cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kapasitor
Kapasitornetwerke
Die spanningsval oor die kapasitor in 'n parallelle konfigurasie is dieselfde, maar die stroom deur elke kapasitor kan verskil. Die totale stroom in die netwerk is die som van die strome in elke kapasitor. Die ekwivalente totale kapasitansie (Ctot) van die netwerk word bereken deur:
Die parallelle konfigurasie van die kapasitor verhoog die totale lading wat gestoor kan word, dus verhoog die hoeveelheid energie wat gestoor kan word.
In 'n parallelle stroombaan is die totale lading die som van die lading op elke kapasitor, maar in 'n serie-stroombaan is die lading op elke kapasitor dieselfde.
Kapasitor kan in serie gekoppel word om die maksimum spanningsval oor die kapasitor te verhoog. Dus sal die identiese kapasitor met 'n maksimum spanningsval van 10 volt wat in serie geskakel word 'n maksimum spanning van 30 volt kan hanteer. Die nadeel is dat die totale kapasitansie slegs 'n derde van die van elke kapasitor is.
1765
Die jaar 1765 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 65ste jaar van die 18de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Axinella columna
Die spons behoort tot die genus Axinella en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1990 deur Sim, Kim & Byeon.
Tabak
Die belangrikste kommersiële spesie, N. tabacum, se oorsprong is blybaar in tropiese Amerika, soos meeste nicotiana plante. Dit word egter al so lank verbou deur die mens dat die wilde spesie nie meer bekend is nie. N. rustica, 'n spesie wat vinnig-brandende blare produseer, is oorspronklik in Virginië, VSA gekweek, maar word nou hoofsaaklik in Turkye, Indië en Rusland verbou.
Die verslawende alkaloïed nikotien word algemeen aanvaar as die mees karakteristieke bestanddeel van tabak, maar die skadelike effekte van tabakverbruik kan die gevolg wees van letterlik duisende verskillende komponente wat in die rook vrygestel word, insluitend polisikliese aromatiese koolwaterstowwe (soos bensopireen), formaldehied, kadmium, nikkel, arseen, tabak-spesifieke nitrosamiene (TSNA), fenole, en vele ander. Tabak bevat ook beta-karbolien alkaloïede wat monoamienoksidase-remmers insluit.
Madona
Madona (Duits: Madohn) is 'n stad in die ooste van Letland. Die plek is in 1926 tot 'n stad verklaar en ressorteer onder die gelyknamige munisipaliteit, Madonas novads. Die hoogste berg van Letland, die Gaiziņkalns, is nabygeleë.
Tabak
Die metode van tabakverbouing is soortgelyk aan dié van ander landbougewasse. Saadjies word in laaie of beddings gesaai om aanvalle deur insekte te voorkom, en later uitgeplant in die landerye.
Tabak is 'n eenjarige gewas, wat gewoonlik meganies of per hand geoes word. Ná dit geoes is, word dit geberg om te kuur, deur dit óf op te hang, saam te bondel óf in groot stapels te pak met buisventilasie om die hitte kans te gee om te ontsnap uit die hoop. Kuur verleen tyd aan die stadige oksidasieproses en afbraak van karotenoïede. Dit het die gevolg dat die landbouproduk die eienskappe aanneem van tabak wat 'n "sagte" rookervaring verskaf.
Vervolgens word die tabak verpak in baie verskillende vorme vir verbruik, soos rook, pruim, snuif, ensovoorts. Meeste tabakprodukte word verantwoordelik gehou vir longkanker en ander siektes geassosieer met rookinaseming.
Die kweek van tabak
Die tabakplant, en onder meer ook die aartappel en tamatie, behoort tot die familie Solanaceae. Talle plante uit die familie is ryk aan alkaloïede, en tabakblare bevat byvoorbeeld nikotien, nikotianien en ander alkaloïede.
Eers later is dit vir die genot daarvan gebruik. In die 16e eeu het die Spanjaarde tabakplantasies op Haïti aangeplant en daarna het Noord-Amerika, Brasilië, Suid-Europa en Suidoos-Asië gevolg. In Suidoos-Asië was tabak waarskynlik reeds voor die koms van die Europeërs bekend, en in Europa is pyprook die oudste vorm van die tabakgebruik. Sigare het teen die einde van die 18e eeu gewild geraak. terwyl sigarette ŉ produk van die 19e eeu is.
Hoewel tabak oorspronklik ŉ tropiese plant is, word dit ook in koeler streke gekweek. Verskillende variëteite word na gelang van die klimaat en grondsoort in die produksielande gekweek. Afgesien van Nicotiana tabacum word Nicotiana rusticum ook op klein skaal in die Sowjetunie en Indië verbou. Nicotiana tabacum is ŉ eenjarige gewas waarvan die volwasse plant tot 3 m hoog word. Gedurende die groeiseisoen het die tabakplant baie water nodig, maar voordat die plant ryp word, is 'n droë periode wenslik.
Die samestelling van die grond. wat die geur en smaak beïnvloed, is baie belangrik - grond vir tabakverbouing moet baie kalium en min chloor bevat. Plantdigtheid wissel na gelang van die variëteit en gewenste blaartipe, van 10 000 tot 20 000 plante per hektaar. Wanneer die plante te dig opmekaar is, is die blare kleiner en dunner omdat die plante in mekaar se skadu staan. Sulke blare is baie sag en buigsaam en vir die dekblare van sigare geskik.
Die blare is ryp wanneer dit geel word en omkrul en maklik breek wanneer dit tussen die vingers gevou word. Sodra die meeste blare ryp geword het, word dit geoes. Die blare word na gelang van die droogmetode op 'n bepaalde manier gebind. Indien die blare in 'n oond gedroog word, word hulle in bondels saamgebind en oor dwarsstokke in droogskure opgehang.
Zevenaar
Zevenaar is 'n stad en munisipaliteit in die provinsie Gelderland in Nederland.
Tabak
Verwerking
Tabak word vir sigarette, sigare en kerftabak gebruik en elke produk vereis bepaalde behandeling. Sigarettabak word vinnig in oonde of in die son drooggemaak om ŉ ligte kleur te verseker. Nadat die gedroogde blare in bale gepers is, ondergaan dit 'n verouderingsproses van ongeveer 2 jaar, waardeur die gehalte verbeter word. Sigaartabak word op natuurlike wyse of bokant 'n vuur drooggemaak.
Hierdie vaalbruin blare ondergaan 'n fermentasieproses by 'n temperatuur van sowat 65 °C wat tot 6 maande kan duur. Kerftabak kan volgens enige van genoemde metodes of deur lugdroging drooggemaak word. Veroudering en fermentering het biochemiese verandering, wat noodsaaklik vir ŉ goeie geur en smaak is, tot gevolg. Na die droogmaakproses word die blare volgens die kleur, lengte, dikte en soepelheid gesorteer.
