cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vulkaanboog
Vulkane is in feitlik enige berggordel teenwoordig, maar dit maak dit nie noodwendig 'n vulkaanboog nie. Groot, geïsoleerde vulkane kom dikwels in 'n berggordel voor. Voorbeelde is Vesuvius en die berg Etna in Italië, wat deel van aparte en verskillende soorte bergvulkaanstelsels is.
Die aktiewe front van 'n vulkaanboog is die gordel waar vulkanisme op 'n gegewe tydstip ontwikkel. Aktiewe fronte kan mettertyd (oor miljoene jare) skuif, en kan hulle afstand van die oseaantrog sowel as hulle breedte verander.
Tibettaanse mastiff
Voorkoms
Die Tibettaanse mastiff is 'n mediumgroot, nie oorgroot, kragtige hond. Dit kom in die kleure swart, goud, rooi en swart met bruin voor. 'n Klein wit merkie op die bors en tone word toegelaat. Die pels is baie dig. Die onderlaag is uiters sterk, en die deklaag is stewig en kan saam met die onderlaag enige weer weerstaan. Die hare om die kop en nek vorm 'n maanhaar veral by reuns. Die hond verhaar een keer per jaar in die lente en die tewe kom een keer per jaar op hitte, gewoonlik in die herfs. Dit is 'n ras wat baie stadig ontwikkel: tewe is fisies en geestelik volwasse rondom die derde jaar en reuns neem een tot twee jaar langer.
Die hond toon 'n byna kwadratiese bou met funksionele hoeke tussen die voor- en agterpote en 'n sterk nek. Die stert word oor die rug gekrul gedra. Die kop van die volwasse hond is swaar en breed. Die ore is klein tot medium groot en hang sywaarts langs die kop.
Die minimum hoogte by die skof vir tewe is 61 cm en vir reuns 66 cm en hul massa is gewoonlik tussen 45 en 70 kg.
Karakter
Verdraagsaam teenoor kinders, baie lief vir sy eie mense, maar toon soms nie uitermatige liefde nie. Onverskillig en teruggetrokke, soms aggressief teenoor vreemdelinge. Uitstekende waghond en metgesel en gesinshond. Nie vir beginners nie: hy is gehoorsaam, maar slegs wanneer dit hom pas. Hardkoppig, baie beskermend teenoor "sy" mense en gebied en wil altyd die laaste woord hê. Kan blaf as dit buite gehou word. Hy hou nie van 'n hok nie en het kontak met sy mense nodig. Reuns is gewoonlik dominant teenoor ander reuns. Hulle is nie vegters nie en kom gewoonlik goed oor die weg met ander honde.
Erik Palladino
Erik Palladino (gebore 10 Mei 1968) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent U-571 (2000) en in die televisiereekse ER (1994), Suits (2011), en 666 Park Avenue (2012).
Strumaria watermeyeri
Die Kleinmaartblom (Strumaria watermeyeri) is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Strumaria behoort en deel van die fynbos is. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap. Dit kom op die Roggeveldberge-eskarp voor, vanaf Vanrhynspas tot by die Koebeepas. Daar is ses subpopulasies en die populasie is stabiel; die plant word as seldsaam beskou.
Daar is twee subspesies:
Johnny Palermo
Johnny Palermo is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Pizza with Bullets (2010) en in die televisiereekse Days of Our Lives (1965), Cold Case (2003), en Just for Kicks (2006).
Hubbel Palmer
Hubbel Palmer (gebore 19 Februarie 1977) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Pride and Prejudice (2003), American Fork (2007), Moving McAllister (2007), en Masterminds (2016).
Will Pan
Will Pan (gebore 6 Augustus 1980) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Bull Brothers (2015) en in die televisiereekse Miss No Good (2008), Endless Love (2010), en Be with You (2017).
Michael Panes
Michael Panes (gebore 2 April 1963) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Infamous (2006), Watching the Detectives (2007), en We Bought a Zoo (2011), en in die televisiereeks Easy to Assemble (2008).
Tobameer
Die Tobameer (Indonesies: Danau Toba) is 'n groot natuurlike meer in Noord-Sumatra, Indonesië. Dit lê in 'n kaldera van 'n supervulkaan, in die middel van die noordelike deel van Sumatra. Die meer is 100 km lank, 30 km breed en tot 505 m diep, en die oppervlak is sowat 900 m bo die weevlak. Dit is die grootste meer in Indonesië en die grootste vulkaanmeer in die wêreld.
Die Tobameer is geleë op die terrein van 'n supervulkaniese uitbarsting van 'n geraamde magnitude van VEI-8 wat 69 000 tot 77 000 jaar gelede plaasgevind en die weer wêreldwyd verander het. Onlangse dateringsmetodes dui op 'n akkurater tyd van 74 000 jaar gelede.
Dit was die grootste bekende ontploffende uitbarsting op aarde in die afgelope 25 miljoen jaar. Volgens die Tobakatastrofe-teorie het dit die meeste mense van dié tyd gedood en 'n bevolkingsbottelnek in Sentraaloos-Afrika en Indië geskep wat die genetiese samestelling van mense wêreldwyd tot vandag verander het. Onlangser navorsing trek egter dié bevindings in twyfel.
Daar word aanvaar dat die uitbarsting van Toba gelei het tot 'n vulkaniese winter wat 'n wêreldwye daling in temperatuur van tussen 3 en 5 °C veroorsaak het. Studies van die Malawimeer in Oos-Afrika het getoon aansienlike hoeveelhede as van die Toba-uitbarstings het daar geval, maar daar was min aanduidings van 'n klimaatsverandering in Oos-Afrika.
Groot uitbarsting
Die "Toba-uitbarsting" het sowat 74 000 jaar gelede plaasgevind by wat nou die Tobameer is. Dit was die laaste van minstens vier kalderavormende uitbarstings op dié terrein, met die vroeëre bekende kaldera wat sowat 1,2 miljoen jaar gelede plaasgevind het.
Ná die uitbarsting het sowat 800 km3 as meestal in die weste geval. Die piroklastiese strome het 'n gebied van minstens 20 000 km2 met as van tot 600 m diep bedek, en moontlik die hele Suid-Asië mat 'n aslaag van sowat 15 cm. Op een terrein in Sentraal-Indië is die Toba-aslaag tot 6 m diep en op dele van Maleisië tot 9 m diep.
Die daaropvolgende ineenstorting het 'n kaldera gevorm wat nou met water gevul is en bekend is as die Tobameer. Die eiland in die middel van die meer is gevorm deur 'n vulkaniese koepel.
thumb|278px|'n Kaart van die meer, met die eiland Samosir in die middel. Die presiese jaar van die uitbarsting is onbekend, maar die patroon van die asdeposito's dui daarop dat dit tydens die noordelike somer plaasgevind het, want net die somermoeson sou as in die Suid-Chinese See laat val het. Die uitbarsting het dalk twee weke lank geduur en die verlaging in die wêreldwye temperatuur kon verskeie jare geduur het.
