cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kongres van Wene
23. Rusland: Graaf Gustav Ernst von Stackelberg ]] Die Kongres van Wene was 'n byeenkoms vanaf November 1814 tot Junie 1815, bygewoon deur ambassadeurs uit verskeie Europese lande. Die doel van die kongres was om vrede in Europa te bevorder ná die oorloë van die Franse Rewolusie en die Napoleonse tydperk (1789-1815). Ingevolge die laaste bepaling van die Eerste Vredesooreenkoms van Parys (30 Mei 1814) moes die oorwinnaars – Pruise, Oostenryk, Rusland, Brittanje, Beiere en Wurttemberg – in Wene 'n kongres hou om die betrekkinge in die hele Europa opnuut te reël.
Die hoofdoel van die kongres was om in Europa 'n magsewewig te skep wat moes verhinder dat een land die beheer oor die grootste deel van die vasteland kon kry, soos Frankryk dit onder Napoleon gedoen het en om die status quo in Europa te herstel soos in die voor-Napoleontiese era bestaan het. Aanvanklik is net die vier groot Europese lande verteenwoordig – die Verenigde Koninkryk, Pruise, Oostenryk en Rusland. Daarna is die herstelde Franse monargie deur Talleyrand asook talle kleiner lande verteenwoordig. Die vrede is deur hierdie vyf lande en ook Spanje, Portugal en Swede bekragtig. Verskeie kleiner Europese lande is ook teenwoordig, maar hulle het nie die vrede onderteken nie. Die voorsitter van die kongres was die buitelandse minister van Oostenryk, Klemens von Metternich.
Die kongres
Op 18 September 1814 het die Kongres geopen. Frankryk, wat intussen 'n nuwe koning, t.w. Lodewyk XVIII uit die Huis van Bourbon, gekry het, is ook toegelaat om deel te neem en is deur die uitgeslape Talleyrand verteenwoordig. Hy het met groot sukses vir die belange van sy land geveg. Die man wat egter veral sy stempel op die Kongres afgedruk het, was die verteenwoordiger van Oostenryk, prins Metternich.
Talleyrand het goed die kuns verstaan om die meningsverskille van die oorwinnaars vir sy doel uit te buit, maar na die kortstondige terugkeer van Napoleon en Frankryk se finale nederlaag by Waterloo, het die Kongres 'n fermer houding teenoor Frankryk ingeneem. Die uiteinde was dat Frankryk se grense teruggeplaas is na dié van 1790. Frankryk is ook omring met bufferstate wat Franse invalsplanne moes ontmoedig. So is België bv. van Oostenryk weggeneem en met die Verenigde Provinsies van Noord-Nederland verenig om Nederland sterker te maak. Lombardye en Venesië het na Oostenryk gegaan en Pruise is versterk deurdat 'n deel van die Rynland by sy gebied gevoeg is.
Die Kongres van Wene het egter veel meer gedoen as om net nuwe grense te bepaal. Die groot moondhede het besef dat hulle Napoleon slegs deur samewerking kon verslaan bet. Voortgesette samewerking in vredestyd sou dus kon help om toekomstige oorloë te voorkom. Daarom is die Viervoudige Verbond tussen Oostenryk, Rusland, Pruise en Brittanje in die lewe geroep. Die oogmerk was dat verteenwoordigers van hierdie lande gereeld moes byeenkom om die probleme van Europa te bespreek en op te los.
Hierdie Verbond het egter nie veel kans op welslae gehad nie, omdat die belange van die verskillende Europese lande gedurig gebots het en hulle selde kon saamstem oor omstrede kwessies. Ook het die stigting van die Heilige Alliansie, wat veral deur Rusland gebruik is om sy belange te bevorder, die Viervoudige Verbond ondermyn, en teen 1823 was die Viervoudige Verbond prakties gesproke reeds uitgedien. 'n Werklike magsbalans is dus nie in Wene geskep nie.
Die deelnemers aan die Kongres het die belange van die vorstehuise verteenwoordig en nie dié van die volkere nie. Dit is wel waar dat daar vir verskeie dekades na die Kongres geen groot Europese oorlog was nie, maar die kongresbesluite het toestande geskep wat later tot oorloë en opstande sou lei.
Territoriale nedersettings
Die belangrikste territoriale nedersettings van die verdrag was soos volg:
Die kongres het die slawehandel veroordeel en ook 'n protokol vir internasionale diplomasie ingestel.
Navolg van die Kongres
Die "Balans van mag" wat tydens die Kongres van Wene geformuleer is, het verseker dat daar vrede in Europa was totdat die Krimoorlog byna 40 jaar later uitgebreek het. Intern is egter liberalisme en nasionalisme onderdruk, wat in 1830 en in 1848 revolusies tot gevolg gehad het.
Frankryk
Frankryk het baie van die veranderinge wat tydens die rewolusie plaasgevind het, behou, veral die stelsels van plaaslike regering en die konsep van die kodifikasie van die reg. Die grense van departemente, arrondissemente en communes (gemeenskappe) het voortgegaan met klein veranderinge tot die huidige tyd. Die metrieke stelsel wat die lukrake stelsel van meeteenhede wat voor die rewolusie in Frankryk gebruik is, is ook behou. Baie van hierdie konsepte, veral die kodifikasie van die reg en die metrieke stelsel, is ook behou in dié dele van Europa waar hulle deur Napoleon bekendgestel is.
Die herstel van die Huis van Bourbon op die Franse troon was nie geslaag nie. Omdat hulle teruggekeer het met die steun van Frankryk se vyande, is hul naam aan die skande van die nederlaag gekoppel. Die Franse sou ook geen terugkeer na die absolute orde duld nie. Lodewyk XVIII het hiermee rekening gehou, maar sy broer en opvolger, Karel X, het die volk se wense verontagsaam.
Italië
Metternich het ltalië 'n “geografiese uitdrukking" genoem - en die land was inderdaad nie veel meer nie. Die Oostenrykers was in Lombardye en Venesië was 'n gedeelte van die Oosterykse Kaiserdom, Napels en Sicilië het teruggekeer na feodale state onder die Huis van Bourbon en die Pouslike state het teruggekeer na die beheer van die Pous. Afgesien van die koninkryk Savoye (wat die eiland Sardinië ingesluit het), het die res van Italië bestaan uit hertogdomme wat weinig meer was as Oostenrykse kliëntstate.
Victor Emmanuel I was 'n despotiese monarg, maar is tydens 'n rewolusie in 1821 is hy afgesit en vervang deur Charles Felix wat die grondslag gelê het vir 'n meer liberale staat. Dit het 'n politieke klimaat geskep wat Garibaldi, 'n Italiaanse nasionalis, in staat gestel het om 'n beweging te lei wat in 1870 gelei het tot die Unifikasie van Italië onder Victor Emmanuel II, koning van Savoye.
