cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jacques Freitag
Freitag, wat in Bronkhorstspruit grootgeword het, se ma, Helena Pieters, was in 1973 ook die Suid-Afrikaanse hoogspringkampioen met ’n persoonlike beste van 1.74 meter. Freitag het sy opvoeding aan die Laerskool Du Preez Van Wyk, Afrikaanse Hoër Seunskool en die Universiteit van Pretoria ontvang.
Rieko Ioane
Rieko Edward Ioane (gebore 18 Maart 1997) is 'n Nieu-Seelandse rugbyspeler. Hy speel op die senter en vleuelposisies vir die Blues, Auckland, en speel internasionaal vir die All Blacks. Hy het ook vir die Nieu-Seelandse Sewesspan uitgedraf. Afgesien van 'n besering of siekte, het Ioane geen wedstryd van die All Blacks uitgesit sedert sy debuut in 2016 nie.
Ioane is genomineer vir die "Wêreldrugbyspeler van die Jaar" en die Nieu-Seelandse Rugbyspeler van die Jaar in 2017, ook die toekennings vir die Wêreldbekerrugby se Deurbraakspeler van die Jaar, en die Tom French Memorial Māori rugbyuniespeler van die jaar in 2017 gewen.
Ioane was die Nieu-Seeland Rugby-Manssewesspeler van die Jaar in 2016, op slegs 19-jarige ouderdom. Hy is ook tydens die Rugbywêreldbeker 2019 vir Nieu-Seeland betrokke.
Kaappunt-vuurtoring (Diaspunt)
Die Kaappunt-vuurtoring is een van twee vuurtorings by Kaappunt in die Kaap van Goeie Hoop-natuurreservaat op die suidelike punt van die Kaapse Skiereiland. Die eerste toring by Kaappunt is op 1 Mei 1860 816 meter bo die see opgerig. Dit was egter te hoog en gereeld in die mis, waar dit nie gesien kon word nie. 'n Nuwe toring is toe 286 meter bo die see opgerig. Die hoeksteen van die nuwe toring is op 25 April 1914 gelê, maar dit eers ná die Eerste Wêreldoorlog voltooi en in gebruik geneem.
Die toring se lamp is teen sonsondergang op 11 Maart 1919 deur 'n drie jaar oue meisie, Thurl Cooper, dogter van die vuurtoring-ingenieur H.C. Cooper, aangesteek.
Die nuwe Kaappunt-vuurtoring is die kragtigste in Suid-Afrika. Dit flits drie keer elke dertig sekondes.
Kwartier, Zevenaar
Kwartier is ’n nedersetting in die munisipaliteit Zevenaar in die provinsie Gelderland in Nederland.
Negatiewe inkomstebelasting
'n Negatiewe inkomstebelasting is in ekonomie 'n stelsel waar mense met 'n inkomste bo 'n sekere vlak geld aan die staat betaal terwyl mense met 'n inkomste onder daardie vlak geld van die staat ontvang. Die term is in die 1960's deur Milton Friedman voorgestel.
Zhuang
Saam met die Buyi, Tay–Nùng en ander noordelike Tai-sprekers word na hulle soms verwys as Rau of Rao. Met 'n bevolking van 18 miljoen is hulle die tweede grootste etniese groep in die land ná die Han-Chinese en die grootste etniese minderheid.
Voorkoms
Hulle kan beskryf word as waardig en pragtig, daagliks getooi in hulle tradisionele swart klere. Die mans en vroue dra 'n buitengewone hooftooisel.
Geskiedenis
Die Zhuang word as die oorspronklike inwoners van China beskou en woon reeds 10 000 jaar lank in die suidweste van die land, aldus die gevolgtrekkings van moderne argeologiese en genetiese navorsing.
Die Pu(Zhuang voorvaders) het omstreeks 1300 v.C. ontstaan en toon reeds baie ooreenkomste met die Zhuang beskawing wat sowat twee eeue later begin ontwikkel het. Plekname verwys na 'n taalkundige verwantskap tussen hierdie twee beskawings, terwyl hulle ook dieselfde politieke, sosiale en militêre strukture ontwikkel het. Wapenrustings, tonggu (brons dromme) en ander oorlogstoerusting, wat deur argeoloë opgegrawe is, dui daarop dat oorlogvoering 'n groter rol in hierdie tydperk gespeel het. Die nedersettings is in 'n toenemende mate versterk en daar was ook al enkele dorpe wat op heuwels opgerig en met grafte, palisades en mure van hout en stene teen aanvallers beskerm is.
Naas die militêre sfeer het ook die landbou voordeel getrek uit die nuwe tegniese vaardighede, en nuwe gereedskappe soos sekels en ploeë dui daarop dat landboumetodes verbeter is. Die Zhuang is tradisioneel landbouers en vee speel 'n belangrike rol. Danksy veeteelt en die toepassing van 'n rotasiestelsel het mense 'n hoër lewenstandaard geniet, en die bevolking het vinniger begin groei.
Die eerste Zhuang beskawing in Guangxi is vernoem na 'n afgeleë dorp in die Guangxi Baise-streek. Argeoloë het hier in 2003 'n aantal Vroeg-Zhuang steengoed ontdek. Die sowat 7 000 steengoed dateer uit die tydperk  die  Neolitikum(ook genoem die Nuwe Steentydperk). Die vlekke patroon van hierdie klip gereedskap soortgelyk aan die moderne  tekstiele vlekke patroon  van die Zhuang. Dit weerspieël 'n lang geskiedenis van Zhuang kuns.
Hierdie Zhuang-streek spog ook met een van die mees gevarieerde natuurlike, geologiese, argeologiese en kulturele stelsels ter wêreld.
Kultuur en kuns
Die Zhuang het steeds hul eie taal en kultuur bewaar. Hul kultuur beskik oor fassinerende tradisies en gebruike wat deurtrek is van legendes en mistisisme. Zhuang-streek staan bekend as die "Heilige Land die volksliedjies" weens sy unieke etno-kulturele en kunste verskeidenheid. Volkswysie is diep gewortel in die Zhuang-kultuur en speel dus 'n belangrike rol in die alledaagse lewe van Zhuang. Die meeste Zhuang mense in staat is om te sing volksliedjies. 'n Kenmerkende Zhuang-tradisie is die jaarlikse volksliedere sangfees, wat gewoonlik in die lente begin (3 Maart). So staan volksliedjies en tradisionele dansvertonings gewoonlik ook tydens feeste sentraal.
Nog 'n kulturele kenmerk is dat hulle getrou bly aan ou tradisies, herkenbaar aan die tradisionele swart klere en versiering van klere wat hulle dra.
Kordiet
Kordiet is 'n plofbare rooklose aandrywingsmiddel wat vervaardig word deur twee hoogs plofbare stowwe te meng: nitrosellulose en nitrogliserien. Dit is algemeen in vuurwapens van die vroeë 20ste eeu gebruik. Dit is ook al in vuurpyle met vastestofdryfmiddels gebruik.
