cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Magellaanse Wolke
Sterrekundige voorwerpe
Die Magellaanse Wolke is met mekaar en met ons Melkweg verbind deur middel van 'n dun band waterstof, die sogenaamde Magellaanse Stroom. Hulle beweeg teen 'n snelheid van sowat 55 km/h nader aan mekaar.
Osamu Taninaka
Osamu Taninaka (谷中 治) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Tanya Berezin
Tanya Berezin (gebore 25 Maart 1941) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Longtime Companion (1989), Awakenings (1990), en He Said, She Said (1991), en in die televisiereeks Law & Order (1990).
Joseph Schmidt
Joseph Schmidt (4 Maart 1904 – 16 November 1942) was 'n Joods-Oostenrykse tenoor en akteur. Hy is op die dorpie Davideny gebore in die destydse Oostenryk-Hongaarse provinsie Boekowina, wat later deel van Roemenië en uiteindelik Oekraïne geword het.
Jeugjare
As die seun van musikale ouers in 'n kosmopolitiese gebied, is hy as kind deur verskeie kulture beïnvloed. Buiten sy moedertaal, Jiddisj, het ook Roemeens, Duits, Frans en Engels vlot leer praat. Sy eerste stemopleiding ontvang hy as seunsalt in 'n sinagoge in Czernowitz, die destydse hoofstad van Boekowina, waar daar omstreeks sy geboorte meer as 20 000 Jode gewoon het, oftewel amper 'n derde van die totale bevolking.
Sy talent het gou-gou aandag trek en teen 1924 het hy sy eerste solo-uitvoering gelewer waartydens hy tradisionele Joodse liedjies en arias van Verdi, Puccini, Rossini en Bizet gesing het. Kort daarna het hy na Berlyn verhuis en sang- en klavieronderrig by professor Hermann Weissenborn ontvang. Hy het na Roemenië teruggekeer vir sy militêre diensplig en 'n kantor in die sinagoge in Czernowitz geword.
Loopbaan
Hy keer in 1929 terug na Berlyn waar Cornelis Bronsgeest, vermaarde Nederland tenoor hom in diens geneem het vir 'n radio-uitsending vir die rol van Vasco da Gama in Meyerbeer se "L'Africaine". Dit was die begin van Schmidt se geslaagde internasionale loopbaan. Weens sy klein statuur (hy was net-net meer as 1,5 meter lank), was 'n verhoogloopbaan so te sê onmoontlik, maar sy stem was uiters geskik vir die radiomedium. Hy het talle plate opgeneem, aanvanklik vir Ultraphone en later vir Odeon/Parlophone en het talle radio-uitsendings gemaak en in talle rolprente gesing in Duits sowel as Engels.
Ongelukkig het Schmidt juis tydens die opkoms van die Nazi-party in Duitsland roem as tenoor verwerf. In 1937 onderneem hy 'n toer na die Verenigde State van Amerika waar hy onder meer in New York in die Carnegie Hall optree saam met beroemde sangers van sy tyd soos Grace Moore en Erna Sack. Uiteindelik het die Nazi's hom verbied om in Duitsland en Oostenryk op te tree, maar hy was steeds welkom in Nederland en België (voor albei lande deur die Nazi's beset is), waar hy geweldig gewild was. Sy grootste Nederlandse treffer was Ik hou van Holland, wat hy met 'n byna foutlose Hollandse aksent gesing het.
Sy dood
Hy besoek sy moeder, met wie hy 'n besonder hegte verhouding gehad het, die laaste maal in 1939 in Czernowitz. Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog met die Duitse inval van Pole op 1 September dieselfde jaar, het hy hom in die deel van Frankryk bevind wat deur die Duitsers beset is. Hy het probeer om na die Verenigde State van Amerika te vlug, maar sonder welslae. Uiteindelik het hy na Switserland gevlug, waar hy geïnterneer is in 'n Switserse vlugtelingkamp in Gyrenbad naby Zürich in Oktober 1942. Sy gesondheid was reeds swak, onder meer weens diabetes. Die moeilike omstandighede in die kamp en 'n gebrek aan mediese sorg het aanleiding tot 'n noodlottige hartaanval op 16 November dieselfde jaar gegee. Hy was 38 oud.
Natuurlike talent
Joseph Schmidt het 'n soetklinkende tenoorstem gehad met 'n gemaklike hoë register wat hom in staat gestel het om gerieflik selfs 'n hoë D te sing. Sy warm toonkleur was veral geskik vir melodieë van Schubert en Lehár. Sy opnames van gewilde destydse liedjies was topverkopers in die voor-oorlogse Europa.
Henry H. Arnold
Henry Harley "Hap" Arnold (25 Junie 1886 - 15 Januarie 1950) was 'n Amerikaanse generaal in beide die Amerikaanse Leër en Amerikaanse Lugmag. Arnold was 'n lugvaartpionier, hoof van die Air Corps (1938–1941), bevelvoerende generaal van die United States Army Air Forces, die enigste Amerikaanse lugmaggeneraal om 'n vyfsterrang te beklee, en die enigste offisier wat 'n vyfsterrang beklee het in twee verskillende Amerikaanse militêre dienste. Arnold was ook die stigter van Project RAND, wat ontwikkel het tot een van die grootste nie-winssoekende dinkskrums oor wêreldbeleid, die RAND Korporasie, en een van die stigterslede van Pan American World Airways.
Hy is in die vliegkuns opgelei deur die Wright-broers as een van die eerste militêre vlieëniers wêreldwyd en een van die eerste drie gesertifiseerde vlieëniers in die geskiedenis van die Amerikaanse Lugmag. Hy het sy vrees vir vlieg te bowe gekom met al sy wedervaringe in die vroeë dae van lugvaart, toesig gehou oor die uitbreiding van die lugmag gedurende die Eerste Wêreldoorlog en 'n protégé geword van generaal Billy Mitchell.
Arnold se mees gebruikte bynaam, Hap, kort vir happy, moontlik toegeken deur kollegas wat saam met hom in Oktober 1911 aan 'n stilfilm gewerk het, waar hy as waaghalsvlieënier verskyn het, of deur sy vrou, wat in 1931 die bynaam in haar korrespondensie begin gebruik het na die dood van Arnold se ma. Hy is in sy jeug deur sy familie Harley en deur beide sy moeder en vrou 'Sunny' genoem. Arnold was onder sy West Point-klasmaats bekend as 'Pewt' of 'Benny'. Sy onmiddellike ondergeskiktes en personeel van die hoofkantoor het na hom verwys as 'Die baas'.
