cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Suid-Afrikaanse Weermag
1973–1989
Bo en behalwe die roetinebeskerming van die noordelike grensgebiede van Suidwes-Afrika teen PLAN-insurgensie, is die SAW ook oorgrens ontplooi. Die eerste van hierdie buitelandse veldtogte was 'n inmenging in die onafhanklikheidsoorlog in Angola (1975–1976). Vanaf 1977 het die SAW dosyne kleiner operasies teen PLAN-basisse in Angola en Zambië uitgevoer. Die laaste groot buitelandse veldtog was weer in Angola (1987–1988).
Van die vroeë 1980's af was die SAW ook binnelands ontplooi ter ondersteuning van polisieoperasies om die African National Congress (ANC) se militêre vleuel uMkhonto weSizwe (MK) se gewapende stryd teen die apartheidsregering te bekamp.
1989–1994
Die oorlog in Suidwes-Afrika is in 1989 beëindig, en in 1990 het die Suid-Afrikaanse regering begin om met die ANC en ander bevrydingsorganisasies te onderhandel om 'n politieke skikking vir Suid-Afrika te bereik. Operasies is dus afgeskaal, en die SAW, wat gedurende die 1980's geweldig gegroei het, is ook afgeskaal. Nasionale diensplig is verkort en in 1993 afgeskaf.
469219 Kamoʻoalewa
469219 Kamoʻoalewa is ’n asteroïde wat op 27 April 2016 ontdek is en moontlik die Aarde se stabielste kwasi-satelliet is.
Suid-Afrikaanse Weermag
1989–1994
Die politieke bedeling wat in 1994 die "ou Suid-Afrika" met die "nuwe Suid-Afrika" vervang het, het ook die bestaan van die SAW as sulks tot 'n einde gebring. Saam met MK, die Azanian People's Liberation Army (APLA), en die weermagte van die voorheen onafhanklike tuislande Transkei, Bophuthatswana, Venda, en Ciskei, het die SAW (die oorheersende) deel van die nuwe Suid-Afrikaanse Nasionale Weermag geword.
Hoofde van die SAW
Tot 1922 het die verskeie weermagsdele direk onder die minister geressorteer. Daarna was 'n opperoffisier in bevel van die organisasie. Die posbenaming was "Hoof van die Generale Staf" tot 1956, "Kommandant-Generaal" van 1956 tot 1973, en "Hoof van die SA Weermag" van 1973 tot 1994.
469219 Kamoʻoalewa
Beskrywing
Terwyl Kamoʻoalewa om die Son beweeg, lyk dit of dit ook om die Aarde wentel. Hoewel dit te ver is om as ’n ware natuurlike satelliet van die Aarde beskou te word, is dit die naaste en tot dusver stabielste voorbeeld van ’n naby-aarde-voorwerp, of kwasi-satelliet.
"Omdat om ons planeet beweeg, maar nooit ver weg gaan terwyl ons om die Son wentel nie, verwys ons daarna as ’n kwasi-satelliet van die Aarde," sê Paul Chodas, bestuurder van Nasa se Sentrum vir Naby-aarde-voorwerp (NAV)-studies by die Jet Propulsion Laboratory in Pasadena, Kalifornië. "Een ander asteroïde – – het meer as 10 jaar gelede vir ’n ruk ’n soortgelyke wentelpatroon gevolg, maar het intussen ons omgewing verlaat. Hierdie asteroïde is stabieler. Ons ramings toon Kamoʻoalewa is al meer as ’n eeu lank ’n stabiele kwasi-satelliet van die Aarde en sal dit nog eeue lank bly."
In sy wentelbaan om die Son is die asteroïde meer as die helfte van die tyd nader aan die Son as die Aarde en beweeg dit voor ons uit. Die ander helfte van die tyd is dit verder weg as die Aarde en raak dit agter. Sy wentelbaan is ook effens gekantel, en daarom beweeg dit een keer per jaar op en af deur die Aarde se wentelbaan. Hierdie oorspringspeletjie met die Aarde sal nog eeue lank duur.
Die asteroïde se wentelbaan beweeg van jaar tot jaar effens vorentoe of agtertoe, maar sodra dit te ver weg beweeg, hou die Aarde se swaartekrag dit terug sodat dit nooit verder as 100 keer die afstand van die Maan is nie, sê Chodas. "Dieselfde effek keer ook dat die asteroïde ooit nader aan die Aarde kom as sowat 38 keer die maanafstand. Hierdie klein asteroïde is eintlik in ’n soort dans met die Aarde gewikkel."
Kamoʻoalewa is die eerste keer op 27 April 2016 deur die Pan-STARRS 1-asteroïdewaarnemingsteleskoop in Hawaii waargeneem. Die voorwerp se grootte is nog nie vir seker vasgestel nie, maar dit is waarskynlik sowat 40–100 m in deursnee.
Erica maesta
Erica maesta is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap, Oos-Kaap, Vrystaat, KwaZulu-Natal en Lesotho.
Bergenvaarders
duimnael|250px|Die Schütting of gildehuis van die Duitse koopmans op die Noorse stad Bergen se Bryggen Die term Bergenvaarders (Duits: Bergenfahrer) het vanaf die Middeleeue na die Hanseatiese koopmans en seelui verwys wat oorwegend by die handel met Noorweë en hier veral die hawestad Bergen (met die plaaslike Duitse kantoor Bryggen) betrokke was.
Die Bergenvaarders het as koopmans in hulle Hanseatiese stede van herkoms in die plaaslike korporasies van Bergenvaarders saamgesluit om sodoende hul ekonomiese, politieke en sosiale belange te bevorder. Hierdie soort korporasies het in die stede van die Wendiese Hanseverbond aan die Oossee, veral in Lübeck en Stralsund, maar ook in die mededingende susterstad Bremen aan die Noordsee bestaan.
In Bergen was hulle almal ondergeskik aan die Kantoor, wat oor 'n eie regspersoonlikheid beskik het (Latyns communis mercator hanse Theutonicae Bergis existens of Middelnederduits Der gemene kopmann to Bergen). In teenstelling met die Hanseverbond het die Bergense Kantoor sy eie seël ontwerp wat 'n bekroonde stokvis getoon het en later in twee helftes verdeel is om ook die halwe dubbelarend van die Heilige Romeinse Ryk as simbool vir die keiserlike Duitse koopman te toon. Die bekroonde stokvis het ook steeds in die wapens en kentekens van die verskillende stede se Bergenvaarders verskyn.
Germany Kent
Germany Kent (gebore 29 Julie 1975) is 'n Amerikaanse aktrise, assistentregisseuse, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Real Housewives of Atlanta (2008), Kitchen Ambush (2013), en Graceland (2013).
Benjamin Stockham
Benjamin Stockham is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Lost & Found (2016) en in die televisiereekse Sons of Tucson (2010), About a Boy (2014), en Gotham (2014).
