cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Air Do
Huidige vloot
Die Air Do-vloot bestaan uit die volgende vliegtuie (teen Augustus 2017):
Acanthascus cactus
Die spons behoort tot die geslag Acanthascus en behoort tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Schulze.
Kortblaarspinnekopbos
Die kortblaarspinnekopbos (Serruria roxburghii) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Serruria behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom by Paarlberg, Paardeberg te Malmesbury en Riebeek-Kasteel voor. Die struik word 1.0 m hoog en blom van September tot November.
Haworthia ao-onii
Haworthia ao-onii is 'n meerjarige sukkulent wat tot die genus Haworthia behoort. Die spesie is inheems aan die Kaapse provinsies.
Kortblaarspinnekopbos
Die plant vrek na 'n brand maar die sade oorleef. Twee maande nadat dit geblom het, val die vrugte af en miere versprei die sade. Hulle stoor die sade in hul neste. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van insekte. Die plant groei in sanderige grond op hoogtes van 120 - 160 m.
Hymedesmia crelloides
Hymedesmia crelloides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Hymedesmia crux
Hymedesmia crux is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Hymedesmia crelloides
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Burton & Rao.
Hymedesmia crux
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1875 deur Schmidt.
Kortblaarspinnekopbos
In Engels staan dit as die Short-leaf Spiderhead bekend.
Hesperantha truncatula
Hesperantha truncatula is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Hesperantha behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die Klein-Swartberg op suidelike hellings voor. Die plant word beskou as krities seldsaam, tans het dit geen bedreigings nie.
Hesperantha umbricola
Hesperantha umbricola is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Hesperantha behoort. Die spesie is endemies aan Eswatini.
Nokia
Nokia Oyj (Fins; Sweeds: Nokia Abp) is 'n multinasionale kommunikasie- en inligtingstegnologie-onderneming wat sy hoofkwartier in Espoo, Uusimaa in die metropolitaanse gebied van die Finse hoofstad Helsinki het.
Voordat Nokia sy selfoonafdeling op 25 April 2014 aan die Amerikaanse sagtewarereus Microsoft verkoop het, was die onderneming een van die voorste vervaardigers van sel- en slimfone en tussen 1998 en 2011 selfs die wêreldmarkleier in dié bedryf. In 2012 is dit deur Samsung verbygesteek.
Nokia het twee bekende dogtermaatskappye - Nokia Networks, wat telekommunikasie- en netwerktoerusting en -dienste aanbied, en HERE, wat gratis toegang tot digitale navigasie- en kaartdienste op die internet bied. In Augustus 2015 het Nokia die HERE-kaartdiensafdeling vir €2,8 miljard aan drie Duitse motorvervaardigers - Daimler, Audi en BMW - verkoop.
Caleb Landry Jones
Caleb Landry Jones (gebore 7 Desember 1989) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente X-Men: First Class (2011), Contraband (2012), Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017), en Get Out (2017).
Louw
Louw is 'n Afrikaanse van en kan die volgende persone verwys:
Seksuele opwekking
thumb|200px|’n Erotiese illustrasie deur die 18de-eeuse Russiese kunstenaar Konstantin Somof. Seksuele opwekking of seksuele opwinding is die opwekking van die geslagsdrang tydens of in afwagting van seks. ’n Paar fisiologiese reaksies vind in die liggaam en gees plaas as voorbereiding van die seksdaad en duur voort tydens seks. Manlike opwekking sal lei tot ’n ereksie en by vroue lei opwekking tot geswolle weefsel soos in die tepels, vulva, klitoris en vaginale wande, asook tot vaginale smering. Geestelike en liggaamlike prikkelings en die inwendige skommeling van hormone kan seksuele opwekking beïnvloed.
Terminologie
Daar is verskeie informele terme en frases, sommige plat, wat vir seksuele opwekking gebruik word, soos "katools", "loops", "jags" en "spuls".
Erotiese prikkelings
Na gelang van die situasie, kan iemand seksueel opgewek word deur ’n verskeidenheid faktore, liggaamlik én geestelik. Dit kan ’n ander mens of spesifieke eienskappe van dié mens wees, of niemenslike voorwerpe. Die fisieke stimulasie kan veroorsaak word deur die aanraking van ’n erogene (sensitiewe) sone of voorspel, veral wanneer dit gepaardgaan met die verwagting van eindelike seksuele aktiwiteit. Seksuele opwekking kan aangehelp word deur ’n romantiese opset, musiek of ’n ander strelende situasie. Die moontlike seksuele prikkelings en die vlak van opwekking wissel van persoon tot persoon en van tyd tot tyd.
Prikkelings kan volgens sintuie geklassifiseer word: tas, sig of reuk. Ook gesprekke, lees, rolprente of foto's kan erotiese gedagtes en herinnerings veroorsaak. Sommige mense vind naaktheid seksueel prikkelend; ander pornografie. As seksuele prikkeling veroorsaak word of afhanklik is van die gebruik van voorwerpe, word dit seksuele fetisjisme of soms parafilie genoem.
Daar is ’n algemene siening dat vroue langer as mans neem om seksueel opgewek te raak, maar onlangse wetenskaplike navorsing dui aan daar is nie ’n groot verskil tussen mans en vroue nie. In ’n studie deur die gesondheidsentrum van die McGill-universiteit in Montreal, Kanada, was mans en vroue wat na eksplisiete rolprente en foto's gekyk het, albei ná sowat 10 minute opgewek. Die tyd wat voorspel duur, wissel van mens tot mens en van tyd tot tyd, en hang af van vele omstandighede.
Anders as by baie ander diere het die mens nie ’n "paringseisoen" nie en kan hulle dwarsdeur die jaar seksueel opgewek raak.
Fisiologiese reaksie
Seksuele opwekking veroorsaak verskeie fisieke reaksies, waarvan die belangrikstes in die geslagsdele plaasvind. Seksuele opwekking by mans word gewoonlik gekenmerk deur die opswelling en verstywing van die penis wanneer bloed die swelliggaam van die penis vul. In vroue lei seksuele opwekking tot ’n toename in bloedvloei na die klitoris en vulva, sowel as die deursypeling van vog wat as smeermiddel dien deur die vaginale wande.
