cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
William Kentridge
Loopbaan
In 2004 het Kentridge aan die produksie van Mozart se opera Die Zauberflöte (Die Towerfluit) begin werk. Die première is in April 2005 die Théâtre de La Monnaie in Brussel opgevoer met Kentridge wat as regisseur opgetree het en René Jacobs as dirigent. In die Towerfluit het Kentridge geëksperimenteer met die projeksie van wit tekening op 'n swart agtergrond nadat hy 'n swartbord met wit lyntekeninge as 'n soort sketsboek gebruik het. Die towerfluitproduksie is geskep deur in swart op wit papier te skets en daarna die kleur op film om te keer aangesien dit tekening vergemaklik het en 'n groter verskeidenheid merke wat moontlik is teenoor wanneer met wit kryt op swart papier geteken word. Tydens redigering en met latere tekening het hy met die interaksie tussen negatiewe en positiewe weergawes van dieselfde beeld begin werk. Hy het in die produksie die wêreld van Vrymesselaarsbeelde, Egiptiese gode en mites verken en barok teatermasjinerie ondersoek om sy woordeskat vir die produksie te vind. Hy het die elemente gekobnieer in 'n oevrture tot die opera wat hy “learning the Flute” genoem het. Dele hiervan het in die uiteindelik opera produksie behoue gebrly soos byvoorbeeld Max Ernst se metronoom met 'n oog. In die proses het hy afgekom op 'n soort oerfotografie metafoor wat diepliggende bande met die struktuur en temas van die opera ontbloot het. Die towerfluit is later ook in New York, Tel Aviv, Lille, Napels, Johannesburg en Kaapstad opgevoer.
Kentridge se installasie 7 Fragments for Georges Méliès, Day for Night and Journey to the Moon is by die 2005 Venesië Biennale beklendgestel. In Oktober 2005 het die Deutsche Bank Guggenheim in Berlyn Black Box / Chambre Noire vertoon; 'n projek in opdrag van die Solomon R. Guggenheim Stigting. Black Box / Chambre Noire bestaan uit geanimeerde films, kinetiese beeldhouvoorwerpe, tekeninge, en 'n gemeganiseerde miniatuur teater. Tematiese behandel die stuk Kentridge se nadenkinge oor die geskiedenis van die Duitse koloniale teenwoordigheid in Afrika, in besonder die 1904 Duitse slagting van die Herero's in Suidwes-Afrika (nou Namibië). In die werk beskou Kentridge die term "black box" op drie maniere: 'n "black box" teater, 'n "chambre noire" soos in fotografie gebruik en die "black box" vlugdataopnemer wat kritiese data opneem tydens 'n lugramp.
1919
Die jaar 1919 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 19de jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Granma (provinsie)
Granma is 'n provinsie in suidelike Kuba met ongeveer 830 000 inwoners. Die provinsie se hoofstad, Bayamo, het vandag 'n bevolking van 222 duisend.
Lottie Lyell
Lottie Lyell (23 Februarie 1890 – 21 Desember 1925) was 'n Australiese aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Mutiny of the Bounty (1916), The Sentimental Bloke (1919), Ginger Mick (1920), en The Dinkum Bloke (1923).
Beiere
Beiere (Beiers en Duits: Bayern, [ˈbaɪɐn], ), amptelik die Vrystaat Beiere (Beiers en Duits: Freistaat Bayern, [ˈfʁaɪʃtaːt ˈbaɪɐn], ), is die grootste deelstaat van Duitsland wat die hele suidooste van die land beslaan, met 'n oppervlakte van 70 550 vierkante kilometer en 'n bevolking van meer as 13 miljoen. Dit word in die noorde begrens deur die deelstate Thüringen en Sakse, in die ooste deur die Tsjeggiese Republiek, in die suide en suidooste deur Oostenryk (van wes na oos: Vorarlberg, Tirol, Salzburg en Opper-Oostenryk) en in die weste deur die deelstate Hesse en Baden-Württemberg.
München aan die Isarrivier is die deelstaatparlements- en regeringsetel asook die grootste stad van Beiere met 'n bevolking van meer as 1,4 miljoen.
Die huidige Vrystaat Beiere – met die term Freistaat is geen besondere regtelike status binne Duitsland se federale struktuur met sestien deelstate verbonde nie aangesien alle deelstate gelyke regte geniet – het sy historiese wortels in 'n verskeidenheid histories selfstandige politieke entiteite waarvan elkeen deur die eeue heen sy eie tradisies en kenmerke ontwikkel het.
Geskiedenis
Drie groot historiese volkstamme en hul gebiede is in die huidige deelstaat verenig: die naamgewende Beiere, die Franke en die Swabe. Al drie het oor die eeue heen onafhanklik van mekaar ontwikkel, hoewel daar ook strukture oor stamgrense heen gevorm is soos byvoorbeeld ten opsigte van kerkorganisasie.
Die moderne Beierse staat, soms ook Staatsbayern of Staatsbeiere genoem, is eers in die tyd van die Franse Rewolusie gevorm, waarby Napoleon Bonaparte en die invloedryke Beierse minister Maximilian Joseph Graf Montgelas (1759–1838) 'n beslissende rol gespeel het. Met die stigting van die Vrystaat Beiere in 1946 en sy toetreding tot die Bondsrepubliek Duitsland drie jaar later het die enigste Duitse deelstaat (behalwe vir die twee Hanse-stadstate in Noord-Duitsland, Bremen en Hamburg) ontstaan wat as politieke entiteit aanspraak kan maak op historiese kontinuïteit.
Nogtans het Beiere ná die Tweede Wêreldoorlog in 'n spanningsveld tussen tradisies en modernisering gestaan. Die uitdaging was om 'n staat met 'n sterk agrariese karakter en min nywerhede, 'n hoë werkloosheidsyfer en lae belastinginkomste te moderniseer. Hierdie proses het gepaard gegaan (en is bevorder) deur 'n ongekende bevolkingsgeroei. Tussen 1950 en 2018 het die Beierse bevolking toegeneem van nege tot dertien miljoen. Twee miljoen vlugtelinge uit vroëere Ryksgebiede en aangrensende streke – van wie die helfte uit die Sudetengau afkomstig was – het hulle kort ná die oorlog in die deelstaat gevestig. In die volgende dekades het ook binnemigrasie uit ander deelstate en migrasie oor grense heen bygedra tot die bevolkingsaanwas. Tans is sowat 1,8 miljoen buitelanders in Beiere woonagtig.
Toerisme
Die Beierse toerismebedryf, wat werk aan sowat 600 000 mense verskaf, het in 2017 rekordsyfers behaal met meer as 37,2 miljoen besoekers. Die deelstaat is die gewildste bestemming vir buitelandse toeriste in Duitsland – met 19,1 miljoen geregistreerde oornagtings in 2017. Die aandeel van buitelandse besoekers aan alle oornagtings het van 14,1 persent in 2004 gestyg tot 20,3 persent in 2017.
