cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Colin Eglin
Politieke loopbaan
Sy politieke loopbaan begin op die ouderdom van 26, toe hy van 1951 tot 1954 in die dorpsraad van Pinelands dien. Daarna was hy lid van die Provinsiale Raad en word in 1958 se algemene verkiesing 'n Parlementslid vir die Verenigde Party in Pinelands.
In 1959, tydens die V.P. se kongres in Bloemfontein, bedank hy en ander progressiewe lede van die V.P., die sogenaamde "Jong Turke", en stig op 13 November daardie jaar die Progressiewe Party, voorloper van die huidige Amptelike Opposisie, die Demokratiese Alliansie. Eglin was Kaaplandse voorsitter van die P.P. van 1959 tot 1966 en daarna nasionale voorsitter van 1966 tot 1971. Hy verloor sy parlementêre setel, Pinelands, in die verkiesing van 1961, maar keer terug na die Parlement in 1974 as Volksraadslid vir Seepunt, ná hy in 1966 en 1970 daar verloor het, wat hy bly tot met die koms van die demokrasie in 1994. Hy dien daarna nog tot 2004 as eers voorbanker-L.P. van die Demokratiese Party en later die Demokratiese Alliansie.
Politieke leier
Eglin is in Februarie 1971 verkies as leier van die Progressiewe Party, hoewel hy nie 'n L.V. was nie. Met die samesmelting van die Progressiewe Party en die Reformisteparty in Julie 1975, word Eglin leier van die Progressiewe Reformisteparty. Op 28 Junie 1977 ontbind die Verenigde Party en word die Nuwe Republiekparty gestig. 'n Groep oud-V.P.-lede, onder aanvoering van Japie Basson, weier om by die N.R.P. aan te sluit en saam met die P.R.P. stig hulle op 5 September 1977 die Progressiewe Federale Party, weer met Eglin as leier en later leier van die Amptelike Opposisie ná die verkiesing van 30 November 1977.
Hy word op 3 September 1979 opgevolg deur die jong, charismatiese dr. Frederik Van Zyl Slabbert. Ná Slabbert in 1986 bedank, word Eglin weer partyleier tot hy vervang word deur dr. Zach de Beer.
Dominiumparty
Die Dominiumparty is van 29 tot 31 Oktober 1934 gestig, toe die samesmelting van die Suid-Afrikaanse Party en Nasionale Party in die uiteindelike Verenigde Party onafwendbaar geblyk het, maar Britsgesinde V.P.-lede in veral Natal hulle nie met 'n party wat Suid-Afrika se belange bo dié van Brittanje gestel het, kon vereenselwig nie.
Stigting
Die Dominiumparty is in hoofsaak gestig omdat sy ondersteuners nie vir genl. J.B.M. Hertzog, wat hulle beskou het as die vergestalting van Afrikaner-nasionalisme, vertrou het nie. Die party word dus onder leiding van kol. C.F. Stallard in Roodepoort in Oktober 1934 gestig. In sy beleid het die party Britse Ryksbelange voorop gestel en wou dus samewerking tussen alle lede van die Britse Statebond bevorder. Ook wat verdediging betref, het die party geglo dit kan net geskied in samehang met die belangriker werksaamhede van die Britse Ryk in dié verband. Verder wou die party werkloosheid bekamp en snaaks genoeg verstedeliking van alle bevolkingsgroepe omkeer. Die party het ook die handhawing van die beperking op immigrasie deur Indiërs voorgestaan, maar was ten gunste van die behoud van swart stemreg in Kaapland.
Verdwyning
Met die toetrede van Suid-Afrika tot die Tweede Wêreldoorlog en die bedanking van Hertzog uit die V.P., stel genl. Jan Smuts 'n nuwe koalisieregering saam, waarin lede van sowel die Arbeidersparty as die Dominiumparty dien. Voor die einde van 1945 bedank Stallard uit die kabinet en neem sy plek in die opposisiebanke in. Twee jaar later bedank hy as partyleier. Die res van die Dominiumparty se lede vorm in 1947 saam met afvalliges van die Arbeidersparty die Suid-Afrikaanse Party, maar die party verdwyn 'n jaar later van die politieke toneel.
Laaste verkiesing
In die verkiesing van 1943 slaag die Dominiumparty daarin om sewe L.P.'s verkies te kry. In Oos-Londen-Noord word R.M. Christopher met 'n reuse-meerderheid van 4 424 stemme teenoor 'n onafhanklike, Kommunis, en nog 'n onafhanklike verkies. In Natal, die tuiste van die Dominiumparty, word kandidate verslaan in Durban-Berea, Durban-Punt en Durban-Umbilo, maar haal die paal in Durban-Musgrave, Durban-Sentraal, Durban-Umlazi, Natal-Suidkus, Pietermaritzburg-Distrik (waar die leier, kol. Charles Stallard die paal haal) en Pinetown. Die totale stemme vir die party was 29 023, sowat 23 000 minder as in die verkiesing van 1938, maar die getal setels het met net een afgeneem.
Steun in verkiesings
Die Dominiumparty het net aan twee verkiesings deelgeneem.
Duineveld
Die Duineveld beslaan ‘n groot deel van die Noord-Kaap. Dit oorvleuel met dele van Boesmanland, die Bo-Karoo, Gordonia en Mier.
Ligging
Grense van hierdie streek kan nie streng neergelê word nie. Aan die noordekant word die streek begrens deur die Moloporivier. Die suidelike grens kan rofweg aangegee word as die lyn van Prieska oor Pofadder en Springbok tot by Hondeklipbaai.
Panne
Die gebied word gekenmerk deur ‘n baie groot aantal panne, vloere en kolke. Onder die bekendstes is Bitterpan, Soutpan, Eensaamheidspan, Koopan, Skrypan, Verneukpan, Grootvloer, Karvloer, Doringknievloer, Grootkolk, Jagkolk, Kootjieskolk, Dikbaardskolk, Rooiputs, Noenieput, Putsonderwater, Eenbeker, Tweebeker, Lutzputs.
Flora en fauna
Hier reën dit selde, maar dit kan nie as ‘n woestyn beskryf word nie. Onder en op die duine is baie lewe. Al die plante is nie groen nie en al die vaal stamme is nie dood nie. In eindelose rye lê die duine. Soms is die duine hoog met steil hellings. Sommige duine is kaal, ander het plante met litterige wortels en soms graspolle of groot plate doringstruike. In die duinstrate en rondom die panne groei die grys driedoring. In die droë rivierlope kom die kameeldoring voor. Hierdie wêreld is skatryk aan seldsame diere waarvan die meeste hulle tuiste in die Kgalagadi-vredespark gevind het.
