cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Justin Theroux
Justin Theroux (gebore 10 Augustus 1971) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente American Psycho (2000), Mulholland Dr. (2001), Charlie's Angels: Full Throttle (2003), en The Girl on the Train (2016).
Max Thieriot
Max Thieriot (gebore 14 Oktober 1988) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Pacifier (2005), Chloe (2009), Disconnect (2012), en House at the End of the Street (2012).
Dirkie Uys
Dirkie Uys ook geskryf as Dirk Cornelis Uijs was op 3 Maart 1823 op Potteberg in die distrik Swellendam gebore, hy is op 6 April 1838 by die Slag van Italeni in Zoeloeland saam met sy vader Piet Uys en 15 ander man gesneuwel, hulle is begrawe op die 11 April 1838. Dirkie is as ’n Suid-Afrikaanse kinderheld uit die Groot Trek geëer op Gelofte Dag ook bekend as Vlag dag gevier op 31 Mei elke jaar.
Vroeë lewe
Uys was die tweede van drie seuns van die Voortrekkerleier Piet Uys en sy vrou Alida Maria Uys. Kort na Uys se geboorte het sy ouers na Brakfontein by die mond van die Krommerivier, ongeveer 16 km van Humansdorp af, verhuis. Daarna het hulle ’n ruk lank in die wyk Onder-Boesmansrivier gewoon. Formele letteronderwys het Uys nie ontvang nie, maar van kindsbeen af met boerdery en die treklewe kennis gemaak. Sy vader was ’n teler van opregte perde wat lang afstande kon aflê. Gebeure wat ’n indruk op sy kindergemoed gemaak het, was sy vader se gereelde kommandodiens, die kommissie wat sy vader in Augustus 1834 na Natal gelei het, die swaar verliese wat die gesin in Desember 1834 tydens die Sesde Grensoorlog gely het en die arrestasie en onsimpatieke behandeling van sy moeder deur ’n Britse amptenaar terwyl sy vader weg was op kommandodiens.
Op trek
Uys het die Kolonie saam met sy ouers en ongeveer honderd mense en drie-en-twintig waens in Augustus 1837 verlaat. Soos die ander seuns moes hy vee oppas en met die trek help. Dit was ’n avontuurlike lewe en ’n natuurlike militêre opleidingskool. Gedurende Oktober-November 1837 het sy vader deelgeneem aan die strafekspedisie teen die Matebelemag.
Na die moord op die Retief-geselskap en die Zoeloe-aanvalle op die Voortrekkerlaers het die Uys-trek vanaf Winburg die ontredderde Voortrekkers in Natal te hulp gesnel. By Doornkop het die gesamentlike laers besluit om ’n strafekspedisie onder leiding van Uys se vader en Andries Potgieter teen die Zoeloes uit te stuur. Sy vader het besluit om hom saam te neem. Hy was toe pas vyftien jaar oud, weerbaar en ’n goeie ruiter. Op 6 April 1838 het 347 man en ’n paar Kleurlinge vertrek en in die noordoostelike rigting, oor die Tugela, verby die latere Rorkesdrif en Isandlwana gereis. Op 10 April 1838 is Italeni, ongeveer vyf km suidwes van Mgungundlovu, bereik.
Sterfte
Op 11 April 1838 het die kommando in twee groepe die 8,000 Zoeloes wat teen die heuwels stelling ingeneem het, aangeval. Die Uys-groep het suksesvol opgetree, dog toe hulle die vlugtende Zoeloes agtervolg, het twee manne afgedwaal. Toe Uys en sy vader en veertien ander man hulle te hulp snel, is hulle in ’n hinderlaag gelei. Nadat hulle omsingel is, moes hulle noodgedwonde ’n pad oopskiet. Uys se vader is gewond; sy krygsgenote het hom saamgeneem, maar hy het gesterf. Ongeveer ’n kilometer verder is Uys deur die Zoeloes vasgekeer en het waarskynlik in die spruit daar naby gesterf. Sy oorblyfsels is nooit gevind nie en het vermoedelik in die spruit weggespoel.
Nalatenskap
Die Hoërskool Dirkie Uys op Moorreesburg en op Warden, die Dirkie Uys Voortrekkerkommando in Pretoria, die Dirkie Uys Gemeenskapsgesondheidskliniek in Goodwood, die Dirkie Uys/Durban Akademie in Durban, die Dirkie Uys Laerskool in Johannesburg en strate in verskeie dorpe is na hom vernoem. Die voorval waartydens Dirkie oorlede is, is ook uitgebeeld op een van die friese in die Voortrekkermonument.
Donald O'Connor
Donald O'Connor (28 Augustus 1925 – 27 September 2003) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Are You with It? (1948), Singin' in the Rain (1952), I Love Melvin (1953), en There's No Business Like Show Business (1954).
Günther Beckstein
Günther Beckstein (* 23 November 1943 in Hersbruck) is 'n Duitse politikus (CSU). Van 9 Oktober 2007 tot 1 Oktober 2008 was hy die Beierse ministerpresident. In sy vorige diens, onder Edmund Stoiber, was hy die Beierse minister van binnelandse sake, vir 'n termyn van 14 jaar.
Opleiding en beroep
Nadat Beckstein in 1962 sy matriek verwerf het aan die Willstätter-Gimnasium in Neurenberg, studeer hy aan die universiteite in Erlangen en München in die regswetenskap. Vanaf 1971 tot 1988 het Beckstein 'n prokureurskantoor bedryf. In 1975 volg sy doktorsgraad in Erlangen met sy proefskrif getiteld "Der Gewissenstäter im Strafrecht und Strafprozeßrecht" op die vakgebied van die regswetenskap.
Madeira, Limpopo
Madeira is 'n nedersetting in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Maruleng Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
95 stellings
Die 95 stellings is 'n lys van stellings wat in 1517 deur Martin Luther, professor van morele teologie aan die Universiteit van Wittenberg in Duitsland, geskryf is. Luther het op 31 Oktober 1517, 'n dag voor die Feesdag van Allerheilige, die 95 stellings teen een of meer kerkdeure in Wittenberg vasgespyker, en hierdie datum word gesien as die begin van die Protestantse Hervorming. Die 95 stellings het die Rooms-Katolieke leer oor saligheid in etlike verklarings weerlê, en Luther het dit gestaaf met redenasies en die aanhaal van bybeltekste. Die dokument, wat in Latyn opgestel is, was 'n uitnodiging tot 'n debat onder sy mede-akademici, getiteld Redestryd oor die Krag en Doeltreffendheid van Aflate. Hierdie debat het blykbaar nooit plaasgevind nie, omdat die stellings gou in die volkstaal, Duits, vertaal en versprei is, sodat die omstreke in beroering gekom het. Teen jaareinde het Caspar Nützel reeds gedrukte Duitstalige kopieë van die stellings uit Leipzig, Neurenberg, Basel en moontlik Augsburg versprei.