Baie min plante en diere in Suidoos-Asië sou oorleef het en dit is moontlik dat uitsterwings wêreldwyd plaasgevind het. Daar is egter aanduidings dat die wêreldwye verkoeling voor die uitbarsting kon gebeur het.
Onlangser aktiwiteit
Sedert die groot uitbarsting sowat 70 000 jaar gelede het kleiner uitbarstings ook by Toba plaasgevind. Dit het die klein keël van Pusukbukit aan die suidwestelike kant van die kaldera en lawakoepels laat vorm. Die onlangsste uitbarsting kon by Tandukbenua aan die noordwestelike kant van die kaldera plaasgevind het.
Sommige dele van die kaldera toon opstotings vanweë die gedeeltelike hervulling van die magmakamer, soos die opstoting van die eiland Samosir en die Uluan-skiereiland bo die oppervlak van die kandera. Die sediment op Samosir wys dit het met minstens 450 m gestyg sedert die kataklismiese uitbarsting. Toba is waarskynlik die grootste herrese kaldera op aarde. Groot aardbewings het onlangs in die omgewing van die vulkaan voorgekom, veral in 1987 aan die suidelike oewer van die meer. Sulke aardbewings is ook waargeneem in 1892, 1916 en 1920-'22.
In 2016 het 'n studie aangetoon die Toba-supervulkaan het 'n magmakamer met 50 000 km3 magma wat kan uitbars.
Stuart Pankin
Stuart Pankin (gebore 8 April 1946) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Fatal Attraction (1987), Congo (1995), en Striptease (1996), en in die televisiereeks Not Necessarily the News (1982).
Ty Panitz
Ty Panitz (gebore 8 April 1999) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Yours, Mine & Ours (2005), How to Eat Fried Worms (2006), en Because I Said So (2007), en in die televisiereeks Bones (2005).
Barrie Hough
Barrie Hough (1953–2004) was 'n bekroonde Suid-Afrikaanse skrywer wat bekendheid verwerf vir sy jeugverhale. Hoewel al sy jeugwerke oorspronklik in Afrikaans verskyn, word byna almal ook in Engels vertaal. Hough is 'n lewenslange depressie lyer en neem op 51 jarige ouderdom sy eie lewe.
Lewe en werk
Barrie Michael Hough is op 17 Januarie 1953 gebore as die jongste van drie seuns van Johannes en Susan Hough. Sy taxibestuurder-pa is dood toe hy maar vyf jaar oud is en hy en sy broers, Charl en Johnny, word daarna in Hillbrow in Johannesburg grootgemaak deur sy moeder, 'n teatersuster en later woonstelopsigter. Ná sy pa se dood begin hy hakkel en hierdie gebrek oorwin hy nooit nie. Hy gaan skool aan die Laerskool Voorbrand in Turffontein en die Hoër Seunskool Helpmekaar in Braamfontein, waar hy in 1970 matrikuleer. Die digter Lucas Malan is hier een van sy onderwysers.
Hierna studeer hy kommunikasiekunde aan die Randse Afrikaanse Universiteit en behaal dan in 1979 'n M.A.-graad in Engels met 'n verhandeling oor Athol Fugard’s writing (1958–1969): his early development.
Van 1975 tot 1979 gee hy Afrikaans by St. Barnabas College in Johannesburg. Hy word vervolgens in 1979 toneelresensent by Beeld en is daarna joernalis en later kunsredakteur op die kultuurredaksie van Rapport, waar hy oor films, teater en letterkunde skryf. In 1984 ontvang hy 'n AA Vita-prys vir koerantjoernalistiek, veral vir sy teaterkritiek. Hy behartig ook die rubriek Skuins voor Maandag, wat weekliks in Rapport verskyn en waaruit 'n keuse later as Skimmelstreke gepubliseer word. Sy jeugverhale is almal in Engels vertaal. In 2003 bedank hy by Rapport en word 'n vryskutskrywer. In hierdie tyd woon hy in sy huis in Brixton in Johannesburg, maar verhuis later na 'n woonstel in Melville. Hy neem op 16 Augustus 2004 in sy woonstel in Melville in Johannesburg sy eie lewe nadat hy enkele jare lank aan depressie gely het.
Skryfwerk
In sy matriekjaar debuteer hy met 'n kortverhaal in Drumpel 1, 'n bundel met skeppende skryfwerk deur matriekleerlinge saamgestel deur John Miles en Ampie Coetzee, waarin Antjie Krog ook debuteer. In sy jeug skryf hy hoofsaaklik gedigte, wat hy nooit in 'n bundel laat publiseer nie. Tydens sy onderwysdae kom hy diep onder die indruk van die behoefte aan meer moderne jeugverhale in Afrikaans wat in die stad afspeel en die hedendaagse probleme aanspreek. Hy skryf dan om hierdie leemte te vul en lewer baanbrekerswerk in hierdie verband, deur onder andere ook die tradisionele familieverband van 'n patriargale hoof van die huis om te keer en eerder verslag te doen van 'n enkelouerfamilie, waar die ma die broodwinner is. Dit word dan 'n refleksie van die werklikheid waarmee 'n toenemende aantal kinders te kampe het.
Jeugverhale
Die outobiografiese My kat word herfs (in Engels My cat turns autumn) behandel die introspektiewe vyftienjarige Danie Joubert, 'n seun wat hakkel, se liefde vir Siamese katte en die teater. Sy kat Nefertiti bring hom op 'n katteskou in aanraking met die doofstom meisie Louise, met wie hy 'n vriendskap aanknoop. Hy moet sy spraakgebrek verwerk, aanpas by sy ma by wie hy woon na die egskeiding met sy pa en die oudword en dood van Nefertiti hanteer. Louise se vriendskap help hom om Nefertiti se dood te verwerk en Nefertiti laat ook na haar dood 'n klein katjie agter. My kat word herfs is op die kortlys vir die toekenning van die Sanlam-Tafelberg Jeugverhaalwedstryd en word ook gekies om deel uit te maak van die Proudly South African: 100 Representative Children’s Books uitstalling by die 2004 IBBY Kongres in Kaapstad.
