cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Geskiedenis van die Britse Ryk en Statebond
Die Federale Grondwet
Elke drie jaar tree die helfte van die senatore af. In die huis van verteenwoordigers word die state in verhouding tot hul bevolking verteenwoordig. Alle volwassenes bo 2l jaar is stemgeregtig, en enige kieser is as lid van enigeen van die huise verkiesbaar. Die parlement mag slegs wette aanneem in verband met sake wat die Gemenebes as geheel raak; byvoorbeeld, sulke aangeleenthede soos verdediging, buitelandse sake, immigrasie, die geldwese, en handel. Hierdie groepe magte word in 'n lys bestaande uit 39 onderwerpe in die federale grondwet uiteengesit, en is die enigste magte wat deur die state (die gewese kolonies) afgestaan is toe hulle tot die federasie toegetree het. Die oorblywende magte val binne die wetgewende bevoegdhede van die staatsparlemente. Waar geskille tussen die state en die federale regering oor wetgewende bevoegdhede ontstaan, moet die federale hooggeregshof beslis wie gelyk het. Elke staat het sy eie regeringstelsel. Dit het 'n goewerneur wat deur die Kroon benoem word en wat onafhanklik van die goewerneur-generaal optree. Elke staat het sy eie parlement wat wette maak oor alle sake wat nie spesifiek aan die federale regering afgestaan is nie. Elke staat het sy eie regspraak. Sowel die laer as die hoër howe van 'n staat is onafhanklik van die federale hooggeregshof. Daar mag van die staatshooggeregshowe na die Geheime Raad in Londen geappelleer word. Die Australiese Gemenebes vertoon meer die kenmerke van 'n federasie as die dominium Kanada, want die state besit groter magte en word nie deur die federale parlement oorheers nie. Dit moet toegeskryf word aan die feit dat die kolonies dwarsdeur hul geskiedenis steeds geweier het om hulle identiteit prys te gee. Toe hulle gefedereer het, het hulle slegs dié soewereine magte wat van nasionale belang was, aan die federale parlement afgestaan.
Politieke Eenheid in Nieu-Seeland
Die vae jurisdiksie wat die goewerneur van Nieu-Suid-Wallis oor die blanke handelaars, seeliede en sendelinge in Nieu-Seeland sedert 1817 uitgeoefen het, is in 1840 beëindig. Dié eilande is toe tot 'n aparte kolonie gevorm en onder 'n goewerneur met 'n genomineerde raad geplaas.
Maori's en Koloniste
Die meeste Maori's; die oorspronklike inwoners, was in Noord-eiland woonagtig. Deur die Verdrag van Waitangi (1840) het die Maori's hulle aan die Britse gesag onderwerp. Tegelykertyd is aan hulle die besit van hul grond gewaarborg. Die stamme is toegelaat om hul grond alleenlik aan die Britse regering te verkoop, maar nie aan partikuliere maatskappye of individue nie. Intussen is die “New Zealand Land Company” in Engeland opgerig, hoofsaaklik deur die toedoen van Gibbon Wakefield. Dit het baie Britse koloniste na Nieu-Zeeland uitgestuur, en nedersettings het in die omgewing van Auckland en Wellington in Noord-eiland en om Nelson, Dunedin en Canterbury in Suid-eiland ontstaan. Nieu-Seeland is dus nooit, soos Australië, as aflaaiplek vir bandiete gebruik nie.
Die koloniste het op die grond wat aan die Maori's behoort het, oortree, en dit het vyandelikhede veroorsaak. Gelukkig was sir George Grey, wat in 1845 goewerneur geword het, in staat om 'n reëling wat vir almal aanneemlik was, teweeg te bring. Deur streng die besitreg van die Maori's op die grond te handhaaf en deur sy onkreukbaarheid en insig het hy die vertroue van die Maori's gewen. Hy was dus in staat om voldoende grond vir blanke nedersetters in die hande te kry, en hulle het die skaapboerdery en wol- bedryf in die land gevestig. Teen die jaar 1850 was daar sowat 30 000 setlaars, en hulle getal het in die daaropvolgende twee dekades tot 300 000 aangegroei. Die meerderheid van die koloniste het hulle in Suid-eiland gevestig, waar die Maori's op minder grond aanspraak gemaak het.
Hegter Eenheid Bewerkstellig
As gevolg van sy ekonomiese vooruitgang is verteenwoordigende regering in 1852 aan die kolonie toegeken. Die sentrale regering het uit 'n goewerneur en 'n verkose parlement bestaan. Die ses nedersettings is elkeen tot 'n provinsie gevorm met sy eie verkose provinsiale raad wat plaaslike aangeleenthede moes behartig. In 1856 is verantwoordelike bestuur ingevoer.
Met die koms van die spoorweë het dit duidelik geword dat plaaslike regeringsinstellinge onnodig was, aangesien die oppervlakte van die kolonie nie groot was nie. In 1876 is die provinsiale rade afgeskaf. Alle soewereine magte is aan die sentrale regering met sy setel te Wellington oorgedra. Unifikasie is dus verder gevoer as in Kanada of Australië. Nieu-Seeland het dus as enkele eenheidstaat volledige staatkundige eenheid bereik. Die goewerneur-generaal word deur die Kroon aangestel. Daar is 'n parlement bestaande uit twee kamers of huise. Die lede van die Wetgewende Raad was eers vir lewenslank benoem, maar van 1891 af is hulle vir 'n termyn van sewe jaar verkies. Die huis van verteenwoordigers word deur die volwasse stemgeregtigdes sonder aansien van ras gekies. Daar is vier verteenwoordigers van die Maori's in die laerhuis en drie in die Hoërhuis.
Die Beweging in die Rigting van Nouer Aaneensluiting in Suid-Afrika
As gevolg van die Groot Trek het twee Boererepublieke, die Oranje-Vrystaat (1854) en die Zuid-Afrikaansche Republiek (1858) ontstaan en is Natal afgeskei van die Kaapkolonie (1856). Vier afsonderlike regerings wat elkeen gesag oor 'n afgebakende gebied gevoer het, het dus tot stand gekom Grey se Federasiepoging. Na 'n suksesvolle termyn in Nieu-Seeland het sir George Grey in 1854 goewerneur van die Kaapkolonie geword. As hoë kommissaris in Suid-Afrika moes hy aandag aan sake in die gebied benoorde die Oranjerivier wy ten einde Britse belange in die binneland te beveilig. Hy het spoedig tot die gevolgtrekking gekom dat die staatkundige verdeeldheid in Suid-Afrika dit vir die kolonies en state moeilik gemaak het om die verskillende vraagstukke wat hulle almal geraak het, op te los.
