cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Korsika
Geskiedenis
Die Romeine, wat 'n kolonie in Aléria gebou het, het Korsika as een van die mees agterlike streke van die Romeinse wêreld beskou. Die eiland het skape, heuning, hars en was geproduseer en baie slawe uitgevoer, wat nie goed oorweeg is nie vanweë hul felle en rebelse karakter. Boonop was die eiland bekend vir sy goedkoop wyne, wat na Rome uitgevoer is, en is gebruik as 'n plek van relegasie, een van die bekendste ballinge was die Romeinse filosoof Seneca.
Administratief is die eiland verdeel in pagi, wat in die Middeleeue die pievi geword het, die basiese administratiewe eenhede van die eiland tot 1768. Tydens die verspreiding van die Christendom, wat redelik vroeg uit Rome en die Toskaanse hawens aangekom het was Korsika die tuiste van baie martelare en heiliges: onder hulle is die belangrikste Saint Devota en Saint Julia, beide beskermhere van die eiland. Corsica is geïntegreer in Romeinse Italië deur Keiser Diocletianus.
In die vyfde eeu het die westelike helfte van die Romeinse Ryk ineengestort, en die eiland is deur die Vandale en die Ostrogote binnegeval. Daarna is dit kortliks deur die Bisantyne herwin en toe gou deel van die Koninkryk van die Lombarde geword.
Pepyn die Korte, koning van die Franke en Karel die Grote se vader, het die Lombardië verdryf en Korsika nominaal aan Pous Stefanus II toegeken. In die eerste kwart van die 11de eeu het Pisa en Genua saam die eiland bevry van die bedreiging van 'n Arabiese inval. Daarna het die eiland onder die invloed van die republiek Pisa gekom. Baie polychrome kerke wat die eiland versier dateer uit hierdie tydperk. Korsika het ook 'n massiewe immigrasie vanaf Toskane beleef, wat aan die eiland sy huidige toponimie gegee het en die taal wat in die noordelike tweederdes van die eiland gepraat word baie naby aan die Toskaanse dialek gemaak het. Dit het gelei tot die tradisionele verdeling van Korsika in twee dele, langs die hoofketting van berge wat rofweg van Calvi na Porto-Vecchio strek : die oostelike Banda di dentro, of Cismonte, meer bevolk, ontwikkel en oop vir handel met Italië, en die westelike Banda di fuori, of Pomonte, amper verlate, wild en afgeleë.
Die verpletterende nederlaag wat Pisa in 1284 in die Slag van Meloria teen Genua ervaar het, het onder meer die einde van die Pisiaanse bewind en die begin van die Genuese invloed in Korsika gehad: dit is aanvanklik betwis deur die koning van Aragon, wat in 1296 van die Pous die bevel oor Sardinië en Korsika ontvang het. 'n Populêre rewolusie hierteen en die feodale here, onder leiding van Sambucuccio d'Alando, het die hulp van Genua gekry. Daarna is die Cismonte regeer as 'n liga van comuni en kerke, na die Italiaanse ervaring. Die volgende 150 jaar was 'n tydperk van konflik, toe die Genuese heerskappy betwis is deur Aragon, die plaaslike here, die comuni en die Pous: uiteindelik, in 1450 het Genua die administrasie van die eiland aan sy hoofbank, die Bank of Saint George, afgestaan, wat vrede gebring het.
In die 16de eeu het die eiland in die stryd tussen Spanje en Frankryk getree om die oppergesag in Italië. In 1553 het 'n Frans-Ottomaanse vloot Korsika beset, maar die reaksie van Spanje en Genua, gelei deur Andrea Doria, het die Genuese oppergesag op die eiland hervestig, bevestig deur die Vrede van Cateau-Cambresis. Die ongelukkige protagonis van hierdie episode was Sampiero di Bastelica, wat later as 'n held van die eiland beskou sou word.
Die eiland het bekend geword vir die groot aantal huursoldaatsoldate en offisiere wat dit gelewer het. In 1743 het meer as 4 600 Korsikane, of 4% van die hele bevolking van die eiland, as soldate in verskeie leërs gedien (hoofsaaklik dié van Genua, Venesië en Spanje), wat dit een van die mees gemilitariseerde samelewings in Europa maak.
Koerile-stompstertkat
Die Koerile-stompstertkat (Russies: Курильский бобтейл; Japannees: クリル・アイランド・ボブテイル; Engels: Kurilian Bobtail) is ’n katras of teelgroep (afhangend van die vereniging) van die Koerile, waarop beide Rusland en Japan aanspraak maak, asook Sachalin-eiland en die Kamtsjatka-skiereiland van Rusland.
Geskiedenis
Die oorspronklike korthaarweergawe is ’n natuurlike ras wat meer as 200 jaar op die eiland bekend is. As selektief geteelde katte was hulle sedert die middel van die 20ste eeu gewild in Rusland en in ’n sekere mate in ander dele van Europa, veral aangesien hulle goeie jagters van knaagdiere is, maar hulle is steeds skaars in die VSA.
The International Cat Association (TICA) erken die Koerile-stompstertkat as ’n teelgroep met kort en halflang hare wat sedert November 2011 beskou word as "gevorderde nuwe rasse" wat nie geskik is vir kampioenskapstatus nie. Ook die Fédération Internationale Féline (FIFe) beskou hulle as ’n teelgroep. Die World Cat Federation (WCF) erken hulle as een ras. Sedert November 2011 beskou die Amerikaanse Cat Fanciers Association (CFA) hulle glad nie as ’n ras nie.
Die Koerile-stompstertkat is moontlik verwant aan die Japannese stompstertkat, maar nie aan die Kareliese stompstertkat van Wes-Rusland en Finland nie.
Beskrywing
Die kort- en halflanghaar-weergawes is albei van gemiddelde grootte en het halfstewige lywe en ’n kenmerkende, wollerige kwassiestert met een of meer kinkels. Die rug is effens krom en die agterpote langer as die voorstes, nes by die Manx. Hulle het nie ’n spesifieke kleur pels of oë nie.
Sisilië
---Sidenote START---
Sisilië (Italiaans: Sicilia, [siˈtʃiːlja]; Sisiliaans: Sicìlia) is 'n eilandgebied van Italië in die Middellandse See en 'n outonome administratiewe gewes van Italië. Die eiland is in Europa in die suidweste van Italië, in die suidooste van Sardinië en ten noorde van Malta geleë.
Sisilië is die grootste eiland in die Middellandse See. Sisilië het 'n bevolking van 5 029 675 in 2017 gehad en beslaan 'n oppervlakte van 25 711 km². Die hoofstad en grootste stad is Palermo. Die amptelike tale is Sisiliaans en Italiaans.
Geografie
Die vulkaan Etna is 'n bekende vuurspuwende landmerk op Sisilië.
