cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Graaff Electric Lighting Works
Geskiedenis
Die aanleg is vernoem na David Pieter de Villiers Graaff, wat van 1891-1892 burgemeester van Kaapstad was en die oprigting van die kragstasie persoonlik gefinansier het. Koste van £ 75 000 in 1895, gelyk aan £ 8 209 000 (ongeveer 143 miljoen ZAR) in 2017. Graaff was 'n groot voorstaander van die destydse relatiewe nuwe tegnologie vir elektrisiteit, veral vir openbare beligting. Die vraag vir elektrisiteit word aangedryf deur die behoefte aan straatligte om misdaad in die stad te verminder.
Die aanleg is in 1920 buite werking gestel en in 1993 tot 'n nasionale monument verklaar.
Huidige toestand
Die kragstasiegebou staan steeds ten weste van die Moltenodam en is 'n geregistreerde nasionale monument. In 2015 is planne aangekondig om die gebou op te knap om 'n "museum vir watererfenis" te huisves. Maar amptenare het ook gesê dat aangesien die perseel naby die reservoir geleë is, dit onwaarskynlik is dat die perseel ooit oop sal wees vir die publiek, weens veiligheidsoorwegings.
Beeskrag
Die beeskrag (Euphorbia hamata) is 'n struik en vetplant wat tot die genus Euphorbia behoort. Die struik kom in die Noord-Kaap en Wes-Kaap voor. Dit kom ook in Namibië voor naby Rosh Pinah. Dit is 'n bosagtige struik wat tot 45 cm hoog word. Die takke is driehoekig en word 6 tot 13 mm in deursnee. Dit gee 'n melksap af wanneer dit beskadig word. Die blare is ellipties en val gou af. Die blomhofies is eenslagtig, alleenstaande op die punte en word omring deur drie, pienkagtige skutblare. Hulle gelerig, heuninggeurig en 5 - 7 mm in deursnee.
Sakhir
Sakhir ontvang baie besoekers om te kampeer, 'n gewilde aktiwiteit in die wintermaande. Sakhir is ook waar die "Al Areen Wildlife Park" geleë is – die enigste natuurreservaat en dieretuin wat op land is in Bahrein.
Jacobus van Rooy
Prof. Jacobus Albertus (Koos) van Rooy (gebore Ventersburg, Oranje-Vrystaat, 25 Julie 1932) was van 1957 tot 1966 ’n sendeling in die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika, van 1966 tot 1975 namens die Christelijke Gereformeerde Kerken in Nederland in Vendaland, en van 1975 tot sy emeritaat in 1998 teologiese professor, eers sowat 19 jaar aan die Hammanskraalse Teologiese Skool en nadat dié instelling by die Teologiese Skool Potchefstroom ingelyf is, aan laasgenoemde. Hy was hoofvertaler van die nuwe Venda-Bybel en het langer as 50 jaar aan verskeie Bybelvertalingsprojekte gewerk.
Einde 2017 gevra oor die hoogtepunte in sy lewe, het prof. Van Rooy hom soos volg uitgelaat: "(Dis) vir my op my oudag 'n hoogtepunt om terug te kyk en te sien hoe die Here my soveel vreugde en genade gegee het in die ryke vrugte daarvan – soveel meer as wat ek in my wildste drome kon dink: soveel egte, toegewyde swart gelowiges hier in Vendaland en elders, veral onder die Vendasprekendes landswyd, met begaafde en besielde predikante, geestelik en akademies goed toegerus. En die mooiste van alles is dat hulle my nie meer nodig het nie. Dan dink ek ook aan die voorreg om twee Bybelvertalings met die vertaalspanne af te handel, tweederdes van hierdie werk na my amptelike emeritering, en in so 'n groot aantal in Etiopië, Mosambiek en die Kongo 'n aandeel te gehad het. Ook wat tale betref die voorreg om Tshivenda, Sesotho en isiZulu te kon aanleer en gebruik, en die opwinding daarvan om in Israel saam met Joodse immigrante Hebreeus te leer praat en verstaan, veel beter as die bietjie wat ek op universiteit geleer het. Ek en my vrou kan net elke dag met dankbare verwondering terugkyk op 'n geseënde lewe en op die liefde van ons kinders."
Herkoms en jeugjare
duimnael|links|300px|Prof. Van Rooy se ouers, ds. [[Jacs van Rooy en sy eggenote Ellie (gebore Kruger), en hul drie kinders: Koos, Martie en Brechtje.]]
China Railways DJJ1
Die DJJ1 "Blue Arrow" (Vereenvoudigde Sjinees: 蓝箭; Tradisionele Sjinees: 藍箭) is 'n soort hoëspoed tweerigtingtrein wat deur China Railways gebruik is. Dit is in 2000 deur Zhuzhou Electric Locomotive Works vervaardig en was tot in 2012 in gebruik gewees.
Jacobus van Rooy
Herkoms en jeugjare
duimnael|regs|240px|Ds. Koos van Rooy (links agter), by sy vader, ds. [[Jacs van Rooy (regs agter), en grootvader, ds. Koos van Rooy (voor).]]
China Railways DJJ1
Oorsig
Agt DJJ1-stelle is gebou. Elke stel bestaan uit 'n lokomotiefeenheid met 6 passasierswaens, wat 421 passasiers kan dra.
Parktown-Noord
Parktown-Noord is 'n voorstad suid van Sandton, in Johannesburg, Suid-Afrika.
Parktown-Noord is sowat 6 km noord van Johannesburg se stadsaal geleë. Saam met voorstede soos Parkview, Saxonwold, Parkwood, Forest Town en Rosebank vorm dit deel van 'n gebied wat voorheen 'n groot plantasie van bloekom- en dennebome was en noordwaarts tot by Parkhurst en selfs tot by Dunkeld gestrek het. Die bome is in 1888–'89 geplant, maar van 1905 tot 1910 afgekap om plek te maak vir nuwe voorstede. Parktown-Noord word van Rosebank geskei deur Jan Smutslaan.
