cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Samaritane
Die Samaritane (Samaritaanse Hebreeus: ࠔࠠࠌࠝࠓࠩࠉࠌ, Sjomerim (שַמֶרִים‬), "Bewakers/bewaarders/beleeraars (van die Tora)") is 'n etnies-godsdienstige groep inheems aan die Levant en nes die Jode afkomstig van die Israeliete (of Hebreërs) van die antieke Midde-Ooste. Vandag is daar sowat 800 Samaritane. Hulle bly in die dorp Kirjat Loeza op Berg Garizim naby Nablus, Wesoewer, en in die Israeliese stad Holon naby Tel Aviv.
In die 4de eeu was daar volgens skattings enkele honderdduisende Samaritane, maar na eeue se onderdrukking, slagtings, grootskaalse bekeringe tot Christendom in die laat-Antieke Romeinse Ryk en die opkoms van Islam was daar in 1917 nog 146 Samaritane oor. Die naam van die Samaritane is afgelei van die landstreek Samaria waar dié volk ontstaan het. Hulle noem hulself Sjomerim (Bewakers/bewaarders/beleeraars). Die Samaritane praat moderne Hebreeus of Palestynse Arabies. Vir die liturgie gebruik hulle eie variante van die klassieke Hebreeus en Aramees.
Vir Christene is veral die veral van die "Barmhartige Samaritaan" bekend. Volgens die Evangelie volgens Lukas (10,30 –37 ) het 'n Samaritaan 'n ernstig beseerde man versorg, hom na 'n hospitaal gebring en vir sy verdere mediese behandeling betaal, terwyl 'n Joodse priester en 'n Leviet hom geïgnoreer het. Van hierdie verhaal is die benaming vir 'n onselfsugtige helper en verskeie hulporganisasies afgelei.
Erica erinus
Erica erinus is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap waar dit voorkom by Babilonstoring, Kleinrivierberge en die heuwels oos van Stanford. Sy habitat word bedreig deur indringerplante.
Nota
Die outeur het 'n verskil van die binomiale name bespeur tussen SANBI Erica erina en Kew Science:Plant of the World Erica erinus, wat 'n ondersoek verg.
Herbert Baker
Sir Herbert Baker (9 Junie 1862 – 4 Februarie 1946) was 'n Britse argitek wat 'n groot uitwerking gehad op Suid-Afrikaanse argitektuur tussen 1892 en 1912 gehad het. Hy het bygedra tot die skepping van wat op daardie stadium 'n nuwe inheemse argitektuur was en was verantwoordelik vir die ontwerp van bekende bakens soos die Uniegebou in Pretoria, die Rhodes-gedenkteken in Kaapstad en die Suid-Afrika-huis, die Suid-Afrikaanse ambassade in Londen. Hy het sy inspirasie uit die Kaapse volksargitektuur en die Klassiekeherlewingstyl geput.
Hy het talle katedrale, kerke, woonhuise en skole in Suid-Afrika ontwerp, waaronder St George's Katedraal in Kaapstad, St John Kollege in Johannesburg en Michael House in Balgowan. Hy het eredoktorate van Oxford en die Universiteit van die Witwatersrand ontvang en was tot ridder geslaan vir sy ontwerp van die regsgeboue in Nieu-Delhi.
Vroeë lewe
duimnael|links|180px|'n Skets van Baker in sy jonger jare.
Sir Herbert Baker is op 9 Junie 1862 in Cobham, Kent, gebore as die vierde seun van Thomas Henry Baker en Frances Georgina Davies. Sy kindertyd het hy in die plattelandse omgewing van Kent deurgebring, waar afsondering tradisies van goeie vakmanskap bewaar het. Hier het hy die tradisionele boumetodes bewonder en bestudeer: metodes van steen en pleister, verskillende aspekte van hout, middeleeuse kerkbeplanning en steenkonstruksie.
Hy is onderrig aan die Tonbridge Skool, wat hom gevorm het in 'n patroon van leer, godsdiens, lojaliteit en leierskap. Na sy besluit om argitek te word, het hy op sy wiskunde- en meganika studies gestudeer. Met tien ander broers en susters, was daar egter nie genoeg geld om Baker na universiteit te stuur nie, dus het hy in 1879 as vakleerling ingeskryf by sy neef Arthur Baker. Arthur Baker het 'n klein praktyk gehad wat hoofsaaklik doenig was die herstel van ou kerke en die bou van nuwes volgens die Gotiese styl. Herbert het 'n groot belangstelling in hierdie werk getoon en hom daarop toegespits.
Later kon hy dit bekostig om klasse by te woon by die Royal Academy Schools en Architectural Association by te woon, wat deur vooraanstaande argitekte aangebied is. Baker het saans in sy vrye tyd talle museum, soos die Victoria en Albert-museum. Hy het sy socius-lidmaatskapeksamen van die Royal Institute of British Architects eerste in sy klas geslaag.
Na sy driejarige opleiding het Baker by 'n vername argitekfirma, Ernest George en Peto, in Londen gaan werk en sou later ook reise na Frankryk, België en Italië onderneem. In 1884 het hy lid geword van die nuwe Art Guild en in 1891 het hy assessorlid van die Royal Institute of British Architects geword. Hy het ook die Ashpitel-prys vir sy prestasies in sy studies verower.
Loopbaan in Suid-Afrika
In 1892 het hy na die Kaap die Goeie Hoop gegaan om 'n jonger broer, Lionel, op 'n vrugteplaas te help. Skoudadmiraal Henry Nicholson, wat familie van die Bakers en 'n bevelvoerder aan die Kaap was, het Herbert Baker aan die vernaamste Kapenaars voorgestel, ook eerste minister Cecil John Rhodes. Rhodes het hom versoek het om sy afgebrande woning, Groote Schuur, te herbou. Baker het hom sodanig van sy taak gekwyt, dat daar geen tekort aan nuwe opdragte was nie.
Dit was die begin van sy belangrike loopbaan in Suid-Afrika. Eers was sy werk hoofsaaklik die ontwerp en bou van huise en kerke, die opknap van verwaarloosde Kaaps-Hollandse huise, en die versameling van ou meubels, porselein en silwer. Later het hy verskeie kantoor- en ander openbare geboue ontwerp.
Na Rhodes se dood in 1902 en aan die einde van die Engelse oorlog, het Lord Milner Baker genooi om in die Transvaal te praktiseer en tot sy program vir heropbou by te dra.
Tydens die tien jaar wat hy in die Transvaal gewerk het, het Baker 'n nuwe fase van argitektuur begin. Soos in die Kaap het hy eers as baanbreker en organiseerder van mans en materiaal opgetree sodat hy met natuurlike materiaal soos steen, gras, teëls en hout kon bou in plaas van met ingevoerde, voorafvervaardigde boukomponente wat tot op daardie stadium algemeen vir huise gebruik was. Hy het baie huise gebou waarvan sommige herehuise was, sommige plaashuise en ander tot behuisingskemas vir ambagsmanne vir die myne behoort.
