cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Literatuurkritiek
Literatuurkritiek word dikwels in essay- of boekformaatvorm gepubliseer. Akademiese literatuurkritici onderrig in letterkunde departemente en publiseer in wetenskaplike tydskrifte, en die meer gewilde kritici publiseer hulle kritiek in groter sirkulerende tydskrifte soos die Times Literary Supplement, die New York Times Book Review, die New York Review of Books, die London Review of Books, The Nation, en The New Yorker. In Suid-Afrika word literatuurkritiek gepubliseer in onder andere Litnet en Literator.
Aplysina gerardogreeni
Aplysina gerardogreeni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aplysina en tot die familie Aplysinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1992 deur Gomez & Bakus.
Makgobane
Makgobane is 'n Swart nedersetting wes van Polokwane, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Rostock
Die Hansestad Rostock (Duits: [ˈʁɔstɔk], ) is 'n Noord-Duitse hawestad aan die Oossee met 'n oppervlakte van 181,26 vierkante kilometer en 'n bevolking van 208 409 (soos op 31 Desember 2017). Die stad lê in die landsdeel Mecklenburg van die deelstaat Mecklenburg-Voorpommere, en die huidige stadsgebied strek oor 'n lengte van sowat 20 kilometer langs die rivierloop van die Warnow tot by die Oossee.
Die geskiedenis en argitektuur van Rostock is beïnvloed deur sy ligging aan die see, sy lidmaatskap in die Middeleeuse Hanse en die tipiese Hanseaties-Gotiese baksteenboukuns.
Rostock is die grootste stad en die kulturele en ekonomiese sentrum van Mecklenburg-Voorpommere en behoort vandag tot die belangrikste seehawens in die Oosseegebied. Die stad is tans ook een van die vernaamste plesierboothawens in Duitsland. Naas skeepsbou en seehandel steun die plaaslike ekonomie veral op die dienstesektor met toerisme en die Universiteit van Rostock as belangrike verskaffers van werksgeleenthede.
Vroeë geskiedenis
Alhoewel die stad in omstreeks 1200 die Lübeckse stadsreg en sodoende ook stadstatus verkry het, dateer die oudste historiese dokument waarin die plaaslike landsheer die stadstatus bevestig het, uit die jaar 1218. Drie selfstandige nedersettings, wat in die eerste helfte van die 13de eeu wes van die stadskern ontstaan het, het in 1265 met Rostock verenig as die universitas civitatis. Rostock se stadsmuur is omtrent in 1300 voltooi.
Tussen 1252 en 1323 het Rostock sy vrye toegang tot die Oossee deur grondaankope langs die Warnowrivier se tregtermonding verseker. 'n Aantal voorregte wat deur die landsheer aan die stad toegestaan is – waaronder regspraak in 1358 en die muntreg in 1361 – het saam met die stad se vinnige groei in die ekonomie en ambagte dit die grootste en beduidendste stad in Mecklenburg gemaak.
Rostock as Hansestad
Die Rostockse Landvrede (Duits: Rostocker Landfriede) wat op 13 Junie 1283 deur verteenwoordigers van die Deense koningshuis en die hertoë van Braunschweig en Mecklenburg met die afgevaardigdes van die sogenaamde Wendiese Stede gesluit is, word as die belangrikste Noord-Duitse stedebond van sy tyd en belangrike mylpaal op die ontwikkelingspad van die latere Hansebond beskou. In die oorheersende "Wendies-Saksiese Derde Deel" van die Hanse het Rostock 'n kardinale plek ingeneem en dikwels as die gasheerstad van Hansedae opgetree.
Die Wes-Noorse hawestad Bergen en die sogenaamde Noorse Wieck, met die stede Tønsberg en Oslo, het 'n sentrale rol in Rostock se handelsaktiwiteite gespeel wat reeds in die Slawiese tydperk tussen die 6de en 12de eeu 'n aanvang geneem het. Ook Denemarke en Swede met die seehawens in Kalmar en Stockholm, was tradisioneel belangrike handelsvennote, terwyl ander handelsroetes al vroeg na Vlaandere en die Baltiese lande gevestig is.
Danksy die verreikende politieke onafhanklikheid van Rostock, sy mag en ekonomiese welvaart het kuns, kultuur en wetenskappe 'n bloeitydperk beleef. Die universiteit wat in 1419 in Rostock gestig is, is een van die oudstes in Duitsland en Noord-Europa. In die vroeë 16de eeu was die stad en sy universiteit die Mecklenburgse en Noord-Duitse sentrum van die Reformasie.
Die landsheer se absolutistiese magstrewe, die ekonomiese agteruitgang van die Hansebond in die 17de eeu, toe die Atlantiese handel steeds belangriker geword het, en 'n brand wat in 1677 'n derde van die historiese stadsgebied verwoes het, het Rostock se ekonomiese en politieke invloed verminder.
Die moderne tydperk
Die stad het eers in die 19de eeu weer 'n belangrike ekonomiese sentrum geword. Rostock se beduidende handelsvloot, die skeepsbou- en landmasjienebedryf, asook chemiese nywerhede, die vervaardiging van boumateriale, voedselverwerking en die boubedryf het tot die vinnige groei van die stad bygedra. Die vinnige uitbreiding van die lugvaartbedryf met ondernemings soos die Ernst-Heinkel-Flugzeugwerke en ARADO, wat veral tydens die Nasionaal-Sosialistiese diktatuur bevorder is, het Rostock se inwonerstal in die lente van 1935 tot meer as 100 000 mense laat groei. Vanweë sy strategiese nywerhede was Rostock tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n teiken van 'n groot aantal lugaanvalle.
Die meeste industriële kapasiteite en infrastrukturele hulpbronne is ná die einde van die oorlog gedemonteer en na die Sowjetunie verskeep. Net die skeepsboubedryf het bewaar gebly, maar was verplig om sy produksie byna uitsluitlik as herstelbetaling na die Sowjetunie uit te voer. Ná die stigting van die Duitse Demokratiese Republiek (DDR) in 1949 is die skeepswerwe net soos verwante nywerhede (skeepselektronika en skeepsdieselvervaardiging) stelselmatig uitgebrei.
Met die administratiewe hervormings in die DDR het Rostock in 1952 die hoofstad van die gelyknamige distrik geword. Met die vestiging van die staatsredery DSR en Rostock se strategiese belangrikheid as die enigste seehawe vir oorsese in- en uitvoere, het die stad tot die DDR se sentrum van skeepsbou-, skeepvaart- en hawebedryf ontwikkel. In Mei 1987 het Rostock se bevolking tot 250 000 gegroei.