Witten
Witten (af. Witten aan die Ruhr) is 'n stad in Noordryn-Wesfale in Duitsland. Witten is geleë langs waar die Ruhrrivier, distrik: Ennepe-Ruhr-Kreis.
Sig Arno
Sig Arno (27 Desember 1895 – 17 Augustus 1975) was 'n Duits-Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Manon Lescaut (1926), Die Nacht ohne Pause (1931), La gloire du régiment (1937), en The Palm Beach Story (1942).
Witten
Geskiedenis
Witten is reeds in 851 die eerste keer beskryf (Wittene), maar die omgewing was reeds wesenlik langer bewoon.
Wood Moy
Wood Moy (10 Junie 1918 – 8 November 2017) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Invasion of the Body Snatchers (1978), Chan Is Missing (1982), Howard the Duck (1986), en Final Analysis (1992).
Duitser (vis)
Die Duitser (Polyamblyodon germanum) is 'n seevis wat endemies is aan Suid-Afrika en voorkom van Algoabaai tot by Maputo. In Engels staan die vis bekend as die German seabream.
Voorkoms
Die vis se lyf is grysblou tot bronserig, terwyl die buik ligter en die vinne donkerder is. Die vis word 50 cm lank.
Habitat
Die vis verkies koraal- en rotsriwwe in water van 15 – 50 m diep. Dit is 'n gewilde eetvis. Daar is weinig bekend omtrent die vis se voortplanting.
Ploeg
Die ploeg is 'n landbouwerktuig wat in die akkerbou gebruik word om die grond waarin 'n gewas gesaai of geplant word om te keer, te verbrokkel en voor te berei.
Die ploeg is 'n verdere ontwikkeling van die skoffel en die haakploeg, en is oorspronklik deur mense of lasdiere soos osse en perde getrek. Die haakploeg skeur deur die grond en maak slegs 'n oop gleuf. 'n Volgende ontwikkeling was die montering van 'n rysterplaat onder die ploegboom wat verder voorsien word van twee wiele aan die voorkant. So is die rysterplaatploeg gebore. Dié plaat keer die grond om, sodat die ondergrond bo kom en die oppervlak met onkruid, wortels en reste van 'n vorige oes ondergeploeg word.
Die basiese onderdele van 'n ploeg is: 'n skaar, ploegmes, rysterplaat, stelbeuel en stut. Daar is verskillende soorte ploeë: volgens grondsoort; byvoorbeeld sand, leem of klei, of volgens die bouwerk; een- of meerskarig of wentelend.
Ploeë is noodsaaklik om die grond losser te maak, waardeur hulle die bodemstruktuur en afwatering verbeter en die saai en ontkieming van gewasse vergemaklik. Met 'n ploeg word die oorskot van die reeds geoeste gewas met sy wortels sowel as onkruid ondergeploeg, waardeur dit as bemesting dien.
Spinnerakvlies
Die spinnerakvlies is een van die drie breinvliese, die beskermende membraan wat die brein en rugmurg beskerm. Die spinnerakvlies vorm uit die neurale kruin-mesektoderm in die embrio.
Anders Sparrman
Anders Sparrman was 'n Sweedse natuurkundige en reisiger aan die Kaap. Hy is 1748 gebore. Hy studeer in die medisyne en deur sy vriendskap met kaptein Ekeberg van die Brits-Sweedse Oos-Indiese Kompanjie, word hy aangestel as privaatonderwyser van Onder-goewerneur M. Kerst van die Kaap die Goeie Hoop. Hy arriveer in 1772 en word 'n tolk en kry verlof van goewerneur Joachim van Plettenberg om in die medisyne te studeer. Met die aankoms van kaptein James Cook se eerste ekspedisie na Australië daardie jaar, sluit hy by sy personeel aan maar keer in 1775 terug en trek so ver as die hedendaagse Oos-Kaap. In 1776 keer hy terug na Swede en publiseer die eerste deel van sy Voyage to the Cape of Good Hope wat gou in Engels vertaal is (1782 en 1785). Hy was een van die eerste besoekers wat 'n ernstige studie van Suid-Afrikaanse plantkunde gemaak het. Hy is 1820 in Stockholm oorlede.
Erica magistrati
Erica magistrati is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Tim Curry
Tim Curry (gebore 19 April 1946) is 'n Engelse akteur en sanger. Hy is bekend daarvoor dat hy in verskeie reeks teater-, film- en televisiewerk werk, en meestal skurkagtige karakters uitbeeld. Hy is bekend vir sy rol as dr. Frank-N-Furter in die rolprent The Rocky Horror Picture Show (1975), asook in Clue (1985), The Hunt for Red October (1990), en Congo (1995).
Vroeë lewe
Curry is in Grappenhall, Cheshire, gebore. Sy pa, James Curry, 'n kapelaan in die Britse Vloot, is dood toe Curry 12 jaar oud was. Curry se ma, Patricia, 'n skoolsekretaris, is in Junie 1999 oorlede. Sy ouer suster, Judith, was 'n konsertpianis wat in 2001 aan 'n breingewas gesterf het.
Persoonlike lewe
Curry woon in Los Angeles, Kalifornië. Hy het nooit getrou nie en het nie kinders nie.
In Julie 2012, het Curry 'n ernstige beroerte gehad. Na sy beroerte gebruik Curry 'n rolstoel. Hy het nog steeds gewerk as 'n stemakteur.
Somalies
Somalies (اللغة الصومالية, Af-Soomaali, [æ̀f sɔ̀ːmɑ́ːlì]) is ná Oromo die belangrikste Koesjitiese taal wat deur sowat 15 miljoen mense in Somalië aan die Horing van Afrika gepraat word. Dit vorm saam met Arabies die amptelike tale van dié land en is ook die amptelike taal van die omstrede gebiede Puntland en Somaliland. Daar is ook Somaliessprekende minderhede in Djiboeti, Ethiopië, Jemen en Kenia. Somalies word met beide die Latynse en die Arabiese alfabet geskryf. Somalies word as 'n Laagland Oos-Koesjitiese taal gekategoriseer met die naaste verwante Afar, Saho en Oromo.
Gespikkelde bosslang
Die gespikkelde bosslang (Philothamnus semivariegatus) is 'n slang wat in die oostelike gedeeltes van Suid-Afrika voorkom. Die reptiel word 60 tot 90 cm lank en leef in bome, struike en bosse. Die slang het nie giftande nie en is onskadelik vir die mens.
Die slang het 'n slanke lyf met 'n kleur wat wissel van olyfgroen tot smaraggroen, met swart kolletjies en dwarsstrepe. Die slang is daglewend en vreet geitjies, verkleurmannetjies en boompaddas.
Phorusrhacos
duimnael|links|200px|’n Gerekonstrueerde kopbeen, Ontari-museum. Phorusrhacos is ’n uitgestorwe roofvoël wat nie kon vlieg nie; dit het tydens die Mioseen in Patagonië voorgekom. Sy naaste lewende verwant is die veel kleiner seriema. Die tipe-spesie, P. longissimus, het vermoedelik in grasvelde en boslande geleef.