Sigarette
Nadat die tabak weer eens gedroog is, word dit losgemaak en gesif en na ŉ masjien vervoer waar sigarette vervaardig word. In hierdie masjien word die gekerfde tabak in 'n papierband gedraai, waarna die sigarette in vereiste lengtes gesny word.
Sigare
Na fermentasie word die blare vir sigaartabak volgens gehalte, lengte en dikte, kleur en soepelheid gesorteer. 'n Sigaar bestaan in der waarheid uit 3 dele: die binneste gedeelte, 'n blaar wat om die binneste gedeelte kom en laastens die dekblaar. Die binneste gedeelte is 'n mengsel van klein stukkies tabak, naamlik Sumatra-, Java-, Havanna-, Brasiliaanse en Kameroentabak, en die Noord-Amerikaanse kiemblaar. Die rolletjie word in 'n vorm gedruk terwyl die dekblaar spiraalvormig omgedraai en by die mondstuk vasgeplak word.
Kerftabak
Kerftabak word deur masjiene grof of fyn gekerf. Daar bestaan 3 soorte kerftabak, naamlik pyptabak, shag en pruimtabak. Pyp- tabak is 'n mengsel van natuurlik gedroogde Burley-, Maryland-, Paraguay- en soms Javatabak. 'n Mengsel waarby oondgedroogde Virginiese tabak gevoeg word, is ook vir pyprook geskik.
Flake-tabak word uitsluitlik van Virginiese tabak vervaardig en bestaan uit klein blokkies of vlokkies wat eers deur die roker losgevryf moet word voordat hy sy pyp kan stop. Shag bestaan uit sigarettabak wat met ander tabaksoorte vermeng word. Pruimtabak word deesdae redelik selde gebruik. Hierdie tabak word gekou en is van Amerikaanse oorsprong.
Tabak in Suid-Afrika
Tabakboerdery in Suid-Afrika het met die koms van Jan van Riebeeck begin en is, namate die beskawing uitgebrei het, na die res van die land uitgedra. Selfs voor die koms van Van Riebeeck het die Khoi al tabak gebruik en dit was ook ŉ gesogte ruilmiddel. Aanvanklik het die boere die produk self verwerk, maar in 1882 is die eerste tabakfabriek op Oudtshoorn in bedryf gestel.
Teen 1904 was daar 'n uitgebreide tabakboerdery in Suid-Afrika en die tabakkoöperasie te Rustenburg is in 1909 gestig. Die meeste tabak word in Transvaal verbou. Teen 1876 was 40 000 hektaar grond met tabak beplant, wat 'n jaarlikse oes van sowat 40 miljoen kg gelewer het.
Tabakboerdery, wat in die tagtigerjare 2,2 % van die totale landbouproduksie in Suid-Afrika vorm, was 'n lonende bedryf.
In Suid-Afrika word tabak net deur koöperasies verkoop en die land is gevolglik in streke ingedeel, elk met sy eie koöperasie. In die VSA, Kanada, Australië en Malawi word tabak in openbare verkooplokale per baal of latte opgeveil. Die sigaretnywerheid is baie internasionaal georiënteer, terwyl die van die sigaar en kerftabak meer plaaslik gerig is.
1766
Die jaar 1766 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 66ste jaar van die 18de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Tabak
Tabak in Suid-Afrika
Belangrike produsente van sigare is Nederland, België, Luxemburg, Duitsland, die VSA, Kuba en die Kanariese Eilande. Belasting op tabakprodukte het reeds in die 17e eeu ontstaan en is in baie lande 'n noodsaaklike deel van die staatsinkomste. Belasting op sigarette is oor die algemeen baie hoog, die op kerftabak effens laer, terwyl belasting op sigare baie matig is omdat die kosprys relatief hoog is.
Zhengzhou–Xuzhou-sneltrein
Die Zhengzhou – Xuzhou-sneltrein, of Zhengxu Passenger Dedicated Line, is 'n hoëspoed-spoorlyn wat bedryf word deur China Railway, wat die stede Zhengzhou, die provinsiale hoofstad Henan, en Xuzhou, die grootste stad in die noorde van Jiangsu verbind.
Die lengte van die lyn is 362,39 kilometer en die belegging word geskat op CN ¥ 48,62 miljard. Dit is een van die segmente van die Xulan-hoëspoed-spoorlyn, 'n hoëspoed-hooflyn van Lanzhou na Xuzhou, parallel met die bestaande Longhai-spoorlyn. Tans word die bestaande Xuzhou-Zhengzhou-lyn gebruik, byvoorbeeld deur passasierstreine wat van Sjanghai en Nanjing na Xi'an, Lanzhou en weswaarts reis.
Bouwerk aan die spoorlyn het in Desember 2012 begin, en bedryf is op 10 September 2016 begin.
Stasies
Die spoorlyn het 9 stasies:
Labrador
Labrador kan verwys na:
Mopanie-aalwyn
Die Mopanie-aalwyn (Aloe littoralis) is 'n aalwyn wat inheems in Angola, Botswana, Limpopo, Mosambiek, Namibië en Zimbabwe is.
Far breton
Far breton is 'n gewilde melktert wat in Bretagne warm as nagereg of koud as tert bedien word. Daar is baie variasies van die resep, maar die hoofbestanddele is tans gewoonlik meelblom, eiers, melk, suiker, droë vrugte (pruime), botter, vanielje en calvados of rum na smaak.
Geskiedenis
Far breton, wat in Bretons ook as Farz Forn bekend staan, was oorspronklik 'n spesiale nagereg, wat net op feesdae soos Mardi Gras, Paassaterdag, Pase en tradisionele Bretonse feeste soos die pardons bedien is.
Net soos die bekende crêpes en graanpap was farz vroeër 'n belangrike stapelvoedsel van die plattelandse bevolking, en die resepte is eintlik uit nood gebore. Al kon die meeste arm boeregesinne vleis en ander geregte nie bekostig nie, was meelblom, eiers, melk, suiker en botter steeds volop.
Die historiese voorloper van die huidige Far breton is farz wat in 'n sop gekook, verbrokkel of in snye gesny en daarna saam met vleis en groente geniet is. Hierdie tradisie leef nog steeds voort in die département Finistère waar kig ha farz veral op Saterdae geniet word.
Die term farz forn verwys na farz wat in die oond gebak word en onder meer in Bretonse bakkerye te koop is.
Metode
Vermeng eers droë bestanddele (meelblom, suiker en vanieljesuiker). Voeg eiers by en klits saam (of skei eiers en voeg geklitste eiergele en geklitste eierwit apart by). Maak aan met melk en voeg calvados of rum na smaak by.
