cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karakterisering
Geskiedenis
Die term karakterisering het ontstaan in die 19de eeu. Aristoteles het die belang van die storie of intrige hoër geag as die karakters self, in sy publikasie Poetics, argumenteer hy dat tragedie slegs 'n voorstelling van die lewe is en nie van mense nie. Hierdie siening is omgekeer in die 19de eeu, toe die belang van die karakter besef is en karaktergedrewe storielyne begin skep is, soos wat realistiese verhale begin verbeter het en die invloed van sielkunde se ontwikkeling het ook daartoe bygedra.
Direkte teenoor indirekte
Daar is twee maniere waarop 'n skrywer inligting kan oordra van 'n karakter:
In die drama
Die karakters in die teater, televisie en film verskil van dié in die romans, omdat 'n akteur sy/haar eie interpretasie van 'n karakter kan aanneem op hul eie unieke manier om verskillende lae en diepte te gee aan die karakter. Dit kan gesien word wanneer kritici byvoorbeeld verskillende vertolkings van Lady Macbeth of Heathcliffs met mekaar vergelyk. Nog 'n groot verskil in drama is dat dit nie moontlik is om in die karakter se gedagtegang te kom, soos met 'n novel nie. In 'n drama kan 'n karakter gesien en gehoor word en dit is nie nodig om die karkater dan te beskryf nie.
In mitologie
Mitologiese karakters is uitgebeeld volgens 'n spesifieke formule en is deel van 'n klassifikasie wat slegs bestaan uit 'n paar beperkte soort karakters. Verskeie komponente, soos die beperkte karakter tipes (argitipes) en ander elemente van die storie, bring 'n ongeloofwaardige resultaat mee. Hierdie elemente kan gemeng en pas word om nuwe kombinasies te vorm en die mens het nooit moeg geraak vir hierdie vasgestelde kombinasies nie vir mitiese karakters nie.
Dit is 'n idee wat gebruik maak van die kaleidoskopiese model van vertelling. 'n Ander perspektief is dat die mens nie dit wat hulle van mitologie lees of hoor, analiseer nie en dat dit nie natuurlik is om stories oor te dra waar karakters in verskillende komponente pas nie en dit het aanleiding gegee tot karakterontwikkeling.
Mitologiese karakters het selfs tot op onlangse letterkunde nog 'n invloed. Die digter, Platon Oyunsky, gebruik baie van die inheemse mitologie van sy vaderland, die Yakut streek in Rusland, en die Shaka mense. In verskeie van sy stories het hy 'n hoofkarakter wat heldhaftig optree volgens historiese voorbeelde van helde, maar versinnebeeld ook voorbeelde van Russieses helde en heldedade, hy maak ook gebruik van nie-fiksie figure, soos Stalin en Lenin in 'n nuwe tipe mitologie. Hierdie figure speel gewoonlik die hoofrol in tragedies van opoffering. 'n Voorbeeld van hierdie sluit sy karakter, Tygyn, in wat op sy soek is na vrede en bepaal dat die enigste manier is om dit te kry is om militêre mag af te dwing. Die gebruik van mitologie is wat gebruik word in Shakespeare se Hamlet om die karakters se agtergronde in die storie kleur te gee, soos die gebruik van die Niobe mite en die tweeling suster van Gertrude.
Karakter argetipes
Die sielkundige Carl Jung het twaal primêre oorspronklike patrone van die menslike psige geïdentifiseer. Hy het geglo dit is in die kollektiewe onderbewusein van mense oor kulturele en politieke grense. Hierdie twaalf argetipes word dikwels aangehaal in die fiktiewe karakters. "Plat karakters kan so beskou word omdat hulle aan 'n enkel argitpe vashou, sonder afwyking, terwyl komplekse of realistiese karakters verskeie argitipese gekombineer sal hê, met 'n paar wat meer dominant as ander sal wees - soos mense in die werklike lewe. Jung se twaalf argetipes is: die Onskuldige, die Weeskind, die Held, die Versorger, die Ontdekker, die Rebel, die Minnaar, die Skepper, die Hofnar, die Sage, die Towenaar, en die Heerser.
Die karakter se stem
'n Karakter se stem is sy of haar wyse van spraak. Verskillende karakters gebruik verskillende woordeskat en ritme van spraak. Byvoorbeeld, sommige van die karakters is spraaksam en ander is weer stiller. Die manier waarop 'n karakter praat kan 'n kragtige manier wees van die onthulling van die karakter se persoonlikheid. In teorie moet 'n leser in staat wees om te kan identifiseer watter karakter praat net aan die manier waarop hy of sy praat. Wanneer 'n karakter se stem geskep word wat ryk en eiesoortige is, kan die skrywer wegkom met die weglating van onnodige spraak.
Die wyse van 'n karakter se spraak is van literatuur wat 'n akteur se voorkoms en kostuum is van teater. In fiksie, wat 'n karakter sê, sowel as hoe hy of sy dit sê, maak 'n sterk indruk op die leser. Elke karakter moet sy of haar eie kenmerkende stem eie.. Om te onderskei tussen karakters in fiksie, moet die skrywer die karakters uitbeeld waar hulle verskillende aksies doen en verskillende goed sê, maar 'n karakter moet gedefinieer word deur meer as een enkele aksie of gesprek. Die karakter moet ander belangstellings en eiesoortige persoonlikheidstrekke ook hê. Alhoewel individuele temperament die grootste bepaler is van wat 'n karakter sê, is dit nie die enigste een nie. Die skrywer kan die karakters se dialoog meer realisties en interessant maak deur ander faktore ook in ag te neem soos: etnisiteit, familie agtergrond, streek, geslag, onderwys, en omstandighede. Woorde karakteriseer deur hul uitspraak, kompleksiteit, en houding. Manerismes en unieke sêgoed kan ook help. Karakters wat hul lewe lank in 'n formele omgewing spandeer het, sal dikwels ook 'n meer formele taalgebruik hê, terwyl ander nie noodwendig so sal praat nie. Stemtoon, volume, tempo, woordeskat, infleksie, klem, toonhoogte, onderwerpe van gesprekke, idiome en die gebruik van metafore is alles maniere hoe 'n karakter homself kan uitdruk en as 'n eiesoortige persoonlikheid uitgeken kan word. 'n Karakter se manier van praat moet groei van binne, dit gee uiteindelik die wêreld 'n oorsig van die karakter se persoonlikheid en is steeds nie die somtotaal van die karakter se volle persoonlikheid nie.
Lexi Underwood
Lexi Underwood (gebore 28 Augustus 2003) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent If Not Now, When? en in die televisiereekse Will vs. The Future (2017), Raven's Home (2017), en The Good Doctor (2017).
