cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Heideagtiges
Verteenwoordigers
Die stofsaad (Monotropa hypopithys), is 'n bleek-geel bosplant wat met skubbe bedek is en wat later swart word. Hy leef saam met wortelskimmel. Die plant het nie self bladgroen nie en moet dus voedingstowwe van die skimmel kry. Die blomme kom in digte, afhangende trosse voor wat later regop staan.
Stefanie Dolson
Stefanie Dolson (* 8 Januarie 1992) is 'n Amerikaanse basketbalspeler. Sy het aan die Olimpiese Somerspele van 2020 deelgeneem.
Aleksandar Ratkov
Aleksandar Ratkov (* 11 Maart 1992) is 'n Serwiese basketbalspeler. Hy het aan die Olimpiese Somerspele van 2020 deelgeneem.
Robert O'Gorman
Robert O'Gorman is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Unidentified (2008) en in die televisiereekse Criminal Minds (2005) en Person of Interest (2011).
Lahar
thumb|240px|'n Lahar vloei met 'n riviervallei in Guatemala af naby die [[Santa María (vulkaan)|Santa María-vulkaan, 1989]] thumb|240px|Die nasleep van 'n lahar weens die uitbarsting van [[Galunggung, Indonesië, in 1982.]]
'n Lahar (van die Javaanse ꦮ꧀ꦭꦲꦂ) is 'n gewelddadige soort moddervloed wat uit 'n pappery van hoofsaaklik vulkaanpuin en water bestaan. Die materiaal vloei van 'n vulkaan af, gewoonlik met 'n riviervallei langs.
Lahars is uiters verwoestend: Hulle kan teen tientalle meters per sekondes vloei, kan tot 140 m diep wees en kan enige struktuur in hulle pad verwoes. Noemenswaardige lahars sluit dié in by die berg Pinatubo en Nevado del Ruiz; laasgenoemde het duisende mense van die stad Armero doodgemaak.
Beskrywing
Die woord "lahar" is 'n algemene term wat gebruik word om 'n vloeibare mengsel van water en vulkaanpuin te beskryf; dit verwys nie na 'n sekere soort konsentrasie nie. Lahars kan normale strome wees met 'n sedimentkonsentrasie van minder as 30%, hipergekonsentreerde strome met 'n sedimentkonsentrasie van tussen 30 en 60%, of puinstrome met 'n sedimentkonsentrasie van meer as 60%. Die gedrag van 'n lahar kan wissel na gelang van tyd en plek, selfs binne 'n gegewe voorval, vanweë veranderings in sediment- en watertoevoer.
Lahars kan saam met vulkaniese aktiwiteit voorkom of daardeur veroorsaak word, of kan sonder vulkaniese aktiwiteit voorkom as gevolg van byvoorbeeld reën terwyl die vulkaan rustend is.
Lahars kan in 'n groot mate in grootte en intensiteit wissel. Klein lahars van minder as 'n paar meter breed en 'n paar sentimeter diep kan teen 'n paar meter per sekonde vloei. Groot lahars wat honderde meters breed en tientalle meters diep is, kan teen 'n paar tientalle meters per sekonde vloei: te vinnig dat mense daarvoor kan weghardloop. Teen steil hellings kan lahars teen vinniger as 200 km/h beweeg. Lahars kan verder as 300 km ver loop en kan dus katastrofiese verwoesting saai.
Die Osceola-lahar wat sowat 5 600 jaar gelede deur die berg Rainier in Washington veroorsaak is, het gelei tot 'n moddermuur van 140 m diep in die Witriviercanyon wat 'n gebied van meer as 330 km2 bedek het met 'n totale volume van 2,3 km3. Lahars van Nevado del Ruiz in Colombia se uitbarsting in 1985 het 'n geraamde 23 000 mense in Armero gedood toe die stad onder modder en puin van 5 m diep begrawe is.
'n Lahar kan feitlik enige struktuur in sy pad verwoes of kan selfs onstewige huise laat bly staan terwyl hulle met modder bedek word voordat die modder so hard soos sement word. As dit reën, kan 'n lahar in dryfsand verander wat klam en papperig bly en reddingstogte weke lank in die wiele ry.
Zuurbekom
By ‘n bron by Zuurbekom (Suurbekom) is ‘n pompstasie van Rand Water vir die verskaffing van water vir huishoudelike en nywerheidsgebruik. Dit het voorheen ‘n groot deel van Johannesburg van water voorsien.
Bron
Die presiese boorplek in die dolomietrotse is reeds in 1895 deur die geoloog dr. David Draper aangewys en in 1899 is op daardie plek die pompstasie deur Barney Barnato se Johannesburg Waterworks Estate and Exploration Co. Ltd.  gebou. Dit is later deur die Randse Waterraad oorgeneem. Hierdie was die eerste betroubare standhoudende watertoevoer aan die sentrale Witwatersrand. Daardeur is die chroniese watertekort beëindig wat tot op daardie tydstip die openbare gesondheid benadeel het en die ontwikkeling van die dorpe en goudmyne gestrem het. Elke dag sedert 1899 is ‘n 27 miljoen liter water van ‘n besonder goeie gehalte hier uit die dolomietlae gepomp. Dit was nooit nodig om die water te filtreer nie. Die bron word nou nie meer gebruik nie en die pompstasie is tot ‘n gedenkwaardigheid verklaar.
Honger
Honger is enersyds 'n gevoel en andersyds 'n toestand. Waar die gevoel net 'n gewaarwording is, dui die toestand op 'n tekort aan sekere voedingstowwe wat die liggaamselle van energie moet voorsien. Voedsel wat nie voedingswaarde het nie, neem byvoorbeeld wel die hongergevoel weg, al vul dit nie die fisieke tekorte aan nie.
Gevoel vs. toestand
Sielkundiges beskou honger nie net as ŉ behoefte (die behoefte aan voedsel) nie, maar ook as ŉ dryfveer aangesien honger tot ŉ bepaalde gedrag (die soeke na voedsel) lei. Op grond hiervan kan daar bepaal word presies hoe honger ŉ proefdier is. Daar word byvoorbeeld gekyk hoe bereid ŉ proefdier is om onaangename prikkels (soos ligte elektriese prikkels) te trotseer om voedsel in die hande te kry. Proefnemers bepaal ook hoeveel “arbeid” ŉ dier bereid is om te verrig deur te meet hoe dikwels hy ŉ knoppie druk om ŉ klein hoeveelheid voedsel te kry.
Die hongergevoel of -gewaarwording gaan gepaard met (registreerbare) sametrekkings van die maagwand wanneer die maag leeg is. Mense wie se mae byvoorbeeld in ŉ operasie verwyder is, kry egter ook die hongergevoel. Daar word van ŉ hongertoestand gepraat as daar tekorte is aan die stowwe wat die liggaamselle van energie moet voorsien. Die verband tussen die gevoel en die toestand is nie duidelik nie.