Zhuang
Kultuur en kuns
Hulle kunsuitdrukking word weerspieël in die tradisioneel versiering van klere, rotsmuurskilderye (met 'n geskiedenis van meer as 2000 jaar) en die oordadige tekstielstowwe van hul kultuur. Hul bekende tekstielstowwe, meestal deur vroue geskep en versier, weerspieël hul aangebore talent, toewyding aan kuns en dringende behoefte om hulle in kleur en tekstielontwerp uit te leef.
Taal
Die Zhuang is 'n etniese groep wat hoofsaaklik Zhuang as taal gebruik. Hul taal is verdeel in Noord- en Suid-dialekte. Hulle het hul eie antieke skrif.
Godsdiens
Hulle glo tradisioneel aan voorvaderaanbidding en animisme. Die meeste Zhuang is aanhangers van die Moisme (animisme, voorvaderaanbidding, politeïsme). Hulle beskik oor 'n diep religieuse van voorvaderaanbidding en gewyde kultuur. Baie van hierdie tradisies is in die geestelike wêreld gesetel, wat uitdrukking vind in hul godsdienstige seremonies, danse, houtsnywerk, tonggu, rotstekeninge, erdewerk en dekoratiewe styl.
Kordiet
In 1886 het 'n Franse chemikus genaamd Paul Vieille die eerste rooklose kruit uitgevind en dit Poudre B (Poudre Blanche = witkruit) genoem. Dit was vervaardig van twee vorme van nitrosellulose (Kollodion en skietkatoen wat met etanol en eter saggemaak is en saam geknie is. Poudre B was 'n groot verbetering op buskruit (Poudre Noire = swartkruit) aangesien dit drie keer meer kragtig was, sonder om 'n groot hoeveelheid rook vry te stel. Die rede waarom dit rookloos was is omdat die verbrandingsprodukte hoofsaaklik in gasvorm was in vergelyking met die 60% vastestofprodukte (kaliumkarbonaat, kaliumsulfaat en dies meer) wat die gevolg van die verbranding van buskruit is. Dit is onmiddellik deur die Franse weermag aangeneem maar het geneig om mettertyd onstabiel te raak en het baie ongelukke tot gevolg gehad, die twee oorlogskepe, die Jenna en die Liberte het byvoorbeeld in die hawe van Toulon in 1907 en 1911 respektiewelik opgeblaas.
John Major
Sir John Major (Carshalton, Surrey, 29 Maart 1943) is 'n Britse politikus wat vanaf 1990 tot 1997 as Eerste Minister van die Verenigde Koninkryk en leier van die Konserwatiewe Party gedien het.
Itumeleng Khune
Itumeleng Isaac Khune (gebore op 20 Junie 1987 in Ventersdorp) is 'n Suid-Afrikaanse sokkerspeler. Hy het vir die Bafana Bafana uitgedraf.
Zhuang
Vandag
Die Zhuang is een van die volkere van die wêreld met die oudste rysverbouing. Baie Zhuang is steeds bekwame landboukundiges en boer met mielies, pampoene, bone en grondbone.
Kordiet
Alfred Nobel het 'n soortgelyke plofbare dryfmiddel in 1887 uitgevind, wat hy ballistiet genoem het, wat bestaan het uit 10% kamfer, 45% nitrogliserien en 45% kollodion. Sy patent het gespesifiseer dat die nitrosellulose van "die bekende oplosbare soort" moes wees. Mettertyd was die kamfer ook geneig om te verdamp wat dan 'n onstabiele plofstof agtergelaat het.
'n Regeringkomitee, genaamd die "Explosives Committee" onder voorsitterskap van Sir Frederick Abel in die Verenigde Koninkryk het die ontwikkeling van plofstowwe in ander lande gemonitor. Abel en Sir James Dewar, wat ook op die komitee gedien het, het in 1889 gesamentlik 'n nuwe mengsel gepatenteer op 'n massabasis uit 58% nitrogliserien, 37% kanonkatoen en 5% vaseline bestaan het. Hulle het asetoon as 'n oplosmiddel gebruik en dit dan in spaghetti-vormige stawe uitgedruk wat hulle aanvanklik "cord power" (koordkruit) genoem, maar die benaming is afgekort na "cordite". Daar is vinnig ontdek dat die verbrandingstempo gewysig kon word deur die oppervlakarea van kordiet aan te pas. Dun stafies is in handwapens gebruik en het 'n relatiewe vinnige verbrandingstempo tot gevolg gehad, terwyl dikker stawe stadiger gebrand het en gebruik is vir wapens met 'n langer loop soos wat tipies deur die artillerie gebruik word.
Nobel het 'n hofgeding teen Abel en Dewar aanhangig gemaak oor die skending van sy patent maar die hofsaak verloor vanweë gebreke in die bewoording van sy patent (veral die vereiste dat die kruit die "oplosbare soort nitrosellulose" moes bevat, wat dus die onoplosbare kanonkatoen uitgesluit het).
Kordiet, ballistiet en Poudre B is vir baie jare deur die gewapende magte van verskeie lande gebruik, maar die gebruik van kordiet het mettertyd al hoe meer algemeen begin word. 'n Probleem wat aanvanklik ervaar is was dat kordiet gelei het tot die vinnige korrosie van kanonlope. Om dit te bestry het die Britte hulle mengsel kort na die einde van die Tweede Vryheidsoorlog vanaf 65% skietkatoen, 30% nitrosellulose (en die 5% vaselien behou) verander en dit kordiet MD (=MoDified) genoem.
'n Belangrike ontwikkeling tydens die Tweede Wêreldoorlog was die byvoeging van 'n ander plofstof, nitroguanidien tot die mengsel om driedubbele basis kordiete te maak oftewel Kordiet N. Dit het twee besondere probleme in groot skeepskanonne van die dag opgelos. Nitroguanidien stel groot hoeveelhede stikstof vry wanneer dit verhit word en het as blitsbreker gedien, verder het die laer verbrandingstemperatuur daarvan ook die verwering van die kanonloop baie verminder.
Sycetta antarctica
Sycetta antarctica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Gerhardminnebron
Die Gerhardminnebron naby Potchefstroom is een van Suid-Afrika se sterkste fonteine.
Die bron lê langs die R501-pad, 2½ km oos van die spoorweghalte Frederikstad in die rigting van Gatsrand, 34 km suidwes van Carletonville, 23 km noord van Potchefstroom, noord van die Boskopdam-natuurreservaat en suidwes van die Abe Bailey-natuurreservaat. Dit is by die koördinate en 1 415 m bo seevlak.
Die bron lewer 'n konstante vloei van ongeveer 2500 m³ water per uur, d.w.s. tussen 60 000 en 80 000 m³ per dag. 'n Damwal keer die water af na kanale. Hierdie water word benut vir besproeiing en huishoudelike gebruik in Potchefstroom. Onbenutte water loop met die Wonderfonteinspruit en die Mooirivier na die Vaalrivier.
