cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
London Aquatics Centre
Die Aquatics Centre (Akwatiese Sentrum) is die fasiliteit waar verskillende swemitems tydens die Olimpiese Somerspele en daaropvolgende Paralimpiese Somerspele van 2012 beoefen is. Hierdie stadion is in die Olimpiese Park in Stratford, Londen in die Verenigde Koninkryk geleë.
Die stadion is op 27 Julie 2011, presies een jaar voor die aanvang van die Spele, amptelik geopen. Tydens die opening het Thomas Daley die swembad ingewy deur 'n duikslag vanaf die 10-meter toring uit te voer.
Die stadion is deur Zaha Hadid ontwerp en beskik oor twee Olimpiese grootte Swembaddens en 'n aparte duik-swembad. Die gebou het 'n opvallende argitektuur en is die eerste stadion wat besoekers sien soos hulle die park binnekom.
Geissorhiza eurystigma
Die Kelkiewyn (Geissorhiza eurystigma) is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort en deel is van die fynbos en renosterveld. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom voor in die lae gedeeltes van die kus tussen Darling, Mamre en Kalbaskraal. Die plant het tans 'n voorkomsgebied van 258 km² en daar is slegs vyf subpopulasies. Die plant het reeds 60% van sy habitat afgestaan aan gewasverbouing en word bedreig deur oorbeweiding en indringerplante.
Børge Møller Grimstrup
Børge Møller Grimstrup (15 Februarie 1906 – 30 Oktober 1972) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Ild og jord (1955), Charles' Aunt (1959), Komtessen (1961), en Tine (1964).
Onzy Matthews
Onzy Matthews (15 Januarie 1930 – 13 November 1997) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Hollywood on Television (1949), Kraft Suspense Theatre (1963), en Run for Your Life (1965).
Kym Whitley
Kym Whitley (gebore 21 Julie 1961) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Rango (2011) en Fist Fight (2017).
Pierre Fournier
Pierre Fournier (Parys, 24 Junie 1906 - Genève, 8 Januarie 1986) was 'n Franse tjellis. Hy word die "aristokraat van tjelliste" genoem vanweë sy elegante speelwyse en die majestueuse klank wat hy kon voortbring.
Hy was die seun van 'n generaal in die Franse leër. Sy moeder het hom leer klavier leer speel; maar hy het egter 'n milde vorm van polio opgedoen en is gevolglik van enige behendigheid in sy bene en voete ontdaan. Vanweë die gevolglike probleme met klavierpedale kies hy daarom die tjello as instrument.
Hy het sy opleiding aan die Paryse Konservatoria in 1923 voltooi toe hy maar sewentien jaar oud was. Hy is verwelkom as "die tjellis van die toekoms" en is wyd lof toegeswaai vir sy virtuositeit en tegniek met die strykstok. Hy het bekendheid verwerf toe hy in 1925 by die Orchestre Colonne gespeel het en het aan kompetisies van regoor die wêreld deelgeneem.
Hy het die volledige kamermusiek van Brahms en Schubert vir die BBC opgeneem (die opnames het ongelukkig verlore gegaan). Hy was baie gewaardeerd vir sy opnames van die ses suites vir onbegeleide tjello van J.S. Bach. Dit word nog steeds gehuldig as die beste opnames wat nog ooit van die suites gemaak is.
Fournier het vanaf 1937 tot 1949 lesse gegee aan die École Normale de Musique in Parys en aan die Paryse Konservatorium.
In 1956 het hy na Switserland verhuis, sonder om egter sy Franse nasionaliteit op te gee. Hy het aldaar verdere lesse gegee. Die Britse tjellis Julian Lloyd Webber was een van sy leerlinge.
Hy het verskeie onderskeidings behaal soos die van Offisier in die Franse Legioen van Eer, sowel as Offisier in die Franse Orde van Kunste en Lettere en Kommandeur in die Belgiese Orde van Leopold II.
Hy het tot twee jaar voor sy dood bly optree. Hy het op 79-jarige leeftyd in Genève gesterf.
Pryse en erkennings
Grammy-toekenning vir die beste kamermusiekuitvoering:
Taalverwerwing
Taalverwerwing is die proses waarvolgens mense die kapasiteit bekom om taal waar te neem en begryp, asook om woorde en sinne te kommunikeer. Taalverwerwing is een van die fundamentele menslike eienskappe, want nie-mense kommunikeer nie deur middel van taal nie. Taalverwerwing verwys algemeen na eerstetaalverwerwing, wat die studie van suigelinge se verwerwing van hulle moedertaal behels. Dit word van tweedetaalverwerwing onderskei wat die verwerwing van addisionele tale behels (by beide kinders en volwassenes).
Die vermoë om taal suksesvol te gebruik vereis die verwerwing van 'n reeks vaardighede insluitend fonologie, morfologie, sinsbou, semantiek en 'n uitgebreide woordeskat. Taal kan gevokaliseer word as byvoorbeeld spraak, of met die hand byvoorbeeld gebare taal. Die menslike taalvermoë word in die brein aangevoer. Hoewel die mens se taalvermoë eindigend is, kan ŉ oneindige aantal sinne verstaan en geuiter word, gebaseer op 'n sintaktiese beginsel genoem rekursie. Bewyse wil voorstel dat elke individu drie rekursiewe meganismes besit wat die onbepaalde voortbring van sinne toelaat. Die drie meganismes is: relativering, komplimentering  en koördinering.
Die vermoë om taal te verwerf en gebruik is 'n sleutelfaktor in die onderskeid tussen mense en dier. Hoewel dit moeilik is om presies vas te stel watter aspekte van taal uniek tot die mens is, is daar ŉ paar ontwerpskenmerke wat in alle bekende vorms van menslike taal voorkom, maar ontbreek in vorms van dierekommunikasie. Baie diere het byvoorbeeld die vermoë om met mekaar te kommunikeer deur tekens te gee na die voorwerpe om hulle, maar dit ontbreek die willekeurigheid van menslike tongvalle (in dat daar geen leidraad is in die klank van die woord "hond" wat op sy betekenis sal dui nie). Ander vorms van dierekommunikasie kan gebruik maak van willekeurige klanke, maar kan nie die klanke op verskillende wyses kombineer om algehele nuwe boodskappe te maak wat outomaties deur die ander verstaan sal word nie. Charles F. Hockett het hierdie ontwerpskenmerk van menslike taal "produktiwiteit" genoem. Dit is deurslaggewend tot die begrip van die mens se taalverwerwing dat ons nie beperk is tot 'n eindige stel woorde nie, maar eerder die vermoë moet besit om 'n ingewikkelde stelsel te verstaan en benut, wat toelaat vir 'n oneindige aantal moontlike boodskappe. Dus, hoewel verskeie vorms van dierekommunikasie bestaan, verskil dit van menslike taal in soverre dat dit 'n beperkte reeks vokabulêre tekens het, en dat die items nie sintakties saamgevoeg word om frases te vorm nie.
