cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sint Maartin
Sint Maartin (Frans: Saint-Martin, Nederlands: Sint Maarten) is 'n eiland in die Karibiese See en lê in Noord-Amerika. Dit is 'n oorsese gebied van Frankryk en die Koninkryk van die Nederlande en is sedert 1648 tussen die twee lande verdeel. Dit is die enigste plek ter wêreld met 'n grens tussen Frankryk en die Koninkryk van die Nederlande (in Europa lê België tussen die twee).
Die eiland is genoem na die heilige Martinus van Tours, en het 'n oppervlakte van 87 km² en 'n bevolking van sowat 74 740 in 2009 gehad.
Kuret
In die mediese vakterminologie verwys kuret (Frans: curette) na 'n skerp- of stomprandige, lepelvormige instrument wat gebruik word om die binnewande van hol organe mee af te skraap.
Poppy Rush
Poppy Rush (gebore 10 Oktober 1991) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Emmerdale (1972), Grange Hill (1978), EastEnders (1985), en Jinx (2007).
Helene Costello
Helene Costello (21 Junie 1906 – 26 Januarie 1957) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Millionaires (1926), Lights of New York (1928), Broken Barriers (1928), en The Fatal Warning (1929).
Johannes I Tzimiskes
Vroeë lewe
Tzimiskes is iewers in 925 gebore as lid van die Kourkouas-familie, wat van Armeense oorsprong was. Sy ma was die suster van die toekomstige keiser Nikephoros II Phokas.
Dit lyk of hy op ’n jong ouderdom by die leër aangesluit het, aanvanklik onder Phokas se bevel. Hy het vinnig opgang gemaak en het die politieke en militêre bevel van die streek Armenië oorgeneem voor hy 25 was. Sy huwelik met Maria Skleraina het hom verbind aan die invloedryke Skleroi-familie.
Nikephoros het ’n reeks oorwinnings behaal en die grense uitgebrei deur sowat 60 grensstede, onder meer Aleppo, te verower. Johannes het in die oorlog uitgeblink, onder sy oom en as bevelvoerder van dele van die leër. Met die dood van keiser Romanos II in 963 het Johannes sy oom aangespoor om die troon oor te neem. Daarna is hy weens ’n gekonkel van sy bevel onthef. Hy het toe met Nikephoros se vrou, Theophano, met wie hy ’n verhouding gehad het, saamgesweer om hom te vermoor.
Bewind
Nadat Nikephoros vermoor is en Johannes keiser geword het, het hy sy swaer Bardas Skleros gestuur om ’n rebellie te onderdruk deur Johannes se neef Bardas Phokas, wat sy oom wou opvolg. Hy het ook met Theodora getrou om sy posisie te versterk.
In ’n reeks veldtogte teen die indringende Kiëf-Roes het hy die vyand in 971 uit Thracië verdryf. Hy het grootprins Swjatoslaf I so geheel en al verslaan dat hy in beheer was van Bulgarye en Dobruja.
In 972 het hy die Abbasidiese Kalifaat en sy ondergeskikte state aangeval. In ’n tweede veldtog in 975 teen Sirië het Johannes se magte onder meer Damaskus, Nasaret, Beiroet en Tripoli oorgeneem, maar hy kon nie Jerusalem verower nie. Hy is in 976 skielik dood met sy terugkeer van die tweede veldtog.
Johannes is opgevolg deur Basilius II, die seun van Konstantyn VII wat in 960 deur sy pa tot medekeiser gekroon is.
Xianyang
Xianyang (Chinees: 咸阳) is 'n stad in die Chinese provinsie Sjaanxi met 'n bevolking van 5 096 006 in 2010.
Die stad is in die noordelike sentrum van China aan die Wei-rivier geleë. Xianyang maak deel uit van die metropolitaanse gebied van Xi'an en lê in die weste daarvan. Tussen 221 v.C. en 206 v.C. het dit as eerste hoofstad van die keiserlike China onder Qin Shi Huang gedien.
Ekonomie van Frankryk
Met 'n nominale bruto binnelandse produk (BBP) van 2 583,6 miljard VSA-$ in 2017 (teen heersende pryse) is Frankryk naas Duitsland die voorste nywerheidsland in Europa. Dit is ook die derde grootste ekonomie na Duitsland en die Verenigde Koninkryk in Europa en die sesde grootste ter wêreld.
Franse ondernemings presteer veral in dienssektore soos die bank- en versekeringsbedrywe, IT-dienste, toerisme, lugvervoer, motors, energie, luukse goedere, farmaseutiese produkte, chemie, elektronika, landbou en voedselverwerking.
Frankryk se inkomsteverdeling (gemeet deur die Gini-koëffisiënt) is minder ongelyk as dié van ander ekonomieë. Ook die persentasie van mense onder die broodlyn bly met ses persent een van die laagste in die groot nywerheidslande en vergelyk baie gunstig met dié van die Verenigde Koninkryk (18 persent) en die Verenigde State (15 persent).
Ekonomiese ontwikkeling sedert die Tweede Wêreldoorlog
Kenmerkend vir die Franse ekonomie is die vinnige groei van die nywerheidsektor vanaf die laat veertigerjare en die snelle verstedeliking van die bevolking. Die Franse staat oefen tradisioneel 'n groot invloed op die ekonomiese ontwikkeling uit en beheer die industriële met behulp van ekonomiese en strategiese planne. Hierdie beleid, wat in Frans dirigisme genoem word, is kenmerkend van die konserwatiewe regerings van die na-oorlogse Frankryk en behels ook die staatsbeheer oor 'n aantal sleutelnywerhede soos vervoer, energie en die infrastruktuur van die telekommunikasiebedryf. Daarnaas word ook privaatondernemings aangemoedig om in staatlike projekte en sleutelnywerhede te belê of met hulle saam te smelt.
Tydens die eerste na-oorlogse beplanningsperiode van die jare 1947 tot 1953 is die nywerheidsproduksie met sowat 70 persent uitgebrei, terwyl die landbousektor met 21 persent en die lewenstandaard van die bevolking met 30 persent gegroei het. Die tweede beplanningsperiode van die jare 1954–1957 het voorsiening gemaak vir die vinnige groei van veral die chemiese en elektriese nywerhede. Gedurende die derde beplanningsperiode (1958–1961) het die klem op uitvoergerigte nywerhede geval, waarby veral die motor-, vliegtuig- en elektriese nywerhede stewige groei ervaar het. Tydens hierdie periode is omvangryke aardgasreserwes naby Lacq ontdek.