Helmknorhane
Die Helmknorhane (Dactylopteridae) is 'n familie visse wat tot die orde Scorpaeniformes hoort. Daar is drie genera met minstens sewe spesies in hierdie familie. Twee van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kenmerke
Die familie se lywe is lank en breed en bedek met skubbe. Die kop is groot en stomp met die bene wat so verbind is dat dit lyk soos 'n helm. Die pektorale vinne is baie groot in vergelyking met die liggaam en reik verby die dorsale vin. Die grootte wissel van 30 – 60 cm. Die familie is bodem bewoners en vreet skaaldiere, slakke en bodem vis.
Genus
Die volgende genus en spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
José Luis Rodríguez Zapatero
José Luis Rodríguez Zapatero ( Spaans: [xoseˈlwis roˈðɾiɣeθ θapaˈteɾo] (luister); gebore 4 Augustus 1960) is 'n Spaanse politikus en lid van die Spaanse Sosialistiese Werkersparty (PSOE). Hy was die eerste minister van Spanje wat vir twee termyn verkies is, in die algemene verkiesing 2004 en 2008. Op 2 April 2011 het hy aangekondig dat hy nie vir herverkiesing in die algemene verkiesing van 2011 sal staan nie en op 21 Desember 2011 sy amp verlaat.
Onder die belangrikste optrede wat deur die Zapatero-administrasie geneem is, was die onttrekking van Spaanse troepe aan die oorlog in Irak, die toename van Spaanse troepe in Afghanistan; die idee van 'n Alliansie van beskawings; die wettiging van huwelike van dieselfde geslag in Spanje; hervorming van die aborsiewetgewing; 'n poging tot vredesonderhandeling met ETA; verhoging van tabakbeperkings; en die hervorming van verskillende outonome statute, veral die Statuut van Katalonië.
Axinella convexa
Axinella convexa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Axinella en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1981 deur Hoshino.
Sebastian Croft
Sebastian Croft (gebore 16 Desember 2001) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Hippopotamus (2017) en Wonderwell (2018), en in die televisiereekse Game of Thrones (2011) en Penny Dreadful (2014).
Crystal Allen
Crystal Allen (gebore 13 Augustus 1972) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Maid in Manhattan (2002), Crooked Arrows (2012), en Exit Thread (2016).
Kapersbrief
thumb|180px|’n Kapersbrief wat via die eienaar van die skip Furet, Dominique Malfino van [[Genua, aan kaptein Antoine Bollo uitgereik is; 27 Februarie 1809.]] ’n Kapersbrief (Engels: letter of marque and reprisal; Frans: lettre de marque, lettre de course) was ’n regeringslisensie in die tydperk van seilbootvaart wat aan ’n privaat persoon, bekend as ’n kaapvaarder of corsaire, toestemming gegee het om die skepe van ’n land wat met die land van uitreiking in ’n oorlog betrokke was, aan te val en daarop beslag te lê. Daarna kon hulle in ’n hof aansoek doen dat die eienaarskap van die buit aan hulle oorgedra word. Die brief het aan kaapvaarders ook die reg geee om internasionale grense oor te steek om wraak te neem vir ’n aanval of besering. Soms is die bote wat gebruik kon word, in die kapersbrief gespesifiseer.
Kaapvaart was van die laat Middeleeue tot die 19de eeu gewild onder Europeërs, en om ander skepe met ’n kapersbrief aan te val, is beskou as ’n eerbare beroep wat patriotisme en wins gekombineer het. Dit was in teenstelling met aanvalle op lukrake skepe, wat ongelisensieerd was en as seerowery bekend was; seerowery is feitlik algemeen afgekeur. In werklikheid was die verskil tussen kaapvaart en seerowery dikwels subtiel en ’n kwessie van vertolking.
Geskiedenis
In die Middeleeue het gewapende privaat skepe die stille toestemming van hulle koning gehad om skepe van ander lande aan te val en te beroof, al was daar nie altyd ’n amptelike kommissie nie. ’n Voorbeeld is Francis Drake se aanvalle op Spaanse skepe, waarvan Elizabeth I van Engeland ’n deel van die buite gekry het (ondanks die feit dat sy dit ontken het). In die Nederlandse diplomaat en juris Grotius se invloedryke werk uit 1604 oor internasionale reg, De Iure Praedae, het hy die Nederlandse rooftogte op Portugese skepe verdedig.
thumb|links|240px|Francis Drake kyk na skatte wat van ’n Spaanse skip gebuit is; met vergunning van die New Yorkse Openbare Biblioteek. Koning Hendrik III van Engeland het in 1243 die eerste keer briewe uitgereik wat later bekend geword het as kaapvaartkommissies. Dié vroeë lisensies is toegeken aan spesifieke individue om op die koning se vyande ter see toe te slaan in ruil daarvoor dat die buit tussen die kaapvaarders en die kroon gedeel sou word.
Kapersbriewe vir kaapvaarders in oorlogstyd het algemeen geword in Europa teen die 16de eeu, toe die meeste lande wette begin uitvaardig het wat die uitreiking van die briewe gereguleer het. Hoewel kaapvaartkomissies en kapersbriewe aanvanklik twee verskillende begrippe was, het die onderskeid teen die 18de eeu bloot tegnies geraak.
Tydens die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog, Napoleontiese Oorloë en die Anglo-Amerikaanse Oorlog van 1812 was dit algemeen om verbaal te onderskei tussen kaapvaarders (ook bekend as "privaat oorlogskepe") aan die een kant en gewapende handelskepe aan die ander kant, hoewel albei dieselfde kommissie gekry het. Die Oos-Indiese Kompanjie het byvoorbeeld kapersbriewe aan sy Oos-Indiese handelskepe uitgereik: nie sodat hulle hulself kon verdedig op vaarte na Indië en China nie – dit kon hulle in elk geval doen sonder toestemming – maar om ’n ander skip aan te val as die geleentheid hom voordoen sonder dat hulle aan seerowery skuldig sou wees.
Afskaffing van kaapvaart
Lande het al dikwels in verdrae ooreengekom om van kaapvaart af te sien, soos wat Engeland en Frankryk herhaaldelik gedoen het sedert die diplomatieke toenaderings van koning Eduard III in 1324. Tog het kaapvaart vir die volgende 500 jaar in elke oorlog tussen hulle voorgekom.
Benjamin Franklin het Frankryk probeer oorreed om die voorbeeld te stel deur op te hou om kapersbriewe aan sy corsaires uit te reik, maar dit het misluk toe oorlog teen Engeland weer dreig. Die Nasionale Konvensie tydens die Franse Rewolusie het die praktyk verbied, maar dit is kort daarna, in Augustus 1795, heringestel, In 1797 het die vlootdepartement toestemming gekry om klein skepe vir dié doel aan privaat partye te verkoop.