Jacobus van Rooy
Herkoms en jeugjare
Van Rooy is ’n agterkleinkind van die stamouers van die familie Van Rooy in Suid-Afrika, J.C. van Rooy en Anne Françoise Holsters, sowel as die Postma-stamvader, ds. Dirk Postma, en sy vyfde en laaste vrou, Johanna van Biljon. Aan vaderskant was sy grootouers ds. Koos van Rooy en Brechtje Postma, wie se broer, Willem Postma, ’n Gereformeerde predikant was en wie se drie susters almal met ’n predikant getrou het, onder wie prof. J.D. du Toit (Totius). Sy vader en naamgenoot, nes sy grootvader, was ds. Jacs van Rooy, en sy moeder Elsje Kruger. Ten tyde van Koos van Rooy jr. se geboorte was sy vader predikant van die Ventersburgse kombinasie, van 1928 tot 1942 sy eerste werkkring. Benewens Ventersburg moes hy ook Kroonstad, Theunissen en Odendaalsrus bedien. Prof. Van Rooy sou dekades later skryf: "Ek is in die ou pastorie op Ventersburg gebore. Dit was voor goud in die Vrystaat ontdek is. Welkom, Allanridge en Riebeeckstad het nog nie bestaan nie, Hennenman en Virginia was net spoorwegstasies, en Odendaalsrus was ’n paar sinkhuisies op sand. Hoe pa dit reggekry het, weet ek nie, maar hy het al die lidmate in al daardie gemeentes gereeld besoek, en ook nog by kennisse uit ander kerke tydens siektes en sterfgevalle uitgekom."
China Railways DJJ1
Oorsig
Al 8 treine is deur Guangzhou Zhongche besit en aan Guangshen Railway verhuur.
Jacobus van Rooy
Herkoms en jeugjare
Hy som die groot gebeure van sy kinderjare soos volg op: "Daar was in daardie jare ‘n aantal ingrypende gebeurtenisse. Daar was 1933 se groot droogte, toe mense in Lesotho glo van hongerte hulle kinders geëet het. As die dor westewinde waai, was daar in die Vrystaat stofstorms soos in die woestyn. Die boere het ekstraswaar gely omdat, toe die oorvloedige reëns uiteindelik daarná kom, die meeste osse al gevrek het of te maer was om te ploeg. Min het destyds nog trekkers gehad.
China Railways DJJ1
Oorsig
Aanvanklik het alle DJJ1-treine tussen Guangzhou en Shenzhen geloop, maar sedert Julie 2007 slegs tussen Shaoguan en Pingshi. Hulle is in November 2012 uit diens onttrek.
Jacobus van Rooy
Herkoms en jeugjare
"In 1938 is die eerste Afrikaanse psalmboek met die psalms van Totius in gebruik geneem. Totius het nog self by die geleentheid in Ventersburg opgetree. Onder leiding van tant Lina (Venter, Ventersburg se Gereformeerde orreliste) het ons geoefen tot ons hulle omtrent almal geken het. Dit het vir ons baie mooier as die Hollands geklink. Ons het dieselfde Afrikaans as nou gepraat, maar dis eers in daardie jare dat die uitdrukkingsmoontlikhede van Afrikaans tot baie mense deurgedring het. Jy kan jou dit vandag nie indink nie.
"’n Geweldige gebeurtenis was vir ons die simboliese Ossewatrek van 1938. Die Afrikaners het soos een man daaraan deelgeneem. Die mans wat kon, het baarde laat groei, en ferweelbroeke en velskoene gedra. Die vrouens het pragtig gelyk in hulle lang Voortrekkerrokke, kappies en nekdoeke. Tot die klein dogtertjies het so aangetrek. Ek dink dis daar waar die vyfjarige Regina Kruger (wat later sy vrou sou word) die eerste keer my oog gevang het. Toe die ossewa by die skanskraal aankom, was al wat leef daar, en daar is fees gevier soos nooit tevore of daarna nie. Ons het die trots ervaar van ons verlede en ons voorvaders as helde vereer. Eers baie later het ons gehoor dat hulle ook maar hulle sondes en ongeregtighede gehad het.
"Toe kom die Tweede Wêreldoorlog. Daar was in die omgewing ‘n paar Sappe. Almal het geweet Piet Stokkies en Pierre Le Clus was Sappe, dus nie goeie Afrikaners nie. O ja, dan was daar nog die twee ou onderwyseresse, juffrouens Nonnie en Kitty Fourie. Juffrou Kitty was as Laksman bekend. Sy was genadeloos kwaai en het ŉ lang, dik leerplak gehad waarmee sy dit gedurig bewys het. Sy het ŉ klein swart skoothondjie, Seuntji, gehad, wat met elke hou van die plak die straf met ŉ harde blaf beaam het."
Prof. Van Rooy skryf sy verbintenis met sy geboortedorp het met die jare voortgeleef: "Afgesien van my kosbare jeugherinnering het ek nog ander bande met Ventersburg. Ek het my vrou hier kom haal, is in die ou kerkgebou getroud, ons het vir al ons kinders se doop hierheen gekom, en my onvergeetlike moeder (wat oorlede is in die ouderdom van 36 jaar) se graf is hier in die kerkhof, met die opskrif op die grafsteen: 'Maak oop vir my die poorte van die geregtigheid. Ek wil daardeur ingaan; ek wil die HERE loof.'"
Prof. Van Rooy was sy ouers se eersteling. Daarna sou ook volg uit sy vader se eerste huwelik: Martha Elizabeth, later Lemmer (14 Desember 1933 – 2008) en Brechtje Postma, eers ook Lemmer, later Bekker (10 Maart 1936 – 2008). Sy halfsibbes uit sy vader se huwelik einde Februarie 1943, ná sy moeder se dood in Februarie 1941 op Ventersburg, met Susanna Elizabeth (Sannie) Cloete, was Jacobus Philippus Benjamin (9 April 1944), Louise Aletta (3 November 1945, getroud met Pieter van Rensburg), Susanna Elizabeth (1947, getroud met ds. Fanus Heystek), Marthinus Paul (Tinus, 1948, emeritus-professor opvoedkunde, Unisa), Patrick Hendrik (Pat, 1949, boer by Alexandria, oorlede 2014), Johannes Cornelius (1956), en nog ’n kind, wat in Suidwes-Afrika oorlede en in Windhoek begrawe is.
Nadat hy die laerskool op Ventersburg en die Afrikaansmediumskool op Pietersburg (vanaf 1942 toe sy vader predikant word van die Gereformeerde kerk Pietersburg) bygewoon het, het hy op laasgenoemde dorp sy hoërskoolloopbaan begin en dit vanaf 1946 op Brits voortgesit en daar voltooi nadat sy vader die beroep na die Gereformeerde kerk Krokodilrivier in 1946 aangeneem het. Op skool het hy vir die eerste span rugby gespeel en was hy die duxleerling.
Opleiding en loopbaan
duimnael|links|230px|Dr. Koos van Rooy en sy vrou, Regina, op die sendingstasie Siloam.
Koos van Rooy het in sy eie woorde, "vanweë die liefde vir Christus en die nood in die heidenwêreld", besluit om predikant te word. Nadat hy sy Th.B.-graad aan die Potchefstroomse Universiteit vir CHO in 1957 ontvang het, was hy sedert dieselfde jaar sendeling te Siloam in Vendaland. Van 1963 tot 1966 was hy sendeling in diens van die Gereformeerde kerk Johannesburg-Noord in Soweto. In 1964 het hy die graad Th.M. in sendingwetenskap ontvang met 'n skripsie oor Sinkretisme in Vendaland.
