cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wolhaarmammoet
Evolusie
duimnael|’n Vergelyking van verskillende mammoetspesies met die mens. In 2005 het navorsers ’n volledige profiel van die wolhaarmammoet se mitochondriale genoom saamgestel en daardeur kon hulle die noue evolusieverhouding tussen dié dier en die Asiatiese olifant (Elephas maximus) naspeur. Afrika-olifante (Loxodonta africana) het sowat 6 miljoen jaar gelede van hierdie klade afgeskei, min of meer in die tyd toe ’n soortgelyke skeiding tussen die mens en die sjimpansee plaasgevind het.
In 2008 het ’n studie van die wolhaarmammoet se DNS getoon dié dier en die Afrika-olifant is 98,55% tot 99,40% identies. ’n Studie in 2010 het daarop gedui dat die skeiding tussen die mammoet en Asiatiese olifant sowat 5,8 miljoen tot 7,8 miljoen jaar gelede plaasgevind het, terwyl die Afrika-olifant tussen 6,6 miljoen en 8,8 miljoen jaar gelede van ’n vroeëre gemeenskaplike voorouer afgeskei het. duimnael|links|180px|M. jeffersonii, ’n moontlike hibried. Die eerste bekende lede van die genus Mammuthus is die Afrika-spesies M. subplanifrons van die Plioseen en die M. africanavus van die Pleistoseen. Eersgenoemde is vermoedelik die voorouer van latere vorms. Mammoete het sowat 3 miljoen jaar gelede hul verskyning in Europa gemaak. Die eerste bekende Europese mammoet is M. rumanus; dit het oor Europa en China versprei. Nog ’n spesie het 2 miljoen tot 1,7 miljoen jaar gelede van hulle afgeskei en hulle vervang: M. meridionalis. Hierdie spesie is weer deur die steppemammoete (M. trogontherii) vervang – hulle het sowat ’n miljoen jaar gelede in Oos-Afrika ontstaan. Die Columbiaanse mammoet het uit ’n groep M. trogontherii ontwikkel wat sowat 1,5 miljoen jaar gelede oor die Beringstraat na Noord-Amerika getrek het. Die wolhaarmammoet het in Siberië uit die M. trogontherii ontwikkel. Wolhaarmammoete het sowat 100 000 jaar gelede hul verskyning in Noord-Amerika gemaak.
’n Genetikastudie in 2011 het getoon twee voorbeelde van die Columbiaanse mammoet kan in ’n subklade van die wolhaarmammoet geklassifiseer word. Dit dui daarop dat die twee bevolkings verbaster het. ’n Noord-Amerikaanse vorm wat soms M. jeffersonii genoem word, is dalk ’n hibried tussen die twee spesies.
Nasionale Biblioteek van Israel
thumb|240px|Die Nasionale Biblioteek van Israel. Die Nasionale Biblioteek van Israel (Hebreeus: הספרייה הלאומית, HaSifria HaLeumit; Arabies: المكتبة الوطنية في إسرائيل; NLI), voorheen die Joodse Nasionale en Universiteitsbiblioteek; בית הספרים הלאומי והאוניברסיטאי, Beit Ha-Sfarim Ha-Le'umi ve-Ha-Universita'i), is ’n biblioteek wat gewy is aan die versameling van kultuurskatte van Israel en die Joodse erfenis. Dit bevat meer as 5 miljoen boeke en is geleë op die Givat Ram-kampus van die Hebreeuse Universiteit van Jerusalem.
Die biblioteek besit die wêreld se grootste versameling Hebraïca en Judaïca, onder meer baie skaars en unieke manuskripte en artefakte.
Kragtens wet moet twee afskrifte van alle gedrukte materiaal wat in Israel gepubliseer word, in die biblioteek geberg word. Die wet is in 2001 aangepas om oudio- en video-opnames asook ander niegedrukte media in te sluit. Baie van die manuskripte is ingeskandeer en is nou op die internet beskikbaar.
John Stamos
John Stamos (gebore 19 Augustus 1963) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse General Hospital (1963), Full House (1987), Grandfathered (2015), en Fuller House (2016).
Frank Moran
Frank Moran (18 Maart 1887 – 14 Desember 1967) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente No More Women (1934), Sullivan's Travels (1941), The Palm Beach Story (1942), en The Corpse Vanishes (1942).
Gymnosporia
Gymnosporia is 'n genus wat behoort tot die familie Celastraceae. Plante van die genus het dorings.
Spesies
Daar is 115 spesies in die genus:
Metropolitana di Roma
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Metropolitana di Roma
Opening
10 Februarie 1955
Bedryf deur
ATAC
Kaart van die moltreinnetwerk
59,4 kilometer
Spoorwydte
Standaardwydte van 1 435 mm
Elektrifisering
Oorhoofse kraglyne
Metropolitana di Roma (kort: Metro) is die amptelike naam van die Italiaanse hoofstad Rome se moltreinstelsel. Die stelsel bestaan tans uit drie lyne met standaardspoorwydte (A, B en C) waarvan twee - A en B - mekaar x-vormig in die middestad by die stasie Termini kruis. Die stasie San Giovanni is die kruispunt van die metrolyne A en C. Lyn C is sedert 2007 in aanbou en tans gedeeltelik in bedryf. Dit verbind 'n oostelike voorstad met die historiese sentrum. Oorspronklike planne het voorsiening gemaak vir 'n uitbreiding tot die Piazza Venezia en verder tot die noordwestelike stadsbuurte rondom die Vatikaanstad. Nadat die koste vir die projek handuit geruk het (onder meer deur die nodige stabilisering van historiese geboue langs die roete), is in Oktober 2019 besluit om lyn C tot 'n totale lengte van 20 km te beperk, waarby die kruispunt met lyn B na verwagting in 2023 geopen sal word. Twee ondergrondse boormasjiene is naby die Kapitool vir goed buite bedryf gestel en in 'n betonkamer begrawe.
Die moltrein-netwerk, wat deur Rome se openbare vervoeronderneming ATAC bedryf word, dek net 'n gedeelte van die stadsgebied en word aangevul deur drie treinlyne wat die sentrum met die voorstede verbind, bus- en tremlyne (almal bedryf deur ATAC) en die sogenaamde FL-lyne (Italiaans: Ferrovie Laziali) van Italië se nasionale spoorwegmaatskappy Trenitalia.
Wilhelm Knobel
Wilhelm Knobel (*26 Oktober 1935, Bethlehem – 4 Januarie 1974, Kaapstad) was 'n Afrikaanse digter en skrywer. Hoewel hy hoofsaaklik bekendheid verwerf het vir sy digkuns, skryf hy onder meer ook prosa (kortverhale en vervolgverhale), 'n kinderboek en doen hy ook vertaalwerk.
