cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Néstor Kirchner
Hy was vanaf 2003 tot 2007 president van Argentinië gewees. Hy is opgevolg deur sy eggenote Cristina Fernández de Kirchner. As president het hy 'n linkse beleid gevoer.
Kirchner het vir advokaat gestudeer. Van 1991 tot 2003 was hy goewerneur van die provinsie Santa Cruz.
Anna van Kleef
Vroeë lewe
Anna is in 1515 in Düsseldorf gebore as die tweede oudste dogter van Johann III, Hertog van Kleef, en sy vrou, Maria, Hertogin van Jülich. Op 12-jarige leeftyd het Anna verloof geraak aan die latere Franz I, Hertog van Lotharinge, toe hy tien jaar oud was. Die verlowing was dus nie-amptelik en is in 1535 gekanselleer.
Vlag van Israel
Gebruik van die vlag voor die totstandkoming van die Staat Israel
Die Joodse Brigade (הבריגדה היהודית, ha-Brighada ha-Jehoediet) het ’n skouerkenteken gebruik wat aan die vlag se ontwerp en kleure herinner. Soldate van die Brigade het die vlag gereeld langs die Britse vlag gehys en sodoende met hulle Britse bevelvoerders gebots. Hulle het dit by amptelike seremonies van die Brigade gehys. Na die aankoms van die Joodse Brigade in Italië het Mosje Sjarét (משה שרת), hoof van die Politieke afdeling van die Joodse Agentskap (המחלקה המדינית של הסוכנות היהודית, ha-Sognoet ha-Jehoediet), op 3 April 1945 ’n besoek aan hulle afgelê, ’n vlag aan die vegters oorhandig en by die vlaghysing ’n toespraak gehou wat bekend staan as "die Vlagtoespraak". Die Joodse Brigade was die eerste en enigste strydkrag wat gedurende die Tweede Wêreldoorlog onder ’n Joodse vlag en as verteenwoordigers van die Joodse volk geveg het.
Anna van Kleef
Vroeë lewe
Die moontlikheid van ’n verbintenis tussen koning Hendrik en Anna is aangevoor deur sy kanselier, Thomas Cromwell. Die skilder Hans Holbein die Jongere is gestuur om skilderye te maak van Anna en haar jonger suster, Amalia, wat albei oorweeg is as Hendrik se vierde vrou. Die twee weergawes van Holbein se portrette hang tans in die Louvre in Parys en die Victoria en Albert-museum in Londen. Onderhandelings met Kleef was in volle gang teen Maart 1539. Cromwell het toesig oor die onderhandelings gehou en ’n huweliksverdrag is op 4 Oktober gesluit.
Hendrik het opvoeding en kulturele sofistikasie in vroue gewaardeer, maar Anna het nie een van die twee gehad nie: Sy het geen formele opvoeding gekry nie en het gehou van naaldwerk en kaart speel. Sy kon net Duits lees en skryf. Sy is egter as sagmoedig, deugsaam en inskiklik beskou – karaktertrekke wat haar ’n geskikte kandidaat gemaak het.
Erica gerhardii
Erica gerhardii is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Dit is die eerste keer deur Edward George Hudson Oliver en I.M. Oliver beskryf. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor by Stanford. Daar is slegs een populasie van ongeveer 400 plante in 'n gebied van 300m2. Die plant se habitat word bedreig deur onbeheerde indringerplante soos die hakea's en dennebome.
Vlag van Israel
Gebruik van die vlag voor die totstandkoming van die Staat Israel
Ten tyde van die onafhanklikheidsverklaring is die saal met ’n groot vlag versier wat agter die sprekers teen die muur pryk en die onafhanklikheid wat pas bereik is op ’n in die ooglopende manier beklemtoon.
Anna van Kleef
Vroeë lewe
Hendrik het Anna in Kent ontmoet en volgens beëdigde getuienis van sy geselskap was die koning dadelik teleurgesteld in haar voorkoms. Hy het later gesê hy is mislei, want sy is nie so mooi as wat sy aan hom beskryf is nie. Hendrik het Cromwell gevra om ’n wettige rede te kry om te keer dat die troue plaasvind, maar dit kon nie in dié stadium gedoen word sonder om betrekkinge met Duitsland te skaad nie.
Vlag van Israel
Aanneming van die vlag as vlag van die Staat Israel
Enkele veranderings wat voorgestel is:
Man...of die Monster (fantasieroman)
Publikasie en ontvangs
Eerste druk: Augustus 2013 deur Thompson Boekdrukkery
Vlag van Israel
Aanneming van die vlag as vlag van die Staat Israel
Uiteindelik is besluit im die vlag van die Sionistiese beweging sonder veranderings aan te neem, hoofsaaklik as gevolg van die gewildheid wat dit onder die Joodse bevolking geniet het, en omdat buitelandse lande en organisasies dit reeds as die nasionale vlag van die Joodse volk begin identifiseer het. Dié besluit is geneem nadat Mosje Sjaret (משה שרת) met Joodse Sionistiese groepe dwarsdeur die wêreld gekorrespondeer het, veral met groepe in die Verenigde State, wat hul goedkeuring en selfs aanmoediging uitgespreek het, dat dié vlag ook as vlag van die Staat Israel moet dien. Die finale besluit oor die nasionale vlag is op 28 Oktober 1948 geneem. Daar was ’n voorneme om Herzl se sewe goue sterre in die sterre in te sluit, in plaas van op die vlag, maar uiteindelik is ’n wapen sonder sterre gekies, en die sewe goue sterre is vandag net in die wapens van ’n paar Israeliese stede te siene. In die Arabiese media is herhaaldelik beweer dat die twee strepe ’n verwysing is na Israel se strewe om alle gebiede tussen die Nylrivier en die Eufraat te verower.
Trappistebier
Trappistebier, of kortweg Trappist, is bier wat deur die Trappiste, ’n monnike-orde van die Cisterciënsers, verbou word. Dit is nie die naam van ’n biersoort nie, soos dikwels gedink word, maar ’n omskrywing van die herkoms.
Vlag van Israel
Die vlagwet
Die Israeliese wet bepaal die voorrang van die nasionale vlag indien dit saam met die vlae van institute en organisasies gehys word. Dit moet eerste gehys en laaste gestryk word. Wanneer die nasionale vlag saam met dié van ander lande getoon word, moet alle vlae gelyk behandel word.
Trappistebier
Daar is tans 11 Trappistebrouerye wêreldwyd: ses in België, twee in Nederland, en een elk in Oostenryk, die VSA en Italië.
