cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Swartvlerksprinkaanvoël
Die Swartvlerksprinkaanvoël (Glareola nordmanni) is 'n gelokaliseerde, algemene somertrekvoël en bly in groot swerms saam. Die voël is 23 – 25 cm groot en weeg 90 – 110 gram met 'n vlerkspan van 64 cm. Suid-Afrika onderhou die meeste van die wêreldbevolking tydens die suidelike somer. In Engels staan die voël bekend as Black-winged Pratincole.
Wil Wheaton
Wil Wheaton (gebore 29 Julie 1972) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Secret of NIMH (1982), Stand by Me (1986), en Toy Soldiers (1991), en in die televisiereeks Star Trek: The Next Generation (1987).
Rassie van der Dussen
Hendrik Erasmus van der Dussen (gebore 7 Februarie 1989) is 'n Suid-Afrikaanse krieketspeler. Hy is 'n regterhandse spesialiskolwer wat sedert 2018 vir die Proteas speel. Hy is in 2019 as internasionale nuweling van die jaar aangewys. Hy het onder meer tydens die Krieketwêreldbeker 2019 vir Suid-Afrika gespeel.
Lys van gebiede in Berlyn
Hierdie is 'n lys van gebiede in die Duitse deelstaat Berlyn. Berlyn word nie verdeel in gemeentes nie, maar is verdeel in administrasie-gebiede, en weer onderverdeel in oordsgebiede (voorstede).
Gaai
Gaaie omvat verskeie spesies mediumgroot, gewoonlik kleurryke en raserige sangvoëls in die kraaifamilie, Corvidae. Hulle is nie ’n monofiletiese groep nie. Anatomiese en molekulêre getuienis bestaan dat hulle in Amerikaanse en Ouwêreldse lyne ingedeel kan word, terwyl die Kanadese gaai van die genus Perisoreus ’n eie groep vorm. Die kuifgaai (Platylophus galericulatus) word tradisioneel hier geplaas, maar sy posisie is onseker; dit lyk nie of dit enigsins tot die kraaifamilie behoort nie.
10de eeu v.C.
Die 10de eeu v.C. het geduur van 1000 tot 901 v.C.
Ena Gregory
Ena Gregory (18 April 1906 – 13 Junie 1993) was 'n Australiese aktrise.
Carlo Scarpa
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Carlo Scarpa
Italiaanse argitek en ontwerper
Skool
Moderne Internasionale Argitektuur
Beduidende projekte
Castelvecchio-museum in Verona (restourasie)
Akershus
duimnael|Wapen van Akershus
Carlo Scarpa
Brion-grafmonument in San Vito d'Altivole, Treviso
Akershus
Akershus (['akershy:s], afgelei van Oudnoors: akr, akker, en hús, kasteel) is 'n Noorse provinsie (fylke) wat aan Hedmark, Oppland, Buskerud, Oslo en Østfold grens. Die provinsie bestaan uit twee afsonderlike gedeeltes. Ná Oslo is Akershus die tweede grootste provinsie volgens bevolking, met omtrent 'n halfmiljoen inwoners.
Carlo Scarpa
Ontwerpkuns
Rudy Robbins
Rudy Robbins (17 November 1933 – 21 Februarie 2011) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Alamo (1960), McLintock! (1963), The Green Berets (1968), en The Sugarland Express (1974).
Carlo Scarpa
Glaskuns vir Paolo Venini (1932−1947)
Carlo Scarpa (* 2 Junie 1906 in die sestiere Dorsoduro, Venesië; † 28 November 1978 in Sendai, Japan) was 'n Italiaanse argitek wat as een van die voorste verteenwoordigers van organiese argitektuur in Italië beskou word - 'n stroming binne die moderne argitektuur wat sterk deur Frank Lloyd Wright beïnvloed is. Met sy werksaamheid as dosent, maar veral sy ontwerpe en projekte, waarin lig 'n besondere rol gespeel het, het Scarpa beslissende invloed op 20ste eeuse argitektuur uitgeoefen.
Opvallend is die aandag wat Scarpa selfs aan kleinste besonderhede geskenk het, en die noukeurigheid waarmee hy die boumateriale vir sy projekte gekies het. Rigtinggewend vir die moderne argitektuur was die manier waarmee hy nuwe elemente by bestaande historiese geboue gevoeg het.
Carlo Scarpa het op 28 November 1978 aan beserings beswyk wat hy tien dae tevore tydens 'n val op 'n betontrap in Japan opgedoen het. Sy seun Tobia (* 1935) het in sy pa se voetspore gevolg en hom as argitek en ontwerper bekwaam.
Hartlief
duimnael|Hartlief se vleisaanleg in die Noordelike industriële distrik van Windhoek Hartlief (amptelik Hartlief Corporation) is 'n Namibiese vleisonderneming. Volgens sy eie verklaring is dit die "suksesvolste en modernste vleisonderneming in Afrika".
Ancorina alata
Ancorina alata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Hartlief
Geskiedenis
Hartlief het begin as 'n slaghuis in Windhoek, wat in 1946 deur die familieondernemings van Karl en Inge Hartlief gekoop is. In 1970 neem die dogter Renate die onderneming oor, saam met haar man Wolfgang Raith, wat ook uit die vleisbedryf kom. Die Raiths het binne enkele jare die onderneming omskep in 'n onderneming wat internasionaal 'n vastrapplek kon kry as produsent en bemarker van vleis- en worspesialiteite. As gevolg van die groot aanvraag, het die bou van 'n nuwe vleisaanleg in die noorde van Windhoek in die vroeë 1970's begin, wat in 1983 voltooi is en sedertdien in werking is. Dit word vandag beskou as een van die modernste vleisverwerkingsaanlegte op die vasteland van Afrika wat doeltreffendheid en toerusting betref.
Ancorina alata
Die spons behoort tot die genus Ancorina en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Dendy.
Hartlief
Terreine
Hartlief het 'n slaghuis in Mariental, waar vars vleis geproduseer word vir direkte bemarking en waar verwerkte produkte van die Windhoek-vleisfabriek verkry word. Die slagpale is EU-gesertifiseer en voer springbokke en skaap na die Europese Unie, Noorweë en Suid-Afrika. Die maatskappy se vleisverwerkingsaanleg is in die Noordelike industriële distrik van Windhoek, waar verwerkte produkte geproduseer word. Ter geleentheid van die 60ste bestaansjaar is die vleisfabriek in Windhoek in 2006 uitgebrei om 'n bistro en 'n fabriekswinkel in te sluit. Die hoofkantoor van die onderneming was nog altyd in Windhoek. Die maatskappy het ook slaghuise en handelsdepots, asook drie deli's in Suid-Afrika, 'n verspreidingspakhuis in Kaapstad en koelopslag in Ongwediva in die noorde van Namibië.