Molinicos
Molinicos is 'n Spaanse stad en munisipaliteit in die provinsie Albacete, wat deel uitmaak van die outonome gewes Kastilië-La Mancha.
Moeraswaterskilpad
Die moeraswaterskilpad (Pelomedusa subrufa) is 'n waterskilpad wat in die grootste gedeelte van Suid-Afrika voorkom behalwe die weste van die Noord-Kaap. Die skilpad is 25 tot 32 cm lank en weeg tot 2,5 kg. Hulle leef in seisoenpanne, damme en watergate. Die reptiel is middelgroot met redelike afgeplatte rugdop. Die kop het varkagtige neusgate en word sywaarts in die dop ingetrek. Hulle vreet aas, insekte, paddavissies, eendjies en duiwe.
Hardy Rawls
Hardy Rawls (gebore 18 November 1952) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Real Men (1987), See No Evil, Hear No Evil (1989), en Cape Fear (1991), en in die televisiereeks The Adventures of Pete & Pete (1992).
Eiersel
thumb|200px|Diagram van ’n menslike eiersel. 200px|thumb|’n [[Spermsel bevrug ’n eiersel.]]
’n Eiersel, of ovum, is die vroulike voortplantingsel (gameet). Dit kan meestal nie beweeg nie en is baie groter as die beweeglike spermsel (dit is met die blote oog sigbaar). Wanneer ’n spermsel ’n eiersel bevrug, word ’n diploïed (die sigoot) gevorm, wat vinnig tot ’n nuwe organisme ontwikkel.
Groot Kei Plaaslike Munisipaliteit
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Witblomtontelhout
Die witblomtontelhout (Volkameria glabra) - ook bekend as die Tontelhout - is 'n klein boom of struik wat voorkom in die Oos-Kaap, KwaZulu-Natal en noord van die Vaalrivier in Suid-Afrika. Dit is ook inheems in Aldabra, Angola, Botswana, Comore-eilande, Eswatini, Kenia, Mosambiek, Namibië, Seychelle, Somalië en Tanzanië.
Annie Golden
Annie Golden (gebore 19 Oktober 1951) is 'n Amerikaanse aktrise en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hair (1979), Twelve Monkeys (1995), en I Love You Phillip Morris (2009), en in die televisiereeks Orange Is the New Black (2013).
Eiersel
Diere
By diere is die eiersel ook bekend as ’n ovum (meervoud: ovums of ova). Dit is Latyn vir "eier" of "eiersel". By gewerweldes word eierselle vervaardig deur vroulike voortplantingskliere wat die eierstokke genoem word. ’n Paar eierselle is by soogdiere by geboorte reeds aanwesig en word deur oögenese ryp. White et al. keur die lank bestaande leerstelling af dat al die eierselle voor geboorte vervaardig word. Die span van die Vincentsentrum vir Voortplantingsbiologie, Massachusetts, in Boston het gewys oösietvorming vind plaas in die eierstokke van vroue van vrugbare ouderdomme. (Oösiete is vroulike geslagselle wat 'n eiersel vorm.) Hierdie verslag weerspreek ’n basiese geloof sedert die 1950's dat vroulike soogdiere gebore word met ’n sekere voorraad eierselle wat deur die jare afneem en teen die menopouse op is.
Soogdiere
By alle soogdiere, ook die mens, word die eiersel in die liggaam bevrug. Die menslike eierselle ontstaan uit primitiewe kiemselle in die eierstokke. Dit is die grootste selle in die menslike liggaam en sonder die gebruik van ’n mikroskoop sigbaar. Dit het ’n deursnee van sowat 0,1 mm.
Bedouin Soundclash
Bedouin Soundclash is 'n Kanadese musiekgroep uit Toronto, Ontario. Hul klank word as 'n mengsel van reggae en ska beskryf. Die groep bestaan uit sanger en kitaarspeler Jay Malinowski en baskitaarspeler Eon Sinclair. Djembespeler Brett Dunlop het ook op hul debuutalbum, Root Fire (2001) opgetree. Die groepslede het mekaar ontmoet terwyl hulle Queen's University in Kingston, Ontario (Kanada) besoek het. Die groep se tweede album, Sounding a Mosaic, is in 2004 vrygestel. Die groep se enkelsnit "When the Night Feels My Song" was hul deurbraaktreffer op Kanadese radio, en dit het die nommereen-posisie op 102.1 The Edge CFNY se trefferlys behaal. Deur die Kanadese somer van 2005 is die enkelsnit ook toenemend lugtyd op radiostasies in daardie land gegun. Die opvolgalbum, Street Gospels, is op 21 Augustus 2007 vrygestel.
2005 Maleisiese Grand Prix
Die 2005 Formule Een Maleisiese Grand Prix het op 20 Maart 2005 op die Sepang Internasionale Renbaan in Sepang plaasgevind.
Steven Keats
Steven Keats (6 Februarie 1945 – 8 Mei 1994) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Friends of Eddie Coyle (1973), Death Wish (1974), Black Sunday (1977), en Silent Rage (1982).
Skógar
Skógar [ˈskou.ar], letterlik "bosse", is 'n klein Yslandse dorpie suid van die Eyjafjallajökull-gletser met 25 inwoners. Die dorp, wat vier meter bo seevlak en 154 kilometer van die hoofstad Reykjavík af lê, maak deel uit van die munisipaliteit Rangárþing eystra. Sy naam dui daarop die omgewing vroeër moontlik bebos was.
Skógar staan veral bekend vir die nabygeleë Skógafoss-waterval van die Skóga-rivier (met 'n hoogte van 60 meter) en sy Museum vir Volkskunde (Skógasafn). 'n Tweede museum behandel die geskiedenis van vervoer in Ysland. Skógar is die geboortedorp van die Yslandse joernalis, digter, dramatikus en vertaler Matthías Jochumsson (1835–1920) wat onder meer bekendheid verwerf het as die skrywer van die teks van die Yslandse volkslied Lofsöngur.
Skógar is ook die beginpunt van die voetslaanpad Laugavegur wat via die Fimmvörðuháls en Þórsmörk (letterlik "Thor se woud") tot by die afgeleë gebied Landmannalaugar loop.
Kuskokwimrivier
Die Kuskokwimrivier (Engels: Kuskokwim River; Russies: Кускоквим, Kuskokwim, afgelei van Yup'ik: kusquqviim; hedendaagse Yup'ik: Kusquqvak) is 'n groot wes-vloeiende rivier in die Verenigde State. Die Kuskokwimrivier het 'n lengte van 1 130 km en vloei deur die Amerikaanse deelstaat Alaska.
Die Kuskokwimrivier ontstaan uit die saamvloei van Oos- en Noord-Fork, naby Medfra, Alaska, waarna dit in 'n westelike rigting deur dié deelstaat vloei. Dit mond wes van Bethel in die Kuskokwimbaai, 'n deel van die Beringsee, uit.
