cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bethlehem, Groningen
Bethlehem is 'n dorpie net wes van die dorp Rottum, in die munisipaliteit Het Hogeland in die Nederlandse provinsie Groningen.
Bethlehem is gebou op die plek van 'n Benediktynse klooster. Saam met St Juliana se Abdy 'n klein entjie na die noorde, het die klooster in 1291 as die Conventus St Juliane in Rotthem bekend gestaan. Die kerk van die klooster is afgebreek in 1658 en niks is deesdae van die klooster oor nie.
Margaret Lindsay
Margaret Lindsay (19 September 1910 – 9 Mei 1981) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Personal Maid's Secret (1935), Dangerous (1935), Jezebel (1938), en Scarlet Street (1945).
Nie-filosofie
Nie-filosofie (Frans: non-philosophie) is 'n konsep ontwikkel deur die Franse kontinentale filosoof François Laruelle (voorheen van die Collège International de philosophie en die Universiteit van Parys X: Nanterre).
Nie-filosofie volgens Laruelle
Laruelle beweer dat alle vorme van filosofie (van antieke filosofie tot analitiese filosofie, dekonstruksie en so aan) gestruktureer word rondom 'n voorafgaande (a priori) besluit, en bly struktureel blind vir hierdie besluit. Die 'besluit' waaroor Laruelle betoog, is die dialektiese verdeeling van die wêreld ten einde die wêreld filosofies te maak. Voorbeelde uit die geskiedenis van die filosofie sluit in Immanuel Kant se onderskeid tussen die sintese van menigte indrukke en die fakulteite van die begrip; Martin Heidegger se skeuring tussen die ontiese en die ontologiese en Jacques Derrida se begrip van différance ("die verskil en uitstel van betekenis"). Die rede waarom Laruelle hierdie besluit as interessant en problematies vind is omdat die besluit nie-filosofies begryp kan word nie, sonder om 'n verdere verdeling in te voer nie.
Laruelle se nie-filosofie moet volgens hom beskou word tot die filosofie wat nie-Euklidiese meetkunde vir die werk van Euklides is. Dit staan veral in teenstelling met filosofiese erfgename van Jacques Lacan soos Alain Badiou.
Rol van die onderwerp
Die besluitstruktuur van die filosofie is van belang as die onderwerp van die nie-filosofie. Laruelle se konsep van "die onderwerp" is nie dieselfde as die van onderwerpe (subject-matter) nie, en het niks met die tradisionele filosofiese begrip van subjektiwiteit te doen nie. Dit is eerder 'n funksie in dieselfde baan as 'n wiskundige funksie.
Die konsep van performatiewiteit (geneem uit taaldaadteorie Engels speech act theory) is sentraal tot die idee van die onderwerp van nie-filosofie. Laruelle glo dat beide filosofie en nie-filosofie performatief is. Filosofie kan egter slegs performatief die besluitnemingstruktuur van filosofie legitimeer. Soos reeds genoem kan filosofie nie ten volle die onderskeid tussen teorie en aksie begryp nie, wat die nie-filosofie doen deur hierdie onderskeid te verwerp. In hierdie sin is nie-filosofie radikaal performatief omdat die stellings ontplooi word in ooreenstemming met alle metodes van volwaardige wetenskaplike aksies. Nie-filosofie word dan as 'n streng en wetenskaplike dissipline beskou.
Radikale immanensie
Die radikaal performatiewe karakter van die onderwerp van nie-filosofie sou sinloos wees sonder die konsep van radikale immanensie. Die filosofiese leer van immanensie word algemeen gedefinieer as enige filosofiese geloof of argument wat transendensie tussen die wêreld en 'n ander beginsel of mag weerstaan (soos 'n skeppende godheid). Volgens Laruelle maak die besluitnemingstegniek van filosofie, immanensie onmoontlik, aangesien sommige onverstaanbare splitsing altyd plaasvind. Daarenteen ontleed die nie-filosofie aksiomaties immanensie as eindeloos konseptualiseerbaar deur die onderwerp van nie-filosofie. Dit is wat Laruelle bedoel met "radikale immanensie". Die werklike werk van die onderwerp van nie-filosofie is om sy metodes toe te pas op die radikale immanensie wat in die filosofie gevind word.
Sans-philosophie
In "A New Presentation of Non-Philosophy" (2004), stel François Laruelle dat:
" Ek sien nie-filosowe op verskillende maniere. Ek sien hulle onvermydelik as onderwerpe van die universiteit, soos vereis deur die wêreldse lewe, maar veral met betrekking tot drie fundamentele menslike tipes. Hulle is verwant aan psigoanalise en Marxisme - dit transformeer die onderwerp deur gevalle van filosofie te verander. Maar hulle is ook verwant aan wat ek die 'geestelike' tipe sou noem - dit is noodsaaklik om nie met die 'spiritualistiese' te verwar nie. Die geestelike is nie spiritualiste nie. Hulle is die groot verwoesters van die stand van die filosofie en die staat, wat saamspan in die naam van orde en ooreenstemming. Die spiritualistisme spook op die grense van die filosofie, Gnostisisme, die mistieke, en selfs van institusionele godsdiens en politiek. Die geestelike is nie net abstrakte, stilistiese mistici nie; hulle is vir die wêreld. Daarom is 'n stil dissipline nie voldoende nie, want die mens word geimpliseer in die wêreld as die veronderstelde wat dit bepaal. Dus, nie-filosofie is ook verwant aan Gnostisisme en wetenskapsfiksie; dit beantwoord hul fundamentele vraag - wat glad nie die primêre bekommernis van die filosofie is nie - 'Moet die mensdom gered word? En hoe? "En dit is ook naby aan geestelike revolusionêre soos Müntzer en sekere mistisie wat dwaalleer vermy. Wanneer alles gesê en gedoen is, is nie-filosofie enigiets anders as 'n kans op 'n effektiewe utopie nie?"
Onder die vroeë lede of simpatiseerders van sans-philosophie (sonder filosofie) word ingesluit in 'n versameling wat in 2005 deur L'Harmattan gepubliseer is: naamlik François Laruelle, Jason Barker, Ray Brassier, Laurent Carraz, Hugues Choplin, Jacques Colette, Nathalie Depraz, Oliver Feltham, Gilles Grelet, Jean-Pierre Faye, Gilbert Hottois, Jean-Luc Rannou, Pierre A. Riffard, Sandrine Roux en Jordanco Sekulovski. Sedertdien is vertalings en nuwe inleidings gepubliseer deur John Ó Maoilearca (Mullarkey), Anthony Paul Smith, Rocco Gangle, Katerina Kolozova, and Alexander Galloway.