Oostenryk en Pruise
Die Heilige Romeinse Ryk, wat in 1806 deur Napoleon ontbind is, het 360 verskeie gebiede bevat maar die nuwe Duitse Bond het slegs 38 gebiede. Die grootse lande in die nuwe Duitse Bond is Pruise, Oostenryk, Beiere en Hannover. (Destyds was die koning van Hannover ook koning van die Verenigde Koninkryk).
Met Metternich aan die roer van sake, was in hierdie jare baie invloedryk. Dit was veral Metternich wat die Heilige Alliansie 'n instrument van onderdrukking gemaak het; Oostenryk met sy mengelmoes van volke binne een staat het die kragte van nasionalisme en liberalisme meer as enige ander staat gevrees.
In 1819 het Metternich die Karlsbad-Dekrete uitgevaardig, waardeur liberalisme in die hele Duitsland verdoem is; by die Kongres van Troppau (1820) is besluit om enige rebellie teen 'n wettige vors te onderdruk. Metternich het 'n netwerk van spioene opgebou en die hele Duitse Bond in 'n soort “polisiestaat" verander. Sy onderdrukkende maatreëls in Duitsland en Italië was veral verantwoordelik vir die opstande van 1848.
'n Tweede les is ook uit die verlede geleer: die Duitse vorste wou die versplintering van Duitsland in talle klein staatjies - iets wat dinge vir Napoleon baie vergemaklik het - beëindig. Hulle wou 'n Duitse Bond stig waarin al die kleiner Duitse state saamgesmelt sou word.
Brittanje
Brittanje is deur die Kongres van Wene as die leidende seemag erken. Van sy veroweringe in die Napoleontiese tyd kon Brittanje Malta, Helgoland, Ceylon, en die Kaap die Goeie Hoop behou. Alhoewel hierdie kolonies 'n nuwe koloniale heer verkry het, is die nalatenskap van hul vorige koloniale here voortgesit - die Romeins-Hollandse Reg in die Kaapkolonie, Ceylon en Guyana en Franse-reg in Mautitius. Taalregte is ook in hierdie kolonies bewaar en in Mauritius is die metrieke stelsel behou.
Hiermee het die tyd van die groot Britse koloniale uitbreidings begin.
Spanje
Spanje wat so heldhaftig teen Napoleon geveg het, het niks by die Weense Kongres gewen nie. Die Bourbon-koning Ferdinand VII het alle vryheidsidees in sy land bloedig onderdruk.
Switserland en Swede
Die Switserse konfederasie, wat deur Napoleon omvergewerp is, is herstel. Sedertdien is Switserland se grense nie weer verander nie. Swede moes Finland en Sweeds-Pommere afstaan, maar het beheer oor Noorweë verkry. Noorweë en Swede het in 1905 geskei.
Rusland
By die Kongres van Wene het tsaar Alexander hom baie liberaal voorgedoen. Met verloop van jare het hy sy onderdane egter al hoe meer onderdruk. Onder sy opvolger, Nicolaas I, was dit nog erger. Alexander het beloof om Pole sy onafhanklikheid te gee, maar in die praktyk was dit slegs 'n set om groot dele van die land onder Russiese beheer te kry.
Die Ottomaanse Ryk (Turkye)
Een van die groot probleme vir Rusland, en ook vir baie van die ander groot moondhede, was Turkye. Die verval van die Turkse Ryk was ooglopend. Griekeland was die eerste wat weggebreek het, en Brittanje het gevrees dat Rusland die verdere verval van die Turkse Ryk sou bevorder om sy invloed oor die nuwe onafhanklike state in die Balkan uit te brei.
Daarom het Rusland en Brittanje mekaar met die uiterste agterdog bejeën, en toe Rusland Moldawië en Walachye beset, was die vonk in die kruitvat. Die gevolg was die Krimoorlog van 1854-56.
Allan George Barnard Fisher
Allan George Barnard Fisher (26 Oktober 1895 in Christchurch, Nieu-Seeland - 8 Januarie/Junie 1976 in Londen, Engeland) was 'n bekende Nieu-Seelandsgebore ekonoom.
Moontlik was sy belangrikste bydrae om ekonomiese ontwikkeling te ondersoek in terme van die opeenvolgende oorheersing van verskillende sektore van die ekonomie: die primêre, sekondêre en tersiêre sektore (Drie-sektore-hipotese).
Fiona Hale
Fiona Hale (7 Februarie 1926 – 22 April 2014) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Minority Report (2002), The Curious Case of Benjamin Button (2008), Seven Pounds (2008), en The Incredible Burt Wonderstone (2013).
Die Nuwe Groep
Die Nuwe Groep het in 1938 in Suid-Afrika ontstaan toe 'n groep jong kunstenaars saamgestaan het om teen die konvensionele, ouderwetse kunsopvattings van die kritici en die publiek te rebelleer.
Die grootste rede waarom die Suid-Afrikaanse publiek nie met nuwe kunsrigtings wou konformeer nie, was dat die gesaghebbendste en invloedrykste figuur in die Suid-Afrikaanse kunswêreld sedert die einde van die 19e eeu, Edward Roworth, 'n voorstander van die Britse akademiese tradisie gebly het.
Glyngøre
Glyngøre is ’n plek in die Deense Midde-Jutlandstreek in die Skive-munisipaliteit. Daar bly 1 627 inwoners (2008).
Die Nuwe Groep
Roworth was hoogleraar in die skone kunste aan die Universiteit van Kaapstad, asook president van die Suid-Afrikaanse Vereniging van Kunstenaars en direkteur van die Suid-Afrikaanse Nasionale Kunsgalery. Die lede van die Nuwe Groep het hulle egter daarvoor beywer om nuwe kunsrigtings onder die aandag van die Suid-Afrikaanse kritici en publiek te bring.
Die 6 stigterslede van die groep was Gregoire Boonzaier (geb. 1909), Freida Lock (1902-1962), Terence McGaw (geb. 1913), Lippy Lipshitz (geb. 1903), Walter Battiss (1906-1982) en Alexis Preller (geb. 1911). Hulle het hulle eerste uitstalling saam met 17 genooide kunstenaars in Mei 1938 in Kaapstad gehou.
Am Abend aber desselbigen Sabbats, BWV 42
Am Abend aber desselbigen Sabbats, BWV 42, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Anna Boleyn
Anna Boleyn (Engels: Anne Boleyn; omstreeks 1501/1507 – 19 Mei 1536) was van 1533 tot 1536 die tweede vrou van Hendrik VIII van Engeland en uit eie reg die Markiesin van Pembroke. Hendrik se huwelik met Anna, en haar daaropvolgende teregstelling, maak haar ’n sleutelfiguur in die politieke en godsdienstige omwentelinge wat tot die hervorming in die Engelse kerk gelei het.
