cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seychelle Internasionale Lughawe
Ontwikkeling sedert die 2000's
Die jaar 2005/2006 het verdere ontwikkeling van die burgerlike lugvaart in die Seychelle ingelei. Werk het begin aan opgradering en uitbreiding aan die terminaalgebou, om ten minste vyf medium tot groot straalvliegtuie (bv. Boeing 767 of Airbus A330) sowel as ses kleiner stralers (bv. Boeing 737 of Airbus A320) op 'n slag te te kan hanteer.
Padverbindings
Daar is 'n gereelde busdiens na Victoria, asook taxi-staanplekke buite die terminaal vir beskikbare ritte na enige plek op die eiland Mahé.
Hyalosepalum mossambicense
Hyalosepalum mossambicense is 'n boom wat deel is van die Menispermaceae familie. Die plant is inheems in Mosambiek en Tanzanië.
Slukderm
Die slukderm (Latyn: oesophagus) is 'n orgaan van die spysverteringstelsel in die dierlike liggaam. Dit is betrokke by die vervoer van voedsel ná die kou- en slukproses na die tweede fase van spysvertering, in die maag.
Werking en funksie
In die mens en ander diere word kos ingeneem deur die mond. Tydens die slukproses, beweeg kos van die mond af deur die farinks in die slukderm in. Die slukderm is dus een van die eerste dele van die menslike spysverteringskanaal.
Wanneer kos ingesluk word, beweeg die epiglottis (kleintongetjie) agtertoe om die larinks te bedek, dit voorkom dat voedsel die tragea (lugpyp) binnegaan. Terselfdertyd, ontspan die boonste esofageale sfinkter, sodat 'n bolus van voedsel ingeneem word. Ritmiese sametrekking van die spiere in die slukderm stoot die kos af ondertoe. Hierdie ritmiese sametrekkings (peristalse genoem) ontstaan as 'n refleksreaksie op die sensasie van voedsel binne die slukderm self. Saam met die peristalse, ontspan (open) die laer esofageale sfinkter na die maag.
Vermindering van gastriese refluks
Die maag genereer sterk sure, insluitend soutsuur (HCl), en ensieme om te help met spysvertering. Dit spysverteringsmengsel word maagsappe genoem. Vernouing van die boonste en onderste slukdermsfinkters help refluks van maaginhoud voorkom en verhoed dat dit terug boontoe opstoot in die slukderm, ter beskerming van die slukdermmukosa. Daarbenewens help die skerp hoek van His en die laer krura van die diafragma met hierdie sfinkteraksie.
Stanislav Lyubshin
Stanislav Lyubshin (gebore 6 April 1933) is 'n Sowjetse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Steppe (1978), Pozovi menya v dal' svetluyu (1978), Five Evenings (1979), en Kin-dza-dza! (1986).
Dee Tails
Dee Tails is 'n Engelse akteur en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Secrets of the Force Awakens: A Cinematic Journey (2016), Rogue One: A Star Wars Story (2016), Star Wars: The Last Jedi (2017), en Solo: A Star Wars Story (2018).
Menslike seksuele gedrag
Menslike seksuele gedrag of menslike seksuele aktiwiteit is die manier waarop mense hulle seksualiteit ervaar en uitdruk. Mense raak by ’n verskeidenheid seksdade betrokke, wat wissel van aktiwiteite wat op hulle eie gedoen word (byvoorbeeld masturbasie) tot dade met ’n ander persoon (byvoorbeeld seksuele omgang, niepenetrerende seks, orale seks en vele ander) in wisselende patrone en frekwensies en om ’n verskeidenheid redes.
Oliver Dillon
Oliver Dillon (gebore 11 April 1998) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse My Friends Tigger & Pooh (2007), Waybuloo (2009), The Sparticle Mystery (2011), en Raa Raa the Noisy Lion (2011).
Menslike seksuele gedrag
Seksuele prikkeling lei gewoonlik tot seksuele opwekking en fisiologiese veranderings in die geprikkelde persoon. Sommige hiervan is ooglopend en ander subtieler. Seksuele gedrag kan ook optrede of aktiwiteite insluit wat daarop gemik is om die seksuele belangstelling van ’n ander persoon te wek of die ander persoon se sekslewe op te kikker, soos strategieë om ’n seksmaat te kry (om iemand die hof te maak) of persoonlike interaksies tussen twee mense (soos voorspel of BDSM). Seksuele aktiwiteit kan volg op seksuele prikkeling.
Menslike seksuele gedrag het sosiologiese, bewussyns-, emosionele, gedrags- en biologiese aspekte; dit sluit persoonlike samebinding (bonding), die deel van emosies, die fisiologie van die voortplantingstelsel, die geslagsdrang, seks en seksuele gedrag in al sy vorme in.
In sommige kulture word seks slegs binne die huwelik as aanvaarbaar beskou. Sommige seksdade is universeel of in sommige lande onwettig, terwyl ander in sekere gemeenskappe as teen die norm beskou word. Twee voorbeelde van dade wat in feitlik alle gemeenskappe as kriminele oortredings beskou word, is verkragting en seks met ’n minderjarige.
Soorte dade
thumb|Seks in die [[sendelingposisie.]] thumb|’n BDSM-paartjie, met die vrou wat die man aan 'n halsband rondlei. Seksuele gedrag kan op ’n paar maniere geklassifiseer word: dade waarby net een persoon betrokke is, (outo-erotiek) soos masturbasie, of twee of meer persone soos vaginale seks, anale seks, orale seks of wedersydse masturbasie. Penetrerende seks tussen twee mense kan as seksuele omgang beskryf word, maar definisies wissel. As meer as twee mense seks het, kan dit as groepseks of ’n orgie beskryf word. Outo-erotiese seks kan die gebruik van dildo's, vibrators, anale proppe (butt plugs) en ander seksspeelgoed insluit, hoewel dit ook saam met ’n seksmaat gebruik kan word.
Seksuele aktiwiteit kan ook geklassifiseer word volgens die geslag en seksuele oriëntasie van die deelnemers, sowel as die verhouding tussen die deelnemers. Die verhoudings kan byvoorbeeld wees getroudes, lewensmaats, los seks of anonieme seks. Seksdade kan beskou word as konvensioneel of aweregs (kinky); laasgenoemde kan insluit fetisjisme, parafilie of BDSM. Fetisjisme neem baie vorme aan en kan ’n begeerte na sekere liggaamsdele wees, soos naeltjies, voete of groot borste. Die voorwerp kan skoene, stewels, onderklere of leerartikels wees. Sommige niekonvensionele outo-erotiese praktyke kan gevaarlik wees, soos erotiese asfiksiasie, of versmoring, en selfvasbinding. Die moontlikheid van beserings of selfs die dood wat bestaan as twee mense dié soort seksdade beoefen, raak veel groter in die geval van outo-erotisme weens die isolasie en die gebrek aan hulp in geval van ’n probleem.
