cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tigris
Die Tigris (Sumeries: 𒁇𒄘𒃼, Idigna of Idigina; Akkadies: 𒁇𒄘𒃼, Idiqlat; Arabies: دجلة‎, Dijlah, [didʒlah]; Siries: ܕܹܩܠܵܬ‎, Deqlaṯ; Armeens: Տիգրիս, Tigris; Դգլաթ, Dglatʿ; Hebreeus: חידקל, Ḥîddeqel, Bybels: Hiddekel; Turks: Dicle; Koerdies: Dîcle, Dîjla) is die oosterse een van die twee groot riviere wat Mesopotamië begrens. Die ander een is die Eufraat, wat oor die berge van Anatolië deur Irak vloei. (Trouens, die naam "Mesopotamië" is 'n Griekse vertaling uit die Ou-Persies Mîânrûdân, wat "die Land tussen die Riviere" beteken. Die Siriese naam vir die gebied is Beth Nahrain). Die oorspronklike Sumeriese naam was idigna of idigina, wat vertaal kan word as "die vinnig vloeiende rivier, die rivier wat vloei", teenoor sy eweknie, die Eufraat, wat stadiger vloei sodat dit meer slik laat opbou en 'n hoër stroombed het as die Tigris. In Pahlavi beteken tigr "pyl" (in dieselfde taalfamilie as Ou-Persies tigra-, hedendaagse Persies têz, "skerp"). Dit is blykbaar nie die oorspronklike naam van die rivier nie, maar (soos die Semitiese vorme van die naam) 'n nabootsing van die inheemse Sumeriese naam.
'n Ander naam vir hierdie rivier sedert die tyd van die Persiese Ryk, is Arvand, wat dieselfde betekenis het. Vandag verwys die naam Arvand na die laer deel van die Tigris (dit wil sê Arvand/Sjatt al-Arab) in Persies.
Die Tigris is ongeveer 1 900 km lank en ontspring in die Taurus-berge van Oos-Turkye en vloei meestal in 'n suidoostelike rigting totdat dit naby Al-Kurna in Suid-Irak by die Eufraat aansluit. Die twee riviere vorm saam die Sjatt al-Arab-waterweg, wat in die Persiese Golf uitmond. Baie sytakke sluit by die rivier aan, onder meer die Dijala en die Bo- sowel as die Onder-Zab-rivier.
Bagdad, die hoofstad van Irak, lê op oewer van die Tigris, terwyl die hawestad Basra aan weerskante van die Sjatt al-Arab lê. In antieke tye het baie van die groot stede van Mesopotamië aan of naby die rivier gelê en het sy water die beskawing van die Sumeriërs gevoed. Beroemde stede wat aan die Tigris geleë was, het Nineve, Ctesiphon en Seleukië ingesluit, terwyl die stad Lagasj water uit die Tigris gebruik het wat daarheen gelei is deur 'n kanaal wat omstreeks 2400 v.C. gegrawe is. Saddam Hoesein se tuisdorp, Tikrit, lê ook aan die rivier en het sy naam daarvan gekry.
Kurt Schuschnigg
Kurt Alois Josef Johann Schuschnigg ( Duitse: [ˈʃʊʃnɪk]; 14 Desember 1897 - 18 November 1977) was 'n Austrofascistiese politikus wat vanaf die sluipmoord op sy voorganger Engelbert Dollfuss in 1934 tot die Anschluss met Nazi-Duitsland in 1938 kanselier was van die Federale Oostenrykse staat. Alhoewel Schuschnigg aanvaar het dat Oostenryk 'n "Duitse staat" was en dat Oostenrykers Duitsers was, was hy sterk gekant teen Adolf Hitler se ideaal om Oostenryk in die Derde Ryk op te neem en wou hy hê dat Oostenryk onafhanklik moes bly.
Tigris
Daair is baie damme op die rivier in Irak en Turkye om water te voorsien vir besproeiing van die droë en halfwoestyngebiede wat langs die riviervallei lê. Damme was ook belangrik om oorstromings in Irak af te weer, waartoe die Tigris geneig is nadat die sneeu in April op die Turkse berge gesmelt het. Onlangs was damme in Turkye 'n redelik omstrede onderwerp as gevolg van die uitwerking op die omgewing in die land self sowel as die potensiële verminderde watervloei stroomaf.
Kurt Schuschnigg
Toe Schuschnigg se pogings om Oostenryk onafhanklik te hou misluk, het hy bedank. Na Nazi-Duitsland se inval is hy gearresteer, in afsondering gehou en uiteindelik in verskillende konsentrasiekampe geïnterneer. Hy is in 1945 deur die Amerikaanse Weermag bevry en het die grootste deel van die res van sy lewe as akademikus gewerk in die Verenigde State.
Dianne Wiest
Dianne Wiest (gebore 28 Maart 1948) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hannah and Her Sisters (1986), Edward Scissorhands (1990), Bullets Over Broadway (1994), en The Birdcage (1996).
Miguel de la Madrid
Miguel de la Madrid Hurtado ( Spaanse uitspraak: [miˈɣel delamaˈðɾið uɾˈtaðo]; 12 Desember 1934 - 1 April 2012) was 'n Meksikaanse politikus verbonde aan die Institusionele Revolusionêre Party (PRI) wat van 1982 tot 1988 as die 52ste president van Meksiko gedien het.
FSV Salmrohr
FSV Salmrohr  is 'n sokkerklub uit Salmtal in die deelstaat Rynland-Palts in Duitsland.
Die klub se grootste prestasie was om een seisoen (1986/87) in die 2. Bundesliga deur te bring. Die klub het ook die hoofrondte van die DFB-Pokal in 1988 en 1993 gehaal.
Engelbert Dollfuss
Engelbert Dollfuss (Duits: Engelbert Dollfuß, IPA: [ˈɛŋəlbɛʁt ˈdɔlfuːs]; 4 Oktober 1892 - 25 Julie 1934) was 'n Oostenrykse politikus wat tussen 1932 en 1934 as kanselier van Oostenryk gedien het. Nadat hy as Minister van Bosbou en Landbou gedien het, het hy in 1932 die Federale Kanselier geword te midde van 'n krisis vir die konserwatiewe regering. Vroeg in 1933 het hy die parlement gesluit en homself diktatoriale magte toegeëien. Hy onderdruk die sosialistiese beweging in Februarie 1934 tydens die Oostenrykse burgeroorlog en het later ook die Oostenrykse Nazi-party verbied. Hy het die bewind van "Austrofascisme", ´n regeringstelsel met sterk korporatistiese elemente, deur die outoritêre Eerste Mei-grondwet ingestel. Dollfuss is vermoor as deel van 'n mislukte staatsgreeppoging deur Nazi-agente in 1934. Sy opvolger Kurt Schuschnigg het die regime behou tot Adolf Hitler se anneksasie van Oostenryk in 1938.
