cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fairey Firefly
Nagvegter
Daar is vroeg reeds in die produksie ook 'n nagvegterweergawe van die Fairey Firefly ontwikkel. Dit is toegerus met klein onderskepradars in die vlerke. Die ekstra toerusting aanboord het egter die vliegtuig se gravitasiepunt beinvloed en die nagvegter se romp is verleng met 47,7 cm. Die model het bekend gestaan as die N.F2. Die N.F2 was in klein getalle gebou omrede daar later beter radartoerusting beskikbaar was wat in die bestaande vliegtuig gepas het. Later is radar as 'n standaard op alle Firefly's geinstalleer. Die nagvegters is ook met spesiale gloedonderdrukkers op die uitlaatpype toegerus om die gloed te verskans.
Die Firefly is nie werklik 'n klassieke vegvliegtuig nie, maar het uitgemunt in die rol as 'n aanvals- en verkenningsvliegtuig. Die Firefly het sy eerste luggevegoorwinning behaal op 2 Januarie 1945 toe 'n vegter van 1770 Eskader 'n Japannese Oscar-vliegtuig afgeskiet het. Dit het naby 'n olieraffinadery in Sumatra gebeur. In die weke na Japan oorgegee het is die Firefly gebruik om voorrade aan die krygsgevangenes te verskaf op die hoofeiland. Firefly's van die Britse Vloot het aan die Korea-oorlog deelgeneem asook in 1954 in Maleisië.
Carrickfergus
Carrickfergus (afgelei van die Ierse Carraig Fhearghais "Fergus se rots"), in die omgangstaal dikwels kort Carrick genoem, is 'n groot nedersetting in die Noord-Ierse graafskap Antrim. Dit is aan die noordoewer van die see-inham Belfast Lough en sowat 11 myl (18 km) noordoos van Belfast geleë. Sy bevolking is in die sensus van 2011 as 27 903 bepaal. Carrickfergus maak deel uit van die Metropolitaanse Gebied van Belfast (Belfast Metropolitan Area). Carrickfergus is nie net die oudste nedersetting in die graafskap Antrim nie, maar ook een van die oudstes op die hele eiland Ierland. Die dorp word oorheers deur Carrickfergus-kasteel, 'n Normandiese vesting waarvan die oudste deel in die 12de eeu deur John de Courcy gebou en in die volgende eeue in tien fases uitgebrei is. Die vesting het oorspronklik deel uitgemaak van 'n hele netwerk van Normandiese vestings in Ulster en word tans as die oudste en bes bewaarde Normandiese sitadel in Ierland beskou. Tot in 1929 is in Carrickfergus-kasteel militêre personeel gehuisves.
Voordat dit in 2015 by die Distriksraad van Middel- en Oos-Antrim (Mid and East Antrim District Council) ingesluit is, het Carrickfergus as administratiewe setel vir die Carrickfergus Borough Council gedien. Dit vorm daarnaas ook 'n townland met 'n oppervlakte van 65 akkers, 'n civil parish en 'n baronie.
Die Britse adelstitel "baron Carrickfergus", wat in 1883 met die laaste draer uitgestorwe is, is aan prins William toegeken ter geleentheid van sy huwelik met Catherine Middleton in 2011. Catherine mag die titel "baroness Carrickfergus" gebruik.
Flame Gasworks Museum
Carrickfergus se Victoriaanse gasaanleg - een van slegs drie van sy soort wat op die eilande Ierland en Groot-Brittanje bewaar gebly het - is een van meer as 16 000 industriële erfenisgeboue en ander -voorwerpe in Noord-Ierland. Die aanleg is in 1855 geopen en het Carrickfergus tot 1967 van gas voorsien wat uit steenkool berei is. Vervolgens is dit gebruik om gas te versprei wat in 'n pyplyn uit Belfast na Carrickfergus vervoer is. In 1987 is die aanleg buite bedryf gestel.
Die gasaanleg is later deur die Carrickfergus Gasworks Preservation Society gerestoureer. In 2002 het dit sy deure vir die publiek geopen. Wes-Europa se grootste stelsel van retortoonde, waarin die gas oorspronklik berei is, maak net soos 'n groot verskeidenheid gastoestelle en historiese dokumente deel uit van die uitstallings in die huidige Flame Gasworks Museum. Die museum word in vennootskap met die Carrickfergus Borough Council en die Northern Ireland Environment Agency deur vrywilligers bedryf en bestuur.
William Russ
William Russ (gebore 20 Oktober 1950) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Right Stuff (1983), Wanted: Dead or Alive (1987), en American History X (1998), en in die televisiereeks Boy Meets World (1993).
Peter Damm-Ottesen
Peter Damm-Ottesen (gebore 6 Junie 1950) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Department Q: The Absent One (2014) en in die televisiereekse Unit 1 (2000) en Darkness - Those Who Kill (2019).
Valia Venitshaya
Valia Venitshaya (gebore 19 Desember 1899) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Passionate Friends (1922), Man and His Kingdom (1922), en The Audacious Mr. Squire (1923).
Platinum (kleur)
Platinum ​​is 'n intermediêre kleur met 'n dowwe skakering van silwer.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word platinum as volg voorgestel:
Vereinigte Zwietracht der wechselnden Saiten, BWV 207
Vereinigte Zwietracht der wechselnden Saiten, BWV 207, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Blom
’n Blom is ’n plantorgaan wat aangepas is om ’n voortplantingsfunksie te vervul. Blomdraende plante val in die afdeling Magnoliophyta, ook bekend as bedeksadiges. Die plant vorm gewoonlik in die lente nuwe blomhoofde, waarin die saadjies later ontwikkel en dan in die nasomer ryp word. Die saadjies versprei daarna op verskillende maniere, byvoorbeeld deur wind, water, insekte of voëls. Dit verseker die plant se voortbestaan.
Blomme kan voortplant deur die samesmelting van sperma (stuifmeel) en eiers (saadknoppies) van verskillende individuele plante of van dieselfde plant. Sommige blomme vervaardig spore sonder bevrugting. Baie blomme het so ontwikkel dat hulle sekere diere lok – dié diere dra ’n blom se stuifmeel oor na ’n ander blom. Ná bevrugting ontwikkel die eier van die blom in ’n vrug met saad.
