cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sparrow Mkonto
Politieke lewe
Mkonto het werk by 'n depot van die Suid-Afrikaanse Spoorweë en Hawens in Cradock gekry. Hier het hy by die vakbond vir spoorwegwerkers aangesluit. Sy werk by die vakbond het die aandag getrek van die veiligheidspolisie, wat met sy werkgewers saamgesweer het om hom op vals klagtes af te dank. Hy is in 1983 uit sy werk ontslaan omdat hy daarvan beskuldig is dat hy 'n kommunis was wat politieke vergaderings tydens werksure gereël het. Sy vrou is ook uit haar werk by 'n haarsalon ontslaan onder die voorwendsel dat haar man 'n kommunis was.
In 1983 is die Cradock-belastingbetalersvereniging (CRADORA) gestig wat hom beywer het vir die regte van inwoners om te onderhandel teen onregverdige verhogings in huurgeld. Die organisasie was verbonde aan die United Democratic Front. Mkonto het 'n senior ampsdraer vir CRADORA geword, asook die voorsitter van die Broad Forum, wat bestaan het uit CRADORA-bestuurders en leiers van ander organisasies in Lingelihle.
Mkonto is by verskeie geleenthede na die Cradock-veiligheidspolisie se hoofkantoor geneem waar hy aangerand en daarna vrygelaat is. Hy het 'n klag teen die veiligheidspolisie ingedien, maar dit is nooit ondersoek nie. Tydens die Vryheidsmanifes-vieringe op 26 Junie 1983 in die Lingelihle-gemeenskapsaal het Mkonto namens CRADORA gepraat en sy toespraak toegespits op die toekoms van die nuwe Suid-Afrika, wat die regte op grond en die regte vergoeding van werkers vir hul arbeid sal respekteer.
Dood en eerbewyse
In 2006 het die Presidensie van Suid-Afrika aan hom die Orde van Luthuli, silwer, toegeken vir ’n "uitstekende bydrae en die toewyding van sy lewe aan 'n vrye, regverdige en demokratiese Suid-Afrika".
'n Gedenkteken is opgerig ter ere van die Cradock-4.
Nagadder
Die nagadder (Causus rhombeatus) is 'n slang wat in sub-Sahara Afrika voorkom. Die slang se gif veroorsaak aansienlik pyn, maar is nie dodelik vir die mens nie.
Nagadders jag snags en vreet veral paddas en brulpaddas. Mense wat in die nag kaalvoet loop word soms gepik. Die slang het groot gifkliere vergeleke met ander slange van dieselfde grootte. Hoewel dit dus groot volumes gif produseer, is dit nie besonder giftig nie. Die gif veroorsaak pyn, swelling en minimale nekrose, maar die simptome verdwyn gewoonlik na 2 tot 3 dae.
Solitaire
Solitaire is 'n rusplek op die C14-roete naby die dunbevolkte gebied van die Namib-Naukluft Nasionale Park in die suidweste van Namibië. Die dorp het minder as honderd inwoners. Solitaire was vir jare lank die enigste vulstasie tussen die duine van Sossusvlei en die hoofpad na die Namibiese hoofstad, Windhoek. Dit is steeds die enigste petrolstasie tussen Sossusvlei en die kus van Walvisbaai.
Phunga kaGumede
Phunga kaGumede was 'n Zoeloekoning in die 18de eeu. Hy was die seun van Gumede kaZulu. Hy is volgens oorlewering deur sy tweelingbroer, Mageba kaGumede, opgevolg.
Solitaire
By die vulstasie is 'n winkeltjie en 'n restaurant, en meer onlangs is 'n motel geopen. Die motel is opgerig nadat die plek in die Lonely Planet ('n reisgids) opgeneem is en skielik onder toeriste gewild geraak het.
Iserlohn
Iserlohn (Wesfalies: Iserlauhn, vanaf Middelnederduits: îse(r)n-lô(ch) "ysterwoud") is 'n stad in Noordryn-Wesfale in die weste van Duitsland, met 'n bevolking van 93 799 op 31 Desember 2012 en 'n oppervlakte van 125,51 km². Iserlohn is net oos van Hagen geleë en is die grootste stad in die distrik Märkischer Kreis.
Ringbuffer
'n Ringbuffer of ringtou is 'n datastruktuur wat gebruik maak van 'n enkele buffer van 'n vaste grootte asof hy kop-aan-kop verbind is. Hierdie struktuur leen homself daartoe om datastrome te buffer.
Gebruike
Die nuttige eienskap van 'n ringbuffer is dat dit nie nodig is om sy elemente rond te skuif wanneer een verbruik word nie. As 'n buffer wat nié 'n ringbuffer is nie gebruik sou word, sou dit nodig wees om alle elemente te skuif wanneer een verbruik word. Met ander woorde is die ringbuffer goed geskik as 'n FIFO-buffer (eerste-in-eerste-uit of EIEU), terwyl 'n gewone buffer wat nie 'n ring is nie, goed geskik is as 'n LIFO-buffer (laaste-in-laaste-uit of LILU).
Die opstel van 'n buffer is 'n goeie implementeringstrategie vir 'n tou met 'n vaste maksimumgrootte. As 'n maksimumgrootte daargestel word vir 'n tou is 'n ringbuffer 'n ideale implementasie daarvan; alle toubewerkings voer uit in konstante tyd. Om 'n ringbuffer te vergroot benodig egter dat geheue geskuif word, wat relatief duur is. Vir arbitrêre toue kan 'n geskakelde lys dalk eerder gebruik word. 'n Moontlike voordeel van 'n ringbuffer bo 'n geskakelde lys is dat die ringbufer se geheue aaneenlopend is, wat beter geheuelokaliteit kan bied.
In sommige situasies kan 'n oorskrywende ringbuffer gebruik word, bv. in multimedia. As die buffer gebruik word as die begrensde buffer in die produsent-verbruiker-probleem is dit waarskynlik wenslik vir die produsent (bv. 'n klankgenerator) om ou data te oorskryf as die verbruiker (bv. die klankkaart) tydelik nie kan bybly nie. Verder werk die LZ77-familie van verlieslose saampersalgoritmes met die aanname dat stringe wat meer onlangs in 'n datastroom gesien is, met hoër waarskynlikheid binnekort in die stroom sal voorkom. Implementasies stoor die mees onlangse data in 'n ringbuffer.
