cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nicolaas Hofmeyr
Hy het baie in die onderwys belanggestel en hierin was sy bondgenoot ds. J.H. Neethling van Stellenbosch asook prof. Murray. Op hulle aandrang is die Stellenbosse Gymnasium (nou die Paul Roos Gimnasium) in 1866 gestig. Hieruit het die senior afdeling van die Victoria-kollege ontwikkel wat in 1918 die Universiteit van Stellenbosch geword het. Hulle het ook die Hoër Meisieskool Bloemhof gestig. Prof. Hofmeyr het hom vroeër al verset teen die liberalisme wat die NG Kerk begin indring het. In 1862 stig hy De Volksvriend, wat veral die ortodokse Calvinistiese geloof teenoor die liberalisme beklemtoon het. Hy het die geselskap van jongmense geniet en begin die Sondagoggend-Bybelklasse op Stellenbosch waaruit die Christelike Jongeliedevereniging voortgespruit het. Sodoende het hy landswyd bekendgeraak. Hierdie lesings word in 'n aantal stigtelike boeke gepubliseer, wat wye invloed uitgeoefen het en selfs in Engels en Duits vertaal is. Sy skryfwerk sluit in: Tegenstellingen (1884), Niet knecht maar kind (1896), Aan de voeten van Paulus (1905) en Met Jezus op den berg (1907).
Saam met prof. John Murray en dr. Abraham Faure stig hy die Zuid-Afrikaansche Christelijke Boeken Vereeniging in 1853 om te voldoen aan die behoefte vir Christelike leesstof, veral op die platteland.
Hy sterf in sy 82ste lewensjaar op Stellenbosch.
Gesinslewe
Hy was die tiende kind van Jan Hendrik Hofmeyr (1798-1862) en Hester Sophia Joubert. Jan Hendrik se vader, Stephanus Johannes Hofmeyr (1760-1826), was die tweede seun van die Hofmeyrs se stamvader, Johann Heinrich Hofmeyr (1721-1805). Een van N.J. Hofmeyr se broers was ds. Servaas Hofmeyr. Hy trou op sy 25ste verjaardag met Maria Magdalena Louw (1834-1918). Hulle het vyf seuns en ses dogters gehad, onder wie:
Hallusinasie
’n Halusinasie is ’n waarneming sonder ’n eksterne stimulus wat die eienskappe van ’n werklike waarneming het. Hallusinasies is helder en duidelik, en word ervaar as geleë in die eksterne ruimte. Hulle kan onderskei word van verskeie verwante verskynsels, soos ’n droom, wat voorkom as iemand slaap; ’n illusie, wat ’n misvormde of verkeerd vertolkde ware waarneming is; en verbeelding, wat nie ware waarnemings naboots nie en willekeurig beheer kan word. Hallusinasies verskil ook van waanbeelde, waar ’n bykomende (en gewoonlik absurde) betekenis aan ’n korrek waargenome en vertolkde stimulus gegee word.
Hallusinasies kan met enige sintuig waargeneem word – dit kan gesien, gehoor, gevoel, geruik en geproe word.
Zamani
Zamani is 'n nedersetting in die Oos-Vrystaat, Suid-Afrika. Tydens die apartheidsera was Zamani waar die dorp Memel se swartes gewoon het. Volgens die 2011-sensus het die nedersetting 'n bevolking van 6 523 gehad.
Hallusinasie
’n Ligte vorm van hallusinasie is ’n "steuring", wat ook met al die sintuie waaergeneem kan word. Dit kan iets wees soos om ’n beweging uit die hoek van jou oog te sien of sagte stemme te hoor. Gehoorhallusinasies kom baie algemeen in skisofrenie voor. Hulle kan goedgunstig wees (en die persoon goeie dinge oor hulleself vertel) of kwaadwillig (en die persoon vloek, ensovoorts).
Hallusinasies wanneer mense deur die slaap is, soos wanneer hulle aan die slaap raak of wakker word, word as normaal beskou. Hallusinasies word ook verbind met dwelmgebruik (veral sekere hallusinogene), te min slaap, psigose, senuwee-aandoenings en delirium tremens.
Die woord "hallusinasie" is afgelei van die Latynse woord alucinari, "om in die gedagtes rond te dwaal".
Klassifikasie
Hallusinasies kan in verskeie vorme tot uiting kom. Verskillende vorme raak verskillende sintuie. Soms geskied meer as een vorm gelyktydig, en dit skep ’n veelvoudige sintuiglike hallusinasie vir die persoon wat dit ondervind.
Visueel
’n Visuele hallusinasie is die waarneming van ’n eksterne visuele stimulus waar geen stimulus bestaan nie. ’n Aparte, maar soortgelyke, verskynsel is ’n visuele illusie, wat die verwringing van ’n werklike eksterne stimulus is. Visuele hallusinasies kan eenvoudig of kompleks wees:
Die verskil kan aangedui word met die hallusinasie van ’n kameelperd: ’n Eenvoudige visuele hallusinasie is ’n beeld wat min of meer die vorm van ’n kameelperd het (en dus soos ’n kameelperd lyk), terwyl ’n komplekse visuele hallusinasie ’n lewensgetroue beeld van ’n kameelperd is (en dus onmiskenbaar ’n kameelperd is).
Ouditief
Ouditiewe hallusinasies (ook bekend as "parakoesie") is die waarneming van klank sonder ’n eksterne stimulus. Ouditiewe hallusinasies is die algemeenste vorm van hallusinasies. Dit kan in ’n elementêre en komplekse vorm verdeel word.
Omaha
Omaha (uitgespreek /ˈoʊməhɑː/) is die grootste stad in die Amerikaanse deelstaat van Nebraska. Die stad het 'n bevolking van 408 958 mense in 2010 gehad. Die stad is geleë op die wesbank van die Missouririvier. Aan die oorkant van die rivier is die dorpie Country Bluffs wat in die deelstaat Iowa geleë is.
Hallusinasie
Ouditief
Nog ’n tipiese steuring waar ouditiewe hallusinasies algemeen is, is dissosiale persoonlikheidsteuring. By skisofrenie word stemme gewoonlik waargeneem as buite die persoon, maar in dissosiatiewe steurings word hulle ervaar as komende van binne die persoon: dus as dat hulle kommentaar in die persoon se kop lewer in plaas van stemme agter sy rug. Die diagnose om tussen skisofrenie en dissosiatiewe steurings te onderskei, is moeilik vanweë die baie oorvleuelende simptome, soos hallusinasies. Mense wat nie aan diagnoseerbare geestesiektes ly nie, kan egter ook soms stemme hoor.
Musiekhallusinasies is ook redelik algemeen in terme van komplekse ouditiewe hallusinasies en kan talle oorspronge hê, soos gehoorverlies, ’n sekere soort epilepsie, arterioveneuse wanfunksie, beroerte, gewasse, ensovoorts.
