cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brandnag
Die Aanval
Die aanval word deur Bomgroep nr.5, op die bevel van Arthur Harris uitgevoer. Die Britse "Bomgroep nr. 5" was deel van 'n gespesialiseerde eenheid van die Britse koninklike lugmag, wat onder andere vir die vuurbomaanvalle in Dresden, Kassel, Braunschweig, Pforzheim, Hamburg en Stuttgart verantwoordelik was. Hierdie eenheid het gebruik gemaak van 'n kombinasie van springstof- en brandbomme wat in militêre optimale gevalle, 'n vuurstorm veroorsaak het. So 'n vuurstorm het die skade wat aangerig is, veelvuldig. 99 persent van die ou en middestad van Darmstadt is vernietig, wat ongeveer 87 persent van die totale bewoonde gebied uitgemaak het. 11 500 mense sterf hierdie nag en ongeveer 110 000 mense word haweloos gelaat.
P. K. le Roux
Pieter Mattheus Kruger le Roux beter bekend as P. K. le Roux (11 November 1904, De Rust – 23 Junie 1985, Wildernis) was ’n Suid-Afrikaanse politikus en kabinetsminister.
Biografie
Pieter Mattheus Kruger le Roux is gebore as die seun van Gert Cornelis en Margaretha Albertha le Roux op die plaas Doornhoek in die omgewing van De Rust naby Oudtshoorn. Die familiename is Pieter Mattheus, maar vanweë sy vader se bewondering vir pres. Paul Kruger van die Transvaal, word Kruger bygevoeg. Hy is op 15 Januarie 1905 gedoop. Sy oorspronklike geboortedatum is aangeteken as 11 Desember 1904, maar op 9 Julie 1945 is die geboortedatum in die doopregister verander na 11 November 1904 volgens toestemming verleen deur die kerkraad. Hy is PK genoem en het die bynaam Piet Blackie gehad na aanleiding van sy blas vel. Hy het graag tennis gespeel en het ’n voorliefde vir die boerdery gehad.
Le Roux ontvang sy opleiding aan die Hoërskool George in George. Van 1922 tot 1923 studeer hy B.Sc (Landbou) aan die Universiteit Stellenbosch waar hy in Wilgenhof tuisgaan. Na sy universitêre opleiding gaan boer hy. Hy stel besonder belang in openbare boerderyaangeleenthede. Hy was die stigter en voorsitter van die Klein Karoo Landboukoöperasie op Oudtshoorn. Hy word lid van die plaaslike boerevereniging en dien in die Suidwestelike Landbou-Unie, die SA Landbou-unie se bestuur en as direkteur van die Kango-Tabakkoöperasie. Hy was ook lid van die Sentrale Tabakraad, Tabakbeheerraad en ander landbourade. Weens ’n hoë werkslas en veelvoudige belange moes hy hom later onttrek aan sommige verpligtinge, soos byvoorbeeld direkteur van verskillende private en publieke sakeondernemings.
Op 26 Junie 1928 trou Le Roux met Emily Hobhouse (Hobbie) Schoeman, dogter van ’n boer Schoeman in die De Rust-omgewing. Drie kinders is uit die huwelik gebore: Anna Christina in 1929, Margaretha Lefébre in 1932 en Gerrit Cornelis in 1937.
Politieke loopbaan
duimnael|regs|300px|Die Suid-Afrikaanse kabinet in 1958. Voor: dr. [[Eben Dönges, Paul Sauer, dr. Hendrik Verwoerd, dr. E.G. Jansen, adv. C.R. Swart, adv. Eric Louw. Agter: J.J. Serfontein, M.D.C. de Wet, dr. A.J.R. van Rhijn, sen. Jan de Klerk, Ben Schoeman, P.K. le Roux, adv. F.C. Erasmus en Tom Naudé.]]
Van jongs af stel hy aktief belang in die politiek en begin as sekretaris van die Nasionale Party se tak op De Rust. In 1942 met die tussenverkiesing op 23 April in die kiesafdeling Riversdal stel hy hom vir die eerste keer verkiesbaar, en word verkies tot lid van die Volksraad (LV) vir die Herenigde Nasionale Party.
In die 1943-verkiesing bestry hy die Bredasdorp-setel vir die Herenigde Nasionale Party, maar verloor teen die Verenigde Party se maj. Pieter van der Byl. Hy gaan boer vyf jaar lank. In 1948 word hy verkies tot lid van die Volksraad (LV) vir Victoria-Wes, welke kiesafdeling in 1953 deur die Afbakeningskommissie tot Prieska verander word en as sodanig deur hom verteenwoordig word. In 1953 word hy Provinsiale Sweep vir die Nasionale Party in Kaapland en in 1955 Hoofsweep.
In 1958 behou hy die Oudtshoorn-kiesafdeling vir die NP. In Mei 1958 word hy opgeneem in die Kabinet as Minister van Landbou en op 23 Oktober 1958 volg hy Paul Sauer op as Minister van Waterwese (bykomende portefeulje). Met die verkiesing van dr. H.F. Verwoerd as Eerste Minister in 1961 is die portefeuljes Landbou-Tegniese Dienste en Waterwese aan hom toe vertrou. Hy word in 1966 opgevolg deur Jim Fouché.
Verkiesingsuitslae
Uitslae van verkiesings waaraan hy deelgeneem het: !Datum !Kiesafdeling !Kandidaat !Party !Stemme !Persentasie
Nalatenskap
Die P.K. le Roux-dam (nou die Vanderkloofdam) is na hom genoem.
Senseo
Senseo is 'n handelsmerk vir 'n stelsel van koffiemasjiene en klein porsies koffie - sogenaamde koffie-kussinkies - wat in 2001 deur die Nederlandse maatskappy Philips in samewerking met die Nederlandse koffievervaardiger Douwe Egberts ontwikkel is.
Die handelsnaam Senseo verwys sowel na die koffiemasjiene (vervaardiger: Philips) asook die spesiale koffie-kussinkies wat gebruik word om een of twee koppies koffie te berei. Aanvanklik was Douwe Egberts die enigste vervaardiger van koffie-kussinkies op die Europese mark, maar intussen bied ook 'n aantal ander vervaardigers koffie in kussinkies vir die gebruik in Senseo- en ander kussinkie-masjiene aan.
Tropiese grysbok
Die tropiese grysbok (Latyn: Raphicerus sharpei) is 'n klein wildsbokkie wat inheems aan Sentraal- en Suider-Afrika is.
Hierdie skugter grysbok het 'n gemiddelde volwasse massa van 12 kg en 'n hoogte van ongeveer 40 cm. Die ram het horings wat normaalweg nie langer as 5 cm is nie, alhoewel 'n rekordlengte van 10,48 cm al aangeteken is. Die ooie is ietwat groter as die ramme.
