cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Damhert
In Suid-Afrika
Damherte is onder meer na die Kaapprovinsie in Suid-Afrika ingevoer. Hulle is ook gewild in KwaZulu-Natal vir jagdoeleindes en dele van Gauteng en die Oos-Kaap waar hulle op wildplase aangehou word.
Hulle het goed aangepas by die Suid-Afrikaanse streke met graslande en veral in die koeler streke soos die Hoëveld.
Fabel
Fabel is 'n literêre genre: 'n kort fiktiewe verhaal, in prosa- of versvorm, waar diere, legendariese wesens, plante, nielewende voorwerpe of natuurkragte oor menslike eienskappe beskik (soos die vermoë om 'n mensetaal te praat) en waarin 'n spesifieke sedeles ('n "moraal") geïllustreer word, wat soms aan die einde uitdruklik as 'n kernagtige spreuk bygevoeg word.
Die verskil tussen 'n fabel en 'n gelykenis is dat diere, plante, nielewende voorwerpe en natuurkragte wat oor spraak of ander menslike vermoëns beskik, nié in gelykenisse voorkom nie.
Die gebruik daarvan was nie altyd so duidelik nie. In die King James-vertaling van die Nuwe Testament is "μῦθος" ("mythos") in 1 Timoteus, 2 Timoteus, Titus en 2 Petrus as "fabel"  vertaal.
'n Persoon wat fabels skryf, word 'n fabelaar (minder bekend) of 'n fabeldigter genoem.
Geskiedenis
Die fabel is een van die oudste vorms van volksliteratuur. Moderne navorsers is dit eens dat hierdie verhale meestal deur mondelinge oordrag na ander lande versprei is, en nie as literêre geskrewe versamelings nie. Fabels word in die literatuur van amper elke land aangetref.
Aesopiese of Aesopus se fabel
Die versameling wat as Aesopica of Aesopus se Fabels bekend staan, sluit die meeste van die bekendste Westerse fabels in en word aan die legendariese Aesopus toegeskryf wat in ongeveer 550 v.C. glo 'n slaaf in antieke Griekeland was. Toe Babrius fabels uit die Aesopica vir 'n Hellenistiese prins "Alexander," in versvorm oorgeskryf het, het hy aan die begin van Boek II uitdruklik geskryf dat hierdie soort "mite" wat Aesopus aan die "seuns van die Hellene" bekend gestel het, 'n uitvinding van die "Siriërs" uit die tyd van "Ninos" ( personifikase van Nineve aan die Grieke) en Belos ("heerser") was. Epicharmus van Kos en Phormis was na berig van die eerstes wat komiese fabels vertel het. Baie bekende fabels van Aesopus sluit in "Die Kraai en die Kruik", "Die Skilpad en die Haas" en "Die Leeu en die Muis". In antieke Griekse en Romeinse onderwys was die fabel die eerste van die progymnasmata—opvoedkundige oefeninge in prosastukke en openbare redevoering—waar studente gevra sou word om fabels te leer, daarop uit te brei, hulle eie fabels uit te dink en hulle uiteindelik as oortuigende voorbeelde in langer forensiese of oorredende toesprake te gebruik. Instrukteurs en studente se behoefte aan 'n wye verskeidenheid fabels as materiaal vir hulle voordragte het daartoe gelei dat hulle, soos dié van Aesopus, in bundels versamel is.
Afrika
Die mondelinge kultuur van Afrika  het 'n ryk vertelkunstradisie. Afrikane leef al vir duisende jare in wisselwerking met die natuur, insluitend plante, diere en aardse strukture soos riviere, vlaktes en berge. Grootouers word met geweldige respek in Afrika-gemeenskappe bejeën en ná hulle aftrede vervul hulle 'n nuwe rol as storievertellers. Kinders en, in 'n sekere mate, volwassenes word meegevoer wanneer 'n goeie storieverteller 'n fabel dramaties vertel.
Indië
Indie het hy 'n ryk tradisie aan fabelagtige verhale, hoofsaaklik weens die groot rol wat natuurelemente in die kultuur se tradisies en eienskappe vervul. Die meeste van hulle gode is 'n sekere vorm van diere met denkbeeldige eienskappe. Honderde fabels het gedurende die eerste millennium v.C. in antieke Indië ontstaan, dikwels as verhale binne raamverhale. Indiese fabels het 'n gemengde rolverdeling van mense en diere. Die dialoë is dikwels langer as in Aesopus se fabels en dikwels pittig wanneer die diere probeer om mekaar met slimmighede en misleiding te uitoorlê. In Indiese fabels is mense nie bo diere verhewe nie. Die stories is dikwels komies. Die Indiese fabel voldoen aan die universeel bekende tradisies van die fabel. Die beste voorbeelde van Indiese fabels is die Panchatantra en die Jataka-fabels. Hieronder tel Vishnu Sarma se Panchatantra, die Hitopadesha, Vikram and the Vampire, en Syntipas' Seven Wise Masters, almal versamelings wat later regoor die Ou Wêreld invloedryk was. Ben E. Perry (samesteller van die "Perry-Indeks" van Aesopus se fabels) het redeneer dat sommige van die Boeddhistiese Jatak tales en sommige van die fabels in die Panchatantra moontlik deur soortgelyke Griekse en Nabye Oosterse fabels beïnvloed is. Vroeëre Indiese epe soos Vyasa se Mahabharata en Valmiki se Ramayana het ook fabels binne die hoofverhaal bevat, dikwels as byverhale of agtergrondstories. Die bekendste fabels uit die Midde-Ooste was die Duisend-en-een-nagte, ook bekend as die Arabiese nagte.
Europa
Fabels het 'n lang tradisie gedurende die Middeleeue gehad, en is in die Europese hoë literatuur opgeneem. Gedurende die 17de eeu het die Franse fabelskrywer Jean de La Fontaine (1621–1695) die sedeles as die siel van die fabel — 'n gedragsreël — beskou. Beginnende by die Aesopus-patroon, het La Fontaine hom daarop toegespits om die hof, die kerk, die opkomende bourgeoisie, trouens die hele menslike spektrum van sy tyd te satiriseer. Navolgers van La Fontaine se model was Engeland se John Gay (1685–1732); Pole se Ignacy Krasicki (1735–1801); Italië se Lorenzo Pignotti (1739–1812) en Giovanni de Rossi (1754–1827);  Serwië se Dositej Obradović (1739–1811); Spanje se Félix María de Samaniego (1745–1801)  en Tomás de Iriarte y Oropesa (1750–1791); Frankryk se Jean-Pierre Claris de Florian (1755–94);  en Rusland se Ivan Krylov (1769–1844).