Vervoer
Daar is sowel treinverbindings as motorweë tussen Sisilië en die punt van Italië. Hoewel 'n reuse vervoerbrug al sedert 1865 beplan word, word treine en motors steeds op veerbote gelaai om die water na en van die vasteland oor te steek.
Padvervoer
In die jongste vier dekades is motorweë dwarsoor die eiland gebou en uitgebrei. Die bekendste van die Sisiliaanse paaie is die autostrada wat langs die noordelike deel van die eiland loop. Groot dele van die motorweg is op pilare gebou, as gevolg van die bergagtige terrein van die eiland. Ander hoofweë in Sisilië is die SS.113 Strade Statali wat Trapani met Messina (via Palermo) verbind, die SS.114 Messina-Sirakuse (via Catania) en die SS.115 Sirakuse-Trapani (via Ragusa, Gela en Agrigento).
Spoorvervoer
Die eerste spoorlyn in Sisilië is in 1863 tussen Palermo en Bagheria geopen. Vandag word al die Sisiliaanse provinsies tussen meeste dorpe en stede, deur 'n netwerk spoorverbindings bedien deur Trenitalia. In Catania is daar sedert 1999 'n Metrotrein wat op 'n deel van die FCE-spoorlyn loop.
Lugvervoer en hawens
Daar is lughawens in Catania, Palermo en Trapani.
Ter see word Sisilië deur verskeie veerbootroetes en vraghawens bedien, en in alle groot stede dok lynskepe op 'n gereelde basis.
1940
Die jaar 1940 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 40ste jaar van die 20ste eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Judit Polgár
Judit Polgár (gebore 23 Julie 1976) is 'n Hongaarse skaakspeler en grootmeester van Joodse afkoms. Sy word beskou as die sterkste vroulike skaakspeler van alle tye.
In 1991, het Polgár 'n grootmeester geword op die ouderdom van 15 jaar en 4 maande, op die tyd die jongste om dit te doen en breek die vorige rekord van Bobby Fischer. Sy was die jongste speler om in die FIDE rang se top 100 speler in te kom in Januarie 1989, op die ouderdom van 12. Sy is die enigste vroumens om te kwalifiseer vir die Wêreldkampioenskap in 2005. Sy is nogsteed die enigste vrou met meer as 2700 punte rang. Sy was no. 1 vroumensskaakspeler in die wêreld vanaf Januarie 1989 tot Maart 2015.
Polgár is die enigste vrou wat 'n wedstryd teen 'n no.1 gewen het, en het elf voormalige skaakkampioene gewen: Magnus Carlsen, Anatoly Karpov, Garry Kasparov, Vladimir Kramnik, Boris Spasski, Vasily Smyslov, Veselin Topalov, Viswanathan Anand, Ruslan Ponomariov, Alexander Khalifman, en Rustam Kasimdzhanov.
Fenoksimetielpenisillien
Fenoksimetielpenisillien, ook bekend as penisillien V, is 'n antibiotikum wat nuttig is vir die behandeling van 'n aantal bakteriese infeksies. Dit word spesifiek gebruik vir die behandeling van strepkeel, middeloorontsteking (otitis media) en sellulitis. Dit word ook gebruik om te verhoed dat rumatiekkoors en ander infeksies vorm na die verwydering van die milt. Dit word per mond toegedien.
Newe-effekte sluit diarree, naarheid, en allergiese reaksies en anafilakse in. Dit word nie aanbeveel vir diegene met 'n geskiedenis van penisillienallergie nie. Dit is relatief veilig vir gebruik tydens swangerskap. Dit is 'n penisillien in die betalaktam familie van medikasie. Dit lei gewoonlik tot die dood van die bakterieë waarteen dit toegedien word.
Dit is minder aktief as bensielpenisillien (penisillien G) teen gram-negatiewe bakterieë. Fenoksimetielpenisillien het 'n spektrum van antimikrobiese aktiwiteit teen gram-positiewe bakterieë wat soortgelyk is aan dié van bensielpenisillien en 'n soortgelyke werkingsaksie, maar is aansienlik minder aktief as bensielpenisillien teen gram-negatiewe bakterieë.
Fenoksimetielpenisillien is meer suurstabiel as bensielpenisillien, wat toelaat dat dit mondelings geneem kan word.
Dit is nie aktief teen betalaktamase-vervaardigende bakterieë, wat baie stamme van stafillokokke insluit, nie.
George Wendt
George Wendt (gebore 17 Oktober 1948) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Fletch (1985), Forever Young (1992), en Spice World (1997), en in die televisiereeks Cheers (1982).
Sarah Wynter
Sarah Wynter (gebore 15 Februarie 1973) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Farewell, My Love (2000) en The 6th Day (2000), en in die televisiereeks 24 (2001).
The Stooges
The Stooges, ook bekend as Iggy and the Stooges, was 'n Amerikaanse rock musiekgroep vanaf Ann Arbor, Michigan gestig in 1967 deur sanger Iggy Pop, kitaarspeler Ron Asheton, tromspeler Scott Asheton, en baskitaarspeler Dave Alexander.
Anna S. du Raan
Anna Salomina du Raan (nee Gelderblom) (*29 Januarie 1913, Vanwyksdorp - † 5 Februarie 2005, Stellenbosch) was ’n Afrikaanse skrywer, wat getroud was met die uitgewer C.F. Albertyn. Die meeste van haar werk is gemik op kinders en die jeug.
Lewe en werk
Anna Salomina Gelderblom is op 29 Januarie 1913 op Vanwyksdorp gebore. Sy word groot in die bosbougebied op Driefontein in die distrik Franschhoek, waar sy op die dorp skoolgaan en in 1931 matrikuleer. Hierna studeer sy vir twee jaar verder aan die Denneoord Opleidingskollege, waar sy haar as plattelandse onderwyseres bekwaam. Sy gee skool by plaasskole op Onder-Smoordrif (naby Kookhuis) en Somerset-Oos, waarna sy tussen 1937 en 1943 hoof word van die Modelplaasskool Denneoord, wat deur twee onderwysers bedien is. Hier ontwikkel sy haar eie benadering tot onderrig, waardeur elke leerling aktief by die onderrigproses betrek word. Hierdie metode word beskryf as die projekmetode of geïntegreerde onderwys en saam met dr. A. Smuts publiseer sy in 1944 die publikasie Pionierswerk in die Primêre Skool, waar sy hierdie benadering uiteensit.
