cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Puberteit
Seuns
Seuns wat puberteit vroeg betree, ontwikkel "aggressiewer, wetsoortredende en alkoholmisbruikende" gedrag, en dit kan lei tot woede teenoor hulle ouers en probleme by die skool en met die polisie. Vroeë puberteit hou ook verband met ’n toename in seksuele aktiwiteit en tienerswangerskappe, wat albei kan lei tot depressie en ander sielkundige probleme. ’n Vroeë puberteit kan egter ook positiewe gevolge hê, soos gewildheid onder maats, asook ’n groter selfbeeld en selfvertroue, as gevolg van fisieke ontwikkeling soos ’n groter lengte, ontwikkelde spiere en beter atletiese vermoëns.
Daarteenoor ontwikkel seuns wat later hulle puberteit bereik ’n laer selfbeeld en vertroue en is hulle oor die algemeen minder gewild onder hulle maats omdat hulle minder atleties gebou is. Hulle kan ook angs en depressie ervaar en is meer geneig om bang vir seks te wees as ander seuns.
Veranderings in mans
By seuns begin puberteit met die vergroting van die testikels en skrotum. Die penis word ook groter en die seun ontwikkel skaamhare. Sy testikels begin ook sperma vervaardig. Die uitlating van semen, wat sperma en ander vloeistowwe bevat, word ejakulasie genoem. Tydens puberteit is ’n seun se penis in staat om semen te ejakuleer en ’n vrou swanger te maak. ’n Seun se eerste ejakulasie is ’n belangrike baken in sy ontwikkeling. Dit gebeur op gemiddeld 13 jaar. Ejakulasie vind soms in die slaap plaas; dit word ’n nagtelike storting of "nat droom" genoem.
Grootte van testikels
Nadat die seun se testikels omtrent ’n jaar lank vergroot en ontwikkel het, begin die lengte en dan die breedte van die penisskag toeneem; die grootte van die eikel begin ook toeneem.
Manlike spiere en liggaam
Teen die einde van puberteit het volwasse mans swaarder bene en amper twee keer soveel skeletspiere. Van die beengroei (byvoorbeeld die skouers en kakebeen) is uitermate meer en dit lei tot merkbare verskille in die skeletvorms van mans en vroue. Die gemiddelde man het sowat 150% van die liggaamsmassa van die gemiddelde vrou en sowat 50% van die liggaamsvet.
Collospongia auris
Collospongia auris is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Puberteit
Manlike spiere en liggaam
Dié spiergroei ontwikkel hoofsaaklik in die latere fases van puberteit en kan aanhou tot nadat die seun biologies ’n man is. Die toppunt van die "kragvlaag", die tempo waarteen spiere groei, word bereik sowat ’n jaar nadat die seun die toppunt van sy groeitempo bereik het. thumb|center|500px|Die ontwikkeling van ’n seun van kind tot aan die einde van puberteit.
Collospongia auris
Die spons behoort tot die genus Collospongia en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1990 deur Bergquist, Cambie & Kernan.
Puberteit
Ereksies en voorhuid
Sodra ’n seun sy tienerjare bereik, kom ereksies meer gereeld voor vanweë puberteit. Ereksies kan gewoonlik enige tyd van die dag voorkom, hoewel dit ook gebeur by kinders voor puberteit en selfs voor geboorte.
In ’n studie het Øster (1968) bevind dat al hoe meer seuns hulle voorhuid kan terugtrek namate puberteit vorder. Op die ouderdomme van 12 tot 13 kan net 60% van seuns hulle voorhuid terugtrek, op 14 tot 15 verhoog die getal tot 85% en op 16 tot 17 tot 95%. Sy resultate is bevestig deur navorsing deur Kayaba et al. (1996) met meer as 600 seuns, en Ishikawa en Kawakita (2004) het bevind dat 77% van seuns op 15 jaar hulle voorhuid kon terugtrek.
240px|thumb|Gesigshare van ’n man.
Hare
Pubiese hare, of skaamhare, begin dikwels verskyn kort nadat die geslagsdele begin groei het. Dit kan gewoonlik eerste by die basis van die penis gesien word. Die eerste paar hare kom in fase II van die Tannerskaal voor. Fase III begin gewoonlik binne 6 tot 12 maande later, wanneer die hare growwer en krullerig raak. Teen fase IV vul die hare die "pubiese driehoek" en teen fase V het die hare versprei tot teen die bobene en die naeltjie.
In die maande en jare nadat die skaamhare uitgekom het, begin ander dele van die vel wat op androgene reageer om androgeniese hare te ontwikkel. Die volgorde is gewoonlik: hare onder die arms, om die anus, aan die bolip, aan die slape, om die areolas en in die baardarea. Die volgorde kan egter wissel van man tot man. Gesigshare is gewoonlik in laat adolessensie aanwesig, maar kan veel later verskyn. Borshare kan tydens puberteit of later verskyn, maar nie alle mans ontwikkel borshare nie.
Stemverandering en adamsappel
Onder invloed van androgene groei die larinks (strottehoof) by albei geslagte. Dié groei is baie prominenter by seuns en veroorsaak dat die manlike stem sowat een oktaaf laer en dieper word, soms skielik en aanvanklik met wisselvalligheid in die stemhoogte. Voor puberteit is seuns en meisies se larinks omtrent ewe groot.
Die grootste deel van die stemverandering by seuns gebeur tydens fase III-IV, omtrent die tyd van die groeitoppunt. ’n Volwasse toonhoogte word op gemiddeld 15 jaar bereik, hoewel die stem eers in die vroeë 20's heeltemal standvastig kan word. Dit gebeur gewoonlik van ’n paar maande tot ’n paar jaar voordat aansienlike gesigshare verskyn.
Veranderings in vroue
thumb|220px|Die Tannerfases vir vroue.
Ontwikkeling van borste
Die eerste fisieke teken van puberteit by meisies is gewoonlik ’n ferm, gevoelige knop onder die middel van die areola van een of albei borste; dit gebeur op gemiddeld 10,5 jaar. Dit word die telarg genoem. Op die Tannerskaal van ontwikkeling is dit fase II van borsontwikkeling (fase I is ’n plat bors voor puberteit begin).
Binne 6 tot 12 maande het die swelling duidelik aan albei kante begin, sagter geword en begin uitsteek aan die kante van die areolas. Dit is fase III van borsontwikkeling. Binne nog sowat 12 maande (fase IV) bereik die borste omtrent die grootte en vorm van volwasse borste, met die areolas en tepels wat ’n sekondêre bult vorm. In die meeste jong vroue verdwyn dié bult in die kontoer van die volwasse bors (fase V). Daar is egter soveel variasie tussen vroue dat fase IV en V nie altyd van mekaar onderskei kan word nie.