Die tradisionele historiese nywerhede van Frankryk het veral op die vervaardiging van luukse verbruikersware soos reukwater, kosmetika, skoonheidspreparate, glas, porselein en tekstiele gebaseer; hulle speel nog steeds 'n belangrike rol in die Franse ekonomie en lewer 'n groot bydrae tot die uitvoere van die land.
Die meeste Franse ondernemings het hulle hoofkwartiere in Parys wat saam met sy voorstede sowat 'n vyfde van die Franse bevolking huisves. Die toekomstige ekonomiese beplanning bevorder die ontwikkeling van ekonomiese spilpunte in ander dele van die land soos Lyon, Marseille, Nantes, Toulouse, Straatsburg en Nancy.
Die grootste vraagstukke bly die ongelykmatige verspreiding van ekonomiese welvaart, wat veral in die metropolitaanse gebied van Parys en in die grensgebiede met die Beneluxlande en Duitsland gekonsentreer is, en die verskaffing van behuising vir die groot aantal minderbevoorregtes (veral immigrante uit Afrika en Arabiese lande) in stedelike gebiede. Sorgwekkend is die hoë werkloosheid van jongmense tusse die ouderdom van 16 en 25 jaar wat in Oktober 2017 op 22 persent gestaan het.
Groeikoers van die bruto binnelandse produk (BBP) 1998–2018 in persent
Bron: de.statista.com
Desmacella meliorata
Desmacella meliorata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Desmacella en tot die familie Desmacellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1977 deur Wiedenmayer.
Saxon Sharbino
Saxon Sharbino (gebore 11 Junie 1999) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Poltergeist (2015) en Bedeviled (2016), en in die televisiereekse Touch (2012) en American Vandal (2017).
Gladiolus dolomiticus
Gladiolus dolomiticus is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is endemies aan Limpopo en kom in die Makapansvallei voor. Die plant het geen bedreigings nie en word as seldsaam beskou.
Kwint
'n Kwint is die verskil in toonhoogte tussen twee tone waarvan die trillingsgetalle in die verhouding 3:2 staan.
Tasmansee
Die Tasmansee (Engels: Tasman Sea, Māori: Te Tai-o-Rehua) is 'n see van die Stille Oseaan en is geleë tussen Australië in die weste en Nieu-Seeland in die ooste. Die see is genoem ná die Nederlandse ontdekkingsreisiger Abel Tasman, wat onder andere in 1642 en 1643 Nieu-Seeland en Tasmanië ontdek het. Omstreeks 1770 het die Britse ontdekkingsreisiger James Cook tydens sy eerste ontdekkingsreis die see ondersoek.
Die Internasionale Hidrografiese Organisasie beskou die seegebied oos van die Australiese deelstate Nieu-Suid-Wallis, Victoria en Tasmanië as deel van die Tasmansee, terwyl die seegebied oos van Queensland deel van die Koraalsee uitmaak. Die grens tussen Nieu-Suid-Wallis en Queensland dui ook die grens tussen die twee seë aan.
Die Tasmansee is 2 800 km lank, tot 2 200 km wyd, het 'n oppervlakte van ongeveer 2 300 000 km² en 'n gemiddelde diepte van 5 200 m. Eilande in die Tasmansee sluit in Lord-Howe-eiland, Ball’s Pyramid en Norfolkeiland, wat almal tot Australië behoort, terwyl Nieu-Seeland se Noordeiland en Suideiland die oostelike grens van die see vorm. Die belangrikste nedersettings aan die see is Hobart, Newcastle en Sydney in Australië asook Auckland, Wellington en Wollongong in Nieu-Seeland.
NG gemeente Franschhoek
duimnael|regs|320px|Franschhoek se NG kerk is in 1847 ingewy, in 1883 vergroot en in 1967/'8 deeglik gerestoureer.
Die NG gemeente Franschhoek is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode van Wes-en-Suid-Kaapland. Dit is in 1847 gestig as die 32ste gemeente in dié kerkverband.
Agtergrond
Die naam van die gemeente, Franschhoek, herinner aan die koms en vestiging van die Franse Hugenote in hierdie vallei. Vandag nog is hier baie wat spreek van dié betekenisvolle toevoeging tot die Kaapse bevolking in 1688, naamlik familie- en plaasname, grafte, asook die Hugenotemonument wat in April 1948 onthul is. Die eerste inwoners van die vallei, vroeër genoem Olifantshoek, het in kerklike verband met Simondium en Drakenstein gestaan, en op eersgenoemde plek is selfs vir 'n tyd deur ds. Pierre Simond in die Franse taal gepreek. Mettertyd het hul afstammelinge vermeng met die Hollanders en vanaf die stigting van Paarl-gemeente in 1691 het Franschhoek 'n wyk van daardie gemeente uitgemaak.
Stigting
duimnael|regs|160px|Ds. [[Pieter Ham, van 1845 tot 1864 Franschhoek se eerste NG predikant.]] Reeds in 1833 is 'n kapel hier gebou en deur ds. Van der Lingen van die Paarl ingewy. Eerw. Jacob Verhaag het vanaf 1837 geestelike werk op Franschhoek gedoen en sowel wit as bruin mense bearbei. Die afstigting tot 'n afsonderlike gemeente het eers in 1845 plaasgevind, nadat prop. P.N. Ham reeds in September 1844 hier as hulpprediker georden is. Die kerkgebou, wat in 1883 vergroot en in 1967/'68 deeglik gerestoureer is, is op 18 April 1847 ingewy. Die eerste leraar, ds. Pieter Ham, het hier gestaan tot 1865. Die beginjare van die klein gemeente was moeilik, beide vanweë die finansiële swakheid van die gemeente en die gedurige stryd tussen die leraar en 'n deel van die gemeente. Ds. Ham moes sy ontslag aanvra nadat die saak selfs voor die Sinode gedien het.
Tydperk tot 1900
duimnael|links|200px|Ds. J.A. Beyers was predikant alhier van 1884 tot 1889. Dié portret van hom hang in die konsistorie. Ná die vertrek van ds. Ham moes die gemeente 'n vakature van vyf jaar deurmaak waarin, soos kan verstaan word, sake op kerklike gebied beslis nie gevorder het nie. Gedurende die volgende 30 jaar word die gemeente deur sewe ernstige en toegewyde leraars bearbei en was daar kenlike groei, hoewel nie een baie lank hier gebly het nie. Hulle was: Di. J.G. Olivier (1869–1873), J.G.J. Krige (1873–1881), P.D. Rossouw (1881–1883), J.A. Beyers (1884–1889), A.F. Malan (1889–1890), dr. P.J. Cruse (1892–1894) en ds. S.J. Perold (1895–1898). In Maart 1899 het ds. A.F. Malan teruggekeer om die gemeente twintig jaar lank met vrug te bedien. In sy bediening het hier in 1905 'n geseënde herlewing plaasgevind en in 1917 het die gemeente 'n groot verantwoordelikheid bygekry deurdat die bosbounedersetting by La Motte ook bearbei moes word.