BDSM is ’n verskeidenheid erotiese praktyke en seksuele rolvertolkings wat vasbinding, oorheersing en onderwerping, sadomasochisme en ander soorte interpersoonlike dinamika insluit. Vasbinding behels die inperking van die liggaam of gees. Die dominante persoon in die verhouding of daad neem beheer oor van die "onderdanige" persoon; laasgenoemde wil hê emand moet hom of haar beheer.
Seksuele aktiwiteit kan konsensueel wees, wat beteken albei partye stem daartoe in en is ouer as die wetlike vereiste, of dit kan onder dwang plaasvind, wat gewoonlik verkragting of seksuele aanranding genoem word. In verskillende kulture en lande kan sekere seksdade onwettig wees wat betref die ouderdom, huwelikstatus of ander faktore van die seksmaats, of dit kan as teen die sosiale norme of seksuele moraal beskou word.
Paringstrategieë
In evolusionêre sielkunde en gedragsekologie is menslike paringstrategieë ’n stel optredes wat individue gebruik om seksmaats aan te trek, te selekteer en te behou. Dit oorvleuel met voortplantingstrategieë, wat ’n breër stel optredes behels soos die tydsbepaling van voortplanting en die kompromis tussen die kwaliteit en kwantiteit van ’n nageslag.
In vergelyking met ander diere is menslike paringstrategieë uniek wat kulturele veranderlikes soos die huweliksinstelling behels. Mense kan maats soek met die bedoeling om ’n intieme langtermynverhouding, huwelik of vriendskap te vorm. Die menslike behoefte aan kameraadskap (companionship) is een van die sterkste menslike dryfvere. Dit is ’n ingebore eienskap van die menslike natuur en kan verband hou met die seksdrang.
Stadiums van fisiologiese prikkeling tydens seksuele stimulasie
thumb|Hierdie Indiese [[Kama Soetra-illustrasie, wat ’n vrou bo-op ’n man uitbeeld, wys die man se ereksie, wat een van die fisiologiese reaksies op seksuele prikkeling by mans is.]] Die fisiologiese reaksies tydens seksuele stimulasie is redelik dieselfde by mans en vroue, en daar is vier stadiums.
Sielkundige aspekte
thumb|200px|Seksuele verkenning, soos uitgebeeld in ’n erotiese skets deur Thomas Rowlandson. Seksuele aktiwiteit kan bloeddruk en algehele stresvlakke verlaag. Dit kan spanning verlig, ’n mens se bui verbeter en moontlik ’n uiterse ontspanningsgevoel skep, veral ná die seksdaad. Uit ’n biochemiese perspektief veroorsaak seks die vrystelling van endorfiene en verhoog dit vlakke van witbloedselle, wat die immuunstelsel verbeter. ’n Studie wat in die tydskrif Biological Psychology gepubliseer is, het beskryf hoe mans wat die vorige nag seks gehad het, beter op stresvolle situasies gereageer het; dit het voorgestel as ’n mens gereeld seks het, is hy gereeld ontspanne, en wanneer ’n mens meer ontspanne is, kan hy stresvolle situasies beter hanteer.
Motivering
Mense het om ’n groot verskeidenheid redes seks. Hoewel die primêre evolusionêre doel van die seksdaad voortplanting is, het navorsings onder universiteitstudente gewys mense het om vier hoofredes seks: fisieke aantrekking, as ’n middel tot ’n doel, om ’n emosionele verbintenis te verdiep en om onsekerheid te verminder.
Die meeste mense het seks vanweë die plesier wat hulle uit die prikkeling van hulle seksualiteit kry, veral as hulle ’n orgasme kan hê. Seksuele prikkeling kan ook verkry word uit voorspel, deur te flirt, uit fetisjisme en BDSM, of uit ander erotiese aktiwiteite. Meestal het mense seks vanweë ’n seksuele begeerte wat geskep word deur ’n ander persoon, tot wie hy aangetrokke voel; hulle kan egter ook seks hê vir fisieke bevrediging sonder om tot die persoon aangetrokke te voel, soos met los of geleentheidseks.
’n Mens kan met iemand seks hê vir geldelike gewin of om voordeel uit die situasie te trek. ’n Man en vrou kan seks hê bloot ter wille van bevrugting. Daar is bewyse dat seksuele aktiwiteit ’n groot rol speel in die interaksie van sosiale spesies. Die Amerikaanse evolusionêre bioloog Joan Roughgarden en in haar boek Diversity, Gender, and Sexuality in Nature and People voorgestel dit geld ewe veel vir mense as vir diere. Sy verken die doel van seksuele aktiwiteit en demonstreer baie funksies word deur dié aktiwiteit vervul, insluitende ’n verbintenis tussen ’n paartjie of ’n groep, die oplossing van dispute en voortplanting.
Frekwensie
Die frekwensie van seksuele akwtiwiteit kan wissel van nul (selibaat) tot 15 of 20 keer per week. In die VSA is die gemiddelde frekwensie van seksuele omgang onder getroude pare twee tot drie keer per week. Daar word algemeen erken dat vroue ná hulle menopouse ’n afname in die frekwensie van seksuele omgang beleef en dat die gemiddelde frekwensie van seks met ouderdom afneem.
Die ouderdom waarop adolessente seksueel aktief raak, wissel van kultuur tot kiltuur en van tyd tot tyd. Die eerste seksdaad van ’n adolessent kan beskou word as ’n mylpaal of verandering in hulle status, soos die verlies van hulle maagdelikheid of onskuld. Jongmense mag wettiglik seks hê wanneer hulle seksueel meerderjarig raak.
Gesondheid en veiligheid
Seksuele aktiwiteit is ’n ingebore fisiologiese funksie, maar nes ander fisieke aktiwiteite hou dit risiko's in. Daar is vier hoofrisiko's by seksuele aktiwiteit: onbedoelde swangerskap, die opdoen van ’n seksueel oordraagbare infeksie, fisieke beserings en sielkundige beserings.
Onbedoelde swangerskap
Enige aktiwiteit waardeur semen in die vrou se vagina beland, soos tydens omgang of selfs net kontak van semen met die vulva, kan tot swangerskap lei. Om die risiko van onbedoelde swangerskap te verlaag gebruik baie mense voorbehoedmiddels soos die Pil, ’n kondoom, diafragma of sterilisasie. Die doeltreffendheid van die verskillende soorte voorbehoedmiddels wissel aansienlik.