Die belangrikste bron van grondwater in Suid-Afrika is die dolomiet-serie, dit is klip met 'n baie hoë kalkinhoud, wat geoloë die Transvaalsisteem noem. Dit beslaan 'n area van 14 000 km², dus effens meer as 1% van die land se oppervlakte. Dele van die rotse word in die water opgelos en weggevoer. Dus is die ondergrondse water ryk aan minerale en soute. Mynbou gebruik baie van die ondergrondse water en besoedel die omgewing en die water.
Die eerste vestiging van boere in die gebied was in 1838 deur die Voortrekker Gerhard Breytenbach en sy gesin. In die 1890’s word die plaas die eiendom van Sammy Marks en hy bou die eerste besproeiingskanale.
Waarskynlik is die bron genoem na bogenoemde Gerhard en die bekende Minnebron, 'n fontein suid van Leuven in België.
Nkomazi Plaaslike Munisipaliteit
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit sluit in:
Paracelsus
Paracelsus (11 November of 17 Desember 1493 in Maria Einsiedeln, Switserland – 24 September 1541 in Salzburg, Oostenryk) was 'n alchemis, geneeskundige, astroloog en belese okkultis, en word beskou as een van die grootste denkers van sy tyd.
Taksidermie
Taksidermie is 'n reeks prosesse waartydens gedeeltes van dooie diere verwerk word (soos by voorbeeld vel, vere en horings) om die dier ten volle of gedeeltelik op te stop en te monteer sodat dit 'n "stilstaande" beeld van die lewende dier weergee.
Paracelsus
Hy is gebore as Theoprastus Bombastus, die enigste kind van Wilhelm van Hohenheim, maar het later sy naam verander na Philippus Theophrastus Aureolus Bombastus von Hohenheim. Nog later het hy die titel Paracelsus aangeneem, om die aanspraak te maak hy dat die gelyke of meerdere was van Celsus, 'n Roomse ensiklopedis en geneeskundige uit die eerste eeu, bekend vir sy traktaat oor medisyne.
Taksidermie
'n Vakman wat taksidermie beoefen word 'n taksidermis genoem.
Diere wat so verwerk is word soms in museums of mense se huise uitgestal. Baie jagters en vissermanne laat die diere wat hulle vang as trofeë opstop. Die in museums word vir opvoedkundige redes uitgestal. Sommige mense laat hulle troeteldiere opstop nadat hulle oorlede is om hulle sodoende te onthou.
Paracelsus
Hy het saam met sy vader na Villach in Oostenryk gereis waar hy as vakman in die myne gewerk het. In die myne het hy op 'n praktiese wyse kennis verkry oor metallurgie en minerale. Hy het die myne in 1507 verlaat en aan verskeie Duitse universiteite studeer. Hy het in medisyne gepraktiseer in verskeie stede soos Swede, Basel en Neurenberg. Hy sterf in 1541 'n jaar nadat hy homself in Salzburg gevestig het.
Paracelsus het sterk kapsie gemaak teen die outoriteite van die dag en voorgestel dat die ou orde vervang word met kennis van die natuur en eksperimente. Ten einde sy erns te toon het hy die gesaghebende samestelling van middeleeuse mediese kennis, die kanon van Avicenna, voor sy studente verbrand. Hy is as professor in medisyne aangestel nadat hy 'n ledemaat van 'n invloedryke publiseerder van amputasie gered het. Hy het ook hewig verskil met die gesaghebbende geneeshere, naamlik Galen en Avicenna. In twee van sy werke, "Volumen medicinae parmirum" en "Opus paramirum", het hy die basis neergelê vir 'n nuwe benadering tot medisyne. Paracelsus se benadering tot die geneeskunde was 'n mengsel van okkultisme en nuwer bronne van kennis. Hy het veral klem gelê daarop dat 'n mens die natuur se werking moet oordink.
Ander assosiasies
Paracelsus se leringe is op die voorgrond geskuif toe sy naam genoem is in die vrystelling van die Fama Fraternitatis, in 1614, onder die naam van die Orde van die Rosekruis
Bosveldtjeriktik
Die Bosveldtjeriktik (Parisoma subcaeruleum), (Engels: Chestnut-vented warbler of Rufous-vented warbler) word gereeld onder die genus  Sylvia as Sylvia subcaeruleum gelys.
Yul Brynner
Brynner is in Wladiwostok in die Russiese Verre-Ooste gebore. Sy pa, Boris, was ’n myningenieur wie se pa Switsers en ma deels van Boerjaatse afkoms was. Brynner se ma, Maria Dimitrijewna Blagowidowa, het studeer om ’n aktrise en sangeres te word.
Bosveldtjeriktik
Beskrywing
Die bosveldtjeriktik is 14–15 cm lank en weeg ongeveer 16 g. Die voël se bo-dele is bruingrys, en die stert is swart met 'n breë wit strook op die punt, en dit het 'n wit oogring. Die keelvere is grys met 'n baie donker streep, die bors en maag is grys, met die anale area 'n baie helder bruin. Die bene is swart en die oë is grys van kleur. Die geslagte lyk beide dieselfde, maar die jongeling het nie 'n gestreepte keel nie. Die roepgeluid is 'n hard-gefluite tjeerup-tjee-tjee.
Yul Brynner
Filmografie
Van sy bekendste rolprente was:
Bosveldtjeriktik
Gedrag
Die bosveldtjeriktik bou 'n grasnessie in plantegroei. Die spesie is monogaam en paar dus lewenslank. Hulle word gewoonlik alleen of in pare opgemerk waar dit in plantegroei op soek is na insekte en ander klein ongewerweldes.
Bewaringstatus
Die voëltjie het 'n baie groot verspreidingsgebied, geskat op 2 800 000 km². Die bevolkingsgrootte is blykbaar ook aansienlik, en die spesie staar nie enige afname in getalle in die gesig volgens die IUBN-rooilys se kriteria nie, dus is hy gelys as "Lae risiko".
Jay Kirby
Jay Kirby (28 Januarie 1920 – 30 Julie 1964) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Undercover Man (1942), Leather Burners (1943), Colt Comrades (1943), en Zorro's Black Whip (1944).
Dasseneiland-vuurtoring
Dasseneiland-vuurtoring is 'n vuurtoring op Dasseneiland in die Atlantiese Oseaan, 55 kilometer van Tafelbaai.
Die 28 meter hoë wit en rooi geverfde gietyster-vuurtoring is in 1893 opgerig om skepe te waarsku teen die riwwe en kelpbeddings om die eiland wat gereeld in digte mis uit die koue Atlantiese Oseaan gehul is. Die eilandjie, wat skaars 220 hektaar groot is, is in die vroeë 1600's deur seevaarders besoek.
