cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daniel K. Inouye Internasionale Lughawe
Terminale
Terminaal 2 (voorheen bekend as die "Oorsese Terminaal") het in 1962 geopen en het 29 hekke. Terminaal 2 is die grootste terminaal by HNL en is die enigste terminaal wat internasionale aankomste en vertrekke kan neem. 2 3-stralerhekke om 'n Airbus A380 te hanteer is in 2018 by die terminaal gevoeg; dit is gedoen om All Nippon Airways se A380-vlugte tussen Tokio se Narita-lughawe en Honolulu te ondersteun.
Landvervoer
Die lughawe is toeganklik vanaf beide Interstate H-1 by afrit 16 en die Nimitz-hoofweg.
Die Wiki Wiki Shuttle, die lughawe se gratis pendelbus, verskaf diens tussen die kaartjiekantore van al drie terminale, sowel as diens tussen die loopgange van Terminaal 1 en Terminaal 2 na-sekuriteit.
'n Gekonsolideerde huurmotorfasiliteit (CONRAC) van $377 miljoen en 1,8 miljoen vk. voet is op 1 Desember 2021 geopen en konsolideer alle huurmotormaatskappye in een gedeelde fasiliteit. Die fasiliteit beskik oor 4 500 parkeerplekke oor vyf vlakke.
Japannese Rooi Leër
Die Japannese Rooi Leër (Japannees: 日本赤軍, Nihon Sekigun) (JRL) was 'n Japannese terreurorganisasie wat in Februarie 1971 deur die egpaar Fusako Shigenobu en Tsuyoshi Okudaira gestig is. Hulle het die organisasie vernoem na die Sowjetunie se Rooi Leër. Die groep het 400 lede gehad. Hulle doel was om die grondwetlike monargie omver te werp en die land sosialisties te maak. Die Japannese Rooi Leër het noue bande met die Populêre Front vir die Bevryding van Palestina (PFLP) behou. Teen die vroeë 1980's was die Japannese Rooi Leër nie meer aktief as 'n openlike terreurgroep nie, maar het steeds die PFLP gehelp met wapens, geld en opleiding.
Fusako Shigenobu
Fusako Shigenobu, 'n stigterslid van die Japannese Rooi Leër, is in 2000 gearresteer en in 2006 tot 20 jaar tronkstraf gevonnis. Sy is in 2022 uit die tronk vrygelaat, waarna sy om verskoning gevra het vir die optrede van die Japannese Rooi Leër.
Poetin – choeilo!
thumb|190px|"Poetin – choeilo", graffiti in [[Loehansk.]]
"Poetin – choeilo!" (Oekraïens: Пу́тін — хуйло́; Russies: Пу́тин — хуйло́, wat vertaal kan word as "Poetin is 'n pielnek!") is 'n Oekraïense en Russiese slagspreuk wat president Wladimir Poetin bespot. Dit het in Maart 2014, aan die begin van die oorlog tussen dié twee lande, in Oekraïne ontstaan uit 'n sokkerliedjie deur fanatici aanhangers van FC Metalist Kharkiv en Shaktar Donetsk. Die frase het wydverspreid geraak in Oekraïne onder voorstanders van Oekraïense onafhanklikheid en onder mense in albei lande wat teen Poetin en die Russiese inval van 2022 in Oekraïne is.
Etimologie
thumb|links|240px|'n Voertuig met die registrasienommer PTN CHLO. thumb|190px|"ПТН Х̆ЛО" (PTN CHLO), gemaak van plakkers "Moenie Russiese goedere koop nie!" Die kern van die mat-vloekwoord is die Russiese woord хуй ("piel" in Russies, Oekraïens en Belarussies). Met die agtervoegsel "-lo" kan dit vertaal word as "pielnek", "fokker" of soortgelyke vloekwoorde. Die woord is dieselfde in die drie tale.
In Mei 2014 is in media berig die Russiese vloekwoord choei is tot die Urban Dictionary gevoeg as sinoniem vir Wladimir Poetin.
'n Afkorting met 'n soortgelyke suggestiewe betekenis is ПТН ПНХ" (PTN PNCh), wat staan vir Путин, пошёл на хуй (Poetin, posjol na choei, "Poetin, fok weg.")
Die frase Poetin – choeilo! het weer gewild geword tydens die Russiese inval van 2022 in Oekraïne.
Senegalia
Senegalia is 'n genus van blomdraende plante in die Fabaceae familie, algemeen bekend as doringbome of acacias. Dit behoort aan die subfamilie Mimosoideae. Sy spesies is as lede van die Acacia genus beskou tot 2009.
Zorino (Astrachan-oblast)
Zorino (Russies: Зорино) is 'n klein dorpie in Liman-rajon van Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Liman Stedelike Munisipaliteit behoort. Dit lê op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta oorkant die Glawnaja Protokarivier van 'n ander dorpie, Jar-Bazar.
Geskiedenis
Die dorpie is aan die begin van die 20ste eeu gestig deur Kalmikiese setlaars en het oorspronklik die naam Kjoektja gehad. Ná die deportasie van die Kalmikiërs na Siberië deur Josef Stalin se Sowjetregering het die dorpie sy huidige naam, Zorino, gekry. Dit kom van die Russiese woord vir "dagbreek".
Lampranthus mutatus
Lampranthus mutatus is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Zorino (Astrachan-oblast)
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Zorino 29 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Cody Linley
Cody Linley (gebore 20 November 1989) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente When Zachary Beaver Came to Town (2003) en Hoot (2006), en in die televisiereekse Dancing with the Stars (2005) en Hannah Montana (2006).
Leucopsacus ingolfi
Leucopsacus ingolfi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Leucopsacus en tot die familie Leucopsacidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1928 deur Burton.
David Menkin
David Menkin (gebore 10 Mei 1977) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Captain America: The First Avenger (2011), Zero Dark Thirty (2012), Survivor (2015), en The Man from U.N.C.L.E. (2015).
Constance Crawley
Constance Crawley (30 Maart 1870 – 17 Maart 1919) was 'n Engelse aktrise, draaiboekskryfster, en rolprentregisseuse.
Gísli Örn Garðarsson
Gísli Örn Garðarsson (gebore op 15 Desember 1973) is 'n Yslandse akteur en regisseur. Hy is een van die stigterslede van Vesturport, 'n teater- en filmmaatskappy in Reykjavík, en is ook soms draaiboekskrywer en vervaardiger. Voordat hy op toneelspel konsentreer, het hy internasionaal as 'n gimnas meegeding. Sy lewensmaat, Nína Dögg Filippusdóttir, is ook 'n noemenswaardige aktrise. Hulle het twee kinders saam.