Halfedelstene
Waar daar klipriwwe en rotse voorkom, is daar meesal ook halfedelstene soos die tieroog, rooskwarts, robyne en ametis. Diamante word langs die kus aangetref.
Riviere
Die groen-omsoomde Oranjerivier loop vir amper ‘n 1 000km deur die gebied. Deur ‘n uitgebreide stelsel van damme, kanale en pompe word op die die landerye op die vrugbare grond langs die rivier en op eilande in die rivier geboer met lusern, katoen, groente, vye, rosyne, dadels, perskes,  waatlemoene en spanspek. Dit is die bestaansrede vir dorpe soos Kanoneiland, Boegoeberg, Keimoes, Kakamas, Marchand en Alheit. Indrukwekkend is die stelsel van droë rivier in die gebied. Die Molopo, die Kurumanrivier, die Auobrivier en  die Nossobrivier is meesal droë rivierlope. In die rivierbeddings is paaie aangelê. Die mense woon teen die beskutte duine en op  die rivieroewers met windpompe op boorgate in die rivierbeddings en daar word geboer met  beeste en skape. Gemeenskappies met ‘n winkel, ‘n kerk, ‘n skool met ‘n koshuis het by Bray, Van Zylsrus, Askham en Noenieput ontstaan.
Sekelbos
In die res van Afrika is die plant inheems in Angola, Benin, Botswana, Burkina Faso, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Eritrea, Eswatini, Ethiopië, Demokratiese Republiek die Kongo, Gaboen, Gambië, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Ivoorkus, Kaap Verde, Kameroen, Kenia, Liberië, Malawi, Mali, Mauritanië, Mosambiek, Namibië, Niger, Nigerië, Republiek die Kongo], Rwanda, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Senegal, Somalië, Soedan, Tanzanië, Togo, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe. Buite Afrika is die spesie ook inheems in Indië, Java, Jemen, Klein-Soenda-eilande, Mianmar, Noordelike Gebied, Oman, Saoedi-Arabië, Sierra Leone, Soematra en Sri Lanka.
Die 4 cm lange blom-aar se pienk gedeelte bestaan uit onvrugbare blomme en die geel gedeelte uit vrugbare tweeslagtige blomme. Die plat, donkerbruin peule kan tot 7 cm lank en 1 cm breed word. Hulle bars nie oop nie en val in trosse af. Die peule word deur grootvee en wild gevreet.
Die FSA-nommer van die boom is 190.
Ka-Xitlhelani
Ka-Xitlhelani is 'n nedersetting in die Thulamela Plaaslike Munisipaliteit van Vhembe-distriksmunisipaliteit in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
1010
Die jaar 1010 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 10de jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Tshikota
Tshikota is 'n nedersetting in die Makhado Plaaslike Munisipaliteit in die Vhembe-distriksmunisipaliteit van die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Cliona aethiopicus
Cliona aethiopicus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Burton.
ISO 3166-2:ZW
ISO 3166-2:ZW is 'n ISO-standaard en bylae tot ISO 3166-2 wat spesifiek op Zimbabwe betrekking het. Hierdie standaard definieer Zimbabwe se provinsies.
Blanche Bates
Blanche Bates (25 Augustus 1873 – 25 Desember 1941) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent The Border Legion (1918).
1011
Die jaar 1011 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 11de jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Glen Gordon
Glen Gordon (13 Maart 1914 – 16 September 1977) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Finger Man (1955) en in die televisiereekse Shadow of the Cloak (1951), The Adventures of Dr. Fu Manchu (1956), en Mission: Impossible (1966).
Colleen Clinkenbeard
Colleen Clinkenbeard (gebore 13 April 1980) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Fullmetal Alchemist: The Sacred Star of Milos (2011) en Wolf Children (2012), en in die televisiereeks Fullmetal Alchemist: Brotherhood (2009).
Brakrivier (Kammanassie)
Die Brakrivier ontspring op die noordelike hellings van die Outeniekwaberge en loop deur Ezeljachtpoort. Dit sluit in die Kammanassiedam by die Kammanassierivier aan.
Ka-Xikundu
Ka-Xikundu is 'n nedersetting in die Thulamela Plaaslike Munisipaliteit van Vhembe-distriksmunisipaliteit in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
1012
Die jaar 1012 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 12de jaar van die 11de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Frankfort, Oos-Kaap
Frankfort is 'n nedersetting in die Amahlathi Plaaslike Munisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Die plekkie is 51 km noordoos van King William’s Town. Dit het ontwikkel uit 'n nedersetting vir afgetrede lede van die Duitse Legioen in 1857 en is genoem na Frankfurt in Duitsland.
Brakrivier (Limpopo)
Die Brakrivier is ‘n seisoenale rivier en loop slegs na goeie reën.
Brakrivier (Warmwaterberg)
Die Brakrivier vloei van wes na oos om net wes van Plathuis by Ladismith in die Klein-Karoo by die Touwsrivier aan te sluit. Dit is nagenoeg by die koördinate. Die Bellairdam is in hierdie rivier.
Nero
Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus (15 Desember 37 n.C. – 9 Junie 68 n.C. ), gebore Lucius Domitius Ahenobarbus, en algemeen bekend as Nero, was die vyfde Romeinse Keiser van 54 tot 68. Hy was die laaste keiser van die Julio-Claudiese dinastie. Nero is aangeneem deur sy grootoom Claudius om sy erfgenaam en opvolger te word. Hy het die bewind aanvaar in 54, met die afsterwe van Claudius. Volgens oorlewering het Nero sy heersertitel grootliks te danke gehad aan die intriges van sy moeder. Tydens sy regering het Nero heelwat van sy aandag gefokus op diplomasie, handel en toevoegings tot die kulturele kapitaal van die ryk. Hy het die aanbou van teaters gelas en atletiekspele bevorder. Tydens sy bewind het die gedugte generaal Corbulo 'n suksesvolle oorlog gevoer en vrede beding met die Arsakideryk (vroeë Parthers). Sy generaal Suetonius Paulinus het 'n opstand in Britannia onderdruk. Verder het hy die Bosporus-koninkryk by die ryk geannekseer, en die Eerste Romeins-Joodse oorlog het begin.
In 64 is dele van Rome vernietig in die Groot brand van Rome. In 68 het die opstand van Vindex in Gallië, en die latere uitroeping tot keiser van Galba in Hispanië, Nero uit die kussings gelig. In die aangesig van 'n sluipmoord of terregstelling, het hy op 9 Junie 68 selfmoord gepleeg.
