cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pachastrella fusca
Die spons behoort tot die genus Pachastrella en tot die familie Pachastrellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1914 deur Lebwohl.
Lys van monarge van Brasilië
Verskeie monarge het die gebied regeer wat vandag met Brasilië ooreenstem, vanaf die ontdekking daarvan op 22 April 1500 tot die proklamasie van die Republiek op 15 November 1889. Tydens die Ryk van Brasilië is die land deur Pedro I van Brasilië en deur sy seun, Pedro II van Brasilië.
Giulia Benite
Giulia Barreto Benite (gebore 14 Junie 2008) is 'n Brasiliaanse aktrise. Sy is bekend daarvoor dat sy die rol van Monica in die films Turma da Monica Lacos en Turma da Monica Licoes vertolk.
Giulia is in São Paulo gebore, die dogter van Clenci Benite en Adriana Barreto. Sy het 'n suster, Bela Benite wat 'n teaterstudent was. Giulia het oudisies vir rolprente gedoen nadat sy deur haar suster geïnspireer is, maar was nie suksesvol nie. In April 2017 het sy 'n oudisie gedoen om Monica in die film Lacos te speel, en die rol gekry. Lacos is in 2019 vrygestel en Giulia is bekroon daarvoor.
Die rol het vir haar nuwe werk verskaf, maar sy het in 2019 steeds aan die Segunda Chamada-reeks deelgeneem en die film 10 Horas Para o Natal saam met Luis Lobianco, Lorena Queiroz en Pedro Miranda geskiet.
Sy het die Openbaring van die Jaar, van Meus Premios Nick, gewen vir die rol van Monica. In 2021 het sy weer Monica in Licoes, die opvolg van Lacos, vertolk. Sy het ook aan die tweede seisoen van Segunda Chamada deelgeneem.
Russiese Lugmag
Die Russiese Lugmag (Russies: Военно-воздушные силы России Wojenno-Wozdoesjnije Sili Rossiji) is die lugmag van die Gewapende Magte van die Russiese Federasie.
Dit is tans onder die bevel van kolonel-generaal Sergei Surovikin. Die Russiese Vloot het sy eie lugarm, die Russiese vlootlugtak.
Die huidige Russiese Lugmag is gevorm uit dele van die voormalige Sowjet Lugmag ná die ontbinding van die voormalige Sowjetunie aan die einde van die Koue Oorlog in Desember 1991. Boris Jeltsin se skepping van die Ministerie van Verdediging van die Russiese Federasie op 7 Mei 1992, kan as 'n gerieflike stigtingsdatum vir die nuwe lugmag geld. Sedertdien het die lugmag ernstige terugslae te wyte aan 'n gebrek aan hulpbronne, en het voortdurend gekrimp in grootte. Sedert Wladimir Poetin president van die Russiese Federasie is, word baie meer fondse egter aan die gewapende magte toegeken.
Inventaris van vliegtuie
2 600+ vliegtuie is diensbaar.
Helikopters
Gevegshelikopters
580+ operasionele gevegshelikopters en 950+ operasionele transporthelikopters
Pachastrella incrustata
Die spons behoort tot die genus Pachastrella en tot die familie Pachastrellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1968 deur Bergquist.
Pudens
Sint Pudens was 'n heilige en martelaar uit die vroeë Christendom.
Irenaeus van Lyon beskou Pudens as dieselfde persoon as die een waaroor Paulus praat in 2. Tim 4: 21.
John Fowles
John Robert Fowles (/faʊlz/; 31 Maart 1926 – 5 November 2005) was 'n Engelse romansier van internasionale statuur, wat op kritiese wyse geposisioneer was tussen modernisme en postmodernisme. Sy werk reflekteer onder andere die invloed van Jean-Paul Sartre en Albert Camus.
Nadat hy die Universiteit van Oxford verlaat het, het Fowles Engels gegee by 'n skool op die Griekse eiland van Spetses, 'n verblyf wat "The Magus" geïnspireer het, welke werk in 'n ommesientjie in 'n topverkoper ontaard het. Die werk was duidelik in pas met die 1960's se "hippy" anargisme en eksperimentele filosofie. Dit was gevolg deur "The French Lieutenant's Woman" (1969), 'n Victoriaanse-era roman met 'n postmodernistiese nadraai wat afgespeel het in Lyme Regis, Dorset, waar Fowles vir 'n groot deel van sy lewe gewoon het. Sy latere fiksionele werke sluit "The Ebony Tower", "Daniel Martin", "Mantissa", en "A Maggot" in.
Fowles se boeke is reeds in verskeie tale vertaal; en talle is al aangepas vir rolprent.
Troy Baker
Troy Baker (gebore 1 April 1976) is 'n Amerikaanse akteur.
Merritt Patterson
Merritt Patterson (gebore 2 September 1990) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Wolves (2014) en Kid Cannabis (2014), en in die televisiereekse Ravenswood (2013) en The Royals (2015).
Krieketwêreldbeker 2027
Die Krieketwêreldbeker 2027 (Engels: 2027 Cricket World Cup) word van Oktober tot November 2027 in Suid-Afrika, Zimbabwe en Namibië beslis. Dit is die 14de krieketwêreldbeker van die vierjaarlikse krieketwêreldkampioenskap in internasionale eendagkrieket (EDI) wat deur die Internasionale Krieketraad (IKR) aangebied word en ná die Krieketwêreldbeker 2003 die tweede in Suider-Afrika. Die 2003-toernooi is deur Suid-Afrika, Zimbabwe en Kenia aangebied. Namibië sal vir die eerste keer ’n wêreldbekertoernooi aanbied.
14 nasionale krieketspanne neem aan die Krieketwêreldbeker 2027 deel, waartydens 54 wedstryde gespeel word, waaronder 42 tydens die groepfase, nege in die Super Ses, en drie in die uitklopfase, insluitende die eindstryd. Die eerste bal word iewers in Oktober geboul; maar die presiese datum is nog nie bekend nie. Die spanne word in twee groepe van sewe elk verdeel, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne in die groep speel. Die drie beste spanne van elke groep kwalifiseer hierna vir die Super Ses, waarvandaan die vier beste spanne vir die halfeindrondte kwalifiseer en die wenners mekaar in die eindstryd ontmoet. Elke wedstryd bestaan uit 50 boulbeurte per span. ’n Soortgelyke formaat is voorheen tydens die Krieketwêreldbeker 1999 en die Krieketwêreldbeker 2003 aangewend.
