cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tempel van Baalsamin
Skade en verwoesting
Dele van die tempel is in 2013 vernietig deur bombarderings tydens die Siriese Burgeroorlog. Die suidoostelike hoek is beskadig deur plunderaars wat twee openinge gemaak het om meubels daaruit te steel.
In Julie 2015 het ISIL ’n groot hoeveelheid plofstof in die tempel geplaas en dit opgeblaas. Daar is teenstrydige berigte oor of die verwoesting in Julie of op 23 Augustus 2015 plaasgevind het.
Oosterland
Op 17 Februarie vertrek die skip in konvooi met vier ander skepe vanaf Ceylon (Sri Lanka) terug na Nederland. Tydens die reis van 3 maande na Kaapstad sterf 11 man weens slegte drinkwater. In Mei wag verskeie skepe in Tafelbaai vir ander skepe uit Asië om saam in konvooi verder na Europa te vaar. Op 23 Mei bars 'n noordwesterstorm los. Ankerkabels breek en bote stamp teenmekaar aan. Die Oosterland beskadig sy boegspriet, begin lek en die hoofmas breek. Die skip breek op by die mond van die Soutrivier. Van die meer as 300 opvarendes oorleef slegs twee.
Tempel van Baalsamin
Skade en verwoesting
Die verwoesting is deur die hoof van die Siriese direktoraat-generaal van oudhede en museums, Maamoun Abdulkarim, aangekondig nadat ISIL volgens berigte gesê het hy wil nie wêrelderfenisgebied verwoes nie, maar gaan wel standbeelde beskadig wat hy as "politeïsties" beskou. Unesco het die verwoesting van die tempel as ’n "oorlogsmisdaad" beskryf.
Oosterland
In 1988 het duikers naby die ingang van die Milnerton-strandmeer in 6 m water die wrak van die Oosterland opgespoor. Sedert 1990 is dit deeglik ondersoek en dit lei tot gevolge van wêreldwye belang. Tekstiel, indigo, tropiese houtsoorte, neute, mandjies en besondere porselein is geberg. Museums moes daarna die datums op hul versamelings aanpas.
255
Die jaar 255 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 55ste jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Röntgenium
Röntgenium is ’n superswaar, kunsmatige element met die atoomgetal 111 en simbool Rg. Dit kom nie in die natuur voor nie en kan net in ’n laboratorium vervaardig word. Die stabielste bekende isotoop, röntgenium-282, het ’n halfleeftyd van 2,1 minute.
Dit is in 1994 deur die Sentrum vir Swaarioonnavorsing naby Darmstadt, Duitsland, sinteties vervaardig en genoem na die fisikus Wilhelm Röntgen, die ontdekker van X-strale.
Op die periodieke tabel lê dit in die d-blok, in groep 11 en periode 7. Geen chemiese eksperimente is egter al uitgevoer om te bevestig dat dit optree soos die swaarder homoloog van goud net bo dit op die periodieke tabel nie.
Daar word gereken röntgenium het soortgelyke eienskappe as sy ligter homoloë, koper, silwer en goud, hoewel dit ook in sekere opsigte van hulle kan verskil.
Tempel van Baalsamin
Skade en verwoesting
Later in Augustus 2015 het ISIL ook Palmyra se Tempel van Bel minstens gedeeltelik verwoes.
Dronten
Dronten is 'n munisipaliteit en dorp in die Nederlandse provinsie Flevoland. Die munisipale gebied het sowat 40 000 inwoners (2011) en 'n oppervlakte van 424 km². Die munisipaliteit is in 1972 gestig.
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Dronten:
Biddinghuizen, Dronten (dorp), Ketelhaven, Roggebotsluis en Swifterbant.
2004 Italiaanse Grand Prix
Die 2004 Formule Een Italiaanse Grand Prix is op 12 September 2004 op die Autodromo Nazionale Monza, in Italië, gehou. Dit was die vyftiende wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Rubens Barrichello in sy Ferrari gewen.
Voëleiland, Lambertsbaai
Voëleiland is by Lambertsbaai in die Atlantiese Oseaan, Wes-Kaap, Suid-Afrika. Dit is 'n gewilde besoekplek vir toeriste. Die eiland is 'n broeiplek van die witmalgas en hier word ook jaarliks ghwano verwyder. Die eiland is 19 ha groot.
John Graham
duimnael|regs|200px|Kol. John Graham.
John Graham (of Fintry) (Dundee, Skotland, 24 Julie 1778 – Wynberg, Kaapkolonie, 17 Maart 1821) was ’n Britse offisier in Suid-Afrika en die grondlegger van Grahamstad, na wie die stad ook genoem is.
Herkoms
Graham was die tweede seun van Robert Graham, die laaste landheer van die Fintry-landgoed en 12de verteenwoordiger van die Grahams van Fintry, in Forfarshire, noord van Glasgow, en sy eggenote, Peggy Mylne. Hy het uit 'n ou en adellike geslag gestam van die eerste graaf van Montrose, en oorspronklik van sir William Grame, landheer van Kincardine in die vroeë 15de eeu.
Loopbaan in Europa
Op sestienjarige leeftyd het John Graham as luitenant by die 90ste Regiment aangesluit wat 'n familielid, Thomas Graham van Balgowan (later lord Lynedoch), in 1794 op die been gebring het. In 1795 vertrek hy aan die hoof van 'n afdeling na Isle de Dun aan die Franse kus, maar weens swak gesondheid keer hy die volgende jaar terug na Brittanje. Later het hy diens onder kol. Graham van Balgowan gedoen en in 1799 was hy lid van graaf Hood se ekspedisie na Toulon. In dieselfde jaar is hy aangestel as aide-de-camp van die graaf van Chatham, en in September vertrek hy na Holland.
Eerste jare in Suid-Afrika
duimnael|links|180px|Kol. John Graham. Tot hy in 1803 na Ierland gestuur is, het hy vanaf Oktober 1800 met sy regiment diens gedoen op die eiland Guernsey. In Ierland het hy assistent-kwartiermeester-generaal geword en in Januarie 1806 het hy as majoor van die 93ste Regiment by Blouberg met die Britse verowering van die Kaap gedien. Hierna het hy opdrag gekry om met behulp van lede van die Hottentotkorps, wat in 1804 tydens die bewind van genl. J.W. Janssens ontstaan het, die Cape Corps (ook bekend as Cape Regiment, Hottentot Regiment of Hottentot Light Infantry) op die been te bring.
