cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joubertina
Bekende families
Bekende families van die Langkloof wat hier voorkom is Kritzinger (Misgund en Onderplaas), Oelofsen (Onderplaas, Hoerëe), Olivier (Twee Riviere), Gerber (Kouga), Ferreira (Kouga) en Strydom (Krakeelrivier). Die Kritzingers is oorspronklik van Duitsland; die Oelofsen`s van Noorweê; Oliviers van Frankryk; Gerbers van Duitsland (en Joodse afkoms); Ferreiras (Perreira) van Portugal (en Italië) en Strydoms (Strijdom) van Holland. Die Kritzingers van Tulpieskraal, destyds Onzer, is die stamfamilie vir al die Suidelike-Afrikaanse Kritzingers. Die voormalige Eerste Minister J.G. Strijdom was verwant aan die Krakeel Strydoms.
NG gemeente Ventersburg
Ná die Driejarige Oorlog
Op 7 April 1906 het ds. P.J. Pienaar die herderstaf in die gemeente opgeneem en hier gebly tot Oktober 1913.
Joubertina
Sentrale Sakegebied
Die NG Kerk is 'n bekende baken in die dorp. Dit is gebou van klip uit die omgewing en bestaan al die houtwerk en banke uit geelhout wat met ossewaens vanaf die nabygeleë Knysna af oor die Tsitsikammaberge vervoer is. Die dorp beskik nie oor enige verkeersligte nie en het geen verkeersafdeling nie. Dit het slegs 'n polisiekantoor. Die dorpsentrum bevat algemene handelaars, klerewinkels, poskantoor, landdros, twee banke en 'n plaaslike museum.
Kameelputs
Kameelputs is 'n klein dorpie in Groter Taung Plaaslike Munisipaliteit in die Noordwesprovinsie van Suid-Afrika.
Joubertina
Sentrale Sakegebied
Aanvanklik het die boerderybedrywighede uit kleinboere bestaan wat 'n bestaansekonomie gevoer het met die verbouing van groente en vrugte op klein skaal.
Appeltrein
Later het die bekende smalspoor-stoomlokomotief (610 mm) in die Langkloof gekom en die appels en ander vrugte na Port Elizabeth, die naaste groot hawestad, vervoer. Gedurende die tagtigerjare is die gebruik van die smalspoortrein gestaak en is padvervoer gebruik. Daar is 'n enkele stoomlokomotief ter nagedagtenis aan 'n vervloë era as gedenkteken op die dorp opgerig.
Weens die hoë onkoste van die verbouing van appels en ander sagtevrugte, het dit onmoontlik geword vir die kleinboere om 'n ekonomies vatbare bestaan te voer en moes sommige noodgedwonge hul plaaseiendom, wat in baie gevalle geslagte lank in dieselfde familie was, verkoop. 'n Aantal welvarende grootboere verbou sedert die einde van die vorige eeu appels en sagtevrugte in die Joubertina-omgewing, hoofsaaklik deur koöperasies.
Naaste Dorpe
Joubertina word omgrens deur die volgende dorpe: Krakeelrivier, Louterwater, Misgund en Haarlem, Avontuur en Uniondale in die weste en Tweeriviere, Kareedouw, Humansdorp en die stranddorp Jeffreysbaai in die ooste.
Die naaste stede is George in die weste en Gqeberha in die ooste. Beide is ongeveer een en 'n halwe uur se reis per motor.
Roete 62
Die bekende roete R62 ("Route 62") loop deur Joubertina, wat heel gepas is vir toeriste op die R62 wynroete wat strek van Worcester deur Robertson, Montagu en Calitzdorp. Gastehuisverblyf met alle nodige geriewe is beskikbaar en is daar ook 'n karavaanpark buite die dorp.
Georgiërs
Die Georgiërs of Kartweliërs (Georgies: ქართველები, kartwelebi) is 'n nasie en etniese groep inheems aan Georgië wat Georgies en ander Kartweliese tale as moedertaal praat. Hulle vorm naas die Azerbeidjanners en die Armeniërs die derde grootste inheemse etniese groep in die Kaukasus-streek en die titulêre nasie van Georgië, waar hulle sowat 84% van dié land se bevolking uitmaak.
Joubertina
Distrik
Die distrik is 1 256 km2 groot. Behalwe appels word pere, perskes, appelkose en youngbessies ook verbou. Die bekende Kougastreek en Baviaanskloof Wildernisgebied is net 'n klipgooi weg en kan maklik per motor bereik word.
Georgiërs
Volgens oorlewerings is die Georgiërs afstammelinge van Kartlos, hul mitiese voorvader in die Georgiese mitologie. Kartlos was 'n nakomeling van die Bybelse Noag en moontlik naamgewer van die Georgiërs (Kartweliërs).
Die meeste Georgiërs is aanhangers van die Georgies-Ortodokse en Apostoliese Kerk, een van die wêreld se oudste nasionale kerke. Reeds in die 4de eeu het die Christendom die Koninkryk van Iberië bereik en die staatsgodsdiens van Georgië geword. Daarbenewens bestaan minderhede soos ateïste, Rooms-Katolieke en Moslems.
NG gemeente Ventersburg
Ná die Driejarige Oorlog
Die gemeente het langsamerhand die behoefte gevoel aan 'n nuwe kerk wat nie net sierliker nie maar ook doeltreffender sou wees. Met geesdrif het die gemeente daarvoor geld ingesamel. Terwyl lidmate besig was vir dié saak te kollekteer en in 'n tyd van 'n sware droogte, is hier 'n geseënde Mannesendingbond-kongres gehou toe die gemeente besluit het om ds. C.P. Pauw vir hul rekening in die sendingveld van Noordoos-Rhodesië oor te neem teen 'n salaris van £250 per jaar. Van dié bedrag sou die plaaslike Vrouesendingbond verantwoordelikheid vir £50 jaarliks aanvaar.
Op 13 Junie 1912 is die hoeksteen van die teenswoordige sierlike kerk deur president M.T. Steyn gelê, op dieselfde plek waar die ou geskiedkundige gebou gestaan het. Die argitek was William Henry Ford. Hierdie gebou, wat net oor die £9 000 gekos het, is op 18 Julie 1913 sonder skuld ingewy en aan die Here toegewy.
Einde Oktober 1913 het ds. Pienaar na Dewetsdorp vertrek en is hy opgevolg deur ds. H.C.J. Becker, wat op 6 Februarie 1914 alhier bevestig is. Ná hom het tot omstreeks 1960 ook nog gekom di. Ezra Pienaar, D.P. Cillié, G.W. Koornhof, I.W.J. van Rensburg en G.H.P. Badenhorst.
Die gemeente het steeds gegroei en in 1938 is die nuwe gemeente Hennenman afgestig.