’n Groot verbuik van kafeïen is al verbind met ’n toename in die waarskynlikheid dat iemand ouditiewe hallusinasies kan kry. ’n Studie by die La Trobe-universiteit se Skool vir Sielkundewetenskappe het bevind dat net vyf koppies koffie per dag (sowat 500 mg kafeïen) die verskynsel kan veoroorsaak.
Bevele
Bevelshallusinasies is hallusinasies in die vorm van bevele; hulle kan ouditief wees, of in ’n persoon se bewussyn. Die inhoud kan wissel van onskuldig tot bevele om jouself of iemand anders skade te berokken. Dit word dikwels met skisofrenie verbind. Mense wat bevelshallusinasies hoor, kan daarop reageer of nie, na gelang van die omstandighede. Niegewelddadige bevele word meer dikwels gehoorsaam. Bevelshallusinasies word dikwels aangevoer as rede vir ’n misdaad, soos manslag.
Reuke
"Fantosmie" (reukhallusinasies) is die waarneming van ’n reuk wat nie daar is nie, en "parosmie" (reukillusies) is om ’n werklike reuk waar te neem, maar anders as wat dit onthou word. Dit is meestal nie ernstig nie en gaan later self weg. Dit kan baie oorsake hê, soos ’n neusinfeksie, tandprobleme, migraine, kopbeserings, toevalle, beroerte of breingewasse.
Gevoel
Gevoelshallusinasies is die illusie van iets wat gevoel word, soos ’n drukking op die vel of ander organe. Een soort gevoelshallusinasie, "formikasie" of krieweling, is die sensasie dat insekte onder die vel rondkruip en word veral verbind met langdurige kokaïengebruik. Dit kan egter ook die gevolg wees van normale hormoonveranderings soos menopouse, kanker, hoë koors of ander toestande.
Smaak
Smaakhallusinasies kom voor wanneer iemand iets proe sonder ’n stimulus. Dié hallusinasies, wat gewoonlik onaangenaam is, kom redelik algemeen voor by mense met sekere soorte epilepsie.
Algemene somatiese sensasies
Algemene somatiese (liggaamlike) sensasies van ’n hallusinatoriese aard word ondervind wanneer iemand voel sy liggaam word vermink: gedraai of geskeur of die ingewande word uitgehaal. Ander aangetekende gevalle is van die binnedringing van diere in ’n persoon se interne organe soos slange in die maag of paddas in die rektum. Die algemene gevoel dat iemand se liggaam ontbind, val ook hieronder.
Omaha
Geskiedenis
Die stad is in 1854 gestig toe die Nebraska Gebied oopgestel was en kry sy naam vanaf die Omaha (ook Maha) inheemse volk. Hier was alreeds 'n gelisensieerde handelspos sedert 1825. Die Mormone het hier in 1846 hulle Winterkamp gestig.
Eshane
Eshane is 'n nedersetting in Umzinyathi-distriksmunisipaliteit in die KwaZulu-Natalprovinsie van Suid-Afrika.
Omaha
Geskiedenis
Die naam Omaha het bekend geword toe een van die landings strande tydens die Slag van Normandië na die stad vernoem is.
Stephanus Postma
Herkoms
Stephanus Postma was die derde kind uit sy vader se vierde huwelik, op 24 November 1859 met Susanna Lasea Kruger (†3 Oktober 1869). Uit dié huwelik is ook die predikant ds. Dirk Postma jr. (1861–1919) gebore wat op 6 Mei 1897 predikant geword het op hul geboortedorp, Rustenburg, maar weens insolvensie, wat deels toegeskryf kan word aan die spandabelheid van sy vrou, sy ontslag geneem het op 30 Junie 1905 en daarna as predikant afgesit is.
Hallusinasie
Behandeling
Daar is ’n paar behandelings vir baie soorte hallusinasies. Vir dié wat deur ’n geestesiekte veroorsaak word, moet ’n sielkundige of psigiater gespreek word, en behandeling sal volgens hulle waarnemings geskied. Antipsigotiese medisynes kan gebruik word om siektes te behandel.
Daar is geen wetenskaplike bewyse dat ’n enkele behandeling vir ander oorsake van hallusinasies bestaan nie. Om weg te bly van hallusinogene middels en stimulante, om stresvlakke te beheer, gesond te lewe en genoeg slaap te kry kan die kans op hallusinasies verklein. In alle gevalle van hallusinasies moet mediese advies ingewin word.
Omaha
Geskiedenis
Dit is ook 'n belangrike mark vir graan, vee en vleis verpakking.
Stephanus Postma
Opleiding
Ds. Postma het op Burgersdorp skoolgegaan en daarna onderrig ontvang van sy halfbroer Martinus Postma aan die Literariese Afdeling van die Teologiese Skool van die Gereformeerde Kerk op dieselfde dorp. In 1885 behaal hy die hoogste punte in die finalejaar-B.A.-eksamen van die Universiteit van die Kaap die Goeie Hoop en sit daarna sy studie voort aan die Teologiese Skool. Die gesin het in 1866 van Rustenburg af na Burgersdorp verhuis nadat sy vader 'n beroep as predikant van die plaaslike Gereformeerde aanvaar het, veral met die oog daarop om dié skool tot stand te bring. By die vertrek van sy halfbroer prof. Martinus Postma en nadat Stephanus sy proponentseksamen afgelê het, word hy van die begin van 1890 af benoem as professor litterarum, 'n pos wat die eerste keer van 1877 tot 1879 beklee is deur hul broer ds. Petrus Postma.
Prof. Postma word op 12 Julie 1890 professor. By dié geleentheid lewer ds. M.P.A. Coetzee jr., een van die eerste predikant wat hulle bekwaam het aan die Teologiese Skool, die rede. Reeds met sy intreerede het Stephanus hom openbaar as 'n Afrikaanse kultuurman. Hy bring die Calvinisme in verband met die ontwakende Afrikaanse nasionale strewe en doen selfs 'n beroep op Europese immigrante om hulle in Suid-Afrika met die Protestantse nasionale strewe te vereenselwig. Saam met prof. Jan Lion Cachet en J.D. du Toit neem hy in Januarie 1896 in die Paarl deel aan die Eerste Afrikaanse Taalkongres waar hy die naam Ons Klyntji vir die nuwe tydskrif voorstel.
Stephanus Postma was 'n briljante student. Naas die ou tale het hy 'n besonderse liefde gehad vir aardrykskunde en wiskunde. Buiten Grieks, Hebreeus en Latyn, het hy ook 'n deeglike kennis gehad van Aramees en Arabies. Omstreeks 1900, tydens die vervolging van die Armeniërs deur die Turke, die Armeense volksmoord, is twee kollektante van eersgenoemde deur geleerdes op Stellenbosch na ds. Postma verwys om hul stukke te vertaal. Voor ontbyt het hy dit vir hulle voltooi. Hy het as stokperdjie geologie en wiskunde bestudeer en daaroor met geleerdes gekorrespondeer.