Moderne era
Alhoewel die fabel in moderne tye in kinderboeke as onbenullig afgemaak is, is dit ook by moderne, volwasse literatuur aangepas. Felix Salten se Bambi (1923) is 'n Bildungsroman — 'n storie van 'n protagonis se volwassewording — wat in die vorm van 'n fabel vertel word. James Thurber behou die antieke fabelstyl in sy boeke Fables for Our Time (1940) en Further Fables for Our Time (1956), en in sy verhale "The Princess and the Tin Box" in The Beast in Me and Other Animals (1948) en "The Last Clock: A Fable for the Time, Such As It Is, of Man" in Lanterns and Lances (1961). Władysław Reymont se The Revolt (1922), 'n metafoor vir die Bolsjewistiese Revolusie van 1917, beskryf rebelse plaasdiere se oorname van hulle plaas in poging om "gelykheid" in te stel. George Orwell se Animal Farm (1945) is op soortgelyke wyse 'n satire van Stalinisme in die besonder, en totalitarisme in die algemeen, in die vorm van 'n dierefabel. Moderne Russiese fabels is dikwels interpretasies van ouer fabels.
Hannah Arendt
Hannah Arendt (14 Oktober 1906 - 4 Desember 1975) was 'n Amerikaanse politieke teoretikus van Duitse afkoms. Sy word gereken as 'n filosoof maar het self die beskrywing verwerp.
Haar ouers was sekulêre Jode. Sy is gebore in Linden (vandag deel van Hannover) en het grootgeword in Königsberg (Russies: Kaliningrad) en Berlyn. Arendt het filosofie bestudeer met Martin Heidegger aan die Universiteit van Marburg. Sy het 'n lang en afgebroke romantiese verhouding gehad met Heidegger. Gedurende een tydperk wat sy haar verhouding met Heidegger verbreek het, het sy na Heidelberg getrek met die doel om 'n verhandeling te skryf oor die liefdeskonsep in die denke van Sint Augustinus van Hippo, onder die leiding van die eksistensialistiese filosoof-sielkundige Karl Jaspers.
Na die Tweede Wêreldoorlog het sy weer met Heidegger kontak gemaak en het getuig namens hom in 'n Duitse denazifiseringsverhoor. Arendt se werk fokus op die aard van mag, politiek, gesag en totalitarisme. In haar rapportering oor die Eichmann-verhoor vir The New Yorker, wat sy later verwerk het vir die boek Eichmann in Jerusalem, het sy die vraag gestel of boosheid radikalisme is of eenvoudig 'n funksie van banaliteit is. Sy het ook The Origins of Totalitarianism geskryf wat die oorsprong van kommunisme en fascisme en hul band met anti-semitisme ondersoek. Hierdie boek was kontroversieel omdat dit twee onderwerpe verbind wat volgens sommige menings onversoenbaar is.
Na haar dood in 1975, is Hannah Arendt begrawe by die Bard College in Annandale-on-Hudson, New York, waar haar eggenoot vir jare klas gegee het.
Die Hannah Arendt Instituut vir Navorsing oor Totalitarisme aan die Tegniese Universiteit van Dresden is na haar vernoem.
Jesse Williams (akteur)
Jesse Williams is 'n Amerikaanse akteur.
Konstanz
Konstanz (plaaslik [ˈkɔnʃtants], Standaardduits [ˈkɔnstants], Frans en somtyds in Engels: Constance) is die grootste stad aan die Bodenmeer en die administratiewe sentrum van die gelyknamige distrik in die Duitse deelstaat Baden-Württemberg. Die geskiedenis van die stad strek terug tot in die Romeinse tydperk. Net suid van Konstanz lê sy Switserse tweelingstad Kreuzlingen.
Konstanz, wat aan die suidoewer van die Bodenmeer geleë is, het sy oorsprong in 'n Romeinse fort, Constanta, wat omstreeks 260 n.C. ontstaan het. Die stad was vanaf die 6de eeu tot en met 1821 die setel van 'n Rooms-Katolieke biskop. In 1192 het Konstanz die status van Vrye Ryksstad in die Heilige Romeinse Ryk gekry. Tussen 1414 en 1418 is die Konsilie van Konstanz hier gehou.
Inligtingstegnologie, farmaseutiese nywerhede, masjienbou en toerisme vorm die ekonomiese basis van die stad. Konstanz beskik daarnaas oor twee tersiêre onderwysinstellings, die Universiteit van Konstanz (gestig in 1966) en die Technikon Konstanz vir Tegniek, Ekonomie en Ontwerp (Duits: Hochschule Konstanz Technik, Wirtschaft und Gestaltung), asook 'n aantal musea. 'n Wetenskaplike instituut, die Bodenseeforschungsinstitut, doen navorsing oor die Bodenmeer.
CNN
CNN (kort vir Cable News Network) is 'n internasionale televisienuusstasie wat in Amerika gebaseer is. Dit is is deur Ted Turner gestig en hul hoofkantoor is in Atlanta, Georgia in die Verenigde State. Die kanaal is een van die gewildste kanale in Amerika.
UTC+05:45
UTC+5:45 is die tydsone vir:
Voor 1986 is UTC+5:40 as skatting van die gemiddelde tyd in Katmandoe gebruik. Nou word UTC+5:45 hiervoor ingespan.
Eksterne skakels
Huso horario
Waterdraak (astrologie)
Die Waterdraak (壬辰, rénchén) is die 29ste jaar van die Chinese kalender (sien die tabel regs onder van die 60-jaarsiklus). Dit is ’n begrip uit die Chinese astrologie en dui op dié maanjare wat gekenmerk word deur ’n verbinding van die negende Hemelstam (壬, rén; die element Water en Jang) met die vyfde Aardtak (辰, chén), gesimboliseer deur die Draak (龍, lóng).
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Waterdraakjaar het in 2012 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 23 Januarie 2012 tot 9 Februarie 2013.
Waterdraakjare
Die volgende jare is Waterdraakjare:
Rif (Atlasgebergte)
Die Rif (ook Er Rif) is 'n sowat 350 kilometer lange, tot die Atlasgebergte in Noord-Afrika behorende, bergreeks in Marokko, wat reg aan die Middellandse See lê.
Dit is die Afrika uitloper in die Straat van Gibraltar teenoor die uitloper op die Iberiese Skiereiland. Suid daarvan eindig dit teen die Mittlerer Atlas en Tellatlas.
Dit is nie baie dig bewoon nie, daar word egter die stede Tangier met sowat 620 000 inwoners, (2004) byna reg by die kus van die Straat van Gibraltar, en Tétouan met sowat 320 000 inwoners (2004) ook noord aan die voet van die bergreeks, aangetref. 'n Groot deel van die bevolking is Berberse Rif-Kabyle. Die hoogste pieke van die Rif lê 2 456 meter bo seespieël.
