cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anthony Wilson
Skryfwerk
Van sy dramas sluit in “Perlemoen my ghoen – ’n Perlemoenstorie”, wat deur die Hawstonse Dramavereniging op die planke gebring word, by die Kalfiefees debuteer en daarna ook onder andere by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees (KKNK), die Walvisfees en die Suidoosterfees opgevoer word. Hierdie drama beeld die omstandighede rondom die perlemoenbedryf uit en wat daar gebeur, wettig en andersins. “Skurke” word in 2005 by die KKNK opgevoer en handel oor die mislukking van die onderwysstelsel en hoe dit impak op die lewens van drie karakters. Die bedrieër Boebie sê op ’n middag vir Jerry dat ’n mooi vrou almal se vrou is. Hy bewys dat hy dit regtig glo wanneer hy daardie aand vir Catherine, Jerry se vrou, verkrag. “Die afspringers (katarsis vir ’n jumper)” is gebaseer op die gedig “Eersterust” van Jah Rootsman. Die “afspringers” van die titel is buitestaanders, terwyl “jumper” verwys na diegene wat onwettig en sonder om te betaal per trein reis en afspring waar hulle wil wees. Die agtergrond is die stigting van Eersterust ingevolge die apartheid Groepsgebiedewet, toe mense van ander voorstede soos Marabastad, Claremont en Lady Selborne hierheen verskuif is. Elvira kom uit ’n afspringerfamilie en is die dogter van die pastoor, terwyl Beu se gesin hulle rykdom op onwettige wyse bekom het. In die stuk word gepleit vir versoening tussen afspringers en gevestigde inwoners. Hy skryf ook “Marabastad Kaskenades”, gebaseer op twee kortverhale wat hy geskryf het. Die hoofkarakters is twee seuns wat in die Kas, die bruin gebied van Marabastad, grootgeword het. Sy fokus met hierdie produksies is om uit te beeld wat binne die gemeenskappe gebeur en hy gebruik hoofsaaklik akteurs vanuit hierdie gemeenskappe, verkieslik werkloses, om hulle sodoende te bemagtig. Waar hy aanvanklik hoofsaaklik protesteater teen apartheid skryf, skep hy later dramas soos “Bushie, jy’s op jou eie” (oor die bruin mense se plek na afskaffing van apartheid) en die eenbedryf “Nyl vannie Weskus”, wat die maatskaplike probleme in Suid-Afrika aanspreek. Saam met Robert Pearce stel hy ’n keurspel uit die werke van Adam Small saam, wat by Versindaba 2006 op Stellenbosch opgevoer word. Hy is ook gereeld beoordelaar vir die toekenning van teaterpryse, onder meer vir die Sanlamprys en die Beeld Plus Aartvarkprys. Sy kortverhaal “Johannes die Doper” word opgeneem in die versamelbundel “Liefde loop ver” onder redaksie van Jeanette Ferreira.
Riaad
Geskiedenis
Die eerste vermelding van die stad met die naam Riaad was in 1590 deur 'n vroeë Arabiese kroniekskrywer. In 1737 vestig Deham Ibn Dawwas, van die naburige Manfuha, hom daar en neem beheer oor die stad. Deham het 'n muur rondom die stad gebou, en die bekendste bron van die naam Riaad is uit hierdie tydperk, wat vermoedelik verwys na die vroeëre oase-dorpe wat voorafgegaan het aan die muur wat deur Deham Ibn Dawwas gebou is. In 1744 het Muhammad ibn 'Abd al-Wahhab 'n alliansie gevorm met die Emir van Dir'iyah, Muhammad bin Saud, en in 1774 het hulle Riaad van Deham ingeneem. Hulle staat, nou bekend as die Eerste Saoedi-staat, het egter in 1818 ineengestort. Turki ibn Abdullah het die Tweede Saoedi-staat in die vroeë 19de eeu gestig en Riaad in 1825 tot sy hoofstad gemaak. Sy regering oor die stad is egter ontwrig deur 'n gesamentlike Ottomaanse – Rashidi-alliansie. Uiteindelik, in die vroeë 20ste eeu, het Abdoel Aziz al-Saoed, wat in die weste net as Ibn Saoed bekend staan, in 1902 sy voorvaderlike koninkryk Najd opgespoor en sy bewind teen 1926 gekonsolideer met die finale Saoediese verowering van Hejaz. Hierna noem hy sy koninkryk Saoedi-Arabië in September 1932 met Riaad as hoofstad.
Anthony Wilson
Eerbewyse
In 2005 verower hy die Klein Karoo Nasionale Kunstefees se Afrikaans Onbeperk-prys vir vernuwende denke omdat hy hom vir vele jare beywer vir Afrikaanse teater in veral die bruin gemeenskap. Hy het al verskeie ander toekennings ontvang, onder meer ’n Artes en in 1996 ’n ATKV-televisie regisseursprys vir die regie van Paul C. Venter se “Onder Engele”. Wynand Dreyer stel ’n dokumentêre radioprogram oor sy lewe en werk saam wat op 19 Januarie 2012 onder die titel “Die laaitie van die Kas” oor Radiosondergrense uitgesaai word.
Riaad
Samestelling en funksie
Riaad is die ekonomiese, administratiewe en kulturele sentrum van die land en dien sedert Saoedi-Arabië se onafhanklikheid in 1932 as hoofstad. Die raadgewende vergadering (ook bekend as die Shura- of Shura-raad), die Ministerraad van Saoedi-Arabië, die koning en die hoogste regterlike raad van Saoedi-Arabië is almal in die stad. Naas hierdie vier liggame wat die kern vorm van die regeringstelsel van Saoedi-Arabië, is die hoofkwartier van ander groot en kleiner regeringsliggame ook in Riaad geleë. Die stad huisves 112 buitelandse ambassades, waarvan die meeste in die as-Safarat-distrik of die diplomatieke wyk (Arabies: حي السفارات, geromaniseer: Hayy as-Safarat, letterlik Distrik van Ambassades) in die westelike dele van die stad geleë is.
Die stad is verdeel in 15 munisipale distrikte, wat onder toesig is van die munisipaliteit van Riaad (Arabies: أمانة الرياض, geromaniseer: Amanat ar-Riyad, letterlik 'Protektoraat van Riaad') onder leiding van die burgemeester; en die Koninklike Kommissie vir Riaad, onder voorsitterskap van die goewerneur van die provinsie, Faisal bin Bandar Al Saud. Met ingang van Julie 2020 is die burgemeester Faisal bin Abdulaziz bin Mohammed bin Ayyaf Al-Muqrin. Die grootste deel van die bevolking van die Riaad-provinsie is rondom Riaad gekonsentreerd, aangesien die res van die provinsie meestal woestyn is, met min, klein stede wat verbind word deur klein twee- tot vier-baanpaaie, soos Wadi ad-Dawasir.
