cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kontinentskuiwing
Ontwikkeling
Tydens seebodemnavorsing het hierdie verskynsel duidelik na vore gekom. Daar bestaan naamlik dun gordels in die oseaniese kors wat volgens die normale polariteit (van vandag) gemagnetiseer is en ander wat in die teenoorgestelde rigting wys. Hierdie magnetisme word in die rots vasgelê wanneer dit van gesmelte vorm na soliede vorm oorgaan. Daar is vasgestel in watter periodes poolomswaaiing plaasgevind het en daarvolgens kan die ouderdomme van die agtereenvolgende lae bereken word.
Die lae naaste aan die mid-oseaniese rûe is die jongste en die wat die verste daarvan lê, die oudste. Die paleomagnetisme het ook ŉ verdere feit aan die lig gebring. Dit is bekend dat die noordpool nie altyd op presies dieselfde plek gele het nie, maar dit het benewens omswaaiing ook sekere poolswerwinge ondergaan. Die spoor van hierdie poolswerwinge is in die onderskeie periodes in die kontinentrots vasgelê en verskil van kontinent tot kontinent. Die kontinente kon dus nie altyd in dieselfde posisie ten opsigte van mekaar gelê het nie, want anders sou die poolspoor vir almal gelyk moes gewees het. Dit is nou moontlik om die beweging van die kontinente te rekonstrueer.
Teen die einde van die Perm (225 miljoen jaar gelede) was Pangea nog 'n geheel, wat van die suide na die noorde opgeskuif het. Aan die begin van die Perm (280 miljoen jaar gelede) het Pangea nog meer suid gelê en dele van Indië, Suid-Amerika en Afrika was gedeeltelik deur ‘n yskap bedek. Na die Perm het daar 'n skeiding ontstaan, waarby Laurasië verder na die noorde geskuif en Gondwanaland slegs gedeeltelik gevolg het. Antarktika en Australië, wat onderling verbonde was, het hulle nou ook losgemaak van Afrika en Suid-Amerika, terwyl Indië teen 'n relatief groot snelheid na die noorde beweeg het.
Oor die toekomstige bewegings van die kontinente kan niks met sekerheid voorspel word nie. Voorlopig gaan die bewegings waarskynlik nog voort soos in die Tersiêr, gesien in die lig van die aardbewingspanningsones van die aardkors. Dit sal waarskynlik binnekort moontlik wees om die verskuiwing van die kontinente, wat moontlik enkele sentimeter per jaar bedra, regstreeks aan te toon deur metinge vanuit satelliete.
Erica dracomontana
Erica dracomontana is 'n boom wat tot die genus Erica behoort. Die boom is inheems aan KwaZulu-Natal, Lesotho en die Oos-Kaap en sy FSA-nommer is: 574.2
Boeddhistiese kloosterlewe
Die Boeddhistiese kloosterlewe is een van die oudste bestaande vorme van georganiseerde kloosterlewe in die geskiedenis van godsdiens. Kloosters is een van die mees basiese instellings van Boeddhisme. Monnike en nonne is verantwoordelik vir die bewaring en verspreiding van die Boeddha se leerstellings en om leiding te gee aan oningewyde Boeddhiste.
Geskiedenis en ontwikkeling
duimnael|240px|links|Monnike van die [[Tibettaanse Boeddhisteklooster Rato Dratsang in Indië.]]
Die orde van Boeddhistiese monnike en nonne is deur Gautama Boeddha gestig tydens sy lewe meer as 2 500 jaar gelede.
Die Boeddhistiese kloosterleefstyl het ontstaan uit vroeëre sektes van swerwende askete, sommige van hulle onder wie die Boeddha geleer het. Die kloostergemeenskap (sangha) het nie werklik in afsondering gewoon nie; dit was van die oningewyde gemeenskap afhanklik vir basiese kos en klere, en in ruil het die lede van die sangha oningewyde volgelinge gelei op die pad na dharma.
In die Boeddha se leeftyd het ryk burgers baie oorde en tuine verskaf waar die monnike en nonne in die reënseisoen kon woon. Uit dié tradisie het twee soorte leefstyle ontwikkel, soos uiteengesit in die Mahavagga-seksie van die Vinaya- en Varsavastu-geskrifte:
Ná die Boeddha se parinirwana (die dood van iemand wat nirwana behaal het) het die Boeddhistiese orde ontwikkel in ’n hoofsaaklik kloosterbeweging. Die praktyk om in die reënseisoen saam te woon, soos die Boeddha voorgeskryf het, het geleidelik ontwikkel in ’n gevestigde kloosterlewe. Die meeste reëls wat monnike en nonne moet nakom – die Patimokkha – hou verband met so ’n bestaan en gee in groot besonderhede riglyne oor hoe om in so ’n gemeenskap te lewe en met mekaar om te gaan. Die getal reëls wissel van orde tot orde; Theravada-monnike volg sowat 227 reëls. Daar is meer reëls vir nonne.
Kloosterlewe
Die Boeddhistiese kloosterorde word teoreties in twee gemeenskappe verdeel: dié van die manlike bhikkhu en die vroulike bhikkhuni. Hoewel al die Boeddha se volgelinge aanvanklik mans was, het hy vroue as volgelinge toegelaat nadat sy stiefma toestemming gevra het om ’n ingewyde beoefenaar van die godsdiens te wees. Ook die Boeddha se dissipel Ananda het daarop aangedring om vroue in te sluit. Vroulike kloosters is nie in al die skole aanvaar nie, soos in Tibet en Nepal, en het in ander gemeenskappe doodgeloop, soos in Theravada-Boeddhisme. Dit kom nog voor in die Oos-Asiatiese gemeenskappe, en daar is pogings om dit te laat herleef in Suidoos-Asië en Sri Lanka.
duimnael|’n Jong Boeddhistemonnik in ’n debatoefening. Van monnike en nonne word verwag om ’n verskeidenheid rolle in die Boeddhistegemeenskap te vervul. Eerstens moet hulle die leerstellings en dissipline wat nou as Boeddhisme bekend is, bewaar. Hulle moet ’n lewende voorbeeld vir die oningewydes wees en aan hulle die geleentheid gee om meriete te verdien deur geskenke en steun aan die monnike te gee. In ruil vir dié steun moet monnike ’n eenvoudige lewe lei en fokus op die bestudering van die Boeddistiese leerstellings, die beoefening van meditasie en die handhawing van ’n goeie morele karakter. Die belangrikheid van meditasie is ’n onderwerp van debat in die Boeddhistiese gemeenskap. Baie monnike en nonne behou kontak met hul familie.