Vroeë lewe en opvoeding
Gísli Örn is in Reykjavík gebore, maar het in Oslo grootgeword. Sy pa, Garðar Gíslason, is 'n onderwyser; sy moeder, Kolbrún Högnadóttir, werk vir die uitgewer Fróði. Gísli Örn het skool voltooi aan die Hamrahlið College in Hlíðahverfi en studeer sosiologie aan die Universiteit van Ysland en Wes-Europese studies aan die Universiteit van Oslo voordat hy opleiding in drama aan die Yslandse Akademie vir Kunste voltooi het. Hy wou drama in Oslo studeer, maar kon nie toelating kry nie. Vir baie jare was hy 'n gimnas, en het vir die Yslandse, Noorse en Deense nasionale spanne meegeding. Hy behoort tot die elite Ármann-klub, saam met Guðjón Guðmundsson, wat 'n aantal jare in sy ouderdomsgroep nasionale kampioen was. Hy oorweeg dit om 'n gimnastiekafrigter te word, maar vind dit onaantreklik.
Loopbaan
Gísli Örn het in baie Yslandse films verskyn, beginnend in 2001 met 'n groot rol in Dramarama. In daardie jaar het hy ook die drama-onderneming Vesturport saam met 13 ander gestig. In 2010 het hy 'n ondersteunende rol in die Hollywood-rolprent Prince of Persia: The Sands of Time.
Hy debuteer as regisseur met 'n sirkustema-produksie van Shakespeare se Romeo en Juliet in die Stadsteater in Reykjavík in 2003, terwyl hy ook die rol van Romeo vertolk. Die sukses van die produksie het gelei tot 'n uitnodiging om dit na die Young Vic in Londen oor te plaas, vanwaar dit in 2004 na die Playhouse Theatre verhuis het. Hy het sedertdien verdere verhoogproduksies geregisseer, waaronder 'n aanpassing van Kafka se The Metamorphosis in samewerking met David Farr en die Lyric Theatre, Hammersmith, wat in baie Europese lande en die Verenigde State getoer het, benewens die Verenigde Koninkryk en Ysland. Büchner se Woyzeck tydens die BAM Next Wave-fees in 2008, geregisseer deur Gísli Örn, was Vesturport se eerste verskyning in die Verenigde State. Met die Amerikaanse repertoriumteaterproduksie van The Heart of Robin Hood, ook geskryf deur Farr, word hy die eerste Yslander wat op Broadway geregisseer het. Hy het ook as vervaardiger en draaiboekskrywer in 'n aantal Vesturport-projekte opgetree.
Eerbewyse
Benewens die toekennings wat deur Vesturport gewen is, het Gísli Örn 'n Shooting Stars-toekenning op die Berlynse Filmfees in 2007 ontvang vir sy rol in Children. In Junie 2010 is hy bekroon met die Orde van die Valk, Ridderkruis, vir dienste aan die Yslandse kultuur. Verenigde State
Persoonlike lewe
Gísli Örn het 'n jonger suster, Rakel. Hy het twee kinders saam met sy lewensmaat, Nína Dögg Filippusdóttir, wat ook 'n lid van Vesturport is.
Lampranthus verecundus
Lampranthus verecundus was 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom by Riversdal voor. Die plant is deel van die fynbos-bioom.
Vliegtuigbou
Vliegtuigbou het betrekking op die ontwerp, produksie en bemarking van vliegtuie vir burger- sowel as militêre lugvaart. Saam met die ruimtevaarttegniek behoort die vliegtuigtegniek tot die mees gevorderde tegnieke en die aërodinamika, die hidroulika en die elektronika speel daarby 'n belangrike rol. Die vliegtuigbou behels die ontwerp, konstruksie en bemarking van vliegtuie.
Die produksie van die vliegtuig word op 'n vloeikaart uiteengesit, wat al die vervaardigingstappe aandui. Dit sluit die vervaardiging van individuele onderdele, subsamestellings en die uiteindelike montering in. Tydens die bou van die vliegtuig word daar deurentyd toetse uitgevoer om te verseker dat alles perfek funksioneer. Alie toetse kan egter nie op die grond uitgevoer word nie en in 'n sekere stadium moet toetsvlugte uitgevoer word om probleme te identifiseer en finaal uit te stryk.
Die prototipe van die vliegtuig moet minstens 1 000 vliegure voltooi voordat dit produksieryp is. Om te verseker dat vliegtuigbou op 'n ekonomiese grondslag geskied, is dit nodig dat 'n minimum aantal vliegtuie gebou en bemark word. Aangesien die produksiekoste hoog is, moet daar oor die algemeen 150 tot 300 vliegtuie gebou en verkoop word voordat die produksiekoste enigsins geregverdig is. Die vliegtuigbou was in die laaste aantal jare onderhewig aan sterk kostestygings.
Dit het meegebring dat byvoorbeeld die Europese lande nie die bou van vliegtuie individueel kon onderneem nie, maar moes saamspan. Voorbeelde hiervan is die Airbus A-300B, wat deur Frankryk en Duitsland saam gebou word, en die Concorde, wat 'n Frans-Britse produk is.
Searsia parviflora
Searsia parviflora is 'n struik wat hoort tot die genus Searsia. Die struik is inheems aan Bangladesj, oos en wes Himalaja, Indië, Mianmar en Nepal.
Rasionalisme
Die rasionalisme is 'n filosofiese stroming waarvan die vertrekpunt is dat die rede die enigste of vernaamste bron van kennis is. Die werklikheid het volgens rasionaliste 'n inherente redelike en logiese struktuur wat vanweë hierdie feit ook direk deur die verstand verstaan kan word sonder enige tussenkoms van iets anders as die denke self. Dit is in teenstelling met stelsels wat hoofsaaklik op openbaring of tradisie gebaseer is, of stelsels wat die ervaring aandui as die vernaamste kennisbron (empirisme). Hierdie stroming gedy veral in die 17de eeu in Europa, veral in Frankryk en Duitsland, terwyl die teenpool, die empirisme, veral populêr was in Groot-Brittanje. Die groot name binne die rasionalisme is René Descartes, Baruch Spinoza en Gottfried Leibniz. ‘n Tweede generasie rasionaliste sluit in Arnold Geulincx, Nicolas Malebranche en Christian Wolff.
Naas die filosofiese rasionalisme is daar ook 'n religieuse of godsdienstige rasionalisme wat die geloofswaarhede wil (laat) verantwoord via die persoonlik denke. Ook die Middeleeuse leer van die fides quaerens intellectum (die geloof wat na die rede soek) word binne die religieuse domein wel as rasionalisme beskou.