Op 26 Januarie 1806 het hy bevelvoerder, met die rang van luitenant-kolonel, van hierdie regiment geword, wat naas die blanke burgers in die Vierde Grensoorlog (1811–'12) onder sy leiding 'n betekenisvolle rol sou speel. Hy het die regiment, wat tot 1811 sy hoofkwartier in die militêre kamp in Wynberg gehad het, op bekwame wyse uitgebou as 'n eenheid van die ligte infanterie wat in 'n bosryke terrein uitstekende diens sou lewer.
Aan die Oosgrens
duimnael|regs|280px|[[Ludwig Alberti, landdros van Uitenhage, het hierdie skildery gemaak van die verdrywing van sowat 20 000 Xhosas uit die Suurveld tydens die Vierde Grensoorlog.]]
As gevolg van die toestand wat op die Oosgrens ontstaan het weens die aanwesigheid van Xhosa-stamme in die Suurveld, ten weste van die Groot-Visrivier, het goewerneur sir John Cradock hom op 8 Oktober 1811 as spesiale kommissaris vir militêre en burgerlike aangeleenthede in die oostelike distrikte aangestel. Ook is hy as kommandant-generaal in bevel geplaas van die burgers van die distrikte Swellendam, George, Uitenhage en Graaff-Reinet wat opgeroep is, sy eie Cape Regiment van 594 man, en 'n paar honderd troepe van ander eenhede. Hy het opdrag gekry om die Xhosa vreedsaam oor die Visrivier te laat trek of so nie met doelmatige middele binne hul eie grense te laat terugkeer.
Graham het die militêre veldtog, die grootste van sy loopbaan, in die Vierde Grensoorlog wat in Desember 1811 begin het, volgens dr. O. Geyser in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek, uiters bekwaam en met sukses begin Maart 1812 beëindig. Geyser skryf: "Hy bewys in die behendige offensief wat met drie kolonnes gelyktydig uitgevoer word, sy hoedanighede en sy militêre vernuf. Bowendien slaag hy uitstekend daarin om oor die weg te kom met die burgers vir wie hy na die oorlog slegs hoë lof het. Ook vir die militêre vermoë van sy eie Cape Regiment wat onder blanke offisiere veg, betuig hy die hoogste agting." In dié oorlog het Graham dit reggekry om die Xhosa-hoofman Ndlambe en sowat 20 000 van sy volgelinge uit die Suurveld aan die Oosgrens te verdryf.
Stigter van Grahamstad
duimnael|links|280px|'n Waterverfskildery van [[Grahamstad in 1822, 10 jaar nadat Graham dit as garnisoendorp gestig het. Drostdy-huis is die groot gebou wat effens agter die netjiese strate staan.]]
Dadelik na die oorlog het Graham voorgestel dat 'n reeks militêre poste langs die Visrivier tussen die see en die tweede binnelandse bergreeks opgerig word om die Xhosa se terugkeer te verhoed. Op 30 Maart 1812 het hy gedetailleerde opdragte uitgereik aan die bevelvoerder van die militêre poste wat tydelik opgerig is. Sir John Cradock het intussen besluit om ’n afdeling soldate in die Suurveld te plaas. Hy het Graham opdrag gegee om ’n geskikte plek vir ’n militêre hoofkwartier te kies vanwaar die Xhosa verhoed sou kon word om hul verlore grond terug te neem. Op 3 Mei het Graham die plaas Noutoe (later as Tafelplaas) gekies en dadelik is ’n begin met die bouery gemaak. Maar die plek was ongeskik en kort daarna het Graham en die jong vaandrig Andries Stockenström die verlate leningsplaas De Rietfontein (volgens P.J. Nienaber Driefontein) van Lucas Meyer as die hoofkwartier van die Cape gekies. Dit was geleë aan die Kowierivier, 20 myl van die grens en 40 myl van die see af. Die Xhosa het dit juis in die Vierde Grensoorlog afgebrand. Graham het die bouval van die opstal herstel en dit in 'n offisiersmenasie omskep. Hy het opdrag gegee dat 'n paradeterrein voor die menasie aangelê word en 'n ry kothuise vir offisiers gebou word.
Kort hierna, deur regeringskennisgewing van 14 Augustus 1812, het die goewerneur die plek ter ere van Graham die naam "Graham's Town" (later in Engels Grahamstown geskryf en in Afrikaans Grahamstad) gegee en die onderlanddros van die distrik Uitenhage daar geplaas. Die Official Dispatch van daardie dag lui: "The headquarters encampment in the Zuurveld, shall be designated and acknowledged by the name Grahamstown, in testimony of His Excellency the Governor, Sir John Cradock's respect for the services of Colonel Graham, through whose exertions the Kaffirs were expelled from the territory." Grahamstad was die eerste ses of wat jaar van sy bestaan 'n garnisoendorp. Eers nadat die 1820-Setlaars hulle hier begin vestig het omdat dit vir hulle verkieslik was bo hul aangewese sentrum, Bathurst, het die gehuggoe tekens van werklike ontwikkeling begin toon. Aantreklike huise en kothuise is gebou asook een van die sierlikste kerke in die land, nou die katedraal van Sint Michaelen Sint George. Handel met mense anderkant die Oosgrens het floreer en reefs teen die middel 1820's kon Grahamstad aanspraak daarop maak dat dit die belangrikste handelsentrum in die Oostelike Provinsie was.
Graham se pogings om die terugkeer van die Xhosa te verhoed, was slegs deel van sy voorstelle om rus en orde in die Suurveld te herstel. Reeds op 20 Maart 1812 het hy landdroste in ’n rondskrywe aangesê om die vroeëre bewoners van leningsplase wat weens die oorlog verlaat is, aan te moedig om terug te keer om 'n digter blanke bevolking te skep. Cradock het dié stappe afgelas omdat hy die leningsplase wou afskaf en die Suurveld volgens 'n ander stelsel van grondbesit digter wou laat bewoon.
Na die buiteland
Graham het die Oosgrens middel September 1812 nadat sy veeleisende pligte daar sy gesondheid nadelig getref het. Saam met sy eggenote het hy dieselfde jaar tydelik na Brittanje vertrek, waar hy die geleentheid gebied is om weer diens te doen onder sir Thomas Graham, sy eertydse bevelvoerder. Met die versekering dat sy belange aan die Kaap nie daardeur benadeel sou word nie, het hy sir Thomas in Oktober na Holland as militêre sekretaris en eerste aide-de-camp vergesel.
Hy is in Januarie 1814 tot volle kolonel bevorder en het op 8 Maart 1814 aan die Britse aanval op Bergen-op-Zoom deelgeneem. Tydens sy verlof in Brittanje het Graham in Mei 1813 voorgestel dat 500 Skotse pagters uit die Hoogland gevind word om hulle in die Suurveld te vestig, waar hulle met die verdediging van die Oosgrens sou kon help. Maar in dié stadium het sy voorstel geen weerklank by die owerheid gevind nie.