Florida
Florida is 'n deelstaat in die suidooste van die Verenigde State van Amerika. Dit bestaan hoofsaaklik uit 'n skiereiland, wat in die weste deur die Golf van Meksiko en in die ooste deur die Atlantiese Oseaan begrens word. Florida het 'n warm, vogtige subtropiese klimaat en steun veral op toerisme. Sy hoofstad is Tallahassee en sy grootste stede is Jacksonville en Miami.
Die gebied is deur die Spaanse seevaarder Juan Ponce de León vernoem, wat op 2 April 1513 by St. Augustine voet aan land gesit het, en sy oorspronklike Spaanse naam, Pascua Florida (letterlik "Bloemryke Paasfees"), verwys na hierdie datum in die Paasseisoen. Na die deelstaat se 21,5 miljoen bewoners word in Engels as Floridians verwys.
Drummond
Drummond is 'n woongebied van eThekwini in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Dit is geleë tussen Hillcrest en Cato Ridge, ongeveer 45 km wes van Durban langs die N3-hoofpad.
Japan Nasionale Roete 40
Nasionale Roete 40 is 'n nasionale snelweg van Japan.
TSV Kropp
TSV Kropp  is 'n sportklub uit Kropp in die deelstaat Sleeswyk-Holstein in Duitsland. Behalwe sokker, het die klub ook afdelings vir onder meer pluimbal, handbal, judo, atletiek, gimnastiek, dans, tafeltennis en vlugbal.
Die klub is op 6 Februarie 1946 gestig as 'n nuwe klub met geen voorgangerklubs nie. Die klub het sedert 1971 'n afdeling op die buurdorpie Alt Bennebek en sedert 1975 ook op Klein Rheide.
Die klub se grootste prestasie was om in 2003 na die Oberliga te promoveer, destyds op die vierde vlak van die Duitse sokkerstruktuur.
William Abney (akteur)
William Abney (7 Januarie 1921 – 9 Augustus 1997) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent ffolkes (1980) en in die televisiereekse BBC Sunday-Night Theatre (1950) en Journey to the Unknown (1968).
Dertigers
Die Dertigers is 'n groep Afrikaanse skrywers wat in die jare 30 van die twintigste eeu opgang gemaak het.
Rebecca Herbst
Rebecca Herbst (gebore 12 Mei 1977) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Why Me? (1990) en Shrunken Heads (1994), en in die televisiereekse General Hospital (1963) en General Hospital: Night Shift (2007).
Georg Schmidt
Georg Schmidt (30 September 1709 – 2 Augustus 1785) was 'n Duitse sendeling wat deur die Morawiese kerk gestuur is om die evangelie aan die Koi mense te verkondig. Hy is op 30 September 1709 in Kunewalde (Morawië) gebore en sterf op 2 Augustus 1785 in Niesky in der Oberlausitz (Duitsland).
Hy het Genadendal in 1738 gestig nadat hy hom op die 23 April 1738 in die Baviaanskloof gevestig het.
Lisa Waltz
Lisa Waltz (gebore 31 Augustus 1961) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Alpha Males Experiment (2009) en in die televisiereekse My So-Called Life (1994), Dark Skies (1996), en Cold Case (2003).
Hjalte Flagstad
Hjalte Flagstad (gebore 3 November 1985) is 'n Deense akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Teatret ved Ringvejen (2006), Dårligt nyt (2012), en TV-Quizzen (2015).
SP Marais
Sarel Petrus Marais (gebore op 16 Maart 1989 in Parow, Kaapstad) is 'n rugbyspeler wat vir die Westelike Provinsie in die Curriebeker en die Stormers in Superrugby speel.
5 November
5 November is die 309de dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (310de in skrikkeljare). Daar volg nog 56 dae.
Jonas Kaufmann
Jonas Kaufmann (gebore 10 Julie 1969) is 'n Duitse operatenoor. Hy is veral bekend vir sy opvoerings in spintorolle soos Don José in Carmen, Cavaradossi in Tosca, Maurizio in Adriana Lecouvreur, en die titelrol in Don Carlos. Hy het ook in Duitsland en in die buiteland leidende tenoorrolle vertolk in die operas van Richard Wagner, waarvan die mees noemenswaardige by die Metropolitan Opera in New York plaasgevind het. Hy is ook 'n bedrewe Lieder sanger.
Vroeë lewe en opvoeding
Kaufmann is in München gebore. Sy pa het vir 'n versekeringsmaatskappy gewerk en sy ma was 'n kleuterskoolonderwyser. Hy het een ouer suster gehad. Hy het die klavier begin studeer toe hy agt was en in die koor van sy laerskool gesing. Alhoewel hy vir die toelatingseksamens vir wiskunde studeer het, het hy in die somer van 1989 sy stemopleiding aan die Universiteit van Musiek en Uitvoerende Kunste in München begin. Terwyl hy studeer het, het hy 'n paar klein rolle by die Beierse Staatsopera vertolk. Hy gradueer in 1994 aan die universiteit en behaal onderskeidings in beide opera- en konsertuitvoerings.
Kaufmann het in 1995 na 'n vokale krisis bystand ontvang vanaf die Amerikaanse bariton Michael Rhodes wat hom 'n "nuwe manier van sing" geleer het en geleer het hoe om "meer ontspanne in my stem en in my eie vermoë" te word. In Kaufmann se boek getiteld Meinen die wirklich mich? word die volgende gesê, "Om 'n Michael Rhodes te vind wat jou werklik kan help en jou sukses kan besorg is werklik 'n gelukskoot."
Loopbaan
Hy het in 1994 sy professionele loopbaan by die Staatstheater Saarbrücken begin en is spoedig daarna uitgenooi om sy buiging te maak in Duitse teaters soos die Staatsoper Stuttgart en Hamburg Staatsopera, sowel as internasionale buigings by die Lyric Opera of Chicago, Opéra National de Paris en La Scala. Hy het sy buiging by die Salzburg Fees in 1999 gemaak in 'n produksie van Busoni se Doktor Faust en in 2003 teruggekeer as Belmonte in Mozart se Die Entführung aus dem Serail en vir konserte van Beethoven se Simfonie No. 9 saam met die Berliner Philharmoniker.
In 2006/7 ontvang hy kritiese lof vir sy vertolking van Don José in Bizet se Carmen by die Royal Opera House, Covent Garden. Hy maak in 2006 sy buiging as Alfredo in Verdi se La traviata by die Metropolitan Opera saam met Angela Gheorghiu, ook tot kritiese lof. In 2007 en 2008 vertolk hy ook dié rol by die Met, en in 2008 by die Royal Opera House. In Mei 2008 vertolk hy die rol van Cavaradossi in Puccini se Tosca by Covent Garden, weereens tot kritiese lof.