’n Bhikkhu of bhikkhuni is eers vir ’n jaar of langer ’n samanera (nuwelingmonnik of nuwelingnon). Daar is sekere voorwaardes vir toelating tot die klooster, soos ’n ouderdom tussen 7 en 70 en om nie die sila (gedragskode) te oortree nie. Manlike nuwelinge is gewoonlik baie jonk, maar meestal nie jonger as 8 nie, terwyl vroue eers aansluit as hulle volwasse is. Samaneras lewe volgens die Tien Grondreëls, maar hoef nie by die volle stel kloosterreëls, die vinaya, te hou nie. ’n Nuweling word gewoonlik eers op die ouderdom van 20 of ouer ’n volle bhikkhu of bhikkhuni. In Thailand kry die monnike groot steun van die gewone gemeenskap. Hulle kan hul eed teruggee en na ’n gewone lewe terugkeer. Volgens die vinaya mag ’n vrou daarna nie weer ’n eed aflê nie, maar mans mag dit tot sewe keer doen. As ’n belangrike reël oortree is, mag iemand vir die res van sy lewe nie weer in ’n klooster opgeneem word nie. In Birma, Taiwan en Hongkong is korttermyn-inwydings, soos vir ’n week of maand, soms vir gewone mense moontlik.
Die reëls vir die kloosterlewe is daarop gemik om ’n eenvoudige en gefokusde lewe te lei eerder as een van onthouding en asketisme. Selibaat is baie belangrik en word beskou as die belangrikste faktor wat onderskei tussen ’n gewone en ’n kloosterlewe. Afhangend van die orde, mag monnike net een keer per dag eet, en wel kos wat deur oningewyde ondersteuners verskaf en dikwels deur hulle in die kombuis gemaak is.
Anders as in Christelike kloosters, hoef Boeddhistemonnike nie aan ’n owerste gehoorsaam te wees nie. Daar word egter van hulle verwag om respekvol teenoor meer senior lede van die sangha op te tree. Die Boeddha het nie ’n opvolger aangewys of reëls oor gehoorsaamheid in die kloosterkode opgestel nie. Individuele groepe neem saam besluite deur gereeld vergaderings te hou. Verhoudings tussen onderwyser/leerder en senior/junior kan deur individuele kloosters bepaal word, maar daar is nie amptelike riglyne nie, en senior monnike het ook nie die mag om bevele en opdragte te gee nie. ’n Ab (gewoonlik ’n senior wat nog jonk genoeg is om aktief te wees) is verantwoordelik vir die alledaagse administrasie van die klooster en kan ander aanstel om hom met sy pligte te help. Soms word hy deur die monnike gekies en soms, soos in Thailand, deur die oningewyde gemeenskap.
Plaaslike verskille
Kloosterpraktyke wissel baie van streek tot streek. Dit kan gedeeltelik toegeskryf word aan die verskille in die Boeddhistiese tradisies wat in verskillende dele van die wêreld aanvaar is. Verder is daar verskillende toegewings wat verskil tussen sosiale, geografiese en klimaatstoestande om die lewe van die monnike en integrasie in plaaslike gemeenskappe te vergemaklik. In kouer klimaatstreke mag monnike byvoorbeeld ekstra klere besit en dra wat nie in die algemene reëls bepaal word nie. In gebiede waar bedelary onmoontlik is (weens die verkeer, geografie of teenstand deur die algemene publiek) het kloosters dikwels ’n kombuispersoneel van monnike of oningewydes wat verantwoordelik is vir etes.
Hoewel daar aanvanklik verskeie inwydingstradisies was, bestaan vandag net drie: die Theravada, Dharmaguptaka en Mulasarvastivada.
duimnael|200px|links|’n Monnik in [[Taiwan in die klere van ’n ab.]]
Tibet
Voor die kommunistiese oorname van Tibet in die laat 1940's en vroeë 1950's was meer as die helfte van die land se mans monnike. Dit is nie meer die geval nie. Hoewel hulle gewoonlik die Mahayana-Boeddhisme aanhang wat die deugsaamheid van vegetarisme verkondig, eet Tibettaanse monnike vleis as ’n toegewing vir klimaatstoestande, wat ’n plantgebaseerde dieet in ’n groot mate onprakties maak. Hulle volg die Mulasarvastivada-tradisie.
Lamas (onderwysers) wat die eed aflê en ’n bhikkhu word, mag nie trou nie. Ander onderwysers, ngakpas, is egter nie selibaat nie.
Oos-Asië
In Oos-Asië lewe monnike in groter isolasie as in die meeste ander Theravada-lande. Vanweë die plaaslike geografie, klimaatstoestande en houding jeens bedelary doen monnike in China, Korea, Viëtnam en baie dele van Japan gewoonlik nie bedelrondes nie. In plaas daarvan kry kloosters grootmaatkos soos rys en geld vir die koop van ander kos. Baie monnike en nonne is vegetariërs en baie boer self om kos te voorsien of te verkoop.
’n Verskil in Japan is dat monnike en nonne mag trou. Dit is omdat Saicho, die stigter van die Tendai-skool, ingewyde monnike onder die bodhisattvas verkies het eerder as in die tradisionele vinaya. Dié praktyk het ook Boeddhistiese neigings in Korea en Taiwan beïnvloed. Sommige Koreaanse monnike woon saam met hul vroue in kloosters.
duimnael|180px|’n Jong Boeddhistemonnik in [[Laos.]]
Suidoos-Asië
In Sri Lanka, Thailand, Kambodja, Laos en Myanmar, waar die Theravada-skool oorheersend is, is daar ’n lang tradisie van tydelike inwyding. Baie jong mans sal byvoorbeeld in die skoolvakansie vir ’n week of twee ingewy word om meriete vir geliefdes te wen en kennis oor Boeddhisme op te doen. Mans in Thailand word gewoonlik net ingewy voor hul troue; mans in Laos en Myanmar kan van tyd tot tyd terugkeer na die klooster nadat hulle getrou het, solank hulle hul vrou se toestemming het.
In Thailand, waar die Boeddhistiese instelling tradisioneel met die regering en koningskap verbind is, het ’n meer hiërargiese struktuur ontwikkel wat die administrasie en regulering van kloosters betref. Die stelsel het aanvanklik ontwikkel uit die feit dat monnike aangestel is deur abde van "koninklike kloosters", wat deur lede van die koninklike familie ondersteun is, en hulle het groter aansien gehad as dié van ander kloosters. Die stelsel was redelik onreëlmatig, tot met moderniserings in die 19de eeu toe die sentrale regering ’n meer amptelike stelsel geskep het.
Moderne Thaise monnike kry range volgens hul vermoë om eksamens in Boeddhistiese leerstellings en die taal Pali te slaag en hulle word in al hoe hoër posisies aangestel op grond van hul uitslae in dié eksamens sowel as hul steun onder invloedryke lede van die koninklike familie en regering.
