cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
HTTPS
Werking
Organisasies kan ook hulle eie sertifikaatowerhede bestuur, veral as hulle verantwoordelik is vir die opstel van webblaaiers om toegang tot hulle eie werwe te verkry (soos byvoorbeeld, werwe op 'n maatskappy se intranet). Dit stel hulle dan in staat om maklik hulle eie ondertekeningsertifikate by te voeg tot die sertifikate wat saam met die blaaier versprei word.
Sommige werwe, veral dié wat as 'n stokperdjie bedryf word, gebruik selfgetekende sertifikate op openbare werwe. Hierdie werwe beskerm wel teen eenvoudige afluistering maar anders as die bekende sertifikate vereis hierdie metode 'n ander veilige metode om die egtheid van die sertifikaat te bevestig as dit teen man-in-die-middel soort aanvalle wil beskerm.
Die stelsel kan ook gebruik word om 'n kliënt se identiteit te bevestig om sodoende toegang tot 'n webbediener te beperk tot slegs gemagtigde gebruikers. Om dit te doen sal die werfadministrateur 'n sertifikaat vir elke gebruiker skep en in hul blaaier inlaai. Hierdie sertifikate bevat die naam en e-pos adres van die gemagtigde gebruiker en word outomaties nagegaan deur die bediener met elke verbinding om die gebruiker se identiteit te bevestig, dikwels sonder die gebruik van 'n wagwoord.
Beperkinge
Die vlak van beskerming hang grootliks af van die implementering deur die webblaaier en die bedienersagteware en die kriptografiese algoritme wat ondersteun word.
https beskerm slegs data wat versend word teen afluistery en man-in-die-middel aanvalle. Wanneer die data eers sy bestemming bereik het, is dit slegs so veilig as die rekenaar waarop dit voorkom.
Omdat SSL onder http werk en geen kennis het van enige hoër vlak protokolle nie, kan SSL bedieners streng gesproke slegs een sertifikaat vir 'n besondere IP/poort kombinasie verskaf. Dit beteken dat dit in baie gevalle nie moontlik is om virtuele bedieners te gebruik met https nie.
Die nuutste weergawe van Internet Explorer het die aantal waarskuwings verhoog wat voorkom as sertifikate nie geregistreer is nie. Die koste verbonde aan registrasie van sertifikate op die sogenaamde root chains kan tussen om en by R200 tot effens meer as R10 000 beloop.
Jacob's Room
Jacob's Room is die derde roman deur Virginia Woolf geksryf, en dit is die eerste keer in 1922 gepubliseer. Die roman sentreer rondom 'n hoofkarkater Jacob Flanders wat die leser nooit direk ervaar nie, maar wat eerder uitgebeeld word as die samestelling van ander karakters se indrukke en herinnerings oor hom. Daar is dus 'n beduidende leemte in die konvensionele plek waar lesers 'n protagonis sou verwag, maar nietemin ook 'n in-diepte karakterstudie van hierdie afwesige hoofkarakter. Hierdie roman is tematies en motiewelik ook besig met idees van leemte en afwesigheid.
Amphimedon rudis
Amphimedon rudis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amphimedon en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1996 deur Pulitzer-Finali.
Tico Wells
Tico Wells is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Trespass (1992), Universal Soldier (1992), en The Relic (1997), en in die televisiereeks Bones (2005).
Laingdam
Die Laingdam lê in die Buffelsrivier by Oos-Londen by die kruispunt 32° 57' suid en 27° 29½' oos en verskaf drink- en besproeiingswater.
Die damwal is 283 m lank en staan 45 m hoog bo die rivierbedding. Die dam het ‘n oppervlakte van 204 ha as dit vol is en het ‘n opvanggebied van 913 km². Sy aanvanklike kapasiteit was 20 miljoen m³. In 1938 is die dam gebou en in 1951 ingrypend opgeknap.
Mrs Dalloway
Mrs Dalloway is 'n roman deur Virginia Woolf geskryf wat die eerste keer in 1925 gepubliseer is. Saam met James Joyce se Ulysses is hierdie roman deurslaggewend vir wat in Engels bekend staan as die "stream of consciousness" narratiewe styl. Dit is saamgestel uit twee kortverhale wat Woolf voorheen geskryf het, naamlik "Mrs Dalloway in Bond Street" en die onvoltooide "The Prime Minister".
Woolf gebruik die roman om in-diepte ondersoek in te stel op 'n enkele dag in die lewe van 'n vroulike protagonis, Clarissa Dalloway, wat omgaan in hoë Londense sosiale kringe in die tydperk direk na die Eerste Wêreldoorlog. Deur die loop van hierdie enkele dag voer Clarissa al die planne uit wat nodig is vir haar om gasvrou by 'n partytjie te wees daardie aand. Soos wat die roman se enkele dag ontvou, gebruik Woolf terugflitse en narratiewe insigte by al haar karakters se gedagtes om Clarissa se sentrale storie te ontwikkel en verruim. Een ander karakter wat baie baat by hierdie narratiewe ontwikkeling is Septimus Warren Smith, wat lei aan post-traumatiese spanningsindroom (toe nog nuut bekend as "shell-shock"), en wat geposisioneer word as 'n meer angstige manlike teenpool van die roman se vroulike protagonis.
Onder die temas wat in hierdie roman voorkom is geestesongesteldheid (spesifiek oormatige probleme met angs, hallusinering en post-traumatiese spanning), feminisme en homoseksualiteit.
Daar is 'n gelyknamige rolprentverwerking van die roman wat in 1997 vrygestel is, met 'n draaiboek deur die Woolf-spesialis Eileen Atkins geskryf, en met Vanessa Redgrave, Natascha McElhone, Lena Heady en Rupert Graves in die rolverdeling. Die Amerikaanse skrywer Michael Cunningham het dit verwerk en opgedateer vir sy eie roman The Hours, waarvoor hy in 1999 die Pulitzerprys vir Fiksie gewen het.
Boskorhaan
Die Boskorhaan (Lophotis ruficrista) is 'n amper-endemiese standvoël en leef in droë boomveld en halfwoestyngrasveld. Hulle kom voor in die noorde van Suid-Afrika, Botswana, die noorde van Namibië en suide van Zimbabwe.
Die voël is 48 – 50 cm groot en weeg 400 - 900 gram. In Engels staan die voël bekend as Red-crested korhaan.
Peta Wilson
Peta Wilson (gebore 18 November 1970) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The League of Extraordinary Gentlemen (2003) en Superman Returns (2006), en in die televisiereekse La Femme Nikita (1997) en CSI: Miami (2002).
Charl Bouwer
Paralimpiese Somerspele 2004
Bouwer neem vir die eerste keer in 2004 aan die Paralimpiese Spele deel. Hier swem hy die 100m rugslag, 200m individuele medly, en 400m vryslag, maar kon geen medaljes inpalm nie.
