cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Republiek Ierland
Plaaslike administrasie
Die huidige administratiewe stelsel maak voorsiening vir 'n sterk sentrale regering, terwyl plaaslike administrasies veral vanuit 'n finansiële oogpunt swak is.
Ekonomiese ontwikkeling
Tussen 1993 en 2007 het Ierland se werkloosheidsyfer van 16 tot slegs 4,7 persent verminder, terwyl reële netto-salarisse met 42 persent gestyg het. Die inflasie-aangepaste per-capita-inkomste in Ierland is tans die tweede hoogste in die EU (en die vierde hoogste ter wêreld) en sowat 30 persent hoër as dié van Duitsland. Danksy die wetlike minimumloon beloop die maandelike inkomste van 'n voltydse werknemer nie minder as 1 183 € (R10 100) nie. Nogtans leef sowat tien persent van Ierland se bevolking onder die broodlyn en volgens UNICEF-statistieke is Ierland se kinderarmoedesyfer van 16,8 persent die sesde hoogste van die ontwikkelde lande.
Pomatomidae
Pomatomidae is 'n vis-familie wat hoort tot die orde Perciformes. Daar is slegs een genus en een spesie. Die familie het twee dorsale vinne en skerp tande.
Republiek Ierland
Ekonomiese ontwikkeling
Ierland se ekonomie het in die afgelope jare van sy agrariese fokus wegbeweeg na 'n ekonomie, wat oorwegend op handel, nywerhede en beleggings steun. Alhoewel dit in vergelyking met sy Europese buurstate nog taamlik klein is, het dit in die tydperk tussen 1995 en 2000 met 'n jaarlikse koers van 10 persent gegroei. Die nywerhede het die landbou as die belangrikste ekonomiese sektor vervang en lewer 46 persent van die bruto binnelandse produk en 80 persent van die uitvoere op. Die industriële sektor bied 29 persent van dié land se werkgeleenthede. Ook die ondernemingsbelasting se aandeel aan die bruto geografiese produk (3,6 persent) vergelyk gunstig met dié van die grootste ekonomie in die EU, Duitsland (1,6 persent) en weerspieël die omvangryke regstreekse buitelandse beleggings sedert die 1990's.
Uitvoere het 'n beduidende rol by die vinnige groei van die Ierse ekonomie gespeel, tog trek dié land ook voordeel uit die verhoogde verbruikerbesteding, bouaktiwiteite en beleggings wat daarmee gepaard gaan. Volgens die statistieke is Ierland die grootste uitvoerder van sagteware-gebaseerde goedere en dienste ter wêreld. In werklikheid word egter groot hoeveelhede buitelandse sagteware – en ook musiek – vanaf Ierland uitgevoer om voordeel te trek uit die plaaslike belastingvryheid op inkomste van kopieregbeskermde goedere. Sowat 800 ondernemings uit die sagtewarebedryf verteenwoordig 20 persent van Ierland se totale uitvoere.
Een rede vir dié land se ekonomiese opswaai is moontlik ook die feit dat die regering hier 'n aktiewe rol gespeel het. 'n Aantal staatlike programme is ingevoer, wat vraagstukke soos die hoë inflasiekoers (wat nog steeds veral die bewoners van die hoofstad Dublin pla), hoë belastingtariewe, staatsuitgawes, buitelandse beleggings in prestige-projekte en die gebrek aan voldoende beroepsopleiding aangepak het.
Laurence Naismith
Laurence Naismith (14 Desember 1908 – 5 Junie 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Night to Remember (1958), Village of the Damned (1960), Camelot (1967), en Diamonds Are Forever (1971).
Republiek Ierland
Ekonomiese ontwikkeling
Ierland was een van elf EU-lidlande wat in Januarie 1999 die Euro as gemeenskaplike geldeenheid ingevoer het. Ierland se oorspronklike geldeenheid was die Ierse Pond.
Eurokrisis
As gevolg van die finansiële en ekonomiese krisis het die konserwatiewe Ierse regering onder leiding van die eerste minister Brian Cowen vroeg in 2009 'n beleid van streng besuiniging begin toegepas om die dreigende staatsbankrotskap te keer. Salarisse in Ierland se staatssektor is verminder, net soos uitkerings wat aan werkloses en ander sosiaal swakkes betaal word. Dié land was die eerste in die Eurosone wat hierdie soort moeilikhede ondervind het en op 21 Februarie 2009 het meer as 100 000 mense in Dublin teen die regering se ekonomiese beleid betoog.
Eerste beramings dui daarop dat die bruto geografiese produk (BGP) en die bruto nasionale produk (BNP) in 2009 met respektiewelik 7,1 en 11,3 persent gekrimp het – die hoogste afname op 'n jaarlikse basis wat ooit aangeteken is. Besuinigings in 2010 het €4 miljard beloop, terwyl die werkloosheidsyfer tot 13,7 persent in Mei 2010 gestyg het. In Junie 2010 is Ierland se skuldlas by Duitse banke op €127 miljard beraam.
Volgens die jaarlikse verslag oor integrasie, wat deur die Integration Centre gepubliseer word, was die werkloosheidsyfer vir immigrante in 2011 hoër (18 persent) as dié vir Ierse werknemers (naastenby 14 persent).
Huidige stand van sake
Die Republiek Ierland se ekonomiese groei het egter teruggekeer, in 2015 selfs met 'n skouspelagtige +24,4% en dié land het die snelste groeiende ekonomie van die EU geword. Die werkloosheid het verminder en in Oktober 2022 4,4% bereik.
Amerikaanse beleggings
Die totale beleggings van meer as 700 Amerikaanse ondernemings met belange in die Republiek Ierland is in 2015 op $343 miljard beraam en was betreklik hoër as Amerikaanse beleggings in ander wêreldstreke soos Suid-Amerika ($131 miljard), Afrika ($64 miljard) of die Midde-Ooste ($49 miljard). Alhoewel Ierland slegs sowat een persent van die Europese Unie se ekonomie verteenwoordig, was in 2015 11,6 persent van alle buitelandse beleggings van Amerikaanse ondernemings in Europa hier gekonsentreer.
Natuurlike hulpbronne
In Ierland word geen noemenswaardige mineraalneerslae aangetref nie, behalwe vir kleiner hoeveelhede silwer, lood, sink en gips wat kommersieel ontgin word. So is dié land veral aangewese op brandstofinvoere. Kleiner gasvelde in die Keltiese See suid van die graafskap Cork word sedert die vroeë 1980's ontgin, maar dra net 'n klein deel tot die republiek se energiebehoeftes by. Gas word intussen hoofsaaklik deur 'n gaspyplyn ingevoer wat in die 1990's tussen Groot-Brittanje en Ierland gebou is. Nuut ontdekte gasvelde op see het beperkte potensiaal.
