cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Krugerstandbeeld
Die maak van die standbeeld
Hy het reeds met sy aankoms in Europa met verskillende gieters in Holland onderhandelings gevoer. Daar het hy besluit op die Koninklijke Nederlandsche Fabriek van Gouden en Zilveren werken van J.M. van Kempen & Zonen. Hulle fabriek was egter nie toegerus om beelde so groot as dié wat Van Wouw wou hê te giet nie en dis op hierdie tydstip dat Van Wouw hom na Rome gewend het. Ná hy ses maande daar vertoef het, het hy op Franciscus Bruno besluit, met wie hy op 21 Mei 1898 'n skriftelike kontrak aangegaan het vir die giet van die beeldhouwerk van die Krugermonument, "in ooreenstemming met die mode en alle reëls van volmaakte kuns". Bruno het onderneem om die reeds beskikbare modelle en enige ander wat in die volgende vyf maande voltooi sou word voor 21 Januarie 1899 in brons te voltooi en enige modelle wat ná vyf maande aan hom besorg is, binne drie maande van aflewering klaar gegiet te hê. Bruno se opdrag het die veilige vervoer van die gipsbeelde uit Van Wouw se werkswinkel na sy gietery ingesluit, asook die stewige verpakking van die gegote materiaal, sodat die veilige vervoer daarvan per skip na Suid-Afrika gewaarborg sou wees. In ruil hiervoor sou hy 'n betaling van 39 500 lire (destyds ongeveer £2360) ontvang. 'n Kwart van hierdie bedrag sou betaalbaar wees by die aflewering van die figuur van die President, nog 'n kwart by die aflewering van die twee Boerefigure en die res na die voltooiing en behoorlike verpakking van alle gietwerk. Van Wouw sou ter eniger tyd toegang tot die gietery hê om Bruno se werk te inspekteer.
Bruno het aangevang om die gipsmodelle om te sit na brons – 'n allooi wat volgens ooreenkom sou bestaan uit 92 persent koper en 8 persent tin. Terselfdertyd het Van Wouw sy werk aan die twee Voortrekkerbrandwagte en basreliëfs voortgesit. Hy het ruim agt maande aan die Voortrekkers gemodelleer tot hulle uiteindelik voltooide gipsmodelle was: een, met sy linkerelmboog op sy knie en sy ken wat op 'n toegevoude hand leun, met sy geweer, waarvan die loop op die grond en die kolf op sy regterbeen rus. Die ander het 'n lang baard en 'n paar rimpels op sy voorkop, regop gesete met die geweer in albei hande vasgeklem.
Vroeg in 1899 was die modelleerwerk voltooi, asook die gietwerk van drie van die vyf stukke, en Van Wouw het sy aandag op die panele toegespits – een hiervan was reeds voor die einde van 1898 klaar. Dit is nie bekend hoe lank die oorblywende drie panele hom geneem het nie: uit briewe wat hy geskryf het, blyk dat hy verwag het om alles, insluitende enige dekoratiewe ornamente (waaronder 'n groot monogram "K"), teen Junie 1899 gereed te hê. Hy moes ook nog toesig oor die res van die gieting hou en was dus eers teen September-Oktober terug in Pretoria, waar hy toesig moes hou oor die oprigting van die standbeeld en daarmee die tweede gedeelte van sy kontrak met Marks na kom.
Verydelde drome
Met Van Wouw se terugkeer na Pretoria is hy begroet deur 'n voetstuk op die Kerkplein, midde tussen die Raadhuis en die nuwe Hooggeregshofgebou en net ten weste van die kerkgebou wat in die middel van die plein gestaan het. Uit 'n briefwisseling oor die Krugerstandbeeld uit die Staatsargief te Pretoria blyk dit dat Marks en Van Wouw ooreengekom het dat Marks uit 'n aantal eksemplare van Skotse graniet dié sou aanwys wat die geskikste vir die voetstuk sou wees. Dit is egter nie bekend tot watter mate Van Wouw oor die voetstuk geraadpleeg is nie. Die oprigting daarvan is onder toesig van Marks uitgevoer.
Marks kon hom nie vereenselwig met president Kruger se wens dat die beeld in Burgerspark opgerig moet word nie, volgens hom sou dit dan vir die publiek weggesteek wees. Volgens Marks moes dit "in het centrum der stad" opgerig word, waar "ieder bezoeker van onze hoofdstad direct het beeld in het oog krijgen zal": vir hom was die ideale plek "ten westen van het kerkgebouw op het kerkplein alhier en juist tusschen het Goevernementsgebouw en het Hooggerechtshof". Die Uitvoerende Raad (waarvan Kruger die voorsitter was) het die voorstel vyf maande lank oorweeg en dit op 2 Junie 1899 goedgekeur.
Marks het in die tussentyd 'n argitek, W.J. de Zwaan, aangestel om vir die bouwerk te sorg en, na sy planne goedgekeur is, het hy aan 'n firma in Skotland opdrag gegee om granietklippe van die aangewese soort en grootte te vind en glad af te werk vir die maak van die voetstuk. S. Wierda, die hoof van die Departement Publieke Werke in die Suid-Afrikaanse Republiek, was nie te gelukkig met die idee dat graniet ingevoer moet word vir 'n voetstuk van die Transvaalse President nie: volgens hom kon Transvaalse graniet onder die fynste soorte gereken word en al wat, volgens sy mening, ingevoer moes word, was die nodige masjinerie om die klip af te werk en glad te maak. Marks het egter op Skotse graniet aangedring: rooi, gladgepoleerde graniet. Teen Julie 1899 is 200 ton gepoleerde Skotse graniet op Kerkplein afgelewer en kort daarna was die voetstuk gereed om die figure van die President en sy brandwagte te ontvang.
Van Wouw was gretig om die standbeeld op te rig, maar president Kruger het gesê dat daarmee gewag moes word tot die oorlog verby is. Die Krugerstandbeeld was dan ook nooit in die Suid-Afrikaanse Republiek opgerig nie. Op 11 Oktober 1899, nog voordat die gegote beelde en basreliëfs in Suid-Afrika aangekom het, het die Tweede Vryheidsoorlog uitgebreek. Die gegote stukke is wel mettertyd na Suid-Afrika verskeep (die presiese datum is onbekend), maar hulle het nie verder as Delagoabaai gevorder nie: in die middel van 'n oorlog het niemand tyd gehad of kans gesien om aandag aan hulle te gee nie. Marks moes die bergloon daarvan betaal en hulle het uiteindelik net 'n geldelike las vir hom geword. Met die Engelse se inname van Pretoria het Marks besluit dat die Boere nie die stryd sou kon wen nie en het hy sy belangstelling in die projek verloor.
