cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gautengse Afdeling van die Hoë Hof van Suid-Afrika
Geskiedenis
Die Transvaalse Provinsiale afdeling se jurisdiksie is in 1977 en 1979 verklein toe Bophuthatswana en Venda nominale onafhanklikheid verkry het en hulle hul eie hooggeregshowe daargestel het. Met die inwerkingtreding van die huidige Grondwet van Suid-Afrika in 1997, het die Transvaalse en Witwatersrandse Afdelings van die Hooggeregshof van Suid-Afrika, sowel as die Hoogeregshowe van Bophuthatswana en Venda almal  hooggeregshowe van Suid-Afrika geword. In 2001 word sekere distrikte in die Noordwes-provinsie verwyder van die Transvaalse Afdeling en onder die jurisdiksie van die Bophuthatswana Afdeling in Mafikeng geplaas. In 2009 word die Transvaalse en Witwatersrandse Afdelings herbenoem na onderskeidelik die Noord-Gautengse en die Suid-Gautengse Hoë Howe. In 2013, met die herstrukturering van die Suid-Afrikaanse howe, in gevolge die Wet op Hoër Howe, word hierdie twee howe slegs twee setels van 'n enkele Gautengse Afdeling van die Hoë Hof van Suid-Afrika.
Sidney D'Albrook
Sidney D'Albrook (* Mei 1882, † 30 Mei 1948) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Dancer's Peril (1917), The Bitter Truth (1917), Across the Continent (1922), en Call of the Wild (1923).
Byz
Byz is die verhoognaam van die Sweedse hip-hop- en kletskunstenaar Andreas Jorma Byström, gebore 27 Mei 1984, Sala (Swede). Hy het sy musiekloopbaan in 1999 afgeskop met die groep Inte Helt Oskyldiga en veral met die vrystelling van sy eerste album There is still a party going on. In 2004 het Byz amper die musiekindustrie verlaat, maar het hy van plan verander en die album From here to somewhere later daardie jaar uitgereik. Albumverkope was aanvanklik aan familie en vriende, maar met behulp van die internet het verkope geklim.
Charles Sutton
Charles Sutton (1856 – 20 Julie 1935) was 'n Amerikaanse akteur en kinematograaf. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Vanity Fair (1915) en Pardners (1917).
Volksraad van die Zuid-Afrikaansche Republiek
Die Volksraad van die Zuid-Afrikaansche Republiek was die parlement van die voormalige Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR), ook bekend as die Transvaalse Republiek. Die ZAR het bestaan vanaf 1857 tot 1902 as deel van wat nou die Republiek van Suid-Afrika is. Die Volksraad was vir die grootste deel van die bestaan daarvan 'n eenkamerstelsel. Dit het ophou bestaan na die Britse oorwinning in die Tweede Vryheidsoorlog wat gelei het tot die totstandkoming van die Transvaalkolonie wat in 1910 deel geword het van die Unie van Suid-Afrika.
Grondwet van die Zuid-Afrikaansche Republiek
Die Grondwet van die Zuid-Afrikaansche Republiek het, anders as in die vroeëre boererepublieke, voorsiening gemaak vir afsonderlike instellings vir wetgewende, uitvoerende en regterlike mag. Uitvoerende mag het by die President en die Uitvoerende Raad berus. Alle staatsamptenare, met die uitsondering van die regterlike amptenare was aan die President ondergeskik. Die President is direk deur stemgeregtigde kiesers verkies vir 'n tydperk van 5 jaar nadat hy per versoekskrif of rekwisisie as kandidaat voorgestel is. Die Uitvoerende Raad het verder bestaan uit die Kommandant-generaal, wat ook direk verkies is, twee lede wat deur die volksraad verkies is en 'n Staatsekretaris wat ook deur die volksraad verkies is. In terme van regterlike mag is voorsiening gemaak vir 'n Hof van Landdros, vier tot ses heemrade en jurielede vir elke distrik. Drie van die landdroste sou 'n hooggeregshof uitmaak wat ook as rondgaande en appèlhof sou dien.
Die grondwet het bepaal dat "De Volksraad zal het hoogste gezag des lands zijn, en de Wetgewende Magt". Die grondwet het voorts bepaal dat die Volksraad sou bestaan uit verteenwoordigers of lasthebbers van die volk.
Samestelling van die Volksraad
Aanvanklik het die Volksraad uit twaalf lede bestaan wat tussen dertig en sestig jaar oud moes wees. Volksraadslede is vir 'n tydperk van twee jaar verkies en die helfte moes jaarliks aftree. Lede was egter herkiesbaar. In 1873 is die aantal Volksraadslede vermeerder na agt-en-twintig en die ampstermyn is verleng na vier jaar. Volksraadlidkandidate moes ten minste drie jaar stemgeregtig wees, in die Republiek woon, vaste eiendom in die Republiek besit en voor 1889 ook lidmaat van die Nederduits Hervormde Kerk. Volksraadslede moes geen onterende vonnisse teen hulle gehad het nie. Slegs wit mans kon Volksraadslede wees. In 1873 is bepaal dat elke distrik drie verteenwoordigers sou hê en die dorpe Potchefstroom, Rustenburg en Lydenburg elk 'n bykomende lid. In 1886 is die aantal lede vir die distrikte Pretoria, Potchefstroom, Rustenburg en Lydenburg na drie verminder en dié van die res van die distrikte na twee.
Volksraadslede moes by aanstelling 'n eed aflê waarin hulle belowe het dat hulle geen beloftes gemaak het of geskenke gegee het om verkies te word nie en dat hulle getrou sou wees aan die volk en volgens die grondwet sou handel.
Sittings en prosedure
Die Volksraad moes ten minste een keer per jaar vergader en die President kon die Volksraad byeen roep soos nodig. Die Volksraad het 'n voorsitter verkies en die Uitvoerende raad moes 'n sekretaris aanstel. Tot 1890 moes alle besluite met 75% meerderheid goedgekeur word. Daarna was 'n gewone meerderheid genoeg. Voorgestelde wette moes drie maande voor bespreking in die Volksraad aan die publiek voorgelê word. Dié kon dan deur versoekskrifte (memories) of deur hulle Volksraadslede die voorgestelde wetgewing beïnvloed. Andere besluite van die Volksraad sou eers na drie maande wetskrag verkry. Onder sekere omstandighede kon dringende wette onmiddellik behandel word.
Van 1881 was die hoof van die betrokke staatsdepartement verantwoordelik vir die indiening van die wet. Die staatsamptenare kon dan deur die Volksraad ondervra word oor die wet.