Rol van die brein
Dit het byvoorbeeld geblyk dat die vulling van die maag en dermkanaal nie die enigste versadigingsfaktor is nie. ŉ Rot wat skielik voedsel kry waarvan die helfte geen voedingswaarde het nie, sal ná ŉ dag 2 keer soveel daarvan eet. Hieruit kan afgelei word dat die liggaam nie net die hoeveelheid voedsel (die druk op die maagwand) meet nie, maar ook die voedingswaarde.
By verdere ondersoek het dit geblyk dat die hipotalamus – ŉ gebied in die tussenbrein – ŉ belangrike rol speel. As die ventromediale deel van die hipotalamus by rotte geëlimineer word, eet hulle baie meer en word hulle vet. As die laterale deel van ŉ rot se hipotalamus geëlimineer word, kan dit selfs daartoe lei dat die rot glad nie meer eet nie, nie eens sy gunstelingkos nie. In baie gevalle het rotte wat in sulke gevalle nie kunsmatig gevoed is nie, gesterf. As die laterale deel van die hipotalamus ŉ elektriese prikkel kry, eet die rot baie meer en word hy baie vet. Die elektriese prikkeling van die ventromediale deel van die hipotalamus lei weer daartoe dat ŉ rot minder eet.
Eksperimente met ander diere het soortgelyke resultate opgelewer. Hoewel daar nie so vrylik met mense geëksperimenteer is nie, blyk dit dat gewasse in die hipotalamus ook daartoe lei dat mense meer eet en vet word of dat hulle eetlus verdwyn.
Die vraag ontstaan dus hoe dié dele van die hipotalamus die inligting verkry dat ŉ mens of dier honger of versadig is. Verskeie proefnemings dui daarop dat die samestelling van die bloed ŉ belangrike rol speel. As die helfte van die bloed van ŉ honger rot met dié van ŉ versadigde rot vervang word, eet hy net die helfte van die voedsel wat hy normaalweg eet as hy honger is. Die verskil tussen die bloed van die honger en die versadigde rot lê klaarblyklik in die insulien- en glukosevlak van die bloed.
Net voordat ŉ rot uit eie beweging begin eet, is die insulienvlak van sy bloed verlaag. Die styg kort nadat hy begin eet en daal dan weer. Die glukosevlak van sy bloed wissel nie voordat hy begin eet nie. Terwyl hy eet en daarná styg dit egter, en daal dan gou weer tot dieselfde vlak as vóór die maaltyd.
Hieruit kan die volgende afgelei word: Kort voordat die rot wil eet, is sy insulienvlak laag. Insulien is egter nodig om glukose deur die membraan van die meeste selle te vervoer. Aangesien 'n tekort aan insulien dié proses bemoeilik, ontwikkel die selle 'n tekort aan brandstof of energie. Gevolglik word die hipotalamus geprikkel om honger te veroorsaak sodat die insulienvlak in die bloed kan styg. Daar word dus aanvaar dat 'n groep gespesialiseerde senuweeselle (die hongersentrum en die versadigingsentrum) in die ventromediale deel van die hipotalamus by 'n glukosegebrek die laterale deel deur sterk verlaagde aktiwiteit prikkel, waardeur eetlus opgewek word.
Spesifieke honger
Proefnemings oor dié reguleringsmeganisme het tot sogenaamde homeostatiese teorieë gelei. Die aanhangers van dié teorieë het van die veronderstelling uitgegaan dat die liggaam 'n "wysheid" het wat voedingstekorte teenwerk omdat die liggaam altyd na 'n optimale toestand streef (homeostase = 'n ewewigtige toestand). Volgens dié teorie sal jong kinders met 'n souttekort byvoorbeeld altyd souterige kos wil eet.
Eetgedrag
Die teendeel word egter ook gedurig bewys deur mense wat oormatig eet en deur die feit dat mense wel voedingstekorte ontwikkel, selfs al is die bestanddele waaraan hulle 'n tekort het, beskikbaar. 'n Spesifieke honger is buitendien nie altyd 'n aanduiding van 'n gebrek nie: 'n voortdurende behoefte aan soetigheid word byvoorbeeld as 'n aangeleerde behoefte beskou.
Brian O'Halloran
Brian O'Halloran (gebore 20 Desember 1969) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Clerks (1994), Mallrats (1995), Jay and Silent Bob Strike Back (2001), en Clerks II (2006).
Mihailo Vasić
Mihailo Vasić (* 20 Julie 1993, Belgrado) is 'n Serwiese basketbalspeler. Hy het aan die Olimpiese Somerspele van 2020 deelgeneem.
Shahid Kapoor
Shahid Kapoor (uitgespreek [ʃaːɦɪd̪ kəpuːr]; gebore 25 Februarie 1981), ook bekend as Shahid Khattar, is 'n Indiese akteur wat in Hindifilms verskyn. Die media verwys na hom as een van die mees aantreklike Indiese bekendes, en Kapoor is bekend vir sy gewildheid ten spyte van sy afwisselende loopbaan. Hy het eers romantiese rolle in films gespeel, maar kort daarna begin om rolle in aksiefilms en tragedies te vertolk. Hy is die ontvanger van verskeie pryse, waaronder twee Filmfare-pryse.
Delosperma pottsii
Delosperma pottsii is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is endemies aan die Vrystaat.
Delosperma holzbecherorum
Delosperma holzbecherorum is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is endemies aan Lesotho.
Delosperma luteum
Delosperma luteum is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
Vulkaaneksplosiwiteitsindeks
thumb|250px|Verband tussen die VEI en volume ejekta.
Die Vulkaaneksplosiwiteitsindeks (VEI) is 'n relatiewe manier om die plofbaarheid van vulkaniese uitbarstings te meet. Dit is in 1982 deur Chris Newhall van die Amerikaanse Geologiese Opname en Stephen Self van die Universiteit van Hawaii ontwerp.
Die volume van die ejekta, hoogte van die uitwerpingswolk en kwalitatiewe waarnemings (met woorde wat wissel van "bedaard" tot "megakolassaal") word gebruik om die eksplosiwiteitswaarde te bepaal. Die skaal is oneindig, met die grootste uitbarstings in die geskiedenis wat 'n magnitude van 8 gekry het. 'n Waarde van 0 word gegee aan nieontploffende uitbarstings, gedefinieer as met minder as 10 000 m3 tefra wat uitgeskiet is; 'n 8 verteenwoordig 'n megakolossale ontploffende uitbarsting wat tot 1 m3 tefra kan uitwerp en 'n kolomhoogte van meer as 20 km kan hê.