Voorlopers
Adam Karl August von Eschenmayer het ook benadering tot filosofie ontwikkel bekend as nie-filosofie.
Hy het dit gedefinieer as 'n soort van mistieke verligting, waardeur 'n geloof in God verkry is wat nie net deur intellektuele moeite bereik kon word nie. Hy het hierdie neiging tot die mistieke in sy fisiese ondersoeke oorgedra, en is gelei deur 'n groot belangstelling in die verskynsels van dieremagnetisme. Hy het uiteindelik begin glo in demoniese en spirituele besitneeming; en sy latere geskrifte word sterk met die bonatuurlikheid beȉnvloed.
Laruelle beskou Eschenmayer se leer as 'n "breek met filosofie en sy sistematiese aspek in die naam van passie, geloof en gevoel".
Verdere leeswerk
•	Brassier, Ray, Axiomatic Heresy: The Non-Philosophy of Francois Laruelle, Radical Philosophy 121, Sep/Oct 2003.
•	Brassier, Ray, ''Nihil Unbound. Enlightenment and Extinction.'' Edinburgh University Press, 2007.
•	Gangle, Rocco. François Laruelle’s Philosophies of Difference: A Critical Introduction and Guide. Edinburgh: Edinburgh University Press, 2013.
•	James, Ian. The New French Philosophy. Cambridge: Polity, 2012.
•	Kolozova, Katerina. Cut of the Real: Subjectivity in Poststructuralist Philosophy. Columbia University Press, 2014.
•	Kolozova, Katerina. The Lived Revolution: Solidarity with the Body in Pain as the New Political Universal. Evro-Balkan Press, 2010.
•	Laruelle, François, A Summary of Non-Philosophy in Pli: The Warwick Journal of Philosophy. Vol. 8. Philosophies of Nature, 1999.
•	Laruelle, François, Identity and Event in Pli: The Warwick Journal of Philosophy. Vol. 9. Parallel Processes, 2000.
•	Mullarkey, John. Post-Continental Philosophy: An Outline. Continuum Press, 2006.
•	Mullarkey, John, and Anthony Paul Smith, eds. Laruelle and Non-Philosophy. Edinburgh: Edinburgh University Press, 2012.
•	Ó Maoilearca, John, All Thoughts are Equal: Laruelle and Nonhuman Philosophy, University of Minnesota Press, 2015.
•	Smith, Anthony Paul. Francois Laruelle's Principles of Non Philosophy: A Critical Introduction and Guide. Edinburgh University Press, 2015.
•	Smith, Anthony Paul. Laruelle: A Stranger Thought. Polity Press, 2016.
Travis Caldwell
Travis Caldwell (gebore 16 Januarie 1989) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Magnificent Seven (2016) en in die televisiereekse The Gates (2010) en The Neighbors (2012).
Lannea alata
Lannea alata is 'n struik of boom wat deel is van die Anacardiaceae familie. Die plant is inheems aan Kenia, Somalië en Tanzanië.
Zak Hendrikz
Zak Hendrikz (gebore 8 Julie 1982) is 'n Suid-Afrikaanse akteur, toneelregisseur en skrywer. Hendrikz het sy diploma in Musiekteater aan die Tshwane-Universiteit vir Tegnologie verwerf, met BA Drama 1 aan die Universiteit van Pretoria. Hendrikz het sy debuut in 2009 op televisie gemaak in die SABC2-komediereeks, Askies!, as die skaatsplankryer, Gerhard.
Aloe mossurilensis
Aloe mossurilensis is 'n aalwyn wat endemies aan Mosambiek is.
Zak Hendrikz
Hy is ook betrokke by die produksie en vervaardiging van verskeie musiekvideo's en produksies, onder andere Equus, Bagasie, White Powder, Onderwêreld, Willem Poprok, Piekniek op die Slagveld, Lien se Langstaanskoene en die produksie Krotoa, wat befonds is deur die Klein Karoo Nasionale Kunstefees. Hendrikz was die regisseur en vervaardiger van die gesinsmusiekblyspel African Adventure, wat vereer is met 'n Naledi-toekenning in 2011.
Hendrikz is die eienaar van die produksiemaatskappy Pit Productions, wat deur middel van teater die jeug op 'n akademiese vlak bereik met die literatuur wat behandel word in hul kurrikulum. Die voorgeskrewe boek of gedig word as 'n teaterproduksie verwerk en opgevoer, wat dit dan visueel-verstaanbaar vir die kinders maak.
Aloe montis-nabro
Aloe montis-nabro is 'n aalwyn wat endemies aan Eritrea is.
Lannea ambacensis
Lannea ambacensis is 'n struik wat deel is van die Anacardiaceae familie. Die plant is endemies aan Angola.
Placospongia melobesioides
Placospongia melobesioides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Placospongia en tot die familie Placospongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1867 deur Gray.
Gereformeerde kerk Uitschot
duimnael|links|170px|Ds. [[Drikus Buys|G.H. Buys, leraar van 1960 tot 1965.]]
Die Gereformeerde kerk Uitschot is die agtste oudste van die 30 gemeentes in die GKSA se Klassis Vryburg (Voorheen Klassis Noordwes). Begin 2020 het die gemeente 74 belydende en 23 dooplidmate gehad, vergeleke met 55 en 14 tien jaar vantevore. Die gemeente sluit die dorp Ottosdal en die plekkies Bospoort, Gerdau, Kleinharts en Vermaas in. Die gemeente is vernoem na die plaas waarop die kerkgebou en die pastorie gebou is (druk hier om die adres op 'n kaart te sien).
Oudl. Koos Schutte het reeds in 1928 die gedagte geopper om ’n kerkgebou op die kerkgrond in dié geweste op te rig. Eers drie jaar later het dié ideaal begin gestalte kry toe Jurie Snyman en sy medebouer opdrag gekry het om te begin bou. Op 26 Maart 1932 is die gebou feestelik in gebruik geneem. Destyds was ds. J.C. van der Walt leraar van die Gereformeerde kerk Lichtenburg en hy het reeds die volgende dag die eerste kind in die nuwe kerk gedoop. Die plan was om van toe af een maal per maand ’n leesdiens in die nuwe kerk te hou en katkisasie elke Sondag.
