cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kakaoboon
Verbouing
Gebiede met 'n langdurige droë seisoen ondervind baie probleme in die vroeëre stadiums van die aangeplante bome. Die plante kan heeltemal of gedeeltelik doodgaan as gevolg van die droogte en hulle is veral die eerste twee jaar baie vatbaar vir insekteplae, waardeur die ontwikkeling van die blaredak soms jare vertraag word. Eers na hierdie vorming kan die ekonomiese produksie begin. Die blaredak moet geslote bly, want enige opening daarin kan lei tot 'n verswakking in die plantasies.
Die heksebesemsiekte (witches' broom disease) tas in groot dele van Suid-Amerika veral die vorm van die blaredak aan. Die skimmel wat hierdie siekte veroorsaak, Marasmius perniciosus, kom voor in die takknoppe wat nog in winterrus is en veroorsaak by die uitgroei abnormale lang lote (heksebesems) wat uiteindelik doodgaan. In groter aangetaste dele van 'n plantasie kom daar dan baie meer lig deur die blaredak, waardeur die mikroklimaat verander. lnsekte, veral plantluise wat die blare vreet, vererger die skade, terwyl onkruid en gras met die boomwortels meeding. 'n Ander siekte wat groot skade aanrig, is die geswelde-Iootsiekte, ŉ siekte waarvan die virus deur insekte oorgedra word.
Peter Dutton
Dutton was die Minister van Gesondheid en die Minister van Sport vanaf 18 September 2013 en die Minister van Immigrasie en Grensbeskerming vanaf 21 Desember 2014 in die regering van Tony Abbott. Dutton het sy portefeulje behou in die regering van Malcolm Turnbull.
Kakaoboon
Verbouing
Die siekte, wat in Ghana en Nigerië voorkom, tas die herstellingsvermoë van bome in mindere of meerdere mate aan. Besmette plantasies kan baie vinniger deur insekteplae geruïneer word. Die kakaoplantasies van Wes-Afrika is van ondergang gered toe besmette bome op groot skaal ontwortel en die bome met insektedoders bespuit is. Daar is nog geen doeltreffende behandeling teen die heksebesemsiekte gevind nie, hoewel die kweek van variëteite wat daarteen bestand is, al ver gevorder is. Die swartpeulsiekte is verreweg die belangrikste vrugte vrot wat groot verliese veroorsaak. Die skimmel wat vir die vrot verantwoordelik is, kan egter sedert ŉ paar jaar gelede doeltreffend chemies bestry word.
Gisting en droging
Op die plantasies word die ryp kakaovrugte met 'n haakmes gekloof en die kakaobone uit die slymagtige vrugtemoes verwyder. Dit moet versigtig gedoen word sodat die kakaobone nie beskadig word nie. Die kakaobone word dan op 'n hoop gegooi en met blare bedek. Die warmte veroorsaak dat die slym wat nog aan die bone kleef, begin gis en 'n interne chemiese omsetting word aan die gang gesit deur die mikroörganismes wat altyd aanwesig is. Die kakaobone moet ongeveer 5 tot 6 dae so Iê. Die alkoholiese, die asynsuur- en selfs die bottersuurgisting kan agtereenvolgens onderskei word, waarvan die eerste proses die belangrikste is Die gistingsproses kan gereguleer word deur die kakaobone voortdurend rond te skommel en te sorg vir 'n goeie afvoerstelsel omdat die pulp as gevolg van die gisting al hoe vogtiger word. Die gistingsproses kan op die gewenste oomblik beëindig word deur die bone te droog. Dit moet verkieslik in die buitelug in die son geskied. Wanneer dit onmoontlik is, kan daar van kunsmatige hitte gebruik gemaak word, soos byvoorbeeld 'n droogrotasiemasjien. Die doel van die gistingsproses is om die smaak te verbeter (die wrang, byterige stowwe word omgesit in aangename aromas) terwyl dit ook die kleur gunstig beïnvloed en die struktuur verbeter (die bone word harder en kan dan beter verwerk word).
Vervaardiging van kakaopoeier en kakaobotter
Die kakaobone wat aan die kakaofabriek gelewer word, word eers in skoonmaak- en sorteermasjiene van ongewenste bestanddele soos vesels, sand en metaaldeeltjies, en van beskadigde bone gesuiwer. Daarna word dit gebrand, waardeur (net so os by koffiebone) 'n aroma ontwikkel. Die kakaobone kan met of sonder die dop gebrand word. Wanneer ŉ mens die kakaobone sonder hul dop wil brand, kan die bone eers liggies gerooster of gedroog word.
Die doppe word dan bros en gaan maklik los van die res van die kakaoboon. Die skeiding van die doppe en bone vind plaas in die sogenaamde breker, waarin die bone gekraak word. Die doppe kraak los en die kakaobone val in stukkies uiteen (kerne, doppe en kieme). Met behulp van 'n sterk lugstroom word die ligte dopdeeltjies weggeblaas Die saad (die vrugbeginsel van die kakaoboom) word verwyder met ŉ sifmasjien wat bestaan uit 'n groot roterende trommel met gaatjies waarin die kerndeeltjies verdwyn maar waar die kiempunte bo uitsteek. Die kiempunte word met ŉ skraper verwyder, terwyl die kerndeeltjies vanself afval. Net die kerne word tot kakaopoeier verwerk.
Afhangende van die smaak wat verlang word, word hierdie kerne baie of min gebrand. Die bone kan ook eers gebrand en daarna gebreek en ontdop word. Daar is verskeie maniere waarop die bone gebrand kan word: in ŉ roostertrommel, 'n balrooster, ŉ spiraalrooster of 'n uitdrogingstoring. Na die brand proses volg die fynmaal van die bone in steen- en skuifmeulens en in 'n menger (ŉ draaiende kuip waarin twee graniet-rollers hang en oor die bodem skuif), in 'n pletmeule (bestaande uit staalsilinders wat met verskillende snelhede in teenoorgestelde rigtings draai) of in 'n koeëlmeule, waarin klip- of metaalballetjies die bone fynmaal.