PETM-voorval
Die PETM-voorval (Paleoseen-Eoseen termiese maksimum; Engels: Paleocene Eocene Thermal Maximum) is 'n voorval aan die einde van die Paleoseen sowat 55 miljoen jaar gelede. In slegs 15–20 duisend jaar het die aarde se temperatuur met vyf grade verwarm. Dit is waarskynlik veroorsaak deurdat 2 000 gigaton koolstof (as koolstofdioksied) in die atmosfeer vrygestel is. Die PETM-voorval het tot die grootste diepsee-uitwissing in die laaste 93 miljoen jaar gelei. Ongeveer 35-50% van die diepsee se foraminifera het verdwyn. Op land en in die bolae van die oseane het dit tot 'n opmerklike diversifisering in lewe gelei.
Die PETM-voorval kan goed in die sedimentlae in die oseaan rondom Antarktika waargeneem word. Altwee die - en -isotoopverhoudings vertoon 'n piek van ongeveer -2 %. Die bolae van die oseaan moes 6 tot 8 grade warmer as normaal gewees het tydens die Paleoseen. Daar is ook aanduidings dat die suurgraad van die oseaan laer geraak het. Kalsiumkarbonaat het ook nie meer die bodem van die oseaan bereik nie.
Eoseen-Oligoseen-uitwissing
Die Eoseen-Oligoseen-uitwissing van 33,7 miloen jaar gelede is een van kleiner uitwissingsvoorvalle in die Aarde se geskiedenis.
Dit is nogtans een van die grootste uitwissings van die weekdiere en ander ongewerweldes van die Senosoïkum. Byvoorbeeld in die vlak water voor die Golfkus van die VS verdwyn ongeveer 90% van die weekdierspesies in hierdie tydperk.
Klimaatverandering
Daar is gedink dat die oorgang na die Oligoseen 'n klimaatverandering geken het. Die gemiddelde temperature verander nogtans nie so sterk nie. Dit kan uit die aragoniet in die otoliete van visse bepaal word deur die suurstofisotope te bepaal. Indien dit egter noukeurig gedoen word lyk dit of die winters sowat vier grade kouer geword het. Dit hang dalk saam met die verskyning van 'n yskap op Antarktika wat stadig meer na die suidpool beweeg het. Australië en Suid-Amerika het losgeraak en die huidige sirkumpolêre stroom het ontstaan. Dit het glo die klimaat of Antarktika sterk afgekoel en die eerste yslae het daar gevorm.
Van die groepe wat verdwyn is die foraminifera Discosyslinidae, Asterocyclinidae en 'n deel van die Nummulitidae, wat destyds baie volop gewees het.
Meteore
Die aarde is ook getref deur komete of asteroïdes in hierdie tydperk soos die Russiese Popigai-meteoor. Die planeet het dalk daardeur 'n impakwinter ervaar. Geleerdes stem nogtans nie saam oor die vraag watter rol dit gespeel het nie. Daar is ook aanwysings dat daar 'n reeks voorvalle gewees het wat sowat 10 miljoen jaar geduur het en nie een skielike uitwissing nie.
Grande Coupure
Die Grande Coupure verwys na 'n opmerkelike wysiging in die fossiele van veral soogdiere wat in Europa aangetref word. Dit is moontlik dat hierdie voorval effens later as 33,7 mj het plaasgevind. Een interpretasie is dat Europa uit 'n argipel bestaan het. Omdat die afkoeling van die aarde gelei het tot die vorming van yslae, veral in Antarktika het die vlak van die oseaan laer geword en die Europese eilande het met Asië in kontak gekom en speises wat endemies aan Europa was het uitgesterf.
Monte Soratte
Monte Soratte is 'n alleenstaande berg met ses pieke en 'n hoogte van 691 m bo seevlak wat in die historiese landskap Latium (Italiaans: Lazio) geleë is en tans administratief onder die Metropolitane Stad Rome Hoofstad val, sowat 10 km suidoos van Civita Castellana en 45 km noord van Rome. Die mees nabygeleë nedersetting is Sant'Oreste. Monte Soratte is die enigste noemenswaardige bergpiek in die Tibervallei en maak geologies deel uit van die Sabynse heuwels oorkant die Tiberrivier.
Japan Nasionale Roete 300
Japan Nasionale Roete 300 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Monte Soratte
[[Lêer:Monte-soratte-al-mattino.jpg|duimnael|links|Monte Soratte met oggendmis.
Vides ut alta stet nive candidum Soracte (…) "Jy sien Soracte se piek skitter met 'n dik laag sneeu (…)" Horatius, c. 1,9 – Wintergedig ]] Monte Soratte word sedert die antieke tydperk, toe dit in Latyn as mons Soracte bekendgestaan gestaan het, onder die wêreld se heilige berge gereken en het ingang tot die antieke Romeinse en Romantiese Engelse digkuns gevind. Terwyl Vergilius in sy Aeneïs na Apollo as Soracte se beskermgod verwys, het Horatius se beroemde "Wintergedig" (Carmen 1, 9), wat aan Thaliarchus gerig is, aan die piek gewy. Deesdae is Monte Soratte, anders as deur Horatius beskryf, gedurende die wintermaande nie meer sneeubedek nie. Moontlik was die klimaat gedurende sy leeftyd kouer as vandag.
Die Engelse Romantiese digter Lord Byron verwys in sy lang narratiewe gedig Childe Harold's Pilgrimage, wat tussen 1812 en 1818 gepubliseer is, na die bergpiek.
Frank Lovejoy
Frank Lovejoy (28 Maart 1914 – 2 Oktober 1962) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente In a Lonely Place (1950), I Was a Communist for the F.B.I. (1951), en The Winning Team (1952), en in die televisiereeks Lux Video Theatre (1950).
Merchant Ivory Productions
Merchant Ivory Productions is 'n rolprentgeselskap en produksiemaatskappy wat in 1961 gestig is deur vervaardiger Ismail Merchant en regisseur James Ivory. Hulle het altesame 44 rolprente gemaak, 23 waarvan die skrywer Ruth Prawer Jhabvala verantwoordelik was vir skryf van die draaiboeke. Die oorspronklike doel met die stigting van die Merchant Ivory-produksiemaatskappy was om Engelse rolprente in Indië te maak, maar die geselskap was mettertyd meer aktief in Westerse lande soos Engeland, Amerika en Frankryk.
Merchant Ivory se rolprente word veral geken vir die ikoniese produksies wat in Edwardiaanse Engeland plaasvind, of in Amerika gedurende dieselfde tydperk. Die mees suksesvolle voorbeelde hiervan is hul verwerkings vir die silwerdoek van romans deur Henry James, E.M. Forster en Kazuo Ishiguro: The Europeans (1979), The Bostonians (1984), A Room with A View (1985), Maurice (1987), Howards End (1992) en The Remains of the Day (1993).
