cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kepler-186f
Kepler-186f wentel elke 129,9 dae om ’n ster met sowat 4% van die Son se ligsterkte. Dit kom voor aan die buitenste rand van die bewoonbare sone, soortgelyk aan die posisie van Mars in die Sonnestelsel. Die enigste fisiese eienskap wat direk afgelei kan word van die waarnemings, is die radius van 1,11 keer dié van die Aarde. Dit is dus sowat 11% groter. Dit beteken die totale oppervlakte van Kepler-186f is sowat 23% groter en die volume sowat 37% groter as die aarde s'n.
Bewoonbaarheid
thumb|250px|links|’n Kunstenaar se voorstelling van ’n aardgrootte-eksoplaneet in die bewoonbare sone van sy moederster. Dit stem min of meer ooreen met Kepler-186f se bekende data (Nasa/SETI/JPL). Kepler-186f se ligging in sy ster se bewoonbare sone beteken nie noodwendig dat dit bewoonbaar is nie; dít hang ook af van sy atmosferiese eienskappe, wat onbekend is. Die planeet is te ver om sy atmosfeer te bestudeer met bestaande teleskope, insluitende die James Webb-ruimteteleskoop. ’n Eenvoudige klimaatmodel – waarin die planeet se moontlike vlugtige stowwe beperk is tot stikstof, koolstofdioksied en water, sonder inagneming van wolke – dui daarop dat sy oppervlaktemperatuur bo 273 K (0 °C) kan wees.
Die ster se vier ander planete wat tot dusver ontdek is (b, c, d en e, volgens toenemende afstand van die ster af) is te naby aan die ster en dus te warm om vloeibare water te hê. Hulle het waarskynlik ’n sinchroniese rotasie, maar Kepler-186f is in ’n wyer wentelbaan, waar die ster se getykragte baie swakker is. Vanweë die stadige evolusie van rooidwerge is die Kepler-186-stelsel se ouderdom nie bekend nie, maar dit is waarskynlik ’n paar miljard jaar: volgens onlangse studies sowat 4 miljard jaar. Die kans dat dit ’n sinchroniese rotasie kan hê is sowat 50%.
Presnenski
Presnenski (amptelik Пре́сненский райо́н Présnenskij rajón; in die omgangstaal dikwels kortweg Пре́сня Présnja genoem, afgelei van die gelyknamige rivier wat deur die buurt vloei), is een van die administratiewe distrikte van Moskou met 'n bevolking van 123 284 volgens die sensus van 2010. Presnenski is anderkant die Tuinring (Садовое колъцо) tussen die historiese stadsdeel Arbat en die nuwe wolkekrabberbuurt Moskwa-Siti (Moskwa-City) geleë. Met die bou van die Trjochgornaja-tekstielmanufaktuur in 1799 (die oudste in Moskou wat na drie heuwels in sy onmiddellike omgewing genoem is ) het Presnja, soos dit destyds genoem is, tot die Russiese hoofstad se nywerheidsbuurt begin groei. Gedurende die 19de eeu is steeds meer industriële aanlegte hier opgerig soos die Mamontof-kleurefabriek, die Danilof-suikerraffinadery en die Prochorof-manufaktuur.
Danksy sy ligging in Sentraal-Moskou het Presnenski se karakter in die 20ste eeu ingrypend verander. Die oorspronklike nywerheids- en werkerskwartier is tans 'n gegoede woonbuurt met talle restaurante en 'n ryk kulturele en sosiale lewe. Die Moskouse planetarium en dieretuin is gewilde trekpleisters vir Moskowiete en toeriste. Ook enkele ambassades is in Presnenski geleë, waaronder dié van die Verenigde State; soms is statige historiese woongeboue van welvarendes omgebou om diplomatieke sendings te huisves.
Geskiedenis
In die loop van die 20ste eeu is Presnenski twee keer deur bloedige gevegte geraak. Gedurende die eerste Russiese Rewolusie van 1905 het duisende fabrieksarbeiders in Desember in opstand teen die tsarebewind gekom en dae lank weerstand gebied teen regeringsmagte. Die rewolusionêre gebeure het hul aanvang in Januarie in Sint Petersburg geneem waar vreedsame betogers in 'n koeëlreën van tsaristiese magte geskiet is. Die onluste het oor die hele land uitgebrei; in Moskou het vrees en spanninge toegeneem nadat 'n jong rewolusionêr, Nikolai Bauman, tydens 'n betoging teen die tsaristiese bewind deur 'n regsgesinde doodgeslaan is. Tienduisendes het sy begrafnis bygewoon; swygende massas het agt ure lank deur Moskou gemarsjeer.
Die konstruktivistiese argitek Alexander Pasternak (1893–1982), broer van die bekende skrywer Boris Pasternak, sou die gebeure, waarvan hy as kind ooggetuie was, later beskryf :
''...die stilte, waarmee die massa voortbeweeg het, was onheilspellend; dit was so swaar dat 'n mens net luidkeels wou skreeu; totdat dit verbreek is deur stemme wat die «Requiescat» gesing het; of die afskeidshimne van daardie tyd, «Jy het as slagoffer gesneuwel in die stryd». Daarna is die stilte hervat. ''
In Desember 1905 het die Moskouse afdeling van die Bolsjewiste-party 'n algemene staking uitgeroep; dwarsoor die stad het arbeiders hul werk neergelê; die lidmaatgetalle van vakbonde het skerp gestyg. Die destydse eerste minister Sergei Witte het vir die ontplooiing van versterkings gepleit: "as Moskou in die hande van die rewolusionêres sou val, sou dit 'n swaar slag vir die regering van Sy Majesteit wees, met onberekenbare gevolge."
Regeringstroepende was vervolgens in hewige gevegte met arbeidersmagte gewikkel; Presnja is deur 'n sowjet (werkersraad) oorgeneem, terwyl stakende werkers barrikades opgerig het. Die hele buurt is deur regeringsmagte omsingel en met 'n swaar bombardement tot oorgawe gedwing; meer as duisend werkers het gesneuwel. In die nasleep van die onluste is honderde werkers, wat van deelname in die gewapende opstand verdag is, in hegtenis geneem. Sedert die Oktoberrewolusie, waartydens dit in November 1917 nog eens deur gewapende arbeidersmagte oorgeneem is, dra die buurt die bynaam Krasnaja Presnja (Rooi Presnja).
