cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Swartwoud
Historiese ontwikkeling
Ander tipiese nywerhede, wat in die Swartwoud ontwikkel het, was glasvervaardiging en presisie-instrumente en -toerusting. Die glasnywerhede het ook voordeel uit die plaaslike bosbedryf getrek - vir een kilogram glas is immers tussen een en twee kubieke meter hout benodig. Die industrialisering het in die afgeleë valleie van die bergreeks taamlik laat begin, en gedurende die lang koue winters het baie boere die beroemde koekoek- en ander Swartwoudklokke op hulle plase vervaardig. Hierdie tuisnywerhede het die basis vir die latere ontwikkeling van die fynmeganiese en horlosies-nywerhede gevorm, met bekende ondernemings soos Kienzle, Staiger en Junghans.
Ontwikkeling vanaf die 20ste eeu
In die vroeë 21ste eeu is baie bewoners van die suidelike Swartwoud oorkant die grens as pendelaars in Switserland werksaam, terwyl die Swartwoud 'n gewilde reisbestemming vir toeriste uit Noordwes-Switserland is.
Mynbou
Mynbou, wat veral op lood en silwer gefokus het, het 'n lang tradisie in die Swartwoud. So is reeds in die Steentydperk hematiet in die laer Sulzburg-vallei ontgin, terwyl die Romeine in dié vallei later silwer gemyn het. Mynaktiwiteite het hul hoogtepunt in die middeleeue bereik en welvaart aan mynbougebiede gebring. Die bedryf het daarna agteruitgegaan en in die volgende eeue heeltemal verdwyn. In die tyd van die Dertigjarige Oorlog was geen enkele myn meer in bedryf nie.
Mynbouaktiwiteite is eers in die 18de eeu hervat toe groot silwer- en kobaltertsreserwes naby Wittichen en Wolfach ontdek is. Hul ontginning het tot in die vroeë 19de eeu voortgeduur. Daar is pogings vanaf staatskant en privaat entrepreneurs onderneem om ou myne in die Kinzig-vallei weer in bedryf te stel en nuut ontdekte ertsreserwes in die Münster-vallei te ontgin, maar met dié projekte is min sukses behaal. In die tweede helfte van die 19de eeu was daar geen noemenswaardige mynboubedrywighede meer in die gebied.
Toerisme
Die genesende kwaliteite van sy mineraalbronne, sy skoon lug en romantiese landskappe was aanvanklik die belangrikste redes waarom toeriste 'n besoek aan die Swartwoud gebring het, alhoewel die getal besoekers nog relatief klein was. Die hotel Badischer Hof, wat in 1801 in Baden-Baden geopen is, was die eerste groot hotel in Duitsland. Vanaf 1860 het die Badiese Swartwoudvereniging (Badischer Schwarzwaldverein) wandelpaaie in die bergstreek aangelê en die eerste stapkaarte vir Europese toeriste uitgegee. Maar eers toe die spoor- en padnetwerk in die gebied uitgebrei is, kon die Swartwoud vir toerisme ontsluit word.
Een van die eerste bekende toeriste was die Amerikaanse skrywer Mark Twain wat in 1878 vanuit Baden-Baden vertrek het vir 'n staptoer deur die bergreeks. Die feit dat die meeste bewoners van afgeleë gebiede nog nooit met toeriste in aanraking gekom het nie, het dinge soms vir Twain bemoeilik. Maar die skrywer was nogtans gaande oor die boslandskap se stemming waaraan vir hom iets geheimsinnigs en bonatuurliks verbonde was.
Toerisme, tans die belangrikste ekonomiese sektor met sowat 139 000 werkgeleenthede, was in sy vroeë fase nog 'n ongewone fenomeen in 'n berggebied wat eeue lank deur boerderye en harde handewerk gekenmerk is. Die streek is nouliks geraak deur die nywerheidsomwenteling, en so het die ongerepte natuurskoon en skoon lug van die Swartwoud vanaf 1864 'n gewilde bestemming vir somertoeriste gemaak. Die belangstelling vir wintersport in die gebied, wat in 1891 skielik begin het, het van die Feldbergstreek ná 1900 die sentrum van wintersport in Duitsland gemaak.
Vandag is die Suidelike Swartwoud is met 'n oppervlak van 3 300 vierkante kilometer op een na die grootste natuurpark in Duitsland. Daar is voetslaanpaaie met 'n totale lengte van sowat 20 000 kilometer dwarsoor die gebied. Die Swartwoud is ook 'n gewilde bestemming vir wintersport.
In 2002 is 'n toerismeagentskap, die Schwarzwald Tourismus GmbH (STG), gestig om die Swartwoud as toeristebestemming op nasionale en internasionale vlak te bemark. Die klem in sy bemarkingskonsep val op ekologiese en volhoubare toerisme wat 'n omvattende natuurervaring aan besoekers bied, maar hulle ook bewus maak van die rol wat elke dier- en plantspesies in die ekosisteem speel, terwyl 'n bron van inkomste vir die plaaslike bevolking geskep word wat hoë lewensgehalte verseker en ook die nodige middele verskaf om die kulturele besonderhede van die streek te bewaar.
Mobiliteit vir toeriste sonder lugbesoedeling is een van die inisiatiewe waardeur die STG sy missie beoefen. So word goedkoper treinkaartjies vir reise na die Swartwoud aangebied, terwyl besoekers in meer as 140 munisipaliteite gratis toegang tot openbare vervoer het. Fiets- en staptoere word as 'n ekologiese alternatief vir motortoerisme bemark.
Tradisies, kuns en literatuur
Die Swartwoud is van oudsher 'n yl bevolkte gebied met 'n oorwegend landelike karakter. Daar is min stede, en die grootste deel van die bevolking word in kleiner nedersettings gehuisves. Ou tradisies word in baie dorpe bewaar en voortgesit, waaronder tradisionele kleredragte wat hoofsaaklik op feesdae gedra word. Kleredragte verskil van streek tot streek, maar dit is veral die drag van drie dorpe - Kirnbach, Reichenbach en Gutach in die Kinzig-vallei - met sy kenmerkende Bollenhut ('n hoed met opvallende wolbolle) wat vandag in Duitsland en elders met die Swartwoud verbind word. Ongetroude jong vroue dra hoede met veertien rooi bolle, terwyl dié van getroude vroue swart bolle het. In enkele nedersettings dra vroue net voor en op hul huweliksdag 'n bruidskroon, die sogenaamde Schäppel, waarvan die grootstes - soos dié in St. Georgen - tot vyf kilogram swaar is.
Naas die kleredragte het ook Swartwoud-plaashuise met hul groot skilddakke, Swartwoudkoek en -ham, Swartwoudkabouters, Kirschwasser of kirsch ('n bitterige likeur wat van swart kersies gemaak word) en koekoekklokke ikoniese status as alombekende Swartwoudsimbole bereik.