Antieke tye
Die rasionalisme word in die klassieke antieke tye veral inhoud gegee deur filosowe wat skepties teenoor ervaring as bron van kennis staan. Hiervan was Plato die bekendste, maar nie die enigste nie. ‘n Belangrike wegbereider van Plato was Parmenides. Parmenides kan beskou word as die eerste ontoloog of metafisikus. Waar vroeër natuurfilosowe hulself fokus op die verklaring van die natuurverskynsels rondom hulle, fokus Parmenides homself op die begrip van die syn of synde self. Om tot insig te kom in die ware syn, maak hy slegs gebruik van die denke en verwerp die sintuiglike "skynwêreld" as 'n foutiewe bron. Die syn of synde is volgens Parmenides altyd één, onbeweegbaar, ondeelbaar en volmaak. Waargenome dinge kom egter altyd voor as 'n veelheid, veranderlik, deelbaar en onvolmaak, daarom dat die waarneming ook aan ons geen kennis kan voorsien nie. Die filosoof moet bloot deur te dink en die volg van logiese reëls tot insig kom.
Plato bou op Parmenides en kombineer dit verder met die insigte van Herakleitos. Plato interpreteer Herakleitos as 'n filosoof wat die mening huldig dat alles rondom ons beweeg en verander en dat dus niks één bly nie. "Ons kan nooit twee keer deur dieselfde rivier stap nie" volgens Herakleitos (konsep van alles vloei - panta rhei). Tog stel Plato dit dat die mens in staat is om vaste en sekere kennis te verkry oor bepaalde sake, ondanks daarvan dat alles wat ons in die ervaring teëkom veranderlik is. Hieruit besluit Plato dat kennis gefundeer moet word in iets anders as die sintuiglike wêreld, naamlik in die denke, en meer konkreet in die herinneringe van die Idees wat die mens al besit van voor sy geboorte, maar slegs vergeet is (anamnese). Bekend is sy allegorie van die grot waarin hy metafories die tog beskryf wat die filosoof moet aflê. Die filosoof moet die sintuiglike illusies oorkom en opgaan na die Ideëwêreld en daar via die rede die Idee self aanskou om tot ware kennis te kom. Die platonisme het in die verdere geskiedenis van die filosofie 'n groot invloed. Dit blyk byvoorbeeld uit die neoplatonisme van Plotinus.
Middeleeue
Ook in die Middeleeue was die rasionalisme van belang. Teoloë soos Augustinus van Hippo neem die Ideëleer van Plato oor, maar in 'n aangepaste vorm. So plaas hy die Idees nie in 'n aparte (intelligente) wêreld nie, maar in God self. Deur die lig van God was die mens in staat tot kennis. Kennis moes dan ook gesoek word in die rede, die deel van die mens wat die nouste aansluit by God. 'n Ander tendens wat aantoon dat ook in die vroeë Middeleeue 'n sterk rasionalistiese denke aanwesig was, is te vind in die werk van Berengarius van Tours. Berengarius prys die logika en dialektiek in De sacra coena adversus Lanfrancum as hoogte goed en gebruik dit selfs om Christelike dogmas soos die transsubstansiasie te kritiseer. Hy word onder andere deur Lanfranc van Bec, waarteen hy in 'n vroeë werk skryf, beskuldig van die feit dat hy die kerklike gesag nie erken nie. Sy eie, 'rasionele' weergawe van die doktrine word in 1050 deur die Rooms-Katolieke Kerk verwerp. Hierdie dialektiese denkers, wat die logika 'n besonderse gesag gee, staan teenoor sogenaamde fideïste wat stel dat die rede nie van enige nut was vir geloofsartikels is nie. Voorbeelde van fideïste in hierdie tyd was Petrus Damiani en Manegold van Lautenbach.
Verder voorbeelde van Middeleeuse rasionalisme is byvoorbeeld ook die ontologiese godsbewys wat deur Anselmus van Kantelberg in Proslogion (1078) geformuleer is, wat bloot op die basis van konsepte en denke die (noodsaaklike) bestaan van God probeer aantoon het. Die mees tipiese element van die Middeleeuse rasionalisme, wat in die moderne tyd ook verdwyn het, is dat kennis hier sterk gebaseer word op die gesag (van die Kerk en vroeëre teoloeë) en openbaringe (van uit die Bybel).
In die latere Middeleeue, byvoorbeeld tydens die opkoms van die skolastiek sal die rasionalisme in belanrikheid afneem, hoewel, dit nog grotendeels behoue bly. Dit word vanaf die 13de eeu gekombineer met insigte van Aristoteles, wat as empiris beskou kan word. Die nominalisme van Willem van Ockham, waarin konsepte nie meer as onafhanklike Idees (in God) gesien word nie, maar as produkte van die menslike gees, kan beskou word as 'n oorgang na die moderne rasionalisme.
Descartes, Spinoza en Leibniz
Die rasionalisme word veral hoog geag in die tydvak van René Descartes, Baruch Spinoza en Gottfried Leibniz. In hierdie tydvak neem die belang geheg aan rol van God in die filosofie af. Ten spyte hiervan bly God nog steeds as uiteidelike fondament aangesien die rede beskou word as in staat tot sekere kennis, omdat dit so deur God geskape is. 'n Ander belangrike nuwe element in hierdie filosofie was die opkoms van die moderne wetenskap en die wetenskaplike metode. Dit het vir 'n groot opbloei van die empirisme gesorg, waardeur daar 'n ware stryd ontstaan tussen die rasionalisme en empirisme wat eers deur Immanuel Kant besleg sal word.
Die rasionalisme beskou veral die moderne wiskunde as betekenisvolle voorbeeld vir die denkrigting. Descartes streef byvoorbeeld na 'n Mathesis Universalis en Leibniz na 'n Scientia Generalis. In Discours de la Méthode (1637) verduidelik Descartes sy visie vir 'n nuwe, metode om te volg vir die filosofie asook vir elke wetenskap waarvolgens die wiskunde as sentrale voorbeeld dien. Belangrik is veral die konstruktiewe element in die wiskundige metode, waarvolgens mens vertrek van enkele basisbeginsels, axiomas, waarop verder gebou word en tot nuwe "bewyste" stellings daargestel word. Hierdeur moet mens wel eers vaste vertrekpunte vind van waaruit mens nuwe stellings kan bewys. Hierdie vertrekpunte ondersoek Descartes in sy werk Meditationes de prima philosophia (1641). Hierin betoog hy dat via 'n metodiese twyfel, waarvolgens 'n mens alles waarin enigsins twyfel is as onseker verwerp moet word, 'n reeks helder en welonderskeide beginsels geidentifiseer kan word (des idées claires et distinctes). Hiervolgens kom Descartes dan ook tot sy beroemde stelling "ek dink dus bestaan ek."Descartes meen dit is onmoontlik om te twyfel aan die feit dat die mens dink. So het Descartes dan sy eerste sekerheid. Vervolgens probeer hy die bestaan van God te bewys via 'n reeks godsbewyse. Wanneer God bewys is, is eweneens die bestaan van die buitewêreld seker. Dat die filosofiese skeptisisme waar sou wees, en dus die buitewêreld eindelik 'n illusie is, strook nie met die gegewe dat God 'n waaragtige en goeie God is wat die mens nie wil bedrieg nie. Hierdeur kan verseker word dat mens nie bedrieg word nie.