Ekonomie
Riaad het ook 'n groot ekonomiese belang omdat hy die hoofkwartier van baie banke en groot ondernemings, soos die National Commercial Bank (NCB), Alinma Bank en die Saoedi-Arabiese Britse Bank (SABB), huisves. Snelweg 65, wat plaaslik bekend staan as die Koning Fahd-weg, loop deur van hierdie belangrike sentrums in die stad, waaronder die Koning Abdullah Finansiële Distrik, een van die grootste finansiële distrikte ter wêreld, die Faisaliyah Sentrum en die Kingdom Centre. Riaad is een van die wêreld se snelsgroeiende bevolkingstede en is die tuiste van baie buitelanders. Riaad is reeds aangewys as 'n wêreldstad.
Sport
Die Koning Fahd-beker in 1992 en 1995 en die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 1997 is onder andere in Riaad se Koning Fahd II-stadion aangebied.
Kutloanong
Kutloanong is 'n nedersetting in die Vrystaat, Suid-Afrika. Tydens die apartheidera was Kutloanong waar die dorp Odendaalsrus se swartmense gewoon het. Volgens die 2011-sensus het die nedersetting 'n bevolking van 54 350 gehad.
Clathria chelifera
Clathria chelifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Moorst
Moorst is ’n nedersetting in die munisipaliteite Barneveld en Scherpenzeel in die provinsie Gelderland, en in die munisipaliteite Leusden en Woudenberg in die provinsie Utrecht, in Nederland.
Art Deco
Art Deco (Engels: [ˌɑːrt ˈdɛkoʊ], Frans: Art Déco [ardeˈkoː]), soms ook Style moderne genoem, is 'n eklektiese dekoratiewe styl in die kuns, ontwerp en argitektuur van die middel-1920's tot die middel 1940's in Europa, die Verenigde State en ander lande waarmee kunstenaars, ontwerpers en argitekte hul ontwerpe by 'n vinnig industrialiserende omgewing probeer aanpas het.
So word motiewe uit tradisionele ambagte kunsvol met materiale en visuele style van die moderne nywerheidstydperk verbind. Naas natuurlike materiale soos ivoor, jade, chroom, silwer, obsidiaan (lawaglas) en rotskristal het ook mensgemaakte sintetiese stowwe soos bakeliet (die eerste plastiekstof wat vanaf 1910 kommersieel vervaardig is), vitaglas ('n soort argitektoniese glas wat in die 1920's ontwikkel is en die fisieke welsyn van mense sou bevorder aangesien dit die son se ultraviolette strale in geboue laat binnestroom ) en gewapende beton ingang gevind tot Art Deco-ontwerpkuns.
Kenmerkend is die gebruik van ryk kleure, opvallende geometriese vorms en weelderige versierings. Op sy hoogtepunt is Art Deco-ontwerpkuns en -argitektuur vereenselwig met maatskaplike en kulturele strominge van die "Goue Twintigerjare" waarin luukse, die leefstyl van beroemdhede, oorvloed en vertroue in maatskaplike en tegnologiese vooruitgang sentraal gestaan het. Danksy nuwe massamedia soos rolprente en die groot belangstelling vir die leefwêreld van filmsterre en welvarendes het Art Deco kort voor lank 'n wêreldwye modeverskynsel geword waarvan die stylelemente ingang gevind het tot feitlik alle terreine van die alledaagse lewe – argitektuur, meubels, voertuie, radiotoestelle, kleremodes, juweliersware, tipografie of gebruiksartikels. Ook skilderykuns en illustrasies is sterk deur die Art Deco-styl beïnvloed. Art Deco was dus 'n omvattende styl wat op 'n groot verskeidenheid terreine toegepas kon word.
Hoe sterk Art Deco-ontwerpe die eietydse tydsgees en gebeure weerspieël het, word sigbaar in die groot verskeidenheid invloede wat ingang tot die styl gevind het en in sy wêreldwye variasies tot uiting gekom. Reeds vanaf die Edwardiaanse tydperk was gehore gaande oor Russiese motiewe wat met die impresario Sergei Diaghilef se Ballets Russes as 'n volmaakte sintese van klank, dans, beeld en kostuums beleef kon word. Met die Britse argeoloog Howard Carter se opspraakwekkende ontdekking van farao Toetankamen se grafkamer in die Vallei van Konings in 1922 het Egiptiese kuns en argitektuur mense regoor die wêreld in so 'n mate fassineer dat motiewe en vorms, wat daaraan ontleen is, alomgewilde stylelemente geword het. Maar ook antieke en eksotiese beskawings – Griekeland, Rome, Afrika, Noord- en Suid-Amerika, Asië – was 'n byna onuitputbare bron van inspirasie.
Art Deco was ook een van die eerste style van moderne argitektuur. Dit is deur die verskillende style en bewegings van die vroeë 20ste eeu beïnvloed, soos die Neoklassieke, Konstruktivisme, Kubisme, Modernisme en Futurisme. Die latere Art Deco van die middel tot laat 1930's word ook soms Gestroomlynde Modernisme genoem.
Art Deco het onder andere gepoog om geboue meer vaartbelyn te maak. Die styl is meer algemeen in sakegeboue as in woonhuise gebruik. Talle banke, skole en biblioteke is in hierdie styl gebou. In South Beach, Miami in die Amerikaanse deelstaat Florida het in die 1930's 'n hele Art Deco-buurt ontstaan, terwyl dié styl ook op opspraakwekkende toringgebou-projekte in New York toegepas is – waaronder die Chrysler-gebou, die Empire State-gebou en die Rockefeller-sentrum.
Alhoewel die Art Deco-styl in die meeste lande gedurende die Tweede Wêreldoorlog uit die mode geraak het nadat dit reeds in die 1920's geleidelik deur meer funksionele modernistiese ontwerpe sonder dekor vervang is, was daar vanaf die laat 1960's hernieude belangstelling in Art Deco-ontwerpe. Nog in die 21ste eeu is Art Deco-kuns 'n gewilde bron van inspirasie vir ontwerpers van dekoratiewe kuns, mode en juweliersware.
Etimologie
Die naam Art Deco, 'n afkorting van die Franse Arts Décoratifs, het sy oorsprong in 'n groot uitstalling wat vanaf April tot Oktober 1925 in Parys gehou is, die Exposition Internationale des Arts Décoratifs et Industriels Modernes of "Internasionale Uitstalling van Moderne Dekoratiewe en Industriële Kunste".
Een van die vroegste gebruike van Art Deco as sambreelterm vir 'n hele kuns-en-modestroming word aan die argitek Le Corbusier toegeskryf wat 'n reeks artikels onder die opskrif "1925 Expo: Arts Déco" in sy tydskrif L'Esprit nouveau ("Die nuwe Gees") gepubliseer het.
