cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sjoebroek
Oorsprong en terminologie
Sjoebroeke word ook toenemend toegeskryf aan Mary Quant, wat hulle volgens berigte in die laat 1960's aangebied het. Baie ontwerpers van regoor die Westerse wêreld het hul eie weergawes van sjoebroeke teen alle prysvlakke vervaardig, waaronder Yves Saint Laurent, Valentino, Halston en Betsey Johnson. Massavervaardigde weergawes is ook via die Sears-posbestelkatalogus verkoop.
Wye aanvaarding
Sjoebroeke is beskikbaar vir vroue, mans en kinders, hoewel hulle hoofsaaklik deur vroue gedra word. Jacqueline Kennedy Onassis het 'n paar gekoop om te dra tydens haar seiljagvaarte, terwyl ander hoëprofieldraers Elizabeth Taylor, Raquel Welch en Jane Fonda insluit. Sjoebroeke is ook gedra deur veral avontuurlike mans soos David Bowie, Sammy Davis jr. en Liberace. Die broeke vir mans is effens langer as die vroulike weergawes, hoewel hulle steeds korter is as gewoonlik.
"Hotpants", ook genoem "booty shorts", is nog steeds gewild tot in die 2020's, en word gereeld gesien in kontekste soos Miami se South Beach en Venice Beach, Los Angeles, met hul omgewing van strand-na-kroeg-uithangplekke wat unieke dragkodes vereis.
Gebruik in vermaaklikheidsbedryf
"Hotpants" of "booty shorts" bly 'n gewilde kostuum vir rasieleiers en dansers, veral hiphop-kunstenaars, en word gereeld deur agtergronddansers gedra. Die uniform van die Dallas Cowboys Cheerleaders bestaan uit hotpants en midriftops. In die vroeë 21ste eeu is sjoebroekies steeds deel van sekere uniforms in die dienstebedryf, veral waar die draers waarskynlik oorwegend manlike klante sal bedien. Een voorbeeld hiervan is Hooters, waar daar van die bedieners (of "Hooters Girls") verwag word om 'n baie kort oranje Dolphin-kortbroek te dra, saam met 'n stywe tenktop, pantie en 'n bra.
Psoralea verrucosa
Bloukeur (Psoralea verrucosa) is 'n plantspesie in die familie Fabaceae en is endemies aan die Oos-Kaap en die Wes-Kaap.
Erylus deficiens
Erylus deficiens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur Topsent.
Sopwith Snipe
Die Sopwith Snipe is 'n enkelsitplek, dubbeldekker Britse vegvliegtuig wat laat tydens die Eerste Wêreldoorlog diens gedoen het. Die vliegtuig was ontwerp om die bekende Sopwith Camel te vervang. Die vliegtuig was ontwerp met 'n nuwe 230 perdekrag Bentley-enjin. Dit kon hoër vlieg en was vinniger as sy voorganger. Dit was in 1918 beskou as die beste Geallieerde vegvliegtuig op die westelike front en geprys deur die vlieëniers vir sy spoed, krag en beweeglikheid. Die uitsig vanuit die kajuit was ook beter as dié van die Camel wat veral belangrik is tydens nagvlugte. Daar was net minder as 500 Snipes gebou in 1918 en daar was eindelik 1,567 eenhede afgelewer aan die Britse Lugmag. Dit het oor moderne eienskappe beskik soos 'n elektries verhitte kajuit en suurstof vir die vlieënier. Alhoewel die vliegtuig eers die front slegs agt weke voor die einde van die oorlog bereik het, was dit genoeg tyd om te bewys dat die Snipe die Duitse vliegtuie oorskadu het.
Op 27 Oktober 1918 het Majoor William Barker in Snipe van 201 Eskader hom vasgeloop teen 60 Fokker D.VII's waarvan 15 hom aangeval het. Hy het hulle vuur beantwoord, vier afgeskiet en twee ander beskadig voordat hy 'n noodlanding moes doen weens bloed verlies en sy vliegtuig vol koeëlgate was. Die Victoriakruis was aan hom toegeken vir dié daad.
Tot en met 1923 was die vliegtuig Brittanje se enigste verdediging en het in diens gebly tot 1927.
Verdrag van Windsor (1386)
Die Verdrag van Windsor is as diplomatieke alliansie tussen die koninkryke van Portugal en Engeland op 9 Mei 1386 in Windsor onderteken en beseël met die huwelik tussen koning Johannes van Portugal I (uit die Huis van Aviz) met Philippa van Lancaster, dogter van Jan van Gent (Engels: John of Gaunt), 1ste hertog van Lancaster.
Met sy oorwinning in die Slag van Aljubarrota, waartydens hy deur Engelse boogskutters ondersteun is, is Johannes I (Portugees: João I) as onbetwiste heerser oor Portugal erken en die politieke krisis van die interregnum tussen 1383 en 1385 beëindig. Die bestaande Engels-Portugese alliansie is met die Verdrag van Windsor formeel bekragtig. Die historiese dokument word tans in die Nasionale Argiewe van Portugal bewaar.
Erylus diminutus
Erylus diminutus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1999 deur Mothes, Lerner & Silva. Die spesie is versamel op die kus van Rio Grande do Sul (Brasilië) op 'n diepte van 183 m.
Frederick York St. Leger
Frederick York St. Leger (1836–1901) was 'n joernalis en medestigter van die Cape Times. Hy is in 1836 in Limerick, Ierland, gebore. Hy studeer aan die Universiteit van Cambridge en kom in 1856 in die Kaapkolonie aan as die prinsipaal van St. Andrew-kollege op Grahamstad. Hy werk later op die Diamantveld en help in 1876 met die stigting van die Cape Times en was tot in 1891 die redakteur. In 1898 word hy 'n parlementslid. Hy is in 1901 oorlede.
Ferraria ferrariola
Die spinnekopblom (Ferraria ferrariola) is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Ferraria behoort en is deel van die fynbos en Sukkulente Karoo. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap en kom van die Richtersveld tot by Clanwilliam voor.
Butyn
1-Butyn (of net Butyn) is 'n alifatiese organiese verbinding met die chemiese formule HC2CH2CH3. Dit is 'n kleurlose, vlambare gas. Butyn neem deel aan reaksies tipies vir terminale alkyne, soos alkynmetatese, hidrogenering, en kondensasie met formaldehied. Op grond van sy verbrandingshitte is dit effens minder stabiel as sy isomeer 2-butyn.
Hidrogenering
Hidrogenering van 1-butyn, in die teenwoordigheid van 'n CuSiO2-katalisator, lei tot 'n mengsel van 1-buteen en 2-buteen.