Paralimpiese Somerspele 2008
Vier jaar later, tydens die Spele van 2008 neem hy aan verskeie items deel, waaronder die 50m vryslag, 100m vryslag, 100m borsslag en 100m rugslag. Hy neem ook aan die 400m vryslag deel, waartydens hy nie net 'n goue medalje verower nie, maar ook die wêreldrekord verbeter.
Paralimpiese Somerspele 2012
Tydens die Spele van 2012 wen hy sy tweede goue medalje. Die keer in die mans 50m vryslag (S13).
Francois van der Stel
Francois van der Stel (1668 – ) was 'n seun van Simon van der Stel. Hy is in 1668 in Amsterdam gebore. Hy het hom geassosieer met sy broer Willem Adriaan toe dié Goewerneur was en is op 30 Oktober 1706 deur die Nederlandse Oos-Indiese Kompanjie afgedank. Hy het teruggekeer na Nederland waar hy 'n ruk lank gebly het, maar het sy laaste jare in die Kaap deurgebring.
Camden-kragstasie
Camden-kragstasie in Mpumalanga, Suid-Afrika, is 'n steenkoolkragstasie wat deur Eskom bedryf word.
Geskiedenis
Camden is in 1967 in gebruik geneem. Tussen 1990 en 2006 was die aanleg tydelik uit bedryf gestel, maar Suid-Afrika se energiekrisis in die vroeë 21ste eeu het Eskom aangespoor om die stasie weer in gebruik te neem. Daar is begin met eenheid 6 in Julie 2005 en voltooi met eenheid 1 in Julie 2008.
Kragopwekking
Krag word opgewek deur agt 200 MW-eenhede met 'n totale geïnstalleerde kapasiteit van 1 600 MW. Steenkoolenergie na effektiewe omskakeling van elektriese energie is 33,40%
In die geïntegreerde resultate vir 2015 word die nominale kapasiteit gelys as 1 481 MW met 'n bruto kapasiteit van 1,561 MW (3 x 200 MW; 1 x 196 MW; 2 x 195 MW; 1 x 190 MW; 1 x 185 MW).
Die vier skoorstene van die Camden-kragstasie is 152,4 meter (500 voet) hoog.
Canticum Novum
Canticum Novum is die enigste koor in Suid-Afrika wat hoofsaaklik gewyde musiek sing en terselfdertyd oorwegend uit studente en jong werkendes bestaan. Hoewel voltyds aan die NG Moedergemeente op Stellenbosch gekoppel, is Canticum Novum ook 'n verhoogkoor wat in sy repertorium 'n wye verskeidenheid dek. Die koor is 'n vereniging van die Universiteit Stellenbosch.
Naam en Leuse
Cantate Domino canticum novum! -- Sing vir die Here 'n nuwe lied!!
Die Stellenbosch Studentekerkkoor poog om die boodskap van die evangelie uit te dra en die Here ook as die Skepper van musiek te huldig. Dié doelwit van die koor word weerspieël in hulle leuse Cantate Domino, wat beteken: "Sing tot eer van die Here". Hierdie doelwit vind veral praktiese beslag in eredienste, waar gefokus word op Woordverkondiging en ondersteuning van die liturgie. Om hierdie rede omvat die koor se repertorium slegs gewyde musiek.
Wapen
Die kern bestaan uit ’n plataanblaar, simbolies ’n teken van standvastigheid, met die hoofnerf as ’n kruis. Die nege punte van die blaar verteenwoordig onderskeidelik die koorouers (boonste punt) en die agt stemgroepe. Die blomsteel is kloksgewys wat vooruitgang toon.
Geskiedenis
Die aktiwiteite van die Stellenbosch Studentekerkkoor is die voortsetting van 'n vaste koortradisie wat meer as 'n eeu gelede op Stellenbosch begin het. Met die afstigting van die gemeente Stellenbosch-Sentraal in 1959, is dié tradisie verder uitgebou deurdat ‘n koor, bestaande uit studente, deur Chris Swanepoel in die nuwe gemeente gestig is. Dié gemeente sou later geboorte gee aan die sogenaamde Studentekerk soos dit vandag bekend staan.
In 1965 volg Pieter van der Westhuizen Swanepoel op as koorleier en orrelis van die gemeente. Dié posisie beklee hy vir 25 jaar lank – tot in 1990 – waarna Anton Els die pos van koordirigent tot 1995 vul. Die koor het hier die eerste naam verandering ondergaan van die Stellenbosch Sentraal Kerkkoor na Stellenbosch Studentekerkkoor.
Die huidige dirigent, Louis van der Watt, is vanaf 1996 verbonde aan die koor en die gemeente as die koorleier en orrelis. In 2001 verander die koor se naam weer na die huidige benaming: Canticum Novum.
Deur die jare het die koor baie suksesse behaal en – ook weens die studentesamestelling daarvan – ’n besondere en beminde karakter verkry. Canticum Novum is die enigste koor in die land wat slegs gewyde musiek sing en terselfdertyd net uit studente bestaan. Voltyds aan die NG Moedergemeente op Stellenbosch gekoppel, is Canticum Novum ook 'n verhoogkoor wat in sy repertorium 'n wye verskeidenheid dek. Werke wissel van Monteverdi tot Negro Spirituals.
Te midde van 'n indrukwekkende program, kan die waarde van die koor geensins gekwantifiseer word nie. Vir hulle wat in die koor sing, sowel as hulle wat kom luister, leef die waarde van die koor in die groei wat dit in mense se lewens teweegbring. Dit is die herinneringe van skerpsinnige sêgoed tydens toere, kampe en oefeninge, die mistieke band tussen hulle wat in 'n heilige lied deel - om in 'n gewyde oomblik deur die woorde en musiek diep geraak te word dat dit jou lewe merkwaardig verander.
Repertorium
Die koor is een van min kore in Suid-Afrika wat selfs gewyde musiek sing. Tog word uitvoerings gereeld gehou. Dit het 'n tradisie geword dat die koor aan die begin van elke jaar 'n gewyde mis of soortgelyke werk inoefen en uitvoer saam met die Universiteit Stellenbosch se Simfonie-orkes. Die volgende werke is reeds uitgevoer:
Dit het ook gebruiklik geword dat die koor, of sommige van sy lede, uitgenooi word om op te tree as addisionele lede van verskeie optredes van ander werke gedurende die jaar. Dit sluit in: Mozart Requiem (2007), Handel Messiah (2006) en Beethoven Simfonie No. 9 (2005). Verder het die koor in 2011 die sekulêre Carmina Burana uitgevoer.