Volksraadsittings was oop vir die publiek behalwe as daar deur die voorsitter besluit is dat sekere beraadslaging in die geheim moes plaasvind. Die Volksraad het eenvoudige en plegtige prosedures gevolg sonder veel swier of vertoon. Vergaderings is met gebed geopen en gesluit en lede moes in swart met 'n wit das aantrek. Sittings is deur die President geopen met 'n "aanspraak" waarin hy puntsgewys deur die voorgestelde wetgewing en ander sake gegaan het wat dan as agenda vir die Volksraad gedien het. 'n Kommissie wat uit drie lede bestaan het, is verkies om verslag te doen oor finansiële aspekte van die vorige boekjaar en die opstel van 'n begroting vir die komende boekjaar. 'n Ander komitee, ook met drie lede, moes weer deur die versoekskrifte of memories gaan om dit te rangskik en in 'n verslag aanbevelings daaroor te maak. Ander kommissies is van tyd tot tyd aangestel om bepaalde aangeleenthede te hanteer. Die gebruik van sulke kommissies is as baie modern en buitengewoon vir daardie tyd gesien.
Van 1896 af het wetsontwerpe drie lesings ondergaan. Die eerste lesing sou toets of die wet in beginsel aanvaarbaar was waarna dit, indien suksesvol, in die tweede lesing klousule per klousule behandel en aangepas is. By die derde lesing is deur handopsteek oor die hele wet gestem. Lede is nie toegelaat om buite stemming te bly nie. Stembriefies is slegs gebruik wanneer dit om persone gehandel het.
Die President en Uitvoerende Raad kon aan sittings deelneem maar kon nie stem nie. Die President het ook nie vetoreg op wette of besluite van die volksraad gehad nie en moes dit uitvoer al het hy nie daarmee saamgestem nie.
Volksraadslede moes ná die jaarlikse sitting van die raad, vergaderings in hulle eie distrikte hou waar hulle terugvoer gelewer het oor die afgelope sitting en om die publiek se menings en gevoel te toets.
Stemdistrikte (kiesafdelings)
Die land was teen 1899 in 21 stemdistrikte (kiesafdelings) verdeel:
Verwysings
Volksraad
FIFA-jolkol
'n FIFA-jolkol (Fan Fest) is 'n byeenkoms wat deur FIFA georganiseer word en mense in staat stel om die FIFA Wêreldbeker gesamentlik te geniet instede daarvan om dit tuis te kyk. Die eerste jolkolle is in 2006 gedurende die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006 in Duitsland aangebied. Dit was so suksesvol dat FIFA besluit het om dit in verskeie stede wêreldwyd tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 aan te bied. Die ligging van die jolkolle word so gekies dat dit duisende mense kan akkommodeer. Groot TV-skerms word opgerig vir lewendige uitsendings van wedstryde.
Ligging van jolkolle in 2010
• 2
Maria Bello
Maria Bello (gebore 18 April 1967) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Coyote Ugly (2000), The Cooler (2003), A History of Violence (2005), en Lights Out (2016).
Toru Yoshikawa
Toru Yoshikawa (吉川 亨) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Bruce Payne
Bruce Payne (gebore 30 November 1957) is 'n Engelse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Passenger 57 (1992), Dungeons & Dragons (2000), Highlander: Endgame (2000), en One Point O (2004).
Sex (toneelstuk)
Sex is een van ses toneelstukke wat die aktrise Mae West tussen 1926 en 1931 vir Broadway geskryf het en waarin sy self ook gespeel het.
Die toneelstuk handel oor 'n ambisieuse werkersklas prostituut genaamd Margy Lamont wat haar omstandighede probeer verbeter. In haar soeke na 'n beter lewe volg sy die vloot, op advies van 'n Britse vlootoffisier, van die Montreal-bordeel na Trinidad. Op die reis ontmoet sy 'n man uit 'n ryk gesin van Greenwich, Connecticut, wat haar om haar hand vra. Hy neem haar na hulle herehuis in Connecticut waar verdere intriges plaasvind. Die hoofsaaklik komiese stuk sluit bendeleiers, matrose en society matrons in. Sex ondersoek die verhouding tussen seksualiteit en die handel of die kommersiële, en die tallose vorms wat prostitusie aanneem.
Sex was Mae West se eerste vollengte toneelstuk. Dit was vir byna 'n jaar op die planke voor sy in 1927 gearresteer en aangekla is dat sy 'n obsene produksie opvoer. Die aksie was oënskynlik daarop gemik om te verhoed dat haar tweede toneelstuk, The Drag, met die subtitel "A Homosexual Comedy", open. Sy is vir 8 dae in die Welfare Island Women's Workhouse aangehou wat op ironiese wyse tot haar roem bygedra het as gevolg van die nasionale blootstelling wat sy as gevolg daarvan in die VSA verkry het.
Pleknaamsveranderinge in Marokko
Hier volg 'n lys van dorpe en stede in Marokko (Die Wes-Sahara is deel van Marokko. Sien hier vir Naamveranderinge in die Wes-Sahara) waarvan die name verander is:
Callyspongia elastica
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1898 deur Kieschnick.
Natale Labia Museum
Die Natale Labia Museum is 'n kunsgalery en veeldoelige kultuursentrum in Muizenberg. Dit word gehuisves in 'n herehuis met die naam Casa Labia (maar beter bekend as The Fort) by Hoofweg 192 (M4). Vanweë die 18de-eeuse Venesiese boustyl is die gebou iets besonders. In die huis is 18de- en 19de-eeuse meubels sowel as skilderye van ou meesters en eietydse Suid-Afrikaanse kuns te besigtig. Ook vind daar gereeld wisselende tentoonstellings plaas.
Die huis is in 1929 gebou deur prins Natale Labia (1877-1936) en sy vrou Ida Louise Labia (1879-1961) as woonhuis en Italiaanse konsulaat. Die prins was die Italiaanse konsul in Kaapstad. Sy vrou was die dogter van sir Joseph Benjamin Robinson. Ná die prins se dood is die huis met sy 20 kamers gebruik as Kanadese en later Argentynse ambassade. In 1985 skenk die erfgenaam, graaf Natale Labia, die huis en sy inhoud aan die staat as 'n museum ter herinnering aan sy ouers. Ná 20 jaar is die museum weens geldgebrek gesluit. Nou is dit weer eiendom van die Labia-familie, in sy eertydse glorie herstel en voldoen aan die skenkerfamilie se aanvanklike wens.
