cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elizabeth Taylor
Huwelike, verhoudings en kinders
Terwyl sy in 1962 in Italië aan Cleopatra geskiet het, het Taylor ’n verhouding met haar medester die Walliese akteur Richard Burton begin, hoewel hy ook getroud was. Gerugte oor die verhouding het in die pers begin verskyn en is bevestig deur ’n paparazzi-foto van hulle op ’n jag. Volgens die sosioloog Ellis Cashmore was die foto ’n keerpunt – dit het ’n nuwe era ingelui waarin dit moeilik vir sterre was om hul persoonlike en beroepslewe van mekaar te skei. Die skandaal het veroorsaak dat Taylor en Burton deur die Vatikaan veroordeel is en tot ’n beroep in die Amerikaanse Kongres om hulle te verbied om die land weer binne te gaan. Taylor en Fisher is op 6 Maart 1964 in Mexiko geskei, sy is nege dae later met Burton getroud. Burton het Liza Todd daarna aangeneem, asook Maria Burton (gebore op 1 Augustus 1961), ’n Duitse weeskind wie se aanneming Taylor begin het terwyl sy nog met Fisher getroud was.
Taylor en Burton, wat deur die media "Liz en Dick" gedoop is, het in 11 rolprente saam verskyn en ’n stralerjakkerleefstyl gelei. Hulle het miljoene op "pelse, diamante, skilderye, ontwerpersklere, reis, kos, drank, ’n jag en ’n straler" uitgegee. Die twee is in Junie 1974 die eerste keer geskei, maar het versoen geraak en op 10 Oktober 1975 weer in Botswana getrou. Die tweede huwelik het minder as ’n jaar gehou en hulle is in Julie 1976 weer geskei. Die media het hul verhouding dikwels "die huwelik van die eeu" genoem. Sy het later gesê: "Ná Richard was die mans in my lewe net daar om my jas vas te hou, om die deur oop te maak. Al die mans ná Richard was eintlik net geselskap."
Kort ná haar tweede egskeiding van Burton het Taylor haar sesde man, die Republikeinse politikus John Warner, ontmoet. Hulle is op 4 Desember 1976 getroud en hierna het Taylor daarop gekonsentreer om vir sy verkiesingsveldtog te werk. Nadat Warner tot die Senaat verkies is, het haar lewe as ’n politikus se vrou in Washington, D.C. vir haar vervelig en eensaam geword, en sy het gewig aangesit, depressief geraak en al hoe meer op voorskrifmedisyne en alkohol gesteun. Taylor en Warner is in Desember 1981 uiteen en in November 1982 geskei.
Ná haar egskeiding van Warner het Taylor met die akteur Anthony Geary uitgegaan, en was sy in 1983 tot 1984 verloof aan die Mexikaanse prokureur Victor Luna en in 1985 aan die New Yorkse sakeman Dennis Stein. Sy het haar sewende – en laaste – man, die konstruksiewerker Larry Fortensky, in 1988 in die Betty Ford-sentrum ontmoet. Hulle is op 6 Oktober 1991 op die ranch Neverland van haar vriend van ’n lang tyd Michael Jackson getroud. Die troue was weer aan groot mediabelangstelling onderworpe; een fotograaf het met ’n valskerm op die ranch neergedaal. Taylor het die troufoto's vir $1 miljoen aan die tydskrif People verkoop; sy het die geld gebruik om haar vigsstigting te begin. Taylor en Fortensky is in Oktober 1996 geskei.
Steun vir Joodse sake
Taylor het as ’n Christian Scientist grootgeword, maar in 1959 die Joodse geloof aangeneem. Hoewel twee van haar mans, Mike Todd en Eddie Fisher, Joods was, het sy gesê dit is nie die rede hoekom sy van geloof verander het nie; sy wou dit "al lank" doen en dat daar "gerusstelling en waardigheid en hoop vir my in hierdie antieke godsdiens is wat 4 000 jaar lank behoue gebly het … Ek voel of ek my hele lewe lank al ’n Jood is." Walker het gemeen Taylor is beïnvloed deur haar peetpa, die Britse politikus Victor Cazalet, en haar ma wat in haar kinderjare aktiewe ondersteuners van Sionisme was.
Styl en juweliersversameling
Taylor is as ’n mode-ikoon beskou vir beide haar rolprentkostuums en persoonlike styl. By MGM is die meeste van haar kostuums ontwerp deur Helen Rose en Edith Head, en in die 1960's deur Irene Sharaff. Haar bekendste kostuums sluit in ’n wit aandrok in A Place in the Sun (1951), ’n Griekse rok in Cat on a Hot Tin Roof (1958), en ’n onderrok en ’n pelsjas in BUtterfield 8 (1960). Haar grimering in Cleopatra (1963) het ’n modeneiging vir "katooggrimering" met swart oogomlyner van stapel gestuur.
Taylor het deur haar hele lewe juweliersware versamel en het die Krupp-diamant van 33,19 karaat, die Taylor-Burton-diamant van 69,42 ka en die La Peregrina-pêrel van 50 ka besit; laasgenoemde het eens aan koningin Maria I van Engeland behoort. Al drie juwele was geskenke van Richard Burton. Sy het in 2002 ’n boek oor haar versameling gepubliseer met die naam My Love Affair with Jewelry. Sy het gehelp om die werk van die mode-ontwerpers Valentino Garavani en Halston gewild te maak. In 1997 het sy ’n ereprys van die Amerikaanse Mode-ontwerpersraad ontvang vir haar lewenslange bydrae tot glans. Haar juweliers- en modeversameling is ná haar dood deur Christie's opgeveil ten bate van haar vigsstigting, ETAF. Haar juwele is vir die rekordbedrag van $156,8 miljoen verkoop en haar klere en bykomstighede vir nog $5,5 miljoen.
Gesondheidsprobleme en dood
Taylor het vir die grootste deel van haar lewe gesondheidsprobleme gehad. Sy is met skoliose (sywaartse ruggraatverkromming) gebore en het in 1944 haar rug gebreek tydens die verfilming van National Velvet. Die breuk het haar chroniese rugpyn besorg, maar is eers jare later opgespoor. In 1956 het sy ’n rugoperasie ondergaan waartydens van haar rugskywe met geskenkte been vervang is. Taylor het ook ander siektes en beserings gehad wat dikwels tot operasies gelei het. In 1961 het sy byna-noodlottige longontsteking gehad en ’n lugpypinsnyding benodig.