As gevolg van hulle eenderse rooibruin pelse met wit spikkels, word tropiese grysbokke soms met Kaapse grysbokke en steenbokke verwar, alhoewel die tropiese spesie nie die vals kloutjies van die Kaapse spesie het nie.
Tropiese grysbokke word suid van die ewenaar in Sentraal- en Suid-Tanzanië tot die noordooste van Suid-Afrika aangetref, waar hulle 'n verskeidenheid habitats het, maar tog meer dikwels in rots- en heuwelagtige gebiede waargeneem kan word.
Die tropiese grysbok se dieet bestaan hoofsaaklik uit blare en gras, alhoewel hulle ook soms vrugte en die wortels van plante sal vreet. Hulle benodig blykbaar nie toegang tot vars water nie, maar sal dit drink wanneer dit beskikbaar is.
Sommige wetenskaplikes beskou die tropiese grysbok as 'n subspesie van die Kaapse grysbok.
Alexander Mackenzie (ontdekkingsreisiger)
Sir Alexander Mackenzie (of MacKenzie, in Skots-Gaelies: Alasdair MacCoinnich, * 1764; † 12 Maart 1820) was 'n Skotse pelshandelaar en ontdekkingsreisiger wat as eerste Europeër die ganse breedte van die Noord-Amerikaanse vasteland noord van Meksiko van oos na wes deurkruis en in 1793 die Stille Oseaan bereik het. Met sy ontdekkingsreis in die gebied van die huidige Kanada het Mackenzie die ekspedisie van Lewis en Clark met tien jaar voorgespring.
Die Kanadese pelshandel het van Alexander Mackenzie 'n welvarende man gemaak. In 1799 het hy na die Verenigde Koninkryk teruggekeer om 'n boek oor sy ontdekkingsreise te publiseer. Sy reisjoernaal het vinnig 'n blitsverkoper geword wat ook in Frans, Duits en Russies vertaal is. Mackenzie is op 27 Februarie 1802 tot die ridderstand verhef om Sir Alexander Mackenzie te word.
Vroeë lewe
Mackenzie is in 1764 in Luskentyre-huis in Stornoway op Lewis, een van die eilande van die Buite-Hebride noord van Skotland gebore. Hy was die derde van vier kinders wat vir Kenneth 'Corc' Mackenzie (1731–1780), 'n handelaar en landeienaar wat op die plaas Melbost geboer het, en sy vrou Isabella MacIver gebore is. Kenneth Mackenzie was slegs veertien jaar oud toe hy as vaandrig gedien het om Stornoway tydens die Jakobiete-opstand in 1745 te beskerm.
Die 1770's was 'n moeilike ekonomiese tyd op Lewis-eiland. Ná die afsterwe van sy vrou in 1774 het Kenneth Mackenzie besluit om by sy broer John in New York aan te sluit. Kenneth het sy twee susters en sy seun Alexander saamgeneem op sy seereis na Noord-Amerika, maar sy twee dogters in Skotland agtergelaat. Alexander se ouer broer Murdoch het destyds geneeskunde gestudeer en is volgens 'n familierekord later naby die kus van Halifax ter see vermis.
Net maande ná die Mackenzie-gesin se aankoms in New York het die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog uitgebreek. Kenneth en John Mackenzie het hul militêre diens hervat en as luitenante by die King's Royal Regiment aangesluit wat deur Sir John Johnson te New York saamgestel. Die jonger Mackenzie is deur sy twee tantes versorg wat hom eers na Johnstown in die Mohawk-vallei saamgeneem het waar Sir Johnston groot landgoede besit het.
In 1778 is hy te midde van oorlogswoelinge na die veilige Montreal gestuur waar hy skoolgegaan het. In 1779, een jaar voordat sy pa by Carleton-eiland in die huidige deelstaat New York skielik oorlede is, het Alexander Mackenzie daarin geslaag om deur Finlay, Gregory & Co., een van die invloedrykste pelshandelsondernemings in Montreal wat later deur Archibald Norman McLeod bestuur sou word, as leerjonge in diens geneem te word. In 1787 het die onderneming met een van sy mededingers, North West Company, saamgesmelt.
Mackenzierivierekspedisie na die Arktiese Oseaan in 1789
Namens die North West Company het Mackenzie na die Athabascameer gereis om sy sakevennoot Peter Pond te vervang. Mackenzie was hier in 1788 een van die stigters van Fort Chipewyan, maar hy het veral interessante nuus van Pond ontvang – dat die plaaslike riviere volgens die Eerste Nasies in 'n noordwestelike rigting sou vloei. Op 10 Julie 1789 het Mackenzie sy kanoereis op die Denerivier (wat tans sy naam dra) begin, hopende dat hy die Noordwestelike Deurvaart na die Stille Oseaan sou vind.
Toe hy die Arktiese Oseaan op 14 Julie bereik het, het hy die rivier Disappointment River genoem – vermoedelik omdat dit, anders as wat hy verwag het, nie na die Cook Inlet in Alaska gevloei het nie. Ter ere van sy ontdekker is die rivier later hernoem tot Mackenzierivier.
Parallaks
Parallaks, ook bekend as verskilsig, is die verandering van die skynbare posisie van 'n voorwerp gesien vanuit twee verskillende gesigshoeke en word gemeet deur die hellingshoek tussen die twee gesigslyne te meet. Die term is afgelei van die Griekse woord παράλλαξις (parallaksis), wat "verandering" beteken. Nabygeleë voorwerpe het 'n groter parallaks as voorwerpe verder weg as dit uit twee verskillende gesigshoeke beskou word en parallaks kan dus gebruik word om afstand te bepaal.
Alexander Mackenzie (ontdekkingsreisiger)
Peacerivier-ekspedisie na die Stille Oseaan in 1792–1793
In 1791 het Mackenzie na Groot-Brittanje teruggekeer om die wetenskaplike vooruitgang by die meting van lengtegrade en kaartvervaardiging te bestudeer. In die volgende jaar het hy weer na Kanada gereis en 'n hernieude poging onderneem om 'n roete na die Stille Oseaan te vind. Hy is vergesel deur twee inheemse gidse (waarvan een Cancre genoem is), sy neef Alexander MacKay, ses Kanadese voyageurs (Joseph Landry, Charles Ducette, François Beaulieux, Baptiste Bisson, François Courtois en Jacques Beauchamp) en 'n hond wat hulle net "Ons Hond" genoem het.
Parallaks
Sterrekundiges gebruik die beginsel van parallaks om die afstand van hemelliggame soos die Son, maan en die sterre te meet (kyk ook Astrofisika). So het die Hipparcos-satelliet die parallaks van meer as 100 000 nabygeleë sterre gemeet. Dit verskaf 'n basis vir die meet van ander hemelliggame se afstand. Die term "parallaks" is hier die hellingshoek tussen twee verskillende gesigslyne na 'n ster. Die afstand van 'n ster is die omgekeerde van die parallaks. Die parallaks van Alpha Centauri is byvoorbeeld 0,76 en daarom is sy afstand 1 ÷ 0,76 = 1,316, of 1,32 parsek.
