cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prehistoriese kuns
Kuns in die Brons- en die Ystertyd
Afrika het nie 'n Bronstyd beleef nie: die Steentyd is hier deur die Ystertyd gevolg. Nuwe materiale het tallose moontlikhede vir die vervaardiging van sierade (borsspelde, gespes), wapens (verskillende soorte byle en 'n nuwe wapen, die swaard) en gebruiksvoorwerpe (skale en waarskynlik ook die ploeg) ingehou. Die voorwerpe is volgens die verlorewasmetode gegiet en met geometriese graveerwerk of dryfwerk versier.
Denemarke het die grootste versameling kunsvoorwerpe wat uit die Bronstydperk dateer. ŉ Bekende voorbeeld is die sonnewa van Trundholm (ca. 1300- ca. 1100 v.C.: National Museet, Kopenhagen), wat in 1903 by Trundholm ontdek is. Die bronsskyf, wat die son voorstel, is met spirale en konsentriese sirkels versier en staan op 'n wa met 2 wiele wat deur middel van 'n trekstang verbind is met 'n onderstel met 4 wiele waarop 'n bronsperd staan. Die motief van die sonnewa word ook in Skandinawiese rotstekeninge aangetref.
Die geometriese versiering van die Neolitiese erdewerk is later op keramiekwerk herhaal. Terra-cottabeeldjies het minder algemeen geword. In die Laat Bronstyd is erdebeeldjies van diere gemaak. Die megalitiese grafmonumente is vervang deur ronde grafheuwels waarop grafgeskenke dikwels aangetref word. Sedert ongeveer 1000 v.C. is dooies veras en in erdewerkpotte (urne) begrawe. Die gebruik is ook gedurende die Ystertyd toegepas. In groot dele van Europa is soortgelyke urnevelde aangetref.
Ystertyd
Yster is vir die eerste keer deur die Hetiete (Klein-Asië) gebruik (ca. 1200 v.C.) en die gebruik daarvan het van daar oor die hele Eurasië versprei en het Wes-Europa teen ongeveer 800 v.C. bereik, China teen ongeveer 600 v.C. en Afrika 'n paar eeue tater. In Amerika, Australië en Oseanië het yster eers met die koms van Blankes in gebruik gekom. Die eerste periode van die Europese Ystertyd word die Hallstatt-kultuur genoem, wat vernoem is na Hallstatt in Salzkammergut (Oostenryk), waar 'n grafveld in die vorige eeu ontdek is.
Uit die grafgeskenke het dit geblyk dat die mense van daardie tyd goeie tegniese kennis gedra het en dat gespesialiseerde vakmanne ongetwyfeld aan die hoof van werkplekke gestaan het. Artikels wat hulle gemaak het, was onder meer sierade, wapens, gespes, perdetuie, helms, pantsers, eet- en drinkgerei en gereedskap. Die ystervoorwerpe en keramiekware is versier met geometriese ornamente en geskematiseerde voorstellings wat aan die daaglikse bedrywighede ontleen is.
Perde en waens is dikwels uitgebeeld. Die versiering van erdewerk is deels uitgekrap, deels afgedruk en deels geskilder. Die draers van die Hallstattkultuur het soutmyne ontgin: die belangrikste afsetgebied was Griekeland, waarvandaan hulle op hul beurt wyn ingevoer het. Hoewel algemeen aanvaar word dat die Hallstatt-beskawing uit die Kelte en Germane bestaan het, is dit nie bekend uit presies welke volke die beskawing bestaan het nie.
Daar is onder meer 'n Attiese drinkbeker ontdek wat met goue plaatjies reggemaak is. Die kerngebied van die Latène-kultuur was die Rynland, Switserland en Oos-Frankryk. Die belangrikste werkplekke was ook daar geleë en hulle produkte was oor die hele Europa gesog. 'n Bekende voorbeeld is die sogenaamde Gundestrup-ketel, wat in 'n moeras in Gundestrup in Jutland, Denemarke, gevind is en wat in die 2e of 1e eeu v.C gemaak is.
Die silwerketel is aan die binne- en buitekant met godefiguurtjies, fabeldiere en jagtonele versier. Die geometriese styl, wat so lank in Europa toonaangewend was, is in die Latène-periode vervang deur ŉ naturalistiese styl met diere, plante, mense, maskers en palmtakke as belangrikste onderwerpe. Aanvanklik is die meeste kunswerke tweedimensioneel uitgevoer, maar vanaf ongeveer 350 v.C. het die driedimensionele vormgewing sterk op die voorgrond getree.
Dit blyk onder meer uit die klerespelde wat dikwels emalje-inlegwerk gehad het. Veral die grafte van die vroue van die Keltiese adel het pragtige voorwerpe opgelewer: afgesien van ingevoerde stukke was daar ook mooi inheemse produkte soos halssnoere en armbande wat met leeu- en menskoppe versier is, 'n bronsspieël met 'n steel in die vorm van ŉ menslike figuur, eetgerei, en dies meer. Die voorwerpe is van brons of 'n edelmetaal gemaak, terwyl yster gebruik is om lang swaarde te maak, wat egter maklik gebuig het en later deur korter swaarde van 'n beter gehalte yster vervang is.
Die Latène-kultuur is na die verowering van Gallië deur die Romeinse beskawing opgeneem. Die Keltiese kuns het in Ierland en Engeland bly voortleef, in Ierland selfs tot in die Middeleeue.
Prehistoriese kuns buite Europa
Die prehistoriese kuns buite Europa, wat in die meeste gevalle tot met Blanke kolonisasie beoefen is, is nog nie goed bestudeer nie. Die gegewens is dan ook, op enkele uitsonderings na, so skaars en onvolledig dat 'n goeie of betroubare chronologie nog nie opgestel kon word nie.
Asië
Die Anronowo (2e en 1e millennium), wat veral in Wes-Siberië en Kazachstan tot ŉ bloei gekom het, is ŉ periode waarin baie voorwerpe van brons gemaak is; spore van houthuise met dakke van leemgrond is uit die tydperk gevind. Die Karasoek (1 200 - 700v.C.) is die oorgang van die Ystertyd na die "historie".
Kunsvoorwerpe uit die periode is dierefiguurtjies van yster en potte met geometriese en plantaardige motiewe. In Suidoos-Asië is megalitiese monumente uit die Laat Neolitikum (2000 v.C. tot die 1e eeu n.C.) aangetref. Die erdewerk was grof en het eenvoudige, geometriese versierings gehad. In die Bronstyd (gedurende die Dong Son-kultuur, 700-300 v.C.) is onder meer groot seremoniële trommels vervaardig. Die oudste permanente nedersetting in China dateer uit ongeveer 4500 v.C.