Sy was ook verslaaf aan alkohol en voorskrifmedisyne. Sy is van Desember 1983 tot Januarie 1984 in die Betty Ford-sentrum behandel en was die eerste bekende wat haarself in die kliniek laat opneem het. Sy het later in die dekade ’n terugslag beleef en is weer in 1988 opgeneem. Taylor het ook ’n stryd met haar gewig gehad – sy het oorgewig geraak tydens haar huwelik met senator John Warner en het ’n dieetboek oor haar ondervinding, Elizabeth Takes Off (1988), geskryf. Sy het baie gerook totdat sy in 1990 weer ernstige longontsteking gekry het.
Taylor se gesondheid het gedurende die laaste twee dekades van haar lewe al hoe meer agteruitgegaan en sy het in die 2000's selde openbare geleenthede bygewoon. Sy het in 1990 en 2000 ernstige longontsteking gehad, in die middel 1990's ’n heupvervanging ondergaan, ’n goedaardige breingewas in 1997 laat verwyder en is in 2002 suksesvol vir velkanker behandel. Sy het ’n rolstoel gebruik weens haar rugprobleme en is in 2004 met kongestiewe hartversaking gediagnoseer. Ses weke nadat sy vir dié siekte in die hospitaal opgeneem is, is sy op 23 Maart 2011 op 79-jarige ouderdom in Los Angeles oorlede. Sy is die volgende dag tydens ’n private Joodse seremonie begrawe. Op versoek van Taylor het die seremonie 15 minute laat begin, want volgens ’n verteenwoordiger "wou sy selfs vir haar eie begrafnis laat wees".
Nalatenskap
Taylor was een van die laaste sterre van die klassieke Hollywood, maar ook een van die eerste moderne sterre. In die tyd toe ’n paar groot ateljees die toneel in Hollywood oorheers het, was sy die verpersoonliking van die klassieke filmster. Sy is uitgebeeld as anders as "gewone" mense en MGM het haar openbare beeld versigtig uitgewerk en beheer. Toe die klassieke tydperk in die 1960's eindig en paparazzi-fotografie ’n normale deel van die mediakultuur word, was Taylor die definisie van ’n nuwe soort ster wie se werklike lewe die fokus van openbare belang was. Volgens Adam Bernstein van The Washington Post het sy, "meer as vir enige fliekrol, beroemd geword ter wille van roem en het sy ’n voorbeeld gestel vir latere geslagte vermaakkunstenaars, modelle en enigiemand wat halfberoemd is".
Taylor is ook al bespreek deur joernaliste en geleerdes wat belangstel in die rol van vroue in die Westerse beskawing. Die akademikus en sosiale kritikus Camille Paglia skryf Taylor was ’n "pre-feministiese vrou" wat "die seksuele mag uitgeoefen het wat feminisme nie kan verklaar nie en probeer vernietig het. Deur sterre soos Taylor voel ons die wêreldversteurende impak aan van legendariese vroue soos Delila, Salome en Helena van Troje." In teenstelling hiermee noem die kulturele kritikus M.G. Lord haar ’n "toevallige feminis". Hy sê hoewel sy nie as ’n feminis geïdentifiseer het nie, het baie van haar prente feministiese temas gehad en "het dit die groot publiek aan feministiese idees bekend gestel". Ook Ben W. Heineman jr. en Cristine Russell skryf in The Atlantic dat haar rol in Giant "stereotipes oor vroue en minderheidsgroepe afgebreek het".
Taylor word as ’n gay-ikoon beskou en het groot erkenning gekry vir haar MIV/vigs-aktivisme. Ná haar dood het die organisasie GLAAD ’n verklaring uitgereik wat lui "sy was nie net in Hollywood ’n ikoon nie, maar ook in die LGBT-gemeenskap, waar sy gewerk het om te verseker almal word met die respek en waardigheid behandel wat ons almal verdien". Sir Nick Partridge van die Terrence Higgins-trust het haar genoem "die eerste groot ster wat vrees en vooroordeel jeens vigs openlik beveg het". Volgens Paul Flynn van The Guardian was sy ’n "nuwe soort gay-ikoon, een wie se posisie nie op tragedie geskoei was nie, maar op haar werk vir die LGBTQ-gemeenskap".
Clathria whiteleggei
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1922 deur Dendy.
Pilaarheilige
Pilaarheiliges is ’n soort Christelike askeet wat in die vroeë dae van die Bisantynse Ryk op pilare gestaan en preek, vas en bid het. Hulle het geglo selfkastyding sal hul siele help red. Die eerste pilaarheilige was waarskynlik Simon die Pilaarheilige die Ouere wat in 423 in Sirië op ’n pilaar geklim en daar gebly het tot met sy dood 37 jaar later.
Victoria (Australië)
Victoria is 'n deelstaat in suidoostelike Australië en het 'n bevolking van 5 547 527 in 2010 gehad. Die hoofstad en grootste stad is Melbourne. Victoria is 'n staat in die suidooste van Australië. Dit is die tweede-kleinste staat met 'n landoppervlakte van 227,444 km2, die tweede mees bevolkte staat (naas Nieu-Suid-Wallis) met 'n bevolking van meer as 6,5 miljoen, en die mees digbevolkte staat in Australië (28 per km2). Victoria word begrens deur Nieu-Suid-Wallis in die noorde en Suid-Australië in die weste, en word begrens deur die Bass Straat in die suide (met die uitsondering van 'n klein landgrens met Tasmanië geleë langs Boundary-eiland), die Groot Australiese Boog gedeelte van die Suidelike Oseaan in die suidweste, en die Tasmansee ('n randsee van die Suid-Stille Oseaan) in die suidooste. Die staat sluit 'n reeks klimate en geografiese kenmerke in van sy gematigde kus- en sentrale streke tot die Victoriaanse Alpe in die noordooste en die halfdorre noordweste.
Die meerderheid van die Victoriaanse bevolking is gekonsentreer in die sentraal-suid gebied rondom Port Phillip Bay, en veral binne die metropolitaanse gebied van Groter Melbourne, Victoria se staatshoofstad en grootste stad en ook Australië se tweede grootste stad, waar meer as driekwart van die Victoriaanse bevolking leef. Die staat is die tuiste van vier van Australië se 20 grootste stede: Melbourne, Geelong, Ballarat en Bendigo. Die bevolking is kultureel divers, met 35,1% van die inwoners wat immigrante is.
Nikita die Pilaarheilige
Die agbare Nikita die Pilaarheilige, ’n heilige van die 12de-eeuse Rusland, het in sy jeug ’n losbandige lewe gelei. Toe hy egter eenkeer in ’n kerk instap, het hy die woorde van die profeet Jesaja (1:16) gehoor: "Was julle, reinig julle. Moenie voor My verskyn as julle verkeerd doen nie. Hou op met kwaad doen." Hy het hom net daar bekeer.