Die rivier se naam is afgelei van die Yup'ik-woord kusquqviim wat in 1826 deur 'n Russiese seevaarder opgeteken is en na 'n "groot, stadig bewegende ding" verwys. 'n Verouderde Tanana-naam (Athabaskan) vir dié rivier was Chin-ana.
Sara Jean Underwood
Sara Jean Underwood (gebore 26 Maart 1984) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Epic Movie (2007), Miss March (2009), en Two Million Stupid Women (2009).
Shogi
Shogi (将棋), ˈʃoʊɡiː, ook bekend as Japannese skaak, is 'n twee-speler bordspel in dieselfde familie as Westerse Skaak, Sjatoeranga, Chinese Chiangtsi, en Koreaanse Janggi, en is die gewildste vorm van 'n familie skaakvariante inheems aan Japan. Shōgi beteken general (shō) se bordspel (gi). Vroeër is shogi egter as 象棋 geskryf (dieselfde as Chiangtsi, "olifantskaak").
Die vroegste voorganger van die spel, sjatoeranga, het in die 6de eeu in Indië ontstaan en van China na Japan versprei waar dit aanleiding gegee het tot 'n aantal variante. Shogi is reeds in die 16de eeu in sy huidige vorm gespeel. 'n Direkte voorganger van die invalreël is in 1210 in 'n historiese dokument, Nichūreki, aangeteken wat oënskynlik 'n geredigeerde kopie van Shōchūreki en Kaichūreki uit die laat Heian-tydperk (c. 1120) is.
Heather Goldenhersh
Heather Goldenhersh (gebore 26 Maart 1973) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Nicholas Nickleby (2002), School of Rock (2003), The Merchant of Venice (2004), en Leatherheads (2008).
Waiuku
Waiuku is 'n dorp in die Franklin-distrik van die Noord-Eiland van Nieu-Seeland. Dit het 'n bevolking van 6 087 mense (2006). Waiuku is 40 kilometer suid-wes van Auckland, en 112 kilometer noord-wes van Hamilton. Waiuku is ook 25 kilometer wes van Pukekohe.
Diocletianus
Gaius Aurelius Valerius Diocletianus (c. 22 Desember 244 – 3 Desember 311 n.C. ), algemeen bekend as Diocletianus, was die 51ste Romeinse keiser van 284 tot 305 n.C..
Hy is gebore in 'n Illiriese familie van beskeie aansien in die Romeinse provinsie Dalmatia, maar het deur die range van die onlangse rykes opgang gemaak, om aangestel te word as kommandeur van keiser Carus. Na die sterftes van Carus en sy seun Numerianus tydens hul Persiese kampanje, is Diocletianus uitgeroep tot keiser. Die titel is ook opgeëis deur Carus se oorlewende seun, Carinus, maar Diocletianus het hom verslaan in die Slag van die Margus. Met sy bewindsname het Diocletianus die Krisis van die Derde Eeu beëindig. Hy het sy mede-offisier Maximianus as Augustus aangestel; sy senior medekeiser, in 285. Hy het sy mag verder afgewentel op 1 Maart 293, deur Galerius en Konstantius aan te stel as Caesars, effektief junior medekeisers. Onder hierdie "Tetrargie", of "bewind van vier", het elke keiser regeer oor 'n kwartdivisie van die ryk. In kampanjes teen Sarmatiese en Donouse stamme (285–90), die Alemanne (288), en usurpators in Egipte (297–98), het Diocletianus die ryk se grense beveilig en gesuiwer van bedreigings op sy mag. In 299, het hy onderhandelinge aangevoor met Sassanied-Persië, die ryk se tradisionele vyand, en dit geluk om 'n blywende en gunstige vrede te beding. Diocletianus het die ryk se siviele en militêre dienste geskei en vergroot, en die ryk se provinsiale divisies herorganiseer, waardeur die grootste en mees burokratiese regering in die ryksgeskiedenis opgestel is. Hy het nuwe administratiewe sentra gevestig in Nikomedia, Mediolanum, Antiochië en Trier, nader aan die ryk se frontlinies as wat die tradisionele hoofstad te Rome was. Voortbouend op derde-eeuse tendense van absolutisme, het hy homself as outokraat geskik, en homself verhef bo die ryk se menigte met imponerende vorme van hofseremonie en argitektuur. Burokratiese en militêre groei, konstante kampanjes en bouprojekte het die staat se uitgawes verhoog en omvattende belastinghervorming genoodsaak. Vanaf minstens 297 n.C., is keiserlike belasting gestandaardiseer, meer billik saamgestel, en gehef teen oorwegend hoër koerse.
Diocletianus se planne was nie deurgaans suksesvol nie: die Edik op Maksimumpryse (301), sy poging om inflasie deur pryskontrole te beperk, was teenproduktief en is gou geïgnoreer. Alhoewel effektief tydens sy bewind, het Diocletianus se Tetrargiese stelsel na sy abdikasie in duie gestort, weens die meedingende dinastiese aansprake van Maxentius en Konstantyn, seuns van Maximianus en Konstantius respektiewelik. Die Diocletiaanse vervolging (303–11), die ryk se laaste, grootste en mees bloedige amptelike vervolging van Christene, het nie die ryk se Christengemeenskap uitgewis nie; inderdaad het die Christengeloof na 324 die ryk se verkose geloof geword onder die ryk se eerste Christenkeiser, Konstantyn.
Ten spyte van sy mislukkings, het Diocletianus se hervormings die struktuur van die Romeinse keiserregering fundamenteel verander, en meegedoen om die ryk ekonomies en militêr te stabiliseer. Dit het die ryk toegelaat om essensieel intakt te bly vir 'n verdere honderd jaar, terwyl dit in Diocletianus se jeug op die rand van ineenstorting was. Verswak deur siekte, het Diocletianus uit die keiserlike amp getree op 1 Mei 305 n.C., en die eerste Romeinse keiser geword om gewillig sy posisie te abdikeer. Hy het sy aftrede deurgebring in sy paleis op die Dalmasiese kus, waar hy sy groentetuine onderhou het. Sy paleis het uiteindelik die kern van die moderne stad Split geword.
Ray J
Ray J is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Mars Attacks! (1996) en in die televisiereekse Black Sash (2003) en Shark (2006).