'n Belangrike debat rondom die verstaan van taalverwerwing is hoe die vermoëns, vanuit linguistieke insette, deur suigelinge bekom word. Insette binne die linguistieke konteks word verstaan as "Alle woorde, kontekste en ander vorms van taal waaraan ŉ leerder blootgestel word, relatief tot verwerfde vaardigheid in eerste of tweede tale". Nativiste soos Noam Chomsky het gefokus op die besonder komplekse wese van menslike grammatika, die eindigheid en dubbelsinnigheid van die insette wat kinders ontvang, en die relatief beperkte kognitiewe vermoëns van 'n suigeling. Vanuit die kenmerke kon hulle aflei dat die proses van taalverwerwing in suigelinge streng afgedwing en beheer word deur die biologiesbepaalde karakteristieke van die menslike brein. Anders, redeneer hulle, is dit uiters moeilik om te verduidelik hoe kinders, binne die eerste vyf jaar van hulle lewens, reëlmatig die ingewikkelde, grootliks versweë grammatikareëls van hulle moedertaal bemeester.
Ander geleerdes staan egter die moontlikheid teen dat suigelinge se reëlmatige sukses met die verwerwing van hul moedertaal se grammatika, enigiets meer benodig as die aanleervorms waargeneem met ander kognitiewe vaardighede, insluitend eenvoudige motoriese vaardighede soos om te leer fietsry. In besonder was daar weerstand teen die moontlikheid dat menslike biologie enige vorm van spesialisering van taal insluit. Die konflik word gereeld na verwys as die "Aangebore versus aangeleer" debat. Uit die aard van die saak erken meeste geleerdes dat sekere aspekte van taalverwerwing die gevolg moet wees van die spesifieke manier waarop die mens se verstand "bedraad" is ('n "aangebore" komponent, wat 'n verklaring lewer vir hoekom dierespesies nie menslike taal kan verwerf nie), en ander aspekte wat weer gevorm word deur die spesifieke taalomgewing waarin 'n persoon groot word ('n "aanleer" komponent wat verklaar hoekom mense wat opgroei in verskillende gemeenskappe verskillende tale aanleer). Die tot nog toe onbeantwoorde vraag is die mate waartoe die spesifieke kognitiewe vermoëns in die "aangebore" komponent ook buite taal gebruik word.
Hoërskool Transvalia
Hoërskool Transvalia is 'n hoërskool in Vanderbijlpark in Gauteng, Suid-Afrika. Die skoolhoof is Johan Venske.
Tennessee Williams
Thomas Lanier "Tennessee" Williams III (26 Maart 1911 – 25 Februarie 1983) was 'n Amerikaanse dramaturg. Saam met sy tydgenote Eugene O'Neill en Arthur Miller, word hy beskou as een van die drie voorste dramaturge van die 20ste eeuse Amerikaanse drama.
Ná jare se relatiewe onbekendheid, behaal hy op 33-jarige ouderdom roem met The Glass Menagerie (1944) in New York Stad. Hierdie toneelstuk weerspieël sy eie ongelukkige familie agtergrond. Dit was die eerste van 'n reeks suksesse, insluitend A Streetcar Named Desire (1947), Cat on a Hot Tin Roof (1955), en Sweet Bird of Youth (1959). Met sy latere werk het hy 'n nuwe styl probeer waarvan gehore nie gehou het nie. Toenemende alkohol- en dwelmafhanklikheid het sy kreatiewe uitdrukking ingeperk. Sy drama getiteld A Streetcar named Desire word gereeld aangehaal as van die beste Amerikaanse toneelstukke van die 20ste eeu, langsaan Eugene O'Neill se Long Day's Journey into Night en Arthur Miller se Death of a Salesman.
Kinderjare
Thomas Lanier Williams III is gebore in Columbus, Mississippi. Hy was van Engelse, Walliese en Hugenoot afkoms, en was die tweede kind van Edwina Dakin (9 August 1884 – 1 Junie 1980) en Cornelius Coffin "C. C." Williams (21 Augustus 1879 – 27 Maart 1957). Sy vader was 'n rondreisende skoenverkoper wat 'n alkoholis geword het en gereeld afwesig was. Sy ma, Edwina, was die dogter van Rose O. Dakin, 'n musiekonderwyseres, en Walter Dakin, 'n Episkopale priester uit Illinois, wat kort na Williams se geboorte na 'n gemeente in Clarksdale, Mississippi, beroep is. Williams het 'n groot deel van sy vroeë kinderjare in die pastorie gewoon en was geheg aan sy grootouers.
Hy het 'n ouer suster en jonger broer gehad genaamd Rose Isabel Williams (1909–1996) en Walter Dakin Williams. (1919–2008).
Toneelstukke
Leerling toneelstukke
Hoof toneelstukke
Lys van vrye sagteware
Lys van Vrye Sagteware
Neil Adcock
Neil Adcock (1931–2013) was 'n Suid-Afrikaanse krieketspeler. Hy was die eerste Suid-Afrikaanse snelbouler wat 100 paaltjies in toetskrieket geneem het.
Beknopte biografie
Neil Amwin Treharne Adcock is op 8 Maart 1931 in Seepunt, Kaapstad gebore. Hy maak sy toetsbuiging (na slegs nege eersterangse wedstryde) in 1953 in 'n tuiswedstryd teen Nieu-Seeland. Hy voltooi die reeks met 24 paaltjies, insluitend 8 vir 87 in sy tweede toets (totaal vir albei beurte).
Adcock het in die vyftiger- en sestigerjare in 26 kriekettoetse vir Suid-Afrika gespeel en 104 paaltjies teen 'n gemiddelde van slegs 21,10 ingeoes. In 1961 is hy as een van Wisden se Krieketspelers van die Jaar aangewys.
Na sy uittrede uit krieket was hy 'n radio-kommentator en het hy in die toerisme-industrie gewerk.
Hy is op 6 Januarie 2013 in Howick, KwaZulu-Natal oorlede.
Seesambokdikkop
Die seesambokdikkop (Bryaninops yongei) is 'n dikkop wat wydverspreid voorkom in die Stille Oseaan en die Indiese Oseaan; meer spesifiek die Rooisee en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van KwaZulu-Natal.
Identifikasie
Die vissie word tot 4 cm lank. Sy lyf is deursigtig met wit stippellyn aan die sye. Daar is ongeveer ses rooibruin vertikale strepe tussen die stippels. Hulle leef normaalweg in pare saam met swart koraal Antipathidae, in besonder die genus Cirrhipathes. Laasgenoemde groei in oop stroom gebiede in water wat 15 tot 60 m diep is. 'n Kenmerk van die spesie is dat die wyfies hul eiers lê op seesambokke - 'n seeplant - en ander korale asook op sekere spesies van Acropora korale.