As gevolg van die wrywingswarmte word die draa kakaokerne, wat 'n vetgehalte van ongeveer 55 % het, verander in 'n dun bry, bekend as kakao-massa. Wanneer kakaopoeier berei word, moet 'n groot deel van die vet (die kakaobotter) verwyder word. Dit vind plaas in die hidrouliese perse. Die kakaobotter
vloei deur filters af, terwyl 'n droë koek agterbly wat later tot kakaopoeier fyngemaal word:
Voorbereiding
Omdat kakaobone 'n taamlike suur smaak het, behandel baie vervaardigers die bone met alkalikarbonate. Hierdie behandeling word gereedmaking of voorbereiding genoem. 'n Gedeelte van die suur word hierdeur geneutraliseer, terwyl die oplosbaarheid van die kakao terselfdertyd verhoog word (‘n uitvindsel van die Nederlander Van Houten). Afhangende van die kennis van die vervaardiger kan die voorbereiding voor, tydens of na die brandproses, in die kakao-massa of in die kakaopoeier toegepas word. Kakaopoeier word gebruik in huishoudings, die suiwelnywerheid (sjokolademelk, -roomys en -via), in kitsprodukte (poedingpoeier, roomysmengsel en kakao vir 'n munt-outomaat), in toebroodjiesmeer en poedingsous. Kakaobotter word veral ook gebruik as 'n basiese bestanddeel vir die maak van sjokolade. Verder word dit ook gebruik in die farmaseutiese nywerheid (byvoorbeeld salf en setpille) en in die kosmetieknywerheid (byvoorbeeld lipstiffies).
Kakaohandel
Onverwerkte kakao is een van die minder belangrike landbouprodukte. Vir 'n aantal ontwikkelingslande is die uitvoer daarvan egter van die grootste belang. Die VSA is verreweg die grootste verbruiker van kakao-produkte. Die groeimoontlikhede is egter nie so groot in die Westerse lande as in die lande in Oos-Europa, Asië (Japan) en die produksielande self nie. Die hoogste per capita-kakaoverbruik is in Switserland.
Slegs 'n kwart van die verwerking.van kakaobone tot kakaobotter en uiteindelik tot kakao-produkte vind in die produksielande plaas. Die oorgrote deel, sowat 60 %, word in die VSA en Wes-Europa verwerk. Die verwerking van kakaobone tot kakaobotter in die produksielande self word hoofsaaklik deur buitelandse ondernemings van Westerse nywerheidslande gedoen.
Prysvasstelling
Kakao-pryse word op die verbruikersmarkte in Londen, Parys, New York en Amsterdam bepaal, waar daar baie gespekuleer word. Groot hoeveelhede kakaobone word gekoop wanneer die prys laag is en verkoop wanneer die prys hoog is. Hierdie prysskommelinge is baie groot en net die prys van suiker is wisselvalliger as die van kakao.
Rush Limbaugh
Op 14 Mei 2012 is Limbaugh ingewy in die Hall of Famous Missourians. 'n Brons borsbeeld van Limbaugh word vertoon by die Missouri State Capitol Gebou in Jefferson City, saam met 40 ander ontvangers.
Op 4 Februarie 2020, 'n dag nadat hy aangekondig het dat hy aan gevorderde longkanker ly, was hy 'n gas van President Donald Trump tydens die State of the Union toespraak in 2020, waar die eer hom te beurt geval het om die Presidential Medal of Freedom te ontvang. Limbaugh is op 17 Februarie 2021 aan longkanker oorlede. 'n Voormalige roker, het Limbaugh in 2015 die verband tussen rook en kankersterftes bevraagteken.
Kakaoboon
Kakao-ooreenkoms
In 'n poging om hierdie skerp prysskommelings en die nadele daaraan verbonde vir die produksielande en die nywerheid te beperk, is daar oor 'n tydperk van 15 jaar internasionaal onderhandel oor 'n kakao-ooreenkoms. Op 1 Oktober 1973 het so ooreenkoms in werking getree.
Een van die belangrikste verwerkingslande, die VSA, het egter die ooreenkoms nie onderteken nie. In hierdie ooreenkoms is daar op ŉ vasgestelde maksimum- en minimumprys ooreengekom waarbinne die wêreldmarkprys mag skommel. Dit is probeer bereik deur die totstandbrenging van 'n bufferpoeI waardeur die voorrade opgeberg word as die prys moontlik onder die minimum gaan daal, en verkoop word wanneer die vraag styg. Dan word kakaobone uit die bufferpoel op die wêreldmark aangebied. Wanneer die bufferpoel egter uitgeput is, kan die prys onbeperk styg.
Kakao-nywerheid
Oor die algemeen word die kakao-nywerheid gekenmerk deur 'n baie hoe mate van konsentrasie. Ook die kakaohandel toon 'n groot konsentrasie, aangesien 6 maatskappye gesamentlik ongeveer 80 % van die wêreld-oes koop. Die sjokolade-nywerheid maak oor die algemeen groot winste.
Nederland is die grootste uitvoerder van kakaobotter en –poeier en die vernaamste invoerder van onverwerkte kakaobotter uit die produksielande. Nederland se grootste koper is Wes-Duitsland, gevolg deur Engeland en Switserland. 'n Groot deel van die kakaopoeier word na die VSA uitgevoer. Belgie voer net sjokoladeprodukte uit.
Komedie
Komedie of blyspel het 'n klassieke betekenis (soos gebruik in komiese teater) en 'n gewilde betekenis (die gebruik van humor met die bedoeling om mense te laat lag). In die verhoogwêreld lê die oorsprong in antieke Griekeland, waar 'n komedie die konflik tussen 'n jong held en 'n ouer gesagsfiguur uitgebeeld het. 'n Tragedie, in kontras, was 'n genre wat gekarakteriseer word deur die vernedering van 'n hoofkarakter wat hoë aansien geniet.
Die meer gewilde betekenis van komedie is aansienlik moeilik om te beskryf. Humor is subjektief, wat vir een persoon snaaks of lagwekkend is kan vir 'n ander persoon beledigend of aanstootlik wees (of selfs nie aanstootlik genoeg nie). Dus word humor volgens elke persoon se eie smaak beoordeel. Sommige mense geniet nadenkende komedie soos ironie of swartkomedie, terwyl ander weer skurwe, onder-die-belt humor verkies.
Tragedie
'n Tragedie of treurspel is volgens die algemene gebruik van die woord 'n toneelstuk, rolprent of 'n werklike gebeurtenis met 'n droewige resultaat. Deur die jare heen is die term "tragedie" meer presies gedefinieer deur Westerse denkers, volgens die riglyne van Aristoteles wat op die Griekse tragedies gebaseer is: 'n vorm van drama gekenmerk deur erns en waardigheid, wat 'n opsienbare persoon behels, wie se vernedering die gevolg van 'n gebrek aan karakter is, of die konflik met 'n hoër mag soos die wet, die gode, die noodlot of die samelewing. Aristoteles se vereistes vir 'n tragedie was slegs die ommekeer van iemand se lot van goed na sleg (soos in Oidipus), of van sleg na goed (soos in Eumenides).
Daantjie, Mpumalanga
Daantjie is 'n nedersetting in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die ooste van Mpumalanga, Suid-Afrika.
George Grossmith jr.
George Grossmith jr. (11 Mei 1874 – 6 Junie 1935) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Women Everywhere (1930), Wedding Rehearsal (1932), en Reserved for Ladies (1932).