Nero se bewind word dikwels verbind met tirannie en uitspattigheid. Hy is bekend vir 'n aantal terregstellings, insluitend die van sy ma en die waarskynlike moord deur vergiftiging van sy stiefbroer, Britannicus - Claudius se seun wat as moontlike troonpretendent beskou moes word. Bewerings dat hy sy swanger vrou Poppaea Sabina doodgeskop het lyk twyfelagtig nadat 'n vertaalde gedig oor haar vergoddeliking ontdek is. Blykbaar word Nero en Poppaea Sabina as die ideaal van 'n egpaar uitgebeeld wat deur die dood van mekaar geskei is. Claudia Augusta, die enigste dogter wat uit die huwelik gebore is, is enkele maande na haar geboorte oorlede.
Sienings oor Nero is grootliks beïnvloed deur propaganda en - in die moderne tydperk - deur uitbeeldings in die media (soos die Britse akteur Peter Ustinov se paraderol as waansinnige keiser wat die lier bespeel terwyl Rome brand in 'n Hollywood-rolprent van 1951). Die lierspeelgerug het sy oorsprong in Suetonius se keiserbiografie Die Lewens van die Twaalf Keisers: Die Lewe van Nero. Ook is beweer dat hy Rome self aan die brand gesteek het om sy visie van 'n nuwe Roma - Roma Nova of Neropolis - te verwesenlik. Nero was egter nie in Rome aanwesig toe die brand, wat ses dae lank sou woed, uitgebreek het nie. Hy het, toe hy nuus oor die ramp verneem het, haastig na die hoofstad teruggekeer om persoonlik betrokke te raak by die koördinasie van brandbestryding. Ook het hy die ramp- en noodhulp georganiseer.
Een van die vroegste vervolgings van Christene - destyds 'n radikale sekte wat net soos Jode vanweë hul kompromislose monoteïstiese geloofsoortuigings nie ingepas het in die kollektiewe religieuse kultus van Rome nie - het hoogs waarskynlik in die nasleep van die brandramp plaasgevind. Net soos in die latere Groot Brand van Londen in 1666 is die owerheid deur die bevolking genoodsaak om skuldiges te vind vir die brandramp (wat in 'n digbeboude stedelike omgewing met geboue vol van maklik ontvlambare materiaal as 'n ongeluk beskou moes word). Aanhangers van 'n ongewilde oosterse sekte was welkome sondebokke. Volgens oorlewerings het Nero gevange Christene in sy tuin verbrand het vir nagtelike beligting. Hierdie siening berus op die geskrifte van Tacitus, Suetonius en Cassius Dio, die vernaamste behoue bronne vir Nero se bewind.
Min ekstante bronne vermeld Nero in 'n positiewe lig. Sekere bronne egter, insluitend sekere van die bogenoemdes, beeld hom uit as 'n keiser wat gewild was onder die gewone Romeinse mense, veral in die Ooste.
Opvallend genoeg het die latere keiser Trajanus, wat tussen 98 en 117 geregeer het (en geen besondere rede gehad het om Nero in 'n positiewe lig te stel nie), in een van sy bekendste opmerkings, wat hy verskeie kere herhaal het, daarop verwys dat Nero se bewind - of tenminste die eerste jare van sy regeringstyd tussen 54 en 59 - beter was as dié van alle ander Romeinse heersers.
Die bestudering van Nero is problematies aangesien sekere moderne historici die betroubaarheid van antieke bronne bevraagteken wanneer oor Nero se tiranniese handelinge berig word. Nero se ongewildheid in sekere kringe het voortgespruit uit 'n hele reeks karaktertrekke, houdings en handelinge:
Brakrivier
Daar is in Suid-Afrika ‘n dertigtal plek- en riviername met die woord “brak”. Dit toon dat die aard van die grond ‘n groot rol gespeel het by die naamgewing. Van die bodemgesteldheid hang dit af of die gebied geskik is vir landbou en veeteelt.
Bekende voorbeelde van sulke name is:
Francois Gerhardus Joubert
Francois Gerhardus Joubert (1827 - 1903) was 'n Boere-generaal. Hy is op 1827 in die Kaapkolonie gebore. Hy volg Andries Pretorius na die Transvaal en word verkies tot die Volksraad. Hy word 'n leier tydens die Eerste Vryheidsoorlog en was op 17 Desember 1880 die bevelvoerder tydens die Slag van Bronkhorstspruit waar die Britse bevelvoerder kol. Anstruther gesneuwel het. Hy is oorlede in 1903.
Manuskrip
'n Manuskrip is enige handgeskrewe of getikte dokument in teenstelling met dokumente wat meganies gedruk of op 'n indirekte of geoutomatiseerde manier gekopieer is. Vandag word dit beskou as 'n outeur se geskrewe of getikte kopie of drukstuk van 'n werk wat van die finaal gedrukte weergawe onderskei moet word. Voor die koms van drukkuns, was alle dokumente en boeke manuskripte. Manuskripte word nie gedefinieer deur hulle inhoud wat teks gekombineer met wiskundige berekeninge, kaarte, verduidelikende figure of illustrasies kan insluit nie. Manuskripte kan in boekvorm, rolle of in kodeksformaat voorkom. Geïllumineerde manuskripte bevat prente, randversierings, uitvoerige gebosseleerde aanvangsletters of volbladillustrasies.
Kulturele agtergrond
Voor die uitvinding van blokdrukkuns in China of deur beweegbare letters in 'n drukpers in Europa, moes alle dokumente per hand geskryf en gekopieer word. Histories is manuskripte is in die vorm van boekrolle (volume in Latyns) of boeke (kodeks) geproduseer. Manuskripte is op perkament, op papirus en op papier gepubliseer. Papier het teen die 14de eeu via die Islamitiese wêreld vanaf China na Europa versprei, en teen die laat 15de eeu het dit perkament in 'n groot mate vervang.
Met die publikasie van Griekse of Latynse werke is verskeie professionele kopieë deur skribente in 'n skriptorium neergepen terwyl die oorspronklike kopie hardop voorgelees is.
Die oudste geskrewe manuskripte het danksy die droë klimaat van hulle Midde-Oosterse rusplekke behoue gebly. Sommiges is in sarkofae in Egiptiese grafte geplaas, of hergebruik om mummies in toe te draai, of op die ashope van Oxyrhynchus weggegooi of vir veilige bewaring in bottels geplaas en begrawe (Nag-Hammadi-geskrifte) of in droë grotte bewaar (Dooie See-rolle). Manuskripte in Togaarse tale wat op palmblare geskryf is, het in woestyngrafte in die Tarim-bekken van Sentraal-Asië behoue gebly. Vulkaniese as het 'n gedeelte van die Romeinse biblioteek van die Villa van die Papyri in Herculaneum bewaar. Ironies genoeg het amper al die manuskripte wat met die grootste sorg in die antieke biblioteke bewaar is, vergaan. Papirus het 'n leeftyd van hoogstens een tot twee eeue in die relatief klam Italiaanse of Griekse toestande; slegs gedeeltes van die werke wat op perkament gekopieer is, gewoonlik ná die algemene bekering tot Christenskap, het behoue gebly.