Morfologie
duimnael|300px|Die anatomie van ’n blom. 1. Volwasse blom 2. [[Stempel 3. Styl 4. Helmdraad 5. Blomas 6. Knoop 7. Stingel 8. Heuningkelk 9. Meeldraad 10. Vrugbeginsel 11. Saadknoppie 12. Helmbindsel 13. Mikrosporangium 14. Helmknoppie 15. Blomdek 16. Kroonblaar: blomkroon 17. Kelkblaar: blomkelk]]
Blomdele
Die belangrike onderdele van ’n blom kan in twee dele gedeel word: die vegetatiewe deel, wat bestaan uit die kroonblare en verwante strukture in die blomdek, en die voortplantings- of seksuele deel. ’n Stereotiepe blom bestaan uit vier soorte strukture wat aan die punt van ’n kort steel vas is. Elk van hierdie soorte dele is in ’n krans op die blombodem gerangskik. Die vier hoofkranse (van die buitekant van die blom af binnetoe) is:
Struktuur
Hoewel bogenoemde rangskikking as "tipies" beskou word, toon plantspesies ’n wye verskeidenheid strukture. Hierdie verskille is belangrik in die evolusie van blomplante en word algemeen deur botaniste gebruik om die verhouding tussen blomspesies te bepaal.
Melk
Die melk wat deur mense geproduseer word, is moedersmelk. Babas ontvang moedersmelk deur borsvoeding, óf direk, óf deurdat die ma dit berg om die baba later te voed. In die voedselindustrie word hoofsaaklik koeimelk gebruik vir die produksie van produkte. Bokmelk, skaapmelk en ander diere se melk word egter ook soms gebruik.
Maryon Eilertsen
Maryon Eilertsen (9 Januarie 1950 – 24 Januarie 2015) was 'n Noorse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Bobby's War (1974), Karjolsteinen (1977), Permafrost (2014), en Wackadoodle.
Harshavarman I
duimnael|links|160px|Harshavarman se tempel, Baksei Chamkrong. Harshavarman I (Khmer: ហស៌វរ្ម័នទី១; oorl. 923) was van 910-923 n.C. koning van die Khmer-ryk. Hy word onder andere genoem deur David P. Chandler, een van die voorste kenners van Kambodja se moderne geskiedenis.
Lewe
Harshavarman was die seun van koning Yasovarman I en sy vrou, wat ’n suster van Jayavarman IV was. Hy het ’n jonger broer, Ishanavarman II, gehad. Sy vrou se naam was Kambujarajalakshmi.
Die bewind van Harshavarman en sy jonger broer was ’n tydperk van onstabiliteit vir die Khmer-ryk. Albei was betrokke in ’n magstryd met hul ma se broer Jayavarman IV – dié konflik het deur Harshavarman se hele bewind voortgeduur. Jayavarman is eindelik uit Angkor verdryf en het sy eie hoofstad 100 km van daar gestig.
Niks anders is bekend van Harshavarman nie, buiten dat hy ’n klein tempelberg, Baksei Chamkrong, laat bou het wat hy aan sy ouers opgedra het.
Hy is in 923 dood en is deur Ishanavarman II opgevolg.
Katsushika Hokusai
Katsushika Hokusai (Japannees: 葛飾北斎, ; ca. 31 Oktober 1760 – 10 Mei 1849) was 'n Japannese houtsneekunstenaar wat ukiyo-e, die tradisionele Japanse kuns van houtsnee, beoefen het. Hokusai het binne alle genres van ukiyo-e gewerk, maar het beroemd geword vir sy landskappe. Van sy bekendste werke is die "Ses-en-dertig gesigte van die berg Foedji" en die "Hokusai Manga".
In die weste word hy veral erken vir sy "Groot Golf van Kanagawa", 'n uitgekerfde houtblok waar 'n paar bootjies tussen reusagtige golwe vaar. Die grootste golf styg soos 'n monster se klou oor die bootjies uit. Die golf verbeeld die krag van die natuur en selfs die krag van die roeiers.
Hokusai is op 10 Mei 1849 oorlede. Hy laat 30 000 werke na. Sy laaste woorde was blykbaar: "Nog tien jaar, of selfs vyf, en ek sou 'n groot kunstenaar geword het".
Hokusai was 'n bron van inspirasie vir die Japanse kunstenaar Ando Hiroshige, asook vele ander kunstenaars vanoor die hele wêreld.
5de Oscar-toekenningsaand
Die 5de Oscar-toekenningsaand is op 18 November 1932 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences gehou om erkenning te gee aan rolprente tussen 1 Augustus 1931 en 31 Julie 1932. Walt Disney het ’n spesiale animasiekortprent vir die geleentheid gemaak met die naam Parade of the Award Nominees.
Grand Hotel is die enigste prent nog wat net vir beste prent benoem is en niks anders nie. Dit was ook die laaste rolprent wat ’n Oscar vir beste prent gewen het sonder ’n benoeming vir beste regisseur tot Driving Miss Daisy in 1989.
Kortfilms is in dié jaar vir die eerste keer vir pryse benoem, en Flowers and Trees was die eerste kleurprent en eerste animasiekortprent wat gewen het.
Dit was ook die laaste keer dat geen prent meer as twee Oscars kon wen nie.
Hier volg ’n lys van die wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem):
Brandbal
Brandbal is 'n speletjie, soortgelyk aan bok in die hok, wat deur kinders gespeel word.
Om besering en bloukolle te vermy, mag die leier nie te naby staan, te hard gooi, of met die bal hardloop nie.
Alabandiet
Alabandiet is 'n taamlik seldsame mineraal met chemiese formule MnS. Dit het 'n halietstruktuur en behoort tot die galenietgroep Dit word in epitermale laetemperatuur sulfiedare in mangaanneerslae aangetref. In meteoriete is dit seldsaam.
In Suid-Afrika word dit volop in die Gamsberg-Oos-afsetting (in Boesmanland) aangetref. Dit vorm 16 % (massagewys) van die pelitiese skis.
Auf, schmetternde Töne der muntern Trompeten, BWV 207a
Auf, schmetternde Töne der muntern Trompeten, BWV 207a, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Webjoernaalsfeer
Geskiedenis
Die term webjoernaalsfeer (Engels: blogosphere) word deur Brad L. Graham op 10 September 1999 geskep as 'n grap. Dit word weer in 2002 deur William Quick gebruik en word gou aanvaar en gepropageer deur die oorlogwebjoernaal gemeenskap. Vanaf 2006 word die term webjoernaalsfeer al hoe meer gebruik in veral die Engelstalige pers.
Die term kom in Engels ooreen met 'n veel ouer woord naamlik "logosfeer". Die Griekse stam "logo" beteken "woord," en "sfeer" kan geïnterpreteer word as "wêreld" wat dus beteken "die wêreld van woorde". Die konsep webjoernaalsfeer is belangrik om webjoernale se betekenis te verstaan. Webjoernale is in werklikheid gewoonlik net gepubliseerde teks van die skrywer se gedagtes, terwyl die webjoernaalsfeer verwys na 'n sosiale fenomeen. Die aspek wat webjoernale anders maak as gewone webwerwe en forums is dat webjoernale deel is van 'n veranderende internet waarin wye sosiale netwerk gevorm word deur die verskeie skakels tussen die verskillende webjoernale.