Eindelik, ná die Kongres van Parys aan die einde van die Krimoorlog, het sewe Europese lande ’n verklaring onderteken waarin hulle van kaapvaart afsien, en later het nog 45 lande hulle voorbeeld gevolg – en daarmee is kaapvart effektiewelik dwars oor die wêreld afgeskaf. Die Verenigde State van Amerika het nie die verklaring onderteken nie, maar het nog nie sedert 1815 ’n kapersbrief uitgereik nie.
Die kwessie is egter voor die Kongres opgehaal ná die aanvalle op 11 September 2001 en die Marque and Reprisal Act of 2001 is aanvaar, wat aan die president die mag sou gee om kapersbriewe teen dié spesifieke terroriste uit te reik in plaas daarvan om oorlog teen ’n ander land te voer. Die terroriste is met seerowers vergelyk omdat dit moeilik is om hulle op tradisionele militêre maniere te beveg.
Tongabergaalwyn
Die Tongabergaalwyn (Aloe marlothii subsp. orientalis) is 'n boom wat voorkom in KwaZulu-Natal, eSwatini en die suide van Mosambiek. Die boom se FSA-nommer is 29.7.
Groot Ierse Hongersnood
Die Groot Ierse Hongersnood (Iers: an Gorta Mór, of die groot honger) was 'n periode van hongersnood en siekte in Ierland van 1845 tot 1849. Die gebiede wat die ergste geraak is in die weste en suide van Ierland, waar die Ierse taal oorheersend was. Die periode is terselfdertyd in Iers bekend as An Drochshaol, losweg vertaal as die "moeilike tye" (of letterlik, "Die slegte lewe"). Die slegste jaar van die periode was 1847, bekend as "Swart 47". Tydens die hongersnood het ongeveer een miljoen mense gesterf en 'n miljoen meer uit Ierland geëmigreer, wat die bevolking van die eiland met tussen 20% en 25% laat daal het.
Daar word soms na die voorval verwys as die Ierse aartappel hongersnood, meestal buite Ierland. Die onmiddellike oorsaak van die hongersnood was 'n natuurlike gebeurtenis, 'n aartappelroes wat aartappelgewasse dwarsdeur Europa gedurende die 1840's besmet het, wat ook ongeveer 100 000 sterftes buite Ierland veroorsaak het en 'n groot deel van die onrus in die wydverspreide Europese revolusies van 1848 beïnvloed het. Vanaf 1846 is die impak van die roes deur die Whig-regering se ekonomiese beleid van laissez-faire-kapitalisme vererger. Oorsake op langer termyn sluit in die stelsel van afwesige verhuurders en afhanklikheid van enkelgewasboerdery.
Die hongersnood was 'n waterskeiding in die geskiedenis van Ierland, wat van 1801 tot 1922 direk deur Westminster as deel van die Verenigde Koninkryk van Groot-Brittanje en Ierland regeer is. Die hongersnood en die gevolge daarvan het die demografiese, politieke en kulturele landskap van die eiland permanent verander, wat 'n geskatte twee miljoen vlugtelinge opgelewer het en 'n eeu-lange bevolkingsafname aangespoor het. Vir beide die Ierse bevolking en diegene wat in die diaspora gegaan het, sal die hongersnood nooit deur die volk vergeet word nie, hulle sal dit altyd onthou. Die reeds gespanne betrekkinge tussen baie Iere en hul regering het gedurende en na die hongersnood verder verswak, wat etniese en sektariese spanning verhoog het, en die Ierse nasionalisme en republikanisme in Ierland en onder Ierse emigrante in die Verenigde State en elders versterk.
Die aartappelroes het in 1879 na Europa teruggekeer, maar op daardie stadium het die Landoorlog ('n periode van woelinge en onrus op die platteland van Ierland) plaasgevind. Die Landoorlog word beskryf as een van die grootste landboubewegings in die 19de-eeuse Europa. Die beweging, georganiseer deur die Landliga, het die politieke veldtog vir die Drie F's (Fair rent, Free sale and Fixity of tenure) voortgesit, wat in 1850 deur die Tenant Right League tydens die Groot Ierse Hongersnood uitgereik is. Toe die aartappelroes in die hongersnood in 1879 terugkeer, het die Liga 'berugte verhuurders' en sy lede geboikot en die uitsettings van boere fisies geblokkeer; die gevolglike afname in haweloosheid en huisvernietigings het gelei tot 'n drastiese afname in die aantal sterftes.
Kaapse tiptol
Identifikasie
Die Kaapse tiptol word 19–21 cm lank, hul kleur is grysbruin met 'n diagnostiese wit oogring en geel onderstertdekvere. Op die kop pronk 'n klein kuifie. Die kort, reguit snawel, bene en pote is swart en die oog se iris is donkerbruin. Die geslagte se verekleed is soortgelyk. Hierdie spesie is baie donkerder as die ander Suid-Afrikaanse tiptolle, en verskil van oogringkleur en bruin laerbuik, waar ander donker tiptolle 'n ligter buikkleur het. Die donker buikkleur help mens om jongelinge te identifiseer, wat nie die kenmerkende oogring van die volwassene besit nie.
Gedrag
Die Kaapse tiptol is 'n algemene en opvallende voël, wat geneig is om bo-op 'n bos te sit. Hulle is baie aktief en lawaaierig, gewoonlik saam in pare of klein groepies op soek na kos soos vrugte, nektar en insekte.
Geluid
Die tipiese roep van hierdie spesie is 'n gefluit van twee of meer verskillende note van pit-peet-pitmajol, piet-piet-patata.
Verspreiding
Sien kaart regs.
1767
Die jaar 1767 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 67ste jaar van die 18de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Franco Smith
Franco Smith (* 29 Julie 1972, Lichtenburg) is ’n voormalige Suid-Afrikaanse Springbokrugbyspeler wat as losskakel en senter gespeel het. Hy speel sy eerste toets op 6 Desember 1997 teen Skotland. Sy laaste toets was teen Nieu-Seeland op 7 Augustus 1999. Smith is sedert 2006 ’n rugbyafrigter. Tussen 2020 en 2021 het hy as hoofafrigter van die Italiaanse nasionale rugbyspan gedien en beklee sedert 2021 die pos as hoof van hoë prestasies by die Italiaanse Rugbyfederasie.