Seksueel oordraagbare infeksies
thumb|220px|’n Opgerolde kondoom vir mans.
Seksuele aktiwiteit waarin daar velkontak of blootstelling aan ’n ander persoon se liggaamsvog of slymvlies is, hou die gevaar van seksueel oordraagbare infeksies, of geslagsiektes, in. ’n Mens kan nie altyd agterkom of jou seksmaat ’n geslagsiekte het nie, soos as hulle nie simptome toon nie.
Die risiko van geslagsiektes kan verlaag word deur veilige seks te beoefen, soos met ’n kondoom. Albei maats kan hulle vir geslagsiektes laat toets voordat hulle seks het. Die uitruil van liggaamsvog is nie altyd nodig om ’n geslagsiekte op te doen, soos om platluise (crabs) te kry, nie. Platluise word gewoonlik tussen die skaamhare aangetref, maar soms ook tussen ander growwe soorte hare soos wenkbroue, onderarmhare en baarde.
Sommige geslagsiektes soos MIV/vigs kan ook opgedoen word deur die gebruik van spuitnaalde wat deur ’n besmette persoon gebruik is.
Heteroseksualiteit
Heteroseksualiteit kan ook aan ander wette onderworpe wees, soos ’n verbod op seksuele misbruik, seks met ’n minderjarige, seks in die openbaar of seksuele aktiwiteit in ruil vir geld (prostitusie). Hoewel dié wette gewoonlik op alle mense van toepassing is, kan hulle verskil vir hetero- en homoseksuele of net op homoseksualiteit van toepassing wees.
Seksuele praktyke kan monogaam (met een vrou) of poligaam (met verskeie vroue) wees. Verskillende godsdiens- en politieke bewegings probeer ook soms om ’n verandering in seksuele praktyke teweeg te bring, byvoorbeeld in hofmakery of die huwelik, maar in die meeste lande vind veranderings stadig plaas.
Homoseksualiteit
thumb|220px|’n [[Ottomaanse Ryk|Ottomaanse miniatuurskildery uit die boek Sawaqub al-Manaquib wat homoseksuele seks uitbeeld.]] Homoseksualiteit is die romantiese of seksuele aangetrokkenheid tot dieselfde geslag. Mense met ’n homoseksuele oriëntasie kan op verskeie maniere uiting aan hulle seksualiteit gee, of dit kan hulle gedrag op verskillende manier beïnvloed. Navorsing wys baie gay mans en lesbiese vroue soek, en het, langdurige verhoudings. Volgens ’n opname was tussen 40% en 60% van gay mans en tussen 45% en 80% van lesbiese vroue tydens die opname in ’n verhouding.
Dit is moontlik vir iemand wat hoofsaaklik heteroseksueel is om in seksdade met iemand van dieselfde geslag betrokke te raak, byvoorbeeld wedersydse masturbasie in wat beskou kan word as normale heteroseksuele tienerontwikkeling. Dikwels word gesê gay of lesbiese mense wat voorgee hulle is heteroseksueel, en dus hulle ware oriëntasie wegsteek, is "in die kas". As hulle hulle ware oriëntasie aan ander bekend maak, kan gesê word hulle het "uit die kas geklim" of "geval".
Bi- en panseksualiteit
Mense wat romanties of seksueel tot albei geslagte aangetrokke voel, word biseksueel genoem. Panseksualiteit (ook bekend as omniseksualiteit) kan ook as biseksualiteit verstaan word. Dit word gekenmerk deur ’n aantrekking tot persone sonder inagneming van hulle genderidentiteit of biologiese geslag. Sommige panseksuele beweer hulle is "genderblind".
Algemene houdings
Alex Comfort et al. noem drie moontlike sosiale aspekte van seksomgang, wat mekaar nie noodwendig uitsluit nie: reproduktief (vir voortplanting), relasioneel (om ’n verhouding te versterk) en rekreasioneel (vir ontspanning). Die ontwikkeling van die voorbehoedpil en ander doeltreffende maniere van geboortebeperking in die middel en laat 20ste eeu het mense al hoe meer in staat gestel om hierdie drie funksies te skei, hoewel hulle steeds in ’n groot mate oorvleuel. ’n Vrugbare paartjie kan byvoorbeeld seks hê met voorbehoedmiddels om plesier daaruit te put (rekreasioneel) en om ’n emosionele band te smee (relasioneel), en dit maak hulle verhouding stabieler en berei hulle voor om eendag met ’n gesin te begin (reproduktief).
Godsdiens en etiek
Die meeste wêreldgodsdienste probeer die morele kwessies behandel wat spruit uit seksualiteit in die gemeenskap en menslike interaksies. Elke groot godsdiens het morele kodes ontwikkel vir sake soos seksualiteit, moraal, etiek, ensovoorts. Hoewel hierdie morele kodes nie seks direk hanteer nie, probeer hulle om die situasies te reguleer wat kan aanleiding gee tot seksuele belangstelling en om mense se seksuele aktiwiteite en praktyke te beïnvloed. Die uitwerking van godsdienstige kodes is egter soms beperk. Hoewel die meeste godsdienste byvoorbeeld seks buite die huwelik afkeer, word dit algemeen beoefen. Dit het egter wel ’n invloed op mense se houdings oor sake soos hoe mense praat, aantrek en hulle gedra.
Andersyds meen sommige mense plesier is genoeg regverdiging vir seks. Hedonisme is ’n denkskool wat reken plesier is die enigste intrinsiek goeie doel van die lewe.
Seksuele etiek, moraal en norme hou ook verband met ander sake soos eerlikheid, wetlikheid, getrouheid en instemming. Sommige dade word in sekere gebiede as onwettig, of seksmisdade, beskou al vind dit plaas tussen twee konsensuele volwassenes (voorbeelde sluit in wette teen sodomie en bloedskande).
Sommige mense wat in ’n verhouding is en seks buite die verhouding wil wegsteek, kan hulle wend tot persoonlike advertensies, aanlyn geselskamers of maatsoekwebtuistes. Die uitruil van maats (swinging) behels aan die ander kant enkelinge of paartjies wat met ander paartjies seks het as ’n sosiale aktiwiteit. Die toenemende gewildheid van swinging word deur sommige mense beskou as ’n gevolg van die opwelling in seksuele aktiwiteit gedurende die seksuele rewolusie van die 1960's.
Nog aspekte van menslike seksuele gedrag is prostitusie en die seksbedryf, insluitende foonseks, ontkleeklubs en pornografie.