Jerry Seinfeld
Jerry Seinfeld (gebore 29 April 1954) is 'n Amerikaanse skrywer, akteur, en vervaardiger van Joodse afkoms. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Bee Movie (2007) en in die televisiereekse Seinfeld (1989), The Larry Sanders Show (1992), en Comedians in Cars Getting Coffee (2012).
Kortvin-mako
Die kortvin-mako (Isurus oxyrinchus) is 'n haai wat dwarsoor die wêreld voorkom in tropiese, sub-tropiese en gematigde water. In Engels staan die haai bekend as die Shortfin mako.
Voorkoms
Die haai is diepblou op die rug, die sye is silwer-blou en die pens is wit. Die kortvin-mako het 'n sterk stert en 'n gepunte kop met 'n sterk kakebeen wat vol skerp tande is. Hulle word tussen 25 tot 150 kg swaar in Suid-Afrika, terwyl enkele haaie van bykans 400 kg elders gevang is.
Habitat en gewoontes
Hulle vermy vlak water en hou in die oop water, en is alleenlopers. Hulle vreet enige mediumgrootte vis. Hulle kom veral voor naby riwwe in sandbaaie. Hulle verkies donkerder waters of warm, groenerige water. Hier vreet hulle klein vissies soos harders en ansjovis. Hulle word beide vanaf die kus en bote gevang en word deur die IUBN geklassifiseer as 'n kwesbare spesie.
Dit is nie 'n gewilde eetvis nie.
Morten Grunwald
Morten Grunwald (9 Desember 1934 – 14 November 2018) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Fem mand og Rosa (1964), Strike First Freddy (1965), en Silent Heart (2014).
Meagan Holder
Meagan Holder (gebore 3 Oktober 1984) is 'n Amerikaanse aktrise.
Geletterdheid
Geletterdheid is die vermoë om jou eie naam te lees en skryf en verder ook vir kennis en belangstelling, om samehangend te skryf en om krities te kan dink oor die geskrewe woord. Die onvermoë om dit te kan doen word ongeletterdheid of analfabetisme genoem. Visuele geletterdheid sluit, bykomend tot die vermoë om visuele vorms van kommunikasie soos lyftaal te begryp, afbeeldings, kaarte en video in. Ontwikkelende definisies van geletterdheid sluit geredelik al die simbolestelsels in relevant tot 'n betrokke gemeenskap. Geletterdheid omvou 'n ingewikkelde stelsel van vermoëns om die heersende simbolestelsels van 'n kultuur te verstaan en gebruik vir persoonlike en gemeenskaplike ontwikkeling. In 'n tegnologiese samelewing word die konsep van geletterdheid uitgebrei na die media en elektronies teks, bykomend tot alfabetiese en numeriese stelsels. Hierdie vermoëns wissel in die onderskeie sosiale en kulturele kontekste volgens behoefte, aanvraag en opvoeding.
Die primêre begrip van geletterdheid stel nog steeds die lewenslange, intellektuele proses voor van die inwin van betekenis vanaf 'n kritieke interpretasie van die geskrewe of gedrukte teks. Die sleutel tot alle geletterdheid is leesontwikkeling, 'n reeks vaardighede wat begin met die vermoë om gesproke woorde te begryp en geskrewe woorde te dekodeer, en sluit af met die in diepte begrip van teks. Leesontwikkeling betrek ŉ reeks ingewikkelde taalonderstuttings insluitend die bewustheid van spraakklanke (fonologie), spelpatrone (ortografie), woordbetekenisse (semantiek), grammatika (sintaksis) en patrone van woordvorming (morfologie), vanwaar dit uit alles die nodige platform skep vir leesvlotheid en begrip. Namate die vaardighede verwerf is, kan die leser volle taalgeletterdheid bereik, wat die vermoë insluit om gedrukte materiaal met kritiese analise, gevolgtrekking en samevoeging te benader; akkuraat en samehangend te skryf; en om inligting en insig vanuit teks te gebruik as die basis vir ingeligte besluite en kreatiewe denke.
Die Verenigde Nasies se opvoedkundige, wetenskaplike en kulturele organisasie (UNESCO) beskryf geletterdheid as die "vermoë om te identifiseer, verstaan, interpreteer, skep, kommunikeer en bereken, deur die gebruik van gedrukte en geskrewe materiaal geassosieer met wisselende kontekste. Geletterdheid behels 'n deurlopendheid in onderrig vir die bemagtiging van individue om hul doelwitte te bereik, hul kennis en potensiaal te ontwikkel, en ten volle betrokke te raak by hul gemeenskappe en die breër samelewing."
Das ist je gewißlich wahr
Das ist je gewißlich wahr, TWV 1:183, is 'n kantate van Georg Philipp Telemann. Dit is voorheen aan Johann Sebastian Bach toegeskryf en verskyn in die Bach-Werke-Verzeichnis as item nr. 141, maar is in die tweede uitgawe van die katalogus, wat uit die 1990's dateer, na Anhang III, die bylaag vir onegte werke, verskuif.
Die libretto van die kantate is deur Johann Friedrich Helbig geskryf en is in 1720 gepubliseer. Omstreeks 1723 kopieer Johann Balthasar König die manuskrip en skryf dit aan Telemann toe. Die onegte toeskrywing aan Bach begin in gekopieerde manuskripte wat uit die tweede helfte van die 18de eeu dateer.
Beleg van Mafeking
Die beleg van Mafeking was 'n bekende beleg tydens die Tweede Vryheidsoorlog. Dit het plaasgevind by die dorp Mafeking (nou Mahikeng) in Suid-Afrika oor 'n tydperk van 217 dae, vanaf 13 Oktober 1899 tot 17 Mei 1900. Die beleg van Mafeking was 'n groot oorwinning vir die Britte en Robert Baden-Powell is as Britse nasionale held vereer. <!--
Oploop
Shortly before the outbreak of the Second Boer War in 1899, Lord Wolseley, Commander-in-Chief of the British Army, who had failed to persuade the British government to send troops to the region, instead sent Colonel (later Lord) Baden-Powell, accompanied by a handful of officers, to the Cape Colony to raise two Regiments of Mounted Rifles from Rhodesia (now Zimbabwe). The aims were to resist the expected Boer invasion of the Natal Colony (now KwaZulu-Natal Province), draw the Boers away from the coasts to facilitate the landing of British troops, and, through a demonstrable British presence, deter the local tribes from siding with the Boers.
The Mafeking forces comprised the Protectorate Regiment of around 500 men, around 300 from the Bechuanaland Rifles and the Cape Police, and a further 300 comprising men from the town. A cadet corps of boys aged 12 to 15, later to be one of the inspirations for the Scouting movement, was also formed to act as messengers and orderlies, so releasing men to fight and bringing the total engaged in the military effort to around 2000.