Matt Robinson (akteur)
Matt Robinson (1 Januarie 1937 – 5 Augustus 2002) was 'n Afro-Amerikaanse akteur en draaiboekskrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Possession of Joel Delaney (1972) en Amazing Grace (1974), en in die televisiereekse Sesame Street (1969) en The Cosby Show (1984).
Yochanan Vollach
Yochanan Vollach (Hebreeus: יוחנן וולך "Jochanan Wallach", (Kiryat Bialik, 14 Mei 1945) is 'n voormalige sokkerspeler uit Israel. Hy het gespeel by die klub FC Hapoel Haifa, FC Maccabi Haifa en FC Hong Kong.
Kolibrie
Kolibries (Engels: hummingbirds) is voëls van die Amerikas van die familie Trochilidae. Hulle is van die kleinste voëls, met sommige spesies wat net sowat 7,5-13 cm lank is. Die heel kleinste voël bekend is juis ’n kolibrie, die bykolibrie wat sowat 5 cm lank is en minder as 2 g weeg.
Die Engelse naam kom van die gonsgeluid wat hul vlerke skep terwyl hulle teen hoë frekwensies geklap word. Kolibries hang in die lug en klap hul vlerke van 12 keer per sekonde by die groter spesies tot 80 keer in van die kleinste spesies. Van dié wat in windtonnels getoets is, het ’n spoed van meer as 15 m/s (54 km/h) gehaal en sommige spesies kan teen meer as 22 m/s (79 km/h) duik.
Kolibries het die hoogste metabolisme van alle homotermiese diere (wat ’n konstante liggaamstemperatuur handhaaf ondanks wisselende omgewingstemperatuur). Om energie te bespaar as kos skaars is en snags wanneer hulle nie kos soek nie, kan hulle in ’n toestand soortgelyk aan hibernasie gaan – dit laat hul metobolisme afneem tot ’n 15de van die normale toestand.
Indeling en bou
Hoewel kolibries as groep duidelik van ander voëls verskil, ondervind wetenskaplikes probleme om hulle in subfamilies en genera in te deel aangesien daar so 'n wye verskeidenheid kenmerke is. Gewoonlik word 3 hoofgroepe onderskei. Die verteenwoordigers van die eerste groep word in warm, laagliggende gebiede aangetref, terwyl die van die tweede groep hoofsaaklik in berge voorkom.
Die meeste kolibries van die tweede groep is deel van die fauna van die Andesgebergte en die berglande van Sentraal-Amerika en Meksiko. Die derde hoofgroep bestaan uit sowat 35 spesies klein en baie klein voëltjies wat vanweë hul besonder vinnige vliegbewegings soms soos groot insekte lyk. Die meeste verteenwoordigers van laasgenoemde groep word in Noord- en Sentraal-Amerika aangetref. Die sowat 400 spesies en subspesies word in altesaam sowat 120 genera ingedeel.
Die meeste spesies is kleiner as rooiborsies. Die grootste spesie, die reusekolibrie (Patagona gigas) van die Andesgebergte, is so groot soos 'n windswael, terwyl die dwergkolibrie (Melluiga minima) nie langer as 5 cm (stert ingesluit) is nie. Die verhouding tussen liggaamsoppervlak en massa is by kolibries baie ongunstig en meer energie as by ander diere is nodig om die liggaamstemperatuur konstant te hou. Om hierdie rede het kolibries nie net relatief baie suurstof nodig nie. maar ook groot hoeveelhede voedsel. Hulle bring dus die meeste tyd deur op soek na nektar en insekte.
Kolibries bring koue en nat periodes in algehele verstarring deur om so energie te bespaar, net soos dit die geval is by diere wat in 'n winterslaap gaan. Dieselfde verskynsels as by 'n winterslaap word ook tydens die verstarring aangetref: die metabolisme is stadiger, die hartslag neem af en die voël is minder aktief. Kolibries wat hoog in die berge leef, vertoon hierdie verskynsels in die koue nagte.
Sodra die son hulle bedags warm maak, keer hulle terug na hul normale aktiwiteite. Die kolibries se vere is beroemd vanweë die pragtige kleure en die metaalglans daarvan. Hul bynaam van "vlieënde edelstene" is hieraan te danke. Die mannetjies is deurgaans mooier as die wyfies en by talle spesies het die mannetjies siervere in die stert. Die inwoners van Meksiko en Suid-Amerika gebruik reeds eeue lank kolibriehuide in sierade en vroeër is die huide na Europa uitgevoer om vrouehoede te versier. Veral die rooi kolibrie (Chrysolampsis mosquitus) is ter wille van sy vere op so 'n groot skaal gevang dat sy voortbestaan bedreig was.
Leefwyse
Die energieverbruik van kolibries is so groot dat hul daaglikse behoefte aan suiker gelykstaande is aan die helfte van hul liggaamsmassa. Hulle is daarom voortdurend besig met die versameling van nektar. Wanneer hulle nektar uit 'n blom suig, sit hulle nie stil nie, maar fladder voor die blom terwyl hulle die lang tong in die blomdele steek.
Saam met die nektar verwyder hulle ook stuifmeel, wat dan weer na 'n volgende blom oorgedra word. Op die wyse lewer hulle 'n belangrike bydrae tot die bestuiwingsproses Die suikerdieet word aangevul met dierlike proteïen in die vorm van insekte en spinnekoppe wat van die blom afgepik word. 'n Spesiale vliegtegniek is nodig wanneer kolibries minute lank voor een blom fladder. Kolibries wat baie klein is, kan in die situasie sowat 80 vlerkslae per sekonde uitvoer. Wanneer die voël nektar suig, is hy feitlik in 'n vertikale posisie, terwyl die vlerke in 'n horisontale rigting beweeg word.
Ander voëls buig by 'n opwaartse vlerkslag die vlerkgewrig om so die weerstand te verminder, maar kolibries hou hul vlerke styf om groter opwaartse druk te bewerkstellig, wat nodig is om die voël op een plek te hou. Dit lyk asof die voël bewegingloos voor die blom in die lug hang. Kolibries kan teen 'n snelheid van 100 km per uur vlieg, terwyl hulle steeds baie beweeglik bly en selfs agteruit kan vlieg. Die suurstofverbruik is tydens vlug so groot dat die hart en longe 'n enorme kapasiteit moet hê. Navorsing het getoon dat die longkapasiteit en die hart, uitgedruk in gram per liggaamsmassa, 3 keer so groot is as die van 'n duif; die kolibrie het ook 2 keer soveel rooibloedliggaampies as 'n duif.