Baardskeerdersbos
Baardskeerdersbos is 'n landelike nedersetting in die Rooi-Strandveld van die Overberg. Elim, Wes-Kaap lê oos van Baardskeerdersbos, Bredasdorp en Napier na die noordooste en Gansbaai weswaarts. Omdat dit slegs met grondpaaie bereik kan word, het dorpsontwikkeling tot dusver uitgebly. Sou die beoogde teerpad tussen Gansbaai en Bredasdorp 'n werklikheid word, sal die gehuggie vinnig verander. Oor die oorsprong van die naam bestaan onduidelikheid. Waarskynlik is dit na 'n soort spinnekop met die naam baardskeerder genoem.
Raymond Rhule
Raymond Rhule (gebore in Accra, Ghana op 6 November 1992) is 'n rugbyspeler wat vir die Vrystaat Cheetahs op vleuel in die Curriebeker en die in Superrugby gespeel het.
Hy was in 2012 een van die voorste driedrukkers in die Curriebekerreeks met agt drieë.
Springbokloopbaan
Rhule is ingesluit in die Springbokgroep vir die einde-2012 toer na Engeland, Skotland en Ierland. Hy het op 10 Junie 2017 sy debuut vir die Springbokke gemaak teen Frankryk op Loftus Versfeld.
Hartblaargrondsuikerbos
Die hartblaargrondsuikerbos (Protea cordata) is 'n blomdraende struik wat aan die bekende Proteagenus behoort. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom voor vanaf die Kogelberg en Du Toitskloofberge tot by Bredasdorp, Riviersonderend en die Langeberg en is deel van die fynbos-bioom Die plant word 30 cm in deursnee en 50 cm hoog en blom van Junie tot Julie.
Bergrivier Plaaslike Munisipaliteit
Die Bergrivier Plaaslike Munisipaliteit is 'n munisipaliteit wat in 2000 tot stand gebring is deur die samesmelting van onder meer die munisipaliteite Porterville, Piketberg en Velddrif en is geleë in die Wes-Kaap, waar dit begrens word deur die munisipaliteite Swartland, Saldanhabaai, Cederberg, Drakenstein en Witzenberg. Die munisipaliteit se naam is ontleen aan die rivier wat deur die munisipale gebied vloei en uitmond by Laaiplek. Die gebied is uitgestrek, met Piketberg die hoofdorp, wat 67 km van Velddrif, waar die grootste bevolkingskonsentrasie is, geleë is.
Hartblaargrondsuikerbos
Brande vernietig die plant maar die sade oorleef. Die saad word in 'n doppie geberg en daarna deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van rotte en muise. Die plant groei die beste in Sederberg-skalie op hoogtes van 0 – 1 200 m.
In Engels staan dit as die Heart-leaf sugarbush bekend.
Bergrivier Plaaslike Munisipaliteit
Bevolking
Volgens die sensus van 2011 was Bergrivier se bevolking 61 897. Hiervan was die oorgrote meerderheid Afrikaanssprekend (52 575), gevolg deur Xhosasprekendes (2 178) en Engelssprekendes (1 475). Laasgenoemde woon hoofsaaklik op Velddrif, Laaiplek en Port Owen, wat al drie toenemend gewild is as aftreeplek vir stedelinge. Minder as 1% van Bergrivier se bevolking is in die buiteland gebore, waarvan die meeste (274) in Suider-Afrika en die naasmeeste (134) in Europa gebore is. Die grootste rassegroep in die Bergriviergebied is bruinmense met 43 915 (71%) inwoners in 2011. Hulle word gevolg deur blankes met 10 456 (16,9%) en swartmense met 7 001 (11,3%). Daar was in 2011 net 256 Indiërs in die Bergriviergebied.
Dorpe
Die hoofdorpe van die munisipale gebied, wat saam met Saldanhabaai, Swartland, Cederberg en Matzikama onder die Weskus-distriksmunisipaliteit ressorteer, is Aurora, Dwarskersbos, Eendekuil, Laaiplek, Monte Bertha (die bruin woonbuurt van Porterville), Noordhoek (die bruin woonbuurt van Velddrif/Laaiplek), Piketberg, Porterville, Redelinghuys en Velddrif.
Wapen
Die munisipale raad het in 2004 'n wapen by die Buro vir Heraldiek geregistreer: Geboë deurlopend kepersgewys verdeel van goud en blou, in die skildhoof regs 'n koringgerf, links 'n geblaarde druiwetros, en in die skildvoet twee skuinsgekruiste skimmelforelle alles van natuurlike kleur; op 'n blou skildhoof 'n skuinsgekruiste byl en spies van natuurlike kleur belaai met 'n rooi proteablom, silwer gesaad en groen geblaar. Die helmteken is 'n halwe rooi son uitkomend uit 'n goue muurkroon, en die wapenspreuk is "Deus est vita".
Opvoeding
Hoërskole in die munisipale gebied is die Hoërskole Steynville (op Piketberg), Porterville, Piketberg en Velddrif (al drie gekombineerd). Die laerskole sluit in Redelinghuys, Eendekuil, Aurora (eintlik 'n middelbare skool) en die Primêre Skole Carl Schreve, Groenvlei, Brandenburg, Willemsvallei, Steynville en Redelinghuys.
Mediese geriewe
Buiten klinieke op die meeste dorpe, is daar 'n hospitaal op Piketberg (Radie Kotze) en Porterville (LAPA Munnik).
Polisiekantore
Daar is polisiekantore op die volgende dorpe: Laaiplek, Eendekuil, Piketberg, Porterville en Redelinghuys. Aurora het in 2006 'n satellietstasie van Laaiplek gekry.
Rooistreep-blennie
Die rooistreep-blennie (Cirripectes stigmaticus) is 'n vis wat voorkom in die westelike Stille Oseaan en die Indiese Oseaan aan die kus van Oos-Afrika suidwaarts tot by die noorde van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Red-streaked blenny.
Identifikasie
Die vis leef in oop koraalriwwe in water wat tot 20m diep is. Hulle is alleenlopend en bly naby die koraalkoppe. Hulle is sku van aard en verdwyn in skuilings wanneer hulle bedreigd voel. Die visse vreet alge.
Watersuiwering
Skoon water is noodsaaklik vir lewe. Ongelukkig kom water wel op meer as 70% van die aarde se oppervlakte voor – in die oseane, mere, damme, riviere, onder die grond en selfs die lug wat ons inasem bevat water – maar is dikwels besoedel. Slegs sowat 3% van die aarde se water is vars en hiervan is een kwart in werklikheid in vloeistofvorm beskikbaar, terwyl die ander veel groter deel in gletser-ys vasgevang is. Dit beteken dat minder as 1% van die totale water toeganklik en geskik is vir verbruik.
Besoedelingsprobleem
Die feit dat die wêreldbevolking jaarliks toeneem, dat meer en meer voedsel vir hulle verbou moet word en dat die groeiende hoeveelheid nywerhede water vir produksieprosesse benodig, plaas druk op die hoeveelheid beskikbare water, wat nooit verhoog nie: die watermolekules van elke glas water wat verbruik word, is al male sonder tal oor die eeue gebruik.