Kitchener het die beelde in Delagoabaai met die eerste vragskip na sy tuisland gestuur, met een uitsondering: een kis wat die reuse beeld van Paul Kruger en 'n houtmodel van 'n geweer bevat het, het agter gebly. Kitchener het blykbaar nie daarin belang gestel nie en dié het dus in die loodse van die African Boating Company in Lourenço Marques bly lê. Die vier ander beelde het Kitchener in Engeland voor die militêre kolleges van Woolwich en Sandhurst laat oprig aan weerskante van die oprylaan by die hoofingang. Dit het egter protes uitgelok en Kitchener het hulle verskuif na Chatham, waar hulle voor die bekende School of Military Engineering op voetstukke rondom 'n "Boer War Memorial Arch" opgerig is. Daar was die beelde vir 'n tyd lank onder die sorg van die Royal Engineers en het Kitchener naderhand twee van die beelde aan die Royal Engineers geskenk en die res as sy private eiendom weggeneem na sy eie landgoed te Broome Park.
Kitchener was vasberade dat die oprigting van die Krugerstandbeeld in Transvaal nooit moet gebeur nie: Kruger was vir hom die verpersoonliking van wat die Britte "Krugerisme" genoem het. Met hulle oorname van die "Transvaal Colony" het die Stadsraad van Pretoria 'n brief ontvang van die "Lieutenant Governer" wat beveel het dat die voetstuk van die standbeeld verwyder moes word en, indien die Stadsraad beplan het om dit te behou, hulle dadelik moes aantoon waarheen in Burgerspark of elders dit geneem sou word.
Die Stadsraad het besluit om die voetstuk in Prinsepark op te rig; dit het dan ook in 1905 so gebeur. Dit het protes uitgelok onder die Afrikaners, veral generaal Louis Botha, wat, namens die Hoofkomitee van "Het Volk", beide by die Luitenant-goewerneur geremonstreer het, en ook aan die Stadsraad meegedeel het dat "... wij diep teleurgesteld zijn … en … het nooit anders dan als een beleediging beschouwen, thans ons volk aangedaan". Hy noem voort dat "Wij weten dat er velen vandaag zijn die maar al te graag onze volkstradisies in de modder getrapt willen zien, doch wij hebben dergelijke gevoelens nooit verwacht van den Stadsraad van Pretoria, vooral niet, omdat er zoovelen onder uwen leden zijn die wijle President Kruger niet alleen hebben gekend doch in het verledene ook met hem op de meest vriendschappelijke wijze te zamen in de hoofdstad woonden."
Kitchener het mettertyd Kerkplein (wat op dié tydstip staatsgrond was) aan die Stadsraad van Pretoria oorgedra, maar hy het 'n servituut op die oordrag geplaas, "that no buildings, statues or memorials of any description be erected on, or other improvements effected to the ground, without the sanction of the Lieutenant-Governor being first obtained".
Die beelde terug uit ballingskap
duimnael|regs|220px|Die standbeeld in Prinsepark waar dit op [[24 Mei 1913 sonder die syfigure op aanbeveling van genl. Louis Botha deur genl. Schalk Burger onthul is. Van hier is die beeld in Oktober 1925 na Stasieplein geneem en van daar in 1954 na Kerkplein.]]
Met die Tweede Vryheidsoorlog het die Britte gepoog om, in die woorde van sir Alfred Milner, "to wipe out the last trace of Afrikanderism", maar reeds in 1906 (vier jaar na die afloop van die oorlog) het die Afrikaners daarin geslaag om deur 'n vrye verkiesing hulle eie regering aan te wys. Paul Kruger is in 1904 oorlede en die Transvalers het Louis Botha as Eerste Minister verkies. Botha was 'n Transvaalse Kommandant-generaal van die Tweede Vryheidsoorlog en op daardie tydstip die leier van die "Het Volk"-party.
Botha het, in ooreenstemming met Kitchener se servituut, aan hom 'n brief gerig waarin hy versoek het dat die vier brandwagte en ander bybehorighede terug aan Suid-Afrika gegee kan word, sodat die standbeeld van Paul Kruger op Kerkplein in Pretoria opgerig kan word. Kitchener het geantwoord dat hy nie die vermiste dele in sy besit kan teruggee nie: dit was nie oorlogsbuit nie, maar 'n geskenk aan hom van Marks. Die Stadsraad van Pretoria het hulle tot Marks gewend, daarna tot Van Wouw en toe weereens tot Kitchener, maar hulle kon nie eers daarin slaag om vas te stel wáár die beelde hulleself bevind het nie.
Na twee jaar se navorsing en ondersoek het die Stadsraad Marks weereens genader en gevra of hy nie bereid sou wees om die Krugerfiguur, wat steeds in Lourenço Marques opgeberg was, aan hulle af te staan vir oprigting nie. Marks was egter beslis dat die monument in sy geheel opgerig moet word en het aan die Stadsraad gesê dat hy die Krugerfiguur sou oorhandig, maar eers wanneer die Stadsraad onderneem het om die hele monument volgens die oorspronklike ontwerp te voltooi. Die Stadsraad het toe besluit om bloot die vermiste Boerefigure en basreliefs te hergiet: Fanie Eloff het uitgereken dat, indien die oorspronklike vorms nog bestaan het, die hele operasie teen 'n bedrag van ongeveer £380 uitgevoer kon word. Die Stadsraad het £500 bewillig om die vermiste dele deur Van Wouw te laat hergiet, maar dié is toe meegedeel dat beide die gipsmodelle en die gietvorms vernietig is. Die enigste oplossing was om afgietsels van die oorspronklike bronsstukke in Engeland te laat maak, ten einde 'n nuwe stel beelde te giet – 'n proses wat minstens £1760 sou kos, 'n bedrag waarvoor die Stadsraad nie kans gesien het nie. Weereens het hulle hul tot Marks gewend, wat uiteindelik ingestem om die Krugerfiguur uit Lourenço Marques te laat kom, ten einde dit op die voetstuk in Prinsepark op te rig.
