cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Twickenham-stadion
Die stadion word as die ikoon van Engelse rugby beskou en word meestal slegs vir rugbywedstryde ingespan. Konserte deur Iron Maiden, Bon Jovi, Genesis, U2, The Rolling Stones, The Police, Eagles en R.E.M. is ook al hier aangebied. Die Twickenham-stadion word ook jaarliks vir die Jehovah se Getuies se saamtrekke gebruik.
Inenting
Masels, rubella en ander siektes
Rubella of Duitse masels is normaalweg geen ernstige siekte nie, maar die gevaar van die siekte is daarin geleë dat wanneer dit binne die eerste 3 maande van swangerskap opgedoen word, dit die fetus ernstige skade kan berokken. Om die rede word aanbeveel dat jong meisies voor puberteit teen rubellavirus geïmmuniseer word. Wanneer inenting na hierdie tydperk plaasvind, moet verseker word dat die vrou in daardie stadium nie swanger is of binne die eerste 3 maande swanger sal raak nie. Daar is ook entstowwe beskikbaar teen siektes soos pampoentjies en griep.
Entstowwe teen griepvirus is egter nooit baie lank doeltreffend nie, omdat die virus maklik antigeniese veranderinge ondergaan wat hom daartoe in staat stel om die immunologiese beskerming te ontduik. As entstowwe teen tifus en cholera word geïnaktiveerde bakterieë gebruik. 'n Entstof teen geelkoors, 'n akute virussiekte wat in Sentraal-Afrika en ander tropiese streke voorkom, is in die veertigerjare in Amerika ontwikkel deur Max Theiler (1899-1972), 'n prestasie waarvoor hy in 1951 die Nobelprys vir medisyne ontvang het. Hy was die eerste Suid-Afrikaner wat die Nobelprys ontvang het. Max Theiler se vader, sir Arnold Theiler, was een van die pioniers op die gebied van die ontwikkeling van entstowwe teen infeksiesiektes by diere in Suid-Afrika. Hy was ook die stigter van die Veeartsenykundig e Navorsingsinstituut op Onderste-poort, waar tans die grootste deel van alle entstowwe vir dierlike gebruik in Suid-Afrika vervaardig word.
Inenting by diere
Dit is ŉ siekte wat reeds tydens die heel vroeë Egiptiese beskawing bekend was en gedurende die Middeleeue algemeen in Europa voorgekom het. In 1896 het 'n epidemie Suid-Afrika getref en meer as 90 % van die totale gespletehoefdierebevolking is uitgewis. In 1928 is die eerste entstof teen die runderpes virus ontwikkel, maar doeltreffende beheer het eers in die sestigerjare moontlik geword nadat 'n geslaagde weefselkultuur-entstof in Engeland ontwikkel is. 'n Baie omvattende immuniseringsprogram is in Afrika van stapel laat loop, wat 'n einde gemaak het aan die geweldige veeverliese as gevolg van runderpes.
'n Ander virussiekte onder beeste wat wêreldwyd 'n groot ekonomiese faktor is, is bek-en-klouseer. Gelukkig is Suid-Afrika betreklik vry van die siekte en beeste word slegs in sekere grensgebiede en op 'n gelokaliseerde basis teen die siekte geïmmuniseer. Van die belangrikste bakteriese infeksiesiektes van beeste waarteen algemeen in Suid-Afrika geënt word, is spons-, milt-en lamsiekte. Bakteriese entstowwe word ook gebruik om weerstand te bied teen siektes soos Brucella, 'n aansteeklike siekte wat miskraam by koeie kan veroorsaak. Die belangrikste virussiekte by skape, waarteen bykans alle skape in Suid-Afrika geënt word, is bloutong. Hiervoor word 'n verswakte lewende entstof gebruik.
Verder word sover moontlik alle skape geënt teen 'n dodelike bakteriële siekte, bloednier of enterotoksimie. Dit is egter ook nie net skape en beeste wat van ekonomiese belang is nie. Hoenders is vatbaar vir 'n hele aantal verskillende siektes, wat veral as gevolg van die intensiewe aard van die boerdery potensieel geweldige skade aan die eier- en braaikuikenbedryf kan aanrig. Die belangrikste virussiekte waarteen bykans alle hoenders geënt word, is Newcastle-siekte. 'n Dieresiekte wat veral by die mens groot vrees skep, is hondsdolheid. Die siekte word veroorsaak deur 'n virus wat versprei word deur diere soos muishonde, meerkatte en muskeljaatkatte.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1986
Die 13de FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi (Spaans: Copa Mundial de Fútbol – México ’86; Engels: FIFA World Cup) is vanaf 31 Mei tot 29 Junie 1986 in Meksiko aangebied. Dit was die tweede Sokker-Wêreldbekertoernooi wat in Meksiko en Noord-Amerika gehou is, ná die 1970-toernooi. Meksiko het daarmee die eerste land geword wat die toernooi vir ’n tweede keer gehuisves het. Daarbenewens was dit die derde agtereenvolgende Sokker-Wêreldbekertoernooi wat in ’n Spaanstalige land beslis is, ná die toernooie van 1978 in Argentinië en 1982 in Spanje.
Inenting
Inenting by diere
Huisdiere soos honde en katte kan egter ook met die virus besmet raak en dit kan na die mens oorgedra word wanneer so 'n hondsdol dier iemand byt. Daar is vandag egter doeltreffende entstowwe beskikbaar vir die immunisering van huisdiere soos honde en katte. In geproklameerde hondsdolheid sgebiede in Suid-Afrika is die inenting van honde en katte verpligtend. Anders as voorheen is daar vandag ook 'n doeltreffende entstof beskikbaar vir menslike gebruik. Hierdie sogenaamde menslike diploïedeselentstof (MDSE) word normaalweg slegs toegedien aan persone wat 'n risiko loop om met hondsdolheid in aanraking te kom. Dit kan egter ook na blootstelling aan die virus gebruik word omdat die virus 'n abnormale lang broeitydperk het.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1986
Die Suid-Afrikaanse nasionale sokkerspan het nie aan die toernooi deelgeneem nie omdat hulle nie ’n lid van FIFA was nie. Die nasionale sokkerspanne van Denemarke, Irak en Kanada het vir die eerste keer aan ’n Sokker-Wêreldbekertoernooi deelgeneem. Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1986 word ook vir die “Meksikaanse golf” (la ola, “die golf”) onthou wat deur ondersteuners tydens dié toernooi uitgevind is en in wêreldwye sokker gewild geraak het.
