cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wolga-Bulgarye
Geskiedenis
Inligting uit eerstehandse bronne oor Wolga-Bulgarye is taamlik skaars. Aangesien geen Bulgaarse rekords behoue gebly het nie, kom die meeste van die inligting oor die land uit hedendaagse Arabiese, Persiese, Indiese en Russiese bronne. Van die inligting word verkry deur uitgrawings.
Daar word geglo die gebied is aanvanklik bewoon deur Fins-Oegriese volke, onder meer die Mari.
Die meeste geleerdes stem saam dat die Wolga-Bulgare tot in die middel van die 10de eeu onderwerp is deur die Chasariese Ryk, en daarna het die Bulgare nie meer belasting aan die Chasare betaal nie. Chasarië is in die laat 10de eeu vernietig en daarna het die Wolga-Bulgare se mag gegroei en die land groter geword. In die laat 9de eeu het verenigingsprosesse begin en Bulgar (ook Bolghar gespel), 160 km suid van die hedendaagse Kazan, het die hoofstad geword.
Islam is in die vroeë 10de eeu as die staatsgodsdiens aanvaar. Die Wolga-Bulgare het probeer om Wladimir I van Kiëf tot die Islam te bekeer, maar hy het eerder die Oosters-Ortodokse geloof aanvaar.
Die staat het ’n groot deel van die handel tussen Europa en Asië beheer voor die Kruistogte, wat ander handelsroetes oopgestel het. Die hoofstad, Bulgar, was ’n vooruitstrewende stad en het meegeding met ander groot en ryk sentrums van die Islamitiese wêreld.
Die Russiese prinsdomme in die weste was die enigste bedreiging. In die 11de eeu is die land verwoes deur verskeie Russiese strooptogte. Toe, tussen die wisseling van die 12de en 13de eeu, het die heersers van Wladimir (veral Andrei Bogoljoebski en Wsewolod III) die Bulgaarse stede stelselmatig verwoes in ’n poging om hul oostelike grens te verdedig. Weens druk van die Russe het die Bulgare hul hoofstad van Bulgar na Bilär geskuif.
Verval
In September 1223 het die Wolga-Bulgare ’n leër van Djengis Khan van die Mongoolse Ryk naby Samara verslaan, maar in 1236 het die Mongole teruggekeer en die hele land binne vyf jaar onderwerp. Wolga-Bulgarye het toe deel van die Goue Horde geword en is in verskeie prinsdomme verdeel. Teen die 1430's is die Khanaat van Kazan gestig as die belangrikste van dié prinsdomme.
Volgens sommige historici is meer as 80% van die land se bevolking vermoor tydens die oorname. Die res het verskuif na die noordelike gebiede (die hedendaagse Tsjoewasjië en Tartarstan).
Hugenote Hoërskool
Fasiliteite
• skoolsaal met sysaal wat ook vir liggaamsopvoedingsessies gebruik kan word
• ’n veeldoelige ontspanningsaal, die grondsaal
Op ons pragtige terrein bied ons die volgende aan:
• Pawiljoen met dak vir 1000 toeskouers
• Klubhuis met satellietskottel wat uitkyk oor rugbyvelde
• Kleedkamers
• Oefenveld met fasiliteite vir opwarming
• 3 rugbyvelde
• atletiekbaan
• 2 krieketvelde
• 7 krieketnette
• groot swembad (25m)
Commissionerstraat (kiesafdeling)
Commissionerstraat was 'n kiesafdeling in Johannesburg se middestad vir die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die heel eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar.
Hugenote Hoërskool
Fasiliteite
• 8 netbalbane waarvan een onderdak is
Commissionerstraat (kiesafdeling)
In die eerste verkiesing in Commissionerstraat wen een van die leiersfigure in die Arbeidersparty, Henry Sampson, met 'n meerderheid van net 40 stemme teen die Unionisteparty se R. Curry. Die Sosialiste Party se J. Davidson was derde met 25 stemme, vergeleke met Sampson se 924. In daardie verkiesing het die Arbeiders net drie setels gewen, maar die Unioniste 36 en die Amptelike Opposisie in die Volksraad geword nadat die Regerende Party 66 setels uit die 121 gewen het.
Hugenote Hoërskool
Fasiliteite
• 5 tennisbane
• tennisslaanmuur
Behoud van massa
Die wet van behoud van massa sê dat die hoeveelheid massa in 'n geïsoleerde sisteem oor 'n tydsbestek konstant sal bly. Dit beteken dat die atome van 'n voorwerp nie geskep of vernietig kan word nie, maar slegs rondgeskuif of in ander deeltjies verander kan word. As 'n chemiese reaksie twee verskillende atome in 'n nuwe produk verander, sal die massa van die reaktante (chemikalieë voor die chemiese reaksie) dieselfde wees as die massa van die reaksieproduk (die nuwe verbinding). Die wet is aanvanklik deur Antoine Lavoisier in die 18de eeu voorgestel. Kernreaksies kan egter massa na energie omsit volgens die bekende Einstein se vergelyking:
Hugenote Hoërskool
Visie
Hugenote Hoërskool ontsluit die toekoms.
Missie
Hugenote Hoërskool doen alles moontlik om leerders:
1. op akademiese, fisiese en geestelike gebied tot volle potensiaal te ontwikkel.
2. ‘n voorsprong te gee sodat hulle ‘n positiewe verskil kan maak in die samelewing.
Behoud van massa
Waar:
Hugenote Hoërskool
Erekode
Aangepas uit Erekode van Hoër Jongenskool van 1868
Ek vrees my Skepper en eer my ouers.
Ek hou die naam en leuse van my skool hoog omdat ek myself en my medemens respekteer.
Ek glo aan stiptelikheid, verantwoordelikheid en aanspreeklikheid.
Ek glo in integriteit en pligsgetrouheid.
Ek eerbiedig die waarheid, want my woord is my eer.
Selfdissipline en selfbeheersing is vir my vanselfsprekend.
My strewe in alles is “MIK HOOG”.
Skoollied
Na ‘n sondeurdrenkte aarde waar die lewe lê en wag.
Om te bot en bloei in boorde ons tot wasdom laat gedy.
In ‘n skool wat deur die jare, trou aan hoë roeping bly.