Ná die verbrokkeling van die Sowjetunie het die Withuis van Moskou (Bely dom), setel van die Russiese regering, twee keer die aandag van internasionale media getrek. Tydens die staatsgreeppoging teen Michail Gorbatsjof in Augustus 1991 het Boris Jeltsin sy befaamde toespraak op 'n tenk voor die gebou gelewer. Twee jaar later het teenstanders van Jeltsin 'n tweede poging onderneem om die Russiese regering omver te werp en hulle in die gebou verskans. Regeringstroepe het die staatsgreep bloedig neergeslaan nadat die opstandelinge verset gebied het. Die boonste verdiepings van die gebou is destyds deur 'n brand vernietig.
Robert Browning
Robert Browning (7 Mei 1812 – 12 Desember 1889) was 'n Engelse digter en toneelskrywer wie se meesterskap van versdrama, veral dramatiese monoloë, hom een van die voorste Victoriaanse digters gemaak het. Werke soos The Ring and the Book en Home Thoughts from Abroad het uit sy pen verskyn. Hy was met die digter Elizabeth Barrett Browning getroud.
<!--=== Eerste gepubliseerde werke === In March 1833, Pauline, a fragment of a confession was published anonymously by Saunders and Otley at the expense of the author, the costs of printing having been borne by an aunt, Mrs Silverthorne. It is a long poem composed in homage to Shelley and somewhat in his style. Originally Browning considered Pauline as the first of a series written by different aspects of himself, but he soon abandoned this idea. The press noticed the publication. W.J. Fox writing in the The Monthly Repository of April 1833 discerned merit in the work. Allan Cunningham praised it in the The Athenaeum. However, it sold no copies. Some years later, probably in 1850, Dante Gabriel Rossetti came across it in the Reading Room of the British Museum and wrote to Browning, toe in Florence, om te vra of hy die outeur is. John Stuart Mill, however, wrote that the author suffered from an "intense and morbid self-consciousness". Later Browning was rather embarrassed by the work, and only included it in his collected poems of 1868 after making substantial changes and adding a preface in which he asked for indulgence for a boyish work.
In 1834 he accompanied the Chevalier George de Benkhausen, the Russian consul-general, on a brief visit to St Petersburg and began Paracelsus, which was published in 1835. The subject of the 16th century savant and alchemist was probably suggested to him by the Comte Amédée de Ripart-Monclar, to whom it was dedicated. The publication had some commercial and critical success, being noticed by Wordsworth, Dickens, Landor, J.S. Mill and others, including Tennyson (already famous). It is a monodrama without action, dealing with the problems confronting an intellectual trying to find his role in society. It gained him access to the London literary world.
As a result of his new contacts he met Macready, who invited him to write a play. Strafford was performed five times. Browning then wrote two other plays, one of which was not performed, while the other failed, Browning having fallen out with Macready.
In 1838 he visited Italy, looking for background for Sordello, a long poem in heroic couplets, presented as the imaginary biography of the Mantuan bard spoken of by Dante in the Divine Comedy, canto 6 of Purgatory, set against a background of hate and conflict during the Guelph-Ghibelline wars. This was published in 1840 and met with widespread derision, gaining him the reputation of wanton carelessness and obscurity. Tennyson commented that he only understood the first and last lines and Carlyle claimed that his wife had read the poem through and could not tell whether Sordello was a man, a city or a book.
Browning's reputation began to make a partial recovery with the publication, 1841–1846, of Bells and Pomegranates, a series of eight pamphlets, originally intended just to include his plays. Fortunately his publisher, Moxon, persuaded him to include some "dramatic lyrics", some of which had already appeared in periodicals. -->
Vername werke
Waarskynlik vroeg in 1853, in Florence, het Browning begin werk aan die gedigte wat in 1855 die twee bundels van Men and Women sou uitmaak, waarvoor hy goed bekend sou word, maar wat tydens publikasie betreklik min impak gehad het.
Toe sy vrou Elizabeth in 1861 te sterwe kom, het Robert die volgende jaar na Londen teruggekeer met sy seun Pen, wat toe reeds 12 jaar oud was, en ingetrek by 17 Warwick Crescent, Maida Vale. Dit was eers toe hy na Engeland teruggekeer het, en deel van die Londense literêre gemeenskap geword het — en ten spyte van gereelde besoeke aan Italië (maar nooit weer aan Florence nie) — dat sy reputasie begin opbloei het.
In 1868, na vyf jaar se werk, het hy die lang blankversgedig, The Ring and the Book, voltooi en gepubliseer. Dit is gebaseer op 'n verwikkelde moordsaak in Rome van die 1690's, en is in twaalf boekdele onderverdeel, effektief tien omvangryke dramatiese monoloë wat voorgedra word deur die verskillende karakters in die storie, wat hulle indiwiduele perspektiewe op gebeure uitwys, afgerond deur 'n inleiding en gevolgtrekking deur Browning self. Met meer as twintig duisend lyne is The Ring and the Book baie lank, selfs gemeet teen Browning se eie standaarde, en sou dit die digter se mees ambisieuse en wellig sy grootste werk wees; dit is al gehuldig as 'n tour de force in versdrama. Die gedig wat in vier bundels verskyn het, elk met sy eie publikasiedatum van November 1868 tot Februarie 1869, was 'n kommersiële en kritiese sukses, en het eindelik aan Browning die roem besorg wat hom vir bykans veertig jaar ontglip het. Die Robert Browning Society is in 1881 gestig en sy werk is erken as na regte behorend tot die Britse literêre kanon.
Laaste jare en dood
In die oorblywende jare van sy lewe het Browning uitgebreide reise onderneem. Na 'n reeks lang gedigte wat in die vroeë 1870's gepubliseer is, waarvan Balaustion's Adventure en Red Cotton Night-Cap Country die beste ontvangs geniet het, het die bundel Pacchiarotto, and How He Worked in Distemper 'n aanval op Browning se kritici ingesluit, veral Alfred Austin, wat later 'n Britse laureaatdigter sou word. Volgens sekere verslae was Browning romanties betrokke by Louisa, Lady Ashburton, maar het hy haar huweliksaanbod van die hand gewys, en nie weer getrou nie. In 1878, het hy Italië vir die eerste keer in sewentien jaar besoek sedert Elizabeth se dood, en by verskillende geleenthede daarheen teruggekeer. In 1887 het Browning die vername werk van sy latere jare gelewer, Parleyings with Certain People of Importance in Their Day. Dit het oplaas die digter weergegee waar hy in sy eie spraak en stem sou meedoen aan 'n reeks tweegesprekke met langvergete figure van literêre, artistieke en filosofiese geskiedenis. Die Victoriaanse publiek is egter onkant gevang hierdeur, en Browning het teruggekeer na die kort en bondige liriek van sy laaste bundel, Asolando (1889), wat op die dag van sy dood gepubliseer is.
