cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Marquard
Gemeentestigting
Ds. G.J. de Vos was die tweede leraar en het die gemeente gedien van 24 April 1915 tot 1929. Sy aankoms in die gemeente was net ná die Rebellie, 'n uiters moeilike tyd. Met besonderse takt het hy opgetree en die gemeente bewaar van skeuring, wat soms gedreig het en ook in die aangrensende gemeente Winburg deurgevoer is. Gedurende sy tyd is die sierlike kerkgebou – ontwerp deur Wynand Louw en Gerard Moerdijk – wat vandag nog op Marquard pryk, teen 'n koste van £16 938 opgerig. Ds. De Vos het die hoeksteen op 14 Augustus 1926 gelê.
Die derde leraar was ds. C.W. de Wet van 1929 tot 1949. In sy tyd is baie tot stand gebring, en het die seën van die Here op die gemeente gerus, aldus die medewerker van Ons gemeentelike feesalbum. Sedert 1949 was ds. L.J. Heyns, voorheen van Oos-Londen, die vierde leraar van die gemeente. Ons gemeentelike feesalbum kon in 1952 berig: "Daar is groot vooruitgang in die gemeente op baie gebiede te bespeur en ons bede is dat God die gemeente mag seën en tot 'n seën onder sy herderskap maak."
Dana Wheeler-Nicholson
Dana Wheeler-Nicholson (gebore 9 Oktober 1960) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mrs. Soffel (1984), Fletch (1985), Tombstone (1993), en The Night We Never Met (1993).
Guarneri
Guarneri (Italiaanse uitspraak: ɡwarˈnɛːri), dikwels na verwys in die ver-Latynse vorm Guarnerius is die familienaam van 'n groep uitsonderlike luitmakers; afkomstig van Cremona in Italië; wat in die 17de en 18de eeue geleef het, en wie se aansien vergelykbaar is met die van die Amati en Stradivari families.
Familielede
Twee van Andrea se seuns het hul vader se tradisies voortgesit:
Giuseppe Giovanni Battista was die vader van twee verdere instrumentmakers:
Ander 20ste eeuse 'del Gesù' spelers sluit Arthur Grumiaux, Jascha Heifetz, Leonid Kogan, Kyung Wha Chung, Michael Rabin, Joseph Silverstein, Isaac Stern, Pinchas Zukerman, Charles Fleischman, Robert McDuffie, Itzhak Perlman, Midori Goto, Rachel Barton Pine, Henryk Szeryng, Sarah Chang, Leila Josefowicz en wyle Eugene Fodor in.
Die geskiedenis van die Guarneri familie is deels onseker. Anthony J. Guarnieri skryf, "Giuseppe del Gesù en Pieter van Venesië kon dalk neefs gewees het eerder as broers, en Pieter van Venesië kon dalk die seun van Pieter van Mantua gewees het."
Guarneri viole
Sommige van die wêreld se bekendste violiste soos byvoorbeeld Niccolò Paganini, Jascha Heifetz en Yehudi Menuhin het Guarneri's bo Stradivari's verkies. Die gemiddelde Stradivari is sterker in die 200 Hz en 250 Hz bande en bo 1.6 kHz. Guarneri viole is ook bekend om die agtervoegsel Del Gesù, te wete Giuseppe Guarneri se bynaam, Del Gesù. Del Gesùs is oor die algemeen sterker van 315 Hz tot en met 1.25 kHz. Hierdie verskille word waargeneem as 'n meer briljante klank en sterker fundamentele van die laagste note van die Stradivari, teenoor 'n donkerder klank in die del Gesùs.
'n Guarneri-viool is die sentrale voorwerp in een van Andrea Camilleri se hoof Montalbano romans getiteld "La Voce del violino" (Die stem van die viool).
In die somer van 2010 was die ex-Vieuxtemps Guarneri del Gesù, 'n viool wat in 1741 deur Bartolomeo Giuseppe Guarneri gebou is te koop aangebied tydens 'n veiling, met 'n aanvangsbod van $18 miljoen, te wete die hoogste prys wat al ooit vir 'n musikale instrument gevra is. Die viool was later vir 'n onbekende bedrag verkoop en die lewenslange gebruik daarvan is aan Anne Akiko Meyers verleen.
Vincent Marzello
Vincent Marzello (gebore 4 Julie 1951) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Spy Who Loved Me (1977), Superman (1978), Never Say Never Again (1983), en The Witches (1990).
Vlag van die Seychelle-eilande
Die nasionale vlag van die Seychelle-eilande is op 18 Junie 1996 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n straalvormige vlag met vyf bane in blou, geel, rooi, wit en groen wat van die linker onderste hoek van die vlag uitstraal na die bo- en regterkant van die vlag.
Simboliek
Daar word van die ontwerp van die vlag gesê dat dit ’n dinamiese, jong land voorstel wat die toekoms inbeweeg. Die kleure stel elk die volgende voor: blou stel die lug en die see voor, geel stel die son voor, rooi is die kleur van die mense, wit stel eensgesindheid voor en groen stel die natuurlike omgewing voor. Daar is ook gesê dat die verskillende kleure op die vlag die politieke partye in die Seychelle voorstel.
Geskiedenis
Voor 1903 is die Seychelle-eilande geadministreer as ’n afhanklikheid van Mauritius. Van 1903 tot 1976 is ’n blou Britse vaandel gebruik as die vlag van die Seychelle-eilande met ’n verandering in die wapenskild in 1961. Toe die Seychelle in 1976 onafhanklikheid verkry het, het die land ’n vlag aangeneem met die Sint Andrieskruis waarvan die boonste en onderste driehoeke blou was en die linker- en regterdriehoeke rooi was. Hierdie vlag is ’n jaar later vervang toe president James Mancham ontset is deur France-Albert René. René het ’n nuwe vlag aanvaar wat gebaseer was op sy politieke party (die Seychelle Verenigde Volksparty) se kleure. Hierdie vlag was rooi bo en groen onder met ’n golwende wit fraiing tussen die twee bane.
Betty Glosted
Betty Glosted (gebore 13 Januarie 1956) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Kærlighed ved første desperate blik (1994) en in die televisiereeks Better Times (2004).
Suurbergpas
Suurbergpas (Zuurbergpas) is 'n bergpas wat in die Suurberge noord van Addo op die R335-pad na Somerset-Oos lê. Die pas is in 1858 gebou, behaal 'n hoogte van 960 m bo seespieël en 'n maksimum helling van 1:14.
Jakup Mato
Jakup Halil Mato Prof. Dr. (* 16 September 1934 in Fterra in Bezirk Saranda; † 30 Augustus 2005 in Tirana) was 'n Albanese Literatuur kritikus en lid van die Akademie van Wetenskap in Albanië.