Die vuurtoring is een van die belangrikstes op die Kaapse seeroete en word te alle tye beman. In die verlede het so baie skepe in die omgewing van die eiland vergaan dat skilpaaie en hase op die eiland vrygelaat is om voedsel aan skipbreukelinge te verskaf. Die eiland se naam kom ook van die dassies wat op die eiland agtergelaat is.
Die vuurtoringwagter en sy gesin wat op die eiland woon, word elke ses weke per helikopter besoek en vir 'n kort besoek teruggebring na die vasteland.
Sekondêre profete
Die Sekondêre profete verwys na die twaalf profete in die Bybel naamlik: Hosea, Joël, Amos, Obadja, Jona, Miga, Nahum, Habakuk, Sefanja, Haggai, Sagaria en Maleagi. Hulle word onderskei van die Hoofprofete omrede hulle kort boeke geskryf het wat in die Bybel opgeneem is. Die Hoofprofete het lang boeke geskryf. Elia en Elisa is ook twee grootprofete maar hulle het nie boeke geskryf wat in die Bybel opgeneem is nie.
Sycetta asconoides
Sycetta asconoides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Sycetta en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1896 deur Breitfuss.
Euklidiese meetkunde
Euklidiese meetkunde is 'n wiskundige teorie toegeskryf aan die Aleksandriese Griek Euklides, wie se werk Die Elemente die vroegste stelselmatige studie van meetkunde bevat wat bekend is. Alhoewel baie van die resultate reeds bekend was aan vroeëre wiskundiges, was Euklides die eerste om te wys hoe hierdie resultate pas in 'n omvattende deduktiewe en logiese stelsel.
Vir meer as tweeduisend jaar, was die byvoeglike naamwoord "Euklidiese" oorbodig, aangesien geen ander soort meetkunde nog ontdek was nie. Euklides se aksiomas was so intuïtief voor die hand liggend dat stellings wat daardeur bewys was, as absoluut waar beskou is. Vandag is daar egter vele modelle van nie-Euklidiese meetkunde bekend, waarvan die eerstes in die vroeë 19de eeu ontdek is. Dit word ook nie langer as vanselfsprekend aanvaar dat Euklidiese meetkunde fisiese ruimte beskryf nie. 'n Gevolg van Einstein se algemene relatiwiteitsteorie is dat Euklidiese ruimte 'n goeie benadering is tot die eienskappe van fisiese ruimte slegs indien die gravitasie-veld nie te sterk is nie.
Aksiomas
Euklidiese meetkunde is 'n aksiomatiese stelsel, waarin alle (ware) stellings afgelei word van 'n klein getal aksiomas of aannames. Aan die begin van Die Elemente stel Euklides vyf aksiomas voor. Op hierdie aksiomas word meetkunde van 'n plat vlak gebaseer in terme van konstruksies:
Mobile, Alabama
Mobile [moʊˈbiːl] is die oudste stad in die Amerikaanse deelstaat Alabama en 'n belangrike seehawe vir die streek aan die Golf van Meksiko. Die geskiedenis en welvaart van Mobile, wat in 1702 deur Franse setlaars gestig is, word al drie eeue lank ten nouste met die ontwikkeling van sy hawe verbind. Dit was die eerste nedersetting in Noord-Amerika waar die Franse Mardi Gras of karnaval-feesvierings gehou is, en die stad, wat steeds 'n leidende rol in die politieke, ekonomiese en kulturele geskiedenis van die Amerikaanse Golfkus gespeel het, bewaar sy ryk kulturele erfenis met trots.
Kort voor die uitbreek van die Amerikaanse Burgeroorlog was Mobile die laaste hawe waar Afrikane as slawe na die Verenigde State ingevoer is. Gedurende die onstuimige jare van die Amerikaanse Burgerregtebeweging in die 1960's het die stad 'n simbool van verdraagsaamheid geword waar geen gewelddadige betogings plaasgevind het nie.
Feeste
Gedurende die tweede en derde week in Maart, wanneer duisende asalea's in volle bloei is en temperature danksy die lenteson gaandeweg styg, vier Mobile sy jaarlikse Azalea Trail-fees.
Fundación PUPI
Die Fundación P.U.P.I. (in Afrikaans, PUPI-stigting; Engels: PUPI Foundation) is 'n nie-winsgewende Argentynse organisasie ten gunste van arm en benadeelde kinders. Dit is deur die sokkerspeler Javier Zanetti en sy vrou Paula gestig. Die naam P.U.P.I. is afgelei van Zanetti se bynaam, El Pupi, maar dit is ook 'n akroniem vir Por un piberío integrado, d.w.s. vir geïntegreerde kinderjare.
Aktiwiteit
Die stigting is verantwoordelik vir die vergadering van die basiese behoeftes van die kinders, om voedsel, onderwys, gesondheid en hulp vir hulle gesinne te voorsien. Aanvanklik het P.U.P.I. in die distrik van Lanus gewerk, een van die mees benadeelde gebiede van Buenos Aires. Die organisasie se president is Andres de la Fuente en Monica Giacoletto, onderskeidelik, is die pa- en ma-in-wet van Zanetti. Die eerste stap geneem deur die vereniging was om die kinders te leer wat die bywoning van die basiese reëls van higiëne en 75% van die daaglikse maaltye te verseker deur middel van middagete en 2 versnaperings. Die program bied, in die oggend, om kinders te vergesel na die skool, en in die middag in die organisasie se hoofkwartier vir ander aktiwiteite soos musiek, teken, teater en sport gebring word. Benewens die ouer van Lanus, het hulle bygevoeg drie huise, die Fundación PUPI werk saam met 'n paar maatskappye die vaders van 'n klein ambag te leer, en die ma is beide die mediese en sosiale bygestaan ​​het. Javier Zanetti het ook finansiële hulp ontvang van 'n paar spanmaats by Inter F.C., as die Chileense Iván Zamorano. Die bedryfskoste van die stigting is in werklikheid baie groot, met omtrent 300,000 per jaar in koste, in Mei 2009, die stigting sorg van meer as 'n duisend mense, insluitend kinders en hul families.
Telegrafie
Telegrafie (afgelei van die Griekse woorde τηλε (ver) en γραφειν (skrywe) is die stuur van berigte (telegramme) oor 'n lang afstand. Dit verskil van gewone pos in dat telegrafie slegs die inligting stuur, nie die fisiese brief nie. Oor die loop van tyd is verskillende tegnieke gebruik om telegramme te stuur. 'n Toestel wat vir telegrafie gebruik word, word 'n telegraaf genoem. 'n Persoon wat 'n telegraaf bedien is 'n telegrafis.
