cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boheme
Boheme in die Republiek Tsjeggoslowakye
Eers die Groot Depressie, wat in 1929/30 begin het, het Tsjeggoslowakye in 'n ernstige krisis gedompel. Baie Duitssprekendes was geneig om te radikaliseer. In die algemene Tsjeggiese verkiesing, wat op 19 Mei 1935 gehou is, het twee derdes van die Sudete-Duitse kiesers vir die Sudete-Duitse Party (SdP) onder leiding van Konrad Henlein gestem wat as buitelandse tak van Hitler se Nasionaal-Sosialistiese Duitse Arbeidersparty opgetree het - ondanks die feit dat hulle in 'n funksionerende demokrasie met onafhanklike media en 'n goed georganiseerde politieke opposisie geleef het. Die SdP was die grootste party in die Tsjeggoslowaakse parlement. In sy Karlsbad-program van 24 April 1938 het die party vir omvattende outonomie vir die Sudete-Duitse gebiede gepleit - 'n onaanvaarbare eis vir die Praagse regering. Die politieke geskil tussen regering en SdP het vir Hitler 'n gunstige geleentheid gebied om met 'n inval te dreig. Duitse troepe het langs die grens met Tsjeggoslowakye saamgetrek, en ook Praag het begin om sy weermag te mobiliseer.
In 'n laaste poging om die dreigende oorlog af te weer, het die Verenigde Koninkryk en Frankryk op 29 September 1938 die Ooreenkoms van München met Hitler gesluit waarvolgens Tsjeggoslowakye gedwing is om grensgebiede, wat deur Sudete-Duitsers bewoon is, aan die Duitse Ryk af te staan. Tsjeggiese verteenwoordigers was nie betrokke by dié ooreenkoms nie. Boheme en Morawië het 'n halfjaar later, op 15 Maart 1939, Duitse protektorate geword nadat die Tsjeggiese regering onder Hitler se druk moes swig.
Die Tsjeggoslowaakse staat is ná die Tweede Wêreldoorlog deur die geallieerde moondhede herstel. Boheme het nog vier jaar lank, tot 1949, voortbestaan as die land se mees westelike provinsie. Onder die kommunistiese bewind, wat deur Sowjet-Rusland geïnstalleer is, is Boheme - net soos Morawië en Slowakye - verdeel in nuwe, kleiner administratiewe distrikte.
Tradisionele nywerhede
Boheemse kristalglas, wat tradisioneel sedert die 16de eeu veral in Noord- en Wes-Boheme vervaardig word, geniet wêreldfaam. So versier Boheemse kroonlugters en geslypte glasprodukte soos wyn- en brandewynglase, vase, flesse en houers al eeue lank Europese paleise en welvarende huishoudings. Daarnaas word ook juweliersware van glas vervaardig.
Boheemse glas is van hoë gehalte. Vir sierglas word gewoonlik suiwer kwartssand en potas gebruik. Die laasgenoemde bestanddeel kan deur groter hoeveelhede loodoksied vervang word; so word na dié soort sierglas ook as loodkristal verwys. Egte Boheemse loodkristal behoort 'n minimum-inhoud van 24 persent lood te bevat, terwyl glasblasers ook besonderse metodes vir sy vervaardiging inspan. Hierdie sierglas is weens sy hoë brekingsindeks baie geskik vir diepslyping en graveerwerk en stel glasslypers in staat om gesofistikeerde versierings te skep. Invallende ligstrale word in die kleure van 'n reënboog gebreek. Die klank van loodkristal-drinkglasies, wat teen mekaar gestoot word, klink daarnaas besonders aangenaam.
Kwartssand word in Boheme veral in die Boheemse Woud of Šumava-bergstreek (Duits: Böhmerwald) in die grensgebied met Beiere aangetref sodat dié gebied die historiese bakermat van Boheemse loodkristal was. Die belangrikste sentrum van Boheemse glasblasery is egter in 'n ander bergreeks geleë, die Jizera (Duits: Isergebirge) wat deel uitmaak van die groter Sudete-bergreeks. Ook hier word groot hoeveelhede kwartssand ontgin, net soos anderkant die grens in die Beierse bergreekse Bayerischer Wald (Beierse Woud) en Oberpfälzer Wald. Belangrike glasblaserye is in albei streke gesetel, veral omdat die bosryke berggebiede glasblasers ook van oudsher van groot hoeveelhede potas (kaliumkarbonaat) en hout kon voorsien. Die laasgenoemde is as brandhout vir glasoonde benodig. Die eerste glasblasers was immigrante uit die Saksiese Ertsgebergte wat hulle in die eerste helfte van die 16de eeu onder meer in die Jizera-, Šumava- en Reusegebergte gevestig het. Aanvanklik is, soos elders in Noord-Europa, eenvoudige woudglasprodukte, veral drinkglase, vervaardig. Kunstenaars, wat aan keiser Rudolf I se hof in Praag werksaam was, onder wie befaamde steensnyers soos die Milaanse Miseroni-gesin en Caspar Lehmann (1570–1622), 'n boorling van Duitsland na wie verwys word as die eerste glassnyer van die moderne tydperk, het met hul kunsvol geslypte bergkristalle en ander edelgesteentes die inspirasie gelewer vir meer gesofistikeerde glasware. So het Boheemse glasblasers dikwandige glassoorte begin ontwikkel wat so suiwer en hard sou wees soos bergkristal en maklik gesny en geslyp kon word.
'n Deurbraak is in die tweede helfte van die 17de eeu behaal met die ontwikkeling van die sogenaamde Boheemse kristal, 'n soort krytglas waarvoor tydens die vervaardigingsproses kalk as kryt by 'n mengsel van kwartssand en potas gevoeg is om smeltoonde meer doeltreffend te maak. Terwyl glasware voorheen hoofsaaklik met ondeursigtige emaljekleure versier is, kon glas voortaan geslyp en gegraveer word. Glasveredeling het nie meer in glasblaserye self plaasgevind nie, maar in Noord-Boheemse nedersettings soos Noy Bor (Duits: Haida), Kamenicky Senov (Steinschönau) en hul omgewing van waar plaaslike glashandelbedrywe Boheemse glasware na die buiteland uitgevoer het.
