cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cladorhiza pentacrinus
Die spons behoort tot die genus Cladorhiza en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Dendy.
Vlae van departemente van Colombia
Hierdie is 'n lys van vlae van departemente van Colombia.
Prince
Van 1993 tot 2000 het hy sy naam na 'n simbool, wat soos O(+> lyk, verander. Aangesien hierdie simbool nie uitgespreek kan word nie, is hy "die kunstenaar voorheen bekend as Prince" genoem. Behalwe sy musikale loopbaan, was hy ook 'n "talentpromotor" vir kunstenaars soos Sheila E., Carmen Electra, The Time en Vanity 6.
Lewensloop
Prince is op 7 Junie 1958 in Minneapolis, Minnesota in die Verenigde State van Amerika gebore. Sy ma was Mattie Shaw, 'n jazz-sanger, en sy pa, John L. Nelson, 'n liriekskrywer en pianis. Sy ouers was albei van Afro-Amerikaanse families in die Amerikaanse Suide afkomstig. Hulle is tydens sy jeug geskei en hy moes die heeltyd tussen hulle rondtrek. Hy het nie met sy skoonpa oor die weg gekom nie, en het later van die huis af weggeloop, waarna hy deur 'n Anderson-gesin aangeneem is. Hy het met hul seun, André Anderson (Cymone), bevriend geraak. Hulle het saam met Charles Smith 'n musiekgroep genaamd Grand Central gestig. Die groep het later hul naam na Champagne verander, hulle was redelik suksesvol, maar het egter kort daarna ontbind.
Op agtien begin hy om demo-snitte saam met Chris Moon op te neem. Dit lei tot die ondertekening van 'n platekontrak met Warner Brothers Records, waarna sy debuutalbum, For You in 1978 vrygestel is. Die album was nie besonder suksesvol nie, maar sy daaropvolgende enkelspelers, Why You Wanna Treat Me So Bad? en I Wanna Be Your Lover in 1979 het beter gevaar. Hy het egter eers die hoofstroom-media se aandag getrek met die vrystelling van sy enkelsnit 1999, wat op M.T.V. gebeeldsend is.
Prince is op 21 April 2016 in die ouderdom van 57 by sy huis in Chanhassen oorlede. Die oorsaak van sy dood was skynbaar 'n oordosis fentaniel, 'n verslawende intraveneuse opiaat.
Diskografie
Prince het 'n omvangryk oeuvre nagelaat. Hieronder volg 'n lys van sy albums. Kompilasie-, lewendige en Internetalbums is uitgelaat:
Malcolm Storry
Malcolm Storry (gebore 13 Januarie 1948) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Princess Bride (1987), The Last of the Mohicans (1992), en The Man Who Knew Too Little (1997), en in die televisiereeks The Knock (1994).
Cladorhiza rectangularis
Cladorhiza rectangularis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cladorhiza en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
Leo White
Leo White (10 November 1882 – 20 September 1948) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mrs. Temple's Telegram (1920), Blood and Sand (1922), Vanity Fair (1923), en Ben-Hur: A Tale of the Christ (1925).
Seeheim
Seeheim is 'n klein dorpie in suidelike Namibië, in die distrik Keetmanshoop, streek Karas, 45 km suidwes van Keetmanshoop en 60 km oos van Goageb.
Seeheim is in 1896 gestig en het poskantoor-, opleidings- en vervoergeriewe. Dit 'n belangrike aansluiting op die spoorlyn na Lüderitz. Die naam is van Duitse oorsprong en beteken nagenoeg "meer-tuiste" met verwysing na die waterpoele by die samevloeiing van die Vis- en Skaaprivier.
Politiek
Politiek (Grieks: Πολιτικά politiká; letterlik "van, vir, of met betrekking tot burgers") is die proses en metode van besluitneming vir groepe mense. Politiek is die versameling aktiwiteite wat verband hou met die neem van besluite in groepe, of ander vorme van magsverhoudinge tussen individue, soos die verspreiding van hulpbronne of status. Die akademiese studie van politiek word Politieke wetenskap (politikologie) genoem en is die ondersoek van politieke optrede, en bestudeer die verkry en toepassing van mag, wat die afdwing van iemand se wil op 'n ander is.
Dit kan positief gebruik word in die konteks van 'n 'politieke oplossing' wat kompromiegesind en nie-gewelddadig is of beskrywend as 'die kuns of wetenskap van die regering', maar het ook dikwels 'n negatiewe konnotasie. Die slawernyafskaffer Wendell Phillips het byvoorbeeld verklaar dat "ons nie politiek speel nie; anti-slawerny is geen grap vir ons nie." Die begrip is op verskillende maniere gedefinieer, en verskillende benaderings het fundamenteel verskillende menings oor of dit moet uitgebreid of beperk, empiries of normatief gebruik word, en of konflik of samewerking daarvoor noodsaakliker is.
'n Verskeidenheid van metodes word in die politiek toegepas, wat die bevordering van eie politieke sienings onder mense insluit, onderhandeling met ander politieke onderdane, wette opstel en mag uitoefen, insluitend oorlogvoering teen teëstanders. Politiek word op 'n wye verskeidenheid sosiale vlakke uitgeoefen, van klans en stamme van tradisionele samelewings, deur moderne plaaslike regerings, maatskappye en instellings tot soewereine state, tot op internasionale vlak. In moderne nasiestate vorm mense dikwels politieke partye om hul idees te verteenwoordig. Lede van 'n party stem dikwels in om dieselfde standpunt in te neem oor baie aangeleenthede en stem in om dieselfde wetswysigings en dieselfde leiers te steun. 'n Verkiesing is gewoonlik 'n kompetisie tussen verskillende partye.
'n Politieke stelsel is 'n raamwerk wat aanvaarbare politieke metodes binne 'n samelewing definieer. Die geskiedenis van politieke denke kan teruggevoer word na die vroeë oudheid, met kernwerke soos Plato se Republiek, Aristoteles se Politica, Chanakya se Arthashastra en Chanakya Niti (3de eeu vC), asook die werke van Konfusius.
Benaderings
Daar is verskillende maniere waarop die benadering van politiek gekonseptualiseer is.
Uitgebreid en beperk
Adrian Leftwich het die siening van die politiek gedifferensieer op grond van hoe uitgebreid of beperk hulle persepsie van wat as 'polities' beskou word. Die uitgebreide siening sien die politiek aanwesig oor die sfeer van menslike sosiale verhoudings, terwyl die beperkte siening dit tot sekere kontekste beperk. Op 'n meer beperkende manier kan politiek byvoorbeeld hoofsaaklik oor die konsep regeer beskou word, terwyl 'n feministiese perspektief kan argumenteer dat aspekte wat tradisioneel as nie-polities beskou word, inderdaad ook as politiek beskou moet word. Laasgenoemde posisie is vervat in die slagspreuk die persoonlike is polities, wat die onderskeid tussen private en openbare kwessies betwis. In plaas daarvan kan politiek gedefinieer word deur die gebruik van mag, soos Robert A. Dahl aangevoer het.