Al ons dank en eer en hulde aan ‘n edele simbool
Commissionerstraat (kiesafdeling)
In 1915 neem die Suid-Afrikaanse Party Commissionerstraat by die Arbeiders af toe H. Graumann vir C.H. Hayward met 'n meerderheid van 485 verslaan. Die Arbeiders verhang egter die bordjies in 1920 en J.H.S. Gow wen Commissionerstraat terug toe hy die S.A.P. se W.J. Laite verslaan met 'n meerderheid van net 47. Die onafhanklike S.P. Bunting was derde met 57 stemme. Graumann tree egter in 1921 weer as wenner uit die stryd toe hy 1 181 stemme kry vergeleke met Gow se 713.
Hugenote Hoërskool
Skoollied
van ‘n mooi en vrugbaar lewe:
Hugenote Hoërskool!
Commissionerstraat (kiesafdeling)
Dit was die laaste verkiesing in Commissionerstraat, want voor die verkiesing van 1924 is dit tydens 'n herafbakening afgeskaf.
Denver (kiesafdeling)
Denver, in die ooste van Johannesburg rondom die gelyknamige voorstad, Denver, was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar tot voor die algemene verkiesing van 1933.
In die eerste verkiesing wen die Unionisteparty se D. Maccaulay met 'n meerderheid van 214 stemme teen die Arbeidersparty se T. Landye. Vyf jaar later behou W.J. Parrack Denver vir die Unionisteparty toe hy met 'n meerderheid van 485 stemme wen teen die Arbeidersparty se C.H. Hayward, wat ook in Commissionerstraat verloor het.
Die Arbeiders slaag uiteindelik om Denver in 1920 te wen toe T.E. Drew 996 stemme op hom verenig, vergeleke met die 667 vir die dienende Unionis, Parrack, en 541 stemme vir die Nasionale Party se S.P. van Wijk. Drew dien egter skaars 'n jaar as Volksraadslid, want in 1921 klop C.E. Nixon (Suid-Afrikaanse Party) hom met 'n meerderheid 265. J.J.B. Pohl van die N.P. is derde met 585 stemme.
In 1924 kom die leier van die Arbeidersparty, kol. F.H.P. Creswell in Denver staan en wen met 750 stemme teen die S.A.P. se P.D.V. Alexander, wat 800 stemme gekry het. Die onafhanklike S. Scott is derde met 23 stemme. Creswell behou Denver in 1929 met 'n meerderheid van 209 bo die S.A.P. se H.J. Hofmeyr. Dit was die laaste verkiesing in die kiesafdeling, want met die herafbakening voor die 1933-verkiesing is dit afgeskaf.
VfB Marburg
VfB Marburg  is 'n sokkerklub uit Marburg in die deelstaat Hesse in Duitsland.
Johnny Clegg
Johnny Clegg (OIS; 7 Junie 1953 - 16 Julie 2019) was 'n Britsgebore Suid-Afrikaanse mbaqanga- en Afropop-musikant en voormalige anti-apartheidsaktivis. Hy was 'n lid van die musiekgroepe Juluka en Savuka. Hy is ook bekend as Le Zoulou Blanc (Die wit Zoeloe). Sy treffers sluit in "Scatterlings of Africa", "Impi" en "Spirit of the Great Heart".
VfB Marburg
Die klub is op 13 Mei 1905 gestig as Marburger Fußball-Klub 1905 in die restaurant Bopps Terrassen in Marburg. In 1908 het die klub ander sportsoorte begin aanbied en sy naam verander na Verein für Bewegungsspiele 1905 Marburg. Die Eerste Wêreldoorlog het die klub swaar getref met 41 lede wat in veldslae omgekom het en die klub moes sy bedrywighede staak. Die klub is egter op 1 Februarie 1919 herstig. Op 30 Augustus 1925 het die klub met SV Kurhessen saamgesmelt om Sportvereinigung VfB 05-Kurhessen te vorm.
Johnny Clegg
Deur sy musiek, maar ook deur die karakter van Juluka en Suvuka self, versprei hy die boodskap van rasseharmonie. Hiervoor is verskeie eredoktorsgrade en humanitêre pryse aan hom toegeken, onder meer die Chevalier des Arts et Lettres van die Franse regering (1991), die Orde van Ikhamanga van die Suid-Afrikaanse regering (2012) en eredoktorsgrade in musiek van die Universiteit van die Witwatersrand (2007) en die Universiteit van KwaZulu-Natal (2013).
VfB Marburg
In 1937 word die klub deur die Nazi‘s gedwing om met Marburger Turnverein saam te smelt om VfL Marburg te vorm. Op 9 April 1992 word die sokkerafdeling onafhanklik onder die huidige naam, dieselfde naam waaronder die klub bekend geword het tussen 1908 en 1925.
Johnny Clegg
Lewensloop
Clegg stig in 1976 die musiekgroep Juluka (Afrikaans: "Sweet") saam met Sipho Mchunu, wat met ’n unieke vermenging van Westerse en Zoeloeklanke vorendag kom. In die apartheidsjare was dié soort samewerking egter moeilik. Om naam te maak het hulle oorsee begin toer. Die groep ontbind in 1985 omdat Mchunu huis toe moes gaan om sy pa by te staan.
VfB Marburg
Die klub het tussen 1933 en 1944 ses seisoene in die Gauliga deurgebring op die hoogste vlak van die Duitse sokkerstruktuur en die klub se beste prestasie is in 1943 behaal toe daar tweede geëindig is.
Johnny Clegg
Lewensloop
Later tree hy saam met die groep Suvuka (Afrikaans: "Ons is ontwaak") op. Hulle eerste album, Third World Child, was 'n reuse internasionale sukses in 1987 (veral in Frankryk) gewees.
VfB Marburg
Die klub speel die meeste van sy ligawedstryde op die Stadion an der Gisselberger Straße, wat aan die klub behoort, maar groot wedstryde word op die Georg Gaßmann-stadion (wat aan die stad behoort) gespeel.
Miles Davis
Miles Davis (26 Mei 1926 – 28 September 1991) was 'n Amerikaanse jazz musikant en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Sneakers (1992), In the Line of Fire (1993), Finding Forrester (2000), en Zodiac (2007).
Julian Richings
Julian Richings (gebore 30 Augustus 1956) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Urban Legend (1998), X-Men: The Last Stand (2006), Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief (2010), en Man of Steel (2013).
Callyspongia perforata
Callyspongia perforata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Pulitzer-Finali.
Johnny Clegg
Lewensloop
Vanaf die middel van die 1990's werk Clegg en Mchunu weer saam en Juluka bring weer 'n album uit. Clegg het daarna gereeld toere na Europa en Noord-Amerika onderneem.