Van 1966 tot 1972 was hy in diens van die Christelijke Gereformeerde Kerken in Nederland as sendeling met as opdrag lektuurwerk en 'n Bybelskool in Venda. Sy studie het egter nie agterweë gebly nie, want hy Doktoreer in 1971 in die Sendingwetenskap met 'n proefskrif oor kommunikasie en taal in die Vendabybel (Language and Culture in the Communication of the Christian Message as Illustrated in the Venda Bible). Vanaf 1975 was hy professor in Ou-Testamentiese vakke, en later ook sendingwetenskap, aan die Hammanskraalse Teologiese Skool van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika. Intussen het hy sedert 1973 as projekkoördineerder aan die nuwe vertaling van die Bybel in Venda, wat vroeg in 1998 in sy finale vorm gedruk is. In 1995 het hy sy tweede doktorsgraad verwerf, dié keer in die Ou Testament met ‘n proefskrif oor ''Yahweh and Modimo. The relationship between God and man in the Old Testament seen in the context of African concepts of God''.
Ná sy aftrede in 1998 was hy betrokke as konsultant en vertaler in nagenoeg 20 tale in Mosambiek, Demokratiese Republiek van die Kongo en Ethiopië. Hy was ook projekkoördineerder van die Zulu-Bybelvertaling, waarvan die eerste proefuitgawe in 2015 is.
Terugskouend beskou hy sy intreepreek as ’n hoogtepunt van sy bediening en voeg by: "Verder was daar te veel om op te noem, veral om die bekerings mee te maak van heidene wat later leiers in die kerk geword het. Ek het met groot verwagtings sendeling geword, en ondanks tydelike teleurstellings en terugslae het die Here op die ou end aan my veel meer gegee as wat ek in my wildste drome kon dink: ‘n lewenskragtige en belydenisgetroue aantal kerke in Venda en elders, ‘n stuk of sewe predikante wat reeds professore in teologie is." Aan die teenoorgestelde kant was daar "vervolging oor verset teen kerklike apartheid, teen verbondsoutomatisme, en oor aandrang op uitdra van die evangelie, en oor die begeerte dat daar herlewing in die kerk sal wees. Daarenteen was dit ‘n hoogtepunt toe die sinode van 2012 besluit het dat die Doppers hulle moet bekeer van hulle sondes, en die eerste sonde wat genoem word, is die leer van die verbondsoutomatisme (die veronderstelling dat elke verbondskind al voor sy doop wedergebore is."
Sy groot uitdaging was "om die Bybel met swart oë te lees, bedoelende soekende na die antwoord van God se Woord op die geloof en lewensomstandighede van die mense van Afrika".
Venda-Bybel
duimnael|links|200px|Regina van Rooy by die gesin se voertuig in Vendaland.
Die Kerkblad het op 2 Desember 1998 soos volg berig oor die bekendstelling van die Venda-Bybel, waarvan prof. Van Rooy die hoofvertaler was: “Saterdag 10 Oktober 1998 was 'n feesgeleentheid vir Vendasprekers. Die nuwe Venda-Bybel is in die ouditorium van die Universiteit van Venda te Thohoyandou amptelik bekendgestel en die geleentheid is deur ongeveer 1 000 mense bygewoon. Onder die eregaste was onder andere die Hoofsekretaris van die Bybelgenootskap, ds. Gerrit Kritzinger, en die projekkoördineerder en hoofvertaler, prof. Koos van Rooy.
“Groeteboodskappe en gelukwense is deur onderwysinstansies en die regering van die Noordelike Provinsie (nou Limpopo) oorgedra. Prof. Amie van Wyk het namens die Teologiese Skool en die Fakulteit Teologie van die PU vir CHO woorde van waardering tot prof. Van Rooy gerig.
“Die eerste Venda Bybel is in 1936 gepubliseer. 'n Nuwe vertaling is egter ge-noodsaak deur die ontwikkeling van die Vendataal sowel as die vordering met die algemene taalwetenskap. In 1973 is besluit om met 'n nuwe vertaling vir die ongeveer 600 000 Vendasprekers te begin. Dr. T.S. Farisani en mnr. AM Mahamba begin as voltydse vertalers en prof. Koos van Rooy word as projekkoördineerder benoem. Die eerste vrug van hierdie vertaling was die publikasie van die Evangelie volgens Markus in 1976. Vanaf 1982 werk prof. Van Rooy, mnr. F.C. Raulinga en mnr. A.R. Mbuwe voltyds aan die taak. Die Nuwe Testament en Psalms is in 1989 gepubliseer en nou, nege jaar later, die volledige Bybel. Daar is dus nou twee vertalings van die Venda Bybel beskikbaar wat aanvullend gebruik kan word.
“Dat hierdie nuwe vertaling in 'n besondere behoefte gaan voorsien, blyk uit die entoesiasme waarmee dit deur oud en jonk ontvang is. In 'n kort tydjie is ongeveer 500 eksemplare in die portaal van die Ouditorium verkoop. Dit sal voortaan by boekwinkels beskikbaar wees. 'n Besondere woord van dank en waardering aan prof. Van Rooy en sy medevertalers met hierdie heuglike gebeurtenis.”
“Prof Van Rooy. . . stel dit duidelik dat vertaling van die Bybel in Tshivenda aan twee standaarde moes beantwoord: Dit moet getrou bly aan die oorspronklike Grieks en Hebreeus, én dit moet in verstaanbare, idiomatiese Tshivenda vertaal word. In hierdie proses moes daar soms nuwe woorde geskep word. Venda het byvoorbeeld nie woorde vir ‘heiligheid’ en ‘geregtigheid’ nie. Sommige woorde is bloot getranskribeer, soos ‘gamela’ vir ‘kameel’ en ‘biara’ vir ’n ‘beer’.
“Die nuwe Venda-Bybelvertaling is op 10 Oktober 1998 deur die hoofsekretaris van die Bybelgenootskap in ontvangs geneem. By dié geleentheid het prof van Rooy gesê: ‘Ons het twintig jaar aan hierdie vertaling gewerk en die beste jare van ons lewe daaraan gegee. Maar ek staan nie hier vir myself nie. . . (Die Bybel) is geen gewone boek nie. Nee, dit is die Woord van die lewende God. Dit is die swaard van die Heilige Gees en die saad vir die ewige lewe. . . Hierdeur sal die (Tshivenda) gemeentes geestelik toegerus word om volgelinge vir Jesus Christus te wen. . .” Hierdie woorde tipeer Koos van Rooy se lewensuitkyk en die gesindheid waarin hy al meer as vyftig jaar lank aan verskillende Bybelvertalingprojekte werk. Sy ervaring met die vertaling van die Bybel in Tshivenda en die sukses van die projek het hom bekwaam gemaak om sedert sy aftrede op ’n wye front betrokke te wees by ’n verskeidenheid Bybelvertalingprojekte in Afrika.”