Terug aan die Kaap
duimnael|270px|links|[[Simonstad soos afgebeeld in 'n boek deur James Prior wat in 1820 verskyn het en waarin hy dit as 'n miserabele plek beskryf met kaal heuwels wat by nuwelinge aan die Kaap 'n swak indruk van die kolonie skep. Hier was Graham van 1815 tot sy dood kommandant.]]
Randfontein
Randfontein is 'n goudmynboudorp in Wesrand in die weste van Gauteng, Suid-Afrika. Die dorp lê tussen Carletonville en Krugersdorp, en is 45 km wes van Johannesburg.
Geskiedenis
Ná die ontdekking van goud was daar 'n geskarrel na grond in die Witwatersrand en het sir J.B. Robinson die plaas Randfontein in 1886 gekoop. Die dorp is in 1890 op die plaas gestig om die goudmynbedrywighede van die Randfontein Estates-goudmynmaatskappy te bedien. Randfontein was eers deel van Krugersdorp, maar het op 1 Januarie 1929 'n onafhanklike munisipaliteit geword. Die spoorlyn vanaf Krugersdorp het die dorp in 1895 bereik.
Distrik
Die distrik is 813 km² groot. Behalwe goud en uraan is mielies, groente en suiwelprodukte van ekonomiese belang.
Onderwys
Die skole in Randfontein sluit in:
John Graham
Terug aan die Kaap
By sy terugkeer na die Kaap in 1815 het hy aansienlike veranderings onder die bewind van lord Charles Somerset waargeneem. Sy vroeëre amp (volgens 'n ander born militêre poste) in die oostelike distrikte is afgeskaf en die Hottentotregiment waaroor hy oorspronklik die bevel gevoer het, is in September 1817 ontbind om later gereorganiseer te word. Daarom het Graham die amp as kommandant van Simonstad aanvaar, 'n taamlik belangrike betrekking wat hy tot sy vroeë dood beklee het. Deur die waarnemende goewerneur, sir Rufane Donkin, is hy op 13 Oktober 1820 as die eerste landdros van die nuwe distrik Albanie aangestel, maar swak gesondheid het hom om dié amp te aanvaar.
Aangesien lord Somerset reeds voor hy op 31 Desember 1813 na die Kaap vertrek het, aan graaf Bathurst, Britse minister van kolonies, geskryf en sy aandag gevestig het op Graham se plan, kan die vestiging van die 1820-Setlaars aan die Oosgrens as sy geesteskind beskou word. Onregstreeks ou sy voorstelle van Mei 1813 ’n groot invloed op die Kaapkolonie uitoefen. Somerset het na die Kaap vertrek met die gedagte van Britse immigrasie na die Suurveld en ’n meningspeiling deur Graham onder die Skotse Hooglanders het hul belangstelling in die Kaap aangewakker. Die eerste groep immigrante, 50 Skotse leerjongens, het in 1817 na Suid-Afrika gekom deur die toedoen van die Skotse kaptein Benjamin Moodie, sonder staatshulp. Op 12 Junie 1818 het die Britse Laerhuis die minister van finansies se versoek om £50 000 as staatsteun vir grootskaalse emigrasie na die Kaap die Goeie Hoop goedgekeur. Die duisende setlaars wat vanweë dié skema na Suid-Afrika sou kom, sou ’n lewensbelangrike rol in die sake van die Oosgrens speel en eindelik dié van die hele Suider-Afrika namate hulle weg uit die Suurveld na die hele subkontinent beweeg het.
Dood en verering
Graham is in sy 43 jaar oorlede en begrawe in die begraafplaas aan Somersetweg, Kaapstad, wat later opgeruim is. Sy graf bestaan dus nie meer nie en dis onbekend wat van die grafsteen geword het. Onlangse pogings om dit op te spoor, was sonder sukses. Somersetweg was die vernaamste begraafplaas in Kaapstad tot 1886, toe die Woltemade-begraafplaas in Maitland in gebruik geneem is as die stad se hoofbegraafplaas. Voor die Somersetweg-begraafplaas gelykgemaak en bouery op die perseel omstreeks 1922 begin het, is etlike grafstene verwyder en staangemaak in die Woltemade-begraafplaas.
'n Onondertekende olieverfportret van Graham as luitenant in die 90th Regiment was in 1965 in die besit van regter K. Graham van Grahamstad, en is afgedruk in C.E. Cory se The rise of South Africa, deelI (Londen, 1910). ’n Reliëf van sy profiel is te sien in die Anglikaanse katedraal van Sint Michael en Sint George in Grahamstad., Die Africana-museum, Johannesburg, besit 'n getinte potloodtekening deur F.T. l'Ons van 'n ontwerp vir 'n Graham-gedenkteken (met sy profiel daarop) wat opgerig sou word waar die doringboom gestaan het waaronder in 1812 besluit is om Grahamstad aan te lê. Eers in 1912 is 'n monument van hierdie aard in Hoogstraat opgerig om "Graham se boom" te gedenk. Sowat 19 jaar later, omstreeks 1831, is 'n gebrandskilderde ruit ter nagedagtenis van kol. Graham in die Sint Saviour-kerk in Claremont aangebring.
Gesinslewe
duimnael|190px|regs|Die reliëf van kol. Graham se profiel in die katedraal van Sint Michael en Sint George in [[Grahamstad, wat na hom genoem is.]]
Graham is op 24 Julie 1812, sy 34ste verjaardag, in Kaapstad getroud met Johanna Catharina Cloete (1790–1843), derde dogter van Roedolph Cloete (1726–1816) van Westervoort (Great Westerford) in Rondebosch, seun van die eerste Hendrik Cloete van Constantia. Hulle het 'n seun, Robert, en drie dogters, Johanna Catharina, Elizabeth Margaret en Isabella Ann, gehad.
Graham was sedert die dood in 1799 van sy oudste broer die aangewese verteenwoordiger van die Grahams van Fintry en ná die dood van sy vader in 1816 het hy die dertiende verteenwoordiger geword. Sy enigste, seun, Robert Graham, later siviele kommissaris van Albanie, was die veertiende, en sy kleinseun, sir John James Graham, die vyftiende. Nog ’n kleinseun was sir Thomas Lynedoch Graham, ’n politikus, regter en regter-president van die Oostelike Distrikte-hof in Grahamstad. Dus is twee van sy kleinseuns tor ridder geslaan.
John Graham het lewenslank sy arm gebly, wat met al wat hy verdien het sy ouers en nege ongetroude susters onderhou het. Een van sy susters, Helen Christian Graham, het in 1816 met adv. Hendrik (Henry) Cloete.
