cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johannesburg
Begraafplase
Enkele van Johannesburg se begraafplase vervul 'n derde rol. 'n Mens wat 'n besoek aan hulle bring, onderneem 'n reis na die Goudstad se verlede. Die eerste begraafplaas is reeds in 1886 in die driehoek tussen Diagonaal-, Bree- en Harrisonstraat uitgelê toe die goudstormloop aan die Witwatersrand nog in volle swang was. Terwyl die Victoriaanse stad vinnig uitgebrei het, is ook dié plek vir die lewendes benodig. Grond is in Braamfontein aangekoop om daar 'n nuwe begraafplaas te vestig. Die eerste begrafnisse hier het in 1888 plaasgevind, maar enkele jare later is lyke op dié begraafplaas geëkshumeer en op Braamfontein herbegrawe.
Die privaat begraafplase, wat op verskillende plase rondom die vroeë stad geleë was (en waarvan die meeste nog bestaan), soos Albertsplaas noordwes van die Goudstad, Bezuidenhoutvallei in die ooste en Klipriviersberg in die suide, was in dié tyd moontlik rustiger rusplekke. Naas plase het ook myne, hospitale en kerkgemeentes hul eie begraafplase ingerig. Nie-konformiste en ongebonde inwoners het dikwels moeite ondervind om hul oorledenes op kerkgebonde dodeakkers ter ruste te lê. Na hulle behoeftes het die munisipale owerheid omgesien.
Nog voor die Eerste Wêreldoorlog is 'n nuwe begraafplaas net een kilometer wes van Braamfontein s'n geopen, Brixton. Albei dodeakkers weerspieël die Goudstad se woelige vroeë geskiedenis met die laaste rusplekke van Randlords, mynwerkers, ingenieurs, soldate, geoloë en burgemeesters. Rouendes het in dié tyd vir afsonderlike afdelings volgens hul godsdienstige rituele gevra, en so het onder meer 'n Joodse afdeling naas 'n Islamitiese ontstaan.
Ander afdelings het gevolg – vir Chinese inwoners, swart mense, weermaglede, brandweer- en polisielede, en bykomende godsdienste. Danksy 'n inisiatief van Mahatma Gandhi is in 1918 'n houtvuur-krematorium vir Hindoe-begrafnisse op Brixton gevestig. Die uitleg van destydse begraafplase het Europese voorbeelde gevolg, met lang reekse grafte aan weerskante van reguit lane.
Sommige grafte van bekende persoonlikhede het in vergetelheid geraak. Die laaste rusplek van Enoch Mankayi Sontonga, die komponis van die gebedlied Nkosi Sikelel' iAfrika waarvan 'n deel in 1996 by die Suid-Afrikaanse volkslied ingesluit is, is eers ná jare se soektog herontdek. Ter ere van Sontonga is 'n granietkubusmonument opgerig. Die Kliprivierberg-begraafplaas is die laaste rusplek van 700 Afrikaners wat gedurende die Anglo-Boereoorlog in konsentrasiekampe aan honger en siektes beswyk het.
Toe die Nasionale Party ná hul oorwinning in die algemene verkiesing van 1948 begin het om die bestaande rasseskeiding met steeds meer wetgewing te volmaak, kon oor oorledenes nie meer aan dié beleid ontsnap nie. Nuwe begraafplase of afdelings daarvan is nou byna uitsluitlik volgens raslyne ingerig – vir Asiërs en bruin Suid-Afrikaners in Newclare, Brixton en Lenasia, terwyl swart stadsbewoners beperk was tot begraafplase in Alexandra en Soweto.
In die suidweste is 108 akkers grond aangekoop vir 'n nuwe dodeakker met afdelings vir Asiërs, Euro-Afrikane en swart Suid-Arikaners, Newclare. Hier is bekende swart anti-apartheid-oudstryders soos Walter en Albertina Sisulu ter ruste gelê en die Walter Sisulu-gedenktuin ingerig.
Braamfontein-begraafplaas
Braamfontein is die oudste van Johannesburg se drie historiese begraafplase wat nou verweef is met die geskiedenis van die stad. Dit is deur landdros Carl von Brandis ingerig toe die Goudstad se eerste begraafplaas weens stygende sterftesyfers geen nuwe begrafnisse meer kon hanteer nie. Sy tradisionele uitleg met skaduryke bome langs rustige lane is 'n waardige rusplek vir bekende Johannesburgse families soos die Cullinans en die Jeppes. Ook von Brandis lê hier begrawe, net soos Eleanor Clare Helier (Clare) Wallace (* 1902), die dogter en eerste kind van die Britse skrywer Edgar Wallace en sy vrou Ivy Maude Caldecott wat in 1903 in die ouderdom van agt maande aan meningitis oorlede is.
Daarnaas word hier die grafte van die slagoffers van die dinamietontploffing van 1896 in Braamfontein, net soos dié van baie slagoffers van die Spaanse Griepepidemie van 1918, wat die Unie van Suid-Afrika soos 'n vloedgolf getref en landwyd duisende menselewens geëis het, en van gesneuweldes van die Randse staking van 1922 aangetref.
In die Joodse afdeling het Max Langermann (1859–1919), 'n Duitse immigrant en stigter van die voorstad Kensington, Ikey Sonnenberg en tenminste 'n deel van die sterflike oorskot van Wolf Joel, die bekende magnaat wat na bewering deur "baron" Ludwig Kurtze von Veltheim vermoor is (ander liggaamsdele lê in Willesden, Londen begrawe), hul laaste rusplekke gevind.
Wolf Joel was 'n neef van die Randheer Barney Barnato wat dié se fortuin en ryk geërf het, maar sy nuwe rykdom slegs nege maande lank kon geniet. Op 14 Maart 1898 is die miljoenêr in die Johannesburgse kantoor van die Barnato-broers deur Von Veltheim, 'n valse Duitse baron, dobbelaar en swendelaar, genader om mee te werk aan 'n geheime plan – die ontvoering van ZAR-president Paul Kruger. Von Veltheim was van voorneme om 'n hoë losgeld vir die staatshoof te eis. Joel het egter geweier om enigiets te doen te hê met só 'n onsinnige plan en is in 'n skietgeveg, wat gevolg het, dood.
Die moord het groot opspraak in Johannesburg verwek. Tot die uiterste verontwaardiging van die Goudstadse publiek is Von Veltheim ná sy uitsonderlike verhoor vrygespreek op aanklag van moord aangesien die enigste ooggetuie onder 'n tafel in geduik het toe die skote geklap het. Op Goudstadse strate was daar sprake daarvan om Von Veltheim te hang, maar die ZAR se polisie, die ZARP's, het hom geleide gedoen oor die grens van Portugees-Oos-Afrika. Twintig jaar later is Von Veltheim se lyk uit die Londense Teems gehaal.