Berg Anderson
Berg Anderson is die tweede hoogste bergpiek (2 273 m) in Mpumalanga, Suid-Afrika. Hierdie piek is in die Drakensberge, 10 km noord soos die kraai vlieg van die Long Tompas.
Wierda Valley
Wierda Valley is 'n klein voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika.
Joseph Quinn (akteur)
Joseph Quinn is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Postcode (2011), Game of Thrones (2011), en Dickensian (2015).
Angel Parker
Angel Parker (gebore 17 Oktober 1980) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Lab Rats (2012), American Crime Story (2016), Runaways (2017), en Trial & Error (2017).
Callyspongia latituba
Callyspongia latituba is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Dendy.
Magalies Gliding Club
Magalies Gliding Club is 'n sweeftuig-klub in Magaliesburg. Die klub werk uit die Orient Airfield (FAOI), oor naweke en meeste vakansiedae. Die klub het ongeveer 200 lede.
Ralph Taeger
Ralph Taeger (30 Julie 1936 – 11 Maart 2015) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Klondike (1960), Acapulco (1961), The Man from U.N.C.L.E. (1964), en Hondo (1967).
Duiwel se Kneukels
Die Duiwel se Kneukels is 'n hoë bergpiek (1 777 m) in die Drakensberg van Mpumalanga, Suid-Afrika. Hierdie verskynsel is aan die onderkant van die Long Tompas oppad na Sabie, by 'n inham waar die standbeeld van die Long Tomkanon geplaas is.
Koördinate;
Veda
Die Vedas (Sanskrit: वेद veda, "kennis") is ’n groot hoeveelheid geskrifte met hul oorsprong op die Indiese subkontinent. Die manuskripte, in Sanskrit, is die oudste geskrifte van Hindoeïsme. Hindoes beskou die Vedas as apauruṣeya ("nie van ’n mens nie, bomenslik" en "onpersoonlik, anoniem").
Vedas word ook genoem śruti ("wat gehoor word") letterkunde, wat dit onderskei van smṛti ("wat onthou word") godsdienstekste. Die Vedas word deur ortodokse Indiese teoloë beskou as onthullings wat deur antieke wysgeers gesien is ná intense meditasie, en teks wat sedert antieke tye versigtig bewaar word. In die epiese Hindoegedig Mahabharata kry die god Brahma die lof vir die skepping van die Vedas. Volgens die Vediese himnes self is hulle vernuftig deur rishi's (wysgeers) geskep ná geïnspireerde skeppingsvernuf, nes ’n timmerman ’n strydwa bou.
Die verskillende Indiese filosofieë en denominasies het verskillende sienings van die Vedas. Skole wat die geskrifte as hul skriftelike gesag beskou, word "ortodoks" (āstika) genoem. Ander tradisies, soos die Lokayata, Carvaka, Ajivika, Boeddhisme en Djainisme, vir wie die Vedas nie gesaghebbend is nie, word "heterodoks" of "nie-ortodoks" (nāstika) genoem. Ondanks hul verskille, bespreek die verskillende Vedas dieselfde idees en begrippe.
Etimologie en gebruik
Die Sanskrit-woord véda, "kennis, wysheid", is afgelei van die stam *vid-, "om te weet". Dit is weer afgelei van die Proto-Indo-Europese stam *u̯eid-, "om te sien, te weet". Die selfstandige naamwoord is afgelei van die Proto-Indo-Europese *u̯eidos.
Die Vedas word in dele van Suid-Indië Maṛai of Vaymoli genoem. Marai beteken letterlik "verborge, ’n geheim".
Ontstaan
Die oudste dele van die Rigveda het waarskynlik omstreeks 1500 v.C. ontstaan en die ander drie ’n paar eeue later. Aanvanklik is hulle mondelings deur priesters oorgedra, maar omstreeks 500 v.C. is hulle op skrif gestel. Die tyd in die Indiese geskiedenis waarin die Vedas ontstaan het, word die Vediese tydperk genoem.
Teksontledings wys die Vedas het nie net een skrywer gehad nie, maar is mondelings oorgedra in die vorm van himnes en verhale. Dit was die werk van spesiale lede van die Brahmane, die sogenaamde pandits, om die verse uit hul kop te leer. Spesiale versvorme en ritmes het dié taak vergemaklik. Later is die tekste neergeskryf en saamgevoeg.
Die Vedas is saamgestel deur families Brahmane wat in sekere rituele gespesialiseer het. Hieruit het verskillende Vediese skole (charanas) ontstaan, met elk sy eie hersiene weergawe (shakha). Die Yajurveda het verreweg die meeste shakhas. Baie van hulle het in ’n sekere streek oorheers. Hierdeur kan die uitbreiding van die gebied van die Indo-Ariërs gevolg word; die oudste tekste uit die vroeë Vediese tydperk het in die Punjabgebied ontstaan, waarna daar ’n beweging ooswaarts waargeneem kan word na die gebied van die Kuru's en Panchalas ten tyde van die middel van die Vediese tydperk, en na Kosala en Videha in die laat Vediese tydperk.
Indeling
Al vier Vedas bevat ’n versameling Samhitas (mantras en seëngebede), Aranyakas (geskrifte oor rituele, seremonies en offerandes), Brahmanas (kommentaar op rituele, seremonies en offerandes) en/of Upanishads (teks wat meditasie, filosofie en spirituele kennis bespreek). Sommige geleerdes voeg ’n vyfde kategorie by: die Upasanas (aanbidding).
Rigveda
Die Rigveda-Samhita is die oudste bestaande Indo-Ariese geskrif. Dit is ’n versameling van 1 028 Sanskrit lofsange en 10 600 verse wat in 10 boeke saamgevat is. Die lofsange is aan godhede opgedra. Die boeke is oor verskeie eeue saamgestel – vanaf rofweg die tweede helfte van die 2de millennium v.C. (die vroeë Vediese tydperk) – deur digters van verskillende priestergroepe in die Punjabstreek van die noordwestelike Indiese subkontinent. Van die datums wat geraam word, is 1700-1100 v.C. (Max Müller) en 1450-1350 v.C. (Michael Witzel).
Die Rigveda is volgens duidelike riglyne saamgestel: Dit begin met ’n klein boek wat geadresseer is aan Agni, Indra en ander gode, almal gerangskik volgens die afnemende getal himnes aan elke godheid; vir elke god is die volgorde van die himnes van die langste tot die kortste; tog neem die getal himnes per boek toe; eindelik is die digmaat ook sistematies gerangskik van jagati en tristubh tot anustubh en gayatri namate die teks aanloop.