Handgesnede turf was eeue lank die belangrikste brandstof vir Ierland se landelike bevolking. Gedurende die 20ste eeu is die turfontginning grotendeels gemeganiseer en op industriële vlak ontwikkel en turf word steeds as brandstof vir klein en middelgroot termiese kragsentrales ontgin. Ingevoerde aardgas, ruolie en steenkool speel intussen egter 'n belangriker rol in Ierland se energiebedryf. Daarnaas word krag hoofsaaklik in hidroëlektriese aanlegte opgewek. Tans het die oorgrote meerderheid van landelike huishoudings toegang tot elektrisiteit.
Hernieubare energiebronne soos wind- en getyekragsentrales het tans die grootste potensiaal om in Ierland se toekomstige energiebehoeftes te voorsien. Kragopwekking in windkragsentrales het in Julie 2009 tot die rekordvlak van 999 megawatt gestyg – of sowat 'n derde van Ierland se daaglikse energiebehoeftes.
Onderwys
Tans bestee die Ierse staat met jaarliks 9 miljard € sowat 4,7 persent van die bruto binnelandse produk of 16 persent van die totale belastinginkomste aan onderwys. Die ekonomiese en finansiële krisis sal in die nabye toekoms daartoe lei dat besuinigings op hierdie uitgawes toegepas moet word. Alle kostebesnydings sal egter met omvattende hervormings gepaard gaan.
Die Ierse skoolstelsel is drieledig met primêre, sekondêre en hoër- of derdevlakskole. Elke kind en jeugdige moet tussen die ouderdomme van ses en vyftien 'n skool bywoon. Openbare skole, waarvan baie deur die Rooms-Katolieke Kerk bestuur word, vra geen skoolgeld nie – in teenstelling met privaat skole. Onderwysers in privaat skole word egter deur die Ierse staat betaal.
Die Ierse regering se hervormingsplanne, wat tans nog omstrede is, maak voorsiening vir die sekularisering van openbare skole wat tans nog deur die Rooms-Katolieke Kerk bestuur word.
Daar is tans sewe universiteite in Ierland, waarvan drie in Dublin (waaronder die befaamde Trinity College), en een elk in Cork, Galway (die enigste tweetalige tersiêre instelling met Iers en Engels as voertale), Limerick en Maynooth. Die stigting van 'n nuwe Tegniese Universiteit in Waterford word tans beplan.
Naas die bogenoemde instellings is daar 14 Institutes of Technology. Ierland se tersiêre instellings staan bekend vir hul uitstekende akademiese gehalte. Kenmerkend is ook die hoë persentasie buitelandse professore, dosente en ander akademiese personeel en die noue samewerking met akademiese instellings in die buiteland.
Radio en televisie
Soos in die meeste ander Europese lande is persvryheid een van die hoekstene van die Ierse demokrasie. 'n Aantal nasionale dag- en weekblaaie word in dié land uitgegee, waaronder The Irish Times en The Irish Independent, asook ponie- en streekkoerante. Radio is die belangrikste medium met 'n verskeidenheid publieke en privaat uitsaaiers. Die openbare radiostasies RTÉ 1 (as nuuskanaal) en RTÉ 2 (met popmusiek) saai hul programme in Engels uit, terwyl Raidió na Gaeltachta na die belange van Ierssprekende luisteraars omsien.
Daarnaas speel ook televisie 'n sentrale rol as bron van inligting, met die openbare uitsaaikorporasie RTÉ (twee Engels-mediumkanale en die Iers-mediumkanaal TG 4) en TV3 as privaat uitsaaier. Die Ierse kanaal Teilifís na Gaeilge (TG4) het sy programme in laat 1996 begin beeldsaai en het tans 'n daaglikse gemiddelde kykertal van sowat 650 000.
Ook die internet speel 'n steeds belangriker rol. Twee derdes van die Ierse bevolking het toegang tot die net, en sowat twee miljoen maak gebruik van sosiale media soos Facebook.
Rolprentbedryf
Ierland se eerste klassieke dokumentêr, Man of Aran, is in 1934 deur die Amerikaanse rolprentmaker Robert J. Flaherty vervaardig. Maar eers ná die stigting van die Irish Film Board in 1981 is 'n selfstandige filmbedryf in dié land gevestig. Tans is daar meer as 560 klein en middelgroot ondernemings in die bedryf wat meer as 6 000 mense in diens het en jaarliks oudio-visuele inhoud ter waarde van meer as €550 miljoen (ZAR7,35 miljard) vervaardig.
John B. Keane se ironiese parabel The Field is in 1990 in die dramatiese berglandskap rondom Killary Harbour naby die grens tussen die graafskappe Mayo en Galway geskiet. Ook in The Name of the Father (1993) skep Keane 'n besondere atmosfeer. Dié film speel teen die agtergrond van Dublin se duister Kilmainham-gevangenis af en behandel die storie van die sogenaamde Guildford Four wat ná 'n bomaanval van die Ierse Republikeinse Leër onskuldig ingekerker is. Die hoofrol word deur Daniel Day Lewis vertolk.
Roddy Doyle se Barrytown-trilogie het die aanleiding tot drie komedies gegee. Alan Parker het in 1991 die regie van The Commitments behartig, terwyl Stephen Frear The Snapper (1993) en The Van (1996) verfilm het. How to Cheat in the Leaving Certificate (1998) is 'n onafhanklike rolprent van die regisseur Graham Jones waarin ses tieners 'n plan maak om in hul skooleindeksamen te kul. Talle bekende Ierse persoonlikhede maak kort verskynings in die rolprent wat oorspronklik in swart en wit op Super 16 mm geskiet is. Nadat dit groot aanklank by kritici gevind het, is die rolprent vir vertoning in rolprentteaters tot 35 mm vergroot.
Sport
Die Gaeliese spele word as nasionale sport van Ierland beskou,  waarvan Gaeliese voetbal en hurling die gewildste sportsoorte in Ierland is. Ander gewilde Gaeliese sportsoorte sluit in Gaeliese handbal en rounders. Anders as by netbal en sokker, waar albei dele van Ierland oor hul eie nasionale spanne beskik, vorm die Republiek Ierland en Noord-Ierland in hokkie, krieket en rugby gemeenskaplike Ierse nasionale spanne wat op internasionale vlak meeding.
Rugby is 'n gewilde sport in Ierland en word deur die Ierse Rugbyvoetbalunie (IRFU) vir die hele eiland georganiseer. Die drie Ierse verteenwoordigers Connacht Rugby, Leinster Rugby en Munster Rugby behoort tot die vier professionele provinsiale spanne op dié eiland wat aan die Pro14 en die Europese Rugbykampioenebeker deelneem; die vierde is die Noord-Ierse Ulster Rugby. Die Ierse nasionale rugbyspan ding in die Sesnasies-toernooi met Engeland, Frankryk, Italië, Skotland en Wallis mee en neem gereeld aan rugbywêreldbekertoernooie deel. Ierland was een van die gashere tydens die Rugbywêreldbeker 1991 en die Rugbywêreldbeker 1999. Dit word as 'n groot prestasie beskou om saam met die Britse en Ierse Leeus na die Suidelike Halfrond te toer, waar hulle sowat al om die vier jaar teen die Nieu-Seelandse All Blacks, die Suid-Afrikaanse Springbokke of die Australiese Wallabies speel.