Teen die begin van die 18de eeu het loodglas, wat in Engeland vervaardig en van kunsvol geslypte versierings voorsien is, net soos Franse glasware van glasblaserye soos Baccarat en Saint Louis, wat volgens die Engelse voorbeeld geblaas en bewerk is, strawwe mededingers op die internasionale glasmark geword. Danksy hul internasionale handelsbetrekkinge kon Boheemse glasblaserye en ateljees die nuwe ontwikkelinge betyds raaksien en die gehalte van hul eie glasware verhoog asook slypversierings by die veranderde markvraag aanpas. Naas kleurlose glas is nou ook gekleurde glasware in baie skakerings vervaardig, net soos opgelegde glas waarvoor 'n kleurlose of gekleurde glaskern verskeie kere in anderskleurige glasmassa's gedompel en daarna gedeeltelik geslyp is om hoogs kunsvolle glasware met reliëfagtige versierings in verskillende kleure te produseer. Hierdie produk was uniek en ongeëwenaar op internasionale markte en is onder meer in Neuwelt in die Reusegebergte, in Suid-Boheme en in die Šumava-bergstreek vervaardig.
Glas wat volgens die Boheemse metode vervaardig is - à la façon de Bohème - was van die hoogste moontlike standaard, en selfs glasblaserye in die Italiaanse dorpie Murano naby Venesië - oorspronklik een van die wêreldleiers in die bedryf - het pogings aangewend om glas van dieselfde hoë gehalte te produseer. Teen die begin van die 19de eeu het 'n klein stadjie in Noord-Boheme, Jablonec (Duits: Gablonz), met sy kunsvol geslypte glaskristalle opslae gemaak in die modebedryf. Die sukses, wat met glasjuweliersware behaal is, het Jablonec só welvarend gemaak dat die stadsvaders 'n statige raadsaal en operahuis kon bekostig.
'n Boorling van Georgenthal naby Jablonec, Daniel Swarovski (1862–1952), was die naamgewer vir 'n onderneming en handelsmerk van wêreldfaam wat in 1895 in Oostenryk gestig is. Swarovski se visie was om 'n diamant te skep wat iedereen kon bekostig. Hiervoor het hy 'n elektriese masjien ontwikkel wat glaskristalle met 'n tot dusver ongekende graad van presisie kon slyp en veredel.
'n Ander wenresep vir Boheemse glasblaserye was om vinnig in die vraag na nuwe stylrigtings te voorsien. So is Boheemse gehalteglas volgens die heersende smaak deur kunsstyle soos historisme en Jugendstil (Art Nouveau) beïnvloed. In die tweede helfte van die 19de eeu was die Weense glasnyweraar Ludwig Lobmeyr (1829–1917) die drywende krag agter nuwe ontwikkelinge in die Boheemse glasbedryf. So het hy tradisionele veredelingstegnieke en style laat herleef en gelyktydig nuwe versierings, onder meer in die Oosterse styl, deur Weense argitekte en kunstenaars laat ontwerp wat in sy Boheemse glasblaserye vervaardig is. Omstreeks 1900 het die glasblasery in Klastersky Mlyn (Klostermühle), 'n nedersetting in die Šumava-berge, internasionale sukses behaal met kunsvol vervaardigde, gekleurde en iriserende Jugendstil-glasware.
Boheemse kristalglas het ook tydens vier dekades van sosialistiese bewind vanaf die laat 1940's nie sy bekoring verloor nie. Volgens die heersende ekonomiese ideologie is die meeste glasblaserye genasionaliseer en as staatsondernemings bedryf, maar die wêreldwye vraag na gesofistikeerde glasware was steeds hoog. Boheemse glaskuns is onder een gemeenskaplike handelsmerk bemark - Bohemia Glass. Die bedryf het in die tydperk tussen die 1950's en 1970's 'n nuwe bloeitydperk beleef toe jong kunstenaars en glasblasers met innoverende ontwerpe beïndruk het. Boheemse glas was nie net in westerse gewild nie, maar ook in sosialistiese ekonomieë waar dit maklik geruil kon word teen skaars verbruikersgoedere.
Ná 1990 is Boheemse glasblaserye geprivatiseer. Die bedryf het ná die oorskakeling na 'n markekonomie ook in Tsjeggië nog 'n kort bloeitydperk beleef. Omstreeks 2000 het die vraag na kristalglas, wat met handearbeid vervaardig word, egter drasties begin afneem namate massaware uit die Verre Ooste, wat teen betreklik laer koste op nywerheidskaal vervaardig word, die wêreldmark oorvloed het. Talle Boheemse ondernemings met 'n lang tradisie van glasblasery was genoodsaak om hul deure te sluit. Die oorblywende glasblaserye spits hulle op eksklusiewe produkte soos kroonlugters, vase en figure toe wat in beperkte oplae vervaardig word.
Boukuns
Net soos in Suid-Morawië het ook in Boheme in die 9de eeu die eerste kerkgeboue ontstaan wat van steen gebou is, soos naby Praag. Twee godsdienstige geboue, wat tans onder die Praagse Sint-Vituskatedraal begrawe lê, was rigtingwysend vir voor-Romaanse en Romaanse boumeesters - die Vitusrotunda, 'n ronde kerkgebou met vier apsides wat tussen 926 en 930 ontstaan het, en die Vitusbasiliek, 'n dubbelkoorgebou met 'n westelike dwarsskip en twee kriptes. Die St. Emmerankerk in die Beierse Regensburg het volgens dieselfde ontwerp ontstaan.
Die meerderheid godsdienstige geboue in die Romaanse styl is kloosterkerke wat as basilieke ontwerp is, soos die Sint Joriskerk in die Praagse kasteelkompleks. Die eerste saalkerk in Boheme is deur die Premonstratenser-orde in Teplá naby Mariënbad opgerig en in 1232 gewy. Uniek aan Boheme is ronde kerkgeboue soos die Sint Martinskerk wat deel uitmaak van die Praagse Vyšehrad-vesting.
Teen die middel van die 13de eeu het die Cisterciënser- en bedelordes nuwe Gotiese stylelemente ingevoer. Die eerste suiwer Gotiese kerkgebou, die Praagse Agnesklooster se Fransiskuskerk, is in 1250 voltooi. Baie ander voorbeelde van Gotiese kloosterkerke is in die Hussiete-oorloë vernietig. Die Gotiese styl is ook op wêreldlike geboue toegepas. Om die ryksgrense te verdedig, wat tydens die regentskap van die Přemyslide-heerser Otakar II en sy opvolgers in suidwaartse rigting verskuif is, is 'n hele reeks van kastele gebou, waaronder die Cheb-kasteel, die koninklike kastele van Zvíkov en Písek, en die biskoplike kasteel van Horšovský Týn.