Geskiedenis
In 1912 word die noordelike hang van die berge deel van 'n Spaanse protektoraat, tog kon die Spanjaarde hulle invloed net langs die Middellandse See uitbou, 1921–26 rig Abd el-Krim die onafhanklike Rif-Republiek op, kyk Geskiedenis van Marokko.
Eksterne Skakels
Haschisch – Der Film Dokumentêre film van Daniel Gräbner oor die Hanfanbau in die Rifbergreeks
Ronnie Burns (akteur)
Ronnie Burns (9 Julie 1935 – 14 November 2007) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Bernardine (1957) en in die televisiereekse The George Burns and Gracie Allen Show (1950), The George Burns Show (1958), en Happy (1960).
Rooilippies-drievin
Voorkoms
Die vis het drie dorsale vinne. Die mannetjie vis is donker van kleur met rooi vlekke bo die boonste lip en 'n blou streep wat horisontaal strek van die mond tot by die kieue. Daar is ook blou merke aan die boonste en onderste kant van die basis van die pektorale vinne. Die wyfie is ligter van kleur en het nie die blou merke op nie. Die vis word tot 4.5 cm lank.
Habitat
Hulle verkies om in grasagtige getypoele en baie vlak riwwe te leef.
Colbyn
Colbyn is 'n voorstad in die sentraal-ooste van Pretoria, Suid-Afrika.
Geskiedenis
Colbyn is vernoem na die dorp Colby op die Eiland Man waar J.B. Kneen, ontwikkelaar van Colbyn, gebore is. Die opmeting is deur die Wesleyaanse (Metodiste) kerkvereniging gedoen, wat ook dieselfde seggenskap gehad het in Hatfield, Queenswood en Kilnerpark. Die oorspronklike transportaktes het die beperking gedra dat geen drank in een van dié vier woonbuurte verkoop mog word nie.
Anton Zilzer
Anton (Antal) Zilzer (1860 in Boedapest - 16 November 1921) was 'n Hongaarse skilder van Joodse afkoms.
Hy was 'n leerling van Rauscher, Gregusz, en Szekely by die nasionale model skool van ontwerp, en het later studeer by die Munich Akademie onder Raupp, Hackl, Seitz, en Herterich, en voltooi toe sy opleiding in Berlyn, Parys en Londen.
Hy gewy homself veral aan portrette, en ontvang die Munich goue medalje in 1887.
Sy skilderye sluit in:
1904
Die jaar 1904 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 4de jaar van die 20ste eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
UTC+06:30
UTC+6:30 is die tydsone vir:
Eksterne skakels
Huso horario
John Curtin
John Curtin (8 Januarie 1885 - 5 Julie 1945) was 'n Australiese politikus wat van 1941 tot sy dood in 1945 as die 14de Eerste Minister van Australië gedien het. Hy het die land gelei vir die meerderheid van die Tweede Wêreldoorlog, insluitend die laaste paar weke van die oorlog in die Stille Oseaan. Hy was die leier van die Australiese Arbeidersparty (ALP) van 1935 tot 1945, en sy langste dienende leier tot Gough Whitlam. Curtin se leierskapsvaardighede en persoonlike karakter word deur sy politieke tydgenote bekroon. Hy word gereeld aangehaal as een van die grootste premier van Australië, en is die enigste premier wat 'n kiesafdeling in Wes-Australië verteenwoordig.
Curtin het op 13-jarige ouderdom die skool verlaat en by die arbeidsbeweging in Melbourne betrokke geraak. Hy het op 'n jong ouderdom by die Arbeidersparty aangesluit en was ook betrokke by die Victoriaanse Sosialistiese Party. Hy word staatsekretaris van die Timberworkers 'Union in 1911 en federale president in 1914. Curtin was 'n leier van die "Nee" -veldtog tydens die referendum oor buitelandse diensplig in 1916, en is kortliks beywer vir die weiering om 'n verpligte mediese ondersoek by te woon. Die volgende jaar verhuis hy na Perth om die redakteur van die Westralian Worker te word, en dien later as staatspresident van die Australian Journalists 'Association.
Na drie vorige pogings is Curtin tydens die federale verkiesing in 1928 tot die Huis van Verteenwoordigers verkies en die Afdeling Fremantle gewen. Hy het lojaal teenoor die Arbeidersregering gebly tydens die partitsplitsing van 1931. Hy het sy setel verloor tydens die 1931-verkiesing van die Arbeidersverskuiwing, maar het dit in 1934 gewen. Die volgende jaar is Curtin verkies tot partyleier in die plek van James Scullin, en hy het verslaan Frank Forde met 'n enkele stem. Die party het setels verower tydens die verkiesing in 1937 en 1940, met laasgenoemde wat 'n opgehangde parlement tot gevolg gehad het. Die ALP vorm uiteindelik 'n minderheidsregering in Oktober 1941, toe die Fadden-regering 'n vertrouensbeweging verloor het.
Die Japannese Aanval op Pearl Harbor het plaasgevind twee maande nadat Curtin premier geword het, en Australië die oorlog teen Japan betree het. Bomaanvalle op Noord-Australië het spoedig gevolg. Curtin het die oorlogspoging van die land gelei en beduidende besluite geneem oor hoe die oorlog gevoer is. Hy het Australiese magte onder die bevel van die Amerikaanse generaal Douglas MacArthur geplaas, met wie hy 'n noue verhouding gevorm het, en die kwessie van oorsese diensplig wat sy party tydens die Eerste Wêreldoorlog verdeel het, suksesvol onderhandel. Die ALP het byna twee derdes van die setels gewen in die Huis van Verteenwoordigers by die verkiesing van 1943, wat 'n partyrekord bly. Curtin is in Julie 1945 in die amp oorlede, na maande van slegte gesondheid wat toegeskryf is aan die spanning van die oorlog. Baie van sy heropbouplanne na die oorlog is deur sy opvolger Ben Chifley geïmplementeer, wat in 1946 die ALP vir die eerste keer tot agtereenvolgende oorwinnings gelei het.
Equestria
Equestria is 'n voorstad in die ooste van Pretoria, Suid-Afrika.
Rooney Mara
Rooney Mara (gebore 17 April 1985) is 'n Amerikaanse aktrise en kostuumontwerper. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Social Network (2010), The Girl with the Dragon Tattoo (2011), Side Effects (2013), en Carol (2015).
Plato van die Sjots
Die Plato van die Sjots of Sjotshoogland is 'n gebied in die noorde van Algerië. Dit dui in die Atlasgebergte die vallei tussen die twee bergreekse, die Tellatlas en Sahara-atlas aan. Die naam is ontleen van die jaarlikse opdroging van soutmere, wat mens Sjots noem en wat talryk in die vallei voorkom. Die plato is ongeveer 1 070 m (3 500 voet) hoog. Dit is 200 km wyd in die weste en word nouer na die ooste waar dit in 'n reeks valleie verander. Grasvelde in die gebied ondersteun nomadiese veeboerdery.
duimnael|links|500px|Plato van die Sjots met [[Chott Ech Chergui in die middel daarvan]]
Timmie Rogers
Timmie Rogers (4 Julie 1914 – 17 Desember 2006) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Sparkle (1976) en in die televisiereekse Martin (1992) en Fallen Angels (1993).