Christiaan Ludolph Marais
duimnael|regs|200px|Christiaan Ludolph Marais.
duimnael|regs|270px|Die argitek [[John Parker het die herehuis Vredenhof in Nuweland in 1907 vir Marais ontwerp. Dit het in 1959 die Hoërskool Groote Schuur se eerste tuiste geword en huisves van 1971 af die Kunssentrum Frank Joubert.]]
Christiaan Ludolph Marais (Coetzenburg, Stellenbosch, Kaapkolonie, 26 Januarie 1849 – onbekend) was ’n welgestelde Kaapse sakeman, weldoener en stoere Nasionalis.
Marais het grootgeword op sy geboorteplaas by Stellenbosch en tot sy 21ste jaar daar geboer. Met die ontdekking van diamante is hy in 1870 Vaalrivier toe om sy geluk te beproef, blykbaar in die geselskap van een of meer van sy broers. Nadat hulle ’n jaar daar was, het hulle berig ontvang van die min te Kimberley. Hulle het te laat gekom vir die aanvanklike diamantstormloop en moes ’n beproefde kleim vir £250 aanskaf. Die onderneming was ’n volslae sukses, en die broeder Marais kon binne ’n paar jaar 12 kleim aankoop. Dit is later opgeneem deur die Kimberley Central Diamond Co. en is in 1888 deur De Beers Company oorgeneem. Van toe af was Marais deurentyd ’n aandeelhouer in dié diamantfirma.
Marais het die Kaapse argitek John Parker in 1907 opdrag gegee om die herehuis Vredenhof op ’n landgoed aan Palmyraweg in Nuweland in die Edwardiaanse boustyl te ontwerp. Hoewel Marais selfs reeds teen omstreeks 1930 nie meer daar gewoon het nie, het die gebou tot 1953 in besit van die Marais-familie gebly. In dié gebou is die Hoërskool Groote Schuur van sy ontstaan in 1959 tot 1964 gehuisves nadat die Kaaplandse provinsiale administrasie dit onteien het. Een van die skool se twee sportvelde en tennisbane is geleë op die grond wat eens aan die Marais-familie behoort het. Die Laerskool Groote Schuur se saal is na die C.L. Marais-saal genoem aangesien hy ’n weldoener van dié skool was dat in 1936 in die kerksaal van die NG gemeente Rondebosch begin het. Marais het in 1912 ’n lening van £2 000 teen 4%-rente aan die gemeente toegestaan wat hulle die weduwee J.H. (Lang Jan) Hofmeyr betaal het ter delging van die lening en agterstallige tente van £4 131 wat die kerkraad aan haar gestorwe man se boedel verskuldig was. Ná mev. Hofmeyr se dood in 1914 is die £2 000 ook aan Rondebosch geskenk, waarmee Marais afbetaal kon word.
duimnael|Borsbeeld van C.L. Marais in Stellenbosch Marais het in die algemene verkiesing van 1915 in die kiesafdeling Stellenbosch vir die Nasionale Party teen die Suid-Afrikaanse Party se John X. Merriman gestaan, maar het ’n nederlaag van 818 stemme gely. Op Stellenbosch kon bouwerk aan die C.L. Marais-biblioteek in 1899 begin en in 1901 voltooi word danksy 'n ruim skenking deur hom. Dit was die eerste biblioteek op die kampus van wat in 1918 die Universiteit Stellenbosch sou word.
Hy is op Coetzenburg getroud, maar die bron vermeld nie met wie nie. Net een seun is uit dié huwelik gebore.
Week
'n Week is 'n periode van sewe (7) dae. Die eerste dag van die week in die Joodse, Christelike en Islamitiese kalender is Sondag, in ander stelsels (soos ISO 8601 en NEN 2772) val die eerste dag op 'n Maandag.
Weeksdae
[[Lêer:First Day of Week World Map.svg|duimnael|400px|Die eerste dag van die week wêreldwyd:
Jati
’n Jati (Devanagari: जाति, Bengaals: জাতি, Telugu:జాతి, Kannada:ಜಾತಿ, Malayalam: ജാതി, Tamil:ஜாதி, letterlik "geboorte") is ’n groep clans, stamme, gemeenskappe of subgemeenskappe in Indië. Elke jati word gewoonlik verbind met ’n sekere beroep, stam, godsdiens of taal. Onder die Moslems is die soortgelyke kategorie Qom of Biradri.
’n Persoon se van kan ’n aanduiding van die aard van die gemeenskap of jati wees: Gandhi = parfuumverkoper, Dhobi = wasserman, Srivastava = militêre skriba, ens. Op enige plek in Indië kan 500 of meer jati's saam bestaan.
Week
Weeksdae
]] In die meeste tale het die weeksdae 'n naam; in sommige tale word die dae egter genommer. Laasgenoemde kan tot verwarring lei, omdat die telling nie in alle betrokkene tale met dieselfde dag van die week begin nie. Só is byvoorbeeld Dinsdag in Russies вторник (letterlik: "tweede dag") en in Portugees terça-feira (letterlik: "derde dag").
Montserrat
Montserrat (Engels: [mɒntsəˈræt]) is 'n klein eiland in Noord-Amerika en 'n oorsese gebied van die Verenigde Koninkryk met 'n oppervlakte van 102 km² en 'n bevolking van 4 649 in 2018. Dit behoort aan die Klein-Antille.
Week
Weeksdae
In Romaanse en Germaanse tale is die sewe dae van die week algemeen na gode en hemelliggame genoem.
Montserrat
Montserrat is in November 1493 deur Christophorus Columbus tydens sy tweede reis vir Europa ontdek en ná die heilige swart Madonna van Montserrat in die klooster Montserrat op Montserrat-heuwel naby Barcelona in Spanje genoem. Mons Serratus beteken "getande berg" in Latyn en Montsagrat "heilige berg" in Katalaans. In 1632 het 'n getal Iere op dié eiland gevestig. Die Iere was bondgenote van die Franse weens hul gemeenskaplike afkeur van die Engelse en dit het Frankryk in 1666 genooi om Montserrat op te eis, maar geen troepe is ná dié eiland ontplooi nie. Montserrat is egter deur Engeland verower en Frankryk het dié eiland volgens die Verdrag van Breda in 1667 aan Engeland afgestaan. In 1782 het Frankryk Montserrat tydens die Amerikaanse Rewolusionêre Oorlog ter ondersteuning van die jong Verenigde State teen Groot-Brittanje beset, maar nie beplan om dié eiland by die Franse koloniale ryk in te lyf nie. Hulle het Montserrat egter volgens die Vrede van Parys in 1783 aan Groot-Brittanje teruggegee en dié eiland is by die Britse Ryk ingelyf. Vanaf 1871 tot 1958 is Montserrat as deel van die federale kroonkolonie Britse Leeward-eilande bestuur. Tussen 1958 en 1962 het dit saam met ander Britse kolonies in die Karibiese gebied deel uitgemaak van die Wes-Indiese Federasie. Montserrat word deur die Verenigde Nasies as 'n gebied sonder eie regering beskou.