Die skaal is logaritmies, met elke interval daarop 'n tienvoudige toename in die uitgeworpe tefra wat waargeneem is, behalwe tussen VEI-0, VEI-1 en VEI-2.
Klassifikasie
Met aanduidings van 0 tot 8 hang die VEI wat met 'n uitbarsting verbind word, af van hoeveel vulkaniese materiaal uitgewerp word, tot hoe hoog die pluim strek en hoe lank die uitbarsting duur. Die skaal is van VEI-2 af logaritmies; 'n toename van 1 dui op 'n uitbarsting wat 10 keer kragtiger is. Tussen VEI-1 en VEI-2 is die toename egter 100 keer, van 10 000 tot 1 000 000 m3.
In die volgende tabel dui die frekwensie van elke VEI op die benaderde frekwensie van nuwe uitbarstings van daardie VEI of hoër.
Die onlangsste sodanige uitbarsting is dié van die Taupomeer in Nieu-Seeland meer as 27 000 jaar gelede, wat beteken daar was geen uitbarstings in die huidige epog, die Holoseen, met 'n VEI van 8 nie.
Daar was in die afgelope 11 700 jaar minstens 10 uitbarstings met 'n VEI van 7. Daar was ook 58 Pliniese uitbarstings en 13 kalderavormende uitbarstings van groot, maar onbekende magnitudes. Die Globale Vulkanismeprogram van die Smithsonian-instituut het teen 2010 'n VEI toegeken aan 7 742 vulkaanuitbarstings wat gedurende die Holoseen (die afgelope 11 700 jaar) plaasgevind het, wat sowat 75% van die totale bekende uitbarstings in dié tydperk is. Van dié uitbarstings het 90% 'n VEI van drie of minder.
Halfaap
Die halfape (sub orde Prosimiae) vorm die skakel tussen die insekte-eters (orde Insectivora) en die egte ape (suborde Simiae). Die halfaap se uiterlike voorkoms wissel van eekhoringagtig tot aapagtig. Hulle is meestal boombewoners en is goed aangepas vir hul lewenstyl. Hulle het opponeerbare duime en groottone (dit wil sê teenoor die ander vingers en tone geplaas) wat dit vir hulle maklik maak om aan takke vas te hou. Hulle het meestal groot uitpeuloë en 'n besonder goeie gesigsvermoë. Van die bekendste spesies is die nagaap (wat in Suid-Afrika voorkom), die spookdiere, die oormaki en die indri. Verskeie spesies se voortbestaan word bedreig.
Halfape (suborde Prosimiae) is primitiewe primate (orde Primates). In die Eoseen, toe die hoër primate, die ape (suborde Simiae), nog nie in groot getalle en wydverspreid voorgekom het nie, het die halfaap die rol vervul wat nou deur die ape vervul word. Later is hulle egter deur die ape en ander mededingers verdring. Met die opkoms van die hedendaagse roofdier (orde Carnivora) is hulle verder uitgedun. In die Oligoseen het hulle net in enkele afgesonderde gebiede voorgekom.
Vroeër is die halfaap as die hoogste ontwikkelde soogdier beskou omdat hulle skynbaar aan die aap en die mens verwant is. Later is egter vasgestel dat 'n hele aantal spesies nie eens 'n konstante liggaamstemperatuur kan handhaaf nie. Hulle is buitendien nou verwant aan en stam waarskynlik af van die insekte-eters (Insectivora).
Die halfaap-spesies verskil baie wat uiterlike voorkoms betref. Sommige toon 'n sterk ooreenkoms met die eekhoring, ander lyk meer na die aap, terwyl ander met geen ander dier vergelyk kan word nie. Dié suborde bevat van die kleinste primate, soos die dwergmuismaki (Microcebus murinus), wat maar 13 cm lank is, tot spesies wat langer as een meter word. In die oertye het hulle selfs groter geword.
Die halfape is boom bewoners en meestal nagdiere. Hulle is besonder goed aangepas vir hul lewenstyl, met opponeerbare duime en groottone waarmee hulle 'n grypaksie kan uitvoer. Hulle het meestal uitpeuloë wat besonder goed ontwikkel is en waarmee hulle diep in die bosse kan kyk. In teenstelling met ape het nie al hulle vingers naels nie. Die tweede vinger is soms onderontwikkel en eindig in 'n klou; sommige spesies het kloue aan al hul vingers. Hul verwantskap met die insekte-eters blyk hoofsaaklik uit hul gebit en skedelbou.
Verteenwoordigers
Die indeling van die halfape is nog steeds geen uitgemaakte saak nie. Hier word hulle in 7 families ingedeel: die boomspitsmuise, die lemurs, die indri's, die lori's, die nagapies, die spookdiere en die vingerdiere. Die boomspitsmuise (Tupaiidae) word as die oudste en primitiefste primate beskou. Sommige navorsers groeper die toepaja (boomspitsmuis) nog onder die insekte-eters of op sy eie en nie saam met die eekhoringagtiges nie. Hy Iyk baie soos die eekhoring - hy is net so groot, het dieselfde soort pels en 'n ruie stert soos die eekhoring. Die bou van die toepaja se skedel en geslagsorgane stem egter baie ooreen met dié van die ander halfaap- families. Die boomspitsmuis het vinnige, lewendige bewegings en word uitgeken aan sy lang, skerp snoet en tande, wat kenmerkend vir die insektee-eters is. Sy gesigsvermoë is baie beter as sy reuksin ontwikkel, sodat hy sy prooi sien nog voor hy hom kan ruik. Dié vermoë en sy opponeerbare duim en groottoon is eienskappe wat die toepaja goed aangepas maak vir sy lewe in die bome.
Hulle leef in pare in 'n gebied wat deur die mannetjie met geurspore afgebaken word. Die kleintjies word gebore en grootgemaak in 'n nes wat gewoonlik in 'n hol boomstam gemaak word. Dit gebeur selde dat meer as een kleintjie op 'n keer gebore word, maar die wyfietoepaja het 4 tepels. Die boomspitsmuis leef van insekte.