Hoewel die kerk voltooi is, was daar nog nie banke nie en ook nie geld om dit mee te koop nie. Die wyk het wel kans gesien om later geld daarvoor byeen te bring, maar vir eers het hulle gaan hulp soek by die Administratiewe Buro van die Gereformeerde Kerk vir ’n lening van £380. Die penningmeester van die Buro wou nie graag dat geld aan ’n wyk geleen word nie, maar wel aan ’n gemeente, in dié geval Lichtenburg. Op oudl. Tom Catton se voorstel is besluit Lichtenburg sou die lening namens die wyk Uitschot aangaan vir ’n bedrag van £3 100 nie te bowegaande nie, en ook dat 'n bank uit Lichtenburg se kerk aan die wyk geleen sou word om as patroon vir Uitschot se banke te dien. Dit is op diaken Frans Schutte se wa gelaai, op Uitschot uitmekaargehaal en so kon Jurie Snyman en Tol Venter van Boschpoort begin om die banke te maak. Jare later is dié banke verkoop aan die NG sendinggemeente op Sannieshof.
Weens die toename in motorverkeer op die pad na Lichtenburg het die beweging van ossewaens ál moeiliker geword en so het dit ’n instelling geword om Nagmaal net een maal per jaar in die nuwe kerk te hou.
Placospongiidae
Placospongiidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Gereformeerde kerk Uitschot
Oudl. A.S. Schutte het hom al in 1934 vir die afstigting van die wyk as selfstandige gemeente beywer, maar die Klassis het talle versoeke afgekeur en 11 jaar lank sou die toestand so voortduur. Eindelik is afstigting tog goedgekeur en so is die ideaal van ’n Gereformeerde kerk Uitschot op 17 November 1945 verwesenlik.
Julian Orchard
Julian Orchard (3 Maart 1930 – 21 Junie 1979) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Carry on Henry VIII (1971), The Adventure of Sherlock Holmes' Smarter Brother (1975), en The Slipper and the Rose: The Story of Cinderella (1976), en in die televisiereeks Whack-O! (1956).
Lannea angolensis
Lannea angolensis is 'n struik wat deel is van die Anacardiaceae familie. Die plant is endemies aan Angola.
Placospongia mixta
Placospongia mixta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Placospongia en tot die familie Placospongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1900 deur Thiele.
Marie Bäumer
Marie Bäumer (gebore 7 Mei 1969) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Manitou's Shoe (2001), Angst (2003), en The Counterfeiters (2007), en in die televisiereeks In the Face of Crime (2010).
Margie Liszt
Margie Liszt (2 Maart 1909 – 24 Augustus 1992) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Valley of Fire (1951) en in die televisiereekse I Love Lucy (1951) en Alfred Hitchcock Presents (1955).
David Call
David Call (gebore 14 Augustus 1982) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Tiny Furniture (2010), Gabriel (2014), James White (2015), en Americana (2016).
Lannea zastrowiana
Lannea zastrowiana is 'n struik wat deel is van die Anacardiaceae familie. Die plant is endemies aan Namibië.
Aloe namorokaensis
Aloe namorokaensis is 'n aalwyn wat endemies aan Madagaskar is.
Aloe neoqaharensis
Aloe neoqaharensis is 'n aalwyn wat endemies aan Saoedi-Arabië is.
Henry Oscar
Henry Oscar (14 Julie 1891 – 28 Desember 1969) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Case of Gabriel Perry (1935), Fire Over England (1937), The Four Feathers (1939), en The Saint in London (1939).
Ann Little
Ann Little (7 Februarie 1891 – 21 Mei 1984) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Squaw Man (1918), Lightning Bryce (1919), The Blue Fox (1921), en Nan of the North (1922).
Aloe neosteudneri
Aloe neosteudneri is 'n aalwyn wat endemies aan Eritrea is.
Lannea transulta
Lannea transulta is 'n boom wat deel is van die Anacardiaceae familie. Die plant is endemies aan Sokotra.
R. D. Call
R. D. Call (gebore 16 Februarie 1950) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Born on the Fourth of July (1989), Waterworld (1995), Last Man Standing (1996), en Into the Wild (2007).
Pleraplysilla
Pleraplysilla is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Hal Osmond
Hal Osmond (1902 – Desember 1959) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente No Trace (1950) en The Story of Robin Hood and His Merrie Men (1952), en in die televisiereekse BBC Sunday-Night Theatre (1950) en The Vise (1954).
Aloe newtonii
Aloe newtonii is 'n aalwyn wat endemies aan Madagaskar is.
Adam Habib
Politieke oriëntasie
Hy verklaar dat Karl Marx en Leon Trotsky sy politieke oriëntasie beïnvloed het.
Omstredenheid
In Oktober 2006 is hy toegang tot die Verenigde State geweier omdat hy na bewering by "terroristiese aktiwiteite" betrokke was.
Op 20 Januarie 2010 is die verbod deur die destydse Amerikaanse Minister van Buitelandse Sake, Hillary Clinton, opgeskort.
Aloe ngobitensis
Aloe ngobitensis is 'n aalwyn wat inheems aan Kenia en Tanzanië is.
Monika Baumgartner
Monika Baumgartner (gebore 19 Julie 1951) is 'n Duitse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Nasty Girl (1990) en Sterben ist gesünder (1997), en in die televisiereeks Mountain Medic (2008).
Sloane Stephens
Stephens het ook die halfeindrondte van die Australiese Ope in 2013 behaal, waar sy Serena Williams in die kwarteindrondte verslaan het. Sy het haar eerste enkelspeltitel by die Citi Open in 2015 gewen. Haar hoogste posisie op die wêreldranglys is nommer 3.
Grand Slam-rekord
Die tabel toon Stephens se prestasie tydens elk van die Grand Slam-toernooie in enkelspel vir vroue waaraan sy deelgeneem het:
Nieu-Seeland Krieket
Nieu-Seeland Krieket (Engels: New Zealand Cricket, afgekort “NZC”), voorheen bekend as die Nieu-Seelandse Krieketraad (New Zealand Cricket Council, “NZCC”), is die bestuursliggaam wat krieket in Nieu-Seeland beheer. Die raad is by die Internasionale Krieketraad (IKR) geaffilieer en organiseer verskeie nasionale spanne, insluitend Nieu-Seeland se nasionale seniorkrieketspan vir mans (die Black Caps), vroue en jeug. Hulle is ook verantwoordelik vir die bestuur en organisasie van toets-, EDI- en T20I-reekse teen ander spanne, en vir die reëling van internasionale wedstryde tuis. Daarbenewens is Nieu-Seeland Krieket verantwoordelik vir inkomsteverkryging deur die verkoop van kaartjies, borgskappe en uitsaairegte, veral in verband met die Nieu-Seelandse span. Nieu-Seeland Krieket het al opgetree as medegasheer van belangrike toernooie soos die krieketwêreldbekertoernooie in 1992 en 2015 (albei saam met Australië). Saam met Australië sal Nieu-Seeland die T20I-wêreldbeker 2028 ook aanbied.