Die kunssinnige keiser Karel IV het grootliks bygedra tot die ontwikkeling van 'n hoogs gesofistikeerde Boheemse boukuns wat aanvanklik nog sterk Franse invloede getoon het. So is die koninklike paleis te Praag volgens die voorbeeld van Franse koninklike residensies op die Paryse Île de la Cité omgebou - die plek waar Karel grootgeword het. Om die Sint-Vituskatedraal volgens die Gotiese styl te herbou, het Karel Matthias van Arras aangestel, 'n Franse boumeester wat onder meer in Avignon werksaam was, destyds die setel van die pous. Ná Matthias se afsterwe in 1352 is die boubedrywighede voortgesit onder leiding van Peter Parler en sy seuns, boumeesters uit Schwäbisch Gmünd.
Musiek
Die doedelsak of sakpyp, wat tans hoofsaaklik met Keltiese gebiede of die Balkanskiereiland (die Bulgaarse gajda) verbind word, het sy oorsprong in die Mediterreense wêreld waar dié instrument reeds omstreeks 1000 v.C. gespeel is. Waarskynlik het Romeinse soldate dit op hul veldtogte na ander gebiede in Europa geneem waar verskillende plaaslike variante daarvan ontwikkel het, soos die Spaanse gaita, die Duitse Hümmelchen of die Boheemse bok. Die Tsjeggiese woord vir doedelsak, dudy ('n vroulike meervoudsvorm), het sy wortel in die Ou Kerkslawiese woordstam dud- "blaas". Hiervan afgelei is die Duitse en Afrikaanse terme Dudelsack en doedelsak.
Die Duitse komponis Michael Praetorius (1571–1621) verwys in sy musiekwetenskaplike werk Syntagma musicum na 'n sakpyp wat as Großer Bock ("Groot bok") bekend gestaan het en van die kenmerkende horings voorsien is. Die bok (die naam is afgelei van die blaaspyp wat soos die kop van 'n bok lyk, maar kan ook verwys na die materiaal wat vir die lugsak gebruik is, naamlik bokvel) is nog tot in die 19de eeu in dele van Sentraal-Europa gespeel.
Vandag is dit hoofsaaklik beperk tot Tsjeggië en word hier veral in Suid-Boheme, terwyl verwante doedelsakke onder meer in dele van Slowakye, Pole, Hongarye, Kroasië en Sorbe in die Duitse Lausitzstreek aangetref word. Duitssprekende bokmusikante het die instrument na Nieu-Seeland saamgeneem waar dit nog tot in die 1990's deur nakomelinge van immigrante in die Boheemse nedersetting Puhoi gespeel is. Die tradisie word daar voortgesit deur Engelssprekende Nieu-Seelanders, terwyl die bok-doedelsak intussen ook in Beiere en Oostenryk weer gewild geraak het.
Die sentrum van moderne Boheemse doedelsakmusiek is Strakonice in die suide van die land waar bokmusiek ná die Tweede Wêreldoorlog herleef het. Die plaaslike legende van Švanda, die bokspeler, vorm een van die historiese agtergronde vir Strakonice se rol as doedelsak-hoofstad. 'n Musikant van Strakonice wat die instrument perfek kon speel, Josef Řezný, was in die 1960's een van die medestigters van die Internasionale Doedelsakfees wat sedert 1967 tweejaarliks in Augustus plaasvind. Die plaaslike kasteel huisves 'n uitstalling oor doedelsakke.
Hyundai H-100
Die Hyundai H-100 is 'n bakkie wat sedert 1977 deur die Suid-Koreaanse vervaardiger Hyundai gebou word.
Bulbinella ciliolata
Bulbinella ciliolata is 'n katstert wat hoort tot die aalwynfamilie Asphodelaceae. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap.
Patrick O'Neal (akteur)
Patrick O'Neal (26 September 1927 – 9 September 1994) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente In Harm's Way (1965), The Way We Were (1973), The Stepford Wives (1975), en Under Siege (1992).
Amerikaanse leeu
Die Amerikaanse leeu (Panthera leo atrox of P. atrox) is ’n leeu van die familie Felidae wat tydens die Pleistoseen-epog (340 000 tot 11 000 jaar gelede) endemies aan Noord-Amerika en noordwestelike Suid-Amerika was. Genetiese studies het getoon dit was ’n susterlyn van die Asiatiese grotleeu, Panthera leo spelaea.
Beskrywing
duimnael|links|’n Skelet van die Amerikaanse leeu. Die Amerikaanse leeu is een van die grootste katspesies wat al bestaan het – effens groter as die primitiewe grotleeu van die vroeë Middel-Pleistoseen, P. leo fossilis, en sowat 25% groter as die moderne Afrika-leeu.
Dit het vermoedelik in Noord-Amerika ontstaan en later na Suid-Amerika gemigreer. Sy lengte sonder sy stert was na raming 1,6 tot 2,5 m en sy skouerhoogte sowat 1,2 m. Volgens ’n onlangse studie het mannetjies tussen sowat 256 en 351 kg geweeg.
Omtrent 100 fossiele van die dier is in Los Angeles ontdek.
In sommige gebiede het die Amerikaanse leeu in baie koue toestande geleef. Hulle het waarskynlik in grotte teen die koue geskuil en hul lêplekke met gras en blare bedek, soos die Siberiese tier.
Die spesie het dieselfde tyd as baie ander diere tydens die Kwartêre Uitwissing uitgesterf, moontlik omdat baie van hul prooi verdwyn het. Menslike jagters kon ook daartoe help bydra het.
Sentrale Federale Distrik
Die Sentrale Federale Distrik (Russies: Центра́льный федера́льный о́круг, Tsentralni federalni okroeg) is een van die agt federale distrikte van Rusland.
Die woord "Sentraal" het ’n politieke en historiese betekenis. Die distrik val geografies in die verre weste van die teenswoordige land, hoewel dit beskou kan word as die sentrale deel van Europese Rusland. Dit is 652 800 km2 groot en het ’n bevolking van 38 427 537, volgens die 2010-sensus. Die huidige presidensiële afgevaardigde is Aleksander Beglof.
Federale deelgebiede
Die distrik omsluit die ekonomiese streke Sentraal en Sentrale Swartgrond en 18 federale deelgebiede:
Cristina Fernández de Kirchner
Cristina Kirchner, 'n boorling van La Plata in die provinsie Buenos Aires, is die weduwee van die vroeëre president Néstor Kirchner. Sy is die sewende Peronis en die eerste vrou wat as Argentynse staatshoof verkies is, asook die tweede vrou ná Isabel Martínez de Perón (1974–1976) wat hierdie amp beklee het. Kirchner is op 28 Oktober 2007 vir haar eerste ampstermyn verkies en vier jaar later vir 'n tweede termyn herverkies. Tydens haar politieke loopbaan is sy as afgevaardigde in die Argentynse parlement (een termyn) en as nasionale senator (drie ampstermyne vir die provinsies Santa Cruz en Buenos Aires) verkies.
