cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Rawls
A Theory of Justice
Eén van sy belangrikste werke is A Theory of Justice uitgegee in 1971. In die boek fokus Rawls op die verdeling van mag, kennis, geld ens. Hy vra hoe sodanige verdeling tot stand kom? Wat lê hieraan ten grondslag? In hoeverre is ons kennis, mag en rykdom aan onsself te danke en in hoeverre aan ongelyke uitgangsposisies? Is die verdeling wel regverdig in die sin van 'billikheid' of 'redelikheid'? Met dié boek neem Rawls die 'sosiale kontrak' onder die loep. Hy daag ons uit om na te dink oor 'n regverdige verdeling van skaars goedere. Wat is regverdigheid eindelik? Rawls stel voor om regverdigheid as redelikheid te stel. "Justice as fairness", word een van die belangrikste beginsels van Rawls. Hy stel dat 'n regverdige verdeling of 'n regverdige gemeenskap alleen tot stand sou kon kom as die persone wat in die gemeenskap hulself - by wyse van 'n denkeksperiment - tydelik agter 'n sluier van onwetendheid laat verskuil. Agter die sluier is hulle onwetend oor die posisie wat hulle in die toekomstige gemeenskap gaan beklee. Hulle weet nie of hulle in 'n ryk of arm milieu gebore word nie, of hulle slim of dom, kerngesond of gestremd, mooi of lelik ens sal wees nie. Hoe sou ons - as ons nie weet waar ons teregkom - die gemeenskap inrig? Sou ons dan opkom vir swakkeres? Of sou ons kies vir 'n liberaale stelsel, waar almal hulself moet red? Rawls dikteer ons nie in sy boek nie; hy nooi die leser slegs uit tot refleksie.
Political Liberalism
'n Ander belangrike werk is Political Liberalism. In die boek bekyk Rawls die multikulturele samelewing. Hoe word gesorg vir 'n stabiele samelewing, as daar verskeie verskillende groepe is? Groepe met ander norme en waardes, 'n ander godsdiens en 'n ander (kulturele) agtergrond. In dié werk identifiseer Rawls die begrip 'oorvleulende konsensus'. Volgens Rawls is dit belangrik dat alle groepe binne 'n samelewing oor die mees essensiële sake eens moet wees. Bepaalde norme en waardes moet deur almal onderskryf word, waarvan 'n mens nie kan wegkom nie. Maar oor alles wat nie essensieel is nie, daaroor mag mense van mening en vervulling verskil. Ons hoef nie almal klone van mekaar te wees nie. Die deel waaroor ons verskil kan byvoorbeeld die vervulling van ons privaatlewe insluit. Belangrik in hierdie teorie is natuurlik wel dat ons onderskeid kan maak tussen dit wat essensieel is en dit wat nie is nie. 'n 'Oorvleulende konsensus' - wat impliseer dat almal dit binne 'n samelewing moet onderskryf - is nodig om 'n stabiele samelewing te skep en wat Rawls in Political Liberalism beskryf is met reg 'n konsensus-teorie. Volledige assimilasie van minderhede is nie nodig nie, maar om heeltemaal langs mekaar te lewe en totaal eie sisteme, waardes en norme in stand te hou, is ook nie reg nie. In dié werk stel Rawls ook die begrip publieke rede bekend, ofwel dit, wat binne 'n samelewing almal dit eens is of eens sou moet word.
Boeke
•	A Theory of Justice. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, 1971. In 1999 kom die hersiene weergawe uit.
•	Political Liberalism. Columbia University Press, 1993. Die slapband is ‘n uitgebreide weergawe van die hardgebinde uitgawe.
•	The Law of Peoples. Met daarin 'The Idea of Public Reason Revisited' Cambridge, Harvard University Press, 1999.
•	Collected Papers. Harvard University Press, 1999.
•	Lectures on the History of Moral Philosophy. Harvard University Press, 2000.
•	Justice as Fairness: A Restatement. Cambridge, Belknap Press, 2001. Dit is 'n kort weergawe van die teorieë van Rawls.
Artikels
•	A Study in the Grounds of Ethical Knowledge., proefskrif, Princeton University, 1950.
•	Outline of a Decision Procedure for Ethics. Philosophical Review (April 1951), 60 (2): 177-197.
•	''Two Concepts of Rules. Philosophical Review'' (Januarie 1955), 64 (1):3-32.
•	Justice as Fairness. Journal of Philosophy (Oktober 24, 1957), 54 (22): 653-662.
•	Justice as Fairness. Philosophical Review (April 1958), 67 (2): 164-194.
•	The Sense of Justice. Philosophical Review (Julie 1963), 72 (3): 281-305.
•	Distributive Justice: Some Addenda. Natural Law Forum (1968), 13: 51-71.
•	Reply to Lyons and Teitelman. Journal of Philosophy (Oktober 5, 1972), 69 (18): 556-557.
•	Reply to Alexander and Musgrave. Quarterly Journal of Economics (November 1974), 88 (4): 633-655.
•	Some Reasons for the Maximin Criterion. American Economic Review (Mei 1974), 64 (2): 141-146.
•	Fairness to Goodness. Philosophical Review (Oktober 1975), 84 (4): 536-554.
•	A Kantian Conception of Equality. Cambridge Review (Februarie 1975), 96 (2225): 94-99.
•	The Basic Structure as Subject. American Philosophical Quarterly (April 1977), 14 (2): 159-165.
•	Kantian Constructivism in Moral Theory. Journal of Philosophy (September 1980), 77 (9): 515-572.
•	The Priority of Right and Ideas of the Good. Philosophy & Public Affairs (herfs 1988), 17 (4): 251-276.
•	The Domain of the Political and Overlapping Consensus. New York University Law Review (Mei 1989), 64 (2): 233-255.
•	Roderick Firth: His Life and Work. Philosophy and Phenomenological Research (Maart 1991), 51 (1): 109-118.
•	''The Law of Peoples. Critical Inquiry'' (herfs 1993), 20 (1): 36-68.
Pryse
•	Rolf Schock-prys vir logika en filosofie (1999)
•	Lid van Verdienste by Juridiese Fakulteitsvereniging QBDBD van die Vrye Universiteit
Marilyn Burns
Marilyn Burns (7 Mei 1949 – 5 Augustus 2014) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Texas Chain Saw Massacre (1974), Texas Chainsaw Massacre: The Next Generation (1994), en Texas Chainsaw 3D (2013).
Chondrosiidae
Chondrosiidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Indiër (sterrebeeld)
Die Indiër (Latyn: Indus) is ’n sterrebeeld in die suidelike hemelruim. Dit was een van die 12 sterrebeelde wat in die 16de eeu deur Petrus Plancius geskep is na aanleiding van waarnemings deur Pieter Dirkszoon Keyser en Frederick de Houtman. Dit is nie bekend of die naam verwys na ’n inboorling van Noord-Amerika of van Nederlands-Indië nie.