Stephenie Meyer
Meyer, wat in haar jeugjare self 'n gretige leser was, het haar akademiese opleiding aan die Brigham Young-universiteit gevolg en op die ouderdom van 21 in die huwelik getree voordat sy in 1997 haar BA-graad in Engels verwerf het. Sonder vorige ervaring in die literêre bedryf het sy die idee vir die romanreeks in 'n droom gekry. Onder die invloed van die werk van Jane Austen en William Shakespeare het sy Twilight kort daarna begin skryf. Aanvanklik het uitgewerye, by wie Meyer die manuskrip voorgelê het, geen kans gesien vir 'n publikasie nie. Toe Little, Brown and Company dit ontvang het, het hulle die werk se potensiaal raakgesien en aan Meyer $750 000 betaal vir 'n kontrak wat voorsiening gemaak het vir 'n reeks van drie romans. Uiteindelik het vier uit haar pen gekom. Daarnaas het verskeie romans en novelles, wat deur die hoofreeks geïnspireer is, verskyn. Uiteindelik is Twilight ook verfilm.
Meyer het vervolgens haar eerste werke vir volwasse lesers geskryf met The Host (gepubliseer in 2008) en The Chemist (2016). Sy het haar eerste ervaring met rolprentvervaardiging opgedoen en met Fickle Fish Films haar eie onderneming in dié bedryf gestig. So het sy die twee dele van Breaking Dawn net soos twee ander romans vir die silwerdoek verwerk en die films self vervaardig.
Meyer, wat 'n praktiserende lidmaat van die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae is, beskou die Kerk as die grootste invloed op haar lewe en werk. Haar geloofsoortuigings word in haar werk weerspieël deur die afwesigheid van alkoholiese dranke, rook of eksplisiete beskrywings van seks. Haar twee hoofkarakters, vampier Edward Cullen (wat nog redelik jonk is met sy ouderdom van 107/109 jaar, as vampier nooit meer aan 'n verouderingsproses onderworpe sal wees nie en - wat sy voorkoms betref - vir alle tyd 'n 17-jarige jongeling sal bly volgens die lewensjaar waarin hy gebyt is, en wat ondanks alle pogings van vampierdames nog nooit tot geslagsomgang verlei is nie) en sy sterflike vriendin Bella weerhou hulle in die Twilight-reeks ook van voorhuwelikse seks. In plaas daarvan begin natuurlike seksuele spanning tussen die twee karakters opbou. Enkele sentrale aspekte van die Kerklidmate se geloofsoortuigings staan sentraal in haar werk, soos sterflikheid, versoeking en ewige lewe.
Stephenie Meyer woon met haar man en drie seuns in Phoenix, Arizona.
Jean-Philippe Rameau
Jean-Philippe Rameau (Frans: [ʒɑ̃filip ʁamo]; 25 September 1683 – 12 September 1764) was 'n Franse komponis van die baroktydperk.
256
Die jaar 256 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 56ste jaar van die 3de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Johann Rissik
Johann Friedrich Bernhard Rissik (1857–1925) was die eerste Administrateur van Transvaal en ook 'n landmeter. Hy is in Nederland gebore. As waarnemende landmeter-generaal van die Suid-Afrikaanse Republiek was hy verantwoordelik om Johannesburg uit te lê en word daarom as die peetvader van die stad beskou. Hy het Benoni ook uitgelê. Hy is in 1907 aangestel as Minister van Lande en Naturallesake. Met Uniewording in 1910 is hy aangestel as die eerste Administrateur van Transvaal. Hy tree in 1917 af en is in 1925 oorlede.
Johannesburg se naam
Rissik en Christiaan Johannes Joubert het waarskynlik aan Johannesburg sy naam besorg. Rissik en Joubert het op 3 Augustus 1886 opdrag gekry om verslag te doen oor plase aan die Witwatersrand wat as delwerye geproklameer kan word, en om 'n plek vir 'n dorp te bepaal. Rissik en Joubert is bygestaan deur veldkornet Johannes Petrus Meyer. Meyer was voordat die hoofgoudrif ontdek is reeds met die gebied verbind, en was vir alle aangeleenthede rakende die hoofrif verantwoordelik. Hulle het saam besluit dat die suidelike deel van Randjeslaagte die geskikste plek vir die dorp sou wees.
Daar word algemeen aanvaar dat Rissik en Joubert die dorp na Meyer vernoem het. Dié voorstel is na pres. Paul Kruger verwys, wat geen beswaar gehad het nie. Hy het glo opgemerk dat hy, Leyds (die staatsprokureur), Rissik én Joubert almal Johannesse was en dat die voorstel daarom des te meer aanvaarbaar was. Die feit dat soveel mense in die regering en staatsdiens Johannes geheet het, het ook gehelp.
Die borsbeelde van Rissik en Joubert pryk tot vandag in 'n voorportaal van die raadsaal van die Johannesburgse burgersentrum. Rissikstraat in Johannesburg is ook na hom vernoem.
257
Die jaar 257 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 57ste jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
St. Francisbaai
St. Francisbaai is 'n vakansiedorp aan die Indiese Oseaan in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Die dorp is in drie dele verdeel: "Die Kaap", "Die Baai", en "Die Poort".
Die Kromrivier mond langs die dorp uit.
Geskiedenis
Die dorp het sy naam gekry toe die Portugese ontdekkingsreisiger Manuel de Perestrelo daar anker geweeg het in 1575. Hy was getref met die natuurlike skoonheid van wat hy gesien het en het toe die plek "Bahia de Sao Francisca" vernoem na die beskermheilige van diere, die omgewing en handelaars Franciskus van Assisi.
In 1954, het Leighton Hulett die plaas Goedgeloof (naby die vissersdorpie wat op hierdie stadium St Francis was) gekoop vir £1750 en het saam met sy jong gesin uit KwaZulu Natal hierheen verhuis. Die grond was hard en nie geskik vir boerdery nie, so hy het in 1958, om hul inkomste aan te vul, 'n rowwe visvangkamp vir besoekers gestig. Met verloop van tyd het nog verskeie mense, hoofsaaklik van Port Elizabeth en Uitenhage, grond by Hulett gekoop en vakansiehuise gebou. Nadat hy 'n huis en erf in die dorpie verruil het vir 'n verdere 179 hektaar moerasagtige grond langs die Krommerivier, het hy 'n kanaalstelsel uitgebagger, wat St Francis die eerste marina in Suider-Afrika maak. Hy het streng boukodes is vir die ontwerp van die vakansie huise afgedwing. In 1976, toe die Humansdorp Afdelingsraad die beherende gesag geword het, het hulle hierdie beheermaatreëls in die plaaslike verordeninge verskans.