Droomwa (Dream chariot) is ook gebaseer op outobiografiese ervarings met sy wortels in Hillbrow, waar hy groot geword het. Die titel verwys na sy pa se Buick, wat hy gebruik om taxi mee te ry. Die hoofkarakter is Paul, die jongste van drie broers en hy onthou as volwassene sy standerd vyf jaar, toe sy hele lewe omgekeer is. Sy pa sterf, sy ma vergryp haar aan drank en hulle moet na 'n woonstel in Hillbrow trek. Drome speel 'n groot rol in die verhaal, waar Paul deur 'n droom leer om afskeid te neem van sy pa en sy pa se droommotor. Die tema van verandering en aanpassing word sterk uitgewerk in hierdie verhaal. Droomwa word in 1990 bekroon met die Sanlam-prys (Silwer) vir Jeuglektuur, in 1991 met die C.P. Hoogenhout-prys, in 1992 met die Alba Bouwer-prys en in 1991 is dit op die kortlys vir die toekenning van die M.E.R.-prys. Dit word ook in 1991 deur die beoordelaars van die ATKV-prosaprys uitgesonder as 'n boek met besondere meriete. Droomwa word gekies om deel uit te maak van die Proudly South African: 100 Representative Children’s Books uitstalling by die 2004 IBBY Kongres in Kaapstad.
Vlerkdans (In full flight) behandel jong kunstenaars en Vigs. Die ek-verteller is Hannes (Wolfie) Bezuidenhout, 'n kunsleerling in standerd nege. Sy ma Anna is 'n gevestigde skilder, maar die verhouding tussen hulle is ietwat vertroebel na haar egskeiding met Hannes se pa. Hannes kry dan geleentheid om vir die eerste keer in sy lewe 'n naakmodel te skilder. Die model Anton is die ander hoofkarakter, 'n danser wat uitvind dat hy deur die gebruik van vuil spuitnaalde vir dwelms Vigs opgedoen het. Die vriendskap tussen Hannes en Anton versterk die karakterontwikkeling van Hannes, wat deur sy kuns die drome van sy danser vriend laat werklikheid word. Die skildery wat Hannes van Anton maak bring hom en sy ma ook nader aan mekaar. Die afwesige pa is deurentyd 'n gevoelige faktor, met die konfrontasie tussen hom en Hannes wat die tema van homoseksualiteit op gevoelige wyse in die roman inbring. Vlerkdans verower in 1992 die Sanlam-prys (Goud) vir Jeuglektuur en in 1993 ook 'n ATKV Kinderboektoekenning vir die ouderdomsgroep 13 – 15 jaar. Hierdie verhaal word deur Lizz Meiring in 'n drama omskep en opgevoer.
Breek, wat hy saam met Lizz Meiring skryf, het die broosheid van die mens en gebrekkige kommunikasie in gesinne as onderwerp. Die karakters is jong mense wat die huis verlaat het of op pad is om dit te doen, met 'n gepaardgaande oopbreek van die verhoudings in 'n groter eerlikheid. Die problematiek waarmee hulle te doen het, sluit in verhoudings oor die kleurgrens heen, homoseksualiteit en alkoholisme. Die beeld van glas wat breek word treffend aangewend, veral as metafoor vir die delikaatheid van verhoudings. Breek is in 2003 op die kortlys vir die toekenning van die M.E.R.-prys. Die verhaal word ook deur Lizz Meiring in 'n drama omskep en opgevoer.
Ander skryfwerk
'n Keur uit sy rubrieke wat onder die titel Skuins voor Maandag in Rapport-Tydskrif verskyn het, word in 1995 onder die naam Skimmelstreke uitgegee. Hierin is dit veral die stukke oor sy familie, in die besonder sy ouma, en anekdotes oor teatermense wat die oog vang.
Sy werk word ook in versamelbundels opgeneem, insluitende Borde borde boordevol onder redaksie van Hennie Aucamp;  'n Rooie met ratte, Pa onder redaksie van Temple Hauptfleisch en Ulla Schüler, Majesteit, die kat van Lina Spies en Keerpunt saamgestel deur Linda Rode en Jakes Gerwel.
Jansen Panettiere
Jansen Panettiere (25 September 1994-19 Februarie 2023) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in The Secrets of Jonathan Sperry, The Perfect Game, Ice Age: The Meltdown, The Martial Arts Kid en How High 2. Sy ouer suster was aktrise Hayden Panettiere.
John Pankow
John Pankow (gebore 28 April 1954) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente To Live and Die in L.A. (1985), *batteries not included (1987), en The Secret of My Succe$s (1987), en in die televisiereeks Mad About You (1992).
Strumaria bidentata
Strumaria bidentata is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Strumaria behoort. Die spesie is inheems aan die Noord-Kaap en Namibië. Dit kom in die Richtersveld en die Sperrgebiet in Namibië voor. Dit het 'n voorkomsgebied van kleiner as 70 km² en daar is slegs een populasie. Die plant word bedreig deur oorbeweiding en mynbou aktiwiteite.
Harry Kalmer
Lewe en werk
Hy neem later in hierdie jaar drie maande se opgehoopte verlof en toer deur Europa saam met sy meisie, Sanpat Hattingh. In 1983 trou hy met Sanpat, 'n mode-ontwerper, en die egpaar het twee kinders, Daniël en Jana. In sy lewe werk hy onder meer as treindrywersassistent, spoorwegklerk, vertaler/leksikograaf, kopieskrywer, arbeider in Griekeland, skottelgoedwasser in Londen, blommeplukker in Cornwall en as dramaturg en dramaregisseur. Hy begin werk by Paton Tupper and Associates as junior kopieskrywer in 1984. In 1986 bedank hy sy werk en neem 'n lang reis deur Europa saam met sy vrou, waar hulle onder andere vir 'n ruk in 'n klein dorpie in die suide van Italië bly en daar oorwinter. Met sy terugkeer na Suid-Afrika in 1987 aanvaar hy 'n betrekking in die advertensiewêreld en doen hierna werk vir onder andere Words and Magic, terwyl hy ook as senior lektor klasgee by AAA School of Advertising. Vanaf 1991 is hy vryskutskrywer en hy spits hom in hierdie tyd toenemend toe op die teater. Periodiek bied hy sy eie skryfkursus aan, onder andere by skole.
By die Universiteit van Stellenbosch skryf hy in 2010 in vir 'n M.A.-graad in skeppende skryfwerk, onder leiding van Marlene van Niekerk, wat hy in 2014 verwerf. Sy proefskrif handel oor die uitbeelding van Afrikaners in Johannesburg in Totius se “Trekkerswee” (1915), Karel Schoeman se “Spiraal” (1968) en P.G. du Plessis se “Siener in die suburbs” (1971). Die roman “ 'n Duisend stories oor Johannesburg”   word ook vir hierdie kursus geskryf. Tydens sy dood het hy in Observatory in Johannesburg gewoon.