Victoria (Australië)
Victoria is die tuiste van talle Aboriginie-groepe, insluitend die Boonwurrung, die Bratauolung, die Djadjawurrung, die Gunai, die Gunditjmara, die Taungurung, die Wathaurong, die Wurundjeri en die Yorta Yorta. Daar was meer as 30 Aboriginale-tale in die gebied gepraat voor Europese kolonisasie. In 1770 het James Cook aanspraak gemaak op die ooskus van die Australiese vasteland vir die Koninkryk van Groot-Brittanje, en vanaf 1788 was die gebied wat nou Victoria is, deel van die kolonie Nieu-Suid-Wallis. Die eerste Europese nedersetting in die gebied het in 1803 by Sullivanbaai plaasgevind. Baie van wat nou Victoria is, is in 1836 in die Port Phillip-distrik van Nieu-Suid-Wallis ingesluit. Victoria, wat ter ere van koningin Victoria genoem is, is van Nieu-Suid-Wallis geskei en in 1851 as 'n aparte kroonkolonie gestig, wat verantwoordelike regering in 1855 behaal het. Die Victoriaanse goudstormloop in die 1850's en 1860's het Victoria se bevolking en rykdom aansienlik verhoog. Teen die tyd van die Australiese Federasie in 1901 het Melbourne die grootste stad in Australasië geword, en het gedien as die federale hoofstad van Australië totdat Canberra in 1927 geopen is. Die staat het voortgegaan om sterk te groei deur verskeie tydperke van die 20ste en vroeë 21ste eeue as 'n gevolg van hoë vlakke van internasionale en interstaatlike migrasie.
Victoria het 38 setels in die Australiese Huis van Verteenwoordigers en 12 setels in die Australiese Senaat. Op staatsvlak bestaan die Parlement van Victoria uit die Wetgewende Vergadering en die Wetgewende Raad. Die Arbeidersparty, gelei deur Daniel Andrews as premier, regeer Victoria sedert 2014. Die Goewerneur van Victoria, die verteenwoordiger van die Monargie van Australië in die staat, is tans Linda Dessau. Victoria is verdeel in 79 plaaslike regeringsgebiede, asook verskeie ongeïnkorporeerde gebiede wat die staat direk administreer.
Nikita die Pilaarheilige
Daarna het hy al sy aarde besittings agtergelaat en ’n asketiese lewe naby Perejaslawl begin lei. Hy het hom met kettings vasgebind en op pilare gestaan en preek, vandaar sy naam. Hy het ook bekend geraak as ’n heler.
Victoria (Australië)
Victoria se ekonomie is die tweede grootste onder Australiese state en is hoogs gediversifiseerd, met dienstesektore wat oorheers. Kultureel, Melbourne huisves 'n aantal museums, kunsgalerye, en teaters, en word ook beskryf as die wêreld se sport hoofstad, en die geestelike tuiste van Australiese krieket en Australiese reëls voetbal.
Nikita die Pilaarheilige
Nikita die Pilaarheilige is op 24 Mei 1186 tydens ’n rooftog vermoor; die diewe het geglo sy kettings is van silwer gemaak. Sy feesdag is op 24 Mei.
Radama II
Radama II (23 September 1829 – vermoedelik 12 Mei 1863) was die seun en erfgenaam van koningin Ranavalona I van die Koninkryk Madagaskar. Hy het van 1861 tot 1863 oor feitlik die hele eiland regeer.
Bewind
Radama se bewind, hoewel kort, was ’n deurslaggewende tydperk in die koninkryk se geskiedenis. Onder die streng 33 jaar lange bewind van sy ma het Madagaskar sy kulturele en politieke onafhanklikheid van Frankryk en Brittanje behou. Hy het die koningin se beleid van isolasionisme en die vervolging van Christene verwerp en godsdienstige vryheid toegelaat. Hy het ook weer buitelandse invloede verwelkom.
duimnael|180px|links|Radama II en sy vrou Rabodo, wat hom as koningin Rasoherina sou opvolg. Volgens die terme van die Lambert-charter, wat Radama in die geheim in 1855 met die Franse entrepreneur Joseph-François Lambert onderteken het terwyl sy ma nog geheers het, het Frankryk eksklusiewe regte gehad om groot stukke waardevolle grond en ander hulpbronne te ontgin. Hierdie ooreenkoms, wat later deur eerste minister Rainilaiarivony herroep is, was ’n belangrike faktor in die vestiging van Madagaskar as ’n Franse protektoraat en in 1896 as ’n kolonie.
Gerugte het egter gou ontstaan dat Radama nog lewe en beplan om die troon terug te neem. Daar is bewyse dat hy wel nog kon gelewe het en tot op ’n hoë ouderdom in anonimiteit naby die Kinkonymeer in die noordweste van die land gewoon het.
Clathria wilsoni
Clathria wilsoni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1989 deur Wiedenmayer.
Lemoentjiedoring
Die lemoentjiedoring (Cassinopsis ilicifolia) is 'n immergroen klouterplant of 'n klein boompie wat tot 5 meter hoog en 5 meter breed kan word. Dit is 'n plant wat inheems is aan Eswatini, Lesotho, Suid-Afrika en Zimbabwe. Dit kom in Wes-Kaap, Oos-Kaap, Vrystaat, KwaZulu-Natal, Mpumalanga en Limpopo voor en dit is op die SANBI-rooilys as 'veilig' (LC) gelys.
Die blare is glansend en teenoorstaande met getande rande. Die blommetjies is klein en daar is af en toe dorings. Die vruggies is sag en oranje wanneer ryp. Dit kan droogte en ryp weerstaan en kan in skadu of volson groei. Wildsbokke vreet die blare terwyl die vrugte deur voëls benut word.
Die vrugte is nie vir mense lekker nie, maar die sade van die vrugte is tradisioneel deur die Zoeloes as ornamente gedra. Hulle het ook die lemoentjiedoring se bas gebruik om 'n medisyne vir disenterie te maak.
Swartborsslangarend
Die swartborsslangarend (Circaetus pectoralis) is 'n groot roofvoël van Afrika in die Accipitridae (arend)-familie. Dit lyk soos ander slangarende en dit was eers gemeen dat dit dieselfde spesie is as die korttoonslangarend (Circaetus gallicus) en Beaudouin se slangarend.
Identifikasie
Die belangrikste identifikasie karakter van hierdie voël is sy donker bruin kop en bors, wat dit sy naam gee. In vlug vertoon die kop donker in teenstelling met die buik en onderkant van die vlerke, wat wit is afgesien van donker strepe op die vlugvere en stert. Die rugkant is donkerbruin en die oë is geel.