Wespark-begraafplaas
Die terrein van die begraafplaas het oorspronklik deel uitgemaak van een van Johannesburg se historiese plase, Waterval, wat in 1887 deur die Gebroeders Geldenhuys gekoop is. Later het Louw Geldenhuys veterane van die Anglo-Boereoorlog in diens geneem om die Emmarentiadam op die plaas te laat bou. In 1933 is 13 hektaar grond aan die Stad Johannesburg oorgedra om as openbare ontspanningsterrein te dien. Dié grond is later, saam met ander terrein, ontwikkel as Johannesburg se Botaniese Tuin, die Marks Park-sportklub en die Wespark-begraafplaas wat in 1942 geopen is.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog is 'n groot militêre vleuel in Johannesburg se Algemene Hospitaal ingerig, terwyl ook Baragwanath en Cottesloe militêre afdelings gekry het. 'n Groot aantal beseerdes uit die Midde-Ooste is in die Baragwanath-hospitaal behandel. 617 begrafnisse van Gemenebes-soldate het op Wespark plaasgevind. Daar is ook 21 oorlogsgrafte van soldate met 'n ander burgerskap en sewe nie-militêre grafte wat deur die Gemenebes se Oorlogsgraftekommissie (Commonwealth War Graves Commission) versorg word. Met die Kremasie-gedenkteken op Wespark word 69 manlike en vroulike weermagslede herdenk wat gedurende die oorlog op die Braamfontein-begraafplaas veras is.
Brixton-begraafplaas
Die Brixton-begraafplaas is onder meer 'n laaste getuienis van die groot aantal Joodse immigrante vir wie Johannesburg dikwels 'n veilige toevlugsoord was. Hulle het met min besittings hier aangekom, uit 'n Joodse leefwêreld in Rusland, Pole en Litaue waar hulle in ellende verkeer het en deur pogroms bedreig is. Met harde werk het sommige van hulle 'n beter lewe vir hulself en hul nageslagte verseker. Ander het minder goed gevaar.
Een van hulle was Annie Slovo, die moeder van die anti-apartheidstryder Joe Slovo. Die Slovos was deel van 'n klein stroom arm Joodse immigrante uit Litaue en het hulle oorspronklik in Doornfontein gevestig toe Joe tien jaar oud was. Hulle het 'n tyd lank goed gevaar nadat Annie 'n groentewinkel naby 'n besige tremhalte in Yeoville geopen het. Haar ontydige dood in die kraambed in 1938 het die gesin in ellende gedompel. Die winkel het bankrot gespeel, en Wolfus, Joe se pa, moes 'n bestaan as vrugtesmous op Johannesburg se strate maak. Terwyl die baba in 'n weeshuis geplaas is, was Joe en sy suster genoodsaak om hul skoolloopbaan voortydig te staak en werk te soek.
Bekende persone wat hier gewoon en gewerk het
'n Reeks uiteenlopende persoonlikhede het in die vroeë jare van Johannesburg aan die Rand gewoon en gewerk. Die prokureur Mohandas Gandhi het, lank voordat hy bekendheid verwerf het as kampvegter vir Natalse Indiërs en as menseregte- en vryheidsvegter onder die naam Mahatma, tussen 1893 en 1915 in die Goudstad gewoon.
Twee wenners van die Nobelprys vir Vrede was in Soweto woonagtig. Nelson Mandela, Suid-Afrika se eerste swart president, het eers in Soweto en later in Houghton gewoon, terwyl die afgetrede Anglikaanse aartsbiskop Desmond Tutu se huis in Soweto geleë is. Dit is intussen tot nasionale monument verklaar.
Trivia
Eddy Grant se anti-apartheid-lied Gimme Hope Jo'anna van 1988 handel oor die Johannesburgers se weerstand in Soweto teen die apartheidstelsel, die luukse Sun City in Noordwes en aartsbiskop Desmond Tutu. Die lied is deur die destydse Suid-Afrikaanse regering verban toe dit vrygestel is, maar desondanks wyd in Suid-Afrika gespeel.
Neill Blomkamp se District 9 handel oor 'n uitheemse skip wat in 1982 oor die stadshorison van Johannesburg verskyn. Die siek en ondervoede insekagtige vreemdelinge (neerhalend shrimps genoem) word deur die Suid-Afrikaanse regering in hul eie township verplaas, die District 9. Jare later, tydens die regering se verplasing van die vreemdelinge in 'n ander kamp, probeer een van die beperkte vreemdelinge, Christopher Johnson, saam met sy seun te ontsnap en terug te keer na sy tuiste, maar raak aan die burokraat Wikus van der Merwe, wat vir die Suid-Afrikaanse regeringsdiens Multi National United (MNU) werk. Die titel en agtergrond van District 9 is deur die ontruiming en afbreek van Distrik Ses, Kaapstad, tydens die apartheidsera geïnspireer.
Susterstede
• 3
J.M. Coetzee
John Maxwell Coetzee (gebore 9 Februarie 1940) is 'n Suid-Afrikaansgebore skrywer. Hy word as die mees bekroonde lewende skrywer in die Engelssprekende wêreld beskou. Hy is die eerste skrywer aan wie die Bookerprys twee keer toegeken is en in 2003 ontvang hy die Nobelprys vir Letterkunde. Sy werk sluit in die romans Life & Times of Michael K, Disgrace, Waiting for the Barbarians, The Master of Petersburg, Slow Man en Diary of a Bad Year, en die gefiksionaliseerde outobiografieë Boyhood: Scenes from Provincial Life, Youth: Scenes from Provincial Life en Summertime. Onder sy essays tel Doubling the Point: Essays and Interviews, Giving Offence: Essays on Censorship, en Stranger Shores: Literary Essays, 1986–1999.
Lewensloop
John Maxwell Coetzee is op 9 Februarie 1940 in Kaapstad gebore. Hy het aan die Universiteit van Kaapstad gestudeer, en het in wiskunde en Engels gekwalifiseer.
In die vroeë 1960's het hy in Engeland gewoon, waar hy onder andere as rekenaarprogrameerder gewerk het. Hy het daaroor in Youth (2002) geskryf. Hy het daarna in die VSA gestudeer, en het as dosent in Engels en literatuur daar gewerk. In 1971 het hy terug na Suid-Afrika gekom, in 1984 word hy professor by die Universiteit van Kaapstad.
Hy was die eerste skrywer wat twee keer die Booker-prys gewen het, vir Life & Times of Michael K in 1983, en Disgrace in 1999.
In 2003 is die Nobelprys vir Letterkunde aan hom toegeken, die vierde persoon van Afrika, en tweede van Suid-Afrika wat die prys verwerf (die ander was Nadine Gordimer).
Coetzee is op 14 Junie 2010 in Amsterdam benoem tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw, die oudste en hoogste Nederlandse siviele orde. Tydens die seremonie is hy geprys vir sy rol as verbindingsoffisier tussen die Suid-Afrikaanse en Nederlandse kulture.