Alanië
Alanië was ’n Middeleeuse koninkryk wat in die 8ste en 9de eeu oor ’n deel van die Noord-Kaukasus regeer het, tot met die verwoesting daarvan tydens die Mongoolse verowering in 1238 en 1239. Dit het die latere geskiedkundige streek Circassië en die hedendaagse Noord-Ossetië-Alanië omvat. Die Alane se hoofstad was Magas (of Ma'as) en dit het die belangrike Syroete deur die Darjalkloof beheer.
Tomas Villum Jensen
Tomas Villum Jensen (gebore 12 April 1971) is 'n Deense akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente In China They Eat Dogs (1999), My Sister's Kids (2001), en My Sisters Kids in the Snow (2002).
Nivenia concinna
Nivenia concinna is 'n immergroen struik wat deel van die Iridaceae familie is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en vorm deel van die fynbos-bioom. Daar is net een populasie by Groenlandberg naby Viljoenspasen dit populasie word bedreig deur indringerplante.
Suid-Atlantiese Wedvaart
Die Suid-Atlantiese Wedvaart (voorheen die Kaap-na-Rio) is 'n seiljagwedvaart van Kaapstad na verskeie bestemmings in Suid-Amerika. Dit is gewoonlik na Rio de Janeiro, Brasilië, maar Punta del Este, Uruguay, en Salvador, Brasilië, is al gekies.
Geskiedenis
Na aanleiding van die sukses van Bruce Dalling en die seiljag Voortrekker in 1968 se Transatlantiese Enkelwedvaart, het admiraal Hugo Biermann, destydse voorsitter van die Springbok-oseaanwedvaarttrust, voorgestel dat Suid-Afrika sy eie oseaanwedvaart aanbied.
Die Suid-Afrikaanse Oseaanwedvaarttrust het die Clube do Rio de Janeiro gekies, wat bereid was om saam te werk in die organisering van die wedvaart, en die wedvaart sou bekend staan as die Kaap-na-Rio. Die eerste ren is vir 1971 gereël, en die organiseerders het hoogstens 15 inskrywings verwag. Die wedvaart het egter baie belangstelling gelok en 58 seiljagte het ingeskryf.
Johannes van der Walt (sanger)
Johannes van der Walt (30 Mei 1984 – 6 November 2005) was 'n Afrikaanse sanger en toneelspeler. Hy is op 21-jarige ouderdom in 'n motorongeluk oorlede nadat hy vanaf 'n vertoning in Centurion na sy tuisdorp Brits bestuur het. Van der Walt se eerste album, Versoeking, is drie weke voor sy dood uitgereik. Hy was 'n eerstejaar dramastudent aan die Tshwane-Universiteit van Tegnologie en het as sanger gereeld deur die land getoer. Sy enkelsnit, Kruidjie-roer-my-nie is gereeld op radiostasies en televisie gespeel.
Suid-Atlantiese Wedvaart
Geskiedenis
Ocean Spirit het die wedvaart op 8 Februarie gewen met 23 dae en 42 minute. Die Albatros II het, onder beheer van John Goodwin, op voorgee gewen.
Die 12de ren was terug na die oorspronklike bestemming, Kaap na Rio, en is op voorgee deur Gerry Hegie gewen op die seiljag City of Cape Town met 17 dae en 12 minute.
Die Zephyrus IV hou die rekord vir die wedvaart na Salvador, met 12 dae, 16 uur, 49 minute en 41 sekondes.
Die VOR70 Maserati van Giovanni Soldini het 'n nuwe rekord vir die wedvaart se oorspronklike koers (Kaap na Rio) opgestel in die 2014-wedvaart met 10 dae, 11 uur, 29 minute en 57 sekondes.
Die wedvaart
Die wedvaart is die langste seiljagwedvaart van kontinent na kontinent in die Suidelike Halfrond.
Die totale lengte van die wedvaart is omtrent 5 800 km oor die Atlantiese Oseaan. Nadat hulle Kaapstad verlaat het, gaan deelnemers noordwes na die eiland Ilha Trindade en van daar suidwes na Suid-Amerika. Soos hulle die kus benader, moet skippers besluit of hulle die langer roete met sterker winde moet gebruik of 'n meer direkte roete met 'n kans van ligter winde.
Pryse word toegeken aan die eerste deelnemer oor die lyn, nuwe rekords wat opgestel word, sowel as die eerste drie oor die lyn in drie voorgeeklasse.
Karen Beyer
Karen Beyer is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Fist Fight (2017) en Acrimony (2018), en in die televisiereekse Kevin (Probably) Saves the World (2017) en The Resident (2018).
Elementêre analise
Elementêre analise is 'n tak van die analitiese chemie wat probeer om stowwe in hulle elemente te ontleed en die hoeveelheid van elke element wat in die stof teenwoordig is noukeurig te bepaal.
Klassieke analise
Aanvanklik was elementêre analise gebaseer op chemiese ontleding van die stof, gewoonlik een ontleding en bepaling per element, byvoorbeeld deur titrasie. Hierdie metodes was:
Instrumentele metodes
Later het instrumentele metodes die moontlikhede van die elementêre bepaling sterk verbeter. Metodes wat dikwels gebruik word is:
Elke metode het sy sterk en swak kante. X-straalfluoressensie het byvoorbeeld 'n goeie kant dat dit nie destruktief is nie. Stowwe hoef nie ontsluit (opgelos) te word nie, maar dit werk nie goed vir ligte elemente nie. Neutronaktiwering kan suurstof bepaal, ook sonder ontsluiting, maar dit vereis toegang tot 'n kernreaktor en maak die materiaal radioaktief. AAS kan talle elemente in een keer bepaal en dikwels met groot noukeurigheid maar ook die werk nie vir ligte elemente nie en die materiaal moet opgelos word.
Watter metode die geskikste is hang af van die stof wat aan analise onderwerp moet word.
Tera Patrick
Tera Patrick (gebore op 25 Julie 1976) is 'n Amerikaanse aktrise en pornoster. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Live Nude Girls (2014).
Elektriese kragnetwerk
'n Elektriese kragnetwerk is 'n tussenverbinding van elektriese komponente (bv. batterye, resistors, induktors, kapasitors en skakelaars) of 'n model van so 'n tussenverbinding wat bestaan uit elektriese elemente (bv. spanningsbronne, stroombronne, weerstande, induktansies en kapasitansies). 'n Elektriese kring is 'n kragnetwerk wat bestaan uit 'n geslote lus wat 'n terugleibaan vir die stroom verskaf. Lineêre elektriese kragnetwerke, 'n spesiale tipe wat net uit bronne (spanning of stroom), lineêr gekonsentreerde elemente (resistors, kapasitors en induktors), en lineêr verspreide elemente (transmissielyne) bestaan, beskik oor die eienskap dat seine lineêr superponeerbaar is. Hulle word dus makliker deur middel van kragtige metodes van frekwensiedomeine soos die Laplace-transform wat GS-, WS- en oorgangsresponsie bepaal, ontleed.
