cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montreal
Nywerheidsentrum van Kanada
Die Franssprekende bevolking het sy eie nuwe middelklas ontwikkel wat geleidelik die plaaslike groothandel en vervaardigingsnywerhede begin beheer het. Sedert die 1880's het Franko-Kanadese ook die politieke lewe in Montreal oorheers en 'n era van populistiese benaderinge ingelui. Die Rooms-Katolieke Kerk het eweneens sy invloed in die maatskaplike lewe laat geld.
Montreal was sodoende verdeel in 'n Brits-Protestantse en 'n Frans-Katolieke wêreld wat naas mekaar bestaan het, met Ierse immigrante wat vanweë hul Engelse taal en Rooms-Katolieke gosdiens tussen die twee groepe beweeg het. Danksy groot aantalle immigrante het ook die Joodse bevolking vanaf die 1880 gegroei. Die betrekkinge tussen die etniese groepe was oor die algemeen deur solidariteit op etniese, godsdienstige en sosiale gebied gekenmerk.
Westelike rooipootvalk
Die Westelike rooipootvalk (Falco vespertinus) is 'n skaars somertrekvoël en kom slegs in westelike Suider-Afrika in Namibië en wes Botswana voor. Die voël word 29 – 31 cm groot en weeg 120 - 200 gram. In Engels staan die voël bekend as Red-footed falcon.
Moctezuma II
Moctezuma II (1466 – 30 Junie 1520) was van 1502-1520 die hueyi tlahtoani, die leier van die Asteke.
Montreal
Kanadese metropool
Die ekonomiese opswaai tussen die einde van die 19de eeu en die begin van die Eerste Wêreldoorlog was een van die grootstes in die geskiedenis van Montreal, en die bevolking van die metropolitaanse gebied het in 1911 528 000 beloop. Immigrasie het 'n nuwe hoogtepunt bereik met die aankoms van Oos-Europese Jode, Italianers, Pole, Russe en ander etniese groepe.
Moctezuma II
Die naam
Moctezuma word gewoonlik in Spaanse geskrifte gebruik, terwyl Montezuma 'n ou Engelse spelling van die naam is. Motecuhzoma of Motecuzoma is die oorspronklike naam in Nahuatl (uitgespreek as mo-tek-w-zo-ma) wat "hy wat homself heerser maak deur sy woede" beteken. Dit stam af van mo, derdepersoon besittend, techuhtli, "heer", en zoma, "bose" of "met gefronsde gesig". Die gebruik van 'n regeringsnommer is slegs bedoel as 'n moderne onderskeid van die ander Moctezuma, na wie as Moctezuma I verwys word. Nog 'n manier om hulle te onderskei, naas die gebruik van Romeinse syfers, is dat Moctezuma I Motecuhzoma Ilhuicamina in Nahuatl genoem word en Moctezuma II Motēcuhzōma Xōcoyōtzin. Die eerste van hierdie benaminge beteken "eensame wat 'n pyl in die hemel skiet"; Xocoyotzin beteken "die geëerde jonge", uit te spreek as tsjo-ko-jot-zin (waar Xocoyotl eenvoudig "die jonge" of "junior" sou beteken).
Montreal
Kanadese metropool
Die uitbou van hawe- en spoorweggeriewe het Montreal se rol as vervoerspilpunt vir die hele Kanada bevestig, terwyl die konsentrasie van groot maatskappye die belangrikheid van Montreal se effektebeurs onderstreep het. Plaaslike banke was weereens die dryfkrag agter hierdie ontwikkeling. Die sakebedryf het met die ontginning van natuurlike hulpbronne begin en tegelykertyd die vervaardigingsbedryf in sowel Quebec asook Ontario uitgebrei.
Moctezuma II
Dade
Hy het die uitbreiding van die Asteekse Ryk aangehou en het die gebied van Xoconosco in die huidige Chiapas tot die Landengte van Tehuantepec verower. Hy het onder andere die Zapoteke en Yopi verslaan. Onder Moctezuma II se regering het die Asteekse ryk sy grootste uitbreiding bereik. Vanaf 1519 het hy teen die Spaanse verowering van die Asteekse Ryk onder conquistador Hernán Cortés geveg, maar in 1521 het die Spanjaarde die hoofstad Tenochtitlan verower en Moctezuma II gevange geneem. Ná 'n onsuksesvolle opstand teen die Spanjaarde is Tenochtitlan vernietig en Moctezuma II gesneuwel. Moctezuma II is deur Cuitláhuac opgevolg.
Montreal
Kanadese metropool
Terwyl die nywerheidsgebiede van Montreal uitgebrei is, het in sy sakekern nuwe kantoorgeboue ontstaan. Danksy die bou van tremlyne was Montrealers in staat om hulself in 'n groter afstand van hul werkplekke te vestig. Met sy uitbreidingsprogram het Montreal begin om sy oppervlakte in die tydperk tussen 1876 en 1918 te vervyfdubbel.
As gevolg van die Eerste Wêreldoorlog het Montreal se groei tydelik tot stilstand gekom, veral omdat Groot-Brittanje die finansiële steun vir sy oorsese gebiede moes staak, tog het die vinnige groei in die 1920's hervat, en Montreal het uiteindelik ondanks sy Europese karakter tot 'n moderne Noord-Amerikaanse metropool ontwikkel. Die Franstalige Université de Montréal is in 1920 gestig.
Elsa Joubert
Elsabé Antoinette Murray Joubert (Paarl, 19 Oktober 1922 – 14 Junie 2020) was 'n Afrikaanssprekende Suid-Afrikaanse skrywer. Joubert het beroemdheid verwerf met haar novelle Die swerfjare van Poppie Nongena, wat in 13 tale vertaal is, en wat ook as 'n drama op die planke gebring is. Sy was die niggie van die Afrikaanse skrywer Gideon Joubert. Sy is op 14 Junie 2020 aan Covid-19 oorlede.
Montreal
Kanadese metropool
In die periode tussen 1921 en 1931 het die bevolking van 619 000 tot meer as 800 000 gegroei; die inwonertal van Montrealeiland het selfs 'n miljoen oorskry. Nuwe wolkekrabbers volgens die Amerikaanse boustyl het die stadshorison begin verander, waaronder die Aldred-gebou waarskynlik een van die eerstes was. Die nuwe hoofkwartier van die Banque Royale du Canada, wat in 1928 voltooi is, was vir enkele jare selfs die hoogste wolkekrabber van die Britse Ryk.
Die lewenskwaliteit van die plaaslike bevolking het aansienlik verbeter, en terwyl tuberkulose nog 'n ernstige probleem in benadeelde stadsbuurte was, het kindersterftes duidelik afgeneem. Die Verenigde State het hul invloed sowel in die vermaaklikheids- en rolprentbedryf asook die leefstyl laat geld, en Amerikaanse verbruikersware, wat dikwels deur Kanadese dogtermaatskappye vervaardig is, het simbole van die moderne lewe geword.