Sy trou in 1944 met ds. C.J. du Raan en word dan pastorievrou op Loeriesfontein in die Boesmanland. In 1948 verhuis hulle na Citrusdal, wanneer haar man ’n beroep na hierdie gemeente aanneem. Hy is egter in daardie jaar in ’n skietongeluk oorlede. Sy bekwaam haar dan as algemene verpleegster aan die Carinus-Kollege in Kaapstad. In 1952 doen sy tering op en word vir vyftien maande in die Bruwelskloof-hospitaal op Worcester verpleeg. Hierna keer sy terug na die Carinus-Kollege om haar opleiding as verpleegster te voltooi. Vir ’n jaar gee sy dan klas aan die Denneoord Opleidingskollege. Sy keer in 1958 terug na die onderwys wanneer sy op versoek van die inspektoraat die pos as skoolhoof van die Voorbereidingskool Goodwood oorneem. Hierdie pos beklee sy tot 1969. In hierdie tyd skryf sy die handboeke vir skoolgebruik Handleiding vir geïntegreerde onderwys standerd 2 en Handleiding vir omgewingsleer, sub A, B en Standerd 1. In 1969 trou sy met dr. C.F. Albertyn, wat onder meer redaksielid van Die Burger, hoofbestuurder van die Nasionale Pers en uitgewer was. Saam met hom wy sy haar nou toe daaraan om naslaanmateriaal vir Afrikaanse kinders in hulle moedertaal beskikbaar te stel en sy het ’n groot aandeel in die publikasie van Die Afrikaanse Kinderensiklopedie en Die Ensiklopedie van die Wêreld. Haar man, C.F. Albertyn, is in 1999 oorlede en sy is op 5 Februarie 2005 op Stellenbosch oorlede.
Skryfwerk
Haar kindertoneel Die sleutel nommerpas word vir die eerste keer in 1964 opgevoer. Die toneel is in vier bedrywe, waar elke bedryf een van die vier seisoene voorstel en die handeling gepaardgaan met die sing van ’n aantal liedjies oor die onderwerp.
Baanbreker van die woord is ’n biografie oor die vroeë taalstryder Arnoldus Pannevis.
Vir die jeug skryf sy ’n reeks boekies oor die meesters van die klassieke musiek, waarin sy bekende komponiste se lewensgeskiedenis in eenvoudige taal vertel. Hierdie reeks sluit in Mozart, die wonderkind van Salzburg,Berlioz, vurige meester van die orkes, Johann Sebastian Bach, die groot orrelspeler, Beethoven en die lied van vreugde, George Handel: Die Duitser wat ’n groot Engelse komponis geword het, Schumann, die komponis wat aan natuurmannetjies geglo het, Fryderyk Chopin, meester van die klavier en Franz Schubert, die man met die lied in sy hart.
Sy lewer ook vier boekies in die Ons Helde-reeks. Die eerste boekie in hierdie reeks is Twee dapper vegters, wat vertel van John Chard en Dick Lang. Daarna volg Seuns van staal, wat die verhale vertel van John Ross, Dirkie Uys en Japie Greyling;  Deur water en vuur en laastens Drie dapper dogters, wat vertel van Racheltjie de Beer, Klara Majola en Helena Lotri.
Nina Young
Nina Young (gebore 1966) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Tomorrow Never Dies (1997), Harry Potter and the Sorcerer's Stone (2001), Johnny English (2003), en Clash of the Titans (2010).
Anna S. du Raan
Skryfwerk
Lammetjie in die trommeltjie is ’n verwerking van ’n ou volksverhaal, wat geïllustreer word deur Katrine Harries.
Bronne
Die Burger: http://152.111.1.87/argief/berigte/dieburger/2005/02/19/BY/09/02.html
Amphimedon spinosa
Die spons behoort tot die genus Amphimedon en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Pulitzer-Finali.
Vaselinetjie
Vaselinetjie is 'n roman deur Anoeschka von Meck wat in 2004 verskyn het. Die boek het die MER-prys vir jeuglektuur, die Jan-Rabie/Rapport-prys vir vernuwende Afrikaanse prosa, en die M-Net-prys vir werke van korter formaat in Afrikaans ontvang.
Kraaltolbos
Die Kraaltolbos (Leucadendron platyspermum) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom vanaf die Donkerhoekberg naby Villiersdorp, Groenlandberg en Kleinmondberge vanaf Houhoek tot by die Elimvlakte.
Die struik word 1,7 m hoog en blom in Desember. Die plant vrek na 'n brand maar die sade oorleef. Die sade word in 'n tol op die vroulike plant geberg en val eers grond toe na die eerste herfsreën na 'n brand. Die sade het vlerkies en word deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike en vroulike blomme, wat deur die wind bestuif word. Die plant groei hoofsaaklik in sanderige en skaliegrond op hoogtes van 0 - 1 350 m.
In Engels staan dit as die Plate-seed conebush bekend.
Marcela Lagarde
María Marcela Lagarde y de los Ríos (gebore op 30 Desember 1948 in Meksikostad) is 'n Meksikaanse feminis, politikus en skrywer.
Sy is 'n professor aan die "Universidad Nacional Autónoma de México" (UNAM).
Night and Day (Woolf-roman)
Night and Day is 'n roman deur Virginia Woolf geskryf wat die eerste keer in 1919 gepubliseer is. Dit speel af in Londen gedurende die Edwardiaanse tydperk, en kontrasteer die daaglikse lewens en romantiese verbintenisse van twee karakters, Katharine Hilbery en Mary Datchet, met mekaar. Anders as in Woolf se volgende romans, soos bv. To the Lighthouse, word hierdie roman se dialoog en aksie in ewewig met die karakters se interne gedagtes en waarnemings ontwikkel. Daar is belangrike feministiese temas wat in Night and Day ondersoek word, soos vrouestemreg, die Britse samelewing se verwagting dat vroumense moet trou (en dat dit hulle gelukkig sal maak), asook vrouens se persoonlike ambisies.
Woolf verwys deurgaans na William Shakespeare se werke in hierdie roman, veral die toneelstuk As You Like It.
NG gemeente Rouxville
duimnael|regs|270px|Die NG Kerkkamers huisves onder meer die gemeente se kerkkantoor.
duimnael|links|320px|Die kerkgebou se hoeksteen is in 1879 gelê deur die eerste leraar, ds. [[Charles Morgan. Die argitek was Richard Wocke.]]
Stowe, Vermont
Stowe is 'n dorp in die Lamoille-distrik van die Amerikaanse deelstaat Vermont (Nieu-Engeland) met 4 339 inwoners volgens die sensus van die jaar 2000. Die eerste nedersetting het in 1794 ontstaan, en die dorp is in 1896 geïnkorporeer. Stowe is 'n gewilde toeristebestemming en een van die grootste ski-oorde in Nieu-Engeland.
NG gemeente Rouxville
duimnael|links|200px|Een van die talle sierlike grafte rondom die kerk is dié van ds. [[George Morgan, die eerste leraar se vader en 16 jaar lank leraar van die NG gemeente Somerset-Oos.]]
duimnael|regs|230px|Ds. [[Charles Morgan het die kerkgebou se hoeksteen gelê. Die teks, soos dit staan in die Statebybel wat destyds in gebruik was, lui: "Ziet, Ik leg een grondsteen in Sion, een beproefden steen, een kostelijken hoeksteen, die wel vast gegrondvest is; wie gelooft, die zal niet haasten." ("Ek gaan in Sion 'n klip neersit, 'n uitgesoekte klip, 'n hoekklip wat fondament aan fondament sal sluit. Wie op My vertrou, hoef nie te vlug nie.")]]