Logos
Logos (Grieks: λόγος, logos) is 'n belangrike vakterm in filosofie, psigologie, retoriek en religie. Aanvanklik is die woord verstaan as "'n rede", "'n versoek", "'n mening", "'n verwagting", "woord", "spraak", "verslag", of "redenasie", maar is ingevoer as 'n tegniese term in filosofie, beginnend by Herakleitos (ca. 535–475 v.C.), wat dit aangewend het vir 'n beginsel rakende orde en kennis.
Antieke filosowe het die term op verskillende wyses aangewend. Die sofiste het dit gebruik in die opsig van 'n "vertoog", en Aristoteles het dit voorbehou vir 'n "beredeneerde vertoog" of "die argument" in die vakgebied van retoriek. Die stoïsynse filosowe het die term met die goddelike in verband gebring, 'n besielende beginsel wat die universum sou onderlê.
Bulbine fallax
Bulbine fallax is 'n bladwisselende, meerjarige plant en geofiet wat deel van die Asphodelaceae familie is. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom in die Knersvlakte voor. Die plant blom van Augustus tot September en word 30 cm hoog. Die blomme is geel.
Logos
Nadat Judaïsme onder Hellenistiese invloed gekom het, het Philo (ca. 20 v.C.–40 n.C.) die term in Joodse filosofie opgeneem. Die Evangelie van Johannes identifiseer die Logos, waardeur alle dinge tot stand gekom het, as goddelik (theos), en sonder Jesus uit as die inkarnasie van die Logos.
Fusignano
Fusignano is 'n dorpie en comune in die noorde van Italië, in die Provinsie Ravenna. Dit is langs die Senio-rivier geleë.
Harry Benham
Harry Benham (26 Februarie 1884 – 17 Julie 1969) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Robin Hood (1913), The Dancer's Peril (1917), en The Warfare of the Flesh (1917).
Carl von Clausewitz
Carl Philipp Gottfried (of Gottlieb) von Clausewitz (1 Junie 1780 – 16 November 1831) was 'n Pruisiese generaal en militêre teoretikus wat die "moraal" (in moderne terme die sielkundige aspek daarvan) en politieke aspekte van oorlog ondersoek. Sy mees noemenswaardige werk, Vom Kriege ("Oor oorlog"), was onvoltooid by sy dood.
Clausewitz se denke word dikwels as Hegelies beskryf as gevolg van sy dialektiese metode; maar hoewel hy waarskynlik persoonlik vertroud was met Hegel, bly daar debat oor of Clausewitz werklik deur hom beïnvloed is. Hy beklemtoon die dialektiese interaksie van diverse faktore, en let op hoe onverwagte ontwikkelinge onder die "mis van die oorlog" (d.w.s. in die gesig van onvolledige, twyfelagtige en dikwels heeltemal foutiewe inligting en hoë vlakke van vrees, twyfel en opwinding) vinnige besluite deur wakker bevelvoerders noodsaak. Hy het die geskiedenis gesien as 'n noodsaaklike oorsig op geletterde abstrasksies wat nie ooreenstem met ondervinding nie. In teenstelling met die vroeë werk van Antoine-Henri Jomini, het hy aangevoer dat oorlog nie gekwantifiseer of verminder kan word na kaartwerk, meetkunde en grafieke nie. Clausewitz het baie aforismes geformuleer, waarvan die bekendste is: "Oorlog is die voortsetting van die politiek op 'n ander manier."
Lewensloop en militêre loopbaan
Clausewitz is op 1 Junie 1780 in Burg bei Magdeburg gebore in die Pruisiese Hertogdom Magdeburg as die vierde en jongste seun van 'n middelklas-familie, hoewel hulle aanspraak gemaak het op adelike status. Clausewitz se familie het beweer dat hulle afstam van die Barons van Clausewitz in Opper-Silesië, hoewel kenners dit bevraagteken. Sy oupa, die seun van 'n Lutherse pastoor, was 'n professor in teologie. Clausewitz se pa, een keer 'n luitenant in die Pruisiese leër van Frederik II van Pruise (Frederik die Grote), het 'n laer pos in die Pruisiese interne-inkomstediens gehad. Clausewitz het die Pruisiese militêre diens op die ouderdom van twaalf as 'n onder-korporaal betree, en uiteindelik die rang van generaal majoor bereik.
Clausewitz het in die Rynveldtogte (1793-1794) gedien, insluitende die beleg van Mainz, toe die Pruisiese weermag Frankryk gedurende die Franse Revolusie binnegeval het en het in die Napoleontiese Oorloë van 1806 tot 1815 geveg. Hy het aan die Kriegsakademie (ook genoem die "Duitse Oorlogskool", die "Militêre Akademie in Berlyn" en die "Pruisiese Militêre Akademie") gestudeer in 1801 (toe hy 21 jaar oud was). Hy het waarskynlik die geskrifte van die filosoof Immanuel Kant bestudeer en verwerf die respek van generaal Gerhard von Scharnhorst, die toekomstige eerste hoof van die personeel van die pas hervormde Pruisiese weermag (aangestel 1809). Clausewitz, Hermann von Boyen (1771-1848) en Karl von Grolman (1777-1843) was onder Scharnhorst se primêre bondgenote in sy pogings om die Pruisiese weermag tussen 1807 en 1814 te hervorm.
Clausewitz het tydens die Jena-veldtog gedien as aide-de-camp vir prins August. Tydens die Slag van Jena-Auerstedt op 14 Oktober 1806 - toe Napoleon Bonaparte Pruise binnegeval en die massale Pruisse-Saksiese leër onder bevel van Karl Wilhelm Ferdinand, Hertog van Brunswyk, verslaan het, is hy gevange geneem. Hy was een van die 25 000 soldate wat daardie dag gevang is toe die Pruisiese weermag disintegreer. Hy was toe 26. Clausewitz is vanaf 1807 tot 1808 in Frankryk gevange gehou. Terug in Pruise het hy gehelp met die hervorming van die Pruisiese weermag en staat.
Op 10 Desember 1810 trou hy met die sosiaal prominente Gravin Marie von Brühl, wat hy in 1803 vir die eerste keer ontmoet het. Sy was 'n lid van die adelike Duitse von Brühl-familie van Thüringen. Die egpaar het in die hoogste kringe beweeg en sosialiseer met Berlyn se politieke, literêre en intellektuele elite. Marie was goed opgevoed en polities goed genetwerk. Sy het 'n belangrike rol gespeel in haar man se loopbaan vordering en intellektuele evolusie. Sy het ook later sy versamelde werke gewysig, gepubliseer en bekendgestel.