Die koor volg dan 'n a cappella repertorium vir die res van die jaar. 'n Wye verskeidenheid musiek word ingesluit en die repertorium sluit in werke van onder andere Monteverdi, Bruckner, Rachmaninoff, Randall Thompson, om 'n paar te noem. Ander gunstelinge sluit in Afrikaanse werke deur komponiste soos Chris Lambrect en Pieter van der Westhuizen (voormalige dirigent).
P
Die letter P, p is die 16de letter van die moderne Latynse alfabet. In Navo se internasionale spellingsalfabet word P uitgespreek met die woord "Papa".
Louis Trichardt
Louis Trichardt kan na een van die volgende verwys:
Lera Auerbach
Lera Auerbach (Лера Авербах, gebore Valeria Lvovna Averbakh, Валерия Львовна Авербах; 21 Oktober 1973, Tsjeljabinsk) is 'n Sowjet-Russies gebore Amerikaner klassieke komponis en pianis.
Vroeë lewe en opvoeding
Auerbach was gebore vanuit 'n Joodse gesin in Tsjeljabinsk, 'n stad in die Oeralgebergte wat grens aan Siberië. Haar moeder was 'n klavieronderwyser, wie se voorouers ook musikante was. Auerbach het haar eie musiek op 'n vroeë ouderdom begin komponeer, en sy het later aan 'n onderhoudvoerder vertel, "Ek was gebore om dit te doen, om in die kunste werksaam te wees...Ek het hierdie gevoel gehad toe ek vier was en ek het dit gehad toe ek na New York gekom het...".
Sy het toestemming ontvang om die Verenigde State te besoek op 'n konserttoer in 1991. Alhoewel sy geen Engels magtig was nie, het sy besluit om te ontsnap sodat sy in die land kon bly ten einde haar musikale loopbaan voort te sit. Sy het daagliks meer as 'n honderd Blokke gestap ten einde te kan studeer by die Manhattan Musiekskool omrede sy nie die subway tariewe kon bekostig nie.
Auerbach het gevolglik grade in klavier en komposisie gekry by die Juilliard Skool waar sy klavier gestudeer het saam met Joseph Kalichstein, en komposisie saam met Milton Babbitt. Haar voorgraadse studies was onderskryf deur Die Paul & Daisy Soros Genootskap vir Nuwe Amerikaners. Sy het ook gegradueer in die klaviersolis-program van die Hochschule für Musik Hannover.
Komposisies
Auerbach se komposisies is al aangevra en opgevoer deur 'n wye reeks kunstenaars, orkeste en balletgeselskappe, insluitende Gidon Kremer, die Kremerata Baltica, die David Finckel, Wu Han, Vadim Gluzman, die Tokio, Kuss, Parker en Petersen Strykkwartette, die SWR en NDR simfonieorkeste, die Berg Orkes, en die Koninklike Deense Ballet. Auerbach se musiek was ook aangevra deur en opgevoer by die Caramoor Internasionale Musiekfees, Lucerne Fees, Lockenhaus Fees, "Bremen Musikfest" en Schleswig-Holstein Musikfees.
'n Nuwe aanvraging deur die Koninklike Deense Ballet om Hans Christian Andersen se tweehonderdste herdenking, was die tweede samewerking tussen Lera Auerbach en die choreografies John Neumeier. Die ballet is 'n moderne weergawe van die klassieke Feëverhaal Die Klein Meermin en die werk se buiging het plaasgevind in April 2005 by die toe-nuut-geopende Kopenhagen Operahuis.
Haar Dubbelkonsert vir Viool, Klavier en Orkes, Op. 40, was in 1997 geskryf, maar was nie opgevoer tot 15 Desember 2006 in Stuttgart nie. Dit was opgevoer deur die Stuttgart Radio Simfonieorkes en gedirigeer deur Andrey Boreyko; die soliste was die violis Vadim Gluzman en pianis Angela Yoffe. Die Amerikaanse buiging van die werk het plaasgevind op 13 Februarie 2010 deur die Fort Wayne Filharmoniese Orkes wat gedirigeer is deur Andrew Constantine; en die soliste was die violis Jennifer Koh en pianis Benjamin Hochman.
In 2007 het haar Simfonie No. 1, "Chimera", sy wereldpremiére ontvang deur die Düsseldorf Simfonieorkes. Ander eerste opvoerings in 2007 sluit die Simfonie No. 2 "Mis vir 'n Digter" deur Hannover se NDR Radio Filharmoniese Orkes in, sowel as 'N Russiese Mis (gebaseer op Russiese Ortodokse gewyde tekste en poësie deur Alexander Pushkin, Gavrila Derzhavin, Mikhail Lermontov, Boris Pasternak, Osip Mandelstam, Alexander Blok, Zinaida Gippius, Anna Akhmatova, Joseph Brodsky, Viktor Sosnora en Irina Ratushinskaya) deur die Bremen Filharmoniese Orkes saam met die Nasionale Koor van Letland en die Seuns Operakoor van Estland.
Auerbach se a cappella opera Die Blindes, (gebaseer op 'n toneelstuk deur Maurice Maeterlinck) was opgevoer in 'n omstrede nuwe produksie deur John La Bouchardière by die Lincoln Sentrum vir Uitvoerende Kunste, New York Stad, in Julie 2013. Die gehoor was gedurende die hele opvoering geblinddoek.
Pryse en erkennnings
In 2005 het Auerbach die Hindemith-prys van die Schleswig-Holstein Musik Fees ontvang. In dieselfde jaar het sy die Förderpreis Deutschlandfunk en die Bremer Musikfest-prys gewen. Sy was komponis-in-residensie in Bremen. Sy is bekend daarvoor dat sy die jongste komponis is om verteenwoordig te word deur die bekroonde Musikale uitgewersmaatskappy, Internationale Musikverlage Hans Sikorski GmbH & Co. KG van Hamburg, Duitsland.
In 2007 was sy geselekteer as 'n lid van die forum van Jong Globale Leiers tydens die Wêreld Ekonomiese Forum in Davos, Switserland.
R24 (Suid-Afrika)
Die R24 is 'n provinsiale pad in Gauteng wat begin by O.R. Tambo Internasionale Lughawe waar dit van die R21-snelweg aftak. Dit gaan hiervandaan in 'n suidwestelike rigting, deur Magaliesburg en dan verder noordwes tot dit by die N4-nasionale pad aansluit.
Susana Soca
Susana Soca Blanco (Montevideo, 19 Julie 1906 - Rio de Janeiro, 11 Januarie 1959) was 'n Uruguayse digteres en skrywer.
Lewe
Sy was deel van 'n familie uit 'n hoë klas, en het in die Tweede Wêreldoorlog in Parys gewoon.
Haar eerste gepubliseerde gedigte het in Cahiers de La Licorne (1947) verskyn.