Die dorpie is in 1965 stewig op die internasionale branderplankry-kaart geplaas toe 'n Kanadese rolprentvervaardiger, Bruce Brown, sy fliek, Endless Summer, oor die golwe aan die dorp se kus vrygestel het. Branderplankryers van regoor die wêreld het gestroom om op die bekende branders te ry en vandag is St Francis, saam met Jeffreysbaai, die hoogtepunt van enige Afrika-“surfari”.
St. Francispoort
Tot in die 1990's was hierdie land onaangeraak en het bestaan uit 'n rotsagtige kuslyn en duine bedek deur natuurlike plantegroei, soos die res van St Francis slegs ses dekades vroeër. In 1995 is 'n kommersiële hawe en fasiliteite by St. Francispoort gebou. Hierdie hawe dien as 'n belangrike bedryfspunt vir Chokka (calamari) en langlynvisserye. Visvangbedrywighede het toegeneem, en uiteindelik het die behoefte aan 'n hawe duidelik geword en is aangevoer deur die destydse burgemeester, Jean Chaput.
St. Franciskaap
In 1878 is 'n vuurtoring hier gebou om skepe en vaartuie van die verraderlike rif rondom die punt te waarsku. Die vuurtoring is 27.5m hoog en is die hoogste messeltoring aan die Suid-Afrikaanse kus. Vandag is dit 'n Nasionale Monument. Daar is 'n natuurreservaat wat na St. Francispoort "Die Kaap" lei vanaf St. Francispoort.
Ellen Travolta
Ellen Travolta (gebore 6 Oktober 1939) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Grease (1978) en Lonely Hearts (2006), en in die televisiereekse Makin' It (1979) en Joanie Loves Chachi (1982).
NGC 17
NGC 17 is ’n spiraalsterrestelsel in die sterrebeeld Walvis. Dit het ontstaan uit die samesmelting van twee staafstelsels, wat ’n onlangse steruitbarsting in die sentrale dele laat ontstaan het. Stervorming vind steeds plaas. Die sterrestelsel is steeds gasryk en het ’n enkele kern. Dit is sowat 250 miljoen ligjare van die Aarde af.
Die stelsel is in 1886 deur die sterrekundige Frank Muller ontdek en op 21 November 1886 deur Lewis Swift waargeneem. Omdat nie besef is dit is dieselfde voorwerp nie, het dit twee inskrywings in die New General Catalogue gekry: NGC 17 en NGC 34.
NGC 9
NGC 9 is ’n spiraalsterrestelsel sowat 140 miljoen ligjare van die Aarde af in die sterrebeeld Vlieënde Perd. Dit is op 27 September 1865 deur Otto Struve ontdek. Dit is sowat 2,7 boogminute van NGC 8 af geleë.
Gina Gershon
Gina Gershon (gebore 10 Junie 1962) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Red Heat (1988), Showgirls (1995), Bound (1996), en Killer Joe (2011).
Ruan Combrinck
Ruan Combrinck (gebore in Vryheid, Natal, 10 Mei 1990) is 'n rugbyspeler wat vir die Goue Leeus in die Curriebeker en die Lions in Superrugby speel. Hy maak sy debuut op 18 Junie 2016 vir die Springbokke teen Ierland, 'n toets waarin hy 'n drie druk en ook as "Speler van die wedstryd" aangewys word.
Henry Cavendish
Hy het feitlik al sy tyd aan wetenskaplike navorsing gewy. Hy het die samestelling van lug bestudeer, waarin hy 20,8% suurstof gevind het. In 1766 ontdek Cavendish waterstof. In dieselfde jaar wen hy die Copley-medalje. Het het ook die edelgas argon in 1785 aangedui.
Hy het beweer dat die krag tussen twee elektriese voorwerpe kleiner word as hulle verder uitmekaar beweeg. Soos die afstand verdubbel, sal die krag tot 'n kwart van wat dit vantevore was afneem. Dit was die basis van die omgekeerde kwadraatwet. Hy het die konsep van elektriese potensiaal, wat hy die "graad van elektrifisering" genoem het, verduidelik. Hy het verder beweer dat alle punte op 'n goeie geleier se oppervlakte dieselfde potensiële energie langs 'n gemeenskaplike verwysingspunt het. Met geen manier om elektriese stroom te meet nie, het hy se eie liggaam daarvoor ingespan. Al Cavendish se bevindinge is later deur James Clerk Maxwell bevestig.
Leucandra polejaevi
Leucandra polejaevi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1896 deur Breitfuss.
Naaldbinding
Naaldbinding is waarskynlik die oudste manier om 'n stuk tekstiel te skep. Naaldbinding lyk soos hekelwerk, met die grootste verskil dat daar nie met 'n hekelnaald, maar met 'n gewone naald gewerk word en met kort stukkie draad. Die draad word met die naald deur 'n lus geryg, waardeur 'n nuwe lus ontstaan. Die werk wat so gemaak word is baie sterk en moeilik om los te trek.
Daar is slegs een Nederlandstalige boek beskikbaar oor naaldbinding:
Koning (skaak)
Die Koning is die belangrikste stuk in skaak. Die doelwit van die spel is om die teenstander se koning in skaakmat te plaas. Indien 'n speler se koning direk deur 'n teenstander se stuk bedreig word is dit in skaak en moet die speler onverwyld 'n ontwykende skuif uitvoer. As die speler nie uit skaak kan kom nie is hy in skaakmat en verloor hy die spel.
Die spel waaruit moderne skaak ontwikkel het, sjatrandj, het 'n ekwivalente stuk gehad wat die Sjah genoem is. Die nog ouer spel sjatoeranga het weer 'n ekwivalente stuk genaamd die Raja gehad. Die skaakvariante shogi, makruk, chiangtsi en janggi het ook almal soortgelyke stukke. Die feit dat 'n oorwinning in skaak afhang van die lot van 'n enkele stuk, die koning, onderskei dit van meeste ander bordspele.
Beweging
Volgens standaard skaakreëls begin Wit met die koning in die eerste ry regs van die dame. Swart begin met die koning direk oorkant die wit koning. In algebraïese notasie staan die wit koning op blokkie e1 en die swart koning op e8.