Produkreeks
Hartlief vervaardig vandag 'n verskeidenheid produkte. Die produkreeks kan oor die algemeen verdeel word in vars vleis en verwerkte produkte. Laasgenoemde kan ook verdeel word in gerookte en andersins verouderde produkte aan die een kant en gekookte produkte (soos gekookte ham) aan die ander kant. Biltong word ook gemaak. Die maatskappy verkoop onder meer Swartwoud-ham in Namibië en Suid-Afrika.
Tierluislang
Na die grootte van die luislang wissel die dieet van klein tot medium, bitter selde tot groot gewerwelde diere soos jong swynherte en volgroeide luiperds. Die tierluislange is soos al die slangsoorte van die genus Python eierlêend (ovipaar) en behoort tot die soort waar die wyfie die broeitemperatuur deur spierbewings reguleer. Weens verdelging voor die voet en habitatvernietiging verklaar die IUBN die spesie as gevoelig (near threatened).
Liggaamsbou en erflike eienskappe
Die jong, onvolgroeide slange is baie slank gebou, terwyl die uitgegroeide tierluislange egter 'n baie kragtige lyf het. Ten opsigte van die liggaamslengte en -massa is daar 'n duidelike geslagsdimorfisme teenwoordig: die wyfies is gemiddeld heelwat groter en swaarder as die mannetjies. Die kop is groot en swaar, byna twee maal so lank as wat dit breed is en matig van die nek onderskeibaar. Die sydelingse posisie van die oog skep 'n gesigsveld van 135º. Die kragtige grypstert maak by die wyfies sowat 12 % en by die mannetjies tot so 14 % van hul totale lengte uit. Die spore is by die mannetjies groter as by die wyfies. Die erflike eienskappe bestaan uit 36 diploïede chromosome (2n = 36), met 16 makrochromosome en 20 mikrochromosome.
Skubbe
By slange word na skubbe dikwels as skilde verwys. 'n Skild is 'n skub met 'n spesiale beskermende funksie.
Die aantal ventrale skilde (pensskilde) wissel na gelang van die individu tussen 245 en 270, die aantal rye rugskilde in die middellyf is gewoonlik tussen 58 en 73. Daar is 57 tot 83 pare subkoudale skilde (onderstertskubbe). Die anale skild is heel.
Bartolomeusnag
Bartolomeusnag (bloedbruidlof) was 'n grootskaalse uitwissing van Franse protestante (die Hugenote) in die nag van 23 op 24 Augustus 1572. In die loop van die daaropvolgende maande spoel 'n golf van geweld oor die hele Frankryk, waarin uiteindelik nagenoeg 20 000 Hugenote uitgemoor is.
Tierluislang
Kleur
Die helder grondkleur van die tierluislang is ligter langs die flanke af. Op die rug is daar 30 tot 38 groot, dikwels reghoekige, donker rugvlekke. Op die flanke wissel die groot donker vlekke op die rugpatroon van subspesie na subspesie. Die ligte pens is tot by die stert donker gespikkel. Op die kante van die kop loop daar 'n spitstoelopende, donker band wat vanaf die oog in die rigting van die neus loop. 'n Breë, swartrandige streep loop vanaf die oog tot onder die mondhoek. Dit begrens 'n keëlvormige donker vlek by die onderhelfte van die oog asook 'n wit area. Van die neus oor die oë tot by die nek loop 'n pylvormige bruin patroon met 'n ligte punt in die middel. Die kleurintensiteit van die pylpatroon wissel van subspesie.
Bartolomeusnag
Aanloop
Die toenemende invloed van die Hugenote-leier Gaspard de Coligny aan die Franse hof en die daaruit voortspruitende versoening tussen die vors en Protestantisme lei op 18 Augustus tot die troue van die Protestantse leier Hendrik van Navarre (die latere Hendrik IV van Frankryk) met Margaretha van Valois, jonger suster van koning Karel IX van Frankryk.
Tierluislang
Gebit
Die gebit bestaan uit dun, langwerpige tande wat deurgaans skerp en na die keel teruggebuig is en van die snoet na die keel toenemend kleiner word. Teen die middel van die boonste mondholte loop voor op die bokaak die verhemeltebeen en verder agtertoe die vlerkbeen parallel met mekaar. Simmetriesgesproke is daar aan elke kant 4 klein tussenkaaksbeen-, 18 tot 19 bokaak-, 6 verhemeltebeen-, 8 tot 10 vlerkbeen- en 16 tot 19 onderkaaktande. Die slang het dus altesaam tussen 104 en 116 tande.
Klassifikasie
By die egte luislange is die tierluislang volgens 'n molekulêrgenetiese ondersoek die nouste verwant aan die Afrika-rotsluislang.
Algiers
Algiers (Arabies: مدينة الجزائر, Berbers: دزاير, Frans: Alger) is die hoofstad en grootste stad van Algerië, 'n land in Noord-Afrika. Die stad beslaan 'n oppervlakte van 212,63 km² en het 'n bevolking van 2 195 051 in 2008 gehad. Dit lê in die noorde van die land, langs die kus van die Middellandse See.
Tierluislang
Klassifikasie
Oor die interne klassifikasie van die tierluislang heers daar vir oor die 200 jaar lank omstredenheid. Tans word twee subspesies erken: die Indiese luislang (Python molurus molurus) en die Birmaanse luislang (P. m. bivittatus) (Kuhl, 1820). Op grond van meer onlangse navorsing word beide vorme se spesiestatus bespreek. Die verspreidingsgebiede van beide subspesies oorvleuel met sekerheid in Noordoos-Indië, Nepal, Wes-Bhoetan, Suidwes-Bangladesj en moontlik ook in Noordwes-Birma. 'n Voldoende ondersoek oor die tierluislange in hierdie streke is nog uitstaande. Huidige waarnemings in Indië en Nepal toon egter dat die twee subspesies, in teenstelling met vroeë aannames, simpatries voorkom, soms selfs dieselfde habitats deel en nie met mekaar paar nie. Ook Jacobs et al. (2009) stel derhalwe voor dat beide vorme, ondersteun deur die twee kenmerkende morfologiese verskille van die skubbe by die sykante van die kop en die patrone op die bokant van die kop, elkeen afsonderlike spesiestatus as die Indiese luislang (Python molurus) en Birmaanse luislang (Python bivittatus) toegeken word.
James Bowie
James (Jim) Bowie (1796–1836) was 'n Amerikaanse avonturier wat in Kentucky gebore is. Bowie het help veg vir Texas se onafhanklikheid van Meksiko tydens die Texaanse Onafhanklikheidsoorlog. Hy was 'n mede-bevelvoerder in die slag van Alamo, waarin hy dan ook gesneuwel het.