Privaat- of regeringsdokumente het tot en met die uitvindsel van die tikmasjien in die laat 19de eeu handgeskrewe gebly. Die waarskynlikheid van foute wat met die herhaaldelike kopiëring van manuskripte kon insluip, was die vergelyking van verskillende weergawes van dieselfde teks 'n fundamentele deel van die bestudering en kritiek van alle tekste wat in manuskripvorm oorgedra is.
Die studie van (hand)skrif in oorblywende manuskripte word paleografie genoem. In die Westerse wêreld is manuskripte wat uit die antieke tye en vroeg-Christelike era dateer, sonder spasies tussen die woorde geskryf (scriptio continua), wat dit vir onopgeleides besonder moeilik maak om te lees. Bestaande afskrifte van hierdie vroeë manuskripte wat in Grieks of Latyn geskryf is en gewoonlik uit die 4de tot die 8ste eeu dateer, word volgens hulle gebruik van óf slegs hoofletters óf slegs kleinletters geklassifiseer. In die Hebreeuse manuskripte, soos die Dooie See-rolle, word daar nie so 'n onderskeid getref nie. Manuskripte wat sleges hoofletters gebruik, word majuskelmanuskripte genoem, en dié met slegs kleinletters is minuskelmanuskripte. Gewoonlik word majuskelgeskifte met baie groter sorg geskryf. Die skrywer het sy pen tussen elke haal opgelig en sodoende 'n meer egalige en formele effek verkry. Alhoewel minuskelmanuskripte ook so geskryf kan word, is hulle dikwels vasgeskryf, waar die pen min of nooit opgelig word nie.
Moderne variasies
Binne die konteks van biblioteekkunde word 'n manuskrip as enige handgeskrewe item in die versamelings van 'n biblioteek of argief gedefinieer. 'n Biblioteek se versameling van handgeskrewe briewe of dagboeke word byvoorbeeld as 'n manuskripversameling beskou. Sulke versamelings word in vindmiddels beskryf, soortgelyk aan 'n indeks of inhoudsopgawe vir die versameling, in ooreenstemming met nasionale en internasionale inhoudstandaarde soos DACS and ISAD(G).
In ander kontekste beteken die term "manuskrip" nie meer noodwendig iets wat handgeskrewe is nie.
Europese manuskripgeskiedenis
Die meeste oorblywende voormoderne manuskripte gebruik die kodeksformaat (soos dié van 'n moderne boek) wat teen die Laat Antieke Tyd in plaas van boekrolle gebruik is. En perkament, of velyn (die beste soort perkament) het papirus vervang, aangesien dié nie naastenby so 'n lang leeftyd het nie, en slegs in die uiters droë toestande van Egipte tot vandag toe behoue gebly het, al was dit algemeen in die Romeinse wêreld gebruik. Perkament word van diervelle gemaak, normaalweg dié van kalf, skaap en/of bok, maar ook van ander diere.
Algemene genres van manuskripte
Van antieke tekste tot Middeleeuse kaarte was enigiets wat vir studiedoeleindes neergeskryf is, in manuskripvorm. Sommige van die mees algemene genres was Bybels, godsdienstige kommentare, filosofiese werke, geregtelike en regeringstekste.
Getyboeke
'n Getyboek is 'n gebedeboek wat gedurende die Middeleeue baie gewild was. Hierdie boeke is die algemeenste tipe oorblywende Middeleeuse geïllumineerde manuskripte. Elke boek bevat 'n soortgelyke versameling tekste, gebede en psalms, maar die versiersels tussen elkeen en elke voorbeeld het gewissel. Baie het die minimum illustrasies bevat en is dikwels tot versierde aanvangsletters beperk, maar getyboeke wat vir welgestelde kliente gemaak is, kan oordadig met volblad miniatuurskilderye wees.
Liturgiese boeke en kalenders
Die meeste liturgiese boeke het 'n kalender gehad. Dit het as 'n vinnnige verwysingspunt vir belangrike datums in Jesus se lewe gedien en aangetoon watter heiliges op watter dag vereer moes word. Die formaat van die liturgiese kalender was soos volg:
Naledi Uitgewers
Naledi Uitgewers is 'n literêre uitgewersmaatskappy wat in 2005 gestig is en gegroei het tot ‘n uitgewershuis wat reeds verskeie treffers agter sy naam het.
Volgens die uitgewer se webtuiste is hul grootste bate ‘n toegewyde voltydse span tesame met ‘n span uitgesoekte medewerkers wat die proses van onafhanklike boekmaak ‘n avontuur maak.
1014
Die jaar 1014 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 14de jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Cliona albimarginata
Cliona albimarginata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2005 deur Calcinai, Bavestrello & Cerrano.
Khalavha
Khalavha is 'n nedersetting in die Thulamela Plaaslike Munisipaliteit van Vhembe-distriksmunisipaliteit in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Blougroen-kuilvissie
Die Blougroen-kuilvissie (Nothobranchius furzeri) is 'n varswater vis wat voorkom in panne in die Gonarezhou Nasionale Park in suid-oos Zimbabwe. In Engels staan die vis bekend as die Turquoise killifish.
Voorkoms
Die vis het 'n stewige lyf met die dorsale vin agter op die lyf, teenoor die anale vin. Beide vinne is omtrent ewe groot. Die stertvin is groot en bolrond. Die kop is groot en bedek met skubbe. Die skubbe is turkoois gekleurd en die rante van die skubbe is rooi. Die dorsale vin en die basis van die stertvin is helder blou met diep rooi kolle of strepe op. Daar is ook konsentriese geel-groen en swart strepe op die stertvin wat uitwaarts straal. Die wyfie is eenvoudig bruin van kleur met die skubbe en wange wat 'n ligte silweragtige of blou skynsel het. Die vis word tot 53 mm lank.
Habitat
Die vis se habitat is tydelike waterpoele in semi-droë gebiede met skaars, wisselvallige reënneerslae. Blougroen-kuilvissies het aangepas by die gereelde droogtetoestande deur die ontwikkeling van uitdroog-weerstandige eiers. Die eiers bly dormant in die droë modder vir een of selfs meer jare. As gevolg van die kort reënseisoene in hulle natuurlike habitat is die leeftyd van hierdie visse beperk tot 'n paar maande. Hulle leeftyd in gevangenskap is net so kort. Dit maak hulle in die wetenskap 'n goeie model vir verouderingsnavorsing.