Die rasionalisme word nog verder uiteengesit deur Leibniz en Spinoza. Leibniz is daarvan oortuig dat as ons die wiskundige metode net korrek sou toepas, ons alle probleme, soos politieke en sosiale, sou kon oplos asof ons die beginsituasie bloot moes invoer in 'n masjien en die antwoord daar eenduidig uit sou kom. Spinoza sal die rasionalistiese model uitwerk in sy magnum opus, naamlik die Ethica (1678). Hierin pas hy die metode van Descartes sorgvuldig toe en probeer sy filosofiese stellings werklik te bewys asof dit om wiskundige stellings gaan. Hy vertrek van 'n reeks duidelik geformuleerde axiomas en lei daar stap vir stap sy gevolgtrekkings daaruit af.
Die agteruitgang van die rasionalisme
Die wens van die rasionalisme om alle wetenskappe na die wiskundige model te hervorm, misluk. Vinning blyk dit dat baie wetenskappe, soos die skeikunde en natuurkunde, veel sterker op die ervaring steun as wat die rasionaliste wil toegee. Isaac Newton sal byvoorbeeld onomwonde in sy Philosophiae Naturalis Principia Mathematica (1687) dat hy die rasionalisme verwerp. Hy betoog dat mens die axiomas en eerste beginsels nie moet sien as vanselfsprekend en suiwer intellektueel insigtelike gegewens nie, maar dit daarenteen "afgelei" moet word uit die ervaring self. Bekend is byvoorbeeld sy uitspraak: Hypotheses non fingo (moet nie raamwerke vir hipoteses stel nie). So pas Newton perfek in die opponerende stroming van die empirisme. 'n Empiristiese filosoof soos John Locke sal in sy Essay concerning Human Understanding (1690) dan weer stel dat die menslike gees geen aangebore idees besit, maar slegs 'n skoon blad (tabula rasa) is, waarop die kennis "geskryf" word deur die opdoen van ervaring.
Die dooiepunt tussen die rasionalisme en empirisme word opgehef in die werk van Immanuel Kant en sy transendentale idealisme. Hoewel Kant van oorsprong ook 'n rasionalis was, herbedink hy sy posisie toe hy in kontak kom met die werk van die empiristiese filosoof David Hume. Hy gaan wel nie sover om die empirisme in sy radikale vorm, soos Hume dit vorm gee, te aanvaar nie. Die empirisme kon die suksess van die wetenskap volgens Kant immers nie verklaar nie. Daarom kom hy in sy   Kritik der reinen Vernunft (1781) as die ware tot 'n sintese van beide strominge. Kennis kom tot stand deur 'n kombinasie van die rede en die ervaring. Kennis kan nie sonder ervaring omdat die andersins inhoudsloos en leeg sou wees, want daar is geen vaste ingebore kennis nie. Andersyds kan kennis ook nie sonder die rede, want dan sou die mens nooit in staat wees die stroom van ervarings op aanvaarbare manier te orden en te interpreteer. Ervaring is dus nodig, maar dit word ewegoed bewerk deur die kategorieë van die verstand.
Die rasionalisme het as filosofiese stroming na Kant amper heeltemal verdwyn. Daar is geen werklike groot filosofiese figure wat hulself volkome met die rasionalistiese program vereenselwig nie, soos Descartes dit gedoen het nie. Tog tipeer Karl Popper sy wetenskapsfilosofie in die 20ste eeu tog as 'n "kritiese rasionalisme". Hy wil homself veral distansieer van die klassieke empirisme in die wetenskapsfilosofie en stel dat die wetenskaplike altyd eers van 'n teoretiese hipotese moet vertrek en nie van "suiwere waarnemings" nie. Ook die filosoof Laurence BonJour verdedig 'n beskeide variant van die rasionalisme. Verder het die stelling van die rasionalisme dat (bepaalde) kennis aangebore is, ook nog sy voorstanders soos in die denke van Noam Chomsky en Jerry Fodor.
Rex Linn
Rex Linn (gebore 13 November 1956) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Cliffhanger (1993), Wyatt Earp (1994), Breakdown (1997), en Rush Hour (1998).
Lampranthus swartkopensis
Lampranthus swartkopensis was 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap, Oos-Kaap en die Wes-Kaap.
Leucopsacus orthodocus
Leucopsacus orthodocus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Janulum spinispiculum
Janulum spinispiculum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Janulum en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1876 deur Carter.
Senegalia hereroensis
Die dorre haakdoring (Senegalia hereroensis) is 'n struik of 'n boom wat deel is van die Fabaceae familie. Die plant is inheems aan Botswana, Namibië, Suid-Afrika en Zimbabwe.
Die plant se FSA-nommer is 171.
Den svenska björnstammen
Den svenska björnstammen (Sweeds vir "Die Sweedse beerstam") is 'n Sweedse musikale pop-techno-groep uit Norrköping. Dit is in 2010 gestig en bestaan uit Dan Brännvall, Kim Dahlberg, Petter Frisendahl, Ambjörn Göransson, Mattias Göransson, Klas Isaksson en Åke Olofsson. Die groep het 'n platekontrak met Pope Records wat sedert 2009 'n spesiale verspreidingsooreenkoms met Universal Music Sweden het.
Geskiedenis
Die groep was een van drie finaliste vir die Metro on Stage-musiekkompetisie. In 2011 het dit 'n deurbraak gehad met die liedjie "Vart jag mig i världen vänder" ("Waarookal ek my in die wêreld wend"), wat ses weke lank die eerste posisie op die Sweedse nasionale trefferlys Sverigetopplistan beklee. Die groep se volgende enkel, "Svalkar vinden" ("Verkoel die wind") en "Trumma Trumma" ("Trom trom"), het ook die trefferelys behaal.
