cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Klassifikasie van dinosourusse
Die grootste verandering is in die 1950's voorgestel deur die entomoloog Willi Hennig, en dit het ontwikkel in die moderne kladistiek. Vir diere wat net uit fossiele bekend is, het die ontleding van eienskappe om evolusionêre verwantskappe tussen verskillende groepe "klades" te bepaal, uiters behulpsaam blyk te wees. Toe rekenaargebaseerde ontleding waarin kladistiek gebruik is, in die 1990's gewild raak, was paleontoloë onder die eerste dierkundiges om die stelsel te aanvaar.
Toenemende navorsing om verhoudings tussen dinosourusse te bepaal met behulp van nuwe ontdekkings het gelei tot ’n stabiele klassifikasie sedert die middel-2000's.
Benton-klassifikasie
Aangesien die meeste dinosourus-paleontoloë wegbeweeg van tradisionele, ranggebaseerde taksonomiese klassifikasies ten gunste van ranglose, filogeniese stelsels, is min ranggebaseerde klassifikasies sedert die 1980's gepubliseer. Die volgende voorbeeld is een van die mees onlangses, uit die derde uitgawe van Vertebrate Palaeontology deur Michael J. Benton, ’n gerespekteerde handboek vir studente.
Benton klassifiseer alle dinosourusse in die superorde Dinosauria, en onderverdeel laasgenoemde in twee tradisionele ordes, Saurischia en Ornithischia. Die kruis (†) toon groepe aan met geen oorlewende lede nie.
Weishampel/Dodson/Osmólska-klassifikasie
Die volgende klassifikasie is gebaseer op die tweede uitgawe van The Dinosauria, ’n samestelling van artikels deur deskundiges wat die omvattendste beskikbare dekking gebied het van Dinosauria toe dit in 1990 gepubliseer is.
Die kladogram en filogeniese definisies hier onder weerspieël die huidige begrip van evolusionêre verwantskappe. Die taksons en simbole tussen hakies ná ’n takson definieer dié verwantskappe. Die plussimbool ("+") tussen taksons dui aan die spesifieke takson is ’n nodusgebaseerde klade, wat alle afstammelinge van die laaste gemeenskaplike voorsaat van die volgende takson insluit. Die groter-as-simbool (">") dui ’n stamgebaseerde takson aan wat alle organismes bevat wat ’n gemeenskaplike voorsaat deel wat nie ook ’n voorsaat van die "mindere" takson is nie.
Saurischia
(Tyrannosaurus/Allosaurus > Triceratops/Stegosaurus)
Ornithischia
(Iguanodon/Triceratops > Cetiosaurus/Tyrannosaurus)
Uganda
Uganda (somtyds in Afrikaans en Nederlands: Oeganda), amptelik die Republiek Uganda, is 'n landingeslote land in Oos-Afrika. Dit word begrens in die ooste deur Kenia, in die noorde deur Suid-Soedan, in die weste deur die Demokratiese Republiek van die Kongo, in die suidweste deur Rwanda en in die suide deur Tanzanië. Uganda is die wêreld se tweede mees bevolkte landingeslote land naas Ethiopië. Die suidelike deel sluit 'n aansienlike deel van die Victoriameer in wat met Kenia en Tanzanië gedeel word. Uganda is in die Groot Mere van Afrika-streek. Die land is ook geleë aan die Nylrivier, en het 'n afwisselende, maar oor die algemeen 'n wisselende ewenaarklimaat.
Uganda ontleen sy naam van die Buganda-koninkryk, wat 'n groot deel van die suide van die land, insluitende die hoofstad, Kampala, insluit. Die mense van Uganda was tot 1700 tot 2300 jare gelede jagter-versamelaars, toe die Bantoesprekende-bevolkings na die suidelike dele van die land migreer het.
Aan die begin van 1894 is die land as 'n protektoraat van die Verenigde Koninkryk regeer wat administratiewe wetgewing oor die hele gebied ingevoer het. Uganda het op 9 Oktober 1962 onafhanklikheid van die Verenigde Koninkryk gekry. Die tydperk sedertdien was gekenmerk deur afwisselnde tye van konflik, insluitende die uitgerekte burgeroorlog teen die Lord's Resistance Army, wat vir die dood van tienduisende mense verantwoordelik was, en meer as 'n miljoen mense ontwortel het.
Die amptelike taal is Engels. Luganda, 'n sentrale taal, word wyd deur die land gebruik, en verskeie ander tale word ook gebesig. Die president van Uganda is Yoweri Museveni, wat in Januarie 1986, na 'n uitgerekte burgeroorlog van ses jaar, aan bewind gekom het.
Geskiedenis
Die Ugandese se voorsate was jagter-versamelaars tot so 1700 tot 2300 jaar gelede. Bantoe-sprekende bevolkings, wat vermoedelik van sentraal-Afrika af gekom het, het na die suidelike dele van die land migreer. Hierdie groepe het saam met hulle die vermoë om yster te verwerk gebring, en ook nuwe idees van sosiale en politieke organisering.
Volgens oorlewering, was die Koninkryk van Kitara in beheer van groot dele van die Groot Mere van Afrika-gebied, vanaf die noordelike Albertmeer/Kyogameer, tot by die suidelike Victoriameer en die Tanganjikameer.
Hond se dinges
Hond se dinges is 'n Afrikaanse rolprent wat op 20 Maart 2009 uitgereik is.
In 2011 het die Uitsaaiklagtekommissie van Suid-Afrika (UKKASA) die DStv-kanaal KykNET met R15000 beboet omdat hy die fliek, wat naak- en sekstonele bevat, 'n verkeerde gradering toegeken en in gesinstyd uitgesaai het. Die tipe flieks mag eers na 20:00 uitgesaai word.
Uganda
Geskiedenis
Die Luo-inval was blykbaar die oorsaak vir die ineenstorting van die Chwezi-koninkryk. Die tweeling, Rukidi Mpuuga en Kato Kintu, was vermoedelik die eerste konings van Bunyoro en Buganda en het, na die val van die Koninkryk van Chezi, die Babiito en Bambejja dinastieë begin. Sommige van die Luo-bevolking het die gebied van Bunyoro ingeval en met die Bantoevolke daar ingeskakel om die Babiito-dinastie van die huidige Omukama (heerser) van Bunyoro-Kitara te vorm.