Wat inhoud betref, verander die aard van lofsange vir die gode in die vroeë boeke tot Nasadiya Sukta, wat vrae vra soos "Wat is die oorsprong van die heelal; ken die gode ooit die antwoord?" Ander vrae sluit in "Wat is die waarde van welsyn in die gemeenskap?", "Waar kruip die son snags weg?" en "Wat is die semen van die kosmiese perd?"
Daar is ooreenkomste tussen die mitologie, rituele en taalgebruik van die Rigveda en dié in antieke Sentraal-Asië.
Samaveda
Die Samaveda-Samhita, van sāman ("metriese himne, lofsang") bestaan uit 1 549 verse wat amper volledig uit die Rigveda gehaal is (buiten 75 mantras). Dit bestaan uit twee hoofdele: Die eerste deel sluit vier melodieversamelings in en die tweede deel drie verseboeke. Nes in die Rigveda begin die vroeë seksies gewoonlik met lofsange aan Agni en Indra, maar die inhoud verskuif daarna na die abstrakte. Hul digmaat verander ook in ’n afnemende volgorde.
Yajurveda
Daar is twee groot groepe geskrifte in hierdie Veda: "Swart" (Krishna) en "Wit" (Shukla). Die term "Swart" dui op die "ongeordende" versameling verse, in teenstelling met die "Wit" ("goed geordende") verse. Die Wit Yajurveda skei die Samhita van die Brahmana (die Shatapatha-Brahmana), terwyl die Swart Yajurveda die Samhita met Brahmana-kommentaar afwissel.
Atharvaveda
Die Artharvaveda-Samhita is die teks van die digters Atharvan en Angiras. Dit bevat 760 lofsange, waarvan sowat 160 uit die Rigveda kom. Die meeste van die verse is metries, maar sommige daarvan is in prosavorm. Twee verskillende weergawes van die tekste – die Saunaka en die Paippalada – het bewaar gebly. Die Atharvaveda is nie in die Vediese tydperk as ’n Veda erken nie, maar eers in die laat 1ste millennium v.C. Dit is laaste saamgestel, moontlik omstreeks 900 v.C., hoewel van die inhoud uit die tydperk van die Rigveda of vroeër kan kom.
Die Atharvaveda word soms die "Veda van Towerformules" genoem, ’n naam wat deur ander geleerdes as verkeerd beskou word. Die Samhita-deel verteenwoordig waarskynlik ’n tradisie van die 2de millennium v.C. om magies-godsdienstige rites te gebruik vir bygelowige angs, towerspreuke om siektes te genees wat glo deur demone veroorsaak is, en kruie- en ander natuurdrankies as medisyne. Baie van die boeke is gewy aan rituele sonder toorkrag, soos filosofiese gissings en teosofie.
Die Atharvaveda is ’n belangrike inligtingsbron oor die Vediese kultuur en die gebruike, gelowe, aspirasies en frustrasies van die alledaagse Vediese lewe en ook van konings en regerings. Dit sluit ook lofsange in oor die huwelik en verassing en vra vrae oor die betekenis van ’n ritueel.
Callyspongia ligulata
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1901 deur Whitelegge.
Yasuhiko Okudera
Yasuhiko Okudera (奥寺 康彦) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Frankie Darro
Frankie Darro (22 Desember 1917 – 25 Desember 1976) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Wild Boys of the Road (1933), Men of Action (1935), The Phantom Empire (1935), en On the Spot (1940).
Gebruikerservaringsontwerp
Gebruikerservaringsontwerp (UXD, UED of XD) is die proses om gebruikersgedrag te manipuleer deur bruikbaarheid, toeganklikheid en wenslikheid wat voorsien word in die interaksie met 'n produk. Gebruikerservaringsontwerp omvat tradisionele mens-rekenaar-interaksie-ontwerp (human–computer interaction - HCI) en brei dit uit deur alle aspekte van 'n produk of diens soos deur gebruikers beskou, aan te spreek. Gebruikerservaringontwerp is die praktyk van die ontwerp van produkte, prosesse, dienste, gebeure, meerkanaal-ondersoeke en omgewings, met die klem op die kwaliteit van die gebruikerservaring en kultuurrelevante oplossings. Ervaringsontwerp word nie deur 'n enkele ontwerpdissipline gedryf nie. In plaas daarvan vereis dit 'n perspektief van 'n dissipline wat verskeie aspekte van die handelsmerk / besigheid / omgewing / ervaring van produkte, verpakkings en kleinhandelomgewing in ag neem tot die kleding en houding van werknemers.
Ervaringsontwerp poog om die ervaring van 'n produk, diens of gebeurtenis volgens een of al die volgende dimensies te ontwikkel :
Breedte (produkte, dienste, handelsmerke, benamings, kanale / omgewing / promosie, en prys)
Interaksie (passief ↔ aktief ↔ interaktief)
Snellers (alle menslike sintuie, konsepte en simbole)
Belangrikheid (betekenis, status, emosie, prys en funksie)
Judith-Marie Bergan
Judith-Marie Bergan is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Abduction (1975) en Rage (1995), en in die televisiereekse Charlie's Angels (1976) en Hart to Hart (1979).
Weer (meteorologie)
Weer is die toestand van die atmosfeer, tot die mate wat dit warm of koud, nat of droog, kalm of stormagtig, oopgetrek of bewolk is. Die meeste weerverskynsels kom voor binne die troposfeer net onder die stratosfeer. Weer verwys, in die algemeen, na dag-tot-dag temperature en neerslae, terwyl klimaat die term is vir die gemiddelde atmosferiese toestand oor langer tydsperiodes. Wanneer dit in die algemeen gebruik word, verwys "weer" gewoonlik na die weer op Aarde.
Die dryfkrag agter weer is merendeels digtheidsverskille (temperatuur en vog) tussen verskillende plekke. Hierdie verskille kan voorkom as gevolg van die hoek wat sonstrale die aarde se atmosfeer inval by 'n bepaalde plek, wat wissel by die lengtegrade vanaf die trope. Die sterk temperatuurverskille tussen die pole en tropiese lug veroorsaak die vorming van straalstrome.
Weerstelsels in die middelbreedtegraadliggings, soos ekstratropiese siklone, word veroorsaak deur onstabiliteite van die straalstroomvloei. Omdat die aardas gekantel is relatief tot sy orbitaalvlak, val sonlig die Aarde se atmosfeer binne op verskillende hoeke by verskillende tye van die jaar. Op die aardoppervlak wissel temperature gewoonlik met ±40 °C per jaar. Die verandering van die Aarde se wentelbaan oor millennia het 'n invloed op die hoeveelheid en verspreiding sonenergie wat deur die aarde ontvang word, en ook op die langtermyn klimaat en globale klimaatsverandering.