Anna, wat uit die burgerstand gebore is, was die dogter van Thomas Boleyn en sy vrou, Elizabeth, en is in Engeland, Nederland en Frankryk opgevoed. In Februarie/Maart 1526 het Hendrik VIII begin om Anna die hof te maak terwyl hy nog met sy eerste vrou, Catharina van Aragon, getroud was. Sy het egter geweier om toe te gee en sy minnares te word, soos haar suster, Maria. Dit het gou Hendrik se allesoorheersende begeerte geword om van Catharina te skei sodat hy met Anna kon trou. Toe dit duidelik word dat pous Clemens VII nie sy huwelik gaan ontbind nie, was dit die begin van die einde van die Katolieke Kerk in England.
Hendrik en Anna is eindelik op 25 Januarie 1533 getroud. Op 23 Mei 1533 het Thomas Cranmer, die biskop van Kantelberg (Canterbury), Hendrik en Catharina se huwelik nietig verklaar en vyf dae later het hy Hendrik en Anna se huwelik geldig verklaar. Kort daarna het die pous Hendrik en Cranmer geëkskommunikeer. As gevolg hiervan het die eerste breuk tussen die Kerk van Engeland en Rome plaasgevind en die Kerk van Engeland is onder beheer van die koning geplaas. Anna is op 1 Junie 1533 as koningin van Engeland gekroon. Op 7 September het sy die lewe geskenk aan die toekomstige Elizabeth I. Tot Hendrik se frustrasie het sy egter nie vir hom ’n manlike erfgenaam gegee nie. Hy het aanvanklik geglo sy sal eindelik ’n seun hê, maar ná drie moontlike miskrame, teen Maart 1536, het Hendrik Jane Seymour die hof begin gemaak.
Vroeë jare
Anna was die dogter van Thomas Boleyn, later die 1ste Graaf van Wiltshire, en sy vrou, Elizabeth. Thomas Boleyn was ’n gerespekteerde diplomaat met ’n gawe vir tale; hy was ook ’n gunsteling van Hendrik VII, wat hom op talle diplomatieke sendings oorsee gestuur het. Anna en haar sibbe het in Hever-kasteel in Kent grootgeword. ’n Gebrek aan rekords van dié periode maak dit onmoontlik om Anna se regte geboortedatum vas te stel. Hedendaagse getuienis verskil en verskeie datums is al genoem. Sy is heel waarskynlik tussen 1501 en 1507 gebore. Net so is dit onmoontlik om te sê wanneer haar sibbe gebore is, maar dit is duidelik dat haar suster, Maria, ouer as sy was. Die meeste historici glo nou dat Maria in 1499 gebore is. Maria se kleinseun het die Ormonde-titel in 1596 opgeëis op grond daarvan dat Maria die oudste dogter was, en Elizabeth I het dit aanvaar. Maria is ook eerste getroud, en volgens gebruik moes die oudste dogter eerste trou. Hul broer, George, is omstreeks 1504 gebore.
Teen die tyd dat Anna gebore is, is haar familie as een van die mees vooraanstaande families in Engeland gereken. Een van haar voorvaders was koning Edward I van Engeland. Die spelling van die naam het gewissel; dit is soms Bullen gespel, vandaar die bulhorings wat deel was van die familiewapen. Dit is soms ook Boullan of Bolina gespel.
Anna se vroeë opvoeding was tipies vir vroue van dié tyd. Haar akademiese opvoeding was beperk tot rekenkunde, haar familiegeskiedenis, grammatika, geskiedenis, lees, spel en skryf. Sy het ook ander dinge geleer soos dans, borduurwerk, goeie manier, huishouding, musiek, naaldwerk en sing. Verder het sy speletjies leer speel soos kaart en skaak en leer boogskiet, perdry en jag.
Nederland en Frankryk
Anna se pa het sy diplomatieke loopbaan onder Hendrik VIII voortgesit. In Europa het Thomas Boleyn baie mense met sy sjarme verower, onder andere Margaret van Oostenryk, die dogter van die Heilige Romeinse keiser Maximilian I. In dié tyd het sy namens haar pa oor Nederland regeer en sy was so beïndruk met Boleyn dat sy sy dogter Anna ’n plek in haar huishouding aangebied het. Daar het Anna ’n goeie indruk gemaak. Anna het by Margaret gebly tot in die lente van 1513, tot haar pa gereël het dat sy Hendrik VIII se suster, Maria Tudor, bystaan vir Maria se huwelik met Lodewyk XII van Frankryk in Oktober 1514.
In Frankryk was Anna die diensmeisie van koningin Maria en daarna van die 15-jarige koningin Claude van Frankryk, by wie sy amper sewe jaar gebly het. Hier het sy haar studie in Frans voltooi en ’n belangstelling getoon in mode en godsdiensfilosofie. Sy het ook geleer van Franse kultuur en etiket.
Anna het mense met haar sjarme beïndruk, maar opinies oor hoe aantreklik sy was, wissel. ’n Skrywer van Venesië, Marino Sanuto, wat gesien het toe Anna Hendrik VIII in Oktober 1532 ontmoet, beskryf haar as "nie een van die mooiste vroue in die wêreld nie; sy is van middelmatige lengte, en het ’n blas gelaat, lang nek, breë mond . . . oë wat swart en pragtig is". Simon Grynée het in September 1531 geskryf Anna is "jonk, mooi, met ’n taamlike donker gelaat". Lancelot de Carles het haar beskryf as "mooi met ’n elegante figuur". Die belangrikste, maar nie mees betroubare beskrywing nie, was deur die Katolieke propagandis Nicholas Sanders in 1586, ’n halfeeu ná Anna se dood: "Anna Boleyn was taamlik lank, met swart hare en ’n ovaal, bleek gesig asof sy geelsug het. Daar word gesê dat sy ’n tand gehad het wat onder haar onderlip uitsteek, en ses vingers aan haar regterhand. Daar was ’n groot sist onder haar ken en om dit weg te steek het sy ’n hoë rok gedra wat haar keel toemaak . . . sy was mooi om na te kyk, met ’n mooi mond". Sanders het Anna verantwoordelik gehou vir Hendrik VIII se verwerping van die Katolieke Kerk en 50 jaar ná haar dood was hy gretig om haar as duiwels voor te stel. Sanders se beskrywing het bygedra tot wat die biograaf Eric Ives noem die "monsterlegende" van Anna Boleyn. Hoewel die besonderhede denkbeeldig was, het dit dikwels die basis gevorm vir verwysings na Anna se voorkoms, selfs in moderne handboeke.