Browning is oorlede in sy seun se woning Ca' Rezzonico in Venesië op 12 Desember 1889. Hy is begrawe in Poets' Corner in Westminster-abdy, en sy graf is nou direk langs dié van Alfred Tennyson.
Browning het baie toekennings ontvang. Hy is 'n LL.D. van Edinburgh toegeken, asook lewenslange goewerneurskap van Londen Universiteit, en is die Lord Rektorskap van Glasgow aangebied. Hy het egter enige aanbieding weggewys wat publieke redenaarskap sou behels.
Poëtiese styl
Browning is gewild vir sy korter gedigte soos Porphyria's Lover, My Last Duchess, Rabbi Ben Ezra, How They Brought the Good News from Ghent to Aix, en The Pied Piper of Hamelin.
Sy roem berus vandag hoofsaaklik op sy dramatiese monoloë, waarin die woorde nie net die milieu en aksie oordra nie, maar ook baie onthul van die spreker se karakter. Anders as by 'n alleenspraak, lê die betekenis in 'n dramatiese monoloog van Browning nie by wat die spreker direk onthul nie, maar wat hy per abuis "weggee" omtrent homself in die proses van rasionalisering van sy vorige dade, of die "spesiale pleit" van sy saak by 'n stille aanhoorder van die gedig.
The Ring and the Book is 'n gedig van epiese lengte waarin hy die weë van God jeens die mensdom regverdig (d.i. theodisee) deur twaalf uitgebreide blankvers-monoloë wat gelewer word deur die hooffigure in 'n moordverhoor. Hierdie monoloë het latere digters grootliks beïnvloed, insluitend T.S. Eliot en Ezra Pound. Die werk was 'n topverkoper op sy dag, maar 'n latere kritikus, Anthony Burgess, het geskerts, "Ons wil almal graag van Browning hou, maar vind dit baie moeilik."
Werke
Poësie:
Toneel:
Vertaling:
Brandi Brandt
Brandi Brandt (gebore 2 November 1968) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Wedding Band (1989), Citizen Toxie: The Toxic Avenger IV (2000), en Ticker (2001), en in die televisiereeks Married with Children (1986).
Tsholofelo Motshidi-Bodlani
Tsholofelo Katlego Motshidi-Bodlani is 'n Suid-Afrikaanse politikus van Gauteng. Sy is tans lid van die Nasionale Vergadering vir die Demokratiese Alliansie.
Politieke loopbaan
Motshidi-Bodlani het as raadslid van die Demokratiese Alliansie in die Ekurhuleni Metropolitaanse Munisipaliteit gedien. Sy het in die verkiesing van 2014 vir die Gauteng provinsiale wetgewer gestaan as 46ste op die DA se lys. Weens die DA se verkiesingsprestasie is sy nie verkies nie.
Op 18 Maart 2018 word Motshidi-Bodlani 'n lid van die Nasionale Vergadering, as plaasvervanger vir Brandon Topham, 'n DA-LP wat bedank het. Sy is toe in Oktober 2018 benoem tot die portefeuljekomitee vir wetenskap en tegnologie.
Esperiopsis magnifolia
Esperiopsis magnifolia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Esperiopsis en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Lévi.
Nick von Esmarch
Nick von Esmarch (gebore 2 November 1976) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse JAG (1995), Nikki (2000), My Wife and Kids (2001), en The Game (2006).
Steunweefsel
Plante verkry hul stewigheid in die eerste plek uit turgor, dieselspanning wat die gevolg is van twee teen mekaar werkende kragte in die plantsel. Vir landplante is dit egter nie voldoende nie en is spesiale steunweefsel nodig. Die dierlike steunweefsel, bindweefsel, kraakbeen en been, gee nie net stewigheid aan die liggaam nie, maar beskerm trouens die inwendige organe. Bowendien dien die skelet dikwels vir die aanhegting van spiere.
Plante
By plante word stewigheid in die eerste plek deur turgor bewerkstellig. Dit is die spanning wat in die selle ontstaan as gevolg van die osmotiese druk van die selvloeistof op die selwand en die teendruk vanaf die sellulosewand self wat dit teen veranderinge verset.
By diere ontbreek die turgor, aangesien dierlike selle nie deur 'n sellulosewand nie maar deur 'n soepel membraan omring word. Vir landplante is die turgor alleen onvoldoende. By hulle kom daar spesiale weefsels voor wat stewigheid verleen, naamlik kollenchiem, sklerenchiem en by ouere plante hout. Die kollenchiem bestaan uit lewende selle met onreëlmatig verdikte wande. Die wand bevat baie sellulose, pektien en hemisellulose, maar geen houtstof (lignien) en sklerenchiem nie.
Na gelang van die plek waar verdikking van die wand plaasgevind het, word onderskei tussen hoekkollenchiem, plaatkollenchiem en lakunêre kollenchiem. Kollenchiem kom by veral jong plante voor; die selle hiervan is nog soepel genoeg om te rek tydens groei. Op 'n later leeftyd word die kollenchiem vervang deur 'n baie stewiger sklerenchiem. Dit bestaan uit selle waarvan die wande so verdik is dat die selinhoud uiteindelik afsterf. Die sklerenchiem is opgebou uit steenselle en sklerenchiemvesels.
Die steenselle lê afsonderlik of in klein groepies versprei. Die sklerenchiemvesels bestaan uit bundels selle wat tot enkele sentimeters lank kan wees. Gewoonlik is die steunweefsel so oor die plant versprei dat met ŉ minimum materiaal 'n maksimale stewigheid verkry kan word. By kruidagtige plante le die steunweefsel dikwels in 'n ring aan die buitekant van die stingel. Die houtweefsel van bome en struike is ryk aan veral sklerenchiemvesels.
Diere
By diere kom 3 tipes steunweefsel voor: bindweefsel, kraakbeen en been. Bindweefsel kom by alle meersellige diere voor; 'n inwendige skelet van been of kraakbeen word by slegs die gewerweldes (subphylum Vertebrata) aangetref. By 'n groot aantal laer diere skei die opperhuid 'n substans af wat verhard tot 'n chitien- (insekte en kreefagtiges) of kalkpantser (weekdiere), wat die liggaam beskerm en stewigheid bied. Dit is egter nie steunweefsel nie.
Kraakbeen sowel as been is bindweefselstrukture. Dit bestaan net soos ware bindweefsel uit verspreide selle wat deur 'n tussenstof (matriks) geskei word. Op grond van die samestelling van die tussenstof word onderskei tussen veselagtige bindweefsel, kraakbeen en been. Die veselagtige bindweefsel is 'n losmasige weefsel, bestaande uit fibroblaste (bindweefselselle) en 'n matriks van ŉ grondsubstansie en vesels. Hierdie weefsel word aangetref op veral plekke waar weefsels of organe met mekaar verbind is, byvoorbeeld by gewrigskapsels onder die vel.