Die holotipe is die individu MLP-118 (Museo de La Plata). In 1889 is die naam aangepas na die grammatikaal meer korrekte Phororhacos, maar die vroeëre naam geniet voorkeur. In 1891 het Florentino Ameghino dit as ’n voël erken. Daar is oorblyfsels in verskeie gebiede in Argentinië.
Blouvel
Die Blouvel (Polysteganus coeruleopunctatus) is 'n vis wat voorkom in die westelike Indiese Oseaan en aan die ooskus van Afrika vanaf die Rooisee tot by die Oos-Kaap. In Engels staan die vis bekend as die Blueskin seabream.
Voorkoms
Die vis se kop en lyf is silwer pienk met 'n blou kolletjie op elke skub. Die vis word 60 cm lank en weeg 5 kg.
Habitat
Die vis verkies koraal- en rots riwwe in water van 50 – 450 m diep. Daar is bloedweinig bekend omtrent die vis se voortplanting.
Janice Kent
Janice Kent (gebore 8 Julie 1947) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Flintstones (1994) en Keith (2008), en in die televisiereekse The New Leave It to Beaver (1983) en Castle (2009).
Riviervaderlandswilg
Die riviervaderlandswilg (Combretum erythrophyllum) is 'n boom wat al langs rivieroewers groei. Dit staan ook bekend as die vaderlandswilg. Dit kom voor noord van die Vaalrivier, die grootste gedeelte van KwaZulu-Natal en in die Noord-Kaap al langs die Oranjerivier-stelsel. Daar is kenmerkende pokmerke op die bas. Die vrugte is klein en viervlerkig en verdroog tot 'n ligte heuningbruin kleur. Die wetenskaplike soortnaam beteken rooi blare en verwys daarna dat die blare dikwels in die winterseisoen rooi verkleur.
Buite Suid-Afrika is die spesie inheems in Botswana, Eswatini, Mosambiek, Namibië en Zimbabwe. Die boom se FSA-nommer is 536.
Bantoetale
Die Bantoetale vorm 'n taalfamilie wat self deel uitmaak van die Niger-Kongo-taalgroep.
Geografies
Bantoetale word gepraat in Suid-Kameroen, in die suidooste van Nigerië, Gaboen, Republiek van die Kongo, Demokratiese Republiek van die Kongo, Uganda, Kenia, Tanzanië, Burundi, Rwanda, Angola, Zambië, Malawi, Mosambiek, Zimbabwe, Namibië, Botswana en Suid-Afrika. Deur dié breë verspreiding is die Bantoefamilie die mees wyd verspreide taalfamilie in Afrika, met ongeveer 310 miljoen sprekers. Hulle is in die hele Sentraal- en Suider-Afrika versprei en vorm in al daardie lande die mees gebruikte tale, hoewel meestal Engels, Frans, Portugees of Spaans die amptelike tale vorm.
In die noordweste grens die Bantoetale aan die ander Niger-Kongo-tale, in die noordooste aan die Nilo-Sahariese en Afro-Asiatiese tale (Semitiese en Koesjitiese tale). In die suidweste vorm die Khoisan-tale 'n enklawe binne die Bantoetale. Vir 'n oorsig sien die artikel Afrikatale.
Taalkundige kenmerke
In vele westerse tale verander veral die uitgange van woorde (perd, perde). In die Bantoetale verander meestal die voorvoegsels. Voorbeelde: Die woord Bantoe bestaan self ook uit die meervoudsprefiks ba- en die wortel -ntu wat persoon beteken in Zoeloe en Xhosa. Bantoe beteken dus mense. Die voorvoegsel vir 'n taal of 'n kultuur is egter si- en nie ba- nie. Daar is dus 'n beweging om na hierdie taalgroep as Sintoe oftewel Sintoetale te verwys.
Tale
Die Bantoetaal met die meeste sprekers is Swahili.
• 3
Vlag van Finland
Die nasionale vlag van Finland is op 28 Mai 1918 amptelik aanvaar. Die vlag vertoon ’n seeblou Skandinawiese kruis op ’n wit veld.
Geskiedenis
Die eerste “vlag van Finland”, sover bekend, is in 1848 vertoon saam met die sing van die volkslied, die Maamme. Die motief vir daardie vlag was die Finse wapenskild, omring deur lourierblare, op ’n wit veld.
Die huidige bloukruisontwerp is vir die eerste keer in Finland deur die NyländskaJaktklubben, ’n seiljagklub wat in 1861 in Helsinki gestig is. Saam met die blou kruis op die wit veld het die seiljagklub die wapenskild van die provinsie Uusimaa met ’n kroon daaroor en in twee gekruisde takke in die skildhoek bevat. Buiten die posisie van die kruis, was die vlag soortgelyk aan die vlag van die St. Petersburg-seiljagklub wat die vorige jaar gestig is. Die ontwerp kan teruggespoor word na die vaandel van die Russiese Vloot wat ’n blou Sint Andrieskruis op ’n wit veld gebruik. Gedurende die Krimoorlog het Finse handelskepe wat deur die Brits-Franse vloot gevang is, die vlag van Sint Joris vertoon, wat gebaseer was op die vlag van die Russiese doeanediens. In hierdie variant was die kruis dunner as in die moderne vlag en die verhouding was 1:1. ’n Ander bloukruisvlag is in 1861 amptelik aanvaar vie die gebruik van privaat vaartuie.
Die staatsvlag is in 1922 nog verder gewysig toe die kroon verwyder is, en weer in 1978 toe die skildvormige wapenskild in ’n reghoekige vorm verander is.
Grootte
Volgens die Finse reg is die verhoudign van die vlag 11:18, wat baie naby aan die goue snit is. Die swawelstertstaatsvlag is een eenheid langer en die sterte is vyf eenhede lank. Die spitswydte van die blou kruis is drie maateenhede wat dit ’n vertikale verhouding van 4:3:4 en ’n horisontale verhouding van 5:3:10 gee. Wanneer dit aan ’n vlagpaal vertoon word, is die aanbeveling dat die vlag se wydte gelyk is aan een sesde van die hoogte van die vlagpaal.
Kleure
Die kleure vir die staatsvlagword in CIE 1931 en CIE 1976-standaarde gespesifiseer, asook in die Sweedse standaard SS 01 91 22 en in Pantone:
Daar is geen amptelike RGB-definisie vir die kleure nie omdat die toonskaal te klein is. Die benaderde kleure in sRGB vanaf die CIE L*a*b*-kleure word in die tabel hier bo weergegee. Die geel lê in werklikheid buite die sRGB-kleurruimte. Die blou word “seeblou” genoem wat ’n donker tot medium blou is. Dit is nie ’n baie donker vlootblou nie en ook nie ’n helder groenerige blou soos turkoois of siaan nie. Dit kan vervang word deur die heraldiese tinktuur van asuur. Persone wat die vlag wil herskep kan die hex-kleur #002F6C gebruik. Die RGB-waarde wat van die Pantone (294 C) afgelei is, t.w. 0-47-108 is ook naby aan die korrekte kleur.
