cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Simfonie no. 3 in E-mol, op. 55, "Eroica" (Beethoven)
Tematiese oorsprong
As alternatief is die eerste beweging se ooreenkoms met die ouverture van die komiese opera Bastien und Bastienne (1768) deur die twaalfjarige WA Mozart ook al uitgewys. :59–60 Dit is egter onwaarskynlik dat Beethoven van dié ongepubliseerde komposisie geweet het. 'n Moontlike verklaring is dat Mozart en Beethoven toevallig die tema iewers anders gehoor en later gebruik het. :242
Vroeë uitvoerings en ontvangs
Omdat die simfonie gekomponeer is tussen die herfs van 1803 en die lente van 1804 was die eerste repetisies en uitvoerings daarvan privaat geleenthede by die die Weense paleis van Beethoven se edele beskermheer, prins Lobkowitz. Volgens 'n rekord (gedateer 9 Junie 1804) wat deur die prins se kapelmeester Anton Wranitzky ingedien is, het die prins 22 bykomende musici (insluitend die derde horing wat vir die Eroica vereis word) gehuur vir twee repetisies van die derde simfonie. Die fooi wat prins Lobkowitz aan Beethoven betaal het, sou ook verdere privaat uitvoerings van die simfonie daardie somer op sy Boheemse landgoed, Eisenberg (Jezeří) en Raudnitz (Roudnice) verseker het. Die eerste openbare opvoering was op 7 April 1805 in die Theater an der Wien in Wene; vir dié uitvoering is die (teoretiese) toonaard van simfonie as die was die aangekondigde ( teoretiese ) toonsoort vir die simfonie D-kruis-majeur (dus met nege kruise).
Resensies van die werk se openbare première (op 7 April 1805) was sekerlik gemeng. Die konsert het ook die première ingesluit van 'n simfonie in E-mol-majeur deur Anton Eberl (1765–1807), wat beter resensies gekry het as Beethoven se simfonie. Een korrespondent beskryf die eerste reaksies op die Eroica: "Musiekfynproewers en amateurs is in verskeie groepe verdeel. Een groep, Beethoven se baie spesiale vriende, hou vol dat dié simfonie inderdaad 'n meesterstuk is ... Die ander groep ontken heftig dat hierdie werk enigsins artistieke waarde het ... weens vreemde modulasies en gewelddadige oorgange ... met oorvloedige gekrap in die baslyn, met drie horings, ensovoorts; 'n ware indien nie wenslike oorspronklikheid kan inderdaad sonder veel moeite verkry word. Die derde, baie klein groepie staan in die middel; hulle gee toe dat die simfonie baie mooi eienskappe bevat, maar gee ook toe dat die konteks dikwels heeltemal afgebroke lyk, en dat die eindelose lengte ... selfs fynproewers uitput en ondraaglik is vir die gewone amateur. Vir die publiek was die simfonie te moeilik, te lank ... Beethoven, daarenteen, het gevoel dat die applous nie voldoende was nie."Een resensent wat die première bygewoon het, het geskryf dat "dié nuwe werk van B[eethoven] grootse en uitdagende idees het, en ... groot krag in die wyse waarop dit uiteengesit is; maar die simfonie sal onmeetbaar verbeter as B[eethoven] homself so ver sou kon bring om dit te verkort en meer lig, duidelikheid en eenheid in die geheel te skep." 'n Ander het gesê dat die simfonie meestal so skril en ingewikkeld was dat slegs diegene wat die mislukkings en verdienste van hierdie komponis met gelyke vuur aanbid, wat soms aan die belaglike grens, 'n plesier daarin kon vind. Twee jaar later beskryf 'n resensent die Eroica egter as "die grootste, oorspronklikste, mees artistieke en terselfdetyd die interessantste van alle simfonieë".
Ranonkelagtige
Die Ranonkelagtiges (orde Ranunculus) bestaan volgens 'n moderne klassifikasiesisteem uit vier families en sluit bome, struike en kruidagtige verteenwoordigers in. Baie van hulle het helderkleurige, opvallende blomme, en soorte soos die anemone is gewilde tuinplante. ’n Besondere kenmerk van die ranonkelagtiges is die groot aantal meeldrade wat spiraalgewys gerangskik is.
Simfonie no. 3 in E-mol, op. 55, "Eroica" (Beethoven)
Vroeë uitvoerings en ontvangs
Dit was veral die laaste beweging wat onder skerp kritiek deurgeloop het omdat dit nie voldoen het aan die belofte wat deur die vroeëre bewegings gemaak word nie. 'n Vroeë kritikus het geskryf dat die laaste beweging baie waarde het, wat hy geensins ontken nie; dit kan egter nie aan die aanklag van groot bisarheid ontsnap nie. 'n Ander was dit eens dat die finale minder bevredigend was en dat die kunstenaar dikwels net speletjies met die gehoor wou speel sonder om die genot daarvan in ag te neem, bloot om 'n vreemde stemming te ontketen en terselfdertyd sy oorspronklikheid daardeur te laat skitter. 'n Omvattende oorsig van die werk in 'n toonaangewende musiektydskrif het opgemerk wat moontlik steeds met nuwe luisteraars resoneer: "Die laaste beweging is lank, baie lank; geforseerd, baie geforseerd; inderdaad lê verskeie meriete daarvan ietwat verborge. Dit veronderstel heelwat as dit op die oomblik van die verskyning daarvan ontdek en geniet word, soos dit moet wees, en nie daarna vir die eerste keer op papier nie." Die resensie van 'n uitvoering in 1827 in Londen het geskryf dat daardie spesifieke uitvoering heel moontlik eintlik met die dodemars moes eindig, terwyl die ander dele weens die strydigheid daarvan met die argitektuur van die komposisie weggelaat moes word.
Die simfonie het op 26 Maart 1807 sy Britse primière in Londen in die Covent Garden-teater gehad, en sy Amerikaanse primière in Boston op 17 April 1810 deur die pas gestigde Boston Philharmonic Society gehad. Albei uitvoerings het redelik gemengde resensies ontvang.
Ranonkelagtige
Volgens 'n moderne klassifikasiesisteem bestaan die Ranonkelagtiges (orde Ranunculus) uit vier families, hoewel vroeër tot 12 families onder die orde geplaas is. Die naam is afgelei van die Latynse woord rana, wat "padda" beteken, en dit dui waarskynlik op die feit dat baie van die ranonkelagtiges langs of in water groei. Die meeste ranonkelagtiges is kruidagtige plante, maar bome, struike en liane word ook binne die orde aangetref. Baie van hulle het 'n sterk geur of smaak en dikwels is die plante of dele daarvan giftig.