Brando Eaton
Brando Eaton (gebore 17 Julie 1986) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Balls Out: Gary the Tennis Coach (2009) en American Sniper (2014), en in die televisiereekse Dexter (2006) en Bionic Woman (2007).
Paul du Toit (beeldhouer)
duimnael Paul Johan du Toit (31 Oktober 1965 – 9 Januarie 2014) was 'n Suid-Afrikaanse kunstenaar, wat gespesialiseer het in skilderkuns, papier, gemengde media, maar veral beeldhouwerk. Sy uitstallings is wêreldwyd vertoon. Drie van sy beelde is gekies vir die 2001 Florence Biënnale.
Onder die vele toekennings wat hy ontvang het, is een daarvan 'n medalje van die stad van Florence in die Biënnale Internationale Dell'arte Contemporanea. Hy was ook genomineer vir die Daimler Chrysler Beeldhouwerk Toekenning in 2002. Paul was ook genooi om vir voormalige president Nelson Mandela en internasionale musikante te werk met die 46664-veldtog.
Biografie
Paul Johan du Toit is gebore op 31 Oktober 1965 in Johannesburg. Hy het grootgeword in Mayfair Johannesburg en het meeste van sy tyd bestee by sy kunstenaar tante, Elizabeth van der Sandt, en sy pa se werkswinkel, waar hy beelde geskep het uit elektriese toestelle, terwyl sy tante hom gehelp het met olieverf tegnieke.
In 1984 het du Toit matrikuleer in 1985 was hy opgekommandeer vir diens in die Suid-Afrikaanse Lugmag waar hy die tyd gebruik het om houtwerk te doen en ook sy eerste bronsbeeld van 'n vliegtuig te doen. In hierdie tyd het hy ook deeltyds Rekenaarwetenskap studeer aan die destydse Pretoria Technikon, (vandag Tshwane-Universiteit vir Tegnologie). Toe hy die weermag verlaat het, het hy begin werk as 'n rekenaarprogrammeerder. In 1988 is die maatskappy waarvoor du Toit gewerk het, gelikwideer en hy het 'n werk by 'n bank gekry. Deur alles het hy steeds saans geverf om uitting aan sy kreatiewe kant te gee.
In 1992, was 'n besoek aan Florence in Italië 'n keerpunt in Paul se kunsloopbaan. Hy was so geïnspireer deur Michelangelo se Dawidbeeld, dat hy teruggekeer het met nuwe toewyding tot sy kuns. Hierdie invloed is verder aangevuur deur 'n reis na Parys twee jaar later, waar hy 'n uitstalling bygewoon het aan die agterkant van die Louvre, waar die beeldhouwerk uit materiaal soos metaal dromme en plastiek geskep is. Nadat hy teruggekeer het na Suid-Afrika het hy begin om beelde in sy garage te maak uit afval materiaal. Een van hierdie beelde het hom die toekennig laat wen van Beste Kustenaar Sonder Formele Opleiding, in Belville, Kaapstad.
In sy ateljee in Houtbaai het Paul met 'n impasto tegniek (dik industriële pasta wat aangemaak word waarin hy lyne en beelde uitkerf), dit het kenmerkend van sy styl begin word. Hy het ook sy rekenaarvaardighede ingespan om toegang te kon kry tot die internasionale kunsbedryf.
In 2014 sterf du Toit van kanker op die ouderdom van 48.
Kuns loopbaan
In 1997 het Paul sy eerste skilderye plaaslik verkoop. Hy het ook sy webblad van die grond af gekry en 'n eienaar van 'n galery in Parys het hom genooi om te kom uitstal (1998). Hy het besluit om kuns sy loopbaan te maak en het aangesluit by 'n groep uitstalling by die Groot Constantia Kuns Gallery.
In 1998 het Paul die internasionale mark betree en het ook verskyn in die CNN Internasionale Kuns Klub, met sy eerste solo uitstalling in Parys. In 1999 was daar plaaslik en internasionale belangstelling in sy kuns en hy het uitstallings in Moskou, Edinburgh gehad. Die jaar 2000 was 'n 'n noemenswaardige jaar vir du Toit, met solo uitstallings in Kaapstad, Nederland en Frankryk. Dit was ook die jaar waarin du Toit met hout beeldhouwerk begin het. In 2001 is hy genomineer om uit te stal by die Florence Biënnale van Kontemporêre Kuns, waar hy vyfde plek ontvang het in die beeldhou afdeling. Hy is ook genomineer vir die Daimler Chrysler Toekenning vir Suid-Afrikaanse Beeldhouwerk.
Umgababa
Umgababa is 'n kusdorpie in die eThekwini Metropolitaanse Munisipaliteit, KwaZulu-Natal van Suid-Afrika.
Karoospeldekussing
Die Karoospeldekussing (Leucospermum saxatile) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucospermum behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap; dit word gevind in die Langeberg oos van Garciapas. Die struik word slegs 0,7 m hoog en dra blomme van Julie tot Februarie.
In Engels staan dit as die Karoo Pincushion bekend.
Derrin Ebert
Derrin Ebert (gebore 21 Augustus 1976) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Moneyball (2011).
Dorothy Abbott
Dorothy Abbott (16 Desember 1920 – 15 Desember 1968) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Red, Hot and Blue (1949), A Virgin in Hollywood (1953), en South Pacific (1958), en in die televisiereeks Dragnet (1951).
Leslie Ackerman
Leslie Ackerman (gebore 2 Augustus 1956) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Joyride to Nowhere (1977), Hardcore (1979), en What's Eating You? (2000), en in die televisiereeks Star Trek: Deep Space Nine (1993).
Mahehle
Mahehle is 'n swart nedersetting in die Ubuhlebezwe Plaaslike Munisipaliteit, Harry Gwala-distriksmunisipaliteit van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Talal van Jordanië
Talal is in Mekka gebore as die oudste kind van Abdoellah I en sy vrou, Moesbah bint Nasser. Abdoellah was die seun van Hoessein bin Ali, die sjarief van Mekka, wat tydens die Eerste Wêreldoorlog die Arabiese opstand teen die Ottomaanse Ryk gelei het. Hy het in 1921 die emiraat Transjordanië gestig, wat ’n Britse protektoraat geword het, en as emir regeer.
Talal is privaat in Amman opgevoed en het in 1921 as 2de luitenant by Transjordanië se weermag, die Arabiese Legioen, aangesluit. Teen 1948 was hy ’n generaal.