Predikant
Einde 1897 aanvaar hy, nes sy halfbroer Martinus in 1890, 'n beroep na Middelburg, Kaap.
Tydens die Tweede Anglo-Boereoorlog is hy gereeld deur die militêre owerheid ondervra. Hy het egter deurgaans korrek opgetree en 'n ewewigtige en positiewe rol gespeel as enigste predikant van die Afrikaanse gemeenskap op Middelburg. Hy het gedien as geestelike versorger van Kaapse rebelle soos P.J. Wolvaardt en kmdt. J.C. Lötter, wat tereggestel is, en stig 'n Publieke Komitee wat hul aan gewondes, weduwees en wese in die Republieke verleen het.
Op Middelburg het ds. Postma binne sy kerkverband baanbrekerswerk gedoen vir die georganiseerde vrouearbeid in die gemeente toe hy ná die Oorlog 'n Gereformeerde Dorkasvereniging in Kaapland in die lewe roep. Sy besonderse liefde vir die kerkjeug is duidelik uit sy pastorale werk vir georganiseerde jeugbewegings en blyk veral uit sy enigste publikasie, De catechisatie: handleiding bij de verklaring van het kort begrip ten dienste van jongelingen die zich voorbereiden voor de belijdenis.
Kort ná die Driejarige Oorlog het die gemeente Middelburg besluit om oor te gaan tot die bou van 'n nuwe pastorie. Na beraming sou die nuwe pastorie £1 000 kos en dit word besluit om te begin bou sodra tweederdes van die bedrag ter hand sou wees. £240 is dadelik geteken en toe drie lidmate, met 'n skenking van £300, die bedrag na £540 opstoot, is dadelik begin met die werk. As boukommissie is benoem die brs. J.J. Coetzee, J. Vorster en P. Kruger. Toe laasgenoemde se tender vir die gebou aanvaar is, moes hy op die boukommissie vir H.J.T. Duvenage plek maak. Die nuwe pastorie (die gebou wat gesloop is toe die huidige een in 1954 gebou is) is in 1904 voltooi. Hoe het ds. Postma en sy gesin miskien nie daarna uitgesien om dit te bewoon nie, maar dit was hulle nie gegun nie.
Vroeg in 1904 sou 'n swaar beproewing oor die gemeente kom. Teen die einde van 1903 maak ds. Postma aan die kerkraad bekend dat hy aan 'n maagkwaal ly, waarvan almal bewus was. Aan hom word twee maande siekteverlof toegestaan, wat dan ook die einde van sy aktiewe bediening van die gemeente was. Op bekwame en gevoelvolle wyse is die verhaal van sy siekte en afsterwe te boek gestel deur ouderling P.W. van der Walt in 'n brosjure getitel "De Laatste Dagen van Den Weleerw. Zeer Gel. Heer S. Postma, B.A." Ds. Postma is vir mediese behandeling na Kaapstad. Op 10 Januarie 1904 skryf hy die laaste brief aan die Kerkraad van die warmbronne op Caledon af. Die brief is 'n triomf van geloofsvertroue en berusting. Nog verlaas word die broeders en susters, jongeliede en kinders 'n geseënde jaar toegebid.
Kort daarna vertrek oudl. Van der Walt en mev. Postma na Kaapstad waar haar eggenoot 'n operasie sou ondergaan. Die operasie het egter nie plaasgevind nie en ds. Postma is teruggebring na Middelburg. Hier is die dienskneg van die Here, ná 'n smartlike lyding wat hy in die geloof deurworstel het, op Maandagaand 8 Februarie 1904 in die jeugdige ouderdom van 39 jaar oorlede. Die teraardebestelling het op Woensdag 10 Februarie onder blyke van groot belangstelling plaasgevind. Trooswoorde is gespreek deur ds. P.C. Snyman van Steynsburg, prof. Jan Lion Cachet, ds. Winter van die NG Kerk, ds. T. Hamersma, ds. Dekker van die sendinggemeente en die landdros. Dis duidelik dat die hele gemeenskap gedeel het in die onherstelbare verlies wat die gesin en die gemeente gely het. Die eggenote en kinders (o.a. die latere prof. Ammi Postma van die PU vir CHO) het op 'n moeilike tydstip die liefde en sorg van 'n eggenoot en vader verloor. Die gemeente het 'n geliefde leraar moes afgee en die Gereformeerde Kerk het 'n begaafde predikant in die krag van sy lewe verloor toe manne van sy formaat so nodig was.
Volgens dr. G.C.P. van der Vyver het ds. Stephanus Postma in woord en daad by die Afrikaanse volk en taal gestaan, en tydens die Tweede Vryheidsoorlog (1899–1902) 'n publieke komitee gestig en daadwerklike hulp verleen aan gewondes, weduwees en wese. Hy het die Kaapse rebelle P.J. Wolfaardt en kmdt. J.C. Lötter bygestaan en die nag voordat hulle gefusilleer is saam met hulle in die sel deurgebring.
Gesinslewe
Stephanus Postma is in 1888 getroud met Johanna Jacoba Hendrika Slijkhuis, dogter van die Nederlandse immigrante Gerrit Lijkhuis en sy vrou, Hendrika Otterloo. Uit die huwelik is sewe kinders gebore, onder wie die bekend skryfsters Rikie Postma (1889) en Hilda Postma (1895), en Ammi Postma (1901), professor in die klassieke tale aan die Potchefstroomse Universiteit vir C.H.O. Nog 'n dogter, Stella, is op 21 Mei 1952 oorlede. Ná sy dood is sy getroud met die joernalis J.S.M. Rabie.
Wit-Donderdag
Wit-Donderdag is die vyfde dag van die Heilige of Stille Week (volgens liturgiese telling, beginnend met Palmsondag as eerste dag van dié week), waarin Christene hulself vir Paasfees voorberei. Op hierdie dag herdenk die Christelike kerke die Laaste Nagmaal van Jesus saam met die Twaalf Apostels op die vooraand van sy kruisiging buite Jerusalem, soos beskryf deur die vier kanonieke evangelies (Matteus, Markus, Lukas en Johannes). Die liturgiese benaming is Feria quinta in cena Domini ("vyfde dag, by die Nagmaal van de Here").
Wit-Donderdag is die Donderdag voor Paasfees en dié dag voor Goeie Vrydag. Wit-Donderdag makeer die Paastriduum se begin, dié tydperk van passie, dood en opstanding van Jesus; hierdie tydperk sluit Goeie Vrydag en Heilige Saterdag in, en eindig op die aand van Paasfees. Die Nagmaal of diens van aanbidding word normaalweg op die aand gevier, omdat 'n dag volgens Joodse tradisie met sononder begin en die Laaste Nagmaal volgens die drie sinoptiese evangelies tydens Pesach gehou is.