Ná die demokratiese hervormings in 1989 en die Duitse hereniging in 1990 het Rostock sy leidende politieke en ekonomiese rol voorlopig kwytgeraak, en die inwonertal het tot 200 000 gedaal. Die ekonomiese konsolidasie het van Rostock die belangrikste Duitse seehawe vir internasionale plesiervaarte, asook 'n beduidende hawe vir veerbote gemaak. Rostock tree gereeld as die gasheerstad van internasionale regattas soos die Warnemünder Woche en ander seiljag- en seilskipsbyeenkomste op. Die HanseSail, 'n byeenkoms van groot seilskepe, lok jaarliks meer as een miljoen besoekers.
Kasaks
Kasaks (қазақша, قازاقشا‎, qazaqsha, [qɑzɑqˈɕɑ] of қазақ тілі, قازاق تئلئ‎, qazaq tili, [qɑˈzɑq tɪˈlɪ]) is 'n Turkiese taal wat deur sowat 13 miljoen mense in Kasakstan, die Volksrepubliek China, Mongolië, Afghanistan, Tadjikistan, Turkye, Turkmenistan, Oekraïne, Oesbekistan, Rusland en Iran gepraat word. Dit is die tweede mees verspreide taal van Sentraal-Asië naas Oesbekies asook die vierde mees gesproke Turkiese taal naas Turks, Azerbeidjans en Oesbekies. Kasaks is die amptelike taal van die Republiek Kasakstan en verwant aan Kirgisies en Karakalpaks.
Kasaks word amptelik met 'n gemodifiseerde Cyrilliese alfabet geskryf, maar op die internet word ook 'n variant van die Latynse alfabet gebruik. In Afghanistan en die Volksrepubliek China word 'n gemodifiseerde Arabiese alfabet gebruik.
Na die verbrokkeling van die Sowjetunie aan die begin van die 1990's het die regerings van die Sentraal-Asiatiese lande met Turkiese tale die amptelike gebruik van die nuwe Turks-Latynse alfabet besluit. Vir Kasaks en Kirgisies het 'n kommissie 'n gemeenskaplike alfabet uitgewerk.
FC Ingolstadt 04
FC Ingolstadt 04 is 'n Duitse sokkerklub uit Ingolstadt in Beiere. Die klub het in 2004 ontstaan na 'n samesmelting tussen ESV Ingolstadt en MTV Ingolstadt.
ESV Ingolstadt
FC Viktoria Ingolstadt is in 1919 gestig en 2 jaar later herdoop na VfR Ingolstadt. In 1925 smelt die klub saam met Turnverein 1861 Ingolstadt en word so VfB Ingolstadt-Ringsee. Van 1936 tot 1938 speel die klub in die hoogste klas, die Gauliga. Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub op 26 Desember 1946 heropgerig as VfL Ingolstadt-Ringsee en verander in 1951 sy naam in Erster SV Ingolstadt-Ringsee. In 1953 verander die klub sy naam vir die laaste keer en word Eisenbahner -Sportverein Ingolstadt-Ringsee e.V., kortweg ESV Ingolstadt. In 1979 promoveer die klub na die 2. Bundesliga, toevallig een van die twee seisoene wat die klub se stadsgenoot MTV Ingolstadt ook in die 2. Bundesliga was. Die klub is in 2004 bankrot verklaar en die sokkerspelers van die span en die sokkerspelers van MTV Ingolstadt het saam FC Ingolstadt 04 gevorm. Die terrein van die ESV-stadion word nog deur die nuwe klub se reserwes gebruik.
MTV Ingolstadt
Die Männer-Turn-Verein von 1881 Ingolstadt, kortweg MTV Ingolstadt, het op 24 Maart 1905 'n sokkerafdeling opgerig. In 1978 promoveer die klub na die 2. Bundesliga, die hoogtepunt in die klub se geskiedenis. Nadat ESV Ingolstadt in 2004 bankrot geraak het, het die sokkerspelers van MTV die klub verlaat om saam met die spelers van ESV die nuwe FC Ingolstadt 04 te vorm.
FC Ingolstadt 04
Die eerste 2 seisoene van die nuwe klub in die Oberliga Beiere was baie suksesvol met een 2de en een 1ste plek. In die 2006/07-seisoen speel die klub vir die eerste keer in die Regionalliga Suid. Die klub se tuisveld is die Bezirksportanlage Mitte, voorheen bekend as die Stadion Am Kreuztor van MTV Ingolstadt.
Raaf
Die raaf (Corvus corax) is ’n groot, swart sangvoël. Hulle word in die Noordelike Halfrond aangetref en is die lede van die familie Corvidae wat die wydste verspreid is. Daar is minstens agt subspesies wat nie veel in voorkoms verskil nie, maar daar is aansienlike genetiese verskille tussen die bevolkings van verskillende streke. Dit is een van die grootste Corvidae-spesies en moontlik die swaarste sangvoël; ’n volwasse raaf is sowat 63 cm lank en weeg omtrent 1,2 kg.
Hulle kan 21 jaar lank in die natuur oorleef. Jong voëls kan in swerms voorkom, maar hulle vorm daarna pare vir die res van hul lewe.
Rawe bestaan al duisende jare lank saam met die mens en is in sommige gebiede so talryk dat hulle as ’n plaag beskou word. Deel van hul sukses as ’n spesie is vanweë hul omnivore dieet. Hulle is ook baie goed daarin om kos te vind, veral aas, insekte, graan, bessies, vrugte, klein diertjies en afvalkos.
Rawe is buitengewoon intelligent. Hulle was deur die eeue die onderwerp van mitologie, folklore, kuns en letterkunde. In baie kulture, soos die inheemse kulture van Skandinawië, Ierland, Wallis, Bhoetan, Noord-Amerika en Siberië, is die raaf beskou as ’n spirituele figuur of godheid.
Evolusie
Die raaf het in die Ou Wêreld ontstaan en oor die Beringlandbrug na Noord-Amerika migreer. Onlangse genetiese studies, waarin die DNS van rawe oor die wêreld heen ondersoek is, het daarop gedui rawe val in minstens twee klades: ’n Kaliforniese klade, wat in die suidweste van die VSA aangetref word, en ’n Holarktiese klade, wat in die res van die Noordelike Halfrond voorkom. Die voëls van die twee klades lyk eenders, maar is geneties verskillend; hulle het sowat 2 miljoen jaar gelede van mekaar begin skei.
Daar is in toetse met mitochondriale DNS bevind die rawe van die res van Amerika is nader verwant aan dié van Europa en Asië as aan dié in die Kaliforniese klade, en dat die rawe van die Kaliforniese klade nader verwant is aan die woestynraaf (C. cryptoleucus) as aan dié van die Holarktiese klade. Rawe in die Holarktiese klade is nader verwant aan die witborskraai (C. albus) as aan die Kaliforniese klade.
