cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Simba
Die Leeukoning 1½ (The Lion King 1½)
Hierdie rolprent brei meer uit oor Simba se ongesiene lewe in die oerwoud saam met Timon en Pumbaa, ná sy verbanning uit Leeuland. Simba blyk verskriklik woelig te wees – hy beklouter hoë en gewaagde bome en swem oor watervalle, ongeërg oor die gevaar waarin hy verkeer of Timon se wanhopige pogings om hom te tugtig. As halfvolwassene het hy Timon in elke liewe kewervreetwedstryd uitgestof, soos die slakslurpwedstryd wat in die rolprent getoon word. In een toneel word dit aan die lig gebring dat hy gereeld nagmerries kry, wat moontlik oor Mufasa se dood handel.
Ander mediavoorstellings
Simba se verhaal is in 'n wye reeks kinderletterkunde opgeneem en uitgebrei, vernaamlik Die Leeukoning: Ses Nuwe Avonture-reeks (The Lion King: Six New Adventures), waar hy 'n seun, genaamd Kopa, het.
Simba verskyn af en toe kortliks in die Timon & Pumbaa televisietekenprent-reeks. Onder andere is daar een episode waar Timon hom herroep om Pumbaa se geheue te probeer verfris, omrede die vlakvark aan geheueverlies ly. In Congo On Like This vermoed Timon en Pumbaa dat Simba na sy vleisetende aard teruggekeer het; hulle word ook in Shake Your Djibouti gedwing om Simba op te lei om hulle teen 'n laboratoriumgedrog te beskerm en in Rome Alone word Simba deur Romeine gevange geneem en gedwing om in 'n swaardvegterstrydperk met 'n ander leeu, Claudius, te baklei. Simba is ook teenwoordig in die musiekvideo van The Lion Sleeps Tonight saam met Timon en Pumbaa.
Aloe integra
Die Aloe integra is 'n aalwyn wat inheems is aan Mpumalanga en Eswatini. Die plant kom op die eskarp tussen die Blyderivier en Piet Retief voor. Die populasie is gefragmenteer en die habitat bly agteruit gaan. Indringerplante is ook 'n bedreiging.
Dark Wave
Dark Wave [ˈdɑːkˈweɪv] is 'n historiese term wat na 'n aantal musiek-subgenres in die konteks van die New Wave- en Post-Punk-bewegings verwys. Hierdie subgenres het vanaf die laat 1970's na vore getree en kan volgens hulle klankeienskappe as donker, triestig, elegies of verlangend beskryf word.
Die Dark Wave-styl behels rockmusiek van musiekgroepe soos Joy Division of The Cure, komposisies wat suiwer elektronies getoonset is (soos dié van Anne Clark aan die begin van haar musikale loopbaan) of Psyche, asook half-akoestiese komposisies met kitaar-, fluit-, trom- of viool-klanke (soos byvoorbeeld by Deine Lakaien, In the Nursery en Death in June).
In sy nouer betekenis behels Dark Wave strominge soos Cold Wave, Electro Wave, Ethereal, Gothic Rock, Neofolk en Neo-klassieke musiek net soos die Neue Deutsche Todeskunst en dele van die Neue Deutsche Welle. Die insluiting van Post Industrial-musiek bly omstrede aangesien die style mekaar wedersyds beïnvloed het sodat die genres nie maklik van mekaar geskei kan word nie (soos in die geval van Attrition, Die Form, Kirlian Camera en Pink Industry.
Lys van outeurs/P
Lys van outeurs volgens naam:
A – B – C – D – E – F – G – H – I – J – K – L – M – N – O – P – Q – R – S – T – U – V – W – X – Y – Z
Lys van outeurs/O
Lys van outeurs volgens naam:
A – B – C – D – E – F – G – H – I – J – K – L – M – N – O – P – Q – R – S – T – U – V – W – X – Y – Z
Voëleiland, Algoabaai
Voëleiland is 'n eiland in Algoabaai.
Ligging
Die argipel rondom Voëleiland (plaaslik altyd bekend as Bird Island) by 33º 50' 26″ suid en 26º 17' 10″ oos lê aan die oostelike kant van Algoabaai, 65 km oos van Port Elizabeth, 'n 8 km van Woody Cape in die distrik van Alexandria en 'n 40 km oos van die St. Croix-eilandgroep. Die eilande is deel van die Addo-Olifant Nasionale Park.
Argipel
Saam met Bird Island is daar die eilandjies Seal en Stag en die rotspunte West Rock, Black Rock, North Patch, East Reef en Doddington. Bird Island is die grootste van al die eilandjies in Algoabaai. Dit is 1,9 ha groot en sy hoogste punt is maar 9 m bo seevlak. Seal lê 360 m verder noord en het 'n oppervlakte van net meer as 'n ½ha. Stag is slegs 'n tiende hektaar groot en lê 320 m noordwes van Bird Island.
Flora en Fauna
Die plantegroei op al die eilandjies is uiters karig. Bird Island is slegs een van die ses broeiplekke in die wêreld van die witmalgas (Morus capensis). Die 200 000 malgasse is die grootste bevolking van hul soort in die wêreld. Daar is meer as 5 000 van die bedreigde Afrika-pikkewyne. Ook tref 'n mens op die eilandjies aan die swartrugmeeu (Larus dominicanus), swarttobie (Haematopus moquini), grysborssterretjie (Sterna vittata) en die Kaapse pelsrob (Arctocephalus pusillus). In die see rondom die eilande is baie haaie.
Kindermolestering
In Augustus 2018 het die boek "Die seuns van Bird Island" verskyn waarin beweer word dat vooraanstaande Suid-Afrikaners op hierdie eiland by 'n pedofiliesaak betrokke was.
Bibliografie
Algoa Bay
Aloe imalotensis
Die Aloe imalotensis is 'n aalwyn wat endemies is aan Madagaskar waar dit in die sentrale deel voorkom.
Die plant het een subspesie: ''Aloe imalotensis var. longeracemosa'' J.-B.Castillon
Dubbelkoppelaarratkas
Dit funksioneer gewoonlik in volledig-outomatiese modus, maar die meeste laat ook die bestuurder toe om met die hand ratte te verwissel in semi-outomatiese modus, hoewel ratwisseling steeds deur die elektro-hidrouliese transmissie uitgevoer word.
