cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lion & Safari Park
Die park
Die park is die tuiste van meer as 80 leeus, insluitende die skaars witleeus en verskye ander vleisvreters soos jagluiperds, wildehonde, gevlekte hiënas, strandwolwe, rooijakkalse en 'n groot verskeidenheid bokke wat vrylik in die wildsbokgebied rondbeweeg. Dié gebied, wat kameelperde, vlakvarke, blesbokke, wildebeeste, impalas, gemsbokke en sebras huisves, is 'n aparte area weg van die leeus en ander vleisvreters.
Benewens die dierehokke het die nuwe park 'n kinderspeelarea, restaurante, konferensiegeriewe en 'n kleinhandelsentrum binne vyf klein koepels. Gaste kan ook kameelperde, volstruise en bokke met die hand voer.
Welpie-interaksies
Welpie-interaksies behels dat besoekers in 'n afsonderlike kamp 'n kort tydjie saam met 'n leeuwelpie kan deurbring, waartydens foto's geneem kan word en minimale interaksie met die dier moontlik is.
In 2015 het die park welpie-interaksies verbied, maar hulle het bevind dat besoekersgetalle drasties gedaal het, aangesien mense na ander plekke gegaan het wat steeds welpie-interaksies aangebied het. In 2016 is die interaksies weer as 'n bykomende deel van 'n begeleide toer by die nuwe perseel van die park hervestig. Die uitvoerende hoof, Rodney Fuhr, het gesê hulle het geen keuse nie aangesien die oorlewing van die besigheid op die spel is.
Die niewinsgewende organisasie Blood Lions, wat gekant is teen die uitbuiting van leeus in enige vorm, het die park veroordeel en ook diegene wat gekies het om dit vir die welpie-interaksies te besoek. Die park glo dat hulle die interaksies beheer op 'n manier wat nie 'n negatiewe impak op die welpies sal hê nie.
Aanvalle
Twee dae ná die voorval het 'n plaaslike seun op sy fiets deur die park gery nadat hy 'n gat in die heining gesny het. Hy is deur 'n jagluiperd aangeval, maar het ook oorleef.
Afrika-drom
Afrika-musiek word gekenmerk deur 'n "sterk ritmiese klank" wat gemeenskaplike eienskappe toon in alle streke. Arthur Morris Jones (1889 - 1980) het die baie plaaslike benaderings tot musiek as bydraende fatkore tot een hoofstroom gesien.
Ritme in Afrika-kultuur
Baie sub-Sahara-tale het nie 'n woord vir ritme, of selfs musiek nie. Ritmes verteenwoordig die samestellings van gemeenskappe en mense se interafhanklike verhoudings. Kruisslae kan uitdagende oomblikke simboliseer of emosionele spanning. Die klank van drie hoof slae, gevol deur twee korter slae simboliseer die aanslae van die lewe terwyl daar voorbereiding getref word die uitdagings van die lewe te hanteer. Regdeur deur Wes-Afrika en Sentraal-Afrika, is tromspeel deel van kinderspeletjies en word kinders van vroeg af blootgestel aan verskeie ritmes. Omdat Afrika-musiek nie weg staan van die sosiale en kulturele konteks nie, kan Westerlinge nie na Afrika-musiek luister soos wat hulle na Europese musiek sou luister nie.
Onder die eienskappe van die Afrika-benadering tot ritme is sinkopasie en kruisslae wat verstaan kan word as die volgehoue en sistematiese poliritmes, 'n ostinato van twee of meer verskillende ritmiese figure, patrone of frases op een slag. Die gelyktydige gebruik van kontrasterende ritmiese patrone binne dieselfde skema van die aksent of meter lê aan die kern van die Afrika ritmiese tradisie. Alle sodanige "asimmetriese" patrone is histories en geografies interafhanklik.
Instrumente
Afrika-musiek steun op vinnige, opgewekte ritmiese trom spel gevind oor die hele vasteland, alhoewel sommige style, soos die Township-musiek van Suid-Afrika nie veel gebruik van die trom maak nie en die nomadiese groepe soos die Maasai gebruik ook nie tradisioneel tromme nie. Elders is die trom 'n teken van lewe: sy klop is die hartklop van die gemeenskap.
Baie aspekte van die Afrika tromme, veral omdat dit tyd, stam van ander instrumente wat geskud kan word en wat van geweefde mandjies of kalbasse gemaaks is.
Elke streek van Afrika het 'n ander styl klok, maar die basiese tegnologie van die klok is die dieselfde oor die hele vasteland, die klok se rol is dikwels die tydhouer. Die Suid-Amerikaanse agogo is waarskynlik 'n afstammeling van hierdie Afrika klokke. Ander idiofone sluit die Udu en die spleet trom in.
Kruis-ritme
Afrika ritmiese struktuur is heeltemal verdelend in die natuur, maar kan tyd verdeel in verskillende breuke op dieselfde tyd, gewoonlik deur die gebruik van hemiola of drie-oor-twee (3:2), wat Novotney die grondslag genoem het van al die Wes-Afrika polieritmiese teksture. Dit is die wisselwerking van verskeie elemente en is onafskeidbaar en ewe noodsaaklik, wat die "verskillende ritmiese digthede of bewegings" produseer van die kruis-ritmiese tekstuur. 3 en 2 behoort aan 'n enkele Gestalt.
Kruis-ritme is die basis vir baie van die musiek van die Niger–Kongo volke, sprekers van die grootste taal familie in Afrika.
Sleutel patrone
Sleutelpatrone, ook bekend as die klokpatrone, tydlynpatrone, gidspatrone druk 'n ritme se organiserende beginsel uit en defineer die ritmiese struktuur. Hulle verteenwoordig 'n verkorte uitdrukking van al die bewegings vir musikante en dansers. Sleutelpatrone word tipies geklap of gespeel op idiofone soos klokke, of anders op 'n trom met 'n hoë toonhoogte. Musiek georganiseer rondom sleutelpatrone dra 'n twee-sel (binêre) struktuur, 'n komplekse vlak van die Afrika kruis-ritme.
Vachellia tenuispina
Die fyndoring (Vachellia tenuispina) is 'n struik wat deel is van die Fabaceae familie. Die plant is inheems in Botswana en Suid-Afrika waar dit in Gauteng, Limpopo en die Noordwes voorkom.
