cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
7de Oscar-toekenningsaand
Frank Capra se invloedryke romantiese komedie It Happened One Night was die eerste prent wat al vyf toppryse gewen het: beste rolprent, regisseur, akteur, aktrise en verwerkte draaiboek. Dié prestasie sou later herhaal word deur One Flew Over the Cuckoo's Nest in 1976 en The Silence of the Lambs in 1992. Dit was ook die eerste romantiese komedie wat die Oscar vir beste prent gewen het.
Dit is die eerste keer dat pryse toegeken is vir prente van die vorige kalenderjaar – ’n praktyk wat steeds gevolg word. Die kategorieë beste redigering, beste oorspronklike musiek en beste oorspronklike liedjie is ook bygevoeg.
Shirley Temple het op sesjarige ouderdom die eerste jeugprys gewen – sy is die jongste ster wat nog ’n Oscar ontvang het.
Pryse
Hier volg ’n lys van die wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem):
Erna Schøyen
Erna Schøyen (1 Maart 1887 – 21 Desember 1968) was 'n Noorse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Under Kærlighedens Aag (1916), Synd skal sones (1917), Livets Gøglespil (1917), en Kvinnens plass (1956).
Tony Greig
Anthony William "Tony" Greig (6 Oktober 1946 – 29 Desember 2012) was 'n Engelse krieketspeler, toetskaptein en TV-krieketkommentator wat in Queenstown, Suid-Afrika, gebore is.
Loopbaan
Tony het Engeland in 58 toetse verteenwoordig en het 3 599 toets lopies teen 'n gemiddeld van 40,43 behaal. Hy het ook 141 toetspaaltjie geneem teen 'n gemiddeld van 32,2. Hy het onder meer tydens die Krieketwêreldbeker 1975 vir Engeland gespeel.
Philippus Snyman
Ds. Philippus (Flippie) Snyman (distrik Middelburg, Kaap, 7 Maart 1924 – 1 September 2012) was tussen 1950 en 1984 predikant in agt gemeentes van die Gereformeerde Kerk.
Herkoms en opleiding
Flippie Snyman is in die distrik Middelburg Kaap, gebore. As jong seun in die 1920's het hy nog 'n trek per ossewa beleef na 'n plaas in die distrik Fauresmith, waar hy as een van sewe broers en 'n suster grootgeword het. Hy het daar sy lewenslange liefde vir die veld en natuur ontwikkel. Nadat hy sy matriek daar behaal het, het hy 'n jaar lank in 'n mynkantoor op Brakpan gewerk, voor die deur vir hom oopgegaan het om die studie, wat sou lei tot die roeping om bedienaar van die Woord te wees, aan te pak.
Gemeentebediening
In 1950 het hy as predikant in Colesberg begin, en in verskeie en uiteenlopende gemeentes in verskillende dele van die land gedien, totdat hy in 1984 as gevolg van swak gesondheid op 60-jarige ouderdom moes emeriteer. Veral in sy vroeë bedieningsjare was daar 'n groot tekort aan predikante, met die gevolg dat daar baie beroepe gekom het en hy gereeld geskuif het. Sy sewe gemeentes ná Colesberg was: Ventersdorp (1952–'54), Johannesburg-Sentraal (1954–'55), Hennenman (1955–'60), Oos-Londen (1960–'64), Totiusdal (1964–'70), Viljoenskroon (1970–'76) en Bloemfontein (1976–'84).
Breër betrokkenheid
Ds. Snyman was in die kerkverband aktief, en het meermale in die moderamens van Partikuliere Sinodes gedien. Hy was 'n tyd lank een van die kuratore van die Teologiese Skool in Potchefstroom. Hy het 'n besonder skryftalent gehad, en het dan ook artikels en korter stukkies vir verskeie tydskrifte geskryf. Hy het ook bydraes gelewer wat in publikasies van die department wetenskapsleer van die destydse PU vir CHO opgeneem is. Selfs toe hy al swak was in die later jare van sy lewe, het hy nog gereeld op Heidelberg kostelike stukkies van allerlei aard vir die weeklikse gemeenteblaadjie geskryf.
Johannesburg-Sentraal
Ds. Snyman, sy vrou en oudste kind, Wiida, het die pastorie by Dittonlaan 43, Auckland Park, in die winter van 1954 betrek. Skaars ’n maand later is hul twee kind, Danie, wat later predikant sou word, gebore. Ds. Snyman het nog huisbesoek in die ou Braamfontein gedoen waar baie van die woonstelblokke kort daarna gesloop is om plek te maak vir die "nuwe Braamfontein". ’n Groot persentasie van die lidmate van die gemeente was behulpsaam met die evangelisasiewerk onder die afgedwaaldes van die middestad en omgewing, maar talle lidmate het self ernstige bearbeiding nodig gehad. Ds. Snyman sou in 1977 skryf: "Huweliksprobleme en drankmisbruik het die grootste persentasie 'probleemgevalle' uitgemaak. En die grootste enkele struikelblok op die weg van die bediening was die voortdurende verwisseling van lidmate en kerkraadslede."
In sy tyd is die een woonstelblok ná die ander deurgegaan deur die lede van die Evangelisaskommissie, onder wie ook jong mense van die gemeente, om kerkloses op te spoor. Hospitaalbesoek is georganiseerde gedoen, nie net deur ds. Snyman nie, maar deur ’n uitgebreide kommissie vir dié doel in samewerking met die vrouelidmate (susters). Die skriba en kassiers, oudl. Willem Hovy, was toe reeds sowat 80 jaar oud, maar kon ’n woonstelgebou se trappe flink tot drie of vier verdiepings op- en afklim. Ook in hospitale het sy ywer en geesdrif geen perke geken nie, aldus ds. Snyman.
In sy tyd is eredienste steeds in die ATKV-saal in Braamfontein gehou. Hy skryf: "Dikwels moes ek op pad na die kateder langs kaste en kaste leë drankbottels verbystap nadat die konsistoriegebed in die voorportaal gedoen is omdat in dieselfde saal die vorige aand soms samekomste van ’n heel ander aard gehou is en die spore daarvan nie altyd betyds verwyder kon word nie."
Ds. Snyman was as jong man self nie gesond nie weens ’n chroniese blindedermontsteking waarvan hy eers onbewus was, en herhaalde mangelontsteking het hom so uitgeput dat hy verplig is om in November 1955 ’n beroep na Hennenman te aanvaar, waar hy sy gesondheid volkome herwin het.
Gesinslewe en afsterwe
Ds. Snyman is in 1950 met Alida Geertsema getroud. Hulle het vier kinders grootgemaak. Hulle was langer as 62 jaar getroud en het ten tyde van sy afsterwe nege kleinkinders en twee agterkleinkinders gehad.