Die lemur (Lemuridae) Iyk met sy uitpeuloë meer na die aap. Hulle word egter maklik van die aap onderskei deur hul jakkals agtige snoete, wat soos die res van die Iyf met hare bedek is. Hulle pelse is sag en wollerig. Hul arms is langer as die bene en hul oë is groot en uitdrukkingloos. Hulle is boombewoners en meer omnivoor as die toepajas. Hul buitengewoon groot opponeerbare duime en groottone maak hulle goed aangepas vir die lewe in die bome. Lemurs kom net op Madagaskar en die Comoro-eilande voor, waar hulle voortbestaan in die laaste paar dekades deur ontbossing bedreig word. Die amptelike beskermingsmaatreëls word swak toegepas. Die verbod op uitvoer verhinder dat dieretuine in ander lande die lemurs kan red - indien dit nog moontlik is, aangesien hulle moeilik in aanhouding teel. Daar word egter nog verskeie spesies lemurs op die eilande aangetref. Onder hulle is boom bewoners, grondbewoners en stertloses wat in bome rondslinger. Oor die algemeen is hulle redelik klein - die grootste onder hulle is so groot soos 'n kat. Daar is 2 vertakkings binne die lemur-familie: katmaki's en regte lemurs. Die katmaki's (subfamilie Cheirogaleinae) is die kleinste van die twee. Hulle is nagdiere en boom bewoners. Hulle slaap bedags in 'n nes en die droë maande word ook slapend deurgebring. In dié tye teer hulle op vet wat in die stert opgegaar is. Spesies van die katmaki is die dwerg maki (genus Microcebus), wat in gate of klipskeure in die vlaktes woon en insekte vreet, die regte katmaki (genus Cheirogaleus), wat so groot soos 'n rot is, in die hoogste toppe van bome in woude leef en soos eekhorings rond beweeg, en die waloewies (Phaner furcifer).
Die regte lemurs (subfamilie Lemuridae) is luidrugtige diere wat in troppe rondbeweeg, gereeld op die grond kom en hoofsaaklik nagdiere is. Een van die spesies, die halfmaki (Hapalemur), eet hoofsaaklik plante, maar is betreklik onbekend. Dieselfde geld vir die weselmaki's (genus Lepilemur), wat met regop Iyfies akrobaties van boom tot boom kan spring. Hulle word in Madagaskar as 'n lekkerny beskou. Die regte maki's (genus Lemur) is meer bekend omdat hulle bedags rond beweeg en in dieretuine aangehou word. Ander regte lemurs is die ringstertmaki (Lemur catta) met 'n grys pels en lang stert met ringe, die bontmaki (Lemur variegatus) en die moormaki (Lemur macaco).
Die indri's (Indriidae) is die familie wat die grootste halfape bevat. Hulle lyk baie soos die aap en kan meer as een meter lank word. Hulle het kort arms, lang bene en sterte, plat gesigte en dik, syerige pelse waaronder hulle ore byna heeltemal versteek is. Omdat hulle arms soveel korter as die bene is, kan hulle nie op al vier bene gelyk loop nie en moet hulle al springend beweeg. 'n Sprong kan ongeveer 8 m ver wees. Hulle kom nie net in woude voor nie, maar beweeg dikwels uit in die ooptes. Hulle is hoofsaaklik planteters. Ofskoon hulle meestal groen vrugte eet, is hulle ook lief vir blomme en blare. Net soos die meeste ander halfape is hul hande en voete goed aangepas vir die lewe in bome. Hulle is egter baie onhandig. Wanneer iets langs hulle neergesit word, buk hulle af en tel dit met die mond met behulp van die handpalms en vingers op, maar sonder om die duime te gebruik. Die indri (Indri indri) is dagdiere. Hulle het feitlik geen sterte nie en loop regop op die grond. Hulle het dik, syerige pel se, wat swart en vaalbruin van kleur is. Hulle kom in die oostelike woude van Madagaskar voor. Die inwoners van Madagaskar skryf allerlei geesteskragte aan die indri toe en glo dat die geeste van hul voorouers in die indri woon. Die sifkas (genus Propithecus) is langpotige boom bewoners wat soos kangaroes beweeg en hulle sterte as balanseerstokke gebruik. Die wolmaki (Avahi laniger) is die kleinste indri. Hy het 'n dik, wollerige, grysbruin pels. Hulle is nagdiertjies wat in teenstelling met die ander indri's stadig beweeg. Hulle beweeg in pare of alleen. Die familie van die vingerdiere (Dauben·toniidae) word met uitsterwing bedreig. Die enigste spesie, Oaubentonia madagascariensis of die vingerdier, se woongebied word deur die mens ingeneem. Hulle kom in die noordwestelike dele van die bamboesoerwoud op Madagaskar voor. Pogings word aangewend om hulle van uitwissing te red deur hulle na die eiland Nossi-Mangabé oor te plaas. Die vingerdier het 'n dik, silwer pels en 'n lang, welige stert. Sy arms is baie korter as sy bene en hy het groot, dun en ronde ore en groot oë. Sy snytande, soortgelyk aan dié van knaagdiere, is beitelvormig. Die opvallendste kenmerk van die vingerdier is sy besonder lang, slanke vingers. Die middelste vinger is uitermate dun en lank en Iyk soos 'n droë takkie. Hiermee vroetel hy insekte uit gate en krap hy die inhoud van vrugte, bamboes, suikerriet en eiers uit. Hy is 'n nagdier en 'n boombewoner. Snags klouter hy in bome rond om insekte te soek. Hy eet ook graag heuning; om dit in die hande te kry, vernietig hy die byeneste. Die vyfde familie is dié van die lori's (Lorisidae). Hulle kom in Indië, Sri Lanka en Suidoos-Asië voor. Hulle is stadige, wollerige nagdiere met 'n stomp snoet, groot ore en swak ontwikkelde wysvingers en sterte. Hulle is omnivore en kan ondanks hul traagheid met vinnige handbewegings voëls en insekte vang.
Die belangrikste verteenwoordigers van die familie is die plomp lori (genus Nycticebus), die slank lori (Loris tardigradus) van Sri Lanka en Indië, die beermaki of angwantibo (Arctocebus calabarensis) van Wes-Afrika en die baie stadige potto (Perodicticus potto), wat by die ewenaar in Afrika se oerwoude aangetref word. Die potto verdedig hom op 'n passiewe manier deur sy kop tussen sy voorpote in te trek en so die vyand met sy verlengde werweluitsteeksels af te skrik.
Die nagapies of gaiago's (familie Galagidae) kom in Oos- en Suider-Afrika voor. Hulle het sagte, dik, wollerige pelse, lang sterte, goed ontwikkelde wysvingers en groot, beweegbare ore. Hulle eet alles wat eetbaar lyk en het suigkussinkies aan hul toon- en vingerpunte waarmee hulle teen gladde boomstamme kan uitklim. Die nagapie (Galago senogalensis) kom in Suid-Afrika veral in Noord-Gauteng en in die omstreke van die Waterberge, Rustenburg, Marico en die Soutpansberge voor.
Die nagapie eet insekte, vrugte en eiers, maar is besonder lief vir sprinkane, krieke en hotnotsgotte. Hulle slaap in groepies van ongeveer 6 saam in 'n nes wat in die mik van 'n doringboom gemaak word. Hulle spring meestal op hul agterbene rond en bly nooit langer as 15 minute op die grond nie. Die geluid wat hulle maak, klink baie soos die gehuil van 'n baba.