Green Point-vuurtoring, Clansthal
Die Green Point-vuurtoring by Clansthal, KwaZulu-Natal, is 'n aktiewe 21 m (69 voet) hoë gietystertoring met 'n lantern en galery. Dit is geverf in rooi en wit horisontale bane en gebruik 'n Fresnel-lens. Dit het 'n fokale vlak van 85 m (279 voet) en is in 1905 in gebruik geneem. Dit lewer twee wit flitse elke 15 sekondes, met 'n vaste rooi lig wat skyn oor die Aliwal-bank in 'n oostelike en suidoostelike rigting.
Die Aliwal-bank is een van die mees berugte riwwe van die Suid-Afrikaanse kus aan die Indiese Oseaan. In 1892 is twee gietystervuurtorings in hierdie omgewing geïnstalleer, in Scottburgh en aan die noordekant van die Mahlongwanarivier net suid van Umkomaas. Die torings was onvoldoende en daar is besluit om die Green Point-vuurtoring, 'n hoër toring, tussen die twee ouer torings te bou. Die Scottburgh-vuurtoring is na Port Shepstone en die Mahlongwana-vuurtoring na Kaap St. Lucia verskuif.
Die Green Point-vuurtoring is geleë aan die R102-kushoofweg naby Clansthal, 'n klein nedersetting tussen Scottburgh en Umkomaas en sowat 60 km suidwes van Durban.
Uspia
Uspia (ook Ušpia of Oesjpia) was ’n vroeë Assiriese koning wat van omstreeks 2030 v.C. regeer het, volgens die Assiriese Koningslys as een van die "konings wat in tente gewoon het".
Uspia het ook glo die tempel vir die god Assur in die stad Assur laat bou, volgens die veel later inskripsies van Salmaneser I (13de eeu v.C.) en Esarhaddon (8ste eeu v.C.). Dit moet egter nog deur artefakte uit dié tyd bewys word, en niks anders is oor hom bekend nie.
Hy is volgens die koningslys opgevolg deur Apiashal.
Groothertog Sergei Aleksandrowitsj van Rusland
Groothertog Sergei Aleksandrowitsj (Russies: Сергей Александрович; – ) was die vyfde oudste seun en sewende oudste kind van keiser Aleksander II van Rusland. Hy was ’n invloedryke figuur tydens die bewind van sy broer keiser Aleksander III en sy broerskind keiser Nikolaas II, wat ook sy swaer was deur Sergei se huwelik met Elisabeth, die suster van keiserin Aleksandra.
Lewe
duimnael|links|200px|Groothertog Sergei en sy vrou, Elisabeth. Vanweë die groothertog se opvoeding het hy baie belanggestel in die kuns en kultuur. Nes die ander manlike lede van die Huis van Romanof het hy ’n militêre loopbaan gevolg. In 1882 het sy broer Aleksander III hom aangestel as bevelvoerder van die 1ste Bataljon Preobrazjenski-lyfwagregiment, ’n pos wat hy tot in 1891 beklee het. In 1889 is hy bevorder to die rang van generaal-majoor.
Hy is in 1884 getroud met prinses Elisabeth van Hesse-Darmstadt, ’n kleindogter van koningin Victoria. Hulle het nie kinders gehad nie, maar het die voogde geword van sy broer groothertog Paul Aleksandrowitsj se twee kinders: groothertogin Maria Pawlowna en groothertog Dmitri Pawlowitsj.
Tussen 1891 en 1905 was Sergei goewerneur-generaal van Moskou. Sy reputasie het effens skade gelei nadat hy daarvan beskuldig is dat hy deels verantwoordelik was vir die Chodinka-tragedie, wat tydens die viering van Nikolaas II se kroning tot die dood van duisende inwoners gelei het. As goewerneur-generaal van Moskou was hy aan die begin sy loopbaan verantwoordelik vir die uitsetting van Moskou se 20 000 Jode, en hy het ’n studentebeweging onderdruk om die verspreiding van rewolusionêre idees te keer. Weens sy konserwatiewe beleidrigtings, wat selfs deur mense van sy tyd as esktreem beskou is, is hy as ’n reaksionêr beskou.
In 1894 het Sergei lid van die Staatsraad geword en in 1896 is hy bevorder tot luitenant-generaal en bevelvoerder van die militêre distrik Moskou. Nadat ’n terroriste-organisasie hom geteiken het, is hy in 1905 in die Kremlin in ’n sluipmoordbomaanval vermoor.
Florence Bates
Florence Bates (15 April 1888 – 31 Januarie 1954) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Rebecca (1940), The Moon and Sixpence (1942), A Letter to Three Wives (1949), en On the Town (1949).
Assirië (seun van Sem)
Assirië (Hebreeus: אַשּׁוּר; Asjsjoer) was die tweede oudste seun van Sem en dus die kleinseun van Noag. Assirië se broers was Elam, Arpaksad, Lud en Aram.
Die Hebreeuse teks van Genesis 10:10 & 11 is effens dubbelsinnig oor of dit Assirië self (soos in sommige vertalings) of Nimrod (soos in ander vertalings) is wat die Assiriese stede Nineve, Resen, Regobot-Ir en Kalag laat bou het, want die Hebreeuse (en Afrikaanse) naam kan na die persoon of die land verwys (Genesis 10:8–12|9). In die Afrikaanse Bybel word Nimrod genoem as die bouer van dié stede.
Die 1ste-eeuse historikus Flavius Josephus meen: "Assirië het in die stad Nineve gewoon en sy onderdane Assiriërs genoem; hulle het die gelukkigste nasie geword" (Ou Geskiedenis van die Jode, i, vi, 4).
Assirië die seun van Sem word soms vergelyk met die god Assur, vir wie ’n tempel in die 21ste eeu v.C. in die stad Assur opgerig is deur die vroeë Assiriese koning Uspia. Die stad en nasie is heel waarskynlik na dié god genoem.
Lene Marlin
Lene Marlin (* 17 Augustus 1980) is 'n Noorse musikant. Sy is as Lene Marlin Pedersen op 17 Augustus 1980 in Tromsø, Noorweë gebore.
Biografie
Lene Marli is ontdek toe sy by die plaaslike radiostasie NRK Tromsø 'n proefopname gemaak het. So het sy in kontak met EMI Noorweë gekom, waar sy 'n kontrak aangebied is. In Oktober 1998 het haar eerste enkelspeler Unforgivable Sinner in Noorweë uitgekom, wat in 'n rekordtempo op nommereen op die Noorse trefferlyste beland het. In drie dae is 50 000 eksemplare verkoop; nooit vantevore is daar in Noorweë soveel eksemplare van 'n enkelspeler verkoop nie. Die nommer het in totaal agt weke lank op die trefferlyste geboer. Dit het later ook nommereen in Frankryk geword nadat dit in die rolprent Mauvaises Fréquentions gebruik is.
