cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roemeense nasionale rugbyspan
Die Roemeense span speel tradisioneel in geel truie met blou broeke en rooi sokkies. Roemenië se belangrikste internasionale verskyning is tydens die vierjaarlikse rugbywêreldbekertoernooi wat sedert 1987 beslis word. Sedert die Rugbywêreldbeker in 1987 ingevoer is, het die span aan amper al die toernooie deelgeneem en net die Rugbywêreldbeker 2019 misgeloop.
Beheerliggaam
Die beheerliggaam vir rugby in Roemenië is die Roemeense Rugbyfederasie (Federația Română de Rugby, FRR). Die FRR is in 1931 gestig en het in 1987, net voor die eerste rugbywêreldbekertoernooi, ’n volle lid van die Internasionale Rugbyvoetbalraad (IRR; nou Wêreldrugby) geword. Daarbenewens was die Roemeense Rugbyfederasie in 1934 ’n stigtingslid van die Fédération internationale de rugby amateur (FIRA, nou Rugby Europa).
Die hoogste rugbyliga in Roemenië is die professionele SuperLiga, waaraan ses spanne deelneem. As gevolg van die land se swak ekonomiese toestand verkies baie spelers egter ’n loopbaan by een van die Wes-Europese klubs (veral in Frankryk). Die meeste nasionale spelers wat nie by ’n Wes-Europese klub betrokke is nie, speel vir die professionele span Romanian Wolves wat sedert 2022 aan die Rugby Europa Superbeker deelneem. Naas die amptelike nasionale span roep die FRR ook ander keurspanne byeen. Nes ander rugbynasies beskik Roemenië oor ’n o/20-nasionale span wat aan die Europese en Wêreldrugby o/20-kampioenskap deelneem. Kinders en jongmense word reeds op skool aan rugby bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting.
Invoering en vestiging van rugby
Die Roemeense rugbygeskiedenis het in 1913 begin, toe studente tydens ’n buitelandse semester in Parys dié sport leer ken en met rugbyballe in hul bagasie na hul tuiste teruggekeer het. Die rugbyspel het in Boekarest gevestig waar dit deur studente en lede van die opkomende Bourgeoisie uitgeoefen is. In 1913 is met Stadiul Român die eerste klub gestig, waarop vinnig ander gevolg het, maar aanvanklik net in die hoofstad. Dié klubs het van 1914 af lede geword van die sportbeheerliggaam Federatiunea Societatilor de Sport din Romania, wat twee jaar vroeër gestig is en ook sportsoorte soos tennis, fietsry en sokker bestuur het. Die eerste klubs in provinsiale stede het in 1919 in Lupeni en Petroșani ontstaan.
In 1919 is Roemenië ook as een van die Eerste Wêreldoorlog se seëvierende magte vir die Inter-Geallieerde Spele in Parys genooi. Die FSSR het ’n nasionale span saamgestel uit diegene by die weermag, wat die beste talent vir dié spel getoon het en reeds lede van een van die bestaande klubs was. Hul eerste internasionale wedstryd op 23 Junie het in ’n 5–48-nederlaag teen ’n nieamptelike span van die gasheer geëindig. Drie dae later het teen die Verenigde State ’n 0–21-nederlaag gevolg. In teenstelling met die wedstryd teen Frankryk is dit as ’n toetswedstryd erken en word derhalwe as die eerste amptelike toetswedstryd van Roemenië beskou. Een Jaar later sou Roemenië aan die Olimpiese Somerspele 1920 se rugbytoernooi deelneem, maar hulle moes hulself onttrek, aangesien die Nasionale Olimpiese Komitee nie oor genoeg finansiële middele beskik het om hoegenaamd atlete na Antwerpen te stuur nie. Aan die Olimpiese Somerspele 1924 het hulle wél deelgeneem. Die Roemeense span het ná ’n vierdaagse treinrit uitgeput, sonder kos en met min finansiële middele Parys bereik. Hulle is deur Frankryk met 61–3 en die Verenigde State met 39–0 geklop. Ondanks dié swak nederlae het die Roemene die bronsmedalje gewen, aangesien net drie spanne aan dié toernooi deelgeneem het.
Gedurende die daaropvolgende jare het Roemenië min aan internasionale wedstryde deelgeneem, hul eerste oorwinning was in 1927 teen Tsjeggo-Slowakye. In 1931 het die FSSR se rugbykommissie afgestig en die beheerliggaam Roemeense Rugbyfederasie (Federația Română de Rugby, FRR) gestig wat tot vandag toe bestaan. In Januarie 1934 was die FRR een van die stigtingslede van die vastelandse beheerliggaam Fédération internationale de rugby amateur (FIRA) wat onder Franse leiding as mededinger tot die destydse eksklusiewe, Angel-Saksies oorheersde Internasionale Rugbyraad (IRR, nou Wêreldrugby) gestig is. In 1936 het Roemenië deelgeneem aan die eerste FIRA-kampioenskap in Berlyn wat as nieamptelike Europese Nasiesbeker beskou is en hulle het die klein finale om die derde plek teen Italië naelskraap met 7–8 verloor. In April 1937 het die eerste tuiswedstryd teen Italië in ’n puntelose gelykop geëindig. ’n Halwe jaar later is Roemenië tydens die FIRA-kampioenskap 1937 in Parys weer in die klein finale om die derde plek verslaan, dié keer deur Duitsland. In 1938 het Boekarest die derde FIRA-kampioenskap aangebied en Roemenië het onder drie deelnemers in die laaste plek geëindig. In 1939, 1940 en 1942 het hulle in internasionale wedstryde teen Italië gespeel, maar die Tweede Wêreldoorlog het die internasionale speelprogram vir sekere jare gekniehalter; die nasionale kampioenskap kon ononderbroke voortgaan.
Simbool van kommunistiese propaganda
Ná die Kommunistiese magsoorname was die Roemeense rugby se toekoms aanvanklik onseker, aangesien sommige Kommuniste dit as ’n sportsoort van die onlangs afgesette “Bourgeoisie” beskou het. Die staat het rugby nie net geduld nie, maar dit ook direk befonds. Een rede was glo, dat Gheorghe Gheorghiu-Dej, die Roemeense Werkersparty se voorsitter, voorheen by Boekarest se Grivița-werkswinkel van die Roemeense staatsspoorweg gewerk het, wat oor ’n suksesvolle rugbywerkspan beskik het. Die regering se waardering blyk ook uit die feit dat die minister van buitelandse sake Grigore Preoteasa gelyktydig as die FRR se president gedien het. In 1954 is die eerste sportiewe kontakte oor die Ystergordyn heen aangeknoop, toe die Walliese klub Swansea RFC ’n toer na Roemenië onderneem het. ’n Jaar later het die Roemeense nasionale span se teenbesoek plaasgevind, hulle het teen Walliese en Engelse klubs te staan gekom en ’n gebalanseerde wenrekord behaal.