Die kleinste spesie van die nagape is die Galago demidovii, met 'n Iyfie van 14 cm en 'n stert van 18 cm. Die grootste spesie is die Galago crassicaudatus met 'n Iyf en stert wat elk 35 cm lank is.
Die sewende familie is die spookdiere (Tarsiidae). Daar is nog net 3spesies van dié familie oor. Hul tone en vingers eindig in kussinkies of tasorgane, waarmee hulle besonder goed aan takke kan vasklou. Hulle het lang, welige sterte, groot oë en lang agterpote waarvan die voetwortelbeentjies verleng is. Hulle spring soos pad das op hulle agterpote deur die bome op soek na dierlike prooi. Spookdiere is besonder lief vir akkedisse. Die groot oë en die kop, wat 1800 in albei rigtings kan draai, gee die spookdier 'n goeie en wye gesigsveld. Hulle word in die Filippyne, Sumatra en op Borneo aangetref.
Masi Oka
Masi Oka (gebore 27 Desember 1974) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Get Smart (2008) en in die televisiereekse Heroes (2006), Hawaii Five-0 (2010), en Mozart in the Jungle (2014).
Denis O'Hare
Denis O'Hare (gebore 17 Januarie 1962) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Garden State (2004), Milk (2008), The Proposal (2009), en Dallas Buyers Club (2013).
Kliprand
Kliprand is 'n gehug in die noordweste van die Wes-Kaap aan die R358-streeksroete.
Dayo Okeniyi
Dayo Okeniyi is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Hunger Games (2012), The Spectacular Now (2013), en Terminator Genisys (2015), en in die televisiereeks Shades of Blue (2016).
Delosperma laxipetalum
Delosperma laxipetalum is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
Delosperma imbricatum
Delosperma imbricatum is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
Delosperma lootsbergense
Delosperma lootsbergense is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Oos-Kaap. Die plant kom voor in die Sneeuberge, die Stormberg en die Suurberge. Die plante het tans geen bedreigings nie, daar is dertig subpopulasies en is deel van die Nama-Karoo-bioom.
Delosperma prasinum
Delosperma prasinum is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
Delosperma lavisiae
Die Drakensberg Vygie (Delosperma lavisiae) is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is inheems aan KwaZulu-Natal, Lesotho en die Vrystaat.
Divya Bharati
Divya Om Prakash Bharti, ook bekend as Sana Nadiadwala (Mumbai, 25 Februarie 1974 – aldaar, 5 April 1993), was ’n gewilde Indiese aktrise. Sy was veral bekend in die jare 90 as ’n aktrise in Hindi-, Tamil- en Telugu-films.
Biografie
Bharti is gebore as die ouer kind van Neeta en Om Parkash Bharti op 25 Februarie 1974, in Mumbai. Sy het 'n jonger broer, Kunal. Bharti het op die ouderdom van 16 jaar met haar skoolopleiding opgehou om 'n loopbaan in die Indiese filmwêreld te volg.
Sy maak haar filmdebuut op die ouderdom van 16 met die (Tamil) film Nilla Penne (1990). Die film was 'n flop. Haar eerste deurbraak het gekom met die film Bobbili Raja (1991). Haar deurbraak in Bollywood was met die film Vishwatma. Dieselfde jaar het sy in nog baie ander Hindifilms verskyn. Dit besorg Divya die reputasie van die mees belowende nuweling.
In Mei 1992 trou Bharti in die geheim met filmvervaardiger Sajid Nadiadwala. Sy het die Islamitiese geloof aanvaar, en het hiermee ook haar nuwe (Islamitiese) naam Sana Nadiadwala aanvaar.
Tony Okungbowa
Tony Okungbowa (gebore 6 Desember 1967) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Punk (1993), Echo Park (2014), en Division 19 (2017).
Jakkalsfontein
Jakkalsfontein is 'n gehuggie in die Suid-Afrikaanse provinsie Wes-Kaap. Jakkalsfontein ressorteer onder die Swartland Plaaslike Munisipaliteit wat deel is van die Weskus-distriksmunisipaliteit.
Padma Shri
Padma Shri (ook Padmashree) is die vierde hoogste burgerlike toekenning in die Republiek van Indië, na die Bharat Ratna, die Padma Vibhushan en die Padma Bhushan. Dit word elke jaar op Indië se Republiekdag toegeken.
Michael O'Keefe
Michael O'Keefe (gebore 24 April 1955) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Caddyshack (1980), The Pledge (2001), Michael Clayton (2007), en Keith (2008).
Delosperma lineare
Delosperma lineare is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is inheems aan KwaZulu-Natal, Lesotho en die Vrystaat.
Delosperma karrooicum
Delosperma karrooicum is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap. Die plant het 'n voorkomsgebied van 21754 km² en kom op die groot eskarp in die Oos-Kaap voor. Daar is tans vyftien subpopulasies bekend en die plant het geen bedreigings nie.
Scott Phillips
Thomas Scott "Flip" Phillips (gebore 22 Februarie 1973) is 'n Amerikaanse musikant, liedjieskrywer en platevervaardiger. Hy is die tromspeler, perkussiespeler, klawerbordspeler en medestigter van die musiekgroepe Creed, Alter Bridge, en Projected.
Ólafur Darri Ólafsson
Ólafur Darri Ólafsson (gebore 13 Maart 1973) is 'n Amerikaansgebore Yslandse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Secret Life of Walter Mitty (2013), The BFG (2016), en Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald (2018), en in die televisiereekse True Detective (2014) en Ófærð ("Onerken", 2015), waarin hy die rol van die plaaslike polisiehoof en later speurder Andri Olafsson vertolk.
Pieter W. Grobbelaar
Pieter Willem Grobbelaar (*25 Desember 1930, Bloemfontein –† 19 Januarie 2013, Worcester) was 'n Suid-Afrikaanse skrywer. Hy verwerf meestal bekendheid vir sy kinder- en jeugverhale, maar lewer ook werke vir volwassenes.
Herkoms en vroeë lewe
Pieter Willem Grobbelaar is in 1930 in Bloemfontein gebore. Hy ontvang sy laerskoolopleiding tot standerd ses aan die Laerskool De Brug naby Bloemfontein en gaan dan na die Hoërskool Rouxville vir standerds sewe en agt. In 1947 matrikuleer hy aan die Sentraal Hoërskool in Bloemfontein. Sy verdere studies is aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat, waar hy die B.A.-graad en baie later in 1974 die M.A.-graad in Wysbegeerte behaal. Vir 'n ruk gee hy onderwys. Hy begin sy loopbaan as joernalis by Die Burger en sit dit voort by Die Volksblad in Bloemfontein. Hierna word hy in 1956 omroeper-regisseur by die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK) in Johannesburg en Kaapstad, waar hy onder andere jeugprogramme soos By die boekrak en Skrywers van die toekoms behartig. Dan word hy in 1961 uitgewersredakteur by Tafelberg Uitgewers.