Die wyfie lyk dieselfde, maar is groter as die mannetjie, en die jongeling is rooibruin.
Roepklank
Die roep is 'n gefluit kwo-kwo-kwo-kweeoo.
Verspreiding
Hierdie spesie kan in die hele Suider-Afrika gevind word van Ethiopië en Soedan in die noorde tot in Suid-Afrika in die suide en Angola in die suidweste. As gevolg van sy wye verspreiding word hierdie spesie nie bedreig nie.
Habitat
Dit bewoon verskillende habitat, mits dit oop terrein vind om in te jag en wat voldoende kos voorsien, asook bome om in nes te maak. Dit sluit in halfdroë of selfs woestyngebiede.
Soos sy naam aandui, voed hierdie voël meestal op slange, maar gereelde prooi sluit ook akkedisse, klein soogdiere en paddas in.
Voortplanting
Die wyfie lê slegs een eier per paring, wat geïnkubeer word vir 50 dae. Die volgroeide kuiken verlaat die nes na 3 maande.
Olivia Poulet
Olivia Poulet (gebore 9 Julie 1978) is 'n Engelse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Killing Me Softly (2002) en In the Loop (2009), en in die televisiereekse The Thick of It (2005) en Back (2017).
1266
Die jaar 1266 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 66ste jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Sakdoek
'n Sakdoek is 'n klein lapdoek, tipies 'n omsoomde vierkantige dun stof wat (opgevou) in die broeksak of beursie gedra kan word. Dit word gebruik vir persoonlike higiëne bv. om sweet van 'n mens se hande of gesig af te vee, of om 'n mens se neus in te blaas. 'n Sakdoek word soms ook as 'n suiwer dekoratiewe item in die bo-sak van 'n pak klere gedra.
Moderne gebruik
Die materiaal van 'n sakdoek kan simbolies wees van die sosiale-ekonomiese klas van die gebruiker, nie net omdat sommige materiaal duurder is nie, maar omdat sommige materiale meer absorberend en prakties is vir diegene wat 'n sakdoek gebruik vir meer as net styl. Sakdoeke kan gemaak word van katoen, katoen-sintetiese mengsel, sintetiese stof, sy of linne.
Historiese gebruik
Sakdoeke is ook deur veral kinders gebruik as 'n vinnige manier om klein items te dra wanneer 'n sak of mandjie nie beskikbaar was nie. Hulle kan ook dien as 'n plaasvervanger vir 'n verband oor 'n klein besering. In die Verenigde Koninkryk was die gewoonte, veral op strande, om 'n sakdoek op die kop te dra met die hoeke vasgebind om die kop. Seine kan ook gestuur word met 'n sakdoek, soos die Amerikaanse LGBT sakdoekkode. Tydens Spaanse sokker of stiergevegte, is dit 'n algemene gesig om ondersteuners te sien wat wit sakdoeke waai, as 'n uitdrukking van hul diepe emosie. Dit kan dui op beide positiewe gebruik, in bewondering van 'n uitsonderlike prestasie deur 'n span of speler, of as 'n negatiewe teken van afgryse op 'n besonderse slegte prestasie.
Die sellulose bedryf
Die snesie het in 1924 ontstaan, nie-wasbaar, wegdoenbaar en 'n meer higiëniese sakdoekie, wat nou deel is van die "weggooi"-era.
Sedert 1924 word die Kleenex ® (handelsmerk) deur Kimberly-Clark vervaardig: Dit is 'n stukkie baie sagte papier wat vir die verwydering van grimmering gebruik was. ("Kleenex" is die Engelse fonetiese kombinasie van "reiniging" - "skoonmaak" - en "ex" wat kom van "Kotex", 'n vorige produk van die maatskappy). Maar rondom 1926 het die maatskappy tot die besef gekom dat verbruikers eerder "Kleenex" gebruik om hulle neuse in te blaas. Dit was eers in 1930 dat die produk begin bemark is as 'n wegdoenbare sakdoek.
Pakkies met snesies in Japan is as klein sakkies gevorm wat steeds soos die eerste pakkies snesies lyk wat na Japan ingevoer is. Daarna het die Japannese pakkies nie in dieselfde mate ontwikkel as die Weste s'n met 'n kubieke of reghoekige vorm met 'n taai plakker vir sluiting nie. Verder is die snesies in hierdie pakkies wyer en dikwels dunner as in Europa, en anders gevou. Miskien vind die Franse-gewoonte lapsakdoek 'n mate van soliditeit met die wegdoenbare sakdoek, vir moontlike hergebruik. Die lapsakdoek is feitlik afwesig in al die Japanse gewoontes, behalwe vir gebruik tydens snoei- en oestyd: lapdoeke om die voorkop mee af te vee (of ander higiëniese gebruik) is 'n redelik algemene gebruik. 'n Snesie word ook in Japan gebruik vir enige afveedoel of as sponsie, wanneer 'n lappie ontbreek. Daarbenewens weet die Japannese nie regtig wat 'n lapsakdoek is nie, hulle verwar ook soms 'n snesie met die restaurantservet; aangesien beide wegdoenbaar en van dieselfde grootte is, kan 'n mens die een met die ander vervang per geleentheid.
Moerasgras
Die moerasgras (Leersia hexandra Sw.) is 'n plant wat inheems aan Suid-Afrika is en wat in alle provinsies behalwe die Noord-Kaap voorkom.
Moerasgras het 'n pantropiese voorkomsgebied, ongeveer tussen 30 grade noord en suid. Dit kom veral in moerasse op kleigrond voor. In Suid-Amerika is dit die gunstelingkos van die kapibara Hydrochoerus capybara. Dit is goed vir beweiding en baie smaaklik wanneer dit jonk is.
Orgasme
Orgasme is die toppunt van seksuele opwinding. Dit word gekarakteriseer deur sterk plesiergevoelens, en deur 'n reeks onwillekeurige sametrekkings van die geslagsdeelspiere. Dit word meestal vergesel deur 'n merkbare fisiologiese reaksie, byvoorbeeld soos ejakulasie, en die produksie van semen (in die man), bloos, of spierspasmas.
Algemeen
Beide die man en die vrou ervaar orgasme, maar die reaksie is verskillend en geslagspesifiek.
Orgasme is die derde van vier fases in die menslike seksuele reaksiesiklus. Laasgenoemde word huidig aanvaar as die model vir die fisiologie agter seksuele stimulasie. Orgasme is die rede waarom die meeste mense van seks hou, alhoewel daar 'n beduidende minderheid is wat seks vir ander redes verkies.