Ritchie
Ritchie is 'n klein dorpie in die Noord-Kaap, Suid-Afrika. Die dorpie is net wes van die Modderrivier en is die eerste dorpie wat deur die Britte tydens die Tweede Vryheidsoorlog in die Slag van die Twee Riviere verower is. Die volgende geveg het by Koedoesberg, sowat 15 km wes van Ritchie plaasgevind. Ritchie en die dorpie Modderrivier is die middelpunt van die uitgebreide besproeiingsnedersetting wat deur kanale van die Rietrivier gevoed word. Die N12 nasionale pad gaan naby Ritchie verby. Ritchie is 40 km suid van Kimberley geleë.
Roemeense nasionale rugbyspan
Simbool van kommunistiese propaganda
Gedurende die Koue Oorlog en veral nadat Nicolae Ceaușescu in 1965 bewind oorgeneem het, het die Kommunistiese diktatuur rugby en ander sportsoorte vir die internasionale wedywering met die Westerse Kapitalistiese “klasvyand” ingespan. Elke internasionale sukses het volgens die propaganda die beweerde meerderwaardigheid van die Kommunistiese regering en sy ideologie direk bewys. Al die finansiële hulpbronne is aangewend vir die afrigting en toerusting van die nasionale span. Die noodwendige opleidingswerk is aanvanklik veral deur Franse afrigters gedoen, voordat dié werk later deur inheemse s’n oorgeneem is. Die meeste topspelers is deur die leër of polisie in diens geneem, waarvolgens hulle veral vir Steaua Bukarest of Dinamo Bukarest uitgedraf het (derhalwe het albei spanne die kampioenskap oorheers). As sogenoemde staatsamateurs het hulle amper uitsluitlik mededingende sport uitgeoefen en in goed toegeruste fasiliteite geoefen. Hierdie infrastruktuur en finansiële ondersteuning het baie talente vir die nasionale span opgelewer.
Toe die nasionale span in 1949 weer begin speel het, het hulle aanvanklik veral teen die Sosialistiese Broerstate in Oos-Europa te staan gekom en hulle oorheers. Die tuiswedstryd op 19 Mei 1957 teen Frankryk op Boekarest se Stadionul 23 August was histories op twee maniere: Die eerste ontmoeting tussen albei spanne in twee dekades het met ’n naelskraapse 15–18-nederlaag vir die gasheer geëindig, nadat hulle teen halftyd voorgeloop en die oorwinning in die laaste minuut uit die hand gegee het. Die buitelandse pers het ook berig dat ’n gehoor van 100 000 dié wedstryd bygewoon het – dit was ’n nuwe wêreldrekord vir ’n rugbywedstryd, wat eers tydens ’n wedstryd tussen Australië en Nieu-Seeland in 2000 oorgesteek is. In 1958 het politieke suiweringe in die Roemeense rugbysport plaasgevind, waartydens ’n aantal topspelers deur die outoriteite as “politiek agterdogtig” bestempel, uit die leidende klubs ontslaan en van die nasionale span verban is. Dit het die nasionale span se sterkte egter nie beïnvloed nie – in Oos-Europa is hul oorheersing nie aangetas nie – maar dit het daartoe gelei dat beplande wedstryde teen Britse spanne afgelas en vir meer as ’n dekade uitgestel is. Die Italianers en Franse was die enigste Wes-Europese spanne wat gereeld teen Roemenië speel bly het. Op 5 Junie 1960 is in Boekarest ’n noemenswaardige prestasie behaal, toe Frankryk, wat enkele maande voorheen die Vyfnasies-toernooi 1960 gewen het, met 11–5 geklop is.
Nadat hulle aansluitend ’n verdere nederlaag en twee gelykopslae gely het, het die Franse in November 1964 eindelik daarin geslaag om die Roemene se wenreeks van 20 wedstryde te beëindig. Van 1965 af het Roemenië aan die jaarlikse FIRA-nasiesbeker deelgeneem en weens sy destydse vaardigheidsvlak aan die hoogste van twee afdelings deelgeneem. Ná ’n derde en twee verdere tweede plekke in die eerste drie toernooie het die Roemene die FIRA-nasiesbeker 1967/68 beklink, dit was hul erste Europese titel. Die fondasie is in Desember 1968 gelê met ’n taai 15–14-tuisoorwinning teen Frankryk, wat die Vyfnasies-toernooi 1968 met ’n Grand Slam gewen het.
Goue tydperk van Roemeense rugby
Gedurende die eerste helfte van die 1970’s het die Roemene vyf agtereenvolgende keer die tweede plek in die FIRA-beker beklee, elke keer agter Frankryk. In Augustus en September 1973 het hulle hul eerste toer buite Europa aangepak, toe hulle ses wedstryde in Argentinië gespeel het; albei toetswedstryde teen die Poemas het in nederlae geëindig. Tydens die FIRA-beker 1974/75 het Roemenië die verdedigende kampioen Frankryk verslaan en sy tweede Europese titel ingepalm. Dié prestasie het tot ’n groter belangstelling deur die Westerse rugbynasies gelei. In Augustus 1975 het die nasionale span deur Nieu-Seeland getoer, waar hulle in wedstryde teen plaaslike keurspanne vier oorwinnings aangeteken en drie nederlae gely het. ’n Ontmoeting met die All Blacks was nie op die program nie, maar Roemenië het teen die tweede span Junior All Blacks ’n noemenswaardige 10–10-gelykop behaal. Die derde Europese titeloorwinning het tydens die FIRA-beker 1976/77 met oorwinnings in al die wedstryde gevolg. Byvoorbeeld het hulle Frankryk met 15–12 geklop en Italië met 69–0 verneder.