Pubiese hare
Pubiese hare (skaamhare) is dikwels die tweede merkbare verandering, gewoonlik binne ’n jaar van telarg. Dit word die pubarg genoem.
Die pubiese hare is gewoonlik eers aan die labia sigbaar. Die eerste paar hare word beskryf as Tannerfase II. Fase III word gewoonlik bereik binne nog 6 tot 12 maande, wanneer die hare growwer en meer word en ook aan die venusheuwel verskyn. Teen fase IV vul die hare die "pubiese driehoek". Fase V verwys na die verspreiding van die skaamhare na die bobene en soms tot by die naeltjie. In sowat 15% van meisies verskyn die eerste pubiese hare voordat borsontwikkeling begin.
Vagina, baarmoeder, eierstokke
Perineale vel keratiniseer onder die invloed van estrogeen en verhoog die weerstand teen infeksie. Die slymvliesoppervlak van die vagina verander ook in reaksie op ’n toename in die vlak van estrogeen, en word dikker en ’n dowwer pienk (in teenstelling met die helderder rooi van voor puberteit). Wit afskeidings is ook ’n normale gevolg van estrogeen. In die twee jaar ná telarg word die baarmoeder, eierstokke en follikels in die eierstokke groter.
Menstruasie en vrugbaarheid
Die eerste maandstonde word die menarg genoem en gebeur gewoonlik ná sowat twee jaar ná telarg. Die gemiddelde ouderdom van menarg is 12,5 jaar in die VSA, 12,72 jaar in Kanada en 12,9 jaar in Brittanje. Enige tyd tussen 8 en 16 jaar is normaal.
Die tyd tussen maandstondes is in die eerste twee jaar ná menarg nie altyd reëlmatig nie. Ovulasie is nodig vir vrugbaarheid, en kan saam met die eerste maandstondes gebeur of nie.
Liggaamsvorn, vetverspreiding, liggaamsamestelling
In dié tydperk laat estrogeen ook die onderste deel van die bekken, en dus die heupe, breër word om ’n groter geboortekanaal te verseker. Vetweefsel neem toe tot ’n groter persentasie van die liggaamsamestelling as by mans, veral in die borste, heupe, boude, bobene, boarms en skaambeenarea. Progressiewe verskille in vetverspreiding sowel as geslagsverskille in die skeletgroei dra teen die einde van puberteit by tot die tipiese vroulike liggaamsvorm. Op sowat 10 jaar het meisies reeds 6% meer liggaamsvet as seuns. thumb|center|500px|Die ontwikkeling van ’n meisie van kind tot aan die einde van puberteit.
Bank Buildings, Belfast
Die Bank Buildings is 'n laat-Victoriaanse sakegebou in die middestad van Belfast, Noord-Ierland wat tussen 1900 en 1903 as 'n gietysterkonstruksie met 'n fasade van rooi Dumfries-sandsteen op graniet in die klassisistiese styl gebou. is
Die naam van die gebou met vyf verdiepings is afgelei van die Engelse woord bank (oewer) - 'n verwysing na die Farsetrivier wat gekanaliseer is en onder Belfast se High Street vloei. Die huidige gebou was die derde op die perseel. Nadat dit in Augustus 2018 deur 'n brand in puin gelê is, word die historiese gebou tans heropgebou en sal met sy verwagte voltooiing in 2022 weer die vlagskipwinkel van Primark Stores Ltd in Noord-Ierland huisves.
Puberteit
Uitwerking van hormoonveranderings
Testosteroon veroorsaak die vergroting van die klitoris en beïnvloed ook die groei van ander geslagsdele.
Bank Buildings, Belfast
18de en 19de eeu
Die eerste Bank Buildings, wat volgens 'n ontwerp van Sir Robert Taylor tussen 1785 en 1787 deur Waddell Cunningham gebou is, het oorspronklik die kantore van Cunningham's Bank gehuisves wat - omrede al vier stigters dieselfde voornaam gedra het - as "Die Bank van die vier Johns" bekendgestaan het. In 1798 is die bankonderneming ontbind, en die gebou het vervolgens as woning van die biskop van Down and Connor, Dr William Dickson gedien. Vanaf 1804 is dit tot 'n sakegebou met drie winkels omgebou. Die laaste openbare teregstelling in Belfast het in 1816 voor die ingang van die gebou plaasgevind.
Vanaf 1825 het die gebou as hoofkwartier van die Northern Banking Co gedien. In 1852 is die hoofkantore na Victoria Street verskuif. In 1853 het twee sakemanne - William Robertson en Henry Hawkins uit Waterford - 'n groothandelonderneming in die gebou gevestig. Hul klerehandel is kort daarna in 'n afdelingswinkel omgeskep.
In 1855 is die gebou gesloop om plek te maak vir die tweede Bank Buildings - 'n Georgiaanse sakegebou met vier verdiepings wat as nuwe hoofkwartier van Hawkins, Robertson & Co sou dien. Nadat JC Ledlie uit Cork en Robert Ferguson uit Belfast in 1875 as vennote tot die onderneming toegetree het en Henry Hawkins in 1878 oorlede is, is die naam gewysig tot Robertson, Ledlie, Ferguson & Co. Ltd.. Algaande het ook die tweede Bank Buildings te klein geraak vir die besigheid.
20ste eeuse herontwerp
In 1900 het WH Lynn met die ontwerp vir die derde Bank Buildings begin wat voorsiening gemaak het vir 'n argitektoniese kompromie tussen die klassieke styl van die boonste verdiepings en die moderne glasplate-fasade van die grond- en eerste verdiepings. Volgens Lynn sou die herboude sakegebou, wat hoofsaaklik as stoorhuis gedien het, 'n brug tot die 20ste eeu vorm.
Tot en met 1961 het net die grond- en eerste verdieping as winkelruimte gedien wat vanaf die 1930's geleifdelik tot 'n afdelingswinkel uitgebou is. Die res van die gebou is as stoorhuis vir die groothandelonderneming gebruik. Met die modernisering in 1961 het 'n nuwe winkelfront met 'n booggang ontstaan wat snags verlig is en 'n nuwe hoofingang by Castle Junction. Historiese suile in die grondverdieping is verwyder.
Die aandele aan Robertson, Ledlie, Ferguson and Company is in 1969 aan die afdelingswinkelketting House of Fraser verkoop. Die winkel is vervolgens deur die vorige eienaars as 'n dogteronderneming van House of Fraser bedryf. Slegs vier jaar later is House of Fraser deur Boots oorgeneem.