Temperatuurverskille van die aardoppervlak veroorsaak drukverskille. Hoërliggende plekke is koeler as laerliggende plekke as gevolg van verskille in verwarming. Weervoorspelling is die toepassing van wetenskap en tegnologie om die toestande van die atmosfeer vir 'n toekomstige tyd en 'n spesifieke plek te voorspel. Die atmosfeer is 'n chaotiese stelsel, dus klein veranderinge in die een deel van die stelsel kan groei 'n groot invloed op die stelsel as geheel. Regdeur mensegeskiedenis was daar pogings van die mensdom om weer te beheer, en daar is al bewys dat menslike aktiwiteite, soos landbou en industrie, per ongeluk weerpatrone verander het.
Deur die weer op ander planete te studeer is nuttig vir die begrip van hoe die weer op aarde werk. 'n Bekende landmerk in die Sonnestelsel, Jupiter se Groot Rooi Vlek, is 'n antisikloniese storm wat vir ten minste 300 jaar al woed. Dit is egter weer nie beperk tot planetêre liggame nie. Die Son se korona word voortdurend in die ruimte verloor, wat in wese 'n baie dun atmosfeer in die hele Sonnestelsel skep. Die beweging van massa soos dit uit die Son gewerp word staan bekend as 'n sonwind.
Inleiding
Weer kan beskryf word as die toestand van die atmosfeer op ŉ gegewe oomblik en plek, en daar word dikwels gepraat van die daaglikse weerverskynsels, wat op die veranderlikheid daarvan dui. Die gemiddelde weersomstandighede van 'n gebied oor die lang termyn staan bekend as die klimaat van die gebied. Weerverskynsels word hoofsaaklik in die onderste laag van die atmosfeer, die troposfeer, aangetref en die belangrikste faktore by weersontwikkeling is die lugbeweging (windrigting, windsnelheid), wat regstreeks verband hou met atmosferiese drukverskille.
Hierdie drukverskille ontstaan as gevolg van oneweredige verwarming van die aarde, wat temperatuurverskille tot gevolg het. 'n Ander belangrike faktor by weersontwikkeling is die voggehalte van die lug. Hoewel die son verantwoordelik is vir die verwarming van die aarde, word slegs 'n baie klein gedeelte van die sonenergie direk deur die atmosfeer opgeneem. Sonenergie word hoofsaaklik in kort golwe uitgestraal en dan eers deur die aarde opgeneem, waarna dit in lang golwe (infrarooi strale) aan die atmosfeer (waterdamp, osoon, koolsuurgas, ensovoorts) beskikbaar gestel word.
Hierdeur is die aarde in werklikheid die bron waarmee sy eie atmosfeer verwarm word en waarin die verskillende weerstoestande tot uiting kom. Die aarde ontvang nie op alle plekke ewe veel energie (sonstraling) van die son nie en kan daarom ook nie oral ewe veel energie (warmte) aan die atmosfeer oordra nie. Om hierdie rede is daar 'n warmte-oorskot by die warm trope, waar die sonstrale feitlik loodreg op die aardoppervlak inval, en ŉ warmte tekort by die pole, waar die sonstrale die oppervlak onder ŉ skuins hoek tref.
Die herstel van hierdie wanbalans (die invoer van warmte na koue gebiede en andersom) is die beginsel waarop lugsirkulasiepatrone en ook die weerstoestande berus. As hierdie lug nie voortdurend beweeg het om die temperatuurgradiënt te verminder nie, sou die temperatuur van die pole in hul winters tot absolute nulpunt daal, terwyl die trope steeds warmer sou geword het.
Eienskappe van lug
Die troposfeer bestaan uit 'n aantal gasse wat gesamentlik as lug bekend staan en wat aan die gaswette onderhewig is. Lug oefen in alle rigtings druk uit en die lugdruk wat op die aarde gemeet word, is eintlik 'n aanduiding van die massa van die lug.
Wanneer lug verhit word, neem die digtheid daarvan af en koue lug is gevolglik digter en swaarder as warm lug. Net so is vogtige lug ligter as droë lug. Lug is saampersbaar, en omdat hoër luglae druk op laer luglae uitoefen, is die digtheid van lug by die oppervlak van die aarde hoër as hoër op. Die afname in druk met hoogte is nie eweredig nie, maar ongeveer 1/30 van die vorige druklesing met elke 275 m styging in hoogte. Op 'n hoogte van 5 500 m is die lugdruk ongeveer die helfte van die druk by seevlak.
Horisontale lugdrukverskille kan ook voorkom as gevolg van verskille in temperatuur, wat weer hul oorsprong by die onegalige verhitting van die atmosfeer het, asook vanweë verskille in voggehalte. Land absorbeer hitte vinnig en gee dit deur geleiding weer vinnig aan die atmosfeer af. Water kan egter groot hoeveelhede warmte absorbeer sonder noemenswaardige temperatuurverhoging, en die warmte word deur konveksie versprei. Water gee ook warmte stadig af.
Gevolglik word groot verskille in temperatuur en voggehalte tussen die lug oor land en die lug oor water (see) aangetref. Die bronne van lugvog is water wat vanaf oop oppervlakke verdamp en transpirasiewater van plante. Die lug oor woestyne is dus heelwat droër as die lug oor tropiese woude en die see. As lug styg, verminder die digtheid daarvan en dit koel af. Hierdie adiabatiese afkoeling (sonder die in of uitvoer van warmte) beloop by droë lug ongeveer 1 °C per 100 m.
Wanneer hierdie stygende lug ŉ sekere temperatuur bereik, begin die waterdamp daarin kondenseer, en daardie temperatuur staan bekend as die doupunttemperatuur. Lugdruk word op kaarte aangedui met behulp van isobare, met ander woorde lyne wat punte van gelyke druk met mekaar verbind.
Eenhede van lugdruk
Normale lugdruk is 1 033 gm/cm2 (by 0 °C, seevlak en 45° SB of NB). ŉ Algemene metode waarvolgens lugdruk gemeet word, is deur middel van 'n kwikkolom. By bogenoemde standaardtoestande word die lugdruk in die kwikkolom aangedui as 760 mm kwik, of in die Amerikaanse en Britse stelsels 29,92 duim kwik. Vandag word 'n spesiale drukeenheid, bekend as die millibar, egter deur weerkundiges verkies en die druk by seevlak is 1 013,2 millibar.