Man...of die Monster (fantasieroman)
Publikasie en ontvangs
Aangewys as Afrifiksie se boek van die maand November 2013 https://www.afrifiksie.com
Vlag van Israel
Die vlagwet
In ooreenstemming met ’n wysiging van die wet in 1997, wat op inisiatief van ’n Lid van die Knesset, Limor Livnat, aangebring is, moet die vlag gehys word op die hofgebou of aan die voorkant van die hoofgebou van alle skole en opvoedkundige instellings wat deur die Departement van Onderwys erken word, insluitende erkende nieamptelike instellings. Die wet vereis egter nie dat die vlag gehys word by instellings wat deur die Departement van Godsdienstige Sake erken word nie. Dus mag Garedi (streng ortodokse) opvoedkundige instellings hulle daarvan onthou om die vlag te hys.
Wysigings op die Vlag- en Wapenwet 5713–1953 (Gebruik van die nasionale vlag), wat op 16 April 1953 aangeneem is, lê ’n groot aantal tegniese besonderhede vas betreffende die manier waarop die vlag behoorlik vertoon en gebruik moet word.
Naas hysing word die vlag baie keer ook vertikal teen geboue opgehang. In so ’n geval word die vlag dikwels in ’n grootte vertoon wat ver buite die formaat is wat deur die wet voorgeskryf word, en dikwels word die Dawidster so gedraai dat sy hoekpunte ba bo en onder wys (pleks van na die blou strepe). Hierdie praktyk is omstrede. Voor Onafhanklikheidsdag 2008 het die Bank Hapoalim Israeliese vlae versprei (in die Volksrepubliek China vervaardig) met Dawidsterre wat se hoekpunte vertikaal na bo en onder wys. Kanaal 7 en ander kritici het beweer dat dit ’n oortreding van die Vlagwet is.
In Desember 2010 het die Knesset ’n wysiging aan van die Vlag- en Wapenwet goedgekeur wat vereis dat instansies wat ten volle of ten deel deur die staat befonds word, slegs nasionale vlae mag aanskaf wat in Israel vervaardig is.
Houding jeens die vlag
’n Groot meerderheid van Israel se Joodse inwoners beskou die vlag as die nasionale simbool van die volk se onafhanklikheid. Dus was, byvoorbeeld, een van die sterkste en mees in die ooglopende uitings van die staat se soewereiniteit tydens die Onafhanklikheidsoorlog die hysing van die "inkvlag" (דגל הדיו) in Eilat. Dis is gebruiklik vir munisipale instellings om die nasionale vlag met die vlag van die plaaslike owerheid te hys. Sowat ’n week voor Onafhanklikheidsdag versier die plaaslike owerhede die straatlampe met nasionale en munisipale vlae. Ooreenkomstig die gesag wat aan hom verleen is deur die Onafhanklikheidsdag-Wet, 5709–1949, het die Eerste Minister, David Ben-Gurion, bepaal: "Op Onafhanklikheidsdag sal die staatsvlag by elke regerings- en openbare gebou asook by elke privaathuis vertoon word." Hierdie bepaling is nie afgedwing nie; die owerhede het egter die burgers aangemoedig om só te doen. Aan die einde van die 20ste eeu het die gebruik ontstaan om die vlag op privaatmotors te vertoon op Onafhanklikheidsdag.
Trappiste
Die Orde van Cisterciënsers van die Streng Observansie (O.C.S.O.: Ordo Cisterciensis Strictioris Observantiae) is ’n Katolieke godsdiensorde van peinsende kloosterlinge wat die Regula Benedicti volg. Hulle is ’n tak van die Orde van Cisterciënsers (Bernardyne) en word gewoonlik Trappiste genoem.
Vlag van Israel
Houding jeens die vlag
Op Jerusalemdag neem tienduisende mense deel aan die "Dans van die Vlae" (ריקוד דגלים, Rikoed ha-Deghaliem), ’n optog met Israeliese vlae deur die strate van Jerusalem na die Ou Stad tot by die Westelike Muur (הכותל המערבי, ha Kotel ha-Ma'rawi) – deur nie-Jode soms "Klaagmuur" genoem – wat die bevryding van Jerusalem gedurende die Sesdaagse Oorlog (מלחמת ששת הימים, Milgémmet Sjésjet ha-Jamiem) nateken. Die meeste deelnemers beskou hulle as "godsdienstig patrioties", en word met die godsdienstige vleuel van Sionisme geïdentifiseer.
Trappiste
Daar is sowat 170 Trappistekloosters in die wêreld, wat ’n tuiste bied vir omtrent 2 100 monnike en 1 800 nonne.
Geskiedenis
Die orde se naam is afgelei van La Trappe-abdy (of La Grande Trappe) in die Franse provinsie Normandië. ’n Hervormingsbeweging het in 1664 hier begin uit reaksie teen die verslapping van praktyke in baie Cisterciënsiese kloosters. Die hervorming is gelei deur Armand Jean le Bouthillier de Rancé, ’n leek wat tussen 1660 en 1662 amptelik by die abdy aangesluit en in 1663 die ab daarvan geword het. In 1892 het die hervormde "Trappiste" weggeskeur van die Orde van Cisterciënsers en met die goedkeuring van die pous ’n onafhanklike orde gestig.
Kloosterlewe
Die Trappiste lewe volgens die Regula Benedicti van sint Benedictus, wat in die 6de eeu geskryf is en waarin die ideale en waardes van ’n kloosterlewe uiteengesit word.
"Streng observansie" dui op die Trappiste se doel om die Regula Benedicti streng te volg en die drie geloftes af te lê wat daarin uitgestippel word: stabiliteit, lojaliteit aan die kloosterlewe en gehoorsaamheid. Sint Benedictus se aandrang op min praat het in ’n mate ’n invloed op hul lewenswyse, hoewel hulle nie ’n gelofte van stilte aflê soos dikwels geglo word nie. Trappiste praat gewoonlik net wanneer dit nodig is; ’n geklets word dus sterk ontmoedig. Volgens sint Benedictus versteur ’n gepraat ’n dissipel se stilte en ontvanklikheid, en dit kan hom in die versoeking lei om sy eie wil te volg in plaas van dié van God. ’n Gepraat wat lei tot onwelwillende vermaak en gelag, word as boos beskou en is verbode.
’n Trappiste-gebaretaal, wat verskil van ander vorme van kloostergebaretaal, het ontwikkel sodat praat onnodig is. Maaltye word gewoonlik in algehele stilte genuttig omdat lede van die orde veronderstel is om na ’n voorlesing te luister.
Trappiste eet nie die vleis van "vierpotige diere" nie, maar wel vis. Hul maaltye bestaan hoofsaaklik uit "groente, bone en graanprodukte".
Albertus Meiring
duimnael|regs|190px|Ds. A.P. Meiring.
Ds. Albertus Petrus Meiring (Beaufort-Wes, 4 Augustus 1832 – Edenburg, 28 Mei 1892) was ’n predikant in twee gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk, naamlik St. Stephen's in Kaapstad en Edenburg in die Vrystaat.