Afrika-drom
Die standaard patroon
Die mees algemene sleutelpatroon in Afrika is die sewe-slag, ook bekend as die standaard patroon. Die standaard patroon, bestaan uit twee kruis-ritme fragmente en is beide in (4/4 of 2/2) en ook gekomponeerde (12/8 of 6/8) strukture.
Vachellia tenuispina
Die boom se FSA-nommer is 184.5. .
Rinok (Astrachan-oblast)
Rinok (Russies: Рынок) is 'n klein dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Liman Stedelike Munisipaliteit van die gelyknamige rajon behoort. Dit is naby die grens met 'n ander federale deelgebied, Kalmikië, geleë. Dit lê in die suidelike deel van die Wolga-rivierdelta naby die Kaspiese See en oorkant die Metsjetni Proranbaai van Boerannoje.
Die dorpie se naam kom van die Russiese woord vir "mark".
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Rinok 190 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Vologases III van Partië
Vologases III (𐭅𐭋𐭂𐭔, Walagash) was van 110 tot 147 koning van konings van die Partiese Ryk. Hy was die seun en opvolger van Pakoros II.
Vologases III se bewind is gekenmerk deur 'n burgeroorlog. Met sy troonbestyging moes hy met die troonrower Osroes I afreken. Dié het daarin geslaag om die westelike deel van die ryk in te palm, terwyl Vologases III in beheer van die oostelike deel was. Nadat Osroes I die Verdrag van Rhandeia met die Romeinse Ryk verbreek het deur Partamasiris in 113 as nuwe koning van Armenië aan te stel, het die Romeinse keiser Trajanus Partië binnegeval en vir 'n kort ruk beslag gelê op Partiese stede soos Seleukië en Ktesifon tot so ver as die Persiese Golf. Die Romeine het dit egter gou ná Trajanus se dood in 117 weer verloor.
Vologases III, wie se oostelike gebiede nie geraak is nie, het van die situasie gebruik gemaak om Osroes I eindelik in 129 te verslaan. Nog 'n mededinger, Mitridates V, het daarna sy verskyning gemaak, maar is ook deur Vologases III verslaan, in 140.
Vologases III is in 147 deur Mitridates V se seun Vologases IV opgevolg.
Hyalonema agujanum
Hyalonema agujanum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1915 deur Lendenfeld.
Adam Jacobs
Adam Jacobs (gebore 17 Mei 1984) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer.
Helena Modjeska
Helena Modjeska (12 Oktober 1840 – 8 April 1909) was 'n Amerikaanse vervaardiger, regisseuse, en aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse Mystery and Imagination (1966), Callan (1967), The Rivals of Sherlock Holmes (1971), en Armchair Cinema (1973).
Hyalonema azuerone
Hyalonema azuerone is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1915 deur Lendenfeld.
Pauridia occidentalis
Pauridia occidentalis is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Pauridia behoort. Die spesie is endemies aan Australië en kom in Wes-Australië voor.
Daar is twee subspesies:
Isodictya pulviliformis
Isodictya pulviliformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Isodictya en tot die familie Isodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1955 deur Koltun.
Sint Pieterskerk
Duisende Suid-Afrikaners besoek jaarliks die majestueuse Sint Pieterskerk (Italiaans: Basilica Papale di San Pietro in Vaticano) in Rome. Tegnies is die kerk binne Die Vatikaan, of Vatikaanstad, 'n klein soewereine staat waarvan die gebied bestaan uit 'n ingeslote gebied binne die stadsgebied van Rome, Italië. In Engels staan die kerk bekend as die Basilica of St. Peter
Rede tot roem
Dit is die grootste kerk van die Christendom. Hier vind die plegtigheidseremonies van die Rooms-Katolieke Kerk plaas: kroning van die Pous, die heiligverklaring van die Rooms-Katolieke heiliges en plegtige godsdiensbyeenkomste. Dit is gevolglik een van die grootste toeriste-aantreklikheid in Rome.
Hyalonema crassum
Hyalonema crassum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Sint Pieterskerk
Rol in die Hervorming
Die St. Pieterskerk is egter om nog 'n rede belangrik. Die bou van die kerk het ook aanleiding gegee tot 'n gebeurtenis wat vir die hele Christelike wêreld diepgaande betekenis ingehou het, nl. die Hervorming. Om die kerk te kon bou, het die Rooms-Katolieke Kerk baie geld benodig. Dit het daartoe gelei dat die Duitse Dominikaanse monnik Johannes Tetzel (omstreeks 1465-1519) toestemming ontvang het om aflate te verkoop om geld in te samel. Dit was onder meer hierdie aflaatstelsel wat Martin Luther daartoe beweeg het om sy 95 stellinge op die deur van die Slotkerk in Wittenberg te spyker.
Sjarldzjin
Sjarldzjin (Russies: Шарлджин, Kalmikies: Шарлҗин) is 'n klein dorpie in Oktjabr-rajon van Kalmikië, Rusland. Dit behoort tot die Woschod Plaaslike Munisipaliteit en lê 3 kilometer noordwes van sy setel, Woschod.
Sint Pieterskerk
Die eerste planne
Die eerste Sint Pieterskerk is reeds deur keiser Konstantyn die Grote gebou op die plek waar die apostel Petrus volgens oorlewering begrawe is. Hierdie kerk is in 326 ingewy en het bly staan tot 1450. Daar is toe besluit om 'n groter kerk te bou. Die drie grootste kunstenaars wat 'n aandeel gehad het in die bou van die nuwe Sint Pieterskerk is Bramante, Michelangelo en Bernini.
Pous Julius II
Pous Julius II (1503 tot 1513) se bynaam was "Il Papa Terribile" (die verskriklike pous). Sy pontifikaat is gelukkig ook gekenmerk deur onder andere sy ambisieuse bouprojekte en die bevordering van die skone kunste.
Sjarldzjin
Die dorpie se naam is 'n Russiese fonetiese aanpassing van die Kalmikiese woord vir "ruigte".
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Sjarldzjin 13 inwoners gehad. Etniese Kalmikiërs vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Sint Pieterskerk
Pous Julius II
Hy vra die Renaissance argitek Donato Bramante (ook bekend as Bramante Lazzari) om 'n nuwe kerk te ontwerp. In 1506 lê hy die fondament vir die nuwe Sint Pieterskerk.
Pous Leo X
Verskeie argitekte, onder andere die groot skilder Raphael, word aangestel deur Pous Leo X, om aan die projek te werk na  Donato Bramante se afsterwe.