Reeds in die 19de en vroeë 20ste eeu het baie kunstenaars aangetrokke gevoel tot die bergreeks se natuurskoon en sy tradisies en met hul werke internasionale bekendheid aan die Swartwoud verskaf. Veral Hans Thoma, 'n boorling van Bernau im Schwarzwald, en sy studie-kollega Rudolf Epp, wie se kunstenaarsloopbaan deur die Badiese groothertog Friedrich I bevorder is, het hul hele lewe lank Swartwoudtonele vir hul skilderye gebruik. Die skilder J. Metzler, 'n boorling van Düsseldorf, het deur die bergreeks gereis om landskapskilderye te skep. In Gutach het 'n kunstenaarskolonie rondom Wilhelm Hasemann (1850-1913) ontstaan wat met hul landskapskilderye en ander genremotiewe vir kunsliefhebbers en die belangstellende publiek 'n geïdealiseerde beeld van die Swartwoud gebied. Net soos die skrywer Heinrich Hansjakob, wat sy inspirasie in plaaslike tradisies gevind het, was ook Gutach se kunstenaarskolonie by 'n Badiese volksdragtebeweging betrokke. In die kunshandwerk het houtsnyers 'n prominente rol gespeel en hulle nie net tot volkskuns soos tradisionele Longinuskruise beperk nie. Uit hul geledere het beroemde beeldhouers soos Matthias Faller gekom.
Die bergreeks het sy stempel ook op die literatuur afgedruk. Met Berthold Auerbach se Schwarzwälder Dorfgeschichten, wat in 1843 verskyn het en in 'n verskeidenheid Europese tale vertaal is, het 'n hele literêre genre - dié van dorpstories - ontstaan. Nóg 'n bekende werk, wat in die bergreeks afspeel en ook in Afrikaans vertaal is, is Wilhelm Hauff se sprokie Koue hart wat in 1827 as deel van die verhaal Das Wirtshaus im Spessart in Hauff se Sprokiesalmanak (Märchenalmanach auf das Jahr 1828) gepubliseer is.
In die na-oorlogse Duitsland het Heimatfilme (romantiese rolprente wat in idilliese omgewings afspeel) skare toeskouers na rolprentteaters gelok. Die rolprent Schwarzwaldmädel ("Swartwoudmeisie", 'n operette wat deur die regisseur Hans Deppe in 1950 verfilm is) was die eerste in 'n reeks van films wat vir die silwerdoek en televisie vervaardig is. Televisiereekse soos Der Forellenhof (1965), Die Schwarzwaldklinik (1980's), Die Fallers - Eine Schwarzwaldfamilie (vanaf 1994) en die dokumentêr Schwarzwaldhaus 1902 het ook in die buiteland sukses behaal.
Die Swartwoud staan daarnaas bekend vir sy warm mineraalbaddens in onder meer Baden-Baden, Bad Wildbad, Bad Krozingen en Badenweiler waarvan die eers- en laasgenoemdes reeds in die Romeinse tydperk gewild geraak het.
Swartwoud en filmkuns
Op 7 September 1950 is die première van Schwarzwaldmädel ("Swartwoudmeisie") gehou, die vierde verfilming van Léon Jessel (1871-1942) se gelyknamige operette deur die regisseur Hans Deppe (1897-1969). Met hierdie eerste na-oorlogse Duitse kleurrolprent het Sonja Ziemann en Rudolf Prack, wat die hoofrolle vertolk het, skielik die gewildste liefdespaar op die silwerdoek geword. Die rolprent het sestien miljoen kykers na rolprentteaters laat stroom - 'n rekordgetal wat in die volgende vyftig jaar slegs een keer oortref sou word.
Johannes van Wijk
duimnael|regs|190px|Ds. Johannes van Wijk.
Swartwoud
Swartwoud en filmkuns
Die rolprent het sy sukses aan die besondere tydsomstandighede te danke gehad. Net vyf jaar ná die einde van die Tweede Wêreldoorlog was Duitsers besig met die heropbou van hul land en moes nog vele ontberings verduur. In dié moeilike tyd het 'n idilliese Swartwoud-landskap, wat nouliks deur die oorlog geraak is, tydens 'n vreugdevolle lentetyd met sonneskyn en bloeiende appelbome en die uitbeelding van 'n gelukkige dorpsgemeenskap met sy vaste tradisies en gebruike vir kykers die ideaal van 'n onbesorgde lewe versinnebeeld. Die rolprent het bestaande verlangens bevredig en nuwe geskep. Naas die rolprent- het ook die toerismebedryf onmiddellik kommersiële sukses met dié verlangens behaal.
Johannes van Wijk
duimnael|regs|275px|Ds. [[A.J. van Wijk en sy gesin. Voor: Theo en Mattie. Middel: Andrew en mev. Margaret van Wijk. Agter: Attie, Louise, Charles, Helen en Johannes.]]
Swartwoud
Swartwoud en filmkuns
Schwarzwaldmädel het legendariese status behaal met die vrolikheid van sy operetteliedjies en dansoptredes, en sy gesofistikeerde visuele styl met stadige kamerabewegings deur die berglandskap - en 'n nuwe filmgenre geskep. 'n Hele reeks van sogenaamde Heimatfilme, romantiese liefdesfilms wat teen die agtergrond van berglandskappe afspeel, het in die vyftigerjare in Duitse rolprentteaters begin draai. Baie regisseurs het vir hul films weer die Swartwoud gekies - en selfs die plekke waar Schwarzwaldmädel oorspronklik geskiet is, St. Peter en St. Märgen.
Johannes van Wijk
Ds. Johannes Hendrik van Wijk (Britstown, Kaapkolonie 13 November 1906 - Bellville, 20 Oktober 1970) was 'n leraar in drie gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk en skrywer van die Bybelse dagboek Uit die Beek, waarmee sy vader, ds. A.J. van Wijk, in 1906 begin het.
Swartwoud
Swartwoud en filmkuns
Die Swartwoud self is deur die nuwe medium van kleurrolprent, wat in dikwels elegante rolprentteaters vertoon is, in die loop van die 20ste eeu omgeskep en gestileer tot 'n droomwêreld en geïdealiseerde kunsmatige ruimte.
Johannes van Wijk
Herkoms
Ds. Van Wijk, sy ouers se oudste seun, kom van moeders- sowel as vaderskant uit 'n predikantegeslag. Sy moeder, Margaret Jemima (1877-1948), was die dogter van ds. Charles Murray van die NG gemeente Graaff-Reinet van 1866 tot 1904 en kleindogter van die stamvader van die Murray-familie in Suid-Afrika, ds. Andrew Murray sr., leraar van Graaff-Reinet van 1822 tot 1866. Vier van haar ooms aan moederskant het ook predikant geword, van wie die bekendste dr. Andrew Murray was, terwyl vier van haar tantes met 'n predikant getrou het, onder wie Isabella Hofmeyr, eggenote van ds. Jan Hendrik Hofmeyr, 40 jaar lank predikant van die NG gemeente Somerset-Oos. Dié egpaar het ook vyf seuns gehad wat predikant geword het.