’n Verduideliking vir hierdie genetiese bevindings is dat rawe hulle minstens 2 miljoen jaar gelede in Kalifornië gevestig het en tydens ’n ystydperk geskei geraak het van hul verwante in Europa en Asië. ’n Miljoen jaar gelede het ’n groep van die Kaliforniese klade in ’n nuwe spesie, die woestynraaf, begin ontwikkel. Ander lede van die Holarktiese klade het later in ’n aparte migrasie uit Asië gearriveer, miskien saam met die mens.
’n Onlangse studie met mitochondriale DNS het getoon die geïsoleerde bevolking van die Kanariese Eilande verskil van ander bevolkings. Die studie het nie voëls van Noord-Afrika ingesluit nie en hul posisie is dus nie duidelik nie, maar hul morfologie stem baie ooreen met die rawe van die Kanariese Eilande (in so ’n mate dat die twee dikwels as een enkele subspesie beskou word).
Klassifikasie
Die naaste verwant aan die raaf is die bruinnekraaf (C. ruficollis), witborskraai (C. albus) van Afrika en woestynraaf (C. cryptoleucus) van die suidweste van Noord-Amerika. Sommige owerhede erken tot 11 subspesies, maar ander erken net agt:
Beskrywing
duimnael|links|In die sonlig kan die vere ’n blou of pers skynsel hê, na gelang van hoe die lig daarop skyn.
’n Volwasse raaf is tussen 54 en 67 cm lank, met ’n vlerkspan van 115 tot 130 cm. Die gewig wissel van 0,69 tot 2 kg en daarom is die raaf een van die swaarste sangvoëls. Gewig tussen subspesies verskil: Rawe van Kalifornië weeg gemiddeld 784 g, dié van Alaska gemiddeld 1,13 kg en dié van Nova Scotia 1,23 kg. Die snawel is groot en effens geboë, met ’n lengte van 5,7 tot 8,5 cm; dit is van die grootste snawels onder die sangvoëls.
duimnael|Die skree van ’n raaf. duimnael|Twee jong rawe in [[Ysland.]]
Benewens dat hy groter is, verskil die raaf van sy neef die kraai vanweë sy groter en swaarder swart snawel, wollerige vere om die keel en bo die snawel en ’n wigvormige stert. Vlieënde rawe kan van kraaie onderskei word aan hul stertvorm, groter vlerke en stabieler opstygstyl, met minder van ’n vlerkgeklap. Rawe se stem is ook eiesoortig – sy skree is ’n diep gekras wat baie helderder is as dié van ’n kraai. Altesaam 15 tot 30 verskillende geluide is al aangeteken, waarvan die meeste vir sosiale interaksie gebruik word. Nes ander Kraaiagtiges kan rawe klanke uit die omgewing namaak, insluitende die stem van mense. Nievokale klanke sluit in fluitgeluide met die vlerke en klapgeluide met die snawel. As ’n raaf weg is, sal sy maat sy skree namaak om hom aan te spoor om terug te kom.
Verspreiding en habitat
Rawe kan in enige klimaat floreer; hierdie spesie het inderdaad die grootste verspreiding van al die lede van die genus en een van die grootstes van alle sangvoëls. Hulle kom voor dwarsdeur die Noordelike Halfrond, van arktiese tot gematigde habitats in Noord-Amerika en Eurasië tot die woestyne van Noord-Afrika, en die eilande in die Stille Oseaan.
Die meeste verkies beboste gebiede met groot, oop velde daarnaby of kusstreke vanweë hul plekke om nes te maak en kos te kry. In sommige digbewoonde gebiede soos Kalifornië slaan hulle munt uit die algemene beskikbaarheid van kos en hul getalle neem daar toe. Aan die kus is hulle meer eweredig versprei en bou hulle hul neste teen kranse. Rawe kom dikwels aan die kus voor, want kos en water is geredelik beskikbaar. Die weer en temperatuur is ook stabiel.
Intelligensie
Die raaf se brein is van die grootste van alle voëls. Hulle toon ’n vermoë om probleme op te los, sowel as ander kognitiewe prosesse (om te leer en kennis op te doen) soos nabootsing en insig.
Een eksperiment wat ontwerp is om insig en probleemoplossing te toets, was om ’n stuk vleis aan ’n tou vas te maak wat van ’n dwarsstok afhang. Om die vleis in die hande te kry moes die raaf op die dwarsstok staan, die tou entjie vir entjie optrek en op die lusse trap om die tou geleidelik korter te maak. Vier of vyf rawe het eindelik daarin geslaag, en die vordering van geen sukses (deur net aan die tou te pluk) tot sukses (deur die vleis te kry) het plaasgevind sonder enige teken van ’n leer-en-probeer-proses. Dit steun die hipotese dat rawe "uitvinders" is wat probleme kan oplos. Voorheen is gereken hul gedrag is aangebore, maar daar is nou vasgestel hul vermoë om probleme individueel op te los en van mekaar te leer, weerspieël ’n buigsame kapasiteit vir intelligente insig wat ongewoon is onder niemenslike diere.
’n Ander eksperiment dui daarop dat rawe ten minste ander rawe met opset kan flous.
Hulle kyk waar ander rawe hul kos bêre, onthou die bêreplek en kan later die kos gaan steel. Dit gebeur so dikwels dat rawe soms ver weg van die kosplek sal vlieg om ’n beter wegsteekplek te kry. Daar is ook al waargeneem dat hulle net maak of hulle hul kos op ’n sekere plek wegsteek om ander rawe om die bos te lei.
Rawe is bekend daarvoor dat hulle blink voorwerpe soos skulpe, stukkies metaal en golfballe steel en wegsteek. Een teorie is dat hulle blink voorwerpe bymekaarmaak om ander rawe te beïndruk. In ’n ander studie dui die bevindings daarop dat jong rawe uiters nuuskierig is oor alle nuwe dinge en dat hulle van blink, ronde voorwerpe hou vanweë hul ooreenkoms met voëleiers. Volwasse rawe verloor dié belangstelling in die ongewone en ontwikkel ’n groot vrees vir alles wat nuut is.
Spel
Die belangstelling neem toe in die mate waarin voëls speel. Jong rawe is van die spelerigstes van alle voëlsoorte. Hulle is al gesien waar hulle teen sneeubanke afgly, blykbaar net vir die pret. Hulle speel selfs speletjies met ander diere, soos vang-my-as-jy-kan met wolwe, otters en honde. Rawe is bekend vir hul skouspelagtige aërobiese vertonings, soos om saam in lusse of met ineengehaakte kloue te vlieg.
Hulle is ook een van die min wilde diere wat hul eie speelgoed maak. Daar is al gesien hoe hulle takkies afbreek om sosiaal mee te speel.
