cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Franse Unie
Die Franse Unie word saamgestel uit Frankryk, die oorsese Franse départements, gebiede, nedersettings, mandaatgebiede van die Verenigde Nasies, Franse kolonies (wat later die status van oorsese départements kry) en geassosieerde state (protektorate) wat later selfregerend word. Die state van Frans-Indosjina verlaat die Franse Unie in 1954, terwyl Marokko en Tunisië in 1956 hulle onafhanklikheid verkry.
Groenland
Groenland (Groenlands: Kalaallit Nunaat, [kaˈlaːɬit ˈnunaːt]; Deens: Grønland, [ˈɡ̊ʁɶnˌlanˀ]) is 'n eilandnasie in die noordelike Atlantiese Oseaan, noordoos van Kanada en noordwes van Ysland. Met 'n oppervlakte van 2 166 086 km² is dit die grootste eiland ter wêreld. Groenland maak deel uit van die Koninkryk van Denemarke. Dit het sedert 1979 'n onafhanklike posisie ten opsigte van Denemarke (status aparte) en behoort sedert 1985 nie meer aan die Europese Unie nie. Die hoofstad en grootste stad is Nuuk (Deens: Godthåb).
Groenland behoort geografies tot Noord-Amerika en geologies gesien tot die Kanadese plaat. 80% van die land is bedek met 'n yslaag van tot 3 km dik. Slegs die kusstrook van 15–150 km breed, veral in die suide en weste, is bewoonbaar, as gevolg van die invloed van die Golfstroom. Die kus is ingekerf met enorme fjorde en gletsers, waarvan ysberge afbreek. Groenland het 'n poolklimaat.
Groenland strek vanaf die Arktiese Oseaan in die noorde tot by die Atlantiese Oseaan in die suide en word deur die Lincolnsee in die noordweste, die Wandelsee in die noordooste, die Groenlandsee in die ooste, die Straat van Denemarke in die suidooste, die Labradorsee in die suide, die Davis-straat in die suidweste, die Baffinbaai in die weste en die Nares-straat in die noordweste begrens. Wes van Groenland is die Kanadese Arktiese Argipel met groot eilande soos Baffin-eiland, Devon-eiland en Ellesmere-eiland (van noord na suid), suidwes is die Kanadese Labrador-skiereiland, in die suide die Atlantiese Oseaan, in die suidooste is Ysland, in die ooste die Noorde eiland Jan Mayen en in die noordooste die Noorse eilandgroep Svalbard geleë.
Sergei Eisenstein
Sergei Michailowitsj Eisenstein (22 Januarie 1898 – 11 Februarie 1948; gebore Eizensjtein) was ’n vooraanstaande Sowjet-rolprentregisseur en –teoretikus. Hy word deur baie beskou as die "vader van montage". Hy was veral bekend vir sy stilrolprente Strike (1924), The Battleship Potemkin (1925) en October (Ten Days That Shook the World) (1927), sowel as die historiese epiese films Alexander Nevsky (1938) en Ivan the Terrible (1944, 1958).
Groenland
Die oorspronklike inwoners, die Inuïete (ook eskimo's genoem), is vanouds nomade. Hulle vorm egter slegs 'n klein groep. Verreweg die meeste inwoners leef in die suidweste en is Groenlanders, 'n vermenging van Dene en Inuïete. Hulle praat Groenlands, wat 'n dialek is van die Inuïete. Deens en Inuit is die amptelike tale. 'n Derde groep inwoners bestaan uit Europeërs, veral Dene. Soldate van die Verenigde State is in die Thulebasis gestasioneer en die noordelikste weermagbasis van die Deense Weermag is in Nord geleë.
Sergei Eisenstein
Vroeë jare
Eisenstein is gebore as die seun van middelklasouers in Riga in die Russiese Keiserryk (nou in Letland). Sy ouers het toe hy jonk was dikwels getrek, nes Eisenstein deur sy hele volwasse lewe sou doen. Sy pa, Michail Osipowitsj Eisenstein, was van Duitse, Joodse en Sweedse afkoms en sy ma, Joelia Iwanowna Konetskaja, het afgestam van ’n Russiese Ortodokse gesin. Sy pa was ’n argitek.
Groenland
Die Groenlandse ekonomie steun hoofsaaklik op vissery, jag, skaapboerdery en mynbou. Groenland voer onder andere pelse en mynbouprodukte soos krioliet, kwarts, glimmer, lood, sink en ystererts uit. Dit het in die verlede ook walvisprodukte uitgevoer.
Sergei Eisenstein
Vroeë jare
Sy ma het Riga verlaat in die jaar van die Russiese Rewolusie van 1905, en Sergei saam met haar na Sint Petersburg geneem. Eisenstein het sy pa soms in Riga besoek tot dié omstreeks 1910 by sy gesin aangesluit het. Eisenstein se ouers is later geskei en sy ma het in Frankryk gaan woon.
Eisenstein het argitektuur en ingenieurswese studeer aan die Petrogradse Instituut vir Siviele Ingenieurswese. Hy het egter by die weermag aangesluit en in die rewolusie geveg. In 1918 het hy by die Rooi Leër aangesluit, terwyl sy pa hom aan die kant van die monargiste geskaar het. Nadat die Wit Leër verslaan is, is sy pa Duitsland toe en Sergei na Petrograd, Wologda en Daugavpils. Hy het in dié tyd Japannees geleer en is bekend gestel aan kaboeki-teater Dit het hom later na Japan gelok.
Groenland
Die belangrikste geloof is, soos in Denemarke, Lutheranisme. Die Christendom is in ongeveer die eerste millennium n.C. deur die Deense kolonis Leif Erikson ingevoer.
Administratiewe indeling
Groenland word in vyf administratiewe streke verdeel. Die noordooste word deur die Noordoos-Groenland Nasionale Park beslaan.
Binnelandse ysdek
Die binneland van Groenland was tot in 1888 heeltemal onbekend. In daardie jaar het die Noorse ontdekkingsreisiger Fridtjof Nansen dit te voet oorgesteek. Sedertdien het talle geselskappe die eiland deurkruis en verskeie van hulle het op die hoë plato's van die binnelandse ysdek oorwinter. Vyfsesdes van Groenland is permanent met ys bedek.
Die ysdek bereik 'n gemiddelde hoogte van 2 134 meter, met tot oor die 3 350 meter op die hoogste dele. Die yslaag is baie dik en word aan alle kante deur berge begrens. Die vorm van Groenland is dus baie soos die van 'n piering en ’n groot deel van die rotsoppervlakte onder die yslaag is nie hoog bo seevlak nie.
Macaroni-en-kaas
duimnael|250px|Macaroni-en-kaas, met 'n bros kaas- en broodkrummelkors wat met [[tamatie versier is. Sedanini is i.p.v. macaroni gebruik en spek is ook by die dis gevoeg.]]