Teri Hatcher
Teri Lynn Hatcher (gebore 8 Desember 1964) is 'n Amerikaanse aktrise en is bekendste vir haar rolle in Lois & Clark: The New Adventures of Superman, Desperate Housewives en Tomorrow Never Dies. Sy het die rol van Lois Lane in die televisiereeks Lois & Clark: The New Adventures of Superman vertolk. Sy is ook 'n Bond-dame, aangesien sy Paris Carver in Tomorrow Never Dies in 1997 vertolk het. Sy het in 2005 die Golden Globe-toekenning vir Best Actress vir haar rol as Susan Mayer in Desperate Housewives gewen. Sy het in daardie selfde jaar die Screen Actor's Guild-toekenning vir Outstanding Performance by a Female Actress in a Comedy Series gewen en is ook vir die Primetime Emmy-toekenning genomineer vir Outstanding Lead Actress in a Comedy Series, maar moes die toekenning aan mede-aktrise en vriendin Felicity Huffman afstaan.
Boeing 707
Die Boeing 707 was die eerste kommersiële passasierstraalvliegtuig wat deur Boeing-korporasie vervaardig is. Die vliegtuie is in verskillende konfigurasies gebou wat tussen 150 en 189 passasiers oor 'n afstand van 4 500 tot 9 500 km kon vervoer.
Boeing het in 1955 met 707-produksie begin, en die vervaardiging is uiteindelik in 1991 gestaak. In totaal is daar 1010 vliegtuie van hierdie model vervaardig, insluitend die Boeing 720, wat 'n korter weergawe van die model was. In 2013 het Saha Airlines van Iran die laaste kommersiële vlug van 'n Boeing 707 onderneem. Daar is vandag nog Boeing 707s in diens maar hoofsaaklik in militêre gebruik deur lugmagte onder andere; die Verenigde State van Amerika, Israel, Saoedi-Arabië. Die vliegtuig se vier enjins is deur Pratt & Whitney en CFM International verskaf.
Die Boeing 707 is in verskeie weergawes deur operateurs in Suid Afrika gebruik, hulle was onder andere:
Leucettusa mariae
Die spons behoort tot die genus Leucettusa en tot die familie Leucaltidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur Brøndsted.
Leucettusa imperfecta
Leucettusa imperfecta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucettusa en tot die familie Leucaltidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1883 deur Polejaeff.
Swartstreep-kortstertjie
'n Swartstreep-kortstertjie (of Black-striped Hairtail soos dit in Engels bekend staan), is 'n vlinder, Anthene amarah, en behoort tot die familie van Bloutjie-skoenlappers (Lycaenidae).
Voorkoms
Die vlerkspan van die wyfie is 21–26 mm en die van die mannetjie is 23–29 mm. Beide geslagte het 'n unieke swart streep op die basis van die voorvlerk, aan die onderkant.
Verspreiding
Afrika suid van die Sahara, insluitend Senegal, Gambië, Guinee-Bissau, Burkina Faso, Guinee, Sierra Leone, Liberië, die Ivoorkus, Ghana, Togo, Benin, Nigerië, Ethiopië, Kenia, Zambië (wydversprei), Mosambiek, Zimbabwe, Botswana, Namibië, Suid-Afrika (Limpopo, Mpumalanga, Noordwes, Gauteng, KwaZulu-Natal, Oos-Kaap, Wes-Kaap, Noord-Kaap, eSwatini. Ook in Arabië (Saoedi-Arabië, behalwe die ooste, Jemen, Oman, Verenigde Arabiese Emirate). Ekstralimitaal in die suide van die Jordanië (Al Aquabah) en die suide van Egipte.
Habitat
Volop in savanne, veral doringveld, en soms in oop kolle in woude. Gasheerplante vir larwes is die Acaciaspesies.
Rooiskub-moddervis
Die Rooiskub-moddervis (Labeo congoro) is 'n varswater vis wat voorkom in die middel en onderste gedeeltes van die Zambezirivier en daarvandaan suidwaarts in riviere aan die ooskus van Afrika tot by die Pongolarivier. Die vis staan ook bekend as die Perslyf-moddervis en in Engels as die Purple labeo.
Habitat
Die vis leef in sterk vloeiende rotsagtige dele van standhoudende riviere. Die vis het grootliks verdwyn uit die Karibadam. Hulle vreet alge en migreer stroomop om te broei. Die vis is belangrik vir bestaansvissers.
Sespak
190px|thumb|’n Model met ’n sespak.
’n Sespak, ook bekend as 'n blokkiesmaag, is die gespierde maag van ’n mens wat met strawwe oefening verkry word. Die naam kom van die feit dat dit lyk soos byvoorbeeld ’n sespak bier. Die spiere staan vertikaal drie-drie en horisontaal twee-twee uit. Dit kan ook ’n agt- of tienpak vorm, want daar is eintlik vyf vertikale seksies aan elke kant. Die onderste twee seksies aan weerskante is egter net bo die skaambeen geleë en is gewoonlik nie sigbaar nie.
190px|thumb|links|Die reguit buikspier. Anatomies beskou, is ’n sespak die kontoere van die vlak reguit buikspier (musculus rectus abdominis). Die horisontale bane word deur spierveselkruisings gevorm. Die vertikale bane lê weerskante van die linea alba.
Voordat ’n mens met ’n sespak kan spog, moet al die buikspiere intensief geoefen word. ’n Laevetdieet is ook nodig sodat die spiere onder die vetlaag beter sigbaar is.
Die volgende faktore is ook belangrik:
Ina Rousseau
Ina Rousseau (1926–2005) was 'n Suid-Afrikaanse digter en skrywer van kortverhale. Sy het in 1953 die Reina Prinsen Geerligs-prys vir Die Verlate Tuin gewen. In 1996 is sy met die Hertzogprys vir haar  'n Onbekende jaartal bekroon.
Lewe en werk
Marthina Cornelia Rousseau is op 3 Februarie 1926 op Roodepoort gebore as die oudste van drie kinders, twee dogters (haar suster Thea is vier jaar jonger as sy) en ’n broer, Danie. Danie is tien jaar jonger as sy en sterf enkele maande voor sy 22ste verjaarsdag in ’n vliegtuigongeluk.
Sy word groot in Roodepoort en Krugersdorp. Haar hoërskooljare bring sy in Krugersdorp in die koshuis van die Hoërskool Monument deur en matrikuleer ook hier. Sy studeer verder aan die Universiteit Stellenbosch, waar sy die B.A.-graad behaal met Duits en Afrikaans-Nederlands as hoofvakke. Hier dien sy op die redaksie van Die Stellenbosse Student.
Ná afloop van haar universiteitsloopbaan help sy F.E.J. Malherbe met die redaksie van Ons Eie Boek. Vanaf 1948 tot 1952 is sy op Stellenbosch as tegniese assistent verbonde aan die Woordeboek van die Afrikaanse Taal en doen vir ’n ruk vryskutwerk. In Februarie 1950 ontmoet sy vir Peter Blum en hulle het ’n kortstondige verhouding, wat sy in September daardie jaar verbreek.
