cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Soefisme
Die soefisme is 'n mistiese leer in die Islam en geestelike oorsprong van die Derwisj-ordes, wat in die agtste eeu na Christus onder die invloed van Oosterse Christelike monnike en eremiete in Sirië, Irak en Saoedi-Arabië ontstaan. Behalwe die asketiese grondslag is daar geen Christelike invloed nie, en die aanhangers voer nie 'n lewe in eensaamheid nie, maar gaan voort om te trou en kinders te hê. Hulle stig broederskappe in groot Islamitiese stede en kom bymekaar om die koran te studeer en die skrif volgens mistieke beginsels uit te lê.
Oos-Timor
Oos-Timor is in die 16de eeu deur Portugal gekoloniseer en dit het tot sy dekolonisasie bekend gestaan as Portugees-Timor. Op 28 November 1975 het Oos-Timor sy onafhanklikheid verklaar, maar dit is kort daarna deur Indonesië beset en verklaar tot dié land se 27ste provinsie. Op 20 Mei 2002 het Oos-Timor die eerste land geword, wat in die loop van die 21ste eeu onafhanklik geword het. Dit is net een van twee lande in Suidoos-Asië wat deur die Christendom gekenmerk is, die ander is Filippyne. Daarbenewens is Oos-Timor die enigste onafhanklike land in Asië, waar Portugees 'n amptelike taal is, en saam met Macau een van twee Portugeestalige gebiede in Asië.
Soefisme
Die term soefisme word deur die Duitse geleerde August Thöluck ingevoer en is afgelei van die Arabiese sûfi wat "in wolstof geklee" (dus asketies) beteken. 'n Ander gebruiklike Arabiese benaming is tasawwoef of "onmiddellike mistieke waarneming van die werklikheid".
Oos-Timor
Etimologie
"Timor" is ontleen aan timur wat "oos" in Maleis beteken, waarvolgens die tautologiese naam "Oos Oos" beteken. In Indonesies lei dit tot die naam Timor Timur wat na die voormalige Indonesiese provinsie verwys; Timor Leste verwys egter na die onafhanklike land). In Portugees is die landsnaam "Timor-Leste" (Leste beteken "oos"). In Tetoem is dit Timór Lorosa'e ("Lorosa'e" kan letterlik vertaal word as "waar die son opkom").
Die amptelike name in sy grondwet lui Democratic Republic of Timor-Leste in Engels, República Democrática de Timor-Leste in Portugees en Repúblika Demokrátika Timór-Leste in Tetoem.
Soefisme
Opsomming
Die Soefisme, of "Tasawouf", soos dit in Arabies genoem word, is die esoteriese of mistieke skool in Islam. Waar ortodokse Islam die onderhouding van die Islamitiese Wette en voorskrifte benadruk as 'n wyse om God (Allah) te behaag, fokus Soefisme meer op die innerlike soeke na en persoonlike verhouding met God. Die groep se naam is afgelei van die woord suf, 'n eenvoudige wolkleed wat in die eerste eeue van Soefisme se ontstaan die algemene drag van askete en mistici was. Sommige van die leerstellinge en praktyke wat eie is aan die Soefisme het reeds in die sewende en agtste eeu ontstaan, maar die naam Soefiete is eers in die negende eeu gebruik om na dié spesifieke beweging te verwys.
Basiese leerstellings
Die Soefisme is – soos ortodokse Islam – 'n monoteïstiese godsdiens wat glo in die bestaan van Een Skeppergod. Hulle glo egter dat God homself nie net deur die vroeë profete en die Koran aan die mens openbaar nie, maar dat daar in die ganse heelal ook in die mens) tekens van God gevind kan word. In die vroeë ontwikkeling van die Soefisme is hulle by tye hieroor deur ortodokse Moslems daarvan beskuldig dat hulle panteïsme (met ander woorde, dat God "alles" en "in alles" is) verkondig en dus afwyk van die Islamitiese leer. Dit was veral sommige Soefiete se uitspraak dat die heelal en God in werklikheid een is en dat die individu "God in homself" kan vind, wat ortodokse Moslems ontstel het. In die laat-elfde en vroeë twaalfde eeu het die Islamitiese denker en teoloog Mohammed el-Ghazali egter daarin geslaag om die dreigende botsing te ontlont deur te verduidelik dat Soefiete se stellings oor "God in hulself" net metafore is en nie letterlik verstaan moet word nie.
Manlike gehegtheid
Manlike gehegtheid is die vakwoord wat in die gedragskunde, sosiale wetenskappe en oor die algemeen ingespan word om die soorte vriendskap en/of samewerking tussen mans (of in die geval van gedragskunde: manlikes van onderskeie spesies) te omskryf.
Soefisme
Basiese leerstellings
Soefiete beskou die mens as die "misterie van God" wat namens hom oor die skepping heers. Hulle glo dat die mens 'n "mikrokosmos" is en dat die menslike liggaam uit die vier elemente van die heelal – vuur, grond, lug en water – gemaak is. Die liggaam het vyf eksterne sintuie (sig, gehoor, reuk, smaak en gevoel) en vyf interne vermoëns (denke, verbeelding, twyfel, geheue en begeerte). Die doel van al hierdie sintuie en vermoëns is om die hart, of "Goddelike Vonk" te dien en te suiwer van vleeslike invloede. Die "Goddelike Vonk" is die onsigbare en onsterflike innerlike kern van die mens wat ons van diere onderskei en van God self afkomstig is.
Die Soefiete glo die belangrikste doel van elke individu se lewe is om 'n intieme persoonlike en emosionele verhouding met God te hê. Deur sy eie vleeslikheid af te lê en deur liefde en toewyding aan God kan die mens innerlik groei totdat hy baqa billah – 'n volmaakte toestand van ewige lewe in eenheid met God – bereik. Om hierdie einddoel van 'n intieme verhouding met God te bereik, volg die Soefiet 'n "mistieke pad" of geestelike reis waar gebed, vas, meditasie en 'n toestand wat hal genoem word, middele tot die doel is.
Manlike gehegtheid
Vriendskappe tussen mans is heel dikwels hoofsaaklik gegrond op werksaamhede of stokperdjies wat met mekaar gedeel word, eerder as gevoelens, waar laasgenoemde meer algemeen by vroulike vriendskappe opgemerk kan word. Tipiese aktiwiteite sluit in die speel van videospeletjies, beoefening van sport, visvang, jag, kampeer, braai en sosiale drinksessies. Die eerste wyd bekende gebruik van die benaming was in Men in Groups (as male bonding), wat geskryf is deur die menskundige, Lionel Tiger.