'n Weerstandskring is 'n kring wat net resistors en ideale stroom- en spanningsbronne bevat. Ontleding van weerstandskringe is minder ingewikkeld as die ontleding van kringe met kapasitors en induktors. Indien die bronne konstante (GS) bronne is, is die resultaat 'n GS-kring.
Deur passiwiteit
'n Aktiewe kragnetwerk is 'n kragnetwerk wat 'n aktiewe bron bevat – hetsy 'n spanningsbron of 'n stroombron.
'n Passiewe kragnetwerk is 'n kragnetwerk wat nie 'n aktiewe bron bevat nie.
Sean Rigby
Sean Rigby (gebore 15 Augustus 1989) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rol in die televisiereeks Endeavour (2012).
Elektriese kragnetwerk
Deur lineariteit
'n Kragnetwerk is lineêr as die seine daarvan die beginsel van superponering volg; andersins is dit nie-lineêr.
Klassifikasie van bronne
Bronne kan as onafhanklike bronne en afhanklike bronne geklassifiseer word.
Onafhanklik
'n Ideale onafhanklike bron handhaaf dieselfde spanning of stroom, ongeag van die ander elemente wat teenwoordig is in die kring. Die waarde daarvan is óf konstant (GS) óf sinusvormig (WS). Die sterkte van die spanning of stroom word nie deur enige variasie in die verbinde kragnetwerk verander nie.
Afhanklik
Afhanklike bronne hang af van 'n bepaalde element van die kring vir die lewering van krag of spanning of stroom, afhangende van die tipe bron wat dit is.
Elektriese wette
'n Hele paar elektriese wette is op alle elektriese kragnetwerke van toepassing. Dit sluit die volgende in: Ander meer komplekse wette mag nodig wees as die kragnetwerk nie-lineêre of reaktiewe komponente bevat. Nie-lineêre self-terugvoerende heterodinerende stelsels kan benader kan word. Die toepassing van hierdie wette kan lei tot 'n stel gelyktydige vergelykings wat óf algebraïes óf numeries opgelos kan word.
Ontwerpmetodes
Die ontwerp van 'n elektriese kring, hetsy analoog of digitaal, vereis dat elektriese ingenieurs die spannings en strome op alle plekke in die kring kan voorspel. Eenvoudige lineêre strome kan per hand ontleed word deur die kompleksegetal-teorie te gebruik. In meer komplekse gevalle kan die kring ontleed word deur middel van gespesialiseerde rekenaarprogramme of ramingstegnieke soos die stukgewys lineêre model.
Kringsimulasiesagteware soos HSPICE ('n analoë kringsimulator) en tale soos VHDL-AMS en verilog-AMS laat ingenieurs toe om kringe te ontwerp sonder die tyd, koste en foutrisiko wat betrokke is by die bou van kringprototipes.
Simulasiesagteware vir kragnetwerke
Meer komplekse kringe kan numeries met sagteware soos SPICE of GNUCAP, of simbolies met sagteware soos SapWin ontleed word.
Linearisering rondom werkpunt
Wanneer 'n nuwe kring teëgekom word probeer die sagteware eers om 'n bestendige oplossing te vind, d.w.s. een waar al die nodusse aan Kirchhoff se stroomwet voldoen en die spannings oor en deur elke element van die kring aan die spannings/stroomvergelykings wat daardie element bestuur, voldoen.
Sodra die bestendige oplossing gevind is, is die werkpunte van elke element in die kring bekend. Vir 'n klein seinontleding kan elke nie-lineêre element om sy werkpunt gelineariseer wees om die kleinsein-raming van die spannings en strome te kry. Ohm se Wet is hier toegepas. Die gevolglike lineêre kringmatriks kan met Gauss se eliminasie opgelos word.
Stukgewys lineêre benadering
Sagteware soos die PLECS-koppelvlak vir Simulink gebruik die stukgewys lineêre benadering van die vergelykings wat die elemente van 'n kring bestuur. Die kring word as 'n volledige lineêre kragnetwerk van ideale diodes beskou. Elke keer as 'n diode van aan na af of andersom skakel, verander die konfigurasie van die lineêre kragnetwerk. Die toevoeging van meer detail by die benadering van vergelykings verhoog die akkuraatheid asook die looptyd van die simulasie.
Varicorhinus
Varicorhinus (Beitelbekke) is 'n genus van visse wat aan die familie Cyprinidae behoort. Die Beitelbekke lyk amper soos die geelvis maar het 'n kleiner bek met 'n onderlip wat meer uitstaan en gebruik word om alge van rotse en plante te skraap. Daar is vier spesies wat in Suider-Afrika voorkom.
Torben Jensen (akteur)
Torben Jensen (29 September 1944 – 2 November 2018) was 'n Deense akteur en kinematograaf. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Flamberede hjerter (1986), Guldregn (1988), en What No One Knows (2008), en in die televisiereeks Taxa (1997).
Forrest Taylor
Forrest Taylor (29 Desember 1883 – 19 Februarie 1965) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Big Calibre (1935), Black Bandit (1938), The Green Archer (1940), en Federal Operator 99 (1945).
Oorsprong van musiek
Daar bestaan baie teorieë oor die oorsprong van musiek. Só word daar in volksverhale, mites en sages van die volkere vertel van die bo-aardse, goddelike oorsprong van musiek, en dikwels het die musiek in hierdie verhale een of ander towerkrag. Musiekwetenskaplikes probeer die ontstaan van musiek verklaar deur byvoorbeeld te sê dat die oermens mooi dieregeluide probeer naboots het. Dit is egter alles teorieë wat nie bewys kan word nie.
Musiek is klank en verdwyn weer sodra dit gemaak is. Daarom bestaan ons kennis oor die musiek van die tyd voor die koms van die grammofoon uit die feite wat in beeld en op skrif aan ons oorgelewer is. Musiek wat in musieknotasie vasgehou is, kan ons ook alleen dán weer in klank laat herleef as ons die ou notasietekens kan lees. Ons weet dan ook relatief min oor die musiek van die ou beskawings van die Antieke of Oudheid. In elk geval sal ons nooit presies kan weet hoe dit geklink het nie. Historiese- en veral argeologiese navorsing het interessante feite aan die lig gebring oor die musiek en veral die musiekbeoefening van die ou kulture, byvoorbeeld China, Egipte, Mesopotamië, en Israel. Oor laasgenoemde kan ook heelwat aanduidings uit die Bybel gekry word.