Boeke
"Paradocs of the humor and satire" Paradokset e satirës dhe të humorit- Toena Publishing House 2000 ISBN 99927-1-267-8 / 9992712678
"Images, codes, traditions" Imazhe, kode, kumte, Academy of Sciences publishing 2001 ISBN 99927-761-8-8 / 9992776188
"In the footsteps of the pre-professional art" Rrjedhave të artit paraprofesionist, Academy of Sciences publishing 2004 ISBN 99943-614-2-2
John Montagu
John Montagu (21 Augustus 1797 – 4 November 1853) was 'n Koloniale Sekretaris van die Kaap die Goeie Hoop.
Vroeë lewe
Montagu is in 1797 gebore in Lackham, Chippenham, Wiltshire, die tweede seun van Luitenant-kolonel Edward Montagu en sy vrou Barbara, née Fleetwood, en het op 17-jarige ouderdom by die leër aangesluit en in die Slag van Waterloo geveg.
Loopbaan
Hy het in 1843 die Koloniale Sekretaris van die Kaapkolonie geword. Een van sy eerste suksesse was die herorganisasie van die kolonie se geldsake en die vereffening daarvan se openbare skuld, gevolg deur hervormings in die bandietarbeidstelsel. Ander van sy suksesse was in die voorsiening van gesondheidsdienste en hospitale en veral in die verbetering van paaie waarvan die kolonie se vervoer hoofsaaklik afhanklik was.
Hy het ook bygedra tot die stigting van skole en die verbetering van administrasie in die howe. Tydens die Anti-Bandietbeweging van 1849 het hy heelwat vyandskap verduur, maar later gevind dat sy sienswyse inslag gevind het.
Dood
Hy is in 1852 oorlede. Die Montagupas en die dorp Montagu dra sy naam.
Pous Valentinus
Biografie
Pous Valentinus is gebore in Rome, waarskynlik in die Via Lata distrik, die seun van Leonzio. Waarskynlik op 1 September 827 volg hy Pous Eugenius II op en regeer tot sy dood op 16 September 827. Hy word opgevolg deur Pous Gregorius IV. Die naam ‘Valentinus’ beteken 'die moedige'.
Pontifikaat
Vanaf sy tyd is die inskrywings in die "Liber Pontificalis" gemaak net na die dood van elke pous. Hoewel dit steeds die vooroordeel van die skrywers reflekteer, is dit baie meer akkuraat as vorige inskrywings.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
Fobie
'n Fobie is 'n oorheersende en sinlose vrees wat met 'n bepaalde situasie of voorwerp verband hou wat normaalweg nie vreeswekkend behoort te wees nie. Fobies verskil van gewone vrees daarin dat hulle lank duur en sinloos is en dat die voorwerp of situasie wat die vrees uitlok, vermy word.
Eenvoudige fobie
Eenvoudige fobies word gekenmerk deur 'n allesoorheersende vrees vir en die behoefte om te vlug van 'n spesifieke voorwerp of situasie. Hierdie voorwerpe of situasies sluit 'n wye verskeidenheid in, byvoorbeeld 'n vrees vir hoogtes (akrofobie), geslote ruimtes (kloustrofobie), oop ruimtes (agorafobie), water (akwafobie), diere (soöfobie), vuur (pirofobie) ensovoorts. Die angsontlokkende stimuli is feitlik onbeperk. Die vrees vir die getal 13 staan bekend as Triskaidekafobie.
Philippolis
Philippolis is die oudste nedersetting in die Vrystaat, Suid-Afrika.
Geskiedenis
In 1823 het die Londense Sendinggenootskap 'n stasie hier geopen op 'n perseel wat eerw. John Philip gekies het. Die NG Kerk het saam met die Londense Sendinggenootskap gewerk en in 1825 het dr. Abraham Faure 'n gemeente vir nomadiese Griekwas op Philippolis geopen. Twee jaar later het 'n deel van die Griekwastam hulle hier gevestig, insluitende Adam Kok II. In 1861 is die dorp van die Griekwas gekoop vir ₤400 en Adam Kok en sy mense het op hulle epiese trek van 500 km gegaan. Die ou kerk is deur 'n Nederduitse Gereformeerde kerk vervang, wat in 1871 ingewy is. Die preekstoel, wat uit olienhout gesny is, is 'n besienswaardigheid in die dorp. In 1873 is die eerste skool geopen.
Toe die Britte tydens die Tweede Vryheidsoorlog die dorp beset het, is die kerk as 'n fort gebruik. Die gebou huisves tans die Transgariep-museum.
Distrik
Die distrik is 3 400 km2 groot en die belangrikste ekonomiese aktiwiteit is skaapboerdery.
Regina Kemp (Coetzee)
Regina Johanna Petronella Coetzee is 'n Suid-Afrikaanse skrywer en is in 1960 op De Aar gebore as die tweede kind van Hendrik en Bettie Coetzee.
Skryfwerk
Sy skryf romans oor vrou-wees. Haar debuutroman “Debora de Waal en die baba-blues” handel oor 'n 33-jarige vrou se dagboekinskrywings oor 'n eerste baba en die impak wat dit het op haar verhoudings met haar eie familie en die skoonfamilie, haar man en vriende. Die inmenging, raad en seëninge wat instroom sorg ook vir 'n goeie skeet nageboortelike depressie, die baba-blues. 'n Plesierige verhoogproduksie word van die roman gemaak en by die Aardklop Kunstefees en elders opgevoer. “Facials op die vliegtuig” kyk met dieselfde humoristiese insig na die dinamiek binne verhoudings wanneer die hoofkarakter Frieda Muller uitvind haar man Paul is ontrou. Sy moet uitvind wat haar regte is by egskeiding en word ook gekonfronteer met die omvang van die aansienlike aantal post-egskeidingsbesluite. Dit bied 'n kykie op die oppervlakkige lewenswaardes van 'n nuwe generasie gegoede professionele jong mense vir wie die belangrikste is hoe hulle lyk en wat hulle besit.
Publikasies
1997- Debora de Waal en die baba-blues
2003 - Facials op ’n vliegtuig
Benjamin Moodie
Kaptein Benjamin Moodie (1789 – 1856) was 'n Suid-Afrikaanse pionier en soldaat. Hy is in 1789 in Melsetter op die Orkney-eilande, Skotland gebore. Hy lewer diens in die Ross and Caithness Militia en nadat hy sy familie-eiendom verloor het, besluit hy om 200 Skotse emigrante na die Kaapkolonie te bring. Bygestaan deur die Britse Regering het die geselskap in 1817 in Suid-Afrika aangekom. Driekwart van die groep was werktuigkundiges en die res arbeiders. Moodie het aan elk £20 passaatgeld betaal. Die meeste van hulle het gou werk in Kaapstad en elders gevind, terwyl Moodie homself op die plaas Grootvadersbosch, naby Swellendam, gevestig het. Na die aankoms van die 1820-Setlaars het hy 'n tyd lank aan die Oosgrens deurgebring maar vanweë die onsekere toestande het hy na sy landgoed teruggekeer. Hy is oorlede op 2 April 1856.