Ernstige vulkaniese aktiwiteit, wat in Julie 1995 begin het, het 'n demper op die klein ekonomie van Montserrat geplaas. Weens 'n katastrofale vulkaniese uitbarsting in Junie 1997 moes die lughawe en die seehawens gesluit word, wat tot 'n verdere ekonomiese en sosiale ontwrigting gelei het. Twee derde van die 12 000-bevolking het van dié eiland gevlug, veral na die Verenigde Koninkryk. Sommige kon in 1998 terugkeer, maar die gebreek an behuising en grond vir landbou het die ekonomiese situasie moeilik gemaak. Meer as die helfte van dié eiland is tans onbewoonbaar.
Sport
Krieket is Montserrat se gewildste sportsoort. Montserrat is een van die gebiede wat met ander Karibiese state spelers beskikbaar stel vir die Wes-Indiese nasionale krieketspan, een van die "nasionale spanne" in internasionale krieket met toetsstatus. Die Wes-Indiese nasionale krieketspan het aan elke Krieketwêreldbeker deelgeneem en die eerste twee toernooie in 1975 en 1979 gewen.
Herakleios van Bisantium
Herakleios (Latyn: Flavius Heraclius Augustus, Grieks: Φλάβιος Ἡράκλειος; omstreeks 575 – 11 Februarie 641) was van 610 tot 641 keiser van die Bisantynse Ryk. Hy het onder meer Grieks as die amptelike taal aanvaar. Hy het in 608 bekend geword nadat hy en sy pa, Herakleios die Ouere, die eksarg van Afrika, ’n suksesvolle opstand teen die ongewilde keiser Phokas gelei het.
Oorname
In 608 het Herakleios sr. en sy seun ’n opstand begin teen Phokas, wat al hoe ongewilder geword het. Hulle het munte uitgereik met hulle twee in konsulêre (maar nie keiserlike) regalia. Phokas het gereageer met teregstellings, onder meer van die oudkeiserin Constantina en haar drie dogters. Nicetas. ’n neef van Herakleios sr., het ’n inval in Egipte gelei en Herakleios jr. het ooswaarts geseil met ’n ander mag via Sisilië en Siprus. In die daaropvolgende burgeroorlog is Phokas se general Bonosus in Egipte verslaan. Die Perse het die konflik uitgebuit en ’n groot deel van die oostelike provinsies ingeneem; hulle het selfs Anatolië begin binnedring.
Teen 610 het Herakleios jr. in die omgewing van Konstantinopel aangekom terwyl die grootste deel van die Bisantynse leër wat Phokas ondersteun het, óf verslaan is óf gedros het. ’n Paar vooraanstaande lede van die aristrokrasie het Herakleios tegemoet gegaan en hy het gereël dat hy tot keiser verklaar word. Hy het Konstantinopel sonder teenstand binnegegaan en Phokas doodgemaak.
Bewind
Daar was tydens Herakleios se bewind verskeie militêre veldtogte. Die jaar toe hy aan die bewind gekom het, is die ryk aan verskeie fronte bedreig. Hy het dadelik werk gemaak van die lang oorlog teen die Persiese Sassaniede. In die eerste gevegte van die veldtog is Bisantium verslaan; die Persiese leër het hul pad na die Bosporus oopgeveg. Omdat Konstantinopel beskerm is deur ondeurdringbare mure, het die Bisantyne egter nie ’n algehele nederlaag gely nie. Herakleios het die weermag daarna versterk en die Perse uit Klein-Asië verdryf. Hy het hul gebied diep binnegedring en hulle in 627 finaal oorwin. Die Persiese koning, Khosrau II, is kort daarna vermoor en toe was daar vrede in die twee ryke.
Kort na hierdie oorwinning het ’n nuwe bedreiging op die Bisantynse Ryk gewag: die Moslem-inval. In 629 het die Islamitiese profeet Mohammed al die Arabiese volke van die Arabiese Skiereiland verenig. Dié stamme was voorheen te verdeel om ’n ernstige militêre bedreiging vir die Bisantyne of Perse in te hou. Die verenigde volk, aangespoor deur hul nuwe geloof, Islam, was egter nou een van die magtigste state in die streek. Die eerste botsing tussen die Moslems en Bisantyne was in September 629. ’n Klein Moslem-mag het die provinsie Arabië aangeval, maar is afgeweer.
Die volgende jaar het die Moslems verskeie streke aangeval, tot so ver as Gaza. Toe die Moslems Sirië en Palestina in 634 aanval, kon Herakleios hulle nie persoonlik teenstaan nie. Hoewel hy strategies in beheer was, het sy generaal hom in veldslae gefaal. Met die Slag van Jarmoek in 636 het die Bisantynse leër ’n groot nederlaag gely. Teen die tyd van Herakleios se dood op 11 Februarie 641 het hulle die grootste deel van Egipte ook verloor.
Nalatenskap
Historici glo Herakleios het baie bereik. Hy het die ryk vergroot en sy reorganisasie van die regering en weermag was baie suksesvol. Hoewel die grond wat hy gewen het in die oorlog teen die Perse weer verloor is met die inval van die Moslems, tel Herakleios steeds onder die groot Romeinse keisers.
Een van sy grootste nalatenskappe was om die amptelike taal van die ryk in 620 van Latyn na Grieks te verander. Wat godsdiens betref, was Herakleios die dryfkrag agter die bekering van mense wat na die Balkanse Skiereiland gemigreer het. Op sy versoek het pous Johannes IV (640–642) Christenonderwysers en sendelinge na Dalmasië gestuur waar Slawiese gode nog aanbid is. Hy het ook eenheid in die kerk probeer bewerkstellig, maar dit het misluk en hom ongewild onder kerkleiers gemaak.
Familie
Herakleios was twee keer getroud: eers met Fabia Eudokia, ’n dogter van Rogatus, en toe met sy niggie Martina. Hy het twee kinders by Eudokia gehad en nege by Martina. Baie van die kinders was sieklik.