Gedurende die onluste, wat Noord-Ierland vanaf 1969 geteister het, is dikwels sakegeboue in die middestad van Belfast deur die Ierse Republikeinse Leër geteiken. Op 9 April 1975 het drie bomme in die Bank Buildings ontplof. Die groot brand, wat kort daarna uitgebreek het, het ernstige skade in dele van die gebou berokken.
Oorname deur Primark
In 1979 is die gebou deur die Britse Primark-groep oorgeneem, 'n modewinkelketting wat vanuit Dublin bedryf word. Primark het die interieur van die historiese gebou in die volgende 18 maande volledig herbou, terwyl die fasade in sy oorspronklike Victoriaanse glorie van 1903 herstel is.
Die winkel kon betyds ontruim word sodat niemand beseer is nie. Smokey, 'n jong meeu wat deur sy ouers verstoot is en deur personeellede op die balkon van 'n aangrensende sakegebou grootgemaak is, kon eweneens uit die digte rook gered word. Die brand het die hele dag gewoed en die Bank Buildings volledig vernietig. Dele van die gebou het ineengestort. Die Noord-Ierse Brandweer- en Reddingsdiens NIFRS het 'n veiligheidskordon van 45 meter om die brandruïne getrek terwyl strukturele ingenieurs begin het om die strukturele integriteit van die fasade en buitemure te evalueer.
Heropbou
Die restourasie en heropbou van die Bank Buildings - die vierde gebou - is tans aan die gang en sal na verwagting teen 2022 voltooi wees.
Jonathan Harris
Jonathan Harris (6 November 1914 – 3 November 2002) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Bug's Life (1998) en Toy Story 2 (1999), en in die televisiereekse Lost in Space (1965) en Battlestar Galactica (1978).
Münchenbuchsee
Münchenbuchsee is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 10 079 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2020 het 88,9% van die inwoners Duits, 2% Italiaans en 1,5% Frans gepraat.
Martiens Bekker
Marthinus Johannes Bekker (3 Mei 1930, Dordrecht - 10 November 1971, Ermelo) was ’n Springbokrugbyspeler wat Suid-Afrika in een toets verteenwoordig het. Bekker se broers en hul suster het Suid-Afrika almal op die sportveld verteenwoordig; Jaap en Dolf Bekker het, soos Martiens, vir die Springbokke uitgedraf.
Ruimtevaardergroep 2
Ruimtevaardergroep 2 was die tweede groep van nege ruimtevaarders wat deur Nasa gekies is. Die groep is bekendgestel op 17 September 1962. Die groep is gekies om die Mercury Sewe te vergroot nadat die Gemini-program aangekondig is en wat sou lei tot die Apollo-program. Die eerste sewe is gekies om die meer eenvoudiger take van wentelbaanvlugte te bemeester terwyl die nuwe uitdagings van om ruimtevaartuie te dok en maanlandings kandidate vereis het wat oor ingenieursgrade beskik (vier van die nuwe nege) sowel as toetsvlieënier ondervinding. Twee van die nuwe groep was kanididate vir die oorspronklike groep maar is weens mediese redes afgekeur. Hierdie groep was ook die eerste wat burgerlike toetsvlieëniers aanvaar het; Neil Armstrong het die X-15 vir Nasa getoets en Elliot See het vir General Electric gevlieg.
Martiens Bekker
Op sy beurt het Daan Bekker as bokser by die Olimpiese Spele van 1956 in Melbourne ’n bronsmedalje in die swaargewig-afdeling gewen en dit in 1960 in Rome met ’n silwermedalje opgevolg. Hul suster, Corrie Lategan, het Suid-Afrika op die atletiekbaan in diskusgooi en gewigstoot verteenwoordig.
Ruimtevaardergroep 2
Die nege is:
Elliot See is vier maande voor sy missie gelanseer sou word in 'n vliegongeluk dood.
Basilius I die Masedoniër
Basilius I of Basilius die Masedoniër (Grieks: Βασίλειος ὁ Μακεδών; 830/835 – 29 Augustus 886) was die Bisantynse keiser van 867 tot 886. Hy was waarskynlik van Armeense afkoms.
Hy het opgang in die hof gemaak en eindelik keiser Michael III se bewind oorgeneem. Ondanks sy nederige herkoms uit ’n boeregesin het hy die staatsake doeltreffend hanteer en die ryk gelei tot ’n renaissance van Bisantynse kuns. Die Masedoniese Dinastie wat hy gestig het, het oor Bisantium geheers in wat as sy mees glorieryke en vooruitstrewende tydperk beskou word.
Van boer tot keiser
Basilius is in laat 811 (of volgens sommige hostorici iewers in die 830's) gebore as die seun van boere. Thracië is in dié tyd deur verskeie volke bewoon, maar daar word geglo hy was van Armeense afkoms. As ’n bedrewe perdetemmer en wenner van ’n stoeigeveg teen ’n Bulgaarse kampioen het hy die aandag getrek van keiser Michael III. Hy het gou die keiser se vertroueling en lyfwag geword.
Op bevel van Michael het Basilius omstreek 865 van sy eerste vrou, Maria, geskei en met Michael se minnares, Eudokia Ingerina, getrou. Tydens ’n ekspedisie teen die Arabiere in 866 het Basilius Michael daarvan oortuig dat sy oom Bardas teen hom saamsweer en hy is toegelaat om Bardas te vermoor. Hy het toe die mees vooraanstaande howeling geword en in Bardas se plek caesar geword. Op 26 Mei 866 is hy as medekeiser gekroon. Michael het daarna die veel ouer man aangeneem. Daar word algemeen geglo dit was omdat Basilius se seun Leo die Wyse eintlik Michael se seun was en sy troonopvolging so verseker is.
Bewind
In die tyd van die Masedoniese Dinastie wat Basilius gestig het, is die ryk se grondgebied uitgebrei en het dit die magtigste staat in Europa en die oostelike Mediterreense gebied geword. Dit is merkwaardig dat Basilius ’n doeltreffende en gerespekteerde heerser geword het sonder dat hy enige formele onderwys of ondervinding in militêre en administratiewe sake gehad het.
Om sy kinders se plek op die troon te verseker het hy sy oudste twee seuns, Konstantyn en Leo, tot medekeisers verhef. Op regsgebied het hy baie uitgerig en sy wette is saamgevat in die Basilika van 60 boeke en ’n kleiner versameling, die Eisagoge. Leo VI het later die werke voltooi. Die Basilika het die wette van die ryk gebly tot met sy oorname deur die Ottomaanse Ryk.