Vroeë lewe en herkoms
Wilhelm Friedrich Knobel is op 26 Oktober 1935 op Bethlehem gebore as een van sewe kinders van Gideon Jacobus Knobel en Esther Pienaar Roux. Sy pa was Volksraadslid en boer en het in ’n motorongeluk gesterf, terwyl sy ma op 89-jarige ouderdom in die Helen Keller-tehuis in Pinelands in Kaapstad oorlede is. Deon Knobel, later professor in forensiese patologie aan die Universiteit van Kaapstad en staatspatoloog, is een van sy broers. Hy bring sy kinderdae deur op die familieplaas Versien, waar hy die alledaagse bedrywighede van ’n boereplaas beleef en gadeslaan, hoewel die slag van diere, die jag van hase en die vang van babers in kuile hom ontstel. Hierdie gebeure maak ’n diep indruk op sy sensitiewe gemoed en vind jare later neerslag in sy gedigte. Baie vroeg reeds ontwikkel hy ’n onversadigbare leeslus. Hy is verder intens geïnteresseerd in musiek en neem jare lank klavierlesse. Sy skoolonderrig ontvang hy aan die plaaslike skole op Bethlehem waar hy in 1953 aan die Hoërskool Voortrekker matrikuleer.
Opleiding en begin van loopbaan
Hierna skryf hy vir verdere studie in by die Universiteit van Stellenbosch. Vroeg in sy eerste akademiese jaar in 1954 kry hy egter ’n ernstige senuwee-aanval, wat hom verhoed om daardie jaar verder te studeer. Die res van die jaar bring hy dan op die plaas deur. Hy ly hierna vir die res van sy lewe aan bipolêre gemoedstoornis, ’n toestand wat in sy tyd ongelukkig nog nie goed begryp is nie en waarvoor psigotropiese medisyne nog nie genoegsaam ontwikkel is nie.
In 1955 begin hy weer studeer en behaal in 1957 sy B.A.-graad met lof, met Afrikaans-Nederlands, Engels en Filosofie as hoofvakke. Hy neem in hierdie tyd reeds gevorderde tjello-lesse en neem deel aan heelwat buitemuurse aktiwiteite. Tydens sy Honneursjaar in Filosofie neem hy ook Frans en die jaar daarop (1959) behaal hy ook sy B.A. Honneurs-graad in Frans met lof. In die wysbegeerte stel hy veral belang in die werk van die belangrike eksistensiële fenomenoloog, Maurice Merleau-Ponty, wat die fenomenologie van waarneming anker in die lewende liggaam en dus in die mens se daaglikse bestaan. Hierdie insig stimuleer Wilhelm se denke en vind later neerslag in sy gedigte.
Tydens sy studentejare dien hy vier jaar op die redaksie van Prisma, kultuurblad van die studente, en hier verskyn sy eerste gedigte in druk. In 1958 help hy met die stigting van die letterkundige vereniging, die Afrikaanse Studiekring, en in 1959 is hy voorsitter van hierdie liggaam. ’n Lesing wat Jan Rabie indertyd op Wilhelm se inisiatief voor die Studiekring kom hou het was die aanleiding tot Rabie se boek, Die evolusie van nasionalisme. Hy neem aktief deel aan besprekingsgroepe en dien as kunsredakteur op die studentekoerant Die Matie.
Vir die tydperk Maart 1960 tot Mei 1961 is hy werksaam by die Engelse uitgewery Longman‘s Southern Africa in Kaapstad, waarna hy in Junie 1961 met ’n beurs van die Franse regering na Parys vertrek ten einde sy studies aan die Sorbonne voort te sit. Hier maak hy onder andere weer kennis met Breyten Breytenbach. Hy behaal ook tydens ’n somerskool ’n diploma by die École de Préparation Perfectionnement de Professeurs de Français á l’Étranger in moderne Franse letterkunde.
Persoonlike lewe en sterfte
Ten spyte van herhalende periodes van depressie en behandeling, leef hy hom uit in musiek en publiseer talle gedigte in uiteenlopende tydskrifte. Hy bou ’n besonder wye vriendekring op, wat die jong digters Phil du Plessis en Casper Schmidt insluit. Vir ’n geruime tyd is hy ook musiekresensent vir een van die groot Afrikaanse dagblaaie.
Die laaste twee jaar van sy lewe bring hy in Tuine, Kaapstad, aan huis van sy broer Deon Knobel deur. Deon is ’n professor in Forensiese Medisyne aan die Universiteit van Kaapstad. Wilhelm is weens sy swak gesondheid nie meer in staat om ’n betrekking vol te hou nie en word ook ’n aantal kere in die naby geleë Gardens Nursing Home opgeneem vir behandeling.
In Desember 1973 spreek hy die begeerte uit om vir Kersfees vir oulaas terug te gaan na die familieplaas Versien toe. Op Nuwejaarsdag 1974 keer hy terug na Kaapstad en in die vroeë oggendure van 4 Januarie 1974 sterf hy stil in sy slaap in ’n private verpleeginrigting in Tuine in Kaapstad.
Hoewel daar ’n vermoede was dat hy moontlik sy eie lewe geneem het, word hierdie teorie die nek ingeslaan wanneer die amptelike ondersoek bevind dat sy dood te wyte is aan ’n respiratoriese probleem. Hy sterf tydens 'n hiper-maniese aanval, waarvoor hy baie hoë dosisse medikasie ontvang het wat uiteindelik sy asemhalingsentrum onderdruk en sy dood veroorsaak het. Op 8 Januarie 1974 word hy op die familieplaas Versien begrawe na ’n misdiens in die Rooms-Katolieke Kerk op die dorp.
Digkuns
Sy eerste bundel is Bloedsteen, waarin die steen in die titel die poësie verteenwoordig, beide vir sy skoonheid en die genesing wat dit bring, terwyl die bloed beide die lewe en die wondbaarheid simboliseer. Die verse spreek van die weerloosheid en wondbaarheid van die self wat ’n alleenstryd voer teenoor die bedreigende lewe en werklikheid. Telkens word daar in ’n mate ontvlugting en skuiling in die digkuns gevind, waarin die begeerte na stilte en lig verwoord kan word. ’n Motto uit Salvatore Quasimodo (“Elkeen staan alleen op die hart van die aarde / deur ’n straal van die son deurboor: / en skielik is dit aand”) is die inset tot die vier afdelings van die bundel. Die jeugverse in die eerste afdeling handel naas natuurindrukke oor die eensaamheid van die mens. Die aangrypende Verhaal met sy Ou-Testamentiese wêreld beskryf die medemens se reaksie (en veroordeling) op die pyn van ander. Die tweede afdeling bevat veral verse oor die siektetoestand. Brief vir Breyten is ’n intertekstuele gesprek met Breyten Breytenbach se gedig Voorlopige vervulling uit Die ysterkoei moet sweet, waarin ’n alternatiewe siening van die waansin verwoord word. Kringloop het betrekking op die spreker se steeds terugkerende siektetoestand. Die afdeling bevat verder ’n aantal knap elegieë vir Ken Swart. Die derde afdeling het grepe uit die Bloedsteen-siklus (wat later in sy Nagelate gedigte volledig en met ’n verduidelikende prosastuk opgeneem word). Verrassend is die verse in die vierde afdeling, waar verskeie in ’n ligter luim geskryf is en sodoende ’n ander faset van die digter verteenwoordig, soos Glo jy aan swem op Sondag?