Die tweede enkelspeler, Sitting Down Here, het in Februarie 1999 uitgekom en is tot vandag toe haar grootste sukses. In Maart 1999 het Marlin se debuutalbum, Playing My Game, verskyn. Ook die album het vreeslik goed verkoop en dit was meteen 'n rede om dit in die res van Europa en Japan uit te bring. Huidig is twee miljoen eksemplare van die album verkoop. In Oktober 1999 is Where I'm Headed as derde enkelspeler van die album uitgebring.
Hayes Gordon
Hayes Gordon (25 Februarie 1920 – 19 Oktober 1999) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Australia After Dark (1975), Abra Cadabra (1983), The Return of Captain Invincible (1983), en Sky Pirates (1986).
Aischulos
Aischulos (Grieks: Αἰσχύλος, Latyn: Aeschylus; c. 525/524 v.C. – c. 455/456 v.C.) was 'n Antieke Griekse skrywer. Hy word as die vader van die Europese toneelstyl, spesifiek die tragedie, beskou.
Aischulos was die eerste van die drie antieke Griekse tragedici wie se werke vandag oorleef, die ander is Sophokles. Sy naam is afgelei van die Griekse woord aiskhos (αἶσχος), wat "oneer" beteken. Volgens Aristoteles, het hy die getal rolspelers in toneelstukke uitgebrei om vir onderlinge konflik voorsiening te maak; voorheen het interaksie slegs tussen die karakters en koor geskied. Slegs sewe van sy geraamde sewentig tot negentig toneelstukke het in moderne tye oorleef; en daar bestaan 'n volgehoue debat omtrent sy outeurskap van een van hierdie stukke, Prometeus Geboei.
Minstens een van Aischulos se werke is deur die Persiese inval van Griekeland beïnvloed, wat ook tydens sy leeftyd plaasgevind het. Hierdie stuk, Die Perse, is 'n bron van inligting omtrent hierdie tydvak in Griekse geskiedenis. So belangrik was die oorlog vir Aischulos en die Grieke, dat met sy dood om en by 456 v.C., sy grafskrif sy deelname aan die Griekse sege by Marathon gedenk het, eerder as sy sukses as dramaturg.
Lewe
Daar bestaan geen betroubare bronne vir die lewe van Aischulos nie. Na bewering is hy gebore in c. 525 v.C. in Eleusis, 'n nedersetting wat sowat 27 kilometer noordwes van Athene geleë is, genestel in die vrugbare valleie van wes-Attika, alhoewel hierdie datum mees waarskynlik uitgereken is deur veertig jaar terug te tel vanaf sy eerste sege in die Grootdionusië. Sy familie was welgesteld en gevestigd; sy vader Euforion was 'n lid van die Eupatridai, die antieke adel van Attika. As jeugdige het hy by 'n wingerd gewerk tot, volgens die 2de-eeuse (n.C.) geograaf Pausanias, die god Dionusos hom in sy slaap besoek het en hom beveel het om sy belangstelling te rig op die ontluikende kuns van tragedie. So gou hy van die droom ontwaak het, het die jong Aischulos 'n tragedie begin skryf, en sy eerste opvoering het in 499 v.C. plaasgevind toe hy slegs 26 jaar oud was; In 484 v.C. het hy die eerste plek by die Stadsdionusië gewen.
In 510 v.C. het Kleomenes I (Aischulos was toe 15) die seuns van Peisistratos uit Athene geban, en Kleisthenes het aan bewind gekom. Sy hervormings het 'n volksregistrasie meegebring wat die belang van die demos in familiekulture beklemtoon het. In die laaste dekade van die 6de eeu, was Aischulos en sy familie in die demos Eleusina woonagtig.
Die Persiese oorloë sou 'n groot rol speel in die dramaturg se lewe en loopbaan. In 490 v.C., het Aischulos en sy broer Kunegeiros geveg om Athene te verdedig teen Darius se invallende Persiese mag by die Slag van Marathon. Die Atheners was seëvierend, 'n oorwinning wat regoor die stadstate van Griekeland gevier is. Kunegeiros het egter in die veldslag gesneuwel, deurdat hy 'n noodlottige wond toegedien is terwyl die tewaterlating van 'n Persiese skip van die strand probeer verhoed het. Hiervoor is hy deur sy landgenote as held uitgesonder. In 480 is Aischulos weer vir militêre diens opgeroep, hierdie keer teen Ahasveros se invallende magte by die Veldslag van Salamis, en moontlik ook by die Veldslag van Plataia in 479. Ion van Chios was 'n getuie vir Aischulos se diensplig en sy bydrae in Salamis. Salamis bekleë 'n prominente plek in Die Perse, sy oudste behoue toneelstuk, wat in 472 v.C. opgevoer is en eerste prys gewen het by die Dionusië.
Aischulos was een van baie Grieke wat in die Eleusiniese geheimenisse ingewy is, 'n kultus gewy aan Demeter, met sy tuisdorp Eleusis as basis. Soos die naam aandui, was lede van die kultus veronderstel om sekere geheime kennis te verkry. Konkrete besonderhede omtrent die spesifieke rites is skraps, aangesien lede op hulle lewens gesweer het om niks omtrent die misteries aan ongeordineerdes te verklap nie. Nietemin was sommiges volgens Aristoteles van oortuiging dat Aischulos sekere van die kultusgeheime in verhoogstukke openbaar gemaak het. Ander bronne beweer dat 'n omgekrapte gepeupel toe probeer het om Aischulos terstond om die lewe te bring, maar dat hy kon ontvlug. Herakleides van Pontos voer aan dat die toeskouerskare Aischulos probeer stenig het. Hy het die veiligheid van die altaar in die orkes van die Teater van Dionusos opgesoek. Toe hy teregstaan vir sy oortreding het hy onkunde gepleit. Hy is vrygespreek deur 'n jurie wat simpatiek was jeens die wonde wat Aischulos en sy broer Kunegeiros by Marathon opgedoen het. Volgens die 2de-eeuse skrywer Ailianos, het Ameinias Aischulos se jonger broer Amenias bygestaan in die vryspreking van sy broer deur aan die jurie die stompie van die hand te wys wat hy by Salamis verloor het, en waar hy deur stemming as die dapperste kryger aangewys sou wees. Die waarheid is egter dat die toekenning vir dapperheid by Salamis deur Ameinias van Pallene verwerf is, en nie deur Aischulos se broer nie.