China
Reeds teen die jaar 3000 v.C. het die Chinese begin om 'n grondtoon vas te lê sodat die instrumentebouers hul instrumente daarvolgens kon bou om samespel moontlik te maak. Elke nuwe dinastie (keiserhuis) het 'n nuwe grondtoon bepaal om daarmee die begin van 'n nuwe orde aan te dui. Só belangrik was die plek van musiek in die antieke Chinese beskawing. Confucius het in die 6de eeu v.C. dan ook al die belangrikheid van musiek in die opvoeding van die kind beklemtoon. Die Chinese het op die kin ('n soort siter), fluite en slaginstrumente gespeel.
Egipte
Die ou Egiptenare het 'n verskeidenheid instrumente bespeel, soos byvoorbeeld harp, fluit en trompet. Hierdie instrumente het natuurlik nog baie anders gelyk as ons huidige instrumente met dieselfde name. Daar bestaan vandag nog baie afbeeldings van Egiptiese musici en daar is ook oorblyfsels van instrumente uitgegrawe. Die kennis van musiekteorie was by die Egiptenare 'n geheime wetenskap van die priesters.
Mesopotamië
Ook van die musiekpraktyk van die Sumeriërs, Babiloniërs en Asiriërs wat die gebied tussen die Eufraat en die Tigris bewoon het, is daar afbeeldings uitgegrawe. Dit blyk dat musiek 'n groot rol in die openbare en private lewe gespeel het.
Israel
In die tyd van die konings Dawid en Salomo het die musiek 'n bloeitydperk belewe. By godsdienstige feeste is musiek deur groot groepe musici gemaak. Instrumente was onder andere die sjofar (ramshoring), lier en trom. Ou tempelgesange het tot in ons tyd bewaar gebly by Joodse groepe (veral Bedoeïene) wat in Noord-Afrika en in Asië in afsondering leef. Die Joodse tempelmusiek was van groot belang vir die ontwikkeling van vroeg-Christelike musiek.
Griekeland
Die Christelike Westerse beskawing stam wesenlik uit die antieke Griekse beskawing. Antieke Griekse musiek het gefloreer oor 'n periode van sowat 12 eeue, van ca. 800 v.C. tot ca. 400 n.C. Oor die musiek in die Griekse geweste vóór die tyd van Homeros (net voor 800 v.C.) is net 'n paar getuienisse in beeld oorgelewer. Rondom 800 v.C. begin dan 'n ryk oorlewering van musikale belang in letterkundige bronne (Ilias, Odusse, en andere) en in beeld, veral op vase. Musiek word feitlik altyd in verbinding met die digkuns of met die dans aangetref. Musiek is in noue verband met die wiskunde bestudeer, byvoorbeeld deur Pythagoras. Die Grieke het ook groot waarde aan die opvoedkundige belang van musiek geheg, en die filosoof Plato (427 v.C. — 347 v.C.) het musiek hoog aangeprys.
Vermont
Vermont ([vɚˈmɑnt], Engels: State of Vermont) is 'n deelstaat in die noordooste van die Verenigde State van Amerika met 'n oppervlakte van 24 923 km² en 'n bevolking van 625 741 (2010). Vermont is ten opsigte van sy bevolking die tweede kleinste VSA-deelstaat na Wyoming. Sy hoofstad is Montpelier (7 855 inwoners, 2010), die grootste stad is Burlington. Vermont word begrens deur Massachusetts in die suide, New Hampshire in die ooste, New York in die weste en die Kanadese provinsie Quebec in die noorde. Dit is 'n oorwegend landelike deelstaat, maar is nogtans strategies geleë tussen die metropolitaanse gebiede van Montreal, Boston en New York.
Malafrena
Malafrena is 'n roman deur Ursula K. Le Guin wat die eerste keer in 1979 gepubliseer is. Ongewoon vir Le Guin, is daar geen elemente van fantasie of wetenskapsfiksie in hierdie roman nie, behalwe daarvoor dat dit afspeel in 'n Sentraal-Europese land genoem Orsinia wat Le Guin opgemaak het. Malafrena lees soos 'n roman wat uit die 19de eeu dateer, veral Russiese letterkunde, aangesien dit talle gedetailleerde karakters bevat, en ook temas politiek en liefde in besonderhede ontwikkel en bespreek.
Vermont
Vermont is die tweede grootste, maar ook enigste landgebonde deelstaat in Nieu-Engeland, met 'n verskeidenheid landskapsvorme en ekostelsels wat onder meer die Green Mountains-bergreeks in die weste en die Champlainmeer in die noordweste insluit. Die Franse verkenner Samuel de Champlain het in 1609 met Vermont ("Groen berge" in Frans) 'n gepaste naam vir die groen en vrugbare streek gekies. Vier eeue later is groot dele van Vermont nog steeds 'n enklawe van ongerepte wildernis, met dig beboste golwende heuwels en valleie. Die staat is bekend vir die kleure wat sy bosgebiede in die nasomer vertoon en sy eersterangse ski-oorde. So lok Vermont jaarliks sowat agt miljoen toeriste.
'n Aantal stamme van die Eerste Nasies soos die Abenaki, Algonkin en Irokese was die eerste bewoners van die gebied. Later het Frankryk aanspraak gemaak op die gebied van die huidige Vermont, maar uiteindelik het dit ná die Franse se neerlaag in die koloniale oorloë teen Brittanje 'n Britse besitting geword.
Naas sy natuurskoon en liberale denkers staan Vermont ook bekend vir sy suiwelprodukte. Die staat is ook die vernaamste produsent van esdoringstroop in die VSA.
Landbou, veeteelt, bosbou, steengroewe, werktuig- en tekstielnywerheid is die belangrikste bronne van inkomste. Die marmergroewe van Vermont het in die 19de en 20ste eeu die stene vir baie van Amerika se bekendste geboue opgelewer, soos byvoorbeeld die Jefferson-gedenkteken, die Hooggeregshof en die Verenigde Nasies se hoofkwartier in New York. In die sewentigerjare het baie ondernemings uit die Franssprekende Kanadese provinsie Quebec hulle in Vermont gevestig.
