cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daniel Craig
Daniel Craig (gebore 2 Maart 1968) is 'n Engelse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Casino Royale (2006), Quantum of Solace (2008), Skyfall (2012), en Spectre (2015).
W.E.G. Louw
Poësie
In Adam en ander gedigte beslaan die titelgedig die eerste afdeling. Dit is ’n grootse gedig oor die lewensaanvang waarin Adam sy posisie teenoor God, die wêreld en die vrou ontdek. Treffend word die droom van ’n ongerepte wêreld met sy suiwere skoonheid in liriese poësie verheerlik, terwyl die gedeelte waar Adam alleen die wêreld verken treffend gekontrasteer word met sy ontdekkingstog saam met die vrou. Die geluk wat hulle saam ondervind word ook effektief gekontrasteer met die latere ongeluk en uitwerping uit die Paradys, veral omdat die gedig met die woord “voleindiging” eindig, maar voor die sondeval en uitwerping, waarvan die leser terdeë bewus is. Hierdie gedig het reeds in 1940 in Die Huisgenoot verskyn en beslaan byna die helfte van die bundel. Die tweede afdeling is die voortreflike sonnette oor Die Passie van ons Heer, wat handel oor die lyding en opstanding van Christus. Dit is onder andere geïnspireer deur die kuns van Rembrandt. Veral Avondmaal is ’n hoogtepunt met sy treffende gebruik en teenstelling van die woorde “brood” en “wyn”. Golgota beskryf Christus se lydensweg en die smaad wat hy moes verduur, wat uitloop op die skeur van die tempelvoorhang en die simboliese vernietiging van die skans tussen God en mens. Opstanding is treffend in sy siening van die afsterf van die liggaam in die eerste kwatryn en die opstyging van die gees in die tweede kwatryn wat met die beeld van “saad” verbind word. Die derde afdeling is Gedigte. Hoogtepunte hier is Kain (wat Kain se vernedering met die afwysing van sy offer en sy aggressie daarna laat oploop tot ’n hoogtepunt), Hieronymus in die woestyn (na aanleiding van ’n skildery van Jeroen Bosch) en Heimwee (oor die gebondenheid aan die aarde wat selfs in die hemel tot heimwee lei). Hierdie bundel is ’n hoogtepunt in sy oeuvre tot op daardie tydstip, veral deur die vormbeheer, suiwerheid van taal en beeld en harmonie tussen die sintuiglikheid en geestelikheid wat uit die beste verse spreek. Opvallend is die impressies van skilderkuns wat hy tot treffende gedigte omskep, wat ’n kenmerk van sy digkuns word.
Die verse in Bybels en Babels toon ten spyte van die lang tydverloop tussen publikasies weinig vooruitgang op sy vroeëre werk, hoewel dit in ’n meer leesbare styl is, ontdaan van onnodige geswollenheid in die taal. Die gedigte word in die twee afdelings Bybels en Babels opgedeel, waar die eerste afdeling godsdienstige gedigte bevat. Hier is die drie sonnette in die Drieluik (Johannes die Doper, Maria met die kind en Johannes die Apostel) hoogtepunte met hulle fyn afwerking en atmosfeerskepping, wat treffend iets van ’n ewige waarheid illustreer. Die lang gedig Simson bevat mooi fragmente, maar ook etlike vaal kolle. Die begin en einde skets Simson in sy laaste ure, terwyl hy in die middel sy verlede onthou en dit vir die leser sing. Hierdie herinneringe wat in groot detail weergegee word, vertraag egter die verhaalgang en die klein besonderhede neem die aandag af van die geheel, sodat dit as epiese vers nie heeltemal geslaagd is nie. Die brandende doringbos is ’n siklus van ses gedigte wat Moses se lewe as tema het, waar die interafhanklikheid van die gedigte veroorsaak dat die geheel eerder as ’n enkele gedig gelees moet word. Die Babels afdeling bevat verse oor “wêreldse” onderwerpe, onder meer die skilderkuns. Vernuwend in Louw se digkuns is hier ’n aantal praatverse, wat wegdoen met die streng struktuur wat sy vroeëre poësie kenmerk. Assisi het hierdie heilige as tema en beeld ’n besoek aan sy graf uit en daarna ’n beskrywing van sy wonderbaarlike lewe, wat bevredigend afgesluit word deur elemente wat terugverwys na die inset. Voordag werk mooi met teenstellings, waar die klokkie langs die bed (beeld van die hier en nou) gekontrasteer word met die kerkklokke (beeld van iets oneindig groter en ewig) en die aardse tyd (voordag) wat afgespeel word teen die ewigheid. ’n Hoogtepunt in die bundel is die bekende Villa Scacciapensieri, wat die vroeë oggend aktiwiteite uitbeeld, soos die boer in sy tuin en die jagter wat die hasie in die slaai skiet, waarna die einde al hierdie elemente kreatief saamtrek. Ballade van die wêreld se beloop is ook noemenswaardig, waarin die tafereel van mense en dinge mooi geskilder word, terwyl Portret van ’n moeilike man beïndruk met saaklike maar helder beskrywing.
Naggesprek en ander gedigte is in twee genommerde afdelings verdeel, waar die eerste afdeling drie lang gedigte oor kunstenaars, ’n digter (Van Wyk Louw), ’n skilder (Rembrandt) en ’n beeldhouer (Michelangelo), bevat. Die baie lang titelgedig is interessant veral daarin dat dit intieme inligting gee van die digter se verhouding met sy ouer broer N.P. van Wyk Louw, asook van hulle persoonlike geskiedenis en ervarings en hulle letterkundige opvattings. Die toon hiervan is elegies, maar ook berustend, terwyl dit ongelyk is daarin dat dit ontroerende poëtiese beelding afwissel met ’n prosaïese spreekwyse op ’n gemeensame praattoon, wat eerder die dokumentering as die digkuns ten doel het. Rembrandt – selfportret het hierdie skilder se lewe as tema, met die begin en einde wat mooi sluit en die gedig siklies maak. Die belangrikste onder die drie kunstenaarsgedigte is Gevangenes, wat handel oor die slawe en onvoltooide beelde van Michelangelo in Florence en Parys. Hierdie beelde was oorspronklik bedoel vir die graftombe van pous Julius II, met die gevangenes wat as slawe geketting is of deur hulle onvoltooidheid in die marmer gevange sit. Die onvoltooidheid lei tot die mooi teenstelling tussen verlossing en gevangenskap en die spanning wat heers tussen orde en chaos. Die korter gedigte in die tweede afdeling bevat sensitiewe waarneming, maar baie stel teleur in onderdele weens ’n tekort aan hegtheid en volkome integrasie met die res van die gedig. Somerreis beïndruk met sy fyn waarneming en gebruik van volksidioom, waar ten spyte van talle verskille die mense een is in hulle eindbestemming. Transvaal beeld hierdie streek op sobere wyse uit en Verdeelde hart is die weergawe van die spreker se gevoelens wanneer hy sy geboortedorp uit die lug sien. Geloftedag, 1967 is wesentlik ’n waarnemingsgedig met ’n kritiese blik op die Afrikaner en sy leefwyse, waar die gelui van die kerkklok geen aandag trek in die soeke na geld en plesier nie. In Nagrit word die motor-tema effektief verdiep soos die gesprek voortduur. By geleentheid van sy sestigste verjaardag in 1973 word ’n faksimilee-uitgawe van die handgeskrewe teks van die titelgedig, onderteken deur die skrywer, in ’n beperkte genommerde uitgawe uitgegee.