John Dunn
John Robert Dunn (1833/34 – 5 Augustus 1895) was 'n Natalse setlaar, jagter en diplomaat van Skotse afkoms. Hy is in 1833 of 1834 in Port Elizabeth of Port Natal gebore, en het hy sy kinderjare in Port Natal / Durban deurgebring. Hy is as tiener weesgelaat, en het in naturelledrag op die land naby die Tugelarivier geleef. Sy vertroudheid met die Zoeloe-taal en gebruike het sy toenemende invloed onder Zoeloeprinse gefasiliteer. Daarbenewens was hy in staat om verskeie geleenthede vir handel te identifiseer en te benut. Hy het koloniale sowel as Zoeloe-belange verteenwoordig, en het 'n mate van invloed en mag verkry toe Cetshwayo die Zoeloekoning geword het. Hy het as Catshwayo se sekretaris en diplomatieke adviseur opgetree en is beloon met hoofmanskap, land, vee en twee Zoeloemaagde. In die aanloop tot die Anglo-Zoeloeoorlog het die Britte hom, op dieselfde tyd as Cetshwayo, voor 'n ultimatum gestel. Hy moes enige posisie van neutraliteit versaak en het die Britse kant gekies. Na afloop van die oorlog is hy grond in 'n buffersone tussen die kolonie en Zoeloeland toegeken. Benewens sy eerste vrou, Catherine, het hy baie Zoeloevroue geneem en het 'n groot Christen-nageslag nagelaat toe hy op 60 of 61 jaar oorlede is.
Vroeë lewe
Dunn se geboorteplek word betwis, en hy is in 1833 of 1834 in Port Elizabeth of Port Natal gebore. Hy was die seun van Robert Dunn, 'n Skot en inwoner van Port Elizabeth wat een van die vroeë setlaars van Port Natal was. Aan sy ma se kant was hy die kleinseun van Alexander Biggar. Robert Dunn het as 'n handelaar gewerk en het grond by Sea View besit, en sukses behaal met die handel in velle en ivoor.
Dunn het sy ouers vroeg aan die dood afgestaan. Toe hy 14 was, is sy pa deur 'n olifant doodgetrap, en sy ma Anne is drie jaar later oorlede. Die jong Dunn het 'n lewe gemaak deur vir transportryers en jagters te werk. As voortreflike skut met 'n voorliefde vir jag het hy dikwels die Tugelarivier na Zoeloeland oorgesteek. Hy het geleer om vlot Zoeloe te praat en het hom met die plaaslike stamkapteins bevriend. In 1853 het hy homself die wanbetaling van 'n transport vir die Transvaal op die hals gehaal, weens sy minderjarigheid en gebrek aan 'n kontrak, en het ontgogeld in Zoeloeland rondgeswerwe, waar hy uiteindelik met die Natalse agent, kaptein Joshua Walmsley, paaie gekruis het. Saam met Walmsley het hy na Natal teruggekeer en het tot 1856 as sy tolk opgetree.
Cetshwayo
In 1856 het die Zoeloeprins Mbuyasi voor sy broer Cetshwayo se getalleoormag te staan gekom, en het vir Walmsley versoek om hulp te verleen, wat egter geweier is. Dunn is in stede gestuur om vredesterme tussen die twee strydende Zoeloebroers te beding, wat egter misluk het. Met 'n klein mag van die Naturelle-Polisie, het Dunn die Zoeloekoning Mpande se seun Mbuyasi ondersteun in sy bloedige opvolgingstryd teen die koning se oudste seun Cetshwayo. Op 2 Desember 1856 is Mbuyazi se magte by die Slag van Ndondakusuka verslaan, en is hy ook gedood, sodat Dunn en ander wit setlaars genoop was om na Natal te vlug. Na die veldslag het Cetshwayo ook met twee Engelse handelaars slaags geraak en 1 000 stuks vee by hulle afgeneem. Gevolglik het Dunn se betrokkenheid by hierdie konflik hom ook in onguns by Natal se wit setlaars gebring, sodat Dunn op eie houtjie die Tugela weer oorgesteek het, om die oorwinnaar Cetshwayo te vra of hy die handelaars se beeste sou teruggee. Cetshwayo het ingestem en het ook gevra dat Dunn sy adviseur word in sake met die Britte. Die beeste is teruggelewer en Dunn het sy aanstelling in Natal afgestaan om hom in Junie/Julie 1857 in Zoeloeland te vestig, waar hy by oNgoye aan die kus van suid-Zoeloeland grond toegestaan is.
Deur aanwending van sy grond, Zoeloe-huwelike en die uithuur van sy beeste, het Dunn 'n netwerk van kliënte en kontakte langs die Zoeloelandse kus gevestig wat hom in staat gestel het om die streek se rykdom te ontgin. Tydens die 1860s was hy betrokke by invoer van vuurwapens na Zoeloeland. Kuslangs is beeste ook via Lourenço Marques vir vuurwapens geruil, benewens die migrasie van Tsonga-werkers uit Lourenço Marques na Natal vir landbouontwikkeling. In 1874 is hy deur Theophilus Shepstone aangestel as Beskermer van Immigrante vir Zoeloeland. Jagtogte het 'n verdere belangrike besigheids-inkomste aan Dunn verskaf. Deur sy Zoeloe-onderdane te organiseer as jagters, gidse en portiers, is ivoor, huide en velle suksesvol bekom totdat wild teen 1880 skaars geword het in Zoeloeland.
Op 18 Oktober 1872 is koning Mpande op die ouderdom van 74 oorlede en het Cetshwayo hom opgevolg. Dunn se status en invloed het ooreenkomstig toegeneem, en hy het byna al Cetshwayo se buitelandse korrespondensie behartig. Alhoewel Mpande en Cetshwayo dusver daarin geslaag het om aansprake deur die Boere en Britte op hul grondgebied af te weer, is Dunn in die aanloop tot die Anglo-Zoeloeoorlog van 1879 gedwing om kant te kies, en hy het hom by die Britte geskaar.
Anglo-Zoeloeoorlog en nadraai
Op 11 Januarie 1879 het Britse troepe die Tugelarivier naby Fort Pearson oorgesteek om Cetshwayo voor die ultimatum te stel dat hy, ondermeer, sy Zoeloe-weermag moes ontbind en die oudersdomsgroep-stelsel binne twintig dae moes afskaf, wat hy nie kon of wou aanvaar nie. Dunn het die Zoeloe-indoenas na Fort Pearson begelei om Bulwer se ultimatum aan Cetshwayo in ontvangs te neem. Uit vrees vir sy lewe het hy egter nie die ultimatum aan Cetshwayo gelewer nie, maar na Emangete teruggetrek in 'n poging om neutraal te bly in die komende konflik. Met die Britte nou oorgehaal tot oorlog, is Dunn deur Lord Chelmsford oortuig om aan die Britse kant deel te neem, en is bevel oor die intelligensie-afdeling gegee. Hy en sy verkenners het uitstekende diens aan die Britse magte gelewer en deelgeneem aan die Slag van Gingindlovu en aan die ontsetting van Eshowe. Na die Zoeloes se vroeë sukses by die Slag van Isandlwana, waar 'n klinkende oorwinning oor die Britte behaal is, is hulle egter verslaan met die Slag van Ulundi, wat uiteindelik uitgeloop het op die gevangeneming van Cetshwayo.