Die webjoernaalsfeer is besig om toon aan te gee om die publieke mening te vorm en weerspieël terwyl dit ook bydra om kulturele meme te vestig. Die webjoernaalsfeer word toenemend deur die akademie en media voorgehou as verteenwoordigend van baie moderne tendense soos byvoorbeeld globalisering.
Nasporing
Webwerwe soos Technorati, Blogdex, Bloglines, Blogrunner, Blog Street, BlogsNow, PubSub, en Truth Laid Bear gebruik skakels wat geskep word deur webjoernaalskrywers om die interverweeftheid van webjoernale na te spoor. Deur hiperteksskakels te volg wat as merkers vir onderwerpe gebruik word wat deur webjoernaalskrywers bespreek word, kan die webwerwe 'n gesprek volg van webjoernaal na webjoernaal. Dit kan ook navorsers help ten einde te bepaal wat die spoed is waarmee 'n meem deur die webjoernaalsfeer versprei, om die webjoernale te identifiseer wat belangrik is vir vroeë erkenning.
Die nie-Engelse webjoernaalsfeer
Engels was die oorheersende taal tydens die beginjare van die webjoernaalsfeer. Terselfdertyd was dit grootliks 'n VSA-gesentreerde fenomeen. Hierdie situasie het die afgelope tyd verander. Die webjoernaalsfeer is tans meertalig en ook al hoe meer verteenwoordigend van die breë wêreldbevolking met veral tans die Asiatiese en Europese tale wat sterk groei toon.
Tuinroete Botaniese Tuin
Die Tuinroete Botaniese Tuin lê in die hartjie van George.
In die tuin word klem gelê op plante wat endemies is in die Suid-Kaap. Daar is 'n kwekery, 'n herbarium, die Moriarty-omgewingsentrum, 'n kruieversameling en staproetes. Watervoëls het hulle tuisgemaak in die twee damme wat oorblyfsels is van die dorp se aanvanklike watervoorsieningstelsel. 'n Borsbeeld van William John Burchell herdenk sy besoek in 1811 aan die pasgestigte dorp. Voorheen was die tuin bekend as die Van Kervel-natuurtuin.
Yasunari Kawabata
Yasunari Kawabata (Japannees: 川端 康成 Kawabata Yasunari; 11 Junie 1899 – 16 April 1972) was 'n Japannese kortverhaal- en romanskrywer wie se spare, liriese, subtiel geskakeerde prosa hom in 1968 die Nobelprys vir Letterkunde besorg het, die eerste Japannese outeur om die prys te ontvang. Sy werk het breë internasionale aantrekking gehad en hy word steeds wys gelees.
Lewensgeskiedenis
Yasunari Kawabata is op 11 Junie 1899 in Osaka, Japan gebore as die enigste seun van 'n welaf en gesofistikeerde dokter. Op die ouderdom van drie jaar verloor hy albei sy ouers en word hy na sy blinde, siek oupa aan moederskant in 'n afgeleë dorpie gestuur waar hy baie eensaam grootword. Die traumatiese verlies het ongetwyfeld 'n emosionele letsel gelaat aangesien die tema van dood en eensaamheid deur al Kawabata se werk eggo.
Eers wou hy 'n skilder word, maar na sy kortverhale gepubliseer is terwyl hy nog op hoërskool was, het hy besluit om 'n skrywer te word. Hy het in 1920 sy literêre studies aan die Tokio Keiserlike Universiteit begin en vier jaar later gegradueer. Saam met Yokomitsu Riichi, het Kawabata 'n tydskrif gestig, getiteld Bungei Jidai (Die Kunsera), wat die nuwe beweging in moderne Japannese letterkunde bepleit het.
In 1927 is sy eerste suksesvolle kortverhaal, Izu no odoriko (Die Izu-danser) gepubliseer, wat halfoutobiografies was aangesien dit 'n weergawe van sy eie jeugdige geboeidheid met 'n danser was. Na sy huwelik in 1931 het hy homself in Kamakura gevestig en verskeie ander merkwaardige werke geskryf. In 1935 het hy met een van sy bekendste romans, Yukiguni (Die Sneeuland) begin, maar dit eers twaalf jaar later voltooi omdat hy nie kon besluit op 'n gepaste einde nie. In 1954 word nog een van Kawabata se beste werke gepubliseer, Yama no oto (Die klank van Die Berge) waarin hy gebruik maak van 'n reeks gekoppelde episodes om 'n gesin se krisis weer te gee.
In die sestigerjare het Kawabata meer sosiaal geraak en deur die Verenigde State getoer, by universiteite klas gegee, propaganda gemaak vir politieke kandidate en jong skrywers bevorder. In 1968 ontvang hy die Nobelprys vir Letterkunde.
Belangrikste prestasies
Hy was 'n lid van die Kunsakademie van Japan en voorsitter van die PEN klub van Japan in welke hoedanigheid hy as afgevaardigde by verskeie internasionale kongresse opgetree het. In 1959 het hy die Goethe Medalje in Frankfurt am Main ontvang en in 1968 ontvang hy die Nobelprys vir Letterkunde. Onder sy bekendste werke is Die Izu-danser, Die Sneeuland, Die Klank van die Berge, Duisend Kraanvoëls en Die Ou Capitol.
Königs Wusterhausen
Königs Wusterhausen (tot 1718 Wendisch Wusterhausen, Neder-Sorbies: Parsk) is 'n stad in die distrik Dahme-Spreewald van die Duitse deelstaat Brandenburg met 'n oppervlakte van 95,83 vierkante kilometer en 'n bevolking van 34 240 (soos op 31 Desember 2013). Die stad is veral bekend vir die kasteel Königs Wusterhausen met die Tabakskollegium van Frederik I van Pruise in die 18de eeu, die uitvinding van die draadlose telekommunikasie op die Funkerberg en in die stadsdeel Zeesen op 22 Desember 1920 en as spoorwegknooppunt in die suidooste van Berlyn met direkte verbindings na Berlyn, Cottbus, Frankfurt (Oder), Rathenow en Senftenberg.
Königs Wusterhausen lê in die suidooste van Berlyn en grens in die noordooste aan Gosen-Neu Zittau en Spreenhagen, in die suidooste aan Heidesee, in die suide aan Bestensee, in die suidweste aan Mittenwalde, in die weste aan Wildau en Zeuthen en in die noordweste aan Schönefeld (veral bekend vir die Berlyn-Brandenburg Internasionale Lughawe).
Susterstede
Königs Wusterhausen het die volgende Susterstede:
Carlos Salinas de Gortari
Carlos Salinas de Gortari ( Spaanse uitspraak: [ˈkaɾlos saˈlinaz ðe ɣoɾˈtaɾi]; gebore 3 April 1948) is a Meksikaanse ekonoom en politikus wat van 1988 tot 1994 as president van Meksiko gedien het.