Die ranonkelfamilie (Ranuneulaceae) is met ongeveer 50 genera en 2 000 spesies die grootste en belangrikste van die orde. Die meeste lede van die familie is kruidagtige plante, maar ’n aantal houtagtige klimplante en struike word ook binne die familie aangetref. Heelwat variasies kom in die bou van die blomme voor, maar soos die ander ranonkelagtiges het die blomme van al die lede van die ranonkelfamilie 'n groot aantal meeldrade
Simfonie no. 3 in E-mol, op. 55, "Eroica" (Beethoven)
Manuskripte en uitgawes
Verskeie moderne akademiese uitgawes het die afgelope dekades verskyn, waaronder dié wat deur Jonathan Del Mar (uitgegee deur Bärenreiter), Peter Hauschild (Breitkopf & Härtel) en Bathia Churgin (Henle) versorg is.
Belangrikheid
Die werk is 'n mylpaal in klassieke musiek; dit is twee keer langer as die simfonieë van Joseph Haydn en Wolfgang Amadeus Mozart. Die eerste deel alleen is bykans so lank soos 'n klassieke simfonie (met herhaling van die uiteensetting). Tematies dek dit meer emosionele terrein as die vroeëre simfonieë van Beethoven, en dit is dus 'n belangrike mylpaal in die oorgang tussen die klassieke en die romatiese tydvak wat Westerse kunsmusiek in die vroeë dekades van die negentiende eeu sou definieer. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (April 2018)">aanhaling nodig  ] Die tweede beweging toon veral 'n wye reeks van emosies, wat wissel van die ellende van die dodemars tot die vertroosting van gelukkiger dele wat hoofsaaklik in majeurtoonaarde getoonset is. Die laaste beweging toon 'n soortgelyke emosionele omvang en kry 'n tematiese belang wat nooit voorheen aan laaste bewegings gegee is nie. In vroeëre simfonieë is die finale 'n vinnige, dartelende afsluiting; hier is die finale 'n lang reeks variasies en selfs 'n fuga.
Gebruike as begrafnismusiek
Sedert die 19de eeu was die tweede beweging 'n gunstelingdodemars by staatsbegrafnisse, gedenkdienste en herdenkings.
Ranonkelagtige
Afsonderlike kelk- en kroonblare kan voorkom, of hulle kan tot 'n blomdek (periant) verenig wees. Dikwels is die kelkblare gekleurd. By 'n aantal spesies is die kroon deur 'n aantal nektarkannetjies vervang. Die meeste lede van die ranonkelfamilie kom in die gematigde dele van die Noordelike Halfrond voor, maar ongeveer 25 spesies word. Ook in Suid-Afrika aangetref. Die meeste van hulle (10) behoort tot die genus Knowltonia, en 'n paar verteenwoordigers van die hoofsaaklik Europese genera Ranunculus en Anemone word ook hier aangetref.
Skommel (speelkaarte)
thumb|Een manier om kaarte te skommel is met die "blaaimetode". thumb|250px|Die oorhandse skommel.
Ranonkelagtige
Die gewone ranonkels wat dikwels in tuine geplant word, is spesies of hibriede van die genus Ranunculus wat van die Noordelike Halfrond afkomstig is. Ook die anemoon wat die meeste in Suid-Afrikaanse tuine geplant word (Anemone coronaria), is van die Noordelike Halfrond afkomstig. Die familie Menispermaceae is grotendeels tot die trope beperk, waar daar ongeveer 70 genera en 300 spesies voorkom. 'n Paar genera kom ook in die gematigde dele voor en die ontleding van fossiele het aangetoon dat die familie vroeër in die Noordelike Halfrond goed verteenwoordig was.
Simfonie no. 3 in E-mol, op. 55, "Eroica" (Beethoven)
Films
In 2003 word Eroica vrygestel, 'n BBC/Opus Arte-televisiefilm deur die regisseur Simon Cellan Jones, met Ian Hart as Beethoven. Die Orchestre Révolutionnaire et Romantique, onder leiding van Sir John Eliot Gardiner, het die Eroica in sy geheel uitgevoer. Die tema van die film is die privaat première van die simfonie in 1804 in die paleis van prins Lobkowitz (Jack Davenport). Die film is deels gebaseer op Ferdinand Ries se herinneringe aan die geleentheid. In die film hoor Beethoven nie dat Napoleon homself as keiser van Frankryk gekroon het voordat die uitvoering van die simfonie verby is nie. Hy hoor dit eers later terwyl hy saam met Ferdinand Ries gaan eet. In plaas daarvan om die titelblad van die simfonie op te skeur, frommel hy dit op. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (April 2019)">aanhaling nodig  ]
Niccolò Paganini
duimnael|Niccolò Paganini (1819)
Ranonkelagtige
Daar is geen verteenwoordigers van die familie in Suid-Afrika nie. Die meeste Menispermaceae is liane met enkelvoudige, gelobde, handvormig beaarde blare. Ook die tien genera en ongeveer 250 spesies van die Berberidaceae kom hoofsaaklik in die gemagtigde dele van die Noordelike Halfrond voor. Hulle is almal meerjarige kruidagtige gewasse of struike met enkelvoudige of saamgestelde blare en blomme wat alleen of in trosse gedra word.
Skommel (speelkaarte)
Skommel is 'n proses om die volgorde van speelkaarte deurmekaar te maak om 'n element van toeval in kaartspeletjies in te bring. Nadat die deler die kaarte geskommel het, word die pak dikwels deur die persoon aan sy regterkant gesny om te voorkom dat eersgenoemde die kaarte op 'n manier geskommel het om homself te bevoordeel.
Niccolò Paganini
Niccolò (of Nicolò) Paganini (Italiaans: [ni(k)koˈlɔ ppaɡaˈniːni]; 27 Oktober 1782 – 27 Mei 1840) was 'n Italiaanse violis, kitaarspeler en komponis. Hy was die beroemdste violis van sy tyd, en was een van die baanbrekers van moderne viooltegniek. Hy het sy eerste kitaar- en vioollesse van sy vader ontvang.
Ranonkelagtige
Die Lardizabalaceae is 'n klein familie van agt genera en 20 spesies wat oor Suidoos-Asië en Chili versprei is. Met uitsondering van die genus Decaisnea is hulle almal liane met handvormig saamgestelde blare. Van die laaste twee families word ook geen verteenwoordigers in Suid-Afrika aangetref nie.
Skommel (speelkaarte)
Oorhands
Een van die maklikste maniere om kaarte skommel is oorhands. Johan Jonasson skryf: "Die oorhandse skommel is die skommeltegniek waar jy geleidelik die pak van, sê, jou regterhand na jou linkerhand verskuif deur groepies kaarte op 'n slag van die bokant van die pak met jou duim te skuif." Gewoonlik word die pak byvoorbeeld in die linkerhand gehou en die meeste kaarte word in die regterhand opgeneem tussen die duim en ander vingers. Die kaarte word dan oor die klein groepie gelig wat in die linkerhand oor is. Klein groepies kaarte word uit die regterhand vrygestel sodat dit op die groter wordende pak in die linkerhand val. Die proses word verskeie kere herhaal. Hoe kleiner die groepies en hoe meer die herhalings, hoe beter word die kaarte geskommel.