Genderrolle en die uitdrukking van seksualiteit
Sosiale genderrolle kan seksuele gedrag en die reaksie van individue en gemeenskappe op sekere insidente beïnvloed; die Wêreldgesondheidsorganisasie verklaar: "Seksuele geweld is ook meer geneig om voor te kom waar opvattings van manlike seksuele aansprake sterk is, waar genderrolle rigieder is en in lande wat ’n hoë voorkoms van ander soorte geweld ervaar." Sommige gemeenskappe, soos dié waar die siening van familie-eer en vroulike kuisheid baie sterk is, kan beheer oor vroulike seksualiteit met geweld toepas deur praktyke soos eremoorde en vroulike genitale verminking.
Die verhouding tussen gendergelykheid en seksuele uitdrukking word erken, en die bevordering van gelykheid tussen mans en vroue is noodsaaklik vir seksuele en voortplantingsgesondheid, soos verklaar deur die Aksieprogram van die VN se Internasionale Konferensie vir Bevolking en Ontwikkeling:
Appendiks
Die appendiks is 'n buis wat aan die blindederm verbind is en waaruit dit in die embrio ontwikkel. Die blindederm is 'n sakvormige struktuur van die dikderm. Die appendiks is geleë naby die aansluiting van die dunderm met die dikderm.
Funksie
Die menslike appendiks word beskou as 'n vestigiale struktuur, wat deur evolusie die grootste deel van sy oorspronklike funksie verloor het. Die wurmvormige appendiks is moontlik 'n verkleinde oorblyfsel van die blindederm wat in antieke voorvaders van die mens teenwoordig was. Blindederms word in dele van die spysverteringstelsel van die meeste huidige herbivore aangetref. Dit huisves mutualistiese bakterieë wat diere help om die sellulose-molekules, wat algemeen in plante voorkom, te verteer.
Ons menslike voorouers kon op hierdie stelsel staatgemaak het toe hulle van 'n dieet wat ryk was aan blare geleef het. Toe mense begin om maklik verteerbare voedsel te eet, kon hulle minder afhanklik geword het van sellulose-ryk plante vir energie. Soos die blindederm minder nodig vir vertering geword het, het mutasies oor miljoene jare waarskynlik daartoe gelei dat die appendiks gekrimp het.
Geissorhiza parva
Geissorhiza parva is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Biologiese aanpassing
Onder biologiese aanpassing verstaan ons die veranderings in eienskappe van organismes waardeur hulIe in staat gestel word om beter in hul omgewing te funk­sioneer. Die funksie van biologiese aanpassing is om die oor­lewingskanse van die plant, dier of mens as individu te vergroot.
Tydens sy leeftyd moet die plant, dier of mens voortdurend aanpas sodra sy omgewing verander, byvoorbeeld as dit natter, kouer, droër of ligter word. Daarnaas bestaan daar ook 'n vorm van aanpassing wat oor generasies strek. Dit is hier waar Charles Darwin se evolusieteorie ter sprake is, naamlik dat goed aange­paste diere hulIe besondere aanpassingsvermoë erflik aan hulIe nakomeling oordra, en dat swak aangepaste organismes deur selek­sie uitsterf.
Tipes
Aanpassing vergroot plante en diere se kanse op oorlewing. Biologies word tussen twee vorms van aanpassing onderskei. Aanpassing op kort termyn, dus binne die lewens­duur van een individu, en aanpassing op lang termyn, dit wil sê deur erflikheid van die een geslag aan die volgende oorgedra.
Langtermynaanpassing
Sodra 'n groep diere egter in of naby water woon, sal die individue wat toevallig deur mutasie swem­vliese gekry het, 'n voorsprong hê op hulle soortgenote. Hulle word dus die beter oorlewers en hulle sal 'n kans kry om die mutasie as 'n erflike eienskap aan hulle nageslag oor te dra.
Hyalosepalum penninervifolium
Hyalosepalum penninervifolium is 'n klimplant wat deel is van die Menispermaceae familie. Die plant is inheems in die Demokratiese Republiek die Kongo, Gaboen en die Republiek die Kongo.
Biologiese aanpassing
Langtermynaanpassing
Dieselfde geld vir die feit dat groen diere byna uitsluitlik in groen omgewings gevind word, wit diere in die sneeu en grysgeles in woestyne en vlaktes. Dié soort aanpassing word nabootsing genoem.
Hyalosepalum oblongifolium
Hyalosepalum oblongifolium is 'n klimplant wat deel is van die Menispermaceae familie. Die plant is inheems in Kenia en Tanzanië.
Biologiese aanpassing
Langtermynaanpassing
By plante gebeur dieselfde. Woestynplante het hulle by die droogtetoestande aangepas deur geleidelik kleiner blare te ontwikkel sodat daar minder verdamping plaasvind, deur die stingel en worteldele te verdik sodat hulle hulle water daarin kan opgaar en deur dorings te ontwikkel sodat die woestyndiere hulle nie so maklik opvreet nie.
Dikwels vereis die aanpassing van een soort organisme 'n daarby aansluitende aanpassing van 'n ander organisme. Die verhouding tussen gras en die graseters is 'n goeie voorbeeld. In 'n poging om hulle teen opvreting te beskerm, het sekere grasse mettertyd 'n hoë kieselgehalte (kalkagtige mineraal­inhoud) ontwikkel sodat die gras inderdaad so hard en taai geword het dat dit oneetbaar is. Ná 'n lang evolusieperiode van tussen 40 en 50 miljoen jaar het perde, kamele, herte, boksoorte en runderagtiges egter 'n stel tande ontwikkel wat nie so maklik slyt nie, die kiesel­inhoud kan baasraak en in staat is om dié soort gras fyn te maal. Die aanpassing van een organisme by 'n ander organisme kan ook anders verloop. Hulle kan hulle so sterk op mekaar instel dat hulle nie meer nie, of moeilik, sonder mekaar kan lewe. Som­mige wiere en skimmels het hulle­self verweef tot korsmosse; see­koeie laat hulle velle skoonpik deur vee-reiers of renostervoëltjies. Hierdie tipe evolusie word ko-evolusie genoem.
Tim Downie
Tim Downie (gebore 14 Julie 1977) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The King's Speech (2010), Les Misérables (2012), en Paddington (2014), en in die televisiereeks Toast of London (2012).
Biologiese aanpassing
Langtermynaanpassing
Soms strek hierdie saamlewery of verweefheid tot voordeel van die een organisme en ly die ander een duidelik daaronder. Dan het ons met 'n parasitiese aanpassing te doen.