J.J. de Kock
Lewe en werk
Johannes Jacobus de Kock is op 26 Februarie 1816 gebore as een van elf kinders (sewe seuns en vier dogters) van Cornelis de Kock en Machteld Meyer. Hy gaan skool aan Tot Nut van 't Algemeen in Kaapstad, wat uit die tyd van goewerneur De Mist dateer. As negejarige kind speel hy reeds in 1825 in die Turkse ballet van Charles Etienne Boniface se “De Burger Edelman”, ’n vertaling van Moliére se “Le Bourgeois Gentilhomme”, en word later voltyds toneelspeler in Boniface se toneelgroep. Hy word ook sekretaris van Vlyt en Kunst, die geselskap wat in 1835 Boniface se drama “Clasius of Het proces om een komedielootje” opvoer, waarin hy die hoofrol van Leonora vertolk. Hierdie drama is deel van die voortslepende vete tussen Boniface en J. Suasso de Lima en Boniface spot met en val De Lima in hierdie toneelstuk aan. De Kock skryf verskeie liedere vir “Clasius” waarin hy op kwalik bedekte wyse meedoen aan die aanval teen De Lima. In 1836 is hy as gevolg hiervan betrokke in ’n hofgeding met De Lima en hy word skuldig bevind en beboet. Dit ontmoedig hom egter nie om later weer sy ontevredenheid met die opvattings van andersdenkendes in spotliedere te kenne te gee nie. Vlyt en Kunst staan hom getrou by in die hofsaak en daar word ’n spesiale toneelstuk opgevoer, met die bekende liedjie “Nognetzoo” uit “Clasius” as nastuk, ten einde hom skadeloos te stel van uitgawes aangegaan met die hofsaak. Hy neem in 1837 deel aan die deurtrekkende Franse beroepstoneel en die volgende jaar voer ’n groep amateurs “Montonie” van Duval in Boniface se Hollandse vertaling onder sy direksie op. Dat hy later, soos meeste ander, ook ’n uitval met Boniface gehad het, is duidelik uit Boniface se Engelse klugspel van 1843, getitel “Kockincoz or The Pettifogging Lawyers Plot”. Dit is ’n bespotting van “De Kock en Co” wat ’n “Burlosutafrican-patoisish-language” (dit wil sê Afrikaans) praat en die Engelse woorde sleg uitspreek. De Kock is van beroep ’n algemene agent en later regsgeleerde maar dit gaan aanvanklik nie goed met sy finansiële sake nie en in 1839 moet hy boedel oorgee. Hierna word hy beëdigde vertaler by die Hooggeregshof en na sy rehabilitasie praktiseer hy as advokaat en verwerf groot bekendheid in die gemeenskap. Hy is op 12 April 1863 in Kaapstad oorlede
Skryfwerk
Hy is, saam met Charles Etienne Boniface en A.N.E. Changuion, in 1836 die samesteller van ’n bundel “Verzameling van Hollandsche Liederen”, wat waarskynlik van sy eie liedere sou bevat het. Vir die “De Zuid-Afrikaansche blygeestige Almanak en Naamlijst voor het jaar onzes Heeren 1840”, wat hy saamstel, skryf hy die gedig “Ontmoetingen bij het opnemen der naamlijst voor 1840”, waarin hy vertel hoe die agterdog van die verskillende groepe in die Kaap teenoor mekaar op daardie tydstip hoogty vier. Hoewel hy slegs sensusopname doen, word hy aangesien as ’n belastingontvanger en verja, of daar word gevrees dat hy in sy posisie as werksaam by die hof die mense sal dagvaar. In 1852 publiseer hy die bundel “Nieuwe Hollandsche Gezelschapsliederen”. In hierdie bundel word liedere opgeneem oor aktuele en alledaagse dinge wat die mense van die Kaap verbly of in opstand laat kom. Aan die vrymesselary word liedere gewy soos “De Goede Trouw en Broederschap”. Die liedere bevat verskeie verwysings na bekende persone uit die tyd en is heelwaarskynlik gereeld gesing by byeenkomste van die vrymesselaars en ander groepe. Van sy gedigte word opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”. Hy skryf ook verskeie sketse getitel “Toneelen uit het Politie Hof” waarin hy ware verhale uit die hof neerpen en ook Afrikaans, veral soos gepraat deur die Kleurlinge, hierin uitbeeld. Hierdie sketse word in Het Volksblad gepubliseer tussen 4 Oktober 1859 en Januarie 1863.
Grysborsboomekster
Die grysborsboomekster (Dendrocitta formosae) is ’n Asiatiese boomekster, ’n mediumgroot lid van die familie Kraaiagtiges. Hulle kom wydverspreid voor aan die voorheuwels van die Himalaja in die Indiese Subkontinent en ook verder weg tot in Indo-China, Suid-China en Taiwan. Die bevolkings se vere verskil en daar is verskeie subspesies.
Beskrywing
Grysborsboomeksters is sowat 36-40 cm lank en weeg omtrent 89-121 g. Hulle is net so groot soos die ander Dendrocitta-spesies en lyk anders vanweë die grys kleur van hul hele lyf. Somme rasse het ’n wit lyf en swart stert.
Die voël se gesig en keel is donker en swart. Die rug en agternek is gryserig en die swart vlerke het ’n prominente wit vlek. Die snawel is swart, die bene swartbruin en die oë rooi of rooibruin. Die mannetjies en wyfies lyk eenders. Die jong voëls is dowwer, met ’n bruin agternek en al die vere het rooibruin punte.
Die spesie kom oor ’n groot gebied voor en verskil effens van streek tot streek wat die kleur en lengte van die stert betref. Daar is al voorgestel dat die spesie ’n superspesie vorm saam met Dendrocitta occipitalis en Dendrocitta cinerascens.
Verspreiding en habitat
Die grysborsboomekster word ’n groot verskeidenheid habitats aangetref, insluitende woude, landerye en menslike omgewings. Hulle is versprei oor die voorheuwels van die Himalaja, die Oos-Ghats (Indië), Bangladesj, Birma, Thailand, China, Hainan, Taiwan en Noord-Indo-China.
Kinkelslangkoppie
Die Kinkelslangkoppie (Spatalla salsoloides) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Spatalla behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit in die Du Toitskloofberge se piek en Goudini Sneeukop voorkom.
Die struik is bosagtig en word 1.0 m hoog en in deursnee en blom van Oktober tot Desember. Die plant vrek na 'n brand maar die sade oorleef. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Twee maande nadat die plant geblom het, val die ryp sade op die grond waar dit deur miere versprei word. Die plant groei in rotagtige suidelike helling op hoogtes van 1500 - 1850 m.
In Engels staan die struik as die Kink-style spoon bekend.
Asbestopluma comata
Asbestopluma comata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Asbestopluma en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Lundbeck.
Shabnim Ismail
Shabnim Ismail (gebore 5 Oktober 1988) is 'n Suid-Afrikaanse internasionale krieketspeler wat haar debuut vir die Suid-Afrikaanse nasionale vrouespan in Januarie 2007 gemaak het.
Ismail is 'n regterarm snelbouler, en is een van die vinnigste vroueboulers in die wêreld. Een van haar aflewerings is in Januarie 2016 aangeteken as 128 km/h. Sy verteenwoordig haar land by die 2009 en 2013 Wêreldbekers, en is tans Suid-Afrika se alletye voorste paaltjienemer in beide Internasionale eendagwedstryde (EDI) en Internasionale Twintig20's.