Die seedier vreet soöplankton.
Tweedetaalverwerwing
Tweedetaalverwering, of L2-verwerwing, is die proses waarvolgens mense ŉ tweede taal aanleer. Tweedetaalverwerwing verwys ook na die wetenskaplike vakgebied gemoeid met die studie van die proses daarvan. Tweede taal verwys na enige taal aangeleer addisioneel tot ŉ persoon se eerste taal; hoewel die konsep tweedetaalverwerwing genoem word, kan dit ook die aanleer van ŉ derde, vierde of meerdere tale insluit. Tweedetaalverwerwing verwys na wat leerders doen en nie na praktyke in taalonderrig nie.
Hooftrekke
Tweedetaalverwerwingnavorsing het begin as ŉ interdissiplinêre vakgebied en as gevolg hiervan is dit moeilik om ŉ akkurate begindatum vas te stel. Twee verhandelings in besonder word egter gesien as instrumenteel tot die moderne studie van tweedetaalverwerwing: Pit Corder se 1967 essay The Significance of Learners' Errors, en Larry Selinker se 1972 artikel Interlanguage. Die studierigting beleef ook groot vooruitgang in die daaropvolgende dekades. Teen 2010 word tweedetaalverwerwing vanuit ŉ wye verskeidenheid vakgebiede se perspektiewe bestudeer en ŉ proliferasie van verskillende teorieë ontstaan. Die twee hoofstroombenaderings is egter taalkundige teorieë gebaseer op Noam Chomsky se universele grammatika en sielkundige teorieë soos die bekwaamheidsverwerwingsteorie en konneksionisme.
Tweedetaalverwerwing kan erftaalverwerwing insluit, maar sluit gewoonlik nie tweetaligheid in nie. Meeste navorsers beskou tweetaligheid as die eindresultaat van die aanleer van ŉ taal, nie die proses self nie, en begryp die terme as verwysend na amperse moedertaalvlotheid. Skrywers in rigtings soos onderwys en sielkunde gebruik tweetaligheid egter gereeld om losweg te verwys na alle vorms van tweetaligheid. Tweedetaalverwerwing moet ook nie teenoor die verwerwing van ŉ vreemde taal gestel word nie; eerder dat die aanleer van beide dieselfde fundamentele prosesse behels maar in verskillende omstandighede. .
Daar is al heelwat debatte gevoer oor presies hoe taal aangeleer word, en baie geskilpunte is nog steeds onopgelos. Daar is vele tweedetaalverwerwingsteorieë, maar nie een word deur alle navorsers aanvaar as ŉ omvattende verduideliking nie. Vanweë die interdissiplinêre aard van die vakgebied word daar nie verwag dat dit in die afsienbare toekoms wel die geval sal wees nie.
Krimoorlog
Die Krimoorlog is deur die Verenigde Koninkryk, Frankryk, die Koninkryk Sardinië en die Ottomaanse Ryk teen die Russiese Ryk gevoer op die Krimskiereiland vanaf Oktober 1853 tot Februarie 1856.
Die Russiese tsaar Nikolaas I wou die beskermheer van die heilige plekke van Palestina word en het Moldowa en Wallachye in 1853 beset. Die Verenigde Koninkryk en Frankryk het gevrees dat Rusland 'n rol gaan speel in die Middellandse See en het Turkye gehelp. Die bondgenote het Sewastopol op die Krim aangeval en ingeneem.
Nadat Alexander II tsaar geword het, het onderhandelings begin wat tot die vrede van Parys van 1856 gelei het.
Die oorlog het bekend geword deur die rol van Florence Nightingale.
Die verhouding tussen Rusland en Turkye
Rusland het die grootste belangstelling in die Turkse besittings gehad en in Londen, Wenen en Parys is die gretigheid met wantroue dopgehou. Oostenryk het sy eie ambisies in die Turkse Balkan gehad, terwyl Frankryk en Engeland eerder 'n swak Turkye as 'n sterk Rusland in beheer van die strategies belangrike oostelike Middellandse See-bekken wou sien. In 1853 het tsaar Nikolaas I aanspraak gemaak op die beskerming van alle ortodokse Christene in die Ottomaanse Ryk en groter seggenskap oor die heilige plekke in Palestina.
Napoleon III (regeer 1852-1870), wat toe pas in Frankryk aan die bewind gekom het, het soortgelyke ambisies gekoester. Die sultan, die 16-jarige Abdoel-Mesid (1839-1861), het die tsaar se aanspraak verwerp, waarop Rusland tot aksie oorgegaan het. Op 14 Junie 1853 het die tsaar se leërs die Proetrivier oorgesteek en die Turkse vasalstate Moldawië en Walachye beset. Oostenryk, Pruise, Engeland en Frankryk het die tsaar versoek om sy soldate te onttrek, maar hy het geweier, en op 4 Oktober 1853 het die sultan teen Rusland oorlog verklaar.
Die Turke was vir Rusland nie juis 'n probleem nie: op 30 November is 'n deel van die Turkse vloot by Sinop vernietig, terwyl die Turkse land mag ook steeds groter gebiede moes prysgee.
Engeland en Frankryk se oorlogsverklaring
Teen die einde van 1853 het die kragdadige Henry John Temple Palmerston (1784- 1865) premier van Engeland geword. Hy en Napoleon III het die tsaar weer eens probeer dwing om die oorlog te laat vaar, maar toe hulle pogings vergeefs blyk te wees, het hulle in Maart 1854 teen Rusland oorlog verklaar. Oostenryk, wat in 1848 deur Rusland gehelp is om sy Hongaarse revolusionêre te onderdruk, het tot groot teleurstelling van die tsaar en Pruise neutraal gebly.
Nadat die oorlog uitgebreek het, het die strydendes ooreengekom om Moldawië en Walachye nie deel van die gevegsfront te maak nie om sodoende te voorkom dat die slagveld oor die hele Balkan strek. Met die goedkeuring van al die partye het Oostenryk albei die vorstedomme op 14 Junie 1854 beset om so hul neutraliteit te bewaar. 'n Paar maande later het die Engelse onder lord Raglan (Fitzroy James Henry Somerset Raglan, 1788-1855) en die Franse onder Achille Leroy de Saint-Arnaud (1798-1854) op die Krim geland. Hulle wou Rusland van sy mag oor die Swartsee beroof. Albei leërs is deur die Russe onder leiding van die veldheer en staatsman Alexander Sergejewitsj Mensjikof (1787-1869) ingewag.