Elsa Joubert
Vroeë lewe en opleiding
Elsabé Antoinette Murray Joubert is op Saterdag 19 Oktober 1922 in die Paarl gebore. Haar ouers stam albei van die Franse Hugenote af. Haar pa, Willem Adolf Joubert, is die seun van ’n wynboer en vir 32 jaar hoof van die Paarl Onderwyskollege, terwyl haar ma, die predikantsdogter Elsabé de Villiers, onderwyseres was by die Skool vir Dowes op Worcester. Haar ouers is in 1916 met mekaar getroud. Haar jonger suster Isabeau is jonk dood aan leukemie, maar sy het nog ’n ouer broer, Gideon.
Sy gaan van sub A tot matriek skool aan die Laerskool en Hoërskool La Rochelle in die Paarl en matrikuleer in 1939. In standerd agt behaal sy die tweede beste punte in die Kaapprovinsie en kom eerste in die Geskiedenis Taalbond. Ná hoërskool studeer sy van 1940 af verder aan die Universiteit van Stellenbosch, waar sy in die Harmonie-koshuis inwoon. In 1942 verwerf sy ’n B.A.-graad en in 1943 ’n Sekondêre Onderwysdiploma. Op universiteit is sy Die Matie-korrespondent vir die vroueblad van Die Burger.
Montreal
Kanadese metropool
Die Franssprekende gemeenskap van Montreal het diepgaande veranderings beleef, en sy unieke kultuur en leefstyl het meer stedelike en Noord-Amerikaanse karaktertrekke vertoon as dié van ander Franssprekende Québécois – waaronder dié van Sin City: in die jare van die Prohibisie, die algemene verbod op alkoholiese dranke in die VSA, was Montreal 'n gunstelingbestemming vir Amerikaanse toeriste op soek na vermaak. Sy legendariese Rooiligdistrik het alle kenmerke van 'n klassieke Noord-Amerikaanse gangster city vertoon.
Die Groot Depressie en die Tweede Wêreldoorlog
Vanaf 1930 het die Groot Depressie 'n periode van ekonomiese krisisse ingelui. Die ekonomie het in die volgende drie jare ineengestort, veral as gevolg van laer uitvoere van natuurlike hulpbronne. Die nywerhede, wat op Kanada se minerale en ander uitvoerprodukte gebaseer het, het feitlik tot stilstand gekom, en die krisis het ook alle ander sektore geraak.
Elsa Joubert
Vroeë lewe en opleiding
In 1945 behaal sy ’n M.A.-graad in Afrikaanse Letterkunde aan die Universiteit van Kaapstad met ’n verhandeling oor J. van Melle se werk
Loopbaan as onderwyser, akademikus en joernalis
Sy gee dan 'n jaar lank in 1944 onderwys aan die Hoër Meisieskool Cradock, waar sy in die skoolkoshuis inwoon. Tydens die wintervakansie los sy ’n maand af as onderwyseres by ’n skooltjie op die eilande by Keimoes in die Garieprivier. Sy is ook die Afrikaanse redaktrise van die universiteitsblad Groote Schuur. Van 3 Januarie 1946 tot einde Februarie 1948 is sy as vroueredakteur verbonde aan Die Huisgenoot.
Montreal
Die Groot Depressie en die Tweede Wêreldoorlog
Die werkloosheid en armoede gedurende die 1930's het veral Franssprekende Montrealers swaar getref. Sommige het troos gevind in hul geloof, maar die krisis het veral die Frans-Kanadese nasionalisme laat herleef en tot etniese spannings gelei. Die nasionaliste, waaronder die École sociale populaire, het onder meer vir die nasionalisering van die elektrisiteits- en ander bedrywe gepleit.
Die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het die prentjie verander. Die nywerheidsektor het voordeel uit Kanada se militêre betrokkenheid getrek. Nuwe fabrieke het ammunisie en vliegtuie vervaardig, en ook skeepswerwe en vervaardigers van spoorwegtoerusting is deur die aanvraag na militêre uitrusting geraak. Franssprekende Kanadese was nogtans oorwegend teen diensplig gekant wat vanaf 1944 ingevoer is.
Die na-oorlogse tydperk
Die na-oorlogse tydperk was gekenmerk deur 'n ekonomiese opswaai en modernisering op baie terreine. Montreal se bevolking het in 1951 die een-miljoenkerf verbygesteek, en Groter Montreal het in 1961 twee miljoen inwoners gehad. Werkgeleenthede was volop, en die koopkrag het gegroei. Steeds meer Montrealers kon nou duursame verbruikersgoedere soos yskaste, motors en moderne huise bekostig. Die stadsgebied het verder uitgebrei en die suidelike oewer bereik.
Elsa Joubert
Terugkeer na Suid-Afrika
Ná haar huwelik in April 1950 in die Paarl met Klaas Steytler, wat sy tydens haar studies by die Universiteit van Kaapstad ontmoet het, vestig sy haar in Johannesburg, waar sy eers Afrikaans gee vir diplomastudente by die Tegniese Kollege in Eloffstraat en later sewe jaar lank verbonde is aan die redaksie van Die Transvaler. Periodiek gee sy ook klasse in Afrikaans aan individue en by kolleges. Hier word drie kinders (twee dogters, Elsabé Antoinette en Henriëtte, en ’n seun, Nicolaas Christiaan) vir haar en Klaas gebore. In Johannesburg begin Elsa saam met Klaas, Jan Rabie, Abraham de Vries en Rita Elferink die Excelsior Groep, waarmee hulle oor die rassegrense heen kultuuraande hou.
Verdere reise
Nadat hulle eers ’n woonstel huur en daarna ’n huis in Melville, koop hulle ’n huis in Aucklandpark. In 1955 neem die gesin, Elsa en Klaas en twee klein kinders, ’n reis deur Njassaland (vandag Malawi). Nadat sy op haar eie ’n reis na Madagaskar, Mauritius en Reunion onderneem, gaan sy later saam met Klaas op ’n reis deur Mosambiek. Beide laasgenoemde reise word in reisverhale beskryf.
Montreal
Die na-oorlogse tydperk
Ekonomiese welvaart en beter opvoeding, wat deur talle nuwe kolleges versinnebeeld is, het die sosiale mobiliteit van die Franssprekende middelklas verhoog. Mense het begin om oor die toekoms van Quebec as 'n Franssprekende gemeenskap in Kanada en sosiale en politieke hervormings te debatteer. Die Rooms-Katolieke Kerk was as gevolg van die groeiende vraag na sosiale en welsynsdienste gedwing om steeds meer leke in diens te neem wat nie bereid was om hulle aan die gesag van kerklike outoriteite te onderwerp.
Die Franssprekende elites het beswaar aangeteken teen die tweedeklasburger-status van Frans-Kanadese in hul eie stad. Die oorheersende rol wat Engels in die daaglikse en die beroepslewe gespeel het, het nog steeds tot diskriminasie teen Franssprekendes gelei.