2012 Japannese Grand Prix
Die 2012 Formule Een Japannese Grand Prix is op 7 Oktober 2012 op die Suzuka Internasionale Renbaan in Japan gehou. Dit was die vyftiende wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Sebastian Vettel in sy Red Bull Racing-Renault gewen
Hafez al-Assad
Hafez al-Assad (Arabies: حافظ الأسد‎ ' Ḥāfiẓ al-ʾAsad', Levantynse Arabies : [ˈħaːfezˤ elˈʔasad], Moderne standaard Arabies: [ħaːfɪðˤ al'ʔasad]; 6 Oktober 1930 - 10 Junie 2000) was 'n Siriese politikus wat van 1971 tot 2000 as president van Sirië gedien het. Hy was ook premier van 1970 tot 1971, asook streeksekretaris van die Streekbevel van die Siriese streekstak van die Arabiese Sosialistiese Ba'ath-party en sekretaris-generaal van die nasionale bevel van die Ba'ath-party van 1970 tot 2000.
Assad het aan die Siriese staatsgreep in 1963 deelgeneem, wat die Siriese streekstak van die Arabiese Sosialistiese Ba'ath-party aan bewind gebring het, en die nuwe leierskap het hom aangestel as bevelvoerder van die Siriese lugmag. In 1966 neem Assad deel aan 'n tweede staatsgreep, wat die tradisionele leiers van die Ba'ath-party omver gewerp het en 'n radikale militêre faksie onder leiding van Salah Jadid aan bewind gebring het. Assad is deur die nuwe regering as minister van verdediging aangestel. Vier jaar later het Assad 'n derde staatsgreep geïnisieer wat Jadid verdryf en homself aangestel het as die onbetwiste leier van Sirië.
Assad het die Ba'ath-regering de-radikaliseer toe hy die mag oorgeneem het deur meer ruimte aan private eiendom te gee en die land se buitelandse betrekkinge met lande te versterk wat sy voorganger as reaksionêr beskou het. Hy het tydens die Koue Oorlog op die beurt by die Sowjetunie gestaan ​​op sy beurt vir steun teen Israel, en terwyl hy die pan-Arabiese konsep van die vereniging van die Arabiese wêreld in een Arabiese nasie laat vaar het, het hy probeer om Sirië te verdedig van die Arabiese belange teen Israel. . Toe hy aan bewind kom, het Assad staatsdienste volgens sektariese grense georganiseer (die Sunniërs het die hoofde van politieke instellings geword, terwyl die Alawiete die leër oor militêre, intelligensie en veiligheidsapparate oorgeneem het). Die vroeëre kollegiale magte van die Baath-besluitneming is ingekort en na die Siriese presidentskap oorgeplaas. Die Siriese regering het in die normale sin van die woord opgehou om 'n eenpartystelsel te wees, en is verander in 'n eenpartystaat met 'n sterk presidentskap. Om hierdie stelsel te handhaaf, is 'n persoonlikheidskultus wat op Assad en sy gesin gesentreer is, geskep deur die president en die Ba'ath-party.
Nadat Assad die belangrikste inisiatiefbron in die Siriese regering geword het, het Assad na 'n opvolger begin soek. Sy eerste keuse was sy broer Rifaat, maar Rifaat het probeer om die mag in 1983–84 aan te gryp toe Hafez se gesondheid twyfel. Rifaat is daarna in ballingskap gebring toe Hafez se gesondheid herstel het. Hafez se volgende keuse as opvolger was sy oudste seun, Bassel. Bassel is egter in 1994 in 'n motorongeluk oorlede, en Hafez draai na sy derde keuse - sy jonger seun Bashar, wat destyds geen politieke ervaring gehad het nie. Hierdie skuif is binne sommige kwartale van die Siriese regerende klas met kritiek beywer, maar Assad het volgehou met sy plan en het verskeie amptenare wat teen hierdie opvolging gekant was, gedemoveer. Hafez is in 2000 oorlede en Basjar het hom as president opgevolg.
Worsboom
Die worsboom (Kigelia) is 'n genus van angiosperms (blommende plante) in die familie Bignoniaceae. Die genus bestaan uit slegs een spesie, Kigelia africana en dit is dus 'n monotipiese takson. Dit kom reg deur tropiese Afrika voor, van Eritrea en Tsjad tot in die noordelike Suid-Afrika en van Senegal in die noordweste tot in Namibië in die suidweste. Die boom se FSA-nommer is 678.
Etimologie
Die boom se genusnaam is afgelei van die Mosambiekse Bantoenaam, kigeli-keia. Die algemene naam is worsboom, of Sausage Tree in Engels, verwysende na vorm van die boom se vrug. Die boom se Arabiese naam verwys na "die pa van groot sakke" (Roodt, 1992). Daar is twee subspesies:
Verspreiding
Die boom is inheems in die volgende lande:Angola, Benin, Botswana, Burkina Faso, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Eritrea, Eswatini, Ethiopië, Gaboen, Gambië, Ghana, Guinee, Golf van Guinee-eilande, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Liberië, Malawi, Mali, Mosambiek, Namibië, Niger, Nigerië, Republiek die Kongo, Rwanda, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Soedan, Somalië, Tanzanië, Togo, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe. In Suid-Afrika kom die boom voor in Gauteng, KwaZulu-Natal, Limpopo en Mpumalanga.
Verbouing en gebruike
Vrugte van die boom word vir 'n verskeidenheid van tradisionele Afrika-kure aangewend. Daar word geglo dat die vrugte teen rumatiek, slangbyte, bose geeste, sifilis en selfs teen tornado's (Watkins, 1975) werk. 'n Alkoholiese drank soortgelyk aan bier word ook daarvan gemaak. Die vars vrugte is giftig en is 'n sterk purgeermiddel. Die vrugte word gedroog, gebraai of gefermenteer (Joffe 2003; Mc-Burney 2004) om dit vir menslike gebruik voor te berei. In Botswana word die boom se hout vir mokoro's (mekoro), jukke en rieme gebruik (Roodt 1992). Dit word selfs vir 'n aantal velsorg-produkte ingespan.
Die boom word algemeen as 'n sierplant in tropiese gebiede (vir sy dekoratiewe blomme en ongewone vrugte) gekweek. Die plekke waar dit aangeplant word. moet egter met groot omsigtigheid gekies word. As die vrugte val, kan dit ernstige besering veroorsaak en skade aan geparkeerde voertuie onder die bome aanrig.
Basjar al-Assad
Basjar Hafez al-Assad (Arabies: بشار حافظ الأسد‎ ' Baššār Ḥāfiẓ al-ʾAsad', Levantynse uitspraak: [baʃˈʃaːr ˈħaːfezˤ elˈʔasad]; gebore op 11 September 1965) is 'n Siriese politikus wat sedert 17 Julie 2000 die president van Sirië is. Boonop is hy 'n opperbevelvoerder van die Siriese weermag en streeksekretaris van die tak van die Arabiese Sosialistiese Ba'ath-party in Sirië. Sy pa, Hafez al-Assad, was ook van 1971 tot 2000 president van Sirië.