Nieu-Seeland Krieket is op 27 Desember 1894 as die Nieu-Seelandse Krieketraad gestig. Sedert 31 Mei 1926 is Nieu-Seeland ’n volle lid van die Internasionale Krieketraad (IKR) en mag dus toetskrieket speel, wat na die belangrikste en vernaamste internasionale krieketwedstryde verwys.
Margaret Livingston
Margaret Livingston (25 November 1895 – 13 Desember 1984) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The American Beauty (1927), Sunrise (1927), Seven Keys to Baldpate (1929), en God's Gift to Women (1931).
Joseph Fourier
Jean-Baptiste Joseph Fourier; 21 Maart 1768 – 16 Mei 1830) was 'n Franse wiskundige en fisikus. Hy is in Auxerre gebore en is veral bekend daarvoor dat hy die ondersoek na Fourier-reeks begin het. Hierdie reeks ontwikkel uiteindelik tot Fourier-analise en harmoniese analise. Hy is ook vir hul toepassings op probleme van hitte-oordrag en vibrasies bekend. Die Fourier-transform en Fourier se wet van geleiding word ook ter ere van hom genoem. Fourier word ook oor die algemeen gekrediteer met die ontdekking van die kweekhuiseffek.
Biografie
Fourier is in (deesdae in die Yonne departement van Frankryk) gebore. Sy vader was 'n kleermaker en hy is wees gelaat op die ouderdom van nege jaar. Fourier is aanbeveel by die Biskop van Auxerre en deur hierdie inleiding is hy deur die Benediktynse Orde van die Klooster van St. Mark opgevoed. Die kommissies in die wetenskaplike korps van die weermag was gereserveer vir diegene van die hoër sosiale ordes. Omdat hy dus nie in aanmerking kom nie, aanvaar hy 'n militêre lektoraat oor wiskunde. Hy het 'n prominente rol in sy eie distrik geneem in die bevordering van die Franse Revolusie en hy dien op die plaaslike Revolusionêre Komitee. Hy is kort in gevangenis geneem tydens die skrikbewind, maar is in 1795 aangestel in die ' en het daarna opgevolg by die '.
Fourier vergesel Napoleon Bonaparte op sy Egiptiese ekspedisie in 1798 as wetenskaplike adviseur en is as sekretaris van die Institut d'Égypte aangestel. Afgesny van Frankryk deur die Britse vloot, het hy die werkswinkels georganiseer waarop die Franse leër moes staatmaak vir hul oorlogswapens. Hy het ook verskeie wiskundige vraestelle bygedra tot die Egiptiese Instituut (ook genoem die Kaïro-instituut) met die oog op die verswakking van die Britse invloed in die Ooste. (Die Egiptiese Instituut is deur Napoleon gestig). Ná die Britse oorwinnings en die kapitulasie van die Franse onder Generaal Menou in 1801, keer Fourier terug na Frankryk.
Zach Callison
Zach Callison (gebore 23 Oktober 1997) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Goldbergs (2013), Sofia the First (2013), en Steven Universe (2013).
Joseph Fourier
Biografie
Omdat hy dus getrou was aan Napoleon, het hy die amp van prefek aangeneem. Terwyl hy in Grenoble was begin hy met die voortplanting van hitte te eksperimenteer. Hy het sy referaat "Memoire sur la propagation de la chaleur (Oor die voortplanting van hitte in vaste liggame)" aan die Parys Instituut op 21 Desember 1807 voorgelê. Hy het ook bygedra tot die monumentale ''.
In 1822 Fourier volg Jean Baptiste Joseph Delambre op as Permanente Sekretaris van die Franse Akademie vir Wetenskappe. In 1830 is hy verkies as 'n buitelandse lid van die.
Fourier het nooit getrou nie.
In 1830 het sy verswakte gesondheid sy tol begin eis:
Kort na hierdie gebeurtenis sterf hy op 16 Mei 1830 in sy bed.
Fourier is in die te Parys begrawe. Sy graf is versier met 'n Egiptiese motief om sy posisie as sekretaris van die Kaïro-instituut en sy samestelling van Description de l'Égypte te weerspieël. Sy naam is een van die 72 name wat op die Eiffeltoring ingeskryf is.
'n Bronsbeeld is in 1849 in Auxerre opgerig, maar dit is tydens die Tweede Wêreldoorlog vir bewapening afgesmelt. in Grenoble is na hom vernoem.
Die analitiese teorie van hitte
Terwyl Fourier in Grenoble was begin hy met die voortplanting van hitte te eksperimenteer. Die uitkoms van sy eksperimente was die ontwikkeling van die diffusie van hitte vergelyking: waar Hierdie vergelyking kan ook in algemene koördinate geskryf word: Die oplossings vir hierdie vergelykings is nie triviaal nie en hang oor die algemeen af van die begintoestande van die medium. Ten einde die oplossing van hierdie vergelykings te vergemaklik, Fourier ontwikkel twee tegnieke wat toepassings ver buite die gebied van hittediffusie het.
Die eerste hiervan was die konsep van 'n Fourier-reeks waarvolgens 'n periodieke funksie benader kan word deur 'n reeks sinus- en cosinuskrommes met periodes P/n op te som. (P is die periodisiteit van die funksie en n is 'n heelgetal).
Die tweede hiervan was die konsep van 'n Fourier-transform. In 'n Fourier-transform, transformeer 'n mens eers 'n vergelyking van die ruimtelike domein na die frekwensiedomein. Hierdie transformasie vervang differensiële operateurs met skalêre veranderlikes. Die resulterende vergelyking word opgelos en 'n inverse Fourier-transform word uitgevoer om die resultaat te kry. In die praktyk raadpleeg 'n mens 'n lys van tabelle vir die transformasies.
Fourier-reekse word vandag gereeld gebruik, maar baie ingenieursdissiplines kies die bo die Fourier-transform.