Krieket was eens 'n sportsoort wat min ondersteuning geniet het, maar danksy die onlangse sukses van die Ierse nasionale krieketspan tydens die onlangse krieketwêreldbekertoernooie in 2007, 2011 en 2015 groei die gewildheid in krieket. Op 22 Junie 2017 is Ierland saam met Afghanistan toetsstatus toegeken. Ierland het as een van die medegashere tydens die Krieketwêreldbeker 1999 opgetree en sal die T20I-wêreldbeker 2030 saam met Engeland en Skotland aanbied.
Hugh Dempster
Hugh Dempster (3 Augustus 1900 – 30 April 1987) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Marigold (1938), Anna Karenina (1948), The Winslow Boy (1948), en The Fan (1949).
Witseebasboom
Die witseebasboom (Avicennia marina) is 'n wortelboom en dikwels die oorheersende boomspesie in wortelboommoerasse. Die wydverspreide spesie is inheems aan Afrika se ooskus, Suidwes-, Suid- en Suidoos-Asië, Australië en Nieu-Seeland. In Afrika is hulle inheems aan Suid-Afrika, Madagaskar, Mosambiek, Tanzanië, Kenia, Somalië, Djiboeti, Eritrea, Soedan en Egipte. Op die Arabiese Skiereiland is die boom inheems in Saoedi-Arabië, Jemen en Oman. In Asië is die boom onder andere inheems in Iran, Pakistan, Indië, Sri Lanka, Bangladesj, suidoos China en Borneo.
Hulle groei ook weg van die see af aan die oewers van varswaterriviere. Dis gewoonlik 'n krom en knoetserige boom met kenmerkende pneumatofore wat uit sy ondergrondse wortels opkom. Dit is baie aanpasbaar en is 'n pionierspesie na versteurings in die maglietgemeenskappe.
Hulle word in die wortelboommoerasse van Suid-Afrika en Mosambiek aangetref. In Suid-Afrika kom dit voor op die kus van KwaZulu-Natal en die Oos-Kaap. Die spesie word op die SANBI-rooilys as veilig (LC) genoem, maar dit is nie aan evaluasie onderwerp nie.
27 Junie
27 Junie is die 178ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (179ste in skrikkeljare). Daar volg nog 187 dae in die res van die jaar.
Gene Autry
Gene Autry (29 September 1907 – 2 Oktober 1998) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Phantom Empire (1935), The Big Show (1936), en Ridin' on a Rainbow (1941), en in die televisiereeks The Gene Autry Show (1950).
Tenzing Norgay
Tenzing Norgay (29 Mei 1914 – 9 Mei 1986) was 'n Nepalese Sjerpa-bergklimmer. Hy en Edmund Hillary was op 29 Mei 1953 die eerste mense wat die piek van Berg Everest bereik het. In Julie 2015 is 'n bergreeks van sowat 3 350 meter hoog op die dwergplaneet Pluto voorlopig en informeel "Norgay Montes" genoem ter ere van hom.
Vroeë lewe
Tenzing was afkomstig van 'n arbeidersfamilie in Khumbu, Nepal, wat baie naby aan Berg Everest geleë is. Die Sjerpas het die berg Chomolungma genoem, wat beteken "Moeder van die heelal". In die tyd wat Tenzing Everest geklim het, was dit algemeen geglo dat hy ook in dié area gebore is, maar dit het in die 1990's bekend geword dat hy in die omgewing van die Kharta-vallei in Tibet, oos van Berg Everest, gebore is. Hy het ook 'n gedeelte van sy vroeë lewe hier deurgebring, maar hierdie feite is stilgehou weens politieke redes.
Sy presiese geboortedatum is nie bekend nie, maar Tenzing glo dat dit laat in Mei was as gevolg van die weertoestande en die oes tydens sy geboorte. Na sy bestyging van Everest op 29 Mei, het hy besluit om sy verjaardag van daardie dag af altyd op daardie datum te vier.
Hy was oorspronklik die naam "Namgyal Wangdi" gegee, maar dié is verander ná advies van die hooflama en stigter van die beroemde Rongbuk-klooster, Ngawang Tenzin Norbu. Sy nuwe naam, "Tenzing Norway" word vertaal as "ryk, gelukkige volgeling van geloof". Sy vader, Ghang La Mingma, was 'n jakherder en het in 1949 gesterf. Sy moeder, Dokmo Kinzom, het lank genoeg geleef om te sien hoe haar seun Everest verower het. Tenzing was die 11de van 13 kinders: die meeste van hulle het egter jonk gesterf.
Bergklimekspedisies
Tenzing het deelgeneem aan drie amptelike Britse pogings om Everest van die noordelike Tibetaanse kant te klim in die 1930's. Die eerste van die drie was in 1935, onder leiding van die Engelsman, Eric Shipton.
Hy het ook deelgeneem aan ander bergklimekspedisies in verskeie dele van die Indiese subkontinent en vir 'n periode in die vroeë 1940's het hy gewoon in wat tans bekend staan as Pakistan. Volgens Tenzing was sy moeilikste bergklimekspedisie ooit op Nanda Devi Oos, waar 'n aantal mense gesterf het.
In 1947 het hy weereens gepoog om Everest tot bo te klim. Dié keer saam met 'n eksentriese Engelsman, Earl Denman en Ange Dawa Sjerpa. Hulle het Tibet onwettig binne gegaan om die berg te klim. Die poging het egter gefaal toe 'n sterk storm by 6700 m die oorhand gekry het. Denman het erken dat hulle verslaan is en al drie het die terugtog veilig voltooi.
In 1952 het hy aan twee Sweedse ekspedisies deelgeneem, beide onder leiding van Raymond Lambert. Dit was die eerste ernstige poging om Berg Everest vanaf die suidelike Nepalese kant te klim. Tenzing en Lambert het tydens dié ekspedisies die rekordhoogte van 8599 m bereik.
Sukses op Berg Everest
In 1953 het Tenzing deelgeneem aan 'n ekspedisie onder leiding van John Hunt en was hy en Edmund Hillary die eerste persone om die piek te bereik. Hy is agterna vereer in Indië en Nepal, en selfs aanbid deur sommige mense wat geglo het dat hy die reïnkarnasie van Boeddha of Sjiwa was.
Die Britse regering het ook die George-medalje aan hom toegeken as herkenning van sy moeite tydens die ekspedisie. Die medalje word aan burgers toegeken wat "dade van groot dapperheid" verrig (acts of great bravery).