Stowe, Vermont
Demografie
Volgens die 2000-sensus was daar 1 905 huishoudings en 1 129 gesinne in die dorp. Die bevolkingsdigtheid was 23,1 inwoners per vierkante kilometer of 59,7 inwoners per vierkante myl. Van die bevolking was 97,51 persent Blankes, 0,28 persent Swartes, 0,37 persent Indiane, 0,44 persent Asiate, 0,23 persent van ander etniese afkoms, en 1,18 prsent van gemengde afkoms.
Pinotage
Die kultivar word steeds hoofsaaklik in die Wes-Kaap verbou. Daarnaas word kleiner aanplantings in Kalifornië, Nieu-Seeland, Australië, Brasilië, Israel en Kanada aangetref.
Stowe, Vermont
Demografie
Die gemiddelde jaarlikse inkomste van 'n huishouding was VSA-$ 52 378 en dié van 'n gesin VSA-$ 64 700. Die gemiddelde jaarlikse inkomste van mans was VSA-$ 37 788 teenoor vroue se VSA-$ 31 689. Die per-capita-inkomste in Stowe was VSA-$ 35 474. Sowat 3,7 persent van die gesinne en 6,8 persent van die totale bevolking was onder die broodlyn.
Pinotage
Geskiedenis
Pinotage is 'n druifsoort wat in 1925 in Suid-Afrika geskep is deur Abraham Izak Perold, die eerste professor in wingerdbou aan die Universiteit Stellenbosch. Perold wou die beste eienskappe van die robuuste Hermitage met Pinot noir, 'n druif wat goeie wyn voortbring maar moeilik kan wees om te verbou, kombineer. Perold het die vier sade van sy kruising in die tuin van sy amptelike woning by die Welgevallen eksperimentele plaas geplant en toe blykbaar daarvan vergeet. In 1927 het hy die universiteit verlaat ten einde by die KWV koöperatief aan te sluit, waarna oorgroeiing van die tuin plaasgevind het. Die universiteit het 'n span ingestuur om die tuin op te ruim, net soos wat Charlie Niehaus besig was om verby te loop. Hy was 'n jong dosent wat van die saailinge geweet het en dit van die bedrywighede van die opruimingspan gered het.
Stowe, Vermont
Ekonomie
Die plaaslike ekonomie steun oorwegend op toerisme. 'n Groot aantal lodges, winkels en restourante verskaf hulle dienste veral aan toeriste. Die skigebied van Stowe Bergoord is die belangrikste werkgewer tydens die winter.
NG gemeente Rouxville
regs|160px|duimnael|Ds. H.S.M. Botha, leraar van 1907 tot sy aftrede in 1943. Sy enigste ander gemeente was [[NG gemeente Ugie|Ugie van 1906 tot sy koms hierheen sowat 'n jaar later.]]
duimnael|regs|160px|Ds. G.N.P. Cloete, leraar van 1950 tot 1952.
regs|duimnael|160px|Ds. Pierre Rossouw, leraar van 1952 tot 1958.
duimnael|regs|160px|Ds. H.F. Heyman, leraar van 1958 tot 1961.
Die NG gemeente Rouxville is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Suidoos-Vrystaat binne die Ring van Smithfield, waarvan dit die vierde oudste gemeente is, naas Smithfield, Bethulie en Edenburg. Met sy stigting in 1870 was Rouxville die 14de gemeente in die Vrystaat en die 99ste in Suid-Afrika.
Agtergrond
Tydens die tweede sitting van die Vrystaatse Volksraad, in Februarie 1865, is die president gemagtig om die vereiste stappe te doen om 'n dorp in die Vrystaat teenoor Aliwal-Noord aan die oorkant van die Oranjerivier in die Oostelike Provinsie te stig. Dit was veral as gevolg van die onreëlmatighede wat met die versending van pos uit die Kaap plaasgevind het. Die dorp is egter eers in November 1863 deur 'n komitee van die NG Kerk gestig.
In 1862 was Smithfield en Aliwal-Noord al dorpe in die omgewing waar daar 'n kerk binne 100 myl was. Die gemeenskap het op kerklike gebied onder die NG gemeente Smithfield geval met ds. Piet Roux as leraar. Hy was die oupa aan moederskant van drie groot Afrikanerkultuurleiers: Mabel Jansen, opvoedkundige, skrywer, joernalis, kultuurleier, politikus en baanbreker in die bevordering van Afrikaans, dr. Samuel Henri Pellissier, die stigter van die Volkspelebeweging en prof. George Murray Pellissier, agtereenvolgens die predikant van NG gemeente Pietermaritzburg, Dundee, Carolina en later professor in die teologie aan die Universiteit van Pretoria se fakulteit teologie (afdeling B).
In 1863 is 'n komitee deur die kerkraad van Smithfield, wat self maar in 1848 gestig is as slegs die vierde gemeente in die Vrystaat, om 'n nuwe dorp tussen die Oranje en Caledonrivier te stig. Die lede van die komitee en dus ook die stigters van Rouxville en sy NG gemeente, was P.J.C. Swanepoel, P.C. Pelser, P.J. du Plooy en C.N. Zwaanepoel.
Dié komitee het die plaas Zuurbult, sowat 2 100 ha, in die wyk Onder-Caldeon van Ernest Wepener vir £1 500 gekoop. J.M. Orpen het die plaas opgemeet en in erwe verdeel. Honderd erwe is verkoop om die geld te kry vir die bou van 'n kerk. Ds. Roux het aangebied om drie maande lank dienste in die gemeente Zuurbult waar te neem. Uit dankbaarheid teenoor die Smithfieldse leraar het die gemeente besluit om die dorp Rouxville te noem. Tien jaar lank het ds. Roux die gemeente as konsulent bedien totdat ds. Charles Morgan, indertyd die leraar van die NG gemeente Middelburg, Kaap, in 1873 die tweede beroep aanvaar het wat hom uitgebring is en as predikant hier bevestig is. Intussen is Rouxville in 1871 tot distrik verklaar. Die eerste landdros was P.J. Robertson en in 1872 is J.C. Reyneke as staatsonderwyser benoem.