Sy steenhuise is gebou van steen wat uit die koppies gebreek was en was Baker se eerste oorspronklike bydrae tot Suid-Afrikaanse argitektuur sedert die Kaaps-Hollandse Barokstyl. Sy behuisingskemas vir die myne het bewys dat argitek-ontwerpte huise net so goedkoop, maar beter was as die hout-en-yster-strukture met steenvoerings wat tot op daardie stadium gebou is.
In 1904 is Baker terug na Brittanje vir 'n besoek aan sy familie. Daar het hy verlief geraak op sy niggie, Florence Edmeades, en die twee is nie lank daarna nie getroud. Florence het saam met hom na Suid-Afrika teruggekeer en die paartjie sou in totaal vier kinders kry.
Die heropbouing van 'n na-oorlogse Suid-Afrika het vir baie opdragte gesorg. Baker het terug na die Transvaal gekeer, waar hy algehele beheer behou het van 'n wydverspreide praktyk wat elke aspek van die boubedryf ingesluit het en deur sy vennote bestuur is. Die vennootskap het kantore in Kaapstad, Bloemfontein en Johannesburg gehad en in die Kaap, die Oranjerivier-Kolonie, die Transvaal en (Suid-) Rhodesië gewerk. Naas die reedsgenoemde ambagshuise, het Baker wetenskaplaboratoriums, groot administrasiekoste en die verandering en vergroting van die Goewerneurswoning in Kaapstad ontwerp.
Baker se grootste argitektoniese geleenthede het hulself voorgedoen na die Unie van Suid-Afrika in 1908 betwis was. In 1909 het hy die Pretoria-stasie ontwerp en in 1910 die Uniegebou op Meintjieskop in Pretoria – sy grootste monumentprestasie. Hierdie geboue kroon sy Suid-Afrikaanse loopbaan en het sedertdien die karakter van Suid-Afrikaanse argitektuur beïnvloed.
Vir die Uniegebou het Baker opdrag gekry op 'm administrasiegebou vir die nuwe Unie te skep. Hy het gepoog om met die eenvoudigste elemente 'n baie ruim en eenvormige indruk te skep. Die terrein waarop die gebou gebou sou word, 'n plato, verdeel deur 'n laagte, het Baker aan die amfiteaters in Griekeland herinner en hy het dieselfde styl op sy ontwerp vir die Uniegebou toegepas, sodat sy gebou twee groot kantoorvleuels gehad het wat gekoppel is deur 'n boogvormige gebou met 'n suilegang.
Een van sy laaste opdragte in Suid-Afrika voor hy na Brittanje teruggekeer het, was die Suid-Afrikaanse Instituut vir Mediese Navorsing in Johannesburg, wat hy in 1912 ontwerp het.
Loopbaan elders
Baker het Suid-Afrika in 1912 verlaat om saam met Sir Edwin Lutyens op die nuwe parlementsgeboue in Nieu-Delhi te werk en om in Engeland te praktiseer. Sy werke in Engeland (en elders) het egter steeds 'n Suid-Afrikaanse tema gehad; hy het die Suid-Afrika-huis in Londen, die Rhodes-huis in Oxford en die Suid-Afrikaanse gedenkteken by Delvillebos aan die Somme in Frankryk ontwerp. Sy prestasies is deur die monargie geëer toe hy in 1923 tot ridder geslaan is.
Moshe Lion
Moshe Lion (Hebreeus: משה ליאון‬; gebore op 6 Oktober 1961 in Tel Aviv) is 'n Israelse entrepreneur, bestuurder en politikus wat aan die plaaslike Yerushalayim Shelanu-party behoort.
Sedert 4 Desember 2018 is hy die tiende burgemeester van Jerusalem (in 2013 het hy vergeefs geprobeer namens die Likoed-party burgemeester van die stad te word). Hy is die stad se eerste burgemeester van Sefardiese afkoms.
Lion het in die militêre rabbinaat van die Israeliese Weermag gedien en ekonomie en rekeningkunde gestudeer aan die Bar-Ilan Universiteit.
In 1990 het hy 'n CPA-ouditeur geword en in 1991 het hy saam met andere die finansiële adviesburo Yitzhaki & Co. opgerig (sedert 2017 is hy op pensioen).
Hy het as ekonomies adviseur gewerk vir Eerste Minister Benjamin Netanyahu en was bestuurder gewees van die Israelse spoorweë en die Jerusalem se ontwikkelingsorganisasie.
The Beatles
The Beatles was 'n legendariese rock 'n' roll-groep wat bestaan het uit vier Britse jongelinge uit Liverpool, naamlik John Lennon, Paul McCartney, Ringo Starr en George Harrison. Hierdie groep het die wêreld se treffersparade reg deur die sestigerjare oorheers soos geen ander groep voor of na hulle ooit weer nie. Hulle was waarskynlik die invloedrykste rock 'n' roll-groep van alle tye. Die 'Fab Four' het 'n populêre histerie in Brittanje begin wat deur die Britse pers as 'Beatlemania' gedoop is en wat na Amerika versprei het. Dit het die Amerikaanse mark oopgestel vir 'n Britse inval van groepe soos die Dave Clark Five, die Rolling Stones en die Kinks.
Met hulle bossiekophaarstyle, kraaglose Pierre Cardin-pakke, speelse geestigheid, lewendige persoonlikhede en genotsugtige houdings teenoor die lewe, het hulle die beliggaming van die sestigerjare se styl geword. Hulle nalantenskap het 'n onmeetbare invloed op hedendaagse popmusiek gehad aangesien hulle die klank van klassieke Amerikaanse rockmusiek in 'n onbeperkte verskeidenheid harmonieë, strukture en klanke verander het. In 1965 het die Beatles 'n koninklike toekenning van die koningin ontvang (as lid van die orde van die Britse Ryk) en in 1988 is hulle in die Rock and Roll Hall of Fame bevestig.
Moshe Lion
Moshe Lion is getroud en het vier kinders.
The Beatles
Geskiedenis
John Lennon se eerste groep, The Quarrymen, het op 6 Julie 1957 in Liverpool by 'n kerkpiekniek gespeel toe John vir Paul McCartney ontmoet het. Hulle gedeelde liefde vir Amerikaanse rock 'n' roll het hulle saamgebind en McCartney het by Lennon se groep aangesluit en sy liedjieskrywer-geesgenoot geword. Na George Harrison by die groep aangesluit het as hoofghitaarspeler het hulle die naam verander na Johnny And The Moondogs en in 1960 het hulle dit weer verander na The Silver Beetles wat later die Beatles geword het.
