cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Plafon van die Sixtynse kapel
Konteks en geskiedenis
Michelangelo het in die plek daarvan opdrag gekry om 'n siklus fresko's aan die gewelf en boonste mure van die Sixtynse kapel te skilder. Michelangelo, wat hoofsaaklik 'n beeldhouer was en nie 'n skilder nie, was huiwerig om die werk te aanvaar; hy het voorgestel sy jong mededinger Raphael doen dit eerder. Die pous het egter aangedring en Michelangelo het nie eintlik 'n keuse gehad nie. Die kontrak is op 8 Mei 1508 onderteken.
Michelangelo het gou daarna sy werk begin. Hy het aan die westekant begin met Die dronkenskap van Noag en Die profeet Sagaria, en terug deur die narratief (verhaal) gewerk tot by Die skepping van Eva. Hy het dit in September 1510 voltooi. Die tweede helfte van die plafon se fresko's is vinnig gedoen. Die voltooide werk is op 31 Oktober 1512 onthul en die volgende dag, Allerheiligedag, aan die publiek vertoon. Michelangelo se finale skema vir die plafon sluit meer as 300 figure in.
Ná die onthulling, op 37-jarige ouderdom, het Michelangelo se aansien so gestyg dat hy il divino ("die goddelike") genoem is. Hy is daarna vir die res van sy lewe gereken as een van die grootste kunstenaars van sy tyd, en sy Sixtynse kapel word sedertdien beskou as een van die "grootste meesterstukke van geïlustreerde kuns".
Inhoud
Michelangelo se fresko's vorm die agtergrondinligting van die 15de-eeuse narratiewe (verhalende) siklusse van die lewens van Moses en Christus deur Perugino en Botticelli teen die kapel se mure. Terwyl die sentrale hooftonele gebeure uit die boek Genesis uitbeeld, word gedebatteer oor die presiese vertolking van die talle figure. Die Sixtynse kapel se plafon is 'n vlak tonnelgewelf van sowat 35 m lank en sowat 14 m breed. Die kapel se vensters loop in die gewelf se kurwe in en skep 'n ry lunette wat afgewissel word deur driehoeke.
Die sentrale, feitlik plat deel van die plafon word omlyn deur 'n denkbeeldige argitektoniese kroonlys, en in vier groot reghoeke en vyf kleiner reghoeke verdeel deur vyf pare geskilderde ribbe wat sydelings oor die sentrale reghoekig loop. Hierdie reghoeke het Michelangelo beskilder met tonele uit die Ou Testament.
Die narratief begin aan die kapel se oostekant. Die eerste toneel is bo die altaar, die fokuspunt van Eucharistiese seremonies wat deur die geestelikes uitgevoer word. Die klein reghoekige paneel reg bo die altaar beeld Die skeiding van lig en donker met die Skepping uit. Die laaste van die nege sentrale panele, aan die westekant, wys Die dronkenskap van Noag; onder dié toneel is die deur wat die kerkgangers gebruik. Die dronkenskap van Noag is die verste van die altaar af en verteenwoordig die sondige aard van die mens.
Bo die kroonlys, by die vier hoeke van elk van die vyf kleiner sentrale panele, is jong, naakte mans, wat ignudi genoem word. Hulle presiese betekenis is onbekend. Hulle verteenwoordig waarskynlik die Florentynse Neoplatoniste se siening van die mens se ideale Platoniese vorm, sonder die skending van die erfsonde, waaraan al die onderste figure onderwerp is. Kenneth Clark skryf "hulle fisieke skoonheid is 'n uitbeelding van goddelike volmaaktheid; hulle wakker en lewendige bewegings is 'n uitbeelding van goddelike energie".
Ad-Rock
Ad-Rock (gebore 31 Oktober 1966) is 'n Amerikaanse akteur en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Star Trek (2009), Star Trek: Into Darkness (2013), While We're Young (2014), en Star Trek: Beyond (2016).
Plafon van die Sixtynse kapel
Inhoud
Onder die geskilderde kroonlys, om die sentrale reghoekige area, is 'n laer register. Dit beeld 'n voortsetting uit van die kapel se mure as 'n trompe-l'œil-raamwerk waarteen figure druk. Die figure is op 'n groter skaal as in die sentrale tonele, en dit "skep 'n sin van ruimtelike onewewigtigheid".
By die kapel se vier hoeke vorm die plafon groot driehoeke, wat beskilder is met verlossingstonele uit die Ou Testament: Die bronsslang, Die kruisiging van Haman, Judit en Holofernes en Dawid en Goliat.
Elk van die kapel se vensterboë loop in die gekurfde gewelf in, en dit skep bo elk van hulle 'n driehoek. Die boog van elke venster word van die volgende een geskei deur hierdie driehoeke. In elk van die driehoeke is profete geskilder, afgewissel met sibilles. Dié figure, sewe Ou Testamentiese profete en vyf Grieks-Romeinse sibilles, is in die Christelike tradisie bekend vir hulle profesieë van die Messias of die geboorte van Jesus. Die lunette bo die vensters en die spasies aan weerskante van die vensters is beskilder met tonele van die menslike voorouers van Christus. Hulle is die laagste in die gewelf en ook die donkerste, in teenstelling met die lugtige boonste gewelf.
Vertolking
Die sigbare inhoud van die plafon is die Christelike leerstelling van die mens se behoefte aan verlossing, soos verskaf deur God deur middel van Jesus. Dit is 'n visuele metafoor van die mens se behoefte aan 'n verbond met God. Die Ou Verbond van die kinders van Israel deur Moses en die Nuwe Verbond deur Christus word reeds aan die mure van die kapel uitgebeeld. Sommige kenners, onder andere Benjamin Blech en die Vatikaan se kunshistorikus Enrico Bruschini, meen daar is ook minder sigbare inhoud, wat hulle beskyf as "verskuil" en "verbode".
Bruinspikkel-klipkabeljou
Die bruinspikkel-klipkabeljou (Epinephelus chlorostigma) is 'n vis wat voorkom in die westelike Stille Oseaan, Indiese-Stille Oseaan area, die Rooisee en langs die ooskus van Afrika tot by die suide van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Brownspotted rockcod.
Plafon van die Sixtynse kapel
Vertolking
In die halfmaanvormige areas, of lunette, bo elk van die kapelvensters is tablette wat die voorouers van Christus noem en bygaande figure. Bo hulle, in die driehoeke, word nog agt groepe figure gewys, maar hulle word nie aan spesifieke Bybelse karakters verbind nie. Die skema word voltooi deur vier groot hoekpendentiefboë, wat elk 'n dramatiese Bybelstorie uitbeeld.