Op 24 Mei 1913, Victoriadag (of "Empire Day"), het generaal S. W. Burger, wat waarnemende President van die Suid-Afrikaanse Republiek was toe Kruger in Europa was, die standbeeld aan die publiek onthul. Beide president Steyn en generaal Botha was afwesig, eersgenoemde weens siekte en laasgenoemde weens dringende parlementêre werksaamhede. Die onthulling het met die landboutentoonstelling saamgeval en is druk bygewoon deur ongeveer 3000 burgers. Burger het tydens sy onthullingsrede die hoop uitgedruk dat die standbeeld tog eendag op sy "regmatige plek", Kerkplein, opgerig sou word. A. D. W. Wolmarans het in die toespraak wat hy gehou het, verklaar: "Ek wil die gedagte uitspreek van my hart en my volk dat daar pogings aangewend moet word om die standbeeld te verplaas na die Kerkplein, na die sentrum van die hoofstad, sodat dit die plek kan inneem wat dit toekom. Daar moet ook 'n besluit geneem word om die ontbrekende dele van die beeld na Suid-Afrika terug te bring, want alleen as Kruger deur sy stoere Boere omring is, sal mens kan begryp wat hy werklik vir sy volk beteken het."
Botha, wat op hierdie tydstip die Eerste Minister van die Unie van Suid-Afrika was, het Kitchener weereens gekontak om die vier ander figure aan Suid-Afrika terug te skenk. Kitchener het geantwoord dat hy die twee beelde in sy besit "willingly" sal teruggee, "to meet the wish of the people of South Africa", maar dan alleen in ruil vir replikas daarvan; die twee beelde in die besit van die Royal Engineers was nie syne om terug te gee nie, maar die Unie-regering was verlof toegestaan om, op eie onkoste, replikas te vervaardig.
Vir Botha was die saak aanneemlik, maar dit blyk toe dat die maak van replikas £520 per beeld sou kos, 'n totaal van £2080 vir al vier replikas. Botha het die saak laat rus, sonder hoop om die standbeeld ooit in Suid-Afrika te kry. In 1917 moes Botha vir 'n wyle na Londen en het die Burgemeester van Pretoria hom versoek om daar te probeer om die verlore beelde vir Pretoria terug te win. Botha het geantwoord dat hy al reeds sedert 1913 tevergeefs met Kitchener oor die saak onderhandel het en die aangeleentheid nie weer wou aanroer nie. Die Stadsraad het weer probeer om die stukke deur bemiddeling van Sammy Marks terug te kry, sonder enige sukses.
In Augustus 1920 het E. Mathers, die redakteur van die blad South Africa, op die inisiatief van oud-president F. W. Reitz, 'n persveldtog begin vir die teruggawe van die beelde. Mathers het vasgestel waar die verlore beelde was en foto's daarvan in South Africa geplaas; hy het 'n openbare beroep op die Burgemeester van Chatham, waar twee van die figure gestaan het, gedoen en hom gevra om die lede van sy stadsraad oor te haal om die stukke aan Suid-Afrika terug te gee, want, het hy geskryf, "As they remain at present they are a menace to the good relationships which I am sure Chatham as all England wishes to be established and preserved between them and the Dutch of South Africa". Mathers het genoem dat Suid-Afrika en Engeland aan dieselfde kant geveg het tydens die Eerste Wêreldoorlog en dat die beelde in Chatham eerder vervang kon word met "trophies of our enemies" as wat, soos die Afrikaners dit gesien het, "spoils of conquest".
Die Burgemesteer het geantwoord dat hy nie bevoeg is om die saak te hanteer nie: die beelde het immers nie aan die Stadsraad van Chatham behoort nie, maar aan die Royal Engineers. Mathers het hom dus toe na die betrokke militêre owerheid gewend, maar hulle het verklaar dat só 'n skenking die goedkeuring van al hulle lede regoor die wêreld moes wegdra. Die offisiere van die korps het egter bygevoeg dat, selfs al kon Suid-Afrika hierdie onbegonne taak verrig, sou hulle steeds onwillig wees om die beelde oor te gee: die beelde was 'n aandenking van die "brave and honourable men" teen wie die korps in 1899–1902 geveg het en saam met wie hulle nou in 1914–1918 geveg het. Boonop was dit 'n geskenk van oorlede lord Kitchener (wat in 1916 gesterf het), wie se nagedagtenis deur die korps "in special regard and honour" gehou word. Hulle het egter ingestem dat, op eie onkoste, kopieë van die beelde vervaardig mag word.
Terwyl die publieke veldtog misluk het, was generaal Jan Christian Smuts ook besig om self 'n poging aan te wend om die beelde terug te kry. Smuts, wat na die afsterwe van Botha in 1919 die Eerste Minister van die Unie geword het, was gewild in Engeland danksy sy bydrae tot die Eerste Wêreldoorlog en die daaropvolgende vredeskonferensie en besprekings met Britse staatsmanne. Smuts het hom in November 1920 tot lord Alfred Milner gewend: Milner was vanweë sy aandeel aan die Tweede Vryheidsoorlog en die ontstaan daarvan uiters ongewild. Hy was nou gretig om 'n gunstige gebaar te maak teenoor die Suid-Afrikaners wat hulle lojaliteit bewys het aan Groot-Brittanje en sy bondgenote tydens die Eerste Wêreldoorlog. Milner het die Britse staatshoof en die hoof van die Britse Ryk gekontak, asook die belanghebbendes by Kitchener se boedel.
Op 18 Januarie 1921 het Smuts per kabel 'n boodskap van Milner ontvang, "dat Sy Majesteit wat "Colonel-in-Chief" van die Royal Engineers is, dit as sy voorneme te kenne gegee het om die twee Boerefigure en basreliefs tans te Chatham aan die Regering van die Unie van Suid-Afrika te skenk, en dat oorlede lord Kitchener se verteenwoordigers aan sy Majesteit se Regering oorhandig, vir skenking aan die Regering van die Unie van Suid-Afrika, die twee ander figure wat nou in Broome Park is". Die Unie moes self enige kostes in verband met die vervoer van die beelde betaal, iets wat hulle die keer ingewillig het om te doen.
Op 23 Augustus 1921 het die beelde en bybehore uiteindelik in Kaapstad aangekom en het op 12 September in Pretoria gearriveer. Al wat ontbreek het, was 'n monogram "K", wat êrens verlore geraak het en nooit weer teruggekry is nie.
Die laaste stryd: 1925–1954
duimnael|links|300px|'n Eeu ná pres. Kruger se geboorte – op [[10 Oktober 1925 – is sy standbeeld op Stasieplein onthul nadat dit sedert 1913 in Prinsepark gestaan het. Die stasiegebou is op die agtergrond. Vroeër was daar 'n grasperk om die standbeeld, maar die Italiaanse tuin is voor die koningsbesoek van 1947 aangelê.]]