In Augustus 1960, met Pete Best as hulle nuwe dromspeler, het hulle begin met 'n reeks besoeke aan Duitsland waar hulle aan hulle repertoire in die bierkroeë in die rooiligdistrik van Hamburg gewerk het. Terug in Liverpool, in November 1961, het Brian Epstein, 'n plaaslike platewinkeleienaar, hulle opgemerk terwyl hulle in die Cavern Club gespeel het. Hy het hulle bestuurder geword en Best met 'n ander Liverpool-dromspeler, Ringo Starr, vervang. Hy het ook hulle beeld van 'deugniet' na 'deugsaam' verander.
Na hulle in Mei 1962 'n oudisie met EMI se Parlophone-filiaal geslaag het, het hulle hulle eerste enkelsnit, Love Me Do, opgeneem wat hulle eerste Britse toptwintigtreffer was. In Januarie 1963 is 'n tweede enkelsnit, Please Please Me, vrygestel wat nommer twee op die treffersparades gehaal het. Met die sukses van hulle derde enkelsnit, From Me To You, wat nommer een gehaal het, het 'Beatlemania' uitgebreek en van toe af het die Beatles, orals waar hulle gegaan het, polisiebeskerming benodig teen jillende aanhangers. Later in daardie jaar het She Loves You die enkelsnit met die beste verkope in die Britse geskiedenis geword.
'Beatlemania' het in Februarie 1964 na Amerika versprei toe die Beatles op The Ed Sullivan Show verskyn het met 70 miljoen mense wat gekyk het. In April 1964 was die vyf toptreffer-enkelsnitte en twee toptreffer-albums op die Amerikaanse treffersparades die Beatles en Can't Buy Me Love het die eerste plaat geword wat gelyktydig die nommer 1-posisie op die Britse en Amerikaanse treffersparades beklee het. Tussen 1965 en 1967 het die Beatles ontwikkel van tienerafgode na ware kunstenaars en het hulle met verskeie style begin eksperimenteer, waaronder psigedelies, klassiek, volk en Oosters-spiritualisties.
Na 'n finale konsert op 29 Augustus 1966 in San Francisco het die Beatles opgehou toer en op ateljee-opnames begin fokus en baie meer meesterstukke geproduseer, waaronder Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band en Abbey Road.
Op 27 Augustus 1967 is Brian Epstein oorlede aan 'n oordosis slaappille en die verhouding tussen Lennon en McCartney het vinnig verswak weens spanning en skinderstories. Op 10 April 1970 het McCartney aangekondig dat die groep ontbind. Elkeen het sy afsonderlike rigting ingeslaan en alhoewel al vier solo-albums gemaak het, het nie een naby gekom aan die sukses wat hulle as 'n groep behaal het nie. Alle spekulasies oor of hierdie merkwaardige groep weer herenig sou word, het beëindig toe John Lennon op 8 Desember 1980 deur 'n versteurde aanhanger vermoor is. Harrison is in 2001 aan longkanker oorlede.
Mandela Uitdaagplaat
Die Mandela Uitdaagplaat is ’n internasionale rugbykompetisie wat elke jaar tussen die nasionale rugbyspanne van Australië en Suid-Afrika as deel van die Rugbykampioenskapreeks beslis word Dit is na Nelson Mandela, die eerste president van 'n volledig demokratiese Suid-Afrika, genoem. Die huidige kampioen is Suid-Afrika, nadat hulle die beslissende wedstryde tydens die 2023-Rugbykampioenskapreeks gewen het.
Wedstryde
Bron:
Algeheel
Meeste titels gewen:
Langste tyd gehou deur Australië: 4 jaar (2015–2018, 4 titels elk)
Langste tyd gehou deur Suid-Afrika: 4 jaar (2002–2005, 2 titels)
Sien ook
Soortgelyke rugbykompetisies tydens Die Rugbykampioenskap:
Japan Nasionale Roete 324
Japan Nasionale Roete 324 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Matatiele Plaaslike Munisipaliteit
Die Matatiele Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Alfred Nzo-distriksmunisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Diamond Head
Diamond Head (Hawaiïes: Lēʻahi) is 'n tufsteenformasie op 'n hoogte van 232 meter en 'n bekende baken van Honolulu en Waikiki op die eiland O'ahu (Hawaii, Verenigde State). Die Engelse naam gaan terug op 19de eeuse Engelse seemanne wat klein deeltjies kwartsiet en kalsiet in die bergpiek se gesteente met diamante verwar het.
Suez
Suez (Arabies: السويس) is 'n hawestad in Egipte geleë aan die noordelikste punt van die Golf van Suez. Die suidelike ingang van die Suezkanaal is hier geleë. Die stad het 'n bevolking van sowat 500 000 inwoners. Dit beskik oor 'n olie-raffinadery, twee hawens en 'n groot seepoort. Hoofweë en treinspore verbind die stad met Kaïro, Port Said en Ismailia.
Diamond Head
Lēʻahi of Diamond Head is tans een van die bekendste bergspitse van Hawaii en as 'n tipiese voorbeeld van 'n tufsteenkeël in 1986 tot 'n nasionale natuurmonument (National Natural Landmark) verklaar.
Geologie
Die vulkaankeël se ligging digby die see, sy diep geërodeerde bergkamme en die ovale vorm van sy krater getuig van Diamond Head se dinamiese geologiese geskiedenis. Die eiland O'ahu het tussen sowat 2,5 en 3 miljoen jaar gelede tydens die uitbarsting van twee vulkane ontstaan. Later is die eiland deur grootskaalse erosie geraak, en die huidige bergreekse Ko'olau en Wai'anae is net oorblyfsels van die twee vulkane.
Ná 'n periode van twee miljoen jaar, waartydens die vulkaansone onaktief was, het die vulkaan by die suidoostelike kant van Ko'olau opnuut uitgebars. Die magma, wat in die seewater gestroom het, is deur water en stoom in vulkaanas en klein deeltjies opgesplits. Sodra die deeltjies in die lug gespuit is, is hulle saamgesmelt om tufsteenkeëls soos Diamond Head te vorm. Diamond Head maak tans deel uit van 'n kompleks van vulkaniese slakke-keëls, openinge en lawa-strome wat deur geoloë die Vulkaniese Honolulu-reeks genoem word. Die Ko'olau-vulkaan het met sy uitbarstings naas Diamond Head ook talle van O'ahu se ander bekende bakens geskep soos byvoorbeeld die Punchbowl-krater, Hanaumabaai, Koko Head en Manana-eiland.