Na gelang van die aard van die vesels word onderskei tussen kollageenbindweefsel (met soepel maar trekvaste vesels) en elastiese bindweefsel (met uiters rekbare maar weinig trekvaste vesels). Kollageenbindweefsel kom in pese en gewrigskapsels voor; die vesels daarvan bestaan uit 'n proteïen wat by verhitting 'n taai substansie word. Elastiese bindweefsel kom onder andere in die wand van slagare voor. By die chordata (phylum Chordata) verleen die inwendige rugstring (chorda dorsalis) saam met die bindweefsel die nodige stewigheid.
Die orgaan bestaan uit ŉ gelatienagtige massa wat deur ŉ stewige membraan omhul word. Dit word by alle gewerweldes tydens embrionale ontwikkeling gevorm; by die hoër werweldiere en by die mens word dit later deur 'n kraakbenige of benige ruggraat vervang. Kraakbeen is die boustof van die hele embrionale vertebraatskelet. Slegs die skedelbene ontstaan regstreeks uit bindweefsel. Tydens die jeugjare word die kraakbeenskelet grotendeels deur been vervang; by die kraakbeenvisse (Chondrychthyes) bestaan die volwasse skelet egter uit kraakbeen.
By die orige volwasse werweldiere en by die mens kom kraakbeen voor tussen die ribbes en die borsbeen, tussen die werwels (tussenwerwelskywe) en op ander plekke waar groter beweeglikheid nodig is. Kraakbeen bestaan uit kraakbeenselle (chondrosiete) en 'n tussenstof (matriks). Op grond van die samestelling van die tussenstof word onderskei tussen hialiene kraakbeen, elastiese kraakbeen en fibreuse kraakbeen. Die embrionale skelet is uit hoofsaaklik hialiene kraakbeen opgebou. Die tussenstof bestaan hier uit kollagene vesels en 'n grondstof van veral suikers.
By elastiese kraakbeen sorg 'n groot aantal elastiese vesels vir 'n groot mate van buigsaamheid. Die fibreuse kraakbeen bevat min grondsubstansie en baie kollagene vesels. Been bestaan uit beenselle (osteosiete), ingebed in 'n sementagtige tussenstof met baie kalksoute, soos kalsiumfosfaa t en kalsiumkarbonaa t. Volgens die vorm kan langbene (dybeen, boarmbeen), platbene en kortbene onderskei word. Langbene bestaan uit 'n lang middelstuk (diafise) en twee verdikte uiteindes (epifises), wat met 'n lagie kraakbeen bedek is.
Die diafise is opgebou uit kompakte been (compacta), die epifise uit sponsbeen (spongiosa). Volwasse bene is hol, waardeur die skelet ŉ maksimale stewigheid verkry en ŉ minimum materiaal gebruik. Platbene (skouerblad, skedelbene) bestaan uit twee lagies kompakte been met sponsbeen daartussen. Gepneumatiseerde bene bevat luggevulde holtes (voorkopbeen, bokaak). Die holte van die langbene is met beenmurg gevul. In die murg van platbene en bo in die dybeen en boarmbeen word bloedselle gevorm.
Sponsbeen bestaan uit beenbalkies wat gerangskik le in die rigting waarin die spesifieke been druk ondervind. Die kompakte beenweefsel bestaan uit 'n aantal buisvormige eenhede, saamgestel uit verskillende konsentriese lamellae van beenselle, gerangskik rondom 'n sentrale kanaal (Havers se kanaal). Daartussen le spiraalvormige kollageenvesels. In Havers se kanale loop bloedvate en senuwees. Via dwarslopende kanale (Volkmann se kanale) is die bloedvate in aanraking met die in die beenvlies en dien dit vir die voeding van die been.
Beenvorming
Been kan uit bindweefsel of uit kraakbeen gevorm word. In die eerste geval vorm spesiale bindweefselselle (beenvormers of osteoblaste) beentussenstof. Volgens hierdie proses ontstaan die skedelbene van werweldiere en die mens. Die ander skeletbene word eers as kraakbeen neergelê. Bindweefsel en bloedvate dring die kraakbeen binne en daar ontstaan 'n beenkern in d e middel van die kraakbeenstuk. Die selle hiervan skei voortdurend na bo en onder beenstof af.
Namate die verbening vorder, word die mees sentrale been deur beenverterende selle (osteoklaste) afgebreek. Op die manier ontstaan hol langbene. Aan die buitekant van die been word deur die beenvlies beenstof neergelê waardeur die dikte van die been toeneem. Die lengtegroei vind in die groeisone, 'n smal kraakbeenskyf (epifisiale skyf) plaas, tussen die diafise en epifise. Wanneer die dier volwasse is, verbeen die groeisones ook en het die been sy definitiewe lengte bereik. Nuwe beenvorming geskied dan slegs in die geval van 'n beenbreuk of beskadiging.
Nikolaus Harnoncourt
Biografie
Harnoncourt is gebore as Johann Nikolaus Graf de la Fontaine und d'Harnoncourt-Unverzagt in Berlyn, Duitsland. Sy moeder, Ladislaja Franz, Gräfin von Meran, Freiin von Brandhoven, was die klein-kleindogter van die Habsburg Aartshertog Johann, die 13de kind van Keiser Leopold II van die Heilige Romeinse Ryk, wat hom 'n nakomeling maak van verskeie keisers van die Heilige Romeinse Ryk en ander Europese koninklike families. Haar vader, Eberhard de la Fontaine, "Graf" d'Harnoncourt-Unverzagt, was 'n ingenieur in Berlyn wat twee kinders uit 'n voormalige huwelik gehad het. Twee jaar na Nikolaus se geboorte is sy broer Philipp gebore. Die gesin het uiteindelik na Graz verhuis, waar Eberhard 'n betrekking in die staatsdiens (Landesregierung) of Styria bekom het. Harnoncourt het in Graz, Oostenryk grootgeword, en het musiek in Wene studeer. Hy het gedurende sy jeug in die Hitler-jeugbeweging gedien. Harnoncourt het aan die Weense Musiekakademie tjello asook die viola da gamba onder Paul Grümmer en Emanuel Brabec studeer.