Telegrafie vereis dat beide die sender en ontvanger moet weet hoe boodskappe gekodeer en gedekodeer word. Sulke metodes word ontwerp om binne die limiete van die medium van versending gebruik te word. Voorbeelde hiervan is die stuur van rookseine, oprig van bakens, weerkaatsing van lig en die gebruik van semafoor-seine. In die 19de eeu het die benutting van elektrisiteit tot die uitvinding van elektriese telegrafie gelei. Die koms van die radio in die vroeë 1900's het radiotelegrafie en ander vorme van draadlose telegrafie moontlik gemaak. In die Internet-era het telegrafie beduidend verbeter en word natuurlike taal-koppelvlakke gebruik om die onderliggende tegnologie te verberg. Dit het tegnologieë soos e-pos en kitsboodskap-stelsels moontlik gemaak.
Geskiedenis
Die eerste elektriese telegrawe is in die laat 1700's gemaak, maar dit was moeilik om te gebruik omdat dit te veel drade gehad het. Samuel Morse was die eerste persoon om 'n telegraaf met net een draad tussen die sender en ontvanger te bou. In 1844 het hy 'n telegraaflyn van Baltimore na Washington, D.C. aangelê, waarna telegraaflyne reg oor die Verenigde State van Amerika opgespring het. Sy uitvinding het dit vir mense moontlik gemaak om oor lang afstande in verbinding te bly, en het die uitbreiding na die Amerikaanse Weste bespoedig.
Kodes
In moderne telegraafapparaat word kodes aan die hand van die binêre (tweetallige) syfers 0 en 1 saamgestel. 'n Enkele binêre syfer het 2 moontlikhede, en dit kan 0 of 1 wees en bied met ander woorde 21 moontlikhede.
Twee binêre syfers bied dan 4 moontlikhede, want dit kan 00, 01, 10 of 11 wees (22 kombinasies). Met 7 binêre syfers kan 128 (27) kombinasies dus verkry word. Daarvan word die eerste 36 kombinasies gebruik om letters en syfers saam te stel. Die letter A kan byvoorbeeld voorgestel word as 1000001. Dit sal ook nie soos in morsekode in kort en lang seine oorgedra word nie (A= .-), maar in seine met 2 duidelik onderskeibare vlakke en A is dan -  - - ofte wel 1000001 (waar 1 = - en 0= -).
Kanale
Die doeltreffendheid van ŉ telegraafstelsel word bepaal deur die aantal letters wat per sekonde oorgedra kan word en die korrektheid waarmee die oordrag geskied. By die oordrag is die beperkende faktor nie soseer die kanaal (kabel, dragolf, ensovoorts) nie, maar die kodering en die dekodering van die seine. Die foute wat kan insluip, is veral die verkeerde oordrag van die aan-af-seine (1 of - en 0 of-). Die seine word met 'n hoë snelheid oorgedra (soms tot 10 kHz of 10 000 pulse per sekonde) en dit kan gebeur dat byvoorbeeld 'n skakelaar of transistor êrens te stadig reageer en 'n O in plaas van 'n 1 deurstuur.
Suid-Afrika
Die eerste telegraaflyn is in 1860 in Suid-Afrika geopen tussen Kaapstad en Simonstad. Dit is die volgende jaar gevolg met ‘n lyn tussen Oos-Londen en Kingwilliamstown en die jaar daarop met ‘n verbinding tussen Port Elizabeth en Grahamstad. Daarna is dit verleng na die diamantvelde en verder na Durban, Bloemfontein en die Witwatersrand. Die hele land was telegrafies verbind in die jaar 1879.
Kaappunt-vuurtoring (Kaap Maclear)
Die ou Kaappunt-vuurtoring by Kaap Maclear is een van twee vuurtorings by Kaappunt in die Kaap van Goeie Hoop-natuurreservaat op die suidelike punt van die Kaapse Skiereiland. Dit is 'n 8 m (27 voet) hoë silindriese gietystertoring en is sedert 1919 onaktief. Die boonste helfte van die vuurtoring is wit geverf en die onderste helfte swart; die lantern is wit met 'n rooi koepel.
Geskiedenis
Die ou toring is op 1 Mei 1860 opgerig. Die toring, met 'n fokale vlak van 249 m (816 voet) bo seevlak, was egter te hoog en gereeld in die mis waar dit nie deur skepe gesien kon word nie. Nadat die Portugese skip Lusitania op 18 April 1911 gestrand het, is besluit om 'n nuwe toring op te rig. 'n Nuwe toring, met 'n fokale vlak van 87 m (285 voet) bo seevlak, is toe opgerig om die ou toring te vervang en in 1919 in gebruik geneem.
Kastilië
Kastilië is 'n grensprovinsie van Spanje wat so genoem is na gelang van die vele kastele wat daar opgerig is om die gebied teen die More te beskerm. Die gebied is in 950 deur Graaf Fernán González onafhanklik gemaak. Die gebied was die brandpunt van verskeie oorloë. In 1090 is 'n groot deel verover deur die Almoraviede, in 1195 deur die Almohade en in 1212 deur die More. Ferdinand II verower León en Andalusië in 1250. Die tydperk vanaf 1252 - 1474 is gekenmek deur verskeie burgeroorloë.
Konings wat oor Kastilië geregeer het:
Na 1474 word Kastilië die sentrum van Spanje onder die leiding van Isabella toe sy haar broer, Hendrik IV opvolg.
Papiaments
Papiaments (Papiamentu) is 'n taal wat deur die bewoners van die ABC-eilande (Aruba, Bonaire en Curaçao) gepraat word. Papiaments (in Afrikaans) of Papiamento is 'n kreool van Portugees wat deur verskillende tale soos Nederlands, Engels, Spaans en Afrikatale beïnvloed is. Elke eiland het sy eie dialek van die taal.
In 2000 het 59 984 mense op Aruba aangedui dat hulle tuis Papiaments praat (69,4% van die bevolking) en in 2001 was dit 106 054 mense op Curaçao gewees (81,2%) en 8 059 op Bonaire (74,7%). In Nederland is daar moontlik 'n verdere 50 000 tot 60 000 sprekers wat die taal tuis praat. In totaal verstaan ongeveer 250 000 mense hierdie taal.
Sycetta conifera
Sycetta conifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Naeltjie
thumb|links|220px|Die naeltjie is in die middel van die sirkel op hierdie skets van die [[Vitruviaanse Man deur Leonardo da Vinci.]]
’n Naeltjie is ’n uitstaande, plat of hol plek aan die abdomen waar die naelstring vas was. Alle plasentale soogdiere, insluitende die mens, het ’n naeltjie.
Struktuur
Die naeltjie word gebruik om die abdomen in kwarte te verdeel.
Dit is ’n prominente litteken aan die abdomen en sit by alle mense min of meer op dieselfde plek. Die vel om die middel in die omgewing van die naeltjie word verskaf deur die tiende rugmurgsenuwee (T10-dermatoom) in die bors.
Die naeltjie self lê gewoonlik op ’n vertikale vlak wat ooreenstem met die hegpunt tussen die L3- en L4-werwel, maar dit word as normaal beskou as dit tussen die L3- en L5-werwel lê.