Die Roemene het hulle uiteindelik as sterkste Europese span buite die Vyfnasies en die IRR gevestig, toe hulle meer wedstryde teen spanne van die Britse Eilande begin speel het. Sowel in 1979 as in 1980 het hulle in nieamptelike internasionale wedstryde redelik goed meegeding, toe hulle deur Wallis naelskraap met 13–12 geklop is en teen Ierland met 13–13 gelykop gespeel het. Tydens die FIRA-beker 1980/81 het die Roemene opnuut onoorwonne gebly (insluitende ’n 15–0-tuisoorwinning teen Frankryk). In Oktober 1981 het die All Blacks Roemenië besoek. Die gaste het hul tot op hede enigste toetswedstryd in Oos-Europa met 14–6 gewen, maar die Skotse skeidsregter het twee drieë deur die Roemene nie erken nie en hulle van ’n moontlike oorwinning ontneem. Tydens die FIRA-beker 1982/83 het Roemenië weereens onoorwonne gebly en sy vyfde Europese titel ingepalm. Van 1983 af het die Tuisnasies se beheerliggame elke wedstryd teen Roemenië as ’n toetswedstryd erken. Wallis het in November 1983 Roemenië besoek en ’n onverwagse swak 6–24-nederlaag gely. Skotland, wat die Vyfnasies-toernooi 1984 met ’n Grand Slam gewen het, het nie baie beter gevaar nie en hulle is in Mei 1984 in Boekarest met 28–22 geklop. Daar was toenemende oproepe dat die Roemeense span by die Vyfnasies-toernooi ingesluit moes word. Dit is egter verhoed deur die onoorbrugbare politieke verskille en die staatsamateurs, waarna in tradisionele rugbykringe neerhalend as shamateurs (van sham = bedrog) verwys is. Tydens ’n kort toer aan die begin van Januarie 1985 het Roemenië op die Londense Twickenham-stadion vir die eerste keer teen Engeland te staan gekom en naelskraap met 15–22 verloor.
Afgly na tweede vlak
Die Ceaușescu-diktatuur se gewelddadige omverwerping in Desember 1989 het ingrypende gevolge gehad. Gedurende die Roemeense Rewolusie se onrus is ses nasionale spelers dood, onder andere die voormalige kaptein Florică Murariu. Veral danksy die vrygewige ondersteuning het rugby as die derde mees gewilde sportsoort ná sokker en handbal gevestig, met meer as ’n 12 000 gelisensieerde spelers in 110 klubs. Ná die rewolusie het die staat se vrygewige finansiële ondersteuning as gevolg van die politieke omwentelinge grootliks weggeval. Die jeug het in ’n toenemende mate ook sy belangstelling in rugby verloor, aangesien nou baie ander vryetydaktiwiteite bestaan het, wat in die Kommunistiese tydperk nie moontlik was nie.
Onder die heeltemal veranderde toestande het die nasionale span aanvanklik suksesvol gebly. In Mei 1990 het hulle Italië weg met 16–9 geklop, ’n maand later Frankryk met 12–6, die titeloorwinning tydens die FIRA-beker 1989/90 het hulle net weens hul swakker punteverskil misgeloop. In Augustus 1991 is Skotland tuis met 18–12 geklop. Tydens die daaropvolgende Rugbywêreldbeker 1991, wat in die destydse Vyfnasies aangebied is, het Roemenië twee nederlae gely, ’n 3–30 teen Frankryk en ’n 11–19 teen Kanada. Die aansluitende 17–15-oorwinning teen Fidji was nie meer van belang nie. Terwyl die nasionale rugby-infrastruktuur weens die tekort aan geld verval het, het Roemenië meer en meer gesukkel om teen opponente mee te ding. Suksesse teen as sterker geagte spanne het minder begin word; ’n uitsondering was ’n 26–12-tuisoorwinning teen Italië in Mei 1994. ’n Jaar later het hulle met oorwinnings teen Duitsland en Rusland vir die rugbywêreldbekertoernooi gekwalifiseer. Tydens die Rugbywêreldbeker 1995 in Suid-Afrika het Roemenië nie ’n oorwinning aangeteken nie. Hulle het weer teen Kanada te staan gekom, maar ook teen die gasheer Suid-Afrika en Australië. Teen Suid-Afrika het die Roemene verbasend die beste kanse op ’n oorwinning gehad, maar hulle is deur die latere wêreldkampioen eindelik met 21–8 geklop.
Nadat die IRR in Augustus 1995 al die beperkinge rakende die spelersbetaling opgehef en daarmee die professionele tydperk van die rugbyspel ingelui het, het dit nog ’n groter kwaliteitsverskil teenoor die leidende rugbynasies tot gevolg gehad. Aangesien die finansieel swak beheerliggaam weens die gebreek aan geskikte borge geen eie eersteklasliga van stapel kon stuur nie, het baie spelers na buitelandse klubs oorgeskakel, veral in Frankryk. Twaalf jaar later was meer as 300 Roemene by Franse klubs betrokke, tot by die vyfde liga. Die inheemse liga, as ’t ware sonder toeskouers en amper behoeftig, was eenvoudig te onaantreklik om talente te kon hou. Aan die ander kant was die beheerliggaam byna nie meer in staat om vir die nasionale span ’n genoegsame omgewing te skep nie. Alin Petrache, die span se kaptein rondom die draai van die millenium, het in ’n onderhoud in 2003 die situasie soos volg beskryf: “Toe die res van die rugbywêreld soos amateurs opgetree het, was ons professioneel. Sedert rugby se professionalisering het ons volledig amateuragtig geword.”
In 1995 en 1997 het Roemenië saam met Argentinië, Frankryk en Italië aan die Coupe Latine deelgeneem. Dié rugbytoernooi het net min belangstelling gekweek en die betrokke beheerliggame het dit na net twee seisoene nie meer aangebied nie; die Roemene het al hul wedstryde swak verloor en albei keer in die laaste plek geëindig. Ook in 1997 het Frankryk en Italië hulle aan die Europese beker onttrek, aangesien die klasverskil teenoor die ander deelnemende spanne te groot geword het. Die wegval van albei hoofmededingers het veral vir Roemenië met ’n groot aansienverlies gepaard gegaan, aangesien dit ’n uiteindelike teiken was dat die nasionale span vir die “groot” rugbynasies nie meer ’n noemenswaardige opponent was nie en vervolgens met baie minder moontlikhede gesit het om teen hulle getoets te word. ’n Toer na Argentinië gedurende somer 1998 (die laaste volgens die tradisionele manier) het teleurstellend verloop: Die Roemene het teen plaaslike spanne net twee gelykopuitslae aangeteken en al die ander wedstryde verloor; in die toetswedstryd is hulle deur die Poemas met 68–22 geklop. Daarteenoor was die rugbywêreldbekerkwalifisering met deels maklike oorwinnings teen België, Nederland, Pole, Oekraïne en Georgië meer suksesvol; hul enigste nederlaag was, soos verwag, teen Ierland. Tydens die Rugbywêreldbeker 1999, wat weer in die destydse Vyfnasies aangebied is, het die Roemene weereens net een oorwinning aangeteken, toe hulle die Verenigde State naelskraap met 27–25 geklop het; teen Australië (met 9–57) en Ierland (met 14–44) was hulle sonder enige kans.
