cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Peter Zenger
Lastersaak
Zenger is van laster aangekla. James Alexander was Zenger se eerste advokaat, maar die hof het hom uit die saak verwyder omrede hy minagtend teenoor die hof opgetree het. Na meer as agt maande gevangenisstraf is Zenger uiteindelik verhoor. Hy is verteenwoordig deur 'n advokaat uit Philadelphia, Andrew Hamilton en die New Yorkse prokureur William Smith snr. Die saak was nou 'n cause célèbre, met koorsagtige openbare belangstelling. Hamilton is tydens die verhoor herhaaldelik deur hoofregter James DeLancey op sy plek gesit en het derhalwe besluit om sy kliënt se saak direk voor die jurie te pleit. Nadat die prokureurs vir beide partye hul argumente gefinaliseer het, het die jurie die hof verlaat, en binne slegs tien minute teruggekeer met 'n onskuldigbevinding.
In hul verdediging van Zenger in die saak het Hamilton en Smith gepoog om die presedent vas te stel dat 'n verklaring, selfs al is dit lasterlik, nie lasterlik is indien dit as die waarheid bewys kan word nie, en daardeur sodoende persvryheid in Amerika bevestig; die daaropvolgende koninklike goewerneurs het egter tot die Amerikaanse Rewolusie persvryheid onderdruk. Hierdie saak is die grondslag van persvryheid in Amerika en nie die wettige presedent daarvoor nie. Die joernalis Harry Croswell het so laat as 1804 'n reeks sake verloor omdat waarheid "nie" 'n verweer teen laster was nie, soos beslis deur die New Yorkse Hooggeregshof in People v. Croswell. Dit was eers die volgende jaar dat die wetgewende vergadering 'n wet aangeneem het wat die waarheid van 'n bewering toelaat as verweer teen 'n aanklag van laster.
"Cato" artikel
Die artikel, wat geplaas is in 'n uitgawe van The New York Weekly Journal voor Zenger se arrestasie, is 'n tipiese aanval teen die regering. 'n Uitgawe gedateer 25 Februarie 1733 is 'n opiniestuk wat geskryf is onder die skuilnaam "Cato." Dit was 'n skuilnaam wat gebruik is deur die Britse skrywers John Trenchard en Thomas Gordon, wie se essays gepubliseer is as Cato's Letters (1723). Jeffery A. Smith skryf dat "Cato" "die toonaangewende bron van die 18de-eeuse libertynse persteorie was ... Uitgawes van "Cato's Letters" is dekades lank in Brittanje gepubliseer en herpubliseer en was uiters gewild in Amerika." Hierdie artikel het sy lesers 'n voorskou gegee van dieselfde argument wat advokate Hamilton en Smith 18 maande later in die lastersaak van die regering teen Zenger aangebied het - die waarheid is 'n absolute verweer teen laster. Die woorde word herdruk uit Cato se opstel "Reflections Upon Libelling":
"A libel is not less the libel for being true...But this doctrine only holds true as to private and personal failings; and it is quite otherwise when the crimes of men come to affect the publick…Machiavel says, Calumny is pernicious, but accusation beneficial, to a state; and he shews instances where states have suffered or perished for not having, or for neglecting, the power to accuse great men who were criminals, or thought to be so…surely it cannot be more pernicious to calumniate even good men, than not to be able to accuse ill ones."
Afsterwe
Zenger het op 28 Julie 1746 in New York gesterf. Sy vrou het sy besigheid voortgesit.
Erfenis en eerbewyse
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog is die skip SS Peter Zenger na hom vernoem.
Robert Wahlberg
Robert Wahlberg (gebore 18 Desember 1967) is 'n Amerikaanse vervaardiger en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Mystic River (2003), The Departed (2006), Gone Baby Gone (2007), en The Equalizer (2014).
Erica russakiana
Erica russakiana is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom in die Kleinrivierberge en Swartberge by Caledon voor.
Arabiese kaurie
Die Arabiese kaurie (Cypraea arabica) is 'n slak wat voorkom aan die ooskus van Suid-Afrika en word tot 10 cm groot. Die skulp is glad en eiervormig. Dit is ligbruin van kleur met digte, donkerbruin vlekke en patrone op. Die ongewerwelde dier leef in die tussengetysone of in vlak riwwe waar dit in skeure skuil. 'n Mantel bedek die skulp wat verhoed dat ander organismes hulle op die dop vestig.
Marsh Memorial Homes
Marsh Memorial Homes is 'n kinderhuis in Rondebosch onder beheer van die Metodistekerk.
Hierdie inrigting is in 1901 tydens die Tweede Vryheidsoorlog gestig toe die sakeman William Marsh 'n bedrag van £300 000 pond vir 'n weeshuis nagelaat het. 'n Kapel is in 1922 bygebou. Die besonder mooi gebouekompleks is tot gedenkwaardigheid verklaar.
Kaulsdorf
Kaulsdorf is 'n stadsdeel in die Berlynse distrik Marzahn-Hellersdorf wat in Oktober 1920 by Berlyn ingesluit is. In Kaulsorf en die aangrensende stadsdele Biesdorf en Mahlsdorf is die grootste samehangende gebied met enkel- en tweegesinshuise in Duitsland geleë.
Geskiedenis
Die huidige nedersetting het voor 1200 gedurende die Duitse kolonisasie in die ooste ontstaan, maar nie as 'n nuwe stigting nie. Soos uit argeologiese vondse in die gebied blyk, waarby laat-Slawiese en vroeg-Duitse skerwe naas mekaar opgegrawe is, is hier 'n bestaande Slawiese nedersetting geherstruktureer. Omstreeks 1250 is die dorpskerk van Kaulsdorf opgerig.
Die eerste historiese verwysing na Kaulsdorf (as Caulsdorp) kom in 'n skenkingsdokument van markgraaf Lodewyk die Ouere aan die Kalandsbroederskap in Bernau voor. Die dorpsnaam is egter al vroeër in verband met een van die inwoners, Nicolao de Caulestorp, gebruik. In 1412 het die dorp 'n altaargoed van die Petrikerk Cölln aan die Spreerivier geword. Die Petrikerk het sy regte in 1534 aan die Domkerk te Berlyn afgestaan. Kaulsdorf het met die Protestantse Hervorming in 1539 'n dogterkerk van Biesdorf geword. Die dorpskern van Kaulsdorf is as 'n tipiese Angerdorf aangelê, met 'n sentrale meent en huise wat rondom die kerkgebou opgerig is. Opvallend is egter die meent se driehoeksvorm. Gedurende die Dertigjarige Oorlog is in 1638 alle plase in die dorp vernietig, en hulle het vervolgens sonder bewoners gebly. Eers in 1652 is boerderyaktiwiteite hervat. Franz Carl Achard, 'n lid van die Berlynse Akademie, het in 1782 die belastingvrye landgoed gekoop om die verbouing van suikerbeet te toets en suiker te produseer. In 1869 is 'n treinstasie as deel van die Pruisiese Ostbahn (Oostelike Spoorwegroete) geopen.