In 1815 word die Russies-Duitse legioen in die Pruisiese weermag geïntegreer en Clausewitz het weer die Pruisiese leër as kolonel betree. Hy is gou as hoof van die personeel van Johann von Thielmann se III Korps aangestel. In daardie hoedanigheid het hy in 1815 by die Slag van Ligny en die Slag van Wavre gedien tydens die Waterloo-veldtog in 1815. 'n Leër wat Napoleon persoonlik gelei het, die Pruise by Ligny (suid van Mont-Saint-Jean en die dorp Waterloo) op 16 Junie 1815 verslaan. Napoleon versuim egter om die Pruisiese magte te vernietig en 'n paar dae later is hy tydens die Slag van Waterloo (18 Junie 1815) verslaan, toe die Pruisiese magte laat in die middag onverwags op sy regterflank aangekom het terwyl die Anglo-Hollandse-Belgiese magte druk op sy voorkant uitgeoefen het. Clausewitz se eenheid het in Wavre (18-19 Junie 1815) geveg, wat verhoed dat versterkings Napoleon by Waterloo bereik.
Na die oorlog het Clausewitz as direkteur by die Kriegsakademie aangesluit, waar hy tot 1830 gedien het. In daardie jaar het hy weer by die weermag aangesluit. Kort daarna het die uitbreek van verskeie revolusies in Europa en 'n krisis in Pole, 'n ander groot Europese oorlog voorgekom. Clausewitz is aangestel as hoof van die personeel van die enigste leër wat Pruise in hierdie noodtoestand kon mobiliseer, en wat na die Poolse grens gestuur is. Sy bevelvoerder, Gneisenau, het aan cholera gesterf (Augustus 1831) en Clausewitz het bevel oorgeneem gefokus op die Pruisiese weermag se pogings om 'n cordon sanitaire te bou om die groot cholera-uitbraak te beperk. (Die eerste keer het cholera in die moderne hartland Europa verskyn, wat 'n kontinentale wye paniek veroorsaak het). Clausewitz self het kort daarna, op 17 November 1831, aan dieselfde siekte gesterf.
Sy weduwee het sy magnum opus oor die oorlogsfilosofie (Vom Kriege) geredigeer en gepubliseer. Dit is in 1832 uitgegee. (Hy het begin werk aan die teks in 1816, maar het dit nie voltooi nie.) Sy het die voorwoord geskryf vir Vom Kriege en teen 1835 het die meeste van sy versamelde werke gepubliseer. Sy het in Januarie 1836 gesterf.
Teorie van oorlog
Clausewitz was 'n professionele soldaat met operasionele ondervinding wat betrokke was by talle militêre veldtogte, maar hy is veral bekend as 'n militêre teoretikus wat belangstel in die ondersoek van oorlog. Sy werk het 'n belagrike rol in die ontwikkeling van militêre strategie gespeel. Hy gebruik die veldtogte van Frederik die Grote en Napoleon as verwysingsraamwerk vir sy werk. Hy het 'n noukeurige, sistematiese, filosofiese ondersoek van oorlog in al sy aspekte gedoen. Die gevolg was sy hoofboek, Vom Kriege, 'n belangrike werk op die oorlogsfilosofie. Dit was onvoltooid toe Clausewitz gesterf het en het materiaal bevat wat op verskillende stadiums in sy intellektuele evolusie geskryf is, wat belangrike teenstrydighede tussen verskillende dele van die boek veroorsaak het. Die volgorde en presiese karakter van daardie evolusie is 'n bron van debat, soos die presiese betekenis agter sy oënskynlike teenstrydige opmerkings (besprekings wat betrekking het op die taktiese, operasionele en strategiese vlakke van oorlog is een voorbeeld). Clausewitz het voortdurend probeer om die teks te hersien, veral tussen 1827 en sy vertrek op sy laaste veldopdragte, en poog om meer materiaal oor "volksoorlog" en ander vorme van oorlog as hoë intensieoorlog tussen state in te sluit, maar relatief min van hierdie materiaal was ingesluit in die boek. Soldate voor hierdie tyd het studiestukke oor verskeie militêre onderwerpe geskryf, maar niemand het 'n groot filosofiese ondersoek van oorlog op die skaal van diegene wat geskryf is deur Clausewitz en Leo Tolstoi, wat veral deur die gebeure van die Napoleoniese tydperk geïnspireer was, onderneem nie.
Clausewitz se werk word vandag nog bestudeer, wat die voortgesette relevansie daarvan illustreer. Meer as sestien omvangryke Engelstalige boeke wat spesifiek op sy werk gefokus is, is tussen 2005 en 2014 gepubliseer, terwyl sy 19de-eeuse mededinger Jomini se invloed getaan het. Geskiedkundige Lynn Montross het gestel dat hierdie uitkoms "kan verduidelik word deur die feit dat Jomini 'n stelsel van oorlog, Clausewitz 'n filosofie, geskep het. Die een is verouder deur nuwe wapens, die ander beïnvloed nog die strategie agter daardie wapens. Jomini het nie probeer om oorlog te definieer nie. Clausewitz het 'n aantal definisies verskaf (en dialekties vergelyk). Die eerste is sy dialektiese tesis: "Oorlog is dus 'n daad van geweld om ons vyand te dwing om ons wil te doen." Die tweede, wat dikwels as Clausewitz se minimum vereiste beskou word, is eintlik bloot sy dialektiese antitese: "Oorlog is bloot die voortsetting van die beleid op ander maniere."
Die sintese van sy dialektiese ondersoek na die aard van die oorlog is sy beroemde "drie-eenheid", en sê dat die oorlog 'n fassinerende drie-eenheid is wat bestaan uit oeroude geweld, haat en vyandskap. Dit kan as 'n blinde natuurlike krag beskou word van toeval en waarskynlikheid, waarbinne die kreatiewe gees vry is om rond te beweeg, as 'n element van ondergeskiktheid, 'n beleidsinstrument, wat dit blootstel aan suiwer rede. Christopher Bassford sê die beste opsomming vir Clausewitz se drie-eenheid moet iets wees soos "gewelddadige emosie / kans / rasionele berekening." Dit word egter dikwels aangebied as "mense / weermag / regering", 'n misverstand wat gebaseer is op 'n latere paragraaf in dieselfde hoofstuk. Hierdie wanvoorstelling was gepopulariseer deur die Amerikaanse kolonel Harry Summers se Vietnam-era interpretasie, gefasiliteer deur swakhede in die Howard /Paret vertaling van 1976.
Die woord "strategie" het toe eers onlangs in gebruik geraak in Europa, en Clausewitz se definisie is taamlik eng: "die gebruik van gevegte vir die doel van oorlog." Clausewitz het oorlog beskou as 'n politieke, sosiale en militêre verskynsel wat, afhangende van omstandighede, die hele bevolking van 'n nasie in oorlog kan betrek. In elk geval het Clausewitz militêre mag gesien as 'n instrument wat deur state en ander politieke akteurs gebruik om die doelwitte van hul beleid na te streef, in 'n dialektiek tussen teenstrydige wille, elk met die doel om sy beleid en wil op sy vyand te af te forseer.