Voortplanting
Die meeste spesies kolibries is heeltemal alleenlewend en selfs tydens die voortplantingsperiode is daar geen sterk band tussen die pare nie. Die wyfie bou haar nessie van plantvesels, mosse, vrugpluis en spinnerakke, gewoonlik sonder die mannetjie se hulp. Die mannetjie voer kort baltsvlugte voor die wyfie uit en pronk met sy stertvere.
Na paring lê die wyfie 2 wit eiers en na 14 tot 21 dae broei kaal, lelike kuikens uit. Die wyfie is alleen verantwoordelik vir die versorging van die kuikens, wat 'n dagtaak op sy eie is, aangesien die kleintjies onversadigbaar is. Gedurende die eerste dae word hulle gevoed met halfverteerde insekte wat die wyfie uitbraak en met haar snawel in die kuikens se kele plaas.
Verteenwoordigers
Die meeste kolibries kom voor in warm gebiede waar daar voortdurend blomme en insekte beskikbaar is. Die spesies wat hoog in die berge of in die onherbergsame gebiede van Alaska broei, oorwinter elders. Die bruin kolibrie (Selasphorus rufus) van Alaska trek byvoorbeeld begin Julie na Meksiko, net soos die robynkeeltjie (Acrilocus caolubris), wat in die oostelike dele van die VSA broei. Sommige spesies vreet net die nektar van bepaalde plante en trek dan altyd na gebiede waar die betrokke plante op daardie tydstip blom.
Op die eilande in die verspreidingsgebied van die kolibries kom 'n aantal spesies voor wat met uitsondering van die op Trinidad nie baie ooreenkomste met kolibries op die vasteland toon nie. Die wimpelstertkolibrie (Trochilus polytmus) kom uitsluitlik in Jamaika voor, terwyl die spesies op die Antille ook oorwegend tot die eilande beperk is. Een van die 2 spesies wat op die Juan Fernandez-eilande aangetref word, naamlik die Juan Fernandezkolibrie (Sephanoides fernandensis), kom ook nêrens anders voor nie. Hierdie voël het die kenmerkende eienskap om nektar uit te suig, verloor, aangesien daar op die eiland geen blomplante groei nie. Hy vreet net spinnekoppe en insekte wat in die varings en struike leef.
Súdwest-Fryslân
Súdwest-Fryslân (die amptelike, Wes-Friese naam; die Nederlandse naam is Zuidwest-Friesland) is 'n munisipaliteit in die Nederlandse provinsie Friesland, met 'n bevolking van sowat 90 000 in 2021 en 'n oppervlakte van sowat 839 km².
Kolibrie
Handel
Aanvanklik het baie gevrek omdat hulle tydens die vervoer net met koolhidrate gevoer is en 'n tekort aan proteïen ondervind het. Tans word hulle per vliegtuig vervoer en aangesien die leefwyse en voedingsgewoontes beter bekend is, vrek minder diere tydens die vlug. In die afgelope jare is kolibries ook met welslae in gevangenskap geteel. By die vangs van kolibries word gebruik gemaak van 'n stok wat met lym besmeer is. Die vanger boots die geluid van 'n uil na en kolibries wat nader kom om die "uil" te verjaag, kleef aan die stok vas.
Priacanthidae
Die Grootoē (Priacanthidae) is 'n vis-familie wat hoort tot die orde Perciformes. Daar is vier genera met agtien spesies wat hoort tot dié familie en vier van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kolibrie
Handel
Hulle word dan van die stok afgehaal en in 'n klein dwangbaadjie van tekstiel geplaas sodat hulle gehanteer kan word sonder dat die vere beskadig word. Daarna word hulle in dose verpak. Vir die rit word die snawels in 'n buisie gesteek wat met 'n oplossing van proteïen en suiker gevul is. Wanneer kolibries in hokke aangehou word, moet die hokke baie groot en ryklik van plante voorsien wees. Voerbuisies met die regte proteïen- en suikeroplossing moet die blomme vervang.
Priacanthidae
Kenmerke
Die familie se lywe is reghoekig met een dorsale vin en die pektorale vin is kleiner as die bekken vinne en korter as die kop. Die hele lyf en kop is bedek met klein skubbe. Die familie se grootte wissel van 30 – 60 cm. Hulle is oor die algemeen bodem bewoners wat in water van 1 – 400 m diep voorkom. Die familie is naglewend en eet hoofsaaklik soöplankton. Die oë is bedek met 'n tapetum lucidum - 'n weerkaatsende laag agter in die retina - wat vir die vis die opmerklike oë glans gee.
Kolibrie
Evolusie
duimnael|240px|links|’n Robynkeelkolibrie hang in die lug.
Súdwest-Fryslân
Die munisipaliteit is gestig in 2011 deur die samevoeging van die munisipaliteite Bolsward, Nijefurd, Sneek, Wûnseradiel en Wymbritseradiel. In 2014 is die munisipaliteit Boarnsterhim gedeeltelik en in 2018 die munisipaliteit Littenseradiel gedeeltelik toegevoeg. Sneek is die administratiewe setel van die munisipaliteit.
Kolibrie
Evolusie
’n Kaart van die kolibrie se stamboom wat saamgestel is ná ’n ontleding van 284 van die 338 bekende spesies toon ’n vinnige diversifikasie van 22 miljoen jaar gelede af. Die talle spesies word in nege hoofklades ingedeel. Hoewel alle spesies op nektar van blomme staatmaak om energie vir hul hoë metabolisme en vinnige vlerkgeklap te kry, het gekoördineerde veranderings in blom- en snawelvorms die vorming van nuwe spesies kolibries en plante aangemoedig. Vanweë hierdie buitengewone evolusiepatroon kan tot 140 spesies saam in ’n streek soos die Andesgebergte voorkom.
Súdwest-Fryslân
Súdwest-Fryslân lê in die suidweste van die provinsie aan die Ysselmeer en grens aan die provinsie Noord-Holland.
Kolibrie
Evolusie
Die evolusieboom wys die kolibries se voorouers het sowat 42 miljoen jaar gelede van insekvretende windswaels (familie Apodidae) en boomwindswaels (familie Hemiprocnidae) afgeskei, moontlik in Eurasië. ’n Belangrike evolusionêre faktor was blykbaar ’n veranderde smaakreseptor wat meegebring het dat kolibries na nektar kan soek. Teen 22 miljoen jaar gelede het die voorouerspesie van huidige kolibries gevestig geraak in Suid-Amerika, waar omgewingstoestande verdere diversifikasie aangemoedig het. Dit lyk of die Andes ’n besonder ryk omgewing vir die evolusie van kolibries was omdat diversifikasie oor die afgelope 10 miljoen jaar saam met die opheffing van die bergreeks plaasgevind het.