Blaai
Nog 'n algemene metode is die "blaaimetode" (Engels: riffle, dovetail shuffle of leafing the cards) waar die helfte van die pak in elke hand gehou word met die duime na binne. Die duime laat dan kaarte vry sodat hulle ineengestrengel op die tafel beland. Dit kan ook gedoen word deur die twee helftes plat op die tafel neer te sit met hulle hoeke wat aan mekaar raak. Die kante van die kaarte word dan naby die hoeke met die duime opgelig en die twee helftes word inmekaar laat val. Hulle word daarna in mekaar gedruk. Hoewel dié metode moeiliker is, word dit dikwels in casino's gebruik omdat die kans kleiner is dat die gesigkante van die kaarte tydens die skommelproses gesien kan word.
Niccolò Paganini
Daarna het hy by ŉ plaaslike violis, Servetto, gestudeer en later by die gevierde violis Giacomo Costa. Toe hy nege jaar oud was, het Paganini sy eerste openbare uitvoering as violis in sy geboortestad gelewer en by daardie geleentheid ook sy eie variasies op 'n tema gespeel.
Skommel (speelkaarte)
Blaai
Die Gilbert–Shannon–Reeds-model verskaf 'n wiskundige model van die uitslag van die blaaimetode. Dit vorm die basis van die aanbeveling dat kaarte sewe keer so geskommel word om hulle behoorlik te meng.
Niccolò Paganini
Van 1795 af het hy by die violis Alessandro Rolla in Parma gestudeer en terselfdertyd onderrig in komposisie ontvang van Gasparo Ghiretti. In 1797 het hy saam met sy vader deur Lombardye getoer en namate hy daarna meer bekendheid verwerf het, het hy ook meer konsertreise onderneem. Terselfdertyd het twee leemtes in sy persoonlikheid na vore gekom: hy het uitermate baie gedobbel en kort-kort romantiese liefdesverhoudings aangeknoop.
Skommel (speelkaarte)
Hopies
Kaarte word in 'n aantal hopies uitgedeel en die hopies word dan op mekaar gestapel. Hoewel dit nie die kaarte baie deurmekaarmaak nie, verseker dit dat kaarte wat op mekaar gelê het nou geskei is. In sommige variasies word die kaarte in elke rondte in 'n lukrake rigting uitgedeel om die doeltreffendheid van die skommel te vergroot.
Niccolò Paganini
In een stadium moes hy sy viool verpand sodat hy sy dobbelskuld kon probeer delg. 'n Franse handelaar het uit jammerte aan hom 'n kosbare Guarneri-viool geleen sodat hy ŉ konsert kon lewer, maar toe sy weldoener hom hoor speel, was hy so ontroer dat hy die viool aan Paganini geskenk het. Volgens alle getuienis was Paganini inderdaad 'n verstommende vioolvirtuoos.
Skommel (speelkaarte)
Corgi
Dit is ook onder baie ander name, soos die beginnerskommel, bekend. Dit beteken dat kaarte bloot onderstebo op die tafel uitgesprei en met die hande rondgeskuif word. Die kaarte word dan bymekaargemaak en in een stapel gedruk. Dit is nuttig vir beginners, maar vereis 'n groot tafel om die kaarte op rond te skuif. Dit moet minstens 'n minuut lank so geskommel word.
Masjiene
Casino's het dikwels skommelmasjiene op hulle tafels. Dit het verskeie voordele, soos dat kaarte op 'n ingewikkelder manier geskommel kan word en daarom is dit moeiliker vir 'n speler om voorspellings te maak. Die masjiene word versigtig ontwerp en is gewoonlik rekenaarbeheer. Hulle spaar ook tyd en verhoog dus die winsgewendheid van die tafel.
Niccolò Paganini
Hy het hom ook besig gehou met komposisiewerk, veral van vioolmusiek soos die 24 Capricci vir soloviool (1801 - 1807), wat haas bomenslike speeltegniek vereis. Asof sy natuurlike talente nie genoeg was nie, het Paganini boonop van allerlei spog toertjies gebruik gemaak waarmee hy sy gehore wou imponeer. So byvoorbeeld het hy in sy dolle virtuositeit soms opsetlik 'n snaar of twee van sy viool gebreek en dan die stuk op die oorblywende snare voltooi.
Dit is dus begryplik dat hy 'n byna legendariese fig uur in sy leeftyd geword het. Onder die ontelbare verhale en gerugte was die een dat hy 'n bondgenoot van die duiwel was, so hardnekkig dat sy begrafnis in gewyde grond vir vyf jaar uitgestel is. In 1805 is hy deur Napoleon se suster, Elisa Bonaparte Baciocchi, as musiekdirekteur in Piombino aangestel. Nietemin het hy met sy konsertreise voortgegaan.
Sy optredes in Wenen in 1828 en in Parys en Londen in 1831 was opsienbarend en sy Engelse en Skotse toer van 1832 het sy rykdom verseker. In 1833 het hy hom in Parys gevestig. Aan Hector Berlioz (1803- 1869) het hy opdrag gegee om 'n konsertstuk vir hom te komponeer, maar toe die sy meesterlike simfonie vir altviool en orkes, Harold en Italië ("Harold in Italië"), voltooi het, wou Paganini dit nie speel nie omdat hy die sologedeelte as te onbenullig beskou het.
Na die ondergang van die dobbelsaal Casino Paganini, waarin hy ŉ aandeel gehad het, is Paganini in 1839 na Marseille en daarna na Nice, waar hy op 27 Mei 1840 oorlede is. Hoewel oppervlakkigheid kenmerkend vir Paganini as mens en komponis was, het hy 'n blywende invloed gehad op die ontwikkeling van die viooltegniek. Sy komposisies verg 'n verskeidenheid van harmoniese en pizzicato-effekte en spesiale vingersettings. Bowendien bied sy komposisies, onder meer 6 vioolkonserte, verskeie kitaarkwartette, 12 senates vir viool en kitaar, en veral die ongelooflike 24 Capricci, boeiende luistergenot.
Nephrozoa
Nephrozoa is 'n groot klade van Bilateria, verdeel in die protostomia en die deuterostomia, wat byna alle diere filums en meer as 'n miljoen bestaande spesies bevat. Sy suster klade is Xenacoelomorpha.
Stephanus le Roux Marais
In 1905 het die Marais-gesin na Stellenbosch verhuis, waar die vader hom as predikant bekwaam en Marais 'n private skool bygewoon en verdere klavierlesse ontvang het. In 1910 het Marais sy skoolopleiding op Wepener voltooi, waarheen sy vader 'n beroep aanvaar het.
In Bloemfontein het Marais hom as onderwyser bekwaam en gedurende sy studiejare het hy musieklesse ontvang van prof. P.K. de Villiers, onder wie se invloed hy ook begin komponeer het. 'n Tyd lank het Marais 'n bestaan gemaak as orrelis en van 1921 af het hy onder prof W.H. Bell aan die Musiekkollege in Kaapstad gestudeer.