Clausewitz se klem op die inherente superioriteit van verdediging dui daarop dat gereelde aggressors waarskynlik as mislukkings sal eindig. Die inherente superioriteit van die verdediging beteken natuurlik nie dat die verdediger altyd sal wen nie; daar is ander asimmetrieë wat oorweeg moet word. Hy was geïnteresseerd in samewerking tussen die formele weermag en militia of partisan magte, of burger soldate, as een moontlike - soms die enigste - metode van verdediging. In die omstandighede van die oorloë van die Franse Rewolusie en met Napoleon, wat deur 'n stygende gees van nasionalisme aangewakker is, het hy die behoefte van state beklemtoon om hul hele bevolkings in die voer van oorlog te betrek. Hierdie punt is veral belangrik, aangesien hierdie oorloë gedemonstreer het dat sulke energieë van deurslaggewende belang kan wees en vir 'n tyd gelei het tot die demokratisering van die gewapende magte, algemene verkiesings en dus gedemokratiseerde politiek.
Interpretasie en misinterpretasie
Clausewitz het 'n dialektiese metode gebruik om sy argumente te konstrueer, wat lei tot 'n gereelde misinterpretasie van sy idees. Britse militêre teoretikus BH Liddell Hart beweer dat die entoesiastiese aanvaarding deur die Pruisiese militêre diens - veral Moltke die Ouer, 'n voormalige student van hom - van wat hulle glo Clausewitz se idees te wees en die daaropvolgende wydverspreide aanvaarding van die Pruisiese militêre stelsel wêreldwyd, het 'n nadelige uitwerking op militêre teorie en praktyk gehad as gevolg van hul wesenlike verkeerde interpretasie van sy idees. Liddell Hart stel dit as volg:
“Soos so dikwels gebeur, het Clausewitz se dissipels sy onderrig tot 'n uiterste uitgevoer wat hulle meester nie bedoel het nie. [Clausewitz se] teorie van oorlog is op 'n manier te abstrak uiteengesit en vir gewone soldate se verwysingsraamwerk, wat in wese konkreet is, om die verloop van sy argument - wat dikwels teruggekeer het van die rigting waarin dit blykbaar beweeg het. Beindruk maar verward, het hulle van sy leidende frases begryp, maar sien net hul oppervlakkige betekenis, en mis die dieper stroom van sy gedagtes.”
Soos beskryf deur Christopher Bassford, toe professor van strategie by die Nasionale Oorlogskollege van die Verenigde State (National War College of the United States):
"Een van die hoofbronne van verwarring oor Clausewitz se benadering lê in sy dialektiese metode van aanbieding. Byvoorbeeld, Clausewitz se beroemde stelling dat 'Oorlog 'n blote voortsetting van die politiek is, op 'n ander manier' ("Der Krieg ist eine bloße Fortsetzung der Politik mit anderen Mitteln")', terwyl dit akkuraat is so ver dit gaan, was dit nie bedoel as as 'n feitelike verklaring nie. Dit is die antitese in 'n dialektiese argument wie se tesis vroeër in die analise aangewys is - dat 'oorlog' op 'n groter skaal niks anders as 'n tweestryd (of stoeiwedstryd, 'n beter vertaling van die Duitse Zweikampf) is nie. Sy sintese, wat die tekortkominge van hierdie twee stellings oplos, sê dat oorlog nie 'n "brute krag" of "bloot" 'n rasionele daad van politiek of beleid is nie. Hierdie sintese lê in sy "fassinerende drie-eenheid" (wunderliche Dreifaltigkeit): 'n dinamiese, inherent onstabiele interaksie van die kragte van gewelddadige emosie, toeval en rasionele berekening."
Nog 'n voorbeeld van hierdie verwarring is die idee dat Clausewitz 'n voorstander van die totale oorlog was wat in die Derde Ryk se propaganda in die 1940's gebruik word. Trouens, hy het nooit die term "totale oorlog" gebruik nie: eerder het hy "absolute oorlog" of "ideale oorlog" as die suiwer logiese gevolg van die magte onderliggend aan 'n "suiwer" platoniese "ideaal" van oorlog bespreek. In wat hy 'n "logiese fantasie" genoem het, kan oorlog nie op 'n beperkte manier bestuur word nie; die kompetisie reëls sal die deelnemers dwing om alle middele te gebruik om die oorwinning te behaal. Maar in die regte wêreld, het hy gesê, is so 'n rigiede logika onrealisties en gevaarlik. As 'n praktiese saak val die militêre doelwitte in die regte oorlog wat politieke doelwitte ondersteun, in die algemeen in twee breë tipes: "oorlog om beperkte doelwitte te bereik"; en oorlog om die vyand te ontwapen, "om hom polities hulpeloos of militêr magteloos te maak." Die volledige nederlaag van die vyand kan dus nie nodig, wenslik of selfs moontlik wees nie.
In die moderne tyd was die rekonstruksie van die Clausewitzianse-teorie 'n saak van groot geskille. Een ontleding was dié van Panagiotis Kondylis, 'n Grieks-Duitse skrywer en filosoof, wat in die interpretasies van Raymond Aron in Penser la Guerre, Clausewitz en ander liberale skrywers gekant was. Volgens Aron was Clausewitz een van die eerste skrywers om die militarisme van die Pruisiese algemene generale staf en sy oorlogsbewustheid te veroordeel, gebaseer op Clausewitz se argument dat "oorlog 'n voortsetting van die politiek op ander maniere is. In Theory of War beweer Kondylis at dit teenstrydig is met die Clausewitz se denke. Hy beweer dat Clausewitz moreel onverskillig was teenoor die oorlog (hoewel dit waarskynlik 'n gebrek aan vertroudheid met persoonlike briewe van Clausewitz weerspieël, wat 'n skerp bewustheid van die tragiese aspekte van die oorlog toon) en dat sy advies oor die oorheersing van politiek oor die optrede van die oorlog niks met pasifistiese idees te make het nie. Vir Clausewitz is oorlog net een unieke middel wat soms toegepas word op die ewige soeke na mag, van raison d'État in 'n  anargistiese en onveilige wêreld.
Die Britse militêre historikus John Keegan het Clausewitz se teorie in sy boek A History of Warfare gekritiseer. Keegan het geargumenteer dat Clausewitz die bestaan van state aanvaar het as sentraal ten opsigte van oorlogvoering, maar 'oorlog het die staat, diplomasie en strategie deur baie millennia voorafgegaan.'