Eerste helfte van die 20ste eeu
Weens swakke gesondheid moes ds. Malan in 1919 sy emeritaat aanvaar en op 17 Julie 1919 is ds. A.J. van Wyk as sy opvolger hier bevestig. Ds. en mev. Van Wyk het die gemeente met groot getrouheid en toewyding gedien en op elke gebied van die gemeentelike werksaamhede hul plek ingeneem. Op breër kerklike gebied het ds. Van Wyk ook treffende dienste gelewer en was van 1928 tot 1936 Scriba van die Sinode en daarna Moderator, totdat hy in 1943 sy emeritaat aanvaar het. Vanaf 1943 tot 1947 het ds. Z.B. Loots die gemeente bedien en sedert Oktober 1947 ds. M.S. Louw.
Ds. P.D. Rossouw
duimnael|regs|300px|'n Gedenksteen aan die kerkgebou aangebring met die viering van die gemeente se 150-jarige bestaan in 1995.
Die gemeente was ná die vertrek van ds. Jacobus George Joubert Krige (1873–1881) ses maande vakant totdat ds. P.D. Rossouw, indertyd die leraar van Steynsburg, hier verwelkom is. Op 8 September 1881 het 'n groot aantal gemeentelede die nuwe leraar 'n paar myl buite die dorp tegemoet gegaan en op feestelike wyse ingebring. Op 9 September het die bevestiging plaasgevind in 'n goed gevulde kerk, waar 'n hele aantal predikante teenwoordig was, naamlik di. J.H. Neethling (konsulent), J.G.J. Krige (vorige leraar), E.Z.J. de Beer, A. Murray, J. Stegmann en prof. J. Marais. Ds. Neethling, wat die bevestigingsrede gehou het, het oor die visvangs in Lukas 5 gespreek en die intreepreek het gegaan oor Eksodus 3:14 (Statebybel): "En God zeide tot Mozes: IK ZAL ZIJN, Die IK ZIJN ZAL! Ook zeide Hij: Alzo zult gij tot de kinderen Israëls zeggen: IK ZAL ZIJN heeft mij tot ulieden gezonden!".
In die tyd het 'n mens van Steynsburg nog met 'n seereis na Franschhoek gekom. Ds. Rossouw is per wa na Port Elizabeth en van daar per boot, die Nubian, na Kaapstad. Die hele reis het byna £70 gekos, en omdat ds. Rossouw nie volle vier jaar op Steynsburg gebly het nie, moes daar 'n gedeelte van sy reiskoste van Uniondale na Steynsburg, naamlik £25 vergoed word. Met die vertrek van ds. Krige het die gemeente ook die regeringstoelaag tot die salaris van die predikant verloor. Tog het die gemeente nie daaraan getwyfel dat alle verpligtinge in verband met die instandhouding van die eredienste nagekom sou word nie. Ten spyte van die verlies van die toelaag was die gemeente vol moed en het die saak van die vergroting van die kerkgebou waarvan daar reeds sprake was in die tyd van die vorige predikant, dadelik aandag geniet. Op 3 Oktober 1881 het die kerkraad besluit om 'n gemeentevergadering te belê wat op 20 Oktober gehou sou word. Op hierdie vergadering is 'n boukommissie aangestel om op sake in te gaan. Toe die verslag van die kommissie voor die kerkraadsvergadering van 15 November gelê is, het dit geblyk dat daar by die gemeentelede groot verskil van gevoele was omtrent die wyse waarop die kerk vergroot moes word. Die kerkraad besluit dus om die saak nogeens voor 'n gemeentevergadering op 21 November te lê. Wat die uitslag van die vergadering was, is moeilik om vas te stel, maar na alle waarskynlikheid is daar ooreengekom om die gebou met twee vleuels te vergroot en kon die werk begin.
Weer het die water vir die pastorie aandag vereis. Daar is 'n skikking met die munisipaliteit gemaak waarby 3/4 duim water onafgebroke, en die volle straal gedurende ses uur op twee dae in die week vir die pastorie afgestaan sou word. Om die saak finaal af te handel is G.J. Kriel uit die kerkraad benoem om saam met iemand uit die munisipaliteit die saak met die goewerment te beslis. Jac. Hugo, wat weer die saak van die water tussen hom en die kerkraad aangeroer het, moes wag op die uitslag van genoemde kommissie. Volgens verslag is die water aan die munisipaliteit gegee op voorwaarde dat die pastorie 'n genoegsame aandeel sou kry. Die kerkraad het darem ten einde die pastorie van drinkwater te voorsien op sy vergadering van 2 Oktober 1882 besluit om pleks van 'n pyp aan te lê 'n put op die pastoriegrond te maak om te sien of water gekry sou word, en indien die put beantwoord, om dan 'n pomp op te sit. In 1882 kon die godsdiensverslag sê dat hoewel die goewermentstoelaag gemis word, die Here gesorg het selfs waar die algemene omstandighede nie te goed was nie. Die verslag deel mee dat in weerwil van "de gedruktheid in den handel, de aanwezigheid van de pokken in de Kaapstad en de algemene schaarsheid der tijden" wat op Franschhoek miskien meer gevoel is as op ander plekke, die kollektes by die eredienste net soveel was as die vorige jaar en veel meer as die twee vorige jare. Die dankfees was ook besonder goed en die sustentasiefonds is opgebou tot 'n bedrag van £758 6s. 8d.
Ds. J.G. Olivier, 1869–1873
duimnael|links|170px|Ds. [[Johannes Gerhardus Olivier|J.G. Olivier as jong predikant op Franschhoek. Hy het gehoop sy gesondheid sou verbeter danksy die droë lug van die Vrystaat nadat hy in 1873 die beroep na die NG gemeente Bethulie aangeneem het.]]
Ds. J.G. Olivier het sy proponentseksamen op 12 Maart 1869 in Kaapstad met goeie gevolg afgelê en op 18 of 19 Augustus van dieselfde jaar is hy as leraar van Franschhoek georden en bevestig. Aan dié gemeente het hy voorkeur gegee bo die ander drie gemeentes wat hom beroep het, naamlik Piketberg, Philadelphia en Nazareth (in die Zuid-Afrikaansche Republiek). Ds. Olivier is 10 km buite die dorp ontmoet van waar 10 rytuie hom na die dorp begelei het. By die skool het die kinders 'n lied gesing en hierna is 'n adres aan hom oorhandig. Die volgende dag is hy bevestig. Daar was sowat 700 mense teenwoordig toe prof. John Murray van die Kweekskool die bevestigingsrede lewer en die ordening waarneem. Die nuwe leraar het sy intreepreek gelewer na aanleiding van Rom. 1:6: "Onder welken gij ook zijt, geroepenen van Jezus Christus" (Statebybel).