Korttermynaanpassings
Julian Huxley het die hele doel van evolusie gesien as die vergroting van die individu se aanpassingsvermoë. Hy was van mening dat hoe hoër die individu ontwikkel, hoe minder hy deur een bepaalde omgewing beperk sal word en dat individue hulle deur verdere ont­wikkeling by steeds meer uiteenlopende milieus sal kan aan­pas. Dit beteken dus dat aan­passing op die kort termyn, wat ook individuele aanpassing genoem kan word, 'n resultaat is van langdurige aanpassing op die lang termyn (genetiese aan­passing). Dit is 'n logiese argument omdat die plant of dier met 'n groter individuele aan­passingsvermoë in 'n groter ver­skeidenheid omstandighede kan lewe en op dié manier dus 'n groter kans op oorlewing het. 'n Beroemde voorbeeld van so 'n aanpassing is die perdeblom (Taraxacum officinale), waarvan 'n wortel as eksperiment in twee helf­tes gesny is. Die een helfte is in die vlakte oorgeplant en die ander helfte in die berge. Daar het dade­lik twee plante ontstaan wat op die oog af so verskillend gelyk het dat 'n mens moeilik sou kon glo dat dit een en dieselfde soort was. Die een in die berge was 'n klein en saamge­dronge plant en die een op die vlakte sappig en groot. Só 'n varia­sie, wat nie op 'n erflike wyse verskil nie, maar op die groot verskille in die verskillende omgewings berus, word modifikasies genoem. Omdat dit in hierdie geval oor 'n aan­passing in vorm gaan, word dit morfologiese individuele aan­passing genoem. Die mens is meer vertroud met daaglikse fisiologiese individuele aanpassings. Ons oë pas hulle by die ligintensiteit aan. Dit duur miskien 'n paar oomblikke en 'n geknip van die oë, maar daar is 'n duidelike aan­passing as 'n mens skielik uit 'n donker vertrek in helder sonlig inloop. By emigrasie van 'n koue na 'n tropiese klimaat moet die liggaam hom grotendeels by die hoër temperatuur, verskil in vogtigheid, lugdruk en die nuwe ritme van seisoene aanpas. Dit word akklimatisasie genoem. Die sweetkliere begin gou al daaraan gewoond raak om meer vog af te skei, en die vel beskerm homself deur donkerder te word teen sonstraling. Rasse wat al duisende jare in die trope woon, het hierdie eienskappe erflik verkry. Blankes uit die noorde moes dit deur individuele aanpassing verkry.
Dieselfde verskil word gesien tussen die reeds genoemde groen diere wat hulle groen kleur geërf het om in 'n groen omgewing te kan bly en die verkleurmannetjie wat ge­durende sy leeftyd talle male van kleur verander om by sy agter­grond aan te pas (fisiologiese individuele aanpassing).
Deur te leer uit ervaring is ook 'n vorm van aanpassing. By ver­skillende diere vind ons voorbeelde van vroeër opgedoende ervarings, uitvindings en ontdekkings wat deur soortgenote nagevolg is. Die dieet van mensape is byvoorbeeld grotendeels die resultaat van vorige ervarings wat deur die wyfie aan die volgende geslag geleer of oorgedra word.
Die leervermoë is die sterkste ontwikkel by die mens. Aan hierdie vorm van aanpassing het die mens waarskynlik meer te danke as aan die buigsaamheid van sy biolo­giese gestel. Dit bly van groot belang dat die mens biologies van wyd uiteenlopende voedselsoorte kan lewe en wyd uiteenlopende kli­mate kan verdra. Met sy leer­vermoë maak die mens egter ge­durig gebruik van die ervaring van ander en, danksy sy taal, ook nog van die ervaring van vorige ge­slagte.
Hyalosepalum
Hyalosepalum is 'n plant genus wat deel is van die Menispermaceae familie. Die genus is inheems in Afrika en Madagaskar.
Spesies
Die genus het vyf spesies:
Mimetes
Mimetes (stompies) is 'n struikgenus wat hoort tot die familie Proteaceae. Daar is 13 spesies wat tot die genus hoort. Die genus is inheems aan Suid-Afrika en vorm deel van die fynbos plantegroei. Al die spesies kom in die Wes-Kaap voor.
Fady Elsayed
Fady Elsayed (gebore 15 September 1993) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente My Brother the Devil (2012) en A Private War (2018), en in die televisiereekse Penny Dreadful (2014) en Class (2016).
Mimetes
Spesies
Die volgende spesies word tans erken:
Gouespinnekopbos
Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Twee maande nadat dit geblom het, val die vrugte af en miere versprei die sade. Hulle stoor die sade in hul neste. Die plant is tweeslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van insekte. Die plant groei in sandgrond op hoogtes van 0-350 m.
Die plant word geklassifiseer as seldsaam en in Engels staan dit as die Golden Spiderhead bekend.
2018 Formule Een-seisoen
Die Formule Een-seisoen van 2018 het uit 21 Grands Prix-wedrenne bestaan, wat oor alle wêrelddele, behalwe Afrika, gehou is.
Lewis Hamilton was die huidige wêreldbestuurderskampioen, en Mercedes AMG die verdedigende wêreldkampioen vir vervaardigers.
Pirelli was weereens die enigste bandverskaffer vir die 2018-seisoen.
Alex Etel
Alex Etel (gebore 19 September 1994) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Millions (2004), The Water Horse (2007), From Time to Time (2009), en Ways to Live Forever (2010).
2018 Formule Een-seisoen
Ingeskrewe spanne en renjaers
Die volgende spanne en renjaers beoog om aan die FIA Formule 1-wêreldkampioenskap in 2018 deel te neem:
Briefbom
'n Briefbom. is 'n plofbare toestel wat via die posdiens gestuur word, en ontwerp is met die doel om die ontvanger te beseer of dood te maak wanneer dit oopgemaak word. Hulle is gebruik in terreuraanvalle soos dié van die Unabomber. Sommige lande het agentskappe wie se pligte die onderskepping van briefbomme en die ondersoek van briefbomme insluit. In die Verenigde State is die Posinspeksiediens verantwoordelik vir die ondersoek na die gebruik, of dreigement van gebruik, van briefbomme, skadelike chemikalieë en gevaarlike toestelle wat deur die posstelsel gestuur word. Die briefbom was moontlik in gebruik vir byna so lank as wat die gemeenskaplike posdiens bestaan het, so ver terug as 1764.
Beskrywing
Briefbomme is gewoonlik ontwerp om onmiddellik te ontplof wanneer dit oopgemaak word, met die doel om die ontvanger ernstig te beseer of dood te maak (of dit nou die persoon aan wie die bom gerig is of nie). ’n Verwante bedreiging is pos wat ongeïdentifiseerde poeiers of chemikalieë bevat, soos in die 2001 miltsiekte-aanvalle.
Wil Horneff
Wil Horneff (gebore 12 Junie 1979) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Sandlot (1993) en Born to Be Wild (1995), en in die televisiereeks Law & Order (1990).