Soefisme
Basiese leerstellings
Die grootste struikelblokke in die individu se strewe om nader aan God te kom, word nafs alammara genoem en is die produk van sy of haar eie ego. Dit veroorsaak onder meer vrees, woede, wellus, verslawing, angs, verveeldheid, depressie en selfbejammering – en saam dra dié negatiewe faktore daartoe by dat die individu nie God se nabyheid en teenwoordigheid in sy of haar lewe ervaar nie.
Die belangrikste doel van die geestelike lewensreis van die Soefiet is om die siel te reinig van die negatiewe uitwerking wat nafs daarop het, sodat die hart of "Goddelike Vonk" alle aspekte van die individu se lewe kan oorheers. Hierdie reis neem gewoonlik baie jare en bestaan uit drie fases:
In die eerste stadium van die geestelike reis stry die individu om hom of haar te reinig van vleeslikheid wat veroorsaak dat 'n mens ongehoorsaam is aan God en boosheid geniet. Hierdie stadium is die moeilikste en dit neem gewoonlik ook die langste om daardeur te kom. Die liggaam word gereinig deur dit skoon en seksueel rein te hou; die tong word gereinig deur dit te weerhou van skinder, swartsmeerdery en leuens; die denke word gereinig deur dit te weerhou van wantroue, bose gedagtes en negatiewe gedagtes oor ander; en die siel word gereinig van vrees, droefheid, haat, jaloesie, trots, wellus en gierigheid.
Wanneer die individu sy vleeslike siel in bedwang gebring het, word die tweede stadium van die Soefiet se geestelike reis betree, waartydens hy in staat is om te reageer op berisping of teregwysing. Die individu luister nou na die berisping van sy hart – die "Goddelike Vonk" - wat hom help om alle boosheid af te lê en hom dring tot dade van liefde en goedheid.
In die derde en finale stadium van sy geestelike reis bereik die Soefiet 'n toestand waar hy in gehoorsaamheid en volmaakte harmonie leef met God en Sy opdragte. Die siel is nou tevrede om deur die hart – die "Goddelike Vonk" - gelei te word en is heeltemal verlos van alle vrees en droefheid. (Dié vrees en droefheid word as menslike eienskappe beskou wat keer dat die individu hom ten volle aan God oorgee). Die Soefiet se lewe is nou gevul met liefde, genade, goedheid en 'n brandende begeerte om ander te help. Om hierdie stadium te bereik, is nie net voortdurende gebed, vas en meditasie nodig nie, maar die persoon moet ook minder eet, slaap en praat. Soms is dit nodig dat hy hom heeltemal onttrek aan mense en alledaagse aktiwiteite en net op God fokus.
Rituele, praktyke en Heilige Skrif
Gebed, vas en meditasie is van die belangrikste praktyke in die Soefisme. Afsondering en stilte, wat gewoonlik ook weerhouding van alle materiële plesier insluit, speel ook 'n belangrike rol. Anders as ander Islamitiese groepe, maak sommige Soefiete ook gebruik van sang, dans en tromme tydens hul godsdienstige rituele. Om gedurige bewustheid van God te verhoog, beoefen die Soefiete zikr, wat "onthou God" beteken. Dit kom daarop neer dat God se Naam of gedeeltes uit die Koran voortdurend hardop herhaal word. Omdat die Soefisme grootliks ingestel is op die geestelike praktyk of ervaring, plaas hulle nie soveel klem op die belangrikheid en rol van heilige skrifte soos ander Islamitiese groepe nie. Die Koran word nogtans deur die meeste Soefiete as Heilige Skrif en God se volledigste openbaring aan die mensdom erken.
Geskiedenis
Die presiese oorsprong van die Soefisme is 'n punt waaroor heelwat gedebatteer word. Sommige Soefiete-groepe maak daarop aanspraak dat hulle die voortsetting is van mistieke denke en praktyke wat "so oud soos die mens" is. Volgens dié siening is Soefisme dus heelwat ouer as Islam – die godsdiens waarmee dit gewoonlik verbind word – en het Soefisme bloot tydens sy ontwikkeling sekere aspekte van Islam ingesluit.
Reaksie teen materialisme
Daar word egter algemeen aanvaar dat die Soefisme tussen die sewende en tiende eeu in Persië (hedendaagse Iran) uit Islamitiese mistisisme ontwikkel het in reaksie op die materialisme, oppervlakkigheid en wêreldse gesindheid van sommige ortodokse Islamitiese groepe. Die geestelike en mistieke aard van die Soefisme het moontlik ook ontvlugting gebied van die politieke onstabiliteit, armoede en swaarkry wat in daardie tyd baie mense se lewens gekenmerk het. Hoewel hulle Moslems was, is die vroeë Islamitiese mistici sterk beïnvloed deur die asketiese praktyke van Christen-monnike wat in klein klooster-gemeenskappe in dele van die Midde-Ooste gewoon het. In hul soeke na maniere om reeds tydens hierdie aardse bestaan eenheid met God te beleef, het hulle ook sekere aspekte van die Zoroastrisme en Hindoeïsme ondersoek en dele daarvan by hul leer en praktyke ingesluit.
Vroeë Islamitiese mistisisme
Hasan el-Basri (642-728) word beskou as een van die "vaders" van die vroeë Islamitiese mistisisme, waaruit die Soefisme later as 'n afsonderlike beweging ontstaan het. El-Basri se volgelinge het as askete in klooster-gemeenskappe naby Basra in die hedendaagse Irak gewoon, waar hulle onder meer mistieke praktyke soos meditasie en vas beoefen het. 'n Ander individu wat 'n groot invloed gehad het op die vroeë ontwikkeling van die Islamitiese mistisisme was el-Muhasibi (781-857). Hy het sy volgelinge geleer dat hulle die materiële wêreld moes verag en streef na innerlike volmaaktheid deur hulle aan God se wil te onderwerp soos wat 'n slaaf hom aan sy meester onderwerp.
Botsing met Ortodokse Islam
Die klem wat hierdie groepe op die individu se persoonlike verhouding en kontak met God (Allah) geplaas het, het tot toenemende spanning tussen hulle en die ortodokse Moslem-leiers van daardie tyd gelei. Sommige mistici het so ver gegaan as om die Islamitiese wette heeltemal te verwerp, terwyl ander inderdaad panteïsme verkondig het deur te sê dat God "alles en in alles" is. Dié spanning is in die tiende eeu op die spits gedryf nadat el-Hallaj, 'n Persiese mistikus, na bewering gesê het dat hy God was. El-Hallaj is van godslastering aangekla en in 922 in Bagdad tereggestel.