Manlike fisieke reaksie
Dit is normaal om ’n ereksie met manlike seksuele opwekking te vereenselwig. Fisieke of sielkundige prikkeling, of albei, lei tot bloedvatverwyding, en die toename in bloedvloei laat die drie sponsagtige dele wat met die lengte van die penis langs loop, opswel: die twee swelliggame (corpora cavernosum penis) en die sponsliggaam (corpus spongiosum). Die penis word groter en stywer, die vel van die skrotum trek stywer en die testikels word nader aan die liggaam opgetrek. Die verhouding tussen ’n ereksie en seksuele opwekking is egter nie altyd een-tot-een nie. Sommige mans sê hulle kry ná hulle middel-40's nie altyd ’n ereksie wanneer hulle seksueel opgewek raak nie. Net so kan ’n ereksie snags plaasvind sonder opsetlike seksuele stimulasie of vanweë meganiese stimulasie (byvoorbeeld die skuur van die penis teen die lakens). ’n Jong man, of een met ’n sterk libido, kan genoeg seksuele opwekking ervaar danksy ’n opwellende gedagte of die sien van ’n verbyganger. Daarna kan sy penis vanweë kontak met die binnekant van sy klere genoeg stimulasie ervaar dat hy sy ereksie ’n tyd lank behou.
Indien seksuele opwekking en stimulasie voortduur, sal die eikel van die penis waarskynlik groter opswel en, namate nog bloed na die geslagsdele vloei, ’n dieper kleur kry, en die testikels kan tot 50% groter word. Terwyl die testikels verder opgetrek word, kan ’n gevoel van warmte om hulle en die perineum (die gebied tussen die anus en skrotum) ontwikkel. Met verdere seksuele prikkeling word die hartklop en asemhaling vinniger en die bloeddruk styg. Soms lei die toename in bloedvloei in die genitale en ander streke in mans na ’n seksgloed.
As seksuele stimulasie steeds voortduur, begin ’n orgasme, wanneer die spiere van die bekkenbodem, die vas deferens (tussen die testikels en die prostaat), die saadblasies en die prostaat self kan laat begin saamtrek op ’n manier wat sperma en semen in die urinebuis in forseer. As dit eers begin het, sal die man waarskynlik ejakuleer en ’n volle orgasme ervaar, met of sonder verdere stimulasie. Dit word ook in Afrikaans die "fyndraai" genoem.
As seksuele stimulasie voor die fyndraai beëindig word, sal die fisieke uitwerking van die stimulasie, insluitende die opswelling, binne ’n kort tyd afneem. Herhaalde of uitgerekte stimulasie sonder ’n orgasme en ejakulasie kan tot ongemak in die testikels (epididimale hipertensie) lei – of wat in Engelse sleng blue balls genoem word.
Vroulike fisieke reaksie
Die begin van seksuele opwekking by die vrou word gewoonlik gekenmerk deur vaginale smering, die opswelling en vergroting van die eksterne geslagsdele en die inwendige vergroting van die vagina. Daar was al studies om die graad van ooreenkoms te bepaal tussen hierdie fisieke reaksies en die vrou se subjektiewe sensasie dat sy seksueel opgewek is. Die bevinding is dat daar in sommige gevalle ’n groot ooreenkoms is en ander gevalle ’n verbasend klein ooreenkoms.
Verdere stimulasie kan lei tot nog vaginale nattigheid en verdere opswelling en vergroting van die klitoris en skaamlippe, tesame met ’n toenemende rooiheid of verdonkering van die vel in dié streke namate bloedvloei toeneem. Nog veranderings kan in die inwendige organe voorkom, soos die inwendige vorm van die vagina en die posisie van die baarmoeder in die bekken. Ander veranderings sluit in ’n vinniger hartklop en ’n hoër bloeddruk, ’n gevoel van warmte en gloede en dalk ’n ervaring van rillings. ’n Seksgloed kan oor die bors en blyf versprei.
As seksuele stimulasie voortduur, kan die seksuele opwekking oorgaan in ’n orgasme. Ná ’n orgasme wil sommige vroue nie verder gestimuleer word nie en die opwekking verdwyn vinnig. Die mening is al gepubliseer dat die seksuele opwekking kan voortduur en meer as een orgasme bereik kan word. Sommige vroue ervaar sulke veelvoudige orgasmes heel spontaan.
Terwyl jong vroue maklik seksueel opgewek kan raak en relatief gou ’n orgasme kan bereik met die regte stimulasie en in die regte toestande, is daar fisieke en sielkundige veranderings in vroue se seksuele opwekking en reaksie namate hulle ouer word. Ouer vroue produseer minder vaginale smering en studies het al ondersoek ingestel na veranderings in die graad van bevrediging, die frekwensie van seksuele aktiwiteit, begeerte, seksuele gedagtes en fantasieë, seksuele opwekking, menings oor en houdings jeens seks, pyn en die vermoë om ’n orgasme te bereik by vroue in hulle 40's en ná menopouse. Daar is al bevind faktore soos gesondheid, sielkundige veranderlikes, die seksmaat en lewenstylveranderlikes het dikwels ’n groter impak op ’n vrou se seksuele funksionering as hulle menopousestatus. Dit word dus as belangrik beskou om die "konteks van die vrou se lewe" te verstaan wanneer hulle seksualiteit bestudeer word.
Laer estrogeenvlakke kan verbind word met toenemende vaginale droogheid en minder verstywing van die klitoris tydens seksuele opwekking, maar hou nie direk verband met ander aspekte van seksuele belangstelling of opwekking nie. By ouer vroue kan ’n afname in bekkenspiertonus meebring dat dit langer neem voordat seksuele opwekking tot ’n orgasme lei, dat die intensiteit van die orgasme afneem en dat dit dan vinniger tot ’n refraktêre tydperk lei. Die baarmoeder trek gewoonlik saam tydens ’n orgasme en wanneer vroue ouer word, kan hierdie sametrekkings pynlik raak.