Swartwoud
Swartwoud en televisie
Tussen 22 Oktober 1985 en 1989 is Die Schwarzwaldklinik as die suksesvolste Duitse televisiereeks ooit in 72 aflewerings deur die openbare kanaal ZDF uitgesaai. Vir die reeks is twee meer ligsinnige formate met mekaar versmelt - die literêre genre van Arztroman (romantiese romans rondom geneeskundiges wat hoofsaaklik deur vroue gelees word) en dié van Amerikaanse vervolgreeks of seepopera. Daarnaas het die reeks sy inspirasie ook in die sentimentele karakter van Swartwoud- en Heimatfilms uit die 1950's gevind. In 'n tyd, toe die Swartwoud met boomsiektes die voorblaaie gehaal het, het die romantiese klinieklewe te midde van 'n idilliese berglandskap, wat met altesaam 684 akteurs teen 'n koste van DM 235 miljoen geskiet is, weer 'n gunsteling by nasionale en internasionale gehore in meer as vyftig lande geword. Die bemarking van lisensies was deel van die konsep. So is 'n verskeidenheid aandenkings, musiekalbums, boeke, speelgoed en spelletjies verkoop. Die vroulike hoofkarakter, Schwester Christa (die verpleegster), het selfs as Barbiepop op winkelrakke beland. Uiteindelik het die kliniek, waar die reeks ontstaan het, 'n soort moderne bedevaartsoord vir aanhangers geword en bemarking van die Swartwoud as reisbestemming vergemaklik.
Johannes van Wijk
Herkoms
Aan vaderskant was sy oupa ds. J.H. van Wijk, predikant van Boshoff (1871-1884) en daarna die NG gemeente Murraysburg (1884-1898), genoem na ou ds. Murray. Johannes van Wijk se vader, ds. A.J. van Wijk, het Uit die Beek in 1906 begin saamstel toe hy leraar was van die NG gemeente Britstown en 40 jaar met dié taak volgehou. Ds. Van Wijk sr. was in 'n stadium skriba en later moderator van die Kaapse Kerk. Johannes van Wijk het ook twee ooms gehad wat predikant geword het, ds. Z.J van Wijk (leraar van Oudtshoorn en Lückhoff en van 1937 tot 1947 assistentredakteur van die Kerkbode) en ds. T.I. van Wijk (leraar van Greykerk, Excelsior, Nieu-Bethesda en Rietbron).
Swartwoud
Swartwoud en televisie
Schwarzwaldhaus 1902 het 'n heel ander benadering gevolg. 'n Berlynse gesin, wat spesifiek vir die reeks gekies is en hoegenaamd nie vertroud was met die Swartwoud, sy lewenstyl en die alledaagse lewe aan die begin van die 20ste eeu nie, het tien weke lank 'n Swartwoudplaas in die Münster-vallei met outentieke historiese gereedskappe en landboumetodes bewerk. Vir dié eksperiment het hulle vooraf in die opelugmuseum Vogtsbauernhof kennis met destydse boerderypraktyke en leefstyle asook veeteelt gemaak. Die reeks is in 2002 deur die kanaal SWR uitgesaai.
Johannes van Wijk
Opleiding en gemeentebediening
Ds. Johannes van Wijk het einde 1931 in die bediening getree en is in Augustus 1933 as hulpprediker in die Fort Victoria-wyk (deesdae Masvingo) van die Rhodesiese gemeente Enkeldoorn (nou Chivhu) in die amp bevestig. Net meer as 'n jaar later volg hy ds. A.J. Liebenberg as leraar van dié gemeente op en gedurende nege jaar het hy die werk hier met ywer voortgesit, totdat hy weens verswakte gesondheid uit die diens moes tree.
Swartwoud
Swartwoud - ontwerpkuns en popkultuur
In die laat 20ste en vroeë 21ste eeu het die Swartwoud en sy simboliek ingang tot die internasionale popkultuur gevind. Stefan Strumbel (* 1979), 'n boorling van Offenburg aan die voet van die Swartwoud, het binne 'n dekade een van die bekendste jong avantgarde-kunstenaars geword wat selfs die aandag van die befaamde Amerikaanse dagblad New York Times getrek het - met sy nuwe interpretasie van ou Swartwoud-stereotipes. Heimat staan sentraal in sy ontwerpkuns, 'n Duitse term wat moeilik is om te vertaal en as "geboortestreek", "tuis voel" en "kulturele erfenis" omskryf kan word. Strumbel beskou Heimat as iets waaraan mense verslaaf kan raak, 'n dwelmmiddel dus - en vervreem dit op 'n ongewone manier. Die styl van sy ontwerpkuns word opgesom in sy leuse What the fuck is Heimat?.
Johannes van Wijk
Opleiding en gemeentebediening
Later het ds. Van Wijk die Vrystaatse gemeente Thaba 'Nchu van 1946 af bedien en eindelik Kraaifontein, waar hy die nuwe gemeente se eerste leraar was, van 1949 af tot hy sy emeritaat aanvaar in 1953.
Swartwoud
Swartwoud - ontwerpkuns en popkultuur
So ontwerp hy grafiese kuns waarin hy Swartwoudmeisies met masjiengewere uitbeeld en Swartwoud-koekoekklokke in Technicolor- en neonkleure wat hy met masjiengewere, gebeentes, handgranate en kruise versier - naas tradisionele oorgelewerde motiewe. Kunsliefhebbers betaal pryse van tussen $1 200 en $35 000 vir Strumbel se klokke.
Johannes van Wijk
Skryfwerk en waardering
Deur sy volgehoue skryfwerk kon hy egter voortgaan om die koninkryk van die Meester te bevorder. In die plek van sy vader, wat in 1966 oorlede is in die hoë ouderdom van 94 jaar, het hy die opsteller geword van die gewilde Bybelse dagboek Uit die Beek en buiten werke uit sy eie pen, was hy ook verantwoordelik vir die Afrikaanse bewerking van die Bybelse Ensiklopedie en Ons Lewende Bybel. Met sy kenmerkende deeglikheid en noukeurigheid het hy ook tot aan sy dood die lewensketse van oorlede predikante in die NG Kerk se Jaarboek behartig. Verder was hy sekretaris van die Teologiese Skool van die Sendingkerk in Bellville-Suid. Hy is beskryf as 'n "toegewyde, waardige, minsame en beskeie dienskneg van die Here".
Swartwoud
Swartwoud - ontwerpkuns en popkultuur
Die modeontwerper Kim Schimpfle, 'n boorling van Freiburg im Breisgau, vind haar inspirasies eweneens in historiese voorbeelde. Vir haar mode-etiket Schwarzwald Couture herinterpreteer sy tradisionele kleredragte uit die Swartwoud en Beierse dirndl-rokke. Om elke kostuum uniek te maak, werk sy met die fotograaf Florian Richter saam. Sy gunstelingmotiewe - die donker wolke van donderbuie of missluiers oor die Swartwoud - word op Kim Schimpfle se ontwerpe gedruk. Die stowwe, snitte en kleure van haar ontwerpe is by moderne modestrominge aangepas.