In 2008/9 sing hy in Massenet se Manon in Chicago saam met Natalie Dessay. Hy sing ook die titelrol in 'n nuwe opvoering van Wagner se Lohengrin by die Beierse Staatsopera. Hy vertolk ook die rol van Lohengrin tydens die openingsaand van die Bayreuth Fees in 2010 in 'n opvoering deur Hans Neuenfels, met Andris Nelsons as dirigent.
Sy debuutopname met Decca Records, Romantic Arias, is in Januarie 2008 vrygestel. Hy het ook 'n liederesiklus van Schubert opgeneem op dieselfde plate-etiket, asook die rol van Pinkerton in Puccini se Madame Butterfly vir EMI.
In Januarie 2010 sing hy die titelrol in Massenet se Werther by die Opéra Bastille in Parys. Die opvoering is opgeneem en in November 2010 op DVD vrygestel.
Op 15 Februarie 2013 maak Kaufmann sy eerste verskyning in die titelrol van Wagner se Parsifal by die Metropolitan Opera. Sy opvoering ontvang kritiese lof. In Julie van daardie jaar is hy as Kammersänger van die Beierse Staatsopera benoem deur die Ministerie van Kuns van Beiere. In Desember sing hy die rol van Don Alvaro in Verdi se La forza del destino saam met die geselskap.
In Februarie 2014 sing Kaufmann die titelrol in Massenet se Werther by die Met. Hy het hierdie opvoering opgevolg met 'n toer waartydens hy Schubert se liederesiklus Winterreise saam met Helmut Deutsch gesing het. In Junie 2014 het hy sy buiging gemaak in die rol van Des Grieux in Puccini se Manon Lescaut by die Royal Opera House in Londen. Daardie November sing hy dieselfde rol in 'n verdere opvoering van Manon Lescaut by die Beierse Staatsopera.
Op 23 Februarie 2016 is die dokumentêre film getiteld Jonas Kaufmann: An Evening with Puccini in geselekteerde teaters in die Verenigde State vrygestel. Die film handel oor Kaufmann se 2015 opvoering by La Scala in Milaan en bevat rare argiefmateriaal.
In 2018 het Kaufmann sy buiging gemaak as Tristan in konsertopvoerings van die tweede bedryf van Wagner se Tristan und Isolde.
Repertorium
Kaufmann se repertorium sluit die volgende in:
Cartesiese koördinatestelsel
In wiskunde word die Cartesiese koördinatestelsel gebruik om elke punt in 'n vlak uniek te bepaal deur twee getalle, gewoonlik die x-koördinaat en die y-koördinaat van die punt. Om die koördinate te definieer word twee gerigte lyne loodreg met mekaar (die x-as of abscissa en die y-as of ordinaat), sowel as die eenheid-lengte, wat op die twee asse gemerk word (sien Figuur 1), gespesifiseer. Cartesiese koördinatestelsels word ook in ruimte (waar drie koördinate gebruik word) en in hoër dimensies.
Cartesiese verwys na die Franse wiskundige en filosoof René Descartes (latyns: Cartesius), wat, onder andere, werk gedoen het om algebra en Euklidiese meetkunde saam te smelt. Die werk was belangrik in die ontwikkeling van analitiese meetkunde, analise, en kartografie.
Die idee vir die stelsel is in in 1637 in twee geskrifte deur Descartes ontwikkel. In deel twee van sy Discours de la méthode die nuwe idee ingevoer waarvolgens die posisie van 'n punt of voorwerp op 'n oppervlak gespesifiseer word deur twee asse wat mekaar sny as meetgidse te gebruik. In La Géométrie het hy die konsepte verder ontwikkel.
Twee-dimensionele koördinatestelsel
Die snydingspunt, waar die asse ontmoet, word die oorsprong gewoonlik aangedui as O, genoem.
Die x-as is die horisontale as wat gewoonlik na regs georiënteer is. In driedimensies word die x-, y-, en z-asse gewoonlik gerangskik om 'n regterhandse koördinaatslesel te vorm.
In Fisika en Sterrekunde word dié as soms die abscissa genoem. Die term word egter meer algemeen gebruik om na die koördinate langs die x-as te verwys.
Die x-en y-asse definieer 'n vlak wat die xy vlak genoem word. Gegee elke as, kies 'n eenheiids lengte en merk elke eenheid op die as om 'n rooster te vorm. Om 'n besondere punt te spesifiseer in 'n tweedimensionele koördinatestelsel, dui die x eenheid eerste aan (abscissa), gevolg deur die y eenheid (ordinaat) in die vorm (x,y), 'n geordende paar.
duimnael|350px|links|Fig. 3 - Die vier kwadrante van 'n Cartesiese koördinatestelsel. Die pyle op die asse dui aan dat dit vir ewig uitstrek in hulle onderskydelike rigtings (i.e. oneindiglik).
Die keuse van letters kom van 'n konvensie, om die einde van die alfabet te gebruik om onbekende waardes aan te dui. In teenstelling hiermee word die begin van die alfabet gebruik om bekende waardes aan te dui.
'n Voorbeeld van 'n punt P op die stelsel word in Figuur 3 aangedui deur die koördinate (3,5) te gebruik.
Die snyding van die twee asse skep vier gebeide wat kwadrante genoem word, aangedui deur die Romeinse syfers I, II, III, en IV. Volgens konfensie word die kwadrante anti-kloksgewys gemerk deur by die regter boonste ("noordoos") kwadrant te begin. In die eerste kwadrant, is beide koördinate positief, in die tweede kwadrant x-koördinate negatief en y-koördinate positief, in die derde kwadrant is beide koördinate negatief en ins die vierde kwadrant is x-koördinate positief en y-koördinate negatief (kyk onderstaande tabel.)
Driedimensionele koördinatestelsel
Die driedimensionele koördinatestelsel verskaf die drie fisiese dimensies van ruimte — hoogte, wydte, en lengte. Figure 4 en 5, onder, wys twee algemene maniere om die driedimensionele koördinatestelsel voor te stel.
Die x-, y-, en z-koördinate van 'n punt kan ook as die afstande van die yz-vlak, xz-vlak, en xy-vlak onderskeidelik geneem word. Figure 5 wys die afstande van punt P van die vlakke.
Galeshewe
Galeshewe is 'n groot, oorwegend swart township van Kimberley in die Sol Plaatje Plaaslike Munisipaliteit.
Majeakgoro
Majeakgoro is 'n dorpie in Dr Ruth Segomotsi Mompati-distriksmunisipaliteit in die Noordwesprovinsie van Suid-Afrika.
Titaan-47
Titaan-47 (chemiese notasie Ti) is 'n stabiele isotoop van titaan.
Carl Sandburg
Carl August Sandburg (6 Januarie 1878 – 22 Julie 1967) was 'n Amerikaanse digter, geskiedkundige, romanskrywer, balladesanger en volkskundige. Hy is in Galesburg (Illinois) van arm Sweedse immigrante-ouers gebore en in sy huis Connemara in Flat Rock (Henderson-distrik, Noord-Carolina) oorlede.