Ook by kunskenners was die term Art Deco destyds gebruiklik. Die gesiene Engelse dagblad The Times se uitgawe 2 November 1966 het 'n breedvoerige artikel deur Hilary Gelson bevat wat deur die retrospektiewe uitstalling in Parys geïnspireer en van die opskrif Art Deco voorsien is. Gelson verwys spesifiek na the style now known by connoisseurs as Art Deco. Twee jaar later het die Britse geskiedkundige Bevis Hillier sy baanbrekende monografie oor Art Deco-kuns gepubliseer, Art Deco of the 20s and 30s.
Dit is egter belangrik om in ag te neem dat Art Deco-ontwerpkuns sy oorsprong in Frankryk het waar dit onder besondere omstandighede ontstaan het. Sommige kuns- en ontwerpkenners pleit dan ook daarvoor dat die term by voorkeur gebruik moet word om na Franse ontwerpkuns te verwys, naas dié van lande wat regstreeks deur Franse Art Deco-kuns beïnvloed is.
Estetiek en vakmanskap
Die style moderne, soos Art Deco-kuns in Frankryk gedurende sy ontstaanperiode in die eerste twee dekades van die 20ste eeu genoem is, het sy hoogtepunt met die uitstalling van 1925 bereik. Franse Art Deco is deur drie hooftrekke gekenmerk – die versmelting van moderniteit en tradisionele kunsvorme, die samewerking tussen kunstenaars en ambagsmanne en die eksklusiwiteit van sy produkte wat op welvarende kenners gemik was.
Die Franse Rewolusie het 'n skielike einde aan dié tradisie gemaak. Die ou gildes is ontbind, en binne enkele dekades het die meeste ambagsmanne, wat deur hul gildes opgelei is, gesterf of hul produksie gestaak. Maar terwyl moderne vervaardigingsprosesse ingang gevind het tot die nuut ontstaande nywerhede, het nyweraars eerder vasgehou aan oorgelewerde style as om nuwes te ontwikkel wat deur moderne tegnologieë geskep sou kon word.
In die laaste dekades van die 19de eeu was daar hernieude belangstelling in dekoratiewe kuns. Die historiese versamelings van die Société du Musée des Arts Décoratifs het in 1882 saamgesmelt met die Union Centrale des Beaux-Arts Appliqués à l'Industrie. Die koninklike ontwerpskool École Royale Spéciale de Dessin, wat reeds in 1765 in die lewe geroep is, is in 1877 hergeorganiseer as die École Nationale des Arts Décoratifs om opleiding in toegepaste kunste en ontwerp aan te bied. 'n Derde belangrike instelling in dié tyd was die École Boulle wat vanaf 1889 teoretiese en praktiese opleiding aan meubelontwerpers verskaf het. Al drie het daartoe bygedra om 'n nuwe sin vir estetiek en hoogstaande tegniese vakmanskap in die toegepaste kunste te vestig.
Art Nouveau
Tussen 1889 en 1900 het 'n nuwe kunsstyl hoogtyd gevier – Art Nouveau, vernoem na Siegfried Bing se befaamde Paryse kunswinkel wat vanaf 1895 werke van leidende ontwerpers soos die glasmaker Emile Gallé, die pottebakker Auguste Delaherche, die juwelier René Lalique en die meubelontwerpers Georges de Feure en Eugène Gaillard verkoop het.
Clathria calypso
Clathria calypso is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Art Deco
Art Nouveau
Die nuwe styl het 'n vormtaal in organiese ontwerpe gevind wat deur die natuur geïnspireer is, met stylaksente van asimmetriese kurwes en gesofistikeerde plantmotiewe. Die mees gewaardeerde werke was juis dié wat hul inspirasies nie meer in die kunsvorme van die verlede gevind het nie. Min van die Art Nouveau-ontwerpers was egter toegewyde ambagsmanne wat hulle beperk het tot die estetiese aspek, terwyl funksie, materiaal en tegnieke 'n ondergeskikte rol gespeel het. Die massavervaardiging van Art Nouveau-voorwerpe en hul opvallend lae gehalte het bygedra tot die ondergang van die styl ná 1900.
Clathria calypso
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1973 deur Boury-Esnault.
Art Deco
Nuwe inspirasies
Vervolgens het ontwerpers weer besin oor die kuns van voorindustriële ambagtes en gildes en het probeer aansluit by style wat gedurende die regentskap vanLoius-Philippe en vogue was en met die laaste oorlewende kunstenaar-ambagsmanne verbind is. Ander het verder teruggekyk na ontwerpkuns uit die tyd van die Lodewyk XV en Lodewyk XVI, die Directoire en die Keiserryk (Empire).
Nuwe inspirasies was nie beperk tot oorgelewerde tradisies nie. Eietydse eksotiese en avantgarde-strominge het ingang gevind tot die dekoratiewe kunste – in reaksie op die opspraakwekkende optredes van Sergei Diaghilef se balletgeselskap Ballets Russes in 1909 in Parys en hul wilde, ekstatiese, atmosferiese en outré-balletproduksies. Léon Bakst se oosters-geïnspireerde dekor- en kostuumontwerpe vir Schéhérezade was vol van ongewone kleurkombinasies en lewendige patrone en motiewe wat meteens as voorbeeld vir Paryse interieurs gedien het.
Terselfdertyd is kunstenaars en ontwerpers deur die regering aangemoedig om voordeel te trek uit materiale en opgeleide mannekrag wat in die Franse kolonies in Afrika en Asië verkry kon word. So is geëksperimenteer met nuwe materiale soos eksotiese houtsoorte en ivoor, nuwe tegnieke soos lakverf-afwerkings en keramiese glasure, en vorme wat aan vreemde, ver afgeleë beskawings en plekke ontleen is. Die fassinasie met eksotiese invloede het sy hoogtepunt gevind in die Exposition Coloniale Internationale, 'n omvattende uitstalling van Franse koloniale kultuur wat in 1931 net buite Parys gehou is.
Avantgarde-estetiek het in dié tyd ook by 'n wyer publiek gewild geraak wat in luukse artikels belang gestel het. Skilder- en beeldhoukuns het hier die voortou geneem. Fauvisme, kubisme en orphisme het hul stempel afgedruk op die nuut ontwikkelende Art Deco-styl. Kontrasterende kleure en patrone, wat sentraal staan in die fauvistiese skilderye van Henri Matisse en André Derain se werkperiode tussen 1905 en 1907 het die inspirasies gelewer vir 'n verskeidenheid tekstiele en muurpapiere en die versierings van geskilderde keramiek. Abstrakte vorme en geometriese stilerings, wat eie was aan Pablo Picasso en Georges Braque se kubistiese skilderkuns tussen 1907 en 1909, het hul invloed laat geld op vorme en oppervlakversierings.