Binne die breë spektrum van politieke strominge in die Peronistiese Party (Partido Justicialista) word Cristina Fernández de Kirchner, net soos haar wyle man, by die nuwe linkses gereken. Argentynse politiek is, veral tydens Kirchner se tweede ampstermyn, deur toenemende polarisering en magskonsentrasie in hande van die president en haar seun Máximo (wat geen politieke amp beklee nie, maar as invloedryke raadgewer optree) gekenmerk.
Biografie
Cristina Fernández is op 19 Februarie 1953 in Tolosa, 'n westelike voorstad van La Plata, die hoofstad van die provinsie Buenos Aires, as dogter van Eduardo Fernández (van Spaanse afkoms) en Ofelia Esther Wilhelm (van Wolga-Duitse afkoms) gebore. Ná voltooiing van haar laerskoolopleiding het sy twee jaar by die voormalige handelskool San Martín (tans Middelskool 31) en drie jaar by die Rooms-Katolieke meisiesskool Colegio Nuestra Señora de la Misericordia in La Plata skoolgegaan.
In die 1970's het sy aan die Universiteit van La Plata in regswetenskappe studeer. Hier het sy kennis gemaak met Néstor Kirchner, een van haar medestudente. Die paar het op 9 Maart 1975 getrou, en uit die huwelik is twee kinders gebore, Máximo (* 1977) en Florencia (* 1990). Die Kirchners was tydens die militêre bewind of Proceso tussen 1976 en 1983 as suksesvolle advokate in Río Gallegos, 'n stad in die uiterste suide van Argentinië, werksaam en het hul politieke loopbaan ná die demokratisering in 1983 begin.
Op 8 Oktober 2013 is Cristina Kirchner ná 'n ongeluk vir breinbloeding geopereer.
Politieke loopbaan
In haar studentejare het Cristina en Néstor Kirchner met die Peronistiese Jeugbeweging gesimpatiseer, maar was self nie polities aktief nie. Toe die verkose president Isabel Peron ná die militêre staatsgreep van 1976 gedeporteer is, het die Kirchners La Plata verlaat en hulle in Río Gallegos, Patagonië gevestig om daar as advokate te werk. Nadat haar eggenoot Néstor in 1987 tot burgemeester van Río Gallegos verkies is, het ook Cristina in die laat 1980's tot die politiek toegetree. Sy is in 1989 as afgevaardigde tot die provinsiale parlement van Santa Cruz verkies en het haar setel ook in die volgende verkiesing vier jaar later behou.
In 1995 is Cristina Kirchner as afgevaardigde van Santa Cruz tot die Argentynse Senaat verkies. Twee jaar later het sy setel in die Argentynse parlement, die Kamer van Afgevaardigdes, gewen, maar het in 2001 tot die Senaat teruggekeer. Cristina het haar man tydens sy suksesvolle presidensiële verkiesingsveldtog van 2003 ondersteun, alhoewel sy nooit saam met hom aan openbare politieke vergaderings deelgeneem het nie. In die eerste rondte van die verkiesing op 27 April 2003 het die vroeëre president Carlos Saúl Menem met 25 persent die hoogste persentasie van die uitgebragte stemme op hom verenig, maar het nogtans nie die nodige algehele meerderheid behaal nie.
Gedurende haar man se ampstermyn het Cristina Kirchner as Argentinië se Eerste Dame gedien, 'n rol wat sy as rondreisende ambassadeur vir sy regering vervul het. Kirchner se strydende toespraakstyl het Argentynse politiek gepolariseer en sy word dikwels met Eva Perón vergelyk. Alhoewel sy die vergelyking meermale verwerp het, het sy later in onderhoud gesê dat sy met "die Evita met die hare in 'n bolla en die gebalde vuis voor 'n mikrofoon" identifiseer (die tipiese beeld van Eva Perón tydens toesprake), eerder as die "wonderbaarlike Eva" van haar ma se tyd, wat gekom het "om werk en die reg om te stem aan vroue te bring".
In die algemene verkiesing, wat in Oktober 2005 gehou is, was Cristina Kirchner haar party se hoofkandidaat vir die senatorsetel in die provinsie Buenos Aires. Ná 'n vurige verkiesingsveldtog teen Hilda González de Duhalde, die vrou van die vroeëre president Eduardo Duhalde, het sy dié setel met 45,77 persent van die uitgebragte stemme verower, teenoor González de Duhalde se 20,43 persent.
Verkiesing tot president
In die verkiesing op 28 Oktober 2007 het Cristina Kirchner 'n relatiewe meerderheid van meer as 44 persent van die uitgebragte stemme op haar verenig en die verkiesing sodoende met 'n voorsprong van sowat 20 persent bo Elisa Carrió reeds in die eerste rondte gewen. Volgens die Argentynse wette word 'n kandidaat al in die eerste rondte tot wenner verklaar sodra sy of hy of meer as 45 persent van die uitgebragte stemme op haar of hom verenig of meer as 40 persent van die stemme en tegelykertyd 'n voorsprong van meer as 10 persent bo die kandidaat in die tweede plek behaal.
Die verkiesingsuitslae was in geografiese opsig baie uiteenlopend. Cristina, wat as 'n boorling van Patagonië die bynaam "Pikkewyn" gekry het, het sowel in haar tuisprovinsie asook in die noorde van die land meer as 70 persent van die uitgebragte stemme op haar verenig en in sommige distrikte van die provinsies Salta en Santiago del Estero selfs sowat 95 persent behaal. Sy het egter in die drie grootste stede, Buenos Aires, Córdoba (waar sy 'n derde plek behaal het) en Rosario, verloor.
In haar eerste toespraak ná die verkiesing het Cristina Kirchner aangekondig dat die grondbeginsels waarop die beleid van haar eggenoot en voorganger Néstor Kirchner gebaseer was, ook die uitgangsbasis van haar eie beleid sal wees.
Eerste ampstermyn (2007–2011)
Ná haar ampsaanvaarding op 10 Desember 2007 het Kirchner die beleid van haar man voortgesit, veral ten opsigte van haar ekonomiese beleid wat voorsiening vir invoervervangende industrialisasie en (aanvanklik) beperkte proteksionistiese maatreëls gemaak het, en haar menseregtebeleid waarmee sy met die ondersoek van misdade, wat tydens die militêre bewind tussen 1976 en 1983 gepleeg is, voortgegaan het.