Waardering
duimnael|links|200px|Elsje van Rooy (nou Linde) tussen die Vendadansers te Siloam.
Met die toekenning van sy eredoktorsgraad deur die Noordwes-universiteit op 14 Mei 2010, het die universiteit onder meer geskryf: “Hy het ’n besondere bydrae gelewer tot besinning oor teologiese opleiding in Afrika. As prinsipiële denker munt hy uit. Hy het oor die jare talle publikasies gelewer oor vernuwing in die kerk, oor reformasie en herlewing en verskeie ander onderwerpe. “Herlewing en reformasie”, sy publikasie wat in 1998 deur die Instituut vir Reformatoriese Studies aan die PU vir CHO gepubliseer is, het ’n belangrike impak gehad. Hy het nooit gehuiwer om sterk standpunt in te neem nie, veral oor rasseaangeleenthede; van vroeg af het hy hom sterk teen rassisme uitgespreek.
“Tydens sy eerste verblyf in Venda het hy die plaaslike taal op ’n besondere wyse bemeester, sodat hy reeds in 1973 en 1974 belangrike artikels publiseer oor aspekte van Tshivenda wat vir Bybelvertaling van belang is, in The Bible Translator, blad van die Wêreldbond van Bybelgenootskappe. As deel van sy werk aan die Lyani-Bybelskool in Sibasa, het hy hom in die besonder toegespits op die skryf van literatuur in Tshivenda vir die jong kerke. Sy uitmuntende kennis van Tshivenda het daartoe gelei dat hy versoek is om die leiding te neem met ’n nuwe vertaling van die Bybel in Tshivenda. Die eerste vertaling van die Bybel in Tshivenda is in 1936 gepubliseer. Die besluit om ’n nuwe vertaling te doen, is in 1973 geneem."
Eerbewyse
Prof. Van Rooy het in 2010 ’n eredoktorsgraad van die Noordwes-universiteit ontvang vir sy werk aan die Bybelvertaling, bydraes tot sendingwetenskap en vernuwing in die teologiese oriëntasie van die GKSA. In 2017 is ’n plaat aan hom toegeken ter erkenning van uitstaande prestasdie as alumnus van die Noordwes-universiteit.
Belangstellings
Prof. Van Rooy het veral belanggestel in Bybelvertaling, maar ook daarin om fyn te luister na die boodskap van die Bybel in Afrikaverband. Dit word onder meer weerspieël in sy verhandeling Yahveh and Modimo en in lesings oor Transkulturele Kommunikasie van die Evangelie in Afrika. Ook stel hy belang in die geskiedenis van herlewings van die Christelike geloof.
Nauurs is sy stokperdjies proteas, waarvan hy verskeie belangrike nuwe kruisings gekweek het, en rose kweek en om tale aan te leer.
Gesinslewe
Prof. Van Rooy is op 15 Desember 1956 in die Gereformeerde kerk Ventersburg deur sy vader, ds. Jacs van Rooy in die huwelik bevestig met Regina Catharina Kruger (gebore 21 Julie 1933), dogter van Willem Adriaan Kruger (15 September 1899 – 1975) en Anna Catharina Botha Mentz (25 Junie 1913 – onbekend). Uit die huwelik is vier kinders gebore: Anna Catharina (Annerooy/Mashudu, gebore Siloam, 20 Augustus 1959, getroud met Braam Helberg), Elsje (gebore Siloam, 28 April 1962, getroud met Louis Linde), Jacobus Albertus (Jacs, gebore 29 Maart 1964, Siloam, getroud met Martie Spoelstra) en Willem Adriaan (At, gebore Siloam, 12 Junie 1968, getroud met Hester Coetzee).
Artikels in vakwetenskaplike tydskrifte, Afrikaans en Engels
Missionalia (Pretoria: S. A. W. S.)
In die Skriflig (Potchefstroom: G. T. S.)
Artikels van semi-wetenskaplike aard in Die Kerkblad
(Die datums is by benadering) Hoe benader ons die Moslem met die evangelie?
Neo Masisi
Neo Masisi (gebore 1962) is 'n ouditeur en die Eerste Dame van Botswana. Sy het by die Verenigde Nasies gewerk.
Radio Sonder Grense
Radio Sonder Grense (algemeen tot RSG afgekort) is 'n Afrikaanse radiostasie wat onder die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK) oor die hele Suid-Afrika uitsaai. RSG saai meestal oor FM uit en maak van Sentech se uitsaaipunte gebruik. Dit is moontlik om dit via satelliet te hoor of daarna te luister via internet stroom. Die radiostasie betrek mense wat Afrikaans as moedertaal praat, sowel as mense wat dit as tweede taal praat, van verskeie groepe en kulture. Die diens bied nuus, aktuele gebeure, sport, lewenstyl, opvoeding en musiek programme. RSG se aktiwiteite is nie net tot radio beperk nie en daar is vele CD’s vrygestel, toere gereël en aanbiedings by kunstefeeste gedoen.
RSG is in 1937 deur die SAUK van stapel gestuur, een jaar na die ontstaan van die Korporasie en sy Engelse diens in 1936. Dit was bekend as die "Afrikaanse Diens van die SAUK" totdat die Korporasie sy hele radio-portefeulje in 1986 herstruktureer het. Dit het toe as "Radio Suid-Afrika" bekend geword. Die naam "Radio Sonder Grense" is aangeneem na die 1996 SABC Radio herstrukturering. Volgens die konstitusie moet die openbare uitsaaier minstens een Afrikaanstalige radiodiens en een Afrikaanse televisiediens lewer, aangesien Afrikaans een van die elf amptelike tale van Suid-Afrika is.
Callyspongia abnormis
Callyspongia abnormis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Pulitzer-Finali.
Thomas A. Curran
Thomas A. Curran (28 Mei 1879 – 24 Januarie 1941) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Inspiration (1915).
Shepperd Strudwick
Shepperd Strudwick (22 September 1907 – 15 Januarie 1983) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dr. Renault's Secret (1942), Joan of Arc (1948), All the King's Men (1949), en A Place in the Sun (1951).
Zingolweni
Nota: Moet nie verwar word met die dorpie iZingolweni in die suide van KZN nie.