In 1874 is Kaulsdorf by die nuwe administratiewe distrik Biesdorf ingesluit en munisipale verkiesings gehou. Vanaf 1914 het die nuutgeboude plaaslike wateraanleg die bewoners van Kaulsdorf van drinkwater voorsien. Tot en met 1920 het Kaulsdorf deel uitgemaak van die distrik Neder-Barnim (Niederbarnim) en is daarna as deel van die stadsdistrik Lichtenberg by Groot-Berlyn ingesluit. In Maart van dieselfde jaar het plaaslike huishoudings toegang tot elektrisiteit gekry. Die militêre hospitaal, wat tussen 1942 en 1945 ontstaan het, is later omgeskep tot die Kaulsdorf-hospitaal en maak sedert 1997 deel uit van die Vivantes Klinikum Hellersdorf. Die Oos-Berlynse stadsregering het in 1979 administratiewe hervormings deurgevoer waarvolgens Kaulsdorf by die nuutgestigte stadsdistrik Marzahn ingelyf is. Nadat Marzahn in 1986 opgedeel is, is Kaulsdorf by die nuwe stadsdistrik Hellersdorf ingesluit wat uit die stadsdele Hellersdorf, Kaulsdorf en Mahlsdorf bestaan het. In 2001 is die stadsdistrikte Marzahn en Hellersdorf saamgesmelt tot die nuwe Berlynse stadsdistrik Marzahn-Hellersdorf.
Demografiese ontwikkeling
In 1895 het Kaulsdorf net 750 inwoners getel, maar danksy die oprigting van nuwe woonhuise langs die spoorweglyn het die dorpsbevolking vinnig toegeneem tot sowat 4 000 in 1920.
Ná die hereniging van Wes- en Oos-Berlyn het Kaulsdorf 'n gewilde woonbuurt geword en vinnige bevolkingsgroei ervaar. Tussen 1995 en 2011 het die bevolking toegeneem van 13 089 tot 18 675. Hierdie sterk groei is te danke aan die oprigting van nuwe enkelgesinswoonhuise, die renovasie van ou plaashuise, waarin nuwe moderne woonstelle ontstaan het, en nuwe woongebiede rondom Hugo-Distler-straat suid van Alt-Kaulsdorf, in Steffenshagener-straat en die Kaulsdorfse Tuine (Kaulsdorfer Gärten) in die noorde van die stadsdeel.
Die ou dorpskern rondom die sentrale meent en Dorpstraat (Dorfstraße) het sy landelike karakter bewaar, alhoewel die meeste plaashuise omgebou is tot moderne woongeboue. Die dorpskern grens aan 'n uitgestrekte groen ruimte, die Landschaftspark Wuhletal met die Biesdorfer Berg, 'n klein heuwel wat sedert die laat 18de eeu as vullishoop gebruik is. Ná die Tweede Wêreldoorlog is puin uit die Berlynse middestad, waaronder ook dié van die Berlynse stadskasteel wat deur die Oos-Berlynse owerheid afgebreek is, hier gestort. Die piek se hoogte het sodoende van 42 meter tot 82 meter toegeneem.
Rooiborsjakkalsvoël
Die Rooiborsjakkalsvoël (Wetenskaplike naam: Buteo rufofuscus, Engels: Jackal buzzard) is 'n endemiese gelokaliseerde algemene standvoël wat in heuwelagtige gebiede in Suid-Afrika voorkom.
Frankfurt (Oder)
Frankfurt (Oder) is 'n stad in die deelstaat Brandenburg (Duitsland) met 'n bevolking van meer as 58 000. Die stad lê teen die westelike oewer van die Oderrivier, teenoor die Poolse stad Slubice. Frankfurt (Oder) is die geboortestad van die Duitse digter Heinrich von Kleist (1777-1811) en staan vandag ook bekend vir sy Duits-Poolse universiteit Viadrina.
Geskiedenis
Die stad by die kruispunt van belangrike handelsroetes tussen Brandenburg en Pole is in die 13de eeu deur Frankiese nedersetters gestig. In 1253 is aan Frankfurt (Oder) stadstatus en selfregering verleen. Vanaf 1368 was Frankfurt ook 'n lid van die Hanse-bond van Duitse stede (tot 1525). In die 15de eeu het die stad onder die heerskappy van die Keurvorste van Brandenburg gekom. Tydens die Dertigjarige Oorlog van 1618 tot 1648 is Frankfurt twaalf keer geplunder en neergebrand. Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog is die stad tot vesting verklaar en nog 'n keer verwoes.
Tussen 27 Julie 1946 en 3 Mei 1950 was Frankfurt weens sy ligging langs die hoofspoorroete tussen Berlyn en Moskou die aankomspunt vir altesaam 1,2 miljoen Duitse oorlogsgevangenes wat uit die Sowjetunie in 'n verwoeste land teruggekeer het. Ontberings en siektes het hul tol geëis, en een uit nege vrygelatenes het op pad huis toe of in noodhospitale onder die ontberings beswyk.
In die tyd van die Duitse Demokratiese Republiek word Frankfurt in 1952 die hoofstad van die gelyknamige Bezirk en vanaf 1958 die sentrum van die Oos-Duitse halfgeleierbedryf. Tot in die vroeë 1990's was 'n Russiese garnisoen van sowat 25 000 soldate hier gestasioneer. Op 1 November 1989 het sowat 35 000 burgers aan 'n betoging teen die Oos-Duitse regering deelgeneem.
Die Europa-Universität Viadrina
Die "Viadrina"-Universiteit van Frankfurt (Oder) is in 1506 gestig. Die naam is 'n kunswoord wat van die Latynse via (weg, pad) en Drina (Oder) afgelei is. Die instelling het bekendheid verwerf deur humanistiese denkers soos Michael Praetorius en Ulrich von Hutten. In 1811 is die besluit geneem om die universiteit na Breslau te verskuif. Ná die Duitse hereniging is die universiteit in 1991 as die Duits-Poolse universiteit Viadrina herstig. Die internasionaliteit van die instelling word deur sy statuut vasgeskryf - 40 persent van sy sowat 4 600 studente moet buitelanders wees, en van hierdie 40 persent moet twee derdes Pole wees.
Erica rusticula
Erica rusticula is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap. Hier kom dit voor in die berge van die Skurweberg tussen Bloukop en Sneeukop. Dit het 'n voorkomsgebied van 31 km2. Die populasie is groot en onder geen bedreiging nie. Die plant word as seldsaam beskou.