Hy woon sedert 2002 in Adelaide, Australië, waar hy burgerskap ontvang het. ’n Biografie oor hóm deur J.C. Kannemeyer, J.M. Coetzee – ’n geskryfde lewe, het in 2012 verskyn.
Bevrediging van Gent
Die Bevrediging van Gent (Nederlands: Bevrediging van Gent of Pacificatie van Gent) was 'n verdrag wat deur die onderlinge Nederlandse provinsies op 8 November 1576 in Gent onderteken is. Hiervolgens sou hulle 'n sogenaamde Generale Unie vorm met die doel om die Spaanse mag in die Nederlande teen te staan en omver te werp. Die direkte aanleiding tot die verdrag was die Spaanse Furie op 4 November 1576, waartydens Spaanse huursoldate Antwerpen geplunder het weens agterstallige betaling. Hierdeur is die anti-Spaanse stemming in die Lae Lande versterk.
O angenehme Melodei, BWV 210a
O angenehme Melodei, BWV 210a, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Le Corbusier
Charles-Édouard Jeanneret-Gris (6 Oktober 1887 – 27 Augustus 1965), wat gekies het om as Le Corbusier (Frans: [lə kɔʁbyzje]) bekend te staan, was 'n Switsersgebore argitek en skrywer wat beroemd is vir sy bydraes tot wat nou bekend staan as Moderne Argitektuur. Hy word as beide Switsers en Frans beskou nadat hy in die 1930's 'n Franse burger geword het.
Hy was 'n pionier in teoretiese studies van moderne ontwerp en het hom toegewy tot die verskaffing van beter lewensomstandighede vir die inwoners van digbevolkte stede. Sy loopbaan het oor vyf dekades gestrek met ikoniese ontwerpe wat oral in Europa, Indië, Rusland gebou is en met twee strukture elk in Nood- en Suid-Amerika. Hy was ook 'n stadsbeplanner, skilder, beeldhouer, skrywer en ontwerper van moderne meubels.
Lewensgeskiedenis
Le Corbusier is op 6 Oktober 1887 in La Chaux-de-Fond, Neuchâtel, Switserland gebore. Sy familie was horlosiemakers. Hy het sy hoërskoolloopbaan aan 'n tegniese skool voltooi en het as jong man saam met argitekte soos Josef Hoffman, Auguste Perret en Peter Behrens gewerk. Tussen 1911 en 1921 het hy onder andere as binneshuisversierder in Switserland en fabrieksbestuurder in Parys gewerk terwyl hy terselfdertyd vryskutwerk as skilder en argitek gedoen het. In 1922 het hy 'n argitekskantoor saam met sy neef, Pierre Jeanneret, begin en begin praktiseer as Le Corbusier (die naam van sy ouma aan moederskant).
Van sy bekendste ontwerpe sluit in die "Citrohanhuis" (1923) in die vorm van 'n motor, wat gestalte gegee het aan sy visie dat 'n huis 'n "masjien vir lewe" moes wees; die kubistiese Villa Savoye (1931); die Onderwysministerie in Rio de Janeiro; die Unité d'Habitation (1947), 'n woonstelblok in Marseille wat 'n daktuin, winkels, sportfasiliteite en 'n kleuterskool as deel van die ontwerp ingesluit het; die Indiese stad Chandigarh in die Punjab; die Notre Dame du Haut kerk by Ronchamp (1950-1955), 'n besondere samevloeiing van argitektoniese en skulpturele elemente.
Le Corbusier is in 1965 in Frankryk oorlede.
Antonof An-30
Die Antonof An-30 (NAVO verslag naam: Clank) is 'n ontwikkeling van die Antonof An-24, ontwerp vir lugkartografie. Die eerste vliegtuig ontwerp vir lugopnames en -opmetings was 'n weergawe van die Antonof An-24 ontwerp deur die Beriev Eksperimentele Ontwerpburo en is die An-24FK genoem. Die FK beteken fotokartograficheskiy (fotokartering). Die prototipe was 'n produksieëenheid An-24A wat in 1966 by Beriev se nr. 49 werkswinkel omgeskakel is.
Ditsong Nasionale Kultuurhistoriese Museum
Geskiedenis
Die museum is op 1 Maart 1997 geopen. Op 1 April 1999 het die museum met die Transvaal Museum vir Natuurgeskiedenis en die Suid-Afrikaanse Nasionale Museum vir Militêre Geskiedenis (in Johannesburg) saamgesmelt om die Northern Flagship Institution te vorm.
Antonof An-30
Die An-24FK het sy eerste vlug op 21 Augustus 1967 onderneem. Die staat se aanvaardingstoetse is in 1970 voltooi en burgerlike sertifisering is in 1974 verkry. Hierna word die vliegtuig as die An-30 herdoop en produksie begin in 1971 by die Antonoffabriek. Daar is tussen 1971 en 1980 123 eenhede in Kiev as twee verskillende variante vervaardig.
Le Corbusier
Belangrikste prestasies
Le Corbusier was een van die twintigste eeu se mees invloedryke argitekte. Hy was die vader van bewegings soos die funksionalisme en die purisme en het 'n beslissende rigting gegee aan argitektoniese ontwikkeling in die twintigste eeu. Die funksionalistiese beweging is saamgesnoer in die CIAM (Internasionale Kongres van Moderne Argitektuur), 'n organisasie van argitekte wat deur le Corbusier en Siegfried Giedion gestig is. Die nuwe argitektuur het as die Moderne Beweging of Internasionale Styl bekend gestaan.
Antonof An-30
Die An-30 word aangedyf deur twee Ivchenko AI-24VT turboskroefmotore.
Le Corbusier
Belangrikste prestasies
Le Corbusier se argitektoniese filosofie het berus op 'n oortuiging dat die boukuns in die verlede nie funksioneel was nie. Volgens hom moes die woning tot in die kleinste onderdele deurdag wees en diensbaar gemaak word aan die doel waarvoor dit bestem was; al die oorbodige elemente moes verdwyn. Die estetiese vorm moes nie die uitgangspunt wees nie, maar moes ook nie verwaarloos word nie; dit moes die logiese gevolg wees van die konstruktiewe moontlikhede en die toepassing van die nuwe materiale. Sy ontwerpstyl is gekenmerk deur konstruksie met pilare of kolommure wat vrye deurloop van die tuin onder deur die gebou moontlik gemaak het, groot horisontale vensters wat soms heeltemal as glasmure deurgeloop het in onbeperkte lengte, en daktuine. Hierdie vernuwings was moontlik omdat sy ontwerpe die mure bevry het van hulle tradisionele drakragfunksie.
Le Corbusier het gedurende die dertigs met verreikende stadsbeplanningsidees vorendag gekom. Sy argitektoniese oplossing vir verstedeliking en groeiende stratenette (urban sprawl) was toringgeboue, wat baie mense in meervuldige verdiepings kon huisves binne parkgebiede wat beskikbaar sou wees omdat die toringgeboue minder grond sou opneem.