Die Groot Oorlog, wat in 1914 uitgebreek het, het die dinamiese ontwikkeling van dekoratiewe net tydelik stopgesit. Kunstenaars en ambagsmanne is tot diensplig opgeroep, materiale en ander hulpbronne is vir militêre doeleindes aangewend, en die dalende vraag na luukse artikels het die produksie drasties laat krimp. Ná die oorlog was Franse ontwerpers des te meer geesdriftig om 'n eie nasionale vormtaal vir hul kuns te vestig. Die kulminasie van sulke pogings was die uitstalling Exposition Internationale des Arts Décoratifs et Industriels Modernes wat in 1925 gehou is en sy naam later aan die hele kunsstroming sou gee.
Parys as kunshoofstad
Art Deco het gedurende die 1920's en 1930's dwarsoor Frankryk gefloreer, in groot metropole soos Bordeaux en Lyon, maar ook in elegante seeoorde soos Biarritz en Deauville. Die meeste werkswinkels en ateljees van Art Deco-kunstenaars en -ambagsmanne was egter in Parys gesetel, die ongeëwenaarde hoofstad van Art Deco, met meubelontwerpers wat reeds eeue lank in die Faubourg Saint-Antoine werksaam was, en glasmakerye en pottebakkerye aan die stadsrand.
Net die hoofstad het oor 'n uitgebreide infrastruktuur van vertoonsale, kunsgalerye en winkels in die elegante buurte van die middestad langs die Seine se regteroewer beskik. Hier is enkelstukke net soos hele meubilerings en binneversierings aan belangstellendes vertoon. Elkeen van Parys se vier groot afdelingswinkels het sy eie spesiale dekorasie-afdeling ingerig. Die voorste vervaardigers soos Fouquet, Puiforcat en Sèvres het oor hul eie winkelruimtes beskik, terwyl 'n groot verskeidenheid glasware, keramiek, tekstiele en dekoratiewe voorwerpe in spesialiswinkels soos Jean Luce, La Crémaillère en Le Grand Dépôt verkoop is. Voorbeelde van toegepaste kuns is daarnaas in galerye vertoon.
Museums soos die Musée des Arts Décoratifs en die Musée Galliera het gereeld uitstallings gehou wat aan dekoratiewe kuns gewy was. Die eerste terugskouende uitstalling oor Art Deco, Le Décor de la vie de 1900 à 1925, is in 1937 in die Musée des Arts Décoratifs gehou. Ewe belangrik was jaarlikse salon-uitstallings wat deur professionele organisasies en kunstenaarsverenigings gereël is en tienduisende belangstellendes gelok het soos dié van die Société des Artistes Décorateurs wat tussen 1901 en 1922 jaarliks gedurende lentetyd vier weke lank in die Musée des Arts Décoratifs aangebied is. Langer uitstallings is vanaf 1922 in die Grand Palais gehou. Naas die Expo van 1925 en die koloniale uitstalling van 1931 het die Exposition Internationale des Arts et Techniques dans la Vie Moderne in 1937 skare besoekers gelok.
Modemakers, teaters, nagklubs, restaurante en kroeë was eweneens op peil met die laaste modes en strominge.
Art Deco op see: Plesierbote
Welgestelde besoekers het al 'n indruk van Art Deco-kuns gekry voordat hulle in Frankryk voet aan wal gesit het. Die Franse regering het groot passasierskepe as 'n geskikte platform geag om nasionale produkte te bemark en in 1912 opdrag aan die Compagnie Générale Transatlantique (CGT) gegee om vier passasier-posskepe vir die gesogte Noord-Atlantiese roete te bou. Leidende ontwerpers het dié skepe van weelderige en kleurvolle dekorasies voorsien wat, na verwagting, die kooplus van toeriste sou wek. Besondere aandag is aan eersteklas-passasiers geskenk – die belowendste potensiële klante wat met wyne van gehalte en stylvolle etes bederf is.
Vermont Progressive Party
Die Vermont Progressive Party is 'n Amerikaanse politieke party, wat in 1999 gestig en slegs in die deelstaat Vermont aktief is.
Geskiedenis
Die Vermont Progressive Party het sy oorsprong in die verkiesingsveldtog van Bernie Sanders, wat as onafhanklike kandidaat in die burgemeesterverkiesing in Burlington gestaan het. Sanders, wat later as 'n lid van die Huis van Verteenwoordigers en vervolgens as 'n lid van die Senaat verkies is, het homself nooit amptelik met die party geassosieer nie, alhoewel die Progressiewes tot sy grootste ondersteuners behoort het. 'n Groep van sy aanhangers het die Progressive Coalition gestig, om in toekomstige verkiesings te staan.
'n Aantal van die Coalition se lede, waaronder Terry Bouricius, is as lede van Vermont se parlement, die Vermont General Assembly, verkies en het, nadat 'n stabiele politieke basis daargestel is, formeel die Progressive Party geword. Met die drie nuwe setels, wat in die verkiesing van 2004 gewen is, is daar nou ses verteenwoordigers van die party in Vermont se Huis van Verteenwoordigers. Dit maak van die Progressiewes die enigste derde party in die VSA wat meer as een setel in 'n deelstaat se parlement gewen het.
In Burlington se burgemeesterverkiesing van 7 Maart 2006 het kiesers Bob Kiss, 'n lid van die Vermont Progressive Party en Vermont se Huis van Verteenwoordigers sedert 2001, bo sy teenstanders Hinda Miller (Demokratiese Party) en Kevin Curley (Republikeinse Party) verkies.
Wileroltigen
Wileroltigen is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 357 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2020 het meeste van die inwoners Duits gepraat.
Daniel Bosman
duimnael|230px|Ds. Daniel Bosman en sy vrou.
Ds. Daniel Bosman (Wellington, Kaapkolonie, 26 September 1857 - Bellville, 3 April 1930) was 'n Suid-Afrikaanse leraar wat 44 jaar lank in vyf gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk gearbei het. Sy laaste gemeente en die een waarin hy die langste (24 jaar) gestaan het, was die NG gemeente Durbanville.
Daniel Bosman het sy eerste onderwys aan die bekende Blaauwvallei-skool by sy geboortedorp ontvang en sy voorbereidende studie aan die ou Stellenbosse Kollege deurgemaak, waarna hy sy teologiese studie in 1883 aan die Kweekskool op Stellenbosch voltooi het.
Sy eerste gemeente was Willowmore van 1884 tot 1888 waar hy die opvolger was van ds. Adriaan Hofmeyr en die voorganger van ds. Jan Andries Beyers. Van laasgenoemde jaar tot 1895 was ds. Bosman leraar van die NG gemeente Mosselbaai en daarna van 1895 tot 1899 die tweede leraar van die destydse Nieuwe Kerk, in later jare bekend as die gemeente Tamboerskloof. Van die eerste jaar (1899) van die Tweede Vryheidsoorlog was hy leraar van die Vrystaatse gemeente Boshof, waar hy gebly het tot hy in 1904 'n beroep aangeneem het na die NG gemeente Durbanville.