Ds. Snyman het jare lank swak gesondheid ervaar, waarvan hy langer as 10 jaar so te sê bedlêend was. Vir iemand wat in die Suid-Vrystaatse ruimtes grootgeword het, was die laaste vyf jaar en ses maande in ’n versorgingsoord besonder moeilik en nie sonder geestelike worsteling nie. Sy finale verlossing het gekom op 1 September 2012.
Waardering
Ds. Snyman se seun, ds. Snyman, skryf in sy lewensberig in die Almanak van 2014: "Ons beleef die ietwat vreemde situasie dat my pa so lank al uit die aktiewe bediening is (in 1984 geëmeriteer) dat bitter min van die dienende predikante hom nog goed geken het. Hy is ook so lank die lewe gegun dat al sy predikante-klasmaats en (die) meeste van sy ander tydgenote al oorlede is. Daar is dus nie meer baie mense wat hom regtig goed geken het nie."
Hy skryf: "Diegene wat hom in die bediening geken het, sal weet dat hy beginselvas was. Hy was baie lief vir die Gereformeerde leer en het dit met diep oortuiging geleer en gehandhaaf en verdedig. Maar hy was gemotiveerd beginselvas en het nie sommer net blindelings standpunte ingeneem nie. Hy het die Gereformeerde, Bybelse waarhede ook in sy persoonlike en gesinslewe van toepassing gemaak.
"Vir die volk waarvan hy deur die beskikking van die Here deel was, het hy 'n besondere liefde gehad. Die stryd van hierdie volk om op te staan en hulle vryheid te herwin na die Vryheidsoorloë teen die Engelse was vir hom van kleintyd af deel van sy lewe en gedagtewêreld. Sy pa en ander familie was self in Engelse konsentrasiekampe aangehou, en hulle vertellings het hom bygebly. Die saak van sy volk was een van die redes waarom hy die moeite gedoen het om hom ook in die Volkekunde te bekwaam.
"Hy was ’n gevoelsmens, met 'n hartstogtelike liefde vir goeie musiek. Hy was in sy studentedae 'n kitaarspelende lid van die Alabama-geselskap. Sy sin vir humor en hoe lekker hy kon lag vir goeie kwinkslae, sal ook deur almal wat hom geken het, onthou word."
Vibeke Dueholm
Vibeke Dueholm (gebore 8 Februarie 1960) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Bølle Bob - Alle tiders helt (2010) en Up and Away (2018), en in die televisiereeks Pyrus i alletiders eventyr (2000).
Adonis
Adonis (Grieks: Ἄδωνις) is ’n figuur van Wes-Semitiese oorsprong, ’n sentrale kultusfiguur in verskeie Griekse en Romeinse mites. Hy is nou verwant aan ander mitiese gode van wedergeboorte en plantegroei, soos die Egiptiese Osiris en die Frigiese Attis. Hy is veral deur vroue aanbid: die kultus van die sterwende Adonis was baie bekend onder die jong meisies om Sapfo op Lesbos, omstreeks 600 v.C.
Adonis is een van die ingewikkeldste kultusfigure van klassieke tye. Hy het verskeie rolle, en daar is baie deur die eeue geredeneer oor sy rol en doel in die Griekse geloof. Hy is ’n immer jong god van plantegroei, ’n lewe-dood-wedergeboorte-god wie se siklus elke jaar hernu word. Sy naam word in moderne tye dikwels gebruik vir aantreklike jong mans.
Oorsprong van die kultus
Presies wanneer die kultus van Adonis in die Griekse kultuur opgeneem is, is onseker: Volgens Hesiodus was hy die seun van Feniks, van waar die naam Fenisiërs kom, en daar is geen bewys van sy verbintenis met Siprus voor die klassieke era nie. W. Atallah meen dat die latere Hellenistiese mite van Adonis die samesmelting van twee onafhanklike tradisies is.
Die geboorte en dood van Adonis
Adonis se geboorte is baie verwarrend vir enigiemand wat ’n enkele, gesaghebbende weergawe soek. Die patriargale Hellenes het ’n vader vir die god gesoek, en hom gevind in Bublos en Siprus, en geleerdes meen dis ’n aanduiding van die rigting waaruit Adonis se kultus die Grieke bereik het. Pseudo-Apollodorus (Biblioteke, 3.182) het gemeen Adonis is die seun van Kinuras, van Pafos op Siprus, en Metarme. Hesiodus het geglo sy vader was Feniks en Alfesiboia. In Siprus het die kultus van Adonis dié van Kinuras geleidelik verdring. Walter Burkert het gewonder of Adonis nie van die heel begin saam met Afrodite na Griekeland gekom het nie (Burkert 1985, p. 177).
Verskeie weergawes van die geboorte van Adonis bestaan: Die mees algemeen aanvaarde weergawe is dat Afrodite Mirra gevra het om bloedskande te pleeg met haar pa, Teias, die koning van Smirna of Sirië (wat die gebied van Adonis se oorsprong help bevestig). Mirra se diensmeisie het met die plan gehelp, en Mirra het in die donker by haar pa geslaap. Toe Teias eindelik die bedrog ontdek met behulp van ’n olielamp, het hy sy dogter met ’n mes gejaag. Mirra het gevlug en Afrodite het haar in ’n mirreboom verander. Toe Teias ’n pyl in die boom in skiet (of toe ’n beer die boombas met sy tande skeur), is Adonis uit die boom gebore.
Hierdie mite pas in by Adonis se funksie as ’n god van plantegroei sowel as sy oorsprong uit die warm woestynland waar die mirreboom groei. (Dit het nie in Griekeland gegroei nie.) Afrodite sit die baba toe in ’n boks en neem hom na Hades (die onderwêreld) sodat Persefone vir hom kan sorg.
Adonis word ’n uiters aantreklike man en Afrodite gaan hom eindelik haal. Persefone wil hom egter nie teruggee nie en die twee godinne begin so baklei dat Zeus tussenbeide moet tree. Hy verklaar dat Adonis ’n derde van die jaar by Afrodite sal bly, ’n derde van die jaar by Persefone en die ander derde by wie hy wil. Natuurlik kies hy vir Afrodite.
Adonis was ’n groot jagter en Afrodite het saam met hom aan die sport begin deelneem om naby hom te kan wees. Ná ’n ruk begin sy skuldig voel oor haar pligte wat sy versuim en besluit om vir ’n ruk huis toe te gaan. Voor sy weggaan, waarsku sy Adonis egter om nooit ’n dier te jag wat geen vrees toon nie. Kort ná haar vertrek kom Adonis op ’n wildebeer af. Hy vergeet van Afrodite se waarskuwing en maak jag op die beer. Dis egter nie lank nie, toe is Adonis die een wat vlug. Die beer haal hom in en kastreer hom, waarna Adonis hom doodbloei. Afrodite is te laat om hom te red en die treurende godin laat toe anemone groei waar sy bloed val.