Alhoewel daar intussen uitgevind is dat hierdie benadering juis bydra tot sosiale probleme, is dit destyds gesien as 'n oplossing vir verstedeliking en het stadsbeplanning vir dekades op beginsels berus wat deur Le Corbusier en sy tydgenote daargestel is.
In 2016 het Unesco wêrelderfenis-status aan sewentien van Le Corbusier se argitektoniese ontwerpe verleen wat in hul geheel as 'n buitengewone bydrae tot die ontwikkeling van modernistiese boukuns beskou word.
Shari Headley
Shari Headley (gebore 15 Julie 1963) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Coming to America (1988) en in die televisiereekse All My Children (1970), Switched at Birth (2011), en The Haves and the Have Nots (2013).
Kurt Russell
Kurt Russell (gebore 17 Maart 1951) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Tango & Cash (1989), Escape from L.A. (1996), The Hateful Eight (2015), en Guardians of the Galaxy Vol. 2 (2017).
Denise van Outen
Denise van Outen (gebore 27 Mei 1974) is 'n Engelse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Keith Lemon: The Film (2012) en One for the Girls, en in die televisiereekse Crossbow (1987) en Where the Heart Is (1997).
Kaapse bergkwagga
Bou en kleur
Die dier het 'n tipiese sebravoorkoms, naamlik swart strepe met 'n wit agtergrond. Die strepe loop duidelik af by die bene tot by die hoewe, terwyl die strepe op die lyf by die pens ophou. Die pensvel is wit. Kenmerke van die dier is die oranje snoet en die keelvel. Die spesie het nie skadustrepe soos die Bontkwagga nie. Hulle is kleiner as die Hartmannse bergkwagga. Die hingste is effens swaarder as die merries – hingste weeg tot 260 kg terwyl merries tot 257 kg kan weeg.
Habitat en gewoontes
Die Kaapse bergkwagga verkies droë, bergagtige gebiede met drinkwater en weiding. Die diere vorm troppe wat bestaan uit 'n familiegroep met 'n hings, merries en jong diere. Lede van die familiegroepe bly gewoonlik lewenslank in dieselfde trop. Die Kaapse bergkwagga hou ook van 'n stofbad. Een vul word enige tyd van die jaar gebore na 'n dratyd van 12 maande.
Pan-Suid-Afrikaanse Taalraad
Die amptelike tale van die Republiek van Suid-Afrika is Noord-Sotho, Suid-Sotho, Tswana, Swazi -, Venda, Tsonga, Afrikaans, Engels, Ndebele, Xhosa en Zoeloe. Pansat streef ook daarna om gelyke status vir die Khoi, Nama, en die San tale te bereik sowel as Suid-Afrikaanse gebaretaal.
Pansat se strukture sluit in die volgende:
Wahlbergse vrugtevlermuis
Die Wahlbergse vrugtevlermuis (Epomophorus wahlbergi) is 'n vlermuis en kom aan die ooskus van Suid-Afrika, die Limpopovallei, sentrale Zimbabwe en Mosambiek voor. In Engels staan dit bekend as die Fruit bat. Die oorbasisse is wit en daar is wit epoulette op die mannetjie se skouers. Hulle rus bedags in kolonies in die kroon van 'n boom. Die vlermuis word tot 14 cm lank en weeg tot 110 gram. Hulle kom voor in rivierbosse en ander bosse met vrugtedraende bome. Hulle verkies sagtevrugte soos wildevye, moepel en jakkalsbessies. Een kleintjie word in die somer gebore.
.bt
.bt is die Internettopvlakdomein vir Bhoetan. Dit word deur Druknet, 'n diens van Bhoetan Telecom onderhou.
Eksterne skakels
Toppdomän
Abdelmadjid Tebboune
Abdelmadjid Tebboune (Arabies: عبد المجيد تبون, geromaniseer: ʿAbd al-Majīd Tabuʾn; gebore 17 November 1945) is 'n Algerynse politikus en sedert Desember 2019 die 8ste president van Algerië. Hy het president Abdelaziz Bouteflika en die waarnemende staatshoof Abdelkader Bensalah in hierdie amp opgevolg. Tebboune was van Mei 2017 tot Augustus 2017 premier van Algerië. Hy was van 2001 tot 2002 vir een jaar en van 2012 tot 2017 vir 5 jaar minister van behuising.
Hans Merensky
Hans Merensky (16 Maart 1871 in Botshabelo –† 21 Oktober 1952 plaas Westfalia naby Duiwelskloof) was 'n Suid-Afrikaanse geoloog, prospekteerder, wetenskaplike, omgewingsbewaarder en weldoener.
Hy was die ontdekker van:
Lewensgeskiedenis
Hans Merensky is op 16 Maart 1871 op Botshabelo-sendingstasie gebore. Sy vader was die welbekende sendeling, Alexander Merensky. Hy gradueer aan die Universiteit van Berlyn en slaag Geologie en Myningenieurswese met lof. Na sy praktiese opleiding in steenkoolmyne van die Saarstreek en in Silesië tree hy in diens van die Departement van Mynwese in Oos-Pruise.
Hy kom in 1904 met verlof na Suid-Afrika toe om geologiese opnames te doen. Hy bestee maande om deur Transvaal te reis. Hy ontdek tin naby Pretoria en skryf 'n gedetailleerde verslag oor die moontlikhede van die Premier Diamantmyn. Merensky bedank sy pos as Duitse amptenaar en vestig homself as raadgewende geoloog in Johannesburg waar hy floreer het.
Hy het talle baanbrekerpublikasies oor wetenskaplike onderwerpe voortgebring waarvoor hy twee eregrade en die Leibnitz goue medalje, een van die hoogste Duitse toekennings, ontvang. Gedurende die daaropvolgende depressiejare, toe die pryse van aandele op die aandelemark gedaal het, verloor Merensky sy werk en raak hy in 1913 bankrot.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog is hy in 'n kamp naby Pietermaritzburg geïnterneer op grond van die militêre diens wat hy in die Duitse Weermag meer as 'n dekade vroeër gedoen het ten einde vir tersiêre studie in Duitsland te kwalifiseer. Na die Oorlog was daar weens die depressie weinig belangstelling in nuwe ondernemings. Voorts het die mynmaatskappy vir geoloë permanente poste aangebied en was Merensky sonder inkome met die uitsondering van toevallige opdragte.
In 1924 gee 'n vriend van Lydenburg vir hom 'n bottel gevul met grys stof wat hy onmiddellik as platinum herken. Sy deeglike professionele kennis en intensiewe prospekteerwerk stel hom in staat om 'n platinumrif wat 48 km lank is in die Lydenburgdistrik te ontdek. Die rif is later na hom vernoem. Hy word 'n ryk man as gevolg van hierdie en ander ontdekkings.