Sandburg was ook 'n suksesvolle joernalis, biograaf en outobiograaf. Tydens sy loopbaan het hy twee keer die Pulitzerprys gewen: vir sy biografie oor Abraham Lincoln (Abraham Lincoln: The War Years, 1940) en sy digbundel The Complete Poems of Carl Sandburg (1950).
Carl Sandburg word dikwels as die stem van die Amerikaanse Midweste en die Nywerheidstydperk genoem. Hy was 'n volksdigter, wat in sy werk 'n soort mistiese vaderlandsliefde met sosiale betrokkenheid verbind het. Baie van sy werke is aan die woelige stede van die Midweste gewy soos sy mees bekende gedig Chicago:
Hog Butcher for the World
Tool Maker, Stacker of Wheat
Player with Railroads and the Nation's Freight Handler
Stormy, husky, brawling, City of the Big Shoulders.
Biografie
Op die ouderdom van dertien jaar het hy die skool verlaat om as 'n arbeider geld te verdien en deur die Amerikaanse Weste te trek. Dit was die beginpunt van sy lewenslange toewyding aan sy land en sy volk. Ná sy diensplig gedurende die Spaans-Amerikaanse Oorlog, waartydens hy in Puerto Rico gestasioneer was, maar nie aan gevegte deelgeneem het nie, het hy by die Lombard-kollege in Galesburg ingeskryf, waar sy eerste gedigte ontstaan het.
Nadat hy sy graad behaal het, het Sandburg in Milwaukee (Wisconsin) as joernalis gewerk. In die jare 1907 en 1908 het hy as distrik-organiseerder vir die Sosiaal-Demokratiese Party in Wisconsin en in die tydperk tussen 1910 en 1912 as die sekretaris van Milwaukee se Sosialistiese burgemeester Emil Seidel gedien. In 1908 het hy met Lilian Steichen getrou, die suster van die bekende fotograaf Edward Steichen.
Ná sy verhuising na Chicago het hy vanaf 1917 as hoofredakteur van die dagblad Daily News gewerk. Van sy gedigte het in 'n leidende poësietydskrif verskyn, en sy eerste digbundel, Chicago Poems, is al in 1916 gepubliseer. Met werke soos Cornhuskers (1918), Smoke and Steel (1920) en Slabs of the Sunburnt West (1922) het hy vinnig sy reputasie as een van die beduidendste en kleurrykste Amerikaanse digters verwerf. Sy bekende versameling van kinderstories, wat hy oorspronklik vir sy dogters geskryf het, Rootabaga Stories, het eweneens in 1922 verskyn. Latere suksesvolle digbundels het Good Morning, America (1928), The People, Yes (1936) en Harvest Poems 1910-1960 (1960) ingesluit. Remembrance Rock (1948), 'n epiese werk oor die geskiedenis van Amerika, was die enigste roman wat Sandburg geskryf het.
In die tydperk tussen 1926 en 1939 was hy merendeels werksaam met die ses boekdele van sy biografie oor Abraham Lincoln. In hierdie werk, wat nog steeds as die mees gesaghebbende oor Lincoln beskou word, beskryf hy die president as die vleesgeworde Amerikaanse gees. Vir sy biografie is hy in 1939 met die Pulitzer-prys in geskiedkunde bekroon.
Daarnaas het hy as volksanger rondgetrek en sowat 280 volkswysies en -liedere versamel wat in 1927 as The American Songbag verskyn het. Die Amerikaanse volksmusiek het sy belangstelling gewek toe hy op 19-jarige ouderdom na die graanboustreke van Kansas getrek het om daar werk te soek, en in die twintigerjare het begin om volkswysies te versamel. Sy Songbag het bewys dat die Amerikaanse volksmusiek met sy Britse eweknie kon meeding en was een van die eerste sangbundels wat Afro-Amerikaanse wysies en liedere bevat het.
Sandburg se outobiografie, Always the Young Strangers, het in 1953 verskyn. Van sy beste poësie het in die laat digbundel Honey and Salt in 1963 verskyn, waar hy duidelik wegbeweeg het van sy vroeëre ideologies-realistiese grondslag na 'n styl wat sy simpatie teenoor mense, wat hy ontmoet het, oortuigend tot uitdrukking bring. In die 1960's het hy nog steeds lesings gegee en ook die wêreld van televisie aangedurf, waar hy verskeie kere sy liedere gesing, kitaar gespeel en uit sy werke gelees het. Carl Sandburg is op 22 Julie 1967 op Connemara, die plaas van sy gesin, oorlede.
Engwierum
Engwierum (Wes-Fries: Ingwierrum) is 'n dorp in die Nederlandse provinsie Friesland. Die dorp lê 8 km oos van Dokkum en ressorteer onder die munisipaliteit Noardeast-Fryslân. Dit het sowat 420 inwoners (2004-sensus).
Die Kerk van Engwierum
Die kerk uit 1746 is teen 'n ou Middeleeuse kerktoring uit die 13de eeu gebou, 'n oorblyfsel van die ou kerk, wat omstreeks 1725 afgebreek is.
Cato Ridge
Cato Ridge is 'n woongebied van eThekwini in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Dit is geleë langs Hillcrest, ongeveer 52 km wes van Durban met die N3-hoofpad.
Oliver Widmer
Oliver Widmer (gebore 24 Maart 1965) is 'n Switserse bas-bariton operasanger. Sy internasionale loopbaan omvat lieder, opera en oratoriums. In 1998 skep hy die rol van Jäger in Heinz Holliger se opera Schneewittchen.
Widmer is gebore in Zürich en studeer aanvanklik onder sy vader, die bariton Kurt Widmer aan die Stad van Basel Musiekakademie. Hy maak sy buiging as solo sanger in 1985, gevolg in 1986 tot 1989 deur verdere studies onder Dietrich Fischer-Dieskau aan die Hochschule für Musik Berlin. Hy is al sedert die vroeë 1990's 'n lid van die Zurich Opera. Widmer is getroud met die mezzo-sopraan Cecilia Bartoli.
Opnames
Widmer se opnames op CD en DVD sluit in:
Aloe albiflora
Aloe albiflora is 'n aalwyn wat endemies aan Madagaskar is.
Milo Yiannopoulos
Milo Yiannopoulos is 'n Britse joernalis en entrepreneur wat in Griekeland gebore en aan sy ma se kant van Joodse afkoms is. Hy was die tegnologie-redakteur van Breitbart.com, 'n konserwatiewe nuus-en-meningswebwerf wat in die Verenigde State van Amerika gebaseer is. Hy beskryf feminisme as kanker en het die ondersteuners van Black Lives Matter vergelyk met die Ku Klux Klan.
Piesangvlermuis
Voorkoms
Die soogdier se kleur wissel van donkerbruin tot lig rooibruin. Die onderkant is ligter, meer grysbruin. Die diertjie word tot 8 cm lank en weeg ±4g. Sy mond is groot en die ore is driehoekig.