Pous Paulus III
Michelangelo, een van die beroemdste kunstenaars van die Renaissance word deur  Pous Paulus III aangestel om toesig te hou oor die bou van die kerk. Hy het verklaar dat hy geen betaling wou hê vir die werk nie, omdat hy dit doen "uit liefde vir God en as huldeblyk aan die apostel Petrus". Hy lewer enorme bydraes tot baie van die kunsskatte in die kerk. Sy plan was om weer Bramante se Griekse kruis te volg - die struktuur is versterk en vergroot om die koepel te steun.
Hy het teruggekeer na Rafael se plan van 'n Latynse kruis-ontwerp met 'n lang middeskip. Mademo het die westekant van die St. Pieterskerk 'n majestueuse voorgewel gegee, maar ongelukkig belemmer dit die uitsig op die koepel. Die koepel kan dus die beste gesien word van die Vatikaanse tuine agter die kerk.
Inwyding
Die kerk is in 1626 ingewy, byna 200 jaar nadat met die bouwerk daaraan begin is. Maar selfs toe was die werk nog nie voltooi nie. Gian Lorenzo Bernini is aangestel as die argitek van die St. Pieterskerk. Hy het onder andere die ovaalvormige piazza of plein ontwerp.
Geotrichum fragrans
Geotrichum fragrans is 'n swamspesie.
Broodwortel
Navorsing wat G. fragrans geteel het op manipueira het gewys dat hiedie organisme reukstowwe vervaardig wat dalk nuttige produkte kan oplewer. Een daarvan is etielasetaat wat die dampe fruitig maak. Ander stowwe is 1-butanol, 3-metiel-1-butanol (isoamielalkohol), 2-metiel-1-butanol, 1,3-butaandiol en fenieletanol; etielpropionaat, 2-metiel-etiel-propionaat en 2-metielpropaansuur.
Carrie Reynolds
Carrie Reynolds is 'n Amerikaanse aktrise.
Sir Seewoosagur Ramgoolam botaniese tuin
Die Sir Seewoosagur Ramgoolam-botaniese tuin (soms verkort tot die SSR Botaniese tuin), algemeen bekend as die Pamplemousses-botaniese tuin, is 'n gewilde toeriste-aantreklikheid in Pamplemousses, naby Port Louis, Mauritius. Dit is die oudste botaniese tuin in die Suidelike Halfrond en is bekend vir sy lang dam met die reuse waterlelies (Victoria amazonica). Die tuin is gebou deur Pierre Poivre (1719–1786) in 1770 en dek 'n gebied van sowat 37 hektaar.
Die tuin, wat 'n lang ruk die derde plek beklee het tussen al die tuine wat oor die wêreld bewonder kan word, het al bekend gestaan as "Jardin de Mon Plaisir", "Jardin des Plantes", "Le Jardin National de l’Ile de France", "Jardin Royal", "Jardin Botanique des Pamplemousses", en tydens die Britse kolonialisme, die "Royal Botanical Gardens of Pamplemousses". Op 17 September 1988 is die tuin formeel genoem as "Sir Seewoosagur Ramgoolam Botaniese tuin", na die eerste Eerste minister van Mauritius, soos ook die kleiner SSR Botaniese Tuin van Curepipe.
Benewens sy reuse waterlelies, beskik die tuin ook oor speserye, ebonies, suikerriet en 85 variëteite van palms van Sentraal-Amerika, Asië, Afrika en die eilande in die Indiese Oseaan. Baie bome is deur wêreldleiers en koninklikes, soos Prinses Margaret, Indira Gandhi, François Mitterrand en Robert Mugabe geplant.
Isodictya quatsinoensis
Isodictya quatsinoensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Isodictya en tot die familie Isodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1893 deur Lambe.
Pauridia nana
Pauridia nana is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Pauridia behoort en deel van die fynbos is. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom op die Bokkeveldeskarp op suidelike hellings voor. Daar het dit 'n voorkomsgebied van 450 km². Dit word nie bedreig deur die rooibostee bedryf nie omrede die grond waarop dit groei, nie geskik daarvoor is nie. Die plant word as seldsaam beskou.
Owen Joyner
Owen Joyner (gebore 19 Julie 2000) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Veil (2017) en in die televisiereekse The Thundermans (2013), 100 Things to Do Before High School (2014), en Knight Squad (2018).
Paul Lieberstein
Paul Lieberstein (gebore 22 Februarie 1967) is 'n Amerikaanse vervaardiger, akteur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Song of Back and Neck (2018) en in die televisiereekse King of the Hill (1997), The Office (2005), en The Office: The Accountants (2006).
Zelda Sears
Zelda Sears (21 Januarie 1873 – 19 Februarie 1935) was 'n Amerikaanse skryfster en aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Cruise of the Jasper B (1926), The Divorcee (1930), This Side of Heaven (1934), en A Wicked Woman (1934).
Jeffrey Dahmer
Jeffrey Lionel Dahmer (21 Mei 1960 – 28 November 1994) was ’n Amerikaanse reeksmoordenaar. Hy het van 1978 tot 1991 altesaam 17 jong mans in Wisconsin en Ohio verkrag, vermoor en die lyke opgesny. Baie van sy latere moorde het ook nekrofilie, kannibalisme en die preservering van liggaamsdele behels. Dahmer was ook bekend as die Milwaukee-kannibaal.
Hy is op 15 Februarie 1992 skuldig bevind aan 15 van die 16 moorde wat hy in Wisconsin gepleeg het. Hy het later erken hy het 17 moorde gepleeg, die eerste hiervan in 1978 in Ohio. Die jurie het Dahmer se verweer van ’n geestesteuring verwerp en hy is tot 15 keer lewenslank gevonnis. Hy het later ’n 16de vonnis van lewenslange tronkstraf gekry vir die Ohio-moord in 1978.
Hy is op die oggend van 28 November 1994 deur ’n medegevangene in die tronk doodgeslaan.
Vroeë lewe
Jeffrey Dahmer is op 21 Mei 1960 in West Allis, Wisconsin, gebore as die oudste seun van Joyce Annette Flint en Lionel Herbert Dahmer. Sy ma was van Walliese en sy pa van Duitse afkoms.
Lionel Dahmer was ’n student in chemie en baie van die huis af weg. Joyce was bekend as ’n intense persoon wat baie aandag van Lionel geverg het wanneer hy tuis was. Sy het eenkeer probeer selfmoord pleeg deur ’n oordosis pille te drink waaraan sy verslaaf geraak het. Dahmer het dus nie baie aandag van sy ouers gekry nie. Op skool was hy stil, maar het tog ’n paar vriende gehad.