Twee van Herakleios se seuns sou keiser word: Martina se seun Heraklonas, van 638 tot 641, en Konstantyn III, sy seun by Eudokia, van Februarie 641 tot Mei 641. Herakleios het minstens een buite-egtelike seun, Johannes Athalarichos, gehad en dié het teen sy pa saamgesweer. Toe Herakleios daarvan uitvind, het hy Johannes se neus en hande laat afkap en hom verban.
In die laaste jare van Herakleios se bewind was daar ’n stryd tussen Konstantyn III en Martina, wat wou hê haar seun Heraklonas moes keiser word. Herakleios het by sy dood die ryk aan albei seuns nagelaat om saam te regeer met Martina as regent.
Verwysings
Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Yellowknife
Yellowknife is die hoofstad van die Kanadese Noordwestelike gebiede. Die stad se bevolking was 18 700 in 2006 en dit het 'n oppervlak van 105,2 km².
Yellowknife lê aan die rivier met dieselfde naam en aan die noordoewer van die Groot Slawemeer, 'n uiters afgesonderde ligging, sowat 1 500 km van die naaste groot stad, Edmonton in die aangrensende provinsie Alberta. Die stad word omring deur besondere natuurskoon en daar is heelwat goudmyne in die omgewing. Dit is ook 'n sentrum vir diamantontginning.
Yellowknife is onderhewig aan uiterste temperature, met in die winter tot so koud as minus 40° C en in die somer tot so warm as 25° C.
Canon EOS 400D
Die Canon EOS 400D, ook bekend as die Digital Rebel XTi in Noord-Amerika en EOS Kiss Digital X in Japan, is 'n intreevlak digitale enkellensreflekskamera wat op 24 Augustus 2006 deur Canon bekendgestel is.
Besonderhede
Dit is die opvolger van die EOS 350D, met opgradering na 'n 10.1 megapieksel CMOS sensor, 'n groter deurlopende skietbuffer, 'n geïntegreerde beeldsensor, vibrerende skoonmaakstelsel (die eerste keer gebruik op 'n Canon EOS DSLR), 'n akkurater negepunt-outofokusstelsel van die EOS 30D, verbeterde greep, en 'n groter 64 mm LCD met 230 000 pieksels en 'n groter vertoonhoek.
Cannes-rolprentfees 1981
Die 34ste jaarlikse Cannes-rolprentfees is van 13-27 Mei 1981 gehou. Die Franse regisseur en draaiboekskrywer Jacques Deray was die voorsitter van die jurie. Altesaam 42 rolprente en kortfilms het om pryse meegeding.
Die Poolse rolprent Man of Iron (Człowiek z żelaza) van die regisseur Andrzej Wajda het die Palme d'Or gewen. Die fees is afgesluit met Honeysuckle Rose van die regisseur Jerry Schatzberg.
Maand
'n Maand was oorspronklik gebaseer op die tyd wat die maan neem om 'n siklus van fases te voltooi. Die kalender- of burgerlike maand het vir praktiese redes 'n heelgetal aantal dae. Daarom kan die maande nie almal eweveel dae hê nie.
Met die Gregoriaanse kalender, en ander kalendersisteme wat op die sonjaar gebaseer is, is die lengte van die maand sodanig dat daar 12 maande in een jaar pas. Met sisteme wat op die maan gebaseer is, is die lengte van die maand sodanig dat dit sover moontlik met die sinodiese maand ooreenkom.
Maande in die Westerse jaar
Die Westerse jaar bestaan uit die volgende maande:
By die aanduiding van 'n tydsduur kan dit verwarrend wees omdat die lengte van 'n maand kan wissel van 28 tot 31 dae. 'n Stelling soos "2 maande en 20 dae" is darem onakkuraat in terme van aantal dae, tensy dit duidelik is op watter datum dié periode eindig. Bowendien kan "2 maande en 20 dae" plus "3 maande en 15 dae" byvoorbeeld "6 maande en 5 dae" wees, maar ook "6 maande en 4 dae". Selfs by 'n gegewe begindatum kan die uitkoms ook anders wees by verwisseling van die twee terme ("3 maande en 15 dae" plus "2 maande en 20 dae").
SAT-3/WASC
SAT-3/WASC, kort vir South Atlantic 3/West Africa Submarine Cable is 'n ondersese kommunikasiekabel wat Portugal en Spanje aan Suid-Afrika verbind, asook verskeie ander Wes-Afrikalande wat aan die roete van die kabel geleë is. Die kabel vorm deel van die SAT-3/WASC/SAFE-kabelstelsel, waar die SAFE-kabel Suid-Afrika aan Asië verbind. Die SAT-3/WASC/SAFE-stelsel bied 'n alternatiewe roete tussen Asië en Europa vir telekommunikasieverkeer as die kabelroetes wat deur die Midde-Ooste lê, soos die SEA-ME-WE 3 en die Fiber-Optic Link Around the Globe (FLAG). SAT-3/WASC bied die enigste optiese vesel-skakel tussen Wes-Afrika en die res van die wêreld.
Eienaarskap
links|duimnael|150px|Die SAT-3/WASC-kabel aan die weskus van [[Afrika.]] Die SAT-3-stelsel tesame met die SAFE-stelsel is deur 'n konsortium van operateurs geïnstalleer wat tans 'n totaal van 36 aandeelhouers het. Die grootste drie beleggers in SAT-3/WASC was, in volgorde, TCI, 'n onderafdeling van AT&T in die VSA, France Telecom in Frankryk, en VSNL in Indië en Singapoer. Die elf Afrika-aandeelhouers is, in alfabetiese volgorde, Angola Telecom, Camtel, Côte d'Ivoire Telecom, Ghana Telecom, Maroc Telecom, Nitel, OPT Benin, OPT Gabon, Sonatel, Telecom Namibia en Telkom Suid-Afrika.
Bandwydtetariewe
Die kostes van die bandwydte vir SAT-3 in die Afrika-lande waar dit 'n diens lewer is hoog, van USD$4 500 tot USD$12 000 per Mg·s-1 per maand, meer as vyftig keer duurder as bandwydtepryse in die VSA. Hierdie hoë pryse word grotendeels aan die monopolieë van die operateurs toegeskryf. Die laagste tariewe kom in Ghana voor, waar die Ghana Internet Service Providers Association (GISPA) 'n tweejaarooreenkoms met Ghana Telecom gesluit het. SAT-3-monopolieë het in November 2007 tot hul einde gekom, en onderhandelinge aangaande lisensie-ooreenkomste het plaasgevind. Vele organisasies, insluitende die Association of African Universities, het prysverlagings en vrye toegang aangevra.