Arabiese handelaars het in die 1830's van die kus van Oos-Afrika aan die Indiese Oseaan, na die binneland getrek. Hulle is in die 1860's deur Britse ontdekkers gevolg wat op soek was na die oorsprong van die Nylrivier. Britse Anglikaanse sendelinge kom in 1877 in die Koninkryk van Buganda aan met Franse Katolieke sendelinge kort op hul hakke in 1879. Die Britse regering gee opdrag aan die Imperiale Britse Oos-Afrika Kompanjie om in 1888 handelooreenkomste met die streek te sluit. Daar was vanaf 1886 'n reeks godsdiensoorloë in Buganda wat aanvanklik tussen die Moslems en Christene geveg was, maar toe in 1890 ontaard in gevegte tussen die ba-Ingleza Protestante en ba-Fransa Katolieke. Die Imperiale Britse Oos-Afrika Kompanjie verklaar dat die burgerlike onrus en finansiële las dit vir hulle onmoontlik maak om die okkupasie van die streek te handhaaf. Die Britse handelsvennote was vasbeslote om die handelsroete van die Nyl te beskerm. Die Britse regering annekseer toe Buganda en die aangrensende gebiede en die Ugandese Protektoraat is in 1894 gestig.
Ugandese Protektoraat (1894–1962)
Sowat 32 000 arbeiders uit Brits-Indië is in die 1890's gewerf om in Oos-Afrika met die bou van die Ugandese spoorlyn te gaan help. Die meeste van die oorblywende Indiërs is later terug huis toe, maar 6 724 het besluit om agter te bly in Oos-Afrika. Sommiges het hierna handelaars geword en beheer oorgeneem van die katoenbedryf en die klerehandel. Britse vlootskepe het onwetend rotte besmet met builepes aan wal laat kom wat die siekte regdeur Uganda versprei het. Hierdie ramp, die Swart Dood, het in die vroeë 1900's die dood van meer as een miljoen mense tot gevolg gehad.
Namate verskeie ander gebiede en stamgebiede geëintegreer is, is die finale protektoraat genaamde Uganda in 1914 gevorm. Vanaf 1900 tot 1920 is meer as 250 000 mense aan die slaapsiekte-epidemie dood.
Hond se dinges
Storielyn
Daar is 'n onopgeloste moord op Lichtenburg wat saam met 'n verlore diamant en 'n ​​radio-onderhoud 'n paar (werklike en verbeelde) geraamtes ontbloot. 'n Misterieuse skuldige gewete laat 'n eeue-oue vete tussen die De Langes en die Coetzees opvlam. Uiteindelik ruk die situasie hande uit en absolute chaos breek uit oor verlore en gevonde diamante... en vroue... of dalk beide...
Uganda
Onafhanklikheid (1962–1965)
Uganda het in Oktober 1962 sy onafhanklikheid van die Verenigde Koninkryk gekry as 'n statebondryk met koningin Elizabeth II van die Verenigde Koninkryk as die staatshoof. In Oktober 1963 bereik Uganda sy status as 'n republiek, maar bly steeds 'n lid van die Britse Statebond.
1966–1971 (voor die staatsgreep)
Na 'n magstryd tussen die uitvoerende premier, Milton Obote en koning Muteesa, verander die beherende alliansieparty in die regering, die Uganda Volkskongres, in 1966 die grondwet en onthef die seremoniële president en die adjunkpresident van hul amptes. In 1967 verklaar 'n nuwe grondwet vir Uganda as 'n republiek en skaf die tradisionele monargie af. Sonder enige verkiesing word Obote as die uitvoerende president aangestel.
1971 (na die staatsgreep)–1979 (die einde van Amin se regime)
Op 25 Januarie 1971 word Obote met 'n militêre staatsgreep deur generaal Idi Amin vervang. Amin regeer, met die hulp van die weermag, vir die volgende agt jaar as 'n diktator. Om sy mag te kan verseker het hy 'n massaslagting onder sy eie landgenote uitgevoer. Nagenoeg 300 000 Ugandese is in hierdie tyd uitgemoor – die meeste slagoffers was in die noorde van die land wat tradisioneel as die Obote-lojaliste beskou was. Afgesien van sy wreedhede het Amin ook die Indiër-minderheidsbevolking met hul sakevernuf op 'n gewelddadige wyse uit die land verdryf. Dit het die land se ekonomie totaal geruïneer. Amin se grudade is in 1977 deur een van sy gewese ministers in 'n boek, A State of Blood, beskryf nadat hy uit die land gevlug het. Sy bloedige bewind het na die oorlog tussen Uganda en Tanzanië in 1979 tot 'n val gekom. Die Tanzaniese magte het afvallige Ugandese gehelp om die land in te val.
Armoede
Uganda is een van die armste lande in die wêreld. In 2012 het 37,8% van die bevolking op minder as $1,25 per dag gelewe. Ondanks die reuse verbetering om die las van armoede onder 56% van die landwye bevolking in 1992 na 24,5% in 2009 te verminder, is daar steeds diep gewortelde armoede in die landelike gebied waar 84% van Uganda se mense bly.
Misdaad en Wetstoepassing
In Uganda word die Verenigde Demokratiese Magte as 'n gewelddadige rebellemag beskou wat die Ugandese regering omver wil werp. Hierdie rebelle word as vyande van die Ugandese weermag beskou en is deel van Al Shabaab.
Swahili, die taal wat wyd in die Groot Mere van Afrika gepraat word, is in 2005 as Uganda se tweede ampstaal verklaar,  hoewel dit polities sensitief is. Engels was die enigste ampstaal totdat die grondwet in 2005 verander is. Hoewel Swahili nie juis gewild is by die Bantoe-sprekende bevolkings van die suide en suidweste van die land nie, is dit tog 'n belangrike lingua franca in die noordelike streke. Die taal word ook wyd in die polisie en weermag gebruik as gevolg van die oneweredige werwing uit die noorde vir die veiligheidsmagte gedurende koloniale tydperk. Die status van Swahili het dus afgewissel afhangende van die politieke mag wat aan bewind was. Idi Amin het byvoorbeeld uit die noordweste gekom en dus Swahili as die nasionale ampstaal verklaar.
Gelowe
Volgens die 2002 sensusopname is daar sowat 85% Christene onder die Ugandese bevolking. Die Rooms-Katolieke Kerk is die grootste (41,9%), gevolg deur die Anglikaanse Kerk van Uganda (35,9%). Die oorblywende persentasie gelowiges behoort aan die Adventiste, Evangeliese, Pinkster en ander Protestantse gelowe.
Kultuur
Met die groot aantal van gemeenskappe in Uganda is die land se kultuur van uiteenlopende aard. Baie van die Asiërs (meestal Indiërs) wat tydens Amin se bewind uit die land verdryf was, het teruggekom.
Sport
Sokker is die gewildste sportsoort in Uganda, maar basketbal, netbal, boks, atletiek, rugby en krieket is ook gewild.