Johannes van Wijk
Skryfwerk en waardering
Sy broer, ds. Attie van Wijk, was 'n leraar in vier gemeentes en sy seun, ook A.J. van Wijk, was onder meer ook leraar van die gemeente Thaba 'Nchu.
Swartwoud
Swartwoud - ontwerpkuns en popkultuur
Artwood Black Forest in Gütenbach naby Furtwangen is een van die jonger modeetikette uit die Swartwoud. Sy stigter, Jochen Scherzinger, het 'n akademiese graad in modeontwerp verwerf en ontwerp sedert 2012 mode wat deur die kleredrag van horlosiesmakers en klokdraers, houtkappers, timmermans, glasmakers en jagters uit die Swartwoud geïnspireer is en in tipiese Swartwoudkleure soos swart, rooi en groen aangebied word. Natuurlike vesels, katoen, wol en leer dien as materiaal vir Artwood se klere wat met Swartwoudmotiewe versier word - historiese foto's, houtsneekuns of tekeninge.
Museums
Die Swartwoud-opelugmuseum Vogtsbauernhof in Gutach wat vyf hektaar beslaan en jaarliks sowat 300 000 besoekers lok, gee met sy ses historiese Swartwoud-plaashuise en 'n daglonerhuis, wat uit verskillende dele van die bergreeks afkomstig en hier heropgebou is, gee met hul outentieke boustyle en meubilering 'n indruk van die 16de en 17de eeuse boerelewe in die streek. Die naamgewende Vogtsbauernhof van 1570 is die enigste plaashuis wat op sy oorspronklike plek staan.
Die Duitse Klokmuseum in Furtwangen behandel die geskiedenis van klok- en horlosiemakers en die plaaslike klok- en horlosiesvervaardiging. Die tradisie van presisie-meganiese ambagte en nywerhede het in die 20ste eeu die aanleiding tot die vestiging van 'n platespeler- en hoëtroubedryf met vervaardigers van wêreldfaam soos Dual in St. Georgen en SABA in Villingen gegee.
'n Museum in St. Georgen, die Deutsches Phonomusem wat tans in die gebou van 'n voormalige afdelingswinkel gehuisves word, is aan die geskiedenis van hierdie bedryf gewy wat tans byna heeltemal verdwyn het. Sy uitstalling weerspieël die tegnologiese ontwikkeling van meganiese klankopname en -weergawe, van Thomas Edison se fonograaf van 1877 en die grammofoon tot moderne platespelers. Die meeste museumstukke is in 'n goeie werkende toestand sodat besoekers na hul klankweergawe kan luister.
Die volkskleredrag van die Swartwoud en omliggende gebiede staan sentraal in die uitstalling van die Schwarzwälder Trachtenmuseum in Haslach im Kinzigtal.
Vakliteratuur
Swartwoud en Romantiek
Maghemiet
Maghemiet is 'n mineraal met formule. Dit is die γ-allotroop van yster(III)oksied.
Dit is 'n ferrimagnetiese stof wat belangrik is in die navorsing na paleomagnetisme.
Magnetisme
Maghemiet word gewoonlik deur oksidasie van magnetiet by lae temperature (150- 250 °C) gevorm. Enkelkristalle groter as 1 mikron word selde gevorm. Die reaksie is topotakties. Die suurstofrooster bly intak, die spinel se Fe(II) diffundeer na die oppervlak en word daar deur die suurstof van die lug geoksideer. Die teenwoordigheid van maghemiet dui dus op verwering en verskaf paleomagnetiese inligting betreffende die magneetveld tydens hierdie verweringsproses. Maghemiet kan maklik van magnetiet onderskei word omdat dit by verhitting verdwyn. Sy Curie(Néel)-punt is nogtans nie bekend nie omdat dit hoër is as sy oorgang na hematiet. Van metings onder die oorgang is 'n Néel-waarde van ongeveer 750 °C afgelei.
Muntjak
Die muntjak of moentjak is ’n klein hertsoort van die genus Muntiacus. Hulle is die oudste soort takbokke en het vermoedelik 15 miljoen tot 35 miljoen jaar gelede in die Mioseen hul verskyning gemaak. Fossiele is in Frankryk, Duitsland en Pole ontdek. Die genus is deel van die tribus Muntiacini (muntjakherte).
Maghemiet
Kristalstruktuur
Maghemiet het 'n geordende superstruktuur van 'n defekte weergawe van magnetiet se inverse spinelstruktuur.
Muntjak
Beskrywing
duimnael|links|’n Indiese muntjakram met sy gewei. Die moderne spesie is inheems aan Suid-Asië en word aangetref in Sri Lanka, Suid-China, Taiwan, Japan, Indië en Indonesië, asook in die laer dele van die Himalaja en in Birma. Omdat hulle in tropiese dele voorkom, het hulle nie ’n seisoenale paartyd nie. Ook in streke waarheen hulle ingevoer is, paar hulle deur die jaar.
Maghemiet
Kristalstruktuur
Die argetipiese spinelstruktuur kan geskryf word as waarin  die 8 oktaëder- en [ ] die 16 tetraëderholtes in die kubiese sel weergee. Magnetiet se inverse struktuur is in hierdie notasie, omdat die Fe(II)-ione nie soos die magnesiumione in die oktaëders sit nie.
Muntjak
Beskrywing
Ramme het kort gewei (horings) wat weer teruggroei, maar hulle is geneig om hul gebied met hul slagtande te verdedig. Die verlengde tande sit aan die bokake en steek by die mond uit.
Muntjaks is van groot belang in evolusiestudies vanweë hul drastiese chromosoom-variasies en die onlangse ontdekking van nuwe spesies. Die Indiese muntjak (M. muntjak) is die soogdier met die laagste bekende chromosoomgetal: die ramme het ’n diploïede getal van 7 en die ooie het net 6 chromosome. Die Reeves-muntjak (M. reevesi) het in vergelyking hiermee ’n diploïede getal van 46 chromosome.
Maghemiet
Kristalstruktuur
'n Deel van die tetraëderholtes is leeg in maghemiet en alle ysterione is Fe(III). Indien die oop holtes as □ geskryf word, gee dit. Een sesde van 16 posisies is nogtans nie 'n heelgetal nie en indien aangeneem word dat die kubiese sel dieselfde grootte behou, lei dit tot 'n struktuur met ruimtegroep F432 met 'n ewekansige verdeling van -ione en leë □-holtes oor die 16 tetraëderposisies van hierdie sel.
Muntjak
Beskrywing
Die genus Muntiacus het 12 erkende spesies:
Maghemiet
Kristalstruktuur
Grau-Crespo et al. het nogtans aangetoon dat daar teoretiese redes is waarom 'n ordening van die leë holtes wat 'n driekeer so grote eenheidsel in die c-rigting verg met die tetragonale simmetrie P422 'n laer energie sal hê. Die regte simmetrie is dus dalk tetragonaal en die verdeling oor die tetraëders is nie ewekansig nie.