Die draers van die Jangsjau-kultuur het in ronde kleihutte met rietdakke gewoon en fyn erdewerk met geometriese versierings in rooi en swart gemaak. Die Pan-sjan-kultuur het in min of meer dieselfde periode opgebloei en het in baie opsigte met die Jangsjau-kultuur ooreengestem. Die Leong-sjan-kultuur (vanaf ca. 2500 v.C.) het swart erdewerk met behulp van 'n pottebakkerswiel gemaak. Die Djomon-kultuur in Japan (vanaf ca. 7500 v.C.) het ŉ versiering van geometriese motiewe op hulle kunswerke aangebring. In die daaropvolgende periode, die Jajoi-kuttuur, is geleidelik al hoe meer van yster en brons gebruik gemaak.
Australië
Die prehistorie in Australië het tot met die koms van die Blankes geduur. Skilderinge met 'n rituele funksie is op oorhangende rotse aangetref en daar is duidelike tekens dat die tekeninge van tyd tot tyd "hernieu" is. Dit is die sogenaamde wondsjinas, wat veral in Kimberley Downs aangetref word. 'n Wondsjina is 'n mitiese wese wat met die oorsprong van elke stam verbind is (elke wondsjina het sy eie naam) en met reën en vrugbaarheid in verband staan. Hulle word van voor afgebeeld en het nie 'n mond nie.
Om hulle koppe is 'n hoefystervormige stralekrans, moontlik 'n simbool van die reënboog. Verder word naturalistiese rotsskilderinge met afbeeldings van mense en diere ook aangetref in die gebied, wat in 'n boog van die noordweste na die suidooste loop. In die rotsskilderkuns van die gebied is die geometriese styl oorheersend. Die kuns van Arnhemland is weer heeltemal anders; dit lyk of die binnegoed van die diere ook weergegee word en word X-straalkuns genoem
Amerika
In Sentraal-Amerika en in die gebied van die Andes het die hoog ontwikkelde beskawings van onder andere die Mayas, die Asteke en die Inkas uit primitiewe landboukulture ontwikkel. Die verowerings deur Spanjaarde en Portugese aan die begin van die 16e eeu het die einde van die pre-Columbiaanse kulture beteken.
Noord-Afrika
Rotstekeninge soortgelyk aan die van Suider-Afrika word ook in die Sahara aangetref. Op hulle beurt stem rotstekeninge wat in die noorde van Afrika aangetref word, ooreen met die wat in Spanje en Frankryk aangetref word. Daar is verskeie teorieë wat die verskynsel probeer verklaar. Een van die verklarings is dat die Sahara voor en tydens die Ystyd 'n vrugbare gebied met 'n warm, vogtige klimaat was en dat verskillende volkere daar gewoon het, almal met min of meer dieselfde kultuur.
Die rotskuns van die Sahara kan in 4 periodes ingedeel word na gelang van die soort dier wat in die bepaalde periode die meeste afgebeeld is. Die oudste is die Bubalus-periode (ca. 7000- 5 000 v.C.), vernoem na 'n soortbuffel. Die kuns het 'n naturalistiese karakter. In die volgende periode (vanaf ca. 5 000 v.C.) is beeste dikwels uitgebeeld en die afleiding kan gemaak word dat veeteelt ŉ belangrike rol begin speel het In die periode, die periode van die veekuddes, is die styl minder naturalisties as in die Bubalus-periode.
Jagters met pyl en boog is dikwels uitgebeeld. Ongeveer 1000 v.C. het die mak perd sy verskyning in die beskawing van Noord-Afrika gemaak, eers as trekdier en later as rydier. Die styl in die periode van die perd was meer skematies. In plaas van die mensfiguur met pyl en boog is figure uitgebeeld wat met spiese gewapen is. Die tekeninge uit die periode bestaan ruweg uit 2 driehoeke wat met hulle punte op mekaar geplaas is. Die vierde periode, die periode van die kameel, het in die 1e eeu n.C. begin en op plekke duur dit vandag nog voort.
Mensfigure in die periode is lineêr weergegee en is, benewens met 'n spies, met ŉ sabel of (later) 'n geweer gewapen. Die bekendste skilderye is die op die hoogvlakte van Tassili en die groot plato's rondom die Ahaggargebergte. Die skildering is aan die begin van die 19e eeu ontdek en is deur Henri Lhote (geb. 1903) in verskillende periodes verdeel op grond van die verskillende maniere waarop die mens weergegee is. Die bloeitydperk sou tussen 3000 en 2500 v.C. gewees het.
Prehistoriese kuns in Suider-Afrika
Die rotstekeninge en petrogliewe of gravures wat in Suider-Afrika aangetref word staan as San-kuns bekend. Hoewel daar vandag geen sekerheid oor die veronderstellings is nie, is daar tog onomstootlike bewyse om dit te rugsteun. Die moontlikheid dat Khoi of Swartes vir sommige rotstekeninge verantwoordelik was, word nie uitgeskakel nie. Die Swartes was egter landbouers en veetelers en die Khoi het ook veekuddes besit, terwyl die lewenswyse wat op rotse uitgebeeld is, die van jagters is.
Die San was jagters en dit is ook 'n aanvaarde feit dat hulle die grotte en rotsskuilings bewoon het waar rotstekeninge aangetref is. Geskiedkundiges is dit ook eens dat die San lank voor die eerste Khoi en Swartes Suider-Afrika binnegetrek het. San-kuns bestaan uit tekeninge en petrogliewe of gravures. Tekeninge is teen rotswande, aan die binnekant van grotte of rotsskuilings en petrogliewe op plat rotse gemaak. San-kuns word aangetref in die hele Suider-Afrika waar rotsskuilings, grotte en oorhangende rotse is wat moontlik aan die San skuiling kon gebied het.
Die grootste konsentrasie San-tekeninge word in die Drakensberge en die bergagtige gebiede van die Kaapprovinsie aangetref, maar duisende kom ook in Namibië en Zimbabwe voor. Opgrawings in grotte waar San-tekeninge ontdek is, het aan die lig gebring dat die "kunstenaars" van verskeie metodes gebruik gemaak het om hulle verf aan te wend. Soms is vere gebruik en soms is sterthare van die een of ander boksoort in 'n kwassie omgeskep. Ander skilderye is gemaak met 'n vinger wat in verf gedoop is.