Aischulos het in die 470’s v.C. een keer of meermale na Sisilië gereis, op uitnodiging van Hiëro I van Surakuse, 'n vername Griekse stad aan die oostekant van die eiland. Tydens een van hierdie besoeke het hy 'n nuwe werk, Die vroue van Aitna, opgestel ter ere van die stad wat deur Hiëro gestig is, en 'n heropvoering van sy Perse gelewer. Teen 473 v.C., na die dood van Frunichos, een van sy grootste mededingers, was Aischulos die jaarlikse gunsteling in die Dionusië, en kon hy die eerste prys in bykans elke kompetisie inpalm. In 472 v.C. het Aischulos 'n produksie voorgebring wat Perse ingesluit het, met Perikles wat as choregos opgetree het.
Die inskripsie op Aischulos se grafsteen vermeld niks omtrent sy teatriese roem nie, en herdenk slegs sy militêre prestasies:
Familielewe
Aischulos het getrou en twee seuns gehad, Euforion en Euaion, wat albei tragediedigters sou word. Sy susterskind, Filokles, was ook 'n tragediedigter, en het die eerste prys verwerf in die kompetisie teen Sophokles' se Koning Oidipus. Hy het minstens twee broers gehad, Kunegeiros en Ameinias.
Werke
Griekse drama het sy oorspronge gehad in godsdienstige feeste vir die gode, hoofsaaklik vir Dionusos, die god van wyn. Tydens Aischulos se leeftyd het dramakompetisies deel geword van die Stadsdionusië wat in die lente plaasgevind het. Die fees het begin met 'n openingsprosessie, wat gevolg is deur 'n kompetisie van seuns wat diturambes gesing het, en het 'n hoogtepunt bereik met twee dramawedstryde. Die eerste kompetisie waaraan Aischulos sou deelneem, het bestaan uit drie dramaturge wat elkeen drie tragediestukke aangebied het, gevolg deur 'n korter komediese saterspel. 'n Tweede kompetisie van vyf komediedramaturge het gevolg, en die wenners van albei kompetisies is deur 'n paneel beoordelaars aangewys.
Aischulos het aan vele van hierdie wedstryde in sy leeftyd deelgeneem, en verskeie antieke bronne skryf tussen sewentig en negentig toneelstukke aan hom toe. Slegs sewe tragedies het behoue gebly: Die Perse, Sewe teen Thebe, Die Smekelinge, die trilogie wat as Die Oresteia bekend staan, synde die drie tragedies Agamemnon, Die Plengofferaars en Die Eumenides, benewens Prometeus Geboei (waarvan die outeurskap betwis word). Met die uitsondering van hierdie laaste toneelstuk – waarvan die sukses onbekend is – weet ons dat al Aischulos se behoue tragedies die eerste prys verwerf het by die Stadsdionusië. Die Alexandrynse Lewe van Aischulos beweer dat hy die eerste prys by die Stadsdionusië dertien keer ingepalm het. Dit vergelyk gunstig met Sophokles se agtien seges (met 'n aansienlik groter katalogus van 'n geraamde 120 toneelstukke), en verdwerg die vyf seges van Euripides (wat vermoedelik sowat 90 toneelstukke geskryf het).
Een waarmerk van Aischyliese dramaturgie blyk sy neiging tot die skryf van aaneengeskakelde trilogieë te wees, waarin elke toneelstuk 'n hoofstuk vorm in 'n deurlopende dramatiese vertelling. Die Oresteia is die enigste behoue voorbeeld van hierdie tipe van deurlopende trilogie, maar getuienis bestaan dat Aischulos dikwels sulke trilogieë geskryf het. Die komiese saterspele wat sy trilogieë opvolg het ook berus op stories wat uit mites ontleen is.
So was die tema van Oresteia se saterspel Proteus dan die omswerwinge van Menelaus in Egipte op sy tuiswaartse tog ná die Trojaanse oorlog. Te oordeel na die getuienis van 'n katalogus van Aischuliese toneelstuktitels, scholia, en toneelstukfragmente wat deur latere outeurs oorgelewer is, word aanvaar dat drie van sy orige ekstante toneelstukke die komponente van aaneengeskakelde trilogieë was, met Sewe teen Thebe as die finale stuk in 'n Oidipus-trilogie, en Die Smekelinge en Prometeus Geboei elk synde die eerste stukke in 'n Danaïd- en Prometeus-trilogie respektiewelik (sien onder). Geleerdes het boonop gesuggereer dat verskeie volkome verlore trilogieë van die bekende stuktitels afgelei is. 'n Aantal van hierdie trilogieë het oor mites aangaande die Trojaanse oorlog gehandel, en een daarvan, gesamentlik as die Achilleis bekend, was 'n samevatting van die titels Murmidone, Nereïdes en Frigiërs (alternatiewelik, Die Gyselaarskap van Hektor).
Murmidons het boeke 9 en 16 in Homeros se Ilias as grondslag gehad. Achilles sit vir die oorgrote deel van die stuk in stille verontwaardiging oor sy vernedering aan die hande van Agamemnon. Gesante van die Griekse weermag poog om hom met Agamemnon te versoen, maar hy gee slegs bes aan sy vriend en minnaar Patroklos, wat die Trojane vervolgens beveg in Achilles se wapenrusting. Die heldemoed en dood van Patroklos word oorgedra in die rede van 'n boodskapper, wat gevolg word deur roubeklag.
Nereïdes is gegrond op boeke 18, 19 en 22 van die Ilias, waarin die nereïdes, die dogters van die seegod Nereus, rou bekla oor Patroklos se oorlye. In hierdie stuk vertel 'n boodskapper hoe Achilles, moontlik versoen met Agamemon en die Grieke, vir Hektor om die lewe gebring het.
In Frigiërs, sit Achilles in stille verdriet oor Patroklos, na 'n kort gesprek met Hermes. Hermes bring dan vir koning Priamos van Troje in, wat Achilles omhaal en sy seun se liggaam in 'n verruklike coup de théâtre op die spel plaas. 'n Weegskaal word op die verhoog gebring en Hektor se liggaam word in een skaalbekken geplaas en goud in die ander. Die dinamiese dans van die koor van Trojane met hul binnekoms met Priamos word deur Aristophanes oorgedra.
In een van sy verlore stukke, Niobe, is die heldin se kinders gedood deur Apollo en Artemis omdat Niobe daarop geroem het dat sy meer kinders as haar moeder, Leto, het. Niobe sit met stille hartseer op die verhoog vir die grootste deel van die toneelstuk. In die Republiek sonder Plato die reël "God bedeel sterflinge met 'n gebrek wanneer dit sy wil is om 'n huis uit te delg" uit as synde onwelvoeglik.