Seeus
Seeus of Zeeus (Zeêuws in Seeus, Zeeuws in Nederlands) is ’n streekstaal wat aan die Nederlandse Zeeland-provinsie en op die Zuid-Hollandse eiland, Goeree-Overflakkee, gepraat word. Alhoewel die taal soms bloot as 'n Nederlandse dialek beskou word, verskil Seeus opmerklik ten opsigte van uitspraak, grammatika en woordeskat van Standaard-Nederlands, wat dit onder die deursnit Nederlandstaliges moeilik verstaanbaar maak. Seeus word deur sommige waarnemers as 'n deel van Wes-Vlaams gereken.
Oorsprong
Seeus is ’n oorgangstaal tussen Hollands en Wes-Vlaams. Gedurende die Middeleeue en die vroeë moderne era is Zeeland deur die Graaf van Holland sowel as die Graaf van Vlaandere beset. Gevolglik is die gebied vanuit beide grondgebiede beïnvloed. Die streekstaal toon duidelik ’n geleidelike toename van Hollandse elemente soos daar na die noordelike rigting beweeg word. Tog bly Seeus geredelik samehangend met die grense, wat maklik vasgestel kan word, omrede die breë omarmende see sterk isoglosse vorm.
Kenmerke
Die vernaamste taalverskille tussen Seeus en standaard-Nederlands is soos volg:
Die onderstaande tabel illustreer bogenoemde verskille (let wel: die Nederlandse ortografie word gebruik):
Sjot
'n Sjot (Arabies: Soutmeer) is 'n soutmeer in Algerië en Tunisië wat ontstaan uit reënwater en die smeltwater in die lente en somer van die bergsneeu uit die Atlasgebergte. 'n Sjot droog reëlmatig in die droë laatsomer op.
Seeus
Dialekte
Die dialekte in die Zeeland-Vlaandere-gebied sal soms heeltemal buite die Seeuse taal val, maar as Wes-Vlaams en Oos-Vlaams geïdentifiseer moet word. Die Wes-Vlaamse dialekte in hierdie gebied word egter heel dikwels as Seeus geklassifiseer.
Sjot
Die Plato van die Sjots wat in Algerië lê, is daarna vernoem.
Seeus
Verspreiding en maatskaplike aspekte
Seeus word stereotipies ten sterkste met landelike gebiede vereenselwig, omrede dit hoofsaaklik op die platteland gebesig word. Die dorpstale van Middelburg en Vlissingen stem baie meer met Hollands ooreen as die ander landelike variante, wat die dorpstale dus op die randjie van uitsterwing laat verkeer. Opnames gedurende die 1990’s het getoon dat ten minste 60% van die Zeeland-bevolking nog Seeus as hul omgangstaal praat. Daar is na raming 250 000 mense wat dit as moedertaal praat (Wes-Zeeuse Vlaams is by hierdie opname ingesluit) en selfs al is daar ’n afname in gebruik, soos dit by enige ander streekstaal geld, loop dit nie die regstreekse gevaar om uit te sterf nie, omrede party dorpgemeenskappe baie afgesonderd leef en meer as 90% van die jongmense Seeus praat. Aan die anderkant is heelwat dorpies aan toenemende immigrasie onderhewig, slegs die ouer bevolking praat die plaaslike dialek, terwyl die kinders nie meer die taal geleer word nie. Sedert 2001 het drukgroepe hul tot die Europese Manifes gewend om Seeus as ’n minderheidstaal te erken. Tot dusver is hierdie status nie toegestaan nie.
Katt Williams
Katt Williams (gebore 2 September 1971) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Friday After Next (2002), Epic Movie (2007), Norbit (2007), en Scary Movie 5 (2013).
Antho erecta
Die spons behoort tot die genus Antho en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1923 deur Ferrer-Hernandez.
Olive Schreiner
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Olive Schreiner
'''Suid-Afrikaanse skrywer, pasifis en feminis'''
Literêre genres Romans
Beduidende werke
Fengping-rivier
Die Fengping-rivier (Tongyong Pinyin) is 'n sytak van die Xiuguluan-rivier in Taiwan. Dit vloei deur Hualien County vir 19 km voor die aansluiting by Xiuguluan-rivier in Yuli, Hualien.
Olive Schreiner
The Story of an African Farm (1883) Woman and Labour (1911) Olive Schreiner OIG (* 24 Maart 1855, † 11 Desember 1920) was 'n Suid-Afrikaanse skrywer, pasifis, feminis en intellektuele. Sy is by die Wittebergen-sendingstasie naby Herschel, in Kaapland gebore.
Sy was die eerste skryfster uit Suid-Afrika wie se werk in die hele Engelssprekende wêreld gunstige kritiek ontvang het. Sy was die dogter van 'n sendeling van die Londense Sendinggenootskap, Gottlob Schreiner, en sy het haar onderrig van haar moeder ontvang. Van 1874 tot 1881 was sy goewernante op verskeie plase in die Karoo.
In hierdie tyd het sy ook Undine geskryf. Sy het self na Engeland gegaan om 'n uitgewer te soek en in 1883 het The story of an African farm onder die skrywersnaam Ralph Iron verskyn. Die boek het onmiddellik in letterkundige kringe teenstrydige reaksies uitgelok, maar oor die algemeen is dit in Brittanje en die VSA hoog aangeprys. Schreiner het in Engeland agtergebly en met haar mediese studie begin.
Sy was veral ŉ kampvegter vir die regte van Swartmense, en na die Jameson-inval het sy ook 'n openlike kampvegter vir die twee Boererepublieke geword. Sy is in 1894 met Samuel Cronwright getroud, en hulle het in 1896 saam 'n politieke pamflet, The political situation, uitgegee. Haar allegoriese roman Trooper Peter Halket of Mashonaland, wat in 1897 verskyn het, kan beskou word as 'n bedekte aanval op haar eertydse vriend Rhodes.
Nog 'n politieke pamflet, An English South African's view of the situation, het in 1899 net voor die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog in Engeland verskyn. Hierin het Schreiner die Boere se kant van die oorlog gestel. Later het Olive Schreiner 'n sterk kampvegter vir vroueregte geword, en haar werk oor die onderwerp, Woman and labour, is in 1911 gepubliseer.