Loopbaan en verdere studie
Sedert 1962 woon hy op die wyn- en vrugteplaas Uitkyk naby Franschhoek in die Kaap en boer eers voltyds totdat hy vanaf 1970 dosent is in Afrikaanse Kultuur- en Volkskunde aan die Universiteit van Stellenbosch. Hier behaal hy in 1981 die D.Phil.-graad met 'n proefskrif oor Die volksvertelling as kultuuruiting met besondere verwysing na Afrikaans. Sedert 1982 is hy departementshoof en vanaf 1984 professor in die Departement van Afrikaanse Kultuur aan die Universiteit van Stellenbosch. Aan die einde van 1995 tree hy af. In hierdie tyd is sy vernaamste belangstelling die opspoor van ou Afrikaanse verhale en liedjies, waarvoor hy die land deurkruis om dit te vind en te dokumenteer. Sy nalatenskap in hierdie verband is 'n ryk kultuurhistoriese erfenis.
Hy is op 28 Februarie 1953 getroud met sy skoolvriendin Cornelia Joubert van Senekal en die egpaar het vier kinders, Erika, Johannes, Marina en Francois.
Hy was redakteur van 'n standaardreeks oor die Afrikaanse kultuur, naamlik Die Afrikaner en sy kultuur en aanbieder van die weeklikse radioprogram Ons erfenis wat ook oor die Afrikaanse volkskultuur handel. Saam met Randall Wicomb, bekende Afrikaanse sanger, was hy ook aanbieder van die radioprogram Die volk as digter, waarin hulle ou Afrikaanse liedjies aan die luisteraars bekend stel. Wicomb speel die liedjie en Grobbelaar vertel die agtergrond daarvan, waar hy dit opgespoor het, waaroor dit gaan en wat dit beteken. Later kry hulle soortgelyke televisieprogramme by, soos Daar staan 'n blom.
Persoonlike lewe
Sy vrou is in Desember 2012 in hulle huis in Wellington dood en op Saterdag 19 Januarie 2013 is hy in 'n ouetehuis in Worcester oorlede.
Werke vir volwassenes
Sy eerste kortverhaal verskyn in Julie 1954 in Die Huisgenoot. Aanvanklik publiseer hy 'n paar kortverhale in tydskrifte, waarna hy vir 'n ruk uitsluitlik vir die radio kortverhale, vervolgverhale, hoorbeelde en hoorspele skryf. Hierna spits hy hom feitlik uitsluitlik toe op volksvertellings en ander verhale vir die jeug, terwyl hy ook gedigte vir hierdie mark en 'n meer volwasse gehoor skryf.
Digkuns
Sy eerste digbundel is Onder die skedelvlag, waarin hy 'n soort singvers skryf in klaarblyklike teenstelling met die spreektaalverse van hierdie tyd. Hy verklaar dan ook in Digter dat “ek moet sing, nie praat”. Aan die einde van sommige gedigte sluit hy “ 'n storie met lesse” in, soos by Ruk-en-roller.
Klawerjas se gedigte het 'n volkse inslag wat herinner aan die verse van Boerneef.
Hessie Kwedet is 'n versameling volksryme wat onder die hoofde Daggaryme, Dopryme en Dryfryme versamel word.
Versamelbundels
Van sy gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in 'n duisend en enkele gedigte, Goudaar, Die dye trek die dye aan en Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte. Die rooi lappieskombers is 'n versameling van volkskwatryne opgeteken uit die volksmond, wat volgens tema in 29 afdelings verdeel word. Stories op rym en Die tweede gerf is beide versamelings van verhalende verse in Afrikaans, hoofsaaklik uit die ouer digters. In Kommandeer! bundel hy volksang uit die tyd van die Anglo-Boereoorlog.
Monografieë en kortverhale
Vir volwassenes skryf hy ook akademiese monografieë en kortverhale. Skrywers in beeld: C. Louis Leipoldt word deur hom versorg, waar hy deur middel van foto’s en verklarende aantekeninge hierdie digter en dramaturg se lewe en werk belig. As redakteur stel hy die boek Die Vrystaat en sy mense saam, waarin die Vrystaat se geskiedenis, mense en kultuur deur verskillende skrywers beskryf word. Waar die volk skep is 'n samestelling van Abel Coetzee se rubriek oor volkskultuurgoed uit die Brandwag, wat hy in boekvorm bestendig. Hy is ook redakteur van die reeks Die Afrikaner en sy kultuur. In Volkslewe van die Afrikaner gee hy 'n uiteensetting van die Afrikaanse volkskunde in vier afdelings: Die baanbrekers, Die eerste bloei, Die Genootskappers en Die nuwe bedeling. Hy bespreek aspekte soos volkstaal, geloof, wetenskap, lewensvorms, woningbou, volksbedrywe, kleredrag en handwerkkuns as alles voorbeelde van stoflike kultuur.
Poorters is 'n bundel met verhale oor die Vrystaat se mense wat uit sy eie pen kom. Hierin vertel hy, op 'n wyse wat aan Herman Charles Bosman se tegniek herinner, van die mense van De Poort, 'n stasiegemeenskap in die Wes-Vrystaat. 'n Swakheid van die vlees word deur Abraham H. de Vries in Die Afrikaanse kortverhaalboek opgeneem. Dit is 'n humoristiese variasie op die “hensopper”-tema vanuit die Anglo-Boereoorlog. Oom Schalkie word hierin deur sy makkers aangespoor om te gaan “hensop” (“vir ons Republiek”) as gevolg van die maagprobleme wat hy ondervind waarvoor geen kruierate werk nie en wat hulle kommando die bron van talle grappe van die ander Boere maak.
Die alsiende oog bevat nog verhale oor die mense van De Poort, met as verteller van die meeste verhale Wim, seun van die destydse skoolhoof Diem Verwerker. Die titel verwys na die afbeelding van die alsiende oog van God wat talle huise in die verlede tradisioneel versier het, met die implikasie dat niks sy aandag ontgaan nie, selfs al is hy onbetrokke. Kinders van die waterslang, wat deur Abraham H. de Vries in Uit die kontreie vandaan opgeneem word, is spesifiek vir hierdie publikasie geskryf. Ander versamelbundels waarin sy werk opgeneem word, sluit in Kleinbegin in die prosa en Vertellers.