Ná sy dood gaan Adonis terug na die onderwêreld, waar Persefone verheug is om hom te sien. Eindelik besef Afrodite waar hy is en haas haar na die onderwêreld om Adonis te gaan haal. Die twee godinne stry weer so erg dat Zeus tussenbeide moet tree. Dié keer gee hy Adonis vir ses maande van die jaar aan Afrodite en die ander ses maande van die jaar aan Persefone.
Adonis is ’n tipiese sterwende god: Hy verteenwoordig die siklus van plantegroei. Sy geboorte is soos die geboorte van nuwe plante, sy groei tot ’n volwassene soos die plant wat ryp word. Ná die oes gaan die plant dood, nes Adonis wat na die onderwêreld terugkeer. Die nuwe saad word dan geplant en keer soos Adonis terug na die lewe.
Die mees gedetailleerde weergawe van Adonis se verhaal is in Boek X van Ovidius se Metamorfoses.
Moderne verbintenis met jeug en voorkoms
’n Baie aantreklike jong man word dikwels ’n Adonis genoem, gewoonlik met die konnotasie van ydelikheid: "die werk se Adonis". Die verbintenis met buitengewone fisieke aantrekkingskrag is duidelik in die psigoanalitiese Adonis-kompleks, wat verwys na ’n obsessie om jou fisieke en jeugdige voorkoms te verbeter.
Swartkwasmuishond
Die swartkwasmuishond (Galerella sanguinea) is 'n muishond wat onder andere in sentraal, die noorde en ooste van Suid-Afrika, Botswana, Mosambiek en Zimbabwe voorkom. Die muishond is verwant aan die Kaokolandse Swartkwasmuishond.
Nissan Micra
Die Nissan Micra, ook bekend in Latyns-Amerika en Asië as die Nissan March, is 'n superminimotor wat sedert 1982 deur die Japannese motorvervaardiger Nissan vervaardig word.
Swartkwasmuishond
Habitat
Die muishond is 'n tipiese bosveldspesie maar kom ook voor in redelike operige dele waar daar genoeg skuiling is.
Nissan Micra
In Japan het die March die Japannese mark se Nissan Cherry vervang en was eksklusief tot die Nissan Japannese handelaarnetwerk "Nissan Cherry Store" tot 1999, toe die "Cherry" netwerk met die "Nissan Red Stage" gekombineer is tot 2003.
Swartkwasmuishond
Ander feite
Hulle is daglewend en kom eers na sonop uit en is alleenlopers. Die muishond kan ook bome klim en as hy skrik versteen hy in sy spore. Hulle vreet hoofsaaklik termiete, kewers, sprinkane, miere, akkedisse, vrugte en muise. Kuikens en eiers is ook op hulle spyskaart. Die muishonde se natuurlike vyande is die rooijakkals, luiperd, leeu en sivet. Een tot twee kleintjies word vanaf Oktober tot Maart gebore en die verwagte lewensduur is ±8 jaar.
Connie Mulder
Cornelius Petrus Mulder (gebore in Warmbad op 5 Junie 1925, oorlede in Johannesburg op 12 Januarie 1988) was 'n Suid-Afrikaanse politikus. Hy is op 10 Desember 1949 met Suzanne (née De Wet) getroud en vier kinders (Pieter, De Wet, Corné en Annalette) is uit die huwelik gebore. Pieter en Corné bevind hulle ook in die politiek en Corné dien in die parlement namens die Vryheidsfront Plus. Hy het sy lewe lank in Randfontein gewoon.
Onderwyser
In Januarie 1946 het hy sy onderwysloopbaan aan die Randgate-Afrikaansmediumskool begin. In 1949 is hy na die sekondêre afdeling van dieselfde skool oorgeplaas waar hy Geskiedenis, Afrikaans en Duits gegee het. Met die totstandkoming van die Hoërskool Riebeeck op Randfontein in 1952, is hy daarheen oorgeplaas. Hy was tot 1958 aan dié skool verbonde toe hy tot lid van die Volksraad vir die kiesafdeling Randfontein verkies is.
Burgemeester
In 1951 is hy tot lid van die stadsraad van Randfontein verkies en onmiddellik tot onder-burgemeester en voorsitter van die finansieskomitee van die stadsraad. In 1953 (op 28-jarige ouderdom) is hy tot burgemeester van Randfontein en twee jaar later in 1955 tot voorsitter van die Transvaalse Munisipale Vereniging verkies. In 1957 is hy weer tot burgemeester verkies en hy was ook vier jaar lank lid van die Verenigde Munisipale Hoofbestuur van Suid-Afrika.
LV en Inligtingsbeampte
Tydens sy universiteitsloopbaan was hy leier van die Nasionale Jeugbond op Potchefstroom, 'n posisie wat hy ook op Randfontein van 1946 tot 1951 beklee het. In 1955 is hy tot voorsitter van die afdelingsbestuur van die Nasionale Party in Randfontein verkies. Op 16 April 1958 is hy vir die kiesafdeling Randfontein tot die Volksraad verkies. As parlementslid het hy in verskeie gekose komitees gedien en was hy onder andere voorsitter van die Onderwys- en Poswesestudiegroepe asook vise-voorsitter van die Buitelandse Sake- en Bantoesakegroepe. In Februarie 1966 is hy deur dr. Hendrik Verwoerd as assistent-inligtingsbeampte van die Party benoem en op 1 Julie 1967 het hy hoofinligtingsbeampte geword.
Minister
Op 12 Augustus 1968 is hy regstreeks in die Kabinet opgeneem as Minister van Inligting, van Volkswelsyn en Pensioene en van Immigrasie sonder dat hy eers 'n adjunkminister was. As Minister van Volkswelsyn en Pensioene is die metode van versorging van bejaardes in sy termyn ingrypend verander. In die daarstelling en samestelling van ouetehuise is ook verskeie veranderinge aangebring asook aan die hele pensioenstruktuur van die staatsamptenary. Waar die dwelmmiddelvraagstuk in Westerse lande slagoffers geëis het, was hy in 1971 verantwoordelik vir die Suid-Afrikaanse Dwelmmiddelwet wat die bekamping van hierdie probleem in Suid-Afrika ten doel gehad het.
In Augustus 1972 is die portefeulje Binnelandse Sake aan hom toevertrou en het hy Immigrasie afgegee. Volkswelsyn en Pensioene het hy in Augustus 1973 afgegee. Die publikasiewet wat voorsiening gemaak het vir 'n publikasieraad onder voorsitterskap van 'n regter, is in sy termyn as Minister van Binnelandse Sake daargestel. Die doel van hierdie Raad was om oor die wenslikheid al dan nie van publikasies, rolprente en vermaaklikhede te oordeel op advies van publikasiekomitees in alle groot sentra. Hy het dit gestel dat sy hoofdoel met hierdie wet is om te verhoed dat die land met pornografie oorstroom word en dat morele standaarde van publikasies hand uitruk. In September 1973 is hy tot leier van die Nasionale Party in Transvaal verkies.
In Januarie 1978 is hy aangestel as Minister van Plurale Betrekkinge en Ontwikkeling. Hy staan Binnelandse Sake af maar behou die portefeulje Inligting. Teen die einde van Augustus 1978 gee hy ook dié portefeulje af.
Alhoewel die wet op die daarstelling van gemeenskapsrade deur sy voorganger deur die parlement geloods is, het hy as Minister van Plurale Betrekkinge deur skakeling en onderhandeling met Swart leiers van veral Soweto daarin geslaag om hulle weerstand teen gemeenskapsrade so te ontlont dat hulle aan gemeenskapsraadverkiesings deelgeneem het. Hy het ook verskeie samesprekings met Tuislandleiers gehad en verskeie Tuislande besoek. Gedurende sy termyn is ook alle navorsing, voorbereiding en beplanning vir die deurvoering van 'n vyfjaarplan vir swart mense afgehandel. Volgens hom sou hierdie plan onder andere verdere uitbouing van Swart state, ekstra territoriale skakeling met Swart woonbuurte en die verdere verbetering van goeie menseverhoudinge tussen Swart en Blank met die behoud van eie identiteit en die regte van elke volk inhou. As gevolg van sy weglating uit die Kabinet op 8 November 1978 is hierdie vyfjaarplan nie verder gevoer nie.
Eerste Ministersverkiesing
Met die premiersverkiesing op 28 September 1978 is hy in 'n stemming deur minister P.W. Botha verslaan. Mnr. Botha het 98 stemme teenoor dr. Mulder se 74 stemme gekry nadat in die eerste ronde mnr. Botha 78 stemme teenoor dr. Mulder se 72 stemme gekry het. In hierdie ronde het minister Pik Botha 22 stemme gekry. Negatiewe stories en gerugte oor die Departement van Inligting is deur sy opponente gebruik ten einde koukuslede teen hom te beïnvloed in die verkiesing.
Inligtingsdebakel (Muldergate)
Gedurende die sewentigerjare het die regering R75 miljoen aan 'n geheime inligtingsprogram bestee. Die fondse was deur die kabinet, en met minister P.W. Botha se samewerking, in die begroting van Verdediging weggesteek – sonder Parlementêre goedkeuring. 'n Kabinetskomitee, onder voorsitterskap van Eerste Minister John Vorster, het die projekte gemonitor en die metode van finansiering is goedgekeur deur die Minister van Finansies, eers dr. Nico Diederichs en daarna dr. Owen Horwood. Nadat sekere geheime projekte aan die pers gelek is, het die Suid-Afrikaanse politieke landskap onomkeerbaar verander. Dr. Mulder is uit sy ampte ontslaan en hy is saam met dr. Eschel Rhoodie en generaal Hendrik van den Berg as die sogenaamde skuldiges in die koerante afgemaak. Die Engelse pers het die debakel gedoop as Muldergate.
Nadat Botha oorgeneem het as staatshoof het hy mnr. Rudolph Erasmus aangestel om ondersoek te doen na die besteding van geheime fondse. Die Erasmuskommissie het aangevoer dat die staat niks geweet het van die besteding van geheime fondse nie en dat drr. Connie Mulder en Eschel Rhoodie, wat as Sekretaris van Inligting deur die staat opgedra is om die programme uit te voer, die enigste verantwoordelike persone was. Die Erasmuskommissie het in verskeie hofsake betrokke geraak, maar nie een daarvan gewen nie. Ook dr. Eschel Rhoodie is deur die Appèlhof onskuldig bevind. Op 31 Januarie 1979 het hy as L.V. vir Randfontein bedank en op 6 April 1979 is hy uit die Nasionale Party geskors omdat hy geweier het om hom ongekwalifiseerd by die eerste twee verslae van die Erasmuskommissie neer te lê.
Lewe na die NP en sterfte
Na sy skorsing uit die Nasionale Party het Mulder die Nasionale Konserwatiewe Party gestig in 1979. Die NKP het aan die 1981-verkiesing deelgeneem en het 2% van die stemme op hom verenig. Mulder wat in Randfontein gestaan het, het onder omstandighede goed gevaar en met ’n paar honderd stemme verloor. op 11 September 1981 het Mulder tydens die NKP se kongres aangekondig dat ’n oorkoepelende regse organisasie gestig sou word as verenigde front teen die Nasionale Party, gesien in die lig van die goeie stempersentasie vir regse partye in die pas afgelope verkiesing. Die organisasie sou bekendstaan as ARBSA (Aksie Red Blanke Suid-Afrika) en sou die NKP, die AWB, die Kappiekommando, Aksie Eie Toekoms en die South Africa First Campaign bestaan. ARBSA het amptelik op 16 September 1981 tot stand gekom met generaal Colin Cockcroft, voormalige hoof van die Suid-Afrikaanse Geneeskundige Diens. Nie lank daarna nie, op 20 Maart 1982, het die Nasionale Konserwatiewe Party saam met Aksie Eie Toekoms onder leiding van prof. Alkmaar Swarts, die South Africa First Campaign onder leiding van mnr. Brendan Wilmer, die "Onafhanklike Nasionaliste" (’n stuk of agtien Volksraadslede waaronder drr. Andries Treurnicht en Ferdi Hartzenberg) en enkele ander klein organisasies die Konserwatiewe Party in die Skilpadsaal in Pretoria gestig. Tydens die stigtingskongres van die KP is Mulder verkies tot die dagbestuur van die KP-hoofraad.
In die algemene verkiesing van 1987 is Mulder gekies as L.V. vir Randfontein (die kiesafdeling is by die NP afgeneem). Dr. Connie Mulder is na 'n lang siekbed op 12 Januarie 1988 in Johannesburg aan kanker oorlede en in Randfontein begrawe. Ná sy afsterwe het die kiesafdeling vakant geraak en in die tussenverkiesing van 29 Maart 1988 is sy jongste seun, Corné, met 64% van die stemme as L.V. vir Randfontein verkies.
Kristalstruktuur
Baie vaste stowwe het 'n kristallyne struktuur. Dit wil sê dat hulle bestaan uit 'n reëlmatige stapeling van 'n strukturele eenheid (molekules, ione, atome) wat as boustene daarvan beskou kan word. Die strukturele eenhede vorm 'n driedimensionale rooster. In kristallografie word die gestapelde strukturele eenhede eenheidselle genoem.
Die reëlmatige stapeling word (Parallelle) verskuiwingsimmetrie genoem. Naas die verskuiwingsimmetrie bestaan daar ook die interne simmetrie binne dié eenhede. Die somtotaal van die soorte simmetrieë word die kristalstruktuursimmetrie genoem.
'n Tegniek wat gebruik kan word om die kristalstruktuur te bepaal is X-straaldiffraksie. Dit is tot op hede (2003) nog die noukeurigste metode om die struktuur van molekules en van nie-molekulêre roosters te ondersoek. Die kristalstrukture van meer as 250 000 organiese verbindings is reeds bepaal en opgeteken in die Cambridge Structural Database. Die golflengte van X-strale het dieselfde grootteorde as die eenheidselle, ongeveer 1 nm. 'n Ander diffraksietegniek wat dit vermag is neutrondiffraksie.
Buiten kristallyne vaste stowwe bestaan daar ook glasstrukture en amorfe strukture.
Kristalsimmetrie
Kristalstrukture word gekenmerk deur hul simmetrie. Daar kan tussen twee vorme van simmetrie onderskei word:
Verskuiwingsimmetrie
Gesamentlik vorm hierdie vektore 'n parallellopipedum of blok wat die eenheidsel genoem word. Die drie eenheidsvektore (a,b,c) word die selasse of selkonstantes genoem. Afhangende van die aan- of afwesigheid van rotasiesimmetrie kan die asse willekeurige hoeke (α,β,γ) met mekaar vorm of moet hulle haaks ten opsigte van mekaar staan. Daar word ook aan die relatiewe lengtes van hierdie asse, afhangende van die oorhoofse simmetrie, beperkinge opgelê. Die volgende is moontlike roosters:
'n Konvensie wat in kristallografie gevolg word is dat daar sover moontlik gepoog word om van die hoogste moontlike simmetrie gebruik te maak om 'n kristalrooster te beskryf. Verder word daar ook waar moontlik die kortste asse a, b en c gebruik wat die rooster korrek kan beskryf.
In sommige gevalle is dit moontlik om 'n rooster te beskryf met 'n hoër simmetrie deur die volume van die eenheidsel met 2, 3 of 4 te vermenigvuldig (sentrering). Dit lei dan tot 'n sogenaamde nie-primitiewe rooster. Daar is 14 kombinasies van roosters met sentrering, die sogenaamde Bravais-tralie.
Interne simmetrie
Die interne simmetrie tussen verskillende dele van die eenheidsel kan die vorm aanneem van 'n inversie (die omkeer van al drie die ruimtekoördinate), 'n spieëling (die loodregte omkeer van 'n ruimtekoördinaat ten opsigte van 'n denkbeeldige vlak) en 'n rotasie (die draai van die ruimte om 'n denkbeeldige lyn). Omdat 'n kristalstruktuur altyd ook 'n verskuiwingsimmetrie het, kom slegs 2-, 3-, 4- of 6-voudige rotasiesimmetrie voor. Naas suiwer spieëling en rotasie is daar ook kombinasies van spieëling en rotasie moontlik met klein verskuiwings (kleiner as die verskuiwing tussen eenheidselle).
Alle moontlike kombinasies van roostersoorte met alle kombinasies van interne simmetrie wat daarin kan voorkom lewer presies 230 ruimtegroepe.
Klassifikasie van roosters
Die roosters kan op verskeie maniere ingedeel word. Daar is in totaal sewe kristallografiese stelsels, wat in 14 sogenaamde Bravaistralies verdeel kan word. Hierdie tralies en stelsels word in die onderstaande tabel weergegee.
Sixx Orange
Sixx Orange (gebore 30 Desember 2001) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Code Black (2015), The Kicks (2015), Zall Good (2016), en Speechless (2016).
Groothertog Kirill Wladimirowitsj van Rusland
Groothertog Kirill Wladimirowitsj van Rusland (Russies: Кирилл Владимирович Романов; – 12 Oktober 1938) was lid van die Russiese keiserlike familie. Ná die Russiese Rewolusie van 1917 en die dood van tsaar Nikolaas II en sy broer, Michail, het Kirill die hoofskap van die keiserlike familie oorgeneem. Hy het later die titel "keiser en outokraat van Rusland" aangeneem.
Vroeë lewe
Groothertog Kirill is in Tsarskoje Selo gebore. Sy pa was Groothertog Wladimir Aleksandrowitsj, die derde oudste seun van tsaar Aleksander II en sy ma was hertogin Marie van Mecklenburg-Schwerin (later bekend as groothertogin Maria Pawlowna), die dogter van Friedrich Franz II van Mecklenburg-Schwerin.
Nuwe Testament
Die Nuwe Testament is die tweede deel van die Bybel en bestaan uit 27 boeke. Die boeke beskryf die lewe van Jesus Christus (die evangelies), die optree van die eerste Christene (Die handelinge van die apostels), verder briewe van die apostels oor die Christelike geloof, en as laaste 'n boek met profesieë oor die eindtyd (Die openbaring aan Johannes).
Die Nuwe Testament is in die tweede helfte van die 1ste eeu in die Griekse taal geskryf.
Groothertog Kirill Wladimirowitsj van Rusland
Huwelik en kinders
Kirill se troue het ’n skandaal onder die Europese adellikes veroorsaak omdat prinses Victoria geskei was van haar eerste man, groothertog Ernst Lodewyk van Hesse, wat ook haar neef was. Groothertog Ernst was die broer van tsarina Aleksandra, die vrou van Nikolaas II. Die tsarina het nie van haar skoonsuster gehou nie en het ’n groot rol gespeel in die teenstand teen die huwelik aan die Russiese hof. Kort ná Kirill se terugkoms in Rusland het die tsaar hom sy keiserlike toelae, titel "keiserlike hoogheid", militêre toekennings en vlootrang ontneem, en het hom uit Rusland verban.
Ná die dood van groothertog Aleksei Aleksandrowitsj was Kirill egter derde in lyn vir die troon en Nikolaas II het hom sy rang van kaptein in die Russiese vloot teruggegee. Sy vrou het die titel groothertogin Wiktoria Fjodorowna gekry. In 1913 het Kirill by die maritieme afdeling van die keiserlike wag aangesluit en in 1915 het hy bevelvoerder van die vlootwag geword.
Kirill en Victoria het drie kinders gehad:
Rewolusie
Tydens die Februarie-rewolusie van 1917 het Kirill, met ’n rooi band aan sy uniform, sy regiment gebring om trou te sweer aan die Russiese Oorgangsregering. Dit het lede van die keiserlike familie ontstel en van hulle het hom verwerp as wettige erfgenaam van die troon.
Ná die Oktober-rewolusie het Kirill en Victoria na Finland gevlug en van daar na Koburg in Duitsland. Hulle het eindelik in Frankryk gaan woon.
Julie Walters
Julie Walters (gebore 22 Februarie 1950) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Billy Elliot (2000), Mamma Mia! (2008), Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 (2011), en Brooklyn (2015).
Groothertog Kirill Wladimirowitsj van Rusland
Lewe oorsee
Op 8 Augustus 1922 het Kirill homself verklaar tot "kurator van die Russiese troon", ’n titel wat nie bestaan het nie. Twee jaar later, op 31 Augustus 1924, het hy die titel "keiser en outokraat van Rusland" aangeneem. Hoewel hy kragtens die Russiese reg die hoofaanspraakmaker op die troon was ná die moord op Nikolaas II en sy gesin deur die Bolsjewiste, het hy teenstand gekry omdat sy ma met sy geboorte tot ’n Lutherse kerk behoort het. Nadat hy aanspraak op die troon gemaak het, het hy bekend geword as die "Sowjet-tsaar" omdat hy voorgeneem het om aspekte van die Sowjet-regering te behou indien die monargie weer ingestel word.
Jonathan Sadowski
Jonathan Sadowski (gebore 23 November 1979) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente She's the Man (2006), Live Free or Die Hard (2007), Friday the 13th (2009), en Chernobyl Diaries (2012).
30 April
30 April is die 120ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (121ste in 'n skrikkeljaar). Daar is nog 245 dae in hierdie jaar.
Nuwe Testament
Naam
Die woord testament moet in hierdie verband nie in die betekenis van "laaste wit van 'n gestorwe" gesien word nie, maar in die betekenis van "verbond". Met die koms van Jesus Christus het 'n nuwe tydperk aangebreek. Hy word gesien as die vervulling van die Ou Testament en is die middelaar in die nuwe verbond van God met die mens.
Taal
In die eeue wat die geboorte van Jesus voorafgegaan en daarop gevolg het, is daar in die Middellandse See-gebied 'n gemeenskaplike taal genaamd Koine gepraat. Dit was 'n vorm van Grieks wat ten opsigte van veral woordeskat en grammatika eenvoudiger as klassieke Grieks was.
Die Nuwe Testament is in hierdie Koine-Grieks geskryf. In die Nuwe Testament kan die invloed van Hebreeus ook bespeur word, asook van Aramees, wat in Jesus se tyd oral in Israel gepraat is. Die Septuaginta, die Griekse vertaling van die Ou Testament, het ook die Nieu-Testamentiese Grieks beïnvloed. Van die ongeveer 5 000 woorde wat in die Nuwe Testament gebruik word, is meer as 3 000 ook deur die klassieke Griekse skrywers gebruik. Die ander 2 000 is Koine-woorde.
Handskrifte
AI die oorspronklike handgeskrewe manuskripte (outograwe) van die Nuwe Testament het verlore geraak, maar daar is duisende afskrifte (apograwe). Vondste in kloosterbiblioteke en in die droë woestynsand van Egipte lewer steeds nuwe studiemateriaal op. Die meeste handskrifte van die Nuwe Testament bestaan uit behandelde diervelle, wat perkament genoem word.
Die res is geskryf op papirusblaaie, wat nie so duursaam was nie en gouer beskadig is. Die handskrifte kan verdeel word in majuskels (in hoof letters geskryf) en minuskels ('n skrif met klein letters). Tot in die 10e eeu is daar voorkeur gegee aan majuskel-handskrifte. Name van handskrifte is afkomstig van die plek waar dit aangetref is (Codex Sinaiticus) of van die plek waar dit geskryf is (Codex Vaticanus), of dit is vernoem na die eienaar (Codex Bezae) of die persoon wat dit gevind het (Codex Tischendorfii).
Ten slotte kan dit benoem word op grond van bepaalde kenmerke, soos byvoorbeeld die Codex Argenteus, 'n manuskrip met silwerletters in die universiteitsbiblioteek te Uppsala, Swede. In die eerste eeue is die Bybelteks op 'n rol vasgelê, maar teen die einde van die 3e eeu is daar skielik na die boekvorm so os dit vandag bekend is, oorgeslaan.
Teks en teksondersoek
'n Teks wat dikwels oorgeskryf word, bly nie sonder foute nie. Die oorskrywers van Bybeltekste het wel soms foute begaan. Soms is daar byvoorbeeld 'n letter te veel geskryf of een te min. Partykeer het hulle 'n sin weggelaat of dieselfde sin twee maal geskryf. ’n Toevoeging in die kantlyn is dikwels as deel van die oorspronklike teks beskou en is dan by die teks ingewerk.
Leestekens is feitlik nooit gebruik nie en die woorde is vas teen mekaar geskryf om die beskikbare ruimte so goed moontlik te benut. Maar nie net foute en vergissings is gemaak nie. Soms het die oorskrywer gemeen dat hy die teks moes verbeter. In ander gevalle het 'n soortgelyke teks uit 'n ander evangelie die skrywer bygeval en hy het dan 'n verandering dienooreenkomstig aangebring. So het daar in die verskillende handskrifte verskeie teksvariasies en afwykende woorde of sinne ontstaan.
Om nou die oorspronklike teks van die Nuwe Testament te rekonstrueer, moet al die handskrifte met mekaar vergelyk word. Na die Tweede Wêreldoorlog het hierdie ondersoek grotendeels in die Institut für neutestamentliche Textforschung in Münster (Bondsrepubliek Duitsland) plaasgevind. 'n Baie bekende uitgawe van die grondteks van die Nuwe Testament wat op die resultate van hierdie ondersoek gegrond is, is Novum Testamentum Graece, versorg deur E. Nestle en K. Aland. 'n Uitgawe wat opgestel is om Bybelvertalers dwarsoor die wêreld van hulp te wees, is The Greek New Testament van K. Aland, M. Black, B. Metzger en A. Wikgren.
Indeling van die teks
Reeds in die vroeë Christelike Kerk het daar ’n behoefte aan 'n fyner indeling van die Bybelteks ontstaan. Kerkvaders was voortdurend in 'n stryd met ketters gewikkel. Die doeltreffende gebruik van bewysplase is egter bemoeilik omdat 'n indeling in hoofstukke en verse nie bestaan het nie. Eusebius van Caesarea (oorl. 338) het die Evangelies in 'n groot aantal kleiner gedeeltes verdeel om naslaanwerk te vergemaklik. Hierdie indeling, met nommers in die kantlyn van die handskrif, is in verskil lende handskrifte gevind.
Die indeling in hoofstukke kom oorspronklik van Stephen Langton (ca. 1165–1228), biskop van Kantelberg, wat die indelings van die Vulgaat gemaak het. Hierdie indeling is in 'n effens gewysigde vorm behou. Kardinaal Hugo van St. Chère (oorl. 1263) het waarskynlik 'n paar regstellings aangebring, maar sy eintlike taak het bestaan uit die verdere onderverdeling van die hoofstukke: hy het 'n hoofstuk in kleiner gedeeltes verdeel wat hy met die letters A tot G aangedui het. Die huidige versindeling is vir die eerste keer in die werk van die Dominikaan Pagninus van Lucca (oorl. 1541) aangetref.
Kretensiese ruigtevaring
Die Kretensiese ruigtevaring (Pteris cretica L.) is 'n varingspesie wat in Suid-Afrika in die provinsies Wes-Kaap, Oos-Kaap, KwaZulu-Natal, Vrystaat, Gauteng, Mpumalanga en Limpopo voorkom. Die plant het 'n groot voorkomsgebied wat die tropiese Afrika, die westelike gebied van die Indiese Oseaan, suidelik Europa en Asië tot Japan omvat.
Nuwe Testament
Kanon van die Nuwe Testament
Aanvanklik het die Christelike Bybel uit die geskrifte van die Ou Testament bestaan. Die wordingsgeskiedenis van die Nuwe Testament is 'n ingewikkelde saak en sommige aspekte is duister. Die interessantste vraag is die na die norme wat vir die toelating van ’n geskrif tot die kanon van die Nuwe Testament aangewend is.
Die insluiting van 'n geskrif in die kanon het beteken dat dit van daardie oomblik af as een van die heilige boeke beskou is. Besonderhede is by die kerkvaders versamel en daar is nagegaan uit watter boeke van die Nuwe Testament hulle aanhalings gemaak het. Daar is ook navorsing gedoen oor die verskillende lyste wat 'n opsomming beval het van boeke wat op 'n bepaalde tyd as deet van die Nuwe Testament beskou is (die sogenaamde kanonlyste).
Kretensiese ruigtevaring
Dit groei in ligte of diep skaduwee in diep blaarafval in immergroene woude wat volgens seisoen afwisselend nat of droog is.
Nuwe Testament
Kanon van die Nuwe Testament
Daar is ook geprobeer om gevolgtrekkings te maak uit handskrifte wat die Nuwe Testament min of meer volledig beval het. Uit al hierdie ondersoeke het geblyk dat die kanonIyste nie voor die einde van die 4e eeu geheel en al met mekaar ooreengestem het nie. 'n Persoon wat die vorming van die kanon van die Nuwe Testament beslis beïnvloed en waarskynlik versnel het, was Marcion (ca. 85- 160). Marcion het net die Evangelie volgens Lukas en die 10 briewe van Paulus erken, en die Ou Testament en die ander geskrifte van die Nuwe Testament verwerp.
Die benaderinge van Marcion en sy volgelinge het die jong Kerk gedwing om die kanon skerp af te grens. Gedurende die volgende 2 eeue het allerlei lyste die lig gesien, en die meeste van die huidige Nieu-Testamentiese geskrifte het wel daarin voorgekom. Daar het egter onenigheid oor 'n aantal boeke bly ontstaan, onder meer oor die Brief aan die Hebreërs, die Katolieke briewe en die boek Openbaring. Biskop Athanasius (ca. 295- 373) het met sy Paasbrief van 367 die uiteindelike beslissing oor die kanon van die Nuwe Testament gegee.
Altesaam 27 geskrifte is as "goddelike geskrifte" – dus as kanoniek – aanvaar. Uitsprake van verskillende sinodes het hierdie mening bevestig, byvoorbeeld die sinode van Rome (382), van Hippo Regius (393) en van Carthago (397). Enkele norme wat van belang was by die beslissing of 'n geskrif by die Nuwe Testament ingesluit moes word, al dan nie, was waarskynlik die volgende: Allereers moes die werk van apostoliese herkoms wees. Dit moes dus gegrond wees op die getuienis van 'n apostel.
Wanneer ’n geskrif deur alle kerke as apostoliese oorlewering aanvaar is, is dit as katoliek beskou en dus algemeen aanvaar. Ten slotte moes die werk deur die Heilige Gees geïnspireer gewees het, dit wil sê, dit moes onder die besielende leiding van God se Gees tot stand gekom het.
Dele van die Nuwe Testament
Die 27 boeke van die Nuwe Testament kan in 3 groepe verdeel word. Tot die historiese boeke word die onderskeie Evangelies en die Handelinge van die Apostels gereken. Vervolgens is daar die 21 briewe wat aan ’n gemeente of aan 'n persoon geskryf is. Die reeks word afgesluit met die apokaliptiese boek: die Openbaring van Johannes.
Die verhouding van die Nuwe Testament tot die Ou Testament
Verskillende mense het deur die geskiedenis heen die stand punt gehuldig dat die koms van Jesus die Ou Testament oorbodig gemaak en afgehandel het. 'n Bate duidelike voorbeeld was die Romein Marcion (ca. 85- 160), wat net die Evangelie volgens Lukas en die 10 briewe van Paulus as waardevol vir die Christendom wou erken. Ander, soos byvoorbeeld Adolf van Harnack (1851–1930), het die Ou Testament as slegs van geskiedkundige belang beskou.
Tog kan die Ou Testament nie vanweë die prediking van Jesus as uitgedien beskou word nie. Eerstens het die Ou Testament 'n essensiële rol in die prediking van die jong Kerk gespeel; dit was trouens die volledige Bybel van die tyd. Deur slegs die Evangelies, die Briewe of Openbaring in 'n Griekse Nuwe Testament te bestudeer, kan gesien word hoeveel begrippe en letterlike aanhalings uit die Ou Testament in die Nuwe Testament voorkom.
Oor die belangrikheid van die Ou Testament het Jesus self ook baie duidelik gesê: " Moenie dink dat Ek gekom het om die wet of die profete te ontbind nie; Ek het nie gekom om te ontbind nie, maar om te vervul" (Matt. 5:17). Met "die Wet" en "die Profete" word die hele Ou Testament bedoel. Sonder die Jodedom en die Ou Testament kon die Christendom nie ontstaan het nie. Bowendien is die Nuwe Testament moeilik sonder die Ou Testament verstaanbaar.