Dele van ’n volwasse mens se naeltjie sluit in die oorblyfsel of punt van die naelstring, wat die litteken is van waar die naelstring vas was. Dit is in die middel van die naeltjie geleë. Om die oorblyfsel van die naelstring is die "naelkraag", wat gevorm word deur die digte, veselagtige naelstringring. Reg agter die naeltjie is ’n dik, veselagtige koord wat uit die naelstring gevorm het, die urachus, wat uit die blaas loop.
Vorms
Elke individu se naeltjie is uniek omdat dit ’n litteken is, en mediese praktisyns het verskeie algemene vorms geklassifiseer.
Gemeenskap, kultuur en mode
Met tye in die verlede is die ontbloting van mans en vroue se maag en naeltjie in die Westerse kultuur as taboe beskou. Die ontbloting van ’n vrou se naeltjie is in sekere gemeenskappe verbied, maar menings het sodanig verander dat dit nou aanvaarbaar is. ’n Kort toppie wat die naeltjie wys, is algemeen onder mense van albei geslagte.
Oor die ontbloting van die manlike naeltjie is selde gefrons en dit het in onlangse jare weer gewild geraak vanweë die terugkeer van kort tops en gaatjies deur die naeltjie. Die maag en naeltjie is ook sigbaar wanneer ’n bikini of broek met ’n lae middel gedra word.
In ander dele van die wêreld soos Indië, Japan en die Levant is die ontbloting van vroue se naeltjie lank reeds aanvaarbaar.
Kliniese oorwegings
Uitstaande naeltjies word soms verkeerdelik aangesien vir ’n ingewandsbreuk, maar is onskadelik – anders as ’n ingewandsbreuk. Dit kan wel ’n breuk wees as die uistaande deel 5 cm of langer is. ’n Onverwagte verandering van die vorm van die naeltjie kan dui op buikwatersug.
Lukraak
Lukraak of Lukrake gebeure, handelinge of toestande is waar daar geen patroon raakgesien kan word nie en daar dus geen voorspelbaarheid is nie. Dit kan ook beskryf word as iets wat van die toeval afhang.
Lukrake Spel
Baie speletjies (bv. kaartspeletjies) veral vir die doel van dobbelary berus op die feit dat die uitkoms van die spel slegs per toeval is en nie voorspel kan word nie.
Tony Blair
Tony Blair (1953-) is 'n voormalige Britse politikus van die Arbeidersparty wat vanaf 2 Mei 1997 tot 27 Junie 2007 as Eerste Minister van die Verenigde Koninkryk gedien het. Hy was die parlementslid vir Sedgefield vanaf 1983 tot 2007 en leier van die Arbeidersparty vanaf 1994 tot 2007. In Junie 2007 hy het vanaf al hierdie posisies bedank. Hy is deur Gordon Brown opgevolg.
Beknopte biografie
Anthony Charles Lynton Blair is op 6 Mei 1953 in Edinburg, Skotland gebore as die tweede seun van Leo en Hazel Blair. Hy was 'n prokureur voordat hy 'n politikus geword het. In 1975 sluit hy by die Arbeidersparty aan en was van 1983 tot 2007 die LP vir Sedgefield.
Blair het ook die verkiesing van 2001 en 2005 ingepalm, en sodoende nie net die Arbeidersparty se langsdienende premier geword nie, maar ook die eerste leier wat daarin kon slaag om drie agtereenvolgende verkiesings te wen. Ná die Irakse Oorlog het sy gewildheid onder sy partylede en die publiek egter getaan.
In 2007 het hy op eie inisiatief as premier bedank en daarna die VN se gesant in die Midde-Ooste geword. Hy is tans die voorsitter van die Kommissie vir Afrika.
Blair is sedert 29 Maart 1980 met die prokureur Cherie Booth getroud. Hulle het vier kinders, Euan, Nicky, Kathryn en Leo.
Fidjiaanse nasionale rugbyspan
Die Fidjiaanse nasionale rugbyspan (Engels: Fiji national rugby union team) is die nasionale rugbyspan wat Fidji in internasionale wedstryde (toetswedstryde) verteenwoordig. Rugby word in Fidji geadministreer deur die Fidjiaanse Rugbyunie (Fiji Rugby Union, FRU) wat in 1913 gestig is. Fidji word deur Wêreldrugby as ’n vlak twee-span erken. Die Fidjiaanse rugbyspan is tans (Augustus 2023) tiende op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys. Die span neem deel aan die jaarlikse Stille Oseaan-nasiesbeker, saam met Japan, Samoa en Tonga. Fidji is ’n lid van die Stille Oseaan-eilande Rugbyalliansie (Engels: Pacific Islands Rugby Alliance; PIRA), saam met Tonga; Samoa was tot in 2009 ook ’n lid, maar hulle het hulself onttrek.
Fidji het in 1924 sy eerste internasionale wedstryd teen Tonga gespeel. Fidji, Samoa en Tonga speel gereeld teen mekaar in toernooie soos die Stille Oseaan-nasiesbeker (tot in 2005 Stille Oseaan-drienasies), waarin Fidji tot dusver 16 titels gewen het. Fidji se bynaam is Flying Fijians (Engels vir: “Vlieënde Fidjiane”) en hulle speel tradisioneel in wit truie met swart broeke. Die Cibi-oorlogsdans (Fidjiaans: [ˈðimbi]) word voor elke toetswedstryd deur die Fidjiaanse span uitgevoer. Die oorlogsdans dateer uit die land se oorloë met naburige eilande en word sedert 1939 op die rugbyveld gebruik.
Fidji het tot dusver vir agt van die nege rugbywêreldbekertoernooie gekwalifiseer en net die Rugbywêreldbeker 1995 in Suid-Afrika misgeloop. In 1987 en 2007 het hulle daarin geslaag om tot die kwarteindrondte deur te dring. Sedertdien vaar Fidji nie meer so goed in die Wêreldbeker nie. Een voormalige Fidjiaanse rugbyspeler is in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem.
Beheerliggaam
Die beheerliggaam vir rugby in Fidji is die Fidjiaanse Rugbyunie (Engels: Fiji Rugby Union, FRU). Die Fidjiaanse Rugbyunie is in 1913 gestig en het in 1987, net voor die eerste rugbywêreldbekertoernooi, ’n volle lid van die Internasionale Rugbyvoetbalraad (IRR; nou Wêreldrugby) geword. Daarbenewens het die Fidjiaanse Rugbyunie in 2000 ’n stigtingslid van die Vereniging van Oseaniese Rugbyunies (Federation of Oceania Rugby Unions, FORU; nou Oseanië Rugby) geword.
Naas die amptelike nasionale span roep die Fidjiaanse Rugbyunie ook ander keurspanne byeen. Fiji Warriors is die tweede nasionale span van Fidji en hulle neem aan Wêreldrugby se Stille Oseaan-uitdaging deel. Die Fiji Sevens is die Fidjiaanse sewesrugbyspan en hulle neem aan internasionale toernooie soos Wêreldrugby se Sewesreeks, Sewesrugbywêreldbeker, Olimpiese Somerspele en die Statebondspele deel. Nes ander rugbylande beskik Fidji oor ’n o/20-nasionale span wat aan die Wêreldrugby o/20-kampioenskap deelneem. Kinders en jongmense word reeds op skool aan rugby bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting.