Reële wortels van polinome
Fourier het 'n onvoltooide werk oor die bepaling en opspoor van reële wortels van polinome gelaat. Dit is deur Claude-Louis Navier geredigeer en in 1831 gepubliseer. Hierdie werk bevat baie oorspronklike materiaal—veral Fourier se stelling oor polinoom reële wortels, gepubliseer in 1820. In 1807 en in 1811 publiseer François Budan onafhanklik sy stelling (bekend as Budan se stelling). Hierdie stelling is baie naby aan Fourier se stelling (elke stelling is 'n uitvloeisel van die ander). Fourier se bewys is die een wat gewoonlik gedurende die 19de eeu in handboeke oor die teorie van vergelykings gegee is. 'n Volledige oplossing van die probleem is in 1829 deur Jacques Charles François Sturm gepubliseer.
Ontdekking van die kweekhuiseffek
In die 1820's bereken Fourier dat 'n voorwerp so groot soos die Aarde, en op sy afstand van die Son, aansienlik kouer sou wees as wat die planeet werklik is as dit net deur die uitwerking van inkomende sonstraling verhit word. Hy ondersoek verskeie moontlike bronne van die bykomende waargenome hitte en publiseer artikels in 1824 en 1827. Terwyl hy uiteindelik voorgestel het dat interstellêre straling verantwoordelik kan wees vir 'n groot deel van die bykomende warmte, word Fourier se oorweging van die moontlikheid dat die Aarde se atmosfeer as 'n isolator van een of ander aard kan optree. Deesdae is dit erken as die eerste voorstel van wat nou bekend staan as die kweekhuiseffek, hoewel Fourier dit nooit so genoem het nie.
Plakidium acutum
Plakidium acutum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Joseph Fourier
Ontdekking van die kweekhuiseffek
Fourier het in sy artikels verwys na 'n eksperiment van de Saussure. Hy het 'n vaas met swart kurk uitgevoer. In die kurkprop het hy verskeie ruite deursigtige glas ingesit, geskei deur intervalle van lug. Middagsonlig is deur die glasruite aan die bokant van die vaas toegelaat. Die temperatuur het meer verhoog in die meer binnekompartemente van hierdie toestel. Fourier het tot die gevolgtrekking gekom dat gasse in die atmosfeer 'n stabiele versperring soos die glasruite kan vorm. Hierdie gevolgtrekking het moontlik bygedra tot die latere gebruik van die metafoor van die "kweekhuiseffek" om te verwys na die prosesse wat atmosferiese temperature bepaal. Fourier het opgemerk dat die werklike meganismes wat die temperature van die atmosfeer bepaal sluit ook konveksie in. Konveksie was nie in de Saussure se eksperimentele toestel teenwoordig nie.
Plakidium acutum
Die spons behoort tot die genus Plakidium en tot die familie Lithistida incertae sedis. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1907 deur Lendenfeld.
Boesel met steenbokmotiewe
Die boesel met steenbokmotiewe, is 'n prehistoriese pottebakkery-kunswerk wat van Susa 'n belangrike stad in die Ou Nabye Ooste, geleë in die hedendaagse Iran, afkomstig is.
Daar word vermoed dat die voorwerp gedurende die Susa I-periode, tussen 4200 en 3500 v.C. gemaak is. Die boesel is van geverfde terracotta gemaak. Dit is 'n groot voorwerp, met afmetings van 28,90 x 16,40 cm. Die boesel of beker is deur die eerste inwoners van Susa vir begrafnisse gebruik. Die styl van die boesel word deur 'n dierestyl of die oorsprong van voorouers gekenmerk. Hierdie styl is 'n dekoratiewe benadering in kuns met die klem op dieremotiewe. Gevolglik het die beker self verskillende dieremotiewe. Die boonste gedeelte van die beker is met langnekvoëls, wat as 'n soort waadvoël beskou word wat gedurende die winter in die streek se vlaktes gesien word, versier. Die volgende gedeelte op die beker toon leunende honde, vermoedelik saluki- of windhonde, wat jaghonde is wat tipies aan die streek is. Die belangrikste eienskap van die beker is egter die motiewe van steenbokke, wat onder die honde op die beker sigbaar is. Die bok is inheems aan die Zagros-bergreeks naby Susa. Die steenbok word op 'n nie-naturalistiese manier, deur die gebruik van eenvoudige vorms, soos driehoeke, uitgebeeld. Die horings van die bok kurf oor homself en vorm 'n sirkel oor sy liggaam. Die rondheid van die horings en 'n verskeidenheid ander geometriese elemente van die beker toon 'n goeie verwantskap met die silindriese vorm daarvan.
Die beker is in 1906-1908 tydens 'n uitgrawing van 'n Susiaanse nekropolis, onder leiding van Jacques de Morgan, ontdek. Dit word tans in die Louvre-museum in Parys, Frankryk uitgestal. Volgens die museum toon "relatief min bekers van die Susa-begraafplaas dieselfde styl of kwaliteit van vakmanskap."
Lannea rubra
Lannea rubra is 'n struik wat deel is van die Anacardiaceae familie. Die plant is inheems in Angola en die Demokratiese Republiek die Kongo.
Krieket Wes-Indië
Krieket Wes-Indië (Engels: Cricket West Indies, afgekort “CWI”), voorheen bekend as die Wes-Indiese Krieketbeheerraad (West Indies Cricket Board of Control, “WICBC”) en later die Wes-Indiese Krieketraad (West Indies Cricket Board, “WICB”), is die bestuursliggaam wat krieket beheer in Wes-Indië, d.w.s. die onafhanklike lande Antigua en Barbuda, Barbados, Dominica, Grenada, Guyana, Jamaika, St. Kitts en Nevis, St. Lucia, St. Vincent en die Grenadine en Trinidad en Tobago, asook die oorsese gebiede Amerikaanse Maagde-eilande Anguilla, Britse Maagde-eilande, Montserrat en Sint Maarten. Die raad is by die Internasionale Krieketraad (IKR) geaffilieer en organiseer verskeie nasionale spanne, insluitend Wes-Indië se nasionale seniorkrieketspan vir mans (die Windies of Men in Maroon), vroue en jeug. Hulle is ook verantwoordelik vir die bestuur en organisasie van toets-, EDI- en T20I-reekse teen ander spanne, en vir die reëling van internasionale wedstryde tuis. Daarbenewens is Krieket Wes-Indië verantwoordelik vir inkomsteverkryging deur die verkoop van kaartjies, borgskappe en uitsaairegte, veral in verband met die Wes-Indiese span. Krieket Wes-Indië het al opgetree as gasheer van belangrike toernooie soos die Krieketwêreldbeker 2007 en die T20I-wêreldbeker 2010. Wes-Indië sal saam met die Verenigde State die T20I-wêreldbeker 2024 ook aanbied.