Om die kleure te meng, is bloed (in die geval van rooi), die sap van ŉ rubberboom of enige ander taai sap, water en eiergeel gebruik. Geen onderlaag is aangewend voordat die tekening gemaak is nie, maar in sommige gevalle is die rotsoppervlak eers glad geskuur. Sommige van die petrogliewe is met 'n skerp voorwerp uitgeprik, terwyl ander uitgesny is. Sommige navorsers beweer dat van die petrogliewe deur middel van 'n etstegniek gemaak is: die kunstenaars het stowwe met 'n suurgehalte (onder meer voëlmis) gebruik om die buitelyne weg te vreet.
Daar is 3 soorte tekeninge: monochrome (eenkleur-), bichrome (tweekleur-) en polichrome (veelkleur-) skilderye. Hoewel dit 3 duidelike stylvorme voorstel, is dit nie tot 3 bepaalde tydperke beperk nie: die style is dikwels in een tekening gekombineer. Verkorting het egter eers baie later in die ontwikkeling in gebruik gekom. Die volgende stylindeling is deur Bert Woodhouse, 'n kenner van die argeologie en van die vroeë bewoners van Suid-Afrika, gemaak:
Styl 2 : Diere met 4 bene en ŉ beduidenis van beweging. Mensfigure oor die algemeen klein en geslag word duidelik aangetoon.
Styl 4 : 'n Verskeidenheid van style, onder meer bichrome en polichrome.
Minderwaardige reproduksies van ander rotstekeninge is gemaak deur vingers in verf te doop – waarskynlik die werk van Swartes. Omdat die San vandag nie meer rotskuns beoefen nie en omdat hulle ook nie meer dieselfde lewenstyl as vroeër handhaaf nie, is dit moeilik om vas te stel wat die beweegredes vir hul kuns was. Dit kon bloot om estetiese redes gewees het, soos om hulle woonplekke te verfraai, maar sommige tekeninge is so diep in grotte gemaak dat dit moeilik is om te glo dat mense eens daar gewoon het.
Boonop het San later nie onbeperk op 'n bepaalde plek gewoon nie. Dit wil voorkom of sommige tekeninge met seremonies soos inisiasie te make het, maar daar is navorsers wat beweer dat die San nie seremonies met betrekking tot huwelike of volwassewording gehad het nie. Die tekeninge kon 'n magiese betekenis gehad het, soos om 'n goeie jag tog of reën te verseker, of dit kon ŉ manier gewees het om hul geskiedenis op te teken. In alle gevalle verskaf San-tekeninge inligting oor die leefwyse en gewoontes van die mense, wat op geen ander manier aan die lig sou gekom het nie:
Diere speel 'n belangrike rol in die kuns van die San. Die dier (dassies, bokke en dies meer) word nie net as prooi uitgebeeld nie, maar ook as bron van vermaak, as mitiese figuur en as toonbeeld van skoonheid en grasie. Die San het veral met die eland 'n besondere verhouding gehad: Dit was meer as 'n bron van goeie voedsel. Dit was ook die toonbeeld van skoonheid en goedheid en die verhewe dier word in enige denkbare posisie in die kuns van die San aangetref.
Ander diere, soos olifante, slange, voëls en verskillende boksoorte, word ook uitgebeeld, dikwels in ŉ jagtoneel. Dooie diere word met die bene in die lug en 'n slap nek uitgebeeld. Die verskillende jagmetodes word ook op die manier aan die lig gebring: die jagter met ŉ dieremasker en soms 'n diervet oor sy skouers word dikwels aangetref. Mensfigure met dierkoppe het egter nie met net jag te make nie. Die San het 'n geloof dat diere eens mense was en om dit uit te beeld, kon die kunstenaar 'n mensfiguur met 'n dierekop kombineer Die San was die jagters en die vroue was die versamelaars.
Tonele van 'n groep vroue wat met spesiale stokke en sakke bolle en insekte in die veld soek, is dus ook al aangetref. Die stokke het gewoonlik skerp punte, sodat wortels en knolle maklik uitgegrawe kon word. Die vroue het sakke van diervel by hulle waarin die opbrengs van die soektog gedra word. Die sakke is soms met volstruiseierdop versier. Die meeste krale wat as lyfversiering gebruik is, is trouens van volstruiseierdop gemaak: die dop is gebreek in klein stukkies, wat dan sorgvuldig rond gebyt is.
Gaatjies is met 'n skerp voorwerp ingesteek en die krale is dan op 'n biesie of riempie ingeryg. Sakke is egter meer dikwels met fraiings of tossels versier. Die San se kleredrag het nie uit net die sogenaamde stertriempie met 'n voorskootjie voor en agter bestaan nie. Rotstekeninge toon duidelik dat veral mans lief was om hooftooisels en versierings om die knieë, middel, gewrigte, boarms en nek te dra.
Soms is figure met mantels van diervelle uitgebeeld en in koue streke het San ongetwyfeld lang karosse gedra. Hooftooisels is gewoonlik van vere, ystervarkpenne of krale gemaak. Nog 'n wyse van versiering was om die gesigte met strepe te verf of heeltemal in te kleur, behalwe die mond, neus en oë.
Daniela Katzenberger
Daniela Katzenberger (gebore 1 Oktober 1986) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Mute (2018) en in die televisiereeks Daniela Katzenberger - Natürlich blond (2010).
Novalis (musiekgroep)
Novalis was 'n Duitse musiekgroep wat in die 1970's sukses met simfoniese progressiewe rockmusiek en Romantiese liriese liedtekste behaal het. Hul bekendste langspelers het Sommerabend (1976) en Wer Schmetterlinge lachen hört (1978) ingesluit. Naas hul eie liedtekste het die groep ook gebruik gemaak van liriese werke van hul naamgewer, die vroeg-Romantiese digter en skrywer Novalis (1772-1801), waaronder gedigte soos Wunderschätze en Wenn nicht mehr Zahlen und Figuren...
Musikale loopbaan
Die musikale loopbaan van Novalis het in 1971 in Hamburg begin toe die sanger Jürgen Wenzel en die bassis Heino Schünzel in 'n dagbladadvertensie belangstellende musikante vir die stigting van 'n nuwe musiekgroep gesoek het. Saam met die klawerbordspeler Lutz Rahn, die tromspeler Hartwig Biereichel en die kitaris Carlo Karges (1951-2002) het hulle as Mosaik opgetree. Die groep se naam is 'n rukkie later gewysig na Novalis. Die sanger Wenzel het die groep ná die vrystelling van hul debuutalbum in 1973 verlaat en is deur Heino Schünzel vervang. Carlo Karges, wat by die sangeres Nena se groep aangesluit het, is deur Detlef Job vervang. In 1976 het die Oostenrykse vokalis Fred Mühlböck by Novalis aangesluit.