Vanaf 1953 gee sy vir ’n rukkie Afrikaans vir standerds ses en sewe aan die Hoërskool P.J. Olivier op Grahamstad en doseer ook op hierdie dorp Afrikaans onder professor Rob Antonissen aan die Rhodes-universiteit. By die universiteit ontmoet sy in 1955 haar toekomstige man, Anthony Robert Alistair (Bob) Noël, ’n lektor in Plantkunde.
In 1956 kry sy ’n beurs van die Italiaanse regering om in Florence te gaan studeer en sy bly nog ’n paar maande agter om Italiaans aan te leer. Sy kon ook Frans lees.
Sy trou op 28 Februarie 1958 met Bob Noël en een seun, Darwin John Robert, word uit die huwelik gebore. Hulle bly vir agt jaar (1959–1966) in die destydse Salisbury, Rhodesië, waar haar man as senior lektor verbonde was aan die Universiteitskollege van Rhodesië en Njassaland. Bob doen hier navorsing oor die heling van wonde aan boomstamme. Hierna trek hulle in 1966 na Pietermaritzburg, waar haar man professor was in die Departement Plantkunde aan die Universiteit van Natal. Hulle onderneem ’n hele paar oorsese reise, veral deur Europa. Na haar man se dood weens beroerte verhuis sy in 1984 na Kaapstad en woon eers in ’n woonstel en kort daarna in ’n meenthuis in Tuine.
Op 13 Augustus 2005 is sy in Kaapstad weens kanker van die pankreas oorlede en haar as word ses maande later in die Eersterivier op Stellenbosch gestrooi.
Poësie
Van kleins af is sy lief vir lees en verdiep haar veral in die poësie. Sy skryf haar eerste gedig, My blomtuintjie, wanneer sy slegs elf jaar oud is en begin dan op hoërskool ernstig skryf. Interessant genoeg bly die tuin regdeur haar lewe ’n belangrike gegewe in haar werk. Haar eerste gedigte word opgeneem in Die Stellenbosse Student en Die Huisgenoot en later ook in letterkundige tydskrifte soos Standpunte. Saam met Peter Blum, Barend Toerien, Sheila Cussons, G.A. Watermeyer en andere debuteer sy in 1946 wanneer haar verse deur D.J. Opperman en Fred le Roux in die versamelbundel Stiebeuel opgeneem word.
Haar oeuvre word gekenmerk deur fyn waarnemings met die vermoë om stemming te skep deur die woordgevoeligheid, die spel met kontraste en die eksploitasie van klank. Sekere motiewe kom ook gereeld voor, soos die natuur; musiek; die mens as eensame outsider in sy strewe na ’n paradys wat onbereikbaar skyn te wees; die saamhoort van alle dinge en die sirkelgang van natuurlike en kreatiewe prosesse wat ewigdurende metamorfose en verandering teweegbring (maar waarby ook aftakeling en verwording inbegrepe is).
Reeds in Die verlate tuin (waar die titel simbool is van die gevolge van die sondeval) word ’n fyn vormbeheer geopenbaar in die strak versvorme. Die taalgebruik is nog oorwegend verhewe en in ’n ietwat ouer idioom, maar dit doen weinig afbreuk aan ’n besondere sterk debuut. Daar is hoofsaaklik vier groepe gedigte, naamlik Bybelse verse, elegiese verse oor ’n afgestorwene, landskapgedigte en kwatryne met aktuele temas. Hierdie bundel word gerig deur ’n sterk religieuse bewussyn, wat afspeel buite die verlate tuin (of die “mislukte tuin”) van Eden na die sondeval. Die tuin van Eden word ’n beeld vir die geskonde aardse paradys waarin ons leef, met die mens self as skender van hierdie utopie, gedoem om vir altyd te leef in die skadu van verderf en die dood. Die verlate tuin is reeds in manuskripvorm in 1953 met die Reina Prinsen Geerligs-prys bekroon.
Na ’n stilswye van sestien jaar verskyn Taxa, waar sy die vermoë demonstreer om groter gehele uit kleiner momente te laat ontstaan en veral beïndruk met haar teenstelling van skepping en vernietiging. Die titel Taxa (meervoud van taxon) is ’n term uit die Biologie wat klassifisering van spesies in eenhede, versamelings of strukture aandui en ook as rangskikkings beskryf kan word. Binne hierdie begrip is die eenhede permanent maar nie staties nie.
Die bundeltitel Kwiksilwersirkel dui enersyds daarop dat die sirkelgang van lewe en van skepping voltooi moet word, maar kwik kan nie gevat word nie en suggereer dat die wese van die menslike bestaan ook nie raakgevat kan word nie. Kwik is giftig, wat suggereer dat die sirkelgang ’n bedreiging vir voortbestaan veronderstel. In wese is kwiksilwer ook ’n paradoks, want dit is ’n vloeibare metaal. Die aard van die verhouding tussen mens en natuur word teen hierdie negatiewe agtergrond ondersoek. Die digter ondersoek ook die aard van die mens onderling (soms in positiewe, sterk liefdesgedigte) en haar verhouding met God.
Heuningsteen se titel verwys fisies na die geologiese begrip melliet, wat metaal opgeneem in ’n aardkors is, dus ’n voorheen vloeibare maar nou verstarde steen wat ook sy kleur verloor. Simbolies verwys dit na die vreugde en soet van die lewe. Die bundeltitel kom voor in die gedig Bodem, waar die bodem van graniet alle natuurlike aanslae teenstaan, maar daar tog ’n vrees is dat dit kan smelt en net soos die heuningsteen ’n indringende verandering ondergaan. Met die geel omslag (kleur van sonskyn, warmte en vreugde), word die lewendige toonaard van die bundel verhoog. Dit bevat dan ook verse wat getuig van die ontdekking van die vreugde en musiek in die lewe, met ’n sterk besef van die afhanklikheid van die mens en die wonder van die natuur. Daarteenoor word dan gestel die besef van verganklikheid en verstarring.
In Versamelde gedigte 1954–1984 word al haar bundels tot op daardie stadium opgeneem (met verskeie gedigte wat opnuut deur haar verwerk en grootliks verbeter word), plus ’n twintigtal voorheen ongepubliseerde verse. Hierdie verse vorm die kern van die bundel Grotwater, met die vernaamste tema die verlies van ’n geliefde deur die dood en ’n sterk bewussyn van verganklikheid, gekontrasteer met die vreugdes van lewe en natuur. Die titel van die bundel suggereer lewe in die dood, waar grot die dood of graf impliseer en water die simbool van lewe is. Die kontras tussen die somberheid van die dood en die verlange van hereniging met die geliefde en die vreugde van die lewe kry gestalte in fyn uitgewerkte verse wat van suiwer vakmanskap getuig. Ten spyte van die elegiese aard van die bundel is dit nie somber of neerdrukkend nie. Grotwater is in 1994 op die kortlys vir die toekenning van die Ou Mutual-prys.