Ten noorde van die Vaalrivier was 'n sterk gesentraliseerde regering nog nie tot stand gebring nie, en die gesag is uitgeoefen deur vier plaaslike kommandant-generaals. Dit was gevaarlik, gesien die betrekkinge met die naturellestamme. Alhoewel die Oranje-Vrystaat reeds 'n gevestigde regeringsvorm ingestel het, was die Republiek te swak wat bevolking en finansiële hulpbronne betref het, om die aanvalle van die Basoeto's met sukses die hoof te bied. Hul leier, Moshoeshoe, wou die vrugbare koringlande langs die oosgrens van die Republiek in besit neem. Om hierdie doel te bereik, was hy besig om die Xhosa-stamme aan te hits om die oosgrens van die Kaapkolonie aan te val. Hy het gehoop dat, ingeval die Kolonie in 'n oorlog gewikkel sou raak, geen Britse troepe beskikbaar sou wees om die Oranje-Vrystaat te help nie. Die swakheid van die Republiek het dus die vrede van Suid-Afrika in gevaar gestel, en aanleiding tot duur oorloë langs sy eie grense sowel as dié van die Kaapkolonie gegee. Grey het gemeen dat die naturellegevaar deur middel van politieke federasie met welslae die hoof gebied kon word. Een sentrale regering kon 'n eenvormige naturellebeleid in Suid-Afrika toepas, doeltreffend beheer oor alle naturellerasse uitoefen, en plaaslike opstande, indien hulle sou voorkom, gemaklik deur gesamentlike militêre optrede onderdruk. Grey wou dus die Konvensies wat die onafhanklikheid van die Oranje-Vrystaat en die Transvaal gewaarborg het, opsê en 'n staatkundige federasie van die kolonies en state onder Britse leierskap teweegbring ten einde die vrede in Suid-Afrika te bewaar.
Stappe gedoen deur Grey
Die geleentheid het hom in 1858 voorgedoen. Die Oranje-Vrystaat kon nie meer die Basoeto-aanvalle weerstand bied nie, en vra dus die Hoë Kommissaris om as bemiddelaar in die oorlog op te tree. Die Volksraad het ook besluit om op federasie aan te dring ten einde die Basoeto-gevaar te beëindig. In hierdie stadium het die Britse regering Grey versoek om verslag te doen in verband met die moontlikheid van 'n federasie van die Britse besittings in Suid-Afrika (Kaapkolonie, Brits-Kafferland en Natal) om Brittanje in staat te stel om sy troepe uit die land terug te trek. Grey het egter sy opdrag oorskry toe hy die saak van federasie met die Republieke in die Kaapse parlement te berde gebring het. Brittanje was nie ten gunste van so 'n beleid nie, aangesien dit hom groter onkoste op die hals sou haal op 'n tydstip toe hy sy finansiële verpligtinge in sy oorsese kolonies juis wou verminder. Dus is Grey in 1859 teruggeroep, en het die eerste poging om Suid-Afrika te federeer geëindig. 'n Aantal jare het verloop voordat die volgende poging aangewend is.
Carnarvon se Federasieskema
Die tweede poging is aangewend deur lord Carnarvon, die Sekretaris vir Kolonies in Brittanje, wat gehelp het om federasie in Kanada teweeg te bring en begerig was om dieselfde doel in Suid-Afrika te bereik. So 'n stap sou Brittanje se politieke mag in die binneland versterk en buitelandse moondhede wat hul invloed in die gebied ten suide van die Zambezi wou uitbrei, buite hou. Dit sou ook 'n sentrale gesag in die lewe roep wat sterk genoeg sou wees om 'n naturellebeleid toepaslik op die hele Suid-Afrika op te stel. Dit was as gevolg van die onwettige handel met vuurwapens by die Diamantvelde en die weerbarstigheid van die Bapedi's onder Sekoekoen en van die Zoeloes onder Cetshwayo asook weens die groeiende mag van die Xhosas onder Sandile, dringend nodig.
Transvaal as Faktor
Carnarvon het derhalwe geprobeer om nouer aaneensluiting deur middel van die Zuid-Afrikaansche Republiek te verkry deur die ongewildheid van die Burgers-bewind uit te buit ten einde die Republiek te annekseer. Indien Transvaal, Natal en Griekwaland-Wes in 'n noordelike konfederasie verenig kon word, sou die Kaapkolonie en die Oranje-Vrystaat uiteindelik verplig wees om daarby aan te sluit. Dit was met dié doel dat Shepstone Transvaal in 1877 geannekseer het. Hierdie stap het egter nie die saak van konfederasie bevorder nie; inteendeel, dit was die vernaamste oorsaak van sy mislukking. Alhoewel hulle teen Burgers gekant was, was die Transvaalse burgers teen anneksasie deur Brittanje, daar dit die verlies van hul onafhanklikheid beteken het. Hulle het uiteindelik besluit om met wapengeweld hul onafhanklikheid te herwin, en dáárom die Vryheidsoorlog (1880). Na die nederlaag van die Britse troepe op Majuba is die Britse ministerie, waarvan Carnarvon 'n lid was, uit die kussings gelig, en die Liberale wat toe aan die bewind gekom het, het besluit om Transvaal as onafhanklike staat te herstel. Die Kaapse goewerneur, sir Henry Bartle Frere, is gelas om geen verdere pogings aan te wend om konfederasie teweeg te bring nie. Deur die Konvensie van Pretoria (1881) is die Britse gesag aan Transvaal onttrek. Die poging om nouer aaneensluiting teweeg te bring het dus weereens misluk, daar dit 'n beweging van buite was en nie een wat van die mense wat daarby betrokke was, afkomstig was nie.