Soefisme aanvaar
Die skeuring tussen die ortodokse Islamiete en die Soefiete – soos die beweging van Islamitiese mistici sedert die negende eeu bekend gestaan het – is eers meer as 150 jaar ná el-Hallaj se dood deur Mohammed el-Ghazali (1058–1111) herstel. El-Ghazali was 'n gerespekteerde Persiese denker en mistikus wat onder meer in die regte, filosofie en teologie gestudeer het. Hy het die Soefiete enersyds tot meer gematigdheid aangemoedig en andersyds ook baie moeite gedoen om die Soefiete-doktrines aan die ortodokse gemeenskap te verduidelik. Hy het onder meer daarop gewys dat die Soefiete se uitsprake oor hul geestelike ondervindinge en verhouding met God nie letterlik opgeneem moet word nie. Wanneer 'n Soefiet die nabyheid van God ervaar, was hy soos iemand wat dronk was van wyn. As hy dus in dié toestand sou sê dat God in hom was of dat God "in alles" was, het dit nie beteken dat hy die Islamitiese leer verwerp waarvolgens die Een Almagtige God apart van Sy skepping staan en daaroor regeer nie. El-Ghazali se werk het grootliks daartoe gelei dat die Soefisme deur ortodokse Islam as deel van die breë Islamitiese gemeenskap (umma) aanvaar is. In die Middeleeue het verskeie Soefistiese ordes tot stand gekom wat 'n paar miljoen volgelinge gehad het. Die Soefisme, met sy klem op die innerlike of geestelike belewenis, het ook bygedra tot die verspreiding van Islam in sentraal-Asië en verskeie Oosterse lande.
Clathrina fjordica
Clathrina fjordica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
R325 (Suid-Afrika)
Die R325 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat Griekwastad met die N14-nasionale pad by Sishen verbind via Postmasburg. Net noord van Postmasburg word die R385 gekruis.
Bruidsluierwaterval
Die Bruidsluierwaterval is in Mpumalanga, Suid-Afrika. Dit is 146m hoog en so genoem as gevolg van die waterval se voorkoms. Dit is net buite Sabie en is bereikbaar per motor, met 'n parkeer- en piekniekarea op SAFCOL se gronde. Vandaar loop 'n maklike voetpaadjie deur natuurskoon vir ongeveer 1.25 km (15 minute se stap) direk tot by die waterval se poel.
Heiman Dullaart
Heyman Dullaert of Dullaart (6 Februarie 1636, Rotterdam – 6 Mei 1684, Rotterdam) was 'n skilder en digter tydens Nederland se Goue Eeu.
Biografie
Hy was 'n student van Rembrandt, maar is beter bekend om sy poësie as sy kuns. Sy skilderye, dikwels in die vorm van trompe-l'oeils, kan in die Kröller-Müller-museum besigtig word.
As digter word hy veral onthou om sy liefdes-sonnette Aan myne uitbrandende kaerse en Een korenwanner aan de winden, wat onlangs weer in De Nederlandse poëzie van de 17e en 18e eeuw deur Gerrit Komrij gepubliseer is.
Christus Stervende
Die alles troost en laaft, verzucht, bezwymt, ontverft! Die alles ondersteunt geraakt, o my! aan't wyken. Een doodsche donkerheit komt voor zyne oogen stryken, Die quynen, als een roos die dauw en warmte derft.
Ach werelt, die nu al van zyne volheit erft; Gestarnten, Engelen, met uwe Hemelryken; Bewoonderen der Aarde, ey! toeft gy te bezwyken, Nu Jesus vast bezwykt, nu uwe Koning sterft?
Waterfall Bluff
By Waterfall Bluff aan die Wildekus in die Pondolandstreek van die Transkei val die Mlambomkhuluwaterval in die Indiese Oseaan.
Heiman Dullaart
Christus Stervende
Daar hy het leven derft, wil ik het ook gaan derven: Maar hoe hy meerder sterft, en ik meer wil gaan sterven, Hoe my een voller stroom van leven overvloeit.
Waterfall Bluff
Waterfall Bluff lê in die Msikaba-natuurreservaat, tusssen Port Grosvenor en Mbotyi, tussen Port St. Johns en die Mkambathi-natuurreservaat. Dit is in die omgewing van die nedersettings Mlambomkhulu (“die groot rivier”) en Lupatana by.
Die Mlambomkhulurivier val hier oor steil rotse vir 60 m vry in die bewegende see. Dit is een van slegs 19 watervalle met hierdie unieke eienskap in die wêreld. Hierdie val is baie moeilik bereikbaar. Voetslaners kan tot by die waterval kom en selfs agter die val verbyloop.
Heiman Dullaart
Christus Stervende
O hooge wonderen! wat geest is zoo bedreven, Die vat hoe zoo veel sterkte uit zoo veel zwakheid groeit, En hoe het leven sterft om dooden te doen leven?
De Bekende Moorder
Die langs het aardryk sworf om op wat buit te passen, Wiens flukse wakkerheid de reizenden verriedt, Heeft hier, dus vast geknelt, de volheit zelf bespiedt, En komt het Hemelryk tot roofgoet te verrassen.
Die diep in eenzaamheid de hand wiesch in de plassen Van een verdoemend bloet, wort hier, daar't yder ziet, In't zaligende bloed, dat Jesus vast vergiet, Aan hand, aan lyf, aan ziel, van bloedschult afgewassen.
70ste Herdenking Grand Prix
Die 2020 Formule Een 70ste Herdenking Grand Prix is op 9 Augustus 2020 op die Silverstone-renbaan in Silverstone, Brittanje sonder enige toeskouers op die pawiljoene gehou, weens die wêreldwye Covid-19-pandemie. Dit was die vyfde wedren van die veranderde kampioenskapseisoen.
Bande
Pirelli het die volgende bande by Silverstone verskaf:
Renuitslag
* Lewis Hamilton verdien 'n ekstra punt vir die vinnigste rondte tydens die wedren.
Delareyville
Geskiedenis
Die dorp het sy ontstaan te dan dankie aan die stigting van die NH of G Gemeente Delareyville in 1912. Die dorp is omring deur soutpanne en die mense van die omgewing is dan ook spottenderwyse “Soutpote” genoem.
Deur bemiddeling van die kerkraad is die destydse minister van lande genader om ’n kerkplaas te verkry. Veldkornet A. P. Visser sr. het ’n leidende rol hierin gespeel en is die dorpsgebied Salt Waters geproklameer, maar deur vertoë van die kerkraad is die naam verander na Delareyville, ter ere van genl. Koos de la Rey. In 1920 het die Administrateur ’n gesondheidskomitee van agt lede saamgestel met N. J. Grobler as voorsitter en vervolgens Max Michaels, deur wie se bemiddeling verlenging van die spoorlyn tussen Coligny en Pudimoe ’n swaai maak om so na moontlik aan die soutpanne verby te gaan. Vervoermiddels was stadig en markte ver; twee emmer aartappels wat van Johannesburg aangestuur is, moes byvoorbeeld met kar en osse op Klerksdorp afgehaal word.