Vroeë jare
Die eerste dienste is gehou op die plaas wat later as Oude Werf sou bekendstaan. Later is die ou kerk sonder sitplekke opgerig en moes elke aanbidder sy of haar eie stoel saambring. Die hoeksteen van die teenwoordige klipkerk is op 11 Julie 1879 deur ds. Morgan gelê. Die teksvers op die steen is Jesaja 28:16: "So sê die Here my God: Ek gaan in Sion 'n klip neersit, 'n uitgesoekte klip, 'n hoekklip wat fondament aan fondament sal sluit. Wie op My vertrou, hoef nie te vlug nie" (1983-vertaling). Nog in daardie jaar is ds. Morgan na Bloemfontein beroep en twee jaar sou die gemeente vakant bly tot die 28-jarige ds. Andries L. Albertyn, van die NG gemeente Steynsburg in die Noordoos-Kaap, die dertiende beroep aanvaar wat die kerkraad uitgebring het. Hy het die gemeente 23 jaar lank tot aan sy dood op 6 Mei 1906 getrou bedien. In 1893 is die gemeente Zastron onder ds. Albertyn se leiding afgestig. Dit was ook in 'n ander opsig vir Rouxville 'n belangrike jaar, want nadat die dorp 20 jaar lank dorpsbestuur gehad het, het hy in 1893 'n munisipaliteit gekry het met J.C. Chase as burgemeester.
Agt maande ná ds. Albertyn se heengaan is ds. H.S.M. Botha bevestig en hy het die gemeente meer as 36 jaar deur die mees kritieke tyd in die Vrystaat se geskiedenis gestuur. Hy aanvaar sy emeritaat op 31 Augustus 1943, waarna ds. C.J. Perold, van Rossville, die beroep hierheen aanvaar. Hy word op 3 Februarie 1950 opgevolg deur ds. G.N.P. Cloete van die NG gemeente Keetmanshoop in Suidwes-Afrika.
Lidmaattal
Die Gereformeerde Kerk het nooit 'n gemeente op Rouxville gehad nie, maar wel in 1863 een op Bethulie gestig en in 1916 een op Zastron. Laasgenoemde het in 1998 net 12 belydende en vyf dooplidmate oorgehad en in 2002 onderskeidelik 16 en vyf, maar nietemin is die gemeente in 2004 ontbind. Sedertdien ressorteer Rouxville se Gereformeerdes saam met dié van Zastron onder die Gereformeerde kerk Aliwal-Noord aan die oorkant van die Oranjerivier in die Oos-Kaap.
Pinotage
Geskiedenis
Die eerste erkenning het gekom toe 'n wyn van die Bellevue Wynlandgoed wat van Pinotage gemaak is, die kampioenwyn geword het (Generaal Smuts Trofeewenner) tydens die Kaapse Wynskou van 1959, welke prestasie in 1961 deur Sauer & Rossouw herhaal is met hul Pinotage wat afkomstig was van die Kanonkop Wynlandgoed. Die Bellevue-wyn sou die eerste een wees wat Pinotage in 1961 op sy etiket gebruik, toe Stellenbosch Farmer's Winery (SFW) dit onder hul Lanzerac-handelsmerk bemark het. Hierdie vroeë sukses, en die relatief maklike wingerdbou daarvan, het 'n groot reeks aanplantings in die 1960's tot gevolg gehad.
Kritiek
Ondanks die variëteit se reputasie vir maklike verbouing het die Pinotage-druif nie kritiek ontkom nie. 'n Algemene klagte is die neiging van die druif om isoamielasetaat tydens wynverbouing voort te bring, wat lei tot 'n soet geur wat soos verf ruik. 'n Groep Britse wynmeesters wat in 1976 besoek afgelê het was nie beïndruk met Pinotage nie, en het die neus "warm en aaklig" genoem en die smaak daarvan met "geroeste spykers" vergelyk. Die druifsoort se aanplantings het regdeur die geskiedenis daarvan gestyg en gedaal soos wat die modes van die Suid-Afrikaanse wynbedryf gewissel het. In die vroeë negentigerjare is die wêreld se wynmark na die einde van die Apartheidstelsel oopgestel vir Suid-Afrikaanse wyne. Wynmakers het Pinotage geïgnoreer ten gunste van meer internasionaal erkende kultivars soos Syrah en Cabernet Sauvignon. Teen die einde van die 20ste eeu het die lot van die druifsoort begin draai, en teen 1997 het dit hoër pryse as enige ander Suid-Afrikaanse druifsoort gehaal.
Oz Clarke het al voorgestel dat Suid-Afrikaanse wynmakers se minagting vir Pinotage deels spruit uit die feit dat dit duidelik 'n nuwewêreldse wyn is, terwyl die neiging vir Suid-Afrikaanse wyne is om Europese invloede en neigings te weerspieël. Ondanks die feit dat dit 'n kruising is tussen 'n Bourgogne- en Rhônedruif, weerspieël Pinotage geen van die geure van 'n Franse wyn nie. Alhoewel dit nie sigself as kritiek kwalifiseer nie, het die kultivar, buiten klein aanplantings in veral Nieu-Seeland en die Verenigde State, nog nie 'n beduidende teenwoordigheid in enige ander wynstreek ontwikkel nie.
Pinotage herlewing
Pinotage het internasionaal relatief onbekend gebly totdat Beyers Truter van Kanonkop die Diner's Club se wyn van die jaar-prys in 1987 vir sy Pinotage gewen het. Pinotage het sedertdien 'n renaissance in Suid-Afrika beleef, met 'n toenemende aantal produsente wat 'n helder en sappige weergawe van die variëteit ondersoek wat werklike finesse met minder ryp ekstraksie toon.
Vanaf 2007 tot 2017 het die gehalte, vraag en aanbod van Pinotage aansienlik gegroei. Vanaf ongeveer 3 miljoen liter Pinotage per jaar aan die einde van die vorige eeu, het die binnelandse verkope tot meer as 5 miljoen liter gestyg. Die uitvoere sedert 2001 het van net meer as 8 miljoen liter per jaar tot 19 miljoen liter gestyg, wat 'n geskatte bedrag van R495 miljoen tot die plaaslike ekonomie in 2017 bygedra het. .
Stowe, Vermont
Ekonomie
Alhoewel Stowe vir sy skisportgeriewe bekend staan, is die somer nogtans die belangrikste toeristeseisoen in Stowe, wat meer inkomste oplewer as die ander drie seisoene.
Pinotage
Pinotage herlewing
In twee dekades het wynmakers en bemarkers hierdie druifkultivar omhels, wat gelei het tot die wêreldwye uitbreiding van die Pinotage-mark. Kompetisies soos die Absa Top 10 Pinotage-toekennings, wat in 1997 begin is, en inisiatiewe deur organisasies soos die Pinotage-vereniging, het gehelp om hierdie unieke Suid-Afrikaanse wyn te vestig. Toekennings soos Tim Atkin se Suid-Afrikaanse Rooiwyn van die Jaar-prys in 2017 (toegeken aan Beeslaar Pinotage) het die neiging om die gehalte van Pinotage-wyne te erken bevestig. Pinotage het bygedra daartoe dat die Kanonkop-keldermeester Abrie Beeslaar in 2017 as Wynmaker van die Jaar aangewys is deur die gesogte Internasionale Wyn en Spiritualieë Kompetisie in Londen; wat hom in 1991 die tweede wynmaker van Kanonkop na Beyers Truter gemaak het aan wie die eer te beurt geval het.