Wind
Windsnelhede is oor die algemeen hoër oor die see as oor ruwe landskappe. Die gedrag van hoër oppervlakwinde word meestal met behulp van radiosondes (ballonne wat met radiosenders toegerus is) waargeneem. Die laag wat tussen 35 en 65 km bo die oppervlak van die aarde geleë is, word waargeneem deur middel van klein vuurpyle wat na die bokant van die laag gestuur word, waar hulle instrumente vrylaat wat met behulp van valskerms na die laer lae kan daal.
The Gardens, Johannesburg
The Gardens is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika.
Weer (meteorologie)
Wind
Normaalweg word daar tussen 3 soorte lugbewegings onderskei, naamlik sonale vloei (wes-oos en oos-wes), meridionale vloei (noordwaarts of suidwaarts) en vertikale lugvloei (gewoonlik klein in verhouding tot die ander).
Corioliseffek
'n Defleksie-effek as gevolg van die rotasie van die aarde, bekend as die corioliseffek, is by die bepaling van windrigting net so belangrik as temperatuur- en drukverskille. Enige voorwerp (insluitende lug) wat noord- of suidwaarts beweeg, ondergaan 'n skynbare defleksie na regs in die Noordelike Halfron d en na links in die Suidelike Halfrond. Alle bewegingsrigtings behalwe suiwer oos of wes word in mindere of meerdere mate deur hierdie effek beïnvloed.
Die basiese redes vir die corioliseffek is dat die aarde ooswaarts draai en dat die hoeksnelheid van die aarde 'n funksie is van die breedtegraad, met ander woorde by die ewenaar is dit baie hoog, maar by die pole is dit zero. As 'n voorwerp van die ewenaar af na 'n suidelike teiken geskiet word, beweeg dit aanvanklik teen ŉ vinniger oostelike hoeksnelheid as die teiken en dit land gevolglik oos van die teiken (met ander woorde dit het links beweeg as in die bewegingsrigting van die voorwerp gekyk word).
Net so, as 'n voorwerp van die Suidpool af na die ewenaar geskiet word, het dit aanvanklik geen hoeksnelheid nie, terwyl die teiken op die ewenaar 'n hoe hoeksnelheid het en dus letterlik onder die voorwerp uitbeweeg. Die gevolg is dat die voorwerp weer links van die teiken val. Die teenoorgestelde situasie word in die Noordelike Halfrond aangetref, sodat die defleksie daar altyd na regs is. Een van die gevolge van die corioliseffek is dat lug, in plaas van direk na 'n laedrukgebied te beweeg, spiraalvormig om 'n laedrukgebied beweeg, byna parallel met die isobare.
Primêre sirkulasie
Primêre sirkulasie is die lugbewegings wat direk aan die temperatuur- en drukgradiënt tussen die trope en die pole toegeskryf kan word. Die verhitting van die aarde by die ewenaar veroorsaak vanweë straling en geleiding verhitting van die onderste laag van die troposfeer. Hierdie warm lug sit uit, waardeur die digtheid daarvan afneem, en dit styg. Die digte plantegroei van hierdie gebiede gee groot hoeveelhede transpirasievog aan die lug af en die voggehalte van hierdie warm, stygende lug is dus hoog.
Namate die lug styg, verminder die druk daarvan, dit sit uit en koel af sodat ŉ deel van die vog daarin tot wolke en reën kondenseer. Hierdie verskynsel is verantwoordelik vir die hoë reënval in die trope. Wanneer waterdamp kondenseer, word die latente warmte van verdamping (die energie wat oorspronklik vir die verdamping daarvan nodig was) vrygestel sodat die lug verder verwarm word en nog verder styg. Op dieselfde manier kom verdere reën vry totdat die lug uiteindelik byna droog is.
Die gedeeltelik afgekoelde, droë lug vloei nou hoog in die troposfeer (10 tot 15 km) in die rigting van die pole en verloor nog deur uitstraling verdere warmte aan die ruimte. Oor ongeveer die 30e breedtegrade sak hierdie lug af en word dit deur saampersing en verhoging van die druk weer verhit. Die afsakking van hierdie relatief warm, droë lug is verantwoordelik vir die subtropiese hoëdrukgordels wat permanent in hierdie wêrelddele aanwesig is en onder meer vir die woestyne in hierdie wêrelddele verantwoordelik is.
Om die sirkel te voltooi, vloei baie van die lug oor die oppervlak van die aarde terug na die ewenaar. Teen die tyd dat dit die ewenaar bereik, het die lug weer heelwat warmte en vog opgeneem en styg dit weer. Hierdie sikliese lugbewegings staan bekend as Hadley-selle. Soortgelyke Hadley-selle kom langs die pole voor, maar aangesien die temperatuur- en drukverskille soveel minder is as in die omgewing van die ewenaar, is hierdie selle baie swakker ontwikkel.
Die polêre Hadley-selle is verantwoordelik vir 'n hoëdrukstelsel oor die pole (afwaartse lugbeweging) en die subpolêre laedrukstelsels (stygende lugbewegings) op ongeveer 60° SB en NB. Daar is lank aangeneem dat soortgelyke Hadley-selle tussen die tropiese en polêre selle voorkom, maar onlangs is aangetoon dat indien sulke selle wel voorkom, hulle baie swak ontwikkel is. Die energievloei na die pole vind grotendeels plaas deur horisontale, sirkelvormige bewegings wat deur die subtropiese hoëdrukstelsel veroorsaak word.
Wanneer die warm, subtropiese lug egter met die koue, polêre lug in aanraking kom, beweeg dit oor die koue lug na bo. Hierdie kontakgebied tussen die koue en warm lug staan bekend as die polêre fronte en dit is die gebied waar die meeste siklone (laedrukstelsels) ontstaan. Namate die warm lug hoër en na die pole te beweeg, koel dit af en die waterdamp daarin kondenseer sodat bewolkte, reënerige toestande algemeen oor die subpolêre laedrukgebiede aangetref word.
Lug wat van die subtropiese hoëdrukgebiede af na die trope vloei, word deur die corioliseffek na links (Suidelike Halfrond) en regs (Noordelike Halfrond) gedeflekteer, en hierdie betreklik konstante suidoostelike (Suidelike Halfrond) en noordoostelike (Noordelike Halfrond) winde staan bekend as die passaatwinde. Hulle waai min of meer tussen die breedtegrade 5 en 35. Rondom die ewenaar konvergeer hierdie passaatwinde en vorm die intertropiese konvergensiesone (ITKS). Die ITKS kan as die ewenaar van die atmosfeer beskou word en beweeg van seisoen tot seisoen heen en weer oor die ewenaar.