’n Onbekende jaartal se titel suggereer ’n religieuse apokalips, wat op ’n onbepaalde tyd sal plaasvind en waardeur die heelal hervorm sal word. Die bundel bevat verse oor die alledaagse, maar kristalhelder beskryf met beelde wat mens dwing om anders na die doodgewone te kyk. Die eerste deel van die bundel word oorheers deur natuurverse en mooi herinnerings van vroeër tye en heengegane geliefdes en bekendes. Die toonaard van die res van die bundel is egter oorwegend pessimisties, met gedigte oor dood, geweld, natuurvernietiging en menslike gierigheid. Soos elders in haar digkuns slaag sy daarin om beelde, woorde en vergelykings met veelvuldige betekenisse te laai. In 1996 word die Hertzogprys toegeken aan ’n Onbekende jaartal en hierdie bundel is in hierdie jaar ook op die kortlys vir die toekenning van die Helgaard Steyn-prys.
Daniel Hugo maak in Die stil middelpunt ’n keuse uit haar reeds gepubliseerde gedigte (waarvan sy talle grondig hersien en verwerk) en neem ook meer as twintig voorheen ongepubliseerde verse in hierdie bundel op. Die titel word geneem van ’n frase uit een van die nuwe gedigte. Onder die nuwe gedigte trek Sjampoe (herinnering aan haar huweliksverhouding), Aan my vriende van 1950 (waarin die verwording en morele verval in die demokratiese Suid-Afrika betreur word) en Kersfees 1996(’n spesifieke geval van geweld gekontrasteer met die Kerstyd) die aandag. Die vier gedigte in die reeks Die seuns en die dogters van die mense sluit die bundel af. Hierin vorm die generasiegaping en die verskille tussen die geslagte die tema.
Deur die loop van 2004 (vanaf 17 April tot 10 Desember) begin sy met ’n projek om haar eie gedigte in Engels te vertaal, ’n projek waarmee sy ver vorder maar dan ophou wanneer die aftakelende siekte wat later haar dood veroorsaak haar kragte verminder.
Versamelbundels
Haar gedigte is ruim verteenwoordig in die vernaamste versamelbundels oor die Afrikaanse poësie, insluitende Groot verseboek en Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte en word ook opgeneem in verskeie ander versamelbundels, soos Woordpaljas, Digters en digkuns, Uit ons digkuns, Afrikaanse verse, Junior verseboek, Die braambos brand, Goudaar, Nuwe verset, Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte, Digterstemme, Die dye trek die dye aan, Liggaamlose taal, Kraaines, Uit ons letterkunde, Verse vir Opperman, My Afrikaanse verseboek, Die goue vreugde, Voorspraak en Speelse verse. In 2020 word haar gedigte ‘Jong meisie’, ‘Erkening’, ‘Eva twee’, ‘Jan’ en ‘Sjampoe’ in Vers en vrou opgeneem.
Psalms
Sy doen omdigtings van enkele van die Psalms, wat in 2001 in die nuwe Liedboek van die Kerk opgeneem word.
Prosa
Sy skryf ook kortverhale, wat aanvanklik in Die Huisgenoot, Sarie Marais en Standpunte gepubliseer word. Sommige verskyn onder skuilname soos Kassandra en Eva Prins.
Die kortverhaal Hoof van sy huis word deur Die Huisgenoot aangewys as die beste kortverhaal van die maand. Twee van haar kortverhale wat voorheen in Die Huisgenoot gepubliseer is verskyn in 1957 in die versamelbundel Kwartet (saam met kortverhale van Elisabeth Eybers, M.E.R. en Henriette Grové).
Moeder en seun is ’n beklemmende verhaal van verwronge menslikheid, waar die gegoede meisie Elisabeth by haar armoedige kêrel Karl en sy ma kuier. Die omgewing is heel anders as waaraan sy gewoond is en sy voel die neurotiese ou vrou, met wie sy ’n bed moet deel, as vyandig aan. Die vrou is daarenteen bevrees om haar seun te verloor en sal alles in haar vermoë doen om hom te behou. Sy is bewus van haar onaantreklike voorkoms in vergelyking met Elisabeth en sien haar as ’n bedreiging. Eindelik is al drie karakters gefrustreerd en eensaam binne hulle eie lewens. Elisabeth hunker daarna om by die stasie te kom wat haar huis toe sal neem en vir ewig sal laat ontsnap uit hierdie omgewing, Karl droom drome oor sy toekoms saam met Elisabeth en die ou vrou droom drome van haar seun se toekoms.
Huibregt is ’n eenvoudige vrou wie se klein wêreld bestaan uit haar huis en gesin. Sy hou die huis pynlik netjies en leef net om haar huislike pligte na te kom. Haar wêreld word egter vernietig wanneer die dokter haar verwittig dat sy aan ’n ongeneeslike siekte ly. Die W.A. Hofmeyr-prys word in 1957 toegeken aan Kwartet.
Versamelbundels
Van haar verhale word opgeneem in bundels soos Die Afrikaanse kortverhaalboek onder redaksie van Abraham H. de Vries, Mosaïek van J.P. Smuts en R. van Rensburg, Dames 17 onder redaksie van C.J.M. Nienaber, Vrou: Mens onder redaksie van Corlia Fourie en Bolder, Borde borde boordevol en Vuurslag, almal saamgestel deur Hennie Aucamp.
Vertalings
Sy vertaal Uys Krige se Die droom in Afrikaans, asook Isaac Bashevis Singer se Sjlemiel se windmeulreis en ander verhale, terwyl sy Rodolphe Töpffer se Die reise en avonture van meneer Prikkebeen in Afrikaans herberym. Ander boeke wat sy vertaal is Vyf vind die koninkryk van Sandol Stoddard en Nag op Spioenkop van Jenny Seed.
Eerbewyse
In 2006 word haar lewe en werk in ’n besondere program by die Woordfees op Stellenbosch gevier.
Annapolis
Annapolis is die hoofstad van die deelstaat van Maryland en ook die administratiewe sentrum van Anne Arundel County. Annapolis was die tydelike hoofstad van die Verenigde State van Amerika tussen 1783 - 1784. Dit het 'n bevolking van sowat 36 408 (2006).
Annapolis se bynaam is America's Sailing Capital.
Ngqushwa Plaaslike Munisipaliteit
Die Ngqushwa Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Amathole-distriksmunisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Don Keefer
Don Keefer (18 Augustus 1916 – 7 September 2014) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Sleeper (1973), Creepshow (1982), en Liar Liar (1997), en in die televisiereeks The Twilight Zone (1959).