Assad is gebore en getoë in Damaskus en studeer in 1988 aan die mediese skool van die Universiteit van Damaskus en begin werk as dokter in die Siriese leër. Vier jaar later woon hy nagraadse studies by die Western Eye-hospitaal in Londen, en spesialiseer in oogheelkunde. In 1994, nadat sy ouer broer Bassel in 'n motorongeluk dood is, is Basjar na Sirië teruggeroep om Bassel se rol as erfgenaam oor te neem. Hy het in 1998 die militêre akademie binnegegaan met die leiding van die Siriese militêre teenwoordigheid in Libanon.
Politieke wetenskaplikes het die Assad-familie se heerskappy oor Sirië as 'n personalistiese diktatorskap gekenmerk. Op 10 Julie 2000 is Assad tot president verkies en word sy vader opgevolg, wat 'n maand tevore in die amp gesterf het. In die verkiesing in 2000 en die daaropvolgende 2007 het hy onderskeidelik 99,7% en 97,6% steun gekry in nie-mededingende, nie-demokratiese verkiesings. Op 16 Julie 2014 is Assad vir 'n verdere sewe-jaar termyn ingelê nadat hy 'n ander nie-mededingende, nie-demokratiese verkiesing gewen het. Die verkiesing is slegs gehou in gebiede wat deur die Siriese regering tydens die land se voortgesette burgeroorlog beheer is en is deur die VN, die Siriese opposisie en sy Westerse lande gekritiseer, terwyl Sirië se bondgenote verklaar het dat die verkiesing 'vry en regverdig' was. Die regering van Assad beskryf homself as sekulêr, terwyl sommige politieke wetenskaplikes beweer het dat die regering sektariese spanning in die land uitoefen en op die Alawitiese minderheid staatmaak om aan bewind te bly.
Die Verenigde State, die Europese Unie en die meerderheid van die Arabiese liga, wat voorheen deur baie state as 'n potensiële hervormer gesien is, het gevra dat Assad uit die presidentskap bedank sou word nadat hy bevele gegee het dat die Arabiese lente betogers op die Arabiese Lente sou neerkom, wat tot die Siriese burgeroorlog gelei het. . Tydens die Siriese burgeroorlog het 'n ondersoek deur die Verenigde Nasies getuienis gevind wat Assad by oorlogsmisdade impliseer. Die VN en internasionale inspekteurs vir chemiese wapens het ook tot die gevolgtrekking gekom dat die Assad-regime agter chemiese wapenaanvalle op burgerlikes gestaan het. In Junie 2014 is Assad opgeneem in 'n lys van aanklagte van oorlogsmisdade van regeringsamptenare en rebelle wat aan die Internasionale Strafhof oorhandig is. Assad het die aantygings van oorlogsmisdade verwerp en die Amerikaanse geleide ingryping in Sirië gekritiseer vir poging tot regime-verandering
Glansende erdslangetjie
'n Glansende erdslangetjie is 'n baie klein, baie dun slangetjie met 'n grys-swart kleur; daar word ook soms na die slangetjie as die "draadslang" verwys. Net soos die erdslange, het die glansende erdslangetjie onderontwikkelde oë, wat as swart vlekkies op sy stomp kop vertoon. Die slang het 'n glansende, silindriese lyf (vandaar die naam), wat met klein, gladde, oorvleulende skubbe aan die rug- en onderkant bedek is. Dit het 'n lang stert met 'n stekelpunt. Glansende erdslangetjies se lengte wissel van 18 tot 24 cm.
Die glansende erdslangetjie word in die noordelike dele van Suider-Afrika aangetref, behalwe in die Namibwoestyn. Dit is 'n grawende slang, maar kan ook waargeneem word in termietneste of onder blaarafval en tussen verrottende plantmateriaal (insluitende verrotte boomstamme), waar dit klein insekte jag.
Lizzie Florelius
Lizzie Florelius (19 September 1886 – 30 Desember 1975) was 'n Noorse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Strandhugg på Kavringen (1923), Syv dager for Elisabeth (1927), Bra mennesker (1937), en Ut av mørket (1958).
Glansende erdslangetjie
Die slang se dieet bestaan hoofsaaklik uit mier- en termietlarwes, maar dit vreet ook ander klein insekte. Die wyfie lê telkens 3 tot 7 klein, langwerpige eiers.
Christian Damsgaard (akteur)
Christian Damsgaard (gebore 5 Februarie 1968) is 'n Deense akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Early Years: Erik Nietzsche Part 1 (2007) en in die televisiereekse Bamses billedbog (1983), Olsen-bandens første kup (1999), en Pyrus i alletiders eventyr (2000).
Swartkolk
thumb|350px|Die [[supermassiewe swartkolk in die middel van die groot elliptiese sterrestelsel Messier 87 in die sterrebeeld Maagd. Sy massa is na raming miljarde kere so groot soos die Son s'n. Dit is die heel eerste swartkolk wat regstreeks afgeneem is, deur die Event Horizon Telescope. Die foto is op 10 April 2019 uitgereik. Die halfmaanvormige emissiering en sentrale skaduwee kan gesien word. Dit is ’n gravitasioneel vergrote beeld van die swartkolk se fotonring en die fotonvangsgebied van sy waarnemingshorison. Die halfmaanvorm is ’n gevolg van die swartkolk se rotasie en relativistiese verheldering; die skaduwee se deursnee is sowat 2,6 keer dié van die waarnemingshorison. ]]
’n Swartkolk (soms ook bekend as ‘n swartgat of gravitasiekolk) is 'n plek in die ruimte waar swaartekrag so sterk is dat selfs lig nie kan uitkom nie. Die swaartekrag is so sterk omdat materie in 'n klein spasie ingedruk is. Vanuit die teorie van algemene relatiwiteit word bereken dat 'n swartkolk sal vorm waar ’n massa so dig saamgepers is dat dit die ruimtetyd genoegsaam verwring. Die grens van die streek waaruit niks kan ontsnap nie word die waarnemingshorison genoem. Hoewel die waarnemingshorison ’n enorme uitwerking het op die lot en omstandighede van ’n voorwerp wat dit verbysteek, lyk dit of geen uitwerking daar waargeneem word nie. In baie opsigte tree ’n swartkolk as ’n ideale swartstraler op omdat dit geen lig weerkaats nie.
Swartkolke met ’n stergroot massa vorm na verwagting wanneer baie swaar sterre aan die einde van hul lewensiklus instort. Nadat ’n swartkolk ontstaan het, kan dit aanhou groter word deur massa uit sy omgewing op te neem. Deur ander sterre op te neem en met ander swartkolke saam te smelt kan supermassiewe swartkolke van miljoene sonmassas ontstaan.