Loopbaan
Harnoncourt was vanaf 1952 tot 1969 'n tjellis by die Weense Simfonieorkes gewees. In 1953 het hy die periode-instrument groep, "Concentus Musicus Wien", met sy vrou, Alice Harnoncourt gestig met wie hy ook daardie jaar getroud is. Die "Concentus Musicus Wien" was gewy aan uitvoerings op outentieke periode-instrumente, en teen die 1970's het Harnoncourt se werk saam met die groep hom allerweë bekend gemaak. Hy het in die tyd die viola da gamba gespeel sowel as die tjello. Harnoncourt het vir die Telefunken (later Teldec) plate-etiket 'n wye reeks barokmusiek opnames gemaak uit die barok-repertorium, met onder andere Henry Purcell se musiek vir altviool en later werke soos Bach se "Musikalisches Opfer" of "Das Musikalische Opfer", BWV 1079, Monteverdi se "L'incoronazione di Poppea", en Rameau se "Castor et Pollux". Een van sy laaste projekte met die Concentus Musicus Wien was opnames van Beethoven se Simfonieë Nos. 4 en 5.
Een van die hoofredes waarom Harnoncourt die Weense Simfonieorkes verlaat het was om dirigent te word. Hy het in 1970 by La Scala in Milaan aan die hoof gestaan van 'n produksie van Monteverdi se "Il ritorno d'Ulisse in patria".
In 1971 het Harnoncourt 'n gesamentlike projek van stapel gestuur, saam met die dirigent Gustav Leonhardt, om Bach se volledige kantates op te neem. Die Bach kantatas (Teldec) projek was uiteindelik in 1990 voltooi en was die enigste kantate-siklus om gebruik te maak van 'n koor vir mansstemme en -soliste, met die uitsondering van kantates Jauchzet Gott in allen Landen, BWV 51 en Mein Herze schwimmt im Blut, BWV 199, wat geskryf is vir vroulike sopraanstemme. Hy het ook die eerste histories-ingeligte opnames van Bach se Mis in B mineur (1968) en sy Matteuspassie (1970) gemaak. In 2001 was 'n opname van die Mattheuspassie met die Arnold Schoenberg-koor vrygestel wat kritiese lof ontvang het en die gehele partituur van die stuk in Bach se eie handskrif op 'n CD-ROM bevat het. Dit was sy derde opname van die werk.
Harnoncourt het later saam met baie ander orkeste wat van moderne instrumente gebruik gemaak het opvoerings gemaak; maar steeds met die klem op histories verantwoordbare oorspronklikheid in terme van onder andere die tempo en dinamika. Hy het ook sy repertorium begin uitbrei. Hy het nog steeds barokwerke gespeel, maar ook 'n voorstander van die Weense operettarepertorium geword. Hy het opnames van Beethoven se simfonieë saam met die Kamerorkes van Europa (KVE) gemaak, wat tot vandag nog as die maatstaf beskou word, en ook Beethoven se klavierconcertos saam met Pierre-Laurent Aimard en die KVE opgeneem.
Harnoncourt was ook 'n gasdirigent van die Weense Filharmoniese Orkes en het verskeie opnames saam met die orkes gemaak. Hy het tussen 1987 en 1991 vier nuwe produksies van Mozart se operas by die Weense Staatsopera gedirigeer (1987–91: Idomeneo; 1988–90: Die Towerfluit; 1989: Die Entführung aus dem Serail; 1989–91: Così fan tutte). Hy het in 2001 en 2003 die Weense Filharmoniese Orkes se Nuwejaarskonsert gelei.
In 1992 het Harnoncourt sy buiging by die Salzburg-fees gemaak met 'n konsert saam met die Kamerorkes van Europa. In die daaropvolgende jare het hy verskeie konserte saam met die Kamerorkes van Europa, die Weense Filharmoniese Orkes en die Concentus Musicus meegemaak. Harnoncourt het ook as dirigent vir die fees se groot operaproduksies opgetree: L'incoronazione di Poppea (1993), Mozart se Le nozze di Figaro (1995 en 2006), Don Giovanni (2002, wat Anna Netrebko se internasionale deurbraak was in die rol van Donna Anna, en 2003) en La clemenza di Tito (2003 en 2006) sowel as Purcell se Koning Arthur (2004). In 2012 het Harnoncourt 'n nuwe produksie van Die Towerfluit geproduseer wat deur Jens-Daniel Herzog gedirigeer is.
Harnoncourt het sy buiging as gas-dirigent saam met die Concertgebouw-orkes, Amsterdam, in 1975 gemaak. Hy het verskeie operaproduksies en -opnames in hierdie hoedanigheid vir die simfonieorkes gemaak. In Oktober 2000 het die Koninklike Concertgebouw-orkes (KCO) hom as hul Honorair gastdirigent (Ere gas-dirigent) benoem. Sy laaste verskyning saam met die KCO het in Oktober 2013 plaasgevind, met Bruckner se Simfonie No. 5.
Ander opnames buite die barok en klassieke repertoriums, sluit sy 2002 opname van Bruckner se Simfonie No. 9 saam met die Weense Filharmoniese Orkes in. 'n Meegaande tweede CD bevat 'n lesing deur Harnoncourt oor die simfonie, met musikale voorbeelde, insluitende rare fragmente uit die onvoltooide finale beweging van die simfonie. In 2009 het Harnoncourt Gershwin se Porgy and Bess opgeneem, wat voortspruit uit sy lewendige opvoerings by Graz.
Op 5 Desember 2015, 'n dag voor sy 86ste verjaardag, het Harnoncourt sy aftrede afgekondig via sy webwerf. "My gebrek aan liggaamlike krag vereis dat ek my toekomstige planne moet kanselleer," het hy op 'n handgeskrewe brief geskryf wat deel was van die program (op sy 86ste verjaardag) bestaande uit 'n konsert deur die Concentus Musicus Wien.
Pryse
Harnoncourt was 'n lid van die Koninklike Sweedse Akademie van Musiek, Eredoktor van die Universiteit van Edinburgh, en lid van die Orde Pour le Mérite vir Wetenskap en Kuns.
Encephalartos septentrionalis
Encephalartos septentrionalis is 'n broodboom en spesie van die genus Encephalartos. Die struik is inheems in die Demokratiese Republiek die Kongo, die Sentraal-Afrikaanse Republiek, Soedan en Uganda.
Oorsprong van voëls
thumb|220px|Die Berlynse spesimen van Archaeopteryx lithographica.
Die wetenskaplike vraag van uit watter groter groep diere voëls ontwikkel het, word tradisioneel die "oorsprong van voëls" genoem. Die huidige wetenskaplike konsensus is dat voëls 'n groep maniroptoriese teropode-dinosourusse is wat in die Mesosoïese Era ontstaan het.