Piramide
’n Piramide (van die Griekse πυραμίς, piramis ) is ’n struktuur met die vorm van ’n piramide; dus met ’n paar plat vlakke wat met ’n punt na bo loop. Die basis kan drie-, vier- of meerhoekig wees. In die boukuns word onder die term piramides verstaan monumente wat 'n ooreenkoms toon met die gelyknamige meetkundige figuur. Die term word byna uitsluitlik toegepas op bouwerke uit Ou Egipte en uit pre-Columbiaanse Sentraal-Amerika. Vergelykbare monumente soos die ziggoerats van Mesopotamië en sommige Hindoe-tempels word nie piramides genoem nie.
’n Piramide se ontwerp, met die grootste gewig naby die grond, beteken daar is minder materiaal bo wat ’n druk uitoefen. Dié verspreiding van gewig het vroeëre beskawings in staat gestel om stewige monumente te bou.
Baie beskawings dwarsoor die wêreld het piramides gebou. Die Rooi Piramide by Dahsjoer en die Groot Piramide van Giza, albei in Egipte, was duisende jare lank die grootste mensgemaakte strukture op aarde. Laasgenoemde, die graftome van farao Cheops, was een van die Sewe Wonders van die Antieke Wêreld, en is die enigste een wat nog bestaan. Dit is hoofsaaklik van kalksteen gebou (met groot, rooi granietblokke in sommige kamers) en word as ’n argitektoniese meesterstuk beskou. Dit bevat sowat 1,3 miljoen blokke van 2,5 tot 15 ton. Dit was oorspronklik 146,5 m hoog. Dit is die hoogste Egiptiese piramide.
Die grootste piramide wat volume betref, is die Groot Piramide van Cholula in die Mexikaanse staat Puebla.
Die Egiptiese piramides was grafmonumente vir die Farao's en hul naaste familielede. Die meeste dateer uit die Ou Ryk (ca. 2700-2100 v.C.) en is aan die westelike oewer van die Nyl geleë, suid van die delta tussen Hawara en Aboe Roasj, in 'n gebied wat ongeveer 100 km lank is. Die piramide het ontwikkel uit die mastaba, 'n lae, reghoekige bouwerk van klip waaronder 'n graf geleë was.
Die piramide by Dahsjoer, wat ook deur Snofroe opgerig is, vertoon halfpad tussen die basis en die top 'n knik (knikpiramide). Moontlik moes die piramide vinniger voltooi word as wat die bedoeling was. Kenmerkend vir die "klassieke" piramides, waartoe die van Snofroe ook gereken word, is 'n benede- of daltempel wat 'n entjie weg van die kompleks gebou is en deur ŉ prosessieweg verbind is met die dodetempel wat teen die piramide gebou is. Die ingewikkeldste voorbeeld hiervan is by Gizeh, waar die piramides van Cheops, Chefren en Mykerinos (4e dinastie, ca. 2500 v.C.) naas mekaar opgerig is.
Die piramide van Cheops is die grootste ter wêreld en het 'n basis van 230 x 230 m Die hele kompleks van Gizeh is sedert die 10e eeu n.C. deur die lslamitiese heersers van Egipte as steengroewe vir die bou van Kaïro gebruik, met die gevolg dat die 3 piramides van hul oorspronklike gladde buitebedekking van Turakalksteen gestroop is. Die tempels het verdwyn, met uitsondering van die goed bewaarde daltempel van Chefren.
Die laaste groot piramide van die Ou Ryk is die van Pepi II (6e dinastie, ca. 2200 v. C.). In die daaropvolgende tydperk van politieke ontstabiliteit (die sogenaamde Eerste Tussentydperk, ca. 2100 – 2200 v. C.) is geen piramides gebou nie, totdat Farao Mentoehotep (11e dinastie) in omstreeks 2015 v.C. die sentrale gesag herstel het. Tydens die 11e en 12e dinastie (ca. 2050 – 1786 v.C.) is verskillende piramides gebou (by Dahsjoer en El Fajoem), maar na die tyd is voorkeur gegee aan rotsgrafte.
Die eerste nabootsings van die piramides van die Ou Ryk is deur die Nubiese konings van ca. 700 v.C. tot 350 n.C. gebou. By die Soedanese stede Meroë (tans Merowe) en Napata staan rye koningsgrafte in die vorm van baie steil piramides wat nie baie hoog is nie. Die sogenaamde piramide van Cestius (Rome, 12 v.C.), die grafmonument van die tribuun Gaius Cestius, was eeue lank die enigste voorbeeld van 'n "Egiptiese" piramide in Europa. Tydens die Neo-Klassisisme het onder andere die Franse argitek Etienne Louis Boullee (1728- 1799) en die Venesiaanse beeldhouer Antonio Canova (1757-1822) enkele piramidevormige grafmonumente ontwerp.
Pre-Columbiaanse Sentraal-Amerika
Die pre-Columbiaanse piramides is almal trappepiramides wat eindig in platforms waarop tempels gebou is. Die grootstes se heliing is nie so steil soos die van die Egiptiese piramides nie, terwyl die kleineres se helling juis baie steiler is. Die tempel bo-op die piramide word bereik deur trappe wat aan een of meer van die sykante aangebring is. Byna al die ou kulture in Sentraal-Amerika het piramides gebou; hulle word derhalwe in groot dele van Mexiko, Honduras, Guatemala en EI Salvador aangetref.
In 1950 is ŉ grafkelder onder die bouwerk gevind, tot vandag toe ŉ unieke vonds. Die grootste piramide in Sentraal-Amerika is die piramide van die Son en die Maan by Teotihuacan in Mexiko (voor die 9e eeu n.C.), wat 63 m hoog is. Uit die Maya-Tolsteekse periode (na-klassiek) dateer groot godsdienstige sentra soos Chichén Itzá en Uxmal. Die piramides by die sentra is meestal laag, met 'n groot plat vlak bo-op, sodat daar nie eintlik meer van piramides gepraat kan word.
Justin H. Min
Justin H. Min (gebore 2 Mei 1990) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Beerfest: Thirst for Victory (2018) en in die televisiereekse Faking It (2014), CSI: Cyber (2015), en Pure Genius (2016).
Suid-Afrikaanse munisipale verkiesing van 1995–96
Die Suid-Afrikaanse munisipale verkiesing van 1995–96 is in 1995 en 1996 gehou. Meer as 11 000 setels is bestry, waarvan die African National Congress 6 032, die Nasionale Party 1 814, die Inkatha-Vryheidsparty 754 en die Demokratiese Party 138 gewen het.