Zingolweni is 'n rivier in die verrenoorde van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Dit is 'n sytak van die Lusutfu- (of Maputorivier).
Callyspongia altera
Callyspongia altera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1994 deur Hooper & Wiedenmayer.
Joy Behar
Joy Behar (gebore 7 Oktober 1942) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hiding Out (1987), Manhattan Murder Mystery (1993), Hall Pass (2011), en Ice Age: Continental Drift (2012).
SC Comet Kiel
SC Comet Kiel  is 'n sokkerklub uit Kiel in die deelstaat Sleeswyk-Holstein in Duitsland.
Poliuretaan
Poliuretaan is 'n polimeer wat bestaan ​​uit organiese eenhede wat deur karbamaat (uretaan) verbindings verbind word. Terwyl die meeste poliuretane polimere is wat nie smelt as dit verhit word nie (termohard), is poliuretane wat met hitte sag word (termoplasties) ook beskikbaar.
SC Comet Kiel
Die klub is in 1912 gestig as SC Comet 1912 Neumühlen-Dietrichsdorf, alhoewel die lede al sedert 1908 'n informele klub gevorm het wat doodgeloop het met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog. Neumühlen-Dietrichsdorf was tot 1924 'n onafhanklike dorp. Die klub is vernoem na die komete Halley, Daniel en Marchouse, wat almal tussen 1907 en 1910 die sonnestelsel besoek het en destyd groot opgewondenheid veroorsaak het.
Poliuretaan
Poliuretaanpolimere word meestal gevorm deur 'n di- of tri-isosianaat met 'n poliöl te laat reageer. Aangesien poli-uretane twee soorte monomere bevat, wat een na die ander polimiseer, word hulle geklassifiseer as 'n afwisselende kopolimere. Beide die isosianate en poliöle wat gebruik word om poli-uretane te vervaardig, bevat gemiddeld twee of meer funksionele groepe per molekuul.
SC Comet Kiel
Die klub se grootste prestasie was om gedurende die 1943- en 1944-seisoene die Gauliga Sleeswyk-Holstein op die hoogste vlak te haal.
Poliuretaan
Poliuretane word gebruik vir die vervaardiging van plastiekskuimsitplekke met hoë veerkragtigheid, stewige skuim-isolasiepanele, mikrosellulêre skuimseëls en -pakkings, spuitskuim, duursame plastiese wiele en bande (soos op roltrappe, winkeltrollies, hysbakke en skaatsplankwiele), hoëwerkverrigtinggom, oppervlakbedekkings (soos bv. atletiekbane) en seëlmiddels, sintetiese vesels (bv. Spandex), tapytonderlaag, harde plastiekonderdele (bv. vir elektroniese instrumente), kondome, en tuinslange.
Bestanddele
Die belangrikste bestanddele om 'n poliuretaan te maak, is di- en tri-isosianate en poliöle. Ander materiale word bygevoeg om die polimeer te verwerk of om die eienskappe van die polimeer te verander. Katalisators word ook gebruik om die reaksies te bespoedig.
Poliöle
Die poliöle vorm die skakels in die ketting tussen die isosianate. Poliöle met hoë molekulêre massa het meer buigsame poli-uretane tot gevolg, terwyl poliöle met 'n laer molekulêre massa meer onbuigbare produkte maak. Die eienskappe van die finale produk kan verander word deur die toevoeging van oksiede voor, tydens of na die toevoeging van die poliöle. Fyn verspreide polimere van stiereen, akrielnitril of poliurea word gebruik om die draende vermoëns te verhoog. Eteleendiamien en trietanolamien word gebruik om onbuigbare skuim met katalitiese einskappe te maak. Poliëters word gebruik om hoëwerkverrigtingbedekkings te maak. Vlamvertragende poliuretane kan gemaak word met die toevoeging van fosforbevattende poliöle.
Kettingverlengers en dwarsskakelers
Verbindings met 'n lae molekulêre massa wat hidroksiel- en amiengroepe bevat, word gebruik om kovalente bindings tussen seksies van die polimeer te vorm. Dit verhoed dat dele van die polimeer onder druk vloei, wat lei tot materiale wat stywer is en wat nie skeur nie. Dit kan ook die buigsaamheid, reaksies op hitte en chemiese weerstand van die finale produk beïnvloed.
Katalisators
Poliuretaankatalisators kan in twee breë kategorieë geklassifiseer word, basiese- en suuramiene. Die meeste katalisators funksioneer deur die neiging van die diol-komponent om 'n protonpaar te skenk om 'n binding te vorm, te versterk en sodoende die vorming van poliuretaan te versnel. Die keuse van katalisator beïnvloed die drie prosesse wat voorkom: die vorming van die uretaangel, die ureumvorming wat die gel opblaas en die isosianaat-trimering wat meer onbuigbaarheid tot gevolg het.
Oppervlakaktiewe stowwe
Dit is organiese verbindings wat die eienskappe van die polimere verander. Hulle kan die vloeibare komponente emulgeer, die selgrootte reguleer en die selstruktuur in skuim stabiliseer, of oppervlakdefekte soos pengate en sinkmerke uitskakel.
Agteruitgang
Poliuretane, veral dié wat met aromatiese isosianate vervaardig word, bevat chromofore wat met lig in wisselwerking tree. Dit is veral van belang op die gebied van poliuretaanbedekkings, waar ligstabiliteit 'n kritieke faktor is en die hoofrede is dat alifatiese isosianate gebruik word in die vervaardiging van poliuretaanbedekkings. Wanneer poliuretaanskuim, wat met behulp van aromatiese isosianate vervaardig word, aan sigbare lig blootgestel word, verkleur dit en word van wit tot geel tot rooibruin. Afgesien van vergeling, het sigbare lig min effek op die skuim se eienskappe.
Geskiedenis
Otto Bayer en sy kollegas by IG Farben in Leverkusen, Duitsland, het in 1937 vir die eerste keer poliuretane vervaardig. Die nuwe polimere het 'n paar voordele gehad bo bestaande plastiek wat vervaardig is deur olefiene te polimiseer, of deur polikondensasie. Vroeë werk wat gefokus was op die produksie van vesels en buigsame skuim. Poli-uretane is ook op 'n beperkte skaal toegepas as vliegtuigbedekking tydens die Tweede Wêreldoorlog. Poliïsosianate het in 1952 kommersieel beskikbaar geword, en die produksie van buigsame poliuretaan skuim het in 1954 begin met die gebruik van tolueen diisosianaat en poliëster poliöle. Hierdie materiale is ook gebruik om stewige skuim, rubber en elastomere te vervaardig. Lineêre vesels is vervaardig uit heksametileen-diïsosianaat en 1,4-butaandiol.