Al die betrokke bevelvoerders het ernstige foute begaan. So byvoorbeeld het Mensjikof die geallieerdes die rivier by Alma sonder slag of stoot laat oorsteek, terwyl hy sy eie leër skaars betyds kon terugtrek (Slag van Alma). Op 25 Oktober 1854 het hy die Engelse toevoerkanale probeer afsny. Dit het uitgeloop op die Slag van Balaklawa, waarin die ligte brigade van die Engelse kavalerie op die Russiese artillerie afgestorm het en byna heeltemal uitgewis is. Die gebeurtenis is verewig in Alfred Tennyson (1809 - 1892) se gedig "The charge of the Light Brigade".
Thomas Daley
Thomas (Tom) Daley (Plymouth, 21 Mei, 1994) is 'n Engelse sierduiker wat op 13-jarige leeftyd die Europese duik-kampioen geword het. Met 'n telling van 491,95 punte wen hy in 2008 goud vanaf die 10-meter toring tydens die eindstryd van die Europese Kampioenskappe in Eindhoven.
Krimoorlog
Engeland en Frankryk se oorlogsverklaring
Die Britte het egter tog daarin geslaag om 'n oorwinning te behaal. Op 5 November is Mensjikof weer eens in mis en reën in die Slag van Inkerman verslaan, hoewel hy die vesting Sebastopol behou het. In die volgende jaar (1855) het die stryd uitsluitend gegaan oor die hawe in die Swartsee wat die Russe hardnekkig verdedig het. In die jaar het Rusland nog ŉ vyand bygekry: in 'n poging om die kwessie van Italiaanse eenwording op die uiteindelike vredeskonferensie op te haal, het die koninkryk Sardinië hom by Engeland en Frankryk aangesluit.
Thomas Daley
Tydens die Olimpiese Somerspele van 2008 behaal Daley saam met sy maat, Blake Aldridge die agtste plek met hulle gesinchroniseerde duikslag vanaf die 10 meter toring. Hy behaal egter die sewende plek met sy individuele poging.
Krimoorlog
Engeland en Frankryk se oorlogsverklaring
Die neerlae en die algemene oorlogsuitputting het Rusland toegeeflik gemaak. Buitendien is Nikolaas I na sy dood in Maart 1855 deur die meer buigsame Alexander II (aan die bewind 1855- 1881) opgevolg. Van 15 Maart af is daar in Wenen konferensies gehou in 'n poging om ŉ ooreenkoms te bereik. Nadat die belangrikste Russiese steunpunt, Sebastopol, op 9 September geval het, is daar in Februarie 1856 met ŉ ware vredeskongres begin.
Thomas Daley
In Julie 2009 wen hy die goue medalje vanaf die 10 meter toring by die FINA Wêreldkampioenskappe in Rome met 'n telling van 539.85 punte.
Krimoorlog
Engeland en Frankryk se oorlogsverklaring
Rusland moes ongunstige voorwaardes aanvaar. Ingevolge die Vrede van Parys (1856) moes hy afsien van alle invloed in Walachye en Moldawië en ook van sy invloed op die ortodokse Christene in Turkye: dit alles sou voortaan onder die beskerming van die Europese magte staan. Die Swartsee is tot neutrale gebied verklaar, wat meegebring het dat die Russiese vloot belangrike hawens verloor het. Rusland was daarna sy mag in die gebied van die Middellandse See kwyt en het eers in die 1970's weer vlootvaartuie in die Middellandse see laat vaar.
Thomas Daley
Daley is 'n lid van die Plymouth-duikklub.
Krimoorlog
Gevolge
Die frustrasie van die Krimoorlog het onder die Russe gelê; tot 'n toenemende besef dat binnelandse hervorming noodsaaklik is. Die tsaars het die inisiatief geneem en onder meer in 1861 lyfeienskap opgehef en met industrialisasie begin.
Thomas Daley
<Gallery> File:Tom Daley.jpg File:Tom Daley (diver), October 2008.jpg File:Tom Daley London (cropped2).jpg File:Tom Daley portrait.jpg </Gallery>
Krimoorlog
Gevolge
Die Krimoorlog het baie slagoffers geëis, onder meer weens die swak mediese dienste. Ongeveer 2 750 soldate het in gevegte gesneuwel, terwyl baie meer, sowat 17 800, op die slagveld of in die onhigiëniese veldhospitale aan wondkoors, tifus en cholera dood is. Die Engelse verpleegster Florence Nightingale (1820- 1910) het talle lewens gered met haar werk in die hospitaal van Skoetari.
Die eerste moderne oorlogkorrespondente - onder wie veral William Howard Russell (1820-1907) van die Londense koerant The Times - het hulle ontstellende ooggetuieverslae per telegraaf na die koerante gestuur. Sodoende het die oorlogverskrikking vir die eerste keer in die geskiedenis regstreeks tot die publiek aan die tuisfront deurgedring. Die skok wat die berigte teweeggebring het, het tot hervormings in die leërs en in die militêre en burgerlike hospitaalwese gelei.
Harland and Wolff
Harland & Wolff Heavy Industries is 'n Noord-Ierse swaaringenieurswese-maatskappy met skeepsbou en windkragsentrales as sy kernbedrywighede. Die hoofkwartier is in Belfast gesetel.
'n Groot verskeidenheid skepe is in Harland and Wolff se werf in die ooste van Belfast se middestad gebou, waarvan RMS Olympic, RMS Titanic en Britannic, drie reusepassasierskepe uit 'n sewentigtal wat in opdrag van die White Star Line-redery gebou is, die Koninklike Vloot se HMS Belfast, Royal Mail Line se Andes, Shaw Savill se Southern Cross en P&O se SS Canberra die bekendstes is. Die werf was drie dekades lank, tussen 1900 en 1930, die belangrikste werkgewer in Belfast. In die tyd van die Tweede Wêreldoorlog het dit werk verskaf aan 35 000 mense. Vanaf die 1950's het die onderneming agteruitgegaan weens die toenemende mededinging van skeepswerwe in Japan en Suid-Korea en die vervanging van oseaanskepe deur stralervliegtuie op transatlantiese en ander oorsese roetes. Die maatskappy se amptelike geskiedenis, Shipbuilders to the World, is in 1986 gepubliseer.
Vroeë geskiedenis
Die skeepsboumaatskappy Harland and Wolff is in 1861 in Belfast, Noord-Ierland deur Edward Harland gestig. Harland, die seun van 'n dokter in Yorkshire, het geweier om in die regte te studeer en in plaas daarvan 'n ingenieursloopbaan gekies. In 1846 is hy op die ouderdom van vyftien as vakleerling by die Robert Stephenson and Company-skeepswerf te Newcastle upon Tyne in diens geneem. Robert se vader, George Stephenson, 'n vroeë baanbreker van die spoorwegbedryf wat een van die eerste lokomotiewe gebou het, en Harland se pa was ou vriende.