Terwyl hy in 1926 op besoek in Duitsland was, is diamante in Namakwaland ontdek. Teen die tyd toe hy en sy kollega, E Reuning, daar aanland, het delwers en prospekteerders 'n gordel van 160 km langs die kus afgepen, sonder enige noemenswaardige resultate. Vorige navorsing het vir Merensky daartoe gelei om diamante met die teenwoordigheid van versteende skulpe te verbind. Merensky het vroeg in 1927 die beroemde diamantryke, oesterfossieldraende neerslae blootgelê en binne ses weke is diamante ter waarde van 150 000 pond ontdek. Die geheim het gou uitgelek en die groot diamantstormloop van Namakwaland het begin. Om die totale ineenstorting van die diamantmark te verhoed, het die regering tussenbeide getree en alle prospekteerdery verbied en die hele gebied, met die uitsondering van die Merensky-kleims, gesluit. Dr. Merensky het sy regte aan die staat verkoop en 'n fortuin gemaak.
Vervolgens het hy op Westfalia begin boer. Hy het die plaas in die omgewing van Duiwelskloof in Limpopo in 1929 gekoop. Hy het hier grootskaalse navorsing gedoen, plantasies gevestig, metodes ontwikkel om gronderosie te beveg, gras aangeplant en nuwe grassoorte ondersoek, vrugtenavorsing gedoen, veetelery aangemoedig, die grond verbeter, die Merenskydam gebou en hout geproduseer. Sy uitgebreide eksperimentering het tot die materiële ontwikkeling van die land bygedra.
Merensky het ook voortgegaan met prospekteerwerk. Hy het deelgeneem aan die geofisiese navorsing wat tot die ontwikkeling van die goudvelde van die Oranje Vrystaat gelei het. Die groot chroomneerslae wat hy naby Pietersburg (nou Polokwane) ontdek het, is ook ontgin. Daarna het die ontdekking van fosfaat by Phalaborwa gevolg en die totstandkoming van Foskor.
Hy kom op 21 Oktober 1952 te sterwe op sy plaas Westfalia.
Belangrikste prestasies
Hans Merensky, geoloog, boer en filantroop, was verantwoordelik vir die ontdekking van verskeie van Suid-Afrika se rykste mineraalneerslae. Sy geologiese insig het tot die ontdekking van platinum by Lydenburg, Potgietersrus en Rustenburg gelei, waar die wêreld se rykste platinummyne vandag geleë is. Hy was ook verantwoordelik vir die ontdekking van die ryk spoeldiamantneerslae by Alexanderbaai en het bygedra tot die ontdekking van die chroom- en fosfaatneerslae.
Sy groot rykdom is gebruik om sy geboorteland te ontwikkel. Hy het dikwels navorsers uit die buiteland op sy koste genooi om bystand te verleen om ernstige probleme op te los. Hoewel hy nie eens vir homself die weelde van 'n nuwe huis op die plaas gegun het nie het hy, sover hy kon, bystand verleen aan universiteite, skole, biblioteke, hospitale, welsynsinrigtings, talle ander kulturele ondernemings en behoeftige mense.
Boks
Boks is 'n taktiese vegsport. Twee teenstanders, wat gewoonlik beskermende handskoene en ander beskermende toerusting soos handomhulsels en mondskerms dra, probeer punte aanteken deur met hul vuiste na mekaar te slaan in 'n bokskryt. Dié geskied met enkelhoue, of 'n kombinasie van verskillende houe; die direkte hou, die opstopper en die haakhou. Krag is nie so belangrik as spoed nie, vir hierdie rede word boks ook nie as 'n kragsport gekategoriseer nie. Naas die tradisionele mansboksitems word kampioenskappe ook vir dames aangebied.
Olimpiese boks het 'n ouderdomsbeperking van 17–34 jaar en mans kompeteer volgens gewigsgroepe. Amateurboks is beide 'n Olimpiese en Statebondspele-sport en is 'n standaardwedstryd by die meeste internasionale toernooie, asook by wêreldkampioenskappe.
Reëls
Slegs houe of stote met 'n geslote vuis bo die gordel word toegelaat. Verder is die volgende verbode: buk benede die gordel van die teenstander, vashou, stoei, slinger, houe agter die kop, vashou aan die kryttoue, lig van 'n been, trap of skop, die gebruik van 'n knie asook die aanval van 'n teenstander wat teen die planke is.
Elke kragmeting word deur 'n skeidsregter beslis, oor 'n reeks tussenposes van een tot drie minute wat "rondtes" genoem word. 'n Wenner kan beslis word voor die voltooiing van die rondtes wanneer 'n skeidsregter ag dat 'n opponent nie in staat is om voort te gaan nie, 'n opponent diskwalifiseer, of die opponent tou opgooi. Wanneer 'n geveg die einde van sy laaste rondte bereik met albei teenstanders wat nog staande is, bepaal die beoordelaars se telkaarte die wenner. Indien beide vegters gelyke tellings van die beoordelaars kry, word 'n professionele wedstryd as 'n gelykopuitslag beskou. In Olimpiese boks, omdat 'n wenner aangewys moet word, ken beoordelaars die wedstryd op tegniese kriteria aan een vegter toe.
Suid-Afrikaanse boksers
Van die bekendste Suid-Afrikaanse boksers sluit in:
Karel V
Keiser Karel V (24 Februarie 1500, Gent, België – 21 September 1558, Cuacos de Yuste, Spanje), uit die huis Habsburg was 'n seun van Filip die Skone (hertog van Boergondië, Brabant, Limburg en Luxemburg en graaf van Vlaandere, Artesië, Henegouwen, Holland, Zeeland en Namen) en Johanna van Kastilië. Hy was ook die kleinseun van Maksimiliaan I.
Hy was van 1519 tot 1556 die keiser van die Heilige Romeinse Ryk, en van 1516 tot 1556 koning van Spanje onder die naam Karel I. Die land waaroor hy geheers het, was die grootste Europese ryk sedert Karel die Grote.
Hy kon sonder vrees vir teenspraak sê: In my ryk gaan die son nooit onder nie. Sy ryk het Oostenryk, Italië, die Nederlande en Spanje, met sy Amerikaanse kolonies, omvat. Daarby het nog die Duitse keiserskroon gekom. Sodoende het Karel 'n magsposisie bekom wat die voortbestaan van die Franse koningsheerskappy ernstig bedreig het.
Frans I van Frankryk kon egter sy mag handhaaf, aangesien Karel nooit al die mag waaroor hy beskik het, kon konsolideer nie. Om dieselfde rede kon Luther, die Hervorming en die Duitse vorste wat Protestants geword het, die wil van die keiser (wat hulle aan die Katolieke Kerk wou onderwerp) trotseer. In die ouderdom van 56 jaar het die keiser wat toe erg aan jig gely het, geabdikeer en hom in die afgesonderdheid van ŉ Spaanse klooster teruggetrek, waar hy in 1558 gesterf het. Sy ryk het hy in 'n Spaanse en Oostenrykse deel verdeel.