Tenzing en Hillary was die eerste mense om die bo-punt van Berg Everest te betree, maar joernaliste wou onophoudelik uitvind wie van die twee mans die reg het tot die glorie wat behoort aan die eerste persoon wat die bo-punt bereik het en wie was slegs tweede, die opvolger. Tenzing het die eenheid van 'n span en hul prestasies benadruk. Hy het hom ook nie gesteur aan bewerings dat iemand hom ooit moes help deur hom na bo op te trek nie, maar het wel verklaar dat Hillary die eerste persoon was wat die bo-punt betree het. Hy het gesê dat: "If it is a shame to be the second man on Mount Everest, then I will have to live with this shame". ("'As dit 'n skande is om die tweede persoon bo-op Berg Everest te wees, dan sal ek maar met hierdie skande moet saamleef.'")
Al die foto's van die bergklimmers op die bo-punt wys slegs vir Tenzing. Hillary is gevra hoekom daar dan geen foto's van hom was nie. Sy antwoord: "Tenzing did not know how to operate the camera and the Everest top was no place to start teaching him how to use it" ("Tenzing het nie geweet hoe om met die kamera te werk nie en die bo-punt van Everest was nie die plek om hom te begin leer hoe dit werk nie"). Dit het later bekend geword dat Tenzing wel vertroud was met hoe kameras werk, maar dat Hillary dit nie geweet het nie. Die twee mans het vir die res van hul lewens vriende gebly.
Familielewe
Tenzing was drie keer getroud. Sy eerste vrou, Dawa Phuti, het op 'n jong ouderdom in 1944 gesterf. Hulle het saam 'n seun, Nima Dorje, gehad, wat op die ouderdom van vier jaar gesterf het en twee dogters: Pem Pem en Nima. Pem Pem het 'n seun gehad, Tashi Tenzing, wat ook op 'n latere stadium Berg Everest geklim het. Nima het met 'n Filippynse grafiese ontwerper Noli Galang getrou. Tenzing se tweede vrou was Ang Lahmu, sy eerste vrou se niggie. Hulle het geen kinders gehad nie, maar sy het waargeneem as stiefmoeder vir sy dogters. Sy derde vrou was Dakku; hy het met haar getrou terwyl sy tweede vrou nog geleef het, soos toegelaat word deur Sjerpa-tradisie, en saam het hulle drie seuns gehad: Norby, Jamling en Dhamey. Sy nefies, Nawang Gombu en Topgay, het aan die 1953 Everest-ekspidisie deelgeneem.
Latere lewe
Tenzing het later die direkteur van praktiese opleiding by die Himalayan Mountaineering Institute geword in Darjeeling. In 1987 het hy die maatskappy Tenzing Norgay Adventures gestig; die maatskappy bied ekspedisies deur die Himalaja's aan. Sedert 2003 word die maatskappy deur Tenzing se seun, Jamling Tenzing Norgay, bestuur. Jamling het self die piek van Everest bereik in 1996. Tenzing het in 1986 in Darjeeling gesterf as gevolg van 'n brongiale kondisie.
Darlington
Darlington is 'n verdronke dorpie in die Oos-Kaap. Dit het in die 1920's verdwyn nadat die Darlingtondam in die Sondagsrivier gebou is. Die dorpie was aan die R400-pad, die Sondagsriver en effens ten ooste van Waterford geleë. Hierdie gehug het geen kerk of polisiekantoor gehad nie, maar wel 'n smitswinkel en 'n skool. In 1880 is daar 'n poskantoor geopen, maar toe die dam gebou is, is die poskantoor verskuif na die plaas De Toekomst. Darlington het selfs twee keer 'n plaaslike dokter gehad. Een was die bekende Suidpoolreisiger dr. Reginald Koettlitz.
Standplaas
Standplaas is die benaming wat sedert die ontdekking van goud aan die Witwatersrand aan eiendomspersele gegee is, en wat mettertyd na die res van die land versprei en die benaming "erf" verdring het.
Die stad Johannesburg het nie soos die meeste Boeredorpe in die Zuid-Afrikaansche Republiek al langs ’n deurpad of hoofstraat ontwikkel nie. In die meeste van dié dorpe was die sentripetale kragte by die ontstaan daarvan gewoonlik ’n markplein, kerkgebou of veldkornetskantoor. In die Goudstad se geval het die Goudwet van die ZAR gemaak dat die wa en osse heel onverwags ingegryp het om die aard van die stad te bepaal.
Artikel 65 van Wet nr. 8 van 1885 – die sogenaamde Goudwet – het bepaal elke gelisensieerde delwer sou daarop geregtig wees om, benewens sy kleim(s), ’n standplaas vir sy woonplek of wa te hê waarvoor hy nie hoef te betaal nie. Hierdie "standplaatse" was dus in werklikheid staanplekke vir die ossewaens waarmee die eerste delwers na Johannesburg gekom het.
Die aanwesigheid van goud en water asook hierdie bepaling rakenbde die "standplaatse" was dus die sentripetale kragte wat tot die ontstaan van delwerskampe op die Witwatersrand aanleiding gegee het. Van hier het die benaming standplase vir boupersele na die platteland van Transvaal versprei sodat dit die ou benaming "erwe" heeltemal verdring.
Suurkaree
Die suurkaree (Searsia ciliata), voorheen Rhus ciliata, is 'n struik of boom wat tot 4 m hoog kan word. Die blare is geurig en goeie veevoer. Dit kom in Griekwaland-Wes, Vrystaat, Namibië, Lesotho en Botswana voor. In Engels staan die boom bekend as die Sour Karee.
Die boom se FSA-nommer is 381.
Görlitz
Görlitz (Duits: ; Gerlz, Gerltz of Gerltsch in die plaaslike Bo-Lausitz-dialek; Pools: Zgorzelec; Opper-Sorbies: Zhorjelc) is die mees oostelike stad van Duitsland en die administratiewe setel van die gelyknamige landdistrik in die deelstaat Sakse. Die stad het 'n oppervlakte van 67,52 vierkante kilometer en 'n bevolking van 56 391 (soos op 31 Desember 2017).
Die stad is in die oostelike Bo-Lausitz aan die Lausitzer Neiße-rivier geleë wat hier sedert 1945 die grens met Pole vorm. Die stadsdeel oos van die Neiße is met die grensverskuiwing ná die Tweede Wêreldoorlog van Görlitz afgesny en vorm sedertdien 'n selfstandige Poolse nedersetting, Zgorzelec. Görlitz en Zgorzelec vorm sedert 1998 'n sogenaamde Europastad.
Görlitz gaan terug op 'n Sorbiese dorp, Gorelic, en 'n latere nedersetting wat in 1220 deur Duitse setlaars gestig is. Die stad is gedurende die Tweede Wêreldoorlog nouliks deur die oorlogshandelinge geraak. Met sowat 3 500 grotendeels gerestoureerde historiese monumente het Görlitz een van die bes bewaarde oorspronklike stadskerne in Duitsland en vorm sodoende die grootste nasionale argitektoniese monument. Sy boukuns sluit laat-Gotiese, Renaissance- en Barok-burgerhuise in die historiese middestad en uitgestrekte woonkwartiere in die sogenaamde Gründerzeit-styl (laat 19de eeu) rondom die stadskern in.