NG gemeente Indwe
duimnael|links|240px|Indwe se huidige kerkgebou waarvan ds. A.H. Naudé, eerste leraar, die hoeksteen op [[7 Augustus 1920 gelê het.]] duimnael|links|210px|Indwe se vorige NG kerkgebou, hier afgeneem in 1917. Die kerkraad van die [[NG gemeente Dordrecht het dit hier laat oprig om die steenkoolmyners te bearbei. Ds. J.F. Marais van Dordrecht het voor die stigting van die gemeente Indwe een maal per maand 'n erediens hier waargeneem.]] duimnael|regs|290px|Indwe se NG kerkgebou staan weg van die middedorp aan die westekant van die hoofstraat. Die kerk verder af in die straat was dié van die Gereformeerde kerk wat in 1926 gestig en in 1990 ontbind is. duimnael|links|240px|Indwe se inskrywing in Ons Kerk Album van 1917. Onder regs is ds. A.H. Naudé, die derde leraar. duimnael|regs|160px|Ds. Jacobus Joubert Krige, van 1906 tot 1910 Indwe se eerste NG predikant. duimnael|regs|160px|Ds. Pieter Albertyn Alheit, leraar van 1911 tot 1914. duimnael|regs|160px|Ds. A.H. Naudé, leraar van 1915 tot 1922. duimnael|regs|160px|Ds. N.F.P. Burger, leraar van 1928 tot 1950. duimnael|regs|160px|Ds. M.M. Smit, leraar van 1950 tot 1954.
Die NG gemeente Indwe is 'n meer as honderd jaar oue gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die Oos-Kaapse dorpie Indwe wat in 2012 slegs 69 belydende lidmate oorgehad het, maar nietemin sy werksaamhede voortgesit het danksy die ywer van die kerkraad. Buiten die hoofkerk op Indwe hou die gemeente ook die kerkgebou op die landelike nedersetting Ida in stand wat tot omstreeks 1970 die swaartepunt van die NG gemeente Du Plessis was.
Stigting
Die woord Indwe beteken kraanvoël. Lidmate van die NG kerk het hulle in die omgewing begin vestig toe steenkoolmyne hier opgerig is. Die kerkraad van die NG gemeente Dordrecht het die leiding geneem en ’n klein kerkie opgerig, waarin ds. J.F. Marais een maal per maand ’n diens vir die plaaslike lidmate gelei het.
Op 10 Maart 1906 het die Ring van Burgersdorp volgens 'n besluit wat die Ringskommissie op Lady Grey geneem het, daartoe oorgegaan om die nuwe gemeente met die naam Indwe te stig. Die eerste kerkraadsvergadering is gehou op 24 Maart 1906 onder voorsitterskap van ds. J.F. Marais, predikant van die NG gemeente Dordrecht. (Hy was in 1952, met die verskyning van Ons gemeentelike feesalbum, die oudste leraar in die NG Kerk.) Die kerkraad het aan die begin bestaan uit twee ouderlinge en vier diakens. Die gemeente was nog hulpbehoewend en moes deur die Algemene Armesorgkommissie ondersteun word. Die eerste beroep is uitgebring op ds. Harold Botha van die NG gemeente Ugie. Hy het egter bedank en daarna is ds. J.J. Krige, hulpprediker van Kroonstad, beroep. Hy het die beroep aangeneem en so die eerste leraar van die gemeente geword.
Kerkgeboue
Die eerste dienste van die nuwe gemeente is gehou in die 'n baie klein kerkie en 'n huurhuis moes dien as pastorie vir ds. Krige. Eers in 1909, drie jaar na die gemeente se stigting, is 'n pastorie gebou. In 1920 is die huidige, doeltreffende kerkgebou van gekapte klip gebou na die ontwerp van die eerste Afrikaanse argitek, Wynand Louw. In 1923 is Lady Frere, wat toe onder Queenstown geressorteer het, tot Indwe toegevoeg. Selfs daar is later 'n sierlike toringkerkie opgerig. Indwe was dan ook een van die eerste plattelandse gemeentes wat twee volwaardige kerke gehad het en as in aanmerking geneem word dat daar ten tyde van die tweede kerk se oprigting skaars 600 lidmate was, is dit voorwaar 'n sonderlinge prestasie.
Die gemeente word aan alle kante, behalwe vir die deurgang na Dordrecht en Ida, omring deur wat destyds "naturellegebiede" was. Die gemeente het dan ook 'n doeltreffende sendingkerk gehad wat ook destyds as skool diens gedoen het. Aanvanklik is die dienste van 'n Xhosa evangelis ingespan. Daar was in die vroeë jare 50 van die vorige eeu twee buiteskole onder die toesig van die kerkraad met sowat 90 leerlinge.
Opbloei
Mettertyd het die gemeente, wat eens hulpbehoewend was, heeltemal selfstandig geword en teen die vroeë 1950's het die dankoffer bykans £3 000 beloop. Die steenkoolmyne wat aanvanklik verantwoordelik was vir die ontstaan van die dorpie, was enkele dekades later nie meer in werking nie nadat steenkool van 'n beter gehalte in die destydse Transvaal ontdek is en ná Uniewording aan die destydse Kaapprovinsie beskikbaar geraak het. Die wit gemeenskap op Indwe het vroeër jare uit sowat 80 persent Afrikaanssprekendes bestaan waarvan sowat 80 persent aan die NG Kerk behoort het. Sowat 60 jaar gelede was daar slegs een sekte bedrywig, en dit op Lady Frere.
Van die eertydse florerende skoollewe het teen 2012 niks oorgebly nie weens die ontvolking van die platteland wat veral in dié deel van die Noordoos-Kaap tot 'n kommerwekkende daling in die getal Afrikaanssprekendes gelei het. Sestig jaar gelede het 'n hoërskool, 'n voorbereidende skool en twee laerskole binne die gemeentegrense gestaan.
Nietemin berig ds. Danie Mouton, die NG Kerk in Oos-Kaapland se direkteur vir predikante en gemeentebegeleiding, in 2011 op Facebook: "Dis 'n klein gemeente, maar hulle is vol lewe. Die afgelope twee jaar se basare was besonder geseënd. Hulle het projekte om die gemeenskap te dien, rondom voedsel en klere. Hulle het vir jare nie meer 'n predikant nie, maar die kerkraadslede hou die gemeente aan die gang."
Leraars
Tydens die eerste eeu van die gemeente se bestaan, was die leraars agtereenvolgens:
David Wain
David Wain (gebore 1 Augustus 1969) is 'n Amerikaanse skrywer, akteur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Wet Hot American Summer (2001) en Role Models (2008), en in die televisiereekse The State (1993) en Wet Hot American Summer: First Day of Camp (2015).