Die beleg
Work to build defences around the six mile perimeter of Mafeking started on September 19 1899, and the town would eventually be equipped with an extensive network of trenches and gun emplacements. President Kruger of the Boer Transvaal Republic declared war on October 12 1899. Under the orders of General Cronje the Mafeking railway (railroad) and telegraph lines were cut the same day, and the town began to be besieged from October 13. Mafeking was first shelled on the October 16 after Baden-Powell ignored Cronje's 9 o'clock deadline to surrender.
Although wholly outnumbered by over 8,000 Boer troops, the garrison withstood the siege for 217 days, defying the predictions of the politicians on both sides. Much of this was attributable to some of the cunning military deceptions instituted by Baden-Powell. Fake landmines were laid around the town in view of the Boers and their spies within the town, and his soldiers were ordered to simulate avoiding barbed wire (non-existent) when moving between trenches; guns and a searchlight (improvised from an acetylene lamp and biscuit tin) were moved around the town to increase their apparent number. A howitzer was built in Mafeking's railway workshops, and even an old cannon was pressed into service. The morale of the civilian population was also given attention, and Sunday ceasefires were negotiated so that sports, competitions and theatrical performances could be held.
Having decided that the town was too heavily defended to take, on November 19 4,000 Boers were redeployed elsewhere, although the siege remained and shelling of Mafeking continued. Aware of the approaching British relief columns, the Boers launched a final major attack on the evening of May 11, succeeded in breaching the perimeter defences and setting light to some of the town, but were finally beaten back.
Die ontslag van Mafeking
The siege was finally lifted on May 17 1900, when British forces commanded by Colonel B T Mahon of the army of Lord Roberts relieved the town after fighting their way in. Among the relief forces was one of Baden-Powell's brothers, Major Baden Fletcher Smyth Baden-Powell.
Impak en nadraai
Until reinforcements landed in February 1900, the war was going poorly for the British. The resistance to the siege was one of the positive highlights, and it and the eventual relief of the town excited the liveliest sympathy in Britain. There were immense celebrations in the country at the news of its relief (briefly creating the verb to maffick, meaning to celebrate both extravagantly and publicly). Promoted to the youngest Major-General in the army, and awarded the CB, Baden-Powell was also treated as a hero when he finally returned to Britain in 1903. Three Victoria Crosses were awarded as a result of acts of heroism during the siege, to Sergeant Horace Martineau and Trooper Horace Ramsden for acts during an attack on the Boer Game Tree Fort, and to Captain Charles FitzClarence for Game Tree and two previous actions.
In September 1904 Lord Roberts unveiled an obelisk at Mafeking bearing the names of those who fell in defence of the town. In all, 212 people were killed during the siege, with over 600 wounded. Boer losses were significantly higher.
The best known impact of the siege is non-military. By establishing Baden-Powell as a celebrity in Britain, it enabled him to start the Scout movement a few years later, his fame contributing to its rapid initial growth.
-->
Die beleg van Mafeking as filateliese periode
Die beleg van Mafeking het nie die dorp se posdiens belemmer nie; danksy die verkenners uit die Swart gemeenskap is amptelike en privaatpos nog steeds deur die vyandelike linies gedra, terwyl die posdiens binne die dorpsgrense minder probleme ondervind het.
Nogtans bied Baden-Powell belonings vir sy jong verkenners aan, wat deur 'n verhoging van die postariewe gefinansieer is. Terwyl die dorp in 'n staat van beleg verkeer, bly die voorrade van posseëls egter beperk. Seëls uit die Kaapkolonie en die Britse protektoraat Betsjoeanaland is met die oordruk Mafeking Besieged ("Mafeking Onder Beleg") as plaasvervangers gebruik.
Nadat een van die verkenners daarin geslaag het om deur die Britse linies te kom en die chemikalieë vir die behandeling van sy fotopapier saam te bring, het die plaaslike fotograaf ingewillig om dié papier vir die uitreiking van posseëls te gebruik.
Baden-Powell het geweier om die portret van die koningin Victoria vir 'n eenvoudige plaaslike reeks seëls te gebruik. Daar is besluit om vir die seël ter waarde van een pennie 'n foto van die dertienjarige sersant en leier van die padvinders, Warner Goodyear, op sy fiets te neem. Vir die 3-pennies-seël maak die fotograaf gebruik van 'n portret van Baden-Powell in sy uniform. Alhoewel Baden-Powell nie sy goedkeuring vir die gebruik van hierdie foto verleen het nie, was toe reeds met die druk van die seëls begin. Om nie die beperkte voorraad papier te verspil nie, het Baden-Powell maar die druk laat voortgaan.
Op 9 April 1900 het kolonel Baden-Powell die verkoop van die seëls onder bepaalde voorwaardes goedgekeur: Die afsenders was verplig om hulle briewe te wys, en die aantal posstukke was beperk tot een brief per persoon per dag.
Ná die einde van die beleg en die bevryding van die gebied deur Britse troepe in Mei 1900 is die gebruik van hierdie seëls gestaak. Die posseël ter waarde van een pennie is in 9 476 eksemplare en die 3-pennie-seël in 9 108 eksemplare (met twee formate) uitgereik. Aangesien baie van die verkenners deur die Boerevegters aangehou is, is posstukke uit hierdie tydperk 'n gesogte rariteit onder seëlversamelaars.
Berta Smit
Huiberta Johanna Maria Smit (Hopefield, Suid-Afrika, 17 September 1926 – Stellenbosch, Suid-Afrika, 17 Februarie 1997) was ’n uitgewer en Afrikaanse skrywer van godsdienstige literatuur en romans, wat die Andrew Murray-prys vir haar skryfwerk verower het.
Herkoms en vroeë lewe
Huiberta Johanna Maria Smit was die jongste van drie kinders. Sy het ’n ouer broer, Arnold, en ’n ouer suster, Regina. Haar pa, Arnold Willem van der Westhuizen Smit (11 Augustus 1889 – 3 November 1970), was die eerste skoolhoof van die Hoërskool Hopefield en haar ma, die verpleegster Johanna Aletta du Plessis ( 30 Augustus 1895 – 17 Desember 1967), skryf onder die naam Jeanne du Plessis (haar nooiensvan) verskeie kinderverhale en ook verhale vir tydskrifte. Berta matrikuleer aan die Hoërskool Hopefield.