Sakse
Die Vrystaat Sakse (Duits: Freistaat Sachsen, Opper-Sorbies: Swobodny Stata Sakska) is 'n deelstaat in die suidooste van Duitsland. Dresden is die hoofstad en Leipzig is met 531 582 inwoners die grootste stad van Sakse.
Die deelstaat grens in die ooste aan Pole, aan die Tsjeggiese Republiek in die suide, die deelstate Brandenburg, Sakse-Anhalt en Thüringen in die noorde en weste, en – oor 'n afstand van sowat 25 km in die suide – aan die deelstaat Beiere.
Antho brattegardi
Antho brattegardi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Sakse
Ná die Napoleontiese Oorloë aan die begin van die 19de eeu is uitgestrekte landsdele in die weste en noorde in 1815 aan Sakse se groot politieke mededinger Pruise afgestaan, terwyl gebiede oos van die Neiße-rivier in 1945 onder Poolse administrasie gekom het. Die rivier vorm sedertdien 'n natuurlike oostelike grens met Pole. Die regerende dinastie van die Huis van Wettin het in 1919 met die ineenstorting van die politieke strukture van die Duitse Keiserryk afstand van die Saksiese troon gedoen. Sakse dra sedertdien – as een van slegs drie Duitse deelstate naas Beiere en Thüringen – die (suiwer seremoniële) titel Vrystaat.
Tradisioneel vorm die streek rondom Chemnitz en Zwickau die industriële hartland van Sakse. Die oorspronge van die Saksiese motorbedryf, wat steeds meer as 'n derde van die deelstaat se uitvoere na die buiteland verteenwoordig en aangedryf word deur nuwe aanlegte van BMW en Porsche, strek terug tot in die laat 19de eeu. Ander belangrike bedrywe sluit masjienbou, chemie en biotegnologie in. Dresden het reeds in die tyd van die Duitse Demokratiese Republiek tot 'n spilpunt van die mikroëlektronikabedryf gegroei. Vandag word hier die grootste konsentrasie van ondernemings in dié bedryf in Europa (en vyfde grootste ter wêreld) aangetref wat aan die deelstaat die Engelse bynaam Silicon Saxony besorg het.
Geskiedenis van die Vrystaat Sakse
Die eerste "Vrystaat Sakse" ontstaan in 1918, ná die Eerste Wêreldoorlog en die troonsafstand van die Saksiese koning. In 1945, ná die Tweede Wêreldoorlog, word in die Sowjetse sone van die besette Duitsland die "Land Sakse" uit die ou Vrystaat en gebiede van die Pruisiese provinsie Silesië wes van die Neisserivier gevorm.
Die Land Sakse is in 1952 ontbind en verdeel in drie kleiner administratiewe distrikte (Duits: Bezirke) van die Duitse Demokratiese Republiek (DDR): Leipzig, Chemnitz (wat ná 'n naamswysiging Karl-Marx-Stadt genoem is) en Dresden. Met die ontbinding van die DDR in 1990 en die hereniging van die twee Duitse state is die Vrystaat Sakse as 'n deelstaat van Duitsland herstig.
Administratiewe verdeling
(Die area-afkortings word tussen hakies aangedui)
Côtes-d'Armor
Die Côtes-d'Armor is 'n département in die région Bretagne, Frankryk, met 'n oppervlakte van 6 878 km² en sowat 569 500 inwoners (2006). Die naam van die département is afgelei van die Bretonse Arvot - "kusland", maar ook "land in die see" as 'n verwysing na die talle eilande langs die kus, in teenstelling met Argoad, die binneland – en sy vroeëre naam, Côtes-du-Nord (Bretons: Aodoù-an-Arvor). Die Côtes-d'Armor het 'n kuslyn van 350 kilometer langs die suidelike Engelse Kanaal, met die bekende rotswande van Plouha, die strande van Saint-Michel en die Kus van die Pienk Graniet (Frans: Côte de Granit Rose). Die tradisies en rykdom van die streek is nou met die see verbind, en daar is baie visserhawens met 'n kleurryke geskiedenis.
Stóra Dímun
Stóra Dímun is 'n eiland in die suidelike Faroëreilande, soms net na verwys as Dímun. Dit is toeganklik deur die see slegs tydens periodes van duidelike en kalm weer, maar daar is 'n gereelde helikopter diens twee keer 'n week die hele jaar lank.
Die naam "Stóra Dímun" beteken "Groot Dimun", in teenstelling met 'Lítla Dímun' of 'Klein Dimun'. Volgens die Faroese plaknaam kenner Jakobsen, 'Dimun' kan 'n pre-Noorse, Keltiese pleknaam element verteenwoordig, met 'di' wat 'twee' beteken.
Daar is' n ligtoring op die eiland.
Bevolking
Voor 1920, was daar ruïnes van 'n ou kerk, maar dit bestaan nie meer nie. Daar is twee pieke op Stóra Dímun: Høgoyggj (396 m) en Klettarnir (308 m). Die eiland was eens die tuiste van baie families van die 13de eeu af, maar nou net twee gesinne van sewe maak hul huis op die eiland.
Die Plaas
Daar is net een plaas op die suidelike kant van die eiland, en dit is sy enigste nedersetting. Die plaas baat by grond wat bevrug is deur die guano van miljoene seevoëls vir duisende jare. Dit gee uitstekende weiding vir die 450 ooie wat die eiland ondersteun. Die plaas is bekend vir hul rape en skaapvel, waarvan hulle sommige 300-400 elke jaar produseer.
Ses tot agt kalwers word geslag elke jaar.
Daar is 'n bietjie toerisme gedurende die somer maande.
Côtes-d'Armor
Geskiedenis
Die gebied van Côtes-d'Armor was eeue lank 'n belangrike sentrum van die Bretonse laken- en linnedoeknywerheid, en stede soos Moncontour met sy indrukwekkende stadsmuur en Dinan met sy graniet- en vakwerkhuise is pragtige voorbeelde van hierdie ryke verlede.
Op 16 Maart 1978 is die kuslyn van Côtes-d'Armor deur een van die grootste olie-seerampe in die geskiedenis van die moderne seevaart getref, toe die tenker Amoco Cadiz naby Portsall voor die Bretonse kus vergaan het. Sowat 220 000 ton ru-olie het binne 'n kort tyd uitgeloop en meer as 400 kilometer kuslyn in Bretagne besmet.
Duisende seevoëls het as gevolg van die ramp gesterf, wat 'n skade van 750 miljoen VSA-dollar vir die Bretonse ekonomie berokken en veral die vissery en die toerisme getref het. Die sensitiewe ekostelsel van die Bretonse kuslyn het eers jare ná die ramp volledig herstel.