Nie alleen benodig al dié mense water en voedsel nie maar is die agteruitgang van beskikbare water hul voorland. Dié groeiende getal mense, voedselverbouing en nywerhede is gesamentlik vir die deurlopende agteruitgang van water verantwoordelik: varswater en selfs seewater word deur mense- en diere-afval, chemikalieë en swaarmetale besoedel. Die gehalte van water neem dus af en die behoefte aan watersuiwering neem dienooreenkomstig toe. Mens en dier het water nodig wat gesuiwer is van onder meer bakterieë en gifstowwe.
Die agteruitgang van water-ekostelsels is die volgende groot bedreiging vir watersekerheid. Die besoedeling en versouting van waterbronne neem toe, met druk op voedselproduksie, duurder voedsel wat daaruit spruit en uiteindelik politieke druk en maatskaplike onrus. Voorspellings dat oorloë in die toekoms toenemend om water kan gaan, word gereeld gehoor.
Watersuiwering-oplossings
Die lys van watersuiwering-oplossings sluit onder meer die volgende in:
Die onderwerpe biologiese behandeling, behandeling van besproeiingswater, ontsouting en bestuursoplossings verdien meer aandag.
Biologiese behandeling
Volgens ’n artikel in die tydskrif Agri is van die afvalwaterstelsels in Suid-Afrika swak ontwerp, en word ewe swak onderhou en bestuur. Nuwe, aanvullende behandelingsmetodes is gevolglik iets om te ondersoek. So is daar eenvoudige biologiese beheermaatreëls om afvalwater te behandel.
Een daarvan is kuskusgras (Chrysopogon zizanioides, Vetiver grass in Engels genoem), wat oorspronklik van Indië kom, wat in ’n Wêreldbank-navorsingsprojek as ’n suiweraar ontdek is. Dié gras se digte wortelstelsel help om afvalwater met 99% van stikstof te suiwer, 85% van fosfor en ook van ander stowwe te suiwer. Die stowwe word in die plant geberg of verdamp.
In Australië is ’n insiggewende projek in Toogoolawah, in die suidooste van Queensland, in 2004 aangepak om die suiweringseienskappe van Chrysopogon zizanioides te bevestig.
Behandeling van besproeiingswater
Die WNK maan dat hul eie en ander navorsing bevestig het dat die mikrobiologiese besmetting van Suid-Afrikaanse riviere dikwels bo nasionale en internasionale riglyne is. Boere is afhanklik van dié rivierwater vir besproeiing en moontlike gesondheidsrisiko’s vir hulle, hul werkers en uiteindelik die verbruikers van die voedsel wat hulle produseer is ’n groeiende bekommernis.
Die ideaal is dat die besoedeling van riviere en gevolglik besproeiingswater voorkom word, maar intussen is die kostedoeltreffende behandeling van water op plase nodig vir voedselsekerheid. Dit vereis meganiese, chemiese en fotochemiese (ultraklank en ultraviolet) oplossings om die hoë vlakke van potensieel gevaarlike patogeniese mikro-organismes in besproeiingswater te verlaag. Ongelukkig moet die vermoë van bakterieë om by omgewingstres aan te pas, ook nooit onderskat word nie en boere sal uiteraard hul strategie van tyd tot tyd moet aanpas.
Ontsouting
Die oseane kan ’n onbeperkte watervoorraad voorsien, maar bestaande ontsoutingstegnieke is nog nie koste- en energie-doeltreffend genoeg om dit ’n aantreklike oplossing te ag nie. Gelukkig is daar verskeie instellings in Suid-Afrika en in die buiteland betrokke om ontsouting ’n aantreklike opsie te maak. Suiwering met behulp van sonpanele geniet toenemende aandag.
Ontsoutingsprosesse sluit in distillering deur verdamping en daarna kondensasie; elektrodialise deur middel van membrane en elektriese strome; bevriesing en ioonwisseling. Sondistilleringstelsels word ook toenemend op afgeleë plase en gebiede gebruik.
Die herhaaldelike droogtes in Suid-Afrika laat ook boere met nuwe belangstelling na ontsoutingstegnieke kyk. Die toenemende versouting van vars water is nog ’n rede om in die toekoms in ontsoutingsaanlegte te belê.
Ontsouting is ’n gegewe: Suid-Afrika is een van die waterarmste lande en dit is ’n uitstekende wateroplossing om soutwater te ontsout of andersins brak water te behandel. Israel is een van die lande wat ontsouting lankal benut om vars water te verseker: Nie alleen het dié land net een groot varswaterbron nie, die Meer van Galilea, maar is ondergrondse water weens die baie opgeloste minerale nie drinkbaar nie. Ontsoute seewater maak gevolglik reeds twee derdes van Israel se varswatervoorraad uit.
Ander lande is ook aan die voorpunt van ontsoutingstegnieke: Die reuse-ontsoutingsaanleg in Al Jubayl in Saoedi-Arabië het ’n aantal jare gelede reeds die produksie van 950 miljoen liter water per dag verbygesteek.
Bestuursoplossings
Die agteruitgang van watergehalte, die toename van vraag na water en gebrekkige bestuur van skaars waterbronne dra alles by tot druk op nasionale regerings en gebiedsregerings om water na behore te bestuur. Daarom word van geïntegreerde bestuur as oplossing gepraat: alle waterbronne (grondwater, riviere, damme ens.) moet bestuur word as deel van ’n geïntegreerde stelsel, waar alle sektore moet saamwerk om waterkwantiteit en –kwaliteit te verseker.
Die maksimum toelaatbare perke vir totale opgeloste stowwe (TOS’e) in drinkwater in Suid-Afrika is byvoorbeeld in SABS-spesifikasies neergelê. Behoorlike optrede om betrokke partye die perke te laat gehoorsaam, bestaan wel. Ongelukkig word daar nie met ’n streng genoeg hand opgetree wanneer oortree word nie, volgens bewaringskundiges.
In ’n bewaringsartikel oor die voorkomendebestuursbeginsel word beklemtoon dat die algemene veronderstellling in lande is dat ontwikkeling voorkeur verdien, maar dat onsekerheid of onkunde oor die uitwerking van besoedelende stowwe oor die omgewing nie ’n verskoning is om nie na behore op te tree nie. Die voorkomendebeginsel skuif die ewewig dus weg van monitering, voorkoming en beheer van onseker gevolge na verstandige vooruitsiendheid.
Marion Erskine
Marion Erskine is ’n Afrikaanse skrywer van romans, jeugromans en radiodramas.