Maalvleis
Maalvleis word gewoonlik gemaak van beesvleis of varkvleis, maar ook van skaapvleis en wild. 'n Mengsel van vleis is ook moontlik en word gereeld só in boerewors gebruik. Maalvleis word gemaak deur vleisblokkies of vleisrepe in 'n vleismeul deur 'n matrysplaat met verskeie gaatjies te druk. Daar is darem 'n skerp viervlerkige lem wat die vleis opkerf, terwyl die meul gedraai word, voor dit by die matrys uitkom.
Orgasme
Algemeen
Alhoewel die meganika van die manlike orgasme in soogdiere vergelykbaar is, is dit onbekend of ander dierspesies orgasme op dieselfde manier ervaar as die mens. As gevolg hiervan, verwys die res van die artikel slegs na orgasme soos deur die mens beleef. (Daar is tans wel getuienis dat die primate orgasme op dieselfde manier mag ervaar.)
Maalvleis
Gemaalde vleis se oorsprong is as 'n resproduk, bestaande uit klein stukkies vleis wat oorgebly het met die slagproses saam met vet- en bindweefselreste. Die snyafval is dan in kleiner stukkies gekap en opgemaal.
Deesdae word maalvleis, weens die verhoogde aanvraag, deels gemaak van 'n beter gehalte vleis.
Orgasme
Gemeenskaplike fisiologie
Orgasme is die afsluiting van die plato-fase van die seksuele reaksiesiklus in beide mans en vroue. Albei geslagte ervaar tydens hierdie proses vinnige reekse spierkontraksies van die bekkenspiere. Die bekkenspiere omring die anus en die geslagsorgane.
Orgasmes het by albei geslagte ook ander onwillekeurige handelinge tot gevolg. Hierdie sluit spierspasmas in ander dele van die liggaam en die onwillekeurige uitering van geluide in. Daar is ook 'n algemene sin van welsaligheid daarby betrokke.
Maalvleis
Die standaarde vir die vetinhoud van maalvleis is bv. in Nederland vasgelê in die "Warenwetbesluit Vleis, gekap en vleisprodukte". Beesmaalvleis mag tot 25 gram vet per 100 gram vleis bevat, maer beesmaalvleis tot 15 gram. Vir steak-tartar geld 'n maksimum van 10 gram per 100 gram.
Maalvleis is in Nederland ook te koop onder die naam half-om-half, dit wil sê dit bestaan deels uit bees- en deels uit varkmaalvleis​​. 'n Variant kom by sommige Islamitiese slagters voor, hulle verskaf 'n mengsel van bees- en lamsmaalvleis, aangesien hulle uit geloof geen varkprodukte mag eet nie.
Orgasme
Gemeenskaplike fisiologie
Na orgasme voel 'n mens moeg, en gewoonlik moet beide mans en vroue rus. Hierdie verskynsel is waarskynlik die resultaat van endorfiene wat tydens orgasme vrygestel word.
Bruinarend
Die bruinarend (Hieraaetus wahlbergi) is 'n arend en algemene somerstandvoël. In Engels staan die voël bekend as die Wahlberg's Eagle, 'n vernoeming van die Sweedse natuurkundige Johan August Wahlberg. Die arend was voorheen geklassifiseer as Aquila wahlbergi.
Orgasme
Die manlike orgasme
In die manlike orgasme is daar 'n vinnige, ritmiese sametrekking van die prostaat, uretra en die spiere rondom die skagaanhegting van die penis. Die sametrekking stoot semen deur die uretra na buite. Hierdie proses word ejakulasie genoem. Orgasme word gewoonlik veroorsaak deur direkte stimulering van die penis. By sommige mans is daar 'n meer intense orgasme wanneer die prostaat direk gemasseer word van buite af deur die perineum, of deur middel van 'n vinger of foppenis wat in die anus ingesteek is. Dit is moontlik om 'n orgasme sonder 'n ejakulasie te hê, en dit word 'n droë orgasme genoem. Sommige mans kan willekeurig die twee prosesse skei, wat hulle in staat stel om veelvuldige orgasmes te hê, omdat hulle nie ejakuleer tydens die eerste paar orgasmes nie, en dus nie die seksuele weerstandigheidsperiode betree nie. (Die weerstandigheidsperiode duur meestal 'n halfuur, maar kan enigiets vanaf 'n minuut tot 'n halwe dag lank duur.)
Maalvleis
Gemaalde vleis word veral gebruik in bredies, stowes en vir die maak van frikkadelle, vleisbrood en hamburgers. Die Amerikaanse kombuise is bekend vir hul Salisbury-steak, wat uit maalvleis bestaan.
Christoffel van Beiere
Christoffel van Beiere (26 Februarie 1416 – 5 of 6 Januarie 1448) was koning van Denemarke, Noorweë en Swede.
Orgasme
Die "doel" van die vroulike orgasme
Verskillende belangegroepe het heeltemal verskillende idees hieroor. Dié wat die evolusie-leerstelling voorstaan, glo dat die vroulike orgasme verhoogde intimiteit met die geslagsmaat veroorsaak, wat dan weer die voortbestaankans van die paartjie verhoog. Ander in hierdie selfde groep voel dat die orgasme vrugbaarheid verhoog deur verbeterde terughouding van die semen.
Orgasme na geslagsverandering
Mans wat deur middel van chirurgiese geslagsverandering na vroue verander is (deur middel van 'n vaginoplastie) het gewoonlik nie probleme om orgasme te ervaar nie, waarskynlik omdat die chirurg die manlike geslagsweefsel gebruik om die vroulike geslagsorgane te vorm. Vroue wat chirurgies na mans verander is (deur middel van 'n metoidioplastie of 'n falloplastie) kan ook 'n orgasme ervaar, maar in die geval van 'n falloplastie-pasiënt moet hy 'n penispomp gebruik om 'n ereksie te kan kry, aangesien die neopenis net 'n beperkte hoeveelheid ereksievermoë het.
Bruinarend
Identifikasie
Die voël is 55 tot 60 cm lank en weeg 900 tot 1500 g. Dit het 'n vlerkspan van 1,4 m.
Orgasme
Patologie
Die onvermoë om 'n orgasme te ervaar, word anorgasmie genoem. In die vrou skyn dit dikwels te wees omdat sy te gespanne is, veral as daar druk op haar is om dit te verkry tydens seks, en as sy en haar geslagsmaat nie gewillig sou wees dat sy ander metodes gebruik om dit te verkry nie. Daar is 'n groot aantal geneesmiddels wat orgasme kan onderdruk. Die mees bekende hiervan is die antidepressante wat op die neurotransmittor serotonien 'n uitwerking het.
