cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kookkuns
Geskiedenis
In die twintigste eeu lê die klem sterk op die behoud van natuurlike smaak, vitamiene en minerale. Die kalorieë (verbrandingswaarde) van verskillende voedingstowwe word vasgestel. Die versiering van 'n gereg op 'n bord word te alle tye as baie belangrik beskou. In die 1990's is Mediterreense kos en mengsels van Asiese en Westerse disse hoog in die mode asook om bestanddele op mekaar te stapel. Die behoefte aan eenvoudige, goeie kos wat van goeie bestanddele gemaak word bly egter sterk. Wegneemetes is 'n nuwe verskynsel van hierdie tyd.
Oorsese kolonies se kookstyl het 'n groot invloed gehad op Europese kookkuns, byvoorbeeld die invloed van Indiese kos in die Verenigde Koninkryk en Nederland. Die Suid-Afrikaanse kookkuns is sterk beïnvloed deur die Maleiers, die Indiërs asook die inheemse bevolking.
Romeinse kookkuns
Die Romeinse kookkuns is eeue lank deur die eenvoudige geregte van Latium se boerebevolking oorheers. 'n Dik pap van geroosterde spelt het aanvanklik as hoofmaaltyd vir ryk en arm gedien, terwyl brood nouliks geëet is. Romeine het hul pap gereeld met groente verfyn: groen en wit boontjies, prei, kool, keker-ertjies en lensies was die mees gewilde soorte.
La Haye-de-Routot
La Haye-de-Routot is 'n Franse dorp in die département Eure (région Normandië), wes van Rouen, met sowat 300 inwoners (2014).
Kookkuns
Romeinse kookkuns
Vleis is in vroeë Romeinse huishoudings selde opgedis, in teenstelling met ingesoute vis wat volop en goedkoop beskikbaar was.
La Haye-de-Routot
Dit word deur die Brotonne-bos begrens wat in die departement Seine-Maritime geleë is. Die dorp is geleë in die Roumois.
Kookkuns
Romeinse kookkuns
Die groot omwenteling in die Romeinse kookkuns het met die tweede eeu v.C. danksy uitgebreide handelskontakte met die oostelike gebiede van die Mediterreense wêreld gekom. Danksy oosterse invloed het 'n verfynde kookkuns gewild geraak, en na die vrye beskikbaarheid van gesuurde brood is tradisionele papgeregte verdring. Terwyl die armes slegs die growwe swartbrood kon bekostig, was daar 'n verskeidenheid van broodspesialiteite vir welgesteldes. Witbrood, kaasbrood, brood wat aan die spit gerooster is, brood wat in erdewerk-potte gebak is, en brood met rosyntjies, anys en olie het baie gewild geraak. Rolletjies, terte en wafels was eweneens al bekend.
La Haye-de-Routot
Die dorp word as Haia de Roetot vir die eerste keer in 1240 genoem.
Kookkuns
Romeinse kookkuns
Die arm stedelike bevolking van Rome is oorwegend in die huurwonings van groot insulae, stadshuise met soms sewe of meer verdiepings gehuisves waar weens gebrek aan vuurhout en die brandgevaar nouliks gekook kon word. Huurders het derhalwe meesal pap of brood met kaas, groente, vygies, uie, olywe of knoffel genuttig. Gebraaide varkvleis of gesoute vis is as wegneemetes by straathandelaars gekoop.
Die welgesteldes het daarenteen oor hul eie kombuise beskik. Mans het daagliks vars kos op een van Rome se talle markte gekoop. Kokke kon in dié tyd gehuur word om 'n groot dinee voor te berei.
Die Romeine het van vetgeregte gehou en talle souse en speserye gebruik om kos te verfyn. Die duurste spesery was die silphium-kruid wat uit die Cyrenaica (Noord-Afrika) ingevoer is en reeds in die eerste eeu n.C. feitlik verdwyn het. Dit is vandag nie meer bekend nie. Daarnaas is peper, kaneel, asyn en dosyne ander speserye gebruik.
Die Romeinse smaak het sterk van die huidige verskil. Die belangrikste vissous in daardie tyd – garum of liquamen – wat saam 'n groot verskeidenheid disse geniet is, is van visse gemaak wat sommer net in die son laat lê is om te verrot en vervolgens uitgepers te word. Die gefermenteerde visvloeistof het aan geregte 'n soutige, vis- en kaasagtige smaak verleen. Romeine het dié sous óf self gemaak, óf dit klaar voorberei gekoop. Garum is in die groot sousnywerhede van Antipolis (die huidige Antibes in Frankryk), Leptis Magna (in die huidige Libië) of Pompeii vervaardig en na alle dele van die Romeinse Ryk versprei.
Otto Günsche
Günsche is op 2 Mei 1945 deur soldate van die Rooi Leër in Berlyn in hegtenis geneem. Nadat hy in die Sowjetunie in verskillende gevangenisse en arbeidskampe aangehou is, is hy op 2 Mei 1956 uit die Bautzen Penitentiary vrygelaat.
Ricky Gervais
Ricky Dene Gervais (gebore 25 Junie 1961) is 'n Engelse skrywer, vervaardiger, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Ghost Town (2008) en The Invention of Lying (2009), en in die televisiereekse The Office (2001) en Extras (2005).
Lied
'n Lied of liedjie is 'n stuk musiek wat geskryf is om deur die menslike stem gesing te word. Die geskrewe woorde wat vir 'n stuk musiek geskep is of waarvoor die musiek geskep is, word lirieke genoem.
Sam Trammell
Sam Trammell (gebore 29 Januarie 1969) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Aliens vs. Predator: Requiem (2007), White Rabbit (2013), en All Mistakes Buried (2015), en in die televisiereeks True Blood (2008).
NG gemeente Aliwal-Noord
Die NG gemeente Aliwal-Noord is die 10de oudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in sy Sinode van Oos-Kaapland al was dit die 11de wat in die sinodale gebied gestig is, maar die NG gemeente Middelburg het in 2010 saamgesmelt met Middelburg-Uitsig. In die hele Kerk was dit die 51ste stigting, maar is nou die 50ste oudste gemeente.
Agtergrond
Toe die eerste trekboere in 1823 oor die Stormbergspruit trek om hulle te kom vestig in die omgewing van die plaas Buffelsvlei (later Aliwal-Noord), was die wêreld hier nog woes en leeg. Die Noordoos-Kaap was ’n ware niemandsland weens die onherbergsaamheid en koue winters. Stamoorloë het gelei tot die suidwaartse migrasie van inheemse volke en die Noordoos-Kaap is kort voor lank binnegedring deur die Temboes uit die suide en die Mfengoes uit die noorde.