In 1923/24 het hy sy studies in Londen aan die Royal College of Music voortgesit en die ARCM-diploma verwerf. Na sy terugkeer na Suid-Afrika in 1924 het Marais vir die volgende 40 jaar verskeie orrelisposte oral in die land beklee. Hy het ook private musiekonderrig gegee en dikwels as solis opgetree.
Mettertyd is van Marais se komposisies, hoofsaaklik toonsettings van gedigte, gepubliseer. Hy het ook al hoe meer toekennings verower. Sowat die helfte van sy groot liedereskat het hy op Ermelo gekomponeer, waar hy tussen 1930 en 1940 musiekonderwyser en kerkorrelis was. In Januarie 1941 is Marais aangestel as dosent in skoolmusiek en sang aan die Wellingtonse Onderwyserskollege en een van die kollege koor se eerste opnames was van 'n Maraiskomposisie. In 1945 is hy met Edith Rex, ’n nooi van Aberdeen, getroud en hy het sy eerste gepubliseerde klavier werk, My eerste musiekboek, aan haar opgedra.
Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns se erepenning vir musiek is in 1946 aan Marais toegeken. Hy het mettertyd kennis gemaak met Suid-Afrikaanse musici soos Louis Knobel, Helena Strauss en Mimi Coertse, en mej. Coertse het een van die voorste vertolkers van Marais se liedere geword. Saam met Hanlie van Niekerk en Cato Brink het mej. Coertse Marais se liedere oorsee bekend gestel.
In 1962 het die eerste uitvoering van Marais se operette Lida en die liedjieskrywer plaasgevind. Die werk, met sy ballet- en koor nommers, het 'n gewilde skooloperette geword. S. le Roux Marais is een van die baanbrekers op die gebied van die Afrikaanse kunslied. 'n Hele aantal van sy toonsettings is reeds op plate opgeneem, met inbegrip van die bekende Oktobermaand, Heimwee, Kom dans Klaradyn en Die roos.
Benewens sy komposisie was Marais ook 'n erkende skilder, veral van stillewes. Hy is op 25 Mei 1979 op Graaff-Reinet oorlede.
Nguqunguqu
Nguqunguqu is 'n nedersetting in Dannhauser Plaaslike Munisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Joker
thumb|180px|'n Italiaanse joker.
Die joker is 'n speelkaart wat in die meeste moderne Franse pakke kaarte voorkom, benewens die vier standaardkleure (klawers, ruite, harte en skoppens). Van die tweede helfte van die 20ste eeu word hulle ook aangetref in Spaanse en Italiaanse pakke kaarte, buiten in pakke met 'n verminderde getal kaarte.
Die joker het tydens die Burgeroorlog in die VSA ontstaan en is gebruik in die kaartspeletjie euchre. Dit kom sedertdien in talle ander pakke speelkaarte voor, waar dit dikwels 'n wildekaart is, maar het ook ander funksies. 'n Wildekaart is in teenstelling enige kaart wat in die plek van 'n ander kaart gebruik kan word; dit hoef nie 'n joker te wees nie. In canasta kan enige 2 byvoorbeeld ook as 'n wildekaart gebruik word.
Oorsprong
thumb|180px|Die Imperial Bower, die vroegste joker, deur Samuel Hart (omstreeks 1863).
Volgens die kaartspelkenner David Parlett is die joker in die 1850's spesifiek by 'n pak met 32 kaarte gevoeg vir die spel euchre. Aanvanklik was daar egter geen joker in euchre nie.
Die joker word in 1868 die eerste keer genoem in 'n stel reëls waar dit 'n blanko kaart is wat nie eintlik bedoel was om mee te speel nie. Dit het aanleiding gegee tot die spel "euchre met die joker", waar die joker die hoogste rang van alle kaarte het. Dit moes egter al vroeër gebruik gewees het, want die term "Best Bower" kom voor in 'n satiriese stuk uit 1861 oor die Amerikaanse Burgeroorlog. Verder kry Samuel Hart krediet daarvoor dat hy die eerste geïllustreerde "Best Bower"-kaart in 1863 laat druk het met die naam "Imperial Bower".
Die term "joker" het in die laat 1860's begin verskyn, toe dit gedruk is met 'n nar aan die gesigkant. Die naam kom vermoedelik van juker, 'n ander naam vir euchre.
In 1871 het een Britse vervaardiger, Charles Goodall, pakke kaarte met jokers gemaak vir die Amerikaanse mark. Die eerste joker vir die Britse mark is in 1874 verkoop. Italiane noem jokers "Jolly", want baie vroeë kaarte is "Jolly Joker" genoem.
Die idee van 'n joker het later ook in poker verskyn, waar dit aanvanklik die "mistigris" genoem is. Dit was omstreeks 1875, toe dit as 'n wildekaart gebruik is.
Pakke met twee jokers het in die laat 1940's algemeen geraak vir die spel canasta. Sedert die 1950's sluit Duitse en Oostenrykse pakke kaarte drie jokers in vir Duitse rummy. In Pole is die derde joker bekend as die "blou joker" omdat die Trefl Playing Card Company vroeër 'n monopolie gehad en alle derde jokers blou gemaak het. In Sleeswyk-Holstein het pakke kaarte vir die spel Zwickern uitgekom met ses jokers.
Voorkoms
thumb|180px|Drie jokers en vier ase deur die Trefl Playing Card Company van Pole met sy kenmerkende blou derde joker. Jokers het nie 'n gestandaardiseerde voorkoms nie. Elke vervaardiger beeld dit anders uit en registreer hulle jokers as handelsmerke omdat dit unieke kunswerke kan bevat wat dikwels moderne kultuur uitbeeld.
Die jokers word tradisioneel as narre uitgebeeld. Daar is gewoonlik twee in 'n pak, maar dit wissel. Die United States Playing Card Company (USPCC) sit byvoorbeeld net een joker in 'n pak.
Gebruik in speletjies
Amerikaanse en Britse standaardpakke bevat gewoonlik twee jokers. In ander lande soos Duitsland is daar gewoonlik drie jokers in 'n pak. Die gebruik van die joker wissel baie. In sommige kaartspeletjies word dit glad nie gebruik nie. In ander, soos 'n variasie van euchre met 25 kaarte, word dit gebruik as die hoogste troefkaart en is dit dus een van die belangrikste kaarte. Die joker is dikwels 'n wildekaart wat in die plek van enige ander kaart gebruik kan word.
Ben Etive-dam
Die Ben Etive-dam is 'n besproeiingsdam in die Valschrivier by Ceres.
Hierdie dam lê 10½ km van die dorp en by die Ben Etive-natuurreservaat aan die noordekant van die Matroosberge. Dit is by 33° 26′ 3″ suid en 19° 24′ 14″ oos.