'n Koning kan een blokkie in enige rigting (horisontaal en vertikaal ) beweeg. Die uitsonderings op die reël is dat die koning nie na 'n blokkie mag beweeg wat deur 'n teenstander se stuk bedreig word nie of na een wat deur een van sy eie stukke beset word nie. Die twee konings van die skaakspelers wat teen mekaar speel kan dus nooit langs mekaar op die bord staan nie. Die koning kan egter wel skuif om die ander koning in skaak te plaas deur "oopleggende skaak" wanneer dit skuif om 'n aanval deur 'n loper, dame of toring bloot te lê. Die koning is ook betrokke by die spesiale skuif rokering. Soos by alle skaakstukke behalwe die pion buit dit die teenstander se stukke deur te beweeg na 'n blokkie wat deur die teenstander se stuk beset word, op dieselfde manier as wat dit gewoonlik skuif.
258
Die jaar 258 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 58ste jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Koning (skaak)
Rokade
Die koning kan in samewerking met die toring 'n spesiale skuif genaamd rokering (of rokade) maak. Wanneer 'n speler rokeer skuif die koning twee blokkies in die rigting van een van die twee torings. Die toring word dan aan die ander kant van die koning geplaas. Rokering kan slegs uitgevoer word as daar geen stukke tussen die koning en die betrokke toring is nie en indien beide van die twee stukke nog nie tevore geskuif is nie. Die koning mag ook nie die skuif uitvoer terwyl hy in skaak is nie en mag nie oor 'n blokkie skuif wat bedreig word nie.
Skaak en skaakmat
As 'n speler se skuif sy teenstander se koning onder aanval plaas is die koning in skaak en moet die speler onverwyld 'n skuif maak om uit skaak te kom. Daar is verskeie maniere om uit skaak uit te kom:
Indien nie een van die opsies moontlik is nie is die koning in skaakmat en verloor die speler die spel.
Pat
Pat vind plaas as die speler wat moet skuif:
Indien dit gebeur is die koning in pat en eindig die spel gelykop. 'n Speler wat geringe of geen kans het om die spel te wen nie sal baie keer poog om 'n gelykop uitslag af te dwing deur homself in pat te probeer kry.
Die resultaat van pat as 'n gelykopuitslag is eers in die 19de eeu gestandaardiseer. Voor die standaardisasie kon dit of as 'n oorwinning vir die speler wat sy teenstander in pat plaas, gesien word of as 'n "halwe-wen" vir die speler, 'n nederlaag vir die speler, is dit nie toegelaat nie, of het die speler in pat 'n beurt verloor.
Rol in verskillende fases van die spel
Tydens die opening- en middelspel speel die koning selde 'n aktiewe rol in die ontwikkeling van offensiewe of defensiewe posisie. In hierdie stadiums van die spel is dit belangriker om die koning teen skaak en skaakmat te beskerm en word die koning beveilig deur rokering en deur dit aan die kant van die bord agter pionne te hou. In die eindspel speel die koning egter 'n aktiewe rol as 'n aanvalstuk en om oorblywende pionne te help promoveer.
Dit is nie sinvol om 'n waarde aan die koning toe te ken relatief tot ander stukke nie aangesien dit nie gebuit of geruil kan word nie. In hierdie sin kan die waarde daarvan as oneindig beskou word. As 'n beoordeling van die koning se vermoë as aanvallende skaakstuk tydens die eindspel word dit as sterker as 'n loper of ruiter beskou – Emanuel Lasker het dit die waarde van 'n ruiter plus 'n pion gegee (i.e. vier punte op die skaal van Skaakstuk relatiewe waarde). Dit is beter met die verdediging van nabygeleë pionne as die ruiter en is beter met aanval as wat die loper is.
2016-Rugbykampioenskapreeks
Die 2016-Rugbykampioenskapsreeks was die vyfde jaarlikse rugbytoernooi tussen die nasionale spanne van Suid-Afrika, Argentinië, Australië en Nieu-Seeland. Die reeks is vanaf 20 Augustus tot 8 Oktober 2016 gespeel, later as in 2015, omrede die Olimpiese Spele nog plaasgevind het. Die lande se spanne word onderskeidelik die Springbokke, Pumas, Wallabies en All Blacks genoem. Nieu-Seeland het die toernooi vir die 14de keer gewen. Buitendien het hulle die Bledisloebeker ingepalm en die Vryheidsbeker gewen, terwyl Australië met die Mandela Uitdaagplaat en die Poematrofee weggestap het.
Die toernooi is deur SANZAAR georganiseer, ’n konsortium wat sedert 2012 uit die vier lande se rugbyfederasies bestaan.
Rooiplein
Rooiplein (Russies: Красная площадь, Krásnaja plósjtsjad) is 'n plein in Moskou. Met die historiese geboue al om die plein is dit die bekendste plein in die stad en een van die bekendstes ter wêreld. Dit skei die Kremlin, die eertydse keiserlike vesting en tans die amptelike woning van die president van Rusland, van die historiese handelsbuurt bekend as Kitai-gorod. Verder bevat dit die beroemde Sint Basilius-katedraal, die Lenin-mausoleum, die GUM-afdelingswinkel, die Moskouse Historiese Staatsmuseum en vele ander historiese geboue.
Omdat van Moskou se grootste strate van hier in alle rigtings uitwaaier en later snelweë word, word Rooiplein dikwels beskou as die hart van Moskou en die hele Rusland. Die plein en die Kremlin is sedert 1990 saam 'n Unesco-wêrelderfenisgebied.
Oorsprong en naam
Die plein was aanvanklik die hoofmark in Moskou. Dit is ook gebruik vir seremonies en afkondigings en sommige tsaars is daar gekroon. Van die begin af is die plein ook deur Russiese regerings gebruik vir amptelike seremonies en dit het geleidelike bebou geraak.
Die naam Rooiplein is nie afgelei van die kleur van die plaveisel of die kleur wat met kommunisme verbind word nie. Dit kom van die Russiese woord красная (krasnaja), wat vandag net "rooi" beteken maar in die dae toe die plein sy naam gekry het, ook "mooi" beteken het. Die woord "mooi" is aanvanklik vir die Sint Basilius-katedraal op die plein gebruik, maar later ook vir die plein self. Die Russiese naam beteken dus eintlik "Mooi Plein".
Die plein is aanvanklik Weliki Torg (Groot Mark) of net Torg (Mark) genoem, daarna Troitskaja na 'n klein Drie-eenheid-kerk wat daar gestaan het. Dit is eers in 1661-'62 Mooi Plein / Rooiplein genoem.
Verskeie antieke Russiese stede se hoofplein word ook "Krasnaja Posjtsjad" genoem na aanleiding van Moskou s'n.