Masels
Masels is 'n bekende kindersiekte wat steeds in epidemies in ontwikkelende lande voorkom, ondanks die beskikbaarheid van doeltreffende entstof om die siekte te voorkom. In Suid-Afrika is daar byvoorbeeld 122 gevalle van masels aangemeld in die eerste helfte van 1999. Dit is 'n hoogs aansteeklike siekte wat met 'n hoë koors gepaard gaan en veroorsaak word deur 'n klein en baie aansteeklike virus, wat veral in die bloedstroom, die neusslym en die mond- en keelslymvlies setel.
Die kieme word meestal regstreeks van die een persoon na 'n ander oorgedra deur aanraking, deur onregstreekse infeksie deur kieme in die lug (veral as gevolg van die kenmerkende hoesie van die maselspasiënt), of deur voorwerpe wat die pasiënt hanteer het, soos eetgerei of 'n sakdoek. Die aansteekgevaar van masels is die grootste in die inkubasietyd, omdat die pasiënt dan nog glad nie afgesonder is nie, maar reeds die siekte aan ander kan oordra.
Simptome en tekens van masels
Die inkubasieperiode van masels duur gewoonlik van agt tot veertien dae, en die eerste sigbare simptome van die siekte verskyn meestal nie voor die sewende of agtste dag nie. Die aangetaste persoon voel tam, is koorsig en kla van 'n loperige neus. Later word die oë rooi, tranerig en baie gevoelig vir lig. Na 'n paar dae verskyn die onmiskenbare tekens van masels.
Klein, wit knoppies met 'n pienk rand verskyn soms op die wangslymvlies as die heel eerste kenmerkende teken. Dit word Koplik se knoppies genoem en is vernoem na die man wat dit die eerste keer beskryf het. Die knoppies is egter nie in alle gevalle van masels aanwesig nie. Binne 'n dag nadat die knoppies verskyn het, ontwikkel die kind uitslag wat agter die ore begin en weldra oor die wange, nek en bors versprei. Die klein, onreëlmatige vlekkies is helderrooi, maar word donkerder namate die uitslag toeneem.
Die kind se koors styg tot sowat 39-40 grade celsius en selfs hoër, en hy of sy voel dus baie siek. Teen die vierde dag na die verskyning van die uitslag begin dit afneem en verdwyn geleidelik. Die pasiënt se koors daal, en kort daarna is 'n hoesie die enigste oorblywende simptoom. As die siekte normaal verloop, voel die pasiënt weldra beter, en na agt tot tien dae, wanneer die pasiënt se teenliggaampies die virus vernietig het, is die liggaamstemperatuur weer normaal.
Behandeling
Daar is geen mediese teenmiddel vir die siekte nie. Die pasiënt word in afsondering verpleeg om te verhoed dat die siekte na lede van die gesin oorgedra word. Die verpleging van 'n maselspasiënt bestaan daaruit om die simptome van die siekte te verlig en komplikasies te voorkom. Die pasiënt moet in 'n goed-geventileerde, skemerige kamer lê. Die dieet bestaan uit maklik verteerbare kos en baie vloeistof. Die ontsteekte oë kan met 'n flou boorsuuroplossing behandel word. Met die oog op moontlike komplikasies is dit wenslik om altyd 'n dokter te raadpleeg.
Voorkoming
Hoewel masels nie lewensgevaarlik is vir groter kinders nie, kan dit ernstige gevare vir babas en kleuters inhou. Brongitis, wat in sekere omstandighede tot long- of middeloorontsteking kan lei, gaan dikwels met masels gepaard, en dié siekte is veral gevaarlik vir babas en jong kinders wat ook ly aan wanvoeding en ander infeksies. Die beste beskerming teen masels is inenting. 'n Gekombineerde entstof teen masels en Duitse masels, wat in 1960 vir wêreldwye gebruik beskikbaar gestel is, het gelei tot 'n dramatiese afname in die voorkoms van dié siekte. Die entstof is deesdae deel van 'n vyf-in-een preparaat.
Kenn Godske
Kenn Godske (gebore 19 November 1979) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Farligt venskab (1995) en in die televisiereekse Hvide løgne (1998) en At the Faber (2000).
Omar Mateen
Hy het in 'n gewapende aanval op die Pulse homoklub in Orlando, Florida in die Verenigde State 50 mense gedood en 53 gewond. Hy het eers die 911-nommer van die polisie gebel om 'n eed van trou aan ISIS af te lê en sy naam te gee. Hy het toe die nagklub om 2 uur die oggend binnegegaan en met 'n outomatiese wapen begin skiet. Later het hy gyselaars gevangegeneem. Drie uur later het veiligheidsmagte hom gedood. Omar was 'n Amerikaanse burger van Afgaanse afkoms. Die FBI het hom vroeër ondersoek vanweë kontakte met Moner Mohammed Abusalha, 'n terroris wat in Sirië 'n selfmoordaanslag gepleeg het. Abusalha en Mateen het in dieselfde dorp Fort Pierse gewoon, maar kontak was minimaal.
Suzuki Vitara Brezza
Die Suzuki Vitara Brezza is 'n subkompakte oorkruis-sportnutsvoertuig wat deur Maruti Suzuki van Indië vervaardig word. Dit is op die 13de Auto Expo in 2016 bekendgestel. Dit is die eerste poging van die maatskappy in die subkompakte oorkruis-segment en hul vierde poging in die SNV-mark na die Gypsy, Grand Vitara en SX4 S-Cross. Die Brezza is die eerste Suzuki-motor wat volledig in Indië ontwerp is. Dit is gebaseer op die Maruti XA Alpha, 'n konsepmotor wat die eerste keer in 2012 bekendgestel is. Van 2016 tot 2020 word die Vitara Brezza aangedryf deur 'n 1,3 L D13A viersilinder turbodieselenjin wat 66 kW en 200 Nm se wringkrag lewer. Die enjin is gekoppel aan 'n vyfgang- of outomatiese handratkas met vyf gange. Brandstofverbruik word op 24 km/l gereken.
Toyota Urban Cruiser
Die opgekikkerde Vitara Brezza word deur Toyota se Indiese filiaal Toyota Kirloskar Motor verkoop as die Toyota Urban Cruiser, wat op 22 Augustus 2020 bekendgestel is. Die "Urban Cruiser" -naamplaat is voorheen gebruik vir die tweelingweergawe van die Japannese XP110-reeks Toyota Ist wat tussen 2008 en 2014 in Europa bemark is.
Toekennings
Die Vitara Brezza is as die "Indiese Motor van die Jaar" aangewys in 2017.