Nimrodpark
Nimrodpark is 'n voorstad van Kemptonpark aan die Oos-Rand. Volgens die 2011-sensus het Nimrodpark 'n bevolking van 1 061 gehad.
Jeffery Dench
Jeffery Dench (29 April 1928 – 27 Maart 2014) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent First Knight (1995) en in die televisiereeks BBC Sunday-Night Theatre (1950).
Desmond Nakano
Desmond Nakano (gebore 1953) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Heartbreak Ridge (1986), American Me (1992), White Man's Burden (1995), en American Pastime (2007).
George Stults
George Stults (gebore 16 Augustus 1975) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente What Lies Above (2004), Night Skies (2007), en Super Capers: The Origins of Ed and the Missing Bullion (2009), en in die televisiereeks 7th Heaven (1996).
Alfa Romeo Alfetta
Die Alfa Romeo Alfetta (Tipe 116) is 'n uitvoerende sedanmotor en koepee wat van 1972 tot 1987 deur die Italiaanse vervaardiger Alfa Romeo gebou is. Dit was gewild as gevolg van sy kombinasie van gemiddelde massa maar kragtige enjins, en meer as 400 000 eenhede is tot aan die einde van sy produksieloop verkoop.
Die Alfetta het 'n nuwe aandryfstelseluitleg vir die merk ingelui. Die koppelaar en ratkas was aan die agterkant van die motor gehuisves, tesame met die ewenaar, vir 'n meer gebalanseerde massaverspreiding, soos gebruik op die Alfetta 158/159 Grand Prix motors. Die suspensie het bestaan uit dubbele mikvering met wringstawe voor en 'n De Dionbuis aan die agterkant. Alle Alfettas het die fabriek verlaat met oorspronkliktoegeruste Pirelli Cinturato 165HR14-bande.
Benaming
Die  Alfetta-naam (Klein Alfa in Italiaans) is ontleen van die bynaam van die Alfa Romeo Tipo 159 Alfetta, 'n suksesvolle Formule Eenmotor wat in sy 1951-weergawe 'n transas-uitleg gepaar het met 'n De Dion-buisagtervering, soos in die moderne sedan.
Johny Klein
Johny Klein, gebore 28 Augustus 1980, Groblershoop, Noord-Kaap, is 'n Suid-Afrikaanse akteur en stemkunstenaar. Nadat hy matrikuleer het aan Hoërskool Groblershoop, het hy drama studeer aan die Tshwane-Universiteit vir Tegnologie van 1999 tot 2001, waar hy gespesialiseer het in kinder– en opvoedkundige teater. Na sy studies was Klein in verskeie teatervertonings vir laer- en hoërskole, onder andere in Gingerbread man, Pinocchio, Noddy, Ugly Duckling and Other stories, Beauty and the Beast, Three little Piggs and Other stories en Peter Rabbit vir die People's Teater in Johannesburg.
Hy het ook in die teaterproduksies Liewe Heksie, James and The Giant Peach, Rupunzel en Jan en die Boontjierank vir die Pro Musica Teater in Roodepoort gespeel. In 2014 het Klein die tweejaar-speelvak van Liewe Heksie vir Lefra Produksies voltooi, 'n kinderproduksie wat deur Suid-Afrika getoer het waarin hy verskeie karakters vertolk het. Vir Lefra Produksies het Klein ook in die klug My vrou se man se man se Skelmpie gespeel by die Vrystaatse Kunstefees in 2016. Ander produksies vir Lefra Produksies sluit in Flennie die Snare saam met Chris Chameleon, Daniela Dysol en Anna Davel. Johny was ook Selling Komoetie in Lefra Produksies se Fiela se Kind 2016-2018. Vir dié rol, het hy Onbroadway se toekenning vir beste byspeler gewen in 2017. Klein is 'n veelsydige akteur en het in byna elke toneelstuk waarby hy betrokke was meer as een rol vertolk. In Flennie die Snare het hy nege verskillende karakters se rolle vertolk. Nog toere en opvoedkundige teater sluit in Dagbreek en Douspoor vir Pit Produksies (2007), Look before you Leap vir Arrep, Theatre for Life (2007) en verskillende produksies vir Produksies 2000 (2009-2014).
Johny was deel van die beoordelaarspaneel van die ATKV se Tienertoneelkompetise (2012, 2013 en 2014). Hy het ook verskeie ander tienertoneelkompetisies beoordeel. Vir kleuters was Klein betrokke by televisieproduksies soos Lappies Leeu, Tembi en Temba vir die Koewee-kanaal, Thabang Thabong en Jakkals Jol vir SABC2. Hy speel ook in twee DVD-reekse genaamd Die Trolle en Rainbow Child.
Ander televisie- en filmwerk sluit in Intersextions, Riemvasmaak en Molofish vir SABC 1 en 2, Hart van Staal, Haak en Steek, Amalia I en Plek van die Vleisvreters vir KykNET. Alhoewel sepie liefhebbers Klein onthou as Alex Beukus van Villa Rosa en Donovan in Muvhangu was hy ook te sien in Egoli: Plek van Goud, 7de Laan en Generations. Films waarin Klein gespeel het sluit in Onthou, Spiertier, Poena is koning, Oh Shucks I’m Gatvol en 100 Meter Leeuloop. Klein was in die verhoogproduksies: The boy who Walked into the World (Actors Centre), Big Sussies Surviving Afrika (Klein Karoo Nasionale Kunstefees) en Die Kabaret (Aardklop).
Betastraling
Betastraling (simbool: β) is een van die drie belangrikste soorte radioaktiewe straling.
Daar is twee soorte betastraling. Gewoonlik bestaan dit uit negatief gelaaide β-s wat eintlik niks ander is as elektrone nie wat met hoë energie uitgesaai deur word betaverval van 'n instabiele kern. Die ander soort is β+-deeltjies. Hulle is positrone, die positiewe antideeltjies van die elektrone.
Johny Klein
Stemwerk
Klein het aan verskeie radiovervolgverhale deelgeneem vervaardig deur Maroela Media en Radio Sonder Grense, sedert 2003. Klein se stem is ook onder andere gebruik vir die oorklanking van Afrikaanse films, (Khumba) en (Maya die By). Klein lees ook boeke voor sodat die klankbaan na radiostasies versprei kan word.
Betastraling
Wanneer die betastraling deur 'n magnetiese veld gelei word sal duidelik word watter soort betastraling dit is omdat die positiewe positrone in die teenoorgestelde rigting afgebuig word as die elektrone. Hulle word ook sterker afgebuig as alfastraling omdat hulle massa kleiner is as die alfadeeltjies s'n.
Positrone se lewensduur is beperk omdat hulle skielik 'n elektron sal teenkom en annihilasie sal ondergaan. Die betastraling van Na word aangewend as 'n bron van positrone om materiale se struktuur te bestudeer. Hulle lewensduur hang af van die elektrondigtheid in die materiaal en kan gemeet word. Hierdie tegniek word positronannihilasiespektroskopie genoem.
Sitadel
'n Sitadel is 'n vesting of fort wat 'n stad beheers.
Die sitadel is gewoonlik in stervormige kasteel wat selfstandig verdedigbaar is. Dit kan twee doele dien:
Die woord is afgelei van die Italiaanse città ideale: die ideale stad, in die Renaissance ontwerp deur Italianers.
Sitadel van die Ho-dinastie
Die Sitadel van die Ho-dinastie (Viëtnamees: Vườn quốc gia Phong Nha-Kẻ Bàng) is 'n sitadel in die Sosialistiese Republiek van Viëtnam, in die provinsie van Thanh Hoa. Die sitadel van die Ho-dinastie lê 40 km van die Suid-Chinese See en 150 km suid van Hanoi. Die sitadel is in 2011 as een van UNESCO se wêrelderfenisgebiede gelys.
Maximilian von Weichs
Weichs, gebore in 'n aristokratiese gesin, het in 1900 by die Beierse kavallerie aangesluit en in die Eerste Wêreldoorlog geveg. Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het hy die XIII Corps beveel in die inval van Pole. Hy het later die 2de leër tydens die invalle van Frankryk, Joego-Slawië en die Sowjetunie beveel.
In Augustus 1942 tydens Case Blue, die Duitse offensief in die suide van Rusland, word hy aangestel as bevelvoerder van Army Group B. In 1944 het Weichs opdrag gegee om Army F in die Balkan, wat toesig hou oor die Duitse toevlug van Griekeland en die grootste deel van Joego-Slawië. Tydens die Neurenberg-verhore is Weichs aangekla vir oorlogsmisdade wat op die Balkan gepleeg is en daar is beplan om hom deel te maak van die Amerikaanse leër se gyselaarsverhoor. Hy is weens 'mediese redes' uit die proses verwyder, sonder dat hy veroordeel of gevonnis is.
Alfa Romeo GTV
Die Alfetta sedan was die basis vir die Alfetta GT, 'n 2-deur, viersitplekkoepee ontwerp deur Giorgetto Giugiaro van Italdesign. Dit is in 1974 bekendgestel, en was soortgelyk aan die sedan wat aanvanklik slegs beskikbaar was met die 1.8-liter (1779 cc) weergawe van die Alfa DBNA-viersilinder. Hierdie enjins was gekenmerk deur 'n kettinggedrewe 8-klep tweelingoorhoofse silinderkop van 'n kruisvloeiontwerp. Teen 1976, met die finale uitfasering van die vorige 105-reeks (GT 1300 Junior, GT 1600 Junior en 2000 GTV), is die Alfetta GT-reeks se 1.8 gestaak ten gunste van die 1.6-liter (1570 cc) Alfetta GT 1.6 en 2.0-liter (1962 cc) Alfetta GTV 2.0.
Terselfdertyd is 'n paar opgraderings bekendgestel, soos 'n nuwe sierrooster met horisontale stroke en twee stelle luginlate daaronder. Die GTV word onderskei van die 1.6 weergawe deur twee "chroomsnorre" in die sierrooster en GTV-letters wat op die ventilasiegate op die C-pilaar gepryk het.
Wilhelm List
Wilhelm List (14 Mei 1880 - 17 Augustus 1971) was 'n Duitse veldmaarskalk tydens die Tweede Wêreldoorlog wat na die oorlog deur 'n Amerikaanse weermag-tribunaal skuldig bevind is aan oorlogsmisdade. List was in bevel van die 14de leër tydens die inval van Pole en die 12de weermag in die inval in Frankryk, Joego-Slawië en Griekeland. In 1941 was hy in bevel van die Duitse magte in Suidoos-Europa wat verantwoordelik was vir die besetting van Griekeland en Joego-Slawië. In Julie 1942 tydens Case Blue, die Duitse somer-offensief in Suid-Rusland, word hy aangestel as bevelvoerder van die leërgroep A, verantwoordelik vir die hoofstoot na die Kaukasus en Bakoe.
Ná die oorlog is List aangekla van oorlogsmisdade en misdade teen die Mensdom en is hy verhoor tydens die gyselaarsverhoor van 1947. Hy is skuldig bevind en tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis. List is vroeg vrygelaat en is in 1971 oorlede.
Vincent van Rooyen
Vincent van Rooyen (* 4 Januarie 1932, Tiervlei – † 28 Mei 2007, Kroonstad) was ’n Suid-Afrikaanse musikant, komponis en befaamde mondfluitjiespeler. Hy het homself op 20-jarige leeftyd geleer mondfluitjie speel en in 1952 saam met Art Daane en Bryan Jones die Relda Trio, ’n mondfluitjiegroep gestig. Gedurende sy suksesvolle loopbaan van lanker as 50 jaar het hy internasionale bekendheid verwerf deur deelname aan verskeie internasionale mondfluitjie-kampioenskapsbyeenkomste, radio, televisie en deur saam met die Johannesburgse en Kaapstadse simfonie-orkes op te tree. In 1980 stig hy die Vincent van Rooyen Harmonica Trio saam met die broers Jonathan en Paul Hopper. Van Rooyen het ook sy eie musiek gekomponeer wat van ligte boeremusiek tot klassieke musiek strek en langspeel plate en verskeie CD’s uitgereik.
Vroeë lewe
Van Rooyen is op 4 Januarie 1932 in Tiervlei, Parow, in die Kaap gebore, en het lank in Bellville saam met sy vrou, Annie, gewoon. Vincent het niks van die mondfluitjie geweet tot kort ná sy twintigste verjaardag nie. "Ek was ’n skrynwerker. Ek was op pad huis toe en ek het sewe sjielings en ses pennies in my sak gehad. Langs die pad is ek by ’n apteek verby, en in daardie dae het apteke mondfluitjies aangehou. Op die ingewing van die oomblik het ek besluit om een te koop. Toe stap ek huis toe en tuis speel ek vir my ma 'Drink to me only.' Dit het my sewe minute geneem om te leer speel. Of liewer, om 'Drink to me only' te leer speel." Vincent het dadelik die potensiaal van sy instrument raakgesien en besluit dis tyd vir formele musieklesse. "Maar drie onderwysers in ’n ry het gesê: ‘Nee man, kry vir jou ’n ordentlike instrument, soos ’n klavier’. Toe leer ek maar myself."