Elsa Joubert
Verdere reise
Van 1965 af bly die gesin in Oranjezicht in Kaapstad, terwyl sy steeds by herhaling reise deur Europa, Afrika en die Verre Ooste onderneem. Hierdie reise vind neerslag in talle reisboeke.
Montreal
Metropool van Frans-Kanada
Ná 1960 moes Montreal sy rol as Kanada se metropool aan Toronto afstaan, maar het vinnig begin om homself as die metropool van die Franssprekende Quebec te herdefinieer. Die periode tussen 1960 en 1986 is oorheers deur die burgemeester Jean Drapeau.
Elsa Joubert
Verdere reise
In 1967 word Klaas en Elsa uitgenooi na Duitsland en bly in Berlyn van waar hulle van plan was om Oos-Europa te besoek, maar ’n dringende telegram van Suid-Afrika waarsku hulle daarteen. Die Russiese spioen Juri Loginof is pas in Suid-Afrika gearresteer en enige verhandelbare Suid-Afrikaners agter die Ystergordyn kon gevange geneem word met die oog op ’n ruilooreenkoms. Hulle reis dan na Turkye en Griekeland, waar hulle onder andere vir Jan Rabie en Marjorie Wallace gaan kuier in die dorpie Eloúnda op die Griekse eiland Kreta.
Montreal
Metropool van Frans-Kanada
Die ekonomiese ontwikkeling was gekenmerk deur staatsintervensies en herstrukturering. Die staat het veral sosiale, mediese en opvoedkundige dienste deur regstreekse intervensies verbeter. Die resesssies van 1981–82 en 1990–92 het Montreal se ekonomie 'n ernstige nekslag toegedien, en tradisionele nywerhede het agteruitgegaan. Die ekonomiese transformasie het tot 'n groei in die plaaslike dienstesektor gelei, terwyl die opening van die Sint-Laurenswaterweg, die agteruitgang van die spoorwegbedryf en die opkoms van Toronto as die ekonomiese sentrum van Kanada die belangrikheid van Montreal as 'n nasionale vervoersentrum verminder het. Terwyl Toronto voordeel uit grootskalse Amerikaanse beleggings getrek en steeds meer ondernemings gelok het, het Montreal sy nywerheidstrukture gemoderniseer. Steeds meer Franssprekende maatskappye het hul hoofkwartiere in Montreal gevestig en sodoende die verhuising van Anglofone ondernemings na Toronto gedeeltelik gekompenseer.
Jimmy Brogan
Jimmy Brogan (gebore 18 September 1948) is 'n Amerikaanse skrywer, akteur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Informant! (2009) en Bridesmaids (2011), en in die televisiereekse Out of the Blue (1979) en Supreme Court of Comedy (2008).
Montreal
Metropool van Frans-Kanada
'n Aantal ambisieuse bouprojekte soos Place Ville-Marie en die bou van die Ondergrondse Montreal, die restourasie van die historiese stadskern en die Place des Arts het 'n internasionale karakter aan Montreal gegee. Terwyl die bevolking in die metropolitaanse gebied tot meer as drie miljoen gestyg het, het die bou van Montreal se moltreinstelsel openbare vervoer in die stad vanaf 1966 verbeter. In 1967 is die wêreldtentoonstelling Expo '67 in Montreal gehou wat met meer as vyftig miljoen besoekers 'n buitengewone sukses geword het.
In die 1970's het Frans-Kanadese nasionalisme toegeneem. Montreal het destyds nog 'n groot Engelssprekende minderheid gehuisves wat baie aspekte van die openbare lewe oorheers het. Die stad het gevolglik sentraal gestaan in die Oktoberkrisis van die jaar 1970 wat deur nasionalistiese en linksgesinde geweldpleging gekenmerk was. Die owerhede het 'n noodtoestand afgekondig en honderde aktiwiste in hegtenis geneem. Franssprekende Montrealers het grootliks bygedra tot die nasionalistiese Parti Québécois se oorwinning in die provinsiale verkiesing van 1976.
As die sentrum van die taalstryd in Québec het die gebeure in Montreal die afkondiging van 'n reeks taalwette bevorder wat geleidelik die status van Frans as eerste taal in Québec gevestig het. Vroue-emansipasie het gepaardgegaan met ingrypende maatskaplike en ekonomiese hervormings, wat deur die Liberale Party van Quebec aangebring is, terwyl die nuwe selfbewussyn van Franko-Kanadese ook die taalkwessie aangeblaas het. Saam met die skepping van 'n moderne welvaartstaat in Quebec het Engels sy bevoorregte posisie verloor. As gevolg van hierdie sogenaamde Stille Rewolusie in Montreal en Québec is ook die Rooms-Katolieke Kerk se oorheersende rol in die Franko-Kanadese samelewing, waaronder sy groot invloed op die onderwyssektor, bevraagteken. Saam met die sekularisering van die openbare lewe is 'n moderne onderwysstelsel ingevoer.
As gasheerstad van die Olimpiese Somerspele van 1976 en danksy die kulturele bande met ander Franssprekende gebiede het Montreal sy rol as 'n Franssprekende en multikulturele metropool gevestig. Die Olimpiese Spele was nogtans 'n finansiële fiasko, en die skuldlas van CDN$1 miljard, wat daaruit ontstaan het, is eers in 2006 volledig afbetaal.
Montreal-hawe
Montreal het 'n lang tradisie as een van die belangrikste seehawens in die oostelike Noord-Amerika, onder meer danksy die grootskaalse uitvoer van graan. Die netwerk van waterweë rivieraf en rivierop van die stad is bestendig uitgebrei en verbeter, soos byvoorbeeld met die bou van die Lachine-kanaal in 1825 en die verdieping van die kanaal tussen Montreal en Quebecstad in 1851. Voor die opening van die Sint Laurens-waterweg in 1959 moes alle skeepsvragte, wat na of vanaf die Groot Mere vervoer is, in Montreal ontskeep en na ander skepe oorgelaai word.
Montreal se hawefasiliteite op Montreal-eiland strek tans oor 'n lengte van 26 kilometer. Jaarliks doen sowat 2 200 skepe by Montreal-hawe aan en word byna 30 miljoen ton se vrag gehanteer. In 2011 is reeds 28 persent van die totale Kanadese houervrag in Montreal gehanteer wat van sy hawe die tweede belangrikste houerterminaal in die land na dié van Vancouver maak.
Net soos in ander groot hawestede is ook in Montreal-hawe verouderde fasiliteite buite bedryf gestel. Ou geriewe in die sentrale gedeelte van die hawe is in 1978 aan die Société du Vieux-Port de Montréal/Old Port of Montréal Corporation oorgedra, 'n organisasie wat gestig is om toerisme en ontspanningsgeriewe in die gebied te ontwikkel. Intussen is Le Vieux-Port, soos die ou hawegebied tans genoem word, 'n gewilde vermaakplek in die middestad van Montreal.