As deel van die Stille Oseaan-eilande Rugbyalliansie het die beheerliggaam van 2004 wedstryde gereël van die Stille Oseaan-eilanders, ’n gemeensame keurspan van die drie Stille Oseaan-eilandstate Fidji, Samoa en Tonga. Aangesien die Stille Oseaan-eilanders nie die gewenste inkomste vir die beheerliggame gegenereer het nie, het die Samoaanse beheerliggaam dié samewerking in 2009 beëindig. Sedert 2022 word Fidji in die internasionale Superrugbytoernooi verteenwoordig deur die professionele span Fijian Drua, wat aan dié toernooi deelneem saam met spanne uit Australië, Nieu-Seeland en een uit die Stille Oseaan-eilande (feitlik die Cookeilande, Fidji, Samoa en Tonga).
Algemene situasie
Fidji is een van die min lande waar rugby die hoofsport is. Slegs die Cookeilande, Nieu-Seeland, Samoa, Tonga en Wallis kan soortgelyke bewerings maak. Daar is ongeveer 80 000 geregistreerde spelers uit ’n totale bevolking van sowat 950 000 wat in meer as 600 klubs aktief is. Fidji ly egter onder ’n groot uitvloei aan talent, aangesien baie spelers in die professionele ligas in Australië, Nieu-Seeland, Europa of Japan speel en deur die onderskeie land ingeburger word. Volgens Wêreldrugby se reëls is ’n tydperk van vyf jaar ononderbroke blyplek genoeg om vir die nasionale span van ’n ander land uit te draf (tot aan die einde van 2020 was dit net drie jaar). Verder speel ’n beduidende aantal spelers, wat vir Fidji verkiesbaar is, vir Australië of Nieu-Seeland; noemenswaardige voorbeelde is die Fidjiaans gebore All Blacks Joe Rokocoko en Sitiveni Sivivatu asook die Wallabies Tevita Kuridrani en Lote Tuqiri.
Die Stille Oseaan-eilandstate se beheerliggame is nie sterk genoeg om hierdie uitvloei aan talent stop te sit nie. Soms word die sistematiese stropery in ’n ironiese manier met die 19de eeuse Blackbirding vergelyk. Fidjiane, wat hul eie land verteenwoordig, kan nie altyd vir hul nasionale span verskyn nie, aangesien veral Engelse klubs huiwerig is om spelers vir toetswedstryde beskikbaar te stel. Die professionele span Fijian Drua, wat sedert 2022 aan die internasionale toernooi Superrugby deelneem, sal as ’n oplossing dien.
Die Fidjiane is in rugbyunie steeds onder die 15 beste spanne wêreldwyd. Hulle is egter nog meer suksesvol in sewesrugby, waarvan die reëls op rugbyunie s’n geskoei is. Byvoorbeeld: het hulle twee Sewesrugbywêreldbekertoernooie en tydens die Olimpiese Somerspele in 2016 en 2020 goue medaljes gewen. Vir die sewesrugbyspan het spelers verskyn wat voorheen of later ook vir die rugbyuniespan gespeel het. Volgens Wêreldrugby se reëls is dit egter nie moontlik om terselfdertyd vir albei nasionale spanne in aanmerking te kom nie; hierdeur sal veral uitputting van spelers vermy word.
Invoering en vestiging van rugby
Britte, Nieu-Seelanders en inheemse polisiemagte het in 1884 vir die eerste keer rugby by Ba op die eiland Viti Levu gespeel. Gedurende die vroeë 1890’s het die plaaslike pers vir die eerste keer oor dié sport verslag gedoen, waarvolgens dit in die bevolking begin versprei het. Aanvanklik was dit in wedywering met sokker, maar rugby het spoedig die voortou gekry en is tot op hede die oorheersende balsport in Fidji. Volgens Robert F. Dewey, ’n historikus aan die DePauw-universiteit, was rugby destyds ’n belangrike manier om die plaaslike trots en strydlustige manlikheid uit te druk. Nadat baie tradisionele rituele gedurende die koloniale tydperk verdwyn het, was rugby ’n goeie plaasvervanger vir die uitvoering van ou konflikte. Buitendien was die atletiese vaardighede van die inheemse spelers glo heel geskik vir die rugbyspel. ’n Soortgelyke ontwikkeling het in twee ander Stille Oseaan-eilandstate plaasgevind: Samoa en Tonga.
Van 1904 is aparte toernooie aangebied, waartydens Europese setlaars en inheemses net onder mekaar gespeel het; dié toernooie was egter net los gestruktureer. In 1913 het die Nieu-Seelandse loodgieter Paddy Sheehan, wat by die oprigting van die Grand Pacific Hotel in die hoofstad Suva gewerk het, met die Pacific Club die eerste formeel georganiseerde klub gestig. Onmiddellik daarna is die Fidjiaanse Rugbyvoetbalunie (Fiji Rugby Football Union, FRFU) gestig en die goewerneur Ernest Bickham Sweet-Escott het die Escott Shield as kampioenskaptrofee geskenk. Sheehan het as die eerste president van die beheerliggaam daarvoor gesorg dat die Nieu-Seelandse All Blacks tydens hul terugkeer van hul suksesvolle toer na Kalifornië ’n tussenstop in Suva maak om in ’n wedstryd te speel. Dit het op 13 Desember 1913 plaasgevind en met ’n 3–67-nederlaag vir die uitsluitlik uit Europeërs saamgestelde span geëindig. Sheehan, wat ook as kaptein en afrigter gedien het, het met sy drie die enigste punte vir Fidji aangeteken.
As gevolg van die destydse rasseskeiding was die FRFU in die eerste jare vir Europeërs voorbehou. In 1914 het Ratu Epeli Ganilau ’n toernooi vir “inheemses” (natives) met vier klubs, wat saam die Fiji Native Union gevorm het, van stapel gestuur. Dié beheerliggaam was met die FRFU geassosieerd en het ook die meeste nasionale spelers gelewer, maar die rasseskeiding het vir die volgende drie dekades bly bestaan. Eers in 1945 is die Fiji Native Union volledig in die FRFU geïntegreer. Sedert 1963 dra die beheerliggaam die naam Fidjiaanse Rugbyunie (Fiji Rugby Union, FRU). Die meeste hoofafrigters, raadslede en ander funksionarisse was steeds van ’n Europese afkoms wat eers met die onafhanklikheidwording in 1970 begin verander het. Die Fidjiaanse Indiërs, wat aan die einde van die 19de eeu deur die Britse koloniste uit Brits-Indië hier gevestig is, was egter steeds uitgesluit. Tot op hede word hierdie bevolkingsgroep nie deur die Fidjiaanse rugbykultuur betrek nie.