Beloetsji
Beloetsji (بلوچی baločî Balóćí) is 'n Irannese taal wat deur sowat 5 miljoen mense in Afghanistan, Pakistan, Iran, Turkmenistan, die Verenigde Arabiese Emirate en Oman gepraat word. Dit is 'n erkende minderheidstaal in Iran en Pakistan in die streek Beloetsjistan. Daarbenewens dien Beloetsji as ampstaal van die Iranse provinsie Sistan en Beloetsjistan en van die Pakistanse provinsie Beloetsjistan. Beloetsji word met die Arabiese alfabet geskryf.
Shabnim Ismail
Internasionale loopbaan
Ismail maak haar internasionale debuut vir Suid-Afrika in Januarie 2007 op ouderdom 18, in 'n EDI teen Pakistan. Haar Toets- en Twintig20 Internasionale debuut was in dieselfde jaar, teen Nederland en Nieu-Seeland onderskeidelik. Ismail is vir Suid-Afrika se span gekies vir die 2009 Wêreldbeker-Toernooi in Australië, maar kon slegs 'n enkele paaltjie neem in haar drie wedstryde. By die 2009 Wêreldbeker Twintig20 in Engeland later in die jaar, sy het sewe paaltjies in drie wedstryde (insluitend 3/27 teen Australië) geneem, wat die meeste vir Suid-Afrika was en die gelyke derde meeste van die toernooi.
By die 2011 Wêreldbeker-kwalifiseerder in Bangladesj, het Ismail 6/10 in 'n wedstryd teen Nederland geneem, en só gehelp om dié span uit te boul vir net 36 lopies. Haar prestasie stel 'n nuwe EDI-rekord vir Suid-Afrika, dit was destyds die gelyke vierde beste boulprestasie in al die eendagwedstryde vir vroue. Ismail se goeie vorm is voortgesit by die 2013 Wêreldbekertoernooi in Indië, waar sy elf paaltjies in sewe wedstryde geneem het. Dit was die meeste vir Suid-Afrika en die gelyke vyfde meeste van die toernooi. Haar syfers sluit in 4/41 teen Australië, 2/18 teen Pakistan, en 2/22 teen Sri Lanka.
Met sewe paaltjies in vyf wedstryde, eindig Ismail as Suid-Afrika se gesamentlike voorste paaltjievraat (saam met Marizanne Kapp) by die 2014 Wêreldbeker-Twintig20 in Bangladesj. Teen Ierland neem sy 3/5 in drie boulbeurte. Suid-Afrika het die semifinaal van die toernooi vir die eerste keer in 2014 gehaal, maar het minder sukses by die 2016 toernooi in Indië, en hulle wen net een wedstryd. Ismail het ook min sukses, en neem slegs drie paaltjies in haar vier wedstryde.
Persoonlike lewe
Ismail is in Kaapstad gebore. Sy het reeds op skool begin krieket speel, en het aanvanklik in 'n gemengde span gespeel, omrede haar skool nie 'n afsonderlike span vir dogters gehad het nie. Ismail is 'n praktiserende Moslem, en is die enigste Moslemvrou wat internasionale krieket vir Suid-Afrika speel. Sy studeer tans vir 'n meganiese ingenieur.
Antonio Zarro
Antonio Zarro is 'n Amerikaanse vervaardiger, akteur, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Bird in a Cage (1987) en Amoranza.
Johannes van der Walt (veldkornet)
Van der Walt was ’n seun van kmdt. Nicolaas Tjaart van der Walt en sy vrou, Anna Sophia Pretorius, en die kleinseun van kmdt. Johannes Petrus van der Walt van Plettenbergbaken aan die Seekoeirivier. Enersyds het Van der Walt die militêre tradisie van sy vaders aan die Seekoeirivier voortgesit; andersyds het hy na vore getree as 'n skerp teenstander van ds. Thomas Reid van die NG gemeente Colesberg oor wie ’n hewige stryd jare lank gewoed het. As verteenwoordiger van die ontevrede groep kerklikes (bekend as Doppers) het hy hom saam met ander in die ring van Graaff-Reinet in 1853 daartoe verbind om ds. Reid uit te koop. As gevolg van hierdie bemoeienisse is hy en sy groepgenote in 1856 deur ds. Reid in 'n siviele geding in die Kaapse hooggeregshof vir skadevergoeding gedagvaar.
Waarskynlik weens die kerklike moeilikhede het Van der Walt sy plase Nooitgedacht, Zamenkomst, Elandsrivier en Onverwacht in die Kaapkolonie in Januarie 1857 verkoop en verhuis na die Oranje-Vrystaat, waar hy die plaas De Hoop van J.J. Venter sowel as sy woonplaas, Torbrecke, gekoop het. Op Torbrecke het ds. Dirk Postma die eerste Gereformeerde kerk in die Oranje-Vrystaat op 12 Mei 1859 gestig. Dit was ’n regstreekse gevolg van die emigrasiestroom van Doppers uit die Colesbergse distrik ná 1848 weens die hewige kerklike stryd aldaar. Van der Walt was een van die eertyds lojale ondersteuners van die koloniale owerheid wat daardeur omvorm is tot ’n verbete teenstander van die Kaapkolonie se staatkundige sowel as kerklike beleid. By afwesigheid van 'n predikant het Van der Walt en Venter mekaar afgewissel as voorsitter van die kerkraad, het Van der Walt met die aanleg van Reddersburg in 1859 as kerkdorp gehelp en die gemeente Reddersburg in 1863 op die tweede Sinode saam met ds. Johannes Beijer verteenwoordig. Van der Walt was 'n sentrale figuur in die totstandkoming van die Gereformeerde Kerk in sowel die Kaapkolonie as in die Oranje-Vrystaat.
Uit sy huwelik met Catharina Jacoba Duvenhage is sewe seuns en twee dogters gebore. Ná haar dood het hy met Anna Comelia Magdalena Venter getroud. Hulle het twee seuns en 'n dogter gehad. Hy is oorlede en begrawe op Torbrecke, in die veldkornetskap Kafferrivier, Bloemfontein. Sy kleinseun ds. J.P. van der Walt was predikant van die Gereformeerde kerk Waterberg tot sy dood weens kanker in 1922.
Glen Cavender
Glen Cavender (19 September 1883 – 9 Februarie 1962) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent The General (1926).
2009
Die jaar 2009 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 9de jaar van die 21ste eeu n.C. Dis ook die laaste jaar van die dekade 2000's. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Die jaar is deur die VN tot die Internasionale Jaar van Astronomie verklaar,
Lugband
Sedert die uitvinding van die lugband in 1845 het dit heelwat ontwikkeling ondergaan, nie alleen wat betref die lugbandmateriale nie, maar ook die konstruksie. Tans is daar hoofsaaklik twee groepe bande in gebruik, naamlik kruislaag- en straallaagbande; die verskil is die manier waarop die loopvlak (koord) van die bande gerangskik is.