Werke vir kinders en die jeug
Hy groepeer self sy werke vir kinders en die jeug as Afrikaanse sprokies, Afrikaanse kampvuurstories, Afrikaanse heldeverhale, Afrikaanse volksvertellings, volksrympies, verwerkings van ander lande se volksverhale, werke gebaseer op die volksrympie, kultuurhistoriese romans vir die jeug, rymbundels, kinderboeke, berymings vir kinders, oorspronklike prenteboeke en ander. Onder laasgenoemde tel Die groot nuwe Kinderbybel en die bundel kortverhale vir die jeug, Knapsak, wat hy saam met sy oom, J.J.G. Grobbelaar, versamel.
Samesteller en versamelaar
As samesteller en versamelaar doen hy waardevolle werk deur veral kinder- en jeugverse en -stories in bundels saam te stel en so te sorg dat dit vir opeenvolgende geslagte behoue bly. Trompettertjie is versies vir 4-6 jariges, Wieliewalie is gemik op 6-8 jariges en Mallemeule bevat verse vir 8-10 jariges. Volksrymelaars soos C.W. Joubert, G.A. Hahnekom, Willem Versfeld, W.H. Boshoff en F.W. Reitz se werk word naas van sy eie versies en gediggies van digters soos A.G. Visser, Pirow Bekker, Ronnie Belcher, Tienie Holloway en Helena J.F. Lochner in hierdie versamelings opgeneem. Met Straatryme bundel hy versies wat nie tot die tradisionele volksrympies behoort nie, maar met hierdie rympies dikwels as bron deur hoofsaaklik tieners omvorm word tot 'n stouter en blatanter weergawe. Turkse tapyt en Hopla Hans bevat oorspronklike stories en kinderverse. Van sy kinderverse word opgeneem in Nuwe klein verseboek. Hy doen ook tientalle vertalings, terwyl van sy eie werk ook in Engels vertaal word.
Sprokies
Hy verwerk vele sprokies in Afrikaans en skryf self 'n aantal oorspronklike Afrikaanse sprokies. Verhale oor Uilspieël (Die vermaaklike lewe van Tyl Uilspieël, Uiltjie, uiltjie in die spieël), die Swape (Die Swaaplanders, Die avonture van die sewe swape) en Dom-Jan en Slim-Jan (onder andere in Eendag was daar 'n Domjan) kom wyd verspreid in sy oeuvre voor, in die gemelde en ook ander bundels. Die mense is bang vir Petrus Alsander is 'n soort Afrikaanse Uilspieël, terwyl Die hoë land 'n Afrikaanse variasie is van Jan en die boontjierank. Die troue in die poppekas is 'n fantasieverhaal waarin die marionette vermenslik word. Die mooi danseressie Anjenette en die soldaat Joors is verlief op mekaar. Die Groot Rot besoek egter die poppekas en saai verwoesting onder die marionette, maar die twee verliefdes word tog eindelik met mekaar herenig.
Hy bundel ook Afrikaanse sprokies in Die mooiste Afrikaanse sprokies, Klaas Luiaard, Hasie Musikant, Die dief in die nag, Die lui skoenmaker, Ou Waarsêer, Vlerkvoet, Lanterntjie brand, Ouvrou Rooimus, Die rob-vrou en ander bundels.
Diereverhale
Dierverhale oor Jakkals en Wolf soos Wolf en Jakkals in die lang pad en Jakkalsdraf en Wolwedans, asook ander dierverhale (Klaas Naald-hulle en Doer in Dierlandy) is ook volop. In Koning Leeu se verjaarsdag kry ons uitlegte oor verskeie diere se eienskappe, soos byvoorbeeld waarom Krokodil se bek so wyd is, hoe Leeu 'n wilde snorbaard gekry het en hoe die eerste Seekoei ontstaan het. 'n Koning genaamd Leeu bevat Afrikaanse oustories oor diere. In 2012 is Jakkals en wolf op die kortlys vir die toekenning van die M.E.R.-prys vir die beste geïllustreerde kinderboek.
Sy kampvuurstories is van uiteenlopende aard en word gebundel in onder meer Die laaste leeu van die Karoo, 'n Man genaamd Mot, ''Slang! Slang!, Die twee broers en Die vurige wa''. Hierdie bundels bevat dierverhale, jagverhale, spookstories en historiese vertellings, waar die klem grotendeels op die storie val.
Wensfontein is 'n versameling Afrikaanse oustories van diverse aard. Heldeverhale verskyn eers verspreid in verskeie bundels en word later versamel in “Die groot Afrikaanse heldeboek”. Hierin vertel hy die verhale van Racheltjie de Beer, Klara Majola, Wolraad Woltemade, Paul Kruger, Japie Greyling, Dick King, Tsjaka, Dirkie Uys en vele meer. Fabels hoort streng gesproke nie by sprokies nie en kan selfs beskou word as leesstof eerder vir volwassenes as kinders weens die moraliserende en lerende aard daarvan. In Die groot Afrikaanse fabelboek versamel hy fabels van ons bekendste skrywers, insluitende Dr. O’Kulis en C.J. Langenhoven.
Afrikaanse volksverhale
Afrikaanse volksverhale sluit in stories oor Klein Duimpie (Pinkie en Duimeling). Blou-ogies, 'n plaaslike soort Aspoesterverhaal vir dogters van ses tot agt jaar. Blou-ogies is deur die mensvreter Ou Voetoog gevang om vir hom, sy vrou Eenoog en hul twee dogters, Rooi-Een en Rooi-Twee, huis te hou. Na die fee-peetma tussenbeide kom, word Blou-ogies met haar pa herenig.
Delosperma ashtonii
Delosperma ashtonii is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is inheems aan KwaZulu-Natal, Lesotho en die Vrystaat.
Pieter W. Grobbelaar
Afrikaanse volksverhale
Die maanklip is 'n toekomsverhaal wat ontstaan na aanleiding van die aardbewings in Tulbagh in die Boland in 1969, waar ruimtereisigers 'n klip van die maan na die aarde bring, met rampspoedige gevolge. In “Keiser keiser Karelyn” word 'n ryk man en 'n arm dogter teen mekaar afgespeel.
Kabouterman bevat sestien Maleierverhale en ook drie verhale oor Toon Prens, 'n karakter wat ook in die prosa van Minnie Postma voorkom.
Sy eerste boek, Ou Mi’kai vertel hoe die melkweg sy vuur gekry het, is gebaseer op volksverhale van die San en hy skryf nog Ou Mi’kai-boeke soos Tafelberg se karos, Die storie van die Kangogrotte en Uit Ou Mi’kai se dae. Ou Mi’kai is 'n ou San-vrou. Die wit pyl (wat verduidelik waar die suidewind vandaan kom) en Die drie wonderdogters (waarin eggo, lugspieëling en water as vroue voorgestel word) het ook hulle oorsprong by die San.