Op 1 September 1879 is Zoeloeland geannekseer en by Natal geïnkorporeer. In die Ulundi-skikking van 1879, was die grootste stuk land in die onderverdeling van Zoeloeland onder 13 streeksregeerders vir Dunn beskore. Sy gebied was ook die naaste aan Durban geleë, sodat hy effektief aangestel is oor 'n buffersone tussen die Britse en minder lojale regeerders. Hierdie onderverdelings sou van krag bly totdat Cetshwayo in Januarie 1883 uit ballingskap teruggekeer het. Toe is die dertien hoofmanne afgesit. Dunn is van sy gesag en inkomste ontneem, en is ingesluit in 'n groot reserwe onder beheer van die Britse Kommandeur, sir Garnet Wolseley.
Huwelike
Alhoewel hy reeds met Catherine Pierce - dogter van 'n wit setlaarvader, en Kaapse Maleiermoeder - getroud was, het hy in sy leeftyd 'n totaal van 48 Zoeloevroue geneem, tot Catherine se ontsteltenis. Benewens die twee vroue wat Cetshwayo hom vir skenking van twee vuurwapens toegeken het, het hy die Zoeloe-gebruik van lobola gevolg en teen betaling van nege tot vyftien beeste elk 'n verdere ses-en-veertig vroue geneem. Die Zoeloevroue was van drie-en-twintig verskillende stamme uit meestal die suidelike en sentrale kusgebiede afkomstig. Almal is volgens die inboorlingseremonies getroud, alhoewel sommige gedoop is nadat hulle die Rooms-Katolieke of Anglikaanse geloof aangeneem het, terwyl al sy kinders as Christene opgevoed is en 'n mate van skoolonderwys ontvang het.
Dunn se huishoudings is in die vorm van tradisionele Zoeloekrale opgerig. Sy huis in westerse styl het in die middel gestaan met aparte byekorfhutte vir sy vroue, soldate, bediendes en Zoeloe-besoekers, benewens die beestekrale, stalle en graanputte wat alles met 'n doringheining omspan is. Hy het krale te Mangete, Emoyeni en oNgoye onderhou, met vroue by elkeen. Hy het etlike vroue verban wanneer hulle sy huishoudelike reëls verbreek het, en het minstens twee vir owerspel terreggestel. Sy vroue en kinders is nie toegelaat om sosiaal met sy wit gaste te verkeer nie, en sy gekleurde kinders is van enige ernstige interaksie met hul swart sibbe ontmoedig.
Latere jare en nalatenskap
John Dunn is op 5 Augustus 1895 aan edeem (d.i. watersug) en 'n hartkwaal oorlede en is te Emoyeni in Natal begrawe, nadat hy in 48 huwelike getree het, waaruit 117 kinders gebore is. Hy is oorlewe deur 23 vroue insluitend Catherine, benewens 33 seuns en 46 dogters. Catherine is in 1905 op die ouderdom van 67 oorlede. Al Dunn se afhanklikes is op 'n reserwe van 40 km² naby die Tugelarivier gevestig. Hul landeienaarskap is deur die John Dunn Land Distribution Acts van 1902 en 1935 bevestig. Dit was egter eers teen 1974, in die apartheidsjare en 84 jaar na John Dunn se oorlye, dat die Dunn-familie titelaktes vir Dunnsland, d.i. Mangete and Emoyeni, kon bekom. Hierdie proses, gekompliseer deur die destydse rassewetgewing, is deur Daniel Dunn, die agterkleinseun van John, en destydse voorsitter van die Dunn's Descendants Association aangevoer. Vanaf 1971 het 'n aanliggende Zoeloekaptein egter op die 68 plase begin aanspraak maak. Die situasie het vanaf 1996 geëskaleer toe hoofman Nkosi Mathaba begin het om sy Macambini-stamlede op die Dunnplase te vestig, en sowat 2 000 plakkers hulle op die suikerrietplantasies tuisgemaak het. In 2004, na 'n hofstryd van 8 jaar, is die land aan die Dunn-familie herstel, van wie byna 1 000 steeds op die plase woonagtig was.
Thoracochromis
Thoracochromis is 'n genus van visse wat aan die familie Cichlidae behoort. Daar is sewentien spesies wat hoort tot die genus en twee kom in Suider-Afrika voor. 'n Kenmerk van die spesie is dat die skubbe op die pens kleiner is as die skubbe op die sye en die mannetjies het helder kolle op die stert.
Jimmy Savo
Jimmy Savo (1895 – 5 September 1960) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Carry on, Sergeant! (1928), Girl in the Case (1935), en Merry-Go-Round of 1938 (1937), en in die televisiereeks CBS Television Workshop (1952).
Wes-Europese Tyd
Wes-Europese Tyd (WET) (Engels: WET vir West European Time) is 'n tydsone wat saam met Gekoördineerde Universele Tyd val, met ander woorde UTC+0. 'n Deel van Wes-Europa val in hierdie tydsone. Hierdie tydsone beslaan die gebied van 7,5° westerlengte tot 7,5° oosterlengte.
Lande
Die lande en territoria wat in hul geheel Wes-Europese Tyd gebruik is:
Lande waarin Wes-Europese tyd op 'n deel van hulle grondgebied gebruik word:
Behalwe vir Ysland, gebruik al hierdie lande in die somermaande Wes-Europese Somertyd. Verskeie lande in Wes-Afrika val onder dieselfde tydsone, maar hulle verwys nie daarna as Wes-Europese Tyd nie.
Europese lande wat geografies binne die Wes-Europese tydsone lê, maar Middel-Europese Tyd gebruik, is:
Harry Carey jr.
Harry Carey jr. (16 Mei 1921 – 27 Desember 2012) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Searchers (1956), Gremlins (1984), Back to the Future Part III (1990), en Tombstone (1993).
Dikbek-kurper
Die Dikbekkurper (Thoracochromis albolabris) is 'n varswatervis wat in die Kunenerivierstelsel in Angola en Namibië voorkom. In Engels staan die vis bekend as die Thicklipped river bream.
Voorkoms
Die kurper se kop is gepunt met normaalweg dik lippe. Die mannetjies se kieue is gewoonlik blou terwyl die lyf bedek is met geel skubbe wat oranje in die middel is. Daar is baie ligte blou band wat oor die middel van die lyf strek. Die dorsale vin is blouerig met oranje kolle. Die stertvin het donkerrooi kolle op met oranjerrooi rante. Die anale vin is geel met oranje kolletjies op en die rante is oranje. Die buikvinne is geel. Die vis word 150 mm lank.