Daar is algemene konsensus onder wetenskaplikes dat supermassiewe swartkolke in die middel van die meeste sterrestelsels voorkom.
Die teenwoordigheid van ’n swartkolk kan afgelei word uit die wisselwerking met ander materie en met elektromagnetiese straling soos sigbare lig. Materie wat om ’n swartkolk saampak, kan ’n eksterne akkresieskyf vorm wat deur wrywing verhit word en een van die helderste voorwerpe in die heelal vorm. As ander sterre om ’n swartkolk wentel, kan hulle wentelbane gebruik word om die swartkolk se massa en ligging te bepaal. Sulke waarnemings kan gebruik word om moontlike alternatiewe, soos neutronsterre, uit te skakel. So het sterrekundiges talle stellêre swartkolkkandidate in dubbelsterstelsels geïdentifiseer, en vasgestel dat die radiobron bekend as Sagittarius A*, in die middel van die Melkweg, ’n supermassiewe swartkolk van sowat 4,3 miljoen sonmassa bevat.
Op 11 Februarie 2016 het die LIGO-medewerkers die eerste regstreekse waarneming van swaartekraggolwe aangekondig, wat ook die eerste waarneming van ’n samesmelting van swartkolke was. Teen Desember 2018 is 11 swaartekraggolfvoorvalle waargeneem wat ontstaan het uit 10 samesmeltende swartkolke (asook een dubbelneutronster-samesmelting). Op 10 April 2019 is die eerste regstreekse foto van ’n swartkolk en sy omgewing gepubliseer ná waarnemings deur die Event Horizon Telescope in 2017 van die supermassiewe swartkolk in die middel van Messier 87.
Geskiedenis
thumb|’n Gesimuleerde voorstelling van ’n swartkolk voor die [[Groot Magellaanse Wolk. Die gravitasielenseffek skep twee groot maar hoogs verwronge beelde van die wolk. Oor die bokant verskyn die skyf van die Melkweg, verwring in ’n boog.]]
Die idee van ’n liggaam wat so groot is dat nie eens lig kan ontsnap nie, is deur die Engelse sterrekundepionier John Michell voorgestel in ’n brief wat in November 1784 gepubliseer is. Volgens Michell se simplistiese berekenings sou so ’n voorwerp dieselfde digtheid as die Son kon gehad het, en hy het afgelei so ’n liggaam sou vorm as die ster se deursnee dié van die Son met ’n faktor van 500 oorskry en die oppervlak se ontsnappingsnelheid groter is as die gewone ligsnelheid. Michell het korrek opgemerk sulke massiewe maar niestralende liggame sou opgespoor kon word deur hul swaartekraginvloed op nabygeleë sigbare voorwerpe.
Algemene relatiwiteit
Albert Einstein se teorie van algemene relatiwiteit beskryf hoe driedimensionale ruimte gekrom word in 'n vierde dimensie hoe groter die massadigtheid. Indien die massadigtheid 'n sekere perk oorskry, word die ruimte sodanig gekrom dat invallende materiaal (selfs ook ligstrale) vir ewig binne die ruimtegebied sal rondreis en nooit weer in ons driedimensionale ruimte 'n verskyning sal maak nie.
Om hierdie begrip te visualiseer, dink aan 'n tweedimensionale, plat vel papier. Rol nou een sy van die papier in 'n klein sirkel om, sodat die res van die papier nog plat bly en net een kant nou 'n pyp vorm. Ons driedimensionale ruimte kan nou as die res van die papier gesien word. Ligstrale kan op hierdie papier voorgestel word as reguit lyne. Enige lyne wat op die plat gedeelte van die papier getrek word in die rigting van die opgerolde sy sal mettertyd in die pyp ingaan en dan vir ewig daarbinne rond en rond maal. In hierde voorstelling is die opgerolde sy gekrom in 'n ekstra dimensie. Die wand van die pyp is 'n analoog vir die begrip van 'n waarnemingshorison wat 'n membraan is op 'n afstand rondom die massamiddelpunt van die swartkolk.
Die teorie voorspel dat daar by die massamiddelpunt self moontlik 'n oneindige digtheid bereik kan word. Dit staan bekend as 'n singulariteit. Einstein self het nie aan hierdie voorspelling geglo nie, en was oortuig dat sy teorie onvoltooid was, omdat sulke oneindighede volgens hom nie in die natuur sou bestaan nie.
'n Ander voorspelling van Einstein is dat tyd al hoe stadiger verbygaan namate 'n swaartekragveld toeneem. Dus, hoe nader 'n invallende partikel aan die singulariteit beweeg, hoe stadiger beweeg dit. Geen partikel kan dan ooit die massamiddelpunt bereik nie, want 'n oneindige tyd sal daarvoor nodig wees.
Kwantummodel
Volgens kwantummeganika ontstaan virtuele partikelpare egter spontaan en gedurig regoor die heelal, en vernietig mekaar 'n kort rukkie later wedersyds. Só bly die netto energie van die heelal konstant, maar fluktueer steeds in die ultrakorttermyn. In 1974 het Stephen Hawking wiskundig bewys dat van hierdie virtuele partikels spontaan so sal ontstaan dat een binne die waarnemingshorison is, terwyl die ander een buite die membraan is. Weens die ruimtekromming kan die twee nou nooit bymekaar uitkom om mekaar te vernietig nie. Dus eindig een partikel met positiewe energie in ons driedimensionale ruimte terwyl die ander een met negatiewe energie in die swartkolk bly, waar dit met 'n ander partikel sal bots en die twee mekaar vernietig. So verloor die swartkolk dan 'n partikel in die proses. Na 'n voldoende lang tyd (en sover ons kennis strek, kan die heelal vir ewig bestaan) sal al die partikels binne die swartkolk so vernietig word.
Daar is genoegsame sterrekundige waarnemings van supernovas en X-straaluitstraling uit kerns van sterrestelsels om geloofwaardigheid te verleen aan die bestaan van swartkolke.
Stringmodel
Die moderner stringteorie voorspel egter dat die vibrerende stringe van materiepartikels wat binne die waarnemingshorison inval, sal kombineer om langer stringe te vorm. Hoe langer die stringe, hoe komplekser die vibrasies en vorms wat dit kan aanneem binne 'n gegewe ruimte. Een afleiding hieruit is dat daar nie 'n singulariteit sal ontstaan nie, maar dat die massa en energie binne die waarnemingshorison min of meer eweredig verspreid sal wees.
Waarneming
Die moeilikheid met die waarneem van swartkolke in die heelal is dat hulle weens hul sterk swaartekragvelde geen lig kan uitstraal nie. Waarnemings van hierdie hemelliggame geskied gevolglik indirek, waar moontlik, byvoorbeeld deur die gedrag van sterre in die onmiddellike omgewing te bestudeer.