J.C. Chase, die burgerlike kommissaris van Burgersdorp, wat reeds in 1847 gestig is, het die Britse regering sterk aangeraai om ’n dorp aan te lê by die samevloeiing van die Oranje- en die Kraairivier ten einde wet en orde na dié afgeleë grensgebied te bring. Ná dringende versoeke deur die trekboere het die regering die oosgrens in 1848 verskuif om ook die gebied aan die oorkant van die Stormbergspruit in te sluit.
Aliwal-Noord se ligging is gekies danksy die drif deur die Oranjerivier net onder die samevloeiing van die Oranje en die Kraairivier. Die eerste vermelding van dié drif was in 1809 in Andries Stockenström se reisjoernaal toe hy die gebied saam met kol. Collins besoek en die rivier die Stockenströmrivier genoem het. Die San, Trekboere en latere Voortrekkers het gereeld die drif op hul reise gebruik en het dit Boesmans Drift, Piet-se-Drif, Somerset Ford of Voortrekker Drift genoem.
Stigting
duimnael|160px|links|Ds. [[Daniël Jozua Pienaar|D.J. Pienaar, leraar van 1881 tot 1887.]] duimnael|regs|160px|Ds. D.J. le R. Marchand, leraar van 1889 tot omstreeks 1899 en toe leraar van die [[NG gemeente Tamboerskloof tot 1912. Hy was later leier van die Christelike Strewersvereniging.]] duimnael|regs|160px|Ds. [[David Wilcocks, leraar van 1903 tot 1906.]] duimnael|170px|links|Ds. W.J. Naudé, leraar van 1908 tot 1938. Hy het in 1912 'n grondige ondersoek ingestel na die kerklike toestande in [[Suidwes-Afrika. Sy dienste en verslag het die toekoms van die NG Kerk in die kolonie (toe nog Duits) verseker.]] duimnael|regs|160px|Ds. F.R. Grobbelaar, leraar van 1939 tot 1945. duimnael|regs|160px|Ds. G.S. Mostert, leraar van 1963 tot 1965.
Die NG gemeente hier is op 19 Mei 1852 gestig. Die eerste konsulent was ds. John Murray van die NG gemeente Burgersdorp, 'n seun van ds. Andrew Murray sr. van die NG gemeente Graaff-Reinet, wie se vyf seuns wat volwassenheid bereik het, elkeen 'n predikant in die NG Kerk geword het. John Murray het reeds in 1853 afskeid geneem en een van die eerste twee hoogleraars aan die Stellenbosse Kweekskool geword. Ds. P. Huet het 'n jaar lank, van Desember 1855 af, die dienste op Aliwal-Noord waargeneem teen 'n salaris van £100. Die twee agterste banke in die kerkgebou is oopgelaat vir Kleurlinge, aangesien hulle toe nog nie hul eie kerk gehad het nie.
Eerste leraars
Ds. G.A. Martin was, van 1859 tot 1865, die eerste leraar. In sy dienstyd is die NG gemeente Lady Grey omstreeks 1861 afgestig, hoewel die juiste datum nie meer bekend is nie omdat die eerste notuleboek van die kerkraad verlore gegaan het. Op 30 September 1861 berig die Cape and Natal News: "A meeting has been held at Aliwal North for the purpose of building a Dutch Reformed Church in that district. The subscriptions already promised are very large, they are paid for the most part in kind. The farmers have engaged that every child of a family shall give one lamb."
Kerkraadslede wat in hierdie tyd sonder 'n grondige rede van die kerkraadsvergaderings af weggebly het, is met £1 beboet. Ná ds. Martin is ds. D.B. (David) Naudé in 1867 hier bevestig en hy het die gemeente tot 1873 gedien. Lidmate van die gemeente wat nie gediend was met sy vrysinnige en "liberalistiese" beskouings nie, het uit die Kerk bedank en 'n afsonderlike gemeente gestig. Hulle het ds. J.T. Kriel beroep. Ná die gemeente toe agt jaar lank vakant was, is ds. D.J. Pienaar op 11 Junie 1881 hier bevestig. Hy is pas ses maande vantevore, op 2 Desember 1880 tot die bediening toegelaat en was enkele maande lank hulpprediker op Ladismith in die Klein-Karoo.
Ds. Pienaar arbei hier tot einde November 1887. Reeds op Aliwal-Noord het ds. Pienaar hom laat geld as 'n sterk maar taktvolle leier wat groot 'n groot werk tot die herstel van die eenheid gedoen het ná die skeuring van 1873. Hy was dus 'n gelukkige keuse as nuwe leraar vir die NG gemeente Uitenhage omdat dié gemeente ook 'n moeilike tyd beleef. Daar word hy bevestig op 10 Desember 1887, 'n week of wat voor sy 34ste verjaardag.
Ds. Pienaar se opvolger op Aliwal-Noord was ds. D.J. Marchand, maar eers in 1889. In sy tyd is 'n sogenaamde armskool op die dorp gestig. Ook in sy tyd is kleingeld by die deure ingevoer en eers in die 1940's afgeskaf. In 1898 is kerkraadslede verplig om in ampsdrag die dienste en vergaderings by te woon. Die NG gemeente Jamestown is in 1891 deels van Aliwal-Noord en deels van die NG gemeente Dordrecht afgestig nadat die leraars van die moedergemeentes van 1876 om die beurt maandeliks 'n diens daar waargeneem het.
Latere verwikkelinge
Ds. David Wilcocks is in 1903 bevestig en het die gemeente tot 1906 gedien. In 1908 het ds. W.J. Naudé die beroep aangeneem. Hy bly 30 jaar hier. Twintig jaar lank het sy eggenote die orrel bespeel. Van 1920 af het Afrikaans Nederlands op die kansel vervang.
Die nuwe kerkgebou is op 12 September 1925 ingewy en die ou kerkgebou terselfdertyd aan die munisipaliteit vir £2 000 verkoop. In 1929 is die gebruik van kelkies vir die Nagmaal ingevoer, waarvan dr. William Nicol al met die Griep van 1918 reeds die baanbreker in die NG gemeente Johannesburg was. Ds. Naudé het om gesondheidsredes in 1938 afgetree en is opgevolg deur ds. F.R. Grobbelaar. Ná hom kom ds. J.S. Theron in Junie 1945. In 1949 neem hy egter die beroep as organiserende sendingsekretaris aan. In Desember 1950 kom ds. P.M. van Heerden aan die hoof van die gemeente staan.