Poging van Rhodes deur middel van 'n Tolverbond
Die derde poging om nouer aaneensluiting in Suid-Afrika teweeg te bring is deur Cecil Rhodes, die stigter van Rhodesië, aangewend. Hy het dit probeer bewerkstellig deur middel van 'n tolverbond tussen die kolonies, die Protektorate en die Republieke. Die Kaapkolonie en die Oranje-Vrystaat het reeds 'n tolverbond gestig om die handel te bevorder. Toe Rhodes in 1890 eerste minister van die Kaapkolonie word, het hy die ledetal van die tolverbond probeer uitbrei. Hy het daarin geslaag om Basoetoland en Betsjoeanaland tot toetrede te beweeg (1891-3), maar Natal wou eers nie inwillig nie. Dit was noodsaaklik dat Transvaal die belangrikste staat vanweë die Rand se goudvelde ook lid moes word. President Paul Kruger was vasbeslote dat so 'n stap nie gedoen sou word nie. Hy het gevrees dat die politieke onafhanklikheid van die Republiek in die gedrang sou kom as dit by 'n tolverbond onder Britse beheer ingeskakel word. Bowendien was dit vir die Republiek, weens sy rykdom wat ten gevolge van die ontwikkeling van die goudmynindustrie verkry is, nie nodig om by 'n tolverbond aan te sluit nie. Kruger het dus die aanbou van 'n spoorweg na Lourenço Marques voorgestaan, en vir sy invoer op die neutrale hawe Delagoabaai staatgemaak. In 'n desperate poging om Transvaal te dwing om by sy tolverbond aan te sluit, het Rhodes in 1894 probeer om Delagoabaai te koop. Die heftige besware van buitelandse moondhede (Frankryk en Duitsland) het hierdie plan verydel.
Die Uitlander as Faktor
Daarna het Rhodes die ontevredenheid van die uitlanderbevolking aan die Rand gebruik om sy doel te bereik. Die ontevredenheid is veroorsaak deur beperkinge wat op die uitoefening van die stemreg deur Uitlanders geplaas is. Die plan was om 'n opstand aan te hits en dan van buite af hulp te verleen. Só sou die Kruger-bewind omvergewerp word. Dr. Jameson en 'n mag van die “British South Africa Company” se troepe is derhalwe langs die Transvaalse grens gestasioneer. Op 29 Desember 1895 het Jameson Transvaalse gebied binnegeval, maar hy moes vyf dae later aan die Republikeinse magte in die nabyheid van Johannesburg oorgee. Die mislukking van die Jameson-inval het Rhodes se plan om Transvaal in die tolverbond te bring, wat bedoel was om uiteindelik tot politieke federasie te lei, verongeluk. duimnael|links|230px|Genl. [[Jan Smuts]]
Die Beweging in die Rigting van Unie na 1905
Alhoewel die twee Republieke as gevolg van die Tweede Vryheidsoorlog (1899–1902) ook Britse kolonies geword het, het die ekonomiese vraagstukke wat voor die aanvang van vyandelikhede bestaan het, voortgeduur en 'n neiging vertoon om moeiliker te word. Die kuskolonies het met mekaar en met Transvaal gewedywer om die vervoer van goedere na die Rand. Dit het uitgeloop op 'n spoorwegoorlog wat net so hewig as onder die Kruger-bewind was. Transvaal was ook ontevrede met die tolooreenkoms wat met die Kaapkolonie en Natal aangegaan was. Transvaal het kennis gegee dat hy nie die ooreenkoms sou hernieu wanneer sy tyd in 1908 verstryk nie. Dit was 'n harde slag vir die kuskolonies, wat afhanklik was van die inkomste wat hulle uit doeaneregte en spoorwegtariewe ontvang het. Dit het vir die meeste mense in Suid-Afrika duidelik geword dat ekonomiese vrede en finansiële stabiliteit slegs deur die een of ander vorm van nouer aansluiting herstel sou word.
'n Sentrale regering wat volstrekte beheer oor al die naturelle-rasse in Suid-Afrika sou uitoefen en 'n gemeenskaplike naturelle-beleid sou toepas, sou ook voordeliger wees as die bestaande toestand van sake, waaronder vier verskillende stelsels in stand gehou moes word. So 'n beleid sou ook verseker dat die Indiër-vraagstuk, wat alreeds ernstig in Natal en Transvaal was, doeltreffend die hoof gebied word.
Die Nasionale Konvensie
Van 1907 af was die openbare mening sterk ten gunste van staatkundige eenheid. Daar dit 'n beweging was wat uit die volk self ontstaan en daaruit ook sy krag geput het, kon dit nie anders as slaag nie. Die politieke leiers van die onderskeie kolonies het toe met die plan voortgegaan. In Julie 1907 het die Hoë Kommissaris vir Suid-Afrika die Selborne-memorandum gepubliseer waarin die redes waarom staatkundige eenheid noodsaaklik was, duidelik uiteengesit is. Politieke leiers soos John X. Merriman, eerste minister van die Kaapkolonie, en Smuts van Transvaal het ook samesprekings gevoer. In 1908 het al die koloniale parlemente mosies ten gunste van nouer aaneensluiting aangeneem. Toe die kolonies dáárdie jaar by die tariewekonferensie nie tot ooreenstemming kon geraak nie, het generaal Jan Smuts voorgestel dat eenwording verkry word ten einde die ekonomiese stryd te beëindig. Hierdie voorstel is aangeneem. Die afgevaardigdes het ook besluit dat hulle onderskeie regerings 'n Nasionale Konvensie byeen moes roep volgens 'n plan wat deur hulle aanvaar is. Die doel hiervan was om so spoedig moontlik staatkundige eenheid teweeg te bring. duimnael|regs|240px|Die Hertog van Connaught, 'n oom van die Britse koning George V, het spesiaal na [[Suid-Afrika gekom om namens die koning die opening van die Unie-parlement by te woon.]]
Die Suid-Afrika-wet (1909)
Die eerste vergadering van die Nasionale Konvensie het in Oktober 1908 in Durban plaasgevind. Baie vraagstukke moes oorweeg word en belangrike besluite is geneem. As gevolg van die beraadslaginge is 'n grondwet vir 'n Verenigde Suid-Afrika opgestel. In 1909 is hierdie grondwet deur die Britse parlement as die Suid-Afrika-wet aangeneem, wat gelei het tot die totstandkoming van die Unie van Suid-Afrika op 31 Mei 1910. Eindelik het die beweging wat deur Grey in 1858 begin is, die lankbegeerde doel – staatkundige eenheid – bereik.