Aan die hof van Hendrik VIII: 1522–1533
Anna is teruggeroep na Engeland om met haar Ierse neef James Butler te trou in ’n poging om ’n dispuut oor die titel en boedel van die Graaf van Ormond te besleg. James se pa, sir Piers Butler, het aanspraak gemaak op die graafskap. Sir Thomas Boleyn het gevoel die titel kom hom toe en het met sy swaer daaroor gepraat. Dié het koning Hendrik genader, wat bang was die dispuut lei tot ’n burgeroorlog in Ierland. Hy wou die saak oplos deur ’n huwelik te reël tussen James en Anna Boleyn. Die plan het egter misluk.
Maria Boleyn, Anna se getroude ouer suster, het hierna Hendrik se minnares geword. Sommige historici glo dat een of albei haar kinders deur Hendrik verwek is Dr. G.W. Bernard (The King's Reformation) en Joanna Denny (Anne Boleyn: A New Life of England's Tragic Queen) het geglo dat Hendrik die pa was van haar kinders. Hendrik het hulle egter nie as sy kinders erken nie, nes die geval was met Henry Fitzroy, sy buite-egtelike seun by Elizabeth Blount.
Anna het intussen bekend geraak as een van die stylvolste vroue aan die hof en daar was gou verskeie mans wat om haar hand meegeding het. In dié tyd het sy in die geheim verloof geraak aan Henry Percy, seun van die Graaf van Northumberland. Die verhouding is beëindig toe Percy se pa geweier het om hul verlowing goed te keur. Anna is na haar familie se landgoed gestuur. Toe sy terugkeer, het sy die diensmeisie van Hendrik se vrou, Catharina van Aragon, geword.
In 1526 het koning Hendrik op Anna verlief geraak en haar die hof begin maak. Sommige mense sê Anna het sy attensies verwerp en geweier om sy minnares te word, en sy het dikwels na Hever-kasteel ontvlug. Hy het haar egter binne ’n jaar gevra om met hom te trou en sy het ja gesê. Albei het geglo Hendrik se huwelik sou binne ’n paar maande ontbind word. Daar is geen bewyse dat hulle ’n seksuele verhouding gehad het tot kort voor hul troue nie. Anna was egter swanger toe hulle trou.
Nietigverklaring van Hendrik se huwelik
Dit is moontlik dat die idee om sy huwelik nietig te laat verklaar (en nie te skei soos algemeen aanvaar word nie) reeds vroeër by Hendrik opgekom het en dat dit die gevolg was van sy begeerte om ’n manlike opvolger te hê. Voor Hendrik se pa, Hendrik VII, die troon bestyg het, was Engeland gewikkel in die Oorlog van die Rose weens verskeie mense wat op die troon aanspraak gemaak het; Hendrik wou ’n soortgelyke situasie ná sy dood voorkom. Hy en Catharina het geen oorlewende seuns gehad nie: al Catharina se kinders buiten Maria is klein dood. Catharina van Aragon het na Engeland gekom om met Hendrik se broer Arthur te trou wat kort ná hul troue dood is. Spanje en Engeland wou in daardie stadium hul koninkryke verenig en in 1509 is Hendrik en Catharina getroud. Die troue kon egter nie plaasvind voor die pous uitslag gegee het oor ’n Bybelvers in Levitikus wat blykbaar ’n huwelik van ’n man met sy broer se vrou verbied nie. Die pous het eindelik bepaal dat die vers nie van toepassing is nie omdat Arthur en Catharina geen seksuele verhouding gehad het nie.
’n Paar jaar later, onder ’n nuwe pous, het Hendrik egter oor die saak begin nadink. Aangespoor deur Catharina se onvermoë om vir hom ’n manlike erfgenaam te gee, en dalk ook met Anna in gedagte, het Hendrik besluit geen pous het die reg om so ’n uitspraak oor ’n Bybelteks te gee nie. Dit het beteken hy en Catharina woon nog altyd in sonde saam, hoewel Catharina dit teengestaan het en geweier het om toe te gee dat haar en Arthur se huwelik voltrek was. Dit het ook beteken dat hul kind, Maria, buite-egtelik was en dat die nuwe pous, Clemens VII, sou moes erken dat die vorige pous ’n fout gemaak het. Hy sou dan hul huwelik nietig moes verklaar.
Anna het ’n geleentheid vir haarself gesien in Hendrik se verliefdheid en die morele verknorsing waarin hy was. Sy het gesê sy sal net aan hom toegee as sy erken word as sy koningin. Sy het haar plek begin inneem langs hom op staatsgeleenthede, maar nog nie in sy bed nie. Daar is egter geen twyfel nie dat Anna vir Elizabeth (gebore op 7 September 1533) verwag het toe sy en Hendrik haastig en in die geheim getrou het sodat sy getroud kon wees teen die tyd dat sy in Mei 1533 as koningin gekroon is; enige kind wat gebore is voor sy koningin geword het, sou nie ’n aanspraak op die troon hê nie.
Die pous was egter in daardie stadium die gevangene van Karel V van die Heilige Romeinse Ryk, die neef van Catharina. Die pous het Hendrik verbied om weer te trou tot daar ’n besluit in Rome geneem is en nie in Engeland nie. ’n Jaar later, in 1531, is Catharina uit die paleis gestuur en haar kamers aan Anna gegee.
In 1532 het die Engelse hoofminister, Thomas Cromwell, ’n aantal wette aan die parlement voorgelê wat die koning se gesag bo dié van die kerk erken, en so is die breuk met die Rooms-Katolieke Kerk gefinaliseer.
Anna Boleyn kon teen dié tyd versoeke toestaan en diplomate ontvang en sy het ’n groot invloed op haar toekomstige man gehad. Sy het ’n belangrike rol gespeel in Engeland se internasionale betrekkinge en het ’n ooreenkoms met Frankryk help verseker. Op 1 September 1532 het Hendrik haar die Markiesin van Pembroke "uit eie reg" gemaak. Dit het haar die sesde hoogste adellike gemaak, met net drie hertoë en twee markiese bo haar.
Anna se familie het ook baat gevind by die verhouding. Haar pa, reeds burggraaf Rochford, het die Graaf van Wiltshire geword en haar Ierse neef die Graaf van Ormond. Haar suster Maria het ’n groot jaarlikse pensioen gekry en Maria se seun het ’n goeie opvoeding gekry.
Koningin van Engeland: 1533–1536
Catharina is amptelik die titel koningin ontneem en Anna is op 1 Junie 1533 op ’n swierige onthaal in Westminster-abdy gekroon. Sy was die laaste koningin-gemaal wat apart van haar man gekroon is. Sint Edward se kroon, wat voorheen net vir die kroning van heersende monarge gebruik is, is op die geleentheid gebruik.