Algiers
Die stad het 'n seehawe en 'n belangrike tekstiel- en leerindustrie. Daarnaas is dit veral 'n universiteitstad. Algiers bestaan uit twee dele: 'n moderne deel, wat aan die seekus gebou is, en die ou stad teen die steil heuwels.
Bartolomeusnag
Aanloop
Die hele Protestantse adel het vir die bruilof na die Katolieke Parys gekom en die vernaamste lede bly agterna in die stad om samesprekings met die koning te voer. Op 22 Augustus probeer iemand De Coligny, leier van die Hugenote, om die lewe bring. Hy verloor 'n vinger en een van sy elmboë word verbrysel, maar hy oorleef die aanslag. Gemoedere in albei godsdienstige kampe bereik egter kookpunt. Uit vrees vir 'n wraakaanval deur die Hugenote probeer Catharina de' Medici, moeder van die bruid en koning, en die radikaal Katolieke Hendrik de Guise die koning Karel IX oorhaal om die leiers van die Hugenote tereg te stel. Toe Karel IX uiteindelik, nadat hulle hom ure lank probeer oorhaal het, voor die druk swig, reageer hy met die dodelike uitspraak: "Maak hulle dood! Maar maak hulle almal dood! Sodat daar geeneen oorbly om my dit later te verwyt nie."
James Bowie
Die Bowie-mes is na hom vernoem, hoewel dit deur sy broer Rezin Bowie (1793–1841) ontwerp is. Dit is ’n groot mes met ’n lem wat ’n kurwe vorm.
Tierluislang
Skubbe
Die sesde of sewende bolipskild (supralabiale skild) grens direk aan die oogonderrand. By die Birmaanse luislang is die oog deur 'n hele ry onderoogskilde (subokulêre skilde) van die bolipskilde geskei.
Algiers
Algiers is in 944 deur Buluggin ibn Ziri gestig. Hy was die seun van die stigter van die Ziriden-dinastie.
Bartolomeusnag
Aanloop
Dié uitspraak gebruik Henrik de Guise dankbaar om nie net die Protestantse leiers om die lewe te bring nie, maar 'n algehele bloedbad van stapel te stuur wat in die vroeë oggendure van 24 Augustus begin. Eers word enkele vooraanstaande Hugenote vermoor, onder meer admiraal De Coligny, maar hierna breek onder die inwoners 'n hangpartytjie uit waartydens Protestante in die hele stad opgejaag en uitgemoor word.
Die slagting duur enkele dae lank, ondanks pogings van Karel IX om 'n einde daaraan te bring. In Parys is 2 000 Hugenote vermoor, maar in die daaropvolgende maande versprei die slagting oor die hele Frankryk en is na raming sowat 20 000 Hugenote vermoor.
Hendrik van Navarre bekeer hom noodgedwonge tot die Rooms-Katolisisme en word aan die hof gevange gehou, maar nadat hy in 1576 ontsnap, keer hy terug na die Calvinisme. Daarna breek opnuut 'n binnelandse godsdiensoorlog uit.
In 1598 vaardig Hendrik van Navarre, wat toe reeds amper nege jaar lank regeer as Hendrik IV, die Edik van Nantes uit. Dit verleen aan Hugenote die reg tot godsdiensvryheid en bring 'n einde aan die byna dertig jaar lange godsdiensoorlog. Aan die einde van dié oorlog het die Protestantse aandeel van die Franse bevolking van 30% tot 10% gedaal.
Reaksie in Rome
Pous Gregorius XIII laat na aanleiding van Bartolomeusnag die Te Deum sing en 'n triomfpenning munt.
Algiers
Etimologie
Die stadnaam is afgelei van Frans en Katalaans Alger, vanaf die Arabiese naam al-Jazāʾir (الجزائر), "die eilande". Dié naam verwys na die vier voormalige eilande wat voor die kus geleë was, voordat hulle in 1525 deel van die vasteland geword het. Al-Jazāʾir is op sy beurt afgelei van die stad se ouer naam Jazaʾir Banī Mazghanna (جزائر بني مزغانة), "die eilande van die seuns van Mazghana", gebruik deur vroeë Middeleeuse geograwe soos al-Idrisi en Yaqut al-Hamawi.
Tierluislang
Kleur
Die grondkleur is witterig, liggrys, gelerig of beige en onvolgroeide slange het dikwels 'n pienk glans. Luislange uit die bergwoude in Wes-Ghats, Assam en Sri Lanka is gewoonlik donkerder geteken as dié van die Dekkan-plato en die ooskus van Indië. Die groot beige tot kastaiingbruin rugvlekke is deur 'n fyn donker lyn omrand. Op die vasteland is die rugvlekke meestal omtrent reghoekig gevorm, terwyl hul in die besonder by slange van Sri Lanka dikwels 'n onreëlmatige vorm het.
Algiers
Etimologie
Die Antieke Grieke het na die stad verwys as Ikósion (Ἰκόσιον), wat onder Romeinse heerskappy as Icosium bekend was. Volgens die Grieke is dié naam afgelei van hul woord vir "twintig" (εἴκοσι, eíkosi), omdat die stad glo deur 20 metgeselle van Hercules gestig is, terwyl hy in die Atlasgebergte sy take verrig het.
Tierluislang
Kleur
Die smal flankvlekke is ronderig, driehoekig tot rombusvormig en toon dikwels 'n helder kern. Die pens is witterig, gelerig of ligoranje. Die pylvormige bruin patroon op die bokant van die kop is nog duidelik by onvolgroeide slange te sien, terwyl by die volgroeide slange dit kenmerkend van die snoetpunt na die oë heen verdof. By party individue verdwyn die pyl byna heeltemal en is dit nog slegs in die omgewing van die agterkop herkenbaar. Ongeag hul oorsprong kan die bokant van die kop vaalpienk van kleur wees. Die tong van hierdie subspesie is pienk.
Algiers
Etimologie
Algiers staan ook bekend as el-Behdja (البهجة, "Die vreugdevolle") of "Algiers die witte" (Alger la Blanche) weens sy witgekalkte geboue, wat vanaf die meer opstyg.
Tierluislang
Lengte
In Pakistan bereik Indiese luislange meestal 'n totale lengte van 2,4 tot 3 meter. In Indië word Indiese luislange gemiddeld 3 meter lank. Dit bevestig navorsing in 1990 in die Indiese Keoladeo Nasionale Park, waar Indiese luislange met 'n totale lengte van meer as 1,5 meter gemeet is. Uit hierdie 135 individue was die grootste 25% tussen 2,7 en 3,3 meter lank. Slegs twee eksemplare het byna 3,6 meter bereik. Weens die talryke verwarrings met die Birmaanse luislang in die verlede is die bevestigde gegewens oor die maksimumlengte van hierdie subspesie maar skaars. 'n Baie groot eksemplaar is uit Pakistan bekend van 4,6 meter en 52 kilogram.