P.H. Nortjé
Lewe en werk
Peter Henry (P.H.) Nortjé is op 20 Oktober 1920 as die jongste van vier kinders op die plaas Klipfontein, naby Willowmore in die Baviaanskloof gebore. Hy is die jongste van vier kinders, twee seuns en twee dogters, van Charles Henry (Charlie) Nortje en Gertruida Susanna (Gerty) Smith. Sy oupa aan moederskant is Petrus Hendrik Smith, ’n direkte afstammeling van die Britse Setlaars, na wie hy vernoem is en Henry kry op sy oupa se aandrang die Engelse vorm van die name. Henry se broer is Johannes Gerhardus Francois (Francis) en sy susters is Susie en Sally. Sy skoolopleiding begin by ’n plaasskool, die Eendracht Primêre Skool. Hier is sy vordering so goed dat hy aan die einde van sy Sub B-jaar sommer direk oorgeplaas word standerd twee toe. Na standerd ses, destyds die laaste jaar van laerskool,. Hy matrikuleer op Willowmore en studeer daarna aan die opleidingskolleges van Oudtshoorn en die Paarl. In 1951 verwerf hy 'n M.Ed-graad van die Universiteit van Stellenbosch..
Nortjé begin in 1941 op Douglas skoolhou. Daarna beklee hy verskeie poste by skole op King William’s Town, Riversdal en Wellington. In 1954 trek hy en sy familie na Wellington, waar hy die eerste skoolhoof van die Hugenote Laerskool word. Hy was vir 8 jaar die skoolhoof, waarna hy as dosent en later vise-rektor van die Wellington Opvoedkundige Kollege aangestel is Hoewel hy hier baie gelukkig is in sy werk, besef hy dat hy sy kwalifikasies sal moet verbeter om beroepsvordering te maak, beginnende met die Hoër Tweetaligheidsertifikaat. Hy bedank dan uit hierdie pos om ’n pos aan ’n Engelse skool te kry waar hy sy Engels kan verbeter en gee dan vanaf 1944 onderwys aan die Hoërskool Umtata in die Oos-Kaap. Hier word hy ernstig siek aan maagkoors en spandeer eindelik ses weke in die hospitaal, waarna hy vir die res van die kwartaal siekverlof neem om by die plaas in Baviaanskloof aan te sterk. Hy skryf in 1946 by die Paarl Onderwyskollege in vir ’n vierdejaarskursus in Liggaamlike Opvoeding vir die volgende jaar, maar beseer sy knie tydens die Junievakansie in 1946 so erg tydens ’n rugbywedstryd vir Willowmore se dorpspan dat hy hierdie studies moet laat vaar. Vanaf Julie 1947 aanvaar hy ’n pos as liggaamlike opvoeding onderwyser aan die Dale Kollege in Kingwilliamstown, waar hy aan ’n plaaslike onderwyskollege die matriekvak Engels op Hoërgraad met onderskeiding afskryf. Hierna studeer hy vanaf Januarie 1949 verder aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy tuisgaan in Huis Visser en aan die einde van daardie jaar as juniorkaptein en onder-primarius van die koshuis verkies word. In 1950 verwerf hy die B.A.-graad met Afrikaans-Nederlands en Geografie as hoofvakke en in 1951 die M.Ed.-graad, laasgenoemde met lof. Hy dien in sy laaste jaar op die Studenteraad. In hierdie tyd op universiteit ontmoet hy sy toekomstige vrou, Mikie van Zyl, ’n onderwyser oorspronklik van Bonnievale, met wie hy aan die einde van 1952 trou. Hulle het drie seuns, Charl, Francois en Pierre Henri, wat almal in verskeie van sy sketse figureer.
Vanaf 1952 gee hy vir ’n jaar skool aan die Hoër Landbouskool Oakdale op Riversdal en dan vir ’n jaar aan die Hoërskool Langenhoven op Riversdal, waarna hy aan die begin van 1954 ’n pos aanvaar as eerste hoof van die Hugenote Laerskool op Wellington. In Januarie 1962 word hy dosent in Opvoedkunde aan die Wellingtonse Onderwyskollege en in 1968 word hy bevorder tot vise-rektor van hierdie kollege. In 1982 neem hy waar as rektor van die kollege en tree ook aan die einde van hierdie jaar af. Weens sy bekwaamheid dien hy in hierdie jare op verskeie komitees van die Onderwysdepartement. Hy en sy vrou vestig hulle in 1983 na sy aftrede in die Strand en vir die laaste sowat tien jaar van sy lewe bly hy hier in die Serenitas-aftreeoord. In 2007 is sy vrou oorlede en hy is op 6 Julie 2012 in die Strand aan hartversaking oorlede. Hy het drie seuns en agt kleinkinders agtergelaat.
Prosa vir volwassenes
Reeds op negentienjarige leeftyd as student in die Paarl skryf hy stories vir Die Jongspan, maar begin eers teen die einde van die vyftigerjare ernstig skryf aan jeugverhale. Hy is by uitstek ’n skrywer wat sy jeugherinneringe en die grootwordjare van sy kinders in veral humoristiese sketse verwerk. Daarmee saam skets hy die kleurryke karakters en leefwyse van ’n verbygegane tyd en lewer só ’n belangrike bydrae tot die kultuurhistoriese erfenis van die Afrikaner, terwyl hy ook verslag doen van die doen en late van die mense van sy dorp, Wellington. Hierdie sketse verskyn aanvanklik gereeld in Die Huisgenoot en word later gebundel in ’n hele aantal bundels soos “Nuut onder die son”, “Aan die sonkant”, “Op die sonpad”, “Matewis se mense gaan boer”, “Bly of gly” en “Klein Hollywood”.