Habitat
Die vis verkies om in rotsagtige omgewings te leef.
Steytlerville
regs|duimnael|210px|Ds. [[Abraham Isaac Steytler|A.I. Steytler van die NG gemeente Uitenhage, na wie die dorp en gemeente genoem is.]]
Geskiedenis
Die dorp het ontstaan in 1876 toe die NG gemeente Steytlerville gestig is op die plaas Doorschpoort. Die gemeente en dorp is vernoem na ds. A.I. Steytler, indertyd leraar van die NG gemeente Uitenhage. Die oorspronklike bedoeling was dat die dorp Steytlerwil sou heet na aanleiding van ds. Steytler se ysere wil wat alle struikelblokke te bowe gekom het in sy beywering vir afstigting, maar toe die gemeente op 10 Junie 1876 gestig is, was dit met die spelling soos dit vandag nog is.
Landbou
Merinowol en sybokhaar is van die belangrikste produkte van die gebied.
Infrastruktuur
Die R329-streekroete verbind Steytlerville met Willowmore in die weste en die R75-provinsiale pad in die ooste. Die Gamtoosrivier, hier nog bekend as die Grootrivier, vloei deur die dorp.
Aplysina higginsii
Aplysina higginsii is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aplysina en tot die familie Aplysinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Lendenfeld.
Timothy Woodward Jr.
Timothy Woodward Jr. is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Traded (2016), Gangster Land (2017), Hickok (2017), en American Violence (2017).
Prosa
Prosa is 'n vorm van taal wat gebruik maak van gewone sinsbou en natuurlike vloei van spraak eerder as ritmiese strukture (soos tradisionele poësie). Hoewel daar kritieke debatte heers oor die samestelling van prosa, het sy los gedefinieerde struktuur en eenvoud gelei tot die aanneming daarvan deur die meeste gesproke tale, feitlike diskoers, asook aktuele en fiktiewe skryfwerk. Dit word byvoorbeeld algemeen gebruik in literatuur, koerante, tydskrifte, ensiklopedieë, uitsendings, rolprente, geskiedenis, filosofie, regte en vele ander vorme van kommunikasie.
Struktuur
Prosa bevoordeel die meer informele metriese struktuur van verse wat omtrent altyd in tradisionele digkuns gevind kan word. Gedigte bevat normaalweg ŉ metrum- en/of rymskema. Prosa, daarteenoor, bestaan uit volledige grammatikale sintaksis, wat paragrawe tot gevolg het en estetiese aantreklikheid laat vaar. Sommige prosawerke bevat tekens van metriese struktuur of versbou en 'n doelbewuste vermenging van die twee vorme staan bekend as prosagedig. Net so staan enige verswerk met meer reëls en beperkings bekend as vrye vers. Die siening heers dat vers meer sistematies of formulegebonde is, terwyl prosa meer verteenwoordigend is van gewone (dikwels gesellige) spraak. Samuel Taylor Coleridge het spottenderwys om hierdie punt versoek dat nuwelingdigters die definisies van prosa en digkuns moet verstaan: "definitions of prose and poetry; that is, prose,—words in their best order; poetry,—the best words in their best order." In Molière se opvoering Le Bourgeois gentilhomme, vra Monsieur Jourdain dat iets geskryf moet word maar nie in vers of in prosa nie. 'n Filosofiemeester antwoord dat "daar geen ander manier is om jouself uit te druk as met prosa en vers nie, " vir die eenvoudige rede dat "alles wat nie prosa is nie is vers, en alles wat nie vers is nie is prosa."
Madietane
Madietane is 'n Swart nedersetting wes van Polokwane, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
NG gemeente Queenstown
Die NG gemeente Queenstown is die 54ste oudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk en die 10de oudste in die Sinode van Oos-Kaapland. Dit is as onderskeidelik die 55ste en 11de gestig, maar het een plek opgeskuif met die samesmelting van 'n ouer Oos-Kaapse gemeente, Middelburg, met daardie gemeente se dogtergemeente, Middelburg-Uitsig. Dit was een van vier gemeentes wat in 1853 gestig is. Die ander drie was almal in die teenswoordige Sinode van Wes-en-Suid-Kaapland: Robertson op 19 Januarie, Oudtshoorn op 11 Oktober en Darling ook in Desember.
Die dorp Queenstown is in September 1853 gestig en die gemeente drie maande later. Sowel Ons gemeentelike feesalbum van 1952 as Ons Kerk Album van 1917 gee die stigtingsdatum van Queenstown aan as "vroeg in die jaar 1854", toe dit van die moedergemeente, Cradock, afgestig het, maar die gemeente self gee die datum aan as 16 Desember 1853.
Stigting
Ná die afstigting van die gemeente het die konsulent, ds. John Taylor van Cradock op 5 Maart 1854 die eerste erediens waargeneem. Hy het ook die eerste kerkraadsvergadering op 6 Maart 1854 gelei. Eredienste is aanvanklik in die Wesleyaanse kerkgebou gehou. Met die stigting van die dorp Queenstown ontvang die nuwe gemeente 45 erwe.
'n Belangrike mylpaal vir die gemeente is bereik op 22 Oktober 1855 toe William Shepstone, siviele kommissaris van die distrik, die hoeksteen van die kerkgebou lê waarin die gemeente byna 70 jaar lank sou aanbid. Ook teenwoordig tydens die hoeksteenlegging was di. John Pears van Somerset-Oos en Andrew Murray sr. van Graaff-Reinet. Die inwyding van dié eerste kerk het eers op 22 Januarie 1859 plaasgevind. Weer was ds. Pears (toe die konsulent) teenwoordig, tesame met di. Georg Stegmann van Glen Lynden en Thomson (waarskynlik ds. W.R. Thomson, eerste leraar van die NG gemeente Stockenström).
Eerste leraar
Eers ses jaar ná die afstigting verwelkom Queenstown sy eerste predikant in die persoon van ds. S.P. Naudé, wat op 18 April 1860 beroep en op 18 September daardie jaar bevestig is. Reeds in 1858 is ds. John Murray van Burgersdorp beroep, maar hy het die beroep bedank en kort daarna professor aan die kort vantevore gestigte Kweekskool op Stellenbosch geword. Die beroep op ds. Naudé was die vyfde. Hy arbei byna 50 jaar lank in die gemeente tot aan sy dood op 26 Julie 1909. Ds. Naudé het sy opleiding geniet in die teologie en filologie in Utrecht in Nederland en Bonn in Duitsland. Hy het hom onderskei deur sy letterkundige talent, wat hy lewenslank beoefen en waarvan sy biblioteek 'n sprekende bewys was. Hy dien jare lank as voorsitter van die Ring van Graaff-Reinet en beklee ook vele posisies van eer in die gemeenskap van Queenstown. Hy is beskryf as 'n baie vriendelike mens en is wyd geag. Hy kon oortuigend praat en harte aanroer en het 'n sterk invloed uitgeoefen teen openbare sondes.