Geografie
Die wesoewer van die Connecticutrivier vorm die oostelike grens van die deelstaat met New Hampshire, terwyl die rivier self deel uitmaak van dié buurstaat. Champlainmeer, die grootste meer in Vermont, is die sesde grootste varswatermeer in die Verenigde State en skei Vermont in die noordweste van die buurstaat New York.
Katsuyoshi Shinto
Katsuyoshi Shinto (gebore 15 September 1960) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Vermont
Geografie
Vermont se lengte in noord-suidelike rigting is 256 kilometer (159 myl), en sy grootste wydte in oos-westelike rigting naby die Kanadese grens 143 kilometer (89 myl). Sy kleinste wydte is 60 kilometer (37 myl) naby die grens met die buurstaat Massachusetts. Die staat se geografiese sentrum is Washington, vyf kilometer (drie myl) oos van Roxbury.
Nathan Davis (akteur)
Nathan Davis (6 Mei 1919 – 13 Februarie 2004) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tough Guys (1986), Poltergeist III (1988), Chain Reaction (1996), en Holes (2003).
Vermont
Geografie
In fisiografiese opsig word Vermont in ses verskillende fisiografiese gebiede onderverdeel waarvan elkeen deur geologiese en fisiese besonderhede gekenmerk word: Die Noordoostelike Hoogland, die Groen Berge (Green Mountains), die Taconic-berge (Taconic Mountains), die Champlainvlaktes (Champlain Lowlands), die Vermontvallei en Vermont se Piedmont. Die oorsprong van die naam Groen Berge (Engels: Green Mountains, Frans: les Monts verts) is onduidelik. Dit verwys moontlik na die feit dat hulle meer bebos is as die hoër geleë Wit Berge (White Mountains) van New Hampshire of die Adirondack-gebergte van die deelstaat New York. 'n Ander aanleiding vir hierdie benaming is moontlik die groen leisteen van die omgewing, 'n mika-agtige kwarts-chloriet-gesteente. Die bergreeks van die Groen Berge loop in noord-suidelike rigting deur die hele Vermont, effens wes van die staat se sentrum.
Die Taconic-berge lê in die suidwestelike hoek van Vermont, die Granitiese Berge (Engels: Granitic Mountains) in die noordooste. Die vrugbare Champlainvallei lê naby die Champlainmeer in die noordweste van Vermont. Die Bomoseenmeer lê in die suide van die vallei.
Vermont beslaan veertien distrikte (Engels: counties). Vyf van hulle grens in die noorde aan Kanada, en twee in die suide aan die deelstaat Massachusetts. Die deelstate New York in die weste en New Hampshire in die ooste begrens elk vyf distrikte. Net twee distrikte – Lamoille en Washington – word slegs deur ander Vermontse distrikte begrens. Daar is vyftien federale grensoorgange tussen Vermont en Kanada.
Sowat 77 persent van Vermont se oppervlak, waaronder ook die bergpieke Mount Mansfield, die hoogste in die staat, en Killington, is bebos. Die persentasie grond, wat met bosse bedek is, het in die laaste vier eeue as gevolg van kulturele invloedfaktore grootliks gevarieer – van 'n geskatte 95 persent in 1620 tot tussen 25 en 35 persent in die tydperk tussen 1850 en 1870 en uiteindelik tot meer as 70 persent in die laat 20ste eeu. Die res van die gebied word deur weivelde, hoogland, mere, poele en moerasgebiede beslaan.
Triliton
'n Triliton (of triliet) is 'n struktuur wat bestaan uit twee groot vertikale stene (pale) wat 'n derde steen horisontaal dwarsoor die bokant van die vertikale pale ondersteun (dwarsbalk). Dit word algemeen in die konteks van megalitiese monumente gebruik. Die beroemdste trilitonne is dié van Stonehenge in Engeland en die megalitiese tempels van Malta, wat beide  UNESCO Wêrelderfenisgebiede is.
Die woord triliton is afgelei van die Grieks "driestenig" (τρι-/tri- 'drie' + λίθος/lithos 'steen') en is vir die eerste keer deur William Stukeley gebruik.
Vermont
Geografie
Vermont se Nasionale Parkdiens (National Park Service) beheer gebiede soos die wandelpad Appalachian National Scenic Trail en die Nasionale Historiese Marsh-Billings-Rockefellerpark in Woodstock.
Klimaat
Vermont het 'n vogtige kontinentale klimaat met warm en vogtige somers en koue winters. Die hoogste temperatuur wat ooit in Vermont aangeteken is, was 41 °C op 4 Julie 1911 in Vernon; die laagste -46 °C op 30 Desember 1933 in Bloomfield.
As die sneeu in die lente smelt, begin Vermont se "modderseisoen", maar die tydperk tussen laat Februarie en April is ook die tyd wanneer die esdoringstroop "geoes" word. Op die warm somers volg die kleurryke herfs. Sodra die eerste koue front nader, spog Vermont se heuwels met die rooi, oranje en goue kleure van die esdoringbome. Vermont het die blarekleurspel van die nasomer aan sy unieke bodem- en klimaattoestande te danke.
Die baie koue winters in die noorde van Vermont laat temperature 'n gemiddelde 6 °C laer daal as in die suide. Afhangende van die hoogte bo seevlak, kry die verskillende gebiede van Vermont tussen 150 en 250 sentimeter sneeu in die winter, en dit maak van die deelstaat 'n eersterangse wintersportbestemming in Nieu-Engeland.
Fauna en flora
Inheemse soogdierspesies sluit witstertherte (Odocoileus virginianus), kojote, rooivosse en sneeuskoenhase (Lepus americanus) in. Tipiese plaaslike voëlspesies is rawe (Corvus corax), gray jay (ook bekend as Canada jay, Perisoreus canadensis), en Noordelike saaguile (Aegolius acadicus). In 2003 is ses dierspesies as bedreig of kwesbaar geklassifiseer, waaronder die Indiana-vlermuis (Myotis sodalis), die dwarf wedgemussel (Alasmidonta heterodon) en die Amerikaanse seearend (Haliaeetus leucocephalus).
Wilde kalkoene is teen die middel van die 19de eeu weens onbeheerde jag en die vernietiging van hul habitat in Vermont uitgeroei. In 1969 is sestien voëls in die deelstaat heringevoer, en tot 2009 het hul getalle weer vermeerder tot 'n geskatte 45 000.
Boomsoorte wat in die deelstaat algemeen voorkom sluit die suikeresdoringboom (Vermont se "staatsboom"), botterneutboom (Juglans cinerea), Pinus strobus (Weymouth-den, Amerikaanse witden of Oostelike witden) en geel berk (Betula alleghaniensis). Daarnaas kom 15 soorte konifere (keëldraende plante), 130 grassoorte en 192 watergrassoorte in Vermont voor. Twee plantspesies, Jesup's milk-vetch ('n vlinderblomsoort, Astragalus robbinsii var. jesupii) en Northeastern bulrush (Scirpus ancistrochaetus) is in 2003 as bedreig gelys.