Die Côte de Granit Rose
Die Côte de Granit Rose (Bretons: Aod ar Vein Ruz) is 'n kusstreek en gewilde toeristebestemming in die noorde van die départemment, geleë tussen Paimpol en Trébeurden, wat vir sy kenmerkende rooskleurige granietrotse bekend staan. Die graniet het sy opvallende kleur aan veldspaat te danke. Die rotsformasies het sowat ses miljoen jaar gelede ontstaan, toe magma in 'n diepte van ses kilometer afkoel en geleidelik lae van graniet begin vorm het. Ingevolge van erosie en hoër seevlakke ná die einde van die ystydperk, waardeur die boonste lae van die graniet deur water afgeslyp is, word die druk op die laer vlakke van die gesteente verlig. Die graniet is mettertyd gespleet en kry sy huidige vorm.
Baie van die rotse het tradisionele name soos "Die olifant", "Die doodshoof" of "Die heks". Die bekendste granietrots lê digby Perros-Guirec en voor die hawe van Ploumanac'h en het die naam "Napoléon se hoed" gekry. Hy verwerf bekendheid danksy die Britse uitsaaidiens BBC, wat op 3 April 1943 om ses uur saans met sy vraag "Is Napoléon se hoed nog steeds in Perros-Guire?" die sinjaal vir die begin van die gewapende weerstand teen die Duitse besetters gegee het.
Vroeër is 'n aantal groot villas tussen die rotse opgerig, maar die kusgebied is lankal tot bewaringsgebied verklaar, sodat boubedrywighede nie meer toegelaat word nie.
Tussen Ploumanac'h en Perros-Guirec lê ook een van die bekendste bedevaartsoorde in Bretagne, die kerk Notre-Dame-de-Clarté. Die kerk, wat uit die graniet van die omgewing gebou is, dateer uit die 15de eeu en is veral gewild onder Bretonse seevaarders, wat dit met modelskepe en ander vissersimbole versier het.
Ekonomie
Landbou, veeteelt en voedselverwerking vorm die belangrikste ekonomiese basis van Côtes-d'Armor, en die gebied is een van die vernaamste verskaffers van varkvleis in Europa.
Danksy die lang kuslyn beskik die département oor sewe handels- en sewentien visseryhawens met 'n hoogs ontwikkelde visserybedryf. Die gebied staan veral bekend vir sy Sint-Jakobsmossels, 'n gewilde seekos in Frankryk.
Zwartkop
Zwartkop is 'n residensiële voorstad langs die Centurionmeer en suid van Pretoria, Gauteng.
Côtes-d'Armor
Ekonomie
Lannion het tot 'n belangrike Franse sentrum van die telekommunikasie- en hoëtegnologiebedryf ontwikkel. Die Museum van die Telekommunikasie van France Télécom in Pleumeur-Bodou behandel die geskiedenis van die bedryf.
Attie van Wijk
duimnael|regs|200px|Ds. Attie van Wijk. duimnael|regs|275px|Ds. [[A.J. van Wijk en sy gesin. Voor: Theo en Mattie. Middel: Andrew en mev. Margaret van Wijk. Agter: Attie, Louise, Charles, Helen en Johannes.]]
Ds. Adriaan Jacobus (Attie) van Wijk (Kuilsrivier, 6 April 1912 - Stellenbosch, 30 Desember 1976) was 'n leraar in vier gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk, skrywer van die Bybelse dagboek Uit die Beek, skriba van die Kuratorium van die Stellenbosse Kweekskool en assessor van die Kaapse Sinode van die NG Kerk. Hy was in 1960 een van net vier lede van die NG Kerk se Federale Raad wat ten gunste was van die besluite van die Cottesloe-kerkeberaad.
Ds. Van Wijk kom van moeders- sowel as vaderskant uit 'n predikantegeslag. Sy moeder, Margaret Jemima (1877-1948), was die dogter van ds. Charles Murray van die NG gemeente Graaff-Reinet van 1866 tot 1904 en kleindogter van die stamvader van die Murray-familie in Suid-Afrika, ds. Andrew Murray sr., leraar van Graaff-Reinet van 1822 tot 1866. Vier van haar ooms aan moederskant het ook predikant geword, van wie die bekendste ds. Andrew Murray was, terwyl vier van haar tantes met 'n predikant getrou het, onder wie Isabella Hofmeyr, eggenote van ds. Jan Hendrik Hofmeyr, 40 jaar lank predikant van die NG gemeente Somerset-Oos. Dié egpaar het ook vyf seuns gehad wat predikant geword het. Aan vaderskant was sy oupa ds. J.H. van Wijk, predikant van Boshoff (1871-1884) en daarna die NG gemeente Murraysburg (1884-1898), genoem na ou ds. Murray. Attie van Wijk se vader, ds. A.J. van Wijk, het Uit die Beek (aanvanklik in 'n ander formaat) in 1906 begin saamstel toe hy leraar was van die NG gemeente Britstown en 40 jaar met dié taak volgehou. Van 1971 tot 1978 het ds. Attie van Wijk jr. met dié taak voortgegaan. Ds. Van Wijk sr. was in 'n stadium skriba en later moderator van die Kaapse Kerk. Attie van Wijk het ook twee ooms gehad wat predikant geword het, ds. Z.J van Wijk (leraar van Oudtshoorn en Lückhoff en van 1937 tot 1947 assistentredakteur van die Kerkbode) en ds. T.I. van Wijk (leraar van Greykerk, Excelsior, Nieu-Bethesda en Rietbron).
Attie van Wijk het 'n meestersgraad in sielkunde aan die Rhodes-universiteitskollege in Grahamstad behaal en 'n meestersgraad in die teologie op Stellenbosch. Hy is in 1940 in sy eerste gemeente, Grahamstad ontvang en bevestig. In 1946 neem hy 'n beroep aan na die NG gemeente Port Elizabeth en bly daar tot hy in 1949 na die NG gemeente Rondebosch vertrek. Ná 'n nege jaar lange bediening hier neem hy in 1959 'n beroep aan na die NG gemeente Stellenbosch, waar hy die langste van die vier gemeentes gestaan het. Op Stellenbosch was hy skriba van die Kuratorium van die Kweekskool, 'n vertroude raadgewer van teologiese studente en het hy die beursfonds vir Kweekskoolstudente opgebou. 'n Gehoorsaal in die Kweekskool is na hom genoem.
Ds. Van Wijk is op 21 Desember 1942 op Somerset-Oos in die huwelik bevestig met Jeanne Adéle Hofmeyr (20 Julie 1918 – 17 Januarie 1966), die sesde kind en vyfde dogter van ds. John Hofmeyr (oordele op 15 Desember 1943), wat hulle waarskynlik getrou het. Uit dié huwelik is vier kinders gebore: Jeanne Adéle (1945), Adriaan Jacobus (1947), Isabelle Murray (1948) en Margaret Leoné (1952). In 1967 tree hy in die huwelik met Audrey Halloran (29 Januarie 1928-). Uit die huwelik is twee kinders gebore: Charles Halloran (1968) en Gillian Murray (1970)
Ds. Van Wijk se oudste seun, ook Attie, was ook predikant en van 2000 tot sy dood in 2005 rektor van die Hugenote-kollege op Wellington.