Prosa
Op skool skryf hy twee dramas wat nooit opgevoer is nie en later skryf hy kortverhale vir Die Huisgenoot wat nooit gepubliseer is nie. Sy eerste gepubliseerde werk, die kortverhaal “Die man wat deur 'n opblaasmatras vermoor is”, verskyn in Mei 1982 in Tydskrif vir Letterkunde en tussen 1983 en 1986 publiseer hy verdere verhale in Tydskrif vir Letterkunde en ook 'n aantal kortverhale in Stet. Meeste van sy gepubliseerde werk is prosa. Hy debuteer met “Die waarheid en ander stories”, waarin hy betrokke kortverhale bundel, met die politieke situasie telkens as agtergrond en mense wat nie inpas nie as hoofkarakters. Die lyding van individue word uitgebeeld in terme van mislukte verhoudings, verminking, selfdood en dood, met sommige van die verhale wat aansluit by die grensverhaal en die trauma daaraan verbonde. “Die waarheid” is die verhaal van Tienks ('n anti-apartheid aktivis) en Charl. Hulle ontmoet mekaar in 1977 wanneer Charl 'n student is en hy die haglike toestande in die Thornhill-plakkerskamp buite Port Elizabeth ontdek. Tienks is van mening dat die hele bestaan in Suid-Afrika 'n leuen is en dat die gemeenskap 'n leuen lewe. In so 'n toestand is die enigste regte keuse om nee te sê vir die leuen en die regering wat die land en sy mense verneuk. Tydens sy diensplig verloor Charl en Tienks kontak en hy trou later met Sarah. Hulle gaan Lesotho toe, waar hulle uitvind dat Tienks se huis jare gelede deur veiligheidspolisie verwoes is en dat sy doodgeskiet is. “Groceries – 56 stories oor huishoudelike produkte” is 'n bundel kortverhale met temas oor die hele spektrum van situasies waarmee Suid-Afrikaners kan identifiseer. Die agtergrond wissel van 'n afgeleë sendingstasie vroeg in die twintigste eeu tot in die woonstel van 'n ontheemde 2lste eeuse Afrikaner in die koue vreemde. Die stories handel oor oumas, kindwees, huweliksprobleme, misdaad en familie oorsee. Al die stories is geïllustreer en gebruik 'n item uit die inkopiesak om die leser te betower en weg te voer na hierdie realiteite. Sy kortverhale word gereeld in versamelbundels opgeneem, soos in “Vuurslag”, “Forces’ favourites”, “Eeu” en “Vonkfiksie”.
Die novelle “Die man met die dertien kinders” is 'n soort moderne sprokie wat begin met Jos Goosens wat vir Mathilda 'n sjokolade op 'n Griekse eiland koop, terwyl dertien bootjies onder die volmaan op die Middellandse See wieg. Dit eindig met Jos en Mathilda en hul dertien kinders op 'n plaas in die Bosveld, waar Jos ten spyte van 'n lewe van mislukkings, rampe, verspeelde kanse en dronkenskap weer kan begin droom. Om vir sy (veelrassige) gesin te kan sorg, moet Jos diep in eie boesem delf en sodoende met sy Afrikaner agtergrond en die geweld, rassisme en paranoia daarin afreken. Die problematiese verhouding tussen Jos en Mathilda sorg ook vir vermaaklike kommentaar op familie en gemeenskap. Kalmer verwerk hierdie roman vir die radio en dit word in 2014 as radiodrama oor Radiosondergrense uitgesaai.
“Briewe aan 'n rooi dak” word aanvanklik as drama opgevoer in die vorm van dramatiese monoloog en wen in 2003 die Anglo-Aardklop Smeltkroes-prys vir die beste nuwe inheemse drama. Die drama word verfilm, op KykNet uitgesaai en op DVD vrygestel. Dit is die verhaal van Magdaleen Otto, 'n ouer wordende vrou wat uit eensaamheid briewe aan die bure se rooi dak skryf. In die briewe kom haar lewensverhaal na vore en word die toenemende eensaamheid van 'n ou mens op aangrypende wyse vergestalt, met slegs herinneringe as geselskap en onvervulde verlangens as dryfveer. Sy kom eindelik gewelddadig aan haar einde. Hierdie is 'n bibliofiele uitgawe wat hy self uitgee, met handgeskrewe briewe in koeverte saamgebundel. “En die lekkerste deel van dood wees” is 'n roman waarin die verhaal vertel word deur die vyf karakters. Die eerste gedeelte is “Briewe aan 'n rooi dak”, wat die verhaal van Magdalena Otto vertel. Die tweede gedeelte, “Wolke”, is uittreksels uit die dagboek van Wolke Otto, Magdalena se kleindogter wat hoofsaaklik in Amerika by haar ma groot geword het. Hierdie gedeelte verwerk Kalmer later in 'n selfstandige toneelstuk. In “Hoorsê” neem hy die transkripsie van 'n kassetopname van die bekentenis en lewensverhaal van Basil Apolis op, wat vir Magdalena Otto vermoor het. Die vierde afdeling is die verjaardagbriewe van Kobus (Magdalena se seun) aan sy dogter Wolke of Camilla. Die laaste deel is die bydrae van Isak Otto, Magdalena se oorlede man en Kobus se pa, wat anderkant die graf sy verhaal vertel en lig werp op gebeure in die verlede en selfs 'n toekomsvisie gee. Die vyf dele skakel in mekaar en belig die ander gedeeltes, sodat die misverstande in die verhoudings opgeklaar word en die menslikheid van die karakters na vore tree. Musiek is die bindingselement, want Kobus is 'n suksesvolle musikant, Wolke volg in sy voetspore en Magdalena se desperate vashou aan haar kleindogter se CD, “Cloud music”, kos eindelik haar dood. Die dokumentêre aard van die roman verhoog die gevoel van objektiwiteit maar ook afstand en dit is uiteindelik vir Isak die lekkerste deel van dood wees, dat hy sy Magdalena weer kan sien sonder die front wat beide in hulle huwelik aan die ander voorgehou het. In 2007 word “En die lekkerste deel van dood wees” bekroon met die tweede plek in die Sanlam Groot Romanwedstryd.
Drama
Meer as twintig van sy verhoogdramas is reeds vanaf 1984 opgevoer. “Bloed in die strate (176 interviews for television)” word in 1984 deur TRUK opgevoer en in 1985 in die Markteater, terwyl hy in 1984 ook “Piet Joubert en die Boer War Show” en “Die val van Pretoria” skryf. “Piet Joubert and the Boer War Show” is 'n naaswenner van die jaarlikse Amstel Toekennings vir Inheemse Teater, terwyl “Die val van Pretoria” 'n finalis is in die SAKRUK toekennings. In 1986 word “Hartland” in die Baxterteater in Kaapstad opgevoer en in 1988 voer TRUK “Die oë van hulle wit” en in 1989 “Antjie Somers and I” op. “Antjie Somers and I” het as karakters 'n aantal vroue in 'n Mayfair-kommune, waarin die dramaturg elkeen se lewe en verhoudings belig en aan elkeen 'n eie identiteit gee. Hulle behou egter terselfdertyd hulle identiteit as lid van die groep. Die titel verwys na die karakter Kat, wat 'n skrywer is en gereeld dialoog voer met Antjie Somers, 'n karakter in haar boeke. “Antjie Somers and I” wen in 1990 die Dawie Malan/Dalro toekenning vir die beste nuwe Suid-Afrikaanse toneelstuk. TRUK is in 1991 verantwoordelik vir die opvoering van “Watercolour days”, 'n satiriese kyk op die lewens van 'n verbrokkelende middelklasgesin. Hierdie drama verwerk Kalmer ook as draaiboek vir verfilming, maar laat vaar later die projek. “They say heaven is like TV” word in 1992 deur TRUK opgevoer en die opvoering verower 'n Vita Potpourri-prys.
Sy eerste kabaret, “The secret of my excess” word in 1992 deur Lynn Joffe opgevoer onder sy regie. In 1995 beleef “Frida Kahlo’s eyes” meer as honderd opvoerings in nege teaters nadat dit by die Grahamstad Nasionale Kunstefees gedebuteer het. Deur die oë kry mens toegang tot die siel en hy verweef in hierdie drama die vrese en liefdes van Rosa ('n radio-omroeper), haar suster Trish en die Meksikaanse kunstenaar Frida Kahlo. In 1996 word “Sleeping with Alice” by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees (KKNK) opgevoer. Hy verwerk Marita van der Vyver se roman “Die dinge van 'n kind” vir die verhoog en dit word in 1998 by die KKNK, die Grahamstadse Nasionale Kunstefees en by die Kleinteater in Pretoria opgevoer. Sy roman “Die man met dertien kinders” verwerk hy ook vir die verhoog en dit word in 1999 by die KKNK opgevoer en onderneem daarna 'n landwye toer. Hierdie produksie word benoem vir vier ENB-Vita-pryse, waarna dit later ook vir die radio verwerk en uitgesaai word. By Aardklop in 2003 word twee van sy dramas op die planke gebring, naamlik “Die Bitterbek Blues of Ben (Die Breker) Baartman” en “Briewe aan 'n rooi dak”. “Die Bitterbek Blues of Ben (Die Breker) Baartman” handel oor 'n rofstoeier wat in 'n koma verval en veertien jaar later eers wakker word. Hy word dan gekonfronteer met die massiewe veranderings wat die nuwe Suid-Afrika gebring het. “Briewe aan 'n rooi dak” word aanvanklik as drama opgevoer in die vorm van dramatiese monoloog en wen in 2003 die Anglo-Aardklop Smeltkroes-prys vir die beste nuwe inheemse drama. Die drama word verfilm, op KykNet uitgesaai en op DVD vrygestel. Dit is die verhaal van Magdaleen Otto, 'n ouer wordende vrou wat uit eensaamheid briewe aan die bure se rooi dak skryf. In die briewe kom haar lewensverhaal na vore en word die toenemende eensaamheid van 'n ou mens op aangrypende wyse vergestalt, met slegs herinneringe as geselskap en onvervulde verlangens as dryfveer. Die weerloosheid van die ou mens (Fisies sowel as emosioneel) word ook belig. Sy kom eindelik gewelddadig aan haar einde.
Die toneelstuk “Wolke”, wat in 2007 by Aardklop opgevoer word, is 'n verwerking van 'n gedeelte van sy roman “En die lekkerste deel van dood wees”. “Parkamampoer”, waarin die immigrasietema aangeraak word met 'n Suid-Afrikaner wat in Kanada woon as hoofkarakter, maak sy buiging in 2009 by Aardklop. Hy skryf ook die drama “Unwined” en verder skryf hy vir televisiereekse soos “Isidingo”, “Binnelanders” en “Diver down”. Vir die My tyd bylae in Rapport skryf hy die gereelde rubriek oor Vlieger, wat in die sewentigerjare afspeel. Vlieger raak tot sy ouers se ontsteltenis verlief raak op 'n Portugese meisie, gaan army toe en wroeg oor die moeilike tyd tussen kind- en manwees. Hierdie rubriek is so gewild dat hy in 2011 op versoek van Woordfees op Stellenbosch Vlieger as verhoogstuk verwerk onder die titel “Vlieger Unplugged”. Die produksie is 'n kombinasie van voorlesings en voordrag en maak gebruik van 'n volledige klankbaan en videomateriaal om die gebeure te belig.
“Die Bram Fischer wals” debuteer in 2012 in Bloemfontein. Die stuk speel af in die Pretoria Sentraal-gevangenis, waar Bram Fischer lewenslange tronkstraf uitdien nadat hy daaraan skuldig bevind is dat hy die kommunisme bevorder het en saamgesweer het om die regering omver te werp. Die drama beeld Bram Fischer se lewe uit op geskakeerde manier, sodat nie net sy politieke ideale en sienswyses nie, maar ook sy menslikheid en Afrikanerskap belig word. Die Engelse weergawe van hierdie drama, “The Bram Fischer Waltz”, word in 2013 by die Grahamstad Nasionale Kunstefees opgevoer, waar dit 'n Silver Ovation-toekenning ontvang en in 2014 word dit bekroon met 'n Adelaide Tambo-prys vir menseregte in die kunste.
Eerbewyse
Harry Kalmer verower meer as veertig plaaslike en internasionale reklametoekennings en die Pendoring-toekenning wat hy in 2001 vir Afrikaanse advertensies wen, stel hom in staat om Sri Lanka te besoek.
Publikasies
1989 1993 1998
2005 2006 2007 2012 2020
Connor Paolo
Connor Paolo (gebore 11 Julie 1990) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Mystic River (2003), Alexander (2004), World Trade Center (2006), en Stake Land (2010).
Strumaria hardyana
Strumaria hardyana is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Strumaria behoort. Die spesie is endemies aan Namibië.
Prioziorni (Astrachan-oblast)
Prioziorni (Russies: Приозёрный) is 'n klein Kasakse dorpie in Krasnojarski-rajon van Astrachan-oblast, Rusland. Dit behoort tot die Achtoeba Plaaslike Munisipaliteit wat nog vier nedersettings insluit. Die dorpie se naam kom van die Russiese woorde vir "naby 'n meer geleë".
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Prioziorni 17 inwoners gehad, van wie almal etniese Kasakke was.
Vrouekeur
Vrouekeur is 'n Afrikaanse tydskrif wat weekliks (50 keer per jaar) deur Caxton Magazines uitgegee word. Vrouekeur het in 1949 ontstaan en was destyds 'n maandblad in sakformaat wat onder die titel Keur gepubliseer is. In 1999 is dit na die Vrouekeur hernoem. Die tydskrif se sirkulasie in die eerste kwartaal van 2016 was 59 874, vergeleke met 65 168 'n jaar vantevore.