Rooi en geel word gebruik in die wapenskild wat op die staatsvlag vertoon word.
Gebruik
Die Finse vlag word in drie hoofvariante gebruik. Die gewone nasionale vlag word deur alle burgers, organisasie en Finse munisipaliteite en landskappe gebruik. Enigeen mag die nasionale vlag vertoon waar hulle dit geskik ag. Die reghoekide staatsvlag word gebruik deur Finse nasionale en landskapregeringsliggame, deur die katedraalkapittels van die twee nasionale kerke, die Evangelies-Luterse kerk en die Ortodokse Kerk van Finland, asook deur nie-vlootvaartuie van die staat.
Die swawelstert- nasionale vlag, wat ook die vlootvaandel is, word deur die Finse verdedigingsmagte gebruik. Die presidensiuele standaard en die bevelsvlae van die minister van verdediging, die hoof van die weermag en die bevelvoerder van die Finse vloot word slegs deur die onderskeie persone vertoon.
Alle openbare liggame asook die meeste privaat burgers en ondernemings vertoon die vlag op amptelike vlagdae in Finland. Buiten die amptelike vlagdae, is daar nagenoeg tien nie-amptelike vlagdae wat in die algemeen gevier word. Naas vlagdae word geen vlae of korporatiewe vlae normaalweg vertoon nie.
Die Finse vlag word om 8:00 gehys en teen sonsondergang, maar nie later as 21:00 nie, gestryk. Op onafhanklikheidsdag (6 Desember) word die vlag tot 20:00 vertoon, ongeag die donker. Per geleentheid van nasionale tragedies, kan die minister van binnelandse sake aanbeveel dat die vlag regdeur die land halfmas vertoon word.
As ’n spesiale gebruik in Finland word die vlag van 18:00 op die vooraand van midsomer tot 21:00 op midsomersdag vertoon. Dit word gedoem om die feit te simboliseer dat die donkerte geen plek van Finland bereik op midsomersnag nie. Midsomer word ook gevier as die dag van die Finse vlag.
Ander reëls
Volgens Finse wette is die verbode om die vlag te skend of om die op oneerbiedige wyse te gebruik. Dit is ook onwettig om ’n vlag sonder toestemming van die vlagpaal te verwyder. Skuldiges kan ’n boete opgelê word vir ontering van die vlag.
Finse wette verbied ook die gebruik van die presidensiële standaard of die staatsvlag sonder toestemming, asook die toevoeging van enige bykomende simbole tot die vlag. ’n Vlag met verskillende kleure of geometrie as wat die wette voorskryf, mag ook nie verkoop word nie. Dit word gesien as oortredings van die vlagregulasies wat tot ’n boete kan lei.
Daar is ook algemene reëls oor hoe om die vlag met eerbied te gebruik. Die vlag moet nie vuil of beskadig wees nie. Die vlag mag nie aan die grond raak nie. Wanneer die vlag gewas is moet dit binnenshuis gedroog word. ’n Vlag wat verweer is moet weggedoen word deur dit te verbrand (hoewel nie met die bedoeling om dit oneer aan te doen nie), of deur dit in klein stukke te sny sodat dit nie as dele van die vlag herken kan word nie. Die vlag moet nie in die grond of die see begrawe word nie (insluitend om dit in die rommel te gooi).
Voorstelle
Kort nadat Finland in 1917 onafhanklikheid verkry het, is ’n kompetisie geloods vir die ontwerp van ’n Finse vlag. Verskeie ontwerpe is ingedien. In terme van kleure kon die inskrywings hoofsaaklik in twee kategorieë gedeel word – een met rooi en geel wat van die Finse wapenskild kom, en die ander met blou en wit soos wat die vlag kleure vantevore reeds was.
Een inskrywing se ontwerp het die kruis van die Orde van die Dannebrog bevat, maar met ’n geel kruis op ’n rooi veld. ’n ander ontwerp het diagonale blou en wit bane gehad, maar het kritiek ontlok deurdat dit skynbaar eerder voor ’n barbierswinkel gebruik sou kon word as om ’n nuwe onafhanklike land te verteenwoordig. Akseli Gallen-Kallela het ’n soortgelyke kruisvlag voorgestel, maar met die kleure omgeruil (’n wit kruis op ’n blou veld) maar dit sou te na aan die Sweedse vlag en die Griekse vlag van daardie tyd lyk. Eindelik het die kunstenaars Eero Snellman en Bruno Tuukkanen die finale vorm van die vlag gespesifiseer. Volgens tradisie is die vlag gebaseer op ’n ontwerp deur die digter Zachris Topelius wat uit ongeveer 1860 dateer.
Stephan Bouwer
Stephan Bouwer (1948–1999) was ’n Afrikaanse digter, liriekskrywer, akteur en regisseur van televisiedramas. Hy word as ’n baanbreker beskou. Hy was een van die eerste Afrikaanse televisieregisseurs wat klassieke werke van onder meer Shaw, Tsjechof en Ibsen, kontemporêre werke van onder meer Shaffer, Betti, en Kohout, en werke van plaaslike dramaturge en skrywers soos Hennie Aucamp, Chris Barnard, Henriette Grové en Karel Schoeman vir Afrikaanse televisiegehore toeganklik gemaak het. Hy lewer ook 'n groot bydrae tot die Musiek-en-Liriek-beweging van die 70's en 80's en was een van die eerste verhoogregisseurs wat Nederlandse kabaret aan die Suid-Afrikaanse publiek bekendgestel het.
Vroeë lewe en herkoms
Johannes Stephanus Bouwer is op 8 Augustus 1948 in Pretoria gebore. Sy vader is A.P.J. Bouwer, wat die Weesheer van Pretoria was en die skrywer van die eerste Afrikaanse handboek oor boedelsake, naamlik Die beredderingsproses van gestorwe boedels, terwyl sy moeder oorspronklik van Reitz in die Vrystaat afkomstig is. Stephan het ’n ouer broer, Willem, ’n ouer suster, Hanneli en twee jonger aangenome susters, Petra en Annette. Hy gaan tot 1961 skool aan die Laerskool Menlopark en is in 1962 vir een jaar in Afrikaans Hoër Seunskool, waarna hy van 1963 na die Hoërskool Menlopark gaan en in 1966 daar matrikuleer. Op skool verwerf hy Noord-Transvaalse kleure vir atletiek. Beide sy ouers het ’n aktiewe belangstelling in die toneel en sy pa skryf self en behoort aan ’n amateur toneelgeselskap. Stephan word dus van kleins af blootgestel aan spraakklasse, toneelklasse en sanglesse en hy verower talle goue medaljes by kunswedstryde.