Die eienskappe van bande word in groot mate deur die profilering van die loopvlak en die lugdruk in die band (banddruk) beïnvloed. Die doel van 'n lugband is om aan 'n voertuig 'n veerkragtige verbinding met die padoppervlak te gee. Die band bestaan uit 'n hol voering (karkas) met 'n loopvlak, en in die holte van die band is gewoonlik 'n binneband wat met lug gevul word.
Deesdae word egter meer gereeld van lugbuitebande (binnebandloos) gebruik gemaak, waarby die rand van die voering lugdig teen die wielvelling sluit, sodat die voeringholte met lug gevul word en 'n binneband dus onnodig is.
Ontwikkeling
Die eerste bekende patent op lugbande is in 1845 aan R. Thomson in Engeland toegesê. Die band het bestaan uit 'n soort rubberslang met nie-rekbare vesels wat met lug gevul was. Die uitvinding was egter nie suksesvol nie en dit het tot 1892 geduur voordat lugbande weer belangstelling gewek het.
Die Ierse veearts John Dunlop (1840- 1921) het toe die patent op feitlik 'n identiese band as die van Thomson bekom, wat bestem was vir die steeds gewilderwordende trapfiets. Terselfdertyd is die wielveilings van die fietse verbeter deur dit van geboë rande te voorsien, waarin die band vasgeklem kon word. In 1893 is 'n metode in die VSA ontwikkel waardeur rubbervoerings met seil versterk is en die bande vir motors gebruik kon word. Van toe af het die gehalte van lugbande baie verbeter, want die loopvlak is versterk, die kwaliteit van die rubber is verhoog en die voerings nog verder verstewig.
Bandkonstruksie
Die oorspronklike lugbande was hoëdrukbande, waarin die lugdruk moes kompenseer vir die elastisiteit van die swakker ontwikkelde rubber. Die bande het boonop 'n lae lugvolume gehad. Die verbeterde voeringkonstruksie en hoë luginhoud van die moderne bande bring mee dat die banddruk laer is en bande byvoorbeeld selde meer bars. Teenswoordig wissel die banddruk tussen gemiddeld 1 en 2 bar. Die voering van 'n band is opgebou uit koordweefsel van katoen, nylon, rayon of poliëster, wat in lae aangebring is.
Cercococcyx
Cercococcyx is 'n genus van voëls in die familie van koekoeke (Cuculidae). Die genus omvat 3 spesies.
Lugband
Bandkonstruksie
Die koordvesel of -draad is met rubber deurdrenk en bestaan uit lengte (skerings-) en dwars- (inslag-) drade. By kruislaagbande lê die skeringsdrade haaks op mekaar en vorm hoeke van 45° met die wielveiling, terwyl dit by straallaagbande dwars, dit wil sê haaks met die wielvelling, lê. Straallaagbande het ook die eienskap dat die wande (opstaande kante) daarvan slapper is as dié van kruislaagbande.
Die wande en loopvlak van ŉ band word deur middel van ŉ stralingsproses aan die voering vasgesmelt (vulkanisering). Tussen die loopvlak en die koordlae is daar gewoonlik 'n elastiese laag rubber, die stootlaag of -rib.
Die hiel of rand van die voering bevat staaldrade en is die gedeelte van die wande wat deur die velling vasgeklem word. Die profiel (groewe) in die loopvlak van bande is kenmerkend vir elke bandsoort, en bepaal tot hoë mate die eienskappe van 'n band.
As die profiel afgeslyt het, is dit moontlik om 'n nuwe profiel te laat insny (opgesnede bande), hoewel dit 'n band verswak. In stede daarvan word bande van nuwe loopvlakke voorsien deur dit te versool. Volgens verkeersregulasies moet bande 'n sigbare profiel met 'n diepte van nie minder nie as 2 mm hê, wat eweredig oor die hele band versprei moet wees. Bandmates word in terme van die wydte en deursnee van wielvellings aangegee.
Op 'n band met die merk 145 x 10, dui die syfer 145 op die wydte van die band (volgens die vervaardigers se spesifikasies), terwyl die syfer 10 op die deursnee van die velling dui. Op meeste straallaagbande word ook die hoogste toelaatbare snelheid vir die bande aangegee, die letters SR en HR dui op onderskeidelik 180 en 210 km/h.
Padgedrag
Die gedrag van 'n voertuig se bande is onder meer afhanklik van:
'n Nuwe band kan by 'n sekere snelheid 'n sekere hoeveelheid water verplaas (deur sy groewe laat vloei), maar as die band afgeslyt is of die snelheid verhoog word, vorm die water 'n film tussen die band en die padoppervlak, waardeur die padhouvermoë verlore gaan en die voertuig gly.
Daar is 'n verskil tussen die gedrag van kruislaag- en straallaagbande. Die stewiger loopvlak van 'n straallaagband bring byvoorbeeld mee dat dit nie so maklik as 'n kruislaagband slyt nie en minder wrywing met die padoppervlak veroorsaak. 'n Straallaagband gly egter makliker.
Hannover
Hannover (Duits: [haˈnoːfɐ], ) is die hoofstad van die Noord-Duitse deelstaat Nedersakse met 'n oppervlakte van 204,3 vierkante kilometer en 'n bevolking van 534 049 (soos op 31 Desember 2020). Hannover maak deel uit van die administratiewe gewes Hannover (Duits: Region Hannover) en die metropolitaanse gebied (Duits: Metropolregion) Hannover-Braunschweig-Göttingen.
Hannover was ook die hoofstad van die vroeëre Duitse land Hannover en vanaf 1866 van die gelyknamige Pruisiese provinsie. Vandag staan Hannover veral bekend vir sy internasionale uitstalling. Die stad lê by die kruispunt van belangrike nasionale en Europese verkeersare.
Geografie
Hannover lê in die Leinevallei, 'n gebied waar die Noord-Duitse Vlakte geleidelik na die berg- en heuwellande van Nedersakse begin oorgaan. Die stadsgebied word in die suidweste deur uitlopers van die Weserbergland en in die noorde deur uitlopers van die Lüneburger Heide begrens.
Meer as elf persent van Hannover se oppervlakte word deur bosse en ander groen gebiede beslaan, waaronder die bosgebied van Eilenriede naby die stadsentrum met 'n oppervlakte van 650 hektaar. Die Maschmeer, 'n kunsmatige meer wat suid van die stadsentrum aangelê is, beslaan 78 hektaar. Die Leinerivier vloei in noordwestelike rigting deur die stad.
Hannover lê sowat 55 meter bo seevlak. Die hoogste bergpieke is die Kronsberg aan die suidoostelike rand van die stadsgebied (118 meter) en die Lindener Berg met die Volkssterrewag Hannover (89 meter).