Haar eerste noemenswaardige politieke besluit was die aankondiging van 'n energieplan om die land se krag- en gastekorte te verlig. Dié plan het voorsiening gemaak vir die bou van nuwe kragsentrales en die kortstondige herinvoering van 'n somertyd vanaf die einde van 2007. Dit was egter beperk tot drie maande en is daarna weer afgeskaf. Daarnaas is 'n Departement vir Wetenskap, Tegnologie en Produktiewe innovasie in die lewe geroep.
Krisis tussen regering en landbouverenigings (Maart tot Julie 2008)
'n Aankondiging van die minister van ekonomie, Martìn Lousteau, het op 11 Maart 2008 het die eerste regeringskrisis veroorsaak. Lousteau was van plan om teen die agtergrond van stygende wêreldmarkpryse vir sojabone en sonneblomprodukte ook die uitvoerbelasting vir hierdie landbougoedere per ministeriële verordening te verhoog. In sy dekreet, wat as Resolución 125 bekend gestaan het, het die minister ook kennis van sy voorneme gegee om die uitvoerbelastingtariewe vir 'n groot verskeidenheid agrariese produkte aan die wêreldmarkprys te koppel. 'n Styging in die wêreldmarkprys vir 'n bepaalde produk sou sodoende 'n outomatiese verhoging van die uitvoerbelasting, wat daarop gehef word, beteken (sogenaamde retenciones móviles).
Belangegroepe in die landbousektor het vir 'n onbepaalde staking en ander protesoptredes soos die aanbring van padblokkades gevra om die verordening te kelder. Kirchner het die uitvoerbelastingverhogings in 'n openbare verklaring op 25 Maart bevestig en aangekondig dat sy nie bereid was om aan die belangegroepe se eise in te gee nie. Die bevolking het die gevolge van die wydverspreide stakings op verskeie terreine begin voel. Die aanbod van landbouprodukte het verminder, terwyl kospryse die hoogte ingeskiet het.
Die regering het onder die druk geswig en die uitvoerbelastingverhogings vir klein en middelgroot ondernemings herroep deur reeds betaalde belasting terug te betaal. Onderhandelinge tussen die regering en agrariese belangegroepe is vervolgens in 'n ontspanne atmosfeer hervat, maar sonder enige sukses. Minister Lousteau het op 25 April bedank. Die belangegroepe het hul staking vanaf 24 Mei hervat.
Op 17 Junie het die regering 'n wetsontwerp by die parlement ingedien om die belastingverhogings deur die afgevaardigdes te laat legitimeer. In die Kongres is enkele hervormings ten gunste van klein produsente bygewerk. Die wetsontwerp is deur die Huis van Afgevaardigdes op 6 Julie met 'n klein meerderheid aanvaar en na die Senaat verwys. Hier was die stemming op 17 Julie gelykop, met 36 stemme aan elke kant. Die Senaatspresident en Visepresident van die Kirchner-regering, Julio Cobos, het derhalwe besluit om sy beslissende stem teen die wetsontwerp uit te bring.
Die regering het Resolución 125 op die volgende dag uitgestel en uitvoerbelastingtariewe sodoende weer tot die oorspronklike vlak van 2007 verlaag. Die konflik tussen regering en landbou-belangegroepe is amptelik beëindig, alhoewel enkele verteenwoordigers die regering opgeroep het om hervormings ten gunste van klein en middelgroot produsente in te stel.
Verkiesingsneerlaag en nuwe sosiale programme (2009)
Gedurende die stryd met agrariese belangegroepe het Kirchner heelwat steun onder kiesers verloor. In meningspeilings, wat in 2008 en vroeg in 2009 gedoen is, is Kirchner se hantering van presidensië pligte deur minder as 25 persent van Argentiniërs goedgekeur. In haar ekonomiese beleid het nasionaliserings 'n sentrale rol gespeel. Nog voor die volgende verkiesings in 2009 is groot ondernemings soos die lugvaartmaatskappy Aerolineas Argentinas, die vliegtuigvervaardiger Fábrica Militar de Aviones en privaat pensioenfondse (AFJP), wat deur president Carlos Menem se pensioenhervorming geskep is, genasionaliseer.
In die algemene verkiesings van 2009 het 'n deel van Kirchner se Peronistiese Party 'n politieke alliansie met die konserwatiewe party Propuesta Republicana aangegaan wat as Unión-Pro KIrchner se alliansie Frente para la Victoria (FPV) uitgedaag het. Alhoewel haar man Néstor Kirchner as die FPV se topkandidaat aangewys is, het die Unión-Pro sowel in die belangrike provinsie Buenos Aires asook in die hoofstad Buenos Aires 'n oorwinning behaal. Op nasionale vlak kon die Acuerdo Civico y Social (ACyS), 'n alliansie van die Coalición Civica AR, die Radikale Burgerunie (Unión Civica Radical, UCR) en die Sosialistiese Party (Partido Socialista) egter nog meer stemme op hom verenig. Volgens 'n ontleding van die dagblad Clarín het die FPV saam met sy geallieerdes op nasionale vlak met 31,2 persent van die uitgebragte stemme as sterkste party uit die parlementsverkiesing getree, maar dié uitslag was byna gelykop met die ACyS se 30,7 persent. Die Unión-Pro het die derde plek behaal met 18,7 persent. Die FPV het sy algehele meerderheid van setels in die Kamer van Afgevaardigdes verloor.
In Oktober 2009 het die Kirchner-regering kindertoelaes vir behoeftiges (Asignación Universal por Hijo) ingevoer wat aan ouers van kinders en tieners onder 18 jaar uitbetaal word mits hulle werkloos of in die informele sektor werksaam is en bewys lewer dat hul kind of kinders gereeld geënt word asook kleuterskool of skool toe gestuur word. Voor hierdie hervorming is kindertoelaes uitsluitlik aan ouers in die formele sektor met lae of gemiddelde lone uitbetaal. Die kindertoelaeprogram is oorspronklik in 'n wetsontwerp van Elisa Carrió, 'n opposisie-politikus, in 1997 voorgestel. Die meeste ondersoeke, wat oor dié program gedoen is, bevestig dat dit 'n positiewe bydrae lewer om armoede te verlig en gereelde skoolbywoning te bevorder (byvoorbeeld in 'n ondersoek wat deur die navorsingsinstituut CONICET in 2010 gedoen is. Net enkele kritici het die program se sukses in twyfel getrek of aan ander faktore toegeskryf.