Hennenman
duimnael|links|300px|Die [[NG gemeente Hennenman|NG kerk Hennenman, ontwerp deur Moerdyk en Moerdyk. Ds. J.H.A. Crous het die hoeksteen gelê op 27 Januarie 1945.]] Hennenman is 'n dorpie tussen Welkom en Kroonstad, in die Lejweleputswa Distriksmunisipaliteit van die Vrystaatprovinsie van Suid-Afrika.
Basilius I die Masedoniër
Bewind
Op godsdienstige gebied het Basilius goeie betrekkinge met Rome gehandhaaf. Een van sy eerste take as keiser was om die patriarg van Konstantinopel af te dank en te vervang met een wat deur pous Adrianus II gesteun is. Daar was egter ook probleme met Rome. Die besluit van Boris I van Bulgarye om die Bulgaarse Kerk in lyn te bring met dié van Konstantinopel, was ’n groot slag vir Rome. Ná die dood van die nuwe patriarg was daar ook ’n breuk met Rome – dit was een van die gebeure wat gelei het tot die Oos-Wes-skisma waardeur die Katolieke Kerk geskeur het in twee kerke: die Rooms-Katolieke en die Oosters-Ortodokse Kerk.
Op buitelandse gebied is Basilius se bewind gekenmerk deur ’n voortslepende oorlog teen die heidense Paulisiane wat gerebelleer en hulle by die Arabiere geskaar het. Hulle het daarna Efese oorgeneem. In 872 is die Paulisiane verslaan en ná die dood van hul leier, Chrysocheir, is hulle finaal onderwerp. In Klein-Asië was daar steeds oorlog teen die Arabiere aan die Bisantynse grens, maar die oosgrens is versterk. Die eiland Siprus is herower, maar net vir sewe jaar. Basilius het ook probeer om die ryk se mag in die ou Wes-Romeinse Ryk te hervestig. Ná aanvanklike suksesse het dit egter misluk. Tog het die ryk sy teenwoordigheid op die Italiaanse Skiereiland hervestig en ’n sterk teenwoordigheid in die Mediterreense gebied gehandhaaf.
Hennenman
Geskiedenis
Binne die distrik is die dorp ongewoon deurdat sy ekonomie hoofsaaklik op landbou gegrond is pleks van op goud, maar dit is tog deel van die Vrystaatse Goudveld. Die dorp, wat aanvanklik uit 'n spoorwegstasie ontwikkel het, was voorheen bekend as Ventersburg Road. Die rede hiervoor was dat Hennenman gedien het as 'n spoorhoof vir Ventersburg wat 18 km verder oos geleë is.
987
Die jaar 987 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 87ste jaar van die 10de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Basilius I die Masedoniër
Laaste jare en opvolging
In 879 is Basilius se oudste seun, Konstantyn, oorlede. Basilius het nie van sy tweede oudste seun, Leo, gehou nie – waarskynlik omdat hy vermoed het Leo is Michael III se seun. Later het die verhouding verder verslag toe Basilius vermoed het Leo wou Michael se dood wreek. Leo is later gevange geneem en dit het tot openbare onluste gelei. Leo is eindelik ná drie jaar vrygelaat. Basilius is op 29 Augustus 886 dood weens koors ná ’n jagongeluk.
Een van Leo se eerste dade as nuwe keiser was om Michael III se oorskot op ’n groot seremonie in die keiserlike mausoleum te laat herbegrawe. Dit het die openbare mening versterk dat Leo homself as Michael se seun beskou het.
Hennenman
Geskiedenis
Op 'n vergadering op 25 Mei 1927 is die naam verander na Hennenman toe 'n vooraanstaande plaaslike boer vernoem is. Hy was Petrus Hennenman wat hom in 1860 in die Oranje-Vrijstaat gevestig het, waarna hy in 1873 die plaas Zwartpan aangekoop het. Op 5 Desember 2000 is Hennenman geïnkorporeer in die Matjhabeng Plaaslike Munisipaliteit, wat die stad Welkom en die dorpe Allanridge, Odendaalsrus, Ventersburg en Virginia insluit.
Basilius I die Masedoniër
Gesin
By sy eerste vrou, Maria, het Basilius verskeie kinders gehad, onder andere Bardas, Anastasia en Konstantyn (medekeiser van 6 Januarie 868 tot 3 September 879).
By sy tweede vrou, Eudokia Ingerina, het hy amptelik die volgende kinders gehad:
Hennenman
Geskiedenis
Voor en tydens die apartheidsjare, het swart mense 'n afsonderlike gebied in die suidelike deel van Hennenman bewoon, wat in 1944 uitgelê is. In 1952 is hierdie huise egter gesloop deur die apartheidsregering weens hul nabyheid aan die wit gebiede. Die inwoners is onder dwang verskuif na 'n nuwe woongebied 15 km van Hennenman af, ironies genaamd Vergenoeg. Die naam van hierdie woongebied is later verander na Phomolong.
Distrik
Die distrik is 598 km2 groot en is in 1963 geproklameer. Mielies is die belangrikste landbouproduk. Na die ontdekking van kalksteen is twee sementfabrieke hier ontwikkel, waarvan een by Whites is.
Columnitis
Columnitis is 'n genus van sponse uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Holywood
Holywood [ˈhɒliwʊd] is 'n nedersetting in die metropolitaanse gebied van Belfast in die graafskap Down, Noord-Ierland. Dit vorm 'n civil parish (burgerlike parogie) en townland met 'n oppervlak van 755 akkers en is geleë aan die suidoewer van Belfast Lough, tussen Belfast en Bangor en naby die Holywood-wisselaar (Holywood Exchange) en Belfast City Airport, een van twee lughawens in of naby Belfast.
Op kulturele gebied het Holywood bekendheid verwerf as die gasheerstad van 'n jazz- en blues-musiekfees wat jaarliks gehou word. Cultra, een van die welvarendste woonbuurte in metropolitaanse Belfast, maak deel uit van Holywood.
Catherine Ricafort
Catherine Ricafort is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Holiday Inn: The New Irving Berlin Musical - Live (2017) en in die televisiereekse The Sing-Off (2009) en Prison Dancer (2012).
Gereformeerde kerk Johannesburg-Noord
Die Gereformeerde kerk Johannesburg-Noord was ’n gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika in die noordweste van die Goudstad met sy kerkgebou in die voorstad Melville.