Ierse nasionale rugbyspan
Die Ierse nasionale rugbyspan (Engels: Ireland national rugby union team; Iers-Gaelies: Foireann rugbaí náisiúnta na hÉireann) is die nasionale rugbyspan wat die hele Ierland (beide die Republiek Ierland en Noord-Ierland) tydens internasionale wedstryde (toetswedstryde) verteenwoordig. Rugby word in Ierland deur die Ierse Rugbyvoetbalunie (Irish Rugby Football Union, IRFU) geadministreer. Ierland neem jaarliks aan die Sesnasies-toernooi deel, saam met Engeland, Frankryk, Italië, Skotland en Wallis. Ierland is ook een van die lande wat deel uitmaak van die Britse en Ierse Leeus – spelers wat vir Ierland mag speel mag dus ook gekies word vir die Leeus.
Bennington-driehoek
Bennington-driehoek (Engels: Bennington Triangle) is die naam wat in die omgangstaal gebruik word vir 'n gebied in die suidweste van die Amerikaanse deelstaat, Vermont. Dié gebied, rondom die bergspits Glastenbury Mountain, is na bewering 'n soort "venster" vir bonatuurlike fenomene.
Ierse nasionale rugbyspan
Ierland se belangrikste internasionale verskyning is tydens die vierjaarlikse rugbywêreldbekertoernooi wat sedert 1987 beslis word. Sedert die eerste Rugbywêreldbekertoernooi in 1987 het die span aan al nege toernooie deelgeneem en sewe keer, behalwe vir 1999 en 2007, tot die kwarteindrondte gevorder. Ierse rugby dateer terug na 1875 toe Ierland deur Engeland in hulle eerste internasionale rugbywedstryd geklop is. Sedert die voorganger van die Vyf- en Sesnasiestoernooi, die Tuisnasies in 1883 begin is, is die span 15 keer as die kampioen gekroon en het nog nege ander kere die titel gedeel. Sedert Italië in 2000 by die kompetisie aangesluit het om die Sesnasies te vorm het Ierland vyf titels verower, die laaste in 2023.
Ierse spelers dra tradisioneel groen truie, wit broeke en groen kouse. Die span se tuisstadion is Aviva in Dublin waar hulle vir die eerste keer in 2010 gespeel het. Die beheerliggaam Wêreldrugby beskou Ierland as ’n vlak-een rugbyland. Die Ierse rugbyspan is tans (Maart 2023) eerste op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys en in 2018 is die Ierse rugbyspan deur Wêreldrugby as die “span van die jaar” aangewys. Twaalf voormalige Ierse rugbyspelers is in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem.
Die Ierse nasionale rugbyspan is in die rugbywêreld uniek, aangesien dit die hele Ierland verteenwoordig en nie net een onafhanklike staat nie. Spelers uit beide die Republiek Ierland en Noord-Ierland, een van die vier lande van die Verenigde Koninkryk, mag vir die Ierse rugbyspan uitdraf. Vervolgens gebruik die Ierse rugbyspan nóg een van die lande se volksliedere, nóg een van hul vlae as ’n verteenwoordigende simbool; pleks daarvan gebruik die Ierse nasionale rugbyspan sy eie vlag – dié van die Ierse Rugbyvoetbalunie – en himne. Alternatiewelik betree die span die veld met beide die vlae van Ierland en Ulster, waartoe die ses Ierse graafskappe in Noord-Ierland behoort. As gevolg van die gemeensame span vir beide die Republiek Ierland en Noord-Ierland word die Ierse nasionale rugbyspan, nes die soortgelyke Ierse nasionale hokkiespan en die Ierse nasionale krieketspan, as ’n belangrike simbool vir vrede en samewerking op die polities verdeelde eiland Ierland beskou.
Beheerliggaam
Die beheerliggaam vir rugby in Ierland is die Ierse Rugbyvoetbalunie (Irish Rugby Football Union, IRFU). Die IRFU het in 1879 met die samesluiting van twee beheerliggame ontstaan. In 1886 het die IRFU saam met die Skotse Rugbyunie (SRU) en die Walliese Rugbyunie (WRU) die Internasionale Rugbyraad (IRR), die huidige Wêreldrugby, gestig. Die IRFU bestaan uit die vier provinsiale beheerliggame Connacht Rugby, Leinster Rugby, Munster Rugby en Ulster Rugby, wat elkeen met sy eie span deelneem aan die internasionale liga Verenigde Rugbykampioenskap, saam met spanne uit Italië, Skotland, Suid-Afrika en Wallis. Benede word die All-Ireland League tussen 50 spanne uit die hele Ierland uitgespeel. Bo die Verenigde Rugbykampioenskap word jaarliks saam met klubs uit Engeland, Frankryk, Ierland, Italië en Wallis die Europese Rugbykampioenskapbeker en die Europese Rugbyuitdagingsbeker uitgespeel.
Naas die amptelike nasionale span roep die IRFU ook ander keurspanne byeen. Ireland Wolfhounds is die tweede nasionale span van Ierland, gevolg deur Emerging Ireland (“Opkomende Ierland”). Nes ander rugbylande beskik Ierland oor ’n o/20-nasionale span wat aan die o/20-Sesnasies-toernooi en die Wêreldrugby o/20-kampioenskap deelneem. Kinders en jongmense word reeds op skool aan rugby bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin aansluitend hul opleiding. Ierland beskik oor ’n nasionale span vir studente, die Schoolboys, wat as ’n voorbereiding op die Ierse nasionale rugbyspan dien.
Dit word as ’n groot prestasie beskou om saam met die Britse en Ierse Leeus na die Suidelike Halfrond te toer, waar hulle sowat al om die vier jaar teen die Nieu-Seelandse All Blacks, die Suid-Afrikaanse Springbokke of die Australiese Wallabies speel.
Bekendstelling van rugby aan Ierland
Ierland beskik oor ’n eeue oue tradisie aan balsporte, wat aan moderne sportsoorte soos rugby, sokker en Gaeliese voetbal herinner. Die stel reëls was inkonsekwent en het na gelang van die streek soms heeltemal verskil. Die enigste gemeenskaplike beginsel was om ’n meestal ronde, uit diervelle of -blase bestaande bal van die een veldkant na die ander te beweeg. Van die oudste bekende verslae oor sulke spele in die graafskappe Meath, Louth en Dublin dateer uit die 17de eeu. Verskeie Dublinse koerante doen in die jare 1758 tot 1766 verslag oor wedstryde in die omliggende nedersettings. ’n Weergawe, wat veral in die graafskap Kerry gewild was, was Caid, wat op ’n afgebakende gebied en met ’n bepaalde aantal spelers gespeel is. Caid het ook die een of ander ooreenkoms met die latere rugby getoon en veral die grondslag vir Gaeliese voetbal gevorm.