Groenland
Binnelandse ysdek
Die oppervlak van die ysdek is in die algemeen gelyk, met sagte deinings, maar waar gletsers tussen die berge deursny en die daling na die see skerp is, is die oppervlak uiters gebroke. In die somer, wanneer die ys smelt, kerf waterstrome diep groewe in die ys. Van die groot gletsers van die Umanakstreek aan die weskus vloei met 'n snelheid van tot 30 meter per dag, wat buitengewoon vinnig is vir gletservloei in die Noordpoolgebied.
Die klimaat op die ysdek is altyd baie koud. Vanweë die hoogte bo seevlak is selfs die somertemperatuur meestal onder die vriespunt. Lugtemperature van tot -24˚C is al in die winter aangeteken. Die binnelandse ys van Groenland het versamel voor die Pleistoseen (die Ystydperk, wat 'n groot deel van Europa en Noord-Amerika geraak het).
Joss Ackland
Joss Ackland (gebore 29 Februarie 1928) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Watership Down (1978), Lethal Weapon 2 (1989), The Hunt for Red October (1990), en Bill & Ted's Bogus Journey (1991).
Sergei Eisenstein
Vroeë jare
Die stilrolprent Strike (1924) was Eisenstein se eerste vollengterolprent. Sy 1925-film The Battleship Potemkin is wêreldwyd hoog aangeskryf. Dit is gevolg deur October (Ten Days That Shook the World) as deel van ’n grootse tiende herdenking van die Russiese Rewolusie van 1917. Internasionale resensente het baie daarvan gehou, maar tuis het sy fokus in dié rolprente op kamerahoeke, die beweging van skares en montage hom in onguns gebring by die Sowjet-rolprentgemeenskap en hy is gedwing om artikels te publiseer waarin hy homself kritiseer en voorneem om hom in die vervolg neer te lê by die toenemend spesifieke riglyne van sosialistiese realisme.
Macaroni-en-kaas
Macaroni-en-kaas is 'n eenvoudige pastagereg wat gemaak word deur macaroni in 'n witsous te bak, met 'n gesmelte kaaskors bo-op.
Geskiedenis
Die oorsprong van die dis word al dekades lank betwis: sommige mense beweer dat die Amerikaanse president Thomas Jefferson die dis aan die begin van die 19de eeu uitgevind het, terwyl sommige mense dit as 'n tradisionele Britse dis beskou. Ander weer, beweer dat die antieke Romeine, Arabiere of selfs die antieke Sjinese die dis vir die eerste keer gemaak het.
Bestanddele en voorbereiding
Die basiese bestanddele van die dis is gekookte macaroni waarby 'n vorm van witsous gevoeg word (daar word gereeld kaas by die witsous gevoeg om 'n kaassous te vorm). Gerasperde kaas word bo-op gestrooi en dan word die dis vir een uur in 'n matige oond (180 °C) gebak. Die gereg word ook gereeld met tamatiesous bedien.
Variante
Wanneer geen macaroni verkrygbaar is nie kan ander vorms van pasta ook gebruik word.
Sergei Eisenstein
Oorsese reise
In die herfs van 1928, terwyl October steeds in baie dele van die Sowjetunie gekritiseer is, het Eisenstein na Europa gereis saam met Grigori Aleksandrof en Edoeard Tisse. Die amptelike doel van die toer was dat hulle meer moes leer oor klankrolprente en hulself aan die kapitalistiese Weste bekend stel. Vir Eisenstein was dit egter ’n kans om kulture en wêrelddele te sien buite die Sowjetunie. Hy het twee jaar lank in Berlyn, Zürich, Londen en Parys getoer en klas gegee.
In April 1930 het Jesse L. Lasky namens Paramount Pictures aan hom die aanbod gemaak om ’n prent in Amerika te maak. Hy het ’n korttermynkontrak aanvaar en in Mei 1930 in Hollywood aangekom. Die reëling het egter misluk; Eisenstein se idiosinkratiese en artistieke benadering tot rolprente was onversoenbaar met die Amerikaanse ateljees se meer formule- en handelsgerigte benadering.
Eisenstein sou daarna as ’n mislukking na Moskou terugkeer. Die Sowjet-rolprentwese het in sy afwesigheid klankrolprente sonder hom aangepak en sy prente, tegnieke en teorieë is al hoe meer aangeval. Charlie Chaplin het egter intussen met hom bevriend geraak en het gereël dat Eisenstein na Mexiko reis om ’n rolprent te regisseer van die vervaardiger Upton Sinclair.
Ná ’n ruk in Mexiko het Josef Stalin ’n telegram gestuur waarin hy sy kommer uitspreek dat Eisenstein na die Weste oorgeloop het. Sinclair het die vervaardiging van die prent beëindig en drie kort rolprente is daarna deur iemand anders voltooi met die filmmateriaal wat Eisenstein gemaak het. Eisenstein het na Moskou teruggekeer.
Terug in die Sowjetunie
Ná sy terugkeer was Eisenstein ongewild by ander Sowjet-rolprentmakers weens sy lang verblyf in die buiteland. Dit sou nooit heeltemal verander nie. Hy het daarna ’n lektorspos gekry by die rolprent-onderriginstansie GIK. In 1934 is hy met die rolprentvervaardiger en skrywer Wera Atasjewa getroud en hulle het getroud gebly tot met sy dood in 1948, hoewel daar spekulasie is oor sy seksualiteit.
Eisenstein se loopbaan is in dié stadium gered deur Stalin, wat besluit het sy mislukte rolprente en die probleme in die Sowjet-rolprentwese van dié tyd is nie eintlik Eisenstein se skuld nie, maar dié van die uitvoerende beamptes onder wie se toesig hy was. Eindelik is Boris Sjoemjatski, die uitvoerende vervaardiger van Sowjet-rolprente sedert 1932, in 1938 in hegtenis geneem, verhoor, skuldig bevind as verraaier en geskiet.
Stalin het Eisenstein hierna toegelaat om een van twee rolprente te maak, en sy keuse was die anti-Duitse Alexander Nevsky, met musiek deur Sergei Prokofiëf. Die resultaat was ’n rolprent wat in die Sowjetunie en die Weste goed ontvang is. Eisenstein het daarvoor die Orde van Lenin en die Stalinprys gekry. Dit is in 1938 begin, geskiet en uitgereik. Dit was nie net Eisenstein se eerste rolprent in byna ’n dekade nie, maar ook sy eerste klankprent.
Maande daarna het Stalin ’n nieaanvalsverdrag met Hitler gesluit en die prent is teruggetrek. Eisenstein het weer gaan klas gee. Ná die begin van die oorlog met Duitsland in 1941 is Nevsky heruitgereik en het dit internasionaal sukses behaal.