Alexander Mackenzie (ontdekkingsreisiger)
Peacerivier-ekspedisie na die Stille Oseaan in 1792–1793
Mackenzie se groep het hul verkenningstog op 10 Oktober 1792 in Fort Chipewyan begin en verby die Pinerivier na die Peacerivier gereis. Hulle het verder na 'n vertakking van die Peacerivier geroei waar hulle op 1 November aangekom en 'n fort gebou het om die wintermaande deur te bring. Dit sou later as Fort Fork bekend staan.
Mackenzie en sy groep het op 9 Mei 1793 vanaf Fort Fork vertrek en die Peacerivierroete gevolg. Hulle het die Groot Waterskeiding (Great Divide) oorgesteek en die boloop van die Fraserrivier ontdek, maar is deur plaaslike bewoners gewaarsku dat die Fraser Canyon in die suide nie bevaarbaar was nie en bowendien deur vyandelike stamme bewoon was. Hulle is aangeraai om liewer 'n landroete ('n sogenaamde grease trail) te volg wat langs die West Roadrivier rivierop, oor die Kusgebergte (Coast Mountains) en rivieraf langs die Bella Coolarivier na die see geloop het. Die groep het daardie advies gevolg en die kus van die Stille Oseaan naby Bella Coola by die North Bentinck Arm, 'n fjord in die huidige Brits-Columbië, op 20 Julie 1793 bereik. Sodoende het Mackenzie die eerste gedokumenteerde transkontinentale reis deur Noord-Amerikaanse geweste noord van Meksiko voltooi.
Parallaks
Baie diere, ook mense, het twee oë met oorvleuelende gesigsvelde wat parallaks gebruik om 'n persepsie van diepte te kry; die proses is bekend as stereopse. Sommige diere gebruik "bewegingsparallaks" deur te beweeg of die kop te beweeg om verskillende gesigshoeke te kry. 'n Duif (wat nie oorvleuelende sig het en dus nie van stereopse gebruik kan maak nie) beweeg hul koppe op en af om diepte te sien.
Alexander Mackenzie (ontdekkingsreisiger)
Peacerivier-ekspedisie na die Stille Oseaan in 1792–1793
Mackenzie was van plan om verder weswaarts te reis en die oop see te bereik, maar lede van die Heiltsuk-stam, een van die Eerste Nasies in die gebied, was vyandelik gesind teenoor die ontdekkingsreisiger en het die seeweg met hul oorlogskanoes versper. Mackenzie het 'n inskrif op 'n steen teen die oewer van die Deankanaal agtergelaat en in ooswaartse rigting teruggekeer. Vir die inskrif het hy 'n rooierige verf gebruik wat van vermiljoen en beervet gemaak is. Dit het gelees: "Alex MacKenzie / from Canada / by land / 22d July 1793" (in dié tyd was Canada nog 'n informele term wat gebruik is om na die voormalige Franse besittings in die huidige suide van die Kanadese provinsie Quebec te verwys). Landopmeters het later 'n permanente inskrif in die steen ingegraveer. Die plek maak tans deel uit van die Provinsiale Sir Alexander Mackenzie-park en is tot Nasionale Monument van Kanada verklaar.
Latere lewe
In 1801 is die reisjoernale van sy ontdekkingstogte gepubliseer. Vir sy prestasies is Mackenzie in die volgende jaar tot die ridderstand verhef en het vervolgens tussen 1804 en 1808 as afgevaardigde in die Wetgewende Vergadering van Neder-Kanada gedien.
Mackenzie het in 1812 na die Verenigde Koninkryk teruggekeer om met die veertienjarige Geddes Mackenzie, erfgename van Avoch, te trou. Haar oupa, kaptein John Mackenzie van Leod-kasteel (die klein-kleinseun van George Mackenzie, 2de graaf van Seaforth), het die Avoch-landgoed met geld gekoop wat deur sy neef en swaer, admiraal George Geddes Mackenzie, vir hom agtergelaat is. Lady Mackenzie se vader was 'n neef van die pa van Sir George Simpson, goewerneur van die Hudson's Bay Company.
Alexander en Geddes het afwisselend in Avoch en Londen gewoon. Uit die huwelik is in 1816 'n dogter gebore, en twee seuns het in 1818 en 1819 gevolg. Toe sy seuns gebore is, het Mackenzie se gesondheidstoestand al begin verswak. Die ontdekkingsreisiger het vermoedelik aan Bright se siekte gely. In Januarie 1820 het hy na Edinburg gereis om geneeskundige advies in te win. Op sy reis terug na Avoch is hy in Maart in 'n herberg langs die pad naby Dunkeld skielik oorlede en in die dorp Avoch in die Skotse Black Isle-streek begrawe.
Reisjoernale
Die reisjoernale van sy ontdekkingsreise, Voyages from Montreal, on the river St. Laurence, through the continent of North America, to the Frozen and Pacific oceans; in the years, 1789 and 1793; with a preliminary account of the rise, progress, and present state of the fur trade of that country, is vir die eerste keer in 1801 in Londen gepubliseer, die redakteur was William Combe. 'n Tweede uitgawe met twee boekdele het in die volgende jaar verskyn. Daarnaas is ook uitgawes in New York en Philadelphia asook 'n Franse vertaling en twee Duitse uitgawes in 1802 gepubliseer. 'n Verkorte Russiese vertaling het in 1808 gevolg.
Oorbietjie
Die oorbietjie (Ourebia ourebi) is 'n wildsbok wat plek-plek in Oos-, Sentraal- en Suider-Afrika aangetref word.
Volwasse oorbietjies het 'n gemiddelde massa van 20 kg, 'n hoogte van ongeveer 65 cm en 'n lengte tussen 92 en 110 cm. Die ramme het twee reguit horings wat tot 19 cm lank kan word. Oorbietjies het 'n sy-agtige, geel tot rooibruin pels met wit onderkante en 'n swart stertjie. Hulle het 'n kenmerkende wit streep bokant hulle oë en 'n donker vlek onder elke oor.
Die oorbietjie se dieet bestaan uit gras, maar dikwels ook blare wanneer vars gras nie tydens droogtes beskikbaar is nie.
Hierdie bokke se natuurlike vyande is luiperds, rooikatte en luislange. Hulle lammetjies word ook deur jakkalse, wildekatte, ratels, bobbejane, arende en likkewane gevang. Oorbietjies word ook deur mense gejag. Hulle kan skade aan boere se landerye berokken wanneer die gewasse deel van hul dieet uitmaak.