Bennington-driehoek
Oorsprong van die term
Die term Bennington Triangle is deur Joseph A. Citro, 'n skrywer uit Nieu-Engeland, gedurende 'n openbare radioprogram ingevoer om na 'n gebied in die suidwestelike Vermont te verwys, waar 'n aantal mense in die tydperk tussen 1920 en 1950 spoorloos verdwyn het. Dit is vervolgens danksy twee van sy boeke gewild gemaak, waarin Citro sommige hoofstukke aan 'n bespreking van hierdie verdwynings en verskillende volksverhale oor die gebied gewy het.
Ierse nasionale rugbyspan
Bekendstelling van rugby aan Ierland
In 1854 het voormalige studente van die Rugby-skool en ander openbare skole by die Dublinse Trinity College die Dublinse Universiteitsvoetbalklub (Dublin University Football Club, DUFC) gestig, om die speel, wat hulle tydens hul skooldae in Engeland leer ken het, ook in Ierland te kon uitoefen. Die presiese stigtingsdatum is onbekend, maar ’n advertensie in die Daily Express op 1 Desember 1855 lees, dat die span sedert meer as ’n jaar bestaan. Die DUFC word dus as die oudste tot vandag toe bestaande rugbyklub wêreldwyd beskou. Geen Dublinse span is toegelaat om teen die eerste span van die DUFC te speel, solank hy nie die tweede span verslaan het nie. Gereeld is wedstryde teen ander Kollegespanne gespeel; van hulle was die Koninklike Skools in Armagh, Dungannon en Enniskillen. Verskeie ander klubs, waarvan die meeste vandag nog bestaan is vervolgens gestig, insluitende NIFC (1868), Wanderers (1869), Queen’s University (1869), Lansdowne (1873), Dungannon (1873), Co. Carlow (1873), UCC (1874) en Ballinasloe (1875); laasgenoemde het met Athlone saamgesmelt om Buccaneers te word.
Bennington-driehoek
Ligging van die driehoek
Die grense van hierdie hipotetiese "misterieuse driehoek" is nie presies afgebaken nie, maar dit het die bergspits Glastenbury Mountain as sy sentrum en sluit die meeste van die omliggende dorpe se gebiede in, waaronder Bennington, Woodford, Shaftsbury en Somerset. Glastenbury en die aangrensende dorpsgebied Somerset het vroeër 'n matige ekonomiese opswaai beleef danksy die houtbedryf en nywerheidsdorpe, maar teen die laat 19de eeu het hulle agteruitgang begin en hulle is nou feitlik spookdorpe, wat deur 'n staatswet in 1937 hulle status as geïnkorporeerde dorpe kwytgeraak het.
Volgens Citro se boeke was daar reeds voor die verdwynings van die 1940's stories oor misterieuse gebeure in Glastenbury en sy omgewing in omloop. Ander bronne bevestig blykbaar dat sulke volksverhale uit die laat 19de eeu dateer en moontlik selfs ouer kan wees. Volgens plaaslike bewerings het Indiane in die gebied Glastenbury as 'n "vervloekte plek" beskou en dit liewer nie betree nie. Daar is ook verhale oor "harige wilde manne" en ander vreemde wesens in die woude.
Ierse nasionale rugbyspan
Bekendstelling van rugby aan Ierland
In Januarie 1868 het Charles Burton Barrington van die DUFC ’n stel reëls gepubliseer. Dit het net min van die Engelse stel reëls verskil, maar dit het die verspreiding van die rugbysport oor die hele eiland vergemaklik en tot die stigting van talle klubs gelei. In Desember 1874 is die beheerliggaam Ierse Voetbalunie (Irish Football Union) gestig, wat toesig gehou het oor Leinster, Munster en dele van Ulster; ’n Maand later is die Noordelike Voetbalunie van Ierland (Northern Football Union of Ireland) gestig, wat in Belfast werksaam was. In 1879 het albei beheerliggame as die Ierse Rugbyvoetbalunie (Irish Rugby Football Union, IRFU) saamgesluit. In 1884 het Michael Cusack in reaksie op die as ’n bedreiging beskoude verspreiding van Engelse sportsoorte die Gaeliese Atletiekvereniging (Gaelic Athletic Association, GAA) gestig, ten einde van ’n identifikasie met die Ierse kultuur deur middel van sport. Vir meer as ’n eeu is volgens reël 42 van die GAA-statuut die deelname aan “vreemde spele” (foreign games) op die plekke van dié beheerliggaam verbied; “vreemd” het uitdruklik op rugby, sokker, veldhokkie en krieket gemik. Tot in 1971 is GAA-lede volgens reël 27 self verbied, om aan hierdie sportsoorte deel te neem of om sulke sportsoorte in stadions te besoek.
Bennington-driehoek
Verdwynings
In die tydperk tussen 1945 en 1950 het inderdaad tenminste vyf mense uit hierdie gebied verdwyn, sommige van hulle op die Glastenbury Mountain. Die vermiste persone sluit die 74-jarige Middie Rivers, die 68-jarige James Tedford, die 8-jarige Paul Jepson, die 18-jarige Paula Welden en die 53-jarige Frieda Langer in. Van die genoemdes is net die sterflike oorskot van Frieda Langer gevind. Die meeste bronne aangaande hierdie onderwerp beskou die omstandighede van haar dood as misterieus. Haar lyk is tussen hoë grasse in 'n gebied ontdek, wat al baie kere deursoek was. Dit sou onwaarskynlik gewees het dat mense haar nie sou raakgesien het nie.
Daar is ook ander misterieuse omstandighede ten opsigte van hierdie verdwynings. Middie Rivers het sy hele lewe in die gebied gewoon en was saam met ander mense op pad. Hy het net 'n bietjie voorgeloop en toe skielik verdwyn. Niemand het hom ooit weer gesien nie. Paula Welden het gedurende 'n kort voetreis verdwyn. Jim Tedford het saam met ander mense in 'n bus gery. Niemand het gesien dat hy die bus verlaat het nie, hy het eenvoudig verdwyn - presies drie jaar ná Paula Welden se verdwyning. Frieda Langer was 'n ervare bosbewoner en wapeneienaar. Sy was saam met 'n vriendin en het net uit die gesigsveld verdwyn om droë klere aan te trek nadat sy in 'n stroompie geval het. Frances Christman het op pad na die huis van 'n vriendin, wat net 'n half myl af geleë was, verdwyn.
Sommige bronne het gerugte aangaande die verdwyning van "drie jagters" in 1948 en van Mevin Hills in 1942 ingesluit, maar oor hierdie gevalle is min bekend. Vanweë die uiteenlopende ouderdomme en verskillende geslag van die vermiste persone is dit nie waarskynlik dat hulle die slagoffers van 'n reeksmoordenaar geword het nie. Hierdie omstandighede en die gebrek aan bewyse vir 'n misdaad of ander verklaring het tot spekulasies oor die moontlikheid van bonatuurlike oorsake gelei, waaronder ontvoering deur ruimtewesens in vlieënde pierings, valluike na ander dimensies of aanvalle deur die Bennington-monster.