Wit-Donderdag is die eerste van die drie Stille Dae en word deur Goeie Vrydag en Heilige Saterdag opgevolg. Met die Vesper begin op die aand van Wit-Donderdag die Paastriduum (Triduum Sacrum of Triduum Paschale), d.w.s. die viering van die drie Paasdae (Goeie Vrydag, Heilige Saterdag en Paassondag). As herdenkingsdag van die Laaste Nagmaal en die daarmee gepaardgaande instelling van die Eucharistie deur Jesus self beskik die Wit-Donderdag oor 'n hoe rang binne die Christelike liturgie. As gevolg van die Stille Dae se fundamentele karakter as roudae en die medelydende passie van Jesus Christus word 'n ontplooiing van prag nie toegelaat nie. Nadat tydens die Vierde Lateraanse Konsilie (1215) 'n spesiale behoefte vir die aanbidding van die werklike teenwoordigheid van Jesus se liggaam en bloed opgedaag het, is in die 13de eeu in die Rooms-Katolieke Kerk 'n tweede Eucharistiese Hoogfees op die tweede Donderdag ná Pinkster ingevoer (Sakramentsdag), wat vervolgens 'n noue verband met Wit-Donderdag het. In sommige lande, soos Denemarke, Noorweë en Ysland, is Wit-Donderdag 'n openbare vakansiedag.
Datums
Die datum van Wit-Donderdag word, nes baie ander feeste en herdenkings van die liturgiese jaar, volgens die Paasfeesdatum bereken. Vervolgens word Wit-Donderdag op die derde dag vóór Paassondag gehou. Die vroegste moontlike termyn volgens die Gregoriaanse kalender is 19 Maart en die laaste moontlike is 22 April. In die Juliaanse kalender, wat veral deur die Oosters-Ortodokse Kerke gebruik word, verskil dié datum effens.
Oppermansgronde
Die Oppermansgronde is ‘n landbounedersetting in die suidweste van die Vrystaat.
Ligging
Die gebied lê suid van Jacobsdal en tussen Koffiefontein en die oosgrens van die Noord-Kaap. Dit vorm deel van die Letsemeng Plaaslike Munisipaliteit in die Xhariep-distriksmunisipaliteit.
Boerdery
Die gebied is 340km²  (34 000ha) groot en het oorspronklik bestaan uit ses aanligggende plase. Daar was later 42 eienaars wat op kleinhoewes met skape, bokke en donkies geboer het. Hierdie soort boerdery was nie volhoubaar nie en die jongmense het na die stede uitgewyk. Tans word daar op ‘n groot skaal kommersieel koring, mielies en sonneblomme aangeplant. Besproeiing vind plaas uit ‘n kanaal van die Oranje-Rietkanaal.
Geskiedenis
Oorlewering wil dit hê dat die gebied in ongeveer 1825 beset is deur ‘n weggeloopte slaaf, ene Opperman. Frederik Opperman en sy seun Adam word as die stigters beskou en na hul afstammelinge word verwys as die “bruin Voortrekkers”. Die Groepsgebiedewet het die area gereserveer vir die uitsluitlike gebruik van die bruin bevolkingsgroep.
Philipsburg
Philipsburg is die hoofstad en grootste stad van Sint Maarten, 'n deel van die Koninkryk der Nederlande in die Karibiese See. Die stad het in 2006 'n bevolking van 1 338 gehad en is die belangrikste stad op Sint Maarten en is geleë op die Suidelike kus naby die Oostelike punt van die eiland. Philipsburg was gebou om die twee Fort Amsterdam en Fort Willem en is 1763 van John Philips gestig
Curaçao
Curaçao (Nederlands: [kyːraːˈsʌu],, of [kuːr-]; Papiaments: Kòrsou, [ˈkɔrsɔu̯]), amptelik die Land Curaçao (Nederlands: Land Curaçao; Papiaments: Pais Kòrsou), is 'n eilandstaat in die Karibiese See en behoort tot die ABC-eilande net noord van Venezuela. Tot in 2010 het Curaçao deel uitgemaak van die Nederlands-Antille, maar dié eiland is sedert 10 Oktober 2010 'n outonome land binne die Koninkryk van die Nederlande.
Die amptelike tale is Nederlands, Papiaments (die volkstaal) en Engels; 'n ander taal wat gepraat word is Spaans. Die hoofstad en grootste stad is Willemstad. Die eiland beslaan 'n oppervlakte van 444 km² en het 'n bevolking van 148 925 in 2023 gehad.
Die internasionale lughawe op die eiland heet Hato-lughawe.
Etimologie
Volgens 'n verklaring was "Curaçao" die naam waarmee die inheemse mense van dié eiland na hulself verwys het, hul autoniem. Vroeë Spaanse optekeninge ondersteun dié teorie, aangesien in hul optekeninge na die inheemse mense as Indios Curaçaos verwys word.
Vanaf 1525 is die eiland op Spaanse kaarte as Curaçote, Curasaote, Curasaore of Curacaute aangedui. Teen die 17de eeu het dit op die meeste kaarte as Curaçao of Curazao verskyn. Op 'n kaart wat deur Hieronymus Cock in 1562 in Antwerpen geteken is, is die eiland Qúracao genoem.
'n Aanhoudende, maar ongedokumenteerde verhaal vertel dat matrose op lang reise in die 16de en 17de eeu – die vroeë jare van Europese verkenning – dikwels skeurbuik gekry het weens 'n gebrek aan vitamien C. Volgens sommige verslae is Portugese of Spaanse matrose wat siek was, op die eiland wat nou bekend staan as Curaçao, agtergelaat. Wanneer hul skip terugkom het, was sommige herstel, waarskynlik genees van skeurbuik nadat hulle vrugte met vitamien C geëet het. Van toe af het die Portugese vermoedelik daarna verwys as Ilha da Curação ("eiland van genesing") en die Spaanse as Isla de la Curación. Volgens 'n ander verklaring is dit ontleen aan die Portugese woord vir hart (coração) wat verwys na die eiland as 'n sentrum vir handel.
Natuur
Die eiland het 'n taamlik droë klimaat. Die kus was vroeër die tuiste van wortelboommoerasse, maar dit het sterk verminder weens menslike aktiwiteite. Daar word nogtans sedert 2007 geprobeer om hulle weer te herstel.
'n Belangrike onderdeel van die eiland se ekologie is die drie groot suilkaktusse wat op die eiland voorkom:
Hulle word veral deur endemiese vlermuise bestuif.
Springs
Springs is 'n stad aan die Oos-Rand van die Gauteng-provinsie, Suid-Afrika, oos van Johannesburg. Die naam van die stad kom van die groot aantal fonteine (Engels: springs) in die omgewing. Dit het 'n bevolking van meer as 121 000.
Springs het verskeie voorstede onder andere: Petersfield, Strubenvale en Struisbult. Die stad is huidig een van die industriële sentra van die Witwatersrand. Mynbou is vervang deur vervaardiging en ingenieurs-industrieë. Produkte van die streek sluit chemikalieë, papier en voedselstowwwe in.