Bissau
Bissau is die hoofstad van Guinee-Bissau. Die stad is geleë langs die Gebarivermonding, langs die Atlantiese Oseaan. Die stad het 'n geskatte bevolking van 407 424 (2007) en is die land se grootste stad, belangrikste hawe, en administratiewe en militêre sentrum. Grondboontjies, hardehout, kopra, palmolie en rubber is die hoofprodukte. Die stad is in 1687 deur Portugal gestig as 'n vestingshawe en handelsentrum. In 1942 word dit die hoofstad van Portugees-Guinee maar word dié status is later, 1973-74, aan Madina do Boe gegee.
Die stad is bekend vir sy jaarlikse karnaval. Ander trekpleisters is onder andere die Fortaleza d'Amura-barrakke (wat die guerrilla-vegter en politikus Amílcar Cabral se mausoleum bevat), die Pidjiguiti-gedenkbeeld (toegewy aan die dokwerkers wat in die Bissau dokstaking op 3 Augustus 1959 gesterf het), die Guinee-Bissau Nasionale Kunsinstituut, Bissau Nuwe Stadion en plaaslike strande. Baie geboue in die stad is geruïneer tydens die Guinee-Bissau Burgeroorlog, insluitend die Guinee-Bissau Presidensiële Paleis en die Bissau Franse Kulturele Sentrum. Die stadskern is ook steeds onderontwikkeld.
Die lughawe wat Bissau bedien is Osvaldo Vieiro Internasionale Lughawe.
Geskiedenis
Die stad is in 1687 deur Portugal gestig as 'n versterkte hawe en handelsentrum. In 1942 word dit die hoofstad van Portugees-Guinee.
Na die onafhanklikheidsverklaring deur die anti-koloniale guerrilla's die Partido Africano para a Independência da Guiné e Cabo Verde (PAIGC) in 1973, is die hoofstad van die rebelle-gebiede Madina do Boe verklaar, terwyl Bissau die koloniale hoofstad bly. Toe Portugal onafhanklikheid verleen het, na die militêre staatsgreep op 25 April in Lissabon, word Bissau die hoofstad van die nuwe onafhanklike staat.
Bissau was die toneel van intense gevegte tydens die begin en einde van die Guinee-Bissau-burgeroorlog in 1998 en 1999.
Asetaat
'n Asetaat (van Latyn: aceo suur wees, acetum asyn) is 'n sout wat die organiese anioon of 'n ester wat die -groep bevat. Die anioon is die suurres van asynsuur.
Soute
Asetate is goed oplosbaar is waterige oplossing en die oplossing het basiese eienskappe deur die suur-basisewewig:
Esters
Asetaatesters is dikwels vlugtige vloeistowwe wat soos soet vrugte geur en hulle word as oplosmiddels gebruik. Etielasetaat kom in alkoholiese dranke, radys en Anthemis nobilis (Romeinse kamille) voor.
DDR SDRAM
duimnael|250px|DDR geheue, met bo 512MB en onder 256MB.
DDR SDRAM (vanuit Engels vir double-data-rate synchronous dynamic random access memory) of dubbele datasnelheid sinkrone dinamiese ewetoeganklike geheue is 'n soort geïntegreerde stroombaangeheue wat in rekenaars gebruik word. Dit behaal 'n hoër bandwydte as gewone SDRAM deur data oor te dra op die stygende asook vallende rande van die kloksein. Dit verdubbel byna die oordragstempo sonder om die frekwensie van die voorste bus te verhoog. Sodoende kan 'n 100 MHz DDR-stelsel 'n effektiewe kloktempo van 200 MHz hê in vergelyking met die ekwivalente SDRAM.
Met data wat in 8 grepe op 'n slag oorgedra word gee DDR RAM 'n data-oordragstempo van die (geheuebus-kloktempo) × 2 (vir dubbelle datasnelheid) × 8 (aantal grepe oorgedra). As die voorste busfrekwensie dus 100 MHz is gee DDR-SDRAM 'n maksimum oordragstempo van 1600 MG/sekonde.
JEDEC het standaarde vir DDR SDRAM-spoed in twee dele daargestel: Die eerste spesifikasie is vir geheueskyfies en die tweede vir die geheuemodules.
Modulespesifikasie
Let wel: Alle RAM-snelhede tussen die bogelyste spesifikasies voldoen nie aan JEDEC spesifikasies nie. Dikwels is hierdie skywe bloot 'n vervaardiger se eie optimisering deur gebruik te maak van hoër toleransie skywe of skywe wat teen 'n hoër spanning bedryf word.
JEDEC standaarde bepaal ook die paketgroottes waarin DDR SDRAM vervaardig word.
Daar is geen argitektuurverskille tussen die DDR SDRAM wat ontwerp is vir verskillende klokfrekwensies nie, bv. PC-1600 (ontwerp om teen 100 MHz te werk) en PC-2100 (ontwerp om ten 133 MHz te werk). Die getal dui eenvoudig op die oordragstempo waarteen die skyf gewaarborg is om te werk. Dit is dus moontlik om DDR SDRAM teen laer klokfrekwensies te loop (klokvertraging/underclocking) as waarvoor dit vervaardig is of soms selfs teen hoër klokfrekwensies (klokversnelling/overclocking). Laasgenoemde hou egter risiko's in en moet met omsigtigheid hanteer word.
DDR SDRAM DIMM's het 184 penne (teenoor die 168 penne van SDRAM of 240 penne van DDR-2 RAM) en kan onderskei word van SDRAM DIMMs deur die aantal kepies (DDR SDRAM het een, SDRAM het twee). DDR word bedryf by 'n spanning van 2,5 V, vergeleke met 3,3 V vir SDRAM. DDR bring dus ook 'n kragbesparing mee.
Baie nuwe skyfstelle gebruik hierdie geheuetipes in dubbelkanaal of soms selfs vierkanaal konfigurasies, wat 'n verdubbeling of 'n vervierdubbeling van die effektiewe bandwydte meebring.
Alternatiewe
DDR word tans met DDR2 SDRAM vervang, wat etlike modifikasies bevat om 'n hoër klokfrekwensie toe te laat maar steeds op dieselfde beginsel as DDR werk. Rambus XDR-DRAM kompeteer tans met DDR2-tegnologie. Daar word verwag dat DDR2 die nywerheidstandaard gaan word, aangesien QDR SDRAM (vierdubbele datatempo) te kompleks is om te implementeer terwyl XDR min ondersteuning geniet. DDR se Prefetch-bufferwydte is 2 bisse, terwyl DDR2 4 bisse gebruik.
Vervaardigers van geheueskywe beweer dat dit nie prakties is om DDR1-geheue met kloksnelhede groter as 400 MHz op groot skaal te vervaardig nie. RDRAM is 'n besondere duur alternatief tot DDR SDRAM en die meeste vervaardigers het ondersteuning daarvoor in hul moederbord-skyfstelle gestaak.