Toewysing
Krieket Suid-Afrika het in Mei 2021 aangekondig dat hy ’n bod vir die Krieketwêreldbeker 2027 ingedien het. Die Internasionale Krieketraad het die gasheerlande van beide die 2027- en 2031-manstoernooie op 16 November 2021 aangewys. Suid-Afrika, Zimbabwe en Namibië is gesamentlik as gashere vir die 2027-toernooi benoem, terwyl die 2031-toernooi aan Indië en Bangladesj toegewys is.
Deelnemers
Die medegashere Suid-Afrika en Zimbabwe, asook die agt beste spanne op die IKR se EDI-ranglys sal regstreeks vir die Krieketwêreldbeker 2027 kwalifiseer, terwyl die oorblywende vier plekke tydens die Krieketwêreldbekerkwalifisering 2026 beslis sal word. Hoewel Namibië tydens die toernooi vir die eerste keer as gasheer optree, sal hulle nie regstreeks vir die toernooi kwalifiseer nie en Namibië sal aan die kwalifiseringstoernooi moet deelneem.
Kwalifiserende spanne
Die volgende twee spanne het al vir die Krieketwêreldbeker 2027 gekwalifiseer. Later sal nog twaalf spanne aansluit.
Formaat
Die Krieketwêreldbeker 2027 word tussen 14 verskillende spanne oor 54 wedstryde beslis. Dieselfde formaat is voorheen tydens die Krieketwêreldbekertoernooie in 1999 en 2003 gebruik.
Groepfase en Super Ses
Die Krieketwêreldbeker 2027 word deur 14 nasionale krieketspanne beslis. Vir die groepfase word die 14 deelnemende spanne in twee groepe van sewe elk verdeel; elke span speel een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep, dus speel elke span ses wedstryde in die groepfase. Twee punte word vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop of onbesliste wedstryd en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte eindig, word volgens lopietempo, dan boultempo en dan die uitslag van die direkte ontmoeting gerangskik. Die drie beste spanne van albei groepe dring na die Super Ses deur.
In die Super Ses-rondte speel elke span teen die spanne, waarteen in die groepfase geen wedstryde gespeel is nie. Spanne wat alreeds in die groepfase ontmoet het, speel nie teen mekaar nie en die punte van dié wedstryde word na die Super Ses-rondte se tabel oorgedra. Die kwalifisering sal gegrond wees op dieselfde kriterias as in die groepfase.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af neem die toernooi ’n uitklopformaat aan wat uit drie wedstryde bestaan: twee halfeindstryde en die eindstryd. Die vier beste spanne van die Super Ses dring na die uitklopfase deur. Die eerste span speel teen die vierde span en die tweede span teen die derde span in die halfeindstryde. Elke wedstryd in die uitklopstadium moet met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná albei kolfbeurte ’n gelykopuitslag is, sal die wedstryd deur ’n Superboulbeurt beslis word.
Wedstryde
Die wedstryde word in drie fases opgedeel, naamlik die groepfase, die Super Ses en die uitklopfase.
Groepfase
14 spanne sal aan die groepfase deelneem. Die drie beste spanne in elke groep dring na die Super Ses deur.
Gerd Briese
Gerd Briese (24 Desember 1897 – 1957) was 'n Duitse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Love's Carnival (1924), Die vom Niederrhein (1925), ''Die vom Niederrhein, 2. Teil (1925), en Das Gasthaus zur Ehe'' (1926).
William Makepeace Thackeray
William Makepeace Thackeray (/ˈθækəri/; 18 Julie 1811 – 24 Desember 1863) was 'n Britse romansier en skrywer. Hy is bekend vir sy satiriese werke, en veral dan Vanity Fair, welke 'n Metafiksionele werk is en 'n panoramiese portret van die Engelse beskawing uitbeeld.
Biografie
Thackeray, wat 'n enkelkind was, is in Calcutta, Brits Indië gebore, waar sy vader, Richmond Thackeray (1 September 1781 - 13 September 1815), sekretaris was van die Inkomsteraad in die Oos-Indiese Kompanjie. Sy moeder, Anne Becher (1792–1864), was die tweede dogter van Harriet Becher en John Harman Becher, wat ook die sekretaresse (skrywer) van die Oos-Indiese Kompanjie was. Sy vader was 'n kleinseun van Thomas Thackeray (1693–1760), die destydse skoolhoof van Harrow School.
Richmond is in 1816 oorlede, wat veroorsaak het dat Anne haar seun dieselfde jaar Engeland toe gestuur het terwyl sy in Indië aangebly het. Die skip waarop hy gereis het, het vlugtig by Sint Helena geanker, waar die gevange Napoleon aan hom uitgewys is. In Engeland is hy opgelei aan skole in Southampton en Chiswick, en daarna aan die Charterhouse School, waar hy 'n goeie vriend geword het van die karikaturis John Leech. Thackeray het nie van Charterhouse gehou nie, en dit geparodieer in sy fiksie as "Slaughterhouse". Desondanks is Thackeray ná sy dood in die Charterhouse-kapel met 'n monument vereer. As gevolg van ongesteldheid in sy laaste jaar aan die skool, waartydens hy na bewering tot sy volle hoogte van ses voet drie gegroei het, is sy matrikulasie aan Trinity College, Cambridge uitgestel tot Februarie 1829. Thackeray was nie baie ingestel op akademiese studies nie, en het Cambridge in 1830 verlaat. Sommige van sy vroegste gepubliseerde stukke het egter in twee universiteittydskrifte verskyn, naamlik The Snob en The Gownsman.
duimnael|Karikatuur van Thackeray deur homself
Thackeray het daarna vir 'n geruime tyd gereis en Parys en Weimar besoek, waar hy Goethe ontmoet het. Hy het na Engeland teruggekeer en regte aan die Middle Temple begin studeer, maar dit gou opgegee. Toe hy die ouderdom van 21 jaar bereik het, het hy 'n erflating van sy vader ontvang; hy het egter 'n groot deel daarvan op dobbelary en die finansiering van twee onsuksesvolle koerante, The National Standard en The Constitutional, uitgegee, waarvoor hy gehoop het om te skryf. Hy het ook 'n groot deel van sy fortuin verloor in die ineenstorting van twee Indiese banke. Hy is derhalwe geforseer om 'n beroep te oorweeg ten einde homself te ondersteun, en hom aanvanklik na kuns gewend, wat hy in Parys studeer het. Hy het dit egter nie volgehou nie, behalwe wat sy latere jare betref as illustreerder van sommige van sy eie romans.