“Nuut onder die son” is die eerste bundel met sketsverhale waarin die lewe van die gesin op humoristiese wyse uitgebeeld word. In die alledaagse dinge, selfs dié wat jou soms frustreer, sien die skrywer telkens die humor raak. “Aan die sonkant” bevat die verhaal “Ter wille van ’n orrel”, wat waarskynlik Nortje se mees gelese en gewildste storie is. Na publikasie in Die Huisgenoot ontvang hy briewe van heinde en ver van mense wat verklaar hoe hulle dit geniet het. Die kerk benodig fondse om die kerkorrel te herstel en besluit op ’n ou-krok rugbywedstryd tussen die ouderlinge en die diakens om die geld in te samel. Toe die ouderlinge begin verloor, maak hulle ’n plan. Hulle maak Ou Groot Hennie Basson kwaad en op uiters vermaaklike wyse haak die ouderlinge eindelik die knoop deur. “Op die sonpad” bevat tien sketse waarin hy veral sy gesin se wel en wee op Wellington uitbeeld. Hoewel die gesinslede gedurig met mekaar korswel, staan hulle bymekaar deur dik en dun. Hulle verklaar byvoorbeeld oorlog teen die molle in die tuin, verjaag die bewonderaars van hulle spanjoel-tefie Trinkie en bou self die nuwe motorskuiling – maar in al hierdie ondernemings gaan dinge natuurlik nie altyd volgens plan nie. In “Matewis se mense gaan boer” bevind die hele gesin en hulle troeteldiere (die papegaai Matewis, die spanjoel-tefie Trinkie en die Siamese kat Sebastiaan) hulle in die Baviaanskloof tussen Willowmore en Humansdorp. Hier pas hulle een Kersvakansie die familieplaas Klipdrif op. Daar is egter ’n lang lys van noodsaaklike take wat verrig moet word, meestal totaal vreemd vir die dorpenaars. Hulle moet slaghane vang, sybokke dip, lappiesbome uithaal, draadheining bou en volstruise pluk, met teenspoed wat die onkundige gesin telkens in die gesig staar. Dit lei tot vele humoristiese insidente, maar tussenin kry hulle ook baie geleentheid om te kan nadink. In “Bly of gly” moet Pa en Ma besluit of hulle veilig in Wellington wil bly of Europa op ’n toer wil gaan aandurf. Hulle besluit op laasgenoemde en die boek beskryf hulle wedervaringe op reis. “Klein Hollywood” bevat sketse en vertellings oor hoofsaaklik grappige gebeurtenisse in die gemeenskap soos wanneer die televisie die diens by die gemeente kom dek en almal in rep en roer het, ’n jagtog in die Karoo, ’n optog om Wellington se gemeenskap aan te moedig om plaaslik te koop, ’n lywige man op skaatse en nuwelinge wat ook probeer perdry. Soos die titel aandui, word dit naderhand ’n hele spektakel. “Operasie sonskyn en ander leesavonture” is ’n bundel met sketse oor allerlei onderwerpe, insluitende die eerste kernaangedrewe duikboot die Nautilus, Michelangelo, Helen Keller, die twee Suid-Afrikaanse tieners wat Amerikaanse miljoenêrs se lewens red en die interessante vlermuis. Danie Botha bundel ’n keur van sy beste verhale in “Wellington se suiker” (wat veral fokus op die gesin se verblyf op Wellington) en maak in 2008 ’n keur uit al sy boeke in “Op ’n hoë noot”, waarin ook uittreksels uit Nortje se jeugverhale verskyn.
Jeugverhale
Sy jeugverhale “Pennie se vuur” en “Die groen ghoen” word lank aan skole voorgeskryf en die Akademie ken in 1963 die Scheepersprys toe vir hierdie twee boeke. “Pennie se vuur” se titel verwys na die bruin inwoners se koop van ’n boksie vuurhoutjies by die plaaslike winkel en is ’n episodiese weergawe van Henk Strydom en Basie van Wilgerdam Hoërskool se somervakansie. Hulle gaan na Henk se plaas in die afgeleë kloof anderkant Waboomberg en Gruisstoot se wêreld, diep tussen die loodregte Winterhoek- en Kougaberge in. As jeugboek is dit nie net die gewone variasie van spanning en avontuur nie, maar dit word ’n kroniek van die bedrywighede van ’n klein boeregemeenskap in die kloof. Die beskrywing van die vakansie met sy vermaaklike en spannende voorvalle, stel die leser veral bekend aan die kleurvolle mense van die Kloof en hul gewoontes, grotendeels deur middel van hul eie kenmerkende boeretaal. Die mense leef hier gering en beskeie, maar tog met ’n vrede en tevredenheid wat geld nie kan koop nie. “Die groen ghoen” is ’n opvolg waarin Henk en Basie weer figureer. Die gebeure vind plaas op Sewefontein, ’n plaas in ’n afgesonderde kloof tussen die Winterhoek- en Kougaberge. Daar is drie storiedrade deur die boek. Henk en Basie se bende in die laerskool, die Spartaanse Ruiters (waarvan Granaat, die twee Skewe Nase en Thysie ook lede is), organiseer om geld in te samel om hulle arm skoolmaat, Thysie, na die dorpskool te stuur. Die Ruiters poog ook om met operasie Groen Ghoen die tergende geheim van Oom Kortetjie se Geel Deur op te los, terwyl die derde storiedraad die impak is van die nuwe Engelse sersant se kinders George en Margaret se koms na die plaasskool. Beide Henk en Granaat raak verlief op Margaret en George gee vir Henk ’n groot groen albaster present. Hierdie albaster word die kenteken van die Spartaanse Ruiters se operasie Groen Ghoen. Hierdie boek word in Engels (“The green ally”), Nederlands en Duits vertaal.
“Die wildedruif val” is gebaseer op ware gebeure. Na ’n kwaai droogte het dit op 3 Mei 1916 in die Baviaanskloof begin reën en teen 5 Mei was daar ’n vloed soos selde of ooit voorheen. Die vyftienjarige Hans Terblanche probeer die Campbell-gesin van ’n plaas in die Willowmore-distrik, waar hy ingewoon het om die plaasskool by te woon, te oorreed om die huis te verlaat voordat dit oorstroom word. Die Campbell-gesin word egter op een na almal uitgewis en slegs Hans en sy maat Robert Campbell oorleef toe hulle aan die takke van die wildedruif vashou terwyl alles rondom hulle meegesleur word. In die boek fokus die skrywer vir die grootste gedeelte op die aanloop tot die ramp, sodat die omgewing, die mense en hulle lewensomstandighede noukeurig beskryf word. Die boek word opgedra aan Hans, wat die gebeure later aan die skrywer oorvertel. In 1982 wen hierdie boek die jeugverhaalwedstryd uitgeskryf deur Sarie en Tafelberg Uitgewers. Die boek is ook in Engels vertaal as “The wild grape tree”. “In klip en gruis” speel af teen die agtergrond van die delwerslewe. Die sewentienjarige Walliese mynwerker George Bamford kom in Desember 1868 na Hopetown se diamantdelwerye om sy fortuin te soek en ontmoet die agtienjarige weeskind Dewald Grobbelaar en sy mooi suster Maria. So ontstaan die vennootskap van Grobbelaar, Bamford en Kie, Diamanthandelaars en Delwers. Saam ervaar hulle die ontberings en aksie op die delwerye, waar skelms hulle lewens versuur, stofstorms en rotsstortings baie dae se arbeid vernietig en hulle ook betrokke raak in hulle eerste liefdesverhoudings. “Die elfde hekkie” is ’n sportroman waar Arnold Hanekom wil hekkiesloop, maar sy pa, ’n voormalige provinsiale rugbyspeler, wil hê dat hy eerder op rugby moet fokus. Hierdie boek wen in 1994 die ATKV Kinderboekprys vir ouderdomsgroep 13-15 jaar. Nortje is samesteller en medeskrywer van die “Jeugland”-leesreeks vir die Primêre Skool, terwyl van sy jeugverhale in versamelbundels soos “Voorsmaak”, “Goue fluit my storie is uit”, “Skoolstories” en “In ons goeie boekies” opgeneem word.