Lo-Fi-Fnk
Lo-Fi-Fnk is 'n Sweedse elektropop-musiekgroep uit Stockholm wat uit Leo "Olja" Drougge (stem en ander instrumente) en August "Benni" Hellsing (kletskuns en tromme) bestaan. Die duo het in 2001 gevorm en het in die daaropvolgende jaar 'n beperkte weergawe EP, We Is, op die plateëtiket La Vida Locash vrygestel. Twee jaar later, in Februarie 2005, is die EP (...And the JFG?) vrygestel. Dit het die radiotreffer "Change Channel" bevat. Op 24 April 2006 is die groep se eerste vollengteateljeealbum, Boylife, in Swede vrygestel. Die album is op 27 Augustus 2006 wêreldwyd vrygestel en die groep het sedertdien 'n wêreldwye musiektoer onderneem. Beide kunstenaars is 22 jaar oud en die groep het platekontrakte met Moshi Moshi en Cooperative Music.
William R. Pogue
William Reid "Bill" Pogue (23 Januarie 1930 – 3 Maart 2014) was 'n Amerikaanse ruimtevaarder, Amerikaanse Lugmag vegvlieënier (rang Kolonel) en toetsvlieënier. Hy was ook 'n bekwame onderwyser, openbare spreker en outeur. Hy was deel van die Ruimtevaardergroep 5-inname. Eers was hy deel van die ondersteuningspanne vir Apollo 7, Apollo 11 en Apollo 14. Hy word aangestel as bevelvoerder van Apollo 19 se beheermodule maar nadat die missie gekanselleer is, word hy toegewys aan die Skylab-program. Hy neem deel aan die laaste Skylabvlug.
Leucettusa pyriformis
Leucettusa pyriformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucettusa en tot die familie Leucaltidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur Brøndsted.
Numeri
Numeri (Grieks Ἀριθμοί, Arithmoi = getalle; Hebreeus bemidbar בְּמִדְבַּר = in die woestyn) is die vierde boek van die Hebreeuse Bybel. Die naam Numeri verwys na die sensusgetalle in die eerste deel van die boek. Dit word gevolg deur 'n verskeidenheid rigtingwysers vir die volk Israel se eiesoortige lewenswyse en 'n beskrywing van die tweede Paasfeesviering. Vervolgens word die trek van Sinaiberg af tot by Paran beskryf. Die trek is gekenmerk deur die volk se opstandigheid teen die Here en die Here se troue sorg vir hulle. Die rebelsheid van die volk word uiteindelik gestraf. Die volk Israel moet veertig jaar lank in die woestyn bly. Dan trek die volk om Edom en Moab tot by die Jordaanrivier.
Die eerste sinne van die boek is:
''Die Here het met Moses gepraat in die tent van ontmoeting in die Sinaiwoestyn. Dit was op die eerste dag van die tweede maand, in die tweede jaar nadat Israel uit Egipte weggetrek het.
Agtergrond
Numeri is die vierde van vyf boeke van die Joodse Tora. Die boek het 'n lang en komplekse geskiedenis; sy finale vorm is moontlik te danke aan 'n Priesterlike geskrif van 'n Jahwistiese bron wat 'n tyd in die vroeë Persiese tydperk (5de eeu v.C.) gemaak is. Die naam van die boek kom van die twee sensusse wat van die Israeliete geneem is.
Numeri begin by die berg Sinai, waar die Israeliete hulle wette en verbond van God ontvang het en God onder hulle in die heiligdom gaan woon het. Hul taak is om die Beloofde Land in besit te neem. Die mense word getel en voorbereidings word getref om hul optog te hervat. Die Israeliete begin die reis, maar hulle "mor" oor die ontberinge langs die pad, en oor die gesag van Moses en Aäron. Vir hierdie dade vernietig God ongeveer 15 000 van hulle op verskillende maniere. Hulle kom by die grense van Kanaän aan en stuur spioene die land in. By die aanhoor van die spioene se vreesaanjaende verslag oor die toestande in Kanaän, weier die Israeliete om dit in besit te neem. God veroordeel hulle tot die dood in die woestyn totdat 'n nuwe geslag kan opgroei en die taak kan uitvoer. Die boek eindig met die nuwe geslag Israeliete in die "vlaktes van Moab" wat gereed is vir die oorsteek van die Jordaanrivier.
Numeri is die hoogtepunt van die verhaal van Israel se uittog uit onderdrukking in Egipte en hul reis om die land wat God aan hulle vaders belowe het in besit te neem. As sodanig maak dit 'n gevolgtrekking van die temas wat in Genesis bekendgestel is en in Eksodus en Levitikus afgespeel word: God het die Israeliete belowe dat hulle 'n groot (d.w.s. talryke) nasie sal word, dat hulle 'n spesiale verhouding met Yahweh hulle god sal hê, en dat hulle die land Kanaän in besit sal neem. Numeri demonstreer ook die belangrikheid van heiligheid, getrouheid en vertroue: ten spyte van God se teenwoordigheid en sy priesters, het Israel 'n gebrek aan geloof en die besit van die land word aan 'n nuwe geslag oorgelaat.
Struktuur
Die meeste kommentators verdeel Numeri in drie afdelings gebaseer op plek (die Sinaiberg, Kades-Barnea en die vlaktes van Moab), verbind deur twee reisafdelings; is 'n alternatief om dit te sien as gestruktureer rondom die twee geslagte van diegene wat veroordeel is om in die woestyn te sterf en die nuwe geslag wat Kanaän sal binnegaan, en om 'n teologiese onderskeid te tref tussen die ongehoorsaamheid van die eerste geslag en die gehoorsaamheid van die tweede.
Opsomming
God beveel Moses, in die woestyn van Sinai, om diegene te tel wat wapens kan dra—van al die manne “van twintig jaar oud en ouer”, en om prinse oor elke stam aan te stel. Altesaam 603 550 Israeliete is geskik vir militêre diens. Die stam van Levi is vrygestel van militêre diens en dus nie by die sensus ingesluit nie. Moses wy die Leviete vir die diens van die Tabernakel in die plek van die eersgebore seuns, wat tot dusver daardie diens verrig het. Die Leviete is in drie families verdeel, die Gersoniete, die Kehatiete en die Merariete, elkeen onder 'n owerste.
Die Kehatiete is gelei deur Eleasar, seun van Aäron, terwyl die Gersoniete en Merariete gelei word deur Aäron se ander seun, Itamar. Voorbereidings word dan getref om die opmars na die Beloofde Land te hervat. Verskeie verordeninge en wette word afgekondig.