Skubbe
Die oog word van die bolipskilde (supralabiale skilde) deur 'n aaneenlopende ry onderoogskilde (subokulêre skilde) geskei.
Kleur
Die Birmaanse luislang het oor die algemeen 'n donkerder patroon as die Indiese luislang. Die grondkleur wissel van ligbruin, geel tot grys skakerings. By die luislange van die vasteland is die donkerbruin tot rooibruin rugvlekke meestal reghoekig gevorm en swart omrand. Die breë, reghoekige flankvlekke het 'n bruin of groenbruin kleur en het 'n swart omranding. Die flankvlekke en die kantrande van die rugvlekke word ook omring deur 'n helder afsperring. Die pens is witgeel. Die groot, pylvormige bruin patroon op die bokant van die kop is kenmerkend duidelik gemerk. Hierdie punt strek gewoonlik tot by die snoetpunt. Die tong van hierdie subspesie is blouswart.
Die Soelawesiese bevolking se patroon is ietwat afwykend. Hierdie slange toon dikwels baie onreëlmatig gevormde, gedeeltelik verbrokkelde en verplaaste rugvlekke wat oogvlekke kan hê. Die rugvlekke is kenmerkend daarby heeltemal deur 'n duidelike, helder afsperring omring. Die flankvlekke van hierdie bevolking het ook plek-plek oogvlekke, wat andersins teen die Birmaanse luislang se aard is.
Lengte
Wildlewende Birmaanse luislange van die vasteland bereik gewoonlik 'n totale lengte van omtrent 3,7 meter. Slange van oor die 4 meter is seldsaam en dié van 5 meter word as buitengewoon beskou. Die langste Birmaanse luislang wat tot dusver wetenskaplik korrek opgeteken is, was 'n wyfie genaamd "Baby" wat 27 jaar in 'n private dieretuin in Gurnee, Illinois, gebly het. Ná die dood is 'n totale lengte van 5,74 meter (18 vt. 10 dm.) vasgestel. Aanmeldings van veel groter eksemplare het tot dusver in geen geval enige wetenskaplike toetse deurstaan nie. Birmaanse luislange van die Indonesiese eilande Java, Bali en Soelawesi is wesenlik kleiner (eilandverdwerging). Op Bali is die totale lengte van uitgegroeide slange gemiddeld 2 meter en die luislange in Soelawesi bereik 'n maksimumlengte van 2,4 meter.
Verspreiding
Die verspreidingsgebied van die Indiese luislange strek van Suidoos-Pakistan oor Indië en Sri Lanka tot by Nepal, Bhoetan en Bangladesj.
Die verspreiding van die Birmaanse luislange sluit by dié van Indiese luislange ooswaarts aan. Dit strek van Noordoos-Indië, Nepal, Wes-Bhoetan, Suidoos-Bangladesj oor Birma, Thailand, Kambodja, Laos, die noordelike deel van die Maleisiese Skiereiland, Viëtnam tot Suid-Sjina met 'n noordelike, geïsoleerde bevolking in die Sichuan-Bekken asook by Hainan. Verder suidwaarts is hulle afwesig op die eilande Borneo en Soematra. Eers ná hierdie opvallende verspreidingsleemte loop hul verspreiding voort op die eiland Java, Suid-Soelawesi en die Klein Soenda-eilande Bali en Soembawa.
In Noordoos-Indië, Nepal, Wes-Bhoetan, Suidwes-Bangladesj en moontlik ook in Noordwes-Birma oorvleuel die verspreiding van beide subspesies. Hulle woon hier in aangrensende habitats, op sommige plekke selfs dieselfde. In Bangladesj blyk die Birmaanse luislang veral langs die Brahmaputra voor te kom. In die Indiese luislang se oorheersende gebied in Indië en Nepal is onlangs bevolkings Birmaanse luislange ontdek: In Nepal naamlik in die Bardia Nasionale Park en in die Chitwan Nasionale Park, asook in die Sagarmatha-sone. Laasgenoemde loop suidwaarts na die Indiese Oos-Bihar oor. In Indië kry mens die Birmaanse luislang ook in die Corbett Nasionale Park, in Bhitarkanika Nasionale Park en in Suid-Kalkutta. Hoe groot die plaaslike verspreidingsgebiede van die Birmaanse luislang is en of hulle dalk gedeeltelik met mekaar kan verband hou is nog nie bekend nie.
Deur die onwettige vrylating van terrariumslange het daar sedert 1979 'n bevolking Birmaanse luislange in die Everglades in Florida ontstaan.
Habitat
Tierluislange bewoon 'n wye verskeidenheid habitats, waaronder die reënwoud, moesonwoud, bergwoud, newelwoud, galerywoud, wortelboomwoud, moerasland, kusvlakte, grasvlakte, seisoenale droë struikgewas tot by die klipperige, sanderige heuwelland. Die nabyheid van water is 'n voorvereiste. Die meeste tierluislange is onder 200 meter bo seespieël te vinde. In die Tam Dao-gebergte in Viëtnam kry mens hulle egter ook op 1 200 meter en in die enkele gematigde rododendron- en bamboesbosse van Nepal tot by 2 000 meter bo seevlak.
In dele van Indië waar al twee subspesies baie naby mekaar voorkom, word die Indiese luislang in die droëwoude en dorre, sanderige gebiede gevind, terwyl die Birmaanse luislang vogtige gebiede met waterlope en grasland bewoon. In vergelyking met die netluislang, wat deels dieselfde gebied in Suidoos-Asië bewoon, is die eise wat die Birmaanse luislang aan die direkte omgewingsvogtigheid stel, wesenlik laer. Voorts word tierluislange in teenstelling met netluislange algemeen as 'n kultuurvlugter beskryf. Naby en op landbougrond maak hy egter gereeld jag op knaagdiere. Ook in Hongkong en Thailand word die spesie sporadies in bewoonde gebiede gevind. Net so word ook in Indië herhaaldelik individue in woongebiede en dorpstuine aangetref. Op Bali bly die tierluislang selfs rondom die stad Gilimanuk. Hier bewoon hy tuine en agterplase en vang by geleentheid hoenders.
Gedrag
Ten spyte van sy reusegroot verspreidingsgebied en sy menigvuldigheid in party plekke binne hierdie area is daar maar min oor die gedrag van hierdie luislange bekend. Die tierluislang is oorwegend 'n grondslang, wat hom op die grond gemaklik tot vinnig en reguit kan voortbeweeg. As stadige, bobaas-klimdier hou die slang hom dikwels in die takke van bosse en bome, om goed gekamoefleer prooidiere te beloer. Die slange klim soms aansienlik hoog; in Suid-Indië is byvoorbeeld 'n Indiese luislang van 1,5 meter in 'n boomtop van 15 meter hoog waargeneem wat besig was om 'n vrugtevlermuis te vreet.