Verfransing van Brussel
Dié taalverskuiwing het stadigaan begin in die 18de eeu, maar het egter versnel na die onafhanklikheid van België van Nederland namate Brussel vinnig begin groei het. Die werklike verfransing van die stadsbevolking het eers in die tweede helfte van die 19de eeu begin. Sedert 1880 groei die aandeel tweetaliges vinnig aan ten koste van die eentalige Nederlandstaliges. Nederlands word ook nie meer aan die volgende generasies oorgedra nie, waardeur die aandeel eentalige Franstaliges sedert 1910 sterk toegeneem het.
In die tydperk ná 1960, danksy die vaslegging van die taalgrens en die ekonomiese opbloei van Vlaandere, het die verfransing van Nederlandssprekendes tot 'n einde gekom. Tydens die tweede helfte van de 20ste eeu word Brussel 'n sentrum vir internasionale betrekkinge. Dit het verder bygedra tot 'n skerp toename in die getal buitelandse immigrante wat die gebruik van Frans of hulle eie tale verkies, ten koste van Nederlands. Tegelykertyd het Frans as gevolg van die verstedeliking in 'n bykomende aantal aangrensende Vlaamse dorpe die taal van die meerderheid geword. Dié verskynsel word deur die Vlaminge die "Franstalige olieplek" genoem en is, saam met die politieke toekoms van Brussel, een van die belangrikste oorsake van spanning in die Belgiese politieke lewe.
Vogelsberg
Vogelsberg
Oos-Hessiese Bergland
Tipe
Uitgewerkte vulkaan
Deelstaat
Hesse
Oppervlakte
2 500 km²
Hoogste bergpieke
Taufstein (773 m) Die Vogelsberg is 'n middelgebergte van vulkaniese oorsprong in die Duitse deelstaat Hesse wat deel uitmaak van die Oos-Hessiese Bergland. Die hoogste piek in die gebied - die grootste geslote basaltmassief in Europa - is die Taufstein met 'n hoogte van 773 m bo seevlak. Die Natuurpark Hoher Vogelsberg beslaan groot dele van die bergreeks se hoër geleë gebiede, terwyl die waterskeiding tussen Ryn en Weser ook deur die berggebied loop.
Nieu-Seeland Rugby
Die organisasie se hoofdoelstellings, soos daargestel in die NZR se grondwet, is om rugby in die hele Nieu-Seeland te bevorder en te ontwikkel; die reëling en deelname aan wedstryde en toere in Nieu-Seeland en oorsee; die verteenwoordiging van Nieu-Seeland by Wêreldrugby; Nieu-Seelandse verteenwoordigende spanne saam te stel en te bestuur; en die aanmoediging van deelname aan die sport. NZR se hoofkantoor is geleë in Wellington, met ’n kantoor in Auckland.
Naas die amptelike nasionale span roep NZR ook ander keurspanne byeen. Kinders en jongmense word reeds op skool aan rugby bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting. Die talentvolste spelers op skoolvlak word vir die skoolspan NZ Schools gekeur. Die volgende vlak op pad na die nasionale span All Blacks is die o/20-nasionale span wat aan die Wêreldrugby o/20-kampioenskap deelneem. Naas hierdie span vir ’n bepaalde ouderdomsgroep hou NZR ook toesig oor spanne wat volgens spesiale kriteria saamgestel word. Die Junior All Blacks is, ten spyte van hul naam, geen nasionale span vir jongmense nie, maar die tweede span vir opkomende (toekomstige) All Blacks. Tydens toere van ander spanne deur Nieu-Seeland speel die besoekers gewoonlik ook teen die Nieu-Seeland Māori. ’n Speler moet oor ’n Māori-afkoms beskik om vir hierdie span in aanmerking te kan kom. Die span Heartland XV bestaan uit amateurspelers. Die All Blacks Sevens is die Nieu-Seelandse sewesrugbyspan en hulle neem aan internasionale toernooie soos Wêreldrugby se Sewesreeks, Sewesrugbywêreldbeker, Olimpiese Somerspele en Statebondspele deel.
Op ’n nasionale vlak is klubs net in ’n plaaslike opsig belangrik. Die 26 plaaslike beheerliggame (17 op die Noordeiland en nege op die Suideiland), wat elkeen met ’n keurspan aan die professionele liga, die Mitre 10-beker, of die semi-professionele Heartland-kampioenskap deelneem, is belangriker. Bo die nasionale kampioenskap word jaarliks saam met spanne uit Australië, Suid-Afrika en Argentinië die internasionale Superrugbytoernooi uitgespeel. Aangesien die seisoene min oorvleuel word talle spelers in al drie ligas ingespan.
Volgens NZR se beginsels moet ’n speler vir ’n plaaslike span in die ITM-beker of Superrugby speel om in aanmerking vir die All Blacks te kan kom. Indien ’n speler in die buiteland speel, mag hy nie vir die All Blacks uitdraf nie. As gevolg van hierdie regulasie, wat ander vername rugbynasies nie het nie, bly die beste spelers vir enkele jare in Nieu-Seeland en hulle kondig dan hul uittrede uit die nasionale span aan, om aansluitend in die finansieel sterkste rugbyligas ter wêreld (die Engelse Premierskap of die Franse Top 14) te gaan speel.
Doc Immelman
Doc Immelman (23 April 1928 – 9 Maart 2013) was 'n Afrikaanse skrywer wat avontuurverhale geskryf het. Van sy bekendste werke is: Die bul van Kashimbo, Kurt Mauser en Die buffeljagter.
Sy noemnaam, "Doc" is te danke aan sy hoë voorkop en ooreenkoms met die karakter "Doc" in Walt Disney se rolprent, Snow White and the Seven Dwarfs.
Immelman se eerste boek is op 23-jarige ouderdom gepubliseer. Daarna het hy nog meer as 60 boeke geskryf, asook etlike artikels, kortverhale, gedigte en rubrieke. Van sy boeke is ook vir skole voorgeskryf, waarvan die bekendste waarskynlik Die Tyd van die Klippe is. Twee van sy boeke is ook na Engelse vertaal
Lewe en werk
Daniël Ferdinand Immelman is op 23 April 1928 in Vasco in Goodwood, Kaapstad, gebore as die oudste van twee seuns. Die Immelmans is oorspronklik van Duitsland en Daniël Ferdinand is die voorname van die stamvader en eerste Immelman na Suid-Afrika. Sy ouers is Willem Hendrik Immelman (wat in 1965 oorlede is) en Maria Elizabeth Barnard (oorlede in 1969). Op sy doopsertifikaat word sy name verkeerdelik as William Ferdinand aangedui, ’n fout wat eers in 1944 reggestel word toe hy vir sy eerste werk aansoek doen. Sy pa is ’n skrynwerker en sluit hom dan ten tye van die Groot Depressie in die dertigerjare by die Spoorweë aan. Sy ouers is geskei terwyl hy nog op laerskool is, in ’n tyd toe egskeidings nog ’n skande was en hy het as kind min vriende as gevolg van hierdie stigma. Sy ma trou enkele jare later met sy stiefpa, James McGregor. Hy ontvang sy skoolopleiding te Ysterplaat en die Hoërskool Maitland (waar Sarah Goldblatt vir hom Engels gee), maar moet reeds op sestienjarige leeftyd noodgedwonge die skool verlaat. In 1943 behaal hy deur middel van deeltydse studie sy eersteklas-matriek by die Gordons Institute of Learning in Kaapstad. Hy begin in 1944 werk as klerk en later telegrafis in die poskantoor in Kaapstad, waar hy spesialiseer as Morsekode operateur. In hierdie tyd besoek hy gereeld sy oom, Bonnie Schietekat, se plaas Roosboom wat grens aan die plaas De Grendel van sir De Villiers Graaff in Durbanville. Hier gaan hy dikwels saam met sy stiefbroer duikers jag.
Vroeg in 1946 kry hy dubbele longontsteking en op aanbeveling van sy dokter doen hy aansoek vir ’n verplasing na Beaufort-Wes met sy droë lug. Steeds as telegrafis by die poskantoor begin hy hier skryf, eers in Engels, maar later in Afrikaans. Hier kry hy weens sy klein postuur, bakore en vroeë pankop die bynaam Doc van sy kollegas, na aanleiding van die dwergie met dieselfde naam in die feëverhaal “Sneeuwitjie en die sewe dwergies”. In 1950 word hy weens sy kennis van Duits verplaas na Namibië (die destydse Suidwes-Afrika) en werk in Windhoek by die ingenieursafdeling van die poskantoor, veral as telegrafis en radio-operateur. Alle firmas in Suidwes het destyds kabelgramme in Duits van hul verskaffers in Duitsland ontvang en met sy vlot Duits was Doc die enigste telegrafis wat dié Morsekode-boodskappe kon transkribeer. Hy leer al die naburige stasies en prospekteerders ken en maak veral goeie vriende met die prospekteerders by Sendelingsdrif en Lorelei (vandag bekend as Rosh Pinah). In hierdie tyd koop hy sy eerste swaarkaliber-geweer en skiet sy eerste grootwild, soos gemsbok en koedoe, en gaan kuier naweke by vriende en familie op plase in die omgewing. As marconis bly hy in kontak met afgeleë dele van die land, sodat hy spoedig deur boere en ander na die uitsoek-jagplekke genooi is.
Vir ’n jaar lank vanaf 1953 bring hy tyd as plaasarbeider op die afgeleë plaas Garoab-Oost van Jan Verster naby Tsintsabis in die distrik Tsumeb deur, waar hy die Santaal aanleer. Hy bly hier op die Rooilyn, die gebied wat op kaarte aangedui was met ’n dik rooi lyn waar blankes nie toegelaat is nie. Wit persone kon slegs met ’n werkpermit of op uitnodiging ingaan. Sy vernaamste taak hier is om wild te skiet vir die San- en Himba-plaaswerkers en jag word hierna sy groot liefde. Hierdie ervaring dien later as agtergrond vir sy roman “Die buffeljagter”. Hierna keer hy terug na die poskantoor in Windhoek as klerk en word later hoof-personeelbeampte, ’n betrekking wat hy beklee tot met sy aftrede op 30 April 1988. Hy beskryf sy loopbaan as dié van plaasarbeider, jagter, skrywer, fotograaf, swerwer en boemelaar. Hy is agt tale magtig, wat insluit Afrikaans, Engels, Duits (’n skoolvak), Spaans (wat hy op skool aanleer om hom verstaanbaar te maak vir sy Mexikaanse meisie Carmen se ouers), Portugees (wat hy in Angola aanleer), Frans en ook inheemse San en Ovambo tale en dialekte (wat hy in Namibië aanleer terwyl hy op ’n plaas werk).
In 1958 trou hy met Rya Senekal, dogter van Piet en Fienie Senekal van Windhoek, wat ook in die poskantoor gewerk het. Die egpaar het twee dogters, Lorraine en Yvette. Hulle wittebroodsreis is na die Etosha-pan en die jaar later besoek hulle Angola. Hy reis gereeld na die naby geleë Afrika-lande (Zimbabwe, Zambië, Angola, Mosambiek, Botswana en Suid-Afrika) en bring ook in die negentigerjare vier besoeke aan Spanje en Portugal. Die gesin bly in Windhoek en besit ook vanaf 1971 ’n vakansiehuis op Hentiesbaai, wat hy in 2002 verkoop.
Doc Immelman is op 9 Maart 2013 in die Rooms-Katolieke Hospitaal in Windhoek oorlede.
Skryfwerk
As skoolkind word van sy stories en rympies in Die Kleinspan en Die Jongspan opgeneem. Hy begin ernstig skryf wanneer hy in Beaufort-Wes by die poskantoor werk, eers in Engels maar later in Afrikaans. Sy eerste gepubliseerde kortverhaal is Ses dooie beeste langs die grensdraad wat in 1954 in Die Huisgenoot verskyn. Hy begin hierna meer ernstig skryf en vertel veral aan die begin die verhale wat hy gehoor het by die nasate van die Dorslandtrekkers in Humpata in Angola, wat vertel het van olifantjag. Sy boeke gaan hoofsaaklik oor oorlog, jag en misdaad, altyd met ’n tikkie romanse in ’n ruwe manswêreld en meestal gesitueer teen ’n Namibiese agtergrond. Ongeveer twintig van sy boeke word op skool voorgeskryf en verskeie word ook gereeld herdruk. Hoewel sy boeke nie soseer hoë letterkundige waarde het nie, munt hy uit as ontspanningverhaalskrywer en maak hy gebruik van ’n onderhoudende, direkte vertelstyl sonder fieterjasies of onnodige vertoon. Hierdeur vermy hy dan ook grotendeels die slaggat van sentimentaliteit. Sy werke is verder van belang vir die goed nagevorste historiese agtergrond en die akkurate tekening van die natuurlewe, die gebruike en gewoontes van plaaslike inwoners en die wêreld van veral die ou Namibië en Angola. Die verhale speel feitlik almal af in die tyd toe Namibië nog Suidwes-Afrika was en voor die vryheidstryd en grensoorlog plaasgevind het, sodat die leser hier nog met ’n geromantiseerde uitbeelding te doen kry. Daar verskyn bykans vierhonderd kortverhale, sketse, artikels, vervolgverhale en gedigte van hom in verskeie tydskrifte en koerante, terwyl hy ook meer as tweeduisend weeklikse rubrieke skryf vir Windhoekse koerante soos Die Suidwes-Afrikaner, Die Suidwester en Die Republikein.
Kortverhaalbundels
Kurt Mauser (1975) is ’n bundel aaneengeskakelde kortverhale oor ’n stereotipiese held wat aan die begin van die twintigste eeu soos ’n Namibiese Robin Hood veg vir die verontregtes en die skelms se moses is.