Sy het in 'n vliegongeluk naby Rio de Janeiro se lughawe gesterf, toe die Lockheedvliegtuig waarop sy 'n passasier was, kort van die aanloopbaan neergestort het.
Jan Bouws
Jan Bouws (1902–1978) was ’n Nederlandsgebore musiekhistorikus en kenner van volkse musiek. In 1960 vestig hy hom op uitnodiging aan die Universiteit Stellenbosch as direkteur van die Instituut vir Volksmusiek. Hy het ’n reusebydrae tot die dokumentering en optekening van Suid-Afrika se inheemse volksmusiek gelewer en is bekend vir die toonsetting van "Op my ou ramkietjie".
Lewensloop
Jan Bouws is op 28 Julie 1902 in Purmerend in Nederland gebore. Hy studeer Musiekwetenskap aan die Universiteit van Amsterdam en doseer daarna aan die Watergraafsmeerse Schoolvereniging in die ooste van Amsterdam. Een van sy verantwoordelikhede was om 'n kinderkoor te begelei. Gedurende die tyd is hy met Juliana van Heijningen getroud. Sy was 'n skrywer en navorser wat aan ensiklopedieë gewerk het. Hulle het twee seuns gehad, Niels en Jan.
Bouws het bydraes tot die Suid-Afrika-program vir die Nederlandse Uitgesaaikorporasie gemaak, wat hom aan die land en sy mense blootgestel het. In 1960 immigreer hy en sy vrou na Suid-Afrika en word hy 'n dosent aan die Universiteit Stellenbosch se Musiekskool. Hy het vlot Afrikaans en Frans praat en kon sy studies moeiteloos voortsit. Hy verwerf vervolgens sy D.Phil-graad in 1965 en het tot in 1972 lesings aangebied.
Gedurende sy studentejare het hy 'n klavier-opleidingsprogram ontwikkel wat steeds algemeen gebruik word: Het eerste Pianoboek, 12 Liedjes voor Piano, Het tweede Pianoboek, Het derde Pianoboek en 20 Speelliedjes van Overal.
Bouws het 'n enorme bydrae tot Suid-Afrikaanse musiek gelewer, met o.a. toevoegings tot die South African Music Encyclopaedia, Die Musik in Geschichte und Gegenwart en die Standard Encyclopaedia of Southern Africa. Talle artikels oor musiekgeskiedenis en -wetenskap het uit sy pen gevloei. Verskeie hiervan is in internasionale joernale in België, Denemarke, Duitsland, Holland, Hongarye en Switserland gepubliseer.
Hy onderskei homself ook as 'n komponis deur Afrikaanse gedigte te rangskik. Die bekende hiervan is "Op my ou ramkietjie". Die woorde van hierdie liedjie is deur C. Louis Leipoldt geskryf en het 'n volksliedjie in die Afrikaanse kultuur geword.
Bouws is op 26 Januarie 1978 in Parow in die Wes-Kaap oorlede.
Publikasies
Hy was ook 'n mede-outeur van die South African Music Encyclopaedia en van Engelse, Nederlandse, Vlaamse en Duitse musiek-ensiklopedieë.
Bultfontein
Bultfontein is 'n dorp in die Vrystaatprovinsie van Suid-Afrika, 97 km noord van Bloemfontein.
Geskiedenis
Bultfontein se fonteinarea is omskep in 'n park genaamd Parabaai. Die park het sy ontstaan te danke gehad aan ene Gerrit Viljoen (1893-1968), wie se idee dit was om die park te stig en te ontwikkel.
Amphimedon spiculosa
Amphimedon spiculosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amphimedon en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Dendy.
Bultfontein
Geskiedenis
Bultfontein is ryk aan geskiedenis, naamlik: Die Tweede Vryheidsoorlog, vliegveld en die Boesmans. In die dorp se ou begraafplaas is Engelse soldate begrawe, wat tydens die oorlog gesneuwel het. Die vliegveld is deur D.J. Viljoen, seun van Gerrit Viljoen, en ander vennote soos Sannie Bekker ontwikkel. Bultfontein beskik oor groot neerslae goud en diamante. Myne sou op die dorp gestig word, maar het nooit 'n werklikheid geword nie.
Die plaas Bultfontein het eers aan Andrew Murray behoort, voor dit 'n dorp geword het. Bultfontein self het 'n bevolking van sowat tweeduisend inwoners en maak deel uit van die Tswelopele Plaaslike Munisipaliteit.
Distrik
Die distrik is 3 000km2 groot. Mielies is die belangrikste gewas wat in die distrik verbou word asook sonneblomme, graan en grondbone. Trofeejag is ook van belang in die distrik.
Rebel Wilson
Rebel Wilson (gebore 2 Maart 1980) is 'n Australiese aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Bridesmaids (2011), Pitch Perfect (2012), Pitch Perfect 2 (2015), en How to Be Single (2016).
Lophotis
Lophotis is 'n genus van voëls in die familie van wildepoue en korhane (Otididae). Die genus omvat drie spesies.
Bloemfontein Celtic
Bloemfontein Celtic is 'n Suid-Afrikaanse sokkerklub in Bloemfontein, Suid-Afrika. Dit is een van die rykste klubs in die land met 'n groot aanhang dwarsoor die Vrystaat-provinsie.
Die klub is 1969 gestig as Mangaung United Football Club en neem in 1984 die huidige naam aan nadat Petros Molemela die klub oorneem (die klub is vernoem na die Skotse sokkerklub Celtic FC). In 2001 degradeer die klub waarna Molemela sy aandele aan Jimmy Augousti verkoop. Na drie seisoene kon die klub weer na die hoogste ligas terugkeer.
Kom saam vanaand
Kom saam, vanaand is 'n swart en wit Afrikaanse rolprent wat in 1949 uitgereik is. Dit is die eerste musiekblyspele wat in Afrikaans verfilm is en die regisseur Pierre de Wet se grootse treffer. Die hoofrolle word deur Frederik Burgers, Pierre de Wet, Al Debbo en Hendrik Susan vertolk.
Genre
Die rolprent is 'n musiekblyspel. Dit het geen ouderdomsperk op nie.
Storielyn
Otto Erasmus en Louise Bekker, albei rykmanskinders, is baie verlief en Otto wag net op die regie oomblik om haar te vra om met hom te trou. Maar dan vind Louise uit dat haar pa se besigheid omtrent bankrot is en hulle hul huis en besittings moet verkoop en sy verbreek haar en Otto se verhouding.
Intussen word haar talentvolle sussie, Tjoeksie, beseer toe die vleuelklavier tydens die trek op haar val. Haar droom om 'n sangloopbaan te volg, is daarmee heen en haar enigste hoop om ooit weer te loop, is 'n operasie in die buiteland - wat haar pa nie kan bekostig nie.