In die 18de en 19de eeu is talle bosse afgekap om boerderye te ontwikkel sodat omstreeks 1850 reeds 70 persent van Vermont se uitgestrekte bosgebiede vernietig was. In die volgende dekades het baie plaaslike boere na die weste of die nywerheidstede van die ooskus gemigreer sodat die natuurlike plantegroei op verlate plase herstel het. Ook amper uitgeroeide dierspesies soos bruinbere, elande, kojote en wilde kalkoene het na hul oorspronklike habitatte teruggekeer.
Prehistoriese en Voor-Columbiaanse tydperk
Vermont was vanaf die Kambriese tot die Devoontydperk bedek met die vlak waters van die destydse oseane. Die sedimentêre gesteente van hierdie seegebiede is later deur die bergreekse wat hier ontstaan het, vervorm. Desondanks is fossiele volop in die Champlainmeer-gebied.
Laer geleë streke van die westelike Vermont is ten die einde van die laaste ystydperk, toe die land nog steeds onder die gewig van die gletsers geswig het, nog eens deur die waters van die sogenaamde Champlainsee van die Sint-Laurensvallei oorstroom. Daar is onder meer skulpe van soutwater-weekdiere en gebeentes van beloega-walvisse in die Champlainmeer-gebied gevind.
Die tydperk tussen die 8ste eeu v.C. en 1000 n.C. staan as die Argaïese Periode bekend. Die Eerste Nasies was destyds nomadies. Eers in die Woudlandperiode tussen 1000 en 1600 is permanente nedersettings gevestig en handelsbetrekkinge gesmee. Ook keramiese en pyl-en-boog-tegnologieë is in hierdie tydperk ontwikkel.
Tussen 1500 en 1600 het die Irokese baie van die kleiner stamme uit Vermont verdryf en dit as hulle jaggebied gebruik. die Irokese-stamme het steeds teen die oorblywende Abenaki oorlog gemaak. Die bevolking omtrent 1500 word op sowat 10 000 beraam.
Die eerste Europeër, wat Vermont verken het, was vermoedelik Jacques Cartier in 1535. Die Franse ontdekkingsreisiger Samuel de Champlain het op 30 Julie 1609 aanspraak gemaak op die gebied van die huidige Champlainmeer en die berge van die omgewing les Monts Verts ("Groen Berge") genoem.
Die koloniale tydperk
Frankryk het die gebied van Vermont as 'n deel van sy kolonie Nieu-Frankryk beskou en aanspraak daarop gemaak. As deel van die versterking van die Champlainmeer is die fort Sainte-Anne in 1666 op die eiland La Motte opgerig. Dit was die eerste Europese nedersetting in Vermont.
Gedurende die tweede helfte van die 17de eeu het ander Europese setlaars die gebied van Vermont begin verken. 'n Groep Nederlandse en Britse setlaars het onder die leiding van kaptein Jacobus de Warm die handelspos De Warm Stockade in 1690 by Chimney Point opgerig, sowat dertien kilometer wes van die huidige Addison. Hierdie nedersetting was aan die anderkant van Champlainmeer en dus maklik toeganklik vanaf Crown Point (Frans: Pointe à la Chevelure) in New York.
Die Franse het die nedersetting in 1731 oorgeneem en 'n klein voorlopige houtverskansing, Fort de Pieux, op die plek van die voormalige Chimney Point opgerig. In 1734 is met die bou van Fort Saint-Frédéric begin, wat sowat twintig jaar lank die enigste permanente fort in die gebied was en Franse oorheersing oor die grensgebied van Nieu-Frankryk en Vermont verseker het. Die owerhede het die stigting van klein Franse nedersettings in die vallei bevorder. 'n Tweede Franse versterking, Fort Carillon, het in 1755 ontstaan. Die Britte het in die tydperk tussen 1755 en 1758 vier keer geprobeer om Fort Saint-Frédéric oor te neem. In 1759 het 'n Britse strydmag van 12 000 soldate, wat uit Britse en provinsiale troepe onder die bevel van Sir Jeffrey Amherst bestaan het, die fort verower. Die Franse is uit die gebied verdryf en het hulle teruggetrek na ander forte langs die Richelieurivier. Een jaar later het 'n groep Mohawk-Indiane die nedersetting aan die brand gesteek en net die skoorstene (Engels: chimneys) het oorgebly en die aanleiding vir die benaming Chimney Point gegee.
In 1724 is Fort Dummer onder die bevel van luitenant Timothy Dwight in die suidooste van Vermont as die eerste permanente Britse nedersetting opgerig. Die fort het die nabygeleë dorpe Dummerston en Brattleboro teen aanvalle beskerm. Dié twee dorpe is deur die Provinsie van Massachusettsbaai gestig om sy setlaars in die westelike grensgebied langs die Connecticutrivier te beskerm. 'n Tweede Britse nedersetting, Bennington in Suidwes-Vermont, het in 1761 ontstaan.
Gedurende die Britse koloniale oorlog teen die Franse en Indiane het sommige setlaars uit Vermont, waaronder ook Ethan Allen, by die koloniale burgermag aangesluit om aan die Britse kant teen die Franse te veg. Die Franse Fort Carillon in die grensgebied van Vermont en New York was die toneel van twee Britse offensiewe onder die bevel van Lord Amherst. Ná die eerste mislukte aanval in 1758 is die grootste deel van die Franse garnisoen in die volgende jaar onttrek om Quebecstad, Montreal en die Franse forte in die weste teen aanvalle te beskerm. Die Britte het die fort sonder erge weerstand ingeneem en hernoem tot Ticonderoga. Ná Frankryk se neerlaag in die koloniale oorlog het die Verdrag van Parys in 1763 Groot-Brittanje se oorheersing oor die gebied bevestig. Ná die einde van die oorlog het nuwe setlaars hulle in Vermont kom vestig. Naby Crown Point is 'n fort opgerig en die militêre pad van hierdie vesting wat deur Vermont se wildernis geloop het, was 'n maklike roete wat Vermont met die aangrensende Britse kolonies verbind het. Van hierdie kolonies het egter drie aanspraak gemaak op die gebied. Die Provinsie Massachusettsbaai het die land op grond van die Massachusettsbaai-kolonie se oktrooi uit die jaar 1629 opgeëis. Nadat die Hertog van York en latere koning James II in 1664 land aan die Provinsie New York toegeken het, het ook hierdie kolonie Vermont as sy besitting beskou. 'n Derde kolonie, die Provinsie New Hampshire, het sy aanspraak op Vermont op 'n dekreet van koning George II uit die jaar 1740 gesteun.