Verdere opleiding
Vanaf 1967 studeer hy verder aan die Universiteit van Pretoria en behaal in 1969 die B.A.-graad met Afrikaans-Nederlands, Engels en Drama as hoofvakke en in 1970 die B.A. Honneurs-graad in Drama met lof. In 1970 verwerf hy ook nog die Lisensiaatdiploma in Spraakopleiding en Toneel asook Trinity College se Licenciate in the Theory and Practice of Speech, terwyl hy voltyds onderwys gee (eers aan Waterkloof Preparatory School en toe aan die Laerskool Pretoria-Oos) en saans vir die Transvaalse Raad vir Uitvoerende Kunste (TRUK) toneel speel. Van die produksies waarin hy optree sluit in Gerhard Beukes se As ons twee eers getroud is, E.A. Schlengemann se Die drie Van der Walts en Shakespeare se Koopman van Venesië. Vanaf 1971 tot 1972 is hy voltyds akteur by TRUK en in 1972 behaal hy aan die Universiteit van Pretoria ’n M.A.-graad in Dramakunde met ’n verhandeling oor Vrouepersone in die dramas van Tennessee Williams. Hierna studeer hy verder met ’n studiebeurs van die Belgiese regering aan die Vrije Universiteit te Brussel vanaf 1972 tot 1973.
Loopbaan
By sy terugkeer aanvaar hy ’n pos as dramaregisseur by die SAUK-TV en is verantwoordelik vir die regie van meer as 25 dramas, onder andere Pase van August Strindberg, La Musica van Marguerite Duras, Die kersietuin van Anton Tsjechof en Hedda Gabler van Henrik Ibsen. Daarby is hy ook regisseur van die eerste Afrikaanse tekste wat spesifiek vir die televisie geskryf word, naamlik Chris Barnard se Nagspel en Karel Schoeman se Die jare, asook die verwerkings van Hennie Aucamp se kortverhaal ’n Bars loop deur die wasbak en Henriette Grové se kortverhaal Liesbet slaap uit. Naas twee video-produksies van die operas Carmen (Bizet) en Die medium (Menotti) versorg hy ook TV-reekse soos Meulenhof se mense van Linda Joubert (skuilnaam van Henriette Grové), Die voortreflike familie Smit van Anna M. Louw en twee komediereekse van Kobus Louw (Dokter dokter en Drama drama). Drie aanbiedings oor die poësie op televisie word ook deur hom aangebied, naamlik Liefdesverse, Kersverse en Fyn net van die woord, waardeur hy wys dat poësieprogramme op televisie moontlik is en selfs gewild kan wees. In sy veertien jaar by die SAUK behartig hy die regie van meer as sestig produksies en ontvang ses SABC Artes-nominasies vir televisieregie, terwyl hy ’n Star Tonight!-toekenning ontvang vir die produksie van Arme Marat van Arboesof.
Hy skryf in die vroeë tagtigs by die Universiteit van die Witwatersrand in vir ’n doktorsgraad oor die tegniese en literêre aspekte van die televisiedrama, maar voltooi nie sy tesis nie. In 1987 word hy dosent in Kommunikasiekunde aan die Randse Afrikaanse Universiteit, terwyl hy in sy huis in Linden, Johannesburg woonagtig is. Hy deel die huis met sy lewensmaat, Roux Engelbrecht. Ná 1997 doen hy vryskutwerk vir televisie-produksies vir beide SAUK en M-Net, terwyl hy gereeld fliek- en boekresensies skryf vir Beeld, Rapport, De Kat en Insig, werkwinkels aanbied en tekste evalueer vir SAUK, Owen Burgess Uitgewers en Human & Rousseau. As regisseur van verhoogdramas deur die jare is hy onder andere verantwoordelik vir opvoerings van Mirakel van Reza de Wet en Inkleurboek vir twee van P.G. du Plessis, asook The human voice van Jean Cocteau, Gianni Schicci van Giancomo Puccini, Charley’s aunt van Robert Bolt en A man for all seasons van Brandon Thomas. In die laat negentigerjare is hy Afrikaans onderwyser by Four Ways High School in Sandton.
Persoonlike lewe
Hy is op 11 Februarie 1990, die dag waarop Nelson Mandela vrygelaat is, laat die aand betrokke in ’n ernstige motorongeluk. Daar is byna ’n halfuur gespook om hom uit die wrak van sy motor te kry. Sy bekkenbeen was gebreek, al die ribbes aan sy linkerkant, twee rugwerwels en sy stuitjie, terwyl hy ook ernstige inwendige beserings gehad het. Omdat die sale vol is, stoot hulle hom egter vir drie dae in die hospitaal rond en los hom dikwels waar hulle gewoonlik die lyke los. In hierdie tyd kry hy feitlik geen behandeling nie. Eers hierna spoor sy familie en vriende hom eindelik op en kan hy ordentlik ondersoek word. Sy huisdokter bevind dat hy inderdaad besig was om dood te gaan weens sy beserings en die infeksie wat ingetree het. Hulle plaas hom onmiddellik oor na ’n ander hospitaal, waar hy twee weke in die intensiewe sorgeenheid lê. Hy is die hele tyd in ’n koma. Hierna volg nog twee weke in ’n private saal, waar hy selfs daar nie baie by sy positiewe is nie. Sy herstel is hierna moeilik, maar hy hou eindelik min letsels oor. Agterna verklaar hy dat dit slegs die ondersteuning van sy vriende en gebed is wat hom deur hierdie moeilike tyd gedra het.
Bon Accorddam
Die Bon Accorddam is 'n dam in die Apiesrivier naby Pretoria in Gauteng, Suid-Afrika. Die dam is net noord van die N4 nasionale pad naby Onderstepoort. Dit is in 1925 opgerig en word hoofsaaklik vir besproeiing gebruik.
Die dam bestaan uit 'n 18 meter hoë grondwal met 'n sylangse oorloop. Dit het 'n volume van 4 ,38 miljoen kubieke meter en 'n oppervlakte van 1,44 vierkante kilometer. Die opvanggebied van die dam is 315 km2 en bestaan hoofsaaklik uit die Tshwane Metropolitaanse Munisipale gebied.
Gilles van de Wall
Sy eerste plasing as leraar begin op die datum van sy verordinering in die Calvary Baptist Church in Johnsville (sedertdien herdoop tot East Millstone) in die Somerset County van New Jersey. Só word die nuwe leraar 9 Julie 1856 in sy eerste gemeente aangestel, en word só ook die eerste vaste leraar van hierdie splinternuwe gemeente met 'n beginsalaris van $500 per jaar. Die nedersetting het tot 1854 hoofsaaklik bestaan uit 'n graandepot, 'n afgeleefde hotel, 'n skool, 'n handjievol besighede, en drie of vier plaashuise. Toe 'n treinspoor in 1854 aangelê word om die nuwe distilleerdery van vervoer te voorsien, vind daar 'n oplewing plaas danksy die koopkrag van spoorwegwerkers. Ten spyte van die yl bevolking en streng mededinging van die Metodistekerk wat een jaar vroeër tot stand gekom het, het die lidmaattal van sy gemeente tydens Van de Wall se bediening meer as verdubbel vanaf 18 in 1856 tot 46 toe hy die amp ontruim het op 6 Junie 1858.