Geskiedenis
Keur is in 1949 deur Blaar Coetzee van Goeie Hoop Uitgewers begin. Coetzee was die eienaar-redakteur van die populistiese Fyn Goud-tydskrif, wat vroeër as 'n joernalis by Die Suiderstem gewerk het. Hy is later as 'n NP-minister en ambassadeur in Rome aangestel.
Vroeg in 1950 vra Blaar vir Hugh Winston ("Hint") Hyman of hy nie die tydskrif wil oorneem nie. Hy en sy vrou, Baby, het die aanbod aanvaar en die tydskrif, met 'n sirkulasie van 8 000 eksemplare, vir £700 gekoop. Hint was 'n ervare koerant- en tydskrifjoernalis en was vir lank die nuusredakteur van die destydse Die Vaderland en ook onderhoofredakteur van Brandwag.
Hint en Baby het Johannesburg verlaat om hulle op Onverwacht, Baby se erfplaas, in die distrik Luckhoff in die Vrystaat te vestig. Hulle drukkers was die Diamond Fields Advertiser in Kimberley, nagenoeg 160 km van Onverwacht af.
Die formaat van die tydskrif is vergroot en die sirkulasie het bly groei. In April 1952 het Hint sy broer, Boet en Sep Smidt, genader om met die tydskrif te help. Hulle begin fotoverhale publiseer en koop later Fyn Goud by Blaar Coetzee. Die gekombineerde tydskrif, Keur en Fyn Goud, het egter nie goed gevaar nie omdat dit te "gewaagd" vir sy destydse lesers was. Dit is selfs as "pornografies" beskryf.
Hulle vestig hulself in Bloemfontein en besluit om ’n landwye kompetisie te hou om na 'n nuwe naam vir die tydskrif te soek. Ster is so gebore. Keur was 'n tyd lank deel van Ster, maar het in 1967 weer 'n selfstandige titel geword.
Die driemanskap het 'n drukpers in Durban gekoop en die maatskappy Republikeinse Pers gestig. Die Republikeinse Pers is later aan Perskor verkoop, wat op sy beurt aan die Caxton-groep, die huidige eienaar, van die hand gesit is.
Antonino Paone
Antonino Paone is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Mr 3000 (2004) en I Love You Phillip Morris (2009), en in die televisiereekse Treme (2010) en Preacher (2016).
Strumaria gemmata
Strumaria gemmata is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Strumaria behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap, Oos-Kaap, Vrystaat en die Wes-Kaap. Die populasie is stabiel.
Stepnoi (Astrachan-oblast)
Stepnoi (Russies: Степной) is 'n dorpie in Krasnojarski-rajon van Astrachan-oblast, Rusland. Dit is die setel van die Achtoeba Plaaslike Munisipaliteit wat nog vier nedersettings insluit, en lê op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta. Die dorpie se naam kom van die Russiese woord vir "steppe".
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Stepnoi 58 inwoners gehad. Etniese Kasakke vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Strumaria discifera
Strumaria discifera is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Strumaria behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap. Dit kom van Koebee tot op die Bokkeveldberge-eskarp voor. Daar is ses subpopulasies. Die plant word bedreig deur gewasverbouing en indringerplante.
Radisson Blu
Radisson Blu is 'n internasionale ketting hotelle wat deur Radisson Hotels bedryf word. Met wortels wat terugdateer na die 1960's, het die Radisson Blu-handelsnaam in 2009 ontstaan met 'n herbenaming van Radisson SAS. Die hotelle word in groot stede, sleutellughawepoorte en ontspanningsbestemmings gevind.
Geskiedenis
Die Radisson Blu-handelsmerk het vir die eerste keer in 2009 ontstaan toe Radisson SAS sy handelsmerk en naam verander het na Radisson Blu. Die naam 'Blu' is gekies as deel van 'n navorsingsprojek om 'n nuwe visuele identiteit te vind, aangesien die maatskappy die bekende SAS-blou boks wou vervang.
Radisson Blu het die Amerikaanse mark betree met die opening van sy eerste hotel in Chicago, Illinois in 2011. Die hotel beslaan 'n deel van die Aqua-wolkekrabber wat deur Studio Gang Architects ontwikkel is. In 2013 het dit sy tweede ligging geopen. Dit is verbind met die Mall of America in Bloomington, Minnesota. In 2010 is Radisson Blu aangewys as die grootste luukse hotelketting in Europa.
Konsep
Radisson Blu-hotelle is hoofsaaklik in groot stede, sleutellughawepoorte en ontspanningsbestemmings geleë. Dit word beskryf as 'n "topluukse" hotelhandelsmerk.
Strumaria discifera
Daar is ook twee subspesies:
Michael Papajohn
Michael Papajohn is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Spider-Man (2002), Selma (2014), American Ultra (2015), en Jurassic World (2015).
Tom Papa
Tom Papa (gebore 10 November 1968) is 'n Amerikaanse skrywer, vervaardiger, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Informant! (2009) en Behind the Candelabra (2013), en in die televisiereeks The Marriage Ref (2010).
Joe Pantoliano
Joe Pantoliano (gebore 12 September 1951) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Bound (1996), The Matrix (1999), Memento (2000), en Bad Boys II (2003).
Bob Papenbrook
Bob Papenbrook is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Patlabor: The Movie (1989), Scooby-Doo 2: Monsters Unleashed (2004), en Stranger Than Fiction (2006), en in die televisiereeks Mighty Morphin Power Rangers (1993).
Lawakoepel
thumb|220px|Die riolitiese lawakoepel van die Chaiténvulkaan tydens die uitbarsting daarvan in 2008-'10. thumb|220px|Een van die Inyokraters, 'n riolitiese koepel. thumb|220px|Die eiland Nea Kameni in die [[Santorini-kaldera.]]
'n Lawakoepel in vulkanologie is 'n ronde, heuwelvormige uitsteeksel as gevolg van die stadige uitvloeiing van vloeitrae of taai lawa uit 'n vulkaan. Uitbarstings wat koepels vorm, is algemeen, veral aan die grense van konvergente plate.
Sowat 6% van uitbarstings op aarde vorm koepels. Die geochemie van lawakoepels kan wissel van basalt (byvoorbeeld Semeru, 1946) tot rioliet (byvoorbeeld Chaiten, 2010), hoewel die meeste oorgangsamestellings is (byvoorbeeld Santiaguito, dasiet-andesiet, tans) Die kenmerkende koepelvorm word toegeskryf aan taaiheid wat die lawa verhoed om baie ver te vloei. Dié taaiheid kan op twee maniere gevorm word: deur hoë vlakke silika in die magma of deur die ontgassing van vloeibare magma. Aangesien basaltiese en andesitiese koepels gou verweer en maklik opbreek vanweë die verdere invloei van lawa, het die meeste van die koepels wat bewaar gebly het 'n hoë silika-inhoud en bestaan dit uit rioliet of dasiet.
Die bestaan van lawakoepels is al voorgestel as die rede vir sommige koepelvormige strukture op die Maan, Venus en Mars, byvoorbeeld die oppervlak van Mars in die westelike deel van Arcadia Planitia en in Terra Sirenum.
Koepeldinamika
220px|thumb|Lawakoepels in die kaldera van [[Mount Saint Helens.]] 220px|thumb|Die Valle Grande-koepel in [[Nieu-Mexiko.]]
Lawakoepels kan onvoorspelbaar ontwikkel deur middel van twee maniere: die vergroting van die koepel vanweë die invloei van magma na die binnekant van die koepel of lawa wat op die oppervlak verskyn. Dit is die taaiheid van die lawa wat keer dat dit ver vloei van die opening waaruit dit kom en dit vorm taai, koepelvormige lawa wat dan stadig afkoel. Naalde en lawastrome kom algemeen by koepels voor.
Koepels kan honderde meters hoog word en stadig en geleidelik groei oor maande (Berg Unzen), jare (Soufrièreheuwels of selfs eeue (Berg Merapi). Die kante van sulke strukture bestaan uit onstabiele rotspuin. Vanweë die opbou van gasdruk kan koepels dikwels ontploffend uitbars. As 'n deel van die koepel instort en magma blootlê, kan piroklastiese strome ontstaan. Ander gevare is die verwoesting van eiendom weens lawastrome, woudbrande en lahars wat veroorsaak word deur los as en puin. Lawakoepels is een van die belangrikste struktuureienskappe van baie stratovulkane wêreldwyd. Hulle is geneig om buitengewoon gevaarlik uit te bars omdat hulle silikaryk riolitiese lawa bevat.
Droëlandskloofpas
Hierdie afgeleë pas op die grondpad genommer OP-5896 is by nagenoeg 33° 10′ suid, 19° 35′ oos, noord van die Hottentotskloof en suidwes van die Inverdoorn-natuurreservaat in die suide van die Tankwa-Karoo. Die pas is op ‘n verbindingspad tussen die paaie R303 (tussen Prince Alfred Hamlet en Op-die-Berg) en die R355 (tussen Karoopoort en Calvinia).
Dit bereik ‘n hoogte van 1226m bo seespieël en ‘n maksimum helling van 1:6. Die pas is slegs bruikbaar met ‘n viertrekvoertuig.
Tambora
Die berg Tambora, of Tomboro, is 'n aktiewe stratovulkaan op die Klein-Soenda-eilande, Indonesië. Dit is gevorm deur die aktiewe subduksiesone onder hom. Voor sy uitbarsting in 1815 was dit meer as 4 300 m hoog, wat dit een van die hoogste pieke in die Indonesiese argipel gemaak het.
Tambora se uitbarsting in 1815 was die grootste in die aangetekende geskiedenis en van die Holoseen (die afgelope 11 700 jaar). Die magmakamer onder Tambora is deur vorige uitbarstings gedreineer en die berg was eeue lank rustend terwyl dit hervul is. Vulkaniese aktiwiteit het in 1815 'n hoogtepunt bereik, wat gelei het tot 'n ontploffende uitbarsting. Die ontploffing is gehoor op die eiland Soematra, meer as 2 000 km van daar. Swaar vulkaanas het geval op plekke soos Borneo, Sulawesi en Java, en die berg se maksimum hoogte is verlaag van sowat 4 300 m tot 2 850 m. Hoewel ramings wissel, was die sterftesyfer minstens 71 000. Die uitbarsting het in die volgende jare wêreldwyd tot klimaatsafwykings gelei, terwyl 1816 bekend geraak het as "die jaar sonder 'n somer" vanwee die impak op die weer van Noord-Amerika en Europa. In die Noordelike Halfrond het oeste misluk en vee gevrek, en dit het die ergste hongersnood van die eeu veroorsaak.
Geologie
Die berg Tambora is in die noordelike deel van die eiland Sumbawa, Klein-Soenda-eilande, geleë. Dit is deel van die Soendaboog, 'n ketting vulkaaneilande wat die suidelike ketting van die Indonesiese argipel uitmaak. Tambora vorm sy eie skiereiland op Sumbawa, bekend as die Sanggar-skiereiland. Noord van die skiereiland lê die Floressee en suid daarvan is die 86 km lange en 36 km breë Salehbaai.
Tambora lê 340 km noord van die Soendatrogstelsel ('n depressie in die seebodem) en 180 tot 190 km bo die boonste oppervlak van die aktiewe subduksiesone. Die eiland Sumbawa word in die noorde en suide deur oseaankors begrens.
Die 1815-uitbarsting
Ramings vir die begin van vulkanisme op die berg Tambora wissel van 57 000 tot 43 000 jaar gelede. Die vorming van Tambora het 'n groot magmakamer onder die berg geledig.
'n Matig groot uitbarsting op 5 April 1815 is gevolg deur plofgeluide wat op 'n afstand van tot 1 400 km gehoor kon word. Die oggend van 6 April 1815 het vulkaanas in Oos-Java begin val. Op 10 en 11 April is op Soematra (meer as 2 600 km van daar) geluide gehoor wat soos geweerskote geklink het.
Die oggend van 12 April het die uitbarstings intenser geraak. Drie kolomme vlamme het uitgeskiet en saamgesmelt terwyl die berg 'n vloeiende massa vuur geword het. Stukke puimsteen van tot 20 cm breed het teen agtuur die aand begin neerreën, gevolg deur as omstreeks nege- tot tienuur. Die kolom het ineengestort en piroklastiese strome veroorsaak wat teen die berg afgerol het na die see aan alle kante van die skiereiland. Die dorp Tambora is uitgewis. Harde plofgeluide is die aand van 11 April gehoor. Die sluier van as het tot op Java en Sulawesi versprei, terwyl 'n "salpeteragtige reuk" in Batavia geruik is. Die reën van tefra het nie voor 17 April afgeneem nie.
Die magnitude van die uitbarsting word op VEI-7 geraam. Dit het 4-10 keer die energie van die uitbarsting van Krakatoa in 1883 gehad. 'n Geraamde 100 km3 ejekta met 'n massa van 1,4×1014 kg is uitgewerp. Dit het 'n kaldera van 6 tot 7 km breed en 600 tot 700 m diep agtergelaat.
Voor die uitbarsting was die berg Tambora sowat 4 300 m hoog, een van die hoogste pieke van die Indonesiese argipel. Ná die tyd was die hoogste punt 2 851 m.
Tambora se uitbarsting van 1815 is die grootste en verwoestendste uitbarsting in die aangetekende geskiedenis; 'n vergelyking met ander groot uitbarstings word hier onder getref. 'n Donkerte wat deur die uitgeworpe as veroorsaak is, is twee dae lank tot 600 km ver gesien. Piroklastiese strome het versprei tot 20 km van die kruin af en 'n geraamde 9,3-11,8 × 1013 g sulfaataërosols is deur die uitbarsting vrygelaat.
Slagoffers
Die getal slagoffers van die Tambora-uitbarsting word sedert die 19de eeu in verskeie bronne geraam. Dit wissel van Zollinger se 10 100, meestal weens piroklastiese strome, in 1847 tot Stothers se 88 000 in 1984. Volgens sommige ramings is nog 37 825 mense op Sumbawa dood weens verhongering. en nog 10 000 op Lombok weens siektes en honger. Selfs syfers so hoog soos 117 000 is al voorgestel.
Oppenheimer (2003) raam die sterftesyfer op minstens 71 000.
Hardeveld
Die Hardeveld is ‘n deel van Namakwaland en lê ten noordweste van Vanrhynsdorp.
Tambora
Plaaslike gevolge
Al die plantegroei van die eiland is vernietig. Bome en puimsteen het saam in die see gespoel. Wolke dik as het die kruin op 23 April steeds bedek. Ontploffings het op 15 Julie opgehou, hoewel vrygestelde rook tot op 23 Augustus nog gesien is. Vlamme en rommelende naskokke is in Augustus 1819, vier jaar ná die voorval, gerapporteer.
Hardeveld
Nuwerus en Bitterfontein is in die gebied. Dit strek van Garies tot die Olifantsrivier in die suide. Oos en suidooswaarts is die Knersvlakte. ‘n Harde en klipperige oppervlakte in teenstelling met die sanderige gebied ten weste daarvan het gelei tot die naam Hardeveld. ‘n Reënval van minder as 130 mm per jaar is normaal.
Tambora
Plaaslike gevolge
'n Matige tsoenami het die kus van verskeie eilande in die Indonesiese argipel op 10 April getref, met golwe van tot vier meter hoog in Sanggar. Die uitbarstingskolom het die stratosfeer op 'n hoogte van meer as 43 km getref. Growwe asdeeltjies het 'n week of twee ná die uitbarstings nog geval, terwyl fyner deeltjies maande tot jare lank op 'n hoogte van 10 tot 30 km in die atmosfeer gebly het.
Wêreldwye gevolge
Die uitbarsting het 10 miljoen tot 120 miljoen ton swael in die stratosfeer vrygestel en 'n wêreldwye klimaatsafwyking veroorsaak.
thumb|240px|Gasse op Tambora wat weens groot druk vrygestel word. In die lente en somer van 1816 is 'n stratosferiese sulfaatsluier, wat as 'n "droë mis" beskryf is, in die noordoostelike VSA gesien. Nie wind of reën het dit verwyder nie, en dit het die sonlig so verdof en verrooi dat sonvlekke met die blote oog sigbaar was. Dele van die Noordelike Halfrond het uiterse weerstoestande gehad en 1816 het bekend geword as "die jaar sonder 'n somer". Gemiddelde temperature oor die wêreld heen het met tussen 0,4 en 0,7 °C gedaal, en dit het wêreldwyd groot landbouprobleme veroorsaak. Ná 4 Junie 1816, toe daar in die somer ryp in Connecticut was, het koue weer oor die grootste deel van Nieu-Engeland versprei. Op 6 Junie 1816 het dit in Albany, New York, en Dennysville, Maine, gesneeu. Soortgelyke toestande het minstens drie maande lank voortgeduur en oeste dwarsoor Noord-Ameria verwoes. Ook in Kanada was dit bitter koud.
Benewens 'n koeler somer, het dele van Europa 'n stormagtige winter gehad, met die riviere Elbe en Ohře wat in Februarie 1816 vir 12 dae gevries het. As gevolg daarvan het die prys van koring, rog en hawermout teen 1817 skerp gestyg.
Diè klimaatsafwyking is al genoem as rede vir die intensiteit van die tifusepidemie van 1816-'19 in Suidoos-Europa en die oostelike Mediterreense streek. In Ierland was daar 'n groot hongersnood nà die mislukking van koring-, hawermout- en aartappeloeste. In baie Europese stede het die benarde situasie gelei tot opstande, brandstigting en plundery. Dit was die ergste hongersnood van die 19de eeu.
Filmbedryf in Afrika
Die filmbedryf in Afrika verwys na filmproduksie en die filmindustrie in Afrika. Dit dateer uit die vroeë 20ste eeu, toe filmrolle die primêre filmtegnologie was wat gebruik is. Gedurende die koloniale era is die lewe in Afrika oorweging getoon deur die werk van blanke, koloniale, Westerse filmmakers, wat swartes grootliks negatief as eksotiese "anders" uitgebeeld het. Daar is geen enkele Afrika filmbedryf nie; daar is verskille tussen Noord-Afrikaanse en Sub-Sahara bedrywe in die verskillende lande.
Delosperma rogersii
Delosperma rogersii is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
Filmbedryf in Afrika
Die bioskope van Tunisië en Egipte is van die oudstes ter wêreld. Auguste en Louis Lumière vertoon hul films in Alexandrië, Kaïro, Tunis, Soussa en Hammam-Lif in 1896. Albert Samama Chikly word dikwels aangewys as die eerste vervaardiger van inheemse Afrika films, wat al in Desember 1905 hul eie kort dokumentêre in die casino van Tunis vertoon. Saam met hul dogter Haydée Tamzali sou Chikly belangrike vroeë mylpale lewer, soos La fille de Carthage, in 1924. In 1935 begin die MISR-filmstudio in Kaïro meestal formele komedies en musiekblyspeles, maar ook films soos Kamal Selim se The Will (1939). Die Egiptiese filmwese floreer in die 1940's, 1950's en 1960's, beskou as sy goue era. Youssef Chahine se vooraanstaande Kaïrostasie (1958) het Alfred Hitchcock se Psycho voorspel en 'n grondslag gelê vir die Arabiese filmwese.
Die Nigeriese filmbedryf is die grootste in Afrika wat, aantal jaarlikse films vervaardig en totale inkomste betref. Dit is ook die tweede grootste filmprodusent ter wêreld. In 2016 het die filmbedryf in Nigerië 2,3% van sy bruto binnelandse produk (BBP) bygedra.
Koloniale era
Portugese kolonies het tot onafhanklikheid gekom sonder enige filmproduksiefasiliteite, aangesien die koloniale regering daar die filmvervaardiging tot kolonialistiese propaganda beperk het, met die klem op die minderwaardigheid van inheemse bevolkings. Daarom is daar min gedink tot onafhanklikheid om outentieke Afrika stemme te ontwikkel.
In die middel van die dertigerjare is die Bantu Educational Cinema Experiment uitgevoer in 'n poging om "die Bantoe op te voed, meestal oor higiëne. Slegs drie films uit hierdie projek oorleef; dit word by die British Film Institute bewaar.