In gebiede met mere, riviere en ander waterliggame voer die verteenwoordigers van beide subspesies 'n semi-akwatiese bestaan. Hulle beweeg in die water baie vinniger en ratser as op land. Wanneer hy swem is die lyf heeltemal in die water gedompel, met net die snoetpunt wat uitsteek. Dikwels lê hulle ook ure lank gedeeltelik of heeltemal onderdompel by die vlak oewer. Daarby kan hulle tot 'n halfuur lank heeltemal onder water bly sonder om asem te haal, of net die neusgate bo die wateroppervlakte laat uitsteek. In teenstelling met die ewe waterliewende netluislang blyk die tierluislang die see te vermy.
As wegkruip- en lêplek verkies die subspesies onder andere: gate in die grond, rotsskeure, verlate soogdierwonings, termiethope, hol boomstamme, wortelboomruigte en lang gras.
'n Ondersoek oor Indiese luislange in die Noordwes-Indiese Keoladeo Nasionale Park toon dat hulle verkies om by temperature tussen 20 en 30ºC rond te beweeg. In die winter, vanaf middel Desember tot einde Januarie, verlaat hulle hul wegkruipplek slegs tydens die warm middagtyd om in die nabyheid vir tot 6 ure in die son te bak. Die soek na voedsel bly meestal agterweë. In die lente tussen Februarie en Maart, wanneer die mikroklimaat in die gate eintlik gunstiger is, is die tierluislange sowel bedags as snags aktief. Die rede hiervoor is paartyd. Vanaf April tot binne die somer is hulle op hul bedrywigste tydens sonsopkoms en aandskemering. Hulle vermy die middaghitte en die koel nag. Weens die toenemende hitte in die somer vermeerder hul aktiwiteit snags. Die gunstiger gemiddelde temperatuur in hierdie seisoen verminder die gebondenheid aan die vaste wegkruipplek en bevorder beweeglikheid. Tydens sterk hitte, veral gepaardgaande met lae humiditeit, verminder die aktiwiteit weer. Verkoelende skuilplekke raak dan belangriker.
In Noord-Pakistan, Noord-Indië en Noord-Birma hiberneer tierluislange oor die kouer maande meestal vanaf Desember tot Februarie. In die suidwestelike deel van die Jammu-provinsie kan dit selfs langer duur. Daarby verminder hulle hul metabolisme aansienlik. By oorwinteringsplekke onder klippe, blaarhope, in boomholtes of gate in die grond kan 'n mens baiekeer 'n hele paar individue saam aantref.
Tydens hul soektogte na prooi is veral die jonger tierluislange aktief. Tussen die wegkruipplek en die jaggebied lê daar soms 'n afstand van etlike kilometer. 'n Birmaanse luislangwyfie met 'n totale lengte van 2,7 meter is vir 24 dae deur middel van 'n opspoortoestel dopgehou. In hierdie tydperk word 'n fase van 'n uitgebreide soektog na kos, 'n periode van beperkte beweging tydens die vertering en 'n terugkeer na die jaggedrag opgeteken. Die slang het 'n gebied van 12,3 hektaar gedek en daarbinne aansienlik meer as 2,5 kilometer afgelê.
Baie groot tierluislange blyk om buite die paartyd eerder minder rond te beweeg. Hulle gaan bly gewoonlik in 'n ideale en prooiryke grondgebied met 'n goeie wegkruipplek. Deur middel van opsporingstoestelle kon daar in die Everglades bewys word dat 'n maatsoekende volgroeide mannetjie tydens die paartyd lang afstande aflê. Geslagsrype wyfies bly gemiddeld baie meer stasionêr. Volwasse tierluislange van albei geslagte wat op soek is na 'n geskikte habitat kan met 'n topsnelheid van meer as 2,4 kilometer per dag binne 2,5 maande op hul eie water- of landweë 60 kilometer aflê.
Daar is nog aansienlike leemtes in kennis oor die sosiale gedrag van die spesie. Op verskeie plekke in Indië deel etlike Indiese luislange deels regdeur die hele jaar hul wegkruipplekke met spesiegenote. In die Keoladeo Nasionale Park is 12 individue gelyktydig saam in 'n gat gevind.
In die Keoladeo Nasionale Park, wat gebrek het aan hol bome, rotsskeure of ander wegkruipplekke, is die Indiese luislang op die beskutte gate van die Indiese ystervark aangewese. Die luislange deel die meeste gate heel merkwaardig met die ystervarke; dit terwyl hierdie soogdiere gewoonlik die tierluislang se prooi is. In 'n gat is benewens 3 luislange ook 5 Indiese ystervarke en 350 bladneusvlermuise getel. 'n Moontlike verklaring vir hierdie verdraagsame saambly kan in die beperkte ruimte lê wat dit vir die luislang onmoontlik maak om die prooi te vang, versmoor en in te sluk.
Dieet
Stelselmatige navorsing oor die samestelling van die prooispektrum is tot dusver klaarblyklik nie gepubliseer nie. Terwyl voëls volgens 'n studie van Bhatt & Choudhury (1993) blykbaar die hoofvoedsel in die Keoladeo Nasionale Park is, dien soogdiere volgens Ernst & Zug (1996) as die hoofprooi op ander plekke. Die voedingswyse is waarskynlik aangepas tot die beskikbare prooi van die onderskeie habitats asook tot die jaarlikse fluktuasies weens knaagdier- en voëlmigrasies.
As 'n lokvaljagter verkies die luislang om hom van sy prooi in die takke of in die water te versteek. Sodra die tierluislang 'n prooidier gewaar, beweeg hy stadig daarnatoe en wikkel dan dikwels tipies sy stert. Blitssnel word die slagoffer oorweldig, omwikkel en in 'n luislang se kenmerkende greep verstik. Indien nodig kan die wurggreep vir meer as 'n uur volgehou word. Na gelang van die grootte van die prooidier kan die insluk etlike ure duur. Terwyl klein prooidiertjies dikwels binne 'n week verteer word, het dit vir 'n Birmaanse luislang met 'n totale lengte van meer as 5 meter in Tierpark Berlin 23 dae geneem om 'n 25 kilogram vark te verteer.
Laboratoriumondersoeke na jong Birmaanse luislange het getoon dat hul hartspiere tydens die vertering van 'n groot prooidier tot 40% kan vergroot. Die maksimumvergroting van die hartselle (hipertrofie) word deur stygende aangehegte kontraktiele (saamtrekbare) proteïene in die spierveseltjies (miofibril) reeds ná 48 uur bereik. Hierdie effek dra tot 'n energiedoeltreffender, stygende hartuitset by, sodat vertering vinniger kan plaasvind.