Ruimtevoorwerpe
Die Indiër bevat nie enige helder sterre nie. Alpha Indi is die helderste ster; dit is ’n oranje reus met ’n magnitude van 3,1 en is sowat 101 ligjare van die Aarde af. Epsilon Indi is een van die naaste sterre aan die Aarde, sowat 11,8 ligjare weg. Dit is ’n oranje dwerg van 4,7 mag, effens kleiner en kouer as die son.
Daar is een helder dubbelster in die Indiër, Theta Indi. Dit bestaan uit twee wit sterre van 4,5 en 7 mag en is 97 ligjare van hier. Die enigste helder veranderlike ster is T Indi, ’n rooi reus 1 900 ligjare van die Aarde af met ’n periode van 11 maande. Sy minimum magnitude is 7 mag en sy maksimum 5 mag.
FOSATU
Die Federation of South African Trade Unions (FOSATU) was 'n vakbond-federasie wat deur 'n kongres oor die naweek van 14–15 April 1979 in Hammanskraal gestig is. Vyf dae later, op 20 April, is die nuwe vakbond-federasie amptelik bekendgestel. Die wortels van FOSATU lê in die spontane 1973-stakings in Durban en Pinetown deur swart werkers ('n deel van die sogenaamde "Durban Moment"). Op 1 Desember 1985 het FOSATU ontbind en 'n deel van die nuwe Congress of South African Trade Unions (COSATU) geword.
Albert Luther
Albert Luther (25 Januarie 1888 – 14 November 1962) was 'n Deense akteur en komponis. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Blue Blood (1912), Hans store aften (1946), Kampen mod uretten (1949), en Susanne (1950).
Sidonius Apollinaris
Gaius Sollius (Modestus) Apollinaris Sidonius of Sint Sidonius Apollinaris (5 November van 'n onbekende jaar, moontlik 430 – Augustus 489) was 'n digter, diplomaat en biskop. Sidonius is "die belangrikste enkele behoue outeur uit vyfde eeuse Gallië" volgens Eric Goldberg. Hy was een van vier vyfde tot sesde eeuse Gallo-Romeinse aristokrate van wie 'n aansienlike getal briewe behoue is; die origes is Ruricius, biskop van Limoges (507 oorlede), Alcimus Ecdicius Avitus, biskop van Vienne (518 oorlede) en Magnus Felix Ennodius van Arles, biskop van Ticinum (534 oorlede). Hulle het almal behoort tot die nouverbonde aristokratiese Gallo-Romeinse netwerk wat die biskoppe van Katolieke Gallië verskaf het. Sy feesdag is 21 Augustus.
Lewe
Sidonius is in Lugdunum (Lyon) gebore. Sy vader Apollinaris (ca. 405 gebore) was die prefek van Gallië onder Valentinianus III tussen 425 en 455 en die seun van 'n ander Apollinaris, wat Praetoriaanse prefek van Gallië was voor 409, en 'n vriend van sy opvolger Decimus Rusticus. Hy blyk die afstammeling van nóg 'n Apollinaris te wees, die prefek van Gallië onder Konstantyn II tussen 337 en 340.
Sidonius het om en by 452 met Papianilla getrou. Sy was die dogter van keiser Avitus. Sy lewe en vriendskappe het hom in die midde van 5de eeuse Romeinse sake gestel.
In 457 het Majorianus die ryk van Avitus ontneem, en op die stad Lyon beslag gelê, waar Sidonius in sy hande geval het. Nietemin het die reputasie van die aristokraat se geleerdheid Majorianus oortuig om hom met die grootste eerbied te behandel. Op sy beurt het Sidonius 'n panegiriek tot sy eer opgestel (soos wat hy voorheen vir Avitus gedoen het), wat vir hom 'n standbeeld te Rome en die hertogtitel gewin het. In 467 of 468 het keiser Anthemius hom beloon vir die panegiriek wat hy tot sy eer geskryf het, deur hom te bevorder tot die pos van stadsprefek van Rome tot 469, en daarna tot die waardigheid van patrisiër en senator. In 470 of 472, is hy verkies om Eparchius op te volg in die bisdom van Auvergne (Clermont, tans Clermont-Ferrand).
Met die verowering van die stad deur die Gote in 474 het hy gevangenestraf ontvang, aangesien hy 'n aktiewe aandeel aan die verdediging daarvan gehad het; maar hy is daaropvolgend in sy posisie herstel deur Euric, koning van die Gote, en het sy kudde bearbei soos hy voorheen gedoen het – 'n taak wat hy tot sy dood behartig het.
Werke
Sy behoue werke is sy Panegirieke oor verskillende keisers (waarin hy grootliks uit Statius, Ausonius en Claudianus ontleen), wat verskillende belangrike politieke gebeure dokumenteer. Carmen 7 is 'n panegiriek aan sy skoonpa Avitus by sy inlywing as keiser. Carmen 5 is 'n panegiriek aan Majorianus, wat getuig van Sidonius se vermoë om die natuurlike agterdog en vyandigheid te oorkom jeens die man wat vir die dood van die skoonpa verantwoordelik was. Carmen 2 is 'n panegiriek aan die keiser Anthemius, deel van Sidonius se pogings om as Urban prefek van Rome aangestel te word; verskeie voorbeelde van geleentheidsverse; en nege boeke van Briewe, waaroor W.B. Anderson opmerk, "Wat ook al jou opinie oor hul styl en diksie, bly die briewe van Sidonius 'n onskatbare bron van inligting oor vele aspekte van die lewensomstandighede van sy tyd." Ten spyte van die gestrenge diksie, onthul hierdie Briewe Apollinaris as 'n man van gemoedelike temperament, met 'n voorliefde vir goeie lewenskwaliteit en plesier. 'n Brief van Sidonius gerig aan Riothamus, "Koning van die Brittones" (c. 460) is besonders interessant, aangesien dit getuienis verskaf van 'n koning of militêre leier met betrekkinge met Brittanje, van om en by die tydvak van Koning Arthur se lewenstyd. Die beste uitgawe is dié in die Monumenta Germaniae Historica (Berlyn, 1887), wat 'n oorsig oor die manuskripte bied. 'n Engelse vertaling van sy digkuns en briewe deur W.B. Anderson, met bygaande Latynse teks, is deur die Loeb Classical Library gepubliseer (volume 1, wat sy gedigte bevat en boeke 1-3 van sy briewe, 1939; orige briewe, 1965).
Gregorius van Tours vermeld Sidonius as 'n man wat die Mis uit sy geheue kon opsê (sonder 'n sakramentarium) en wat onvoorbereide toesprake kon lewer sonder huiwering.