Ontwikkeling en nagevolge
Die bekendmaking van die 95 stellings is aangehelp deur die drukkuns en was die eerste salvo van 'n bittere geloofstryd en 'n kettingreaksie van Wes-Europese omwentelinge. Die stellings het wel kerklike teologie aangespreek, maar as newe-effek is die kerk se finansieringspolitiek onder die loep gebring. Die Rooms-Katolieke Kerk se reaksie was om die stellings en Luther se latere geskrifte met opbouende onverdraagsaamheid te verwerp. By Augsburg in 1518 en Worms in 1521 is Luther onder groot druk geplaas om sy corpus met inbegrip van die stellings terug te trek, en sy ekskommunikasie is kort daarop bekendgemaak.
Die publiek en hul leraars is geprikkel om aan uiteenlopende teologiese oortuigings uiting te gee, en etlike humaniste het by die nuwe gedagtes aanklank gevind. Daar was egter ook Erasmus, Zasius, Reuchlin en Wimpheling wat nie van hul bestaande oortuigings afgewyk het nie. Prinse en keurvorse is genoop om nuwe alliansies te vorm soos die Schmalkaldiese bond, 'n teenvoeter vir Rooms-Katolieke keiserlike magte wat die ou orde met geweld wou afdwing. Verskillende oorloë het uit die twispunt voortgevloei: die Kleinboeroorlog, Schmalkaldiese oorlog en uiteindelik die Dertigjarige oorlog, waar teologiese voor politieke oorwegings gewyk het.
Die 95 stellings het nog nie 'n omvattende uiteensetting van Protestantse leer gebied nie. Die reformatoriese sleutelbegrip van "regverdiging uit geloof alleen" is wel by implikasie aangeraak, maar in hoofsaak het die stellings gewentel om Luther se vroeë sienings oor aflate en boetedoening. Die afskaffing van hierdie biegpraktyke onder Protestante het die weg gebaan vir die beëindiging van etlike ander gebruike van die middeleeuse Christendom.
Aflate
In die sakrament van boetedoening het Christene hulle sondes beken en vryspraak daarvoor ontvang. Genoegdoening of restitusie was 'n inherente aspek van die sakrament, en het die betaling van boetes behels. Benewens kon 'n werklik berouvolle persoon wat sy sondes beken, deelse, of selfs plenêre (d.i. volle) vrywaring van tydelike straf in die vagevuur ontvang deur die aankoop van 'n aflaat. Dit het aankopers of hul gestorwe familielede egter nie toegang tot die hemel belowe, of selfs vergifnis van sondes nie, maar sou slegs bestrawwing in die vagevuur verkort. Die kerk het dit toegestaan vir sekere goeie werke, en dit was nie altyd te koop nie. Die jubileum-aflate wat Luther se aandag getrek het, was van die plenêre soort.
Rolspelers in die aflaatbedryf
Albrecht en sy ouer broer Joachim I (keurvors sedert 1499) van die Brandenburgse prinsehuis het onder die vernaamste ondersteuners van die pousdom in die Heilige Romeinse Ryk getel. Reeds in 1513, op ouderdom 23, het Albrecht van Brandenburg die episkopale administrateur van Halberstadt en die aartsbiskop van Maagdeburg geword. In 1514 sou hy ook aartsbiskop van Mainz word, en vanaf 1518 was hy ook kardinaal. Pouslike instemming tot sodanige opeenhoping van kerkampte is teen groot onkoste verkry, 14 000 gulde vir vierkiesing tot Maagdeburg en 10 000 vir Mainz, en volgens Angelus altesaam in die 30 000 gulde. Dit is deur die Augsburgse Fugger-bankiers voorgeskiet, en om sy skuld te delg het die aartsbiskop aan die sg. "Pietersaflaat" deelgeneem. Dit was 'n aflaatsubskripsie vir finansiering van die nuwe Sint Pieterskerk te Rome, wat reeds in 1506 deur pous Julius II gepubliseer is. Van 1500 tot 1517 was daar vyf uitgifte van aflate in Duitsland, en dié van 1515 is deur pous Leo met 'n pouslike bul vir aflaathandel in die Mark Brandenburg en die kerkprovinsies Mainz en Maagdeburg gemagtig. Aan Albrecht is 'n oktrooi van agt jaar toegestaan waarvolgens die helfte van die inkomste uit die jubileum-aflaat sy skuld sou delg, en die orige helfte die pous self toegeval het. Hierdie ooreenkoms is deur die prelaat Dr. Johannes Blankenfelde, seun van 'n voormalige koopman en burgemeester van Berlyn, bemiddel.
Angelus sou Tetzel as 'n "losse booswig en egbreker" beskryf het, en Otto von Corvin (1812–1886) was eweneens baie onvleiend in sy "Pfaffenspiegel" van 1845, waar hy hom teken as 'n "onbeskaamde vet deugniet", "skurk" en "onwaardige monnik." Daar word vertel dat Tetzel in Innsbruck ter dood veroordeel is, en net danksy die voorspraak van Frederik III van Sakse vrygelaat is.
Drie dokumente
Mense van Wittenberg het die grens na Jüterbog oorgesteek om aflate te koop. Sommige het begin twyfel aan die waarde van hul aankoop, en het met hul terugkeer vir Luther gevra om sy mening daaroor uit te spreek. Hy het geweier om die aflate se waarde te beaam en het instede voortgegaan om die stellings aan te bring waar die volgende dag baie mense vir 'n feesdag verwag is. Hierdie feesdag was een van twee dae per jaar waartydens keurvors Frederik se relikwieë in die kasteelkerk besigtig kon word. Dat Luther by al hierdie dokumente reeds sy familienaam van "Luder" na "Luther" verander het, getuig van sy nuutgevonde skriftuurlike en renaissance-humanistiese vrydenkendheid (vgl. Joh 8:31-32, 1 Kor 9:19 en Eleutherius, d.i. bevryd).
95 stellings
Geskiedkundiges aanvaar oorwegend dat Luther wel 95 handgeskrewe stellings op die veelbesproke dag, 31 Oktober 1517, teen die kasteelkerk se deur gespyker het, en hierdie datum word gevier as Hervormingsdag. Tog het geen oorspronklike, en baie min gedrukte weergawes behoue gebly. Alhoewel Hieronymus Höltzel se Latynse weergawe slegs die jaartal 1517 toon, het Luther se medehervormer Philipp Melanchthon in 1546 geskryf dat dit wel op 31 Oktober vasgespyker is. Georg Rörer, Luther se skriba, het in 'n nota aangedui dat Luther die stellings aan elke kerk se deur geplaas het, maar die Rooms-Katolieke Luther-navorser Erwin Iserloh sou in 1961 aanvoer dat die kerkdeur-weergawe niks meer as 'n gewilde legende is nie. Alternatiewelik sou die publikasie daarvan deur Luther se familielede, die Nesens, tot die verspreiding daarvan aanleiding gegee het.