Die onttrekking van beide Frankryk en Italië het by die FIRA tot ’n fundamentele hervorming van die Europese beker gelei. Dié toernooi is in Europese Nasiesbeker hernoem en het nou al die Europese nasionale spanne buite die Sesnasies-toernooi behels. Roemenië het van die begin af in die hoogste afdeling gespeel, die eerste toernooi oorheers en met die eerste titeloorwinning sedert 1983 weggestap (hul sesde algeheel). Dat dié sukses nie vanselfsprekend was nie, het die daaropvolgende jare met die opkomende Georgiese mededinger gewys. Reeds tydens die Europese Nasiesbeker 2001 het hulle hul eerste nederlaag teen dié span gely, wat aan die Georgiërs hul eerste titeloorwinning besorg het. November 2001 was ’n goeie voorbeeld van hoe ver die Roemene se prestasievlak agter dié van die leidende rugbynasies geval het. Die nasionale span het weg teen Engeland met 0–134 verloor, tot op hede die ergste nederlaag in die beheerliggaam se geskiedenis. Dié uitslag was deels te danke aan die feit dat die beste Roemeense spelers geweier het om hoegenaamd te speel, omrede hulle andersins vir die tydperk van die Novemberwedstryde baie min betaling van hul Franse klubs sou ontvang het.
’n Kort hoopvolle tydperk
In reaksie op hierdie nederlaag het die Roemeense beheerliggaam ’n fundamentele hervorming aangepak om die nasionale span se afgly in totale onbelangrikheid te verhoed; ook dié land se leidende klubs het ’n aansienlike professionalisering ondergaan. Die beheerliggaam se nuwe president Octavian Morariu het by sy Franse eweknie vir hulp aangeklop. Die Franse Rugbyfederasie het toe die suksesvolle juniorafrigter Bernard Charreyre beskikbaar gestel en hom ook betaal. Tydens die Europese Nasiesbeker 2001/02 het die Roemene ná oorwinnings teen al hul vyf opponente hul sewende Europese bekertitel ingepalm. Hulle het die beslissende wedstryd in April 2002 met ’n 31–23-wegoorwinning in die Georgiese hoofstad Tbilisi gewen; in dié wedstryd het albei spanne vir die eerste keer ook om die nuwe Antim-beker gespeel. Gedurende herfs is ’n rugbywêreldbekerkwalifiseringstoernooi aangebied, waartydens die drie deelnemers om twee plekke vir die daaropvolgende rugbywêreldbekertoernooi gespeel het. Roemenië is deur Italië met 25–17 geklop, maar danksy hul 67–6-oorwinning teen Spanje het hulle sonder moeite die tweede plek behaal. Tydens die Rugbywêreldbeker 2003 in Australië het Roemenië sy eerste drie poelwedstryde teen Ierland (met 17–45), die gasheer (met 8–90) en Argentinië (met 3–50) verloor; hul enigste oorwinning was teen Namibië (met 37–7).
Die beheerliggaam se leiers was met die nasionale span se vertoning ontevrede en hulle het nog voor die laaste wedstryd teen Namibië aangekondig om Charreyre se kontrak nie te verleng nie. Die behaalde vooruitgang is onmisverkenbaar, maar die vertoning tydens die rugbywêreldbekertoernooi het nie aan die verwagtinge voldoen nie. Op Charreyre het in die daaropvolgende vier jaar drie verdere Franse as nasionale afrigters gevolg. Aan die begin van die Europese Nasiesbeker 2003/04 is Roemenië deur Portugal verras en met 16–15 in Lissabon geklop. Gedurende die terugrondte het die Roemene daarin geslaag om vir ’n rukkie die eerste plek te beklee, maar hulle is in die voorlaaste wedstryd deur die Russe met 33–24 geklop. Die Roemeense beheerliggaam het aansluitend beweer dat twaalf spelers tydens hul verblyf in Krasnodar deur die opsetlike bymenging van kalmeermiddels in hul kos beïnvloed is. Portugal het verrassend met die titel weggestap, terwyl Roemenië met die tweede plek tevrede moes wees. Tydens die 2004 midjaarrugbytoetsreeks het hulle ’n noemenswaardige prestasie behaal, toe hulle Italië tuis met 25–24 geklop het. Wêreldrugby het Roemenië in dieselfde jaar as ’n tweede vlak-span geag, waarmee ’n beter finansiële ondersteuning gepaard gegaan het. In 2005 het die span aan die laaste Super Powers Cup deelgeneem, maar hulle is deur beide Japan en die Verenigde State geklop, waarvolgens hulle in die laaste plek geëindig het.
Die Europese Nasiesbeker 2004–2006 het gelyktydig as die rugbywêreldbekerkwalifisering se eerste deel gedien. Met agt oorwinnings en twee nederlae oor ’n tydperk van ietwat meer as 18 maande het Roemenië sy agtste Europese bekertitel ingepalm, danksy ’n beter punteverskil teenoor die ernstige mededinger Georgië. Die rugbywêreldbekerkwalifisering se tweede deel het in Oktober 2006 uit ’n klein rondtetoernooi bestaan. Roemenië het Georgië tuis met 20–8 en Spanje weg met 43–20 geklop, waarvolgens hulle regstreeks vir die hooftoernooi gekwalifiseer het. In Junie 2007 het Roemenië vir die eerste keer die nuwe Nasiesbeker aangebied en die vierde plek onder ses deelnemers behaal. Tydens die Rugbywêreldbeker 2007 in Frankryk het duidelik geword dat ten spyte van hul positiewe benadering die verskil teenoor die leidende rugbynasies nie kleiner geword het nie. Terwyl Roemenië in die eerste poelwedstryd teen Italië goed tred kon hou, het teen Skotland ’n swak 0–42-nederlaag gevolg. Hulle het hul enigste oorwinning teen Portugal (met 14–10) aangeteken en in hul laaste wedstryd het hulle teen Nieu-Seeland met 8–85 verloor. Daarmee het hulle hul klein doel (die derde poelplek en sodoende die regstreekse kwalifisering vir die volgende hooftoernooi) nie behaal nie.
Aanhoudende stagnasie
Die ná die rugbywêreldbekertoernooi as hoofafrigter aangestelde Nieu-Seelander Ellis Meachen is reeds in Maart 2009 weer ontslaan, nadat Roemenië tydens die Europese Nasiesbeker 2008–2010 ná twee twee nederlae teen Rusland en een verdere teen Georgië slegs die vierde plek, buite die range vir ’n rugbywêreldbekerkwalifisering, behaal het. Toe sy Franse plaasvervanger Serge Lairle in Mei 2010 ’n verlening van sy kontrak teen ’n minder salaris verwerp het, het die beheerliggaam Romeo Gontineac as nuwe hoofafrigter aangestel; hy is deur die voormalige Nieu-Seelandse nasionale speler Steve McDowall bygestaan. In 2010 het Roemenië tydens die Europese Nasiesbeker onoorwonne gebly en sy negende Europese bekertitel ingepalm. Met hul swak 2009-resultate het hulle in die tweejaarse Europese rugbywêreldbekerkwalifisering slegs die derde plek behaal. Aangesien net die eerste twee plekke regstreeks gekwalifiseer het, moes Roemenië in twee bykomende kerkwalifiseringsrondtes speel. In die Europese relegasie was Oekraïne geen ernstige hindernis nie en is met ’n algehele telling van 94–10 geklop, waarop ’n interkontinentale relegasie in twee fases gevolg het. Hulle het eers Tunisië met 56–13 verslaan en Uruguay in die twee beslissende wedstryde ontmoet. Roemenië het weg met 21–21 gelykop gespeel en met ’n 39–12-tuisoorwinning die laaste plek bespreek. Die aansluitende Rugbywêreldbeker 2011 in Nieu-Seeland het met vier nederlae teen Skotland (met 24–34), Argentinië (met 8–43), Engeland (met 3–67) en Georgië (met 9–25) egter baie teleurstellend verloop.