Sommige mense gee voor om orgasme te ervaar. Daar is 'n verskeidenheid van redes hiervoor.
Helen Ainsworth
Helen Ainsworth (10 Oktober 1901 – 18 Augustus 1961) was 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Big News (1929) en Gold Mine in the Sky (1938).
Christoffel van Beiere
Vroeë lewe
Christoffel was die seun van hertog Johan van Palts-Neumarkt en Katharina Vratislava, suster van Erik van Pommere. Hertog Johan was die seun van koning Ruprecht van Duitsland. In 1445 is Christoffel in Kopenhagen getroud met Dorothea van Brandenburg.
Koning Erik van Pommere is in 1439 afgesit as koning van Denemarke en Swede. As sy nefie is Christoffel, wat taamlik onbekend was met Skandinawiese toestande, gekies as sy oom se opvolger, eers as regent van 1439 af, en op 9 April 1440 is hy gekies as koning van Denemarke. Hy was veronderstel om ’n blote marionet te wees, maar het tog daarin geslaag om ’n mate van persoonlike beheer te handhaaf.
In die algemeen kan sy bewind gesien word as die begin van ’n lang tydperk van balans tussen koninklike mag en die adel wat tot in 1660 geduur het. Hy is in 1441 as koning van Sweden gekies en in 1442 as koning van Noorweë.
Bewind
Aan die begin van sy bewind het Christoffel ’n rebellie deur boere onderdruk waarin duisende rebelle dood is. Hulle het ook hul vrye status verloor en het die lyfeienes geword van die plase waar hulle gewerk het.
Nadat sy koninklike woning in Roskilde afgebrand het, het hy na Kopenhagen getrek en dit die nuwe hoofstad van Denemarke gemaak. Die Swede het nie van hom gehou nie omdat hy te Duits na hulle sin was, en hy het oud-koning Albrecht toegelaat om skepe te plunder vanaf sy kasteel in Gotland sonder om enige poging aan te wend om dit stop te sit. Hulle het hom ook kwalik geneem vir ’n reeks swak oeste. Mense was so honger dat hulle gemaalde boombas gemeng het met die bietjie meel wat hulle gehad het. Christoffel is in Swede met minagting die Baskoning genoem.
Die Kalmarunie-verdrag is so verander dat die adel die meeste van die mag gehad het om beleid vas te stel en die koning het baie van sy mag verloor. Die gevolge van sy beleid van balans was dus nog nie bereik toe hy skielik as die laaste afstammeling van Waldemar IV van Denemarke dood is nie.
Hy is in 1448 skielik in Helsingborg oorlede. Op 28 Oktober 1449 het Dorothea weer getrou, met Christiaan I van Denemarke. In 1654 het die Wittelsbach-familie die mag in Swede teruggekry.
Coetzerskloofspruit
Die Coetzerskloofspruit is 'n spruit wat in die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Rooipensmees
Die Rooipensmees (Parus rufiventris) is 'n gelokaliseerde en algemene standvoël in breëblaarboomveld. Die voël is 15 cm groot en weeg 18 - 22 gram. In Engels staan die voël bekend as die Rufous-bellied tit.
Huis van Liechtenstein
Die Huis van Liechtenstein, van wie die prinsdom sy naam gekry het, is die familie wat oor die prinsdom van Liechtenstein heers.
Geskiedenis
Karl I (30 Julie 1569 – 12 Februarie 1627) was die eerste Prins van Liechtenstein en dus die stigter van die dinastie. Keiser Rudolf II van die Heilige Romeinse Ryk het hom aangestel as hoofopsigter, ’n belangrike posisie aan sy hof. Karl het dit beklee tot in 1607.
In ’n dispuut oor land tussen die keiser en die troonopvolger, aartshertog Mathias, het Karl hom by Mathias geskaar en dié het hom in 1608 ’n erfprins gemaak uit dankbaarheid vir sy hulp.
Die familie het die Liechtenstein-kasteel in Laer-Oostenryk ten minste sedert 1140 tot die 13de eeu besit en weer vanaf 1807. Deur die eeue het die dinastie groot grondgebiede bygekry, hoofsaaklik in Morawië, Laer-Oostenryk, Silesië en Stiermarke. Al die gebiede was egter leengrond. Sonder enige grondgebied wat direk onder die dinastie geval het, het hulle nie gekwalifiseer vir ’n setel in die keiserlike ryksdag nie.
Die familie wou bitter graag die groter mag hê wat ’n setel in die keiserlike regering sou meebring, en eindelik het hulle die klein "Herrschaft" Schellenberg en graafskap Vaduz (in 1699 en 1712 onderskeidelik) van die Hohenems-familie gekoop.
Op 23 Januarie 1719 het Charles VI, Heilige Romeinse Keiser, bepaal dat Vaduz en Schellenberg verenig is en verhef is tot die status "Fürstentum" (prinsdom) met die naam "Liechtenstein" ter ere van sy "getroue dienskneg Anton Florian van Liechtenstein". Op dié datum het Liechtenstein ’n soewereine lidstaat van die Heilige Romeinse Ryk geword.
Die hede
Die huidige hoof van die dinastie is Hans-Adam II. Sy oudste seun, Alois, is die regmatige troonopvolger.
Op 15 Augustus 2004 het prins Hans-Adam die mag om regeringsbesluite te neem aan Alois oorgegee as ’n manier van oorgang na ’n nuwe geslag. Hans-Adam is egter nog die amptelike staatshoof.
1267
Die jaar 1267 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 67ste jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Agincourt, Mpumalanga
Agincourt (Matsavana) is 'n dorp in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die noordooste van die Mpumalangaprovinsie van Suid-Afrika.
Flaminkplant
Die flaminkplant of Anthurium scherzerianum is ’n spesie in die aronskelkfamilie, Araceae. Dit is ’n gewilde huisplant. Die flaminkplant is ’n kruidagtige plant sonder opstaande stingels. Alle blare is grondstandig en het lang, stewige stele. Die blare is tot 30 x 8 cm groot, gespits, leeragtig en donkergroen.
Eienskappe
Die skutblaar is glad, skarlakenrooi en eier- of hartvormig. Die blomme is baie klein en is slegs as wit puntjies sigbaar. Die ryp, geel, eiervormige bessies staan dig opmekaar in die bloeikolf.
Probleme
Swamsiekte en wolluise kan voorkom. As die toestande in die winter te koud en nat vir hulle is, kan die blare geel en verlep lyk.