Tydens sy eerste vyf maande op Franschhoek het ds. Olivier by D. Hugo tuisgegaan. Skaars 'n jaar ná sy bevestiging, op 4 Februarie 1870, het ds. Olivier op Richmond in die Bo-Karoo in die huwelik getree met Martha Catharina van der Merwe, 'n dogter van P.J. van der Merwe, 'n ouderling van die NG gemeente Richmond, waarna hulle in die pastorie gaan woon het. Hul 14 jaar lange huwelik was blykbaar liefdevol en gelukkig. Drie kinders is uit die huwelik gebore.
Ds. Olivier het net drie jaar op Franschhoek gearbei, maar dit was met veel ywer en liefde en tot groot seën vir vele. Hy is in dié tyd deur die Kaapse Sinode as lid van die admissie-eksamenkommissie benoem en het die Kerk in dié betrekking belangrike dienste bewys. Tydens sy dienstyd is op Franschhoek 'n begin gemaak om een keer per maand in Engels te preek. In 1874 is besluit dat ernstige pogings aangewend sou word om geld in te samel vir die leraar se salaris. Dit het goeie resultate gelewer en bydraes is selfs van Stellenbosch ontvang.
Maar reeds op Franschhoek het hy aan 'n hoes begin ly wat sy vriende bekommerd gemaak het. Hulle was dus bly toe hy in 1873 beroep word na die NG gemeente Bethulie in die Suid-Vrystaat, en het die hoop gekoester dat die droë klimaat van die Vrystaat hom volkome sou help herstel. In dié hoop het hy die beroep aangeneem.
Ds. S.J. Perold 1895–1898
duimnael|regs|170px|Ds. [[Stefanus Jacobus Perold|S.J. Perold, Franschhoek se leraar van 1895 tot 1898.]] Ds. Perold is op 16 Mei 1895 in die gemeente bevestig ná ’n vakature van ses maande. Die aand voor die dag van die plegtige bevestiging is daar 'n konferensie met die gemeente gehou oor die onderwerp: “De gemeente des Heeren.” By die geleentheid sowel as by die bevestiging was 'n hele aantal predikante teenwoordig. Hulle was di. M.C. Botha, die konsulent, J.H. Neethling, A. D. Lückhoff, Malherbe, De Beer, F.X. Roome en prof. De Vos van die Kweekskool. Laasgenoemde het die bevestigingsrede uitgespreek na aanleiding van 2 Korintiërs 2:16: “Dezen wel een reuk des doods ten dode; maar genen een reuk des levens ten leven. En wie is tot deze dingen bekwaam?” Ds. Perold se intreepreek het gegaan oor die woorde : “Zie ik kom om uwen wil te doen, o God.”
Op 6 Oktober 1895 is die nuwe preekstoel ingewy wat 'n kosbare geskenk was van die heer Gideon Hugo en sy eggenote. By geleentheid van die inwyding was prof. Marais die feesredenaar.
Ná 'n driejarige verblyf op Franschhoek het ds. Perold ’n beroep na die NG gemeente Murraysburg aangeneem en op 28 Augustus 1898 afskeid geneem met 'n rede oor 2 Korintiërs 13:13: “De genade van den Heere Jezus Christus, en de liefde van God, en de gemeenschap des Heiligen Geestes, zij met u allen. Amen.” Gedurende die laaste week van ds. Perold se verblyf in die gemeente is daar vanaf Woensdag elke aand dienste gehou. Ds. Perold het in die kort tyd van drie jaar veel vir die gemeente gedoen en daar is swaar van hom en mev. Perold afskeid geneem.
Ds. A.J. van Wyk 1919–1943
links|duimnael|280px|Ds. en mev. [[A.J. van Wijk|Van Wijk as die leraarspaar van die NG gemeente Franschhoek.]] duimnael|regs|280px|Die inwyding van die [[Hugenotemonument op Franschhoek. Ds. A.J. van Wijk het ná sy aftrede in 1943 op die dorp bly woon en waarskynlik ook aan die inwyding op 17 April 1948 deelgeneem. Die verrigtinge is gelei deur dr. Abraham van der Merwe, ds. Van Wijk se opvolger as moderator van die Kaapse Kerk.]]
Ds. Van Wijk is op 17 Julie 1919 op Franschhoek bevestig. Die bevestigingsrede na aanleiding van Kol. 1:28, 29 is uitgespreek deur ds. A.C. Murray. Die nuwe leraar se intreepreek op Sondag 20 Julie het gehandel oor Hand. 8:35. Gedurende ds. Van Wijk se tyd op Franschhoek het daar baie veranderinge plaasgevind. In 1923 is 'n nuwe orrel teen £1 200 aangekoop en in 1926 het die pastorie 'n hele vernuwg ondergaan wat ook 'n koste van £1 200 meegebring het. Die aloue gebruik van die bekers by die Nagmaal het in 1927 plek gemaak vir die gebruik van aparte kelkies. Dié verandering het egter eers gekom ná 'n paar jaar se deeglike ondersoek en oorweging.
In ds. Van Wijk se tyd het Afrikaans algaande tot sy reg gekom. Eers is net sekere dienste af en toe in Afrikaans gehou totdat dit later heeltemal ingevoer is. Die eerste notule van die kerkraad wat in Afrikaans geskryf is, was dié van Januarie 1929. Nadat die eerste besending van 10 000 Bybels in Afrikaans in Mei 1933 in Kaapstad aangekom het, is dié Bybel ook op Franschhoek feestelik in gebruik geneem. Gedurende die eerste jaar is 150 000 Afrikaanse Bybels landwyd versprei in 'n tyd van politieke onbestendigheid, ekonomiese agteruitgang en knellende droogte. Ook aan die feestelike ontvangs van die eerste Afrikaanse Psalm-boek in 1937 het die gemeente onder ds. Van Wijk se leiding deelgeneem toe dit met groot geesdrif ontvang is.
Gedurende 1939 is daar op verskeie plekke feeste ter ere van die Hugenote gehou, ook op Franschhoek. Toe daar besluit is om 'n waardige Hugenotemonument in die Drakensteinvallei op te rig, het die verantwoordelike kommissie op Franschhoek besluit. Die argitek was J.C. Jongens van Kaapstad en die beeldhouer Coert Steynberg. Dit is in 1948, vyf jaar ná ds. Van Wijk se aftrede, ingewy.