Invloed
Clausewitz het gesterf sonder om Vom Kriege te voltooi, maar sy idees was hoogs invloedryk in die militêre teorie en het 'n sterk invloed spesifiek op die Duitse militêre denke gehad. Later Pruisiese en Duitse generaals, soos Helmuth Graf von Moltke, was duidelik beïnvloed deur Clausewitz. Moltke se wyd aangehaalde verklaring dat "Geen veldtogplan die eerste kontak met die vyand oorleef nie" is 'n klassieke weerspieëling van Clausewitz se aandrang op die rol van toeval, wrywing, "mis", onsekerheid en interaktiwiteit in oorlog.
Clausewitz se invloed het ook tot Britse denke versprei, alhoewel hy aanvanklik meer as 'n historikus en ontleder as 'n teoretikus beskou was. Sien byvoorbeeld Wellington se uitgebreide skripsie oor Clausewitz se studie van die veldtog van 1815. Dit was Wellington se enigste ernstige geskrewe bespreking van die gevegte wat in die 19de eeuse Brittanje wyd bespreek is. Clausewitz se breër denke het na vore gekom na aanleiding van Brittanje se militêre verleentheid in die Boereoorlog (1899-1902).
Een voorbeeld van Clausewitz se besonderse invloed in daardie era is Spenser Wilkinson, joernalis, die eerste Chichele Professor in Militêre Geskiedenis aan die Universiteit van Oxford en miskien die mees prominente militêre ontleder in Brittanje van ongeveer 1885 tot in die tussenoorlogse tydperk. 'n Ander is die vloot-historikus Julian Corbett (1854-1922), wie se werk 'n diep maar wel eienaardige aanhang van Clausewitz se konsepte weerspieël het en dikwels klem lê op Clausewitz se idees oor 'beperkte oorlog' en die inherente sterkte van die verdedigingsvorm van oorlog. Corbett se praktiese strategiese sienings was dikwels in 'n prominente openbare konflik met Wilkinson se sieninge - sien byvoorbeeld Wilkinson se artikel "Strategy at Sea", The Morning Post, 12 Februarie 1912. Na die Eerste Wêreldoorlog het die invloedryke Britse militêre kommentator, B. H. Liddell Hart, in die 1920's verkeerdelik aan hom die leerstuk van die "totale oorlog" toegeskryf wat tydens die Eerste Wêreldoorlog deur baie Europese generale staf personeel aangewend is en deur die Britte geïmplementeer is. Meer onlangse geleerdes sien tipies daardie oorlog as so verward in terme van politieke rasionaal dat dit eintlik baie van wat in Vom Kriege is weerspreek. Een van die mees invloedryke Britse ondersteuners van Clausewitz vandag is Colin S. Gray; historikus Hew Strachan (soos Wilkinson, ook die Chichele Professor in Militêre Geskiedenis aan die Universiteit van Oxford sedert 2001) was 'n energieke voorstander van die studie van Clausewitz, maar sy eie standpunte oor Clausewitz se idees is ietwat ambivalent.
Met enkele interessante uitsonderings (bv. John McAuley Palmer, Robert M. Johnston, Hoffman Nickerson), het Clausewitz weinig invloed op Amerikaanse militêre denke voor 1945 gehad, behalwe deur Britse skrywers. Generaals Dwight D. Eisenhower en George S. Patton was egter ywerige lesers. Clausewitz het wel Karl Marx, Friedrich Engels, Vladimir Lenin, Leon Trotsky en Mao Zedong beïnvloed, en dus die Kommunistiese Sowjet en Chinese tradisies. Lenin het die onvermydelikheid van oorloë onder kapitalistiese state in die era van imperialisme beklemtoon en die gewapende stryd van die werkkersklas aangebied, as die enigste pad na die uiteindelike uitskakeling van die oorlog. Omdat Lenin 'n bewonderaar van Clausewitz was en hom "een van die groot militêre skrywers" genoem het, was sy invloed op die Rooi Leër groot. Die Russiese historikus A.N. Mertsalov het gesê: "Dit was 'n ironie van die lot dat die siening in die USSR was dat dit Lenin was wat die houding teenoor Clausewitz gevorm het, en dat Lenin se uitspraak dat die oorlog 'n voortsetting van die politiek is, is geneem uit die werk van hierdie [na bewering] anti-humanistiese anti-revolusionêre. " Die Amerikaanse wiskundige Anatol Rapoport het in 1968 geskryf dat Clausewitz, soos deur Lenin geïnterpreteer, die grondslag van alle Sowjet-militêre denke sedert 1917 gevorm het en die opmerkings van Marshal V.D. Sokolovsky aangehaal:
Henry Kissinger het egter Lenin se benadering beskryf as die feit dat die politiek 'n voortsetting van die oorlog op ander maniere is en sodoende Clausewitz se argument "op sy kop" gekeer.
Rapoport argumenteer dat:
"Wat Lenin se goedkeuring van Clausewitz betref, kom dit waarskynlik uit sy obsessie met die stryd om mag. Die hele Marxistiese konsep van geskiedenis is die opeenvolgende stryd om mag, hoofsaaklik tussen sosiale klasse. Dit is deur Lenin in 'n verskeidenheid kontekste aangewend. Dus verskyn die hele geskiedenis van die filosofie in Lenin se geskrifte as 'n groot stryd tussen ‘idealisme’ en ‘materialisme’. Die lot van die sosialistiese beweging sou bepaal word deur 'n stryd tussen die revolusionêre en die hervormers. Clausewitz se aanvaarding van die stryd vir mag as die kern van die internasionale politiek moes Lenin beïndruk as sterk realisties."
Clausewitz het direk invloed gehad op Mao Zedong, wat in 1938 Vom Kriege gelees het en 'n seminaar oor Clausewitz vir die leierskap van die Party in Yan'an georganiseer het. So die "Clausewitzianse"-inhoud in baie van Mao se geskrifte is nie net 'n herhaling van Lenin nie, maar weerspieël Mao se eie in-diepte studie.
Die idee dat oorlog inherente "wrywing" behels wat in 'n mindere mate alle voorafgaande reëlings verdraai, het 'n gemeenskaplike mening geword in velde soos sakestrategie en sport. Die uitdrukking die "mis van oorlog" is afkomstig van Clausewitz se beklemtooning oor hoe verwar oorlogvoering kan lyk terwyl dit afspeel. Die term “kern van swaartekrag” wat in militêre konteks gebruik word, kom uit Clausewitz se gebruik, wat hy van die Newtonse Meganika geneem het. In die Amerikaanse militêre doktrine verwys "kern van swaartekrag" na die basis van 'n teenstander se mag op operasionele, strategiese of politieke vlak, alhoewel dit slegs een aspek van Clausewitz se gebruik van die term is.