Die stellings, alhoewel 'n besprekingsdokument, erken die pouslike instelling meer as 20 keer, en wel as deur Christus self geordineer. Die stellings doen egter afbreuk aan die pouslike waardigheid en gesag oor aflate. In stellings 25 tot 29 word die bestaan van die vagevuur erken alhoewel dit afwyk van tradisionele Rooms-Katolieke leer. Alhoewel die 95 stellings die misbruik van aflate sterk aanval, was Luther nie in beginsel teen aflate gekant nie, aangesien sy stelling 73 lees: "Die pous bulder terreg teen diegene wat op iedere wyse strewe om die verkoop van aflate te ondermyn." Die bemarking daarvan, soos destyds deur Johann Tetzel aangevoor, het hy egter as 'n ernstige misbruik uitgewys. Die aanvangstellings getuig van Luther se nuwe insig in die betekenis van metanoia, 'n geestelike boetvaardigheid (vgl. Matt 4:17).
Brief aan aartsbiskop
Op dieselde dag het Luther nog twee dokumente die lig laat sien, wat wel gedateer is. Die bekendste hiervan is die eerbiedige, dog dringende brief of beswaarskrif wat Luther aan die aartsbiskop Albrecht van Mainz gestuur het. Hierin het Luther die wanbegrippe uiteengesit wat deur Tetzel gepredik is, en hy het die aartsbiskop plegtig versoek om nuwe instruksies uit te ryk wat Tetzel onder bedwang sou bring. Die aartsbiskop het die brief aan die Universiteit van Mainz voorgelê vir 'n mening, en ook 'n afskrif na Rome gestuur.
Hierin het Luther 'n bedekte stel afgetrap, want pous Leo en die aartsbiskop het soos reeds gemeld saam uit die verkope van aflate en kerkampte voordeel getrek. Die aartsbiskop was kronies by sy broers en bankiers in die skuld vir die aankoop van sy ampte, en die pous het 300 000 gulde of die helfte van die inkomste ontvang vir die verfraaiing van die pouslike hof en aanbou van die nuwe Sint Pieterskerk. Albei was ook prelate wat danksy hul invloedryke families vinnige opgang in die kerk gemaak het.
Kort verhandeling
Die derde dokument was 'n kort verhandeling, getiteld Tractatus de indulgentiis per Doctorem Martinum ordinis s. Augustini Wittenbergae editus, oftewel "'n Verhandeling oor Aflate gepubliseer deur Doktor Martin van die Orde van Sint Augustinus te Wittenberg. Aan aartsbiskop Albrecht van Mainz, 31 Oktober 1517." Hierdie langvergete verhandeling van Luther is in die argiewe van Mainz opgespoor "tussen die papiere wat die korrespondensie tussen aartsbiskop Albrecht en die Mainz-universiteitsfakulteit van Desember 1517 bevat het." Dit is in 1907 deur F. Herrmann in die Tydskrif vir Kerkgeskiedenis (ZKG) gepubliseer. Die Jesuïet en Luther-kenner Jared Wicks glo dat hierdie vroeë verhandeling van besondere historiese belang is:
Repliek
Binne twee maande het Johann Tetzel gereageer met 'n oproep dat Luther op die brandstapel geplaas moet word vir kettery. Tetzel het verder die teoloog Konrad Wimpina gevra om (106) teenstellings teen Luther se werk op te stel, wat ondermeer die volgende stelling ingesluit het: "Christene behoort geleer te word dat die pous, by magte van sy jurisdiksie, bo die hele Rooms-Katolieke Kerk en sy rade verhewe is, en dat al diegene in ootmoed aan sy statute gehoorsaam moet wees." Tetzel het hierdie stellings in Januarie 1518 in 'n redestryd voor 'n groot versameling geestelikes en monnike by die Universiteit van Frankfurt aan die Oder verdedig. 800 gedrukte kopieë van hierdie redestryd is na Wittenberg versend om daar verkoop te word, maar universiteitstudente het dit by die boekverkoper afgeneem en verbrand. In Februarie 1518 het Roomse kerkowerhede geëis dat Luther se kloosterorde hom die swye oplê.
Die vinnige verspreiding van die 95 stellings het Luther onkant gevang, sodat hy vier maande later, op 5 Maart 1518, aan Christoph von Scheurl sou skryf:
Toe Luther hoor dat Tetzel op sy sterfbed was, het hy 'n troosbrief aan hom geskryf. Hierin het hy Tetzel gevra om nie veronrus te voel nie, want "die saak het nie om jou ontwil ontstaan nie, en het tewens 'n heel ander pa gehad." Tetzel is in 1519 dood in die Leipzigse dominikaanse klooster. Hy het lae aansien geniet en is deur die publiek vermy, deels weens klaarblyklike valse gerugte oor hom wat deur Karl von Miltitz versprei is.
Teologie
Luther is deur sy Augustynse opsiener, Johann von Staupitz, afgevaardig om te presideer oor redestryde wat in April 1518 by die Algemene Gemeente van Duitse Augustyne in Heidelberg gehou is. Die ontwikkeling van Luther se gedagtes tot 'n teologie sou hier belangrike blootstelling kry, en die toekomstige hervormers Martin Bucer en Johannes Brenz was in die gehoor. Hier het Luther 40 stellings (28 teologies en 12 filosofies) van sy sg. Heidelbergse Redestryd verdedig. Die Rooms-Katolieke Kerk het daarop vir keurvors Frederik gevra om Luther aan hulle uit te lewer, maar die keurvors het keiser en pous teëgegaan deur te eis dat Luther op Duitse grondgebied verhoor word. Von Staupitz het nou vir Luther vrygestel van sy eed van getrouheid aan die kloosterorde, sodat die keurvors voortaan sy enigste beskermheer was. Toe die Augsburgse verhoor (12-18 Oktober 1518) deur kardinaal Cajetan 'n dooiepunt bereik, was Luther wellig op die drumpel van arrestasie. Luther het egter middernagtelik weggeglip, en het presies 'n jaar na die vasspykering van sy 95 stellings weer in Wittenberg gearriveer.
Die formele Rooms-Katolieke teëwerping van Lutherse teologie en van sy siening oor boetedoening sou in die Teenreformasie met die Konsilie van Trente (1545–1563) bewoord word. Aldaar is boetedoening bevestig as een van die sewe Rooms-Katolieke sakramente, en as waarlik en behoorlik deur Christus verordineer as die versoeningsproses vir gelowiges met God, so dikwels as hulle na hul doop in sonde sou val.