Eksterne skakels
Μνήμη τυχαίας προσπέλασης DRAM
Pous Pontianus
Pous Pontianus was die agttiende pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Op 21 Julie 230 volg Pous Pontianus Pous Urbanus I op en word op 28 September 235 opgevolg deur Pous Anterus. Hy is saam met ander kerkleiers soos Hippolitus deur keiser Maximus Thrax na Sardinië verban. As gevolg van die verbanning tree hy op 25 September 235 af. Hy sterf volgens die Liber Pontificalis nog dieselfde jaar weens die onmenslike omstandighede in die soutmyne. Die naam Pontianus beteken “brugman”.
Pontifikaat
Tydens Pontianus se pontifikaat word die skisma van teenpous Hippolitus beëindig. Hy het die eerste gesangboek met psalms saamgestel en hy stel ook die groet "Dominus Vobiscum" (Die Here sy met U) in. In die jare 231 en 231 hou hy 'n sinode in Rome.
Verering
Sy stoflike oorskot is deur Pous Fabianus na Rome gebring en begrawe in die Callixtus katakombe. Weens sy wrede dood is hy heilig verklaar en word ook as martelaar vereer. Oorspronklik was sy feesdag op 19 November maar tans word dit saam met die van Teenpous Hippolitus gevier op 13 Augustus. Sy grafskrif is in 1909 herontdek in die kripte van St. Cecilia (kerk) in Rome naby die pouslike kripte. Dit lees “PONTIANOS, EPISK.” (Pontianus, biskop). Die inskrywing “MARTUR” (martelaar) is deur iemand anders bygevoeg.
Nota
Saamgestel uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wiki’s.
Grootoog-koningvis
Die Grootoog-koningvis (Caranx sexfasciatus) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika vanaf Oman tot by Margate in KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Bigeye kingfish.
Voorkoms
Die volwasse vis se lyf is blou-groen aan die bokant en silwerig aan die onderkant en het 'n donker kol op die boonste rand van die operkulum. Die tippies van die dorsale en anale vinne het wit punte. Gedurende die broeitydperk is die manlike visse swart van kleur. Die onvolwasse visse is brons-geel met 5 - 6 donker vertikale strepe op die lyf. Die vis word tot 1,2 m lank en 18 kg swaar.
Habitat
Die visse verkies helder water in rots- en koraalriwwe om in te leef. Hulle vreet hoofsaaklik vis van die riwwe wat gedurende die nag gejag word en gedurende die dag swem die visse rustig saam in skole. Die visse paar gedurende die lente en somer.
Alexander Dubček
Alexander Dubček ( Slowaakse uitspraak: [ˈalɛksandɛr ˈduptʃɛk]; 27 November 1921 - 7 November 1992) was 'n Tsjeggo-Slowaakse en Slowaakse politikus wat van Januarie 1968 tot April 1969 as die Eerste Sekretaris van die Presidium van die Sentrale Komitee van die Kommunistiese Party van Tsjeggo-Slowakye (KSČ) (de facto-leier van Tsjeggo-Slowakye) gedien het. Hy het probeer om die kommunistiese regering te hervorm tydens die Praagse Lente, maar is gedwing om te bedank ná die Warskouverdrag inval in Augustus 1968.
Gedurende sy leierskap, onder die slagspreuk van "Sosialisme met 'n menslike gesig", het Tsjeggo-Slowakye sensuur op die media opgehef, die Tsjeggo-Slowaakse samelewing geliberaliseer en die sogenaamde New Wave in die Tsjeggo-Slowaakse filmografie aangevuur. Hy is egter onder druk geplaas deur Stalinistiese stemme binne die party sowel as die Sowjetleierskap, wat nie van die rigting wat die land ingeslaan het gehou het nie, en gevrees het dat Tsjeggo-Slowakye die bande met die Sowjetunie kan ontwrig en verder westersgesind sou raak. Gevolglik is die land op 20–21 Augustus 1968 deur die ander lande in die Warskouverdrag binnegeval, wat die proses bekend as die Praagse lente beëindig het. Dubček het in April 1969 bedank en is opgevolg deur Gustáv Husák, wat normalisering begin het. Dubček is daarna in 1970 uit die Kommunistiese Party geskors.
Later, na die omverwerping van die kommunistiese regime in 1989, was hy voorsitter van die federale parlement van Tsjeggo-Slowakye. Die Sakharov-prys vir vryheid van denke is ook in 1989 deur die Europese Parlement aan Dubček toegeken.
Jimi Hendrix
Jimi Hendrix (27 November 1942 - 18 September 1970), gebore as Johnny Allen Hendrix in Seattle, Verenigde State van Amerika, was 'n kitaarspeler, sanger en musiekkomponis. Hy sterf in 'n hotelkamer in Londen (Verenigde Koninkryk) aan 'n oordosis Vesparax-slaappille. Hy word beskou as die beste kitaarspeler in die geskiedenis.
Clout
Clout (1977–1981) was 'n Suid-Afrikaanse vroue-rockgroep met Cindy Alter as hoofsanger. Hulle liedjie Substitute was lank boaan trefferlyste in Suid-Afrika, Australië, Nieu-Seeland, Duitsland, Frankryk, Nederland, Swede, Oostenryk, Denemarke en België. Van hulle ander treffers is Save Me, You've Got All of Me en Under Fire.
Die groep is in 1977 in Johannesburg gestig en debuteer met 'n weergawe van Russ Ballards se Since You've Been Gone. In 1978 word hulle internasionaal bekend met Substitute, 'n onbekende liedjie van die Righteous Brothers wat deur Willie Wilson gekomponeer is. Clout is in 1981, kort ná die vrystelling van die enkelsnit Portable Radio, ontbind.
John Bleifer
John Bleifer (26 Julie 1901 – 24 Januarie 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Surrender (1927), Les Misérables (1935), Pacific Liner (1939), en Red Snow (1952).
Reënboog-pylvis
Die reënboog-pylvis (Elagatis bipinnulata) is 'n vis wat in al die oseane van die wêreld voorkom. Dit is meer volop aan die ooskus van Suid-Afrika vanaf Durban en verder noordwaarts. In Engels staan die vis bekend as die Rainbow Runner.
Voorkoms
Die vis se kop en lyf is donker olyfkleurig of blou aan die bokant, op die sye is daar twee paralelle blou strepe met 'n groenerige geel streep tussenin wat strek van die oë tot by die stertvin. Die onderkant van die lyf is wit en die vinne is 'n dowwe olyfkleur. Die lyf is langer as die koningvisse s'n. Die laaste twee strale van die dorsale en anale vinne vorm nie deel van die dorsale en anale vinne nie – hulle staan alleen. Die vis word tot 1,8 m lank en 'n rekord 46 kg swaar.