Tydens die oorlog het Eisenstein besluit om ’n rolprent oor tsaar Iwan IV te maak. In sy rolprent Ivan The Terrible, Part I word Iwan as ’n nasionale held voorgestel en dit het Stalin se goedkeuring weggedra. Dit het Eisenstein nog ’n Stalinprys in die sak gebring. Die opvolg, Ivan The Terrible, Part II is egter wyd gekritiseer en dit is eers in 1958 uitgereik. Alle materiaal van die nog onvoltooide Ivan The Terrible, Part III is gekonfiskeer en die grootste deel daarvan is vernietig.
Tydens die maak van laasgenoemde rolprent het Eisenstein ’n hartaanval gehad. Hy is kort daarna op 50 dood ná ’n tweede hartaanval. SErgei Eisenstein het sy laaste rusplek op die Moskouse Nowodewitsji-begraafplaas gevind.
Groenland
Binnelandse ysdek
Sedert die einde van hierdie tydperk, sowat 12 000 jaar gelede, het geringe klimaatsveranderinge verskeie veranderinge in die grootte van die gletsers veroorsaak. Sedert die einde van die 19de eeu het die gletsers opmerklik kleiner geword.
Kusfjorde
Die kusberge word op verskeie plekke deur fjorde opgesny. Hierdie fjorde is in werklikheid verdronke riviervalleie wat deur die yserosie breër en dieper gemaak is toe die gletsers nog verder gestrek het as vandag. Een van die gevolge van hierdie erosie was dat die hange van die valleie van 900 tot 1 200 m regaf daal in diep water. Nog 'n buitengewone kenmerk van die fjordvorming is dat die diepste dele gewoonlik kilometers van die oop see af is.
.pw
.pw is die Internettopvlakdomein vir Palau.
Groenland
Kusfjorde
Die meeste van hierdie ysblokke word egter in die Noordelike Yssee gevorm en deur seestrome suidwaarts langs die kus gevoer. Hierdie beweging van die ys is bevestig deurdat 'n Russiese noordpoolstasie wat op 'n ysberg gebou was, in 1937–38 van die Noordpool met die kus van Groenland langs beweeg het. Noord- en Oos-Groenland kan dus baie moeilik bereik word en dit is een van die vernaamste redes waarom die bevolking van die gebied so klein is.
.pw
Eksterne skakels
Toppdomän
Japan Nasionale Roete 41
Nasionale Roete 41 is 'n nasionale snelweg van Japan.
C.F. Rudolph
Coenraad Frederik Rudolph (24 Junie 1919 – 9 September 1981) was hoof van die Departement Afrikaans van die Pretoria Onderwyskollege, redakteur van die letterkundige tydskrifte Tydskrif vir Letterkunde en Klasgids en Afrikaanse digter en skrywer. Hy was getroud met die musikant, liedjieskrywer en dramaturg Anna Rudolph.
Lewe en werk
Coenraad Frederik Rudolph was op 24 Junie 1919 op Standerton in die Oos-Transvaal (tans Mpumalanga) gebore. Sy ouers is Jacobus Andries Rudolph (1883–1959) en Johanna Elizabeth Greyling (1891–1959). Hy had twee broers, Michiel Daniel (wat baie jonk oorlede is) en Barend Christiaan. Sy ouers was boere wat oos van die dorp op Kaalspruit boer. Te perd gaan hy elke dag na die tweemanskooltjie op Kaalspruit, waar hy standerd ses slaag. Daarna gaan hy na die Standerton Hoërskool, waar hy matrikuleer. Na skool studeer hy verder aan die Pretoria Onderwyskollege, waar hy in die veertigerjare ’n Hoër Onderwysdiploma verwerf, en aan die Universiteit van Pretoria verwerf hy dan die B.A.-graad. Heelwat later behaal hy in 1956 die M.A.-graad met lof. Hierna skryf hy in vir ’n doktorsgraad oor “Die gedig as kommunikasie”.
Sodra hy kwalifiseer, begin hy onderwys gee in Engels, maar versoek dan ’n pos as onderwyser in Afrikaans, wat hy in 1946 by die Junior Hoërskool Nigel kry. Hierna is hy na Groblersdal en word dan in 1952 dosent en later hoof van die departement Afrikaans aan die Pretoria Onderwyskollege. Hy dien op verskeie onderwyskomitees (onder andere die Leergangkomitee wat die nuwe Afrikaanse leergang vir Gedifferensieerde Onderwys opstel) en stel ook ’n geheel nuwe kursus op in Kommunikasietegnieke. Hy word beskou as die grondlegger van die sogenaamde kontekstuele metode van literatuur-onderwys en is in onderwyskringe ’n erkende gesaghebbende oor die onderrig van Afrikaans. Saam met ander skrywers stel hy dan ook verskeie handboeke op vir die onderrig van Afrikaans, veral op laerskole. In 1962 is hy in polemiek betrokke wanneer hy in ’n artikel in ’n onderwysblad die opvoeding binne skole in die Transvaal kritiseer omdat dit na-praters bevorder eerder as mense wat bereid is om eerlik hul menings te lug. Hierdeur word hy as “rebel” bestempel en loop hewige kritiek in die media op die lyf.
Vanaf 1966 tot 1972 is hy redakteur van Tydskrif vir Letterkunde en vanaf 1965 stigter en mederedakteur van die blad gerig op die studie van die Afrikaanse Taal en Letterkunde, Klasgids. Gedurende 1963 word hy verkies tot Fakulteitslid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns. In hierdie hoedanigheid dien hy op verskeie komitees, waaronder die Komitee wat die Scheepersprys vir Jeugliteratuur moet toeken en die stigtingskomitee van die Vereniging vir die Bevordering van die Onderrig van Afrikaans. Uit sy huwelik met Anna Lemmer Badenhorst Swart van Lydenburg word drie dogters (Ina, Lize en Annatjie) en ’n seun (Kobus) gebore, wat almal musikaal is. Anna Rudolph word veral bekend as komponis van kinderliedjies, maar skryf self ook dramas en verhale. Die gesin tree gereeld saam op en maak ook verskeie langspeelplate. Hulle woon in Groenkloof in Pretoria. Hy is op 9 September 1981 oorlede.