Vensters op die vrees bevat gedigte wat ’n ondergangsvisioen verwoord, met die angs oor die toekoms in Suid-Afrika wat weerklank vind in gebeure uit die wêreldgeskiedenis en in simboliese kunswerke. Vierde Kruistog verwerk die apokaliptiese einde van die antieke Christelike stad Bisantium wat in 1204 deur die magte van mede-Christene uit die Vierde Kruistog verniel is, ter wille van die selfsugtige handelsbelange van Venesië. Gesien teen die agtergrond van die eietydse opstande in Soweto en die oorlog in Angola, is hierdie ondergang egter ook van belang vir Suid-Afrika, waar die Afrikaners se historiese skuld van meer as driehonderd jaar teenoor die gekleurdes vereffen moet word. Die lang slotgedig, ''Drieluik. Die tuin van aardse luste'' is ’n beskrywing van die skilder Jeroen Bosch se Wellusttuin-triptiek met die hel wat reeds in die aardse lewe sigbaar word. Drie vensters op die vrees, waarvandaan die bundel sy titel verkry, beeld uit hoe die mens hom uiterlik verskans teen bedreiging maar innerlik weerloos voortleef. Die angsmotief handel hier agtereenvolgens oor die lewe van die grensboer in die verlede wat deur wilde dier en San bedreig word, daarna oor die mens van die hede met die gevare wat daar uit Angola op die landsgrense heers, en ten slotte oor ’n toekomsvisioen waar die mens deur stralers, tenks, kanonne, mortiere, atoombom en uiteindelik selfs ’n totale uitwissing bedreig word. Hierdie bedreiging kom egter nie net van buite af nie, maar ook uit die gemaksugtigheid van die mens in sy selfsugtige leefwyse. Baie meer prominent in hierdie bundel is ook gedigte oor die hede en herinneringe aan ’n jeugwêreld. Sondraai skets ’n plaas in verskillende seisoene, terwyl Matjiesfontein ’n kind se angs knap weergee. Verslag van ’n winterreis is ’n negedelige siklus van veertienreëlige verse en gee indrukke na ’n besoek aan die jeugwêreld, waarin die angsmotief die bindende element is in die weergawe van die tydverloop en lewe en dood. Die verskil tussen die persoonlike van die jeugtyd met sy inleef in die natuur en die afsydigheid van die moderne wêreld met sy gejaag word mooi uitgebeeld. Die dassie wat doodgetrap is vanmôre is die tweede gedig in hierdie siklus en gee met sy weergawe van die kraai wat die doodgetrapte dassie se oë en tongetjie uitpik ’n mooi kontras tussen die jeug- en moderne wêreld, teen die agtergrond van die tydlose Groot Karoo.
“Opvlugte en opdragte” verskyn postuum. Dit is ’n bundel van nagelate gedigte wat hy nie self kon persklaar maak nie, wat tot gevolg het dat sekere van die gedigte nie op dieselfde vlak as ander is nie. Hierin word veral ’n beskrywende eerder as passievolle vers gebundel, met die religieuse en die bewustheid van ’n ander wêreld wat in kontras staan teen die tydelike, problematiese aardse belewenis. Die “Opvlugte” deel bevat doemprofesieë oor die politieke bestel in Afrika, die geknoei tydens die Koue Oorlog en die geestelike vervlakking van Wes-Europa, wat aansluit by die verse oor die ondergangsmotief in “Vensters op die vrees”. Die “Opdragverse” bevat gedigte vir mense soos onder andere Uys Krige, Gerrit Bakker en Ernst van Heerden. In die treffende gedig “Jasmyn” is die onderwerp Saladin, die Moslemleier wat in die twaalfde eeu Islam-eenheid bewerkstellig en die Kruisvaarders verslaan het om Jerusalem en Palestina vir Islam te verower. Die gedig beeld Saladin se bepeinsinge uit oor die dood en sy kommer oor sy geliefde dogtertjie en haar teenwoordigheid in die jasmyn. In “Amsterdam, September 1939” kyk die digter nostalgies terug na die onvergeetlike somer kort voor die begin van die Tweede Wêreldoorlog, waarna alles verander het. Die derde afdeling in die bundel is ’n afdruk van sy laaste versplan (“Veertien variasies op ’n tema”), wat aanduidend is van ’n reeks gedigte wat hy oor die tema van dood en wederopstanding wou geskryf het.
Versamelde werke
Sy Versamelde gedigte word vir die eerste keer in 1973 uitgegee, waarna dit in 1988 grondig verwerk word om latere bundels en gedigte wat na hierdie tyd verskyn, ook in te sluit. Hy publiseer van sy gedigte in verskeie tydskrifte, insluitende die Jaarboek van die Afrikaanse Skrywerskring, Standpunte en Tydskrif vir Letterkunde.
Van sy gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende Goot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Afrikaanse versameling, Afrikaanse verse, Digterstemme, Woordpaljas, Uit ons digkuns, Digters en digkuns, Junior verseboek, Nuwe klein verseboek, Faune, Miskien sal ek die wingerd prys, Liggaamlose taal, Verse vir Opperman, Voorspraak, My Afrikaanse verseboek, Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte, Die goue vreugde en Tussen die engtes.
As samesteller is hy saam met D.B. Bosman, N.P. van Wyk Louw en Jan Greshoff verantwoordelik vir die bloemlesing Tussen die engtes (1940) wat die doel het om Nederlandse skrywers tydens die Duitse besetting te steun. Verder is hy verantwoordelik vir die redaksie van die bundels Vyftig gedigte van C Louis Leipoldt en Driesprong, laasgenoemde ’n keuse uit die gedigte van Jan F.E. Celliers, Totius en Leipoldt. Baie van sy gedigte word deur sy vrou, Rosa Nepgen, getoonset en deur ander komponiste soos Blanche Gerstman, Arnold van Wyk, Johannes Röntgen, Wolfgang Wijdeveld, Flor Peeters en Rudolf Mengelberg.
Vlaamse letterkunde
20ste eeu
Ander kontemporêre skrywers is Ward Ruyslinck, Jef Geeraerts, Patrick Conrad, Kristien Hemmerechts, Eric de Kuyper, Stefan Hertmans, Pol Hoste, Paul Claes, Jan Lauwereyns, Anne Provoost en Jos Vandeloo. In die negentigerjare het "Generasie X" hul verskyning gemaak, met Herman Brusselmans en Tom Lanoye wat hul buiging op die toneel van die Vlaamse letterkunde maak.
Bronne
Hierdie artikel gebruik die volgende werke as bronne:
Daniel Stern (akteur)
Daniel Stern (gebore 28 Augustus 1957) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Home Alone (1990), City Slickers (1991), en Home Alone 2: Lost in New York (1992), en in die televisiereeks The Wonder Years (1988).
W.E.G. Louw
Letterkundige werke
Op prosagebied stel hy in 1939 die jonger Afrikaanse poësie aan die Nederlandse publiek bekend in die boekie De nieuwere Afrikaanse poëzie, waarin hy vir hierdie mark ’n voëlvlug gee oor die ontwikkeling van die Afrikaanse poësie in die algemeen en dan groter aandag gee aan die belangrikste figure in die aanloop tot die Dertigers en die Dertigers self. Die vernaamste leemte van hierdie deeglike opsomming van sy onderwerp is die algehele afwesigheid van ’n beskouing oor sy eie werk.
Sy proefskrif, Die invloed van Gorter op Leopold, word ook gepubliseer. Tussen 1938 en 1952 skryf hy ook kritiese opstelle wat eers in verspreide tydskrifte gepubliseer word en dan in die versamelbundels Ou wyn van vreugde (oor ons ouer digters, hoofsaaklik Totius, Leipoldt en Marais waarin hy belangrike herwaarderings en waardebepalings verwoord) en Vaandels en voetangels gebundel word. In laasgenoemde bundel verskyn werke van uiteenlopende aard, onder andere sy nadoodse waarderings van die Nederlandse digters H. Marsman, E. du Perron en Menno ter Braak en beskouings oor die Afrikaanse poësie, prosa en literêre kritiek. Veral van belang is sy opstel oor Vernuwing van die Afrikaanse poësie, wat reeds in 1938 geskryf is en waarin hy die ou Afrikaanse “motiewe”-kuns as ’n beperkte soort literatuur verwerp en daarop wys dat die nuwe Afrikaanse letterkunde groter aandag vir die Afrikaanse mens vra en met die kardinale probleme van die lewe worstel. Sy kritiese geskrifte word in 1970 met die Gustav Preller-prys vir Literêre Kritiek bekroon.
Rubriekbundels
Sy rubrieke wat hy in Die Burger skryf oor godsdiens, kultuur, kuns, literatuur en dies meer word gekeur en opgeneem in die bundels Onvoltooide kalender en Kolom. Hierdie stukke munt uit in hulle kritiese kommentaar op eietydse gebeure en besinning oor kultuursake en standaarde. In teenstelling met veral die meer persoonlike rubriek wat later meer algemeen word, is hierdie stukke berekend en kan selfs beskryf word as meer opvoedkundig van aard. In Oktober en November 1976 word ’n gesprek tussen Roy Pheiffer en hom deur die SAUK uitgesaai, waarin hy praat oor sy digterskap, lewe en werk. Hierdie gesprekke word in 1977 in boekvorm uitgegee onder die titel Persoonlike perspektiewe. Vir die Kultuurgeskiedenis van die Afrikaner se derde deel onder redaksie van C.M. van den Heever en P. de V. Pienaar skryf hy die hoofstuk Die Afrikaanse poësie na 1900.
Esaays en kortverhale
Sy essay Soeteweide-kaas? word deur Hennie Aucamp in die versamelbundel Borde borde boordevol opgeneem. Elize Botha neem die ongepubliseerde stukke ’n Praatjie op straat en Van stokperdjies tot diens op in haar versamelbundel oor Afrikaanse essayiste.
Reisverhale en bundels
Oor sy en sy vrou se reis deur Italië, Griekeland en die Midde-Ooste in 1966 skryf hy in die reisverhaal So ver as ’n engel te perd kan ry, waarin sy sensitiewe waarneming die erfgoed van die Westerse kultuur aan die leser bekendstel.
Na sy dood skenk sy weduwee sy dokumenteversameling aan die Universiteit van Stellenbosch en hieruit stel J.C. Kannemeyer en medewerkers in 2005 die bundel Ek ken jou goed genoeg saam, waarin die briefwisseling tussen N.P. van Wyk Louw en W.E.G. Louw tussen 1936 en 1939 gepubliseer word, vergesel van ’n inleiding deur Kannemeyer. Hierdie publikasie lei daartoe dat familie van die broers ’n onsuksesvolle aansoek by die hooggeregshof in Kaapstad indien om verspreiding van die boek te stop. Die rede vir die polemiek is die simpatie wat daar veral uit N.P. van Wyk Louw se briewe blyk vir die nasionaal-sosialistiese beleidsrigtings van die Duitse regering onder Hitler, asook die argwaan wat beide broers toon teenoor die rol van Jode in Suid-Afrika. Gelees teenoor die algemene agtergrond van sy tyd, die feit dat die briewe geskryf is voor Hitler se ergste vergrype en die ouderdom van die broers (albei is steeds in hulle twintigs), is hulle sentimente egter nie werklik radikaal nie en het beide se latere geskrifte afdoende bewys gelewer van hulle sobere oordeel oor sake van die dag. Veral Van Wyk Louw word beskou as filosoof in sy uitsprake oor rasseverhoudinge in Suid-Afrika, veral tussen wit en bruin. Die briewe bevat verder besonder insiggewende verslae oor die literatuur van die tyd, Nederlands en Afrikaans, en die kunsbeskouing en filosofiese dryfvere wat die broers se werk inspireer. Hierdie eerste bundel word opgevolg deur Briewe van W.E.G. en N.P. van Wyk Louw 1941–1970, eweneens geredigeer en van ’n inleiding voorsien deur J.C. Kannemeyer. Hierdie korrespondensie gee ’n besonder insiggewende blik op die kultuurlewe van die Afrikaners van die tyd, veral soos dit uiting vind in toneelopvoerings. Waar die eerste bundel verskeie verwysings na die Nazi-filosofie bevat, is hierdie bundel se behandeling van die Tweede Wêreldoorlog veel meer ingestel op die plaaslike politiek en veral die stryd tussen die Nasionale en Verenigde Party en die oorlogsgesindes en teenstanders van die oorlog. Die broers se lojaliteit teenoor die Nasionale Party en die nasionale gedagte blyk duidelik, hoewel verskeie politieke leiers sterk onder kritiek deurloop.