USS Yorktown (CV-5)
USS Yorktown (CV-5) was 'n vliegdekskip van die Amerikaanse Vloot wat tydens die Tweede Wêreldoorlog diens gedoen het. Die skip is na die Beleg van Yorktown van 1781 vernoem en is in diens gestel in 1937. Die skip is die eerste skip van die Yorktown-klas vliegdekskepe; daar is drie skepe in die klas gebou. Hulle was ontwerp op die lesse geleer uit die bou van die Lexington-klas vliegdekskepe (omgeskalelde kruisers) en die kleiner, doelgeboude USS Ranger (CV-4).
Suid-Afrikaanse munisipale verkiesing van 1995–96
Die verkiesings is op 1 November 1995 in die meeste munisipaliteite van die land gehou, maar op 29 Mei 1996 in die Wes-Kaap en op 26 Junie 1996 in KwaZulu-Natal weens geskille oor grensafbakenings vertraag gehou.
Magneto
Die karakter is lid van 'n subspesie bekend as mutante, wat met bomenslike vermoëns gebore word. Hy kan magneetvelde beheer. Magneto beskou mutante as verder ontwikkel as mense en verwerp die moontlikheid van 'n vreedsame saambestaan. Sy aanvanklike doel was om die wêreld oor te neem sodat mutante, na wie hy as Homo superior verwys, die mens as die oorheersende spesie kan vervang. Skrywers het sedertdien vir hom 'n oorsprong uitgedink, asook 'n motivering vir sy dade. Hulle het onthul hy was 'n oorlewende van die Holocaust wie se buitengewone dade en siniese filosofie kom van sy vasbesloteheid om te keer dat mutante 'n soortgelyke lot tref in 'n wêreld wat mutante vrees en vervolg.
USS Yorktown (CV-5)
Die Yorktown was in die hawe by Norfolk tydens die aanval op Pearl Harbor net nadat dit 'n verkenningstog in die Atlantiese Oseaan voltooi het. Die skip het in laat in Desember 1941 na San Diego gevaar en daar die vlagskip van Taakmag 17 geword. Saam met die USS Lexington het hulle suksesvol Japannese skeepsvaart langs die ooskus van Nieu-Guinea aangeval, vroeg in Maart 1942. Vliegtuie van die Yorktown het ook verskeie skepe gekelder of beskadig gedurende die inval van Tulagi in Mei 1942. Daarna ontmoet sy die USS Lexington in die Koraalsee en hulle het probeer om die inval van Port Moresby, Papoea-Nieu-Guinee te verhoed. Hulle het die klein vliegdekskip Shoho gekelder op 7 Mei gedurende die Slag van die Koraalsee. Hulle het egter eers die Japannese hoofmag, bestaande uit die vliegdekskepe Shokaku en Zuikaku, die volgende dag ontmoet. Vliegtuie van die Lexington en Yorktown rig ernstige skade aan die Shokaku maar die Japannese rig ook ernstige skade aan die Lexington en skade aan die Yorktown aan. Die Lexington se bemanning het haar luike oopgemaak en laat sink om te verhoed dat sy in die hande van die Japannese val.
Die Yorktown kon daarin slaag om na Hawaii terug te keer. Die skade beraming daar het bepaal dat dit twee weke sou neem om die skade te herstel. Die Yorktown was egter terug in die see slegs 72 uur nadat sy die droogdok binnegegaan het, wat beteken het dat die skip reg vir die volgende konfrontasie met die Japannese was. Die Yorktown het 'n belangrike rol gespeel tydens die Slag van Midway. Sy vliegtuie het 'n groot rol gespeel in die keldering van twee van die Japannese vliegdekskepe en dit het twee teenaanvalle geabsorbeer wat andersins teen die USS Enterprise en USS Hornet gerig sou gewees het. Op 4 Junie, tydens die Slag van Midway, het Japannese vliegtuie die Yorktown uit aksie gestel. Sy het stoom verloor en met 23 grade oorgehel na bakboord. Daar was begin om die skip te berg en dit was op sleeptou geneem deur die mynveër USS Vireo. Laat in die middag van 6 Junie het die Japannese duikboot I-168 'n salvo torpedo's op die skepe gevuur, twee het die Yorktown getref en 'n derde die torpedojaer USS Hammann. Laasgenoemde het bystand krag aan die Yorktown verskaf. Enige verder berging pogings het vrugteloos blyk te wees en die Yorktown is ontruim en het op 7 Junie gesink. Die wrak van die skip in Mei 1998 deur Robert Ballard opgespoor.
Magneto
Magneto is 'n vriend van Professor X, die stigter van die X-Men, maar hulle botsende filosofieë veroorsaak soms onenigheid tussen die twee. Magneto se rol in strokiesverhale het ontwikkel van 'n superskurk tot 'n antiheld tot 'n superheld. Hy is soms 'n bondgenoot en lid van die X-Men, en het selfs die New Mutants vir 'n ruk gelei as hoof van die Xavier School for Gifted Youngsters.
Die skrywer Chris Claremont, wat Magneto se agtergrond uitgedink het, het die karakter gebaseer op die destydse Israeliese opposisieleier, Menachem Begin, en latere kommentators het die karakter vergelyk met die Amerikaanse burgerregteleier Malcolm X. Magneto staan die pasifistiese houding van Professor X teen en soek 'n aggressiewer benadering om burgerregte vir mutante te bewerkstellig.
Ian McKellen het Magneto in verskeie rolprente uitgebeeld sedert X-Men van 2000, terwyl Michael Fassbender 'n jonger weergawe van die karakter vertolk het in die flieks sedert X-Men: First Class van 2011. Albei akteurs het hulle onderskeie inkarnasies vertolk in X-Men: Days of Future Past.
Matt Lintz
Matt Lintz (gebore 23 Mei 2001) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Kill the Messenger (2014), Pixels (2015), en Free State of Jones (2016), en in die televisiereeks The Alienist (2018).
Joey Miyashima
Joey Miyashima (gebore 18 November 1957) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Karate Kid Part II (1986), Rising Sun (1993), Con Air (1997), en High School Musical 3: Senior Year (2008).
The Mitchells vs. the Machines
The Mitchells vs. the Machines is 'n rekenaargeanimeerde familie-/buddy-rolprent van 2021 wat deur Mike Rianda geregisseer is en die stemme van Abbi Jacobson, Danny McBride, Maya Rudolph, Eric André, Olivia Colman, Fred Armisen, Beck Bennett, onder andere, gebruik.
Alex D. Linz
Alex D. Linz (gebore 3 Januarie 1989) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente One Fine Day (1996), Home Alone 3 (1997), Tarzan (1999), en Red Dragon (2002).