Krieket Wes-Indië is in 1920 as die Wes-Indiese Krieketbeheerraad gestig en is in 1996 in die Wes-Indiese Krieketraad hernoem; sedert 2015 dra dié beheerliggaam die amptelike naam Krieket Wes-Indië. Sedert 31 Mei 1926 is Wes-Indië ’n volle lid van die Internasionale Krieketraad (IKR) en mag dus toetskrieket speel, wat na die belangrikste en vernaamste internasionale krieketwedstryde verwys.
Kinders en jongmense word reeds op skool aan krieket bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting. Nes ander krieketnasies beskik Wes-Indië oor ’n o/19-nasionale span wat aan die o/19-krieketwêreldbeker deelneem. Wes-Indië A is die tweede nasionale span van Wes-Indië en van hul wedstryde geniet eersterangse of A-lys-status. Die belangrikste krieketligas in Wes-Indië is die Regional Four Day Competition in eersterangse krieket (agt spanne), die Super50 Beker in EDI-krieket (agt spanne) en die Karibiese Premierliga in T20-krieket (ses spanne).
Vlag
Aangesien die Wes-Indiese krieketspan ’n verskeidenheid onafhanklike lande en afhanklike gebiede verteenwoordig, gebruik hulle nie ’n nasionale vlag nie. Die Wes-Indiese Krieketraad gebruik derhalwe ’n embleem met ’n palmboom en krieketpaaltjies op ’n klein sonnige eiland. Dié embleem, op ’n maroen agtergrond, vorm die Wes-Indiese vlag. Die agtergrond het soms ’n wit baan bo ’n groen baan wat deur ’n maroen baan verdeel word, wat horisontaal deur die middel van die agtergrond loop. Voor 1999 het die WIKR ’n soortgelyke embleem met ’n koolpalm op ’n eiland gebruik, maar daar was nie paaltjies nie en pleks van die son is die sterrebeeld Jagter uitgebeeld. Dit is in 1923 ontwerp deur Sir Algernon Aspinall, die destydse sekretaris van die Wes-Indiese Komitee.
Maasdamkaas
Maasdam is ’n Nederlandse kaas in die Switserse styl. Dit word van koeimelk gemaak en minstens vier weke verouder. Dit word vinniger ryp as ander Nederlandse kase.
Maasdam het gate in vanweë die verouderingsproses en ’n gladde, geel skil. Soms kry dit ’n buitelaag van was soos gouda. Die kaas is geskep om mee te ding met die gewilde Switserse emmentaler wat die prys en die duur van vervaardiging betref. Die resultaat was ’n soet en neuterige kaas, wat sagter as emmentaler is vanweë die hoë voginhoud. Dit is onder meer ideaal vir ontbyt.
Die styl is in 1984 deur die Baars-maatskappy bekendgestel, maar word nou ook deur ander Nederlandse maatskappye vervaardig onder die naam maasdammer. Dit is genoem na die dorp Maasdam in die Suid-Hollandse munisipaliteit Hoeksche Waard.
Blou Curaçao
Blou Curaçao [kyʀaˈsaːo], soms ook Triple Sec genoem, is 'n sambreelterm vir 'n reeks likeure met lemoensmaak wat 'n blou kleurstof (E131 of E133) bevat. Die naam is ontleen aan die Nederlandse eiland Curaçao, geleë in die Karibiese See langs die kus van Venezuela, waar die alkoholiese drank vir die eerste keer gestook is. Oorspronklik is die skille van laraha, 'n bitterlemoensoort wat inheems is aan die eiland, gebruik om aan Blou Curaçao sy kenmerkende lemoensmaak te gee. Die term Triple Sec verwys na likeure met 'n hoër alkoholgehalte.
Die distilleerdery Senior & Co. op Curaçao maak aanspraak daarop dat dit Blou Curaçao volgens die oorspronklike resep van 1896 in 'n historiese koperstookketel distilleer.
Blou Curaçao is - saam met wit rum, pynappelsap en Cream of Coconut - een van die bestanddele van Blue Hawaii, 'n gewilde tiki-styl-skemerkelkie.
Krieket Suid-Afrika
Krieket Suid-Afrika (Engels: Cricket South Afrika, afgekort “CSA”), oftewel KSA, voorheen bekend as die Verenigde Krieketraad van Suid-Afrika (VKR; United Cricket Board of South Africa, “UCBSA”), is die bestuursliggaam wat krieket in Suid-Afrika beheer. Die raad is by die Internasionale Krieketraad (IKR) geaffilieer en organiseer verskeie nasionale spanne, insluitend die Proteas (Suid-Afrika se nasionale seniormanskrieketspan), vroue en jeug. Hulle is ook verantwoordelik vir die bestuur en organisasie van toets-, EDI- en T20I-reekse teen ander spanne, en vir die reëling van internasionale wedstryde tuis. Daarbenewens is Krieket Suid-Afrika verantwoordelik vir inkomsteverkryging deur die verkoop van kaartjies, borgskappe en uitsaairegte, veral in verband met die Proteas. Krieket Suid-Afrika het al opgetree as gasheer van belangrike toernooie soos die Krieketwêreldbeker 2003 (saam met Kenia en Zimbabwe), die T20I-wêreldbeker 2007 en die Kampioenetrofee 2009. Saam met Namibië en Zimbabwe sal Suid-Afrika die Krieketwêreldbeker 2027 ook aanbied.
Krieket Suid-Afrika, tot in 1991 die Verenigde Krieketraad van Suid-Afrika genoem, het in Junie 1991 met die samesmelting van die Suid-Afrikaanse Krieketunie en die Suid-Afrikaanse Krieketraad ontstaan, waardeur die etniese verdeling in Suid-Afrikaanse krieket beëindig is. Reeds in 1991 het Suid-Afrika weer ’n volle lid van die Internasionale Krieketraad (IKR) geword en mag dus toetskrieket speel, wat na die belangrikste en vernaamste internasionale krieketwedstryde verwys.