Kamdeboo- Nasionale Park
Die Kamdeboo- Nasionale Park is geleë rondom die dorp Graaff-Reinet in die Kamdebooarea van die Oos-Kaapprovinsie. Die park is eers in 2005 geproklameer en beslaan 20 000 hektaar. Die mees unieke punt in die park, wat meestal uit Karooekosisteem bestaan, is die Vallei van Verlatenheid, 'n unieke klompie dolomiet pilare wat 90 tot 120 meter hoog staan. Die voet van die Sneeuberge en die Nqweba-dam van 1 000 hektaar is in die Kamdeboo Nasionale Park geleë. Die Sondagsrivier voed dié dam. Die bekende Spandaukop (1 316 m) is ook in die park geleë. Die hoogste punt in die park is 1 565 m bo seevlak.
Die naam Kamdeboo is 'n Khoikhoi-woord wat beteken groen hoogtes of groen holte.
Wildlewe
'n Aantal wildsoorte word in die park aangetref, insluitend:
Plantlewe
Daar kom verskeie bome in die park voor. Die soetdoring is baie prominent, veral naby die dam.
Philip Hewland
Philip Hewland (12 Desember 1876 – 1953) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Christian (1915), Altar Chains (1916), Sherlock Holmes' Fatal Hour (1931), en Sherlock Holmes and the Missing Rembrandt (1932).
Kamdeboo- Nasionale Park
Algemeen
Die N9 nasionale pad loop deur die park. Daar word beplan om in die toekoms die Kamdeboo- Nasionale Park met die Nasionale Bergkwaggapark te verbind, wat 'n bewaringsgebied van 520,000 ha in die Karoo sal vestig.
Heinrich Zwemstra
Dr. Heinrich Martin Zwemstra (gebore Randfontein, Transvaal, 17 Februarie 1978) is sedert 2005 ’n predikant in die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika, terwyl hy van 2008 tot einde 2011 in Zambië werksaam was waar hy sendingwerk gedoen en predikante opgelei het.
Herkoms en jeug
Heinrich Zwemstra se ouers is Pieter Zwemstra (gebore 4 Februarie 1952) en Cornelia Petronella van de Ruitenbeek (gebore 28 September 1952). Sy ma, wie se noemnaam Corrie is, het in Augustus 1970 uit Nederland na Suid-Afrika geëmigreer en sy pa in September 1972. Sy ouers het mekaar in Suid-Afrika ontmoet en is op 5 Oktober 1974 getroud. Vier seuns is uit die huwelik gebore, van wie Heinrich die tweede oudste is. Pieter, 'n regsadviseur, is gebore op 17 Junie 1976, Dinant Gerrit, ook 'n Gereformeerde predikant, op 23 Oktober 1982 en Marius, 'n meganiese ingenieur, op 3 Oktober 1989, langer as 13 jaar ná Pieter.
Heinrich was een jaar oud toe sy ouers na Alberton verhuis. Daar het sy skoolloopbaan aan die Laerskool Jan Meyer (1985–'88) begin. Op 10-jarige ouderdom het die gesin verhuis na ’n kleinhoewe op Kliprivier (’n dorpie tussen Alberton en Vereeniging), waar hy skoolgegaan het aan die Laerskool Sybrand van Niekerk (1988-'91). Op Kliprivier het hy hom besig gehou met boerdery, motorfietse, trekkers, ’n bietjie kattekwaad en ontdekkingstogte in die omgewing.
Heinrich se eerste hoërskool was die Hoërskool Palmietfontein (1992-'93) op Alberton, en nadat dié skool met die Hoërskool Die Varing saamgesmelt het, aan die Hoërskool Dinamika (1994-'96), die verenigde skool se nuwe naam, waar hy einde 1996 gematrikuleer het. Op 16-jarige ouderdom het die gesin (teen Heinrich se sin) terug Alberton toe getrek. Op die hoewe op Kliprivier kon hy doen wat hy wou, naamlik boer en hom besig hou met allerhande uitvindsels. Tydens sy verblyf op Alberton het hy ’n belangstelling in elektronika, rekenaars en programmering ontwikkel. In st. 9 (1995) het hy die radioamateurseksamen geslaag is, is hy as radioamateur geregistreer.
Tydens sy skooljare het Heinrich aan verskillende sportsoorte deelgeneem, soos rugby, atletiek, landloop en skyfskiet. Hy was veral lief vir 800 m, 1 500 m en landloop, en het meermale daarin presteer. Op laerskool was hy hoofseun en op hoërskool is hy gekies vir die leerlingraad, maar kort daarna het hy hom aan die leerlingraad onttrek omdat dit op daardie stadium nie deel van sy agenda was nie.
Universiteit
Ná matriek het Heinrich sy studie in elektroniese ingenieurswese aan die PU vir CHO begin. Sy plan was immers om uitvindsels te doen en later te gaan boer. Maar daar was ’n ander plan met sy lewe. Hy vertel: "Tydens my eerste twee universiteitsjare het die Here my op ’n besonderse manier gewys en geleer dat my liefde vir God en die Bybel (wat ek van kleins af gehad het), gekoppel is aan liefde vir die kerk. Gelowiges kan hulle nie van ander isoleer nie, maar moet ook medegelowiges liefhê en saam met hulle diensbaar wees!" In dié tyd het Heinrich bewus geword van sy roeping om teologie te studeer sodat hy as predikant of sendeling diensbaar in die kerk kon wees.
In sy derde jaar het hy met sy teologiese studie begin. Tog wou hy die ingenieurstudie waarmee hy begin het, klaarmaak. Hy verander sy ingenieurswese na B.Sc met wiskunde en toegepaste wiskunde as hoofvakke. Die gevolg was dat hy in sy derde en vierdejaar baie hard moes werk om wiskunde, toegepaste wiskunde, Hebreeus, Grieks, Latyn, Duits en ’n paar teologiese vakke te bemeester. Aan die einde van sy vierde jaar het hy die B.Sc.-graad voltooi asook al die voorvereiste vakke om in te skryf vir B.Th. (Hons.). In sy vyfde jaar het hy toe die B.Th. (Hons.) voltooi, in sy sesde jaar die M.Div en in sy sewende jaar die M.Th.
In 2004 het Heinrich begin met sy Ph.D., wat hy in 2007 voltooi het. Die titel van sy proefskrif is: Die roeping van die kerk ten opsigte van sosio-ekonomiese regte in Suid-Afrika: ’n Teologies-etiese studie.
Tydens sy sewe jaar in Potchefstroom was Heinrich op verskillende manier betrokke by die universiteit en die kerk. Hy was deel van Villagers (dorpskoshuis) en tydens sy tweede en derde jaar het hy in die komitee van Radio Puk as tegniese bestuurder gedien. In sy sesde en sewende jaar was hy deeltydse dosent van die universiteit wat ekstra wiskundeklasse in Engels aangebied het vir eerstejaar ingenieurstudente. Hy was lidmaat van die Gereformeerde kerk Potchefstroom-Noord (nou Die Bult) – ’n gemeente waar hy baie goed kon inskakel en waaraan hy baie mooi herinneringe het. In hierdie gemeente het hy as diaken en ouderlinge gedien. Hy was ook betrokke by jeugkampe, uitreikaksies en ook die Koningskinders.