Eerw. Andries Dreyer skryf in sy in memoriam-stukkie oor ds. Bosman: "In al hierdie gemeentes het hy op waardige wyse en met toewyding en nougesetheid gearbei. Gepaar aan 'n minsame geaardheid, het hy ook 'n ernstige lewensopvatting gehad, wat in sy prediking kragtige uitdrukking gevind het. Aas sy kanselarbeid was deeglikheid van inhoud met sierlikheid van vorm verbind." Ds. Bosman het die Kerk ook buite sy gemeentes gedien, want hy was jare lank skriba van die Ring van Kaapstad en lid van die kuratorium van die Sendinginstituut op Wellington en van die Algemene Sendingkommissie, terwyl hy, volgens eerw. Dreyer, in sy laaste jare die siel was van die Kaapstadse Kindersendinghuis, waarvan daar 'n tak-inrigting op Durbanville gestig is.
Nadat ds. Bosman in 1928 weens hoë ouderdom sy emeritaat aanvaar het, het hy op Bellville gaan woon en is daar oorlede in April 1930 in die ouderdom van 72 jaar en ses maande.
Trope
Die trope is die gebied tussen die kreefskeerkring in die Noordelike Halfrond en die steenbokskeerkring in die Suidelike Halfrond. Hierdie gebied word gekenmerk deur 'n geringe verskil tussen die lengte van dag en nag. Die eilandryk van Indonesië, suidelike Asië, die noordelike helfte van Australië, Middel-Amerika en die grootste deel van die kontinente Afrika en Suid-Amerika is in die trope.
Let op dat daar 'n verskil is tussen die trope en tropies. Die "trope" verwys na 'n gebied terwyl "tropies" na 'n warm en vogtige klimaat verwys. Plante groei goed in 'n tropies klimaat, vandaar die tropiese reënwoude. 'n Klimaat kan tropies genoem word as die maandtemperatuur van die koudste maand nie onder die 18 °C daal nie.
Dit is dus nie so dat die trope noodwendig altyd 'n tropiese klimaat het nie.
Deventer
Deventer staan bekend vir sy Deventerkoek en die sokkerspan Go Ahead Eagles wat in die seisoen 2013-2014 in die Eredivisie gespeel het. Die stad is ook die fokuspunt van infrastruktuur in Salland, asook vir die spoorweë, vir die nasionale paaie die A1 as vir die IJsselrivier.
Geskiedenis
Die stad Deventer is waarskynlik gestig rondom 768 deur die Engelse sendeling Lebuinus, wat 'n houtkerk op die oostelike oewer van die IJssel gebou het. In 952 het Koning Otto I in 'n skenkingsoorkonde Deventer as stad vermeld. Nadat die plek in die loop van tyd steeds meer regte en voorregte verwerf het, het dit in 1123 van keiser Hendrik V die beskikking oor die munisipale gronde gekry. In die Middeleeue was Deventer lid van die Hanse verbond. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is die stad hewig gebombardeer vanweë die teenwoordigheid van 'n brug oor die IJssel, met die gevolg dat nie baie geboue na die oorlog oorgebly het nie.
Wohlen bei Bern
Wohlen bei Bern is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 9 215 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2020 het meeste van die inwoners Duits gepraat.
Buddy Foster
Buddy Foster (gebore 12 Julie 1957) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Foxes (1980) en in die televisiereekse The Andy Griffith Show (1960), Hondo (1967), en The Six Million Dollar Man (1974).
Asjoera
Asjoera (Arabies: ‏عاشوراء, ʿāšūrāʾ van ‏,عَشَرَة asjara/ʿašara, letterlik: "tien"; Oerdoe en Persies: عاشورا, ʿĀšūrāʾ; Turks: Aşure Günü) is die tiende dag van Muharram, die eerste maand in die Islamitiese kalender. Vir die meerderheid Sjiiete en Alawiete is Asjoera die hoogtepunt van die routyd in Muharram en herdenk Imam Hoessein, die kleinseun van die profeet Mohammed, se martelaardood tydens die Slag van Karbala op 10 Muharram in 61 AH (10 Oktober 680 n.C. volgens die Gregoriaanse kalender). Soenniete ken dieselfde berigte van hierdie gebeurtenisse, maar seremoniële rou het nie 'n gewoonte geword nie – alhoewel gedigte, lofredes en herhalings van die gebeure algemeen is en steeds algemeen voorkom. Die rou vir die voorval het amper onmiddellik na die Slag van Karbala begin. Gewilde lofredes om die Slag van Karbala te herdenk is deur digters tydens die Omajjadiese en Abbasidiese tydperke geskryf, en die vroegste openbare rourituele het onder die Boejide in 963 plaasgevind.
In verskeie Islamitiese lande het Asjoera 'n nasionale vakansiedag geword, en baie etniese en godsdienstige gemeenskappe neem daaraan deel.
In Soennitiese Islam is Asjoera ook die dag waarop Moses (Mūsa) en die Israelites deur God met die skepping van 'n pad in die meer van die farao gered, en dit is die Islamitiese eweknie van Jom Kippoer. Ander herdenkings sluit in Noag (Nūḥ) verlaat sy ark en die profeet Mohammed se aankoms in Medina.
Etimologie
Die oorsprong van die woord Asjoera is die betekenis van "tien" in Semitiese tale; vandaar die naam van die herinnering, letterlik vertaal beteken dit "die tiende dag". Volgens die Oriëntalis A. J. Wensinck is die naam afgelei van die Hebreeuse עשרה‬ ʿāsōr, met die Aramese bepalende agtervoegsel. Die dag is inderdaad die tiende dag van die maand, hoewel sommige Islamitiese geleerdes verskillende etimologieë bied. In sy boek Ghuniyatut Talibin skryf Abdul-Qadir Gilani dat Islamitiese geleerdes verskil oor hoekom hierdie dag as Asjoera bekend staan, sommige van hulle stel voor dat dit die tiende belangrikste dag is waarmee God (Allah) Moslems geseën het.
Datums
Asjoera is volgens die Islamitiese kalender op 10 Muharram, die werklike viering begin egter altyd met sonsondergang op die vooraand (omdat 'n dag met sononder begin). Aangesien maande in die Islamitiese kalender altyd na die maan bereken word, wissel die datum van hierdie dag volgens die Gregoriaanse kalender.
1383
Die jaar 1383 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 83ste jaar van die 14de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Mmamahabane
Mmamahabane is 'n nedersetting in die Vrystaat, Suid-Afrika. Tydens die apartheidera was Mmamahabane, direk langs Tswelangpele, waar die dorp Ventersburg se swartmense gewoon het.