Agtergrond
Hoewel baie lidmate van die Gereformeerde kerk hulle in en om Johannesburg kom vestig het, is gedurende die eerste 10 jaar ná die ontdekking van die Witwatersrandse goudveld geen afsonderlike gemeente vir Johannesburg gestig nie. Voor 1896 is lidmate is lidmate deur Pretoriase predikante bedien. ’n Aantal lidmate het ’n paar standplase in Mintweg, Fordsburg, aangekoop en ’n kerkgebou ter waarde van £719 daarop opgerig. Tydens die dinamietontploffing op 19 Februarie 1896 is hierdie geboutjie egter verwoes. Die Relief Committee het £750 aan die gemeente Pretoria betaal uit die fonds wat ná die ramp gestig is. Op die Algemene Vergadering op Heidelberg, Tvl., vanaf 16 Maart 1896 is besluit om twee gemeentes aan die Witwatersrand te stig. Op 25 April is die Gereformeerde kerk Krugersdorp van Rustenburg afgetig en op 23 Mei is ook die Johannesburgse gemeente afgestig, en wel met 200 belydende lidmate. Die predikant van Pretoria, ds. Petrus Postma, sou as konsulent kerkdienste in Johannesburg teen £5 per diens waarneem.
Toename in lidmate
Einde 1896 het die kerkraad van Johannesburg besluit om in kombinasie met Krugersdorp ’n eie leraar te beroep. Elke gemeente sou ’n proporsionele deel volgens hul getal lidmate tot die predikant se salaris van £400 per jaar bydra. Nadat ds. P.S. Snyman van Heidelberg vir die beroep bedank het, is ’n geslaagde beroep op ds. Martinus Postma, broer van die konsulent en predikant van Middelburg in die Kaapkolonie uitgebring. Hy is op 28 Augustus 1897 as die eerste Gereformeerde predikant aan in Johannesburg en aan die Rand bevestig. Die gemeente Johannesburg het vinnig gegroei sodat die belydende lidmate einde 1896 reeds 350 getel het. Weens terugslae in die landboubedryf, waardeur die Afrikaners die Afrikaners "zeer achteruit in vermogen is gegaan en verarmd geworden en het dagelijksch brood hier moeten komen zoeken", het die gemeente so vinnig vermeerder, in 1898 het die sieletal (doop- en belydende lidmate saam) reeds op 900 gestaan. Vanweë die snelle uitbreiding en uitgestrektheid van die gemeente het die kerkraad dit in 1899 oorweeg het om 'n tweede predikant te beroep; dog weens die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog op 11 Oktober 1899 moes alle planne eers laat vaar word.
Naoorlogse tydperk
Ná die oorlog het ds. Postma weer versoek dat 'n tweede leraar beroep word aangesien dit onmoontlik vir een leraar was om al die werk te behartig in ’n gebied wat van Krugersdorp in die weste tot aan die oostelike uithoeke van die Witwatersrand gestrek het. Die Johannesburgse kerkraad het hom gedeeltelik tegemoet gekom deur te besluit dat Fordsburg en Braamfontein as twee selfstandige afdelings geskei sou word, maar dit sou nog een gemeente wees. Die afdeling Braamfontein sou sy "mindere kerkelijke en financiele zaken" afsonderlik kon behartig. Opo ’n kerkraadsvergadering van die afdeling Braamfontein op 27 Junie 1903 is besluit om die kerkraad van Johannesburg te versoek dat hulle ’n aanbeveling op die eersvolgende Algemene Vergadering in Januarie 1904 maak dat Braamfontein tot 'n afsonderlike gemeente afgestig word. Aan hierdie versoek is nie voldoen nie aangesien Krugersdorp in 1904 'n eie predikant gekry het. Gevolgelik het die kerkraad liewer hulle goedkeuring daaraan geheg dat die kombinasie Krugersdorp-Johannesburg verbreek word.
Ds. W.J. de Klerk is in 1904 as predikant van Johannesburg bevestig en het die gemeente bedien tot 1907. Intussen het ds. Martinus Postma se seun, Dirk, van 1905 tot 1906 in Krugersdorp gestaan. Ds. M. Postma het Johannesburg in 1904 verlaat en sy broer as predikant van Pretoria opgevolg, maar reeds in 1909 na die Goudstad teruggekeer (nadat Pretoria blykbaar net tot 1906 bedien het) en Johannesburg in kombinasie met Krugersdorp bly bedien tot 1912, toe ds. D.P. du Plessis Krugersdorp se predikant geword het. Van Johannesburg was ds. M. Postma predikant tot 1926. Van 1918 tot 1925 was ds. J.V. Coetzee se medeleraar. Nadat ds. Postma sy emeritaat aanvaar het, was die gemeente sowat twee jaar vakant tot ds. De Klerk in 1928 teruggekeer en gebly het tot sy emeritering in 1943.
Johannesburg en Krugersdorp skei
Nadat ds. De Klerk Johannesburg in 1907 verlaat het en Krugersdorp weens die vertrek van ds. D. Postma in 1906 ook vakant was, het die gemeente in 1907 weer gekombineer. Nadat ds. M. Postma teruggekeer het, is die kombinasie einde April 1910 finaal verbreek. Intussen het die afstigting van Braamfontein minder dringend geword namate dit duidelik geblyk het dat Melville, Jeppestown en Bezuidenhoutsvallei groter groeipunte van die gemeente geword het. Vanweë hierdie uitbreiding van die ge-meente is prop. Coetzee in Desember 1918 as tweede leraar bevestig. Teen 1921 het die gemeente reeds uit 1 285 belydende en 1 405 dooplidmate bestaan. Gevolglik het die kerkraad aan die einde van daardie jaar ernstige oorweging aan die stigting van aparte gemeentes in Jeppestown en Melville geskenk. Die Gereformeerde kerk Johannesburg het die ou kerksaal wat die NH of G gemeente Jeppestown in 1898 opgerig het, jare lank gehuur voor hulle dit kon bekostig om dit teen £800 aan te koop.
Trias
Die Trias is die eerste geologiese periode van die Mesosoïese Era en strek van die einde van die laaste periode van die Paleosoïese Era, die Perm, sowat 250 miljoen jaar gelede tot die begin van die Jura sowat 200 miljoen jaar gelede. Dit is ook die eerste chronostratigrafiese sisteem van die Mesosoïese erateem.