Referate
Deur die jare lewer hy verskeie belangwekkende referate, onder andere die eerste N.P. van Wyk Louw-gedenklesing in 1971 onder die titel Twee bronne van vernuwing in die poësie van N.P. van Wyk Louw, wat in ’n universiteitspublikasie van die R.A.U. uitgegee word. Hy lewer die bydrae Die Afrikaanse poësie na 1900 in C.M. van den Heever en P. de V. Pienaar se Kultuurgeskiedenis van die Afrikaner, die artikel Letterkundige aspekte van die Kerklied in Die Gereformeerde Kerklied deur die eeue en Leipoldt – the universal man in 300 Years of Cape wine. Sy kennis van en belangstelling in wyn blyk uit sy artikels in Die Wynboer en sy bydrae tot Gees van die Wingerd. Verskeie hoofsaaklik ongebundelde artikels oor die skilderkuns verskyn van hom in Die Burger en hy lewer ook waardevolle bydraes hieroor vir Die Afrikaanse Kinderensiklopedie.
Vertalings
Sy vertaling van Gustave Flaubert se Die legende van die heilige Julianus die herbergsame word in 1940 deur die Vereniging vir die Vrye Boek gepubliseer. Koos Human neem Die vervloekte jagter, ’n fragment uit hierdie vertaling, op in die bloemlesing Willekeur. Die vertaling van George Bernard Shaw se Johanna die soldaat van God verskyn in 1962. Ander vertalings van hom sluit in Reinhard Herrmann se Duitse werke Jona en die groot vis en Die verlore seun, asook Marlene Reidel se versies Kasper se wêreldreis. Vir opvoering in 1942 deur die Volksteater onder leiding van Anna Neethling-Pohl verwerk hy Maurice Maeterlinck se Monna Vanna in Afrikaans en sy vertaling van Jan Fabricius se drama Gods meule maal word in 1943 opgevoer deur die Hanekom-geselskap. In 1935 reeds het hy Fritsie van Hermann Südermann in Afrikaans vertaal vir ’n opvoering deur die Kaapstadse Amateur Toneelvereniging in die Kleinteater in Kaapstad, terwyl hy Die Indringer (L'intruse van Maurice Maeterlinck) saam met sy broer N.P. van Wyk Louw vir hierdie vereniging vertaal.
Eerbewyse
Die Suid-Afrikaanse Kunsvereniging oorhandig in 1965 aan hom die medalje van verdienste. Op 22 September 1970 word hy op Stellenbosch gehuldig vir sy bydrae tot die Afrikaanse letterkunde op ’n huldigingsaand wat deur die plaaslike skakelkomitee van die Federasie van Afrikaanse Kultuurverenigings (FAK), die Afrikaanse Skrywerskring en die Afrikaanse Taal- en Kultuurbond (ATKB) gereël is. Die program vir die geleentheid sluit in voordragte van sy gedigte en sang van sommige van sy getoonsette gedigte, met ’n huldigingsrede deur R.H. Pheiffer. In 1970 ken die Akademie ook die Gustav Preller-prys aan hom toe vir sy literêre kritiek. By geleentheid van sy vyf en sestigste verjaardag verskyn die huldigingsbundel Skanse teen die tyd in 1978 (saamgestel deur E.C. Britz, J.C. Kannemeyer en R.H. Pheiffer) en in dieselfde jaar word die Junie uitgawe van Standpunte aan sy werk gewy. Ten tye van sy eeufees in 2013 word die produksie W.E.G. Louw 1913 by die KKNK opgevoer, bestaande uit woordmusiek en beeldmateriaal uit sy lewe.
Robert Brown (botanis)
Robert Brown (21 Desember 1773 – 10 Junie 1858) was 'n Skotse plantkundige, wat gespesialiseer het in die studie van die Fabaceae familie.
W.E.G. Louw
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Robert Brown (botanis)
Dood
Die standaard skrywer afkorting R.Br. word gebruik om hierdie individu as die skrywer aan te dui wanneer 'n botaniese naam aangehaal word.
Noyon
Noyon is 'n stad en munisipaliteit in die Franse gewes Pikardië, in die département Oise. Noyon het 'n bevolking van ongeveer 14 000 inwoners (2009) en 'n oppervlakte van 18 km².
Sukkulensie-indeks
Die sukkulensie-indeks is 'n rowwe maat vir die sukkulensie van 'n vetplant.
Hierdie grootheid is eenvoudiger om te meet as die hidrouliese kapasitansie of die selwandmodulus en is 'n maat vir die vermoë van die hele plant om water te stoor.
Goeie vetplante het 'n hoë SI:
Tweebalk-seebras
Die Tweebalk-seebras (Acanthopagrus bifasciatus) is 'n vis wat voorkom in die weste van die Indiese oseaan, die Rooisee en van Oman tot by Durban. Hulle kom ook voor by Madagaskar. In Engels staan die vis bekend as Twobar seabream.
Voorkoms
Die vis se kop en lyf is silwer met twee swart vertikale strepe oor die kop. Die volwasse vis het 'n swarterige kolletjie op elke skub. Die anale en bekken vinne is swarterig, die pektorale vinne is geel en die dorsale- en stertvinne is geel met 'n swart rand om. Die vis word sowat 50 cm lank.
Habitat
Die vis kom voor in koraalriwwe, baaie en strandmere in water van 15 – 30 m diepte. Daar is nie te veel bekend oor die vis nie. Die onvolwasse vissies is gewilde akwarium diere.
Robert Arden
Robert Arden (11 Desember 1922 – 25 Maart 2004) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mr. Arkadin (1955), Little Shop of Horrors (1986), en Whoops Apocalypse (1986).
Jean-Louis Sbille
Jean-Louis Sbille (gebore 14 Maart 1948) is 'n Belgiese akteur.
Sabierivier
Die Sabierivier vloei in Mpumalanga, Suid-Afrika en in Mosambiek. Die rivier ontspring in 'n klomp stroompies op die oostelike hang van die Mauchsberg en op die eskarp van die Drakensberg tussen Lydenburg en Sabie. By Sabie gaan die rivier oor die Sabiewaterval en deur 'n diep ravyn. Hierna vloei dit deur die benede-Laeveld voordat die Sandrivier noordoos van Skukuza by die Sabie aansluit om verder stroomaf na Mosambiek te vloei waar dit by die Komatirivier aansluit op pad na die Indiese Oseaan toe.
Thomas Craig (akteur)
Thomas Craig (gebore 4 Desember 1962) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Coronation Street (1960), Inspector Morse (1987), The Paradise Club (1989), en Murdoch Mysteries (2008).