Gas van 'n nabye ster word na die swartkolk aangetrek en beskryf 'n baan om die kolk heen, wat 'n sogenaamde akkresieskyf (aangroeiskyf) vorm. Aangesien die materie aan die binnekant van die skyf vinniger draai as die lae wat verder geleë is, ontstaan wrywing. Hierdie wrywing veroorsaak röntgenstraling, wat met 'n röntgenteleskoop waargeneem kan word. Die bestaan van ander swartkolke word afgelei uit die bewegings van een enkele ster of 'n dubbelster wat om iets heen wentel wat onsigbaar is.
In die middel van die Melkweg word waarskynlik 'n swartkolk aangetref: Sagittarius A*. Die massa hiervan kan bepaal word deur die bane van die sterre te bestudeer wat hulle in die omgewing van die middel van die Melkweg bevind. Die kolk word op ongeveer 3,7 miljoen sonmassas geskat.
In die omgewing van 'n swartkolk word nuwe sterre gevorm.
Gangreen
Gangreen is siektetoestand waar weefsels of liggaamsdele afsterf. Dit staan ook bekend as kouevuur, weefseldood of nekrose. Dit word dikwels veroorsaak deur die inkorting van die arteriële bloedvoorsiening. Daar word 'n onderskeid gemaak tussen 'n droë en nat gangreen.
Swartkolk
Swaartekraginstorting
Swaartekraginstorting vind plaas wanneer ’n liggaam se interne druk nie meer genoeg is om die liggaam se swaartekrag teen te werk nie. By sterre gebeur dit gewoonlik óf wanneer die ster nie meer genoeg "brandstof" het om sy temperatuur deur nukleosintese te handhaaf nie óf omdat ’n ster wat stabiel sou gewees het materie op so ’n manier bykry dat dit nie sy kerntemperatuur laat styg nie. In albei gevalle is die ster se temperatuur nie hoog genoeg om te keer dat dit onder sy eie gewig instort nie.
Die instorting kan gekeer word deur die ontaardingsdruk van die ster se bestanddele wat die kondensasie van materie in ’n eksotiese digter toestand teweegbring. Die gevolg is een van verskeie soorte kompakte sterre. Watter soort vorm, hang af van die massa van die oorblyfsel van die oorspronklike ster nadat die buitenste lae weggeblaas is. Sulke ontploffings en pulsasies lei tot planetêre newels. Hierdie massa kan aansienlik kleiner wees as dié van die oorspronklike ster. Oorblyfsels wat meer as 5 mson (5 sonmassas) is, word geskep deur sterre wat voor hulle instorting meer as 20 mson was.
As die massa van die oorblyfsel meer as sowat 3 mson tot 4 mson is, (die Tolman-Oppenheimer-Volkoff-limiet), is die ontaardingsdruk van neutrone nie eens genoeg om die instorting te keer nie – of dit was omdat die ster aanvanklik ’n groot massa gehad het of omdat die oorblyfsel bykomende massa vergader het deur die akkresie van materie. Niks is kragtig genoeg om die instorting te keer nie.
Die instorting van swaar sterre (met ’n groot massa) is vermoedelik verantwoordelik vir die vorming van swartkolke met die massa van ’n ster. Stervorming in die vroeë heelal kon gelei het tot baie swaar sterre, wat ingestort en swartkolke van tot mson gevorm het. Hierdie swartkolke kon die saad gewees het vir die supermassiewe swartkolke in die middel van die meeste sterrestelsels.
Daar is ook al voorgestel supermassiewe swartkolke met massas van meer as ~10<Sup>5 mson kon gevorm het ná die direkte instorting van gaswolke in die jong heelal. Kandidate vir sulke voorwerpe is gevind in waarnemings van die vroeë heelal.
Swartkolke kan groot of klein wees. Wetenskaplikes dink die kleinste swartkolkies is so klein soos net een atoom. Hierdie swartkolkies is baie klein, maar het die massa van 'n groot berg.
Aangroeiing
Wanneer ’n swartkolk ontstaan, kan dit aanhou groter word deur die opneming van bykomende materiaal. Enige swartkolk sal voortdurend gas en stof uit sy omgewing absorbeer. Dit is vermoedelik die hoofmanier waarop supermassiewe swartkolke ontstaan. Swartkolke kan ook met ander voorwerpe soos sterre of selfs ander swartkolke saamsmelt. Dit is vermoedelik belangrik in die vroeë aangroeiing van supermassiewe swartkolke, wat kon gevorm het deur die opneming van kleiner voorwerpe.
Hlabisa Plaaslike Munisipaliteit
Die Hlabisa Plaaslike Munisipaliteit was een van die plaaslike munisipaliteite in die Umkhanyakude-distriksmunisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Op 8 Aug 2016 het dit met Die Groot Vyf Valsbaai Plaaslike Munisipaliteit saamgesmelt, dit staan nou as die Groot Vyf Hlabisa Plaaslike Munisipaliteit bekend.
Was mir behagt, ist nur die muntre Jagd, BWV 208
Was mir behagt, ist nur die muntre Jagd, BWV 208, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Aspersiegrys
Aspersiegrys ​​is 'n intermediêre kleur met skakerings tussen aspersie en grys.
Lydia Pienaar
Lydia Pienaar is ’n kenner van kinder- en jeugliteratuur en vertaler van meer as tweehonderd kinderboeke uit die wêreldliteratuur in Afrikaans.
Lewe en werk
Lydia Pienaar is in 1936 op Morgenzon gebore en word ook daar groot. Haar vader het hier ’n prokureurspraktyk. Sy matrikuleer aan die Hoërskool Ermelo en studeer dan verder aan die Universiteit van Pretoria, waar sy ’n B.A.-graad in Biblioteekkunde en ’n Hoër Onderwysdiploma verwerf. In 1958 begin sy werk onder mev. Lyndhurst in die Kinderafdeling van die Kaapse Provinsiale Biblioteekdiens. Sy gaan in 1961 na die Verenigde State van Amerika en behaal die graad Master of Library Science aan die State University of New York. Daarna werk sy as kinderbibliotekaresse onder mej. Ethna Sheehan in die Queens Borough Public Library. By haar terugkeer na Suid-Afrika is sy onder andere ’n ruk verbonde aan ’n uitgewery as redaktrise van kinderboeke. In 1966 vertrek sy met ’n beurs na Duitsland om aan die Internasionale Jeugbiblioteek in München navorsing te doen oor kinderliteratuur. Daarna word sy hoof van die kinderafdeling van die Kaapse Stadsbiblioteek. Aan die Universiteit van Kaapstad behaal sy in 1973 ’n M.A.-graad met ’n verhandeling oor “Die kinderverhaal as literatuur met spesiale verwysing na werke deur Freda Linde en Alba Bouwer”. In 1975 promoveer sy (D.Phil.-graad) aan die Universiteit van Kaapstad met ’n proefskrif oor “Die kinderleser en kinderliteratuur met verwysing na standerd vier-biblioteekgebruikers in Kaapstad se belewing van Snoet-Alleen, Dakkuiken en Dirkie van Driekuil”. Beide hierdie tesisse word later in verwerkte vorm gepubliseer. Sy trou en word daarna bekend as Lydia Snyman, wat op gereelde basis resensies oor kinder- en jeugliteratuur lewer vir onder andere Tydskrif vir Geesteswetenskappe.