Laat 20ste en vroeë 21ste eeu
Die afskrikkingstrategie van die Verenigde State in die 1950's was geïnspireer deur president Dwight Eisenhower se lees van Clausewitz as 'n jong beampte in die 1920's. Eisenhower was baie beïndruk met Clausewitz se voorbeeld van 'n teoretiese, geïdealiseerde "absolute oorlog" in Vom Krieg as 'n manier om te wys hoe absurd dit sou wees om so 'n strategie in die praktyk te probeer. Vir Eisenhower het die tydvak van kernwapens wat in die vroeë 19de eeu vir Clausewitz net 'n teoretiese visie verskaf het, 'n al te werklike moontlikheid in die middel van die 20ste eeu geword. Vanuit Eisenhower se oogpunt was die beste afskrikmiddel vir oorlog om aan die wêreld te wys hoe skrikwekkend en gruwelik 'n kern "absolute oorlog" sou wees as dit ooit sou plaasvind. Die VSA voer dus 'n reeks baie publieke kerntoetse uit in die Stille Oseaan, verseker dat die eerste prioriteit in die verdedigingsbegroting kernwapens en afleweringstelsels oor konvensionele wapens is, en maak herhaalde uitsprake in die openbaar dat die Verenigde State ten alle tye gewillig was om kernwapens te gebruik. Op hierdie manier deur die massiewe vergelding strategie en die nou verwante buitelandse beleid konsep van “op die rand van 'n oorlog bring” (brinkmanship), hoop Eisenhower om 'n geloofwaardige visie van Clausewitzianse kern "absolute oorlog" te bou om die Sowjetunie en / of  China te keer om ooit 'n oorlog te waag of selfs omstandighede wat kan lei tot 'n oorlog met die Verenigde State te bevorder.
Na 1970 het sommige teoretici beweer dat kernverspreiding Clausewitzian-konsepte verouder het na die 20ste eeu waarin hulle die wêreld oorheers het. John E. Sheppard, Jr., beweer dat deur die ontwikkeling van kernwapens, konvensionele leërs op staatsgrondslag gelyktydig hul oorspronklike doel perfek gevolg het om 'n spieëlbeeld van hulself te vernietig en hulself verouder. Geen twee magte het kernwapens teen mekaar gebruik nie, in plaas daarvan om konvensionele middele of surrogaat oorloë te gebruik om geskille te besleg. As so 'n konflik plaasgevind het, sou albei strydvoerders vermoedelik vernietig word. Die Amerikaanse bioloog, musikant en spelteoretikus Anatol Rapoport het in 1968 sterk beïnvloed deur die Viëtnamoorlog en die teenpool tot die Amerikaanse strateeg, Henry Kissinger,het  aangevoer dat 'n Clausewitziese siening van oorlog nie net verouderd was in die era van kernwapens nie, maar ook hoogs gevaarlik omdat dit 'n "nul-som paradigma" bevorder het vir internasionale verhoudinge en 'n "ontbinding van  rasionaliteit" onder besluitnemers.
Die einde van die 20ste eeu en die begin van die 21ste eeu het talle gevalle van staatsmagte gesien wat poog om insurgensies, terrorisme en ander vorme van asimmetriese oorlogvoering te onderdruk. Clausewitz het nie net gefokus op oorloë tussen lande met goed gedefinieerde leërs nie. Die era van die Franse Revolusie en Napoleon was vol revolusies, rebellies en geweld deur "nie-staatsakteurs", soos die oorloë in die Franse Vendée en in Spanje. Clausewitz het 'n reeks "Lesings oor Klein Oorlog" geskryf en die rebellie in die Vendée (1793-1796) en die Tiroolse opstand van 1809 bestudeer. In sy bekende Bekenntnisdenkschrift van 1812 het hy vir 'n Spaanse oorlog in Duitsland gevra en 'n omvattende guerilla-strategie uiteengesit om teen Napoleon gevoer te word. In Vom Kriege het hy 'n beroemde hoofstuk oor "The People in Arms" ingesluit. Een prominente kritikus van Clausewitz is die Israeliese militêre historikus Martin van Creveld. Creveld het in sy boek The Transformation of War aangevoer dat Clausewitz se beroemde " Drie-eenheid " van mense, weermag en die regering 'n verouderde sosio-politieke konstruksie was wat gebaseer is op die staat, wat vinnig besig is om van die toneel af as die sleutelrolspeler in die oorlog te beweeg. Creveld het 'n nuwe "nie- drie-eenheid " model vir moderne oorlogvoering daargestel het. Creveld se werk het groot invloed gehad. Daniel Moran het geantwoord: 'Die mees egte wanvoorstelling van Clausewitz se beroemde metafoor moet wees van Martin van Creveld, wat Clausewitz verklaar het as 'n apostel van die Drie-eenheid Oorlog, waardeur hy onbegryplik meen in staatskonflik teen staat en weermag beteken weermag ', waarvan die invloed van die volk heeltemal uitgesluit is. "Christopher Bassford het verder gegaan en het daarop gewys dat 'n mens slegs die paragraaf moet lees waarin Clausewitz sy Drie-eenheid gedefinieer het om te sien dat die woorde 'mense', 'leër' en 'regering' nêrens in die lys van die Drie-eenheid se komponente verskyn nie, ... Creveld en Keegan se aanval op Clausewitz se Drie-eenheid is nie net 'n klassieke 'hap na die wind' nie, dit wil sê 'n aanval op 'n posisie wat Clausewitz nie gehou het nie. Dit is ook 'n nuttelose aanval op 'n konsep wat in sy eie reg redelik nuttig is. In elk geval, is dit moeilik om te erken dat hul versuim om die werklike bewoording van die teorie te lees wat hulle so vlugtig aanval, en om hul diep relevansie vir die verskynsels wat hulle beskryf, te begryp."
Sommige het verder gegaan en het voorgestel dat Clausewitz se bekendste aforisme, dat oorlog 'n voortsetting van die beleid op ander maniere is, nie net irrelevant vandag nie, maar ook histories onuitvoerbaar is. Vir 'n opponerende siening, sien Clausewitz in the Twenty-First Century geredigeer deur Hew Strachan en Andreas Herberg-Rothe.
In militêre akademies, skole en universiteite wêreldwyd is Clausewitz se literatuur dikwels verpligte leeswerk vir sy belangrike geskiedkundige krygskunde insigte.
Keiserlike Stad, Beijing
Die Keiserlike Stad was deel van die stad Beijing tydens die Ming- en Qing-dinastie, met die Verbode Stad as sy middelpunt. Dit verwys na die versameling tuine, heiligdomme en ander diensgebiede tussen die Verbode Stad en die Binnestad van antieke Beijing. Die Keiserlike Stad was omring deur ’n stadsmuur en kon deur sewe poorte bereik word. Dit sluit historiese plekke in soos die Verbode Stad, Tiananmen, Zhongnanhai, Beihai-park, Zhongshan-park, Jingshan-park, die Keiserlike Voorouertempel en Xiancantan.