Springs vorm deel van die Ekurhuleni Metropolitaanse Munisipaliteit wat die groter Oos-Rand insluit.
Rooilipslang
Die Rooilipslang (Crotaphopeltis hotamboeia) is 'n slang wat in Afrika suid van die Sahara voorkom. Die slang is nie giftig nie. Die Engelse naam is "Herald snake", terwyl dit in Ndebele as "Phimpi" bekend staan.
Die slang het 'n helder oranje of rooi merk op die boonste lip. Die kop is donkerder as die liggaam en die slang se maag is wit. Hulle is kleinerig met 'n gemiddelde lengte van 45 cm en het 'n breë kop.
Springs
Geskiedenis
Die oorspronklike 7 km2-plaas waarop die stad later gebou sou word, The Springs, is in 1883 opgemeet. Steenkool is in die omgewing ontdek in 1887 en drie jaar later is Transvaal se eerste spoorlyn gebou om steenkool van die Oos-Randse steenkoolvelde na die goudmyne van die Witwatersrand te vervoer.
Rooilipslang
Dit is 'n stadig-bewegende slang wat aggressie toon as dit versteur word. Die voorkant van die liggaam word opgelig, die kop platgetrek en die liggaam word opgeblaas terwyl hulle sis en na die gevaar pik. Hulle byt maklik, maar is nie vir die mens giftig nie.
My Fundi
My Fundi, voorheen bekend as die Suid-Afrikaanse Ensiklopedie (SAE), was 'n ensiklopedie wat gratis aanlyn beskikbaar gestel is. Dit het globale én plaaslike inhoud, kurrikulumbelynde onderwerpe, en gewaarmerkte inligting bevat.
Rooilipslang
Die slang is ovipaar (eierlêend). Ses tot sestien eiers word op 'n slag gelê. Die eiers broei na 60 dae uit. Die kleintjies is 130-180 mm lank.
Springs
Geskiedenis
Die Springs-steenkoolmyne is later gesluit nadat beter steenkool verder oos in Witbank ontdek is. Intussen is goud ook in die omgewing ontdek. 'n Dorp is in 1904 uitgelê en in 1908 is die eerste goudontginning begin. In 1912 is munisipale status aan Springs toegeken. In die laat 1930's was daar agt goudmyne naby Springs, wat dit die grootste enkele goudproduserende area ter wêreld gemaak het.
Van der Merwe se aalwyn
Die Van der Merwe se aalwyn (Aloe vandermerwei) is 'n aalwyn wat endemies aan Mpumalanga en Limpopo is en kom in die laeveld vanaf Giyani tot by Timbavati voor.
Rooilipslang
Rooilipslange vreet meestal paddas. Hulle het groot lem-agtige slagtande wat vir die doel aangepas is.
My Fundi
Dit is geskryf deur ‘n breë paneel deskundiges wat globale inligting met 'n Suid-Afrikaanse en Afrika-fokus probeer kombineer het en sodoende 'n eenstop-navorsingstasie vir sowel professionele gebruikers soos onderwysers, leerders, skrywers, navorsers en joernaliste asook die algemene publiek gebied het.
Springs
Geskiedenis
Ferdinand Chauvier het in 1974 die Kreepy Krauly by sy huis in Springs ontwerp.
25 Maart
25 Maart is die 84ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (85ste in skrikkeljare). Daar volg nog 281 dae in die res van die jaar.
Teologie
1830 – "Litteris altero" teen geheime organisasies soos Vrymesselary deur Pous Pius VIII.
My Fundi
MyFundi het meer as 6 000 gewaarmerkte artikels bevat - gevul met beeldmateriaal wat foto’s, illustrasies, kaarte en grafieke ingesluit het. Spesiale hulpmiddels het BBP-profiele, statistiek oor alle lande van die wêreld en ‘n vlagskip-afdeling oor Suid-Afrikaanse politiek ingesluit wat die land se transformasie vanaf apartheid tot demokrasie gevolg het. Dit het ook ‘n versameling artikels gebied wat spesifiek op Afrika gefokus het, van sy ou geskiedenis en ryk kultuur tot hedendaagse politiek en sosio-ekonomiese uitdagings.
Japan Nasionale Roete 276
Japan Nasionale Roete 276 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Dolos
Die dolos is 'n ankervormige betonblok wat gebruik word as seewering om kuste te beskerm. Dit het die vorm van 'n hoofletter H waarvan een arm met 90º gedraai is.
Eric Merrifield, die hawe-ingenieur van Oos-Londen, en Aubrey Kruger, 'n tekenaar, beide spoorwegamptenare, is die ontwerpers van die unieke model. Sy naam is ontleen aan die beentjie in die hakskeengewrig van 'n skaap, bok of bees.
Golfbrekers het voorheen bestaan uit groot betonblokke van 'n wye verskeidenheid vorms en het meesal inmekaar gehaak. Met kwaai storms het hierdie ontwerpe dikwels meegegee omdat hulle die golfkrag bloot gereflekteer en nie versprei het nie. In 1944 is verskeie reghoekige betonblokke van 33 ton by die hawehoof van Oos-Londen deur 'n storm van hul plek verwyder. Hulle is daarop met swaarder blokke vervang. Twintig jaar later was meer as die helfte daarvan reeds nie meer in hulle regte posisies nie.
Verskeie modelle van betonblokke vir kusbeskerming was op daardie tydstip reeds in die wêreld bekend, naamlik die tetrapods in Frankryk, die Stabits in die Verenigde Koninkryk, die Akmons in Nederland en die Tribars in die VSA.
Toetse uitgevoer deur die WNNR op Stellenbosch het bepaal dat die dolos tydens dieselfde golftoestande vyfmaal meer doeltreffend is as sy mededingers teen slegs 20% van sy mededinger se gewig.
Die dolos is 'n unieke Suid-Afrikaanse ontwerp wat wêreldwyd gebruik word. Merrifield het geen patent op die ontwerp geregistreer nie. In 1975 is hy vir sy werk bekroon.
Japan Nasionale Roete 278
Japan Nasionale Roete 278 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Mauna Kea
Mauna Kea is 'n slapende vulkaan op Big Island (Hawaii), die grootste eiland van die Amerikaanse deelstaat Hawaii, en een van altesaam vyf vulkane waaruit hierdie eiland bestaan. Pu'u Wekiu, een van talle slakkekeëls op die piekplato, is die hoogste punt in die deelstaat op 'n hoogte van 4 205 meter (13 796 voet) bo seevlak.
Mauna Kea is een van die hoogste bergspitse ter wêreld as 'n mens sy hoogte vanaf die voet meet wat teen 'n diepte van 5 800 meter (19 000 voet) onder die seespieël van die Stille Oseaan lê. Mauna Kea bereik sodoende 'n totale hoogte van 10 205 meter (33 000 voet).
In die inheemse Hawaiïese taal beteken Mauna Kea letterlik "Wit Berg", 'n verwysing na sy piek wat gedurende die wintermaande gewoonlik met sneeu bedek is.