Abdoellah wou in 1946 onafhanklik word en die emiraat het die Hasjemitiese koninkryk Jordanië geword. Abdoellah het koning geword en Talal kroonprins. Abdoellah is in 1951 in Jerusalem in ’n sluipmoordaanval vermoor en Talal het hom opgevolg. Talal se grootste prestasie as koning was die opstelling van Jordanië se moderne grondwet in 1952, wat sy land in ’n konstitusionele monargie omskep het. Hy het minder as 13 maande regeer, totdat hy gedwing is om te abdikeer weens ’n geestesiekte wat as skisofrenie gediagnoseer is. Hy het die res van sy lewe in ’n sanatorium in Istanboel deurgebring en is op 7 Julie 1972 oorlede. Hy is opgevolg deur sy oudste seun, Hoessein.
Anglo-Portugese Ooreenkoms van 1373
Die Anglo-Portugese Ooreenkoms van 1373 is op 16 Junie 1373 tussen die koninkryke van Engeland en Portugal aangegaan en onderteken deur hul monarge, koning Edward III van Engeland, en die Portugese koningspaar, Ferdinand I en Eleonora van Portugal. Die handtekeninge is bevestig deur 'n klerk, John de Banketre, met die woorde "with my usual flourish". Met hierdie verdrag is die twee seevarende nasies deur "ewigdurende vriendskap, unies en alliansies" met mekaar verbind.
Die ooreenkoms is die oudste bestaande verdrag tussen twee nasies wat in die loop van die geskiedenis steeds weer bekragtig is - so op 9 Mei 1386 deur die konings Richard II van Engeland en Johannes I van Portugal in Windsor; in 1643, 1654, 1660, 1661, 1703, 1815 en - volgens 'n geheime verklaring - in 1899. Dit is vervolgens erken en bevestig in die 20ste eeuse arbitrasie-ooreenkomste wat in 1904 en 1914 tussen die Verenigde Koninkryk en Portugal aangegaan is.
Die ooreenkoms het tydelik buite werking getree gedurende die Iberiese Unie tussen 1580 en 1640 toe die Portugese en Spaanse monargieë in 'n dinastiese unie verbind is. Die alliansie het onmiddellik herleef toe Portugal se politieke onafhanklikheid herstel is. Dit het 'n nuwe hoogtepunt bereik in die tyd van die Napoleontiese Oorloë toe Portugal deur Spaanse en Franse magte beset is. Die Verenigde Koninkryk het militêre bystand aan Portugal verleen en een van sy mees bekwame militariste, luitenant-generaal Sir Arthur Wellesley, die latere hertog van Wellington, na die Iberiese oorlogstoneel ontbied.
Die Anglo-Portugese verdrag is nog eens bevestig gedurende die Tweede Wêreldoorlog. Volgens 'n afspraak met die Britse regering het Portugal aanvanklik onsydig gebly in die konflik om oorlogshandelinge nie na die Iberiese Skiereiland uit te brei nie. In 1943 het die prentjie verander, en die ooreenkoms is ten volle bekragtig deur die Nasionale Regering van die Verenigde Koninkryk onder leiding van Winston Churchill en Portugal. Nadat drie maande lank onderhandelinge tussen die twee lande gevoer is, het Portugal ingestem om 'n betekenisvolle bydrae in die Britse oorlogspogings te lewer. Om die bedreiging, wat Duitse duikbote vir geallieerde skeepskonvooie op Atlantiese roetes ingehou het, uit te skakel, het die Portugese regering lug- en seehawegeriewe op die Asore-eilandgroep vir Britse eenhede beskikbaar gestel.
Spuitkannetjie
'n Spuitkannetjie is 'n houer vir vloeibare stowwe wat onder druk uitgelaat word sodat dit 'n fyn sproei of 'n dun straal vorm. Daardeur kan 'n stof sander groot moeite egalig en op moeilik bereikbare plekke aangewend word. Spuitkannetjies is egter dikwels ook 'n bron van besoedeling.
Spuitkannetjies is 'n nuttige hulpmiddel vir die aanwending van ŉ groot aantal stowwe, en skakel byvoorbeeld by verfwerk die gebruik van kwaste uit. Daarmee kan 'n stof egalig (selfs op moeilik bereikbare plekke) versprei en die hoeveelheid wat uitgelaat word, akkuraat beheer word. Die sproei uit die kannetjies is baie fyn en bestaan uit partikels met groottes van tussen 0,01 en 5 \mum (1 \mum=0,001 mm). Hierdie deeltjies, wat dikwels onsigbaar is, sit neer en pak saam totdat dit 'n lagie vorm. Wanneer die deeltjies in die lug versprei, kan dit die asemhalingstelsels van mense en diere binnedring en skadelike gevolge hê. Spuitkannetjies is nietemin baie nuttig en word vir die aanwending van verf, smeermiddels, vernis, kleefmiddels, roesweermiddels, insektedoders, ontsmettingsmiddels, geurstowwe, bruismiddels, deodorante, haarlak, verdunners, ensovoorts, gebruik. Die stowwe word gewoonlik saam met 'n dryfgas onder druk in ŉ houer geplaas. Die dryfgas kan uit koolsuurgas of koolwaterstofprodukte, soos die alkohole, aldehiede, ketone, alkene, of esters, bestaan.
Bekende dryfgasse is freongas (chloorfluoormetaan), wat onaktief is en nie met die ander stowwe in die kannetjie verbind nie; asetoon, wat as verdunner dien; chlorodien, wat as ontvetter gebruik word; aldrien, wat in insektedoders gebruik word; etielformaldehied, wat as 'n geurmiddel dien, ensovoorts.
Viti Levu
Viti Levu (Fidjiaans: [ˈβitʃi ˈleβu]; Fidjiaanse Hindi: विटी लेव; letterlik: "Groot Fidji") is die grootste eiland van die eilandnasie Fidji, beide volgens oppervlakte en bevolking. Op die eiland is ook Fidji se hoofstad en grootste stad, Suva, geleë. Van die ander groot stede sluit in Ba, Lautoka, Nausori, Rakiraki, Sigatoka en Nadi; laasgenoemde beskik oor 'n internasionale lughawe. Net noord van Viti Levu is Vanua Levu, die tweede grootste eiland van Fidji, geleë. Viti Levu grens in die ooste aan die Korosee.
Die eiland is van 'n vulkaniese oorsprong en streek oor sowat 106 km in 'n noord-suidelike en sowat 146 km in 'n oos-westelike rigting. Saam met die 5 587 km² grote, sowat 70 km noord geleë buureiland Vanua Levu vorm Viti Levu sowat 90% van Fidji se oppervlakte. Met 'n bevolking van sowat 600 000 bly omtrent driekwart van Fidji se bevolking op Viti Levu.