Lidmaattal
Die onderstaande tabel toon die afname in die lidmaattal van NG gemeentes op die groot dorpe van die Oos-Kaapse binneland. Aliwal-Noord is die dorp wie se getal NG lidmate die laaste 'n keerpunt bereik het, naamlik omstreeks 1995. In al die ander gevalle was dit omstreeks die middel van die 20ste eeu, buiten Burgersdorp. In gevalle waar 'n gemeente by 'n ander ingelyf is of twee gemeentes saamgesmelt het, word hulle syfers van die begin af saam aangedui. Dit geld Middelburg en Middelburg-Uitsig, Grahamstad, Grahamstad-Grenspos en Albanie, Somerset-Oos en Kookhuis asook Queenstown, Queenstown-Oos en Queenstown-Noord (laasgenoemde twee 'n ruk lank as Queenstown-Tuine). Elke dorp of gemeente se hoogste lidmaattal word in vet skrif aangedui. Hieruit blyk dat al die gemeentes hul hoogtepunt ná die middel van die 20ste eeu bereik het, behalwe Burgersdorp wat sedert 1933 'n afname in sy lidmaattal ervaar. Aliwal-Noord het opgeskuif van die tweede laaste plek na die tweede plek, nie vanweë 'n groot toename in sy lidmaattal nie, maar weens 'n groot afname in al die ander gemeentes se lidmaattal. Dit is dan ook een van net vier plekke uit die agt wat in 2014 meer belydende lidmate gehad het as sowat 'n eeu vantevore.
Die gesamentlike lidmaattal van dié dorpe het reeds in 1952 'n hoogtepunt van 14 743 bereik, waarna dit teen 1995 teruggesak het tot 11 373, minder as die totaal in 1933 van 11 548. Tussen 1990 en 2000 het die totaal met net 1 381 afgeneem tot 10 572, maar in die daaropvolgende 15 jaar het die afname versnel toe die gemeentes 2 932 lidmate verloor het en te staan gekom het op 'n totaal van slegs 7 641. Dis 'n verlies van meer as 'n kwart van die lidmate.
Thure Lindhardt
Thure Lindhardt (gebore 24 Desember 1974) is 'n Deense akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Angels & Demons (2009) en Fast & Furious 6 (2013), en in die televisiereekse Bron/Broen (2011) en The Last Kingdom (2015).
Clyde Beatty
Clyde Beatty (10 Junie 1903 – 19 Julie 1965) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Big Cage (1933), The Lost Jungle (1934), Darkest Africa (1936), en Ring of Fear (1954).
Annico van Vuuren
Annico van Vuuren (*14 Junie 1935, Standerton-) is ’n Afrikaanse skrywer van kinder- en jeugverhale en romans vir volwassenes.
Verre Oosterse ekonomiese streek
Die Verre Oosterse ekonomiese streek (Russies: Дальневосто́чный экономи́ческий райо́н, Dalnewostotsjni ekonomitsjeski rajon) is een van 12 ekonomiese streke van Rusland. Dit is 6 216 000 km2 groot – omtrent so groot soos Argentinië en Indië saam.
Annico van Vuuren
Vroeë lewe en herkoms
Annico Grobbelaar is op 14 Junie 1935 op Standerton gebore as ’n enigste kind.
Verre Oosterse ekonomiese streek
Groot stede is Wladiwostok, Chabarofsk, Komsomolsk aan die Amoer, Blagowesjtsjensk en Jakoetsk. Al is lone hier hoër as in die res van Rusland, neem die bevolking van 6,6 miljoen (volgens die 2002-sensus) redelik vinnig af omdat baie mense na Wes-Rusland verhuis. Sowat 76 persent woon in die stede. Die gemiddelde bevolkingsdigtheid is 1/km2.
Annico van Vuuren
Opleiding
Sy matrikuleer in 1952 aan die Hoërskool Standerton en studeer daarna aan die Normaalkollege van Pretoria, waar sy in 1954 die Laer Onderwysdiploma verwerf. In 1957 trou sy met Lukas van Vuuren en hulle woon in Springs, waar hulle drie seuns (Luco, Pierre en Tyke) gebore word, al drie op dieselfde datum naamlik 28 Mei in onderskeidelik 1959, 1960 en 1961. Sy gee onderwys tot met die geboorte van haar kinders, waarna sy tussen 1963 en 1974 op deeltydse basis verbonde is aan die personeel van Springs Kloosterskool.
Persoonlike lewe
Sy begin skryf wanneer sy en haar gesin teen die einde van 1974 op Rooidraai, die afgeleë familieplaas in die Lydenburg-distrik, gaan woon. Haar oom was vir tagtig jaar ’n kluisenaar op hierdie stuk grond en weens gebrek aan geriewe en tegnologie boer hulle hier noodgedwonge nog op die outydse manier. Hier is sy ook vanaf 1978 verbonde aan die Hoërskool Lydenburg as Laboratorium Assistent. Die stimulasie van die omgewing veroorsaak dat beide sy en haar man begin skryf.
Verre Oosterse ekonomiese streek
Deelgebiede
Die volgende deelgebiede val in die streek:
Annico van Vuuren
Persoonlike lewe
Na haar man se dood aan ’n hartaanval in 1984 gaan bly sy vanaf 1987 om die beurt by haar kinders. Sy verloor in 1994 beide haar oudste seun Luco (aan ’n beroerte-aanval) en sy oudste kind Mario, wanneer hy in ’n afgewaaide kragdraad vashardloop. Later vestig sy haar meer permanent op Brits aan huis van haar oorlede oudste seun se vrou. Hier dien sy onder andere op die redaksie van die letterkundige tydskrif Eglentier.
Kortverhale
Vanaf 1976 verskyn van haar kortverhale in tydskrifte en eindelik word meer as 150 sulke verhale in hoofsaaklik Sarie, Huisgenoot en Keur gepubliseer.
Kinder- en jeugverale
Vir haar boeke fokus sy egter aanvanklik primêr op kinders en die jeug.
Sy skryf (somtyds in samewerking met haar man Lukas) verhale in verskeie genres. Dit sluit in verhale vir kleuters soos Boetiebossie (wat vertel van ’n gesin se swaarkry op die delwerye), Koko kry sy sonkol en Koko wen weer (twee diereverhale oor die besondere vriendskap tussen ’n krokodil en ’n hoenderhen).
Peper en kaneel, Jong goud en ’n Vlermuis vir Kersfees is op ouer kinders gemik. In Peper en kaneel verberg die elfjarige Stienie reeds vir jare haar ma se eienaardige gedrag, maar haar gedrag en skoolwerk ly daaronder. ’n Simpatieke juffrou stel ondersoek in. Jong goud speel op die delwerye af. Mick se ma is van Engeland en sy pa ’n Suid-Afrikaner. Hulle besluit om na Suid-Afrika terug te keer, maar sy pa sterf tydens die bootreis. Mick en sy ma probeer om ’n bestaan te maak op Johannesburg se delwerye, maar hy raak betrokke in ’n geveg en glo vas dat hy een van sy aanvallers doodgeslaan het. Hy vlug en kom eindelik op Barberton se delwerye aan, waar hy weer sy dood gewaande aanvaller teenkom. In ’n Vlermuis vir Kersfees kom Burg uit ’n onstabiele huis. ’n Makker in die Weermag se pa stel hom aan as bankklerk en help hom om matriek deur ’n korrespondensiekursus te voltooi. Hy word egter verkeerdelik daarvan verdink dat hy ’n medepligtige is tydens ’n bankroof en vlug.