Van vroeg af was Dahmer geïnteresseerd in diere. Hy het groot insekte versamel en hulle in bottels gehou. Hy sou karkasse van dooie diere langs die pad optel en hulle naby hul huis in stukke sny. Hy het gesê hy stel belang in hoe die diere "inmekaarpas".
In Oktober 1966 het die gesin na Doylestown, Ohio, verhuis. Dahmer se ma het toe hul tweede kind verwag wat op 18 Desember 1966 gebore is, en Jeffrey is toegelaat om ’n naam te kies. Hy het die naam David gekies. In dieselfde jaar het sy pa sy graad gekry en in die stad Akron, Ohio, as analitiese apteker begin werk.
In 1968 het die gesin weer getrek, na Bath, Ohio. Op hoërskool is hy as ’n buitestaander met min vriende beskou. Hy het ook gedrink; dit is die eerste keer opgemerk toe hy 14 jaar oud was. Hy sou bier en sterk drank by die skool insmokkel en dit voor, ná en tydens skooltyd drink. Hy het dit eenkeer sy "medisyne" genoem. Sy onderwysers het hom as beleef en intelligent beskou, al het hy aanvanklik gemiddelde punte gekry.
Toe hy puberteit bereik, het Dahmer besef hy is homoseksueel. Hy het dit nie vir sy familie vertel nie en hoewel hy en ’n ander seun ’n kort verhouding gehad het, het hulle nooit seks gehad nie. Toe hy seksuele fantasieë begin kry, sou hy later vertel, het oorheersing en algehele beheer oor ’n onderdanige seksmaat deel daarvan uitgemaak.
Teen 1977 het Dahmer se punte erg begin daal. Sy ouers het vir hom ’n privaat onderwyser gekry, maar dié het net beperkte sukses behaal. In dieselfde jaar is Dahmer se ouers geskei. In Mei 1978 het hy sy hoërskoolloopbaan voltooi.
Eerste moord en diensplig
Dahmer het sy eerste moord in 1978 gepleeg toe hy 18 jaar oud was, net drie weke nadat hy met skool klaargemaak het. Hy het in dié tyd alleen in die gesin se huis gewoon. Hy het ’n 18-jarige ryloper, Steven Mark Hicks, opgelaai. Dahmer het hom na sy huis gelok met beloftes van drank. Ná ure van saam drink, wou Hicks verder ryloop na ’n rock-konsert, maar Dahmer wou nie hê hy moes gaan nie. Hy het hom van agter met ’n handgewig teen sy kop geslaan. Toe Hicks bewusteloos neerval, het Dahmer hom verwurg, sy klere uitgetrek en gemasturbeer terwyl hy oor sy lyk staan.
Die volgende dag het Dahmer die lyk opgekap en in ’n vlak graf in die agterplaas begrawe. ’n Paar weke later het hy die lyk opgegrawe en die vleis van die bene afgesny. Hy het die vleis in suur opgelos en in die toilet afgespoel; die bene het hy met ’n hamer stukkend geslaan en in die beboste gebied agter die gesin se huis gestrooi.
Weens Dahmer se voortdurende alkoholmisbruik het sy werk verswak en hy is eindelik (eervol) uit die weermag ontslaan. Op 24 Maart 1981 is hy na Fort Jackson gestuur, waar hy ’n vliegkaartjie kon kry na enige plek in Amerika waarheen hy wou gaan. Hy wou nie teruggaan huis toe nie en het Miami Beach, Florida, gekies. Hier het hy werk by ’n toebroodjiewinkel gekry en ’n kamer in ’n nabygeleë motel gehuur. Hy het al sy geld op drank uitgegee en ná ’n paar maande is hy uit die motel geskop. In September 1981 het hy sy pa gebel en gevra of hy kan teruggaan Ohio toe.
Ohio en West Allis
In Ohio het Dahmer bly drink en sy pa het hom in Desember 1981 na sy ouma in West Allis gestuur. Sy was die enigste familielid teenoor wie hy enige vorm van toegeneentheid getoon het. Sy het aanvanklik ’n goeie invloed op hom uitgeoefen; hy het saam met haar kerk toe gegaan, takies vir haar verrig en ernstig werk gesoek, hoewel hy steeds gedrink het. Vroeg in 1982 het hy werk gekry as bloedtrekker by die Milwaukee-bloedplasmasentrum. Hy het die werk 10 maande lank gehou voordat sy pos afgeskaf is. Die volgende twee jaar sou hy nie werk nie en het hy gelewe van geld wat sy ouma hom gegee het.
Teen laat 1985 het hy saunas begin besoek waar hy seks met ander mans gehad het. Hy het egter gefrustreerd geraak as sy seksmaats beweeg tydens seks en hy het in Junie 1986 begin om slaappille in hul drankies te gooi. Dan het hy hul bewustelose liggaame misbruik. Eindelik is sy lidmaatskap van die saunas opgeskort en hy het hotelkamers begin huur om dié praktyk voort te sit.
In dié tyd het Dahmer gelees van ’n 18-jarige jong man wat begrawe sou word. Hy het besluit om die lyk ná die begrafnis te gaan opgrawe, maar het van sy plan afgesien omdat die grond te hard was.
In Augustus 1986 is hy in hegtenis geneem omdat hy voor twee 12-jarige seuns gemasturbeer het. Dahmer het aanvanklik skuld beken, maar dit later teruggetrek. Die aanklag is verander na wanordelike gedrag en op 10 Maart 1987 is hy vir ’n proeftyd van ’n jaar gevonnis op voorwaarde dat hy berading kry.
Ambassador-hotel
In November 1987 het Dahmer die 25-jarige Steven Tuomi van Ontonagon in ’n kroeg ontmoet en hom na die Ambassador-hotel genooi waar hy ’n kamer gehuur het. Volgens Dahmer was hy nie van plan om Tuomi te vermoor nie; hy wou hom net bedwelm en seks met sy bewustelose liggaam hê. Toe hy die volgende oggend wakker word, was Tuomi dood en sy eie vuiste en een voorarm was vol kneusplekke. Hy kon glad nie onthou dat hy Tuomi vermoor het nie en "kon dit nie glo nie". Hy het toe ’n groot tas gekoop, Tuomi se lyk daarin gesit en dit na sy ouma se huis geneem. Daar het hy die volgende oggend die kop, arms en bene van die torso afgesny. Hy het die vleis in hanteerbare stukke gesny en in plastieksakke gesit. Die bene het hy in ’n laken toegedraai en met ’n hamer stukkend gekap. Hy het alles in ’n vullisdrom gegooi.