NG gemeente Bothasrus
duimnael|regs|320px|Die NG kerk Bothasrus in 1949. Dit is in 1946 voltooi volgens die plan van die argitek [[Hendrik Vermooten.]]
Keiserlike Stad, Beijing
Bouwerk
Tydens die Yuan-dinastie was Beijing bekend as Dadu en die Keiserlike Stad was in die middel van die hoofstad. In 1368 het die Ming-leërs Dadu verower en die naam verander in "Beiping" (die twee karakters beteken "noord" en "vrede" of "gepasifiseer"). Die hoofstad is na Nanjing geskuif. Omdat die Keiserlike Stad nie in die oorlog beskadig is nie, het dit goed bewaar gebly. In 1369 het keiser Hongwu egter opdrag gegee dat dit gesloop word.
duimnael|200px|Die uitleg van die Keiserlike Stad. Die groot wit spasie regs is die Verbode Stad. duimnael|200px|Die Poort van China, voorheen die amptelike ingang na die Keiserlike Stad. Anderkant die poort is Tiananmen en die Verbode Stad. duimnael|200px|Die Altaar van die Aarde en Oeste, wat in 1421 gebou is. Die terrein is nou Zhongshanpark. In 1370 is Hongwu se vierde oudste seun, Zhu Di, verklaar tot Prins van Yan, met sy setel in Beiping. In 1379 het hy ’n prinsepaleis in die Keiserlike Stad van die Yuan-dinastie laat bou. In 1399 het hy ’n staatsgreep uitgevoer en in 1402 keiser Yongle geword. In 1403 is die naam Beiping in Beijing verander (letterlik "die Noordelike Hoofstad"), en in 1406 is beplan om die hoofstad terug te skuif na Beijing.
NG gemeente Bothasrus
Die NG gemeente Bothasrus is die moedergemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die Oos-Kaapse nywerheidsdorp Despatch.
Despatch het ontstaan rondom die steenmakery wat op die plek opgerig is. Van hier is dit "despatch" (versend) na ander plekke; vandaar die dorp se naam. 'n Dorpsbestuur is in 1941 aangestel, waarna die dorpie in 1945 munisipale status verkry het. Die gemeente is in die jaar 1941 van die steeds groeiende moedergemeente Uitenhage afgestig as die eerste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die dorp. Dit was een van 'n volle agt gemeentes wat in daardie jaar in die destydse Kaapse Kerk gestig is, vergeleke met twee in die Natalse Kerk en drie in die Transvaalse Kerk. Later sou op Despatch ook nog die gemeentes Retief (1958), Despatch-Dagbreek (1984), Despatch-Eendrag (1965), Despatch-Noord (1976) en Despatch-Suid (1969) volg.
Keiserlike Stad, Beijing
Bouwerk
Bouwerk aan die Verbode Stad het in 1406 begin. Die uitleg van die bestaande paleise in Nanjing is nageboots. Die nuwe paleis is gebou op die terrein van die Yuan-paleis. Om feng shui-redes is grond wat uitgegrawe is om die grag te bou, gebruik om Jingshan-heuwel noord van die paleis te skep.
Ming-dinastie
Die middelpunt van die Keiserlike Stad was die Verbode Stad. Wes van die Verbode Stad was Zhongnanhai en Beihai, wat deur keiserlike tuine omring was en gesamentlik as die Wespark, of Xiyuan, bekend was. Noord van die Verbode Stad was Jingshan-park, met die Jingshan-heuwel en Shouhuang-saal.
NG gemeente Bothasrus
Die eerste gebou wat die gemeente se samekomste moes huisves, was 'n saaltjie wat by die inwyding daarvan deur bydraes van die gemeente betaal is. Vyf jaar ná die stigting is die bou van die huidige kerkgebou sonder spaargeld en in die geloof aangepak. In September 1947 kon dit ingewy word, nadat 'n totale koste van meer as £24 000 aangegaan is. Hierdie skuld is binne vyf jaar met meer as die helfte gedelg.
Voorgeskiedenis
Die vroeë inwoners van Despatch het Sondae oggende die agtuur-trein na Uitenhage gehaal sodat hulle betyds kon wees vir die oggenddiens. Die eerste trein terug Despatch toe het om elfuur vertrek. As die inwoners die aanddienste wou bywoon, moes hulle die halfsewe-trein na Uitenhage haal, die diens bywoon en dan die negeuur-trein terug Despatch toe haal.
Keiserlike Stad, Beijing
Ming-dinastie
Daar was sewe poorte tot die Keiserlike Stad. In die suide was die Groot Ming-poort (later die Groot Qing-poort, die Poort van China). Agter die Groot Ming-poort was die Chengtianmen-poort, (later Tiananmen, "Poort van Hemelse Vrede"). Weerskante van die Chengtianmen-poort was die Linker- en Regter-Chang'an-poort. In die ooste was Dong'anmen-poort ("Poort van Oostelike Vrede"); in die weste Xi'anmen-poort ("Poort van Westelike Vrede"). In die noorde was Bei'anmen (later Di'anmen, "Poort van Aardse Vrede").
NG gemeente Bothasrus
Voorgeskiedenis
Die behoefte aan ’n eie gemeente op Despatch was daarom groot. Van 1930 af is daar slegs wyksdienste op Despatch gehou. Wyksdienste is in die skoolsaaltjie van die Laerskool Susannah Fourie deur die predikante van Uitenhage behartig. Die eerste orreliste was mev. Nel, die moeder van adv. Fred Nel, wat die sang begelei het met ’n traporreltjie. Die saaltjie was egter te klein en nie toegerus vir die noodsaaklikhede van ’n kerkdiens nie, en die behoefte het ontstaan vir ’n vergaderplek op Despatch self. Met die oog daarop het mnr. P.B. Botha in 1932 ’n stuk grond, een en ’n halwe morg, aan die kerkraad van Uitenhage geskenk.
In Januarie 1935 is verlof van die kerkraad gevra om ’n saal op Despatch te bou. Daar was egter ’n vertraging aangesien die grond wat gebruik sou word vir die bou van die kerksaal, nog in mnr. Botha se naam was. Die oordrag van die grond het eers in 1938 plaasgevind. Verlof om voort te gaan met die bou van die kerksaal kon eers verkry word nadat ds. Van Heerden met die Pinksterdienste van Mei 1938 die toestande van die vergaderplek (die skoolsaaltjie van die Laerskool Susannah Fourie) as “uiters onbevredigend” bevind het.