Arapaho
Arapaho (soms geskryf as "Arapahoe") is die naam van 'n inheemse Amerikaanse stam. Die term wat hulle vir hulself gebruik is die Inuna Ina.
Hoewel die Arapaho 'n aparte nasie vorm het hulle tog baie met hulle bondgenote, die Cheyenne in gemeen. Die Arapaho kom waarskynlik uit die gebied wat tans as Minnesota en Noord-Dakota bekend is. Die Europese uitbreiding het hulle gedwing om na die weste te migreer, na die huidige deelstate van Colorado, Wyoming en Kansas. Vóór die koms van die blankes was daar ongeveer 3300 Inuna Ina. Daar is tans sowat 7 000 volbloed Arapaho en ongeveer 17 000 mense van gedeelde Arapaho-afkoms (sensus van 2000).
Kruger-miljoene
Die Kruger-miljoene of Kruger-ponde verwys na 'n skat wat na bewering teen die einde van die Tweede Vryheidsoorlog deur of in opdrag van pres. Paul Kruger versteek is. Besonderhede oor die grootte van die skat verskil aansienlik. Baie soektogte na die skat is onderneem maar sonder welslae. Die oorsprong van die storie is die feit dat die Boereregering goudontginning op 'n beperkte skaal voortgesit het voordat hulle die Rand verlaat het. Hierdie goudstawe is na die Pretoriase Munt geneem waarvandaan dit, sommige in halfgemunte vorm, later verwyder is. Die meeste daarvan is vir oorlogsuitgawes gebruik en sommige daarvan is moontlik in die veld begrawe. Die hoeveelheid goud betrokke is egter baie oordrewe.
Die waarde van een goue Paul Kruger Pond, bekend as 'n Kruger Pond is ongeveer ZAR 7 000 000.00 (sewe miljoen Rand). Die waarde van die moontlike aantal Kruger Ponde is ZAR 7 000 000 000.00 (sewe miljard rand).
Berekening van 7 Biljoen Rand se Kruger-miljoene
Volgens Historikus Hedley Chilvers is daar benewens die 100 000 Goue Ponde wat saam met Paul Kruger se trein gereis het 480 769 Onse Goud Betrokke (met 'n moderne waarde van subminimum ZAR 7 Biljoene oftewel 1202 stawe goud.
Ook van die myne is goud gekonfiskeer net voor die vertrek van Paul Kruger op 4 Junie uit Pretoria naamlik 183 138 Onse Goud oftewel 457 stawe goud vanaf Witwatersrandse Myne insluitend Robinson (198 stawe goud), Ferreira Diep (104 stawe Goud) Ferreira (96 stawe goud) en verskeie klein goud myntjies (60 stawe goud).
Hierdie historiese berekening deur 'n historikus word bevestig onafhanklik deur Lord Alfred Milner wat bevestig dat 1 294 000 Britse Pond tussen 29 Mei en 4 Junie 1900 uit die Mint en Nasionale (de facto Reserwe) Bank asook 2 500 000 Britse Pond vanaf die Myne verwyder is en dat bewys kan word dat minstens 800 000 Britse Pond se Goud voorraad nie bereken kan word nie en vermis word.
Vlag van Kasakstan
Die nasionale vlag van Kasakstan is op 4 Junie 1992 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n goue son-en-arend-motief in die middel van ’n eenvoudige blou baan met ’n vertikale ornamentele patroon op die vlagpaalkant.
Simboliek
Die ornamentele patroon stel die kuns en kulturele tradisies van die ou kanaat en die Kasakke voor. Die ligblou agtergrond stel die verskeie Turkse volkere voor wat deel uitmaak van die hedendaagse bevolking van die land, insluitend die Kasakke, Tartare, Oeigoere, Oesbeke en andere. Die ligblou stel ook vrede, vryheid, kulturele en etniese eenheid van die Kasakse nasie. Die son stel die bron van lewe en energie voor. Dit is ook ’n simbool van rykdom en oorvloedigheid; die son se 32 strale is soos graan wat die basis van oorvloedigheid en welvaart is.
Mense van verskillende Kasakse stamme het vir eeue reeds ’n goue arend op hul vlae gehad. Die steppe-arend stel die mag van die staat voor. Vir die moderne nasie van Kasakstan is die arend ’n simbool van onafhanklikheid, vryheid en die toekoms.
Ontwerp
Die vlag van Kasakstan het ’n goue son met 32 strale oor ’n swewende goue steppe-arend, albei gesentreer op ’n eenvoudige hemelsblou baan; op die wapperkant is ’n nasionale ornamentele patroon “kosjkar-muïz” (die ramshoring) in goud. Die dimensies van die vlag is in ’n verhouding van 1:2.
Huis van Plantagenêt
Die Huis van Plantagenêt het van 1154 tot 1485 oor Engeland regeer. Dit was oorspronklik die Huis van Anjou, ook die Angevyne genoem, en dié het later verdeel in die Huis van Lancaster en die Huis van York.
Die naam Plantagenêt is nie deur die dinastie se eerste konings gebruik nie. Richard van York, die pa van Eduard IV en Richard III, was die eerste monarg wat dit gebruik het, vanaf c. 1448. Dit is afgelei van Planta genesta, die Latynse naam vir die brem-plant. Dit was die bynaam van die huis se stamvader, Godfried V van Anjou, wat glo die gewoonte gehad het om ’n bremtakkie op sy hoed te dra.
Geskiedenis
Aan die einde van die 14de eeu het die huis verdeel in twee takke, die Huis van York en die Huis van Lancaster, wat slaags geraak het oor die troon tydens die Rose-oorlog.
In 1461 is die Rose-oorlog beëindig en het die Huis van Tudor aan die bewind gekom toe Hendrik VII Richard III verslaan het. Hendrik VII het egter van moederskant afgestam van Jan van Gent, die vierde seun van Eduard III, en het dus die Plantagenêt-lyn indirek voortgesit.