Jeug
Smith was ’n leerling aan die Hoërskool Sand du Plessis en is in 1990 gekies vir die Vrystaatse o/18-Cravenweekspan. In 1991 en 1992 het hy in talle wedstryde vir die Vrystaatse o/20-span asook vir die Shimlas van die Universiteit van die Oranje-Vrystaat uitgedraf. As student was hy kaptein van die Suid-Afrikaanse Universiteitespan wat teen ’n Suid-Afrikaanse Weermag-XV gespeel het.
Vrystaat Cheetahs
In September 1992 het Smith sy eersterangse debuut gemaak toe hy as senter vir die Vrystaat teen die Wes-Transvaal uitgedraf het in die tweede ronde van die 1992 Lionbekertoernooi. Hy het tot 1995 in Bloemfontein gebly waar hy hoofsaaklik vir die Vrystaat se B-span gespeel het of as plaasvervanger vir die A-span.
Griekwas
In 1996 het Smith hom by die Griekwas in Kimberley aangesluit. Na slegs een seisoen by die Griekwas is Smith by die 36-man Springbokoefengroep ingesluit vir die jaareindtoer na Suid-Amerika en Europa. Hy het saam met die Springbokke na Argentinië, Wallis en Frankryk getoer en in ’n aantal toerwedstryde gespeel maar nie in enige toets nie.
Bulls/Blou Bulle
Aan die begin van 1998 het Nick Mallett, Springbokafrigter, versoek dat Smith van die Cats aan die Bulls geleen word vir die Super 12-seisoen. Hy het homself vinnig in die span gevestig en was op ’n punt in die kompetisie die Suid-Afrikaner met die meeste punte voordat ’n kniebesering hom vir die laaste vier rondtes van die veld af gehou het. Hy het besluit om permanent in Pretoria te bly en het die Blou Bulle in 1998 se Curriebekerseisoen verteenwoording, asook die volgende jar se Superrugby- en Curriebekerseisoene.
Terugkeer na Bulls/Blou Bulle
Na slegs een seisoen in Walles het Smith na Suid-Afrika teruggekeer en weer by die Blou Bulle aangesluit waar hy in die 200 Curriebekerseisoen en die 2001 Super 12-seisoen gespeel het.
Pumas/Bologna/Bulls
Van Pretoria af is Smith na Witbank waar hy in die 2001 Curriebekerseisoen vir die Pumas gespeel het, voor ’n kort loopbaan by Bologna. Hy het na Suid-Afrika teruggekeer om vir die Pumas in die 2002 Curriebekerseisoen te speel en het ook vir die Bulls in die 2002 Super 12-seisoen gespeel.
Terugkeer na Vrystaat Cheetahs
In 2005 het Smith na Suid-Afrika teruggekeer en hom by die Vrystaat aangesluit en is hy by die Curriebekerspan ingesluit. Hy het egter nie vir die span uitgedraf nie. Aan die einge van 2005 het Smith sy rugbystewels opgehang en die Vrystaat se agterlynafrigter geword.
Vrystaat Cheetahs
Smith se toetrede tot afrigting was toe hy die agterlynafrigter vir die Vrystaat Cheetahs in 2006 geword het.
Treviso
Na 18 maande by die Vrystaat het Smith na Italië teruggekeer om oor te neem as hoofafrigter van Treviso vir wie hy voorheen gespeel het. Hy het Treviso gelei na twee Nasionale Kampioenskap van Uitmuntendheid, in 2008–2009 en 2009–2010, die Coppa Italia in 2010 en die Italiaanse Superbeker in 2009. Smith het in Desember 2013 die pos as hoofafrigter by Treviso bedank.
Shimlas/Vrystaat Cheetahs/Cheetahs
Met sy terugkeer na Suid-Afrika is Smith weer aangestel as agterlynafrigter van die Cheetahs. Hy is ook aangestel as hoofafrigter van die rugbyklub van die Universiteit van die Vrystaat en het hulle gelei na ’n eerste kampioenskapsoorwinning in die Varsitybeker in sy eerste seisoen as afrigter.
In Mei 2015 is aangekondig dat Smith sou oorneem as hoofafrigter van die Vrystaat Cheetahs. Vier dae na hierdie aankondiging het Naka Drotské bekend gemaak dat hy sou bedank as hoofafrigter van die Cheetahs en dat Smith aangewys is in Drotské se plek.
Italië
Op 21 November 2019 is Franco Smith as Italië se voorlopige afrigter benoem, nadat Conor O’Shea uit dié pos bedank het. Smith het die span tydens die Sesnasies-toernooi in 2020 en 2021 afgerig, maar Italië het nie een wedstryd gewen nie. Sy aanstelling is op 1 Junie 2020 permanent gemaak. Sedert Mei 2021 beklee Franco Smith die pos as hoof van hoë prestasies by die Italiaanse Rugbyfederasie, terwyl die Nieu-Seelander Kieran Crowley as nuwe hoofafrigter aangestel is.
Montmorillon
Montmorillon is 'n dorp in die Franse département Vienne in Nieu-Akwitanië. Dit is die hoofstad van die arrondissement van Montmorillon.
Die stad is tussen Poitiers en Limoges geleë en word deur die Gartemperivier deurkruis. Die kleimineraal montmorilloniet is na hierdie plek genoem.
Die dorp word as de Monte Maurilionis vir die eerste keer in 1093 beskryf.
Peter Chelsom
Peter Chelsom (gebore 20 April 1956) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Funny Bones (1995), Serendipity (2001), Hector and the Search for Happiness (2014), en The Space Between Us (2017).
Bette Midler
Bette Midler (gebore 1 Desember 1945) is 'n Amerikaanse aktrise, komediant, rolprentvervaardiger, en sangeres van Joodse afkoms. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Rose (1979), Beaches (1988), Hocus Pocus (1993), en The First Wives Club (1996).
Avogadriet
Geskiedenis
Die mineraal is in 1926 deur die Italiaanse mineraloog Ferruccio Zambonini ontdek. Hy het verskeie monsters van die vulkaniese fumarole naby Vesuvius en van die Lipari-eilande ontleed. As gevolg daarvan kan dit slegs as 'n sublimasieproduk rondom 'n vulkaniese fumarole gevind word. Hy noem dit na die Italiaanse wetenskaplike Amedeo Avogadro (1776–1856).
Kristalstruktuur
Hierdie mineraal het die geordende -tipe (HO) struktuur.
2012 Spaanse Grand Prix
Die 2012 Formule Een Spaanse Grand Prix is op 13 Mei 2012 op die Circuit de Barcelona-Catalunya in Montmeló, Spanje gehou. Dit was die vyfde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Pastor Maldonado in sy Williams-Renault gewen.
Kwalifisering
Lewis Hamilton het sy derde voorwegspringposisie van die jaar en die 22ste van sy loopbaan vir sy McLarenspan behaal.