Die Ewolusie van Soewereine Onafhanklikheid binne die Statebond
Aan die begin van die twintigste eeu het Kanada, Nieu-Seeland en Australië as gevolg van nouer aaneensluiting selfregerende gebiede geword. Suid-Afrika het dieselfde konstitusionele status binne die volgende tien jaar bereik.
Erkenning van die Dominiums
Die ontwikkeling van outonomie het plaasgevind as gevolg van koloniale konferensies, waarvan die eerste in 1887 tydens die viering van die jubileum van die regering van koningin Victoria gehou is. By hierdie konferensie en die drie wat daarop gevolg het, het die Sekretaris vir Kolonies voorgesit, en die afgevaardigdes het slegs sake van gemeenskaplike belang bespreek. Geen besluite is geneem nie, en die beraadslaginge was slegs in die vorm, van 'n wisseling van gedagtes. Een saak wat op elke konferensie bespreek is, was verdediging, veral seeverdediging.
Die Kaapkolonie en Australië het ingestem om jaarlikse bydraes te betaal vir die instandhouding van die vlootmagte wat in hul waters gestasioneer was. 'n Ander onderwerp was die handel. Die selfregerende kolonies was ten gunste van 'n voorkeurstelsel, maar Brittanje was teensinnig om dit te ondersteun, daar hy nie van die vryhandelsbeleid wat hy in 1849 met die afskaffing van die Skeepvaartwette aanvaar het, wou afsien nie.
Die konferensie van 1907 was gedenkwaardig. Die selfregerende kolonies het reeds 'n tyd lank aangedring op ruimer erkenning van hul koloniale status, omdat hulle alreeds tot afsonderlike state binne die Ryk ontwikkel het. Op hierdie konferensie is aan hierdie kolonies uiteindelik erkenning van hoër status verleen.
Hulle sou voortaan as Dominiums of Vrygeweste bekend staan, en daar is ook nou 'n Dominium-afdeling in die Departement van Kolonies ingestel. Daar is voorts ooreengekom dat toekomstige konferensies, wat elke vier jaar gehou sou word, deur die eerste ministers as afgevaardigdes bygewoon sou word. Die Britse eerste minister sou op sulke vergaderings voorsit. Met die oog op die hoër status wat die kolonies reeds bereik het, sou toekomstige konferensies as rykskonferensies bekend staan.
Op die eerste Rykskonferensie (1911) was die Unie, wat kort tevore as dominium erken is, deur sy eerste minister, generaal Louis Botha, verteenwoordig. Verdere erkenning van outonome magte het hierop gevolg. Die Dominiums is toegelaat om verdrae met vreemde moondhede te sluit, met dien verstande dat sodanige verdrae deur die naaste Britse ambassadeur mede-onderteken moes word. Kanada, nog steeds die leier onder die dominiums, het so 'n verdrag met Frankryk gesluit. Buitelandse beleid het egter nog die prerogatief van die Britse parlement gebly. Dus is die dominiums in 1914, toe Brittanje oorlog teen Duitsland verklaar het, nie geraadpleeg nie. Op hierdie konferensie het Brittanje egter onderneem om die dominiums te raadpleeg voordat hy 'n politieke verdrag sluit waarby hulle belange gemoeid was, en om tydens die sitting van rykskonferensies vertroulik met hulle aspekte van sy buitelandse beleid te bespreek.
Vooruitgang as Gevolg van die Eerste Wêreldoorlog
Die verloop van die Eerste Wêreldoorlog (1914–1918) was van groot betekenis in die ontwikkeling van die konstitusionele status van die dominiums. Hoewel Brittanje oorlog verklaar het, is elke dominium toegelaat om self te besluit watter rol hy in die stryd wou speel. Australiese en Nieu-Seelandse troepe (“Anzacs”) het in die Midde-Ooste geveg, Kanadese magte het in Frankryk diens gedoen, en Unie-troepe het veldtogte in Duits-Suidwes-Afrika en Oos-Afrika gevoer en ook in Frankryk geveg. In l9l7 is die dominiums 'n tyd lank regstreeks in verband met die oorlogvoering. Dáárom is aan die dominiums en Indië verteenwoordig in die Imperiale oorlogskabinet toegestaan. Generaal Smuts is as verteenwoordiger van die Unie aangewys. Die dominiums met Kanada aan die voorpunt het meer erkenning by die vredeskonferensie geëis, aangesien hulle 'n aktiewe rol gedurende die oorlog gespeel het. Aan al die dominiums is verteenwoordiging in die Britse afvaardiging na die vredeskonferensie toegestaan, en hulle is toe gelaat om die Vrede van Versailles (1919) as afsonderlike state te onderteken. Bowendien is die parlemente van die dominiums toegelaat om die vredesverdrag afsonderlik te bekragtig.
Nog 'n ander stap in die rigting van hul erkenning as soewereine state deur die Groot Moondhede is gedoen. In 1919 is die dominiums toegelaat om as onafhanklike lede toe te tree tot die Volkebond, 'n internasionale liggaam wat aan die einde van die oorlog gestig is met die doel om toekomstige oorloë te voorkom. Dit het hulle dus vrygestaan om in die Volkebondsvergadering onafhanklik van Brittanje te stem soos hulle verkies het. Bowendien het party van hulle mandaathouers geword aan wie die bestuur oor sekere gewese Duitse kolonies opgedra is. Aan die Unie is die mandaat oor Suidwes toevertrou, aan Australië dié oor Nieu-Guinee, en Nieu-Zeeland sou vir Duits-Samoa verantwoordelik wees. Hierdie gebeurtenisse het die weg gebaan tot die uiteindelike erkenning van die dominiums as soewereine moondhede. As gevolg van die Oorlog het die dominiums dus groter konstitusionele magte binne die Ryk en op internasionale konferensies verwerf. Hierdie posisie het as dominiale of vrygewestelike status bekend gestaan.