Ander werke wat uit haar pen verskyn het, is Man and woman, A letter on the Jew (1906) en Closer Union (1908). Van 1913 tot 1920 het sy hoofsaaklik deur Europa gereis, maar in 1920 het sy na Suid-Afrika teruggekeer. Sy is in dieselfde jaar oorlede. Na haar dood het daar benewens 'n groot aantal artikels en briewe onder meer haar heel eerste roman, Undine, verskyn. 'n Ander belangrike werk, Thoughts on South Africa (1923), wat as haar belangrikste politieke werk beskou word, Stories, dreams and allegories (1923) en From man to man (1926) het ook na haar dood verskyn.
Onlangse ondersoeke verwys na haar rol as kampvegter vir etniese en sosiale groepe wat deur die kragte van Britse imperialisme gemarginaliseer is, soos Afrikaners en later ook swartes, Jode en Indiërs – om maar enkele voorbeelde te noem. Alhoewel sy ook belang gestel het in onder meer sosialisme, pasifisme, vegetarianisme en feminisme, is dit moeilik om haar ware oortuigings suiwer te kategoriseer.
In haar gepubliseerde werke en ander dokumente, wat bewaar gebly het, pleit Schreiner vir waardes soos matigheid, vriendskap, begrip en verdraagsaamheid tussen alle volke, maar vermy bewustelik enige ideologiese of politieke radikalisering.
Alhoewel sy ten opsigte van haar Victoriaanse agtergrond as lewenslange vrydenker beskryf kan word, in teenstelling met die Christelike hoofstrominge van haar tyd, het sy steeds in die gees van die Christelike Bybel geleef en 'n sekulêre weergawe van wêreldbeskouings ontwikkel wat haar ouers as sendelinge aangehang het – met enkele mistieke elemente.
Sy is in Februarie 1894 op Middelburg, Kaap getroud met die boer en latere politikus Samuel Cronwright, wat tot vier jaar ná haar dood as Samuel Cronwright-Schreiner bekend gestaan het.
Haar broer was William Philip Schreiner, eertydse eerste minister van die Kaapkolonie.
NG gemeente Hobhouse
duimnael|regs|230px|Die NG kerk Hobhouse. Ds. J.H. van Wyk het die hoeksteen op [[1 Desember 1956 gelê. Die argitekte was Geers, Koelewyn en Moord, en die bouaannemer P.R. de Jager. Dié argiteksfirma het ook die NG kerk Pinetown ontwerp en Jan Koelewyn (op sy eie terwyl hy vennoot was) die Gereformeerde kerk Johannesburg-Sentraal.]]
Die NG gemeente Hobhouse is ’n gemeente in die Ring van Ficksburg van die Nederduitse Gereformeerde Kerk se Vrystaatse Sinode. Einde 2015 was hier 130 belydende en 26 dooplidmate, vergeleke met 230 en 55 sowat 30 jaar vantevore. Met sy stigting in 1913 was dit die 55ste gemeente in die Oranje-Vrystaat en die tweede van 16 wat in die dekade ná 1910 gestig is.
Aaanloop
duimnael|links|270px|Hobhouse se eerste of noodkerkie. Die gemeente dra die naam van die Florence Nightingale van Suid-Afrika, Emily Hobhouse (1860–1926), wat veral onthou word vir die noodleniging wat sy tydens die Tweede Vryheidsoorlog onder die lydende en sterwende Boerevroue en -kinders in die konsentrasiekampe verrig het. Die dorpie Hobhouse is in 1912 aangelê op die plaas Poortjie en in die volgende jaar het dit munisipale status verkry. Om praktiese, opvoedkundige en ekonomiese redes is die aanleg van hierdie gemeenskap noodwendig gevind, maar pogings reeds van so vroeg as 1887 om ’n NG gemeente en dorp hier te stig, het telkens misluk. Hobhouse vorm ’n middelpunt tussen die gemeentes Wepener, Dewetsdorp, Thaba 'Nchu-Tweespruit en Ladybrand.
In 1905 is vergaderings gehou vir die oprigting van 'n kerkgeboutjie. Van die plase Fairhead, Groenkloof, Rozendale en Poortjie, is laasgenoemde die verkose standplaas vir dorp en kerkgebou. Ná die stigting van die dorp Hobhouse, is op 12 April 1913 ’n vergadering gehou waarop 'n komitee opdrag gekry het om reëlings vir stigting van die gemeente te tref. Dit is dan ook gedoen toe ooreenstemming tussen die Sentrale Ring (ds. P.S. van Heerden van Ladybrand, scriba) en die Suidelike Ring (ds. P.A.M. de Vos van Zastron, scriba) op 29 Augustus 1913 bereik is.
Stigting
duimnael|regs|170px|Ds. P.P. van der Merwe, van 1915 tot 1923 Hobhouse se eerste predikant.
Volgens Ons Kerk Album, wat vier jaar later gepubliseer is, is die gemeente amptelik gestig op 25 September 1913. Tot konsulent is benoem ds. J.F. Marais (Wepener se leraar van 1910 tot '14 en weer van 1920 tot '30. Vir eers moes die "palenkerk" of tabernakel vir die eredienste diens doen. Hoewel die kerkraad saam met die gemeente heel gou die eerste stappe tot die bou van ’n kerkgebou en pastorie gedoen, ’n boukommissie aangestel en ’n tender van £3 000 aangeneem het, kon weens die uitbreek van die oorlog in Europa en die onluste in die Unie (soos Ons Kerk Album die 1914-rebellie beskryf), aan dié planne geen uitvoer gegee word nie en is besluit om ’n noodkerkie van sowat £900 te bou en ’n pastorie van sowat £1 000. Ds. P.J. Pienaar van Dewetsdorp het die hoeksteen van die eerste kerkie is op 24 Julie 1915 gelê.
Eerste jare
duimnael|regs|170px|Ds. J.D. Gertenbach, die leraar van 1925 tot 1946. duimnael|regs|170px|Ds. J.H. van Wyk, leraar van 1957, toe hy sy [[emeritaat aanvaar, maar in 1958 het hy hertoegetree tot die bediening.]] As eerste herder en leraar is prop. P.P. van der Merwe op 19 Junie 1915 plegtig georden en bevestig. Onder sy leiding is die noodkerkie op 13 November 1915 ingewy in die teenwoordigheid van ook di. N.J. van der Merwe (Wepener), P.J. Pienaar (Dewetsdorp) en eerw. C.J. Van R. Smit (Wepener). Die inwyding van die pastorie het gevolg op 27 April 1916.
Ná agt jaar van vrugbare arbeid het ds. Van der Merwe van die gemeente afskeid geneem. Vervolgens is eerw. prop. J.D. Gertenbach in 1925 hier bevestig om ná 22 jaar van vrugbare diens na die gemeente Malopo te vertrek. Die gemeente se derde leraar, ds. J.H. van Wyk, is in 1948 deur sy vader, ds. T.I. van Wyk (Rietbron), en neef ds. J.H. van Wyk (Kraaifontein), georden en bevestig.