Sabierivier
Sytakke
Die rivier het etlike sytakke insluitend:
Vislewe
Die Laeveld-kurper (Serranochromis meridianus) kom in die rivier voor.
André Jacobs
André Jacobs is 'n Suid-Afrikaanse akteur.
Jacobs studeer drama met Rita Maas van 1973–1976 en sit daarna van 1976–1977 sy studies voort by die London Academy of Music and Dramatic Art (LAMDA).
Wayne Morris (Amerikaanse akteur)
Wayne Morris (17 Februarie 1914 – 14 September 1959) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Kid Galahad (1937), The Kid Comes Back (1938), The Smiling Ghost (1941), en Paths of Glory (1957).
Jonathan Safran Foer
Jonathan Safran Foer (gebore 21 Februarie 1977) is 'n Amerikaanse skrywer bekend vir sy boek Everything Is Illuminated wat in 2002 uitgereik is.
Biografie
Foer is in Washington, D.C. gebore en het daar by Georgetown Day skool gegaan. Hy is daarna gekies om aan Princeton universiteit verder te studeer waar hy letterkunde en filosofie gestudeer het. Hy bly tans in Brooklyn, New York, saam met sy vrou, die skryfster Nicole Krauss, en hulle twee jaar oue seun, Sasha.
Dié boek is ook in 2005 deur regisseur Liev Schrieber verfilm, met Elijah Wood as in die hoofrol. Sy tweede roman, Extremely Loud and Incredibly Close, is in 2005 gepubliseer en daar is ook klaar sprake dat dit ook verfilm gaan word.
Foer is die middelste kind van drie seuns waarvan almal in die letterkunde betrokke is. Foer het pas vir die eerste keer begin les gee: hy het 'n werk as tydelik lektor by Yale Universiteit aanvaar, waar hy klas gee in Intermediêre Fiksie.
In die London Review of Books, het Wyatt Mason geskryf: “Foer het 'n ongewone geloof in die krag van geskrewe kommunikasie getoon, asook 'n ware gelowige se bereidwilligheid om die beperkings daarvan te toets”.
Samsung SGH-E250
Die Samsung SGH-E250 sellulêre telefoon is as intreevlak-model, wat as die basiese weergawe van die Samsung SGH-D900 (Die ULTRA weergawe 12.9) moes dien, uitgegee. Die E250 het baie dieselfde glanstrekke as die D900, hoewel die skermdigtheid sowat die helfte van die D900 s’n is en die kamera 'n skamele 0.3MP teenoor die D900 se 3 MP-kamera uitmaak. In 2012 bly dit steeds die gewildste sellulêre telefoon in Suid-Afrika, met 4,5 miljoen eenhede wat verkoop is.
Ontwerp
Dit lyk op 'n druppel water na die D900, behalwe dat die MENU-knoppie ietwat groter is. Die Samsung E250 is 'n oopgly-selfoon, met die PRAAT, HERROEP, BEËINDIG, MENU-sleutels, sowel as die stuurknoppies wat op die boonste helfte aanwesig is. Die onderste helfte, wat uitskuif, vertoon die syfersleutels. Hierdie klassieke hedendaagse sellulêre telefoon is in eboniet-swart, silwer, seringpers en soms kristalblou beskikbaar.
Die selfoon gee egter klankprobleme en die gebruiker sukkel dikwels om die deksel bokant die battery af te haal.
Werkverrigting
Die E250 beskik oor 10 megagreep geïntegreerde geheue (wat deur 'n SD-skyf vergroot kan word). Dit word aangevuur deur 'n 230 megahertz verwerkingseenheid, wat blitsige bewerkings teweegbring. Die selfoon kan nietemin nie veelvoudig take afhandel nie, en die ‘musieksentrum’ kan ook nie verklein word nie. Die radio kan daarteenoor gebruik word terwyl ander take gebesig word. Die Samsung SGH-E250 ondersteun nie Java 3D nie, en laat ook nie toe dat speletjies, tensy deur middel van WAP gebruik te maak, opgelaai word nie. Die volume van die Samsung SGH-E250 kan ook verstel word deur hetsy *#8999*8378# of *#0206*8378# in te tik.
Dit word opgevolg deur die
Brody Stevens
Brody Stevens (22 Mei 1970 – 22 Februarie 2019) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Hangover (2009), Due Date (2010) en The Hangover Part II (2011), en in die televisiereeks Cubed (2009).
Stevens is op 22 Februarie 2019 in sy huis in Los Angeles dood aangetref nadat hy homself vermoedelik opgehang het. Hy was 48 jaar oud.
Maurice Argent
Maurice Argent (4 Maart 1916 – 7 Desember 1981) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dirty Harry (1971), Magnum Force (1973), Freebie and the Bean (1974), en Invasion of the Body Snatchers (1978).
R514 (Suid-Afrika)
Die R514 is 'n streeksroete wat Hartbeespoort met Pretoria verbind. Die roete begin waar dit aftak van die R511-streeksroete, noord van Hartebeespoort. Die roete gaan oos, verby die M17-motorweg in Hornsnekweg, kruis die R55-provinsiale pad, volg Van Der Hoffstraat en eindig in die M1 in Pretoria.
Aula
Die Aula is 'n ouditorium op die Hatfieldkampus van die Universiteit van Pretoria in Suid-Afrika. Die gebou is ontwerp deur Karel Jooste van die argiteksfirma Philip Nel. Die Aula het die stad Pretoria se groot kultuurgeleenthede gehuisves totdat die Staatsteater in die vroeë 1980s voltooi is.
Die gebou is in 1968 voltooi en deur goewerneur-generaal E.G. Jansen geopen. Die ouditorium is geopen met 'n konsertuitvoering deur die operaster Mimi Coertse, en opgevolg met 'n tweemaandelange program van drama, simfonie-uitvoerings, kunsuitstallings, ballet- en kooruitvoerings. 'n Pyporrel wat voorheen in die Bosmanstraatkerk gestaan het is in 2004 in die Aula geïnstalleer. Die ouditorium het sitplek vir 1071 mense.
Ekologiese piramide
Ekologiese piramides is voorstellings van voedselkettings in 'n ekostelsel wat dikwels deur ekoloë saamgestel word. In só 'n piramide vorm die produseerders die basis, terwyl kleiner wordende opeenvolgende trofiese vlakle hoër op tot by die bopunt van die piramide gerangskik word. Die produseerders is dus die meeste, die primêre verbruikers minder, die sekondêre verbruikers nog minder, en so voorts. Daar word tussen drie tipes ekologiese piramides onderskei, naamlik die getalpiramide, die biomassapiramide, en die energiepiramide.