Stephenson se skeepswerf het destyds baanbrekerswerk met die bou van die eerste ysterrompskepe gedoen sodat Harland sy beroepsopleiding in een van die mees gesofistikeerde werkswinkel ter wêreld kon ontvang. 'n Ander vriend van sy familie, die Duits-gebore finansier Gustav Christian Schwabe uit Liverpool, was behulpsaam by die soek na 'n eerste vaste aanstelling. Harland is uiteindelik deur die Clydebank-gebaseerde enjinmaker J. & G. Thompson as handwerksman aangestel. Hier is hy tot die posisie van hooftekenaar bevorder.
In 1853 is Harland 'n pos as bestuurder van Thomas Toward se skeepswerf in Newcastle aangebied. Een jaar later het hy na Belfast gegaan waar hy as bestuurder op Robert Hickson se werf aangestel is. Met sy energie en dryfkrag het Harland nog eens 'n verskil gemaak. Met sy vaste bestuurstyl het hy vir dissipline in die werkplek gesorg, maar werkers het 'n staking begin wat die werf in finansiële moeilikhede gedompel het. Desondanks is 'n reeks belangrike projekte voltooi.
In 1858 het Harland Hickson uitgekoop en die werf oorgeneem. Gustav Schwabe se neef, Gustav Wolff, het drie jaar later as vennoot toegetree, en Harland and Wolff is gebore. Alhoewel Wolff tot en met sy aftrede 'n belangrike rol in die maatskappy sou speel, het Harland steeds as senior vennoot opgetree en is die meeste belangrike strategiese besluite deur hom geneem.
Omstreeks 1860 was Belfast met slegs 'n handjievol klein werwe nog allesbehalwe 'n skeepsbousentrum. Die stad het nòg oor die nodige ondersteunende infrastruktuur nòg oor opgeleide mannekrag beskik. Maar Harland het dit as 'n voordeel beskou - in elk geval vir homself. Vir sy doelwitte as entrepreneur was Belfast 'n onbeskrewe blad waarop hy gemaklik sy eie ontwerp van 'n hoogs moderne en gesofistikeerde skeepsbouwerf kon teken, en hy was nie genoodsaak om oorgelewerde gebruike en werkpraktyke in ag te neem nie. Goedkoop ongeskoolde mannekrag was plaaslik beskikbaar, terwyl opgeleide tegnici en voormanne in bestaande skeepsbousentra soos dié van Tyneside en die Clyderiviergebied gewerf kon word.
Harland kon daarnaas ook weer eens voordeel trek uit persoonlike betrekkinge. Gustav Schwabe was 'n belangrike aandeelhouer van die Liverpool-gebaseerde redery John Bibby & Sons, en kort nadat Harland die Hickson-werf in 1858 oorgeneem het, het Bibby 'n bestelling vir drie ysterromp-skepe geplaas. In 1860 het die reder 'n verdere bestelling vir ses skepe ingedien, en ander klante het Bibby se voorbeeld gevolg. Ondanks 'n ekonomiese afswaai kon Harland and Wolff in die tydperk tussen 1861 en 1864 sestien skepe van stapel stuur.
Werfkrisis in 2019
Nadat Harland and Wolff se Noorse moedermaatskappy in 2018 in finansiële moeilikhede ondervind het, is die besluit geneem om die werf te verkoop. In Julie 2019 het werkers saam met die vakbonde Unite en GMB 'n beroep op die Britse regering gedoen om die werf te nasionaliseer en sodoende die laaste 130 werksgeleenthede te red. Regeringsverteenwoordigers het daarop gewys dat die werf se sluiting 'n suiwer kommersiële saak is.
Nogtans het die Noorse moedermaatskappy Dolphin Drilling nie daarin geslaag om die werf te verkoop nie. Harland and Wolff is derhalwe onder administrasie deur die besigheidsadviseurs BDO geplaas. Die Britse regering het na Europese wetgewing verwys waarvolgens die werf nie deur middel van staatsubsidies gered mag word nie en H&W se bankrotskap as 'n suiwer kommersiële saak beskou moet word. Gegewe die feit dat die Verenigde Koninkryk van voorneme is om die Europese Unie op 31 Oktober 2019 te verlaat, het vakbonde en werkers die Londense regering se standpunt bevraagteken.
Volgens persberigte is doemprofete, wat die einde van Harland & Wolff voorspel het, verkeerd bewys nadat verskillende partye hul belangstelling getoon het vir die oorname van die werf. Werfarbeiders en hul vakbonde het die stryd vir die werf en sy werksgeleenthede met vasberadenheid voortgesit.
Oorname deur InfraStrata
Op 1 Oktober 2019 het InfraStrata, 'n Britse onderneming met hoofkwartier in Londen wat op gevorderde energie-infrastruktuurprojekte fokus en op die wêreldmark besig is, aangekondig dat hulle Harland and Wolff vir £6 miljoen sal oorneem. Alle 79 werknemers, wat nie voortydig afgetree het nie toe die werf onder administrasie geplaas is, sal hul werk behou. Volgens die nuwe eienaars sal honderde nuwe werkgeleenthede in die toekoms geskep word.
Alexandra Holden
Alexandra Holden (gebore 30 April 1977) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Drop Dead Gorgeous (1999), The Hot Chick (2002), Dead End (2003), en In a World... (2013).
Molton Brown
Molton Brown is die Verenigde Koninkryk se voorste vervaardiger van kosmetika en toiletartikels vir hoë-inkomste-verbruikers. Die onderneming, wat sy oorsprong in 'n haarsalon in die Londense stadsdeel Mayfair het en in 1973 gevestig is, bemark sy produkte - onder meer stortgel, sjampoe en lyfroom, maar ook reukkerse - in baie van die wêreld se mees eksklusiewe afdelingswinkels, maar het ook sy eie netwerk winkels wêreldwyd.
Molton Brown is in 2005 deur die Japannese kosmetikareus KAO oorgeneem, maar vervaardig sy produkte steeds uitsluitlik in Engeland. Sy hoofvervaardigingsaanleg is net buite Londen in die graafskap Hertfordshire geleë.
Diepaartrombose
Diepaartrombose (DAT; ook soms ekonomieseklas-sindroom genoem vanweë die min spasie in dié klas op vliegtuie) is die vorming van ’n bloedklont (trombose) in ’n diep aar, veral in die bene. Niespesifieke tekens sluit in pyn, ’n geswel, ’n rooi verkleuring, hitte en vergrote are na aan die oppervlak van die liggaam.