Gesinslewe
Ds. M.J.J. Erasmus het Heinrich op 24 November 2001 in die Gereformeerde kerk Lichtenburg met Jacomien Wille in die huwelik bevestig. Jacomien is op 14 Oktober 1980 op Lichtenburg gebore as ’n dogter van Jacobus Wille (21 Junie 1927 – 15 Augustus 2000) en Susanna Phillipina Helena Roets (4 Maart 1936 –oorlede 29 Maart 2013). Heinrich en Jacomien het mekaar ontmoet in Potchefstroom, waar sy ook studeer het en die grade B.Th., B.A. (Hons.) en M.A. (Bybelse Grieks) voltooi het. Die egpaar vertel sy en haar het, het saam ’n liefde vir God, vir sy Woord en vir sy kerk.
Uit hul huwelik is drie kinders gebore: Jacobus (18 November 2003 in Potchefstroom), Nelrie (3 Augustus 2005 in Vereeniging) en Anel (7 Mei 2010 op Thabazimbi).
Gemeentebediening
Terwyl Heinrich besig was met sy Ph.D.-studie, waarvoor hy in 2004 ingeskryf het, het hy hulpdiens gedoen in die Gereformeerde kerk Heidelberg. Op 6 Februarie 2005 is hy in sy eerste gemeente bevestig, Vereeniging ’95, wat 10 jaar tevore ontstaan het uit die samevoeging van Vereeniging en Vereeniging-Noord. Op 17 Februarie 2007, sy dertigste verjaardag, het sy gemeente hom as sendeling uitgestuur na die Covenant College naby Petauke in Zambië, waar hy sendingwerk gedoen en predikante opgelei het.
Saam met sy gesin was Heinrich se bediening in Zambië ’n besonderse tyd. Daar het hulle met gelowiges van ’n ander agtergrond saamgeleef en -gewerk. Hy sou later vertel in dié omstandighede het hy "opnuut weer die wonder van die Evangelie ontdek". Dié werk het hy tot einde 2011 gedien, toe hy 'n beroep aanneem na die Gereformeerde kerk Pretoria-Annlin, waar hy op 15 Januarie 2012 bevestig is. In sy huidige gemeente, Walvisbaai, is hy op 3 Desember 2017 bevestig.
Ook tydens sy bediening in Suid-Afrika was daar baie mooi herinneringe. Volgens sy vrou, Jacomien, was onder meer in Annlin, “waar die Here ’n wonderlike pad met ’n oom van 70 gestap het”. Dr. Zwemstra het die volwasse doop aan hom bedien en die bejaarde is ’n paar maande later oorlede. Sy vertel oor nog ’n blywende herinnering: “Op ’n keer het Heinrich het ’n aanddiens by die GK Kameeldrift gelei. Die preek het gegaan oor Jesaja 9. In Jesaja 9:1 staan daar: “Die volk wat in donkerte geleef het, het ’n groot lig gesien, oor dié wat in die donker land was, het ’n lig geskyn.” Voor die tyd het die diakens in die konsistorie gewaarsku dat die krag gereeld afgaan en dat daar kerse en vuurhoutjies op die preekstoel staan. Juis die oomblik toe Heinrich praat oor lig en duisternis het die krag afgegaan. Dit was toe ’n treffende toepassing!”
Sy vertel ook: “Tydens ’n ruildiens by die GK Derdepoort het Heinrich so lekker beduie dat hy die glas water opgestamp het. Hy het toe maar rustig voortgepreek terwyl hy die Bybel en kansel opdroog sover moontlik.” Sy sê hul tyd in Zambië sal altyd vir hulle uitstaan. “Daar het ons saamgeleef met Christene van ’n totaal ander agtergrond as waaraan ons gewoond is. En so het ons God se genade in baie nuwe vorme leer ken en raaksien.”
Gemeenskapsbetrokkenheid
In Pretoria het dr. Zwemstra ’n groepie motorfietsryers (meestal Gereformeerdes uit verskillende gemeentes, maar ook ander belangstellendes) bymekaargekry wat op Saterdae saamgery het. Soms het die groep ook ’n naweek weggaan en dan het hulle kontak gemaak die naaste Gereformeerde kerk en die erediens daar bygewoon. Die groepie, wat bekendstaan as “Tweewielvriende”, gaan steeds voort en het ook nou ’n “tak” in die Kaap onder leiding van ds. Dinant Zwemstra, dr. Zwemstra se broer. Daar is ook ’n groep saamryers uit die Vrystaat. In Pretoria was dr. Zwemstra betrokke by jaarlikse uitreikaksies na gemeenskappe en kerke in Mosambiek.
Geaardheid
Heinrich is nie van nature ’n ekstrovert of spreker nie. Tog het hy ’n liefde vir mense en werk graag met mense, en hou hy ook daarvan om te preek. Sy oortuiging is dat hierdie gawes is wat die Here aan hom gegee het. Hy het ’n besonderse liefde vir die natuur en hou daarvan om te kampeer, stap, draf of fietsry. Sy lewensfilosofie is: “Ons leef in genadetyd; gebruik dit!”
Hans du Plessis
Hans du Plessis (15 Januarie 1945, Pretoria) is ’n Suid-Afrikaanse skrywer en digter. Van die boeke wat hy geskryf het is "Die pad na Skuilhoek", "Verbrande paradys", "Inboekeling" en "Disse flippen stukkende wêreld dié, my ou" en nog meer. Du Plessis is 'n lid van PEN Afrikaans.
Lewe en werk
Eers tydens sy skoolhoujare voltooi hy Afrikaans III en verwerf hy later al sy nagraadse grade in Afrikaans-Nederlands. Hy skryf in as deeltydse student aan die Universiteit van Suid-Afrika en behaal in 1969 die Universiteits Onderwysdiploma (met onderskeiding in Afrikaans) en in 1970 die B.A. Honneurs-graad (met lof). In 1971 word die Magisterbeurs deur die Universiteit van Suid-Afrika aan hom toegeken en in 1972 verwerf hy die M.A.-graad (met lof) met ’n verhandeling oor “Die deeltjiewerkwoord in Afrikaans”. In 1975 word die D.Litt. et Phil.-graad in Afrikaanse Taalkunde aan hom toegeken op grond van sy proefskrif “Komplementwerkwoorde en werkwoordkomplemente: ’n beskrywing van die struktuur van die werkwoord-komplement-konstruksie in Afrikaans”.