Diamond Head is in vergelyking met die Ko'olau-bergreeks se hoofmassa nog betreklik jong. Terwyl die bergreeks reeds sowat 2,6 miljoen jaar gelede ontstaan het, is Diamond Head sowat 200 000 jaar oud en sowat 150 000 jaar gelede geblus.
Die vulkaanuitbarsting, waartydens Diamond Head ontstaan het, was waarskynlk baie kort en het net enkele dae geduur. Die uitbarsting was so hewig soos 'n ontploffing aangesien die seevlak destyds hoër was en die opening oor 'n koraalrif uitgebars het. 'n Tweede faktor, wat tot die ontploffingsagtige uitbarsting gelei het, was die feit dat die opstygende magma met die grondwater in aanraking gekom het. Die kort duur van die uitbarsting verklaar dan ook die simmetriese vorm van die huidige vulkaankeël.
'n Tweede uitbarsting, wat tegelykertyd met dié van Diamond Head plaasgevind het, het die nabygeleë Black Point-lawaskild geskep. Aangesien die uitbarstings wat Diamond Head geskep het van 'n monogenetiese aard was, neem geoloë aan dat Diamond Head in die toekoms geen vulkaniese bedreiging meer inhou nie.
Geskiedenis en mitologie
Volgens die Hawaise mitologie het Hi'iaka, die suster van die vuurgodin Pele, die vulkaankeël Lēʻahi genoem omdat dit baie op die voorhoof (Hawaiïes: lae) van die ahi-vis gelyk het. 'n Ander vertaling van die inheemse naam, "Vuurkopland", verwys na die navigasievuur wat vroeër op die bergpiek aangesteek is om kano's langs die kus te lei. Die Hawaiers het hier 'n tempel (heiau) opgerig en aan hul windgodheid gewy wat die vuur teen termieke, wat dit sou kon geblus het, beskerm het. 'n Moderne vuurtoring is in 1917 opgerig.
Flora en fauna
As gevolg van die halfdroë klimaat, die steil en rotsagtige berghellings en die vlak kratergrond aard veral klein struikgewasse en kruide goed op Diamond Head. Botanici neem egter aan dat die krater vroeër bebos was. Van die oorspronklike inheemse plant- en dierspesies het min bewaar gebly. Teen die begin van die 20ste eeu het reënwater 'n klein kratermeer laat ontstaan wat as 'n habitat vir inheemse eendspesies, meerkoete en kraanvoëls gedien het.
Die huidige fauna en flora van Diamond Head se krater bestaan oorwegend uit spesies wat eers in die 19de eeu na Hawaii ingevoer is. Die hoofsaaklike plantspesies is die kiawe, wat nou verwant is aan mesquite-struike, en die koa haole. Albei het vinnig by die warm en droë klimaat aangepas en is as veevoer gebruik. Tipiese voëlspesies sluit kardinale, duiwe en mossies in.
Japan Nasionale Roete 325
Japan Nasionale Roete 325 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Aleksandr Kuznetsov (akteur)
Aleksandr Kuznetsov (gebore 22 Julie 1992) is 'n Russies-Oekraïens akteur. Hy is bekend vir sy rol in die televisiereeks Лучше, чем люди (2018).
Takeley
Takeley is 'n klein dorp in suidoostelike Engeland, in die graafskap van Essex.
Guggisberg
Guggisberg is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 1539 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2000 het 98,1% van die inwoners Duits gepraat.
Japan Nasionale Roete 326
Japan Nasionale Roete 326 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Erica eriocephala
Erica eriocephala is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Winnie Madikizela-Mandela Plaaslike Munisipaliteit
Die Winnie Madikizela-Mandela Plaaslike Munisipaliteit is, sedert Mei 2011, een van die plaaslike munisipaliteite in die Alfred Nzo-distriksmunisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Dit het tot einde Maart 2021 as die Mbizana Plaaslike Munisipaliteit bekend gestaan.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Bela Lugosi
Bela Lugosi (20 Oktober 1882 – 16 Augustus 1956) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dracula (1931), The Black Cat (1934), Glen or Glenda (1953), en Bride of the Monster (1955).
Erica eriocodon
Erica eriocodon is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Sung Jae-ki
Sung Jae-Ki (Koreaans: 성재기, Hanja: 成在基, 11 September 1967 – 26 Julie 2013) was 'n Suid-Koreaanse politikus, menseregte aktivis, anti-feminis, liberalistiese filosoof en die leier van die Koreaanse Man-vereniging (남성연대 男性連帶).
Sonbrand
Sonbrand is 'n oppervlakkige velinflammasie wat veroorsaak word deur erge blootstelling aan die son of kunsmatige ultravioletstrale. Dit beskadig die oppervlakselle van die vel en klein onderliggende haarvaatjies. Erge sonbrand lei tot die vorming van waterblasies, wat binne 'n paar dae oopbars en die vog vrystel wat onder die epidermis opgedam het. Hierna herstel die gebrande vel weer geleidelik tot sy vorige voorkoms.
Sorg moet gedra word teen sonsteek (erge inflammasie en elektrolietwanbalans) en die opdoen van gereelde sonbrand, wat aanleiding mag gee tot karsinoon (velkanker).
Theo Wendt
Theopil Wendt (* 1874 – † 1951) was 'n Suid-Afrikaanse musikus.
Hy is in 1874 in Londen gebore en ontvang sy opleiding in Engeland en Duitsland. Hy kom as 22-jarige na Grahamstad as musiekonderwyser aan die Diocesan School for Girls en aan St. Andrew's College. Hy het 'n spesiale lied vir die Grahamstadse tentoonstelling van 1918 gekomponeer.
Na etlike jare oorsee vergesel hy die Wheeler-Edwards Light Opera Company in 1912 as hulle dirigent na Suid-Afrika. Met die stigting van die Kaapstadse orkes in 1914 is hy aangestel as dirigent. Hy beklee hierdie pos tot in 1924; hy bedank en aanvaar 'n pos as musiekdirekteur van die pasgestigte Johannesburg Uitsaai-ateljee (Johannesburg Broadcasting Studio).
Hy is in 1951 oorlede.
Mangaandioksied
Mangaandioksied of Mangaan(IV)oksied is 'n bruin of swart vastestof met formule.
Die stof kom as die mineraal pirolusiet voor en word ook bruinsteen genoem.
Mangaanertse
Mangaanertse bevat mangaankarbonaat of mangaandioksied en is taamlik algemeen in die aardkors. Ertse wat suiwer genoeg is om te myn word in Australië, China, Gaboen en Ghana gevind. Die dioksiederts word as 'n poeier in oonde gereduseer tot mangaanoksied wat in swaelsuur oplosbaar is. Dié oplossing word gesuiwer deur koper, nikkel, kobalt, molibdeen, antimoon en arseen te verwyder. Die gesuiwerde oplossing word dan deur elektrolise op titaanelektrodes as elektrolitiese mangaandioksied (EMD) neergeslaan. EMD word veral in droë alkaliese batterye gebruik. Naas EMD bestaan daar ook natuurlike mangaandioksied en chemiese mangaandioksied.