Kyle Secor
Kyle Secor (gebore 31 Mei 1957) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Sleeping with the Enemy (1991), City Slickers (1991), en Drop Zone (1994), en in die televisiereeks Homicide: Life on the Street (1993).
Mangochi
Mangochi is ’n dorp in die Suidelike Streek van Malawi. Dit is naby die suidpunt van die Malawimeer geleë en is voorheen Fort Johnston genoem. In 2008 het dit ’n inwonertal van 51 429 gehad.
Geskiedenis
Mangochi is in die 1890's deur die koloniale administrateur sir Harry Johnston op die wesoewer van die Shirerivier gestig as ’n verdedigingspos van die Sentraal-Afrikaanse Federasie. Hierna was Fort Johnston, soos dit toe bekend was, ’n belangrike slawemark en administratiewe sentrum.
Die dorp is 470 m bo die seespieël en lê tussen die meer en die Shirerivier, sowat 190 km noordoos van Blantyre, Malawi se ekonomiese sentrum.
Beskrywing
Mangochi is as ’n landbousentrum gevestig wat die verbouing van tabak, katoen en grondboontjies insluit. Rys en mielies word aan die oewers van die meer verbou en vissery is ook ’n baie belangrike bedryf.
Op die dorp is ’n paar winkels, ’n poskantoor, banke en die Malawimeer-museum. ’n Kloktoring wat van die vroeë 20ste eeu dateer, is opgerig ter ere van koningin Victoria.
Mangochi is net weg van die M3-pad geleë. Alle busse van Monkey Bay na Blantyre stop op die dorp. Minibusse loop na Liwonde, Zomba en Blantyre. Die Bakili Muluzi-brug loop by die dorp oor die rivier.
Demografie
Die taal Yao, veral die Mangochi-dialek, word hoofsaaklik gepraat. Daar is ook ’n Swahili-nedersetting.
Toerisme
Mangochi word deur Lonely Planet beskryf as ’n dorp met ’n "effense Swahili-gevoel", met palmbome, Arabies-tipe mense en kokosneute wat op straat verkoop word. Daar is verskeie gastehuise en lodges vir toeriste. By die Nkopola Lodge aan die meer kan ’n mens swem, visvang en seil.
Jimmy Aubrey
Jimmy Aubrey (23 Oktober 1887 – 2 September 1983) was 'n Engelse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Under Montana Skies (1930), Ambush Valley (1936), Go-Get-'Em, Haines (1936), en The Lion Man (1936).
Maggie Wheeler
Maggie Wheeler (gebore 7 Augustus 1961) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Parent Trap (1998) en in die televisiereekse Friends (1994) en CSI: Crime Scene Investigation (2000).
Jotunheimen
duimnael|regs|250px|Die bergspits Fannaråken (2 068 meter) met die gelyknamige gletser Fannaråkbreen in Jotunheimenduimnael|regs|250px|Koldedalenduimnael|regs|250px|Die Hurrungane-bergreeks in die suidweste van Jotunheimen
Jotunheimen is die hoogste bergreeks van Noorweë en Skandinawië en lê sowat 350 kilometer noord van Oslo. Die naam, wat letterlik "Tuiste van die Reuse" beteken, is deur die Nordiese mitologie en die ongerepte landskap geïnspireer en in 1862 deur die Noorse digter en joernalis Aasmund Olavsson Vinje ingevoer. Jotunheimen is die hoogste gedeelte van die Skandinawiese Bergreeks (of Skandes) en tussen die Sognefjord in die weste en Valdres in die ooste geleë. Jotunheimen maak in administratiewe opsig deel uit van die provinsies Sogn og Fjordane en Oppland en beslaan 'n oppervlakte van 3 500 vierkante kilometer.
Landskap
Die landskapsvorme van Jotunheimen is sterk deur die Ystydperk beïnvloed en word deur steil bergspitse, morenes en talle trogdale oorheers. Die twee hoogste pieke van Noorweë, Galdhøppigen (2 469 meter) en Glittertind (2 454 meter) is in die Jotunheimen-bergreeks geleë.
Meer as 250 bergspitse rys tot hoogtes van meer as 1 900 meter, en twintig bereik selfs hoogtes van meer as 2 300 meter. Sommige van die wildste bergspitse van Noorweë soos byvoorbeeld die Skagastølstind is in die Hurrungane-groep, 'n bergketting in die suidwestelike Jotunheimen, geleë en baie gewild by bergklimmers. Die Jostedalsbreen, die grootste gletser van die Europese vasteland, is wes van Jotunheimen geleë.
Die moerasgebiede en fjellheideveld van die bergreeks is die habitat van 'n unieke flora. Met 1 100 meter is Jotunheimen se woudgrens die hoogste in Noord-Europa.
Toerisme
Jotunheimen is reeds in die 19de eeu vir toerisme oopgestel. Die gewilde ski- en stapgebied beskik oor 'n uitstekende infrastruktuur met talle voetslaanpaaie en oornaghutte. Die Nasionale Jotunheimenpark met 'n oppervlakte van 1 140 vierkante kilometer is in 1980 gestig en beslaan die hartland van die bergreeks. Die park het sy historiese wortels in die jaar 1928 - destyds het die Noorse Toeristevereniging (Den Norske Turistforening, DNT) en die Noorse natuurbewaringsverenigings hulle amptelik vir die stigting van 'n nasionale park in die gebied beywer het. 'n Bykomende 300 vierkante kilometer in die Utladalen is tot natuurbewaringsgebied verklaar.
Die Besseggen-kam, wat bo-oor Gjendemeer vanuit Gejendesheim tot by die Memurubu-hut loop, is met jaarliks sowat 30 000 besoekers een van die bekendste en gewildste staproetes in Noorweë. Die mees skouspelagtige gedeelte van die roete loop oor 'n smal rotsrug tussen die Gjendemeer en die Bessvatnet.
'n Aantal hutte, wat ook as gastronomiese instellings dien, soos Gjendesheim, Gjendebu, Glitterheim, Fondsbu, Skogadalsbøen en Fannaråkhytta word deur die Norske Turistforening (DNT) onderhou. Die Fannaråkhytta is met 2 068 meter bo seevlak die hoogste berghut van Noorweë. Ander hutte soos Olavsbu, Yksendalsbu en Tomashelleren word as selfbedien-hutte deur DNT onderhou.
Verwysings in literêre en musikale werke
Literêre en musikale werke bevat verwysings na die Bessegen-gebied en die Gjendemeer. Henrik Ibsen se roman Peer Gynt verwys na die Besseggen-kam. Die Noorse komponis Edvard Grieg het 'n aantal volksmelodieë van Gjendine Slaalien, 'n jong vrou wat by die Gjendemeer gewoon het, oorgeneem.
Swaershoekpas
Die Swaershoekpas is 'n bergpas wat suidwes van Cradock op die R337-grondpad na Pearston lê. Die pas bereik 'n hoogte van 1 981 m bo seevlak en 'n maksimumhelling van 1:12.