Hoe dit werk
'n Ringbuffer begin aanvanklik leeg met 'n voorafbepaalde lengte. As voorbeeld, hier is 'n buffer met 7 elemente:
Kom ons neem aan dat 'n 1 na die middel van die buffer geskryf word (die presiese beginposisie maak nie saak in 'n ringbuffer nie):
Sê dat nog twee elemente bygevoeg word — 2 en 3 — wat ná die 1 bygevoeg word:
As twee elemente dan uit die buffer verwyder word, word die twee oudste waardes in die buffer verwyder. Die twee elemente wat verwyder word, is in hierdie geval 1 en 2, wat slegs 3 agter laat in die buffer:
'n Gevolg van die ringbuffer is dat wanneer hy vol is en 'n daaropvolgende invoeging gedoen word, hy begin om die oudste data te oorskryf. In hierdie geval word twee nuwe elemente — A en B — bygevoeg en hulle oorskryf die 3 en die 4:
Andersins kan die roetines wat die buffer onderhou, keer dat die data oorskryf word en 'n fout lewer of 'n programuitsondering lewer. Of data oorskryf word of nie kom neer op die semantiek van die bufferroetines of die toepassing wat die ringbuffer gebruik.
Dysselsdorp
Dysselsdorp is 'n dorpie in die Klein Karoo, ongeveer 30 kilometer van Oudtshoorn teen die voet van die Kammanassieberge. Die N12 nasionale pad gaan naby Dysselsdorp verby.
Ringbuffer
Hoe dit werk
Laastens, as daar nou twee elemente verwyder word, is dit nie 3 en 4 wat gelewer word nie, maar 5 en 6 omdat A en B die 3 en die 4 oorskryf het. Dit laat die buffer met:
Dysselsdorp
Die dorp is in 1838 as 'n sendingstasie deur die Londense Sendinggenootskap gestig. In 1877 is die ongeveer 1,5 hektaar deur John X. Merriman in vrypag aan die 148 inwonerfamilies toegestaan. Die dorp, met bevolking van ongeveer 12 000, word tot vandag toe nog hoofsaaklik deur afstammelinge van voormalige slawe en mense van gemengde rasseafkoms besit en bewoon.
Daar is 'n klein Katolieke kapel op 'n steil heuwel aan die suidekant van die dorp.
Stad Kaapstad Metropolitaanse Munisipaliteit
Die Stad Kaapstad Metropolitaanse Munisipaliteit is 'n een van die agt metropolitaanse munisipaliteite in Suid-Afrika.
Geografie
Die munisipaliteit beslaan 'n oppervlakte van 2455 km².
Volgens die 2011-sensus word die munisipaliteit as volg verdeel:
Ringbuffer
Implementasie van die ringbuffer
'n Ringbuffer kan geïmplementeer word met vier wysers, of twee wysers en twee heelgetalle:
Hierdie beeld wys 'n buffer wat gedeeltelik vol is:
Hierdie beeld wys 'n vol buffer met vier elemente (getalle 1 tot 4) wat oorskryf is:
Wanneer 'n element oorskryf word, word die beginwyser aangeskuif na die volgende element.
As die volle kapasiteit van die buffer gebruik word in 'n wysergebaseerde implementasie, kan daar nie met die begin- en eindindekse bepaal word of die buffer vol of leeg is nie. Daar moet dus hiervoor 'n verdere meganisme geïmplementeer word om hiervoor te toets. 'n Algemene manier om dit die hoof te bied wanneer twee wysers gebruik word, is om slegs (grootte - 1) items in die buffer toe te laat. Wanneer die twee wysers gelyk is, is die buffer leeg, en wanneer die eindwyser een minder is as die beginwyser, is die buffer vol.
Waar die buffer daarenteen ontwerp word om tred te hou van die aantal elemente is 'n toets vir leegheid bloot 'n toets vir
en 'n toets vir volheid behels bloot om te toets of gelyk is aan die kapasiteit.
Die aanskuif en terugsksuif van die wysers van die ringbuffer word gedoen in sagteware met die volgende modulusberekenings: skuif_adres_een_aan = (adres + 1) % lengte
skuif_adres_een_terug = (adres + lengte -1) % lengte Let wel: die byvoeging van die lengte by die terugskuifbewerking is nodig om negatiewe resultate te verhoed en sodat die eindadres van die ringbuffer korrek oorrol na die begin.
(471325) 2011 KT19
(met die bynaam Niku) is ’n Trans-Neptunus-voorwerp in ’n wentelbaan om die Son met ’n ongewone helling van 110 grade in ’n retrograde rigting.
Michiel van Breda
Michiel van Breda (12 Augustus 1775 - 12 Augustus 1847) was die eerste burgemeester van Kaapstad, 'n lid van die Kaapse Wetgewende Vergadering en is ook bekend as die vader van die merinobedryf. Bredasdorp is amptelik in 1838 deur hom gestig. Van Breda was burgemeester van Kaapstad van 1840–1844.
(471325) 2011 KT19
Besonderhede
Die voorwerp is in 2015 ontdek en die ontdekking is in Augustus 2016 aangekondig deur ’n span sterrekundiges wat die Pan-STARRS-teleskoop gebruik het. Dit is gou verbind met ’n veronderstelde prograde sentour,, wat verlore gegaan het. is deel van ’n groep voorwerpe wat in ’n hoogs ongewone wentelbaan om die Son beweeg. Die rede vir hierdie ongewone wentelbane was in Augustus 2016 nog onbekend.
Die wentelbaaneienskappe van is vergelyk met dié van 2008 KV42 (ook bekend as Drac). Dit lyk of hul wentelbane en dié van vier ander voorwerpe op dieselfde vlak voorkom, met drie in prograde en drie in retrograde bane. Die moontlikheid dat hierdie ooreenkoms toevallig is, is 0,016%. Hierdie wentelbane behoort oor ’n paar miljoen jaar uit dié gedeelde vlak te beweeg, aangesien die presessie van prograde en retrograde wentelbane in teenoorgestelde rigtings geskied. Geen simulasies, ook dié wat die hipotetiese Planeet Nege insluit, kon hierdie oplyning oplewer nie.
Michiel van Breda
Sy seun was Dirk Gysbert van Breda, ook 'n latere burgemeester van Kaapstad.
NG gemeente Bethlehem-Wes
duimnael|links|320px|[[Wynand Louw het die kerkgebou ontwerp wat 18 Februarie 1931 ingewy is.]]
duimnael|regs|170px|Ds. J.C. du Plessis, van [[16 Junie 1928 tot 4 Februarie 1945 die gemeente se eerste leraar .]]
Die NG gemeente Bethlehem-Wes is, hoewel nie die moedergemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op Bethlehem in die Vrystaat nie, wel die oudste gemeente van dié kerkverband nadat die moedergemeente Bethlehem by haar oudste dogtergemeente ingelyf is. Dit was met stigting di 69ste gemeente in die Vrystaatse Sinode.
Stigting
duimnael|links|220px|Die kerkgebou in 1934.