Jean-Jacques Rousseau
Jean-Jacques Rousseau (* 28 Junie 1712 in Genève; † 2 Julie 1778 in Ermenonville (Oise) naby Parys) was 'n Geneefse skrywer, filosoof, opvoedkundige, natuurnavorser en komponis van die Verligtingstydperk. As beduidende wysgerige was hy een van die wegbereiders van die Franse Rewolusie en het 'n groot invloed op die 19de- en 20ste-eeuse opvoedkunde en politieke teorieë uitgeoefen.
Sy Discours sur l'origine et les fondements de l'inégalité parmi les hommes (Diskoers oor die oorsprong en grondslag van ongelykheid tussen mense) en Du contrat social; ou Principes du droit politique (Oor die sosiale kontrak; of die Beginsels van politieke reg), is hoekstene in moderne politieke en sosiale denke. Rousseau se sentimentele roman Julie ou la Nouvelle Héloïse (Julie, of die Nuwe Héloïse) (1761) was belangrik vir die ontwikkeling van preromantiek en romantiek in fiksie. Sy Émile, ou De l’éducation (Emile, of oor die Onderwys) (1762) is 'n opvoedkundige verhandeling oor die plek van die individu in die samelewing. Rousseau se outobiografiese geskrifte – die postuumgepubliseerde Les Confessions (Belydenisskrifte saamgestel in 1769), 'n begin van die moderne outobiografie, en die onvoltooide Les rêveries du Promeneur Solitaire (Die dagdrome van 'n Eensame Wandelaar) (saamgestel 1776–1778) – het die laat 18de-eeuse “Tydperk van Ontvanklikheid” (Age of Sensibility) geïllustreer en 'n verhoogde fokus op subjektiwiteit en introspeksie gebring wat later moderne skryfwerk gekenmerk het.
Jeug
Rousseau is gebore in Genève, wat destyds 'n stadstaat was en 'n Protestantse assosiaat van die Switserse Konfederasie (nou 'n kanton van Switserland). Sedert 1536 was Genève 'n Hugenote-republiek en die setel van Calvinisme. Vyf geslagte voor Rousseau het sy voorouer Didier, 'n boekhandelaar wat moontlik Protestantse traktate gepubliseer het, die vervolging van Franse Katolieke vrygespring deur in 1549 na Genève te vlug, waar hy 'n wynhandelaar geword het.
Rousseau was trots daarop dat sy familie, van die Moyen-orde (of middelklas), stemreg in die stad gehad het. Gedurende sy hele lewe onderteken hy sy boeke "Jean-Jacques Rousseau, burger van Genève".
Genève, in teorie, was "demokraties" beheer deur sy manlike stemgeregtigde "burgers". Die burgers was 'n minderheid van die bevolking in vergelyking met die immigrante, na verwys as 'inwoners', wie se afstammelinge 'inboorlinge' genoem is en steeds nie stemreg gehad nie. Trouens, in plaas van deur die stemme van die 'burgers' bestuur te word, word die stad beheer deur 'n klein aantal welgestelde gesinne wat die "Raad van Tweehonderd" uitgemaak het; hierdie het hul mag gedelegeer aan 'n uitvoerende groep met 25 lede, onder wie die "Klein Raad".
Daar was baie politieke debatte in Genève, wat ook die handelaars insluit. Baie besprekings was oor die idee van die soewereiniteit van die mense, waarvan die heersende oligargie-klas 'n bespotting gemaak het. In 1707 protesteer 'n demokratiese hervormer genaamd Pierre Fatio teen hierdie situasie en sê "'n soewerein wat nooit 'n daad van soewereiniteit verrig nie, is 'n denkbeeldige wese". Hy is op bevel van die Klein Raad gefusilleer. Jean-Jacques Rousseau se pa, Isaac, was op daardie stadium nie in die stad nie, maar Jean-Jacques se oupa ondersteun Fatio en word daarvoor gestraf.
Rousseau se pa, Isaac Rousseau, het sy oupa, pa en broers gevolg in die horlosiebedryf. Hy het ook vir 'n kort tydperk dans aangebied. Isaac, ondanks sy ambagstatus, was goed opgevoed en lief vir musiek. Rousseau het geskryf dat " 'n Geneefse horlosiemaker, 'n man is wat oral voorgestel kan word; 'n Paryse horlosiemaker is slegs geskik om oor horlosies te praat".
In 1699 het Isaac politieke probleme ondervind as gevolg van 'n rusie met besoekende Engelse offisiere, wat in reaksie hulle swaarde getrek en hom gedreig het. Nadat plaaslike amptenare ingegryp het, is dit Isaac wat gestraf word, aangesien Genève bekommerd was oor die behoud van sy bande met vreemde moondhede.
Rousseau is op 28 Junie 1712 gebore, en hy sou later vertel: "Ek is amper sterwend gebore, hulle het min hoop gehad om my te red". Hy is op 4 Julie 1712 in die groot katedraal gedoop. Sy ma sterf aan kraamkoors nege dae na sy geboorte, wat hy later as "die eerste van my terugslae" beskryf het.
Rousseau kon nie onthou hoe hy geleer lees het nie, maar hy onthou hoe sy pa, toe hy vyf of ses was, sy liefde vir lees aangemoedig het:
“Elke aand, na ete, lees ons 'n deel van 'n klein versameling romans [avontuurverhale], wat van my ma gekom het. My pa se doel was net om my lees te verbeter, en hy het gedink dat hierdie vermaaklike werke bereken is om my 'n voorliefde daarvoor te gee; maar ons was spoedig so geïnteresseerd in die avonture wat hulle bevat, dat ons afwisselend hele nagte saam gelees het en dit nie kon toelaat om op te hou voor die einde van 'n bundel nie. Soms, in die oggend, toe ek die swaeltjies by ons venster hoor, het my pa, wat skaam was oor hierdie swakheid, uitgeroep: "Kom, kom, laat ons gaan slaap; ek is meer 'n kind as wat jy is." (Les Confessions, Boek 1)
Rousseau se lees van ontspannings verhale (soos L'Astrée deur Honoré d'Urfé) het 'n uitwerking op hom gehad; hy het later geskryf dat hulle "my bisarre en romantiese opvattings oor die menslike lewe gegee het, waarvan ervaring en besinning my nooit kon genees nie." Nadat hulle die romans klaar gelees het, het hulle 'n versameling antieke en moderne klassieke wat deur die oom van sy ma nagelaat is, begin lees. Hiervan was sy gunsteling Plutarchus se Lewens van die adellike Grieke en Romeine, wat hy vir sy vader sou lees terwyl hy horlosies maak. Rousseau het Plutarchus se werk as 'n ander soort roman beskou – die edele optrede van helde – en hy sou die dade van die karakters waaroor hy gelees het, uitvoer. In sy Les Confessions verklaar Rousseau dat die lees van Plutarchus se werke en "die gesprekke tussen my vader en myself waartoe dit aanleiding gegee het, het in my 'n vrye en republikeinse gees gevorm".
Om te sien hoe die plaaslike inwoners aan milisies deelneem, het 'n groot indruk op Rousseau gemaak. Gedurende sy hele lewe sou hy 'n toneel onthou, nadat die vrywillige burgermag hul maneuvers voltooi het, om 'n fontein begin dans het en die meeste mense uit die naburige geboue by hulle uitgekom het, waaronder hy en sy pa. Rousseau sou milisies altyd as die verpersoonliking van volksgees beskou in teenstelling met die leërs van die heersers, wat hy as skandelike huursoldate beskou het.
Toe Rousseau tien was, het sy pa, 'n ywerige jagter, in 'n regsgeskil betrokke geraak met 'n welgestelde grondeienaar op wie se grond hy betrap is. Om 'n sekere nederlaag in die howe te vermy, verhuis hy na Nyon in die gebied van Bern en neem Rousseau se tante Suzanne saam. Hy trou weer, en van toe af sien Jean-Jacques hom min. Jean-Jacques is agtergelaat by sy oom, wat hom saam met sy eie seun, Abraham Bernard, twee jaar lank saam met 'n Calvinistiese predikant in 'n gehuggie buite Genève laat inwoon het. Hier het die seuns die basis van wiskunde en teken geleer. Rousseau, wat altyd diep geraak is deur godsdiensdienste, het selfs 'n tyd lank gedroom om 'n protestantse predikant te word. Feitlik al ons inligting oor Rousseau se jeug kom uit sy postuum gepubliseerde Les Confessions, waarin die chronologie ietwat verward is, hoewel onlangse geleerdes die argiewe gefynkam het om bewyse te bevestig en om die leemtes in te vul. Op die ouderdom van 13 was Rousseau 'n leerder eers by die notaris en daarna by 'n graveerder wat hom geslaan het. Op 15 het hy van Genève weggehardloop (op 14 Maart 1728) nadat hy teruggekeer het na die stad en die stadspoorte gesluit gevind het weens die aandklokreël.
In die aangrensende Savoye skuil hy by 'n Rooms-Katolieke priester, wat hom voorgestel het aan Françoise-Louise de Warens, 29 jaar oud. Sy was 'n edelvrou met protestantse agtergrond wat van haar man geskei was. As professionele leke-sendeling, is sy deur die koning van Piëmont betaal om te help om Protestante na die Katolisisme te bekeer. Hulle stuur die seuntjie na Turyn, die hoofstad van Savoye (wat Piëmont in die huidige Italië insluit), om sy bekering te voltooi. Dit het daartoe gelei dat hy sy Geneefse burgerskap moes prysgee, hoewel hy later na Calvinisme sou terugkeer om dit terug te kry.
By die bekering tot Katolisisme reageer beide de Warens en Rousseau waarskynlik op Calvinisme se aandrang op die totale verdorwenheid van die mens. Leo Damrosch skryf: "'n Geneefse liturgie uit die agtiende eeu het nog steeds van gelowiges vereis om te verklaar "dat ons ellendige sondaars is, gebore in korrupsie, geneig tot die bose, nie in staat om goed te doen nie". De Warens, 'n deïs in neiging, was aangetrokke tot die Katolisisme se leer van vergewing van sondes.
Omdat hy homself op sy eie bevind het, aangesien sy pa en oom hom min of meer verlaat het, het die tiener Rousseau homself 'n tyd lank onderhou as 'n dienskneg, sekretaris en tutor, dwalend deur Italië (Piëmont en Savoye) en Frankryk. Gedurende hierdie tyd het hy aan en af gebly by de Warens, wat hy verafgod het en sy "moeder" genoem het. De Warens, gevlei deur sy toewyding, het probeer om hom in 'n beroep aan die gang te kry, en formele musieklesse vir hom gereël. Op 'n stadium het hy kortliks 'n kweekskool bygewoon met die idee om priester te word.
Vroeë volwassenheid
Toe Rousseau 20 geword het, het de Warens hom as haar minnaar geneem, terwyl sy ook intiem was met die bestuurder van haar huis. Die seksuele aspek van hul verhouding (a ménage à trois) het Rousseau verwar en hom ongemaklik gemaak, maar hy het de Warens altyd as die grootste liefde van sy lewe beskou. Sy het graag geld gespandeer, sy het 'n groot biblioteek en was lief vir vermaak en luister na musiek. Sy en haar kring, bestaande uit opgevoede lede van die Katolieke geestelikes, het Rousseau aan die wêreld van geleerdheid en idees voorgestel. Rousseau was 'n onverskillige student, maar gedurende sy twintigerjare, wat gekenmerk is deur lang periodes van hipokondrie; het hy hom ernstig toegespits op die studie van filosofie, wiskunde en musiek. Op 25 het hy 'n klein erfenis van sy ma gekry en 'n deel daarvan gebruik om de Warens terug te betaal vir haar geldelike ondersteuning aan hom. Op 27 neem hy 'n pos as tutor in Lyon.
In 1742 verhuis Rousseau na Parys om die Académie des Sciences 'n nuwe stelsel van genommerde musieknotasie aan te bied wat hy glo sy fortuin sou verdien. Sy stelsel, wat bedoel is om verenigbaar te wees met tipografie, is gebaseer op 'n enkele reël, met getalle wat intervalle tussen note en kolletjies voorstel en kommas wat ritmiese waardes aandui. Weens die oortuiging dat die stelsel onprakties was, het die Akademie dit verwerp, hoewel hulle lof vir sy beheersing van die onderwerp het en hom aangespoor het om weer te probeer. Hy raak daardie jaar bevriend met Denis Diderot en skakel oor na die bespreking van literêre pogings. Van 1743 tot 1744 het Rousseau 'n eervolle maar swak betalende pos gehad as sekretaris van die Comte de Montaigue, die Franse ambassadeur in Venesië. Dit wek 'n lewenslange liefde vir Italiaanse musiek, veral opera: "Ek het die Paryse se vooroordeel van teen Italiaanse musiek saamgebring; maar ek het ook 'n sensitiwiteit en goedigheid van van die natuur ontvang wat die vooroordeel nie kon weerstaan nie. Ek het gou die passie vir Italiaanse musiek ontwikkel waarmee dit almal inspireer wat die uitnemendheid daarvan kan voel. Toe ek na barcaroles luister, het ek gevind dat ek nog nie geweet het wat sang is nie." —  Les Confessions
Rousseau se werkgewer het gereeld sy toelaag tot 'n jaar laat ontvang en sy personeel onreëlmatig betaal. Na 11 maande het Rousseau opgehou werk en uit die ervaring 'n diepgaande wantroue in die regering se burokrasie ontwikkel.
Keer terug na Parys
By sy terugkeer na Parys het die geldlose Rousseau bevriend geraak en die minnaar geword van Thérèse Levasseur, 'n naaldwerkster wat die enigste ondersteuning was van haar ma en talle broers en susters wat basies leeglê. Aanvanklik het hulle nie saam gewoon nie, maar later het Rousseau Thérèse en haar ma ingeneem om saam met hom as sy bediendes te woon, en het hy self die las opgeneem om haar groot gesin te onderhou. Volgens sy Les Confessions, het Thérèse, voor sy by hom ingetrek het, vir hom 'n seun gebaar en selfs vier ander kinders (daar is geen onafhanklike verifikasie vir hierdie hoeveelheid kinders nie).
Rousseau het geskryf dat hy Thérèse oorreed het om elkeen van die pasgeborenes ter wille van haar 'eer' na 'n stigtingshospitaal te gee. "Haar ma, wat bang was vir die ongerief van 'n kind, het my te hulp gekom, en sy [Thérèse] het haar laat oortuig." ( Les Confessions ). In sy brief aan Madame de Francueil in 1751 maak hy eers asof hy nie ryk genoeg is om sy kinders groot te maak nie, maar in boek IX van —  Les Confessions gee hy die ware redes vir sy keuse: "Ek het gebewe by die gedagte om dit aan hulle toe te vertrou vir 'n gesin wat swak grootgemaak is, om nog swakker opgevoed te word. Die risiko vir die opvoeding in die stigtingshospitaal was baie minder gewees". Tien jaar later het Rousseau navraag gedoen oor die lot van sy seun, maar daar kon geen rekord gevind word nie. Toe Rousseau later as 'n teoretikus van opvoeding en kinderopvoeding gevier word, word die feit dat hy sy eie kinders opgee; die grondslag vir ad hominem-aanvalle deur Voltaire en Edmund Burke.
Rousseau se idees was die gevolg van 'n byna obsessiewe dialoog met skrywers van die verlede, wat in baie gevalle deur gesprekke met Diderot gefiltreer is. In 1749 besoek Rousseau daagliks vir Diderot, wat onder 'n lettre de cachet in die vesting van Vincennes gegooi is vir opinies in sy Lettre sur les aveugles, wat dui op materialisme, geloof in atome en natuurlike seleksie. Volgens wetenskaphistorikus Conway Zirkle het Rousseau die konsep van natuurlike seleksie "as 'n middel vir die verbetering van die menslike spesie".
Rousseau het gelees oor 'n essaykompetisie wat deur die Académie de Dijon geborg word om in die Mercure de France gepubliseer te word oor die tema of die ontwikkeling van kunste en wetenskappe moreel voordelig was. Hy het geskryf dat hy, terwyl hy na Vincennes (ongeveer drie kilometer van Parys) gestap het, 'n openbaring gehad het dat die kunste en wetenskappe verantwoordelik was vir die morele agteruitgang van die mensdom, wat van nature goed was. Rousseau se diskoers uit 1750 oor die kunste en wetenskappe is met die eerste prys bekroon en het hom aansienlike bekendheid verwerf.
Rousseau het sy belangstelling in musiek voortgesit. Hy skryf sowel die woorde as die musiek van sy opera Le devin du village (Die Dorp se Waarsêer), wat in 1752 vir koning Lodewyk XV opgevoer is. Die koning het so baie van die opera gehou dat hy Rousseau 'n lewenslange pensioen aangebied het. Tot ergernis van sy vriende het Rousseau die groot eer van die hand gewys en hom bekendheid gebring as "die man wat 'n koningspensioen geweier het". Hy het ook 'n paar ander voordelige aanbiedings van die hand gewys, soms so brutaal dat dit grens aan wreedheid wat aanstoot gee en probleme veroorsaak het. In dieselfde jaar het die besoek van 'n groep Italiaanse musikante aan Parys, en hul optrede van La serva padrona van Giovanni Battista Pergolesi, het die Querelle des Bouffons ("rusie van die komiese akteurs") aangespoor, wat protagoniste van Franse musiek teen ondersteuners van die Italiaanse styl gestel het. Rousseau, soos hierbo genoem, was 'n entoesiastiese ondersteuner van die Italianers teen Jean-Philippe Rameau en ander, en lewer 'n belangrike bydrae met sy brief oor Franse musiek.
Keer terug na Genève
By sy terugkeer na Genève in 1754 keer Rousseau terug na Calvinisme en herwin sy amptelike Geneefse burgerskap. In 1755 voltooi Rousseau sy tweede groot werk, die Discours sur l'origine et les fondements de l'inégalité parmi les hommes (die diskoers oor ongelykheid), wat uitgebrei het oor die argumente van die Discours sur les sciences et les arts ( diskoers oor die kunste en wetenskappe). Hy het ook 'n onvoltooide romantiese band met die 25-jarige Sophie d'Houdetot nagestreef, wat deels sy briefgebasseerde roman, Julie, ou la nouvelle Héloïse geïnspireer het (ook gebaseer op herinneringe aan sy idilliese jeugdige verhouding met Madame de Warens). Sophie was die niggie en huisgas van Rousseau se beskermvrou en huiseienares Madame d'Épinay, wat hy nogal hooghartig behandel het. Hy was nie geneë om deur mev. d'Épinay gebruik te word nie en verafsku die onopregte gesprekke en vlak ateïsme van die ensiklopediste wat hy aan haar tafel ontmoet het. Beseerde gevoelens het aanleiding gegee tot 'n bitter tweestryd tussen Rousseau en Madame d'Épinay; haar minnaar, die joernalis Grimm; en hul gemeenskaplike vriend, Diderot, wat hulle teen Rousseau uitgespreek het. Diderot beskryf Rousseau later as "vals, ydel soos Satan, ondankbaar, wreed, skynheilig, en … Hy het idees van my bekom, dit self gebruik net om daarna my te verag". Rousseau se verskil met die ensiklopediste val saam met die samestelling van sy drie hoofwerke, waarin hy sy vurige geloof in 'n geestelike oorsprong van die mens se siel en die heelal beklemtoon, in teenstelling met die materialisme van Diderot, La Mettrie en D'Holbach. Gedurende hierdie tydperk het Rousseau die ondersteuning en beskerming geniet van Charles II François Frédéric de Montmorency-Luxembourg en die Prince de Conti, twee van die rykste en magtigste adellikes in Frankryk. Hierdie individue hou regtig van Rousseau en geniet sy vermoë om oor enige onderwerp te praat, maar hulle gebruik hom ook as 'n manier om Louis XV by te kom en die politieke faksie rondom sy minnares, Madame de Pompadour. Selfs met hulle het Rousseau egter te ver gegaan en die verwerping in die gesig gestaar met sy kritiek op die praktyk van belastingboerdery, waarin sommige van hulle betrokke was.