Ds. J.A.S. Oberholster, skrywer van Franschhoek se Eeufees-gedenkboek van 1945, skryf ds. en mev. van Wijk het die gemeente met groot getrouheid en toewyding gedien. "Op elke gebied van die gemeentelike werksaamhede het hulle hul plek ingeneem. As warme ondersteuners van die opvoeding en die sending het dié werksaamhede hul daadwerklike belangstelling geniet." Mev. Van Wijk het jare lank in die hoofbestuur van die Vrouesendingbond gedien.
Ds. Gys Muller 1965–1985
duimnael|links|170px|Ds. [[Gys Muller.]] duimnael|regs|300px|Die binneruim van die kerkgebou soos gesien vanaf die orrelgalery oorkant die preekstoel. Op 7 Augustus 1965 is ds. Muller en sy gesin in die gemeente ontvang, die begin van 'n twee dekade lange verbintenis met dié Bolandse dorp. Die eerste groot projek tydens hul dienstyd op Franschhoek was die oprigting van die tehuis vir bejaardes Huis Fleur de Lis, waartoe die kerkraad op 10 Mei 1965 besluit het. Die kerkraad het 'n perseel agter die kerkgebou aan die ACVV beskikbaar gestel het teen die nominale bedrag van R2. Fleur de Lis is op 1 November 1969 in gebruik geneem.
Die tweede groot projek was die opknapping van die kerkgebou wat op 18 April 1847 in gebruik geneem en in 1883 vergroot is, maar teen die middel jare 60 het dit duidelik begin word die gebou moes noodsaaklike herstelwerk ondergaan. Ds. Muller was lid van die komitee wat op 17 Oktober 1966 opdrag gekry het om die kerkgebou heeltemal buite sowel as binne te restoureer. Ene B. Mansbergh is op 22 Mei 1967 as argitek aangestel en dr. A.C. Liebenberg as raadgewende ingenieur. Die koste van die projek is op R40 000 beraam. Die restourasie was so grondig, dit het in werklikheid daarop neergekom dat net die mure daarvan onveranderd gelaat sou word, maar ondanks al die veranderinge, sou die gebou by voltooiing dieselfde vertoon as voorheen.
Uiteindelik het die totale koste van die restourasiewerk op R60 000 te staan gekom. Die herstelde opgeknapte kerkgebou is in die naweek van 16 en 17 November 1968 feestelik in gebruik geneem. Minder as 'n jaar later, in September 1969, is die Boland deur 'n aardbewing getref wat reuse-skade op byvoorbeeld Tulbagh aangerig het, maar danksy die omvattende betonversterkings wat tydens die restourasiewerk in die mure van die Franschhoekse kerk aangebring is, was die skade aan die gebou gering die gebou is in 1972 tot Nasionale gedenkwaardigheid verklaar.
Ander hoogtepunte tydens ds. Muller se bediening op Franschhoek, was die installering van 'n luidsprekerstelsel in die kerkgebou in 1975, die ingebruikneming van die hersiene Psalm-en-gesangeboek op Hervormingsdag, 29 Oktober 1978, onder leiding van ds. Muller, die eeufeesdiens wat hy in 1981 gehou het met die oog op die honderdste bestaansjaar van die plaaslike munisipaliteit en uiteindelik ook die ingebruikbeming van die nuwe vertaling van die Bybel in Afrikaans op 2 Desember 1983.
Ds. Muller was verantwoordelik vir die 1979-uitgawe van Uit die Beek, 'n versameling dagstukkies wat van 1925 af jaarliks die lig sien, van 1927 onder die huidige naam en van 1929 af in Afrikaans. Uit die Beek se opsteller van 1925 tot 1966 was ds. Attie van Wijk, die leraar van Franschhoek van 1919 tot 1943, wat ná sy aftrede op Franschhoek bly woon en hier oorlede is op 21 Augustus 1966 in die ouderdom van 94 jaar.
Ds. Gys Muller het, ná 'n loopbaan van 37 jaar, aan die begin van 1985 besluit om te emeriteer. Hy het die jaar vantevore 60 geword. So lewer hy op Sondag 3 Februarie 1985 sy afskeidsboodskap na aanleiding van Efes. 3:14-19: "Daarom kniel ek in gebed voor die Vader aan wie die hele gemeenskap van gelowiges in die hemel en op die aarde sy bestaan te danke het. Ek bid dat Hy deur sy Gees uit die rykdom van sy heerlikheid aan julle die krag sal gee om innerlik sterk te word, dat Christus deur die geloof in julle harte sal woon en dat julle in die liefde gewortel en gegrondves sal wees. Mag julle in staat wees om saam met al die gelowiges te begryp hoe wyd en ver en hoog en diep die liefde van Christus strek. Mag julle sy liefde ken, liefde wat ons verstand te bowe gaan, en mag julle heeltemal vervul word met die volheid van God."
Tydens sy byna vier dekades as predikant het hy die Kerk in verskeie Sinodale en Ringskommissies gedien. Vir Franschhoek se lidmate was hy 'n "besielende prediker, toegewyde pastor en bekwame gemeenskapsleier". Sy vrou het hom as volg beskryf: "Gys was nog van die outydse soort predikante, hy het die Woord helder en duidelik met baie liefde gebring, soos 'n herder wat sy skape by die naam ken. Hy het op sy kenmerkende manier liefde en warmte uitgestraal na ander." Hy het die plaaslike gemeenskap in talle komitees gedien, onder meer die skoolkomitee, skoolraad, boukomitee van Huis Fleur de Lis, die verhoudingskomitee, beheerraad van die Hugenote-Gedenkteken, koshuiskomitee en plaaslike Voortrekkerkommando.
Mev. Muller het eweneens haar plek in die gemeente en gemeenskap volgestaan en onder meer in 1983 leiding geneem met die ontbinding van die Vrouesendingbond en die stigting van die Vroueaksie, later bekend as die Vrouediens. Onder haar leiding het die Kinderkrans/Junior Kerkjeugaksie gebloei. Sy was ook onderhoofleidster van die Voortrekkers van 1974 tot 1981.
Enkele leraars
duimnael|160px|regs|Ds. Zacharias Blomerus Loots, leraar van 1943 tot 1947. duimnael|regs|160px|Ds. M.S. Louw, 'n boorling van [[Prins Albert, was Franschhoek se leraar van 1947 tot 1964.]]