Bruinspikkel-klipkabeljou
Identifikasie
Die vis word tot 75 cm lank. Die vis se lyf en vinne is ligbruin met donker, seskantige kolle wat digby mekaar is en die vis 'n net voorkoms gee. Die rant van die stertvin het nou, wit rand.
Brandon Adams (akteur)
Brandon Adams (gebore 22 Augustus 1979) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The People Under the Stairs (1991), The Mighty Ducks (1992), The Sandlot (1993), en D2: The Mighty Ducks (1994).
Plafon van die Sixtynse kapel
Vertolking
Die verhalende elemente van die plafon illustreer dat God die wêreld as 'n perfekte skepping gemaak en die mens daarin geplaas het, en dat die mens in sonde verval het en met die dood en skeiding van God gestraf is. Die mens het toe verder in sonde verval en is met die Sondvloed gestraf. Deur 'n linie voorouers – van Abraham tot Josef – het God die mens se verlosser, Jesus Christus, gestuur. Die koms van die Verlosser is verkondig deur profete van Israel en sibilles van die Klassieke wêreld. Die verskeie komponente van die plafon word met dié Christelike leerstelling verbind.
Bruinspikkel-klipkabeljou
Identifikasie
Die vis leef in aflandige koraal- en rotsriwwe asook seegras beddings in water wat 4 tot 150m diep is. Hulle kom meer voor in die dieper riwwe. Die vis is 'n alleenloper en vreet vis, krappe en tjokka.
Plafon van die Sixtynse kapel
Vertolking
Baie van die simboliek van die plafon dateer van die vroeë Kerk, maar die plafon het ook elemente wat die spesifieke Renaissancistiese denke uitdruk wat die Christelike teologie met Renaissancistiese humanisme probeer vereenselwig het. In die 15de eeu in Italië, veral Florence, was daar 'n groot belangstelling in Klassieke letterkunde en die filosofieë van Plato, Aristoteles en ander Klassieke skrywers. Michelangelo, as 'n jong man, het tyd by die Platoniese Akademie deurgebring wat deur die Medici-familie in Florence gestig is. Hy was vertroud met vroeë humanismegeïnspireerde beeldhouwerke soos Donatello se Dawid van brons en het self die enorme Dawid-beeld geskep wat in die Piazza della Signoria naby die Palazzo Vecchio, die stadsaal van Florence, gestaan het. Die humanistiese siening van spiritualiteit was dat dit geanker is in die menslike natuur en onafhanklik is van tussengangers soos die Kerk, en dit het klem op die mensdom gelê as basies sondig en gebrekkig.
Die ikonografie van die plafon is in die verlede op verskeie maniere vertolk, en sommige elemente daarvan is deur moderne geleerdes weerspreek. Ander, soos die identiteit van die figure in die lunette en driehoeke, word steeds nie verstaan nie. Moderne geleerdes het al probeer, tot dusver sonder sukses, om 'n geskrewe bron vir die teologiese program van die plafon te kry en het dit al bevraagteken of dit heeltemal bedink is deur Michelangelo, wat beide 'n gretige leser van die Bybel was en as 'n genie beskou word, of nie. Die kunshistorikus Anthony Bertram reken die kunstenaar het sy innerlike gewoel in die werk uitgedruk. Hy sê: "Die belangrikste opponerende kragte in dié konflik was sy passievolle bewondering vir klassieke skoonheid en sy diep, byna mistiese Katolisisme, sy [veronderstelde] homoseksualiteit en sy afsku van vleeslike sonde gekombineerd met 'n verhewe platoniese konsep van die liefde."
Werklik
Die Sixtynse kapel is 40,9 m lank en 14 m breed. Die plafon strek tot 13,4 m bo die hoofvloer van die kapel. Die ontwerp van die gewelf is taamlik kompleks en dit is onwaarskynlik dat so 'n oordadige versiering daarvoor bedoel was.
Denkbeeldig
Die kapel se mure het drie horisontale verdiepings, met ses vensters in die boonste verdieping aan elke kant. Tussen die vensters is groot pendentiewe wat die gewelf ondersteun. Tussen die pendentiewe is driehoekvormige boë wat bo elke venster in die gewelf inloop. Bo die pendentiewe loop die plafon effens skuins sonder om veel van die horisontale deel af te wyk.
Die eerste element in die skema van geskilderde argitektuur is 'n definiëring van die werklike argitektoniese elemente deur die beklemtoning van die lyne waar die driehoeke en pendentiewe met die gekurfde gewelf kruis. Michelangelo het dit as versierings geskilder wat soos gegraveerde klipomlystings lyk. Dit het twee herhalende motiewe, 'n formule wat algemeen in Klassieke argitektuur is. Hier is die een motief die eikel, die simbool van die familie van beide pous Sixtus IV, wat die kapel laat bou het, en pous Julius II, wat opdrag vir Michelangelo se werk gegee het. Die ander motief is die mantelskulp, een van die simbole van die Madonna, aan wie se hemelvaart die kapel in 1483 gewy is. Om die middelste tonele is 'n geskilderde kroonlys wat dié tonele skei van die figure van die profete, sibilles en voorouers, wat die narratiewe letterlik en figuurlik ondersteun. Tien breë ribbe span oor die plafon en verdeel dit in afwisselende breë en smal spasies, 'n rooster waarin elk van die figure 'n plek kry.
'n Groot aantal klein figure is in die geskilderde argitektuur geïntegreer, en hulle dien blykbaar bloot as versierings. Dit sluit in pilare met pilaarkoppe wat ondersteun word deur pare kinderfigure (telamones); ramskedels aan die bopunt van elke driehoek; naakte bronsfigure in verskeie posisies; en nog geklede of naakte figure by die naamplate van die profete en sibilles. Bo die kroonlys en aan weerskante van die klein tonele is 'n paar medaljons, of ronde skilde. Weerskante van hulle is nog 20 figure, die sogenaamde ignudi, wat nie deel van die argitektuur is nie, maar op voetstukke sit met hulle voete op die fiktiewe kroonlys.
Nege tonele uit die boek Genesis
In die middelste deel van die plafon het Michelangelo nege tonele uit Genesis, die eerste Bybelboek, uitgebeeld. Die beelde is in drie groepe van drie, met afwisselende groot en klein panele.
Die eerste groep wys God wat die hemel en aarde skep. Die tweede groep wys hoe God die eerste man en vrou, Adam en Eva, skep, hulle ongehoorsaamheid en hoe hulle uit die tuin van Eden weggestuur word. Die derde groep wys die lot van die mensdom, in besonder dié van die familie van Noag.
Die tonele, van die altaar na die hoofdeur (op die foto bo van regs na links), is soos volg:
Skepping
Die drie Skeppingsbeelde wys tonele uit die eerste hoofstuk van Genesis wat vertel dat God die aarde en alles wat daarop is, in ses dae geskep en op die sewende dag gerus het. In die eerste toneel, die eerste dag van die Skepping, skep God lig en skei Hy lig en donker. Chronologies vind die volgende toneel in die derde paneel plaas waarin God op die tweede dag die waters van mekaar skei. In die middelste paneel, die grootste een van die drie, is daar twee verteenwoordigings van God. Op die derde dag skep God die aarde en laat groenigheid daaruit voorkom. Op die vierde dag maak God die son en maan en plaas hulle aan die hemelgewelf om oor dag en nag te heers en as tekens om seisoene, dae en jare aan te dui. Volgens Genesis het God op die vyfde dag voëls oor die aarde laat vlieg en die waters laat krioel van lewende wesens, maar ons sien dit nie. Ons sien ook nie God se skepping van diere op die sesde dag nie.
Adam en Eva
Op die eerste van die panele is een van die algemeens herkende beelde in die geskiedenis van geskilderde kuns: Michelangelo wys hoe God uitreik na Adam. Onder God se beskermende arm kyk Eva uit, effens angstig.
Adam reik terselfdertyd uit na die Skepper "terwyl Hy wys hoe dinge gaan lyk, die vrou en haar nageslag, in die voue van sy kleed".
Die samestelling van die sentrale toneel, waar God Eva uit die sy van die slapende Adam skep, is regstreeks uit 'n ander skeppingsreeks geleen: die reliëfpanele om die deur van die Basilika van San Petronio in Bologna, deur Jacopo della Quercia. Michelangelo het sy werk bestudeer toe hy jonk was.
In die finale paneel van dié reeks het Michelangelo twee kontrasterende tonele op een paneel gekombineer, dié van Adam en Eva wat vrugte van die verbode boom neem ('n vye- en nie appelboom soos gewoonlik in Westerse kuns uitgebeeld word nie), Eva wat dit uit die hand van die slang (met die gesig van Lilith) neem en Adam wat dit gretig self pluk; en hulle verdrywing uit die tuin van Eden, waar hulle in God se geselskap gewoon het, na die wêreld daar buite waar hulle vir hulleself moet sorg en sal sterf.
Noag
Nes met die eerste reeks beelde, is die drie panele oor Noag, uit die sesde tot negende hoofstuk van Genesis, tematies gerangskik eerder as chronologies. In die eerste toneel word die offering van 'n skaap gewys nadat Noag en sy familie voet aan wal gesit het ná die Sondvloed.
Die sentrale, groot toneel wys die Sondvloed. Die ark waarin Noag se familie ontsnap het, dryf aan die agterkant terwyl die res van die mensdom desperaat probeer om veiligheid te bereik.
Die finale toneel in die verhaal is dié van Noag se dronkenskap. Ná die vloed plant Noag 'n wingerd, soos op die agtergrond van die beeld gewys word. Hy word dronk en lê kaal in sy tent. Sy jongste seun, Gam, bring sy twee broers, Sem en Jafet, om te kom kyk, maar hulle bedek hom met 'n kledingstuk. Noag vervloek Gam later en sê vir hom sy afstammelinge sal slawe van Sem en Jafet wees.
Medaljons
Langs die kleiner Bybeltonele in die eerste register wat deur pare ignudi ondersteun word, is 10 medaljons. Elk is versier met 'n beeld uit die Ou Testament. Michelangelo se obskure Ou Testamentiese temas is aangepas van houtsnee-illustrasies van die Malermi-Bybel van 1490. Dit was die eerste Italiaanse Bybel en is na sy vertaler, Nicolò Malermi, genoem. In vier van die vyf goed afgewerkte medaljons word die ruimte volgeprop met figure in gewelddadige optrede.
Die medaljons stel voor:
Twaalf profetiese figure
Op die vyf pendentiewe aan elke kant en die twee aan die punte het Michelangelo die grootste figure aan die plafon geskilder: 12 mense wat die koms van die Messias geprofeteer het. Dit is sewe manlike profete van Israel en vyf sibilles, profetesse van die Klassieke mitologie. Die profeet Jona is bo die altaar te sien en Sagaria op die verste punt. Die ander manlike en vroulike figure wissel mekaar af aan elke kant. Elk word geïdentifiseer met 'n inskripsie op 'n geskilderde marmertablet.
Pendentiewe
In elke hoek van die kapel is 'n driehoekvormige pendentief wat die spasie tussen die mure en die boog van die gewelf vul. Op hierdie gekurfde spasies het Michelangelo vier tonele uit Bybelstories geskilder wat verband hou met die verlossing van Israel deur vier groot helde en heldinne van die Jode: Moses, Ester, Dawid en Judit. Die eerste twee stories is albei in Middeleeuse en Renaissancistiese teologie beskou as dat hulle die kruisiging van Jesus voorafgaan. Die ander twee verhale, dié van Dawid en Judit, is dikwels in Renaissancistiese kuns verbind, veral deur Florentynse kunstenaars met die uitbeelding van die omverwerping van tiranne, 'n gewilde onderwerp in die republiek.
Die vier pendentiewe is:
Ignudi
Die ignudi (enkelvoud: ignudo; van die Italiaanse byvoeglike naamwoord nudo, "nakend") is die 20 naakte, atletiese mans wat Michelangelo as steunfigure geskilder het op elke hoek van die vyf kleiner verhalende tonele in die middel van die plafon. Die figure hou 'n verskeidenheid items vas, is daarin gedrapeer of leun daarop – dit sluit in pienk linte, groen kussings en groot bosse eikels.
Veelvoudige sin
'n Veelvoudige sin, ook bekend as komplekse of saamgestelde sin, is 'n sin wat uit twee of meer sinne bestaan wat met behulp van verbindingswoorde verbind kan word.
Byvoorbeeld:
Hy borsel sy tande voordat hy gaan slaap.
Die kos het gebrand, want sy het die stoof aan vergeet.
Vra vir hom, hy sal weet. As ons harder gewerk het, sou ons al lankal klaar gewees het. Hulle sal óf harder moet werk, óf die jaar moet herhaal. Hoe harder hulle gewerk het, hoe beter het dit gegaan. Hy wou niks sê nie, want sy prokureur was nie by nie. Die trust is uitgeput, en daar is gevolglik geen beurse meer beskikbaar nie. Indien ons genoeg geld kan spaar, gaan ons volgende jaar Europa toe. Jy kan saamgaan, mits jy stilbly. Die boek wat ek gelees het, het nou spoorloos verdwyn.
Bronne
Afrikaanse woordelys en spelreëls, 2017. Kaapstad: Pharos
Plafon van die Sixtynse kapel
Ignudi
Die Katolieke teoloog John W. O'Malley dink die ignudi verteenwoordig engele: Michelangelo het later meer as 40 engele ingesluit in sy fresko van Die laaste oordeel. Volgens O'Malley lyk hulle soos die ignudi.
Post-industriële samelewing
Die term is geskep deur Alain Touraine en is nou verwant aan soortgelyke sosiologiese teoretiese konsepte soos post-Fordisme, inligtingsamelewing, kennisekonomie, post-industriële ekonomie, laatmoderniteit en netwerksamelewing. Hulle kan almal in ekonomiese of sosiale wetenskaplike dissiplines gebruik word as 'n algemene teoretiese agtergrond vir 'n navorsingsontwerp.
Plafon van die Sixtynse kapel
Metode
Michelangelo het waarskynlik van April 1508 aan die planne vir die ontwerp begin werk. Die voorbereidingswerk aan die plafon is laat in Julie dié jaar voltooi. Die hoofontwerp is grootliks in Augustus 1510 voltooi, soos blyk uit Michelangelo se geskrifte. Die hele ontwerp is op 31 Oktober 1512 aan besoekers onthul, met 'n mis die volgende dag, Allerheiligedag.
Post-industriële samelewing
Soos die term gebruik is, het 'n paar algemene temas, insluitend dié hieronder, na vore laat kom.
Oorsprong
Daniel Bell het die term gewild gemaak deur sy 1974-werk The Coming of Post-Industrial Society. Alhoewel sommige Bell gekrediteer het met die skep van die term, het die Franse sosioloog Alain Touraine in 1969 die eerste groot werk oor die post-industriële samelewing gepubliseer. Die term is ook wyd gebruik deur die sosiale filosoof Ivan Illich in sy 1973-artikel Tools for Conviviality en kom soms voor in linkse tekste dwarsdeur die middel tot laat 1960's. Die term het gegroei en verander soos dit hoofstroom geword het. Die term word nou gebruik deur bemarkers soos Seth Godin, PhD's in openbare beleid soos Keith Boeckelman, en sosioloë soos Neil Fligstein en Ofer Sharone. Amerikaanse president Bill Clinton het die term gebruik om Chinese groei te beskryf in 'n rondetafelgesprek in Shanghai in 1998.
Plafon van die Sixtynse kapel
Metode
Michelangelo het sy eie steierwerk ontwerp, 'n plat houtplatform op steunarms wat uit gate in die muur naby die boonste vensters gebou is, eerder as dat dit van die vloer af boontoe gebou is. Mancinelli spekuleer dat dit gedoen is om die koste van hout te besnoei. Volgens Ascanio Condivi is die steunarms aan die begin gebou en is 'n ligte skerm, moontlik van materiaal, opgehang om druppende pleister, stof en verfspatsels op te vang. Die dele van die muur wat met die steierwerk bedek was, kan steeds gesien word as ongeverfde dele oor die onderkant van die lunette.
Post-industriële samelewing
Waarde van kennis
Die post-geïndustrialiseerde samelewing word gekenmerk deur 'n verhoogde toekenning van waarde aan kennis. Dit self is nie verbasend nie, aangesien dit voorafgeskadu is in Daniel Bell se vermoede oor hoe ekonomiese indiensnemingspatrone in sulke samelewings sal ontwikkel. Hy beweer indiensneming sal vinniger groei in die tersiêre (en kwaternêre) sektor relatief tot indiensneming in die primêre en sekondêre sektor en dat die tersiêre (en kwaternêre) sektore voorkeur sal geniet in die ekonomie. Dit sal so aanhou gebeur dat die "impak van die deskundige" sal uitbrei en mag deur kennis gemonopoliseer sal word.
Plafon van die Sixtynse kapel
Metode
Die hele plafon is 'n fresko, wat 'n antieke metode was vir die skilder van muurskilderings. Dit behels dat 'n chemiese reaksie plaasvind tussen klam kalkpleister en watergebaseerde pigmente sodat die werk permanent met die mure saamsmelt. Aanvanklik het die pleister begin muf omdat dit te nat was. Michelangelo moes dit verwyder en oorbegin. Hy het toe 'n nuwe formule gebruik wat deur 'n assistent geskep is en wat nie gemuf het nie. Dit het deel geword van die Italiaanse bou- en freskotradisie.
Post-industriële samelewing
Waarde van kennis
Aangesien tersiêre en kwaternêre sektorposisies in wese kennisgeoriënteerd is, sal dit 'n herstrukturering van onderwys tot gevolg hê, ten minste in sy nuanses. Die "nuwe mag ... van die deskundige" gee gevolglik aanleiding tot die groeiende rol van universiteite en navorsingsinstitute in post-industriële samelewings. Post-industriële samelewings raak self georiënteerd rondom hierdie plekke van kennisproduksie en produksie van kundiges as hul nuwe fokus. Gevolglik is die grootste begunstigdes in die post-industriële samelewing jong stedelike professionele persone. As 'n nuwe, opgevoede en verpolitiseerde generasie wat meer passievol is deur liberalisme, sosiale geregtigheid en omgewingsbewustheid, word die verskuiwing van mag in hul hande, as gevolg van hul kennisgeoriënteerdheid, dikwels as 'n goeie ding aangehaal.
Plafon van die Sixtynse kapel
Metode
Die pleister is elke dag in 'n nuwe seksie aangewend vir dié dag se werk. Dit word 'n giornata ("dag se werk") genoem. Aan die begin van elke sessie is die kante weggeskraap en nuwe pleister aangewend. Die kante van die giornate is steeds sigbaar en is 'n aanduiding van hoe werk gevorder het. Gewoonlik het freskoskilders 'n volgroot tekening gebruik om 'n ontwerp op die gepleisterde oppervlak aan te bring. Michelangelo het dié tradisie verbreek en direk op die plafon geskilder.
Post-industriële samelewing
Waarde van kennis
Die toenemende belangrikheid van kennis in post-industriële samelewings lei tot 'n algemene toename in kundigheid deur die ekonomie en regdeur die samelewing. Op hierdie manier elimineer dit wat Alan Banks en Jim Foster identifiseer as "ongewenste werk sowel as die erger vorme van armoede en ongelykheid." Hierdie effek word aangevul deur die voormelde beweging van mag in die hande van jong opgevoede mense wat gemoeid is met sosiale geregtigheid.
Gilbert Pratt
Gilbert Pratt (16 Februarie 1892 – 19 Desember 1954) was 'n Amerikaanse regisseur, skrywer, en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Keep Smiling (1925), Partners in Crime (1928), en Elmer and Elsie (1934).
Post-industriële samelewing
Waarde van kennis
Ekonome by Berkeley het die waarde van kennis as 'n vorm van kapitaal bestudeer wat waarde toevoeg tot materiële kapitaal, soos 'n fabriek of 'n vragmotor. Gesprekke volgens dieselfde lyne van hul argument, die byvoeging of 'produksie' van kennis, kan die basis word van wat ongetwyfeld as 'post-industriële' beleide wat bedoel is om ekonomiese groei te lewer, beskou sal word.
MiG-21
Die Mikojan-Goerewitsj MiG-21 (Russies: Микоян и Гуревич МиГ-211) is 'n supersoniese straalvegvliegtuig wat in die Sowjetunie met die oog op lugsuperioriteit ontwikkel is. Nadat die vegvliegtuig deur die Mikojan-Goerewitsj Ontwerpburo in Moskou ontwerp en laat bou is, is dit in 1959 deur die destydse Sowjetlugmag in gebruik geneem. Die vliegtuig is sedertdien onttrek aan Russiese diens.
Plafon van die Sixtynse kapel
Metode
Die eerste drie tonele se figure is kleiner as in die ander tonele, deels omdat Michelangelo die grootte van die plafon onderskat het. Ook Dawid en Goliat is in die vroeë stadiums geskilder.
Post-industriële samelewing
Waarde van kennis
Die waarde van spesifiek wetenskaplike kennis en tegnologie kan paradoksaal genoeg deur individue in 'n post-industriële samelewing gedevalueer word aangesien hulle steeds die voordele daarvan verwag, maar meer sensitief is vir morele probleme en risiko's.
Chi McBride
Chi McBride (gebore 23 September 1961) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Gone in Sixty Seconds (2000), I, Robot (2004), en The Terminal (2004), en in die televisiereeks Pushing Daisies (2007).
Post-industriële samelewing
Kreatiwiteitskultuur
Hierdie verhoogde vermoë van die post-industriële samelewing met betrekking tot die kreatiewe industrie word weerspieël deur die ekonomiese geskiedenis van post-industriële samelewings. Namate ekonomiese aktiwiteite verskuif van hoofsaaklik primêre en sekondêre sektor-gebaseerde na tersiêre, en later kwaternêre, sektor-gebaseerde, word stede waarin hierdie verskuiwing plaasvind meer oop vir die uitruil van inligting. Dit word genoodsaak deur die eise van 'n tersiêre en kwaternêre sektor: om 'n bedryf wat gefokus is op finansies, onderwys, kommunikasie, bestuur, opleiding, ingenieurswese en estetiese ontwerp beter te kan diens, moet die stad uitruilpunte word wat in staat is om die meeste te voorsien soos opgedateerde inligting van regoor die wêreld. Omgekeerd, soos stede 'n konvergensie van internasionale idees word, kan verwag word dat die tersiêre en kwaternêre sektor sal groei.
'n Virtuele kultus van 'kreatiewes' het ontstaan wat die post-industriële etos beliggaam en dikwels beskryf en verdedig. Hulle voer aan dat ondernemings wat ontasbare goedere skep 'n meer prominente rol ingeneem het in die nasleep van vervaardiging se agteruitgang.
Veertiende Wysiging van die Grondwet van Suid-Afrika
Die Veertiende Wysiging van die Grondwet van Suid-Afrika (formeel die Veertiende Wysigingswet op die Grondwet van 2008) het sommige van die bepalings herroep wat deur die Negende en Tiende Wysigings in die Grondwet ingevoeg is wat voorsiening gemaak het vir vloeroorgang, dit wil sê, lede van wetgewende liggame toegelaat het om van een politieke party na 'n ander beweeg sonder om hul setels te verloor. Die oorblywende vloerkruisbepalings is herroep deur die Vyftiende Wysiging, wat terselfdertyd in werking gestel is.
Post-industriële samelewing
Kritici
Post-industrialisme word gekritiseer vir die hoeveelheid werklike fundamentele verandering wat dit in die samelewing teweegbring, indien enige. 'n Gematigde siening wat deur Alan Banks en Jim Foster gehuldig word, voer aan dat voorstellings van die post-industriële samelewing deur ondersteuners aanvaar dat professionele, opgevoede elite voorheen minder relevant was as wat hulle geword het in die nuwe sosiale orde, en dat veranderinge wat plaasgevind nie net gering is nie, maar baie vergroot is. Meer kritiese sienings sien die hele proses as die hoogste evolusie van kapitalisme, waarin die stelsel kommoditeite produseer in teenstelling met praktiese goedere en privaat in plaas van sosiaal bepaal word. Hierdie siening word aangevul deur die bewering dat "die kenmerkende kenmerk van 'n moderne [dit wil sê, post-industriële] samelewing is dat dit 'n tegnokrasie is." Sulke samelewings word dan opvallend vir hul vermoë om sosiale bewussyn te ondermyn deur magte van manipulasie eerder as magte van dwang, wat die "ideologie van die regerende klas [as] ... oorwegend as bestuurders" weerspieël.
Plafon van die Sixtynse kapel
Metode
Volgens Vasari is die fresko's aan die plafon onthul voordat die a secco- en bladgoudwerk voltooi kon word om die tonele 'n meer afgewerkte voorkoms te gee, soos wat met die fresko's teen die mure gedoen is. Michelangelo en pous Julius II wou albei hê dat dié detail bygevoeg word, maar dit het nooit plaasgevind nie, deels omdat Michelangelo nie die steierwerk wou herbou nie. Hy het ook gesê "mans in daardie tyd het nie goud gedra nie, en dié wat geskilder is, was heilige mans wat op rykdom neergesien het".
Post-industriële samelewing
Kritici
In ooreenstemming met die siening dat niks fundamenteel verander het in die oorgang van industriële samelewings na post-industriële samelewings nie, is die aandrang op voortslepende probleme uit vorige ontwikkelingsperiodes. Neo-Malthusiaanse in wese fokus hierdie uitkyk op die post-industriële samelewing se voortdurende stryd met kwessies van hulpbronskaarste, oorbevolking en omgewingsagteruitgang, wat alles oorblyfsels uit sy industriële geskiedenis is. Dit word vererger deur 'n "korporatiewe liberalisme" wat poog om ekonomiese groei voort te sit deur "die skepping en bevrediging van valse behoeftes," of soos Christopher Lasch meer spottend daarna verwys, "gesubsidieerde afval."
Balalaika
Die balalaika (Russies: балалайка, uitgespreek [bəlɐlajkə]) is ’n Russiese musiekinstrument met ’n kenmerkende driehoekige klankkas en drie snare. Twee snare is gewoonlik dieselfde gestem en die derde een ’n kwart hoër. Laasgenoemde word gebruik om melodieë en akkoorde te speel. Die instrument word dikwels vir Russiese volksmusiek en -danse gebruik.
Plafon van die Sixtynse kapel
Metode
Julius II is net maande ná die plafon se voltooiing, in Februarie 1513, oorlede.
Balalaika
Die balalaikafamilie sluit instrumente van verskillende groottes in. Van die hoogste tot die laagste toonhoogte is hulle die piccolo, prima, secunda, alt, bas en kontrabas.
Plafon van die Sixtynse kapel
Metode
Volgens Vasari en Condivi het Michelangelo in 'n staande posisie geskilder en nie terwyl hy op sy rug gelê het, soos 'n ander biograaf, Paolo Giovio, gedink het, nie. Vasari het geskryf: "Daardie fresko's is in die grootste ongemak gedoen, want hy moes daar staan met sy kop agteroor gebuig." Michelangelo het ook 'n skets geteken van hom waar hy staande skilder.
Balalaika
Sommige orkeste bestaan slegs uit verskillende balalaikas; hulle speel gewoonlik klassieke musiek wat spesiaal vir die balalaika geskryf is. Die primabalalaika is die algemeenste en die piccolo is skaars. Almal is driehoekig en van hout, gewoonlik esdoring, gemaak.
Post-industriële samelewing
Kritici
Post-industrialisme as konsep is hoogs Westers-sentries. Teoreties en effektief is dit slegs moontlik in die Globale Weste, wat die voorstanders daarvan aanvaar dat dit uitsluitlik in staat is om industrialisasie en dan post-industrialisering ten volle te verwesenlik. Herman Kahn het optimisties voorspel dat die "ekonomiese groei, uitgebreide produksie en groeiende doeltreffendheid" van post-industriële samelewings en die gevolglike "materiële oorvloed en ... hoë kwaliteit van lewe" na "byna alle mense in Westerse samelewings" en slegs "sommige in Oosterse gemeenskappe" sal strek.” Hierdie voorspelling word elders behandel deur bewerings dat die post-industriële samelewing bloot kapitalisme laat voortduur.
Balalaika
Die prima-, secunda- en altbalalaika word óf met die vingers óf met ’n plektrum gespeel, na gelang van die musiek. Die bas en kontrabas, wat op pote op die grond staan, word met leerplektrums gespeel. Die skaars piccolo word gewoonlik met ’n plektrum gespeel.
Plafon van die Sixtynse kapel
Restourasie
Die hoofpanele van die plafon is deur die eeue so deur die rook van kerse verouder dat die kleure aansienlik verdof het. Nadat die panele in 1979 getoets is, is die plafon tussen 1980 en 1992 gerestoureer. Die eerste stadium van die restourasie, aan Michelangelo se lunette, het in Oktober 1984 begin. Daarna het die plafon aan die beurt gekom en dit is in Desember 1989 voltooi. Die werk het toe gevorder tot by Die laaste oordeel. Die restourasie is op 8 April 1994 deur Pous Johannes Paulus II onthul.
Balalaika
Naam
Die eerste keer dat die term "balalaika" gebruik is, was in 1688 in ’n Russiese dokument. Die woord word van die 18de eeu af in Oekraïens gebruik. Die balalaika word onder meer genoem in Nikolai Gogol se Dooie Siele, wat tussen 1837 en 1842 geskryf is.
Soorte
Die algemeenste solo-instrument is die prima, wat tot E4–E4–A4 gestem word (die twee laagste snare word dieselfde gestem). Soms word die balalaika deur folk-musikante in ’n "kitaarstyl" tot G3–B3–D4 gestem (’n na-aping van die drie hoogste snare van die Russiese kitaar). Dit is dan makliker vir kitaarspelers om die instrument te bespeel, maar klassieke balalaikaspelers vermy dié stemming. Dit kan ook tot E4–A4–D5 gestem word, soos sy neef die domra. Die folk-stemming "voor Andrejef" D4–F4–A4 was baie gewild, want dit het dit makliker gemaak om sekere riffs te speel.
MiG-21
Sy bynaam is "Balalaika", a.g.v. die vliegtuig se ooreenkoms in vorm met die Russiese musiekinstrument, en volgens Poolse vlieëniers te danke aan die vorm van die romp.
Plafon van die Sixtynse kapel
Restourasie
In die restourasie is die aanpaksels verwyder en kleure onthul wat nader aan dié was toe die werk voltooi is. Dit lyk nou weer of die plafon dagtonele en 'n lente-atmosfeer met helder kleure uitbeeld. Die restourasie is met lof én kritiek begroet. Kritici beweer baie van Michelangelo se oorspronklike werk – veral hoogtepunte en skaduwees, asook ander detail wat a secco aangebring is – het verlore gegaan in die verwydering van die vuiligheid.
Balalaika
Soorte
Balalaikas is al in die volgende groottes gemaak:
Plafon van die Sixtynse kapel
Restourasie
Die restourasie van die muurskilderye deur Botticelli, Ghirlandaio, Perugino en ander is op on 11 Desember 1999 onthul.
Balalaika
Soorte
! Naam !! Lengte !! Algemene stemming
Primabalalaikas met ses snare (drie stelle dubbele snare) is ook algemeen. Hulle het diwels ’n "kitaarstemming". Altbalalaikas met vier stringe is ook beskikbaar en word in die orkes van die Pjatnitski-folkkoor gebruik.
Geskiedenis
Die presiese oorsprong van die balalaika is onseker. Daar word egter ooreengestem dat dit ontstaan het uit die domra, ’n instrument uit die Kaukasus-streek van Rusland. Daar is ook ooreenkomste met die Kazachse dombra, wat twee snare het, en die Mongoolse topshur.
Vroeë afbeeldings van die balalaika wys dit het tussen twee en ses snare gehad. Die eerste keer dat die instrument genoem is, is in ’n dokument uit 1688. Volgens ’n Krelin-wag se logboek is twee mense gekeer om die balalaika te speel terwyl hulle dronk was. Ook in dokumente uit 1700 en 1714 word die instrument genoem. In die vroeë 18de eeu het die term in Oekraïense dokumente begin verskyn.
Die Andrejef-tydperk
In die 1880's het die professionele vioolspeler Wasili Wasilijewitsj Andrejef, met die hulp van die vioolmaker W. Iwanof, dit ontwikkel wat die gestandaardiseerde balalaika sou word. Orkeste het dié instrument begin gebruik. ’n Paar jaar later is die balalaika verder verfyn.
Andrejef het die ontwerp gepatenteer en talle tradisionele Russiese folkwerke vir die orkes geskryf. Hy het ook ’n aantal konsertstukke vir die instrument gekomponeer.
MiG-21
Vroeë weergawes was tweedegeslag vegvliegtuie, terwyl latere weergawes beskou word as derdegeslag vegvliegtuie. Ongeveer 60 lande oor vier kontinente het met MiG-21's gevlieg, en 'n halfeeu na sy eerste vlug is hy nog steeds in baie lande se diens. Die vegter hou verskeie lugvaartrekords, by name is dit die mees-vervaardigde supersoniese straalvliegtuig in lugvaartgeskiedenis. Dit is ook die mees-vervaardigde vegvliegtuig sedert die Koreaanse Oorlog en het ook voorheen die langste produksieloop van 'n vegvliegtuig (1959-1985 oor al die modelle) gehad. Dit is nou oortref deur beide die McDonnell Douglas F-15 Eagle en General Dynamics F-16 Fighting Falcon).
In verslae van die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO) word na die MiG-21 as Fishbed verwys.
Oorsprong
Die MiG-21-straalvegvliegtuig was 'n voortsetting van Sowjet-straalvegvliegtuie, beginnende met die subsoniese MiG-15 en MiG-17, en die supersoniese MiG-19. ’n Aantal eksperimentele Mach 2-Sowjet-ontwerpe was gebaseer op neusinnames met óf teruggeswaaide vlerke, soos die Soechoi Su-7, óf stertdeltas, waarvan die MiG-21 die suksesvolste sou wees.
Ontwikkeling van wat die MiG-21 sou word, het in die vroeë 1950's begin toe Mikoyan OKB in 1954 'n voorlopige ontwerpstudie voltooi het vir 'n prototipe wat as Ye-1 aangewys is. Hierdie projek is baie vinnig verander toe daar vasgestel is dat die beplande enjin nie voldoende krag gehad het nie; die herontwerp het gelei tot die tweede prototipe, die Ye-2. Beide hierdie en ander vroeë prototipes het teruggeswaaide vlerke. Die eerste prototipe met die deltavlerke wat op produksievariante gevind is, was die Ye-4. Dit het sy nooiensvlug op 16 Junie 1955 gemaak en sy eerste openbare verskyning tydens die Sowjet-lugvaartdagvertoning by Moskou se Tushino-vliegveld in Julie 1956.
In die Weste, as gevolg van die gebrek aan beskikbare inligting, is vroeë besonderhede van die MiG-21 dikwels verwar met dié van soortgelyke Sowjet-vegters van die era. In een geval het Jane's All the World's Aircraft 1960–1961 die "Fishbed" as 'n Soechoi-ontwerp gelys en 'n illustrasie van die Su-9 'Fishpot' gebruik.
Ontwerp
Die MiG-21 is wyd uitgevoer en bly in gebruik. Die vliegtuig se eenvoudige kontroles, enjin, wapens en avionika was tipies van Sowjet-era militêre ontwerpe. Die gebruik van 'n stert met die deltavlerk bevorder stabiliteit en beheer aan die uiterstes van die vliegtuigromp, wat veiligheid vir laer-geskoolde vlieëniers verbeter; dit het op sy beurt sy bemarkbaarheid in uitvoere na ontwikkelende lande verbeter met beperkte opleidingsprogramme en beperkte proefpoele. Alhoewel dit tegnologies minderwaardig is as die meer gevorderde vegters wat dit dikwels ondervind, het lae produksie- en onderhoudskoste dit 'n gunsteling gemaak van lande wat Oosblok-militêre hardeware koop. Verskeie Russiese, Israeliese en Roemeense firmas het begin om opgraderingspakkette aan MiG-21-operateurs aan te bied, wat ontwerp is om die vliegtuig op 'n moderne standaard te bring, met sterk opgegradeerde avionika en wapentuig.
Oleinikowo (Astrachan-oblast)
Oleinokowo (Russies: Олейниково) is 'n klein dorpie in Liman-rajon van Astrachan-oblast, Rusland. Dit behoort tot die Promislofka Plaaslike Munisipaliteit wat nog een groter nedersetting, Promislofka, insluit. Dit lê naby die grens met Kalmikië, 'n ander federale deelgebied van Rusland.
Post-industriële samelewing
Kritici
Deur die kritiese bewering dat alle moderne samelewings tegnokrasieë is, voltooi T. Roszak die ontleding deur te sê dat "alle samelewings in die rigting van tegnokrasieë beweeg." Hieruit is die voorste "suave tegnokrasieë" in die Weste, terwyl al die ander word agtereenvolgens in dalende volgorde gegradeer: "vulgêre tegnokrasieë," "teratoide tegnokrasieë," en uiteindelik "komiese opera-tegnokrasieë." Hierdie siening veronderstel belangrik een oorgang en verder een pad van oorgang vir samelewings om te ondergaan, d.w.s. die een wat Westerse samelewings na verwagting sal voltooi. Baie soos die demografiese oorgangsmodel, laat hierdie voorspelling nie ruimte vir die idee van 'n Oosterse of ander alternatiewe modelle van oorgangsontwikkeling nie.
Oleinikowo (Astrachan-oblast)
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Oleinikowo 20 inwoners gehad. Etniese Tsjetsjniërs vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Post-industriële samelewing
Neologisme
Toe historici en sosioloë die revolusie wat op die landbougemeenskap gevolg het, oorweeg het, het hulle dit nie 'n "post-landbou-samelewing" genoem nie. "Post-industriële samelewing" dui slegs op 'n afwyking, nie 'n positiewe beskrywing nie.
Sosiale kritiek
’n Groep geleerdes (insluitend Allen Scott en Edward Soja) voer aan dat nywerheid in die middel van die hele proses van kapitalistiese akkumulasie bly, met dienste wat nie net toenemend geïndustrialiseer en geoutomatiseer word nie, maar ook hoogs afhanklik bly van industriële groei.
Sommige waarnemers, insluitend Soja (wat voortbou op die teorieë van die Franse filosoof van stedelikheid Henri Lefebvre), stel voor dat alhoewel nywerheid buite 'n "post-industriële" nasie gevestig kan wees, daardie nasie nie die industrie se noodsaaklike sosiologiese belangrikheid kan ignoreer nie.
Verdere kommer kan geopper word oor die verskil in ingesteldheid en doelwitte tussen diegene in 'n industriële samelewing, en dié in 'n post-industriële een. Byvoorbeeld, as die industriële samelewing (wat die grondstowwe en goedere wat deur sy eweknie verbruik vervaardig) om een of ander rede die toevoer aan die post-industriële nasie sou afsny, sou daar min uitweg vir laasgenoemde wees om te verseker dat voorsieningskettings nie ontwrig word nie. Aangesien die samelewing wat op idees gebaseer is, werklike produkuitset sou verminder het, sou die industriële samelewing in 'n posisie wees om terme aan sy eweknie te dikteer. Die reaksie van die "meer gevorderde" nasie kan uiteindelik effektief of skadelik wees, maar dit sal moeilik wees om die gaping te oorbrug totdat die binnelandse industrie die gebrek aan ingevoerde vervaardigde goedere kan vergoed.
Terbium
Terbium is 'n chemiese element met die simbool Tb.
Terbium is een van die lantaniede. Dit kan uit die mineraal monasiet verkry word waarvan dit 0.03% uitmaak. Ioonuitwisseling het die skeiding van hierdie element van die ander lantaniede moontlik gemaak en 'n reduksie van die anhidriese chloried of fluoriet met kalsiummetaal kan gebruik word om terbiummetaal te vervaardig.
Dit is 'n silwergrys metaal wat in twee modifikasies voorkom. Die oorgangstemperatuur is 1 289 °C. Die metaal is in lug taamlik stabiel. Dit is smeebaar en kan met 'n mes gesny word. Die oksied is donkermaroen of sjokolade van kleur. Die element het 21 isotope met massa's tussen 145 en 165 au.
Leipoldtia weigangiana
Leipoldtia weigangiana is 'n sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die plant is endemies aan die Namibië en die Noord-Kaap.
CJ Adams
CJ Adams (gebore 6 April 2000) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dan in Real Life (2007), The Odd Life of Timothy Green (2012), en Godzilla (2014).
Avro Lincoln
Die Avro Lincoln was 'n bomwerper van die Britse Lugmag wat ontwikkel is uit die Avro Lancaster. Die Lincoln is ontwikkel uit die Lancaster IV en ontwerp om aan die Britse lugvaart ministrie se behoefte te voldoen vir die vervanging van die Lancaster. Gedurende 1943 het die ministrie se beplanners besef dat hulle ook in die Stille Oseaan oorlog betrokke gaan raak en 'n behoefte het vir 'n bomwerper wat 'n lang togafstand het. Die afstande tussen die vliegvelde en teikens was enorm.
Die Avro Shackleton is ontwikkel vanaf die Lincoln.
Daar was verskeie ontwerp elemente van die Lancaster oorgedra na die Lincoln, tewens die familie oorsprong is duidelik. Die vliegtuig was egter 'n totaal ander ontwerp en derhalwe die Lincoln genoem. Die vlerke was nuut wat 'n groter romp tot gevolg gehad het. Dit was ook swaarder bewapen. Die verhoogde gewig het gelei tot 'n verbeterde onderstel. Die prototipe, onder die beheer van kaptein Brown, het sy nooiensvlug op 9 Junie 1944 voltooi te Ringway, Manchester.
Omrede die produksie van die Lancasters prioriteit geniet het, het die eerste Lincolns eers in Augustus 1945 die Britse eskaders in die Stille Oseaan bereik. Die vliegtuig was egter van meet af onderdruk omrede straalaangedrewe bomwerpers besig was skroefaangedrewe vliegtuie te vervang. Die Britse lugmag het gou van die Lincolns vervang met oud Amerikaanse Boeing B-29 Superfortress, wat aansienlik vinniger was.
Tog was van die Lincolns gebruik in konflik; teen die kommunistiese terroriste in Malaya in 1950 en ook die Mau-Mau in Kenia vanaf 1953. Die Lincolns was vervang met V-bomwerpers vanaf 1953. Die laaste Lincolns het diens gedoen tot Mei 1963 en was gebruik vir radar ontwikkeling.
Australië
Australië het Lincolns gebou by die Goverment Aircraft Factory en dit die Lincoln Mk 30 genoem. Die eerste Mk 30 vlieg in Maart 1946. Die eerste was gebou hoofsaaklik met Britse onderdele en die res was plaaslik vervaardig. Die Mk 30's was aangedryf deur Britse en Australiese motors. GAF het ook 'n paar swaar-lig, bekend as Mk 30A, gebou. Twaalf vliegtuie was voltooi as langneus Mk 31's, die neus was ingerig vir 'n bemanning van drie. Die Lincoln GR.31 was 'n unieke Australiese ontwerp vir antiduikboot werk. Die Koninklike Australiese Lugmag het ook aan die Malaya veldtog deelgeneem.
Kanada
In die laaste gedeelte van die Tweede Wêreldoorlog het Kanada begin om Lincolns plaaslik te bou om hulle eie eskaders te kan toerus vir diens in die Stille Oseaan. Toe die oorlog beindig is was daar reeds begin met produksie van ses vliegtuie; die produksie is gestaak. Na die oorlog het die Koninklike Kanadese Lugmag die vliegtuig ge-evalueer maar besluit om nie met produksie voort te gaan nie.
Slegs die Argentynse Lugmag het 30 Lincolns gekoop.
Duitsers
Die Duitsers (Duits: Deutsche) is 'n Germaanse nasie en etniese groep inheems aan Sentraal-Europa wat 'n gemeenskaplike Duitse afkoms, kultuur en geskiedenis deel, en Duits as moedertaal praat. Alternatiewelik is Duitsers diegene wat in Duitsland woon of in Duitsland gebore is. Volgens die grondwet van Duitsland is diegene wat oor die Duitse burgerskap beskik, 'n Duitser, ongeag van die etniese herkoms.
Duitsers vorm die titulêre nasie van Duitsland, waar hulle byna 93% van dié land se bevolking vorm en nog klein erkende minderhede soos Dene, Friese, Roma en Sorbe leef. Behalwe Duitsland kom Duitse minderhede nog in Europese lande soos België (Duitstalige Gemeenskap), Denemarke (Noord-Sleeswyk), Frankryk (Elsas en Lotaringe), Italië (Suid-Tirool), Kasakstan, Nederland, Pole (Silesië), Rusland (Ruslandduitsers) en Tsjeggië (Sudete) voor.
Nie alle mense wat Duits as moedertaal praat, beskou hulself as Duitsers nie. Byvoorbeeld het die Duitstalige bevolking in Liechtenstein, Luxemburg, Oostenryk en Switserland oor die eeue heen hul eie nasionale selfidentifikasie ontwikkel en beskou hulself nie as Duitsers nie, maar as Oostenrykers, Switsers, ens.
Wêreldwyd is daar tussen 100 en 150 miljoen Duitsers, waarvan omtrent die helfde in Duitsland woonagtig is. Daarbenewens het sowat 'n miljoen Duitsers hul in Noord- en Suid-Amerikaanse lande soos Argentinië, Brasilië, Kanada, die Verenigde State en Australië gevestig. Die aantal hang af van die definisie van die term Duitsers en die mense se selfidentifikasie.