Op hul debuutalbum met swaarmoedige rockmusiek, waarvoor geen elektriese kitare gebruik is nie, en variasies van klassieke musiekstukke het Novalis nog alle liedtekste in Engels voorgedra. Novalis se destydse musikale konsep van "romantiese rockmusiek" is deur kritici aanvanklik gelykgestel aan werke van Pink Floyd en King Crimson. Eers in 1975 het hul nuwe vervaardiger, die bekende sanger en vroeëre lid van die musiekgroep Rattles, Achim Reichel, hulle oortuig om liewer na Duits oor te skakel. Naas hul eie liriese liedtekste het Novalis nou ook begin om onder meer gedigte van hul naamgewer, die vroeg-Romantiese Duitse digter Novalis, te toonset.
Met hul langspelers Sommerabend, Brandung en Vielleicht bist du ein Clown? het Novalis hul grootste sukses behaal. Dit was veral die kombinasie van simfoniese progressiewe rockmusiek, 'n musiekstroming wat indertyd uiters gewild was, en Fred Mühlenbeck se kenmerkende sangstem wat Novalis se musiek so uniek gemaak het en aanklank by sowel Duitse asook internasionale gehore gevind het. In Japan was Novalis met sowat 50 000 verkoopte albums selfs die gewildste Duitse musiekgroep ná die Scorpions. In 1978 het Lutz Rahm sy solo-album Solo-Trip vrygestel.
In 1979 het Novalis hul eerste konsepalbum, Flossenengel, waarin hulle die omstrede kommersiële walvisvangs getematiseer het. Van die inkomste, wat uit die verkope van die langspeler gemaak is, het Novalis die World Wildlife Fund met donasies ondersteun.
In 1984 en 1985 het Novalis met die album Nach uns die Flut en 'n laaste toer afskeid van hul aanhangers geneem. In 1993 het Rahn en Biereichel nog 'n lewendige toetsalbum, Novalis lebt!, vrygestel. Omstreeks 2012 het twee plate-etikette, SPV en MiG, met die hervrystelling van alle viniel-albums as kompakskywe begin.
Eksterne skakels
Musikale loopbaan
Media
Onderhoude
Molly Malone (aktrise)
Molly Malone (2 Februarie 1897 – 14 Februarie 1952) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Phantom's Secret (1917), Straight Shooting (1917), The Lure of the Circus (1918), en Stop Thief (1920).
Melianthus villosus
Die Drakensberg-kruidjie-roer-my-nie (Melianthus villosus) is 'n plant wat tot die Francoaceae familie hoort. Die spesie is inheems in Lesotho, KwaZulu-Natal en die Vrystaat.
Chicago (rolprent)
Chicago is 'n Amerikaanse rolprent uit 2002 wat geregisseer is deur Rob Marshall. Die rolprent het 6 Oscars gewen tydens die 75ste Oscar-toekenningsaand.
Paul Petard
Paul Petard (1912-1980) was 'n Franse plantkundige wat gespesialiseer het in die studie van inheemse plante van Frans-Polynesië.
E. J. Ratcliffe
E. J. Ratcliffe (10 Maart 1863 – 28 September 1948) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Fighting Roosevelts (1919), A Daughter of Two Worlds (1920), The Great Adventure (1921), en The Four Feathers (1929).
Bulbine meiringii
Bulbine meiringii is 'n plant wat deel van die Asphodelaceae familie is. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
Masao Kitagawa
Masao Kitagawa (北 川 政 夫 Kitagawa Masao, 1910 - 1995) was 'n Japannese plantkundige en pteridoloog. Hy het die meeste van sy akademiese loopbaan by die Yokohama Nasionale Universiteit deurgebring.
Die standaardouteursafkorting Kitag. word gebruik om hierdie persoon as die skrywer aan te dui wanneer 'n botaniese naam aangehaal word.
Alice Mann
Alice Mann (Oktober 1899 – Maart 1986) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente ''Help! Help! Police! (1919), The Water Lily (1919), en Perjury (1921), en in die televisiereeks Goodyear Playhouse'' (1951).
Dreikanter
duimnael|’n Dreikanter van die Windrivierkom, Wyoming, VSA. Eiendom van die Western Washington Universiteit. Foto deur AJ Wakefield, 2012.
'n Dreikanter is 'n soort windkei wat tipies in woestyn- of periglasiale omgewings vorm as gevolg van die skuuraksie van sand wat gewaai word. Dreikanters vertoon 'n kenmerkende piramidale vorm met drie windafgewerkte fasette. Die woord Dreikanter is 'n Duitse woord wat "drie-kant" beteken. Soortgelyk het 'n zweikanter twee windfasette, en 'n einkanter het net een windfaset. Die meeste plekke op die planeet het verskeie verweringsprosesse wat op dieselfde tyd plaasvind. Dit is dus moeilik om goeie voorbeelde van Dreikanters te vind. Antarktika is 'n goeie plek om sulke windkeie te vind, aangesien wind gewoonlik die enigste aktiewe verweringsagent is. Baie eksemplare is in die noord-oostelike Verenigde State gedurende die Pleistoseen-era gevorm toe die afwesigheid van plantegroei baie skrapse bedekking teen windgewaaide sediment voorsien het.
Algemene kenmerke
Enkele algemene kenmerke van Dreikanters sluit in guts strukture, hoë polering, skerp riwwe, gate, groewe en heliese vorms.
regs|duimnael|300px| Ongewoon groot granietdreikanter (741cm by 46cm by 37cm.
Vorming
In gebiede waar daar 'n heersende wind is, veroorsaak sand en rotsdeeltjies dat 'n rotsvlak plat en gepoleer word. Dit verander die massaverdeling van die rots en kan veroorsaak dat 'n ander oppervlak na die wind draai. As hierdie proses ongestoord bly, sal die gevolglike rots drie afsonderlike afgeplatte en gepoleerde sye hê. Dreikanters vorm gewoonlik in droëomgewings met harde rotse.
Adrian Rawlins
Adrian Rawlins (gebore 27 Maart 1958) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Breaking the Waves (1996), Wilbur Wants to Kill Himself (2002), Harry Potter and the Goblet of Fire (2005), en Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 (2011).
Sibel Kekilli
Sibel Kekilli (gebore 16 Junie 1980) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Head-On (2004) en When We Leave (2010), en in die televisiereekse Tatort (1970) en Game of Thrones (2011).