Kit Goetz
Kit Goetz (gebore 8 Junie 1949) is 'n Deense skryfster en aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Pretty Boy (1993) en Cirkeline, Coco og det vilde næsehorn (2018), en in die televisiereeks Far, mor og Blyp (1996).
Nikolai Sjernisjefski
Nikolai Gawrilowitsj Sjernisjefski (  - 17 Oktober 1889) was 'n Russiese rewolusionêr, materialistiese filosoof, redakteur, kritikus en sosialis (wat deur sommige as 'n utopiese sosialis beskou is). Hy was die leier van die rewolusionêre beweging in die 1860's, en het 'n invloed op Wladimir Lenin, Emma Goldman en Svetozar Marković uitgeoefen.
Biografie
Hy was die seun van 'n priester, en is in 1828 in Saratof gebore, waar hy tot 1846 bly. Hy studeer aan die plaaslike seminarie waar hy Engels, Frans, Duits, Italiaans, Latyns, Grieks en Oud-Slawies leer. Daar ontwikkel hy 'n voorliefde vir die letterkunde. Aan die Universiteit van St Petersburg het hy dikwels gesukkel om sy kamer warm te maak. Hy hou 'n dagboek van trivia aan, soos byvoorbeeld die aantal trane wat hy oor 'n dooie vriend stort. Dit is hier waar hy 'n ateïs word.
Hy is geïnspireer deur die werke van Hegel, Ludwig Feuerbach en Charles Fourier en veral die werke van Vissarion Belinsky en Alexander Herzen. Nadat hy in 1850 aan die Universiteit van Sint-Petersburg afstudeer, doseer hy letterkunde by 'n gimnasium in Saratov. Van 1853 tot 1862 woon hy in Sint Petersburg en word hy die hoofredakteur van Sovremennik ('Die Kontemporêre'), waarin hy sy hoof literatuuroorsigte en sy opstelle oor filosofie publiseer. Toe hy aan die universiteit studeer, ontwikkel Sjernisjefski revolusionêre en materialistiese sienings. Van 1851-1853 doseer hy Russiese taal en letterkunde aan die Saratov-gimnasium. Hy het sy sieninge openlik uitgespreek teenoor studente, waarvan sommige later rewolusionêre geword het.
Sjernisjefski was simpatiekgesind teenoor die rewolusie in 1848 in Europa. Hy het die gebeure van die tyd gevolg en hom verheug oor die winste van die revolusionêre partye.
In 1855 verdedig Sjernisjefski sy meestersverhandeling getiteld, "Die Estetiese Verhouding van Kuns tot Realiteit", wat bygedra het tot die ontwikkeling van materialistiese estetika in Rusland. Sjernisjefski het geglo dat "Wat van algemene belang in die lewe is - die inhoud van kuns is" en dat kuns 'n "handboek van die lewe" moet wees. Hy het geskryf: 'Die wetenskap is nie skaam om te sê dat die doel daarvan is om die werklikheid te begryp en te verklaar nie, en om dan die verklaring daarvan tot voordeel van die mens te gebruik nie. Laat die kuns nie skaam wees om te erken dat die doel daarvan is om hierdie kosbare werklikheid weer te gee en dit tot voordeel van die mensdom te verklaar nie."
In 1862 word hy gearresteer en in die fort van Petrus en Paulus ingeperk, waar hy sy beroemde roman Wat moet gedoen word? skryf. Die roman het as inspirasie vir baie latere Russiese rewolusionêre gedien, wat probeer het om die held van die roman, Rakhmetov, wat hom geheel en al aan die rewolusie gewy het en asketies in sy gewoontes en genadeloos gedissiplineerd was- tot op die punt om op 'n naelbed te slaap en slegs rou biefstuk te eet ten einde krag op te bou vir die rewolusie-, na te boots. Onder diegene wat na die roman verwys, is Lenin, wat 'n politieke pamflet met dieselfde naam geskryf het.
Idees en invloed
Sjernisjefski was 'n stigter van Narodisme, die Russiese sosialisme, en was opgewonde oor die revolusionêre omverwerping van die tsaar en die skepping van 'n sosialistiese samelewing gebaseer op die ou landelike kommunes. Hy het die grootste invloed op die populistiese jeug van die 1860's en 1870's uitgeoefen.
Sjernisjefski was van mening dat die Amerikaanse demokrasie die beste aspek van die Amerikaanse lewe was. Hy het die verkiesing van Abraham Lincoln in 1860 verwelkom, wat volgens hom 'n nuwe tydperk vir "die groot Noord-Amerikaanse mense" was, en dat Amerika tot hoogtes sou vorder "wat nie sedert Jefferson se tyd bereik is nie." Hy het hierdie verwikkelinge soos volg geprys: "Die goeie reputasie van die Noord-Amerikaanse nasie is belangrik vir alle lande, met die snelgroeiende belang van die Noord-Amerikaanse state in die lewe van die mensdom."
James Mason (Amerikaanse akteur)
James Mason (3 Februarie 1889 – 7 November 1959) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Squaw Man (1918), The Penalty (1920), A Race for Life (1928), en Call of the Rockies (1929).
Nikolai Sjernisjefski
Idees en invloed
Fjodor Dostojefski was woedend oor die demagogie van die politieke en sielkundige idees wat in die boek uitgedruk is, en het Aantekeninge uit die Ondergrondse grotendeels as reaksie daarop geskryf.
Die Russiese bolsjewis Wladimir Iljitsj Lenin het Sjernisjefski geprys: '... hy het al die politieke gebeure in sy tyd in 'n rewolusionêre gees benader en kon 'n rewolusionêre invloed uitoefen deur te pleit, ondanks al die hindernisse wat deur sensuur in sy pad geplaas is, vir die idee van 'n revolusie, die idee van die stryd van die massas om die omverwerping van al die ou owerhede."
Karl Marx en Friedrich Engels het die werke van Sjernisjefski bestudeer en hom 'n "groot Russiese geleerde en kritikus" genoem.
'n Aantal akademici het al geargumenteer dat Ayn Rand, wat in Rusland grootgeword het toe Sjernisjefski se roman steeds invloedryk en algemeen beskikbaar was, deur die boek beïnvloed is.
Animasie
Die animasie beweeg teen tien rame per sekonde.
Animasie is die vinnige vertoning van 'n reeks beelde van tweedimensionele kunswerke of modeleposisies in 'n poging om die illusie van beweging te skep. Dit is dus 'n optiese illusie wat waargeneem word as gevolg van die volharding van visie en kan geskep en gedemonstreer word op verskillende maniere. Die algemeenste metode van vertoning is as 'n rolprent of videoprogram, alhoewel daar ook verskeie ander vorms bestaan waarop animasie voorgestel kan word.