Pinotage is een van die tien mees aangeplante wyn-druifvariëteite in Suid-Afrika, en die enigste rooi kultivar wat gedurende die dekade van 2007-2017 in aantal aangeplante hektare gegroei het. In 2017 het SAWIS aangedui dat die totale oppervlakte onder Pinotage-wingerde 6 979 ha is, wat 'n groei vanaf 6,5 % na 7,4% van die totale wingerdoppervlakte verteenwoordig.
Wynstreke
Benewens Suid-Afrika word Pinotage ook gekweek in Brasilië, Kanada, Israel, Nieu-Seeland, Amerika en Zimbabwe. In Nieu-Seeland is daar 94 akker (38 hektaar) Pinotage. In die VSA is daar aanplantings in Arizona, Kalifornië, Michigan, Oregon en Virginia. Duitse wynmakers het onlangs met die druifkultivar begin eksperimenteer.
Suid-Afrika
Die meerderheid van die wêreld se aanplantings van Pinotage kom in Suid-Afrika voor, waar dit slegs 6% van die wingerdbou area uitmaak, maar beskou word as 'n simbool van die land se kenmerkende wynboutradisies. Dit is 'n vereiste deel (30 tot 70%) in "Kaapse mengsels". Dit word gemeng in 'n groot verskeidenheid style, van gladde drinkwyn en rosé tot vat-verouderde wyn wat vir die kelder bestem is. Dit word ook gemeng om 'n gefortifiseerde Portwyn-styl te skep, en selfs 'n rooi vonkelwyn. Die nuutste en vinniggroeiende neiging is die vervaardiging van koffie-gestileerde Pinotage. Die druif is baie afhanklik van die vaardigheid en styl van verbouing, met goed vervaardigde wyne wat die potensiaal het om diepgekleurde, vrugtige wyne te produseer wat op 'n vroeë sowel as ouer stadium toeganklik is.
Stowe, Vermont
Ekonomie
Die plaaslike nywerhede, wat vroeër skoene vervaardig het, is intussen gesluit, nadat hulle bedrywighede na China verskuif is. Ander plaaslike produkte sluit kano's, elektroniese uitrusting, houtprodukte en esdoringsuiker in. Melkboerdery, veeteelt en handel met ou kunswerk is eweneens belangrike bronne van inkomste.
Pinotage
Wyn-en wingerdbou
Die wingerde is net soos die voorsaat daarvan, Cinsaut, lewenskragtig en maklik om te kweek. Dit word vroeg ryp, met hoë suikervlakke. Die ouer Pinotage-wingerde word hoofsaaklik as struikgewasse (bush vines) geplant. Dit is waargeneem dat die praktyk diepte aan die wyn verleen. Dit het die potensiaal om opbrengste van 120 hl/ha (6,8 ton/akker) voort te bring, maar ouer wingerde is geneig om opbrengste van so laag as 50 hl/ha voort te bring. Die opbrengste word by wyse van waterbeperking bestuur. Die beheer van die grofheid van die druif en die isoamielasetaat karakter is twee belangrike oorwegings by wynbou. Die suurgehalte is nog 'n potensiële beperking wat Pinotage soos framboos en asyn kan laat smaak. Sedert die negentigerjare het meer wynbouers gebruik gemaak van uitgerekte en koel gistingtydperke ten einde die Estervlakke sowel as blootstelling aan Franse en Amerikaanse eik te verminder.
Die druiwe is van nature hoog in tannien, wat met 'n beperkte maserasietydperk getem kan word; maar vermindering van velkontak kan ook sommige moerbei vrugkarakters wat Pinotage geneig is om te produseer, verminder. Sommige wynmakers het daarmee geëksperimenteer om die druiwe voor oestyd baie ryp te laat word, gevolg deur beperkte blootstelling aan eikehout, ten einde die negatiewe eienskappe van die druifsoort te tem terwyl die vrugtigheid daarvan behou word. Nuwe klone het ook potensiaal getoon.
Stowe, Vermont
Stowe Ontspanningspad
Die Stowe Ontspanningspad, wat algemeen bekend staan as die Stowe Fietspad, is 'n ontspanningspad, wat oor 'n afstand van 5,3 myl loop en in 1989 teen 'n koste van VSA-$ 680 000 voltooi is. Die Fietspad het verskeie toekennings ontvang.
Pinotage
Wyn-en wingerdbou
In die afgelope paar jaar het Suid-Afrikaanse wynmakers geëksperimenteer met die produksie van Pinotage in 'n ligter styl. Die druiwe word vroeër gepluk vir laer suikerkonsentraises, en met gebruikmaking van die hele tros tydens die gistingsproses ten einde die suurvlakke te verhoog. Dit is 'n styl van verbouing wat meer soortgelyk is aan die ouer druif, Pinot Noir, se verbouing.
Sinonieme
Perold se Hermitage x Pinot. Die alternatiewe naam Herminoir is ook oorweeg.
Devon Werkheiser
Devon Werkheiser is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Bad Sister (2015) en Sundown (2016), en in die televisiereekse Ned's Declassified School Survival Guide (2004) en Greek (2007).
Erika Barnard
Erika Barnard is 'n Suid-Afrikaanse skrywer.
Lewe en skryfwerk
Die eerste twee bundels uit hierdie digter se pen word gepubliseer onder die naam Erika Nöthling, naamlik Intermezzo (1968) en Dal Segno (1974). Kannemeyer verwys na die liefdesverse en "anekdotiese gedigte waarin sy van kindertaal gebruik maak".
Haar dogter, Nini Nöthling Bennett, is ook 'n digter en skrywer en het as Nini Bennett die digbundels Kodeks (2011), Boekstaaf (2015) en Donkerwerk (2019) gepubliseer.
Malawimeer
Malawimeer, ook bekend as Lake Nyasa in Tanzanië en Lago Niassa in Mosambiek, is 'n Afrika-meer en die suidelikste meer in die Oos-Afrikaanse Skeurstelsel, geleë tussen Malawi, Mosambiek en Tanzanië.
Erika Barnard
Lewe en skryfwerk
Onder die naam Erika Barnard verskyn in 1982 die digbundel “Animato”, waarin sy veral oor die liefde en meditasies oor die natuur dig. Die titel dui op die vele musiekterme wat in die gedigte gebruik word en “animato” beteken lewendig en opgewek. Die bundel word in twee dele verdeel, “briewe aan jacques” en “briewe aan melodie”. Sy slaag daarin om die liefde met musiek te vereenselwig en die een in terme van die ander te laat spreek.
Die eerste deel handel oor die gevoelens na 'n mislukte verhouding, waar die eertydse liefde in musiekterme uitgedruk word asof dit soos 'n melodie was, maar wat spoedig in wanklanke verander. Hierdie gedigte het dan ook 'n sterk seksuele inslag. Die tweede deel is nabetragtende briewe oor die liefde wat bestaan het.