Siklone, polêre fronte en antisiklone
Siklone en antisiklone is spiraalvormige lugbewegingstelsels wat vir die meeste weerpatrone oor die aarde verantwoordelik is. Siklone ontstaan om laedrukselle waar die lug styg en lug na die laedruksel toe beweeg (konvergeer). Die corioliseffek veroorsaak dat die inbewegende lug voortdurend na links gedeflekteer word (Suidelike Halfrond) en sodoende kloksgewys om die laedruksel beweeg. In die Noordelike Halfrond is siklone antikloksgewys omdat die coriolisdefleksie daar na regs is.
By antisiklone, wat deur hoëdrukselle veroorsaak word, beweeg lug af- en uitwaarts. Die lugbeweging is dus in die teenoorgestelde rigting as by siklone, met die gevolg dat die lugbeweging antikloksgewys (Suidelike Halfrond) om die hoëdruksel is. Siklone staan ook bekend as laedrukstelsels of depressies en antisiklone as hoëdrukstelsels. Verreweg die meeste siklone word rondom die polêre fronte in die middelbreedtes gevorm en hul deursnee wissel van kleiner as 1 000 km tot ongeveer 4 000 km. In die trope (10 tot 15° SB en NB) word dikwels kleiner siklone (100 tot 500 km in deursnee) aangetref wat teen ŉ groter snelheid beweeg as die buitetropiese siklone.
Hulle ontstaan ook anders as die buitetropiese siklone. Wanneer daar stormsterkwinde met hierdie siklone gepaard gaan, soos dikwels die geval is, staan die siklone bekend as tifone of orkane. Siklone ontstaan deurdat lug styg, naby die oppervlak van die aarde konvergeer (na 'n punt toe vloei) en op 'n hoogte van ongeveer 8 tot 10 km weer divergeer (wegvloei). Tydens die opstyging van die lug koel dit af, kondensasie vind plaas en wolke en reën ontstaan.
Die siklone roteer aanvanklik saam met die aarde, maar namate die lug styg, neem die deursnee daarvan af en hul bewegingsnelheid toe sodat hulle in die middelbreedtes van wes na oos beweeg. Die lugdruk bo die pole val vinniger met hoogte as bo die ewenaar sodat die drukverskil tussen die pole en die ewenaar gevolglik bo grater is as onder. Vanweë hierdie drukverskil is die windsnelheid op 'n hoogte van ongeveer 8 tot 10 km ook hoër as by die oppervlak van die aarde.
Die algemene westelike winde van die middelbreedtes is betreklik onreëlmatig en op plekke is daar groot temperatuurverskille, waardeur die verskil in windsnelheid tussen die lug naby die oppervlak en die hoë lug nog grater is en daar gevolglik ŉ groot kans op opwaartse lugbeweging is. Dit is hierdie versteurings wat aan die meeste siklone oorsprong gee. Die lugdrukgradiënt van die siklone van die middelbreedtes is swak, sodat die windsnelheid ook gering is.
Tomsk
Tomsk (Russies: Томск, [tomsk]) is die hoofstad van die Russiese oblast Tomsk. Met 'n bevolking van 524 669 volgens die 2010-sensus is dit ook die grootste stad van die oblast. Tomsk is een van die oudste stede in Siberië en is in 1604 gestig.
Weer (meteorologie)
Siklone, polêre fronte en antisiklone
Hulle kom deur die jaar voor en gaan gewoonlik gepaard met reën, meestal in die vorm van sagte, ligte buie. Die meeste siklone beweeg baie ver voordat hulle uiteindelik weer verdwyn. Die presiese redes vir die ontstaan van tropiese siklone is nog nie heeltemal bekend nie, maar dit hang nou saam met die voortdurend stygende lug in daardie gebiede. 'n Tipiese gevolg van 'n versteuring op 'n polêre front is dat 'n knak in die front ontstaan en 'n afsonderlike warm front en 'n koue front 'n hoek met mekaar vorm.
Tomsk
Tomsk is sowat 3 500 km oos van Moskou en 60 km van die Tomrivier se monding in die Ob geleë. Die stad is in 1604 op beveel van tsaar Boris Godoenof as vesting vir Kosakke teen aanvallende Kirgisiërs gestig en het in 1782 stadstatus ontvang. Met die bou van die Siberiese roete het die stad 'n sterk ekonomiese groei ervaar en 'n belangrike handelsentrum vir Siberië geword. In 1804 het Tomsk die hoofstad van die gelyknamige goewerment binne die Russiese Keiserryk geword, wat oor groot dele van Wes-Siberië gestrek het. Omtrent 1840 het die ontdekking van goud 'n sterk bevolkingsgroei aan Tomsk besorg. In 1880 is die eerste Siberiese universiteit en 1896 die Tegniese Instituut gestig, waardeur Tomsk die "Siberiese Athene" geword het.
Weer (meteorologie)
Siklone, polêre fronte en antisiklone
Die gebiede direk agter die koue front en voor die warm front is meestal dig bewolk en reënerig. Terwyl die geheel voortdurend in ŉ oostelike of noordoostelike rigting voortbeweeg, word die hoek tussen die warm en die koue front al hoe kleiner en hulle begin van die punt af saamsmelt om 'n okklusie te vorm. Uiteindelik word die temperatuurverskil heeltemal opgehef. Antisiklone ontstaan grotendeels uit die afwaarts bewegende lug, wat kompenseer vir die opwaarts bewegende lug van die siklone, meestal in die koue lug agter die laedrukstelsels.
Hierdie antisiklone staan bekend as koue antisiklone, maar deur saampersing van die lug word hulle geleidelik verwarm en na 'n paar dae, wanneer hulle van ŉ hoogte van ongeveer 8 km na ŉ hoogte van 2 tot 5 km afbeweeg het, staan hulle bekend as warm antisiklone. Hierdie antisiklone het weinig invloed op die lug naby die oppervlak van die aarde. Warm antisiklone beweeg stadiger as siklone, weg van die siklone af en versmelt dikwels met die subtropiese hoëdrukstelsels. Hulle is ook dikwels verantwoordelik vir die divergering van laedrukstelsels en die blokkering van die westewinde van die middelbreedtes.