Mans
Die verhouding tussen seksdrang en seksuele opwekking by mans is ingewikkeld, met ’n groot reeks faktore wat seksuele opwekking laat toe- of afneem. Fisieke reaksies, soos ’n vinniger hartklop, hoër bloeddruk en ereksie is dikwels teenstrydig met selfervaarde, subjektiewe waarnemings van opwekking. Hierdie verskil dui daarop dat sielkundige, of kognitiewe, aspekte ook ’n groot invloed het op seksuele opwekking. Die kognitiewe aspekte van seksuele opwekking by mans is nie goed bekend nie, maar dit behels onder meer die taksasie en beoordeling van ’n prikkel, die kategorisering van ’n prikkel as seksueel en ’n emosionele reaksie. Navorsing dui daarop dat kognitiewe faktore, soos seksuele motivering, waargenome genderrolverwagtings en seksuele houdings, bydra tot geslagsverskille wat waargeneem is in subjektiewe seksuele opwekking. Veral wanneer mans na heteroseksuele erotiese video's kyk, word hulle meer as vroue beïnvloed deur die geslag van die akteurs, en mans is meer geneig om die akteurs te objektifiseer. Daar is verskille in die aktivering van die brein vir seksuele prikkels – mans toon ’n hoër vlak van reaksie in die amigdala (die amandelvormige grysstofkern in die temporale lob van die serebrum) en hipotalamus (die ventrale gedeelte van die voorharsings) as vroue. Dit dui daarop dat die amigdala by mans ’n belangrike rol speel in die prosessering van seksueel-opwekkende visuele prikkels.
Vroue
Navorsing dui daarop dat kognitiewe faktore soos seksuele motivering, waargenome genderrolverwagtings en seksuele houdings ’n belangrike rol speel in vroue se selfervaarde vlakke van seksuele opwekking. In haar alternatiewe model van seksuele reaksie stel Rosemary Basson voor dat vroue se behoefte aan intimiteit hulle aanspoor om mee te doen aan seksuele prikkels, wat lei tot die ondervinding van seksuele begeerte en sielkundige seksuele opwekking. Wat breinaktivering betref, het Hamann en kollegas bevind dat vroue laer vlakke van reaksie in die amigdala toon.
Menslike seksuelereaksiesiklus
In die laat 1950's en vroeë 1960's het Masters en Johnson (William H. Masters en Virginia E. Johnson) baie belangrike studies oor menslike seksualiteit gedoen. In 1966 het hulle Human Sexual Response gepubliseer. Dit het vier stadiums van fisiologiese veranderings in mense tydens seksuele stimulasie uitgestippel: opwinding, plato, orgasme en onttrekking.
Singer se model van seksuele opwekking
Barry Singer het in 1984 ’n model gepubliseer van die proses van seksuele opwekking. Daarin deel hy menslike seksuele reaksie op in "drie onafhanklike, maar gewoonlik opeenvolgende komponente". Die eerste fase, "estetiese reaksie", is ’n emosionele reaksie op ’n aantreklike gesig of liggaam. Hierdie emosionele reaksie lei tot ’n toename in aandag aan die ander persoon, wat gewoonlik gesig- en oogkontak insluit. Die tweede fase, die "toenaderingsreaksie", volg uit die eerste en behels ’n liggaamsbeweging in die rigting van die maat. Die finale fase, die "genitale reaksie", beteken dat met beide erkenning en ’n nader ligging fisieke reaksies lei tot genitale swelling. Singer meen ook daar is ’n reeks ander, onwillekeurige reaksies, maar erken die navorsingsgeskrifte dui daarop dat die genitale reaksie in mans "die betroubaarste en maklikste is om te meet".
Basson se seksuelereaksiesiklus
Rosemary Basson het in 2000 met ’n alternatiewe model vir menslike seksuele reaksie vorendag gekom "spesifiek vir vroulike seksuele reaksie". Sy het gemeen genderverskille in seksdrang, seksuele motivering en ’n vermoë om ’n klimaks te bereik verg ’n alternatiewe model. Terwyl die tradisionele menslike reaksiesiklus met begeerte begin, gevolg deur opwekking, orgasme en eindelik onttrekking, is Basson se alternatiewe model sirkulêr en begin dit met vroue wat ’n behoefte ondervind aan intimiteit. Dit lei daartoe dat hulle seksuele prikkels soek en toeganklik daarvoor is; vroue beleef dan seksuele opwekking en begeerte. Die siklus lei tot ’n groter gevoel van intimiteit. Basson beklemtoon die idee dat ’n gebrek aan spontane begeerte nie beskou moet word as ’n teken van vroulike seksuele disfunksie nie; baie vroue ervaar seksuele opwekking en reaktiewe begeerte gelyktydig terwyl hulle seks het.
Bancroft se dubbelebeheermodel
Hierdie model deur die seksioloë John Bancroft en Erick Janssen van die Kinseyinstituut verken die "individuele veranderlikheid van seksuele reaksie". Hulle stel voor hierdie veranderlikheid hang af van die interaksie tussen ’n individu se seksuele opwindingstelsel (SES) en seksuele inhibisiestelsel (SIS), en dit is deur Emily Nagoski se selfhelpboek Come as You Are gewild gemaak. Die SES is al beskryf as seksuele reaksie se "versneller" en die SIS as die "rem". Die SIS/SES-vraelys is ontwikkel om ’n individu se SIS- en SES-vlakke te meet. ’n Faktorontleding van die vraelys het een opwindingsfaktor en twee inhibisiefaktore onthul. Hierdie inhibisiefaktore is vertolk as SIS1 (inhibisie weens die gevaar om te misluk in die daad) en SIS2 (inhibisie weens die gevaar van die gevolge van die daad). Die vraelys is aanvanklik vir mans opgestel, maar is intussen bewys as suksesvol vir vroue ook.
Balans
Balans kan verwys na:
Seksuele opwekking
Bancroft se dubbelebeheermodel
Desondanks het Graham en vennote die SESII-W (Inventaris van Seksuele Opwinding/Inhibisie vir Vroue) geskep. Vrouefokusgroepe het bevind die konteks van die emosionele verhouding tussen seksmaats word nie in die oorspronklike vraelys voldoende verteenwoordig nie. ’n Faktorontleding van hierdie vraelys het net twee faktore onthul: seksuele opwinding (SE) en seksuele inhibisie (SI).