Meiring is ’n afstammeling van die Arnoldus Mauritius Meiring, stamvader van die Meirings in Suid-Afrika en in lewe predikant van Tulbagh. A.P. Meiring het grootgeword op Beaufort-Wes en was baie verskuldig aan die geestelike leiding wat hy geniet het van die destydse predikant, ds. Colin Fraser. Ná voorbereidende opleiding in Kaapstad, het hy op jeugdige ouderdom na ’n hoërskool gegaan in Utrecht, Holland. Sy tydgenote was onder andere di. Charles Murray, Colin McKenzie Fraser (seun van Beaufort se predikant), Alexander Daneel en A. D. Lückhoff. As student is hy gekenmerk deur getrouheid in die voorbereiding van sy studies en in nougesetheid in sy Christelike wandel. Nadat hy sy kandidaatseksamen in die Godgeleerdheid met goeie gevolg afgelê het, het hy na sy vaderland teruggekeer.
St. Stephen's
Nadat hy die proponentseksamen afgelê het en gelegitimeer is, is hy aangestel as waarnemende leraar van die gemeente St. Stephen's in Kaapstad, gedurende die afwesigheid weens krankheid van die plaaslike predikant, ds. H.G. Faure, en as sodanig is hy op 16 Oktober 1862 georden. Die bevestigingsrede is uitgespreek deur prof. John Murray, met wie se dogter hy later in die huwelik getree het. Aan die begin van 1864 is hy vestig as predikant van die gemeente, nadat ds. Faure sy ontslag aangevra en verkry het. Die gemeente St. Stephen's aan wie hy besonder geheg was, het veral bestaan uit slawe wat in 1837 vrygemaak is en hul nasate. Terwyl hy hier werksaam was, het hy beroepe ontvang na Sutherland, Maclear, Knysna en Franschhoek, wat hy egter almal van die hand gewys het.
Vlag van Israel
Houding jeens die vlag
Oor die jare was daar ’n aantal gebare rondom die vlag, meestal as uitings van standvastigheid. Die Habima-teater in Tel Aviv is byvoorbeeld gedurende die Eerste Golfoorlog in ’n reusagtige Israeliese vlag toegedraai toe vuurpyle na Tel Aviv afgeskiet is. Azzam Azzam (עזאם עזאם), wat op aanklagte van spioenasie in Egipte in hegtenis geneem is, is in ’n vlag gehul toe hy in 2004 uit gevangeskap teruggekeer het.
Daarbenewens het Israeliese burgers gewoontes aangeneem wat in ander lande gebruiklik is ten opsigte van die nasionale vlag. Byvoorbeeld het die seilplankryer Gal Friedman homself in ’n vlag gewikkel toe hy die gouemedalje by die Olimpiese Somerspele 2004 in Athene gewen het. Dis ’n algemene praktyk onder atlete by internasionale kompetisies om jouself in jou nasionale vlag toe te draai. Die ruimtevaarder Ilan Ramon (אילן רמון) het ’n Israeliese vlag op sy ruimtevaart saamgeneem, naas ander betekenisvolle voorwerpe soos ’n tekening deur ’n kind wat in die Holocaust omgekom het, ’n brief van Ron Arad, ’n kiddoesj-beker en ’n klein Tora-rol. Ook hierdie gewoonte om die vlag en ander betekenisvolle voorwerpe saam te neem na die heelal is gewild onder ruimtevaarders uit verskeie lande.
Die uitdrukking "blou-en-wit" (כחול לבן, kagól we-lawaan), na aanleiding van die vlag se kleure, word gebruik om na produkte te verwys wat in Israel vervaardig is, en is só in die omgangstaal opgeneem, soos byvoorbeeld in: "Koop blou-en-wit!" (קנה כחול לבן, kné kagól we-kawaan).
Tydens die protes teen die voorneme om die Gasastrook te ontruim ("Loskoppelingsplan", המחאה כנגד תוכנית ההתנתקות, togniet ha-hitnnatkoet) het albei kante die Israeliese vlag gebruik om hul opposisie téén of ondersteuning vir die plan uit te spreek. Die oranje linte (הסרטים הכתומים, ha-sratiem ha-ketoemiem), wat die kamp van die teenstanders se teken was, is aanvanklik aan die vlag geheg, maar later het "oranje vlae" (דגלים כתומים, deghaliem ketoemiem) verskyn in die gedaante van die vlag, maar oranje van kleur. Die ontruimingsplan se ondersteuners het blou linte vertoon, oftewel blou en wit, op ’n manier wat aan die nasionale vlag herinner. Rondom die vierings van die 60ste Onafhanklikheidsdag van die Staat Israel in 2008 is ’n Israeliese vlag in die grootte van 100 by 200 meter aan die voet van die Edomberge in Eilat ontplooi. Volgens die huidige stand (November 2018) is dit een van die grootste vlae ter wêreld. Die heel grootste vlag ter wêreld is glo in die Roemeense dorp Clinceni.
In prente en skilderye is dit gewoon om die Israeliese vlag af te beeld met die vlagstok aan sy linkerkant, soos dit die gewoonte is in die meeste lande van die wêreld, in teenstelling met die skryfrigting van Hebreeus en Arabies, wat dié land se twee amptelike tale is. In ander lande waar gewoonlik van regs na links geskryf word (by uitstek in die Arabiese lande), word vlae afgebeeld met die vlagstok aan die regterkant. Aangesien Israel se vlag simmetries is, beide vertikaal en horisontaal, het die posisie van die vlagstok geen uitwerking op die vlag se vorm nie.
Die Israeliese Weermag en die nasionale vlag
Bevel van die Generale Staf Nr. 33.0401 bepaal die houding jeens die staatsvlag, die vlag van die Israeliese Weermag (לדגל צה"ל = צבא הגנה לישראל; Tsáhal = Ts'wa Haghana le-Jisra'él), private afbeeldings en die vlae van die strydkragte en die bevelhebbers. In die Staat Israel heers algemene militêre diensplig en die meeste staatsplegtighede (veral die plegtighede op die Gedenkdag vir Israel se Gevalle Soldate en die Slagoffers van Terrorisme, op Onafhanklikheids- en selfs op die Gedenkdag vir die Sjoa-slagoffers en -helde) word na ’n militêre patroon gehou onder deelname van Tsáhal-soldate. Sodoende stel die Israeliese Weermag se houding jeens die vlag die aanvaarde norm vas, en die soldate – asook die algemene publiek – leer hoe om eerbied aan die vlag te betoon.
Luidens die bevel word die vlag in elke eenheid van die Israeliese Weermag elke dag na opstaan gehys en aan die einde van die dag voor sonsondergang gestryk. Hierdie seremonies neem ’n sentrale plek in die soldate se daaglikse roetine in. Volgens die bevel moet vlae op roudae tot op halfmas neergelaat word: Op die vooraand van die Gedenkdag vir Israel se Gevalle Soldate en die Slagoffers van Terrorisme, op Onafhanklikheids- en selfs op die Gedenkdag vir die Sjoa-slagoffers en -helde en tydens spesiale rouperiodes wat deur die regering bepaal word. Die bevel stel ook vas dat ’n vlag wat nie meer waardig is om gehys te word nie, op ’n spesiale plek vir hierdie doeleinde (גניזה, gniza) gebêre moet word – na aanleiding van die oer-ou Joodse tradisie om heilige boeke wat onbruikbaar geword het op ’n spesiale plek te bêre – terwyl spesiale vlae van historiese waarde bewaar moet word volgens die riglyne van die Israeliese Weermag se Afdeling vir Geskiedenis.