Hy het die kop twee weke lank gehou, dit gekook en gebleik en vir seksuele stimulasie gebruik. Eindelik was dit te bros weens die bleikproses en hy het daarvan ontslae geraak.
Nog moorde
Ná Tuomi se dood het Dahmer aktief begin soek na slagoffers. Hy sou die meeste in gay kroeë ontmoet, na sy ouma se huis lok en hulle net voor of ná seks bedwelm. Dan sou hy hulle verwurg.
Twee maande ná die moord op Tuomi het Dahmer die 14-jarige manlike prostituut James Doxtator genooi om vir foto's te poseer. Daar het hy hom bedwelm en verwurg. Dahmer het die lyk vir ’n week in die huis se kelder gelos voordat hy daarvan ontslae geraak het op dieselfde manier as voorheen. Op 24 Maart 1988 het hy die 22-jarige, biseksuele Richard Guerrero buite ’n kroeg ontmoet. Hy is bedwelm en met ’n leergordel verwurg voordat Dahmer orale seks op die lyk uitgevoer het. Die res van die proses was dieselfde as met Tuomi en Doxtator se moord.
Twee maande ná sy skuldigbevinding en twee maande voordat hy gevonnis sou word, het Dahmer die vyfde keer gemoor. Sy slagoffer was die 24-jarige aspirant-model Anthony Sears, wat hy op 25 Maart 1989 in ’n gay kroeg ontmoet het. Volgens Dahmer het hy nie dié aand ’n slagoffer gesoek nie, maar Sears het net voor sluitingstyd met hom begin gesels. Hy het hom genooi na sy ouma se huis, waar hy intussen weer ingetrek het. Daar het hulle orale seks gehad voordat Dahmer hom bedwelm en verwurg het. Die volgende oggend het hy Sears se lyk in sy ouma se bad gesit en hom onthoof. Hy het die vleis van die bene gestroop, die bene stukkend gekap en in ’n vullisdrom gegooi. Volgens Dahmer het hy Sears "besonder aantreklik" gevind; dit was sy eerste slagoffer van wie hy liggaamsdele gehou het: hy het sy kop en geslagsdele in asetoon gepreserveer en in sy sluitkas by die werk gebêre. Toe hy die volgende jaar na ’n nuwe blyplek trek, het hy dit soontoe geneem.
Op 23 Mei 1989 is Dahmer gevonnis tot ’n proeftyd van vyf jaar en ’n jaar in ’n werkkamp, waar hy uitgelaat sou word om te gaan werk; hy moes ook as ’n seksoortreder registreer.
Ná 10 maande is hy uit die werkkamp vrygelaat en het sy proeftyd begin. Hy het eers na sy ouma in West Allis teruggetrek voordat hy in Mei 1990 by ’n nuwe woonstel in Milwaukee ingetrek het.
924 North 25th Street
Binne ’n week in sy nuwe woonstel by 924 North 25th Street het Dahmer sy sesde slagoffer, Raymond Smith, vermoor. Smith was ’n manlike prostituut vir wie Dahmer na die woonstel gelok het. Hier het hy Smith ’n drankie met sewe slaappille gegee en hom met sy hande verwurg. Die volgende dag het hy ’n kitskamera gekoop en foto's van Smith se lyk in verskeie suggestiewe posisies geneem voordat hy dit in die badkamer opgesny het. Die arms, bene en pelvis het hy gekook en die bene in sy wasbak afgespoel. Die skedel het hy met spuitverf geverf en langs Anthony Sears s’n gesit. Dié het hy intussen van die werk af gebring.
Sowat ’n week later, op 27 Mei, het hy nog ’n jong man na sy woonstel gelok. Op dié geleentheid het hy egter per ongeluk self die gedokterde drankie gedrink. Toe hy wakker word, was die man weg en hy het ontdek hy is van $300 en ’n horlosie beroof.
In Junie 1990 het Dahmer ’n 27-jarige kennis, Edward Smith, na sy woonstel genooi. Nadat hy hom verwurg het, het hy die liggaam maande lank in die vrieskas gehou. Drie maande later het hy die 22-jarige Ernest Miller van Chicago na sy woonstel genooi. Dié keer het hy net twee slaappille gehad, en daarom het hy Miller se nekslagaar met ’n mes afgesny. Hy het foto's van die lyk geneem en dit daarna opgesny terwyl hy die afgesnyde kop gesoen en daarmee gepraat het. Miller se hart, boarmspier en dele van die vleis is in die vrieskas gebêre; die res van die skelet is in ’n oplossing gekook sodat die vleis maklik van die bene kan afkom. Die bene is in ’n ligte bleikmiddel laat lê. Hy het weer die skedel geverf en toe ’n laag emalje aangewend.
Drie weke later, op 24 September, het Dahmer vir David Thomas, die 22-jarige pa van ’n kind, in ’n winkelsentrum raakgeloop en hom genooi om saam met hom by sy woonstel te kom drink. Nadat hy hom bedwelm het, was hy nie meer tot hom aangetrokke nie, maar hy het hom in elk geval vermoor omdat Thomas kwaad sou gewees het dat Dahmer hom bedwelm het. Hy het geen dele van die lyk gehou nie, maar wel foto's geneem tewyl hy die lyk opsny. Die foto's het gehelp om Thomas later te identifiseer.
Dahmer sou eers weer vyf maande later moor. Hy het in dié tyd by sy paroolbeampte gekla dat hy angstig en depressief is en hy het selfs selfmoordgedagtes gehad. In Februarie 1991 het Dahmer die 17-jarige Curtis Straughter vermoor. Hy het die skedel, hande en geslagsdele gehou. Minder as twee maande later, op 7 April, het hy die 19-jarige Errol Lindsey raakgeloop en na sy woonstel genooi. Toe hy bedwelm was, het Dahmer ’n gat in sy skedel geboor en soutsuur daarby ingegooi om ’n permanente willose en onderdanige toestand te probeer teweegbring. Volgens Dahmer het Lindsey hierna wakker geword en gesê: "Ek het hoofpyn. Hoe laat is dit?" Hierna het Dahmer hom weer bedwelm en verwurg.