Eerbewyse
In 1979 word hy deur die Wellington Munisipaliteit met ’n huldigingsaand vereer vir sy bydrae tot die bevordering van jeugliteratuur en die wyse waarop hy deur sy sketsverhale die dorp op die landkaart geplaas het. Die F.A.K. ken in 1998 ’n prestigeprys aan hom toe vir sy bydrae tot die ontspanningslektuur en in 2002 word hy deur die plaaslike Rapportryers-beweging verkies as Wellington se inwoner van die jaar as erkenning vir die wyse waarop hy die dorp in sy skryfwerk bekend stel. Van sy sketse word vir die verhoog verwerk en onder die titel “Wellington se suiker” opgevoer. In 2000, ter viering van sy tagtigste verjaardag, voer Marga van Rooy “Storiesports” op, saamgestel uit sketse uit sy verhale. . In 1963 ontvang hy die Scheepersprys vir Jeugliteratuur vir dié boek, asook vir Die groen ghoen. Hy ontvang ook die Tafelberg/Sarie Jeuglektuur-prys in 1982 vir Die wildedruif val en die ATKV-prys in 1994 vir Die elfde hekkie.
Wahhabisme
Wahhabisme of Wahabisme (Arabies: الوهابية, al-Wahhābiya(h)) is ’n Islamitiese beweging wat deur Mohammad ibn Abd al-Wahhab gestig is. Dit is al beskryf as "ultrakonserwatief", "streng", "fundamentalisties", of "puriteins"; as ’n Islamitiese "hervormingsbeweging"  om "suiwer monoteïstiese aanbidding" (tawhid) te herstel" deur aanhangers; en as ’n "afwykende sektariese beweging", "skandelike sekte" en verdraaiing van Islam deur teenstanders.
Aanhangers van Wahhabisme verwerp gewoonlik die term en verkies om Salafi of muwahhid genoem te word; volgens hulle lê dit klem op die beginsel van tawhid (die "uniekheid" en "eenheid" van God) of monoteïsme. Hulle beskuldig dikwels ander Moslems daarvan dat hulle sjirk (afgodsdiens) beoefen.
Wahhabisme volg die teologie van die Hanbali-skool van regswetenskap, hoewel Hanbalileiers Ibn Abd al-Wahhab se sienings verwerp.
Geskiedenis
Wahhabism is genoem na die 18de-eeuse prediker en aktivis Mohammad ibn Abd al-Wahhab (1703-1792). Hy het ’n hervormingsbeweging in die afgeleë en ylbevolkte streek Nadjd begin en ’n suiwering gepredik van sulke wydverspreide Soennipraktyke soos die verering van heiliges en die besoek van hul grafte – wat dwarsdeur die Islamitiese wêreld beoefen is, maar wat hy as afgodediens en nuwighede in Islam (bid'ah) beskou het. Eindelik het hy ’n ooreenkoms met ’n plaaslike leier, Mohammad bin Saoed, aangegaan en politieke onderdanigheid beloof, asook dat die beskerming en verspreiding van die Wahhabibeweging "mag en glorie" en heerskappy oor "grond en mense" beteken het.
Die alliansie tussen aanhangers van Ibn Abd al-Wahhab en die opvolgers van Mohammad bin Saoed (die Huis van Saoed) het ’n blywende een blyk te wees. Die Huis van Saoed het sy polities-godsdienstige alliansie met die Wahhabisekte gehandhaaf, dwarsdeur die goeie en slegte tye van hulle politieke mag oor die volgende 150 jaar, tot met die stigting van Saoedi-Arabië in 1932 en daarna. Vandag is Ibn Abd Al-Wahhab se leerstellings die amptelike vorm van Soenni-Islam in Saoedi-Arabië. Met behulp van geld uit petroleumuitvoer en ander faktore het die beweging aan die begin van die 1970's geweldig gegroei en het dit nou ’n wêreldwye invloed. Die Amerikaanse departement van buitelandse sake raam dat ondernemimgs in Riaad die afgelope vier dekades minstens $10 miljard aan gekeurde welsynorganisasies geskenk het vir die ondermyning van hoofstroom-Soenni-Islam deur Wahhabisme.
Wahhabisme vandag
Die "grense" van Wahhabisme is moeilik om te bepaal, maar deesdae word die terme "Wahhabi" en "Salafi" dikwels afwisselend gebruik en word hulle beskou as bewegings met verskillende oorspronge wat sedert die 1960's saamgesmelt het. Wahhabisme is egter ook al ’n "spesifieke oriëntasie binne Salafisme" genoem, of ’n ultrakonserwatiewe, Saoediese tak van Salafisme. Ramings van die hoeveelheid aanhangers van Wahhabisme wissel, met een bron (Mehrdad Izady) wat reken daar is minder as 5 miljoen Wahhabiete in die Persiese Golf-streek (in vergelyking met 28,5 miljoen Soenniete en 89 miljoen Sjiiete).
Wahhabisme is al daarvan beskuldig dat dit ’n "bron van globale terrorisme" is wat die ideologie van ISIL aanvuur, en as die oorsaak van onenigheid in Moslemgemeenskappe deur Moslems wat nie met die Wahhabi-definisie van monoteïsme saamstem nie, te veroordeel as afvalliges en niegelowiges wat verdien om te sterf. > Dit is ook al gekritiseer vir die vernietiging van historiese heiligdomme, mausoleums en ander Moslemse en nie-Moslemse geboue en artefakte.
Hyalosepalum scytophyllum
Hyalosepalum scytophyllum is 'n klimplant wat deel is van die Menispermaceae familie. Die plant is endemies aan Madagaskar.
Geissorhiza platystigma
Geissorhiza platystigma is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort en deel is van die renosterveld. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom by Darling voor op matige noordelike hellings. Daar het die plant 'n voorkomsgebied van kleiner as een km². Die plant het baie van sy habitat afgestaan aan gewasverbouing en stedelike ontwikkeling. Omrede die plant eers onlangs (2009) beskryf is, is daar onsekerheid oor sy historiese voorkomsgebied. Die plant word bedreig deur 'n gebrek aan brand bestuur en indringerplante.
Geissorhiza pseudinaequalis
Geissorhiza pseudinaequalis is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.