Gereformeerde kerk Johannesburg-Noord
Johannesburg en Krugersdorp skei
Op 29 Februarie 1924 is die Gereformeerde kerk Johannesburg-Oos (Jeppe, in die omgang) van die Johannesburgse gemeente afgestig. In die loop van die eerste jaar of twee van sy bestaan het die gemeente se belydende lidmate op 256 te staan gekom en die dooplidmate op 268. Op 1 Maart 1924, ’n dag ná Jeppe, is ook Melville afgestig onder die naam Gereformeerde kerk Johannesburg-Noord. In die Almanak van 1926 word Johannesburg-Noord se belydende lidmate as 455 aangegee en die dooplidmate as 457, want toe reeds het aansienlik meer Afrikaners wes van die middestad gewoon as oos daarvan. Hierdie twee gemeentes het in kombinasie gegaan met ds. JV Coetzee as predikant, terwyl ds. M. Postma in Johannesburg aangebly het.
Trias
Beide die begin en einde van dié periode word gekenmerk deur groot uitwissings. Die Trias is in 1834 so genoem deur Friedrich von Alberti, na aanleiding van die drie duidelik onderskeibare rotslae wat dwarsdeur Duitsland en Noordwes-Europa voorkom – rooi sandsteen, kalksteen en moddersteen, wat die "Trias" genoem word.
Die klimaat in die Trias was hoofsaaklik warm en droog, met woestyne oor ’n groot deel van Pangaea. Die klimaat het egter vogtiger geraak namate Pangaea uiteengedryf het. Die einde van die periode word weer eens gekenmerk deur ’n groot katastrofe, die Trias-Jura-uitwissing, waarin baie groepe uitgewis is. Hierna kon die dinosourusse die Jura-periode oorheers.
Gereformeerde kerk Johannesburg-Noord
Ontstaan
Die gemeente Johannesburg-Noord het, nes Johannesburg-Oos in 1924 van die moedergemeente Johannesburg afgestig en wel op 1 Maart. Aanvanklik is ’n kerksaaltjie by Tweede Laan 97, Melville, as kerkgebou gebruik. Die erf is vir dié doel bekom van Lourens Geldenhuys, Volksraadslid en bekende weldoener van die Afrikaanse inwoners van Johannesburg. Die kerksaal se hoeksteen is op 8 Desember 1917 gelê met die woorde van Matt. 16:18 daarop: “De poorten der hel zullen haar (in die Statebybel ‘dezelve’) niet overweldigen.” Die saaltjie is in April 1918 in gebruik geneem met ’n openingsrede deur ds. Dirk Postma, ’n kleinseun van die stigter van die Gereformeerde Kerk, ook Dirk Postma, en indertyd leraar van die Gereformeerde kerk Burgersdorp nadat hy van 1904 tot 1908 leraar was van die Witwatersrand se oudste Gereformeerde kerk, Krugersdorp, maar ook die lidmate van Johannesburg bearbei het. Met die bou van Johannesburg-Noord se nuwe kerkgebou in Eerstelaan, is die hoeksteen van die saaltjie verwyder en ingemessel in die noordelike muur van die nuwe gebou.
Die kerk het blykbaar iewers in die 1960's opgebou om die saal te gebruik. Van toe af was dit al ’n oudhedewinkel, ’n woonhuis en sedert die vroeë 1990's ’n argiteksfirma, GAPP Architects and Urban Designers. Die kerk het 'n hoë muur voor gehad met swaar staalhekke en was redelik toegegroei van bome en stuike aan die voor- en agter kant. Die huis by Derde Laan 98 was die pastorie, maar is in 'n skakelhuis omskep in die vroeë sestigs. Daar was 'n deur in die agterste muur wat toegang gebied het van die kerk na die pastorie, maar dit is toegebou in dieselfde tyd dat die woning in skakelhuise omskep is.
Kerkbou
Die imposante kerkgebou in Eerstelaan is ontwerp deur die Gereformeerde argitek Pieter Dykstra. Die bouaannemer was D.J. Venter, te oordeel na sy van ook ’n Dopper. Die lidmate was self grootliks vir die bouwerk verantwoordelik. Ds. J.V. Coetzee het die hoeksteen op 18 Mei 1935 gelê waarop die teks: “Die Here het ons tot hiertoe gehelp,” (1 Samuel 7:12) aangebring is. Op Saterdag 31 Augustus 1935 is die gebou in gebruik geneem. Talle mense het toesprake gelewer en daarna het prof. dr. J.D. du Toit (Totius) die eerste erediens in die nuwe kerk gelei. Ná die diens het die koor die Halleluja-koor uit G.F. Händel se Messias gesing.
Ontbinding
Weens die afname in die getal Afrikaanssprekende inwoners, en daarmee saam die lidmate van die Gereformeerde Kerk, in die westelike voorstede van Johannesburg, het Johannesburg-Noord in 1997 met Johannesburg (herstig in 1986) saamgesmelt. Op sy beurt was die Johannesburgse gemeente toe reeds ’n samestelling van drie gemeentes, naamlik Johannesburg-Mayfair, -Oos en -Sentraal. Twee jaar ná die ontstaan van Johannesburg-Melville in 1997 het ook Johannesburg-Wes ontbind sodat nog net een gemeente, Johannesburg-Suid die Goudstad se naam as deel van sy gemeentenaam gehad het. Die gebied wat Johannesburg-Melville van 1997 tot 2003, toe dit ontbind en deel geword het van Randburg, het gestrek van Melville tot teenaan Edenvale en Bedfordview in die ooste en tot by Langlaagte in die suide en Norwood in die noorde. Ondanks dié reusegebied het die gemeente Johannesburg-Melville aan die einde van sy bestaan skaars 150 belydende lidmate oorgehad.
Nadat die gemeente Johannesburg-Melville ontbind het, is die kerkgebou oorgeneem deur die gemeente Rivonia van die Sewendedagadventistekerk.
Lawson Harris
Lawson Harris (30 Junie 1897 – 31 Maart 1948) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Daughter of Australia (1922), Circumstance (1922), Sunshine Sally (1922), en Law or Loyalty (1926).
Mühleberg
Mühleberg is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 2 974 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2020 het meeste van die inwoners Duits gepraat.
Wallis Currie-Wood
Wallis Currie-Wood (gebore 12 Desember 1991) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Intern (2015) en in die televisiereekse The Fashion Fund (2014) en Madam Secretary (2014).
988
Die jaar 988 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 88ste jaar van die 10de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Gewetensbeswaarde
'n Gewetensbeswaarde of diensweieraar is 'n "individu wat die reg opeis om te weier om militêre diens te doen" op grond van sy of haar vryheid van denke, gewete of godsdiens.
In party lande word gewetensbeswaardes toegedeel vir alternatiewe burgerlike diens as 'n plaasvervanger vir diensplig of militêre diens. Party gewetensbeswaardes beskou hulself as pasifiste, nie-intervensioniste, nie-weerstandbieders, nie-aggressiewes of antimilitariste.