In Mure van mos ontgin die digter die paradoks wat in die titel verteenwoordig is. Weer staan die mens bedreig deur die lewe en is die lewende mure onvoldoende om die bedreiging uit te hou. Die bundel word in drie ongetitelde afdelings verdeel. Die eerste afdeling ondersoek die mens se bestaan binne sy mure wat hom soms beskut en soms bedreig. Jy bou ’n kamer om my is ’n sleutelgedig, waar die bundel sy titel vandaan haal. In hierdie gedig is daar ’n wedersydse interaksie tussen die ek en die jy en waar die mure aanvanklik afsondering beteken, word dit later vertroud en beskermd. So word die begin en ophou dan omgeruil en omgekeerd voortgesit. Die tweede afdeling ondersoek hoe die lewe en dood ten spyte van hulle skeiding (of mure) tog oorbrug kan word. Daar is byvoorbeeld die herinnering wat die lewendes aan dooies het en in ’n gedig soos Elegie word die hopie bene van die verganklike mens dan onverganklik in sy opgaan in die meer standhoudende koraal. Hierdie gedig is opgedra aan V. Cunod, ’n kunstenaarsvriend wat ter see gesterf het, waarna sy lyk ter water gelaat is. Brief is ontginning van die teenstelling tussen die dood en die doodgewone en een van die bestes in die bundel. Die slotafdeling bevat oor die algemeen mindere verse oor ’n verskeidenheid van temas, met die Engelse gedig the sparrow creates a womb waarskynlik die beste in sy uitbeelding van hoe die ontdekkingslus van jong kinders tot die verrotting van die eiers lei.
Na sy dood word sy Nagelate gedigte saamgebundel, wat die gedigte in hierdie bundels saam met ’n groot aantal voorheen ongepubliseerde gedigte van ongelyke gehalte insluit. Die Vrystaatse jeugherinneringe is die tema van ’n groot aantal gedigte, terwyl daar ook gedigte is oor sy siekte en verlatenheid, die vreeslikhede wat die mens bedreig en die dood, soms afgewissel met liefdesgedigte en satiriese verse waarin sosiale kommentaar gelewer word. Waar ’n afrolmasjien werk met die teenstelling tussen die afrolmasjien wat woorde vermenigvuldig en die enkele woord wat oor sensitiewe sake handel en direk tot ’n ander persoon gespreek word, met laasgenoemde wat meer persoonlike slaankrag het en direk tot die hart kan spreek. Twee siklusse word uitgegee ten tye van wat sy sewentigste verjaarsdag sou gewees het en bevat die siklusse Donker en skerp lig (uit die bundel Bloedsteen) en Bloedsteen (uit Nagelate gedigte). Hierdie gedigte is filosofies-besinnend van aard, met veral die tweede siklus wat ’n sterk mistieke inslag het in sy uitbeelding van die skeppingsproses. En skielik is dit aand is ’n publikasie van ’n elegiese gedigsiklus van gedigte van hom wat deur Hendrik Hofmeyr getoonset is. Johann de Lange stel ’n keur uit sy gedigte saam wat onder die titel As die woorde begin droom gepubliseer word. Die deurlopende temas van sy werk (sy eie geestesongesteldheid en worsteling om sin van die lewe te maak, familie, die godsdiens en natuurverse) word goed hierin verteenwoordig. In 2015, wat sy tagtigste verjaarsdag sou wees, verskyn Wilhelm Knobel: Die ongewapende man op 80 – in vertaling. Hierin word vertalings van sy poësie opgeneem, tesame met kommentaar van literatore soos Petra Müller, J.C. Kannemeyer, Louise Viljoen, Johann de Lange en Marius Crous. Die bundel is saamgestel deur sy broer, Deon Knobel.
Versamelbundels
Van sy gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Die dye trek die dye aan, Kraaines, Woordpaljas, Voorspraak en Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte. Hy vertaal ook verskeie gedigte van die Franse digter Jules Supervielle, wat in November 1967 in Wurm en in Februarie 1974 in Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer word.
Skryfwerk vir kinders
Benewens gedigte skryf hy ook die kinderboek Mitsi bak koek, wat deur Cherylle Cowley geïllustreer word. Dit is, ten spyte van die doodgewone titel, ’n fantasieverhaal wat in ’n angswekkende situasie ontaard. Mitsi bly alleen tuis en besluit om vir die eerste keer ’n koek te bak. Die koek begin oorloop in die oond en Mitsi maak al die potte en panne vol deeg, maar die deeg kom steeds onkeerbaar by die oonddeur uit en begin al hoe hoër rys. Wanneer Mitsi op die kombuistafel vasgekeer is, begin die potte en panne met hulle oumensgesigte haar te verwyt. Gelukkig is alles net ’n droom.
Vertaalwerk
Sy vertaling van ’n gedeelte van Victor Hugo se Les Miserables word in 1970 as Cosette gepubliseer.
Eerbewyse
Hendrik Hofmeyr toonset die gedigte-siklus en skielik is dit aand en voer dit in 2007 saam met die jong bariton Aubrey Lodewyk op. Hierdie gedigte van Wilhelm Knobel het die dood as tema. Tydens Versindaba van 2010 neem Deon Knobel, Wilhelm se jongste broer, saam met die digter Marius Crous van die Nelson Mandela Metropolitaanse Universiteit deel aan ’n huldigingsprogram vir die digter. Knobel het oor persoonlike aspekte van sy broer se lewe gepraat, terwyl Crous ’n oorsig van die digter se werk gelewer het.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Gene Anderson
Gene Anderson is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse World Championship Wrestling (1972) en WCW Worldwide Wrestling (1975).
Beitbrug
Beitbrug is die grootste grenspos en 'n brug oor die Limpoporivier tussen Suid-Afrika en Zimbabwe. Die brug en grenspos is na die mynmagnaat Alfred Beit vernoem, wat fondse vir die konstruksie voorsien het.
Grenspos
Die Beitbruggrenspos bly 24 uur per dag oop. Die N1 nasionale pad strek vanaf Kaapstad tot hier. Musina is 16 km suid van Beitbrug geleë. Dit is die besigste grenspos in die streek en kan tot 500 vragmotors per dag hanteer.
Brug
Die oorspronklike brug, wat deesdae net spoorverkeer dra, is in 1929 deur Dorman Long voltooi. Die projek het £ 600 000 gekos. Die brug is op 31 Augustus deur Alexander Cambridge, 1ste Graaf van Athlone geopen.
Die nuwe brug is in 1995 reg langs en parallel met die ou brug gebou om swaarder verkeer te kan hanteer. Die brug is deur Murray & Roberts vir die maatskappy New Limpopo Bridge Ltd gebou, wat ook die brug bedryf.
Thomas Ancora
Thomas Ancora (gebore 20 Julie 1986) is 'n Belgiese akteur, regisseur, en skrywer.
Enkelvin-dikkop
Die Enkelvin-dikkop (Ptereleotris monoptera) is 'n vis wat voorkom in die Stille Oseaan, die Indiese Oseaan, en aan die ooskus van Afrika tot by die noorde van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Monofin dartfish. Die vis het sy naam gekry omrede all dikkoppe twee dorsaalvinne het behalwe hierdie spesie.
Identifikasie
Die vis word tot 15 cm lank en sy lyf is ligblou tot groen tot geel. Daar is 'n blou skynsel oor die maag en dik, breë, swarterige streep onder die oog. Die analevin is rooierig. Die volwasse visse se stertvin lobbe ontwikkel lang filamente.
Hulle leef in klein tot groot groepe saam in koraalriwwe in water wat 10 tot 25m diep is waar hulle net bo die rif rondswem. Hulle skuil in holtes in die riwwe of gate in die sand. Die visse vreet soöplankton. Die visse is ook sku en is redelik volop in Sodwanabaai.
Belgiese geweste
België is 'n federale land wat administratief in geweste en gemeenskappe verdeel word.
Daar is drie geweste:
Amptelike naamgewing:
NG gemeente Klipriviersberg
duimnael|regs|280px|Dr. F.J. Minnaar, hier afgeneem omstreeks 1947 saam met sy vrou, 'n nooi Triegaardt, en seuntjie, Philmar. Hy was Klipriviersberg se eerste leraar.
duimnael|regs|180px|Ds. [[Sarel du Plessis, van 1951 tot 1953 die gemeente se tweede leraar.]]
Die NG gemeente Klipriviersberg was ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die suide van Johannesburg waarby sowel die moedergemeente, Rosettenville, as dogtergemeente, Suid-Rand, ingelyf is. In 2019 is Klipriviersberg by Townsview ingelyf.
Stigting
Die gemeente Klipriviersberg is op Dinsdagaand 26 Augustus 1947 gestig (dieselfde dag waarop Forest Hill van Turffontein afgestig het) met 'n sieletal van 1 391 en 754 lidmate. Die stigtingsvergadering is gehou in die Peoples' Mission Hall in Bobstraat, Regents Park. Die gemeente is afgestig van die moedergemeente Rosettenville, waar ds. J.P. Roux destyds as herder en leraar gestaan het; laasgenoemde is dan ook tot konsulent van die afgestigte dogtergemeente benoem. Die gemeente se naam is ontleen aan die plaas Klipriviersberg van veldkornet Jan Meyer, waarop tussen 1904 en 1956 minstens 10 voorstede aangelê is, onder meer Regents Park, en Rewlatch, waarin die gemeente se kerksaal gebou is.
Die eerste kerkraadsvergadering van die nuutgestigte gemeente is op 1 September 1947 gehou. Op 'n gekombineerde kerkraadsvergadering wat op 22 September 1947 gehou is, is dr. F.J. Minnaar van die gemeente Jeppestown tot herder en leraar van die gemeente beroep. Hy het hom die beroep laat welgeval en is gedurende die naweek van 19 tot 21 Maart 1948 as die eerste herder en leraar van die gemeente Klipriviersberg ontvang en bevestig. Dr. Minnaar het 'n beproefde tyd in die gemeente deurgemaak, want die gemeente was geografies feitlik twee gemeentes, nl. Regents Park en Suid-Heuwels. En aangesien die gemeente ook nie 'n kerksaal van sy eie gehad het nie, moes daartoe oorgegaan word om in die oggend in Suid-Heuwels in 'n skoolklaskamer en in die aand te Regents Park in die Peoples' Mission Hall dienste te hou.
Beginjare
Die eerste belangrike mylpaal is bereik toe op Saterdag 7 Februarie 1949 die nuwe pastorie, wat gedurende dr. Minnaar se tyd gebou is, in besit geneem is. 'n Tweede belangrike gebeurtenis wat die jong gemeente te beurt geval het, was dat sy moeder van 'n dogter geword het toe sy nog maar self iets oor die drie jaar oud was. Op die aand van 8 November 1950 het die afstigting van 'n nuwe gemeente, naamlik Suid-Rand, plaasgevind.
Met die afstigting het die gemeente kleiner geword, maar kort daarna van Rosettenville die Heuwel bygekry, sodat die lidmaattal in 1952 sowat 500 getel het. In daardie jaar was die gemeente besig met voorbereidings op die bou van ’n kerksaal.
Mercè Rodoreda
Mercè Rodoreda i Gurguí (Barcelona, ​​10 Oktober 1908 - Girona, 13 April 1983) was 'n Katalaanse skrywer.
Sy word as die belangrikste naoorlogse Katalaanse skrywers beskou. Haar roman La plaça del diamant is die beroemdste Katalaanse roman ooit en is sedert die eerste uitgawe in 20 tale vertaal. Dit word ook as die beste roman oor die Spaanse Burgeroorlog beskou.
Embeth Davidtz
Embeth Davidtz (gebore 11 Augustus 1965) is 'n Afrikaans- en Engelstalige aktrise. Sy is bekend vir die rol van Tessa in die P.G. du Plessis-film, Nag van die negentiende asook vir die talle Engelse rolprente waarin sy gespeel het.
Davidtz is op 11 Augustus 1965 in Lafayette, Indiana, VSA gebore, maar trek op 'n jong ouderdom na Suid-Afrika. Sy studeer aan die Rhodes-universiteit waar sy haar graad verwerf. As volwassene keer sy terug na die Verenigde State en begin haar loopbaan as aktrise. Haar eerste rol was by die National Theatre Company in Romeo and Juliet, waarvoor sy goeie kritiek ontvang. Daarna verhuis sy na Los Angeles, waar sy begin met kleiner rolle in NBC-films.
Op 22 Junie 2002 trou sy met Jason Sloane. Haar seun, Asher is op 7 Oktober 2005 gebore en haar dogter, Charlotte Emily, in 2002.
Vroeë lewe
Davidtz is gebore terwyl haar pa chemiese ingenieurswese aan die Purdue Universiteit studeer het. Haar ouers, John en Jean, verhuis later na Trenton, New Jersey, en dan terug na hul geboorteland Suid-Afrika toe Davidtz nege jaar oud was. Davidtz is van Nederlandse, Engelse en Franse afkoms. Sy moes Afrikaans leer voordat sy skoolklasse in Suid-Afrika kon bywoon. Haar pa het 'n onderwyspos by die Potchefstroomse Universiteit beklee. Davidtz studeer in 1983 aan die Glen High School in Pretoria en studeer daarna aan Rhodes Universiteit in Grahamstad.
Debuut en vroeë loopbaan
Davidtz maak haar toneelspeldebuut op 21-jarige ouderdom saam met CAPAB (Cape Performing Arts Board, nou bekend as Artscape) in Kaapstad. Sy speel Juliet in 'n verhoogproduksie van Romeo en Juliet in die Maynardville Opelugteater. Sy speel in Engels en Afrikaans en speel ook in ander plaaslike toneelstukke, waaronder Stille Nag (Silent Night) en A Chain of Voices, waarmee sy in albei benoemings ontvang.
Sy maak haar filmdebuut in 1988 met 'n klein rol in die Suid-Afrikaans verfilmde Amerikaanse riller Mutator. Kort daarna wen sy 'n groter rol in die Suid-Afrikaanse televisieprogram A Private Life, as die dogter van 'n gemengde huwelik. In 1990 wen sy 'n DALRO-toekenning vir beste vroulike byspeler vir haar werk in die toneelstuk Houd-den-bek. Vir dieselfde toneelstuk is sy in 1991 genomineer vir die Esther Roostoekenning vir beste aktrise in 'n ondersteunende rol in Afrikaanse rolprente. Steven Spielberg het haar optrede in die 1992 Suid-Afrikaanse rolprent Nag van die Negentiende opgemerk en haar die rol van Helen Hirsch in Schindler's List aangebied.
NG gemeente Germiston
duimnael|regs|270px|Die kerkgebou, einde 2017, nadat dit 'n tyd lank die Germistonse gemeente van die [[Afrikaanse Protestantse Kerk gehuisves het en nou 'n gemeente van die Sewendedagadventistekerk.]]
duimnael|regs|340px|Die tweede NG kerk Germiston voor die toring aangebou is. Die argitek was [[Johannes Rienk Burg.]]
duimnael|links|230px|Die kerkgebou is in 1949 van 'n toring voorsien met die oog op die viering van die gemeente se vyftigjarige bestaan. Die argitekte van die verbouings was [[Geurt Geers|Geurt en Leendert Geers. Die APK Germiston het later die gebou gekoop.]]
duimnael|220px|regs|Ds. I.W.J. van Rensburg en sy gesin. Hy was die leraar van 1918 tot 1925.
duimnael|regs|170px|Ds. A.D. Raats, medeleraar van 1944 tot 1947.
regs|170px|duimnael|Ds. [[Sarel du Plessis|S.P. du Plessis.]]
duimnael|regs|170px|Ds. J.S. Krige.
Die NG gemeente Germiston was die moedergemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Oos-Randse stad Germiston, maar dis by die NG gemeente Lambton ingelyf nadat die lidmaattal so afgeneem het dat dit onmoontlik geword het om sinvol afsonderlik voort te bestaan. Dieselfde lot het reeds die meeste moedergemeentes van die NG Kerk aan die Witwatersrand oorgekom.
Stigting
’n Sekere mnr. Jack, wat saam met mnr. Simmer 'n goudmyn floteer het, het die naam Germiston aan die stad en gemeente besorg. Dit is die naam van die plaas, in die nabyheid van Glasgow, waar hy gebore is. Die gemeente is op 28 Februarie 1899 afgestig van Boksburg, die ou Oos-Randse moedergemeente wat ook nie meer bestaan nie. Die Anglo-Boereoorlog het die jong gemeente swaar getref en die meeste van die kerkraad was op kommando.
Eerste 50 jaar
Die eerste kerkgebou het in Presidentstraat gestaan, waar die winkel Kerk House later gestaan het. Ds. P.R. McLachlan (1900–'09) was die eerste leraar van Germiston. Weens die oorlog kon hy nie 'n pas kry om van Knysna hierheen te kom nie; later het hy met 'n Franse skip na Delagoabaai gegaan en vandaar per trein na Germiston gereis.
Sy opvolger was ds. J.W.G. Strasheim (1910–'17) in wie se tyd die Eendragsaal gebou, waarvan genl. C.F. Beyers die hoeksteen gelê het. Van 1918 tot 1925 is die gemeente deur ds. I.W.J. van Rensburg bedien. In sy tyd is die teenswoordige kerk gebou, dog sonder 'n toring en met net een galery. Ds. S. de Villiers het 18 jaar hier gestaan (1926–'44). Tydens sy bediening is 'n pragtige orrel aangekoop, nog twee galerye ingesit, nuwe banke in die kerk aangebring en 'n nuwe pastorie gebou.
Vanaf 1937 tot 1938 was ds. J.P.H. Gertenbach medeleraar van Germiston. Ds. A.D. Raats was van 1944 tot 1947 in die gemeente werksaam. Hy het hom vir die aanbou van 'n toring en 'n nuwe saal beywer. In 1948 is ds. J.S. Krige bevestig. Hy het dadelik reëlings begin tref vir die viering van die 50-jarige bestaan van die gemeente wat in Februarie 1949 plaasgevind het. By daardie geleentheid is die kerktoring ingewy. Vanaf 1948 tot 1951 was ds. I.W.J. van Rensburg (emeritus) die leraar behulpsaam. Toe hy weens swak gesondheid nie langer met die werk kon volhou nie, het die kerkraad oorgegaan tot die beroep van 'n medeleraar in die persoon van ds. B.P.J. de Klerk, wat in April 1951 bevestig is. Die kerkraad het besluit om nie net 'n tweede pastorie te bou nie, maar ook 'n nuwe kerksaal.
Ds. Du Plessis se dienstyd
Op 16 September 1953 is ds. Sarel du Plessis as medeleraar na die gemeente beroep. Hy is die naweek van die 27, 28 en 29 November in die gemeente bevestig en ontvang. Onmiddellik ná sy aankoms het hy en ds. Krige hulle begin beywer vir die bou van 'n nuwe en doeltreffender saal. 'n Saalboufonds is in die lewe geroep en verskillende funksies is gehou vir geldinsamleing. Die kerkraad het besluit om hierdie saal self te bou deur middel van 'n voorman en vakmanne onder toesig van 'n argitek. Ouderling A.S. Markgraaff sou die voorman wees en Jan Koelewyn die argitek.
Op Saterdag 25 September 1954 is begin om die ou saal af te breek en op Saterdag 9 Oktober het die uitgrawing van die nuwe saal se fondasie begin. Hiermee was feitlik die hele gemeente behulpsaam. Op 26 Februarie 1955 het die hoeksteenlegging plaasgevind. Die ou hoeksteen, wat destyds deur genl. C.F. Beyers gelê is, is in die voorportaal van die saal deur 'n broerskind van genl. Beyers herlê. Die nuwe Eendragsaal is op Vrydag 12 Augustus 1955 feestelik ingewy. By daardie geleentheid was ds. Du Plessis se boodskap aan die gemeente: “Daar 'n gemeente nie elke dag 'n Kerk en 'n Kerksaal bou nie, is dit wenslik vir elke gemeente om die beste kerkgebou op te rig, sowel as die beste en gerieflikste kerksaal. En insonderheid aan hierdie laasgenoemde is sekerlik voldoen met die oprig van hierdie kerksaal. Daarom wil ons as leraars, vir u as kerkraad en gemeente ook van harte gelukwens met hierdie mylpaal wat bereik is. Mag hierdie saal, met alle funksies en verrigtinge wat daarin sal plaasvind, bydra om die eenheidsgevoel van die gemeentelede te bevorder. Mag hierdie saal ook insonderheid die byeenkomplek wees van die groot skaar van jongmense van ons gemeente. Maar bowenal, mag in alles wat in hierdie saal sal plaasvind, die Naam van die Here verheerlik word."
Ná langer as twee en 'n halwe jaar is op 22 Junie 1956 van ds. Du Plessis afskeid geneem nadat hy 'n beroep na Boksburg-Noord aanvaar het. Demissie is op Sondag 24 Junie ná die oggenddiens aan hom verleen.
In die eerste 50 jaar van die gemeente se bestaan is van Germiston afgestig: Alberton, Cachet, Elsburg en Germiston-Suid.
Johanna Cornelius
Johanna Cornelius (1912 - 1974) was algemene sekretaris en leier van die Klerewerkersunie en lewer baanbrekerswerk in hierdie verband. Om die saak van die vakbond te bevorder, skryf sy verskeie werkersklasdramas om die lewe van fabriekswerkers en die probleme wat die gewone werker in die gesig staar, uit te beeld. Sy skryf ook kortverhale en poësie.
Lewe en werk
Johanna Catharina Jacoba Cornelius is op 27 Februarie 1912 in Lichtenburg gebore. Sy is een van nege kinders van Pieter Johannes Cornelius en Anna Debora Conradie wat op die familieplaas in die Wes-Transvaal grootword. Die kinders se opvoeding is Afrikaner-nasionalisties van aard en hulle vader neem deel aan die Rebellie van 1914. In die laat twintigerjare gaan sy saam met haar ouer suster Hester Cornelius na Johannesburg om die armoede van die platteland te probeer ontvlug en in die stad werk te kry. In November 1930 kry sy werk as masjinis by ’n klerefabriek. Saam met haar suster bly sy in ’n kamer in Vrededorp, wat hulle met twee ander vroue deel. By die fabriek raak sy gou betrokke by die werksaamhede van die Klerewerkersunie, ’n hoofsaaklik Afrikaner vakbond onder leiding van Solly Sachs, die vader van die latere regter Albie Sachs. In September 1932 word sy in Germiston gearresteer vir haar deelname aan ’n algemene staking van die unie, wat uitloop op ’n kapitulasie deur die unie en ’n verlaging van lone. Hierdie ervaring vuur haar aan om haar lewe toe te wy aan die verkryging van ’n leefbare loon en om die vakbond uit te bou tot ’n effektiewe bedingingsorganisasie om so ’n beter lewensstandaard vir alle werkers te verkry. In 1933 besoek sy die Sowjet-Unie as lid van ’n delegasie van werkers en by haar terugkeer word sy in 1934 aangestel as voltydse organiseerder by die Klerewerkersunie se nuut gestigte kantore in Germiston, waar sy ook op die uitvoerende bestuur dien.
Sy is president van die unie vanaf 1935 tot 1937 en slaag in hierdie tyd daarin om werkure te verminder en lone te verhoog. In Februarie 1936 gaan sy saam met haar suster na Kaapstad om die takkantoor van die vakbond daar te help, waar hulle vergaderings reël en al die werkers toespreek. Hulle organiseer ook ’n staking, wat hoewel dit misluk tog momentum verskaf aan die vakbond se bedrywighede. Die Nasionale Raad van Trustees, Afrikaner-nasionaliste onder leiding van Albert Hertzog en P.J. Meyer, poog in 1938 om haar magsposisie in die unie te ondermyn en beheer oor die unie oor te neem deur haar kommunistiese konneksies en haar organisering onder swart werkers aan te val. Sy kan egter demonstreer dat vakbondlede materiële voordeel uit haar aksies kry en tree as oorwinnaar uit hierdie stryd. Sy ondersteun in hierdie tyd ook ander vakbonde en beklemtoon dat die fundamentele stryd gaan om die klasverskille tussen ryk en arm op te hef en dat dit nie ’n stryd tussen rasse is nie. In 1938 stig sy die Nasionale Unie van Sigaret- en Tabakwerkers en lei in 1940 ’n twee weke staking van tabakwerkers in Rustenburg. Haar gepoogde toetrede tot die politiek in 1943 deur vir verkiesing te staan as kandidaat van die Onafhanklike Arbeidersparty onder leiding van Sachs is onsuksesvol. Wanneer Solly Sachs in 1952 uit die land verban word, neem sy die amp as algemene sekretaris van die Klerewerkersunie oor, ’n pos wat sy tot haar dood beklee. Dit is egter moeilike tye vir die vakbondbeweging, want die toetrede van groot getalle swart werkers lei daartoe dat werkgewers oor die algemeen laer lone betaal en vakbondlede word benadeel. Gemengde ras vakbonde word in 1953 per wetgewing verbied, waarna sy genoodsaak word om aparte loononderhandelings vir wit en swart werkers te onderneem, iets waarvoor sy later deur die ANC gekritiseer is. In 1955 word sy lid van die uitvoerende raad van die Vakbondraad van Suid-Afrika. Johanna was vir ’n ruk getroud met Fritz Heinz Fellner. Geen kinders word uit die huwelik gebore nie en die egpaar is later geskei. Sy is op 21 Junie 1974 oorlede.
Skryfwerk
Van 1938 verskyn die Klerewerkersunie se mondstuk, die Garment Worker / Klerewerker tweemaandeliks, nadat die eerste uitgawe reeds in 1929 verskyn het. Die Afrikaanse gedeelte bevat gereelde letterkundige bydraes deur lede en Johanna is ’n gereelde medewerker. Die werke wat hulle lewer is hoofsaaklik daarop gemik om ’n bepaalde boodskap oor te dra en om die saak van die vakbondlede te bevorder. Dit is derhalwe grootliks versetliteratuur teen die heersende orde en is werkersklasliteratuur, eerder as letterkundige bydraes om kuns ontwil, wat in interessante kontras staan teenoor die algemene Afrikaanse literatuur van sy tyd. Die vakbond verstaan ook gou die waarde wat dramas en die opvoering daarvan kan hê vir die oordra van inligting en die opleiding van mense.
Johanna Cornelius se drama Drie spioene ontstaan tussen 1936 en 1941 en het as onderwerp haar en twee ander vakbondwerkers se sending na Kaapstad om daar werke in die Kaapse klerebedryf te kry en te help met die werwing van lede. Die drama is daarop gemik om Transvaalse werkers oor hierdie inisiatiewe in te lig om sodoende steun te kry vir die Transvaalse unie se werksaamhede in die Kaap. Hoewel die drama nie hoofsaaklik met die oog op opvoering geskryf is nie, kan dit nie uitgesluit word nie. In die drama wil die toesighouer Kelly vir Sannie ontslaan. Sannie het nie die oggend kom werk nie omdat sy haar ma begrawe het. Die drie spioene verhoed hierdie afdanking en beveel ’n staking. Die Grootbaas wil hulle dan wegjaag, maar in solidariteit met mekaar sing die klerewerkers dan Die Rooivlag, ’n proteslied vir die werkers. Saam met haar suster Hester skryf sy die drama Slavin van Suid-Afrika wat in 1941 opgevoer word. Hierin word die lewe van ses werkersklasvroue uitgebeeld. Na werk kom die jong vroue honger tuis en besluit dan om die volgende dag aan te dring op beter werksvoorwaardes. Hulle eise sluit in grond vir die plaasboere, beter lone en werksomstandighede en ordentlike huise, om so aan werkers en hulle ondervoede kinders ’n menswaardige bestaan te gee.
Benewens dramas publiseer Johanna Cornelius ook prosa en poësie. Haar kortverhaal ’n Alledaagse gebeurtenis beeld die uitbuiting en verdrukking van die werkers deur die fabriekseienaars en toesighouers uit. Die hoofkarakter Lettie weier om deur ’n toesighouer gehiet en gebied te word en word ontslaan, wat tot groot ontevredenheid onder haar medewerkers lei.
Die dramatekste deur lede van die Klerewerkersunie (KWU) vorm ’n onderdeel van die Archives of the Church of the Province of Southern Afnca. Hierdie versameling word in die afdeling Historical and Literary Papers van die William Cullen Biblioteek van die Universiteit van die Witwatersrand bewaar.
Klooster
'n Klooster is 'n gebouekompleks met woonvertrekke en werkplekke waarin mense – meestal monnike en nonne – hulle toewy aan 'n leefwyse wat van die wêreldlike sfeer afgesonder en heeltemal op die beoefening van 'n bepaalde godsdiens toegespits is.
Die huidige Afrikaanse, Nederlandse en Duitse terme klooster en Kloster is afgelei van die Latynse claustrum (letterlik "afgeslote plek"). Later het hierdie Latynse term veral na die tipiese kruisgang van die westerse kloosterargitektuur begin verwys. Die Latynse wortel leef in tale soos Engels (cloister), Frans (cloître), Italiaans (chiostro) en Spaans (claustro) in hierdie spesifieke betekenis voort.
In Nederlands en Duits is die term egter veralgemeen en verwys nou na die hele kloostergebou of die instelling as sulks. In die westerse kultuur staan veral Christelike kloosters bekend wat grotendeels met die Rooms-Katolieke en die Ortodokse Kerke verbind word, alhoewel daar ook Protestantse (soos die Duitse vroueklooster Ebstorf) en ekumeniese (soos die Franse gemeenskap van Taizé) kloostergemeenskappe bestaan.
Protestantse kloosters in Duitsland was oorspronklik instellings vir ongetroude adellike vroue of ongetroude dogters van predikante. Die huidige vroueklooster Ebstorf staan oop vir alle Evangelies-Lutherse vroue. Die monnike van die klooster Loccum (tans in Rehburg-Loccum, 'n stad in die Duitse deelstaat Nedersakse) het tydens die Reformasie die Lutherse geloofsbelydenis aangeneem sonder om hulle kloostergemeenskap te ontbind. Die klooster is tans 'n instelling wat vikarisse as Evangelies-Lutherse pastore oplei.
Die kloosterlike leefwyse word in die Christendom ook monastisisme genoem – afgelei van die Latynse monachus ("monnik"). Die Griekse monasterion en die gelatiniseerde afleiding monasterium het in 'n aantal tale die wortel van leenwoorde geword wat "klooster" beteken: Monastery (Engels), monastère (Frans), monasterio (Spaans).
Die kloosters (abdye) van monastiese ordes soos die Benediktyne of Cisterciënsers word deur abte ("geestelike vaders") of abdisse ("geestelike moeders") gelei. Hulle oefen die gesag oor die abdy uit en is slegs aan die plaaslike biskop of regstreeks aan die pous verantwoordelik. Vanaf die 10de eeu tot by die laat Middeleeue was abdye meestal feodale instellings wat oor landgoedere beskik en politieke, regterlike en ekonomiese gesag uitgeoefen het.
Vroeë kloosters
Die kloostergemeenskappe het hulle vroegste oorspronge in die asketiese lewe van die eerste Christelike gemeentes. Hierdie asketisme was aanvanklik tot die gesin beperk, maar het geleidelik tot 'n afsonderlike godsdienstige wêreld begin ontwikkel wat sedert die 3de eeu as 'n nuwe orde tussen die leke en die klerus bestaan het. Die askete was nou afgesonder van hul gesinne en Christelike gemeentes, maar het nogtans 'n deel van die kerkorganisasie gebly. Ondanks die spanninge, wat hierdie besondere status geskep het, was dit dikwels aan die monnike te danke dat die kerk en Christelike leke hul wêreldlike gesindheid laat vaar het en weer op die spirituele betekenis van hul geloof gaan besin het.