Die spysverteringskanaal pas ook by die vertering aan. So word die dundermslymvlies twee dae ná voeding tot drie keer so groot. Ná omtrent 'n week krimp dit weer terug tot sy normale grootte. Die verteringsproses benodig tot 35% van die prooidier se opgebergde energie.
Voortplanting
Daar is weinig oor die slang se voortplanting in die natuur bekend. In Noord-Indië kom die slangpare in die kouer maande tussen Desember en Februarie in 'n gemeenskaplike winterslaapplek bymekaar. Ten spyte van die laer temperature en vertraagde metabolisme, slaag paring in hierdie tyd wel. Langs die Ganges-bekken word die hofmakery en kopulasie ook tydens die oorwintering tussen einde Desember tot middel Februarie waargeneem. In die Noordwes-Indiese Keoladeo Nasionale Park geskied die paartyd van die Indiese luislang in die tweede helfte van die kouer seisoen, tussen middel Februarie tot Maart. In hierdie tydperk bly voedselinname byna heeltemal agterweë. Wanneer die wyfie gereed is om te paar, word die mannetjie deur 'n bruin, vloeibare feromoon wat by die kloaak uitgeskei word nadergelok. Na die agtervolging- en toenaderingstadium kruip die mannetjie oor die wyfie, druk met sy kop teen haar en begin dan met sy spore haar te krap. Die geprikkelde wyfie lig dan haar stert op. Nou kan die tierluislangmannetjie een van sy tweelobbige, afgeplatte hemipenes by die kloaak van die wyfie laat ingaan. Die kopulasie duur in gevangenskap tussen tien minute en sewe ure en word in die komende dae, soms selfs maande, meermaal herhaal. In die natuur is daar nog niks bekend omtrent die wisselwerking tussen die luislangmannetjies gedurende die paartyd nie. In die gevangenskap word die tierluislangmannetjies in hierdie tyd gedeeltelik territoriaal en raak by skyngevegte betrokke. Wanneer twee mededingers op mekaar afkom, beruik hulle mekaar met die tong eerste, dan begin hulle bo-oor mekaar te kruip. Omtrent die voorste derde van hul lywe word opgelig, sodat hulle om mekaar kan kronkel en grond toe probeer druk. As daar nie een tot onderwerping gedwing word nie, ontaard die bakleiery in hewige krappe met die spore en uiteindelik kwaai byte wat toegedien word.
In Middel-Indië duur die dragtigheid 2 tot 4 maande. In die middel van die warm seisoen omtrent in Meimaand soek die wyfie 'n broeiplek. Hierdie nes bestaan uit 'n ongestoorde wegkruipplek onder 'n hoop takke en blare, 'n hol boom, 'n termiethoop of 'n onbewoonde gat. Afhangende van die grootte en toestand van die wyfie word gemiddeld 8 tot 30 eiers gelê. In Noord-Indië is al 'n rekord van 107 eiers gelê. Die eiers, met sagte wit doppe, is 74-125 x 50-66 millimeter en weeg 140-270 gram. Die saamgekleefde eiers word deur die wyfie omwikkel en beskerm. Deur die omwikkeling word die vogtigheid en hitte gereguleer. Daarby kan die tierluislangwyfie deur middel van spierbewing die temperatuur met tot 7,3 ºC verhoog. Dit maak die onderhoud van die broeisel in kouer streke teen die optimale broeitemperatuur van 30,5 ºC moontlik. In die reël eet die wyfie nie tydens die broeityd nie en verlaat ook nie die nes nie.
Vars eierdoppe en pasuitgebroeide luislangetjies word in die Indiese Keoladeo Nasionale Park teen einde Julie tot vroeg Augustus gevind. Daarna duur die broeityd omtrent 2 maande. In Suidwes-Birma broei die luislangetjies reeds in Junie uit, omdat die voortplantingseisoen hier heelwat vroeër begin. Die pasuitgebroeide luislangetjies is van nou af op hul eie aangewese. In die grootste deel van die verspreidingsgebied is elkeen nou tussen 40 en 60 sentimeter lank en weeg 80 tot 150 gram. Die kleintjies van die Soelawesiese dwergvorm is elkeen egter net 30 tot 35 sentimeter lank. Die tierluislange bereik geslagsrypheid vanaf ongeveer drie jaar.
In die Artis-dieretuin in Amsterdam het 'n Birmaanse luislangwyfie, onder die permanente afwesigheid van mannetjies, vir vyf agtereenvolgende jare vrugbare eiers gelê. 'n DNS-ontleding van die nuwe vroulike nakomelinge het aan die lig gebring dat hul erflike eienskappe met dié van die moeder identies is. Die luislangetjies kon dus nie deur bevrugting ontstaan het nie, maar deur partenogenese (maagdelike voortplanting). Dit kom selde by reptiele voor en by ander luislangsoorte is dit tot dusver onbekend.
Ouderdom en lewensverwagting
Inligting oor die gemiddelde en maksimumouderdom van vrylewende individue is onbekend. Daar word egter aangeneem dat tierluislange in die natuur onder gunstige omstandighede meer as 30 jaar oud word. In gevangenskap word 'n gemiddelde ouderdom van 25 jaar bereik. Die rekord lê by 34 jaar.
Roofvyande
Afgesien van die mens het die tierluislang veral in sy onvolgroeide stadium baie vyande. Hiertoe behoort byvoorbeeld koningkobras, Indiese igneumons (muishonde), roofkatte soos die tier en luiperd, bere, verskeie uile, asook enkele valksoorte soos die swartwou. Van die nesrowers sluit onder andere die Bengaalse likkewaan (Varanus bengalensis) in.
Bedreiging en bevolking
Die kommersiële uitbuiting van die tierluislang vir die leernywerheid het in baie lande binne sy verspreidingsgebied tot 'n aansienlike bevolkingsafname gelei. In Indië en Bangladesj was die tierluislang omstreeks 1900 nog volop en wydverspreid. Toe volg 'n oormatige jagbedrywigheid vir meer as 'n halfeeu lank, waar uit Indië jaarliks tot 15 000 velle na Japan, Europa en die VSA uitgevoer is. In die meeste gebiede het dit tot 'n massiewe afname in bevolking en in baie plekke selfs tot totale uitroeiing gelei. In 1977 word die uitvoer van hierdie slang uit Indië onwettig verklaar. Die onwettige handel duur egter vandag nog voort. Tans word die tierluislang in Indië nog selde buitekant sy bewarea gevind. In Bangladesj is hy tot 'n paar gebiede in die suidooste beperk.