Suid-Afrika se derde staatspresident, dr. N.J. Diederichs, sen. J.N. le Roux, eerw. B. van W. Zietsman en prof. dr. C. Badenhorst is seuns van die gemeente. Jan Diederichs (vader van dr. Diederichs) was 30 jaar lank scriba van die gemeente.
Sending
Sedert die stigting van die gemeente is hier sendingwerk gedoen en is baie vrug afgewerp onder die bekwame leiding van eerww. W.H. Scott, J.A.J. Steenkamp, V. du Plessis en J.L. du Rand. As vrug het reeds teen omstreeks 1950 onder meer 'n pragtige kerk en sewe skole hier gestaan. 'n Tak van die OVSB is in 1916 en van die OVV (Oranje-Vrouevereniging) in 1931 gestig.
Umm Kulthum
Umm Kulthum (Arabies:ˈomme kælˈsuːm|lang; Frans: Oum Kalthoum; gebore Umm-kulthom ʾIbrāhīm es-Sayyid el-Beltāǧī أم كلثوم إبراهيم السيد البلتاجي op 31 Desember 1898, of 4 Mei 1904; oorlede 3 Februarie 1975) was 'n Egiptiese sangeres, liedjieskrywer, en film-aktrise in die 1920s tot die 1970s. Sy is die eretitel van Kawkab al-Sharq (كوكب الشرق, 'Ster van die Ooste') gegee. Umm Kulthum was bekend vir haar vokale vermoë en unieke styl. Sy het meer as 80 miljoen plate wêreldwyd verkoop, wat haar een van die topverkoper Midde-Oosterse sangers alle tye gemaak het.
Sy word in haar geboorteland Egipte as 'nasionale ikoon beskou; sy is 'Die stem van Egipte' genoem en "Egipte se vierde piramide".
Stephen W. Burns
Stephen W. Burns (15 November 1954 – 20 Februarie 1990) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Herbie Goes Bananas (1980) en in die televisiereekse 240-Robert (1979) en Simon & Simon (1981).
UTC+07:20
UTC+7:20 word tussen 1933 en 1940 gebruik as somertyd in Singapoer.
In 1941 en 1942, vir die Japannese besetting van Singapoer, en van 1945 tot 1970 is UTC+7:30 hier gebruik. In 1970 word somertyd in Singapoer afgeskaf.
Karl Gottlob Sperbach
Die lewe
In 1720 word hy assessor van die filosofiese fakulteit en op 26 Mei 1734 word hy professor in Oosterse tale aan die Universiteit van Wittenberg. Hy was o.a. ook dekaan van die filosofiese fakulteit en tydens die somer semesters van 1746 en 1758 rektor van die Universiteit.
UTC+00:30
UTC+0:30 was die tydsone vir:
Bytowniet
Bytownite is ‘n kalsiumryke veldspaat, wat op die plagioklaas soliede oplossingsreeks lê. Dit het ‘n An% tussen 79% en 90%. Net soos die ander veldspate van die plagioklaasreeks, vorm dit wit tot wit trikliene kristalle, met die tipiese plagioklaas vertweelinging en die gepaardgaande fyn strepe (Engels: striations).
Die realtiewe digtheid van bytowniet wissel tussen 2,74 en 2,75. Die brekingsindekse is is nα = 1.563 - 1.572, nβ = 1.568 - 1.578, en nγ = 1.573 - 1.583. Van hierdie twee eienskappe moet presiese bepaal word deur chemiese analise, X-straal diffraksie of petrografiese analise vir identifikasie.
Voorkoms
Bytowniet is 'n rotsvormende mineraal wat voorkom in mafiese stollingsgesteentes soos gabbros en anortosiete. Dit kom ook voor as fenokriste in mafiese vulkaniese gesteentes. Dit is skaars in metamorfe gesteentes. Dit word tipies geassosieer met pirokseen en olivien.
Die minerale is eers in 1835 beskryf en is vernoem na 'n voorkoms by Bytown (nou Ottawa), Kanada. Ander bekende voorkomste in Kanada sluit in die Shawmere anortosiet in Foleyet Township, Ontario, en op Yamaskaberg, naby Abbotsford, Quebec. Dit kom voor op Rumeiland, Skotland en Eycott-heuwel, naby Keswick, Cumberland, Engeland. Dit is ook aangemeld by Naaraodal, Noorweë en in die Bosveld-kompleks van Suid-Afrika. Dit word ook in Isa-vallei, Wes-Australië gevind.
Dit kom ook voor by die Lucky Cuss-myn, Tombstone, Arizona, in die Grants-distrik, McKinley County, New Mexico. In die ooste van die VSA kom dit voor in Cornwall, Libanon County en Phoenixville, Chester County, Pennsilvanië.
Faerie Glen
Faerie Glen is 'n welaf voorstad in die ooste van Pretoria, Suid-Afrika. Faerie Glen is geleë tussen Lynnwood Glen en Garsfontein.
2013 Aboe Dhabi Grand Prix
Die 2013 Formule Een Aboe Dhabi Grand Prix het op 3 November 2013 op die Yas Marina-renbaan in Aboe Dhabi plaasgevind. Dit was die sewentiende wedren van die kampioenskapseisoen.
Josie Maran
Josie Maran (gebore 8 Mei 1978) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Aviator (2004), Van Helsing (2004), en Little Black Book (2004).
Amsterdamse Tyd
UTC+00:20 is 'n tydsone wat van 1909 tot 1940 in Nederland gebruik is. Dit het as Amsterdamse Tyd of Nederlandse Tyd bekend gestaan.
Antho frondifera
Antho frondifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Antho en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1814 deur Lamarck.
Melvin Williams (akteur)
Melvin Williams is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Wire (2002) en American Gangster (2006).
Tripterygiidae
Die Drievinne (Tripterygiidae) is 'n vis-familie van die orde Perciformes. Daar is dertig genera met minstens 140 spesies in die familie. Twaalf van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
1903
Die jaar 1903 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 3de jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Tripterygiidae
Kenmerke
Die uitstaande kenmerk van die familie is die feit dat hulle drie dorsale vinne het. Die liggaam is lank en platterig en is bedek met klein skubbe. Die familie word 2 – 8 cm groot. Die familie is gewoonlik alleenswemmers en eet klein ongewerweldes.
Genera
Die volgende genera en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Atlasgebergte
Die Atlasgebergte is 'n bergreeks in die Atlasstreek in Noordwes-Afrika wat ongeveer 2 400 km deur Marokko, Algerië, en Tunisië strek en die Rots van Gibraltar insluit. Die hoogste piek is Jbel Toubkal, op 'n hoogte van 4 167 m (13 665 voet) geleë by in Suidwes-Marokko. Die Atlasreekse skei die kuslyne van die Middellandse See en die Atlantiese Oseaan van die Saharawoestyn. Die bevolking van die Atlasgebergte bestaan hoofsaaklik uit Berbers in Marokko en Arabiere in Algerië.