Spoorvervoer
Histories was Montreal een van die vernaamste spilpunte van die transkontinentale spoorwegstelsel wat deur Kanada se twee groot spoorwegmaatskappye, Canadian National en Canadian Pacific, gebou is. Die geskiedenis van Kanadese spoorweë is onlosmaaklik verbonde aan Montreal. Met die agteruitgang van spoorvervoer in Oos-Kanada in die laat 20ste eeu het die stad sy rol as spoorwegsentrum ingeboet.
Nogtans het die nasionale spoorwegmaatskappy VIA Rail sy hoofkwartier in Montreal. VIA Rail bied treindienste op belangrike nasionale roetes aan en verbind Montreal onder meer met Quebecstad, Ottawa en Toronto. Die Quebecstad-Windsor-korridorroete word meermale per dag bedien. Daarnaas bied ook die nasionale Amerikaanse spoorwegonderneming Amtrak treindienste op roetes tussen Montreal en Amerikaanse metropole aan, waaronder die daaglikse Adirondack-treindiens tussen Montreal en New York.
Alle treindienste word vanaf Montreal se hoofstasie bedryf. VIA Rail- en Amtrak-treine doen daarnaas ook in enkele voorstadstasies aan waarvan die grootste in Dorval naby die lughawe geleë is.
Lugvervoer
Dieselfde lot was vir Montreal as lugvaartspilpunt beskore nadat naas Dorval 'n tweede internasionale lughawe, die Aéroport de Montréal-Mirabel, in 1970 57 kilometer noordwes van die stadsgebied geopen is. Eers in 1997 het Dorval-lughawe sy tradisionele rol herwin nadat geskeduleerde internasionale en nasionale vlugte weer na Dorval verskuif en Mirabel in 'n gespresialiseerde lughawe vir lugvrag, toets- en ander nie-geskeduleerde vlugte omgeskep is.
In 2012 het Kanadese en buitelandse lugrederye regstreekse vlugte na bestemmings in 130 lande aangebied en is veertien miljoen passasiers op die lughawe gehanteer. Montreal se Mirabel-lughawe het in dieselfde jaar 28,4 miljoen ton se lugvrag gehanteer.
Net soos ander internasionale lughawens in Kanada word ook Mirabel en Trudeau volgens 'n unieke model bestuur. Alle lughawens is oorspronklik deur die federale regering gebou en bedryf en eers in die 1990's geprivatiseer. Alhoewel Transport Canada steeds die wetlike eienaar van alle grond is, word die lughawens deur plaaslike agentskappe bestuur, bedryf en verder uitgebou. Mirabel en Trudeau word sedert 1 Augustus 1992 deur Aéroports de Montréal, 'n privaat, nie-winsgewende en finansieel onafhanklike agentskap bestuur – onder 'n langtermyn-pagkontrak wat met Transport Canada aangegaan is en tot 2072 loop.
Openbare vervoer
Montreal se openbare vervoerstelsel word deur die openbare onderneming Société de Transport de Montréal (kort STM, Engels: Montreal Transit Corporation) bedryf. Sedert sy stigting in 1861 as Montreal City Passenger Railway Company het dit tot die vierde grootste openbare vervoernetwerk in Noord-Amerika gegroei, na die New York City Transit Authority, Meksikostad se Metro en die Toronto Transit Commission.
STM bedryf tans vier moltreinlyne met altesaam 68 stasies, 186 busroetes en 23 nagbusroetes. In 2011 is 'n gemiddeld van 2,5 miljoen passasiers daagliks vervoer.
STM is in 2002 geskep om sy voorganger-onderneming STCUM te vervang. 'n Verskeidenheid openbare vervoermaatskappye het daarvoor bestaan. Die vroegste hiervan, die Montreal City Passenger Railway Company, het tussen 1861 en 1886 'n perdetrem-netwerk bedryf.
In 1886 het dié onderneming sy naam gewysig na Montreal Street Railway Company (MSTR), en ses jaar later is die eerste elektriese trem, wat as Rocket bekendgestaan het, in bedryf gestel. In 1893 het MSTR sy naam nog eens verander na Montreal Island Beltline Railway, kort MTR. Een jaar later is die elektrifisering van die hele tremnetwerk voltooi en die laaste perdetrem buite bedryf gestel. Verdere naamsveranderings het voor die Eerste Wêreldoorlog plaasgevind. Tussen 1910 en 1911 het die onderneming as Montreal Public Service Corporation bekendgestaan voordat dié naam opnuut gewysig is na Montreal Tramways Company.
Motorbusse as openbare vervoermiddel is na die oorlog vanaf 1919 ingevoer, maar eers in 1925 het 'n netwerk van gereelde busdienste tot stand gekom. Die busvloot is vanaf 1937 met trolliebusse aangevul. Kort voor die begin van die Tweede Wêreldoorlog het Montreal se openbare vervoerstelsel uit 929 trem-, sewe trolliebus- en 224 motorbuslyne bestaan en jaarliks sowat 200 miljoen passasiers vervoer.
In 1951 is die bestuur van Montreal se openbare vervoer volgens 'n wet van die provinsiale regering aan die nuwe Vervoerkommissie van Montreal (Commission de transport de Montréal, kort CTM) oorgedra. Een van CTM se eerste besluite was om bestaande tremdienste deur motorbusse te vervang. Agt jaar later is die laaste trem buite bedryf gestel.
Montreal se moderne moltreinnetwerk is in 1966 ingewy, en in dieselfde jaar is alle trolliebusdienste gestaak. CTM het sy naam in Januarie 1970 nog eens gewysig na Commission de transport de la communauté urbaine de Montréal (CTCUM). Nadat dit 34 jaar lank as 'n kommissie bedryf is, het Montreal se openbare vervoeronderneming in 1985 sy korporatiewe identiteit verander en die nuwe naam Société de transport de la communauté urbaine de Montréal (STCUM) gekies. Die bedryf van voorstadtreinlyne is in 1995 aan 'n nuutgestigte agentskap, die Agence métropolitaine de transport afgestaan.
In 2002 is die huidige openbare vervoeronderneming Société de transport de Montréal (STM) gestig. Vanaf 15 tot 17 Mei 2017 het Montreal as gasheerstad van die UITP se Global Public Transport Summit (Wêreldspitsberaad vir Openbare Vervoer) opgetree.
Onderwys
Die belangrikste tersiêre instellings is die Université de Montréal, Université du Québec à Montréal (albei Fransmedium), McGill University en Concordia University (Engelsmedium); daar is altesaam 158 000 studente in die stad.
McGill is die oudste universiteit van Montreal wat in 1821 danksy 'n skenking van die pelshandelaar James McGill gestig is. McGill is vandag een van die voorste tersiêre instellings in Noord-Amerika.