August Wilhelm Schlegel
August Wilhelm Schlegel, vanaf 1812 von Schlegel, (* 8 September 1767 in Hannover; † 12 Mei 1845 in Bonn) was 'n Duitse literatuurhistorikus, vertaler, skrywer, indoloog en filosoof. Saam met sy broer Friedrich Schlegel word hy as die grondlegger van die Duitse Romantiek en as grondlegger van die Romanistiek en Indologie in Duitsland beskou.
Vroeë lewe en opleiding
August Wilhelm Schlegel is as die vierde seun van die Lutherse pastoor Johann Adolf Schlegel in Hannover gebore en het by die plaaslike gimnasium skoolgegaan. Aan die universiteit van Göttingen het hy in teologie en filologie gestudeer. Gottfried August Bürger, wat as sy mentor gedien het, het eerste praktiese opleiding in die vertaling van klassieke en moderne tale aan hom verskaf. Tussen 1791 en 1795 was hy as huisleraar vir 'n Nederlandse bankiersgesin in een van Amsterdam se welvarendste buurte, die Gouden Bocht, werksaam en het daarnaas ook al begin om kritieke en resensies te skryf.
Jena
Sy werksaamheid as literatuurkritikus het vervolgens sentraal gestaan gedurende sy verblyf in Jena vanaf 1795. Tussen 1798 en 1801 was hy as professor aan die universiteit van Jena aangestel. Saam met sy vrou Caroline Schlegel, sy broer Friedrich Schlegel en sy skoonsuster Dorothea Schlegel, Johann Gottlieb Fichte en later ook Ludwig Tieck en Novalis was hy lid van 'n literêre kring wat beslissende invloed op die nuwe "Romantiese skool" in die literatuur sou uitoefen en van Jena een van die sentrums van die vroeg-Romantiese beweging in Duitsland gemaak het.
Die tydskrif Athenaeum, wat hy saam met sy broer Friedrich tussen 1798 en 1800 in Jena uitgegee het, het uitdrukking aan die gedagtes van die nuwe krities-poëtologiese stroming gegee. Reeds in 1796 het Schlegel, onder meer in artikels wat in Friedrich Schiller se literêre tydskrif Die Horen gepubliseer is, Duitse vertalings van William Shakespeare se dramatiese werke aangekondig. Tussen 1797 en 1810 het hy veertien toneelstukke vertaal. Sy vertalings, wat later deur Dorothea Tieck en Wolf Heinrich Graf von Baudissin bygewerk is, is ook meer as twee eeue ná hul publikasie die Duitse standaardversies.
Berlyn
Nadat sommige van sy werke min byval by gehore gevind het (laat in 1801 het sy klassisistiese toneelstuk Ion in Weimar negatiewe kritiek uitgelok) en polemieke in Weimar en Jena uitgebreek het, het Schlegel in 1801 na Berlyn verhuis. Hier het hy tussen 1801 en 1804 sy lesings Über schöne Literatur und Kunst ("Oor skone lettere en kuns") gehou waarin hy die literature van die klassieke antieke tydperk, die Germaanse en Provensaalse middeleeue en die moderne Romaanse (veral Spaanse en Italiaanse) tydperk as gelykwaardig beskryf het. Hierdie lesings is tagtig jaar later, in 1884, gepubliseer.
Madame de Staël
Nadat sy huwelik met Caroline Schlegel in 1803 ontbind is, was hy tot en met 1817 die huisvriend en manlike begeleier van Madame de Staël tydens haar verblyf in die kasteel Coppet langs die Meer van Genève en in Italië asook haar lang reise na Wene. Tegelykertyd was hy die opvoeder vir Madame de Staël se seun Albert. Die hoogtepunt van hierdie tydperk was die lesings oor dramatiese kuns en literatuur wat Schlegel in 1808 in Wene gehou het. Hierdie lesings, wat tussen 1809 en 1811 gepubliseer is, het uit sy vertalings van werke van Shakespeare en die Spaanse digter Pedro Calderón de la Barca voortgespruit wat tussen 1803 en 1809 ontstaan het. Schlegel het in dié lesings antieke en moderne dramatiese kuns volgens godsdienstige, geskiedkundige en kunsbeginsels ontleed. Ondanks sy opleiding in klassieke filologie en sy noue verhouding met Johann Wolfgang von Goethe en Wilhelm von Humboldt se Weimarer Klassik (Weimar-klassisisme) het Schlegel die werke van groot middeleeuse en vroeg-moderne digters soos Dante, Cervantes, Calderón en Shakespeare as rigtingwysend vir moderne poësie beskou.
Europa en Bonn
Omstreeks 1810 het Schlegel in die Switserse hoofstad Bern gebly, maar was genoodsaak om die stad weer te verlaat. Hy het vervolgens 'n tyd lank in Rusland, Denemarke en Swede gebly waar hy as diplomaat in diens van Bernadotte, die latere Sweedse koning, getree het. In sy latere jare, veral ná sy aanstelling as professor in literatuur aan die universiteit van Bonn in 1818, waar hy in 1819 en 1820 die dosent van Heinrich Heine was, het Schlegel hom weer met Indiese filologie besig gehou. Tussen 1829 en 1846 het sy Duitse vertaling van die Ramayana, een van Indië se nasionale heldedigte. ontstaan.
Saam met Humboldt en Franz Bopp word Schlegel as die grondlegger van vergelykende taal- en letterkunde beskou. Sy belangstelling was nie beperk tot suiwer filologiese onderwerpe nie. In sy geskrifte het hy verduidelik hoe hy van voorneme was om met sy taalkundige navorsing ook by gevolgtrekkinge oor die "natuurgeskiedenis van die mens" uit te kom.
In sy latere lewe het Schlegel, wat vanweë sy beroemdheid soms ingenome van homself was, dikwels kritiek en spot uitgelok, onder meer van sy student Heinrich Heine. Die lesings oor die teorie en geskiedenis van beeldende kunste, wat hy in 1827 in Berlyn gehou het, het min byval gevind. Op 12 Mei 1845 is August Wilhelm Schlegel in Bonn oorlede en daar op die Ou Begraafplaas ter ruste gelê.
David Cassidy
David Cassidy (12 April 1950 – 21 November 2017) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Partridge Family (1970), Police Story (1973), David Cassidy - Man Undercover (1978), en Ask Harriet (1998).