Lake Arthur-dam
In die bolope van die Groot-Visrivier in die Oos-Kaapprovinsie is daar drie besproeiingsdamme, naamlik die Kommandodrifdam en die Lake Arthur-dam, beide in die Tarkarivier, en die Grassridgedam in die Grootbrakrivier.
Lake Arthur is in 1924 voltooi en genoem na die destydse goewerneur van die Unie van Suid-Afrika, prins Arthur van Connaught. Die dam lê 21 km suidoos van Cradock. Dit wal het 'n hoogte van 38 m en die oppervlakte as dit vol is, is 887 ha. Weens erge toeslikking het die dam reeds in die eerste tien jaar van sy bestaan byna die helfte van sy aanvanklike opgaarvermoë verloor. Daarom is die damwal in 1939 verhoog. In 1950 was die dam so toegespoel dat die Kommandodrifdam stroomop gebou is.
Heather Langenkamp
Heather Langenkamp (gebore 17 Julie 1964) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Nightmare on Elm Street (1984), A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors (1987), en New Nightmare (1994), en in die televisiereeks Just the Ten of Us (1987).
Joseph Fiennes
Joseph Fiennes (gebore 27 Mei 1970) is 'n Engelse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Shakespeare in Love (1998), Elizabeth (1998), Enemy at the Gates (2001), en The Merchant of Venice (2004).
Avestiese alfabet
Die Avestiese alfabet is ’n skryfstelsel wat omstreeks 226–651 n.C. ontwikkel is om die taal Avesties mee te skryf. Dit is later ook gebruik vir Pazend, ’n metode vir die skryf van Middelpersies wat hoofsaaklik aangewend is vir die Zend-uitleg van die Avesta, die godsdienstige tekste van die Zoroastriese geloof. In die tekste van die Zoroastrisme-tradisie is na die alfabet verwys as din dabireh of din dabiri, Middelpersies vir "die godsdiens se skrif".
Geskiedenis
Die Avestiese alfabet is waarskynlik geskep uit ’n behoefte om Avestiese godsdienstige geskrifte te skryf. Anders as ander godsdienste soos die Christendom en Boeddhisme wat godsdienstige geskrifte gehad het, is die Zoroastriese gebede en beginsels gememoriseer en van geslag tot geslag oorgedra omdat die ritme en stembuiging baie belangrik was vir die voordra daarvan. Die rituele wat met die liturgie gepaard gegaan het, het ook nie ruimte gelaat om aandag aan ’n geskrewe teks te gee nie.
Die Avestiese skrif is waarskynlik geskep sodat die Zoroastriste ook hul geloofsbeginsels kon neerpen en so beter met die ander gelowe kon meeding." Dit het ’n groot voordeel ingehou vir die godsdiens: Min mense kon later Avesties verstaan en dit het gelei tot die skep van die Zend-tekste (van Avesties zainti, "verstaan") – ’n uitleg en vertaling van die Zoroastriese geloofsbeginsels wat vandag nog bestaan.
Letters
Die Pahlewi-skrif, waarop die Avestiese alfabet geskoei is, was in algemene gebruik vir verskeie Middeliranse tale, maar dit was nie voldoende vir die skryf van ’n godsdienstaal wat uiterse presisie geverg het nie omdat Pahlewi ’n vereenvoudigde skrif met hoogstens 22 letters was, waarvan baie meer as een klank kon voorstel.
In teenstelling hiermee was Avesties ’n volledige alfabet met baie letters: 37 konsonante en 16 klinkers. Dit word van regs na links geskryf, nes Pahlewi. Die letters word nie verbind nie en koppelletters is skaars Woorde en die einde van die eerste deel van ’n samestelling word met ’n punt geskei.
Unicode
Die Avestiese alfabet is tot die Unicode-standaard gevoeg in Oktober 2009, met die uitreiking van weergawe 5.2. Die Unicode-blok daarvan is U+10B00–U+10B3F.
Rayford Barnes
Rayford Barnes (23 Oktober 1920 – 11 November 2000) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Young Jesse James (1960), The Wild Bunch (1969), Breakheart Pass (1975), en Death Hunt (1981).
Turkey, Limpopo
Turkey is 'n nedersetting in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Maruleng Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Ruimtependeltuig Discovery
Ruimtependeltuig Discovery (NASA kenteken: OV-103) was 'n NASA-ruimtependeltuig en is vir die eerste keer gevlieg op 30 Augustus 1984, Discovery was die derde operasionele ruimtependeltuig (uitgesluit toets ruimtependeltuig Enterprise). Die ruimtependeltuig was lank operasioneel en het beide navorsing sowel as sendings vir monteerwerk aan die Internasionale Ruimtestasie voltooi.
Die naam van hierdie tuig kom van die skip HMS Discovery wat ontdekkingsreisiger James Cook op sy derde en laaste groot vaart vergesel het.
Vlugte
39 vlugte in totaal
Käthe Kruse
Käthe Kruse (* 17 September 1883 in Breslau as Katharina Simon; † 19 Julie 1968 in Murnau am Staffelsee) was een van die bekendste popmaaksters ter wêreld. Haar poppe is vandag gesogte versamelaarstukke wat hoë pryse haal. Käthe Kruse was getroud met die beeldhouer Carl Max Kruse.
Edward Steichen
Edward John Steichen (eintlik: Eduard Jean, * 27 Maart 1879 in Bivange, Groothertogdom Luxemburg; † 25 Maart 1973 in West Redding, Connecticut, Verenigde State) was een van die beduidendste fotograwe van die 20ste eeu en word soms ook die "patriarg van die fotografie" genoem.
Steichen se gesin het in 1881 na die Verenigde State geëmigreer en hulle eers in Michigan en later in die stad Milwaukee gevestig. Steichen se vader was aanvanklik in 'n kopermyn werksaam. Sy moeder het Steichen se belangstelling in kuns van kinsbeen af bevorder. Met vyftien jaar het Steichen 'n litografiese opleiding by die American Fine Art Company gekry en hy het in 1895 het sy eerste foto's geneem. Daarnaas het hy in die volgende twintig jaar ook geskilder. Tussen 1894 en 1898 was hy onder Richard Lorenz en Robert Schade by die Milwaukee Art Students League werksaam.
Die bekende fotograaf Alfred Stieglitz het sy talent onmiddellik raakgesien en hom met die koop van drie beelde aangemoedig om 'n professionele loopbaan as fotograaf te begin. Steichen het 'n lid van die Photo-Secession en een van die belangrikste verteenwoordigers van die pictorialisme geword. Saam met Stieglitz het Steichen in 1905 in New York sy eie kunsgalery, The Photo-Secession Gallery of 291 volgens sy straatadres 291 Fifth Avenue, geopen.