Wind oor die Khomas Hochland (1976) en Die jagstewels (1979) is bundels kortverhale met jag en avontuur as hooftemas.
Kersfees in Carmona (1985) is ’n bundel kortverhale waar die titelverhaal ’n romantiese verhaal is en die res hoofsaaklik avontuurverhale.
Die tier en ander verhale (1990) bevat drie kortverhale oor Namibië, met jag, romanse en avontuur weer die hooftemas.
Die beste van Doc Immelman (1994) bevat sestien van sy kortverhale wat hy self uitgesoek het.
Die groot sand en ander stories is ’n keur uit sy kortverhale wat tussen 1955 en 2000 in publikasies soos Huisgenoot, Sarie Marais, Die Republikein, Ster en Die Brandwag verskyn het. Die titelverhaal het aanvanklik in 1955 in Die Huisgenoot verskyn. Die verhaal speel af in die Namib-woestyn met sy onvoorspelbare sandstorms wat sy geheime (soos diamante) onder die sand versteek, met die hoofkarakter Willem Els wat vergeefs probeer om kragte te meet met die woestyn se krag. In Belofte aan ’n kameraad kry die verteller en Oom Jan by hulle besoek aan Tsumeb die nuus dat George Kitching dood is en daardie middag begrawe sal word. Oom Jan besluit dat hy wil bly vir die begrafnis, al is hy nie reg aangetrek nie. Dit is vreemd, want hy en George was nie eintlik vriende nie. Soos die dag aanloop, vertel Oom Jan die storie en hoe dit gekom het dat ’n gebeurtenis tydens die Eerste Wêreldoorlog daartoe gelei het dat hy en George mekaar belowe het dat hulle die ander een se begrafnis sal bywoon, om seker te maak dat die regte mens begrawe word. Die vul wat treine gejaag het verskyn aanvanklik eers in Die Brandwag van 13 April 1962. Dit is ’n verhaal vertel uit die vermenslikte perspektief van die perde, met Sonop en Elisabet wie se vul Kolbooi die treine jaag. In stede van ’n normale karperd, word hy ’n resiesperd. So vind Sonop uit dat Kolbooi nie sy seun is nie, maar die resiesperd Lightning s’n. Kenmerkend van die verhale is die Namibiese landskap en die jagtema, met talle verhale wat wilddiewe en onwettige jagtogte behandel.
Immelman se kortverhale word ook in versamelbundels opgeneem, waaronder Allegaartjie onder redaksie van Johan de Jager, Steekbaard van Abraham H. de Vries en Kleinbegin in die prosa onder redaksie van Charles Malan.
Rubrieke
Uit sy rubrieke wat in koerante soos Die Suidwes-Afrikaner en Die Suidwester verskyn het, word ’n keur onder die titel Van Ruacana tot Rosh Pinah gebundel. Tipiese Namibiese onderwerpe word hier behandel, soos Cuca-bier wat kinien bevat, legendariese figure uit die omgewing en wat hulle gedoen het en die Windhoek van meer as 35 jaar gelede. ’n Tweede keur uit sy pretensielose maar goed geskrewe rubrieke word gebundel as Baarde, briewe en barmhartigheid. Dit bevat onder andere die aangrypende vertelling oor die dood van ’n hond in “Eros” en ’n bietjie spot oor die menslike toestand in Raaisels. Die rubrieke is hoofsaaklik gebou rondom die ervarings en oordenkings van die storieverteller en jagter, waarin hy hom ook uitlaat oor die funksie en betekenis van dagboeke, wat die ervarings jare later betekenisvol maak. Die rubrieke belig hoofsaaklik ’n tyd wat onherroeplik verby is, met ’n nostalgiese terugblik op dinge soos baarde, groot motors, kaartspel, kinderspeletjies soos kennetjie en outydse gebruike en waardes.
Avontuurverhale
Sy vernaamste produksie is avontuurverhale vir volwassenes. In Die safari na Omukwai (1961) neem die safarileier ’n rolprentspan na die noorde van Suidwes om ’n rolprent te maak oor die Heikumboesmans, maar die drie jong vroue in die geselskap sorg vir konflik en intrige.
Vlamme in die Namib (1963) is die verhaal van ’n noodlanding in die Namib en die ontbering van twee mense in die skroeiende woestyn.
Seevaart van verraad (1965) skryf hy onder die skuilnaam Rya Avenant. Alba Roodt is lid van die Geheime Diens en vaar saam met die luukse plesierboot vanaf Kaapstad na Lourenço Marques sodat sy die geheime lys wat aan een van die passasiers oorhandig gaan word, kan onderskep.
’n Seisoen vir romanse (1966) is ’n kontemporêre roman waar ’n jong veldwagter se afgesonderde lewe in die veld deurmekaar gekrap word deur twee jong vroue.
Skatte van goddeloosheid (1966) speel af in die (destydse) hede teen die Namib-kus en in die woestyn. ’n Vrou se man is dood en sy word daarna deur afpersers lastig geval. ’n Jeugvriend kom besoek haar en saam los hulle die probleme op en herontdek hulle liefde vir mekaar.
Die wit hings van die Namib (1966) bestaan uit ’n roman en ’n novelle. Die roman handel oor ’n safarileier wat ’n wetenskaplike en sy twee dogters na die woestyn moet neem op soek na ’n rotstekening van ’n wit perd wat voorheen deur ’n reisiger gevind en beskryf is. Die novelle, Die tuiskoms van Zack Becker handel oor ’n jong voorman wat vir ’n moeilike boer werk maar eindelik genoeg geld bymekaar kry om met sy dogter te kan trou.
Vyf waens na San Pedro (1966) speel af aan die begin van die twintigste eeu. ’n Kaapse vrou se man verdwyn in Angola en hulle vind uit dat hy deur ’n skurk aangehou word. Saam met ’n safarileier vind sy hom in die boewe-nes op San Pedro.
In Die leeu van Okurasewa (1967) word die jagter Tom Maartens deur die boer Wolf Stroebel ingeroep om ’n skelm leeumannetjie te kom skiet. Die grootste probleem is egter die jarelange onmin tussen die bure.
In Die voortvlugtiges (1967) gebruik kommuniste en saboteurs die afgeleë Namibiese dorpie Doringpan as deurkom- en afspringplek. Die safarileier Petrus Senekal, wat die omgewing soos sy handpalm ken, word deur die polisie ingeroep om te help. Die kort novelle Die krokodille van Manyondo word ook in hierdie band ingesluit.
Die tyd van die klippe (1968) beskryf die wedervaringe van die grootwildjagter uit Angola Markus Dreyer, wat in die winter van 1903 uit Okuamatiland trek nadat sy ouers vermoor is. Hy land eindelik op Avondster, Lukas Opperman se plaas in die Humpata-distrik, waar sy paaie met Lukas se dogter, Anna, kruis. Lukas wil egter nie hê dat sy dogter met ’n brandarm man moet trou nie en die arrogante Barend Prinsloo vry boonop ook by haar.
Die wilde perde van Jakkalsgraf (1969) speel in 1905 in die Kuisebrivier en Namibwoestyn af. ’n Sirkusarties tree in diens van ’n boer om vir hom wilde perde te vang wat hy aan die Duitse regering kan verkoop. Hy raak verlief op die boer se dogter.
Nege grafte tot Otjihonge (1970) handel oor die 1904 Herero opstand teen die Duitse regering. ’n Boerseun word as gids gehuur vir ’n Duitse peloton wat geld en ammunisie na ’n afgeleë gebied moet neem, maar hulle word oorval.
Die wrak van die Adolf K. Freimut (1972) is ’n kontemporêre roman wat aan die Kus van die Dood afspeel. ’n Veldgeoloog dien as gids vir ’n soekgeselskap na die wrak van ’n skip wat aan hierdie kus vergaan het, met ’n vrag staafgoud aan boord.
Die bul van Kashimbo (1973) vertel van ’n jagtog na ’n befaamde olifantbul in die berge van Kashimbo in Angola, waar die safari deur guerrillas aangeval word.
’n Kwartmiljoen Mauserpatrone (1973) verskyn oorspronklik as vervolgverhaal in Die Huisgenoot. ’n Groep boere skuil reeds geruime tyd in ’n afgeleë gebied van die Kalahari, waar hulle ’n eie republiek stig, steeds met ossewaens en perde ry en leef van jag en boerdery. ’n Joernalis raak agterdogtig wanneer die verkope van ’n groot aantal Mauserpatrone nie verklaar kan word nie en die boere word eindelik onderwerp aan die gesag van die regering, met verlies van hulle eiesoortige leefstyl.
In Die vallei van die heilige vuur (1974) word ’n ingenieur na die Erongoberge gestuur om ondersoek in te stel na die moontlikheid om ’n dam daar te bou. Snaakse dinge gebeur egter in die vallei.
In Huurvlug 14 van Windhoek (1978) word ’n passasiersvliegtuig gekaap en gedwing om in Angola te land, waar die aanloopbaan te klein is vir die vliegtuig en dit verongeluk met die landing. Die oorlewendes durf ’n gevaarlike staptog terug na Namibië aan.
In Die vloek van Kupferthal (1978) soek ’n lid van die Geheime Diens na twee van sy kollegas wat in Windhoek verdwyn het. Hy word uitgenooi na ’n jagplaas, maar alles is nie pluis daar nie.
Onseker liefde (1980) is ’n liefdesverhaal wat hy onder die skuilnaam Rya Avenant uitgee, maar die boek word later onder sy eie naam herdruk.
Onheil in die Kuiseb (1983) se agtergrond is die stryd tussen die Duitse maghebbers en die Topnaar-Hottentotte naby Walvisbaai in 1905, waar die hoofkarakter die polisie help om die opstandelinge vas te trek.
In Lategan se goud (1988) roep ’n Angolese Portugees die hulp van ’n Namibiese toergids en safarileier in om in die oorlog geteisterde Angola na versteekte goud te gaan soek.
In Die krokodille van Manyondo (1993) stel die ontdekkingsreisiger Ken Burger ondersoek in na die geheimsinnige krokodilmense van Manyondo, iewers langs die Okavangorivier. Die novelles Die affêre op Okasino en Die tuiskoms van Zack Becker word ook in hierdie boek opgeneem.
Die wrede somer (2002) het die 1927 rebellie in Suidwes-Afrika van die Snelloper-Namas as tema. Lukas Baartman is die outokratiese boer van Fahlplatz aan die groot-Karasberge, waar hy sy werkers onderdruk. Die Snellopers bly langsaan in ’n reservaat en onder aanvoering van John Maartens, oudste seun van hulle kaptein, eis hulle ’n stuk grond wat volgens oorlewering aan hulle behoort. Baartman beskou die grond as sy weiding en die geskil lei tot ’n skermutseling tussen die Snellopers en die polisie en reserviste.
Jeugverhale
Doc skryf etlike jeugverhale, terwyl baie van sy avontuurverhale ook toeganklik is vir die jeug.
Die groot maroelas (1963) vertel van ’n leeu wat ’n man beseer. Hans Wagner skiet ’n leeu wat in ’n slagyster gevang is, maar onverwags het daar ’n jong leeutjie verskyn en Hans se been lelik seergemaak. Petrus, Hans se veertienjarige seun, sweer wraak op die boosdoener, en van nou af sou hy elke skoolvakansie na die eenoor-leeu soek. Dit is ’n soektog wat baie lank duur en in daardie tyd word nie net die leeu groot nie, maar ook Petrus groei op tot ’n jong man.
Tweehonderd gewere (1965) speel in 1904 in Suidwes af, in die tyd van Hendrik Witbooi se rebellie teen die regeringsmagte. Die hoofkarakter is ’n Afrikanerseun wie se ouers deur die Witkams vermoor word en wat daarna wraak sweer.
In Die beestrek (1974) moet twee sestienjarige seuns, Bennie Bronkhorst en sy Engelse vriend Charles Wilson, die trop beeste na ’n noodweidingsgebied in Namibië, naby die grens met Botswana, bring. Saam met hulle is die werkers, drie Damaras en die Herero kok, Zamue. Onderweg moet hierdie groepie die aanslae van veediewe, wildehonde en leeus afslaan. Hoewel die karakterisering gebrekkig is, word op onopvallende wyse die geaardheid van Namibië en die leefwyse en kulture van sy inwoners aan die leser oorgedra.
In Die soektog (1985) is ’n Ovamboseun en sy suster die hoofkarakters. Hulle soek tot teen die Angola-grens na hulle pa wat spoorloos verdwyn het. Hierdie boek word in Engels as The search vertaal.
Die buffeljagter (2003) is ’n avontuurverhaal wat afspeel in Duits-Suidwes-Afrika in die tydperk net na die Anglo-Boereoorlog. Bill Abraham skiet buffels om vleis te verskaf aan die Tsumebmyn. Sy geweerdraer word egter doodgetrap deur ’n buffel wat hy net gekwes het en Bill verloor sy moed. Hy versin ’n seer been en laat sy seun Chris kom om die buffels te skiet. Deur die seun se dapperheid oorkom hy sy vrees.
Digkuns
Hy skryf ook gedigte wat opgeneem word in die versamelbundels Ik heb het woord gezocht en Land van sonlig en van sterre.
Eerbewyse
In Julie 1984 ontvang hy ’n prys van die Afdeling Kultuurbevordering van die Administrasie vir Blankes van Suidwes-Afrika vir ’n groep van tien gedigte. Hierdie prys gaan gepaard met ’n handgeskrewe nota van die eerste Suid-Afrikaanse president, C.R. Swart, asook ’n getekende eerstedagkoevert met die datum 13 November 1978 daarop.
Piet van Rooyen skryf ’n M.A.-verhandeling oor sy werk, naamlik Doc Immelman in die Namibies-Afrikaanse literatuur.
In Oktober 1998 ontvang hy ’n ATKV Pluimpie-toekenning van die Windhoekse Gesinstak vir sy lirieke vir Boesmankrale van Tsumkwe.
Hoërskool Ermelo
Die Hoërskool Ermelo is 'n openbare hoërskool in Mpumalanga, Suid-Afrika. Dit is 'n Afrikaans Engels-dubbelmediumskool vir seuns en meisies. Die naam Hoërskool Ermelo word dikwels afgekort na EHS en daar word informeel na die leerders verwys as Erries.
Geskiedenis
Aanvanklik kom die Hoërskool Ermelo op 11 April 1914 tot stand en word in die "Uitkomst-Meisjes Tehuis" gehuisves, maar in 1917 verhuis die skool na die ou munisipale geboue van Ermelo. Op 19 April 1921 word die nuwe skool amptelik in gebruik geneem op die plek waar die skool vandag staan.
Skoolwapen en leuse
Mnr. Kotze, die eerste hoof van die skool (1914) het die Arend as wapen van die Hoërskool Ermelo aanvaar. Die twee koppe wat na weerskante kyk, simboliseer wakkerheid. Die kroon, bal en staf is simbole van koninklike mag.
Skoolkleure
Die eerste skoolhoof van die Uitkomsteskool, Mej. AE Adriani, het in 1917 die breë bottelgroen en smal wit kleure voorgestel. Dit was ook die kleure van die Meisie-staatskool in Pretoria, waar sy voor haar koms na Ermelo werksaam was. Die twee kleure kom ook voor op die Vierkleurvlag van die ou Z.A.R.
Simboliek:
Visie
Die EHS is 'n gemeenskap van leerders (i.e. leerlinge, personeel, hoof, ouers) met uitnemendheid as die ideaal. Die strewe is om te waag; om dinge anders en nuut te doen en om 'n verskil te maak vir alle rolspelers. Voorts strewe die EHS daarna om die behoudende Christelike opvoedingsmilieu te handhaaf. 'n Uitnodigende onderwysgemeenskap skep legio geleenthede vir individualiteit sodat elkeen dít kan bereik waarin hy glo.
Missie
Ons sal ons visie bereik deur die uitleef en versterking van Christelik-gefundeerde kernwaardes soos:
Erekode
Laat ons soos goeie Suid-Afrikaners te alle tye streef om:
Die EHS streef ook daarna om daagliks die volgende waardes uit te leef:
Tradisies
Groentjieskonsert Aan die begin van elke jaar neem die onderskeie koshuise asook die dorpshuis teen mekaar deel tydens die Groentjieskonsert. Die nuwe Graad 8 leerlinge voer hul konserte uit na weke se voorbereiding onder leiding van die matrieks van elke huis. Die res van die leerlinge van elke huis neem ook teen mekaar deel in die vorm van 'n koshuisdans en dirigenteoptog.
Groen Mannetjies Tydens elke eerstespan-rugbywedstryd staan die eerstejaarseuns in 'n ry geklee in hul groen skoolbaadjies agter die doodlyn van die opponente. Dit word gedoen ter aanmoediging van Ermelo.
Fasiliteite
Die terrein van Hoërskool Ermelo bestaan uit 'n reeks van fasiliteite:
Koshuise
Drie koshuise op die terrein bied huisvesting vir leerders van ver:
Stephanus Petrus le Roux
Stephanus Petrus le Roux, ook wel S.P. le Roux, (* 4 Maart 1891 op die plaas Doornkraal, De Rust in die Oudtshoorn-distrik, † 25 Januarie 1974 in Koffiefontein), was 'n Suid-Afrikaanse politikus en Minister van Landbou.
Jong lewe
Le Roux het sy eerste skoolopleiding by 'n klein plaasskooltjie begin. Daarna gaan hy skool op De Rust, George, Graaff-Reinet en Oudtshoorn. Hy studeer daarna by Victoria-kollege (tans die Universiteit van Stellenbosch) waar hy die B.A.-graad behaal in 1913. Daarna boer hy op De Rust. In 1915 kry hy 'n beurs om regte te studeer aan Rhodes-kollege, Grahamstad.
Hy word dieselfde jaar aangestel as registrateur van regter McGregor en vertrek saam met hom na Bloemfontein. Hier studeer hy regte aan Grey-kollege en in 1918 lê hy die LL.B eksamen af. Na toelating tot die Kaapse Balie begin hy egter naby De Rust te boer.
Boerderybelange
Vanaf 1919 beywer hy hom vir die bevordering van boereorganisasies. Hy was verantwoordelik vir die organisasie van die Boere Saamwerk Bpk. in die Suidwestelike distrikte. Met die ineenstorting van die ekonomiese grondslag van die Oudtshoorn distrik het hy hom gedurig beywer om toestande te skep sodat die bestaande volstruisvere- en tabakkoöperasies op gesonde grondslag meeding, en boere aan te moedig om so veel moontlik gemengde boerdery te beoefen. Sy eerste pogings om volstruis- en tabakboere te organiseer het misluk. Later egter, na sy verkiesing tot die Unie-Volksraad, het hy daarin geslaag om beter leningsfasiliteite vir koöperasies met beperkte verantwoordelikhede te beding, asook verpligte bepalings in verband met tabak en volstruisvere. Hy slaag daarin om tydens 'n parlementêre reses die twee koöperasies – die Kango Koöperatiewe Tabakmaatskappy Bpk. en die Volstruisvere Koöperasie van Suid-Afrika Bpk. – op te rig en word tot voorsitter van die direksie van beide maatskappye gekies. Hy verteenwoordig die Kango Tabakkoöperasie by die Sentrale Tabakkoöperasie.
Politieke lewe
duimnael|links|280px|Die 19 "Gesuiwerde" [[Nasionale Party|Nasionaliste wat in 1934 in die party gebly en nie met die Suid-Afrikaanse Party saamgesmelt het om die Verenigde Party te vorm nie. Agter van links na regs: S.P. le Roux, R.A.T. van der Merwe, F.C. Erasmus, P.J.H. Luttig, J.J. Haywood. Tweede ry van agter: L.J. Vosloo, dr. N.J. van der Merwe, ds. D.F. Malan, adv. J.H.H. de Waal, A.L. Badenhorst. Derde ry: P.O. Sauer, dr. Karl Bremer, adv. J.G. Strijdom, ds. C.W.M. du Toit. Voorste ry: J.F. van G. Bekker, adv. C.R. Swart, W.B. de Villiers, C.H. Geldenhuys, G.P. Steyn.]]