Inenting
Inenting in die toekoms
Hoewel daar baie rede is om trots te voel op die welslae wat reeds op die gebied van inenting behaal is, is daar nog baie wat gedoen kan word. Veral op die gebied van die ontwikkeling van veiliger en beter entstowwe is daar baie moontlikhede. Daar word tans nog steeds op baie groot skaal gebruik gemaak van entstowwe wat van lewende virusse vervaardig word. Die moontlikheid bestaan egter om in baie gevalle die lewende virus te vervang deur 'n geïnaktiveerde virusdeeltjie of, veeI beter nog, deur slegs daardie proteïenkomponent van die, virus wat die immunologiese reaksie uitlok wat die liggaam teen infeksie beskerm. Die moontlikheid om sulke proteïenkomponente op groot skaal deur middel van genetiese manipulasie in bakterieë te sintetiseer, open baie nuwe moontlikhede op die gebied.
Een van die wêreld se belangrikste aansteeklike siektes wat nog hoegenaamd nie deur inenting beheer kan word nie, is malaria. Dit is 'n siekte wat in Afrika alleen verantwoordelik is vir tot 'n miljoen sterftes by kinders onder die ouderdom van 5 jaar. Die siekte word veroorsaak deur 'n protosoa wat oorgedra word deur 'n spesifieke muskiet. In 'n soektog na 'n entstof teen malaria word navorsing gedoen om te probeer vasstel of teenliggame teen enige van die verskillende lewenstadia van die parasiet gebruik kan word om die mens teen die siekte te beskerm. Nuwe tegnieke, soos die gebruik van monoklonale teenliggame en die tegnieke verwant aan genetiese manipulasie, word ingespan in hierdie soektog.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1986
Toewysing
Oorspronklik is Colombia op 9 Junie 1974 in Frankfurt am Main, net voor die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1974 in Wes-Duitsland, as gasheerland aangewys, maar nadat die aantal spanne van 16 na 24 verhoog is, was dié land nie meer in staat om die toernooi te organiseer nie. Op 5 November 1982 het Colombia amptelik onttrek. FIFA het op 20 Mei 1983 in Stockholm Meksiko as gasheerland aangewys. Daarmee het dit die eerste land geword, wat die Sokker-Wêreldbekertoernooi vir ’n tweede keer aangebied het. Ander kandidaatlande was Kanada en die Verenigde State.
Kwalifisering
Die gasheer Meksiko en die verdedigende kampioen Italië het regstreeks vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1986 gekwalifiseer. Van die 22 oorblywende plekke is twaalf vir nasionale sokkerspanne van UEFA (Europa) gereserveer, vier vir CONMEBOL (Suid-Amerika), twee elk vir CAF (Afrika) en AFC (Asië) asook een vir CONCACAF (Karibiese gebied, Noord- en Sentraal-Amerika). Een plek is tydens ’n uitspeelwedstryd tussen UEFA en OFC (Oseanië) beslis.
Kwalifiserende spanne
Die volgende 24 spanne het vir die finale toernooi gekwalifiseer:
[[Lêer:Qualification for the 1986 FIFA World Cup.png|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
]]
Stadions
Wedstryde is in die volgende stede gespeel:
Kathryn Joosten
Kathryn Joosten (20 Desember 1939 – 2 Junie 2012) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hostage (2005), Wedding Crashers (2005), en Bedtime Stories (2008), en in die televisiereeks Desperate Housewives (2004).
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1986
Formaat
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1986 is oor 30 dae tussen 24 verskillende nasies oor 52 wedstryde uitgespeel. Dit het op 31 Mei 1986 op die Estadio Azteca in Meksikostad met ’n wedstryd tussen Bulgarye en die verdedigende kampioen Italië afgeskop. Die toernooi het geëindig by dieselfde stadion op 29 Junie met die eindstryd tussen Argentinië en Wes-Duitsland, waartydens Argentinië die Sokker-Wêreldbekertrofee ingepalm het.
Kalender
Die volgende tabel dui die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1986 se daaglikse program aan. ’n Pers blokkie dui op wedstryde tydens die groepfase, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Groepfase
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1986 is deur 24 nasionale sokkerspanne uitgespeel. Vir die groepfase is die 24 deelnemende spanne in ses groepe van vier spanne elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die groepfase gespeel. Twee punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens aangetekende doele gerangskik.
Klassifisering binne elke groep was gegrond op die volgende puntestelsel:
Aan die einde van die groepfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vierde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee top spanne en die vier beste derde-plek-spanne wat na die uitklopfase deurgedring het. As twee spanne gelyk op punte was, is die rangorde deur hul aantal aangetekende doele bepaal.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die groep- en die uitklopfase. Die loting is op 15 Desember 1985 in die Televisa San Ángel in Meksikostad gehou.
Groepfase
24 spanne het aan die groepfase deelgeneem. Die boonste twee spanne in elke groep en die vier beste spanne van die ses derde plekke het na die uitklopfase deurgedring.
FIFA se terugwerkende ranglys
In 1986 het FIFA ’n verslag gepubliseer waarin al die deelnemende spanne van elke Sokker-Wêreldbekertoernooi insluitende die destydse FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1986 geranglys is volgens vordering in die toernooi, algehele resultate en kwaliteit van die meedinger. Die ranglys vir die 1986-toernooi is soos gevolg:
Meeste doele aangeteken
Meeste doele aangeteken:
Rust-en-Vrede-waterval
Die Rust-en-Vrede-waterval is een van die minderbekende dog skilderagtige besienswaardighede van die Klein Karoo.
Ligging
Hierdie afgeleë waterval kan bereik word vanaf die Oudemuragiepad, ‘n verbindingspad tussen die R328-streekroete, wat via Schoemanspoort na die Kangogrotte en die Swartbergpas lei, en die N12-nasionale pad tussen Oudtshoorn en De Rust. Die waterval lê in die Groot Swartberge, net oos van die Melvilledam en die Koos Raubenheimerdam. Dit is ongeveer 30 km van Oudtshoorn by koördinate
Waterval
Vanaf die parkeer- en piekniekplek is dit ‘n staptog van nagenoeg 3 km langs ‘n nou paadjie en oor bruggies na die val en sy poel in die Grootrivier. Die katarak is 80 m lank en die poel is ‘n goeie swemplek. Dit maak deel uit van die watervoorsieningstelsel van Oudtshoorn.