Viti Levu is glo langer bevolk as die noordelike buureiland Vanua Levu. Volgens mondelike oorlewerings het die eerste Melanesiese settlers by Vuda Point voet aan wal gesit en Viseisei gestig, dalk Fidji se oudste nedersetting, alhoewel argeoloë hierdie teorie verwerp.
Psoralea karooensis
Psoralea karooensis is 'n plantspesie in die familie Fabaceae en is endemies aan die Wes-Kaap. Die spesie is deel aan die fynbos en kom in die Witteberg en Anysberg voor, op hoogtes hoër as 1000 m. Die plant het 'n voorkomsgebied van kleiner as 500 km² en word as seldsaam beskou.
Erylus discastera
Erylus discastera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Erylus discophorus
Erylus discophorus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1862 deur Schmidt.
Aaron Eckhart
Aaron Eckhart (gebore 12 Maart 1968) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente In the Company of Men (1997), Thank You for Smoking (2005), The Dark Knight (2008), en Rabbit Hole (2010).
Colin Davis
Sir Colin Rex Davis (25 September 1927–14 April 2013) was 'n Engelse dirigent wat bekend was om sy assosiasie met die Londen Simfonieorkes wat hy in 1959 begin dirigeer het. Sy repertoire was breedvoerig gewees. Hy word egter veral met die werke van Mozart, Berlioz, Elgar, Sibelius, Strawinski en Michael Tippett geassosieer.
As onderwyser het Davis poste gehou by die Koninklike Akademie van Musiek, Londen, en die Sächsisches Landesgymnasium für Musik "Carl Maria von Weber" (voorbereidende skool vir musiek) in Dresden. Hy het in 1958 sy eerste opnames vir die grammofoon gemaak. Sy diskografie oor die volgende vyf dekades was uitgebreid, met 'n groot aantal ateljee-opnames vir Philips Records en 'n aansienlike katalogus van lewendige opnames vir die Londen Simfonieorkes se eie plate-etiket.
Vroeë jare
Davis was in Weybridge, Surrey, gebore as die jongste van drie seuns van Reginald George en Lillian Davis. Die gesin was musikaal aangelê, en Davis was op 'n jeugdige ouderdom aan musiek blootgestel. Hy het dit in herinnering geroep:
"'Ek kan steeds sien hoe Sargent die eerste konsert dirigeer wat ek bygewoon het. Ek kan steeds vir Melchior in die laaste toneel van Siegfried – 'n ou 78 wat op my vader se grammofoon gespeel het, hoor. … Ek kan ook die oomblik onthou toe ek besluit het om musiek my lewe te maak. Ek was op die stadium dertien of veertien jaar oud, en ek was teenwoordig by 'n uitvoering van Beethoven se Agste Simfonie. Daar het skielik vir my deure oopgegaan. Ek het heeltemal betrokke begin raak, en was obsessief oor musiek, alhoewel ek vreeslik ingeperk was deur my voorkeure en afkeure. Vandag is ek oop vir enigiets.'"
Davis kon met geldelike bystand van sy grootoom by Christ's Hospital in Sussex studeer, en het gevolglik 'n beurs gewen om by die Koninklike Kollege van Musiek in Londen te studeer waar hy die klarinet saam met Frederick Thurston studeer het. Sy medestudente het Gervase de Peyer ingesluit, maar Davis het 'n groter belangstelling in dirigeer ontwikkel. Hy kon egter nie in aanmerking kom vir dirigeerklasse by die kollege nie omdat hy nie klavier kon speel nie.
Nadat hy vir nasionale diensplig opgeroep is en nadat hy sy studies by die kollege voltooi het, het Davis as klarinetspeler in die musiekgroep genaamd Life Guards gespeel. Hy was by Windsor, Berkshire gestasioneer en het konserte in Londen bygewoon onder leiding van dirigente soos Thomas Beecham en Bruno Walter. Hy het in 1949 met 'n loopbaan as vryskut musikant 'n aanvang geneem (in sy eie woorde, die "freelance wilderness"). Hy sou tot 1957 in die hoedanigheid optree. Sy eerste dirigeerwerk was saam met die Kalmar Orkes, wat hy saam met ander voormalige studente van die Koninklike Kollege gestig het. Hy was gevolglik uitgenooi om die onlangs gestigte Chelsea Opera Group in Don Giovanni te lei. Hy het tydens die vroeë jare van sy loopbaan ook uitnodigings as 'n orkestrale klarinetspeler aanvaar. Wat aanvanklik as 'n voltydse aanstelling as dirigent voorgekom het (by die Oorspronklike Ballet Russe in 1952) het op abrupte wyse na drie maande geëindig toe die geselskap ontbind het. Davis het tussen rare geleenthede om as dirigent op te tree, as afrigter en lektor gewerk. Dit het kortstondige werksgeleenthede by die Cambridge University Musical Society en die Bryanston Somerskool ingesluit, waar 'n uitvoering van L'enfance du Christ sy liefde vir die musiek van Berlioz opnuut ontwaak het.
BBC en Sadler's Wells
Davis se eerste deurbraak het in 1957 gekom toe hy met sy derde poging die pos van assistent dirigent van die BBC Skotse Orkes (nou die BBC Skotse Simfonieorkes) bekom het. Die hoofdirigent van die orkes het oor die algemeen verkies om die standaard repertoire self te dirigeer, en het Davis met moderne werke en nie-standaard werke opgesaal, insluitende die van Berlioz. Teen 1959 het Davis al in so 'n mate ontwikkel dat die hoof musiekkritikus van The Observer, Peter Heyworth, na 'n konsert bestaande uit die werke van Strawinski en Mozart met die London Mozart Players geskryf het, "Mnr. Davis het die twee werke op 'n wyse gedirigeer wat aantoon dat hy nie slegs uitstaan tussen ons jonger dirigente nie, maar waarskynlik die beste is wat ons geproduseer het sedertdien Thomas Beecham, sy senior met agt-en-veertig jare."