Thackeray se jare van semi-ledigheid het tot 'n einde gekom nadat hy op 20 Augustus 1836 met Isabella Gethin Shawe (1816–1894), die tweede dogter van Isabella Creagh Shawe, en Matthew Shawe, 'n kolonel wat in Indië gesterf het, getrou het. Die Thackerays het drie kinders gehad, almal meisies: Anne Isabella Thackeray Ritchie (1837–1919), Jane (wat op agt maande gesterf het) en Harriet Marian (1840–1875), wat met Leslie Stephen, redakteur, biograaf en filosoof, getroud was.
Thackeray het nou, soos hy dit gestel het, begin "skryf vir sy lewe" en hom tot die joernalistiek gewend in 'n poging om sy jong gesin te onderhou. Hy het hoofsaaklik gewerk aan Fraser's Magazine, 'n skerpsinnige konserwatiewe publikasie waarvoor hy kunskritiek, kort fiktiewe sketse en twee langer fiktiewe werke gelewer het, getiteld Catherine en The Luck of Barry Lyndon. Tussen 1837 en 1840 het hy ook boeke vir The Times geresenseer. Hy was ook 'n gereelde bydraer tot The Morning Chronicle en The Foreign Quarterly Review. Later, deur sy verbinding met die illustreerder en karikaturis John Leech, het hy begin skryf vir die nuutgeskepte tydskrif genaamd Punch, waarin hy The Snob Papers gepubliseer het, wat later versamel is in 1846/7, en gepubliseer is in boekvorm in 1848), maar die werk wat werklik sy roem teweeggebring het, was die roman Vanity Fair, wat aanvanklik in tydskrif uitgawes in Januarie 1847 verskyn het. Thackeray was selfs voordat Vanity Fair se publikasie klaar was 'n uitgelese individu wat uitgesoek is deur die einste hoër klasse waarvan hy satires gemaak het. Hulle het hom beskou as die gelyke van Charles Dickens.
Hy het, soos hy dit gestel het, "aan die bopunt van die boom" gebly vir die res van sy lewe. Hy het tydens sy lewe, ondanks verskeie siektes en kwale, waaronder 'n byna noodlottige siekte wat hom in 1849 getref het in die middel van die skryf van Pendennis, verskeie groot romans geskryf soos Pendennis, The Newcomes en The History of Henry Esmond. Hy het in hierdie tydperk twee keer die Verenigde State besoek op lesingstoere. Thackeray het ook in Londen lesings gehou oor die Engelse humoriste van die agtiende eeu, en oor die eerste vier Hanoveriaanse monarge. Laasgenoemde reeks is in boekvorm gepubliseer as The Four Georges.
In Julie 1857 was Thackeray onsuksesvol as 'n parlementskandidaat vir die Liberale Party vir die stad van Oxford. Alhoewel hy nie die vurigste agitator was nie, was Thackeray altyd liberaal wat sy politieke sieninge betref, en het hy belowe om te stem vir die uitbreiding van die stemreg en was hy gereed om driejarige-parlemente te aanvaar. Hy is egter verslaan deur Edward Cardwell, wat 1.070 stemme, teenoor die 1.005 van Thackeray op hom kon verenig.
In 1860 het Thackeray redakteur van die nuutgestigte Cornhill Magazine, geword, maar hy was nooit gemaklik in die rol nie, en het verkies om tot die tydskrif by te dra as die skrywer van 'n rubriek met die naam "Roundabout Papers".
Thackeray se gesondheid het gedurende die 1850's vererger, en hy is geteister deur 'n herhalende urienweginfeksie wat hom dae lank lamgelê het. Hy het ook gevoel dat hy baie van sy kreatiewe stukrag verloor het. Hy het sake vererger deur oormatig te eet en te drink en deur min te oefen, alhoewel hy dit baie geniet het om perd te ry (hy het 'n perd aangehou). Hy is beskryf as "the greatest literary glutton who ever lived". Hy kon nie sy verslawing aan brandrissies los nie, wat sy spysvertering verder belemmer het.
Op 23 Desember 1863 het hy, nadat hy teruggekeer het van 'n ete en voordat hy kon gereed maak vir bed 'n beroerte gekry. Die volgende oggend is hy dood in sy bed aangetref. Sy dood op die ouderdom van twee-en-vyftig was heeltemal onverwags en het sy familie, sy vriende en die publiek geskok. Na raming het 7,000 mense sy begrafnis by Kensington Gardens bygewoon. Hy is op 29 Desember by die Kensal Green Begraafplaas begrawe, en 'n borsbeeld wat deur Marochetti gemaak is, kan in Westminster Abbey gevind word.
Reekse
Henry Esmond
Arthur Pendennis
The Christmas Books of Mr M. A. Titmarsh Thackeray het vyf Kersboeke geskryf en geïllustreer onder die titel "deur Mnr. M.A. Titmarsh". Hulle is versamel onder sy skuilnaam, en onder sy werklike naam, nie later nie as 1868 nie, deur Smith, Elder & Co.
The Rose and the Ring is gedateer 1855 in die eerste uitgawe daarvan, en gepubliseer vir Kersfees 1854.
Jordan Belfi
Jordan Belfi (gebore 30 November 1978) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Surrogates (2009) en in die televisiereekse Entourage (2004) en Grey's Anatomy (2005).
Litiumkobaltiet
Litiumkobaltiet; IUPAC-naam litiumkobaltaat-III; ook litiumkobalt(III)oksied is 'n gemengde oksied van litium en kobalt met oksidasietoestand +3 en die formule.
Interkalasie
Die stof word baie as katode-materiaal in litiumioonbatterye aangewend. Die stof se besonder eienskappe berus op die moontlikheid om die litiumione te deïnterkaleer: amper die helfte van hulle kan verwyder word sonder groot wysiging van die kristalstruktuur. Die c-as van die kristalstruktuur word net effens anders. Die interkalasie / deïnterkalasie – reaksie kan weergegee word as:
Hierdie reaksie verteenwoordig 'n oksidasie van die oksied en die oksidasietoestand van kobalt styg van +3 na waardes groter as 3. Die gevormde oksied is 'n nie-stoigiometriese verbinding met 'n gemengde kobaltoksidasietoestand +3/+4.