Waterkloofspruit
Die naam Waterkloofspruit kan verwys na:
C.F. Rudolph
Prosa
As student aan die Pretoria Onderwyskollege begin hy ernstig skryf. Op prosagebied lewer hy die romans “De vliegende Hollander” en die eksperimentele “Swem, versteende vis”. Laasgenoemde beeld die godsdienstige aftakeling van die stadsmens uit. Die hoofkarakter is ’n fynbesnaarde onderwyser wat in die stad die lewe en die onderwys as steriel ervaar. Sy kollegas is afsydig en hy verloor langsamerhand sy idealisme en geesdrif. Selfondersoek lei tot ’n besef van die selfsug binne homself en sy medemens en die onverskilligheid jeens God. Sy aanhanklikheid en geloof in God is soos ’n dooie fossiel of versteende vis in hom. Al wat oorbly is die troos dat die natuur sy winter of dood moet deurgaan voordat dit kan herlewe. As hierdie patroon deurgetrek kan word na sy lewe is daar wel die moontlikheid vir ’n nuwe begin. Die eerste vyf kortverhale in die bundel “Boggel en Kuil” (“Kooltjie vuur”, “Die boggel”, “Kolbooi”, “Voëlhartjie” en “Die Bloukuil”) verwerk landelike jeugherinneringe op so ’n wyse dat algemeen menslike dryfvere uitgebeeld word. In sterk kontras hiermee is die grootstad se staal, beton en liefdeloosheid van die slotverhaal (“Nuwe gebergte”). Die verhale in die bundel is almal aanvanklik vir die radio geskryf en deur die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie uitgesaai. Van sy kortverhale word in letterkundige tydskrifte gepubliseer, onder andere “Tot siens, Ouma” in Februarie 1974 in Tydskrif vir Letterkunde en hierdie verhaal word deur Hennie Aucamp in “Blommetjie gedenk aan my” opgeneem.
In 1964 lewer hy ’n taalkundige bydrae vir die Universiteit van Suid-Afrika se bundel “Inleiding tot die Taalkunde” en word so een van die weinige mense wat op akademiese vlak op die terrein van die letterkunde en die taalkunde bedrywig is. Verdere akademiese publikasies van hom is “Verhaal en student” (saam met Koos Meij en Gerhard Kemp) en “Die patroon van Afrikaans”, ’n taalreeks vir die laerskool. Sy bydrae oor Stilleestegnieke hierin is die eerste publikasie oor hierdie onderwerp in Afrikaans. Ook tot “Taal en Teks” en “Afrikaans as Eerste Taal” lewer hy bydraes, terwyl van sy artikels in vele vakkundige tydskrifte, veral Klasgids, verskyn. Vir die radio skryf hy boekresensies en praatjies vir Vrouerubriek en die reeks Uit ons aarde.
Drama
Sy eenbedrywe “Die erfenis” en “Speelgoedkas” en kinderoperette “Die silwer sambreeltjie” word deur Dalro gedruk. Hy skryf ook die kinderoperettes “My Suiderland” en “Jolige Jonkheid” en die dramatiese spel “Die grenspos”. Saam met sy vrou skryf hy die libretto van die kinderoperette “Lodilla”, met Pierre Malan wat die musiek vir al hierdie operettes komponeer. Die eenbedryf “Sy laaste erfenis” word nie gepubliseer nie. Sy drama “Die drie broers” word in 2008 deur sy dogter Ina Rudolph in Pretoria opgevoer onder die titel “Nimmer of nou”. Hierdie musiekdrama het die Anglo-Boereoorlog as agtergrond en het die werklike ervaringe van ’n Afrikanergesin in hierdie tyd as tema. Vir die radio skryf hy die hoorspele “Rachel van die Hoëveld”, “Broers”, “Die duif van die terebinte” en “Twee ou vyande”. Vir die ingebruikneming van die Afrikaanse gesangboek in 1944 skryf hy ’n kantate en vir die Pretoria Onderwyskollege se halfeeufees skryf hy ’n feesoperette. Draaiboeke uit sy pen is die televisieprogram “’n Eeu van Onderwys” en ’n film oor Eitemal.
Poësie
Hy publiseer gedigte in verskeie tydskrifte, waaronder Standpunte. In sy digkuns munt hy uit met sy tegniese vaardigheid en slim idees. Hy skryf hoofsaaklik stemmingspoësie. Nadat van sy gedigte reeds in 1946 in “Stiebeuel” opgeneem is, debuteer hy met die bundel “Tieroog”. Die titel verwys na die gloeiende halfedelsteen, die tieroog, wat veral in Namibië voorkom, in vergelyking waarmee die woord van die gedig vaal is. Die hooftema van die bundel is oorlewing en oorwintering, as’t ware ’n hiberneer na ’n nuwe lewe toe, met die dood self altyd teenwoordig. Die bundel word in drie afdelings verdeel. “By” is die eerste afdeling, waar skeppingskrag en die by- en heuningmotief die dominante simbole is. Die gedig “Nadraai” beskryf die naderende einde van die somer, wat ook ’n doodsbesef impliseer. Die tweede afdeling is “Vismot”, simbool van dood en vernietiging. Soms word hier mooi effekte bereik met verrassende beelde, soos “Stillewe” (waar die onderwerp in die skildery met tyd verouder) en “Skulp” (wat die skulp se eindelose verhouding met die see as tema het). Die derde afdeling is “Kaleidoskoop”, waar die skepping en vernietiging meer genuanseerd met mekaar vervleg word. “Hengelaars” is ’n treffende beelding van die verhouding tussen vader en seun, waar die vader die seun wil leer, maar die seun eerder in die krap belangstel.
Manthe
Manthe is 'n nedersetting in Dr Ruth Segomotsi Mompati-distriksmunisipaliteit in die Noordwesprovinsie van Suid-Afrika.
C.F. Rudolph
Poësie
“Vangriem” sluit by die hooftema van “Tieroog” aan, met die klem hoofsaaklik op die strewe na intimiteit met ’n ander mens. Die gedigte reik dan uit na die medemens, maar die woorde is ontoereikend en skep selfs ’n skeiding tussen mense. Hoewel vele van die gedigte slim speel met die digkuns en woorde, raak hierdie tegnieke op die duur te eenselwig. “Kewer” is interessant in sy toweragtige aard, met ’n groot wêreld wat uit die geringe kewer en hand ontstaan. “Vangriem” word in manuskripvorm in 1964 bekroon deur die Departement van Onderwys, Kuns en Wetenskap. Van sy verse word opgeneem in verskeie versamelbundels, onder andere “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, “Faune” en “Goudaar”. Die kollegelied van die Pretoria Onderwyskollege word ook deur hom geskryf.
Linda Wang
Linda Wang (gebore 20 November 1945) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Low Down (2014) en Revenge of the Green Dragons (2014), en in die televisiereekse Guiding Light (1952) en As the World Turns (1956).
Marieve Herington
Marieve Herington (gebore 22 Februarie 1988) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse How I Met Your Mother (2005) en Big City Greens (2018).
Pornografie
Pornografie, wat soms verkort word tot porn of porno, is in sy breedste omskrywing die eksplisiete voorstelling van die menslike liggaam of seks met die doel om die kyker seksueel te stimuleer of prikkel.