Kritiek
Die staatsvlag is minder populêr by die ultra-ortodokse (יהדות חרדית, Garedi) en Arabiese dele van die bevolking, en is trouens by ’n meerderheid in dié sektore glad nie gewild nie. Garedi opvoedkundige instellings word nie verplig om die vlag te hys nie, terwyl Arabiese openbare opvoedkundige instellings die vlag baie keer minder prominent vertoon as wat dit gebruiklik is in die Joodse sektor. In die Droese-sektor is dit gebruiklik om die Israeliese vlag te hys saam met die Droese-vlag, wat gemeenskaplik is aan alle Droese wêreldwyd.
Voorstelle om die vlag te verander, wat in elk geval nie ’n konkrete ontwerp vir ’n nuwe vlag behels nie, het in staatsinrigtings nie ter sprake gekom nie, maar kom af en toe voor in die openbare debat in verband met die kwessie of die Staat Israel – ooreenkomstig die Grondwet: Menswaardigheid en Vryheid – ’n "Joodse en demokratiese staat" is, of dalk – soos sekere kringe vereis – ’n "staat van al sy burgers" moet wees. Die eis om die vlag te verander word deur baie beskou as ’n bedreiging vir die wese van die staat. Teen hierdie agtergrond kom Limor Livnat se aanwysing in die jaar 2001, toe sy Minister van Onderwys was, dat die wysiging in die Vlagwet wat sy geïnisieer het, nagekom moet word, en dat die nasionale vlag aan die voorkante van alle skole in die Staat Israel gehys moet word, insluitende dié waar Arabiere of Garedim leer.
Deur Arabiese Israeli’s
Sommige Arabiese Israeli-politici sowel as die Hoë Opvolgkomitee vir Arabiese Burgers van Israel het ’n herevaluering van die Israelse vlag aangevra met die argument dat die Dawidster in die middel van die vlag ’n eksklusiewe Joodse simbool is. Arabiese Israeli’s beweer dat die vlag hierdie deel van die bevolking nie verteenwoordig nie, aangesien dit geen verwysing na die Arabiese volk, na Islam of na Christendom behels nie. In hierdie verband is daar voorstelle gemaak om die vlag te wysig deur langs die Dawidster ’n sekelmaan by te voeg, 'n simbool wat met Islam geïdentifiseer word, of andersins om ’n ontwerp aan te neem wat neutraal is ten opsigte van godsdiens. Talle ander volke het egter geloofsimbole in hul vlae; Moslemsimbole kom voor op die vlae van onder meer Algerië, Turkye en Pakistan en Christensimbole kom voor op die vlae van die Nordiese lande, Switserland en die Verenigde Koninkryk.
Oor hierdie voorstelle skryf Sjlomo Avineri (שלמה אבינרי):
Daarop antwoord Sammy Smooha dat daar geen vergelyking is tussen die Westerse lande wat glo in die tradisie van liberale demokrasie, waarin die etniese element sekondêr is, en Israel nie. "Etnisiteit is inherent in sy [Israel se] wese, sy identiteit, sy institusionele organisasie en sy openbare beleid." Smooha sê verder dat solank daar geen "Israeliese" identiteit is wat al sy burgers op ’n gelyke basis plaas nie, het die feit dat die staatsvlag alleen op Joodse simbole gebaseer is, ’n diskriminerende betekenis.
Die Dawidster is boonop histories nie eksklusief ’n Joodse simbool nie. Dit is in antieke sinagoges as argitektoniese motief gebruik, en dit verskyn veral op die voorblad van die Codex Leningradensis, die oudste volledige handskrif van die Hebreeuse Bybel in Hebreeus (1008 n.C.). Dit het in die vroeë Middeleeue ’n belangrike Joodse simbool geword. In die Middeleeue was hierdie ster ook ’n simbool van Islam, bekend as Salomo (Suleiman) se Seël en dit was uiters gewild onder die Anatoolse Beylikke. State wat die seël in hul vlag gebruik het was die Karamaniede en Jandariede. Die seël is ook deur die Ottomane gebruik in die versiering van hul moskees, munte en persoonlike vlae of pasja’s, insluitend dié van Khaïr ad-Din Barbarossa, asook in Christelike argitektuur soos die Basiliek van die Heilige Kruis in Florence.
Deur ultra-ortodokse Jode
Die Gasiediem was baie uitgesproke in hul opposisie teen die vroeë Sionisme en het dikwels teen die Sioniste in opstand gekom. Hulle het selfs die Dawidster, aanvanklik ’n geloofsimbool wat slegs in die sinagoge verskyn het, verban omdat dit deur die Sioniste “verontreinig” is. Rabbi Moses Feinstein het die Israelse vlag “’n dwase en betekenislose voorwerp” genoem en die vertoon daarvan in sinagoges ontmoedig. Die Gazon Isj het geskryf dat Jode nie moet bid in ’n sinagoge waar die vlag vertoon word nie, selfs al is daar geen ander sinagoge naby nie. Ovadja Josef, voormalige Sefardiese Hoofrabbi van Israel, het ook die vertoon van die vlag in sinagoges verbied en die “’n herinnering aan die handelinge van die kwaaddoeners” genoem. Rabbi Joel Teitelbaum verwys na die vlag as die "vlag van dwaalleer" en beskou dit as ’n voorwerp van afgodediens. Streng-ortodokse Jode in Israel het nooit die vlag vertoon nie en daar is selfs ’n paar groepe wat selfs oorgaan tot vlagverbranding op Israel se onafhanklikheidsdag.
“Nyl na Eufraat”-mite
Bepaalde kringe in die Islamitiese wêreld beweer dat die blou bane op die Israelse vlag die Nyl- en Eufraatriviere voorstel as die grense van die Land Israel, die land wat deur God aan die Jode beloof is. Diegene wat hierdie bewering aanvoer dring daarop aan dat die vlag ’n “geheime” begeerte van die Jode voorstel om die hele grondgebied tussen die Nyl en Eufraat, wat sou beteken dat ’n groot gedeelte van Egipte, die hele Jordanië, die grootste gedeelte van Sirië en ’n gedeelte van Irak, verower moet word. Jasser Arafat, Iran en Hamas het al hierdie bewering aangevoer, en met herhaling die idee aan die Israelse vlag toegeskryf.