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het Steichen hom afgewend van die pictorialistiese styl en hom op die oorlogsfotografie toegespits. Later was hy vir die modetydskrifte Vanity Fair en Vogue werksaam, het bekendes gefotografeer, was tydens die Tweede Wêreldoorlog die bestuurder van die Amerikaanse Vloot se fotografiese afdeling en in die tydperk tussen 1947 en 1962 die direkteur van die New Yorkse Museum of Modern Art (MoMA) se fotografiese afdeling.
Steichen se mees bekende fotografiese werke sluit foto's van Brooklyn-brug, die Flatiron-gebou en Rodin se Balzac in, asook portrette van J.P. Morgan, Greta Garbo, Marlene Dietrich, Eugene O'Neill, Gloria Swanson en ander bekendes van die 20ste eeu in.
Die fototentoonstelling The Family of Man, wat hy teen die begin van die vyftigerjare vir die MoMA saamgestel het, word as Edward Steichen se magnum opus beskou. Ná die oorlogservarings sou die tentoonstelling met sy sowat 500 foto's deur die krag van liefde en medemenslikheid tot 'n beter wêreld bydra en haat, geweld en verwoesting help oorkom. Dit was 'n fenomenale sukses, alhoewel sommige kritici soos byvoorbeeld Roland Barthes Steichen se inspanning as naïef en leuenagtig afgemaak het. The Family of Man kan sedert 1994 as 'n permanente tentoonstelling in die kasteel van die Luxemburgse dorp Clervaux besigtig word. Die tentoonstelling word deur Unesco in die register van die wêreld se dokumente-erfenis gelys.
Op 14 Februarie 2006 is een van drie bestaande vergrotings van Edward Steichen se foto The Pond-Moonlight (1904) op 'n veiling van Sotheby's in New York teen VSA-$ 2,928 miljoen verkoop - destyds die hoogste prys wat ooit vir 'n foto betaal is.
B.J. Thomas
B. J. Thomas (7 Augustus 1942 – 29 Mei 2021) was 'n Amerikaanse sanger en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Forrest Gump (1994), Spy Hard (1996), Charlie's Angels: Full Throttle (2003), en Spider-Man 2 (2004).
Internasionale verhoudinge
Die studie van internasionale verhoudinge (ook internasionale politiek, internasionale aangeleenthede, internasionale verhoudings of internasionale betrekkinge) is 'n onderdeel van die politieke wetenskap wat fokus op die ondersoek na buitelandse verhoudinge tussen state en ook internasionale gebeure. Hierby word ook aandag gegee aan die rol van state, inter-regeringsorganisasies (IROs), nieregeringsorganisasies (NROs) en multinasionale ondernemings. Dit is sowel 'n veld van akademiese studie as van openbare politiek. Met die oog hierop word internasionale verhoudinge geanaliseer sowel as beleid geformuleer.
Oorsig van die teorievorming
In die veld van die internasionale verhoudinge kan drie teoretiese hoof strominge of paradigmas as sentraal beskou word. Die strominge is verwant aan die drie belangrikste teorieë van die politieke wetenskap. Die eerste hoofstroom is die van die realisme, die tweede hoofstroom wat onderskei kan word, is die van die pluralisme wat sterk verwant is aan die liberalisme, en as laaste hoofstroom is die strukturalisme wat ontstaan het uit die marxisme. Hierdie drie hoofstrome het baie onderlike konneksies ontwikkel, so kan mens vandag by neorealisme saam met die basisuitgangspunte van die realisme ook baie aanvullings uit die pluralisme ontdek.
Realisme
Die basiese stellings van die teorie is:
Omdat dit hier om 'n teorie gaan, is hierdie basisstellings van metodologiese aard en het die bedoelling om deur vereenvoudiging, uit te kom by 'n model waaruit die internasionale verhoudinge beskryf, verklaar en voorspel kan word. Enkele belangrike realistiese denkers soos Hugo Grotius en Edward Hallett Carr het byvoorbeeld behoorlike aanpassings op die 'standaard' realisme, maar behoort tot dieselfde skool as 'oerrealiste' soos Thucydides, Niccolò Machiavelli, Thomas Hobbes en Carl von Clausewitz.
Realiste bestudeer die internasionale verhoudinge tussen state, in 'n wêreldwye stelsel wat volgens hulle gekenmerk word deur anargie; naamlik die gebrek aan 'n sentrale owerheid wat norme en regulering vir state oplê. Realiste deel die stelling dat elke staat soewerein is en dat dit self as die hoogste gesag geld en dit dus geen hoër mag bo dit duld nie. 'n Teorie wat hierdie stelling oor anargie meer uitbou is die neorealisme.
Neo-realisme
Die neo-realisme is die eerste geformuleer deur Kenneth N. Waltz (Theory of International Politics, 1979). 'n 'Klassieke' realis is Hans Morgenthau wat (Politics among nations, 1948) dekades lank reeds tot die standaard literatuur behoort. 'n Meer onlangse verdediger van die neo-realisme is John Mearsheimer (The Tragedy of Great Power Politics, 1999) wat die realisme verdedig in 'n tydperk wat baie dink dat die internasionale samewerking onstuitbaar aan die opmars is.
Pluralisme
Die pluralisme is hier duidelik verwant aan die liberalisme, dit het anders as die realisme 'n positiewe mensbeeld en daar is baie aandag vir vreedsame ontwikkelings in die wêreld. Die pluralistiese skool ken daardeur baie teorieë oor samewerking en oorstaats grense integrasie soos die neofunksionalisme van Ernst Haas en die neoliberale institusionele organisasie van Robert Keohane wat baie naby die realisme aansluit.
Neo-liberale institusionalisme
Die neo-realisme van Waltz, wat verskil van sowel klassieke realiste as die pluraliste, het baie reaksies uitgelok, waaronder die van die neo-liberale institusionele organisasies. Hierdie stroming deel op sigself die realistiese visie dat die staat die belangrikste speler is en dat state in beginsel net hul eiebelang nastreef (vergelyk ook die voordeel maksimaliseerende individu in die ekonomie), maar meen dat dit nie samewerking hoef te belemmer nie. 'n Prominente verdediger van hierdie posisie is Robert O. Keohane (After Hegemony, 1984). Keohane heg baie waarde aan ooreenkomste bestaande uit institusies en norme wat internasionale samewerking fasiliteer onder andere deur te sorg vir die samesmelting van voorkeure. Robert Axelrod (The Evolution of Cooperation, 1984) toon aan dat dit ook uit modelle in die spelteorie blyk dat met voorwaardes tot samewerking onder anargie heel moontlik is en meer voorkom as wat die mens dink.