Die volume van die dam is 153 000 m³.
Outopoiëse
Outopoiëse (αὐτo- auto-, d.i. self, ποίησις poiesis, d.i. skepping, produksie) verwys na 'n stelsel wat beskik oor die vermoë van selfherskepping en -onderhouding. Die term is in 1972 ingevoer deur die Chileense bioloë Humberto Maturana en Francisco Varela om die selfonderhoudende chemie van lewende selle te definieer. Sedertdien is die konsep ook toegepas op die velde van stelselteorie en sosiologie. Die oorspronklike definisie word aangetref in Autopoiesis and Cognition: the Realization of the Living (1e uitgawe, 1973, 2de 1980):
Vuursteen
Vuursteen, ook bekend as vuurklip, is 'n sedimentêre kriptokristallyne vorm van die mineraal kwarts, gekategoriseer as die variëteit van chert  wat in kryt of mergel-kalksteen voorkom.
Vuurklip is histories wyd gebruik om klipgereedskap te maak en om vure te begin.
Outopoiëse
Betekenis
Outopoiëse is aanvanklik aangebied as 'n stelselbeskrywing wat na bewering die aard van lewende stelsels sou definieer en verklaar. 'n Kanoniese voorbeeld van 'n outopoiëtiese stelsel is die biologiese sel. Die eukariotiese sel, as voorbeeld, is opgemaak uit verskeie biochemiese komponente soos nukleïensure en proteïene, en is georganiseer in gebonde strukture soos die selkern, verskeie organelle, 'n selmembraan en 'n sitoskelet. Hierdie strukture, onderhewig aan 'n eksterne toevoer van molekules en energie, produseer die komponente wat, op hul beurt, voortgaan om die georganiseerde gebonde struktuur te onderhou wat weereens aanleiding gee tot hierdie komponente (iewat soos 'n golf wat deur 'n medium voortplant).
Brad Dourif
Brad Dourif (gebore 18 Maart 1950) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente One Flew Over the Cuckoo's Nest (1975), Child's Play (1988), The Lord of the Rings: The Two Towers (2002), en Seed of Chucky (2004).
Outopoiëse
Betekenis
'n Outopoiëtiese stelsel staan teenoor 'n allopoiëtiese stelsel, soos 'n motorfabriek, wat roumateriale (komponente) verbruik om 'n kar saam te stel ('n georganiseerde struktuur) wat iets anders as die self (d.i. die fabriek) is. As die stelsel nietemin uitgebrei sou word vanaf die fabriek om die komponente in die fabriek se 'omgewing' in te sluit, soos toevoerkettings, toebehore en toerusting, werkers, handelaars, kliënte, kontrakte, mededingers, karre, vervangingsparte ensomeer, kan dit as 'n totale lewensvatbare stelsel wel as outopoiëties beskou word.
Kritiek
Daar is allerlei kritiek gebesig met betrekking tot die gebruik van die term in die oorspronklike konteks daarvan, as 'n poging om lewensvorme te definieer en verklaar, en omtrent die verskillende afgeleide gebruike daarvan, soos die toepassing daarvan op selforganiserende stelsels in die algemeen of sosiale stelsels in besonder. Kritici het geargumenteer dat die term nie 'n geldige definisie vir lewende stelsels daarstel nie, en dat, weens die ekstreme selfverwysende taal wat dit sonder enige eksterne verwysing gebruik, dit in werklikheid 'n poging is om substansie te gee aan Maturana se radikale konstruktiwisme of solipsistiese epistemologie, of wat Danilo Zolo op sy beurt 'n "barre teologie" sou noem. 'n Voorbeeld is die bewering deur Maturana en Varela dat "wat ons nie sien nie, nie bestaan nie" of dat realiteit 'n versinsel van waarnemers is. Die outopoiëtiese model is volgens Rod Swenson "wonderbaarlik van die fisiese wêreld ontkoppel deur die verwekkers daarvan [...] (en is gevolglik) gegrond op 'n solipsistiese standpunt wat geen toegewing maak aan goeie oordeel en wetenskaplike kennis nie".
Isabella Menin
Isabella Novaes Menin (gebore 2 Junie 1996) is 'n Brasiliaanse model en skoonheidskoningin, en die wenner van Mejuffrou Groot Internasionaal 2022-kompetisie in Indonesië. Sy was voorheen die wenner van Mej Tiener Internasionaal 2013 en Mejuffrou Groot Brasilië 2022.
Biografie
Menin is van Brasiliaanse en Italiaanse afkoms, en is gebore in 'n familie van sakelui in Marília, 'n stad in die middelwestelike streek van die staat São Paulo. Haar ma, Adriana Novaes, is 'n voormalige Mej Marília-wenner en 'n deelnemer aan baie internasionale kompetisies. Sy is ook die agterkleindogter van die sakeman Lazaro Ramos Novaes, en kleindogter van Alfredo Novaes, twee van die grootste name in die vroeë industrialisasie van Marília.
Gedurende 2015-2016 het sy besigheids- en bestuursekonomie-program aan 'n sesde-vorm onafhanklike skool, David Game College, studeer, vroeg in 2019 eersteklas honneurs in 'n Baccalaureusgraad in Ekonomie aan die Universiteit van Westminster gegradueer en 'n meestersgraad in finansies aan die Universiteitskollege in Londen in 2020. Voordat sy in 2022 vir die Mejuffrou Groot Brasilië-kompetisie ingeskryf het, het sy as 'n internasionale model en paraplanner gewerk vir Thomson Tyndall, 'n finansiële beplanning en beleggingsbestuur private firma in die Verenigde Koninkryk.
Isabella het ook 'n liefdadigheidsorganisasie genaamd "Beyond Project" gestig wat verenigings vir mense met gestremdhede in Brasilië ondersteun.
Carl Anton Larsen
Carl Anton Larsen (7 Augustus 1860 – 8 Desember 1924) was 'n Noorse Antarktiese ontdekkingsreisiger, wat belangrike bydraes gelewer het tot die verkenning van Antarktika, waarvan die belangrikste die eerste ontdekking van fossiele daar was, waarvoor hy die Back Grant van die Royal Geographical Society ontvang het. In Desember 1893 het hy die eerste persoon geword om te ski in Antarktika op die Larsen ysbank, wat later na hom vernoem is. Larsen word beskou as die stigter van die Antarktiese walvisjagbedryf. Hy het ook die nedersetting by Grytvikenop, op die Brits-geadministreerde eiland van Suid-Georgië gestig. In 1910, na 'n paar jaar se verblyf op Suid-Georgië, het hy Britse burgerskap ontvang. Die Noorse walvisfabriekskip CA Larsen, is na hom vernoem.