Dit is soortgelyk aan erotika, wat kuns van 'n erotiese aard is, maar waarvan die hoofdoel nie is om te stimuleer nie, maar eerder die kuns op sigself. Die laaste paar dekades vanaf veral die dekade ná 1970, het 'n reusebedryf rondom pornografie ontstaan weens die verskyning van eers video- en toe DVD-tegnologie en die internet wat pornografie binne maklike bereik van enigeen met die nodige toerusting geplaas het. 'n Ander faktor wat tot die oplewing in die vervaardiging en verspreiding van pornografie gelei het, is 'n meer verdraagsame houding van die samelewing en die gepaardgaande verslapping in wetgewing oor die verspreiding en besit daarvan.
Soos erotika, kan pornografie in verskeie vorme voorkom. Dit sluit onder meer tydskrifte, foto's, beeldhouwerk, animasie, skilderye, klankopnames, rolprente, video's en DVD's in. Wanneer seksdade egter voor 'n gehoor opgevoer word, is dit nie pornografie nie, want die term verwys juis na die uitbeelding van seks en nie seks self nie.
Voordele
Van die voordele, in 'n era van seksueel oordraagbare siektes soos MIV/vigs, is dat dit "veiliger" is as ware seksuele kontak. Maar wanneer beskerming tydens seks gebruik word, hou selfs dié argument nie steek nie.
Convair F-102 Delta Dagger
Die Convair F-102 Delta Dagger is 'n Amerikaanse vegvliegtuig wat in 'n onderskeppingsrol gebruik is. In 1950 het die Amerikaanse Lugmag 'n spesifikasie uitgereik vir 'n vegvliegtuig wat in staat was om die Sowjetunie se bomwerpers te kan onderskep. Daar was ook gespesifiseer dat die Hughes elektroniese wapen beheerstelsel 'n integrale deel sal wees van die vliegtuig. Convair het met die beste ontwerp vorendag gekom en daar is onmiddellik begin met die ontwikkeling van die eerste vegvliegtuig met 'n geïntegreerde wapenstelsel. Dit ontwerp het voorsiening gemaak vir 'n deltavlerk, wat sy tyd voor uit was. Hulle het egter reeds ondervinding opgedoen met die eksperimentele Convair XF-92 wat beinvloed was met die deltavlerk ontwerpe van Dr. Alexander Lippisch tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Daar was egter vertragings met die ontwikkeling van die voorgestelde Wright J67 motor en verskeie onderdele van die elektroniese stelsel; die Amerikaanse Lugmag versoek Convair om 'n tussentydse model van die ontwerp te doen - wat die F-102 genoem is. Die oorspronklike ontwerp het die F-106 geword. Die F-102 was 'n uitstekende vegter in eie reg en was die eerste vegvliegtuig wat slegs met missiele bewapen was en wel die AIM-4 en AIM-26 Falcon missiele.
Die ontwikkeling van die F-102 was nie pynloos nie; tydens sy eerste vlug was dit duidelik dat die vliegtuig nie spoed van klank in 'n gelyk vlug kan bereik nie, 'n vereiste van die Amerikaanse Lugmag. Daar is weer na die ontwerp gekyk om die transsoniese lugweerstand te verminder. Die vliegtuig was verleng met 1,21 m, die luginlate was vergroot asook die stertvin. Die vlerk was ook verbeter. Die Pratt & Whitney J57 motor is gekies en met die toetse in Desember 1954 is die klankgrens gebreek in 'n gelyk vlug. Die eerste produksie modelle het in Junie 1955 gevlieg en die F-102 is amptelik in April 1956 in diens gestel, drie jaar laat.
Teen 1958 was 26 eskaders met die F-102 toegerus as deel van die lugmag se Air Defence Command. Tog was die F-102 steeds gesien as 'n tydelike oplossing totdat die F-106 beskikbaar raak. Dit was gebruik op die frontlinie in Europa, Alaska en die Stille Oseaan vir jare en was ook die steunpilaar vir die Air National Guard tot in die vroeë sewentigerjare. Die laaste eskader wat die vliegtuig gebruik het, is 57 Fighter Interception Squadron wat gebaseer was in Keflavik, Ysland. Die F-102 is eers hier in April 1973 uit diens gestel.
Die F-102 het oor twee beheerstange beskik, die een om die vliegtuig te beheer en die ander om die radar te beheer. Sodra die radar die vyandelike vliegtuig opgespoor het, het dit die F-102 na die vliegtuig gelei. Die vlieënier moes dan net besluit water wapen hy gaan gebruik; ongeleide vuurpyle of Falcon lug-tot-lug missiele. Een van laasgenoemde het oor 'n kernpunt beskik. Die Falcons was in die romp van die vliegtuig gestoor totdat die vlieënier of wapen beheer stelsel dit ontplooi om gevuur te word.
Illovo, KwaZulu-Natal
Illovo is 'n dorpie in EThekwini in die KwaZulu-Natalprovinsie van Suid-Afrika.
Dit is 'n gewilde vakansiebestemming aan die Indiese Oseaan, tussen Winkelspruit en Karridene, 34 km suidwes van Durban. Dit ontleen sy naam van die Lovurivier.
Mapungubwe
Die Koninkryk van Mapungubwe (c. 1075-1220) was 'n belangrike nedersetting in die Limpopoprovinsie wat die middelpunt van 'n pre-Shonakoninkryk was en wat dele van die hedendaagse Botswana en Zimbabwe ingesluit het. Die nedersetting wat tussen 1000 n.C. en 1300 n.C. 'n bloeitydperk beleef het, is vandag 'n wêrelderfenisgebied, nasionale wildtuin en argeologiese terrein.
Agtergrond
'n Duisend jaar gelede, in die middel van Europa se Donker Eeue, het 'n merkwaardige nedersetting diep in Suider-Afrika 'n goue era beleef. By Mapungubwe, waar die Limpoporivier en die Shasherivier ineenvloei, het 'n hoogs gesofistikeerde nasie gewoon, die voorvaders van vandag se Mashona-groep. Hulle het in ivoor en goud handel gedryf met China, Egipte en Indië. Vandag vind ons dit bykans ongelooflik dat so 'n vlak van globalisering destyds al kon plaasvind.
Die Koninkryk van Mapungubwe het sowat 80 jaar bestaan en in sy bloeityd het 'n bevolking van sowat 5 000 mense daar gewoon. Die terrein is reeds in 1933 ontdek en word sedertdien deur die Universiteit van Pretoria opgegrawe.
Hierdie argeologiese terrein kan aan die Bakalanga-koninkryk toegeskryf word, wat uit die Bakalanga mense van noordoos-Botswana, die Kalanga van westelike Zimbabwe, die Nambya op die Zambezivallei en die Vha Venda in die noordooste van Suid-Afrika bestaan. Hulle het die Limpoporivier na die suide gekruis en hul koninkryk gevestig waar die Shahse- en Limpoporiviere ontmoet het.