Malawimeer
Dit is die vierde grootste varswatermeer ter wêreld, die negende grootste meer ter wêreld volgens oppervlakte — en die derde grootste en tweede diepste meer in Afrika. Die Malawimeer is die tuiste van meer visspesies as enige ander meer, insluitend ten minste 700 spesies cichlidae. Die Mosambiekse deel van die meer is op 10 Junie 2011 amptelik deur die regering van Mosambiek tot reservaat verklaar, terwyl 'n gedeelte van die meer in Malawi in die Malawimeer Nasionale Park opgeneem is.
Erika Barnard
Lewe en skryfwerk
Tot 2020 het literatuurgeskiedenisse en bibliografieë twee digters en twee debute aangedui, voordat dit duideik geword het dat Erika Nöthling en Erika Barnard een mens is.
In 2020 word haar gedig ‘ek sal die mantel wees om jou styl’ in Vers en vrou opgeneem.
Malawimeer
Geografie
Die Malawimeer is tussen 560 kilometer en 580 kilometer lank, en ongeveer 75 km op sy breedste punt. Die meer het 'n totale oppervlakte van ongeveer 29 600 vierkante kilometer. Die meer is 706 meter op sy diepste punt, geleë in 'n groot grondversakking of depressie in die noord-sentrale deel. Nog 'n kleiner depressie in die verre noorde bereik 'n diepte van 528 meter. Die suidelike helfte van die meer is vlak; minder as 400 meter in die suid-sentrale deel en minder as 200 meter in die verre suide. Die meer het kuslyne in die weste van Mosambiek, die ooste van Malawi en die suide van Tanzanië. Die grootste rivier wat daarin vloei, is die Ruhuhu-rivier, en daar is 'n uitlaat aan die suidelike punt, die Shirerivier, 'n sytak wat in die baie groot Zambezirivier in Mosambiek invloei. Verdamping is verantwoordelik vir meer as 80% van die meer se waterverlies, aansienlik meer as die uitvloeiende Shirerivier.
Geologiese geskiedenis
Malawi is een van die belangrikste Skeurvallei-mere en 'n baie ou meer. Die meer lê in 'n vallei gevorm deur die opening van die Oos-Afrikaanse Skeur, waar die Afrika-tektoniese plaat in twee stukke verdeel word. Dit word 'n divergente plaattektoniekgrens genoem. Daar word geskat dat die Malawimeer tussen een miljoen en twee miljoen jaar oud is, maar meer onlangse bewyse dui op 'n aansienlik ouer meer met 'n kom wat ongeveer 8,6 miljoen jaar oud is, terwyl diepwatertoestande 4,5 miljoen jaar gelede begin vorm het. Die watervlakke het oor tyd heen dramaties gewissel, van bykans 600 meter onder die huidige vlak tot 10–20 meter bo dit. By tye het die meer amper heeltemal verdroog, met slegs een of twee relatief klein, baie alkaliese en souterige mere wat agtergebly het op plekke wat tans die diepste dele van Malawi is. 'n Waterchemie soortgelyk aan die huidige omstandighede het eers ongeveer 60 000 jaar gelede verskyn. Daar word geskat dat daar ongeveer 1,6 tot 1,0–0,57 miljoen jaar gelede noemenswaardige laagwaterperiodes was (waar dit moontlik heeltemal uitgedroog het), 420 000 tot 250 000–110 000 jaar gelede, ongeveer 25 000 jaar gelede en 18 000–10 700 jaar gelede. Gedurende die piek van die laagwaterperiode tussen 1390 en 1860 was dit moontlik 120 tot 150 meter onder die huidige watervlakke.
Waterkenmerke
Die meer se water is alkalies (pH 7,7–8,6) en warm met 'n tipiese oppervlaktemperatuur van tussen 24 en 29°C, terwyl diep gedeeltes gewoonlik ongeveer 22°C meet. Die termokline lê op 'n diepte van 40–60 meter. Die suurstofgrens is by 'n diepte van ongeveer 250 meter, wat vis en ander aërobiese organismes effektief tot die boonste gedeelte beperk. Die water is baie helder vir 'n meer en die sigbaarheid kan tot 20 meter bereik, maar effens minder as die helfte van hierdie syfer is meer algemeen en is onder drie meter in modderige dele. Gedurende die reënseisoen van Januarie tot Maart is die waters egter modderiger as gevolg van die modderige rivierinvloei.
Europese ontdekking en kolonisasie
Die Portugese handelaar Candido José da Costa Cardoso was die eerste Europeër wat die meer in 1846 besoek het. David Livingstone bereik die meer in 1859 en noem dit Lake Nyasa. Hy het ook 'n paar byname daarvoor gehad: "Meer van Sterre" en "Meer van Storms". Die Meer van Sterre-bynaam kom nadat Livingstone vissers op hul bote se lanternligte waargeneem het, wat op 'n afstand soos sterre in die lug gelyk het. Later, nadat hy die onvoorspelbare en buitengewoon gewelddadige storms op die meer ervaar het, het hy dit ook die Meer van Storms genoem.
Op 16 Augustus 1914 was die Malawimeer die toneel van 'n kort vlootgeveg toe die Britse kanonneerboot SS Gwendolen, onder bevel van 'n kaptein Rhoades, gehoor het dat die Eerste Wêreldoorlog uitgebreek het, en hy bevele van die Britse Ryk se opperbevel ontvang het om die enigste kanonneerboot van die Duitse Keiserryk op die meer, die Hermann von Wissmann, onder bevel van 'n Kaptein Berndt, te "sink, verbrand of vernietig". Rhoades se bemanning het die Hermann von Wissmann in 'n baai naby Sphinxhaven, in die Duits-Oos-Afrikaanse territoriale waters, gevind. Gwendolen het die Duitse boot met 'n enkele kanonskoot vanaf 'n afstand van ongeveer 1 800 meter buite geveg gestel. Hierdie baie kort gewapende konflik word deur The Times in Engeland beskou as die eerste vlootsege van die Britse Ryk in die Eerste Wêreldoorlog.
Tanzanië-Malawi-geskil
Die deel van die meer se oppervlak tussen Malawi en Tanzanië is onder dispuut. Tanzanië beweer dat die internasionale grens deur die middel van die meer loop. Aan die ander kant maak Malawi aanspraak op die hele oppervlak van hierdie meer wat nie in Mosambiek is nie, insluitend die waters langs die kuslyn van Tanzanië. Albei kante noem die Verdrag van Helgoland van 1890 tussen Groot-Brittanje en Duitsland rakende die grens. Die twis in hierdie dispuut het ontstaan toe die Britse koloniale regering, net nadat hulle Tanganjika van Duitsland oorgeneem het, al die waters van die meer onder 'n enkele jurisdiksie geplaas het, naamlik die gebied van Njassaland, sonder 'n aparte administrasie vir die Tanganjikaanse gedeelte van die oppervlak. Later in die koloniale tyd is twee jurisdiksies gevestig.