Pous Formosus
Formosus was die 111de pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Formosus is ongeveer in 816 in Perello, Korsika, gebore. In 864 tydens die bewind van Pous Nicolaas I word hy ingewy as kardinaalbiskop van Porto. Hy reis in 866 na Bulgarye, en na Duitsland en Frankryk in 869 en 872, om die Rooms-Katolieke Kerk te bevorder. Formosus oorreed Karel die Kale, koning van Frankryk, om hom deur die pous te laat kroon. Pous Johannes VIII het die talentvolle Formosus as 'n bedreiging gesien en het hom in 872 afgedank en van verraad beskuldig omdat hy sy bisdom sonder toestemming verlaat het en omdat hy openlik na die pousskap gestrewe het. Johannes se opvolger Pous Marinus I het die beslissing in 883 ongedaan gemaak. Formosus was bekend as diplomaat en het 'n sterk invloed op die sinode van 869  uitgeoefen. Op 6 Oktober 891 volg hy Pous Stefanus V op en regeer tot sy dood op 4 April 896. Hy word opgevolg deur Pous Bonifatius VI. Die naam ‘Formosus’ beteken 'pragtig'.
Pontifikaat
Pous Formosus het sy talent vir diplomasie gebruik om die verhoudings tussen Rome en Konstantinopel te verbeter. Hy het ook die Christendom in Noord-Europa versterk. Formosus was haaks met hertog Guido III van Spoleto, maar kroon hom tog as keiser van die Heilige Romeinse Ryk in April 892.
Formosus het Arnolf van Karintië oorgehaal om die Italiaanse skiereiland binne te val en beheer oor Italië oor te neem. In 894 het Arnolf se leër die gebied noord van die Po-rivier beset. Hertog Guido III van Spoleto is dood in Desember 894 en sy jong seun, keiser Lambert word deur sy vrou Agiltrude grootgemaak. In die herfs van 895 onderneem Arnolf sy tweede veldtog na Italië en in 896 word hy deur die pous tot keiser van die Heilige Romeinse Ryk gekroon. Die nuwe keiser het Spoleto probeer aanval, maar het verlam geraak en kon nie sy kampanje voltooi nie.
Na sy dood is sy lyk op bevel van Pous Stefanus VI (VII), onder aanstigting van Lambert en Agiltrude, opgegrawe en aan 'n skynproses onderwerp wat later bekend geword het as die 'Kadawersinode'. Formosus is veroordeel, drie vingers van sy regterhand is afgekap en sy lyk is in die Tiber gegooi, maar deur 'n monnik uitgehaal en begrawe. In November 897 het Pous Theodorus II die besluite van die kadawersinode geannuleer en Formosus in die Sint Pieterskerk laat begrawe. Later het Pous Sergius III die lyk weer laat opgrawe, dit laat onthoof en weer in die Tiber-rivier gegooi.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Eddie Albert
Eddie Albert (22 April 1906 – 26 Mei 2005) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Roman Holiday (1953), The Heartbreak Kid (1972), en The Longest Yard (1974), en in die televisiereeks Green Acres (1965).
Feminisme
Feminisme is 'n reeks sosio-politieke bewegings en ideologieë wat daarop gemik is om die politieke, ekonomiese, persoonlike en sosiale geslagsgelykheid te definieer en te vestig. Feminisme huldig die standpunt dat samelewings die manlike standpunt prioritiseer en dat vroue in hierdie samelewings onregverdig behandel word. Pogings om dit te verander, sluit in die stryd teen geslagstereotipes en die verbetering van opvoedkundige, professionele en interpersoonlike geleenthede en uitkomste vir vroue.
Die term feminisme word sedert die einde van die negentiende eeu verbind met politieke bewegings vir die regte van vroue, en veral om vroue gelyk te stel aan mans in die openbare sfeer. Dit beteken egter nie dat vroue voor die einde van die negentiende eeu geen aanspraak op gelykheid met mans gemaak het nie. In die agttiende eeu het Mary Wollstonecraft van Engeland reeds 'n boek getiteld The vindication of the rights of women geskryf. In hierdie geskrif maak sy daarop aanspraak dat vroue dieselfde opvoeding as mans moet ontvang, en indien dit sou gebeur, dat hulle op gelyke voet met mans hul plek in die samelewing sou kon volstaan. Dus, alhoewel sy nie die term feminisme gebruik nie, staan die argument reeds voluit in die teken van wat meer as 'n eeu later die feminisme genoem sou word, naamlik 'n politieke beweging vir vroueregte. 'n Mens sou dus heel vrugbaar die betekenis van die term feminisme kon verbreed om nie net te verwys na 'n Europees-Amerikaanse historiese beweging vir vroueregte (veral aan die begin tydens die suffragette-beweging vir vrouestemreg) nie. Dit kan breër dui op enige teks of argument geskryf of beredeneer vanuit die oogpunt van vroue se regte, belange of belewenisse, en wat dus vrougesentreerd is. Indien hierdie breër betekenis aanvaar word, is daar talle geskrifte wat ouer as die agttiende eeu is (dus voor Mary Wollstonecraft) wat ook as feministies beskou kan word. Een voorbeeld hiervan is die boek Hooglied in die Bybel, wat deesdae deur Bybel-historici beskou word as geskryf deur 'n vrou en ook vanuit die oogpunt van 'n vrou. Die twee geliefdes in Hooglied word as gelykes uitgebeeld, en die seksuele genot van sowel vrou as man word erken en selfs gevier. Kortom, sou 'n mens kon sê dat die sentiment of oortuiging ten grondslag van die feminisme veel ouer is as die term self, wat 'n heel konkrete, lokale en geskiedkundig beperkte betekenis het.
Etimologie
Die term feminisme is afgelei van vrou en vroulik (femina (Latyn) en "feminine", "female" (Engels)).
Waarom feminisme?