Súdwest-Fryslân
Plekke
Abbega, Allingawier, Arum, Blauwhuis, Boazum, Bolsward, Breezanddijk, Britswert, Burgwerd, Cornwerd, Dearsum, Dedgum, Easterein, Easterwierrum, Exmorra, Ferwoude, Folsgare, Gaast, Gaastmeer, Gauw, Goenga, Greonterp, Hartwerd, Heeg, Hemelum, Hichtum, Hidaard, Hieslum, Hindeloopen, Hinnaard, Hommerts, Idsegahuizum, Idzega, Iens, Ijlst, Indijk, It Heidenskip, Itens, Jutrijp, Kimswerd, Kornwerderzand, Koudum, Koufurderrige, Kubaard, Loenga, Lollum, Longerhouw, Lytsewierrum, Makkum, Molkwerum, Nijhuizum, Nijland, Offingawier, Oosthem, Oppenhuizen, Oudega, Parrega, Piaam, Pingjum, Poppenwier, Raerd, Reahus, Rien, Sandfirden, Scharnegoutum, Schettens, Schraard, Sibrandabuorren, Smallebrugge, Sneek, Stavoren, Tersoal, Tirns, Tjalhuizum, Tjerkwerd, Uitwellingerga, Waaksens, Warns, Westhem, Witmarsum, Wiuwert, Wolsum, Wommels, Wons, Workum, Woudsend, Ypecolsga, Ysbrechtum en Zurich.
Kolibrie
Evolusie
Binne dieselfde geografiese gebied ontwikkel klades kolibries saam met nektardraende plantklades, en dit beïnvloed die meganisme van bestuiwing. Dieselfde geld vir die swaardkolibrie (Ensifera ensifera), een van die morfologies mees ekstreme spesies, en sy hoofbron van nektar, Passiflora.
Spesies
duimnael|240px|links|’n Granaatkolibrie drink nektar.
In tradisionele taksonomie word kolibries geplaas in die orde Apodiformes, wat ook die windswaels bevat. Sommige wetenskaplikes plaas hulle egter in hul eie orde, Trochiliformes. Die voëls se vlerkbene is hol en bros, en fossiele word dus nie maklik gevorm nie; dit veroorsaak dat die evolusiegeskiedenis swak aangeteken is. Hoewel wetenskaplikes meen kolibries het in Suid-Amerika ontstaan, waar die diversifikasie van spesies die grootste is, het moontlike voorouers van huidige spesies moontlik voorgekom in dele van Europa tot in wat vandag Suid-Rusland is.
Tussen 325 en 340 spesies ia al beskryf, na gelang van die taksonomiese oogpunt. Daar is twee subfamilies – een is Phaethornithinae, met 34 spesies in ses genera, en die ander Trochilinae, wat al die ander, tipiese spesies bevat. Onlangse ontledings dui egter daarop dat daar nege hoofklades is.
Fossiele van kolibries uit die Pleistoseen is in Brasilië en die Bahamas ontdek; nie een is egter wetenskaplik beskryf nie. Van die huidige spesies is net ’n paar fossiele bekend. In 2004 het dr. Gerald Mayr van die Senckenberg-museum in Frankfurt am Main twee fossiele van 30 miljoen jaar oud geïdentifiseer. Daar is eers nie besef die fossiele van hierdie primitiewe spesie (Eurotrochilus inexpectatus, vir "onverwagte Europese kolibrie"), is kolibries nie omdat aangeneem is die voëls het nie buite die Amerikas voorgekom nie, totdat Mayr hulle van nader ondersoek het.
Die grootste raaisel is wat met die kolibries gebeur het in die rofweg 25 miljoen jaar tussen die primitiewe Eurotrochilus en die moderne fossiele. Die ongelooflike morfologiese veranderings, die afname in grootte, die verspreiding na die Amerikas en die uitsterwing in Eurasië het alles in dié tyd gebeur. DNS-toetse dui daarop dat die grootste verspreiding van Suid-Amerikaanse kolibries ten minste gedeeltelik in die Mioseen, sowat 12 miljoen tot 13 miljoen jaar gelede, plaasgevind het tydens die opheffing van die Andes.
In 2013 is getoon dat ’n 50 miljoen jaar oue fossiel wat in Wyoming ontdek is, ’n voorouer van beide kolibries en windswaels was voordat dié twee groepe geskei het.
Wapadrand
Wapadrand is 'n voorstad in die ooste van Pretoria in Gauteng, Suid-Afrika. Die gebied is boomryk met pragtige tuine. Wapadrand is so genoem omdat 'n ou wapad deur die huidige dorpsgebied geloop het. Die strate is na die onderdele van 'n ossewa genoem op aanbeveling van die argitek Koos Reyneke, een van die buurt se stigters.
Thyshoogtepas
Die Thyshoogte is 'n pas op die R356-grondpad van Ceres via Sutherland en Fraserburg na Loxton en gaan oor die Gousblomhoogte in die Koedoesberge. Dit is net noordoos van die Jukhoogte.
Hierdie pas bereik 'n hoogte van 966 m en 'n steilte van 1:4.
Dit vorm die grens tussen die Wes-Kaap en die Noord-Kaap. Hierdie roete in die suidelike deel van die Tankwa-Karoo is deel van die historiese Vergete Grootpad.
Aarddraak (astrologie)
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Aarddraakjaar het in 1988 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 17 Februarie 1988 tot 5 Februarie 1989.
Aarddraakjare
Die volgende jare is Aarddraakjare:
Gekkegoud
Gekkegoud (Engels: Fool's Gold) is 'n naam wat na die minerale Piriet en Chalkopiriet  (minder algemeen bekend) verwys. Dit is nie sinoniem tot die mineraal piriet nie. Die naam het sy bestaan te danke aan vele mense wat al die mineraal vir goud (Au) aangesien het, net om tot hul teleurstelling te moet uitvind dat dit geen waarde het nie.
Die naam het ontstaan toe Martin Frobisher in 1576, na sy reis om die Noord-wes gang te soek, met 'n vrag vol gekkegoud na Engeland teruggekeer het, onder die indruk dat dit goud was.
Ooreenkomste en verskille
Gekkegoud (ook dwaasgoud genoem), se ooreenkoms met goud is baie oppervlakkig. Gekkegoud in sy ongeoksideerde toestand is goudkleurig, maar raak dof as dit verweer. Chalkopiriet kan na borniet (ook Peacock ore genoem) oksideer, wat helder kleure vertoon.
Pirietis ook redelik swaar (~ 2x die gewig van kwarts), wat baie mense mislei, maar teen 'n relatiewe digtheid van 4.95-5.10 (digtheid van 4.8–5 g/cm3), is dit slegs ongeveer ¼ van die relatiewe digtheid van goud (~19.3, afhangende van die suiwerheid).