Sinkoksied
ZnO is 'n breë band-halfgeleier van die II-VI-halfgeleiergroep. Die inheemse dotering van die halfgeleier as gevolg van suurstofvakatures of interstisiële van sink is n-tipe. Hierdie halfgeleier het verskeie gunstige eienskappe, waaronder goeie deursigtigheid, hoë elektroniese mobiliteit, breë bandgaping en sterk kamertemperatuur-luminessensie. Hierdie eienskappe is waardevol in opkomende toepassings vir: deursigtige elektrodes in vloeibare kristalskerms, energiebesparende of hittebeskermende vensters, en elektronika as dunfilm-transistors en lig-uitstralende diodes.
Chemiese eienskappe
Suiwer ZnO is 'n wit poeier, maar kom in die natuur voor as die seldsame mineraal sinkiet, wat meestal mangaan en ander onsuiwerhede bevat wat dit 'n geel tot rooi kleur verleen.
Sinkoksied is 'n amfoteriese oksied. Dit is byna onoplosbaar in water, maar dit sal in die meeste sure, soos soutsuur, oplos:
Soliede sinkoksied sal ook in 'n alkalie oplos om oplosbare sinkate te gee:
Mangaandioksied
Mangaanertse
'n Belangrike vervaardiger van EMD in Suid Afrika was Delta EMD wat egter sy werksaamhede in 2014 beëindig het.
Sinkoksied
Chemiese eienskappe
ZnO reageer stadig met vetsure in olies om die ooreenstemmende karboksilate te produseer, soos oleaat of stearaat. ZnO vorm sementagtige produkte as dit met 'n sterk waterige oplossing van sinkchloried gemeng word, en dit word die beste beskryf as sinkhidrosiechloried. Hierdie sement word in tandheelkunde gebruik.
ZnO vorm ook 'n sementagtige materiaal wanneer dit met fosforsuur behandel word; verwante materiale word in tandheelkunde gebruik. 'n Belangrike komponent van sinkfosfaatsement wat deur hierdie reaksie geproduseer word, is hopeite, Zn3(PO4)2·4H2O.
ZnO ontbind en vorm sinkdamp en suurstof teen ongeveer 1975°C en standaard suurstofdruk. As ZnO verhit word met koolstof ontstaan 'n karbotermiese reaksie waarin die sinkoksied omskep word in sinkdamp teen 'n baie laer temperatuur (ongeveer 950°C).
Golf van Aden
Die Golf van Aden (Arabies: خليج عدن‎ Ḫalīǧ ʻAdan, Somalies: Gacanka Cadmeed) 'n deel van die Arabiese See. Dit is tussen Jemen aan die suide van die Arabiese Skiereiland en die lande Djiboeti en Somalië in die Horing van Afrika geleë.
Mangaandioksied
Eienskappe
Dit vorm groen kaliummanganaat onder verhitting met kaliumkarbonaat en suurstof:
Sinkoksied
Chemiese eienskappe
Sinkoksied kan geweldig reageer met aluminium- en magnesiumpoeiers, met gechloreerde rubber en lynolie tydens verhitting, wat 'n brand- en ontploffingsgevaar kan veroorsaak.
Mangaandioksied
Eienskappe
Mangaandioksied is 'n goeie katalis wat byvoorbeeld die ontbinding van waterstofperoksied bevorder.
Die Neanderdallers het dit gebruik om vuur te maak. Mangaandioksied verlaag die ontstekingstemperatuur van hout van 350 grade na 250 grade Celsius.
Mangaandioksiedbatterye
Die oudste toepassing van die stof in 'n battery is die sink / mangaandioksied-battery van Lelanchl'e (1866). Die katode bestaan uit 'n koolstofstaaf in 'n mengsel van koolswart en mangaandioksied in 'n poreuse pot. Die anode is van sink en die (nat) elektroliet is 'n oplossing van ammoniumchloried.
Die battery lewer aanvanklik 1,55V tot 1,70V, wat tot omtrent 0,8V afneem.
Later is die ontwerp gewysig om dit 'n droë sel te maak. Die elektroliet is nou 'n pap van ammonium- en sinkchloried, geïmpregneer in 'n veselvlies.
Sinkoksied
Chemiese eienskappe
Dit reageer met waterstofsulfied om sinksulfied te gee:
Erica eriophoros
Erica eriophoros is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor van die suide van die Sederberg tot by Gydoberg. Die plant se habitat word bedreig deur te hoë voorkoms van veldbrande.
Häutligen
Häutligen is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 250 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2000 het 99,5% van die inwoners Duits gepraat.
Gurbrü
Gurbrü is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 261 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2000 het 97,1% van die inwoners Duits gepraat.
Golf van Aden
As gevolg van die relatief lae vlak van besoedeling is die water ryk aan vislewe en kom verskeie koraalriwwe hier voor.
Seerowery is 'n algemene verskynsel, wat aan die see sy bynaam Pirate Alley gegee het.
Japan Nasionale Roete 327
Japan Nasionale Roete 327 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Golf van Aden
Agtergrond
Die waterweg is deel van die belangrike Suezkanaal-skeepvaartroete tussen die Middellandse See en die Arabiese See in die Indiese Oseaan, met 21 000 skepe wat jaarliks deur ​​die golf gaan. Hierdie roete word dikwels gebruik vir die lewering van Persiese Golf-olie, wat die Golf 'n integrale waterweg in die wêreldekonomie maak. Belangrike stede langs die Golf van Aden sluit die naamgenoot Aden in Jemen in. Ander Jemenitiese stede is Zinjibar, Shuqrah, Ahwar, Balhaf en Mukalla in. Die stede Djiboeti, Berbera en Bosaso is ook ingesluit by die Horing van Afrika se kant.
Ten spyte van 'n gebrek aan grootskaalse kommersiële visvangfasiliteite, ondersteun die kuslyn baie geïsoleerde vissersdorpies. Die Golf van Aden is ryklik voorsien van vis, seeskilpaaie en kreef. Plaaslike visvang vind naby die kus plaas; sardientjies, tuna, koningsvis en makriel maak die grootste deel van die jaarlikse vangste uit. Kreef en haaie word ook plaaslik gehengel.
Historiese name
In die oudheid is die hedendaagse Golf van Aden gesien as 'n uitbreiding van die Eritreïese See, Grieks : Ἐρυθρὰ Θάλασσα, Erythrà Thálassa in Antieke Griekse geografie. Die Grieke het verskeie eilande binne die golf genoem, insluitend Stratonis Insula, hoewel dit nie meer duidelik is watter bestaande eilande watter Griekse name gehad het nie.