Oos-Caprivi
Oos-Caprivi was 'n vorige Bantoestan (tuisland) in die noordooste van Suidwes-Afrika. Dit het 'n oppervlak van sowat 19 532 vierkante kilometer beslaan. Die hoofstad was Katima Mulilo. Die tuisland was geskep vir die Loziprekende mense te huisves en in 1964 het dit meer as 90 422 inwoners gehad.
Volgens die voorbereiding van die Namibiese onafhanklikheid van Suid-Afrika, is die tuisland heringelyf by Suidwes-Afrika, en wel as deel van Caprivi.
Zoë Wanamaker
Zoë Wanamaker (gebore 13 Mei 1949) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Harry Potter and the Sorcerer's Stone (2001) en My Week with Marilyn (2011), en in die televisiereeks My Family (2000).
Siti Nurhaliza
Siti Nurhaliza binti Tarudin (gebore in Kampung Awah, Temerloh, Pahang, Maleisië op 11 Januarie 1979), beter bekend as Siti Nurhaliza is 'n Maleisiese sanger, aktrise, liedjieskrywer, platemaatskappy, en entrepreneur.
Edward Fleming
Edward Fleming (25 Julie 1924 – 12 Junie 1992) was 'n Deense akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente That Brief Summer (1976), Topsy Turvy (1983), The Chronic Innocence (1985), en Sidste akt (1987).
Roy Scheider
Roy Scheider is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The French Connection (1971), Jaws (1975), All That Jazz (1979), en Blue Thunder (1983).
Illovo Beach
Illovo Beach is 'n klein kusoord aan die oewer van die Lovurivier (Illovorivier) in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Dit vorm deel van eThekwini.
Doonside, KwaZulu-Natal
Doonside is 'n klein kusdorpie aan die Klein-Manzimtotirivier in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Dit word geadministreer deur die eThekwini Metropolitaanse Munisipaliteit.
Dit is 'n gewilde vakansiebestemming aan die Indiese Oseaan, ongeveer 30 km suidwes van Durban, tussen Amanzimtoti en Illovo Beach.
Jean-Luc du Plessis
Jean-Luc du Plessis (gebore op 7 Mei 1994 in Kaapstad) is 'n rugbyspeler wat vir die Westelike Provinsie in die Curriebeker en die Stormers in Superrugby speel.
Sydney on Vaal
Sydney on Vaal is 'n gehug met slegs 33 inwoners in die Frances Baard-distriksmunisipaliteit in die Noord-Kaap, Suid-Afrika.
Dit word as 'n spookdorp beskou.
Mutarazi-waterval
Die Mutarazi-waterval (soms Mtarazi) is die hoogste waterval in Zimbabwe.
Die waterval is besonder hoog, naamlik 762 m, en lê in die Mutarazirivier in die Hondevallei in die oostelike hooglande van Manicaland. Dit is slegs 11½ km van die Runge-waterval. Die Mtarazi-val is in die suide van die Nyanga Nasionale Park by die koördinate 18° 29′  2.35″  suid en 32°  47′  33.15″  oos. Weens die swak paaie is dit moeilik om per motor tot naby die waterval te kom.
Schreibers se grotvlermuis
Die Schreibers se grotvlermuis (Miniopterus schreibersii) kom in die sentrale en oostelike dele van Suid-Afrika, Botswana en die hele Zimbabwe en Mosambiek voor.
Voorkoms
Die soogdier se bokant is donkerbruin en die onderkant ligter. Die vlerke is byna swart. Die diertjie word tot 11cm lank en weeg ±10g.
Habitat en gewoontes
Hulle het verskeie habitatte; van droë tot baie waterryke areas. Bedags rus hulle in groot kolonies in grotte. Wyfies kry hul kleintjies in aparte kraamgrotte. Hulle eet insekte. Daar word 1 kleintjie vroeg in die somer gebore na 'n dratyd van 8 maande.
Kaaps-Hollandse styl
Kaaps-Hollandse Styl is 'n styl van argitektuur wat deur die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie en sy goewerneurs aan die Kaap die Goeie Hoop gebruik is. Dit is beïnvloed deur die argitektuur van Nederland (gewels), Italië en Frankryk (barokvloerplanne; sien ook: barok), en Portugal (rietdakke).
Hereroland
Hereroland was 'n vorige Bantoestan (tuisland) in die noordooste van Suidwes-Afrika. Dit het 'n oppervlak van sowat 58 997 vierkante kilometer beslaan. Die hoofstad was Okahandja. Die tuisland is geskep om die Hereroprekende mense te huisves en in 1964 het dit meer as 44 000 inwoners gehad.
Kaaps-Hollandse styl
Pas na die aankoms van Jan van Riebeeck aan die Kaap in 1652 is geboue uit noodsaak opgerig en materiaal wat plaaslik beskikbaar was moes uiteraard gebruik word. Met verloop van tyd en namate die nedersetting om die oorspronklike Fort de Goede Hoop en later om die Kasteel uitgebrei het, het 'n soort Kaapse volksboukuns ontwikkel wat in wese heeltemal tydeloos was.
Hereroland
Ter die voorbereiding van die Namibiese onafhanklikheid van Suid-Afrika, is die tuisland heringelyf by Suidwes-Afrika, en wel as deel van Caprivi (later genoem Sambesi).
Kaaps-Hollandse styl
Oor die algemeen het die stylelemente van hierdie volksboukuns twee eeue lank die weerspieëling gebly van plaaslike omstandighede, vereistes en die materiaal wat beskikbaar was. Naas die tydelose basiese elemente het die Kaapse boukuns ook geboue opgelewer wat juis sterk tydsgebonde sierelemente besit het. Die boustyl aan die Kaap en in die omliggende distrikte sou met verloop van tyd stylkenmerke van die Barok, die Klassisisme en die Neo-Klassisisme toon wat oor· gedra is op die tradisionele, konserwatiewe volkstyl.
Die meeste historiese geboue en huise wat vandag as voorbeelde van die Kaaps-Hollandse boustyl beskou word, is tussen 1750 en ongeveer 1825 gebou. Aan die begin van hierdie eeu was daar na raming nog sowat 3 000 Kaaps-Hollandse geboue, waarvan daar 50 jaar later maar net 'n paar honderd oor was. Verskeie individue en organisasies beywer hulle al sedert die einde van die vorige eeu vir die behoud en bewaring van hierdie unieke eie volksboustyl.
Agtergrond
Van die geboue wat in die eerste eeu na die vestiging van die nedersetting aan die Kaap gebou is, het net die Kasteel in sy geheel behoue gebly. AI die belangrike geboue uit daardie tydperk is deur die Vereenigde Oost-Indische Compagnie (VOC) opgerig. Nie alle Blanke nedersetters aan die Kaap het egter in Kompanjiegeboue gewoon en gewerk nie.