Lys van nedersettings in Argentinië
Hierdie is 'n lys van nedersettings in Argentinië.
Desmacella microsigma
Desmacella microsigma is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Barbara Sharma
Barbara Sharma (gebore 14 September 1942) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Con Air (1997) en Time Share (2000), en in die televisiereekse Frasier (1993) en Becker (1998).
Desmacella microsigma
Die spons behoort tot die genus Desmacella en tot die familie Desmacellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1964 deur Lévi.
Mae Costello
Mae Costello (13 Augustus 1882 – 2 Augustus 1929) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster.
Toronto
Toronto is die hoofstad van die provinsie Ontario, Oos-Kanada en met 'n bevolking van byna 2,8 miljoen nie net die grootste stad van Kanada nie, maar ook die vierde mees bevolkte in Noord-Amerika na Mexikostad, New York en Los Angeles. Die stad is die sentrum van die sogenaamde Golden Horseshoe (Goue Hoefyster), 'n metropolitaanse gebied met meer as ses miljoen inwoners aan die suidwestelike oewer van die Ontariomeer, wat oor 'n afstand van sowat 100 kilometer van Hamilton in die weste tot by Oshawa in die ooste strek.
Toronto beskik oor 'n belangrike hawe (vir onder meer die uitvoer van graan) aan die Ontariomeer, en dit is die kulturele, finansiële, handel- en nywerheidspilpunt van Engelssprekende Kanada asook die setel van belangrike universiteite. Toronto beskik oor Kanada se hoogste wolkekrabbers – die simbole van sy dinamiese ekonomiese groei. Die CN-toring (553,5 meter) is een van die hoogste geboue wêreldwyd – 'n platform van glas dien op 'n hoogte van sowat 350 meter as 'n uitsigpunt.
Die stad is met sy sowat veertig skouburge die derde belangrikste Engelstalige teaterstad ter wêreld na Londen en New York. Daar is talle parke in die stadsgebied, terwyl ook agttien eilande in die Ontariomeer as rustige toevlugsoorde in die woelige stad dien. Net soos Montreal word Toronto onder die veiligste metropole ter wêreld gereken.
Geskiedenis
Die Wyandot (Hurone), een van die Eerste Nasies, wat teen die oewers van die Ontariomeer gewoon het, het die gebied van die huidige Toronto Tarantua of "vergaderplek" genoem. Vanuit hierdie plek het die Hurone hul bote in 'n lang portage na die Simcoe-meer en verder tot by die Huronmeer gedra. Die Franse het in 1615 vir die eerste keer met die plaaslike Eerste Nasies in aanraking gekom.
Die eerste Europese nedersetting was die Franse Fort Rouillé, wat in die jaar 1750 opgerig is. Tog het die grootskaalse Europese immigrasie eers met die Amerikaanse Rewolusie begin, toe 'n groot aantal lojaliste hulle in die omgewing begin vestig het. In 1793 het die stad, wat in daardie tydperk nog sy historiese naam York gedra het, die hoofstad van die nuwe kolonie Opper-Kanada geword.
Kroep
In die mediese vakterminologie verwys kroep na 'n ernstige siektetoestand waarby die vliesige beslae van difterie wat nie betyds herken is nie, tot in die strottehoof uitbrei sodat verstikking dreig.
Toronto
Geskiedenis
Volgens 'n verslag van die Verenigde Nasies het Toronto tans die tweede grootste persentasie immigrante na Miami (Florida, Verenigde State). Naastenby die helfte van die inwoners is in die buiteland gebore, en woonbuurte soos Chinatown, Little Italy, Greektown of Koreatown getuig van Toronto se etniese diversiteit.
Ekonomie
Toronto is 'n handel-, nywerheid-, finansiële en logistiese sentrum. Sy bankbedryf, effektebeurs en groothandelsektor is die grootstes in Kanada. Ná die opening van die Sint-Laurens-waterweg het ook Toronto se hawe 'n groter rol gespeel, tog het sy belangrikheid intussen weer afgeneem.
Toronto trek voordeel uit die natuurlike rykdom van die provinsie Ontario. Die grootskaalse beskikbaarheid van grondstowwe en hidro-elektriese krag het die vestiging van 'n verskeidenheid nywerhede bevorder, waarby die motornywerheid die grootste aandeel in die stad se ekonomiese opswaai gehad het. Tans produseer Toronto en sy omgewing meer as die helfte van Kanada se verwerkte goedere.
Die metropolitaanse gebied van Toronto is in ekonomiese opsig die sewende grootste ter wêreld (ná New York, Londen, Tokio, Parys, Los Angeles en Chicago) met 'n BBP van sowat 305 miljard VSA-$ (waarvan 225 miljard in Toronto-Stad). Volgens markkapitalisering is Toronto se effektebeurs tans die derde grootste in Noord-Amerika en die sesde grootste ter wêreld. Die meeste finansiële ondernemings het hulle hoofkwartiere in Baystraat, die eweknie van New York se Wallstraat.
Openbare vervoer
Die Toronto Transit Commission (TTC) onderhou 'n uitgebreide netwerk van moltrein-, bus- en tremlyne in die stadsgebied met 'n totale roetenetwerk van 1 200 kilometer (754 myl). Toronto se openbare vervoerstelsel pronk met die derde grootste aantal passasiers in Noord-Amerika ná Mexikostad en New York.
Die res van die stad word veral deur 'n netwerk van sowat 150 buslyne bedien, waarvan baie as 'n rooster langs die hoofstrate loop. Behalwe vir die roete nommer 99 is hulle almal met een of meer moltrein- of snelvervoerstasies verbind. Die mees tipiese kenmerk van Toronto se openbare vervoer is die TTC se tremstelsel, een van min in Noord-Amerika wat nog steeds in bedryf is. Dit is selfs die tweede grootste tremstelsel ter wêreld ná dié van Melbourne in Australië. Die meeste van Toronto se elf tremlyne is in die stadsentrum gekonsentreer en met die moltreinstelsel verbind.
GO Transit verskaf trein- en busdienste vir pendelaars in die metropolitaanse gebied van Toronto en verbind die middestad met die voorstede en randgebiede.
Dokter
'n Dokter of geneesheer (Latyn: medicus) is 'n persoon wat gekwalifiseer is om geneeskunde te beoefen. Dokters kan hul praktyk fokus op sekere siektetoestande, tipes pasiënte en metodes van behandeling, bekend as spesialiteite, of hulle kan verantwoordelikheid aanvaar vir die voorsiening van omvattende mediese sorg aan individue, gesinne en gemeenskappe, bekend as 'n algemene praktisyn.