Die nasionale span se eerste jare
In 1924 het die FRFU en die geassosieerde Fiji Native Union die eerste Fidjiaanse nasionale rugbyspan saamgestel. Dit het net uit spelers van die vyf bestaande “inheemse” klubs bestaan en geen Europese speler ingesluit nie. Die eerste toetswedstryd is op 15 Augustus 1924 op neutrale bodem in die Samoaanse hoofstad Apia teen Tonga gespeel en met 6–0 gewen. Volgens ’n legende is die wedstryd op ’n rugbyveld met ’n groot boom op die middellyn gespeel, maar destydse koerantberigte vermeld niks daarvan nie. Die wedstryd het om 7 v.m. afgeskop om die Samoaanse toeskouers kans te gee om ná die wedstryd te gaan werk. Die Fidjiaanse spelers was volledig in swart geklee (na die Nieu-Seelandse voorbeeld) en het kaalvoet uitgedraf. Aansluitend het hulle vir nege wedstryde na Tonga getoer. Die eerste toetswedstryd in Nukuʻalofa is met 6–9 verloor, die tweede met 14–3 gewen en in die derde het hulle met 0–0 gelykop gespeel. Op pad huis toe is Fidji deur Samoa met 9–3 geklop.
Met uitsondering van die jaar 1930 het Fidji en Tonga tussen 1924 en 1934 al om die twee jaar ’n toetsreeks van drie wedstryde teen mekaar gespeel. Toe die Tongane in 1926 vir die eerste keer Fidji besoek het, het die Fidjiaanse spelers in ’n wit trui met ’n geborduurde Palmembleem begin uitdraf; saam met die swart broeke vorm dit steeds die gewone speeldrag. In 1928 het die beheerliggaam vir die eerste keer ’n studentekompetisie aangebied. Op daardie stadium was die meeste rugby-aktiwiteite veral op Suva en Nausori beperk. In ’n berig deur die beheerliggaam is die rede hiervoor genoem: “Dit is moeilik om die spel buite Suva te vestig, aangesien amper elke geskikte plek reeds ’n krieketveld met ’n betonblad in die middel het.” Die Nieu-Seelandse Maori (die Maori's se keurspan) het in Augustus 1938 vir die eerste keer na Fidji getoer. Die gasheer het vir die eerste keer in stewels uitgedraf, maar hulle het die neiging gehad om dit tydens die wedstryd uit te trek en oor die kantlyn te gooi. Van die vyf wedstryde tydens die toer was drie toetswedstryde. In die eerste het hulle met 3–3 gelykop gespeel, Fidji het die tweede met 11–5 en die Maori die derde met 6–3 gewen, waarvolgens die reeks onbeslis geëindig het.
Naoorlogse tydperk
Die Tweede Wêreldoorlog het ’n meerjarige onderbreking van die internasionale speelprogram tot gevolg gehad. In 1947 het hulle Tonga vir twee toetswedstryde gehuisves, wat hul albei verloor het. In 1948 het die Nieu-Seelandse Maori Fidji besoek; van die drie toetswedstryde het die Fidjiane twee gewen. Drie jaar later het die teenbesoek in Nieu-Seeland gevolg, waartydens die nasionale span oor ’n tydperk van sewe weke in 14 wedstryde gespeel het. In Wellington het hulle teen die Nieu-Seelandse Maori te staan gekom en hulle met 21–14 geklop. Ook dié keer het hulle nie die All Blacks ontmoet nie.
In Julie en Augustus 1952 het die Fidjiane vir die eerste keer Australië besoek, nadat hulle deur die Australiese Rugbyunie genooi is. Die provinsiale beheerliggaam van Nieu-Suid-Wallis was destyds amper bankrot en moes by die belangrikste klubs vir skenkings aanklop om ’n vooruitbetaling vir die Fidjiane se bestedings in dié deelstaat te kon bekostig. In die eerste ses van die tien wedstryde tydens die toer het Fidji onoorwonne gebly; onder andere het hulle teen die Nieu-Suid-Wallis Waratahs met 14–14 gelykop gespeel en die Queensland Reds met 24–17 geklop, wat die toeskouers se belangstelling in die twee toetswedstryde in Sydney aansienlik verhoog het. Die eerste ontmoeting met die Australiese nasionale span, die Wallabies, het in ’n 9–15-nederlaag geëindig. Die pers was eens, dat dit veral aan die reënerige weer en die nat speelveld te wyte was dat die Fidjiane se speelvaardighede glo belemmer is. Die besoekers het die tweede toetswedstryd naelskraap met 17–15 gewen. Daarmee het Fidji vir die eerste keer daarin geslaag om ’n tradisionele rugbyland te verslaan.
In 1954 het Fidji ’n tweede toer van 16 wedstryde na Australië onderneem, wat weens die Fidjiane se aanskoulike speelstyl weereens rekordskare gelok het. Hul enigste nederlaag teen ’n provinsiale keurspan was teen die Waratahs. Die eerste toetswedstryd in Brisbane het die Wallabies met 22–19 gewen, terwyl Fidji die tweede in Sydney met 18–16 gewen het. Albei wedstryde is deur erge vuilspel gekenmerk. In dieselfde jaar het hulle die Nieu-Seelandse Maori gehuisves en in 1955 het hulle vir die eerste keer in 27 jaar weer Samoa besoek. In 1957 het die Fidjiane weer na Nieu-Seeland getoer, waar hulle onder andere die Maori in Wellington met 36–13 en in Dunedin met 17–8 verslaan het. Die volgende toer na Australië in Mei en Julie 1961 het 14 wedstryde ingesluit, waarvan drie toetswedstryde was. Terwyl die Fidjiane in Brisbane en Sydney deur die Wallabies verslaan is, het hulle in Melbourne met 3-elk gelykop gespeel.
Toenemende internasionale kontak
In 1963 is die eerste Suid-Stille Oseaan-spele in Suva aangebied en Fidji het tydens die rugbytoernooi onoorwonne gebly en dié toernooi beklink. Die FRU het in 1964 vir die eerste keer ’n interkontinentale toer gereël wat die nasionale span deur Wallis, Frankryk en Kanada geneem het. Tydens dié toer het Fidji onder andere wedstryde teen die verskeie nasionale spanne gespeel, maar net dié teen Frankryk is as ’n toetswedstryd erken. Die Fidjiane het die toeskouers weer met hul aggressiewe en aantreklike speelstyl vermaak. Veral die ontmoeting met die Walliese nasionale span in Cardiff het ’n skare van meer as 60 000 gelok. Die mededingers uit Samoa en Tonga het nie aan die Suid-Stille Oseaan-spele 1969 se rugbytoernooi deelgeneem nie; Fidji het die ander deelnemende spanne heeltemal oorheers en in die eindstryd die gasheer Papoea-Nieu-Guinee met 88–3 oorrompel.