'n Nou verwantskap tussen dinosourusse en voëls is in die 19de eeu die eerste keer voorgestel ná die ontdekking van die primitiewe voël Archaeopteryx in Duitsland. Voëls en uitgestorwe nievlieënde dinosourusse het baie unieke eienskappe van hul skelette in gemeen. Daarbenewens is die fossiele van meer as 30 spesies nievlieënde dinosourusse ontdek met vere wat bewaar gebly het. Daar is selfs baie klein dinosourusse, soos Microraptor en Anchiornis, met lang vere aan die bene en arms wat vlerke vorm. Fossielbewyse het ook getoon voëls en dinosourusse het ooreenstemmende eienskappe soos hol bene met lugruimtes, gastroliete in die spysverteringstelsel en nesbou- en broeigedrag.
Hoewel die oorsprong van voëls histories 'n omstrede onderwerp in evolusionêre biologie is, bevraagteken min wetenskaplikes deesdae die feit dat voëls van dinosourusse afkomstig is; hulle stel ander vorme van afkoms voor, soos uit reptiele van die klade Archosauria. Al word aangeneem voëls stam van dinosourusse af, word die presiese reeks evolusionêre gebeure wat aanleiding tot die ontstaan van vroeë voëls in die groep maniroptoriese teropodes gegee het, steeds betwis. Die oorsprong van vlieg in voëls is 'n aparte, maar verwante vraag waarvoor daar ook 'n paar voorgestelde antwoorde is.
Huxley en vroeë navorsing
thumb|160px|[[Thomas Henry Huxley (1825-1895).]]
Wetenskaplike navorsing na die oorsprong van voëls het begin kort ná die publikasie in 1859 van Charles Darwin se On the Origin of Species. In 1860 is 'n fossiele veer ontdek in Duitse kalksteen uit die laat Jura. Die Duitse paleontoloog Christian von Meyer het die veer die volgende jaar as Archaeopteryx lithographica beskryf. Die Brit Richard Owen het in 1863 'n feitlik volledige skelet beskryf en dit herken as 'n voël, ondanks baie eienskappe wat aan 'n reptiel herinner, insluitende voorpote met kloue en 'n lang, benerige stert.
Die ontdekking in die laat 1870's van die ikoniese "Berlynse spesimen" van Archaeopteryx, kompleet met 'n stel reptieltande, was verdere bewyse daarvan. Nes Cope het Huxley 'n evolusionêre verwantskap tussen voëls en dinosourusse voorgestel. Hoewel Huxley teenstand gekry het van die invloedryke Owen, is sy gevolgtrekkings deur baie bioloë aanvaar, terwyl ander gemeen het die ooreenkomste is vanweë samelopende evolusie.
Heilmann se hipotese
'n Keerpunt het in die vroeë 20ste eeu gekom met die skryfwerk van Gerhard Heilmann van Denemarke. Hy was 'n kunstenaar met 'n belangstellings in voëls. Van 1913 tot 1916 het hy die resultate gepubliseer van sy navorsing oor die anatomie, embriologie, gedrag, paleontologie en evolusie van voëls. Sy werk, wat aanvanklik in Deens gepubliseer is as Vor Nuvaerende Viden om Fuglenes Afstamning, is in 1926 in Engels gepubliseer as The Origin of Birds.
thumb|links|200px|Heilmann se hipotetiese illustrasie van twee vegtende "proavisse", 1916. Nes Huxley het Heilmann Archaeopteryx en ander voëls vergelyk met 'n lang lys prehistoriese reptiele, en ook tot die gevolgtrekking gekom die teropode-dinosourusse soos Compsognathus was die naaste daaraan. Heilmann het egter opgemerk dat voëls sleutelbene het wat saamgesmelt is om 'n been met die naam furcula (wens- of vurkbeentjie) te vorm. Terwyl sleutelbene bekend is in primitiewer reptiele, het hulle nog nie in dinosourusse voorgekom nie. Hy het geglo evolusie is nie "omkeerbaar" nie en kon nie aanvaar dat sleutelbene verlore gegaan het in dinosourusse en weer in voëls te voorskyn gekom het nie. Hy het dus noodgedwonge die idee uitgeskakel dat dinosourusse voëls se voorsate was en het alle ooreenkomste aan samelopende evolusie toegeskryf. Hy het beweer voëls se voorsate kan eerder gevind word in die "Thecodontia"-graad reptiele. Heilmann se uiters deurtastende benadering het daartoe gelei dat die boek 'n klassieke werk geword het. Die gevolgtrekkings oor die oorsprong van voëls is vir die volgende vier dekades deur feitlik alle evolusionêre bioloë aanvaar.
Sleutelbene is baie delikaat en kan dus vernietig of onherkenbaar beskadig word. Nogtans is 'n paar sleutelbeenfossiele van teropodes ontdek voordat Heilmann sy boek geskryf het, maar hulle is verkeerd geïdentifiseer.
Die gebrek aan sleutelbene in dinosourusse het die ortodokse siening geword, ondanks die ontdekking in 1936 van sleutelbene in die primitiewe teropode Segisaurus. Die volgende verslag oor sleutelbene in 'n dinosourus was in 1983 in 'n Russiese artikel.
Ongeag wat Heilmann geglo het, het paleontoloë nou aanvaar sleutelbene, en in die meeste gevalle furculae, is 'n standaardeienskap nie net in teropodes nie, maar alle souriskiatiese dinosourusse. Tot in laat 2007 is verbeende furculae (wat uit been eerder as kraakbeen bestaan) in alle soorte teropodes gevind behalwe die primitiefstes, Eoraptor en Herrerasaurus. Die oorspronklike verslag oor 'n furcula in die primitiewe teropode Segisaurus (1936) is bevestig ná 'n herondersoek in 2005.
Versmelte, furcula-agtige sleutelbene is ook ontdek in Massospondylus, 'n Sauropodomorpha uit die vroeë Jura.
Ostrom en die dino-renaissance
thumb|200px|Die ooreenkoms tussen die arms van Deinonychus (links) en Archaeopteryx het John Ostrom aangespoor om die skakel tussen voëls en dinosourusse te laat herleef.
Die mening het teen die "Thecodontia"-hipotese begin draai ná die ontdekking in 1964 van 'n nuwe teropode-dinosourus in Montana. In 1969 het John Ostrom van die Yale-universiteit die dinosourus beskryf en Deinonychus gedoop. Die volgende jaar het Ostrom 'n spesimen van Pterodactylus in die Teyler-museum in Nederland herbeskryf as nog 'n skelet van Archaeopteryx. Die spesimen het hoofsaaklik bestaan uit 'n enkele vlerk, en die beskrywing daarvan het Ostrom bewus gemaak van die ooreenkoms tussen die gewrigte van Archaeopteryx en dié van Deinonychus.
