cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lombard-vierling
Mev. Johanna Lombard (“Hannie Vierling”) van Loeriesfontein was reeds die moeder van twee dogters toe sy die lewe skenk aan vier identiese seuns. Hulle was in geboortevolgorde met hul gewigte by geboorte Nicolaas Daniël (1.8kg), Johannes Jacobus de Waal (2.6kg), Johannes Petrus Paulus (2.5kg), en De Villiers (1.6kg). Alhoewel 'n meervoudige geboorte verwag is, was 'n vierling 'n verrassing. Die voorkoms van vierlinge is slegs 1 op 'n 600 000 geboortes. Alhoewel die hospitaal op Calvinia toe nie oor 'n broeikas beskik het nie, het die kinders oorleef. Hoe groter die aantal babas in een swangerskap, hoe kleiner die kans op oorlewing. Die bevalling is waargeneem deur dr. J.N. de Villiers en sy vrou dr. Geraldine de Villiers, Dr. De Villiers het later professor in die ginekologie en nog later rektor van die Universiteit van Stellenbosch geword.
Neue Deutsche Todeskunst
Die term Neue Deutsche Todeskunst, kort NDT, is vanaf die vroeë 1990's gebruik om na 'n Duitstalige musiekstroming in die konteks van Gothic Rock en Dark Wave te verwys. Die verbindende element van die beweging was die behandeling van onderwerpe soos dood, verganklikheid, Weltschmerz, nihilisme, surrealisme, eksistensialisme, kritiek op godsdiens, geweld, kranksinnigheid en isolasie.
Publiekesleutelkriptografie
Geskiedenis
'n Asimetriesesleutel-kriptostelsel is in 1976 gepubliseer deur Whitfield Diffie en Martin Hellman. Hulle is sterk beïnvloed deur Ralph Merkle se werk oor publiekesleutelverspreiding en het met hierdie publikasie 'n metode beskikbaar gestel vir 'n publieke sleutel ooreenkoms. Hierdie metode van eksponensiële sleuteluitruiling was die eerste praktiese metode om 'n gedeelde geheime sleutel daar te stel oor 'n onsekure kommunikasiekanaal sonder om eers 'n vooraf gedeelde geheime sleutel te gebruik. Merkle se publiekesleutelooreenkoms het later bekend gestaan as Merkle's Puzzles en is in 1978 gepubliseer.
Neue Deutsche Todeskunst
Aan die Neue Deutsche Todeskunst-beweging word die vestiging van die Duitse taal binne die Dark Wave-beweging toegeskryf, alhoewel daar al vroeër groepe soos Xmal Deutschland, Geisterfahrer of Malaria! was wat hulle op musiek met Duitse liedtekste toegespits het.
Publiekesleutelkriptografie
Geskiedenis
'n Veralgemening van Cocks se metode is herontwerp in 1977 deur Rivest, Shamir and Adleman, almal op daardie stadium by MIT. Hierdie werk is gepubliseer in 1978 en die algoritme het die toepaslike afkorting van RSA, wat die eerste letter van elke outeur se van is, gekry. RSA maak gebruik van eksponensiale modulo, wat 'n produk is van twee groot priemgetalle, om enkripsie en dekripsie te doen vir beide publiekesleutel-enkripsie en publiekesleutel- digitale handtekening. Die sekuriteit verbonde aan RSA hou verband met die moeilikheidsgraad by die faktorisering van groot heelgetalle, 'n probleem waarvoor daar geen doeltreffende, of prakties vinnig genoeg, metode is nie.
Sekuriteit
Geen publiekesleutel-enkripsieskema kan sekuur bly teen afluisteraars met oneindige berekeningskrag nie. Sekuriteit kan dus slegs gewaarborg word wanneer teenstanders oor beperkte berekeningskrag beskik en dus so ook slegs vir 'n beperkte aantal jare; b.v. "hierdie skema sal nie in 1000 jaar ontsyfer kan word deur 'n persoonlike rekenaar nie".
Die mees voor-die-hand-liggende gebruik van publiekesleutelkriptografie is vertroulikheid; 'n boodskap wat deur 'n versender geënkripteer word met die gebruik van die ontvanger se publieke sleutel kan slegs deur die ontvanger gedekripteer word met die gebruik van die ontvanger se private sleutel. So 'n boodskap kan dus nie deur enige derde party gelees word nie en verseker dus die vertroulikheid van die boodskap.
Cliff Saunders
Clifford Gervase Saunders (* 1939 – † 2019) was 'n Suid-Afrikaanse TV-nuusjoernalis en propagandis van die destydse Nasionale Party-regering. Hy is op 22 Oktober 1939 in Pretoria gebore. Na skool het hy 'n B.A.-graad aan die Universiteit van die Witwatersrand verwerf en by die SAUK begin werk. Hy was op 26 die jongste nuusredakteur, en was vir 33 jaar by die SAUK werksaam. Hy het ontken dat hy vir die Nasionale Intelligensiediens gewerk het.
Persoonlike lewe
Sy ouers was Dudely en Raaitjie. Hy was getroud met Ria en hulle het ses kinders gehad, waarvan een hom ontval het. Hy sterf aan hartversaking op 6 Mei 2019 in sy huis in Northcliff, Johannesburg.
Publiekesleutelkriptografie
Posdiensvergelyking
Hansie en Grietjie wil geheime boodskappe uitruil deur gebruik te maak van die publieke posdiens. So Griejtie wil 'n geheime boodskap stuur aan Hansie en dan wil Hansie sy geheime terugvoer gee.
'n Simmetriesesleutel-stelsel kan ingespan word. Hansie sowel as Grietjie het 'n identiese sleutel vir 'n slot. Hulle sal dus bymekaar moet kom om die sleutel uit te ruil of die sleutel stuur d.m.v. die posdiens of 'n koerierdiens; in welke geval dit moontlik is dat die sleutel gedupliseer kan woord deur hierdie tussengangers. Grietjie skryf haar boodskap en plaas dit in 'n boks en sluit dit met die slot. Die boks word dan oor die posdiens gestuur en die boodskap is veilig. Hansie ontvang die boks en gebruik sy identiese sleutel om die slot oop te sluit en hy het toegang tot die boodskap. Hansie kan op sy beurt sy terugvoer skryf en dit weer in die boks plaas en sluit en dan hanteer die openbare posdiens weer die versending.