Latere leraars
Ds. Naudé se opvolger was ds. D.J. Malan wat op 2 Mei 1909 georden is en hier werksaam was tot 26 Junie 1916, toe hy opgevolg word deur P.A. Alheit, wat bevestig is op 25 November 1916. Hy was 'n seun van ds. W.A. Alheit, wat drie gemeentes bedien het waarvan twee in die huidige Oos-Kaaplandse Sinode val, naamlik Colesberg van 1878 tot 1885 en Dordrecht van laasgenoemde jaar tot 1894. Ds. P.A. Alheit was 'n kleinseun aan moederskant van ds. P.K. Albertyn, leraar eers van Prins Albert en daarna Caledon.
Ds. Alheit bly hier tot 1922 en daarna kom ds. P.J. du Plessis aan die beurt van 1923 tot 1929, ds. T.C.B. Stofberg van 1930 tot 1940 en dr. Louis Viljoen Rex van 1941 tot 1946. Ds. P.A. de Wet bly net twee jaar van 1947 tot 1949. Ook in 1947 is ds. M.G. Mynhardt bevestig en vier jaar later ds. J.J. Struwig. Eersgenoemde bly tot 1953 en laasgenoemde tot 1955.
Nuwe kerkgebou
Weens die snelle uitbreiding van die gemeente moes die kerkraad in 1924 oorgaan tot die bou van 'n ruimer kerk. Die hoeksteen van dié toringkerk is deur ds. P.J. du Plessis op 2 Februarie 1924 gelê en die inwyding het op 18 April 1925 plaasgevind. Die argitek was Wynand Louw, die eerste Afrikaanse argitek, en die ontwerp van die kerk, wat vandag nog in gebruik is, herinner sterk aan Gerard Moerdijk, enkele jare lank Louw se vennoot, se ontwerp vir die NG gemeente Salisbury en die NG kerk op Louis Trichardt. Tydens die inwyding van die nuwe kerk het die gemeente se lidmate 933 (57 meer as in 2012) en die siele 1 787 getel.
Toe die ledetal in 1947 1 560 en die sieletal 2 470 bereik, het die kerkraad die verdere uitbreiding van die gemeente tegemoet gekom deur die eerste maal 'n medeleraar te beroep. Teen 1952 het die ledetal die 2 200- en die sieletal 3 300-merk oortref. Toe kon die kerkraad die eerste keer aan afstigting begin dink.
Lidmaattal
Queenstown was die eerste dorp in Suid-Afrika, Namibië of Zimbabwe waar drie NG gemeentes afgeneem het tot net een. (Hennenman het in 2012 dieselfde pad gevolg toe die Oos- en Wes-gemeente terselfdertyd by die moedergemeente ingelyf is.) Die eerste plaaslike afstigting van die moedergemeente was Queenstown-Oos in 1953. In 1972 het Queenstown-Noord aan die beurt gekom. In laasgenoemde jaar het die moedergemeente 1 025 lidmate gehad, die Oos-gemeente 550 en die Noord-gemeente 540. Dit het egter gou geblyk dat dié afstigting tot twee gemeentes aanleiding gegee het wat kwalik op hul eie kon bestaan, want teen 1979 het die Noord-gemeente net 407 lidmate gehad en die Oos-gemeente 413. So smelt die twee dogtergemeentes in 1982 saam onder die nuwe naam, Queenstown-Tuine, met as middelpunt van die gemeentelike bedrywighede die geboue van die voormalige Oos-gemeente. In die laaste jaar van dié gemeente se bestaan (1999) het hy 612 belydende lidmate gehad vergeleke met die moedergemeente se 725. In die eerste Jaarboek van die NG Kerke ná die inlywing van Tuine by die moedergemeente, was die getal belydende lidmate 1 337 (die ou syfers bloot bymekaar getel), maar teen 2005 reeds was dit 1 190 en binne die volgende sewe jaar het dit gedaal tot 876.
Die onderstaande tabel toon die afname in die lidmaattal van NG gemeentes op die groot dorpe van die Oos-Kaapse binneland. In gevalle waar 'n gemeente by 'n ander ingelyf is of twee gemeentes saamgesmelt het, word hulle syfers deurgaans saam aangedui. Dit geld Middelburg en Middelburg-Uitsig, Grahamstad, Grahamstad-Grenspos en Albanie, Somerset-Oos en Visriviervallei (Kookhuis) asook Queenstown, Queenstown-Oos en Queenstown-Noord (laasgenoemde twee 'n ruk lank as Queenstown-Tuine). Elke dorp of gemeente se hoogste lidmaattal word in vet skrif aangedui. Hieruit blyk dat net Queenstown en Aliwal-Noord hul hoogtepunt ná die middel van die 20ste eeu bereik het en dat Burgersdorp sedert 1933 'n afname in sy lidmaattal ervaar. Die gemeentes van Aliwal-Noord, Cradock, Grahamstad en Queenstown is al met meer belydende lidmate in 2014 as sowat 'n eeu vantevore. Die skielike afname in Queenstown se syfer tussen 2015 en 2016 is daaraan te wyte dat dit die eerste keer in jare was dat die gemeente 'n nuwe syfer ingedien het.
Faliskies
Faliskies, 'n uitgestorwe taal van die antieke Latium (Sentraal-Italië) behoort tot die Italiese groep van die Indo-Europese taalfamilie en vorm saam met die nou verwante Latyn die Latino-Faliskiese subgroep.
Buzz Sawyer
Buzz Sawyer (14 Junie 1959 – 7 Februarie 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse NFL Monday Night Football (1970), World Championship Wrestling (1972), WWF All-Star Wrestling (1972), en WWF Championship Wrestling (1972).
Faliskies
Faliskies is deur die Faliskers-stam in die noordelike Latium gepraat en het in 36 kort inskripsies uit die 3de of 2de eeu v.C. bewaar gebly. Vir hierdie inskripsies is gebruik gemaak van 'n alfabet, wat uit die Etruskiese skrif ontwikkel en van regs na links geskryf is, alhoewel dit ook invloede van die Latynse alfabet toon.
As 'n voorbeeld van 'n Faliskiese sin haal R.S. Conway in sy boek Italic Dialects (bladsy 312, b) woorde aan, wat rondom die kant van 'n beeld op 'n patera geskryf is en onder 'n glasuur lê, wat die egtheid van die dokument waarborg:
foied vino pipafo, cra carefo
Dieselfde sin sou in Latyn hodie vinum bibam, cras carebo wees ("vandag gaan ek wyn geniet, môre sal ek niks hê nie"). Die voorbeeld wys op 'n aantal besonderhede van die Faliskiese taal:
Ander besonderhede:
Die Faliskiese taal het toenemend onder Latynse invloed gekom, maar is tenminste tot by die jaar 150 v.C. nog gepraat.