Ongeag die verskille tussen die twee vraelyste toon albei ’n normale verspreiding, wat bevestig daar is ’n normale individuele variasie in seksuele opwinding en inhibisie. In die oorspronklike vraelys word aansienlike verskille tussen mans en vroue gesien (al is daar ook oorvleuelings), soos dat mans oor die algemeen hoër tellings behaal het vir seksuele opwinding en laer tellings vir albei faktore van seksuele inhibisie. Die rede vir individuele wisselings is nie vir seker bekend nie, en nog minder hoe hierdie stelsels in individue ontwikkel. Die ouderdom van die eerste masturbasie is al gebruik om seksuele ontwikkeling te meet. Die ouderdom waarop mense begin masturbeer, wissel baie meer by vroue as by mans, wat gewoonlik naby aan puberteit begin. Navorsers kon nog nie vasstel of hierdie verskil tussen geslagte biologies van aard is en of dit deur sosiaal-kulturele waardes beïnvloed word nie. Twee studies het bewyse gevind vir die erfbaarheid van albei faktore van SIS, maar navorsing dui daarop dat die wisseling in SES van omgewingsfaktore afhang.
Die meeste studies wat seksuele funksionering ondersoek, het heteroseksuele deelnemers gebruik. Een studie het egter ook homoseksuele mans betrek en het bevind hulle het dieselfde tellings vir SIS2, maar aansienlik hoër tellings vir SIS1 en SES. Biseksuele vroue het in SESII-W-studies hoër tellings behaal vir SE as ander vroue, en heteroseksuele vroue het hoër tellings as beide lesbiese en biseksuele vroue behaal vir SI. Nog studies moet egter op dié terrein gedoen word.
Hymedesmia curacaoensis
Hymedesmia curacaoensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1984 deur Van Soest.
Chris Jones (Access Software)
Chris Jones (gebore 4 Maart 1954) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer.
Hesperantha woodii
Hesperantha woodii is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Hesperantha behoort. Die spesie is inheems aan KwaZulu-Natal, Lesotho en die Oos-Kaap.
The Grapes of Wrath
The Grapes of Wrath is 'n Amerikaanse realistiese roman geskryf deur John Steinbeck en gepubliseer in 1939. Die boek het die National Book Award en Pulitzerprys vir Fiksie gewen, en dit is prominent aangehaal toe Steinbeck bekroon is met die Nobelprys vir Letterkunde in 1962.
Die roman speel af tydens die Groot Depressie en fokus op die Joads, 'n arm pagboergesin wat as gevolg van droogte, ekonomiese ontbering, veranderings in die landboubedryf en bankoproepings uit hul werk en woonplek in Oklahoma verdryf word. As gevolg van hul byna hopelose situasie, en deels omdat hulle vasgevang is in die Dust Bowl, 'n periode van swaar stofstorms wat die ekologie en landbou van die Amerikaanse grasvlaktes gedurende die 1930's grootliks beskadig het, trek die Joads na Kalifornië saam met duisende ander "okies", vorige bewoners van Oklahoma, vir werksgeleenthede, grond, waardigheid en 'n toekoms.
The Grapes of Wrath word gereeld in Amerikaanse hoërskool- en universiteitsliteratuurklasse bestudeer vanweë die historiese konteks en volgehoue ​​nalatenskap daarvan. 'n Bekende filmweergawe, met Henry Fonda in die hoofrol en geregisseer deur John Ford, is in 1940 vrygestel.
Storielyn
Die verhaal begin net ná Tom Joad vrygelaat word op parool uit die Mcalestergevangenis, waar hy opgesluit was nadat hy skuldig bevind is aan manslag in selfverdediging. Terwyl hy na sy huis naby Sallisaw, Oklahoma, stap, ontmoet Tom die voormalige prediker Jim Casy, wat hy uit sy kinderjare onthou, en die twee reis saam. As hulle by Tom se kinderhuis kom, vind hulle dit verlate. Ontsteld en verward ontmoet Tom en Casy hul ou buurvrou, Muley Graves, wat vir hulle vertel dat die gesin by oom John Joad se huis daar naby gaan bly het. Graves vertel dat die banke al die boere uitgesit het.
Die volgende oggend gaan Tom en Casy na oom John Joad. Tom vind dat sy gesin besig is om hul oorblywende besittings in 'n Hudsonsedan, wat omskep is in 'n vragmotor, te laai. Met hul gewasse wat deur die Dust Bowl vernietig is, het die gesin in gebreke gebly om hul banklenings af te betaal en is hul plaas teruggeneem. Die gesin het geen ander opsie as om werk in Kalifornië te gaan soek nie, wat in  pamflette as vrugbaar beskryf word en hoë salarisse bied. Die Joads sit alles wat hulle het in om die reis te onderneem. Alhoewel die verlaat van Oklahoma sy parool sou skend, besluit Tom dat dit die risiko werd is, en nooi Casy uit om by hom en sy gesin aan te sluit.
Nooit Meer Slaap Nie
Nooit Meer Slaap Nie is 'n roman deur Willem Frederik Hermans, wie al by geleentheid aangeprys is as Nederland se grootste skrywer van die 20ste eeu. Die boek is in Afrikaans vertaal deur Wium van Zyl.
Die roman neem die leser op 'n spanningsvolle en selfs lewensgevaarlike navorsingstog in Finnmark, die yl-bewoonde noordelikste deel van Noorweë. Die verhaal handel oor die lotgevalle van Alfred Issendorf, 'n jong Nederlandse geologiestudent wat aan sy doktorsgraad werk. Die harde werklikheid van die onbekende landskap maak dit vir hom ontsettend moeilik om bewyse vir sy hipotese te vind. Die versperrings in sy pad blyk egter veel verder te strek. Dit word 'n verhaal waarin ook die mens se stryd teen "moedswilligheid en misverstand" en teen die noodlot en ironie, in sowel tragiese as komiese situasies telkens te voorskyn kom.
Acanthascus arcticus
Acanthascus (Rhabdocalyptus) arcticus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Acanthascus en behoort tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1916 deur Brøndsted.
2023 Italiaanse Grand Prix
Die 2023 Formule Een Italiaanse Grand Prix word op 3 September 2023 op die Autodromo Nazionale Monza, in Italië, gehou. Dit sal die veertiende wedren van die kampioenskapseisoen wees.