Siende dat dit geblyk het dat die Krugermonument nooit opgerig sou kon word nie, het die Stadsraad van Pretoria toestemming gegee dat 'n monument ter herdenking van die Eerste Wêreldoorlog op Kerkplein opgerig mag word, op dieselfde plek wat oorspronklik vir die Krugermonument bestem was. Die besluit het protes uitgelok: Mev. H. Jooste het namens die Vroue Nasionale partye die protesveldtog teen die besluit op 13 Augustus 1920 ingelui. Die destydse burgemeester, George Brink, se oplossing was om Kerkplein aan geeneen van die monumente toe te ken nie: daar is toestemming verleen dat die oorlogsgedenkteken op die terrein voor die Uniegebou opgerig mag word, terwyl die plein voor die Pretoriastasie aan die Krugerstandbeeld afgestaan is. Die burgers was nie hiermee tevrede nie, maar die standbeeld is tog op Stasieplein opgerig, op dieselfde voetstuk van Skotse graniet wat vroeër op Kerklein en daarna in Prinsepark gestaan het.
duimnael|regs|300px|Op [[10 Oktober 1925, presies 'n eeu ná sy pres. Paul Kruger se geboorte, is die standbeeld op Stasieplein onthul nadat dit sedert 1913 in Prinsepark gestaan het. Dié foto is geneem op die oomblik toe die beeld onthul is en toon 'n gedeelte van die groot skare wat die plegtigheid bygewoon het.]] Generaal J.C. Smuts se toespraak tydens die onthulling van die Krugerstandbeeld kan by die Afrikaanse Wikisource besigtig word, by J.C. Smuts – Onthulling van die Krugerstandbeeld. Op 10 Oktober 1925, presies honderd jaar na die geboorte van Paul Kruger en omring deur etlike vlae van die twee voormalige Republieke, is die standbeeld onthul deur generaal J.B.M. Hertzog, die Eerste Minister van die Unie van Suid-Afrika, aan 'n skare van ongeveer 25 000 mense. Die plegtigheid is ook bygewoon deur, onder andere, die Goewerneur-generaal en sy gade, asook al die kabinetsministers. Hertzog was die hoofspreker van die dag, maar ook generaal Smuts en A.D.W. Wolmarans het ook toesprake gelewer. Terwyl Hertzog en Smuts hoofsaaklik na Kruger se karakter en sy dade verwys het in hulle toesprake, het Wolmarans, soos hy ook met die onthulling in Prinsepark gemaak het, beklemtoon dat die Stasieplein nie die regte plek vir die Krugerstandbeeld was nie en dat Kerkplein, die "hart van die Krugerstad", die enigste aangewese plek daarvoor was.
Deur die jare het organisasies soos die F.A.K., die S.A. Vrouefederasie en die Kultuurraad van Pretoria die Stadsraad probeer oortuig om die Krugerstandbeeld na Kerkplein te skuif. Die Krugerkomitee het in Oktober 1936 'n kongres in Pretoria gehou en namens die ongeveer 20 000 lede wat hulle verteenwoordig by die burgemeester oor die saak geremonstreer. Die Stadsraad het hulle egter by die oorspronklike ooreenkoms gehou.
Die Kultuurraad se Krugerkomitee, wie se hooffunksie die reël van die jaarlikse Krugerfees was, is omgeskep in 'n selfstandige liggaam, die Krugergenootskap, wie se hoofdoel die uiteindelike verskuiwing van die Krugerstandbeeld na Kerkplein was. Die groep het die steun van Afrikaanse kultuurorganisasies gewerf en ten tye van die Ossewatrek in 1938 is 'n nuwe veldtog vir die verskuiwing van stapel gestuur. Die Stadsraad het duisende briewe ontvang van beide individue en organisasies, waaronder ook die verskillende takke van die Transvaalse Onderwysvereniging, die Reëlingskomitee van die Voortrekkereeufees te Paardekraal, die Komitee vir die ontvangs van die Ossewaens en ander. 'n Teenveldtog is geloods deur organisasies soos die Sons of England, The New Guard en die Hatfield Ratepayers Association. Die Stadsraad het die saak uitgestel met die hoop dat 'n vertragingsaksie beide kante uiteindelik sou sus, maar op 9 Maart 1939 het die Provinsiale Raad 'n eenparige besluit geneem om die Stadsraad van Pretoria te versoek om die saak spoedig en finaal te besleg. Op 29 Mei 1939 is die verskuiwing van die Krugerstandbeeld met die meerderheid van stemme goedgekeur, onder voorbehoud dat dit geen koste vir die Raad sou meebring nie.
Die Voorsitter van die Krugergenootskap en die Burgemeester van Pretoria het gesamentlik aan die burgers om fondse gevra waarmee die onderneming gefinansier kon word. Bydraers regoor die land het 'n totaal van ongeveer £4000 ingestuur vir die verskuiwing.
Dit was op hierdie stadium dat die Stadsraad van Pretoria verklaar het dat die nuwe voetstuk moontlik argitektonies nie by Kerkplein sou pas nie: die aangeleentheid is deur twee argitekte, Gordon Leith en V. S. Rees-Poole, asook argitekte van die Krugergenootskap ondersoek. Dit kom toé aan die lig dat die Stadsraad die suidelike ingang van die plein as die geskikte plek vir die standbeeld beplan het, terwyl die Krugergenootskap slegs die middelpunt van die plein wou aanvaar. Van Wouw het die Krugergenootskap gesteun en in twee briewe van protes sy posisie beklemtoon:
"'Dit is my wens dat die voetstuk met die Boerefigure en die beeld van die President as een geheel, ooreenkomstig die planne wat deur 'n argitek in oorleg met my ontwerp is, op Kerkplein gebou moet word op die plek waar die waterfonteintjie en visdammetjie tans is. Ek weier as beeldhouer om die kunswerk waaraan ek met soveel liefde en sorg gewerk het op enige ander plek te laat oprig waar die grootsheid van die werk verlore sal gaan. Kerkplein se sentrum is die aangewese plek en daar moet dit opgerig word.'"
Van Wouw se briewe het geen uitwerking gehad nie en die hele saak is uitgestel totdat Gerard Moerdijk, die argitek van die Voortrekkermonument, in Junie 1946 voorgestel het dat die standbeeld tog by die suidelike ingang opgerig word, maar dat die plein self dan in 'n amfiteater omgeskep word. Volgens Moerdijk sou die standbeeld dan die "sielkundige middelpunt" van die plein word, soos die preekstoel van 'n kerk. Agter die standbeeld sou dan 'n eresuil en klokketoring opgerig word, dog die Boerefigure sou nie meer as brandwagte rondom die Krugerfiguur geplaas word nie, maar aan weerskante daarvan.