Angevyne
(Henri Court-mantel) 19 Desember 1154–1189 || || 5 Maart 1133 Le Mans seun van Geoffrey van Anjou en Matilda || Eleanor van Aquitanië Bordeaux-katedraal 18 Mei 1152 agt kinders || 6 Julie 1189 Château Chinon op 56. Begrawe in Fontevraud-abdy (Henri le Jeune Roy) (mederegent met sy pa) 14 Junie 1170–1183|| || 28 Februarie 1155 seun van Hendrik II en Eleanor van Aquitanië Winchester-katedraal 27 Augustus 1172 een kind Martel, Limoges op 28. Begrawe in Rouen-katedraal (Notre-Dame) (Richard die Leeuehart) 3 September 1189–1199 || || 8 September 1157 Beaumont-paleis seun van Hendrik II en Eleanor of Aquitanië || Berengaria van Navarre Limassol 12 Mei 1191 geen kinders || 6 April 1199 Chalus op 41. Begrawe in Rouen-katedraal. Liggaam in Fontevraud-abdy (Jan Sonder Land) 27 Mei 1199–1216 || || 24 Desember 1167 Beaumont-paleis seun van Hendrik II en Eleanor van Aquitanië || (1) Isabel van Gloucester Marlborough-kasteel 29 Augustus 1189 geen kinders (2) Isabella van Angoulême Bordeaux-katedraal 24 Augustus 1200 vyf kinders Newark-kasteel op 48. Begrawe in Worcester-katedraal (Hendrik van Winchester) 28 Oktober 1216–1272 || || 1 Oktober 1207 Winchester-kasteel seun van Jan en Isabella van Angoulême || Eleanor van Provence Kantelberg-katedraal 14 Januarie 1236 nege kinders || 16 November 1272 Westminster-paleis op 65 20 November 1272–1307 || || 17 Junie 1239 Westminster-paleis seun van Hendrik III en Eleanor van Provence || (1) Eleanor van Kastilië Abdy van Santa Maria la Real de Huelgas 18 Oktober 1254 17 kinders (2) Marguerite van Frankryk 10 September 1299 drie kinders Burgh by Sands op 68 7 Julie 1307 – 25 Januarie 1327 || || 25 April 1284 Caernarfon-kasteel seun van Eduard I en Eleanor van Kastilië || Isabella van Frankryk Boulogne-katedraal 25 Januarie 1308 vyf kinders || 21 September 1327 Berkeley-kasteel op 43 (vermoor) 25 Januarie 1327–1377 || || 13 November 1312 Windsor-kasteel seun van Eduard II en Isabella van Frankryk || Philippa van Hainault York Minster 24 Januarie 1328 14 kinders || 21 Junie 1377 Sheen-paleis op 64 21 Junie 1377 – 29 September 1399 || || 6 Januarie 1367 Bordeaux seun van Eduard die Swart Prins en Joan van Kent || (1) Anne van Boheme 14 Januarie 1382 geen kinders (2) Isabella van Valois Calais 4 November 1396 geen kinders Pontefract-kasteel op 33
Huis van Lancaster
Dié huis stam af van Eduard III se derde oudste oorlewende seun, John van Gaunt. (Hendrik Bolingbroke) 30 September 1399–1413 || || 3 April 1366/7 Bolingbroke-kasteel seun van John van Gaunt en Blanche van Lancaster || (1) Mary de Bohun Arundel Castle 27 Julie 1380 sewe kinders (2) Joanna van Navarre Winchester-katedraal 7 Februarie 1403 geen kinders Westminster-abdy op 45 of 46 20 Maart 1413–1422 || || 9 Augustus 1387 (of 16 September) Monmouth-kasteel seun van Hendrik IV en Mary de Bohun || Catherine van Valois Troyes-katedraal 2 Junie 1420 een seun || 31 Augustus 1422 Château de Vincennes op 35 31 Augustus 1422 – 4 Maart 1461 Windsor-kasteel seun van Hendrik V en Catherine van Valois Titchfield-abdy 22 April 1445 een seun Londense Tower op 49 (vermoor)
Anne Gullestad
Anne Gullestad (26 Oktober 1925 – 1 April 1998) was 'n Noorse aktrise en regisseuse. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Exit (1970), Maria Marusjka (1973), Oss (1976), en Svart hav (1980).
Huis van Plantagenêt
Huis van York
Die Huis van York stam af van Edmund van Langley, 1ste Hertog van York, die vierde oudste oorlewende seun van Eduard III.
4 Maart 1461 – 2 Oktober 1470 Rouen seun van Richard Plantagenet, 3de Hertog van York en Cecily Neville Grafton Regis 1 Mei 1464 tien kinders Westminster-paleis op 40
Huis van Lancaster (herstel)
'''2 Oktober 1470 – 11 April 1471 Windsor-kasteel seun van Hendrik V en Catherine van Valois Titchfield-abdy 22 April 1445 een seun Londense Tower op 49 (vermoor)
Huis van York (herstel)
11 April 1471 – 9 April 1483 Rouen seun van Richard Plantagenet, 3de Hertog van York en Cecily Neville Grafton Regis 1 Mei 1464 tien kinders Westminster-paleis op 40 9 April – 25 Junie 1483 || || 2 November 1470 Westminster seun van Eduard IV en Elizabeth Woodville || ongetroud || c. 1483 Londen op sowat 12 (vermoor) 26 Junie 1483–1485 || || 2 Oktober 1452 Fotheringhay-kasteel seun van Richard Plantagenet, 3de Hertog van York en Cecily Neville || Anne Neville Westminster-abdy 12 Julie 1472 een seun || 22 Augustus 1485 Bosworth Field op 32 (in ’n geveg)
Adam en Eva (speletjie)
Adam en Eva is 'n speletjie wat deur kinders gespeel word.
Twee spelers, gewoonlik 'n seun en 'n dogter word gekies. Hulle word dan beide geblinddoek en binne die kring van spelers ingelei. Hulle moet dan na mekaar roep en volgens wat hulle hoor mekaar probeer vind. As die seun vra, "Eva, waar is jy", moet sy antwoord, "Adam, hier is ek".
As net twee spelers deelneem, kan julle rug teen rug staan en 'n aantal tree van mekaar wegstap voordat die soekery begin.
Waterpolo
Waterpolo is 'n balsport wat in 'n swembad deur 2 spanne van 7 mans elk gespeel word. 'n Punt word toegeken wanneer 'n speler die bat in die teenstanders se doelhok ingooi. Waterpolo het in omstreeks 1870 in Groot-Brittanje ontstaan en het eers talle variasies beleef voordat dit volgens vaste reëls in die moderne vorm beoefen is.
In 1870 is balspele wat in die water plaasvind, in verskillende streke in Groot-Brittanje beoefen. Die reëls het van streek tot streek verskil en een van die interessantste variante was die waar die deelnemers op leë vate gesit en die bal met hulle voete gehanteer het. Dit is destyds voetbal genoem en namate die vate met nagemaakte perdekoppe en perdesterte versier is, het die naam na waterpolo verander, na analogie van die polospel op perde.
Toe waterpolo in 1900 in die program van die Olimpiese Spele van Parys opgeneem is, is die Britse reëls toegepas. Waterpolo word in 'n swembad van 20 by 30 m (internasionale bepalings) deur 2 spanne van 7 mans elk gespeel. Vanweë die fisieke inspanning wat die spel vereis, bestaan elke span uit 11 lede, van wie net 7 tegelykertyd in die water mag wees en die res tydens die wedstryd uitgeruil mag word.