Op 8 Maart 1995 het die Verenigde Nasies se Menseregtekommissie in resolusie 1995/83 verklaar: "Mense wat militêre diens doen mag nie uitgesluit wees van die reg om gewetensbeswaar teen militêre diens aan te teken nie.  Dit is in 1998 herbevestig toe resolusie 1998/77 verklaar het dat " 'n persoon gewetensbesware kan ontwikkel terwyl hy of sy militêre diensplig verrig".  'n Aantal organisasies oor die wêreld heen vier dié beginsel op 15 Mei as Internasionale Gewetensbeswaardesdag.
Geskiedenis
Baie gewetensbeswaardes is al tereg gestel, in die tronk gesit en op ander maniere gestraf wanneer hulle oortuigings gelei het tot optrede wat met hul gemeenskap se regstelsel of die regering gebots het. Die regsdefinisie en status van gewetensbeswaar wissel oor die jare en verskil van land tot land. Godsdienstige geloof was 'n beginpunt in baie lande om gewetensbeswaardestatus wetlik toe te ken.
Die eerste opgetekende gewetensbeswaarde was Maximilianus, wat in die jaar 295 vir diensplig in die Romeinse weermag opgeroep is, maar "het aan die prokonsul in Numidië gesê dat hy weens godsdienstige oortuigings nie in die leër kan diens doen nie". Hy is daarvoor tereggestel en is later heilig verklaar as sint Maximilian.
'n Vroeë erkenning van gewetensbeswaar is deur William die Stille gegun aan die Hollandse Mennonietes in 1575. Hulle kon militêre diens weier in ruil vir monetêre betaling.
Formele wetgewing om beswaarmakers daarvan vry te stel om te veg is in die middel 18de eeu in Brittanje toegestaan na probleme om Kwakers te dwing om militêre diens te doen. In 1757, toe die eerste pogings aangewend is om 'n Britse burgermag as 'n professionele nasionale militêre reserwemag op die been te bring, het 'n bepaling in die Burgermaglotingwet Kwakers in staat gestel om vrygestel te word van militêre diensplig.
Universele Verklaring van Menseregte
In 1948 is die kwessie van "gewete" deur die Verenigde Nasies se Algemene Vergadering in artikel 18 van die Universele Verklaring van Menseregte behandel:
"Nie elke oortuiging, hoe opreg dit ook al is, sal beskou word as voldoende rede om op vlugtelingstatus aan te dring nadat iemand gedros of nie vir diensplig opgedaag het nie. Dit is nie genoeg dat 'n persoon 'n meningsverskil met sy regering het oor die politieke regverdiging van 'n bepaalde militêre optrede nie. As die soort militêre aksie waarvan die persoon hom wil distansieer ook deur die internasionale gemeenskap veroordeel word as teenstrydig met die basiese reëls van menslike gedrag, kan straf vir dienspligweiering op sigself beskou word as vervolging."
Die proklamasie is op 10 Desember 1948 deur die Algemene Vergadering aanvaar met 'n stemming van 48 ten gunste, 0 daarteen en 8 wat buite stemming gebly het. In 1974 het die assistent-sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies, Sean MacBride, in sy Nobel-lesing gesê: "By die regte wat vasgelê is in die Universele Verklaring van Menseregte kan mens nog een ding heel toepaslik byvoeg. Dit is: "Die reg om te weier om dood te maak."
In 2006 het die Verenigde Nasies se Menseregtekommissie vir die eerste 'n reg tot gewetensbeswaar onder artikel 18 aanvaar, maar nie eenparig nie.
In 1998 het die Menseregtekommissie 'n vorige verklaring herhaal en bygevoeg: "Lande moet... hulle daarvan weerhou om gewetensbeswaardes te onderwerp aan herhaalde straf vir die weiering om militêre diens te doen." Dit moedig ook lande aan "om te oorweeg om asiel te bied aan gewetensbeswaardes wat genoop voel om hul land van oorsprong te verlaat omdat hulle bang is vir vervolging weens hulle weiering om militêre diens te verrig".
Godsdienstige redes
Daar is gevalle van optrede wat beskou kan word as godsdienstig gemotiveerde gewetensbeswaar in die geskiedenis lank voor die moderne tyd. Byvoorbeeld, die Middeleeuse Orkneyinga Saga maak melding daarvan dat Magnus Erlendsson, die hertog van Orkney – die toekomstige sint Magnus – 'n reputasie gehad het vir godsdienstigheid en saggeaardheid, en vanweë sy godsdienstige oortuigings geweier het om te veg in 'n strooptog op Wikings in Anglesey, Wallis, en het pleks daarvan op sy skip gebly en psalms gesing.
Die redes om te weier om militêre diens te doen wissel. Baie gewetensbeswaardes gee godsdienstige redes. Die Unitariërs maak beswaar teen oorlog in hul sesde beginsel: "Die doel van 'n wêreldgemeenskap met vrede, vryheid en geregtigheid vir almal". Lede van die Historiese Vredeskerke soos die Kwakers, Mennonietes, Amish, Ou-orde-Mennonietes, Konserwatiewe Mennonietes en Kerk van die Broeders maak beswaar teen oorlog vanweë die oortuiging dat die Christelike lewe onversoenbaar is met militêre dade, omdat Christus gelas het dat sy volgelinge hul vyande moet liefhê en weier om geweld te pleeg. Sedert die Amerikaanse Burgeroorlog is dit bekend dat Sewendedag Adventiste nievegters is. Hulle het in hospitale gewerk of mediese hulp gegee eerder as om gevegstake te verrig, en die kerk volstaan by die niegevegstandpunt.
Baie Sewendedag Adventiste het geweier om by die weermag aan te sluit, maar het deelgeneem as hospitaalsoldate, ambulansbestuurders, ens. Tydens die Tweede Wêreldoorlog in Duitsland is baie SDA-gewetensbeswaardes na konsentrasiekampe of sielsiekinrigtings gestuur; sommige is tereggestel. Party Sewendedag Adventiste was vrywilligers vir die Amerikaanse weermag se Operasie Witjas, waar hulle deelgeneem het aan navorsing. Die Sewendedag Adventiste Kerk het hulle "gewetensdeelnemers" (conscientious participants) genoem, omdat hulle gewillig was om hul lewens in potensieel dodelike navorsing te waag. Meer as 2,200 Sewendedag Adventiste het vrywillig deelgeneem aan eksperimente wat verskeie aansteeklikhede behels het van die 1950's tot die 1970's in Fort Detrick, MD. In die vroeë Christelike Kerk het volgelinge van Christus geweier om die wapen op te neem.