In Abu'l-Fida's, A Sketch of the Countries ( Arabies : تقويم البلدان ), is die hedendaagse Golf van Aden die Golf van Berbera genoem, wat wys hoe belangrik Berbera in beide streeks- en internasionale handel gedurende die Middeleeue was tydperk.
Die legendariese navigator Ibn Majid het na die Golf van Aden verwys as die Golf van Berbera in sy 15de eeuse magnum opus The Book of the Benefits of the Principles and Foundations of Seamanship. In sy beskrywing van die Somaliese kus en die breër Indiese Oseaan het hy die destydse kontemporêre verwysing na die Golf gebruik as vernoem na Berbera soos Abu'l-Fida voor hom. Berbera is sedert die oudheid 'n prominente hawe.
Grense
Die Internasionale Hidrografiese Organisasie definieer die grense van die Golf van Aden soos volg aan:
Ekonomie
Die Golf van Aden is 'n noodsaaklike waterweg vir skeepvaart, veral vir Persiese Golf-olie, wat dit 'n integrale waterweg in die wêreldekonomie maak. Ongeveer 11% van die wêreld se seegedraagde petroleum gaan deur die Golf van Aden op pad na die Suez-kanaal of na streekraffinaderye. Die hoofhawens langs die golf is Aden, Balhaf, Bir Ali, Mukalla en Shokra in Jemen; Djiboeti-stad in Djiboeti; Zeila, Berbera Maydh en Las Khorey in Somaliland en Bosaso in Somalië.
In die oudheid was die golf 'n bloeiende gebied van internasionale handel tussen Ptolemaïese Egipte en Rome in die weste en Klassieke Indië, sy Indonesiese kolonies, en Han China in die ooste. Dit was nie beperk tot oorlaai nie, aangesien Jemenitiese wierook, skilpaddop en ander goedere in beide rigtings hoog in aanvraag was. Nadat Egiptiese matrose die moessonwinde ontdek het en regstreeks met Indië handel dryf, het karavaanroetes en hul verwante koninkryke begin ineenstort, wat gelei het tot 'n toename in seerowery in die gebied. Die eerste eeuse Periplus of the Erythraean Sea dokumenteer 'n Egiptiese kaptein se ervarings gedurende hierdie era.
Na die ineenstorting van die Romeinse ekonomie het direkte handel gestaak, maar die Awsan I-hawe, net suid van die moderne stad Aden, het 'n belangrike streeksentrum gebly. In die laat oudheid en die vroeë Middeleeuse tydperk was daar verskeie invalle van Jemen vanuit Ethiopië; ná die opkoms van Islam het die golf herhaalde migrasies van Noordwes-Afrika deur Arabiese setlaars toegelaat.
In die laat 2000's het die Golf ontwikkel tot 'n middelpunt van seeroweraktiwiteit. Teen 2013 het aanvalle in die waters geleidelik afgeneem weens aktiewe private sekuriteit en internasionale vlootpatrollies. Indië ontvang VS$50 miljard se invoere en stuur jaarliks ​​US$60 miljard se uitvoere deur hierdie gebied. As gevolg hiervan, en ter wille van die beskerming van die handel van ander lande, hou Indië 'n oorlogskip-begeleiding in hierdie gebied.
Ruth Zakarian
Ruth Zakarian (gebore 6 Februarie 1966) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Allnighter (1987) en in die televisiereekse The Young and the Restless (1973), Hunter (1984), en The Twilight Zone (1985).
Draadvin-spieëlvis
Die Draadvin-spieëlvis (Alectis ciliaris) is 'n vis wat voorkom in tropiese seë wêreldwyd en word ook aan die ooskus van Afrika gevind, vanaf Algoabaai noordwaarts. In Engels staan die vis bekend as die Threadfin mirrorfish.
Pieter Hauptfleisch
Pieter Hauptfleisch was 'n Suid-Afrikaanse akteur. Hy het in 1973 selfmoord gepleeg.
Copford
Copford is 'n klein dorp in Engelse graafskap van Essex met sowat 1000 inwoners.
Leonard Matsoso
Leonard Matsoso is in 1949 in Pimville, Soweto, gebore. Hy het sy kunsopleiding aan die Polly Street Art Centre in Johannesburg onder Cecil Skotnes, en later ook onder Bill Hart, ontvang. Hy het sy eerste eenmanuitstalling in 1971 in die Goodman-galery in Johannesburg gehou:
In 1973 is 'n spesiale prys vir tekenwerk by die São Paulo-Biënnale aan hom toegeken. In 1972 het hy aan die Bill Ainslei Studio studeer en Frankryk, Engeland en Italië besoek. Daarna het hy as grafiese kunstenaar by die destydse SAUK gewerk.
Matsoso is nie net 'n uitstekende tekenkunstenaar nie, maar ook 'n goeie skilder wat sy figure in drie dimensies opbou. Hy werk in ink, pastel, houtskool en conté-kryt, en maak hoofsaaklik van aardkleure gebruik. Hy beeld die gees van die Swartman met sy mites en legendes te midde van verstedeliking uit. Hy is ook 'n realistiese ekspressionis wat die alledaagse probleme van die township-lewe uitbeeld.
Gedurende sy loopbaan het Matsoso verskeie werke in opdrag van die Staatsteater, Pretoria, geskep, en hy het ook in Preston, Londen en Miami uitgestal.
Piet Mondriaan
Pieter Cornelis (Piet) Mondriaan (Amersfoort, 7 Maart 1872 – New York, 1 Februarie 1944) was 'n Nederlandse kunstenaar en skilder wat 'n groot gedeelte van sy lewe in die buiteland gewoon en gewerk het. Hy word oor die algemeen as 'n pionier van die abstrakte en nie-figuratiewe kuns beskou. Veral sy latere geometries-abstrakte werk, met die kenmerkende horisontale en vertikale swart lyne en primêre kleure, is wêreldberoemd en is 'n bron van inspirasie vir vele argitekte en ontwerpers van toegepaste kuns. Hy was één van die belangrikste medewerkers van die tydskrif De Stijl en ontwikkel 'n eie kunsteorie, wat hy Nuwe Beelding of Neo-plastisisme noem. Hy is buite Nederland beter bekend as Mondrian, 'n verfransing van sy van.
Aleksandr Ustyugov
Aleksandr Ustyugov (gebore 17 Oktober 1976) is 'n Russiese akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rol in die televisiereeks Лучше, чем люди (2018).