In krieket het Ugandese spelers voorheen saam met spelers uit Kenia, Tanzanië en Zambië verskyn vir die Oos-Afrikaanse krieketspan wat aan die eerste Krieketwêreldbeker 1975 in Engeland deelgeneem het. Daarna het Uganda saam met Malawi, Tanzanië en Zambië spelers vir die Oos- en Sentraal-Afrikaanse krieketspan beskikbaar gestel. Sedert 1998 word die land deur sy eie nasionale span verteenwoordig en het in onlangse jare daarin geslaag om drie keer vir die o/19-krieketwêreldbeker te kwalifiseer (in 2004, 2006 en 2022). In 2021 het die nasionale krieketspan Kenia tydens die T20I-wêreldbekerkwalifisering verslaan, maar hulle is in die kwalifisering se groepfase uitgeskakel.
Rugby het ook in gewildheid toegeneem en die Ugandese nasionale rugbyspan ding die Afrikabeker mee en kon dié toernooi tot dusver eenkeer wen (in 2007). Soos in krieket het in rugby van 1950 tot 1982 met die Oos-Afrikaanse rugbyspan 'n multinasionale span bestaan, wat spelers uit Kenia, Tanzanië en Uganda betrek het.
Bloedrivier (Buffels)
Die Bloedrivier is 'n rivier wat in die noordweste van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Buffelsrivier en is in die opvanggebied van die Tugelarivier.
Dit is langs hierdie rivier waar die bekende Slag van Bloedrivier in 1838 plaasgevind het.
Leo I-dwergsterrestelsel
Die Leo I-dwergsterrestelsel is ’n sferoïdale satellietstelsel van die Melkweg in die sterrebeeld Leeu (Leo). Teen ’n afstand van 820 000 ligjare van die Son af, is dit een van die Melkweg se verste satelliete. Dit is in 1950 deur Albert George Wilson ontdek op fotoplate van die National Geographic Society in Washington, D.C. se Palomar-sterrewag-lugopname.
Eienskappe
Die meting van die radiale snelhede van sommige rooi reuse in Leo I het dit moontlik gemaak om sy massa te bereken – dit is minstens 2 x 107 sonmassas. Die resultate is nie beslissend nie en bevestig of ontken nie die bestaan van ’n groot halo van donkermaterie om die stelsel nie. Dit lyk egter seker dat die stelsel nie draai nie.
Sommige sterrekundiges meen dat Leo I ’n gety-afvalstroom in die buitenste ligkring van die Melkweg is, maar dit is nog nie bevestig nie.
Tipies van ’n dwergsterrestelsel, bevat Leo I baie min metale – net sowat 1% van dié van die Son. Gallart et al. (1999) het uit waarnemings deur die Hubble-ruimteteleskoop afgelei dat die sterrestelsel tussen 2 miljard en 6 miljard jaar gelede ’n groot toename in stervorming ondergaan het (wat verantwoordelik was vir 70% tot 80% van sy sterre). Daar is geen bewyse van sterre wat ouer as 10 miljard jaar is nie. Sowat 1 miljard jaar gelede het stervorming feitlik tot stilstand gekom. Dus kan dit die jongste sferoïdale dwergsterrestelsel van die Melkweg wees. Boonop kan die stelsel omgewe wees deur ’n wolk van geïoniseerde gas met ’n massa gelykstaande aan dié van die hele stelsel.
Regulus
Leo I is sowat 12 boogminute van die ster Regulus, die helderste ster in die sterrebeeld. Daarom word dit soms die Regulus-dwerg genoem. Die ster se verspreide lig maak dit moeiliker om die sterrestelsel te bestudeer, en dit is eers in die 1990's visueel waargeneem.
Jacqueline Scott
Jacqueline Scott (gebore 1 Januarie 1932) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Charley Varrick (1973) en Telefon (1977), en in die televisiereekse The Fugitive (1963) en Planet of the Apes (1974).
De Lange
De Lange is 'n familienaam wat algemeen onder Afrikaners voorkom. Die oorsprong van die van kan nie maklik bepaal word nie omdat die familienaam in verskeie lande voorkom en dikwels van land tot land en taal tot taal verander. Die De Langes (oorspronklik Le Long) van Suid-Afrika is van Hugenote oorsprong.
Dercitus bahamensis
Dercitus bahamensis is 'n spons in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2010 deur Rob van Soest, Beglinger & De Voogd.
Julia Duffy
Julia Duffy (gebore 27 Junie 1951) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Newhart (1982), Designing Women (1986), en Looking (2014).
Lois Collier
Lois Collier (21 Maart 1919 – 27 Oktober 1999) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Girl on the Spot (1946), A Night in Casablanca (1946), Arthur Takes Over (1948), en Flying Disc Man from Mars (1950).
Kristian Boland
Kristian Boland (gebore 25 September 1959) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Roser og persille (1993) en in die televisiereekse Tango for tre (1994), Unit 1 (2000), en The Killing (2007).
Jean Bruce Scott
Jean Bruce Scott (gebore November 1958) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Magnum, P.I. (1980), St. Elsewhere (1982), Airwolf (1984), en Port Charles (1997).
Militêre uniform
'n Militêre uniform is gestandaardiseerde uitrustings wat deur lede van gewapende magte van verskillende nasies gedra word. Militêre uitrustings en style het oor die eeue groot veranderinge ondergaan. Dit wissel van kleurvol en ingewikkeld tot uiters eenvoudig en bruikbaar.
Militêre uniforms in die vorm van gestandaardiseerde en kenmerkende kleredrag, wat bedoel is vir identifisering en vertoon, is gewoonlik 'n teken van georganiseerde militêre magte toegerus deur 'n sentrale gesag.
NG gemeente Ceres
regs|duimnael|200px|Die NG gemeente Ceres se kerkgebou.
Op 7 Mei 1854 het die heer C. Piers, magistraat van Tulbagh, in die natuurskone Ceresvallei die hoeksteen van die eerste kerkgeboue gelê. Die Gemeente Ceres is op 21 Maart 1855 amptelik gestig, en pas twee maande later, op 5 Mei, kon die nuutgestigte gemeente sy eerste kerkgebou feestelik in gebruik beem. In minder as dertig jaar het die gemeente sodanig gegroei dat ’n groter kerk gebou moes word. Predikante in die eerste eeu
Die eerste leraar van Ceres was ds. J.A. Stegmann, wat van 1857 tot 1883 hier gearbei het. Hy is opgevolg deur ds. G.F. Marais, wat tot 1893 sy roeping met groot erns vervul het. Daarna het die rysige gestalte en sterk persoonlikheid van ds. W.A. Alheit aan die spits van die gemeentelike lewe getree. Sy hele arbeid op Ceres het in die teken van ordelikheid, presiesheid en ’n geweldige ywervuur gestaan, tot sy spore verdwyn het in die see by Palmietrivier, waar hy deur die golwe op 31 Desember 1910 meegesleur is.