Strokiesprent
Die beste plek om animasie te plaas is in die strokiesprent kategorie. Strokiesprente is 'n opvolgende of voortvloeiende kuns (sequential art). Dit beteken dat die kunstenaars 'n storie vertel deur middel van getekende panele wat mekaar opvolg. In die eerste paneel loop 'n man in 'n groot tuin opsoek na iets. In die volgende paneel is 'n seun en 'n meisie agter struike ernstig besig om te vry. In die derde paneel kyk die pa deur blare en sien in die vierde paneel die twee verliefdes, wat geskok opkyk. Die kunstenaars kon begin het met die twee verliefdes en dan die pa wat na hulle soek en 'n ander effek gekry het. Die belangrikste in strokiesverhale is dat die tekeninge in die panele mekaar logies opvolg. Die ruimtes (gutters) tussen die panele moet deur die lesers ingevul word om sin van die panele en dus die storie te maak. In die eerste paneel is 'n man besig om 'n vrou in 'n donker stegie in die stad te jaag. In die tweede paneel is 'n tekening van 'n donker stad. 'n Gil is groot oor die paneel geskryf. In die laaste paneel kom die man met 'n bebloede mes in sy hand uit die stegie gestrompel. Die leser kan nou aflei dat die man die vrou gevang het en haar vermoor het. Maar wat as die vierde paneel die vrou ongedeerd verskyn en die man inmekaar sak? Die leser word verras en lei af dat die man in sy eie mes geval het.
Kategorieë of soorte oorgange
'n Verdere gebruik van die ruimtes of spasie tussen die panele is om die oorgang van paneel-tot-paneel te vergemaklik. Daar is vyf kategorieë of soorte oorgange. Die eerste is oomblik-tot-oomblik. Dit word gebruik om die verloop van tyd aan te dui soos byvoorbeeld waar 'n vrou in die eerste paneel met oop oë kyk en in die volgende paneel haar oë toe het. Nog 'n voorbeeld is 'n leeu wat stadig 'n prooi bekruip. Die eerste paneel wys die leeu op haar maag agter 'n bossie, die volgende paneel is waar nog net haar agterlyf agter die bossie is en derdens waar net haar stert in die paneel vertoon. Die tweede kategorie is aksie-tot-aksie. Dit word gebruik om die oorgang van 'n handeling van 'n enkele subjek aan te dui. Dit is waar 'n krieketkolwer in die eerste paneel die bal inwag, in die tweede paneel die bal slaan en in die derde paneel 'n lopie hardloop. Die derde kategorie is subjek-tot-subjek. Dit het te make met die progressie van aksie in 'n toneel. Dit toon 'n man wat 'n oproep maak, die telefoon in die tweede paneel lui en in die derde paneel 'n vrou dit beantwoord. Die vierde kategorie is toneel-tot-toneel. Dit is wanneer die een toneel eindig en die volgende een begin. Die vyfde kategorie is aspek-tot-aspek. Dit gebeur wanneer verskeie aspekte van 'n saak langs mekaar geplaas word soos 'n kersboom, 'n kersvader en kersinkopies. 'n Ander belangrike kenmerk van strokiesprente wat animasie beter verstaanbaar kan maak, is die tekeninge self. Die getekende karakters se detail verskil na gelang van die doel van die strokiesprent.
Wat het dit nou alles met animasie te doen? Film is 'n reeks raampies (foto's) wat teen 'n sekere spoed (24 per sekonde) deur die kamera beweeg om die gebeure af te neem en wanneer ons dit terugspeel lyk dit asof dit een vloeiende aksie is. Animeerders teken 24 sketse per sekonde van 'n toneel, fotografeer dit en dra dit oor op 35 mm film om sodoende 'n geanimeerde rolprent te kry. Dink net hoeveel tekeninge 'n 90 minute-film sal bevat. (24 x 60 = 1440 per minuut x 90 = 129 600 raampies of tekeninge.) Die vloeiende aantal tekeninge vervang nou die kyker se verbeelding en vul self die spasies tussen die panele in.
Geskiedenis van die moderne strokiesprent
Die geskiedenis van die moderne strokiesprent begin in 1865 met die verskyning van Wilhelm Busch se Max und Moritz in Duitse koerante. Die eerste animasie strokiesprent was Stuart Blackton se "Humorous Phases of Faces" in 1906. Baie van die eerste strokiesprente het 'n draai op die silwerdoek gemaak. Dit was egter kort stories van ongeveer 'n minuut, met ander woorde 60 sekondes x 16 raampies = 960. (Voor standaardisering het die handgedraaide kameras ongeveer 16 raampies per sekonde opgeneem.) Met die aanvang van animasie was dit moeilik om geloofwaardige menslike karakters te teken. Dit was seker die rede hoekom die animeerders eerder dierekarakters gebruik het om hulle stories te vertel. Dink maar aan Mickey Mouse, Donald Duck, Felix die Kat en nog vele meer. Namate die tegnieke ontwikkel het, is menslike karakters soos Popeye, Superman en Batman byvoeg. Omdat animasie aanvanklik in teaters vertoon is, moes die kunstenaars kinders en volwassenes tevrede stel. Dit het hulle gedoen deur kinders op die visuele vlak te bereik deur fisiese komedie (slapstick) te teken. Die dialoog met baie seksuele innuendo's was weer op die ouer kyker gerig. Toe animasie van die begin van televisieuitsendings in die jare vyftig in die VSA groot aanhang onder kinders geniet het, is die seksuele ondertone verwyder. Die koste van die kort animasie was teen die beginjare baie laag ($25,000 vir 'n ordentlike kort cartoon) maar tydens die Tweede Wêreldoorlog het die koste van een Superman animasie opgeskiet na $90,000. Dit het die vervaardiging van animasie onbetaalbaar duur gemaak totdat Walt Disney met sy vollengte-animasierolprente die kunsvorm weer lonend gemaak het. Snow White and the Seven Dwarfs, Bambi tot Toy Story 2 was lokettreffers en Warner Bros, en MGM het ook op die wa gespring. Deesdae is Steven Spielberg se DreamWorks ook op die wa met Antz en Prince of Egypt.
Tegnologie het animasie nog goedkoper en meer aanloklik gemaak. Disney se Beauty and the Beast het eerste rekenaargenereerde beelde ingespan om die meesterwerk te skep. Toy Story 1 en 2, Antz, Prince of Egypt en Titan, AE het animasie verder gemoderniseer. Die reusesukses van animasie is dat vervaardigers enige iets teen 'n fraksie van die koste van gewone rolprente kan skep. Rolprentmakers kan met animasie motors, geboue, stede, planete en selfs sterrestelsels opblaas sonder ekstra koste. 'n Rolprent soos Starship Troopers het ook animasie gebruik om baie van die effekte te skep. Die gesegde dat die kamera nie lieg nie is uit die oude doos. Nou kan die mens die werklikheid deur middel van rekenaars so verdraai dat niemand dit kan agterkom nie.