Voor die 18de eeu
Die oostekant van die Kremlin-driehoek, wat aan Rooiplein lê, tussen die riviere Moskwa en die nou ondergrondse Neglinnaja, is beskou as die kwesbaarste kant van die Kremlin in 'n aanval omdat dit nie soos die ander kante deur riviere of enige ander natuurlike hindernisse beskerm is nie. Dié deel van die Kremlinmuur was dus die hoogste, en verder het die Italiaanse argitekte wat die versterkings gebou het, Iwan die Verskriklike oorreed om die gebied langs die muur oop te laat om dit makliker te maak om op vyande te skiet. In 1493 en 1495 is dekrete afgekondig waarin die sloping van alle geboue binne 230 meter van die muur gelas is.
In 1508–1516 het die Italiaanse argitek Aloisio die Nuwe 'n grag voor die Oostelike muur gebou wat die Moskwa- en die Neglinnaja-rivier verbind. Die Alewizof-grag was 541 meter lank, 36 meter wyd en 9,5–13 meter diep. Dit is met kalksteen uitgevoer en in 1533 is steenmure van 4 meter dik weerskante daarvan gebou. Daar was drie poorte aan dié kant van die muur, waarvan die Spasski die hoofpoort was wat deur die tsaars gebruik is. Van hier het eers 'n hout- en daarna 'n steenbrug oor die grag geloop. Boeke is op die brug verkoop.
Rooiplein het later 'n handelsentrum geword. Iwan die Grote het gelas dat handel net tussen individue kon plaasvind, maar mettertyd is dié reël verbreek en is permanente markgeboue opgerig. Ná 'n brand in 1547 het Iwan die Verskriklike die houtwinkels in rye gereorganiseer. Die strate Iljinka en Warwarka is opgedeel in die boonste rye (nou die GUM-afdelingswinkel), middelrye en onderste rye.
'n Paar jaar later is die Katedraal van die Voorbidding van Gods Moeder aan die Grag (Собор Покрова что на Рву) of kortliks die Pokrof-katedraal (Покровский Собор), algemeen bekend as die Sint Basilius-katedraal, aan die grag gebou. Dit was die eerste gebou wat aan die plein sy huidige silhoeët gegee het (die Kremlintorings het toe nog nie tentdakke gehad nie). In 1595 is die houtwinkels met steengeboue vervang en 'n steenplatform (bekend as Lobnoje Mesto) is gebou van waar die tsaar se edikte afgekondig is.
Rooiplein is as 'n heilige plek beskou en verskeie feestelike optogte is hier gehou. Op Palmsondag het die patriarg op 'n donkie van die Sint Basilius-katedraal na die Kremlin gery, vergesel van die tsaar en die volk.
Tydens die uitdrywing van die Pole in 1612 uit Moskou het prins Dmitri Pozjarski die Kremlin vanuit die plein binnegegaan. Daarna het hy die Kazan-katedraal laat bou.
In 1624–1625 het die Spasskaja-toring 'n tentdak gekry. In die laat 17de eeu is alle houtgeboue op die plein gesloop en het al die Kremlintorings, behalwe die Nikolskaja-toring, tentdakke gekry.
Die 18de eeu
In 1702 is die eerste openbare teater in Rusland naby die Nikolski-poort gebou. Dit is in 1737 in 'n brand verwoes.
Tydens haar bewind het Katharina die Grote verbeterings op die plein laat aanbring en in 1786 het die argitek Matweef Kazakof 'n nuwe Lobnoje Mesto van steen gebou, effens wes van die vorige een.
Die 19de en 20ste eeu
In 1804 is die plein op versoek van die handelaars geplavei. In 1806 is die Nikolskaja-toring herbou en het dit ook 'n tentdak gekry. Die volgende verbeteringsfase van die plein het begin ná die inval van Napoleon en die brand in 1812. Die grag is in 1813 toegegooi en bome is daar geplant. Aan die oostekant is nuwe geboue in die keiserlike styl gebou. In 1818 is die Gedenkteken vir Minin en Pozjarski opgerig. Dit is ter ere van Koezma Minin en prins Dmitri Pozjarski, wat in 1612 'n leër op die been gebring het om die Pole uit die Kremlin te verdryf en so 'n einde te bring aan die Russiese Tyd van Beroeringe.
In 1874 is die Moskouse Historiese Staatsmuseum aan die noordwestekant van die plein gebou. Van die winkels is gesloop en nuwe geboue van 1888 tot 1893 opgerig. Die boonste rye (vandag GUM) was in werklikheid die eerste afdelingswinkel in Rusland. In dié tyd (in 1892) is elektriese lanterns ook aangebring.
Die 20ste en 21ste eeu
'n Paar maande ná die Russiese Rewolusie in 1917 het Moskou weer die hoofstad van Rusland geword en ná 1922 die hoofstad van die nuut gestigte Sowjetunie. Die plein het sy belangrikheid herwin en die fokuspunt van die nuwe staat geword. Dit het veral bekend geword vir die militêre parades en ander propaganda-geleenthede wat daar gehou is.
Die eerste daarvan het reeds op 7 November 1918 plaasgevind op die eerste viering van die rewolusie toe onder andere 'n strooipop wat die tsaar voorstel, daar verbrand is.
Die Kazan-katedraal en ander historiese geboue is gesloop om plek te maak vir die groot militêre voertuie wat deur die plein moes beweeg. (Hulle is ná die verbrokkeling van die Sowjetunie herbou.) Daar was selfs planne om die beroemde Sint Basilius-katedraal te sloop, maar Stalin het dit ná groot teenstand afgekeur.
Op 28 Mei 1987 het 'n jong Duitse amateurvlieënier, Mathias Rust, met 'n Cessna 172 naby Rooiplein geland. Hy het later gesê hy wou 'n "denkbeeldige brug" bou tussen die twee kante van die Koue Oorlog. Die feit dat hy deur 'n verdedigingstelsel gedring het wat as "ondeurdringbaar" beskou is, het 'n groot impak op die Sowjet-verdedigingsmagte gehad. Verskeie senior offisiere, onder andere die minister van verdediging, is afgedank. Rust is tot vier jaar tronkstraf gevonnis, waarvan hy minder as 'n jaar uitgedien het voor hy as 'n welwillendheidsgebaar vrygelaat is.
In 1990 was die Kremlin en Rooiplein van die eerste plekke in die Sowjetunie wat op Unesco se lys van wêrelderfenisgebiede geplaas is.
In onlangse jare is groot konserte op Rooiplein gehou, onder andere deur The Prodigy, t.A.T.u., Shakira, Scorpions, Paul McCartney, Roger Waters en Red Hot Chili Peppers. Laasgenoemde se konsert, op 14 Augustus 1999, is deur sowat 200 000 mense bygewoon. Paul McCartney se optrede, op 24 Mei 2003, was 'n historiese oomblik vir baie, aangesien The Beatles en hul musiek in die Sowjetunie verban was. Dit was die eerste optrede deur 'n Beatle in Rusland. Sedert 2006 word 'n ysskaatsbaan elke winter voor die ingang van die GUM gebou.