Locarno
Die dominiums het in 1921 by die Washingtonse Vlootkonferensie 'n terugslag gely, toe die V.S.A. (die sameroeper van die konferensie) geweier het om hulle as soewerein onafhanklike state erken. Gevolglik moes hulle met verteenwoordiging in die Britse afvaardiging tevrede wees. Toe die onderhandelinge wat op die sluiting van die Verdrag van Locarno (1925) uitgeloop het tussen die Groot Moondhede gevoer is, is die dominiums nie uitgenooi nie. Brittanje het die verdrag namens homself onderteken, maar 'n klousule laat invoeg ten effekte dat die bepalinge van die verdrag nie van toepassing op die dominiums sou wees nie, aangesien hulle nie direk by die onderhandelinge verteenwoordig was nie. Dit was vir die dominiums 'n belangrike stap na volle soewereiniteit, aangesien Brittanje nou erken het dat hy nie meer alleen die buitelandse beleid namens die hele Ryk gevoer het nie. Bowendien was die dominiums reeds sedert 1921 toegelaat om aan die koning aanbevelings in verband met buitelandse beleid te doen.
Aanstelling van Ambassadeurs
Intussen is verdere vordering op Rykskonferensies gemaak. In 1923 is Kanada toegelaat om selfstandig met die V.S.A. 'n verdrag te sluit. Dieselfde reg is aan ander dominiums toegestaan op voorwaarde dat sodanige verdrae nie tot nadeel van ander dominiums sou strek nie. As gevolg hiervan is ambassadeurs deur verskillende dominiums aangestel sodat hulle regstreeks met vreemde moondhede kon onderhandel in plaas van deur Londen, soos tot dusver die gebruik was. Die Ierse Vrystaat (Suid-Ierland, aan wie dominiale status in 1921 toegeken is) was die eerste wat hierdie stap gedoen het, toe hy in 1924 'n gevolmatigde minister in Washington aangestel het. Kort daarna het Kanada hierdie voorbeeld gevolg. Die Unie het in 1929 'n soortgelyke aanstelling in Den Haag gemaak. Vreemde moondhede het die posisie erken deur op hul beurt ambassadeurs in die dominiums aan te stel.
Die Balfour-verklaring (1926)
As gevolg van hierdie vooruitgang wat die status van die dominiums betref het, het generaal J.B.M. Hertzog, eerste minister van die Unie, by die Rykskonferensie wat in 1926 gehou is, daarop aangedring dat die dominiums as volkome soewereine state erken moes word. Hy het ook verlang dat 'n duidelike omskrywing van die konstitusionele status soos dit alreeds in die praktyk erken was, opgestel moes word. Dit sou die statusposisie binne die Ryk en met betrekking tot buitelandse moondhede ophelder. Dit sou ook die twis binne die Unie wat vanweë gebrek aan duidelikheid ontstaan het, beëindig. 'n Komitee van nege is aangestel met lord Balfour as voorsitter. Hulle beraadslaginge het uitgeloop op die aanvaarding van die Balfour-verklaring waarin die gelykheid van status van Brittanje en die dominiums erken is. Dit het hulle beskryf as “outonome gemeenskappe binne die Britse Ryk, gelyk in status, op generlei wyse die een aan die ander ondergeskik in enige opsig van hulle binne- of buitelandse sake nie, hoewel verbonde deur gemeenskaplike trou aan die Kroon en vryelik verenig as lede van die Britse Gemenebes van Nasies”. Hierdie verklaring het die dominiums erken as aparte nasies verenig as 'n federasie van state gelyk in status binne die Britse Gemenebes. Verskeie dominiums het later wetgewing aangeneem wat dominiale burgerskap in die lewe geroep het, en ook 'n afsonderlike vlag aanvaar. Hierdie veranderinge het hulle onderskei van die kolonies in die Ryk wat tot nog toe nie selfregering verwerf het nie. Teen 1926 het die dominiums op konstitusionele gebied reeds tot by susterskap met Brittanje binne die Britse familie van nasies gevorder.
Soewereine Onafhanklikheid binne die Gemenebes
Wysigings moes in die grondwette-van die dominiums aangebring word om hulle in ooreenstemming te bring met die nuwe status wat verwerf is. 'n Spesiale komitee is aangestel om hieraan aandag te gee, en sy aanbevelings is voor die Rykskonferensie van 1930 gelê. Nadat sy voorstelle aanvaar is, is die Britse parlement versoek om wetgewing aan te neem ten einde wetlike erkenning aan die nuwe posisie te verleen. Dit is in Desember 1931 deur die Statuut van Westminster verleen.
Slag van Lexington en Concord
Die Slag van Lexington en Concord het plaasgevind op 19 April 1775 tydens die Amerikaanse Rewolusionêre Oorlog. Dit was die eerste slag van die oorlog.
Geskiedenis van die Britse Ryk en Statebond
Die Statuut van Westminster (1931)
Die statuut het in duidelike bewoording die inter-imperiale gelykheid van Brittanje en die dominiums verklaar. Gevolglik is ondergenoemde veranderinge in die betrekkinge tussen die state erken:
l. Aangesien die koning die hoof van 'n groep aparte nasies geword het, sou hy voortaan as die konstitusionele hoof van Brittanje en van elke dominium afsonderlik erken word. Die koninklike titel is dienooreenkomstig gewysig. Elizabeth II is Koningin van Groot-Brittanje en van die Unie en van elke dominium afsonderlik.
Slag van Lexington en Concord
Agtergrond
Nadat die Amerikaanse Kongres die eerste vergader het in 1774 het die Amerikaanse leiers begin om militêre voorraad op te bou. Een van die magasyne was by Concord, Massachusetts ongeveer 26km vanaf Boston. Op die aand van 18 April 1775 het die Goewerneur van Massachusetts, generaal Thomas Gage, 800 soldate gestuur onder bevel van Luitenant-Kolonel Francis Smith en Majoor John Pitcairn, om die magasyn te verower. Die Amerikaners was egter vroegtydig gewaarsku deur Paul Revere en ander persone.
Geskiedenis van die Britse Ryk en Statebond
Die Statuut van Westminster (1931)
2. Die goewerneur-generaal verteenwoordig nie meer die Britse parlement nie, maar die Britse kroon. Hy is die geakkrediteerde verteenwoordiger van die Koningin as Soewerein van die dominium en word deur die Koningin aangestel op advies van die kabinet van die dominium en nie, soos in die verlede, van die Britse regering nie. Hierdie hoë amp is agtereenvolgens in die Ierse Vrystaat, die Unie van Suid-Afrika, Australië en Nieu-Seeland deur 'n burger van die betrokke dominium beklee.