In 1956 het DuPont poliëterpoliöle, spesifiek poli(tetrametileeneter)glikol, bekend gestel en BASF en Dow Chemical het in 1957 polialkileenglikole begin verkoop. Poliëterpoliöle was goedkoper, makliker hanteerbaar en meer waterbestand as poliësterpoliöle, en het gewilder geword. Union Carbide en Mobay, 'n Amerikaanse Monsanto/Bayer-gesamentlike onderneming, het ook begin om poliuretaanchemikalieë te vervaardig. In 1960 is meer as 45 000 ton buigsame poliuretaanskuim vervaardig. Die beskikbaarheid van chloorfluoroalkaan-blaasmiddels, goedkoop poliëterpoliöle en metileendifenieldiïsosianaat het die gebruik van onbuigsame poliuretaanskium as hoëwerkverrigting-isolasiemateriaal toegelaat. In 1967 is onbuigsame skuim uit uretaan-gemodifiseerde poliïsosianuraat bekendgestel, wat selfs beter termiese stabiliteit en weerstand teen ontvlambaarheid bied. Gedurende die sestigerjare is veiligheidskomponente vir motorkarre, soos instrument- en deurpanele, vervaardig deur termoplastiese velle met half-buigsame skuim te vul.
In 1969 het Bayer 'n motorkar wat volledig uit plastiek vervaardig is in Düsseldorf, Duitsland, uitgestal. Dele van hierdie motor, soos die voorpaneel en bakpanele, is vervaardig met behulp van 'n nuwe proses genaamd reaksiespuitgietwerk, waarin die reaktante gemeng en dan in 'n vorm ingespuit is. Die toevoeging van vulstowwe, soos gemaalde glas, mika en verwerkte mineraalvesels, het aanleiding gegee tot versterkte reaksiespuitgietwerk, wat verbeterings in buigmodulus (styfheid), vermindering in die termiese uitbreidingskoëffisiënt en beter termiese stabiliteit gebied het. Hierdie tegnologie is gebruik om die eerste plastiekmotor in die Verenigde State, die Pontiac Fiero, in 1983 te vervaardig. Verdere verbetering in die styfheid is verkry deur voorafgeplaasde glasmatte in die reaksiespuitgietwerkvormholtes op te neem. Hierdie metode is bekend as harsinspuitgietvorming of strukturele reaksiespuitgietwerk.
Vanaf die vroeë tagtigerjare is mikrosellulêre skuim gebruik om pakkings vir motorpanele en lugfilterverbindings te vorm, wat polivinielchloried-polimere vervang het. Poliuretaanskuim het in die motorwêreld gewild geword en word nou ook gebruik in hoëtemperatuur-oliefiltertoepassings.
English Heritage
English Heritage (amptelik The Historic Buildings and Monuments Commission for England) is 'n uitvoerende nie-departementele openbare liggaam van die Britse regering wat deur die Departement van kultuur, media en sport (DMCS) befonds word. Dit vervul 'n raadgewende rol ten opsigte van die bewaring van Engeland se historiese erfenis, terwyl sy susterliggaam, Natural England, na die bewaring van die land se natuurlike omgewing omsien.
Talle historiese geboue word deur English Heritage bestuur, terwyl die liggaam ook as algemene raadgewer vir die betrokke staatssekretaris optree. HIerdie raadgewende rol sluit die lysting van historiese geboue en antieke monumente in. Simon Thurley fungeer sedert 2002 as die liggaam se hoof uitvoerende beampte.
Indo-China
Indo-China of Agter-Indië (Frans: L'Indochine) verwys na die vastelandgedeelte van Suidoos-Asië. Die term "Indo-China" is vir die eerste keer deur die Deens-Franse geograaf Conrad Malte-Brun (ook Malthe Konrad Bruun, 1775–1826) gebruik in sy werk van 1810, "Précis de la Géographie Universelle", wat in Parys gepubliseer is. Die benaming "Indo-China" verwys na die kulturele invloed wat Indië en China onderskeidelik op die vastelandgedeelte van Suidoos-Asië gehad het. In Malte-Brun se gebruik van die term word die moderne state Laos, Kambodja, Thailand, Viëtnam, Mianmar en die noordelike deel van Maleisië (die Maleisiese Skiereiland), die suide van China, dele van Bangladesj en Singapoer ingesluit. Vandag verwys die term gewoonlik na die voormalige Frans-Indo-China (Frans: Indochine française), wat slegs Kambodja, Laos en Viëtnam ingesluit het. Daar is ook soms na Mianmar onder Britse koloniale beheer as Brits-Indo-China (Engels: British Indochina) verwys.
Uitsluitingsbeginsel van Pauli
Die Uitsluitingsbeginsel van Pauli is ’n kwantummeganiese beginsel waarvolgens twee identiese fermione nie dieselfde kwantumtoestand kan beset nie. Die beginsel is in 1925 deur Wolfgang Pauli geformuleer. In een atoom kan dus nie twee elektrone wees met vier identiese kwantumgetalle nie. Deur die invoer van die spinkwantumgetal kan twee elektrone hulle in een baan (dieselfde magnetiese, hoof- en newekwantumgetal) bevind, mits hul spinkwantumgetal verskil.
Die beginsel geld slegs vir fermione, deeltjies wat asimmetriese kwantumtoestande vorm en ’n halftallige spin het. Onder fermione val onder meer protone, neutrone, die kwarke waaruit hulle bestaan en elektrone – alle soorte elementêre deeltjies waaruit materie opgebou is.
Deeltjies soos die foton en graviton gehoorsaam nie die beginsel nie omdat hulle nie fermione is nie, maar bosone (hulle vorm simmetriese kwantumtoestande en het ’n heeltallige spin).
Stacie Orrico
Na Genuine onderteken sy 'n platekontrak met Virgin Records. Haar album Stacie Orrico word in 2003 vrygestel. Hierdie album debuteer op die 59ste posisie op die Billboard 200-albumtrefferlys en word met meer as 500 000 verkope in die Verenigde State goud gesertifiseer. Totale wêreldwyse verkope van Genuine beloop 3,5 miljoen eksemplare. Die eerste enkelspeler vanaf hierdie album, "Stuk", bereik nr. 52 op die Billboard Hot 100-trefferlys, maar geniet groter internasionale sukses. Die tweede enkelspeler, "(There's Gotta Be) More to Life", bereik nr. 30 op die Billboard Hot 100-trefferlys.
Orrico maak haar debuut as aktrise in dieselfde jaar as die vrystelling van haar eponimiese album met haar verskyning in twee eposidoes van die televisiereeks American Dreams. Sy is ook bekend vir haar rol in die rolprent Robots (2005).