Bladmusiek
Bladmusiek is 'n handgeskrewe of gedrukte vorm van musikale notasie wat musikale simbole gebruik om die toonhoogtes (melodieë), ritmes of akkoorde van 'n liedjie of instrumentale musiekstuk aan te dui. Soos die analogieë daarvan – gedrukte boeke of pamflette in Engels, Arabies of ander tale – is die medium waarop bladmusiek meestal voorkom papier (of in vroeëre eeue papirus of perkament). Tog word musikale notasie sedert die 1980's ook op rekenaarskerms beskikbaar gestel en kan 'n lied of stuk elektronies deur rekenaarprogramme genoteer en deur 'n sintetiseerder of virtuele instrumente gedemonstreer word.
Die gebruik van die term "blad" is bedoel om geskrewe of gedrukte vorme van musiek van klankopnames (op vinielplate, kasset, CD), radio- of TV-uitsendings of opgeneemde optredes (wat film- of videomateriaal van die opvoering sowel as die klankkomponent insluit) te onderskei. In die alledaagse gebruik, kan "bladmusiek" (of bloot "musiek") na die gedrukte publikasie van kommersiële bladmusiek saam met die vrystelling van 'n nuwe film, TV-reeks, album of ander spesiale of openbare gebeurtenis wat musiek behels, verwys. Die eerste gedrukte bladmusiek is in 1473 met 'n drukpers gedruk.
Lampranthus staminodiosus
Lampranthus staminodiosus is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom by Clanwilliam voor waar dit deel van die fynbos is. Daar is min omtrent die spesie bekend.
Bladmusiek
Bladmusiek is die basiese vorm waarin Westerse klassieke musiek verskyn, sodat dit deur solosangers, instrumentaliste of musikale ensembles aangeleer en uitgevoer kan word. Baie vorme van tradisionele en gewilde Westerse musiek word op gehoor deur sangers en musikante aangeleer, eerder as om bladmusiek te gebruik (hoewel tradisionele musiek en popmusiek in baie gevalle ook in bladmusiekvorm beskikbaar is).
Die term partituur is 'n algemene alternatiewe (en meer generiese) term vir bladmusiek, en daar is verskillende soorte tellings, soos hieronder bespreek. Die term partituur kan ook na teatermusiek, orkesmusiek verwys, of na liedjies wat vir 'n toneelstuk, musiekblyspel, opera of ballet,televisieprogram of film geskryf is.
Hypoxidaceae
Hypoxidaceae is 'n plant familie wat hoort tot die orde Asparagales. Hypoxidaceae staan ook bekend as die Sterretjiegras-familie.
Bladmusiek
Titel en krediet
Bladmusiek uit die 20ste en 21ste eeu dui tipies die titel van die liedjie of komposisie op 'n titelblad of omslag aan, of bo-aan die eerste bladsy, as daar geen titelblad of omslag is nie. As die liedjie of stuk uit 'n film, Broadway-musiekblyspel of opera kom, kan die titel van die hoofwerk waaruit die liedjie/stuk geneem is, aangedui word.
As die liedjieskrywer of komponis bekend is, word haar of sy naam gewoonlik saam met die titel aangedui. Die bladmusiek kan ook die naam van die liriekskrywer aandui, as die lirieke van 'n ander persoon as een van die liedjieskrywers of komponiste is. Dit kan ook die naam van die verwerker wees, as die liedjie of stuk vir die publikasie verwerk is. Geen liedjieskrywer of komponis se naam mag vir ou volksmusiek, tradisionele liedjies in genres soos blues en bluegrass, of baie ou tradisionele lofsange en spirituele liedjies aangedui word nie, want die skrywers van hierdie musiek is dikwels onbekend; in sulke gevalle word die woord tradisioneel dikwels geplaas waar die naam van die komponis normaalweg sou verskyn.
Musikale notasie
Die soort musikale notasie wissel baie na aanleiding van die genre of styl van musiek. In die meeste klassieke musiek word die melodie- en begeleidingsdele (indien aanwesig) op die lyne van 'n notebalk met behulp van ronde note aangedui. In klassieke bladmusiek bevat die notebalk tipies:
Die meeste liedjies en stukke uit die Klassieke periode (ongeveer 1750) dui op die tempo van die stuk met behulp van 'n uitdrukking — dikwels in Italiaans '— soos Allegro (vinnig) of Legato (vloeiend), asook die dinamika (luidheid of sagtheid). Die lirieke, indien aanwesig, word naby aan die melodienote geskryf. Musiek uit die Barok-era (ongeveer 1600–1750) of vroeëre eras mag egter nie 'n tempomerking of 'n dinamiese aanduiding hê nie. Daar word van die sangers en musikante van daardie era verwag om te weet op watter tempo en volume 'n gegewe liedjie of stuk moes gespeel of gesing moes word, as gevolg van hul musikale ervaring en kennis. In die kontemporêre era van klassieke musiek (20ste en 21ste eeu), en in sommige gevalle voorheen (soos die Romantiese periode in Duitssprekende streke), het komponiste hul moedertaal dikwels gebruik vir tempo-aanduidings, eerder as Italiaans (soos schnell) of bygevoegde metronoommerke. Hierdie konvensies van klassieke musieknotasie, en veral die gebruik van Engelse tempoinstruksies, word ook gebruik vir bladmusiekweergawes van populêre musiek uit die 20ste en 21ste eeu. Populêre musiekliedjies dui dikwels op die tempo en die genre: 'slow blues' of 'uptempo rock'. Pop-liedjies bevat dikwels akkoordname bo die notebalk met behulp van lettername (bv, C maj, F maj, G7, ens), sodat 'n akoestiese kitaarspeler of pianis akkoordnote vir begeleiding kan improviseer.
In ander musiekstyle kan verskillende metodes van musieknotasie gebruik word. Terwyl die meeste professionele kunstenaars 'klassieke' stylnotasie in jazz kan lees, word baie jazz-liedjies met behulp van akkoorddiagramme aangetoon, wat op die akkoordvordering en vorm van 'n lied dui (bv. C, A7, d mineur, G7, ens.) Jazz-instrumentaliste wat die ritme speel (klavierspeler, jazz-kitaarspeler en baskitaarspeler ) gebruik die akkoordkaart om hul geïmproviseerde begeleidingsgedeeltes te lei, terwyl die "hoofinstrumente" in 'n jazzgroep, soos 'n saxofoonspeler of trompetter, die akkoordveranderings gebruik om hul solo-improvisasie te lei. Soos populêre musiekliedjies, dui jazz-liedjies dikwels op sowel die tempo as die genre: 'slow blues' of 'fast bop'.
