cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
William Cotton Oswell
Die spesie Rhinoceros oswellii is na hom vernoem (hierdie naam word nie meer in moderne taksonomie gebruik nie). Livingstone het beskryf dat Oswell noue ontkomings gehad het, nadat hy by twee geleenthede deur 'n renoster gekarnuffel is.
Polymastia martae
Polymastia martae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Polymastia en tot die familie Polymastiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1994 deur Boury-Esnault, Pansini & Uriz.
Aloe × caesia
Aloe × caesia is 'n aalwyn en hibried wat endemies aan Suid-Afrika is. Dié spesie is 'n kruising tussen Aloe arborescens en Aloe ferox.
Cantores Minores
Cantores Minores is 'n Finse seunskoor van die Domkerk van Helsinki. Die koor is die oudste en die mees suksesvolle koor van Finland. Dit is in 1952 deur Tarmo Nuotio en Ruth Ester Hillilä gestig.
Die koor bestaan ​​tans uit sowat driehonderd 4- tot 25-jarige seuns en jong mans. Die president van Finland dien as hulle beskermheer. Hul repertoire bestaan ​​uit musiek van die middeleeue tot die hede, maar veral die musiek van Johann Sebastian Bach. Hannu Norjanen is sedert 2005 die leier van die koor en het self in sy jonger dae in die koor gesing.
Rohit Sharma
Rohit Gurunath Sharma (gebore 30 April 1987) is 'n Indiese internasionale krieketspeler en onderkaptein van die nasionale span. Hy is 'n regterhandse kolwer en boul met sy regterarm. Hy is kaptein van die Mumbai Indians in die Indiese Premierliga (IPL). Hy het tydens die Krieketwêreldbeker 2015 en Krieketwêreldbeker 2019 vir die Indiese nasionale krieketspan uitgedraf.
Mure van Benin
Die Mure van Benin is 'n reeks grondwerke wat bestaan uit banke en slote, genoem Iya in die Edo-taal, in die gebied rondom die huidige Benin-stad, die hoofstad van die huidige Edo, Nigerië. Hulle bestaan uit 15 km stedelike iya en 'n geskatte 16 000 kilometer landelike iya in die gebied rondom Benin. Die 'mure' van Beninstad en omliggende gebiede is beskryf as "die wêreld se grootste grondwerke wat uitgevoer is voor die meganiese era" deur die Guinness World Records. Sommige skattings dui daarop dat die mure van Benin moontlik tussen die dertiende en die middel van die vyftiende eeu gebou is en ander dui daarop dat die mure van Benin (in die Esan-streek) moontlik gedurende die eerste millennium gebou is.
Lina Carstens
Lina Carstens (6 Desember 1892 – 22 September 1978) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Der Engel mit dem Saitenspiel (1944), Fireworks (1954), Moartea lui Joe Indianul (1968), en Lina Braake (1975).
Mure van Benin
Eerste meldings in Europa
Die Benin-stadsmure is sedert ongeveer 1500 aan Europeërs bekend, toe die Portugese ontdekkingsreisiger Duarte Pacheco Pereira die mure kortliks tydens sy reise beskryf het:
Bermudaanse nasionale krieketspan
Die Bermudaanse nasionale krieketspan (Engels: Bermuda national cricket team), met die bynaam Gombey Warriors, is die nasionale krieketspan wat die Britse oorsese gebied Bermuda in internasionale krieket verteenwoordig. Krieket word in Bermuda deur die Bermudaanse Krieketraad (BCB, van Engels: Bermuda Cricket Board) beheer en sedert 1966 is dit ’n assossiaatlid van die Internasionale Krieketraad (IKR). Krieket word in Bermuda as nasionale sport beskou en die oorsese gebied is een van die wenige in die streek wat nie spelers vir die Wes-Indiese nasionale span beskikbaar stel nie.
Mure van Benin
Eerste meldings in Europa
"Hierdie stad is omtrent 'n liga lank van poort tot poort; dit het geen muur nie, maar is omring deur 'n groot grag, baie wyd en diep, wat voldoende is vir sy verdediging.
Bermudaanse nasionale krieketspan
Nadat in 1891 ’n toer na New York gereël is, is die eerste Bermudaanse nasionale span saamgestel. In die jare voor die Eerste Wêreldoorlog het Bermuda en Amerikaanse spanne (insluitende Philadelphia s’n) gereeld wedersydse toere onderneem, hoewel hulle eers in 1912 tydens die Australiese besoek hul eerste internasionale wedstryd gespeel het. Ná die 1920’s het die Bermudaanse krieket se fokus van die Verenigde State na die Wes-Indiese lande verskuif, hoewel Wes-Indiese spanne eers vanaf die 1950’s gereelde toere begin onderneem het. Bermuda se nasionale span het ook teen nasionale spanne gespeel wat na of van die Wes-Indiese eilande getoer het. Van hierdie wedstryde het egter slegs een, dié teen Nieu-Seeland in 1972, eersterangse status geniet.
Die IKR-trofee 1979 was die eerste wêreldbekerkwalifisering vir die IKR se geassosieerde lede. Bermuda het dié jaar die halfeindstryd gehaal en in 1982 het hulle tot die eindstryd deurgedring, maar teen Zimbabwe verloor. Vervolgens het hulle nie vir die Krieketwêreldbeker 1983 gekwalifiseer nie, aangesien aan dié toernooi slegs een assossiaatlid kon deelneem. Vir die IKR-trofee 2005 is die aantal assossiaatlede tot ses verhoog. Nadat hulle die halfeindstryd gehaal het, het Bermuda vir die Krieketwêreldbeker 2007 gekwalifiseer en sodoende die kleinste land in terme van beide bevolking en oppervlakte geword wat daarin geslaag het. Hulle het tot in 2009 ook EDI- en T20I-status geniet. Bermuda het tydens die Krieketwêreldbeker en hul aansluitende EDI-reekse egter swak vertoon, en ná die 2009-wêreldbekerkwalifisering is hulle na die 2011-wêreldkrieketliga se tweede afdeling afgegradeer. Sedertdien het hulle drie verdere afdelings geval.
Mure van Benin
Eerste meldings in Europa
Die argeoloog Graham Connah stel voor dat Pereira 'n fout gemaak het met sy beskrywing deur te sê dat daar geen muur was nie. Connah sê, "[Pereira] het gedink dat 'n aardebank nie 'n muur was in die sin van die Europa van sy dag nie."
Bermudaanse nasionale krieketspan
In April 2018 het die IKR besluit om aan al sy lede volle T20I-status toe te ken. Vervolgens sal al die T20I-wedstryde wat Bermuda ná 1 Januarie 2019 teen ander IKR-lede speel, as ’n volle T20I erken word. Bermuda is tans (Junie 2023) 31ste op die Twintig20-wêreldranglys.