Die gebied is al sedert 1957 in boeke oor bonatuurlike gebeure bespreek en het ná veertig jaar met die etiket "Bennington-driehoek" daaraan weer baie aandag getrek. Talle artikels het op die internet verskyn, 'n diskussiegroep is op Yahoo! in die lewe geroep, en selfs die Travel Channel het hieroor 'n verslag saamgestel.
Ierse nasionale rugbyspan
Die nasionale span se eerste jare
Albei rugbybeheerliggame het aan die begin van 1875 ’n gesamentlike Ierse keurspan saamgestel, om teen die Engelse span te speel. Die eerste toetswedstryd is op 15 Februarie 1875 op die Londense Oval aangebied en Ierland het met nul teenoor twee doele verloor. Soos dit in die vroeë jare van rugby gebruiklik was, het vir albei spanne 20 spelers uitgedraf; die aantal spelers wat tydens een wedstryd vir een span mag uitdraf is eers in 1877 van 20 tot 15 verminder Ierland se eerste tuiswedstryd was ook teen Engeland in dieselfde jaar op Leinster Krieketklub se Observatory Lanegrond in Rathmines, aangesien Lansdowne Road – die tuisstadion van die Lansdowne Voetbalklub en later van die IRFU – nie as geskik geag is nie. Die eerste wedstryd op Lansdowne Road is op 11 Maart 1878 gehou, waarin Engeland Ierland met twee doele en ’n drie teenoor nul geklop het. Een jaar vroeër, op 19 Februarie 1877, het die Iere in Belfast vir die eerste keer teen Skotland te staan gekom.
Ierland het sy eerste toets (ná agt agtereenvolgende nederlae) op 19 Februarie 1881 gewen, toe die Iere Skotland op Ormeau in Belfast geklop het. Ierland het sy eerste wedstryd teen Wallis in Cardiff op 28 Januarie 1882 gespeel, en weer ’n oorwinning aangeteken. In dieselfde jaar het die beheerliggame van Engeland, Ierland Skotland en Wallis die Tuisnasies-toernooi gestig, die voorloper van die huidige Sesnasies-toernooi. In 1884 het Ierland vir die wedstryd teen Wallis in Cardiff met twee mans te min vir ’n volledige span opgedaag, waarvolgens twee Walliese plaasvervangers ingestem het om die Ierse span te voltooi. Ná ’n aantal nederlae tydens die eerste vier toernooie het die Iere op 5 Februarie 1887 in Dublin vir die eerste keer teen Engeland geseëvier, met twee doele teenoor nul. In die derde wedstryd in Maart 1888 het Ierland sy eerste oorwinning teen Wallis met ’n doel, ’n drie en ’n skepdoel teenoor nul behaal.
Berta Smit
Opleiding en loopbaan
Hierna sit sy haar studie voort aan die Universiteit van Stellenbosch, waar sy die B.A.-graad, B.A. Honneurs-graad en in 1960 die M.A.-graad (met ’n verhandeling oor Die roman as metode van kommunikasie) in Afrikaans en Nederlands verwerf. Sy verwerf aan dieselfde universiteit ook die Sekondêre Onderwysdiploma. Na haar voltydse studie hou sy as onderwyseres skool aan die Hoër Meisieskool Bloemhof in Stellenbosch en los daarna af by die Anglikaanse Grahamstad Opleidingskollege. Sy hou ook in Port Elizabeth skool, maar siekte dwing haar om vir ’n ruk by haar predikant-broer Arnold in die pastorie te gaan bly. In 1954 word sy redakteur van die Christelike tydskrif Naweekpos. Hierna is sy vanaf 1965 as uitgewer verbonde aan Tafelberg Uitgewers, waar sy later hoof word van die fiksie-afdeling. Tydens ’n leierskursus wat die Afrikaanse Studentevereniging in 1969 op Stellenbosch aanbied, lewer sy ’n belangrike referaat oor die eietydse tendense in die Afrikaanse roman. Om hierdie tendense, eie aan die werk van die Sestigers, as volksvreemd af te maak, is volgens haar om nie die universaliteit van ’n tydsgees te begryp nie. Sy word vanaf 1975 vir sowat nege jaar hoofuitgewer by NG Kerk-Uitgewers. Sy lewer op 25 Maart 1976 die referaat Die drie wêrelde van die letterkunde by die sesde vyfjaarlikse kongres van die Afrikaanse Skrywerskring in Pretoria.
Latere jare en sterfte
’n Paar maande na haar aftrede in 1986 word sy ernstig siek en bring drie maande in die hospitaal deur, waarna sy in 1987 terugkeer na Tafelberg Uitgewers. As uitgewer versorg sy baie van die boeke van onder meer Hennie Aucamp, M.E.R., Elsa Joubert, F.A. Venter, Audrey Blignault en Anna M. Louw. In 1989 tree sy af en word vryskut boekeredakteur. Haar gesondheid gaan vanaf 1993 agteruit wanneer sy ’n paar beroertes kry. Sy is nooit getroud nie en woon van die middel tagtigerjare langs haar suster Regina in ’n woonstel op Stellenbosch. Sy is op Donderdag 19 Februarie 1997 in Stellenbosch oorlede nadat sy bloeding op die brein opgedoen het.
Skryfwerk
Reeds as jong kind word sy gestimuleer om stories op te maak wanneer haar ouer broer en suster aan tafel vertel van die verhale wat hulle gelees het. Sy kon nog nie goed genoeg lees nie en vertel dan sommer stories wat sy self opmaak. Na die voorbeeld van haar ma se skryfwerk is sy dan ook reeds vroeg van plan om ook te skryf, wat sy dan van kleintyd af doen. Op sewe jaar skryf sy dan haar eerste storie, Eendag toe die son helder is, wat sy sommer self illustreer. Van haar bydraes verskyn op laerskool in die skool se jaarblad en van haar gedigte en kortverhale verskyn in haar studentejare in Die Stellenbosse Student. ’n Keur uit haar dagstukke wat as gereelde rubriek in Naweekpos verskyn, word later gepubliseer as Uit my Sondag-dagboek. Dit is rustige oordenkinge oor die lewe en sy kwale, in die lig van die Bybel. By Naweekpos moet sy dikwels ook self sorg vir die kortverhale en vervolgverhale.
Romans
Haar vier romans is almal godsdienstig van aard. In die eerste drie, Die vrou en die bees, Een plus een en Die man met die kitaar, word die gegewe gelaai met simboliek en slaag sy daarin om die Christelike tema te verbind met ’n sterk eksperimentele struktuur in die gees van die Sestigers.