HMS Upholder
Die HMS Upholder was 'n duikboot van die Britse Vloot tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy het in die Middellandse See diens gedoen en het binne die bestek van agtien maande skepe met 'n totale tonnemaat van 93 031 ton gekelder en verder 31 894 ton beskadig. Dit sluit twee Italiaanse duikbote en torpedojaers in.
Giyani-lughawe
Giyani-lughawe (IATA-kode: GIY, ICAO: FAGI) is 'n klein lughawe naby Giyani. Dit is geleë in die Mopani-distriksmunisipaliteit in Limpopoprovinsie, in die noord-oostelike deel van Suid-Afrika, 400 km noord-oos van Pretoria, die hoofstad van die land. Die Giyani-lughawe is 482 meter bo seevlak geleë. Die lughawe beskik oor een geteerde aanloopbaan, 'n teerparkeerblad en 'n enkele sinkloods vir ligte vliegtuie.
HMS Upholder
Hy en sy susterduikbote het die Duits-Italiaanse voorsieningslyne tussen Italië en Noord-Afrika erg beskadig. Hy is self in 1942 gekelder, vermoedelik deur 'n dieptebom van 'n Italiaanse vaartuig.
Tegniese besonderhede
Hy het 540 ton water op die oppervlakte verplaas en was toegerus met een 3-duim kanon en vier 21-duim torpedobuise. 'n Diesel-elektriese aandrywingstelsel van 615/825 perdekrag kon snelhede van 11,75 knope bo en 9 knope onder die water verseker.
Giyani-lughawe
Klimaat
Die klimaat by Giyani-lughawe is vogtig en subtropies. Die gemiddelde temperatuur is 24 °C. Die warmste maand is Oktober op 30 °C, en koudste Junie, met 16 °C. Die gemiddelde reënval is 702 mm per jaar. Die natste maand is Januarie met 274 mm reën, en die droogste is Mei met 1 mm.
Geografie
Die landskap rondom die Giyani-lughawe is meestal plat, maar in die suidweste is dit heuwelagtig. Die hoogste punt in die gebied is Mangombe, 839 meter bo seespieël, 10 km oos van die Giyanilughawe. Daar woon ongeveer 331 mense per vierkante kilometer rondom die Giyani-lughawe, wat 'n relatief digte bevolking vorm. Die naaste groot dorp is Giyani, 7,3 km oos van die lughawe.
Luanda
Luanda (vroeër Loanda) is die hoofstad en grootste stad van Angola en die gelyknamige Angolese provinsie met 'n bevolking van sowat 2,5 miljoen (2018). Die stad, wat aan die Atlantiese Oseaan lê, is ook die land se belangrikste hawe. Die metropolitaanse gebied van Luanda het 'n bevolking van meer as 7,8 miljoen. Dit is die derde grootste Portugeessprekende stad in die wêreld (ná São Paulo en Rio de Janeiro, albei in Brasilië, en nog voor Lissabon en Maputo).
Demografie
Die bevolking van Luanda is oorwegend van Swart-Afrikaanse afkoms, met die Ambundu (taal Kimbundu), Ovimbundu (taal Umbundu) en Bakongo (taal Kikongo) as die belangrikste stamme. Daar is 'n baie klein minderheid Europeërs, kleurlinge, en vandag ook Chinese. Die amptelike en mees gesproke taal is Portugees.
Geskiedenis
Die stad is op 25 Januarie 1576 onder die naam São Paulo da Assunção de Loanda (letterlik: "Sint Paulus van die Hemelvaart tot Loanda") deur Portugese gestig en dien (met die uitsondering van die tydperk tussen 1640 en 1648) sedert 1627 as die administratiewe sentrum van die kolonie Angola. Daarbenewens is Luanda vanaf die jaar 1550 tot by omtrent 1850 'n belangrike sentrum vir die slawehandel, met Brasilië as die hoofbestemming.
Die groot meerderheid van die Portugese bevolking vlug na die onafhanklikheidswording van die land in 1975 uit die stad. Hulle is deur groot getalle Kubane vervang, wat meestal as soldate na Angola gekom het.
Geenbewerkingsboerdery
Geenbewerkingsboerdery (ook zerobewerking of direkte besaaiing genoem; Engels: No-till farming) is 'n manier om gewasse van jaar tot jaar te verbou sonder om die grond deur bewerkings te versteur. Geenbewerking is 'n landboutegniek wat die hoeveelheid water en organiese materiaal (voedingstowwe) in die grond vermeerder en erosie verminder. Dit vermeerder die hoeveelheid en diversiteit van lewe in en op die grond, maar vereis moontlik die gebruik van onkruiddoders.
Agtergrond
Deur middel van bewerkings word onkruid verwyder, word die grond in rye gevorm vir oesgewasse en in vore gevorm vir besproeiing. Dit lei tot ongunstige resultate, soos grondkompaktering; verlies van organiese materiaal; verswakking van grondversamelings; dood of ontwrigting van grondmikrobes en ander organismes, onder meer mikorrisa (swamwortels), geleedpotiges en erdwurms en gronderosie waartydens bogrond weggewaai of weggespoel word. Geenbewerkingsboedery voorkom hierdie gevolge deur bewerkings uit te sluit. Volgens hierdie boerderymetode word oesreste of ander organiese stowwe op die grondoppervlak behou en word daar gesaai/bemes met minimale versteuring van die grond. Voortdurende geenbewerking moet baie anders bestuur word om opbrengs op die landerye te handhaaf of te vermeerder. Reste, onkruid, landboutoerusting, oesrotasie, water, siektes, peste en bemestingbestuur is net 'n paar van die talle boerderybesonderhede wat verander wanneer oorgeskakel word na geenbewerking.
Die idee van moderne geenbewerking het in die 1940's met Edward Faulkner begin, maar dit was eers nadat etlike chemiese stowwe ná die Tweede Wêreldoorlog ontwikkel is, dat 'n paar navorsers en boere die idee op die proef begin stel het. Die eerstes wat geenbewerking op die proef gestel het, was onder andere Kingman (Noord-Carolina), Edward Faulkner, L.A. Porter (Nieu-Seeland), Harry en Lawrence Young (Herndon, Kentucky), die Instituto de Pesquisas Agropecuarias Meridional (1971 in Brasilië) met Herbert Bartz ingesluit.
Wins, ekonomie, opbrengs
Studies het getoon dat geenbewerkingsboerdery winsgewender kan wees kan wees as dit korrek uitgevoer word.
Minder grondbewerking verminder arbeid, brandstof, besproeiing en koste van masjinerie. Geenbewerking kan opbrengste vermeerder weens hoër waterinfiltrasie en -bergvermoë asook minder erosie. Nog 'n voordeel van geenbewerking is dat dit ekonomiese sin het om, weens die hoër waterinhoud, 'n ander gewas aan te plant eerder as om die land te laat braak lê.