In sy afsluitingsrondte het Hamilton egter sy motor langs die baan gestop om genoeg petrol oor te hou vir die tegniese brandstofondersoek. Die regulasies bepaal dat 'n bestuurder na voltooiing van sy kwalifiseringsrondtes na die kuipe moet ry. Hamilton het nie hieraan voldoen nie, en hy is na die laaste plek op die rooster afgeskuif. Dit het Maldonado die voorste wegspringposisie in die skoot gegee.
Kaptein Charles Johnson
Sy boek is een van die vernaamste bronne van die biografieë van baie bekende seerowers, en hy gee ’n amper-mitiese status aan die kleurryker karakters. Hy het waarskynlik groot skrywersvryheid gebruik in sy weergawe van gesprekke tussen seerowers. Die boek was teen 1726 so gewild dat ’n vierde uitgawe verskyn het. Die Britse vloothistorikus David Cordingly skryf: "Daar word gesê, en dit lyk nie of daar enige rede is om dit te betwyfel nie, dat kaptein Johnson die moderne beskouing van seerowers geskep het."
Skrywer se identiteit
Johnson se identiteit is onbekend, maar hy toon ’n kennis van die matroos se manier van praat en lewe, en dit dui daarop dat hy ’n werklike seekaptein kon gewees het. Hy kon ook ’n professionele skrywer met ’n groot kennis van die see gewees het wat ’n skuilnaam gebruik het. As dit so is, is die naam dalk gekies na aanleiding van die dramaturg Charles Johnson, wat ’n toneelstuk met die naam The Successful Pyrate geskryf het. Dit is in 1712 opgevoer. Die toneelstuk gaan oor die loopbaan van Henry Every, en dit is as ’n taamlike skandaal beskou dat dit oënskynlik ’n misdadiger ophemel.
Ná die verskyning van die boek is baie biografieë en katalogusse oor misdadigers gepubliseer, onder andere struikrowers en prostitute. Dié teorie dui daarop dat die "Charles Johnson" van A General History net die golf gery het van ’n florerende nywerheid in misdadigersbiografieë.
Zetten
Zetten is 'n dorp in die munisipaliteit Overbetuwe in die provinsie Gelderland in Nederland.
Kaptein Charles Johnson
Skrywer se identiteit
In 1934 het John Robert Moore, ’n Amerikaanse kenner van Daniel Defoe, sy teorie bekend gemaak dat Johnson in werklikheid Defoe se skuilnaam was. Hy het eindelik Defoe in the Pillory and Other Studies gepubliseer waarin hy die styl en inhoud van A General History met Defoe se skryfwerk vergelyk het; hy het opgemerk die gereelde meditasies oor moraliteit is soortgelyk aan Defoe se werk, en dat Defoe verskeie ander werke oor seerowers geskryf het. Moore se studie en sy reputasie as ’n kenner van Defoe se werk was so oortuigend dat baie biblioteke A General History na Defoe se naam geskuif het. In 1988 het die geleerdes P.N. Furbank en W.R. Owen die teorie aangeval in The Canonisation of Daniel Defoe. Hierin wys hulle uit dat daar geen dokumentêre bewyse is wat Johnson met Defoe verbind nie en dat daar teenstrydighede is tussen A General History en Defoe se bekende werk.
Verskeie ander uitgewers en skrywers se naam is ook al aan Johnson se identiteit gekoppel.
Verskille in uitgawes
Die oorspronklike uitgewer, Charles Rivington, het klem gelê op die feit dat die boek stories oor "die merkwaardige dade en avonture van die twee vroulike seerowers Mary Read en Anne Bonny" insluit (wat grootliks saamgestel is uit koerantberigte, vloothofverslae en ’n paar onderhoude). ’n Tweede uitgawe het binne ’n paar maande verskyn; dit was aansienlik dikker en waarskynlik saamgestel uit die werk van ander skrywers. Duitse en Nederlandse vertalings is in 1725 gepubliseer en het klem gelê op die onfatsoenlikheid in die vertellings oor "Amasone"-seerowers.
Nuwe uitgawes van A General History verskyn steeds, dikwels met bykomende kommetaar – onder die naam van óf Charles Johnson óf Daniel Defoe. Die Nova Scotia-skrywer William Gilkerson het die kinderboek Pirates Passage (Trumpeter Books, 2006) gepubliseer wat geïnspireer is deur die lewe en werk van Charles Johnson. Dit is heruitgegee as The Brotherhood of Pirates.
Axinella copiosa
Die spons behoort tot die genus Axinella en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1898 deur Thiele.
Jan Kamp
duimnael|regs|200px|Prof. Jan Kamp.
Ben Crompton
Ben Crompton (gebore 28 November 1974) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente 102 Dalmatians (2000), Kill List (2011), en Before I Go to Sleep (2014), en in die televisiereeks Game of Thrones (2011).
Jan Kamp
Prof. Jan Kamp (Enschede, Nederland, 12 Desember 1862 – Potchefstroom, Transvaal, Suid-Afrika, 25 Julie 1924) was ’n skrywer, literêre kritikus en hoogleraar aan die Potchefstroomse Universiteitskollege vir Christelike Hoër Onderwys. As innige gelowige en stoere Calvinis het hy vaste koers en rigting aangedui, en op sy studente het hy 'n blywende invloed gehad; hy kon meedeel en inspireer en het hoofde en harte gevorm. As onderwysman was hy ’n vurige vegter vir CNO en onder die Afrikaners wat in die openbare pers die pen hanteer het, het hy 'n vername plek ingeneem.
Herkoms en lewe in Nederland
duimnael|links|320px|Studente en personeel van die Voorbereidende en Teologiese Skool op Potchefstroom voor die eerste gebou, 1913. Voor: Hester Coetzee, Betsie Postma, S.G Yssel, J.J.A. Coetzee, prof. [[Ferdinand Postma, prof. J.D. du Toit (Totius), prof. A.P.C. Duvenage, prof. Jan Kamp, Piet van der Walt, Rachel Wentzel, Vera Gill. Tweede ry: Nollie Vermaas, G.P. van der Linde, J.V. Coetzee, D.G. Venter, C.J.H. de Wet, J.C. van der Walt, D.N. Kotzé, H.F. Duvenage, Vera Pienaar, Frikkie Potgieter, J.L.M. Wiechers. Derde ry: Piet Coetzee, Jan Triechaardt, Nic Steyn, B.J. de Klerk, J.H Boneschans, H.S. van Jaarsveld, Pieter Coetzee. Vierde ry: Prof. Joon van Rooy, ene Oosthuizen, C.W.M. Du Toit, E.L.J. Venter, T.D. Venter, Daan Marais, J.V. Coetzee, Lou van Rooy, A.S.E. Yssel, H. van der Walt, S.P. Engelbrecht, Izak le Roux, ene Marais, L.J. du Plessis. Vyfde ry: ene Scholtemeyer, Willie Geere.]]