Pous Clemens het Hendrik en Cranmer geëkskommunikeer. Hy het die troue met Anna veroordeel en in Maart 1534 gesê die koning se huwelik met Catharina is wettig.
Hendrik het sy onderdane opdrag gegee om ’n eed af te lê wat die pous se mag in regsake verwerp en Anna as die nuwe koningin erken. Dié wat geweier het, is in die Londense Tower opgesluit. Aan die einde van 1534 het die parlement Hendrik verklaar as "die enigste opperhoof op aarde van die Anglikaanse Kerk". Die Kerk was nou onder Hendrik se beheer, en nie meer Rome s’n nie.
Stryd vir ’n seun
Ná haar kroning het Anna ’n stil lewe begin lei in die koning se gunsteling-woning, die Paleis van Placentia, om voor te berei op die geboorte van haar kind. Die nuwe koningin het meer as 250 bediendes gehad: van priesters tot stalknegte. Daar was meer as 60 diensmeisies. Sy het ook verskeie kapelane en godsdienstige adviseurs gehad.
Op 7 September 1533 is ’n dogter ietwat vroeg gebore. Sy is Elizabeth genoem, waarskynlik na Anna en/of Hendrik se ma, wat albei Elizabeth was. Die geboorte van ’n dogter was ’n slag vir albei ouers, wat vas geglo het dit sou ’n seun wees. Almal behalwe een van die dokters en astroloë aan die hof het ’n seun voorspel. Die vooraf geskrewe briewe wat die koms van ’n prince aankondig, moes haastig verander word deur ’n "s" agteraan te voeg om princes (sic) te lees en die tradisionele plegtigheid om die geboorte van ’n erfgenaam te vier, is gekanselleer.
Onenigheid met die koning
Die koning en sy nuwe vrou het ’n aansienlik gelukkige lewe gelei met tydperke van rustigheid en toegeneentheid. Anna se intelligensie, politieke vernuf en vrypostige geaardheid, wat wenslik in ’n minnares was, was egter onaanvaarbaar in ’n eggenote. Nadat ’n baba teen Kersfees 1534 doodgebore is of sy ’n miskraam gehad het, het Hendrik die moontlikheid met Cranmer en Cromwell bespreek om Anna te verlaat sonder om na Catharina terug te keer. Daar het egter niks van gekom nie, aangesien die koninklike paartjie herenig is. Teen Oktober was sy weer swanger.
Anna het ’n uitspattige lewe gelei, soos van haar verwag is. Sy het groot bedrae uitgegee op klere, juwele, volstruisveer-waaiers, perdrytoerusting en meubels. Verskeie paleise is gerestoureer om te voldoen aan haar en haar man se oordadige smaak. Haar leuse was "Die Gelukkigste" en sy het ’n wit valk in haar persoonlike wapen laat aanbring.
Anna is geblameer vir die tirannie van haar man se regering en is deur sommige van haar onderdane "die koning se hoer" of ’n prostituut genoem. Mense het haar verder die rug toegekeer weens haar onvermoë om ’n manlike opvolger te hê.
Val en teregstelling: 1536
Op 8 Januarie 1536 het Hendrik en Anna gehoor Catharina van Aragon is oorlede. Teen dié tyd was Anna weer swanger. Sy was bewus van die gevaar wat dit vir haar sou inhou as sy dié keer nie ’n seun het nie, want ná Catharina se dood sou Hendrik weer kon trou sonder enige mate van onwettigheid.
Hercules von Molendorff
duimnael|regs|200px|Hercules von Molendorff het die graad M.Sc. aan [[Universiteit Stellenbosch|Maties verwerf, asook 'n S.O.D.]]
Conrad Arnesen
Conrad Arnesen (5 Mei 1891 – 25 Mei 1955) was 'n Noorse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Kjærlighet på pinde (1922).
Hercules von Molendorff
Hercules von Molendorff (12 Maart 1941 op Aberdeen tot 24 November 2006 in die Paarl) was 'n senior tegniese bestuurder van die Duitse ingenieursfirma Siemens, onderwyser in Namakwaland, en Bolandse krieketspeler en legendariese heelagter vir dieselfde unie in die vroeë tot middel jare sestig.
Von Molendorff is op Aberdeen in die Karoo gebore. Sy vader was 'n bouer, Harry von Molendorff. Die gesin het vroeg in die jare vyftig na Wellington verhuis waar Von Molendorff sy skoolloopbaan in 1958 aan die Hugenote Hoërskool voltooi het.
Ná skool het hy die graad M.Sc. aan die Universiteit Stellenbosch verwerf, asook ’n S.O.D. Hoewel die onderwys altyd sy eerste liefde was, het hy skaars twee jaar lank aan die Hoërskool Tygerberg skoolgehou, waarna beter geleenthede in die privaat sektor hom uiteindelik tot by die Duitse ingenieursfirma Siemens in Johannesburg gelei het. Daar het hy einde 1990 as senior tegniese bestuurder afgetree.
Terug na die onderwys
Hy kon ná soveel jare weer na die onderwys terugkeer, maar met byna geen ervaring op dié gebied nie, het hy ’n keuse gehad tussen die Hoërskool Garies en die Hoërskool Boesmanland op Pofadder. Sy derde vrou, Dalene, met wie hy in 1989 getroud is, het hom help besluit op Garies, waar hulle vier vrugbare jare deurgebring het.
Aftrede
Intussen het hy ook as wiskundeonderwyser aan Hugenote Hoërskool afgelos. Ten tyde van sy dood het hy juis aan die begin gestaan van ’n agt maande lange aflostydperk aan die skool. Ongelukkig kon hy net twee weke skoolhou voor hy onverwags siek geword het.
Von Molendorff (65) is op Maandag 13 November 2006 in die hospitaal opgeneem met longontsteking. Sy toestand het gou versleg en hy is die volgende dag na die intensiewesorgeenheid oorgeplaas waar hy die aand van 24 November oorlede is.
Seekoeirivier
Die Seekoeirivier (ook Van Plettenbergrivier genoem) in die Noord-Kaap is 'n sytak van die Oranjerivier.
Die rivier ontspring op die noordelike helling van die Kompasberg in die Sneeuberge in die omgewing van die punt waar die Noord-, Oos- en die Wes-Kaap aan mekaar grens. Dit is suidwes van Richmond en suidsuidwes van Hanover.
Die Seekoeirivier het 'n lengte van nagenoeg 300 km en 'n totale opvanggebied van 8 700 km². Noordoos van die spoorweghalte Hanoverweg is die Mooimeisjeskopdam (Killowendam). Veral wes van Colesberg vind besproeiing van landerye uit die rivier plaas. In die Doornkloof-natuurreservaat, 50 km noordwes van Colesberg, by loop die Seekoeirivier in die Vanderkloofdam. Die dam se water stoot soms enkele kilometers in die Seekoeirivier op.