Die Université de Montréal in die buitewyke van die welvarende woonbuurt Outremont is die grootste Fransmedium-universiteit buite die Franse hoofstad Parys en vorm met sy toring in die Moorse styl een van die argitektoniese bakens van Montreal. Net soos die toring is ook die meeste ander geboue met geel-grys bakstene opgerig. Sedert sy stigting in die 1940's het die studentetal tot meer as 50 000 gegroei.
Oorsig
Montreal is die finansiële, handel- en nywerheidspilpunt van Quebec en ook op nasionale vlak die tweede belangrikste industriële sentrum naas Toronto. Van die voorste ondernemings in verskeie strategiese bedrywe van die wêreldekonomie is in die stad gesetel en maak van Montreal 'n wêreldleier op die gebied van lug- en ruimtevaarttegnologie, lewenswetenskappe, inligtings- en kommunikasietegnologie en ander sektore.
Ander belangrike nywerheidsektore sluit elektroniese goedere, vervoertoerusting, farmaseutiese produkte, tekstiele, drukwerk en tabak in. Die stad het een van die besigste hawens in Noord-Amerika en is die oostelike eindpunt van die Canadian Pacific Railway. Montreal huisves ook die hoofkwartiere van die Canadian National Railway en die grootste Kanadese lugdiens, Air Canada.
Volkspele
duimnael|Volkspelers in Volkspeledrag.
Montreal
Oorsig
Aan die oostelike rand van Vieux-Montréal, tussen die rue de la Commune en die rue King, het in die 1990's die nuwe nywerheidsbuurt Cité Multimédia ontstaan wat hom op moderne inligtingstegnologie toespits. Sodoende is nuwe lewe in 'n half-verlate geskiedkundige nywerheidsgebied uit die tydperk van die nywerheidsomwenteling ingeblaas.
Sowat veertig persent van die ondernemings in die Kanadese mediabedryf het hulle hoofkwartiere in Montreal en maak van die stad ook 'n eersterangse sentrum vir die nasionale nuus- en vermaaklikheidsbedrywe.
Classé Audio, Kanada se vernaamste vervaardiger van hoëtrou-toerusting, het sy hoofkwartier in die voorstad Lachine. Die stadswyk Dorval huisves Matrox, die bekende Kanadese vervaardiger van grafikakaarte.
Volkspele
Geskiedenis
duimnael|links|Sweedse volkspele duimnael|links|Volkspelers by die borsbeeld van dr. [[Samuel Henri Pellissier|S.H. Pellissier op Boshof, Suid-Afrika]]
Montreal
Lugvaartbedryf
Montreal is een van min plekke op aarde waar vervaardigers van alle onderdele, wat vir die bou van 'n vliegtuig benodig word, binne 'n radius van dertig kilometer aangetref word. 'n Reeks hoogs gespesialiseerde ondernemings, wat in 2011 altesaam 42 000 werknemers in diens gehad het, maak van Montreal een van die wêreld se drie voorste spilpunte van die lugvaartbedryf, naas Seattle en Toulouse.
Montreal se lugvaartbedryf verteenwoordig 98 persent van Quebec en sestig persent van Kanada se totale produksie in dié sektor, asook sewentig persent van die totale bedrae wat in Kanada aan navorsing op die gebied van lugvaarttegnologie bestee word. Die bedryf se jaarlikse omset is CDN-$11,5 miljard.
Elsa Joubert
Verdere reise
Van September tot middel Oktober 1973 onderneem sy ’n uitgebreide reis deur Angola. Sy onderneem ook ’n reis deur Suid-Afrika waar sy al die tuislande besoek om haar te vergewis van die toestande daar, as voorbereidingswerk vir die draaiboek van ’n dokumentêre rolprent. Die rolprent word egter nooit gemaak nie. Saam met Klaas besoek sy op uitnodiging van Al J. Venter ook die militêre basisse op die grens van Suidwes-Afrika, insluitende Ondangwa.
Volkspele
Geskiedenis
In 1912 het 'n jong onderwyser, dr. Samuel Henri Pellissier, by Naäs, in Swede met die Sweedse volksang en -danse kennis gemaak. Daar het hy opgemerk dat, waar die Afrikaanse spele op die agtergrond gehou word en slegs by boerebyeenkomste op die platteland gedans word, het die Sweedse volk hulle spele as 'n trotse kultuurbesitting van hul volkslewe beskou. Pellissier het homself "voorgeneem om wanneer [hy] terug in [sy] eie land kom [hom] te beywer om ons eie nasionale drag, ons eie lied en ons eie volkspele in ere te herstel".
In 1914 was Dr. Pellisier die adjunkskoolhoof aan die Afrikaanse Hoërskool in Boshof en het hy besluit om daar met 'n volkspelebeweging te begin. Hy het groepe jongmense bymekaargebring, waar hy vier vertaalde Sweedse danse aan hul voorgedra het. Die danse Boemfaderalla, Nikko-dikkom-dei en Ses wakker meisies in 'n kring en Die Vaste band is op 22 Februarie 1914 op die plaas Vuisfontein, 'n paar kilometer noord van Boshof, vertoon en het in gewildheid gegroei. Die beoefening van hierdie spele het daartoe bygedra dat die reeds bekende eie Afrikaanse spele op 'n meer grasieuse en gedissiplineerde wyse voorgedra is. Pellissier het ook daarop aangedring dat volkspele en volksang in die gepaardgaande volksdrag beoefen moet word. In 1915 het hy sowat 25 mans en 50 vroue oorreed om die Geloftefees 'n paar kilometer buite Boshof in Voortrekkerdrag by te woon.
Alhoewel Pellissier se leerlinge van Boshof en later van Ficksburg op ordelike wyse beoefen is, was die landswye belangstelling van die jeug nie genoeg om die spele op nasionale vlak te bevorder nie. Aan die einde van 1926 word dr. Pellissier aangestel as Direkteur van Onderwys in die Vrystaat en toe kon volkspele die nodige hupstootjie kry wat dit onder die aandag van die breër onderwyskorps gebring het. Mej. A.M. Köhler, verbonde aan die Normaalopleidingskolledge op Bloemfontein, het in die jare 1936/1937 'n beperkte aantal volkspele as deel van die liggaamsoefeningkursus beoefen. Hierdie danse is ook in daardie jare vir die eerste keer in die program van die Lenteskole van Smithfield ingesluit, so ook later by Dewetsdorp en Harrismith in die Vrystaat.