Kamp was 'n seun van 'n bakker in Enschede, Hermen Kamp (5 Julie 1826 – 26 November 1912), en sy vrou, Gezina Luijerink (geboorte- en sterfdatum onbekend). Hy het sy onderwys aan 'n kosskool ontvang en is daarna opgelei as onderwyser, waarna hy twee jaar onderwys gegee het aan 'n soortgelyke inrigting as dié waaraan hy onderrig is. Hy verwerf die “hoofdakte”, studeer twee jaar in die Lettere aan die Rijksuniversiteit, Utrecht, en dien daarna 10 jaar in die redaksie van De Standaard, die politieke dagblad van Abraham Kuyper. Kuyper het skriftelike getuienis van Kamp se bekwaamheid as joernalis gelewer en hom beskryf as ’n “waardevolle skrywer”. De Standaard was destyds 'n magtige orgaan vir die uitbreiding van die Christelik-historiese staatsbeginsels in Nederland.
Eerste jare in Suid
Kamp, ’n gekwalifiseerde onderwyser, het om gesondheidsredes in 1897 na Suid-Afrika verhuis. Sy eerste betrekking was aan die Staatsmodelschool in Pretoria. Hy word hoofonderwyser op Zoutpansdrift, distrik Rustenburg, (volgens 'n ander bron hoofonderwyser op die dorp, waar hy reeds aandag trek). Met die uitbreek van die Driejarige Oorlog werp hy sy gewig by die Boere in en veg tot die einde toe saam met die Transvalers. Daarna as hy 'n tyd lank huisskilder, maar toe die CNO-skole tot stand kom, gaan hy weer op Rustenburg skoolhou en later op Nigel.
Op Potchefstroom
duimnael|links|320px|Studente en professore van die Teologiese Skool Potchefstroom, 1918. Prof. Kamp sit in die middel, prof. [[Sietse Los tweede van regs en prof. J.D. du Toit regs.]]
duimnael|regs|320px|Die doserende personeel van die Potchefstroomse Universiteitskollege, 1921. [[Totius sit links, prof. Kamp regs van hom, prof. Jacobus du Plessis sit tweede van regs en ds. W.J. de Klerk (die instelling se eerste registrateur) regs van hom. Prof. Wicus du Plessis staan regs in die middelry. Voor: proff. J.D. du Toit, J. Kamp, F. Postma, A.P.C. Duvenage, J.C. van Rooy, J.A. du Plessis en ds. W.J. de Klerk. Middel: Pastor Kohl, J.H. van Heerden, A.E. du Toit, J. Chr. Coetzee, G.T.S. Eiselen en L.J. du Plessis. Agter: A.J.H. van der Walt, H.G. Schulze en D.J. du Plessis. Afwesig: prof. S.P.E. Boshoff en N.T. van der Walt.]]
Begin 1905 word hy eers assistent en aan die einde van daardie jaar dosent in die Literariese Departement van die Gereformeerde Kerk se Teologiese Skool op Potchefstroom. In 1912 word hy tot professor bevorder en dien in dié hoedanigheid tot sy dood. In hierdie jare verskyn daar op Potchefstroom twee brosjures van hom: De vrije school met gouvernements subsidie: het eenige redmiddel voor heel Zuid-Afrika (1906) en De school behoort aan de ouders (1912), geskryf in opdrag van die CNO-kongres van 26 en 27 Junie 1912. Van 1912 tot sy dood was hy hoogleraar in Nederlands, eers aan die Teologiese Skool en daarna aan die Potchefstroomse Universiteitskollege sedert die ontstaan daarvan in April 1919.
Hy was intussen in 1907 'n medestigter van die Voorbereidende Skool. Hy het baie jare lank die Nederlandse taal en letterkunde aan die leerlinge onderrig, was tot 1915 lid van die skoolkomitee (ook as sekretaris) en vanaf 1921 lid van die beheerraad van Potchefstroom Gimnasium. Hy het op 'n heel beskeie wyse 'n besonderse invloed op die gees en rigting van Potchefstroom Gimnasium uitgeoefen en was tot en met sy dood in 1924 in noue kontak met die skool.
Koerantman
In die volkslewe, die kultuur en veral in die politiek het prof. Kamp baie jare lank leiding gegee as redakteur van Het Westen (Potchefstroom) en ses maande lank vanaf 10 September 1915 van Ons Vaderland  (Pretoria), waarvan hy medeoprigter was. Harm Oost, met die bystand van 'n groepie vriende, het die nuwe weekblad Het Volk in 1913 begin as opvolger van Die Week, wat na ’n hofstryd die Suid-Afrikaanse Party begin steun het. Dit verskyn elke Donderdag sonder onderbreking in Die Week se plek. Die Het Volk Drukkers & Uitgevers Maatschappij Beprkt is op 13 September 1913 geregistreer met adv. Tielman Roos, dr. Hjalmar Reitz en prok. H.S. Webb as direkteure geregistreer. Die koerant is, soos Die Week, gedruk deur mnr. Verbeek se Atlas Drukkery en Bindery, Pretoria.
Het Volk was 'n vurige teenstander van die groot en prestigeryke De Volksstem, die eerste Hollandse dagblad in Suid-Afrika. Met die uitbreek van die Rebellie het genl. Smuts egter Het Volk in Oktober 1914 verbied. Die koerant sluit sy deure en Harm Oost neem die wapen op aan die kant van genl. Christiaan de Wet.
'n Groep Jong Turke wou nie verlief neem met die sluiting van die enigste Nasionale koerant nie en stig op 8 September 1915 die Noordelike Drukpers Maatskappij Beperk om die nasionale belang van die Afrikaner te bevorder deur die "volksorgaan" Ons Vaderland op die been te bring. De Burger, wat in die dieselfde jaar gestig is, verwelkom die halfweeklikse blad as 'n ware bondgenoot. Dadelik neem die nuwe maatskappy die drukkery van mnr. Verbeek oor asook De Transvaler, 'n weekblad wat toe reeds enkele jare in Johannesburg verskyn het. Dit het aan dr. T.C. Visser behoort, 'n vurige republikein en Hertzog-ondersteuner.
