250 v.C. uitgebrei is, het dit deel daarvan geword.)
Die afgestorwenes van die vroegste Miceense tydperk is hoofsaaklik in individuele grafte begrawe. Dit het die vorm gehad van ’n put of skag waarvan die kante met stene uitgevoer is. Offerandes was beperk tot potte en soms juwele. ’n Groot begraafplaas met sulke grafte lê aan die noordelike en westelike hange van die sitadel by Micene. Die putte van die vooraanstaande lede van die gemeenskap is soms deur ’n hoop grond bedek; dié gebruik het in die Middel-Helladiese tydperk ontstaan. Daar was ook groter familiegrafte.