Die geskil het in 1967 'n hoogtepunt bereik toe Tanzanië amptelik teen Malawi betoog het; niks is egter afgehandel nie. Tydens die negentigerjare en in die 21ste eeu het daar soms konflik ontstaan. In 2012 het Malawi se olie-eksplorasie-inisiatief die saak na vore gebring, met Tanzanië wat geëis het dat die eksplorasie gestaak moet word totdat die geskil besleg is.
Malawi-Mosambiekse grens
In 1954 is 'n ooreenkoms tussen die Britte en die Portugese onderteken wat die middel van die meer hul grens maak, met die uitsondering van Chizumulu-eiland en die Likoma-eiland, wat deur die Britte onderhou is en nou deel uitmaak van Malawi.
Dierelewe
Natuurlewe wat in en rondom die Malawimeer aangetref word, sluit Nylkrokodille, seekoeie, ape, en 'n beduidende bevolking van Afrika-arende wat vis uit die meer vreet, in.
Visvang
Die Malawimeer dien al vir duisende jare lank as 'n belangrike voedselbron vir die inwoners van sy oewers, aangesien die water ryk aan vis is. Van die gewildste is die vier soorte chambo, wat bestaan uit enigeen van die vier spesies in die subgenus Nyasalapia (Oreochromis karongae, O. lidole, O. saka en O. squamipinnis), asook die nou verwante O. shiranus. Ander spesies wat belangrik is vir die visserye, sluit die Malawi-sardyn (Engraulicypris sardella) en die groot kampango-katvis (Bagrus meridionalis ) in. Visvangs voorsien hoofsaaklik voedsel vir die groeiende bevolking naby die meer, maar sommige word van Malawi af uitgevoer. Die wilde bevolking van visse word toenemend bedreig deur oorbevissing en waterbesoedeling. 'n Daling in die watervlak van die meer hou nog 'n bedreiging in, en dit word vermoedelik gedryf deur wateronttrekking deur die groeiende bevolking, klimaatsverandering en ontbossing. Die chambo en kampango is veral oorbevis (die kampango het van 2006 tot 2016 met ongeveer 90% gedaal, O. karongae en O. squamipinnis met ongeveer 94%, en O. lidole is moontlik reeds uitgesterf) en dit word nou ernstig bedreig. Die Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur erken 117 spesies Malawi-cichlidae as bedreig; sommige hiervan het klein reikwydtes en kan beperk word tot klipperige kuslyne wat slegs 'n paar honderd meter lank is.
Cichlidae
Daar is minstens 700 spesies van die cichlidae-vissoorte in die Malawimeer, en sommige reken dat die werklike getal so hoog is as 1000 spesies. Die werklike getal is onseker as gevolg van die baie onbeskryfde spesies en die uiterste variasie onder sommige spesies. Behalwe vir vier spesies (Astatotilapia calliptera, Coptodon rendalli, Oreochromis shiranus en Serranochromis robustus), is alle cichlidae in die meer endemies tot die Malawi-stelsel, wat ook die kleiner Malombemeer en die boonste Shirerivier insluit. Baie hiervan het gewild geword onder eienaars van akwariums as gevolg van hul helder kleure. Die meeste Malawi-cichlidae kom in relatief vlak kuswaters voor, maar Diplotaxodon is tot 200-220 meter dieptes aangeteken en verskeie (veral Diplotaxodon, Rhamphochromis en Copadichromis quadrimaculatus) is bekend uit die pelagiese waters.
Nie-cichlidae
Die oorgrote meerderheid van die visspesies in die meer is cichlidae. Onder die ander inheemse visse is verskeie spesies van cypriniden, die Malawimeer-sardyn, barbers stekelrige paling, mormyridae, die Afrika-tetra, en die gevlekte paling.
Op 'n genusvlak kom die meeste hiervan wydverspreid in Afrika voor, maar die Bathyclarias-barber is geheel en al tot die meer beperk.
Weekdiere
Malawimeer is die tuiste van 28 spesies van varswaterslakke (insluitend 16 endemiese spesies) en nege tweekleppiges (twee endemiese, Aspatharia subreniformis en die unionide Nyassunio nyassaensis ). Die endemiese varswaterslakke is almal lede van die genera Bellamya, Bulinus, Gabbiella, Lanistes en Melanoides.
Die Malawimeer is die tuiste van altesaam vier slakspesies in die genus Bulinus, wat 'n bekende gasheer van bilharzia is. In 'n opname in Monkey Bay in 1964 is twee endemiese soorte slakke van die genus (B. nyassanus en B. succinoides) in die meer gevind, en twee nieendemiese spesies (B. globosus en B. forskalli) in strandmere. Laasgenoemde spesies is bekende gashere van bilharzia. Meer onlangs het die siekte 'n probleem in die meer self geword, aangesien die endemiese B. nyassanus 'n gasheer geword het. Hierdie verandering, wat eers in die middel van die tagtigerjare opgemerk is, hou moontlik verband met 'n afname in slaketende cichlidae (byvoorbeeld Trematocranus placodon) as gevolg van oorbevissing en/of 'n nuwe stam van die bilharzia-parasiet.
Skaaldiere
Anders as die Tanganjikameer met sy vele endemiese krappe en garnale, is daar min sulke spesies in die Malawimeer. Die Malawi-bloukrap, Potamonautes lirrangensis (sin. P. orbitospinus) is die enigste krap in die meer en is nie endemies nie. Die atyïde garnale (Caridina malawensis) is endemies aan die meer, maar dit is nie baie bekend nie en is histories verwar met C. nilotica, wat nie in die meer voorkom nie. Pelagiese soöplanktoniese spesies bevat twee kladocerans (Diaphanosoma excisum en Bosmina longirostris), drie copepoda (Tropodiaptomus cunningtoni, Thermocyclops neglectus en Mesocyclops aequatorialis), en verskeie Ostraciidae (insluitend beide beskryfde en onbeskryfde spesies).
Meervlieë
Die Malawimeer is bekend vir sy enorme swerms klein, onskadelike meervlieë, Chaoborus edulis. Hierdie swerms, wat meestal ver oor die water verskyn, kan verkeerdelik vir rook aangesien word en is ook deur David Livingstone opgemerk toe hy die meer besoek het. Die akwatiese larwes voed op soöplankton en bring die dag in die onderste en nag in die boonste watervlakke deur. As hulle in 'n papie verander, dryf hulle na die oppervlak en verander in volwasse vlieë. Die volwassenes lewe kortstondig en die swerms, wat 'n paar honderd meter die lug in kan strek en dikwels spiraalvormig is, vorm deel van hul paringsgedrag. Hulle lê hul eiers op die wateroppervlak en die volwassenes sterf. Die larwes is 'n belangrike voedselbron vir visse. en die volwasse vlieë is belangrik vir voëls en plaaslike mense, wat hulle versamel om kungu-koeke/burgers te maak, 'n plaaslike lekkerny met 'n baie hoë proteïen-inhoud.