Investituurstryd
Die Investituurstryd was 'n magstryd tussen die keisers van die Heilige Romeinse Ryk en die pouse van Rome tydens 11e en 12de eeu. Die stryd is vernoem na die liturgiese handeling met die aanstelling van 'n biskop waar die staf en ring van sy amp aan hom gegee is. Die twis was in wese oor die benoeming van hoë geestelikes soos ryksbiskoppe en abte en abdisse. Beide die keiser en die pous wou die aanstellings maak.
Investituur
In die 10e eeu het die keiser gaandeweg medeseggenskap verkry by die benoeming van biskoppe in die Heilige Romeinse Ryk. Dit was nie snaaks nie, want vaak het die keiser landelike, politieke en selfs militêre opdragte aan die biskoppe gegee. Dit het gelei tot misbruike, soos simonie en die skending van die selibaat. In die 11de eeu het hervormers begin om die sekulêre invloed by die benoeming van geestelikes aan bande te lê. Veral die kloosters van Gorze en Cluny het hulle daarvoor beywer.
Hoewel die twis reeds bestaan het tydens die bewind van keiser Hendrik III, word veral sy seun Hendrik IV met die investituurstryd verbind. Reeds tydens die minderjarigheid van Hendrik IV was die koninklikes, veral sy moeder en regentes Agnes, ontevrede moet die aanstelling van Pous Alexander II en hulle stel Teenpous Honorius II aan.
Hendrik IV en Gregorius VII
Die stryd het egter tot uitbarsting gekom in 1075 tussen keiser Hendrik IV en Pous Gregorius VII. Die pous het ingemeng in die Saksiese oorloë, waardeur die koninklike gesag ondermyn is en die koninklikes het 'n biskop vir Milaan aangestel, iets wat vir die pous onaanvaarbaar was.
Reis na Canossa
Die koning organiseer 'n vergadering van biskoppe waar Pous Gregorius VII afgesit word. Op sy beurt ekskommunikeer die pous koning Hendrik IV. Die koning is daardeur in 'n moeilike posisie geplaas. Party Duitse biskoppe het die pous gesteun en van die adel het gedreig om dieselfde te doen. Hendrik onderneem toe 'n boetedoening-reis na Canossa waar die pous gebly het by Mathilde van Toskane. Hoewel Hendrik ingestem het om hom aan die pous te onderwerp wou Gregorius hom aanvanklik nie ontvang nie. Pas na drie dae wag het die pous ingestem om die koning te ontvang en om die ekskommunikasie in te trek.
Enkele jare later het die stryd opnuut opgevlam. Die pouse het teenkonings benoem Rudolf van Swabe, Herman van Salm en Koenraad, seun van Hendrik IV. Die koning stel toe 'n teenpous, Clemens III aan. Clemens het die koning toe tot keiser gekroon.
Konkordaat van Worms
'n Hele reeks van teenpouse het gevolg, Clemens is agtereenvolgens opgevolg deur Teenpous Theodoricus, Teenpous Albertus en Teenpous Silvester IV. Eers by die konkordaat van Worms in 1122 is nuwe afsprake gemaak waarmee sowel die pous as die koninklikes genoeë geneem het. Die toekenning van wêreldlike mag en funksies bly die reg van die koning. Hy verloor egter die reg om biskoppe aan te stel, maar mag by die verkiesing teenwoordig wees. Dit was 'n aantasting van die mag van die koning, maar hy het voortgegaan om sy mag indirek te laat geld deur sy teenwoordigheid tydens die verkiesing.
Suid-Slawiërs
260px|thumb|Lande waar 'n [[Suid-Slawiese tale|Suid-Slawiese taal die nasionale taal is.]]
Suid-Slawiërs is Slawiese volke wat Suid-Slawiese tale praat en woon in 'n streek in Suidoos-Europa wat die oostelike Alpe en die Balkan-skiereiland insluit. Hulle word geografies van die Wes- en Oos-Slawiërs geskei deur Oostenryk, Hongarye, Roemenië en die Swartsee. Die Suid-Slawiërs sluit vandag die Serwiërs, Kroate, Bosniake, Montenegryne, Masedoniërs, Slowene en Bulgare in. Die lande waarin hulle woon, is:
In die 20ste eeu is die land Joego-Slawië (letterlik "Suid-Slawië") verenig om die meeste Suid-Slawiese volke en lande in 'n enkele staat in te sluit, buiten die Bulgare en Bulgarye. Die Pan-Slawiese konsep van "Joego-Slawië" het in die laat 17de eeu in Kroasië ontstaan, in die tyd van die Habsburgse monargie, en het gewilder geraak danksy die 19de-eeuse Illiriese beweging. Die Koninkryk van die Serwiërs, Kroate en Slowene, wat in 1929 hernoem is tot die Koninkryk Joego-Slawië, is op 1 Desember 1918 uitgeroep ná die vereniging van die Staat van Slowene, Kroate en Serwiërs met die koninkryke Serwië en Montenegro.
Met die verbrokkeling van Joego-Slawië vroeg in die 1990's het verskeie onafhanklik state ontstaan. Soms word die Suid-Slawiërs steeds Joego-Slawiërs genoem, maar dit sluit dikwels die Bulgare uit.
Terminologie
Die Suid-Slawiërs is in Serwies, Masedonies en Montenegryns bekend as Јужни Словени, (Joezjni Slowjeni); in Bulgaars as Южни славяни, Joezjni Slawjani); in Kroaties en Bosnies as Južni Slaveni; en in Sloweens as Južni Slovani. Die Slawiese stam *joeg- beteken "suid". Die Slawiese naam is deur 6de-eeuse skrywers gebruik om die suidelike groep van vroeë Slawiërs (die Sclaveni) te beskryf; Wes-Slawiërs is Veneti en Oos-Slawiërs Antes genoem. Die Suid-Slawiërs word ook Balkanse Slawiërs genoem.
'n Ander naam wat in die vroeë moderne tydperk gewild was, is Illiriërs, die naam van 'n voor-Slawiese Balkanse volk wat in die laat 15de eeu begin gebruik is vir Suid-Slawiese lande en volke. Dit is daarna deur die Habsburgse monargie en Frankryk gebruik, en later deur die 19de-eeuse Illiriese beweging van Kroasië. Eindelik het die idee van "Joego-Slawisme" kop uitgesteek, met die doel om alle Suid-Slawiese gebiede in een staat te verenig.
Vroeë Suid-Slawiërs
Jordanes, Prokopios en ander laat Romeinse skrywers verskaf moontlik die eerste verwysings na Suid-Slawiërs in die tweede helfte van die 6de eeu. Prokopios beskryf die Sclaveni en Antes as twee barbaarse volke met dieselfde instansies en gebruike sedert antieke tye wat nie een heerser het nie, maar 'n demokrasie, terwyl Pseudo-Maurice hulle 'n talryke volk noem, wat ongedissiplineerd, ongeorganiseerd en leierloos is, wat nie die neem van slawe en oorwinning oor hulle toelaat nie, en immuun teen swaarkry en gure weer is. Prokopios het gesê hulle was ongewoon lank en sterk, met donker velle en rooierige hare (nie blond of swart nie), dat hulle 'n primitiewe lewe gelei het in verspreide hutte en dat hulle dikwels van blyplek verander het. Volgens Prokopios het hulle die god van weerlig (Peroen), die heerser van alles, aanbid en aan hom beeste geoffer. Hulle het kaalvoet gaan veg, reg op hulle vyand afgestorm met spiese en klein skilde en nie wapentuig gedra nie.