Stroomaf sluit eers die Elandskloofrivier vanaf noord van Nieu-Bethesda by die Seekoei aan. In hierdie sytak lê ten suide van Hanover die Kriegerspoortdam. Net verder noord sluit die Klein-Seekoeirivier aan.
By die samevloeiing met die Oranjerivier staan een van die twee Van Plettenberg-bakens.
Anna Boleyn
Val en teregstelling: 1536
Later dié maand is Hendrik van ’n perd afgegooi en was hy twee uur lank bewusteloos. Daar word geglo dat die skok daartoe gelei het dat Anna vyf dae later ’n miskraam gehad het. Die miskraam het plaasgevind op die dag van Catharina se begrafnis. Volgens Chapuys, die Heilige Romeinse Ryk se ambassadeur in Engeland, het die miskraam plaasgevind toe sy drie en ’n half maande swanger was, oënskynlik met ’n seun. Volgens Chapuys was dié persoonlike verlies die begin van die einde van die koninklike huwelik.
Vanweë Hendrik se begeerte om ’n seun te hê, het Anna se swangerskappe groot belangstelling ontlok. Die skrywer Mike Ashley bespiegel dat Anna ná Elizabeth twee doodgebore babas gehad het voor die miskraam van 1536. Die meeste ander bronne noem net die geboorte van Elizabeth in September 1533, ’n moontlike miskraam in die somer van 1534 en die miskraam in 1536.
Black metal
Black metal is 'n uiterste subgenre van heavy metal. Algemene kenmerke sluit in 'n vinnige tempo, 'n skreeuende stemstyl, swaar vervormde kitare wat gespeel word met tremolo pluk, rou (lo-fi) opname, onkonvensionele liedstrukture en die klem op atmosfeer. Black metal was aanvanklik sinoniem met "Sataniese metal" en hierdie assosiasie word gereeld herbevestig weens die aksies en ideologieë wat gereeld met die genre geassosieer word. Baie kunstenaars spreek uiterste anti-Christelike en misantropiese sienings uit, wat verskillende vorme van satanisme of etniese heidendom voorstaan.
Anna Boleyn
Val en teregstelling: 1536
Terwyl Anna van haar miskraam herstel het, het Hendrik verklaar dat hy met gemene spel in ’n huwelik met haar gedwing is. Sy nuwe minnares, Jane Seymour, het net daarna in die koninklike woonkwartier ingetrek. Anna se broer is terselfdertyd ’n vername toekenning, die Orde van die Kousband, geweier en dit is aan iemand anders gegee.
Aanklagte teen Anna
Anna se biograaf Eric Ives en die Tudor-historikus Alison Weir glo dat Thomas Cromwell Anna se val beplan het. Cromwell se biograaf John Schofield glo egter hy het eers by die koninklike twis betrokke geraak toe Hendrik hom betrek het. Cromwell het nie die aanklagte uitgedink nie, maar hy en ander amptenare het dit gebruik om Hendrik se saak teen Anna te versterk.
Teen die einde van April 1536 is Mark Smeaton, ’n Vlaamse musikant in Anna se diens, in hegtenis geneem en waarskynlik gemartel tot hy erken het hy en Anna is minnaars. Nog ’n howeling, sir Henry Norris, is op Meidag gearresteer, maar omdat hy ’n aristokraat was, kon hy nie gemartel word nie. Norris het skuld ontken en gesweer Anna is onskuldig. Sir Francis Weston is twee dae later op dieselfde klag gearresteer. William Brereton, ’n dienskneg in die koning se diens, is ook aangekeer op aanklag van owerspel. Thomas Wyatt, ’n digter en vriend van die Boleyns wat glo verlief op Anna was voor haar troue met die koning, is ook gevange geneem, maar later vrygelaat – waarskynlik danksy sy of sy familie se vriendskap met Cromwell. Sir Richard Page is ook van ’n verhouding met Anna beskuldig, maar alle aanklagte is later laat vaar omdat geen getuienis van ’n verbintenis met haar gevind kon word nie.
Die laaste aangeklaagde was Anna se eie broer, George Boleyn. Hy is gearresteer op aanklag van bloedskande en verraad en daarvan aangekla dat hy ’n seksuele verhouding met sy suster gehad het.
Vier van die aangeklaagde mans is op 12 Mei 1536 in Westminster verhoor. Weston, Brereton en Norris het volgehou hulle is onskuldig en net Smeaton, wat gemartel is, het skuld beken. Drie dae later is Anna en George Boleyn apart in die Tower verhoor. Sy is aangekla van owerspel, bloedskande en hoogverraad. Kragtens die Verraadwet van Edward III was owerspel deur ’n koningin ’n vorm van verraad (waarskynlik weens die gevolge wat dit vir die troonopvolging inhou). Daarvoor kon sy lewend verbrand word. Die aanklag van owerspelige bloedskande was moontlik om ’n skadu te gooi oor Anna se morele waardes. Die ander aanklag van verraad teen haar was dat sy die koning se dood saam met haar minnaars beplan het sodat sy later met Henry Norris kon trou.
Op 14 Mei het Cranmer Anna en Hendrik se huwelik ontbind.
Teregstelling
Hoewel die getuienis teen hulle onoortuigend was, is die aangeklaagdes skuldig bevind en die doodstraf opgelê. George Boleyn en die ander mans is op 17 Mei 1536 tereggestel. Op die oggend van 19 Mei is Anna onthoof. Tydens die laaste sakramente het sy weer eens gesweer dat sy nie ontrou aan die koning was nie. Elf dae later, op 30 Mei, is Hendrik met Jane Seymour getroud.
Anna is in ’n ongemerkte graf begrawe in die Kapel van St. Peter ad Vincula. Met herstelwerk aan die kapel tydens die bewind van koningin Victoria is haar beendere uitgeken en haar laaste rusplek word nou op die marmervloer aangedui.
Erkenning en nalatenskap
Anna Boleyn is deur haar tydgenote as intelligent en begaaf beskryf. Sy was ook trots. Sy het ’n sterk wil gehad en het dikwels met Hendrik gestry. Geen portrette van Anna wat in haar tyd geskilder is, bestaan vandag nie. Net een medalje uit 1534 bestaan wat haar tweede swangerskap vier, maar dit is erg beskadig.
Deur die eeue is Anna in verskeie kuns- en kultuurwerke genoem en het sy dus bly voortleef tot in die moderne tyd. Een van die 20ste-eeuse werke is die rolprent Anne of the Thousand Days wat in 1969 oor haar lewe gemaak is met Geneviève Bujold in die naamrol.