Strukturalisme
Die basis aannames van die teorie is:
Die strukturalisme het ontstaan uit die marxisme maar het in die 1970s onder invloed van nie-marxiste 'n breë skool oor internasionale politiek ontwikkel. Belangrikste onderwerpe van navorsing is die historiese ontwikkeling van die kapitalisme en die afhanklikheids verhouding van die 'derde wêreld' ten opsigte van die 'eerste wêreld'. Onder teoretici in die 'derde wêreld' bestaan dan ook baie aandag vir hierdie skool.
(Neo)marxisme
Die belangrikste invloed op die strukturele skool kom ongetwyfeld uit die werke van Karl Marx en Friedrich Engels. Hulle was diegene wat eerste die aandag gevestig op die wêreldstelsel in plaas van die individuele akteurs en vanuit hierdie perspektief verklarings gesoek vir politieke prosesse. Ook die Russiese revolusionêre Wladimir Lenin het 'n belangrike bydrae gelewer ter ontwikkeling van die (neo) marxistiese internasionale teorie. Sy analise van die werk van Marx, Engels en Hobson lei tot die teorie wat die imperialisme as hoogste stadium van die kapitalisme beskou. Een van die latere invloedryke (neo) Marxistiese is Antonio Gramsci wat in die invloed van ideologie as metode van dominansie ondersoek.
Ook die afhanklikheid teorie en die wêreldstelsel teorie behoort tot die strukturele skool maar dit is nie marxisties nie.
Ander skole
Ander skole is onder andere die ekologie en die sosiale-konstruktivisme.
Internasionale politieke ekonomie
Internasionale politieke ekonomie is die ekonomiese subterrein van internasionale verhoudinge en hou hom veral besig met internasionale handel, kapitaalverkeer, globalisering en ontwikkelingsvraagstukke.
Studie
Daar is 'n aantal universiteite wat spesialiseer in die studie van internasionale verhoudinge. Die mees prominente universiteite op hierdie gebied wêreldwyd is onder andere:
Kruisplatform
Kruisplatform is 'n term wat gebruik word in die rekenaarwetenskap en beteken dat meer as een bedryfstelsel of rekenaarargitektuur ondersteun word.
'n Kruisplatform toepassing kan op twee of meer bedryfstelsels loop. Moontlik op Microsoft Windows, Linux en macOS.
Linux, in teenstelling met Windows, is 'n voorbeeld van 'n kruisplatform bedryfstelsel wat op x86, ARM, PowerPC en verskeie ander rekenaarargitekture kan funksioneer.
Voorbeelde van kruisplatform programmeertale is C, C++, Java, JavaScript, PHP, Python en Tcl. Toepassings wat in sulke tale geskryf is kan onveranderd of met klein aanpassings op ander platforms gebruik word.
Leonardville
Leonardville is ’n nedersetting in die Omaheke-streek in die ooste van Namibië en vorm deel van die kiesafdeling Aminuis. Die jaarlikse reënval is 236 mm, hoewel 530 mm in die 2010/’11-reënseisoen gemeet is.
Leonardville was die vernaamste nedersetting van die Khauas-Nama-substam van die Oorlams tot Duitsland se imperiale magte, die Schutztruppe, hulle in 1894 en 1896 verslaan het. Vroeër is die omgewing bewoon deur die Taa-sprekende San tot die Rooinasie, wat die plek Naosanabis genoem het, hul grond beset het. Omstreeks 1840 het ’n groep mense onder leiding van Amraal Lambert, die eerste kaptein van die Kaiǀkhauan Orlam, die gebied binnegekom. Hulle het woonreg en weiding in die land van die Rooinasie gekry teen ’n jaarlikse betaling.
Geskiedenis
In 1843 het die Wesleyaanse Sendinggenootskap ’n sendingstasie hier opgerig. Die eerste sendeling was Joseph Tindall en sy seun Henry. Hulle het die nedersetting Wesley Vale genoem. Die Rynse Sendinggenootskap het die stasie in 1855 oorgeneem toe hulle die bestaande geboue – die kerk, pastorie en die smidswinkel – gekoop en ’n skool vir 60 tot 80 kinders begin het. Amraal Lambert se groep het egter ’n ander plek gesoek om hulle te vestig en so in 1855 of ’56 na Gobabis getrek.
Lambert en die meeste van sy familie is in 1864 aan pokke oorlede. ’n Ruk later het die Kaiǀkhauan, nou onder leiding van Amraal se kleinseun Andreas, teruggekeer na Naosanabis. Van hier het hulle belangrike handelsroetes beheer. Aangesien hulle vuurwapens en perde besit het, kon hulle handelaars voorlê en beroof. In die 1880’s is die Kaiǀkhauan as ’n sterk en gevaarlike mag beskou.
Nadat die Duitse Keiserryk die gebied gekoloniseer het, het Lambert geweier om hul “beskermingsverdrag” te onderteken. Die Duitsers het die Kaiǀkhauan as ’n taamlik swak mag beskou; daarom het die Duitse bevelvoerder, Theodor Leutwein, op 6 Maart 1894 ’n verrassingsaanval op Naosanabis geloods om ’n voorbeeld te stel aan die sterker volke en stamme te stel dat hulle nie die Duitse besetting van die gebied moes teenstaan nie.
Die Schutztruppe het die stryd gewen en die nedersetting se inwoners vedryf. Die grondgebied is aan die Boere gegee wat aan die Dorslandtrek uit Transvaal na Angola deelgeneem het, maar besluit het om hulle in Duits-Suidwes-Afrika te vestig, pleks van die trek te voltooi. Ná die volksmoord op die Herero en Nama van 1904/’05, het Isaak Witbooi van die Witbooi-Oorlam na Naosanabis getrek. Die Kaiǀkhauan was toe reeds heeltemal uitgewis weens die volkslagting.
NG gemeente
Die NG gemeente Leonard (in onlangse jare verander na Leonardville) is op die elfde dag van die elfde maand (11 November) 1944 as die elfde gemeente van die Kaapse Kerk in die destydse Suidwes-Afrika gestig. Lidmate was dit eens dat die gemeente moes heet na die onvergeetlike baanbreker van die Kerk in Suidwes-Afrika, eerw. (later ds.) E.J. Leonard. So dikwels het hy per eselkar oor die uitgestrekte vlaktes van die land en selfs te voet verkwikking aan eensame plase gebring. Die gemeente het met ongeveer 500 lidmate van die gemeente Gibeon afgestig, maar ná net agt jaar reeds oor die duisend lidmate getel. Hierdie getal het egter teen 2010 teruggesak tot net 176 weens die gedurige ontvolking van die platteland.