Beide die rol van die dokter en die betekenis van die woord self wissel oor die hele wêreld. Grade en ander kwalifikasies wissel wyd, maar daar is 'n paar algemene elemente, soos mediese-etiek wat vereis dat dokters oorweging, deernis en welwillendheid vir hul pasiënte wys.
Daarteenoor is 'n kwaksalwer iemand wat die geneeskuns sonder bevoegdheid toepas, nuttelose middels gebruik of medisyne verkoop wat volgens hom elke moontlike siekte genees.
Saint-Martin
Saint-Martin (in Afrikaans Sint Martin / Sint-Martin) is die Franse deel van die eiland Sint Maarten in die Karibiese See. Die amptelike taal is Frans en die hoofstad en grootste stad is Marigot. Die eilandgebied het 'n oppervlakte van 53,2 km² en 'n bevolking van sowat 36 000 in 2011 gehad.
Lys van nedersettings in Kanada
Hierdie is 'n lys van nedersettings in Kanada.
Mariclare Costello
Mariclare Costello (gebore 3 Februarie 1936) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Let's Scare Jessica to Death (1971), Ordinary People (1980), The Adventures of Buckaroo Banzai Across the 8th Dimension (1984), en Indecent Proposal (1993).
Christine Ebersole
Christine Ebersole (gebore 21 Februarie 1953) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Amadeus (1984), Ri¢hie Ri¢h (1994), Black Sheep (1996), en The Wolf of Wall Street (2013).
Kraambed
In die mediese vakterminologie verwys kraambed (Latyn: “puerperium”, “puer” kind; “pario” in die wêreld bring) na die tydperk na 'n bevalling waarin die moeder se geslagsorgane weer terugbeweeg tot hulle normale posisies soos voor die bevalling. Normaalweg duur die kraambed tot ses weke na die bevalling.
Kraakbeenskyf
In die mediese vakterminologie verwys kraakbeenskyf (ook meniskulus, Grieks “meniskos” klein maan) na die halfmaanvormige plaatjie van veselkraakbeen waarvan daar in elke kniegewrig twee is en wat die draaiing van die knie by die gebuigde onderbeen moontlik maak.
Norma-Cygnus-arm
Verwysings
Vintergatan
Desmacella peachi
Desmacella peachi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Desmacella en tot die familie Desmacellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1914 deur sensu Ferrer-Hernandez.
Gladiolus dolichosiphon
Gladiolus dolichosiphon is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort en is deel van die fynbos. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die Klein Swartberg en Rooiberg naby Ladismith voor. Die plant het hier 'n voorkomsgebied van 92 km2 en word as seldsaam beskou. Dit het tans geen bedreigings nie.
Keesha Sharp
Keesha Sharp (gebore 9 Junie 1973) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Marshall (2017) en in die televisiereekse Girlfriends (2000), Lethal Weapon (2016), en American Crime Story (2016).
Winde opbreek
Winde opbreek is die proses waartydens lug uit die maag deur die mond ontsnap.
Megalyn Echikunwoke
Megalyn Echikunwoke (gebore 28 Mei 1983) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Damsels in Distress (2011) en in die televisiereekse That '70s Show (1998), 24 (2001), en House of Lies (2012).
Winde opbreek
In die mediese vakterminologie verwys oprisp (Latyn: ructus) na die handeling waarby 'n hoeveelheid gas wat in die maag opgehoop het, deur die slukderm en mond na buite gedryf word.
Sue Costello
Sue Costello is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Southie (1998), The Fighter (2010), en Brutally Yours, en in die televisiereeks Costello (1998).
Magellaanse Brug
Die Magellaanse Brug is ’n stroom neutrale waterstof wat die twee Magellaanse Wolke verbind. Dit is in 1963 deur J.V. Hindman en ander ontdek. Die brug bestaan uit hoofsaaklik gas met ’n lae metaalinhoud, maar ’n paar sterre is wel daarin ontdek. Dit moenie met die Magellaanse Stroom verwar word nie; laasgenoemde verbind die Magellaanse Wolke met die Melkweg.
Kami Cotler
Kami Cotler (gebore 17 Junie 1965) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks The Waltons (1971).
Opperhuid
Oor die algemeen verwys epidermis na die buitenste laag selle van 'n orgaan (vir beide plante en diere).
In die mediese vakterminologie verwys opperhuid (sinoniem: epidermis, uit Grieks “derma” = vel) na die veellagige dekweefsel, aan die oppervlakte verhoorn, wat 'n mens se uitwendige liggaamsoppervlak as buitelaag van die huid beklee en wat die huidkliere, hare en naels vorm.
Gladiolus ecklonii
Gladiolus ecklonii is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is inheems aan Eswatini, KwaZulu-Natal, Lesotho, Limpopo, Mpumalanga, Oos-Kaap en die Vrystaat.
Bodenmeer
Die Bodenmeer (Duits: Bodensee, Frans: Lac de Constance) is die tweede grootste meer in Wes-Europa, in die grensgebied van Duitsland, Switserland en Oostenryk, met 'n oppervlakte van 539 vierkante kilometer en 'n diepte van tot by 252 meter.
Die Bodenmeer lê aan die voet van die Alpe en het tydens die Ystydperk as 'n gletsermeer van die Ryngletser ontstaan. Eintlik is dit net 'n groot verbreding van die Ryn, wat tydens die Middeleeue 'n groot rol as waterweg vir die vervoer van goedere gespeel het. Danksy die omliggende bergreekse is die klimaat van die Bodenmeerstreek besonder matig, en naas toerisme is wynbou en vrugteverbouing 'n belangrike bron van inkomste.
Orion-Cygnus-arm
Die Orion-Cygnus-arm is ’n klein spiraalarm van die Melkweg van sowat 3 500 by 10 000 ligjare wat ons sonnestelsel en dus die Aarde insluit. Daarom word dit ook die Lokale Arm genoem.
Bodenmeer
Die grootste eilande is Reichenau met sy beroemde geskiedkundige klooster (wat deur Unesco as wêrelderfenis gelys is), Mainau (wat sedert die Dertigjarige Oorlog 'n Sweedse besitting is) met sy beroemde tuinlandskap en Lindau (almal in die Duitse deel van die meer).
Lucy Cotton
Lucy Cotton (29 Augustus 1895 – 12 Desember 1948) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Miracle of Love (1919), Blind Love (1920), Whispering Shadows (1921), en The Man Who (1921).
Orion-Cygnus-arm
Die Orion-Cygnus-arm is geleë tussen die Carina-Sagittarius-arm en die Perseus-arm. Laasgenoemde is een van die twee groot spiraalarms van die Melkweg. Ons sonnestelsel is min of meer in die helfte van die arm geleë, sowat 26 000 ligjare van die kern van die sterrestelsel af.