In 1972 het die Britse paleontoloog Alick Walker gehipotetiseer dat voëls nie van "Thecodontia" afkomstig is nie, maar van krokodilvoorsate soos Sphenosuchus. Ostrom se werk met beide teropodes en vroeë voëls het hom in die middel 1970's 'n reeks publikasies die lig laat sien waarin hy die ooreenkomste tussen voëls en teropode-dinosourusse uitlig, en dit het die mening laat herleef wat meer as 'n eeu tevore die eerste keer deur Huxley gelug is. Ostrom se herkenning van dinosourusse as voëls se voorsate, asook ander nuwe idees oor die aktiwiteitsvlakke van dinosourusse se metabolisme en hulle ouersorg, het in die 1970's begin wat bekend geraak het as die dino-renaissance.
Ostrom se onthullings het saamgeval met die toenemende aanvaarding van filogeniese sistematika (kladistiek), wat in die 1960's begin het met die werk van Willi Hennig. Kladistiek is 'n presiese metode om spesies te rangskik geskoei op hulle evolusionêre verwantskappe.
In die 1980's het Jacques Gauthier en ander die eerste keer kladistieke metodologie op dinosourusfilogenie toegepas, en dit het onteenseglik gewys voëls stam van 'n groep teropode-dinosourusse af. Vroeë ontledings het aangetoon Dromaeosauridae-teropodes soos Deinonychus is veral nou verwant aan voëls, 'n resultaat wat sedertdien herhaaldelik bevestig is.
Geveerde dinosourusse in China
thumb|links|220px|'n Fossiel van Sinosauropteryx prima.
In die vroeë 1990's is uitstekend bewaarde voëlfossiele in verskeie geologiese formasies uit die vroeë Kryt in die provinsie Liaoning in die noordooste van China ontdek. In 1996 het Chinese paleontoloë Sinosauropteryx beskryf as 'n nuwe genus voëls uit die Yixian-formasie, maar die dier is gou herken as 'n meer basale teropode-dinosourus wat nou verwant is aan Compsognathus. Sy liggaam was bedek met lang, filamentagtige strukture. Hulle is "protovere" gedoop en word as homoloë van die meer gevorderde vere van voëls beskou. Sommige wetenskaplikes stem egter nie saam met dié siening nie.
Kort daarna het Chinese en Noord-Amerikaanse wetenskaplikes Caudipteryx en Protarchaeopteryx beskryf. Geskoei op skeleteienskappe, was dié diere nievlieënde dinosourusse, maar hulle oorblyfsels het ten volle gevormde vere gehad wat baie soos voëls s'n lyk. "Archaeoraptor", wat sonder hersiening in 'n 1999-uitgawe van National Geographic beskryf is, het 'n gesmokkelde vervalsing blyk te wees, maar regte oorblyfsels stroom steeds uit die Yixian, beide wettig en onwettig.
Vere of "protovere" is gevind aan 'n groot verskeidenheid teropodes in die Yixian, en die ontdekking van uiters voëlagtige nievlieënde dinosourusse, sowel as nievlieënde, dinosourusagtige primitiewe voëls, het die morfologiese gaping tussen nievlieënde teropodes en voëls feitlik heeltemal uitgewis.
Filogenie
Archaeopteryx word histories as die eerste voël, of Urvogel ("oervoël"), beskou. Hoewel fossiele wat meer onlangs ontdek is die gaping vul tussen teropodes en Archaeopteryx, en tussen Archaeopteryx en moderne voëls, gebruik filogenetiese taksonome tradisioneel altyd Archaeopteryx as 'n bepaler om Aves te help definieer. Aves word minder dikwels geïdentifiseer as 'n kroongroep wat net uit moderne voëls bestaan. Byna alle paleontoloë beskou voëls as selurosouriese teropode-dinosourusse. Binne die Selurosouriërs het verskeie kladistiese ontledings gedui op 'n moontlike klade met die naam Maniraptora, wat bestaan uit Therizinosauria, Oviraptorosauria, Troodontidae, Dromaeosauridae en voëls. Dromaeosauridae en Troodontidae kom gewoonlik saam voor in die klade Deinonychosauria, wat 'n sustersgroep van voëls is (en saam die niekladistiese Eumaniraptora vorm) binne die stamklade Paraves.
Ander studies stel alternatiewe evolusies voor waarin sekere groepe dinosourusse wat gewoonlik as nievlieënd beskou word, kon ontwikkel het uit vlieënde voorsate. In 'n ontleding in 2002 is byvoorbeeld bevind oviraptorosouriërs is basale voëls. Die genus Rahonavis, wat oorspronklik as 'n vroeë voël beskryf is, is in verskeie ander studies as 'n nievlieënde dromeosouride geïdentifiseer. Daar is al voorgestel dat Dromaeosauridae en Troodontidae self in Aves geplaas word eerder as net daarbuite.
Tim Aminov
Timur Davidovich Aminov (Moskou, 13 Desember 1988), algemeen bekend as Tim Aminov, is 'n Russiese musikant en musiekvervaardiger wat in 2016 internasionale bekendheid verwerf het met die videosnit vir sy lied One Lone Survivor. Die videosnit het internasionale pryse ingepalm, soos die Cannes-rolprentfees van 2016 se Young Director Award (silwerprys of tweede plek).
Oorsprong van voëls
Vere
Archaeopteryx, die eerste goeie voorbeeld van 'n "geveerde dinosourus", is in 1861 ontdek. Die eerste spesimen is ontdek in die Solnhofen-sandsteen van Suid-Duitsland, 'n merkwaardige geologiese formasie wat bekend is vir sy besonder gedetailleerde fossiele. Archaeopteryx is 'n oorgangsfossiel, wat duidelike eienskappe toon tussen dié van nievlieënde teropode-dinosourusse en dié van voëls. Dit is ontdek net twee jaar ná Darwin se Origin of Species, en het weer die debat ontlok tussen voorstanders van evolusionêre biologie en van die skeppingsleer. Dié vroeë voël stem so met 'n dinosourus ooreen dat minstens een spesimen sonder duidelike vlerkafdrukke vir 'n Compsognathus aangesien is. links|thumb|220px|Die dele van 'n veer. 1. Vlag. 2. Skag. 3. Baard. 4. Dons. 5. Spoel.