duimnael|'n Tablo van die kakebeenwa, gevorm deur 2000 volkspelers by geleentheid van die Inwydingsfees van die [[Voortrekkermonument, Pretoria, Desember 1949.]] duimnael|Massavertoning deur 3000 volkspelers tydens die [[Van Riebeeck-fees, Kaapstad, April 1952.]] Die viering van die Eeufeesjaar in 1938 het 'n nasionale belangstelling in die nasionale volksdrag, volksange en volkspele aangewakker. Köhler het in 1939 saam met mej. M.E.J. Coetzee nog drie Sweedse danse vertaal: Meisies en seuns wat kom van die plaas, Ons is musikante en Kom Saartjie laat ons gaan. Die uitgebreide belangstelling in volkspele het daartoe gelei dat die eerste groot volkspelekursus in 1940 in Bloemfontein aangebied is. Kort daarna het die eerste handleiding in 1941 die lig gesien, wat die belangstelling oor die hele land nog verder uitgebrei het. "Laers" (groep volkspelers) is in die lewe geroep. Die Reddingsdaadbond het die organisasie van volkspele en die uitbreiding daarvan as een van sy bepaalde take aanvaar. Meer mense het begin belangstel in volkspele en groepe, oftewel "laers", is regdeur Suid-Afrika gestig en demonstrasies is by verskillende geleenthede gegee. Talle kursusse van volkspele en volksang is dwarsdeur die land gehou om die aspek van die kultuurlewe uit te brei. Sodoende het volkspele het meer bekend en gewild geraak.
In die komende jare het die gewildheid van volkspele sodanig gegroei dat 2000 volkspelers in 1949 'n massavertoning by die Voortrekkermonument gelewer het. Daar was 'n tablo van 'n voortrekkerwa waarvan die wiele gedraai het. Hierdie massavertoning het bygedra tot 'n lewendige belangstelling in die Volkspelebeweging en uitbreiding daarvan. Die volgende massavertoning was in 1952 tydens die Van Riebeeck-fees in Kaapstad, waartydens die koms van Jan van Riebeeck in 1652 herdenk is. Drieduisend volkspelers het op die feesterrein in Kaapstad opgetree; hulle het op die maat van "Die Lied van Jong Suid-Afrika" begin.
Elsa Joubert
Verdere reise
In 1985 besoek sy en Klaas die elfde Internasionale Boekeskou in Buenos Aires in Argentinië, ’n besoek wat saamval met die Spaanse vertaling van Die swerfjare van Poppie Nongena. Daarna besoek hulle ook die Boerenasate in Argentinië en ontmoet die wêreldbekende Argentynse skrywer Jorge Luis Borges, van waar hulle ook deur Chili reis.
1962
Die jaar 1962 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 62ste jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Elsa Joubert
Verdere reise
In die negentigerjare onderneem hulle ’n reis deur Indonesië, wat aansluit by Leipoldt se reis in Uit my Oosterse dagboek. Elsa beskryf hierdie reis in Gordel van smarag.
Persoonlike lewe
In April 1973 koop hulle ’n vakansiehuis in Onrus, waar Elsa aan huis van Jan Rabie bevriend raak met die skrywer Richard Rive. Richard stel haar bekend aan die Afrikaliteratuur en -werke van swart skrywers wat in Suid-Afrika verbode was, wat haar blootstelling aan en begrip van die kontinent verder verbreed. Hierdie kennis en begrip gee sy terug aan die gemeenskap in verskeie openbare optredes, waar sy lesings lewer oor Afrika en sy ontluikende skrywers. Saam met Klaas is sy in 1975 ’n stigterslid van die Afrikaanse Skrywersgilde en van 1984 tot 1985 dien sy ook as voorsitter. Ná die dood van Klaas in 1998 vestig sy haar in ’n woonstel in die aftreeoord Berghof in Tuine, Kaapstad. Wanneer nog ’n woonstel in die oord ’n jaar later vakant word, koop sy dit ook om ’n studeerkamer te kry waarin sy haar boeke en ’n lessenaar kan huisves. Sy ondergaan in Oktober 2002 ’n heupvervangingsoperasie nadat sy val en haar heup beseer. Later ondergaan sy ’n verdere heupvervanging, wat haar beweging baie bemoeilik.
Volkspele
Geskiedenis
Terselfdertyd het die Uniale Raad vir Volksang en Volkspele aandag begin skenk aan die moontlikheid van 'n sending van Afrikaanse Volkspelers op besoek aan oorsese stamlande. Ook Pellissier het reeds voordat die Volkspelebeweging bestaan het dit as een van sy ideale gestel om Volkspele in Europa te speel. Op 17 April 1953 het 'n honderdtal volkspelers met die Carnarvon Castle na Europa vertrek. 'n Uitgebreide en baie geslaagde reis is deur Nederland, België, Wes-Duitsland, Denemarke, Swede en Engeland afgelê. By Naäs het Pellissier 'n boom geplant as sinnebeeld van die groeikrag van Volkspele. 'n Bronsplaat wat langs die boom opgerig is, berig aan besoekers in Afrikaans en Sweeds dat die idee van Volkspele daar ontstaan het.
Elsa Joubert
Skryfwerk
Sy skryf reeds van kleintyd af. In standerd drie gee sy haar eerste koerant uit en skryf gedigte. Net nâ die herdenking van die Groot Trek skryf sy ’n essay vir Die Burger oor My grootste oomblik in die Ossewatrek, waarvoor sy ’n tweede prys kry. Nadat sy haar meestersgraad behaal het, skryf sy ’n artikel oor die eilandmense naby Keimoes, wat in Die Huisgenoot verskyn en haar ook help om ’n pos as joernalis by hierdie tydskrif te kry. In 1947 skryf sy onder die skuilnaam W. Prinsloo ’n kortverhaal, Marynatjie, wat in Die Huisgenoot gepubliseer word.
Volkspele
Niggies
duimnael|links|Volkspelers in Volkspeledrag Die ontwerp van die rok van die niggie is gebaseer op Voortrekkerdrag van om en by 1836, alhoewel nie identies daarmee nie. Volgens die voorgeskrewe reëls van die Uniale Raad, voldoen hierdie ontwerp die beste aan die vereistes van die volkspele. Dit stel nie die alledaagse drag van die Voortrekkervrou voor nie, maar wel haar "kis"-drag - die swierige drag wat sy net by spesiale en feestelike geleenthede gebruik het.
Elsa Joubert
Reisverhale
Sy maak haar eerste impak met haar reisverhale, waarin sy nuwe wêrelde open vir Afrikaanses in ’n tyd wat meeste Suid-Afrikaners deur die isolasie van die apartheidsjare dit moeilik vind om vreemde lande te besoek. In haar reisverhale fokus sy die aandag benewens die geskiedenis van die streek veral op die sosio-politieke toestande en die volkeverhoudinge. Met fyn waarneming stel sy ook die gewone mense aan die leser voor, wat dan benewens die indrukwekkende feitestruktuur ook ’n besondere menslikheid aan die verhale verleen.
Volkspele
Niggies
Die bo-rok was tradisioneel van tafsy gemaak, maar deur die jare het makliker wasbare en koeler materiaal (soos stywe moeslien of organdie) meer gewild geword. Enige effekleurige materiaal of materiaal met 'n klein onopsigtelike patroontjie kan gebruik word. Die romp is omtrent 450 cm wyd en reguit gesny. Dit word met klein plooitjies eweredig regoor die hele lyf dus ook voor die puntjie verdeel. Die lengte is tot op die knop van die enkel. Die soom is omtrent 10 cm breed.