Longembolisme, ’n komplikasie wat lewensgevaarlik kan wees, word veroorsaak deurdat ’n bloedklont loskom en na die longe vervoer word. Diepaartrombose en longembolisme kan saam ’n siekte veroorsaak bekend as aartrombo-embolisme. Posttrombotiese sindroom, nog ’n komplikasie, dra grootliks by tot die gesondheidsorgkoste van diepaartrombose. Voorkomende maatreëls vir pasiënte wat ’n groot risiko vir die siekte het, is stap, kuitoefeninge, bloedverdunningsmedikasie, aspirien en drukkouse.
Tekens en simptome
Algemene tekens en simptome van DAT is pyn en gevoeligheid, swelling, hitte, ’n rooi verkleuring en ’n uitsetting van oppervlakkige are, hoewel die helfte van mense met die toestand geen simptome het nie. Tekens en simptome is nie genoeg om ’n diagnose te maak nie, maar bekende risikofaktore kan help om die moontlikheid van DAT te bepaal. In die meeste vermoedelike gevalle word DAT uitgeskakel ná evaluasie, en simptome is meestal weens ander oorsake soos sellulitis, Baker-siste of limfo-edeem.
Judy Gringer
Judy Gringer (gebore 23 Januarie 1941) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Poet and the Little Mother (1959), Poeten og Lillemor i forårshumør (1961), The Office Party (1976), en The Factory Outing (1978).
Matt Mattox
Matt Mattox (18 Augustus 1921 – 18 Februarie 2013) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Glory Brigade (1953), Seven Brides for Seven Brothers (1954), en Hot Blood (1956), en in die televisiereeks The United States Steel Hour (1953).
Media
Media kan enige van die volgende betekenisse hê:
Talang-koninginvis
Die Talang-koninginvis (Scomberoides commersonianus) is 'n vis wat aan die ooskus van Suid-Afrika vanaf Oos-Londen noordwaarts voorkom. Dit is 'n tropiese vis wat warmer waters verkies en meer volop raak vanaf Durban en verder noord. In Engels het dit vele name, waaronder Talang queenfish, giant dart, giant leatherskin, giant queenfish, largemouth queenfish, leatherjacket en Talang leatherskin.
Habitat en gewoontes
Hulle kom veral naby riwwe in sandbaaie voor en is grootliks alleenlopers. Hulle verkies donkerder waters of warm, groenige water. Hulle eet klein vissies soos harders en ansjovis. Hulle word beide vanaf die kus en bote gevang.
Dit is nie 'n gewilde eetvis nie.
Émile Durkheim
David Émile Durkheim (Frans: [emil dyʁkɛm] of [dyʁkajm]; Épinal, 15 April 1858 – Parys, 15 November 1917) kan as die eerste ware sosioloog in Europa beskou word, en het homself as wetenskaplike veral besiggehou met die probleem van die sosiale kohesie, één van die hoofvrae in die sosiologie.
Lewensloop
Durkheim is gebore in Épinal, 'n stad in die Noordoos-Franse Vogese-bergreeks. As kind in 'n streng Joodse familie, wil hy oorspronklik net soos sy vader 'n rabbi word. Hierdie ambisie verdwyn toe hy in die loop van sy puberteit ongelowig word, maar die verskynsel godsdiens bly vir hom sy lewe lank fassinerend. Hy voltooi 'n studie daaroor (Les formes élémentaires de la vie réligieuse, 1912) wat deur sommiges as sy meesterwerk beskou word.
Durkheim het 'n seun André, wie hy graag wou sien om hom in sy voetspore te laat volg. Die seun sneuwel egter tydens die Eerste Wêreldoorlog. Hierdie verlies het Durkheim sy lewe bygebly. Hy sterf in 1917 as gevolg van 'n hartaanval.
Metodologie
As die eerste amptelike erkende sosioloog in Europa, het Durkheim 'n eie metodologie en beginselverklaring vir die sosiologie as wetenskap ontwerp. In sy in 1895 gepuliseerde Les règles de la méthode sociologique stel hy dat die sosiologie moet fokus op die sosiale as 'n eiesoortige werklikheid (sui generis). Sosiale feite kon en mag nie gereduseer word tot verskynsels van 'n ander studieveld nie, byvoorbeeld as biologiese of psigologiese fenomene. Soos 'n selbioloog die verskynsel lewe nie soek in die afsonderlike atome waaruit die sel bestaan nie, so moet 'n sosioloog die verklaring vir sosiale feite nie soek by individuele persone nie. Sosiale feite moet volgens Durkheim altyd verklaar word vanuit ander sosiale feite, en nie vanuit individuele gedrag nie. Hier staan hy lynreg teenoor Gabriel Tarde, wie 'n individualistiese benadering voorstaan. Durkheim self hou hom nie altyd hierby nie. Die oortuigingskrag van sy werk word dikwels juis gestel aangesien die leser die verband kan sien tussen die sosiale en die individuele.
Sosiale kohesie
Net soos ander klassieke sosioloë (onder meer Karl Marx, Max Weber en Georg Simmel), hou Émile Durkheim homself in die eerste plek besig met die fenomeen modernisering. Vir die bestudering van dié verskynsel kies hy die vraagstuk van die sosiale kohesie as uitgangspunt. In sy eerste sosiologiese publikasie, De la division du travail social (1893), staan die begrip solidariteit dan ook sentraal.
Durkheim maak in dié werk onderskeid tussen twee vorme van solidariteit. Enersyds vermeld hy die meganiese solidariteit, so genoem omdat dit 'n min of meer outomatiese produk is van gelykheid tussen mense. In die pre-moderne samelewings, aldus Durkheim, was daar weinig sprake van sosiale arbeidsverdeling. Die kollektiewe bewussyn, was sterk ontwikkel en dien as basis vir die samehang van elk samelewingsverband. In die moderne samenlewings moet die meganiese solidariteit plek maak vir 'n ander tipe solidariteit, wat deur Durkheim organiese solidariteit genoem word. Dit is gebaseer op die afhanklikheid wat tussen mense ontstaan wanneer die sosiale arbeidsdeling so ver gedryf word, dat mense onderling van mekaar afhanklik word vir die vervulling van verskillende take. Die proses waardeur dit gebeur noem mens in die sosiologie taakdifferensiasie. Hierdie arbeidsverdeling sorg egter nie noodwendig vir outomatiese solidariteit nie volgens Durkheim. Immers, wanneer hierdie te ver gedryf word, ontstaan daar teenproduktiewe vorme van differensiasie. Dit noem hy anomiese arbeidsverdeling. Verder onderskei hy ook nog afgedwonge arbeidsverdeling, 'n term wat dui op die bemagtiging van 'n bepaalde arbeidsvlak op basis van sosiale posisie, deur iemand wat volgens sy vermoeëns geen aanspraak daarop kan maak nie.