Davis is die eerste keer opgemerk en lof toegeswaai toe hy in 1959 vir 'n sieklike Otto Klemperer ingestaan het tydens 'n uitvoering van Don Giovanni by die Royal Festival Hall. Beecham het hom 'n jaar later uitgenooi om met hom saam te werk in die voorbereiding van Die Towerfluit by die Glyndebourne Festival Opera. Beecham was ongesteld, en Davis het gevolglik die opera gedirigeer. Na Don Giovanni, het The Times geskryf, "'n Uitstekende dirigent van Mozart het gisteraand by die Fees-saal sy stem dik gemaak…. Mnr. Davis het na vore getree as 'n dirigent wat ryp is vir grootheid." Na Die Towerfluit het The Times Davis 'n "meester van Mozart se idioom, styl en belang" genoem, alhoewel Heyworth in The Observer teleurgestel was deur sy tempo en dit as te stadig beoordeel het.
Davis het in 1960 sy buiging by the Proms gemaak in 'n program van Britten, Schumann, Mozart en Berlioz. In dieselfde jaar was hy as hoofdirigent van die Engelse Nasionale Opera (Sadler's Wells Opera) aangestel, en in 1961 was hy as musikale direkteur van die geselskap aangestel saam met wie hy 'n groot repertoire van operas opgebou het. Hy het in Londen sowel as tydens toere gedirigeer. Grove's Dictionary of Music and Musicians het van die tydperk geskryf, "Hy het uitgeblink in Idomeneo, The Rake's Progress, Oedipus rex (opera) en Fidelio; sy Wagner, Verdi en Puccini was egter minder suksesvol. Hy het Kurt Weill se Rise and Fall of the City of Mahagonny en Ildebrando Pizzetti se Assassinio nella cattedrale aan die Britse publiek bekendgestel en die première van Richard Rodney Bennett se The Mines of Sulphur (1965) gedirigeer." Hy het saam met die verhoog-direkteur, Glen Byam Shaw, gewerk om operas op 'n wyse aan te bied wat genoegsame oorweging aan die drama sowel as die musiek gegee het. Davis was tydens sy vroeëre jare tydens repetisies bekend as ietwat van 'n vuurvreter met 'n vurige humeur, en derhalwe was sy vertrek van Sadler's Wells in 1965 nie sonder bitterheid en kwade gevoelens nie.
Nadat Davis vir Sadler's Wells verlaat het en oorgesien is as hoofdirigent van die Londen Simfonieorkes, was hy egter met ingang September 1967 as hoofdirigent van die BBC Simfonieorkes aangewys. Aanvanklik was sy tyd daar, gesien vanuit die algemene oogpunt van die publiek, oorskadu tydens the Proms deur die herinnering aan Malcolm Sargent. Vergeleke met die "bekoorlike en gesofistikeerde vaderfiguur"-beeld van Sargent, het dit 'n tydjie geneem vir die jonger Davis om aanvaar te word. Die BBC se amptelike geskiedkundige van die Proms het later geskryf, "Davis het homself nooit met die Proms geïdentifiseer op dieselfde wyse as wat Sargent gedoen het nie." Davis was ongemaklik met die tradisionele herrie en luidrugtigheid van die Laaste Nag van die Promenade en het op onsuksesvolle wyse gepoog om dit te moderniseer. Die BBC se kontroleerder van musiek, William Glock, was 'n groot bewonderaar van Davis en het hom aangemoedig om avontuurlustige programme op te dis - met 'n nuwe klem op moderne musiek - tydens beide die Proms sowel as die orkes se jaarlikse skedule.
Covent Garden
In 1970 het David Webster, die bestuurder van die Royal Opera en die Koninklike Balletgeselskappe by Covent Garden, vir Davis uitgenooi om vir Georg Solti as hoofdirigent van die opera op te volg. Om en by dieselfde tyd het die Boston Simfonieorkes hom ook uitgenooi om musikale direkteur v/d orkes te word; Davis het egter gevoel dat dit sy plig was om die pos te aanvaar indien Covent Garden hom benodig het. Webster se visie was dat Davis en die verhoogdirekteur Peter Hall (voorheen van die Koninklike Shakespeare Geselskap) in gelyke vennootskap as musikale direkteur en direkteur van produksies sou saamwerk. Na aanvanklike suksesse, insluitende die première van Michael Tippett se The Knot Garden in Desember 1970, het Hall egter die geselskap verlaat ten einde vir Laurence Olivier as direkteur van die Koninklike Nasionale Teater op te volg. Webster het teen die tyd reeds afgetree, en derhalwe is dit aan Davis, saam met Webster se opvolger as Algemene Administrateur, John Tooley, oorgelaat om die Royal Opera te bedryf.
Davis se vroeë werksaamhede in beheer van Covent Garden was deur ontevredenheid deur sommige lede van die gehoor gekenmerk, en tydens die rampspoedige vertoning van Verdi se Nabucco in 1972 kon 'n ge-uitjouery uit dele van die gehoor bespeur word. Ook Davis se dirigeer van Wagner se Ringsiklus is aanvanklik ongunstig vergelyk met die weergawes van sy voorganger. Van sy suksesse was Berlioz se massiewe Les Troyens (met Jon Vickers en Anja Silja) en Benvenuto Cellini, Verdi se Falstaff, die bekendste Mozart operas, en, soos een kritikus dit gestel het, het Davis "sy belang as 'n Britten en Strawinski interpreteerder bevestig" met produksies van Peter Grimes en The Rake's Progress. Davis het meer as dertig operas gedurende sy vyftien-jaar lange tyd by Covent Garden gedirigeer, maar "aangesien mense soos Maazel, Abbado en Muti slegs vir nuwe produksies sou kom", het Davis toegewings gemaak en die dirigeerstaf aan hierdie buitelandse dirigente oorhandig en sodoende die kans opgegee om verskeie van die bekendste operas te dirigeer, insluitende Der Rosenkavalier, Rigoletto en Aida.
Davis het bykomend tot die standaard opera repertoire 'n klein aantal moderne en onbekende operas gedirigeer insluitende Tippett se The Knot Garden en The Ice Break (wat aan hom gewy is), en Alexander von Zemlinski se Die Dwerg en Eine florentinische Tragödie. Davis het wat betref die latere verhoogdirekteure by Covent Garden verkies om saam met individue te werk wat die libretto gerespekteer het: "Ek hunker na produseerders wat nie afguns toon teenoor komponiste omdat hulle beter as hulle is nie en hul dikwels vindingryke idees wil afdwing op die betrokke werk nie." Davis het gehoop dat Götz Friedrich, saam met wie hy op Wagner se Ring siklus gewerk het, die rol van hoofproduseerder sal aanneem wat deur Hall ontruim is, "maar dit het voorgekom asof niemand hul wou toewy aan die taak nie."