Televisie en rekenaarspeletjies
Twee ander gebiede waar animasie vandag as vermaak ingespan word, is televisie en rekenaarspeletjies. Die meeste televisie-animasie is op kinders gerig en het 'n groot invloed op die kleingoed. Slegs 'n paar animasies het volwassenes as teikengehoor soos onder andere The Simpsons en South Park.
Rekenaarspeletjies het 'n groot besigheid geword en span animasie in om die spelers/karakters deur 'n doolhof van struikelblokke en vyande te lei tot die spel klaar is. Lara Croft van Tomb Raider het die verbeelding van menige speler aangegryp en sy is ook nou op die silwerdoek in lewende lywe as Angeline Jolie te siene.
Wladimir Wisotski
Hy het wyd bekend geword vanweë sy unieke sangstyl en sy lirieke, wat maatskaplike en politieke kommentaar gelewer het in ’n dikwels humoristiese straatsleng. Hy was ook ’n vooraanstaande verhoog- en rolprentakteur. Hoewel sy werk grootliks deur die amptelike Sowjet-establishment geïgnoreer is, het hy merkwaardige roem in sy leeftyd behaal en oefen hy steeds ’n belangrike invloed op baie van Rusland se gewilde musikante en akteurs uit wat sy ikoniese status begeer.
Vroeë lewe
Wladimir Wisotski is in Moskou gebore. Sy pa, Semjon Wolfowitsj (Wladimirowitsj) (1915–1997), was ’n Joodse kolonel in die Sowjet-weermag en oorspronklik van Kiëf. Sy ma, Nina Maksimowna (gebore Serjogina, 1912–2003), was Russies en ’n vertaler uit Duits. Wisotski se gesin het in ’n kommunewoonstel in strawwe toestande gewoon en het ernstige finansiële probleme gehad. Toe hy 10 maande oud was, moes sy ma terugkeer werk toe om haar man te help sorg vir die gesin.
Wisotski se buitengewone teateraanleg het op ’n vroeë ouderdom duidelik geword. Hy het van kleins af ’n besonderse humorsin gehad. Hy onthou daardie eerste jare in die outobiografiese Ballad of Childhood (1975), een van sy bekendste liedere.
Roodepan
Die township het 'n inwonertal van 20 263
Wladimir Wisotski
Vroeë lewe
In Desember 1946 is Wisotski se ouers geskei en hy het by sy pa en dié se tweede vrou, Jewgenija Stepanowna Liholatowa, gaan woon. Hulle het baie in gemeen gehad, sou sy pa later vertel. Wisotski en sy pa-hulle het van 1947–1949 in ’n militêre basis in Eberswalde in die Sowjet-besette seksie van die naoorlogse Duitsland (later Oos-Duitsland) gewoon. Die lewensomstandighede was hier beter as in Moskou. In 1949 het Wisotski en sy stiefma na Moskou teruggekeer. In 1953 het hy dramalesse begin neem en in dieselfde jaar het hy sy eerste kitaar present gekry. In 1955 het hy sy skoolloopbaan voltooi.
Loopbaan
Ná nog twee rolle in rolprente het hy sy eerste behoorlike liedjie in 1961 geskryf: Tattoo. In Junie 1963, terwyl hy in die rolprent Penalty Kick gespeel het, het hy ’n uurlange kasset van sy eie liedjies opgeneem. Eksemplare daarvan is versprei en hy het gou bekend geraak in Moskou. In Oktober 1964 het Wisotski 48 van sy liedjies opgeneem en dit het hom gewild gemaak as ’n nuwe Moskouse ster van folk underground.
1964–1970
In 1964 is hy genooi om by die nuwe Moskouse Teater van Drama en Komedie aan die Taganka aan te sluit. Op 19 September 1964 het Wisotski sy debuut gemaak in Bertholt Brecht se The Good Person of Szechwan. Dit was in Taganka dat Wisotski op die verhoog begin sing het, met ’n nuwe oorlogstema in sy musikale repertoire. Eindelik is hy gevra om liedjies eksklusief vir Taganka se nuwe toneelstuk oor WOII te skryf. In Oktober 1965 het The Dead and the Living sy première gehad en dit het Wisotski se Stars, The Soldiers of Heeresgruppe Mitte en Penal Battalions ingesluit – treffende voorbeelde van ’n heel nuwe soort oorlogslied wat nog nooit in Rusland gehoor is nie.
Op twee konserte in die destydse Leningrad het hy eintlik sy debuut as solosanger gemaak het. Teen dié tyd het hy erg gedrink en in 1967 het Taganka hom na ’n rehabilitasiekliniek gestuur.
Brecht se Life of Galileo (wat sy première op 17 Mei 1966 gehad het) het Wisotski sy eerste hoofrol besorg. Die reaksie was gemeng; nie al die resensente het gehou van sy openlike emosionaliteit nie, maar dit was die eerste keer dat Wisotski se naam in Sowjet-koerante genoem is. Regisseurs het hom nou ernstig opgeneem en hy het sy eerste "ernstige" rol gekry in Wiktor Toerof se oorlogsprent Come from the Childhood, met twee van sy liedjies.
Stanislaf Goworoechin se The Vertical (1967), ’n bergklimdrama, het Wisotski erkenning en roem in die sak gebring. Hy het hard gewerk by Taganka en het al hoe meer dikwels die kans gekry om konserte te hou, waar hy as ’n kultusheld ontvang is.
Ná nog ’n belangrike rol in Pugachov het Taganka moeg geraak vir die akteur se onbetroubaarheid wat hoofsaaklik veroorsaak is deur sy drinkgewoonte en hy is afgedank, en ’n paar maande later weer aangestel. Dit sou ’n patroon word van afdanking en vergifnis wat jare lank voortgeduur het. In Junie 1968 het ’n veldtog in die Sowjet-pers teen Wisotski begin waarin hy aangeval is oor die verspreiding van "immorele, vieslike" liedjies wat die misdaadwêreld, alkoholisme en immoraliteit" sou aanwakker. Daarna het die koerant Komsomolskaja Prawda hom verbind met swartmarkhandelaars wat van sy kassette in Siberië verkoop het. Hy is selfs deur ’n amptenaar van die departement van kultuur ’n "anti-Sowjet-vuilgoed" genoem. Twee van Wisotski se 1968-rolprente is erg gesensor en een vir 20 jaar onttrek. In dié jaar was sy liedere swaar en depressief. Baie van hulle – soos Save Our Souls, The Wolfhunt, Gypsy Variations en The Steam-bath in White – is dadelik geprys as sy meesterstukke. Een van die liedjies was egter minder swaarmoedig – een oor die begin van sy passievolle liefdesverhouding met die Franse aktrise Marina Vlady.