Sionistiese én anti-Sionistiese outeurs het die feit dat die bane op die vlag territoriale ambisies voorstel, van alle waarheid ontbloot. Daniel Pipes merk op dat “die blou bane inderdaad ontleen is aan die tradisionele Joodse gebedskleed”, en Danny Rubinstein wys uit dat “…Arafat… bygevoeg het, in vroeëre onderhoude, die twee blou bane op die Israelse vlag die Nyl en Eufraat voorstel… Geen Israeli, selfs diegene wat begrip vir die Palestynse nood toon,… die nonsens oor die blou bane op die vlag ontwerp is volgens die kleure van die tradisionele talliet nie…” Israel Shahak, die knaende kritikus van Israel en Sionisme is net so uitdruklik. In sy Die Sionistiese Plan vir die Midde-Ooste sê hy:
Die Handves van Hamas sê nietemin “dat die Sioniste na Palestina, streef na uitbreiding van die Nyl tot die Eufraat”, en op 26 Januarie 2006 het Mahmoed al-Zahar, leier van Hamas, daarop aangedring dat Israel sy vlag verander en die “Nyl na Eufraat”-argument gevoer.
Verwysing in die Neurenberg-wette
Paragraaf 4 in “Die Wette vir die Beskerming van Duitse Bloed en Duitse Eer” lui ’n deel van die Neurenberg-wette van 1935 dat 1. “Jode verbied word om die Ryks- en nasionale vlag of die Duitse nasionale kleure te vertoon. 2. Andersyds word dit toegestaan dat hulle die Joodse kleure mag vertoon. Die uitoefening van hierdie reg word deur die Staat beskerm.” Paragraaf 5.3 beskryf die straf vir oortreding van die eerste punt as een of albei van tot een jaar tronkstraf en ’n boete. Die Joodse kleure waarna hier verwys word is blou en wit.
Ander vlae
Die handelsvlag gebruik soos die vlootvaandel van Israel in teenstelling met die nasionale vlag ’n donker blou. Die Dawidster is binne ’n wit ovaal. Die presidentsvlag gebruik egter die Wapen van Israel in ’n vierkantige vorm met óf ’n wit (Land) óf ’n geel fraiing (See).
Vlae van die Zahal
Die Israeliese Weermag gebruik die volgende vlae. Die vlootvaandel van Israel het in teenstelling met die nasionale vlag ’n donker blou. Hy gebruik die Dawidster op ’n wit driehoek. Die vlag van die Lugmag is ligblou met donkerblou en wit strepe en ’n donkerblou gekleurde Dawidster.
Vlae van Israeliese stede
Sommige vlae van Israeliese stede is na aanleiding van die nasionale vlag ontwerp, waarvan Herzliya en Tel Aviv die sewe goue sterre van Theodor Herzl se oorspronklike vlagontwerp bevat. Jerusalem se vlag toon die Leeu van Juda.
Anna van Kleef
’n Gedoemde huwelik
Ondanks Hendrik se gevoel is die twee op 6 Januarie 1540 in die Paleis van Placentia in Greenwich, Londen, getroud deur die aartsbiskop van Kantelberg, Thomas Cranmer. Anna het haar dadelik tot die Anglikaanse geloof bekeer. Ná hul eerste nag saam het Hendrik teenoor Cromwell erken dat die huwelik nie voltrek is nie. Hy het bygevoeg: "Ek het voorheen nie baie van haar gehou nie, maar nou hou ek nog minder van haar."
Toektoek
'n Toektoek (ook: tuktuk) is 'n openbare vervoermiddel wat grootliks in Asiatiese lande en veral in Thailand voorkom. Dit is 'n gemotoriseerde riksja waarin 'n aantal passasiers vervoer kan word. Vir die aandrywing word meestal 'n tweeslagenjin gebruik wat 'n karakteristieke toek-toekklank voortbring. Daarmee is die naam meteens verklaar.
Daar is baie variante, byvoorbeeld die Bajaj of die Vespacar. Die passasiersitplek is met 'n seiltjie of dakkie bedek. Toektoeks het drie wiele: twee wiele agter en een voor. Hulle is baie soepel en beweeglik in druk stadsverkeer. In sommige plekke word die toektoeks uitbundig versier met krulle en kleurige ornamente.
Russkaja Germanija
Russkaja Germanija (Russies Русская Германия, Russiese Duitsland) is 'n onafhanklike Russiese weekblad wat in Duitsland en Europa versprei word. Dit word elke Woensdag in Duitsland met 'n verkoopte sirkulasie van 54 252 eksemplare (soos in die vierde kwartaal van 2014) uitgegee en is op straat asook in winkels, wat op Russiese klante gemik is, te koop. Daarnaas is subskripsies en - sedert 1999 - ook 'n gratis aanlyn-weergawe beskikbaar.
Geskiedenis
Die eerste uitgawe het as Russkij Berlin (Русский Берлин) op 17 Junie 1996 in Berlyn verskyn en is uitsluitlik in die Duitse hoofstad versprei. Die weekblad het destyds oor politiek, ekonomie, sport en maatskaplike onderwerpe berig. Daarnaas is ook literêre werke gepubliseer. Russkij Berlin het homself as raadgewer en wegwyser vir immigrante uit die voormalige Sowjetunie beskou.
Anna van Kleef
Ná die huwelik
Die voormalige koningin het ’n groot bedrag as skikking gekry, onder meer Hever-kasteel, die voormalige tuiste van Anna Boleyn se familie. Sy en Hendrik het groot vriende geword en sy was ’n geëerde lid van die koning se familie. Daar is na haar verwys as "die koning se geliefde suster".
Russkaja Germanija
Geskiedenis
'n Aantal projekte is saam met twee Russiese nuusblaaie, Argumenty i Fakty en Kommersant, verwesenlik.
Anna van Kleef
Ná die huwelik
In 1553, toe Hendrik se dogters, Maria en Elizabeth, Londen binnery om lady Jane Grey se bewind oor te neem, was sy daar om hulle te groet. Sy was ook teenwoordig met Maria se kroning as die nuwe koningin. Dit was die laaste keer dat sy in die openbaar verskyn het.
Op 16 Julie 1557, agt weke voor haar 42ste verjaarsdag, is Anna oorlede, waarskynlik aan kanker. Sy is in Westminster-abdy begrawe.
Albertus Meiring
Na Edenburg
Op 10 Junie 1866 is hy as herder en leraar van Edenburg bevestig. Ds. Meiring was nie net 'n gawe van God aan hierdie gemeente van die Vrystaat nie, maar ook aan die hele Vrystaatse kerk, volgens ds. J.H. van Loggerenberg, latere leraar van Edenburg en skrywer van die gemeente se 75-jarige gedenkboek.