Ná hierdie droewige skok het die gemeente hom verheug in die koms van die beminlike ds. R.D. McDonald in September 1911. Hierdie toegewyde leraar het nie minder nie as 27 jaar van sy arbeidskragte aan die gemeente gegee, tot hy begin 1939 die tuig neergelê het. Die vakature is gevul deur die aankoms van ds. J.H. van Loggerenberg op 5 Junie 1939. In sy dienstyd van ongeveer agt jaar het die tempo van die gemeente se ontwikkeling aanmerklik versnel. Onder meer het hy hom beywer vir die bou van ’n nuwe kerk en begin om ’n boufonds in die lewe te roep.
’n Bloeiende vrugtebedryf sowel as die bou van die betonpad in die pragtugfe Michellspas deur die afdelingsraad van Ceres het nie net die gemeenskap laat groei nie, maar ook bygedra tot die uitbreiding van die gemeente. Die kerkraad het besluit om ’n medeleraar te beroep en op 26 Oktober 1946 is ds. J.P. du Plessis bevestig.
Ná die vertrek van ds. Van Loggerenberg, is ds. W.C. de Swardt op 21 Februarie 1948 as medeleraar bevestig. Die kerkraad het destyds vier skoolkoshuise onder sy beheer gehad, terwyl ’n vyfde in die distrik in aanbou was. In 1951 het die kerkraad finaal besluit tot die bou van ’n nuwe kerk – die derde sedert die stigting van die gemeente.
Die tweede kerk (1881)
Die gemeente se kerkraad het reeds op 5 Januarie 1861 as volg besluit: “Daar het blijkt het verlangen der Gemeente te zijn dat de kerk zal worden vergroot besluit de kerkeraad dadelijk aan het fondament te zullen beginnen zoodra er £400 tot dat einde in hande is.” Die saak vorder, toe op 6 April van dieselfde jaar besluit word dat ’n gemeentevergadering op Hemelvaartdag, 9 Mei, gehou sal word om verdere besprekings te hou en planne te beraam. Op hierdie vergadering is die aanwesiges die geleentheid gegee om hul gevoelens oor die saak te lug en eindelik word die volgende vraag tot stemming gebring, naamlik of die kerk vergroot moet word en of ’n nuwe gebou moes word. Die meerderheid stem vir die bou van ’n nuwe kerk. Hierop verklaar ouderling J.C. Goosen homself bereid om ’n erf te skenk vir hierdie doel op ’n plek wat die boukommissie geskik sou ag. Om die saak verder aan te help word ouderling C.P. van der Merwe en die leraar as ’n kommissie benoem om ’n kollektereis deur die gemeente vir hierdie doel te onderneem.
Hierdie kommissie was verteenwoordigend van die hele gemeente aangesien drie oudkerkraadslede, drie kerkraadslede en drie gemeentelede daarin sitting gehad het. Op die Oktober-vergadering van 1875 is daar besluit word om die saak vir ’n verdere vier maande uit te stel nie. Terselfdertyd word ’n nuwe kommissie, bestaande uit die volgende persone, aangestel: N.G. Vos, C.J. van der Merwe, P. van Wyk en J.E. van der Merwe. Hulle kon ander koöpteer as dit nodig sou blyk. Eindelik word die gemeentevergadering op 5 Februarie 1876 gehou waar, behalwe die kerkraadslede, ook 28 manslidmate teenwoordig is. Teen hierdie tyd het die kommissie al ’n rapport oor die hele aangeleentheid gereed gehad. Die vergadering laat hom lei deur die kommissie se mening en besluit dat “indien er wat gedaan zal worden een nieuwe kerk te bouwen”. ’n Verdere voorstel word aangeneem, naamlik dat daar dadelik met die bou van die kerk voortgegaan sal word wanneer £1 500 beskikbaar is.
’n Boukommissie, bestaande uit die volgende persone is aangestel: P.J. van der Merwe, P.J. van Wyk, J.E. van der Merwe, C.J. Molle, N.G. Vos, P.J. Conradie en C.J. van der Merwe. Om vir die geldinsameling te sorg, stel die vergadering ’n verteenwoordigende groep kollektante aan. Die gekose boukomitee hou op 20 Mei 1876 die eerste vergadering en by hierdie geleentheid doen die kollektante verslag van wat ingevorder en belowe is, ’n totaal van £2 047. Op grond van die besluit van die vorige vergadering het die kommissie nou die volste vrymoedigheid om met sy opdrag voort te gaan. Enige lede word gekoöpteer en die keuse van ’n geskikte stuk grond word aan J.E. van der Merwe en P.J. van Wyk opgedra.
Hulle kon in Augustus 1876 berig dat hul die erf van mnr. John Fuller vir £300 gekoop het. Die kommissie gee aan hul opdrag om die kaart en transport in orde te laat bring en ook om by die regering aansoek te doen om vrystelling van die transportkoste en hereregte te verkry. Dit blyk ook nou dat, as die kerk volgens die plan wat die kommissie toe in gedagte gehad het, gebou word, dit enige voete van die markplein in beslag sou neem. Aan die here Van Wyk en Van der Merwe word dus verder opgedra om aansoek te doen om die klein gedeelte van die markplein. By die kommissievergadering op 3 Junie verskyn die argitek Carl Otto Hager, met ’n paar planne wat hy aan die kommissie voorlê. Ná rype beraad neem die kommissie die plan van die kerk op Ladysmith aan en die argitek word versoek om die plan en spesifikasies so spoedig moontlik voor te lê.
Die huidige kerk
Die bal is reeds in die dienstyd van ds. J.H. van Loggerenberg (1939–1947) aan die rol gesit vir die bou van 'n nuwe kerk om dié van 1881, ontwerp deur Carl Otto Hager, te vervang. Die boufonds is op 27 April 1940 gestig en in 1946 het die kerkraad die sloop van die ou gebou op 'n vergadering by die gemeente aanbeveel, wat dit dan ook goedkeur. Die plan om kerk te bou is vertraag deur die bou van 'n skoolhuis, waarvan die hoeksteen in 1949 gelê is en wat £35 000 gekos het. Terwyl die leraars en kerkraad voortgegaan het met hul kerkbouplanne, het die gemeente die grootste deel van die boedel van wyle P.J. van der Merwe geërf. Hy het bepaal die plaas wat deel was van die boedel mag nie verkoop word nie, maar net verhuur word, maar die kerkraad het suksesvol by die hooggeregshof aansoek gedoen op dié serwituut te laat verwyder. Die kerkraad het besluit om £20 000 uit die bedoel vir die bou van 'n nuwe kerksaal te gebruik en £5 000 in die kerkboufonds te stort. Tot in daardie stadium het die gemeente reeds £24 000 ingesamel.