Beheerliggaam
Die Bermudaanse Krieketraad (Engels: Bermuda Cricket Board, BCB) is in 1938 gestig en verantwoordelik vir die reëling van krieket in Bermuda. In 1966 het hulle as ’n assossiaatlid by die Internasionale Krieketraad (IKR) aangesluit. Bermuda is een van die Engelstalige gebiede in die streek wat nie ’n lid van Krieket Wes-Indië is nie en van sy spelers kan nie vir die Wes-Indiese nasionale krieketspan gekeur word nie.
Mure van Benin
Eerste meldings in Europa
'n Eeu later het die Nederlandse ontdekkingsreisiger Dierick Ruiters hierdie verslag omstreeks 1600 aangebied:
Bermudaanse nasionale krieketspan
Beheerliggaam
Die Bermudaanse Krieketraad bestuur al die Bermuda-verteenwoordigende nasionale spanne, insluitende die mans, vroue en jeug. Hulle is ook verantwoordelik vir die bestuur en organisasie van T20I-reekse teen ander spanne en die reëling van internasionale wedstryde tuis. Daarbenewens is die BCB verantwoordelik vir inkomsteverkryging deur die verkoop van kaartjies, borgskappe en uitsaairegte, veral in verband met die Bermudaanse span.
Kinders en jongmense word reeds op skool aan krieket bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting. Nes ander krieketlande beskik Bermuda oor ’n o/19-nasionale span wat aan die o/19-krieketwêreldbeker deelneem.
Mure van Benin
Eerste meldings in Europa
"By die hek waar ek te perd ingekom het, het ek 'n baie hoë bolwerk gesien, baie dik grond, met 'n baie diep breë sloot, maar dit was droog, en vol hoë bome... Daardie hek is 'n redelike goeie poort, gemaak van hout op hulle manier, wat gesluit moet word, en daar is altyd wag gehou."
Bermudaanse nasionale krieketspan
Invoering en vestiging van krieket
Op 30 Augustus 1844 het die eerste bekende krieketwedstryd in Bermuda plaasgevind, toe ’n garnisoenspan teen ’n ander weermagspan verloor het. In 1845 is die Bermudaanse Krieketklub gestig en dit het ondersteuning deur plaaslike inwoners én Britse soldate geniet. In 1891 is die eerste Bermudaanse nasionale krieketspan saamgestel, toe Philadelphia se span na Bermuda getoer het, waarmee die gereëlde internasionale wedstryde teen Amerikaanse spanne begin het. In 1902 het Somerset vir die eerste keer teen St. George’s te staan gekom en dié wedstryd word sedertdien jaarliks op ’n vakansiedag aangebied. In 1905 het die Hamilton-krieketklub die eerste Bermudaanse klub geword wat ’n toer onderneem en in beide New York en Philadelphia gespeel het. In 1911 het die nasionale span vir die eerste keer die Verenigde State besoek en twee oorwinnings teen Philadelphia aangeteken. In die tweede wedstryd het Gerald Conyers in albei beurte ’n driekuns behaal en in die wedstryd altesaam 15 paaltjies geneem. Die eerste amptelike internasionale wedstryd het Bermuda eers in 1912 gespeel, toe die Australiërs vir die eerste keer na Bermuda getoer het en in hul beurte op onderskeidelik 112 en 102 lopies uitgeboul is; desondanks het die besoekers met 57 lopies gewen. Een jaar later het Australië teruggekom en met ’n beurt gewen; die besoekers het ook ’n Bermudaanse “kleurspan” geklop, in Hamilton ’n oorwinning aangeteken en in ’n gelykop gespeel.
Ná die 1920’s het die Bermudaanse krieket se fokus na Wes-Indië begin verskuif, hoewel die Wes-Indiese span Bermuda eers van die 1950’s af besoek het. In 1933 was Sir Julien Cahn se keurspan een van min wat gedurende die tussenoorlogse tydperk Bermuda besoek het, dié toer se vyf wedstryde is nog oor jare heen bespreek. In dieselfde jaar het die in Bermuda gebore krieketspeler Alma Hunt vir die Wes-Indiese span verskyn, sy geskiktheid vir dié span is egter betwyfel. Die kwessie het meer daaroor gegaan of Bermuda deel sou wees van die Wes-Indiese Eilande en minder oor Hunt se persoonlike geskiktheid vir die Bermudaanse span. Onder andere het hy op die Engelse 1933-toer aan opwarmingswedstryde deelgeneem. Hunt is vir opwarmingswedstryde van die Wes-Indiese span genomineer, maar hy het nie aan die Wes-Indiese 1933-toer na Engeland deelgeneem nie. In 1939 het Wes-Indië Bermuda besoek.
Naoorlogse tydperk
Ná die Tweede Wêreldoorlog het die Bermudaanse krieket se gewildheid weer toegeneem. In 1948 het die Somers Isles-krieketliga en die Bermuda-krieketklub die beheerliggaam Bermudaanse Krieketbeheerraad (Bermuda Cricket Board of Control) gestig. Vervolgens het meer internasionale wedstryde plaasgevind, veral as toerwedstryde tydens toere deur die toetslande na Wes-Indië. In 1952 het Trinidad die reeks van twee wedstryde teen Bermuda met 1–0 beklink. Een jaar later het die Marylebone-krieketklub (MKK) onder Len Hutton Bermuda besoek en in albei driedaagse wedstryde onbeslis gespeel. In 1958 het Bermuda Jamaika besoek en Pakistan Bermuda. In 1960 het Bermuda vir die eerste keer Engeland besoek.
Bermuda is ook die plek, waar die eerste speler wat nie in Yorkshire gebore is nie, vir Yorkshire gespeel het. Volgens ’n tradisionele reël van Yorkshire kon niemand, wat buite die county gebore is, vir die span speel nie (dié reël is in die 1990’s geskrap). Die reël is in 1964 gebuig om Garry Sobers toe te laat vir die span onder hul kaptein Brian Close tydens ’n fees in Bermuda. Die besoekers het die wedstryd met 190 lopies gewen. Een jaar later het Nieu-Seeland Bermuda besoek en teen die nasionale span onbeslis gespeel.
In 1966 het Bermuda ’n assossiaatlid van die Imperiale Krieketkonferensie (IKK, nou die Internasionale Krieketraad) geword. Drie jaar later het hulle Nederland in Haarlem met ’n beurt verslaan. In 1970 het Glamorgan voor die begin van hul tuisseisoen Bermuda besoek, maar die tweedaagse wedstryd teen St. George’s verloor. Een jaar later is in Hamilton die waarskynlik enigste internasionale wedstryd van ’n mansspan teen ’n vrouespan aangebied, toe Bermuda teen Engeland onbeslis gespeel het. In April 1972 het vir die eerste keer ’n wedstryd teen Nieu-Seeland eersterangse status geniet, maar hulle het dié wedstryd verloor. Dit was vir meer as 30 jaar Bermuda se enigste wedstryd met die status; eers in 2004 het Bermuda sy tweede eersterangse wedstryd gespeel, dié keer teen die Verenigde State. Albei wedstryde is op die Bermuda Nasionale Stadion gehou. In 1974 het die MKK Bermuda met ’n beurt verslaan. In dieselfde jaar het Australië al die vyf wedstryde in Bermuda gewen, maar die enigste wedstryd teen die nasionale span moes weens reën afgelas word.
Eerste toernooideelnames
Bermuda is nie vir die eerste Krieketwêreldbeker 1975 genooi nie. Sedert 1979 het hulle aan ’n aantal internasionale toernooie deelgeneem soos die IKR-trofee, wat deur Alma Hunt, die destydse Bermudaanse verteenwoordiger by die IKR, voorgestel is. Reeds tydens die eerste IKR-trofee 1979 het Bermuda die halfeindstryd en tydens die tweede IKR-trofee 1982 onoorwonne die eindstryd gehaal, wat hulle teen Zimbabwe verloor het. Albei uitslae was egter nie genoeg om vir die krieketwêreldbekertoernooie in 1979 en 1983 te kwalifiseer nie. Tydens die daaropvolgende toernooie kon Bermuda nie daarin slaag om die prestasies te herhaal nie. Hunt self word as die beste Bermudaanse krieketspeler nog beskou, hy kon egter nie vir sy land verskyn nie en het later vir Skotland gespeel. Van 1966 af het Hunt vir 18 jaar gedien as die Bermudaanse beheerliggaam se president.
Op pad na die eerste krieketwêreldbekerdeelname
In Julie 2006 het Bermuda tydens die Stanford 20/20-uitkloptoernooi teen Jamaika verloor en is daarmee uitgeskakel. Vir die deelname het hulle ’n prysgeld van $100 000 ontvang. In die daaropvolgende maand het Bermuda Kanada besoek vir ’n vierdaagse wedstryd tydens die Interkontinentale Beker 2006 en twee EDIs. Hulle het die vierdaagse wedstryd, wat in die laaste uur beslis is, met nege paaltjies verloor, maar albei EDIs teen Kenia en Nederland gewen. Tydens hul besoek aan Kanada het Bermuda in Augustus aan die Amerikastrofee se afdeling een deelgeneem en dié toernooi vir die eerste keer gewen, nadat hulle onoorwonne gebly het. In November het Bermuda Kenia vir ’n wedstryd tydens die Interkontinentale Beker en drie EDIs besoek. In die Interkontinentale Bekerwedstryd, wat deur reën beïnvloed is, het hulle onbeslis gespeel en is daarmee uit die toernooi geskakel, terwyl hulle die drie EDIs verloor het. Daarna het Bermuda Suid-Afrika vir ’n Interkontinentale Bekerwedstryd teen Nederland besoek. Hulle het in dié wedstryd onbeslis gespeel, nadat Glamorgan se kolwer David Hemp met 247 onoorwonne lopies ’n nuwe rekordbeurt aangeteken het. Dit was die hoogste individuelle telling in die toernooigeskiedenis. Daarop het ’n driehoekige reeks met Kanada en Nederland gevolg. Bermuda het die eerste drie wedstryde verloor, maar hulle het Nederland in die laaste wedstryd met ’n lae telling geklop.
Einde Januarie 2007 het Bermuda Kenia vir die Wêreldkrieketliga 2007/09 se afdeling een besoek. Hulle het vier van die vyf wedstryde verloor: met tien paaltjies teen die latere wenner Kenia, met vier paaltjies teen Ierland, met 56 lopies teen Kanada (nadat hulle binne 16 kolfbeurte uitgeboul is) en met agt paaltjies teen Nederland. Hul enigste oorwinning was teen Skotland met vyf paaltjies. Bermuda het weens sy swakker lopietempo na Ierland in die laaste plek geëindig (Bermuda met −1.310, Ierland met −0.061). Daarmee het hulle die eerste T20I-wêreldbeker 2007 misgeloop. Daarop het die Driehoekige Assosiaatreeks op die Antigua Recreation Ground in St. John’s, Antigua en Barbuda, gevolg, waartydens Bermuda teen Bangladesj en Kanada te staan gekom het. In die openingswedstryd teen Bangladesj het hulle 205/8 in 50 boulbeurte aangeteken, Lionel Cann was met 33 lopies van 23 aflewerings die beste kolwer. Bangladesj se aanvangskolwer Shahriar Nafees het Bermuda se hoop op ’n oorwinning egter beëindig, nadat hy 104 onoorwonne lopies aangeteken en sy span na ’n oorwinning met agt paaltjies geneem het. In die wedstryd teen Kanada het hulle eerste gekolf en 206/8 in 50 boulbeurte aangeteken, waartoe veral die vennootskappe tussen die kaptein Irving Romaine en Saleem Mukuddem met 57 lopies, asook dié tussen Lionel Cann en Delyone Borden met 38 lopies, bygedra het. Cann het 42 lopies in slegs 25 aflewerings gemoker, waaronder vyf grenshoue. Tydens die Kanadese beurt het die aanvangskolwer Abdool Samad op ’n soortgelyke manier soos Nafees een dag vroeër uitgeblink. Sy 83 lopies in 86 aflewerings het Kanada met 135/3 aan die rand van ’n oorwinning gebring. Delyone Borden se draaiboulwerk het Bermuda laat herstel, toe hy vier paaltjies vir slegs 33 lopies geneem en Kanada op 179/6 beperk het; Kanada het egter 207/7 aangeteken.
Eerste krieketwêreldbekerdeelname
In voorbereiding op die Krieketwêreldbeker 2007 het Bermuda in St. Vincent twee opwarmingswedstryde gespeel: Op 5 Maart 2007 teen Engeland en drie dae later teen Zimbabwe. Die Engelse het 286/8 in hul 50 beurte aangeteken, waartoe Jamie Dalrymple 76 vinnige lopies bygedra het, asook Ian Bell en Kevin Pietersen met onderskeidelik 46 en 43 lopies. Die Bermudaanse beurt is reeds ná 22.2 beurte beëindig, nadat Engeland al die tien paaltjies vir slegs 45 lopies geneem het, die beste Bermudaanse kolwer het slegs elf lopies aangeteken. Jon Lewis het drie paaltjies geneem, James Anderson en Andrew Flintoff twee elk. Teen Zimbabwe het hulle eerste gekolf, maar hul paaltjies vinnig verloor. Janeiro Tucker het 56 lopies aangeteken, maar hy was slegs een van vier spelers met dubbelsyfers, voordat Bermuda met die laaste aflewering op 136 lopies uitgeboul is. Zimbabwe het twee paaltjies binne die eerste drie kolfbeurte verloor, Sean Williams het egter met 72 onoorwonne lopies uitgeblink en hy het Zimbabwe die teiken van 137 lopies binne 29 beurte laat behaal, waartydens hulle slegs vier paaltjies verloor het.
Ná meer as een jaar se teleurstellende uitslae het Bermuda tydens sy eerste krieketwêreldbekerdeelname in die groepfase drie verwagte swak nederlae teen die gevestigde toetslande Sri Lanka, Indië en Bangladesj gely. In die openingswedstryd het Bermuda slegs 78 lopies aangeteken, nadat Sri Lanka ’n teiken van 321/6 opgestel het. In die tweede wedstryd teen Indië het hulle met die boulwerk gesukkel en Indië het die hoogste telling tydens ’n krieketwêreldbekertoernooi aangeteken: 413/5. Tydens die Bermudaanse beurt het David Hemp met 76 onoorwonne lopies die eerste Bermudaanse vyftigtal tydens ’n krieketwêreldbekertoernooi gemoker. Behalwe vir Hemp het die kolwers ook gesukkel: die naasbeste kolwer was Dean Minors met 21 lopies, en vyf van die elf spelers is met ’n nulletjie uitgeskakel, waarvolgens Bermuda met die destyds hoogste telling van 257 lopies verloor het. Dwayne Leverock se vangs het vir heelwat oproer gesorg. Met sy 127 kg was hy die swaarste speler tydens die toernooi en hy het die bal met ’n skouspelagtige sprong gevang. Reën het die laaste wedstryd teen Bangladesj erg ontwrig: Nadat die wedstryd aanvanklik op 41 beurte per span verkort is, moes dit later op slegs 21 beurte per span verkort word. Bermuda het 94/9 aangeteken en David Hemp was weer die beste kolwer (met 23 lopies); Bangladesj het die 96 lopies binne 17.3 beurte behaal en slegs drie paaltjies verloor.
Ná die krieketwêreldbeker het Bermuda Denemarke besoek, waar hulle albei wedstryde teen die nasionale span verloor het. In Augustus 2007 het hulle tydens die Interkontinentale Beker swak nederlae teen Ierland en Nederland gely, maar ook tydens die EDI-reeks in Nederland is hulle in albei wedstryde verslaan. Tussen Oktober en November het hulle die oorblywende Internasionale Bekerwedstryde in Kenia en die Verenigde Arabiese Emirate en ook EDI-reekse teen albei spanne gespeel, maar hulle is in al daardie wedstryde verslaan. Bermuda het tydens dié toernooi in die laaste plek geëindig. In Kenia het Bermuda ook teen Uganda te staan gekom en in die reeks van twee wedstryde gelykop gespeel.
Verdere agteruitgang en ineenstorting
In 2008 het Bermuda tydens die tweede Stanford 20/20 se eerste rondte teen Guyana met nege paaltjies verloor. Daarna het hulle die EDI-reeks in Kanada met 2–1 beklink en ook die Interkontinentale Bekerwedstryd gewen. Aansluitend het hulle vir hul eerste tuiswedstryd tydens dié toernooi sedert 2004 Skotland gehuisves, maar dié wedstryd verloor. Tydens die T20I-wêreldbekerkwalifisering 2008 het hulle in die laaste plek geëindig en sodoende die T20I-wêreldbeker 2009 misgeloop. Daarna het Bermuda Nederland vir ’n EDI-reeks van twee wedstryde besoek, maar met 0–1 verloor. Tydens die Driehoekige Assosiaatreeks in Kanada het Bermuda sy twee wedstryde teen die gasheer en Wes-Indië in King City verloor. Die Amerikastrofee in Florida het hulle na die gasheer in die tweede plek afgesluit.
Daarna het Bermuda aan die krieketwêreldbekerkwalifisering 2009 deelgeneem en in die negende plek geëindig, waarmee hulle na die wêreldkrieketliga 2011 se afdeling twee afgegradeer is en vir die Interkontinentale Skild 2009/10 gekwalifiseer het. Gevolglik is Bermuda van sy EDI-status ontneem. As gevolg van hul afgradering het hulle die Krieketwêreldbeker 2011 misgeloop. Tydens die Interkontinentale Skild 2009/10 het hulle ná nederlae teen Uganda, Namibië en die Verenigde Arabiese Emirate slegs in die laaste plek geëindig. Daarmee het hulle ook die Interkontinentale Bekertoernooie in 2009/2010, 2011/2013 en 2015/2017 misgeloop. Aan die T20I-wêreldbekerkwalifisering 2010 vir die T20I-wêreldbeker 2010 het hulle ook nie deelgeneem nie, terwyl hulle tydens die T20I-wêreldbekerkwalifisering 2012 slegs die 13de plek behaal en daarmee nie vir die T20I-wêreldbeker 2012 gekwalifiseer het nie.
Die afdeling twee het Bermuda in die laaste plek afgesluit en hulle is na afdeling drie afgegradeer. In April 2013 het hulle die afdeling drie aangebied en dié toernooi in die vierde plek afgesluit, genoeg om in die afdeling aan te bly. Tydens die T20I-wêreldbekerkwalifisering 2013 vir die T20I-wêreldbeker 2014 het Bermuda, ná oorwinnings teen Denemarke en ’n verrassende oorwinning teen Skotland, danksy Jacobi Robinson se uitstekende boulwerk, in die 14de plek geëindig. Tydens die afdeling drie 2014 is Bermuda in amper al die wedstryde verslaan en hulle kon slegs teen Maleisië ’n oorwinning aanteken. Daarmee het hulle weereens in die laaste plek geëindig en is na afdeling vier 2016 afgegradeer. Binne ses jaar het Bermuda van die krieketwêreldbekerkwalifisering na afdeling vier 2016 geval. Daarmee het die nasionale span nie die kwalifiseringstoernooie vir die twee krieketwêreldbekertoernooie in 2015 en 2019 gehaal nie.
Bermuda is reeds in die T20I-wêreldbekerkwalifisering 2015 se plaaslike kwalifisering vir die T20I-wêreldbeker 2016 deur Kanada en die Verenigde State verslaan. In die afdeling vier 2016 het hulle met hul vierde plek slegs in die afdeling aangebly. Tydens die T20I-wêreldbekerkwalifisering 2019 is Bermuda reeds in die eerste rondte uitgeskakel en het sodoende die T20I-wêreldbeker 2021 misgeloop. Tydens afdeling vier in 2018 het hulle slegs die sesde plek gehaal en is afgegradeer na afdeling vyf, wat later die Uitdaagliga 2019–2022 geword het. Dit was een van die Krieketwêreldbeker 2023 se kwalifiseringstoernooie. In 2021 is Bermuda in die plaaslike kwalifisering vir die T20I-wêreldbeker 2022 weer deur die Verenigde State en Kanada verbygesteek. Nadat Bermuda in Junie 2022 tydens die Uitdaagliga al vyf hul wedstryde verloor het, kon hulle nie vir die hooftoernooi gekwalifiseer nie.
Kleure, kenteken en bynaam
Die Bermudaanse Krieketraad se kenteken toon ’n paaltjie met gekruisde kolwe en ’n krieketbal daaragter, omring deur die letters Bermuda Cricket Board.
Die Bermudaanse nasionale krieketspan se bynaam is Gombey Warriors, ontleen aan die kleurryke maskerdans in Bermuda, die Gombey.
Tuisstadions
Bermuda beskik oor geen amptelike tuisstadion vir sy nasionale span nie. Die Bermudaanse nasionale krieketspan gebruik vir hul krieketwedstryde eerder ’n verskeidenheid stadions dwarsdeur Bermuda:
Spelerstatistieke
Altesaam het vir Bermuda 37 spelers EDI- en 34 spelers T20I-krieket gespeel. Vervolgens die spelers wat vir die Bermudaanse span die meeste lopies aangeteken en die meeste paaltjies geneem het.
2021 Stiermarkse Grand Prix
Bande
Pirelli het die volgende bande in Stiermarke verskaf:
Kwalifisering
* Valtteri Bottas ontvang 'n roosterstraf van 3 plekke vir sy tolslag tydens die tweede vrye oefening. ** Yuki Tsunoda ontvang 'n roosterstraf van 3 plekke omdat hy Valtteri Bottas opgehou het tydens K3.
Renuitslag
Lewis Hamilton verdien 'n bykomende punt vir die vinnigste rondte gery.
Adam Chanler-Berat
Adam Chanler-Berat (gebore 31 Desember 1986) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Life Before Her Eyes (2007) en Delivery Man (2013).
Serala
Serala is 'n bergpiek in die Wolkberg 18 km suid-suidwes van Tzaneen in Limpopoprovinsie. Dit is geleë in die Mopani-distriksmunisipaliteit, in die noordoostelike deel van die Suid-Afrika, 270 km noordoos van Pretoria. Serala is 2 022 meter bo seespieël geleë.
Die land rondom Serala is heuwelagtig in die ooste, maar in die weste is dit die berge. Wolkberg is die hoogste plek in die gebied, 2 126 meter bo seespieël, 1,1 km noord van Serala. Daar is minder as twee mense per vierkante kilometer rondom Serala. Die omliggende gebied van Serala is taamlik bedek met ryslande en moerasse. In die streek rondom Serala is berge en woude buitengewoon algemeen.
William Sage Rapson
William Sage Rapson (14 Augustus 1912 - 25 Junie 1999) was 'n Nieu-Seelandse en Suid-Afrikaanse-chemikus. Sy aanvanklike loopbaan was in organiese chemie, maar hy het na anorganiese chemie oorgegaan met besondere klem op goud. Sy navorsingsbelange tydens sy loopbaan het gewissel van visolie deur steenkoolvergisting na X-straaldiffraksie.
Vroeë lewe end opvoeding
Rapson was een van sewe kinders wat op 'n klein plaas in Kaihu, Nieu-Seeland gelewe het. Hy het Mount Albert Grammatikaskool bygewoon waar hy 'n Rawlings-beurs en later Senior Nasionale-beurs ontvang het. Hy het daarna die Universiteit van Auckland as Junior Universiteitskolier, Senior Universiteitskolier, Duffus Lubecki-skolier en laastens as 'Sir George Gray'-skolier bygewoon. Hy het sy meestersgraad op 20-jarige ouderdom behaal en in 1933 het hy as dosent in chemie aan die Universiteitskollege gewerk.
In 1934 het hy na Oxford gegaan om organiese chemie te studeer onder toesig van Robert Robinson. Hy het die Rapson-Robinson-sintese ontwikkel terwyl hy sy tesis in 1935 op 23-jarige ouderdom voltooi het. Hy is daarna as dosent in organiese chemie aan die Universiteit van Kaapstad (1935-41) aangestel.
Navorsing
Hy was die eerste direkteur van die Nasionale Chemiese-Navorsingslaboratorium van die Wetenskaplike en Nywerheidnavorsingsraad (WNNR) in Pretoria. Sy navorsingsareas het Suid-Afrikaanse water- en mineraalhulpbronne ingesluit, in die besonder, ontsurings- en ontsoutingsmetodes vir afvalstortings en riviere. Hy het 'n soort gras geïdentifiseer wat in die suur-sand van die goudmynhope sou groei, om Johannesburg te help om te voorkom dat die sand die nabygeleë riviere besoedel.
In 1958 is hy bevorder tot visepresident van die WNNR. Hy is aangestel as navorsingsadviseur aan die Kamer van Mynwese van die Transvaal en Oranje-Vrystaats, met die doel om produksie te verbeter en vermorsing te verminder. Sy navorsing, in samewerking met T. Groenewald, is in die joernale Gold Bulletin en Gold Technology gepubliseer. In 1978 het Rapson en Groenewald die boek Gold Usage (Goudgebruik) saamgestel, die eerste handboek oor goud wat gepubliseer is sedert Die Edelmetalle und Ihre Legierungen deur E. Raub (1940). Rapson het later Die Edelmetalle und Ihre Legierungen in Engels vertaal, maar die weergawe is eers na sy dood gepubliseer.
Privaat lewe
In 1937 het Rapson met Joyce Rachel Abey getroud. Sy is permanent beseer in 'n motorfietsongeluk nog voor hulle ontmoet het. Hulle het twee dogters gehad. Sy is in 1996 dood. Rapson is in 1999 dood.
Melchior Hoffmann
Georg Melchior Hoffmann (c. 1679 – 6 Oktober 1715) was 'n komponis van die Baroktydperk wat invloedryk was as leier van die Collegium Musicum in Leipzig. Sy werk is verkeerdelik aan Johann Sebastian Bach toegeskryf.
Polymastia massalis
Polymastia massalis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Polymastia en tot die familie Polymastiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Carter.
Guillaume Chenu de Chalezac
Guillaume Chenu de Chalezac, (1 November 1672, tot 30 Desember 1731) Franse avonturier wat gestrand was aan die Kaapse Ooskus en in die Xhosa gemeenskap gewoon het van Februarie 1687 tot Junie 1688. Hy het ‘n boek van sy ervarings geskryf wat in 1746 in Duits gepubliseer is en later in Frans en Engels vertaal is.
Lewensloop
Hy is op 1 November 1672 as die seun van 'n gesiene prokureur in Bordeaux, Frankryk gebore. Aangesien hulle Protestante, (Hugenote) was wou sy pa hom uit Frankryk kry en hom na Guillaume se broer in Duitsland stuur. Dit was 'n misdaad vir 'n Protestant om uit Frankryk te vlug. Sy pa smokkel hom in Maart 1686 op 'n skip na Madeira van waar hy na Nederland en daarvandaan Duitsland toe kon reis. Hy was maar 15 jaar oud op daardie staduim.
Alan Rowe (akteur)
Alan Rowe (14 Desember 1926 – 21 Oktober 2000) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse An Age of Kings (1960) en Heil Caesar! (1973).
Guillaume Chenu de Chalezac
Lewensloop
Net minder as drie maande later het die bemanning land gewaar. Hulle het gehoop dit was die Kaap van Goeie Hoop, waar hulle voorrade sou kon inneem. Dit was waarskynlik eintlik in die omgewing van die huidige Port St. Johns aan die Wildekus. Die nuwe bevelvoerder het 'n seilboot met vier dae se kos land toe gestuur om 'n geskikte landingsplek te soek, maar die kus was te rotsagtig en hulle het later besluit om terug na die Bauden te gaan.
Die skip het egter teen daardie tyd het die skip verder na Delagoabaai gevaar. Eers tien dae nadat hulle die Bauden verlaat het, het de Chalezac en sy makkers 'n strandjie gekry waar hulle die boot op die sand kon uittrek. 'n Swart man het vir hulle 'n leersak vol karringmelk gegee in ruil vir 'n stukkie koper. Die volgende dag was die strand “vol swartes” wat vleis en melk vir koper wou ruil.
Na ‘n misverstand breek daar gevegte tussen die matrose en die Xhosas uit. De Chalezac word beseer en later deur plaaslike inwoners verpleeg en kos gegee, in ruil moes hy hulle beeste oppas. 'n Paar dae later het 'n wit man met 'n woeste baard en lang blonde hare by die kraal aangekom. Die man was 'n oorlewende van die Hollandse skip die Stavenisse wat op 16 Februarie 1668 net suid van vandag se Durban op die rotse geloop het. Die twee kon in Portugees met mekaar kommunikeer. Die Hollander het hom na die plaaslike hoofman se kraal geneem waar hy en ander Stavenisse-oorlewendes gebly het. Die man was toe volgens De Chalezac al vlot in Xhosa. Die hoofman het hom goedhartig verwelkom en om verskoning gevra dat van sy onderdane hom en sy makkers aangeval het.
Die Europeërs het toe besluit om die lang pad Kaapstad toe aan te pak. De Chalezac skryf van hulle twee rampspoedige probeerslae wat aanvalle deur Khoikhoi en noue ontkomings met leeus, seekoeie, olifante en luiperds ingesluit het. Hulle is toe maar terug na die hoofman se kraal.
Die hoofman het de Chalezac as sy peetkind aangeneem. Hy praat met groot toegeneentheid en respek van die hoofman en vertel hoe dapper hy aan die bloedige gevegte teen Khoikhoi-groepe deelgeneem het. Hy het aan de Chalezac 'n trop beeste gegee wat sy status in die groep verhoog het en versoek dat de Chalezac met sy jongste dogter trou.
De Chalezac skryf in sy latere boek breedvoerig oor die kultuur, gebruike en rituele van die Xhosa, vir wie hy duidelik groot waardering gehad het. Hy het dit vreemd gevind dat hulle nie vis geëet het nie, maar verduidelik dat hulle dit as slange geklassifiseer het. Hy verduidelik die regstelsel en hoe kwaai die strawwe vir veediefstal en vergiftiging kon wees: 'n Vrou wat haar man vergiftig het, is op 'n miernes vasgebind tot sy dood is.
Die diefstal van koper of yster is egter nie gestraf nie, want dit was so seldsaam en waardevol en die versoeking was dus te groot vir enigeen om dit te weerstaan. Hy skryf: “Ek sou nooit kon glo dat dié mense, so brutaal en rof soos hulle was, ook behoorlikheid en goeie maniere beoefen het nie.”
'n Jaar nadat hy as 'n aangenome Xhosa begin lewe het, is 'n skip wat uit die Kaap gestuur is om die Stavenisse-oorlewendes te gaan haal, die Centaurus, daar aangekom. De Chalezac het besluit om saam te gaan, hoewel sommige van die Europeërs besluit het om te bly.
De Chalezac is op 30 Desember 1731 in Maagdeburg dood. Sy grafskrif in die Franse kerk daar lees: “Hier rus in God, Guillaume Chenu de Chalezac, Seigneur de Laujardiére, kolonel in die infanterie-regiment in diens van Sy Majesteit die Koning van Pruise, fiskaal van die distrikte Stolpe, Wollen, Ueckerunde en Pedugl, gebore op 1 November 1672, oorlede 30 Desember 1731. In glorieryke herinnering.”
Mary McAllister
Mary McAllister (27 Mei 1909 – 1 Mei 1991) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente On Trial (1917), The Ace of Spades (1925), One Minute to Play (1926), en The Midnight Watch (1927).
Dave Chappelle
Dave Chappelle (gebore 24 Augustus 1973) is 'n Amerikaanse skrywer, akteur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Robin Hood: Men in Tights (1993), Half Baked (1998), en Undercover Brother (2002), en in die televisiereeks Chappelle's Show (2003).
Virginia Mayo
Virginia Mayo (30 November 1920 – 17 Januarie 2005) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Best Years of Our Lives (1946), A Song Is Born (1948), White Heat (1949), en Captain Horatio Hornblower R.N. (1951).
Derek Roy (komediant)
Derek Roy (25 Augustus 1922 – 15 Maart 1981) was 'n Engelse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Come Dance with Me (1950).
Walentin Serof
Walentin Alexandrowitsj Serof (Russies: Валентин Александрович Серов; wetenskaplike transliterasie: Valentin Aleksandrovič Serov; Sint Petersburg, 19 Januarie 1865 − Moskou, 5 Desember 1911 ) was 'n Russiese skilder, grafikus en portretskilder. Hy word as een van die verteenwoordigers van Russiese Jugendstil- of Art Nouveau-skilderkuns beskou. Nogtans het sy skilderstyle 'n wye spektrum gedek wat van ligte impressionistiese skilderye tot donker simbolisme gestrek het.
Serof is in Sint Petersburg gebore as seun van die komponis Alexander Serof en sy vrou Walentina Bergman, 'n komponis van Duits-Joodse en Engelse afkoms. Serof het sy opleiding in Parys en Moskou onder Ilja Repin begin en onder Pavel Kristjakof tussen 1880 en 1885 aan die Sint Petersburgse Kunsakademie voltooi. Sy vroeë kreatiwiteit is aangwakker deur Repin se realistiese kuns en Kristjakof se streng opvoedkundige raamwerk. Daarnaas het die skilderkuns van ou meesters, wat Serof in Russiese en Wes-Europese musea kon bewonder, sy vriendskapsbande met Michail Wroebel en - op 'n latere tydstip - Konstantin Korowin sterk invloed uitgeoefen op die jong skilder, net soos die kreatiewe atmosfeer in die kunstenaarskolonie Abramtsewo waarmee hy 'n noue band gehandhaaf het.
Gedurende die laaste kulturele bloeitydperk in die Tsareryk in die twee dekades voor die Eerste Wêreldoorlog, die sogenaamde Silwer Tydperk, was Serof 'n gewilde portretskilder vir die boonste lae van die Russiese samelewing in Moskou en Sint Petersburg. Die lang lys van persoonlikhede, wat deur Serof geportretteer is, sluit welvarende burgers, adellikes en die Tsaregesin in.
Walentin Serof was lid van die Peredwisjniki, 'n groep van Sint Petersburgse kunstenaars wat uit protes teen die beperkings van die Keiserlike Kunsakademie in die Newa-metropool 'n genootskap van rondtrekkende skilders gestig het en met hul uitstallings dwarsoor Rusland toegang tot die kunste vir breë lae van die bevolking verskaf het, en Mir iskoesstwa («Wêreld van kuns»), die ballet-impresario Sergei Diaghilev se kunsbeweging rondom die gelyknamige kunstydskrif.
Polymastia megasclera
Polymastia megasclera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Polymastia en tot die familie Polymastiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1934 deur Burton.
Cyrtanthus mckenii
Cyrtanthus mckenii is 'n blomdraende plant en geofiet wat hoort tot die familie Amaryllidaceae en is endemies aan KwaZulu-Natal en die Oos-Kaap. Die plant het twee subspesies:
Jacob van Schalkwyk
Jacob van Schalkwyk (gebore 20 September 1979) is 'n Suid-Afrikaanse visuele kunstenaar en skrywer.
Caesia capensis
Caesia capensis is 'n plant wat endemies aan Suid-Afrika is. Die spesie kom in die Wes-Kaap voor en groei op die hoër pieke, vanaf die Groot-Winterhoekberge en Du Toitspiek tot by Seweweekspoort. Die plant vorm deel van die fynbos-bioom.
Jacob van Schalkwyk
Kuns
Van Schalkwyk se werk is verteenwoordig deur GALLERY AOP in Johannesburg van 2011 tot 2016. 'n Beperkte uitgawe van 100 monografieë "Drawings 2011-2013" (ISBN 978-0-620-58954-3) is deur die galery gepubliseer. In 2016, David Krut Projects het die voorstelling van sy werk oorgeneem. Van Schalkwyk se praktyk strek oor teken, skildery, drukkuns, film en video, beeldhouwerk en installasie.
Versamelings
Jacob van Schalkwyk is opgeneem in private en korporatiewe versamelings in Suid-Afrika, die Verenigde State en Europa.
Skryfwerk
The Alibi Club, sy debuutroman waarin sy tyd in Fort Greene, Brooklyn uiteengesit word, is in 2014 deur Umuzi, 'n afdeling van in beide Afrikaans en Engels gepubliseer. Dit is genomineer vir die Sunday Times Literêre Toekenning, die UJ-fiksieprys en SATI-toekenning vir Uitstaande Vertaling.
Polymastia murrayi
Polymastia murrayi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Jacob van Schalkwyk
Musiek
Nadat hy aan die Pratt Institute van Kuns en Ontwerp gegradueer het, het Van Schalkwyk saam met Carl Hancock Rux aan sy derde ateljee-album Good Bread Alley gewerk, en opera-oratorium MYCENAEAN voordat hy na Suid-Afrika terugkeer. In Suid-Afrika vorm hy die Afrikaanse kuns-punk duo Jaco+Z-hond saam met kunstenaar Zander Blom van 2009-2011. Hy het as gassanger opgetree op The Buckfever Underground se 2012 album Verkeerdevlei.
Polymastia murrayi
Die spons behoort tot die genus Polymastia en tot die familie Polymastiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1959 deur Burton.
Jacob van Schalkwyk
Film
Van Schalkwyk het aan 'n aantal kortfilms deur kunstenaar Michael Macgarry deelgeneem.
Digkuns
Van Schalkwyk is die agterkleinseun van A.G. Visser. Beide hy en Visser het al poësie in Ons Klyntji laat publiseer.
Julian Royce
Julian Royce (1870 – 10 Mei 1946) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Honour in Pawn (1916) en Not Negotiable (1918).
Cavour (C550)
Cavour (Italiaans: portaerei Cavour) is 'n Italiaanse vliegdekskip wat in 2004 te water gelaat is. Dit is die vlagskip van die Italiaanse Vloot.
Ontwerp
Die skip is ontwerp om vastevlerk- V/STOL- en helikopterlugoperasies, bevel- en beheeroperasies en die vervoer van militêre of siviele personeel- en swaar voertuie te kombineer. Die 134 meter-lange loods van 2 800 vierkante meter kan dien as 'n voertuigruim wat tot 24 hoofgevegtenks (tipies Ariete) of baie meer ligter voertuie kan hou (50 Dardo IFV, 100+ Iveco LMV), en is agter toegerus met toegangshellings wat tot 70 ton gegradeer is, sowel as twee hysbakke wat tot 30 ton vir vliegtuie gegradeer is. Cavour kan ook as helikopterlandingsplatform werk, wat swaar vervoerhelikopters (AgustaWestland UH-101A ASH) en 325 seesoldate (met 'n bykomende 91, as 'n opsie) akkommodeer. Die Cavour het 'n verplasing van 27 900 ton maar kan meer as 30 000 ton bereik teen volle militêre kapasiteit.
Dit komplementeer die Italiaanse vloot se ander vliegdekskip, die Giuseppe Garibaldi.
Die Italiaanse Vloot sal sy 16 Harriers vervang met 15 F-35 Lightning II's. Teen Mei 2020 is die modernisering voltooi om Cavour toe te laat om die F-35B te ondersteun, en die draer was gereed vir daaropvolgende integrasieproewe. Cavour het plek vir tien F-35B's in die loods, en nog ses op die dek geparkeer.
Konstruksie
Cavour is in Junie 2001 deur Fincantieri neergelê en is op 20 Julie 2004 vanaf die Riva Trigoso- skeepswerf in Sestri Levante geloods. Seeproewe het in Desember 2006 begin, en die skip is amptelik op 27 Maart 2008 in gebruik geneem. Volle operasionele vermoë is op 10 Junie 2009 bereik.