Sy werk op Edenburg
duimnael|regs|300px|Die pastorie op Edenburg, ingewy in 1867 en herbou in 1889. Met die grootste ywer en toewyding het ds. Meiring sy werk op Edenburg begin. Hoewel reeds op 8 Julie 1864 besluit is om 'n Pastorie te bou, moes hy die werk nog self kom voltooi en afrond. Oneindig veel moes in die nuwe gemeente tot stand gebring word. Die geestelike belange het by hom die swaarste geweeg. Die kerkie het spoedig geblyk heeltemal ondoelmatig te wees, en aan die bou van 'n nuwe kerk moes daar gedink word. Die sendingbelange het hy ook baie na aan die hart gedra en reeds op 'n vergadering van 15 Junie 1868 is besluit om, met die oog op die beter behartiging van die geestelike belange van gekleurdes, dadelik te kollekteer vir die oprigting van 'n kerkgebou vir hulle. Wat die saak ook nog meer verhaas het, was die feit dat daar met die koms van ds. Meiring ook twee kleurlinge was wat lede van die blanke gemeente was. Aan hulle is Nagmaal in die konsistorie bedien die Sondagaand na afloop van die feesviering.
Die plaaslike leraar sou self vir die boufonds kollekteer en die lede van die kerkraad sou verantwoordelik wees vir die vervoer van die leraar op sy kollektetoer. Oral was daar tekens van geestelike lewe, soos blyk uit dié aanhalings uit die godsdiensverslag wat in 1869 voor die Sinode op Winburg gelê is: "Er bestaat geen oorzaak van Klachte, wat de opkomsten naar de openbare erediensten betreft. Dat met 't oog op het geestelike leven in de gemeente, het kennelik meer en meer openbaar wordt wie des Heren zijn en wie des Heren niet zijn. Dat de belangstelling in de zaak der zending zich allengskens meer en meer openbaart, en dat voor Godsdienstoefeningen, des Zondagsavonds voor gekleurden is gezorgd. Dat in de bidstonden de ondervinding werd opgedaan van des Heeren tegenwoordigheid." In daardie kerkjaar is daar 15 pare getroud, 62 kindertjies gedoop en 62 aangeneem tot lidmate.
Kerkbou
duimnael|regs|270px|Die ou NG kerk op Edenburg, opgerig volgens die plan van die Vrystaat se eerste argitek, [[Richard Wocke en ingewy op 10 Januarie 1877.]] Van Loggerenberg beskryf die ou kerk op Edenburg as die "groot monument van ds. Meiring", wat dit soveel te meer onbegryplik maak dat dié gebou in die 1950's gesloop is om plek te maak vir ’n kerk van siersteen.
Die boumeester van die kerk was Richard Wocke, "in den Oranje Vrystaat, by de kerk zowel als by den Staat ten gunstigste bekend". Die messelaars, wat onder hom gewerk het, was Doyer, Wall en Pritchard. Die heer Wiid was verantwoordelik vir die timmerwerk en hy persoonlik het die sierlike kansel gemaak, wat baie jare in die kerk gebruik is. Die werk aan die nuwe kerk het mooi gevorder en op 4 Mei 1874 het die kerkraad besluit dat die hoeksteen op 10 Julie 1874 gelê sou word. Verder is daar ook besluit: (a) dat die lede van die kerkraad net na die legging van die hoeksteen saam met die rustende kerkraadslede en met die boukommissie 'n sosiale dinee sou hê; (b) dat met uitsondering van die voorsitter, as lid van die boukommissie, elke kerkraadslid uit sy privaat beurs £1 sal bydra ten einde by geleentheid van die hoeksteenlegging aan die drie messelaars van die kerk 'n geskenk te gee, en voorts aan die handlangers vir rekening van die gemeente van vier tot ses skape, en aan die argitek "'n matig dronk wyn of brandewyn, door hem zelven aan zyn volk op gepasten tyd uit te reiken, en die uit de kerkkas te vergoeden". Op die "liefdemaal" wat daar gehou is, is ses flesse wyn en 12 flesse bier verbruik.
Met die inwyding van die nuwe kerk is een van ds. Meiring se grootste ideale eindelik verwesenlik. Ongelukkig het die mure van die kerktoring, nie lank ná die inwyding al begin bars, en in 1889 het die gemeente besluit om die kerktoring af te breek en 'n nuwe toring met klip te laat herbou. Die Heer Thomson het onderneem om die werk vir £2 000 te doen en die heer Cordeau het opgetree as argitek.
Sy ywer vir die onderwys
duimnael|300px|links|Die skool wat op Edenburg in gebruik was van 1889 tot 1929, is opgerig in ds. Meiring se tyd.
Sy dood
Nie net het ds. Meiring sy eie gemeente na die beste van sy vermoë gedien nie; ook het hy hom beywer vir die hele kerk in die Oranje-Vrystaat. Kort ná sy aankoms in die Vrystaat is hy tot scriba, argivaris, actuarius en quaestor benoem. Hy het ook groot werk verrig as die eerste redakteur van die Vrystaatse Kerk se amptelik mondstuk, De Fakkel. Hierdie werk het hy met sy kenmerkende deeglikheid en getrouheid tot aan sy dood in 1892 verrig. Op Woensdag 11 Mei het hy nog weer na Bloemfontein vertrek om die sitting van die sinodale kommissie by te woon. Op hierdie vergadering was hy reeds siek en op die 13de het hy na Edenburg teruggekeer lydende aan 'n sware influensa. Sy siekte is vererger deur longontsteking en op 28 Mei het hy sy ewige rus ingegaan. Op Maandag 30 Mei het sy begrafnis onder blyke van groot belangstelling plaasgevind. Die Vrystaatse president, F.W. Reitz het spesiaal van Bloemfontein oorgekom om die begrafnis by te woon. Verder was die volgende predikante ook teenwoordig: Di. Charles Morgan (Bloemfontein), A.J.B. Albertyn (Lindley), H.J. Lückhoff (Fauresmith, G.A. Scholtz (Colesberg, J.J.T. Marquard (Bethulie, William Robertson (Calvinia, E.A.J. du Toit (Brandfort), Dirk van Velden (Smithfield, C.J. Snyman (Makwassie, Andrew Murray jr. (Jacobsdal en Coetzee (onbekend watter een).