Dan is daar die asimmetriese sleutel stelsel waar Hansie en Grietjie elk hul eie slot het. Om mee te begin vra Grietjie vir Hansie om sy oop slot aan haar te stuur oor die pos. Hansie hou dus sy sleutel by hom. hansie plaas dan haar boodskap in die boks en sluit die boks met Hansie se slot. Sy stuur dan die geslote boks aan Hansie waar hy dit op sy beurt oop sluit met sy sleutel en die boodskap lees. Om te antwoord het Hansie weer Grietjie se oop slot nodig om aan haar 'n geheime boodskap te stuur.
Die voordeel van 'n asimmetriese stelsel is dat Hansie en Grietjie nooit hul sleutels aan mekaar hoef te stuur nie. Dit verhoed dat 'n derde party soos 'n korrupte poswerker 'n duplikaat van die sleutel maak terwyl dit gestuur word om sodoende te spioeneer op alle boodskappe tussen die twee in die toekoms. In die geval van die publieke sleutel hoef Hansie en Grietjie nie die posdiens te veel te vertrou nie. Indien Hansie toelaat dat iemand sy private sleutel dupliseer, of dit word gesteel, kan die houer van die duplikaat Grietjie se boodskappe lees. Boodskappe van Grietjie aan ander partye is nog veilig aangesien sy in elke geval die betrokke party se slot sou gebruik.
Christy McGinity Gibel
Christy McGinity Gibel (gebore 19 Augustus 1977) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks Little Women: LA (2014).
Publiekesleutelkriptografie
Algoritmes – twee sleutels verbind aan mekaar
'n Sleutelpaar bestaan dus uit 'n private sleutel en 'n publieke sleutel. In ons voorbeeld tot dus ver is die slot die publieke sleutel en die sleutel om die slot mee te open die private sleutel. In 'n sekure asimmetriese kriptografiese stelsel is dit nie moontlik om die private sleutel vanaf die publieke sleutel af te lei nie, of andersom. So 'n stelsel word publieke sleutel enkripsie genoem aangesien 'n enkripsie sleutel versprei kan word sonder om die sekuriteit van boodskap wat deur hierdie sleutel geënkripteer is in gedrang te bring.
Indien ons die bostaande vergelyking gebruik kan Hansie dalk die planne versprei oor hoe om 'n slot (die publieke sleutel) te bou maar dit is ook nie moontlik om die sleutel (die private sleutel) vir die betrokke slot te bou nie. Dan kan sekure boodskappe aan Hansie gestuur word en hy gebruik dan sy private sleutel om dit te besigtig.
Die teendeel is ook waar. Indien 'n boodskap deur die private sleutel geënkripteer is kan dit slegs deur die publieke sleutel gedekripteer word. Dit is handig in situasies waar vertroulikheid nie die hoofdoel is nie maar eerder integriteit, geldigheid, of deursigtigheid soos in die geval van digitale handtekeninge.
Tekortkominge
Daar is altyd die moontlikheid dat iemand Hansie of Grietjie se slotte kan oopsteek. Daar is geen publieke sleutel skema wat 100% onomseilbaar is nie omdat almal uitgewerk kan word deur brutekrag sleutel soektog aanvalle. Sulke aanvalle is onprakties wanneer die berekeningskrag wat benodig word om sukses te behaal (iets wat Claude Shannon werkfaktor noem) buite die bereik van die potensiële aanvallers is. Die werkfaktor kan verhoog word deur eenvoudig 'n langer sleutel te kies. Daar is ander tipes aanvalle wat meer doeltreffend is en van hulle is bekend daarvoor dat hulle goed werk teen spesifieke algoritmes. RSA en ElGamal enkripsie is twee voorbeelde van algoritmes wat meer doeltreffende onsyferingsmetodes het as die brute krag opsie.
In die praktyk kan hierdie tekortkominge oorbrug word deur sleutel groottes van genoegsame lengte te kies dat die tyd en geld verbonde aan die breek van die sleutel net nie die moeite werd is vir die aanvaller nie. Byvoorbeeld: indien die skatting om 'n sleutel te ontleed dui daarop dat dit een duisend jaar sal duur en hierdie sleutel word gebruik om kredietkaartinligting sekuur te berg sal die inligting veilig wees aangesien die tyd wat dit sal neem om die sleutel te ontleed, om by die inligting uit te kom, langer sal duur as wat die inligting nuttig is. Tipies is die sleutel lengtes wat gebruik word vir publiekesleutelenkripsie heelwat langer as vir simmetriese metodes.
Osoonuitputting
Oorsaak
Die hoofoorsaak van osoonuitputting en die osoongat is vervaardigde chemikalieë, veral vervaardigde halogenokoolstof-verkoelingsmiddels, oplosmiddels, dryfmiddels en skuimafblaasmiddels (chloorfluorkoolstowwe (CFK's), ens.), bekend as osoonafbrekende middels. Hierdie verbindings word deur vermenging na die stratosfeer vervoer nadat hulle van die oppervlak vrygestel is. In die stratosfeer stel hulle halogeenatome vry deur fotodissosiasie, wat die afbreek van osoon (O3) in suurstof (O2) kataliseer. Daar is waargeneem dat albei soorte ozonuitputting toeneem namate die gebruik van halogenokoolstowwe toeneem.
Houtslang (astrologie)
Die Houtslang (乙巳, yǐsì) is die 42ste jaar van die Chinese kalender (sien die tabel regs onder van die 60-jaarsiklus). Dit is ’n begrip uit die Chinese astrologie en dui op dié maanjare wat gekenmerk word deur ’n verbinding van die tweede Hemelstam (乙, yǐ; die element Hout en Jin) met die sesde Aardtak (巳, sì), gesimboliseer deur die Slang (蛇, shé).
Osoonuitputting
Wêreld se reaksie
Uitputting van die osoon en die osoongat het wêreldwyd kommer gewek oor verhoogde kankerrisiko's en ander negatiewe gevolge. Die osoonlaag voorkom dat skadelikste golflengtes van ultravioletlig (UV) deur die aarde se atmosfeer beweeg. Hierdie golflengtes veroorsaak velkanker, sonbrand, permanente blindheid en katarakte, sowel as om plante en diere te benadeel. Hierdie bekommernisse het gelei tot die aanvaarding van die Montreal-protokol in 1987, wat die produksie van CFK's, halogene en ander osoonafbrekende chemikalieë verbied.
Houtslang (astrologie)
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Houtslangjaar het in 1965 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 2 Februarie 1965 tot 20 Januarie 1966.