Vervaardiging
Litiumkobaltiet kan by 'n temperatuur van 900 oC uit litiumkarbonaat en en suurstof vervaardig word:
Charles Margrave Taylor
Charles Margrave Taylor (Montreal, 5 November 1931) is 'n Kanadeese filosoof. Hy het veral bydraes gelewer te opsigte van die politieke filosofie, hoewel hy ook bekend is vir sy analise van die "moderne self". Binne die politieke denke word hy geplaas onder die kommunitarisme en hy speek ook baie kritiek uit op die “verregaande individualisme” en die gebrekkige aandag aan die kollektiewe in die hedendaagse samelewing. In sy werk oorbrug hy ook die tradisionele kloof tussen die analitiese en kontinentale filosofie.
Kort biografie
Taylor word groot in 'n tweetalige gesin met 'n Protestante Engelssprekende vader en 'n Rooms-Katolieke Franssprekende moeder. In 1952 voltooi hy sy voorgraadse studies aan die McGill Universiteit met geskiedenis) as hoofvak. Hy sit sy nagraadse studie voort met 'n Rhodesbeurs aan die Universiteit van Oxford (filosofie, politiek en ekonomie). Hy verwerf sy DPhil in 1961 met as onderwerp kritiek op die behaviorisme/gedragsleer. Hy word aangestel aan die Oxford University as hoogleraar in die etiek en gaan  later terug na die McGill Universiteit as hoogleraar in die filosofie. Taylor is Rooms-Katoliek en ontvang in 2007 die Templeton-prys.
Taylor het homself beskikbaar gesteld as kandidaat vir die sosiaal-demokratiese Nuwe Demokratiese Party (NDP) in Mount Royal tydens verkiesings in die 1960s. Die eerste was die federale verkiesing van 1962, waarin hy derde kom. In die verkiesing van 1963, kom hy tweede. Hy is egter veral bekend vir sy verlies teen die nuweling Pierre Trudeau in 1965. Hierdie veldtog kry nasionale aandag omdat hulle beide gesien word as intellektuele. Taylor se vierde en laatste poging om in die Kanadese laerhuis te kom was in 1968, 'n verkiesing waarin hy weer tweede kom.
Filosofie
Kenmerklik van 'n maatskaplikefilosoof lewer Taylor kritiek en stel ook moontlike oplossings voor vir aangeleenthede wat volgens hom verkeerd gaan in die huidige samelewing. Gereeld wys hy op die noue band tussen sy geskrifte en die konkrete problematiek waarmee die samelewing op daardie tydstip gekonfronteer word. Taylor is nie soseer 'n sistematiese denker nie, maar reageer daarenteen op die konkrete problematiek wat op daardie stadium hom interesseer. So het sy werk oor multikulturalisme en nasionalisme 'n duidelike verband met die problematiek van Quebec.
Dit verklaar ook Taylor se poging om baie duidelik en jargonvry te skryf. Hy wil nie net enkele akademiese filosowe bereik nie, maar ook die breë publiek. Taylor sien dit as die ideaal van die maatskaplikefilosoof (of wat hy noem die filosoofburger) en wys op die helder styl van Jürgen Habermas, vir wie hy daarom bewonder. By sy groter werke, soos Hegel, Sources of the Self en A Secular Age is sy skryfstyl egter nader aan filosofiese vaktaal.
Hy kan as kommunitaris beskou word, 'n persoon wat bekommerd is oor die verval van die samelewing as gevolg van die verswakking van onderlinge kommunikasie en as gevolg van allerlei anti-sosiale vorme van individualisme. Hy het ook met baie van sy tydgenote en medefilosowe gesprekke gevoer oor hierdie probleem waaronder Talal Asad, Arjun Appadurai, Robert Bellah, Paul Berman, William E. Connolly, Hubert Dreyfus, Jürgen Habermas, Alasdair MacIntyre, Martha Nussbaum, Quentin Skinner en Bernard Williams.
Taylor behoort tot die hermeneutiese denkers. Vir Taylor beteken hermeneutiek die poging om die moderne ideaal van die "individu se wil”, te begryp vanuit die persepsie van die waarde wat die individu self daaraan gee en heg. Hy benadruk dat die moderne individualisme meer is as bloot 'n reaksie op die massamaatskaplike verwikkelinge soos veral beweer word in die hedendaagse sosiologie. Die eietydse individualisme is veel meer as 'n refleks op uitwendige omstandighede van massaliteit en anonimiteit. Volgens Taylor voel die hedendaagse mens homself/haarself innerlik geroep om 'n individu te wees. Hy sien die "sigself wees" as 'n morele plig. Dit verwys na die waarde van egtheid wat sentraal staan in sy denke.
1.	Mens doen dit veral vanweë die feit dat die natuurwetenskappe in die hedendaagse samelewing 'n sekere prestige en aansien geniet. Gevolglik wil die mens dus foutiewelik poog om die geesteswetenskappe dieselfde te maak ten einde dit suksesvol toe te pas.
2.	Natuurwetenskappe word gereeld verbind met die idee van 'n absolute kontrole en manipulasie van die wêreld. Deur hierdie metode oor te dra na die geesteswetenskappe, hoop mense ook dat die politieke en sosiale aspekte op dieselfde wyse beheer kan word en terselfdertyd menslike gedrag op 'n eksakte wyse voorspel kan word.
3.	'n Bepaalde geesteswetenskap, die ekonomie, blyk in sekere mate te geslaag het om die metode oor te neem, dus kan dit ook na ander geesteswetenskappe oorgedra word. Taylor ontken egter dat hierdie uitsondering veralgemenend van aard is.
Kommunitaristiese kritiek op die liberalisme
Taylor word vergelyk/geassosieer met denkers soos Michael Walser en Michael Sandel, vanweë hulle kommunitaristiese kritiek op die liberale ontleding van die begrip 'self'. Kommunitariste benadruk die belang van sosiale en gemeenskapelike gedeelde ooreenkomste en instellings vir die ontwikkeling van identiteitsvorming.
Tydens sy lesings by die Massey kollege in 1991, The Malaise of Modernity, bespreek Taylor wat hy die sentrale probleem – 'malaise' – van moderne samelewing noem. Hy argumenteer onder meer dat tradisionele liberale opvattinge van individuele identiteit te abstrak, instrumentalisties, en eenvoudig is. Volgens Taylor het die denke van John Locke en Thomas Hobbes tot die van moderne denkers soos John Rawls en Ronald Dworkin nagelaat om die manier waarop individue binne gemeenskappe hulself vestig genoegsaam te verduidelik. Die interaksie tussen die enkeling en die gemeenskap en/of eggenote (of naaste familie) word genegeer en onbelangrik geag. 'n Meer realistiese begrip van die self moet volgens Taylor wat hy 'begripshorisonne' noem, bevat, waaraan lewenskeuses hul betekenis en belang ontleen. Sonder hierdie (gedeelde) betekeniskonteks sou hierdie keuses op ' Nietziaanse wyse' gereduseer kon word tot elke ander keuse, waardeur die keuse betekenisloos sou word.