In die notule van die Sinode van 1893 staan die volgende In Memoriam: "De Synode betuigt haar hartelijk leedwesen wegens het groote verlies dat in den weg van Gods aanbiddelijke Voorzienigheid deze Vergadering en onze gansche Kerk getroffen heeft door het overlijden, op den 28sten Mei 1892, van wijlen den predikant der gemeente Edenburg, den Wel. Eerw. Zeer Gel. Heer Albertus Petrus Meiring, die gedurende 25 jaren de betrekking van Scriba, Quaestor, Actuarius en Archivaris dezen Synode heeft bekleed. Met voorbeeldige getrouwheid, met onvermoeide ijver, met de grootste nauwgezetheid en algehele toewijding heeft hij in deze verschillende Synodale betrekkingen zijnen plicht vervuld, zijn werk gedaan, zijn taak volbracht. Onze dankbare herinnering volgt hem in het graf de vrucht zijner arbeid volgt hem naar de eeuwigheid. Menig gewenscht resultaat ener discussie, menig gewichtig besluit der Synode, hadden wij te danken aan zijner gezond oordeel en practischen blik, zijne warme belangstelling en rijpe ondervinding, zijner ijver in 't werken, en zijner ernst in het spreken. En gelijk zijner arbeid toonde getrouwheid aan de Kerk, zoo openbaarde zijn leven getrouwheid aan den Heer. Persoonlijke Godsvrucht en Kinderlijk geloof, innige gebedsomgang met den Heiland en ongeveinsde liefde tot de broeders, hartelijke medelijden met treurenden en stille lijdzaamheid onder eigen kruis waren de kenmerken van zijn christelijke wandel. Zijn leven was Christus en zijn sterven gewin. Hy heeft den goeden strijd gestreden, hij heeft den loop geëindigd, voorts is hem weggelegd de kroon der rechtvaardigheid, welke de Heer geven zal allen, die Zijne verschijning hebben liefgehad, want zalig zijn zij, die geroepen zijn tot het Avondmaal van de bruiloft des Lams."
In September daardie jaar het die gemeente van mev. Meiring afskeid geneem en by die geleentheid van die oggenddiens het die kerkraad haar ’n adres en geskenk in die vorm van ’n tjek van £50 aangebied.
Trojaan (sterrekunde)
250px|duimnael|Die trojaanpunte is rooi en hulle is L4 en L5 gemerk; hulle kom voor in die wentelbaan van ’n sekondêre voorwerp soos ’n planeet (blou) wat om ’n primêre voorwerp soos ’n ster (geel) wentel. Die ander Lagrange-punte is L1 tot L3. 250px|duimnael|Jupiter se trojaan-asteroïdes (in groen) voor en agter die planeet in sy wentelbaan. Ook op die illustrasie is die asteroïdegordel (wit) en die Hilda-familie asteroïdes (bruin), wat deur verskeie L-punte beweeg.
’n Trojaan in sterrekunde is ’n kleinplaneet of natuurlike satelliet (maan) wat ’n wentelbaan deel met ’n planeet of groter maan, maar nie daarmee bots nie omdat hulle vasgevang is by een van die twee stabiele Lagrange-punte, L4 en L5 (ook trojaanpunte genoem), wat onderskeidelik sowat 60 grade voor en agter die groter voorwerp in sy wentelbaan voorkom. Trojane word soms ook Lagrange-voorwerpe genoem.
Lagrange-punte is posisies van stabiele swaartekrag – die punte waar die gesamentlike swaartekragaantrekking van twee groot liggame (soos ’n planeet en die ster waarom hy wentel) die presiese middelpuntsoekende krag verskaf wat nodig is sodat die trojaan saam met die kleiner liggaam om die groter liggaam kan wentel en dié wentelbaan stabiel bly.
In 2011 het Nasa die ontdekking aangekondig van 2010 TK7, die eerste Aarde-trojaan.
Planete met trojane
Die term "trojaan" is oorspronklik gebruik vir die trojaan-asteroïdes van Jupiter wat naby die planeet se L4- en L5-punt voorkom. Hulle is genoem na karakters uit die Griekse mitologie se Trojaanse Oorlog. Sterrekundiges glo Jupiter se trojane is net so talryk as die asteroïdes in die asteroïdegordel.
Later is voorwerpe by die Lagrange-punte van Mars, Neptunus, die Aarde, Uranus en Venus gevind.
Saturnus het die enigste trojaan-mane bekend: om sy mane Tethis en Dione. Die planeet self het nie sover bekend trojane nie.
Ræhr
Ræhr is 'n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek, Thisted-munisipaliteit. Die gebied het 557 inwoners (2008).
Rjazjenka
Rjazjenka (Oekraïens пряжене молоко of ря́жанка, Russies ряженка) is 'n soort suurmelk met 'n vetgehalte tussen 3 en 8 persent wat met Streptococcus thermophilus gefermenteer word. Sy kenmerkende bruinerige kleur ontstaan tydens die karameliseringsproses, die sogenaamde Maillard-reaksie. Daar word egter ook produkte aangebied wat met gekarameliseerde suikerstroop gekleur is.
Rjazjenka staan as Oekraïne se nasionale drank bekend, maar word ook in aangrensende lande soos Rusland en Estland vervaardig. As gevolg van Oos-Europese immigrasie het dit lankal ook ingang gevind tot lande soos Duitsland.
Geskiedenis
Rjazjenka is tradisioneel deur boere gemaak wat die hitte van hul steenoonde ook ná die broodbak wou gebruik. So het hulle klein potte, sogenaamde gletsjiks, met 'n mengsel van melk en room verhit tot net onder kookpunt (90 °C) en hulle dan in die oond geplaas. Op die volgende dag is jogurtkulture bygevoeg en die melk teen sowat 40 °C gefermenteer. Ná 'n dag of so teen relatief hoë temperatuur is die melk meestal met 'n bruinerige kors oordek, maar het in elk geval danksy die karameliseringsproses 'n geel of bruinerige kleur. Dit word vervolgens geroer en kan onmiddellik geniet of eers in die koelkas geplaas word.
Dieter Gerhardt
Dieter Felix Gerhardt (gebore op 1 November 1935) is ’n voormalige kommodoor in die Suid-Afrikaanse Vloot en bevelvoerder van die strategiese Simonstadvlootbasis. Hy is in 1983 in hegtenis geneem deur die FBI in New York na aanleiding van die inligting wat verkry is van ’n Sowjet-oorloper. Hy is skuldig bevind aan hoogverraad as ’n Sowjetspioen in Suid-Afrika saam met sy tweede vrou, Ruth, wat as sy koerier opgetree het. Albei is vrygelaat voor die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1994.
Militêre loopbaan
Gerhardt het by die Suid-Afrikaanse Vloot aangesluit nadat sy vader vir admiraal Hugo Biermann, hoof van die Vloot, oortuig het om die onstuimige tiener onder sy vlerk te neem om dissipline in hom aan te wakker. Hy het in 1956 afgestudeer aan die Vlootakademie in Simonstad. In 1962, het hy ’n mynskool van die Koninklike Britse Vloot (Royal Navy) in Portsmouth bygewoon en die valskermopleidingskursus by RAF Abingdon voltooi. Hy het sy spioenasieloopbaan in sy laat twintigs begin, terwyl hy nog ’n junior vlootoffisier was, deur sy dienste aan die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party aan te bied. Bram Fischer het hom na die Sowjetambassade in Londen verwys waar hy deur die Militêre Intelligensietak van die GRU gewerf is en opdrag gegee is om sy militêre loopbaan in Suid-Afrika voort te sit.
Hermann Göring
Hy was 'n vroeë lid van die Nazi-party, waar hy een die gewondes in Adolf Hitler se mislukte putsch van 1923 was. Toe hy behandeling vir sy wonde gekry het, het hy 'n verslawing aan morfien ontwikkel.