In 1969 het Wisotski in twee films gespeel: The Master of Taiga en Dangerous Tour. Die laaste een is in die pers gekritiseer weens ’n klugtige benadering tot die onderwerp van die Bolsjewiste se ondergrondse bedrywighede, maar vir die algemene Sowjet-fliekvlooie was dit ’n kans om die charismatiese akteur se spel op die silwerdoek te sien. In 1970 het Wisotski die afgesette Sowjet-leier Nikita Chroesjtsjof by sy datsja besoek en ’n lang gesprek met hom gevoer en daarna het hy op ’n groot Sentraal-Asiatiese konserttoer vertrek. Hy en Marina Vlady is eindelik op 1 Desember 1970 getroud (tot groot ergernis van die Moskouse kulturele en politieke elite). Hy was baie kreatief in dié tyd en het tientalle nuwe liedjies geskryf soos die koorsangagtige I Hate, romantiese The Abandoned Ship, sentimentele Lyricale, satiriese I Have Left Russia, humoristiese The Giraffe, A Merry Funeral Song en The High Jumper, asook die oorlogsliedere He Didn't Return from the Battle, The Earth Song, en talle ander.
1971–1973
1971 het goed begin. Wisotski het die gesogte naamrol gekry in Joeri Ljoebimof se toneelstuk Hamlet. Ná ’n senu-ineenstorting wat met drank verband gehou het, het Wisotski egter in ’n psigiatriese kliniek beland. Teen dié tyd was hy ’n alkoholis. Baie van sy liedere het oor alkoholisme en kranksinnigheid gehandel. Nadat hy gedeeltelik herstel het, grootliks te danke aan Marina se teenwoordigheid, het hy op ’n konserttoer na die Oekraïne vertrek en ’n klomp uitstekende liedjies geskryf. Maar dit was die rol in Hamlet (wat sy première op 29 November 1971 gehad het) wat eindelik sy groot sukses was – die rol van ’n eensame intellektuele rebel wat veg teen die wrede staatsmasjien. Dit was dadelik ’n treffer.
Toe volg nog ’n terugslag: die rolprent The Sannikov Land, waarin Wisotski ’n rol gehad het en waarvoor hy ’n paar liedjies geskryf het, word onttrek – omdat sy gesig te "skandalig herkenbaar" was, soos ’n staatsamptenaar dit gestel het. Een van dié liedjies het egter ’n lewe van sy eie gekry en een van die sanger se bekendstes geword. In 1972 het Wisotski die prys vir die beste manlike rol op die Taormina-rolprentfees gewen vir sy rol in The Bad Good Man (geskoei op Anton Tsjechof se Duel). Sy gewildste liedere in dié tyd was humoristies van aard: Mishka Shifman, Victim of Television en die snaakse The Honor of the Chess Crown.
In April 1973 het Wisotski Pole en Frankryk besoek, vir die eerste keer sedert se kinderjare. Sy grootste treffers van 1973 was I Walked out on a Deal, The Others' Track, The Flight Interrupted en The Monument.
1974–1977
Wisotski se musikale voortreflikheid kon nie meer geïgnoreer word nie en in 1974 is vier van sy liedjies op ’n plaat uitgereik. In September 1974 is hy vir die eerste keer beloon – met ’n erediploma van die regering van die Oezbekistanse Sosialistiese Sowjetrepubliek. Saam met die lidmaatskap van die USSR se Unie van Kinematograwe wat die jaar tevore aan hom toegeken is, het dit baie vir hom beteken. Hy was nou nie meer ’n "anti-Sowjet-vuilgoed" nie, maar eerder ’n onwaarskynlike skakel tussen die amptelike Sowjet-rolprentwese en "progressief-denkende kunstenaars van die Weste". Nog rolprentrolle het gevolg, onder meer in The Only Road, ’n gesamentlike prent van die Sowjetunie en Joego-Slawië wat sy première op 10 Januarie 1975 in Belgrado) gehad het. Wisotski was op die hoogtepunt van sy gewildheid.
Ná nog ’n besoek aan Frankryk in 1975 was daar veranderinge by Taganka en ’n ontevrede direkteur het verklaar dat hy nie meer saam met Wisotski kan werk nie. In dié tyd het Wisotski vermoedelik amfetamiene begin gebruik.
Wisotski en Marina is weer Frankryk toe en daarna, sonder dat hulle toestemming gevra of gekry het, na Noord-Amerika en Kanada. In New York het hy onder andere Mikhail Baryshnikov ontmoet en in ’n uurlange TV-onderhoud verklaar hy is "nie ’n andersdenkende nie, net ’n kunstenaar wat geen planne het om sy land te verlaat waar mense lief is vir hom en sy musiek nie". Tuis het geen teregwysing gewag nie: Leonid Brezjnef was dol oor die kunstenaar en het selfs in die hospitaal oor die telefoon na liedjies geluister wat Wisotksi in sy dogter se huis gesing het. In 1975 het Wisotski van sy treffendste filosofiese skeppings geskryf: The Domes, The Rope, en die hele "Middeleeuse" siklus, insluitende The Ballad of Love, Free Archers en Children of Books.
In September het Wisotski na Joego-Slawië gereis (Hamlet het daar die eerste prys op ’n rolprentfees gewen) en daarna na Hongarye vir ’n konserttoer van twee weke. Van sy beste werke in dié tyd was ’n halfbiografiese A Grand Mistake (’n uitstekende halfparanoïese kykie op sy mediese terugslae) en History of Illness (’n sobere weergawe van dieselfde onderwerp).
In 1977 het sy gesondheid so agteruitgegaan weens verskeie mediese probleme (hart, niere, lewer, kakebeeninfeksie en ’n senu-ineenstorting) dat hy in April in Moskou opgeneem is. Sy skryfwerk het egter nie agteruitgegaan nie – A Rush to Escape (oor die Sowjet-gevangenekampe), My Destiny to the Finish Line, The Life Was Flying by en die satiriese A Letter to a TV Program from the Mental Asylum is van sy beste werke.
1977–1980
In 1977 het Wisotski ’n onwaarskynlike verskyning op Amerikaanse TV gemaak, in die program 60 Minutes. Daarin is valslik beweer dat hy tyd in die Goelag deurgebring het. In Augustus het hy in Hollywood voor lede van die New York, New York-rolprentspan opgetree. Nog konserte het gevolg in Los Angeles en in Desember het Hamlet na Frankryk getoer, waar dit goeie resensies gekry het.
1978 het begin met ’n reeks konserte in Moskou en die Oekraïne. In Mei het Wisotski ’n nuwe rolprentprojek aangepak: The Meeting Place Cannot Be Changed oor twee speurders in die laat 1940's. Hy was ook betrokke by ’n Taganka-program waar hy sy eie liedjies opgevoer het en het Aleksander Blok gespeel in Anatoly Efros se radiostuk The Lady Stranger.