Herbert Bunston
Herbert Bunston (15 April 1874 – 27 Februarie 1935) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Last of Mrs. Cheyney (1929), Dracula (1931), Vanity Fair (1932), en The Moonstone (1934).
Louis Brody
Louis Brody (15 Februarie 1892 – 11 Februarie 1952) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente ''Die Herrin der Welt 4. Teil - König Macombe (1919), Genuine: The Tragedy of a Vampire (1920), The Genoa Conspiracy (1921), en Destiny'' (1921).
Ebaswazini
Ebaswazini is 'n nedersetting in die Mtubatuba Plaaslike Munisipaliteit, Umkhanyakude-distriksmunisipaliteit in noordoostelike KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Aislinn Paul
Aislinn Paul (gebore 5 Maart 1994) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Degrassi: The Next Generation (2001), Tell Me You Love Me (2007), en Freakish (2016).
David Burke (Britse akteur)
David Burke (gebore 25 Mei 1934) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Woman in Black (2012) en in die televisiereekse The Guardians (1971) en The Love School (1975).
Pachastrella isorrhopa
Pachastrella isorrhopa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Pachastrella en tot die familie Pachastrellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1902 deur Kirkpatrick.
Ryk van Brasilië
Die Ryk van Brasilië was 'n uitgestorwe staat wat 'n monargie was wat deur twee keisers regeer is. Die regering was 'n verteenwoordigende parlementêre grondwetlike monargie onder die bewind van keisers Pedro I en sy seun Pedro II. Brasilië, 'n kolonie van die Koninkryk van Portugal, het in 1808 die setel van die Portugese koloniale Ryk geword, toe die Portugese Prins-regent, later koning Dom John VI, gevlug het van Napoleon se inval in Portugal en homself en sy regering in die Brasiliaanse stad gevestig het. van Rio de Janeiro.
Die enigste ander monargie wat ná onafhanklikheid in die Amerikas verklaar is, was die Eerste Mexikaanse Ryk. Anders as die meeste van die naburige Spaanse Amerikaanse republieke, het Brasilië politieke stabiliteit, lewendige ekonomiese groei, grondwetlik gewaarborgde vryheid van spraak en respek vir burgerregte van sy onderdane gehad, alhoewel met wetlike beperkings op vroue en slawe, laasgenoemde beskou as eiendom en nie burgers nie.
Geskiedenis
Permanente nedersetting het in 1532 gevolg, en vir die volgende 300 jaar het die Portugese stadig weswaarts uitgebrei totdat hulle byna al die grense van moderne Brasilië bereik het. In 1808 het die leër van die Franse keiser Napoleon I Portugal binnegeval en die Portugese koninklike familie - die Huis van Braganza, 'n tak van die duisend jaar oue Capetian dinastie - in ballingskap gedwing. Hulle het hulself weer in die Brasiliaanse stad Rio de Janeiro gevestig, wat die nie-amptelike setel van die Portugese Ryk geword het.
Babiana sinuata
Die bobbejaanuintjie (Babiana sinuata) is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Babiana behoort. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap en kom van Kamieskroon tot by Clanwilliam voor. Dit is deel van die fynbos en sukkulente Karoo plantegroei.
Pachastrella monilifera
Pachastrella monilifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Pachastrella en tot die familie Pachastrellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1868 deur Schmidt.
Joubertspruit, Oos-Kaap
Die Joubertspruit is 'n spruit wat in die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Alex Paxton-Beesley
Alex Paxton-Beesley (gebore 24 September 1986) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Murdoch Mysteries (2008), Copper (2012), Pure (2017), en Cardinal (2017).
Cornell-universiteit
Cornell-universiteit (/kɔːrˈnɛl/ kor-NEL) is 'n private en statutêre "Ivy League" navorsingsuniversiteit geleë in Ithaca, New York. Die universiteit is in 1865 gestig deur Ezra Cornell en Andrew Dickson White.
Wolk
'n Wolk is 'n sigbare massa vloeistofdruppels of bevrore kristalle wat in die atmosfeer hang, bo die oppervlak van die aarde of ander hemelliggaam. Die term word ook gebruik om na sigbare massas in die ruimte wat deur swaartekrag aangetrek word te verwys, soos interstellêre wolke en nebulae.
Cornell-universiteit
Die universiteit is in breë georganiseer in sewe voorgraadse kolleges en sewe nagraadse afdelings by die universiteit se hoofkampus in Ithaca, met elke kollege en afdeling wat sy eie toelatingsstandaarde en akademiese programme definieer in 'n amper outonome styl.
Wolk
Die grootte van die waterdruppels le tussen ongeveer 0,01 en 0,1 mm en die aantal wissel naastenby om 500 per cm3. Wolke word in die onderste lae van die atmosfeer (troposfeer) aangetref en hulle maksimale hoogte hang af van die geografiese breedte waaroor hulle voorkom.
Cornell-universiteit
Cornell is een van tien privaat universiteite wat landelike/grond toekennings ontvang het in die Verenigde State van Amerika, en die enigste in New York (deelstaat). Van die universiteit se sewe voorgraadse kolleges, word drie daarvan volgens statuut deur die staat ondersteun, oftewel, hulle is kontrak kolleges, wat geïnkorporeer is by die werking van die "State University of New York (SUNY)" sisteem. Die kolleges sluit die Landboukundige en Menslike Ekologie kolleges in, sowel as die Skool van Industriële Arbeidsverhoudinge. Van Cornell Universiteit se nagraadse skole, word slegs die veeartsenykundige kollege deur die staat ondersteun. As 'n landelike/grond toekennings kollege, bedryf Cornell Universiteit 'n koöperatiewe uitbreidings- en uitreikingsprogram in elke "county" van New York staat, en ontvang die universiteit jaarliks befondsing van New York staat vir sekere opvoedkundige programme.
Wolk
Bokant die poolgebiede is die hoogte ongeveer 8 km en bokant die trope ongeveer 18 km bo die aardoppervlak. By die vorming van waterdruppels in die atmosfeer geld sekere vereistes, naamlik dat daar genoeg kondensasiekerne aanwesig moet wees en dat die waterdamp deur oorversadiging die doupunt en daarna kondensasie moet bereik. (By sneeuvorming is daar in werklikheid sprake van kristallisasie.)