Reeds gedurende die eerste dekade het die Vryburgers huisies op hul plasies langs die Liesbeeckrivier opgerig, en in die omgewing van die Kasteel en die Kompanjiestuine het 'n hele aantal eenvoudige dorpshuisies verrys. Die aansig van hierdie eerste huisies is nie bepaal deur ŉ bestaande boustyl wat destyds in Europa gevolg is nie, maar eerder deur plaaslike toestande en die beskikbaarheid van boumateriaal aan die Kaap.
Boonop was die nedersetters arm en kon hulle niks meer as 'n heel eenvoudige huisie bekostig nie. Hierdie eerste nedersetters en huisbouers aan die Kaap - hulle het hoofsaaklik uit Nederland, die aangrensende dele van Noord-Duitsland en later Frankryk gekom- het die huise en boustyle van hul moederland waarskynlik wel deeglik onthou. Boustyle soos hulle dit in Europa geken het, soos die Klassisisme, die Barok en die Rococo, het op welvaart gedui. Die nedersetters het egter geen ander keuse gehad as om met eenvoudige verblyf tevrede te wees nie. Aan die boustyl wat in daardie jare in Nederland gewild was, het hulle nie gedink nie. Uit die staanspoor het daar ŉ aantal probleme opgeduik wat ŉ duidelike invloed op die ontwikkeling van 'n plaaslike, eie boustyl sou uitoefen.
Komani
Die dorp se naam is amptelik verander na Komani in Februarie 2016.
Kaaps-Hollandse styl
Agtergrond
Selfs in later jare, toe geld volop was, het hierdie faktore nog 'n belangrike rol gespeel in die uitvoering van Barok-, Rococo- en Neo-Klassisistiese style in die plaaslike bouwerk. Bakstene was in Jan van Riebeeck se tyd al 'n probleem. Om 'n stewige muur te kon bou, veral vir die Fort, het die nedersetters stewige bakstene nodig gehad. Die bakstene wat hulle egter gemaak het, was vanweë die samestelling van die beskikbare grond poreus en nie sterk genoeg nie. Daar moes met lae klei en strooi gebou word, of met sagter kleistene wat in die son drooggemaak is.
Toe die Kasteel gebou moes word, is bakstene uit Nederland na die Kaap ingevoer in die vorm van ballas in die leë skepe wat na Indië onderweg was. Burgerwonings is in hierdie jare van sagte kleistene, klip of sagte koffieklip gebou. Om met hierdie sagte boumateriaal ŉ stewige konstruksie te kon oprig, moes die mure minstens 50 cm, maar soms tot 80 cm, dik wees. Hoëkommissaris H.A. van Reede het selfs 'n regulasie uitgevaardig wat bepaal het dat hierdie mure sowel buite as binne met kleimortel afgepleister moes word am die sagter materiaal bymekaar te hou. Soms het die pleistermengsel reeds 'n bietjie kalk wat van die skulpe op Robbeneiland gemaak is, bevat. Om hierdie " moddermure" duursamer te maak, moes dit afgewit word om dit teen die reën te beskerm.
Komani
Opvoeding
Die eerste sooi vir die nuwe hoërskool is op 15 Julie 1952 gespit deur mev. E. Louw, 'n lid van die skoolkomitee. Die gebou is op 20 Januarie 1954 ingewy, 'n trotse dag in die skool se geskiedenis. Tot 2014 was dit die grootste Afrikaansmediumskool in die Grens-gebied, waarna dubbelmedium-onderrig vanaf 2015 ingevoer is. Die skool het 'n goeie rekord in rugby en het reeds 'n Springbok (Chris de Wilzem, in 1956) opgelewer. Daar bestaan gesonde mededinging tussen Hangklip en die twee groot Afrikaanse skole in die Grens-gebied, dié op Aliwal-Noord en Hoërskool Grens in Oos-Londen.
Kaaps-Hollandse styl
Agtergrond
Die kalkmengsels het soms vet en sout bevat wat die kalk aan die muur laat kleef het. Die pleisteroppervlak van hierdie mure was altyd ietwat groot en dit het meegebring dat die witgekalkte mure die lig nie te skerp weerkaats het nie, 'n eienskap wat kenmerkend sou word vir die skoonheid van die meer ingewikkelde boustyl wat uit hierdie basiese volkstyl ontwikkel het. Die bekende dakteëls wat in Europa gebruik is, was ook nie aan die Kaap beskikbaar nie. In uitsonderlike gevalle is van die teëls ingevoer, maar daar is hoofsaaklik van die enigste beskikbare plaaslike dekmateriaal, vleiriet, gebruik gemaak. Hierdie vleiriet het oral digby die talle riviere in die Kaap welig gegroei.
Komani
Opvoeding
Queen's College het sy oorsprong in 1855 met die stigting van die eerste skool op Queenstown. Die skool het in 1869 saamgesmelt met 'n privaatskool wat twee jaar vantevore gestig is. Meisies is die eerste keer in 1875 tot die Boy's Public School toegelaat en die naam is in 1880 gewysig tot Queenstown High Skool. In 1887 word die Boy's High School opnuut gestig en die ou skool word terselfdertyd die Girls' High School. Die seunskool se gebou is in Julie 1898 amptelik geopen deur sir Thomas Muir. In 1902 smelt dit saam met die Wesleyaanse skool. Die huidige naam, Queen's College Boys' High School, is eers in 1925 aanvaar. Die skool het sportmanne opgelewer soos Tony Greig, Daryll Cullinan, Kenny McEwan, Kaya Malotana, Lionel Cronje, Justin Kemp, Robbie Kempson, Dick Muir en Lwazi Mvovo.
Kaaps-Hollandse styl
Agtergrond
'n Verdere probleem wat die ontwikkeling van enige boustyl aan die Kaap beïnvloed het, was die gebrek aan hout. Binne die eerste 50 jaar was alle bome wat met kar en perde of ossewa in die omgewing van die Kaapse Skiereiland bereik kon word, reeds uitgekap. Van Riebeeck het aanvanklik geprobeer om die geelhout in die natuurlike bosse van Houtbaai te beskerm, maar teen 1700 was die ook reeds opgebruik. Die meeste van hierdie hout is nie eens in die boubedryf gebruik nie, maar is as brandhout gestook. Die lengte van die hout wat wel beskikbaar was, was beperk, met die gevolg dat die standaardwydte van die dakoorspanning ongeveer 6 m was. Die mure was boonop te swak om 'n swaarder dak te dra. Kaapse huise kon in werklikheid dus nie wyer as 6m wees nie, hoewel groter huise verkry is deur bykomende vleuels, ook van 6 m wyd, aan te bou. Die beperking het 'n besondere invloed op die ontwikkeling van die plattegronde van hierdie huise gehad.
Komani
NG gemeente
Vir hoofartikel, sien NG gemeente Queenstown
Kaaps-Hollandse styl
Agtergrond
Tot aan die einde van die 18e eeu was daar geen houtvloere nie; dit was eenvoudig te skaars of te duur. Hout is van Mauritius en Java ingevoer en later is van die hout uit die woude van Knysna gebruik gemaak. Die eerste stinkhout en geelhout uit Knysna se omgewing het die Kaap eers in 1788 bereik. Met hierdie beperkte hoeveelheid hout is daar aanvanklik langwerpige huisies in die dorpie om die Kasteel gebou wat met hul langste kant aan die straat gefront het. (In die Nederlandse stede met hul kleiner erwe het die huise gewoonlik dwars, met die kort kant aan die straatfront, gestaan.)
Komani
NG gemeente
Die eerste NG gemeente is op 16 Desember 1853 van die gemeente Cradock afgestig. Die hoeksteen van die eerste kerkgebou is in September 1855 gelê. Die gemeente het snel uitgebrei en 'n nuwe kerkgebou is op 18 April 1925 ingewy. Dit is ontwerp deur die gevierde Suid-Afrikaanse argitek Gerard Moerdijk en is soortgelyk aan dié van die NG gemeente Harare en van Louis Trichardt se moedergemeente. Die Oos-gemeente is in 1953 afgestig en die Noord-gemeente in 1972. Mettertyd het baie lidmate weggetrek, sodat die twee dogtergemeentes in 1982 saamgesmelt het as Queenstown-Tuine. Die gemeente is op sy beurt weer by die moedergemeente ingelyf. In 1979 was hier byna 2 000 belydende (volwasse) NG lidmate. In 2008 het die getal afgeneem tot sowat 1 100 en teen 2010 tot sowat 870.
Kaaps-Hollandse styl
Agtergrond
Op die platteland het die huisies met die lang kant na die oprit na die huis gekeer gestaan. So 'n huisie het, veral op die dorp, gewoonlik slegs uit drie vertrekke bestaan omdat die ruimte op die erwe baie beperk was. Die middelvertrek met sy ingang het gewoonlik as woonkamer gedien, met die slaapkamer aan die een kant en die kombuis aan die ander kant. Sommige bouers het die lang rietdak naderhand vervelig gevind en die eerste vorm van 'n geweltjie in die middel van die dak bo-oor die voordeur gebou.
Komani
Klimaat
Die klimaat is oor die algemeen gematig tot koel. Die gemiddelde temperatuur is 17 °C. Die warmste maand is Januarie met 29 °C, Die omgewing is die koudste in Junie en Julie wanneer die kwik gemiddeld val tot 3 °C gedurende 'n wintersnag. Die gemiddelde reënval is 768 millimeter per jaar. Die natste maand is Februarie met 144 mm reën, en die droogste Julie, met 9 mm.
Kaaps-Hollandse styl
Agtergrond
Dit was 'n ronde uitbousel in die muur waaroor die rietdak gekrom het en geen gewel in die ware sin van die woord nie aangesien dit nog nie nokhoogte bereik het nie. Weens die beperkte boumateriaal en selfs meer beperkte finansies het 'n voorlopige boustyl ontwikkel wat die Kaapse volksboustyl genoem kan word. Die elemente van die Kaapse volksboustyl is in werklikheid heeltemal tydeloos en stylelemente daarvan was twee eeue lank 'n weerspieëling van die plaaslike omstandighede, vereistes en materiaal wat beskikbaar was. Die volksboustyl sou sonder die koms van die Industriële Revolusie in die tweede helfte van die 17de eeu vandag ongetwyfeld nog voortgeleef het - soos dit inderdaad in afgeleë dele van Kaapland tot diep in die 20e eeu die geval was: in die Sandveld (die Weskus, noord van Piketberg), die Duineveld (naby Bredasdorp) en in sommige Kleurling gemeenskappe.
Komani
Toerisme
Die dorp beskik oor goeie toerisme-infrastruktuur met bergpaaie, piekniekplekke en 'n natuurreservaat in sy omgewing. Die N6 nasionale pad gaan deur Komani.
Kaaps-Hollandse styl
Agtergrond
Naas die basiese tydelose elemente het die Kaapse boukuns ook geboue opgelewer wat juis sterk tydsgebonde sierelemente besit het. Dit sou met verloop van tyd stylkenmerke vertoon van die Barok, die Klassisisme en die Neo-Klassisisme wat op die tradisionele konserwatiewe volkstyl oorgedra is. Die boustyl met sy tydelose sowel as tydsgebonde kenmerke is later die Kaaps-Hollandse boustyl genoem, hoewel daar sterk tussen Kaapse Barok en Kaapse Neo-Klassisisme onderskei kan word. Die ontwikkeling van 'n unieke boustyl aan die Kaap het ook nou met die ontwikkeling in die geskiedenis saamgehang.
Die meeste geskiedkundige huise en geboue wat vandag as voorbeelde van die Kaaps-Hollandse boustyl beskou word, is tussen 1750 en ongeveer 1825 gebou. Hierdie tydperk stuit drie periodes van relatiewe welvaart aan die Kaap in, te wete 1756 tot 1763, 1760 tot 1790 en 1796 tot 1620. Gedurende die eerste periode het Engeland teen Frankryk oorlog verklaar, en dit het die burgers aan die Kaap geraak omdat hulle - anders as wat die geval met die bemanning en passasiers van besoekende Kompanjieskepe was toegelaat is om vryelik teen die beste prys met die besoekende, vreemde oorlogskepe handel te dryf. Geld was vir die eerste keer volop aan die Kaap, en dit het tot aan die einde van die oorlog in 1763 voortgeduur.
'n Franse luitenant, Louis Thibault, het na die vertrek van die Franse aangebly en die Kaap se eerste ware argitek geword. Hy het 'n belangrike stempel op die Kaapse boukuns afgedruk. Die laaste periode van welvaart was aan die Britse oorname van die Kaap, 'n nuwe bestuur en nuwe handelsmoontlikhede te danke. Gedurende hierdie tydperke van welvaart kon die burgers groter en mooier huise bekostig, en daar is ook baie meer huise gebou. Daar was nou ook vir die eerste keer ŉ mate van keuse oor hoe die huise kon lyk, en Europa kon sy artistieke invloed vir die eerste keer laat geld.
Kaapse burgers kon die boustyle uit hul moederland nou vir die eerste keer toepas, en aandag kon ook geskenk word aan nuwe boustyle wat intussen in Europa ontwikkel het. Hoewel die Europese Barok en Neo-Klassisisme as voorbeeld gedien het, het dit in die Kaap – as uitbouing van 'n reeds bestaande en deur omgewing bepaalde volkstyl ‘n nuwe, eie karakter gekry. Die verloop van die geskiedenis en die periodes van welvaart het dus meegebring dat 'n eie boustyl aan die Kaap ontwikkel het.