Die gemeente het met sy stigting meer as 25 000 km² beslaan, 'n gebied so groot soos die Afrikaland Rwanda. Dit het noodwendig tot veel desentralisasie gelei, wat in 'n mate verlig is met die afstigting van die NG gemeente Aroab in 1955. Daar was aanvanklik geen gemeentelike sentrum nie, en daarom het dit teen 1952 uit vier feitlik selfstandige wyke bestaan, naamlik Uhlenhorst met 140 lidmate, Blumfelde met sowat 140 lidmate, Aroab met sowat 360 lidmate en Pretorius met sowat 320 lidmate. Die pastorie was op Pretorius geleë, terwyl elke wyk sy eie kerksaal gehad het waar een maal per maand eredienste waargeneem is en twee maal per jaar nagmaal bedien is.
Inwoners
Ondanks die koms van die Tswana, Oorlams en Boere, het Leonardville steeds ’n aansienlike San-bevolking. van die geskatte 500 oorblywende Taa-sprekers in Namibië, woon sowat 50 op Leonardville. Jan de Wet, ’n Namibiese boer en oudpolitikus, woon op Leonardville.
Plaaslike politiek
Leonardville word bestuur deur ’n dorpsraad wat bestaan uit vyf setels. In die 2010-verskieding het Swapo drie setels gewen, die RDP en Nudo een elk.
Balloon, Limpopo
Balloon is 'n nedersetting in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Maruleng Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Oligopolie
Die woord oligopolie kom van die Griekse woord oligoi, wat "min" beteken, en polein, wat "verkoop" beteken. Onder oligopolie word die mark deur 'n paar groot firmas oorheers. Wanneer daar slegs twee firmas in die bedryf is, word dit 'n duopolie genoem. Die produk kan homogeen wees (bv. staal en sement), maar dit is gewoonlik heterogeen (bv. motorvoertuie, sigarette, huishoudelike toestelle, elektroniese toerustig en huishoudelike skoonmaakmiddels). Wanneer die produk homogeen is, word die mark as 'n suiwer oligopolie beskryf, en wanneer die produk heterogeen (of gedifferensieerd) is, word die mark 'n gedifferensieerde oligopolie genoem. Oligopolie is die algemeenste markstruktuur in moderne ekonomieë. Wanneer mense van groot besigheid en van markmag praat, verwys hulle gewoonlik na oligopolieë (eerder as na suiwer monopolieë).
Frank O'Connor (akteur)
Frank O'Connor (11 April 1881 – 22 November 1959) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente One of the Bravest (1925), Hearts and Spangles (1926), Call of the Circus (1930), en Religious Racketeers (1938).
T. Roy Barnes
T. Roy Barnes (11 Augustus 1880 – 30 Maart 1937) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Scratch My Back (1920), So Long Letty (1920), Seven Chances (1925), en It's a Gift (1934).
A. J. Langer
A. J. Langer (gebore 22 Mei 1974) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The People Under the Stairs (1991) en in die televisiereekse My So-Called Life (1994), Three Sisters (2001), en Private Practice (2007).
Sentraal-Amerika
<div style="float: right; margin: 0 0 1em 2em; width: 27em; text-align: right; font-size: 0.86em; font-family: lucida grande, sans-serif; line-height: normal;"> <div style="border: 1px solid #ccd2d9; background: #f0f6fa; text-align: left; padding: 0.5em 1em; text-align: center;"> Sentraal-Amerika
Sentraal-Amerika (Engels: Central America, Spaans: América Central, Centroamérica) word soms as die suidelikste deel van Noord-Amerika beskou en soms as 'n aparte gebied in sy eie reg; in elk geval vorm dit 'n landbrug tussen Noord- en Suid-Amerika. Dit streek vanaf Meksiko in die noordweste tot Colombia in die suidooste. Sentraal-Amerika word deur die Karibiese See in die noordooste en die Stille Oseaan in die suidweste begrens, albei seë word deur die Panamakanaal met mekaar verbind. In Nicaragua is die Nicaraguameer geleë, Sentraal-Amerika se grootste meer.
Sentraal-Amerika het oorspronklik deel uitgemaak van die Meso-Amerikaanse kultuurlandskap, met bekende Majastede soos Copán, Joya de Cerén, Quiriguá en Tikal; almal Unesco-wêrelderfenisgebiede. Sentraal-Amerika is, nadat Christophorus Columbus die Amerikas in 1492 vir Europa ontdek het, deur Spanje verower. Tussen 1519 en 1821 het dit deel uitgemaak van Nieu-Spanje, toe na die Meksikaanse Onafhanklikheidsoorlog in 1821 die Eerste Meksikaanse Keiserryk gestig is, wat behalwe vir Belize (vanaf 1798 deel van die Britse Ryk) en Panama (deel van Groot-Colombia) ook oor die Sentraal-Amerikaanse lande gestrek het. Nadat die Meksikaanse Keiserryk in 1823 ontbind is, het die Sentraal-Amerikaanse lande hul onafhanklikheid van Meksiko verklaar en die Federale Republiek van Sentraal-Amerika gestig. As gevolg van 'n burgeroorlog het die Federale Republiek van Sentraal-Amerika in 1838 verbrokkel en Costa Rica, El Salvador, Guatemala, Honduras en Nicaragua het onafhanklike republieke geword. Tussen 1904 en 1914 is die Panamakanaal onder toesig van die Verenigde State gebou en verbind sedertdien die Atlantiese met die Stille Oseaan. Tussen 2007 en 2016 is die kanaal uitgebrei.
Lande wat in Sentraal-Amerika geleë is:
Jon Finch
Jon Finch (2 Maart 1941 – 28 Desember 2012) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Macbeth (1971), Frenzy (1972), The Final Programme (1973), en Kingdom of Heaven (2005).
Bismark, Limpopo
Bismark is 'n nedersetting in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Maruleng Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Celâl Bayar
Mahmut Celâl Bayar (16 Mei 1883 - 22 Augustus 1986) was 'n Turkse politikus, wat van 1950 tot 1960 die derde president van Turkye was; voorheen was hy premier van Turkye van 1937 tot 1939. Bayar, as die Turkse president, is deur die President van die Verenigde State van Amerika met die Legioen van verdienste gedekoreer, as gevolg van Turkye se deelname aan die Korea-oorlog.
Hy was die voormalige staatshoof wat die langste geleef het en was tot 8 Desember 2008 die langsdienende staatsleier (toe hy deur Chau Sen Cocsal Chhum verbygesteek is). Celal Bayar is op 22 Augustus 1986 in die ouderdom van 103 oorlede na 'n kort siekbed.