Piet Mondriaan
In 1940 emigreer hy van die oorloggeteisterde Europa na om die laaste vier jaar van sy lewe in New York Stad te woon. Sy skilderye van daardie tyd druk die uitbundige stadslewe uit. In sy finale skildery, Broadway Boogie Woogie (1942–1943), word sy dambord-patrone, wat voorheen swart was, nou met blou, grys, rooi en geel geverf. Die geel is glo deur New York se geel taksies geïnspireer.
Japan Nasionale Roete 328
Japan Nasionale Roete 328 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Snylyn
In meetkunde is ’n snylyn van ’n kurwe ’n lyn wat (plaaslik) sny die twee punte op die kurwe. ’n Koord is die interval wat lê tussen die punte waar dit die kurwe sny. Die woord snylyn kom van die Latynse woord secare af wat sny beteken.
Gebruik van 'n snylyn
’n Snylyn kan ook gebruik word om ongeveer die raaklyn van ’n kurwe te kry en op ’n sekere punt P ook. Die snylyn word gedefinieer deur twee krom punte, genaamd P en Q, waar P ’n vaste lyn is en Q ’n veranderlik is, as Q, P benader in die kurwe, word die rigting van die snylyn benader by P (Veronderstel dat die eerste afgeleide van die kurwe kontinu is in die punt P sodat daar slegs een raaklyn is). As gevolg daarvan kan ’n mens die limiet, as Q benader word van die snylyn se gradiënt of rigting is dit die raaklyn. In Kalkulus is die idée van die basis van die geometriese definisie die van ’n afgeleide een.
Erica esterhuyseniae
Erica esterhuyseniae is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Oos- en Wes-Kaap.
Japan Nasionale Roete 329
Japan Nasionale Roete 329 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Lebohang
Lebohang is 'n swart woonbuurt van Leandra, 'n dorp van gemengde rasse in Mpumalanga, Suid-Afrika. Die buurt is 20 km wes van Kinross geleë, tussen die N17 nasionale pad en die R50-pad.
Kathryn Zaremba
Kathryn Zaremba (gebore 24 September 1983) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Sisters (1991), The Jeff Foxworthy Show (1995), The Crew (1995), en The Wonderful World of Disney (1995).
Erica esteriana
Erica esteriana is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Die plant het ook 'n subspesie: ''Erica esteriana subsp. swartbergensis'' (E.G.H.Oliv.) E.G.H.Oliv.
Le Roux Smith le Roux
duimnael|regs|200px|Le Roux Smith le Roux.
Le Roux Smith le Roux (kunstenaarsnaam van Le Roux Smith, Kaapstad, 21 September 1914 – Londen, 27 Augustus 1963) was ’n Suid-Afrikaanse skilder, akteur, omroeper, kunsresensent en –handelaar, wat beskou is as die beste spesialis-muurskilder wat die land tot dusver opgelewer het. Le Roux het berug geraak weens sy betrokkenheid by die Groot Tate-affair. Hy was 48 ten tyde van sy dood, blykbaar weens selfmoord.
Herkoms
duimnael|links|200px|[[Johannes Smith|Johannes Anthonie Smith, Le Roux Smith le Roux se vader.]] Le Roux was ’n seun van Johannes Smith (4 September 1886 – 2 April 1954), ’n skilder en kunsresensent, kunsredakteur van 'n koerant en verslaggewer. Sy moeder was Annie Elizabeth le Roux; vandaar sy kunstenaarsnaam. Sy vader het as skoolseun van nog nie 15 jaar oud nie besluit om tydens die Driejarige Oorlog teen die Britse owerheid te rebelleer. Een nag ontsnap hy uit die beleërde Aberdeen onder geweervuur. Eers sluit hy by kmdt. Gideon Scheepers se kommando aan en veg later onder genl. Wynand Malan. Op 3 Julie 1902 is hy as sestienjarige skolier aan hoogverraad skuldig bevind en gevonnis. Hoewel vrede op 31 Mei 1902 gesluit is, is die Krygswet nie voor 16 September 1902 finaal in Kaapland opgehef nie. Sy doodsvonnis vir hoogverraad (omdat hy as inwoner van die Kaapkolonie teen die Britse owerheid gerebelleer het) is later versag tot lewenslange verlies van stemreg. Hy het sy herinneringe aan die Driejarige Oorlog te boek gestel in Ek rebelleer, wat in 1939 uitgereik is.
Ná die oorlog het Smith, en sy gesin saam met hom, 'n swerwersbestaan gevoer en het hy as verslaggewer gewerk by koerante op Aberdeen, Potchefstroom, Graaff-Reinet en in Pietermaritzburg tot omstreeks 1925. Hy het hom toe by die redaksie van Die Burger as Johannesburgse medewerker aangesluit, waarna hy in 1928 in Kaapstad in dié dagblad se hoofkantoor gaan werk het. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het hy hom by die Ossewabrandwag (OB) aangesluit en dié buiteparlementêre Nazi-gesinde groep se Kaaplandse leier geword. J.A. Smith was blykbaar 'n meer gematigde lid van die OB: Hy was vasbeslote om die Stormjaers, die organisasie se militêre vleuel wat aan die begin van die oorlog beperk was tot Transvaal, maar weldra ook uitgebrei het na die Vrystaat en Natal, uit Kaapland te hou. Dié pogings het misluk.
Le Roux se broer J. Anthonie Smith (Leeukop, distrik Aberdeen, 23 Julie 1910 – Somerset-Wes, 7 Mei 1997) het tallose kerkgeboue ontwerp, onder meer die NG kerk Ladismith, waarvan Le Roux die plafon beskilder het.
Opleiding
Le Roux het in Kaapstad skoolgegaan en matrikuleer in 1930 aan die Hoërskool Jan van Riebeeck en begin in 1931 met sy kunsopleiding aan die fakulteit van skone kunste van die Universiteit van Kaapstad onder leiding van prof. John Wheatley. Hy bestudeer ook argitektuur onder Knapp-Fisher. In 1933 ontvang Le Roux 'n regeringstudiebeurs vir opleiding in muurskildering en vertrek hy na Londen.
Daar sit hy sy studie voort aan die Royal College of Art onder prof. E.W. Tristann, aan die Slade School of Art en aan die Universiteit van Londen. Hy studeer daarna ook aan die Britse Kunsskool in Rome onder Colin Hardie en aan die Britse Kunsskool in Athene. Verder besoek hy ook kunsmuseums in Skandinawië, Nederland, België, Frankryk en Spanje.