Nog 'n gewilde regeringsinisiatief was die aankoop van televisieregte vir die wedstryde van Argentinië se eerste sokkerliga (Primera División) deur die openbare uitsaaier Canal 7. Hulle is vanaf Augustus 2009 onder die handelsmerk Fútbol para todos ("Sokker vir almal") gebeeldsaai.
Inflasie en proteksionisme (2010)
Die jaarlikse inflasiekoers was in Argentinië selfs volgens amptelike statistieke van INDEC, waarvan die akkuraatheid onder meer deur die Internasionale Monetêre Fonds (IMF) in twyfel getrek is, konstant bo 7 persent. Volgens privaat beramings is die werklike inflasiekoers sedert 2011 dubbel so hoog soos INDEC se berekeninge. So het produksiekoste vir Argentynse vervaardigers merkbaar gestyg. Om 'n tekort op die lopende rekening van die handelsbalans te vermy, het die staatssekretaris van handel, Guillermo Moreno, na proteksionistiese maatreëls teruggegryp. So is die uitreiking van invoerlisensies bemoeilik (sogenaamde "nie-outomatiese lisensies"). Hierdie handelsbeleid het in 2010 en 2011 tot diplomatieke geskille met Brasilië gelei wat aanvanklik nog besleg kon word.
Mediabeleid
Die Kirchner-regering se mediabeleid was eweneens omstrede. Argentinië se wetgewing oor elektroniese media, wat nog uit die tyd van die militêre bewind gedateer het, is in Oktober 2009 deur die nuwe "Wet oor diensverskaffing deur middel van oudiovisuele kommunikasie" aangepas nadat belangegroepe en sosiale bewegings al lank op wysigings aangedring het. Volgens die vroeëre wetgewing kon die regering sterk invloed op die uitreiking van uitsaailisensies uitoefen en is verenigings en ander nie-winsgewende regspersone toegang tot die mark ontsê.
Die nuwe wergewing het 'n deel van die radio-elektriese spektrum vir nie-winsgewende uitsaaiers gereserveer, maksimum-kwotas vir die markaandeel van enkele radio- en televisie-ondernemings asook minimum-kwotas vir Argentynse en ander plaaslike produksies vasgestel. Opposisiepolitici het kritiek op die nuwe wetgewing gelewer wat volgens hul beskouing daarop gemik was om die markaandeel en invloed van die regeringskritiese Clarín-groep te beperk. Die nuwe wet het egter byval gevind by organisasies soos "Verslaggewers sonder grense", en Argentinië se posisie op die Wêreldindeks van Persvryheid het in 2009 heelwat verbeter. Dit is op die 47ste plek geranglys.
Dood van Néstor Kirchner en valutabeheer
Op 27 Oktober 2010 is Kirchner se man Néstor aan hartversaking dood. Cristina Kircher het vervolgens by kiesers sterk in gewildheid toegeneem sodat sy voor die volgende presidentsverkiesing in 2011 weer as belowendste kandidaat beskou is. Sy het haar kandidaatskap nogtans eers op 22 Junie 2011 bevestig. Haar besluit om tot en met 2012 tydens byna alle openbare optredes swart rouklere te dra, het die belangstelling van Argentynse en internasionale media getrek.
Kort ná die presidensiële verkiesing – en kort voor die einde van Cristina Kirchner eerste ampstermyn – het die Argentynse regering valutabeheer om kapitaalvlug na die Amerikaanse dollar en ander buitelandse geldenhede, wat sedert 2011 'n ernstige vraagstuk geword het, te beperk.
Falkland-konflik en nasionalisering van YPF
Op 23 Oktober 2011 is Cristina Kirchner met 'n algehele meerderheid van 53% van die uitgebragte stemme vir 'n tweede ampstermyn herverkies. Op 10 Desember 2011 het sy haar ampseed afgelê. In die volgende maande is sowel valutabeheer asook Argentinië se proteksionistiese maatreëls verskerp – 'n besluit wat in Maart 2012 felle kritiek van die IMF uitgelok het.
Die geskil oor die Falkland-eilande was in Februarie 2012 weereens 'n bron van diplomatieke wrywing tussen Argentinië en die Verenigde Koninkryk. Nadat die Britse Vloot 'n oorlogskip na die eilandgroep gestuur het, het Kirchner aangekondig dat sy 'n klagte teen die "militarisering" van die suidelike Atlantiese Oseaan by die Verenigde Nasies sal indien. Skepe, wat onder die vlag van die Falklandeilande vaar, is verskeie kere toegang tot Argentynse en ander Latyns Amerikaanse hawens geweier.
In April 2012 het Kirchner 'n wetsontwerp by die Argentynse Kongres ingedien om die olieontginningsmaatskappy Yacimientos Petrolíferos Fiscales (YPF), waarvan die meerderheid aandele sedert 1998 in besit van die Spaanse onderneming Repsol is, gedeeltelik te nasionaliseer. Dié stap het proteste van die Spaanse regering se kant uitgelok. Argentinië is vervolgens met handelsanksies gedreig. Die nasionalisering is nogtans vroeg in Mei 2012 met 'n groot meerderheid stemme deur die Kongres goedgekeur en vervolgens voltrek.
Betogings teen korrupsie, misdaad en werkloosheid
Honderdduisende Argentyne het in September en November 2012 met landwye betogings hul misnoeë oor korrupsieskandale, toenemende misdaad, stygende werkloosheidsyfers en die Kirchnerregering se onverskilligheid teenoor kritiek uitgespreek.
Spioenasieskandaal
Onthullings oor 'n meeluister- en spioenasieskandaal het in 2013 betrekkinge met die Verenigde State versuur en skerp kritiek van president Kirchner uitgelok. Nadat verskeie Europese lande na bewering hul lugruim vir die Boliviaanse presidentsvliegtuig gesluit het en die straler herlei moes word (waarskynlik weens gerugte dat die Amerikaanse fluitjieblaser Edward Snowden aan boord was), het Kirchner vir 'n buitengewone sitting van die UNASUR-lidstate gevra om teen die Europese lande se optrede te protesteer.
Kortessem
Kortessem (Limburgs: Kotsoeve) is 'n Belgiese dorp en munisipaliteit in die suide van die Vlaamse provinsie Limburg. Die munisipale gebied het sowat 8 000 inwoners (2011) en 'n oppervlakte van 34 km².