Davis het gedurende sy tyd by Covent Garden van 1971 tot 1975 teruggekeer na die BBC Simfonieorkes as hoof gas-dirigent. Hy het van 1972 tot 1984 dieselfde pos gehou by die Boston Simfonieorkes. Davis het in 1977 die eerste Engelse dirigent geword om tydens die Bayreuth-fees te verskyn waar hy die eerste opera van die fees (Tannhäuser) gedirigeer het. Ten spyte van die Bayreuth habitués se wantroue van nuwelinge, was sy Tannhäuser "baie suksesvol". Hy het in 1967 sy buiging by die Metropolitan Opera in New York Stad gemaak met Peter Grimes, in 1986 saam met die Weense Staatsopera en in 1994 saam met die Beierse Staatsopera.
Beiere Radio-simfonieorkes en Londen Simfonieorkes
Davis was in 1995 as hoofdirigent van die Londen Simfonieorkes aangestel, welke die klimaks van 'n lang verbintenis met die orkes was. Hy het die eerste keer in 1959 die LSO gedirigeer, en in 1964 het hy aan die hoof van die LSO se eerste wêreldtoer gestaan. Hy het in 1975 hoof gas-dirigent daarvan geword en het aan die hoof van die LSO se eerste groot reeks by die orkes se nuwe tuiste, die Barbican Centre, gestaan, met 'n Berlioz/Tippett-fees in 1983. Davis was die langsdienende hoofdirigent in die geskiedenis van die LSO. Hy het die pos van 1995 tot 2006 gehou, waarna die orkes hom as hul President aangestel het, welke eer voorheen slegs Arthur Bliss, William Walton, Karl Böhm en Leonard Bernstein te beurt geval het. Op 21 Junie 2009 was daar, 50 jaar na Davis se eerste LSO uitvoering, 'n spesiale konsert by die Barbican gegee, waarby huidige sowel as voormalige lede van die orkes betrokke was. Die program vir die konsert het uit Mozart se Simfonie No 40 in G mineur, en Brahms se Klavierconcerto No 2 bestaan, met Nelson Freire as solis.
Davis het gedurende sy tyd by die LSO as beide hoofdirigent en later as president reekse en siklusse van Sibelius, Berlioz, Bruckner, Mozart, Elgar, Beethoven, en Brahms gedirigeer, en in 2009 begin om siklusse van die simfonieë van Carl Nielsen aan te bied. Grove's Dictionary of Music and Musicians het geskryf, "Hy het in 1992 'n Sibelius-siklus gedirigeer sowel as 'n konsertprogram van Les Troyens die volgende jaar, wat beide legendariese status bereik het. Meer onlangs het hy groot uitvoerings van Bruckner, Richard Strauss en Elgar, die première van Tippett se laaste groot werk, The Rose Lake (1995), en 'n Berlioz-siklus begin met Benvenuto Cellini in 1999, gekroon deur 'n uitstekende Les Troyens in Desember 2000. Dit het sy vennootskap met die LSO as een van die belangrikste vennootskappe van sy era, bevestig."
Onderwyser
Davis was president van die Landesgymnasium für Musik "Carl Maria von Weber" in Dresden gewees, en het die Internasionale Stoel van Orkestrale Studies by die Koninklike Akademie van Musiek in Londen beklee. Jonathan Freeman-Attwood, die hoof van die akademie, het soos volg oor Davis geskryf, "Davis het oor die tydperk van 25 jaar as die Akademie se Internasionale Bekleër van die Stoel aan die hoof van ses opera produksies en meer as sestig konserte, klasse en kamermusiek-projekte gestaan. Sulke buitengewone vrygewigheid van 'n gerekende en bekende internasionale dirigent is sekerlik uniek. Hy het soos Henry Wood en John Barbirolli voor hom 'n hele generasie geïnspireer."
Opnames
Davis se diskografie is uitgebreid, met oor die driehonderd opnames. Hy het in 1958 sy eerste opname gemaak saam met die Sinfonia of London in uitvoerings van Mozart se Simfonieë 29 en 39 vir World Record Club (TZ 130). Dit was op 8 Mei 1959 gevolg deur 'n opname wat in Kingsway Hall, Londen, vir Decca gemaak is met die New Symphony Orchestra of London en pianis Peter Katin in 'n uitvoering van Rachmaninoff se Klavierconcerto No. 2 in C mineur Op. 18. Davis het ook verskeie opnames vir die klein onafhanklike plate-etiket, Éditions de l'Oiseau-Lyre gemaak, insluitende 'n 1960 L'enfance du Christ plaat en 'n 1962 Béatrice et Bénédict plaat wat beide met ingang April 2013 steeds op CD beskikbaar was. Hy het vir EMI beide opera en orkes opnames gemaak, eersgenoemde saam met Sadler's Wells, insluitende uittreksels uit Carmen en 'n volledige Oedipus rex, en laasgenoemde wat Harold in Italy met Yehudi Menuhin insluit, en wat oorbly van sy bekendste opnames, naamlik 'n 1961 opname van Beethoven se Sewende Simfonie.
Philips en RCA
In the 1960s het Davis as eksklusiewe kunstenaar met Philips Records gekontrakteer. Hy het deur die jare 'n uitgebreide reeks opnames in die orkestrale repertoire sowel as in die opera repertoire saam met Philips gemaak, insluitende die bekendste Mozart operas; operas deur Tippett, Britten, Verdi en Puccini; en 'n omvattende oorsig van die operas van Berlioz, wat 'n klimaks bereik het in 'n bekroonde eerste, volledige opname van Les Troyens, wat in Mei 1970 uitgereik is.
Davis se 1966 Philips opname van Händel se Messiah was op die stadium van die opname se uitreiking as openbarend beskou vir die opname se afwyking van die grootskaalse Victoriaanse-styl uitvoerings wat dit vantevore gekenmerk het en gebruiklik was. Ander Philips opnames het 'n 1982 stel van Haydn se twaalf Londense simfonieë met die Koninklike Concertgebouw-orkes ingesluit, "gemerk deur uitvoerings van geweldige styl en gesag, en 'n sin van ritmiese stukrag wat uiters opwindend is"; en 'n 1995 Beethoven simfoniese siklus met die Dresden Staatskapelle, waarvan Gramophone (tydskrif) geskryf het, "Daar was nooit weer 'n Beethoven siklus soos hierdie sedert Klemperer se dae nie."
Davis het 'n aantal opnames saam met die Boston Simfonieorkes vir Philips gemaak, insluitende die eerste van sy drie Sibelius siklusse, welke nog steeds in die CD katalogusse is. Hulle het saam ook werke deur Debussy, Grieg, Schubert, Schumann, en Tsjaikofski opgeneem. Davis het vir die RCA Victor Red Seal plate-etiket die volledige simfoniese siklusse van Sibelius (met die LSO), Brahms (Beiere Radio-simfonieorkes, 1989–98), en Schubert (Dresden Staatskapelle, 1996), opgeneem.