In 2005 kanselleer ForeFront Records haar platekontrak. Orrico se derde album, Beautiful Awakening, word in 2006 vrygestel. Die eerste enkelspeler vanaf hierdie album, "I'm Not Missing You", word in 2006 vrygestel. Die tweede enkelspeler, "So Simple", bereik geen trefferlyste in die VSA nie.
Bosveldpapegaai
Die Bosveldpapegaai (Poicephalus meyeri) is 'n gelokaliseerde, algemene standvoël en nomade in savanne en breëblaarboomveld. Die voël kom in Zimbabwe, die noorde en ooste van Botswana en Noordoos-Namibië voor.
Die voël is 21–24 cm lank en weeg 100-130 gram. In Engels staan die voël bekend as die Meyer's Parrot.
Mashokwespruit
Die Mashokwespruit is 'n kort sytak van die Shingwedzirivier in Limpopo, Suid-Afrika. Die Mashokwespruit vloei in sy geheel in die Krugerwildtuin met die Bateleurbosveldkamp wat op sy oewer geleë is.
Klimaat
Die klimaat is vogtig en subtropies. Die gemiddelde temperatuur is 24 °C. Die warmste maand is Oktober, met 30 °C, en die koudste Julie, met 17 °C. Die gemiddelde reënval is 492 millimeter per jaar. Die natste maand is Januarie, met 178 millimeter reën, en die droogste in Mei.
R566 (Suid-Afrika)
Die R566 is 'n streeksroete wat net suid van Brits in Noordwes begin en in Onderstepoort, Gauteng eindig. Die roete begin waar dit aftak van die R512-streeksroete 3 km suid van Brits en oos gaan. Dit kruis die R511 in die suide van Brits en gaan in die suidekant van Ga-Rankuwa en die noorde van die M17-motorweg verby. Dit gaan deur Rosslyn en kruis die M20-motorweg en die R80-provinsiale pad kort na mekaar. Daarna kruis dit die N4-nasionale pad en gaan verby die M35 en sluit aan by die R101 in Onderstepoort.
Organometaalchemie
Sommige verwante verbindings soos oorgangsmetaalhidriede en metaalfosfienkomplekse word dikwels in die besprekings van organometaalverbindings ingesluit, hoewel dit streng gesproke nie noodwendig organometaal is nie. Die verwante maar duidelike term "metaalorganiese verbinding" verwys na metaalbevattende verbindings wat nie direkte metaal-koolstofbindings het nie, maar wat organiese ligande bevat. Metaal β-diketonate, alkoxiede, dialkylamiede en metaalfosfienkomplekse is verteenwoordigende lede van hierdie klas.
Die veld van organometaalchemie kombineer aspekte van tradisionele anorganiese en organiese chemie.
Geskiedenis
Vroeë ontwikkelings in organometaalchemie sluit in die samestelling van Louis Claude Cadet van metielarseenverbindings, William Christopher Zeise se platinum-etileenkompleks, Edward Frankland se ontdekking van dietielzink en dimetielzink, Ludwig Mond se ontdekking van Ni(CO)4, en Victor Grignard se organomagnesiumverbindings.
Pruisiese blou, 'n yster-sianiedkompleks, is die eerste keer in 1706 deur die verfvervaardiger Johann Jacob Diesbach voorberei as die eerste koördineringspolimeer en sintetiese materiaal wat 'n metaal-koolstofbinding bevat.
Die oorvloedige en uiteenlopende produkte uit steenkool en ruolie het gelei tot Ziegler–Natta, Fischer–Tropsch, hidroformieleringskatalise wat CO, H2 en alkene as voedingsmiddels en ligande gebruik.
Die erkenning van organometaalchemie as 'n duidelike subveld het uitgeloop op die Nobelpryse aan Ernst Fischer en Geoffrey Wilkinson vir die werk aan metallosene. In 2005 het Yves Chauvin, Robert H. Grubbs en Richard R. Schrock die Nobelprys gedeel vir metaal-gekataliseerde olefienmetatese (herverdeling van fragmente van alkene deur die breek en herlewing van koolstof-koolstof-dubbele bindings).
Organometaalverbindings teenoor koördineringsverbindings met organiese ligande
Baie organiese komplekse het koördineringsbindings (waar die twee elektrone in die binding van een atoom afkomstig is) tussen 'n metaal en 'n organiese ligande. Die organiese ligande bind die metaal dikwels deur 'n heteroatoom soos suurstof of stikstof, en sulke verbindings word as koördinasieverbindings beskou. As een van die ligande egter 'n direkte metaal-koolstof-binding vorm, word die kompleks meestal as organometaal beskou, byvoorbeeld [(C6H6)Ru(H2O)3]2+. Verder word baie lipofiele verbindings (bindings wat geneig is om met lipiede of vette te vorm) soos metaalasetielacetonate en metaalalkoksiede "metaalorganika" genoem.
Die status van verbindings waarin die anioon 'n gedelokaliseerde struktuur het waarin die negatiewe lading gedeel word met 'n atoom wat meer elektronegatief as koolstof is, soos in enolate ('n alkeen met 'n hidroksielgroep aan die een einde van die alkeen-dubbelbinding), kan verander van die aard van die anioongroep, die metaalioon en moontlik die medium. In die afwesigheid van direkte strukturele bewyse vir 'n koolstof-metaalbinding, word sulke verbindings nie as organometaal beskou nie. Byvoorbeeld, litium-enolate bevat dikwels slegs Li-O-bindings en is nie organometaal nie, terwyl sink-enolate beide Zn-O-bindings en Zn-C-bindings bevat, en hulle is organometaal van aard.
'n Kenmerkende organometaalverbinding is ferroseen. Dit is n molekulêre stof en sy molekule bestaan uit 'n toebroodjie van twee siklopentadiënied-anione met 'n ysteratoom daartussen. In hierdie komplekse speel metaal-koolstof-bindings 'n groot rol. Ander ligande wat dikwels gebruik word is butadieen en 1,5-siklo-oktadieen.
'n Oorgangsmetaalalkylkompleks what natuurlik voorkom is metielkobalamien ('n vorm van vitamien B12), met 'n kobalt-metielbinding. Hierdie subgroep van komplekse word dikwels bespreek binne die subveld van bio-organometaalchemie. Ter illustrasie van die vele funksies van die B12-afhanklike ensieme, kataliseer die MTR-ensiem (5-metieltetrahydrofolaat-homosisteïen metieltransferase) die oordrag van 'n metielgroep van 'n stikstof op N5-metiel-tetrahidrofolaat na die swael van homosisteïen ​​om metionien te produseer.