Namate volhoubare landbou gewilder word, word subsidies en toekennings geredelik beskikbaar aan boere wat bewaringsbewerking toepas. Sommige groot energiemaatskappye wat van die meeste besoedeling veroorsaak weens hulle gebruik van fossielbrandstof, is bereid om koolstofkrediete te koop om boere aan te spoor om bewaringsbewerking toe te pas. Die boere se grond word in werklikheid 'n koolstofsinkput vir die kragopwekkers se vrystellings. Dit help die boer op etlike maniere, en dit help die energiemaatskappye om eise vir besoedelingsvermindering na te kom. Geenbewerkingsboerdery kan organiese materiaal in die grond vermeerder as 'n vorm van CO2-afskeiding en -berging.
Koolstof (lug en grond) en ander kweekhuisgasse
Geenbewerking het potensiaal as CO2-afskeiding en -berging deur die berging van organiese materiaal in die grond van landerye. Wanneer dit deur masjiene bewerk word, word die grondlae omgekeer, word lug deurgemeng en neem mikrobiese aktiwiteit drasties toe. Die gevolg is dat organiese materiaal in die grond baie vinniger afgebreek word, en koolstof word uit die grond in die atmosfeer vrygestel. Dit, tesame met die gasvrystellings van die plaastoerusting, vermeerder koolstofdioksiedvlakke in die atmosfeer.
Landerye is ideaal om as 'n koolstofsinkput gebruik te word, aangesien hulle in die meeste plekke nie meer koolstof bevat nie. Daar word geskat dat 78 miljard ton koolstof wat in die grond vasgevang was, vrygelaat is as gevolg van grondbewerking. Konvensionele boerderypraktyke wat op grondbewerking berus, het koolstof uit die ekostelsel van die grond verwyder deur oesreste soos oorblywende mieliestingels te verwyder, asook deur die byvoeging van chemiese bemestingstowwe wat die bogenoemde uitwerking op grondmikrobes gehad het.
Deur bewerkings uit te skakel, ontbind oesreste waar dit lê, en deur winterdekgewasse te kweek, kan koolstofverlies vertraag en uiteindelik omgekeer word.
Buiten om koolstof in die grond te hou, verminder geenbewerkingsboerdery distikstofmonoksied (N2O)-vrystellings met 40-70%, afhangende van rotasie. Distikstofmonoksied is 'n kragtige kweekhuisgas wat 120 jaar lank in die atmosfeer bly.
Grond en water
Geenbewerking verbeter grondgehalte (grondfunksie), koolstof, organiese materiaal, versamelings, wat die grond beskerm teen erosie, verdamping van water, en strukturele agteruitgang. As daar tydens bewerkings minder oor die grond gery word, voorkom dit kompaktering.
Onlangs het navorsers by die Amerikaanse landbounavorsingsdiens gevind dat geenbewerkingsboerdery grond baie stabieler maak as geploegde grond. Hulle bevindings is gegrond op 19 jaar van samewerkende bewerkingstudies. Geenbewerking berg meer koolstof in die grond, en koolstof in die vorm van organiese materiaal is baie belangrik om gronddeeltjies bymekaar te hou. Die boonste twee en 'n half sentimeter van geenbewerkingsgrond is twee tot sewe keer minder vatbaar as geploegde grond. Geenbewerkingsboerdery is besonder voordelig vir boere op die Groot Vlaktes (groot grasvlakte oos van die Rotsgebergte), aangesien dit erosie teëwerk.
Oesreste wat op die land gelaat word, help sowel natuurlike neerslag sowel as besproeiingswater om in die grond weg te sink, waar dit gebruik kan word. Die oesreste wat op die grondoppervlak gelaat word, beperk ook verdamping, wat water vir die plant bewaar. Grondkompaktering en geen ouklip laat grond meer water opneem, en plante se wortels kan dieper in die grond dring en meer water opsuig.
Grondbewerkings verminder die hoeveelheid water, deur verdamping, met 0,85 tot 1,9 cm elke keer as daar oor die grond gery word. Met geenbewerking bly hierdie water in die grond en beskikbaar vir die plante.
Grondbiota, dierelewe, ens.
In geenbewerkingsboerdery word die grond onversteur gelaat en oesreste bly op die land lê. Gevolglik word grondlae, sowel as grondbiota, in hulle natuurlike toestand bewaar. Lande onder geenbewerking het meer nuttige insekte en erdwurms, hoër mikrobiese inhoud en 'n groter hoeveelheid organiese materiaal in die grond. Aangesien dit nie geploeg word nie, is daar ook minder stof in die lug.
Geenbewerking vermeerder ook die hoeveelheid en verskeidenheid diere. Dit is as gevog van die verbeterde dekking, verminderde verkeer en die kleiner waarskynlikheid dat die neste van voëls en diere op die grond vernietig word (as 'n land geploeg word, vernietig dit 100% daarvan).
Historiese artefakte
Bewerking beskadig dikwels ou strukture onder die grond soos byvoorbeeld grafheuwels. In die VK is die meeste van die lang grafheuwels in Gloucestershire en byna al die grafheuwels in Essex beskadig. Volgens die organisasie English Heritage het moderne grondbewerkingstegnieke net soveel skade in die afgelope ses dekades aangerig as wat tradisionele bewerking in die vorige ses eeue aangerig het. Deur geenbewerkingsmetodes te gebruik, kan hierdie strukture bewaar word sodat dit behoorlik ondersoek kan word en nie vernietig sal word nie.
Voor geenbewerkingsboerdery gewild begin word het, het die jaarlikse bewerking van grond dikwels pylpunte en ander artefakte ontbloot. Ander artefakte sluit in koeëls, medaljes en knope, munte en ander metaalvoorwerpe uit huise en skure wat vernietig is.
Toerusting
Geenbewerking vereis gespesialiseerde planttoerusting wat ontwerp is om sade in onversteurde oesreste en grond te plant. Dit is duur om nuwe toerusting (byvoorbeeld saadbore) te koop en hoewel die koste herwin kan word deur ploeë, ens., te verkoop, word dit gewoonlik nie gedoen totdat die boer besluit om heeltemal oor te skakel (nadat hy dit 'n paar jaar lank op die proef gestel het) nie. Dit het tot gevolg dat meer geld op die kort termyn belê word (totdat die ou toerusting verkoop word).
Slote
Slote kan op die lang termyn 'n probleem wees. Terwyl baie minder grond verskuif word wanneer geenbewerking toegepas word, sal enige dreineringslote wat vorm elke jaar dieper word aangesien hulle nie deur ploeg gelykgemaak word nie. Dit kan beteken dat sooidreineringsweë, waterweë, permanente dreineringsweë, dekgewasse, ensovoorts, gebruik moet word.