Die eerste monnike, wat 'n strenge godsdienstige ideaal van die Christendom nagestreef het, het in die laat-antieke tydperk in Egipte en Sirië geleef. Die eerste Christelike kloosters het in die 4de eeu uit kluisenaargemeenskappe in Egipte en Palestina ontstaan. Omtrent 300 het Antonius as 'n kluisenaar na die woestyn gegaan, terwyl Pachomius (292–346) die eerste kloosterlike gemeenskappe van die sogenaamde anachorete gestig het, en in die 4de eeu het steeds meer Christene die Egiptiese ideaal van 'n monnikslewe gevolg.
Die oudste Christelike klooster, wat nog steeds bestaan, is Mor Gabriël in die Turkse dorp Toer Abdin; hierdie gemeenskap is in 397 deur ene Shmuel (Samuel) en sy dissipel Shem'un (Simon) gestig, en die plaaslike nonne en monnike sit met hulle gebede dus 'n tradisie voort wat reeds meer as 1600 jaar lank bestaan.
Die monnikewese in die Griekse ooste het uiteindelik ook in die Westers-Latynse kerk posgevat, en as die eerste Wes-Europese kloosters het Marmoutier aan die Loire-rivier (Frankryk) en die abdy Sint-Maximyn in Trier (Duitsland) ontstaan. Die kloosterlewe in Gallië en in die Frankiese Ryk, wat reeds duidelik van sy Oosterse voorbeelde verskil het, het 'n groot invloed op die monnikewese in Sentraal-Europa en selfs die kulturele geskiedenis van die vasteland uitgeoefen. Die monastiese lewenstyl het vanuit die Mediterreense wêreld in die 4de eeu na Gallië en die Donaugebied uitgebrei. Die nuwe beweging, wat vir sy uitbreiding van die ou handelspaaie langs die Rhône-rivier gebruik gemaak het, was feitlik 'n tweede fase in die kerstening van Europa wat die nuwe geloof versterk het.
Die monastiese ontwikkeling in Wes-Europa is in drie fases voltrek:
Die vroeë kloosters was nie net sentrums van die geestelike lewe nie, maar het daarnaas ook ambagte en landbou (in die kloostertuine), navorsing en die versameling van kennis (in kloosterbiblioteke) bevorder. Die kloosters het 'n belangrike rol by die bewaring en uitbreiding van kennis gespeel wat sedert die antieke oudheid verlore gegaan het. Met hul werkplase en landboukundige produksie het die kloosters ook die plaaslike boerebevolking met professionele vaardighede en vakkennis ondersteun en sodoende belangrike steunpilare van die Christelike sendingwerk in veral Noord- en Oos-Europa geword.
Keltiese kloosters
Kloosterordes het ná die verval van die plaaslike kerkadministrasie in die 6de eeu 'n leidende rol in die Keltiese Christendom gespeel. As gevolg van die klein aantal stede in die Keltiese gebiede van Brittanje en Ierland het die meeste groot kerke by die setels van die adellike heersers ontstaan, en gewoonlik het die wêreldlike gesag die stigting van nuwe kloosters bevorder en beskerming aan hulle verleen.
Keltiese monnike en abde het die ekonomiese onafhanklikheid van hulle kloosters verseker en hulle daarnaas veral op hul kulturele, intellektuele en spirituele ontwikkeling gekonsentreer. In teenstelling met Keltiese biskoppe, wat eerder as die geestelike raadgewers van hulle heersers gefungeer het, het abde oor 'n relatief groot magsbasis beskik.
In Ierland het kloosters tot belangrike sentrums van die Keltiese kultuur ontwikkel; monnike het Keltiese mites en literêre werke neergeskryf en sodoende bewaar, meesterwerke van die destydse Keltiese kuns geskep soos boekskilderye, metaalkunswerke en die kenmerkende Iers-Keltiese hoogkruise. As welvarende kulturele sentrums het Ierse kloosters nie net in konflik met die Rooms-Katolieke Kerk van die Europese vasteland gekom, hulle was in die vroeë 8ste eeu ook 'n gewilde teiken vir Wiking-rooftogte.
Die meeste Keltiese kloosters het geleidelik hul eie onafhanklike reëls en liturgie ontwikkel en sodoende sterk van mekaar verskil. Die gebrek aan eenheidstrukture en 'n gemeenskaplike tradisie het uiteindelik daartoe gelei dat die Keltiese monnikeorde hulle weer aan die Rooms-Katolieke Kerk se sentralistiese stelsel onderwerp het.
Kloosters en heersers
Die kloosterkerk, wat deur ab Angilbert van Centula, 'n vriend van Karel die Grote, wat ook nou verwant aan hom was, vanaf 790 opgerig is, het 'n soort modelkerk en -klooster in Karel se ryk geword. Die nou verbinding tussen kloosterorde en heerserhuis was 'n tipiese kenmerk van die Middeleeuse samelewing, aangesien heersers kloosters dikwels ingespan het om hulle etnies diverse ryke te kersten en tot 'n kulturele eenheid saam te smelt. Vanaf die tweede derde van die 8ste eeu het 'n aantal beduidende kloosters soos dié van Hersfeld, Fulda, Sint Gallen, die eiland Reichenau en Lotsch ontstaan.
Die kerk het monnike as volkome Christene beskou. Nogtans het die politieke en ekonomiese verwêreldliking van kloosters steeds weer die aanleiding tot hervormingsbewegings gegee soos byvoorbeeld die Cluniasensiese hervorming wat van die Franse abdy Cluny uitgegaan het.
Met die sogenaamde bedelordes (Fransiskane, Dominikane, Karmeliete en Augustyne) het 'n nuwe soort kloosters ontstaan. Inderdaad kan die geskiedenis van kloosters as 'n wissel van "verwêreldliking" en hervorming volgens bepaalde reëls beskryf word.
Een belangrike rede vir die herhaalde verwêreldliking van die kloosterlewe was die feit dat mense nie steeds vanweë hulle Christelike geloofsoortuiging by 'n kloostergemeenskap aangesluit het nie. Materiële oorwegings het sowel by adellike gesinne asook by boerekinders, wat nie op 'n erfdeel geregtig was en dus nie oor die ekonomiese basis vir 'n huwelik beskik het nie, 'n belangrike rol gespeel. Ongeag die sosiale afkoms het die ongeskikte persoonlike houding van enkeles (en veral van verkose of benoemde abde) teenoor die kloosterlewe geleidelik tot die verwêreldliking van die hele instelling bygedra.
Die monastiese lewe het egter ook 'n groot invloed op die samelewing uitgeoefen. Daar word beraam dat sowat 'n kwart van die manlike bevolking van die 16de eeuse Spanje priesters was of as monnike in kloosters geleef het.
Hervormings
Die belangrikste hervormingsbewegings was die Cluniasense (vanaf die 10de eeu), die Sistersiënsers uit die Franse klooster Cîteaux (11de eeu) en die verskillende bedelordes (vanaf die 13de eeu).