Getalpiramide
Die getalpiramide dui die werklike getal individue op elke trofiese vlak aan, byvoorbeeld daar is gewoonlik baie meer produseerders (plante) as herbivore (primêre verbruikers) en meer herbivore as predatore, en so voorts. In die natuur kom daar egter baie variasies van die getalpiramide voor. By hierdie soort piramide word ook nie die grootte van die individu in ag geneem nie. So kan die produseerders mikroskopiese diatome (fitoplankton) of groot geelhoutbome wees.
Biomassapiramide
Die biomassapiramide dui die totale massa van die organismes op elke trofiese vlak van die piramide aan. Ook die kwantitatiewe verwantskappe of die produksie ("oes") van 'n bepaalde gebied word duidelik aangetoon, byvoorbeeld die totale massa van die predatore op een trofiese vlak is gewoonlik minder as dié van die herbivore op die vorige vlak. In hierdie piramide word daar weer geen aandag gegee aan getalle nie, terwyl die grootte van die organisme oorbeklemtoon word.
Energiepiramide
Die energiepiramide dui die hoeveelheid energie op elke trofiese vlak van die piramide aan. Die verlies van energie tydens die oordrag van die een vlak na 'n ander kan nie voorkom word nie. Die produseerders in 'n gemeenskap beskik dus oor meer energie as die primêre verbruikers van die volgende trofiese vlak, terwyl die herbivore oor meer energie as die karnivore van die volgende vlak beskik. Hierdie verlies van beskikbare energie van die een vlak na 'n ander bring dus vanself die perfekte piramidevorm na vore. Van die drie piramides gee die energiepiramide dus die duidelikste geheelbeeld van die onderlinge verwantskappe in 'n bepaalde gemeenskap.
Charles Bukowski
In 1986 noem Time Bukowski 'n “laureate van die Amerikaanse onedeles”. In verband met Bukowski se volgehoue aantrekkingskrag, skryf Adam Kirsch van The New Yorker, "die geheim van Bukowski se aantrekkingskrag ... [is dat] hy die belydenisdigter se belofte van intimiteit kombineer met die groter as die lewe- parmantigheid van 'n pulp-fiksieheld.”
Sedert sy dood in 1994 was Bukowski die onderwerp van 'n aantal kritiese artikels en boeke oor sy lewe en geskrifte, ondanks sy werk wat hy gedurende sy leeftyd relatief min aandag van akademiese kritici in die Verenigde State gekry het. Daarteenoor het Bukowski buitengewone roem in Europa geniet, veral in Duitsland, die plek waar hy gebore is.
Suid-Afrikaanse Koronavirus-variant
Die Suid-Afrikaanse Koronavirus-variant, ook bekend as 501Y.V2-variant, 20H/501Y.V2 (voorheen 20C/501Y.V2), en die B.1.351-afstamming is 'n variant van EARS-KoV-2, die virus wat Koronavirussiekte-2019 veroorsaak. Dit is een van verskeie EARS-KoV-2-variante wat van besondere belang is, en is die eerste keer in die Nelson Mandelabaai-metrogebied in die Oos-Kaapprovinsie opgespoor en op 18 Desember 2020 deur die Departement van Gesondheid gerapporteer.
Mutasies
Navorsers en amptenare het gerapporteer dat die voorkoms van die variant hoër was onder jongmense met geen onderliggende gesondheidstoestande nie, en dat dit in sulke gevalle meer dikwels ernstige siektes veroorsaak as ander variante. Die Suid-Afrikaanse Departement van Gesondheid het ook aangedui dat die variant die tweede golf van die COVID-19-pandemie in die land kan aandryf, aangesien die variant vinniger versprei as ander vroeëre variante van die virus.
Wetenskaplikes het opgemerk dat die variant in staat is om makliker aan menslike selle te heg as gevolg van drie mutasies in die reseptor-bindende domein in die piek glikoproteïen van die virus. Twee van hierdie mutasies is binne die reseptor-bindende motief van die reseptor-bindende domein.
Verspreiding
Vyf dae nadat dit die eerste keer in Suid-Afrika gerapporteer is, is die Suid-Afrikaanse variant vir die eerste keer buite Suid-Afrika in die Verenigde Koninkryk aangemeld. In die volgorde waarin gevalle aangemeld is, is die Suid-Afrikaanse variant in Desember 2020 in die Verenigde Koninkryk, Switserland, Finland, Japan, Zambië, Australië, en Frankryk gerapporteer. In Januarie 2021 is gevalle aangemeld in Suid-Korea, Noorweë, Oostenryk, Botswana, China, Ierland, Brasilië, Nederland, Kanada, Israel, Nieu-Seeland, Duitsland, België, Taiwan, Ghana, en die Verenigde State van Amerika.
Ontwyking van entstowwe
Op 4 Januarie 2021 het die Britse koerant The Telegraph berig dat Sir John Bell, 'n immunoloog van Oxford Universiteit, van mening is dat daar 'n groot vraagteken hang oor die potensiële weerstand van die nuwe Suid-Afrikaanse variant teen COVID-19-entstowwe. Hy glo ​​dat entstowwe nie so effektief teen die variant sal werk nie. Dieselfde dag het Shabir Madhi, professor in inenting, aan CBS News gesê dat "dit nie 'n gegewe is nie" dat die nuwe 501.V2-variant die entstowwe sou kon ontduik, maar dat daar in ag geneem moet word dat hulle "miskien nie die volle doeltreffendheid het nie". Die bykomende mutasies in variant 501.V2 is deur Simon Clarke, 'n medeprofessor in sellulêre mikrobiologie aan die Universiteit van Reading, as 'n belangrike faktor geopper deurdat dit die virus "minder vatbaar kan maak vir die immuunreaksie wat veroorsaak word deur die entstowwe". Lawrence Young, 'n viroloog aan die Warwick Universiteit, het ook opgemerk dat die variant se veelvuldige mutasies "kan lei tot 'n ontwyking van immuunbeskerming".
Op 7 Januarie 2021 word berig dat navorsers van Pfizer gevind het dat die Pfizer–BioNTech COVID-19-entstof slegs effens minder beskerming teen een van die 501.V2-variasie-mutasies bied. Verdere ondersoeke sou gedoen word om vas te stel wat die beskermingsvlak is.
Moderna is van plan om 'n alternatiewe mRNS-1273-entstofweergawe te toets wat spesiaal ontwerp is om teen die Suid-Afrikaanse variant te beskerm. Kliniese studies het getoon dat die Novavax-entstof (NVX-CoV2373) 60% effektief in Suid-Afrika is, maar 90% effektief in Brittanje, terwyl die Johnson & Johnson-entstof (Ad26.COV2.S) 57% effektief in Suid-Afrika is en 72% effektief in die VSA.