Moet verskillend bestuur word
Sien bestuur-afdeling.
Meer chemiese stowwe word gebruik
Een van die doelwitte van bewerkings is om onkruid te verwyder. Geenbewerkingsboerdery verander onkruidsamestelling drasties. Vinniggroeiende onkruid is moontlik weens groter mededinging nie meer 'n probleem nie, maar struike en bome sal moontlik uiteindelik begin groei.
Party boere pak hierdie probleem aan deur 'n baie sterk onkruiddoder soos glifosfaat te gebruik in plaas van bewerking om saadbeddings voor te berei en as gevolg hiervan word geenbewerking dikwels geassosieer met vermeerderde gebruik van chemiese stowwe in vergelyking met tradisionele metodes van gewasverbouing wat op bewerkings berus. Daar is egter baie agro-ekologiese alternatiewe tot vermeerderde gebruik van chemiese stowwe, soos winterdekgewasse en die deklaag wat dit voorsien of solarisasie.
Bestuur
Geenbewerking verg verskillende vaardighede om dit suksesvol toe te pas. Soos met enige produksiestelsel, kan die opbrengs afneem as dit nie reg toegepas word nie. 'n Kombinasie van tegniek, toerusting, plaagdoders, gewasrotasie, bemesting en besproeiing moet gebruik word volgens plaaslike toestande.
Dekgewasse
Dekgewasse word soms in geenbewerking gebruik om te help om onkruid te beheer en voedingstowwe in die grond te vermeerder (deur gebruik te maak van peulplante) of deur gebruik te maak van plante met lang wortels om mobiele voedingstowwe van die dieper grondlae na die oppervlak terug te voer. Boere wat met organiese geenbewerking eksperimenteer, maak gebruik van dekgewasse in plaas van bewerkings om onkruid te beheer en ontwikkel verskeie metodes om die dekgewasse dood te maak (rollers, stoppelkappers, ens.) sodat die nuut aangeplante gewasse genoeg lig, water, voedingstowwe, ens., kan kry.
Siektes, patogene, insekte en die gebruik van oesrotasie
Met geenbewerking lê oesreste van vorige jare op die grondoppervlak, waardeur die grond afgekoel word en vogtigheid vermeerder word. Dit kan meer of minder siektes of variasies op siektes laat voorkom, maar nie noodwendig meer of minder as met konvensionele bewerkings nie. Om van onkruid, peste, en probleme met siekte ontslae te raak, word van oesrotasie gebruik gemaak. Deur die gewasse elke paar jaar te roteer, sal peste en siektes verminder, aangesien die peste nie meer 'n genoegsame voedselbron sal hê nie.
Organiese geenbewerkingstegniek: Die kartonmetode
Party boere wat verkies om 'n bestuurstelsel te gebruik sonder die gebruik van chemiese stowwe, maak dikwels staat op die gebruik van normale, ongekleurde riffelkarton om op saadbeddings en beddings vir groente te gebruik. As dit korrek gebruik word, kan karton wat op 'n spesifieke plek geplaas word, A) belangrike swamhifes en mikro-organismes onversteurd laat bly, B) keer dat terugkerende onkruid weer opkom, C) oorgeblewe stikstof en plantvoedingstowwe laat vermeerder deur bokompos van plantreste te maak en D) waardevolle bogrond skep wat gepas is vir die volgende jaar se saad of oorplanting.
Die plantreste (oorblywende plantmateriaal van dekgewasse, grassnysels, oorspronklike plante, ens.) sal ontbind terwyl dit onder die karton is, solank dit vogtig genoeg bly. Hierdie ontbinding trek wurms en ander voordelige mikro-organismes aan na die plek waar die ontbinding plaasvind, en oor 'n paar seisoene (gewoonlik Lente-->Herfs of Herfs-->Lente) en ná 'n paar jaar, sal 'n laag ryk bogrond gevorm word. Plante kan dan in die lente direk in die grond gesaai word, of gate kan in die karton gesny word om oorplanting toe te laat. As hierdie metode saam met ander volhoubare metodes, soos die gebruik van kompos (soms saam met wurms), dekgewasse en rotasie gebruik word, word dit dikwels beskou as goed vir die grond en dié wat dit benut.
Waterkwessies
Geenbewerking veroorsaak 'n drastiese vermindering in erosie op 'n land. Hoewel baie minder grond verskuif word, sal enige slote wat vorm elke jaar dieper word in plaas van gelyk gemaak word deur gereelde ploeg. Dit kan beteken dat sooidreineringsweë, waterweë, permanente dreineringsweë, dekgewasse, ensovoorts, gebruik moet word.
'n Probleem wat op party lande ontstaan, is waterversadigdheid in grond. Oorskakeling na geenbewerking sal met die dreineringsprobleem help omdat die eienskappe van grond wat voortdurend onder geenbewerking is, 'n hoër waterinfiltrasietempo insluit. Daarom moet daar eers vasgestel word hoe 'n land met versadigde grond op geenbewerking reageer voor daar besluit word of bewerkings op die gebied toegepas gaan word of nie.
Toerusting
Dit is baie belangrik om planttoerusting te hê wat behoorlik deur die reste kan dring, in die grond in en 'n goeie saadbedding kan voorberei. Oorskakeling na geenbewerking verminder die maksimum hoeveelheid krag wat nodig is van plaastrekkers, wat beteken dat 'n boer 'n kleiner trekker kan gebruik met geenbewerking as met ander bewerkings. Gebruik van 'n kleiner, ligter trekker het die verdere voordeel dat dit kompaktering verminder.
Grondtemperatuur
Nog 'n probleem waarvoor boere te staan kom, is die feit dat die grond in die lente langer sal neem om warm te word en uit te droog, wat plant tot 'n latere, minder ideale datum kan uitstel. Een rede waarom die grond stadiger warm word, is dat die land minder soneneregie absorbeer as die plantreste wat die grond bedek, baie ligter van kleur is as die swart grond wat tydens konvensionele bewerkings blootgestel sal word. Dit kan gehanteer word deur ryskoonmakers aan 'n planter te gebruik. Aangesien die grond koeler kan wees, kan daar 'n paar dae later geoes word as op 'n konvensioneel bewerkte land. Let wel: Koeler grond is ook voordelig aangesien water nie so vinnig verdamp nie.
Reste
By party gewasse, soos mielies wat voortdurend met geenbewerking verbou word, kan die dikte van die reste op die grondoppervlak 'n probleem word as daar nie behoorlike voorbereiding en/of toerusting is nie.