Die koms van die trein het die groei van die dorp bevorder. Reeds in 1916 is ’n tak van die N.W. Ko-op. geopen met Alwyn van Heerden as eerste bestuurder. Die personeel het in die volgende vier dekades aangegroei tot nege voltydse amptenare en teen 1956 is honderdduisende sakke mielies, sorghum, sonneblomme en grondboontjies gehanteer, en is boerdery in die distrik totaal gemeganiseer. In 1946 is die gesondheidskomitee vervang deur ’n dorpsraad met J. G. Ackhurst as die eerste burgemeester.
Distrik
Die distrik van 3 900 km2 is geskik vir mielies, grondbone en sorghum. Bees- en skaapboerdery is ook belangrik. Daar is groot graansilo's in die omgewing en 'n fabriek op die dorp wat grondbone sorteer en verpak. Barberspan is 20 km oos van die dorp.
Hermia Jooste
duimnael|regs|180px|Hermia Jooste (née De Wet).
Hermia Jooste (gebore De Wet, distrik Manana, Lichtenburg, Transvaal, 8 Februarie 1906 – Pretoria, 24 Maart 2004) was predikantsvrou in drie gemeentes van die Gereformeerde Kerk en van 1946 op Potchefstroom woonagtig waar haar man, prof. dr. J.P. Jooste (1900–1995), tot sy aftrede in 1970 aan die Teologiese Skool Potchefstroom verbonde was.
Hermia de Wet, 'n dogter van Wouter Johannes de Wet en Sophia Margaretha de Wet (née Geyer), het nadat sy die skooleindeksamen aan die Hoërskool Lichtenburg voltooi het, waarskynlik op Lichtenburg, na die Potchefstroomse Onderwyskollege gegaan, waar sy haar einde 1925 as onderwyseres bekwaam het. Van 1926 tot 1928 het sy eers op Sterkstroom-Wes, distrik Ventersdorp, en later op Manana (Lichtenburg) onderwys gegee, waarna sy op 31 Desember 1928 ontslag uit die onderwys gekry het.
Einde 1928 is sy met ds. J.P. Jooste getroud toe hy predikant was van Barkly-Oos. In 1931 het haar man predikant geword van Bethulie, waar hulle gewoon en gewerk het tot 1942, toe ds. Jooste ’n beroep na die pas gestigte gemeente Bloemfontein-Wes aangeneem het. In Bloemfontein het hulle gearbei tot 1946 toe haar man tot teologiese professor benoem is. Van toe af het sy saam met haar man tot sy dood in 1995, in Potchefstroom gewoon, en daarna tot en met haar dood in Huis Eikelaan in Potchefstroom.
Uit hul huwelik is vyf kinders gebore, onder wie die oudste seun, ds. J.A. Jooste (van 1955 tot aftrede in 1994 agtereenvolgens predikant van Koffiefontein, Windhoek, Burgersdorp en Noordrand.
Emilio Mola
Emilio Mola y Vidal, (Placetas (Villa Clara), 9 Junie 1887 - Alcocero de Mola (Burgos), 3 Junie 1937) was 'n Spaanse soldaat wie se deelname aan 'n staatsgreep in 1936, die Spaanse Burgeroorlog begin het. Hy het bekend geword vir die gebruik van die begrip 'vyfde kolonne'.
Mola was die seun van 'n weermagoffisier in Kuba, destyds 'n Spaanse kolonie. Op die ouderdom van 20 het hy by die infanterie aangesluit. Hy het die militêre skool in Toledo bygewoon en in die koloniale oorlog van Spanje in Marokko geveg, waar hy die Medalla Militar Individual ontvang het.
Hy was 'n intelligente man wat uitgebreide resensies oor militêre aangeleenthede geskryf het. Hy was gewild en in 1927 is hy bevorder tot brigadier-generaal in die Spaanse leër. Mola is in 1930 aangestel as direkteur-generaal van nasionale veiligheid. Van toe af bots hy toenemend met sosialiste en kommuniste. Hy word daarna bevelvoerder in Marokko. Hy is in Februarie 1936 na Spanje teruggebring na die Spaanse verkiesingsoorwinning van die Volksfront (Frente Populart).
In Julie 1936 het konserwatiewe / monargistiese generaals waaronder Mola 'n staatsgreep geloods wat die Spaanse Burgeroorlog (1936-1939) begin het. Tydens die Spaanse Burgeroorlog was hy aan die hoof van die nasionalistiese Noordelike Leër. In 'n kort tyd verower hy die noordelike deel van Spanje in Julie 1936 nie, behalwe vir die kusstrook en die Baskiese gebied. Hy is in 1937, ses dae voor sy vyftigste verjaardag, in 'n vliegongeluk dood.
Noam Chomsky
Avram Noam Chomsky (gebore 7 Desember 1928) is 'n Amerikaanse taalkundige, filosoof, kognitiewe wetenskaplike, logikus,  politieke kommentator, sosiale aktivis, voorstander van anargo-sindikalisme, skrywer en dosent. Chomsky is 'n emeritus hoogleraar in taalkunde aan die Massachusetts Institute of Technology (MIT). Hy het al meer as 100 boeke geskryf en word soms die "vader van moderne taalkunde" genoem. Hy is ook 'n prominente kulturele figuur en is in 2005 as die "wêreld se top openbare intellektueel" aangewys.
Linguistiek
Chomsky het die teorie van generatiewe grammatika geskep. Dit is een van die belangrikste bydraes tot die veld van linguistiek in die 20ste eeu. Hy het ook gehelp met die kognitiewe rewolusie in sielkunde deur sy hersiening van B. F. Skinner se Verbal Behavior (Verbale Gedrag). Hy bevraagteken die gedragtelike manier om na optrede en taal te kyk. Dit was die belangrikste benadering in die 1950's. Sy natuurlike benadering tot die studie van taal het die filosofie van taal en gees verander. Hy het ook die Chomsky-hiërargie bedink, 'n manier om na formele tale te kyk in terme van hul vermoeë om taal te verduidelik.
Ralph Peduto
Ralph Peduto is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Mrs. Doubtfire (1993), The Rock (1996), Metro (1997), en Patch Adams (1998).
Stephanie Storey
Stephanie Storey is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Tavis Smiley (2004) en The Arsenio Hall Show (2013).
Egipte
Egipte bedek 'n area van sowat 1 010 408 km². Die land is aangrensend tot Libië in die weste, Soedan in die suide en Israel in die noordooste en het kuslyne in die noorde by die Middellandse See en die Rooisee in die ooste, onderskeidelik.
Diego Maradona
Internasionale loopbaanstatistieke
Vir die Argentynse nasionale sokkerspan:
Mabel Poulton
Mabel Poulton (29 Julie 1901 – 21 Desember 1994) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Old Curiosity Shop (1921), The Constant Nymph (1928), en The Hellcat (1928).