Ben Salmon was 'n Katolieke gewetensbeswaarde gedurende die Eerste Wêreldoorlog en 'n uitgesproke kritikus van die Geregverdigde Oorlog-teologie. Die Katolieke Kerk het hom veroordeel en The New York Times het hom gebrandmerk as "spioenasie-verdagte". Die Amerikaanse leër, waarby hy nooit aangesluit het nie, het hom aangekla van drostery en dat hy propaganda versprei, en hom tot die dood veroordeel, wat later verander is na 25 jaar harde arbeid.
Vanweë hul gewetensbeswaar teen deelname aan militêre diens, gewapen of andersins, is Jehovagetuie dikwels deur tronkstraf of ander straf in die gestaar. In Griekeland, byvoorbeeld, voor die ingebruikneem van alternatiewe burgerdiens in 1997, is honderde Jehovagetuies toegesluit, party tot drie jaar of langer omdat hulle geweier het om diensplig te doen.
In Armenië is jong Jehovagetuies opgesluit oor hul gewetensbeswaar teen militêre diens; dit is in November 2013 beëindig. Die regering van Suid-Korea het ook honderde in die tronk gesit weens hul diensweiering. In Switserland is bykans alle Jehovagetuies vrygestel van diensplig.
Vir gelowiges van Indiese godsdienste kan die teenstand teen oorlog gegrond wees op die algemene idee van ahimsa, niegeweld, of deur die uitdruklike verbod op geweld in hul godsdiens. Vir Boeddhiste is een van die vyf leringe "Ek aanvaar die lering om my daarvan te weerhou om lewende wesens dood te maak", wat duidelik teen oorlogvoering is. Die 14de Dalai Lama het gesê: "Oorlog moet verban word na die asblik van die geskiedenis." Aan die ander kant is baie Boeddhistiese sektes, veral in Japan, deeglik gemilitariseerde krygermonnike (yamabushi of sōhei) wat aan die burgeroorloë deelneem.
Alternatiewe vir gewetensbeswaardes
Ten spyte van die feit dat internasionale instellings soos die Verenigde Nasies en die Europese Raad gewetensbeswaar as 'n mensereg beskou en bevorder, het dit steeds nie 'n wetlike basis in die meeste lande nie. Onder die sowat 100 lande wat diensplig het, het net sowat 30 lande wetlike bepalings, waarvan 25 in Europa is.
In Europa hou die meeste lande met diensplig deesdae by internasionale riglyne vir gewetensbeswaarwetgewing (behalwe Griekeland, Siprus, Turkye, Finland en Rusland). In baie lande buite Europa, veral in lande met gewapende konflik, soos in die Demokratiese Republiek van die Kongo, word gewetensbeswaardes swaar gestraf.
Diensweiering in Suid-Afrika
Gedurende die 1980's het honderde  Suid-Afrikaanse wit mans militêre diensplig geweier of beswaar gemaak daarteen om opgeroep te word vir diensplig in die Suid-Afrikaanse Weermag. Sommiges het bloot gedros, of aangesluit by organisasies soos die End Conscription Campaign, 'n anti-oorlogbeweging wat in 1988 verban is, terwyl ander uit die land gevlug het en aangesluit het by die Komitee vir Suid-Afrikaanse Oorlogsweerstand. Die meeste het in 'n staat van binnelandse ballingskap geleef en is gedwing om ondergronds te leef binne die grense van die land totdat 'n moratorium in 1993 verklaar is. Weerstand teen die Angola-oorlog, "Suid-Afrika se Viëtnam", was volop op Engelstalige kampusse, en later het die oorlog in die townships die fokus van hierdie groepe geword.
Rene Bond
Rene Bond (11 Oktober 1950 – 2 Junie 1996) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Five Loose Women (1974), Country Hooker (1974), Flesh Gordon (1974), en Do You Wanna Be Loved? (1978).
Molapakgomo
Die Molapakgomo is 'n sytak van die Sandrivier, op sy beurt 'n takrivier van die Sabierivier in Mpumalanga, Suid-Afrika.
Anagram
'n Anagram of letterkeer is 'n woord of sin, gevorm uit die letters van 'n ander woord of 'n ander sin, maar in 'n ander volgorde. Die opmaak van anagramme is 'n gewilde woordspeletjie. Anagramme word ook dikwels as 'n pseudoniem gebruik.
Voorbeeld
Gegewe 'n woord soos TEGNIKUS is die volgende anagramme moontlik:
Nog enkele anagramme:
Woorde wat anagramme vorm, kan heeltemal verskillende betekenisse hë, maar wel verwant wees wanneer woorddele bloot omgeruil word, byvoorbeeld:
Anagramvorming kan selfs 'n speletjie word waar mense 'n woord probeer vorm uit al die letters in hul eie naam of name en titels. Uit SUSTER OLIVIER ontstaan byvoorbeeld die woord VOLSTRUISEIER!
The Namibian
The Namibian is Namibië se grootste en ook mees uitgesproke dagblad, wat in 1985 gestig is om vergrype deur die destydse Suid-Afrikaanse veiligheidsmag in die indertydse Suidwes-Afrika aan die kaak te stel en voorbrand vir die land se onafhanklikheid te maak, maar sedert onafhanklikwording is hy 'n ewe kritiese waghond van die Swapo-regering.
Ontstaan
Die koerant het die eerste keer in 1985 verskyn ná Gwen Lister, wat steeds uitgewer is, by die Windhoek Observer bedank het. In Mei die vorige jaar het die Publikasieraad in Pretoria die Windhoek Observer verbied, merendeels weens Lister se politieke beriggewing. Sy het geld in die buiteland ingesamel, die verbod voor die Appèlraad vir Publikasies in Pretoria uitgedaag en daarin geslaag om die verbod tersyde te laat stel. Terwyl sy egter in Suid-Afrika was om teen dié verbod te appelleer, het die bestuur van die Observer haar gedemoveer van politieke redakteur tot gewone verslaggewer. Die hele personeel is afgedank ná hulle hul teenkanting te kenne gegee het en Lister het uit protes bedank.
Toe Lister in Junie 1988 vier maande swanger was met haar seun, is sy aangehou omdat die regering wou weet waar sy 'n geheime dokument bekom het wat besonderhede verstrek het van 'n plan om groter mag aan die polisie te gee en 'n noodtoestand in Namibië af te kondig. Deurentyd het sy en haar personeel dreigoproepe gekry, hoofsaaklik van wittes wat omgekrap was omdat sy menseregtevergrype deur die Suid-Afrikaanse veiligheidspolisie aan die kaak gestel het.