In 1741 het koning George II egter besluit dat Massachusetts se landeise in Vermont en New Hampshire ongeldig was en Massachusetts se grenslyn is volgens sy huidige loop vasgestel. Die botsende aansprake van New Hampshire en New York was hiermee egter nog nie afgehandel nie.
Die konflik het uiteindelik in die sogenaamde New Hampshire Grants gekulmineer, waarin die koloniale goewerneur van New Hampshire, Benning Wentworth, in die tydperk tussen 1749 en 1764 135 landerye aan setlaars toegeken het. As 'n reaksie op hierdie toekennings het die goewerneur van New York self ook Vermontse landerye aan burgers van New York toegeken.
In 1770 het Ethan Allen saam met sy broers Ira en Levi, asook Seth Warner, 'n informele burgermag gerekruteer, die sogenaamde Green Mountain Boys, om die belange van die oorspronklike New Hampshire-setlaars teen die nuwe aankomelinge uit New York te beskerm. Toe 'n New Yorkse regter in Maart 1775 saam met 'n groep setlaars in Westminster aangekom het, het onluste uitgebreek. Woedende burgers het die geregsgebou beset en een van die sheriff se adjunkte ontbied. In die sogenaamde "Westminster-bloedbad" wat gevolg het, is Daniel Houghton en William French dood.
Die Republiek van Vermont
Op 18 Januarie 1777 het afgevaardigdes van die New Hampshire Grants in Westminster vergader en die onafhanklikheid van die Republiek van Vermont verklaar. In die eerste ses maande van sy bestaan het die republiek, wat destyds omtrent 10 000 inwoners getel het, nog as New Connecticut bekend gestaan.
Op 2 Junie het 72 afgevaardigdes 'n tweede vergadering in Westminster bygewoon, wat as die Westminster-konvensie bekend staan. Tydens hierdie byeenkoms het die afgevaardigdes die naam "Vermont" aanvaar, wat deur Dr. Thomas Young uit Philadelphia voorgestel is. Young was 'n ondersteuner van die vergadering en het 'n brief aan hulle gerig waarin hy advies oor 'n moontlike toetreding van Vermont tot die onafhanklike Verenigde State as hulle 14de staat voorsien het. Die afgevaardigdes het besluit om een maand later nog eens te vergader.
Op 4 Julie is die Grondwet van die Republiek van Vermont tydens 'n hewige donderstorm in Elijah West se "Windsor"-kroeg ontwerp en ná vier dae se debatte op 8 Julie goedgekeur. Dit was een van die eerste geskrewe grondwette in Noord-Amerika en onbetwisbaar die eerste wat slawerny afgeskaf het, die algemene stemreg aan mans toegeken het en die owerhede verplig het om openbare skole te befonds. Die Windsor-kroeg is as die Old Constitution House bewaar en word as 'n historiese monument van Vermont bestuur.
Die jong republiek is deur New York, New Hampshire, Groot-Brittanje en die Verenigde State bedreig, wat almal nie sy onafhanklikheid erken het nie. Die Kontinentale Kongres het in 1777 sy lidstaat New York gesteun wat aanspraak op Vermont gemaak het en Vermont is gevolglik nie eers as 'n lidstaat tot die Unie toegelaat nie. Die Kongres se houding het die onafhanklikheidsbeweging in Vermont bevorder en ná die Slag van Yorktown het Vermonters self gedreig om by Brits-Kanada aan te sluit.
In die somer van 1777 het 'n Britse leër onder die bevel van generaal John Burgoyne Vermont vanuit Kanada binnegeval en in suidelike rigting na die Hudsonrivier beweeg. Die Britse troepe het die strategies belangrike Fort Ticonderoga ingeneem en die desperate Kontinentale Leër het na die suide onttrek. Groepe van Britse soldate en Indiaanse krygers het grensdorpe in die Champlainvallei aangeval, geplunder en aan die brand gesteek en sodoende ook nedersettings in die suide bedreig. Die Vermontse grensgebied het onder die Britse aanvalle geswig.
Die parlement van New Hampshire het dié deelstaat se burgermag onder die bevel van generaal John Stark gemobiliseer, om 'n Britse aanval vanuit die ooste af te weer. Generaal Burgoyne het berigte ontvang dat Bennington, die grootste nedersetting in die Grants-gebied, toegerus was met groot hoeveelhede krygsvoorrade, voedsel en perde. Burgoyne het 2 600 mans, sowat 'n derde van sy troepe, gestuur om beslag te lê op die voorrade en perde. Hy was egter nie daarvan bewus dat generaal Stark se New Hampshire-troepe intussen op pad na Bennington was nie. Stark en sy mans het teen dié tyd reeds deur die Groen Berge getrek om by die Vermontse Kontinentale Regimente onder die bevel van kolonel Seth Warner en die burgermagte van Vermont en Wes-Massachusetts aan te sluit.
Die verenigde Amerikaanse troepe het onder die bevel die Britse kolom naby Hoosick (New York) aangeval, net oorkant die grens vanaf Bennington. Die Amerikaanse boere het hulle huise, gesinne en besittings verdedig en ondanks die ondraaglike somerhitte die hele dag teen die Britte geveg. Volgens oorlewerings het generaal Stark sy mans uitgedaag om tot die dood vir hulle vryheid te veg: "Daar is julle vyande. Ons gaan hulle in die geveg verslaan, of Molly Stark gaan vannag as 'n weduwee bed toe!"
Die Slag van Bennington op 16 Augustus 1777 was dus 'n uiters belangrike gebeurtenis in die geskiedenis van Vermont. Die klein staat het in die oë van sy wyd verspreide setlaarsgemeenskap (volgens die VSA se Sensusburo was daar in 1780 47 600 inwoners) legitimiteit ontleen uit sy vermoë om die aanval van 'n groot vyandelike strydmag van 1 250 Duitse huursoldate, Kanadese, Lojaliste en Indiane af te weer, en die Republiek van Vermont was in staat om sy onafhanklike status vir 'n tydperk van veertien jaar te bewaar, om uiteindelik in 1791 as 14de deelstaat (en eerste buite die oorspronklike dertien kolonies) by die Unie aan te sluit.