Hesperantha vaginata
Die perdeblom (Hesperantha vaginata) is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Hesperantha behoort en is deel van die fynbos en die Sukkulente Karoo. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom op die Bokkeveldeskarp en by Calvinia voor. Naby Nieuwoudtville het die plant van sy habitat afgestaan aan gewasverbouing. Die plant word bedreig deur verdere landbou aktiwiteite en klimaatsverandering.
Skrabbel
Skrabbel is 'n tekening wat gemaak word terwyl 'n persoon se aandag elders is. Skrabbel is eenvoudige tekeninge wat 'n ander konkrete betekenis kan verteenwoordig of dalk net uit lukrake, abstrakte lyne bestaan, sonder om die pen/potlood van die papier te lig, wat dan as "skribbel" bekend staan.
Tipiese voorbeelde van skrabbel kan gevind word in skoolkinders se huiswerkboeke/notaboeke, dikwels in die kantlyne, deur studente wat dagdroom of belangstelling in die les wat aangebied word verloor. Ander algemene voorbeelde van skrabbel kom voor tydens 'n lang telefoongesprek, wanneer daar 'n pen en papier beskikbaar is.
Populêre vorme van skrabbels sluit spotprent weergawes in van onderwysers of maats in 'n skool, bekende televisie - of komiese karakters, fiktiewe wesens, landskappe, geometriese vorms, patrone, teksture en falliese tonele. Die meeste mense wat skrabbel, herhaal gewoonlik dieselfde vorm of tipe prent regdeur hul lewens.
Etimologie
Die Engelse woorddoodle het die eerste keer verskyn in die vroeë 17de eeu, wat dwaas of onnosel beteken het. Dit kan ook spruit uit die Duitse Dudeltopf of Dudeldop, wat dwaas beteken. Dit is ook die oorsprong van die vroeë agtiende eeuse werkwoord to doodle, wat beteken "om vir die gek gehou te word". Die moderne betekenis het na vore gekom as 'n term vir 'n politikus wat niks op kantoor doen nie te konste van ander. Dit het uiteindelik gelei tot die meer algemene werkwoord "to doodle", beteken om niks te doen nie.
Die betekenis "dwaas, onnosel" is die intensie van die liedjie met titel "Yankee Doodle", oorspronklik gesing deur die Britse koloniale troepe gedurende die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog.
Uitwerking op geheue
Volgens 'n studie wat in die vaktydskrif, Applied Cognitive Psychology, gepubliseer is kan skrabbel 'n persoon se geheue verleng deur genoeg energie te spandeer om tred te hou, maar om nie fokus te verloor en te begin dagdroom nie. Om te dagdroom vereis baie krag van die brein om inligting te prosesseer. So, dit dien as 'n bemiddelaar tussen die spektrum van om te veel te dink en om te min te fokus en die help 'n persoon om op die huidige situasie te fokus. Die studie is gedoen deur Professor Jackie Andrade, van die Skool van Sielkunde aan die Universiteit van Plymouth, wat berig dat mense wat skrabbel 7.5 dele van die inligting (uit 'n totaal van 16) kon herroep, die groep mense wat nie geskrabbel het nie, kon slegs 5.8 dele van die inligting wat aan hulle gegee is herroep.
Skrabbel het ook 'n positiewe uitwerking op die menslike begrip. Die skep van visuele uitbeeldings van inligting, gee 'n dieper begrip van die materiaal wat aangeleer word. Wanneer 'n persoon skrabbel, is daar kontak met neurologiese bane in die brein en die manier hoe inligting ingeneem word, gaan deur 'n effektiewe siftingsproses vir die stoor van noodsaaklike inligting. Daarom word skrabbel ook aangewend as 'n effektiewe studiemetode.
As 'n terapeutiese toestel
Skrabbel kan as 'n tegniek gebruik word om spanning te verlig. Dit is soortgelyk aan ander motoriese aktiwiteite soos om te vroetel of om tempo aan te pas, wat ook gebruik word om spanning te verlig. Volgens 'n oorsig van meer as 9 000 ingediende skrabbel tekeninge, het byna twee derdes van die respondente aangedui dat hulle skrabbel as hulle in 'n gespanne of rustelose toestand verkeer en dat skrabbel daardie gevoelens verminder. Wetenskaplikes glo dat die spanningsverligtings eienskappe van skrabbel lê in die manier hoe skrabbel se netwerk versterk. Skrabbel word dikwels gebruik in kuns terapie, om gebruikers toe te laat om hul tempo te verlaag, te fokus en om van oortollige spanning ontslae te raak.
Noemenswaardige skrabbelaars
Alexander Pushkin se notaboeke is bekend vir hul oorvloed van marginale skrabbels, wat onder andere sketse van vriende se profiele en hande en voete insluit. Hierdie notaboeke is beskou as 'n werk van kuns in hul eie reg. Volle uitgawes van Poesjkin se skrabbels is onderneem op verskeie geleenthede. Sommige van Poesjkin se skrabbels is geanimeer deur Andrei Khrzhanovsky en Yuriy Norshteyn in die 1987 film My Favourite Time.
Ander noemenswaardige literêre skrabbelaars sluit in: Samuel Beckett; die digter en dokter John Keats, wat geskrabbel het in die kantlyne van sy mediese notas; Sylvia Plath; en die nobelpryswenner (in Letterkunde, 1913) digter Rabindranath Tagore, wat talle skrabbels in sy manuskrip het.
Wiskundige Stanislaw Ulam het die Ulam spiraal vir die visualisering van priemgetalle ontwikkel terwyl hy besig was om te skrabbel, tydens 'n vervelige aanbieding by 'n wiskunde-konferensie.
Baie Amerikaanse Presidente, insluitend Thomas Jefferson, Ronald Reagan, en Bill Clinton, is bekend daarvoor om te skrabbel tydens vergaderings.
Sommige skrabbels en tekeninge kan gevind word in notaboeke van Leonardo da Vinci.