Ten slotte blyk dit dat sowel Jesus as die apostels in hut prediking baie woorde en begrippe uit die Ou Testament gebruik het, waardeur hulle aangedui het dat hulle die Ou Testament wou handhaaf (byvoorbeeld boetedoening, versoening, geregtigheid, heiligheid, heerlikheid van God en geloof). Dit was wel voor die hand liggend dat die Christene die Ou Testament in die lig van Jesus se koms en sy prediking gelees en vertolk het. Verskillende gedeeltes uit die Ou Testament het 'n duidelike Christologiese uitleg gekry: daar kan in die gedeeltes 'n aanduiding na of voorspelling van Jesus gesien word.
So het die evangelis Johannes die verhaal van die manna in die woestyn byvoorbeeld by sy uitleg van die eucharistie (Joh. 6) gebruik. Die koperslang waarvan in Numeri 21 vertel word en wat as teken van lewe opgerig is, is deur die Christene beskou as 'n verwysing na Jesus se kruisdood, wat ook tot heil sou wees van diegene wat na Hom opsien.
Grace Helbig
Grace Helbig (gebore 27 September 1985) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Camp Takota (2014) en Trolls (2016), en in die televisiereeks Epic Rap Battles of History (2010).
Erica holosericea
Erica holosericea is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Tore Segelcke
Tore Segelcke (23 April 1901 – 22 September 1979) was 'n Noorse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Den store barnedåpen (1932), Syndere i sommersol (1934), en Øyeblikket (1977).
Ludwik Lejzer Zamenhof
Ludwik Lejzer Zamenhof (Pools: Ludwik Łazarz Zamenhof), (15 Desember 1859 – 14 April 1917), bekend as Dokter L. L. Zamenhof of Doktoro Esperanto ("Dokter wat hoop"), was 'n Jood wat die "internasionale taal" Esperanto, die mees gewilde kunsmatige taal, geskep het.
Erica holtii
Erica holtii is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant in inheems aan KwaZulu-Natal, Limpopo en Mpumalanga.
Jesper Dupont
Jesper Dupont (gebore 18 September 1981) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Polle Fiction (2002) en The Shooter (2013), en in die televisiereeks Snurre Snups søndagsklub (1994).
SpVgg Preussen Hamelen 07
SpVgg Preussen Hamelen 07  is 'n sokkerklub uit Hamelen in die deelstaat Neder-Sakse in Duitsland.
Geskiedenis
Die huidige klub het in 1949 tot stand gekom met die samesmelting van Spielvereinigung Hameln 07 met FC Preußen Hameln von 1912. Die klub het sy beste jare in die daaropvolgende 15 jaar beleef, toe daar tot 1964 op die tweede hoogste vlak van die Duitse sokkerstruktuur in die Amateur-Oberliga meegeding is.
Die klub se grootste prestasie was om die eerste rondte van die DFB-Pokal te haal in 1976 (verloor met 5-0 teen 1. FC Saarbrücken) en 1979 (verloor met 5-0 teen SpVgg Bayreuth).
Die klub was in 1999 op die randjie van bankrotskap en was verplig om vrywillig na die negende liga te relegeer.
Spielvereinigung Hameln 07
Die klub se oudste voorganger is FC Saxonia Hameln wat in 1907 gestig is. In 1928 is daar met Hamelner Sportvereinigung saamgesmelt om Hamelner Sportvereingung Saxonisa von 1907 te vorm. Hamelner Sportvereingung was self 'n samesmelting uit 1925 tussen FC Olympia Hameln (gestig in 1910) en FC Borussia Hameln (gestig in1913).
FC Preußen Hameln von 1912
Die klub het in 1928 ontstaan as VfB Hameln met die samesmelting van VfB Preussen Hameln met Sportclub Grün Weiß Hameln (gestig in 1926). In 1933 is die naam verander na FC Preußen Hameln von 1912. VfB Preussen Hameln was op sy beurt 'n samesmelting uit 1921 tussen VfB Hameln (gestig in 1912) en SC Preussen Hameln (gestig in 1920).
Provokasie (laterale denke)
Provokasie is een van die laterale denktegnieke wat deur Edward de Bono ontwikkel is. Die tegniek behels die opstel van 'n doelbewuste prikkeling/uitdaging in 'n argument of probleem. Anders as met logiese denke hoef die prikkeling nie sin te maak nie en is die doelwit daarvan eerder om van die gevestigde denkpatroon te ontsnap. Die doelwit is dus nie om, soos baie maal misverstaan word, laf te wees nie, maar om vore te sny dwarsoor die landskap (wat die brein se werking verteenwoordig) waar die riviere in gevestigde groewe vloei. Wanneer daar byvoorbeeld gedink word aan die ontwerp van die kajuit in 'n nuwe vliegtuig kan mens byvoordeeld 'n provokasie daarstel deur te sê: "die vliegtuig moet onderstebo vlieg".
Anders as met normale logika is die doelwit nie hier om die voor- en nadele van 'n vliegtuig wat onderstebo vlieg te debatteer nie, maar om die provokasie te gebruik om beweging te bewerkstellig. Dit beteken dat 'n mens sy verbeelding inspan en die provokasie gebruik om vars idees te stimuleer. 'n Mens kan jouself byvoorbeeld voorstel hoe dit sal wees om hierdie vliegtuig te land - hoe 'n mens 'n uitstekende uitsig op die aanloopbaan gaan hê as 'n mens kom land.
Fuad Masum
Muhammad Fuad Masum (Arabies: محمد فؤاد معصوم‎, geromaniseerd: Muḥammad Fū’ād Ma‘ṣūm; Koerdiese: محەممەد فوئاد مەعسووم, gebore op 1 Januarie 1938) is 'n Irakse Koerdiese politikus wat van 24 Julie 2014 tot 2 Oktober 2018 as die 7de president van Irak gedien het. Hy is ná die parlementsverkiesing in 2014 tot president verkies. Masum is die tweede nie-Arabiese president van Irak, wat Jalal Talabani, ook Koerdies, opgevolg het en 'n vertroueling van Talabani was.
Annette O'Toole
Annette O'Toole (gebore 1 April 1952) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente 48 Hrs. (1982), Superman III (1983), Temptation (2003), en A Mighty Wind (2003).
Idlib
Idlib (Arabies: ادلب) is 'n stad in noordwestelike Sirië‎.
PZL M28 Skytruck
Die PZL M28 Skytruck is 'n Poolse ligte vrag- en passasiersvliegtuig met kort-opstyg-en-land vermoë, ontwikkel uit die Antonof An-28 wat onder lisensie vervaardig word. Die eerste eenhede gebou onder lisensie was die PZL An-28 genoem. Die maritieme en verkenningsvliegtuig is die PZL M28B Bryza (Seebries) genoem.