Skryfwerk
Sy lewer belangwekkende werke oor kinderliteratuur met “Die kind en sy literatuur”, opgevolg deur “Die kinderverhaal as literatuur”, waar sy aan die hand van verskeie ontledings van verhale op die kenmerke en aard van hierdie soort literatuur wys. Die genre van kinderliteratuur is gemik op lesers van tot veertien jaar oud en die tipes kinderlektuur wat sy bespreek sluit in die prenteboek, fantasie, die avontuurverhaal, die realistiese verhaal, die diereverhaal, poësie, sprokies, mites en sagas. ’n Verdere baie belangrike bydrae van haar is die vertaling van ’n groot aantal kinderboeke uit die wêreldliteratuur in Afrikaans, insluitende volksverhale uit Ysland, Afrika, China, Ierland, die Oekraïne, die Skandinawiese lande, Europa en Rusland.
Hartmannse bergkwagga
Die Hartmannse bergkwagga (Equus zebra hartmannae) is lid van die perdagtige diere en kom hoofsaaklik in Namibië voor. Die dier staan ook bekend as die Hartmannse bergsebra. Dit word deur die IUBN geklassifiseer as 'n kwesbare spesie.
Bou en kleur
Die dier het 'n tipiese sebravoorkoms, naamlik swart strepe met 'n geelwit agtergrond. Die strepe loop duidelik af by die bene tot by die hoewe, terwyl die strepe op die lyf by die pens ophou. Die pens is wit. Kenmerke van die dier is die keelvel en die oranje snoet. Die spesie het nie skadustrepe soos die vlaktekwagga nie. Hulle is groter as die Kaapse bergkwagga. Die hingste is effens swaarder as die merries – hingste weeg tot 330 kg, terwyl die merrie tot 300 kg kan weeg.
Habitat en gewoontes
Die Hartmannse bergkwagga verkies klipperige berghange met genoeg weiding en drinkwater. Die diere vorm groepe; 'n tipiese trop bestaan uit 'n dominante hings en sy familie. Die diere wei in die koeler tye van die dag en rus in skaduwees as dit warm is en hou ook van 'n stofbad. Een vul word enige tyd van die jaar gebore na 'n dratyd van 12 maande.
Vyande
Die dier se natuurlike vyande is die gevlekte hiëna, leeu en jagluiperd.
Geneefse konvensies
Die Geneefse Konvensies bestaan uit vier verdrae wat in Genève, Switserland saamgestel is om die standaarde vir internasionale reg rondom menslikheidskwessies. Die konvensies was grootliks die resultaat van Henri Dunant se pogings, gemotiveer deur die gruwels van oorlog wat hy tydens die Slag van Solferino aanskou het.
Verder is daar twee bykomende protokolle tot die Geneefse Konvensie:
Die aanvaarding van die Eerste Konvensie is deur die stigting van die Internasionale Komitee van die Rooi Kruis in 1863 voorafgegaan. Die teks kan gelees word in die Voornemens van die Geneefse Internasionale Konferensie.
Al vier konvensies is laas in 1949 hersien en bekragtig, gebaseer op vorige hersienings en deels op sommige van die Den Haag Konvensies van 1907; daar word na die stel verwys as die Geneefse Konvensies van 1949 of eenvoudig die Geneefse Konvensies. Latere konferensies het voorwaardes bygevoeg wat sekere metodes van oorlogvoering verbied en burgeroorloë aanspreek. Bykans 200 lande van die wêreld is ondertekanaars tot die verdrae in soverre hulle hierdie konvensies bekragtig het.
Daar bestaan ook ander konvensies met die Geneefse naam en moet nie met bogenoemde verwar word nie.
Johannesburg
Johannesburg (Xhosa: eGoli, Zoeloe: iGoli, letterlik: "Plek van Goud") is die vernaamste sake- en bevolkingsentrum van Suid-Afrika met 'n oppervlakte van 1 645 vierkante kilometer en 'n bevolking van 4 434 827 in die metropolitaanse gebied volgens die sensus van 2011. Die huidige Stad Johannesburg Metropolitaanse Munisipaliteit is 'n polisentriese metropool wat sowat vyfhonderd voorstede en dorpsgebiede insluit – naas die vroeëre stadsgebied ook voorheen onafhanklike munisipaliteite soos Midrand, Sandton en Randburg. Soweto is tans die grootste voorstad en ook die mees uitgestrekte historiese swart woonbuurt.
Johannesburg is nie een van Suid-Afrika se drie hoofstede nie (net Pretoria, Kaapstad en Bloemfontein het besondere status as respektiewelik die regeringshoofstad, parlementsetel en geregtelike hoofstad), maar dit vervul nogtans 'n belangrike administratiewe en geregtelike funksie as die hoofstad van die Gautengprovinsie en setel van die Konstitusionele Hof van Suid-Afrika.
Johannesburg is ook die sentrum van 'n verstedelikte gebied met meer as 8 miljoen inwoners wat van Pretoria in die noorde tot by Vereeniging in die suide strek. Die stad is die derde grootste in Afrika na Kaïro en Lagos, en die enigste in Afrika wat as 'n wêreldstad of global city beskou word, 'n ekonomiese masjienkamer wat die hele Suider-Afrika met die wêreldekonomie verbind – onder meer danksy die plaaslike hoofkantore van mynboureuse en die Johannesburgse Effektebeurs (JEB of JSE) wat op wêreldvlak mededingend is. Met SABMiller en Anglo-American het daarnaas twee multinasionale ondernemings hul oorsprong in die Goudstad.
Johannesburg is net een van ongetelde delwerstede wat êrens op aarde op 'n spesifieke oomblik in die geskiedenis byna oornag ontstaan het. Maar terwyl die meeste van hulle ná 'n relatief kort tydperk as verlate spookdorpe geëindig het sodra hul goudvoorrade uitgeput was, is Johannesburg as Suid-Afrika se laat-Victoriaanse kits- en wonderstad op 'n oorspronklik byna verlate en windverwaaide plato van die Transvaalse Hoëveld tydens die grootste goudstormloop ooit gestig om te bly en 'n meteoriese ekonomiese opgang te beleef nadat Europa se leidende bankhuise die diepvlakmynontwikkeling van die Randse goudmyne begin finansier het.