Hy ontvang in 1976 die senior beurs van die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing en studeer hiermee verder aan die Harvard Universiteit onder die taalkundige Susumu Kuno en aan MIT in Amerika onder die wêreldbekende Noam Chomsky, grondlegger van Transformasioneel Generatiewe Grammatika (TGG). In 2005 is hy gasprofessor in Afrikaans aan die Universiteit van Antwerpen in België. Hy is op 5 Oktober 1968 getroud met Maria Magdalena Potgieter en die egpaar het vier seuns, Barend Rudolph, Johannes Lodewicus (Louis), Hans Georg Wilhelm (Hansie) en Tjaard. Al vier seuns is getroud en daar is nege kleinkinders.
Na ses jaar in die onderwys word hy in 1972 aangestel as lektor in Afrikaanse Taalkunde aan die Universiteit van Suid-Afrika en vanaf Julie 1977 tot 1980 is hy senior lektor aan die Randse Afrikaanse Universiteit. In Januarie 1981 word hy professor in Afrikaanse Taalkunde aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys. In sy intreerede, “Die Afrikaanse taalwetenskap as besondere taalwetenskap”, bepleit hy ’n instituut vir eietydse Afrikaans, omdat ’n opname en behoud van kwynende vorme soos Griekwa-Afrikaans en Johannesburgse Afrikaans noodsaaklik is. Sedert 1980 doen hy dan self intensief navorsing oor dialektologie en werk onder leiding van Christo van Rensburg mee aan ’n omvattende navorsingsprojek oor die Afrikaans van die Griekwas. Hierna publiseer hy verskeie artikels en handboeke oor die sogenaamde Oranjerivier-Afrikaans, waarvan Griekwa-Afrikaans een subdialek is. Hy skryf ’n verslag hieroor aan die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing in 1983 en is ook leier van ’n projek oor die Afrikaans van Namibië in 1985. Uit hierdie studieveld verskyn later sy Griekwapsalms en Griekwagedigte, wat onder andere deur Randall Wicomb getoonset en gesing word. Sy belangstellingsveld lei ook in 1983 tot ’n aanstelling as ’n Direkteur van die Instituut vir Taal en Letterkundige Navorsing.
Sedert 1985 is hy saam met die Departement Afrikaans van die Potchefstroomse Universiteit betrokke by skryfkursusse van die Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging (ATKV) en wanneer die universiteit in 1989 besluit om ’n skryfskool te stig, word hy aangestel as eerste direkteur. Hierdie skool bied sy eerste kursusse in 1990 aan en staan bekend as die ATKV-Skryfskool. Hy beklee hierdie pos tot aan die einde van Desember 2011, waarna hy aftree. Sedert die vroeë negentigerjare het hy las van ’n oorerflike oogsiekte wat meebring dat hy nie meer motor kan bestuur nie en met behulp van tegnologie moet lees. Benewens sy huis in Potchefstroom besit hy ook ’n vakansiehuis op Eersterivier-strand in die Oos-Kaap en ’n huisie op ’n stuk grond van elf hektaar in die Vredefortkoepel.
Hy woon in 1991 kursusse in kreatiewe skryf in die Verenigde State van Amerika by. By die Oklahoma Arts Institute word hy onderrig in die skryf van fiksie en daarna deurloop hy ook Syd Field se kursus in draaiboekskryf. Sy professionele lidmaatskappe sluit in die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, die Taalkommissie, die Linguistiese Vereniging van Suid-Afrika, die redaksionele komitee van Literator en hoofbestuurslid van die Afrikaanse Skrywersgilde. Hy dien ook op die direksies van die ATKV (en word onder andere in 2000 verkies tot ondervoorsitter van hierdie organisasie, ’n posisie wat hy tot 2008 beklee), Lapa Uitgewers (ook as voorsitter) en die Aardklop Nasionale Kunstefees. Hy was ook voorsitter van die FAK se Taalkomitee, een van die trustees van die Arts and Culture Trust van die President en trustee van die Kanselierstrust van die Potchefstroomse Universiteit.
By verskeie geleenthede gee hy belangwekkende openbare redes. By ’n FAK-byeenkoms in 1977 op Sasolburg sê hy reeds dat die bruin mense deel is van die Afrikaanse gemeenskap, ’n baie polities onpopulêre stelling tydens die apartheidsbewind. Tydens 2000 se Aardklop-Kunstefees lewer hy ’n lesing oor “Sol Plaatje en Totius”, waarin hy die ooreenkomste tussen hierdie twee uiteenlopende figure uitlig, wat albei in 1877 gebore is en albei doktorsgrade verwerf het. In 2002 lewer hy die Hoërskool D.F. Malherbe se sewende gedenklesing onder die titel “Afrikaanses en Afrikaans: van Malherbe tot Mbeki”. Hierin bepleit hy dat Afrikaans inklusief moet wees van almal wat hom praat, ook vir daardie mense vir wie dit ’n tweede of derde taal is. Op 18 Junie 2014 skryf hy saam met Bernard Odendaal, Christo van Rensburg en J.C. Steyn ’n brief aan die pers, waarin hulle pleit vir die bestaan van ’n Afrikaanse universiteit wat sonder druk Afrikaans as onderrigtaal kan gebruik. Daar hoef nie diskriminasie te wees nie en anderstaliges is welkom, solank hulle aanvaar dat die ankertaal vir onderrig Afrikaans is. Oor die jare lewer hy ook gereeld rubrieke vir koerante en tydskrifte, veral vir die Potchefstroom Herald, en ’n keur hieruit word later gebundel as “Splinters”. Hy lewer die eerste Christo van Rensburg-gedenklesing in Mei 2018 getiteld "Taalverskeidenheid en die dekolonisering van Afrikaans".
Poësie
Hy maak ’n bydrae tot die poësie, die prosa en ook op dramagebied. Sy eerste gedigte word in letterkundige tydskrifte gepubliseer, soos Kol in 1969 en daarna ook in Tydskrif vir Letterkunde en Standpunte. Sy eerste digbundel is “Kleinwild”, wat getrou aan die titel ’n aantal korter (“klein”) gedigte bevat, met die natuur ’n oorheersende tema. Die drie afdelings bevat onderskeidelik gedigte oor die skepping en die eerste dae, wat opgevolg word deur natuurgedigte en verse van verwondering oor die skepping, met die laaste afdeling wat meer mensgerig is. “Gewete van glas” bevat verse oor jeugherinneringe, die digkuns self en ’n aantal ander temas. ’n Deurlopende motief is die mens se strewe om op te diep en te ontgin en samehangend hiermee is die diepgang wat God bied. Die besondere taalvermoë is ’n besliste aanwins vir die bundel. Die bundel sluit af met ’n hele aantal gedigte geskryf in die Griekwa-idioom, insluitende ses Griekwapsalms. Hier is die herskryf van Psalm 121 ’n hoogtepunt.