Hoewel daar nie argeologiese bewyse is van 'n grootskaalse migrasie nie, meen die meeste hedendaagse historici Slawiërs het hulle in die 6de en 7de eeu in die Balkan gevestig. Van die Donau af het die Slawiërs die Bisantynse Ryk op 'n jaarlikse basis aangeval en strooptogte uitgevoer. Hulle het verwoesting gesaai, gesteel, gevangenes geneem en forte oorgeneem. Die Bisantynse Ryk was dikwels uitgestrek en moes sy ryk Asiatiese provinsies teen Arabiere, Perse en ander beskerm; daarom kon talle klein, ongeorganiseerde strooptogte deur die vroeë Slawiërs groot ontwrigting veroorsaak, hoewel die groot, ommuurde stede nie ingeneem kon word nie.
Die eerste Slawiese strooptog suid van die Donau, moontlik in 518, is deur Prokopios aangeteken. Hy noem 'n aanval deur die Antes, "wat naby die Sclaveni woon". Dwarsdeur die eeu het Slawiërs strooptogte tot diep in die Balkan, van Dalmasië tot Griekeland en Thracië, uitgevoer. Hulle is ook soms as huursoldate gebruik. Dit lyk of Justinianus die strategie "verdeel en oorwin" gebruik het, want daar word dikwels genoem dat die Sclaveni en Antes teen mekaar geveg het. Die Antes word later, in 545, genoem as oorlogvoerders teen die Bisantynse Ryk, terwyl die Sclaveni steeds strooptogte op die Balkan uitgevoer het.
Gopala Davies
Gopala Davies (gebore 14 Mei 1988) is 'n Suid-Afrikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Woodwind (2017) en in die televisiereekse High Rollers (2013) en Generations the Legacy (2014).
Suid-Slawiërs
Vroeë Suid-Slawiërs
Teen die 580's, toe die Slawiese gemeenskappe aan die Donau groter en meer georganiseerd geraak het, het strooptogte groter geword en sommige streke is permanent bewoon. Die meeste geleerdes reken 581-584 was die begin van die grootskaalse vestiging van Slawiërs in die Balkan. In die middel 6de eeu het die Bisantyne weer beheer oor die Danaugrens oorgeneem, en dit het die Slawiërs ekonomies geïsoleer. Dit, tesame met die bedreiging van buite deur die Aware en Bisantyne, het gelei tot politieke en militêre mobilisasie. Bewyse op argeologiese terreine dui op die groei en ontwikkeling van klein nedersettings tot groter gemeenskappe met versillende gebiede vir feeste, vakmanskap, ensovoorts.
Daar is al voorgestel dat die Sclaveni die voorouers van die Serwo-Kroate was, terwyl die Antes dié van die Bulgaarse Slawiërs was, met 'n groot mate van vermenging in die kontaksones. Die Slawiërs het ook met die nakomelinge van die inheemse bevolkingsgroepe gemeng en hulle opgeneem.
Middeleeue
Cyrillus en Methodius se volgelinge het skuiling gesoek in die Christelike Bulgarye, waar Ou Kerkslawies die kerktaal geword het. 'n Vroeë Cyrilliese alfabet is in die 9de eeu in Bulgarye ontwikkel. In die 10de en 11de eeu het Ou Kerkslawies aanleiding gegee tot die skepping van verskeie streekvorme soos Serwo-Kroaties en Sloweens. Ekonomiese, godsdienstige en politieke sentrums in Ohrid en Preslaf het bygedra tot die letterkundige produksie in Bulgarye.
Tale
Die Suid-Slawiese tale is een van drie takke van die Slawiese tale; die ander twee is die Wes- en Oos-Slawiese tale. Van wes na oos sluit die Suid-Slawiese tale in die amptelike tale van Slowenië, Kroasië, Bosnië en Herzegowina, Montenegro, Serwië, Noord-Masedonië en Bulgarye. Twee groepe bestaan:
Wes: Serwo-Kroaties (Serwies, Kroaties, Bosnies, Montenegryns) Sloweens
Oos: Bulgaars Masedonies (Torlakiaans)
Die Serwo-Kroatiese variante is struktureel baie eenders en word deur die meeste linguiste as een taal beskou. Vandag word die tale deur die meeste sprekers as aparte tale beskou en dit het gelei tot die kodifisering van verskeie standaarde: Serwies, Kroaties, Bosnies en Montenegryns. Dié Serwo-Kroatiese standaarde is almal gebaseer op die Sjtokawiese dialekgroep. Ander dialekte wyk baie van dié groep af. Sloweens is Suid-Slawies, maar het baie ooreenkomste met Wes-Slawiese tale. In Suidoos-Serwië betree dialekte 'n oorgangsone met Bulgaars en Masedonies, en het dit ooreenkomste met albei dié tale; dit is algemeen as Torlakiaans bekend.
Die oostelike tak van Suid-Slawiese tale is Bulgaars en Masedonies. Bulgaars het van al die tale die meeste oorblyfsels uit Oudslawies.
Konvulsie
'n Konvulsie of stuipe is 'n abnormale, ritmies afwisselende spanning en ontspanning van die spiere van die liggaam.
Nongqai
Die Nongqai was ‘n tydskrif vir die Suid-Afrikaanse weermag en polisie.
Die blad het bestaan van 1903 tot 1961 en is versprei onder soldate, polisiemanne en gevangenispersoneel in Suid-Afrika en die destydse Suidwes-Afrika, Suid-Rhodesië, Noord-Rhodesië en Duits-Oos-Afrika. Die titel vir die blad dateer uit 1907 toe dit reeds verskyn het vir die koloniale Natalse Berede Polisie en daaorm is die tydskrif een van die vroegste in Suid-Afrika.
Nuusberigte en artikels in die Nongqai was in Afrikaans en Engels. John Jackson, die bekend spotprenttekenaar van The Cape Argus, het gereeld tekeninge aan die blad voorsien.
Nongqai is ‘n Zoeloewoord met die betekenis van “die koning se wagte wat altyd van plek tot plek aan die beweeg is”.
Nongqai is opgevolg deur die tydskrifte Paratus, Justitia en Servamus.
Giant's Causeway
Die grootste deel van die Giant's Causeway is tans in besit van die National Trust wat ook as bestuursliggaam optree en 'n besoekersentrum naby die rotsformasie opgerig het. Terwyl die Trust 'n toegangsgeld vra vir die sentrum, het die publiek gratis toegang tot die rotsformasie via 'n voetpad of per bus. Die res van die terrein is in staatsbesit as Crown Estate en in die besit van 'n aantal privaat grondeienaars.