Bekende akteurs wat rolverskynings in Merchant Ivory-rolprentprodusksies maak sluit in Helena Bonham Carter, Glenn Close, Simon Callow, Stockard Channing, Ralph Fiennes, Hugh Grant, Anthony Hopkins, Kate Hudson, Laura Linney, Vanessa Redgrave, Christopher Reeve, Natasha Richardson, Emma Thompson, Uma Thurman en Naomi Watts.
Japan Nasionale Roete 302
Japan Nasionale Roete 302 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Vryheidsbeker
Die Vryheidsbeker is ’n internasionale rugbykompetisie wat elke jaar tussen die nasionale rugbyspanne van Nieu-Seeland en Suid-Afrika as deel van die Rugbykampioenskap beslis word. Dit is in 2004, die tiende verjaarsdag van Suid-Afrika se demokrasie, vir die eerste keer beslis.
Wedstryde
Bron:
Algeheel
Meeste titels gewen:
Langste tyd gehou deur Nieu-Seeland: 13 jaar (2010–2023, 10 titels)
Langste tyd gehou deur Suid-Afrika: 2 jaar (2004–2006, 1 titel)
Sien ook
Soortgelyke rugbykompetisies tydens Die Rugbykampioenskap:
Erica drakensbergensis
Erica drakensbergensis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan Suid-Afrika en Eswatini. Volgens SANBI is die plant bekend as Drakensbergheide in Afrikaans.
Lei
Die Hawaise term lei (meervoud: nā lei) verwys na die tipiese blommekrans van Hawaii wat van bloeisels (byvoorbeeld dié van orgideë), sade, vere of ander materiale vervaardig en as 'n groot halssnoer gedra word.
Belangrike persoonlikhede (ali'i) word net soos gaste volgens die Hawaise tradisie met 'n lei vereer. Die kranse word daarnaas ook tydens feestelikhede gedra. Met die opkoms van toerisme op die Hawaii-eilandketting het leis in die 19de en 20ste eeu ook deel van die eksotiese begroeting by die aankoms van toeriste of by toeristefeeste geword. Die lei het sodoende 'n simbool vir Hawaii en sy lewensstyl geword.
Somaliese Wikipedia
Die Somaliese Wikipedia is die Somaliese weergawe van die ensiklopedie Wikipedia. Tans het dit bladsye wat as artikels gedefinieer word, wat dit die 178ste grootste Wikipedia-projek maak.
Zoeloe Wikipedia
Die Zoeloe Wikipedia is die Zoeloe-weergawe van Wikipedia, 'n gratis, ope-inhoud aanlynensiklopedie. Volgens die aantal artikels is dit die grootste Wikipedia-projek.
Aangesien Zoeloe onderling verstaanbaar is deur Xhosasprekers (albei is Nguni-tale) is dit moontlik om artikels uit die Zoeloe-uitgawe maklik in Xhosa te vertaal vir die Xhosa Wikipedia. Soortgelyke transwikipogings is aangewend vir die Skandinawiese taaluitgawes, soos die Sweedse, Noorse en Deense Wikipedias.
Daar is in Januarie 2012 voorgestel dat die Zoeloe Wikipedia gesluit word weens 'n gebrek aan aktiwiteit, 'n voorstel wat verwerp is in Maart 2012.
Emthaleni
Emthaleni is 'n nedersetting geleë in die middel van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Zoeloe Wikipedia
Die Wikipedia het tans bladsye, waarvan  artikels is. Dit het geregistreerde gebruikers, waarvan  as aktief gereken word. Hierdie gebruikers het in totaal wysigings aangebring en  lêers opgelaai.
Tina Wiseman
Tina Wiseman (26 September 1965 – 20 Februarie 2005) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Miami (1997), Dark Confessions (1998), en Hell Mountain (1998), en in die televisiereeks Hotel Erotica (2002).
Tsantsabane Plaaslike Munisipaliteit
Die Tsantsabane Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die ZF Mgcawu-distriksmunisipaliteit in die Noord-Kaap, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Japan Nasionale Roete 303
Japan Nasionale Roete 303 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Heinrich Egersdörfer
Heinrich (ook Heiner) Egersdörfer (Neurenberg, Duitsland, 1853 – Londen, 29 April 1915) was 'n kunstenaar (litograaf, illustreerder en spotprenttekenaar) wat tussen 1884 en ongeveer 1910 in Suider-Afrika gewerk het. Sy sketse is van groot kultuur-historiese belang aangesien hy die Suid-Afrikaanse leefwyse teen die einde van die 19de eeu in sy sketse uitgebeeld het.
Egersdörfer stam uit 'n kunstenaarsfamilie. Deur sy deelname aan die Frans-Pruisiese Oorlog (1870–71) moes hy sy studie in die litografie onderbreek. Nadat hy by verskeie uitgewers in Brittanje en Ierland gewerk het, sluit hy in 1884 in Kaapstad as tekenaar by die pas gestigte South African Illustrated News aan. Aanvanklik is sy sketse na aanleiding van foto's, maar sy onderwerpe kom al hoe meer uit sy eie leefwêreld. Hy teken die daaglikse lewe van die gewone mense en sy sketse omvat o.a. 'n uitsig op 'n plattelandse dorp, 'n poskoets, goud- en diamantdelwerye, 'n plattelandse hotel en kroeg, die dierelewe, posbote in die Kaapse hawe, vendusies, die Parlementsopening en die ingebruikstelling van die spoorlyn na die noorde. Kenners meen dat sy politieke spotprente minder geslaagd is. Uit sy sketse is dit duidelik dat hy oor 'n besonderse waarnemingsvermoë beskik het en dat hy die Afrikaner goedgesind was.
Nadat die tydskrif in 1885 gestaak is, emigreer Egersdörfer na Australië. Hier trou hy met 'n Ierse immigrant. In 1895 keer hy met sy gesin na Suider-Afrika terug. Hy werk o.a. in Zimbabwe en Johannesburg. In hierdie stadium begin hy ook in kleur teken en begin hy met reekse tekeninge.
Net ná 1900 sterf sy vrou en die oudste van sy twee seuns ontval hom in 1910. Egersdörfer was verpletter en keer na Duitsland terug. Die uitbraak van die Eerste Wêreldoorlog keer hom in Londen vas. Hier sterf hy as 'n vergete, maar begaafde kunstenaar.
Egersdörfer se oorspronklike werk is te besigtig in die Africana Museum in Johannesburg en vorm ook deel van die William Fehr-versameling in Kaapstad.
Dr. J.S. Moroka Plaaslike Munisipaliteit
Die Dr. J.S. Moroka Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Nkangala-distriksmunisipaliteit in Mpumalanga, Suid-Afrika.
Hoofplekke
Statistiek SA verdeel vir die 2011-sensus die munisipaliteit in 49 hoofplekke (main place) in:
Caledonrivier
Stroomgebied
Die rivier ontspring in Sentraal- Suid-Afrika in die Malutiberge naby Witsieshoek en die Monantsapas op die Lesotho-grens. Dit vloei suidweswaarts, eers langs Ficksburg en dan langs Maseru verby en is die grens met Lesotho tot by Wepener. Net suidwes van Wepener is die Welbedachtdam. Die rivier vloei verder suidwes en gaan onder die N6 nasionale pad deur tussen Smithfield en Rouxville. Net voor die rivier weswaarts in die Gariepdam invloei (naby Bethulie) lê die Tussen-die-Riviere Wildreservaat tussen die Caledon se suidelike oewer en die Oranjerivier. Dit het voorheen bekendgestaan as die Wilhelminarivier.
Afmetings
Die rivier is 507 km lank, waarvan 290 km die grens tussen Lesotho en die Vrystaat vorm. Sy opvanggebied is 21 500 km² waarvan 6 750 km² in Lesotho geleë is.
Sytakke
Die bekendste sytakke is die Klein-Caledonrivier (wat naby Bethlehem ontspring), Phuthiatsanarivier (wat suid van Maseru in Lesotho ontspring), Leeurivier, en die Slykspruit.
Besproeiing
Weens die afwesigheid van geskikte landbougrond naby die rivier is die ontwikkeling van besproeiingsprojekte blemmer.
Naam
Kolonel Robert Jacob Gordon het die rivier in 1777 besoek. Aanvanklik was die rivier as die Prinses Wilhelminarivier (Wilhelmina van Nederland) bekend, maar in 1809 het kol. Richard Collins (* 1774 - † 1813), die kommisssaris van die oostelike grensdistrikte van die Kaapkolonie, dit na die Kaapse goewerneur van die tyd vernoem.
Damme
Damme in die rivier:
Ventspils
Ventspils (IFA: [ventspi:ls], letterlik "Burg aan die Venta-rivier", Duitse naam: Windau) is 'n stad in die weste van Letland langs die Oossee met 'n oppervlakte van 55,4 vierkante kilometer en 'n bevolking van 43 088 mense (soos op 1 Januarie 2009). Ventspils is vandag veral 'n moderne nywerheidsentrum met een van Letland se beduidendste seehawens wat onder meer Russiese ru-olie en kalisout hanteer.
Nogtans maak die gerestoureerde historiese stadskern en sy skoon strande van Ventspils ook 'n toeristebestemming.
Japan Nasionale Roete 304
Japan Nasionale Roete 304 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Olimpiese Somerspele 1904
Die Olimpiese Somerspele 1904 (Engels: 1904 Summer Olympics), amptelik bekend as die Spele van die IIIde Olimpiade, is in 1904 in St. Louis, Missouri, Verenigde State, as deel van die Wêreldtentoonstelling gehou. Die Wêreldtentoonstelling is ter geleentheid van die Louisiana Purchase se 100-jarige jubileum een jaar later in St. Louis gehou. Die spele is oorspronklik aan Chicago toegeken, maar die Internasionale Olimpiese Komitee het later met 14 stemme teen 2 besluit om die Spele na St. Louis te skuif.
Malomeni
Malomeni is 'n nedersetting geleë in die middel van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Japan Nasionale Roete 305
Japan Nasionale Roete 305 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Olimpiese Somerspele 1904
Sporte
16 Olimpiese sportsoorte in 95 dissiplines is tydens die Spele beoefen. Tydens die Spele is 96 goue medaljes oorhandig. Daarbenewens is wedstryde in verskeie demonstrasiesporte beslis. • 2
Stadions
Vyf sportplekke is tydens die Olimpiese Somerspele 1904 gebruik:
Deelnemende nasies
[[Lêer:1904 Olympic games countries.PNG|duimnael|400px|Kaart van deelnemende nasies in 1904:
Gasheerstad St. Louis]] Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Olimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die getal atlete per land in hakies aangedui: • 3
Daarbenewens vermeld sommige bronne deelnemende atlete van die volgende nasies:
Suid-Afrikaanse deelname
Die Spele was die eerste waar die latere Suid-Afrika verteenwoordig is, hoewel die Unie van Suid-Afrika eers op 31 Mei 1910 gestig is. Die Suid-Afrikaanse span het aan die maraton en toutrek-items deelgeneem, maar het geen medaljes verower nie. Aan die toutrek-wedstryde het vyf Boere deelgeneem, wat tydens die Wêreldtentoonstelling in St. Louis gewerk het. By die marathon het Bertie Harris van die Boere, Len Taunyane van die Tswanas en Jan Mashianu van die Zoeloes deelgeneem. Hulle het ook aan die heruitvoering van die Tweede Vryheidsoorlog tydens die Wêreldtentoonstelling deelgeneem. Tydens die apartheidsjare is die deelname van albei swart atlete meestal verswyg en net die blanke atleet is genoem.
Getal medaljes
Hier is die top tien lande wat medaljes by die Spele verower het:
Johan August Wahlberg
Johan August Wahlberg (1810 – 1855) was 'n Sweedse natuurkundige. Hy het Suid-Afrika in die 1830's deurkruis, veral die Oos-Kaap en het omvattende versamelings skoenlappers en ander insekte opgebou. In 1855 het hy, vergesel van F. Green, 'n reis na die Ngamimeer onderneem. Terwyl hy in Matabeleland gejag het is hy deur 'n olifant doodgetrap.
Die standaard skrywer afkorting J.Wahlb. word gebruik om hierdie individu as die skrywer aan te dui wanneer 'n botaniese naam aangehaal word.
Kofi Annan
Kofi Atta Annan (8 April 1938 – 18 Augustus 2018) was 'n Ghanese diplomaat, en was van 1 Januarie 1997 tot en met 31 Desember 2006 die sewende sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies. In 2001 is die Nobelprys vir Vrede aan Annan en die Verenigde Nasies toegeken.
Naam
Annan se voornaam, Kofi, beteken "op ’n Vrydag gebore". Hy en sy tweelingsuster, Efua, wat in 1991 oorlede is, het albei die middelnaam Atta gehad – dit beteken tweeling in Akan.
Volgens Annan word sy van uitgespreek om te rym met die Engelse woord cannon.
Belangrikste prestasies
Kofi Annan was die eerste swart Afrikaan wat in die pos van sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies (VN) aangestel is. Hy praat 'n aantal Afrika-tale, Engels en Frans en was 'n gerespekteerde persoon in die internasionale gemeenskap.
Een van die grootste uitdagings vir hom was die stryd teen MIV/Vigs, veral in Afrika. Hy het gevra vir die stigting van 'n globale fonds om gesondheidsorg in ontwikkelende lande te bevorder. Annan het ook sy invloed gebruik om Irak te oorreed om hulle te versoen met die uitsprake van die Veiligheidsraad. Hy het ook 'n groot rol gespeel in die uitvoering van die oorgang na 'n burgerlike regering in Nigerië.
In 1999 het Annan 'n internasionale reaksie teen die geweld in Oos-Timor gefasiliteer. Met sy sterk gevoelens oor menseregte het hy probeer om die posisie van die vroue wat in die sekretariaat van die VN werk, te verbeter. Hy het ook gefokus op die bou van sterker verhoudinge met nie-regeringsorganisasies.
In Junie 2001 is hy weer aangestel vir nog 'n termyn en later dieselfde jaar is hy beloon vir sy werk toe hy gesamentlik met die VN die Nobelprys vir Vrede ontvang het.
Lewensgeskiedenis
In 1962 het hy by die VN as 'n administratiewe en begrotingsoffisier vir die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) in Genève begin werk. Annan se loopbaan in die VN het gewissel van werk as assistent-sekretaris-generaal van programbeplanning, begroting en finansies tot hoof van menslike hulpbronne en veiligheidskoördinator.
In 1990, ná die besetting van Koeweit deur Irak, het die sekretaris-generaal vir Annan 'n spesiale opdrag gegee om die terugvoering van meer as 900 internasionale personeel en die vrylating van Westerse gyselaars in Irak te fasiliteer.
Op 1 Maart 1993 is hy aangestel as ondersekretaris-generaal vir vredebewaringsoperasies. In die burgeroorlog tussen Bosnië en Herzegowina was hy betrokke by die oorgang in die vredebewaringsoperasies van die VN-magte na NAVO-magte.
Met die uitsondering van die kort tydjie wat hy as direkteur van toerisme in Ghana gewerk het (1974–1976), het hy sy hele loopbaan lank by die VN gewerk. Op 13 Desember 1996 is Kofi Annan benoem as sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies – die eerste swart Afrikaan wat vir dié pos benoem is. In 2001 is hy vir nog 'n termyn verkies. Hy was getroud met Nane Lagergren, 'n Sweedse prokureur, by wie hy drie kinders gehad het.
Hy sterf op 18 Augustus 2018 in die ouderdom van 80 na 'n kort siekbed.
Mabel Withee
Mabel Withee (1897 – 3 November 1952) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent Once to Every Man (1918).
Haleakalā
Haleakalā oftewel die Oos-Mauivulkaan is 'n massiewe skildvulkaan wat meer as 75 persent van die oppervlakte van die eiland Maui (Hawaiï, Verenigde State) beslaan. Die Hawaiïese naam beteken letterlik "Huis van die Son" en verwys vermoedelik daarna dat die son vir die bewoners van die westelike en sentrale dele van die eiland Maui oor hierdie berg opkom.
Met 'n radius van 34 kilometer is die krater van Haleakalā een van die grootstes op aarde.
Armdruk
Voorkom beserings
Armdruk plaas enorme stres op die boarm (homerus). Meeste mense se bene is nie gewoond aan die tipe stres nie en beserings word verbasend maklik opgedoen. Tipies kom 'n diagonale breek op of onder die middelpunt tussen die skouer en die elmboog voor.
Om beserings te voorkom is dit belangrik om die skouer stil te hou. Daar moet gesorg word dat die hand nooit agter die skouer in beweeg nie. Dis beter om die skouer so te draai dat jy nooit van die hand wegkyk nie. As 'n skeidsregter so 'n fout sien moet hy dadelik die spel stop.
Erica dulcis
Erica dulcis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm.
NG gemeente Kuilsrivier
duimnael|regs|240px|Die NG kerk Kuilsrivier. Dis ontwerp deur [[Folkert Wilko Hesse en ingewy op 29 November 1904.]]
Agtergrond
Op 20 Januarie 1903 het die Ringskommissie van die Ring van Kaapstad op die dorpie Kuilsrivier vergader en tot die stigting van 'n gemeente met dieselfde naam besluit. Die lede van die Kommissie was: di. B.P.J. Marchand, A.F. Malan en J.P. van Heerden. Die kerkrade van Stellenbosch en Durbanville het afgevaardigdes gestuur en as voorstanders van die nuwe gemeente het verskyn: A.J. de Waal. F.C.L. Bosman, J.P. Bosman en P.A.M. Brink. As eerste kerkraadslede is benoem: Ouderlinge F.C.L. Bosman, P.A.M. Brink en A.J. de Waal; diakens D.F. de Villiers, J.P. Bosman. P. de Waal (J.sn.), P.F. de Villiers en P.F. de Wet. Ds. Marchand was konsulent.
Voor hierdie datum het die predikant van Durbanville op vasgestelde datums dienste in die skoolgebou waargeneem. Origens moes die lede van die Kerk met perdekarre die lang afstande na Stellenbosch en Durbanville aflê om die eredienste by te woon en die sakramente te gebruik. Nietemin was baie lede elke Sondag aanwesig. Die oorspronklike naam van Kuilsrivier was De Kuylen-rivier. In sy langsame afloop na Valsbaai tussen sy lae walle het die rivier elke winter ver buitekant sy oewers gelê en vleie met kuile gevorm. Die oorspronklike plaas De Kuilen is nou 'n deel van die munisipale gebied. Die eerste eienaar was kaptein Olof Berg, wat dit omstreeks 1690 van die Oos-Indiese Kompanjie gekoop het. Die Kompanjie het die plek waar die huidige spoorwegstasie is as veepos gebruik en dit was 'n uitspanplek vir reisigers van Kaapstad na Hottentots-Holland, Stellenbosch en Drakenstein. In die loop van die agttiende eeu is daar gaandeweg meer plase in die omgewing van Kuilsrivier aangelê en teen omstreeks 1850 het daar 'n dorpie begin ontstaan.
Volgens 'n besluit van die kerkraad op 5 Januarie 1905 moes die stigtingsdag van die gemeente elke jaar as 'n dankdag gevier word "zoolang de gemeente bestaat". Hieraan is enkele jare lank voldoen, maar daarna is dit ongemerk gestaak.
Eerste leraars
duimnael|regs|160px|Ds. [[Herman van Broekhuizen|Herman Dirk van Broekhuizen was Kuilsrivier se eerste leraar van 1903 tot 1906. Nadat hy 11 jaar leraar van die NG gemeente Pretoria was, het hy oorgegaan na die Hervormde Kerk.]] duimnael|links|270px|Die binnekant van die kerkgebou. duimnael|regs|160px|Ds. H.J. Pienaar, van 1907 tot 1911 Kuilsrivier se tweede leraar. duimnael|links|300px|Die eerste [[pastorie is ontwerp deur Folkert Wilko Hesse, wat ook die kerk ontwerp het, en op 4 Oktober 1904 ingewy. Dis omstreeks 1980 gesloop.]] duimnael|regs|160px|Ds. [[A.J. van Wijk was van 1912 tot 1919 Kuilsrivier se derde leraar.]] duimnael|regs|160px|Ds. [[Johann Koch|J.A. Koch, vierde leraar van 1920 tot 1923.]] duimnael|regs|160px|Ds. J.P. Kriel, leraar van 1924 tot 1937. duimnael|regs|220px|Ds. en mev. P.W.J. van Jaarsveld. Hy was die leraar hier van 1937 tot 1943. duimnael|160px|regs|Ds. Jan Hendrik Lange was leraar hier van 1943 tot 1948. duimnael|regs|160px|Ds. Hendrik Adam Albertyn Lambrechts, leraar van 1948 af.
Die eerste predikant van die gemeente was ds. H.D. van Broekhuizen. Hy is op 13 Augustus 1903 bevestig. Die rede is deur ds. J.H. Neethling van Stellenbosch oor Johannes 1:6 en 7 gehou: "Er was een mens van God gezonden, wiens naam was Johannes. Deze kwam tot een getuigenis, om van het Licht te getuigen, opdat zij allen door hem geloven zouden." Ds. Van Broekhuizen se intreepreek was na aanleiding van 1 Petrus 5:2: "Weidt de kudde Gods, die onder u is, hebbende opzicht daarover, niet uit bedwang, maar gewilliglijk; noch om vuil gewin, maar met een volvaardig gemoed." (1983-vertaling: "Pas die kudde van God wat aan julle toevertrou is, goed op. Hou toesig oor hulle, nie uit dwang nie, maar gewillig soos God dit verwag; nie om eie gewin nie, maar uit toegewydheid.")
Patriarg Tichon van Moskou
Sint Tichon (Russies: Тихон; ) 1865 – 7 April 1925) was van 1917 tot 1925 tydens die vroeë jare van die Sowjetunie die elfde Russies-Ortodokse patriarg van Moskou en die hele Rusland. Hy is op 31 Januarie 1865 in Toropets gebore as Wasili Iwanowitsj Bellawin (Василий Иванович Беллавин).
NG gemeente Kuilsrivier
Eerste leraars
Daar was 10 predikante en twee sendelinge by die geleentheid aanwesig. Gedurende sy bediening is 'n pastorie en die huidige sierlike kerkgebou opgerig. Die kerkperseel is van 'n sekere mnr. Meissenheimer vir £600 aangekoop. In September 1903 is hierdie grond deur ouderling A.J. de Waal as 'n geskenk aan die gemeente gegee. Die inwyding van die kerkgebou, wat ontwerp is deur die gebore Nederlander Folkert Wilko Hesse, het op 29 November 1904 plaasgevind. Die rede is deur ds. Adriaan Moorrees van die Paarl gehou. Die boukoste was slegs £5 146 6s. 3d. Ná ds. Van Broekhuizen het die volgende leraars die gemeente tydens die eerste halfeeu van sy bestaan bedien: H.J. Pienaar, van 28 Februarie 1907 tot 16 Oktober 1911, A.J. van Wijk, van 16 Februarie 1912 tot 16 Junie 1919, J.A. Koch, van 23 Januarie 1920 tot 29 November 1923, J.P. Kriel, van 11 Desember 1924 tot 1 Junie 1937, P.W.J. van Jaarsveld, van 30 Oktober 1937 tot 24 Mei 1943, J.H. Lange, van 2 Oktober 1943 tot 12 Julie 1948, H.A.A. Lambrechts, van 6 November 1948 - ?.
Die kerksaal is in 1924 gebou en die nuwe pastorie in 1937. In 1913 het die kerkraad 'n bemaking van £3 000 uit die boedel van mnr. A. Uys van Durbanville ontvang.
Patriarg Tichon van Moskou
Vroeë lewe
Van 1878 tot 1883 het Bellawin aan die Pskof-kweekskool studeer en in 1888, op 23-jarige ouderdom, as ’n niegeestelike aan die teologiese akademie in Sint Petersburg gegradueer. Hy het na Pskof teruggekeer en ’n instrukteur in morele en dogmatiese teologie aan die kweekskool geword. In 1891 het hy op 26 jaar sy kloostergelofte afgelê en die naam Tichon gekry. Hy was daarna biskop van Lublin en daarna Alaska, wat toe nog deel van Rusland was. Terwyl hy in Noord-Amerika gewoon het, het hy ’n Amerikaanse burger geword.
ADSL
duimnael|300px|ADSL bandbreedte verdeling
NG gemeente Kuilsrivier
Onderwys
Met die stigting van die gemeente het Kuilsrivier reeds 'n A2 Sekondêre Skool gehad waarvan mnr. P.F. de Wet die hoof was. Die eerste skool het in 1874 tot stand gekom met mnr. Van Veersen as enigste onderwyser. Ná hom het die volgende persone die betrekking van hoof beklee: C. Heise, C.M. Vilet, P.J. de Wet, J.D. Meyer. B. v.d.S. de Villiers, C.H. Grové, J. Joubert, C.H. Kuhn en B. Strydom. Die belangstelling in die saak van die onderwys was altyd 'n kenmerk van dié gemeenskap. Die oortuigende bewys hiervan is te vind in die feit dat die plaaslike skool ten spyte van uitstaande en grotere skole op die omliggende dorpe en van koshuisgeriewe wat aangebied is, nie alleen staande gebly het nie, maar aanhoudend gegroei het en op 21 Januarie 1952 tot hoërskool verklaar is. Merkwaardig was ook die loopbane van 'n groot aantal leerlinge van die skool wat belangrike betrekkings in die samelewing – die Kerk, die Staat, die onderwys en die volksdiens oor die algemeen – beklee het.