Selfmoord
Ten tye van die oorgang van die pre-moderne na die moderne samelewing, wat onder meer aangedui word deur die Franse Rewolusie, heers daar in byna die hele Wes-Europa 'n angs dat die samelewing gaan ineenstort. 'n Goeie aanduider daarvoor word gesien in die hoë aantal selfmoorde wat plaasvind. Ook Durkheim fokus op die verskynsel.
In 1897 publiseer hy Le suicide, étude de sociologie. In dié boek stel hy dat iets wat so besonders persoonlik is soos om 'n besluit te neem om 'n einde te maak aan jou lewe, kan beskou word as 'n sosiale fenomeen en dus vanuit 'n sosiologiese gesigspunt bestudeer word. Durkheim beskou die verskynsel selfmoord as 'n eienskap van 'n bepaalde kollektiwiteit, en wil statistieke wat hy hoofsaaklik van ander ondersoekers bekom het, in 'n suiwer sosiologiese sin verklaar.
Durkheim onderskei twee faktore wat volgens hom die selfmoordsyfer grootliks bepaal:
Selfmoorde wat te wyte is aan die te sterk verankerde teenwoordigheid van norme en waardes in die individu (te sterk regulering), noem hy fatalistiese selfmoorde. Wat egter meer in die moderne samelewing voorkom, beskou hy egter as die anomiese selfmoord. Dit kom voor weens 'n gebrek aan die verankering van die waardes en norme in die persoonlikheid van individue. Volgens Durkheim is anomie 'n totale staat van normloosheid.
Voorts onderskei Durkheim:
Opnuut meen hy dat laasgenoemde soort selfmoord meer gereeld voorkom in moderne samelewings.
Durkheim het met dié werk ook 'n morele doelwit en skryf dit met 'n vraag in sy agterkop wat gedoen kan word om die hoë selfmoordsyfers te verminder. Deels beskou hy dit as die donker kant van ontwikkeling wat die mensdom wil hê (modernisering) maar aan die andere kant kan die syfers volgens hom ook verminder word deur egoïsme en anomie terug te dryf. Laasgenoemde kan gedoen word deur die ontwikkeling van nuwe sosiale entiteite (hy stel 'n soort beroepsorganisasies voor wat hy "korporasies" noem).
Godsdiens
Durkheim se werk Les formes élémentaires de la vie religieuse, wat in 1912 gepubliseer word, fokus op 'n algemene sosiologie van die godsdiens, gebaseer op die ondersoek na elementêre godsdienstige instellings. Durkheim meen naamlik dat om die begrip godsdiens in die mees ontwikkelde samelewings te verstaan, daar eers 'n uitgebreide studie van die religieuse instellings en gebruike in primitiewe samelewings gedoen moet word. Max Weber het teen die sosiaal-evolusionêre visie beswaar gemaak. Saam met baie ander sosioloe meen hy dat dit vir die sosiologie die mees interessante verskynsel om te bestudeer die godsdiens is veral in 'n besonderse komplekse samelewing. Dit is so omdat dit daar onder invloed van funksionele differensiasie juis in sy mees uitgekristalliseerde vorm te vinde sal wees.
By die verklaring van die verskynsel godsdiens is Durkheim se uitgangspunt dat die ontsag wat 'n gelowige ervaar in die kontak met die heilige nie sinsbegrog is nie. In die gebede vereer die gelowige egter in werklikheid 'n anonieme, onpersoonlike krag, wat volgens Durkheim niks anders as die samelewing self is nie.
'n Belangrike funksie van die godsdiens is volgens Durkheim die bevordering van sosiale kohesie. Godsdiens kan nie verdwyn nie, maar kan bloot verander. Omdat hy godsdiens beskou as die heiligmaking van die mees waardevolle waardes, val ook skynbaar sekulêre sosiale vorme vir Durkheim onder die begrip godsdiens. Hieronder sluit hy byvoorbeeld onder meer die Franse Nasionale Dag in.
Die godsdiens het volgens Durkheim ook kognitiewe funksies, maar dit het op daardie vlak steeds minder om te bied en sal die posisie, aldus Durkheim, afgestaan moet word aan die sosiologie. Die wetenskaplike denke is volgens hom immers slegs 'n meer volmaakte vorm van godsdienstige denke.
Mae Whitman
Mae Whitman (gebore 9 Junie 1988) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente One Fine Day (1996), Scott Pilgrim vs. the World (2010), The Perks of Being a Wallflower (2012), en The Duff (2015).
Jesper Groth
Jesper Groth (gebore 31 Januarie 1989) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Muskelsvindler (2017) en Journal 64 (2018), en in die televisiereekse Idioten (2017) en Klaphat (2018).
Roy Niemann
Roy Niemann (1935 - 2000) is 'n Suid-Afrikaanse skrywer en is in 1935 in Parow gebore.
Lewe en werk
Hy matrikuleer ook in Parow met 'n onderskeiding in Wiskunde en rekenkundige vakke. Na kwalifikasie is hy onder meer vir ongeveer elf jaar lank onderwyser en vir drie jaar akteur by die Kaapse Raad vir Uitvoerende Kunste (KRUIK). Hy studeer dan verder in Pretoria by die destydse Tegniese Kollege in filmtegniek en werk dan by Protea-films as filmtegnikus, waar hy ook as draaiboekskrywer verskeie dokumentêre draaiboeke skryf en self speel in twee kortrolprente. Hierna werk hy by die Staatsdiens as vertaler. Na 'n lang reis in die buiteland word hy met sy terugkeer in 1973 aangestel as artikelskrywer in die redaksie van Sarie en later bevorder tot verhaalredakteur. Dan aanvaar hy 'n betrekking as letterkundige redakteur by die uitgewer Maskew Miller, terwyl hy in Oranjezicht in Kaapstad woon.
Hoewel sy loopbaan as professionele toneelspeler kort was, lewer hy 'n groot bydrae tot die toneelkuns. Terwyl hy in Pretoria woon, is hy baie aktief in amateurtoneelkringe en speel onder andere vir Volksteater in “Die pantoffelmoordenaars” en vir Mario Schiess in “Die seemeeu”. In die Kaap is hy lektor by die Akademie van Dramakuns, beoordelaar by die Kaapse Eisteddfod se voordragafdeling, medewerker van die Akademie-spelers, toneelresensent vir die radio en radiospeler in Springbok Radio vervolgverhale en die radiodramas van die Afrikaanse Diens van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK). Vir die Greenwood Players speel hy in “La musica” en saam met die Universiteit van Kaapstad se studente speel hy in “Die geldpot”. Vir die SAUK lewer hy ook teater- en rolprentresensies oor die programme “Kaapse Kontrei” en “Voorportaal”. Hy is in Junie 2000 oorlede.