Argeologiese uitgrawings dui aan dat Mapungubwe reeds lank voor Groot-Zimbabwe en Thulamela (in die Krugerwildtuin) bestaan het. Daar word gespekuleer dat 'n meteoriet in die 13de eeu moontlik klimaatsveranderinge en droogte in die Limpopoprovinsie (soos dit vandag genoem word) veroorsaak het, en dat Mapungubwe se inwoners toe noordwaarts getrek het.
Die Mapungubwegebied is 'n pronkstuk in die Limpopo/Shashe oorgrens-bewaringsgebied (wat bestaan uit dele van Suid-Afrika, Zimbabwe en Botswana) en is onlangs as 'n wêrelderfenisgebied geklassifiseer. Maar selfs interessanter nog is dat dit Afrika kan help om sy uitkyk op sy eie geskiedenis te verander.
Die nasionale kulturele skat van die Mapungubweversameling word tans permanent uitgestal by die Universiteit van Pretoria in die Mapungubwe Museum. Die uitstalling bevat 'n groot verskeidenheid materiaal, insluitend die beroemde goue renostertjie, 'n goue septer, bak en ander goue ornamente. Daar is ook koper, yster, ivoor en glaskrale, 'n Chinese vaas en keramiekware. Die uitstalling is in die Ou Lettere-gebou, wat self ook 'n nasionale monument is.
Oorsprong
Die grootste nedersetting van wat as die Luiperdkoppiekultuur bekend geword het, staan as die K2-kultuur bekend en was die onmiddelike voorganger van die nedersetting van Mapungubwe. Die mense van die K2-kultuur, wat waarskynlik van die Khoikultuur afgestam het, is waarskynlik tot die Shashe-Limpopoarea aangetrek omdat dit moontlikhede vir gemengde boerdery voorsien het. Die area het ook baie olifante gehuisves, wat toegang tot waardevolle ivoor gegee het. Die beheer van goud- en ivoorhandel het die politieke mag van die K2-kultuur ‘n groot hupstoot gegee. Teen 1075 het die bevolking van K2 die omgewing ontgroei en hulle het na Mapungubweheuwel verhuis.
Ruimtelike organisasie in die koninkryk van Mapungubwe het die gebruik van klipmure ingesluit om belangrike areas at te baken. Daar was 'n klipmuurwoning wat waarskynlik deur die hoofman bewoon is. Klip en hout is saam gebruik. Daar sou ook 'n houtpalisade rondom Mapungubweheuwel gewees het. Die meeste van die hoofstad se bevolking sou binne die westelike muur gewoon het. Die terrein van die stad is nou 'n wêrelderfenisgebied, Suid-Afrikaanse nasionale erfenisgebied, nasionale park en argeologiese terrein.
Daar is kontroversie oor die oorsprong van die naam Mapungubwe. Konvensionele wysheid wil dit hê dat Mapungubwe ‘plek van die jakkals’ beteken, of anders ‘plek waar die jakkalse eet’, of volgens Fouché – een van die vroeë opgrawers van Mapungubwe – ‘heuwel van die jakkalse’. Dit beteken ook ‘plek van wysheid’ en ‘die plek waar die klip in vloeistof verander’ – afgelei van verskeie etniese groepe in die area, insluitend die Pedi, Sotho, Venda en Kalanga.
Kultuur en gemeenskap
Argeoloë glo dat Mapungubwe se gemeenskap die eerste klasgegronde sosiale stelsel in Suid-Afrika was; dit wil sê dat sy leier verwyderd en hoër in rang was as sy inwoners. Mapungubwe se argitektuur en ruimtelike reëlings verskaf ook die vroegste bewyse van heilige leierskap in suidelike Afrika.
Die lewe in Mapungubwe het om familie en boerdery gesentreer. Spesiale terreine is geskep vir inisiasieseremonies, huishoudelike aktiwiteite en ander sosiale funksies. Vee het in krale naby aan die inwoners se huis gewoon, wat hul status aangedui het.
Die meeste bespiegeling oor die gemeenskap is steeds op die oorblyfsels van geboue gegrond, aangesien die inwoners geen geskrewe rekords nagelaat het nie.
Die koninkryk is waarskynlik in 'n drievlakhiërargie verdeel met die laer klas inwoners wat op laagliggende terreine gewoon het, terwyl distrikleiers klein heuwels bewoon het en die hoogste outoriteit op Mapungubwe-heuwel gevestig was. Elite inwoners van die koninkryk is in die heuwels begrawe. Koninklike vroue het in hul eie areas weg van die koning gewoon. Belangrike mans het in aansienlike wonings aan die buitewyke van die hoofstad gewoon. Hierdie soort ruimtelike skeiding het eers by Mapungubwe plaasgevind en sou later in Butua- en Rozwistate nagedoen word. Die bevolkingsgroei by Mapungubwe kon moontlik tot voltydse spesialiste in keramiek, spesifiek pottebakkery, aanleiding gegee het. Goue artikels is in elite grafte op die koninklike heuwel ontdek.
Herontdekking
Op nuwejaarsdag van 1932 het ESJ van Graan, 'n plaaslike boer en prospekteerder en sy seun, 'n voormalige student aan die Universiteit van Pretoria, 'n ontdekkingstog aangepak na aanleiding van 'n legende waarvan hy te hore gekom het.
Volgens 'n artikel wat in 1985 gepubliseer is, is die oorblyfsels van 'n klipfort wat op die kruin van die heuwel gevind is en uit die 11de eeu dateer, ondersoek. Die argeologiese terrein is vir die publiek gesluit, buiten begeleide besoeke en toere. Tog is sommige van die items wat gevind is by die Departement Argeologie aan die Universiteit van Pretoria ten toon gestel. Mapungubweheuwel en K2 is in die 1980’s deur die regering as nasionale monumente verklaar.
Mapungubwe is in 2003 by Suid-Afrika se nasionale graad ses-kurrikulum gevoeg.
Begrawings by Mapungubweheuwel
Minstens vier en twintig geraamtes is op Mapungubweheuwel opgegrawe, maar slegs elf was vir analise beskikbaar. Die res het met aanraking gedisintegreer sodra dit aan lig en lug blootgestel is. Die meeste geraamteoorblyfsels is met min of geen bykomstighede begrawe, hoewel die meeste volwassenes  met glaskrale begrawe is. Twee volwasses, nommers 10 en 14 genoem deur die opgrawers, asook 'n onbenaamde geraamte, waarna as die oorspronklike goue begrawing verwys word, is met goue artefakte verbind en is by die sogenaamde begraafplaasarea op Mapungubweheuwel opgediep. Onlangse genetiese studies het bevind dat die eerste twee geraamtes van Khoisanafkoms was en waarskynlik 'n koning en koningin van Mapungubwe was. Ten spyte van hierdie jongste inligting, is die oorblyfsels alles in die tradisionele Bantoebegrawingsposisie gevind – sittend met die bene wat na die bors opgetrek is, arms voor om die knieë gevou – en hulle het wes gekyk. Die geraamte genommer tien, 'n man, is met 'n goue septer in sy hand begrawe.