In Thailand, Laos, Kambodja en Viëtnam was die tierluislang in die 1970er jare nog wydverspreid en relatief volop. Die benutting van die slang vir die leerindustrie ontplof egter in die volgende paar jaar en bereik in 1985 sy spitswaarde met 189 068 velle wat amptelik uit hierdie lande uitgevoer is. Die internasionale handel in lewendige tierluislange bereik in hierdie jaar ook sy hoogtepunt met 25 000 diere. In 1985 word in Thailand ter beskerming van die tierluislang 'n handelsbeperking afgedwing, waar slegs 20 000 velle per jaar uitgevoer mag word. Dit het eenvoudig onwettige handel tot gevolg gehad. In 1990 was die tierluislangvelle uit Thailand gemiddeld slegs 2 meter lank, wat 'n duidelike teken was dat die getal vrugbare slange grootliks uitgedun moes wees. Teen 2003 sou die tierluislang se getalle in sekere dele van Thailand weer vermeerder het. In Laos, Kambodja en Viëtnam is die leerindustrie vandag steeds beduidend en in wese deels verantwoordelik vir die voortdurende afname in die slangbevolking.
Die handel in tierluislangvelle en hul galblase het ook dekades lank in Indonesië gebloei. Dit het gelei tot 'n bedreigende vermindering van hierdie reeds seldsame slangsoort. In 1978 gryp die regering in en plaas die tierluislang onder beskerming. Sedertdien word prakties geen uitvoerpermitte meer uitgereik nie.
Die uitgebreide afkap van woude, veldbrande en gronderosie is in tierluislanghabitats 'n toenemende probleem. Ook die toenemende stedelike en landbou-uitbreiding van 'n konstant groeiende menslike bevolking beperk sy lewensruimte al hoe meer. Dit lei alles tot die krimping, isolasie en uiteindelik die uitwissing van die enkele, afgesonderde luislangbevolkings. Habitatsverlies is in Pakistan, Nepal en Sri Lanka die hoofoorsaak vir die vermindering van die tierluislange, omdat 'n beduidende luislanghandel nog nooit in hierdie lande bestaan het nie. Daarom is die slang in Pakistan eers in 1990 as bedreig verklaar. In Nepal word die tierluislang as kwesbaar gereken en nog slegs in die Chitwan Nasionale Park opgemerk. Op Sri Lanka word sy habitat toenemend beperk tot die ongerepte oerwoud.
Die Konvensie oor Internasionale Handel in Bedreigde Spesies (CITES) beskou die Indiese luislang as regstreeks bedreig; hy is gelys in Bylae I en is onderhewig aan handelsbeperkings. Vrylewende Birmaanse luislangbevolkings het beskerming nodig, is gelys in Bylae II en word uitvoerbeperkings opgelê. Die IUBN verklaar die spesie gevoelig (near threatened).
Tierluislange as indringerspesie
In die Everglades, in die VSA-deelstaat Florida, is Birmaanse tierluislange onwettig losgelaat en sedert 1979 kon hul daar ook gevestig raak. Veral vanaf 2001 was daar 'n aansienlike toename aangeteken; in 2007 is die aantal slange reeds op 30 500 geskat. Die slange word as 'n bedreiging vir die inheemse diere beskou, byvoorbeeld vir die voskatte (bobcat), buidelrotte, Amerikaanse duikertjies (Podilymbus podiceps), witibisse (Eudocimus albus) en die koerlan (Aramus guarauna). Klein tot middelgrootte Mississippi-alligators word ook gevang. So is binne 'n dooie 3,86 meter tierluislang 'n 2,10 meter alligator gevind. Andersyds word kleiner tierluislangetjies ook deur alligators opgevreet.
Gedrag teenoor mense
Die wildlewende tierluislang is selde aggressief. As hy skrik of versteur word, sal hy waarskuwend sis en so gou moontlik probeer vlug en wegkruip. Eers by groot verontrusting sal hy hom met kragtige, pynlike afwerende byte verdedig. Slegs enkele luislange word vinnig kwaad en gaan direk op die aanval uit selfverdediging oor. Dit geld in die besonder vir enkele individue van Sri Lanka en Soelawesi. Die tierluislange wat in die wildernis lewe word dikwels daarvan beskuldig dat hulle mense aangeval of gedood het. Gewoonlik babas of kindertjies sonder toesig sou in die verspreidingsgebied die slagoffer geword het. Daar is egter geen betroubare bewyse hiervoor nie. Bevestigde sterftes is bekend in die VSA, waar dan en wan volwasse persone deur hul troetelslang versmoor word. Die oorsaak was altyd nalatige hantering, wat die jaginstink by die luislang kon opgewek het.
Kultureel
Reeds by die vroeë Indiese kulture benut priesteresse die rustige temperament van die Indiese luislang vir hul slangdanse. Hierdie slange is jonk gevang en in die tempels in vasstaande mandjies versorg. Deur voortdurende kontak met die mens word hul neiging om te byt afgeleer. Ook later het baie van die voormalige Indiese vorstestate in hul koninklike howe tierluislange aangehou as beskermers van die heerserfamilie. In die laat 19de en vroeë 20ste eeu behang slangbesweerders en Indiese fakirs hulself ook graag met tierluislange. Vandag in Indië is die beswering, besit of doodmaak van hierdie slange, wat deur uitsterwing bedreig word, verbode. Die vonnis beloop 'n boete en tot ses jaar gevangenisstraf.
Oor die eeue heen word in baie lande van Suidoos-Asië tierluislangvleis geëet. Daarby is die tierluislangingewande ook baie belangrik in veral die tradisionele Sjinese medisyne. Ook in die leerindustrie in baie Suidoos-Asiatiese lande, wat as bedryf nie geringgeskat moet word nie, skep die tierluislang werk vir die professionele jagter, leerlooier en handelaar. Boere wat op hul grond toevallig op 'n tierluislang afkom, benut hom ook as bykomende inkomste. Daarbenewens is daar oor die laaste 20 jaar in baie Asiatiese lande, veral in Suidoos-Asië, tier- en netluislangplase begin. Naas die benutting in die leernywerheid word die vleis ook as lekkerny verkoop. Veral tierluislangvleis uit Viëtnam word tans in die Europese Unie ingevoer.
Die tierluislang word meestal nie deur die mense van Suidoos-Asië gevrees nie en as medeskepsel behandel. In party plekke word hierdie slange selfs verwelkom. Die boere word toenemend bewus dat die tierluislange 'n belangrike funksie vervul deur die uitroei van knaagdiere op landbougrond.
In Europa is tierluislange al vir baie lank gewilde diere. Sedert die Toring van Londen met sy koninklike versameling wilde en gevaarlike diere sy deure in 1245 geopen het, word hier al hoe meer tierluislange uit Indië en Sri Lanka ten toon gestel. In 1829 is die eerste nageslag byna reeds geteel. In die Jardin des Plantes in Parys kon daar in 1842 aan die hand van 'n broeiende Birmaanse luislangwyfie vir die eerste keer die spierbewing en die gevolglike temperatuurverhoging bestudeer word. In die laat 19de eeu was hierdie indrukwekkende eksotiese slange in byna elke paleis en park se menagerie te vinde. 'n Tyd lank dien hierdie luislange ook in slangvertonings in die sirkus en variété as besienswaardigheid.