1884
Die jaar 1884 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 84ste jaar van die 19de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
A.J. van Wijk
Ds. Adriaan Jacobus van Wijk (Boshof, Oranje-Vrystaat, 23 Julie 1872 - Franschhoek, 21 Augustus 1966) was 'n leraar in die Nederduitse Gereformeerde Kerk van 1900 tot 1943, maar hy word veral onthou as die eerste skrywer van die Bybelse dagboek Uit die Beek, wat hy meer as 40 jaar lank behartig het en wat sedert omstreeks 1906 onafgebroke elke jaar verskyn. Die Kaapse Sinode het hom as skriba gekies in 1928 en 1932 en as moderator in 1936 en 1940.
Herkoms
Ds. A.J. van Wijk het, as die oudste seun, die naam ontvang van sy grootvader wat in die vroeë Ceres 'n groot rol gespeel het en wat die vader van twee leraars geword het. Die klein Adriaan het sy eerste skoolonderrig op Boshof ontvang totdat hy twaalf jaar oud was en sy vader na Murraysburg vertrek het. Destyds het dié Karoodorp 'n besonder goeie skool gehad waar die pastorieseun dan ook sy matriek behaal het en hom deur privaat studie op die Intermediêre B.A. voorberei het. Toe is hy na die Victoria-kollege op Stellenbosch en daarvandaan na die Kweekskool.
Heidelberg
duimnael|250px|Die Duitse boorling [[Carl Otto Hager het Heidelberg, Kaap, se vorige kerk ontwerp. Dit is in 1873 voltooi en was nog in gebruik tydens ds. Van Wijk se dienstyd hier.]] duimnael|links|210px|Ds. en mev. Van Wijk met hul oudste kinders op Heidelberg. duimnael|regs|250px|Die NG pastorie op Heidelberg is tydens ds. Van Wyk se dienstyd van 1900 tot 1906 verander om te lyk soos op dié foto.
Ds. A.J. van Wyk is in Desember 1899 gelegitimeer (hy was ten tyde van sy dood die laaste leraar in die NG Kerk wat in die 19de eeu gelegitimeer is) en op 10 Maart 1900 is hy op Heidelberg, Kaap, georden en bevestig met 'n rede deur 'n jonger broer van sy vader, ds. Joachim Hermanus van Wyk van die NG gemeente Adelaide en vroeër van Swellendam. Die jong predikant, wat nog voor sy koms in die huwelik getree het met Margaret Murray, 'n dogter van ds. Charles Murray van die NG gemeente Graaff-Reinet (1866-1904), het sy intreepreek die volgende oggend gelewer oor 2 Korintiërs 1:24: "Wij zijn medewerkers uwer blijdschap." Reeds die Saterdagoggend is ds. Van Wijk 'n halfuur buitekant die dorp ingewag deur 120 karre wat belaai was met belangstellendes. Ses Ringspredikante het aan die ordening en bevestiging deelgeneem. Ds. Van Wijk het in 1905 skriba van die Ring van Swellendam geword en die volgende jaar is hy na die NG gemeente Britstown beroep.
"By ons aankoms te Heidelberg het ons die geseënde vrugte van die Herlewing van 1884 aangetref. Meermale het mense my vertel dat hulle in daardie tyd tot bekering gekom het. Ook is daar op die dorp 'n konferensie gehou onder leiding van óf ou Vader Andries van Wyk, óf Vader Marthinus Lütz. Dit was ook 'n vrug van die Opwekking. Die Here was ons na die geestelike goed. Ons het daar treffende gebedsverhoringe gehad. In 1905 het ons 'n klein opwekking onder die jongmense gehad. Ons werk is in daardie tyd lieflik ondersteun deur voorbidders in die gemeente."
Britstown
duimnael|links|210px|Die kerkgebou van die [[NG gemeente Britstown in die Bo-Karoo waar ds. Van Wijk leraar was van 1906 tot 1912, toe hy na Kuilsrivier vertrek.]] Ná dr. H.P. van der Merwe, die NG gemeente Britstown se vierde leraar, se vertrek was die gemeente ruim 14 maande vakant tot ds. S.P. Helm in 1904 terug in sy ou gemeente verwelkom is en twee jaar hier vertoef het. Ná sy vertrek einde Maart 1906 was die gemeente gelukkig om binne drie maande weer ’n leraar te verwelkom in die persoon van ds. Wijk. Hy is op Saterdag 6 Junie 1906 bevestig.
Ds. Van Wijk se sesjarige bediening was besonder geseënd. Hy was deeglik en hardwerkend en het op sy stil en bedaarde manier groot en blywende werk op Britstown verrig. In 1906 is die skoolgebou aan die skoolraad verkoop en dankofferkaartjies ingevoer, in 1909 is heelwat verbeterings aan die kerkgebou aangebring, onder meer is gasligte ingesit en die staalplafon aangebring, ’n tak van die Mannesendingbond is gestig en die gemeente het besluit om in te staan vir ’n buitelandse sendeling.
In 1928, lank nadat hy van hier vertrek het, het ds. Van Wijk die geestelik peil van die gemeente so onthou: “Britstown van dié dae het vroom mense gehad. Daar was ’n groot aantal manne en vroue van diepe, innige godsvrug. Daar was manne met wie die leraar kon gesels oor die Formuliere van Eenheid van die Kerk. Daar was eerbied vir die heilige dinge, vir die Sondag, die Kerk en die Bybel. In dié dae het mense nog gesprekke gevoer oor die groot heilswaarhede en mekaar vertel van persoonlike geestelike ondervindings. Daar was deeglike voorbereiding in die Gewyde Geskiedenis en in die Kerkleer vir aanneming. Ja, ons het daar nie alleen die vrugte van die werk van godvrugtige leraars en leraarsvroue aangetref nie, maar ook die invloed van die voorbeeld van vrome voorouers en die bewyse van genade in die harte."
Kuilsrivier
duimnael|regs|275px|Ds. Van Wijk en sy gesin. Voor: Theo en Mattie. Middel: Andrew. Agter: Attie, Louise, Charles, Helen en Johannes. Dié foto is vroeg in sy bediening op Franschhoek geneem. Ds. Van Wijk het 'n beroep na Kuilsrivier in Januarie 1912 aangeneem en op 5 Februarie 1912 het ds. P.J. du Toit van Vosburg demissie aan hom verleen. Op Kuilsrivier was hy 'n ruk lank waarnemende redakteur van die Kerkbode, waarvan sy broer ds. Z.J. van Wyk later assistentredakteur geword het. In die Sinode van 1915 is ds. Van Wijk tot assistentskriba aangestel en terselfdertyd het hy skriba geword van die pasgestigte Ring van Stellenbosch. In 1930 het hy waarnemende skriba geword tot hy in 1932 aangestel is as skriba. Van 1936 tot 1943 was hy moderator van die Kaapse Sinode. Van die Raad van die Kerke, die voorganger van die Algemene Sinode, was hy lank lid en in 1935 voorsitter. Hy het in talle Sinodale kommissies gedien. Hy het in Kuilsrivier gebly tot hy in 1919 ’n beroep na Franschhoek aanvaar het.