Omdat Noord-Amerika, Europa en Afrika 'n ewigheid gelede aan mekaar vas was, word geglo dat die Atlasgebergte oorspronklik as deel van die Alleghenesiese orogenese gevorm is. Die berge is gevorm toe Afrika en Amerika teen mekaar gebots het, en was eens op 'n tyd 'n baie hoër bergreeks as vandag se Himalaja. Vandag kan die oorblyfsels van die bergketting in die Fall line in die oostelike VSA gesien word. Sommige oorblyfsels kan ook gevind word in die Appalache in Noord-Amerika wat later gevorm het. Die Sierra Nevada berge in Spanje is op soortgelyke manier in die kontinentale botsing gevorm.
Will Rogers
Will Rogers (4 November 1879 – 15 Augustus 1935) was 'n Amerikaanse akteur, komediant en joernalis. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Connecticut Yankee (1931), Doctor Bull (1933), Judge Priest (1934), en Steamboat Round the Bend (1935).
Atlasgebergte
Ligging en klimaat
Die deel van die gebergte wat deur Marokko loop, word die Hoë Atlas genoem. Die deel is sowat 2 500 km lank, loop ewewydig aan die kus en bereik ŉ gemiddelde hoogte van 3 000 m. Die hoogste punt is Toubkal (4165 m). Suidwes van die Hoë Atlas loop die Anti-Atlas en noordwes loop die Middel-Atlas. Albei die kettings het 'n gemiddelde hoogte van 1500 m.
Ook deel van die Atlasgebergte is die Rifgebergte (gemiddelde hoogte 2 500 m), wat tussen die kusstede Ceuta en Melilla steil uit die see omhoog rys. Die oostelike deel van die gebergte word die Sahara-Atlas genoem. Dit loop deur Algerië en Tunisië en is 'n voortsetting van die Anti- en die Hoë Atlas. Noord van die Sahara-Atlas kry ons een van die baie hoogvlaktes en dan die Tell-Atlas (Klein Atlas).
In die noordelike deel van die Tell-Atlas en die Rifgebergte kan die reënval 'n maksimum van 800 mm per jaar bereik. Gedurende die winter ryp dit snags en val daar ook sneeu op sommige van die Atlasgebergte se hoogste pieke. Op die vlaktes en die suidelike hellinge word die reënval geleidelik minder en gaan die Middellandse See-klimaat oor in 'n steppe- en woestynklimaat. Die sirocco, 'n warm woestynwind wat gedurende die hele jaar kan opsteek maar veral gedurende die winter vanuit die Sahara na die kus waai, veroorsaak sand- en stofstorms wat baie skade aan die gesaaides kan aanrig.
Landbou en veeteelt
Byna die hele kusvlakte word bewerk. In die westelike deel, waar die meeste reën val, word daar hoofsaaklik met wyn, graan, groente en sitrusvrugte geboer. In die oostelike deel word daar hoofsaaklik olywe en graan verbou. In die 20e eeu het die Franse koloniste die landbou baie uitgebrei deur boorgate te sink en besproeiingsdamme te bou. Bedrywe wat hulle tot stand gebring het, voer vandag nog groot hoeveelhede wyn en groente uit.
In die droë streke sonder damme en boorgate is die landbou baie meer primitief. Die natuurlike plantegroei van die dale en die noordelike hellings bestaan uit kastaiing-, denne-, kurk- en sederbome. Die suidelike hellings is feitlik onbegroei. Die nomadiese veeboere is teruggedring na die onvrugbare, droë steppegebiede, waar die plantegroei hoofsaaklik uit lae struikgewasse bestaan.
Industrie en mynbou
Die nywerheid is gekonsentreer in die stede, waar hoofsaaklik die produkte van die landbou deur klein bedryfies verwerk word. Buite die stede verrys daar in die laaste aantal jare moderne industrieë, wat onder meer landboumasjiene vervaardig en motors monteer. Die Atlasgebergte is ryk aan bodemskatte. In Marokko is daar byvoorbeeld baie yster, steenkool, lood en fosfaat. In Tunisië is fosfaat die belangrikste delfstof en in Algerië word aardgas en -olie aan die suidelike rand van die Sahara-Atlas ontgin.
Struktuur
Die berge word in die volgende reekse verdeel:
R526 (Suid-Afrika)
Die R526 is 'n streeksroete wat die R71-provinsiale pad by Gravelotte met die R36-provinsiale pad noord van die Abel Erasmuspas verbind. Die word medebeskryf met die R40 vir 5 km deur Mica.
Skots
Skots (Scots, soms ook Inglis, Lallans, Doric of braid Scots genoem) is die algemene naam wat na die Germaanse taal van Skotland verwys wat tradisioneel hoofsaaklik in dié land se laerliggende dele gebesig word. Dit word soms ook beskou as 'n Engelse dialek. Skots moet nie verwar word met Skots-Gaelies nie, 'n selfstandige Keltiese taal wat vroeër veral in die Skotse Hoogland gepraat is en nou verwant is aan Iers.
Met die sogenaamde Plantations, die grootskaalse vestiging van Skotse gesinne in Ulster vanaf die 17de eeu, is Skots ook na die noorde van Ierland oorgeplant. Dié streeksvariant staan bekend as Ulster-Skots (Ulster Scots of Ullans). Noord-Ierse sprekers verwys daarna ook as the Hamely Tongue.
Gekiedenis
Skots het sy oorsprong in die vroeg-Middeleeuse Germaanse immigrasiegolwe. Sedert die vyfde eeu n.C. het baie Angele hulle in die suide van Skotland gevestig. Hulle het 'n Germaanse taal gepraat wat nou verwant was aan die dialekte van die Sakse en Jute, twee ander Germaanse volksgroepe wat hulle terselfdertyd in Engeland gevestig het. Noordelike Angel-Saksiese dialekte is vanaf die 7de eeu ook in Lothian gebesig; hier is ook die meeste plekname van Germaanse herkoms.
Adam Loutful het in 1494 na die Skotse taal sowel as Inglis asook as Scottis verwys. Skots het sy eie spelling en vertaling van die Bybel, en dit was die taal van die Skotse koningshof wat as die voorbeeld vir die standaardisering van Skots gedien het – eerder as dié van sy Engelse eweknie.
Die taal het sy bloeitydperk in die 16de eeu beleef. Met die vereniging van die twee koninkryke Skotland en Engeland in 1603 en die samesmelting van die twee parlemente in 1707 is die taal se status afgeskaal. Dit het egter die omgangstaal van die Germaanssprekende Skotte gebly en is deur Skotse digters en skrywers soos Robert Burns en Walter Scott ook ná die vereniging van Skotland en Engeland steeds as literêre taal gebruik.