Volgens die 2011-sensus het die nedersetting 'n bevolking van 7 813 gehad.
Ubombo
Ubombo is 'n dorp in die Umkhanyakude-distriksmunisipaliteit van KwaZulu-Natal provinsie in Suid-Afrika.
SC Wiedenbrück 2000
SC Wiedenbrück 2000 is 'n sportklub in Rheda-Wiedenbrück in die deelstaat Noordryn-Wesfale in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Behalwe sokker, het die klub ook afdelings vir tafeltennis, dans en gimnastiek. Wiedenbrück was tot 1970 'n onafhanklike dorp gewees.
Die klub het in 2000 ontstaan deur die samesmelting van die klubs DJK Wiedenbrück en Westfalia Wiedenbrück. Westfalia Wiedenbrück het een seisoen (1934/35) in die Bezirksliga Oos-Wesfale, destyds die tweede vlak van die Duitse sokkerstruktuur (die wenner van hierdie liga kon aan die uitspeelwedstryde om promosie na die Gauliga Wesfale deelneem), deurgebring. DJK Wiedenbrück was egter die klub wat in die hoër liga meegeding het ten tyde van die samesmelting en die nuwe klub het DJK se plek in die Bezirksliga op die 7de vlak ingeneem.
Yukon
Yukon is een van Kanada se grootste en ylbevolkste provinsies. Die hoofstad en grootste stad van die gebied is Whitehorse. In 2010 het Yukon 'n bevolking van 34 246 mense gehad. Die gebied het 'n oppervlakte van 482 443 km² en is vernoem ná die Yukonrivier.
Geskiedenis
Die eerste westerse setlaars het omstreeks in 1750 in die gebied aangekom. Hulle het hoofsaaklik gejag vir die pelse van diere en het in en uit die gebied getrek. In 1848 stig Robert Campbell Fort Selkirk aan die mond van die Pellyrivier namens die Hudson's Bay Company. Yukon het in 1896 'n gewilde bestemming geword toe goud in Bonanza Creek naby Dawson City ontdek is. Dit was die begin van die Klondike Goudstormloop. Goudmyners is in bootvragte vanaf Kanada en die Verenigde State aangebring.
Die White-pas en Yukonroete is ook gedurende hierdie tydperk gebou. In 1898 het die Kanadese regering die Yukon-gebiedswet goedgekeur wat Yukon 'n onafhanklike subgebied gemaak het; voorheen was dit deel van die Noordwestelike Gebiede. Van 1898 tot 1953 was Dawson City die hoofstad van die gebied. Daarna is hierdie funksie aan Whitehorse oorgedra.
Geografie en klimaat
Die gebied het 'n totale oppervlakte van 482 443 km², ongeveer dieselfde grootte as Spanje. Dit lê noord van die 60ste breedtegraad tussen Alaska en die Noordwestelike Gebiede. In die noorde word Yukon vir 430 km begrens deur die Beaufortsee, in die weste deur Alaska met 'n lengtegraad van 141° wes as die staatsgrens, in die suide British Columbia en in die ooste die Noordwestelike Gebied (NWT). Die grens met die NWT loop grotendeels langs die kontinentale kloof. Aan die ander kant is die Mackenzie-kom wat in die Beaufortsee vloei.
Die Yukonrivier is die belangrikste rivier in Yukon en Alaska. Die rivier is 3 185 kilometer lank en vloei met 'n wye delta in die Beringsee. Ná die Mackenzierivier is dit Kanada se grootste rivier.
Meer as die helfte van die gebied se landoppervlakte is met naaldwoude bedek. Die klimaat toon baie uiterstes. In die somer kan dit warmer as 30 °C word, terwyl die temperatuur in die winter tot minder as −60 °C kan daal.
Demografie
duimnael|250px|regs|Die Yukon Hotel in Dawson City. Volgens sensusopnames het die gebied 35 862 inwoners in 2012 gehad waarvan 23 272 in 2005 in die hoofstad Whitehorse gewoon het.
Gedurende die goudstormloop van 1896 het Dawson City se bevolking tot 40 000 gestyg. Toe daar nie meer goud te vinde was nie, het die inwonertal vinnig gedaal. Tans woon daar ongeveer 2 000 mense in Dawson City.
Landbou
Slegs 'n baie klein deel van die grond word vir die landbou gebruik. Die landbouarea is ongeveer 12 500 hektaar, waarvan ongeveer die helfte vir akkerbou of tuinbou gebruik word. Die meeste landbougebiede is naby die bevolkingsentrums en soveel as 70% van die plase is binne 'n radius van 100 km vanaf Whitehorse. Meer as die helfte, ongeveer 270 000 km², is bedek met naaldbome. Ongeveer 'n derde van hierdie bos is geskik vir houtkap. Dit word op beperkte skaal gebruik, die hout word in huiskonstruksie en as brandstof gebruik.
Energie
Die meeste elektrisiteit word deur waterkragaanlegte opgewek. Daar is ook tekens van steenkool, olie en aardgas, maar hierdie reserwes word nie ontgin nie. 'n Klein hoeveelheid natuurlike gas word in die Kotaneelee-veld onttrek.
Vervoer
Yukon het nie sy eie hawens nie, maar gebruik wel twee ysvrye hawens in Alaska: Skagway en Haines. Yukon het paaie wat heeljaar oop is, met 'n totale lengte van ongeveer 4 700 kilometer, wat dele van die Alaska-snelweg insluit. Die Dempster-snelweg is 'n grondpad van 735 kilometer lank. Dit gaan vanaf Dawson City tot in die noorde en eindig aan die kus met die Beaufortsee. Die internasionale lughawe Whitehorse is die belangrikste lughawe met binnelandse en internasionale bestemmings, maar laasgenoemde slegs in die toeristeseisoen.
France Antarctique
duimnael|240px|'n Kaart van France Antarctique uit die jaar 1555 duimnael|regs|240px|Die Portugese val die Franse Fort Coligny aan France Antarctique was die naam van die kortstondige Franse kolonie suid van die ewenaar in Rio de Janeiro (Brasilië), wat in die tydperk tussen 1555 en 1567 bestaan het.
Brasilië is oorspronklik in April 1500 deur 'n koninklike Portugese vloot onder die bevel van Pedro Álvares Cabral ontdek. Die ekspedisie het naby die huidige Porto Seguro (Bahia) voet aan wal gesit, tog is die kolonie met die uitsondering van Salvador, Brasilië se eerste hoofstad, 'n halfeeu later nog steeds 'n ongerepte land.
Op 1 November 1555 neem die Franse viseadmiraal Nicolas Durand de Villegaignon (1510-1575), 'n hugenoot en kommandeur van 'n klein vloot van twee skepe en tweehonderd soldate en Hugenote-setlaars, die klein eiland Serigipe in die Guanabarábaai (teenoor die huidige Rio de Janeiro) in besit. Die koloniste rig 'n fort op, wat ter ere van Gaspard de Coligny, 'n hugenoot en admiraal, wat die ekspedisie ter beskerming van sy geloofsgenote ondersteun het, Fort Coligny vernoem word. Die nouliks ontwikkelde dorp op die vasteland kry die naam Henriville, ter ere van koning Hendrik (Henri) I van Frankryk, wat die ekspedisie goedgekeur en die koloniste van die skepe voorsien het.
Nietemin stel die Franse kroon - anders as in die geval van Nieu-Frankryk - geen belang in die uitbreiding van die kolonie nie, aangesien dit 'n skending van die destydse Verdrag van Tordesillas en 'n voorafgaande pouslike oorkonde uit die jaar 1493 sou wees, waarmee die Nuwe Wêreld tussen Spanje en Portugal opgedeel is.
Aanvanklik is die Portugese onverskillig teen die Franse nedersetting. In die jaar 1556 groei die kolonie danksy die aankoms van nuwe setlaars, Switserse calviniste uit Genève, wat die nedersetting op drie skepe onder die bevel Villegaignon se neef, Bois le Comte, bereik. Villegaignon probeer sy posisie deur 'n alliansie met die plaaslike Tamoio- en Tupynambá-Indiane te vestig, wat vyandelik teenoor die Portugese staan.
Uiteindelik kry Mem de Sá, die nuwe goewerneur-generaal van Brasilië, in 1560 'n bevel van die Portugese regering om die Franse te verdryf. Met 'n vloot van 26 oorlogskepe en 2 000 soldate val hy Fort Coligny aan en verniel dit binne drie dae, tog slaag hy nie daarin om sy bewoners en verdedigers te verdryf nie. Die Franse vlug met die ondersteuning van die indiane na die binneland, waar hulle met hul werk voortgaan. Admiraal Villegaignon, wat intussen weer die Rooms-Katolieke geloof aangeneem het, keer in 1558 na Frankryk terug, aangesien hy die voortgesette religieuse verskille tussen die protestante en die katolieke, wat saam met die tweede groep na die kolonie geëmigreer het, met afsku bejeën.
Twee invloedryke Jesoeïte-pastore, José de Anchieta en Manoel da Nóbrega, wat saam met Mem de Sá na Brasilië gekom het en 'n groot rol by die herstelling van die vrede met die Tamoyos speel, dring daarop aan om die Franse opnuut aan te val. Mem de Sá gee aan sy neef die opdrag om 'n nuwe strydmag saam te stel.
Estácio de Sá stig op 1 Maart 1565 die stad Rio de Janeiro en veg 'n verdere twee jaar teen die Franse setlaars. Danksy die militêre versterking, wat deur sy oom gestuur is, verslaan en verdryf hy die Franse uit Brasilië, maar beswyk 'n maand later aan die wonde wat hy in die slag opgedoen het.
Basiliscus van Bisantium
Basiliscus (Latyn: Flavius Basiliscus Augustus, Grieks: Βασιλίσκος; d. 476/477) was die Bisantynse keiser van 475 tot 476. Hy was ’n lid van die Thraciese Dinastie en het keiser geword nadat keiser Zeno in ’n opstand uit Konstantinopel verdryf is.
France Antarctique
Coligny en Villegaignon se droom om 'n Franse kolonie suid van die ewenaar te vestig eindig na slegs twaalf jare. Die Portugese kroon reageer op die Franse pogings om gebiede in Brasilië te verower (naas France Antarctique bestaan daar tussen 1612 en 1615 'n tweede Franse kolonie met die naam France Équinoxiale naby die huidige stad São Luís in die deelstat Maranhão) met die vinnige kolonisasie van die land en verhef ook sy status.
Basiliscus van Bisantium
Hy was die broer van Verina, die vrou van keiser Leo I (457–474). Basiliscus het daarin geslaag om die mag in 475 oor te neem vanweë die ongewildheid van die "barbaar" Zeno. Hy was egter baie ongewild en toe Zeno die mag probeer terugkry, is hy feitlik glad nie teengestaan nie. Hy is gevange geneem en vermoor.
Die stryd tussen Basiliscus en Zeno het voorkom dat hulle tussenbeide getree het om die val van die Wes-Romeinse Ryk te keer (in September 476).
Robert Williams (akteur)
Robert Williams (15 September 1894 – 3 November 1931) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Platinum Blonde (1931), Rebound (1931), The Common Law (1931), en Devotion (1931).
Basiliscus van Bisantium
Bewind
Basiliscus se suster Verina het besluit om Zeno se bewind omver te werp en hom met Basiliscus se hulp te vervang met haar minnaar, Patricius. Die samesweerders het opstande gereël in die hoofstad teen die Isauriese keiser; Basiliscus het daarin geslaag om drie generaals, Illus, Trocundes en Strabo, sover te kry om die sameswering te steun. In Januarie 475 was Zeno verplig om uit Konstantinopel na Isaurië te vlug. Illus en Trocundes is agter hom aangestuur en Zeno het homself in ’n fort toegesluit. Hier het Illus hom omsingel, sy broer Longinus gevange geneem en dié as gyselaar aangehou.
Onmin het egter tussen die samesweerders uitgebreek. Basiliscus het self die troon bestyg en sy suster se minnaar laat vermoor. Hy het ook al die Isauriërs in die hoofstad laat doodmaak – ’n stap wat hom vervreem het van die Isauriese generaals Illus en Trocundes. Zeno het die staatskis saam met hom geneem toe hy vlug en daarom moes Basiliscus hoë belastings hef. Hy het ook die skuld gekry vir ’n groot brand wat verskeie dele van die stad vernietig het.
Met die geheime steun van die senaat en omkoopgeld deur Zeno, het Illus weer van kant verander en sy leër met Zeno s’n verenig. Saam het hulle na Konstantinopel opgeruk. Basiliscus het nog ’n leër gestuur om Zeno te stuit, dié keer onder aanvoering van sy nefie Armatus. Hy is egter ook omgekoop en het Zeno se troepe nie gekeer nie. Eindelik moes Basiliscus vlug en in die Aya Sophia skuil.
In Augustus 476 het Zeno Konstantinopel binnegeval nadat die senaat die stad se poorte vir hom oopgemaak het en hy het weer die troon bestyg. Basiliscus het hom oorgegee en hy en sy familie is na ’n fort in Kappadosië gestuur, waar hy in ’n droë waterbak toegesluit is om te sterf. Hy het net 20 maande lank regeer. Hy is beskryf as ’n goeie generaal, maar stadig om te verstaan en maklik om om die bos te lei.
Willem Ouweneel
Willem Johannes Ouweneel (gebore 2 Junie 1944 in Zaandam) is 'n Nederlandse bioloog, filosoof en teoloog.
Lewe en werke
Ouweneel word onder die Evangelies-ortodoks-Protestantse bevolking van Nederland as 'n bekende skrywer en spreker beskou. Hy is ook 'n ervare debatvoerder. Hy is afgestudeer as bioloog en het talle kere gepromoveer in biologie, teologie en filosofie. Hy het ook verskeie populêr-wetenskaplike boeke geskryf.
Hy kan as 'n ortodokse Christen en skeppingsdenker beskou word, maar aanpassings in sy denke is geïdentifiseer, onder andere in die tydskrif Ellips. Hy is lid van die geloofsgemeenskap van die "Vergadering van Gelowiges" ("Plymouth Brethren"). Willem Ouweneel kan gereeld gehoor en gesien word in programme van die Nederlandse uitsaai-organisasie Evangelische Omroep. Hy lewer al jare lank kommentaar op maatskaplike en kerklike gebeurtenisse op die radioprogram Deze Week op Saterdagaande. Hy is lid van die Vereniging van Reformatorische Wijsbegeerte en is as hoofredakteur verbonde aan die tydskrif Ellips (voortsetting van die vroeëre Bijbel en Wetenschap). Daarnaas gee hy lesings oor Bybelse onderwerpe en publiseer hy hoofsaaklik oor godsdienstige onderwerpe.
In onlangse jare begeef hy hom toenemend op charismatiese terrein. So het hy 'n pleitbesorger geword van T.B. Joshua, 'n christelike gebedsgeneser in Nigerië. Ook het hy radikale standpunte ingeneem in die leer oor die gebedsgenesing. Hierdeur het sy gewildheid in sommige kringe gegroei, maar die tyd waarin hy bykans die totaliteit van die evangeliese beweging in Nederland geïnspireer het, is verby.
Ouweneel het ook die politieke terrein betree deur byvoorbeeld in 1998 hom beskikbaar te stel vir die kieslys van die Reformatorische Politieke Federatie (RPF). Dit het 'n ommekeer in sy denke teweeg gebring; in vroeëre publikasies het hy teen deelname van Christene aan verkiesings geargumenteer.
Willem Ouweneel woon in Huis ter Heide (munisipaliteit Zeist) en is getroud met 4 kinders; waarvan een (Evert Jan Ouweneel) eweneens as filosoof en op verwante terreine werksaam is.
Volgens eie navorsing stam hy af van die Frankiese keiser Karel die Grote.
Publikasies
Omdat meer as honderd boektitels onder sy naam gepubliseer is, word hier 'n beknopte lys van publikasies volgens jaar van uitgawe gelys.
Uitgawes van die Evangelische Omroep
Vir die Evangelische Omroep het Willem Ouweneel onder redaksie van W.J.J. Glashouwer, die begeleidende boeke van die vier televisiereeks oor Het ontstaan van de wereld, Het ontstaan van de bijbel, Het ontstaan van Israël en Het ontstaan van het christendom geskryf. Daar sou nog 'n vyfde boek van daardie reeks kom, oor Het ontstaan van een nieuwe wereld (waarin die bybelse profetiese visie op die toekoms behandel sou word), maar die boek is nooit verwesenlik nie:
Paulus (Jazidji)
Paulus (Jazidji) van Aleppo (ook bekend as Boelos Jazidji; gebore 1959) is die metropolitaan van die Grieks-Ortodokse Kerk van Antiogië in Aleppo, Sirië. Hy is van die Kerk van die Mariahemelvaart.
Lewe
Paulus is in 1959 in die kusstad Latakia, Sirië, gebore. Nadat hy in 1985 ’n graad in siviele ingenieurswese behaal het, is hy tot diaken gewy en het hy teologie aan die Universiteit van Thessaloniki studeer. Hy het in 1989 ’n BA-graad behaal, in 1992 ’n meestersgraad en daarna sy doktorsgraad. Hy het ook op berg Athos studeer.
Paulus is in 1992 tot priester gewy en was deken van die instituut vir teologie van 1994 tot 2000, toe hy verkies is tot metropolitaan van Aleppo. Sy broer is Johannes X van Antiogië, die huidige patriarg van die Grieks-Ortodokse Kerk in Sirië.
In 2013 is Paulus en die Siries-Ortodokse aartsbiskop van Aleppo, Johanna Ibrahim, deur militante in die Siriese Burgeroorlog ontvoer; dit was ’n paar jaar lank onbekend wat van hulle geword het. Die program Beloning vir Reg het $5 miljoen uitgeloof aan iemand met inligting oor die ISIS-netwerk wat verantwoordelik was vir die ontvoering van hulle en drie ander geestelikes, Maher Mahfouz, Michael Kayyal en Paolo Dall'Oglio. In Januarie 2020 het die Vatikaanstad se nuusagentskap, Agenzia Fides, berig oor ’n verslag deur Mansur Salib, wat in die berig beskryf word as ’n "Siriese burger in die Verenigde State", wat in ’n blog op Medium.com gepubliseer is. Daarin word beweer die twee biskoppe is in 2016 vermoor.
Galery
Beeld:Church of the Dormition of Our Lady, Greek Orthodox, Aleppo (the belfry).jpg|Kerk van die Mariahemelvaart in Aleppo. Beeld:Ayda alley, Aleppo Christian Quarter (02).jpg|’n Smal straatjie in die Christelike kwartier van Aleppo. </Gallery>
Besemtrosvy
Die besemtrosvy (Ficus sur) - voorheen bekend as Ficus capensis - is 'n boom wat groot en spreidend kan word. In Suid-Afrika is die boom inheems in KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Oos-Kaap en die Wes-Kaap. Dit word aangetref kuslangs vanaf die Tsitsikamma, deur KwaZulu-Natal, Eswatini, die laeveld tot in Zimbabwe. Buite Suid-Afrika is die spesie inheems in Angola, Benin, Botswana, Burkina Faso, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Eritrea, Ethiopië, Eswatini, Gaboen, Gambië, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Gulf of Guinea Is., Ivoorkus, Jemen, Kaap Verde, Kameroen, Kenia, Liberië, Malawi, Mali, Mosambiek, Namibië, Nigerië, Republiek die Kongo, Rwanda, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Soedan, Tanzanië, Togo, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Die vye word 3 tot 4 cm in deursnee en is pienk, gespikkeld rooi wanneer hulle ryp is. Die vrugte word in swaar trosse op en naby die stam aan die onderste takke gedra. Die vye kan gebruik word om konfyt mee te maak. Die blare is glad en het onreëlmatige geskulpte rande. In Engels staan die boom bekend as die Broom cluster fig. Die boom se FSA-nommer is 50.