Teenpous Eulalius
Eulalius was die vierde teenpous van die Rooms Katolieke Kerk. Hy en Pous Bonifatius I is gelyktydig deur twee verskillende faksies verkies. Die hulp van keiser Honorius is ingeroep om die saak te besleg. Die keiser roep 'n sinode bymekaar, maar dit bring geen uitsluitsel nie. Daar word toe deur die keiser besluit om beide Eulalius en Bonifatius uit Rome te verban totdat 'n besluit geneem is. Eulalius het egter in weerwil van die keiser se bevel vir die Paasfees na Rome teruggekeer en die keiser het sy verkiesing nietig verklaar op 3 April 419. Eulalius het die keiser se bevinding aanvaar en op 29 April 419 vlug hy na Antium. Later word Eulalius 'n biskop onder Pous Celestinus
Bulbine ramosa
Bulbine ramosa is 'n plant wat deel van die Asphodelaceae familie is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Melianthus pectinatus
Die Kruidjie-roer-my-nie (Melianthus pectinatus) is 'n plant wat tot die Francoaceae familie hoort. Die spesie is inheems in Namibië en die Noord-Kaap.
Brian Rawlinson
Brian Rawlinson (21 November 1921 – 23 November 2000) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Adventures of Robin Hood (1955), The Buccaneers (1956), Nicholas Nickleby (1957), en The Onedin Line (1971).
Margaret Mann
Margaret Mann (4 April 1868 – 4 Februarie 1941) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Black Beauty (1921), Four Sons (1928), The Secret Menace (1931), en The Law Rides (1936).
Inge Keller
Inge Keller (15 Desember 1923 – 6 Februarie 2017) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Woman Doctors (1984), Lola and Billy the Kid (1999), en 3 (2010).
Million Dollar Baby
Million Dollar Baby is 'n Amerikaanse rolprent uit 2004 wat geregisseer is deur Clint Eastwood. Die rolprent het vier Oscars gewen tydens die 77ste Oscar-toekenningsaand.
Sweeds-Pommere
Sweeds-Pommere (Duits: Schwedisch Pommern, Sweeds: Svenska Pommern) was die (westelike) gedeelte van die Hertogdom Pommere wat volgens die Vrede van Wesfale in 1648 as keiserlike Ryksleen onder Sweedse bewind gekom het, terwyl Agter-Pommere by Brandenburg-Pruise ingesluit is. Nadat dele van Sweeds-Pommere reeds in die Vrede van Stockholm in 1720 Pruisies geword het, het Swede op die Weense Kongres in 1815 ook die res van die gebied aan Pruise afgestaan.
Carl Schmitt
Carl Schmitt (Plettenberg, Wesfale, 11 Julie 1888 – Plettenberg-Pasel, 7 April 1985) was 'n Duitse politieke filosoof en regsgeleerde. Hy was veral invloedryk gewees in die politieke filosofie en regsfilosofie.
Lewe en werk
Schmitt word beskou as een van die kontroversiële denkers van die twintigste eeu. Tydens die Weimarrepubliek (1918-1932) was hy 'n vurige ondersteuner van die versterking van die grondwet en van 'n verbod op politieke partye wat die grondwet vyandig gesind was, veral die kommuniste. Enkele weke na die magsooname deur Adolf Hitler word Schmitt se eerste artikel gepubliseer waarin hy die nuwe regime steun en 'n oproep doen op ander juriste om die aksie te steun. Hy word in Mei 1933 lid van die Nasionaal Sosialistiese Duitse Werkersparty. Van 1933 tot 1936 werk Schmitt vir die nasionaal-sosialistiese regering en skryf artikels wat die regime steun, met sommiges wat ook uitgesproke anti-semities was.
Ten spyte van sy steun aan die Nazi-bestel word Schmitt desnieteenstaande in Desember 1936, in die SS publikasie  Das schwarze Korps daarvan beskuldig dat hy 'n opportunis, 'n Hegeliaanse staatsdenker en 'n Katoliek is. Die SS beweer voorts dat sy anti-semitisme bloot vertoon is, as gevolg van vroeë uitsprake van hom waarin hy die rasseteorieë van die Nazis gekritiseer het.
Hy word daarna van alle politieke funksies onthef. Na die oorlog word hy gevangegeneem deur die Russe. Na verhoor word hy weer vrygelaat. Daarna word hy deur die Amerikaners gevangegeneem. In 1947 word hy vrygelaat en gaan woon in sy geboortedorp Plettenberg. Schmitt het elke poging tot de-nazifikasie teengestaan wat hom effektief van akademiese werk uitgesluit het. Ten spyte daarvan dat hy geisoleer was van die hoofstroom van akademie het hy sy studies, veral in die internasionale reg voortgesit van die 1950s aan. Hy sou gereeld besoekers ontvang en het ook kontak handhaaf met vooraanstaande denkers soos Alexandre Kojève, Jacob Taubes en Ernst Jünger. Hy sterf in sy geboortedorp op 7 April 1985.
Schmitt was die skrywer van 'n omvangryke oeuvre wat moeilik beoordeel kan word. Sy eerste boek verskyn in 1910, sy laatste artikel in 1978. Schmitt het talle publikasies die lig laat sien. Sy bekendste werk is Der Begriff des Politischen. Die werke van Schmitt dek verskillende temas, waaronder die staatsreg en volkereg sentraal staan. 'n Belangrike gedagte in sy werk is die soektog na 'n sinvolle politieke (wêreld)orde. 'n Tyd lank is Schmitt 'n intellektueel wat 'n rol gespeel het in die opkoms van Nazi-Duitsland. Sedert die jare 90 van die 20ste eeu is daar weer 'n oplewing in belangstelling in sy werk. Sommiges sien in Schmitt as een van die grootste politieke denkers van die twintigste eeu. Ander sien in hom niks meer as 'n gewetenlose opportunis nie.
Sy werk het 'n sterk invloed gehad op vele andere politieke denkers uit sy tyd soos verskeie lede van die Frankfurt Skool soos Max Horkheimer, Theodor Adorno en Walter Benjamin, maar ook op liberale denkers soos Carl Friedrich en Hans Morgenthau. Selfs elemente van die werke van Hannah Arendt en postmoderne denkers soos Jean-François Lyotard en Jacques Derrida kan teruggevoer word na Schmitt.
Benadering
In sy werk benadruk Schmitt altyd die feitelike en menslike aspekte van die politiek en die reg. Hy reageer fel teen opvattinge oor die politiek wat te geïdealiseer word, of wat van die menslike wil afstand doen. So het hy homself sterk uitgespreek teen sy tydgenoot Hans Kelsen, 'n neokantiaan wat in sy werk Das Problem der Souveränität und die Theorie des Völkerrechts, 'n "suiwere teorie van die reg" uiteensit. Kelsen formuleer 'n reg wat in elke situasie en elke tyd regverdig sou wees, dus reg wat afgeskei is van alles wat konkreet menslik is. Schmitt stel daarteenoor dat dit nie moontlik is nie aangesien alle wette ingebed is in tasbare situasies. Uiteindelik, so stel Schmitt dit, is daar nog steeds mense betrokke, self by by die mees abstrakte en universele wette. Die reg is dus uiteindelik altyd mensewerk. Hiermee kritiseer hy ook die filosofiese sienings van John Locke, en kom hy nader aan wat die filosoof Thomas Hobbes stel naamlik dat wette bepaal word nie deur die waarheid nie, maar deur wat die Leviathan, of soewereine mag, oplê.