Tomsk
Met die bou van die Transsiberiese Spoorlyn het Tomsk egter aan belangrikheid verloor, omdat die spoorlyn sowat 250 km verder suid die Obrivier kruis. Uit hierdie destyds onbeduidende plek sou later die metropool Nowosibirsk ontwikkel. Nowosibirsk het Tomsk aansluitend aan belangrikheid oorvleuel en na die Oktoberrewolusie die hoofstad van die Nowosibirsk-oblast geword, en Tomsk 'n stad binne hierdie oblast. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het sowat 30 fabrieke na Tomsk vertrek, wat aan die stad nuwe belangrikheid gegee het. Aansluitend is in 1944 die Tomsk-oblast gestig, met Tomsk as hoofstad. Tydens die Koue Oorlog was Tomsk 'n geslote stad en toegang vir buitelanders verbode. In 1970 het Tomsk die titel as historiese stad ontvang en tydens die Perestroika is buitelanders weer toegelaat. In 2004 wou die stad sy 400ste verjaarsdag vier, maar die geleentheid is deur die Beslanskool-gyselaardrama oorskadu en uiteindelik gekanselleer.
Susterstede
• 3
Weer (meteorologie)
Siklone, polêre fronte en antisiklone
Die verwarming van die lug as gevolg van die afwaartse beweging by antisiklone veroorsaak meestal dat enige wolke wat aanwesig is, verdwyn. In die winter koel die grond en die onderste troposfeer egter dikwels genoeg af om mis te vorm, maar daar is selde genoeg water aanwesig vir reën. Ook wanneer hoëdrukstelsels oor die see aanwesig is, kan die eerste kilometer van die troposfeer water uit die see opneem en wolke gevorm word.
Oor die algemeen veroorsaak hoëdrukstelsels in die somer dus mooi weer, terwyl hulle in die winter tot mis of lae wolke kan aanleiding gee. Die permanente beweging van die tropiese lug suidwaarts en die afsakking daarvan oor ongeveer 30° SB en NB veroorsaak permanente subtropiese hoëdrukgordels oor hierdie breedtegrade, wat die vorm van antisiklone aanneem. Hierdie antisiklone is meestal reg deur die jaar oor die see aanwesig, terwyl hulle veral in die winters oor die kontinente beweeg.
Die breedtegrade 30° SB en NB was vroeër onder skeepvaarders as die perdebreedtes bekend. Daar is naamlik betreklik min wind op hierdie breedtegrade as gevolg van die antisiklone, en wanneer seilskepe in die windstiltes inbeweeg het, moes van die perde aan boord dikwels doodgemaak en oorboord gegooi word om drinkwater te bespaar. Die stilstaande lug onder antisiklone kan ook 'n besoedelingsgevaar veroorsaak wanneer besoedelende stowwe in die lug daaronder vrygestel word.
In Desember 1952 is daar byvoorbeeld 4 000 mense in Londen (Engeland) dood toe 'n antisikloon vir 'n lang tyd bo die stad gebly het en die besoedelingstowwe nie kon ontsnap nie. Op 'n lugdrukkaart is die isobare min of meer sirkelvormig om laedruk- en hoëdrukstelsels gerangskik, maar afwykings word dikwels aangetref. 'n Buig in die isobare weg van 'n sikloon af staan bekend as ŉ trog, terwyl 'n buig weg van 'n antisikloon af as 'n rug of 'n wig bekend staan. 'n Gebied van ongeveer dieselfde druk tussen 2 siklone of 2 antisiklone staan bekend as ŉ saal. Die tempo waarin druk ten opsigte van die isobare reghoekig verander, is die drukgradiënt.
Sekondêre sirkulasie
Sekondêre sirkulasie is lugbewegings wat deur ander gradiënte as die basiese poolewenaargradiënt veroorsaak word en sluit die meeste siklone en antisiklone in. 'n Kombinasie van die subtropiese antisiklone en die subpolêre siklone is verantwoordelik vir 'n groot stroom veranderlike westewinde tussen ongeveer 40 en 60° SB en NB, bekend as die middelbreedtes. In die Noordelike Halfrond vorm hoë berge hindernisse vir hierdie westewinde en is hulle baie onreëlmatiger as in die Suidelike Halfrond.
Sowel in die Suidelike as in die Noordelike Halfrond word die westewinde plek-plek deur antisiklone onderbreek. Die westewinde begin aanvanklik as noordwestewinde in die Suidelike Halfrond en suidwestewinde in die Noordelike Halfrond, maar beweeg vinniger wes as wat byvoorbeeld die tropiese winde oos beweeg, omdat die corioliseffek hier groter is as by die ewenaar. Die westewinde is die sterkste naby die pole en is daar algemeen bekend as die stormagtige westewinde ("roaring forties").
Gebiede soos veral China, Suidoos-Asië (veral Indië) en sekere dele van Noord-Afrika het 'n klimaat wat bekend staan as 'n moesonklimaat, met ander woorde 'n koue, droë seisoen, gevolg deur 'n warm, droë seisoen en dan 'n skielike warm, nat seisoen. 'n Uitgebreide hoëdrukstelsel is permanent oor die gebied van die Midde-Ooste tot by China aanwesig. Die warm lug wat veral teen die einde van die droë seisoen van die woestyne in daardie gebied opstyg, veroorsaak skielik aan die begin van Junie 'n laedrukstelsel wat onder die hoëdrukstelsel inbeweeg.
Die skeidslyn tussen die 2 stelsels is ongeveer op 'n hoogte van 5 km. Die laedrukstelsels veroorsaak invoering van vogtige lug vanaf die Indiese en die Stille Oseaan, wat ŉ hoë reënval in die moesonlande veroorsaak. Die Himalaja vorm ŉ doeltreffende hindernis vir hierdie moesonwinde en die lande agter die Himalaja is relatief droog. In Oktober begin die westewindstelsel weer uitbrei, die laedrukstelsel verswak en die hoëdrukstelsel beweeg weer af tot by die oppervlak.
Tersiêre sirkulasie
Tersiêre sirkulasie is lugbewegings op heelwat kleiner skaal as primêre en sekondêre bewegings en word wêreldwyd aangetref. Langs kuste word die atmosfeer bo die land byvoorbeeld baie meer verhit as die bo die water, en die stygende lug bo land veroorsaak 'n seewind. Snags koel die land af, die lug sak weer en 'n land wind neem oor. Nog 'n voorbeeld van tersiêre sirkulasie is die anabatiese en katabatiese winde wat dikwels langs hellings aangetref word.