Die vrou en die bees is ’n moralistiese allegorie. Die verhaal sentreer rondom die Man (’n beeld van Christus) wat mense roep om sy take uit te voer. Onder hulle tel Maria, enigste kind van welgestelde ouers, wie se taak rondom Julia wentel. Maria is ’n onderwyseres in Wiskunde, wat simbool is van die mens wat deur sy eie denke ’n oplossing vir die probleme van die lewe probeer soek. Julia is haar wêreldse vriendin, wat weier om van die wêreld en haarself gered te word. Daar is ook die Tikster, wat vir die Man werk, maar dan terugkeer na die wêreld en poog om Maria om te praat om saam te gaan. Die Dominee gelas ’n soektog na die Tikster, maar die Man gee Maria opdrag om na ’n ander plek te gaan waar sy vir Julia moet wag. Deur Julia vind sy die verlore Tikster, wat sy dan red. ’n Hoogtepunt in die boek is die beskrywing van Maria se besoek aan ’n verleidelike klub, waar sy in die persoon van die eienaar regstreeks met die Bose in sy sjarmante kleed te doen kry. Besoekers word hier voor spieëls geplaas waarin elkeen net homself kan sien, simbool van die selfsug en ook tekenend van die eensame stryd wat mense stry wanneer hulle in die bose verstrengel raak. Die titel van die boek verwys na ’n jeugherinnering van Maria. Die familie het ’n mak bees (simbool van die bose) gehad wat op ’n dag skielik wild geword het en op ’n vrou afgestorm het en haar teen ’n muur vasgedruk het dat die bloed spat. Hierdie herinnering het ook betrekking op die jeug van beide Julia en die Tikster.
Een plus een beeld weereens die verhaal in beide die realistiese en simboliese vlakke uit. Die jong plattelandse predikant Karel de Witt ly aan ’n chroniese veluitslag wat sy openbare optredes en menslike omgang belemmer. Daar dreig boonop ’n krisis in die gemeente deurdat die gewese gemeentelid ou-Koot Gouws se optrede dreig om die gemeente te laat skeur. Wanneer die gemeentelede Bella en Frans Coetzee se seun Thomas in ’n motorongeluk sterf, voel Karel nie opgewasse daarvoor om die begrafnis te hanteer nie en Bella dring daarop aan dat ou-Koot die begrafnis moet waarneem. Die ouderling Servaas oortuig eindelik vir Karel oor wat sy plig as dienskneg is. Net voor die begrafnis besoek Karel ’n velspesialis wat bevind dat sy velaandoening geneties en dus ongeneeslik is. Karel besef dat hy met die merke aan sy gesig sal moet saamleef en dat dit nie ’n struikelblok behoort te wees in sy diens aan die gemeenskap nie. Hierdie is dan ’n teruggryp na die titel van die roman, wat die eenheid van gees en vlees veronderstel, wat ten alle tye saam moet funksioneer ten spyte van die uiteenlopende aard daarvan. Die mens sal egter altyd in ’n stryd met homself gewikkel wees as gevolg daarvan, met die veluitskag wat simbolies is van die sonde wat elke mens altyd met hom saamdra. Karel se bediening en die hede word telkens onderbreek met terugflitse na sy tweede jaar Admissie, wat belangrik was vir sy verhouding met Lila en met sy kamermaat Eli. Sy verhouding met Lila ly onder sy innerlike onsekerheid, terwyl Eli ’n student in die sielkunde is wat hom intellektueel stimuleer, maar nie geestelik onderskraag nie. Hierdie roman besin oor die universele religieuse probleme waarvoor die mens in sy lewe te staan kom.
Die man met die kitaar beskryf die inwerking van ’n aardbewing op die vier lede van die Prins-gesin. Soos die bars in die muur na die skok raak die gesin bewus van die subtiele barste wat deur hul lewens beweeg. Die roman word in vier afdelings aangebied, met die eerste en die derde wat gebruik maak van die seun Carl-Hendrik as verteller en die ander afdelings wat in die derde persoon vertel word, maar duidelik uit die gesigspunt van Nan, die moeder. Hierdie twee karakters word dan ook baie sterker uitgebou as die pa Carl (wie se stilte ook aanduidend is van sy afstand van sy gesin) en die klein dogtertjie Heidi. Carl-Hendrik is ’n adolessent en die man met die kitaar van die titel, wat sy vrees deur musiek wil besweer en as hakkelende outsider-figuur meer waarneem as deelneem. Deur sy stories vir Heidi word sy Christelike aanslag en verbeelding uitgebeeld, terwyl hy as opponent staan teenoor sy pa, die wetenskaplike professor.
Juffrou Sophia vlug vorentoe, haar laaste boek wat verskyn na ’n stilswye van meer as twintig jaar, is ligter van aard en fokus op die herstel van ’n ouer dame na ’n ernstige operasie. Dit is ’n verwerking van haar ongepubliseerde roman Die kruisiging van Issa Jordaan. Juffrou Sophia het ’n groot operasie ondergaan en sterk nou aan in haar woonstel. Tydens haar afwesigheid is Nelson Mandela vrygelaat en het die werklikheid van haar groter wêreld dus onherkenbaar verander. Uit die klein gebeurtenisse van haar lewe probeer sy waarde kry en word die brokkies van haar lewe saamgevoeg tot ’n geheel wat tog onderling verband hou met ewige waardes. Veral belangrik is haar ontwikkeling in die eng denke wat apartheid veroorsaak het, waaruit sy nou moet probeer ontvlug. Haar verhouding met haar bediende Mavis verbeter omdat sy nie meer neerkyk op Mavis nie en Mavis dan positief hierop reageer, wat op klein skaal die oplossing vir die land se probleme in beter verhoudings illustreer. Sentraal staan die Paasfees-motief van sterwe en opstanding, van die aflegging van skuld van die verlede en die begin van ’n nuwe lewe, die oorwinning van versoening en van liefde. Dit is die vlug weg van ’n ontstellende werklikheid, maar dan tog vorentoe na ’n toekoms waar die hoop nie meer op die self is nie en waar daar ’n duidelike beeld is van wat eintlik moet wees. “Juffrou Sophia vlug vorentoe” word in 1994 met die Andrew Murray-prys vir Geestelike Literatuur bekroon.
Kortverhale
Sy skryf ook kortverhale en die verhaal Die nuwe jas, wat in Augustus 1966 in Tydskrif vir Letterkunde verskyn, is ’n ontroerende weergawe van die oujongnooi Magdaleen se soeke na ’n selfbeeld. Sy word gedomineer deur haar invalide-ma, by wie sy bly, wat ook fisies meer imposant is as sy. Sy begeer ’n nuwe jas waarvan sy hou maar wat sy nie regtig nodig het nie en koop dit nietemin, ten spyte van teenkanting van haar moeder. In die nuwe jas kry sy dan selfvertroue, maar ook hier breek haar ma haar af, sodat die verhaal die insig verkondig dat diegene wat nie ’n vaste identiteit het of wil hê nie, slegs in die oë van ander bestaan. Hierdie verhaal word deur Hennie Aucamp in Bolder, deur Merwe Scholtz in Vertellers 2 en deur Johann de Lange in Soort soek soort opgeneem.