Bodenmeer
Die naam
Die naam Bodenmeer is afgelei van een van die oudste nedersettings teen die oewers van die meer, die dorp Bodman teen die mees westelike punt van die Meer van Überlingen, 'n tak van die Bodenmeer.
Orion-Cygnus-arm
Messier-voorwerpe
Verskeie Messier-voorwerpe is in die Orion-Cygnus-arm geleë:
Bodenmeer
Die naam
In die Romeinse tydperk is die meer na een van sy hawens (Bregenz) Lacus Brigantia of Lacus Brigantinus vernoem. Die meeste Europese tale verwys na die meer as die "Meer van Konstanz", die grootste stad in die gebied (Frans: Lac de Constance, Engels: Lake Constance, Italiaans: Lago di Costanza).
In Duitsland het die meer ook die bynaam "Swabiese See" gekry.
Eilande
Die meer se grootste eiland is Reichenau in die Benedemeer, terwyl Mainau en Lindau die grootste eilande in die Bomeer is. Die drie dorpe van die munisipaliteit Reichenau lê op die gelyknamige eiland en spog met drie kerke uit die vroeë en Hoog-Middeleeue, wat deur UNESCO as wêrelderfenisgebied gelys is. Die eiland staan ook bekend vir sy groentetuine.
Die eiland Mainau lê in die suidooste van die Meer van Überlingen. Die eienaars, die Bernadotte-gesin, het die eiland omskep tot 'n gewilde toeristebestemming en 'n botaniese tuin en dieretuin aangelê.
Gladiolus elliotii
Gladiolus elliotii is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is inheems aan Botswana, Gauteng, KwaZulu-Natal, Mpumalanga en die Vrystaat.
Bodenmeer
Eilande
Die ou stadskern en hoofstasie van die Beierse stad Lindau lê op die gelyknamige eiland in die ooste van die Bomeer.
Kleiner eilande in die Bomeer sluit die Dominikane-eiland net voor die ou stadskern van Konstanz en die eiland Hoy naby Lindau in. Die eiland Werd in die oorgangsgebied na die Hoog-Ryn. Twee klein eilande voor die Wollmatinger Ried en die sogenaamde Liebesinsel ("Liefdeseiland") wes van die skiereiland Mettnau lê in die Benedemeer.
Klimaat
Die Bodenmeer oefen 'n betekenisvolle invloed op die klimaat van sy omgewing uit. Tydens die somer stoor die groot watermassas die warmte, wat in die herfs en winter weer aan die omgewing teruggegee word. Die gebied word dus nouliks deur onverwagse kouefronte getref. Veral die wynboubedryf trek voordeel uit hierdie klimatiese fenomeen, wat gereelde laat-oeste moontlik maak.
Die Bodenmeer staan bekend vir sy storms en rukwinde. Die gebied is verdeel in drie verskillende geweste - Wes, Sentraal en Oos - waarvoor stormwaarskuwings uitgereik kan word. Windsnelhede tussen 25 en 33 knope (windsterktes 6 tot 8 volgens die Beaufortskaal) word as sterk winde geklassifiseer, terwyl buie vanaf 34 knope (windsterkte 8) as stormwind of orkaan beskou word. Rondom die meer is skynwerpers geïnstalleer wat mense met hulle oranje blinkligte oor 'n naderende stormfront waarsku.
Die gevaarlikste wind is die sogenaamde föhn, 'n valwind uit die Alpe, wat deur die Rynvallei waai en oor die water van die Bodenmeer uitbrei. Dit bereik soms orkaansterkte en stuur golwe met 'n hoogte van enkele meter oor die meer. Die stormwinde, wat dikwels onverwags optree, is ewe gevaarlik. Tydens die laaste swaar donderbui in Julie 2006 het golwe 'n hoogte van 3,50 meter bereik. Die maksimale hoogte van golwe op die Bodenmeer kan teoreties selfs 4,50 meter wees.
Tydens die vloedramp van Mei en Junie 1999 het die Bodenmeer met sowat twee meter bokant die normale waterstand buitengewoon sterk oor sy oewers gekom en talle hawegeriewe asook geboue en hotelle langs die oewers oorstroom. Swaar reënval het die waterstand in laat Augustus 2005 met sowat 70 sentimeter laat styg. Die grootskaalse oorstromings het paaie en spoorweë in die gebied ernstig beskadig.
Geskiedenis
Die eerste menslike nedersettings dateer uit die Laat Steentydperk (vanaf 3 000 v.C.), en daar is oorblyfsels van huise wat op pale in die meer opgerig is. Een van hierdie dorpe uit die steentydperk is in die opelugmuseum van Unteruhldingen (Duitsland) gerekonstrueer.
Omtrent 400 v.C. het Keltiese stamme soos die Helvetiërs, Brigantiërs en Vindelikers hulle teen die oewers van die Bodenmeer gevestig. Brigantion (Latyn: Brigantium, die huidige Bregenz in Oostenryk) het tot die belangrikste Keltiese nedersetting gegroei.
Ermelo
Ermelo kan verwys na:
Bodenmeer
Geskiedenis
Die Romeine het die gebied van die Bodenmeer in 15 v.C. verower, en in dieselfde jaar het die grootste seeslag ooit op die Bodenmeer plaasgevind waartydens Kelte uit Brigantion teen 'n Romeinse vloot geveg het. Die Keltiese stamme is geleidelik geromaniseer.
Die Spaanse geograaf Pomponius Mela verwys omtrent 43 n.C. vir die eerste keer na die Bomeer (Lacus Venetus) en Benedemeer (Lacus Acronius) van die Bodenmeer, en hy beweer dat die Ryn deur albei sou vloei. Gaius Plinius Secundus verwys na die Bodenmeer as die Lacus Brigantinus. Brigantium is destyds die belangrikste Romeinse nedersetting wat stadstatus kry en die setel van die prefek van die Romeinse Bodenmeervloot word. Die Romeine rig daarnaas ook nedersettings soos Constantia (die huidige Konstanz, Duitsland), Arbor felix (Arbon, Switserland) en 'n dorp op die heuwels van Lindau op.
Sedert die 3de eeu het Alemanniese stamme hulle in die gebied gevestig wat danksy die Ierse sendelinge Kolumbaan en Gallus omtrent 600 gekersten is. Die sentralistiese Frankiese bedeling is as gevolg van die feodalisme deur 'n groot aantal kleiner selfregerende gebiede vervang, en eers gedurende die 19de eeu het die moderne state rondom die meer ontstaan.