Kinders en jongmense word reeds op skool aan krieket bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting. Nes ander krieketnasies beskik Suid-Afrika oor ’n o/19-nasionale span wat aan die o/19-krieketwêreldbeker deelneem. Suid-Afrika A is die tweede nasionale span van Suid-Afrika en van hul wedstryde geniet eersterangse of A-lys-status. Die belangrikste krieketligas in Suid-Afrika is die Curriebeker in eersterangse krieket (15 spanne), die Eendagbeker in EDI-krieket (15 spanne) en die SA20 in T20-krieket (ses spanne).
Pecorino
Pecorino is ’n groep harde Italiaanse kase wat van ooimelk gemaak word. Die naam kom van die Italiaanse woord pecora, "skaap". Dit is lekker saam met enige wyn.
Van die ses hoofvariëteite, wat almal deur wetgewing van die Europese Unie beskerm word, is pecorino romano moontlik die bekendste buite Italië. Die meeste kase word op die eiland Sardinië vervaardig, hoewel dit ook in Lazio en die Toskaanse provinsies Grosseto en Siena (hier veral in Pienza) gemaak mag word. Antieke Romeinse skrywers het reeds oor die kaas en die vervaardigingstegniek geskryf.
Die vyf ander beskermde beleë kase is pecorino sardo, pecorino toscano (wat Plinius die ouere reeds in sy Natuurgeskiedenis genoem het), pecorino siciliano, pecorino di filiano en pecorino crotonese.
Aloe ngutwaensis
Aloe ngutwaensis is 'n aalwyn wat endemies aan Kenia is.
Israeliese Lugmag
Die Israeliese Lugmag (IAF; זְרוֹעַ הַאֲוִויר וְהַחָלָל, Zroa HaAvir VeHahalal, "Air and Space Arm", algemeen bekend as חֵיל הַאֲוִויר, Kheil HaAvir) bedryf as die lugoorlogvoeringstak van die Israeliese Verdedigingsmagte. Dit is op 28 Mei 1948 gestig, kort ná die Israeliese onafhanklikheidsverklaring. Sedert Augustus 2017 dien generaal Amikam Norkin as die lugmagbevelvoerder.
Ontstaan
Die Israeliese Lugmag het ontstaan tydens die stigting van die staat Israel in 1948. Die lugmag het klein begin met vroeëre burgerlugvaartvliegtuie wat omgebou is vir militêre gebruik. Die eerste vegvliegtuie wat die Israeliese Lugmag verkry het was Avia S-199's van Tsjeggo-Slowaakse maak. Ander vliegtuie uit die vroeë jare was die Tweede Wêreldoorlogse Messerschmitt Bf 109's en Supermarine Spitfires. Op tegnologiese vlak het die land toe nog ver agter sy teenstanders gestaan.
Lugaanvalle
Op 7 Junie 1981 het die Israeliese Lugmag met Operasie Opera 'n suksesvolle lugaanval op die Irakse kerninstallasie Osirak geloods. 'n Jaar later volg die inval van Libanon toe die lugmag die geleentheid het om sy tegnologiese oorheersing te toon. Op 1 Oktober 1985 volg 'n aanval op die hoofkwartier van die PLO, naby die Tunisiese hoofstad Tunis, as wraak na 'n aanslag van Force 17, 'n gewapende eenheid van die PLO, op Israeliese burgers. Die lugaanval word uitgevoer met F-15 Eagles wat invlug brandstof inneem. Dit was tegnies 'n sukses, maar is skerp veroordeel deur die internasionale gemeenskap, insluitende die VSA.
Volgehoue modernisering
In die 1990's het die Israeliese Lugmag met die modernisering van sy vloot begin, deur gebruik te maak van gevorderde tegnologie uit eie bodem. Die land het ook AH-64 Apache-helikopters van die VSA aangekoop en hulle met sy eie missiele toegerus. In 1991 kanselleer Israel egter die ontwikkeling van hul IAI Lavi, wat Israel se eerste volledig-selfgeboude vegvliegtuig sou wees, weens die hoë koste.
In 2004 is die eerste van meer as honderd splinternuwe en uiters gevorderde F-16I's afgelewer en ook die nuutste variant van die F-15 is aangekoop. Die Israeliese lugmag koop ook die nuutste plaaslike missiele aan, en verkry sy eie variant van die Apache-helikopter. Die land koop ook Gulfstream G550-stralers, toegerus met die modernste inligtingstelsels, van Israel Military Industries aan. Met al hierdie modernisering het die Israeliese Lugmag gegroei tot een van die gevorderdste ter wêreld.
Veronika Bayer
Veronika Bayer (4 Junie 1940 – 31 Januarie 2008) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Melody and Rhythms (1959), Liebe, Luft und lauter Lügen (1959), en The Dear Augustin (1960).
Grammatika van Lingua Franca Nova
Elefen se grammatika is vereenvoudig van die gemeenskaplike grammatika van die Romaanse tale Katalaans, Frans, Italiaans, Portugees en Spaans. Dit vertoon daarom ooreenkomste met die grammatika van Romanse kreole, soos Haïtiaanse Kreools, Kaapverdische Kreools, Papiaments en Chavacano.
Sinne
Die meeste sinne in Elefen bevat 'n werkwoordfrase, wat tipies die voorkoms van 'n handeling aandui. 'n Werkwoordfrase bestaan uit 'n werkwoord plus enige wysigers soos bywoorde of voorsetselfrases.
Die meeste sinne bevat ook ten minste een naamwoordfrase, wat tipies 'n persoon of ding aandui. 'n Selfstandige naamwoordfrase bestaan uit 'n selfstandige naamwoord plus enige wysigers soos bepalers, byvoeglike naamwoorde en voorsetselfrases.
Onderwerp en objek
Die twee belangrikste naamwoordfrases is die onderwerp en die voorwerp. Hul presiese betekenis hang af van die keuse van werkwoord, maar losweg is die onderwerp die persoon of ding wat die handeling uitvoer, en die objek is die persoon of ding wat direk deur die handeling geraak word.
In Elefen gaan die onderwerp altyd die werkwoord vooraf, en die voorwerp volg altyd:
In sommige gevalle, vir redes van styl of duidelikheid, wil jy dalk die voorwerp van die werkwoord aan die begin van die sin plaas. In hierdie gevalle moet die voorwerp deur 'n komma gevolg word, en 'n voorwerp voornaamwoord word gebruik na die werkwoord:
Die meeste werkwoorde vereis 'n onderwerp, maar baie vereis nie 'n voorwerp nie.