Lewe en werk
Marion Erskine is in Randfontein gebore en gaan skool in Westonaria. Nadat hy sy B.A.-graad in 1998 en Hoër Onderwysdiploma aan die Noordwes-Universiteit behaal, reis hy deur die Verenigde State van Amerika. In 2001 keer hy as onderwyser terug na Suid-Afrika, maar spandeer dan ses jaar in Taiwan, waar hy onderwys in Engels gee aan die plaaslike gemeenskap. In 2008 verhuis hy na Aboe Dhabi in die Verenigde Arabiese Emirate, waar hy werk as adviserende dosent in ’n nasionale skoolhervormingsprojek. In 2014 begin hy by Emirates Lugredery werk as 'n Leer en Ontwikkelingspesialis.
Skryfwerk
In Februarie 2007 verskyn Marion se koffietafel-boek "Afro-dizzy-act: A potent adventure of a foreigner in Taiwan" in Engels en as 馬力歐帶你瘋台灣 in Manderyns. Die boek vergelyk hoe die Verre Ooste met die Weste verskil op 'n komiese manier. "Afro-dizzy-act" word dan ook benoem as een van die Top 100 boeke in Taiwan in dieselfde jaar.
Ook in 2007 verskyn sy debutroman “Oos”, ’n naaswenner in die Ek-is-ŉ-skrywer-kompetisie by Human & Rousseau uitgewers. Dit vertel die verhaal van ’n Suid-Afrikaner wat uitwyk na Taiwan om die Oosterlinge Engels te leer, maar op hierdie eiland ontdek dat jy nie van jouself kan weghardloop nie. In 2010 word “Donatello en Volksie” ’n chick-lit roman uitgegee. Zoë Zietsman is ’n onafhanklike stadsmeisie, wat saam met haar gay vriend Jan-Hendrik in Johannesburg woon. Zoë gee vir swanger vroue jogaklasse, glo in karma, meng haar Afrikaans met Engels en het geen wag voor haar mond nie. Op Oujaarsaand soek sy onder haar noemnaam Volksie geselskap in ’n internet-kletskamer en ontmoet vir Donatello of eintlik Anton Badenhorst, ’n stywerige Afrikaanse prokureur wat nie sy taal meng nie en duidelik wêrelde van haar verskil. Die gevolge is dikwels baie humoristies.
Sy radiodrama, “As die donker die son insluk”, word op 15 Mei 2014 deur Radio Sonder Grense uitgesaai. In ’n klein plattelandse gemeenskap leef die mense reeds vir lank saam met hulle eie wroegings en geheime. Wanneer ’n tornado die area tref, word hulle tot selfondersoek en samewerking gedwing, waarna vergifnis en ’n beter toekoms volg. Margo Luyt wen ook die ATKV-Mediaveertjie vir hierdie drama se regie op 9 Mei 2015.
Op 3 Desember 2015 word “Hashtag hasepad” oor Radiosondergrense uitgesaai. ’n Mooi jong kelnerin kan dit nie glo wanneer die man van haar drome die restaurant waar sy werk besoek nie. Sy bedien hom vriendelik en hulle begin gesels. Sy vertel hom van haar drome om verder te studeer, te reis en iets betekenisvol te maak van haar lewe. Hierdie gesprek sit ’n omwenteling in haar lewe aan die gang.
Op 26 Mei 2016 hou "Siembamba" luisteraars vasgenael voor die radio met sy eerste sielkundige riller. Die agtjarige Elri is haar ouers, Bertus en Rentia, se enigste kind en haar pa se oogappel. Hy sal enigiets vir haar doen. Maar Bertus en Rentia weier om te aanvaar dat hul huwelik op die rotse is en op 'n heel eienaardige manier bevind Elri haar in die middel van hierdie stryd. "Siembamba" word ook ook genomineer vir 'n ATKV-Mediaveertjie in 2017 vir beste dramateks.
In Mei 2017 sien die jeugroman "Vlerke vir Almal" die lig. Dewald se ouers stuur hom na 'n nuwe skool nadat sy lewe omvergegooi is. Elke skool het nuwe uitdagings en elke skool het sy boelies, en dis nie maklik om 'n tiener te wees met 'n skielike hakkelprobleem nie. Dewald probeer sin maak van hoekom sy beste vriendin hom nooit ingesluit het in haar grootste besluit nie. Dit terwyl een van die grootste boelies in die skool sy lewe hel maak. Totdat hy en sy nuwe groep vriende besluit: genoeg is genoeg. Marion wen ook in 2018 'n ATKV Woordveertjie vir hierdie jeugroman.
Op 7 Desember 2017 word die riller radiodrama "Akwarius" uitgesaai op RSG. ’n Wrede reeksmoordenaar wat sy vroulike slagoffers nadoods in meerminne omskep, teister Johannesburg en omstreke. Die net om die gevreesde misdadiger trek al nouer, totdat een van die lede van die ondersoekspan ’n skokkende onthulling maak wanneer dit reeds te laat is. Die drama maak skoonskip in 2018 en wen die ATKV Mediaveertjie vir beste regie en teks.
Toekennings
ATKV Mediaveertjie - Beste teks vir 'n radiodrama of -teater
ATKV Woordveertjie - Kinderboektoekennings Selfleeskategorie: Graad 8 - 10
Lekkerleesboekrak
In 2007 begin Marion die Lekkerleesboekrak groep op Facebook met die intensie om boeke wat lekker lees te deel met Afrikaanse lesers. Hy voel ook dat daar is reuse gaping tussen die lesers en hulle skrywers en uitgewers bestaan en nooi een vir een skrywer en uitgewer uit om by die groep aan te sluit. Lesers kan direk vrae rig aan die skrywers en kry soms binne minute terugvoer van die skrywer. Uitgewers gebruik ook die groep om informasie in te samel oor wat lesers meer en minder van wil sien.
John Dall
John Dall (26 Mei 1918 – 15 Januarie 1971) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Corn Is Green (1945), Rope (1948), Gun Crazy (1950), en Spartacus (1960).
Adrianne Palicki
Adrianne Palicki (gebore 6 Mei 1983) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Legion (2010), Red Dawn (2012), G.I. Joe: Retaliation (2013), en John Wick (2014).
Jakobyn
Die Jakobyne-klub, voorheen bekend as die Vereniging van die Vriende van die Konstitusie, was die bekendste en invloedrykste politieke klub in die ontwikkeling van die Franse Rewolusie. Hulle is so genoem omdat die Dominikaanse Klooster waar hulle byeengekom het, kort tevore geskuif het na Rue St. Jacques (Afrikaans: Jakobus). Hulle is regdeur Frankryk verteenwoordig en hul lidmaatskap was sowat 420 000.