Die mees nabygeleë stede is Hildesheim (sowat 25 kilometer suid van Hannover), Braunschweig (sowat 55 kilometer oos van Hannover) en Wolfsburg (70 kilometer oos van Hannover). Hannover lê sowat 150 kilometer van die Noordsee, 190 kilometer van die Oossee en 70 kilometer van die Harzgebergte af.
Geskiedenis
Onder die heerskappy van die grawe van Roden, wat ook as die beskermhere van die dorp opgetree het, het Hannover tot 'n klein markdorp met ambagsmanne, handelaars en ander sakemense gegroei wat stadstatus gekry en an die Welfe-dinastie verkoop is. 'n Historiese dokument uit die jaar 1241, waarin die Welfiese hertog Otto die Kind die voorregte van Hannover bevestig, word as die oudste verwysing na die stad beskou.
In die 14de eeu is Hannover met 'n stadsmuur versterk; die drie stadspoorte – Leintor, Aegidientor en Steintor – was nou die enigste toegange tot die stad. Die drie Gotiese kerke van Hannover – Aegidien-, Markt- en Kreuzkirche – dateer eweneens uit hierdie tydperk, terwyl die Raadsaal (tans die Ou Raadsaal), wat eeue lank die magsentrum van Hannover sou vorm, sowat honderd jaar later langsaan die Marktkirche ontstaan het.
Die stad het daarna tot by die Dertigjarige Oorlog nouliks verander. Hertog Georg von Calenberg het destyds besluit om tydens die oorlog liewer in die stad as in een van sy kastele te bly en het van Hannover in 1636 sy hoofstad gemaak. Die ou Minorieteklooster vlakby die Leinerivier is tot sy nuwe kasteel uitgebou. Die nuwe stadswyk op die ander oewer, Neustadt (tans Calenberger Neustadt), wat deur pragtige swart-wit vakwerkhuise oorheers is, het die hertoglike amptenare en hofpersoneel gevestig.
Die hertog en sy opvolgers het uiteindelik lede van die Europese hoë adel geword. Hulle is deur die keiser van die Heilige Romeinse Ryk eers tot keurvorste verklaar (in ruil hiervoor moes hulle 'n Rooms-Katolieke in Hannover oprig, die Clemenskerk) en het in 1714 as gevolg van 'n personele unie selfs konings van Engeland geword.
Ná die einde van die personele unie met Engeland en die Napoleontiese tydperk het Hannover in die 19de eeu 'n koninkryk geword. Die hofargitek Georg Ludwig Friedrich Laves het met die grootskaalse uitbou van Hannover tot 'n koninklike hoofstad begin; talle slotte in Hannover en Herrenhausen is net soos die Waterlooplein, die hoofstasie en die operahuis van Hannover deur Laves ontwerp. Tussen die stasie en die ou stadskern het 'n nuwe sakesentrum ontstaan.
Die stad het nou vinnig gegroei, en die eerste omliggende dorpe is by Hannover ingesluit. Die nywerheidsomwenteling het egter eers ná die Pruisiese anneksasie van Hannover in 1866 begin – die plaaslike heersers was gekant teen die besoedeling wat nywerhede sou meebring. In die tydperk ná die Frans-Duitse Oorlog het Hannover vanaf 1871 'n groot ekonomiese opswaai beleef – nuwe stadsbuurte en nywerhede het ontstaan, en nog meer dorpe is by die stad ingelyf. In 1920 is ook die stad Linden by Hannover ingesluit.
Met die bou van die Mittellandkanaal en later snelpaaie het Hannover tot 'n vervoersentrum ontwikkel. Eers met die Tweede Wêreldoorlog het Hannover 'n agteruitgang beleef – as gevolg van bomaanvalle was twee derdes van die geboue verniel en duisende inwoners is dakloos gelaat. Talle vlugtelinge, wat uit die Russies- en Pools-besette gebiede in die ooste van Duitsland na Hannover gestroom het, het die situasie nog verskerp. Nadat 6,3 miljoen kubieke meter se bouvalle en puin verwyder was, het die heropbou van Hannover begin.
Hannover het weer as 'n pragtige stad met talle parke en ontspanningsgebiede, asook beduidende kulturele instellings verrys. As die moderne hoofstad van die nuutgeskepte deelstaat Nedersakse tree Hannover sedert 1947 ook gereeld as die gasheerstad van die internasionaal bekende Hannover-tentoonstellings op. Tussen 1986 en 2018 het ook die grootste jaarlikse tentoonstelling van die telekommunikasie- en inligtingbedryf, CEBIT, hier plaasgevind. In 2000 was Hannover die gasheerstad van die wêreldtentoonstelling EXPO 2000. Dit was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1974, FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2005 en FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006.
Nywerhede
'n Aantal tradisionele nywerheidsmaatskappye, wat in die 19de eeu in Hannover gestig is, het tot internasionaal bekende ondernemings gegroei, waaronder die motoronderdelevervaardiger Continental AG, Volkswagen Nutzfahrzeuge ('n vervaardiger van kommersiële voertuie), WABCO (elektroniese motorstelsels), Komatsu Hanomag (boumasjiene), Varta (tans Johnson Controls, batterye) en VSM (slypmiddels).
'n Aantal sementprodusente, wat hoofsaaklik in die stadsdeel Misburg-Süd en sy omgewing gekonsentreer is, het van Hannover sedert die 19de eeu die sentrum van die Nedersaksiese sementbedryf gemaak. Leidende ondernemings in die voedselbedryf sluit Bahlsen, Harry-Brot en die brouerye Gilde Brauerei en Herrenhäuser Brauerei in.
Andries de Klerk
Andries de Klerk (1908–1993) was 'n Afrikaanse skrywer en dramaturg. Hy was getroud met die dramaturg Hélène Pienaar-de Klerk.
Odin
200px|links|duimnael|Odin van Lejre (900 n.C.) se twee rawe (Huginn en Muninn) – [[Roskilde|Roskilde-museum, Denemarke, 2009]] duimnael|180px|regs|Georg von Rosen se Oden som vandringsman, 1886 (Odin die wandelaar) duimnael|links|Odin of Wodan (1832) duimnael|regs|Odin, se twee rawe (Huginn en Muninn) en sy twee wolwe (Geri and Freki) duimnael|regs|Foto uit die boek Walhalla, Felix en Therese Dahn, 1888
Hannover
Nywerhede
Bekende historiese ondernemings was die mynbouonderneming Preussag (in 2002 hernoem tot TUI), Hanomag ('n vervaardiger van kommersiële voertuie), die sjokoladevervaardiger Sprengel (in 1979 deur Stollwerck oorgeneem en in 2001 gesluit), Pelikan AG en Geha (twee beduidende spelers in die skryfbehoeftebedryf), die ruolie-raffinadery Deurag-Nerag (in 1986 gesluit) en Deutsche Grammophon Gesellschaft (kort DGG, later Polygram, 'n vervaardiger van plate, gesluit in 1990). Ook die laaste hoofkwartier van die petrolvervaardiger en vulstasie-onderneming Gasolin AG was tot en met 1971 in Hannover gesetel.