Nes ander aronskelkplante is die flaminkplant giftig weens kalsiumoksalaatkristalle. As dit ingesluk word, kan dit die slymvlies irriteer en die sap kan ’n pynlike veluitslag veroorsaak.
Clathria zoanthifera
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1963 deur Lévi.
Daglelie
'n Daglelie (Hemerocallis) is 'n meerjarige plant met trompetvormige blomme. Die plant se botaniese naam, Hemerocallis, is uit Grieks afgelei: ἡμέρα (hēmera) beteken "een dag" en καλός (kalos) beteken "mooi".
Die blomme open as die son opkom en hou tipies net een dag lank. Omdat die bloeisteel talle blomknoppe het, blom die plant aaneen gedurende die somermaande. Die blomme kom in skakerings van geel, oranje, pers en bruin voor. Die blomme van sommige daglelies is eetbaar en word in Sjinese kombuise gebruik.
Daglelies is oorspronklik van Europa, China, Korea en Japan afkomstig, maar het sedertdien oor die hele wêreld versprei. Dit is gewild onder tuiniers, omdat dit maklik groei en 'n groot verskeidenheid kultivars beskikbaar is.
Daglelies aard goed in die meeste klimaatsones in Suid-Afrika. Dit kan in volle son geplant word en groei maklik in enige tipe grond. Dit is bykans plaagvry en word selde deur insekte gevreet. Die plante kan elke drie tot vier jaar verdeel en herplant word.
EUR
Die afkorting EUR kan verwys na:
Alexandria, Mpumalanga
Alexandria is 'n dorp in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die Mpumalangaprovinsie van Suid-Afrika.
1268
Die jaar 1268 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 68ste jaar van die 13de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Droëkloofrivier
Die Droëkloofrivier is 'n baie kort spruit wat in die sentrale deel van die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Tarkarivier en deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Miombogrysmees
Die Miombogrysmees (Parus griseiventris) is 'n algemene standvoël in miombo-boomveld en ander breëblaarboomveld. Die voël is 13 cm groot en weeg 14 - 17 gram. In Engels staan die voël bekend as die Miombo Tit.
Alan Gordon (akteur)
Alan Gordon is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rol in die televisiereeks BBC Sunday-Night Theatre (1950).
1269
Die jaar 1269 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 69ste jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Draairivier (Oos-Kaap)
Die Draairivier is 'n spruit wat in die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Rangi en Papa
Die oerpaartjie Rangi en Papa (of Ranginui en Papatuanuku) verskyn in die Maori-mitologie om die oorsprong van die wêreld te verduidelik, hoewel daar baie verskillende weergawes is. In sommige Suideiland-dialekte word Rangi ook Raki of Rakinui genoem.
Olievenhoutbosch
Olievenhoutbosch is 'n township in die suidweste van Pretoria, Suid-Afrika. Olievenhoutbosch is geleë tussen Centurion en Sandton.
Rangi en Papa
Die mite
Rangi en Papa is die oerouers, die lugvader en aardmoeder, wat in ’n stywe omhelsing lê. Hulle het baie seuns (tot 70 in sommige mites) wat noodgedwonge in die donkerte tussen hulle woon. Die kinders raak gefrustreerd met die klein ruimte en Tu, die toekomstige god van oorlog, stel voor hulle maak hul ouers dood. Tane stem nie saam nie en stel voor hulle skei eerder hul ouers: deur Rangi die lug in te stuur en Papa onder te los om vir hulle te sorg. Tane se broers Rongo, Tangaroa, Haumia-tiketike en Tu probeer vergeefs om hul ouers te skei. Naderhand lê Tane op sy rug, druk met sy sterk bene teen hulle en skei hulle eindelik. Rangi styg in die lug op (Grey 1956:2-3). Tane soek toe hemelliggame as ligte sodat sy pa ordentlik aangetrek kan wees. Hy kry die sterre en gooi hulle saam met die son en maan in die lug op (Orbell 1998:145).
Olievenhoutbosch
Die voorstad se naam is afkomstig van die Olienhout.
Rangi en Papa
Die mite
Hoewel die ander kinders saamgestem het om hul ouers te skei, is Tawhirimatea, die toekomstige god van storms en winde, woedend daaroor. Hy kan nie die uitroepe en trane van sy ouers uitstaan nie en belowe sy sibbes hulle sal voortaan met sy woede te doen kry. Hy styg in die lug op om by sy pa aan te sluit, en van daar af straf hy die aarde en see met gewelddadige storms (Grey 1956:3-6, Tregear 1891:54). Hy val die woude van Tane aan, breek die stamme van die bome en vel hulle neer sodat hulle op die grond lê, verrot en kos vir insekte word. (Grey 1956:3-6, Tregear 1891:54, Biggs 1966:448-449).
Toe val hy die oseane aan en Tangaroa, die god van die see, vlug. Twee van Tangaroa se afstammelinge, Ikatere, vader van die visse, en Tu-te-wehiwehi (of Tu-te-wanawana), die voorvader van reptiele, is beangs deur Tawhirimatea se woede. Die visse vlug die see in en die reptiele die woude in. Sedertdien is Tangaroa kwaad dat Tane sy kinders weggesteek het. Daarom voorsien Tane Tu se afstammelinge (die mens) met kano's, vishoeke en nette om Tangaroa se afstammelinge te vang. Tangaroa neem wraak deur die kano's te laat omkeer en storms te stuur wat huise, grond en bome wegvee (Grey 1971:5-6).
Hierna val Tawhirimatea sy broers Rongo en Haumia-tiketike, die gode van verwerkte en onverwerkte kos, aan. Hulle is baie bang vir Tawhirimatea, maar Papa steek hulle weg sodat Tawhirimatea hulle nie kan kry nie. Daarna haal Tawhirimatea sy woede op Tu uit. Dié staan egter vas, en eindelik neem die gode se woede af en heers daar vrede.
Deur dit alles, en tot vandag, bly Rangi en Papa na mekaar verlang. Rangi se trane val neer op Papa om te wys hoe lief hy haar het. Soms gaan Papa tot uiterstes deur te dein en uit te reik na haar geliefde maat, maar alles vergeefs. As daar mis is, is dit Papa se sugte wanneer die warmte van haar liggaam na Rangi verlang (Grey 1956:11).