Vincent was gou versot op sy mondfluitjie, en kort voor lank het hy elke aand ná werk tot middernag geoefen. Binne drie jaar het hy uitvoerings begin gee, en uiteindelik het hy saam met die Johannesburgse en Kaapstadse simfonie-orkeste opgetree. In 1952 vorm hy ’n trio groep met Bryan Jones en Art Daane genaamd; Relda Trio. In 1954 vorm hy die groep; The 5 Adlers – met Kenneth White Kromaties, Donald White Koord, Art Daane Bass, Dave Barlow Kromaties en Vincent van Rooyen Kromaties. Daarna, vanaf 1980–2000, die groep Die Vincent van Rooyen Trio met Jonathan en Paul Hopper.
Prestasie
Hy was ’n uiters begaafde musikant en het sowat 16 langspeelplate opgeneem, 7 CD’s gesny, op talle radio- en televisie-uitsendings gespeel en telkemale as solis saam met die Kaapstadse en Johannesburgse simfonie-orkeste opgetree, asook sy eie konserte gehou. Van Rooyen het ook sy eie musiek gekomponeer wat van ligte boeremusiek tot klassieke musiek strek. Hy het in 1987 aan die internasionale mondfluitjie-kampioenskap deelgeneem en ’n derde plek behaal. Twee jaar later het hy wéér deelgeneem, en tweede gekom. “Toe ek die eerste keer op die kampioenskappe speel, kon die mense nie glo wat hulle hoor nie. Omdat ek myself leer speel het, het ek my eie styl en eie klanke ontwikkel wat nog nooit voorheen gehoor is nie,” vertel hy. Ondanks sy liefde vir sy instrument, en sy onteenseglike sukses, het Vincent se musiek wat sy eie komposisies ingesluit het, altyd ’n stokperdjie gebly.
’n Ander groot geleentheid was toe hy Suid-Afrika in 1987 op die eiland Jersey verteenwoordig het by die internasionale mondfluitjie-kampioenskap. "Toe ek daar voor manne soos Larry Adler en Jerry Murad staan, het ek gewonder of ek bedonderd is en wou ek net huis toe." Hy het egter al die ander deelnemers beïndruk deur die voorgeskrewe stuk foutloos en sonder bladmusiek te speel. Hy was die enigste wat dit kon regkry. Ná sy uitvoering het elke musikant in die vertrek opgestaan en hom toegejuig. "Ek het dit reggekry om van ’n ou speelgoed-dingetjie ’n volwaardige instrument te maak," sê hy. Dit beskou hy steeds as die hoogtepunt van sy loopbaan.
Hy speel enige soort musiek, van jazz en blues tot boeremusiek en Bach. Daar is juis verskeie klassieke vertolkings op Harmoncia spectacular, soos die Wals in D-mol, op. 64 nr. 1 van Chopin, ’n deel uit Beethoven se Pathétique-sonate en die Slawekoor uit Nabucco van Verdi. Die res is sy eie komposisies en goue ou treffers.
Diskografie
CD-titels:
Vincent gesels
Volgens Van Rooyen kry elke mondfluitjiespeler ’n ander klank uit die instrument. "Niemand in die wêreld kry die klank uit ’n mondfluitjie wat ek kry nie," sê hy. "Elke speler het sy eie klankstempel. "Ek gebruik net soveel asem as wat nodig is. Ek kan ure aaneen speel sonder om moeg te word, want ek is mondfluitjie-fiks. "As ’n mens nie reg speel nie, word jou lippe seer en jou longe moeg. Ek het my vermoë al teen ander jong manne getoets, en ek kan ’n noot langer blaas as enigiemand wat ek nog teengekom het."
Iets waaroor hy baie hartseer is, is dat hy nog nie plaaslik ’n opvolger kon kry nie. Toe hy 48 jaar oud was, het hy gesê hy wil op 50 ophou speel. Hy kon egter nie, want daar was niemand wat sy skoene kon vol staan nie. "Segovia (die kitaarspeler) het op 90 sy laaste konsert gehou. Meesterskap het niks met ouderdom te doen nie. Ek wil nog lank optree en sommer gou nóg ’n album maak om van my werk vir die nageslag te bewaar.
"Ek wens ek het genoeg jare oor om uiteindelik vir die mondfluitjie te wys wie is baas. Op die oomblik is Rimski-Korsakof se Vlug van die hommelby my baas. Maar ek skrik vir geen stuk musiek nie. Tog, met al sy sukses, sê Van Rooyen is hy vandag “amper bankrot”. “As ek in Europa of Amerika was, was ek nou skatryk. Hier is ongelukkig geen mondfluitjie-kultuur in Suid-Afrika nie. Mense ken nie die instrument nie,” skud hy sy kop. Maar, hy is tevrede. “Ek het ’n baie arm lewe gehad, maar dit was ’n baie interessante lewe.”
"Ek sal dit nog speel soos dit gespeel behoort te word …" Nadat hy jare gelede ’n reeks bloutjies met platemaatskappye geloop het, het Vincent van Rooyen besluit: nooit weer nie. "Ek het my laaste plaat in 1975 gemaak," vertel dié leier van Suid-Afrika se bekendste mondfluitjie-trio, "en ek was vasbeslote om myself nie weer vir so iets in te laat nie. Maar toe word ek sestig en my ou vriend, Hendrik Swanepoel, kondig aan hy weet nie eintlik wat om vir my te gee nie, maar hy het gedink miskien moet hy my help om ’n CD te maak. Toe dag ek: 'Ag wel, ek kan seker net sowel ’n CD maak voor ek doodgaan'. Ons het Swannie in ’n baie kort tyd opgeneem.' Nog ’n vriend, Anton Goosen, het die produksie gedoen, en Jannie du Toit se NJS-Musiek het gesorg dat dit op laserskyf verewig word." Vincent sê Swannie is op die populêre mark gerig. "Ons klank is uniek. Daar is niks soortgelyks in Suid-Afrika beskikbaar nie. Die individuele liedjies is egter eenvoudig genoeg vir enige mondfluitjie- geesdriftige om saam te speel."
56ste Oscar-toekenningsaand
Die 56ste Oscar-toekenningsaand is op 9 April 1984 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences in Los Angeles gehou om erkenning te gee aan die rolprente van 1983. Die aanbieder was Johnny Carson.
Die 1,5 meter lange Linda Hunt het die Oscar vir beste vroulike byspeler gewen vir haar rol as Billy Kwan, ’n manlike Chinees-Australiese fotograaf in The Year of Living Dangerously. Sy was die eerste akteur wat ’n Oscar gewen het vir die uitbeelding van ’n karakter van die teenoorgestelde geslag.
Gordon Willis, ’n gerespekteerde kinematograaf wat veral bekend is vir sy onbenoemde werk aan The Godfather, The Godfather: Part II en Manhattan, het sy eerste benoeming gekry vir beste kinematografie vir Zelig.