Cornell-universiteit
Die Cornell Universiteit Ithaca Kampus bestaan uit 745 akkers, maar is veel groter wanneer die Cornell Botaniese Tuine (meer as 4,300 akkers) en die verskeie eiendomme van die universiteit in New York in aanmerking gebring word.
Wolk
Aangesien kondensasiekerne in die lug (in die vorm van stof-, roet-, soutdeeltjies, ensovoorts) in oorvloed aanwesig is, word wolkvorming in wese bepaal deur die prosesse wat tot oorversadiging lei. Dit word in hoofsaak bewerkstel lig deur die afkoeling van voghoudende lug as gevolg van uitstraling of opstyging.
Cornell-universiteit
Beginnende Oktober 2018, was 58 Nobelprys wenners, vier Turing-toekenning wenners en een Fields Medaljis geaffilieer met Cornell Universiteit. Sedert sy vestiging was Cornell 'n mede-opvoedkundige, nie-sektariese instituut, waar toelating nie beperk is deur ras of geloof/godsdiens nie. Cornell het meer as 245,000 lewende alumni, en sy vorige en huidige fakulteit sluit 34 "Marshall scholars", 30 "Rhodes scholar", 29 "Truman Scholars", 7 "Gates Scholars", 55 Olimpiese medaljewenners en 14 lewende miljardêrs  in. Die studentegetalle bestaan uit meer as 14,000 voorgraadse studente en 8,000 nagraadse studente van al die 50 Amerikaanse state, asook 116 lande.
Thomas Pynchon
Thomas Ruggles Pynchon jr. (/ˈpɪntʃɒn/, gewoonlik /-tʃən/; gebore op 8 Mei 1937) is 'n Amerikaanse romanskrywer. Hy is 'n MacArthur Fellow en bekend vir sy kompakte, ingewikkelde romans. Sy fiksie- en niefiksieskrywes omvat 'n groot aantal onderwerpe, genres en temas; insluitende geskiedenis, musiek, wetenskap en wiskunde. Pynchon het in 1973 die U.S. National Book Award vir Gravity's Rainbow gewen.
Wolk
Afkoeling deur uitstraling
Die aarde koel snags as gevolg van warmteuitstraling (veral by onbewolkte toestande) sterk af. Die vogtige lug bokant die aarde kan dan redelik maklik die doupunt bereik en die waterdamp dan kondenseer. Op die koudste dele van die aardoppervlak kan dou, en by temperature benede die vriespunt ryp, gevorm word. 'n Interessante feit is dat ryp nie bevrore dou is nie.
Cornell-universiteit
Geskiedenis
Cornell-universiteit is op 27 April 1865 gestig; die Senaat in New York het die universiteit as die land se toelae-instansie gemagtig. Senator Ezra Cornell het sy plaas in Ithaca, New York, as terrein en VS$ 500,000 van sy persoonlike fortuin as 'n aanvanklike begiftiging aangebied. Mede-senator en opvoeder Andrew Dickson White het ingestem om die eerste president te wees. Gedurende die volgende drie jaar het White toesig gehou oor die oprigting van die eerste twee geboue en gereis om studente en fakulteite te lok. Die universiteit is op 7 Oktober 1868 ingehuldig en 412 mans is die volgende dag ingeskryf.
John Cleese en Carl Sagan het eens klas gegee by Cornell.
Thomas Pynchon
Pynchon is van Long Island afkomstig en het twee jaar in die Amerikaanse vloot gedien. Hy beskik oor 'n graad in Engels van Cornell-universiteit. Nadat hy verskeie kortverhale in die laat 1950's en vroeë 1960's geskryf het, het hy begin om die romans te skryf waarvoor hy die beste bekend is, naamlik V. (1963), The Crying of Lot 49 (1966) en Gravity's Rainbow (1973). Pynchon is bekend daarvoor dat hy 'n kluisenaarsbestaan voer en baie min foto's van hom is al gepubliseer. Daar word al sedert die 1960's oor identiteit en presiese ligging gegis.
Wolk
Afkoeling deur uitstraling
Wanneer die waterdamp naby die oppervlak kondenseer, word warmte vrygestel wat 'n stabiliserende uitwerking op die temperatuur het, en dit is onwaarskynlik dat die druppels sal vries. By rypvorming (in die koue, droë winterseisoen) is die lug so droog dat die temperatuur ver moet daal voordat kondensasie plaasvind. Die waterdamp gaan by hierdie temperatuur direk oor in yskristalle en ryp word gevorm. In die lug word dikwels druppeltjies gevorm wat as mis sigbaar word.
Thomas Pynchon
Pynchon se mees onlangse roman, Bleeding Edge, is op 17 September 2013 gepubliseer.
Wolk
Afkoeling deur uitstraling
Indien daar wind waai, word die lug deur turbulensie oor 'n dikker laag versprei en die gemiddelde afkoeling is te klein, sodat daar nie kondensasie plaasvind nie. Mis kan ook gevorm word wanneer koue lug bokant 'n warmer wateroppervlak lê. Die waterdampmolekules wat uit die water verdamp, kondenseer in die kouer lug daarbo en word as mis sigbaar. Die proses stem ooreen met stoomvorming by warm water.
Afkoeling deur opstyging
Verreweg die belangrikste faktor by wolkvorming is afkoeling deur opstyging. Sodra lug styg, verminder die druk daarop en dit sit uit, waardeur die energie (in die vorm van warmte) uit die lug self vrykom. Die lug koel met ander woorde adiabaties af en kondensasie kan gevolglik plaasvind. Wanneer lug daal, styg die druk daarop en die lug verwarm adiabaties (sonder dat dit warmte uit die omgewing opneem) en die toestande vir wolkvorming verswak.
Horisontaal bewegende lug kan omhoog gestu word wanneer dit ŉ hindernis soos 'n ry heuwels of ŉ bergreeks teëkom. Met die styging sal die lug afkoel en kan kondensasie wolke (reliëfbewolking) en mis tot gevolg hê. Die windkant van die bergreeks is daarom dikwels in wolke gehul en daar val dan ook relatief baie reën, soos byvoorbeeld aan die seekant van die Drakensberg. Aan die lykant van die berg is die lug wat oor die kruin styg en aan die ander kant afdaal, warmer, en die wolke verdwyn, hoewel die lug ook reeds droër is as gevolg van die neerslag aan die reënkant.