Andries de Klerk
Skryfwerk
Sy eenbedryf “Die verstoteling” verskyn in “Die ring en ander eenbedrywe”. Die vollengte historiese drama “Die ongebore dag”, wat hy in 1950 saam met sy vrou skryf, word met ’n prys bekroon in die Van Riebeeck-herdenkingsdramawedstryd. Dit is ’n gedramatiseerde stuk geskiedenis uit die jaar 1795. Hy skryf ook ’n aantal hoorspele. Benewens hierdie oorspronklike dramatiese werk vertaal hy verskeie dramas vir toneelverenigings soos die Kaapstadse Afrikaanse Toneelvereniging, die Nasionale Toneelorganisasie en ander. Hierdie vertalings sluit in “Die glimlag van ’n vrou”, oorspronklik geskryf deur Aldous Huxley onder die titel “The Gioconda smile”, Valentin Katajef se “Gekkeparadys”, John Dighton se “The happiest days of your life” as “Gelukkige dae” (deur Dalro gepubliseer as “Onnies en ouers”), Horace Hodges en T. Wigney Percyval se “Grumpy” as “Oupa Brompie” en Bernard Shaw se “Arms and the man” as “Minnaar onder die wapen”.
Odin
Odin of Wodan word dikwels as die oppergod in die Germaanse mitologie beskou. Hy is ook onder die volgende Noord-Germaanse name bekend: Oudnoors: Óðinn, Sweeds en Deens: Oden. Wes-Germaanse name van hierdie God is Weda (Oud-Fries), Woden (Angelsaksies en Oudsaksies), Wodan (Oud-Frankies), Wuodan (Alemannies), Wotan of Wothan (Germaans) en Guodan (Lombardies).
In Afrikaans, Nederlands, Engels, Sweeds, Noors en Deens is Woensdag na hierdie god genoem. In Duits was Woensdag aanvanklik ook bekend as Wotanstag, maar onder invloed van die Christelike Kerk het dit uiteindelik Mittwoch (Midweek) geword.
Hannover
Dienstesektor
Die dienstesektor in Hannover sluit 'n aantal banke, finansiële ondernemings en versekeringsmaatskappye in, waaronder Norddeutsche Landesbank Girozentrale (NORD/LB), Sparkasse Hannover, Hannoversche Volksbank, ING-DiBa, Bankhaus Hallbaum, AWD, VHV, KKH-Allianz, LBS, Hannover Rück, Hannoversche Direktversicherung, Hannoversche Leben, HDI Versicherungen en Talanx.
Andries de Klerk
Skryfwerk
Verder skryf hy speurverhale soos “Alibi vir moord” en “Moord in die Skouburg”, terwyl vervolgverhale en kortverhale in verskeie tydskrifte verskyn. “Die weg na die sterre” is die fiktiewe liefdesverhaal van Deliana Blesius in dagboekvorm uit die tyd van Willem Adriaan van der Stel. Haar vader was die fiskaal Joan Blesius wat die eerste woonhuis op die landgoed Leeuwenhof gebou het. Aansluitend hierby is hy samesteller en skrywer vir die boek oor die Kaapse woning van die Administrateur, Leeuwenhof, onder die titel “Leeuwenhof, die kronieke van ’n Kaapse herehuis”.
Lucifer
Lucifer is die Latynse naam van die oggendster, die planeet Venus. Dit beteken "ligdraer" (afgelei van Latyns lux "lig" en ferre "dra, bring"). Gaandeweg is die naam Lucifer in die Christelike taalgebruik met die duiwel of Satan vereenselwig.
Andries de Klerk
Skryfwerk
As redakteur is hy verantwoordelik vir die tweetalige “Die Administrasie van Kaapland 1910–1960”, waarin die geskiedenis van die provinsiale administrasie van die Kaapprovinsie sedert Uniewording te boek gestel word.
Lucifer
Romeinse mitologie
In die Romeinse mitologie is Lucifer as poëtiese naam vir die oggendster gebruik. Die Latynse term was 'n letterlike vertaling van die Griekse phosphóros ("ligbringer") en eosphóros ("bringer van die môrerooi") – name wat byvoorbeeld in Homeros se Odussee of Hesiodos se Theogonia voorkom. Lucifer word ook met die godin Venus verbind.
Hannover
Dienstesektor
TUI AG, wat sy oorsprong in die voormalihge mynbouonderneming Preussag AG het, het tot een van die belangrikste rolspelers in die Duitse en internasionale toerisme-, vryetyds- en skeepvaartbedryf gegroei. Sy dogtermaatskappye sluit TUI Deutschland, 1-2-Fly en Robinson in. Die hoofkwartier van die lugvaartmaatskappy TUIfly is op die lughawe Hannover-Langenhagen gesetel. Die munisipale onderneming Stadtwerke Hannover voorsien privaat huishoudings en ondernemings in Hannover en sy omgewing van elektrisiteit, gas, water en warmte. Ander beduidende energievoorsieners met hul hoofkwartiere in Hannover is BEB, Gasunie Deutschland, E.ON Energie AG en ExxonMobil.
Die Hannoverse Effektebeurs is reeds in 1785 gestig. Die internet-buitebandhandelaar Delticom is 'n belangrike rolspeler in die Nuwe Ekonomie.
As 'n tradisionele sentrum van handel trek Hannover met sy talle kleinhandelondernemings kopers uit die omgewing en die aangrensende deelstaat Noordryn-Wesfale, veral op openbare vakansiedae met 'n Rooms-Katolieke agtergrond soos Sakramentsdag (Corpus Christi) en Allerheilige wat in die merendeels Protestantse deelstaat Nedersakse nie waargeneem word nie.
Vlakby die hoofstasie van Hannover is in 2008 'n gewilde winkelsentrum met drie verdiepings geopen, die Ernst-August-Galerie. Daarnaas trek ook die afdelingswinkels en ander winkels in die voertgangerlane van die middestad talle kopers. Die winkelstraat Niki-de-Saint-Phalle-Promenade en die winkelpromenade Galerie Luise is eweneens in die middestad geleë.
Odin
Die woord weet (weten) is verwant aan die naam Wodan (van Oudgermaanse Watanaz).
Die naam Wodan as oppergod van ons voorouers was algemeen bekend in Wes-Europa, maar in Noord-Europa was hy meer bekend as Odin. Odin woon in Gladsheimr, maar ook soms in Valaskjálf, van waar hy die hele wêreld kan sien. Ook beskik hy oor ’n spesiale saal (hal) bekend as Walhalla. Walhalha is die hemel van die gestorwe krygers. Hulle word versamel en gekeur deur die walkures.