Die status van verbindings waarin die anioon 'n gedelokaliseerde struktuur het waarin die negatiewe lading gedeel word met 'n atoom wat meer elektronegatief as koolstofis, soos in enolate ('n alkeen met 'n hidroksielgroep aan die een einde van die alkeen-dubbelbinding), kan verander van die aard van die anioongroep, die metaalioon en moontlik die medium. In die afwesigheid van direkte strukturele bewyse vir 'n koolstof-metaalbinding, word sulke verbindings nie as organometaal beskou nie. Byvoorbeeld, litium-enolate bevat dikwels slegs Li-O-bindings en is nie organometaal nie, terwyl sink-enolate (Reformatsky-reagense) beide Zn-O- en Zn-C-bindings bevat, en hulle is organometaal van aard
Wesley Sneijder
Internasionale loopbaanstatistiek
Vir die Nederlandse nasionale sokkerspan:
1632
Die jaar 1632 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 32ste jaar van die 17de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad. Volgens die Juliaanse kalender het die jaar op 'n Sondag begin.
Tom Oliver
Tom Oliver (gebore 12 Junie 1938) is 'n Engelse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Number 96 (1972), King's Men (1975), Holiday Island (1981), en Neighbours (1985).
Parkview, Johannesburg
Parkview is 'n voorstad suid van Sandton, in Johannesburg, Suid-Afrika.
Parkview is sowat 4 km noordwes van die Johannesburgse stadsaal geleë. Dit is aangelê op die plaas Braamfontein en grens aan Dieretuinmeer en die Hermann Ecksteinpark. Die NG gemeente Parksig is in 1967 hier gestig, maar nadat die aangrensende NG gemeente Parkhurst (gestig in 1944) se lidmaattal afgeneem het, het die gemeentes saamgesmelt as die Parkkruin Familiekerk, wat bymekaarkom in die ou Parksig-kerk by Dundalklaan 13, Parkview.
Nick Stuart
Nick Stuart (10 April 1904 – 7 April 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Fighting Playboy (1933), Secrets of Chinatown (1935), Gunsmoke (1947), en Blackhawk: Fearless Champion of Freedom (1952).
Geelsuikerbos
Die Geelsuikerbos (Protea aurea) is 'n blomdraende struik wat aan die bekende Protea genus behoort. Dit staan ook as die langknop-suikerbos bekend. Die plant is endemies aan Suid-Afrika en kom in Riviersonderend, die Langeberg en Outenikwaberge voor waar dit deel van die fynbos-bioom is. Die struik is groot en word tot 5 m hoog en blom hoofsaaklik van Januarie tot Junie.
Die plant gaan dood na 'n brand maar die sade oorleef. Die saad word geberg in 'n doppie en vrygelaat na hulle ryp is en word deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van voëls. Die plant groei in sanderige grond op hoogtes van 150 - 800 m.
Die plant het ook 'n subspesie: Protea aurea subs. potbergensis wat net op die Potberg voorkom.
1633
Die jaar 1633 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 33ste jaar van die 17de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Chow-chow
Die Chow-chow (soms net Chow) is 'n honderas oorspronklik uit die noorde van China, waar dit na verwys word as Songshi Quan (Pinyin: sōngshī quǎn 鬆獅犬), wat beteken "groot-leeuhond". Die ras is ook bekend as die Tang Quan, "die Hond van die Tang-ryk." Daar word geglo dat die Chow-chow een van die inheemse honde is wat gebruik was as die model vir die Foo hond, die tradisionele klipwagte gevind aan die voorkant van die Boeddhistiese tempels en paleise. Dit is een van 'n paar ou honderasse wat steeds in die hedendaagse wêreld bestaan.
Een skrywer het voorgestel dat die Chow-chow sy oorsprong het in China 2000 jaar gelede of in die Arktiese Asië 3000 jaar gelede en toe migreer het na Mongolië, Siberië en verder na China. DNS-ontleding dui daarop dat die Chow-chow een van die Ou honderasse is.
Die Chow-chow het waarskynlik ontstaan in die hoë steppegebiede van Siberië of Mongolië, en is veel later gebruik as tempelwagte in China, Mongolië en Tibet.'n Bas-reliëf van 150 v.C. (tydens die Han-dinastie) sluit 'n jaghond met 'n voorkoms soortgelyk aan die Chow in. Later is Chow-chow geteel as 'n veeldoel-werkende hond vir die aanjaag van vee, vir jag, om te trek en te bewaak. Vanuit rekords wat oorleef het, blyk dit dat sommige geskiedkundiges glo dat die Chow die hond is wat die Mongoolse leërs begelei het toe hulle die suide van China sowel as die weste van Europa en die suidweste van die Midde-Ooste in die 13de eeu binnegeval het.
Callyspongia annulata
Callyspongia annulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Chow-chow
Voorkoms
Die Chow-chow is 'n stewiggeboude hond, vierkantig in profiel, met 'n breë skedel en klein, driehoekige, regop ore met afgeronde wenke. Die ras is bekend vir 'n baie digte dubbelpelslaag wat óf glad of grof kan wees. Die pels is veral dik in die nekarea, wat dit 'n kenmerkende maanhaarvoorkoms gee. Die pels kan rooi, swart, blou, kaneel/ligbruin, of room wees. Nie al hierdie kleurvariëteite word as geldig erken in alle lande nie. Individue met 'n veelkleurige kleed word beskou as buite die rasstandaard. Die Chow-chow se oë is tipies diep geplaas en amandelvormig. Die ras word gekenmerk deur sy ongewone blou-swart/pers tong en baie reguit agterbene. Die blou kleur strek tot by die Chow-chow se lippe; dit is die enigste honderas met hierdie kenmerkende blou kleur in sy mond en mondholte (ander honde het 'n swart of bont patroon in hul monde). 'n Verdere onderskeidende kenmerk is die krullerige stert. Dit het dik hare en die krul lê tot op sy rug. Die neus moet swart wees, maar die blousoort-Chow-chow kan 'n soliede blou of leiklip-gekleurde neus hê. Volgens die Amerikaanse Kennel Club se rasstandaarde, is enige ander kleur nie aanvaarbaar vir kompetisies nie.
Callyspongia annulata
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
Chow-chow
Voorkoms
Die gene vir die blou-swart/pers tong blyk dominant te wees, aangesien die meeste gemengde-rashonde wat uit 'n Chow-chow kom die tongkleur behou. Die blou-swart/pers tong kan egter ook by die Shar Pei gevind word. Dit is nie te sê, dat elke gemengde ras hond met pers kolle op die tong die afstammelinge van Chow-chow is nie, aangesien pers kolle ook op die tonge van ander geteelde honde gevind kan word.