Schmitt is gekant teen alle vorme van pluralisme, want dit verdeel die staat volgens hom. In hierdie verband kan Schmitt se eie antisemitisme beoordeel word aangesien hy beweer dat die Jode verdeelde lojaliteit sou hê, deur lojaal te wees nie net teenoor die staat maar ook teenoor die Joodse volk en die Tenach.
Soewereiniteit
Sentraal in die werk van Schmitt, soos uiteengesit in Politische Theologie (1922) is die konsep van soewereiniteit, en dus die vraag wat die plek en aard van die konstituerende mag van 'n politiek sisteem is. Die bekende eerste sin van dié werk gee 'n antwoord: "Souverän ist, wer über den Ausnahmezustand entscheidet" (Soewerein is hy wat beslis oor die noodtoestand). In hierdie uitspraak is egter enkele, miskien bedoelde, dubbelsinnighede ingebou. So is dit nie duidelik of über hier dui op die feit dat die soewerein beslis wat 'n uitsondering is of dat hy beslis hoe hy dit gaan oplos nie. Dit blyk, in die lig van Schmitt se filosofie, hy hiermee veral wil sê dat dit nie voor die hand liggend is wat die uitsonderlike gevalle is nie. Daar bestaan met ander woorde geen absolute reël wat oor sulke uitsonderings beslis nie. Volgens Schmitt onthul hierdie uitsondering, juis die ware aard van soewereiniteit, aangesien die uitsondering nie net bepaal word deur die soewerein nie, maar definieer tewens sy mag.
Soewereiniteit is vir Schmitt 'n skeiding tussen wat wel en wat nie onder die juridiese interpretasie val nie. Vir Schmitt is 'n suiwer juridiese interpretatie van soewereiniteit nie voldoende nie, omdat dit maar één kant van die verhaal belig. Die bestaan van die uitsonderings toon juis die menslikheid van die reg. 'n Uitsondering maak is dus enersyds wel die reg bevestig, maar andersyds stel dit dat die reg slegs 'n menslike konstruksie is en dus oortref kan word. Hoewel die soewerein by uitsondering 'n eie beslissing verwyderd van die reg maak.
Frank Gorshin
Gorshin is op 5 April 1933 in Pittsburgh, Pennsilvanië gebore en studeer aan die Peabody Hoërskool en die Carnegie Mellon Universiteit. Hy was van 1957 tot sy dood met Christina Randazzo getroud. Hulle het een seun, Mitchell Gorshin, gehad. Gorshin is op 17 Mei 2005 op 72-jarige ouderdom in Burbank, Kalifornië aan longkanker oorlede.
Carl Schmitt
Soewereiniteit
Hierdie ingrypende soektog na wat soewereiniteit in 'n moderne wêreld nog kan beteken, hou vir Schmitt verband met die idee van 'n  ontnugtering met die wêreld, soos Max Weber dit beskryf dat die metafisiese en teologiese plek gemaak het vir die sekulêre en rasionele. Transendentale idees het met ander woorde minder inpak op mense, maar om die eenheid van 'n nasie te bewaar moet mens op soek gaan na 'n alternatief. Dit kan uiteindelik gevind word in 'n onmiddellike kriterium, en so 'n kriterium kan van waarde wees vir die soewerein. Hy noem Thomas Hobbes wat in reaksie op die toenmalige godsdienoorloë, die idee van 'n Leviathan formuleer, wat die soewerein kan wees. Dit kan Schmitt se steun aan die Nazi-regime en Adolf Hitler tot 'n mate verklaar. Waarskynlik sien Schmitt in Hitler so 'n soewerein aan die werk.
Bertha Mann
Bertha Mann (21 Oktober 1893 – 20 Desember 1967) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Free Love (1930), Caught Cheating (1931), Behind the Mask (1932), en The Final Edition (1932).
Ardi
Ardi is die naam van die fossiele skeletoorblyfsels (ARA-VP-6/500) van 'n Ardipithecus ramidus wat vermoedelik 'n vrou is wat 4,4 miljoen jaar gelede geleef het. Dit is die volledigste vroeë hominiede spesimen, met die grootste dele van die skedel, tande, bekken, hande en voete: vollediger as die voorheen volledigs bekende Australopithecus afarensis-spesimen met die naam "Lucy". Altesaam 125 verskillende stukke bene is gevind.
Ontdekking
Die "Ardi"-skelet is in 1994 by Aramis, Ethiopië, in die droë streek naby die Awasjrivier ontdek deur 'n universiteitstudent, Yohannes Haile-Selassie, toe hy 'n deel van 'n handbeen gevind het. Die res van die ontdekking is gedoen deur 'n span wetenskaplikes onder leiding van die antropoloog Tim D. White en is ontleed deur 'n internasionale groep wetenskaplikes. Op 1 Oktober 2009 het die tydskrif Science 'n versameling van 11 artikels gepubliseer waarin baie aspekte van A. ramidus en sy omgewing beskryf is.
Ardi se fossiele is naby dieroorblyfsels ontdek, wat daarop dui sy het in 'n woudagtige omgewing gewoon, in teenstelling met die teorie dat tweevoetigheid in die savannes ontstaan het.
Sy was nie die eerste fossiel van A. ramidus wat ontdek is nie. Die eerstes is in 1992 in Ethiopië gevind, maar dit het 17 jaar geduur om hulle belangrikheid te besef.
Etimologie
Die woord ardi beteken "grondvloer" en ramid beteken "wortel" in Afar. Dit dui daarop dat Ardi op die grond gewoon het en die wortel van die stamboom van die mens is. Die pithecus-deel kom van die Griekse woord vir "aap".
Beskrywing
Hoewel dit nog nie heeltemal duidelik is hoe Ardi se spesie aan Homo sapiens verwant is nie, was die ontdekking belangrik en het dit toegevoeg tot die debat oor Ardipithecus en sy plek in die menslike evolusie. Argeoloë het opgelet dat Ardi uniek is omdat sy eienskappe besit wat tipies is van beide uitgestorwe primate en vroeë hominiede. Daar word steeds gedebatteer oor die feit of sy tweevoetig was of nie. Haar splitsende groottone is nie tipies van 'n tweevoetige individu nie. Die oorblyfsels van haar bene, voete, bekken en hande dui daarop dat sy regop geloop het wanneer sy op die grond was, maar viervoetig wanneer sy in die bome rondbeweeg het. Haar groottoon sprei taamlik uit van haar voet af om haar 'n beter klouvermoë in die bome te gee.