Op 16 Februarie is berig dat Suid-Afrika die Indiese Serum-instituut gevra het om die een miljoen AstraZeneca-entstowwe wat vroeër die maand (op 1 Februarie) aangekom het, terug te neem. Daar is ook berig dat die een miljoen Oxford/AstraZeneca-entstowwe aan ander Afrikastate aangebied sou word.
Verwysings
{{verwysings|30em|verwysings=
}
}}
Devin Kelley
Devin Kelley (gebore 18 Januarie 1986) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Chernobyl Diaries (2012) en in die televisiereekse Covert Affairs (2010), The Chicago Code (2011), en Frequency (2016).
Matthias Schoenaerts
Matthias Schoenaerts (gebore 8 Desember 1977) is 'n Belgiese akteur, vervaardiger, en regisseur.
Chick Morrison
Chick Morrison (3 April 1878 – 20 Junie 1924) was 'n Amerikaanse akteur.
Michael Craze
Michael Craze (29 November 1942 – 8 Desember 1998) was 'n Engelse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Two Left Feet (1965) en The Exorcism of Hugh (1972), en in die televisiereekse Doctor Who (1963) en Journey to the Unknown (1968).
David Arkin
David Arkin (24 Desember 1941 – 14 Januarie 1991) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente MASH (1970), The Long Goodbye (1973), Nashville (1975), en All the President's Men (1976).
Herman de Coninck
Herman de Coninck (21 Februarie 1944 - 22 Mei 1997) was 'n Belgiese digter, essayis, joernalis en uitgewer.
Lewe
Herman de Coninck is gebore in Mechelen, België, waar sy ouers 'n Katolieke boekwinkel bedryf het. Hy het die Sint-Rombouts College in Mechelen bygewoon waar hy tot die skoolkoerant bygedra het. Hy was vasbeslote om 'n skrywer te word, en het Germaanse filologie aan die Katolieke Universiteit Leuven studeer. Terwyl hy in Leuven was het hy vir die universiteitstydskrif, Universitas geskryf. Na sy studies in 1966 het hy onderrig gegee in Berchem terwyl hy in Heverlee, naby Leuven, gewoon het. In 1967 het hy diensplig verrig in die die Belgiese leër.
In 1970 het hy die onderwys verlaat om redakteur te word van die weekblad HUMO, welke pos hy tot 1983 beklee het. Gedurende hierdie periode het hy gereeld onderhoude gevoer saam met Piet Piryns. Hierdie onderhoude is in 1972 gebundel en gepubliseer as Woe is Woe in de Nedderlens.
Hy het egter weldra begin afsien van onderhoude, en in 1983 hoofredakteur van die tydskrif Nieuw Wereldtijdschrift geword. Onder sy leiding het NWT joernalistiek en letterkunde gekombineer. Aangesien De Coninck egter nie 'n sakeman was nie, was die tydskrif nie 'n kommersiële sukses nie. Terwyl hy op pad was na 'n literêre kollokwium met verskeie ander Vlaamse en Nederlandse digters en skrywers (waaronder Hugo Claus, Anna Enquist en Gerrit Komrij), stort Herman de Coninck op 22 Mei 1997 in die strate van Lissabon, Portugal ineen. Hy is daar op 53-jarige ouderdom aan hartversaking oorlede. 'n Jaar later het sy weduwee Kristien Hemmerechts 'n baie persoonlike en biografiese monoloog geskryf met die titel Taal Zonder Mij (1998).
Werk
As digter wou De Coninck poësie vir die massas lewer. Sy eerste bundel, De Lenige Liefde, het in 1969 verskyn. Dit sou die Vlaamse poësiebundel met die meeste verkope in die 20ste eeu word. Dit het literêre pryse soos die "Yang-prys" (1969) en die "Prijs van de Provincie Antwerpen" (1971) verower.
Die dood van De Coninck se eerste vrou, An Somers, in 'n motorongeluk in 1971, het 'n moeilike tydperk in sy lewe ingelei. Die verlies van sy vrou het sy tweede digbundel, Zolang er sneeuw ligt (1975), op diepgaande wyse beïnvloed. Die versameling het beide die "Dirk Martensprijs van de Stad Aalst" (1976) en die "Prijs van de Vlaamse Provincieën" (1978) gewen. Met sy latere bundels soos Met een Klank van Hobo (1980) en De Hectaren van het Geheugen (1985) word 'n skuif na 'n meer romantiese toon in sy poësie bemerk. Hy publiseer ook die bundels Enkelvoud (1991), Schoolslag (1994) en Vingerafdrukken (1997).
Sy essays oor poësie is gebundel en gepubliseer as Over de troost van pessimisme (1983), De flaptekstlezer (1992) en Intimiteit onder de melkweg (1994).
De Coninck was ook 'n produktiewe briefskrywer, en het die briewe wat hy ontvang het bewaar en afskrifte gemaak van al die briewe wat hy gestuur het. Sy boedel bevat 15.000 briewe. 'n Versameling hiervan, gekeur en bewerk deur Hugo Brems, is in 2004 as Een aangename postumiteit gepubliseer.
Bibliografie
Gedigte
Fiksie
Nie-fiksie
Leer (stad)
Leer is 'n stad en munisipaliteit in Oos-Friesland, in die noordwestelike deel van die Duitse deelstaat Nedersakse. Dit is die hoofstad (kreisstad) van die gelyknamige distrik (Landkreis). Die stad het 33 925 inwoners.
Bestuurlike indeling
Die munisipaliteit is in nege dele verdeel:
Dominique Vandenberg
Dominique Vandenberg (gebore 1969) is 'n Belgiese akteur en vervaardiger.
Lys van Suid-Afrikaanse musiekgroepe
O
Oudag Boereorkes
Vlag van Libanon
Die nasionale vlag van Libanon is op 7 Desember 1943 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon drie horisontale bane in rooi, wit en rooi met ’n groen seder in die middel van die wit baan.
Simboliek
Die teenwoordigheid en posisie van die seder in die middel van die vlag is direk geïnspireer deur die Libanese seders (Cedrus libani) op die berge. Die seder is ’n teken van heiligheid, ewigheid en vrede. Dit is ’n embleem van langlewendheid en het sy oorsprong in talle Bybelse verwysings.
Die seder van Libanon word 77 keer in die Bybel genoem, vernaam in Psalm 92:13 wat lui: “Die regverdige sal groei soos ’n palmboom; hy sal opgroei soos ’n seder op die Libanon” en Psalm 104:16 wat lui: “Die bome van die HERE word versadig, die seders van die Libanon wat Hy geplant het.”