Netvlies
[[Lêer:Oogbol.png|duimnael|Deursnee van 'n oog
netvlies (retina), reënboogvlies (iris), horingvlies (cornea), geel vlek (macula lutea), oogsenuwee, lens, pupil ]]
Die netvlies (ook retina genoem), is die binneste laag van die oog wat kelkievormig van agter na voor tot by die siliêrliggaam strek. Die retina bestaan uit ligsensitiewe reseptororgaantjies, wat as keëltjies en stafies bekend staan. Die orgaantjies bevat pigmente wat deur lig in chemiese stowwe opgebreek word vir die opwekking van senu-impulse (lig energie word dus omgeskakel na elektriese energie). Die elektriese impulse word dan na die brein gelei vir vertolking. Tydens vertolking word die elektriese impulse omgeskakel in beelde wat dan waargeneem word. Benewens die reseptore, is daar 'n donker gepigmenteerde laag teenaan die choroïed wat verhoed dat die ligstrale weerkaats en versprei (retinale pigmentepiteellaag). Die retina is baie dun en kan net soos nat kladpapier by hantering skeur.
Greg Rikaart
Greg Rikaart (gebore 26 Februarie 1977) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente X-Men 2 (2003) en Wannabe (2005), en in die televisiereekse Days of Our Lives (1965) en The Young and the Restless (1973).
Robert Milli
Robert Milli (15 Maart 1933 – 18 Julie 2019) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Curse of the Living Corpse (1964), Hamlet (1964), en Klute (1971), en in die televisiereeks American Playhouse (1981).
Duitse nasionale rugbyspan
Die Duitse nasionale rugbyspan (Duits: Deutsche Rugby-Union-Nationalmannschaft) is die nasionale rugbyspan wat Duitsland in internasionale wedstryde (toetswedstryde) verteenwoordig. Rugby word in Duitsland geadministreer deur die Duitse Rugbybond (Duits: Deutscher Rugby-Verband, DRV) wat in 1900 gestig is. Hulle dra die bynaam “swart arende” (Schwarze Adler), ontleen aan die wapendier van die land, die Bondsarend. Duitsland word deur Wêreldrugby as ’n vlak drie-span erken. Die Duitse rugbyspan is tans (Maart 2023) 32ste op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys.
Duitsland is reeds op die Olimpiese Somerspele 1900 in Parys deur die SC Frankfurt 1880 verteenwoordig en het die silwermedalje met Groot-Brittanje gedeel. Die span het in 1927 sy eerste internasionale wedstryd teen Frankryk gespeel. In 1934 was Duitsland een van die stigtingslede van die Fédération internationale de rugby amateur (FIRA, nou Rugby Europa) wat as mededinger tot die destydse eksklusiewe, Angel-Saksies oorheersde Internasionale Rugbyraad (IRR, nou Wêreldrugby) gestig is. Duitsland speel die meeste van sy toetswedstryde tydens die Europese Rugbykampioenskap, waar hulle met ander opkomende rugbyspanne meeding. Die nasionale span se beste prestasies tot dusver is die derde plek in onderskeidelik 1952 en 2018. Duitsland kon tot dusver nog nie vir ’n rugbywêreldbekertoernooi kwalifiseer nie.
Van 1951 tot 1990 het die Duitse Demokratiese Republiek oor sy eie nasionale rugbyspan beskik; albei spanne het egter nooit ontmoet nie.
Beheerliggaam
Die beheerliggaam vir rugby in Duitsland is die Duitse Rugbybond (Duits: Deutscher Rugby-Verband, DRV) met sy hoofkantoor in Heidelberg. Die DRV is op 4 November 1900 gestig en het in 1988 by die Internasionale Rugbyraad (IRR, nou Wêreldrugby) aangesluit. Daarbenewens is die DRV ’n stigtingslid van die kontinentale beheerliggaam Fédération Internationale de Rugby Amateur (FIRA; nou Rugby Europa).
Die hoogste rugbyliga in Duitsland is die Rugby-Bundesliga wat in 1971 gestig is en waaraan 16 spanne deelneem. Daaronder word die Tweede Bundesliga tussen 18 spanne in drie plaaslike groepe en in die 13 plaaslike beheerliggame se ligas beslis. Die meeste spelers van die Duitse nasionale span is uit dié liga afkomstig. Van die ander spelers is veral in Frankryk aktief.
Naas die amptelike nasionale span roep die DRV ook ander keurspanne byeen. Nes ander rugbynasies beskik Duitsland oor ’n o/20-nasionale span wat aan die Europese en Wêreldrugby o/20-kampioenskap deelneem. Kinders en jongmense word aan rugby bekend gestel veral deur klubs, skoolsportorganisasies en plaaslike beheerliggame, wat in die Duitse Rugbyjeug saamgevat is.
Invoering en vestiging van rugby
Welvarende Britte se nakomelinge het rugby na Duitsland gebring. Van die jong mans het in die Duitse Bond bekende privaat hoërskole besoek of in Heidelberg gestudeer, ander het in die residensiële stad Hannover hul militêre diensplig verrig en in hul vrye tyd ’n vroeë weergawe van rugby gespeel. Die Universiteit Heidelberg beweer, dat hulle rondom 1850 as eerste instelling hul studente rugby aangebied het. In die Badiese dialek noem die jong mense in die stad die spel ook Durchtragerles. William Cail word as diegene beskou wat rugby in 1865 in Bad Cannstatt ingevoer het. Onafhanklik daarvan, waar en wanneer rugby vir die eerste keer gespeel is, het die eerste Duitstalige teks oor dié sport in 1875 verskyn. Op vroeë pogings, om “Die wette van sokker soos gespeel by Rugbyskool” (The Laws of Football as played at Rugby School) te verduidelik, het joernale en niefiksieboeke gevolg, waarin na die sport verwys is.
Rugbyondersteuners het betrokke geraak by reeds bestaande sportklubs, wat verskeie sportsoorte aangebied het, en eie afdelings gestig. Daar was ook klubs wat verskeie balsporte saam aangebied het. Die vroegste bekende voorbeeld hiervoor is die op 14 September 1878 deur die destyds sowat 15-jarige leerling Ferdinand Wilhelm Fricke en 24 van dieselfde ouderdom gestigte Duitse sportklub Hannover 78. Fricke se nagedagtenis word in Hannover tot vandag toe gehandhaaf deur ’n straat wat na hom genoem is. In 1891 het Heidelbergse studente onder aanleiding van hul onderwyser Edward Hill Ullrich by die Heidelbergse Roeiklub ’n rugbyafdeling gestig. Sedertdien word albei stede, saam met die Ryn-Main-streek, as Duitsland se rugbyvestings beskou.