3. Die soewereiniteit van die dominiale parlemente is erken. Hulle is bevry van onderhorigheid aan die Britse parlement, en dus is die “Colonial Laws Validity Act” herroep. Die Britse parlement kan nie meer dominiale wetgewing veto nie. Britse wetgewing sal ook nie meer op 'n dominium van toepassing wees nie, tensy die goedkeuring van die dominium daartoe verkry word. Die parlement van 'n dominium kan wette aanneem wat bots met dié wat in Brittanje van krag is. Die gelykheid van die Britse en die dominiale parlemente is op hierdie wyse erken. Wetgewing van die dominiums wat die handtekening van die Koningin of haar verteenwoordiger vereis, moet dus deur 'n lid van die kabinet van die betrokke dominium mede-onderteken word. As gevolg van hierdie Statuut word die dominiums as soewerein onafhanklike state binne die Britse Gemenebes erken.
Slag van Lexington en Concord
Die Slag
Die eerste skote word geskiet op die oggend van 19 April 1775 by Lexington waar 70 Minutemen onder bevel van Kaptein John Parker die Britsemag inwag. Daar was nooit bepaal wie die eerste skote geskiet het nie maar 8 Koloniste sterf en die Britsemag marsjeer voort na Concord. Die plaaslike militêre by Concord het egter die magasyn leeggemaak en voorberei om dit te verdedig. Hulle val die Britsemag by North Bridge aan en wond 14 soldate. Die Britte val terug na Charleston. Tydens hulle terugval sluit nog 4,000 persone by die Amerikaners aan en hulle treiter die Britte op hulle terugtog. Die Britte verloor 275 soldate waarvan 73 gesneuwel het.
Geskiedenis van die Britse Ryk en Statebond
Veranderinge teweeggebring deur die Statuut
In die dominiums is wetgewing aangeneem wat hul konstitusionele masjinerie in ooreenstemming met hul nuwe status gebring het. Aangesien die goewerneur-generaal nie meer as skakel tussen die dominium en die Britse parlement gedien het nie, moes 'n nuwe kanaal vir die voer van onderhandelinge in die lewe geroep word. In Brittanje is 'n aparte Departement vir Dominiale Sake onder 'n Sekretaris vir die Dominiums gestig. Laasgenoemde staan het bekend gestaan as die Sekretaris vir Dominiale (of Vrygewestelike) Betrekkinge. In die dominiums is soortgelyke departemente opgerig. Brittanje en die dominiums het hoë kommissarisse aangestel wat hul regerings in die onderskeie hoofstede verteenwoordig het. Deur hierdie kanale is die lede geraadpleeg van die Gemenebes mekaar oor sake van gemeenskaplike belang, en veral in verband met verdediging en buitelandse sake, ten einde 'n eenvormige beleid en, waar moontlik, gesamentlike optrede te verseker.
Indien dit nodig is om na kort kennisgewing belangrike besluite te neem, raadpleeg die Britse eerste minister regstreeks die eerste ministers van die dominiums. Raadpleging vind ook gereeld met tussenpose op rykskonferensies plaas. Hierdie konferensies is tafelrondes waar verteenwoordigers van die susterstate tot onderlinge verstandhouding oor ryksaangeleenthede soos verdediging in buitelandse betrekkinge geraak.
Slag van Lexington en Concord
Gevolge van die Slag
Die 19 April was dus die eerste, openlike geveg tussen die Amerikaners en die Britte. Dit het 'n groot invloed op die openbare opinie gehad. Baie persone wat voorheen onseker was, was nou oortuig dat oorlog met die Britte die enigste oplossing was. Die Amerikaanse leiers het die kans gebruik om op die Britse mag se wandade te wys. Die Britte het egter nie kans gehad vir wandade nie, hulle was goed verslaan deur die Amerikaners tydens hulle terugtog.
Geskiedenis van die Britse Ryk en Statebond
Veranderinge teweeggebring deur die Statuut
In baie ander opsigte is die nuwe konstitusionele posisie deur die praktyk bevestig. In 1936, toe Eduard VIII van die troon afstand gedoel het, is na wedersydse raadpleging 'n afsonderlike afstandsakte deur die Britse parlement en elke dominiale parlement aangeneem. Toe die Wêreldoorlog in 1939 uitgebreek het, het elke dominium afsonderlik teen Duitsland oorlog verklaar. Eire (die Republiek Ierland) het egter verkies om neutraal te bly, met die gevolg dat Brittanje nie Ierland se vlootbasisse gedurende die oorlog kon gebruik nie, selfs nie toe Duitse duikbote besig was om die Britse en Geallieerde skeepvaart in die Atlantiese Oseaan sware verliese toe te dien nie.
In 1955 is ná onderhandelinge tussen die regering van die Unie en dié van Brittanje ooreenstemming oor die oordrag van Simonstad bereik. Die Unie se Minister van Verdediging het in Londen samesprekings met lede van die Britse Kabinet gevoer. As gevolg van dié samesprekings is ooreengekom dat hierdie belangrike vlootbasis in 1957 aan die Unie oorgedra sal word. Die Unie-regering het onderneem om Brittanje f750,000 as vergoeding vir die bestaande installasies te betaal, en 'n waarborg gegee dat hy die basis in 'n toestand van doeltreffendheid sou hou. Die Britse vlootopperbevel mag die basis gebruik wanneer Brittanje in 'n oorlog verkeer, selfs al sou die Unie neutraal bly. Die Unie moes sy seestrydkragte binne agt jaar tot 'n ooreengekome sterkte vergroot, en dié skepe sou in Brittanje teen 'n bedrag van £l8 miljoen gebou word. Daar is ook ooreengekom oor die wyse waarop die seestrydkragte van die unie met die Britse vlooi sal saamwerk om die kusverdediging te behartig en strategiese roetes na die Nabye Ooste en Indië te beskerm. Die Unie sal ook 'n konferensie van belanghebbende moondhede bywoon, waar die versterking van die seeverdediging van die Suid-Atlantiese oseaan bespreek word.