Die naam van sy vrou is Frigg, maar hy het ook minnaresse gehad. Van sy bekendste seuns was ook bekende Germaanse gode, naamlik Donar of Thor, Baldr en die blinde Hödr (ook bekend as Hod of Hodur). Met Jörd (Aarde) het hy die seun Donar verwek en met die vroulike reus Grid die seun Vidar. Met Rindr het hy die seun Vali verwek.
Wysheid
Odin is beskou as ’n alwetende en alwyse god. Hy het ook bekend gestaan as "alvader" of "almagtige vader" en daar is met ontsag oor hom gepraat. Vir Odin was kennis mag en hy het voortdurend gesoek en gestreef na kennis en waarheid. Vir hierdie drang na kennis moes hy 'n oog afstaan aan die dwerg Mimir om uit die Bron van Wysheid te kon drink. Odin sou ook nege dae lank aan die wêreldboom Yggdrasil gehang het as 'n selfoffer vir die verkryging van die geheim van kennis. Hy sou homself ook met 'n spies gesteek het terwyl hy aan die boom gehang het (selfkastyding). Odin het ook bekend gestaan as "die wandelaar" (wand = heilige staf). Die staf is 'n simbool vir wysheid en mag.
Kenmerke
Odin word aan die volgende herken: Hy was fors gebou met 'n lang wit baard en een oog. Hy was geklee in 'n lang mantel en het 'n hoed gedra. Hy het ook 'n spies (Gungnir) en 'n ring (Draupnir). Van hierdie ring af drup daar elke negende nag agt goue ringe af. Hierdie agt goue ringe is simbolies van die volgende agt dae, waarna weer 'n heilige nag aanbreek. Die ou Germaanse week het uit nege nagte bestaan.
Odin het twee kraaie (Huginn en Munnin) wat vir hom nuus bring. Sleipnir is sy agtbenige perd waarmee hy soos 'n stormwind deur die lug kan vlieg. Freki en Geri is Odin se twee wolwe wat hom op die slagveld begelei.
Skepper
Odin dateer uit die ystydperk. In hierdie tyd lek die oerkoei Audumla volgens oorlewering die reus Buri/Búri los uit die ys. Buri is die stamvader van alle gode. Uit Buri het Borr gekom en hy en die vroulike reus Bestla het drie seuns: Odin, Vili en Vé. Hulle was die eerste gode en het die eerste twee mense, Ask en Embla, geskep. Talle Germaanse koningsgeslagte beweer dat hulle van Odin afstam.
Einddoel
Odin berei homself voor vir die einde van die wêreld: Ragnarök. Krygers wat tydens hulle aardse lewe in die stryd gesterf het, word in die einherier (elitekorps) opgeneem. Die einherier oefen elke dag. Wanneer die einde van die wêreld kom, sal die leër saam met die gode veg teen duistere magte onder leiding van Loki. In die Ragnarök kom Odin te staan teen Fenrir, die bose wolf. Odin verloor egter hierdie tweestryd, maar die dapper seun van Odin, Vanir, neem wraak deur Fenrir dood te maak.
Ná die Ragnarök kom daar ’n "nuwe wêreld". Die "ou wêreld" vergaan.
Kerstening
Met die koms van die Romeinse Christendom na Wes- en Noord-Europa is die Germaanse godsdiens langsamerhand verdring. Die ou Germaanse gode is met die koms van die Christendom as ongewens verklaar en as duiwelsfigure beskou.
Kinna McInroe
Kinna McInroe (gebore 30 April 1973) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Office Space (1999), Where the Heart Is (2000), en Almost (2002), en in die televisiereeks The Bernie Mac Show (2001).
Auguste Comte
Isidore Marie Auguste François Xavier Comte (Montpellier, 17 Februarie 1798 – Parys, 5 September 1857) was 'n Franse wiskundige en filosoof. Hy was een van die eerste wetenskapfilosowe en die grondlegger van die positivisme, wat bedoel was om 'n einde te bring aan die chaos wat ontstaan het na die Franse Rewolusie. Auguste Comte behoort ook tot die grondleggers van die sosiologie. Sy religie van die mensheid (L'amour pour principe et l'ordre pour base; le progrès pour but) word populêr in Frankryk, Meksiko en die Brasiliaanse Keiserryk.
Lewe
Auguste was afkomstig uit 'n streng katolieke amptenaarfamilie. Toe sy skool, die École Polytechnique in 1814 gesluit word, (op bevel van Lodewyk XVIII tydens die Bourbon-restourasie) word Comte 'n volgeling van die utopies-sosialistiese denker Claude Henri de Rouvroy, die (graaf van) Saint-Simon, wie hom in diens neem as sekretaris. Comte neem in 1824 sy ontslag omdat hy al hoe meer afwyk van die idees van Saint-Simon (1760–1825) en omdat hy voortaan weier om sy eie werk te publiseer onder die naam van Henri de Saint-Simon.
Eers gee hy privaatlesse, o.a. aan Alexander von Humboldt om 'n lewe te maak. Tydens een van sy lesse oor positivisme stort hy ineen, wat die begin aandui van 'n 15-jaar periode waartydens hy simptome van depressie en paranoïese persoonlikheidsteuring openbaar.
In 1825 tree hy in die huwelik met Caroline Massin om haar te red (soos hy verklaar) van die prostitusie. Sy huwelik was ongelukkig. Finansiële probleme, werkspanning en verhoudingpobleme dryf hom tot 'n periode van geestesversteuring. In 1829 was hy weer beter en begin opnuut met lesgee en wend 'n aantal pogings aan om as hoogleraar benoem te word. In 1833 word hy aangestel by die École Polytechnique, maar word spoedig weer ontslaan. In 1838 kom hy met die begrip sosiologie in aanraking.
In 1842 skei hy van Massin. Comte leef van die gawes van volgelinge en vriende, waaronder die bekende Engelse denker John Stuart Mill. Na twee selfmoordpogings en 'n verblyf in 'n psigiatriese instelling ontmoet hy in 1844 die adellike dame Clothilde de Vaux, wie sy liefde afwys maar deur hul korrespondensie 'n diepgaande godsdienstig-getinte invloed op hom uitoefen. Twee jaar later was sy dood. Comte begin haar te idealiseer.
In 1849 kom hy met 'n voorstel vir 'n positivistiese godsdiens en kalender, bestaande uit 13 maande van 28 dae, plus 'n dag om die afgestorwenes te herdenk. In 1851 verwelkom hy die staatsgreep van Napoleon III.
Toe hy in 1857 sterf – sy testament omvat 500 bladsye – het daar 'n kultus rondom sy persoon gevorm en kry sy positivisme, wat veral gestalte gekry het in die wet van die drie stadia, groot bekendheid. Hy word deur sy volgelinge, waaronder Willem de Constant Rebecque, wie bereid was om sy fortuin aan te wend vir 'n altruïstiese doel, byna as 'n heilige beskou.