Teen 1991 het ander woonstelbewoners in Dahmer se blok begin kla oor die slegte reuk wat uit sy woonstel kom, asook snaakse geluide soos goed wat val en die klank van ’n kettingsaag. Toe die opsigter van die blok Dahmer daaroor kontak, het hy een keer gesê sy vrieskas het gebreek en die inhoud het sleg geword, en ’n ander keer dat al sy tropiese visse doodgegaan het.
Op die middag van 26 Mei 1991 het Dahmer die 14-jarige Konerak Sinthasomphone na sy woonstel gelok; hy was die jonger broer van die seun wat Dahmer in 1988 gemolesteer het. Terwyl die seun bedwelm was, het Dahmer orale seks met hom gehad. Hy het daarna ’n gat in sy skedel geboor en soutsuur in die frontale lob van die brein gespuit. Dahmer het verskeie biere gedrink terwyl hy langs die bewustelose Sinthasomphone lê. Toe het hy verder by ’n kroeg gaan drink en nog alkohol gekoop.
Vroeg die oggend, op pad terug, het Dahmer die seun naby sy woonstel op ’n straathoek sien sit. Hy was nakend en het met drie histeriese vroue gesels wat by hom staan. Dahmer het vir die vroue gesê die seun is sy minnaar en het hom probeer weglei. Die vroue het egter intussen 911 gebel. Toe twee konstabels opdaag, het Dahmer gesê Sinthasomphone was sy 19-jarige minnaar en dat hy dikwels so optree as hy dronk is. Toe een vrou wou keer dat Dahmer hom weglei omdat die seun hom teengesit het en daar bloed by sy sitvlak uitgekom het, het een konstabel haar kru ingelig om hulle uit te los, want dit is duidelik ’n geval van twee minnaars wat baklei.
’n Blote oproep sou onthul het Dahmer is ’n veroordeelde kindermolesteerder op parool.
Hy het hierna nog soutsuur in Sinthasomphone se brein gespuit; dié keer was dit noodlottig. Die volgende dag het Dahmer by die werk afgevat om die twee lyke in sy woonstel op te sny. Hy het albei kopbene gehou.
Teen die somer van 1991 het Dahmer sowat een persoon per week vermoor: op 30 Junie het hy na Chicago gereis en die 20-jarige Matt Turner by ’n bushalte raakgeloop. Turner het sy aanbod aanvaar om na Milwaukee te reis sodat Dahmer foto's van hom kon neem. Daar is hy bedwelm, verwurg en sy lyk opgesny. Vyf dae later, op 5 Julie, het Dahmer die 23-jarige Jeremiah Weinberger na sy woonstel genooi. Hier het hy kookwater by Weinberger se skedel probeer inspuit. Dié het in ’n koma verval en is twee dae later dood.
Op 15 Julie het Dahmer die 23-jarige Oliver Lacy na sy woonstel genooi en hom bedwelm. Dahmer wou dié keer die tyd uitrek wat hy saam met sy slagoffer deurbring. Nadat ’n poging om Lacy met chloroform bewusteloos te maak misluk het, het Dahmer sy werk gebel en ’n dag af gevra. Hy het Lacy toe verwurg en met die lyk seks gehad voordat hy dit opgesny het. Die kop en hart is in die yskas gebêre, en die skelet in die vrieskas.
Vier dae hierna, op 19 Julie, het Dahmer gehoor hy is afgedank. Direk hierna het hy die 25-jarige Joseph Bradehoft na sy woonstel genooi, hom verwurg en twee dae op die bed gelos. Hierna het hy sy kop afgekap, skoongemaak en in die yskas gebêre.
Arres
Op 22 Julie 1991 het Dahmer drie mans genader en hulle $100 beloof as hulle saam met hom na sy woonstel gaan, bier drink en hom geselskap hou. Die 32-jarige Tracy Edwards het ingestem. Hy het ’n vreemde reuk gekry en die soutsuur op die vloer gesien. Dahmer het verduidelik hy gebruik dit om stene mee skoon te maak. Ná ’n rukkie het Dahmer skielik ’n boei om Edwards se een pols vasgemaak, maar kon nie daarin slaag om sy hande te boei nie. Dahmer het toe gesê hulle moet kamer toe gaan sodat hy kaalfoto's van Edwards kon neem. Hier het hy ’n mes te voorskyn gebring en Edwards daarmee gedreig. Hy het onder meer vir hom gesê hy gaan sy hart eet.
In herhaalde pogings om te keer dat Dahmer hom aanval, het Edwards bly sê hy is Dahmer se vriend en gaan hom nie verlaat nie. Hy het toe voorgestel hulle gaan drink ’n bier in die sitkamer, waar daar lugreëling is. Hier het Edwards vir Dahmer in die gesig geslaan, hom van balans af gegooi en by die oop voordeur uitgevlug.
In die straat het hy twee konstabels voorgekeer en vir hulle vertel wat gebeur het. Hy is saam met hulle na Dahmer se woonstel. In die slaapkamer het een van die konstabels naakfoto's gekry en foto's van half opgesnyde menslike lyke. Toe Dahmer sien hy kom daarmee terug om vir sy kollega te wys, het hy met die konstabels begin baklei. Hulle het hom egter oorrompel en gebel vir nog polisiemanne. Intussen het hulle die afgesnyde kop van ’n man in die yskas gekry.
Toe die polisie later die woonstel deeglik deursoek, het hulle vier afgesnyde koppe in die kombuis gekry. Sewe skedels, sommige geverf en ander gebleik, is in Dahmer se slaapkamer en in ’n kas gekry. Ook twee menslike harte en ’n stuk armspier is in die yskas gekry. In die vrieskas is ’n hele torso ontdek, plus ’n sak organe en stukkies vleis wat aan die ys vassit. Elders in die woonstel is twee hele skelette gekry, ’n paar hande, twee afgesnyde en gepreserveerde penisse, ’n gemummifiseerde kopvel en nog drie torso's in ’n drom met ’n suuroplossing. Altesaam 74 foto's van die opsnyding van die slagoffers se lyke is gevind.
Bekentenis
Die ondervraging van Dahmer deur speurder Patrick Kennedy het op 23 Julie 1991 begin. Oor ’n tydperk van twee weke het hy, en later ook speurder Patrick Murphy, Dahmer altesaam 60 uur lank ondervra.