İsmet İnönü
Mustafa İsmet İnönü ( Turkse uitspraak: [isˈmet ˈinœny]; 24 September 1884 - 25 Desember 1973) was 'n Turkse generaal en staatsman, wat van 10 November 1938 tot 27 Mei 1950 as die tweede president van Turkye gedien het, toe sy Republikeinse Volksparty in die tweede vrye verkiesing van Turkye verslaan is. Hy was ook die eerste hoof van die Algemene Personeel van 1922 tot 1924, en as die eerste premier na die verklaring van die Republiek, en dien drie termyn: van 1923 tot 1924, 1925 tot 1937, en 1961 tot 1965. As president, aan hom is die amptelike titel "Millî Şef" (nasionale hoof) verleen.
Met die aanneming van die Achternaamwet van 1934 het Mustafa Kemal hom 'n familienaam gegee van İnönü, waar hy die leërs van die Weermag van Groot Nasionale Vergadering beveel het as minister van die Chief of the General Staff (Turks: Erkân-ı Harbiye-i Umumiye Reis Vekili) tydens die Grieks-Turkse Oorlog van 1919–1922. Daarna het hierdie veldslae bekend gestaan as die Eerste Slag van İnönü en die Tweede Slag om İnönü.
Mia Farrow
Loopbaan
duimnael|links|160px|Farrow in 1980.
Farrow was van 1980 tot 1992 in ’n verhouding met die akteur en regisseur Woody Allen. Sy het in dié tyd in 12 van sy 13 rolprente verskyn, onder meer Zelig (1983), Broadway Danny Rose (1984), The Purple Rose of Cairo (1985), Hannah and Her Sisters (1986), Crimes and Misdemeanors (1989) en Alice (1990). Haar laaste prente sluit in Widows' Peak (1994), The Omen (2006), Be Kind Rewind (2008), Dark Horse (2011) en die Arthur-reeks (2006–2010).
Sy het in meer as 50 rolprente verskyn en het talle pryse gewen, insluitende ’n Golden Globe (met nog sewe benoemings). Sy is ook vir drie Baftas benoem en het ’n prys vir beste aktrise gewen op die San Sebastian-rolprentfees.
Farrow is ook bekend vir haar uitgebreide werk as ’n welwillendheidsambassadeur van Unicef. Sy is betrokke by humanitêre bedrywighede in Darfoer, Tsjad en die Sentraal-Afrikaanse Republiek. In 2008 het die tydskrif Time haar aangewys as een van die invloedrykste mense in die wêreld.
Bruce Thomas (akteur)
Bruce Thomas is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Army of Darkness (1992), Legally Blonde (2001), Legally Blonde 2: Red, White & Blonde (2003), en Hall Pass (2011).
Ksenija Rappoport
Ksenija Rappoport (gebore 25 Maart 1974) is 'n Russiese aktrise van Joodse afkoms.
Jayavarman VIII
Jayavarman VIII (Khmer: ជ័យវរ្ម័នទី៨), postuum bekend as Paramesvarapada, was een van die prominente konings van die Khmer-ryk. Hy het regeer van 1243 tot 1295, toe hy geabdikeer het. Een van sy koninginne was Chakravartirajadevi. Hy het Hindoeïsme aangeneem ondanks sy pa wat ’n Boeddhis was en het dié geloof dwarsdeur sy heerskappy beoefen.
Tydens Jayavarman VIII se bewind het die Mongoolse magte onder Koeblai Khan in 1283 Angkor aangeval. Dit was nadat Jayavarman VIII afgesante van die Mongoolse opperbevelhebber in Champa in 1281 gevange geneem het. In 1283 het hy besluit om belasting te betaal en vrede te koop, en so het sy bewind oorleef.
Jayavarman VIII het ’n verwoestende oorlog teen die koninkryk Sukhothai gevoer.
Hy was ’n Shaivis. Sy bewind is in 1295 deur sy skoonseun Indravarman III (Srindravarman), ’n Boeddhis, omvergewerp.
Volkswagen Tipe 4
Die Volkswagen Tipe 4 is 'n mediumgroot gesinsmotor vervaardig en bemark deur Volkswagen van Duitsland van 1968-1974 in tweedeur en vierdeur-sedan sowel as tweedeur-stasiewa bakwerkstyle. Tipe 4 is in twee generasies ontwikkel, die reeks 411 (1968–72) en 412 (1972–74).
Gedurende sy sesjaarlange produksie het Volkswagen 367 728 tipe 4-modelle vervaardig, vergeleke met 210 082 van die daaropvolgende Volkswagen K70 met sy vierjaar-modelleeftyd. In die Verenigde State het VW 117 110 Tipe 4's van 1971 tot Julie 1974 verkoop.
Die Tipe 4-modelle was Volkswagen se laaste lugverkoelde sedans en waens, dit is opgevolg deur die eerste generasie Passat, wat as die Dasher in die VSA bemark is.
Die 411 is ook in Suid-Afrika gemonteer vanaf 1969, in twee- of vierdeur-konfigurasies. Die vierdeur kom slegs as 'n DeLuxe, met 'n opsionele outomatiese ratkas, terwyl die twee-deur as 'n Standard of 'n DeLuxe beskikbaar was.
Die 412 vervang die 411 in Augustus 1972 in Duitsland, nadat dit herontwerp is. Halogeenligte is aangebring en die neuspanele is herontwerp. In Augustus 1973 is die enjinkapasiteit tot 1795 cc vergroot, en brandstofbestuur is terugverander na 'n tweekeel-vergasserstelsel. Dit sou die laaste modeljaar van die 412 wees, met produksie wat in Junie 1974 gestaak is.
Die 412 is ook in Suid-Afrika vervaardig vanaf 1972-1974. Die spesifikasie verskil van Europese modelle deur die weglaat van die petrolverwarmer, geen agterruitontwaseming nie, en verskillende verfopsies en binneafwerking.
Star Division
Die Hamburgse sagtewarefirma Star Division is in die jaar 1985 deur die 16-jarige Marco Börries, in Lüneburg, Duitsland gestig.
Na die bure 'n klag by die polisie ingedien het, oor die bedryf van 'n besigheid in 'n woonbuurt, het die firma na Hamburg verhuis.
Star Division het veral deur hulle kantoorprogrammatuur StarOffice bekendheid verwerf. Die sagteware het meer as 25 miljoen kopieë wêreldwyd verkoop.
In 1998 het Börries StarOffice gratis vir die privaat gebruik beskikbaar gestel. Star Division is op 5 Augustus 1999 deur die sagte- en hardewarevervaardiger Sun Microsystems vir meer as 70 miljoen VS-Dollar gekoop.
Die programmatuur StarOffice is sedertdien deur Sun Microsystems en die OpenOffice.org-projek verder ontwikkel.