Rousseau se sentimentele roman van 800 bladsye, Julie, ou la nouvelle Héloïse, is in 1761 tot groot sukses gepubliseer. Die rapsodiese beskrywings van die boek oor die natuurskoon van die Switserse platteland het 'n aanslag getref in die publiek en het moontlik die daaropvolgende negentiende-eeuse strewe na die Alpe se natuurskoon laat opvlam. In 1762 publiseer Rousseau Du Contrat Social, Principes du droit politique (in Afrikaans, letterlikː Oor die sosiale kontrak, Beginsels van politieke regte) in April. Selfs sy vriend Antoine-Jacques Roustan was verplig om 'n beleefde weerlegging van die hoofstuk oor burgerlike godsdiens in die sosiale kontrak te skryf, wat impliseer dat die konsep van 'n Christelike republiek paradoksaal was, aangesien die Christendom onderdanigheid eerder as deelname aan openbare aangeleenthede geleer het. Rousseau het Roustan gehelp om 'n uitgewer te vind vir die weerlegging.
Rousseau publiseer in Mei Emile, of oor Onderwys. 'n Bekende deel van Emile, "Profession de foi du Vicaire savoyard", was 'n verdediging van godsdienstige oortuiging. Rousseau se keuse van 'n Katolieke predikant met 'n nederige boere-agtergrond (waarskynlik gebaseer op 'n vriendelike prelaat wat hy as tiener ontmoet het) as 'n woordvoerder vir die verdediging van godsdiens, was op sigself 'n gewaagde vernuwing vir die tyd. Die geloofsbelydenis van die predikant was die van die sosianisme (of Unitarisme soos dit vandag genoem word). Omdat dit die erfsonde en goddelike openbaring verwerp het, het sowel die Protestantse as die Katolieke owerheid aanstoot geneem.
Boonop bepleit Rousseau die mening dat, vir sover dit mense tot deug lei, alle godsdienste ewe waardig is, en dat mense hulle dus moet aanpas by die godsdiens waarin hulle grootgemaak is. Hierdie godsdienstige onverskilligheid het veroorsaak dat Rousseau en sy boeke in Frankryk en Genève verban is. Hy is van die kansel af deur die aartsbiskop van Parys veroordeel, sy boeke is verbrand en lasbriewe is uitgereik vir sy arrestasie. Voormalige vriende soos Jacob Vernes van Genève kon nie sy sienings aanvaar nie en skryf sterk weerleggings
'n Simpatieke waarnemer, David Hume, "was nie verras toe hy verneem dat Rousseau se boeke in Genève en elders verbied is nie". Rousseau, het hy geskryf, "het nie die voorsorgmaatreël gevolg om 'n sluier oor sy sentimente te gooi nie; en terwyl hy sy minagting vir gevestigde opinies nie versag nie, kon hy nie besef dat al die dwepers teen hom was nie. Die vryheid van die pers is in geen land veilig nie … om nie so 'n openlike aanval op volksvooroordele ietwat gevaarlik te maak nie."
Voltaire en Frederik die Grote
Nadat Rousseau se Emile die Franse parlement woedend gemaak het, is 'n arrestasiebevel deur die parlement teen hom uitgereik, wat veroorsaak het dat hy na Switserland vlug. Toe die Switserse owerhede hul daarna ook teenoor hom onsimpatiek bewys het – deur beide Emile en ook die Sosiale Kontrak te  veroordeel- het Voltaire 'n uitnodiging aan Rousseau gerig om by hom te kom woon. Hy sê: "Ek sal altyd die skrywer van die Vicaire savoyard (heldersienende predikant) liefhê 'wat hy ook al gedoen het en wat hy ook al mag doen … Laat hom hierheen [na Ferney] kom! Hy moet kom! Ek sal hom met ope arms ontvang. Hy sal hier meer baas wees as ek. Ek sal hom soos my eie seun behanel." Rousseau het later spyt uitgespreek dat hy nie op Voltaire se uitnodiging gereageer het nie. In Julie 1762, nadat Rousseau in kennis gestel is dat hy nie in Bern kan bly woon nie, het d'Alembert hom aangeraai om na die Prinsdom Neuchâtel te gaan, onder die jurisdiksie van Frederik die Grote van Pruise. Daarna het Rousseau 'n uitnodiging aanvaar om in Môtiers te woon, vyftig kilometer van Neuchâtel af. Op 11 Julie 1762 skryf Rousseau aan Frederick en beskryf hoe hy uit Frankryk, Genève en Bern verdryf is; en soek beskerming van Frederick. Hy het ook genoem dat hy Frederick in die verlede gekritiseer het en in die toekoms steeds krities teenoor Frederick sou wees: "U Majesteit mag van my ontslae raak soos u wil." Frederick, nog in die middel van die Sewejarige Oorlog, skryf toe aan die plaaslike goewerneur van Neuchatel, Marischal Keith, wat 'n gemeenskaplike vriend van hulle was:
“Ons moet hierdie arme ongelukkige ondersteun. Sy enigste oortreding is om vreemde opinies te hê wat volgens hom goed is. Ek sal honderd krone stuur, waaruit u vriendelik genoeg sal wees om hom soveel te gee as wat hy nodig het. Ek dink hy sal dit makliker in natura as in kontant aanvaar. As ons nie in oorlog was nie, as ons nie verwoes was nie, sou ek vir hom 'n kluisenaarswoning met 'n tuin bou, waar hy kon woon soos ek glo ons eerste vaders gedoen het … ek dink arme Rousseau het sy roeping gemis; hy is natuurlik gebore as 'n beroemde anachoreet, 'n woestynvader, gevier vir sy soberheid en geseling … Ek kom tot die gevolgtrekking dat die sedes van jou barbaar net so suiwer is as wat sy verstand onlogies is.”
Rousseau, aangeraak deur die hulp wat hy van Frederick ontvang het, het gesê dat hy van toe af baie belangstel in Frederick se aktiwiteite. Toe die sewejarige oorlog op die punt staan om te eindig, het Rousseau weer aan Frederick geskryf en hom bedank vir die hulp wat hy ontvang het en hom aangespoor om 'n einde te maak aan militêre aktiwiteite en om te probeer om sy onderdane eerder gelukkig te hou. Frederick het geen antwoord gegee nie, maar het aan Keith gesê dat Rousseau hom 'n "skrobbering" gegee het.
Voortvlugtige
Hy het uiteindelik besluit om Hume se uitnodiging om na Engeland te gaan, te aanvaar.
Terug in Parys
“Dit is onmoontlik om die entoesiasme van hierdie nasie in Rousseau se guns uit te druk of voor te stel … Niemand het ooit hul aandag geniet nie … Voltaire en almal is nogal verbygesteek.”
Een belangrike ontmoeting kon op hierdie tydstip plaasgevind het: Diderot wou versoen en met Rousseau regmaak. Beide Diderot en Rousseau wou egter hê dat die ander persoon die inisiatief moet neem, sodat die twee nie ontmoet het nie
Simon Hubbard
Simon Hubbard (gebore 1976) is 'n Britse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Doctors (2000) en Inspector George Gently (2007).
Jean-Jacques Rousseau
Brief van Walpole
Op 1 Januarie 1766 skryf Grimm 'n verslag aan sy kliënte, waarin hy 'n brief insluit wat na bewering deur Frederik die Grote aan Rousseau geskryf is. Hierdie brief is eintlik deur Horace Walpole saamgestel as 'n speelse bedrogspul. "My huidige roem is te danke aan 'n baie klein komposisie, maar wat ongelooflike geraas gemaak het. Ek was een aand by Madame Geoffrin besig om 'n grap te maak oor die gevolge en teenstrydighede van Rousseau en 'n paar dinge te sê wat hulle aandag getrek het. Toe ek by die huis kom, skryf ek dit in 'n brief en wys dit die volgende dag vir Helvetius en die Duc de Nivernois; wat so bly was dat hulle my, nadat hulle my 'n paar foute in die taal vertel het, aangemoedig het om dit publiek te maak. Soos jy weet, lag ek gewillig vir die grapmakers, polities of letterkundig, laat hulle talente ooit so groot wees; ek is nie afkerig nie. Die kopieë het soos 'n veldbrand versprei, en  me voici à la mode  [en kyk, ek is in die mode] … Hier is die brief:  Die Koning van Pruise aan M. Rousseau: My liewe Jean-Jacques:  'Jy het afstand gedoen van Genève, jou vaderland; jy is uit Switserland gejaag, 'n land wat so baie van jou geskrifte geprys het; Frankryk het 'n lasbrief teen jou uitgereik. Kom dan na my toe; Ek bewonder jou talente; Ek is geamuseerd deur jou drome, wat jou (om in verbygaan gesê word) te veel tyd geneem het. Jy moet uiteindelik wys en gelukkig wees. Jy het al genoeg van jou gepraat vir eienaardighede wat amper nie by 'n werklik groot man pas nie. Wys jou vyande dat jy soms gesonde verstand kan hê; dit sal hulle irriteer sonder om jou skade te berokken. My staat bied jou 'n rustige toevlugsoord; Ek wens jou sterkte toe, en sal jou graag wil help as jy dit goed kan vind. Maar as jy aanhou om my hulp te verwerp, wees verseker dat ek dit aan niemand sal vertel nie. As jy aanhou om jou brein te ooreis om nuwe terugslae te vind, kies dan wat jy wil; Ek is koning, en kan enige een bekom wat by jou wense pas; en – wat beslis nooit met jou sal gebeur onder jou vyande nie – ek sal ophou om jou te vervolg as jy ophou om heerlikheid te vind om vervolg te word. ' ' 'Jou goeie vriend,' ' ' 'Frederick '' —Horace Walpole se brief aan H. S. Conway, gedateer 12 Januarie 1766 Walpole het Rousseau nog nooit ontmoet nie, maar hy was goed bekend met Diderot en Grimm. Die brief het gou publisiteit gekry; Daar word vermoed dat Hume teenwoordig was en deelgeneem het aan die skepping daarvan. Op 16 Februarie 1766 skryf Hume aan die Marquise de Brabantane: "Die enigste aangenaamheid wat ek myself toegelaat het in verband met die voorgegee brief van die koning van Pruise, is deur my gemaak aan die etenstafel van Lord Ossory." Hierdie brief was een van die redes vir die latere onmin tussen Hume en Rousseau.
In Brittanje
Op 4 Januarie 1766 verlaat Rousseau Parys saam met Hume, die handelaar De Luze ('n ou vriend van Rousseau), en Rousseau se troeteldierhond Sultan. Na 'n reis van vier dae na Calais, waar hulle twee nagte gebly het, het die reisigers 'n skip geneem na Dover. Op 13 Januarie 1766 arriveer hulle in Londen. Kort na hul aankoms reël David Garrick 'n balkon in die Drury Lane-teater vir Hume en Rousseau op 'n aand toe die koning en koningin dit ook bywoon. Garrick het self in 'n komedie opgetree, en ook in 'n tragedie van Voltaire. Rousseau het tydens die optrede so opgewonde geraak dat hy te ver leun en amper uit die balkon val; Hume het opgemerk dat die koning en die koningin meer na Rousseau kyk as na die opvoering. Daarna bedien Garrick aandete vir Rousseau, wat Garrick se toneelspel prys: "Meneer, jy het my trane laat stort oor jou tragedie en vir jou komedie glimlag, hoewel ek skaars 'n woord van jou taal verstaan het."
Op hierdie tydstip het Hume 'n gunstige mening oor Rousseau gehad; in 'n brief aan Madame de Brabantane het Hume geskryf dat hy, nadat hy Rousseau noukeurig dopgehou het, tot die gevolgtrekking gekom het dat hy nog nooit 'n meer liefdevolle en deugsame persoon ontmoet het nie. Volgens Hume was Rousseau "saggeaard, beskeie, liefdevol, ongeërg, uiters sensitief". Aanvanklik het Hume Rousseau in die huis van Madam Adams in Londen laat bly, maar Rousseau het soveel besoekers ontvang dat hy spoedig na 'n rustiger plek wou verhuis. 'n Aanbod het gekom om hom in 'n Walliese klooster in te woon, en hy was geneig om dit te aanvaar, maar Hume het hom oorreed om na Chiswick te verhuis. Rousseau het nou gevra dat Thérèse weer by hom moet aansluit.
Intussen het James Boswell, toe in Parys, aangebied om Thérèse na Rousseau te begelei. (Boswell het Rousseau en Thérèse vroeër in Môtiers ontmoet; daarna het hy ook vir Thérèse 'n granaathalssnoer gestuur en aan Rousseau geskryf om toestemming te kry om af en toe met haar te kommunikeer.) Hume voorsien wat gaan gebeur: "Ek vrees 'n gebeurtenis noodlottig ter ere van ons vriend.” Boswell en Thérèse was meer as 'n week saam, en volgens die aantekeninge in Boswell se dagboek het hulle die verhouding voltrek, en het hulle verskeie kere gemeenskap gehad. By 'n geleentheid het Thérèse aan Boswell gesê: "Moenie dink dat jy 'n beter minnaar is as Rousseau nie."
Aangesien Rousseau graag na 'n meer afgeleë plek wou verhuis, het Richard Davenport – 'n welgestelde en bejaarde wewenaar wat Frans praat – aangebied om Thérèse en Rousseau by Wootton Hall in Staffordshire te huisves. Op 22 Maart 1766 vertrek Rousseau en Thérèse, teen die advies van Hume, na Wootton. Hume en Rousseau sou nooit weer ontmoet nie. Aanvanklik hou Rousseau van sy nuwe huis in Wootton Hall, en skryf positief oor die natuurskoon van die plek en hoe hy wedergebore voel, en vergeet die smarte van die verlede.
In Grenoble
Op 22 Mei 1767 het Rousseau weer Frankryk binnegekom, alhoewel daar nog 'n arrestasiebevel teen hom was. Hy het 'n veronderstelde naam aangeneem, maar is erken, en 'n banket ter ere van hom is gehou deur die stad Amiens. Franse adellikes het hom in hierdie tyd 'n woning aangebied. Aanvanklik besluit Rousseau om op 'n landgoed naby Parys, wat aan Mirabeau behoort, te bly. Daarna verhuis hy op 21 Junie 1767 na 'n kasteel van die Prins van Conti in Trie.
Rondom hierdie tyd het Rousseau gevoelens van paranoia, angs en 'n sameswering teen hom begin ontwikkel. Die meeste hiervan was net sy verbeelding, maar op 29 Januarie 1768 is die teater in Genève deur brand vernietig, en Voltaire het Rousseau belaglik beskuldig dat hy die skuldige was. In Junie 1768 verlaat Rousseau Trie, laat Thérèse agter en gaan eers na Lyon en daarna na Bourgoin. Hy nooi Thérèse nou na hierdie plek en trou met haar, onder sy alias "Renou" tydens 'n vals burgerlike seremonie in Bourgoin op 30 Augustus 1768.
In Januarie 1769 gaan woon Rousseau en Thérèse in 'n plaashuis naby Grenoble. Hier beoefen hy plantkunde en voltooi Les Confessions. In hierdie tyd het hy spyt uitgespreek omdat hy sy kinders in 'n weeshuis geplaas het. Op 10 April 1770 vertrek Rousseau en Thérèse na Lyon waar hy bevriend raak met Horace Coignet, 'n materiaalontwerper en amateurmusikant. Op voorstel van Rousseau, het Coignet musikale tussenposes gekomponeer vir Rousseau se prosagedig Pygmalion; dit is uitgevoer in Lyon saam met Rousseau se opera Le devin du village met groot lof. Op 8 Junie vertrek Rousseau en Thérèse uit Lyon na Parys; hulle het in Parys op 24 Junie aangekom.
In Parys het Rousseau en Thérèse in 'n nie modieuse woonbuurt in die stad, die Rue Platrière, nou die Rue Jean-Jacques Rousseau, gebly. Hy het homself nou finansieel ondersteun deur musiek te kopieer, en sy studie oor plantkunde voortgesit. Op hierdie tydstip skryf hy ook sy Briewe oor die Elemente van Plantkunde. Dit bestaan uit 'n reeks briewe wat Rousseau aan mevrou Delessert in Lyon geskryf het om haar dogters te help om die vak te leer. Hierdie briewe het groot lof gekry toe dit uiteindelik postuum gepubliseer is. "Dit is 'n ware pedagogiese model, en dit vul Emile aan," sê Goethe.
Om sy reputasie te verdedig teen vyandige skinder, het Rousseau in 1765 begin met die skryf van Les Confessions. Tussen Desember 1770 en Mei 1771 het Rousseau ten minste vier groeplesings van sy boek gedoen, met die laaste lesing wat sewentien uur duur. 'n Getuie van een van hierdie sessies, Claude Joseph Dorat, het geskryf:
“Ek het 'n sessie van sewe of agt uur verwag; dit duur veertien of vyftien. … Die skryfwerk is werklik 'n verskynsel van 'n genie, van eenvoud, eerlikheid en moed. Hoeveel reuse het tot dwerge verminder! Hoeveel obskure, maar deugsame manne het hulle regte herstel en wraak geneem op die goddelose deur die enigste getuienis van 'n eerlike man!”
Na Mei 1771 was daar geen groeplesings meer nie, omdat Madame d'Épinay aan die polisiehoof, wat haar vriend was, geskryf het om Rousseau se lesings te stop om haar privaatheid te beskerm. Die polisie het 'n beroep op Rousseau gedoen wat ingestem het om die lesings te stop. Les Confessions is uiteindelik postuum in 1782 gepubliseer.
In 1772 word Rousseau uitgenooi om aanbevelings vir 'n nuwe grondwet vir die Pools-Litause Gemenebes voor te lê, wat lei tot die Oorwegings vir die Regering van Pole, wat sy laaste groot politieke werk sou wees.
Ook in 1772 begin Rousseau sy dialoë skryf: Rousseau, regter van Jean-Jacques, wat nog 'n poging was om op sy kritici te antwoord. Hy voltooi dit in 1776. Die boek is in die vorm van drie dialoë tussen twee karakters; 'n Fransman en Rousseau wat stry oor die meriete en nadele van 'n derde karakter – 'n skrywer genaamd Jean-Jacques. Dit is beskryf as sy mees onleesbare werk; in die voorwoord van die boek erken Rousseau dat dit herhalend en wanordelik kan wees, maar hy smeek die leser om toegee dat hy sy reputasie teen laster moet verdedig.
Laaste jare
In 1766 het Rousseau vir Hume beïndruk met sy fisieke stamina deur tien uur in die nag op die dek deur te bring tydens die skeepsreis van Calais na Dover terwyl Hume in sy kajuit was. "Toe al die seelui byna doodgevries het … hy het geen skade aangedui nie … Hy is een van die mees robuuste mense wat ek ooit geken het," het Hume opgemerk. Teen 1770 is die urinewegsiekte van Rousseau ook aansienlik verlig nadat hy opgehou het om na die advies van dokters te luister. Op daardie stadium, beweer Damrosch was dit dikwels beter om op die natuurlike genesingsproses staat te maak as op mediese prosedures. Sy algemene gesondheid het ook verbeter. Maar op 24 Oktober 1776, terwyl hy in 'n smal straat in Parys loop, kom daar 'n adellike koets van die teenoorgestelde rigting; aan die wa was 'n hardlopende Groot Deen wat aan die edelman behoort. Rousseau kon nie die wa en die hond ontduik nie, en is deur die Groot Deen omgespring. Dit lyk asof hy harsingskudding en neurologiese skade opgedoen het. Sy gesondheid begin agteruitgaan; Rousseau se vriend Corancez beskryf die voorkoms van sekere simptome wat daarop dui dat Rousseau na die ongeluk aan epileptiese aanvalle begin ly het.