Die klub het later berug geword weens hul heerskappy gekenmerk deur terreur. Vandag word die term Jakobyn beskou as ’n neerhalende beskrywing van radikalisme en linkse rewolusionêre politiek.
Boesmansriviermond
Boesmansriviermond (wat deur die plaaslike bewoners dikwels net Boesmans genoem word) is 'n dorp en strandoord by die mond van die Boesmansrivier in die Suid-Afrikaanse provinsie Oos-Kaap met sowat 3 500 inwoners. Boesmans is sowat 120 km oos vanaf Gqeberha en 140 km wes van Oos-Londen. Die naaste dorp, Port Alfred is 25 km weg terwyl die onmiddelike buurdorpie Kenton-on-Sea is. Boesmans val binne die Ndlambe Plaaslike Munisipaliteit se gebied.
Geografie
Die Boesmansrivier is die tweede grootste rivier in Suid-Afrika wat deur die getye van die see geraak word. Kwaaihoek, die plek waar die Portugese seevaarder Bartolomeu Dias in 1488 'n klipkruis opgerig het, is sowat ses kilometer van die dorp af geleë, maar kan slegs tydens ebgety op 'n staproete van drie kilometer langs die strand bereik word. Die kruis merk die mees oostelike punt van Dias se vaart om die Kaap. Die kruis is in 1938 deur dr. E. Axelson, destyds van die Universiteit van die Witwatersrand, herontdek.
Geskiedenis
Boesmansriviermond was oorspronklik net 'n kampeerplek vir boere van die omgewing en bewoners van die nabygeleë dorp Alexandria wat op grond in besit van die voormalige Departement Bosbou ontstaan het. Die departement het uiteindelik sy toestemming verleen vir die oprigting van permanente hutte in die bosbougebied naby die rivierstrand. Die dorp soos dit vandag daar uitsien, het langs die rivier ontwikkel op 'n gedeelte van Thomas Futter se plaas wat aan die bosbougebied grens. Gedurende die 1970's is vir die eerste keer elektrisiteit aan die bewoners verskaf, nadat hulle aanvanklik gas gebruik het.
Die dorpsgebied het later uitgebrei om ook Riversbend, 'n ontwikkeling wat stroomop van Boesmansriviermond geleë is, in te sluit. In die vakansieseisoen huisves die dorp meer as 10 000 mense. Boesmansriviermond beskik oor 'n algemene handelaar in die ou dorp en verskeie ander besighede veral in die nywerheidsgebied.
Boesmans se huiseienaars en inwoners word ondersteun deur 'n aktiewe belastingbetalersvereniging.
NG gemeente Vryheid
duimnael|regs|320px|[[Lucas Meyer|Lucas J. Meyer (1846–1902), president van die kortstondige Nieuwe Republiek en stigter van die hoofstad daarvan, Vryheid, het die NG moederkerk se hoeksteen op 25 September 1891 gelê. D. Nicolson was die bouaannemer. Bouwerk is in 1894 voltooi. Voor die gebou is die Anglo-Boereoorlog-Burgermonument, een van verskeie gedenktekens op die terrein.]]
Die NG gemeente Vryheid is die moedergemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die KwaZulu-Natalse dorp Vryheid. Dis ’n plattelandse gemeente en ’n groot deel van die boeregemeenskap om Vryheid skakel hier in.
Stigting
duimnael|regs|170px|Ds. [[Attie Louw|Adriaan Jacobus Louw was van 1888 tot 1893 Vryheid se eerste leraar.]]
duimnael|links|320px|Die NG kerk Vryheid. Dit ontwerp deur die [[Durbanse vennote William Street-Wilson en Percy Barr, wat geduur het van 1888 tot Barr se dood in Desember 1893. Vryheid se moederkerk is al NG kerkgebou wat hulle ontwerp het.]]
duimnael|regs|160px|Ds. G.F. Marais, leraar van 1893 tot 1898.
duimnael|links|160px|Ds. E.C. Anderssen was Vryheid se derde NG leraar.
duimnael|regs|160px|Ds. C.J. Snyman was Vryheid se vierde NG leraar.
duimnael|links|160px|Ds. F.J. van der Merwe was Vryheid se vyfde NG leraar.
duimnael|regs|200px|Ds. A.F. Malan en sy gesin.
duimnael|160px|regs|Ds. G.J.V. Bell, leraar van 1946 tot 1951.
duimnael|regs|160px|Ds. J.P. Theron, leraar van 1947 tot 1951.
Die gemeente is op 25 September 1886 gestig in die gebied van die destydse Nieuwe Republiek onder president-generaal Lucas Meyer. Die stigting het onder die konsulentskap van ds. H.L. Neethling van Utrecht plaasgevind en die eerste kerkraadslede ouderlinge J.L. van Reenen, J. Swart, P.J. Fourie en J.F. van Staden en diakens C. Birkenstock, Gert van Rooyen, J.H. Steenkamp, P. de Jager, H. Potgieter, I. Rabe, S. van der Westhuizen, J. Behr.
Die pragtige kerkgebou is in 1894 in gebruik geneem en restourasiewerk is in 1970 gedoen. Die historiese kerkorrel dateer uit 1894.
Ds. A.J. Louw, later van Heidelberg (Tvl.), was die eerste vaste leraar en ná hom, tot in die middel van die 20ste eeu, die volgende: di. G.F. Marais, E.C. Anderssen (hy was op kommando met die burgers in die Engelse oorlog totdat hy gevange geneem is), C.J. Snyman, F.J. van der Merwe, A.F. Malan, G.J.V. Bell, Joz. P. Theron en M.M. van Rooyen.
Ná die vertrek van laasgenoemde drie predikante, wat as medeleraars gedien het, het die kerkraad besluit om die groot gemeente van oor die 2 000 lidmate onder leiding van ds. E.H. Latsky in twee gemeentes te verdeel. Pogings is middel 1951 aangewend om die afstigting van 'n deel van die gemeente te bewerkstellig, en waarborglyste is flink geteken, sodat die afstigting van Vryheid-Suid in November 1951 'n voldonge feit kon wees.
Op die Sinodale sitting van April 1951 is toestemming verleen tot die versoek van die vyf noordelike gemeentes van die NH of G Kerk in Natal om by die Natalse Kerk aan te sluit, en daarna is stappe gedoen om die inskakeling te bewerkstellig sodat hierdie gemeente saam met die van Utrecht, Babanango, Louwsburg en Paulpietersburg vanaf omstreeks 1952 onder die Natalse Kerk geressorteer het.