Romans
Die roman Splinters van spieël en klip speel af in die Lydenburg-distrik in die tydperk voor, tydens en na die Anglo-Boereoorlog. Die hoofkarakter, Dawid Botha, is stom nadat hy ’n waarskuwing aan sy geliefde moes skreeu en nie kon nie, wat haar amper in ’n leeustrik laat stap het wat hy self gespan het. Hy is self as baba op die stoep van ’n vooruitstrewende boeregesin neergesit en word dan as weeskind by sy pleegouers groot. Hier raak hy op sy stiefsuster Johanna verlief, ’n liefde wat weens standverskille nie toelaatbaar was nie. Die kompleksiteit van menseverhoudings gaan egter nie by hom verby nie. Na afloop van die oorlog woon sy mense as armblankes aan die buitewyke van die Goudstad, waar Dawid van die plaas af kom om hulle op te soek. Teen die agtergrond van die fisiese en morele agteruitgang kan Dawid ondersteuning bied en vind hy self ook genesing.
Splinters van spieël en klip is ’n finalis in Tafelberg se eerste romanwedstryd, aangebied saam met De Kat, Antenne en Saambou.
Terug son toe behandel die probleme in Suid-Afrika na demokrasie en jare van ’n korrupte regering, waar gewone mense probeer om ’n beter lewe en toekoms te verkry. Joric is blank maar het as bruin grootgeword, wat diep letsels gelaat het. Hy sukkel om sy eie identiteit te vind en die haat en frustrasies van die verlede af te skud. Die mense wat hom omring sukkel elkeen om ’n eie aanpassing te maak by die snel veranderende omgewing. Dan raak hy in ’n ernstige verhouding betrokke, wat skynbaar onoorbrugbare probleme  meebring.
Ontspanningsleestof
Die res van haar oeuvre is hoofsaaklik ontspanningsleesstof.
In Gedoriewaar is die bewyse teen Gys Brits verdoemend wanneer sy vrou, Ena Brits, in haar eie skaapkamer vergas word. Sy het ’n slaapmiddel ingehad, wat in die kakao was wat volgens die vingerafdrukke op die glas deur Gys aan haar gegee is. Die koord van die klokkie waarmee sy hulp kon ontbied, was deurgesny en daar het ’n lek ontstaan in die gasleiding na haar kamer. Door Horn glo egter nie dat Gys dit gedoen het nie en speel self speurder. Wanneer sy die eienaardige aangetroude familie van Gys ontmoet, vind sy dat elke persoon in die huis die onsmaaklike Ena kon vermoor het en dat elkeen sy eie motief en geleentheid daartoe gehad het.
Blou moord is nog ’n spanningsverhaal. Dit was veronderstel om net nog ’n skoolreünie te wees, maar wanneer die oud-hoofseun Frans die openingsrede lewer, sak hy skielik inmekaar met sianiedvergiftiging. Lica is ’n skrywer van speurverhale en sy en haar ou skoolmaat, Les Ras, soek saam na leidrade. Nog iemand word vermoor en dit neem nie lank voordat Lica besef dat sy reeds te veel weet na die moordenaar se sin nie. Sy is waarskynlik volgende op die moordenaar se lys.
Ander spanningsverhale is Drie kinkels om die maan, Reünie, Kaartmannetjies in die wind en Noodplan (wat in 1980 in die uitgewer J.L. van Schaik se speurverhaalwedstryd bekroon word).
Versamelbundels
Van haar kortverhale word in verskeie versamelbundels opgeneem, wat insluit Huisgenoot se mooiste liefdesverhale, Sarie se liefdestreffers, Kortverhaalkeur, Naglopers, Die goeie gety, Vangnet, Drif, Kortetjies vir die katel en Dwalers.
Publikasies
Werke wat uit haar pen verskyn sluit in:
Charles Ives
Charles Edward Ives (20 Oktober 1874 - 19 Mei 1954) was 'n Amerikaanse modernistiese komponis, en een van die eerste Amerikaanse komponiste wat internasionale bekendheid verwerf het. Sy musiek is grootliks tydens sy eie lewe geïgnoreer, en baie van sy werke is vir baie jare nie opgevoer nie. Later in sy lewe is die kwaliteit van sy werke wyd erken, en het hy weldra begin bekendstaan as 'n "American original". Hy was ook een van die eerste komponiste om 'n sistematiese program van eksperimentele musiek van stapel te stuur, met musikale tegnieke soos poli-tonaliteit en poli-ritme. Sy eksperimentering was die voorloper van verskeie musikale innovasies wat later wyd in gebruik geneem is tydens die 20ste eeu. Derhalwe word hy dikwels beskou as die leidende Amerikaanse komponis van 20ste eeuse kunsmusiek.
Biografie
Ives is gebore op 20 Oktober 1874 in Danbury, Connecticut, uit die huwelik tussen George (Edward) Ives (3 Augustus 1845 - 4 November 1894), leier van 'n musikale groep (band) tydens die Amerikaanse Burgeroorlog, en Mary Elizabeth (Parmelee) Ives (2 Januarie 1849 of 1850 - 25 Januarie 1929). Die Ives was een van Danbury se voorste families.
George Ives het kore en orkeste gelei en klasse aangebied in musiekteorie asook 'n hele aantal musiekinstrumente. Charles het telkens op die stadsplein in Danbury gesit en gelyktydig na sy pa se orkes en ander bands aan die ander kant van die plein gesit en luister, en só sy musieksmaak ontwikkel. Sy vader het hom en sy broer (Joseph) Moss Ives, (5 Februarie 1876 - 7 April 1939 ) music in harmonie en kontrapunt onderrig en die jong Charles se eerste komposisies gelei; George het 'n oopkop benadering tot teorie gevolg en hom aangemoedig om te eksperimenteer in bi-tonale en poli-tonale harmonieë. Dit was deur hom dat Ives kennis gemaak het met die musiek van Stephen Foster. Hy word op 14-jarige ouderdom 'n kerkorrelis en skryf verskillende gesange en liedere vir kerkdienste, insluitend sy Variations on America, wat hy geskryf het vir 'n konsert op 4 Julie (Amerikaanse Onafhanklikheidsdag) in Brewster, New York. Die werk word selfs deur moderne konsert-orreliste as 'n uitdagende komposisie beskou, maar hy het skertsend genoem dat dit "soveel pret was soos om bofbal te speel", welke 'n kommentaar was op sy eie orreltegniek op daardie tydstip.
Ives verhuis in 1893 na New Haven, Connecticut en skryf in by Hopkins School, waar hy die leier van die bofbalspan is. In September 1894 betree Ives Yale-universiteit waar hy onder Horatio Parker studeer. Hier komponeer hy in 'n korale styl wat soortgelyk is aan die van sy mentor. Hy skryf ook kerkmusiek en selfs 'n liedjie vir William McKinley se veldtog van 1896. Op 4 November 1894 sterf sy vader. Dit is 'n verpletterende slag vir hom, maar hy gaan in 'n groot mate voort met die musikale eksperimentering waarmee hy onder sy vader begin het. Sy broer Moss word later 'n prokureur.