Twee groot woordeboeke word sedert 1931 saamgestel: A Dictionary of the Older Scottish Tongue, wat die taalgebruik voor 1700 vermeld, en The Scottish National Dictionary, 'n woordeboek met sowat 50 000 inskrywings wat op die moderne Skotse taal fokus, en in 1927 begin is. David Murison, dosent in Skots aan die Universiteite van St. Andrews en Aberdeen, was vanaf 1946 die uitgewer van die woordeboek. Die tiende en laaste boekdeel het in 1976 verskyn. Die Linguistic Survey of Scotland versamel inligting oor die Skotse en Gaeliese taal en het in 1975 die eerste boekdeel van die Linguistic Atlas of Scotland gepubliseer.
In Noord-Ierland is die gebruik van Ulster-Skots dekades lank as "slegte Engels" afgemoedig. Intussen is liggame soos die Ulster-Scots Agency, die Ulster-Scots Academy en sy susterorganisasie, die Ulster-Scots Language Society, besig om aktiewe taalgebruik en akademiese navorsing te bevorder. Belangrike projekte sluit die Ulster-Skotse vertaling van die vier Evangelies en die publikasie van 'n grammatika en historiese Engels-Ulster-Skotse woordeboek in.
Hoofdialekte
Die Skotse taalgebied word in vier dialekstreke verdeel wat verder onderverdeel kan word in tien kleiner dialekgebiede
Noord-Skots toon invloede van Noorse dialekte van Skandinawiese setlaars wat hulle in Skotland gevestig het, terwyl Suid-Skots nou verwant is aan die dialekte van Noord-Engeland. Ulster-Skots – die Noord-Ierse variant van Skots – word as 'n uitbreiding van Sentraal-Skots geklassifiseer.
Woordeskat
Skots is deurspek met enkele Keltiese leenwoorde, soos galore (baie) wat sy oorsprong in Gaelies gu leor het. Met die stigting van Skandinawiese nedersettings en as gevolg van die nou bande wat tydens die 15de en 16de eeu met Frankryk gehandhaaf is, is 'n aantal Noorse, Nederlandse, Nedersaksiese en Franse woorde in Skots ingeburger. Nedersaksies kirk, kark (kerk) het kirk in Skots geword, terwyl Engels church gebruik.
'n Klompie Skotse woorde staan dwarsdeur die Engelstalige wêreld bekend: Lass en lassie (meisie), auld (Engels: old, ou(d)), burn (van Oud-Engels burna, klein rivier), muckle (Engels: mickle; baie, groot), syne (Engels: since, sedert, nadat) en wee (van Middel-Engels wei, klein) is net enkele voorbeelde.
Grammatika
Die grammatika toon nie baie afwykings van die Engelse standaardtaal nie, alhoewel daar enkele spesifieke Skotse sinspatrone is, wat byvoorbeeld die gebruik van partikels betref:
Eastwood
Eastwood is 'n klein voorstad in die ooste van Pretoria, Suid-Afrika. Eastwood is geleë oos van die Uniegebou en tussen die ambassades van verskeie buitelandse lande.
Steve Burns
Steve Burns is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Marie and Bruce (2004) en Netherbeast Incorporated (2007), en in die televisiereeks Blue's Clues (1996).
Vleis
Vleis, in sy breedste moderne definisie, is alle diereweefsel wat ten doel het om as voedsel te dien. In dié konteks verwys dit nie net na spierweefsel nie, maar sluit ook vet of nie-spier organe in, insluitend longe, lewers, tonge, vel, breine, murg en niere. Diere wat slegs vleis eet is karnivore.
In die menslike dieet het vleis 'n meer spesifieke doel. Dit is meestal vleis, of sagte weefsel, van enige dier, bestaande uit die skeletale spier en vet wat die bene bedek. Die woord vleis word egter tipies gebruik met verwysing na die vleis van lewende hawe (skape, varke, beeste, ens.), wat geteel en geslag word vir menslike inname, gewoonlik met die uitsluitsel van seekos, pluimvee, wild en insekte.
Die vleisverpakkingsbedryf hanteer die slagting, prosessering en verspreiding van vleis vir menslike gebruik in ontwikkelde lande.
SV Elversberg
Sportvereinigung 07 Elversberg e.V. is 'n Duitse sokkerklub uit Spiesen-Elversberg in Saarland. Die klub is in 1907 gestig as FV Germania Elversberg, in 1914 opgehef en in 1918 as Sportvereinigung VfB Elversberg heropgerig. Na die Tweede Wêreldoorlog het alle sportverenigings in Elversberg tot Sportgemeinde Elversberg saamgesmelt, waaruit die huidige SV (aanvanklik onder die naam SV Elversberg VfB 07) in 1952 afgestig het.
Die klub lewer die laaste 2 dekades van sy beste prestasies deurdat dit in 1996 promoveer na die Regionalliga, die derde vlak in die Duitse sokkerstruktuur. Die laaste jare is SV Elversberg 'n vaste deelnemer aan die Regionalliga Suid. Die klub presteer op hierdie vlak baie wisselvallig – die een jaar kom hulle baie naby aan promosie, net om die volgende jaar teen relegasie te moet veg.
Geelborsstrandkiewiet
Die geelborsstrandkiewiet (Charadrius pecuarius) is 'n algemene standvoël en inheemse Afrika-trekvoël. Dit is 14–16 cm lank en weeg 25–45 gram. Dit het 'n vlerkspan van 44 cm. Die streekbevolking is minstens 55 000 voëls. In Engels staan dit bekend as die Kittlitz's plover.
Lets
Lets of Letties (latviešu valoda [latviɛʃu valuɔda]) is 'n Indo-Europese taal wat saam met Litaus en twee uitgestorwe tale, Koers en Oud-Pruisies, tot die Baltiese taalgroep behoort. Dit is die amptelike taal van Letland en sedert Letland se toetrede op 1 Mei 2004 ook een van die Europese Unie se ampstale.
Lets is nou verwant aan Litaus, maar het egter in verskillende opsigte verdere evolusie ondergaan wat kommunikasie tussen Litauers en Lette bemoeilik. Die wisselvallige geskiedenis van Letland en sy oorheersing deur vreemde moondhede - ridders van die Duitse Orde, Sweedse en Russiese besetters - het spore in die Letse woordeskat gelaat, net soos die Fins-Oegriese taal van Lyfland, een van Letland se historiese streke, Latyn, Oud-Russies en Skandinawiese tale. Die mees onlangse vreemde invloed word deur Engels uitgeoefen. Alhoewel 'n kommissie van die Letlandse parlement 'n hoë taalstandaard en -norme (insluitende korrekte uitspraak en spelling) in die openbare lewe probeer verseker en neologismes grotendeels uit Letse bestanddele gevorm word, is enkele nuwe woorde soos kompiuteris («rekenaar») aan Engels ontleen.