Tans bly die tierluislang by privaateienaars in Europa en die VSA 'n groot gewildheid. Ten spyte van sy grootte word veral die Birmaanse luislang weens sy aantreklike patrone en sy heel rustige temperament graag aangehou en geteel. Daar word baie kleurmutasies van die Birmaanse luislang geteel. Daar bestaan ook kruisings tussen die Indiese en Birmaanse luislang, tierluislang en netluislang, tierluislang en koningsluislang asook die tierluislang en Afrika-rotsluislang of Suider-Afrikaanse luislang wat in gevangenskap geteel word.
Ancorina alba
Ancorina alba is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ancorina en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1986 deur Alcolado & Gotera.
Noorse boskat
Die Noorse boskat (Noors: Norsk skogkatt; Engels: Norwegian Forest Cat) is ’n langharige katras inheems aan Noord-Europa.
Geskiedenis
Die Noorse boskat is aangepas om te oorleef in die koue weer van Noorweë. Hy kan moontlik afstam van swart en wit korthaarkatte wat ná 1 000 nC deur Wikings van Brittanje gebring is en langhaarkatte wat deur die Kruisvaarders gebring is. Hierdie katte kon met plaas- en wilde katte gepaar het en moontlik so in die moderne Noorse boskat ontwikkel het.
Die Siberiese kat en Turkse angora, langhaarkatte van onderskeidelik Rusland en Turkye, kan ook voorvaders van die ras wees. Noorse legendes verwys na die "Skogkatt" as ’n sprokiekat wat in die berge woon en hoë kranse kan uitklim. Aangesien die Noorse boskat ’n baie goeie klimmer is, glo die skrywer Claire Bessant dat die Skogkatt die Noorse boskat kan wees. Omdat hulle goeie jagters is, is hulle later op Noorse plase gebruik.
In 1938 is die eerste klub vir die Noorse boskat gestig. Hul beweging om die ras te bewaar is in die Tweede Wêreldoorlog onderbreek en amper in die wiele gery toe die kat byna uitgewis is weens teling met ander langhaarkatte. Aangesien die kat eers in die 1970's van Noorweë na ander dele van Europa versprei het, is dit toe eers deur die Europese vereniging Fédération Internationale Féline geregistreer. In 1989 is dit in Brittanje as ’n ras erken en eers in 1994 deur die Amerikaanse Cat Fanciers' Association.
Beskrywing
Die kat se pels is aangepas by baie koue toestande. Die boonste laag bestaan uit lang, blink hare wat water uithou en ’n wollerige onderlaag vir isolasie. Dit is ’n groot, sterk kat – baie soos die Maine Coon – met lang bene, ’n wollerige stert en stewige lyf. Hulle het sterk pote en kan dus goed klim.
Die oë is amandelvormig en sit skuins. Dit kan enige kleur wees. Alle pelskleure word aanvaar buiten sjokoladebruin, lila, vaalbruin en kaneel.
Thelma Grigg
Thelma Grigg is 'n Australiese aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente That Certain Something (1941), Bush Christmas (1947), Train of Events (1949), en The Lady Craved Excitement (1950).
Vestfold
duimnael|Wapen van Vestfold
Vestfold is 'n Noorse provinsie (fylke) wat aan Buskerud en Telemark grens. Dit is Noorweë se tweede kleinste provinsie. Die provinsie is aan die Oslofjord geleë. Sy bevolking beloop 4,7 % van die totale bevolking van Noorweë. Die administratiewe sentrum is Tønsberg.
Brooks Wheelan
Brooks Wheelan is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Random Tropical Paradise (2017) en in die televisiereekse Saturday Night Live (1975), Hawaii Five-0 (2010), en Big Hero 6 The Series (2017).
1. FC Bad Kötzting
1. FC Bad Kötzting is 'n sokkerklub uit Bad Kötzting in die deelstaat Beiere in Duitsland.
Die klub is op 5 Mei 1921 gestig as ''1. FC Kötzting en het tot in 1990, toe daar gepromoveer is na die Beierese Landesliga'', in die laer ligas meegeding. Op 12 Mei 2006 is die klub herdoop na ''1. FC Bad Kötzting''. Die klub se grootste prestasie was om promosie te kry na die Oberliga Beiere in 2004.
26 Junie
26 Junie is die 177ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (178ste in skrikkeljare). Daar volg nog 188 dae in die res van die jaar.
Hordaland
duimnael|Wapen van Hordaland
Hordaland is 'n Noorse provinsie (fylke) wat in die noorde aan Sogn og Fjordane, Buskerud en Telemark in die ooste en Rogaland in die suide grens.
Ebbe Dommisse (predikant)
Ds. Ebbe Dommisse (Piketberg, 9 September 1871 – Caledon, 19 September 1936) was ’n predikant in drie gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk.
Opleiding
regs|320px|duimnael|Maties se eerste rugbyspan van 1896 wat die eerste keer die Groot Uitdaagbeker gewen het. Minstens agt tokkelokke (teologiese studente) was deel van dié span. Ebbe Dommisse sit links in die voorste ry en C.D. Murray langs hom. [[Herman van Broekhuizen sit tweede van links in die middelste ry. J.M. Hofmeyr, die kaptein, sit in die middel met die bal op sy skoot, Pieter de Waal staan tweede van links agter, C.A. Neethling staan derde van links en P.K. Albertyn, vierde van links. M.S. Daneel sit links in die middelste ry en C.V. Nel heel regs.]]
Hordaland
Hordaland bestaan uit die distrikte Hardanger, Midhordland, Nordhordland, Sunnhordland en Voss. Midhordland en Nordhordland vorm gesamentlik die distrik Bergen og Omland wat uit Bergen en 17 ander munisipaliteite op Strielandet bestaan. Die administratiewe sentrum van Hordaland is Bergen, Noorweë se tweede grootste stad. Die twee ander stede in die provinsie is Leirvik en Odda.
Ebbe Dommisse (predikant)
Opleiding
duimnael|links|320px|Die Holy Brigade, in 1896 die Victoria-kollege se heel eerste rugbytoerspan, so genoem omdat hulle nooit 'n druppel drank oor hul lippe laat gaan het nie. Agter: D. Kloppers, [[Cornelis Nel|C.V. Nel, P.A. Bergh, H.D. van Broekhuizen, Paul de Waal, P.K. Albertyn, A.L. Hofmeyr, Ebbe Dommisse, C.A. Neethling, H.R. Kemsley. Middel: M.S. Daneel, H.J. Bergh, J.M. Hofmeyr (kaptein), D. Morkel, G. Chapman. Voor: A.M. McGregor, Piet de Vos, C. Gonin, P.A.M. de Vos.]]