Met die hulp van Otto se vriend in die vermaaklikheidswêreld en gasoptredes deur verskeie bekende kunstenaars, hou hulle 'n verskeidenheidskonsert en samel genoeg geld in vir Tjoeksie se operasie.
Intussen kom Olto se pa met 'n aanbod wat mnr Bekker nie kan weier nie.
Jack Richardson (akteur)
Jack Richardson (18 November 1883 – 17 November 1957) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Old Maid's Baby (1919), The Toll Gate (1920), The Midnight Express (1924), en The Man from New Mexico (1932).
Richard Ernest van der Ross
Prof. Richard Ernest van der Ross (17 November 1921 – 13 Desember 2017) was 'n akademikus en opvoedkundige. Hy is op 17 November 1921 gebore. Hy behaal die grade BA, B.Ed en MA aan die Universiteit van Kaapstad en word lid van die personeel van Battswood-Opleidingskollege. In 1952 verwerf hy sy doktersgraad in filosofie aan 'n Amerikaanse Universiteit. Hy het hom op verskeie gebiede begeef en het in kernposisies gedien. Hy was die eerste redakteur van die Cape Herald koerant. Hy was die eerste leier van die Arbeidersparty en het daaruit bedank toe hy as beplanner vir die destydse Bruin Onderwysdepartment aangestel is. In 1975 word hy aangestel as die eerste bruin rektor aan die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK).
Van Der Ross was onbeskaamlik trots op sy agtergrond as 'n bruinmens en was 'n voorstander van 'n unieke Kleurling identiteit.
In 2016 het hy sy laaste boek gepubliseer: In Our Own Skins: A Political History of the Coloured People. Hy sterf op 13 Desember 2017.
Sokker
Sokker, soms ook voetbal, is 'n spansport wat tussen twee spanne met elk elf spelers gespeel word, en dikwels as die gewildste sportsoort ter wêreld beskou word. Dit is 'n balspel wat op 'n reghoekige grasveld gespeel word. Die doel van die spel is om punte aan te teken deur die bal in die teenstanders se doelhok te skop. Een van die uitstaande kenmerke van die spel is dat geen spelers behalwe die doelwagter hul hande of arms mag gebruik om die bal te manipuleer nie. Die wenner is die span wat die meeste doele aangeteken het teen die einde van die wedstryd.
Die moderne spel het in Engeland ontwikkel met die vorming van die Football Association, wie se reëls van 1863 die grondslag gelê het vir die manier waarop die sport vandag gespeel word. Sokker word internasionaal gereguleer deur FIFA. Die bekendste internasionale sokkerkompetisie is die Sokker-Wêreldbeker, 'n gewilde toernooi wat deur die meeste mense wêreldwyd dopgehou word.
Aard van die spel
Sokker word gespeel volgens 'n stel reëls. Die spel word gespeel met 'n ronde bal en twee spanne van elf spelers elk en die twee spanne ding mee om die bal in mekaar se doelhokke in te kry om sodoende 'n doel aan te teken. Die span wat die meeste doele teen die einde van die wedstryd aangeteken het, is die wenner; as beide spanne ewe veel doele aangeteken het, eindig die spel gelykop. Let wel: In sekere toernooie waar daar uitkloprondtes gespeel word, word ekstra tyd en strafskoppe gebruik om te beslis wie die wenner is na 'n gelykopuitslag.
Die hoofreël is dat die spelers (buiten die doelwagter) nie doelbewus aan die bal mag raak met hul arms of hande tydens spel nie (hulle mag egter hul hande gebruik om 'n bal in te gooi). Alhoewel spelers hoofsaaklik hulle voete gebruik om die bal rond te beweeg, mag hulle enige deel van hulle liggame buiten hul arms en hande gebruik.
Op professionele vlak word daar slegs 'n paar doele tydens 'n wedstryd aangeteken. Tydens die 2005/2006-seisoen in die Engelse Premier League is daar byvoorbeeld 'n gemiddeld van 2,48 doele per wedstryd aangeteken.
Die reëls van die spel spesifiseer nie spelerposisies buiten dié van die doelwagter nie, maar 'n aantal posisies het mettertyd ontwikkel. Hulle kan breedweg in drie kategorieë verdeel word: voorspelers (Engels: strikers) wie se hooftaak dit is om doele aan te teken; verdedigers (Engels: defender) wie se hooftaak dit is om te verhoed dat hul teenstanders doele aanteken en middelspelers (Engels: midfielders) wat poog om die bal by die teenstanders af te neem en dit na hul eie voorspelers aan te gee.
Daar kan verder tussen hierdie posisies onderskei word deur die kant van die veld waar die speler die meeste tyd spandeer. Daar is byvoorbeeld verdedigende senters asook linker en regtervleuels in die middelveld. Die tien spelers in die veld kan in enige van hierdie posisies gerangskik word (daar kan byvoorbeeld vier verdedigers, vier middelspelers en twee voorspelers of drie verdedigers, twee middelspelers en vier voorspelers wees) en die aantal spelers in elke posisie bepaal die spelpatroon van 'n span; hoe meer voorspelers daar is en hoe minder verdedigers hoe aggressiewer en aanvallend is die spel terwyl die teenoorgestelde opstelling gewoonlik lei tot 'n stadiger meer verdedigende styl. Die rangskikking van spelers op die veld word gewoonlik deur die spanbestuurder bepaal.
Geskiedenis en ontwikkeling
Speletjies wat berus op die skop van 'n bal is in baie lande in die geskiedenis gespeel. Die eerste aangetekende vorm is die Meso-Amerikaanse balspel wat deur die Olmeke reeds in 1500 v.C. gespeel is. Die Chinese spel cuju word ook in militêre handleidings uit die tydperk van die Qin-dinastie (255–206 v.C) genoem. Ander antieke balspele sluit in kemari uit Japan en die Romeinse spel Harpastum. Verskeie vorme van voetbal is ook in Europa tydens die Middeleeue gespeel.
Karl-Heinz Graf von Rothenburg
Karl-Heinz Graf von Rothenburg (Latyn: Carolus Henricus Rubricastellanus; * 7. April 1934 in Wiesbaden; † 17 Januarie 2019 in Aaken) was 'n Duitse klassieke filoloog en vertaler uit die Silesiese geslag 'Von Rothenburg'.