LSO Live
Davis se tyd as hoofdirigent en later presdient van die LSO het saamgeval met die orkes se besluit om sy eie plate-etiket te stig, welke plate-etiket lewendige opnames uitreik (wat indien nodig aangevul word met dele uit ander uitvoerings) teen sakpas pryse. Davis se opnames op die LSO Live etiket sluit Beethoven se opera Fidelio (2006), 'n wye reeks van Berlioz se werke, insluitende 'n opname van Les Troyens (2000), La damnation de Faust (2000), Roméo et Juliette (2000), Béatrice et Bénédict (2000), Harold en Italie (2003), en die Symphonie fantastique (2000); Britten se Peter Grimes (2004); Dvořák se Simfonieë Nos. 6–9 (1999–2004); vyf Elgar stelle: die Enigma Variasies (2007) en die Introduction and Allegro for Strings (2005), die drie simfonieë (2001), en The Dream of Gerontius (2005); Handel se Messiah (2006); Haydn se Die Skepping (2007); Holst se Die Planete (2002); James MacMillan se Sint Johannes Passie, (2008) The World's Ransoming en The Confession of Isobel Gowdie (2007); Mozart se Mis (2007); Nielsen se Simfonieë Nos. 4–5 (2011); 'n derde Sibelius simfoniese siklus (2002–2008); Smetana se Má vlast (2005); Tippett se A Child of Our Time (2007), Verdi se Falstaff (2004), Mis (2009), en Otello (2010); en Walton se Eerste Simfonie in.(2005).
Persoonlike lewe
Davis het in 1949 met die sopraan April Cantelo getrou. Hulle het twee kinders gehad, Suzanne en Christopher. Hulle huwelik is in 1964 beëindig, en dieselfde jaar is Davis met Ashraf Naini (Shamsi) getroud. Ten einde beide die Iranse en Britse owerhede tevrede te stel, is die paartjie drie keer getroud, een keer in Iran en twee keer in die VK in die Iranse Ambassade in Londen en ook tydens 'n burgerlike seremonie. Hulle het vyf kinders gehad. Een van hul kinders is die dirigent Joseph Wolfe, wat 'n ander van aangeneem het omrede hy sy eie identiteit as musikant wou ontwikkel.
Davis se vrou het in Junie 2010 beswyk toe hy besig was om Mozart se Die Huwelik van Figaro by die Royal Opera House te dirigeer. Davis het voortgegaan met sy uitvoerings en toe hy die volgende jaar gevra is hoe hy die krag gehad het om voort te gaan het hy geantwoord, "Dit kom uit die musiek. Daar is so baie negatiewe nonsens wat oor Mozart gesê word, maar hy was - wel, hy is, die lewe self."
Siekte en sterfte
Na die afsterwe van Davis se vrou het sy gesondheid vinnig agteruitgegaan. Hy het in Februarie 2011 van 'n podium in Covent Garden geval, en gevolglik baie optredes in die daaropvolgende maande gekanselleer. Sy laaste konsert met die LSO was 'n uitvoering van Berlioz se Mis in Junie 2012. Sy laaste uitvoering het 'n maand voor sy dood saam met 'n Londense amateurorkes en die solis Thomas Gould plaasgevind. Davis het op die ouderdom van 85 jaar op 14 April 2013, na 'n kort siekbed in Londen beswyk.
Antonio Pappano, die musikale direkteur by die Royal Opera House, het gesê dat Davis se afsterwe 'n "groot skok" was.
Erylus euastrum
Erylus euastrum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1868 deur Schmidt.
Mgodi
Mgodi is 'n swart nedersetting in die Ubuhlebezwe Plaaslike Munisipaliteit, Harry Gwala-distriksmunisipaliteit van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
James Eckhouse
James Eckhouse (gebore 14 Februarie 1955) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Big (1988), Junior (1994), Guess Who (2005), en The Avengers (2012).
Kathryn Adams Doty
Kathryn Adams Doty (15 Julie 1920 – 14 Oktober 2016) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente 5th Ave Girl (1939), The Invisible Woman (1940), Saboteur (1942), en Blonde for a Day (1946).
Erylus expletus
Erylus expletus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur Topsent.
Psoralea abbottii
Psoralea abbottii is 'n plantspesie in die familie Fabaceae en is endemies aan KwaZulu-Natal en die Oos-Kaap. Dit kom op die Ngeleberge en in Pondoland van Umtamvuna tot by Mkambati voor. Daar het dit 'n voorkomsgebied van 8000 km² en daar is minder as 10 subpopulasies. Die plant word bedreig deur oorbeweiding, indringerplante en te veel brande.
Johann Nepomuk von Fuchs
Johann Nepomuk von Fuchs (15 Mei 1774 – 5 Maart 1856)  was 'n Duitse chemikus en mineraloog, en koninklik Beierse geheimraadslid.
Biografie
Hy is in Mattenzell, naby Falkenstein in die Beierse Woud gebore. In 1807 het hy professor van chemie en mineralogie by die Ludwig Maximilian Universiteit geword, wat toe nog in Landshut geleë was, en in 1823 het hy die pos van bewaarder van die mineralogiese versamelings te München gekry, waar hy drie jaar later as professor aangestel is, toe die universiteit daarheen verskuif is. Hy het in 1852 afgetree, en die koning van Beiere het vir hom in 1854 'n adeltitel verleen. Hy is op 5 Maart 1856 in München oorlede.
Hy het die minerale name wagneriet (1821) en margariet (1823) geskep, en was saam met Adolph Ferdinand Gehlen mede-beskrywer van die mineraal mesoliet (1816). 'n Variant van moskoviet word ter nagedagtenis van sy werk fuchsiet genoem.
Westerse filosofie
Westerse filosofie verwys na die filosofiese denke en werk van die Westerse wêreld. Histories verwys die term na die filosofiese denke van die Westerse kultuur, beginnend met die Griekse filosofie van die pre-Sokratici soos Thales van Milete (ca. 624 - ca. 546 vC) en Pythagoras (ca. 570 - ca. 495 vC), en wat uiteindelik 'n groot deel van die wêreld dek. Die woord filosofie self is afkomstig van die Antieke Griekse filosofie (φιλοσοφία), letterlik, "die liefde van wysheid" (φιλεῖν phileîn, "om lief te hê" en σοφία sophía, "wysheid").
Die omvang van die filosofie in sy antieke betekenis, en die geskrifte van (ten minste sommige van) die antieke filosowe, was almal intellektuele pogings. Dit sluit die probleme van die filosofie in soos dit vandag verstaan word; maar dit bevat ook baie ander dissiplines, soos suiwer wiskunde en natuurwetenskappe soos fisika, sterrekunde en biologie (Aristoteles, byvoorbeeld, het oor al hierdie onderwerpe geskryf).
Pre-Sokratiese periode
In die pre-Sokratiese periode het antieke filosowe vrae oor die archḗ (oorsaak of eerste beginsel) van die heelal geartikuleer. Die Westerse filosofie begin gewoonlik in die Griekse stede van Klein-Asië in Ionië, met Thales van Miletus, wat aktief was van ongeveer 585 vC en was verantwoordelik vir die opaque dictum "alles is water." Sy bekendste studente was onderskeidelik Anaximander ("alles is apeiron", wat ongeveer "die onbeperkte" beteken) en Anaximenes van Miletus ("alles is lug").
Pythagoras, van die eiland Samos aan die kus van Ionië, het later in Croton in die suide van Italië (Magna Graecia) gewoon. Pythagoreërs glo dat 'alles getal' is en formele verhale word vertel in teenstelling met die vorige materialisme van die Ioniërs. Hulle glo ook in metempsigose, die oordrag van siele of reïnkarnasie.
Sokrates
Sokrates is 'n sleutelfiguur in die Griekse filosofie. Sokrates het onder verskillende sofiste gestudeer, maar het die Griekse filosofie omskep in 'n tak van filosofie wat vandag nog gevolg word. Daar word gesê dat hy na 'n besoek aan die Orakel van Delphi 'n groot deel van sy lewe deurgebring het om enige iemand in Athene te ondervra wat met hom gesprek sou voer, om die orakel profesie te weerlê dat daar geen wyser mens as Sokrates sou wees nie. Sokrates het 'n kritiese benadering genaamd die elenchus of Sokratiese metode gebruik om mense se siening te ondersoek. Hy het daarop gemik om menslike aangeleenthede te bestudeer: die goeie lewe, geregtigheid, skoonheid en deug. Alhoewel Sokrates niks self geskryf het nie, het sommige van sy vele dissipels sy gesprekke neergeskryf. Hy is deur die demokratiese Griekse stadstaat verhoor omdat hy na bewering die jeug gekorrupteer het en is ook van onbehoorlikheid beskuldig. Hy is skuldig bevind en ter dood veroordeel. Alhoewel sy vriende aangebied het om hom uit die gevangenis te laat ontsnap, het hy verkies om in Athene te bly en by sy beginsels te hou. Sy teregstelling het bestaan uit die drink van die gif en hy is in 399 vC oorlede.
Plato
Plato was 'n student van Sokrates. Plato stig die Akademie van Athene en skryf 'n aantal dialoë wat die Sokratiese metode van ondersoek toegepas het om filosofiese probleme te ondersoek. Sommige sentrale idees in die dialoë van Plato is die onsterflikheid van die siel, die voordele daarvan om regverdig te wees, dat boosheid onkunde is en die teorie van vorms. Vorms is universele eienskappe wat ware werklikheid uitmaak en kontrasteer met die veranderlike materiële dinge wat hy "wording" genoem het.
Aristoteles
Aristoteles was 'n leerling van Plato. Aristoteles was miskien die eerste werklik sistematiese filosoof en wetenskaplike. Hy het geskryf oor fisika, biologie, dierkunde, metafisika, estetika, poësie, teater, musiek, retoriek, politiek en logika. Aristoteliese logika was die eerste soort logika wat probeer het om elke geldige silogisme te kategoriseer. Aristoteles het Alexander die Grote opgevoed, wat op sy beurt vinnig 'n groot deel van die antieke wêreld verower het. Hellenisering en Aristoteliaanse filosofie het groot invloed op byna alle daaropvolgende Westerse en Midde-Oosterse filosowe uitgeoefen, waaronder Hellenistiese, Romeinse, Bisantynse, Westerse Middeleeuse, Joodse en Islamitiese denkers.
Helleniestiese periode
Na Sokrates het 'n verskeidenheid denkrigtings ontstaan. Benewens Plato se Akademie en Aristoteles se Peripatetiese skool, het ander denkrigtings afgelei van die Sokratiese filosofie ook die Akademiese Skeptici, die Sinici, die Sireneïese, die Stoïsisme en die Neoplatoniste ingesluit. Daarbenewens het twee nie-Sokratiese skole afgelei van die leer van die hedendaagse Demokritus van Sokrates gefloreer, Pyrrhonisme en Epikureanisme.
Romeinse periode
Die Romeinse filosofie is sterk beïnvloed deur die tradisies van die Griekse filosofie. 'n Deeglike studie van die Griekse filosofie is die eerste keer deur Cicero bekendgestel. In die keisertye was Epikureanisme en Stoïsisme veral gewild, veral laasgenoemde, soos voorgestel deur die werke van Seneca die jongere en Marcus Aurelius.
Middeleeue
Middeleeuse filosofie strek ongeveer van die kerstening van die Romeinse Ryk tot die Renaissance. Middeleeuse filosofie word deels gedefinieer deur die herontdekking en verdere ontwikkeling van die klassieke Griekse en Hellenistiese filosofie, en deels deur die behoefte om teologiese probleme aan te spreek en die destyds wydverspreide heilige leerstellings van die Abrahamitiese godsdientes (Islam, Judaïsme en Christendom) te integreer met die sekulêre leerstellings. Vroeë-Middeleeuse filosofie is beïnvloed deur die aard van Stoïsme, Neoplatonisme, maar veral die filosofie van Plato self.
Die Karolingiese Renaissance van die 8ste en 9de eeu is gevoed deur kerklike sendelinge wat uit Ierland gereis het, veral Johannes Scotus Eriugena, 'n neoplatoniese filosoof.
Die moderne universiteitstelsel het oorsprong in die Europese Middeleeuse universiteit, wat in Italië geskep is en ontwikkel het uit die Katolieke katedraal skole vir die geestelikes gedurende die laat Middeleeue.
Thomas Aquinas, 'n akademiese filosoof en die vader van Thomisme, was uiters invloedryk in die Katolieke Europa. Hy plaas 'n groot klem op rede en beredenering, en was een van die eerstes wat die nuwe vertalings van Aristoteles se metafisiese en epistemologiese werke gebruik het.