Die vroegste probeerslag om ’n nasionale rugbybeheerliggaam te stig dateer uit 1886, toe verskeie Noord-Duitse klubs die Duitse Rubyvoetbalbond gestig het. Nadat dié probeerslag egter misluk het, het die DSV Hannover 78 aangesluit by die Duitse Sokker- en Krieketbond (Deutscher Fußball- und Cricket Bund, DFuCB, 1891–1902), terwyl klubs uit Bad Cannstatt, Frankfurt am Main, Heidelberg en München die Suid-Duitse Sokkerunie (Süddeutsche Fußball-Union, SDFU, 1893–1895) toegetree het. Tydens ’n “rugbydag” in Heidelberg op 13 Februarie 1898, waaraan ook klubs uit Stuttgart en Frankfurt deelgeneem het, het Ullrich hom beywer vir nouer bande met die Noord-Duitse klubs en die stigting van ’n nasionale beheerliggaam, waarvoor hy egter min ondersteuning gekry het. Tussen Augustus 1898 en September 1899 het die klubs dié voorstel egter verder bespreek. Tydens die “rugbydag” op 11 Maart 1900 in Hannover het 19 klubs ooreengekom, om in die toekoms saam op te tree, die wette in Duits te vertaal, die eerste Noord-Suid-wedstryd te reël en by die enkele weke vroeër gestigte Duise Sokkerbond (Deutscher Fußball-Bund, DFB) aan te sluit.
Eerste internasionale verskynings
Reeds aan die Olimpiese Somerspele 1900, wat in 1900 saam met die Wêreldtentoonstelling in Parys gehou is, het ’n Duitse span deelgeneem en ná ’n 17–27-nederlaag teen die gasheer Frankryk met Groot-Brittanje die tweede plek beklee. Pleks van ’n nasionale span, wat weens die gebreek aan ’n nasionale beheerliggaam nog nie bestaan het nie, het die SC Frankfurt 1880 deelgeneem. Op 4 November 1900 is die Duitse Rugbyvoetbalbond (Deutscher Rugby-Fußball-Bund) as ’n eie afdeling gestig binne die DFB, met Fricke van die DSV Hannover 78 as eerste voorsitter. Presies een jaar later het die rugbyafdeling sy bande met die DFB gebreek en homself hergestig as Duitse Rugbybond (Deutscher Rugby-Verband, DRV). In 1909 is die Duitse Rugbykampioenskap vir die eerste keer beslis. Hoewel die rugbysport in Frankryk aanvanklik stadiger ontwikkel het, het dit met Pierre de Coubertin, die stigter van die moderne Olimpiese Spele, ’n invloedryke ondersteuner gehad, wat homself beywer het vir ’n spoedige verspreiding. In Duitsland het só ’n prominente ondersteuner egter ontbreek, waarvolgens die ontwikkeling lank stagneer en spoedig agter sokker s’n teruggeval het.
Van die beheerliggaam se stigting tot die eerste amptelike toetswedstryd het dit meer as twee en ’n half dekades geneem. Dit is op 17 April 1927 op Stade Olympique in die Paryse voorstad Colombes teen die Franse nasionale span gespeel en het in ’n 5–30-nederlaag geëindig. Vier weke later het die Duitsers op 15 Mei in Frankfurt met 17–16 teen die Franse geseëvier. Op 1 Maart 1928 het die derde ontmoeting tussen albei spanne in Hannover meer as 14 000 toeskouers gelok, tot op hede die rekord vir ’n rugbywedstryd in Duitsland. Duitsland het ná Frankryk homself as die naasbeste nasionale span op die Europese vasteland gevestig. In die jaarlikse ontmoetings tussen albei spanne was die resultate aanvanklik heelwat ten gunste van die Franse, maar mettertyd het van die uitslae al hoe skraler geword. In 1929 het die Duitsers vir die eerste keer te staan gekom teen Spanje, in 1931 teen Tsjeggo-Slowakye en in 1933 teen Nederland.
Nasionaalsosialisme en naoorlogse tydperk
As gevolg van die NSDAP se magsoorname in Januarie 1933 en die aansluitende gelykskakeling is die DRV nes al die ander Duitse beheerliggame met dwang in Nazi-Duitsland se sportsambreelorganisasie ingelyf. Binne die Nasionaal-Sosialistiese Ryksbond vir liggaamlike oefening was dit ondergeskik aan die professionele kantoor 2, wat ook toesig gehou het oor sokker en krieket. Die destydse DRV-voorsitter Hermann Meister het as ’n oortuigde kampvegter van ’n verenigde Europa en ’n frankofiel te vergeefs gepoog, om aan sy ideale te voldoen, maar rugby het teen die ideologiese instrumentalisering nie meer weerstand ontbied as enige ander sportsoort nie. Soos in Engeland was rugby destyds veral die hoër middelklas se sportsoort. Onder die Nasionaalsosialiste en veral onder die SA het sekere kringe op ’n sterker ondersteuning en verspreiding gemik. Volgens hulle was rugby die “mees manhaftige groot vegspel”, wie se “invoering op skole en jeugorganisasies […] ten sterkste aanbeveel” word. Die vernaamste ondersteuner was Albert Speer wat die spel op skool in Heidelberg leer ken het. Nogtans is rugby as “te Engels” beskou en deur sokker en die doelgerig bevorderde handbal oorvleuel.
Ná Frankryk se tydelike skorsing uit die Vyfnasies is op inisiatief van die Franse Rugbyfederasie die wêreldbeheerliggaam Fédération internationale de rugby amateur (FIRA) gestig as mededinger tot die destydse eksklusiewe, Angel-Saksies oorheersde Internasionale Rugbyraad (IRR, nou Wêreldrugby). Die DRV het op 2 Januarie 1934 een van die stigtingslede geword. Twee jaar later, tydens die eerste FIRA-toernooi 1936 in Berlyn (die Europese Rugbykampioenskap se voorloper), het die Duitsers ná ’n oorwinning teen Italië in die halfeindrondte die eindstryd gehaal, wat deur Frankryk met 19–14 gewen is. Ook in 1936 het die Duitsers vir die eerste keer Roemenië en in 1937 België ontmoet. Tydens die FIRA-toernooi 1937 in Parys het hulle die halfeindstryd teen Italië verloor en tydens die FIRA-toernooi 1938 in Boekarest het hulle na Frankryk die tweede plek behaal. Op 27 Maart 1938 het Duitsland in Frankfurt sy tweede en tot op hede laaste oorwinning teen Frankryk aangeteken. Die laaste toetswedstryd gedurende die Nazi-bewind was in Mei 1940 weg teen Italië.