Dit mag dalk vandag moeilik wees om te verstaan waarom die feministiese beweging ooit nodig was. Die meeste mense aanvaar dit as vanselfsprekend dat vroue en mans gelyke behandeling moet ontvang, dieselfde opvoeding moet geniet en gelyke geleenthede moet hê - byvoorbeeld as dit kom by aanstellings, salarisskale en bevorderings. Maar juis omdat dit vandag so vanselfsprekend is, staan 'n mens verstom wanneer jy agterkom presies hoe ongelyk vroue tot onlangs nog was. Suid-Afrika het eers in 1994 'n demokratiese grondwet en regering gekry. Saam met die bevryding en gelykmaking van mense van alle rasse het die gelykmaking van die geslagte ook 'n groot hupstoot gekry. Onder die ou, ondemokratiese en rassistiese wette wat in 1994 uitgegooi is, tel daar ook verskeie seksistiese wette, dit wil sê wette wat ongelyke, diskriminerende of asimmetriese behandeling gebaseer op geslag; stelsel of persoon of teks onderskryf of toelaat. Omdat die skrywers van die nuwe Suid-Afrikaanse grondwet baie bewus was van die land se geskiedenis van diskriminasie (nie net op grond van ras nie, maar ook op grond van geslag) is daar 'n duidelike verbod op diskriminasie van enige aard vervat in die Grondwet van die Republiek van Suid-Afrika, omskryf in artikel 9(1)-(5). Alhoewel blanke mans al vir eeue in die meeste Westerse lande van die wêreld universele stemreg geniet het, moes blanke vroue wag tot die begin van die twintigste eeu om stemreg te kry, met ander woorde om inspraak te kry in wie hulle regeer op nasionale en streekvlak. In Suid-Afrika het blanke vroue eers in 1936 stemreg verkry. Alhoewel daar vandag geglo word dat daar in elke era minstens net soveel talentvolle vroue as mans was, het baie min van hulle ooit die erkenning gekry wat hulle verdien het. Die geskiedenisboeke en oorgrote meerderheid tekste wat uit die antieke en latere geskiedenisse behoue gebly het, word oorheers deur mans as skrywers, akteurs en beoordelaars van die geskiedenis. Vroue is, geskiedkundig gesproke, grootliks onsigbaar en onhoorbaar. Uit die oudste tekste wat behoue gebly het vanoor die hele wêreld lyk dit asof vroue altyd en oral ondergeskik gestel is aan mans. Patriargale of minstens seksistiese samelewings blyk byna universeel te wees. Vanuit vandag se perspektief lyk dit verbasend en mens wil outomaties graag weet waarom die wêreldgeskiedenis so skeef is ten gunste van mans.
Natuur- en kultuur-debat oor geslagsverskille
Vandat die feminisme as 'n denkskool op dreef gekom het, word die antwoord op hierdie vraag in hoofsaaklik twee rigtings gesoek. Dit word die 'natuur-kultuur-' (of "nature-nurture") debat genoem. Dit beteken basies dat sommige mense die verskynsel van vroulike ongelykheid veral vanuit 'n natuurlike of biologiese beginsel wil verklaar, terwyl ander mense verkies om dit vanuit 'n kulturele of samelewingsbeginsel te verklaar. Een denkrigting op 'n slag word vervolgens beskou:
Natuurkonsep
Volgens hierdie konsep kan die verdeling van arbeid volgens geslag wat wêreldwyd aangetref word, aan die hand van die biologiese verskille tussen man en vrou verklaar word. Wêreldwyd versorg vroue eerder as mans die kinders, hoewel vroue en mans tesame hulle ouers is. Waarom hierdie verskil? Wêreldwyd is vroue meer as mans verantwoordelik vir die versamel en kook van kos, die versorging van die huishouding en die algemene instandhouding van menslike lewe op 'n fisieke vlak, insluitend veral die versorging van siekes, ou mense en klein kinders. Mens sou ook kon sê dat vroue die materiële onderbou of basis van samelewings verskaf. Omdat vroue in hierdie basiese, universeel menslike behoeftes voorsien, word mans vrygestel om betalende werk buite die huis te doen, aan die politiek deel te neem, oorloë te voer, en so meer. Die voorstanders van die natuurlike verklaring vir hierdie verskynsel redeneer dat vroue nou eenmaal in staat is om swanger te raak en babas te borsvoed en mans nie. Vroue is dus op 'n onmiddellike en natuurlike manier meer betrokke by babas en kinders en met die versorging van weerloses, terwyl mans van nature van hierdie prosesse verwyder is. Die verskille tussen mans en vroue se rolle in die samelewing moet dus veral verstaan word vanuit die biologiese verskil tussen die geslagte - mans en vroue word verskillend gebore en vervul natuurlik verskillende rolle. Voorstanders van hierdie teorie wys ook daarop dat die moontlikheid van veilige en betroubare voorbehoeding 'n onlangse verskynsel in die menslike geskiedenis is (minder as honderd jaar oud). Ons eie oumagrootjies kon nog nie eens veilig en betroubaar voorbehoeding toepas nie. Verder het oorbevolking ook eers die laaste honderd jaar of wat 'n probleem begin word. Dus, vir die oorgrote deel van die menslike bestaan op aarde het vroue nie 'n keuse gehad of en wanneer hulle wou swanger raak nie, en is die vermeerdering van mense deur voortplanting buitendien gesien as 'n ondubbelsinnig positiewe saak. Wat meer is, swangerskap en geboorte was vir die grootste deel van die menslike geskiedenis uiters gevaarlike prosesse - en die grootste oorsaak van sterftes by vroue. Vroue het dus meestal relatief jonk gesterf weens die eise van voortplanting en het betreklik min beheer oor hul lewens gehad, om dieselfde rede. As mans dus die geskiedenis oorheers, is dit om natuurlike redes. Mans het langer geleef as vroue en was nie opgeneem in die eise van voortplanting nie. Daarom het mans van nature meer bewegingsvryheid as vroue en is dit net logies dat hulle die gang van die geskiedenis sou bepaal. As dit vandag verbasend is, dan is dit omdat mense gou gewoond geraak het aan vroue se relatiewe vryheid ten opsigte van mans. Maar daardie vryheid is 'n onlangse ontwikkeling, moontlik gemaak deur ongeëwenaarde tegnologiese vooruitgang.