Ons Vaderland maak sy debuut op 10 September 1915. Die nominale kapitaal van £30 000 is verdeel in aandele van £1 elk. Onder die stigterandeelhouers was onder meer genl. Hertzog, adv. Tielman Roos, ds. J.H. Greyvenstein, N.C. Havenga, C.F. Beyers en Karel Rood. Harm Oost was weer die redakteur, maar hy het in daardie stadium in die Fort in Johannesburg gesit vanweë sy deelname aan die gewapende protes. Prof. Kamp is toe gevra om as redakteur waar te neem. Hy geniet die bystand van dr. Johannes Grosskopf en die digter Jan F.E. Cilliers. Soos sy voorganger het Ons Vaderland 'n tydjie lank voortgesukkel in 'n ongerieflike huis by Bloedstraat 190, Pretoria. In die agterplaas is 'n aantal sinkvertrekke opgeslaan wat die settery, drukkery en bindery moes huisves. Ondanks die droogte van 1914 en die nadraai van die Rebellie, 'n skaarste aan geld vir papier en die Eerste Wêreldoorlog, bly Kamp optimisties en stry hy moedig saam vir die voortbestaan van die Nasionale Party, die Afrikanerdom en hul vryheid. Die Transvaalse takke van die Nasionale Party hou in 1915 'n konferensie en kies Ons Vaderland as partyorgaan. Toe die vier destydse provinsies in 1916 'n federale raad van die NP saamstel, is Ons Vaderland ook as landswye "officiële orgaan" erken. Die party het egter nie 'n regstreekse aandeel in die Noordelike Drukpersmaatskappy besit nie en dus ook nie seggenskap in sy redaksionele beleid verkry nie. Ons Vaderland help die Nasionale Party in die verkiesing van 20 Oktober 1915 om 78 290 in Transvaal te kry, teenoor 95 413 vir die Suid-Afrikaanse Party. Oost kon reeds in Desember daardie jaar op parool uit die tronk kom, maar het dit geweier omdat dit sou werksaamhede as persman sou belemmer. Eers teen die middel van 1916 is hy toe vrygelaat. Hy neem die redakteurskap by Kamp oor wat na die universiteitskollege op Potchefstroom vertrek. Onder Oost se leiding beywer die koerant hom vir die stigting van die Broederbond en vir moedertaalonderwys in Afrikaans.
Hy het ook voor die kongres van die Afrikaanse Studentebond (1917) nouer aanraking tussen die volk en die hoër onderwys bepleit en publiseer sy Volksleven en hoger onderwys in 1918.
Letterkundige bydrae
duimnael|links|270px|Prof. Kamp se grafsteen in die hoofbegraafplaas op [[Potchefstroom.]] duimnael|regs|200px|Buiteblad van prof. Kamp se boek De school hoort aan de ouders (1912). As literator het prof. Kamp hom in die studie van die Nederlandse, Duitse, Franse en Afrikaanse letterkunde verdiep en uitgemunt in letterkundige kritiek. In 1909 verskyn sy Proeve van inleiding tot de Nederlandse letterkunde en in 1912 De nieuwe richting in de Nederlandse letterkunde, waarin hy die Tagtigerkuns met die Calvinistiese lewensbeskouing probeer versoen. Veral meldenswaardig is sy Afrikaans pleidooi (Die Brandwag , 15 Junie 1914, oorgedruk in De Beweging, 8 Augustus 1914.) Hierin het hy die poësie van Jan F.E. Celliers en Totius verdedig teen Albert Verwey se onbillike geringskatting van dié twee digters se werk (De Beweging, 11 November 1913).
Hy was 'n erkende literêre kritikus wie se resensies van 1912 tot 1916 gereeld in Die Brandwag verskyn het. Saam met oudpres. F.W. Reitz was hy ook redakteur van die reeks De Unie lees- en studiebiblioteek (Potchefstroom). Hy het self in dié reeks geskryf, saam met T.H. le Roux, Uit de Nederlandse lyriek van de laatste drie eeuwen (tweede druk 1913, derde druk 1917), wat etlike jare met vrug aan die universiteite gebruik word. Hy het kort ná sy aankoms in Suid-Afrika besef dat Afrikaans die taal van Suid-Afrika was en het hom laat ken as een van die mees simpatieke beoordelaars van poësie en prosa in die jong taal. Hy het 'n ryp oordeel en fyn insig gehad. Danksy sy wydbelesenheid kon hy vergelyk en diep skou. Kuns het vir hom 'n plek en taak in die lewe gehad wat verband gehou het met die wordende Afrikaanse volkslewe.
Prof. Kamp was jare lank een van die ywerigste en hardwerkendste lede van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Taal, Lettere en Kuns en is in Februarie 1922 as lid van die Raad gekies waarin hy altyd 'n toring van krag was.
Gesinslewe
duimnael|regs|180px|Prof. Kamp se seun [[Willem Kamp|Willem (Onze Wim) was 'n digter en skrywer wie se lewe op 37-jarige leeftyd in 'n motorongeluk kortgeknip is.]] Uit sy huwelik in 1899 met Margo M.E. Herman (Baarn, Ned., 27 Maart 1871 – Dittonlaan 65, Auckland Park, Johannesburg, Sondag 26 September 1943), wat ook in 1897 na Suid-Afrika gekom en daarna skoolgehou het op Bethlehem, is drie seuns en een dogter gebore. Sy eggenote was 'n natuurgeneser en die skryfster van Hoe om gesond te word en gesond te bly (Pretoria, 1926). Een seun, Willem C.W. Kamp (12 November 1903–9 Julie 1941), was ook 'n skrywer en hy gee in Pretoria uit: Matteo en Leonardo (1933); Delwerye in die ou dae ('n verwerking van 'n dagboek); Twee eenakters (1935); Vergete helde (1935); Vrugbare aarde en ander verhale (1936); en Die visboot (1938). Die ander kinders was: Herman Ferdinand (geboortedatum en -plek asook sterfdatum en -plek onbekend), Johanna Gezina Margaretha (geboortedatum en -plek asook sterfdatum en -plek onbekend; getroude van Rot of moontlik Roth), en Jan Albert (7 Februarie 1911 – Plettenbergbaai, Wes-Kaap, 27 Februarie 2001).
Monrovia
Geskiedenis
In 1816, met die doel om 'n selfonderhoudende kolonie vir vrygemaakte Amerikaanse slawe te vestig, iets wat reeds in Freetown, Sierra Leone bewerkstellig is, het die eerste setlaars vanuit die Verenigde State in Afrika aangekom, onder die beskerming van die American Colonization Society. Hulle het geland op Sherbro-eiland in die huidige Sierra Leone.
Lawrence Chenault
Lawrence Chenault (23 November 1880 – 27 Desember 1943) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Body and Soul (1925), The Scar of Shame (1927), Ten Minutes to Live (1932), en Veiled Aristocrats (1932).
Monrovia
Geskiedenis
In 1845 was Monrovia die terrein van die grondwetlike konvensie wat gehou is deur die American Colonization Society wat die grondwet opgestel het wat twee jaar later die grondwet van 'n onafhanklike en soewereine Republiek van Liberië sou wees.