180px|duimnael|regs|Ds. [[Adriaan Hofmeyr|A.J.L. Hofmeyr het op 28 Februarie 1931 die wydingsdiens waargeneem toe die gemeente se sierlike maar duur kerkgebou in gebruik geneem is.]]
duimnael|regs|300px|Ds. T.N. du Toit en sy gesin. Hy het in 1948 die gemeente se eerste medeleraar geword.
regs|170px|duimnael|Ds. J.J.G. Loots, leraar van 1949 tot 1953.
duimnael|regs|170px|Ds. B.P. PIeterse is op [[26 Julie 1969 as leraar van die gemeente bevestig. Hy het sy emeritaat hier aanvaar op 19 Junie 1988.]]
Vanweë die snelle uitbreiding van Bethlehem – reeds vroeg in die 20ste eeu 'n belangrike spoorweg- en onderwyssentrum, geleë in 'n hoogs produktiewe landboustreek – het die getal lidmate van die NG gemeente omstreeks 1925 tot oor die 2 000 aangroei. Die kerkraad besluit om die Bethlehem-gemeente te verdeel en op 21 Junie 1927 kom die gemeente Bethlehem-Wes tot stand.
Lys van kastele en fortifikasies in Suid-Afrika
Hierdie is 'n lys van die voormalige en huidige kastele en vestings in Suid-Afrika en bevat historiese vestinge, militêre installasies, spot kastele en herehuise, wat kan verwys word na as "kastele". 'n Vesting of Fort is maklik herkenbaar as 'n struktuur wat gebou is suiwer vir verdediging doeleindes, maar 'n kasteel is effens meer subjektief. Die historiese term kasteel verwys na 'n fortifikasie, wat ook 'n setel van mag en beheer oor die plaaslike gebied was, die moderne term kan verwys na 'n herehuis, 'n kastele of 'n meenthuis en is meer 'n kwessie van semantiek. Die kastele sal bespreek word deur die provinsie hulle waarin hulle geleë is.
NG gemeente Bethlehem-Wes
Eerste leraar, kerkbou
Op 16 Junie 1928 is die eerste leraar van die nuwe gemeente, in die persoon van ds. J.C. du Plessis van Jagersfontein, hier bevestig. Op 28 Februarie 1931 is 'n sierlike godsgebou, op die hoek van Kerk- en Thomsonstraat, met 'n 29,3 m hoë toring na die ontwerp van die vermaarde Afrikaanse argitek Wynand Louw van die Paarl ingewy. By dié geleentheid het ds. A.J.L.Hofmeyr die wydingsdiens waargeneem. Louw het die gebou eklekties ontwerp as samevoeging van verskillende style, onder meer Doriese kolomme, 'n Barok-voordeur en Romaans-Bisantynse vensters. Die bouaannemers was W.J. du Plessis en Broer. Dit bied sitplek aan 1 200 kerkgangers. Die kerkorrel is op 14 November 1929 van Cooper, Gill en Tomkins gekoop. Op 30 Januarie 1930 is die kerkhorlosie en klok van W.W. Keay van Kaapstad aangekoop. Dit weeg 568 kg.
Die gemeente sou nog lank noustrop trek om die reuseskuldelas van £21 466 – die kerk het £24 178 gekos – te delg, want die Groot Depressie en droogte van 1933 het die jong gemeente swaar getref.
Tweede leraar
Ds. J.T.M. De Jongh van Arkel het in 1945 die teuels oorgeneem en onder sy taktvolle leiding, gepaar met 'n innemende persoonlikheid, is die skuldelas die laaste nekslag toegedien, en kon die aanvoorwerk vir twee doelmatige pastorieë, wat in 1949 en 1950 voltooi is, 'n aanvang neem. In 1947 is die diens van 'n hulpleraar, ds. D. Botha, ingeroep. In 1948 word prop. T.N. du Toit as eerste medeleraar in die boesem van die gemeente verwelkom. In 1948 neem ds. Van Arkel 'n beroep as sekretaris van die Britse en Buitelandse Bybelgenootskap aan en word ds. J.J.G. Loots, van die gemeente Capital Park, op 14 Mei 1949 in die gemeente bevestig. Onder die nugtere en bekwame leiding van hierdie twee godsmanne het die gemeentelike werk in al sy vertakkinge gesonde groei en vooruitgang getoon.
Met die ontginning van Môrelig, 'n nuwe dorpsuitbreiding wat binne die grense van die gemeente val, het belangrike ontwikkelinge die gemeente voor die deur gestaan. In 1945 kon die gemeente sy eerste sendingleraar, eerw. J.P. Jacobs, bevestig. Met noeste vlyt en toewyding het eerw. Jacobs die sendingwerk in die gemeente opgebou en uitgebou sodat daar in 1950 een van die sierlikste sendingkerke in ons land in die plaaslike lokasie kon verrys.
Limburgs
Limburgs is 'n Wes-Germaanse taalvariëteit wat in die Nederlandse en Belgiese provinsies Limburg gepraat word en 'n bietjie in die provinsies Noord-Brabant en Luik. Ook oor die grens met Duitsland in die deelstaat Noordryn-Wesfale word dialekte gepraat wat by Limburgs hoort. Sommige mense beskou Limburgs as 'n taal, maar vir andere is dit 'n dialek. Die Limburgse variëteite, veral in die suidelike dele van Limburg, wyk sterk van Nederlands af, selfs sterker as Afrikaans.
Kenmerke
Limburgs, 'n streektaal, bestaan uit 'n groep van honderde dialekte, wat onderling baie groot verskille toon. Daarom beskik nie al hierdie dialekte oor die kenmerke wat hiernaas beskryf word nie.
Vele dialekte van Limburgs (en van Ripuaries) beskik oor 'n toonaksent, naamlik twee verskillende aksente wat in beklemtoonde lettergrepe gebesig word. Die verskil tussen hierdie twee aksente word gebruik vir onderskeiding van beide verskillende grammatiese vorme van 'n enkele lekseem (stel verwante verbuigings), en minimale toon-pare onderling. Met spesifieke verwysing na Limburgs, staan hierdie twee aksente tradisioneel bekend as stoottoon (sjtoettoen) en sleeptoon (sjleiptoen). Die sleeptoon is leksikaal, maar die stoottoon nié. Byvoorbeeld beteken [daːx˦˨˧] daa~g met 'n sleeptoon "'n dag" in Limburgs, terwyl in vele Limburgse dialekte [daːx˦˨] daa\g met 'n stoottoon die meervoudsvorm verteenwoordig, naamlik "dae". (Daarbenewens kan [daːx] ook geartikuleer word in 'n neutrale toon as 'n derde opsie, in welke geval dit "wees goed" beteken.)
Eersgenoemde verskil is grammatikaal, maar nie leksikaal nie. 'n Voorbeeld van 'n leksikale verskil veroorsaak deur sleeptoon is die woord [biː˦˨] bie\ wat geartikuleer word met 'n stoottoon en "by" (insek) beteken, wat 'n tonale minimale paar met [biː˦˨˧] bie~ vorm, wat met 'n sleeptoon geartikuleer word en "by" (posisie) beteken.