Die tender van Boland Bouers (Edms.) Bpk. is op 16 November 1951 aanvaar vir die som van £49 643. Wollie Bronkhorst is toe as argitek aangestel. Nadat die laaste diens in die ou kerk op 13 Februarie 1952 gehou is, het die kontrakteurs die volgende môre die gebou begin afbreek. Tot die nuwe kerk voltooi is, is alle dienste in die stadsaal gehou. Die nuwe kerk se hoeksteen is op 4 Junie 1952 deur die medeleraars, ds. W.C. de Swardt en J.P. du Plessis gelê. Nadat ds. De Swardt 'n beroep na Tulbagh aangeneem en ds. J.W. Coetzee sy plek op 24 April 1953 ingeneem het, is die kerk op Saterdag 24 en Sondag 25 Oktober 1953 ingewy. Die kerk kon nie al 1 100 aanwesiges tydens die inwyding huisves nie; daarom moes sommige die verrigtinge buite op luidsprekers volg. Hierdie kerkgebou het, volledig met horlosie, klok, orrel en meublement amper £62 960 gekos.
Kootjie Emmer
Kootjie Emmer is 'n Afrikaanse rolprent wat in 1977 uitgegee is. Die rolprent is gebaseer op André P. Brink se boek, Oom Kootjie Emmer wat die eerste keer in 1973 deur Buren gepubliseer is.
Genre
Die rolprent is 'n komedie.
Storielyn
Die rolprent handel oor Oom Kootjie Emmer, 'n lykbesorger en nagwadrywer op Witgatworteldraai. Dit is deels op Klaarstroom in die Karoo verfilm.
NG gemeente Tulbagh
Die NG Gemeente Tulbagh op die gelyknamige Bolandse dorp is die vierde oudste gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk.
duimnael|regs|240px|Die ou kerk op Tulbagh.
Charlie Parker
Charles "Charlie" Parker Jr. (29 Augustus 1920 – 12 Maart 1955) (sy noemname was "Bird" of "Yardbird") was 'n Amerikaanse jazz saxofoonspeler en komponis. Parker was 'n baie invloedryke solis en 'n leidende figuur wat die ontwikkeling van bebop betref, 'n vorm van jazz wat gekarakteriseer word deur vinnige tempos, virtuose tegniek en gevorderde harmonieë. Parker was 'n besonders talentvolle virtuoos en het rewolusionêre harmoniese idees in jazz bekendgestel, insluitende vinnige akkoorde en nuwe wisselvorme van gewysigde akkoorde en akkoord substitusies. Sy hoofinstrument was die alt-saxofoon, en sy toon het van skoon en skerp klanke tot soet en droefgeestige, treurige klanke gewissel.
NG gemeente Tulbagh
Die gemeente is in 1743 gestig, kort na ’n besoek aan die Kaap van baron Gustaaf Willem van Imhoff, goewerneur van Nederlands-Indië. Op sy reis deur die kolonie gaan die verwaarloosde toestand van die godsdiens en die onderwys van die lidmate van die verafgeleë dele van die destydse gemeentes Stellenbosch en Drakenstein hom so ter harte, dat hy by die Here Sewentien en die Politieke Raad ernstig daarop aandring dat twee nuwe gemeentes gestig word.
So kom dan hierdie gemeente tot stand en kort daarna die gemeente Zwartland. Volgens die notule is die eerste grense as volg vasgestel: “Van de Koopmansrivier tot beneden de onder kant van de Bergrivier, de Picquetbergen, de Oliphantsrivier en over het gebergte tot geheel beneden aan de Mosselbaay, so verre de jurisdictie van de E. Comp. strekt.”
Charlie Parker
Parker het reeds vroeg in sy loopbaan die noemnaam "Yardbird" verkry toe hy saam met Jay McShann getoer het. Hierdie noemnaam en die verkorte vorm daarvan, "Bird", is vir die res van sy lewe gebruik en het as inspirasie gedien vir verskeie van sy komposisietitels, soos die "Yardbird Suite", "Ornithology", "Bird Gets the Worm", en "Bird of Paradise". Parker was 'n ikoon van die hipster subkultuur van die 1940's en later die Beat Generasie. Hy was die personifikasie van die jazz musikant, deur sy beeld as kompromislose kunstenaar en intellektueel, eerder as iemand wat slegs vermaak bied.
Jeug
Charlie Parker Jr. is in Freemanlaan 852 in Kansas City, Kansas gebore en het grootgeword in Kansas City, Missouri, naby Westport en later - tydens sy hoërskooljare - naby 15th en Olive Straat. Hy was die enigste kind van Charles Parker en Adelaide "Addie" Bailey, wat van gemengde Choctaw en Afro-Amerikaanse afkoms was. Hy het Lincoln High School in September 1934 bygewoon, maar in Desember 1935 onttrek, net voordat hy by die plaaslike vakbond vir musici aangesluit het en besluit het om hom voltyds aan sy musikale loopbaan te wy. Sy jeugliefde en toekomstige vrou, Rebecca Ruffin, het in Junie 1935 aan Lincoln High School gematrikuleer.
NG gemeente Tulbagh
Sestig jaar lank dra die gemeente die naam “Roodezandskerk in ‘t Land van Waveren” – name nog deur goew. W.A. van der Stel gegee: Roodezand waarskynlik weens die kleur van die grond en Waveren na ’n vername Amsterdamse familie. In 1804, toe die distrik Stellenbosch in twee verdeel word en die noordelike een ter ere van goewerneur Ryk Tulbagh die naam Tulbagh kry, word die naam van die gemeente ook verander tot Tulbagh.
Die eerste predikant was ds. Arnoldus Mauritius Meiring, wat op 28 Maart 1743 met die skip Adrichem uit Nederland aan die Kaap land. Op 16 September 1743 hou hy sy eerste diens in die Land van Waveren en doop vier kinders by daardie geleentheid. Vir die eerste eeu van sy bestaan word die gemeente agtereenvolgens deur agt predikante bedien.
Charlie Parker
Jeug
Parker het op 11-jarige ouderdom die saxofoon begin speel. Op 14-jarige ouderdom het hy by sy hoërskoolorkes aangesluit waar hy onder Alonzo Lewis studeer het. Sy moeder het ongeveer dieselfde tyd 'n nuwe alt saxofoon aangeskaf. Sy vader, Charles Sr., moes gereeld vir werk reis, maar het tog die jong Parker in 'n mate musikaal beïnvloed omdat hy 'n pianis, danser en sanger by die Theatre Owners Booking Association (T.O.B.A.) was. Later het hy as kelner of sjef vir die Pullman-maatskappy op die spoorweë gewerk. Parker se moeder Addie het nagte om by die plaaslike kantoor van Western Union gewerk. Sy grootste invloed in daardie tyd was 'n jong tromboon speler met die naam van Robert Simpson, wat hom die basiese beginsels van improvisasie geleer het.