Sokker
Geskiedenis en ontwikkeling
Die reëls van sokker soos hulle vandag neergelê is, is gebaseer op pogings sedert die middel van die 19de eeu om die wyd uiteenlopende vorme van die spel te standaardiseer by privaatskole in Engeland. Die eerste stelreëls wat ooreenkomste toon met die moderne spel is by die Trinity College te Cambridge in 1848 tydens 'n vergadering wat bygewoon is deur verteenwoordigers van Eton College, Harrow School, Rugby School, Winchester College en Shrewsbury School aanvaar, maar die reëls was nie universeel aanvaar nie en het baie ander klubs hul eie stelreëls gevolg. Tydens die 1850's is baie klubs regdeur die Engelssprekende wêreld gestig wat nie verbonde was aan skole of universiteite nie. Baie van hiérdie klubs het hulle eie stel reëls saamgestel, soos onder ander die Sheffield Football Club wat in 1857 gestig is en gelei het tot die stigting van 'n sokkervereniging daar in 1867. In 1862 het John Charles Thring van die Uppingham skool in Engeland 'n stel reëls opgestel wat later baie invloed op die spel sou hê.
Federale staatsvorm van Indië
Tale van Indië
Hindi is volgens die grondwet van 1950 die ‘voorkeur’ amptelike taal van Indië. Hierdie taal word deur die federale owerheid gebruik. Ook word Hindi gebruik as kommunikasietaal tussen die federale owerheid en die deelstate waar Hindi as amptelike taal erken word. Engels word deur die federale owerheid ook as amptelik taal erken en gebruik as kommunikasietaal met die ander deelstate waar Hindi nie erken word nie.
Karl-Heinz Graf von Rothenburg
Lewe
Na afloop van die voltooing van sy Abitur aan die Bismarck-Gymnasium Karlsruhe wou die agterkleinkind van Konstantins von Hohenzollern-Hechingen aanvanklik musiek gaan studeer, omdat hy met groot begeestering die viool kon speel en 'n paar mense hom aangeraai het om dit te doen. Tuis kry hy egter die wind van voor, en moes maar sy droom laat vaar. Hy onderlê hom in die Evangeliese Teologie aan die Universiteit van Heidelberg (Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg). Na afloop van die twee eksamens beklee hy vir omtrent een jaar lank die vikariaat aan die Evangelische Landeskirche in Baden. Hy maak egter 'n geloofskrisis deur, bedank vrywillig uit die kerklike diens en studeer verder in die Antieke Tale, weer aan die Heidelbergse Universiteit. Na afloop van sy studie en referendariaat (voorbereidingsdiens) gee hy aan verskeie gimnasia klas; sy laaste 10 jaar by die Oberstufen-Kolleg Bielefeld. Die vakke wat hy aanbied is Latyn, Grieks en Evangeliese Teologie.
Federale staatsvorm van Indië
Tabel
In die onderstaande tabel word die uniegebiede kursief aangedui.
Sokker
Geskiedenis en ontwikkeling
Hierdie deurlopende pogings het bygedra tot die stigting van die Football Association (die FA) in 1863 wat vir die eerste keer vergader het op 26 Oktober 1863 by 'n vrymesselaarslosie in Londen. Die FA het vyf verdere vergaderings gehou alvorens 'n volledige stel reëls saamgestel is. Op die laaste vergadering het die verteenwoordiger van Blackheath sy klub onttrek uit die FA oor die verwydering van twee voorgestelde reëls, die eerste hiervan het die dra van die bal in die hand toegelaat en die tweede sou die keer van 'n lopie deur 'n teenstander te pootjie of vas te hou toegelaat het. Ander voetbalklubs het ook as gevolg hiervan nie by die FA aangesluit nie en het toe die Rugby Football Union gestig. Die oorblywende klubs onder leiding van Ebenezer Cobb Morley het toe voortgegaan en die oorspronklike dertien reëls bekragtig. Hierdie reëls het die hantering van die bal deur sekere spelers toegelaat en daar was ook nie 'n dwarslat oor die doelhok nie, reëls wat baie ooreengestem het met Australiese voetbal wat op daardie tydstip in Australië in ontwikkeling was. Die Sheffield Voetbalvereniging het met hulle eie stel reëls bly speel tot die 1870's en het die FA baie van hul reëls ingelyf totdat daar uiteindelik bitter min onderskeid tussen die twee variante van die spel was.
Karl-Heinz Graf von Rothenburg
Lewe
Hy word beïnvloed deur die Bulgaarse psigiater Georgi Losanow, wie se suggestopedie (na wat beweer word) die taalaanleer aansienlik vergemaklik. In die 1980erjare stig hy 'n vereniging genaamd ALLOS (ALLOS = alternatives Lehren und Lernen ohne Stress). Die vereniging bied vreemdetaalkursusse aan met die suggetopediese metode as grondslag. As onderdeel van die leerplan word ook intensiewe taalkursusse aangebied vir diegene wat die Latinum en Graecum wil slaag. Die voornemende student sonder hoegenaamd enige voorkennis van Latyn kan glo binne slegs vyf weke die skryfwerk van Cicero met gemak deurlees. In vele gevalle geluk dit wel. Die Bochumer Taalinstituut maak vandag van hierdie taalkursus gebruik.
Sokker
Geskiedenis en ontwikkeling
Die reëls van die sport word tans deur die International Football Association Board (IFAB) bestuur. Die raad is in 1886 gestig na 'n vergadering te Manchester van die Football Association, die Scottish Football Association en die Football Association of Wales asook die Irish Football Association. Die wêreld se oudste sokkertoernooi is die FA Cup wat deur C.W. Alcock op die been gebring is en Engelse sokkerspanne ding al sedert 1872 om die beker mee. Die eerste amptelike internasionale wedstryd het in 1872 tussen Skotland en Engeland te Glasgow plaasgevind. Die Fédération Internationale de Football Association (FIFA) is in 1904 in Parys gestig. Die toenemende gewildheid van die spel het gelei tot die toelating van FIFA se verteenwoordigers tot IFAB in 1913. Die raad bestaan tans uit vier verteenwoordigers van FIFA en een elk van die vier Britse sokkerverenigings.
Vandag word sokker oral ter wêreld as 'n beroepsport beoefen. Miljoene mense vul die stadions van die wêreld om hulle gunsteling spanne te ondersteun, terwyl miljarde meer die sport op televisie volg. 'n Baie groot aantal mense speel die sport ook op amateursvlak. Volgens 'n FIFA-peiling wat in 2001 gepubliseer is, is daar meer as 240 miljoen mense uit meer as 200 lande wat gereeld sokker speel. Die eenvoudige reëls en minimale toerustingvereistes het ongetwyfeld 'n groot rol gespeel in die verspreiding en groei in die gewildheid van die sport.
Elli H. Radinger
Elli H. Radinger (gebore 1951 in Wetzlar, Hessen) is 'n Duitse vakjoernalis en skryfster wat haar veral besig hou met wolwe as onderwerp.