Mauna Kea het in die 1960's bekendheid verwerf as die oefenterrein vir die ruimtevaarders van die Apollo-ekspedisies en staan vandag veral bekend vir sy sterrewagte teen 'n hoogte van 3 400 meter.
Miriam Stevenson
Miriam Stevenson (gebore 4 Julie 1933) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Colgate Comedy Hour (1950) en To Tell the Truth (1956).
Erica depressa
Erica depressa is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom daar voor in die noorde van die Kaapse Skiereiland. Die plant is seldsaam maar die habitat word nie bedreig nie.
Maleisiese Wikipedia
Die Maleisiese Wikipedia (Maleis: Wikipedia Bahasa Melayu) is die Wikipedia vir die Maleise taal. Dit is in Oktober 2002 geskep en is tans die grootste Wikipedia met ongeveer 0 artikels. Die Wikipedia is begin deur Brion Vibber, 'n Wikipedia administrateur.
Japan Nasionale Roete 279
Japan Nasionale Roete 279 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Kazuo Ishiguro
Kazuo Ishiguro (Japannees: カズオ・イシグロ of 石黒 一雄; gebore 8 November 1954) is 'n Japannees-gebore Engelse romanskrywer. Sy familie het in 1960 van Japan na Engeland verhuis. Ishiguro is een van die mees gevierde hedendaagse skrywers in die Engelse taal. Hy het die Booker-prys in 1989 gewen vir sy roman The Remains of the Day. In 2017 is die Nobelprys vir Letterkunde aan hom toegeken.
Lewensloop
Hy is gebore in Nagasaki, Japan; sy gesin het in 1960 na die Verenigde Koninkryk verhuis toe hy vyf was. Ishiguro het in 1978 aan die Universiteit van Kent met 'n baccalaureusgraad in Engels en filosofie gegradueer en in 1980 sy meestersgraad aan die Universiteit van East Anglia in kreatiewe skryfkursus behaal.
Ishiguro word beskou as een van die mees gevierde hedendaagse fiksie-outeurs in die Engelstalige wêreld, wat vier benoemings vir die Man Booker-prys ontvang het, en die toekenning in 1989 gekry het vir sy roman The Remains of the Day. Ishiguro se roman, Never Let Me Go, is aangewys as die beste roman van die jaar en is opgeneem in die tydskrif se lys van die beste Engelstalige romans wat tussen 1923 en 2005 gepubliseer is. Volgens hom was sy grootwordjare as deel van 'n Japannese familie in Brittanje noodsaaklik vir sy skryfwerk, aangesien dit hom in staat gestel het om 'n ander perspektief as dié van baie van sy Britse eweknieë te ontwikkel. Sy sewende roman, The Buried Giant, is in 2015 gepubliseer.
In 2017 het die Sweedse Akademie die Nobelprys vir Letterkunde aan Ishiguro toegeken, en hom beskryf as 'n skrywer "wat in romans van groot emosionele krag, die afgrond ontbloot onder ons illusionêre siening van ons verbintenis met die wêreld." Ishiguro is in die Koningin se Verjaarsdag-erelys vir 2018 tot ridder verhef.
Theodore Lorch
Theodore Lorch (29 September 1873 – 12 November 1947) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Last of the Mohicans (1920), Ginsberg the Great (1927), en Flash Gordon (1936).
Westelike streeppenssandslang
Die Westelike streeppenssandslang (Psammophis subtaeniatus) is 'n slang wat in die noorde van Suidelike Afrika voorkom; meer spesifiek die noorde van KwaZulu-Natal en verder noordwaarts tot in Mosambiek, Zimbabwe, Gauteng, Noordwes, Limpopo en Swaziland. Dit kom ook voor in die oos en noord Botswana, noorde van Namibië en Angola en Zambië.
Dit staan ook bekend as die gestreepte sandslang en in Engels as die Western Yellow-bellied sand snake.
Die slang is ovipaar en lê 4 tot 10 eiers in die somer. Die kleintjies is ongeveer 20 cm lank wanneer hulle uitbroei. Die slang se gif word nie as skadelik beskou nie en hou geen gevaar vir die mens in nie.
Erica desmantha
Erica desmantha is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Groter Tubatse Plaaslike Munisipaliteit
Die Groter Tubatse Plaaslike Munisipaliteit was een van die plaaslike munisipaliteite in die Sekhukhune-distriksmunisipaliteit in Limpopo, Suid-Afrika.
Na afloop van die plaaslike verkiesing in Augustus 2016 het dit saamgesmelt met die voormalige Fetakgomo Plaaslike Munisipaliteit.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit sluit in:
Ludwig Kurtze von Veltheim
Ludwig Kurtze von Veltheim (1857 – 1930) was 'n Duitse avonturier. Hy is 1857 in die Hartzberge gebore. As matroos voer hy 'n avontuurlistige bestaan in die Verre-Ooste, Australië en Suid-Amerika. Hy kom in 1895 in Johannesburg aan. Hier het hy verskeie Uitlander-beweging lede genader met planne vir die ontvoering van president Paul Kruger. Wolf Joel, een van die hoofde van die maatskappy Barnato Brother, het geweier om enigiets te doen te hê met sy plan. 'n Rusie het gevolg en Von Velthiem skiet vir Joel dood. Hy word van moord aangekla en is vrygespreek maar is opdrag van president Kruger gedeporteer. Jare later was Von Veltheim in Engeland in die moeilikheid omdat hy probeer het om Solomon Joel af te pers. Hy is skuldig bevind en moes 'n lang gevangenisstraf uitdien. In 1930 het hy weer probeer om na Suid-Afrika terug te keer maar is herken en gedeporteer. Hy is in dieselfde jaar oorlede.
Zenzeleni
Zenzeleni is 'n nedersetting in die oostelike Vrystaat, Suid-Afrika. Tydens die apartheidera was Zenzeleni waar die dorp Warden se swartes gewoon het. Volgens die 2001-sensus het die nedersetting 'n bevolking van 5720 gehad.
Infrarooi
Infrarooi, infrarooilig of infrarooistraling is elektromagnetiese straling met langer golflengtes as dié van sigbare lig; dit strek van die rooi kant van die sigbare spektrum by 700 nm (nanometer) tot by 1 mm. Hierdie reeks golflengtes stem ooreen met ’n reeks frekwensies van sowat 430 THz tot 300 GHz, en sluit in die grootste deel van die termiese straling wat teen kamertemperatuur deur voorwerpe uitgestraal word.
Net meer as die helfte van die Son se energie bereik die Aarde in die vorm van infrarooistraling. Die balans tussen geabsorbeerde en uitgestraalde infrarooi het ’n uiters belangrike uitwerking op die Aarde se klimaat.
Geskiedenis
Infrarooi beteken "onder rooi", want die frekwensie van infrarooistraling is net laer as dié van rooi lig.