Vroeë loopbaan
In die middel dertigerjare het Parker ywerig begin oefen. Gedurende hierdie tydperk het hy improvisasie onder die knie gekry en 'n paar idees ontwikkel wat gelei het tot die latere ontwikkeling van Bebop. In 'n onderhoud met Paul Desmond het Parker gesê dat hy vir drie tot vier jaar tot 15 uur per dag geoefen het.
The Dop Doctor
The Dop Doctor, ook bekend as The Love Trail of The Terrier and the Child, is 'n Suid-Afrikaanse dramarolprent van 1915/16 geregisseer deur Fred Paul. Dit is gebaseer op die boek, The Dop Doctor, deur Clotilde Graves. Die rolprent beeld die beleg van Mafeking uit tydens die Tweede Vryheidsoorlog deur die verhaal van 'n weesmeisie wat lief is vir 'n soldaat, maar met 'n verbanne dokter getroud is.
Die rolprent is bekend omdat dit die eerste Suid-Afrikaanse rolprent was wat verbied of gesensor word. Die regering van premier Louis Botha het die rolprent verbied onder die Wet op die Verdediging van die Ryk, aangesien “die film die Boere verkeerdelik as verneukers en immoreel voorstel”.
Eksterne skakels
http://www.gutenberg.org/ebooks/27966 Die boek waarop die rolprent gebaseer is.
Charlie Parker
Vroeë loopbaan
Musikale groepe, soos die wat onder leiding gestaan het van Count Basie en Bennie Moten, het Parker beslis beïnvloed. Hy het saam met plaaslike orkeste in jazzklubs in Kansas City, Missouri, gespeel, waar hy sy tegniek vervolmaak het met die hulp van Buster Smith, wie se dinamiese oorgange na dubbele en drievoudige tyd Parker se ontwikkelende styl beïnvloed het.
Aan die einde van die lente van 1936 het Parker tydens 'n jam-sessie in die Reno Club in Kansas City gespeel. Sy poging om te improviseer het misluk toe hy hom misgis het met die akkoordveranderings. Dit het Jo Jones, die tromspeler van Count Basie's Orchestra, genoop om op minagtende wyse 'n simbaal van sy tromstel af te haal en aan sy voete neer te gooi as teken om die verhoog te verlaat. In plaas daarvan dat Parker ontmoedig is, het die aangeleentheid hom egter aangespoor om harder te oefen. Dit was 'n belangrike oomblik in die loopbaan van die jong musikant, toe hy 'n jaar later as 'n nuwe man teruggekeer het. Parker het in dieselfde jaar verloof geraak aan sy toekomstige vrou, Rebecca Ruffin, en die twee is op 25 Julie 1936 getroud. In die herfs van 1936 het Parker saam met 'n groep van Kansas City na die Ozarks gereis vir die opening van Clarence Musser se taverne. Onderweg het die musikante 'n motorongeluk gehad en het Parker drie ribbes gebreek en 'n fraktuur in sy ruggraat opgedoen. Die ongeluk het aanleiding gegee tot Parker se probleme met pynstillers en opioïede, veral heroïen. Parker het vir die res van sy lewe met dwelmmisbruik gesukkel.
Ondanks sy ervaring op pad na die Ozarks in 1936 het Parker in 1937 teruggekeer, waar hy sy styl ontwikkel het. In 1938 het Parker by die pianis, Jay McShann, aangesluit. Die groep het in nagklubs en ander plekke in die suidweste gespeel, sowel as Chicago en New York Stad. Parker het sy professionele opnamedebuut saam met McShann se groep gemaak.
New York Stad
In 1939 verhuis Parker na die stad van New York om 'n loopbaan in musiek te volg. Hy het ook verskeie ander poste beklee. Hy het vir nege dollar 'n week as 'n skottelgoedwasser by Jimmie's Chicken Shack gewerk, waar pianis die Art Tatum gespeel het. In 1939 het Parker in New York sy musikale deurbraak behaal wat in 1937 in Missouri Ozarks begin het. Deur, deur die veranderinge aan die liedjie "Cherokee" deur te speel, het Parker 'n nuwe musikale woordeskat en klank ontdek wat die verloop van musiekgeskiedenis vir altyd sou verander.
In 1940 het hy teruggekeer na Kansas City om saam met Jay McShann te speel en om die begrafnis van sy vader, Charles, by te woon. Hy het in die somer saam met McShann se orkes by Fairyland Park vir 'n blanke gehoor gespeel. Hy is in die somer van 1940 ook bekendgestel aan Dizzy Gillespie deur Step Buddy Anderson. Na die somerseisoen by Fairyland Park het Parker saam met McShann se orkes vertrek vir opvoerings in die streek.
In 1942 het Parker die band van McShann verlaat en 'n jaar saam met Earl Hines gespeel, welke groep Dizzy Gillespie ingesluit het. Gillespie het later saam met Parker as 'n duet gespeel. Hierdie tydperk is feitlik on-gedokumenteerd as gevolg van die staking van 1942–1943 deur die Amerikaanse Federasie van Musici, 'n tydperk waartydens daar min professionele opnames gemaak is. Parker het aangesluit by 'n groep jong musikante en in klubs in Harlem soos Clark Monroe's Uptown House gespeel. Hierdie jong opkomende en ontluikende kunstenaars het Gillespie, die pianis Thelonious Monk, die kitaarspeler Charlie Christian en tromspeler die Kenny Clarke ingesluit.
Dood
duimnael|Parker se graf by Lincoln Begraafplaas Parker het op 12 Maart 1955 in die suite van sy vriend en beskermheer Pannonica de Koenigswarter in die Stanhope Hotel in New York Stad gesterf terwyl hy na The Dorsey Brothers op televisie gekyk het. Die amptelike oorsake van sy dood was longontsteking en 'n bloeiende maagseer (ulkus), maar Parker het ook 'n gevorderde geval van sirrose gehad en het ook 'n hartaanval gehad. Die lykskouer wat sy lykskouing uitgevoer het, het die 34-jarige liggaam van Parker verkeerdelik tussen 50 en 60 jaar oud geskat.
Parker het sedert 1950 in New York saam met Chan Parker, die moeder van sy seun Baird, (wat tot 2014 geleef het) en sy dogter Pree (wat op die ouderdom van 3 oorlede is) gewoon. Hy het Chan as sy vrou beskou, hoewel hy nooit met haar getroud is nie. Hy het ook nie van sy vorige vrou, Doris, met wie hy in 1948 getrou het, geskei nie. Sy huwelikstatus het die bereddering van sy boedel bemoeilik en sou uiteindelik sy wens om stil in New York Stad begrawe te word fnuik.