Bon Accorddam
Die dam is geskik vir hengel en watersport. Karp, babers en grootbekbaars kan hier uitgetrek word.
Stephan Bouwer
Persoonlike lewe
Hy is op 8 Julie 1999 in sy slaap in sy huis in Johannesburg oorlede, vermoedelik aan ’n hartaanval.
Gilles van de Wall
In 1860, tydens 'n besoek aan Nederland, ontmoet ds. Van de Wall dr. William Robertson wat juis daardie land aangedoen het om leraars te werf vir die bediening in die steeds groeiende aantal gemeentes in Suid-Afrika. Van de Wall besluit kort daarná om die aanbod te aanvaar en word in 1862 as leraar bevestig in die Bloemfonteinse Moederkerk (later bekend as die Tweetoringkerk, vandag bekend as die Towers of Hope). In 1870 volg Van de Wall wyle ds. Van Lingen op in die Paarlse gemeente. In 1874 aanvaar hy 'n beroep na Kaapstad, waar hy by sy ampsaanvaarding uit Handelinge 9:20 preek. Die daaropvolgende jaar aanvaar hy 'n beroep om terug te keer na sy vorige gemeente in die Paarl, nadat die kerkraad hom gesmeek het om terug te kom omdat hulle heel onsuksesvol was om die vakature te vul met beroepe tot ander leraars. Van 1880 tot 1883 dien hy as moderator van die Sinode.
Stephan Bouwer
Digkuns
Stephan maak sy digdebuut wanneer sy eerste gedigte op sestienjarige ouderdom in die tydskrif Sestiger gepubliseer word. Daarna verskyn daar gereeld van sy verhale en gedigte in tydskrifte soos Standpunte, Contrast, Ensovoort en Tydskrif vir Letterkunde. Sy verse bewoord die gay-tematiek en is ’n vroeë voorbeeld waarop digters soos Johann de Lange en Joan Hambidge later voortbou. Hy stel die skoonheid en romantiese dikwels lynreg teenoor geweld, die liefde teenoor die dood en samesyn en geluk teenoor weemoed en depressie. Sy debuutbundel is So sal ons uitpasseer, wat onder andere liefdesgedigte bevat met ’n effe ironiese inslag. Dit is nog ’n ietwat onafgewerkte bundel, waarin hy in sommige gedigte steeds sy eie digterlike onmag bely.
Gilles van de Wall
Swak gesondheid noop hom uiteindelik om op 7 Februarie 1895 af te tree. In sy afskeidspreek lewer hy 'n boodskap uit Romeine 15:33. Hy sterf minder as 'n jaar later, op 2 Januarie 1896 in die Paarl in die ouderdom van 67 jaar.
Stephan Bouwer
Digkuns
Die titel van Soldag verklaar hy self as die herverskyning van die son ná die maandelange mörketiden in Noorweë en dit het met ander woorde betrekking op hoe die weemoedigheid en triestigheid deur die lig daarop verdryf word. Hierin oorheers die satiriese verse waarin verskeie onderwerpe (en mense) vaardig ontbloot word. Onderwerpe sluit in akteurs, gehore, kultuur in Pretoria en skrywers. Die gedig Koue oorlog, met sy bisarre sienings, is ’n hoogtepunt in die bundel. Die tweede afdeling van die bundel bevat hoofsaaklik verse oor kunstematiek en die derde afdeling reisverse. Benewens verskeie verse oor Suid-Afrika, veral die platteland, is hier ook ’n aantal Europese gedigte, wat uitmunt met ’n saaklike maar raak siening. Afdeling vier bevat liefdesverse waarin die weerloosheid asook vergoddeliking van die beminde in enkele verse beskryf word. Die mense wat my liefhet is ’n hoogtepunt, waar die geliefdes beskryf word asof hulle soos mos op die spreker groei en hy hulle dan as ’n moskombersie orals saam met hom neem. Só beskut hulle hom in tyd van koue en geweld, maar as een van die geliefdes weggaan, is dit soos ’n wond wat nie wil genees nie. Hierdie gedig word getoonset en deur verskeie kunstenaars gesing, terwyl dit ’n groot treffer word vir onder andere Anton Goosen. Soldag is in feitlik alle opsigte ’n groot verbetering op Bouwer se debuut.
Christelle Cornil
Christelle Cornil (gebore 28 Augustus 1977) is 'n Belgiese aktrise.
Stephan Bouwer
Digkuns
Portrette private dele en kanttekeninge is sy derde bundel. Die portrette gedeelte van die titel is vervat in die eerste agt gedigte van die bundel, met gedigte oor televisie en televisie-akteurs en aktrises. Dit is veral Aktrise I en II en Drama drama wat knap voorbeelde van satire is. Verse 9-27 is die private dele, wat veral gay-liefde behandel (met Winter ’n hoogtepunt), terwyl die slotgedeelte, kanttekeninge, ’n losse versameling verse is.
Kabaret
Bouwer se veelsydige belangstelling en talent het ook op die gebied van die luisterlied en kabaret ’n impak. Bekendes soos Mynie Grové en Laurika Rauch maak van sy lirieke treffers, met die bekendste liedjie uit sy pen heelwaarskynlik Die mense wat ek liefhet, opgeneem deur Anton Goosen. Groot meneer, gesing deur Mynie Grové, word ook ’n treffer. Die kabaret Van Berlyn tot Bapsfontein besorg aan Laurika Rauch ’n Gallo-toekenning. Ook vir die sangeresse Annali van Rooyen en Amanda Strydom skryf hy lirieke. Sy komiese eenbedryf Die Brummers hou bruilof word deur P.J. du Toit en Temple Hauptfleisch in die versamelbundel Voetlig I opgeneem en ook apart gepubliseer deur Dalro. Die tema is die deurmekaarspul wat veroorsaak word deur die vele voorbereidings wat vir ’n troue getref moet word en die gemoedere wat begin hoog loop.
Kortverhale en versamelbundels
Hy skryf ook kortverhale wat in Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer word en Ouboeta (oorspronklik Kersfees sonder Ouboeta), word deur Hennie Aucamp in die versamelbundel Blommetjie gedenk aan my opgeneem.
Seemyl
'n Seemyl (simbool M, NM of nmi) is 'n meeteenheid van lengte en is ongeveer gelyk aan die lengte van een meridiaan-minuut (60 boogsekondes) by die ewenaar. Een seemyl is, in terme van internasionale konvensie, presies gelyk aan 1 852 meter (ongeveer 6 076 voet). Dit word hoofsaaklik in die maritieme bedryf gebruik.