Die vorige nasionale speler Haralambie Dumitraș het ná die rugbywêreldbekertoernooi as hoofafrigter oorgeneem. Onder sy leiding het die span tydens die Europese Nasiesbeker 2010–2012 agtergebly, aangesien hulle Georgië nie meer kon inhaal nie en eindelik met groot afstand die tweede plek beklee het. In Junie 2012 het Roemenië tydens sy sesde deelname aan die Nasiesbeker onoorwonne gebly en dié toernooi vir die eerste keer gewen. Ná die 2012 eindjaarrugbytoetsreeks het die beheerliggaam Dumitraș met Lynn Howells vervang. Maar ook die ervare Wallieser het aanvanklik nie daarin geslaag om Georgië se groeiende oorheersing tydens die Europese Nasiesbekertoernooie te beëindig nie. Van 2013 tot 2016 het die Roemene vier agtereenvolgende keer na hul grootste mededingers die tweede plek beklee. Daarteenoor het hulle in die Nasiesbeker in 2013 en 2016 twee toernooititels ingepalm. Die Europese Nasiesbekertoernooie 2013 en 2014 het gesamentlik as Europese rugbywêreldbekerkwalifisering gedien; Roemenië het agter Georgië die gedeelde tweede plek beklee en regstreeks vir die rugbywêreldbekertoernooi gekwalifiseer. Tydens die Rugbywêreldbeker 2015 in Engeland het hulle eers teen Frankryk met 11–38 en Ierland met 10–44 verloor. Teen Kanada het die Roemene net voor halftyd met 0–15 agternageloop, maar hulle kon dié wedstryd draai en met 17–15 wen; dit was die hoogste suksesvolle inhaling in die rugbywêreldbekergeskiedenis tot dusver. In die laaste wedstryd is hulle deur Italië met 32–22 geklop.
In Junie 2016 het Roemenië die Nasiesbeker vir die derde keer gewen, gelyktydig het hulle vir die laaste keer as dié toernooi se gasheer opgetree en ook daaraan deelgeneem. Die beheerliggaam het daarmee ’n strategieverandering geïmplementeer, waarvolgens die nasionale span in die toekoms meer teen spanne van die Amerikaanse vasteland te staan sou kom. Vervolgens het Roemenië in November 2016 tuisoorwinnings teen die Verenigde State, Kanada en Uruguay aangeteken, en in Junie 2017 wegoorwinnings teen Kanada en Brasilië. Tydens die Europese Rugbykampioenskap 2016/17 (die Europese Nasiesbeker is intussen hervorm en hernoem) is Roemenië in die eerste wedstryd deur Duitsland geklop, maar hulle het die laaste beslissende wedstryd tuis teen Georgië met 8–7 gewen en die tiende Europese bekertitel ingepalm. Aangesien albei lande gelyk op punte was, was die direkte ontmoeting se uitslag beslissend. Onmiddellik na die einde van die wedstryd het onder beide die beamptes en toeskouers verwarring geheers, aangesien Rugby Europa se verantwoordelikes die wenbeker eers aan Georgië wou oorhandig, voordat hulle hul fout besef en die Roemene as Europese kampioen gekroon het.
’n Kontroverse en sy gevolge
’n Kontroverse het die Europese Rugbykampioenskap 2018 oorskadu, wat saam met die voorjaar se toernooi ook as rugbywêreldbekerkwalifisering gedien het. Aanvanklik het Roemenië met sy tweede plek glo regstreeks die hooftoernooi bereik, maar dan het Wêreldrugby op 18 Maart 2018 ’n latere ondersoek van die wedstryd België–Spanje aangekondig, waartydens ’n Roemeense skeidsregter ’n aantal omstrede besluite geneem het. Gedurende die ondersoeke het die Kommissie van Ondersoek wat deur Wêreldrugby saamgestel is, agtergekom dat België, Roemenië en Spanje elk in verskeie wedstryde spelers ingespan het, wat volgens die regulasies nie geskik was nie. In Roemenië se geval was dit die Tongaanse speler Sione Fakaʻosilea, wat in 2014 ’n kontrak met ’n Roemeense klub gesluit en nooit vir Tonga uitgedraf het nie, maar wél vir die Tongaanse nasionale sewesrugbyspan (waarvan die beheerliggaam glo geen kennis gedra het nie). Aangesien albei weergawes onder die toesig van Wêreldrugby is, was die reël waarvolgens buitelandse spelers met ’n verblyf van meer as drie jaar ingespan mag word, nie van toepassing nie. Op 15 Mei is al drie spanne deur Wêreldrugby met puntaftrekking beboet, waarvolgens Roemenië na die laaste plek geval en die Rugbywêreldbeker 2019 misgeloop het. Roemenië is by dié toernooi deur Rusland vervang, terwyl Duitsland pleks van Spanje aan die volgende kwalifiseringsrondte kon deelneem. Drie weke later het ’n onafhanklike appèlliggaam dié uitspraak bevestig.
Lynn Howells, wat sy kontrak ná ses jaar beëindig het, is deur die Franse Thomas Lièvremont as nuwe hoofafrigter opgevolg. Die beheerliggaam het hom in November 2018 egter ná net drie wedstryde ontslaan en deur die Engelse Andy Robinson vervang. Maar ook hy kon nie keer dat Roemenië in vergelyking met die ander Europese rugbynasies verder agterraak nie. Sowel in 2018 as in 2019 het die Roemene tydens die Europese Rugbykampioenskap net die derde plek agter Georgië en Spanje beklee, in 2021 wél die tweede plek (al was dit ver agter Georgië). Die Howells-tydperk se optimistiese gees is blykbaar verby, veral omdat die vooruitsigte vir die toekoms nie baie rooskleurig is nie. Die aantal professionele Roemeense spelers in die buiteland neem geleidelik af en ook die nasionale jeugspanne van al die ouderdomme was lanklaas mededingend. Buitendien is daar ’n aansienlike onbelangstelling onder die Roemeense bevolking in sport: Volgens ’n Eurostat-opname in 2014 beklee Roemenië die laaste plek van al die EU-lande in terme van die proporsie mense wat sport uitoefen in vergelyking met die totale bevolking, en dit op ’n groot afstand; die waarde van bywoning van sportbyeenkomste is ook van die laagste in Europa.
Tydens die kwalifisering vir die Rugbywêreldbeker 2023 het Spanje glo regstreeks die hooftoernooi behaal, nadat hulle in die oor twee jaar besliste Europese kwalifisering agter Georgië en voor Roemenië in die tweede plek geëindig het. Ná ’n ondersoek in die geskiktheid van spelers deur die wêreldbeheerliggaam Wêreldrugby is Spanje egter vir twee wedstryde vyf punte elk afgetrek, waardeur hulle na die vierde plek geval het en die Rugbywêreldbeker 2023 misloop. Spanje is by dié toernooi deur Roemenië vervang, terwyl die nou derde geplaaste Portugal pleks van Roemenië aan die volgende kwalifiseringsrondte kon deelneem. Tydens die hooftoernooi in Frankryk sal hulle in hul poel teen Ierland, die verdedigende kampioen Suid-Afrika, Skotland en Tonga te staan kom.
Kleure, embleem en bynaam
Roemenië speel tradisioneel in ’n geel trui met blou broeke en rooi sokkies met wit strepe. Hul alternatiewe trui is wit met blou en rooi kleuraksente, wit broeke en wit sokkies.
Die Roemeense span se huidige truiverskaffer is die Italiaanse sportuitruster Macron en die truiborg is die Britse sportwedkantoor Stanleybet. Die beheerliggaam se kenteken verskyn op die regterbors, die truiverskaffer se kenteken links en die borgkenteken in die middel.
Die beheerliggaam Roemeense Rugbyfederasie se kenteken toon ’n as eikeblaar gestiliseerde rugbybal in blou met die belettering Rugby România langsaan. Die nasionale span se bynaam is Stejarii (“die eike“).
Tuisstadion
Roemenië se tuisstadion is die Stadionul Arcul de Triumf (“Triomfboogstadion”) in Boekarest, wat in Julie 2021 ingewy en ’n kapasiteit van 8 200 het. Dit is op die plek van die gelyknamige voorganger wat in 1913 ingewy en in 2018 afgebreek is. Die stadion word deur die Roemeense Rugbyfederasie besit met hul hoofkantoor in die stadion.
Die Stadionul Arcul de Triumf is in 2007 vir die eerste keer deur die nasionale span gebruik. Voorheen is die meeste tuiswedstryde van 1951 af op die Dinamo-stadion aangebied, enkele belangrike wedstryde met ’n groot gehoorbelangstelling op die Stadionul 23 August. Buite die hoofstad word tuiswedstryde soms ook in ander stede aangebied; waarvan die meeste in Constanța.
Toetswedstryde
Roemenië het 265 van sy 457 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 57,99%. Roemenië se statistieke in toetswedstryde teen al die lande, in alfabetiese volgorde, is soos volg (korrek in Maart 2023):
Olimpiese Spele
Roemenië het een keer aan Olimpiese rugbytoernooie deelgeneem. Tydens die Olimpiese Somerspele 1924 se rugbytoernooi het hulle albei wedstryde teen Frankryk en die Verenigde State verloor, waarmee hulle die bronsmedalje ingepalm het.
Europese Rugbykampioenskap
Die Roemeense nasionale span neem sedert 1935 aan die Europese Rugbykampioenskap deel en hulle het sedertdien tien toernooie gewen.
Nasiesbeker
Roemenië het van 2007 tot 2016 aan die jaarlikse Nasiesbeker deelgeneem. Hulle het vier toernooie beklink.
Ander wedstryde
Gedurende die amateurtydperk het Roemenië maandelange oorsese toere onderneem, waartydens hulle teen ander nasionale spanne, plaaslike saamgestelde spanne en klubspanne gespeel het. Eweneens het oorsese spanne na Roemenië getoer. Teen die jaar 2000 het die oorsese toere volgens die ou tradisie tot ’n einde gekom, aangesien die professionalisering van die rugbyspel te min tyd vir toere oorlaat. Deesdae is toetswedstryde teen die spanne van die Suidelike Halfrond tweekeer per jaar moontlik. Gedurende Juniemaand se midjaarrugbytoetsreeks reis Roemenië na die Suidelike Halfrond en gedurende Novembermaand se eindjaarrugbytoetsreeks tree Roemenië as gasheer op. As deel daarvan ding Roemenië sedert 2002 met Georgië om die Antim-beker mee (genoem na die in Georgië gebore Roemeense metropolis Antim Ivireanul), sedert 2014 met die Verenigde State om die Pershing-beker (genoem na die Amerikaanse generaal John J. Pershing wat in 1919 die Inter-Geallieerde Spele gereël het, waartydens Roemenië sy eerste toetswedstryd gespeel het) en sedert 2021 met Rusland om die Kiseleff-beker (genoem na die Russiese prins Pawel Kiseljof, wat in 1829 die eerste grondwet vir die twee prinsdome Moldawië en Walachye opgestel het).
Huidige span
Die volgende spelers vorm die Roemeense span tydens die Europese Rugbykampioenskap 2023:
Bekende spelers
Tot dusver is nog geen Roemeense speler in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem nie. Die Olimpiese 1924-span is wél in dié Heldesaal ingeskryf.
Spelerstatistieke
Vervolgens die belangrikste statistieke van Roemenië se spelers. Die spelers wat met * gekenmerk is, is nog aktief en kan hul statistieke verbeter.
Afrigters
Sedert 2022 dien die Roemeense Eugen Apjok as Roemeense hoofafrigter.
Zhuangologie
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Beduidende werke van die Zhuangologie(seleksie boeke)
* Kort geskiedenis van die Zhuang (Huang Xianfan, 1957) * Veldwerk Verslag oor Zhuang in Daxin (Huang Xianfan, 1957) * Nong Zhigao (Huang Xianfan, 1983) * Studie oor Volksliedjie van die Zhuang (Huang Yongsha,1983) * Literatuur Geskiedenis van die Zhuang (drie volumes,Ou Yang Ruoxiou, ens. 1986) * Volksgeskiedenis van die Zhuang (Liang Tingwang,1987) * Algemene Geskiedenis van die Zhuang (Huang Xianfan, ens.1988) * Bevolking van die Zhuang (Xiao Yongmu, 1988) * Studie oor Volksletterkunde van die Zhuang  (Wei Qilin, 1988) * Studie oor Dans van die Zhuang (Jin Tao, 1988) * Studie oor Dramatiese Kuns van die Zhuang (Wei Wei,ens. 1990) * Rotskuns van die Zhuang in Zuojiang (Qin Cailuan, 1992) * Vroue en Kultuur van die Zhuang (Wei Suwen, 1993) * Studie oor Fisiese Antropologie van die Zhuang (Li Fuqiang, ens. 1993) * Rou Kultuur van die Zhuang (Wei Suwen, 1994) * Revolusionê Gregeskiedenis van die Zhuang (Huang Chengshou,  1994) * Opperhoof Stelsel van die Zhuang (Tan Qi,1995) * Ekonomiese Geskiedenis van die Zhuang (Huang Xiongying, ens.1995) * Filosofie Geskiedenis van die Zhuang (Huang Qingyin, 1996) * Studie oor Dialek van die Zhuang  (Qin Guosheng, 1996) * Landbou Rys Geskiedenis van die Zhuang (Qin Naichang, 1997) * Geneeskunde Geskiedenis van die Zhuang (Huang Hanru, 1998) * Onderwys Geskiedenis van die Zhuang (He Longqun, 1998) * Argitektoniese Kultuur van die Zhuang (Qin Cailuan, 1998) * Natuur aanbidding kultuur van die Zhuang (Liao Mingjun, 2002) * Studie oor Moderne samelewing van die Zhuang (Fang Sumei, 2002) * Wetenskap Tegnologie Geskiedenis van die Zhuang (Qin Shangwen, 2003) * Studie oor Tradisionele Kultuur van die Zhuang en die Tay (Vyf volumes, Qin Shengmin(red.)2003) * Studie oor Oorspronge Beskawing van die Zhuang (Zheng Chaoxiong, 2005) * Studie oor Tonggu van die Zhuang  (Jiang Tingyu, 2005) * Genoe State en Genoe Mite van die Zhuang  (Qin Naichang,  ens.2007) * Kritiese Biografie van die Wei Baqun (Huang Xianfan, ens.2008) * Studie oor Song Fair van die Zhuang (Pan Qixu, 2010) * Kritiese Biografie van die Lu Rongting  (Liang Yue, 2011)
Baanbrekers van die Zhuangologie:Huang Xianfan. Foto geneem deur An Ming3, omstreeks 1932
Zhuangologie of Zhuang-studie (Chinees: 壮学) is die wetenskaplike studie van die Zhuang. Dit behels die studie van die geskiedenis, kulture, volksverhale en religie van die Zhuang.
Geskiedenis
Dit is eers in die 20ste eeu wat die sistematiese studie van die verlede deur die geskiedenis-dokumente plaasgevind het. In 1957 publiseer Huang Xianfan die Kort Geskiedenis van Zhuang waarin hy in detail die geskiedenis en kultuur van die Zhuang verduidelik. Huang word beskou as die vader van die Zhuangologie.
Studie
Vandag oorvleuel die velde wat ondersoek word in Zhuangologie dikwels met ander sosiale wetenskappe en geesteswetenskappe insluitend politieke wetenskap, linguistiek, argeologie, sosiologie, ekonomie, antropologie, etnologie en geskiedenisstudie.
Edik van Fontainebleau
Die Edik van Nantes is op 13 April 1598 deur Hendrik IV van Frankryk uitgevaardig en het die plaaslike Calvinistiese Protestante, oftewel Hugenote, wesenlike regte in die grotendeels Katolieke nasie gebied. Hendrik IV wou deur middel van die verordening burgerlike eendrag bevorder.
Die Edik van Nantes het algemene vryheid van gewete aan indiwidue gebied en het spesifieke konsessies aan die Protestante gemaak, soos amnestie en die herinstelling van hul burgerregte. Dit het die Hugenote toegelaat om hul geloof uit te oefen en het hulle teen vervolging deur die staat beskerm. Die Edik was die begin van die einde van die religieuse oorloë wat Frankryk gedurende die tweede helfte van die 16de eeu geteister het.
Die Kardinaal de Richelieu was weens die bedreiging van die Katolieke Huis van Habsburg in beide sy buitelandse en binnelandse beleide verdraagsaam teenoor Protestante. Hy het byvoorbeeld bondgenootskappe met die Anglikaanse Karel I van Engeland sowel as met Protestantse state soos die Republiek van die Sewe Verenigde Nederlande, Denemarke, en Swede gesluit. Jeens die Protestantse onderdane van die Franse koninkryk was Richelieu ewe strategies en pragmaties; hy moes egter teenstryd bied toe die vorming van 'n Hugenootse staat binne die koninkryk begin dreig. Toe die Hugenote in opstand kom, laat Richelieu sy verdraagsame benadering vaar. Hy het die regte wat die Protestante ingevolge die Edik van Nantes geniet het drasties ingeperk en hy het die Beleg van La Rochelle (1625-1628) gelei waartydens 25 000 Hugenote weens hongersnood gesterf het.
Dick Advocaat
Dirk Nicolaas "Dick" Advocaat (gebore op 27 September 1947 in Den Haag) 'n vroeëre sokkerspeler uit Nederland.
Edik van Fontainebleau
Daarbenewens het Koning Lodewyk XIV die teenwoordigheid van ketters in sy koninkryk aanstootlik gevind. Die afwesigheid van die universele navolging van Katolisisme in Frankryk was vir Lodewyk XIV nie in ooreenstemming met sy visie van 'n perfekte outokrasie nie. In 1681 begin hy dragonders (berede infanteriste) in die huise van Hugenote inkwartier om die Hugenote te intimideer en om hulle na Katolisisme te bekeer. Hierdie vervolging van die Hugenote staan bekend as die dragonnades en sou later deur die Edik van Fontainebleau tot amptelike beleid gemaak word. Die Edik van Fontainebleau het ook opdrag gegee om Protestantse kerke te vernietig en om Protestantse skole te sluit.
Die amptelik goedgekeurde vervolging van prominente Hugenote deur dragonders het tot die grootskaalse ontvlugting van Protestante uit Frankryk gelei. Ramings wissel, maar die konsensus is dat tussen 210 000 en 900 000 Hugenote oor die volgende twee dekades uit Frankryk sou vlug. Hulle het asiel gevra in onder meer Engeland, Swede, Switserland, Brandenburg-Pruise, Denemarke, in Protestantse state in die Heilige Romeinse Ryk, in Noord-Amerika, en in die Kaapkolonie.
Nasleep
Historici vergelyk die Edik van Fontainebleau met die Spaanse Verdrywingsverordening wat op 31 Maart 1492 deur die Katolieke kongingspaar Ferdinand II van Aragón en Isabella van Kastilië in Granada uitgevaardig is en wat Spaanse Jode gedwing het om die Spaanse koninkryk te verlaat of om hulle na Katolisisme te bekeer, asook met die verdrywing of gedwonge kerstening van Spaanse Moslems (1609-1614) wat begin het met 'n bevel wat op 6 April 1609 deur koning Filips III van Spanje gegee is. Die Edik van Fontainebleau, die Verdrywingsverordening, en die verdrywing en gedwonge kerstening van Spaanse Moslems was uitbarstings van religieuse onverdraagsaamheid wat 'n relatief verdraagsame tydperk beëindig het.
Die Edik van Fontainebleau het tot 'n breinkwyn (kundigheidsverlies) in Frankryk gelei. Groot getalle bekwame ambagslui, insluitende die prominente barok argitek en meubelier Daniel Marot, het die Franse koninkryk voor religieuse vervolging ontvlug. Die Hugenote het kennis van belangrike tegnieke en style saam met hulle landuit geneem, wat die gehalte van sy, spieëlglas, silwersmidswerk, horlosies, en kabinetwerk in die bestemmings waarheen hulle gevlug het dramaties verbeter het. Sommige heersers, soos Frederik Willem I van Brandenburg wat in teenstelling met sy Evangelies-Lutherse volk 'n aanhanger van Calvinisme was en wat op 8 November 1685 in die Gregoriaanse kalender die Edik van Potsdam uitgevaardig het, het die Protestante aangemoedig om na hul nasies te vlug.
Mathys Zyn Loop
Mathys Zyn Loop is 'n dorpie in Thembisile Hani Plaaslike Munisipaliteit, Nkangala-distriksmunisipaliteit in Mpumalanga, Suid-Afrika.
Sofia Helin
Sofia Helin (gebore 25 April 1972) is 'n Sweedse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Dalecarlians (2004), Arn: The Knight Templar (2007), en The Snowman (2017), en in die televisiereeks Bron/Broen (2011).
Maandblad Zuid-Afrika
Maandblad Zuid-Afrika is 'n tweetalige tydskrif wat in Amsterdam (Nederland) uitgegee word en as kontakpunt en forum vir almal in Nederland en België dien wat in Suid-Afrika belangstel. Diepte-artikels handel oor aktuele ontwikkelinge in en die letterkunde en geskiedenis van Suid-Afrika. Die aktiwiteite van die Nederlandse Stichting Zuid-Afrikahuis en die jongste aanwinste van die biblioteek van die Suid-Afrikaanse Instituut word in die blad aangekondig.
Maandblad Zuid-Afrika verskyn reeds sedert 1924 en tans tien maal per jaar. Dit word uitgegee deur die Nederlands-Zuid-Afrikaanse Vereniging (die NZAV) en finansieel ondersteun deur die Zuid-Afrikaansche Stichting Moederland en in minder mate ook deur die Vlaams-Zuid-Afrikaanse Cultuurstichting en die Van Ewijck-stigting. Die sekretariaat is in Suid-Afrika Huis. Tot 1938 was die bekende teoloog prof. J.W. Pont redakteur van die Maandblad.
Jan Terlouw
Vroeë lewe en opvoeding
Terlouw is gebore in Kamperveen, Overijssel en word groot in die Veluwe. Hy was die oudste seun van 'n gesin van vyf, met twee jonger broers en twee susters.
Na hoërskool studeer Terlouw aan die Universiteit van Utrecht, waar hy 'n MSc-graad verwerf in wiskunde en fisika, asook 'n PhD in kernfisika.
Vroeë- en politieke loopbaan
Terlouw werk ook as navorser vir die Massachusetts Institute of Technology (MIT) in Cambridge, Massachusetts van Februarie 1960 tot April 1962, en vir die Koninklike Instituut vir Tegnologie (KTH) in Stockholm, Swede vanaf Augustus 1965 tot Desember 1966. Terlouw dien vanaf April 1970 tot Mei 1971 op die Gemeentelijke Raad van Utrecht. Terlouw is verkies as Lid van die Huis van Verteenwoordigers na die algemene verkiesing van 1971, en neem op 11 Mei 1971 'n aanvang met sy ampstermyn. Nadat die leier en parlementêre leier van die Demokrate 66 in die Huis van Verteenwoordigers, Hans van Mierlo, aankondig dat hy aftree as leier en parlementêre leier in die Huis van Verteenwoordigers, nadat hy verantwoordelikheid neem vir die nederlaag in die Nederlandse verkiesing van 1972, en vir Terlouw nader as opvolger, aanvaar Terlouw die aanbod en word hy op 1 September 1973 die leier en parlementêre leier van die Demokrate 66. Vir die algemene verkiesing van 1977 dien Terlouw as die Lijsttrekker (topkandidaat) van die Demokrate 66. Die Demokrate 66 behaal 'n klein oorwinning en kry 2 setels by en beklee derhalwe onder sy leierskap 8 setels in die Huis van Verteenwoordigers.
Terlouw was vir die algemene verkiesing van 1981 weer die Lijsttrekker. Die Demokrate 66 behaal 'n groot oorwinning en kry 9 setels by, met 'n gevolglike 17 setels in die Huis van Verteenwoordigers. Die volgende Nederlandse kabinetsvorming van 1981 lei tot 'n koalisie-ooreenkoms tussen die Demokrate 66, die Christen-Demokratiese Appèl (CDA) en die Arbeidersparty (PvdA), wat die tweede Van Agt-kabinet (Kabinet Van Agt II) saamstel, met Terlouw wat benoem word as adjunk-eerste minister van Nederland en as Minister van Ekonomiese Sake op 11 September 1981. Die kabinet Van Agt II word na slegs sewe maande in die tuig op 12 Mei 1982 uit die kussings gelug, maar gaan in die interim voort om te dien totdat dit vervang word deur die derde Van Agt-kabinet (Kabinet Van Agt III), met Terlouw wat voortgaan as adjunk-eerste minister en Minister van Ekonomiese Sake, op 29 Mei 1982.
In Julie 1982 kondig Terlouw aan dat hy nie gaan hardloop as Lijsttrekker vir die Nederlandse algemene verkiesing van 1982 nie, maar dat hy homself wel beskikbaar sal stel vir die verkiesing van 1982. Terlouw word genader deur die Voorsitter van die Demokrate 66, Jan van Berkom, om sy kandidatuur te heroorweeg; Terlouw weier aanvanklik, maar na beraadslaging aanvaar hy die benoeming as Lijsttrekker vir die algemene verkiesing van 1982. Die Demokrate 66 ly 'n groot verlies en verloor 11 setels en beskik hierna oor slegs 6 setels in die Huis van Verteenwoordigers. Terlouw neem verantwoordelikheid vir die nederlaag en kondig op 8 September 1982 aan dat hy as leier uittree en derhalwe nie sy plek in die Huis van Verteenwoordigers sal inneem nie. Die kabinet Van Agt III word vervang deur die eerste Lubbers-kabinet (Kabinet Lubbers I) na die kabinetsvorming van 1982 op 4 November 1982.