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Kortessem:
Guigoven, Kortessem, Vliermaal, Vliermaalroot, Wintershoven en Zammelen.
Skandinawiese Monument
regs|duimnael|300px|Die Skandinawiese Monument.
Sheridan Le Fanu
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Skandinawiese Monument
Die Skandinawiese Monument is 'n monument wat te Magersfontein opgerig is ter herdenking aan die slag van Magersfontein waartydens die Skandinawiese Korps swaar verliese gely het onder Britse vuur. Hierdie monument staan op ’n afgeleë koppie en is slegs te voet bereikbaar. Die monument is Noord-Wes van die Magersfonteinkop opgerig. Die werklike slagting het plaasgevind Suid-Oos van die Magersfonteinkop. Op dié slagveld is twee Nordiese Kruise opgerig.
Sheridan Le Fanu
Sheridan Le Fanu
Ierse skrywer en joernalis
Skandinawiese Monument
Die Hoofmonument
links|duimnael|250px|Hoofsuil van die Skandinawiese Monument. Die koste vir die oprigting van die monument is deur die Zuid-Afrikaans Skandinaviese Organisatie ingesamel in die Skandinawiese lande. Die monument bestaan uit ’n ruwe graniet obelisk van 7,3 meter hoog, omring deur 4 kleiner granietblokke. Die 4 granietblokke is met kettings aanmekaar verbind. Die monument is van Sweedse graniet en die kunswerk van 15 ton, is volledig vanuit Swede ingevoer.
Sheridan Le Fanu
Gebore
28 Augustus 1814
Mars Pathfinder
Die Mars Pathfinder was ’n Amerikaanse ruimtetuig wat in 1997 ’n basisstasie met ’n verkenningsvoertuig op Mars geland het. Dit het bestaan uit ’n landingstuig, wat hernoem is tot die Carl Sagan-gedenkstasie, en ’n liggewig-voertuig met die naam Sojourner.
Sheridan Le Fanu
in Dublin, Ierland
Mars Pathfinder
Die tuig is op 4 Desember 1996 gelanseer en het op 4 Julie 1997 op Mars geland – op ’n deel van Mars met die naam Ares Vallis, in die streek Chryse Planitia. Die landingstuig het toe oopgegaan en die Sojourner vrygelaat. Dié het talle eksperimente op die planeet gedoen om die atmosfeer, klimaat, geologie en samestelling van sy grond te ontleed.
Sarcopterygii
Sarcopterygii is 'n klas gewerwelde beenvisse van die superklas Osteichthyes. Die gemeenskaplike faktor van die klas is dat al die visse vleisvinvisse is - voorheen bekend as lobvinvisse. Sarcopterygii was ook voorheen bekend as Choanichthyes. Sarcopterygii  word in twee ordes ingedeel: Coelacanthiformes en Lepidosireniformes. Die Australiese longvis is die primitiefste longvis wat nog lewe.
Sheridan Le Fanu
Oorlede
Sara se Geheim
Sara se Geheim is 'n drama reeks op KykNET, DStv kanaal 144
Sarcopterygii
Die vis herinner baie aan die long visfossiele van 400 miljoen jaar gelede. Die Australiese longvis se wetenskaplike naam is Neoceratodus forsteri, wat afkomstig is van 'n gefossiliseerde vis, Ceratodus, wat 200 miljoen jaar gelede gelewe het en baie soos Neoceratodus lyk. Omdat die Australiese longvis se skelet so 'n groot ooreenkoms met die van Ceratodus toon, is dit waarskynlik dat Ceratodus se interne anatomie en sy gewoontes 'n ooreenkoms toon met die van die hedendaagse Australiese longvis.
ŉ Mens kan dus afleidings maak oor die leefwyse van Ceratodus van 200 miljoen jaar gelede deur die van Neoceratodus te bestudeer. Die Australiese spesie se liggaamsvorm is soos die van 'n tipiese vis. Die liggaam is bedek met groot, ronde skubbe wat dakpansgewys gerangskik is. Die breë pektorale en bekkenvinne is ook met skubbe bedek.
Anders as in die geval van die oorblywende 5 spesies, het die Australiese longvis net een long, wat dorsaal ten opsigte van die spysverteringskanaal geleë is. Gewoonlik gebruik die Australiese longvis sy kieue vir gaswisseling in water.
Sara se Geheim
Die reeks speel af in Kaapstad en kyk veral na die lewens van twee families wat in en om Athlone en Durbanville woon. Sara Abrahams, dra swaar aan 'n geheim wat sy 35 jaar gelede moes vertel om haar seun se lewe te red.
Sarcopterygii
Sy long (eintlik 'n gewysigde en gespesialiseerde lugsak, met 'n spesiale bloedvoorsiening) word net in droogtetye gebruik wanneer kieu-asemhaling nie meer moontlik is omdat die konsentrasie suurstof in die verkleinde poele nie meer genoegsaam vir kieu-asemhaling is nie. Hierdie visse kan die uitdroging van hulle habitat nie oorleef nie aangesien hulle nie hul inwendige organe op land vogtig kan hou nie.
Anders as die ander familie longvisse maak die visse nie 'n winterslaap deur nie. Longvisse se voortplanting geskied baie eenvoudig. Die wyfie lê haar eiers tussen waterplante en keer nie daarheen terug nie. Geen aanduiding van ouersorg is tot dusver waargeneem nie. Omdat die Australiese longvis se bou en gedrag so primitief is, word hulle beskou as lede van die familie Ceratodidae, terwyl die oorblywende 5 spesies tot die familie Lepidosirenidae behoort.
Sara se Geheim
Seisoen 3 word Donderdae om 20h00 op KykNET uitgesaai.
Die reeks is ook beskikbaar op DStv Now en Showmax
Sarcopterygii
Toe die Australiese longvis in 1870 ontdek is, het hulle, uitsluitend in die Burnett- en St. Maryrivier voorgekom. Met verloop van tyd het die mens die vis na die ander riviere van Queensland versprei, waardeur die vis se kanse op oorlewing verbeter is. Die Australiese longvis kan tot 1,5 m lank word.
Granville Bates
Granville Bates (7 Januarie 1882 – 8 Julie 1940) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Chatterbox (1936), Waikiki Wedding (1937), Of Mice and Men (1939), en My Favorite Wife (1940).
Sheridan Le Fanu
7 Februarie 1873
Skandinawiese Monument
Die Hoofmonument
Die monument is op 25 April 1908 deur Generaal Louis Botha onthul.