Sedert die 1990's is verskeie geveerde dinsourusse ontdek wat nog beter bewyse gelewer het van die nou verwantskap tussen dinosourusse en moderne voëls. Die eerste vere is beskryf as eenvoudige, filamentagtige "protovere" en is gevind aan dinosourusfossiele so primitief as Compsognathidae en Tyrannosauroidea. Vere wat ononderskeibaar was van dié van moderne voëls is egter kort daarna aan nievlieënde dinosourusse ontdek.
Antonio Gramsci
Antonio Gramsci (Ales, Sardinië, 22 Januarie 1891 – Rome, 27 April 1937) was 'n Italiaanse skrywer, politikus en politieke teoretikus.
Oorsprong van voëls
Vere
'n Paar navorsers het al beweer die eenvoudige filamentagtige "protovere" is die resultaat van die ontbinding van kollageenvesels onder die dinosourusse se vel of in vinne op hulle rug, en dat spesies met onteenseglike vere, soos Oviraptorosauria en Dromaeosauridae, nie dinosourusse is nie, maar ware voëls wat onverwant aan dinosourusse is.
Stanislaf Petrof
Stanislaf Ewgrafowitsj Petrof (Russies: Станислав Евграфович Петров; * 7 September 1939 in Wladiwostok, Sowjetunie; † 19 Mei 2017 in Frjazino, Rusland) was 'n afgetrede luitenant-kolonel van die Sowjet-krygsmagte wat op 26 September 1983 'n moontlike kernoorlog voorkom het. Die Sowjetunie se Oko-waarskuwingstelsel het dié dag aangedui dat die Verenigde State vyf interkontinentale missiele in die rigting van die Sowjetunie gevuur het. Petrof was ten tye van die voorval die wagkommandant in Moskou se Serpoechof-15-bunker. Hy het die voorval as 'n vals alarm aangemeld. As hy dit as 'n aanval aangemeld het, sou die USSR moontlik 'n volskaalse kernbomaanval teen die VSA en sy bondgenote geloods het.
Antonio Gramsci
Lewensloop
Antonio Gramsci is gebore as die vierde van sewe kinders (drie seuns, vier meisies) in die familie van Francesco Gramsci en Giuseppina Marcias. Die familie Gramsci het oorspronklik uit Albanië gekom (die van is afgelei van die oorspronklike Gramsh), en het tydens of na 1821 na Italië geëmigreer. Al vroeg het die jong Antonio 'n groot belangstelling laat blyk in literatuur. Met sy vader het hy nie 'n goeie verhouding nie; maar met sy moeder wel 'n beter verhouding. In 1897, na die arrestasie en tronkstraf van sy pa Francesco, verhuis die familie na Ghilarza, ook op Sardinië, waar die jong Antonio skool gegaan het.
Oorsprong van voëls
Vere
Die meeste studies toon egter aan dat geveerde dinosourusse regtig dinosourisse is en dat die eenvoudige filamente van teropodes eenvoudige vere is. In studies is al bevind dat selfs moderne voëls se vere filamentagtig begin lyk as hulle aan dieselfde strawwe toestande onderwerp word as tydens die vorming van fossiele, en dat die veronderstelde "protovere" ingewikkelder kon gewees het as wat voorheen geglo is.
Stanislaf Petrof
Die voorval het plaasgevind op 'n tydstip dat die Koue Oorlog 'n hoogtepunt bereik het ná die afskiet van Korean Air-vlug 007 drie weke vroeër. Petrof het gedink dis vreemd dat die VSA 'n kernoorlog met net vyf missiele sou begin en het teen sy bevele besluit om dit as 'n vals alarm te rapporteer. Latere ondersoek het getoon dat dit inderdaad 'n vals alarm was. Een van die Oko-satelliete het 'n weerkaatsing van sonlig op hoë wolke geregistreer.
Antonio Gramsci
Lewensloop
Op 11-jarige ouderdom moes Gramsci werk om die familie te help onderhou. Hy het geleer in sy vrye tyd, en toe hy later na skool teruggekeer het, was hy bekend as 'n baie begaafde leerling.
Stanislaf Petrof
Petrof is oor die voorval ondervra, maar is nie daarvoor gestraf of beloon nie. Op 17 Januarie 2013 is die Dresden-prys aan hom toegeken vir sy rol om die Derde Wêreldoorlog te voorkom.
Antonio Gramsci
Lewensloop
Via sy broer Gennaro, wat vir hom uit Turyn die sosialistiese koerant Avanti! (Voorwaarts!) stuur, word Gramsci rondom 1905 bekend met linkse politiek. Op die lyceum in Cagliari kom Gramsci in aanraking met lede van die arbeidersbeweging.
In 1911 kon hy met 'n beurs literatuur gaan studeer aan die Universiteit van Turyn. Na sy studie stig Gramsci in 1919 saam met onder andere Palmiro Togliatti die tydskrif L'Ordine Nuovo ("Die Nuwe Orde"). Die mense agter hierdie blad sou in 1921 opgeneem word in die Kommunistiese Party van Italië (PCI), waarvan Gramsci die eerste leier word. Later sou hy ook 'n belangrike rol in die Komintern speel.
Oorsprong van voëls
Vere
thumb|150px|'n Fossielvorm van NGMC 91, 'n moontlike spesimen van Sinornithosaurus.
Antonio Gramsci
Lewensloop
In 1924 het Gramsci die kommunistiese dagblad L'Unità gestig, en in dieselfde jaar word hy lid van die Italiaanse parlement vir die administratiewe streek Veneto. In die parlement lewer Gramsci slegs een toespraak, teen Mussolini se verbod op 'geheime organisasies' (teenstanders van die fascistiese regime). Ondanks sy parlementêre onskendbaarheid word hy op 8 November 1926 gearresteer en veroordeel tot vyf jaar ballingskap in 'n gevangeniskolonie op die eiland Ustica. Hierdie ballingskap, wat slegs tot Februarie duur, is gevolg deur tien jaar gevangenisstraf. In gevangenskap skryf hy sy bekendste werk, de Quaderni del Carcere ("Gevangenisgeskrifte"). Die verblyf in die gevangenis het so 'n slegte invloed op sy gesondheid gehad dat Gramsci kort na sy vrylating in 1937 in 'n hospitaal te Rome oorlede is. Hy is begrawe in die Protestantse begraafplaas van Rome, die Cimitero dei protestanti, ook Cimitero acattolico di Roma genoem.
Oorsprong van voëls
Skelet
Omdat vere meestal met voëls verbind word, word dikwels beweer geveerde dinosourusse is die "vermiste skakel" tussen voëls en dinosourusse. Die talle eienskappe van die skelet wat die twee groepe in gemeen het, is egter vir paleontoloë 'n belangriker bewys.