Die sendingwerksaamhede van die gemeente word waargeneem deur eerw. C.J.J. van Rensburg, bygestaan deur sy ywerige gade, een swart medeleraar en 'n aantal evangeliste. Die werkkring bevat duisende Zoeloes onder wie groot getalle nog totaal heidens was, aldus Ons gemeentelike feesalbum van 1952.
Latere ontwikkelings
Die dogtergemeente Vryheid-Suid is op 10 November 1951 van die moedergemeente afgestig en Vryheid-Oos op 27 Oktober 1962. Dié twee dogtergemeentes het op 1 April 1998 saamgesmelt as Vryheid-Suidoos. Vryheid-Wes het op 11 Junie 1971 afgestig van die destydse gemeente Vryheid-Suid, maar dit was omstreeks 2020 by die moedergemeente dat dit ingelyf is.
Hiroyuki Usui
Hiroyuki Usui (碓井 博行) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Waldemar II van Denemarke
Waldemar II, Waldemar die Seëvierende of Waldemar die Veroweraar (Deens: Valdemar Sejr; 9 Mei of 28 Junie 1170 – 28 Maart 1241) was van 12 November 1202 tot met sy dood in 1241 koning van Denemarke. Die bynaam Sejr het later ontstaan en is nie in sy leeftyd gebruik nie.
Holocaust
Die Holocaust (oftewel Sjoa, Volkslagting, Uitwissing, Jodeslagting, of Joodse Volksmoord), ook bekend as die HaShoah (Hebreeus: השואה, HaShoah, "die katastrofe" letterlik "die ongeluk", "die ramp" of "die onheil") in Hebreeus of die Holocaust in vele ander tale (waaronder Duits, Engels, Nederlands en Pools), is die algemene term wat gebruik word om die uitmoor van ongeveer ses miljoen Europese Jode tydens die Tweede Wêreldoorlog te beskryf. Die Sjoa het plaasgevind as deel van 'n program van doelbewuste uitwissing, beplan en uitgevoer deur die nasionaalsosialistiese regeringstelsel onder leiding van Adolf Hitler. Die term Holocaust is afgelei van die Griekse holokauston, ὁλόκαυστος  holókaustos : hólos, "heeltemal" en kaustós, "verbrand"), 'n vertaling van die Hebreeuse woord olah, wat 'n verbrande offer was wat heelhuids aan God geoffer is.
Waldemar II van Denemarke
Hertog Waldemar
Hy was die tweede oudste seun van koning Waldemar die Grote en Sofia van Minsk. Hy was net 12 jaar oud toe sy pa dood is. Hy het die Hertog van Suid-Jutland geword, maar was te jonk om te regeer. Biskop Waldemar van Denemarke is aangestel om die seun se regent te wees tot hy meerderjarig was.
Biskop Waldemar was ambisieus en het onder die Duitse adel steun teen die koning begin werf. Onder die voorwendsel dat hy die seun se belange op die hart dra, het hy met graaf Adolph III van Holstein saamgesweer om Waldemar se oudste broer, koning Knoet VI, se bewind omver te werp sodat hy self kon koning word. Die jong Waldemar het in 1192 gevra om die biskop te spreek en toe die magtige biskop arriveer, het die seun hom laat arresteer en hom in kettings vir 13 jaar na Noord-Seeland gestuur.
Holocaust
Ander groepe
Ander groepe was ook vervolg en vermoor deur die Nazi's, waaronder 'n beraamde 220 000 Sinti en Roma ("sigeuners" in die omgangstaal), asook onbevoegdes en invalides, homoseksuele mense, kommuniste en ander politieke gevangenes, Jehovah se Getuies, Poolse burgers en Sowjetse krygsgevangenes (Oekraïners, Russe en Wit-Russe). Baie akademici beskou die gepoogde uitwissing van hierdie groepe nie as deel van die Sjoa nie en verwys daarna as die volksmoord van die Europese Jode, of, soos die Nazi's daarna verwys het: "Die finale oplossing van die Joodse vraag" ("Die Endlösung der Judenfrage"). As al die slagoffers van die Nazi's se vervolging in ag geneem word dan styg die dodetal merkwaardig: algemene beramings plaas die totale aantal slagoffers tussen 9 en 11 miljoen.
Waldemar II van Denemarke
Hertog Waldemar
In 1199 het graaf Adolph in Suid-Denemarke steun teen die jong Waldemar probeer werf en laasgenoemde het toe Adolph se nuwe fort by Rendsburg aangeval. Hy het Adolph se leër verslaan en om sy vryheid te bekom, moes Adolph in 1203 al sy land noord van die Elbe-rivier aan Waldemar afstaan.
Bewind
Koning Knoet VI is op 12 November 1202 op 40-jarige ouderdom sonder erfgename dood en Waldemar is as koning gekies. Tydens sy bewind het hy Denemarke ywerig uitgebrei en groot dele van Duitsland verower. Aan die begin van die 13de eeu het hy ’n kruistog gelei na Estland teen die laaste heidene van Europa. Tydens die Slag van Lyndanisse, in die buurt Reval, het daar volgens ’n legende ’n rooi doek met ’n wit kruis uit die lug geval. ’n Stem is gehoor wat sê: "As hierdie banier hoog gehys word, sal julle seëvier!" Die Dene het vorentoe gestorm en die Estlanders verslaan. Estland is toe by die Deense grondgebied ingelyf en die Estlanders is gedwing om Christene te word.
Holocaust
Fases
Vanaf 1941 tot 1945 is Jode in die grootste volksmoord ooit, stelselmatig doodgemaak. Dit was deel van 'n groter veldtog van onderdrukking en doodmaak van verskeie etniese en politieke groepe in Europa. Elke afdeling van die Duitse burokrasie was by die logistiek en die uitvoer van die volksmoord betrokke. Ander slagoffers van die Nazi misdade was die Romas, etniese Pole, Sowjet-krygsgevangenes, kommuniste, homoseksueles, Jehova-getuies en die geestelik- en liggaamlik gebreklike mense. 'n Netwerk van sowat 42 500 instellings is in Duitsland en in Duits-besette gebiede gebruik om slagoffers aan te hou vir slawe-arbeid, massamoorde, en ander menseregteskendings. Meer as 200 000 mense was na raming by die wandade betrokke.
Waldemar II van Denemarke
Bewind
Waldemar het gelas dat ’n groot fort by die plek van die geveg gebou word. ’n Stad het eindelik om die kasteel ontstaan en dit is genoem "die Stad van die Dene", Tallinn, in Estland. Die rooi doek met die wit kruis is sedert 1219 die nasionale vlag van Denemarke. Dit is Europa se oudste vlagontwerp wat steeds in gebruik is.