Claudia Lee
Claudia Lee (gebore 20 Junie 1996) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kick-Ass 2 (2013), The Girl in the Photographs (2015), en The Outcasts (2017), en in die televisiereeks Hart of Dixie (2011).
Skandinawiese Monument
Die Hoofmonument
Aanvanklik was die versorging van die monument toevertrou aan die N.G. kerk te Kimberley.
Van die 29 name wat gelys is, het 23 tydens in die Slag van Magersfontein gesneuwel of aan wonde beswyk wat hulle daar opgedoen het. Die orige name is lede van die Skandinawiese korps wat later in die Anglo-Boereoorlog gesneuwel het.
Op die sentrale suil is ’n rune-knoopontwerp en “Magersfontein XI XII MDCCCXCIX” (Magersfontein 11-12-1899) in die graniet uitgebeitel.
Inskripsies
regs|duimnael|250px|Die Walkure Svea. Sy personifiseer Swede. regs|duimnael|250px|Die Walkure Suomi. Sy personifiseer Finland.
Nora (Noorweë)
regs|duimnael|250px|Die Walkure Nora. Sy personifiseer Noorweë.
Dana (Denemarke)
links|duimnael|250px|Die Walkure Dana. Sy personifiseer Denemarke.
Nordiese Kruise
regs|duimnael|440px|Die Nordiese Kruise. Op hierdie plek het die Skandinawiërs teen die Britte geveg, gesterf en is hulle ook begrawe. Ofskoon die koppieterrein as staanplek vir die hoofmonument gekies is, is die eintlike grafte van dié manne in die veld suidoos van die vernaamste Magersfonteinkop waar dubbel-Waldemaarkruise (of Nordiese kruise) van rooierige graniet staan bo-op ’n kliphoop. Dit dui die grafte van die Skandinawiërs aan wat in die slag gesneuwel het, asook min of meer die gebied waar hulle gesterf het. Hoewel ander Boere- en Britse gesneuweldes opgegrawe is om elders herbegrawe te word, rus die Skandinawiërs steeds in hulle oorspronklike grafte op die slagveld. Die opskrif op die kruise lui as volg:
''Till minne av här stupade skandinaver, 11 December 1899. De kunde icke vika, blott falla kunde de''. (Ter nagedagtenis aan die Skandinawiërs wat hier geval het, 11 Desember 1899. Vir hulle was daar geen aftog nie – slegs te sterf).
Sheridan Le Fanu
Literêre genres
Skandinawiese Monument
Nordiese Kruise
Vriende in Skandinawië het bydraes vir die grafstene gelewer wat op 16 Desember 1927 deur General Jan Smuts onthul is.
Sheridan Le Fanu
Gotiese romans, bonatuurlike fiksie
Literêre stroming
Joseph Thomas Sheridan Le Fanu (* 28 Augustus 1814, † 7 Februarie 1873) was 'n Ierse joernalis en skrywer wat hom op Gotiese en bonatuurlike fiksie toegespits het.
Le Fanu, wat reeds in sy jeug onder die indruk van bygelowe in landelike Ierland gestaan het, word as die leidende 19de eeuse outeur van spookverhale beskou en het 'n beslissende rol by die ontwikkeling van dié literêre genre in die Victoriaanse tydperk gespeel. Van sy bekendste werke sluit Uncle Silas, Carmilla en The House by the Churchyard in. Carmilla, 'n vampier-novelle, het moontlik groot invloed op Bram Stoker, die skrywer van Dracula, uitgeoefen.
Steve Tom
Steve Tom (gebore 20 September 1953) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Dumb and Dumber To (2014) en in die televisiereekse Two and a Half Men (2003), Funny or Die Presents... (2010), en Major Crimes (2012).
Organiese verbinding
Organiese verbindings is 'n groot klas van chemiese verbindings wat gebaseer is op die element koolstof.
Party verbindings van koolstof word egter om geskiedkundige redes nie tot die organiese verbindings gereken nie. Dit is oksiede soos koolstofmonoksied, koolstofdioksied, karbiede, karbonate, sianiede. Aanvanklik is daar geglo dat organiese verbindings net deur lewende organismes vervaardig kon word. Toe duidelik geword het dat dit nie waar is nie het die verskil tussen organiese en anorganies koolstofverbindings in beginsel verval, maar die nomenklatuur het gebly.
Daar is 'n enorme aantal organiese verbindings en dit maak die organiese chemie die grootste onderdeel van die chemie. Dit is nogtans net so by die temperature waarby mense op Aarde leef. Die meeste organiese verbindings ontbind by verhitting bo 200-300 °C. Die meeste organiese verbindings het 'n molekulêre struktuur. Dit is die gevolg van die eienskap van koolstofatome om kovalente bindings te vorm met ander koolstofatome. Die molekules het dikwels koolstofkettings, maar daar is ook ringverbindings.
Kwik
Voorkoms
Dit word hoofsaaklik verkry van die setting van sinnaber, 'n helderrooi mineraal, ook bekend as vermiljoen (HgS). Dit word hoofsaaklik in rotse in streke van vulkaniese aktiwiteit aangetref. In sommige vulkaniese gebiede vind die afsetting van sinnaber in warmwaterbronne vandag nog plaas. Die kwikafsetting by Monte Amiata in Toskane, Italië is 'n voorbeeld van een van die rykste bronne van kwik ter wêrerld.
Toksisiteit
Dit is uiters giftig wanneer die stof ingeasem word, en kwikvergiftiging kan ook die gevolg wees van blootstelling aan oplosbare vorme (soos kwikchloried of metielkwik), die inaseming van kwikdampe of die eet van vis wat uit kwikbesmette water kom. Die geheue word aangetas deur die kwikdampe wat ingeasem word.
Aanwending
Kwik word gebruik in termometers, barometers, manometers, sfigmomanometers, vlotterkleppe en wetenskaplike apparaat, dog het kommer oor die giftigheid van die element daartoe gelei het dat kwiktermometers en kwiksfigmomanometers in kliniese omgewings uitgefasseer word ten gunste van alkoholgevulde, digitale of termistorgebaseerde instrumente. Dit bly in gebruik in verskeie ander wetenskaplike navorsingstoepassings asook in amalgaammengsels wat gebruik word in tandheelkunde.
Dit word ook in beligting gebruik: elektrisiteit wat deur kwikdampe gelei word binne 'n fosforbuis maak kortgolf ultra-violet lig wat dan veroorsaak dat die fosfor fluoresseer wat sigbare lig skep.
Wanderers View
Wanderers View is ’n klein voorstad in Johannesburg, sowat 1,2 km noord van die stadsaal.