Die droë, warm lug het trouens dikwels die onaangename warm bergwinde tot gevolg. In die Alpe staan hierdie wind as die fohn bekend, en in Noord-Amerika as die Zhinook. Lug kan ook styg wanneer dit oor 'n ander lugmassa gestoot word. Hierdie verskynsel word algemeen aangetref by frontvlakke. Warm, ligte lug gly teen die koue, swaar lug op en die bewolking wat hierdeur ontstaan, heet frontale bewolking. 'n Ander moontlikheid vir styging le in die plaaslike verwarming van lug aan die aardoppervlak, waar dit onstabiel raak en opstyg (konveksiestroming).
Ook tydens hierdie styging kan die doupunt bereik word. By voortgesette styging van die lug kan die wolke uitgroei tot stapelwolke (konveksiebewolking). Wanneer twee luglae oor mekaar stroom, word golfbewegings in die grensvlak tussen die lae veroorsaak en dit het stygende en dalende lugbeweging tot gevolg. Wanneer die lug vogtig genoeg is, kan die doupunt in die stygende lug bereik word sodat uitgerekte wolkvorme ewewydig met die grensvlak ontstaan.
Klassifikasie
Een van die oudste wolkklassifikasies is deur die Britse meteoroloog Luke Howard (1772- 1864) opgestel. Hy het die wolke verdeel in cirrus, cumulus, nimbus en stratus, en die klassifikasie word steeds gevolg, al word daar deesdae meer gelet op die ontstaanswyse van die wolke as op die hoogte waarop hulle gevorm word. In die huidige indeling word daar 4 families onderskei; elkeen is weer onderverdeel in 2 of 3 wolkgeslagte.
Die geslagte word op hulle beurt verdeel in ondergeslagte, soorte en variëteite. Hierdie klassifikasie word gevind in die Wolkatlas van die Wêreldmeteorologie-organisasie (WMO).Die eerste familie word gevorm deur die hoë wolke (oor die algemeen bokant 6 km), met die geslagte cirrus, cirrocumulus en cirrostratus. Hulle is meestal yl, wit van kleur en werp geen skaduwee nie.
Cirruswolke (voerwolke) vorm afsonderlike wit wolke met ŉ vliesige struktuur wat uit yskristalle bestaan. Die cirrocumuluswolke (klein skaapwolkies) vorm 'n laag of bank cirrusagtige wolke. Die laag bestaan uit afsonderlike wit vlokke of baie klein ronde wolkies, wat min of meer in rye of golfies gerangskik is. Cirrostratus het die voorkoms van 'n veselagtige, ligte wit sluier.
Die son en maan bly deur hierdie wolke sigbaar en dit werp geen skaduwee nie. Die wolke word gekenmerk deur 'n stralekrans wat in die sonlig gevorm word. Die tweede wolkfamilie bestaan uit die middelbare wolke, wat oor die algemeen op 'n hoogte van tussen 2 en 6 km aangetref word. Hulle is digter as die hoë wolke en gee 'n ligte skaduwee.
Die geslagte altocumulus en altostratus behoort tot hierdie familie. Altocumulus (groot skaapwolke) lyk baie na cirrocumulus, maar is baie digter in die middel as aan die rand. Net soos die cirrocumulus is die afsonderlike elemente dikwels in rye of golwe gerangskik. Altostratus bestaan uit ŉ draderige of veselagtige wolksluier met 'n gryserige of blouerige kleur.
Dit bedek gewoonlik groot gedeeltes van die hemel en vertoon soos, matglas wanneer die son of maan daardeur skyn. Die verskil ten opsigte van cirrostratus kan op sy eenvoudigste beskryf word as baie digter. Die lae wolke, gewoonlik laer as 2 km, vorm die derde familie, met die geslagte nimbostratus, stratocumulus en stratus. Die nimbostratus (reënwolk) is donkergrys en vormloos. Dikwels val daar gelykmatige sneeu of reën uit die wolke.
Hieronder kan los flarde voorkom (fractostratus). Die stratocumulus (gelaagde stapelwolke) lyk op die altocumulus, maar die vlakke of bolle is donkerder. Veral in die winter en die voorjaar bedek hulle dikwels die hele hemel. Stratus (laagwolk) is 'n eweredige grys wolklaag, waaruit dikwels fyn motreën val. Die vierde en laaste familie omvat wolke wat sterk in 'n vertikale rigting ontwikkel is. Hulle word meestal aangetref in die luglaag wat op ŉ hoogte van 500 tot 6 000 m geleë is en daarbinne kom die geslagte cumulus en cumulonimbus voor.
Die cumulus (stapelwolk) bestaan uit afsonderlike, digte wolke met ŉ koepelvormige bokant en 'n redelik horisontale ondervlak. Teen die son in gesien, is die wolk donker met ŉ ligte omranding. Uit hierdie wolke val daar geen of slegs ligte neerslag. Die cumulonimbus (onweers – of aambeeldwolk) is 'n uitgebreide wolkmassa met aansienlike vertikale afmetings en het die vorm van berge, torings of 'n aambeeld. Die bokant is dikwels sterk afgeplat, waardeur dit die kenmerkende voorkoms van 'n aambeeld vertoon, Die onderkant is gewoonlik baie danker. Hierdie wolkmassas gaan gepaard met hael en reën, sneeu en dikwels ook met donder en weerlig.
Hoë wolke
Die hoë wolke, ook bekend as Familie A, bevat die Cirrocumulus-, Cirrus- en Cirrostratus-wolke.
Tom Burke (akteur)
Tom Burke (gebore 30 Junie 1981) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Third Star (2010), An Enemy to Die For (2012), Cleanskin (2012), en Only God Forgives (2013).
Wolk
Middelwolke
Die middelwolke, ook bekend as Familie B, bevat die Altostratus- en Altocumulus-wolke.
Coby Bell
Coby Bell (gebore 11 Mei 1975) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Third Watch (1999), The Game (2006), Burn Notice (2007), en The Gifted (2017).
Wolk
Lae wolke
Die lae wolke, bekend as Familie C, bevat die Cumulus-, Stratocumulus-, en Stratuswolke.