Vaste punte
Die SAT-3 is aan die volgende punte in Europa gekoppel:
Alhoewel Telecom Namibia 'n aandeel in SAT-3/WASC besit, koppel die kabel nie aan Namibië nie. Namibiese internetgebruikers het gevolglik geen toegang tot die SAT-3/WASC-netwerk nie, omdat Telecom Namibia bandwydte by Telkom moet koop. Weens Telkom se hoë tariewe het Telecom Namibia tot sover geweier om toegang tot SAT-3/WASC te koop.
Tegnologie
Die kabel bestaan uit vier vesels wat van erbiumgedokterde veselversterkerherhalers en golflengtedeelmultipleksering gebruik maak.
Geskiedenis
SAT-3 het in 2001 met bedrywighede begin, waar dit vir die eerste keer Wes-Afrikaners en Suid-Afrikaners met Europa verbind het. Dit het die vorige SAT-2 verplaas wat nie meer die ewiggroeiende internetverkeer kon dra nie. SAT-2 is in die vroeë 1990's in bedryf gebring as 'n verplasing vir die oorspronklike ondersese kabel SAT-1, wat weer in die 1960's geïnstalleer is.
Connacht Rugby
Connacht Rugby ( Rugbaí Connachta) is een van die vier professionele rugbyspanne op die Ierse eiland. Hulle ding mee in die Guiness Pro14, Europese Rugbykampioenebeker, Europese Rugbyuitdaagbeker. Die span verteenwoordie vir IRVU COnnacht-tak, wat een van die vier hooftakke van die IRVU is, en is verantwoordelik vir rugby in die geografiese provinsie van Connacht.
Connacht se tuiswedstryde word op die Galway Sportgronde gespeel en daar is plek vir 8 100 toeskouers. Connacht speel in ’n oorwegend groen-en-blou trui, groen broek en groen-en-wit kouse. Die wapen van Connacht Rugby is ’n aangepaste weergawe van die provinsiale vlag van Connacht en bestaan uit ’n gehalveerde arend en arm wat ’n swaard vashou.
Met slegs 7% van die totale aantal Ierse rugbyspelers het Connacht ’n baie kleiner spelerbasis om van te kies as die ander drie provinsies, gedeeltelik weens die klein bevolking van die provinsie en die relatiewe gewildheid van sportsoorte van die Gaeliese Atletiekvereniging soos Gaeliese voetbal en hurling. Rugby in Connacht het egter uitgebrei met groter kaartjieverkope veral in Connacht se eerste seisoen van deelname aan die Heinekenbeker. Deur die pogings van die Connacht-tak van die IRVU het die provinsie ook in skooldeelname en ouderdomsgroepe gegroei deur inisiatiewe soos die Grassroots to Greenshirts-veldtog. Die Connacht Eagles, ’n ontwikkelingspan, speel sedert die 2012-’13-seisoen in die Britse en Ierse Beker. <!--
Kleure
Met die ontstaan van die Cardiff Blues het hulle kleure ooreengestem met die tradisionele kleure van Cardiff RVK, naamlik Cambridge-blou en swart. Vir die tweede seisoen is ’n variasie van hierdie kleure gebruik met wit wat gebruik is as alternatiewe drag in die geval van ’n ooreentemming van kleure met die opponente.
In 2006 het Cardiff Blues hul tuisdrag verander en het hulle weg beweeg van die swart naas die blou; dit is geïnterpreteer as ’n skuif weg van die ou identiteit van Cardiff RVK.
Ryne de Beer
Ryne de Beer (1932 - 2008) was 'n Suid-Afrikaanse musikant wat bekend was as die fluitende predikantsvrou. Sy kon bykans enige lied soos 'n nagtegaal fluit en verskeie opnames is daarvan gemaak.
Connacht Rugby
Tuisveld
Die streek se tuisveld is die Rodney Parade in Newport met plek vir 11 676 toeskouers. ’n Ooreenkoms tussen die eienaars, Rodney Parade Beperk, en die streek is in plek, waarvolgens alle rondomtaliewedstryde daar gespeel sal word. Die span het ook al ’n paar voorseisienwedstryde op Pontypool Park en Pandy Park van Cross Keys RVK gespeel, maar hierdie velde is sedert ’n wedstryd teen ’n Gwent Premierskap XV voor die 2006-’07-seisoen nie weer gebruik nie. Ter voorbereiding van die 2014-’15-seisoen het die Newport Gwent Dragons ’n vennootskap met die stadsraad van die Caerphilly-streek aangegaan waarvolgens die span die CCT-sentrum vir Uitnemendheid in Sport as oefenbasis vir die eerstespan en alle ander ouderdomsgroepspanne in die streek kan gebruik. -->
Keltiese Liga/Pro12/Pro14
! width="20"| Seisoen ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|BP ! width="20"|Punte ! width="300"|Notas
Protoslawies
Protoslawies is die onbekende, gerekonstrueerde taal waaruit al die Slawiese tale ontstaan het. Dit verteenwoordig die taal wat die Slawiërs van omstreeks die 5de tot die 9de eeu gepraat het. Nes met ander prototale is geen geskrifte al ontdek nie; geleerdes het die taal gerekonstrueer met inagneming van bekende Slawiese en ander Indo-Europese tale.
Connacht Rugby
Heinekenbeker/Rugbykampioenebeker
! width="20"| Seisoen ! width="20"|Poel/Rondte ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|BP ! width="20"|Punte ! width="300"|Notas
Europese Rugbyuitdaagbeker
! width="20"| Seisoen ! width="20"|Poel/Rondte ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|BP ! width="20"|Punte ! width="350"|Notas
Huidige span
Connacht se span vir die 2017-’18-seisoen:
Protoslawies
In die tyd dat die taal gepraat is, het die Slawiessprekende streek geweldig uitgebrei, en daarmee saam die taal. Verskillende dialekte het vroeg in dié tyd begin ontstaan, maar algemene taalkundige eenvormigheid en wedersydse begrip tussen die dialekte het nog ’n paar eeue voortgeduur. Klankveranderings het dikwels oor die hele gebied versprei.
Die Protoslawiese tydperk word gewoonlik in drie dele verdeel:
Die eerste Slawies wat in geskrifte aangetref word, is ’n dialek uit die laat 9de eeu wat om Thessaloniki in Masedonië (Griekeland) gepraat is; dit word aangetref in Ou Kerkslawiese manuskripte.
Ryne de Beer
Ryne de la Bat is op 9 Januarie 1932 op Worcester gebore waar haar vader hoof van die Skool vir Dowes was. Dié skool en enkele NG gemeentes vir dowes is in later jare na hom genoem.
Ten spyte van die gesegde, "meisies wat fluit, word by die agterdeur uitgesmyt", het sy al van jongs af begin fluit. Na matrikulasie is sy na Stellenbosch waar sy haar Hoër Onderwysdiploma behaal het. Sy moes verskeie aanmerkings teen haar verduur, en kon onthou hoe sy op 'n slag na 'n vertoning bedank is: "Die vrou het gesê sy wens sy kon soos ek fluit, dat sy al hard probeer het. Sy het selfs al haar tande uitgehaal om die hoë note by te kom."