Toe die draaiboekskrywer Horton Foote in 1963 aangekondig is as wenner van die Oscar vir die beste verwerkte draaiboek vir To Kill a Mockingbird, was hy nie op die seremonie nie omdat hy nie gedink het hy sou wen nie. Dié keer was hy wel teenwoordig en het hy weer gewen, vir beste oorspronklike draaiboek vir Tender Mercies.
Pryse
Hier volg ’n lys van die belangrikste wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem en is in vet druk):
Zuid-Afrikaansche Taalbond
duimnael|regs|180px|Prof. J.I. Marais, 'n bestuurslid van die Taalbond. duimnael|regs|180px|Ds. [[Daniel Stephanus Botha|D.S. Botha het ook in die bestuur gedien.]] duimnael|regs|180px|Ds. [[Adriaan Moorrees, 'n bestuurslid.]]
In 1890 is De Zuid Afrikaansche Taalbond (Taalbond) in Kaapstad gestig met as doel: Bevordering van de kennis der Volkstaal en aankweking van een ontwikkeld nationaliteitsgevoel. Tydens die stigtingsvergadering is reeds gegis oor die term 'volkstaal'. Die moontlikheid is ook genoem dat Afrikaans as 'volkstaal' bevorder moet word en nie Nederlands nie. Uiteindelik is hieroor gestem en is met 47 stemme teen 36 besluit dat die 'volkstaal' van die Afrikaners, Nederlands is. Die invloedrykste lede van die bond het die bevordering van Nederlands voorgestaan en nie Afrikaans nie. Die Taalbond sou uitgroei tot 'n kampvegter vir die Nederlands taal in Suid-Afrika.
Die Taalbond was die belangrikste bastion van die Nederlandse taal in Suid-Afrika en sou ook advies uitbring ten opsigte van die spelling van die taal. Die werksaamhede van die Taalbond, kan as 'n volksbeweging beskou word, omdat dit so 'n breë massa van die Afrikaners aangespreek het, soos blyk uit die woorde van prof. P.J.G. de Vos in De Volksbode van 10 Desember 1891: "(N)iemand kan ontkennen dat het volk al geheel verklaard heeft: Wij willen onze taal behouden en de rechten daarvan handhaven." Daar is dan ook binne drie jaar na die stigting van die Taalbond, dertig takke gestig in die land.
Bestuurslede
Die bestuur van die Taalbond het uit prominente Afrikanerleiers bestaan, uit die opvoedkunde, kerklike en politieke organisasies. Ná die Anglo-Boereoorlog het mense soos proff. P.J.G. de Vos en J.I. Marais van die Stellenbosse Kweekskool, prof. W.J. Viljoen van die Victoria College, ds. Adriaan Moorrees, ds. L.P. Vorster, Jan Hofmeyr, F.S. Malan en dr. J.M. Hoffman, M.J. Stucki, ds. George Malan, dr. G.G. Cillié, ds. D.S. Botha, ensovoorts in die bestuur gedien. De Vos was ook raadslid van die Victoria College en lid van die NG kerk se Commissie van Waakzaamheid in Zaken het Onderwijs. Marais was onder andere kweekskooldosent en hoogleraar in Hebreeus aan die Victoria College, president van die Collegeraad, mederedakteur van die Gereformeerde Maandblad en lid van die Kaapse Universiteitsraad. Viljoen was direkteur van Onderwys in die Vrystaat en later ook die eerste Afrikaner superintendent-generaal van onderwys in die Kaapprovinsie. Jan Hofmeyr was koerantredakteur, en ook die vader van die Afrikanerbond. F.S. Malan was koerantredakteur en lid van die Kaapse Wetgewende vergadering. J. Hoffman was geneesheer, Parlementslid en spitsfiguur in die Afrikanerbond. Moorrees was assessor en daarna moderator van die NG Kerk en later hoogleraar aan die Kweekskool. Hy was ook eksaminator in Nederlands vir die Taalbond- en Kaapse Universiteitseksamens en digter in Nederlands. Botha was 'n leier op die gebied van die onderwys, en ook assessor en later moderator van die NG Kerk in die Kaapprovinsie.
Doelstelling
Die Taalbond was veral bekend vanweë sy leiding op die gebied van die hervorming van die Nederlandse skryftaal in Suid-Afrika (VNS). Verder was die Taalbond ook bekend vir sy jaarlikse eksamens in Nederlands en geskiedenis. Laer, Hoër, en Hoogste Taalbondeksamens kon afgelê word vir kandidate wat nog nie standerd 7, standerd 10 of 'n B.A. geslaag het nie. Die eksamens moes vergoed vir die verwaarlosing van Nederlands en Suid-Afrikaanse geskiedenis in die skole en aan die Suid-Afrikaanse Kollege. Hierdie eksamens was ongetwyfeld suksesvol, en die gewildheid daarvan het tot ná Uniewording bly toeneem.
Die mondstukke van die Taalbond was Het Zuid-Afrikaansche Tijdschrift, Jong Zuid-Afrika en Ons Tijdschrift.
Hy Averback
Hy Averback (21 Oktober 1920 – 14 Oktober 1997) was 'n Amerikaanse regisseur, vervaardiger, en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Cry Danger (1951) en in die televisiereekse The Real McCoys (1957), The Tom Ewell Show (1960), en M*A*S*H (1972).
Sojoes 1
Sojoes 1 (Engels: Soyuz, Russies: Союз 1, Unie 1) was deel van die Sowjetunie se ruimteprogram en is gelanseer op 23 April 1967. Die Sojoes 1 het 'n enkele ruimtevaarder, kolonel Wladimir Michailowitsj Komarof vervoer, wat gesterf het toe die ruimtetuig geval het ná sy terugkeer na die aarde.
Jack Nance
Jack Nance (21 Desember 1943 – 30 Desember 1996) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Eraserhead (1977), Dune (1984), Blue Velvet (1986), en Wild at Heart (1990).
Krugerspos
Krugerspos is 'n gehug 25 km noordoos van Lydenburg en 25 km suidwes van Ohrigstad. Dit is vernoem na Pieter Ernst Kruger, eienaar van die plaas waarop dit uitgelê is.
Helmuth Weidling
Helmuth Otto Ludwig Weidling (2 November 1891 - 17 November 1955) was 'n Duitse generaal tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy was die laaste bevelvoerder van die Berlynse Verdedigingsgebied tydens die Slag van Berlyn, en het die verdediging van die stad teen die Sowjetmagte gelei en uiteindelik oorgegee net voor die einde van die Tweede Wêreldoorlog in Europa.
Richmond, Johannesburg
Richmond is een van Johannesburg se oudste voorstede en is sowat 3,5 km noordwes van die stadsaal geleë, suid van Melville, noordoos van Auckland Park en noordwes van Cottesloe.
Richmond is omstreeks 1896 op die plaas Braamfontein aangelê en vermoedelik genoem na Richmond, die munisipale dorpsgebied aan die Teems in die graafskap Surrey, 16 km wessuidwes van Londen, Engeland.