Lewe
Na afloop van haar Abitur werk sy vir vyf jaar lank as lugwaardin. Daarna onderlê sy haar in die regte, met lugverkeersreg as hoofvak en gaan werk as prokureur, hoewel sy haar nie in hierdie rigting spesialiseer nie. In 1991 roep sy saam met Günther Bloch en andere die Gesellschaft zum Schutz der Wölfe in die lewe, waar sy vir 10 jaar lank as voorsitster dien. Sedert 1991 is sy ook die uitgeefster van die Wolf Magazin, een van die Duitse tydskrifte oor wolwe en ander wilde hondagtiges wat sy die lig laat sien het. Sedert 1995 is sy betrokke by die wolfnavorsing in die Yellowstone Nasionale Park. Deur toesprake, lesings en seminare hou sy mense op die hoogte rakende die wolwe, die natuur en die ekostelsel.
Orlando: A Biography
Verder is dit noemenswaardig dat Orlando middeweg deur die roman 'n metamorfose ondergaan en van manlike na vroulike geslag verander. Hierdie roman is een van die sleuteltekste in literêre feminisme, en word ook hoog aangesien deur navorsers wat studies doen oor transgender aangeleenthede.
'n Gelyknamige rolprentverwerking van Woolf se roman is in 1992 vrygestel, met Tilda Swinton as Orlando en Quentin Crisp wat die rol van Koningin Elizabeth I vertolk.
Weststellingwerf
Weststellingwerf is 'n munisipaliteit in die Nederlandse provinsie Friesland, met 'n bevolking van sowat 26 000 in 2021 en 'n oppervlakte van sowat 228 km².
Weststellingwerf lê in die suide van die provinsie en grens aan die provinsies Drenthe en Overijssel.
In hierdie munisipaliteit word Stellingwerfs gepraat, wat is 'n Nedersaksiese dialek.
Euro
Die euro (Cyrilliese alfabet: Евро, Griekse alfabet: Ευρώ, Lets: Eiro, Litaus: Euras, Maltees: Ewro, Sloweens: Evro; simbool: €, ISO-geldeenheidkode: EUR) is die geldeenheid van die Europese Ekonomiese en Monetêre Unie (EMU) – die sogenaamde Eurosone – en ná die Amerikaanse dollar die tweede belangrikste geldeenheid wêreldwyd.
Die euro word deur die Europese Sentrale Bank in Frankfurt am Main beheer en is die wettige betaalmiddel in 20 van die 27 lande van die Europese Unie (EU). Die euro is daarbenewens die wettige geldeenheid van ses lande (Andorra, Kosovo, Monaco, Montenegro, San Marino en die Vatikaanstad) wat nie lidlande van die Europese Unie is nie. Andorra, Monaco, San Marino en die Vatikaanstad slaan hul eie euromunte wat (teoreties) dwarsdeur die euro-area langs die munte van ander lande sirkuleer. 'n Verdere vyf lande en twee monetêre gebiede het hulle munteenheid met 'n vaste wisselkoers aan die euro gekoppel. In Zimbabwe is die euro een van verskeie buitelandse geldeenhede wat onder meer vir internasionale transaksies in gebruik is.
Alle bestaande lidlande van die Europese Unie (EU), wat aan sekere monetêre voorwaardes voldoen, mag by die eurostelsel aansluit. Nuwe lidlande van die EU is verplig om die euro in te voer, sodra hulle aan die voorwaardes voldoen. In Slowenië het die euro op 1 Januarie 2007 die Sloweense tolar vervang, op 1 Januarie 2008 is die euro ingevoer in Malta en Siprus, op 1 Januarie 2009 in Slowakye, op 1 Januarie 2011 in Estland, op 1 Januarie 2014 in Letland, op 1 Januarie 2015 in Litaue en op 1 Januarie 2023 in Kroasië.
Die euro is in die jaar 1999 as bankgeld en op 1 Januarie 2002 as "stoflike" betaalmiddel ingevoer. 'n Euro word verdeel in 100 sente (voorgestel deur die letter c). Daar is net een stel banknote ter waarde van 5, 10, 20, 50, 100, 200 en 500 euro beskikbaar, terwyl die muntstukke (1c, 2c, 5c, 10c, 20c, 50c, 1 € en 2 €) naas 'n identiese voorkant 'n nasionale agterkant het. Vanaf 2013 is 'n tweede reeks banknote ingevoer, die sogenaamde "Europa"-reeks, maar gelyktydig is die geleidelike uitfasering van die 500 €-banknoot aangekondig.
Politieke oorwegings
Behalwe vir die ekonomiese motiverings vir die instelling van die euro, was die skepping daarvan ook deels geregverdig as 'n manier om 'n nader gevoel van gesamentlike identiteit tussen Europese burgers te bevorder. Verklarings oor hierdie doelwit is byvoorbeeld gemaak deur Wim Duisenberg, Europese Goewerneur van die Sentrale Bank, in 1998, Laurent Fabius, Franse Minister van Finansies, in 2000, en Romano Prodi, President van die Europese Kommissie, in 2002. Maar, 15 jaar na die instelling van die euro, het 'n studie geen bewyse gevind dat dit 'n positiewe invloed op 'n gedeelde gevoel van Europese identiteit gehad het nie (en geen bewys dat dit ook 'n negatiewe uitwerking gehad het nie).
Wisselkoerse
]] [[Lêer:Europäische Wirtschafts- und Währungsunion.svg|duimnael|Die Europese Ekonomiese en Monetêre Unie:
Aanvanklike suksesse
Die invoering van die euro in 1999 het sonder probleme verloop en Griekeland (2000), Slowenië (2006), Malta (2007) Siprus (2007), en Slowakye (2008) het tot die eurosone toegetree. Sommige ekonome en politici soos die vroeëre Duitse Minister van Buitelandse Sake, Joschka Fischer (Groen Party), wys daarop dat die euro as geldeenheid eerder om politieke as om ekonomiese redes ingevoer is – met die hoofdoelwit van ekonomiese en politieke integrasie van die deelnemende EU-lidstate. Enkele jare lank was die euro 'n stabiele geldeenheid vir ekonomieë met uiteenlopende strukture, sosiale en arbeidswetgewing en belastingtariewe. Dat nasionale reserwebanke die moontlikheid ontneem is om hul geldeenheid te re- of devalueer of staatsskuld deur 'n hoër inflasiekoers fakties te verminder, was aanvanklik geen probleem vir lidlande nie. Ander lande soos die Baltiese State het hulle munt aan die euro gekoppel en baie ekonomiese groei ervaar.
Die eurokrisis
Eers later, ná die Beursineenstorting van 2008 het duidelik geword watter gevare 'n gemeenskaplike geldeenheid kan inhou sodra nie alle lidlande dieselfde ekonomiese en finansiële beleid volg nie.