Die Toetrede van Asiatiese Lede tot die Britse Statebond
Toe die Tweede Wêreldoorlog (1939) uitgebreek het, het die ses lede van die Statebond (Brittanje, Kanada, Nieu-Seeland, Australië, die Unie van Suid-Afrika en die Ierse Vrystaat) uit volke van oorwegend blanke afkoms bestaan. Die meeste was van Britse afkoms. Die oorlog het egter baie gedoen om nasionale aspirasies in Asië op te wek. In Indië het dit uitgeloop op die stigting van drie nuwe, dominiums (Indië, Pakistan en Ceylon) en die insluiting van Asiatiese lede in die Statebond.
Brits-Indië en die Indiese State omstreeks 1918
Hierdie groot skiereiland waaroor die Britse parlement sedert die einde van die Muitery (1858) geregeer het, is vier maal so groot as die Unie van Suid-Afrika, en dit het teen 1918 'n bevolking van 300 miljoen gehad. Die meerderheid van die mense is Hindoes (75%) en die orige Mohammedane (20%), Boeddhiste, Christene, ensomeer. Sowat vyftig tale was erken in 1950, waaronder Tamil, Hindoestani en Oerdoe die vernaamste is. Verder is daar 'n gebrek aan eenheid as gevolg van die kastestelsel onder die Hindoes, van wie die Brahmane (priesterkaste) die hoogste en die “onaantasbares”, omtrent een vyfde van die Hindoebevolking, die laagste is. Bowendien het die tekort aan Indiërs met kennis van selfregering en die hoe mate van ongeletterdheid en armoede onder die massas gedugte vraagstukke in verband met die administrasie geskep en veel daartoe bygedra om vooruitgang in die rigting van selfregering te vertraag.
Die Britse bestuur in Indië moes dus in die tweede helfte van die neëntiende eeu deur amptenare behartig word, en dit was iets soortgelyk aan kroonkolonieregering. In 1909 is 'n soort verteenwoordigende regering ingevoer. Die Britse Kroon was in Indië verteenwoordig deur die onderkoning (goewerneur-generaal) wat deur die Sekretaris vir Indië, 'n lid van die kabinet, aan die Britse parlement verantwoordelik was. Vanuit Delhi het die Onderkoning met 'n Uitvoerende Raad waarvan die lede Britse amptenare was, en 'n sentrale Wetgewende Raad waarin die Indiese verteenwoordigers in die minderheid was, oor twee derdes van Indië regeer. Met die oog op die plaaslike bestuur is hierdie ontsaglike gebied in nege groter en ses kleiner provinsies verdeel. Aan die hoof van elke provinsie was daar 'n luitenant-goewerneur, 'n genomineerde uitvoerende raad waarin daar 'n paar Indiër-lede in die minderheid was. Nóg die sentrale, nóg die plaaslike wetgewende raad het beheer oor die uitvoerende raad gehad. Dus is Indië tot 1918 onder 'n soort verteenwoordigende regeringstelsel bestuur. Die provinsiale administrasie was baie doeltreffend, want dit is waargeneem deur 'n goed opgeleide Indiese Staatsdiens wat verantwoordelik was vir die regspraak, beheer oor die inkomste uitgeoefen het, paaie, spoorweë en besproeiingswerke aangelê het, en ook vir gesondheids- en hospitaaldienste, skole en dergelike behoeftes voorsiening gemaak het.
Oor die orige een derde van Indië het sowat seshonderd prinse regeer, wat despotiese mag in hul state uitgeoefen het, terwyl die onderkoning verantwoordelik was vir die instandhouding van Britse garnisoene op strategiese plekke en, in hoofsaak, vir die behartiging van hul buitelandse sake.
Op Weg na Selfregering
Die stigting van skole en universiteite het dit moontlik gemaak om groot getalle Indiërs op te lei, van wie mettertyd baie tot die laer betrekkings in die Staatsdiens toegelaat is. Dit het vir die Indiërs 'n uitstekende terrein vir oefening in plaaslike selfregering geword. Die klein minderheid van opgevoede Hindoes en Mohammedane het mettertyd 'n Indiese Nasionale Kongres gestig ten einde aanspraak op 'n groter aandeel in die regering te maak; en hulle is in hul aspirasies ondersteun deur 'n groot aantal koerante wat in die inheemse tale verskyn het. Toe die Mohammedane egter besef dat vooruitgang in die rigting van selfregering op Brahmaanse heerskappy sou uitloop, het hulle hul aan die Nasionale Kongres onttrek en 'n Al-Indiese Mohammedaanse Bond gestig wat op spesiale behandeling as 'n rasseminderheid aangedring het.
Die Eerste Wêreldoorlog het baie bygedra om die Indiese eis insake volle selfregering te versterk, want Indiese troepe het 'n belangrike bydrae tot die Britse oorlogspoging gelewer, en aan Indië was ook verteenwoordiging in die Imperiale oorlogskabinet (l9l7) en op die Vredeskonferensie toegeken. In 1918 is dus 'n nuwe grondwet toegestaan. In die nege groter provinsies is 'n soort verantwoordelike bestuur soos dié wat in die dominium Kanada in 1867 bestaan het, ingevoer. Hierdie plaaslike wetgewende rade het beheer oor alle sake gekry, behalwe 'n paar aangeleenthede soos die polisie, justisie, grondbelasting en besproeiing, waaroor die onderkoning self deur die luitenant-goewerneur beheer uitgeoefen het. Die plaaslike uitvoerende rade is met Indiër-ministers gevul en in die staatsdiens is Britse amptenare geleidelik vervang deur die aanstelling van Indiërs in die meer verantwoordelike betrekkings. In die sentrale regering is aan Indiërs heelwat meer verteenwoordiging in die Wetgewende Raad toegeken, en wel op 'n groepsbasis, sodat die provinsies, die verskillende rasse, kommersiële groepe en politieke partye hul menings kon lug. Hierdie raad het ook groter wetgewende magte gekry, want die onderkoning kon slegs in verband met aangeleenthede soos buitelandse sake, verdediging en finansies hul besluite ter syde stel. Drie van die sewe setels in die Uitvoerende Raad is aan Indiërs toegewys. Teen 1919 was Brits-Indië goed op pad om 'n dominium te word. Wat die bestuur van die Indiese state betref het, is 'n Kamer van Prinse opgerig wat met die onderkoning oor verskeie onderwerpe moes beraadslaag.