Brussels Airlines
Brussels Airlines (IATA: SN, ICAO: BEL) is die vlagdraer en grootste lugredery van België, gebaseer en met sy hoofkwartier op die Brussel Lughawe. Dit opereer na meer as 100 bestemmings in Europa, Noord-Amerika en Afrika en bied ook huurdienste, instandhouding en bemanningsopleiding. Dit is 'n lid van die Star Alliance sowel as die Internasionale Lugvervoervereniging. Die lugredery se IATA-kode SN is by sy voorgangers, Sabena en SN Brussels Airlines, geërf. Brussels Airlines is deel van die Lufthansa-groep. Die maatskappy se slagspreuk is "Jy is in goeie geselskap". Brussels Airlines is geskep ná die samesmelting van SN Brussels Airlines (SNBA) en Virgin Express, eersgenoemde wat daarna geskep is ná die bankrotskap van België se vorige nasionale lugdiens Sabena. Op 12 April 2005 het SN Airholding, die maatskappy agter SNBA, 'n ooreenkoms met Richard Branson onderteken, wat dit beheer oor Virgin Express gee. Op 31 Maart 2006 het SNBA en Virgin Express hul samesmelting in 'n enkele maatskappy aangekondig. Op 7 November 2006 is die nuwe naam, Brussels Airlines, op 'n perskonferensie by die Brusselse Lughawe aangekondig. Brussels Airlines het op 25 Maart 2007 bedrywighede begin.
Ontwikkeling sedert 2010
Op 5 Julie 2010 is 'n vyfde Airbus A330-300 in gebruik geneem. Brussels Airlines het sy frekwensie na Abidjan verhoog (tot 6 weekliks) en het Accra, Cotonou, Ouagadougou en Lomé as nuwe bestemmings bygevoeg. Op 11 Augustus 2010 het Brussels Airlines en toeroperateur Club Med 'n nuwe samewerking aangekondig. Vanaf April 2011 het Brussels Airlines 80% van alle Club Med-passasiers uit Brussel vervoer, sowel op bestaande gewone Brussels Airlines-roetes as op nuwe huurroetes wat deur Brussels Airlines bedryf word. Brussels Airlines het ook aangekondig dat hy twee Airbus A320-vliegtuie vanaf Januarie 2011 gaan huur.
Op 1 Junie 2012 het Brussels Airlines die roete na New York–John F. Kennedy ingewy, wat daagliks bedryf word met 'n Airbus A330-300 wat met die nuwe binneruim toegerus is. Dit is die eerste Belgiese lugredery in 10 jaar wat na New York vlieg, ná die ineenstorting van Sabena en Delsey Airlines. Sedert 18 Junie 2013 vlieg hulle ook 5 keer per week na Washington–Dulles. Sedert April 2016 is Toronto Pearson by die Noord-Amerikaanse netwerk gevoeg. Daar is aangekondig dat vanaf Maart 2017 'n nuwe diens na Mumbai sal begin met 5 vlugte per week wat deur 'n nuwe Airbus A330-200 bedryf word wat vroeg in 2017 aangekom het.
In Maart 2017 het Thomas Cook sy voorneme aangekondig om sy Belgiese vlugbedrywighede te verkoop. Brussels Airlines se moedermaatskappy. Thomas Cook Airlines Belgium is teen November 2017 gesluit met twee vliegtuie en alle verkeersregte wat deur Brussels Airlines geïntegreer is. Brussels Airlines het die 160 Thomas Cook Airlines-bemanningslede oorgeneem.
In Desember 2019 is aangekondig dat Dieter Vranckx Christina Foerster sal vervang as HUB van Brussels Airlines vanaf 1 Januarie 2020.
In November 2021 het Brussels Airlines 'n hersiening van hul korporatiewe ontwerp aangekondig, insluitend 'n nuwe logo.
Tariefstruktuur
Op mediumafstand- en langafstandvlugte (na Afrika en Noord-Amerika) bied Brussels Airlines Economy Light, Regular Economy, Economy Privilege en Business klasse. Besigheidsklas-passasiers het toegang tot prioriteit-inboek en besigheidsklas-sitkamers op die grond. Invlug kan passasiers 'n platlê bed en meergangmaaltyd geniet.
Acanthascus asper
Die spons behoort tot die geslag Acanthascus en behoort tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1899 deur Schulze.
Acanthascus platei
Acanthascus platei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Acanthascus en behoort tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Schulze.
Hymedesmia curvichela
Hymedesmia curvichela is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1910 deur Lundbeck.
Acanthascus australis
Acanthascus (Rhabdocalyptus) australis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Acanthascus en behoort tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1901 deur Topsent.
Ford Madox Ford
Ford Madox Ford (gebore as Joseph Leopold Ford Hermann Madox Hueffer ); 17 Desember 1873 – 26 Junie 1939) was 'n Engelse romansier, digter, kritikus en redakteur. Sy joernaaltydskrifte, The English Review en The Transatlantic Review, was van groot belang vir die ontwikkeling van die vroeë 20ste eeuse Engelse- en Amerikaanse letterkunde.
Ford word veral onthou om sy romans The Good Soldier (1915), die Parade's End tetralogie (1924–1928) en The Fifth Queen trilogie (1906–1908). The Good Soldier word dikwels ingesluit as deel van die grootste letterkundige werke van die 20ste eeu.
Vroeë lewe
Ford is gebore in Wimbledon, Londen as die seun van Catherine Madox Brown en Francis Hueffer. Hy was die oudste van drie kinders. Sy broer was Oliver Madox Hueffer en sy suster Juliet Hueffer, die vrou van David Soskice en moeder van Frank Soskice. Ford se vader, wat musiekresensent vir The Times geword het, was Duits en sy moeder Engels. Sy oupa aan vaderskant, Johann Hermann Hüffer, was die eerste uitgewer om die werk van die Wesfaalse digteres en skryfster Annette von Droste-Hülshoff te publiseer. Hy is vernoem na sy oupa aan moederskant, die Pre-Rafaëlitiese skilder Ford Madox Brown, wie se biografie hy uiteindelik sou skryf. Sy moeder se ouer halfsuster was Lucy Madox Brown, die vrou van William Michael Rossetti, en die moeder van Olivia Rossetti Agresti.
In 1889, ná die dood van hul vader, het Ford en Oliver by hul grootvader in Londen gaan woon. Ford het University College School in Londen bygewoon, maar nooit universiteit toe gegaan nie. In November 1892 het hy op 18-jarige leeftyd 'n Katoliek geword, "very much at the encouragement of some Hueffer relatives, but partly (het hy gebieg) galled by the 'militant atheism and anarchism' of his English cousins."