Die Krugergenootskap het die voorstel aanvaar, maar die Stadsraad het ook met 'n nuwe idee vorendag gekom: 'n nasionale kompetisie vir idees van die plasing van die standbeeld op só 'n wyse dat dit die estetiese en sielkundige middelpunt van die plein sou wees en 'n eenheid daarmee sou vorm, met die geskikte agtergrond. Alle argitekte sou dan aan die kompetisie kon deelneem en beoordelaars sou dan kies watter ontwerp die beste is. Die Stadsraad het die samewerking van beide die Pretoriase argitekvereniging en die Krugergenootskap gevra; beide het ingestem, die Krugergenootskap op die voorwaarde dat dit 'n meerderheid op die komitee van beoordelaars sou hê asook die finale seggenskap oor enige van die ontwerpe. Die Argitekvereniging se statute het egter verbied dat lede van die vereniging aan so 'n kompetisie deelneem waar die finale beoordeling nie by die vereniging self berus nie.
Op hierdie stadium het 'n nuwe ontwikkeling ingetree: Professor Holford, 'n oorsese stadsbeplanner het op versoek van die Stadsraad 'n plan vir die ontwikkeling van Pretoria opgestel. Dié plan het ook die omskepping van die Kerkplein en die oprigting van die Krugerstandbeeld daarop ingesluit. Die Stadsraad was so beïndruk met Holford se plan dat hulle op 28 September 1950 alle vorige besluite in verband met die standbeeld herroep het. Hulle het die Krugergenootskap gemagtig om die verskuiwing en heroprigting van die standbeeld te onderneem streng ooreenkomstig meet die Holford-plan en onderhewig aan die Raad se goedkeuring van die finale planne. Die kostes wat Holford se plan sou beloop het, gepaard met die beplande tydsduur daarvan, het beteken dat dit nie oral goedkeuring weggedra het nie. Die genootskap Oud-Pretoria het openlik sy misnoeë daaroor uitgespreek, terwyl ook die Krugergenootskap dit uiteindelik verwerp het.
Op 12 Junie 1951 het die Genootskap ook besluit om die gedagte van die plasing van die Krugerstandbeeld op die suidelike ingang van Kerkplein te verwerp en terug te keer tot die oorspronklike standpunt waarop die Genootskap besluit het voor die Moerdijk-plan in gedrang gekom het, met name dat slegs die middelpunt van Kerkplein goed genoeg vir die standbeeld sou wees. Op hierdie datum is daar ook 'n formele besluit geneem om die standbeeld so spoedig moontlik te verskuif, sodat dit óf op 10 Oktober 1954 onthul kon word (Kruger se geboortedatum), óf op 16 Desember 1954, die 50ste herdenking van Kruger se begrafnis in die Kerkstraatbegraafplaas. Die Krugergenootskap het ook besluit dat, aangesien Kruger gestreef het om 'n vrye weg na die Ooskus te vind, die Krugerfiguur vanuit die middel van Kerkplein in 'n Ooswaartse rigting moes kyk. Enige veranderings wat die Stadsraad aan Kerkplein wou aanbring, kon dan mettertyd aangebring word, met die inagneming van die sentrale posisie van die Krugerstandbeeld.
Die Stadsraad was egter steeds gebonde aan die servituut waaronder Kerkplein deur lord Kitchener aan hulle oorgedra is, naamlik dat geen geboue of standbeelde daarop opgerig mag word sonder voorafgaande toestemming van die "Lieutenant Governor" nie. Die Krugergenootskap het die saak voor die Uitvoerende gesag van die Unie van Suid-Afrika gelê, wat kragtens minuut van die Uitvoerende Raad no. 298 van 9 Februarie 1953, magtiging tot die oprigting van die Krugermonument volgens die voorgestelde planne verleen het. In die tussentyd het die Genootskap ook die goedkeuring van die Administrateur van Transvaal ontvang en kon die oprigting van die standbeeld aanvang neem.
Weereens is aan die Suid-Afrikaanse burgers gevra om donasies: 'n beraamde £20 000 sou nodig wees om die verskuiwing te voltooi. Terwyl die fondsinsameling aan die gang gesit is, is die bou van die nuwe voetstuk ook begin. Die verskuiwing is onder die beskerming geplaas van Goewerneur-generaal E. G. Jansen en sy vrou, Eerste Minister dr. D.F. Malan, die onderskeie Provinsiale Administrateurs (insluitende dié van Suidwes-Afrika) en die Burgemeester van Pretoria, almal met hulle gades. Geldelike bydraes is ingestuur deur beide Engelse en Afrikaanse individue, skole, kerke, munisipaliteite, handelshuise, kultuurliggame en ander instellings.
Op 10 Oktober 1953 het Malan, ten aanskoue van ongeveer 15 000 mense, die hoeksteen van die nuwe voetstuk gelê. Dr. Drees, die destydse Eerste Minister van Nederland, was ook by die geleentheid aanwesig en het die skare toegespreek. Die Krugerfiguur is op 25 Junie 1954 vanaf Pretoriastasie verskuif en op 28 Junie het die hooffiguur op sy nuwe voetstuk vasgemessel gestaan, met sy gesig na die Noorde gerig, ingevolge 'n besluit deur die Krugergenootskap om die beeld eerder noordwaarts te laat kyk.
Een jaar na hy die hoeksteen van die voetstuk gelê het, het Malan die monument op 10 Oktober 1954 onthul, volledig met sy vier brandwagte.
In 2004 en 2006 was daar sprake dat die standbeeld moontlik weer geskuif sal word, om onder andere plek te maak vir 'n standbeeld van Hoofman Tshwane, na wie die metropolitaanse gebied van groter Pretoria vernoem is en wat tans voor die stadsaal van Pretoria staan. Van hierdie gerugte het daar egter nog niks gekom nie.
Aloe lensayuensis
Aloe lensayuensis is 'n aalwyn wat endemies aan Kenia is en in die noorde voorkom.
Krugerstandbeeld
Gevandaliseer
Vroeg in April 2015 is die beeld gevandaliseer. Dit is met groen verf besmeer.