Franschhoek
duimnael|links|250px|Die inwyding van die [[Hugenotemonument op Franschhoek. Ds. Van Wijk het ná sy aftrede in 1943 op die dorp bly woon en waarskynlik ook aan die inwyding op 17 April 1948 deelgeneem. Die verrigtinge is gelei deur dr. Abraham van der Merwe, ds. Van Wijk se opvolger as moderator van die Kaapse Kerk.]] Ds. Van Wijk is op 17 Julie 1919 op Franschhoek bevestig. Die bevestigingsrede na aanleiding van Kol. 1:28, 29 is uitgespreek deur ds. A.C. Murray. Die nuwe leraar se intreepreek op Sondag 20 Julie het gehandel oor Hand. 8:35. Gedurende ds. Van Wijk se tyd op Franschhoek het daar baie veranderinge plaasgevind. In 1923 is 'n nuwe orrel teen £1 200 aangekoop en in 1926 het die pastorie 'n hele vernuwg ondergaan wat ook 'n koste van £1 200 meegebring het. Die aloue gebruik van die bekers by die Nagmaal het in 1927 plek gemaak vir die gebruik van aparte kelkies. Dié verandering het egter eers gekom ná 'n paar jaar se deeglike ondersoek en oorweging.
In ds. Van Wijk se tyd het Afrikaans algaande tot sy reg gekom. Eers is net sekere dienste af en toe in Afrikaans gehou totdat dit later heeltemal ingevoer is. Die eerste notule van die kerkraad wat in Afrikaans geskryf is, was dié van Januarie 1929. Nadat die eerste besending van 10 000 Bybels in Afrikaans in Mei 1933 in Kaapstad aangekom het, is dié Bybel ook op Franschhoek feestelik in gebruik geneem. Gedurende die eerste jaar is 150 000 Afrikaanse Bybels landwyd versprei in 'n tyd van politieke onbestendigheid, ekonomiese agteruitgang en knellende droogte. Ook aan die feestelike ontvangs van die eerste Afrikaanse Psalm-boek in 1937 het die gemeente onder ds. Van Wijk se leiding deelgeneem toe dit met groot geesdrif ontvang is.
Gedurende 1939 is daar op verskeie plekke feeste ter ere van die Hugenote gehou, ook op Franschhoek. Toe daar besluit is om 'n waardige Hugenotemonument in die Drakensteinvallei op te rig, het die verantwoordelike kommissie op Franschhoek besluit. Die argitek was J.C. Jongens van Kaapstad en die beeldhouer Coert Steynberg. Dit is in 1948, vyf jaar ná ds. Van Wijk se aftrede, ingewy.
Ds. J.A.S. Oberholster, skrywer van Franschhoek se Eeufees-gedenkboek van 1945, skryf ds. en mev. van Wijk het die gemeente met groot getrouheid en toewyding gedien. "Op elke gebied van die gemeentelike werksaamhede het hulle hul plek ingeneem. As warme ondersteuners van die opvoeding en die sending het dié werksaamhede hul daadwerklike belangstelling geniet." Mev. Van Wijk het jare lank in die hoofbestuur van die Vrouesendingbond gedien.
Gesinslewe
regs|duimnael|260px|Ds. en mev. Van Wijk as die leraarspaar van die NG gemeente op [[Franschhoek.]] duimnael|regs|260px|Ds. en mev. Van Wijk se grafsteen in die ou begraafplaas by die Hugenote-museum op [[Franschhoek.]]
Ds. Van Wijk het op 27 Junie 1900 in die huwelik getree met Margaret Jemima Murray. Haar vader en vier van sy broers was leraars in die NG Kerk. Haar oupa, ds. Andrew Murray sr. was die stamvader van die familie in Suid-Afrika. Haar skoonvader se laaste gemeente, Murraysburg, is na ds. Murray genoem. Die eerste drie van Adriaan en Margaret van Wijk se nege kinders is op Heidelberg gebore. Die oudste dogter was in later jare hoof van die Laer Meisieskool op George, die tweede dogter was getroud met 'n boer van Franschhoek en die derde is op haar eerste verjaardag oorlede op Britstown. Mev. van Wijk is in 1948 oorlede, ruim 18 jaar voor haar man, wat al die jare op Franschhoek bly woon het.
Uit die Beek
duimnael|links|180px|Ds. Van Wijk het Uit de Beek (later verafrikaans tot Uit die Beek) van 1906 tot 1946 saamgestel, waarna twee van sy seuns agtereenvolgens die werk voorgesit het tot in die sewentigerjare. duimnael|regs|160px|Ds. J.J.T. Marquard het die voorloper van [[Uit die Beek tot sy dood op 18 Desember 1904 behartig. Daarna het sy vrou die werk voortgesit en eindelik het ds. Van Wijk dit by haar oorgeneem.]]
Die oorsprong van die Bybelse dagboek Uit die Beek kan teruggevoer word tot 1880 toe ds. Andrew Murray die Bybel-en-Bidvereniging (oorspronklik Bijbel- en Bid-Vereniging, BBV) gestig het om NG lidmate aan te moedig om gereël die Bybel te lees. Jaarliks het dié vereniging het 'n almanakie uitgegee met stukkies vir elke oggend en aand waardeur lede aangespoor is om die Bybel mettertyd van voor tot agter deur te lees. Lede van die BBV moes terselfdertyd vir mekaar bid. Elkeen kon ’n bydrae van een sjieling per jaar lewe en binne net ’n jaar was daar 900 lede; tien jaar later was daar reeds sowat 8 000 lede en verteenwoordigers in meer as honderd van die NG Kerk se indertydse amper 170 gemeentes. Nog tien jaar later, in 1900, was daar 18 000 lede, met verteenwoordigers in meer as 170 gemeentes.
Danksy die toename in die ledetal, kon die BBV, buiten die almanak en traktaatjies, ook jaarliks ’n leersame, stigtelike boek en selfs ’n aantreklike muurteks aan sy lede besorg. Dié geraamde muurtrekste met hulle mooi versierings het in later jare gesogte versamelstukke geword. Boeke wat die BBV in die beginjare versprei het, was grotendeels vertalings of verwerkings van Engelse of Nederlandse boeke, maar dit het ook werke oor binnelandse en buitelandse sending ingesluit en leeslus by lidmate op veral die Kaaplandse platteland aangewakker. Ds. Murray het die sekretarisskap in 1885 aan ds. J.T.T. Marquard oorgedra, onder wie se sorg die ledetal aangegroei het tot 20 000.