Die werklike speeltyd duur 20 minute en bestaan uit 4 kwarte van 5 minute elk met 2 minute rustyd tussenin. Die bal is waterdig, weeg tussen 400 en 450 g en het 'n omtrek van tussen 68 en 71 cm. Dit mag net met een hand aangeraak word, maar die doelwagter mag dit met albei hande hanteer en dit ook met die vuis slaan. Die doelhok is 3 m breed en 90 cm bo die watervlak en het 'n net soos by sokker. 'n Punt word toegeken wanneer 'n speler die bal in die teenstanders se doelhok ingooi.
Die speelgebied word deur strepe op die swembad se bodem aangedui en professionele wedstryde word deur 2 skeidsregters, bygestaan deur 2 grensregters, 'n sekretaris en 1 of 2 tydhouers beheer. Vir gewone foute wat uit die spel voortvloei, word 'n vrygooi teen 'n speler toegeken. Wanneer die fout deur dieselfde speler herhaal word, kan die skuldige vir 45 sekondes werklike speeltyd uit die water gestuur word.
'n Vrygooi word ook vir ernstige foute toegeken (of 'n strafgooi indien die oortreding binne 4 m van die doelhok begaan is) en die oortreder word boonop vir 45 sekondes of selfs vir die res van die wedstryd uit die water gestuur. In laasgenoemde geval mag 'n plaasvervanger na 45 sekondes sy plek inneem. Van die ernstige oortredings is onder meer wanneer 'n speler sy teenstander wegstamp, teen sy bene vasswem of te lank met 'n vrygooi talm.
'n Span wat in besit van die bal is, moet binne 35 sekondes 'n poging aanwend om 'n doel aan te teken.
In Suid-Afrika word waterpolo deur die Suid-Afrikaanse Amateurswemunie en internasionaal deur FINA (Fédération Internationale de Natation Amateur) beheer. Suid-Afrikaanse spanne het in 1952 in Helsinki en in 1960 in Rome aan die Olimpiese Spele deelgeneem en Springbokspanne het onder meer in 1966 en 1971 in Europa getoer.
Jeanne Darville
Jeanne Darville (18 Augustus 1924 – 9 Mei 1995) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Six Kids and Their Uncle (1966), Six Kids and the Honeymooners (1967), Magic in Town (1968), en Kid Gang on the Go (1971).
Bhoetan
Bhoetan (Dzongkha: འབྲུག་ཡུལ་, Druk Yul), amptelik die Koninkryk Bhoetan (འབྲུག་རྒྱལ་ཁབ་, Druk Gyal Khap), is 'n landingeslote land in Suid-Asië. Dit is landgebonde tussen die Volksrepubliek China in die noorde en Indië in die suide, met die Himalaja in die weste en word deur die Indiese deelstaat Sikkim van Nepal geskei. Die land is 'n demokratiese grondwetlike monargie, nadat die vorige koning, Jigme Singye Wangchuck, in 2005 bekend gemaak het dat die land van 'n absolute monargie gaan oorskakel. Die eerste verkiesing is in 2008 gehou.
Bhoetan is na 'n burgeroorlog in die 19de eeu onder die Wangchuck-dinastie verenig en het politieke bande met die Britse Ryk gevestig. Bhoetan is nooit deur Brits-Indië beheer nie en het as 'n bufferstaat tussen die Britse besetting in die suide en die Chinese Keiserryk in die noorde gedien, saam met die onafhanklike Himalaja-koninkryke Sikkim en Nepal verder wes. Die land se hoofstad en grootste stad is Thimphu. In 1988 is Dzongkha as amptelike landstaal verklaar. Die grootste persentasie van die bevolking is Boeddhiste met ongeveer 25% Hindoes.
Bhoetan is ook bekend vir die ontwikkeling van die konsep bruto nasionale geluk (BNG). Boogskiet word as die land se nasionale sportsoort beskou, terwyl krieket in onlangse jare ook sterk groei ervaar het, veral weens die gewildheid daarvan op die Indiese subkontinent.
Schweigt stille, plaudert nicht, BWV 211
Schweigt stille, plaudert nicht, BWV 211, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Middelmannetjie
Middelmannetjie is doodeenvoudig. Twee maatjies gooi ‘n bal vir mekaar terwyl ‘n derde maatjie in die middel staan. Die middelman moet probeer om die bal te vang. Sodra hy dit regkry, word die persoon wie se gooi hy onderskep het die middelmannetjie.
.np
.np is die Internettopvlakdomein vir Nepal.
Eksterne skakels
Toppdomän
Bedeksadiges
Die bedeksadiges (Angiospermae of Magnoliophyta) verwys na die takson van blomdraende plante. Hulle sluit die mees diverse groep plante op aarde in. Saam met die naaksadiges (Gymnospermae), maak hulle die groep plante uit wat sade voortbring. Bedeksadiges verskil egter van naaksadiges deurdat hulle blomme dra en ingeslote saadknoppe het. Naaksadiges daarteenoor, dra naakte sade in keëls of aan oop strukture.
Die bedeksadige plante se sade is feitlik sonder uitsondering opgesluit in 'n geslote vrugbeginsel. In teenstelling met naaksadige plante (Gymnospermae), wat geen stampers het nie en ook nie vrugte dra nie, het alle bedeksadige plante blomme met stampers en meeldrade wat as die plant se voortplantingsorgaan dien.
Bedeksadige plante kan in eensaadlobbige plante (monocotyledonae) en tweesaadlobbige plante (dicotyledonae) verdeel word. Alle blomplante word onder bedeksadige plante geklassifiseer, en daar is tans na raming meer as 250 000 verskillende soorte bedeksadige plante.
Kenmerkend vir bedeksadige plante is die feit dat dubbele bevrugting by die plant plaasvind, wat daartoe aanleiding gee dat die endosperm (kiemwit) die eindproduk van die plant se bevrugtingsproses is.
Kenmerke
Nog 'n kenmerk van bedeksadige plante is dat hierdie plante blomme dra waarin die plant se voortplantingsorgane geleë is. Op die blom bodem is die kelk- en die kroonblare, wat 'n aantal meeldrade en een of meer stampers omhul.
Tweeslagtige blomme het stampers en meeldrade, terwyl eenslagtige blomme net meeldrade (in manlike blomme) of net stampers (in vroulike blomme) het. Die meeldrade lewer die stuifmeelkorrels en die stamper die eiersel.
Omdat die geslagselle van die bedeksadige plante deur middel van reduksiedeling ontstaan, waartydens die chromosoomgetal gehalveer word, is die geslagselle haploïed. Sodra 'n stuifmeelkorrel met 'n eiersel versmelt, word 'n nuwe diploïede organisme gevorm, wat later tot 'n volwasse plant sal ontwikkel. Hierdie plant vorm weer geslagselle en die hele siklus word so voltooi. Die voortdurende afwisseling van haploïede selle (met een stel chromosome) en diploïede selle (met twee stelle chromosome) word metagenese genoem, met ander woorde, die afwisseling tussen geslagtelike en nie-geslagtelike reproduksie.