Aanvullings
Nog 'n algemene sinkomponent is die komplement. Dit is 'n ekstra beskrywing van die onderwerp wat werkwoorde soos es (wees), deveni (word), pare (lyk) en resta (bly), kan volg:
Voorsetsels
Een ander hoofsinkomponent is die voorsetselfrase, wat detail by 'n voorafgaande selfstandige naamwoord of werkwoord voeg, of by die sin as geheel:
Klousules
Benewens frases bevat sommige sinne klousules wat lyk soos kleiner sinne wat in die groter sin geneste is. Hulle kan naamwoordfrases, werkwoordfrases of die hele groter sin verander:
Selfstandige naamwoorde
'n Selfstandige naamwoord word tipies deur bepalers bekendgestel, en kan gevolg word deur byvoeglike naamwoorde en voorsetselfrases, wat 'n selfstandige naamwoordfrase produseer. Tipiese selfstandige naamwoorde dui fisiese voorwerpe aan soos mense, plekke en dinge, maar selfstandige naamwoorde kan ook meer abstrakte konsepte aandui wat grammatikaal ooreenstem.
Meervoud
Deur -s by 'n selfstandige naamwoord te voeg, maak dit meervoud. As die enkelvoud selfstandige naamwoord op 'n konsonant eindig, word -es in plaas daarvan bygevoeg. Die meervoudsuitgang beïnvloed nie die woord se klem nie:
Byvoeglike naamwoorde wat 'n selfstandige naamwoord wysig, verander nie wanneer die selfstandige naamwoord meervoud is nie. Maar wanneer 'n byvoeglike naamwoord as 'n selfstandige naamwoord gebruik word, kan dit in meervoud gebruik word:
Sommige selfstandige naamwoorde wat meervoud in Engels is, is enkelvoud in Elefen:
Telbare en ontelbare selfstandige name
Soos baie tale, onderskei Elefen telbare en ontelbare selfstandige naamwoorde. 'n Telbare selfstandige naamwoord (of "tel selfstandige naamwoord") kan deur 'n getal gewysig word, en kan die meervoud -s aanvaar. Tipiese telbare selfstandige naamwoorde verteenwoordig voorwerpe wat duidelik individuele entiteite is, soos huise, katte en gedagtes. Byvoorbeeld:
Daarenteen aanvaar ontelbare selfstandige naamwoorde (soms "massa selfstandige naamwoorde") nie normaalweg die meervoud -s nie. Ontelbare selfstandige naamwoorde dui tipies massas aan wat geen duidelike individualiteit het nie, soos vloeistowwe (water, sap), poeiers (suiker, sand), stowwe (metaal, hout) of abstrakte eienskappe (elegansie, stadigheid). Wanneer hulle deur 'n getal- of ander hoeveelheidswoord gewysig word, word 'n maateenheid dikwels bygevoeg vir duidelikheid. Byvoorbeeld:
Geslag
Selfstandige naamwoorde dui gewoonlik nie hul geslag aan nie. Om die geslagte te onderskei, word die byvoeglike naamwoorde mas en fema gebruik:
Maar daar is 'n paar woorde vir familieverhoudings wat vroue met -a en mans met -o merk:
Daar is ook 'n paar pare wat verskillende woorde vir die twee geslagte gebruik:
Die seldsame agtervoegsel -esa vorm die vroulike variante van 'n paar historiese sosiale rolle:
Selfstandige naamwoordfrases
'n Selfstandige naamwoordfrase bestaan uit 'n selfstandige naamwoord en sy wysigers: bepalers, wat die selfstandige naamwoord voorafgaan, en byvoeglike naamwoorde en voorsetselfrases, wat daarop volg.
'n Selfstandige naamwoordfrase moet normaalweg 'n bepaler bevat - miskien net die meervoudsmerker -s. Maar hierdie reël is nie van toepassing op eiename, op die name van weeksdae, maande en tale, en op ontelbare selfstandige naamwoorde nie:
Die reël word ook dikwels verslap wanneer die naamwoordfrase 'n voorsetsel volg, veral in vaste uitdrukkings:
'n Byvoeglike naamwoord of bepaler kan deur 'n voorafgaande bywoord gewysig word. Omdat bywoorde soos byvoeglike naamwoorde lyk, word veelvuldige byvoeglike naamwoorde gewoonlik deur kommas of e geskei. In spraak maak intonasie die verskil duidelik:
Soms is 'n selfstandige naamwoord net 'n teken vir enige lid van sy klas. In sulke gevalle maak dit min verskil of la of un gebruik word, en of die selfstandige naamwoord meervoud of enkelvoud is:
'n Voornaamwoord is 'n spesiale geval van 'n naamwoordfrase. Voornaamwoorde kan normaalweg nie gewysig word nie.
Apposisie
Daar word gesê dat twee naamwoordfrases in ooreenstemming is wanneer die een direk op die ander volg en albei verwys na dieselfde entiteit. In die meeste gevalle identifiseer die tweede frase die entiteit:
Akronieme en enkele letters kan direk op 'n selfstandige naamwoord volg om dit te verander:
Soms is twee selfstandige naamwoorde ewe van toepassing op 'n voorwerp of persoon. In hierdie gevalle word die selfstandige naamwoorde deur 'n koppelteken verbind:
In alle gevalle word die meervoud -s of -es op beide selfstandige naamwoorde toegepas:
'n Spesiale geval behels die werkwoord nomi (naam):
Bepalers
'n Bepaler is 'n woord wat 'n selfstandige naamwoord wysig om die selfstandige naamwoord se verwysing uit te druk, insluitend sy identiteit en hoeveelheid. Afgesien van die meervoudsmerker -s (wat in Elefen as 'n bepaler beskou word), gaan die bepalers altyd die selfstandige naamwoord vooraf.
Daar is verskeie verskillende klasse van bepalers. Tipiese voorbeelde van elke klas is: tota, la, esta, cual, cada, mea, multe, otra.
Voorbepalings
Tota beteken "almal". Dit dui die hele hoeveelheid van die selfstandige naamwoord se referent aan. Anders as cada, verwys tota na die hele ding, eerder as die afsonderlike individue waaruit dit bestaan:
Ambos beteken "albei". Dit kan in die plek van tota gebruik word wanneer dit bekend is dat die hele hoeveelheid slegs twee is. Die selfstandige naamwoord moet meervoud wees: