cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fra Angelico
San Marco, Florence, 1436–1445
Elke sel is versier met 'n fresko wat ooreenstem met die grootte en vorm van die enkele ronde raam langsaan. Die fresko's is blykbaar bedoel vir nadenke. Hulle het 'n bleek, rustige skoonheid. Baie van Fra Angelico se beste en mees gereproduseerde werke tel onder dit. Daar is, veral in die binneste ry selle, sommige van minder inspirerende kwaliteit en van 'n meer herhalende tema, wat miskien deur assistente voltooi is. Baie foto's bevat Dominikaanse heiliges as getuies van toneel elk in een van die nege tradisionele gebedshoudinge uitgebeeld in De Modo Orandi. Die frat wat die sel gebruik, kan homself in die toneel plaas.
Laat werke, 1445–1455
Duomo di Orvieto
Nikolynse Kapel
Die kapel van pous Nicholas V, in die Vatikaanstad is waarskynlik met hulp van Benozzo Gozzoli en Gentile da Fabriano geskilder. Die hele oppervlak van die muur en plafon is luuks geskilder. Daar is baie goue blare vir versiering, en daar word op geniale wyse gebruik gemaak van skitterende blou wat gemaak is van lapis lazuli.
Ontdekking van verlore werke
In November 2006 het die pers berig dat twee ontbrekende meesterwerke van Fra Angelico te voorskyn gekom het in 'n spaarkamer van wyle Jean Preston in haar terrashuis in Oxford, Engeland. Haar vader het hulle in die sestigerjare vir £ 100 elk gekoop en hulle toe met sy dood aan haar bemaak. Preston, 'n kenner van die middeleeue, het dit onmiddellik erken as werke uit die Florentynse renaissance van 'n hoë gehalte, maar nie besef dat dit werke van Fra Angelico was nie, totdat dit in 2005 geïdentifiseer is deur Michael Liversidge van die Universiteit van Bristol. Daar was byna geen vraag na Middeleeuse kuns gedurende die 1960's nie en geen handelaars het belangstelling getoon nie, en daarom het Preston se pa dit byna as 'n nadenke gekoop saam met 'n paar manuskripte. Toevallig blyk dit dat die manuskripte Victoriaanse vervalsings van hoogstaande gehalte was deur Die Spaanse Namaker. Die skilderye is twee van agt sypanele van 'n groot altaarstuk wat in 1439 vir Fra Angelico se klooster geskilder is in San Marco, wat later deur die leër van Napoleon verdeel is. Terwyl die sentrale deel nog by die klooster is, is die ander ses klein panele in Duitse en Amerikaanse museums. Hierdie twee panele is vermoedelik vir ewig verlore. Die Italiaanse regering het gehoop om dit aan te koop, maar hulle dit is op 20 April 2007 tydens 'n veiling deur 'n private versamelaar vir £ 1,7 miljoen gekoop. Albei panele word nou herstel en in die San Marco-museum in Florence uitgestal.
Isotoopverhouding
'n Isotoopverhouding is 'n maat vir die verhouding waarin isotope van 'n chemiese element in 'n monster voorkom.
Talle elemente het meer as een stabiele isotoop. Chloor het byvoorbeeld twee: chloor-35 met 18 neutrone en chloor-37 met 20 neutrone. Gewoonlik is ongeveer 3/4 van die chlooratome in 'n monster Cl en slegs 1/4 Cl. Die isotoopverhouding is dus ongeveer 3:1 en hierdie verhouding het lank gelede tydens die nukleosintese van die atoomkerne so ontstaan.
Die chemiese eienskappe is amper dieselfde. Maar daar kan 'isotoop-effekte' optree tydens fisiese prosesse soos verdamping of chemiese prosesse soos chemiese reaksies. Die isotoopverhouding kan hierdeur effens van monster tot monster verskil. 'n Ander bron van wisseling in hierdie verhouding is kernreaksies soos die verval of splyting van radio-aktiewe kerne of kosmogene effekte soos die splinterreaksies wat soms in die atmosfeer of die bolaag van die grond deur kosmiese straling veroorsaak word.
Delta-notasie
Watter standaard gebruik word om die 'normale' isotoopverhouding (gewoonlik: op aarde) as nulpunt vas te lê, wissel van element tot element.
Boris Shcherbakov
Boris Shcherbakov (gebore 11 Desember 1949) is 'n Sowjetse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente To the Stars by Hard Ways (1981), Lilac Ball (1987), Moy luchshiy drug, general Vasiliy, syn Iosifa (1991), en Legend No. 17 (2013).
Aroab
Oorsprong
In 1900 het menere Blaauw en Oppermann, vermoedelik van Duitse afkoms, Aroab en die omliggende gebied verhandel van 'n inheemse Nama-stam vir skape en gewere. 'n Rusie oor 'n gronddam het gelei tot 'n verdeling van die grond tussen die twee here - Aroab en Streitdamm, die plaas wat Aroab in die weste begrens.
Ekonomie en infrastruktuur
Verreweg die meeste van die inkomste word gegenereer op plase in die omliggende gebied deur skape, bokke en beeste vir vleisproduksie te teel. Die mees algemene skaaprasse is dorper, persies, damaras, Van Rooy, karakoel en ander tot 'n mindere mate. Gewilde beesrasse vir hierdie gebied is Nguni, Bonsmara, Brahman en ander tot 'n mindere mate. Verskeie skape, beeste en bokke se stoettelers is in die gebied geregistreer.
Gedurende die maande van Mei - Augustus (winter) vind wildjag wyd plaas. Jagbare spesies is oryx (gemsbok), springbok en koedoe. Tot 'n mindere mate is trofeejag ook beskikbaar.
Aroab is slegs bereikbaar via 'n grondpad – die C16 – 170 km vanaf Keetmanshoop en 35 km van die Klein Menasse / Rietfontein-grens, die C11 182 km vanaf Karasburg en 142 km van Koës. 'n Onbemande gruislandingstrook vir ligte vliegtuie is noordwes van die dorp.
Aroab het verbasend baie skole vir so 'n klein plekkie. Daar is die staats- primêre skole (graad 1-7), 'n Rooms-Katolieke skool, 'n staats- senior sekondêre skool (graad 8-12) en 'n privaatskool. Daar is ook 'n Rooms-Katolieke kliniek wat basiese mediese dienste bied, 'n poskantoor, polisiekantoor, dorpsraad, 'n biblioteek en verskeie kerke (onder meer Nederduits Gereformeerd en Rooms-Katoliek). Ander besighede sluit in 'n boerekoöperatief, algemene handelaar, windpompherstelwerk en ingenieursdienste, 'n klein abattoir en slaghuis.