Bemesting
Een van die algemeenste faktore wat opbrengs laat afneem, is omdat daar nie effens meer bemesting gebruik word gedurende die oorgangsperiode, die tyd wanneer die grond sy versamelings en organiese materiaal herbou, nie. Opbrengs sal tydelik afneem omdat stikstof vasgehou word in die oesreste, wat 'n paar maande tot etlike jare kan neem om te ontbind, na gelang van die verhouding van C (koolstof) tot N (stikstof) in die gewas en die plaaslike omgewing. Die voedingstowwe in die organiese materiaal sal geleidelik weer in die grond vrygestel word, en dit is dus net 'n probleem gedurende die oorgangsfase (4–5 jaar vir Kansas, VSA). Dit kan reggestel word deur gedurende hierdie tydperk ekstra bemesting te gebruik.
Nodig om die grond los te maak
Hoewel geenbewerkingsboerdery dikwels 'n effense toename in gronddigtheid veroorsaak, is dit nie nodig om van tyd tot tyd bewerkings daarop uit te voer om dit los te maak nie. Geenbewerkingsboerdery boots die natuurlike toestande waarin grond gevorm word getrouer na as enige ander boerderymetode, deurdat die grond onversteur gelaat word buiten om saad te versorg dat dit kan ontkiem.
Soortgelyke terme
Geenbewerkingsboerdery is nie dieselfde as bewaringsbewerking of strookbewerking nie. Bewaringsbewerking is 'n groep praktyke wat die hoeveelheid bewerkings verminder. Geenbewerking sowel as strookbewerking is vorme van bewaringsbewerking. Onthou, geenbewerking is die gebruik om 'n land nooit te bewerk nie. Om grond al om die ander jaar te bewerk, word rotasiebewerking genoem.
Potensiaal
Navorsing deur instellings sowel as boere gaan voort om organiese geenbewerkingsmetodes te ontwikkel wat gebruik maak van die rol van dekgewasse en diverse oesrotasies om onkruid, insekte en siektes te onderdruk. Huidige organiese boerderymetodes maak dikwels staat op bewerkings om hierdie peste te beheer ten koste van grondgehalte. Die kombinasie van geenbewerking en organiese boerderymetodes het die potensiaal om terselfdertyd die gesondste voedsel en die gesondste grond voort te bring. ]
Alexandra Kollontai
In 1922 was Kollontai aangestel as 'n diplomatiese raadgewer tot die Sowjetunie gesantskap in Noorweë, en is sy kort daarna bevorder tot die hoof van die afvaardiging, een van die eerste vroue om so 'n pos te hou.
Ben Conradie
Ben Conradie (*23 Oktober 1913, De Aar – †13 Maart 1990, Strand ) was 'n Afrikaanse skrywer van jeugverhale, romans vir volwassenes, dramas en godsdienstige boeke.
Herkoms en opleiding
Ben begin sy skoolloopbaan op De Aar en gaan elke dag met die trein skool toe. Vanaf Mei 1926 tot Mei 1927 woon hulle op Moorreesburg en trek dan terug na De Aar, waar hy in 1931 matrikuleer. Hy studeer vanaf 1932 verder aan die Universiteit van Stellenbosch, maar slaag nie in sy eksamens nie en is in 1934 verplig om die universiteit te verlaat. In 1934 is hy dan vir ’n paar maande reisende sekretaris van die Christelike Studentevereniging (CSV) in die Vrystaat, waarna hy terugkeer na die Universiteit van Stellenbosch en nou meer sukses behaal met sy studies.
Haïti
Haïti (Frans: Haïti, [a.iti]; Haïtiaanse Kreools: Ayiti, [ajiti]), amptelik die Republiek Haïti (Frans: République d'Haïti; Haïtiaanse Kreools: Repiblik Ayiti), is 'n eilandnasie met 'n oppervlakte van 27 750 vierkante kilometer en 'n bevolking van 11 123 178 (2018) wat die westelike gedeelte van Hispaniola, een van die eilande van die Groot Antille in die Karibiese See, beslaan. Dit grens in die ooste aan die Dominikaanse Republiek.
Ben Conradie
Herkoms en opleiding
Op universiteit is hy lid van die Studenteraad, kaptein van die hokkieklub en neem ’n leidende rol in die CSV. Hier ontmoet hy ook vir Elizabeth Malherbe (Esmé) Loubser (gebore 17 Julie 1916), met wie hy op 4 Februarie 1939 in die Strand getroud is. Hy en sy vrou het twee kinders, Jac en Elsabé. Op Stellenbosch behaal hy ’n B.A.-graad, ’n Senior Onderwysdiploma en ’n M.A.-graad in Sosiologie in 1941 met ’n verhandeling oor ’n Sosiologiese studie van die Christelike Studenteverenigingbeweging.
Haïti
Die landsnaam het sy oorsprong in die taal van die Taíno, die indigene bevolking van Hispaniola, en beteken "bergagtige land". Die huidige bevolking is merendeels nakomelinge van swart Afrikane. Die hoofstad en grootste stad is Port-au-Prince. Haïti is die tweede mees bevolkte land van die Karibiese gebied, net ná Kuba en nog voor die buurland Dominikaanse Republiek.
Ben Conradie
Loopbaan
In 1938 is hy dosent aan die Lovedale Opleidingskollege vir swart onderwysers en vir die eerste ses maande van 1939 is hy as onderwyser verbonde aan die Verbeteringskool te Tokai in Kaapstad.
Vanaf Julie 1939 tot Desember 1945 is hy as dosent verbonde aan die Opleidingskollege vir Kleurlinge te Soutrivier in die Kaap. In 1943 reis hy weer vir die CSV, besoek al die Kleurlingskole in die Kaapprovinsie en bring ook ’n Kleurling CSV tot stand. Vanaf 1946 tot 1956 is hy onderwyser in Afrikaans en geskiedenis aan die Hoërskool Nassau in Mowbray en vanaf 1956 tot 1973 is hy verbonde aan die Hoërskool J.J. du Preez in Parow. In hierdie tyd word hy voorsitter van die Kaapse tak van die Suid-Afrikaanse Onderwysersunie en hy dien op verskeie komitees. Hy woon tussen 1944 en 1948 in Pinelands en vanaf 1949 tot 1974 in Durbanville.
Haïti
Haïti is die enigste staat in Noord- en Suid-Amerika wat by die minste ontwikkelde lande (LDC) gereken word. Naas sy onderontwikkelde ekonomie word Haïti se onstabiele politieke klimaat en veiligheidssituasie as sorgwekkend beskou. Daar het onder meer voorvalle van onluste oor hoë voedselpryse voorgekom – die plaaslike landbousektor kan nie in die land se basiese voedselbehoeftes voorsien nie sodat groot bedrae aan buitelandse valuta aan agrariese invoere bestee moet word (waaronder jaarliks sowat 800 miljoen VSA-$ vir rys). Sowat drie miljoen Haïtiane was reeds genoodsaak om 'n heenkome in die buiteland te vind.