'n Ander trilogie was blykbaar oor die toetrede van die Trojaanse bondgenoot Memnon in die oorlog, en sy dood deur die toedoen van Achilles (Memnon en Die Weging van Siele synde twee komponente van die trilogie); Die Toekenning van die Wapens, Die Frigiese Vroue en Die Salamynse Vroue suggereer 'n trilogie oor die kranksinnigheid en gevolglike selfmoord van die Griekse held Ajaks; Aischulos het blykbaar ook geskryf omtrent Odusseus se terugkeer na Ithaca na die oorlog (insluitend sy uitwissing van sy vrou Penelope se hofmakers en die nagevolge daarvan) in 'n trilogie bestaande uit Die Sielopwekkers, Penelope en Die Beenversamelaars. Ander veronderstelde trilogieë het die mite van Jason en die Argonoute (Argô, Lemniese Vroue, Hupsipulê) aangeraak, die lewe van Perseus (Die Netslepers, Poludektês, Forkides) en die geboorte en lotgevalle van Dionusos (Semele, Bakchai, Penteus) behandel, en die oorlog se nadraai uitgebeeld in Sewe teen Thebe (Eleusiniërs, Argiewe (of Argiefvroue), Seuns van die Sewe).
Die Perse
Die vroegste van sy toneelstukke wat behoue gebly het, is Die Perse (Persai), wat in 472 v.C. opgevoer is en geskoei is op ervaringe in Aischulos se eie lewe, spesifiek die Veldslag van Samalis. Dit is uniek onder behoue Griekse tragedies deurdat dit 'n pas afgelope geskiedkundige gebeurtenis beskryf. Die Perse fokus op die gewilde Griekse tema van hubris, deur die blaam vir Persië se verliese op hul koning te plaas. Die stuk open met die opdaag van 'n boodskapper in Soesa, die Persiese hoofstad, wat die nuus van die rampspoedige Persiese neerlaag by Salamis bekendmaak aan Atossa, die moeder van die Persiese koning Ahasveros. Atossa reis dan na die graftombe van Darius, haar eggenoot, waar sy gees verskyn om die oorsaak van die neerlaag te verklaar. Dit is, sê hy, die gevolg van Ahasveros se hubris (hovaardy) om 'n brug oor die Hellespont te bou, 'n aksie wat die gode vertoorn het. Ahasveros verskyn aan die einde van die stuk, onkundig oor die oorsake van sy neerlaag, en die stuk sluit af met die jammerklag van Ahasveros en die koor.
Sewe teen Thebe
Sewe teen Thebe (Hepta epi Thebas), wat in 467 v.C. opgevoer is, het die kontrasterende tema van die ingryping van die gode in mensebelange. Dit verteenwoordig ook die eerste bekende verskyning in Aischulos se werk van 'n tema wat regdeur sy toneelstukke sou voorkom, dié van die polis (die stad) as 'n sleutelontwikkeling van die beskawing. Die stuk vertel die storie van Eteokles en Polunikes, die seuns van die beskaamde koning van Thebe, Oidipus. Die seuns kom ooreen om mekaar as konings van die stad af te wissel, maar ná die eerste jaar weier Eteokles om die amp neer te lê, en Polunikes voer 'n oorlog om sy kroon te herwin. Die broers dood mekaar in 'n tweegeveg, en die oorspronklike slottoneel van die stuk het bestaan uit betreuring van die broers se oorlye. Sowat vyftig jaar later is dit egter deur 'n nuwe slot vervang: Antigone en Ismene betreur hul gesneuwelde broers, 'n boodskapper daag op wat 'n edik bekendmaak wat die teraardebestelling van Polunikes verbied; waarop Antigone eindelik haar oogmerk verklaar om die edik te verontagsaam. Die toneelstuk was die derde in 'n aaneengeskakelde Oidipus-trilogie; die eerste twee stukke was Laios en Oidipus. Die slotsaterspel was Die Sfinks.
Carlton-sentrum
Die Carlton-sentrum is 'n 50-verdieping hoë wolkekrabber in Johannesburg, Suid-Afrika. Met 'n hoogte van 223 meter is dit een van die hoogste wolkekrabbers in die Suidelike Halfrond en die tweede hoogste in Afrika na die Leonardo. Naas die Hillbrow-toring en die Sentech-toring is dit Suid-Afrika se derde hoogste gebou. Die sentrum, wat deur die Amerikaanse argitekte-ateljee Skidmore, Owings and Merrill in die brutalistiese styl ontwerp is, is in 1973 deur Murray & Roberts voltooi en was destyds die hoogste gebou in die Suidelike Halfrond.
Hierdie kantoorgebou het 23 hysbakke en bied 'n totale oppervlakte van 68 055 vierkante meter. 'n Ondergrondse winkelsentrum met meer as 180 winkels verbind die gebou met die Carlton Hotel, wat op 1 Oktober 1972 amptelik geopen en ná 'n kwarteeu, in 1997, weens veiligheidsredes gesluit is, maar intussen ook nie meer aan die vereistes vir 'n moderne luukse hotel sou voldoen nie. So word sy kamers as te klein beskou.
Geskiedenis
Die Carlton-sentrum is deur die Amerikaanse argiteksfirma Skidmore, Owings and Merrill LLP (SOM) in Chicago in samewerking met die Johannesburgse praktyk W. Rhodes - Harrison Hoffe & Partners ontwerp. Anglo American Properties het in die laat 1960's met konstruksie begin deur die ou Carlton Hotel te sloop en strate daarheen af te sper. Uitgrawings vir die gebou het in Januarie 1967 begin en is twee jaar later voltooi. Hoewel die sentrum vanaf 1971 beset is, is die konstruksie eers in 1974 voltooi. Die gebou is amptelik in 1973 teen 'n totale koste van meer as R88 miljoen geopen.
Die gebou dien as die hoofkantoor van Transnet, wat dit in 1999 teen 'n skrale R33 miljoen van Anglo American Properties gekoop het. In Junie 2007 het Transnet se uitvoerende hoof aangekondig dat die maatskappy die eiendom wil verkoop. Met die ekonomiese afswaai wat in 2008 begin het, is aangekondig dat hulle nie 'n koper sal soek voordat die markte herstel het nie.
Alhoewel Transnet nie die vervangingskoste van die gebou verskaf het nie, word dit op R1,5 miljard geraam.
Gouden Ganzenveer
Die Gouden Ganzenveer is 'n Nederlandse literatuurprys wat deur die  Academie De Gouden Ganzenveer uitgereik word. Die Academie wil hiermee 'n persoon of instituut vereer vanweë sy of haar grote betekenis vir die geskrewe woord in die Nederlandse taal.
Die eerste Gouden Ganzeveer word in 1955 toegeken, by die 75-jarige bestaan van die Koninklijke Nederlandse Uitgeversbond.
Gerdi Verbeet word in 2015 voorsitter van die Academie De Gouden Ganzeveer. Sy volg Paul Schnabel op.