Werke
Comte beywer homself vir die verbetering van die samelewing en baseer sy oplossing op die credo "Orde en vooruitgang". Die twee begrippe word tot op daardie stadium as onverenigbaar beskou. Die vooruitgang waarin die denkers van die verligting rotsvas glo, was volgens hom naamlik onlosmaaklik verbonde met chaos. Hy beskou dit as sy doel om die Franse Rewolusie af te sluit.
Volgens Comte was die eerste vereiste vir die verbetering van die samelewing, die ontwikkeling van 'n nuwe, teoretiese wetenskap oor die samelewing. In die positivisme van Saint-Simon, wat as uitgangspunt die wet van die vooruitgang het, sien hy 'n ideale metode vir die wetenskap. Comte het die wet van die vooruitgang ge-herformuleer as die wet van die drie fases. Hierdie wet dien as die grondslagverklaring vir die nuwe wetenskap (die sosiologie).
Uiteindelik is Comte se ideaal van maatskaplike orde in sy werk so sterk dat dit religieuse ondertone kry. Hy ontwerp 'n “Religie van die Mensheid” en kroon homself as hoëpriester. Die Religie van die Mensheid omsluit sy strewe na maatskaplike orde, wat op treffende wyse uitgedruk word in sy credo "Orde en Vooruitgang". Volgens Comte lê die grondslag van elke samelewing se orde immers in 'n gemeenskaplike stelsel van opvattings en idees. Hy beskou so 'n stelsel as die "gom" waarmee afsonderlike dele van die gemeenskap (gesin, kerk, staat) deur konsensus aan mekaar kleef.
Vir baie is die ontwikkeling van die Religie van die Mensheid die punt waarna die werk van Comte, wat in akademiese kringe 'n lang tyd nie baie gewild was nie, weer herleef. Tog geniet Comte in Engeland bekendheid, veral danksy sy vriend en weldoener John Stuart Mill, wat ook die rede is waarom Herbert Spencer later van sy idees gebruik kon maak by die ontwikkeling van sy sosiaal-evolusionistiese gemeenskapvisie.
Voorts vind sy idees ook weerklank in enkele Latyns-Amerikaanse lande, soos Meksiko. Die positiviste stel dit dat die klassieke liberalisme in Meksiko sy historiese taak voltooi het, die verdrywing van die konserwatisme, die breek van die mag van die Rooms-Katolieke Kerk en die invoer van 'n grondwetlike regering, maar betoog dat die tyd aangebreek het om die rewolusionêre liberalisme agter te laat en in plaas daarvan die aandag te rig op stabiliteit en groei. Die credo "Orde en Vooruitgang" van Comte word byvoorbeeld nog steeds op die Brasiliaanse vlag vertoon. Die Brasiliaanse grondwet van 1891 was deurtrek met die positivistiese idees van Auguste Comte.
Willem de Klerk
Dr. Willem (Wimpie) Johannes de Klerk (12 April 1928 – Johannesburg, 7 Augustus 2009) was ’n Afrikaanse akademikus, predikant, redakteur van die oggendblad Die Transvaler en Sondagkoerant Rapport, stigterslid van die Demokratiese Party, die oudste broer van voormalige president F.W. de Klerk en seun van oudminister Jan de Klerk en sy vrou, Corrie. Hul oupa aan vaderskant, ds. W.J. de Klerk, was twee maal leraar van die Gereformeerde kerk Johannesburg en registrateur van die PU vir CHO van 1923 tot 1928. Hul ouma aan vaderskant was ds. De Klerk se tweede vrou, Aletta Johanna, gebore Van Rooy, 'n kleindogter van die Van Rooy-stamouers in Suid-Afrika, Johannes Cornelis van Rooy en sy vrou, Anne Holsters. Sy tante Susan Strijdom was die vrou van Suid-Afrika se vyfde eerste minister, adv. Hans Strijdom.
Dr. De Klerk is in 1953 in die Gereformeerde kerk Krugersdorp, sy eerste gemeente, bevestig. Krugersdorp is op 25 April 1896 gestig as die eerste Gereformeerde kerk op die Rand, ’n maand voor Johannesburg op 23 Mei daardie jaar. In 1957 kom sy volgende standplaas aan die beurt, Totiusdal, en in 1963 Potchefstroom-Noord. Van 1967 was hy professor aan die PU vir CHO, waar hy bly tot hy uittree as professor en predikant van die GKSA in 1973.
Redakteur van Die Transvaler
duimnael|links|330px|Die Van Rooy-familiefees op [[Kroonstad, 23 Julie 1939, op sen. J.C. van Rooy se 80ste verjaardag. Charles van Rooy sit sesde van links, Henri Charles van Rooy sewende, sen. Jan van Rooy, agtste, dié se derde vrou, Helena (weduwee Hugo) negende, Izaak van Rooy tiende en ds. Koos van Rooy elfde. Negende van links in die derde ry staan Corrie en Jan de Klerk, ouers van dr. De Klerk, wat voor twaalfde van links sit.]]
duimnael|links|200px|Willem de Klerk toe hy op universiteit in die TSV-bestuur gedien het.
duimnael|regs|300px|Die Wapad berig op [[4 Augustus 1965 oor ds. De Klerk se aanstelling as dosent aan die PU vir CHO.]] Carl Nöffke het in sy laaste hoofartikel as redakteur van Die Transvaler op 13 Augustus 1973 geskryf staatkundige afsonderlikheid is ’n beginsel wat voor elke vierskaar van moraliteit en regverdigheid verdedig kan word. Verdedig dit net gereeld en sonder enige toegewings. Die volgende dag skryf Willem de Klerk, wat van die Potchefstroomse Universiteit vir CHO Johannesburg toe gekom het om redakteur van Die Transvaler te word, die verwantskap van die koerant met die Nasionale Party is ’n vrywillige vennootskap op die raamwerk van basiese beleidstroom. Dis nie napraat nie, maar saampraat – en as dit verantwoord is, teenpraat. De Klerk is as redder van Perskor se vlagskip verwelkom wat die aanslag uit die Suide (van Nasionale Pers) moes afweer. Van hom skryf Dirk Richard: “Willem de Klerk het ’n skerp brein en aanpassingsvermoë, hy weet hoe om te werk en hy het ’n innemende geaardheid wat mense na hom toe aantrek.” Hy het in ’n politieke huis grootgeword. Sy vader, sen. Jan de Klerk, het as partysekretaris van die N.P. in Transvaal begin en later minister geword. Sy oom was adv. J.G. Strijdom en sy jonger broer, F.W. de Klerk, was vroeg reeds op ’n politieke koers wat uiteindelik tot minister- en presidentskap gelei het.