Gebruik
In Limburg word Limburgs gepraat, maar die algemeen aanvaarde kultuurtaal (skryftaal) is Nederlands. Daar is wel diegene wat dit jammer sal vind as Limburgs sou uitsterf, sodat Limburgs in stand gehou word deur ook in Limburgs te skryf. Limburgs is egter nie gestandaardiseer nie en daar bestaan ook geen eenstemmigheid oor die spelling van Limburgs nie.
Daar word wel informele pogings aangewend om Limburgs te standaardiseer, byvoorbeeld deur die vereniging Veldeke, wat 'n tydskrif uitgee waarin Limburgse gedigte en ander tekste gepubliseer word.
Voorbeelde
Die volgende sinsnedes: ''Ek praat tuis daagliks Limburgs. Hierdie taal moet deur ons toesien behou word, deur dit regdeur Limburg te gebruik. Doen jy ook mee?'', word hier telkens in Limburgse dialekte weergegee: duimnael|305px|Die Limburgs-Ripuariese [[toontaal|tonaliteit in rooi aangedui Hierdie kaart toon die verspreidingsgebied van wat linguisties die hoofkenmerk van Limburgs is, naamlik die betekenis-draende verskil in toonhoogte. Omdat Limburgs hierdie besondere eienskap deel met die aangrensende en veel groter Ripuariese taalgebied, maak hierdie verspreiding dit duidelik dat Limburgs geen afsonderlike taal is nie, maar 'n uitloper van Ripuaries-Frankies. Afgesien van hierdie hoofkenmerk besit die meerderheid Limburgse dialekte wel 'n Nederfrankiese karakter.]]
Blesgans
Die blesgans is 'n bruin gans wat in die Noordelike halfrond voorkom.
Blesganse geniet 'n wye verspreiding en word in Rusland, Siberië, Alaska, Noordwes-Kanada, Groenland, Engeland, België, Nederland, Duitsland, Indië, China, Japan, Kalifornië, Texas en Meksiko aangetref.
Hul dieet bestaan hoofsaaklik uit gras, bessies en insekte, maar hulle sal ook die lêkorrels van hoenders en eende vreet.
Blesganse broei van November tot Januarie. Hulle bou hul nes op 'n rant of effense hoogte sodat hulle vanuit die nes 'n uitsig van die omliggende gebied het. Die wyfie lê vier tot sewe roomwit eiers wat na 27 tot 28 dae uitbroei. Die nuwelinge is self na twee jaar broeigereed.
Lithops hookeri
Lithops hookeri (syn. Mesembryanthemum hookeri) is 'n dwergplantjie uit die vygies-familie. Dit is op die SANBI-rooilys as veilig (LC) gelys. Lithops is afgelei van Gr. lithos, wat steen of klip beteken. Hierdie plant is een van die "lewende steentjies" of "toontjies" van die Karoo en 'n gunsteling onder versamelaars van vetplantjies.
Verspreiding
Die plant is endemies in Suid-Afrika en kom net in die provinsie Noord-Kaap naby Groblershoop aan die Oranjerivier se oewers voor.
Beskrywing
Die blare van die plant sien uit soos twee niervormige klippies met 'n spleet van 3-6 mm daartussen. Die plant kan tot 6 paar blare besit wat tot 34x25mm groot word. Die bloeme is geel en kan 35 mm in deursnee word. Uit die spleet kom in die groeityd 'n nuwe paar blare tevoorskyn.
Andrew Jackson
Andrew Jackson (15 Maart 1767 – 8 Junie 1845) was die sewende President van die Verenigde State (1829 – 1837). Hy was 'n bevelvoerder in die Amerikaanse Weermag tydens die Anglo-Amerikaanse Oorlog van 1812. Tydens sy ampstermyn het Arkansas (15 Junie 1836) en Michigan (26 Januarie 1837) die 25ste en 26ste deelstate van die Verenigde State van Amerika geword.
Jackson was die seun van Ulster-Skotse immigrante uit Carrickfergus en die eerste Amerikaanse president wat uit Ulster afkomstig was. Hy het reeds bekendheid verwerf as militaris voordat hy sy politieke loopbaan begin het.
Lewensopsomming
'n Bietjie later het hy weer voorberei vir die verkiesing van 1828. In hierdie tyd het hy hom intensief gewy aan die bou van die nuutgestigte Demokratiese Party, wat hy van die destydse Demokraties-Republikeinse Party losgemaak het. Ná ’n uiters hewige verkiesingsveldtog kon hy Adams maklik verslaan en in Maart 1829 die presidentskap oorneem. In die herfs van 1832 is hy sonder enige probleme vir 'n tweede termyn herkies.
Jackson het in die Amerikaanse geskiedenis afgegaan as een van die mees invloedryke presidente: Aan die een kant was hy die eerste president wat nie uit die elite van die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog gekom het nie, en aan die ander kant het hy uitgebreide veranderinge aan die staat gemaak. Dit sluit in die vestiging van die buitstelsel en die opbreek van die Amerikaanse Nasionale Bank, wat egter 'n negatiewe uitwerking gehad het op sy opvolger Van Buren tydens die ekonomiese krisis van 1837. Na die einde van sy presidentskap in 1837 het Jackson in die privaat lewe afgetree. Hy het egter 'n invloedryke figuur binne die Demokratiese Party gebly tot sy dood in 1845.
Vroeë lewe en opvoeding
Andrew Jackson is op 15 Maart 1767 in die Waxhaws-streek van die Carolinas gebore. Sy ouers was die Skots-Ierse koloniste Andrew Jackson en Elizabeth Hutchinson, Presbiteriane wat in 1765 van Ulster, Ierland geëmigreer het. Jackson se vader is omstreeks 1738 in Carrickfergus, Antrim, gebore, en sy voorouers het na Noord-Ierland gegaan vanaf Skotland na die Slag van die Boyne in 1690. Jackson het twee ouer broers gehad wat saam met sy ouers uit Ierland gekom het, Hugh en Robert.
Jackson se presiese geboorteplek is onduidelik. Jackson se pa is op die ouderdom van 29 in 'n houtkap-ongeluk oorlede terwyl hy in Februarie 1767 lande skoongemaak het, drie weke voor sy seun Andrew gebore is. Daarna het Elizabeth en haar drie seuns by haar suster en swaer, Jane en James Crawford, ingetrek. Jackson het later verklaar dat hy gebore is op die Crawford-plantasie, wat in Lancaster County, Suid-Carolina is, maar tweedehandse bewyse dui daarop dat hy moontlik by 'n ander oom se huis in Noord-Carolina gebore is.
Toe Jackson jonk was, het Elizabeth gedink hy kan 'n predikant word en het betaal om hom by 'n plaaslike geestelike te laat skoolgaan. Hy het leer lees, skryf, werk met syfers, en is blootgestel aan Grieks en Latyn, maar hy was te sterk van wil en driftig vir die bediening.
Diens in die Revolusionêre Oorlog
Jackson en sy ouer broers, Hugh en Robert, het militêre diensplig teen die Britte tydens die Revolusionêre Oorlog verrig. Hugh het saam met kolonel William Richardson Davie gedien. Hy het gesterf van hitte-uitputting na die Slag van Stono Ferry in Junie 1779. Nadat anti-Britse sentiment verskerp het ná die Waxhaws-slagting op 29 Mei 1780, het Elizabeth Andrew en Robert aangemoedig om aan die burgermag deel te neem. Hulle het as koeriers en verkenners gedien, en het saam met Davie aan die Slag van Hanging Rock op 6 Augustus 1780 deelgeneem.
Vroeë loopbaan
Na die Revolusionêre Oorlog het Jackson as 'n saalmaker gewerk, kortliks teruggekeer skool toe, en vir kinders geleer lees en skryf. In 1784 het hy die Waxhaws-streek verlaat na Salisbury, Noord-Carolina, waar hy regte onder prokureur Spruce Macay studeer het. Hy het sy opleiding onder John Stokes voltooi, en is in September 1787 tot die balie in Noord-Carolina toegelaat. Kort daarna het sy vriend John McNairy hom gehelp om as 'n vervolgingsadvokaat in die Westelike Distrik van Noord Carolina aangestel te word. Terwyl hy gereis het om sy nuwe pos te aanvaar, het Jackson in Jonesborough gestop. Terwyl hy daar was, het hy sy eerste slaaf gekoop, 'n vrou wat omtrent sy ouderdom was. Hy het ook sy eerste tweestryd geveg nadat hy 'n ander prokureur, Waightstill Avery, daarvan beskuldig het dat hy sy karakter betwis. Die tweestryd het geëindig met albei mans wat in die lug geskiet het.
Jackson het sy nuwe loopbaan in die grensdorp Nashville in 1788 begin en vinnig opgang gemaak in sosiale status. Hy het 'n protégé van William Blount geword, een van die magtigste mans in die gebied. Jackson is in 1791 as prokureur-generaal aangestel en die volgende jaar regter-advokaat vir die burgermag. Hy het ook by grondspekulasie betrokke geraak, en het uiteindelik 'n vennootskap met mede-prokureur John Overton gevorm. Hul vennootskap het hoofsaaklik gehandel oor eise wat gemaak is ingevolge 'n 'grondgryp'-wet van 1783 wat Cherokee en Chickasaw geopen het as grondgebied aan Noord-Carolina se wit inwoners.
Toe hy by die huis van Rachel Stockly Donelson, die weduwee van John Donelson, instap het Jackson met hul dogter, Rachel Donelson Robards, kennis gemaak. Die jonger Rachel was in 'n ongelukkige huwelik met kaptein Lewis Robards, en die twee is teen 1789 geskei. Ná die skeiding het Jackson en Rachel romanties betrokke geraak en as man en vrou saamgeleef. Robards het 'n petisie om egskeiding gedoen, wat toegestaan ​​is op grond van Rachel se ontrouheid. Die egpaar trou wettiglik in Januarie 1794. In 1796 het hulle hul eerste plantasie, Hunter's Hill, op 640 hektaar grond naby Nashville bekom.
Appalachia (streek)
Appalachia is 'n kulturele streek wat in die oostelike Verenigde State geleë is, en van die suide van New York Staat tot die noorde van Alabama en Georgia strek. Terwyl die Appalachiese Gebergte van Belle Isle in Kanada tot die Cheaha Gebergte in Alabama strek, verwys die kulturele streek van Appalachia tipies na die sentrale en suidelike gedeeltes van die gebergte, van die Blue Ridge-gebergtes van Virginië, suid-wes na die Great Smoky Mountains. Volgens die federale sensus van 2010 woon ongeveer 25 miljoen mense in die streek.
Die streek is sedert die laat 19de eeu, toe dit erken is as 'n eiesoortige streek met sy eie kulturele eienskappe, die bron van blywende mites en verdraaiings wat die isolasie, temperament, en gedrag van sy inwoners betref. Vroeë 20ste eeuse skrywers was dikwels betrokke by yellow journalism, en het gefokus op sensasionalistiese aspekte van die streek se kultuur, soos byvoorbeeld die stook van mampoer ("moonshining") en plaaslike geskille. Dié skrywers het dikwels die streek se inwoners uitgebeeld as onopgevoed en geneig tot impulsiewe dade van geweld. Maatskaplike studies in die 1960's en 1970's het egter daartoe bygedra om hierdie geykte opvattings te weerlê.
Alhoewel die Appalachia-streek oor oorvloedige natuurlike hulpbronne beskik, het dit lank gesukkel met armoede, en is dit ook met armoede geassosieer. In die vroeë 20ste eeu het groot hout- en steenkool firmas goedbetalende werksgeleenthede en moderne geriewe gebring, maar teen die 1960's was dit duidelik dat die streek nie daarin geslaag het om langtermyn vooruitgang te bewerkstellig en voordeel te trek uit hierdie twee industrieë nie. Aan die begin van die 1930's het die federale regering gepoog om armoede in die Appalachia-streek te verlig met 'n reeks inisiatiewe, soos die bou van damme om goedkoop elektrisiteit te verskaf en die implementering van verbeterde landboupraktyke. Op 9 Maart 1965 is die "Appalachian Regional Commission" geskep om armoede in die streek verder te verlig, hoofsaaklik deur diversivisering van die streek se ekonomie en deur die skep van beter opvoedkundige geleenthede. Teen 1990 was die streek ingeskakel by die hoofstroom-ekonomie, maar steeds agter die res van die land wat die meeste ekonomiese aanduiders betref.
Chris Koch
August Christoffel Koch (1927 - 1986) was 'n Springbok rugbyspeler wat Suid-Afrika in 22 toetse verteenwoordig het.
Agtergrond
Chris is gebore, het skoolgegaan, het geboer en gesterwe in Moorreesburg. Hy het sy skoolloopban in Hoërskool Dirkie Uys voltooi. Sy beroep was 'n boer op die plaas Boontjies Kraal.
Rugby Loopbaan
Op sestienjarige ouderdom het Chris reeds vir Moorreesburg dorp se eerste span gespeel as stut, 'n posisie wat hy sy hele loopbaan gespeel het. Hulle bynaam was Tigers omrede Jungle Oats 'n fabriek in die dorp gehad het. Op agtienjarige ouderdom speel hy reeds vir die Boland. Tydens sy eerste wedstryd teen die Westelike Provinsie op Nuweland word hy raakgesien deur Danie Craven en word na die Springbok proewe genooi. Sy broer, Willem, is ook na die prowewe genooi. Hy word gekies as 'n Springbok vir die tweede toets teen die 1949 All Blacks, voor sy 22ste verjaarsdag. Hy verteenwoordig ook die Springbokke op die 1951-52 toer na Brittanje, Ierland en Frankryk. Hy speel ook teen die 1953 Wallabie span in Suid-Afrika en in al vier toetse teen die 1955 Britse Leeuspan. Hy speel ook in die All-Black toer na Nieu-Seeland van 1956, teen die Franse in Suid-Afrika en speel sy laaste toetse in 1960 teen die All-Blacks, tuis. Hy het vyf toets drieë gedruk in sy internasionale loopbaan.
Hy sterf op 21 Maart 1986 aan 'n hartaanval in Moorreesburg.
Napier
Geskiedenis
In 1833 besluit die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Swellendam om ’n nuwe kerk op te rig om in die behoeftes van die gemeentelede aan die suide te voorsien.
Langefontein is vir £850 gekoop en die eerste erwe is op 16 Mei 1838 verkoop. Die plaas Klipdrift is vir £1 000 gekoop en die eerste erwe is op 12 April 1838 verkoop. Napier is vernoem na die destydse goewerneur van die Kaapkolonie (1837–1844), Sir George Thomas Napier.
Aan die begin van die 20ste eeu het gouddelwers op die plaas Hansiesrivier geprospekteer en is die Napier Gold Mining Company gevestig. Hoewel aandele uitgereik is, het dit slegs 'n kortstondige bestaan gehad.
Gezina Kruger
duimnael|links|220px|Gezina Kruger.
Gezina Susanna Frederika Wilhelmina (gebore Du Plessis, bynaam tant Siena, Burgersdorp, Kaapkolonie, 5 Mei 1831 – Pretoria, Transvaal, 20 Julie 1901) was die tweede vrou van pres. Paul Kruger en die moeder van 15 van sy 17 kinders. Die Pretoriase voorstad Gezina is na haar genoem. Vanaf hul huwelik in 1847 het sy haar man amper 55 jaar lank as troue lewensmaat in voor- en teëspoed bygestaan en met haar afsterwe het sy die ou president diep bewoë en verslae in ballingskap agtergelaat. Volgens prof. S.P. Engelbrecht was sy "stil en teruggetrokke van aard, sober en eenvoudig in haar kleding. Haar krag het in die huislikheid gelê wat sy in haar gesin geskep het."
Herkoms en huwelik
Gezina du Plessis was een van die nege kinders van Jan Adriaan du Plessis (1804–1848) en Catharina Magdalena du Plessis (1810–1878, blykbaar haar nooiensvan). Sy het as kind die Potgieter-trek meegemaak. As jong seun het Paul Kruger haar, 'n niggie van sy eerste vrou, geken en na die dood van sy eerste vrou, is hy met Gezina in Januarie 1846 getroud nadat sy eerste vrou, Anna Maria Etresia Kruger (née Du Plessis), in 1846 oorlede is. Eindelik was Gezina en Paul Kruger 54 of 55 jaar lank getroud. Prof. Jan Lion Cachet het oor haar gesê: "Tant Siena, soos sy genoem is, was 'n tipe van die ou Afrikaanse vrou – sag, eenvoudig, gasvry, vriendelik en tog so sterk in die geloof." Sy het jare lank met swak gesondheid gesukkel en etlike kere by die dood omgedraai. Toe Kruger in 1877 na Europa moes vertrek om teen die anneksasie van Transvaal beswaar te maak, moes hy haar siek op Boekenhoutfontein agterlaat.
Verhuising na Pretoria
Weens sy toenemende politieke bedrywighede het Kruger in 1881 besluit om permanent in Pretoria te gaan woon. In 1883 is hy vir die eerste keer tot president verkies. Ten spyte hiervan, het die Kruger-gesin hulle natuurlike en eenvoudige huislike lewe voortgesit. As boerevrou hou Gezina Kruger melkkoeie aan op hulle groot erf in Kerkstraat, en hulle kry al hul lewensbenodigdhede van hulle plaas af. Aan haar man se toenemende openbare bedrywighede het sy nie deelgeneem nie. Sy verskyn op geen foto waar die President in die openbaar verskyn nie. As tipiese Afrikanervrou van die 19de eeu het sy dit as haar eerste plig gevoel om vir haar man 'n rustige en warme huislike lewe te skep en 'n goeie moeder vir hulle groot gesin te wees. Sy was 'n knap huisvrou en was bekend vir haar pragtige fyn naaldwerk.
Tweede Vryheidsoorlog
As presidentsvrou het sy ook die smart en ontwrigting van die Engelse Oorlog beleef. Vol kommer het sy die verloop van die oorlog saam met die president gevolg. Vier van haar seuns, vyf skoonseuns en 33 kleinseuns was op kommando. Saam met duisende ander Afrikanervroue in hierdie jare, in konsentrasiekampe of vlugtend in die veld, het sy die smart beleef van mans en seuns wat gesneuwel het of gevange geneem is. Toe pres. Kruger op 29 Mei 1900 in ballingskap vertrek, kon sy hom weens swak gesondheid nie vergesel nie. Dit moes 'n bitter afskeidsuur gewees het met die wete dat hulle mekaar waarskynlik nooit weer sou sien nie.
"Van Krugersdorp se konsentrasiekamp is agt klein-kinders ná die dood van hulle moeder uitgehonger en siek aan masels na haar mev. Kruger gestuur," aldus Gedenkboek: Die Gereformeerde Vroue. (Die bron maak dit nie duidelik wie se kinders dit was nie, maar dit is bekend dat Gezina se dogter Sophia Margaretha Smit op 27 Mei 1901 te Steenbokfontein, Swartruggens, oorlede is.) Binne nege dae is vyf van die kindertjies oorlede. Gedurende dié siekte en dood het tant Siena vinnig agteruitgegaan en twee weke na hulle is ook sy verlos en het sy die rus, waarna sy so vurig verlang het, ingegaan.
Haar kinders was: Casper Jan Hendrik, Catharina Helena du Plessis, Jan Adriaan, Elsje Francina Kruger, Gezina Susanna Frederika Wilhelmina, Stephanus Johannes Paulus, Anna Johanna Maria Aletta,  Stephanus Johannes Paulus Kruger, die tweeling Douw Gerbrand en Nicolaas Jacobus, Pieter, Sophia Margaretha Smit, Tareza Magrieta, Alida Barendina en Tjaard Andries Petrus. Ander bronne dui die getal as 16 aan.
Waardering
Volgens die getuienis van tydgenote, was sy 'n sagte mens, beskeie, vriendelik en altyd bereid tot opoffering. Vir die President was sy 'n steunpilaar, en hy was afhanklik van haar toegewyde versorging. Op portrette waar sy in deftige boeredrag as Presidentsvrou verskyn, is haar houding rustig en kalm, die blik in die helder oë onbevrees. Gezina Kruger was diep godsdienstig en gelowig. Saam met die President, besoek sy gereeld die Gereformeerde kerk in Kerkstraat, waar hulle kerkstoele vandag nog bewaar word. Soos tal van Afrikanervroue in hierdie jare, help haar geloof haar deur moeilike tye en kry sy krag om beproewinge te verduur en te berus. Kort voor haar dood was haar laaste boodskap aan haar man dat hy sy vertroue in God moet stel.
Haar kleindogter Elsie van Broekhuizen het in Die Boerevrou die een en ander oor haar ouma meegedeel: "Stil, simpatiek en liefdevol het die vrou van die president haar lewe aan familie en volk gewy. Ons sien haar op die plaas Boekenhoutfontein, distrik Rustenburg, in die afwesigheid van haar man wat in diens van die Staat selde tuis kon wees om die groot boerdery te bestuur. Behalwe die gewone werksaamhede, was daar ook koffie- en suikerplantasies; kerse en seep is tuis vervaardig. In tyd van nood was die huis 'n toevlug vir die hele buurt. Tydens die Vryheidsoorlog in 1880, toe al die mans op kommando was, is hulle deur aanvalle van swartes bedreig. Onder dit alles was die vrou van die huis die verantwoordelike persoon om in die angsvolle nagte te sorg, te troos en planne te maak.
"Ouma was die middelpunt waarom die hele familie gedraai het. Oupa Kruger was sterk, maar ouma Kruger was nog sterker. Deur haar sagtheid en takt het sy hom heeltemal oorwin en gewillig het hy hom deur haar laat lei, steunende op haar liefde. En dat hy oud en afgeleef, afskeid moes neem van haar om die laaste jare van sy lewe alleen in ballingskap deur te bring was seker die swaarste beproewing van haar moeilike lewe."
Haar dogter mev. F.C. Eloff het 'n staaltjie gedeel waarin haar fyngevoeligheid en insig openbaar word vertel. "In die tyd van die Tweede Vryheidsoorlog het my vader veel las van sy oë gehad. Sy arts het hom belet om te lees en moeder sou daarvoor sorg. In die smartryke tyd toe my vader sy geliefde Suid-Afrika, sy onvergeetlike volk en sy familie vir ewig vaarwel moes sê om in die vreemde te vertoef, kon hy op 'n sekere dag die begeerte om die Bybel te lees, nie langer onderdruk nie. My moeder het my vader in diep gepeins, agter die deur van die groot saal, met die Bybel in sy hand opgemerk. Sy het meteens besef met wat 'n tere saak sy hier te doen het . . . en het die kamer stil verlaat."
Luciano Pavarotti
Luciano Pavarotti (* 12 Oktober 1935; † 6 September 2007 in Modena) was 'n gevierde Italiaanse tenoor wat naas die operabedryf ook 'n suksesvolle loopbaan in die populêr-klassieke musiekgenre gehad het waar hy met sy buitengewone sangvermoëns miljoene mense bekoor het. Sy konserte is op televisie uitgesaai, en as een van The Three Tenors ("Die Drie Tenore") het Luciano Pavarotti verskeie kere fondse vir vlugtelinge help sterk en ook geld vir onder meer die Rooi Kruis ingesamel.
Pavarotti het sy Italiaanse tenoorloopbaan in 1961 begin en later in verskeie Europese operateaters soos dié van Wene en Londen opgetree. Met sy debuut in die Verenigde State saam met die sopraan Joan Sutherland, wat hom in Miami uitgenooi het om haar op 'n konserttoer te begelei, het hy in 1965 waardevolle ervarings opgedoen en ook erkenning gekry. In die tydperk tussen 1966 en 1972 het hy sy reputasie as 'n eersterangse operasanger in die Milanese Scala-operateater en ander groot Europese konserthuise gevestig. Sy debuut op 23 November 1968 in die New Yorkse Metropolitan Operahuis as Rodolfo in La Traviata het groot byval gevind.
In die laat 1970's het Pavarotti wêreldwye bekendheid verwerf en was befaamd vir die buitengewone kwaliteit van sy helder tenoorstem met sy skitterende en natuurlike bo-tone. Hy het gevolglik die bynaam "Koning van die hoë C's" gekry. In die 1970's en 1980's het Pavarotti in die wêreld se voorste operateaters opgetree en hom as een van die grootste moderne sangkunstenaars onderskei.
Met sy uitvoering van Nessun Dorma uit die opera Turandot tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1990 in Italië, wat onder meer deur die Britse BBC uitgesaai is, het hy internasionale sterstatus bereik. By geleentheid van die laaste wedstryd van die kampioenskap het hy saam met sy bekende operakollegas Plácido Domingo en José Carreras opgetree en treffers wat tot in daardie stadium tot die operawêreld beperk was by 'n groter gehoor gewild gemaak. Pavarotti het sy invloed op die populêre musiekmark met popkonserte en televisie-advertensies verder uitgebrei, maar hoewel hy verskeie kere saam met popsterre opgetree het, het hy nogtans nooit sy identiteit as operasanger ingeboet nie.
In sy laaste jare het sy groot liggaamsgewig sy vermoë om in operas en konserte op te tree duidelik beperk, en sy laaste opvoering het in Maart 2004 in die Metropolitan Opera-huis in New York plaasgevind. Sy laaste konsert het ter geleentheid van die openingsplegtigheid van die Olimpiese Winterspele 2006 in Turyn (Italië) plaasgevind waar hy Il principe ignoto uit Nessun Dorma gesing het, terwyl die stadiongehoor die koorrefrein bygedra het.
Op 14 Augustus 2019 was daar 'n berig op Maroela Media geplaas dat Pavarotti se lewensverhaal eersdaags op die silwerdoek verewig sal word in die vorm van 'n dokumentêre program, met die bekroonde regisseur Ron Howard wat aan die stuur van sake sal wees.
Waterbessie
Die waterbessie (Syzygium cordatum) is 'n middelgroot boom wat aan die ooskus van Suid-Afrika en veral in KwaZulu-Natal voorkom. Dit kom ook in Mpumalanga, Limpopo en Zimbabwe voor. Op die SANBI-rooilys word dit as veilig (LC) gelys. Die boom se FSA-nommer is 555.
Ewewigstemperatuur
Die ewewigstemperatuur van ’n planeet is ’n teoretiese temperatuur wat die planeet sou gehad het as dit ’n swartstraler was wat slegs deur sy moederster verhit word. In dié model word die teenwoordigheid of afwesigheid van ’n atmosfeer (en dus enige kweekhuiseffek) nie in ag geneem nie, en die teoretiese swartstralertemperatuur word beskou as komende van ’n geïdealiseerde oppervlak van die planeet.
Sommige skrywers gebruik ander name hiervoor, soos ekwivalente swartstralertemperatuur of gemiddelde globale temperatuur.
Berekening
As die invallende sonbestraling ("isolasie") op die planeet by sy wentelafstand van die Son Io is, sal die hoeveelheid energie wat die planeet absorbeer afhang van sy albedo a en deursnee-oppervlakte:
Lissonotus biguttatus
Lissonotus biguttatus is 'n spesie van besies in die Cerambycidae familie. Dit is beskryf deur Dalman in 1817.
Ewewigstemperatuur
Berekening
Let daarop dat ’n swartstraler se albedo nul sal wees (a=0). In planetologie word nuttiger resultate verkry met ’n aanvaarde albedo a>0.
Die infrarooikrag wat die planeet as termiese bestraling uitstraal, sal afhang van sy stralingsvermoë en oppervlakte volgens die Stefan-Boltzmann-vergelyking:
Waar Pout die uitgestraalde krag is, \epsilon die stralingsvermoë, σ die Stefan-Boltzmann-konstante, A die oppervlakte en T die absolute temperatuur. Vir ’n sferiese planeet is die oppervlakte.
Die stralingsvermoë word gewoonlik aanvaar as \epsilon=1, soos die geval sal wees vir ’n perfeke swartstraler. Dit is dikwels ’n goeie aanname, want die stralingsvermoë van natuurlike oppervlakke is dikwels in die omvang van 0,9 tot 1, bv. .
Die ewewigstemperatuur word dan bereken deur te stel Pin=Pout. Dus,
Teoretiese model
Stel jou voor ’n sferiese ster en ’n sferiese planeet. Die ster en planeet is albei perfekte swartstralers. Die planeet het ’n albedo en absorbeer net ’n deel van die bestraling, na gelang van die eienskappe van sy oppervlak. Die ster straal bestraling isotropies uit volgens die Stefan-Boltzmann-wet en die bestraling lê ’n afstand af gelyk aan die wentelafstand van die planeet, D. Die planeet absorbeer die bestraling wat nie deur sy oppervlak se albedo weerkaats word nie, en word warm. Aangesien die planeet ook ’n swartstraler is wat bestraling uitstraal volgens die Stefan-Boltzmann-wet, sal dit bestraling uitstraal en energie verloor. Termiese ewewig bestaan wanneer die krag wat die ster verskaf, gelyk is aan die krag wat die planeet uitstraal. Die temperatuur waarby hierdie balans plaasvind, is die planetêre ewewigstemperatuur en is gelyk aan:
waar en  die temperatuur en radius van die ster is.
Die ewewigstemperatuur is nie ’n aanduiding van die werklike temperatuur van die planeet nie. Vanweë die kweekhuiseffek sal planete met ’n atmosfeer se temperatuur hoër wees as die ewewigstemperatuur. Venus het byvoorbeeld ’n ewewigstemperatuur van sowat 227 K, maar ’n oppervlaktemperatuur van 740 K. Die Maan het ’n ewewigstemperatuur van 271 K, maar kan temperature van 373 K in die dag en 100 K in die nag hê. Dit is vanweë die relatief stadige rotasie van die Maan in vergelyking met sy grootte; die hele oppervlak word dus nie eweredig verhit nie. Wentelende liggame kan ook verhit word deur gety-, geotermiese of akkresie-energie.
Fort Merensky
Fort Merensky, ook genoem Fort Wilhelm, staan op 'n prominente heuwel in 'n indrukwekkende posisie naby Botshabelo, 'n voormalige Berlynse Sendingstasie, 13 kilometer vanaf Middelburg op die pad na Groblersdal. Dit is gebou om die sendelinge en hulle kudde te beskerm teen die aanvalle deur die plaaslike Bantoestamme. Die fort is gebou met behulp van stapelmuurkonstruksies.
Geskiedenis
In Februarie 1865 in die voormalige Transvaalse Republiek (ZAR)  het Merensky gevlug met 'n klein aantal van die gemeentelede na aanleiding van die aanvalle op sy vorige sendingstasie, Ga-Ratau, deur die soldate van Sekhukhune, die koning van die Pedi's. Binne 'n jaar nadat die sendingstasie gevestig is, het die bevolking gegroei tot 420 persone. Om hulle nuwe nedersetting te beskerm het Merensky Fort Wilhelm gebou. Die fort staan waak bo die kerk en die dorp en saam met twee verdere forte was die hele Moutse area beskerm. Botshabelo was die groot geestelike, kulturele en opvoedkundige sentrum van die Berlynse Sendinggenootskap in daardie deel van die Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR). Dit het 'n belangrike rol gespeel tydens die Sekhukuni-, die Mapoch-, die Eerste en die Tweede Vryheidsoorlog.
Soleneiscus apicalis
Soleneiscus apicalis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Soleneiscus en tot die familie Soleneiscidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1931 deur Brøndsted.
Petervale, Johannesburg
Petervale is 'n voorstad van Johannesburg in Suid-Afrika. Dit is in Gebied 3.
Petervale is langs die N1 nasionale pad en word omring deur die voorstede Rivonia, Bryanston en Paulshof. Dit is verder naby aan Sunninghill en Morningside. Daar is 'n klein winkelsentrum en 'n kliniek in Petervale. Langs Cambridgestraat is ook 'n groot veld wat deel vorm van Gebied 3 se groengordel.
Petervale kan bereik word vanaf die N1 hoofweg (Suid of Noord) deur die Rivonia-afrit te neem. Ry noord in Rivoniaweg en draai links in Witkoppenlaan. Ry verby die Cambridge kantoorpark en draai links in Cambridgestraat. Volg dit oor die hoofweg tot in Petervale.
Rivonia en Bryanston kan bereik word vanaf Petervale deur Twaalfde Laan.
Geesteren, Gelderland
Geesteren is ’n dorp in die munisipaliteit Berkelland in die provinsie Gelderland in Nederland.
William Henry Harrison
William Henry Harrison (9 Februarie 1773 – 4 April 1841) was die negende President van die Verenigde State. Hy was 'n offisier in die Amerikaanse Weermag en politikus van die Whig Party. Hy was die 9de president van die Verenigde State van 4 Maart tot 4 April 1841. Harrison is op die 32ste dag van sy presidentskap op die ouderdom van 68 oorlede, die eerste President wat gedurende sy ampstermyn gesterf het.
Sy pa het 'n plantasie in Virginia besit en het die Onafhanklikheidsverklaring onderteken. Sy broer was 'n lid van die Verenigde State se Huis van Verteenwoordigers. Harrison het by die weermag ingeskryf toe hy 18 was, en is vinnig bevorder tot goewerneur van Indiana. Dit was in hierdie posisie dat hy 'n opstand van Indiane onder leiding van Tecumseh tydens die 1811 Slag van Tippecanoe onderdruk het. Hy is gevolglik tot generaal bevorder en het met onderskeiding in die Oorlog van 1812 geveg.