Verenigings
Die eerste vereniging wat in die gemeente bestaan het, was die Christelike Jongeliede Vereniging. Die lede was nie alleen getrou in hulle verpligtinge nie maar ook geesdriftig in hulle ondernemings. Aan die totstandkoming van die gemeente Kuilsrivier het hulle 'n leidende aandeel geneem deur die ywer wat hulle daarin getoon en die propaganda wat hulle daarvoor gemaak het. In hulle vergaderings is met debatte en voordragte en in hulle konserte is met opvoerings kosbare talente ontdek wat later tot groot nut ontwikkel is. Baie getuig met groot waardering van die geseënde en blywende invloed wat die C.J.V. op hulle lewe uitgeoefen het. Die vereniging het hom ook in belang van die gemeente en van die sending beywer. In 'n paar van die buitewyke het hy geboue opgerig waarin die samekomste van jong mense kon plaasvind en gemeentelike dienste en bidure gehou kon word. Een van hierdie geboue is aan die gemeente Kruispad (later genoem Brackenfell) as geskenk gegee. In ander wyke het die vereniging Sondagskole onder die bruin mense gestig en sinkgeboutjies opgerig waarin die klasse gehou kon word. Met die vertrek van die ouer lede en die opkoms van ander verenigings is die C.J.V. ontbind.
Die plaaslike tak van die Christelike Strewersvereniging het ook 'n groot en geseënde invloed op die gemeentelike lewe uitgeoefen. Die dorpie was maar klein en die meeste lede moes van die plase inkom om die vergaderings by te woon. Tog het die tak altyd 'n sterk lewenskrag vertoon en was dit altyd 'n groot bate vir die Sondagskoolwerk waarin baie van die lede behulpsaam was. In 1951 het die samesmelting van die bestaande verenigings van die NG Kerk plaasgevind en dra dit die naam van die NG Kerk-Jeugvereniging. Met die samewerking van die kerkraadslede word goeie werk verrig en in 'n dringende behoefte voorsien.
Melding moet ook gemaak word van die Vrouesendingbond. Met groot toewyding en inspanning het die susters hulle kragte en gifte gereeld tot die uitbreiding van die Koninkryk van Christus aangewend en was hulle getrou in hulle voorbidding vir hierdie saak. Die helfte van die salaris van 'n werkster in Njassaland is betaal en vir die plaaslike sendingwerk is ruim bygedra. In die skool bestaan daar ook al baie jare 'n tak van die Christen-Studentevereniging en die invloed daarvan op die kinderlewens is van groot waarde.
Sending
Toe die werk van die gemeente in 1903 begin het, was die sendinggemeente Sarepta reeds sestig jaar oud. Dit is in 1843 deur die Rynse Sendinggenootskap gestig en het in sy bestaan nog nooit verswak nie. In die begin is daar moeilike tye beleef en dit het aanleiding gegee tot die naam van Sarepta, wat Smeltkroes beteken. Daarna het die werk voorspoedig gevorder en is daar belangrike dinge veral in belang van die onderwys tot stand gebring. Die volgende leraars het die gemeente bedien: L.F. Esselen (1845-1848). G. Terinden (1848-1862), J. Raath (1862-1893), F. Eich, (1893-1893), F. Weber (1898-1904), W. Holtzapfel (1904-1914), F. Feige (191401932). J. Reuter (1932-1952).
Op Sondag 3 Augustus 1947 is die sendinggemeente aan die NG Sendingkerk (nou die Verenigende Gereformeerde Kerk) oorhandig nadat daar lank onderhandelinge oor die saak gevoer is. Die gemeente het waardevolle eiendomme naby die Kuilsrivier-stasie besit.
Armesorg en Volkswelsyn
Wat die armesorg betref, was die gemeente gelukkig om geen gevalle van ernstige armoede te huisves nie. Die grond is uiters geskik vir tuinbou en selfs die armstes kon hieruit bestaan. Daar was ook altyd werk op die plase te verkry. Aan alimentasie het die kerkraad deur die jare heen in vergelyking met ander maar min uitbetaal. In 1937 is 'n plaaslike inrigting onder die beheer van die Algemene Armesorgkommissie geplaas en daarom word hier daarvan melding gemaak. Dit is die Jan Kriel-tehuis en skool vir epileptici. Die stigters van die inrigting was ds. en mev. J.P. Kriel, wat van 1924 tot 1937 as leraar en leraarsvrou in die gemeente werksaam was. Hulle seun, Jan, is aan die genoemde siekte oorlede en die inrigting is na hom genoem. Aan die begin was die getalle laag maar gaandeweg het die onderneming uitgebrei tot 'n groot gestig met koshuise en 'n doelmatige skoolgebou. Dit het destyds die besonderse ondersteuning van die departemente van Onderwys en Volkswelsyn geniet en het milde bydrae van persone en liggame uit al die dele van die Unie ontvang. Die waarde van die geboue is reeds in 1954 op £140 000 gestel. Die hoof van die inrigting is mnr. W.H. Barnard. As gevolg van nuwe metodes en geneesmiddels vind daar merkwaardige herstelling in baie gevalle plaas en beklee sommige van die leerlinge reeds goed besoldigde betrekkings. Verder moet ook vermeld word dat in die buurt van Eersterivier drie nedersettings omstreeks 1946 deur die Regering gestig is onder die name van: Die Werkkrops, die Werkkolonie en die Nedersetting. Die Werkkolonie-geboue is later verander as 'n tuiste vir die lede van die Werkkorps. Die kerkraad was verantwoordelik vir die geestelike bearbeiding van die inwoners het daarvoor 'n toelae uit die kas van die Algemene Armesorgkommissie ontvang. Die werk was in 1954 nog in die beginstadium en die toekoms sou nog moes aantoon of die onderneming in die beoogde doel slaag.
Patriarg Tichon van Moskou
Vroeë lewe
Hy het in 1907 na Rusland teruggekeer en is aangestel as biskop van Jaroslawl. Ná ’n draai in Vilnius, Litaue, is hy op 21 Junie 1917 verkies tot biskop van Moskou. Hy het op 15 Augustus van dié jaar aartsbiskop geword en op 5 November patriarg.
ADSL
ADSL (Engels vir Asymmetric Digital Subscriber Line ook bekend as Asymmetric Digital Subscriber Loop) is 'n standaard vir 'n digitale tegnologie vir snelle datakommunikasie oor 'n telefoonlyn van koperdraad.
NG gemeente Kuilsrivier
Uitbreiding
Sedert 1903 het die dorp sodanig uitgebrei dat dit in 1951 as munisipale gebied erken is. Die eerste burgemeester, mnr. J.P. Bosman, was 'n seun van die gemeente en ook dienende diaken. Maar ook in die omgewing was daar 'n toestroming van inwoners. Die plase is in persele verdeel en verkoop. Die gevolg hiervan was dat nuwe gemeentes gestig moes word en dat Kuilsrivier telkens 'n gedeelte moes afstaan. So het die volgende gemeentes tot stand gekom: Bellville (1934), Kruispad (Brackenfell, 1944) en Bellville-Suid (1948). Tog het die gemeente met sy halfeeuviering in 1954 nog 1 117 lede getel en die kerkraad was daarvan oortuig dat een leraar nie al die pligte kon behartig nie.