Catharina Howard
Catherina Howard (c. 1518–1524 – 13 Februarie 1542) was die vyfde vrou van Hendrik VIII van Engeland. Daar is verskeie spellings van haar naam in Engels, soos Katherine en Katheryn. Haar enigste handtekening wat behoue gebly het, spel haar naam "Kathryn", maar dié archaïese spelling word nou selde gebruik.
Hermann Göring
Toe Hitler in 1933 kanselier geword het hy Göring Minister sonder portefeulje gemaak. Een van sy eerste aksies was om die Gestapo te vorm, wat hy in 1934 aan Heinrich Himmler gegee het. Hy het vinnig magtig geword en het gou die tweede magtigste man in Nazi-Duitsland, na Hitler, geword. Hy is opperbevelvoerder van die Luftwaffe gemaak en in 1940 toe Frankryk aan Duitsland oorgegee het is die spesiale geskep rang van Reichsmarchall, wat hom beheer oor alle offisiere in die Duitse militêr gegee het, aan hom gegee.
Dieter Gerhardt
Militêre loopbaan
Coggin sê dat sy bewus geword het van haar man se Koue Oorlog-spioenasie agt jaar later, in 1966, maar het verkies om nie teen hom te draai nie, uit vrees dat hy uitgelewer sou word en dat haar kinders sonder ouers sou groot word. Sy sê Gerhardt het uiteindelik vir haar ’n ultimatum gestel: om ook spioen te word. Sy het geweier en daardeur die egpaar se huwelik beëindig. In 1966 is hulle geskei, waarna sy na Ierland verhuis het met haar kinders. Daar het sy in konstante vrees vir die Sowjet-veiligheidsdienste geleef. Sy het ’n boek oor haar ervarings in 1999 vrygestel genaamd "The Spy's Wife".
Catharina Howard
Die datum van Catherina se geboorte is nie bekend nie, maar word geskat op tussen 1518 en 1525. Sy is op 28 Julie 1540 met Hendrik VIII getroud, feitlik onmiddellik ná die nietigverklaring van sy huwelik met Anna van Kleef. Sy is egter ná ’n huwelik van korter as twee jaar onthoof op aanklagte van verraad omdat sy owerspel gepleeg het terwyl sy met die koning getroud was.
Hermann Göring
In 1945 toe Duitsland aan die Geallieërde magte oorgegee het is Göring deur Amerikaanse magte gevange geneem. By die Neurenberg-verhore in 1946 is hy tot die dood gevonnis vir oorlogsmisdaad, maar het die aand voor sy teregstelling selfmoord gepleeg.
Dieter Gerhardt
Militêre loopbaan
In 1973 het Gerhardt met sy tweede vrou, Ruth Johr, getrou. Volgens Gerhardt, het hy haar as spioen gewerf kort nadat hulle getroud is. Sy het na Moskou gereis om opleiding te ondergaan.
Gerhardt se loopbaan in die vloot het gevorder. Met sy terugkeer van opleiding in die Verenigde Koninkryk in die vroeë 1970's, is hy as skakelbeampte in die verdedigingsmaatskappy wat later Krygkor geword het, aangestel. Later is hy aangestel as bevelvoerder van die strategies belangrike Simonstad-vlootbasis. In hierdie pos, het hy toegang gehad tot al die Suid-Afrikaanse Vloot se intelligensieverslae van die Silwermyn-luisterpos naby Kaapstad, sowel as tegniese besonderhede van wapenstelsels. Vanaf 1972–1978, is hy aangestel as senior stafoffisier van die Hoof van die SAW in Pretoria. In hierdie pos was hy in staat om toegang te verkry tot die Suid-Afrikaanse Weermag en Lugmag se geheime en planne ten opsigte van die Suid-Afrikaanse Grensoorlog. Hy beweer 'n direkte betrokkenheid in aspekte van die Israeliese/Suid-Afrika militêre samewerking, wat hom in staat gestel het in 1975 om Israeliese geheime aan die Sowjetunie te gee, insluitende besonderhede van die aankoop van Jerigo-missiele.
Catharina Howard
Vroeë lewe
Catherina Howard was die dogter van lord Edmund Howard en sy vrou, Joyce, en die niggie van Anna Boleyn, Hendrik se tweede vrou. Sy was die kleindogter van Thomas Howard, 2de Hertog van Norfolk en dus van aristokratiese afkoms, maar haar pa was nie welaf nie.
Dieter Gerhardt
Militêre loopbaan
Gedurende die 1982 Falklandoorlog, was Gerhardt na bewering in staat om sy posisie te gebruik om die Sowjetunie te voorsien met gedetailleerde inligting oor skepe van die Britse Vloot in die Suid-Atlantiese Oseaan wat die Suid-Afrikaanse Vloot by Silwermyn onderskep het. Hy het na bewering aan die Sowjetunie NAVO se waarnemingvermoëns in die Suid-Atlantiese Oseaan verraai.
Catharina Howard
Vroeë lewe
Catherina het by haar stiefouma grootgeword en het nie ’n goeie opvoeding gehad nie. Sy kon wel goed genoeg lees en skryf vir dié tyd. Sy was lewendig en vrolik. Sy het op ’n jong ouderdom ’n seksuele verhouding met haar musiekonderwyser, Henry Mannox, gehad. Dit is in 1538 beëindig toe sy en Francis Dereham, ’n sekretaris in die huishouding, minnaars geword het. Die verhouding het blykbaar in 1539 geëindig toe haar stiefouma daarvan uitvind.
Catherina se oom, Thomas Howard, 3de Hertog van Norfolk, het vir haar werk in die huishouding van die koning se vierde vrou, Anna van Kleef, gekry. As ’n jong, aantreklike diensmeisie is sy vinnig opgemerk deur Hendrik, wat van die begin af nie in Anna belanggestel het nie.
Dieter Gerhardt
Arrestasie, verhoor en daaropvolgende vrylating
Gerhardt se spioenasie is uiteindelik oopgevlek nadat die Sowjet-dubbelagent Vladimir Vetrov (kodenaam "Vaarwel") dit aan die Franse DWT intelligensiediens bekend gemaak het. Gerhardt is in hegtenis geneem by sy hotel in New York in Januarie 1983 deur die Federal Bureau of Investigation terwyl hy 'n graad in wiskunde by Syracuse-universiteit gevolg het. Gerhardt het een van sy Sowjet-hanteerders, Vitaly Shlykov (kodenaam "Bob") onder ondervraging ontbloot. Shlykov, wat nie geweet het dat die Gerhardts 'n paar weke vroeër in hegtenis geneem is nie, is ook in hegtenis geneem toe hy vir 'n voorafbeplande byeenkoms in Zürich met Ruth Gerhardt opgedaag het. Hy het $100 000 in kontant by hom gehad wat betaling was vir die Gerhardts. Shlykov is deur die Switserse owerhede tot drie jaar gevangenisstraf gevonnis vir spioenasie.