Hermes (skip)
Die Britse stoomskip Hermes van 3 500 ton het in 'n noordwesterstorm en swaar reën op Sondag 12 Mei 1901 op Bloubergstrand gestrand.
Geskiedenis van die Britse Ryk en Statebond
Gandhi en Selfregering
Indië het in die dertiger jare 'n ekonomiese omwenteling beleef. Katoenfabrieke is in stedelike sentrums opgerig, en Indiërs het op die gebied van handel en bankwese 'n belangrike rol begin speel. Intussen is die leër ook Indies gemaak en 'n Indiese vloot en 'n lugmag in die lewe geroep. In 1930 het Indiese verteenwoordigers ook die eerste keer 'n Rykskonferensie bygewoon. Indiese leiers was dus ontevrede met die stadige konstitusionele vooruitgang, aangesien die Britse beleid wat daarop gemik was om selfregering (swaraj) paaiementsgewyse toe te ken, hulle nie bevredig het nie. Mahatma Gandhi, leier van die Nasionale Kongres, het dominiale status van die soort wat ander lede van die Gemenebes gehad het, geëis. Toe dit nie toegestaan word nie, het die Indiese nasionaliste op algehele onafhanklikheid van Brittanje (purna swaraj) aangedring. Die Britse regering het toe die dominiale status beloof, mits die Indiërs ooreenkom om te federeer, sodat 'n uitvoerbare grondwet opgestel kon word.
Pogings om federasie teweeg te bring sodat 'n konstituerende vergadering bymekaargeroep kon word, het nie geslaag nie. Eerstens was die Prinse gekant teen dominiale status, omrede hulle gevrees het dat hulle hul mag sou verloor. Die Mohammedane onder Mohammed Jinnah, wetende dat hulle deur die Hindoes oorweldig sou word, was nie gewillig om tot 'n federasie toe te tree nie en het geëis om tot 'n aparte staat gevorm te word. Ook het Mahatma Gandhi nie die onverdeelde steun van die Kongres geniet nie.
Hermes (skip)
Hierdie vragskip is in 1899 gebou en was die eiendom van R.P. Houston en kie. Dit het 11 passasiers sowel as vee en voer van Rosario in Argentinië na Kaapstad vervoer. In die kwaai storm sleep die ankers. Almal verlaat die skip, maar 'n reddingsboot slaan om en twee vroue verdrink.
Geskiedenis van die Britse Ryk en Statebond
Gandhi en Selfregering
Die Kommunistiese element onder Subbas Bose wou sy leiding nie volg nie, en die leier van die “onaantasbares” het die afskaffing van hulle maatskaplike beperkings geëis. Aangesien die verskillende groepe nie wou saamwerk nie, was geen konstitusionele ontwikkeling moontlik nie. Die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog (1939) het verder vertraging veroorsaak. Gedurende hierdie jare het die Kongresleiers die provinsiale regering geboikot, waardeur die plaaslike bestuur in 'n toestand van chaos beland het. Gevolglik het hongersnood, wanorde en bloedvergieting gedurende die volgende sewe jaar dikwels in baie dele van Brits-Indië voorgekom.
Hermes (skip)
Kapt. J.N. Grose is deur die raad van ondersoek aan nalatigheid skuldig bevind.
Geskiedenis van die Britse Ryk en Statebond
Pakistan en Hindoestan
Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die Britse Regering besluit om sake tot 'n punt te dryf. In 1947 is lord Mountbatten as Onderkoning uitgestuur. Hy het die Indiese leiers meegedeel dat Brittanje hom binne 'n sekere tydperk uit Indië sou onttrek, en dat hulle in die tussentyd van sy dienste gebruik kon maak om tot 'n verstandhouding ten opsigte van die regeringsvorm te kom. Uiteindelik het hy daarin geslaag om die Hindoese en Mohammedaanse leiers te beweeg om die drastiese maatreëls wat hy voorgestel het, goed te keur. Die Mohammedaanse gebiede bestaande uit Bengale en die Pendsjaab is gevorm tot 'n Mohammedaanse staat waaraan die naam Dominium Pakistan gegee is, met Karatsji as hoofstad.
Jinnah het die eerste goewerneur-generaal daarvan geword. Die Hindoese gebied het die Dominium Indië geword, met Delhi as hoofstad. Mountbatten het sy invloed gebruik om die meerderheid van die Prinse te beweeg om hulle gebiede by die twee nuwe state te laat insluit. Hierdie state het amptelik op 15 Augustus 1947 tot stand gekom-'n dag wat as openbare vakansiedag gevier word. Terselfdertyd is aan albei state volle dominiale status toegeken.
Indië het kort daarna ambassadeurs in Londen en Washington aangestel.
Ceylon as Dominium
Die oorgroot meerderheid van die bevolking van hierdie eiland is Boeddhistiese Ceylonese (of Singalese). Die minderheid bestaan uit 'n aantal Mohammedane en Hindoese arbeiders wat uit Suid-Indië geëmigreer het om op die tee- en rubberplantasies te werk.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog is Ceylon, wat 'n vorm van verteenwoordigende bestuur gehad het, deur die sukses van swaraj-regering in Indië aangespoor om aanspraak op volle selfregering te maak. 'n Beperkte vorm van verantwoordelike regering is toegestaan ten einde vas te stel of die Ceylonese in staat was om volle verantwoordelike regering te behartig. In 1948 is dominiale status aan Ceylon verleen, nadat 'n verdedigingsverdrag met Brittanje onderteken was. Senanayake, die eerste minister, het die grootse ondernemings aangepak om wetenskaplike landbou te bevorder ten einde 'n groter voorraad voedsel vir die snel aanwassende bevolking te verskaf.
As gevolg van die toelating van die drie Asiatiese dominiums is die hele samestelling van die Statebond radikaal verander. 'n Presedent is daardeur geskep vir die toelating van gebiede met 'n oorwegend nie-blanke bevolking tot die Statebond, wat gevolglik nie meer volke van blanke of Britse afkoms alleen bevat nie.
Die vorming van 'n dominium in Wes-Afrika was daarna aan die beurt. In 1957 is die Goudkus as die dominium Ghana tot die Britse Statebond toegelaat; en besprekings is daarna gevoer oor die toekenning van 'n soortgelyke status aan Nigerië.