Plattegronde
Die dorpshuisies op die erwe in Kaapstad het aanvanklik uit drie vertrekke naasmekaar bestaan aangesien daar op die destydse erfbreedte nie veel meer ingepas kon word nie. Omdat die beskikbare houtlengtes beperk was en die mure nie stewig genoeg nie, kon hierdie huise nie vergroot word deur eenvoudig 'n verdere drie vertrekke reg agter die bestaande kamers aan te bou nie. Die dak wat hierdie reghoekige konstruksie sou moes oorspan, sou te groot en te swaar wees.
Die enigste oplossing was om verdere vleuels van 6 m wyd aan te bou. Volgens 'n kaart van Kaapstad was byna die helfte van die sowat 30 burgerhuisies in 1700 reeds L-vormig. Hierdie bouplan was die eerste in 'n reeks Kaapse "letter van die alfabet" -plattegronde. Die agtervleuel moes in die stad aan die sykant van die erf aangebou word, sodat dit die agterplaas nie in twee nuttelose dele sou verdeel nie. Die dak van die vleuel het dieselfde nokhoogte as die huis se voorste deel gehad. Die kombuis was gewoonlik in die vleuel geleë, en die vuurherd met sy skoorsteen is teen die kort agtermuur opgebou. As die vleuel lank genoeg was, het dit dikwels nog 'n vertrek bevat. Sommige huise is natuurlik uit die staanspoor volgens die L-plan gebou.
Die agterdeel was dus nie ŉ toevoeging tot die voorste deel nie en die hoek wat gevorm is, is dikwels nuttiger meer prakties gebruik. Uit die L-vorm het die U-vorm ontwikkel. Dit het beteken dat daar 'n bykomende vleuel op die ander sykant van die ert aangebou is. Die smal binneplasie wat deur die L-vorm geskep is, is gewoonlik met ŉ plat dak toegebou, en die sogenaamde agterkamer het so ontstaan. Die plattegronde van plaashuise in die onmiddellike omgewing van Kaapstad was natuurlik nie aan erf breedtes gebonde nie, en talle is uit die staanspoor met 'n ry van vyf kamers naasmekaar gebou. Die bene van die U is later aangebou (voorbeelde is Groot Constantia, Klein Constantia, Bergvliet en Stellenberg).
Uit 'n ruwe sketsplan van Willem Adriaan van der Stel se woning Vergelegen (1700) lyk dit of die huis moontlik 'n dubbele H-plan met drie ewewydige seksies kon gehad het, met 'n buitengewoon lang verbindingstuk tussenin. In die huidige Vergelegen is geen bewys hiervoor nie, aangesien Vergelegen, in opdrag van die Kompanjie, na Van der Stel se herroeping gesloop moes word. Dit is moontlik dat net die agterste van die drie seksies gesloop is, want die huis is vandag H-vormig. Aanvanklik het die H-vorm baie selde voorgekom, maar in die tweede helfte van die 18e eeu was dit redelik algemeen, of as T-huis waarby aangebou is, of as huis wat van die begin af volgens 'n H-plattegrond gebou is.
Een van die unieke kenmerke van talle H-huise is dat dit twee fasades het - een voor en een agter – met twee ingange en dikwels twee pragtig versierde middelgewels. In die H-huis is daar, deur gebruik te maak van die vleuelplan van 6 m, 'n diep, blokagtige huis vorm verkry met 'n vollengte-middelgang (wat aan die Kaap so breed soos ŉ kamer geword het) waaruit die kamers links en regs en voor en agter bereik kon word. Volgens die Nederlandse Klassisistiese huisontwerp was dit die ideale plan. By Knorhoek (1795) by Somerset-We s en Schoongezicht by Stellenbosch strek die voor- en agterkamer oor die hele lengte van die huis en gee die deurlopende uitsig oor die voor- en agterhuis die twee wonings 'n besondere mooi, oop voorkoms. Afgesien van genoemde platte- gronde bestaan daar in die Kaapse plaashuisargitektuur nog 'n hele aantal ander vleuelvariasies, waarvan sommige onreëlmatig is. Ander is onvoltooide of nog verder uitgebreide H-vorms (sien illustrasies).
Die sogenaamde pi-vorm (π) is ŉ interessante variasie wat as ŉ dubbele T -vorm (twee agtervleuels naasmekaar in plaas van een) of as 'n U-vorm waarvan die voorste stuk aan weerskante uitgebou is, beskou kan word. In hierdie geval is die voorste ry kamers gewoonlik baie lank en bestaan dit uit minstens 5 vertrekke naasmekaar. Die smal opening tussen die vleuels is ook byna deurgaans met 'n plat dak oordek en as agterkamer gebruik. Daar is ook huise met 'n F-plan, soos Modderfontein by Citrusdal. Die beroemde Meerlust, wat oorspronklik 'n T -vorm gehad het, het in 1776 'n nuwe voorstuk bygekry sodat die huidige plan 'n kombinasie van 'n T - en 'n H-vorm is.
Dit is juis hierdie vleuelplattegronde, met hul standaarddakoorspannings van 6 m en nokke van gelyke hoogte, wat die belangrikste kenmerk van die Kaapse plaashuisargitektuur is. Hoewel huise met T - en U-planne in sekere dele van Europa nie onbekend is nie, kom dit nooit met so 'n eenvormige vleuelwydte en as deel van so 'n groot verskeidenheid van vleuelplanvorms soos in Suid-Afrika voor nie. Dit is 'n volksboustyl wat eie is aan hierdie deel van die wêreld.
Gewels
Gewels, veral die sierlike middelgewels wat byna alle (Kaaps-Hollandse) plaashuise in die Bolan d (en ook baie ver daarvandaan) gehad het en steeds het, word dikwels as tipies Kaaps beskou. Die gewels is 'n opvallende kenmerk van die Kaaps-Hollandse boustyl en besit vorme wat nie met die vorme van gewels in Europa verwar kan word nie. Heeltemal uniek is die gewels egter nie. Die oorspronklike Nederlandse gewels wat as voorbeeld gedien het, het ook in ander Nederlandse kolonies as stylkenmerk in die plaaslike boukuns posgevat, en dit herinner soms in vorm en aanwending baie aan die wat aan die Kaap voorkom.
Oor die aanwending van gewels aan die Kaap voor 1750 bestaan daar weinig inligting. Navorsers moet uitsluitend staatmaak op tekeninge en skilderye wat deur kontemporêre kunstenaars gemaak is. 'n Belangrike bron is die werk van E.V. Stade, wat in Delft, Nederland, ontdek is. Sy tekeninge is in 1710 gemaak en sy uitbeeldings van Kaapstad, Constantia, Stellenbosch, Drakenstein en die Paarl is redelik akkuraat. Dit is egter van 'n te ver afstand geteken om werklik fyn besonderhede te gee.