Vertikale wolke
Daar is ook vertikale wolke (Familie D), wat hoog bo hulle basisse strek. Soos die Cumulonimbus- (wat met swaar reëns en donderstorms geassosieer word; vandaar donderwolk), die Cumulus- en die Pyrocumulus-wolke. Pyrocumulus-wolke word met veldbrande of vulkaniese aktiwiteite geassosieer. Nimbostratus is 'n stratiforme wolk met' n groot dikte en produseer neerslag soos ander vertikale wolke
Ander wolke
Sommige wolke kan bo die troposfeer gevind word en nog ander wolke vorm as gevolg van 'n wisselwerking met 'n spesifieke geografiese eienskap
Daniel Brühl
Daniel Brühl (gebore 16 Junie 1978) is 'n Duitse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Good Bye Lenin! (2003), Inglourious Basterds (2009), Rush (2013), en Captain America: Civil War (2016).
Meesterkanonnier van die artillerie (Suid-Afrika)
Die term Meesterkanonnier van die artillerie (Master Gunner of the Artillery) is in 1982 as die algehele hoof van die artillerie ingestel. Die oorsprong van hierdie term, en sy besondere aansien, kan gevind word in die geskiedenis van die Royal Artillery se, oorlogstyd  en ander. Die draers van kruislope is oorspronklik skietkuns-instrukteurs genoem met ander range bekend as Assistent Instrukteurs Skietkuns (AIS) vanaf 1979–1990. In 1990 is die benaming omgekeer en die hoof van die artillerie is voortaan die Generaal van die Artillerie genoem. Houers van die kruislope het op hulle beurt Meesterkanonniere geword.
Die identifikasie-insignia vir die Kanonniergeneraals kan nie gelyktydig met die Artillerie No. 1 insignia  gedra word nie.
Aanwysing van Meesterkanonniers
Die kiesstelsel vir wie met hierdie eer bekroon sal word, is 'n ingewikkelde een. Dit is 'n stelsel wat deur die geadministreer en beheer word, waarvan die voorsitter die Bevelvoerderende Generaal (BG) van die Artillerieformasie is. Die Korpsraad bestaan tans uit volkolonels wat binne die Formasie diens doen, die Formasie-sersantmajoor Regiment-Sersantmajore (RSM's) van Regiment Artillerie-eenhede, die BG, Regiment Offisierbevelvoerders, Wapenstelselbestuurders, Direktoraat Leërverkrygingsprojekoffisiere en die Sekretaris. Enige ander senior kanonniersoffisiere wat in gemeenskaplike poste in die SANW diens doen, kan deur die Korpsraad gekoöpteer word indien die Korpsraad so verkies.
Wanneer nuwe aanstellings van Meesterkanonniers bespreek word, sal dit in 'n geslote sessie plaasvind en mag net bygewoon word deur diegene wat reeds die kenteken dra. Geen notules van die besprekings word aangeteken nie en die enigste item wat deur die geslote sessie gerapporteer word, is watter besluite geneem is.
Pachastrella nodulosa
Pachastrella nodulosa is 'n gewone sponsspesie uit die familie van die Pachastrellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2012 deur Cárdenas & Rapp.
Jenkinsspruit
Die Jenkinsspruit is 'n spruit wat in die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Meesterkanonnier van die artillerie (Suid-Afrika)
Vorige aanstelling
In 1984 het die destydse Korpsraad (Engels ) die reëls ingestel wat vandag steeds by die kenteken-kriteria geld. Dit werk tipies op dieselfde manier as 'n verdienstemedalje wat toegeken word, met ander woorde, iemand skryf 'n aanbeveling, wat dan ter oorweging voorgelê word. Die aanbeveling kan goedgekeur of afgekeur word, sonder dat enige redes aan beide partye gegee word.
Wanneer die BG self nie 'n Meesterskanonnier is nie, kan die toekenning slegs gedoen word deur die volgende laer rang wat wel 'n Meesterskanonnier is.
Die Nominalerol van die ontvangers van die Meesterskanonnier se kenteken word met trots uitgestal binne die Hoofkwartiergebou van 4 Artillerieregiment. Die rede waarom dit daar is eerder as by die Formasie se Hoofkwartier, as gevolg van ruimte. Hierdie prestasie word toegeskryf aan die Bevelvoerder van 4 Artillerieregiment, Lt-kol Victor Khasapane, en sy RSM, AO1 J. Bernie van Zyl, MMM.
Daar is 'n kort lys van persone wat die se Langkanonnierstafkursusse by Larkhill in Groot-Brittanje voltooi het. Hulle word nie in die nominaalrol gelys nie, maar word oor die algemeen erken as Meesterskanonniers. Hierdie lys sluit in Genl-maj Boet Stapelberg, Genl-maj Jan Robbertze, Genl-maj Bob Meintjies; en Brigadiers "Greyvie" Greyvenstein, Leisegang, Jack Hawtayne, Helm Roos en Willie Kotze.
Om die Meesterskanonnier se kenteken te ontvang is 'n begeerlike bron van trots vir alle kanonniers in die Suid-Afrikaanse Artillerie-gemmenskap.
Pachastrella multipora
Pachastrella multipora is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Pachastrella en tot die familie Pachastrellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1945 deur Dickinson.
Wilma Pelly
Wilma Pelly (gebore 5 Maart 1937) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente In the Blue Ground (1999) en The Last Rites of Ransom Pride (2010), en in die televisiereeks North of 60 (1992).
Bruno S.
Bruno S. (2 Junie 1932 – 11 Augustus 2010) was 'n Duitse akteur en komponis. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Enigma of Kaspar Hauser (1974), Stroszek (1977), en Avé (2011).
Drake Bell
Drake Bell (gebore 27 Junie 1986) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Jerry Maguire (1996), Yours, Mine & Ours (2005), en Superhero Movie (2008), en in die televisiereeks Drake & Josh (2004).
Ar-Rum
Ar-Rûm (Arabies: الروم, "Die Romeine") is die 30ste soera, of hoofstuk, van die Koran. Dit bevat 60 ajat, of verse, en is vermoedelik in Mekka aan Mohammed geopenbaar. Dié soera begin met die allegoriese letters (muqattaʿat) Alief, Laam, Miem.
In die tyd van Mohammed het die naam "Romeine" verwys na die Oos-Romeinse Ryk; die hoofstuk word dus soms "Die Grieke" of "Die Bisantyne" genoem. Dit verskaf inligting oor hoe die kataklismiese Bisantyns-Sassanidiese Oorlog van 602-628 vir die Arabiere van Mekka gelyk het – belangstellende toeskouers wat nog onbewus daarvan was dat hulle binne 'n generasie die wêreld van imperialisme sou betree en beide die Bisantyne en Sassaniede sou verslaan.