Professionele country-musikante gebruik gewoonlik musiek wat in die Nashville Number System aangedui word, wat die akkoordvordering deur middel van getalle aandui (dit stel orkesleiers in staat om die sleutel op oombliklik te verander). Akkoordkaarte met letters, syfers of Romeinse syfers (bv. I – IV – V) word ook algemeen gebruik vir blues, R&amp;B, rockmusiek en heavy metal. Sommige akkoordkaarte bevat geen ritmiese inligting nie, maar ander gebruik skuinsstrepe om die ritme van 'n maat aan te dui. Baie kitaarspelers en elektriese baskitaarspelers leer liedjies en noteer wysies met behulp van 'n grafiese voorstelling van watter snare die kunstenaar moet speel.
Doel en gebruik
Bladmusiek kan gebruik word as 'n opname van 'n liedjie of musiekstuk, of as 'n gids daartoe of middel om dit op te voer. Bladmusiek stel instrumentale uitvoerders of sangers in staat om musieknotasie in staat om 'n liedjie of stuk uit te voer. In klassieke musiek kan gesaghebbende musikale inligting oor 'n stuk verkry word deur die geskrewe sketse en vroeë weergawes van komposisies wat die komponis moontlik behou het, te bestudeer, sowel as persoonlike aantekeninge op proeflopies en ander gedrukte weergawes, en die finale weergawe.
Om bladmusiek te verstaan vereis 'n spesiale vorm van geletterdheid: die vermoë om musieknotasie te lees. Die vermoë om musiek te lees of te skryf is nie 'n vereiste om musiek te komponeer nie. Daar was 'n aantal komponiste en liedjieskrywers wat musiek kon produseer sonder die vermoë om musieknotasie te lees of te skryf, solank 'n assistent van een of ander aard beskikbaar is om die melodieë waaraan hulle dink, neer te skryf. Voorbeelde hiervan is die blinde 18de-eeuse komponis John Stanley en die 20ste-eeuse liedjieskrywers Lionel Bart, Irving Berlin en Paul McCartney. Ook in tradisionele musiekstyle soos blues en volksmusiek is daar baie produktiewe liedjieskrywers wat nie musiek kon lees nie, en in plaas daarvan musiek op gehoor gespeel en gesing het.
Die vaardigheid om te bladlees is die vermoë van 'n musikant om 'n onbekende musiekwerk uit te voer as hy vir die eerste keer die bladmusiek besigtig. Van professionele musikante en ernstige amateurs wat klassieke musiek, jazz en verwante vorme speel, word 'n bladleesvermoë verwag. 'n Nog verfynder vaardigheid is die vermoë om na 'n nuwe stuk musiek te kyk en die meeste of al die klanke (melodieë, harmonieë, klankkarakters, ens.) in 'n mens se kop te hoor sonder om die stuk te speel, of te hoor wanneer dit gespeel of gesing word. Bekwame komponiste en dirigente het hierdie vermoë, met Beethoven as 'n bekende historiese voorbeeld. Klassieke musikante wat orkeswerke, kamermusiek, sonates en koorwerke speel, het gewoonlik die bladmusiek voor hulle op 'n musiekstaander wanneer hulle optree (of in 'n musiekleër voor hulle, in die geval van 'n koor), met die uitsondering van solo instrumentale uitvoerings van solostukke, concerto's, of solo vokale stukke (kunslied, opera arias, ens), waar memorisering verwag word. In jazz, wat meestal geïmproviseer word, word bladmusiek gebruik om basiese aanduidings van melodieë, akkoordveranderings en verwerking te gee. Selfs wanneer 'n jazzorkes 'n hoofrol, 'n akkoordkaart of verwerkte musiek het, word baie elemente van 'n uitvoering geïmproviseer.
Soorte
Moderne bladmusiek kan in verskillende formate voorkom. As 'n stuk vir slegs een instrument of stem gekomponeer is (soos 'n stuk vir 'n solo-instrument of vir 'n a cappella- solo-stem), kan die hele werk geskryf word of gedruk word as een stuk bladmusiek. As 'n instrumentele stuk deur meer as een persoon opgevoer moet word, sal elke kunstenaar gewoonlik 'n aparte stuk bladmusiek, 'n <i id="mw_g">deel</i>, hê om van te speel. Dit is veral die geval by die publikasie van werke wat meer as vier of so kunstenaars benodig, hoewel daar ook altyd 'n volledige weergawe gepubliseer word. Die gesingde gedeeltes in 'n vokale werk word gewoonlik nie vandag afsonderlik uitgereik nie, hoewel dit histories die geval was, veral voordat die druk van bladmusiek algemeen beskikbaar geword het.
Bladmusiek kan as individuele stukke of werke (bv. 'n gewilde liedjie of 'n Beethoven- sonate), in versamelings (bv. werke deur een of meer komponiste), as stukke wat deur 'n gegewe kunstenaar uitgevoer word ens. uitgereik word.
Voorgangers tot bladmusiek
Musikale notasie is ontwikkel voordat perkament of papier vir die skryfwerk gebruik is. Die vroegste vorm van musikale notasie kan gevind word op 'n wigskrif wat in ongeveer 2000 vC in Nippur in Sumer (vandag se Irak) geskep is. Die tablet verteenwoordig fragmentariese instruksies vir die uitvoering van musiek, dat die musiek in harmonieë van derdes gekomponeer is, en dat dit op 'n diatoniese skaal geskryf is.
'n Tablet vanaf ongeveer 1250 vC toon 'n meer ontwikkelde vorm van notasie. Alhoewel die interpretasie van die notasiestelsel steeds kontroversieel is, is dit duidelik dat die notasie die name van snare op 'n lier aandui, waarvan die stemvorming in ander tablette beskryf word. Alhoewel dit fragmentaries is, verteenwoordig hierdie tablette die vroegste genoteerde melodieë ter wêreld. Antieke Griekse musieknotasie was in gebruik vanaf ten minste die 6de eeu vC tot ongeveer die 4de eeu nC; verskeie volledige komposisies en fragmente van komposisies wat hierdie notasie gebruik, bestaan nog. 'n Voorbeeld van 'n volledige komposisie is die Seikilos-grafskrif, wat tussen die 2de eeu vC tot die 1ste eeu nC dateer.
In Antieke Griekse musiek bestaan drie liedere deur Mesomedes van Kreta in manuskripte. Een van die oudste bekende voorbeelde van musieknotasie is 'n papirusfragment uit die Hellenistiese verhoogstuk Orestes (408 vC), wat musikale notasie vir 'n koor bevat. Dit blyk dat antieke Griekse notasie in onbruik geraak het met die agteruitgang van die Romeinse Ryk.