Haar man, ds. Gys de Beer, was 'n predikant in die NG Kerk en nadat die egpaar op Riversdal afgetree het, het hulle op Oudtshoorn gaan woon waar hul dogter, Dorette, en haar man, ds. Schalk Kotze, 'n medeleraar van die moedergemeente, woon. Sy is op 22 Junie 2008 oorlede en haar man in 2013. Hulle het ook 'n dogter, Annagret, en 'n seun, Prof. Wilhelm de Beer van die Universiteit van Pretoria, gehad.
Cladorhiza schistochela
Cladorhiza schistochela is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cladorhiza en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Lévi.
Kaptein (sport)
'n Kaptein in sport is 'n spanlid wat sy span aanvoer en verteenwoordig. Die kaptein word meestal deur die afrigter aangewys, maar kan soms ook deur medespanlede verkies word.
'n Kaptein moet op die sportveld kan leiding neem en deur sy spanlede gerespekteer word. 'n Kaptein het ook gewoonlik sekere voordele en take om te verrig, soos om namens die span met die skeidsregter te kommunikeer, om kapteinsvergaderings te hou, om onderhoude met die media te voer, of om 'n beker of trofee namens die span te ontvang as hulle gewen het.
Hitteruiler
'n Hitteruiler is 'n toestel wat gebou is om die doeltreffende warmteoordrag van een medium na 'n ander te bewerkstellig, hetsy die media geskei is deur 'n soliede wand om te keer dat hulle meng of in direkte kontak is. Hulle word gebruik vir binnenshuise verhitting, verkoeling, lugversorging, kragstasies, chemiese- en petrochemiese aanlegte. 'n Algemene voorbeeld van 'n hitteruiler is die verkoeler van 'n motor, waar die warm verkoelingsvloeistof in die enjin die warmte oordra na die lug wat deur die verkoeler vloei.
Vloeirangskikking
Hitteruilers kan geklassifiseer word volgens hul vloeirangskikkings. In parallellevloei-hitteruilers gaan die vloeiers die hitteruiler aan dieselfde kant binne en beweeg dan parallel ten opsigte van mekaar na die ander kan van die hitteruiler. In teenstroomhitteruilers gaan die vloeistowwe die hitteruiler van teenoorgestelde kante binne. Die teenstroomontwerp is die doeltreffendste, aangesien dit die meeste warmte oordra. In 'n kruisvloeihitteruiler beweeg die vloeiers rofweg loodreg ten opsigte van mekaar deur die hitteruiler.
Hitteruilers word vir doeltreffendheidsdoeleindes ontwerp om die oppervlak van die wand tussen die twee vloeiers te maksimeer en terselfdertyd die weerstand teen vloei te minimeer. Die hitteruiler se werkverrigting kan ook beïnvloed word deur die byvoeging van vinne of kartelings in een of albei rigtings wat die oppervlak verhoog en die vloeier kanaliseer of om turbulensie te bewerkstellig.
Die temperatuurverskil wat die dryfkrag vir warmteoordrag is, verskil op verskillende plekke in die hitteruiler, maar 'n geskikte gemiddelde temperatuurverskil kan gedefinieer word. In die meeste eenvoudige stelsels word die logaritmies gemiddelde temperatuurverskil (LGTV) gebruik. Soms is direkte inligting ten opsigte van die LGTV nie beskikbaar nie en word die NTU-metode gebruik.
Buis-en-mantelhitteruilers
Buis-en-mantelhitteruilers bestaan uit 'n reeks buise. Een stel van hierdie buise bevat die vloeier wat óf verhit óf verkoel moet word. Die tweede vloeier vloei aan die buitekant oor die buise sodat dit warmte kan verskaf of absorbeer uit die vloeier binne-in die buise. 'n Stel buise word die buisbondel genoem en kan bestaan uit verskeie soorte buise, hetsy gewone of longitudinaal gevinde buise, ensovoorts. Buis-en-mantelhitteruilers word gewoonlik gebruik in hoëdruktoepassings (met 'n druk hoër as 30 bar en 'n temperatuur hoër as 260 °C. Dit is omdat die buis-en-mantelhitteruilers vanweë hul vorm baie gehard is.
Daar bestaan verskeie termiese ontwerpsoorwegings wanneer die buise in die buis-en-mantelhitteruiler ontwerp word. Dit sluit in:
Plaathitteruilers
'n Ander soort hitteruiler is die plaathitteruiler. In een van hierdie soorte word 'n aantal dun plate wat effens van mekaar geskei is, opmekaargestapel. Hierdie plate het 'n baie groot hitteoordragoppervlak en dit bied ook baie ruimte vir die vloeier om deur te vloei. Die gestapeldeplaatrangskikking kan doeltreffender wees vir 'n gegewe ruimte as die buis-en-mantelhitteruiler. Ontwikkelings in pakkings- en sweistegnologie het plaathitteruilers vir baie meer toepassings as voorheen geskik gemaak. Die plaat-en-raamtipe maak dit ook maklik om die hitteruiler uitmekaar te haal vir skoonmaak- en inspeksiedoeleindes. Daar bestaan egter ook baie soorte plaathitteruilers waar die plate permanent aanmekaar vasgesweis is en hulle word dikwels gebruik in geslotelusstelsels soos in bevriesing. Plaathitteruilers kan ook verskil ten opsigte van die soorte plate wat gebruik word en die rangskikking van die plate. Sommige plate kan riffels hê in 'n "chevron" of ander dergelike patroon daarop uitgedruk, terwyl ander gemasjineerde vinne of groewe op die plate kan hê.
Spiraalplaathitteruilers
'n Spiraalplaathitteruiler verwys gewoonlik na twee plat plate wat saam opgerol word om twee kanale te lewer waarin die vloeistowwe in 'n teenstroomrangskikking kan vloei. 'n Paar inlate en uitlate word loodreg ten opsigte van die buitenste arms van die spiraal gemonteer. Aksiale inlate en uitlate word ook soms aangebring. Die groot voordeel van spiraalplaathitteruilers is dat hulle ruimte doeltreffend benut. Hierdie hitteruilers maak ook 'n klein drukval tussen die inlaat en die uitlaatkant moontlik.
Keuse
As gevolg van die vele veranderlikes betrokke is die keuse van die optimale hitteruiler 'n uitdagende taak. Handberekenings kan gedoen word maar die vele iterasies wat benodig word maak die gebruik van rekenaarprogramme vir dié doeleinde meer geskik. Sulke programme word dan dikwels deur ingenieurs uitgevoer of deur verskaffers gebruik om die geskikte hitteruileruitleg te bereken.
Ten einde die geskikte hitteruiler te kies, sal ontwerpers eerstens die ontwerpsbeperkinge vir elke soort hitteruiler moet oorweeg. Alhoewel koste gewoonlik die belangrikste oorweging is, bestaan daar verskeie ander belangrike oorwegings wat insluit:
Die keuse van die gepaste hitteruiler vereis 'n mate van kennis van die verskillende soorte hitteruilers asook die omgewing waarin die eenheid bedryf sal word. In die vervaardigingsbedrywe sal daar tipies van verskeie verskillende soorte hitteruilers gebruik gemaak word in 'n enkele proses om 'n eindproduk te lewer.
Sint Petersburg
Sint Petersburg (Russies: Санкт-Петербург; transkripsie: Sankt-Peterburg, [ˈsankt pʲɪtʲɪrˈburk], ) is ’n federale stad van Rusland, geleë in die Noordwestelike Federale Distrik aan die Newarivier oos van die Golf van Finland. Die stad, wat na tsaar Pieter die Grote se beskermheilige, die apostel Simon Petrus, genoem is en die Duitse naam Sankt Petersburg dra, het met die begin van die Eerste Wêreldoorlog, toe anti-Duitse gevoelens opgewek is, die Russiese naam Petrograd (Russies: Петроград) gekry en is later tot ere van Wladimir Lenin Leningrad (Russies: Ленинград) genoem. Ná die verbrokkeling van die Sowjetunie is in 1991 'n referendum gehou oor die stadsnaam. Sint Petersburg, wat deur sy bewoners dikwels kortweg Pitjer genoem word, het sy oorspronklike naam terug ontvang.
Sint Petersburg is op 27 Mei 1703 gestig deur Pieter die Grote van die Russiese Ryk en was langer as tweehonderd jaar (1712–1728, 1732–1918) die land se hoofstad. Met 'n bevolking van 5,39 miljoen (soos op 1 Januarie 2020) is dit die tweede grootste stad in Rusland na Moskou, asook die vierde grootste in Europa na Londen en Parys. Sint Petersburg is een van Europa se vernaamste wetenskap-, kultuur- en nywerheidsentrums en ’n belangrike hawe aan die Baltiese See. Daarnaas is dit die wêreld se noordelikste miljoenestad.
Die "Venesië van die Noorde", soos Sint Petersburg – 'n stad wat op 42 eilande in die Newa-delta ontstaan wat deur meer as 400 brûe en talle kanale met mekaar verbind word – dikwels genoem word, was die resultaat van 'n grootskaalse stedelike bouprojek wat in 1703 onder tsaar Pieter die Grote begin is en slegs danksy die grootskaalse gebruik van dwangarbeiders – onder wie Russiese soldate, Sweedse en Ottomaanse krygsgevangenes – en Finse en Estniese werkers verwesenlik kon word. Hierdie mense het in minder as twintig jaar 'n stad voltooi wat, volgens die ontwerp van die Franse boumeester en tuinontwerper Jean-Baptiste Alexandre Leblond (1679−1719), wat in 1716 as hoofargitek vir die Sint Petersburg-projek aangestel is, 'n onherbergsame kusgebied in 'n eersterangse Europese metropool met paleise, kerke en kloosters asook tweeverdiepingwoonhuise omgeskep het.
Sint Petersburg se pragstraat, die Nefskij-prospekt met sy indrukwekkende Jugendstilfasades, die Russiese Museum en die Grand Hotel Europa, ding mee met Parys se Champs-Élysées en die Kurfürstendamm in Berlyn – en vir die digter Nikolai Gogol was hierdie laan die grootste aantreklikheid in Rusland se Oosseemetropool.
Sint Petersburg se argitektoniese erfenis verenig 'n verskeidenheid uiteenlopende boustyle soos barok-, rokoko- en suiwer neoklassieke boustyle met geboue soos die Admiraliteits-, Winter- en Marmerpaleis en die Hermitage. So is die historiese middestad tot Unesco-wêrelderfenisgebied verklaar.
Sint Petersburg was in die laat 19de en vroeë 20ste eeu, 'n dinamiese periode van ontwikkeling in die Russiese Ryk, die setel van die meeste banke en sodoende die spilpunt van Russiese kapitalisme en globalisering, waar sosiale klasse gevorm en maatskaplike mobiliteit begin het (maar ook grootskaalse verstedelikings- en transformasieprosesse aan die gang was – die oorgrote meerderheid van Sint Petersburgers in die jare voor die Groot Oorlog was voormalige boere), die bakermat van nuwe strominge in literatuur, argitektuur, musiek en skilderkuns, van Russiese massakultuur en van 'n lewendige burgerlike samelewing – prosesse wat van die stad omstreeks 1900 een van die sentra van Europese modernisme gemaak het en eers deur die Russiese Oktoberrewolusie in 1917, waarin die stad 'n sleutelrol gespeel het, skielik tot stilstand gedwing is.
Ter geleentheid van sy driehonderdjarige jubileum in 2003 het Sint Petersburg sy status as een van Europa se groot metropole hervat.
Stadsnaam en bynaam
Pieter die Grote het die stad, wat hy laat bou het, genoem na sy beskermheilige, die apostel Petrus. Aanvanklik is – na gelang van sy verblyf in Nederland – die Nederlandse toponimie Sankt-Pieterburch gekies, maar dit is kort na die stad se stigting na die Duitse Sankt-Peterburg verander. Ná die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog, toe anti-Duitse sentiment hoog geloop het, is die stad herdoop tot Petrograd. Ná Wladimir Lenin se afsterwe is dit ter ere van die Sowjetleier hernoem as Leningrad. Met die verbrokkeling van die Sowjetunie en die ontbinding van die kommunistiese regeringstelsel het die stad op 6 September 1991 weer sy historiese naam teruggekry. Die omliggende distrik se naam is nogtans nie aangetas nie – dit staan steeds bekend as die Leningrad-oblast.
Geografie
Sint Petersburg het in 'n voormalige moerasgebied naby die Newamonding in die Finse Golf ontstaan. Die huidige stadsgebied strek oor 1 431 km² (insluitende die voorstede Peterhof en Poesjkin wat sedert 1999 administratief onder beheer van die Sint Petersburgse stadsregering staan), waarvan sowat 'n tiende deur waterliggame beslaan word. Van die oorspronlike eilande in die stadsgebied het 42 bewaar gebly. Hul getal is merkbaar verminder nadat baie kanale opgevul is.
Omrede die Newamonding ongeveer op seevlak geleë is, en grondwater tydens die boubedrywighede reeds op 'n diepte van enkele sentimeter aangetref is, moes die beboude gebied op hoër geleë terrein ontstaan. Tans is Sint Petersburg tussen twee en vier meter bo seevlak geleë. Die oewers is met granietblokke beveilig wat die stad nie net teen vloedwater beskerm nie, maar ook bydra tot Sint Petersburg se stadskarakter. Die Russiese digter Alexander Poesjkin het die Newa in sy gedig Die Ysterruiter derhalwe as 'n rivier beskryf wat "in graniet gehul" is.
Nogtans word Sint Petersburg voortdurend deur vloedwater en oorstromings bedreig. Die stadsdeel Kronstadt, wat op 'n eiland geleë is, dien as nulpunt vir die waterstand. Die "Kronstadtse waterpeil" se nulpunt is sowat 15 sentimeter hoër as die Amsterdamse waterpeil (wat ook in Duitsland gebruiklik is). Dit is die verwysingspunt vir waterpeilmetings in groot dele van Oos-Europa. Tot en met 1993 is dit ook in die oostelike deelstate van die herenigde Duitsland vir hierdie doeleinde gebruik.
Klimaat
Sint Petersburg, die noordelikste miljoenemetropool op aarde, is op die 60ste en dus dieselfde breedtegraad geleë soos die Skandinawiese hoofstede Oslo en Stockholm, die suide van Alaska en die suidpunt van Groenland. Die wisselende weerstoestande van Sint Petersburg word deur sy ligging aan die Oossee bepaal. Die stad het 'n seeklimaat met gematigde somers en gemiddelde temperature van tussen 19 en 22 °C. Gedurendce die wintermaande daal die kwik tot gemiddeldes tussen -4 en -8 °C. Die hoogste temperatuur ooit is in 2010 met 37 °C gemeet, die laagste was -42 °C in die winter van 1941.
Die ligging op die noordelike 60ste breedtegraad beteken dat die stad in die tyd van die Somersonstilstand snags nie volledig in donkerheid gehul is nie. Die sogenaamde Wit Nagte van Sint Petersburg lok inheemses en toeriste na buite. Een van die gewildste besiensxwaardighede is die opening van Sint Petersburg se brûe vir skeepsvervoer tussen 1 uur snags en 5 uur soggens.
'n Beplande stad
Pieter die Grote het Sint Petersburg op 27 Mei 1703 gestig in 'n voorheen yl bevolkte gebied wat hy – net soos die Baltiese provinsies – deur oorlogvoering van Swede verower het. Die militêre oorwinnings was eweneens aan 'n moderniseringsproses te danke – danksy Wes-Europese spesialiste is die Russiese leër in 'n strydmag met groot slaankrag omgeskep. Voordat dit aan die tsaar se verwagtinge kon voldoen, is geweldige bedrae daaraan bestee. In Sint Petersburg se stigtingsjaar is byna die hele Russiese staatsbegroting vir militêre uitgawes aangewend. Nog in 1725, die jaar van Pieter se afsterwe, het verdedigingsuitgawes sowat tagtig persent van die totale staatsbesteding verteenwoordig. Tot vandag toe speel die Russiese vloot en leër 'n belangrike rol in die stad.
Vir Pieter het hierdie beleggings uiteindelik die gewenste vrugte afgewerp. Hy – wat as tsaar meer nog as Iwan IV die weswaartse oriëntasie van Rusland op byna alle gebiede, van politiek tot modes (Russiese mans is gedwing om hul baarde af te sny en Wes-Europese klere te dra) met alle mag bevorder het – het Sint Petersburg beskou as sy "venster op die Weste" – groot genoeg om die wind van verandering oor sy uitgestrekte ryk te laat waai. Wat modernisering betref, was Pieter nie net ambisieus nie, maar het hy ook gou ongeduldig geraak met sy onderdane.
Toe hy ná sy studies in Wes-Europa, wat 'n verblyf daar van anderhalf jaar vereis het, na Moskou teruggekeer het, moes hy sy gesag eers weer verstewig en opponente in 'n bloedige stryd uitskakel. Dit was vir hom duidelik dat Moskou met sy dikwels eiesinnige bevolking – wat nie net 'n opposisionele karakter vertoon het nie, maar hardnekkig geweier het om hervormings te aanvaar en steeds vasgeklou het aan ou gelowe en tradisies – aan sy verwagtinge en aanspraak as eersterangse moderne Europese heerser nie langer sou kon voldoen nie. Die enigste opsie was om 'n nuwe moderne hoofstad te bou. Amsterdam, die stad waar Pieter 'n tyd lank gebly het, sou as voorbeeld hiervoor dien.
Sint Petersburg, wat in die nuut-verworwe Oossee-kusgebiede van noordelike Europees-Rusland sou ontstaan, was aanvanklik beperk tot die status van tegnokraties-administratiewe seehawe – as setel van regering en basis vir die Russiese Oosseevloot en leër. Maar gaandeweg sou dit groei tot een van Europa se mees vooruitstrewende metropole. Die pad daarheen was in baie opsigte moeilik begaanbaar.
Die weer, geografie en haglike omstandighede het hul tol geëis met die bou van die stad. Duisende dwangarbeiders is jaarliks na die gebied vervoer, dikwels onder bewaking en selfs vasgeketting om ontsnapping te voorkom.Die kleinste oortredings is onmiddellik en swaar gestraf. Baie het egter ontsnap en talle ander is aan siektes en weens blootstelling aan die elemente dood. Die dodetal tydens die boutydperk van 18 jaar word op tot 100 000 geskat.
In 1712 het Pieter Sint Petersburg amptelik tot nuwe hoofstad verklaar. Die stad het veral floreer onder die bewind van twee van die magtigste vroue in die Russiese geskiedenis – Pieter se dogter keiserin Elisabeth (1740–1762) en keiserin Katharina die Grote (1762–1796). Talle paleise en ander indrukwekkende geboue het in hul regeringstyd ontstaan.
Beleg van Leningrad
In die Tweede Wêreldoorlog is die stad byna 900 dae lank deur Duitse troepe onder bevel van generaal-veldmaarskalk Wilhelm Ritter beleër en aan bombardement blootgestel. Tydens die beleg van Leningrad tussen 8 September 1941 en 27 Januarie 1944 het die Duitse Weermag op bevel van Adolf Hitler geen poging aangewend om die stad in te neem nie, maar dit van die res van die land afgesny.
In die koudste wintermaande kon kosvoorraad oor die bevrore Ladogameer ingesmokkel en sowat 'n derde van die stadsbewoners in veiligheid gebring word, maar die res van die tyd was daar ’n groot hongersnood, en tot 'n miljoen mense is na raming in hierdie tyd dood – van wie sowat 800 000 van honger gesterf het.