Montreal
Lugvaartbedryf
Met Aéro Montréal het alle belangrike rolspelers en besluitnemers in die plaaslike lugvaartbedryf – ondernemings, opvoedkundige en navorsingsinstellings, verenigings en vakbonde – in 'n kluster saamgespan waar die bedryf se strategiese beleid gekoördineer word.
Elsa Joubert
Reisverhale
Water en woestyn is ’n reisverhaal oor haar eerste reis al met die Nyl op in Afrika, vanaf die oorsprong in hierdie rivier in Uganda tot in Egipte, waar dit in die see uitmond. Sy beskryf die natuur, mere en riviere van Afrika en sy verskeidenheid mense. Onderweg doen sy baie besienswaardighede aan, met veral die Egiptiese oudhede by Luksor (begraafplaas van die Farao’s) en Karnak wat ’n groot indruk op haar maak. Hierdie boek word ook in Braille oorgesit.
Die verste reis beskryf haar reis deur verskeie lande van Wes-Europa kort na die einde van die Tweede Wêreldoorlog, waar sy eerstehands die nagevolge en puin van hierdie mensgemaakte ramp deurleef. Sy besoek Italië, Duitsland, Switserland, Frankryk, Luxemburg, Nederland, Spanje en Portugal. Die boek kry sy titel van die aangrypende slotsin, “die verste reis wat ’n mens kan maak, is van mens tot mens, deur die hart”.
Gordel van smarag skryf sy nadat sy en haar man Klaas in 1995 op die spore van C. Louis Leipoldt na Sumatra en Djakarta in Indonesië was en hierdie verhaal sluit nou aan by Leipoldt se reisweergawe in Uit my Oosterse dagboek. Die boek openbaar ook verskuilde fasette van Leipoldt se persoonlikheid en werp lig op sy Oosterse gedigte.
Sy reis ook wyd in Afrika in ’n tyd toe dit ongewoon en moeilik was vir wit Suid-Afrikaners, laat staan nog ’n vrou, om sulke reise aan te pak. Die onderliggende fokus van hierdie reise is veral om die wyses waar te neem hoe mense van verskillende kulture, rasse en etnisiteit ’n weg vind om vreedsaam en voorspoedig saam te leef.
Suid van die wind handel oor die eilande Madagaskar, Mauritius en Reunion, met die menslikheid en beelding van die relaas wat ’n sterk indruk maak. Die enigste manier om hierdie reis te onderneem is met die vliegtuig na Mauritius, destyds nog voor hierdie eiland se onafhanklikheid, waar Joubert se beskrywing van die maatskaplik-sosiale toestande dus ’n waardevolle kultuurhistoriese dokument is. Hiervandaan reis sy per boot verder na Reunion en Madagaskar. Dit is veral die reis in Madagaskar wat sy met ’n oorvol bus saam met arm plaaslike inwoners onderneem, wat ’n keerpunt in haar siening van die Afrikane meebring. ’n Klein swart kind raak met sy kop op haar skouer aan die slaap. Die onderliggende besef dring tot haar deur dat dit agting vir lewe is wat mense moet leer en ondervind en ander mense moet gesien word as mense, nie as iets om te verduur nie. Hierdie insig het daarna ’n bepalende invloed op al haar skryfwerk. A.P. Grové neem Die woud wat sterwe uit hierdie boek op in Trekvoëls ’n versamelbundel van reissketse.
Mosambiek word beskryf in Die staf van Monomotapa. Die titel verwys nie na ’n landstreek nie, maar die naam van ’n koning wat in die sestiende eeu oor die Makalanga-stam geheers het. Volgens oorlewering was hy ontsaglik ryk en het die Portugese eeue lank vergeefs gesoek na sy legendariese skatte. Benewens die beskrywing van haar ervarings en die land se geskiedenis en kultuur, spreek sy ook die wit-swart probleem en die Portugese rassebeleid van assimilasie pertinent aan. Die staf van Monomotapa, waarvan sy ’n replika present kry, word vir haar die simbool van die skat en ook van hoe die rassegroepe vreedsaam naas mekaar kan bestaan. In die negentigerjare nooi oudpresident Nelson Mandela vir Elsa en Klaas vir ete by die presidentswoning in Kaapstad. Hy vertel haar dat hierdie boek in die tronk vir hom baie beteken het, want dit was die eerste keer dat hy kennis neem van ’n Afrikaner (reeds in die sestigerjare) wat die moontlikheid opper van ’n swart regering in Mosambiek en ’n gedeelde swart-wit regering in Suid-Afrika.
Haar reis deur Angola kom in Die nuwe Afrikaan aan die beurt, waar sy kort voor die onafhanklikheidswording van hierdie land in die vroeë sewentigerjare hierdie reis onderneem en die onstuimige politieke klimaat beskryf saam met die deeglik nagevorste geskiedenis van die land en sy mense wat al haar reisverhale kenmerk. Vir die skrywer gaan dit hoofsaaklik om ’n antwoord te vind op die vraag van wat die regte verhouding tussen wit en swart op die kontinent moet wees en watter rol elkeen moet speel om lewe op die kontinent in vrede en voorspoed te kan beleef.
Romans en novelles
Haar eerste novelle Ons wag op die kaptein verskyn nadat sy op 15 Maart 1961 ’n berig in Die Transvaler lees van twaalf mense wat in Angola op ’n plaas deur ’n terroristebende aangehou word. Hierdie mense se verhoor word drie keer uitgestel terwyl die bende wag op die kaptein wat oor die rivier sou kom, en dan word hulle vermoor. Die uitgerekte wag op die koms van die kaptein impliseer ’n apokaliptiese element. Die roman vertel die verhaal hoofsaaklik uit die oogpunt van ’n vrou (Ana-Paula) wat haar ’n klompie jare tevore as bruid in ’n liefdelose huwelik by ’n man (Carlos Figueira) in Angola aangesluit het. Nadat sy vanuit Lissabon by Carlos aangesluit het, vind sy uit dat hy twee basterkinders het uit ’n verhouding met die swart vrou Nga, terwyl sy geen kind van haar eie kan hê nie. Hoewel sy ’n ander liefdesverhouding aanknoop, voel sy nie dat sy daar hoort nie en slyt haar dae in bitterheid en wanhoop. Hierdie roman word deur Klaas Steytler in Engels vertaal onder die titel To die at sunset en dit word ook tot ’n toneelstuk verwerk. Ons wag op die kaptein word in 1964 met die Eugène Marais-prys bekroon. Hennie Aucamp neem ’n fragment uit hierdie boek op in die versamelbundel Wys my waar is Timboektoe.