Ives was tydens sy jare aan Yale 'n prominente figuur; hy was lid van HeBoule ('n "fraternity") en die Wolf's Head Society, en het as voorsitter van die Ivy League komitee waargeneem. Hy het sport by Yale geniet en in die voetbal span gespeel. Michael C. Murphy, sy afrigter, het eenkeer opgemerk dat dit 'n "skande" was dat hy soveel tyd aan musiek deurgebring het, want anders sou hy 'n kampioen-naelloper kon wees. Sy werke, Calcium Light Night en Yale-Princeton Football Game, toon die invloed van die universiteitslewe en sport op Ives se komposisies. Hy skryf sy Simfonie No. 1 as sy senior proefskrif onder toesig van Parker.
Ives het sy werk as kerkorrelis voortgesit tot Mei 1902. Kort nadat hy in 1898 aan Yale gegradueer het, het hy begin werk in die aktuariële afdeling van die Mutual Life Insurance company of New York. In 1899 begin Ives te werk by die versekeringsagentskap Charles H. Raymond & Co., waar hy tot 1906 bly. In 1907, na die mislukking van Raymond & Co., stig hy en sy vriend Julian Myrick hul eie versekeringsagentskap genaamd Ives & Co, wat later Ives & Myrick sou word, en waar hy sou bly tot en met sy aftrede. Gedurende sy loopbaan as versekeringshoof en aktuaris het Ives kreatiewe maniere bedink om lewensversekeringspakkette vir vermoënde mense te struktureer, wat die grondslag van die moderne praktyk van boedelbeplanning gelê het. Sy Life Insurance with Relation to Inheritance Tax, gepubliseer in 1918, is goed ontvang. As gevolg hiervan het hy aansienlike roem verwerf in die versekeringsbedryf, en baie van sy mede-sakelui was verbaas om te verneem dat hy ook 'n komponis was. In sy vrye tyd het hy musiek gekomponeer en, tot sy huwelik, as orrelis in Danbury en New Haven, sowel as Bloomfield, New Jersey en New York Stad, gewerk.
In 1908 trou hy met Harmony Twichell, dogter van die Joseph Twichell en sy vrou Julia Harmony Cushman. Die jong paartjie verhuis daarna na hul eie woonstel in New York.
Ives het 'n suksesvolle loopbaan in versekering gehad. Hy was steeds ook 'n produktiewe komponis, totdat hy in 1918 'n hartaanval, een van vele wat hy sou hê, gehad het, waarna hy baie min gekomponeer het. Hy skryf sy laaste stuk, die liedjie "Sunrise", in Augustus 1926. In 1922 publiseer Ives sy 114 Songs, wat die omvangrykheid van sy werk as komponis verteenwoordig. Dit bevat kunsliedere, liedjies wat hy as tiener en jong man geskryf het, en hoogs dissonante liedjies soos bv. "The Majority."
Volgens sy vrou het Ives eendag vroeg in 1927 met trane in sy oë na benede gekom en haar meegedeel dat hy nie meer kon komponeer nie, en dat "niks reg klink nie." Daar bestaan talle teorieë ter verklaring van die stilte van sy latere jare. Dit toon parallelle met die geheimsinnige laaste dekades van Jean Sibelius se lewe, wat amper dieselfde tyd ophou komponeer het. Terwyl Ives ophou komponeer het en toenemend deur swak gesondheid geteister is, het hy voortgegaan met die hersiening en verfyning van sy vroeëre werk, asook om 'n toesighoudende rol te speel tydens die premières van sy musiek.
Na voortgesette gesondheidsprobleme, insluitend diabetes, het hy in 1930 uit die versekeringsbedryf getree. Alhoewel hy meer tyd gehad het om aan musiek te bestee, kon hy geen nuwe musiek skryf nie. Gedurende die veertigerjare hersien hy sy Klaviersonate No. 2 (Concord-Sonate), en publiseer die hersiene weergawe daarvan in 1947 ('n vorige weergawe van die sonate en die gepaardgaande prosa volume Essays Before a Sonata is privaat gedruk in 1920).
Ives is in 1954 in New York Stad aan 'n beroerte oorlede. Sy weduwee, wat in 1969 op 92-jarige ouderdom oorlede is, het die tantieme van sy musiek aan die American Academy of Arts and Letters bemaak vir die Charles Ives-prys.
Musikale loopbaan
Ives se toewyding aan musiek het begin toe hy op 'n jong ouderdom in sy vader se orkes begin tromme speel het. Ives het 'n groot versameling liedjies gepubliseer, waarvan baie dele vir die klavier bevat. Hy het twee strykkwartette en ander werke bestaande uit kamermusiek gekomponeer, hoewel hy tans veral bekend is vir sy orkesmusiek. Sy werk as orrelis het hom daartoe beweeg om in 1891 Variations on America te skryf, wat hy die eerste keer opgevoer het tydens 'n opvoering ter viering van Amerika se onafhanklikheid.
In 1906 komponeer Ives die eerste radikale musiekwerk van die twintigste, getiteld Central Park in the Dark. Hy het twee simfonieë gekomponeer, sowel as The Unanswered Question (1908), wat geskryf is vir die ongewone kombinasie van trompet, vier fluite en strykkwartet. The Unanswered Question is beïnvloed deur Ralph Waldo Emerson en Henry David Thoreau.
Rondom 1910 begin Ives om sy bekendste werke te komponeer, waaronder die Holiday Symphony en Three Places in New England tel. Die Klaviersonate No. 2, bekend as die Concord Sonate, was een van sy mees noemenswaardige stukke. Hy het in 1911 hieraan begin werk en die meeste daarvan in 1915 voltooi. Dit is egter eers in 1920 dat die stuk gepubliseer is. Die hersiene weergawe daarvan is eers in 1947 uitgereik. Hierdie stuk bevat een van die opvallendste voorbeelde van sy eksperimentering. Die stuk demonstreer ook Ives se voorliefde vir musikale notasie: die openingsstawe van Ludwig van Beethoven se Simfonie nr. 5 word in elke beweging aangehaal.
Vlag van Sri Lanka
Die nasionale vlag van Sri Lanka (Singalees: ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික කොඩිය, Śrī Laṃkāvē jāthika kodiya; Tamil: இலங்கையின் தேசியக்கொடி, Ilankaiyin teciyakkoṭi) is op 22 Mei 1972 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon op die wapperkant ’n donkerrooi reghoekige paneel met ’n geel fraiing waarop ’n geel leeu staande met ’n swaard regop in die regtervoorpoot en ’n geel pappelvyblaar in elke hoek is, en aan die vlagpaalkant twee vertikale bane in groen (naaste aan die vlagpaal) en oranje, saam met ’n geel fraiing.