Berekening van 'n seemyl:
Cartoon Network
Cartoon Network (afgekort CN) is 'n satelliet-televisienetwerk wat deur Turner Broadcasting Studios bedryf word en animasieprogramme uitsaai. Cartoon Network word wêreldwyd versprei en is gerig op kinders van alle ouderdomme. Die Amerikaanse kanaal is op 1 Oktober 1992 geloods en het programme soos Bugs Bunny en Rhapsody Rabbit gewys. Later van tyd het Cartoon Network begin om programme soos Dexter's Laboratory, Johnny Bravo, Cow & Chicken, I Am Weasel, The Powerpuff Girls, Ed, Edd 'n Eddy, Courage The Cowardly Dog, The Grim Adventure's Of Billy & Mandy, Foster's Home For Imaginary Friends en vele ander te beeldsend.
Boomerang
Boomerang is die susterkanaal van Cartoon Network en wys slegs ou klassieke animasie-programme. Baie van die programme wat op Boomerang is, is vroeër op Cartoon Network gewys, maar Cartoon Network het te veel programme gehad waarna Turner Broadcasting Studios besluit het om 'n tweede kanaal te met ou klassieke animasieprogramme te loods. Boomerang beeldsend programme soos:
Sigmund Freud
Sigmund Freud (6 Mei 1856 - 23 September 1939) was 'n Oostenrykse neuroloog en die stigter van die psigoanalitiese tradisie binne die sielkunde, 'n beweging wat die teorie dat onderbewuste motiewe baie optrede beheer, gewild gemaak het. Hy het geïnteresseerd geraak in hipnose en hoe dit geestesiekes kon help. Hy het later hipnose laat vaar en eerder vrye assosiasie en droomanalise verkies, deur wat nou bekend staan as "die pratende genesing" te ontwikkel. Dit het die kernelemente van psigoanalise geword. Freud het veral belanggestel in wat toe histerie genoem is.
Freud se teorieë en sy behandeling van pasiënte was opspraakwekkend in die 19de-eeuse Wene, en word selfs vandag nog vurig gedebatteer. Freud se idees word gereeld bespreek en ontleed as werke van literatuur, filosofie en algemene kultuur, te midde van die aanhoudende debat oor hulle waarde as wetenskaplike en mediese verhandelinge.
Vroeë lewe
Hy het hom in Wene as medikus bekwaam en in die psigiatrie gespesialiseer. Mettertyd het hy ontdek dat sy pasiënte sielkundige probleme het wat deur 'n blote kennis van die fisiologie van die liggaam verklaar kan word.
Freud het homself as 'n sielkundige beskou, nie as 'n medikus nie, en hy het die ontleding van die geesteslewe van die mens sy lewenstaak gemaak. Aangesien dit egter grotendeels 'n ontleding van sy eie geesteslewe was, is dit kwalik verbasend dat Freud se persoonlike eienaardighede en eie lewensprobleme 'n groot rol speel in sy psigoanlitiese teorieë.
Sy vader, aan wie hy besonder geheg was, was 'n saggeaarde Joodse handelaar wat meermale ten aanskoue van sy seun, in die openbaar met minagting behandel is. Sy moeder was daarenteen 'n dominerende, ambisieuse persoon, wat haar seun vir 'n loopbaan in die politiek of in die regte wou voorberei. Haar seun moes 'n leier word, ongeag op watter terrein. Hierdie botsende persoonlikhede van sy ouers het reeds in sy kinderjare ernstige konflikte by Freud veroorsaak.
Struikelblokke
Toe sy vader te sterwe kom, het Freud behep geraak met sy eie dood. Op middeljarige leeftyd het hy mondkanker ontwikkel, waarvoor hy in die loop van 16 jaar 30 operasies moes ondergaan, sonder om genees te word. Toe sy leerstellinge uiteindelik 'n deurbraak begin maak in die mediese wêreld, het twee van sy getrouste volgelinge, Alfred Adler en Carl Jung, van hom weggebreek en hul eie rigting ingeslaan.
Theo Stockman
Theo Stockman (gebore 27 Desember 1984) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent A Good Marriage (2014) en in die televisiereekse Law & Order: Special Victims Unit (1999), High Maintenance (2012), en Inside Amy Schumer (2013).
Jack Moyles
Jack Moyles (26 Junie 1913 – 16 Januarie 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Lineup (1954), State Trooper (1956), This Man Dawson (1959), en Klondike (1960).
Pionierspark
Pionierspark is ’n groot suidelike voorstad van die Namibiese hoofstad Windhoek. Pionierspark word begrens deur Tauben Glen en Hochlandpark in die noorde, die Suidelike Nywerheidsgebied en die Eros-lughawe in die ooste, Academia in die suidooste, die Universiteit van Namibië se kampus in die suidweste en Pionierspark Uitbreiding 1 in die weste.
Dit is in die tweede helfte van die 20ste eeu ontwikkel. Die voorstad is hoofsaaklik vir residensiële gebruik, maar bevat ook die hoofkampus van die Universiteit van Namibië. Ander geriewe sluit 'n begraafplaas in en die Katolieke Kerk van St. Boniface, gebou in 1928, wat tot 'n nasionale monument verklaar is.
Suid-Afrikaanse Seediens
Suid-Afrikaanse Seediens (1922-1939) was Suid-Afrika se eerste staandemagvloot. Dit is op 1 April 1922 op die been gebring. Op 15 Januarie 1940 is dit met 'n nuwe vloot-eenheid, die Verdedigingsmag ter See vervang.
Oslofjord
Die Oslofjord (Noors: Oslofjorden) is 'n fjord in Suid-Noorweë wat ondanks sy benaming in geologiese opsig eerder as 'n slenk beskou moet word wat vanaf die kontinentale plaat van Afrika oor die Middellandse See en die Rhônevallei tot by die Bo-Rynslenk loop en van hier verder noordwaarts oor die Oslofjord tot by die Mjøsameer strek.
Die fjord strek oor 'n lengte van sowat 100 kilometer in suid-noordelike rigting en verskaf seetoegang aan die Noorse hoofstad Oslo wat aan sy noordelike ent geleë is. Naby Langesund in die suide gaan die Oslofjord oor na die Skagerrak.
Die fjord se omgewing met sy talle natuurlike hawens en sytakke was reeds in die Ystertydperk 'n geskikte gebied vir die stigting van menslike nedersettings. Die vroegste spore van menslike gemeenskappe dateer selfs uit die Jongsteentydperk. Tydens die oorgang van die Wiking-tydperk na die vroeë Middeleeue omstreeks 1000 het die handelsposte en klein groepe van plase tot stedelike nedersettings begin ontwikkel. Sarpsborg in die ooste en Tønsberg aan die wesoewer is die oudste stede in die gebied.