Riaan Smit
Riaan Smit (gebore in Springs, 28 April 1984) is 'n rugbyspeler wat vir die Vrystaat Cheetahs in die Curriebeker en die Cheetahs in die Superrugbykompetisie rugby speel. Hy het ook al vir die Luiperds, die Pumas, die Griffons en die Valke uitgedraf.
Smit het in 2014 aangekondig dat hy ’n kontrak met die Franse klub Oyonnax geteken het.
Lys van Formule Een-bane
Formule Een (amptelik FIA Formula One World Championship), dikwels afgekort as F1, is die hoogste klas enkelsitplek-oopwielmotorrenne gedefinieer deur die Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), motorsport se wêreldbeheerliggaam. Dit is gebaseer rondom 'n reeks wedrenne (20 in 2017), bekend as grand prix, op doelgemaakte bane of afgesperde strate.
Die eerste Wêreldkampioenskaps-Grand Prix is in 1950 by die Silverstone-renbaan in Engeland gehou; sedertdien het 71 bane reeds 'n Grand Prix gehuisves. Sommige bane, soos bv. die Nürburgring, het Grands Prix op verskillende uitlegte aangebied. Die sport se renbane is tradisioneel in Europa gesentreer, wat ongetwyfeld nog steeds sy leiersmark is, maar wedrenne is ook al gehou in die Amerikas, Afrika, Asië en Australië. Nuwer wedrenne word in Aboe Dhabi, Bahrein, Maleisië, Turkye en China gehou.
Die Autodromo Nazionale Monza het die meeste Grands Prix ter wêreld gehuisves; dit het die Italiaanse Grand Prix reeds 64 keer aangebied. Die Sochi Autodrom het die 70ste baan geword om 'n Grand Prix aan te bied, die 2014 Russiese Grand Prix, en die Bakoe-straatrenbaan die 71ste baan vir die 2017 Azerbeidjanse Grand Prix.
Aplysina hirsuta
Aplysina hirsuta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Bukan
Bukan (Persies: بۆکان") is 'n Koerdies-bewoonde stad wat in die provinsie Wes-Azerbeidjan in die noordweste van Iran geleë is. Die stad lê suid van die Oroemijeh-meer in 'n smal vallei op ongeveer 1 300 m bo seespieël.
Aplysina hirsuta
Die spons behoort tot die genus Aplysina en tot die familie Aplysinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1875 deur Hyatt.
Bukan
Die stad het ongeveer 175 065 inwoners (2012). Die bevolking bestaan hoofsaaklik uit drie verskillende stamme, waarvan die Piranese die belangrikste is, en na wie die stad ook vernoem is.
Arp 87
Arp 87 is twee interaktiewe sterrestelsels, NGC 3808A en NGC 3808B. Dit is geleë in die sterrebeeld Leeu, ongeveer 300 miljoen ligjare van die Aarde af.
Sterrestelsels is, nes die hemelliggame wat dit bevat, konstant aan die beweeg (ons eie sterrestelsel, die Melkweg, inkluis) en dié twee stelsels se huidige omhelsing is te danke aan die wisselwerking van hulle afsonderlike swaartekragte wat begin het toe hulle mekaar tussen 300 en 160 miljoen jaar gelede ontmoet het. Die kurktrekkervorm van die gety, soos waargeneem deur foto's van die Hubble-ruimteteleskoop, dui daarop dat sommige sterre en gas van die groter sterrestelsel in die aantrekkingskrag van die kleiner stelsel vasgevang is. Só 'n oordrag van materie is reeds in soortgelyke gevalle waargeneem.
Oor miljoene jare kan die sterrestelsels uiteindelik skei of, indien swaartekrag die oorhand kry, saamsmelt.
Noloyiso Sandile
Noloyiso Sandile (gebore Nomusa Zulu; 1963 – 8 Julie 2020) was die regent van die koningshuis van die amaRharhabe, een van die vele stamme van die Xhosavolk.
Sandile is in 1963 in Nongoma, Natal as Nomusa Zulu gebore. Sy was die dogter van die destydse koning van die Zoeloenasie, Cyprian Bhekuzulu kaSolomon, en die suster van die vorige Zoeloekoning, Goodwill Zwelithini kaBhekuzulu.
Sy is in 1988 met Maxhoba Sandile van die amaRharhabe getroud en het die naam Noloyiso Sandile aangeneem. Haar huweliksmaat is in 1991 as die monarg van die amaRharhabe aangewys. Hy het in die amp gedien tot sy afsterwe in 2011. Sandile het toe die nasie se regent geword. Sy was veronderstel om die posisie te beklee totdat haar jong seun mondig word om haar op te volg.
Sandile is op 8 Julie 2020 in Mdantsane, Oos-Kaap dood aan komplikasies met betrekking tot die koronavirus. Sy word oorleef deur haar broer, wie ook later in Maart 2021 gesterf het aan Covid-19, en haar twee kinders.
Paralimpiese Somerspele 2000
Die Paralimpiese Somerspele 2000 (Engels: 2000 Summer Paralympics) is tussen 18 en 29 Oktober 2000 in Sydney, Australië, aangebied. Tydens die geleentheid het 3 879 atlete uit 104 nasies aan 550 items in 19 verskillende sportsoorte deelgeneem. Dit was die elfde Paralimpiese Somerspele wat aangebied is en die eerste in die Suidelike Halfrond.
Die Suid-Afrikaanse span behaal 'n dertiende plek met 38 medaljes (dertien goud, twaalf silwer en dertien brons) en verbeter agt wêreldrekords.
Die Olimpiese Somerspele 2000 is tussen 15 September en 1 Oktober in Sydney gehou.
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Paralimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die aantal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Aantal medaljes
Hier is al die lande wat medaljes by die Spele verower het:
Michael-Leon Wooley
Michael-Leon Wooley (gebore 29 Maart 1971) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dreamgirls (2006), The Princess and the Frog (2009), en Premium Rush (2012).
Umbria
Umbria was 'n gewes in die antieke Italië (Latyn: Italia), wat na sy bewoners, die proto-Italiese volk van die Umbri (Umbriërs) bewoon is. Dit was onder die amptelike Latynse naam Regio VI Umbria ook een van die veertien geweste, waarin Augustus Italia onderverdeel het.
Die Umbri het oorspronklik 'n groter gebied bewoon, wat tot by die Porivier in die noorde gestrek het, maar is in die loop van die geskiedenis deur die Etruskers na hulle latere kleiner tuisland in die Appenyne-bergreeks teruggedring. In die tydperk van die 4de tot 2de eeu v.C. het die Umbri geleidelik onder Romeinse heerskappy gekom.