Dahmer het sy reg om ’n prokureur teenwoordig te hê van die hand gewys. Hy het gesê hy wil alles beken, "want ek het dié gruwel geskep en dit maak net sin dat ek alles moontlik doen om ’n einde daaraan te bring". Hy het erken hy het sedert 1987 altesaam 16 jong mans in Wisconsin vermoor, en nog ’n slagoffer, Steven Hicks, in 1978 in Ohio.
Die meeste slagoffers was bewusteloos toe hulle vermoor is, hoewel sommige gesterf het nadat soutsuur of kookwater in hul skedels gespuit is. Hy het erken hy het nekrofilie gepleeg met verskeie van sy slagoffers se lyke, onder meer met hul ingewande terwyl hy hul lyke opgesny het. Hy het ook van die harte, lewers, boarmspiere en dele van die bobene geëet.
Gevra oor hoekom hy in die twee maande voor sy arres soveel meer mense vermoor het, het hy gesê hy "het heeltemal meegevoer geraak" deur sy drang om te moor. "Dit was ’n knaende en nimmereindigende begeerte om tot elke prys by iemand te wees. Iemand mooi, regtig mooi. Dit was eenvoudig heeldag lank in my kop."
Op die vraag oor hoekom hy sewe skedels en twee volle skelette gehou het, het hy gesê hy was besig om ’n privaat altaar van die skedels te bou wat hy op ’n swart tafel wou neersit. Hy wou wierook op elke punt van die tafel sit en bo dit alles ’n groot blou lamp hang. Die tafel wou hy voor ’n venster neersit wat bedek is met ’n swart, deurskynende stortgordyn, en hy wou in ’n swart leerstoel voor die altaar sit.
Vonnis
Hy is nie aangekla van die moord op Steven Tuomi nie omdat dit nie sonder twyfel bewys kon word nie en Dahmer dit nie kon onthou nie; ook nie van poging tot moord op Tracy Edwards nie.
Verhoor
Jeffrey Dahmer se verhoor het op 30 Januarie 1992 begin. Hy het in Milwaukee voor regter Laurence Gram tereggestaan op 15 aanklagte van moord.
Aangesien Dahmer skuld beken het, was die hoofdoel van die verhoor om te bepaal of hy ’n geeste- of persoonlikheidsteuring het: die verdediging se verweer was dat Dahmer versteurd was weens sy drang tot nekrofilie, sy begeerte om met lyke seks te hê. Een sielkundige vir die verdediging het hom gediagnoseer met borderline-persoonlikheidsteuring.
Die staat het die verweer van ’n geestesteuring verwerp en een sielkundige vir die staat het gesê Dahmer het nie aan nekrofilie gely nie omdat hy seks met lewende, willose mense wou hê. Hy het hom ook gediagnoseer met borderline-persoonlikheidsteuring. ’n Ander sielkundige het gesê Dahmer het geen geestesiekte gehad nie; hy was ’n slinkse, berekende persoon. Hy het Dahmer ook met borderline-persoonlikheidsteuring gediagnoseer.
’n Psigiater het ook getuig hy glo nie Dahmer was geestesiek nie; hy het tot uiterstes gegaan om die moorde te beplan en seker te maak niemand sien hom nie. Sy misdade was dus nie impulsief nie. Hy het ook geglo as Dahmer ’n onbeheerbare drang gehad het om te moor, sou hy nie groot hoeveelhede alkohol voor die tyd moes drink nie; hy het dit gedoen om sy inhibisie te oorkom sodat hy kon moor, want hy sou dit nie andersins kon doen nie.
Op 15 Februarie het die jurie besluit Dahmer het nie aan ’n geestesteuring gely toe hy die moorde gepleeg het nie. Op die eerste twee aanklagte is hy gevonnis tot lewenslange tronkstraf plus 10 jaar, en op die ander 13 aanklagte verpligte lewenslange tronkstraf plus 70 jaar. Die doodstraf kon nie oorweeg word nie omdat Wisconsin dit in 1853 al afgeskaf het.
Drie maande later is Dahmer aan Ohio uitgelewer om tereg te staan vir die moord op sy eerste slagoffer, Steven Hicks. Hy het skuld beken en het op 1 Mei 1992 ’n 16de lewenslange tronkstraf gekry.
Gevangenisstraf en dood
Dahmer het sy vonnis in die Columbia-gevangenis in Portage, Wisconsin, uitgedien. Hy is vir die eerste jaar in eensame aanhouding gehou uit vrees vir sy veiligheid. Daarna is hy met sy toestemming oorgeplaas na ’n afdeling met laer sekerheid, waar hy ’n werk gegee is om twee uur per dag die toiletblok skoon te maak.
Kort ná sy lang bekentenis in 1991 het Dahmer gevra of hy ’n Bybel kan kry. Die versoek is toegestaan en Dahmer het al hoe meer tyd aan godsdiens gewy. Hy het ’n wedergebore Christen geword en in Mei 1994 is hy in die tronk gedoop.
Op die oggend van 28 November 1994 het Dahmer en twee medegevangenes, Jesse Anderson en Christopher Scarver, hul selle verlaat vir werk. Hulle is vir sowat 20 minute sonder toesig in die gim se storte gelos. Kort hierna is Dahmer op die vloer gevind met ernstige kopwonde, hoewel hy nog geleef het. Hy is herhaaldelik met ’n ysterstaaf geslaan. Hy is na ’n hospitaal gehaas, maar ’n uur later dood verklaar. Jesse Anderson is ook gewelddadig aangerand en is twee dae later dood. Hul aanvaller, die 25-jarige Christopher Scarver, wat ’n vonnis van lewenslank uitgedien het vir ’n 1990-moord, het beken hy het hulle aangeval, hoewel hy nie die aanvalle vooraf beplan het nie. Hy is op 15 Mei 1995 nog twee vonnisse van lewenslange tronkstraf opgelê vir die moord op Dahmer en Anderson.
Dahmer het in sy testament bepaal daar moet geen diens wees nie en sy lyk moet veras word. Dit is in September gedoen en die as is tussen sy ouers verdeel.
Links (politiek)
Die benaming links (linksgesinde) word in die politieke spektrum gebruik om die politieke oriëntasie van politieke partye, individue en organisasies te karakteriseer. Die betekenis wat daaraan gegee word, kan van land tot land verskil en kan met verloop van tyd verander.