Die geraamte wat 14 genommer is, vroulik, is met minstens 100 goue armbande om haar enkels begrawe en daar was minstens 'n duisend goue krale in haar graf. Die laaste goue begrawing, manlik, wat hoogs waarskynlik die koning was, is met 'n kopkussing en drie objekte met hout in die middel en goue foelie bedek – 'n bak, septer en renoster – begrawe. Daar was minstens nog twee renosters, maar hul verbintenis met 'n spesifieke graf is onbekend.
In 2007 het die Suid-Afrikaanse regering die groen lig gegee dat die gebeentes wat in 1933 opgegrawe is, op Mapungubwe herbegrawe kan word tydens 'n seremonie wat op 20 November 2007 plaasgevind het.
Kolopespruit
Die spruit vloei vir sy laaste kilometers deur die Mapungubwe Nasionale Park, voordat dit reg oorkant die Shasherivier in die Limpopo uitmond.
Ronnie Schell
Ronnie Schell (gebore 23 Desember 1931) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Emergency! (1972), Mork & Mindy (1978), Battle of the Planets (1978), en Strike Force (1981).
.im
.im is die Internettopvlakdomein vir die Britse kroonbesitting eiland Man.
Eksterne skakels
Toppdomän
10 Augustus
10 Augustus is die 222ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (223ste in 'n skrikkeljaar). Daar volg nog 143 dae in die res van die jaar.
Regstellende aksie
Die term regstellende aksie verwys na stappe wat onderneem word om die verteenwoordiging van vroue en minderheidsgroepe in die beroepswêreld, onderwys en sakewêreld, waar hulle histories uitgesluit of benadeel is, te verhoog. Daar word veronderstel dat daar in die maatskappy, op die vrye mark, in die media of elders 'n wanbalans ontstaan het, wat net deur 'n aktiewe beleid reggestel kan word.
Indien daardie stappe 'n voorkeurbehandeling op die grondslag van ras, etnisiteit, geslag, godsdiens of seksuele oriëntasie behels, bly regstellende aksie in lande waar dit in enige vorm toegepas is of nog steeds word - soos byvoorbeeld die Verenigde State, Frankryk, Duitsland en Suid-Afrika - 'n hoogs omstrede kwessie.
Politieke en sosio-ekonomiese agtergrond
Gedurende die jare '70 het die Suid-Afrikaanse regering ongeveer 20 persent van die totale onderwysbegroting aan sogenoemde Bantoe-onderwys gespandeer, terwyl hierdie groep ongeveer 80 persent van die bevolking uitgemaak het. Dit kan moontlik gesien word as 'n bydraende faktor tot die opstand van Soweto in 1976.
Hoewel die eis van die studente glad nie beter onderwys was nie, en die Bantoe-onderwys stelsel die vernaamste en mees gevorderde was van sy soort in die hele Afrika, het die ANC besluit die slagspreuk Liberation before education te propageer en die studente op te roep van daardie stadium af alle onderwys so goed as moontlik te dwarsboom. Die skole het daarmee die vernaamste strydperk van die verset teen apartheid geword. Skole was gebrand en onderwys het nie die prioriteit onder die swart gemeenskap geword soos dit die prioriteit was van alle blanke Suid-Afrikaners om 'n geleerdheid eerste te stel nie.
Beweerde swak onderwys aan nie-blankes voor 1994 word aangevoer as een van die redes vir die noodsaak van regstellende aksie, ten einde die "speelveld" gelyk te maak vir alle Suid-Afrikaners om op dieselfde vlak mee te ding. Dit natuurlik is bog as 'n mens in ag neem dat skole deur swartes afgebrand is, en ook in ag neem dat vanaf 1994 daar nog maar min aandag aan opvoeding gegee is. Hedendaagse Suid Afrikaners weet self dat die standaarde van onderwys opsetlik verlaag word om die slaagsyfers van die hedendaagse matrikulante of "graad twaalf" studente te laat beter lyk om die kwessie van swak onderwys standaarde te laat beter lyk.
Beleid
Die regstellendeaksiepolitiek van die ANC-regering poog om mense vanuit voorheen benadeelde gemeenskappe op te hef. Die doel word bereik deur wat genoem word "regverdige diskriminasie", deur die instelling van indiensnemingskwota's, voorkeurhandel met "swart" besighede en die heffing van boetes. (Kan enige mens glo dat in die Nuwe Suid Afrika van vandag, na al sy geskiedenis met diskriminasie, 'n term soos "regverdige diskriminasie" gebruik word om blatante diskriminasie goed te praat, en dit alles met 'n naam soos die van Nelson Mandela toe te smeer?)
Dit hou onder andere in dat wanneer daar 'n vakature is, waarvoor twee kandidate aansoek doen, die ene blank en goed opgelei en die ander swart en sonder die benodigde vaardighede, die swarte die aanstelling moet kry, indien hy na verwagting kan leer om die pos te behartig. Veral jong blankes, wat vir die eerste keer tot die arbeidsmark toetree, ondervind groot probleme. Die negatiewe uitwerkings van regstellende aksie op hulle beroepskanse van goed opgeleide (blanke) Suid-Afrikaners dra onder meer by tot die trek na die buiteland.
Verder is daar 'n wet wat stel dat alle beleidsfunksies van organisasies groter as 50 werknemers 'n spieëlbeeld moet wees van die etniese saamstelling van die land. Dit wil sê dat so 'n driekwart van die bestuurslede swartes moet wees. In Suid-Afrika is dit vanweë die historiese ontwikkeling besonder moeilik om kundige, etnies aanvaarbare bedryfsleiers te vind. Die weinige wat daar is kom oral reg, selfs in hoë politieke bane. Groter ondernemings omseil soms die probleem deur domweg iemand aan te stel met 'n pragtig salaris en 'n goedklinkende titel onder uitdruklike voorbehoud dat daardie persoon hom met niks mee mag bemoei nie. Vir kleiner ondernemings is so 'n "oplossing" meestal eenvoudig te duur. Die gevolg is seker vir kleiner familieondernemings dat hulle hul deure sluit en in byvoorbeeld Australië opnuut begin. Die personeel van hierdie soort ondernemings trek geen voordeel uit hierdie soort regstellende beleid nie en daar is gevalle waar die personeel en hulle vakbond (lees: ANC) die blanke eienaar maar oogluikend toestaan om die wet gewoon te ignoreer.