Holocaust
Fases
Die vervolgings en volksmoord was in fases uitgevoer, wat uiteindelik uitgeloop het op die, soos die Nazis dit genoem het: Die "Finale Oplossing" vir die "Joodse Vraagstuk" (die Endlösung der Judenfrage), 'n agenda om die Jode van Europa uit te wis. Aanvanklik het die Duitse regering wetgewing toegepas wat Jode heeltemal van die burgerlike samelewing afgesonder het. Die Nazis het in 1933 begin om konsentrasiekampe te bou, en kort na die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in 1939, is daar met die ghetto's begin. Namate Nazi Duitsland in 1941 ander lande in Oos-Europa verower het, is gespesialiseerde para-militêre eenhede, Einsatzgruppen, op die been gebring wat sowat twee miljoen Jode en partisane vermoor het- soms in massas saam doodgeskiet. Teen die einde van 1942 was dit 'n algemene verskynsel dat slagoffers gereeld met vragtreine na uitwissingskampe vervoer is, waar hulle, as hulle die moordende treinritte oorleef, die meeste stelselmatig in die gaskamers doodgemnaak is. Dit het so aangegaan tot met die einde van die Tweede Wêreldoorlog in Europa in April-Mei 1945.
Waldemar II van Denemarke
Bewind
In 1223 is Waldemar deur graaf Hendrik van Schwerin gevange geneem. Terwyl hy aangehou is, het die meeste van die verowerde Duitse gebiede weggebreek van Denemarke. In 1226 is Waldemar vrygelaat op voorwaarde dat hy die meeste van die Duitse wegbreekgebied se onafhanklikheid erken. In 1227 het Waldemar Duitsland binnegeval in ’n poging om sy verlore grondgebied terug te kry, maar hy is deur ’n koalisieleër verslaan en moes afstand doen van die Duitse gebiede.
Waldemar het die res van sy tyd gebruik om ’n wetkode vir Jutland, Seeland en Skone saam te stel. Dit was tot in 1683 in gebruik.
Huwelike
Voor sy eerste huwelik was Waldemar verloof aan Rixa van Beiere, die dogter van die Hertog van Sakse. Toe dié reëling nie uitwerk nie, het hy in 1205 getrou met Margarethe van Boheme, ook bekend as koningin Dagmar. Sy was die dogter van Premysl Ottokar, die koning van Boheme en was gewild onder die Dene. Hulle het ’n seun, ook Waldemar, gehad wat hy in 1218 as medekoning aangestel het, maar hy is in 1231 per ongeluk doodgeskiet terwyl hy gejag het. Koningin Dagmar is in 1212 dood terwyl sy gekraam het.
Waldemar het in 1214 met Berengária van Portugal (Deens: Bengerd) getrou in ’n poging om betrekkinge met Vlaandere aan te knoop. Sy was die dogter van koning Sancho I van Portugal en ’n suster van Ferdinand, Graaf van Vlaandere waar sy gewoon het. Sy was beeldskoon, maar so ongenaakbaar dat die Dene haar gehaat het tot met haar vroeë dood in 1221 terwyl sy gekraam het.
Waldemar se twee koninginne speel ’n belangrike rol in Deense mites – Dagmar was die sagte en gewilde een en Berengária die mooi en hooghartige een. By sy tweede vrou het hy die toekomstige Deense konings Erik IV, Abel en Christoffel I gehad.
Holocaust
Fases
Die Jode het min weerstand gebied. Die kenmerkendste uitsondering was egter die Opstand in die Warskou-ghetto van 1943, toe duisende swak bewapende Joodse vegters vir vier weke lank weerstand teen die Waffen-SS gebied het. 'n Geraamde 20-30 000 Joodse partisane het aktief deelgeneem aan die oorlog teen die Nazis en hul medewerkers in Oos-Europa. Franse Jode het saam met die Franse Weerstand in 'n  guerilla-stryd teen die Nazis en die Vichy Franse bewind geveg. Daar was meer as 100 Joodse opstande gewees.
Etimologie en gebruik van die term
Die Bybelse woord Sjoa (שואה; ook vertaal na sho'ah en shoa), beteken "ondergang" en het in die vroeë 1940's die standaard Hebreeuse term vir die Holocaust in veral Europa en Israel geword. Sjoa is om verskeie redes die gekose benaming by baie Jode. Ondermeer word die woord "holocaust" gesien as 'n verwysing na die teologies-aanstootlike aard van heidense Griekse gebruike.
Die Nazis het die frase "Finale Oplossing" baie gereeld aangewend om na die Joodse Volksmoord te verwys, hul optrede in die "Joodse Vraagstuk". Elke segment van die Duitse burokrasie was in die logistiek betrokke wat tot die volksmoorde gelei het. Dit het Duitsland verander in, wat een Holocaust-navorser, Michael Berenbaum, 'n "volksmoordstaat" genoem het. Kerkleiers en die department van binnelandse sake het geboortesertifikate beskikbaar gestel om te sien wie Jode is en wie nie; die poskantoor het die deportasie- en denaturalisasiebevele afgelewer; die finansministerie het op Joodse eiendom beslag gelê; Duitse firmas het Jode afgedank en Joodse aandelebeurshouers is van hul regte ontneem.
Uitwissingskampe
Die gebruik van uitwissingskampe (daar is ook na dit as "doodskampe"  verwys) is met gaskamers toegerus vir die stelselmatige uitwissing van mense. Die gaskamers was 'n ongekende kenmerk van die Holocaust. Dit is by Auschwitz, Belzec, Chelmno, Jasenovac, Madjanek, Maly Trostenets, Sobibór en Treblinka gebou. Dit is gebou vir die stelselmatige doodmaak van miljoene, primêr met vergassing, maar ook deur teregstellings en slawearbeid onder uiterste hongersnood-toestande. Die slagoffers van slawearbeid was basies doodgewerk.
Kristallnacht (1938)
Op 7 November 1938 vermoor 'n Joodse minderjarige, Herschel Grünspan, die Nazi Duitse diplomaat, Ernst vom Rath, in Parys. Die Nazis misbruik die voorval om op groot skaal gewelddadige aanvalle op Duitse Jode te loods met die verskoning van "spontane openbare verontwaardiging". Die geweld teen Jode bars landwyd in Duitsland los. Dit is deur die Nazi Party aangestig en die Sturmabteilung het die strate ingevaar. Die orgie van geweld het bekend geword as Kristalnacht'' (Nag van die Gebreekte Glas). ''Jode is aangeval en Joodse eiendom gevandaliseer. Meer as 7 000 Joodse eiendom en meer as 1 200 sinagoges (rofweg geraam tweederdes van alle sinagoges onder Duitse beheer) is beskadig of verwoes.