Rosettasteen
Die Rosettasteen is 'n donker granietsteen wat in 1799 in Egipte ontdek is. Die steen is 112.3 cm hoog, 75.7 cm wyd en 28.4 cm dik. Dit is 'n verordening wat dateer uit 196 v.C. van priesters van die dorp Memphis wat die lof besing van Ptolemeus V, onder andere vir die verligting van sekere belastings. Die teks is in twee tale, Egipties en Grieks, met die Egipties in twee tipes skrif, Egiptiese hiërogliewe en demotiese skrif. Die ontdekking van die Rosettasteen het dit moontlik gemaak om hiërogliewe te ontsyfer aangesien die teks in die drie weergawes weergegee is.
Die steen is gedurende die Hellenistiese tydperk uitgekap en is vermoedelik oorspronklik in 'n tempel vertoon, moontlik by die nabygeleë Saïs. Dit is waarskynlik in die laat oudheid of gedurende die Mameluktydperk verskuif, en is uiteindelik as boumateriaal gebruik in die bou van Fort Julien naby die dorp Rasjied (Rosetta) in die Nyldelta.
Die steen is in 1799 deur 'n Franse luitenant, Pierre-François Bouchard ontdek by die hawestad Rosetta (ook bekend as Rasjied) in die tyd van die Franse besetting van Egipte onder Napoleon. Dit was die eerste Antieke Egiptiese tweetalige teks wat in moderne tye herwin is, en dit het wydverspreide publieke belangstelling gewek met sy potensiaal om hierdie voorheen onvertaalde hiëroglieweskrif te ontsyfer. Litografiese kopieë en gipsafgietsels het gou onder Europese museums en geleerdes begin sirkuleer. Toe die Britte die Franse verslaan het, het hulle die klip na Londen geneem onder die kapitulasie van Alexandrië in 1801. Die Rosettasteen word ten toon gestel in die Britse Museum in Londen, waar dit sedert 1802 bewaar word.
Studie van die verordening was reeds aan die gang toe die eerste volledige vertaling van die Griekse teks in 1803 gepubliseer is. Jean-François Champollion het die transliterasie van die Egiptiese skrifte in 1822 in Parys aangekondig; dit het nog langer geneem voordat geleerdes Antieke Egiptiese inskripsies en literatuur met selfvertroue kon lees. Groot vooruitgang in die dekodering was die erkenning dat die klip drie weergawes van dieselfde teks aangebied het (1799); dat die demotiese teks fonetiese karakters gebruik het om vreemde name te spel (1802); dat die hiëroglieweteks dit ook gedoen het, en deurdringende ooreenkomste met die demotiese gehad het (1814); en dat fonetiese karakters ook gebruik is om inheemse Egiptiese woorde te spel (1822–1824).
Drie ander fragmentariese kopieë van dieselfde dekreet is later ontdek, en verskeie soortgelyke Egiptiese tweetalige of drietalige inskripsies is nou bekend, insluitend drie effens vroeër Ptolemaïese dekrete: die Dekreet van Alexandrië in 243 v.C., die Dekreet van Canopus in 238 v.C., en die Memphis-verordening van Ptolemeus IV, c. 218 v.C. Die Rosettasteen is nie meer uniek nie, maar dit was die noodsaaklike sleutel tot die moderne begrip van antieke Egiptiese literatuur en beskawing. Die term 'Rosettasteen' word nou gebruik om te verwys na die noodsaaklike leidraad tot 'n nuwe kennisveld.
Tirreense-Adriatiese sklerofiele en gemengde woude
Die Tireense-Adriatiese sklerofiele en gemengde woude vorm 'n WWF-ekostreek wat dele van die vasteland van Italië, asook die eilande Korsika, Sisilië, Malta en die Dalmatiese eilande omvat.
Rosettasteen
Beskrywing
Die Rosettasteen word gelys as "'n steen van swart granodioriet, met drie inskripsies ... gevind by Rosetta" in 'n kontemporêre katalogus van die artefakte wat deur die Franse ekspedisie ontdek is en in 1801 aan Britse troepe oorgegee is. Op 'n sekere tydperk na sy aankoms in Londen, is die inskripsies in wit kryt gekleur om dit meer leesbaar te maak, en die oorblywende oppervlak was bedek met 'n laag karnauba-was wat ontwerp is om dit teen besoekers se vingers te beskerm. Dit het 'n donker kleur aan die klip gegee wat gelei het tot sy verkeerde identifikasie as swart basalt. Hierdie toevoegings is verwyder toe die steen in 1999 skoongemaak is, wat die oorspronklike donkergrys tint van die rots, die glinster van sy kristallyne struktuur en 'n pienk aar wat oor die boonste linkerhoek loop, onthul. Vergelykings met die Klemm-versameling van Egiptiese rotsmonsters het 'n noue ooreenkoms getoon met rots uit 'n klein granodioriet-steengroef by Gebel Tingar op die westelike oewer van die Nyl, wes van Elephantine in die streek van Aswan; die pienk aar is tipies van granodioriet uit hierdie streek.
Tirreense-Adriatiese sklerofiele en gemengde woude
Fauna
Daar is twee endemiese subspesies van herkouers: mouflon (Ovis aries musimon) en die Korsikaanse rooihert (Cervus elaphus corsicanus) en heelparty voëls soos Silvia sarda, Gyps fulvus, Falco eleonorae, Falco biarmicus, Accipiter brevipes, Hieraaetus fasciatus.
Rosettasteen
Beskrywing
Die Rosettasteen is 1 123 millimeter hoog op sy hoogste punt, 757 mm breed en 284 mm dik. Dit weeg ongeveer 760 kilogram. Dit dra drie inskripsies: die boonste register in Antieke Egiptiese hiërogliewe, die tweede in die Egiptiese Demotiese skrif, en die derde in Antieke Grieks. Die vooroppervlak is gepoleer en die inskripsies liggies daarop ingesny; die kante van die klip is glad gemaak, maar die agterkant is net rofweg bewerk, vermoedelik omdat dit nie sigbaar sou gewees het toe die stele opgerig is nie.
Oorspronklike stele
Die Rosettasteen is 'n fragment van 'n groter stele. Geen bykomende fragmente is gevind in latere soektogte van die Rosetta-terrein nie. Weens die beskadigde toestand is nie een van die drie tekste volledig nie. Die boonste register, saamgestel uit Egiptiese hiërogliewe, het die meeste skade gely. Slegs die laaste 14 reëls van die hiëroglieweteks kan gesien word; hulle is almal gebreek aan die regterkant, en 12 van hulle aan die linkerkant. Daaronder het die middelregister van demotiese teks die beste oorleef; dit het 32 lyne, waarvan die eerste 14 aan die regterkant effens beskadig is. Die onderste register van Griekse teks bevat 54 reëls, waarvan die eerste 27 ten volle oorleef; die res is toenemend fragmentaries as gevolg van 'n diagonale breuk regs onder op die klip.