Egipte
Die oorgrootte meerderheid van Egipte se 97,2 miljoen mense (2017) lewe minder as 'n kilometer weg van die oewers van die Nylrivier (omtrent 40 000 km²), waar die enigste bewerkbare land voorkom. Groot dele van die land maak deel uit van die Saharawoestyn en is yl bevolk. Vandag is die meerderheid Egiptenaars verstedelik en is hoofsaaklik woonagtig in die hoofstad Kaïro (bevolking ongeveer 15,2 miljoen) en Alexandrië (bevolking ongeveer 4,5 miljoen).
Egipte spog met een van die oudste beskawings wat terug dateer tot in 3000 v.C. met landbou en handel wat goed gevestig was. Die land is veral bekend vir die massiewe piramides wat opgerig is deur verskeie Farao's.
Holly Fields
Holly Fields (gebore 11 Oktober 1976) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Beverly Hills Chihuahua (2008) en in die televisiereekse MacGyver (1985) en Charmed (1998).
Gregory Hines
Gregory Hines (14 Februarie 1946 – 9 Augustus 2003) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente History of the World: Part I (1981), Running Scared (1986), en Waiting to Exhale (1995), en in die televisiereeks Will & Grace (1998).
New Park
New Park is 'n residensiële voorstad van Kimberley, die hoofstad van die Noord-Kaap, Suid-Afrika.
New Park dateer van die vroeë dae van diamantontginning in Kimberley en was eers bekend as Newton, maar nadat die plaaslike krotbuurte op groot skaal opgeruim is, het dit in 1945 die nuwe naam New Park gekry. Die Newtonkerk was die eerste permanente kerkgebou wat in Kimberley opgerig is. Genl. J.B.M. Hertzog het kleintyd Sondagskoolklasse in die kerk bygewoon en ds. J.D. Kestell het sy loopbaan as predikant in die NG Kerk in dié gemeente begin. Hy was die stigter van die Newton-kinderhuis. Volgens oorlewering het die meester van die Vrede-en-Harmonie-Vrymesselaarslosie die weeshuis se hoeksteen gelê terwyl al die lede van die losie die geleentheid bygewoon het in hul volle Vrymesselaars-mondering.
New Park word begrens deur Albertynshof, genoem na nog 'n plaaslike predikant, ds. J.R. Albertyn, Kestellhof in die noordweste, genoem na ds. Kestell, en Hadison Park in die weste. In die noordooste grens dit aan die middestad.
Vir sensusdoeleindes beslaan New Park 1,54 km². In 2011 was hier 1 635 inwoners van wie amper 61 persent wit was, net meer as 19 persent swart en sowat 18 persent bruin. Amper 71 persent van die inwoners se huistaal was in daardie jaar Afrikaans en net meer as 15 persent s'n Engels.
Kizil
Kizil (Russies en Tiwaans: Кызы́л) is die hoofstad van die Republiek van Tiwa, ’n federale deelgebied van Rusland. Die stad se naam beteken "rooi" in Tiwaans. Die bevolking in 2013 was 113 333.
Die stad is geleë waar die Jenisei-rivier by die Mali Jenisei aansluit om die Werchni Jenisei te vorm. Kizil beweer hy is op die presiese geografiese middelpunt van Asië geleë. Die feit word egter betwis, maar daar is ’n monument by Kizil met die naam "Middelpunt van Asië" wat in Engels, Russies en Tiwaans daarop aanspraak maak.
Pous Alexander VI
Alexander VI was die 214de pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1492 tot 1503.
Biografie
Pous Alexander VI is gebore as Roderic Llançol op 1 Januarie 1431 in Xativa, Spanje die seun van Jofré Llançol y Escrivà en sy vrou Isabel de Borja. Toe sy oom Alfonso Borja y Borja pous word onder die naam Pous Callixtus III neem Roderic sy ma se familienaam aan en word Rodrigo Borja y Borja. Later toe sy oom sy van ver-Italiaans na Borgia, volg Rodrigo sy voorbeeld en word Rodrigo Borgia. Op 10 Mei 1455 benoem Pous Callixtus III hom as apostoliese protonotarius. Op 3 Junie 1455 word hy diaken van Santa Maria van Xativa. Op 17 September 1456 word hy deur sy oom as kardinaal-diaken aangestel. Op 21 Augustus 1456 word hy rektor van die hospitaal Santa Andrea Verceli. Op 30 Junie 1458 word hy administrateur van die bisdom Valencia. Eers op 30 Oktober 1471 word hy priester en ook kardinaal-biskop. Hy word dekaan van die kollege van kardinale op 22 Januarie 1483. Op 2 Januarie 1492 laat hou hy 'n stiergeveg in Rome te ere van die verowering van Granada deur die Spanjaarde. Op 11 Augustus 1492 volg hy Pous Innocentius VIII op en word op 26 Augustus 1492 gekroon deur kardinaal Francesco Todeschini Piccolomini. Hy regeer tot sy dood op 18 Augustus 1503 en word opgevolg deur Pous Pius III. Die naam ‘Alexander’ beteken 'kryger'. Pous Alexander is eintlik die vyfde pous met die naam Alexander. In sy tyd was dit egter nie duidelik of Teenpous Alexander V 'n wettige of 'n teenpous was nie.
Pontifikaat
Pous Alexander VI se verkiesing is waarskynlik bewerkstellig deur omkopery. Kardinaal Ascano Maria Sforza kry die amp van vise-kanselier met die bygaande paleis, kardinaal Giovanni Battista Orsini kry die stede Monticelli, Soranio en Colonna, kardinaal Govanni Michiel die bisdom Portus en kardinaal Scelfatano die stad Nepi. Slegs vyf kardinale uit die drie-en-twintig wou nie omkoopgeskenke aanvaar nie.
Een van sy eerste dade as pous was die publikasie van die bul "Inter Caetera" op 4 Mei 1493 wat die nuut-ontdekte gebiede in Amerika verdeel het tussen Spanje en Portugal. Rodrigo Borgia het 'n minnares, Vanozza dei Cattanei, gehad en toe hy pous geword het, het hy haar en sy vier kinders wat nog gelewe het, erken. Drie seuns Juan, Cesare en Joffre en een dogter Lucrezia. Sy eerste seun Pedro Luis het jonk gesterwe. In 1493 maak Alexander sy seun Cesare 'n kardinaal, maar Cesare wou eerder die pouslike troepe aanvoer en het as kardinaal bedank op 17 Augustus 1498. Hy trou met Charlotte d'Albret. Sy seun Juan was sy oogappel. Hy kry die hertogdomme van Benevento, Terracina en Pontecorvo. Om die bande met Spanje te versterk, trou Juan met Maria Enriquez de Luna, 'n niggie van Ferdinand II van Aragon en Isabella I van Kastilië. Joffre trou met Sancha van Aragon, dogter van koning Alfonso II van Napels. Juan word in die nag van 14 na 15 Junie 1497 vermoor deur sy broer Joffre omdat Juan by Joffre se vrou aangelê het. Cesare word toe die aanvoerder van die pouslike magte. 'n Paar weke later het die pous nog 'n seun by Giulia Farnese die hy ook Juan genoem het. Lucrezia het eers met Giovanni Sforza getrou. Dit was Alexander se dank aan kardinaal Ascanio Sforza vir sy steun tydens die konklaaf. Die troue is deur die pous self voltrek in die Vatikaan. Sforza is egter impotent verklaar sodat die huwelik nietig verklaar kon word en Lucrezia weer kon trou met Alfonso van Aragon, prins van Salerno, hertog van Biseglia en seun van koning Alfonso II van Napels. Cesare het Alfonso vermoor en Lucrezia het 'n derde keer getrou met Alfonso I d'Este, hertog van Ferrara.
Die monnik Girolamo Savonarola het hard teen die pous gepreek. Hy is ge-ekskommunikeer en op aandrang van die pous deur die bestuur van Florence tereggestel op 23 Mei 1498
Op 31 Desember 1494 word Rome beset deur die Franse onder leiding van koning Karel VIII. Die pous onderhandel vanuit die Engeleburg en bereik 'n kompromis. Op 15 Januarie 1495 vertrek Karel om Napels te verower. Hy word egter op 6 Julie 1495 by Fornovo verslaan deur die "Heilige Liga" (die pous, die Duitse keiser en die stede Venetië en Milaan.)
Alexander sterf op 18 Augustus 1503 moontlik weens vergiftiging, maar bronne soos die BBKL en VH (sien eksterne skakels) sê malaria.
Die kollege van kardinale
Pous Alexander VI het 43 kardinale aangestel in tien konsistories. 'n Groot aantal daarvan was familie of vriende van die pous.
Bulle, Ensiklieke en Dekrete
4 Mei 1493 – " Inter Caetera" – Die verdeling van die nuut-ontdekte Amerika tussen Spanje en Portugal.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Hakea drupaceae
Hakea drupaceae, ook bekend as soethakea, ‘n lid van die Proteaceae-familie, is met Wet 42 van 1937 in Suid-Afrika tot onkruid verklaar. Voorheen het die plant bekendgestaan as Conchium drupaceum en as Hakea suaveolens.
Verspreidingsgebied
Soethakea is inheems in die suidweste van Wes-Australië. Daar kom hierdie droogtebestande plant in vlak rotsagtige gebied voor en word daar gebruik as windkering in tuine en langs paaie. Dit is vir die eerste maal beskryf deur Karl Friedrich von Gaertner. Sedertdien het die plant hom tuisgemaak in Suid-Afrika en Nieu-Seeland. In Suid-Afrika tref ons die plant aan hoofsaaklik in die kusberge: die Kaapse Skiereiland, Hottentots-Hollandberge, Franschhoek, Botrivier, Hawston en die berghange suid van Simonstad. In Suid-Afrika is die pant veral vir heinings, sierplante en vuurmaakhout aangeplant. Nou het dit handuitgeruk en kom dit in die veld en op verskeie berghellings voor.
Morfologie
Soethakea groei as struike en soms as klein boompies en word groter as die ander Hakea-spesies. Die stamme is yl en sagharig en word mettertyd kaal en donker bruin. Die veervormig-saamgestelde naaldvormige blare word tot 100 mm lank en is grysgroen. Roomkleurige blomme lei tot ellipsvormige houtagtige saadkokers (die vrugte) en is ‘n 25 mm lank en ‘n 20 mm breed met twee regop of ingebuigde apikale horings. Die oppervlak van die vrugte is blink, ligbruin, oortrek met donker vratjies en die vrugte word in bondels aan die plant gedra. Die twee swart sade in elke kokervrug is 7 mm lank en 3 mm breed met vlerke wat 10 mm lank en 6 mm breed is. Dit kan maklik van die ander twee soorte hakea onderskei word. Saadverspreiding vind gemaklik deur die wind plaas. Dit word ook deur water versprei. Die gevleuelde sade word na die plant sterf en na ‘n brand uit die houtagtige vrugte vrygestel. Dit versprei nie so vinnig as die ander twee soorte hakea nie, omdat die plant ten minste 6 jaar neem om volwasse te word.
Gevaar
Alhoewel soethakea nie so ‘n ernstige probleem soos die ander twee verklaarde hakea-onkruide is nie, moet dit nie toegelaat word om te groei nie. Dit hou ‘n ernstige bedreiging in vir die inheemse plante en diere. Ou struike hou ‘n groot gevaar in omdat vure daarin soveel warmer is as met gewone veldbrande. Dit kan die plant- en dierelewe heeltemal vernietig.
Egyed
Egyed is 'n klein dorp en munisipaliteit in Hongarye. Egyed lê in die noordweste van Hongarye, in die graafskap Győr-Moson-Sopron en in die Kleine Kisalföld, 'n steppe.
526
Die jaar 526 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 26ste jaar van die 6de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Kuba
Kuba (Spaans: Cuba, [ˈkuβa]), amptelik die Republiek Kuba (Spaans: República de Cuba, [re'puβlika ðe ˈkuβa]), is 'n eilandstaat in die Amerikas en bestaan uit Kubaeiland, die grootste van die Groot-Antille, die Isla de la Juventud en 'n aantal kleiner nabygeleë eilandjies. Kuba is in die noordelike deel van die Karibiese gebied geleë naby die samekoms van die Karibiese See, die Golf van Meksiko en die Atlantiese Oseaan. Kuba is suid van die Verenigde State en die Bahamas, wes van die Turks- en Caicoseilande en Haïti en oos van Meksiko waarvan dit deur die Straat van Yucatán geskei word. Die Kaaimanseilande en Jamaika is suid van Kuba geleë.
Kuba is die land met die grootste bevolking in die Karibiese Eilande. Die land se kultuur en gebruike is afkomstig uit verskeie bronne insluitend die oorspronklike Taíno en Ciboney bewoners, die Spaanse koloniale tydperk, slawe uit Afrika en die nabygeleë Verenigde State. Die eiland het 'n tropiese klimaat wat as gevolg van die omliggende see redelik matig is. Die warm water van die Karibiese See en die eiland se ligging voor die Golf van Meksiko maak Kuba kwesbaar tot gereelde orkane.
Kuba is aan die einde van die 15de eeu deur Spanje ontdek en gekoloniseer. In teenstelling met die res van Spaans-Suid-Amerika, wou Spanje Kuba in die 19de eeu as 'n kolonie behou en bereik dit eers in 1902 na ingryping van die Verenigde State ná die Spaans-Amerikaanse Oorlog sy onafhanklikheid. Vandag is die land amptelik 'n sosialistiese staat en word sedert 2018 deur Miguel Díaz-Canel geregeer. Die hoofstad is Havana en die amptelike taal is Spaans.
Middeldrift, Limpopo
Middeldrift is 'n dorpie in die Limpopo provinsie, Suid-Afrika. Die dorpie lê 52 km suid van Thabazimbi in die platinum- en chroommynboustreek. Die dorpie se nuwe naam word op sommige kaarte aangedui as Setaria.
Kuba
Geskiedenis
Kuba is op 27 Oktober 1492 deur Christopher Columbus ontdek tydens sy eerste ontdekkingstog.
Die eiland was tydens Columbus se aankoms reeds deur Indiane, ook Amerindiane genoem, bewoon. Die aantekeninge van vroeë ontdekkingsreisigers en argeologiese fondse identifiseer drie groepe: die Gaunahatabyes, die Taíno en Ciboney. Die Gaunahatabyes is die oudste van die groepe en het moontlik uit Noord-Amerika in Kuba aangekom. Sommige argeoloë en antropoloë meen egter dat hulle, soos ander Amerindiane uit Suid-Amerika via die Karibiese Eilande in Kuba aangekom het. Toe die Spanjaarde in Kuba aangekom het, het hulle in die Westelike deel van Kuba gewoon. Die Ciboney was deel van die groter Arawak-groep uit Suid-Amerika. Die Ciboney was 'n steentydperkkultuur en meer gevorderd as die Gaunahatabyes. Die Ciboney was bekwame jagter-versamelaars en vissers en het, anders as die Gaunahatabyes, wat meestal in grotte gewoon het, ook primitiewe huise genaamd bajareques en barbacoas opgerig en 'n primitiewe vorm van landbou beoefen. Die Taíno's was 'n tweede, meer gevorderde, Arawak-groep wat omtrent twee eeue voor die Spaanse verowering op die eiland aangekom het. Daar was moontlik beduidende koperhandel met Suid-Amerika en voorwerpe uit die vasteland is al in Taíno-omgewings ontdek.
Die kus van Kuba is in 1511 volledig deur Sebastián de Ocampo gekarteer en in die jaar is die eerste Spaanse vesting deur Diego Velázquez de Cuéllar by Baracoa gestig. Ander dorpe, insluitend Havana (gestig in 1515), het kort daarna gevolg. Die Spanjaarde het soos elders in die Amerika's die ongeveer 100 000 inheemse bewoners wat Christendom weerstaan het onderdruk en aan slawerny onderwerp. Binne 'n enkele eeu het die inheemse bevolking so te sê as 'n aparte nasie verdwyn as gevolg van 'n kombinasie van siektes wat uit Europa ingevoer is, dwangarbeid en volksmoord. Aspekte van die omgewing se outogtone erfenis het wel deels behoue gebly deur die opkoms van 'n beduidende Mestizobevolking. Met die vernietiging van die inheemse bevolking het die setlaars slawe uit Afrika, wat hoër weerstand teen siektes uit die Ou-Wêreld gehad het, begin invoer, en het die slawe spoedig 'n beduidende deel van die inwoners verteenwoordig.
Koloniale Kuba
Hoewel daar wel 'n mate van agitasie vir onafhanklikheid was, het Kuba in die 1820's lojaal gebly, toe ander dele van Spanje se ryk in Latyns Amerika gerebelleer het en onafhanklike state gevorm het. Dit is gedeeltelik te wyte dat die welstand van die Kubaanse setlaars afhanklik was van hulle uitvoerhandel met Europa, en gedeeltelik uit vrese vir 'n slawerebellie (soos wat in Haïti plaasgevind het), as die Spanjaarde sou onttrek. Verder het die Kubane die groeiende mag van die VSA meer gevrees as wat hulle ontevrede was met die Spaanse koloniale heerskappy.
Kuba se ligging digby die VSA het 'n groot invloed op die land se geskiedenis gehad. In die 19de eeu het politici uit die suide van Amerika planne vir Kuba se anneksasie beraam om die pro-slawernymag in die VSA te versterk. Meeste van die tyd was daar 'n party in Kuba wat so 'n beleid ondersteun het. In 1848 is 'n pro-anneksasierebellie verslaan. Daar was ook verskeie pogings deur anneksasiemagte om die eiland uit Florida in te val. Meer as een poging is aangewend om Kuba by Spanje te koop. In die somer van 1848 het President James K. Polk sy ambassadeur aan Spanje, Romulus Mitchell Saunders, toestemming gegee om die aankoop van Kuba te onderhandel en Spanje tot $100 miljoen aan te bied – op daardie tydstip 'n aansienlike bedrag vir 'n enkele gebied. Spanje het egter geweier om een van die land se laaste besittings in die Amerikas af te staan.
Die uitslag van die Amerikaanse Burgeroorlog het oënskynlik 'n einde gebring aan die pro-anneksasie bedreiging. Agitasie vir Kubaanse onafhanklikheid van Spanje het herleef wat in 1886 tot 'n rebellie gelei het. Dit het uitgeloop op 'n uitgerekte konflik, wat as die Tienjarige Oorlog bekend staan, tussen onafhanklikheidsgesinde magte en die Spanjaarde en hulle plaaslike bondgenote. Daar was heelwat simpatie vir die onafhanklikheidstrewe in die VSA en nie-amptelike hulpverlening is verskaf, maar die VSA het nie militêr ingegryp nie. In 1878 is die konflik met die Vrede van Zanjon beëindig met Spanje wat groter outonomie aan Kuba belowe het.
Die eiland was uitgeput na die lang konflik en pro-onafhanklikheidsagitasie het tydelik gekwyn. Daar is ook gevrees dat as die Spanjaarde sou onttrek, of as daar verdere burgerlike stryd was, die VSA sou ingryp en die eiland sou annekseer. Deels as gevolg van druk uit die VSA, is slawerny in 1886 afgeskaf. Die afstammelinge van die slawe uit Afrika is egter steeds maatskaplik en ekonomies benadeel, ondanks burgerlike gelykstelling wat in 1893 toegestaan is. In die tydperk het landelike armoede in Spanje tot heelwat immigrasie na Kuba gelei — onder die aankomelinge was die ouers van Fidel Castro.
Gedurende die 1890's het pro-onafhanklikheidsagitasie herleef, aangeblaas deur wrewel oor die beperkings wat Spanje op Kubaanse handel geplaas het en vyandigheid teenoor Spanje se al hoe meer onderdrukkende en onbekwame administrasie van Kuba. In April 1895 het 'n rebellie onder leiding van die digter José Martí en Tomás Estrada Palma, wat Kuba as 'n onafhanklike republiek uitgeroep het, uitgebreek — Martí is kort daarna dood en het Kuba se onbestrede nasionale held geword. Die Spanjaarde het weerwraak geneem met 'n veldtog van onderdrukking waarvolgens die landelike bevolking, in wat deur internasionale waarnemers as vestingstede beskryf is, gedryf is. Daar word geskat dat tussen 200 000 en 400 000 Kubane in die tydperk aan vermaering en siekte gesterf het. Dit het gelei tot protes uit die VSA en Europa teen die Spaanse optrede op die eiland.
In 1897 het Spanje uit vrees vir ingryping deur die VSA 'n meer versoenende beleid in plek gestel waarvolgens selfregering met 'n verkose wetgewer belowe is. Die rebelle het die aanbod geweier en die onafhanklikheidsoorlog het voortgeduur. Kort daarna, op 15 Februarie 1898, is die Amerikaanse oorlogskip Maine op geheimsinnige wyse in die hawe van Havana opgeblaas met 266 sterftes tot gevolg. Magte in die VSA wat ten gunste van ingryping in Kuba was, het die geleentheid aangegryp om Spanje daarvan te beskuldig dat hulle verantwoordelik was vir die ontploffing. Meegesleep deur 'n golf van nasionalisme het die Kongres in die VSA 'n resolusie deurgevoer wat 'n beroep gedoen het vir ingryping. President William McKinley het spoedig hieraan voldoen.
Onafhanklikheid
Theodore Roosevelt, wat in die Spaans-Amerikaanse Oorlog geveg het en simpatie gehad het met die onafhanklikheidsbeweging, het McKinley as President van die VSA opgevolg in 1901 en het die 20-jaar verdrag voorstel laat vaar. In stede daarvan het die Republiek Kuba formeel onafhanklikheid ontvang op 20 Mei 1902, met die onafhanklikheidsleier Tomás Estrada Palma wat die land se eerste president geword het. Volgens die nuwe Kubaanse grondwet, het die VSA egter die reg behou om in Kubaanse aangeleenthede in te meng en om toesig te hou oor die land se finansies en buitelandse betrekkinge. Volgens die Platt-wysiging het Kuba ook ingestem om die vlootbasis by Guantánamo Baai aan die VSA te verhuur.
Machado was 'n Kubaanse nasionalis en sy regering het heelwat plaaslike ondersteuning gehad ten spyte van die geweldadige onderdrukking van critici van die regering. Tydens sy heerskappy het Kubane beheer verkry oor hulle ekonomie en is 'n paar belangrike ontwikkelingsprojekte onderneem. Sy magsgreep is deur die Groot Depressie, wat die pryse van Kuba se landbou-uitvoere afgedwing het en grootskaalse armoede veroorsaak het, verswak. In Augustus 1933 het elemente uit Kuba se leër 'n staatsgreep uitgevoer waarvolgens Machado afgeset is en Carlos Manuel de Céspedes, wie se vader 'n sleutelrol gespeel het in die uitroep van die Tienjarige Oorlog, as President aangestel. In September het 'n tweede staatsgreep, onder leiding van Sersant Fulgencio Batista, Céspedes afgeset wat gelei het tot die eerste Ramón Grau San Martín regering. Die regering het slegs 100 dae lank oorleef, maar dit het radikale liberale veranderings in die Kubaanse samelewing en die verwerping van die Platt-wysinging ingelui.
In 1934 het Batista en die leër, wat die werklike magspilpunt in Kuba was, Grau met Carlos Mendieta y Montefur vervang. In 1940 het Batista besluit om homself as President verkiesbaar te stel. Die leier van die grondwetlike liberale Ramón Grau San Martín het geweier om hom te ondersteun en Batsista het hom tot die Kommuniste Party van Kuba, wat sedert die 1930's in grootte en invloed gegeroei het, gewend.
Met die ondersteuning van Kommunisties-beheerde vakunies, is Batista tot President verkies. Sy administrasie het uitvoerige maatskaplike hervormings in plek gestel en 'n nuwe progressiewe grondwet ingevoer. Verskeie lede van die Kommuniste Party het posisies in sy administrasie beklee. Batista se administrasie het Kuba formeel by die Tweede Wêreldoorlog as 'n bondgenoot van die VSA betrek deur op 9 Desember 1941 oorlog teen Japan te verklaar en op 11 Desember 1941 teen Duitsland en Italië. Kuba het egter nie op betekenisvolle wyse militêr aan die Tweede Wêreldoorlog deelgeneem nie. Teen die einde van sy termyn in 1944 het Batista volgens die bepalings van die grondwet teruggestaan en is Ramón Grau verkies as sy opvolger. Grau het staatsbesteding op gesondheid, opvoeding en behuising verhoog, maar Grau se liberale was geswore vyande van die Kommuniste en Batista het meeste van Grau se program teëgestaan.
In 1948 is Grau opgevolg deur Carlos Prío Socarrás, wat Grau se minister van arbeid was en besonder ongewild was onder die Kommuniste. Prío was 'n minder beginselvaste liberaal as Grau en onder sy administrasie het korrupsievlakke gestyg. Dit was deels as gevolg van die naoorlogse herstel van Amerikaanse welvaart en die gevolglike instroming van dobbelgeld na Havana, wat die middelpunt van mafiabedrywighede geword het. Nietemin het Prío belangrike veranderinge deurgevoer soos die stigting van 'n Nasionale Bank en die stabilisering van die Kubaanse geldeenheid. Die invloei van Amerikaanse geld het 'n voorspoedgolf aangevuur wat gehelp het om lewenstandaarde op te hef. Die gaping tussen armes en rykes het egter groter en meer sigbaar geword.
Van Batista na Castro
Die 1952 verkiesing was 'n drieledig stryd. Roberto Agramonte van die Ortodoxos party het in meningspeilings die voortou geneem, gevolg deur Dr. Aurelio Hevia van die Auténtico party met Batista wat heelwat agter hulle in derde plek gelê het in sy poging om tot die amp terug te keer. Toe dit duidelik word dat Batista weinig kans gestaan het om te wen het hy 'n staatsgreep onderneem op 10 Maart 1952 en vir die volgende twee jaar die mag as “provisionele president” behou met die hulp van 'n nasionalistiese deel van die leër. In 1954 het Batista onder druk van die VSA ingestem tot 'n verkiesing. Die Partido Auténtico het voormalige-President Grau as hulle kandidaat voorgestel. Hy het egter onttrek te midde van bewerings dat Batista verkiesingsbedrog in die mou gevoer het. Batista kon toe beweer dat hy 'n verkose President was. Sy regime is gekenmerk deur hoë vlakke van korrupsie asook armoede onder die Kubaanse bevolking. Batista se poliesiemag was bekend vir hulle wrede taktiek en geweld teen die bevolking. Fidel Castro het 'n mislukte weerstandspoging by die Moncada Barrakke, in Santiago de Cuba, en op die kleiner Carlos Manuel de Cespedes Barrakke en op die Fees van Sint Anna op 26 Julie 1953 gelei.