Daar moet by dit alles wel duidelik gestel word dat regstellende aksie veral nie verwar moet word nie met rassediskriminasie. Die Suid-Afrikaanse huidige grondwet is hier baie helder. Iedere vorm van rassediskriminasie is in Suid-Afrika streng verbode, stel die ene artikel. Die ander artikel stel ewe duidelik dat regstellende aksie nie onder diskriminasie val nie. Tog het by die instelling van die politiek selfs Nelson Mandela sy besware gehad, maar het nie die koers van regstellende aksie ooit verander nie. Hy is daar op tydelike basis mee akkoord gegaan, maar hy het duidelik gesê dat volgens hom geen enkel beskaafde land oor die lang termyn hierdie soort wette kan handhaaf nie. Hy het hier wel grotendeels alleen in sy party gestaan.
Die wrange van die huidige regstellendeaksiebeleid in Suid-Afrika is dat dit weliswaar bedoel is om die swart bevolking aan 'n hoognodige beter toekoms te help, maar dat deur die ekonomiese en demografiese gevolge van die beleid die omgekeerde eerder waarskynlik is. Dit alles in samewerking met die vrye mark stelsel, en die beheer wat die ANC regering op die petrolprys het, maak dat volhoudende opbrengs in die agrikultuur bykans onvolhoudend geword het, wat die volhouding van kos sekuriteit in Suid Afrika baie wisselvallig maak. In die jare sedert die eerste demokratiese verkiesing het die ekonomie nouliks gegroei, seker nie voldoende om die bevolkingsgroei by te hou nie. Verder leer die geskiedenis van die buurland Zimbabwe waar hierdie beleid toe kan lei. Daar het sowat 90 persent van die blankes, wat daar ooit gewoon het, 'n heenkome in die buiteland gevind. Onder die swart bevolking is daar nou honger. Die landbou het juis tradisioneel borg gestaan dat Suider-Afrika voorsiening kon maak vir die droogtes, wat hier gereeld voorkom. In die verlede het alle Suid Afrikaners en die Suid Afrikaanse landbou dit moontlik gemaak om 'n bekostigbare basiese bestaan te verseker, en was kos dus goedkoop genoeg om alle volke van Suid Afrika van hongersnood te weerhou.
Kritiek
In weerwil van die regering se stellings dat regstellende aksie as beleid nie rassediskriminasie is nie, is daar baie Suid-Afrikaners wat die mening huldig dat die uiteindelike gevolg van die beleid neerkom op diskriminasie wat gebaseer is op velkleur. Daar word uitgewys dat baie mense, wat voordeel trek uit die beleid, immigrante uit ander dele van Afrika na 1994 is, wat nie deur die apartheidsbeleid geraak was nie en dus die vermoede versterk dat die beleid bloot omgekeerde rassediskriminasie is, deurdat dit bloot op velkleur gebaseer is. Die gebrek aan duidelike doelwitte en 'n tydskaal vir die ingryping versterk ook die vermoede onder blanke Suid-Afrikaners dat regstellende aksie 'n permanente instelling in Suid-Afrika gaan word en dus nie bloot as 'n tydelike ingryping gesien kan word nie om die ongeregtighede van die verlede reg te stel nie.
Verder wys baie in Suid-Afrika daarop dat die uiteindelike gevolge van regstellende aksies in Suid-Afrika tans slegs lei tot die verryking van 'n nuwe klein elite groepie en dat die meerderheid groepe bitter min voordeel daaruit trek, terwyl die gehalte van dienslewering aan almal verlaag weens 'n tekort aan vaardighede. Die geslag wat net na 1994 gebore is, en dus in 'n "vrye" Suid Afrika gebore is, kan vandag al op stemreg aanspraak maak en was dus nie deur die apartheidstelsel geaffekteer nie. Dit word dan dus geglo dat die afskaal van regstellende aksie al in 2010 moes plaasvind omdat daar 'n hele geslag mense met stemreg gebore is wat dus glad nie negatief geaffekteer was in die verlede nie. Die siening word nie aanvaar nie en regstellende aksie in Suid Afrika duur voort.
Kaapse dakvlermuis
Die Kaapse dakvlermuis (Neoromicia capensis) kom voor in Angola, Benin, Burundi, Botswana, Kameroen, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Republiek van die Kongo, Demokratiese Republiek van die Kongo, Ivoorkus, Ekwatoriaal-Guinee, Eritrea, Ethiopië, Gaboen, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Kenia, Lesotho, Liberië, Malawi, Mosambiek, Namibië, Nigerië, Sierra Leone, Somalië, Suid-Afrika, Soedan, Swaziland, Tanzanië, Togo, Uganda, Zambië, Zimbabwe, en moontlik Djiboeti.
Habitat en gewoontes
Hulle habitat wissel van halfwoestyn tot hoë-reënvalgebiede. Twee tot drie diere rus bedags styf teen mekaar by die basis van aalwynblare of onder boombas. Hulle vlieg stadig met draaie en swaaie agter vlieënde insekte aan. Hulle eet klein, sagtelyfinsekte soos muskiete. Daar word 1 – 2 kleintjies in die somer gebore.
Anne Fletting
Anne Fletting (gebore 25 Julie 1960) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mind Your Back, Professor (1977), Memories of a Marriage (1989), After the Wedding (2006), en Retfærdighedens ryttere (2020).
Kaokoland
Volgens die voorbereiding van die Namibiese onafhanklikheid van Suid-Afrika, is die tuisland heringelyf by Suidwes-Afrika, en wel as deel van Kunene.
Peters-witkolvrugtevlermuis
Die Peters-witkolvrugtevlermuis (Epomophorus gambianus crypturus) kom voor in die kusgebiede van KwaZulu-Natal, die Krugerwildtuin, Zimbabwe en die Okavango Delta. Die vlermuis staan ook bekend as die Gambiese witkolvlermuis.
Voorkoms
Die soogdier se kleur wissel van bruin tot amper wit. By die basis van die ore is dit wit en die mannetjies het wit epoulette op die skouers. Die diertjie word tot 12 – 15 cm lank en weeg 80 – 140 g.
Habitat en gewoontes
Hulle verkies rivierbos en ander bosse met vrugtedraende bome. Hulle eet sagtevrugte soos wildevye en jakkalsbessies. Die mannetjie se eentonige "pieng"-geluide kan snags gehoor word. Daar word een kleintjie vroeg in die somer gebore.
Alie Ward
Alie Ward is 'n Amerikaanse skryfster, aktrise, en assistentregisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Death Ride (2006) en in die televisiereekse Nash Bridges (1996), Roswell (1999), en Key and Peele (2012).
Kathleen Herles
Kathleen Herles (gebore 13 November 1990) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Dora the Explorer (2000) en ''Go, Diego! Go!'' (2005).
.in
.in is die Internettopvlakdomein vir Indië.
Eksterne skakels
סיומת אינטרנט Toppdomän
Austrey
Austrey is 'n dorpie in die Dr Ruth Segomotsi Mompati-distriksmunisipaliteit van die Noordwesprovinsie, Suid-Afrika.