Dizzy Gillespie het vir die begrafnisreëlings betaal Parker se liggaam is teruggevlieg na Missouri, in ooreenstemming met sy moeder se wense. Parker is begrawe by die Lincoln-begraafplaas in Missouri.
Persoonlike lewe
Parker se lewe was besaai met probleme met sy geestesgesondheid en sy verslaafdheid aan heroïne. Alhoewel dit onduidelik is welke van die kwale eerste gekom het, het sy verslawing aan opiate begin op die ouderdom van 16 toe hy tydens 'n motorongeluk beseer is en 'n dokter morfien vir die pyn voorgeskryf het. Die verslawing wat voortgespruit het uit hierdie voorval het daartoe gelei dat hy opvoerings misgeloop het en dat hy as onbetroubaar beskou is. Op die jazz-toneel was die gebruik van heroïne normaal, en die dwelm was maklik verkrygbaar.
Alhoewel hy gedurende hierdie tydperk baie briljante opnames gemaak het, het Parker se gedrag toenemend wisselvallig geraak. Heroïen was moeilik verkrygbaar toe hy na Kalifornië verhuis het waar die dwelm minder volop was, en daarom het hy alkohol as plaasvervanger gebruik.
Hy het twee keer in 1954 probeer selfmoord pleeg, wat hom weereens in 'n psigiatriese hospitaal laat beland het.
Kunstenaarskap
Parker se komposisiestyl het die interpolasie van oorspronklike melodieë oor bestaande jazz vorms en -standaarde behels, 'n praktyk wat vandag nog algemeen in jazz voorkom. Voorbeelde sluit in sy "Ornithology" (wat gebruik maak van die akkoordprogressie van die standaard jazz werk, "How High the Moon", en wat na bewering saam met die trompetspeler Little Benny Harris geskryf is), en "Moose The Mooche" (een van vele Parker-komposisies wat gebaseer is op die akkoordprogressie van "I Got Rhythm"). Die gebruik was nie ongewoon voor bebop nie, maar dit het 'n kenmerk van die beweging geword toe kunstenaars begin wegbeweeg het daarvan om die populêre standaardwerke te rangskik, en hul eie materiaal begin komponeer het.
Terwyl deuntjies soos "Now's The Time", "Billie's Bounce", "Au Privave", "Barbados", "Relaxin' at Camarillo", "Bloomdido", en "Cool Blues" gebaseer was op konvensionele 12-blues veranderings, het Parker ook 'n unieke weergawe van die 12-blues vir deuntjies soos "Blues for Alice", "Laird Baird", en "Si Si." geskep. Hierdie unieke akkoorde staan in die volksmond bekend as "Bird Changes". Soos sy solo's, word sommige van sy komposisies gekenmerk deur lang, komplekse melodiese lyne en minimale herhaling, alhoewel herhaling in sommige deuntjies gebruik word, veral in "Now's The Time".
Parker het grootliks bygedra tot die moderne jazz-solo, een waarin die triplet en "pick-up note" op onortodokse maniere gebruik is om in akkoord-tone in te lei. Parker is bewonder vir sy unieke fraseringstyl en innoverende gebruik van ritme. Deur sy opnames en die gewildheid van die postuum gepubliseerde Charlie Parker Omnibook het Parker se identifiseerbare styl jazz nog vir baie jare oorheers.
Miles Davis het eenkeer gesê: "Jy kan die geskiedenis van jazz in vier woorde vertel: Louis Armstrong. Charlie Parker".
Pryse
Grammy-toekennings
Grammy Hall of Fame Opnames van Charlie Parker is opgeneem in die Grammy Hall of Fame, welke 'n spesiale Grammy-toekenning is wat in 1973 ingestel is om opnames te vereer wat ten minste vyf-en-twintig jaar oud is, en wat "oor kwalitatiewe of historiese betekenis beskik."
Ander inlywings
Eerbewyse deur die regering
In 1995 het die posdiens van die Verenigde State 'n 32-sent posseël uitgebring ter herdenking van Parker.
In 2002 het die Biblioteek van die VSA kongres sy liedjie "Ko-Ko" (1945) gevoeg tot die lys van opnames wat bewaar word in die Verenigde State se Nasionale opnameregister.
NG gemeente Tulbagh
In 1843 vind ’n skeuring plaas en word ’n nuwe gemeente gestig, t.w. Kruisvallei, en sou daar 92 jaar lank twee gemeentes op Tulbagh wees. Gedurende daardie tydperk het sewe predikante in die gemeente Tulbagh en agt in die gemeente Kruisvallei die herderstaf geswaai. In Oktober 1935 het die twee gemeentes onder leiding van ds. W. F. de Vos van Tulbagh en ds. J. W. Snyman van Kruisvallei herenig.
Die eerste kerk is in 1743 gebou met materiaal wat gedeeltelik uit Nederland kom en die stene uit Batavia. Dis vandag die oudste kerkgebou in Suid-Afrika wat nog staan soos dit oorspronklik opgerig is. Tot 1878, toe ’n nuwe kerkgebou voltooi is, doen dit diens as plek van aanbidding. Daarna word dit as basaar- en konsertsaal gebruik. Deur die onvermoeide ywer van sir Meiring Beck, ’n agter-agterkleinseun van ds. A. M. Meiring, die eerste predikant, en sy eggenote, lady Mary Emily-Kuys Beck, ook ’n direkte afstammeling van een van die vroeëre leraars, t.w. ds. J. A. Kuys, is dit vandag egter as ’n museum van baie kosbare oudhede ingerig.
Die gemeente besit ook twee ander merkwaardige kerklike geboue wat van besonder hoë argitektoniese waarde is – albei pragstukke van die ou Kaaps-Hollandse boustyl, met indrukwekkende gewels van die barok-tipe – nl. die pastorie wat in 1769 gebou is en ’n ou wynkelder vlak daarnaas; laasgenoemde is ’n ietwat later gebou en in 1849 as skool ingewy, maar word tans vir bidure gebruik en staan bekend as die “Kapel”.
Patricia Collinge
Patricia Collinge (20 September 1892 – 10 April 1974) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Little Foxes (1941), Tender Comrade (1943), Shadow of a Doubt (1943), en Casanova Brown (1944).
Lars Bom
Lars Bom (gebore 8 April 1961) is 'n Deense akteur, regisseur, en kinematograaf. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Pusher (1996), Webmaster (1998), en In a Better World (2010), en in die televisiereeks Unit 1 (2000).
Paul Skelton
Paul Harvey Skelton (29 Augustus 1948, Johannesburg – ) is 'n Suid-Afrikaanse igtioloog en kenner van varswatervisse.