Charles Ives
Waardering
Ives se musiek is grotendeels gedurende sy lewe geïgnoreer, veral gedurende die jare waarin hy aktief gekomponeer het. Baie van sy gepubliseerde werke is nooit gespeel nie, selfs verskeie jare ná sy afsterwe in 1954. In meer onlangse jare het sy reputasie egter sterk toegeneem. Die Juilliard-skool het die vyftigste herdenking van sy dood herdenk deur sy musiek in 2004 op te voer. Sy musikale eksperimente, waaronder die toenemende gebruik van dissonansie, is nie goed ontvang deur sy tydgenote nie. Die probleme met die uitvoering van die ritmiese ingewikkeldheid in sy belangrikste orkeswerke het dit selfs dekades nadat dit gekomponeer is, uitdagende opvoerings gemaak.
Vlag van Sri Lanka
Simboliek
Die nasionale vlag van Sri Lanka stel die landen haar erfenis voor as saamtrekpunt wat die minderhede met die meerderheidsras integreer. Die meeste simbole in die vlag het kenmerkende betekenisse. Die leeu stel die dapperheid van die Singalese voor; die pappelvyblare stel die vier deugde van Boeddhisme voor, te wete vriendelikheid, medelye, simpatieke vreugde en gelatenheid; die swaard van die leeu stel die nasie se soewereiniteit en die dapperheid van die volk voor; die krulhare op die leeu se kop stel geloofshandhawing, wysheid en meditasie voor; die agt hare op die leeu se stert stel die Edel Agtvoudige Pad voor; die leeu se maanhare stel die reinheid van woorde voor; die swaard se handvatsel stel die elemente wat die land opmaak, te wete water, vuur, lug en aarde voor; die leeu se neus stel intelligensie voor; die leeu se twee voorpote stel reinheid in die hantering van rykdom voor; die oranje vertikale baan stel die Sri Lankaanse Tamils voor; die groen vertikale baan stel Islam en die More voor; die geel fraiing rondom die vlag stel die eenheid van alle Sri Lankane voor; en die donkerrooi agtergrond stel die Singalese etniese meerderheid voor.
Geskiedenis
Toe Vijaya, Sri Lanka se eerste koning, in 486 v.C. vanaf Indië in Sri Lanka aangekom het, het hy ’n vlag met ’n leeusimbool met hom saamgeneem. Sedertdien speel die Leeu ’n belangrike rol in Sri Lanka se geskiedenis. Dit is wyd deur ’n Noord-Indiese prins, wat ’n aanhanger van Vijaya was, gebruik en dit het gevolglik ’n simbool van vryheid en hoop geword. Toe koning Dutugemunu in 162 v.C. op ’n veldtog vertrek het en waartydens hy die Suid-Indiese invaller Elara wat oor die noordelike deel van die eiland geheers het, oorrompel het, het hy ’n banier waarop ’n leeu met ’n swaard in sy regtervoorpoot, asook die son en maan verskyn het, by hom gehad.
Charles Ives
Waardering
Vroeë aanhangers van Ives se musiek was Henry Cowell, Elliott Carter en Aaron Copland. Cowell se tydskrif, New Music, het 'n aansienlike aantal van Ives se partiture gepubliseer (met sy goedkeuring). Vir byna 40 jaar het Ives egter 'n skrale hoeveelheid uitvoerings van sy musiek beleef, wat hy nie persoonlik verwerk of finansieel geborg het nie. Hy het gewoonlik vir Nicolas Slonimsky as dirigent gebruik. Nadat hy 'n eksemplaar van Ives se self-gepubliseerde 114 Songs gedurende die dertigerjare gesien het, het Copland 'n koerantartikel gepubliseer waarin hy die versameling geprys het.
Vlag van Sri Lanka
Geskiedenis
Die banier is tot 1815 gebruik toe die heerskappy van die laaste koning van die Koninkryk Kandy, koning Sri Vikrama Rajasinha, beëindig is toe hy op 2 Maart die Kandykonvensie geteken het waardeur koning George III van die Verenigde Koninkryk as koning van Ceylon verklaar is en waardeur die Leeuvlag deur die Unievlag as die nasionale vlag van Ceylon vervang is. Die regering van Brits-Ceylon het ’n eie vlag gebruik, te wete ’n blou Britse Vaandel met ’n wapen vir Ceylon op die wapperkant. Die Leeuvlag is na Engeland geneem en by die Koninklike Hospitaal Chelsea gehou.
Charles Ives
Waardering
Ives het gedurende die dertigerjare 'n mate van erkenning uit die geledere van die publiek begin verwerf met uitvoerings van 'n weergawe vir kamerorkes van sy Three Places in New England, wat in beide die VSA en op toer in Europa deur die dirigent Nicolas Slonimsky gedirigeer is. In 1939 het die stadsaal van New York sy Klaviersonate No. 2 (Concord Sonata), met John Kirkpatrick as pianis, aangebied. Dit het gunstige resensies in die New Yorkse koerante ontvang. Later, rondom die tyd van Ives se dood in 1954, het Kirkpatrick saam met die sopraan Helen Boatwright gewerk aan die eerste uitgebreide opname van Ives se liedjies vir die obskure Overtone plate-etiket (Overtone Records katalogusnommer 7). Hulle het 'n nuwe reeks liedjies opgeneem vir die Ives Centennial Collection wat Columbia Records in 1974 gepubliseer het.
Vlag van Sri Lanka
Geskiedenis
Soos die Sri Lankaanse onafhanklikheidsbeweging momentum gekry het in die vroeë 20ste eeu, het E.W. Perera, ’n prominente figuur in die onafhanklikheidsbeweging, met behulp van D.R. Wijardene, die persbaron, die oorspronklike Leeuvlag in Chelsea ontdek. ’n Afbeelding daarvan is gevolglik in ’n spesiale uitgawe van die koerant Dinamina gepubliseer om 100 jaar sedert die einde van Sri Lankaanse onafhanklikheid te gedenk. Die Leeuvlag het toe die middelpunt van die publiek se aandag geword. Vir die eerste maal sedert die val van die Koninkryk Kandy het hulle die vlag onder oë gekry.
Charles Ives
Waardering
In die veertigerjare het Ives vir Lou Harrison, 'n aanhanger van sy musiek, ontmoet, wat dit begin redigeer en promoveer het. Harrison het die première van die Simfonie No. 3, met die titel The Camp Meeting, in 1946 gedirigeer. Ives was 'n entoesiastiese ondersteuner van 20ste eeuse musiek en het dikwels werke wat deur ander komponiste geskryf is gefinansier. Nicolas Slonimsky het in 1971 gesê: "Hy het my hele loopbaan gefinansier."
Vlag van Sri Lanka
Geskiedenis
Die vlag is in 1948 aangepas as die vlag van die Heerskappy Ceylon, met veranderinge wat in 1953 en weer in 1972 aangebring is. Gedurende dieselfde jaar is vier blare van die pappelvyboom onder die leiding van Nissanka Wijeyeratne tot die vier hoeke van die nasionale vlag van Sri Lanka toegevoeg. Wijeyeratne was toe die Permanente Sekretaris vir die Departement Kulturele Sake asook voorsitter van die Komitee vir die Nasionale Embleem- en Vlagontwerp. Voor 1972 waas daar voorwerpe wat spiespunte voorgestel het in die vier hoeke van die vlag. Die vier pappelvyblare wat deur Wijeyeratne toegevoeg is weerspieël die beginsels van Mettja (liefderyke vriendelikheid), Karuna (deernis), Upeksha (gelykmatigheid) en Muditha (tevredenheid).
Charles Ives
Waardering
Op daardie tydstip is Ives se werk ook bevorder deur Bernard Herrmann, wat as dirigent by CBS gewerk het en in 1940 hoofdirigent van die CBS Simfonieorkes geword het. Terwyl hy daar was, het hy hom vir Ives se musiek beywer. Herrmann het erken dat hy gepoog het om die Concord Sonate op te voer. Ives, wat die radio en die grammofoon liefs vermy het, het ingestem om van 1933 tot 1943 'n reeks klavieropnames te maak. In een van die meer ongewone opnames wat in 1943 in New York Stad gemaak is, speel Ives die klavier terwyl hy die lirieke sing tot sy gewilde liedjie uit die Eerste Wêreldoorlog getiteld "They Are There!" wat hy in 1917 gekomponeer het. Hy het dit in 1942–43 hersien vir die Tweede Wêreldoorlog.
In Kanada in die 1950's het die gewese Engelse pianis Lloyd Powell 'n reeks konserte by die Universiteit van Brits-Columbië gespeel wat al Ives se klavierwerke ingesluit het.
Komposisies
''Opmerking: Omdat Ives dikwels verskillende weergawes van dieselfde stuk gemaak het en omdat sy werk gewoonlik gedurende sy lewe geïgnoreer is, is dit dikwels moeilik om die presiese datums van sy komposisies te plaas. Die datums wat hier gegee word, is soms die beste raaiskote. Daar is ook kontroversiële bespiegelinge dat hy sy eie stukke doelbewus vroeër of later gedateer het as wat dit werklik geskryf is.''
Albizia
Albizia is 'n plant genus wat hoort tot die sub-familie Mimosoideae wat op sy beurt weer hoort tot die familie Fabaceae. Hierdie genus is doringloos, vandaar die groepnaam valsdoring, en kenmerkend is die plat, reguit peule, poeierkwasagtige blomme en dubbelveervormige blare.
Spesies
Daar is 121 spesies in die genus. Van die spesies is:
Palisades Tahoe
Palisades Tahoe, tot in 2021 Squaw Valley, is 'n ski-oord in die Olympic Valley (deelstaat Kalifornië, Verenigde State) en die plek waar die Olimpiese Winterspele 1960 gehou is. In 2012 het dit met die nabygeleë Alpine Meadows saamgesluit en Squaw Valley Alpine Meadows gevorm om gesamentlike toegang aan te bied tot 6 200 akkers, 43 skilifte en meer as 270 skibane. In 2021 is die naam amptelik verander in Palisades Tahoe, aangesien die woord "squaw" deur Indiane as rassisties en seksisties gekritiseer word.
Die skigebied van Palisades Tahoe is een van die mees gesofistikeerdes in die Verenigde State van Amerika en die tweede grootste in die Lake Tahoe-gebied na die Heavenly-ski-oord. Palisades Tahoe beskik oor hoogs moderne hoëspoed-ski-lifte asook die enigste Funitel in die land.
Vanweë Palisades Tahoe se gewildheid – die ski-oord lok jaarliks sowat 60 000 skitoeriste – word die naam van die skigebied intussen ook gebruik om na die hele Olympic Valley-gebied te verwys. Die ski-oord is in die Sierra Nevada-bergreeks geleë en strek oor ses pieke en 'n totale oppervlakte van 4 000 akkers of sestien vierkante kilometer. Die laagste punt lê 1 890 meter (6 200 voet) bo seevlak, terwyl die bergspits Granite Chief, die hoogste punt in die gebied, 2 760 meter (9 050 voet) rys.
Danksy die maritieme invloede word in Palisades Tahoe jaarlikse sneeuvalle van twaalf meter (veertig voet) of meer aangeteken. Die steil hellings en groot sneeudiepte maak van Palisades Tahoe 'n uiters geskikte bestemming vir bergskisport.
Geskiedenis
Palisades Tahoe word sedert sy opening in 1949 by die voorste Amerikaanse bergskigebiede gereken. Die ski-oord staan dwarsdeur die jaar oop vir besoekers en bied winter- en somersportaktiwiteite soos ysskaats, perdery en tennis aan. Palisades Tahoe beskik oor swemgeriewe, 'n spa en 'n tennisbaan.
In 1942 het Wayne Poulsen, 'n voormalige skisportster van die Universiteit van Nevada in Reno 2 000 akkers (agt vierkante kilometer) se land in die huidige Olympic Valley van Southern Pacific Railroad gekoop. In 1946 het Poulsen vir Alexander Cushing, 'n advokaat met Harvard-opleiding, ontmoet wat oor die nodige politieke en sake-kontakte beskik het wat van die ski-oord 'n sukses sou maak.
Kort voor die opening in 1949 het hulle 'n meningverskil oor die toekoms van die ski-oord gehad. Cushing het uiteindelik die Squaw Valley Ski Corp beheer wat daarin geslaag het om die Olimpiese Winterspele van die jaar 1960 na Squaw Valley te bring en Lake Tahoe danksy sy visie vir die berggebied en vernuwings in die skibedryf tot 'n gewilde sportgebied omgeskep het. Tot met sy afsterwe was Cushing die stigter en voorsitter van Ski Corporation, die moedermaatskappy van die Squaw Valley-ski-oord. Cushing het Squaw Valley volgens die voorbeeld van Europese ski-oorde ontwikkel en swembaddens en akkommodasie vir toeriste eerder op die bergspits as by die voet van die berg laat bou asook die nuutste skilift-tegnologie na die Verenigde State van Amerika gebring.
Alhoewel die Olimpiese Winterspele 1960 feitlik reeds aan die Oostenrykse stad Innsbruck toegeken was, het Cushing met 'n skaalmodel van sy voorgestelde Olimpiese terrein na Parys gekom. Die ski-oord het destyds eers oor een skilift beskik, maar Cushing het die Internasionale Olimpiese Komitee nogtans oorreed om die Winterspele in Squaw Valley te hou. Die Winterspele in Squaw Valley was die eerste wat regstreeks deur televisie gedek en sodoende deur miljoene toeskouers gevolg is. Hulle het daarnaas die kollig op die Amerikaanse skibedryf laat val en verduidelik dat dit al 'n gehaltevlak kon lewer wat gelykgestaan het aan dié van Europese ski-oorde.
Naas sy sportgeriewe het Palisades Tahoe ook met sy internasionale skrywerskonferensie, wat jaarliks in Augustus gehou word, bekendheid verwerf. In die 1960's en 1970's het die Worldwide Church of God sy jaarlikse Tabernakelfees ("Feast of Tabernacles") in Palisades Tahoe se Blyth Arena gevier. Evangeliste soos Herbert W. Armstrong en Garner Ted Armstrong het tydens hierdie feeste verskeie kere toesprake gehou. Blyth Arena is intussen afgebreek. 'n Groot aantal somerkampe in die gebied word vanuit die Valley gereël.
Vincente Minnelli
duimnael|240px|Georges Guétary, Oscar Levant en Gene Kelly in An American in Paris.
Vincente Minnelli (gebore as Lester Anthony Minnelli; 28 Februarie 1903 – 25 Julie 1986) was ’n Amerikaanse regisseur van die verhoog en silwerdoek wat van die grootste klassieke musiekprente van sy tyd gemaak het, soos Meet Me in St. Louis, Gigi, The Band Wagon en An American in Paris. Hy het ook komedies en melodramas geregisseer. Hy was van 1945 tot 1951 met Judy Garland getroud; hulle was die ouers van Liza Minnelli.
Loopbaan
Ná hoërskool het Minnelli na Chicago verhuis, waar sy eerste werk as vensterversierder by ’n afdelingswinkel was. Hy het later vir die fotograaf Paul Stone gewerk wat veral akteurs in Chicago se teaterdistrik afgeneem het. Sy belangstelling in die teater het gegroei en hy het graag kunsboeke gelees.
Minnelli se eerste werk in die teater was as kostuum- en stelontwerper in die Chicago-teater, wat later met ’n groter groep saamgesmelt het, en hy het soms in New York gewerk. Hy het later na Greenwich Village verhuis en by Radio City Music Hall gewerk kort ná die opening daarvan in 1932. Hy het sy pad opgewerk van stelontwerper tot verhoogbestuurder.
Sy eerste rolprent was Cabin in the Sky (1943), wat duidelik deur die teater beïnvloed is. Kort daarna het hy I Dood It en Meet Me in St. Louis (1944) geregisseer. In dié tyd het hy op die prent se ster, Judy Garland, verlief geraak. Hulle is in Junie 1945 getroud en het ’n dogter, die aktrise en sangeres Liza Minnelli, gehad. Die Minnelli's is uniek in die sin dat pa, ma en dogter Oscars gewen het.
Benewens sy musiekprente soos An American in Paris (1951), Brigadoon (1954), Kismet (1955) en Gigi (1958), het hy ook komedies en melodramas geregisseer soos Madame Bovary (1949), Father of the Bride (1950), The Bad and the Beautiful (1952), Designing Woman (1957) en The Courtship of Eddie's Father (1963). Sy laaste fliek was A Matter of Time (1976).
Minnelli het ’n Oscar-benoeming gekry vir An American in Paris (1951) en het later een gewen vir Gigi (1958). Peter Bart sê in sy boek The Gross dat Minnelli een van die suksesvolste regisseurs van alle tye was, en ongetwyfeld die suksesvolste een in die 1940's en 1950's. Die Franse regering het hom ’n paar weke voor sy dood in 1986 ’n kommandeur van die land se Erelegioen gemaak.
Erich Honecker
Erich Honecker (Neunkirchen, Saarland, 25 Augustus 1912 - Santiago de Chile, 29 Mei 1994) was 'n Duitse kommunistiese politikus. Hy beklee vir baie jare die ampte van Sekretaris-Generaal van die Sentrale Komitee van die Sosialistiese Eenheidsparty van Duitsland (SED) en Voorsitter van die Staatsraad van die Duitse Demokratiese Republiek.
Na die politieke krisis van die jaar 1989 bedank hy as staatshoof en partyleier. Sy opvolger was Egon Krenz.
Eerste politieke aktiwiteite
Op die ouderdom van 18 jaar word Erich Honecker in 1930 'n lid van die Kommunistiese Party van Duitsland (KPD). In die tydperk van 1930 tot 1931 kry hy 'n politieke opleiding by die internasionale Lenin-skool in Moskou.
Met sy terugkeer na Duitsland word hy distrikhoof van die Kommunistiese Jeugverbond van Duitsland (KJVD) in die Saarland. Met die magsoorname van die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Arbeidersparty (NSDAP) in Januarie 1933 word die KPD gedwing om sy politieke aktiwiteite in die ondergrond deur te voer. Die Saarland maak as gevolg van die Eerste Wêreldoorlog destyds nog nie deel uit van die Duitse Ryk nie, tog word Honecker vir 'n kort tyd in Duitsland in hegtenis geneem.
Na sy terugkeer is Honecker 'n kampvegter teen die inlywing van die Saarland by Duitsland. In die referendum op 13 Januarie 1935 stem 'n meerderheid van die inwoners egter vir die hereniging met Duitsland.
Honecker vlug eers na Frankryk en reis in Augustus onder 'n skuilnaam na Berlyn. Hy bring 'n drukpers saam en is saam met die latere Wes-Duitse Sosiaal-Demokratiese politikus Herbert Wehner in die kommunistiese weerstandsbeweging aktief.
In Desember 1935 word Honecker deur die geheime staatspolisie Gestapo in hegtenis geneem en sit tot 1937 in die Berlynse gevangenis Moabit. In 1937 is hy 'n gevangenis-straf van tien jaar opgelê. Hy sit tot 6 Maart 1945 in die gevangenis van Brandenburg-Görden.
Politieke loopbaan
Na sy bevryding uit die gevangenis word hy in 1946 een van die medestigters en tot 27 Mei 1955 ook die voorsitter van die kommunistiesejeugbeweging Freie Deutsche Jugend (Vrye Duitse Jeug, FDJ). Hy organiseer die drie internasionale byeenkomste van jeugbewegings in Duitsland vanaf die jaar 1950 en word een maand na die eerste byeenkoms (Deutschlandtreffen) 'n lid van die Politburo van die Sentrale Komitee van die SED.
Erich Honecker is een van die hooforganisators by die oprigting van die Berlynse Muur in Augustus 1961.
Danksy die rugsteun van die nuwe Sowjetse regering onder Leonid Bresjnev slaag Honecker in 1971 daarin om Walter Ulbricht uit sy amp as staatshoof en partyvoorsitter te onthef. In teenstelling met Ulbricht, wat met sy beleid veral die ekonomiese ontwikkeling van die Duitse Demokratiese Republiek bevorder het, proklameer Honecker die nuwe eenheid van ekonomiese en sosiale beleid.