Osoonuitputting
Wêreld se reaksie
Die verbod het in 1989 in werking getree. Osoonvlakke het teen die middel van die negentigerjare gestabiliseer en in die 2000's begin herstel, omdat die verskuiwing van die straalstroom in die suidelike halfrond na die suidpool opgehou het en selfs sou omkeer. Die herstel sal na verwagting in die volgende eeu voortduur, en die osoongat sal na verwagting teen 2075 weer so groot wees as voor 1980. In 2019 het NASA berig dat die osoongat die kleinste was sedert dit vir die eerste keer in 1982 ontdek is.
Die Montreal-protokol word beskou as die suksesvolste internasionale omgewingsooreenkoms ooit.
Houtslang (astrologie)
Houtslangjare
Die volgende jare is Houtslangjare:
Gabriele D'Annunzio
Generaal Gabriele D'Annunzio, prins van Montenevoso, hertog van Gallese ([ɡabriˈɛːle danˈnuntsjo]; * 12 Maart 1863 in Pescara as Gabriele Rapagnetta-d’Annunzio; † 1 Maart 1938 in Gardone Riviera, Lombardye) was 'n Italiaanse digter, roman- en toneelskrywer, joernalis en deelnemer aan die Eerste Wêreldoorlog wat met sy laat-romantiese simbolistiese digkuns tussen 1889 en 1910 'n prominente plek in die Italiaanse Fin de siècle-literatuur beklee het en tussen 1914 en 1924 ook 'n belangrike rol in die land se politieke lewe gespeel het. As egomaniese esteet en kunsversamelaar het hy in sy laaste lewensjare 'n museumagtige kompleks langs die Gardameer as sy residensie laat oprig, die villa Vittoriale degli italiani, waar hy ook in 'n mausoleum ter ruste gelê is. In Italië word na hom dikwels respekvol verwys as Il Vate ("Die Digter") of Il Profeta ("Die Profeet") uit wie se pen van die meesterlikste Italiaanse gedigte sedert die Middeleeuse bloeitydperk van Italiaanse poësie gekom het. Nogtans was daar 'n ander kant van hom, dié van 'n man met radikale politieke oortuigings, soos uit sy aanval op die Kroatiese hawestad Fiume (Rijeka) in 1919 sou blyk, 'n gewaagde onderneming wat deur 'n leër van 2 000 vrywilligers - avonturiers en vrygeeste - gesteun is van wie sommige later as historiese voorlopers van die hippie- en protesbeweging van 1968 beskryf sou word. Hulle het Fiume vervolgens vyftien maande lank as proto-fascistiese stadstaat geregeer. Hierdie "estetiese laboratorium van fascisme" is gekenmerk deur sy vuurwerk van antagonistiese elemente - die verheerliking van oorlog, fakkeloptogte en militêre parades het gekontrasteer met die stadstaat se kultuur van vrye liefde, dwelms en nudisme. D'Annunzio se oortuigings het - alhoewel daarin geen koherente wêreldbeeld gevind kan word nie - invloed uitgeoefen op Italiaanse fascisme en die styl wat met die land se fascistiese leier of duce, Benito Mussolini, verbind is. D'Annunzio is derhalwe beskryf as die "Vader van fascisme", alhoewel hy nooit tot Italië se fascistiese party toegetree het nie. Die eksentrieke en kleurvolle lewenstyl, wat D'Annunzio aangeneem het, maak dit vir biograwe moeilik om 'n onderskeid te tref tussen fiksie en feite.
In 1956 het die Amerikaanse biograaf, vertaler en fiksieskryweres Frances Winwar (1900−1985), 'n boorling van Taormina op Sisilië wat in 1907 na die Verenigde State geëmigreer het, met haar eerste omvattende biografie Wingless Victory reg laat geskied aan die digter wat onder die grootste literêre persoonlikhede gereken mag word, maar weens sy vriendskap met Mussolini buite fascistiese kringe gediskrediteer is.
John Yuan
John Yuan (gebore 14 Desember 1973) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Death Valley: The Revenge of Bloody Bill (2004) en Observe and Report (2009), en in die televisiereekse Arrested Development (2003) en Dating Rules from My Future Self (2012).
2008
Die jaar 2008 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 8ste jaar van die 21ste eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Die jaar is deur die VN tot die Jaar van die planeet Aarde verklaar.
Richard S. Castellano
Richard S. Castellano (4 September 1933 – 10 Desember 1988) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Lovers and Other Strangers (1970) en The Godfather (1972).
The Satanic Bible
The Satanic Bible is in die Walpurgisnag van die jaar 1968 deur Anton Szandor LaVey (1930-1997), die stigter van die Kerk van Satan, geskryf. Sy "Sataniese Bybel" is 'n versameling essays, opmerkings en grondleggende Sataniese rituele. Die boek verduidelik daarnaas ook LaVey se Satanise ideologie, wat na sy bewering onder meer deur Macchiavelli, Friedrich Nietzsche, Ragnar Redbeard en Ayn Rand beïnvloed is.
Geskiedenis
The Satanic Bible is oorspronklik in 1969 vrygestel en sedertdien gereeld herdruk. Die hoofteks, wat in Engels geskryf is, is in geen van die nuwe uitgawes verander nie, alhoewel dele van die voorwoord, wat LaVey se eggenote Diane opgedra was, ná hulle egskeiding verwyder is. Inleidings tot die werk is bygevoeg en vervang. Burton H. Wolfe, 'n joernalis wat The Devil's Avenger geskryf het, het 'n inleiding tot die oorspronklike uitgawe en latere sagtebanduitgawes geskryf, terwyl die inleiding tot University Press se hardebanduitgawe deur Michael Aquino bygedra is. Hierdie inleiding is in Aquino se gedenkskrif Church of Satan herdruk.
Die huidige Spreker en Tweede Hoëpriester van die Kerk van Satan, Peter H. Gilmore, het 'n nuwe inleiding geskryf wat Wolf s'n vervang het en vanaf 2005 by die Satanic Bible gevoeg is.
University Press-uitgewers het 'n hardebanduitgawe van The Satanic Bible en The Satanic Rituals vrygestel, wat egter al lank nie meer herdruk is nie. Hierdie uitgawes het versamelaarstukke geword, wat in aanlynmarkte soos eBay teen pryse van meer as VSA-$ 1 000 verkoop is.
Religieuse betekenis
Die Sataniese Bybel pleit op 'n logiese manier vir 'n lewensstyl waarin selfverwenning sentraal staan en is - anders as die Christelike Bybel - 'n eersterangse filosofiese werk waarmee Satanisme as 'n respektabele en erkende religie ingevoer is.
Lothaire Bluteau
Lothaire Bluteau (gebore 14 April 1957) is 'n Kanadese akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Jesus of Montreal (1989) en Black Robe (1991), en in die televisiereekse 24 (2001) en Vikings (2013).
P.J.J. Badenhorst
P.J.J. Badenhorst (*17 Augustus 1930, Victoria-Wes –) is 'n Afrikaanse skryfster van liefdesromans onder die skuilnaam Melanie Boshoff.
Lewe en werk
Paulina Johanna Jacoba Badenhorst is op 17 Augustus 1930 op Victoria-Wes gebore, waar sy groot word en haar skoolopleiding ontvang. Na standerd agt verlaat sy die skool. Die gesin verhuis later na Suidwes-Afrika (tans Namibië), waar sy op 22 Junie 1950 met Petrus Johannes Badenhorst trou. Die egpaar het drie kinders, twee seuns (Urban en Gerhard) en ’n dogter (Jenny). Haar man is ’n statistikus in diens van die Suid-Afrikaanse Spoorweë. Vir die eerste veertien jaar van haar getroude lewe bly hulle in Windhoek, waarna haar man verplaas word na Durban en later na Johannesburg, voordat hulle weer terugkeer na Windhoek. Deur deeltydse studie behaal sy in 1967 haar B.A.-graad met Afrikaans-Nederlands en Sielkunde as hoofvakke aan die Universiteit van Suid-Afrika. Vanaf 1970 is sy sekretaresse van die Windhoekse Skouvereniging. Dit is vir vier maande van die jaar voltyds en vir die res van die jaar deeltyds, wat haar genoegsaam tyd gun vir haar skryfwerk.
Skryfwerk
In 1954 verskyn haar eerste kortverhaal in die tydskrif Sarie Marais. Dit is die eerste van baie en sy skryf ook vervolgverhale vir tydskrifte, wat almal later in boekvorm verskyn. Die eerste van hierdie vervolgverhale is “Pasadena op die hoogtes”, wat in Sarie Marais gepubliseer is.. In “Vir altyd die sonpad” (1976) draai Bess de Villiers se lewe rondom haar enigste seun Tobie. Hy sterf onverwags in ’n motorongeluk, waarna sy gekonfronteer word met feite waarvan sy nooit bewus was nie. “Die eerste uur na middernag” is ’n spanningsverhaal. Christine word in ’n spioenasieweb ingetrek en terselfdertyd word pynlike herinneringe uit haar verlede weer opgediep. Sy en Ben Rheeder het destyds ’n buite-egtelike seuntjie gehad en alles wat nou met haar gebeur het een of ander verband met hierdie gebeurtenis. Louise moet in “Oulap se rooi” (2009) by haar dogter inbly en sommer huishoudster en kinderoppasser ook wees. Wanneer die wewenaar Dirk Nienaber op die toneel verskyn, moet sy belangrike besluite neem. “Wieke van die daeraad” (2009) is die rykmansdogter Louise Schoeman se verhaal. Sy beland as verpleegster op ’n sendingstasie in Malawi nadat sy weens verydelde liefde en agterdog wegvlug van haar verlede. Wanneer sy die hoof van die hospitaal ontmoet, besef sy egter dat sy nooit hier in die bos as sy assistent en teatersuster sal kan aanbly nie.
Henry Sutherland
Ds. Henry Sutherland (Paisley, Skotland 21 Oktober 1790 - 18 Februarie 1879) was een van die eerste Skotse predikante wat dr. George Thom op versoek van goewerneur lord Charles Somerset gewerf het om die tekort aan predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk aan te vul en te help om die regering se verengelsingsbeleid uit te voer.
Astroloba rubriflora
Astroloba rubriflora is 'n plant wat endemies is aan die Wes-Kaap en kom by Robertson, Bonnievale en McGregor voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van 800 km2 en daar is agt subpopulasies. Die plant het 15% van sy habitat afgestaan aan die aanlê van druiwe wingerde en vrugte boorde die afgelope 50 jaar. Die bedreigings hou aan.
Henry Sutherland
Hy tree in 1824 in diens van die NG Kerk as een van die proponente wat Thom se kommissie in Glasgow gewerf het. Die ander was di. Alexander Smith en William Ritchie Thompson, wie se eerste gemeentes onderskeidelik Uitenhage en Stockenström (eers as sendeling en van die gemeente se stigting in 1832 af as leraar) was. Aberdeen se kommissie het di. Andrew Murray sr., Colin Fraser en George Morgan, wat onderskeidelik op Graaff-Reinet, Beaufort-Wes en Somerset-Oos geplaas is, gestuur.
Worcester se gemeente was sowat drie jaar lank na sy stigting in 1821 vakant, juis weens die tekort aan predikante aan die Kaap. Ds. Sutherland is in September 1823 as predikant vir die Kaapse Kerk georden en het Worcester van 1824 af 36 jaar tot by sy aftrede bedien. Tydens sy tyd is die kerkgebou en pastorie opgerig en ’n pragtige preekstoel, deur twee De Vos-broers uitgesny, aan die gemeente geskenk. Oor hom skryf Ons gemeentelike feesalbum: Hoewel nie ’n uitnemende geleerde nie, het ds. Sutherland uitgemunt in die gebedslewe, godsvrug en sagmoedigheid, wat die stempel van die Skotse predikante was." Hy tree in 1859 af en sterf in 1879.
Sy opvolgers was twee seuns van nog ’n baanbreker uit die Skotse kerk, ds. Andrew Murray sr., naamlik dr. Andrew Murray en daarna ds. William Murray, wat vir ’n herlewing op Worcester verantwoordelik was. Hy was die stigter van die skool vir dowes en blindes, wat later in twee moes deel weens ’n skerp toename in leerlinge.
Die dorp Sutherland is na hom vernoem omdat hy as leraar van Worcester die nuwe gemeente, wat in 1855 gestig is, se eerste konsulent was.
Aloe parvibracteata
Aloe parvibracteata is 'n aalwyn wat inheems aan Eswatini, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mosambiek en Mpumalanga is.
1842
Die jaar 1842 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 42ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Jovan Adepo
Jovan Adepo (gebore September 1988) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Fences (2016), Mother! (2017), en Overlord (2018), en in die televisiereeks The Leftovers (2014).
Jim se Loop
Die Jim se Loop is 'n klein spuit in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Dit is 'n sytak van die Dwarsrivier.
A (dubbelsinnig)
A, is die eerste letter van die Latynse alfabet en kan ook na een van die volgende onderwerpe verwys:
Wildedruif
Die wildedruif (Lannea edulis (Sond.) Engl.) is 'n geoksiel in die Anacardiaceae familie.
Verspreiding
Die plant is inheems aan Suid-Afrika waar dit in KwaZulu-Natal, Mpumalanga, Gauteng en Limpopo voorkom. Dit is ook inheems in Angola, Botswana, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Ethiopië, Ivoorkus, Kenia, Malawi, Mosambiek, Namibië, Rwanda, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe. Op die SANBI-rooilys is as veilig (LC) gelys.
Beskrywing
Die bogrondse plant lyk soos 'n dwergstruikie en dikwels is dit sonder blare wanneer dit vrugte dra. Dit vrugte is eetbaar en lyk soos Catawba-druiwe ("glippertjies"). Hulle is gunstingkos van blouapies en nagapies. Die stuik is bladwisselend en word 30 cm hoog. Dit word in oop klipperige grasland en bosveld aangetref. Die blare groei met twee tot 4 paar op 'n stingel wat eindig in een blaar. Die blommetjies is klein en geel of room tot pienk in kleur. Hulle verskyn September-Oktober dig by die grond. Die vrugte is rooi en word pers.
Asbestopluma pennatula
Asbestopluma pennatula is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Asbestopluma en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1875 deur Schmidt.
Die laaste tango
Die Laaste Tango is 'n Afrikaanse rolprent wat op 5 Julie 2013 in teaters begin draai het. Die film is in Loxton in die Karoo verfilm. Die bekroonde skrywer, Deon Meyer het die draaiboek geskryf en die regie behartig. Die film is sy debuut as rolprentregisseur.
Genre
Die Laaste Tango is 'n spanningsvolle liefdesverhaal propvol intrige. Die ouderdomsperk 12 TG (taal, geweld).
Storielyn
Herkules de Wet is 'n 34-jarige werkverslaafde speurder. Hy stel 'n lokval vir Basson, 'n psigopaat wat nege vroue grusaam vermoor het. Wanneer hy hom uiteindelik vang, rand hy hom só erg aan dat hy drie jaar se werk en 'n skuldigbevinding in gevaar stel.
De Wet se baas stuur hom na Loxton, 'n afgeleë dorpie in die Bo-Karoo, om af te koel en te wag dat die omstredenheid oorwaai. Hier ontmoet hy vir Ella Winter, 'n mooi, passievolle vrou wat sterwend is aan kanker.
Ella se wens is om nog een laaste keer die tango te dans. De Wet is aanvanklik huiwerig om te leer dans, maar Ella se lewenslus en skoonheid en sy eie begeerte na heling laat hom al hoe dieper betrokke raak.
Aloe parvidens
Aloe parvidens is 'n aalwyn wat inheems aan Ethiopië, Kenia, Somalië en Tanzanië is.
Burkholderia caledonica
Burkholderia caledonica is 'n bakterie wat byvoorbeeld in Europa in grond voorkom.
Die spesie is in 2001 vir die eerste keer beskryf. Burkholderia spesies speel 'n rol in die oplosbaar maak van fosfate tydens kompostering en B. caledonica is in die kompostering van rioolslyk teruggevind.
Mary Elizabeth McGlynn
Mary Elizabeth McGlynn (gebore 16 Oktober 1966) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Cowboy Bebop (1998), Steven Universe (2013), Star Wars Rebels (2014), en Critical Role (2015).
Matthew Yuan
Matthew Yuan (gebore 14 Desember 1973) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Death Valley: The Revenge of Bloody Bill (2004) en Observe and Report (2009), en in die televisiereekse Arrested Development (2003) en Rules of Engagement (2007).
Club América
Club América is 'n sokkerspan uit Meksiko Stad, wat in die Primera División speel. Club América speel se tuiswedstryde in die Azteca Stadion, wat met 115.000 sitplekke die grootste sokkerstadion ter wêreld is. Die span het tien keer die nasionale titel gewen.
Moe Dunford
Moe Dunford (gebore 11 Desember 1987) is 'n Ierse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Patrick's Day (2014) en The Dig (2018), en in die televisiereeks Vikings (2013).
1843
Die jaar 1843 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 43ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Riz Ahmed
Riz Ahmed (gebore 1 Desember 1982) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Four Lions (2010), Nightcrawler (2014), en Rogue One: A Star Wars Story (2016).
Lys van outeurs/H
Lys van outeurs volgens naam:
Ignaz Semmelweis
Ignaz Philipp Semmelweis (ook soms geskryf Hongaars Semmelweis Ignác Fülöp, 1 Julie 1818 – 13 Augustus 1865) was ’n Hongaarse arts wat bekend is as ’n pionier van antiseptiese prosedures. Hy is beskryf as die “redder van moeders” nadat hy ontdek het dat die voorkoms van kraamkoors drasties verminder kan word deur die hande te ontsmet in verloskundige klinieke. Kraamkoors was algemeen in hospitale in die middel 19de-eeu en dikwels dodelik met ’n mortaliteitskoers van 10 tot 35%. Semmelweis het die teorie van handewas met gechloreerde kalkoplossings voorgeskryf in 1847 terwyl hy in die Wene Algemene Hospitaal se Eerste Verloskundige Kliniek gewerk het waar dokters se afdeling drie keer die mortaliteit van vroedvroue gehad het. Hy het die boek Etiologie, Konsep en Voorkoming van Kraamkoors uitgegee met sy bevindinge daarin vervat.
Lys van outeurs/H
A – B – C – D – E – F – G – H – I – J – K – L – M – N – O – P – Q – R – S – T – U – V – W – X – Y – Z
Ignaz Semmelweis
Ten spyte van verskeie uitgawes van resultate waar handwassery mortaliteit tot onder 1% verminder het, het Semmelweis se waarnemings gebots met die bestaande wetenskaplike en mediese opinies van die tyd en sy idees is deur die mediese gemeenskap verwerp. Party dokters het aanstoot geneem oor die suggestie dat hulle hulle hande moet was en Semmelweis kon geen aanvaarbare wetenskaplike verklaring vir sy bevindinge verskaf nie. Semmelweis se praktyk het eers jare na sy afsterwe wydverspreide aanvaarding verkry toe Louis Pasteur die kiemteorie bevestig het. In 1865 is Semmelweis opgeneem in ’n psigiatriese hospitaal, waar hy in die ouderdom van 47 aan bloedvergiftiging oorlede is.
Gesin en vroeë lewe
Ignaz Semmelweis is gebore op 1 Julie 1818 in die Tabán, ’n distrik van Boeda in die huidige Boedapest, Hongarye (destyds deel van die Habsburgryk). Hy was die vyfde kind van tien van ’n welvarende kruideniersgesin met Josef en Teresia Müller Semmelweis as ouers.
Sy vader, Josef Semmelweis (1778–1846), is in Kismarton (destyds in Hongarye) gebore. Josef het toestemming in 1806 verkry om ’n besigheid in Boeda te begin en in dieselfde jaar het hy ’n groothandelaar geopen met speserye en algemene verbruiksgoedere. genaamd zum Weißen Elephanten (na die Wit Olifant) in Meindl-Haus in Tabán (vandag se Apródstraat 1-3, Semmelweismuseum van Mediese Geskiedenis) Teen 1810 was hy ’n ryk man toe hy met Teresia Müller, dogter van die bekende koetsbouer Fülöp Müller getrou het.
Semmelweis het aanvanklik regte studeer aan die Universiteit van Wene in die herfs van 1837, maar in die volgende jaar, weens nou onbekende redes, het hy oorgeskakel na geneeskunde. Hy het in 1844 ’n doktersgraad in geneeskunde verwerf. Nadat hy nie daarin kon slaag om ’n pos in ’n kliniek vir interne geneeskunde te kry nie, het Semmelweis besluit om in verloskunde te spesialiseer. Van sy leermeesters was Carl von Rokitansky, Josef Škoda en Ferdinand von Hebra.
Ontdekking van kadaweragtige vergiftiging
Semmelweis is op 1 Julie 1846 aangestel as professor Johann Klein se assistent in die Eerste Verloskundige Kliniek van die Algemene Hospitaal van die Stad Wene. In vandag se terme sou hy ’n “hoofgeneesheer” wees. Sy pligte was om elke oggend die pasiënte te ondersoek ter voorbereiding van die professor se rondtes, toesig te hou oor moeilike bevallings, studente van verloskunde leer en klerk wees oor rekords.
Kraaminrigtings is regoor Europa opgerig om probleme van babamoord van buite-egtelike kinders aan te spreek. Hulle is opgestel as gratis instellings en het sorg aan die babas gebied. Dit het die instellings gewild gemaak onder minderbevoorregte vroue en prostitute. In ruil vir die gratis diens sou die vroue onderhewig wees aan dokters en vroedvrou vir opleiding. Daar was twee kraamklinieke in die Weense hospitaal. Die Eerste Kliniek het ’n gemiddelde moederlike sterftesyfer van 10% gehad weens kraamkoors. Die Tweede Kliniek se koers was aansienlik laer met ’n gemiddeld van minder as 4%. Dit was buite die hospitaal ook bekend. Die twee klinieke het daagliks om die beurt vroue ingeneem maar die vroue het begin smeek om in die Tweede Kliniek opgeneem te word weens die slegte reputasie van die Eerste Kliniek. Party vroue het selfs liewer op straat geboorte geskenk en dan gesê dat dit plotseling gebeur het op pad na die kliniek (die praktyk was bekend as straatgeboortes), wat beteken het dat hulle steeds in aanmerking kom vir kindersorgvoordele sonder dat hulle in die kliniek hoef opgeneem te word. Semmelweis was verbaas dat kraamkoors minder was onder vroue wat op straat gekraam het. “Vir my het dit logies geblyk dat pasiente wat straatgeboortes ervaar het net so gereeld siek sou word as diegene wat in die hospitaal gekraam het. […] Wat het diegene beskerm wat buite die kliniek gekraam het, weg van die vernietigende onbekende endemiese invloede?”
Semmelweis was ontsteld en het letterlik siek geword omdat sy Eerste Kliniek ’n baie hoër sterftesyfer weens kraamkoors gehad het as die Tweede Kliniek. Dit “het my so ellendig laat voel dat die lewe waardeloos was”. Die twee klinieke het amper dieselfde tegnieke gebruik en Semmelweis het deur ’n noukeurige proses begin om alle moontlike verskille, insluitend religieuse praktyke, uit te skakel. Die enigste groot verskil was die indiwidue wat daar gewerk het. Die Eerste Kliniek was die onderwysdiens vir mediese studente terwyl die Tweede Kliniek gekies is in 1841 vir die opleiding van vroedvroue.
Hy het “oorbevolking” as ’n oorsaak uitgesluit aangesien die Tweede Kliniek altyd meer pasiënte gehad het en die sterftesyfer nietemin laer was. Hy het ook klimaat as ’n oorsaak uitgesluit omdat die klimaat by die twee klinieke dieselfde was. Die deurbraak het in 1847 plaasgevind na die dood van sy goeie vriend Jakob Kolletschka wat per ongeluk met ’n student se ontleedmes gesteek is terwyl hy ’n nadoodse ondersoek gedoen het. Kolletschka se lykskouing het ’n soortgelyke patologie getoon wat die vroue wat aan kraamkoors oorlede is, gehad het. Semmelweis het onmiddellik ’n verband tussen kadaweragtige vergiftiging en kraamkoors voorgestel.
Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat hy en die mediese studente “kadaweragtige deeltjies” op hul hande gedra het van die lykskouingskamer na die pasiënte wat hulle in die Eerste Kliniek ondersoek het. Dit het verduidelik hoekom die vroedvroustudente in die Tweede Kliniek, wat nie betrokke was by lykskouings nie en dus geen kontak met lyke gehad het nie, ’n baie laer sterftesyfer gehad het.
Die kiemteorie was nog nie ontwikkel nie. Semmelweis het dus tot die gevolgtrekking gekom dat onbekende “kadaweragtige materiaal” die oorsaak van kraamkoors was. Hy het ’n beleid vir die gebruik van gechloreerde kalk (moderne kalsiumhipochloried wat in huishoudelike chloorblykmiddel te vinde is) ingestel vir dokters om hul hande te was na ’n lykskouing en voor die ondersoeking van pasiënte. Hy het dit gedoen omdat hy gevind het dat die gechloreerde oplossing die beste gewerk het om die vrot reuk van besmette lykskouingsweefsel te verwyder, wat sodoende waarskynlik die kousale “giftige” of besmettende “kadaweragtige” agente vernietig wat veronderstel is om deur die materiaal oorgedra te word.
Die resultaat was dat die sterftesyfer met 90% geval het in vergelyking met dié van die Tweede Kliniek. Die sterftesyfer in April 1847 was 18,3%; nadat handewas in middel Mei ingestel is, was die sterftesyfer in Junie 2,2%, Julie 1,2%, Augustus 1,9% en, vir die eerste keer sedert die bekendstelling van anatomiese oriëntasie, was die sterftesyfer nul vir twee maande na hierdie ontdekking.
Pogings om kraamkoors te verminder
Semmelweis het ontdek dat gevalle van kraamkoors drasties verminder kon word indien dokters hul hande in ’n chlooroplossing gewas het voordat ginekologiese ondersoeke gedoen is.
Terwyl hy die assistent van die professor in die kraamkliniek by die Algemene Hospitaal van die Stad Wene in Oostenryk in 1847 was, het Semmelweis die was van hande in ’n gechloreerde kalkoplossing voorgestel vir interns wat outopsies moes uitvoer. Dit het onmiddellik die voorkoms van dodelike kraamkoors van ongeveer 10% (enigiets tussen 5 en 30%) na ongeveer 1-2%. In daardie jare is siektes toegeskryf aan baie verskillende en onverwante oorsake. Elke saak is as uniek beskou, net soos elke mens ook uniek is. Semmelweis se veronderstelling dat daar slegs een oorsaak was en dat sindelikheid al was wat saak gemaak het, was buitengewoon vir die tyd en is ruimskoots geïgnoreer, verwerp of bespotlik gemaak. Hy is afgedank by die hospitaal weens politieke redes en deur die Weense mediese gemeenskap geteister – tot so ’n mate dat hy uiteindelik na Pest verhuis het.
Semmelweis was diep verontwaardig oor die onverskilligheid van die medici en hy het ope en toenemend kwaai briewe aan prominente Europese verloskundiges geskryf waarin hy hulle by tye uitgemaak het as onverantwoordelike moordenaars. Sy tydgenote, insluitend sy vrou, het geglo dat hy besig was om mal te word en in 1865 is hy in ’n psigiatriese inrigting opgeneem. In ’n ironiese speling van die lot is hy daar oorlede aan bloedvergiftiging slegs 14 dae nadat hy opgeneem is, waarskynlik omdat die wagte hom so erg toegetakel het. Semmelweis se gebruik het eers jare na sy dood wydverspreide aanvaarding gekry toe Louis Pasteur die kiemteorie bevestig het. Dit het ’n teoretiese verklaring vir Semmelweis se bevindings gebied. Semmelweis word vandag beskou as ’n pionier van antiseptiese prosedures.
Konflik met bestaande mediese opvattings
Die bevindinge van outopsies van gestorwe vroue het ’n verwarrende menigte fisiese tekens getoon, wat die oortuiging beklemtoon het dat kraamkoors nie slegs een nie, maar baie verskillende, tog ongeïdentifiseerde, siektes was. Semmelweis se bevinding — dat alle gevalle van kraamkoors teruggevoer kon word na een enkele oorsaak: die gebrek aan sindelikheid — was eenvoudig onaanvaarbaar. Sy bevindinge het ook gebots met die gangbare opvatting dat siektes versprei in die vorm van “slegte lug”, ook bekend as miasmas (skadelike dampe) of vaagweg as “ongunstige atmosferies-kosmies-terrestriële invloede”. Semmelweis se baanbrekende idee was in teenstelling met alle bestaande mediese opvattings.
Die gevolg was dat sy idees deur die mediese gemeenskap verwerp is. Ander meer subtiele faktore kon ook ’n rol gespeel het. Sommige dokters het byvoorbeeld aanstoot geneem teen die voorstel dat hulle hulle hande moet was; hulle het gevoel dat hulle sosiale status as here teenstrydig sou wees met die idee dat hulle hande vuil sou wees.
Meer spesifiek is Semmelweis se idees afgeskiet weens ’n gebrek aan ’n wetenskaplike basis aangesien hy geen aanvaarbare verklaring vir sy bevindinge kon verskaf nie. Sulke wetenskaplike verklarings was slegs dekades later moontlik toe die kiemteorie ontwikkel is deur Louis Pasteur, Joseph Lister en andere.
Gedurende 1848 het Semmelweis die omvang van sy handewasprotokol verbreed deur alle instrumente wat met pasiënte in aanraking kom, ook te was. Hy het ’n tydreeksanalise van die sterftesyfers gedoen om sy sukses in die basiese verdwyning van kraamkoors in die hospitaal, te boekstaaf.
Aarseling om publikasie van resultate en eerste tekens van moeilikheid
Teen die einde van 1847 het verslae van Semmelweis se werk oor Europa begin versprei. Semmelweis en sy studente het briewe geskryf aan die direkteure van verskeie prominente kraamklinieke waarin hulle hul waarnemings beskryf het. Ferdinand von Hebra, redakteur van ’n leidende Oostenrykse mediese tydskrif, het in die Desember 1847 en April 1848 uitgawes Semmelweis se ontdekkings aangekondig. Von Hebra het aangevoer dat Semmelweis se werk ’n praktiese betekenis gehad het wat vergelykbaar was met dié van Edward Jenner se voorstelling van koeipokinentings om pokke te voorkom.
In laat-1848 het een van Semmelweis se studente ’n lesing geskryf waarin Semmelweis se werk verduidelik word. Die lesing is aangebied voor die Koninklike Mediese en Sjirurgiese Gemeenskap in Londen en ’n resensie in The Lancet, ’n prominente mediese tydskrif. ’n Paar maande later het een van Semmelweis se ander voormalige studente ’n soortgelyke opstel in ’n Franse tydskrif gepubliseer.
Soos verslae van die dramatiese vermindering in sterftesyfers in Wene deur Europa gesirkuleer is, het Semmelweis rede gehad om te glo dat die praktyk van gechloreerde handewas ruimskaals toegepas sou word waardeur tienduisende lewens gered sou word. Vroeë reaksies op sy werk het egter duidelike tekens van broeiende gevaar getoon. Sommige geneeshere het sy aansprake duidelik verkeerd geïnterpreteer. James Young Simpson het byvoorbeeld geen verskil gesien tussen Semmelweis se baanbrekende bevindinge en die Britse idee, dat kraamkoors aansteeklik is, wat deur Oliver Wendell Holmes in 1843 voorgestel is nie. Aanvanklike terugvoer op Semmelweis se werk was selfs dat “hy niks nuuts gesê het nie”.
Semmelweis het in werklikheid teen alle ontbindende organiese materiaal gewaarsku, nie slegs teen ’n spesifieke besmetting wat ontstaan het by slagoffers van kraamkoors nie. Hierdie wanvoorstelling, en ander soortgelykes, het deels voorgekom omdat Semmelweis se werk slegs bekend was aan die hand van tweedehandse verslae wat geskryf is deur sy kollegas en studente. Teen hierdie kritieke stadium het Semmelweis nog niks gepubliseer nie. Hierdie en soortgelyke wanvoorstellings sou voortgaan om besprekings van sy werk regdeur die eeu te verduister.
Sommige verslae beklemtoon dat Semmelweis geweier het om sy metode amptelik aan die geleerde kringe in Wene te kommunikeer, en hy was ook nie ywerig om dit op papier te verduidelik nie.
Politieke onrus en ontslag van die Weense hospitaal
In 1848 het ’n reeks rewolusies oor Europa getrek. Die gevolglike politieke onrus sou Semmelweis se loopbaan raak. Op 13 Maart 1848 het studente in Wene betoog ten gunste van uitgebreide burgerregte, insluitend verhoor deur ’n jurie en vryheid van uitdrukking. Die betoging is gelei deur mediese studente en jong fakulteitslede en hulle is ondersteun deur werkers van die buitewyke. Twee dae later het betogings en opstande in Hongarye gelei tot die Hongaarse Rewolusie van 1848 en ’n volskaalse oorlog teen die Habsburgs van die Keiserryk Oostenryk. In Wene is die Maart-betoging opgevolg deur maande van algemene onrus.
Daar is geen getuienis dat Semmelweis persoonlik betrokke was in die gebeure van 1848 nie. Dit is bekend dat sommige van sy broers gestraf is vir aktiewe deelname in die Hongaarse onafhanklikheidsbeweging en dit lyk waarskynlik dat die Hongaarsgebore Semmelweis simpatiek teen die saak was. Semmelweis se leier, professor Johann Klein, was ’n konserwatiewe Oostenryker en waarskynlik verontrus oor die onafhanklikheidsgebeure en die ander rewolusies van 1848 in die Keiserryk. Dit lyk waarskynlik dat Klein vir Semmelweis gewantrou het.
Toe Semmelweis se termyn sou verstryk, het Carl Braun ook aansoek gedoen om die betrekking van assistent in die Eerste kliniek, moontlik op uitnodiging van Klein. Semmelweis en Braun was die enigste twee applikante vir die pos.  Semmelweis se voorganger, Franz Breit, het ’n twee-jaar verlenging ontvang.  Semmelweis se aansoek om ’n verlenging is ondersteun deur Josef Škoda en Carl von Rokiransky tesame met die meeste van die mediese fakulteit.  Klein het egter vir Braun aangestel.  Semmelweis was verplig om die verloskundige kliniek te verlaat toe sy termyn op 20 Maart 1849 verstryk het.
Die dag wat sy termyn verstryk het, het Semmelweis ’n versoekskrif na die Weense owerhede gestuur om ’n dosent (’n privaatlektor het opleiding aan studente gebied en het beperkte toegang tot universiteitsgeriewe gehad) in verloskunde te word. Semmelweis se versoek is aanvanklik, weens Klein se teenkanting, geweier. Hy het weer aansoek gedoen maar moes tot 10 Oktober 1850 wag voordat hy bevorder is tot dosent in teoretiese verloskunde. Die voorwaardes het hom toegang geweier tot kadawers en het hom beperk tot opleiding van studente deur slegs leer-vervaardigde mannekyne. ’n Paar dae na sy aanstelling het Semmelweis plotseling na Pest teruggekeer. Dit blyk of hy vertrek het sonder om eers sy vriende en voormalige kollegas te groet, waarteen hulle kon aanstoot neem. Volgens sy eie vertelling het hy Wene verlaat omdat hy “nie in staat was om verdere frustrasies met die Weense medici te verduur nie”.
Lewe in Pest-Boeda
Gedurende 1848–1849 het ongeveer 70 000 troepe van die Keiserryk Oostenryk die Hongaarse onafhanklikheidsbeweging in die wiele gery deur die leiers daarvan tereg te stel of in die tronk te stop. In die proses het hulle dele van Pest vernietig. Semmelweis is waarskynlik met sy aankoms in Pest vanaf Wene in 1850 nie hartlik verwelkom nie.
Op 20 Mei 1851 het Semmelweis die relatief onbeduidende, onbetaalde werk van hoof-geneesheer van die verloskundige afdeling van die klein St. Rochus-hospitaal in Pest aanvaar. Hy het hierdie posisie vir ses jaar beklee, tot Junie 1857. Kraamkoors het hoogty gevier by die kliniek; tydens ’n besoek in 1850, net na sy terugkeer na Pest, het Semmelweis op ’n pas gestorwene afgekom, een pasiënt het ernstige pyn ervaar en vier ander was ernstig siek. Nadat hy in 1851 oorgeneem het, het Semmelweis die siekte feitlik uitgeroei. Gedurende 1851–1855 is slegs 8 pasiënte uit 933 aan kraamkoors oorlede (’n gemiddeld van 0.85%).
Ten spyte van die indrukwekkende resultate is Semmelweis se idees nie deur ander verloskundiges in Boedapest aanvaar nie. Die professor in verloskunde aan die Universiteit van Pest, Ede Flórián Birly, het nooit Semmelweis se metodes aanvaar nie. Hy het aanhou glo dat kraamkoors die gevolg was van vuilheid in die derms, daarom was uitgebreide reiniging die verkose behandeling.
Nadat Birly in 1854 oorlede is het Semmelweis vir die betrekking aansoek gedoen. Carl Braun — Semmelweis se nemesis en opvolger as Johann Klein se assistent in Wene — het ook aansoek gedoen en meer stemme van sy Hongaarse kollegas gekry as wat Semmelweis gekry het. Semmelweis is uiteindelik in 1855 aangestel maar net omdat die Weense owerhede Braun se aansoek teengestaan het omdat hy nie Hongaars magtig was nie. As professor in verloskunde het Semmelweis die was van hande in ’n gechloreerde kalkoplossing ingestel by die kraamkliniek van die Universiteit van Pest. Die resultate het weer beïndruk.
In 1857 het Semmelweis ’n aanbod om professor in kraamkunde aan die Universiteit van Zurich te wees, van die hand gewys. In dieselfde jaar is Semmelweis met Maria Weidenhoffer (1837–1910) getroud. Sy was die dogter van ’n suksesvolle handelaar in Pest en negentien jaar jonger as hy. Hulle het vyf kinders gehad: ’n seun wat kort na geboorte oorlede is, ’n dogter wat op vier maande oorlede is, ’n ander seun wat op 23 selfmoord gepleeg het, ’n ander dogter wat nooit getrou het nie en ’n derde dogter wat wel getrou en kinders gehad het.