Prosa
Sy eerste kortverhaal word gepubliseer terwyl hy nog op skool is. Hy skryf 'n aantal belangwekkende tydskrifverhale wat in Sarie gepubliseer word, soos “Vroeg in die somer” van 1970 waarin hy die homoseksuele ervarings van 'n jong seun verhaal in 'n tyd toe homoseksuele praktyke nog deur onverdraagsaamheid ondergronds gedwing is. Sy kortverhaal “Agter luike” word in die versamelbundel “Om lief te hê” opgeneem, wat 'n keur bevat van die mooiste liefdesverhale wat in Sarie verskyn het. Die skets “Lissabon” verskyn in “Stad en stedelig”, 'n versamelbundel met sketse en vertellings oor wêreldstede.
“'Atlantis! Atlantis!'” bevat twee novelles. Die titelstuk ondersoek die geslagtelike ambivalensie van twee mans en 'n vrou en speel af op 'n eiland. Magriet verwag Kim se kind, maar sy hart lê by Robert. Kim moet nou besluit of hy die verantwoordelikheid vir die kind gaan aanvaar en sy eie seksualiteit so gaan onderdruk. Hierdie novelle verwerk hy ook tot 'n drama, wat in 1982 deur die Transvaalse Raad vir Uitvoerende Kunste (TRUK) onder regie van Francois Swart opgevoer word. Die tweede novelle is “Hulle wat die soutkruid afpluk”, wat 'n sterk spanningselement besit. Hierdie verhaal fokus op die vreemde dood van die verteller se dwelmverslaafde vriend.
“Uitsig op die speelgrond” het as tema die liefdes-intriges tussen onderwysers onderling en met leerlinge. 'n Jong vrou is getroud met 'n vise-skoolhoof wat veel ouer is as sy. Hoewel hy die held van die dorp en skool is met 'n viriele beeld, is hy seksueel impotent. Sy soek dan haar bevrediging elders en raak betrokke by 'n skoolseun. Daar is ook 'n skoolmeisie wat weggestuur word na 'n verhouding met 'n onderwyser, wat heimlik op die vrou van die onderhoof verlief is. Alles eindig min of meer gelukkig, want almal word ryper en wyser in die proses.
Die novelle “Fandango” verteenwoordig 'n hoogtepunt in sy prosa met die aangrypende uitbeelding van die fandango-dans van die ganse in die sirkus. Die fandango is 'n passievolle liefdesdans tussen twee mense. In 'n vakansiedorpie ingedruk tussen die see en die berg kom die somersirkus staan in 'n tyd van neerdrukkende hitte. Die jong vrou Pia, vasgekeer in 'n huwelik met 'n lewensmoeë ouer man Raoul, vind die romantiek van die sirkus se beeld van eksotiese en wilde lewe onweerstaanbaar. Dit is veral die unieke dans van die ganse wat haar aantrek. Weldra word Pia die ganstemmer Sebastian se minnares. Hy is egter ook ingehok deur sy aangetrokkenheid tot Gita, die vroue leeutemmer. Pia en haar man, die dorp se inwoners en die sirkusmense en diere is almal op 'n manier ingeperk in die ruimte van die dorp en die sirkus en in hierdie verdrukkende tyd (die somer). Die dans van die ganse as simbool van passie en vryheid is eindelik die grootste illusie van almal. Hierdie verhaal word ook verwerk tot radiodrama en deur Radiosondergrense uitgesaai.
“As die wind verbygaan” is die verhaal van dr. Milda van der Linde. Sy is 'n beroepsvrou wat as ginekoloog al haar passie in haar werk sit en op 29 –jarige ouderdom reeds groot sukses behaal het. Dan verskyn haar oud-onderwyser Alex Heyns op die toneel en sy raak weer op hom verlief. Sy het egter reeds vir drie jaar 'n goeie vriendskapsverhouding met Tjaart Steynberg, wat verwag dat sy haar beroep sal prysgee sodat hulle kan trou. Haar aantreklike vennoot, Wilf Andersen, laat ook blyk dat sy bedoelings met haar ernstig is.
“Improvisasies van 'n somer” is ook 'n liefdesverhaal. Hierdie boek is in 1986 op die kortlys vir die toekenning van die Perskor-prys. In 1979 word Roy Niemann bekroon met 'n prys in die Departement van Nasionale Opvoeding se wedstryd vir ongepubliseerde manuskripte vir sy ongepubliseerde roman “Nagreis dagbreek toe”, destyds nog onder die titel “ 'n Stad om in te woon”. Die roman handel oor wat met 'n groep mense gebeur wanneer die einde van die wêreld aanbreek.
Drama
Die radiodrama “Die oorwinnaar” word herhaaldelik uitgesaai. Dit is 'n gesprek tussen 'n man en sy eertydse vrou wat toevallig op 'n lughawe ontmoet en deur die loop van die gesprek word daar bepaal wie eintlik in hulle verhouding “gewen” het. Die man het owerspel gepleeg en dit in die hof erken terwyl sy vrou dit stilswyend moes aanhoor, sodat hy oënskynlik in die hof die oorwinnaar was. Sy het daardie tyd egter 'n kind verwag en hoewel die man gedink het die kind was syne, moet hy nou hoor dat dit nie so was nie. Die karakters word nie geïdentifiseer nie en hulle anonimiteit verhoog die universaliteit van die gesprek. Hierdie hoorspel word opgeneem in die versamelbundel “Hoorspelkeur”. Sy ongepubliseerde drama, “Verlange na die woude van weleer”, word in 1982 bekroon met 'n spesiale merieteprys in die Amstel Dramaturg van die Jaar-kompetisie en is ook die eerste Afrikaanse drama wat 'n prys in hierdie kompetisie wen. Die radiodrama “ 'n Spoor op die melkweg” word in 1982 oor die Afrikaanse diens uitgesaai, terwyl sy novelle “Fandango” ook as drama vir die radio verwerk en deur Radiosondergrense uitgesaai word. Hy skryf ook die ongepubliseerde drama “Ons wat bang is vir die see”.
Publikasies
1975
1976 1981 1983
Anime
Anime (Japannees: アニメ ( luister) ) is Japannese handgetekende of rekenaaranimasie. Die woord is die verkorte uitspraak van "animasie" in Japannees, waar hierdie term na alle animasie verwys. Buite Japan word anime gebruik om spesifiek na animasie uit Japan te verwys of na 'n Japannese animasiestyl wat dikwels gekenmerk word deur kleurvolle grafika, lewendige karakters en fantasietemas. Bes moontlik kan die stileringbenadering tot die betekenis dit moontlik maak dat anime in ander lande as Japan gemaak kan word. Om dit eenvoudig te hou, beskou baie Westerlinge anime as slegs 'n animasieproduk van Japan. Sommige vakkundiges gee te kenne dat deur anime as spesifiek of eg Japannees te definieer, dit op 'n nuwe vorm van oriëntalisme kan dui.