Volksverhale hoofsaaklik uit ander lande verskyn in Aandstories vir kleuters (wat ook sprokies soos Rooikappie en Gouelokkies bevat) en Aandstories vir kinders, waarin hy onder andere die verhaal vertel van koning Arthur en die held Siegfried.
Kinderverhale
Die aarde moet vry wees is een van sy bekendste kinderverhale. Die karakters Jorse, Morse, Luie en Lakke ondertrou in Walhal met rampspoedige gevolge. Hierdie luilakke is ook morsjorse en die verhaal het die eksplisiete natuurbewaringsboodskap dat ons afhanklik is van die aarde en verantwoordelik daarmee moet omgaan.
In Die goue appel is daar 'n wonderboom wat 'n goue appel dra. Tania neem die appel na die stad om dit daar te gaan verkoop en ontmoet verskeie vriendelike karakters op pad daarheen. Elkeen het 'n onskuldige versoek, maar sy jak hulle af, want sy wil die goue appel vir haarself toe-eien. Sy verloor dan die appel, wat die gevolge van selfsug illustreer.
Die ontvoering van Gawie Gans is 'n aanlasverhaal wat vertel hoe die tou mense wat agter die gansdief aanhardloop al hoe langer word, terwyl Lank lewe Leeuhart gebaseer is op die ou resep waar die monster eintlik 'n vermomming is van 'n prins.
Rympies
Berymings vir kinders sluit in die Moesan-boeke, Moesan die Muisman (later herdruk as Moesan die muis) en Moesan die president. Moesan is 'n kordate muis wat sy stryd op onverwagte wyse wen, in die eerste verhaal om kos vir sy muisgesin te verskaf en in die tweede verhaal om muise van die bedreigings van honde, katte en muisvalle te verlos.
Met sy volksrympies lewer hy belangrike werk deur eerstens bestaande volksrympies te versamel en te laat publiseer en ook daartoe by te voeg deur eie oorspronklike werk. Die aanvang van hierdie werk is die lywige bundel Trippe trappe trone, wat hy daarna opvolg met Varkies in die bone en Koeitjies in die klawer. Trippe trappe trone bevat hoofsaaklik bestaande volksrympies, waarna Varkies in die bone benewens bestaande rympies ook nege gediggies van W.H. Boshoff en nege van W. Versfeld insluit, tesame met twaalf van sy eie rympies wat onder die invloed van die volksrympie ontstaan het. In drie volumes versamel hy vanaf 1989 Die groot Afrikaanse kinderversekeur. Van sy kinderversies word opgeneem in Nuwe Kleinverseboek en Nuwe Kleuterverseboek.
Jeugromans
Hoewel meeste van sy werke op die kleiner kinders gerig is, skryf hy ook romans vir die jeug, veral van kultuurhistoriese aard. Die nagberg (wat hy saam met sy oom, J.J.G. Grobbelaar, skryf) vertel die verhaal van Louw Wepener.
Geliefde generaal is die verhaal van generaal J.B.M. Hertzog in romanvorm.
Die seun in die pad is 'n verhaal oor die Vryburgertyd aan die Kaap, soos gesien uit die oogpunt van 'n jong seun.
Langkappie is haar naam is 'n Voortrekkerverhaal oor bygelowe, spoke en die bonatuurlike in hierdie tyd. Langkappie was die spookvrou van die Trek en na oorlewering 'n duiwel of verlore siel uit die hel en die verhaal is gegrond op geskrifte uit hierdie tyd en ook latere koerantberigte.
Die kinders en die veldkornet (later heruitgegee onder die titel Tyd van die penkoppe ) vertel van veldkornet Röhm en sy kinderbataljon se spannende wedervaringe tydens die Anglo-Boereoorlog, gebaseer op ware gebeurtenisse.
Korporaal Woltemade is 'n verhaal oor die Kaap van die agtiende eeu, met die seun van Wolraad Woltemade as die hoofkarakter.
Avontuurkamp, wat hy saam met Marius du Plooy skryf, handel oor 'n groep jong seuns wat op 'n oorlewingskamp gaan en daar baie van die veld en die natuur leer.
Die verlore stad skryf hy saam met J.J.G. Grobbelaar. Reinette gaan saam met haar pa, die beroemde argeoloog dr. Heinrich Haller, na die Kalahari op 'n soektog na die geheimsinnige verlore stad. Terwyl Reinette uitsien na die avontuur, is die stadseun Lafras Vermaak, wat ook die soektog saam met sy pa deurmaak, minder beïndruk en sou hy verkies het om in die stad agter te bly. In die Kalahari beleef hy egter 'n ander stel waardes en ervaar ook wat ware kameraadskap beteken wanneer hy en Reinette ontvoer word en die geselskap deurmekaar raak met 'n bende terroriste wat na Suid-Afrika op pad is.
Eerbewyse
Hy verower in 1968 die C.P. Hoogenhout-prys vir Die mooiste Afrikaanse sprokies en in 1971 die Tienie Holloway-medalje vir Trippe trappe trone en al sy kleuterboeke wat geskik is vir hardop voorlees. Die Genootskap vir Afrikaanse Volkskunde en die ATKV vereer hom in 1972 en 1975 onderskeidelik met 'n oorkonde vir sy werk oor die Afrikaanse volksvertelling en met 'n erepenning vir sy volkskundige geskrifte. In 1976 kry hy 'n toekenning van die Federasie van Rapportryerskorpse vir sy werk oor die Afrikaanse volksrympie en die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing gee in die jare 1982–1984 'n toekenning aan hom om veldnavorsing oor die Afrikaanse volksliedjie in afgeleë dele van die land te doen. Hy word in 1984 vereer met die Katrine Harries-toekenning vir Die aarde moet vry wees en weer in 1988 vir Moesan Muis en Lank lewe Leeuhart. In 1986 verower hy 'n Artes-toekenning vir die beste radioprogram met sy reeks programme oor Afrikaanse volksliedjies getiteld Die volk as digter. Hoera vir Moesan is in 1992 naaswenner van 'n ATKV-kinderboekprys vir ouderdomsgroep 6-7 jaar. Hy is medewerker aan verskeie ensiklopedieë, waaronder Die skatkis, Ensiklopedie van die wêreld, Die Afrikaanse Kinderensiklopedie en Die Suid-Afrikaanse biografiese woordeboek. In 2011 ken die Stellenbosse Woordfees hulle Woordtrofee-medalje aan hom toe vir sy lewenswerk.
Publikasies
1963
1964
1965
1967
1968
1969
1970
1971