Klaus Bondam
Klaus Bondam (gebore 19 November 1963) is 'n Deense akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Celebration (1998) en Shake It (2001), en in die televisiereeks Langt fra Las Vegas (2001).
Paul Skelton
Student
Hy het in 1965 aan St. Benedicts College in Bedfordview gematrikuleer. Hy verwerf sy B.Sc.-graad (Dierkunde en Entomologie) aan die Rhodes Universiteit te Grahamstad in 1969, sy honneursgraad in 1970 en sy doktorsgraad Ph.D. (Igtiologie) in 1980. Sy tesis se titel is Systematics and biogeography of the redfin minnows (Pisces, Cyprinidae) from Southern Africa.
Loopbaan
Skelton was vanaf 1972 – 1983 die kurator van visse by die Albanymuseum in Grahamstad. Vanaf Januarie 1984 – Maart 1995 was hy die kurator van varswatervisse by die J.L.B. Smith Instituut van Igtiologie, Grahamstad en vanaf 1995 – 1998 'n direkteur aan dieselfde Instituut. Die J.L.B. Smith Instituut word oorgedra na die National Research Foundation gedurende 1999 wat hernoem word na die South African Institute for Aquatic Biodiversity (SAIAB) gedurende 2003. Hy is die besturende direkteur van die SAIAB–National Research Foundation sedert Januarie 1999.
Gesinslewe
Hy is getroud met Anne Frances (née Heffer) en hulle het twee seuns en 'n dogter.
Suid-Afrikaanse Brouerye
Die Suid-Afrikaanse Brouerye (afgekort SAB, oorspronklik "Castle Brouerye") het in 1895 ontstaan om die nuwe mark van mynwerkers en goudprospekteerders in en om Johannesburg van bier te voorsien. Twee jaar later het dit die eerste nywerheidsmaatskappy geword wat op die JSE genoteer is.
Karen Duffy
Karen Duffy (gebore 23 Mei 1962) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Last Action Hero (1993), Blank Check (1994), Dumb and Dumber (1994), en Fantastic Mr. Fox (2009).
Cora Sue Collins
Cora Sue Collins (gebore 19 April 1927) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Sin of Nora Moran (1933), The Scarlet Letter (1934), Black Moon (1934), en Blood and Sand (1941).
Jill Scott
Jill Scott (gebore 4 April 1972) is 'n Amerikaanse aktrise en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cavedweller (2004), Why Did I Get Married? (2007), en Why Did I Get Married Too? (2010), en in die televisiereeks The No. 1 Ladies' Detective Agency (2008).
Leeurivier (dubbelsinnig)
Die naam Leeurivier word op vele plekke gevind:
Megan Duffy (aktrise)
Megan Duffy (gebore 22 Augustus 1979) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Maniac (2012), Camp Takota (2014), en Holidays (2016).
Dorothy Collins
Dorothy Collins (18 November 1926 – 21 Julie 1994) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Never Love a Stranger (1958) en The Space Between Us (2017), en in die televisiereekse Your Hit Parade (1950) en The United States Steel Hour (1953).
Era van Perikles
Die Goue Era is die benaming vir die historiese periode in klassieke Griekeland wat geduur het van min of meer die einde van die Persiese oorloë in 448 v.C. tot (volgens verskillende beskouings) die dood van Perikles in 429 v.C. of die einde van die Peloponnesiese oorlog in 404 v.C.. Perikles was 'n Atheense generaal, politikus en redenaar wat hom onderskei het onder sy uitnemende tydgenote, mense wat uitgemunt het in politiek, filosofie, argitektuur, beeldhoukuns, geskiedenis en literatuur. Hy het die kunste en literatuur aangemoedig en 'n glansrykheid aan Athene verskaf wat dit nooit in die latere geskiedenis sou ewenaar nie. Hy het 'n groot getal publieke werke van stapel gestuur en die lewenskwaliteit van die burgers verbeter. Daarom word die naam van die goue era van Athene ontleen aan hierdie belangrike figuur.
Oorsig
Tydens die goue era, is Atheense militêre en buitelandse sake oorwegend deur 10 strategoi (of generaals) bestuur, wat jaarliks verkies is deur die 10 burgerlike clans, en wie se oppergesag daagliks afgewissel is. Hierdie strategoi se pligte het ingesluit die beplanning van militêre veldtogte, die ontvangs van afgevaardigdes van ander state en die bestuur van diplomatieke betrekkinge. Tydens die periode waarin Ephialtes opgang gemaak het as leier van die demokratiese faksie, was Perikles sy stadhouer. Toe Ephialtes sterf in 'n sluipmoord deur persoonlike vyande, het Perikles na vore getree en is tot strategos verkies in 445 v.C., 'n pos wat hy deurlopend sou beklee tot sy dood in 429 v.C., altyd deur verkiesing van die Atheense Vergadering.
Perikles was 'n groot spreker; hierdie aanleg het hom tot groot voordeel in die Volksvergadering gestrek, waar sy politieke sieninge voorgelê is. Een van sy mees gewilde hervormings was om die thetes (Atheners sonder rykdom) tot publieke ampte toe te laat. Nog 'n sukses van sy administrasie was die skepping van die misthophoria (μισθοφορία, wat letterlik betaalde funksie beteken), 'n spesiale salaris vir die burgers wat die howe as jurielede bygewoon het. Op hierdie wyse was die burgers in staat om hulself toe te wy aan die publieke diens sonder om finansiële swaarkry te ervaar. Met hierdie stelsel het Perikles daarin geslaag om die juriesetels te vul (Ath. Pol. 27.3), en om aan die mense ervaring van die publieke lewe te verskaf. As Atheense bewindhebber, het hy die stad verhef tot eerste en mees belangrike polis van die Griekse wêreld, deurdat 'n hoogstaande kultuur en demokratiese institusies gevestig is.
Die soewereine mense het hulself regeer, en sonder tussengangers die sake van die staat in die Vergadering beslis. Die Atheense burgers was vry en was slegs onderhorigheid verskuldig aan hul wette en hul gode. Hulle het gelykheid van spraak in die Vergadering bewerkstellig: die woord van 'n arm persoon het dieselde waarde gehad as dié van 'n ryk man. Die sensoriale klasse het nie verdwyn nie, maar hul gesag was meer beperk; hulle het gedeel in die fiskale en militêre ampte, maar hulle het nie oor die gesag beskik om voorregte toe te ken nie.
Die beginsel van gelykheid wat aan alle burgers toegestaan is, het 'n inherente gevaar van bedrog meegebring, aangesien vele van hulle ongeskik was vir die uitvoering van politieke regte weens hul uiterse armmoede of kennisgebrek. Om dit te vermy, het die Atheense demokrasie haarself gewend tot die taak van bystand aan die armstes op die volgende wyses: