cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Zastron
Lidmaattal
Die gemeente het in 1960 1 304 belydende lidmate gehad, in 1973 was dit 1 082, in 1985 893, in 2000 576, in 2010 574, maar in 2015 net 455. Weens die ontvolking van die Suid-Vrystaatse platteland het die Gereformeerde kerk Zastron, wat in 1916 gestig is, in 2004 ontbind. Dié gemeente het in 1959 57 belydende lidmate gehad vergeleke met 16 in 2002. Die dorp se wit inwoners het in die sensus van 2001 en dié van 2011, nes die NG lidmate, konstant gebly toe dit net met vyf afgeneem het van 644 tot 639, vergeleke met 'n toename in die Vrystaat se wit bevolking van 238 789 tot 239 026. Die NG Kerk se belydende lidmate het egter tussen 2000 en 2010 van 109 316 tot 96 154 afgeneem.
Friedrich Paulus
Friedrich Wilhelm Ernst Paulus (23 September 1890 - 1 Februarie 1957) was 'n Duitse veldmaarskalk tydens die Tweede Wêreldoorlog wat in bevel van die 6de leër tydens die Slag van Stalingrad (Augustus 1942 tot Februarie 1943) was. Die geveg eindig in 'n ramp vir die Wehrmacht toe die Sowjetmagte die Duitsers in die stad omsingel het, wat gelei het tot die uiteindelike nederlaag en gevangenskap van ongeveer 265 000 Duitse soldate, ander magte van die spilmoondhede en hul medewerkers.
Paulus het in die Eerste Wêreldoorlog geveg en in Frankryk en die Balkan optrede gesien. Hy word as 'n belowende offisier beskou; teen die tyd dat die Tweede Wêreldoorlog uitgebreek het, is hy tot generaal-generaal bevorder. Paulus neem deel aan die veldtogte in Pole en Lae Lande, waarna hy as adjunkhoof van die Duitse Algemene Personeel benoem is. In hierdie hoedanigheid het Paulus die inval in die Sowjetunie help beplan.
Lynne Brown
Lynne Brown (gebore 26 September 1961) is die voormalige Minister van Openbare Ondernemings en voormalige Premier van die Wes-Kaapprovinsie in Suid-Afrika. Sy is in Kaapstad gebore en in Mitchells Plein getoë. Na die bedanking van Ebrahim Rasool in Julie 2008 is sy as die Premier van die Wes-Kaap aangestel.
Friedrich Paulus
In 1942 Paulus word in bevel van die 6de leër aangestel ondanks sy gebrek aan veldervaring. Hy het die offensief na Stalingrad gelei, maar is afgesny en omring in die daaropvolgende Sowjet-teenoffensief. Adolf Hitler het pogings om uit te breek of oor te gee verbied, en die Duitse verdediging is geleidelik verswak. Paulus het op 31 Januarie 1943 in Stalingrad oorgegee, dieselfde dag waarop hy deur Hitler in kennis gestel is van sy bevordering tot veldmaarskalk. Hitler het verwag dat Paulus selfmoord sou pleeg en aan sy personeel herhaal dat daar geen presedent sou wees dat 'n Duitse veldmaarskalk ooit lewend gevange geneem word nie.
Terwyl hy tydens die oorlog in Sowjet-ballingskap was, het hy 'n vokale kritikus van die Nazi-bewind geword en by die Sowjet-geborgde Nasionale Komitee vir 'n Vrye Duitsland aangesluit. In 1953 verhuis Paulus na Oos-Duitsland, waar hy aan militêre geskiedenisnavorsing gewerk het. Hy het die res van sy lewe in Dresden gewoon.
Lynne Brown
Sy was voorheen die Minister van Ekonomiese Ontwikkeling en Toerisme. Sy is 'n lid van die African National Congress en tydens 2007 en 2012 was sy 'n verkose lid van die ANC Nasionale Uitvoerende Komitee (NUK). Sy was die vierde kleurlingpremier van die Wes-Kaap en die tweede van die African National Congress. Sy is ook die eerste openlik homoseksuele persoon wat in 'n kabinetsposisie in enige Afrikaregering aangestel is.
Brown is weggelaat uit die kabinet van President Cyril Ramaphosa, en het op 1 Maart 2018 bedank as 'n ANC-parlementslid.
Anna-Lena Bergelin
Anna-Lena Bergelin (gebore 12 April 1959) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Sixten (1994) en A Man Called Ove (2015), en in die televisiereekse Mysteriet på Greveholm (1996) en Mysteriet på Greveholm - Grevens återkomst (2012).
R600 (Suid-Afrika)
Die R600 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat die sentrale Drakensbergarea met Ladysmith verbind. Die roete begin by die Champagne Castle en gaan noordoos. Dit gaan deur Winterton waar die R74 gekruis word. Hierna kruis dit die Tugelarivier net onder die Spioenkopdam se wal. Die roete kruis die N3-nasionale pad en eindig waar dit by die N11-nasionale pad aansluit, 12 km wes van Ladysmith.
Egiptiese vrugtevlermuis
Die Egiptiese vrugtevlermuis (Rousettus aegyptiacus) kom in die kusgebiede van Suid-Afrika, die Krugerwildtuin, Mosambiek en die oostelike gedeelte van Zimbabwe voor.
Voorkoms
Die vlermuis is donkerbruin tot grysbruin en die onderkant is grys. Die keel is bruin en om die nek is 'n gelerige kraag. Hulle maak gebruik van eggo-navigasie. Die soogdier word tot 15 cm lank en weeg ±130g.
Habitat en gewoontes
Bedags rus die vlermuise in kolonies van duisende in grotte. Hulle bly in grotte met genoeg wilde vrugte in die omgewing en eet sagtevrugte. Een kleintjie word vroegsomer gebore in die noorde en laatwinter in die suide.
Sosiale orde
Die term sosiale orde kan in twee opsigte gebruik word. In die eerste sin verwys dit na 'n spesifieke stel sosiale strukture, instellings, verhoudings, gebruike, waardes en praktyke wat sekere gedrags- en omgangspatrone bewaar, handhaaf en versterk. Voorbeelde is die antieke, die feodale en die kapitalistiese sosiale orde. In die tweede sin word sosiale orde met sosiale chaos of wanorde gekontrasteer, en verwys dit na 'n stabiele samelewing waarin die bestaande sosiale orde deur die lede aanvaar en gehandhaaf word. Die probleem van orde of die Hobbes-probleem, wat die kern van baie van die sosiologie, politieke wetenskap en politieke filosofie uitmaak, handel oor die manier en redes waarom sosiale orde bestaan.
Sosiologie
Thomas Hobbes word as die eerste persoon beskou wat die probleem duidelik geformuleer het ten einde die idee van sosiale kontrak te ondersoek. Sosiale teoretici (soos Karl Marx, Émile Durkheim, Talcott Parsons en Jürgen Habermas) het met verskillende verklarings vorendag gekom vir die elemente waaruit sosiale orde bestaan, en wat die werklike basis daarvan is. Vir Marx is die basis van 'n sosiale orde deur die verhouding van produksie of ekonomiese struktuur gevorm. Vir Durkheim was dit 'n stel gedeelde sosiale norme. Vir Parsons was dit 'n stel sosiale instellings wat die patroon van handelingsoriënterings reguleer, wat op hulle beurt op 'n raamwerk van kulturele waardes gebaseer is. Vir Habernas is dit al bogenoemde, sowel as kommunikatiewe handeling.
Beginsel van uitgebreidheid
Nog 'n belangrike faktor met betrekking tot sosiale orde is die beginsel van uitgebreidheid. Hoe meer norme daar is en hoe belangriker die norme vir 'n samelewing is, hoe sterker bind hierdie norme die groep as 'n geheel aanmekaar.
'n Goeie voorbeeld hiervan is die kleiner godsdienste in die VSA, byvoorbeeld die Amiese Doopsgesindes (die Amish). Baie van hulle woon in geslote gemeenskappe en aangesien hulle dieselfde godsdiens en waardes aanhang, is dit makliker vir hulle om hulle godsdiens en oortuigings te handhaaf siende dat hulle lewenswyse die norm vir hulle gemeenskap is.
Groepe en netwerke
In elke samelewing behoort mense aan groepe byvoorbeeld besighede, gesinne, kerke, sportgroepe of woonbuurte. Die struktuur binne hierdie groepe weerspieël dié van die hele gemeenskap. Daar is netwerke en verbintenisse tussen groepe sowel as in die groepe self, en dit skep sosiale orde.
Sommige mense behoort aan meer as een groep, en dit kan soms konflik veroorsaak. Die individu kan hom in 'n situasie bevind waarin hy tussen twee groepe moet kies. Navorsers van hierdie groepe glo dat dit noodsaaklik is dat daar verbintenissetussen groepe is ten einde die samelewing as geheel te versterk, en om trots in die onderskeie groepe te bevorder. Ander glo dat dit beter is om sterker verbintenissebinne 'n groep te hê sodat sosiale norme en waardes versterk kan word.
Statusgroepe
Lede van onderskeie statusgroepe word dikwels deur 'n sekere lewenstyl van mekaar onderskei. 'n Joodse familie sal byvoorbeeld die Fees van die Ligte onderhou terwyl 'n Christelike familie Kersfees vier. Ander kulturele verskille soos taal en kulturele rituele identifiseer lede van verskillende statusgroepe.
Verder bestaan daar kleiner groepe binne een statusgroep. 'n Persoon behoort byvoorbeeld aan 'n statusgroep gebaseer op sy ras en aan 'n sosiale klas gebaseer op finansiële rangorde. Dit kan konflik vir daardie individu skep wanneer hy voel dat hy hom by óf sy statusgroep óf sy sosiale klas moet skaar. 'n Welgestelde Afro-Amerikaanse man wat byvoorbeeld voel dat hy standpunt moet inneem oor 'n kwessie waarvan die opinies van arm Afro-Amerikaners en welgestelde wit Amerikaners verskil, vind dat sy klas en statusgroep in stryd met mekaar is.
Mag en gesag
'n Uitsondering op die idee van waardes en norme as sosiale ordebewakers is afwykende gedrag. Nie almal in 'n groep hou altyd by 'n stel persoonlike waardes of die groep se norme nie. Om hierdie rede onderskryf samelewings die instelling van gesagsliggame. Ander is weer van mening dat die behoefte aan gesag uit 'n gebrek aan sosiale geregtigheid spruit. Daar word algemeen erken dat daar 'n inverse verhouding tussen effektiewe maatskaplike geregtigheid en die behoefte aan outoritêre sosiale beheer bestaan.
Die persone wat mags- en gesagsposisies in samelewings beklee, behoort tot die hoër klas. Elke klas se norme verskil, want die lede van onderskeie klasse is verskillend grootgemaak en onderskryf verskillende waardestelsels. Daar ontstaan dus spanning tussen die hoër en laer klasse wanneer wette en reëls ingestel word wat nie met albei klasse se waardes ooreenstem nie.
Sosiale eer
Sosiale orde kan ook sosiale status genoem word. Dit word as die uitdeling van prestige beskou, of as "die goedkeuring, respek, bewondering of ontsag wat 'n persoon of groep op grond van hulle toegerekende kwaliteite afdwing." Mense assosieer sosiale eer gewoonlik met 'n persoon se posisie ten opsigte van materiële rykdom- en magstelsels. Aangesien die grootste gedeelte van die samelewing 'n begeerte na rykdom en mag het, word diegene wat meer as hulle het, met respek of afguns bejeën. Wanneer daar na sosiale eer as sosiale status verwys word, handel dit oor 'n persoon se rang binne die stratifikasiestelsel. Status kan verwerf of toegeken word. Eersgenoemde gebeur wanneer 'n persoon se posisie op meriete gegrond is, of deur prestasie en harde werk verkry is. Laasgenoemde vind plaas wanneer 'n persoon se posisie nie op meriete gegrond is nie, maar op sekere kenmerke buite hulle beheer, soos ras, geslag of hulle ouers se sosiale stand. 'n Voorbeeld van toegeskrewe status is Kate Middleton wat met 'n prins getrou het. 'n Voorbeeld van verwerfde status is Oprah Winfrey, 'n Afro-Amerikaanse vrou uit 'n arm huis wat deur harde werk 'n biljoenêr geword het.
Margaret Roberts
Margaret Roberts (* 1937 - † 4 Maart 2017) was 'n Suid-Afrikaanse kruiedokter en skrywer van meer as 30 boeke oor kruie en verwante onderwerpe. Sy het haar landgenote (en mense oor die wêreld) vir bykans 35 jaar geïnspireer om tuine te skep, hul eetgewoontes te verander en natuurlike medisyne en plaagdoders te gebruik.
Die Margaret Roberts-kruiesentrum in De Wildt (naby Hartbeespoort, reg langs die jagluiperd-plaas) is na haar vernoem. Ludwig Taschner het ook een van sy rose na haar genoem. Haar naam is aan talle produkreekse gekoppel, insluitend toiletware, geskenke, kombuisware, skryfbehoeftes en tekstiele. Sy was 'n gekwalifiseerde fisioterapeut en het 'n Laureaat-prys van die Universiteit van Pretoria ontvang.
Boeke
Margaret Roberts het meer as 30 boeke oor kruie en verwante onderwerpe geskryf.
Afrikaanse boeke:
Engelse boeke:
Engelse Rugbyvoetbalunie
Die Engelse Rugbyvoetbalunie (Engels: Rugby Football Union, afgekort “RFU”) is die bestuursliggaam wat rugby in Engeland beheer. Die unie is by Wêreldrugby geaffilieer en organiseer verskeie nasionale spanne, insluitend Engeland se nasionale seniormansrugbyspan (die Rooi Rose), vroue en jeug. Saam met die Franse Rugbyfederasie, die Ierse Rugbyvoetbalunie, die Italiaanse Rugbyfederasie, die Skotse Rugbyunie en die Walliese Rugbyunie organiseer hulle die jaarlikse Sesnasies-toernooi, die vernaamste rugbytoernooi in die Noordelike Halfrond. Die RFU hou ook toesig oor Sewesrugby in Engeland en aangesien dit ’n Olimpiese sportsoort is, werk hulle met die Britse Nasionale Olimpiese Komitee saam. Die Engelse Rugbyvoetbalunie het reeds as medegasheer van belangrike toernooie soos die rugbywêreldbekers in 1991 en 1999 (albei saam met die ander destydse Vyfnasies), asook 2015 (saam met Wallis) opgetree.
Die RFU is op 26 Januarie 1871 gestig. Dit is die oudste rugbybeheerliggaam ter wêreld en het in 1890 by die Internasionale Rugbyraad (IRR), die huidige Wêreldrugby, aangesluit. Die belangrikste Engelse rugbytoernooi is die Engelse Premierskap, waaraan twaalf klubs deelneem. Bo die nasionale kampioenskap word jaarliks saam met klubs uit Frankryk, Ierland, Italië, Skotland en Wallis die Europese Rugbykampioenskapbeker en die Europese Rugby-uitdaagbeker uitgespeel.
Naas die amptelike nasionale span roep die RFU ook ander keurspanne byeen. Die England Saxons is die tweede nasionale span van Engeland. Nes ander rugbynasies beskik Engeland oor ’n o/20-nasionale span wat aan die o/20-Sesnasies-toernooi en die Wêreldrugby o/20-kampioenskap deelneem. Kinders en jongmense word reeds op skool aan rugby bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting. Engeland beskik oor ’n nasionale span vir skoliere, die Schoolboys, wat as ’n voorbereiding op die Engelse nasionale rugbyspan dien.
Dit word as ’n groot prestasie beskou om saam met die Britse en Ierse Leeus na die Suidelike Halfrond te toer, waar hulle sowat al om die vier jaar teen die Nieu-Seelandse All Blacks, die Suid-Afrikaanse Springbokke of die Australiese Wallabies speel.
Davy-medalje
Die Davy-medalje word toegeken deur die Royal Society of London vir "'n uiters belangrike onlangse ontdekking in enige tak van die chemie". Die medalje is vernoem na Humphry Davy, die Britse chemikus en uitvinder, en word toegeken met 'n geldgeskenk van aanvanklik £1 000 (tans £2 000).
Geskiedenis
Die medalje is die eerste keer in 1877 toegeken aan Robert Wilhelm Bunsen en Gustav Robert Kirchhoff "vir hul navorsing en ontdekkings in spektrumanalise", en is sedertdien 140 keer toegeken. Die medalje word jaarliks ​​toegeken en is sedert die se ontstaan ​​sonder onderbreking toegeken, in teenstelling met ander medaljes van die Royal Society.
Die medalje is al in dieselfde jaar aan verskeie individue toegeken: byvoorbeeld, in 1882 is dit toegeken aan Dmitri Mendelejef en Julius Lothar Meyer "vir hul ontdekking van die periodieke verhoudings van die atoomgewigte"; in 1883 aan Marcellin Berthelot en Julius Thomsen "vir hul navorsing in termochemie"; in 1893 aan Jacobus Henricus van 't Hoff en Joseph Achille Le Bel "ter erkenning van hul bekendstelling van die teorie van asimmetriese koolstof, en die gebruik daarvan om die samestelling van opties-aktiewe koolstofverbindings te verduidelik"; in 1903 aan Pierre Curie en Marie Curie "vir hul navorsing oor radium" en in 1968 aan John Cornforth en George Joseph Popják "ter erkenning vir hul vooraanstaande gesamentlike werk oor die toeligting van die biosintetiese weg na polyisoprenoïede en steroïede".
Pous Stefanus (II)
Stefanus (II) was die 92ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Stefanus (II) volg op 23 Maart 752 vir Pous Sagarias op, maar sterf weens 'n beroerte voordat hy in die amp bevestig is op 25 Maart 752. Hy word opgevolg deur Pous Stefanus II. Die naam ‘Stefanus’ beteken 'gekroonde'.
Pontifikaat
Sien die Lys van pouse (onderafdeling: Die spesiale geval van Pous Stefanus (II)) vir 'n verder bespreking.
Wouter ten Haaf
Ds. Wouter ten Haaf (Enschede, Nederland, 4 Januarie 1944 – 25 Julie 2020) was van 1974 tot 1992 voltyds predikant in die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika (GKSA). Al moes hy vroeg emeritaat aanvaar weens swak gesondheid, kon hy daarna langer as 25 jaar hulpdiens in talle gemeentes verleen.
Herkoms en opleiding
Ds. Ten Haaf se ouers was Wouter Pieter ten Haaf (17 Mei 1916 – 25 September 1999) en Dinie van der Haar (12 Mei 1920 – 24 Mei 2003). Die egpaar se ander kinders is Tonny, Marianne, Fredy en Ankie. Ten Haaf het sy laerskoolopleiding in sy geboortestad aan die Eerste School met de Bybel ontvang en, nadat sy ouers na Suid-Afrika geëmigreer het, st. 7 aan die Afrikaanse Hoër Seunskool in Pretoria voltooi en daarna die res van sy skoolloopbaan aan die Hoërskool Oos-Moot. Van 1960 tot 1967 het hy gewerk, en daarna na die PU vir CHO gegaan, waar hy die grade B.A. en Th.B. verwerf het. Op universiteit was hy redakteur van Die Bondsbode en aktief in die Jongeliedeverenigings. Hy was ook bestuurder van die teologiese afdeling van Pro Rege-pers.
Gesinslewe
Ds. Ten Haaf is op 13 Desember 1969 in die Gereformeerde kerk Pietersburg deur ds. J.W.J. van Ryssen met Gerda Erasmus getroud. Sy is op 24 Desember 1942 as ’n dogter van Johannes Gottlieb Erasmus en Jeanette Oosthuizen gebore en oorlede op 21 Mei 1999. Uit hul huwelik is vier seuns gebore, van wie drie grootgeword het: Wouter Pieter (25 April 1972), Gottlieb (5 Maart 1973 – 9 Maart 1973), Johannes Gottlieb (10 April 1974) en Christi Gerhard (16 Mei 1977).
Bediening
Ds. Ten Haaf is in 1974 in sy eerste gemeente Pretoria-Eloffsdal, bevestig, maar sou net twee jaar daar bly toe hy vertrek na Uitschot. Sowat drie jaar later, in 1979, het hy die beroep aangeneem na die kombinasie Paarl/Vredenburg-Saldanha vir nog ’n nagenoeg driejarige bediening. In 1982 het die gesin terug Transvaal toe verhuis nadat ds. Ten Haaf ’n beroep na Lydenburg aangeneem het. Hier het hy 10 jaar lank gearbei tot hy sy emeritaat in 1992 aanvaar het.
Ds. Ten Haaf sonder twee gebeure in sy bediening uit as hoogtepunte. Eerstens die ingesteldheid van die kerkraad van sy eerste gemeente, Pretoria-Eloffsdal, nadat hy meningitis (breinvliesontsteking) en enkafilitis (breinontsteking) by ’n lidmaat aangesteek het. Hy sou later sê: "Weens die gevolge van die breinsiektes moes vroeë emeritaat aangevra word, maar het ek die genade ontvang om al meer as 25 jaar hulpdiens te mag verrig."
Tweedens was daardie houding van sy kerkraad en gemeente (van Lydenburg) wat oorwegend polities regs en verregs was, maar met algemene stemme ’n besluit teen lidmaatskap van die Afrikanerweerstandsbeweging geneem het op beginselsgronde waar die AWB se Program van Beginsels regstreeks met die Skrif gebots het. Nadat die AWB se Program van Beginsels verander is, is die kerkraadsbesluit herroep. Uit dié tyd kom ook die laagtepunt van sy bediening, want sy vrou en kinders het baie gely weens die beginselstryd teen die AWB sodat die kinders elders moes skoolgaan. Hy sou later sê: "Die vloek van partypolitiek in gemeentes was ’n beproewing."
Skryfwerk
Talle werke het reeds uit ds. Ten Haaf se pen verskyn:
Pierneefmuseum (dubbelsinnig)
Daar is meer as een Pierneefmuseum in Suid-Afrika:
NG gemeente Cottesloe
duimnael|regs|230px|Die argitek [[Leendert Geers het dié skets gemaak van die toring wat hy omstreeks 1946 vir die toe nog toringlose kerk ontwerp het.]]
duimnael|links|300px|Die kerkgebou in 2017, langer as 30 jaar nadat die gemeente ophou bestaan het. duimnael|regs|170px|Ds. [[Johan Bezuidenhoud|J.G. Bezuidenhoud, 1938 tot 1941, derde leraar.]] duimnael|regs|170px|Ds. E.C. Anderssen was Vrededorp se eerste leraar, 1928 tot 1938, toe hy die tweede maal aftree. Hy is oorlede op [[15 Augustus 1947.]] regs|duimnael|170px|Ds. J.L. Grobler, 1941 tot 1945, vierde leraar.
regs|duimnael|170px|Ds. J.P. Roux, afgeneem omstreeks 1950, het die gemeente gedien van 1945 tot 1976. Dit was sy enigste gemeente tot en met aftrede.
duimnael|regs|170px|Ds. S.M. van Vuuren was Cottesloe se studenteleraar van 1968 tot Junie 1971.
Die NG gemeente Cottesloe was tot omstreeks 1985 'n klein gemeente (in oppervlak en in latere jare in lidmaattal) van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die grens van die Johannesburgse werkersklas-voorstede Cottesloe en Vrededorp, die oorspronklike naam van die gemeente. (Die gemeente het terloops niks te make met die Cottesloe-kerkeberaad nie, want dit is in die koshuise van die Universiteit van die Witwatersrand gehou, hoewel in dieselfde voorstad.)
Aanleiding tot afstigting
Reeds tydens die dienstyd van ds. J.S. Marais, leraar van Fordsburg van 1920 tot 1925, het lidmate van Vrededorp en Brixton druk op die kerkraad van die moedergemeente begin uitoefen om om hierdie wyke óf af te stig óf 'n hulpprediker aan te stel om hulle beter te bedien. Die kerkraad was geruime tyd sterk daarteen gekant. In 1921 het die skriba van die Ring van Johannesburg aan die kerkraad geskryf en hom versoek om die eerste stappe te doen tot die afstigting van Vrededorp. Die kerkraad het egter botweg geweier en aan die skriba laat weet "dat die kerkraad van Fordsburg weier om een enkel lid van sy gemeente af te staan" (Kerksraadsnotule, Februarie 1922).
Die Ring was egter vasbeslote dat Fordsburg te groot was vir een enkele predikant en het laat weet as die kerkraad nie bereid was om Vrededorp af te staan nie, moes hy minstens onderneem om 'n medewerker vir die plaaslike predikant aan te stel. Die kerkraad het meer geneig in die rigting van 'n hulpprediker, maar hulle was destyds uiters skaars, sodat ene ds. Venter eers aan die begin van 1924 kon begin werk en ook net drie maande lank. Daarna moes die gemeente weer enkele maande lank aansukkel tot ds. D.J.J. Rossouw as hulpprediker, veral met die oog op Vrededorp en Brixton, aangestel kon word. Hy het egter na ses maande vertrek en toe kon die kerkraad weer niks doen met betrekking tot die intensiewer bearbeiding van Vrededorp en Brixton nie. Ná ds. J.S. Marais gedwing is om te bedank, ds. J.C. Pauw op 25 Maart 1925 bevestig is en die gemeente se sake reggeruk is, het die Ring weer die beter bearbeiding van die twee wyke onder die kerkraad se aandag gebring. Dit was veral in die lig van uitsprake deur die Transvaalse Sinode en Ringe ten gunste van kleiner gemeentes. Hulle het aangevoer 'n gemeente moes nie meer as duisend lidmate tel nie, waarna 'n hulpprediker aangestel of, nog beter, 'n gedeelte moes afstig.
Toe dit in 1926 op die sitting van die Ring van Johannesburg op Waterval blyk dat Fordsburg tussen 1 500 en 1 600 lidmate tel, het die Ring die Ringskommissie gelas om weereens die kerkraad van Fordsburg te pols oor die afstigting van 'n deel van die gemeente of so nie die verkryging van 'n hulpprediker. Die Ringskommissie het die kerkraad in Oktober daardie jaar ontmoet en die saak broederlik met hom bespreek. Uiteindelik het Fordsburg se kerkraad ná 'n uitvoerige bespreking op 'n daaropvolgende vergadering ingestem om dié deel van Vrededorp wat aan die gemeente behoort, af te stig, veral danksy die ervaring met hulppredikers. Die kerkraad het Vrederus se kerkraad toe genader om sy gedeelte van Vrededorp ook af te staan, sodat die hele voorstad as een enkele gemeente sou kon afstig. So stig die Ringskommissie die NG gemeente Vrededorp op 26 Augustus 1927 af van Fordsburg én Vrederus, waarvan die naam toe Melville geword het om verwarring te voorkom.
Beginjare
Uit die staanspoor was die nuwe gemeente hulpbehoewend. Aanvanklik het lidmate kerk gehou in 'n ou saaltjie, wat Fordsburg geskenk het, totdat die gemeente sy eie kerk (sonder 'n toring) gebou het op 'n stuk grond op die hoek van Kite- en Eerste Straat op die grens tussen Vrededorp en Cottesloe, wat van die stadsraad Johannesburg ontvang is. Die kerk is omstreeks 1935 ingewy en is 'n hanetreetjie van die Hervormde kerk Johannesburg se imposante kerkgebou op Cottesloe-heuwel, ontwerp deur die gevierde argitek Gerard Moerdijk.
Omdat die gemeente 'n arm gebied bedien het, was sy inkomste aanvanklik baie laag en het die kerkraad by die ring aansoek gedoen om die grense in die rigting van Brixton uit te brei sodat dit die Jan Hofmeyr-stadsgedeelte (eweneens armoedig) sou insluit. Die versoek is toegestaan en later is dié woonbuurt in drie groot wyke verdeel. Ook het die kerkraad 'n verband op die kerklike eiendomme geneem om twee skakelhuise te laat bou vir verhuring op grond wat van Fordsburg ontvang is. So het dit gebeur dat die gemeente 'n las gedra het van £3 350, met 'n gemiddelde inkomste van £12 per maand aan dankoffers, £28 per maand uit die verhuur van die huise en £100 per jaar uit die fonds vir hulpbehoewende gemeentes.
Nietemin het die eerste leraar, ds. E.C. Anderssen, en sy vrou dit reggekry om elders £2 145.5.4 ten behoewe van die gemeente in te samel terwyl die leraar se vrou £697.5.11 deur die Tiekiebond byeengebring het en £238 ingesamel het vir die nuwe orrel.
Uitbreiding
Gedurende die tweede leraar se dienstyd, April 1936, besluit die gemeente om 'n pastorie langs die kerk te bou. Tydens sy opvolger se tyd is etlike stadsgedeeltes by die gemeente gevoeg, wat die lidmate tot meer as duisend laat toeneem het. In dieselfde tydperk leen die kerk nog £1 000 vir die bou van 'n poskantoor om aan die staat te verhuur. Dus staan die skuld van die gemeente in Maart 1941 op £4 600, wat die kerkraad baie langsaam met huurgelde en 'n vermeerdering in die maandelikse bydraes kon afbetaal. Gedurende die vierde leraar, ds. Grobler, se tyd (1941–1945) groei die gemeente tot 1 130 lidmate en verminder die skuld met £2 000.
Tydens die onmiddellike naoorlogse jare verminder die lidmate tot onder duisend, maar die res van die skuld is afbetaal en omstreeks 1950 is die toring opgerig en 'n nuwe dak, plafonne, ligte, tapyte ens. aangebring. In dié tydperk bou die gemeente ook 'n nuwe saal met 400 sitplekke langs die kerkgebou met toerusting vir jeugwerk en 'n projektor vir rolprentvertonings. Tydens die vierde vergadering van die Suid-Transvaalse Sinode, gehou in Pretoria van 23 Maart 1963 dien die Ring van Langlaagte die volgende beskrywingspunt in: "Die Ring van Langlaagte versoek hiermee die Hoogeerwaarde Sinode om die verandering van die naam van Vrededorp na Cottesloe." Daarna keur die Sinode die verandering goed.
Kiri Te Kanawa
Kiri Jeanette Claire Te Kanawa, gebore Claire Mary Teresa Rawstron op 6 Maart 1944) is 'n gewese Nieu-Seelandse operasangeres. Sy beskik oor 'n vol en liriese sopraanstem, welke al beskryf is as "sag, maar tog lewendig, warm, ruim en ongedwonge". Te Kanawa het in die 1980's drie top 40 albums in Australië gehad.
Cerina Vincent
Cerina Vincent (gebore 7 Februarie 1979) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Not Another Teen Movie (2001) en Cabin Fever (2002), en in die televisiereekse Power Rangers Lost Galaxy (1999) en Stuck in the Middle (2016).
Kiri Te Kanawa
Te Kanawa het reeds in verskeie lande eerbewyse ontvang, en 'n wye verskeidenheid werke wat dateer uit die 17de tot die 20ste eeu in verskeie tale gesing. Sy word veral geassosieer met die werke van Mozart, Strauss, Verdi, Händel en Puccini, en het aansienlike sukses behaal met die vertolking van prinsesse, die adel, en ander soortgelyke karakters.
Hoewel sy gedurende haar latere loopbaan min opera gesing het, het Te Kanawa dikwels konsert- en solo-opvoerings gegee en ook meesterklasse aangebied. Haar laaste opvoering was in Oktober 2016 in Ballarat, Australië. Sy het egter haar uittrede eers in September 2017 aangekondig
NG gemeente Cottesloe
Agteruitgang
Namate lidmate met die jare uit die westelike voorstede van Johannesburg weggetrek en hulle verder van die middestad gaan vestig het (veral in Roodepoort en die noordwestelike voorstede), het al die NG gemeentes in dié omgewing begin kwyn. Cottesloe het in 1984 net 294 lidmate oorgehad, maar darem nog sy eie leraar in die persoon van ds. M.P. van Wyk. Die gemeente het voelers na NG gemeente Fordsburg uitgesteek met die oog op inlywing, maar Fordsburg het die versoek van die hand gewys en Cottesloe aangeraai om liewer met Brixton saam te span. Die gemeente is blykbaar die jaar ná sy laaste predikant weg is, by Brixton ingelyf. Die kerkgebou is sedertdien omskep in die Lam Rim Tibetan Buddhist Centre. Eers in 1991 moes die plaaslike Laerskool Cottesloe sluit. Hoewel daar nog 289 leerders oor was, kon die ouers nie bekostig om dit as Model C-skool te bedryf nie en het leerders ingeskakel by Laerskool Piet van Vuuren in Brixton of Laerskool Jim Fouché in Crosby. Albei skole het sedertdien grotendeels verengels. Die skoolgebou, oorkant die NG kerkgebou, se toekoms was lank in gedrang.
In ringsverband
In 1985 was daar nog 'n afsonderlike ring vir Johannesburg-Wes, maar teen 2010 het daar in die verenigde ring van Johannesburg net ses (Melville, Waterval, Westdene, Crosby, Claremont en Triomf) van die oorspronklike 12 gemeentes oorgebly, terwyl ses in die enkele gemeente Vergesig opgeneem is. Die ring is destyds gekenmerk deur gemeentes wat elkeen besonder klein in geografiese gebied was. Al twaalf gemeentes is bevat in 'n gebied wat skaars 10 km (oos-wes) by 5 km (noord-suid) beslaan het. NG gemeente Langlaagte en Goudstad (vroeër Fordsburg) het saamgesmelt. Cottesloe is by NG gemeente Brixton ingelyf. Brixton en NG gemeente Johannesburg-Wes het in 1993 as NG gemeente Vergesig saamgesmelt, daarna is NG gemeente Langlaagte en NG gemeente Crosby-Wes by Vergesig ingelyf.
Ligging
Die kerkgebou is geleë in Kitestraat in Vrededorp.
Flemming Enevold
Flemming Enevold (gebore 12 Februarie 1952) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Flame & Citron (2008) en Headhunter (2009), en in die televisiereekse The Killing (2007) en Below the Surface (2017).
William Sanderson
William Sanderson (gebore 10 Januarie 1944) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Blade Runner (1982) en Last Man Standing (1996), en in die televisiereekse Deadwood (2004) en True Blood (2008).
Tynaarlo
Tynaarlo, Nedersaksies: Tynaorl, is 'n munisipaliteit en dorp in die Nederlandse provinsie Drenthe. Die munisipale gebied het sowat 34 000 inwoners (2021) en 'n oppervlakte van sowat 148 km². Die munisipaliteit Tynaarlo is in 1998 saamgestel uit die munisipaliteite Eelde, Vries en Zuidlaren. Vries is die administratiewe setel van die munisipaliteit. Die nuwe munisipaliteit is vernoem na die dorp Tynaarlo, wat in die middel van die nuutgevormde munisipale gebied lê en sowat 1 800 inwoners het (2020).
Plekke
Bunne, De Groeve, De Punt, Donderen, Eelde-Paterswolde, Eelderwolde, Midlaren, Oudemolen, Taarlo, Tynaarlo (dorp), Vries, Winde, Yde, Zeegse, Zeijen, Zuidlaarderveen en Zuidlaren.
Leslie Hendrix
Leslie Hendrix (gebore 5 Junie 1960) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Law & Order (1990), Law & Order: Criminal Intent (2001), Community (2009), en Gotham (2014).
William Jardine
Majoor William Jardine (1867 - 1948) was 'n Suid-Afrikaanse boekversamelaar en oudheidkundige. Hy is in 1867 in Kaapstad gebore en ontvang opleiding aan die v|South African College en in Engeland. Nadat hy afgetree het as sakeman het hy een van die beste Africana-biblioteke in Suid-Afrika opgebou. Dit is deur die regering aangekoop en in die Parlementsbiblioteek bewaar as deel van die Mendelssohn-versameling. Hy het met 'n tweede biblioteek begin, gelykstaande aan die eerste een, en dit op sy landgoed, Applegarth, naby Sir Lowryspas gehuisves. Hy is in 1948 oorlede.
Pierneefmuseum, Pretoria
Die Pierneefmuseum in Pretoria is 'n gerestoureerde negentiende eeuse huis wat kunswerke en persoonlike items van die kunstenaar Pierneef tentoonstel. Dit is geleë in Madibastraat (voorheen Vermeulenstraat) noord van Kerkplein in Pretoria.
NG gemeente Johannesburg-Oos
duimnael|340px|Die eerste drie predikante, dr. [[Hendrik Adriaan Lamprecht|H.A. Lamprecht, P.G.J. Meiring en William Nicol, tydens die sitting van die Federale Raad van die NG Kerk in Johannesburg in 1919.]]
Die NG gemeente Johannesburg-Oos was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Johannesburgse voorstad Doornfontein, net oos van die middestad. Dit is ook dikwels die Irenekerk genoem na aanleiding van die gemeente se tweede kerkgebou en sy derde, by Beitstraat 1. Die gemeente is presies vyf weke voor hy sy honderdjarige bestaan (op 8 Julie 1997) sou kon gedenk op 1 Junie 1997 by die NG gemeente Johannesburg ingelyf, waarvan dit op 8 Julie 1897 afgestig het.
Ontstaan
duimnael|links|170px|Weens 'n toestroming van mense het die bediening aan die Witwatersrand vir ds. N.J. van Warmelo en sy [[NG gemeente Heidelberg, Gauteng|Heidelbergse kerkraad te veel geword.]] Die ontdekking van goud aan die Witwatersrand in 1886 het 'n toestroming van mense veroorsaak wat gou te veel geword het vir ds. Van Warmelo en die kerkraad van Heidelberg om te behartig. Die eerste NG erediens in Johannesburg in die middel van 1886 was 'n opelugdiens in die skaduwee van 'n wilgerboom naby die terrein waar die Abraham Kriel-kinderhuis en die kerkgebou van die NG gemeente Langlaagte later opgerig sou word.
Dit was egter deur die toedoen van die NG gemeente Dutoitspan op Kimberley dat die eerste gemeente in die Goudstad, NG gemeente Johannesburg, op 14 Augustus 1887 gestig is deur prop. J.N. Martins, vir wie Dutoitspan na die myndorpie gestuur het "om die dierbare Evangelie ook aan ons broers op die goudvelde te gaan verkondig".
Die dorp het snel gegroei en 'n reeks voorstede het begin vorm aanneem: onder meer Hillbrow (oos), Mayfair (wes, sien NG gemeente Mayfair), Rosebank (noord) en Rosettenville (suid). Toe Johannes de Villiers in 1897 as eerste burgemeester aangewys is, het die dorp reeds 100 000 inwoners gehad, waarvan die helfte wit was (hoofsaaklik Engelssprekendes en Russiese Jode) en in wie se geledere daar 24 mans per vrou was. Dit verklaar die 591 hotelle en kroeë binne die munisipale grense en ook amper dieselfde aantal bordele.
Die Kerk het nie op hom laat wag nie en voor die Anglo-Boereoorlog met al sy ontwrigting in 1899 uitgebreek het, die volgende Randse gemeentes gestig: Langlaagte (1892), Boksburg (1894), Fordsburg (1896), in 1897 op dieselfde dag (Donderdag 8 Julie) sowel Jeppestown as Johannesburg-Oos en in 1899 Germiston. Van die eerste ses Randse gemeentes bestaan teen 2012 nog net een: Johannesburg, met 60 lidmate (volgens die NG Kerk-Jaarboek), nadat Boksburg met sy minder as honderd lidmate deur die loop van 2011 by Boksburg-Suid ingelyf is. Albei die dogters is in die moedergemeente se ou kerkgebou op Von Brandisplein gestig. Die rede vir die afstigting was enersyds dat die moedergemeente onhanteerbaar groot geword het en andersyds dat daar onenigheid onder gemeentelede was.
duimnael|270px|Die Irene-Zaal, waarvan die hoeksteen op 7 Mei 1898 gelê is. Dit het as kerkgebou gedien tot Maart 1933. Dit was blykbaar geleë op die hoek van Plein- en Edith Cavellstraat. Die argitekte was [[Arthur Reid en Frederick Green.]]
duimnael|292px|Die eerste Irenekerk (hier gesien in 1935) is van Vrydag [[3 Maart tot Sondag 5 Maart 1933 ingewy. Die laaste diens in dié kerk is op 31 Januarie 1971 gehou, twee jaar nadat die geboue verkoop is.]]
Groei
Johannesburg-Oos se eerste leraar (1897–1904), ds. P.G.J. Meiring, het omstreeks 1895 na die Goudstad toe gekom om as hulpprediker hom veral te bemoei met die middestad-dele van die moedergemeente. Veertig lidmate het die waarborglys geteken wat die afstigting van die middestad- of oostelike deel sou moontlik maak, onder wie adv. Harry J. Hofmeyr (later burgemeester van Johannesburg en vise-kanselier van die Universiteit van die Witwatersrand), mnre. Lourens Geldenhuys, P. van Os (eerste skriba), O.J.J. van Wyk (eerste kassier), C.L. Neethling en J. van Eyssen. Die eerste koster was mnr. P.J. Preller. Seker die mees prominente naam op die waarborglys was dié van 'n jong staatsadvokaat, Jan Smuts, wat kort vantevore saam met sy vrou hulle intrek in 'n nederige huisie in Twiststraat geneem het.
Aanvanklik het die dogtergemeente eredienste en vergaderings in die moedergemeente se indertydse kerkgebou op Von Brandisplein gehou, maar kort voor lank moes hulle ander reëlings tref omdat die kerk verkoop is. Uiteindelik het die gemeente 'n tydelike tuiste in die Vrymesselaarsaal in Pleinstraat gekry. Daarvandaan het lidmate op 4 September 1898 oorgetrek na die eerste kerkgebou van Johannesburg-Oos. Omdat die gemeente noustrop getrek het, was die "kerk" in werklikheid 'n saal op erwe 346 en 347, hoek van Hol- (nou Edith Cavell-) en Pleinstraat. Die moedergemeente het dié grond geskenk as deel van die dogtergemeente se bruidskat.
Johannesburg se eerste burgemeester, Johannes de Villiers, het die hoeksteen van die gebou, wat die naam "Irene Zaal" gekry het, op Saterdag 7 Mei 1898 gelê.
Lidmate verhuis noordwaarts
Teen 1926 het veral Johannesburg se noordelike voorstede in so 'n mate uitgebrei dat die swaartepunt van die gemeente weg van die Irenesaal beweeg het. Die gemeente moes toe dringend besluit of die lang verwagte kerkgebou saam met die lidmate noordwaarts sou skuif. Die snelgroeiende stad se raserige trems en motorfietse asook die alomteenwoordige stof van die mynhope, het stukrag aan die idee van 'n kerkgebou verder noord gegee. Uiteindelik het die kerkraad besluit hulle kan nie die middestad aan die genade oorlaat nie en so het hulle alles in die stryd gewerp vir die oprigting van 'n kerkgebou midde-in die toenemende woonstelblokke, wat ook die bevolking in die Hillbrow-omgewing snel laat toeneem het.
Op 21 November 1929 het lidmate die kerkraad se besluit geesdriftig goedgekeur en 'n boufonds is begin. Tien maande later staan dit op £4 370. Die hoeksteen is op 11 Junie 1932 gelê en die eerste Irenekerk en gepaardgaande geboue, wat altesaam £13 000 gekos het (die kansel, banke en tweede orrel inkluis), is van Vrydag 3 Maart tot Sondag 5 Maart 1933 ingewy. Die 5de Maart 1933 was toevallig dieselfde dag waarop die laaste verkiesing in Duitsland voor die Tweede Wêreldoorlog gehou is en wat Adolf Hitler met 'n minderheid stemme gewen het.
Dié kerkgebou sou uiteindelik amper 38 jaar lank die gemeente dien, want in 1968 gee die kerkraad die firma O.H. Oosthuizen & Vennote opdrag om sketsplanne vir 'n nuwe kerkgebou voor te lê. Die planne is in die middel van die jaar goedgekeur. Die gemeente het reeds aan die begin van 1968 die nodige grond teen R93 000 aangekoop. Die ou Irenekerk is in Januarie 1969 verkoop, maar bouwerk aan die nuwe Irenekerk het eers in April 1970 begin. Die hoeksteen is op 8 Augustus 1970 gelê en die laaste diens in die ou kerk is op 31 Januarie 1971 gehou. Die uiteindelike koste van die nuwe Irenekerk met sy indrukwekkende orrel, gebou deur Fehrle volgens 'n ontwerp deur Walter Supper van Esslingen in Duitsland, was sowat R280 000. Die gebou is die middag van 4 Maart 1972 in gebruik geneem en die orrel dieselfde aand. Die kerkorrel was, met sy 2 407 pype, die grootste in 'n Johannesburgse NG gemeente.
Maatskaplike omstandighede
duimnael|links|220px|Die tweede Irenekerk soos hy gelyk het voor die woonstelle opgerig is.
duimnael|270px|regs|Die hoeksteen van die eerste Irenekerk bly behoue in die tweede Irenekerk.
Dit het net mooi vyftig jaar geduur voor die NG Kerk in Johannesburg 'n gekoördineerde en noemenswaardige poging aangewend het om tot die redding te kom van stedelike Afrikaners wat in groot armoede en materiële ellende verkeer het. In 1937 stig die Nederduitse Hervormde of Gereformeerde Kerk (soos die NG Kerk in die Transvaal tot 1957 bekendgestaan het) die Randse Armsorgraad. In 1944 was daar 7 824 gesinne as hulpbehoewend by die raad aangeteken en dit was toe reeds die grootste welsynsinstansie aan die Rand. Die maatskaplike omstandighede van die Goudstadse Afrikaners het geleidelik na die Tweede Wêreldoorlog verbeter toe toenemende industrialisering in die gebied wat vandag as Gauteng bekendstaan en beter opleiding vir Afrikaners die ergste probleme met armoede, behuising en werkloosheid begin oplos het. In 23 Februarie 1945 se uitgawe van die Irenenuus bereken die voltydse maatskaplike werker van die Irenekerk dat daar tussen 450 en 500 siele in die gemeente was aan wie armesorg verleen moes word. Sy noem die oorsake van die verarming as onder meer dronkenskap, siekte, dood, egskeiding, werkloosheid, ontug, werkskuheid en swaksinnigheid. Oor die maatskaplike probleme in die gemeente meld mej. T. Vermeulen, 'n ander maatskaplike werker verbonde aan die Irenekerk, in die Irenenuus van 10 September 1941 sy glo dat die stryd in die middestad nie soseer teen armoede as sodanig is nie, maar teen maatskaplike euwels waarvan drankmisbruik en onwettige drankhandel die vernaamste is. In die gemeente se godsdiensverslag vir Julie 1944 tot Junie 1945 sê die kerkraad hulle glo die oorlogsomstandighede het bykomende stukrag aan die wantoestande gegee.
Evangelisasie
duimnael|regs|270px|Die hoeksteen van die tweede Irenekerk, gelê deur dr. [[Willie Jonker op 8 Augustus 1970.]]
duimnael|links|230px|Die deure en van die houtwerk uit die ou Irenekerk is verwyder en aangebring in die nuwe Irenekerk van 1970.
In die laat jare vyftig het die NG Kerk begin erns maak met evangelisasie. Van 28 tot 30 September 1959 tree ds. P.S.Z. Coetzee as voorsitter op van 'n kongres in Bloemfontein met landswye verteenwoordiging oor "die N.G. Kerk en sy Evangelisasietaak vandag". Uit die Suid-Transvaalse Sinodale gebied (tans Hoëveldse Sinode) was daar 102 predikante. Die Transvaalse Sinode het egter reeds in 1957 in beginsel goedgekeur om predikante te beroep en werksters aan te stel vir evangelisasie, 'n lang gekoesterde ideaal. Dit sou egter lank duur voor die Suid-Transvaalse uitvoering aan dié besluit gee. Eers 'n jaar ná die Evangelisasiekongres skep en vul die sinode mettertyd vier poste, almal in Johannesburg se middestad. Tydens die sinodesitting van Maart 1963 meld die Sinodale Evangelisasiekommissie in sy verslag: "Die eerste uitwerking van die aanpak van Evangelisasie in die middestad het onteenseglik bewys dat daar baie meer werkkragte moet wees in Johannesburg en Johannesburg-Oos ten einde net die gewone pastorale arbeid te verrig. Die soektog na evangelisasie-objekte het onmiddellik aan die lig gebring dat honderde lidmate tussen die krioelende massa van die stad eenvoudig verdwyn." Die kommissie berig verder dat "een van die gemeentes", wat later in die verslag blyk Johannesburg (Braamfontein) te wees, "wat nou halfpad enigsins noukeurig deurgewerk is het nie alleen 653 besoekpunte van absolute buitekerklikes opgelewer nie maar ook 627 besoekpunte van kerkmense wat net nie by die Kerkraad bekend was nie." Volgens die kommissie het die situasie steeds vererger, maar nóg Braamfontein se gemeente nóg die Irenekerk het oor die middels beskik om self genoegsame werkers te beroep.
In albei gemeentes is tussen 1960 en 1962 'n predikant sowel as werkster vir evangelisasie aangestel. In Johannesburg-Oos werk ds. G.F.K. Carstens van Oktober 1960 tot Augustus 1962, waarna ds. A.J. Pienaar hom van Februarie 1963 af opvolg. Terselfdertyd werk mej. A. Nieuwoudt van Januarie 1961 as evangelisasiewerkster. In die eerste drie wyke van die Irenekerk wat Carstens deurgewerk het, het hy 104 besoekpunte van NG lidmate opgespoor wat aan die kerkraad onbekend was en in dieselfde drie wyke was daar 98 besoekpunte van buitekerklikes. Toe hy weg is, kon hy berig dat hy 27 buitekerklikes gekatkiseer het, belydenis is afgelê en hulle is gedoop. Nieuwoudt van haar aanstelling tot die sinode van twee jaar later 345 NG besoekpunte ontdek en te doen gehad met 117 buitekerklike besoekpunte.
Bekende leraars
Die eerste leraar was ds. P.G.J. Meiring, later tegelykertyd leraar van NG gemeente Rondebosch en redakteur van die Kerkbode. Hy was ook die vader van die latere leraar Arnold Meiring, wat eweneens leraar van Rondebosch was, saam met sy vader. duimnael|240px|Die verwelkomingsadres vir ds. P.G.J. Meiring met foto's van die eerste kerkraad. duimnael|links|230px|Die kansel uit die ou [[NG gemeente Johannesburg|Braamfonteinse NG kerk staan vandag (2016) in die Irenekerk.]]
In 1913 word ds. (later dr.) William Nicol in die gemeente bevestig. Dr. Paul du Plessis skryf in 1993 in sy D.D.-proefskrif: "In die Goudstad het die Afrikaner op geestelike gebied 'n stryd om oorlewing gehad. Die Kerk, en by name die Nederduits Hervormde of Gereformeerde Kerk van Suid-Afrika, was ten nouste by hierdie stryd betrokke. Dit was sy lidmate en sy ampsdraers se stryd. Die kerk was die behoudende faktor wat hulle saamgebind het en aan hulle sekuriteit gebied het. Met Nicol se koms na die Goudstad in 1913 het hy noodgedwonge deel van die stryd geword, want hy het besef dat die Afrikaner, die kerk en in besonder sy Here hom nodig het om die evangelie uit te dra, maar ook om die mens in sy nood by te staan."
Nicol was die stigter van die gemeenteblad Irenenuus in Januarie 1923, waarmee hy die lidmate in hulle besondere situasie wou begelei op hulle geloofspad. Dit is in Afrikaans geskryf in 'n stadium toe die taal net-net 'n vastrapplek in skole begin kry het en dit selde van die kansel gehoor is. (Die blaadjie het bly voortbestaan tot enkele jare voor die gemeente se inlywing by Johannesburg.) Nicol het in Augustus 1923 (jaartal onseker) geskiedenis gemaak toe hy die eerste preek in Afrikaans wat in die Unie oor die radio uitgesaai is, regstreeks in die radio-ateljees in die middestad gepreek het. Om 19:45 op Sondag 7 Junie 1924, maak die leraar en gemeente weer geskiedenis toe 'n volledige diens in Afrikaans die eerste keer na die Unie uitgesaai is en wel vanuit die Irenesaal. 'n Maand later, op 4 Oktober 1925, word die eerste nagmaaldiens uitgesaai, weer vanuit die Irenesaal.
In die volgende dekade maak die Irenekerk weer geskiedenis toe ds. R.J. de L. Theron van Alberton se moedergemeente die aankondiging van die eerste Bybel in Afrikaans op 28 Augustus 1933 per radio vanuit die Irenekerk doen.
Nicol was ook nie bang om nuwighede in die gemeente op die proef te stel nie. Die gebruik van die nagmaalkelkies pleks van die beker tydens die 1918-griep getuig volgens Du Plessis van sy "praktiese benadering. Daar was ook die Vrywillige Weeklikse Offer, waarvolgens lidmate weekliks hulle dankoffers kerk toe moes bring. Nicol wou lidmate leer om volgens die Bybelse metode hulle dankbaarheid aan die Here te bewys." Hy vertrek in Junie 1938 na die NG gemeente Pretoria-Oos.
Nicol se opvolger, ds. Arnold Meiring, was waarskynlik ewe bekend as moderator van die Transvaalse Sinodes van 1957 en 1961. Hy arbei byna 13 jaar onvermoeid in die groot stadsgemeente en vertrek in September 1951 na Heidelberg en sluit ook sy bediening af in Pretoria-Oos.
duimnael|links|220px|Die kerk se kanselkleed met die simbole van hoop aan weerskante.
Inlywing
duimnael|regs|280px|Die kerkorrel in die tweede Irenekerk.