Haar skets Die tweede kraai word opgeneem in Son op die land.
Ierse nasionale rugbyspan
Die nasionale span se eerste jare
Gedurende die 1890’s was rugby veral ’n speel vir die Protestantse middelklas, alhoewel hierdie selfbeskouing wat deur die IRFU gekweek is, nie noodwendig met die feite ooreengestem het nie. Onder andere het Rooms-Katolieke instellings Leinster se studentekampioenskap, wat sedert 1887 uitgespeel is, oorheers. Die destydse Protestantse oorheersing in die verenigingsbestuur het ook ’n invloed op die samestelling van die nasionale span gehad. Toe hulle in 1894 vir die eerste keer die jaarlikse toernooi gewen het, was Tom Crean die enigste Katoliek in die span. Bowendien was die geografiese verspreiding beperk: Van die 18 spelers gedurende die drie Tuisnasies-wedstryde was 13 van drie Dublinse klubs – Wanderers, DUFC en Bective Rangers – en die oorblywende vyf was van Ulster in die noorde van die eiland. Ierland het die Walliese model gevolg en vir die eerste keer sewe agterspelers pleks van ses ingespan. Ná ’n oorwinning teen Engeland in Blackheath het Ierland vir die eerste keer agtereenvolgende tuis- en wegwedstryde gewen, nadat hulle op 24 Februarie hul eerste oorwinning teen Skotland behaal het. Ierland het toe Wallis in Belfast verslaan en vir die eerste keer die Driekroon (Triple Crown) ingepalm. Hulle het die Tuisnasies-toernooi voor die afloop van die eeu nog twee keer gewen (in 1896 en 1899), sodat teen 1901 al die vier Tuisnasies sukses behaal het in ’n sport wat gewildheid verwerf het onder beide spelers en toeskouers. In Oktober 1899 het die IRFU ’n keurspan na Kanada – ná ’n uitnodiging deur ’n entrepreneur met ’n Ierse afkoms wat die rugbysport wou ondersteun – gestuur. Tydens die vier weke se toer is elf wedstryde gespeel, waarvan Ierland tien gewen het; hul enigste nederlaag was teen Halifax se span. Toetse is egter nie gespeel nie, aangesien destyds nog geen Kanadese nasionale rugbyspan bestaan het nie.
Die belangstelling in die Nieu-Seelandse All Blacks se eerste besoek op 26 November 1905 was groot en vir die eerste keer was ’n deur die IRFU gereëlde wedstryd uitverkoop. Ierland het die Nieu-Seelandse metode om soos ’n “rover” te speel aangepas en met net sewe voorspelers uitgedraf. Die Iere is voor ’n gehoor van 12 000 egter met 15–0 verslaan; Ierland sou sy eerste oorwinning teen die All Blacks eers 111 jaar later aanteken. Tydens die Tuisnasieskampioenskap 1906 het Ierland die titel met Wallis gedeel. Skaars ’n jaar ná die Nieu-Seelandse besoek het Ierland op 24 November 1906 die Suid-Afrikaanse Springbokke ontvang; in Belfast het die eerste wedstryd tussen albei spanne in ’n naelskraapse 12–15-nederlaag vir die Iere geëindig. Ierland het sy eerste wedstryd teen Frankryk op 20 Maart 1909 in Dublin met 19–8 gewen. Dit was Ierland se destyds hoogste oorwinning in internasionale rugby, hul hoogste puntetelling en ’n nuwe rekord van vyf drieë. Vanaf 1910 het die Franse aan die jaarlikse toernooi deelgeneem, wat toe as die Vyfnasies bekend gestaan het. In 1912 het die Iere weer die titel gedeel, dié keer met Engeland. Op 30 November 1912 het Ierland in sy eerste wedstryd in Dublin teen die Springbokke te staan gekom. Ierland, wat met sewe nuwelinge uitgedraf het, is deur ’n rekordtelling van 38–0 oorweldig, steeds ’n rekordtelling teen Suid-Afrika wat 10 drieë gedruk het.
Tyd van die wêreldoorloë en verdeling van Ierland
Met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het die IRFU die spelbedryf ingeperk, toetswedstryde is vir die volgende jare nie gespeel nie. In die veldslae van die oorlog het nege aktiewe of voormalige spelers gesneuwel. Al hierdie slagoffers het as vrywilligers aan die oorlog deelgeneem, aangesien in Ierland geen diensplig bestaan het nie – in teenstelling met Groot-Brittanje, waar dit in 1916 ingevoer is. Die IRFU het die klubs uitdruklik aangemoedig om soveel spelers as moontlik vir die militêre diens te werf. Hulle het selfs ’n eie vrywilligerkorps saamgestel, wat in die Slag van Gallipoli geveg het. Daarbenewens het die IRFU met ’n persveldtoeg rugbyspelers se bereidwilligheid in opofferings en verdediging probeer beklemtoon en hulle in vergelyking met ander, volgens bewerings minder “lojale” sportsoorte, probeer beter daarstel. Rugby is as ’n verpersoonliking van Victoriaanse en Edwardiaanse ideale beskou: energiek, manlik, militaristies en patrioties. Volgens latere ondersoeke was die aandeel rugbyspelers onder die rekrute – ondanks die aanhoudende propaganda – net effens hoër as dié van ander bevolkingsgroepe.
Alhoewel die rugbysport aanhangers veral in die anglofiele en unionistiese dele van die Ierse bevolking gewerf het, het dit ook in die nasionalistiese-republikeinse kringe toenemende gewildheid ervaar, ondanks die sterk mededinging van die deur die GAA bevorderde sportsoorte. Byvoorbeeld was Éamon de Valera, later langdienende Taoiseach (eerste minister) van die onafhanklike Republiek Ierland, in sy jeug ’n entoesiastiese rugbyspeler. Die leierskap van die beheerliggaam is nog ’n ruk lank deur verteenwoordigers van die Protestantse elite oorheers, maar die invloed van die Katolieke het stadigaan gegroei. Dit is een van die redes hoekom die IRFU ná die Ierse onafhanklikheidsoorlog van ’n wegbreek van die Noord-Ierse klubs gespaar is en ondanks die politieke verdeling die hele eiland bly verteenwoordig het. Verskeie ander sportsoorte het hierdie model gevolg, terwyl sokker die enigste belangrike uitsondering is.