Tuesday Knight
Tuesday Knight (gebore 17 Februarie 1969) is 'n Amerikaanse aktrise, komponis, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Nightmare on Elm Street 4: The Dream Master (1988), Mistress (1992), en The Theory of the Leisure Class (2001), en in die televisiereeks 2000 Malibu Road (1992).
Jim Backus
Jim Backus (25 Februarie 1913 – 3 Julie 1989) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Rebel Without a Cause (1955), It's a Mad Mad Mad Mad World (1963), en The Wheeler Dealers (1963), en in die televisiereeks Gilligan's Island (1964).
Erica mundii
Erica mundii is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Josef Stalin
Josef Wissarionowitsj Stalin (Georgies: იოსებ ბესარიონის ძე სტალინი, Russies: Ио́сиф Виссарио́нович Ста́лин; geb. 18 Desember 1878 – † 5 Maart 1953) was van 1922 tot met sy dood in 1953 die algemene sekretaris van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie se sentrale komitee. Tydens hierdie tydperk het hy 'n staatsbestel gevestig waarna deesdae verwys word as Stalinisme. As een van verskeie sekretarisse van die sentrale komitee was Stalin se amptelike posisie aanvanklik beperk, maar hy het geleidelik sy mag gekonsolideer en die de facto-leier van die party en diktator van die Sowjetunie geword.
Stalin het 'n staatsbeheerde ekonomie in die Sowjetunie gevestig en vinnige industrialisasie afgedwing op 'n grootliks landelike bevolking. Tegelykertyd is die kollektivering van die landbousektor geforseer. Terwyl die Sowjetunie in 'n kort tydjie omgeskakel is van 'n landelike ekonomie tot 'n groot nywerheidsmag, het miljoene mense gesterf weens hongersnood en armoede wat gevolg het op ernstige ekonomiese omverwerping en die Kommunistiese Party se beleid. Teen die einde van die 1930's het Stalin ook die Groot Suiwering van stapel gestuur, wat 'n groot veldtog van verdrukking was. Miljoene mense wat daarvan verdink is dat hulle 'n bedreiging vir die party ingehou het, is om die lewe gebring of na Goelag-arbeiderskampe in verafgeleë gebiede van Siberië of Sentraal-Asië gestuur. 'n Aantal etniese groepe in Rusland is ook onderwerp aan gedwonge hervestiging.
Tydens Stalin se heerskappy het die Sowjetunie 'n deurslaggewende rol gespeel om Nazi-Duitsland tydens die Tweede Wêreldoorlog (1939–1945) te verslaan. Anders as sy teenspeler Adolf Hitler het Stalin nouliks ingemeng by militêre besluite en oorlogvoering grootliks oorgelaat aan sy ervare generaals – onder wie Rusland se berugte en gevreesde Generaal Winter met sy ysige koue en swaar sneeuvalle gedurende die wintermaande en modderlandskappe in die lente wat vyandelike militêre bewegings belemmer of tot stilstand dwing. Onder Stalin se leierskap het die Sowjetunie een van net twee groot supermoondhede in die na-oorlogse tydperk geword, 'n status wat die Sowjetunie vir bykans vier dekades na sy dood sou behou tot met die ontbinding van die Sowjetunie in 1990.
Inleiding
Stalin is op 18 Desember 1878 in Georgië gebore as Ioseb Dzjoegasjwili (Georgies: იოსებ ჯუღაშვილი), maar was beter bekend onder die selfaangenome naam Josef Stalin (Stalin beteken "man van staal" ). Stalin het in 1922 die Algemene Sekretaris van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie geword. Na die dood van Wladimir Lenin in 1924 was hy in 'n magstryd met Leon Trotsky gewikkel, wat hy gewen het. Trotsky is uit die party geskors en uit die Sowjetunie verban.
Stalin se heerskappy het 'n langdurige impak gehad op die Sowjetunie tot met die ineenstorting daarvan in 1991. Hy het beweer dat sy beleid op Marxisme en Leninisme geskoei was. Tans word daar algemeen na sy politiese en ekonomiese stelsel as Stalinisme verwys. Maoiste en ander groepe beweer dat hy die laaste ware sosialistiese leier in die geskiedenis van die Sowjetunie was. Stalin het die sogenaamde Nuwe Ekonomiese Beleid van die 1920's in 1928 vervang met sy vyfjaarplanne en omstreeks dieselfde tyd met gemeenskapsboerderye. Die Sowjetunie is teen die einde van die 1930's omgeskakel van 'n grootliks landelike gemeenskap tot 'n groot nywerheidsmag.
Die hewigste aanvalle van die Nazi's in Duitsland was op die Sowjetunie gemik (sowat 75% van die Wehrmacht se magte) en dus kan die Sowjetunie onder Stalin se bydrae tot die oorwinning oor Nazi-Duitsland in die Tweede Wêreldoorlog as deurslaggewend beskou word (in die Sowjetunie het die oorlog as die Groot Patriotiese Oorlog bekend gestaan). Na die oorlog het Stalin die Sowjetunie as een van die twee supermoondhede gevestig, 'n status wat die Sowjetunie gehandhaaf het vir bykans vier dekades na sy dood in 1953.
Stalin het tydens sy heerskappy, versterk deur 'n persoonlikheidskultus, verskeie werklike en denkbeeldige vyande beveg deur sy sekuriteitsorgane, soos onder andere die NKWD (die voorloper van die KGB). Miljoene mense het omgekom deur hongersnood, menseslagtings en gedwonge verskuiwings asook in die Goelag. Nikita Chroesjtsjof, Stalin se opvolger, het Stalin se heerskappy en sy persoonlikheidskultus in 1956 verwerp en 'n proses van destalinisasie van stapel gestuur wat deels gelei het tot die skeuring in die verhouding van die Sowjetunie met China.
Jeugjare
Aanvanklik het die Dzjoegasjwili's 'n gelukkige en vooruitstrewende bestaan gevoer, maar Stalin se pa het 'n alkoholis geword, wat geleidelik daartoe gelei het dat sy besigheid misluk het en dat hy toenemend gewelddadig opgetree het teenoor sy vrou en kind. Soos hulle geldelike toestand versleg het, moes Stalin se gesin noodgedwonge gereeld rondtrek; ten minste nege keer in Stalin se eerste tien lewensjare.
Op sewejarige ouderdom het Stalin pokke gekry en is sy gesig lelik geskend deur die siekte. Hy het later sy foto's laat dokter om die merke minder opsigtelik te maak.
Sy moedertaal was Georgies. Hy het eers op agt- of negejarige ouderdom Russies leer praat en het altyd 'n sterk Georgiese aksent gehad.