Die finansiële krisis in Griekeland, wat sy toetreding tot die Eurosone slegs met gemanipuleerde statistieke kon bewerkstellig aangesien dit nie werklik aan die vereiste kriteria voldoen het nie, het die Eurosone in 2009 in 'n eerste ernstige krisis gedompel. Met sy lidmaatskap was 'n drastiese interne devaluasie – die grootskaalse verlaging van lone, salarisse en pensioene met 'n gepaardgaande besuinigingsprogram – die enigste oplossing en die voorwaarde vir finansiële steun deur ander lidstate deur middel van lenings. Die ander land van die sgn. PIIGS Portugal, Ierland, Italië, Griekeland en Spanje wat ook groot staatskulde gehad het het ook probleme gekry. Spekulasie teen hulle obligasies het hulle rentes doen styg, maar in 2012 het Mario Draghi die Europese Sentrale Bank tot lender of last resort verklaar. Hij begin om meer euros te druk en daarmee die obligasies op te koop. Dit het die krisis besweer. In Griekeland wat nooit die euro losgelaat het nie, het dit langer geduur en die IMF het lenings moet verstrek. Die besuinigings het die land in 'n diep krisis gestort maar die land is in 2023 terug op sy bene.
Die eurokrisis het die euro se geloofwaardigheid baie geskaad. Lande soos Tsjechië het van hulle planne om tot die eurosone toe te tree afgesien, maar nie die drie Baltiese state nie wat teenstelling tot die PIIGS kleine staatskulde het. Estland tree toe tot die eurosone in 2011 wanneer die kritiek op die euro die luidste is en Letland en Litoue volg later (in 2014 en 2015). Helle het hoegenaamd geen probleme nie en gee minder gled uit om hulle rentes op die staatskuld te betaal.
Ná die krisis
In die jare ná die krisis het die ECB 'n baie belangriker rol gaan speel in die ekonomie van Europa en die wêreld. In 2023 word 50% van die invoer en uitvoer in die wêreld in Ameriaanse dollars betaal, met die Euro op die tweede plek met 42%. . Om die ekonomiese probleme wat deur die coronavirus veroorsaak is te help oplos het die EU selfs besluit om self skulde te gaan maak. Hulle het besluit 'n herstel en stimuleerfonds van €2.264,3 miljard te skep om die ekonomieë weer op gang te bring. Dit sou sonder die euro se herstelde geloofwaardigheid nie moontlik gewees het nie. Op 1 Januarie 2023 het ook Kroasië besluit om tot die eurosone toe te tree. Bulgarye het planne om hulle te volg,
Korsika
Korsika (Frans: Corse, [kɔʁs], ; Korsikaans: Corsica, [ˈkorsiga]; Italiaans: Corsica, [ˈkɔrsika]) is 'n eilandgebied van Frankryk in die Middellandse See en 'n Région van Frankryk. Die eiland lê in Europa suidoos van Frankryk, wes van Italië en noord van Sardinië. Korsika is die vierde grootste eiland in die Middellandse See ná Sisilië, Sardinië en Siprus. Korsika beslaan 'n oppervlakte van 8 680 km². Die hoofstad en grootste stad is Ajaccio. Die amptelike tale is Korsikaans en Frans.
Korsika is in 1768 deur Genua aan Frankryk verkoop; net een jaar later is Napoleon Bonaparte op dié eiland in Ajaccio gebore, hy is van die bekendste Korsikane. Hy het gesê dat hy sy tuisland geblinddoek aan sy geur sal herken. Van die plante wat op hierdie eiland aangetref word, versprei so 'n heerlike geur dat mens dit op 'n afstand kan herken. Tydens die Franse Rewolusie het Engeland die eiland vir 'n kort tydperk beset, maar sedertdien behoort Korsika aan Frankryk. Tydens die fascisme in Italië het Benito Mussolini Korsika in 1936 tot 'n "integrale deel" van Italië verklaar, maar dit is deur die Korsikane verwerp, wat hulself sedertdien as 'n eie groep beskou, maar nie as Italianers nie.
Korsika is een van die 18 streke van Frankryk. ’n Enkele ketting berge maak twee derdes van die eiland uit. Vanaf Januarie 2022 het dit 'n bevolking van 349 465 gehad.
Alhoewel die eiland in twee administratiewe departemente verdeel is, Haute-Corse en Corse-du-Sud, is hul onderskeie streek- en departementele territoriale kollektiwiteite op 1 Januarie 2018 saamgesmelt om die enkele territoriale kollektiwiteit van Korsika te vorm. As sodanig geniet Korsika 'n groter mate van outonomie as ander Franse streekkollektiwiteite; byvoorbeeld, die Korsikaanse Vergadering word toegelaat om beperkte uitvoerende magte uit te oefen. Korsika se tweede grootste dorp is Bastia, die prefektuur van Haute-Corse.
Korsika is van 1284 tot 1755 deur die Republiek van Genua regeer, toe dit afgestig het om 'n selfverklaarde, Italiaanssprekende Republiek te word. In 1768 het Genua dit amptelik aan Lodewyk XV van Frankryk afgestaan ​​as deel van 'n pand vir die skuld wat dit aangegaan het deur Frankryk se militêre hulp in te roep om die Korsikaanse opstand te onderdruk, en gevolglik het Frankryk dit in 1769 geannekseer.
Die toekomstige keiser van die Franse, Napoleon Bonaparte, was 'n inheemse Korsikaanse, ook in 1769 gebore in Ajaccio: sy voorvaderlike tuiste, Maison Bonaparte, is vandag 'n besoekersaantreklikheid en museum. As gevolg van Korsika se historiese bande met Toskane, het die eiland baie Italiaanse kulturele elemente behou en baie Korsikaanse vanne is gewortel in die Italiaanse skiereiland.
Korsikaans, die omgangstaal, word erken as een van Frankryk se streektale. Korsika is volgens bevolking die kleinste streek van metropolitaanse Frankryk, en die derde kleinste algeheel na Mayotte en Frans-Guyana
Hangklip
Hangklip is ’n hangende rots van 454 m hoog wat bo die dorp Pringlebaai uittroon. Dit is aan die R44 geleë en dui die oostelike punt van Valsbaai aan. Dit het ’n outomatiese vuurtoring en was eens die wegkruipplek van slawe wat uit die Kaap weggeloop het.
Korsika
Geskiedenis
Korsika is sedert die Mesolitiese era beset. Die permanente menslike teenwoordigheid in Korsika word gedokumenteer in die Neolitiese tydperk vanaf die 6de millennium vC. In die 2de millennium vC het Korsika, veral die suidelike deel, die opkoms van die Torreaanse beskawing gesien, sterk gekoppel aan die Nuragiese beskawing in Sardinië voor Christus.
Na 'n kort besetting deur die Kartagers, kolonisasie deur die antieke Grieke, en 'n net effens langer besetting deur die Etruskers, is dit aan die einde van die Eerste Puniese Oorlog deur die Romeinse Republiek ingelyf en het saam met Sardinië in 238 vC ' n provinsie geword van die Romeinse Republiek.