Die gebied verteenwoordig vandag die demografiese swaartepunt van Noorweë (en die snelste groeiende stedelike gebied in Skandinawië) - sowat veertig persent van die Noorse bevolking woon sowat een uur per motor van die Oslofjord af, en ook veertig persent van alle Noorse werkgeleenthede is hier gekonsentreer. Die Oslofjord vorm sodoende 'n beduidende waterweg vir 'n groot aantal vrag- en passasierskepe, maar is daarnaas ook 'n gewilde ontspanningsgebied vir baaiers en watersportgeesdriftiges.
Die E6-snelweg, wat vanuit die Suid-Sweedse stad Malmö tot by Oslo loop en met sy grotendeels vier lane in Noorweë tot 'n tolpad uitgebou is, is die beduidendste grootpad in die gebied. Daarnaas is tussen Drøbak en Storsand ook 'n padtonnel onder die Oslofjord gebou. Die veerboot Bastøfergen verbind daarnaas die stede Moss en Horten met mekaar.
Modem
'n Modem is 'n toestel wat 'n analoë draersein moduleer om digitale inligting te enkodeer en demoduleer so 'n draersein om die versende data te ontsyfer. Die doel hiervan is om 'n sein te produseer wat maklik versend en ontsyfer kan word om weer die oorspronklike data te verkry. Modems kan gebruik word in vele toepassings waar analoë seine ingespan word om data te versend en wissel van aangedrewe diodes tot radio. Eksperimente is al selfs uitgevoer met die gebruik van modems tussen twee blikke wat met 'n draad verbind is! Die mees algemene voorbeeld van 'n modem skakel die ene en nulle van 'n persoonlike rekenaar om na klanke wat dan oor telefoonlyne versend word en wanneer dit aan die ander kant ontvang word, word die inligting dan weer na ene en nulle omgeskakel. Modems word oor die algemeen geklassifiseer volgens die hoeveelheid data wat hulle in 'n gegewe tydperk kan oordra en word normaalweg is bisse per sekonde of "bps" gemeet.
Veel meer eksotiese modems word deesdae daagliks deur internetgebruikers ingespan, veral die kabelmodems en ADSL modems. In telekommunikasie word "radiomodems" gebruik om herhaalde datarame teen baie hoë tempo oor mikrogolfradioverbindings te versend. Sommige mikrogolfmodems versend meer as 'n honderd miljoen bisse per sekonde. Optiese modems kan data oor optiese vesels versend. Die meeste interkontinentale dataverbindings gebruik deesdae optiese modems wat data deur ondersese optiese veselkabels versend. Optiese modems het dikwels dataversendingstempo's wat 'n miljard (1x10 9 ) bisse per sekonde oorskry.
Nederlandse nasionale krieketspan
Die Nederlandse nasionale krieketspan (Nederlands: Nederlands cricketelftal), met die bynaam Oranje, is die nasionale krieketspan wat Nederland in internasionale krieket verteenwoordig. Krieket word in Nederland deur die Koninklike Nederlandse Krieketbond (KNCB, van Nederlands: Koninklijke Nederlandse Cricket Bond) beheer. Nederland speel sy tuiswedstryde op die VRA-krieketveld in Amstelveen, net buite Amsterdam, en het tydens die Krieketwêreldbeker 1996 in Suid-Asië sy eerste verskyning gemaak. Saam met Skotland is Nederland tradisioneel een van die sterker Europese nasionale krieketspanne na die toetslande Engeland en Ierland.
Krieket word sedert die 18de eeu in Nederland gespeel en was reeds in die 1860’s ’n gewilde sport in dié land. Ander sportsoorte – veral sokker – het intussen onder Nederlanders meer gewild geword en krieket verbygesteek; tans is daar sowat 6 000 krieketspelers in Nederland. Die eerste nasionale vereniging, die voorloper van die huidige Koninklike Nederlandse Krieketbond, is in 1883 gestig, en in 1966 is assosiaatstatus deur die Internasionale Krieketraad aan Nederland toegeken. Die Nederlandse nasionale krieketspan het tot dusver aan elke krieketwêreldbekerkwalifiseringstoernooi deelgeneem; hulle het die 2001-toernooi in Kanada gewen en was drie keer die naaswenner (in 1986, 1990 en 2023). Hulle het ook aan vier krieketwêreldbekertoernooie (in 1996, 2003, 2007 en 2011) deelgeneem, en vanaf 1996 het die nasionale span aan die plaaslike Engelse NatWest-trofee, asook sy opvolger, die C&G-trofee, deelgeneem. Tydens die Krieketwêreldbeker 1999 is een wedstryd, dié tussen Suid-Afrika en Kenia, op Nederlandse bodem gespeel, maar die Nederlandse span self het nie aan dié toernooi deelgeneem nie. In 2004 het hulle eersterangse krieket in die Interkontinentale beker gespeel, gelykop gespeel teen Skotland in Aberdeen en in Deventer met ’n beurt teen Ierland verloor.
Nederland het van 1 Januarie 2006 tot 1 Februarie 2014 EDI-status geniet. Hulle het in Junie 2014 hul T20I-status herwin nadat hulle in 2008 hul eerste wedstryd in hierdie formaat gespeel het. Nederland het sy EDI-status ná afloop van die krieketwêreldbekerkwalifiseringstoernooi in Maart 2018 herwin. Hulle het hierdie status ná hul oorwinning tydens die Wêreldkrieketligakampioenskap 2015–17 en hul gevolglike kwalifisering vir die EDI-liga 2020–22 verkry, en sal hierdie status tot die krieketwêreldbekerkwalifiseringstoernooi in 2023 behou.
Beheerliggaam
Die Koninklike Nederlandse Krieketbond (Nederland: Koninklijke Nederlandse Cricket Bond, KNCB) is in 1833 as Nederlandse Krieketbond gestig en het in 1958 ’n Koninklike Handves ontvang. Dit is verantwoordelik vir die reëling van krieket in Nederland en verteenwoordig sedert 1966 Nederland as ’n assossiaatlid by die Internasionale Krieketraad (IKR). Spelers van Sint Maarten, ’n outonome land binne die Koninkryk van die Nederlande, mag vir die Wes-Indiese nasionale krieketspan gekeur word.
Die Koninklike Nederlandse Krieketbond bestuur al die Nederland-verteenwoordigende nasionale spanne, insluitende die mans, vroue en jeug. Hulle is ook verantwoordelik vir die bestuur en organisasie van EDI- en T20I-reekse teen ander spanne, en die reëling van internasionale wedstryde tuis. Daarbenewens is die KNCB verantwoordelik vir inkomsteverkryging deur die verkoop van kaartjies, borgskappe en uitsaairegte, veral in verband met die Nederlandse span.
Kinders en jongmense word reeds op skool aan krieket bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting. Nes ander krieketlande beskik Nederland oor ’n o/19-nasionale span wat aan die o/19-krieketwêreldbeker deelneem.