Die Israeliete trek van Sinai af weg. Die volk murmureer teen God en word met vuur gestraf; Moses kla oor hulle hardkoppigheid en word beveel om sewentig ouderlinge te kies om hom by te staan ​​in die regering van die volk. Mirjam en Aäron beledig Moses by Haserot, wat God kwaad maak; Mirjam word met melaatsheid gestraf en word vir sewe dae uit die kamp gesluit, en aan die einde daarvan trek die Israeliete na die woestyn Paran op die grens van Kanaän. Twaalf spioene word na Kanaän uitgestuur en kom terug om aan Moses verslag te doen. Josua en Kaleb, twee van die spioene, rapporteer dat die land "oorvloei van melk en heuning", maar die ander spioene sê dat dit deur reuse bewoon word, en die Israeliete weier om die land binne te gaan. Yahweh bepaal dat die Israeliete gestraf sal word vir hul geloofsverlies deur vir 40 jaar in die woestyn te moet ronddwaal.
God beveel Moses om plate te maak om die altaar te bedek. Die kinders van Israel murmureer teen Moses en Aäron oor die vernietiging van Korag se manne en is deur die plaag getref, met 14 700 wat omkom. Aäron en sy gesin word deur God as verantwoordelik verklaar vir enige ongeregtigheid wat in verband met die heiligdom gepleeg word. Die Leviete word weer aangestel om te help met die onderhoud van die Tabernakel. Die Leviete word beveel om 'n deel van die tiendes wat van hulle geneem is, aan die priesters oor te betaal.
Mirjam sterf by Kades Barnea en die Israeliete vertrek na Moab, op Kanaän se oostelike grens. Die Israeliete blameer Moses vir die gebrek aan water. Moses word deur God beveel om met 'n rots te praat, maar is aanvanklik ongehoorsaam, en word gestraf deur die aankondiging dat hy nie Kanaän sal binnegaan nie. Die koning van Edom weier toestemming om deur sy land te gaan en hulle trek om dit. Aäron sterf op die berg Hor. Die Israeliete word deur vurige vlieënde slange gebyt omdat hulle teen God en Moses gepraat het. 'n Koper slang word gemaak om hierdie slange af te weer.
Die Israeliete kom op die vlaktes van Moab, oorkant die Jordaanrivier van Jerigo aan. Hier bevind die Israeliete hulle in konflik met die Amoriete en Og, koning van Basan, wat hulle albei verslaan. Balak, koning van Moab, besluit om ook teen die Israeliete te veg, en roep 'n plaaslike waarsêer genaamd Bileam om die Israeliete te vervloek. God sê egter vir Bileam om hulle nie te vervloek nie, en wanneer Bileam probeer om saam met die Moabitiese amptenare na Balak te reis, stuur God 'n engel om sy donkie te keer. Met die besef dat hy nie die Israeliete kan vervloek nie, seën Bileam hulle eerder, en voorsien 'n figuur wie hy identifiseer as 'die Ster van Jakob' wat Israel se vyande sal verslaan. Dit maak Balak kwaad, maar Bileam lig vir Balak in dat hy niks kan sê behalwe wat God vir hom sê om te sê nie.
Hoe langer die Israeliete op die vlaktes van Sittim bly, hoe meer ondertrou hulle met die plaaslike Moabiete, en hoe meer neem hulle deel aan die plaaslike godsdiens, en aanbid 'n godheid bekend as Baäl-Peor. God stuur 'n plaag as weerwraak, en Moses sê vir die regters om enigiemand dood te maak wat aan hierdie praktyk deelneem. Wanneer een van Aäron se kleinseuns, Pinehas, uitvind dat 'n Simeonitiese prins met die naam Simri met 'n Midianitiese vrou met die naam Cozbi getrou het, gaan hy hul tent binne en steek hulle met 'n spies. God beloon hom deur aan sy nageslag 'n ewige priesterskap te gee. God sê ook vir die Israeliete om die Midianiete as hul vyande te beskou.
’n Nuwe sensus gee die totale aantal mans van twintig jaar en ouer as 601 730 aan, en die getal van die Leviete vanaf die ouderdom van een maand en ouer as 23 000. Die grond sal deur loting verdeel word. Die dogters van Selofhad, wat geen seuns gehad het nie, moet in die toekenning deel. Moses word beveel om Josua as sy opvolger aan te stel. Voorskrifte vir die viering van die feeste en die offergawes vir verskillende geleenthede word opgesom. Moses beveel die Israeliete om die mense van Midian dood te maak, as weerwraak vir die Baäl-Peor-voorval. Die Rubeniete en die Gadiete versoek Moses om die land oos van die Jordaan aan hulle toe te wys. Moses gee toe aan hul versoek nadat hulle belowe het om te help met die verowering van die land wes van die Jordaan. Die land oos van die Jordaan is verdeel onder die stamme van Ruben, Gad en die halwe stam van Manasse. Moses herinner die plekke waar die Israeliete stilgehou het tydens hul veertig jaar se omswerwinge en gee die Israeliete opdrag om die Kanaäniete uit te roei en hul afgode te vernietig. Die grense van die land word uitgespel; die land moet verdeel word onder toesig van Eleasar, Josua en twaalf vorste, een van elke stam.
Samestelling
Die meerderheid moderne Bybelwetenskaplikes glo dat die Tora (die boeke Genesis, Eksodus, Levitikus, Numeri en Deuteronomium) sy huidige vorm bereik het in die post-Ballingskaptydperk (dws na ongeveer 520 v.C.), gebaseer op voorafbestaande geskrewe en mondelinge tradisies, sowel as hedendaagse geografiese en politieke realiteite. Die vyf boeke word dikwels beskryf as afkomstig uit vier "bronne" - skole van skrywers eerder as individue - die Jahwis en die Elohis (wat dikwels as 'n enkele bron behandel word), die Priesterlike bron en die Deuteronomis. Daar is 'n voortdurende dispuut oor die oorsprong van die nie-Priesterlike bron(ne), maar daar word algemeen saamgestem dat die Priesterlike bron na-ballingskap is.
Genesis bestaan ​​uit Priesterlike en nie-Priesterlike materiaal. Exodus is 'n bloemlesing wat uit byna alle tydperke van Israel se geskiedenis getrek is. Levitikus is geheel en al Priesterlik en dateer uit die ballingskap/na-ballingskap tydperk. Numeri is 'n Priesterlike geskrif van 'n nie-Priesterlike oorsprong. Deuteronomium, die laaste boek van die Tora, het begin as die stel godsdienswette (dit maak die grootste deel van die boek uit), is in die vroeë deel van die 6de eeu v.C. uitgebrei om te dien as die inleiding tot die Deuteronomistiese geskiedenis (die boeke van Josua tot Konings), en is later steeds losgemaak van daardie geskiedenis, weer uitgebrei en geredigeer, en aan die Tora geheg.