In Mei 2008 het Rusland weer 'n Oorwinningsdagparade op Rooiplein gehou. Dit was die eerste keer sedert die verbrokkeling van die Sowjetunie in 1991 dat Russiese militêre voertuie oor die plein gery het.
Bakens aan Rooiplein
Rooiplein is sowat 330 meter lank en 70 meter breed. Die geboue om die plein is almal op die een of ander manier belangrik. Die enigste standbeeld op die plein is die Gedenkteken vir Minin en Pozjarski voor die Sint Basilius-katedraal ter ere van die twee mans wat 'n einde help bring het aan die Tyd van Beroeringe. Daarnaby is die Lobnoje Mesto. Albei het vroeër nader aan die middel van die plein gestaan, maar is geskuif om plek te maak vir militêre voertuie tydens Sowjet-parades.
Die Moskouse Historiese Staatsmuseum
Aan die noordwestekant van die plein staan die opvallende donkerrooi gebou van die Historiese Staatsmuseum (Государственный Исторический музей, Gosoedarstwenni Istoritsjeski Moezei). Dit is in 1875–1883 gebou en is dus een van die nuutste geboue aan die plein. Die eerste apteek in Moskou het van die begin van die 18de eeu op dié plek gestaan. Dit is in 1755 ombou en was twee dekades lank die eerste kampus van die destyds nuut geboude Moskouse Staatsuniversiteit.
Die museumgebou is spesiaal gebou vir die Historiese Museum, wat in 1872 gestig is, en in Mei 1883 ingewy. Die argitek was Wladimir Sherwood, wat dikwels gebruik gemaak het van die tradisionele Russiese styl. Die gebou het 'n ou Russiese voorkoms gehad: Die fassade herinner aan dié van tradisionele Russies-Ortodokse kerke, met torings wat pas by die Kremlintorings. Die vorm van die dak herinner aan dié van die Terem-paleis in die Kremlin, 'n styl wat in die 16de en 17de eeu gebruik is vir herehuise.
Vandag is die Historiese Museum die grootste en bekendste geskiedenismuseum in Rusland. Dit bevat sowat 4,5 miljoen items uit die Russiese geskiedenis en hou jaarliks spesiale temagebonde uitstallings.
Opstandingspoort en Iberiese Kapel
Sedert 1669 het die houtkapel wat voor die poort gestaan het (en weg van Rooiplein gewys het) 'n replika gehuisves van die Ikoon van die Poortwagter, waarmee wonderwerke glo verrig is. Die oorspronklike ikoon word in die Georgiese Iweron-klooster op Berg Atos gehou, vandaar die naam Iwerski of Iberiese vir beide die kapel en die poort. In 1781 is 'n nuwe steenkapel in die plek van die houtkerk gebou.
Die middelste deel van die toring bestaan uit twee boogvormige poorte, wat omring word deur twee simmetriese reghoekige torings. In die tyd van die Russiese Ryk het die poort met groot feeste gedien as simboliese ingangspoort tot die hart van Moskou: So het die tsaars Rooiplein op kroningsplegtighede deur die poort binnegegaan.
In 1931, in die tyd van die Sowjetunie, is die poort en kapel afgebreek om die deurgang van groot militêre voertuie tydens parades te vergemaklik. Hulle is in 1996 herbou.
Kazan-katedraal
Die Katedraal van die Kazanse Ikoon van Gods Moeder (Собо́р Каза́нской ико́ны Бо́жией Ма́тери, Sobor Kazanskoi ikoni Bozjnei Materi) of Kazan-katedraal (Каза́нский собо́р, Kazanski sobor) staan reg langs die voormalige Provinsiale Raadsgebou, op die hoek van Rooiplein en Nikolskaja-straat. 'n Kerk het reeds sedert die 1620's op dié plek gestaan, eers van hout en later van stene. Die huidige katedraal is in 1993 herbou.
Dit stem ooreen met die Russiese tradisie om kerke te laat bou om belangrike oorwinnings te vier, nes die geval was met die Sint Basilius-katedraal op die plein, wat gebou is om die Russe se oorwinning oor die Tartare te vier.
Josef Stalin het die katedraal in 1936 saam met 'n paar ander historiese geboue laat sloop om plek te maak vir groot militêre voertuie tydens Sowjet-parades. Dit is in die 1990's herbou en in 1993 voltooi.
GUM-afdelingswinkel
Die afdelingswinkel GUM of GOeM aan die oostelike kant van die plein beslaan die hele gebied tussen Nikolskaja- en Iljinka-straat. Dit het in 1921 sy huidige naam gekry (GUM het in die Sowjettyd gestaan vir Государственный Универсальный Магазин, Gossoedarstwenni Oeniwersalni Magazin of "Staatsafdelingswinkel"; vandag staan dit vir Главный Универсальный Магазин, Glawni Oeniwersalni Magazin of "Hoofafdelingswinkel"). Vanweë sy ligging aan Rooiplein, sy argitektuur en sy grootte (die verkooparea beslaan sowat 35 000 m2) is die GUM die bekendste inkoopsentrum in Rusland.
Voormalige Groothandelsgebou
Die gebou op die oostelike hoek van die plein, op die hoek met Iljinka-straat, staan presies waar die Middelrye van die mark in die 17de eeu gestaan het. Die groot versameling stalletjies en houthutte is aan die einde van die 18de eeu vervang deur 'n handelskompleks wat vermoedelik deur die Italiaanse argitek Giacomo Quarenghi ontwerp is. Tydens die 1812-oorlog teen Napoleon het dié gebou afgebrand en dit is 'n paar jaar later deur Osip Bove herbou. Dit bestaan steeds en staan aan Iljinka-straat 'n paar honderd meter oos van Rooiplein.
Die Groothandelsgebou op Rooiplein is eers in 1894 gebou, in dieselfde tyd as die huidige GUM. Aangesien dit van die begin af as 'n uitbreiding van die GUM gebou is, is dit nie vreemd dat die argitektuur aansienlik ooreenstem nie. Die gebou in die ou Russiese styl word afgerond met 'n 16de-eeuse fasade. Die argitek was Roman Klein, wat ook die Poesjkin-museum en ander bekende geboue in Moskou ontwerp het.
Ná die oorname deur die Bolsjewiste is die gebou gebruik as die setel van verskeie owerhede. Van die binnegeboue is sedert 2007 herbou en die gebou huisves sedertdien 'n hotel.