Die Wahlerbrug fokus in wese op ’n soeke na identiteit. Die verhaal begin op ’n realistiese vlak, maar neem algaande surrealistiese en simboliese kenmerke aan. Lottie Holme word in ’n vreemde land geskei van haar man. Tydens ’n besoek aan ’n museum word sy deur twee mans (een van hulle het die betekenisvolle naam Schwarz), deur ’n paneel in die museummuur gedwing en ontvoer en na Schwarz se verblyfplek naby die Wahlerbrug geneem. Hier word haar klere, handsak en identiteitsdokumente weggeneem om aan ’n ander vrou ’n identiteit te verskaf. So word sy sonder geld of bagasie, staatloos en identiteitloos in ’n stad gelos waar sy haar met moeite verstaanbaar kan maak. Wanneer sy deur haar ontvoerders vrygelaat word, soek sy na bekendheid deur op haar spoor terug te gaan en weer al die plekke waar sy was, insluitende die museum, te besoek. Hierdie swerftog is ook simbolies van ’n lewensreis op soek na identiteit en sin. Eindelik keer sy dan terug na die Wahlerbrug, waar sy Schwarz dood aantref. Lottie se angs en agtervolging deur eindelose sale kombineer elemente van die spanningsverhaal met die surrealistiese en hallusionêre wêreld van ’n Kafka. Die roman kan vanuit verskillende gesigspunte benader word (teologies, filosofies, psigologies) wat elkeen ’n ander perspektief op die sentrale probleem van identiteit en kontak met ander na vore bring.
Montreal
Lewenswetenskappe
Danksy die beskikbaarheid van 'n hoogs geskoolde arbeidsmag, belastingvoordele vir ondernemings en die plaaslike kultuur van kreatiwiteit en innovering het baie internasionale ondernemings, wat farmaseutika en mediese tegnologie vervaardig of navorsing op dié gebiede doen, filiale in Montreal gevestig. Die stad is tans een van min plekke op aarde waar 'n farmaseutiese onderneming die hele proses van navorsing tot bemarking, wat met die ontwikkeling en invoering van 'n nuwe geneesmiddel verbonde is, kan voltooi.
Elsa Joubert
Romans en novelles
Bonga behandel die konflik tussen die primitiewe kultuur van Afrika stamme en die Christendom en speel in die negentiende eeu in die Zambezi-vallei in Mosambiek af. Die primêre tema is die liefdesverhouding tussen ’n swart man en ’n wit vrou. Die verhaal is gebaseer op die sinlose en wreedaardige uitwissing van die Massangano, ’n nedersetting van halfbloede of basters aan die oewer van die Zambezirivier. Die roman word ook beskawingsgeskiedenis soos dit aantoon hoe die witman ontaard in Afrika, hoe die swart mense onder koloniale bewind oënskynlik aanpas maar sonder passie en hoe die basters, met elemente van beide, ’n eie groep vorm. Laasgenoemde groep word ’n bedreiging vir die ander groepe omdat hulle as herinnering van hulle afkoms dien. In 1971 verower Bonga die C.N.A.-prys.
Louis Quinn
Louis Quinn (23 Maart 1915 – 14 September 1988) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Crowded Sky (1960), The Unholy Rollers (1972), en All the President's Men (1976), en in die televisiereeks 77 Sunset Strip (1958).
Montreal
Inligtings- en kommunikasietegnologie
Ook die inligtings- en kommunikasietegnologiebedryf is een van die dryfkragte agter die ekonomiese ontwikkeling in die metropolitaanse gebied van Montreal. Plaaslike ondernemings is rolspelers op die wêreldmark as verskaffers van hoëgehalte-produkte en -dienste, waaronder digitale media, sagteware, telekommunikasiedienste, oudiovisuele produkte en digitale klanktegnologie asook digitale kuns. Altesaam 5 000 ondernemings in die bedryf bied 120 000 werkgeleenthede.
Elsa Joubert
Romans en novelles
Die laaste Sondag is ’n roman wat klaarblyklik in ’n kontemporêre Suid-Afrika vasgevang in geweld en terrorisme afspeel, met die kerk se rol as middelpunt. Op die klein dorpie Oudepos naby ’n grenspos en langs ’n swart gebied word blanke mense vermoor. Tydens ’n besoek aan die grens voer die plaaslike predikant, dominee Wessel Falk, ’n gesprek met ’n jong man, wat ’n halfuur later in ’n landmynontploffing sterf. Die dominee beskou die jong man se laaste woorde as ’n goddelike visie en openbaring en mettertyd ook as goddelike opdrag. Hy verkondig dan aan sy gemeente dat dertig lyke van onskuldige slagoffers van terreur Christus kan terugkoop van die kruis, net soos dertig silwerlinge Hom op die kruis gekry het. Dan kan die vergeldingsleer van ’n oog vir ’n oog weer die genade en vergiffenis van die kruisdood vervang. So word goed teen kwaad en skuld teen onskuld afgespeel en die roman loop op tot die klimaks waar die predikant op die laaste Sondag die dertigste lyk sal ontvang en sy beslissing oor sy vergeldingsleer sal afkondig. Daar is egter reeds in die verhaal aangetoon dat geeneen van die slagoffers werklik onskuldig was nie. Dit is veral die kerk se rol in Suid-Afrika wat in die roman onder die loep kom, veral waar dit die Ou Testamentiese waardes van ’n oog vir ’n oog stel teen die versoeningsdood van Christus, en vergelding teenoor die liefdesgebod. Hierdie roman word in Engels vertaal as The last Sunday. In 1984 is Die laaste Sondag op die kortlys vir die toekenning van die Louis Luyt-prys. Joubert verwerk die roman ook vir die verhoog en dit word onder andere deur TRUK in die Staatsteater in Pretoria opgevoer.
Missionaris is gebaseer op die lewe van die sendeling Aart Antonij van der Lingen (vader van die bekende ds. G.W.A. van der Lingen van die Paarl) wat vanaf die begin van die negentiende eeu in die Kaap sendingwerk doen en die verhaal speel af in die tydperk 1800–1818. Die protagonis is liggaamlik en geestelik ietwat van ’n swakkeling. Met ’n misvormde boggel het hy ook groter ontvanklikheid vir allerhande kwale en is gevolglik ’n gevoelige en sku persoon. Geestelik het hy geen gespesialiseerde opleiding ontvang nie en kwalifiseer slegs as leke-prediker. Te midde van al hierdie persoonlike uitdagings bevind hy hom boonop in ’n tyd van rusie tussen die kerk en sending en die blanke nedersetting se vyandelikheid teenoor die sendelinge, veral sy seniors Read en Van der Kemp. Die W.A. Hofmeyr-prys word in 1989 aan Missionaris toegeken en hierdie boek is dieselfde jaar op die kortlys vir die toekenning van die C.N.A.-prys en die Hertzogprys. Sy vertaal self hierdie boek in Engels as The hunchback missionary.