Hoewel erg gekniehalter deur 'n hoë werkloosheidsyfer, is Aroab goed ontwikkel in vergelyking met ander nedersettings in Namibië se suide. Die dorp is ten volle geëlektrifiseer, het geen plakkershutte nie, en al 500 huishoudings is verbind met die water- en rioolstelsel. Die dorp bedryf 'n openbare swembad.
Chapman-medalje
Die Chapman-medalje is 'n medalje van die Royal Astronomical Society, genoem na die Britse sterrekundige Sydney Chapman. Dit word elke tweede jaar toegeken vir navorsing van uitstaande meriete in son-terrestriêle fisika, insluitende geomagnetisme en aëronomie.
Aroab
Politiek
Willem Appollus, oorspronklik vanaf Aroab, verteenwoordig Keetmanshoop Landelike in die Plaaslike Raad van die Karas-streek en die Nasionale Raad van Namibië van 2004-2010. Hy het ook in die Aroab Plaaslike Owerheid van 1998-2004 gedien.
Chapman-medalje
Medaliste
Gelys volgens die Royal Astronomical Society:
Whip Hubley
Whip Hubley (gebore 28 Augustus 1958) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Top Gun (1986), Species (1995), Executive Decision (1996), en A Cinderella Story (2004).
.bv
.bv is die Internettopvlakdomein gereserveer vir die onbewoonde Noorse afhanklike gebied van Bouvet-eiland. Die domeinnaamregister en -borg is Norid, maar .bv is nie oop vir registrasie nie. .bv is aangewys op 21 Augustus 1997 en is onder die .no register Norid geplaas. Noorse beleid bepaal dat .no voldoende is vir die instellings gekoppel aan Bouvet-eiland en daarom is die domein nie oop vir registrasie nie. Dit is Noorse beleid om nie domein hulpbronne te kommersialiseer nie, so daar is geen planne om .bv te verkoop nie. Indien die domein later in gebruik kom, sal dit onder die regulering van die Noorweegse Pos en Telekommunikasie Owerheid val en dieselfde beleid volg as .no.
.zr
.zr is die voormalige Internettopvlakdomein vir Zaire. Omdat Zaire herdoop is tot die Demokratiese Republiek die Kongo in 1997 is .zr uitgefaseer en .cd het sy plek ingeneem. In 2001 is .zr uiteindelik beëindig.
Hemiasterella ajax
Die spons behoort tot die genus Hemiasterella en tot die familie Hemiasterellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1950 deur De Laubenfels.
Kayvan Novak
Kayvan Novak (gebore 23 November 1977) is 'n Engelse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Syriana (2005) en Four Lions (2010), en in die televisiereekse Fonejacker (2007) en Facejacker (2010).
Ruschia orientalis
Ruschia orientalis is 'n vetplant uit die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en kom in die Oos-Kaap voor.
Grammofoonplaat
'n Grammofoonplaat is 'n skyf waarop 'n geluidspoor volgens 'n beginsel wat in die tagtigerjare van die 19e eeu deur Emile Berliner ontwikkel is, vasgelê word. Na die Eerste Wêreldoorlog het die grammofoonplaat al hoe gewilder geraak omdat die gehalte deur die gebruik van elektroniese toestelle verbeter is.
Na die Tweede Wêreldoorlog het dieselfde gebeur toe skellakplate wat teen 78 omwentelinge per minuut draai, deur vinielplate wat teen 33 ⅓ en 45 omwentelinge per minuut draai, vervang is. Teen die einde van die vyftigerjare het die stereofoniese plaat in swang gekom. Kwadrofoniese opnames, wat in die 1970's hul verskyning gemaak het, het weens tegniese kwessies, mededingende formate en betreklik hoë pryse vir die benodigde hoëtrou-uitrusting nie groot aanklank in die hoofstroommark gevind nie.
Cooper Huckabee
Cooper Huckabee (gebore 8 Mei 1951) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Funhouse (1981), Gettysburg (1993), The General's Daughter (1999), en Space Cowboys (2000).
Grammofoonplaat
Intussen is die vinielplaat as gevolg van digitalisering deur ander stoormedia soos die laserskyf verdring, maar bly steeds gewild as nisproduk.
Vervaardiging
By byvoorbeeld musiekopnames word die klankgolwe meestal met behulp van twee of meer (selfs ŉ groot aantal) mikrofone geregistreer en op 'n mengbank in die bepaalde sterkteverhoudings deur 'n spesiale bandopnemer opgeneem. Die opnemer kan 16 klankspore op 'n band van ongeveer 5 cm breed vaslê, of 32 spore op 'n band van ongeveer 9 cm. Verskillende elemente van 'n musiekstuk word op die afsonderlike spore opgeneem, wat dit moontlik maak dat dieselfde musikant verskillende instrumente in dieselfde stuk kan bespeel.
Die sny van die plaat
Met behulp van elektromagnetisme word die seine wat op die produksieband vasgelê is, in pulse omgesit wat ŉ groefnaald of -beiteltjie laat vibreer. Die beiteltjie, wat verwarm is, sny groewe in die laklaag van 'n plaat van ligte metaal. Monoplate word in dwarsregistrasie gesny en die diepte van die groef bly konstant, ongeveer 30 mikron (ᶙ). By stereoplate staan die kanale loodreg op mekaar en vorm 'n hoek van 450 met die plaatoppervlak.
Die Iinkerkanaal is in die binneste groefwand en die regterkanaal in die buitenste. By monoplate is die breedte van die groef (b) omtrent 60 ᶙ die hoek tussen die groefwande (a) 90˚ en die afrondingstraal van die groefbodem (r) 7,5 ᶙ. By stereoplate wissel die breedte en die diepte van die groewe. Die groefbreedte is minimaal 40 ᶙ, en die afrondingstraal van die groefbodem is 5 ᶙ. Daarom word 'n kleiner naald vir stereoplate as vir monoplate gebruik.
Die afstand tussen die rande van 2 groewe is minimaal10 ᶙ. As die oorspronklike sterkteverhouding behou word, sal groewe van 'n harde, lae noot so groot word dat ernstige vervorming veroorsaak word, wat sal meebring dat die naald uit die groef spring. Daarom word die lae note in die klanksein wat na die naald gevoer word, verswak en later weer deur 'n versterker versterk. In teenstelling hiermee word hoë note ekstra versterk ingesny en verswak weergegee sodat die geruis van die plaat nie die klank verdring nie. Die geruis word deur die korrelrige struktuur van die plaat veroorsaak. Die mate van versterking en verswakking word deur die noot wat ingesny is en die noot wat gespeel word, bepaal.
Vervaardiging
Van die gesnyde lakplaat word 'n negatief, die meester, gemaak waarvan weer ŉ positiewe moederplaat gemaak word. Van die moederplaat word ŉ matrys van staal gemaak waarop die plate van poliviniel-asetaat en polivinielchloried gedruk word. Klein meganiese beskadigings kan deur 'n graveerder reggestel word. Die kontrole van die eindproduk word met die blote oog gedoen. Eers na die eerste plaat gedruk is, kan steekproewe gedoen word om vas te stel of daar enige defekte in die eerste opname was.
Geskiedenis
Die geskiedenis van die grammofoonplaat val in die algemeen saam met die van geluidregistrasie. Sedert Leon Scott in 1856 geluid meganies sigbaar gemaak het met sy fono-outograaf, is voortdurend uitvindings gedoen wat tot die ontstaan van die grammofoonplaat bygedra het. Die fonograaf is in 1877 deur Edison ontwikkel. Die instrument kon geluid deur diepteregistrasie reproduseer - 'n diep groet is deur 'n vibrerende naald in 'n silinder wat in die rondte draai, gesny.
Tien jaar later het die Amerikaans-Duitse uitvinder Emile Berliner (1851-1929) die silinder deur 'n plat skyf vervang en ook dwarsregistrasie in plaas van diepteregistrasie gebruik. Die geluidspaar is as 'n sywaartse uitwykingdiepte in 'n spiraalvormige groef ingesny. Die beginsel van die Berlinerskyf - die plat plaat – word nog steeds toegepas. Van die eerste platemaatskappye wat gestig is, was His Master's Voice en Telefunken. Na die Eerste Wêreldoorlog, toe die elektroniese versterker in gebruik gekom het, is die akoesties-meganiese registrasiemetodes geleidelik deur elektroniese met odes vervang. Daarmee kon frekwensies van tussen 50 en 5000 Hz vasgelê word. Die eerste platemaatskappye wat die moderne opnametegniek toegepas het, was die Columbia Phonograph Company en die Victor Talking Machine Co, wat in 1929 deur die Radio Corporation of America (RCA) oorgeneem is.
Die eerste plate het teen 78 omwentelinge per minuut gedraai. Hulle het 'n diameter van 30 cm gehad waarin slegs 4 groewe per millimeter gesny kon word. Die speelduur was daarom hoogstens 4 minute. Die oudste grammofoonplaat is waarskynlik die een waarop Emile Berliner die Onse Vader voordra. Die plaat word nou bewaar in die British Broadcasting Corporation (BBC) se plateversameling. Die ontwikkeling van 'n fyner plaatmateriaal, naamlik plastiek (geharde polivinielchloried, meestal kort viniel genoem), na die Tweede Wêreldoorlog, het dit moontlik gemaak om klankspore met kleiner uitwykings in te sny. Daardeur is die aantal groewe per millimeter vermeerder tot 12 en die speelsnelheid is in 1948 tot 45 en 33⅓ omwentelinge verminder.
Die 78-omwenteling-plate is vinnig deur 45- en 33⅓-omwenteling-plate vervang. Die 45-omwenteling-plate met 'n deursnee van 17 cm word as EP ("Extended Play"), met 'n speelduur van 8 minute aan elke kant) of as 'n solus-sewe (4 minute speelduur aan elke kant) bemark. Die 33⅓ ot langspeelplate het ŉ diameter van 17,5 of 30 cm. Die 30-cm-plaat, wat verreweg die meeste gebruik word, het 'n speelduur van 15 tot maksimaal 50 minute per kant. Sedert 1958 is die mono-langspeelplate verdring deur die stereoplate, terwyl die solus-sewe steeds as monoplate bemark word. Daar is ook 16⅓-omwenteling-plate, maar dit word net vir spraak gebruik.
In die vroeë 1970's het 'n beperkte mark vir kwadrofoniese plate ontstaan, maar ten einde die gewenste kwadrofoniese effek te verkry, moes spesiale apparaat gebruik word wat destyds met ander gesogte verbruiksgoedere, van motors tot wasmasjiene, moes meeding en vir die meeste huishoudings gladweg nie bekostigbaar was nie. Die mark vir kwadrofoniese musiek is daarnaas deur tegniese kwessies en onversoenbare mededingende formate geknel. Eers in die vroeë 21ste eeu is omringklank as formaat hervat met die ontwikkeling van nuwe digitale media soos laserskyf (DTS-CD), Super Audio CD, DVD Oudio en Blu-ray. Terselfdertyd het die mark vir vinielplate 'n herlewing getoon - sowel in oudiofiele kringe as in die hoofstroommark.
Platenywerheid
Tydens die Eerste Wêreldoorlog is die grammofoonplaat as 'n massamedium in Amerika ontwikkel. Die opkoms van die "ragtime" het ŉ dans-manie veroorsaak waardeur die verkope van plate en platespelers verveelvoudig het. In 1920 is die eerste goue plaat aan die orkesleier Paul Whiteman (1890- 1967) uitgereik vir die verkoop van 1 miljoen eksemplare van Whispering. In Europa was die ontwikkeling in die twintigerjare geleideliker.
In Engeland en Duitsland is veral plate met ernstige musiek uitgereik en die kopers daarvan se getalle het nie so geweldig toegeneem nie. Hoewel die tegniese moontlikhede deur die ontwikkeling van elektroniese toestelle in die dertigerjare uitgebrei het, het die opkoms van die radio die platenywerheid gevoelige slae toegedien. Baie platemaatskappye het in die tyd saamgesmelt en verskeie groot maatskappye het ontstaan: Columbia Records (1938), wat ŉ onderdeel van Columbia Broadcasting System (CBS) was, en RCA/Victor (1929) in Amerika, en Electric and Musical Industries (EMI, 1931) in Engeland.
Net die Duitse maatskappy Deutsche Grammophon Gesellschaft (DGG), met sy uitvoermerk Polydor, het selfstandig gebly. Na die Tweede Wêreldoorlog het die radio sy negatiewe invloed op die platenywerheid verloor en die uitsendings van nuwe opnames oor die radio het verkope begin stimuleer. Die gehalte van die grammofoonplaat is ingrypend verbeter deur 'n uitvinding van die Engelse maatskappy Decca, wat sedert 1946 groot sukses met sy "full frequency range recording" (ffrr) behaal het. In 1948 het Columbia sy eerste langspeelplaat uitgereik, en RCA/Victor het die solus-sewe vrygestel. Die ontwikkeling van die bandopnemer teen die einde van die veertigerjare het die opneem van musiek baie vereenvoudig.
Met die bandopnemer kan musiek nou goedkoper opgeneem word en ŉ belangstelling vir kamermusiek uit die Barok, eietydse werke en uitvoerings van gewilde melodieë het ontwikkel. Die stereoplaat het ŉ nuwe oplewing in die mark vir ernstige musiek veroorsaak omdat dit die gehalte van die opnames so verbeter het. 'n Groot deurbraak, veral wat die aanhang van die jeug betref, is deur die opkoms van rock-musiek gemaak. Elvis Presley (1935- 1977) het in 1955 'n kontrak vir 40 000 dollar met RCA/Victor aangegaan en dit het die verkope van RCA-plate met 50 % laat styg. Daar is gemiddeld 50000 solus-seweplate en 8000 langspelers van Elvis Presley daagliks verkoop. Sy lang speler Heartbreak Hotel is een van die beste blitsverkopers in die geskiedenis, wat 'n omset van 155 000 eksemplare in 10 weke gehad het.
Na sy sukses het tallose opnames van solosangers en groepe in die rock-genre groot inslag by die jeug gevind. Die geweldige gewildheid van Brittanje se Beatles tussen 1963 en 1968 het gelei tot die verkoop van plate ter waarde van £70 000 000. Popmusiek het die totale omset van plate die hoogtes laat inskiet, terwyl ernstige musiek 'n steeds kleiner persentasie van die platenywerheid verteenwoordig het.
Radio
Die radio as reklamemedium is van groot belang vir die platebedryf. Dit het aanleiding gegee, heel eerste in Amerika, tot die ontwikkeling van die handelsradio, wat onafhanklik van lede of die owerheid deur adverteerders of platemaatskappye gefinansier is. In Wes-Europa, waar reklame aanvanklik nie deur gevestigde stasies aanvaar is nie, het die sogenaamde roofsenders ontstaan. Programme is vanaf radioskepe langs die kuste maar buite die territoriale grense uitgesaai. Reklame is vir spesifieke plate gemaak en daar is gewoonlik weeklikse trefferparades gehou, waartydens die plate wat die beste verkoop het, gespeel is. Nommer een op die lys het as die trefter bekend gestaan.
Koës
Koës is 'n dorpie in die ǁKarasstreek in die suidooste van Namibië. Dit is sowat 130 km noordoos van Keetmanshoop op die rand van die Kalahariwoestyn geleë en behoort tot die Keetmanshoop Landelike-kiesafdeling. Die gemiddelde jaarlikse reënval in die omgewing is ongeveer 150 – 200 mm.
Grammofoonplaat
Radio
Die gebruik geld vandag nog. Daar was gou sprake van korrupsie en omkopery en maatskappye kon 'n "plek" vir hulle plate op die trefferslys koop. Baie platejoggies het naas hulle beroepe aandele in die produksie of verspreiding van plate gehad, wat die korrupsie aangemoedig het. In die sestigerjare het daar verset gekom teen die mag en die wins van die groot maatskappye. Onwettige langspelers van bekende kunstenaars waarvoor geen kopiereg betaal is nie, is uitgereik. Die "bootlegs" (wit plate) was baie goedkoper, maar die gehalte het veel te wense oorgelaat. Vir die betrokke maatskappye het dit bloot ŉ verskerping van wedywering beteken, en hulle het opnames van bekende kunstenaars ook goedkoper begin verkoop.
Koës
Politiek
Koës word deur 'n dorpsraad bestuur wat tans vyf setels het.
Die 2015 plaaslike owerheidverkiesing is deur SWAPO gewen, wat drie setels vir sy 336 stemme ontvang het. Een setel elk het aan die Demokratiese Turnhalle Alliansie (DTA, met 105 stemme) en die Rally for Democracy and Progress (RDP, met 57 stemme) gegaan.
Hemiasterella affinis
Hemiasterella affinis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hemiasterella en tot die familie Hemiasterellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1879 deur Carter.
Vachellia
Vachellia is 'n genus van blomdraende plante in die Fabaceae familie, algemeen bekend as doringbome of acacias. Dit behoort aan die subfamilie Mimosoideae. Sy spesies is as lede van die Acacia genus beskou tot 2009. Vachellia kan van ander akasias onderskei word aan sy kopagtige bloeiwyses en stekelrige steunblaaie.
Milo Parker
Milo Parker (gebore 1 Oktober 2002) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Robot Overlords (2014), Mr. Holmes (2015), en Miss Peregrine's Home for Peculiar Children (2016), en in die televisiereeks The Durrells in Corfu (2016).
Vachellia
Spesies
Van die 163 spesies in die Vachellia genus, is 52 inheems aan die Amerikas, 83 aan Afrika, Madagaskar en die Maskareense Eilande, 32 aan Asië en 9 aan Australië en eilande in die Stille Oseaan.
Hemiasterella aristoteliana
Die spons behoort tot die genus Hemiasterella en tot die familie Hemiasterellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1991 deur Voultsiadou-Koukoura & Van Soest.
Ruschia obtusa
Ruschia obtusa is 'n vetplant uit die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en kom in die Noord-Kaap voor.
Warrington Hudlin
Warrington Hudlin (gebore 16 Julie 1952) is 'n Amerikaanse vervaardiger, regisseur, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Black at Yale: A Film Diary (1974), House Party (1990), en Boomerang (1992).
Anatoly Shchukin
Anatoly Shchukin (7 Desember 1916 – 29 Mei 1983) was 'n Sowjetse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent The Wild Swans (1962).
Adult Film Database
Die Adult Film Database (AFD) is 'n Engelse pornodatabasis wat 'n rekord probeer hou van alle pornografiese rolprente en akteurs. Dit sluit in filmografieë, gedeeltelike biografieë, resensies en 'n gereeld bygewerkte blog oor die pornografiebedryf met nuus, flieks, regisseurs, ateljees en webtuistes.
Opsomming
Die webtuiste is in 1991 deur 'n student onder die naam Sodomite gestig. Dit was 'n poging om die leemte te vul wat deur die tydelike afwesigheid van die Internet Adult Film Database (IAFD) gelaat is en as 'n projek in webontwikkeling. In 1999 is die naam na AdultFilmDatabase.com verander. Dit is vandag 'n groot mededinger van die IAFD.
Dit is geïnspireer deur beide die IAFD en IMDb, en het bande met ander maatskappye in die bedryf, soos Vivid Entertainment, Hustler, Wicked en Digital Playground. Dit bevat inligting oor meer as 100 000 pornoprente en 60 000 akteurs (soos in Maart 2019).
Dit word bestuur deur 'n getroude paartjie en was die eerste aanlyn pornodatabasis met straight én gay inhoud.
Hemiasterella bouilloni
Hemiasterella bouilloni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hemiasterella en tot die familie Hemiasterellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1973 deur Thomas.
.um
.um was die Internettopvlakdomein vir die Klein afgeleë eilande van die Verenigde State van Amerika. Dit is geadministreer deur die Klein afgeleë eilande van die Verenigde State van Amerika Register (USMIR). Tot die einde van 2006 was USMIR gehuisves in die Universiteit van Suid-Kalifornië se Inligtingwetenskappe Instituut (USC-ISI), wat die oorspronklike administrateur van .us was voor NeuStar die rol absorbeer het.
Ruschia nonimpressa
Ruschia nonimpressa is 'n vetplant uit die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en kom in die Oos-Kaap voor.
Renaissance (kuns)
Die bloeityd wat die kuns in die tyd beleef het, het ten nouste saamgehang met die bloeityd van die wetenskap. Na die Middeleeue, waarin die name van kunstenaars dikwels onbekend was en hulle die status van ambagsmanne gehad het, het die individu nou op die voorgrond getree en was kunstenaars baie bewus van hulle skeppende vermoëns.
Algemeen
Die term Renaissance is afkomstig van die Italiaanse woord rinascita ("wedergeboorte, herlewing"), wat al in die 15e eeu gebruik is om die herlewing van die kennis oor die klassieke Oudheid mee te benoem. In die Renaissance is die klassieke Oudheid beskou as 'n tydperk waarin die mens die hoogtepunt van sy skeppende vermoëns bereik het.
Dit het skielik tot 'n einde gekom toe die Romeinse Ryk van wee die invalle van die barbare in duie gestort het. Die mense van die 15e en 16e eeu het gemeen dat daar in die Middeleeue min op kulturele gebied bereik is en dat die kunste en wetenskappe wat glans aan die Oudheid verleen het, in hulle tyd herleef het. In die breë het dit nie gegaan oor die slaafse navolging van die Oudheid nie; die Oudheid het veel eerder as 'n bron van inspirasie gedien en so het skeppings ontstaan wat heeltemal nuut was.
Die Renaissance het in omstreeks 1400 in Florence ontstaan, hoewel daar vroeër al aanduidings van ŉ vernuwing was. Die feit dat ŉ uitvloeisel van die kuns uit die Oudheid juis in Florence ontwikkel het, kan deels toegeskryf word aan die politieke toestand wat  destyds geheers het. Weens die bedreiging van 'n inval uit Milaan het daar ŉ patriotiese stemming geheers wat tot uiting gekom het in onder meer geskrifte soos die Tot lof van die stad Florence (1402-03) deur die humanis Leonardo Bruni (ca. 1369 -1444), waarin Florence geloof word as die ware verdediger van die demokrasie en die erfgenaam van Athene en Rome. Vir die verfraaiing van die stad, die "nuwe Athene", is daar ook na aansluiting by die kuns van die Oudheid gesoek. Van Florence het die styl van die Renaissance na die res van Italië versprei en later ook na ander Europese lande.
Die kunstenaars het van die begin af 'n essensiële deel van die nuwe Renaissance-gees uitgemaak. Hulle is nie meer soos in die Middeleeue as handwerklui beskou nie, maar as selfstandig skeppende intellektuele wat op dieselfde vlak as die geleerdes gestaan het. Hulle het hulle inderdaad meestal ook met die bestudering van die wetenskap, naamlik die wetenskap van die perspektief, besig gehou. Daar is gestreef na die uomo universale, die veelsydige genie, waarvan Leonardo da Vinci (1452-1519) die sprekendste voorbeeld was.
Die Renaissance-literatuur is enersyds gekenmerk deur die terug- keer na klassieke genres soos die ode, die epos en herdersliteratuur en die dramas van veral Terentius, Plautus en Seneca, en andersyds deur die propagering van die gebruik van die volkstaal as literêre taal in plaas van Latyn. Laasgenoemde aspek was 'n uiting van die nasionale bewussyn. Petrarca het 'n belangrike nie-klassieke genre, die sonnet, tot bloei gebring.
Wat die chronologie van die Renaissance betref, is daar ook dikwels van Italiaanse tydsaanduidings gebruik gemaak, byvoorbeeld die quattrocento in die 15e eeu en die cinquecento in die 16e eeu.
Boukuns
Die ontstaan van die Renaissanceboukuns is aan een man, Brunelleschi (1377-1446), te danke. Hy het tussen 1417 en 1419 ŉ koepel vir die dam van Florence ontwerp. Vir die ontwerp van die koepel is daar 'n wedstryd uitgeskryf waarin Lorenzo Ghiberti (1378 - 1455) Brunelleschi se belangrikste mededinger was.
Brunelleschi se koepel was nie massief en dus swaar nie, maar het uit 2 vlakke bestaan wat onderling op so 'n manier verbind was dat hulle mekaar wedersyds gesteun het. Die konstruksie het 'n baie ligter koepel moontlik gemaak; die swaar steunkonstruksie van hout wat voorheen noodsaaklik was, was toe nie meer nodig nie. Die taamlike spitsvorm van die koepel (waaraan daar van 1421 - 1436 gebou is) het egter nog taamlik baie aan die Gotiese boustyl herinner.
Brunelleschi se Ospedale degti Innocenti (Florence; 1421 - 1445) was die eerste gebou wat volledig in die Renaissancestyl gebou was. Die elemente aan die fasade van die weeshuis is op sigself klassiek, maar kom nie in 'n soortgelyke kombinasie in die Oudheid voor nie. Brunelleschi het sy inspirasie gekry uit die 11e eeuse geboue in Florence, soos die S. Miniato en die Baptisterium, menende dat die geboue uit die Romeinse Oudheid dateer.
Die soort 11e eeuse geboue word proto-Renaissancegeboue genoem omdat hulle die voorlopers van die Renaissancestyl was. In die Ospedale degti Innocenti het Brunelleschi van die ronde boog wat deur suile gedra word, gebruik gemaak. Dit sou een van die belangrikste motiewe van die Renaissanceboukuns word. In 2 kerke, naamlik die S. Lorenzo (Florence; 1421-1469) en die S. Spirito (in Florence en in 1434 begin). het hy 'n tradisionele plattegrond (in die vorm van 'n vroeg-Christelike basiliek) met klassieke details, soos suile, pilasters, kapitele en so meer, gekombineer.
Die klem op reëlmaat en simmetrie was egter heeltemal nuut. Die maatverhoudings van die belangrikste onderdele kan in eenvoudige getalle uitgedruk word. Die skip is byvoorbeeld 2 keer so hoog as wat dit breed is. In teenstelling met die "vae", vloeiende ruimtewerking in ŉ Gotiese kerk, het die maatverhoudings 'n duidelik omskrewe ruimtekonsep aan die kerke verleen. Brunelleschi se S. Maria degli Angeli (Florence; ca. 1435 begin) was die eerste koepelkerk met ŉ sentrale plan wat in die Renaissance opgerig is.
Brunelleschi het die inspirasie daarvoor gekry in die ronde en veelhoekige geboue van die Romeinse en vroeg-Christelike tye. Die koepel het op 8 swaar pylers, wat uiteindelik die 8 kapelle gevorm het, gerus. Die besonder gevorderde ontwerp is eers teen die einde van die eeu nagevolg. De Medici het die opdrag vir ŉ nuwe paleis egter nie aan Brunelleschi gegee nie, maar aan 'n jonger argitek, Michelozzo di Bartolommeo (1396 -1472). In 1444 is daar met die bouwerk aan die Palazzo Medici-Riccardi, wat die prototipe vir latere paleise sou word, begin.
Die swaar, fortagtige gebou het uit 3 verdiepings bestaan, wat elkeen afsonderlik 'n stilistiese geheel uitmaak en saam 'n reeks vorm. Die onderste verdieping is blykbaar opgebou uit onbewerkbare steen die rustica (rustiek), wat besonder gewild was in die Renaissance. Die middelste verdieping het duidelik beklemtoonde lasplekke gehad, terwyl die boonste verdieping glad gelaat is. Leon Battista Alberti (1404 -1472) was die derde belangrike argitek uit die Vroeë Renaissance.
Hy het die Palazzo Rucellai (1446 -1451) in Florence ontwerp. Dit was strenger klassiek as die Palazzo Medici-Riccardi, maar is volgens dieselfde skema opgerig. Die tipiese Renaissance-probleem waardeur ŉ klassieke artikulasiestelsel op 'n nie-klassieke gebou oorgedra kan word, het hy hier opgelos deur al die aandag op die muur te vestig en die klassieke tooisel tot 'n spel van lyne te beperk. In die gewels van albei sy kerke in Mantua, die S. Sebastiano (ca. 1460) en die S. Andrea (ca. 1470), het hy ŉ klassieke tempelfront met 'n triomfboog gekombineer, 'n oplossing waaraan hy nog nie in die sogenaamde Tempio Malatestiano gedink het nie. In sy teoretiese geskrifte het hy die belangrikheid van sentrumbouwerk, dit wil sê bouwerk waarin geen lengterigting oorheers nie en dus rond is of die vorm van ŉ Griekse kruis het, beklemtoon.
In die Hoog-Renaissance is die tipe later die meeste gebruik. 'n Vroeë voorbeeld van so 'n sentrumgebou is die S. Maria delle Carceri (Prato; 1485), wat deur Giuliano da Sangallo (ca. 1443-1516) ontwerp is. Die Hoog-Renaissance, waartydens Rome en Milaan die leierskap op kunsgebied by Florence oorgeneem het, word, afgesien van sentrumbouwerk, ook deur 'n sterk modellering van die muur gekenmerk. Die aspek dateer uit die laat keisertyd.
Albei die eienskappe was aanwesig in die eerste ontwerp vir die St. Pieterskerk (1506; Rome) van Donato Bramante (1444 - 1514). 'n Ander ontwerp van die kunstenaar is die ronde Tempietto by die S. Pietro in Montorio (1502; Rome). Leonardo da Vinci het ook baie in boukundige probleme belang gestel en het talle ontwerpe gemaak. In die tyd tussen 1490 en 1500 het hy en Bramante nou saamgewerk. Die bekendste argitek van die 16e eeu is ongetwyfeld Andrea Palladio (1508-1580).
Ruschia pallens
Ruschia pallens is 'n vetplant uit die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en kom in die Noord-Kaap voor.
Renaissance (kuns)
Beeldhoukuns
Ook die beeldhouers van die Renaissance het hulle beskou as die mense wat weer rigting gegee het aan die klassieke kuns na die Middeleeue. Veral wat vorm betref, was hierdie terugkeer na die Antieke van groot belang; so is die kennis oor die contrapposto wat in die Middeleeue verlore gegaan het, herwin (die contrapposto is die ewewig tussen die teenoorgestelde bewegingsrigtings van verskillende onderdele van die menslike liggaam, byvoorbeeld heupe, skouers en kop).
Die belangstelling in die wetenskap het sy neerslag gevind in die toepassing van die sentrale en ruimtelike perspektief van die reliëfkuns. Wat die onderwerp betref, was die belangstelling in die klassieke kuns minder deurslaggewend: die Kerk het een van die belangrikste opdraggewers vir groot beelde van Christelike heiliges en reliëfs op kansels en altare gebly. In die wêreldse kuns het bepaalde genres wat tydens die Middeleeue op die agtergrond geraak het, weer algemeen in gebruik geraak.
Voorbeelde hiervan is lewensgrootte bronsstandbeelde van ruiters, borsbeelde en klein bronsbeeldjies. Die bronsbeeldjies het gewoonlik mitologiese tonele voorgestel en was by uitstek geskik vir binnenshuise versiering. Die jaar 1401 kan as die begin van die Renaissancebeeldhoukuns beskou word, en wel omdat daar toe 'n wedstryd gehou is ten einde te bepaal watter beeldhouer die opdrag sou kry vir 'n stel bronsdeure vir die battistero (doopkapel) in Florence.
Die kunstenaars wat aan die wedstryd deelgeneem het, moes elk 'n reliëf voorlê wat Abraham se offer voorgestel het. Die ontwerp van die wenner, Lorenzo Ghiberti (1378 -1455), het hoofsaaklik by die styl van die internasionale Gotiek aangesluit, hoewel die naakte figuur van die knielende Isak duidelik die invloed van die klassieke beeldhoukuns getoon het. Ghiberti het ook baie aandag gegee aan die plasing van sy figure in die ruimte. Brunelleschi se werkstuk het naas die van Ghiberti die hoogste lof ingeoes en het ook bewaar gebly.
Die komposisie is heelwat minder harmonieus, maar die uitbeelding is meer natuurgetrou en vind dus nouer aansluiting by die kuns van die klassieke Oudheid. In die 2e stel deure van die baptisterium wat deur Ghiberti gemaak is en waaraan Michelangelo die erenaam "Paradysdeure" (1425 - 1452) gegee het, is daar ŉ vermenging van elegante, Gotiese figure en die sentrale perspektief. Ghiberti was egter toe al lank nie meer 'n pionier nie. Die invloed van die klassieke beeldhoukuns kom veel sterker tot uiting in die marmerbeeldegroep van 4 heiliges (quattro coronati; ca. 1410- 1414), wat Nanni d'Antonio di Banco (ca. 1384-1421) vir een van die nisse aan die buitekant van die Or San Michele (Florence) gemaak het.
Twee van die koppe van die heiliges toon duidelik sy bewondering vir die Romeinse portretbeeldhoukuns uit die 3e eeu n.C. Toe Nanni in 1421 sterf, was die enorme reliëf met Maria se hemelvaart aan die noordekant van die Dam van Florence nag onvoltooi. Die engele op hierdie reliëf is, anders as Gotiese engele, duidelik aan die beweeg, so os ŉ mens duidelik uit die plooie in hulle gewade kan sien. Die eerste beeldhouer in wie se werk die Renaissance volledig tot uiting gekom het, was Donatello (1386?- 1466).
Sy groot. marmerbeeld van Markus (1411 - 1413; Or San Michele, Florence) was die eerste sedert die Oudheid waarin die cantrapposta weer volledig toegepas is. Op verskeie ander gebiede was Donatello ook 'n baanbreker: in sy marmer reliëf met St. Joris en die draak op die voetstuk van die standbeeld van St. Joris (1415- 1416; Or San Michele, Florence) het hy daarin geslaag am deur middel van 'n uiters subtiele differensiëring in die oppervlaktebehandeling (chiacciato, dit wil sê "plat- gemaak") van die verskillende onderdele van die voorstelling ŉ effek te bereik wat ooreenkom met die ruimtelike perspektief in die skilderkuns. In die reliëf met die aanbieding van Johannes die Doper se hoof aan Herodus (ca. 1425; baptisterium, Siena) het Donatello deurentyd gebruik gemaak van die sentrale perspektief wat deur Brunelleschi ontwikkel is. Die bronsbeeld van Dawid (ca. 1430- 1432; Palazzo del Bargello, Florence) was die eerste lewensgrootte naakfiguur sedert die Oudheid.
Donatello se grootste werke het ontstaan tydens sy verblyf in Padua (1443-1453). Een hiervan is die standbeeld van die leeraanvoerder Gattamelata (1370- 1443) op die Piazza del Santo, die eerste bronsruiterstandbeeld sedert die einde van die klassieke Oudheid. Die inspirasie vir die beeld het hy uit die beeld van die Romeinse keiser Marcus Aurelius in Rome geput. Sy houtbeeld van Maria Magdalena (1454 - 1455; baptisterium, Florence) is nie, so as wat deurgaans gebruiklik was, 'n uitbeelding van ŉ mooi jong vrou nie, maar ŉ uitbeelding van 'n boeteling wat deur berou verteer is en al haar skoonheid verloor het. Die beklemtoning van die individuele is ŉ kenmerk van die Renaissance.
Tydens Donatello se verblyf in Padua was Luca della Robbia (1399/ 1400- 1482) die belangrikste beeldhouer in Florence. Sy indrukwekkendste werk is die marmer reliëfs aan die sangersgalery (cantoria) in die Florentynse Dom (1431 - 1438; Museo dell'Opera del Duomo, Florence). Hierop is singende seuns afgebeeld wat die verskillende koorsange tydens die mis simboliseer. Die naam Della Robbia word egter veral verbind met die geglasuurde, vrolik gekleurde terra-cotta reliëfs wat hy, en talle van sy familielede na sy dood, in groot getalle vervaardig het.
Die werk van Luca self is oor die algemeen besonder mooi, maar die van sy navolgers is dikwels sander veel inspirasie. Van die jongere kunstenaars was Bernardo Rossellino (1409 - 1464), sy broer en leerling Antonio Rossellino (1427- 1479), Desiderio da Settignano (ca. 1430 - 1464) en Benedetto da Maiano (1442 - 1497) die belangrikste. Hulle was bekend vanweë hulle graftombes, marmer reliëfs en borsbeelde. Die graftombe vir Leonardo Bruni (ca. 1445- 1450; S. Croce, Florence), ontwerp deur Bernardo Rossellino is 'n uiters harmonieuse kombinasie van argitektuur en beeldhouwerk.
Na omstreeks 1450 het daar onder individuele kunsbeskermhere ŉ groot vraag na borsbeelde ontstaan, wat hulle in hul eie huise uitgestal het. Bogenoemde kunstenaars, in teenstelling met Andrea del Verrocchio (1435- 1488), het min vrystaande beelde gemaak. Del Verrocchio se mooiste werk is die bronsbeeld van Christus en die ongelowige Thomas (voltooi in 1483; Or San Michele, Florence). Die beeld was bestem vir 'n nis waar daar eintlik net vir een figuur plek was.
Del Verrocchio het die ruimteprobleem op geniale wyse opgelos deur Thomas gedeeltelik buite die nis te plaas, met sy een voet ewewydig aan die voetstuk waarop Christus staan en die ander been na agter, sodat dit lyk of hy na Christus toe loop. Sy putto en dolfyn (ca. 1470; Palazzo Vecchio, Florence) is ook bekend. ('n Putto is 'n tipe engel wat sedert die Renaissance in die kuns voorkom en uitgebeeld word as ŉ mollige, gevleuelde kind; meervoud putti.)
Selenije
Selenije (Russies: Селение) is 'n voorstad en historiese buurt van Astrachan, Rusland. Dit lê oorkant die Koetoemrivier van Astrachan se middestad.
Renaissance (kuns)
Beeldhoukuns
Die beeldjie van die putto en die dolfyn is opgebou rondom ŉ vertikale as, van waar die ledemate ontplooi word. Die ruiterstandbeeld in brons van die leeraanvoerder Bartolommeo Colleoni (1483- 1488; Campo SS. Giovannie Paolo, Venesië) is na sy dood deur sy leerling Lorenzo di Credi (1456/ 60- 1537) voltooi. Antonio Pollaiuolo (ca. 1432- 1498) het klein bronsbeeldjies met mitologiese temas gemaak wat in die 2e helfte van die 15e eeu by sekere kunsversamelaars besonder gewild was. Die bekendste is Hercules en Antaeus (ca. 1475; Museo Nazionale, Florence). Hy het ook die groot bronsgrafmonument met die lêende figuur van pous Pius IV (1493; St. Pieterskerk, Rome) gemaak.
Kaïro–Dakar-Grootpad
Die Kaïro-Dakar-Grootpad is die Trans-Afrika hoofweg 1 in die transkontinentale padnetwerk wat ontwikkel is deur die Ekonomiese Kommissie van die Verenigde Nasies vir Afrika (UNECA), die Ontwikkelingsbank van Afrika, en die Afrika-unie. Die grootste gedeelte van die hoofweg tussen Tripoli en Nouakchott is gebou onder 'n projek van die Arabiese Magreb-Unie. Die Kaïro-Dakar-hoofweg het 'n lengte van 8 636 kilometer (5 366 myl) en loop langs die kus van Noord-Afrika, die voortsetting van die Atlantiese kus vanaf Noord-Wes-Afrika. Dit is redelik volledig behalwe vir 'n paar kilometer op die Marokko-Mauritanië-grens waar daar tans slegs 'n woestynpad is. Die Noudhibou-Nouakchott-gedeelte is in 2005 geplavei. Dit sluit aan by die Dakar-Lagos-Grootpad om 'n noord-suid roete tussen Rabat en Monrovia oor die Sahara in die weste van die vasteland te vorm.
Selenije
Geskiedenis
Die buurt het in die 18de eeu ontstaan ​​as 'n etnies Russiese voorstad, in teenstelling met die Machallas waar Astrachan se Turkse, Persiese en Armeense bevolking gewoon het. Net soos die naam Machalla van die Arabiese woord vir "woonbuurt" kom, is die letterlike betekenis van die Russiese naam Selenije "dorpie" of "nedersetting". Ten spyte van sy geskiedenis, is die huidige Selenije 'n multikultere gebied met etnies diverse inwoners.
1999 San Marino Grand Prix
Die 1999 Formule 1 San Marino Grand Prix is op 2 Mei 1999 op die Autodromo Enzo e Dino Ferrari in Imola, Italië gehou. Dit was die derde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Michael Schumacher in 'n Ferrari gewen.
Renaissance (kuns)
Beeldhoukuns
In Siena is die oorgang van die Gotiek na die Renaissance deur Jacopo della Quercia (ca. 1374 - 1438) bewerkstellig. Die werk van II Vecchietta (Lorenzo di Pietro, ca. 1412- 1480) en Francesco di Giorgio (1439 -1502) behoort geheel en al tot die Renaissance. Soos wat duidelik uit Vecchietta se Opgestane Christus (S. Maria della Scala, Siena) blyk, is hy sterk deur Donatello se latere, dramatiese werk (byvoorbeeld sy Maria Magdalena) beïnvloed. In die sogenaamde Tempio Malatestiano (die S. Francesco te Rimini) het Agostino di Duccio (1418 - 1481?) 'n aantal reliëfs met allegoriese figure en engele gemaak.
Kaïro–Dakar-Grootpad
Let daarop dat die landsgrens tussen Marokko en Algerië sedert 1994 heeltemal gesluit is, dus kan die Kaïro-Dakar-Grootpad nie in sy geheel gebruik word nie.
Selenije
Geskiedenis
Die bekende Astrachanse skrywer en joernalis Joeri Selenski (geboortenaam Joeri Galisjnikof) het sy skuilnaam gebaseer op die naam van hierdie buurt, waar hy gebore is en grootgeword het. In die outobiografiese boek oor sy kinderjare, genaamd "Moenie naby die pad groei nie", het hy die atmosfeer van Selenije in die 1920's en 1930's beskryf. Ná sy dood in 1983 is Koezbass-straat in sy tuisbuurt tot Selenski-straat hernoem.
Renaissance (kuns)
Beeldhoukuns
Sy kragtige, lineêre styl is baie persoonlik en word by geer ander beeldhouer van sy tyd aangetref nie. Antonio Filarete (ca. 1400 - ca. 1469), wat uit Florence afkomstig was, het in Rome die bronsdeure van die St. Pieterskerk (1433) gemaak. Die panele in vlakreliëf toon merkwaardig genoeg byna geen invloed van die Florentynse kuns nie, maar is duidelik geïnspireer deur die vroeg-Christelike ivoor reliëfs. In Venesië, waar die Gotiese invloed langer as elders gegeld het, het daar in die 2e helfte van die 15e eeu 'n bloeiende beeldhoukuns met sterk klassiserende tendense ontstaan.
In die werk van Tullio Lombardo (ca. 1455 - 1532), een van die belangrikste meesters, is daar ŉ groot belangstelling in die argeologiese juistheid van kostuums en wapenrustings te sien. Verder moet Andrea Sansovino (ca. 1460 - 1529) nog genoem word. In die 16e eeu is die beeldhoukuns heeltemal oorheers deur Michelangelo, wat afwisselend in Florence en Rome gewerk het. Sy vroeë werk is sorgvuldig afgewerk en gepoleer. Sy werkwyse het egter gou vryer en meer ekspressief geword.
In die Pietà Rondanini (ca. 1555 - 1564; Milaan, Castello Sfrozesco) het hy die reëls van die anatomie oor boord gegooi ten einde 'n volledige, emosionele ekspressie te bereik. Michelangelo se sterk persoonlike werk met sy gespierde, verwronge naakfigure het die uitgangspunt van die manierisme gevorm en het die Barok vooruitgeloop.
Ander lande
In die lande buite Italië het die Gotiek tot in die 16e eeu gegeld. Eers in die loop van die 16e eeu het daar nouer skakeling tussen Italiaanse kunstenaars en die res van Europa ontstaan, onder meer deur die ontstaan van die skool van Fontainebleau en omdat kunstenaars reise na Italië onderneem het as deel van hulle artistieke vorming.
Die bloeityd van die Renaissance was toe reeds verby en derhalwe het veral invloede van die manirisme belangrik geword vir die kunstenaars in die lande buite Italië.
Skilderkuns in Italië
Die Italiaanse skilderkuns in die 1e helfte van die 15e eeu word gekenmerk deur 'n groot belangstelling in die wetenskap, wat veral tot uiting gekom het in die aandag wat kunstenaars aan die sentrale en ruimtelike perspektief gegee het. Die verfynde, gestileerde elegansie van die laat Gotiek het plek gemaak vir 'n sterk realisme.
Die invloed van die klassieke kuns het oor die algemeen nie so regstreeks in die skilderkuns as in die beeldhoukuns gegeld nie; voorbeelde in die vorm van oorblyfsels van die antieke skilderkuns was toe nag nie beskikbaar nie, terwyl dit by beeldhoukuns wel die geval was. In die 2e helfte van die eeu het daar egter ŉ groot argeologiese belangstelling uit die werk van Andrea Mantegna (1431 - 1506) geblyk; hy het dikwels fragmente van antieke argitektuur en reliëfs in sy skilderye afgebeeld.
Wat die temas van die voorstellings betref, het die herontdekking van die Oudheid gedurende die Renaissance 'n belangrike rol gespeel. In die Middeleeue was die Kerk die belangrikste opdraggewer, en wanneer ander mense en instansies wel opdragte gegee is, was dit byna altyd godsdienstige onderwerpe. In die Renaissance het daar 'n verandering ingetree: die toenemende belangstelling van die toenemende aantal opdraggewers soos vorste, bankiers, ryk kooplui en welgestelde burgers in die klassieke literatuur het daartoe gelei dat daar 'n groot vraag na afbeeldings van mitologiese tonele ontstaan het.