Persoonlike lewe
In 1894 het Ford saam met sy skoolvriendin, Elsie Martindale weggeloop. Die paartjie is in Gloucester getroud en het na Bonnington verhuis. In 1901 het hulle na Winchelsea verhuis. Hulle het twee dogters gehad, Christina (gebore 1897) en Katharine (gebore 1900). Ford se bure in Winchelsea het die skrywers Joseph Conrad, Stephen Crane, W.H. Hudson, Henry James, in nabygeleë Rye, en H.G. Wells ingesluit.
In 1904 het Ford 'n agorafobiese ineenstorting gehad as gevolg van finansiële- en huweliksprobleme. Hy het na Duitsland gereis om tyd saam met familie daar deur te bring en behandeling te ondergaan.
In 1909 het Ford sy vrou verlaat en saam met die Engelse skryfster Isobel Violet Hunt begin woon, saam met wie hy die literêre tydskrif The English Review gepubliseer het. Ford se vrou het geweier om van hom te skei en hy het probeer om 'n Duitse burger te word om 'n egskeiding in Duitsland te verkry. Dit was onsuksesvol. 'n Verwysing in 'n geïllustreerde artikel na Violet Hunt as "Mev. Ford Madox Hueffer" het aanleiding gegee tot 'n suksesvolle lasteraksie wat in 1913 deur Mev. Elsie Hueffer gebring is. Ford se verhouding met Hunt het nie die Eerste Wêreldoorlog oorleef nie.
Ford het die naam Ford Madox Hueffer gebruik, maar dit in 1919 na die Eerste Wêreldoorlog verander, deels om die bepalings van 'n klein nalatenskap na te kom, deels "because a Teutonic name is in these days disagreeable", en moontlik om verdere regsgedinge van Elsie te vermy indien daar na sy nuwe metgesel, Stella, as "Mev. Hueffer" verwys word. Tussen 1918 en 1927 het hy saam met Stella Bowen, 'n Australiese kunstenares 20 jaar jonger as hy, gewoon. In 1920 het Ford en Bowen 'n dogter gehad, Julia Madox Ford.
In die vroeë 1930's het Ford 'n verhouding aangegaan met Janice Biala, 'n Pools-gebore kunstenares van New York, wat verskeie van Ford se latere boeke geïllustreer het. Hierdie verhouding het geduur tot die laat 1930's.
Ford het gedurende die laaste jare van sy lewe onderrig gegee aan Olivet College in Olivet, Michigan, VSA. Hy het in Junie 1939 in Honfleur, Frankryk, siek geword, en is kort daarna in Deauville op die ouderdom van 65 oorlede.
Literêre lewe
Een van Ford se bekendste werke is die roman The Good Soldier (1915). The Good Soldier, wat net voor die Eerste Wêreldoorlog afspeel, gaan oor die tragiese uitgewekene lewens van twee "perfekte paartjies", een Brits en een Amerikaans, met behulp van ingewikkelde terugflitse. In die "Dedicatory Letter to Stella Ford", wat die roman voorafgaan, berig Ford dat 'n vriend The Good Soldier aangewys het "die beste Franse roman in die Engelse taal!" Ford het homself as 'n "Tory wat besorg is oor historiese kontinuïteit" uitgespreek, en geglo dat dit die romanskrywer se funksie is om as die historikus van sy eie tyd te dien. Hy het egter nie veel ooghare gehad vir die Konserwatiewe Party nie, en na dit verwys as "the Stupid Party."
Ford was betrokke by Britse oorlogspropaganda na die begin van die Eerste Wêreldoorlog. Hy het gewerk vir die Buro vir Oorlogspropaganda, bestuur deur C. F. G. Masterman, saam met Arnold Bennett, G. K. Chesterton, John Galsworthy, Hilaire Belloc en Gilbert Murray. Ford het twee propagandaboeke vir Masterman geskryf; When Blood is their Argument: An Analysis of Prussian Culture (1915), met die hulp van Richard Aldington, en Between St Dennis and St George: A Sketch of Three Civilizations (1915).
Nadat hy die twee propagandaboeke geskryf het, het Ford op 41-jarige ouderdom op 30 Julie 1915 by die Welch Regiment van die Britse Leër aangesluit. Hy is na Frankryk gestuur. Ford se oorlogservaringe en sy vorige propaganda-aktiwiteite het sy tetralogie Parade's End (1924–1928) geïnspireer, wat in Engeland en aan die Westerse Front voor, tydens en na die Eerste Wêreldoorlog afspeel.
Ford het tientalle romans sowel as essays, poësie, memoires en literêre kritiek geskryf. Hy het saam met Joseph Conrad gewerk aan drie romans, The Inheritors (1901), Romance (1903) en The Nature of a Crime (1924, hoewel baie vroeër geskryf). Gedurende die drie tot vyf jaar na hierdie direkte samewerking was Ford se bekendste prestasie The Fifth Queen-trilogie (1906–1908), historiese romans gebaseer op die lewe van Catherine Howard, wat Conrad destyds "die swanesang van die historiese roman" genoem het. T.S. Eliot was vol lof vir Ford se gedig Antwerp (1915). Eliot het dit bestempel as "the only good poem I have met with on the subject of the war".
Ford se roman Ladies Whose Bright Eyes (1911, uitgebreid hersien in 1935) is 'n "tydsreis" roman; soortgelyk aan Twain se klassieke teks A Connecticut Yankee in King Arthur's Court, met die verskil dat dit die moeilikhede dramatiseer en beklemtoon, en nie die belonings met betrekking tot sulke tipe omstandighede nie.
Toe die Spaanse Burgeroorlog uitbreek het Ford hom aan die kant van die linkse Republikeinse faksie geskaar: "I am unhesitatingly for the existing Spanish Government and against Franco’s attempt—on every ground of feeling and reason...Mr Franco wishes to establish a government resting on the arms of Moors, Germans, Italians. Its success must be contrary to world conscience."
Christopher Jones (akteur, gebore 1982)
Christopher Jones (gebore 4 Februarie 1982) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Forrest Gump (1994), This World, Then the Fireworks (1997), You Got Served (2004), en Big Momma's House 2 (2006).