Vroeë loopbaan
duimnael|regs|230px|Die vergadersaal van die Ou Mutual-gebou in [[Kaapstad.]] duimnael|links|250px|Detail van die muurskilderye in die Ou Mutual-gebou. Le Roux ontvang sy eerste opdrag 1935 toe hy saam met Eleanor Esmond-White versoek word om 'n muurskildery in tempera vir Suid-Afrika-huis in Londen uit te voer. Drie jaar later help hy met die versiering van die Britse Pawiljoen op die Paryse Wêreldtentoonstelling waarvoor hy 'n spesiale diploma van die Franse regering ontvang. Hy voltooi 'n mosaïek vir Cheltenham College en doen muurskildering vir die Britse passasiersbote die Queen Elizabeth en die Queen Mary. Die onderskeiding val hom ook te beurt dat hy die jongste kunstenaar was wat muurpanele tydens 'n uitstalling in die Tate Gallery in 1938 ten toon stel. In 1939 keer hy terug na Suid-Afrika en voltooi 'n muurskildery vir die Ou Mutual-gebou in Darlingstraat, Kaapstad, en doen verder illustrasies vir boeke, onder meer vir die digbundels van I.D. du Plessis, Land van ons vadere (1943), Die vlammende fez (1945) en Gevreesde vriend (1946). Vir dié werke kry hy eervolle vermelding tydens die Wêreldtentoonstelling van Geïllustreerde Boeke in 1946 in New York
Le Roux is in 1943 aangestel as direkteur van die Pretoriase Kunssentrum en as kurator van die stedelike kunsversameling. Hy tree ook op as raadgewer van die departement van verdediging insake oorlogskuns. Verder slaag hy daarin om die departement van vervoer te oorreed om sy eie kunsversameling byeen te bring en is ook nou gemoeid met die vervaardiging van dokumentêre rolprente van kulturele aard.
Loopbaan in Europa
duimnael|links|210px|Le Roux Smith le Roux werk aan 'n Ou Mutual-muurskildery, 1942. duimnael|regs|200px|Lord Beaverbrook het Le Roux in sy smeerveldtog teen sir John Rothenstein gehelp deur aantygings teen laasgenoemde in sy dagblaaie die Evening Standard en Daily Express te laat publiseer.
Le Roux is vroeg in 1949 na Nederland genooi om muurskilderye vir nuwe Nederlandse passasiersbote te maak en voltooi die werk aan die Jagersfontein. In 1950 word hy as onderdirekteur van die Tate Gallery aangestel, 'n betrekking wat hy vyf jaar lank beklee het. So word hy die eerste kunskenner uit 'n Statebondsland wat so 'n betrekking in Brittanje te beklee. Intussen doen hy ook uitsaaiwerk oor Suid-Afrikaanse aangeleenthede vir die BBC. Sy dienstermyn by die Tate Gallery is egter van 1952 uiters onaangenaam vanweë sy botsing met sir John Rothenstein, die direkteur van die inrigting, en dit gee aanleiding tot sy bedanking in 1954. Wat by die Tate gebeur het, staan bekend as die Groot Tate-affair.
Rothenstein is in 1938 aangestel as direkteur van die Tate en het gesukkel om kuratore te kry wat bereid was om vir net £300 per jaar te werk. Terwyl hy in 1950 op reis was in Suid-Afrika het hy Le Roux ontmoet, wat hom oortuig het dat hy in Suid-Afrika sou ly weens sy opvattings jeens rasseaangeleenthede wat in stryd was met regeringsbeleid. Rothenstein het geswig voor die jong Suid-Afrikaner se sjarme en hom die pos van adjunkkurator by die Tate aangebied. Volgens oorlewering het Le Roux onmiddellik begin konkel om van Rothenstein ontslae te raak sodat hyself direkteur van die kunsmuseum kon word. Hy het sy toegang tot die argief gebruik om inligting op te spoor en uit te lek aan die museum se trustees en die pers wat die direkteur in ’n slegte sou stel, onder meer oor die verkoop van ’n Renoir-skildery sonder dat hy die voorgeskrewe prosedure gevolg het. Dit was egter die wyse waarop Rothenstein belangrike Europese kunsbewegings, soos Fauvisme, Kubisme, Futurisme en Surrealisme, afgeskeep het, wat versamelaars soos Douglas Cooper, ’n kunshistorikus en versamelaar van Kubistiese werke, ontstel het. Cooper se goeie vriend Graham Sutherland, die skilder, was ’n trustee van die tate en het gou onder Le Roux se invloed gekom.
Le Roux het ook ’n bondgenoot gekry in die persoon van Max Aitken, lord Beaverbrook, wie se koerante, die Evening Standard en Daily Express, goedgunstiglik se bekendmakings gepubliseer het. As staatsamptenaar kon Rothenstein nie kommentaar lewer op die persberigte nie. Omdat die aantygings dus onbeantwoord moes bly, het Le Roux se veldtog die steun gewerf van deskundiges soos Denis Mahon, kunskritici soos Denys Sutton van die Financial Times, parlementslede en persmanne, onder andere Kingsley Martin van die New Statesman.
Graham Sutherland se bedanking as trustee, wat ’n sensasie veroorsaak het, en giftige openbare briewe van Douglas Cooper het kritici van die Tate-bestuur laat twyfel oor hul aanvalle. Kort daarna het Rothenstein tydens die opening van ’n uitstalling Cooper se bril van sy gesig af geslaan nadat dié hom uitgelok het. Dié voorval het so hittete tot Rothenstein se ontslag gelei, maar hy kon sy teëstanders daarvan oortuig dat die saak te ver gevoer is. Le Roux se bekendmakings het in die soeklig gekom en in 1954 is hy ontslaan. In die Britse Hoërhuis is Rothenstein se optrede geregverdig en so bly hy aan as direkteur tot 1964.
Rosalind McKever het in 2014 oor dié onsmaaklike gebeure geskryf: "In retrospect the Tate Affair appears as an amusing scandalous tale from yesteryear, closer to the controversial changes in leadership at the Musée Picasso in Paris than the current situation at Millbank. However, the underlying tension about the nature and importance of the British art collected and displayed by Tate is still highly relevant. A perceived bias towards modern and contemporary art over historic art in Tate Britain’s permanent collection displays has been at the heart of much recent criticism.
Oor dié episode en die bedrog wat Le Roux gepleeg het terwyl hy in diens van lord Beaverbrook was, rep die twee gesaghebbende Suid-Afrikaanse bronne oor sy lewe, die Standard Encyclopaedia of Southern Africa (Sesa) en die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek, so te sê geen woord nie. In laasgenoemde skryf F.G.E. Nilant bloot: "Sy dienstermyn by die Tate Gallery is egter van 1952 (af) uiters onaangenaam vanweë sy botsing met sir John Rothenstein, die direkteur van die inrigting, en dit gee aanleiding tot sy bedanking." In die Sesa is H.M. van der Westhuyzen selfs vaer: "Van die begin van 1953 was hy ’n tyd lank adjunkdirekteur van die Nasionale Kunsmuseum, Londen, onder sir John Rothenstein."