Die terme links, regs, middel-links, middel-regs, (ens.) dui daarop dat alle politieke partye redelik maklik geposisioneer kan word in 'n spektrum wat van die uiters-linkse tot uiters-regse posisie wissel. In die praktyk kan so 'n klassifikasie nie eenvoudig gemaak word op grond van die partye se posisies nie, omdat 'n party byvoorbeeld 'n linkse posisie op die sosiale veld en regse posisie op die etiese veld kan hê. 'n Praktiese reël vir die klassifikasie van 'n party kan wees om die vlak van linksheid teen sy standpunte op drie sleutelgebiede te meet: die visie oor die rol van die regering in die ekonomie, die visie van die verlangde verdeling van mag (die gewenste invloed van die burger in die politiek) en die visie op die vraag of daar streng voorgeskrewe waardes en norme op die morele gebied moet wees.
Oorsprong van die term
Daar is verskeie verduidelikings oor die presiese oorsprong van die politieke terme links en regs, alhoewel daar ooreenstemming is dat dit dateer uit die tyd van die Franse Revolusie, waarin 'n ruimtelike indeling van die Franse state-generaal (États généraux) ingestel is waarvolgens die voorstanders van die behoud van die ou magverhoudinge aan die regterkant gesit het en hul teenstanders aan die linkerkant. Die konserwatiewe (reaksionêres en geestelikes) het aan die regterkant van die voorsitter gesit. Hulle het hoofsaaklik bestaan uit edeles, kerkleiers en monargistiese burgers wat die tradisionele Ancien Régime wou handhaaf. Links van die voorsitter was die sekulêre liberale. Hulle wou die mag van die tradisionele orde vernietig tot voordeel van die bourgeoisie. Later in die negentiende eeu het die aksente verskuif: die linkerkant het hoofsaaklik van toegepasing geword op sosialistiese partye, waardeur die liberale in die politieke sentrum beland het en die konserwatiewes as regs beskou is.
Betekenis van die begrip links
In die 19de eeu dui die term regses op konserwatisme, 'n skerp reaksie op die moderne vryhede en die industriële samelewing, 'n sterk klem op organies gegroeide sosiale skakels en magsposisies, respek vir gesag en aanvaarding van ongelykheid. Die linkses, aan die ander kant, het 'n progressiewe visie aangedui - 'n mens kan dink aan die slagspreuk van die Franse Revolusie, vryheid, gelykheid en broederskap. In die middel van die 19de eeu is byvoorbeeld in België na die Katolieke "party" (le parti conservateur) verwys as "la droite" (regs) en die liberale "party" as "la gauche" (links). In die loop van die 19de eeu het die liberalisme egter ook (deels) 'n konserwatiewe mag geword, wat die belange van die bourgeoisie hoofsaaklik verdedig het. Aan die einde van die 19de eeu is progressiewe denke 'n nuwe impuls gegee deur die stygende sosialisme. Hoe meer liberalisme as 'n konserwatiewe mag ervaar is, hoe meer is "links" vir die sosialisme gereserveer.
Oor die algemeen dui die politieke konsep links op die "bevryding van burgers uit ou onderdrukkende strukture". Omdat die bevryding van die swakkes nie deur die mark bereik is nie en daarom dikwels van die staat verwag word, verbind sommige ('n sekere deel van die politieke regsgesindes) die linksgesindes hoofsaaklik met staatisme (étatisme). Op hierdie manier kan die konsep van die politiek linksgesind ook gekoppel word aan sosialisme, 'n beweging wat die belange van die gemeenskap bo die van die individu plaas.
Tradisioneel word die konsep van linksgesind dus geassosieer met sosialisme, maar ook met kommunisme. Die meer onlangse linkse beskouinge is konsepte soos sosiale demokrasie en die welsynsstaat. In lyn hiermee word die volgende algemeen beskou as links:
Ander politieke doelwitte word deesdae ook as links beskou:
Liberaal in die skema van links tot regs
In sommige gevalle word liberalisme gesien as regs en in ander as links. Dit kan beskou word as links in die sin van sy historiese roeping om - in teorie - alle individue te bevry en gelyke geleenthede aan almal te bied. Dit kan as regs beskou word wanneer dit in die praktyk die afkeer van regeringsintervensie verkies bo die implementering van individuele emansipasie en dus so terugkeer na 'n vorm van reg van die sterkste, 'n voortbestaan van die natuurlike ongelykheid van mense, wat noodsaaklik is vir die konserwatisme.
'n Wesenskenmerk van die huidige liberalisme is die beperking van staatsinmenging in die vryheid van die individu. Hierdie beginsel is gekant teen 'n linkse ekonomiese beleid van groot staatssteun vir die ekonomies swakkes, maar ook die regse beleid om 'n tradisionele moraliteit te handhaaf. Liberale partye kan sowel links as regs in die politieke spektrum wees. Progressiewe liberalisme (ook bekend as links-liberalisme en sosiale liberalisme) is links van die middel, terwyl konserwatiewe liberalisme regs van die middel is.
Hyalonema dufresnei
Hyalonema dufresnei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2009 deur Tabachnick, Menshenina, Lopes & Hajdu.
Isodictya rigida
Die spons behoort tot die genus Isodictya en tot die familie Isodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1893 deur Lambe.
Pauridia ovata
Pauridia ovata is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Pauridia behoort en is deel van die renosterveld. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap.
Vachellia stuhlmannii
Die vleidoring (Vachellia stuhlmannii) is 'n struik of klein boompie wat deel is van die Fabaceae familie. Die plant is inheems in Botswana, Ethiopië, Kenia, Somalië, Suid-Afrika, Tanzanië en Zimbabwe. In Suid-Afrika kom die spesie in Limpopo voor.
Isodictya setifera
Isodictya setifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Isodictya en tot die familie Isodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1901 deur Topsent.
Birjoetsja Kosa
Birjoetsja Kosa (Russies: Бирючья Коса) is 'n dorpie in Liman-rajon van Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Liman Stedelike Munisipaliteit behoort. Dit lê in die suidelike deel van die Wolga-rivierdelta naby die Kaspiese See 4 kilometer suidoos van Zaboeroennoje.
Blanche Whiffen
Blanche Whiffen (1845 – 1936) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Hearts and Flowers (1914) en Barbara Frietchie (1915).
Birjoetsja Kosa
Die letterlike betekenis van die dorpie se Russiese naam is "kluisenaar se skoorwal".
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Birjoetsja Kosa 945 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.