Diensgeskiedenis
Op 19 Januarie 2010 is Cavour na Haïti gestuur as deel van Operasie White Crane, Italië se operasie vir 2010 Haiti aardbewingverligting. Dit was die eerste missie van die vliegdekskip, waar dit internasionale pogings aangevul het om verligting te bied aan die slagoffers van die 2010 Haïti-aardbewing.
In Februarie 2021 het Cavour na die Verenigde State ontplooi vir sy aanvanklike tydperk van vliegproewe met die F-35B. Dit het daartoe gelei dat die skip vier weke van verifikasie betrokke was om die prestasie van vliegtuie te bepaal wanneer hul vanaf die vliegdek bedryf word, met behulp van 'n paar vliegtuie van VX-23, die Amerikaanse Vloot se Toets- en Evaluasie-eskader. Sodra hierdie proewe voltooi is, en die skip geskik is vir die werking van die F-35B, sal dit na die volgende fase van vastevlerkvliegproewe beweeg, wat sal sien dat Italië se eie vliegtuie vanaf die draer sal begin vlieg. Op 9 Maart 2021 het USNS John Lenthall hom in die westelike Atlantiese Oseaan hergevul. Hierna het hy op 20 Maart saam met USS Gerald R. Ford in die Atlantiese Oseaan geopereer. Op 26 Maart was hy in Norfolk, Virginia toe die F-35B-proewe voltooi is. Hy het Norfolk op 16 April verlaat en op 30 April na sy tuishawe Taranto teruggekeer.
Aanvanklike bedryfsvermoë word vir 2024 verwag.
Nomkhubulwana
In die Zoeloe-mitologie is Nomkhubulwana (ook bekend as Unokubulwana en Inkosazana) die prinses van die hemel. Sy is die godin van die vrugbaarheid wat reën bring op die regte tyd. Alhoewel sy in ‘n hut in die reënboog woon, verskyn sy op aarde in die vroeë lente in die miswolke wat oor die valleie van Zoeloeland hang. Sy maak die oeste oorvloedig, en beskerm die graanoes. Op hierdie tyd van die jaar versier die meisies van die stamme hulself met rokke van gras en blomme, pas 'n dag lank die beeste op en hou ‘n fees ter ere van Nomkhubulwana waartydens onder andere twee wit bokke geslag word. Al die tradisies het te doen met die landbou en die koms van die nuwe seisoen.
Olga Chekhova
Olga Chekhova (14 April 1897 – 9 Maart 1980) was 'n Russies-Duitse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Moulin Rouge (1928), Die Drei von der Tankstelle (1930), Mary (1931), en Liebelei (1933).
Gaius Charles
Gaius Charles (gebore 2 Mei 1983) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Messenger (2009), Salt (2010), en Takers (2010), en in die televisiereeks Friday Night Lights (2006).
Barbara Tuchman
Tuchman het gefokus op die skryf van populêre geskiedenis.
Vroeë jare
Wertheim was op 30 Januarie 1912 gebore as die dogter van die bankier Maurice Wertheim en sy eerste vrou Alma Morgenthau. Haar vader was 'n vermoënde en prestigeryke man, en die eienaar van die The Nation tydskrif, president van die Amerikaanse Joodse Kongres, prominente kunsversamelaar, en 'n stigter van die Teater Gulde. Haar moeder was die dogter van Henry Morgenthau Sr., Woodrow Wilson se ambassadeur tot die Ottomaanse Ryk.
Terwyl Tuchman dit nie spesifiek genoem het in haar boek (The Guns of August) nie, was sy teenwoordig tydens een van die deurslaggewende gebeure van die boek: die najaging van die Duitse oorlogskruiser Goeben en die ligte kruiser Breslau. In haar relaas van die najaging skryf sy, "Daardie oggend [10 Augustus 1914] het daar in Konstantinopel 'n klein Italiaanse passasierskip gearriveer wat getuie was tot die HMS Gloucester se optrede teen die SMS Goeben en SMS Breslau. Tussen die passasiers was die dogter, skoonseun en drie kleinkinders van die Amerikaanse ambassadeur, Mnr. Henry Morgenthau." Aangesien sy 'n kleinkind van Henry Morgenthau is verwys sy hier na haarself, wat later bevestig is in haar boek Practicing History, waarin sy die verhaal vertel van haar vader Maurice Wertheim, wat op 29 Augustus 1914 van Konstantinopel na Jerusalem gereis het om fondse aan die Joodse gemeenskap aldaar af te lewer. Derhalwe was Tuchman op die ouderdom van twee jaar teenwoordig gedurende die najaag van die Goeben en Breslau, wat sy agt-en-veertig jaar later sou dokumenteer.
Wertheim is op 'n vroeë stadium beïnvloed deur die boeke van Lucy Fitch Perkins en G.A. Henty, sowel as die geskiedkundige romans van Alexandre Dumas. Sy het die Walden Skool (New York Stad) in Manhattan se Upper West Side bygewoon. Sy het in 1933 haar Baccalaureusgraad (Kuns) aan Radcliffe Kollege verwerf, nadat sy geskiedenis en letterkunde studeer het.
Navorser en joernalis
Nadat sy gegradueer het was Wertheim werksaam as 'n vrywilliger en navorsingsassistent by die Instituut van Pasifiese Verhoudinge in New York. Sy het 'n jaar (1934-35) in Tokio spandeer, insluitende 'n maand in China, voordat sy teruggekeer het na die Verenigde State via die Trans-Siberiese Spoorlyn tot in Moskou, waarvan af sy na Parys, Frankryk gereis het. Sy het ook tot 1937 as korrespondent bydrae gelewer vir die The Nation, toe haar vader die publikasie verkoop het. Sy het in dié hoedanigheid na Valencia en Madrid gereis om die Spaanse Burgeroorlog te dek. Die gevolg hiervan was haar eerste boek getiteld The Lost British Policy: Britain and Spain Since 1700, wat in 1938 gepubliseer is.
In 1940 is Wertheim getroud met Lester R. Tuchman (sy het sy van aangeneem), 'n internis, mediese navorser en professor van kliniese medisyne aan die Icahn Skool van Medisyne by Berg Sinai in Manhattan. Hulle het drie kinders gehad, insluitend Jessica Mathews, wat president geword het van die Carnegie Begiftigingsfonds vir Internasionale Vrede.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Tuchman in die Kantoor van Oorlogsinligting gewerk. Na die oorlog het Tuchman tyd daaraan spandeer om haar kinders groot te maak, terwyl sy navorsing gedoen het vir wat uiteindelik haar 1956 boek, Bible and Sword: England and Palestine from the Bronze Age to Balfour, sou word.