Gebruike
Infrarooilig word in die nywerheid, wetenskap en geneeskunde gebruik. Nagsigtoestelle wat aktiewe naby-infrarooibeligting gebruik, laat ’n mens toe om mense of diere te sien sonder om self gesien te word. In infrarooisterrekunde word infrarooiteleskope gebruik om deur stowwerige gebiede in die ruimte soos molekulêre wolke te sien, asook dinge waar te neem soos planete en voorwerpe met rooiverskuiwing uit die vroeë dae van die heelal se bestaan. Termiese infrarooikameras word gebruik om hitteverlies in geïsoleerde stelsels, veranderde bloedvloei in die vel en oorverhitting in elektriese toestelle waar te neem.
Termiese infrafooibeelde word algemeen in die weermag en die burgerlike lewe gebruik. Militêre gebruik sluit in die opspoor van teikens, monitering en nagvisie. Mense straal by normale liggaamstemperatuur hoofsaaklik uit by golflengtes van sowat 10 μm (mikrometer). Nie-militêre gebruike sluit in die inspeksie van nywerheidsgeriewe, draadlose kommunikasie op ’n kort afstand, spektroskopie, omgewingsmonitering en weervoorspelling.
Diere kan ook infrarooi waarneem. Ratelslange het spesiale groefies tussen hul neusgate en oë waarmee hulle warm prooi kan opspoor. Die groefies bevat hittereseptore wat gevoelig is vir temperatuurstyging. Saam met sy oë stel die groefies die slang ook in staat om diepte waar te neem en dus kan hulle hul prooi in die donker redelik akkuraat raak pik. Slange kan temperatuursverskille van net 0,003 °C waarneem. Die boa bevat ook hittegevoelige organe.
Elektromagnetiese spektrum
Infrarooilig strek van die rooi kant van die sigbare spektrum by 700 nm tot by 1 mm. Hierdie reeks golflengtes stem ooreen met ’n reeks frekwensies van sowat 430 THz tot 300 GHz, Onder infrarooi is die mikrogolfdeel van die elektromagnetiese spektrum.
Natuurlike infrarooi
Sonlig, teen ’n effektiewe temperatuur van 5 780 kelvin, bestaan uit byna-termiesespektrum-bestraling waarvan net meer as die helfte infrarooi is. As die Son op sy hoogste is, het sonlig ’n bestralingsterkte by die seevlak van net meer as 1 kilowatt per vierkante meter. Van dié energie is 527 watt infrarooistraling, 445 watt is sigbare lig en 32 watt is ultravioletstraling.
Op die oppervlak van die Aarde, teen veel laer temperature as op dié van die Son, bestaan feitlik alle termiese straling uit infrarooi in verskeie golflengtes. Van hierdie natuurlike termiese stralingsprosesse is net weerlig en natuurlike brande warm genoeg om baie sigbare energie te vervaardig, en brande vervaardig veel meer infrarooi- as sigbarelig-energie.
Verdeling van die infrarooiband
In die algemeen straal voorwerpe infrarooi oor ’n spektrum golflengtes uit, maar soms is net ’n deel van dié spektrum van belang omdat sensors gewoonlik net straling in ’n spesifieke bandbreedte meet. Termiese infrarooistraling het ook ’n maksimum emissiegolflengte, wat omgekeer eweredig is aan die absolute temperatuur van die voorwerp, in ooreenstemming met die Wet van Wien.
Daarom word die infrarooiband dikwels opgedeel in kleiner dele. ’n Algemene skema is:
NIR en SWIR word soms "weerkaatste infrarooi" genoem, en MWIR en LWIR "termiese infrarooi".
Jack Lord
Jack Lord (30 Desember 1920 – 21 Januarie 1998) was 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente God's Little Acre (1958) en Dr. No (1962), en in die televisiereekse Stoney Burke (1962) en Hawaii Five-O (1968).
Japan Nasionale Roete 280
Japan Nasionale Roete 280 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Nissan EXA
Die Pulsar EXA was in Noord-Amerika bekend as die Pulsar NX en deel baie van sy dele met die Nissan Pulsar. Hierdie weergawe van die Pulsar NX was beskikbaar van 1983-1986 en het met óf die E15ET-brandstofinspuiting turboenjin of die natuurlik-geaspireerde E16S vergasserenjin uitgekom.
Die Pulsar EXA was die gevolg van 'n suksesvolle strategie wat Nissan in Japan gevolg het om die ekonomiese Nissan Sunny as 'n bekostigbare, jeug-georiënteerde tweedeur-koepee te bemark. Dít was reeds gedemonstreer deur die Nissan Sunny Coupe fastback wat aangebied is sedert die Sunny se bekendstelling in 1966. Die Pulsar was 'n tydgenoot van die Nissan Sunny, maar is bemark deur ander Japannese Nissan-handelaars, genoem Nissan Cherry Store. Die Pulsar EXA het dus gevolg in die tradisie van die Nissan Sunny Coupe.
Japan Nasionale Roete 281
Japan Nasionale Roete 281 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Erica dianthifolia
Erica dianthifolia is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Lucille Lee Stewart
Lucille Lee Stewart (25 Desember 1889 – 8 Januarie 1982) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Conflict (1916), The Ninety and Nine (1916), The Destroyers (1916), en A Woman's Business (1920).
Yann Martel
Yann Martel (gebore 25 Junie 1963) is 'n Spaans-Kanadese outeur wat internasionale bekendheid verwerf het met sy allegoriese roman Life of Pi, wat in 2002 met die Booker-prys bekroon is. Hierdie roman was 'n nommer een topverkoper gepubliseer in 50 lande en het meer as 12 miljoen kopieë verkoop. Die boek was vir meer as 'n jaar lank op die New York Times se lys van topverkoper-boeke. Dit is aangepas vir die grootskerm en geproduseer deur Ang Lee, wat in 2013 vier Oscars (die meeste vir die geleentheid) gewen het, insluitend beste regisseur  en die Golden Globe-toekenning vir die beste oorspronklike musiek.
Martel is ook die skrywer van die romans The High Mountains of Portugal, Beatrice and Virgil  , Self  , die versameling van stories The Facts Behind the Helsinki Roccamatios en 'n versameling briewe aan die eerste minister van Kanada, 101 Letters to a Prime Minister. Hy het 'n aantal literêre pryse gewen, waaronder die 2001 Hugh MacLennan-prys vir fiksie en die 2002-Asiatiese / Pasifiese Amerikaanse prys vir letterkunde.
Hy woon in Saskatoon, Saskatchewan, met die skrywer Alice Kuipers en hul het vier kinders.
Alhoewel sy eerste taal Frans is, skryf Yann Martel in Engels: "Engels is die taal waarin ek die subtiliteit van die lewe die beste uitdruk. Maar ek moet sê dat Frans die taal is wat die naaste aan my hart is. En om dieselfde rede gee Engels ook vir my voldoende afstand om te skryf."
Vroeë lewe
Hy is gebore as seun van die Frans-Kanadese Nicole Perron en Émile Martel in Salamanca, Spanje, waar sy ouers aan die Universiteit van Salamanca studeer het. Sy moeder was besig met Spaanstalige studies, terwyl sy pa aan 'n PhD oor die Spaanse skrywer en filosoof Miguel de Unamuno gewerk het.
Kort na sy geboorte het die gesin verhuis, eers na Coimbra, Portugal; en Madrid, Spanje; en toe na Fairbanks, Alaska; en Victoria, Brits-Columbië, waar sy pa onderskeidelik aan die universiteite van Alaska en Victoria onderrig het. Sy ouers het daarna by die Kanadese buitelandse sake aangesluit. As gevolg hiervan het hy in San José, Costa Rica, Parys, Frankryk en Madrid, Spanje, tussen Ottawa, Ontario, tussen uitplasings opgegroei. Martel voltooi sy finale twee jaar hoërskool by Trinity College School, 'n kosskool in Port Hope, Ontario, Kanada, en daarna 'n voorgraadse graad in filosofie aan die Trent-universiteit in Peterborough, Ontario.
As 'n volwassene het Martel diverse werkgeleenthede gehad - 'n parkeerbeampte in Ottawa, skottelgoedwasser in 'n boomplant-kamp in Noord-Ontario, sekuriteitswag by die Kanadese ambassade in Parys. Later reis hy deur Mexiko, Suid-Amerika, Iran, Turkye en Indië. Hy het begin skryf terwyl hy op universiteit was, veral kortverhale wat volgens sy eie erkenning "deur onvolwassenheid gekenmerk was en ook vreesaanjaend was", maar hy het nie opgehou met skryf nie.
Martel verhuis na Saskatoon, Kanada, met sy lewensmaat, die skrywer Alice Kuipers, in 2003.
Loopbaan
Martel se werk verskyn die eerste keer in 1988 in The Malahat Review met sy kortverhaal Mister Ali and the Barrelmaker. Die Malahat Review het ook in 1990 sy kortverhaal The Facts Behind the Helsinki Roccamatios gepubliseer, waarvoor hy die Journey-prys gewen het in 1991 en wat ingesluit is in die 1991-1992 Pushcart Prize Anthology. In 1992 het die Malahat sy kortverhaal The Time I Heard the Private Donald J. Rankin String Concerto with One Discordant Violin, by the American Composer John Morton uitgegee, waarvoor hy 'n National Gold Award gewen het. Die kulturele tydskrif Border Crossings het sy kortverhaal Industrial Grandeur in 1993 gepubliseer. Dieselfde jaar het 'n boekwinkel in Ottawa, wat Martel ondersteun het, 'n handgemaakte, beperkte uitgawe van sommige van sy stories, Seven Stories, gepubliseer.
Martel gee Die Kanadese Raad van Kunste krediet vir die sleutelrol wat hulle speel in die bevordering van sy loopbaan, hulle het in 1991 en 1997 toekennings aan hom toegeken. In die skrywersnota van sy roman, Life of Pi, skryf hy: "Ek wil graag my opregte dank uitspreek aan dié groot instelling, die Kanadese Raad van Kunste, sonder wie se toelae ek nie [Life of Pi] bymekaar kon bring nie....As ons, burgers, nie ons kunstenaars ondersteun nie, dan lê ons ons verbeelding op die altaar van die ruwe werklikheid en ons beland in 'n wêreld van niks glo nie en het nuttelose drome."
Martel se eerste roman, Self, verskyn in 1996. Dit is gepubliseer in Kanada, Quebec, die Verenigde Koninkryk, Nederland en Duitsland.
Martel was die Samuel Fischer-besoekende professor aan die Instituut van Vergelykende Letterkunde, Freie Universität Berlyn in 2002, waar hy 'n kursus met die titel "Die dier in die letterkunde" aangebied het. Hy het vanaf September 2003 'n jaar in Saskatoon, Saskatchewan, as die Saskatoon Openbare Biblioteek se skrywer-in-wording gewerk. Hy het met Omar Daniel, komponis-in-woning by die Royal Conservatory of Music in Toronto, saamgewerk aan 'n musikale stuk vir klavier, strykkwartet en bas. Die toonsetting, You Are Where You Are, is gebaseer op teks wat deur Martel geskryf is. Dit sluit dele van selfoongesprekke in wat in 'n gewone dag geneem word.
Beatrice and Virgil, sy derde roman, is in 2010 uitgegee. Die werk is 'n allegoriese kyk na die Holocaust, wat probeer om hierdie tydperk nie deur die lens van historiese getuienis aan te pak nie, maar deur verbeeldingryke sintese. Die hoofkarakters in die storie is 'n skrywer, 'n taksidermis en twee opgestopte diere: 'n rooibrulaap en 'n donkie.
Van 2007 tot 2011 het Martel 'n "guerrilla-boekklub" bestuur met die destydse eerste minister van Kanada, Stephen Harper, wat aan die eerste minister elke twee weke vir vier jaar lank 'n boek stuur, 'n totaal van meer as honderd romans, toneelstukke, poësieversamelings, grafiese romans en kinderboeke. Elke geskenk het gepaard gegaan met 'n brief waarin die waarde van die boek verduidelik word. Die punt was om vir Stephen Harper duidelik te maak dat die lees van literatuur nie net 'n plesier is nie, maar ook 'n noodsaaklike manier om die wêreld te ken en die lewe te verstaan. Vir al sy pogings het Martel nie 'n enkele antwoord van die eerste minister ontvang nie. Die briewe is in 2012 as 'n boek gepubliseer, 101 Letters to a Prime Minister. Die Poolse tydskrif Histmag het hom as inspirasie aangehaal vir die stuur van boeke aan die premier Donald Tusk, maar dit was 'n eenmalige met slegs tien boeke wat deur hul uitgewers geskenk is en deur die tydskriflesers gekies is. Tusk het baie positief gereageer.
Martel is genooi om 'n lid van die Royal Society of Literature in 2014 te word. Hy het van 2010 tot 2015 op die Raad van Direkteure van die Saskatoon Openbare Biblioteek gedien.
Sy vierde roman, The High Mountains of Portugal, is op 2 Februarie 2016 gepubliseer. Dit vertel van drie karakters in Portugal in drie verskillende tydperke, wat elkeen op sy eie manier liefde en verlies hanteer. Dit het op die New York Times Besverkoper-lys gekom binne die eerste maand van vrystelling.
Invloede
Martel het in 'n aantal onderhoude gesê dat Dante se Divine Comedy die mees indrukwekkende boek is wat hy ooit gelees het. As hy praat oor sy mees onvergeetlike kinderboek, herinner hy Le Petit Chose deur Alphonse Daudet. Hy het gesê dat hy dit gelees het toe hy tien jaar oud was, en dit was die eerste keer dat hy 'n boek so hartverskeurend gevind het dat hy hom tot trane beweeg het.