Kultuurkonsep
Hierteenoor staan die 'kultuur'-argument om die geskiedkundige ongelykheid van vroue en mans te verklaar. Volgens hierdie argument moet die ongelyke posisie van vroue verstaan word vanuit 'n baie ou en oënskynlik universele vooroordeel of wrewel van mans teenoor vroue. Die mees algemene verhaal wat vertel word om hierdie mannehaat te verklaar, het te make met vroue se sentrale rol in voortplanting. Volgens hierdie verhaal is mans nie net jaloers op vroue se vermoë om nuwe lewe voort te bring nie, maar hulle voel ook grootliks bedreig daardeur. Volgens hierdie verhaal is dit vir mans ondenkbaar dat hulle self lewe danksy 'n vrou wat aan hulle die lewe geskenk het - is dit dus vir 'n man byna onmoontlik om sy eie geboorte te bedink. Mans se grondige en onbetaalbare skuld teenoor hul moeders wat aan hulle lewe geskenk het en wat hulle grootgemaak het, plaas 'n sielkundige las op hulle wat maak dat hulle daardie kennis tot elke prys onderdruk. Dus, om hul skuld en vrees en gevoel van eie onvermoë te onderdruk, wat hulle met vroue (en veral met hul eie moeders) assosieer, onderdruk mans vroue in die algemeen. Hierdie onderdrukking van vroue deur mans wat in feitlik alle samelewings voorkom, spruit derhalwe uit 'n minderwaardigheidsgevoel van mans en manifesteer daarin dat mans hul skuldlas op vroue verplaas. Vandaar dan die antieke en funderingsmites van die groot godsdienste waar die vrou (byvoorbeeld Eva) die skuld kry vir alles wat op aarde skeefloop. Alhoewel die natuur- en kultuur-verklarings vir seksisme dus redelik uiteenlopend is en die klem verskillend plaas, oorvleuel hierdie twee verduidelikings in die sentrale rol wat hulle toeken aan vroue se betrokkenheid in die voortplantingsproses. Dit is dus nie vreemd nie dat sommige teoretici redeneer dat gelykheid tussen die geslagte eers bereik sal word wanneer vroue se liggame nie meer noodsaaklik is vir voortplanting nie, naamlik wanneer die mens die hele proses van voortplanting suksesvol buite die vroulike liggaam sal kan voltrek. In hierdie argument lê daar egter 'n verdere problematiese aanname verskuil, wat saamhang met drie groot denkrigtings binne die feministiese teorie.
Christopher Chaplin
Christopher Chaplin (gebore 8 Julie 1962) is 'n Engelse akteur, komponis, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Labyrinth (1991) en Total Eclipse (1995).
Feminisme
Radikale feminisme
Teen die middel van die twintigste eeu het vroue egter in die meeste Westerse demokrasieë volle stemreg verwerf - en die klem van die feministiese beweging het begin verskuif. Hierdie klemverskuiwing het verdere stukrag verkry weens die verwoesting wat gesaai is deur die twee Wêreldoorloë. Die tweede feministiese beweging het weer die klem laat val op die maniere waarop vroue van mans verskil, maar hierdie keer (vir die eerste keer) is die maniere waarop vroue van mans verskil, as positief verstaan. Daar is byvoorbeeld geredeneer dat vroue meer vreedsaam, meer geduldig, meer versorgend, meer akkommoderend, minder aggressief, meer diplomaties, en minder selfsugtig as mans is. Weer het die denkers in twee groepe uiteengeval: sommige het geredeneer dat die positiewe aspekte van vroue natuurlik is en ander het geredeneer dat hulle aangeleer of sosiaal van oorsprong is. Hoe dit ook al sy, albei groepe het juis daardie eienskappe van vroue wat vroeër gebruik is om hulle uit die openbare en politieke sfeer te hou, begin sien as vroue se sterk punte. Byvoorbeeld, as vroue meer versorgend is as mans (om watter rede ook al), word dit ná die krisisse van die twintigste eeu gesien as juis 'n rede waarom vroue sleutelrolle behoort te vervul in die politieke en openbare sfeer. Juis die maniere waarop vroue van mans verskil, maak hulle uitsonderlik geskik vir leiers- en besluitnemingsposisies, word geredeneer. Vroueleiers sal moontlik geduldiger, meer vreedsaam, minder aggressief en meer versorgend wees - en is dit nie juis wat die wêreld nou nodig het nie? Het die era van vroulike leierskap nie dalk nou aangebreek nie? Onderliggend aan hierdie feministiese beweging is dus die kernidee dat verskil nie noodwendig minderwaardigheid hoef te beteken nie. Die verskille wat in vroulikheid opgesluit lê, kan in sekere kontekste juis waardevol wees. Die 'etiek en politiek van sorg' het binne hierdie kader tot 'n belangrike denkstroom ontwikkel, waarin gepoog word om die tradisioneel 'vroulike' eienskap van sorg tot 'n volwaardige (en bo-geslagtelike) etiese en politieke konsep en beginsel te rehabiliteer. Sommige denkers het tipies 'vroulike' eienskappe bó tipies 'manlike' eienskappe begin aanslaan en sodoende eintlik net die ou hiërargie tussen die geslagte probeer omkeer. Ander denkers het 'n soort komplementêre model bepleit; hulle het naamlik beweer dat manlike en vroulike eienskappe albei in eie reg waardevol is en mekaar moet aanvul, eerder as om mekaar te ondermyn of met mekaar mee te ding.
Feminisme en ander bevrydingsbewegings
Uit bogenoemde blyk dat die postmoderne feministiese beweging dus ook 'n positiewe en dikwels ondersteunende posisie sal inneem ten opsigte van die stryd om die regte op vryheid en erkenning van homoseksuele en lesbiese groepe. In die algemeen skaar feministe hulle by die bevrydingstryde van die meeste onderdrukte en gemarginaliseerde groepe in die samelewing, insluitend dié van swartmense, armes, kinders, werkers en so aan. Feministe wys gewoonlik ook uit dat die meeste stryde om geregtigheid 'n "gender"- of geslagsdimensie het. Só byvoorbeeld is die onreg waaraan meisies onderwerp word anders as dié waaraan seuns onderwerp word, en gaan die patrone van armoede dikwels gepaard met 'n geslagsonderskeid. Daar word selfs al gepraat van die 'vervrouliking' van armoede. Daar word ook 'n verband aangetoon tussen die peil van vroulike opvoeding enersyds en die peile van armoede en oorbevolking andersyds. Die geslagsaspek loop dus deur feitlik alle geregtigheidsvraagstukke. Misdaad het ook 'n geslagsaspek, waarin mans verreweg die meeste geweldsmisdade pleeg en vroue oorwegend die slagoffers van geweldsmisdade is. In Suid-Afrika is veral verkragting en aanranding van vroue 'n ernstige probleem. Dié land se verkragtingsyfer is van die hoogstes ter wêreld en daar word deur sommige groepe bereken dat tot een derde van alle Suid-Afrikaanse vroue in hul leeftyd verkrag word. Verkragting is 'n geweldsmisdaad waarin die doel van die verkragter is om die vrou in haar vroulikheid aan te tas en te vernietig. Verkragting is 'n misdaad van haat en nie van begeerte nie. Sommige skrywers beweer selfs dat die omvang van verkragting van vroue in Suid-Afrika sodanig is dat mens tereg sou kon praat van 'n oorlog teen vroue in hierdie land. Daarom is die verspreiding van die Vigs-epidemie in Suid-Afrika ook 'n egte "gender"-vraagstuk, wat deur feministe as sodanig uitgewys word. Die verspreiding van Vigs gaan streng gepaard met vroue se (on)vermoë om beheer oor hul eie sekslewe uit te oefen. Op die oomblik is Vigs die heel grootste mediese bedreiging vir vroue tydens swangerskap. Behalwe dat die feminisme dus een van die invloedrykste akademiese of teoretiese bewegings van die twintigste eeu was, en 'n revolusie teweeg gebring het in hoe mense probleme teoreties benader, is dit ook 'n nuttige meganisme vir die ontleding van en begrip vir eietydse, 21ste-eeuse, en eg Suid-Afrikaanse probleme. Dat dít ingesien is deur die eerste demokratiese regering van Suid-Afrika, blyk uit die hoë profiel wat hulle aan "gender"-sake gegee het deur die instelling van byvoorbeeld die Kommissie vir Geslagsgelykheid en die Geslagsforums ("gender desks") op provinsiale vlak. Dit blyk ook uit die klem wat daar gelê word op die verteenwoordiging van vroue op alle regeringsvlakke. In laasgenoemde opsig is Suid-Afrika een van die mees progressiewe lande in die wêreld. Net die toekoms sal egter leer hoe volgehoue hierdie toewyding aan vroue en die belang van hul politieke inspraak sal wees.
Irmash
Irmash (Russies: Ирмаш) is 'n leier in die vervaardiging van padboumasjiene in die voormalige Sowjetunie en tans die grootste in Rusland, met sy hoofkwartier in Brjansk. Die onderneming vervaardig padrollers, stootskrapers, plaveimasjiene, graafmasjiene en hulpapparatuur.
Die verhaal
In 1956, na 'n besluit van die Raad van Ministers van die Sowjetunie, het die maatskappy met die vervaardiging van toerusting vir die sementbedryf en silikaat- en baksteenfabrieke begin. In 1964 is dit herorganiseer in die Brjansk Plant of Irrigation Machines, wat die toonaangewende onderneming in die Sowjetunie geword het vir die vervaardiging van slootgraafrotors, emmerwielgrawers, betonlêmasjiene vir die bou van kanale, geslote besproeiingstelsels en ander toerusting.
In 2016 het die maatskappy deel geword van die Russiese groep ingenieurs- en instrumentvervaardigingsondernemings (GKMP). In 2019 is die nuwe ASF-G-3-01-uitleggermodel vrygestel.
Roman Mitichyan
Roman Mitichyan (gebore 4 September 1978) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Takers (2010), Argo (2012), War Dogs (2016), en Untitled Roman Mitichyan Project.
Vincent Spano
Vincent Spano (gebore 18 Oktober 1962) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Baby It's You (1983), Rumble Fish (1983), Creator (1985), en Alive (1993).
Analise Carstens
Analise Carstens is ’n Afrikaanse digter en skrywer.
Beaumont Schoeman
regs|duimnael|200px|Beaumont Schoeman.
Colin McKenzie Fraser
Ds. Colin McKenzie Fraser (volgens talle bronne Mackensie, Beaufort-Wes, 20 Januarie 1837 – Kaapstad, 27 Februarie 1911) was predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk en het sy hele 44 jaar lange bediening in die NG gemeente Philippolis deurgebring. Hy was vier keer moderator en ook assessor van die Vrystaatse Kerk, die huidige Sinode van die Vrystaat, en het 'n belangrike rol in die kerklike lewe van die destydse Oranje-Vrystaat gespeel.
Beaumont Schoeman
B.M. (Beaumont) Schoeman (George, 12 Maart 1932 – 1985) was 'n Afrikaanse joernalis, onder andere redakteur van die Herstigte Nasionale Party se mondstuk, Die Afrikaner, en skrywer van talle boeke oor die Suid-Afrikaanse politiek.
Analise Carstens
Lewe en werk
Haar debuutbundel “Skanse” bevat meestal sentimentele gedigte oor private gevoelens, die liefde en die lag en die lekker van die lewe. “Om te onthou” is nog ’n digbundel en sommige van die gedigte in hierdie bundel word getoonset. “Djy’s bakgat afgepleiste” is nog ’n digbundel, hierdie keer met versies in Kaaps geskryf. Haar gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder die gedig “Naweek in die Goudstad” in “Goudaar” onder redaksie van Fanie Olivier. Gerrit Komrij neem ook van haar gedigte op in “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”.
Colin McKenzie Fraser
Hoewel die NG gemeentes van die Vrystaat noord van Bloemfontein destyds meer lidmate gehad het danksy 'n digter bevolking as dié suid van die Vrystaatse hoofstad, sou Philippolis as een van die suidelike gemeentes, onder die bekwame leiding van ds. C.M. Fraser, spoedig een van die toonaangewende gemeentes van die Oranje-Vrystaat word. As leraar het hy sy geestelike werk op Philippolis begin en dit tot sy emeritaat in 1907 voortgesit. Omdat Philippolis die enigste gemeente was waarin hy gearbei het, was daar by hom dus geen sprake van 'n eerste en laaste gemeente nie, maar slegs van die enigste gemeente. Sy 44 bedieningsjare het hom in staat gestel om op 'n besonderse wyse met die sake van die Vrystaatse Sinode bekend te word. Dit is dus geen wonder nie dat hy vyf maal tot moderator gekies is, vier maal tot assessor en dat die leraars van die Oranje-Vrystaat tot hom "als hun vader" opgesien het. In die Sinode het hy sy stempel onuitwisbaar afgedruk. Hy was 'n leraar enig in sy soort en voorwaar 'n sieraad vir die kerk, volgens J.A. Bosch. Hy het 18 beroepe ontvang, waarvan agt uit die Kaapkolonie gerig was, waarvan vier deur die Groote Kerk, maar hy het steeds besef dat hy in die Oranje-Vrystaat 'n taak te verrig gehad het. In die Sinodale sittings het hy deur sy welsprekendheid en logiese beredenering van sake roem verwerf, en dit het daartoe gelei dat hy een van die belangrike boumeesters van die vroeë Vrystaatse Kerk geword het.
Famielieagtergrond
Fraser se vader was ds. Colin Fraser, tweede leraar van die NG gemeente Beaufort-Wes, wat in 1824 deur dr. George Thom gewerf is as een van die Skotse predikante wat die tekort aan predikante in die Kaapkolonie moes aanvul en goewerneur lord Charles Somerset se verengelsingsbeleid moes uitvoer. Baie van dié predikante het hulle egter mettertyd ten volle met die strewe van die Afrikaners vereenselwig. 'n Broer van Colin jr. was sir John Fraser, 'n politikus. Hulle moeder was Maria Elizabeth Sieberhagen, 'n dogter van die plaas Tafelberg in die Beaufortse distrik, waar haar ouers toe geboer het. Soos al die Sieberhagens is sy van Duitse afkoms, die dogter van Johan George Sieberhagen en Juliana Schryber wat in 1811 uit Hesse-Cassel in Suid-Afrika aangekom en hul eers op Swellendam gaan vestig het. Sy was 'n knap en energieke vrou en het die lewe aan nege seuns geskenk. Sy is in 1862 oorlede. Colin het sewe halfbroers en -susters gehad van sy vader se eerste vrou, Anna Amalia Muller, van Graaff-Reinet. Sy vader is in Februarie 1828 met haar getroud, maar sy is betreklik jonk oorlede, in September 1838. Die gesin het dus uit 16 kinders bestaan. Twee dogters uit die eerste huwelik het later onderwys op Beaufort-Wes gegee.
Analise Carstens
Lewe en werk
“Sonseisoene in die Drakensberge” is ’n outobiografiese liefdesverhaal en “Die waarheid oor gister: vertellings” is ’n kortverhaalbundel. “Ik ween om bloemen” is haar outobiografie. Sy skryf ook “Dagjuweeltjies vir die jaar”, ’n Christelike oordenkingsboek, en ’n boek oor “Grondbeginsels van Duitse grammatika”.
Beaumont Schoeman
Beaumont Schoeman is tydens die Groot Depressie op George gebore en het aan die Hoër Volkskool, Graaff-Reinet, gematrikuleer. Daarna het hy buitemuurs aan die Universiteit van Pretoria studeer en sy B.A. met geskiedenis en staatsleer as hoofvakke verwerf en daarna sy studie in geskiedenis aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat voortgesit.
Colin McKenzie Fraser
Opleiding
Ter wille van sy opvoeding is Fraser na Skotland gestuur toe hy nog baie jonk was. Daarna is hy na Utrecht in Nederland om hom vir sy lewenstaak te bekwaam. Hy het in die huwelik getree met Isabella Gordon Paterson, die dogter van 'n koopman van Aberdeen in Skotland. Aan die einde van 1862 het hy net sy 19-jarige bruid na Suid-Afrika teruggekeer. Die jong egpaar het hulle in Kaapstad bevind waar hy as beroepbare predikant tydelik met die verkondiging van die evangelie behulpsaam was. Hier het die beroep na Philippolis hom bereik. Sy ou vader het min of meer dieselfde tyd emeritus geword en die kerkvaders van Beaufort het dadelik in hierdie talentvolle en geniale jong man 'n moontlik opvolger gesien. Op die eerste gekombineerde kerkraadsvergadering (Maart 1863) is hy dan ook beroep, maar hy het dit van die hand gewys ten gunste van die beroep na Philippolis. Laasgenoemde se kerkraad het hy in kennis gestel dat hy "na rype en biddende beraap die beroep deur die kerkraad op hom uitgebring, aangeneem het". In 'n persoonlike brief aan ds. A.A. Louw, leraar van NG gemeente Fauresmith en konsulent van die jong gemeente Philippolis, het hy die wens uitgespreek om op 18 April 1863 bevestig te word.
Bevestiging op Philippolis
duimnael|links|180px|Ds. [[Andries Adriaan Louw|A.A. Louw was as predikant van die NG gemeente Fauresmith Philippolis se eerste konsulent.]]
Beaumont Schoeman
Schoeman het sy joernalistieke loopbaan in 1953 by Die Volksblad in Bloemfontein begin en was daarna politieke verslaggewer vir die SAUK en politieke korrespondent van Die Vaderland en van Dagbreek. Hy het in die eerste redaksie van die Pretoriase middagblad Hoofstad as assistent-redakteur gedien met dié koerant se stigting in 1968. Dr. Andries Treurnicht was die eerste redakteur nadat hy by Die Kerkbode bedank het. Ná die stigting van die HNP in 1969 het Schoeman by Die Afrikaner aangesluit, waar hy eers onder hoofredakteurskap van dr. Willie Lubbe gewerk het. Met Lubbe se bedanking word hy redakteur en behartig dié koerant etlike jare lank byna eiehandig.
Colin McKenzie Fraser
Bevestiging op Philippolis
Aangesien geen kerkraadsvergaderings voor 17 April, die dag voor sy bevestiging, belê is nie, het ds. Louw en die kerkraad alle reëlings vir die ontvangs en bevestiging van Philippolis se eerste leraar in die tussentyd getref. Die pastorie en buitegeboue wat van die Griekwaregering aangekoop is, is netjies opgeknap en getrou aan die Boeretradisie het die vroue die spensrakke van die pastorie volgelaai. Die kerkraad het ook 'n verwelkomingsadres opgestel.
Beaumont Schoeman
Schoeman het deurentyd boeke oor die politiek geskryf, onder meer Parlementêre verkiesings in Suid-Afrika, 1910-1976 (1977), Die Geldmag: SA se onsigbare regering (1980), Die Broederbond in die Afrikaner-politiek (1982), Van Malan tot Verwoerd (1973), Vorster se 1000 dae (1974), en Die sluipmoord op dr. Verwoerd (1975). Vroeër het hy onder die skuilnaam Louis Naude die boek Dr. A. Hertzog, die mynwerker en die Nasionale Party (1969) geskryf. (Dr. Albert Hertzog was die HNP se eerste leier.)
Ná sy uittrede by Die Afrikaner omstreeks 1984 het hy kortstondig sakeman geword en sterf in die tuig by Finansies & Tegniek, waar hy tot sy skielike dood 'n agterkamerwerk as eindredakteur met gebruiklike ywer verrig het.
Colin McKenzie Fraser
Bevestiging op Philippolis
Daar was dié naweek op Philippolis ongekende bedrywigheid. Van heinde en verre het ossewaens en perdekarre langs stofpaaie na die dorp aangestroom gekom. Diegene wat nie by familie of vriende kon tuisgaan nie, het tent opgeslaan. Die strate was die ene lewe, want nie alleen het opgewekte kinderstemme opgeklink nie, maar ook die volwassenes was verheug oor dat die groot dag vir hulle gemeente aangebreek het. Die naweek se feestelikhede het 'n hoogtepunt bereik met die verwelkomingsgeleentheid en bevestiging op Saterdag 18 April. Volgens De Kerkbode was dit 'n dag van groot vreugde, maar ook van teleurstelling, want die leraars van die Vrystaat, "wat 'n mens billik by 'n plegtigheid soos dié kon verwag, het nie verskyn nie". Die leraar van Bloemfontein het reeds 'n ander bestelling gehad en ds. Van Broekhuyzen van Winburg het op Fauresmith siek gelê aan sinkingskoors. Hoewel meer leraars verwag is, het die gemeente dit tog waardeer dat, buiten die konsulent, ook die leraar van die NG gemeente Colesberg en die NG gemeente Smithfield teenwoordig was. Ds. Fraser sr. wat aanvanklik die bevestigingsrede sou lewer, is ook verhinder en ds. A.A. Louw het in sy plek opgetree en 'n rede gelewer na aanleiding van 1 Korintiërs 3:11 (Statebybel): "Want niemand kan een ander fondament leggen, dan hetgeen gelegd is, hetwelk is Jezus Christus."
Ná die naweek se verrigtinge het die kerkraad op Maandagoggend 20 April weer bymekaargekom. Voordat ds. Fraser die vergadering binnegenooi is, het die kerkraad eers besluit hoe sy huisraad van Port Elizabeth na Philippolis gebring sou word. Ds. Louw het 'n kort afskeidsboodskap gerig en toe is die nuwe leraar in die vergadering toegelaat. Die adres wat hom reeds aan die Oranjerivier moes bereik, is nou aan hom gebied en hy is verras deur 'n skenking van twee "egale karpaarden nevens eene beurs met geld". Op dieselfde vergadering het ds. Fraser bekendgemaak dat hy sy familie vir enige weke op Beaufort wou gaan besoek. In sy afwesigheid sou die leraars van Colesberg en Fauresmith op twee Sondae kerkdienste op Philippolis hou.
Ds. Fraser as Vrystaatse kerkleier
Nadat die Vrystaatse Kerk in 1864 'n selfstandige Sinode gevorm het, het hy gedurende die eerste Sinodesitting belangrike werk gekry: "Met Di. A.A. Louw, G. van de Wall en den Staatsbeampte, den heer Niele Marais diende hij als commissielid om een concept wet voor de Ned. Geref. Kerk van den Oranje-Vrijstaat op te trekken." In hierdie kommissie het hy besonderse vernuf getoon, sodat in die toekoms op groot skaal van sy dienste gebruik gemaak sou word. Herhaaldelik het hy die Vrystaatse Kerk op belangrike byeenkomste verteenwoordig. In 1869 het hy die groete van die Vrystaatse Kerk aan die Nederduits Gereformeerde Kerk in die Transvaal gebring en in 1873 aan die Moederkerk in Kaapstad. 'n Paar jaar later het hy ook die Vrystaatse Sinode verteenwoordig in "de eerste Pan-Presbyteriaansche Concilie" in Edinburg.
In 1881 is hy en ds. J.H. van Wijk deur die Vrystaatse Sinode afgevaardig "om onze groete en gelukwenschen aan de Transvaal te brengen bij de herwonnen onafhankelijkheid, en hem viel de eer te beurt de eerste vergadering van den Nieuwen Volksraad met gebed te openen". Hy het verskeie belangrike afvaardigings gelei, maar in die Vrystaatse Sinode het hy sy diepste spore getrap. In 1867, toe die Sinode sy sitting op "Winburg" gehad het, het Philippolis die beskrywingspunt ingestuur dat die "Synode vergadere in het vervolg te Bloemfontein en op geen ander dorp". Twee jaar later het die Sinode na aanleiding van hierdie voorstel besluit dat die Sinodesitting voortaan in Bloemfontein sou plaasvind omdat dit dan vir al die gemeentes in die Vrystaat die mees sentrale sou wees.
In 1871, toe hy 34 jaar oud was en hy slegs agt jaar as leraar in die Oranje-Vrystaat werksaam was, is hy tot moderator van die Vrystaatse Sinode gekies. Drie jaar later is hy herkies. Van besonderse belang vir die Vrystaatse Sinode en kerk in die algemeen was die openingsredes wat hy as moderator gelewer het. In 1877, toe hy as moderator afgetree het, het hy 'n treffende rede gevoer. Hy het die moeilikhede van die kerk geskilder en daarop gewys dat lidmate meer belangstelling in hul kerk behoort te toon. Hy wou alle lidmate kerkbewus hê. "Wij moeten ons niet alleen verblijden als het in onze gemeente welgaat, maar ook over het goede in andere gemeenten." Hy het vervolgens ernstig gewaarsku teen die groot rol wat bygeloof onder die Christene speel en weer eens op die toename van die Rooms-Katolieke geloof gewys. In dieselfde lig sien hy ook "de Hooge Kerk van Engeland", wat hy "de eenige ware draagster voor zondaren" genoem het. Voorts waarsku die uittredende moderator teen die oprigting van Roomse skole oral in die land en wys daarop dat die geskiedenis van die Protestantisme dit nie kan goedkeur nie, want baie Suid-Afrikaners "zijn afstammelingen van de vrome Hugenoten, die hunne godsdiensvrijheid met hun goed en bloed hebben gekocht". Ten slotte het hy daarop gewys dat daar 'n dure plig op elke NG gemeente rus om hierdie gevare die hoof te bied.