Anders as sjimpansees, bevat haar voet egter 'n unieke beentjie binne 'n sening, wat haar groottoon sterker gemaak het. As dit saam met haar ander beenstrukture bekyk word, kon dié unieke beentjie haar gehelp het om op twee voete te loop, maar nie so doeltreffend soos Lucy nie.
Van Ardi se tande is nog in haar kakebene vas en toon emalje, wat dui op die eet van vrugte en neute. Die slagtande van A. ramidus is kleiner, en mans en vroue s'n is ewe groot. Dit dui op minder konflik tussen mans, paarvorming en die gesamentlike grootmaak van kinders.
Bekken
As na Ardi se bekken gekyk word, gee dit 'n beter prentjie van haar manier van beweeg. Dit dui daarop dat sy en ander lede van haar spesie regop kon loop. Die verskuiwing na tweevoetigheid begin net-net in Ardi te voorskyn kom, want haar pelvis het eienskappe wat in alle latere hominiede aangetref word en en ook in bestaande Afrika-ape aanwesig is.
Charlotte Kerr
Charlotte Kerr (29 Mei 1927 – 28 Desember 2011) was 'n Duitse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Heldinnen (1960) en in die televisiereeks Raumpatrouille - Die phantastischen Abenteuer des Raumschiffes Orion (1966).
Irene Manning
Irene Manning (17 Julie 1912 – 28 Mei 2004) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Yankee Doodle Dandy (1942), The Desert Song (1943), en Shine on Harvest Moon (1944), en in die televisiereeks Ponds Theater (1953).
Gerald Rawlinson
Gerald Rawlinson (24 Augustus 1904 – 1975) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Rocket Bus (1929), The Night Porter (1930), The Battle of Gallipoli (1931), en Easy Money (1934).
Jayne Mansfield
Jayne Mansfield (19 April 1933 – 29 Junie 1967) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Girl Can't Help It (1956), Will Success Spoil Rock Hunter? (1957), Playgirl After Dark (1960), en Einer frisst den anderen (1964).
Patrick Cassidy (akteur)
Patrick Cassidy (gebore 4 Januarie 1962) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Lois & Clark: The New Adventures of Superman (1993), Smallville (2001), en Castle (2009).
Air Canada
Air Canada is die vlagdraer en grootste lugredery in Kanada volgens vlootgrootte en passasiers vervoer. Die redery, gestig in 1937, onderneem geskeduleerde en huurvlugte van passasiers en vrag na 207 bestemmings wêreldwyd. Dit is 'n stigterslid van die Star Alliance. Air Canada se hoofkwartier is in Montreal, Quebec, terwyl sy grootste spil by die Toronto Pearson Internasionale Lughawe is. Die lugredery se plaaslike diens is Air Canada Express.
Air Canada het 'n vloot van Airbus A330, Boeing 767, Boeing 777 en Boeing 787 Dreamliner wyerompvliegtuie op die langafstandroetes en maak gebruik van die Airbus A320-familie (insluitend die A319, A320, en A321 variante), Boeing 737 MAX 8, en Embraer E190-familie vliegtuie op die kortafstandroetes.
Die redery se bedryfsafdelings sluit in Air Canada Cargo, Air Canada Express, Air Canada Jetz (private stralerhuur) en Air Canada Rouge (ontspanninglugredery). Sy filiaal, Air Canada Vacations, bied vakansiepakkette na meer as 90 bestemmings. Saam met sy plaaslike vennote, bedryf die lugredery gemiddeld meer as 1 602 geskeduleerde vlugte daagliks.
Wollaston-medalje
duimnael|Die Wollaston-medalje Die Wollaston-medalje is 'n wetenskaplike toekenning vir geologie, die hoogste toekenning deur die Geologiese Vereniging van Londen. Die medalje is vernoem na William Hyde Wollaston, en is in 1831 vir die eerste keer toegeken. Dit was oorspronklik van goud (1831-1845), toe palladium, 'n metaal wat deur Wollaston (1846-1860) ontdek is. Volgende weer in goud (1861-1929) en uiteindelik weer in palladium (1930-hede).
Nastassja Kinski
Nastassja Kinski (gebore 24 Januarie 1961) is 'n Duitse aktrise en model. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Tess (1979), Cat People (1982), Paris, Texas (1984), en Terminal Velocity (1994).
Hans Ramberg (geoloog)
Moet nie met Hans Erik Ramberg, die sokkerspeler verwar word nie.
Lewe en Werk
Hy het sy Ph.D van die Universiteit van Oslo in 1946 ontvang. Daarna het hy by die Universiteit van Chicago (1948-1961), die Geofisiese Labratorium van die Carnegie Instituut for Wetenskap (1952-1955), die Universidade Federal de Ouro Preto (1960-1961) en vir die res van sy loopbaan by die Universiteit van Uppsala (1961-1982) gewerk. In 1967 is hy verkies tot lid van die Royal Swedish Academy of Sciences, en in 1972 is die Wollaston-medalje aan hom toegeken.
Andrew Ray
Andrew Ray (31 Mei 1939 – 20 Augustus 2003) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Mudlark (1950) en Woman in a Dressing Gown (1957).
Joseph Castanon
Joseph Castanon (gebore 19 Augustus 1997) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Click (2006) en in die televisiereeks I Hate My 30's (2007).
Artritis
Artritis is 'n term wat verwys na versteurings wat gewrigte affekteer. Simptome sluit gewoonlik gewrigspyn en styfheid in. Ander simptome kan rooiheid, warmte, swelling en verminderde omvang van beweging van die aangetaste gewrigte insluit. In sommige soorte artritis word ander organe ook aangetas. Aanvang kan geleidelik of skielik wees.
Daar is meer as 100 soorte artritis. Twee mees algemene vorme van artritis is osteoartritis en rumatoïede artritis (gewrigsrumatiek).
Behandeling
Behandeling kan die rus van die gewrig en die afwisseling van toediening van ys en hitte insluit. Gewigsverlies en oefening kan ook nuttig wees. Aanbevole medisyne kan afhang van die vorm van artritis en kan pynstillers soos ibuprofen en parasetamol insluit. In sommige omstandighede kan 'n gewrigsvervanging nuttig wees.