In sy verwondering oor die seders van Libanon het Alphonse de Lemartine (1790–1869) tydens sy reis na die ooste saam met sy dogter Julie die volgende te sê gehad: “[d]ie seders van Libanon is die oorblyfsels van eeue en natuur, die bekendste natuurlike landmerke in die heelal. Hulle ken die geskiedenis van die aarde beter as die verhaal self.
Antoine de Saint-Exupéry (1900–1944) wat ook lief was vir die seders en Libanon in 1935 besoek het, het in sy werk Citadel geskryf “vrede is ’n lang, groeiende boom. Ons het dit nodig soos ’n seder wat hom op ’n rots vestig”.
Vir die Libanese is die seder ’n simbool van hoop, vryheid en herinnering. In 1920, in ’n teks oor die proklamasie van die Staat van Groter Libanon, is gesê: “ ’n immergroen seder is soos ’n jong volk, ’n wrede verlede ten spyt. Hoewel onderdruk, nooit verower nie, is die seder sy wekroep. Deur vereniging sal dit alle aanvalle afweer”.
Die wit van die vlag stel die sneeu as simbool van reinheid en vrede voor. Die twee rooi bane verwys na die Libanese bloedvergieting om die land teen opeenvolgende aanvallers te bewaak.
Ontwerp
Volgens Artikel 5 van die Grondwet van Libanon bestaan die Libanese vlag uit drie horisontale bane, ’n wit baan tussen twee rooi bane. Die hoogte van die wit baan is gelyk aan albei rooi bane. In die middel van die wit baan is ’n groen sederboom waarvan die bopunt aan die boonste rooi baan raak en die stam aan die onderste rooi baan; die boom neem een derde van die wit baan in beslag.
Geskiedenis
Gedurende die Franse Mandaat Sirië is die Libanese vlag ontwerp deur Naoum Mukarze, die president van die Libanese Weerstandsbeweging. Dit was soortgelyk aan die driekleur vlag van Frankryk met ’n seder in die middel.
Fisher Stevens
Fisher Stevens (gebore 27 November 1963) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Short Circuit (1986), Super Mario Bros. (1993), Hackers (1995), en Awake (2007).
Vlag van Libanon
Geskiedenis
Die huidige Libanese vlag is aanvaar kort voor onafhanklikheid van Frankryk in 1943. Die vlag is vir die eerste keer geskets deur Henri Pharaon, ’n LP wat pro-onafhanklikheid was, in Saeb Salam se huis. Dit is op 7 Desember 1943 aanvaar gedurende ’n vergadering in die parlement, waar artikel 5 van die Libanese Grondwet gewysig is.
Een teorie is dat aangesien Henri Pharaon ’n jarelange kunsul in Wene, Oostenryk en vriend van die “Austro-Libanese Vereniging van Vriendskap” was, die kleure geïnspireer kan wees deur die vlag van Oostenryk. Dit kan egter ook wees dat die kleure van die vlag ontleen is aan die geografie van Libanon met die boonste rooi baan wat Berg Libanon voorstel en die onderste rooi baan wat die Anti-Libanon Gebergtes voorstel met die wit wat die Bekavallei voorstel wat tussen die twee bergreekse geleë is.
Vlagvariante van Libanon
Die volgende is ’n lys van vlagvariante wat in Libanon gebruik word:
Cassis
Cassis is 'n belangrike toeristebestemming in die département Bouches-du-Rhône (Suid-Frankryk) met 'n oppervlak van 26,86 vierkante kilometer en 7 758 inwoners (2009). Die dorp staan bekend vir sy rotskus met die kenmerkende calanques en sy uitstekende wit en roséwyne. Bekende skilders soos Vincent van Gogh en André Derain het die landskap van Cassis as motief vir hulle kunswerke gekies.
Geografie
Cassis lê aan die Middellandse See, sowat twintig kilometer oos van Marseille, in 'n sonnige streek met jaarliks sowat 3 000 sonskynure. Die plaaslike Kaap Canaille spog met die steilste rotswande van alle Europese kusgebiede, wat 'n hoogte van 394 meter bereik. Die dorp is omring deur krytrotse, wat in die winter 'n beskerming bied teen die soms koue Mistralwind.
Daar is sowat twintig calanques, tipiese klein fjorde, in die omgewing van Cassis, naas 'n aantal bekende sandstrande soos die Plage du Bestouan en die Plage de la Grande Mer en die klipstrand Plage de l'Arène. Die plaaslike grond met sy hoë kalkgehalte en die hoë jodiumgehalte van die lug bevorder die wynbou in die gebied, wat met die Vin de Cassis 'n gewilde wit wyn van oorsprong oplewer.
Geskiedenis
Die eerste bewoners van die gebied was Liguriërs wat in die tydperk tussen 500 en 600 v.C. 'n versterkte nedersetting bo-op die Baou Redon opgerig het.
Tydens die 18de eeu het Cassis oorkant die stadsmuur van die castrum en rondom die hawe begin uitbrei. Ná die tydperk van die Restorasie het nywerhede soos visverwerking, tekstiele, olyfolie, koraalverwerking en wynbou hulle in Cassis gevestig. 'n Baie belangrike bedryf was die ontginning van plaaslike natuurstene.
Die steengroewe van Cassis lewer onder meer sement en kalksteen op. Met die sogenaamde Cassissteen, wat al in die antieke tydperk ontgin is, het die dorp wêreldwyd bekendheid verwerf. Die stene vir 'n groot aantal hawehoofde in die Middellandse See-gebied, soos Alexandrië, Algiers, Piraeus, Marseille en Port Said, is in Cassis ontgin. Selfs die basis vir die groot vryheidsbeeld in New York Stad, wat deur Frankryk aan die Verenigde State geskenk is, is van Cassis se steen gemaak.
Teen die begin van die 20ste eeu het hierdie tradisonele nywerhede geleidelik verdwyn, terwyl die wynbou en toerisme al hoe belangriker geword het. Cassis is een van die eerste drie wingerde in Frankryk wat sedert die jaar 1936 die AOC-etiket vir wyne van oorsprong verkry het.
John Arledge
John Arledge (12 Maart 1906 – 15 Mei 1947) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Daddy Long Legs (1931), Two in Revolt (1936), County Fair (1937), en The Grapes of Wrath (1940).
Oneirologie
thumb|200px|’n Kunstenaar se voorstelling van ’n droom. Oneirologie (van die Griekse ὄνειρον oneiron, "droom"; en -λογία -logia, "die studie van") is die wetenskaplike bestudering van drome. In huidige navorsing word gesoek na ’n verband tussen droom en die huidige kennis oor die werking van die brein, asook na ’n begrip van hoe die brein werk wanneer ’n mens droom met betrekking tot geheuevorming en geestesteurings. Oneirologie verskil van droomuitlegkunde, wat ten doel het om die betekenis van drome te ontleed.