Op die ouderdom van 10 het Stalin aan die Gori-kerkskool begin skoolgaan. Sy skoolmaats was meestal seuns van welvarende priesters, amptenare en handelaars.
Hy en sy maats het meestal Georgies gepraat, maar hulle is in die skool gedwing om Russies te praat ('n beleid van tsaar Aleksander III). Stalin was egter 'n skrander leerling en het hoë punte in al sy vakke behaal. Hy het in die koor gesing en is selfs soms gehuur om op troues te sing. Hy het ook gedigte geskryf en was later jare bekend vir sy vaardigheid in dié verband.
In die somer van 1906 is Stalin met Ekaterina Swanidze getroud wat later geboorte geskenk het aan sy eerste kind, Jakof. Stalin het tydelik uit die Kommunistiese Party bedank oor hulle 'n verbod op bankrowe gehad het, waarna hy betrokke was by 'n reuse roof op 'n bank wat gelei het tot die dood van 40 mense. Hy het hierna na Bakoe gevlug waar Ekaterina aan tifus oorlede is. In Baku het Stalin Moslem Aseri's en Perse georganiseer in die uitvoer van ondermynenende aktiwiteite, insluitend moorde op baie van die Swart Honderd, 'n regse groep ondersteuners van die tsaar, asook ander afpersings, geldvervalsing en rooftogte.
Stalin is sewe keer gevange geneem en Siberië toe gestuur, maar het buiten die laaste keer elke keer ontsnap. Na sy vrylating het hy in April 1912 'n koerant genaamd Prawda in Sint Petersburg oorgeneem. Hy het uiteindelik die naam "Stalin" aangeneem vanaf die Russiese woord vir staal, wat hy gebruik het as sy skuilnaam in sy artikels.
Stalin se rol tydens die Russiese Rewolusie van 1917
Na Stalin se terugkeer na Sint Petersburg van Siberië af het hy Wjatsjeslaf Molotof en Aleksander Sjliapnikof as redakteurs by Prawda uitgewerk en hulle vervang. Hy het aanvanklik Aleksander Kerenski se oorgangsregering gesteun, maar na Lenin se verkiesing tot die leierskap van die Kommunistiese Party op die party se konferensie in April 1917 het hy en Prawda die omverwerping van dié regering ondersteun. By dieselfde konferensie is Stalin verkies tot die Bolsjewiste se Sentrale Komitee.
Op 7 November het Stalin, Lenin en die res van die Sentrale Komitee die staatsgreep teen die Kerenski-regering vanaf die Smolni-instituut gekoördineer – die sogenaamde Oktober-rewolusie. Kerensky het die hoofstad verlaat om die koninklike magte aan die Duitse front om hulp te vra. Teen 8 November is die Winterpaleis bestorm en is Kerenski se kabinet gearresteer.
Vyfjaarplanne
Die ekonomie van die Sowjetunie is toe geheel en al onder staatsbeheer geplaas. Volgens 'n besluit van die 15e partykongres aan die einde van 1927 is daar begin met die opstel van vyfjaarplanne vir ekonomiese ontwikkeling. Die eerste plan het in Oktober 1928 in werking getree. ’n Staatskommissie van 'n paar honderd ekonome en deskundiges was verantwoordelik vir die ekonomiese beplanning vir 150 miljoen mense en die Sowjetunie het op die drempel van 'n nuwe fase in sy ontwikkeling gestaan.
Stalin wou die kollektivisering van die landbou op die platteland versnel en die koelakke uitskakel. ’n Golf van terreur het die land getref: in 1932 was meer as die helfte van die boerderye gekollektiviseer, terwyl 'n paar miljoen koelakke gedeporteer is; duisende het in strafkampe gesterf. Die landbou self het aanvanklik min baat hierby gevind. Die boere se verset teen die staatsbeleid het tot enorme dalings in produksie gelei, en in die tydperk tussen 1929 en 1932 het die veestapel tot minder as die helfte gekrimp.
Die uiteindelike doel van die strawwe beleid was om die hoogste moontlike opbrengs teen die laagste moontlike koste te verkry sodat die nywerheid goedkoop gevoed kon word en, waar moontlik, ook deur voedseluitvoere gefinansier kon word: industrialisering was die hoofdoel van die vyfjaarplanne. Die klem het hier geheel en al op die swaar en primêre nywerhede geval. Die verbruikersnywerheid was onder aan die voorranglys. Hidrokragsentrales, hoogoonde, trekkerfabrieke en spoor- en waterweë is in 'n snelle tempo gebou en nuwe myne is oopgestel. Nuwe nywerheidstede het letterlik uit die grond verrys, en die land is op groot skaal geëlektrifiseer. Opleiding is aan arbeiders verskaf en analfabetisme is op groot skaal beveg.
Ook die kulturele lewe is in diens van die staat gestel: 'n positiewe moraal, herkenbare musiek, realistiese skilderkuns en die verering van die heroïek van die werkende massas is op die voorgrond geplaas. Partybyeenkomste en –kongresse is verwater tot applous vir die besluite van die groot leier, die geliefde Kameraad, die Wyse, die Vader. In 1936 is 'n nuwe grondwet, wat die Sowjetunie se oorgang na die Kommunisme moes aandui, aanvaar.
Op die oog af was dit ’n knap stuk werk, maar in werklikheid was dit niks anders as 'n fasade nie. Grondbesit was onderhewig aan die staatsbelang, terwyl misdade teen die staat so wyd omskryf is dat die streng strawwe wat daarvoor neergelê is, maklik opgelê kon word. Die werklike wet is deur Stalin, die Kommunistiese Party en die GPOe (staatsdireksie vir politieke sake) neergelê. Die GPOe het later die Tsjeka geword, en is in 1934 herdoop tot die MKVD (volkskommissariaat vir binnelandse sake).
In 1946 is die naam na MGB (ministerie vir staatsveiligheid) verander en in 1953 na KGB (komitee vir staatsveiligheid). Die geheime polisie het "verdagtes" voor die voet in hegtenis geneem en die skuld vir tekorte in die beplanning en ander teenslae is keer op keer op beproefde sondebokke soos saboteurs, koelakke, Mensjewiste en Trotskiste gepak.