Gliese 163 c
Gliese 163 c is moontlik ’n bewoonbare eksoplaneet, na aanleiding van sy afstand van sy ster, wat lei tot temperature waarby vloeibare water op die oppervlak kan bestaan. Die ster, Gliese 163, is ’n rooidwerg. Dit is sowat 49 ligjare van die Son af in die sterrebeeld Swaardvis.
Gliese 163 c is een van drie planete in die stelsel. Met ’n massa van minstens 7,2 keer dié van die Aarde, word dit geklassifiseer as ’n superaarde (’n planeet van tussen een en tien aardmassas).
Uitkyk, KwaZulu-Natal
Uitkyk is 'n nedersetting in Dannhauser Plaaslike Munisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Panyindangan (Pakenjeng)
Panyindangan is 'n bestuurslaag in die regentskap Garut van die provinsie Wes-Java, Indonesië. Panyindangan tel 5 636 inwoners (volkstelling 2010).
Collectella
Collectella is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse). Daar heers nog onduidelikheid oor by welke familie hierdie genus ingedeel behoort te word (incertae sedis).
Xuanzang
Xuanzang (Chinees: 玄奘, Pinyin Xuánzàng, soms geskrewe as Hsüan-tsang of Hiuan-tsang; 602–664) was 'n Chinese Boeddhistiese monnik, geleerde en reisiger. Hy het beroemd geword vir sy sewentien jaar lange landreis na Indië (waaronder Nalanda), wat breedvoerig opgeneem is in die klassieke Chinese teks "Groot Tang Rekords oor die Westerse Areas", wat op sy beurt die inspirasie gelewer het vir die roman "Die reis na die weste" geskryf deur Wu Cheng'en tydens die Ming-dinastie, ongeveer nege eeue na die dood van Xuanzang.
Jeug
Xuanzang stam uit 'n geleerde familie in die Yanshi-prefektuur van die Chinese provinsie Henan. Sy pa was 'n konserwatiewe volgeling van Konfusius en sterf in 611. Xuanzang se ouer broer Chensu (ook as Changjie bekend) is 'n Boeddhistiese monnik in die klooster van Jingtu in Luoyang en Xuanzang begin daar met groot ywer die Boeddhistiese geskrifte te bestudeer. Hy wil 13 jaar oud reeds monnik word en hy word by uitsondering deur ab Zheng Shanguo toegelaat vanweë die groot kennis wat hy reeds op hierdie leeftyd besit.
Cilliers Brink
Cilliers Brink (gebore 12 Junie 1987) is 'n Suid-Afrikaanse politikus wat as 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die Demokratiese Alliansie (DA) dien. Hy is die DA se adjunk-skaduminister vir samewerkende bestuur en tradisionele sake. Brink was voorheen lid van die Tshwane burgemeesterskomitee vir korporatiewe dienste en gedeelde dienste.
Xuanzang
Jeug
Vanweë die burgeroorlog wat in 618 in Henan uitbreek vlug Xuanzang en sy broer na Sichuan se Kong Hui-klooster. In 622 word hy volledig as monnik gewy, maar hy merk op dat daar in die Chinese vertalings van die Boeddhistiese geskrifte baie teenstrydighede is. Sy leraars het daarvoor min oplossings. Hy besluit daarom na Indië te reis om die bronne te bestudeer.
Adhir Kalyan
Adhir Kalyan (gebore 4 Augustus 1983) is 'n Suid-Afrikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Fired Up! (2009), Youth in Revolt (2009), Paul Blart: Mall Cop (2009), en No Strings Attached (2011).
Xuanzang
Sy reis
Die Tang-keiser Taizong is 'n aanhanger van Konfusius wat die Boeddhisme as 'n bedreiging van die wankelrige staatsveiligheid beskou. Hy verbied daarom Xuanzang se reis na Indië, maar in 629 verlaat Xuanzang tog China op sy reis na die weste wat tot 645 sal duur.
Hy reis meer as 16 000 km deur wat nou China, Pakistan, Afghanistan en Indië is, deurkruis die Taklamakanwoestyn alleen en reis vyf keer dwars deur Indië.
Taizong (regeer 626-649) is eers sy teenstander, maar as hy in April 645 terugkeer in Chang'an (nou Xi'an) is daar so veel mense wat hom wil sien dat hy aanvanklik die stad nie kan betree nie. Die magistraat beveel toe die menigte om huis toe te gaan en wierook te brand om die reisiger 'n veilige toegang te gee. Die keiser is nie tuis nie, maar later word Xuanzang deur hom met groot eer ontvang.
Een van die Indiese heersers wat hy ontmoet en beskryf is Harṣavardhana Śīlāditya van Kanyākubja (regeer 606-648) uit die Puṣpabhūti-dinastie, wat oor 'n groot deel van Noord-Indië heers. 'n Ander is die koning van Kāmarūpa (die huidige Assam) Kumāra (Bhāskaravarman).
Škoda Fabia R5
Die Škoda Fabia R5 is 'n tydrenmotor wat sedert 2015 deur Škoda Motorsport gebou is. Dit is gebaseer op die Škoda Fabia-padmotor en is volgens R5-regulasies gebou. Dit het sy kompetisiedebuut in 2015 gemaak as 'n opvolger van die Škoda Fabia S2000. Die motor was baie suksesvol in die Wêreldtydrenkampioenskap-2-klas en het tussen 2015 en 2018 vyf-en-dertig byeenkomste gewen. Esapekka Lappi het die 2016 Wêreldtydrenkampioenskap-2 jaerstitel met vier oorwinnings gewen, Pontus Tidemand het die 2017-kampioenskap gewen en Jan Kopecký het die 2018-kampioenskap gewen.
Škoda Motorsport het die FIA Wêreldtydrenkampioenskap-2 vir spanne in 2015, 2016 en 2017 gewen. Vanaf 2019 het Škoda Motorsport die Fabia R5 in die professionele klas van die Wêreldtydrenkampioenskap-2 ingeskryf. ’n Verbeterde weergawe van die Fabia R5 bekend as die Škoda Fabia R5 Evo is gedurende die 2019-seisoen bekendgestel. Die motor is oorspronklik met die R5-groepnomenklatuur bekendgestel, maar vroeg in 2020 het Škoda Motorsport die opdatering van hul motorname volgens die nuwe FIA-piramide aangekondig, wat die opvolger, die Fabia R5 evo hernoem het as die Fabia Rally2 evo.
Gabriel Boric
Gabriel Boric Font (Punta Arenas, gebore 11 Februarie 1986), is 'n Chileense sentrum-linkse politikus. Hy is die huidige president van Chili, synde die kandidaat met die hoogste stemtotaal in die geskiedenis van sy land, en verslaan daarmee die verregse kandidaat José Antonio Kast.