Jigme Dorji Wangchuck
Jigme Dorji Wangchuck (Wylie: jigs med rdo rje dbang phyug; 2 Mei 1929 – 21 Julie 1972) was die derde koning van Bhoetan, of Druk Gyalpo ("Draakkoning"). Hy het begin om Bhoetan vir die buitewêreld oop te stel en die land te moderniseer.
Hy is ná sy dood in 1972 deur sy seun, Jigme Singye Wangchuck, opgevolg.
Vroeë lewe
Jigme Dorji Wangchuck is in 1929 in die Thruepang-paleis in Trongsa gebore. Hy is van jongs af in etiket en leierskap opgevoed en het in lande soos Skotland en Switserland studeer waar hy idees gekry het om sy land te verander.
In 1952 het Wangchuck koning geword ná die dood van sy pa, Jigme Wangchuck.
Bewind
Tydens sy bewind van 20 jaar, wat in Junie 1972 geëindig het, het die Bhoetanese gemeenskap begin verander. Hy het nie net die gemeenskap en regering verander nie, maar ook die soewereiniteit en sekuriteit van Bhoetan verseker, veral met hulp uit die buiteland.
duimnael|links|280px|Die koning op die voorkant van ’n 50-[[ngultrum-noot.]] Hy het Bhoetan gemoderniseer sonder om die kultuur en tradisies te destabiliseer. Hy het moderne tegnieke gebruik om die kultuur te bewaar, terwyl hy terselfdertyd Westerse wetenskap en tegnologie bekend gestel het. Hy het begin met die bewaring van die lande se natuur. Die Koninklike Nasionale Park Manas is een van die eerste beskermde gebiede wat gestig is, in 1966.
Die koning het werkers bevry om grondhuurders te word – eers op grond wat aan die koningshuis behoort het en later in die res van die land, veral in die ooste waar werkers gekonsentreer was. Hy het besef besluitneming, wat voorheen die voorreg van die koning was, moet gedeel word en het die eerste nasionale vergadering in 1953 gestig. Vir die eerste keer kon oudstes van verskillende gewogs hul kommer uitspreek en idees vir die land se toekoms deel. Die koning kon ook hier sy visie vir Bhoetan deel. Hierna het die koning ’n reeks progressiewe wette opgestel wat basiese aspekte gedek het soos grond, vee, huwelike, erflating en eiendom. Dit het uiting gegee aan sy idee van ’n wetsgebaseerde gemeenskap. Om dit uit te voer, het hy die land se regstelsel daargestel. Hy het regters in die land se distrikte aangestel en eindelik in 1968 die hooggeregshof gestig. Tydens sy bewind is die stelselmatige fonetiese, sintaks- en grammatika-reëls van die amptelike taal, Dzongkha, opgestel. In 1959 het hy begin met die modernisering van die land se infrastruktuur, grootliks met geldelike hulp van Indië. Die eerste vyfjaarontwikkelingsplan is in 1961 begin en het gelei tot die bou van paaie, skole, hospitale en klinieke.
Revolusie van Brumaire
Daar was verskeie redes waarom die Franse volk die jong generaal, wat enkele jare tevore die Oostenrykers in Italië so 'n swaar nederlaag toegedien het, met soveel geesdrif ontvang het. Frankryk se grense was weer in gevaar. Ten tyde van Napoleon se afwesigheid in Egipte is Switserland, Rome en Napels deur Franse troepe beset. Die Britse regering onder Pitt het saam met Rusland en Oostenryk 'n verbond teen Frankryk gevorm. Die Russiese aanvoerder Soewarof het die Franse leërs uit Italië verdryf en, in samewerking met die Oostenrykers, op die punt gestaan om Frankryk binne te val.
Die Direktoraat, wat sedert die Franse Revolusie die land bestuur het, was ongewild en sy regering ondoeltreffend. Die Franse volk het honger gely en was nie beter daaraan toe as voor die Revolusie nie. Hulle was siek en sat vir oorlog. Die volk het dus die hoop gekoester dat Napoleon die aanvalle van buite sou kan afslaan, die binnelandse wanorde beëindig en 'n doeltreffende regering saamstel. Toe Napoleon in Parys aankom, het hy gevind dat daar verskeie mense was wat bereid was om met hom saam te smee om die Direktoraat omver te werp.
Veral Siéyès, een van die Direkteure, het gehoop dat hy Napoleon se aansien en mag (Napoleon het volkome beheer oor die leer gehad) kon gebruik om aan die bewind te kom. Siéyès het sy planne so beraam dat die twee wetgewende rade, die Raad van Ouderlinge en die Raad van Vyfhonderd, op 'n sekere dag na St. Cloud, buite Parys, moes kom. Daar moes Napoleon se leer hulle dwing om 'n nuwe grondwet, wat al die mag in die hande van drie Konsuls sou plaas, te aanvaar.
As Konsuls sou optree hyself, sy beskermling en mede-Direkteur Ducos, en Napoleon. Siéyès het gemeen dat hy Napoleon sommer oor 'n paar onbelangrike staatsdepartemente sou aanstel. Die dag wat vir hierdie belangrike vergadering bepaal is, was 9 November 1799, of soos dit in die Franse kalender van na die Revolusie bekend was, 18 Brumaire. Napoleon het albei rade toegespreek en die bestaande grondwet hewig aangeval. Die lede van die Raad van Vyfhonderd het egter, uit vrees vir sy diktatoriale ambisies, probeer om hom te lyf te gaan en hy was verplig om die raadsaal te verlaat. Gelukkig vir Napoleon het sy broer, Lucien, voorsitter van die Raad van Vyfhonderd, tot sy redding gekom. Hy het tevergeefs probeer om die Raad tot orde te roep. Nadat hy sy swaard teen Napoleon se bors gedruk en gesweer het dat hy hom sou doodmaak as hy (Napoleon) ooit die vryhede van die Franse volk sou skend, het hulle besluit om die leër in te roep om die orde te herstel. Dit het die lede van die twee wetgewende rade laat besluit om maar liewers die drie Konsuls te erken en die ou grondwet van 1795 deur 'n nuwe, bekend as die Grondwet van die Jaar VIII, te vervang.