Die suiwerings
Op 1 Desember 1934 is die Leningradse partysekretaris, Sergej Kirof, doodgeskiet in 'n sluipmoordaanval wat waarskynlik met Stalin se medewete plaasgevind het. Dit het 'n nuwe golf van terreur meegebring wat die lewens van miljoene Sowjetburgers geëis het (volgens sommige ramings het die Stalin-regime die lewens van 20 miljoen mense geëis). In 'n reeks skynverhore is 'n aantal leiersfigure uit die 1917-revolusie, onder andere Kamenjef, Zinowjef, Boecharin en Rykof, ter dood veroordeel. Ander is tot selfmoord gedryf.
Ook die leër was nie teen die aanslag van Stalin se polisie bestand nie: reeds in 1937 is maarskalk Michail Mikolajewitsj Toechatsjewksi (1893–1937) na ’n verhoor agter geslote deure saam met 8 generaals ter dood veroordeel. Dieselfde lot het talle ander generaals en hoë offisiere van die Rooi Leër te beurt geval. Uiteindelik het die leiers van Stalin se terreurveldtog, Henrich Grigorjewitsj Jagoda (1891–1938) en Nikolai lwanowitsj Jezjof (1895–1940?), ook slagoffers van die terreur geword.
Met die aanstelling van Lawrenti Pawlowitsj Beria (1899–1953) as hulle plaasvervanger het daar 'n mate van versagting ingetree. Kort voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog was die geïndustrialiseerde Sowjetstaat volkome "eensgesind". Stalin se posisie was onaantasbaar en die party was gesuiwer van sy ou idealistiese elemente en gelaai met tegnokrate en opportunistiese magsbestuurders. By die partykongres in 1939 kon Stalin aankondig dat die suiweringsproses afgehandel was.
Die groot patriotiese oorlog
Voor Stalin aan die bewind gekom het, was die Sowjetunie se buitelandse beleid nie baie ideologies van aard nie. Daar is nie soseer na wêreldrevolusie gestreef nie, maar eerder na die normalisering van buitelandse betrekkinge. Stalin se beleid van "sosialisme in een land", en die feit dat die Sowjetunie sy invloed in China kwyt was na die magsgreep deur Tsjiang Kai-sjek in 1927, het die neiging versterk. Die ontspanningspolitiek van die twintigerjare is deur die Sowjetunie gesteun.
Moskou het die betekenis van die opkomende Fascisme aanvanklik sterk onderskat. Die Duitse Kommunistiese Party het in opdrag van die Komintern (die Sowjetliggaam wat die bande met die Kommunistiese beweging buite die Sowjetunie in stand gehou en die beleid bepaal het) niks gedoen om die Weimarrepubliek te verdedig nie. Toe Hitler aan die bewind kom en onmiddellik die Kommuniste onderdruk, het die Sowjetregering sy beleid verander. In 1934 het die Sowjetunie lid van die Volkebond geword.
Die Russiese minister van buitelandse sake, Maksimowitsj Litwinof (1876–1951), het steun probeer werf vir 'n stelsel van kollektiewe beveiliging. Die Kornintern het hom beywer vir die vorming van anti-Fascistiese "volksfrontregerings" saam met Sosiaal-Demokrate (laasgenoemde is nog kort tevore as verraaiers van die arbeidersklas voorgehou). Die Sowjetunie se betrokkenheid by die Spaanse Burgeroorlog en die suiwerings binnelands het nie veel bygedra om die heersende wantroue teenoor die Sowjetunie uit die weg te ruim nie.
Na Hitler se aanval op Pole, wat die begin van die Tweede Wêreldoorlog was, het Russiese soldate op 17 September 1939 Oos-Pole, Estland, Letland en Litaue binnegeval. Finland het hom verset en op 30 November 1939 het die Rooi Leër die land aangeval. Die Finne het hulle egter sterk verset, en ingevolge die vrede wat uiteindelik in Maart 1940 gesluit is, het die Russe hulle neergelê by net 'n klein bebiedsuitbreiding. In die somer van 1940 is die sowjetisering van die Oosseestate deurgevoer.
Die state is omgeskep in sowjetrepublieke wat gevra het dat hulle in die Sowjetunie opgeneem moes word. In Junie 1940 is Roemenië gedwing om Bessarabië af te staan. Die samewerking met Hitler was egter allermins 'n waarborg vir vrede: op 22 Junie 1941 het Duitse troepe die Sowjetunie binnegeval. Aanvanklik was daar min verset, aangesien Stalin geweier het om die grensverdediging te versterk sodat Hitler nie verder uitgetart sou word nie. Na die aanvanklike verwarring het Stalin egter die leiding in die "groot vaderlandse oorlog" op hom geneem, nie alleen as partyleier nie, maar ook as regeringsleier en volkskommissaris vir verdediging. Bevolkingsgroepe aan wie se lojaliteit Stalin getwyfel het, soos die Wolga-Duitsers en die Krim-Tartare, is nie by die stryd betrek nie.
Toe die Duitse inval in die Sowjetunie misluk, was die lot van die Duitse heerskappy in Wes-Europa ook verseël. Die geweldige prestasie het groot offers van die Sowjetunie geëis: meer as 20 miljoen mense het gesneuwel, terwyl daar na die oorlog 25 miljoen dakloses was. ’n Groot deel van die nywerheid en die landbougebied was ook verwoes. Aan die ander kant het die Sowjetunie se invloed en aansien geweldig toegeneem. In die onderhandeling by die konferensies in Teheran, Jalta en Potsdam was "Uncle Joe", soos die pers Stalin genoem het (blykbaar was dit president Franklin D. Roosevelt wat na Stalin dikwels verwys het as "good old Uncle Joe" ), net so 'n belangrike onderhandelaar soos Churchill en Roosevelt.
Die Westerse lande het egter nie ag geslaan op die Russiese behoefte aan 'n veilige grens sodat hy nie deur verdere aanvalle uit Duitsland in gevaar gestel sou kon word nie. Aan die ander kant kon die Westerse leiers, wat vas gestaan het by ’n parlementêre vorm van demokrasie, nooit Stalin se behoefte aan veiligheid geheel en al bevredig nie aangesien dit op volslae onderworpenheid aan hom sou neerkom.
Ná 1945
Na die Tweede Wêreldoorlog kon die Sowjetunie met sy "bevrydingsbesettingsleërs" 'n beslissende invloed op die politieke ontwikkelinge in die Oos-Europese state uitoefen. In 1946 het Churchill die term Ystergordyn die eerste keer gebruik om die Russiese invloedsfeer aan te dui. Die ontploffing van die eerste Russiese atoombom en die feit dat Kommuniste in 1949 in China aan die bewind gekom het, het die Weste verder oortuig dat hy hom teen Moskou se strewe na wêreldmag moes verset.