Die beginsel is dieselfde as die wat by seewinde geld, naamlik warm lug wat bedags langs 'n helling opstyg (anabatiese winde), en koue lug wat snags weer langs die helling afsak (katabiese winde). In gebiede soos die Drakensberge word, benewens die anabatiese en katabatiese winde langs die berg as geheel, dikwels nog afsonderlike lugbewegings in die valleie, bekend as valleiwinde, aangetref. Anabatiese en katabatiese winde kom in Suid-Afrika veral in die winter voor wanneer die weersomstandighede andersins betreklik stabiel is as gevolg van 'n hoëdrukstelsel.
Werwelwinde of tornado's is spiraalvormige winde soortgelyk aan maar heelwat kleiner as tropiese siklone wat tydens plaaslike atmosferiese versteurings, soos donderstorms, ontstaan en ook as ŉ tersiêre sirkulasiepatroon beskou kan word. Baie tornado's is klein en van min belang, maar ander kan windsnelhede van tot 800 km/ h bereik en geweldige skade aanrig. 'n Tornado in die VSA (Missouri, Illinois en Indiana) het byvoorbeeld in 1925 die lewens van 689 mense geëis en geweldige skade aangerig. Oor die ontstaan van tornado's is daar nog heelwat onsekerheid.
Weer en die mens
Die weer is van geweldige belang vir baie van die mens se bedrywighede, en dit is hierdie aspek wat daartoe lei dat groot hoeveelhede geld en tyd aan die weervoorspelling bestee word. Veral die land bou is baie van die weer afhanklik, en in lande soos China en Indië is die mense absoluut afhanklik van die jaarlikse moesonreëns. Toe die moesonreëns in die begin van die sestiger- en sewentigerjare in die Sahel streek (noord van die Saharawoestyn in Afrika) herhaaldelik weggebly het, het geweldige droogtes ontstaan wat direk of indirek die dood van duisende mense veroorsaak het.
Die verhouding tussen temperatuur en lugvog speel 'n groot rol in hoe weer deur die mens ervaar word. So word koue intenser deur die mens ervaar wanneer die lug vogtig is as wanneer dit droog is. Waterdamp in lug maak daarvan 'n goeie geleier en die liggaam gee sy warmte makliker af aan koue, vogtige lug. Aan die ander kant bevat warm, vogtige lug soveel waterdamp dat dit verdamping (sweet) teëwerk en tot oorverhitting van die liggaam kan lei. Droë lug van dieselfde (hoë) temperatuur as vogtige lug is dus vir die mens dikwels gemakliker as die warm, vogtige lug, mits hy genoeg water kan inneem om te veel verdamping teë te werk.
Onder bergwindtoestande is die lug egter baie droog en warm en verdamping word deur die wind vererger. Gevolglik word sulke toestande as baie ongemaklik ervaar en dit kan ook 'n invloed op die gemoedstoestand van mense hê. Die uiters warm, droë toestande wat byvoorbeeld in Zimbabwe en die noorde van Suid-Afrika net voor die reënseisoen heers, het aanleiding gegee tot die naam "selfmoordseisoen". By baie lae temperature word die afkoeling van die liggaam vererger deur verdamping wanneer die lug baie droog is. As daar dan nog wind ook aanwesig is, dring die koue die klere binne en bevorder dit verdamping nog verder.
Die sinoptiese weerkaart
Groot hoeveelhede inligting wat van oral oor die wêreld afkomstig is, word daagliks elke 6 uur verwerk om die weerstoestande te bepaal. Hierdie inligting word op kaarte aangebring onder meer deur die gebruik van isobare (lyne wat punte van gelyke druk met mekaar verbind), en hierdie kaarte, bekend as sinoptiese weerkaarte, word gebruik om die weer oor die kort termyn te voorspel.
Die weer in Suid-Afrika
Die weer in Suid-Afrika word grotendeels deur 'n hoogdrukstelsel aan weerskante van die land (deel van die suidelike subtropiese hoëdrukgordel) en die suidelike westewinde bepaal. Die hoogte en konfigurasie van die binnelandse plato, wat die grootste gedeelte van Suid-Afrika uitmaak, oefen ook ŉ groot invloed op die reënval en temperatuur uit, terwyl die aangrensende gebiede van die plato verantwoordelik is vir 'n verskeidenheid plaaslike winde en klimate.
Die grootste gedeelte van Afrika suid van 20° SB word oorheers deur subtropiese antisiklone, wat veral oor die oseane opvallend is. Die Suid-Atlantiese antisikloon is weg van die Namib-kus gesentreer en veroorsaak suidwestelike seewinde wat oor die koue Benguelastroom waai. Tesame met sterk en aanhoudende daling is die lug stabiel en die gebrek aan reënval, wat die gevolg daarvan is, het gelei tot die vorming van die Namibwoestyn en ander droë gebiede aan die westekant van Suid-Afrika.
Lae wolke, mis en mot reën word egter wel op 'n hoogte van ongeveer 1 km oor die see gevorm. Hierdie mis word dikwels deur plaaslike seewinde na die binneland gewaai en is 'n baie belangrike bron van vog vir die plant- en dierelewe van die Namibwoestyn. Die posisie van die antisikloon oor die Suid-Indiese Oseaan wissel baie meer as die van die Suid-Atlantiese antisikloon. Die Suid-Indiese antisikloon is weg van Durban oor die Indiese Oseaan geleë. In die somer beweeg dit weg van die kus en verswak, terwyl dit in die winter weer nader aan die kus beweeg.
In die winter is die antisikloniese sentrum aan die oppervlak oor Gauteng geleë. Die as van die antisikloon lê egter teen 'n helling na die noordweste sodat die sentrum op ŉ hoogte van ongeveer 6 km oor Namibië geleë is. Die heersende winde aan die oppervlak is lig, en afgesien van verskeie plaaslike lugbewegings as gevolg van horisontale temperatuurgradiënte, is die windrigting westelik en noordwestelik oor Suid-Afrika en oostelik oor Mosambiek, Zimbabwe, Zambië en Angola.
Daar is min vog in die lug en die dae is gewoonlik wolkloos en warm, maar die nagte koel vinnig af deurdat die aarde warmte deur die droë atmosfeer uitstraal. Die daling van die lug in die winterantisikloon is verantwoordelik vir 'n stabiele atmosfeer en sterk temperatuurinversies kom dikwels voor oor die kus en aanliggende gebiede tot so ver as die platorand. Die basis van die inversie lê gewoonlik onder die vlak van die plato en verhoed die invloei van vogtige lug na die plato, sodat die plato kenmerkend droë winters het. Die droogste winterweer in Suid-Afrika kom voor tussen die noordelike kant van die antisikloon en ongeveer die 10e breedtegraad.