cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Erich Honecker
Politieke loopbaan
Op 3 Mei 1971 word hy as opvolger van Ulbricht Eerste Sekretaris van die Sentrale Komitee van die SED en in 1976 Sekretaris-Generaal van die party. Sedert 29 Oktober 1975 beklee hy as opvolger van Willi Stoph ook die amp van Voorsitter van die Staatsraad van die DDR (wat van hom feitlik die staatshoof van die republiek maak).
Privaatlewe
Vanaf 1945 was Erich Honecker getroud met Charlotte Schanuel, wat in 1947 oorlede is. In 1947 trou hy met sy tweede vrou, die FDJ-funksionaresse Edith Baumann. Hulle dogter Erika word in 1950 gebore. Nog voor sy egskeiding in die jaar 1953 het hy in Desember 1952 'n tweede dogter, Sonja, met sy derde eggenote Margot Feist. Hulle trou in 1953.
Kubaans-Amerikaanse betrekkinge
Kuba en die Verenigde State van Amerika herstel op 20 Julie 2015 diplomatieke betrekkinge, wat gedurende die Koue Oorlog in 1961 verbreek is. Die Amerikaanse diplomatieke verteenwoordiging in Kuba word deur die ambassade in Havana behartig, en daar is 'n soortgelyke Kubaanse ambassade in Washington, D.C.. Die Verenigde State van Amerika, het egter aangegaan om sy handels-, ekonomiese-, en finansiële verbod op Kuba te handhaaf. Dit maak dit onwettig vir Amerikaanse sakeondernemings om sake met Kuba te bedryf. Hoewel die Amerikaanse president, Barack Obama, 'n voorstaander is vir die opheffing van die embargo, bepaal die Amerikaanse reg dat dit net met die goedkeuring van die Kongres kan geskied. Op 22 Maart 2016 lui Obama 'n nuwe era in internasionale betrekkinge in toe hy die eerste Amerikaanse president, sedert 1959, geword het om Kuba te besoek. "Ek het hierheen gekom om die laaste oorblyfsels van die Koue Oorlog in die Amerikas te kom begrawe," was sy boodskap in Havana.
Namate die Spaanse Ryk in die 1820's sy houvas op sy gebiede in die Amerikas verloor het, het daar uiteindelik net twee lande, Kuba en Puerto Rico, onder sy beheer oorgebly. Dit het ook in 1898 met die Spaans-Amerikaanse Oorlog tot 'n einde gekom, met Kuba wat 'n protektoraat van Amerika geword het. Dit het Amerika die geleentheid gebied om ekonomiese en politieke oorheersing oor Kuba te kry. Hoewel Kuba in 1902 onafhanklikheid gekry het, het die Amerikaanse houvas voortgeduur.
Op 7 Desember 2014 kondig pres. Barack Obama en pres. Raúl Castro die begin aan van 'n proses om die betrekkinge tussen die twee lande te normaliseer. Die media het dit die "Kubaanse Ontdooiing" gedoop. Die deurbraak het gekom na maandelange geheime samesprekings in Kanada en in die Vatikaanstad  met die hulp en ondersteuning van Pous Franciskus. Sommige van die Amerikaanse reisbeperkings is opgehef, minder beperkings op geldoorplasings, en die Amerikaanse banke kry toegang tot die Kubaanse finansiële instellings. Die ambassades, wat in 1961 met Kuba se noue bande met die Sowjetunie opgeskort is, is weer in Washingtion DC en in Havana geopen.
Teen 1877 het Amerika reeds 83% van alle Kubaanse uitvoerprodukte gekoop. Dit was in dié tyd dat die Engelse reisiger, Anthony Trollope opgemerk het dat "indien die land se handel in buitelanders se hande val, sal Havana binnekort so Amerikaans soos New Orleans wees". Noord-Amerikaners het hulle ook al hoe meer op die eiland gevestig, en die noordelike strande het 'n meer Amerikaanse karakter as die van die ou Spaanse setlaars gehad. Bowenal het dié betrokkenheid die Kubaanse ekonomie by die Amerikaanse stelsel geïntegreer en sodoende Kuba se bande met Spanje verswak.
Teen 1926 het Amerikaners 60% van die Kubaanse suikerindustrie besit en 95% van die Kubaanse opbrengste uit suikerrietplantasies is na Amerika uitgevoer.
Generaal Fulgencio Batista se opgang in die 1930's en sy twee termyne as Kubaanse president (1940–44 en 1952–59) was 'n era van noue samewerking tussen die regering van Kuba en Amerika. Batista se tweede termyn was met 'n staatsgreep in Florida beplan en Amerika se president Harry S. Truman was vinnig om Batista se terugkeer met militêre en ekonomiese hulp te verwelkom. Die Batista-era was gekenmerk deur die totale oorheersing van Amerika oor die Kubaanse ekonomie. Korrupsie het floreer en Kuba het later 'n veilige hawe vir Amerika se georganiseerde misdaadbase geword.
Namate die gewapende konflik tussen die rebelle onder leiding van Fidel Castro en die Batista-regering ontwikkel het, is daar druk deur die aangewese nuwe president, Manuel Urrutia Lleó, op Amerika geplaas om sy wapenverkope aan Batista te staak. In Maart 1958 neem Washington die kritieke besluit om Batista se wapenvoorsiening op te skort. Dit het die stryd onomkeerbaar ten gunste van die rebelle gedraai. Ambassadeur Earl T Smith het hewig beswaar uit Havana gemaak en William Wieland, 'n adviseur van die Amerikaanse departement van buitelandse sake het dievolgende te sê gehad: "Ek weet Batista word deur baie as 'n 'son of a bitch' beskou... maar die Amerikaanse belange kom eerste... hy was minstens ons eie 'son of a bitch' gewees."
Betrekkinge na die revolusie
Die Amerikaanse president Dwight D. Eisenhower bied amptelike erkenning aan Kuba na die 1959 Kubaanse Revolusie wat vir Batista onttroon, maar die betrekkinge tussen die twee lande het vinnig agteruitgegaan. Die Amerikaanse regering was besorgd oor die landbouhervormings en die nasionalisering van nywerhede wat aan Amerkaanse burgers behoort het. Tussen 15 en 26 April 1959 besoek Fidel Castro en 'n afvaardiging  verteenwoordigers Amerika as gaste van die Persklub. Baie het die besoek as 'n "sjarme-offensief" van Castro en sy pas gestigte regering beskou, en sy besoek het onder meer 'n kranslegging by die Lincoln gedenkteken ingesluit. Na 'n vergadering tussen Castro en adjunk-president Richard Nixon, waar Castro sy hervormingsplanne vir Kuba verduidelik het,  het die Amerikaanse regering stelselmatig begin om beperkinge teen die eiland te implementeer. Op 4 September 1959 ontmoet ambassadeur Bonsal die Kubaanse premier Fidel Castro om sy "ernstige kommer oor die hantering van Amerikaners se privaateiendom" uit te spreek.
Namate staatsinmenging en die oorname van sakeondernemings in privaatbesit oorgeneem word, het die handelsbeperkinge teen Kuba toegeneem. Amerika het opgehou om Kubaanse suiker te koop en geweier om sy voormalige handelsvennoot van broodnodige olie te voorsien. Dit het 'n verpeltterende uitwerking op die eilland se ekonomie gehad en Kuba het hom na sy nuutgevonde handelsvennoot, die Sowjetunie, gewend vir petroleum. Die spanning is verhoog toe die vragskip La Coubre in die hawe van Havana ontplof en 75 mense sterf. Fidel Castro beskuldig Amerika vir die voorval, maar gee tog toe dat daar geen bewyse vir die beskuldigings is nie. Dieselfde maand gee president Eisenhower stilweg vir die Central Intelligence Agency (CIA) toestemming om Kubaanse vlugtelinge toe te rus en op te lei as 'n gevegsmag om Castro se bewind omver te werp.
In 1961 slaag Kuba daarin om 'n gewapende inval deur sowat 1500 Kubaanse vlugtelinge, wat deur die CIA opgelei is, by die Bay of Pigs, af te weer. Amerika begin hierna om nuwe planne te formuleer om die Kubaanse regering te destabiliseer. Die kollektiewe naam vir al hierdie bedrywighede was die "Kubaanse Projek", maar het ook as "Operasie Mongoose" bekend gestaan. Dit was 'n gekoördineerde program van politieke, sielkundige en militêre sabotasie, waarby intelligensie-operasies sowel as sluipmoordaanslae op politieke sleutelfigure deel van die projek was.
Na die Koue Oorlog
Met die ontbinding van die Sowjetunie in die laat 1980's en vroeë 1990's het die Koue Oorlog tot 'n einde gekom en vir Kuba sonder sy internasionale borge gelaat. Die jare hierna was vir Kuba ekonomies baie swaar. Amerika het vir 'n gedeelte van hierdie tyd private humanitêre hulp aan die land toegelaat. Die Amerikaanse embargo is egter in Oktober 1992 heringestel.
In Januarie 1999 verslap president Bill Clinton die reisbeperkings na Kuba in 'n poging om kulturele uitruiling tussen die twee lande aan te moedig.
Met Fidel Castro se aankondiging in 2008 dat hy gaan uittree, was die adjunk-minister van buitelandse sake, John Negroponte, vinnig om te sê Amerika is nie van plan om die embargo op te hef nie.
Kontemporêre betrekkinge
Die betrekkinge tussen Amerika en Kuba het vaag gebly, maar sedert Castro se uittrede as amptelike leier van Kuba en met Barack Obama wat president geword het, het die betrekkinge verbeter. In April 2009 begin Obama, wat byna die helfte van die Kubaans-Amerikaanse stemme in die 2008 presidensiële verkiesing gekry het,  om 'n minder streng beleid teenoor Kuba te implementeer. Hy verklaar ook dat hy oop is vir dialoog met Kuba, maar sal net die embargo lig as Kuba politieke veranderinge teweegbring. Tydens die Vyfde Spitsberaad van die Amerikas in 2009, sê Obama daar is 'n nuwe begin vir Kuba.
Die nuwe Kubaanse president, Raúl Castro, het in 'n mate positief gereageer en op 27 Julie 2012 aangedui dat die Kubaanse regering bereid is om met Amerika "oor enigiets" samesprekings te voer. Op 10 Desember 2013 met die staatsgedenkdiens van Nelson Mandela in Suid-Afrika, het Barack Obama en Raúl Castro hande geskud,  met Castro wat in Engels gesê het: "Mnr President, ek is Castro."
Hoëvlakdiplomate van Amerika en Kuba beraadslaag in Januarie 2015 in Havana. Die samesprekings het nie juis enige beduidende deurbrake opgelewer nie, maar albei kante het dit as "produktief" beskryf. 'n Kubaanse amptenaar van buitelandse sake, Josefina Vidal, het gesê verdere samesprekings sal geskeduleer word.
Eva Birthistle
{{Inligtingskas Akteur }}
Eva Birthistle (gebore 1 Januarie 1974) is 'n Ierse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Fond Kiss (2004), Imagine Me & You (2005), Middletown (2006), en Brooklyn (2015).
Kunskritikus
'n Kunskritikus is 'n persoon wat in die ontleding, vertolking en evaluering van kuns spesialiseer. Hulle geskrewe resensies of kritiek lewer 'n bydrae tot kunskritiek en word in koerante, tydskrifte, boeke, brosjures en katalogusse vir uitstallings en op webwerwe gepubliseer. Hedendaagse kunskritici maak dikwels van kunsblogs en ander aanlyn platforms gebruik ten einde 'n groter gehoor te bereik en debatte oor kuns aan te moedig.
In teenstelling met kunsgeskiedenis is daar, buiten 'n paar uitsonderings, nie formele opleiding vir kunskritici nie; hulle kom uit verskillende agtergronde en het nie noodwendig universiteitsopleiding ontvang nie. Daar word van professionele kunskritici vereis om 'n skerp oog vir kuns en 'n diepgaande kennis van kunsgeskiedenis te hê. Die kunskritikus besigtig kuns gewoonlik by uitstallings, galerye, museums of kunstenaars se ateljees. Baie min kunskritici maak 'n bestaan uit die skryf van resensies.
Die opinies van kunskritici het die potensiaal om debatte oor kunsverwante onderwerpe uit te lok. Die standpunte van kritici wat vir kunspublikasies en koerante skryf, dra dus by tot openbare diskoers rondom kuns en kultuur. Kunsversamelaars en -beskermers verlaat hulle dikwels op die advies van hierdie kritici om hulle waardering van die kuns wat hulle besigtig, te verbeter. Verskeie kunstenaars wat vandag beroemd en bekroon is, is nie deur die kunskritici van hulle tyd erken nie, dikwels omdat hulle kuns in 'n styl was wat nog nie verstaan of aangemoedig is nie. Daarteenoor het sommige kritici 'n besonder belangrike rol gespeel in die toeligting en bevordering van nuwe kunsbewegings — byvoorbeeld Roger Fry met die Post-Impressionistiese beweging en Lawrence Alloway met Popkuns.
Twispunte
Volgens James Elkins  is daar op grond van institusionele, kontekstuele en kommersiële kriteria 'n onderskeid tussen kunskritiek en kunsgeskiedenis; die geskiedenis van kunskritiek word aan universiteite gedoseer, maar die praktyk van kunskritiek word nie institusioneel by die akademiese wêreld ingesluit nie. 'n Ervaringsverwante artikel is Agnieszka Gratza. Volgens James Elkins dien kunsresensies in koerante in kleiner en ontwikkelende lande normaalweg as kunsgeskiedenis. James Elkins se perspektief dui op sy persoonlike band met kunsgeskiedenis en kunshistorici en in What happened to art criticism beklemtoon hy verder die kloof tussen kunshistorici en kunskritici deur te beweer dat laasgenoemde selde deur eersgenoemde as 'n bron aangehaal word en dat daar nie 'n akademiese dissipline is waarna kunskritici kan verwys nie.
Churchil Naudé
Churchil Naudé is 'n Suid-Afrikaanse kletsrymer en digter van Mitchells Plain wat skerp sosiale kommentaar lewer in Kaapse Afrikaans. Hy het twee albums en een digbundel vrygestel.
Erica outeniquae
Erica outeniquae is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom in die Outenikwaberge en Tsitsikammaberge voor. Daar is vier subpopulasies wat min gesien word. Die habitat word bedreig deur indringerplante soos dennebome en die hoë voorkoms van veldbrande.
Noordelike ekonomiese streek
Die Noordelike ekonomiese streek (Russies: Се́верны экономи́ческий райо́н, Sewerni ekonomitsjeski rajon) is een van 12 ekonomiese streke van Rusland. Dit bestaan uit ’n groot vlakte in Europese Rusland.
Die streek is 1 466 300 km2 groot en die bevolking is 5,7 miljoen volgens die 2002-sensus. Sowat 76 persent van die mense woon in die stede. Die gemiddelde bevolkingsdigtheid is 3,9/km2.
Die belangrikste ekonomiese sektore in die gebied is mynbou, metaalbewerking, bosbou en voedsel (vissery), asook ystererts, nikkel, seldsame minerale, steenkool, olie en gas. Daar is ook diamante, chroom, titaan en goud.
Deelgebiede
Die volgende deelgebiede val in die streek:
Clem Beauchamp
Clem Beauchamp (26 Augustus 1898 – 14 November 1992) was 'n Amerikaanse vervaardiger en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Last of the Mohicans (1936), High Noon (1952), Judgment at Nuremberg (1961), en It's a Mad Mad Mad Mad World (1963).
A.J. Trauth
A.J. Trauth is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Soul Surfer (2011) en in die televisiereeks Even Stevens (2000).
Erica ovina
Erica ovina is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Phoebe Legere
Phoebe Legere is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Toxic Avenger Part III: The Last Temptation of Toxie (1989), The Toxic Avenger Part II (1989), en King of New York (1990).
Wake-eiland
Wake-eiland (Engels: Wake Island) ook Wake-atol (Engels: Wake Atoll) is 'n klein afgeleë eiland van die Verenigde State van Amerika en 'n onbewoonde eiland in die noordelike Stille Oseaan, wat tot Mikronesië behoort. Die eiland het 'n oppervlakte van 7,37 km2. Die Wake-eiland lê noordoos van Australië, ten noorde van Nieu-Seeland, ten weste van Hawaii en ten noorde van die Cookeilande. Die eiland word van die Verenigde State van Amerika geadministreer en deur die Marshalleilande geëis, wat die naaste land is.
Koper(II)oksied
Koper(II)oksied is 'n chemiese verbinding van koper met suurstof (formule: ). Dit is 'n swart vastestof.
Chemiese struktuur
Die koperatoom het 'n oksidasietoestand 2+, wat ooreenkom met 'n elektronkonfigurasie vir die -ioon van [Ar]3d9. Die een ontbrekende d-elektron in die subskil maak dit tot 'n ioon wat Jahn-Teller-vervorming sal ondergaan en dit kan in sy kristalstruktuur teruggevind word. Die koperione het 'n vervormde oktaëdriese omringing, wat verklaar dat hierdie struktuur 'n taamlik lae, monokliene simmetrie besit.
Reaksies
Onder hoë suurstofdruk smelt die stof by 1330 °C, maar die stof ontbind naby 1030 °C onder atmosferiese druk en vorm die koper(I)oksied. In teenwoordigheid van waterstof en koolstofmonoksied word dit by 250 °CC in die metaal koper omgesit.
Aap (astrologie)
230px|regs Die Aap (Chinees: 猴, hóu) is die negende dier in die twaalfjaarlikse siklus van die Chinese astrologie, volgens die Chinese kalender. Dit hou ook verband met Oos-Asiatiese diereriem- en kalenderstelsels. Die Jaar van die Aap word verbind met die Aardse taksimbool 申.
Beskrywing
Volgens een legende is daar ’n rede vir die volgorde van die twaalf diere in die twaalfjaarsiklus. Daarvolgens is ’n resies oor ’n groot rivier gehou en die volgorde van die diere in die siklus is die volgorde waarin hulle die resies voltooi het. In dié verhaal het die Bok, Aap en Haan deur ’n spanpoging anderkant aangekom. Die Haan het ’n vlot gevind en die Aap en Bok het geruk en gepluk om al die onkruid uit die weg te ruim. Hulle het die agtste, negende en tiende plek verower.
Die Chinese tekens word ook die diereriem genoem omdat geglo word ’n mens se persoonlikheid word deur die dier beïnvloed wat oor jou geboortedatum heers. Net so word die jaar waaroor ’n spesifieke dier heers, daardeur gekenmerk. Die invloed is veral sterk by mense wat in die jaar van die dier gebore is.
Dieselfde twaalf diere word gebruik om die siklus van ure in ’n dag te simboliseer – elk word verbind met ’n tydperk van twee uur. Die tydperk van die Aap is van 15:00 tot 17:00 – die tyd wanneer ape lewendig is.
Knie
Die knie is 'n gewrig in die vorm van 'n skarnierverbinding in die menslike been wat die skeenbeen en kuitbeen (die bene van die onderbeen) met die dybeen (die been van die bobeen) verbind. Hierdie verbinding word aan die voorkant deur die knieskyf (patella) beskerm.
Aap (astrologie)
Jare en die Vyf Elemente
Mense wat binne dié datums gebore is, is in die Jaar van die Aap gebore, met ook die volgende elementêre teken:
Knie
Vanuit hierdie gewrig word die been deur aanspanning (ekstensie) van die bobeenspiere, die verhoofdige dybeenspier oftewel Musculus quadriceps femoris (quadriceps) gestrek, en deur aanspanning (fleksie) van die spiere aan die agtersy van die bobeen oftewel hamstrings of Musculus biceps femoris (biceps femoris — femur, Latyns vir dybeen) gebuig.
Ook word gereeld met die knie die gebied van die been bedoel wat hierdie verbinding insluit en steun, dus ook die omliggende weefsel. Die bewegings van die knie verloop soepel deur middel van kraakbeen. Die dun, elastiese weefsel, kraakbeen, beskerm die beenmateriaal en sorg dat die gewrigsvlakke gemaklik oor mekaar kan gly. Daar kan twee soorte gewrigskraakbeen in die knie onderskei word, naamlik fibreuse kraakbeen (meniskus) en hialiene kraakbeen.
Die voor-terugwaartse stabiliteit in die kniegewrig word veral deur kruislingse bande (die kruisligamente) bereik wat die bo- en onderbeen verbind. Die sywaartse stabiliteit word deur die kollaterale bande gewaarborg. 'n Soepel skarnier van bobeen ten opsigte van die onderbeen word bereik deurdat die knie in 'n kapsel omvat is, asook deur die aanwesigheid van kraakbeenskywe tussen die skarnierende beendele (die meniski).
Die kraakbeen slyt met die jare, maar ook deur belasting. Kraakbeen besit slegs 'n geringe vermoë om homself te herstel, aangesien daar geen bloedvate in hierdie weefsel is wat vir stofwisseling sorg nie. Ná beskadiging, sal 'n groot deel van die herstelweefsel as fibreuse kraakbeen ontstaan. Fibreuse kraakbeen is van minder gehalte as die hialiene kraakbeen. Hierdeur sal na verloop van tyd opnuut skeurtjies en barste in die kraakbeen ontstaan.
By gewerwelde diere word met die knie 'n analoë verbinding of deel van die been bedoel.
Pous Zefirinus
Zefirinus was die vyftiende pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Zefirinus was 'n Romein van geboorte. Sy geboortedatum is onbekend. Hy is oorlede op 20 Desember 217. In 199 volg hy Pous Victor I op en word na sy dood opgevolg deur Pous Callixtus I. Hy is begrawe in 'n aparte kripte in die Callixtus begraafplaas op die Via Appia. Die naam Zefirinus beteken “Weste wind”.
Pontifikaat
Zefirinus het in die spoor van die konflikte rond Noëtius van Smirna die eerste pouslike uitspraak ex cathedra gemaak: “”Ek erken slegs een God, Jesus Christus, en geen ander, wat gebore is of geleef het.” Met die dogmaformulering skep Zefirinus 'n versoeningsmoontlikheid met die modalistiese patripassiane van Kleomenes wat die leer van Noëtius van Smirna aangehang het, asook die ditheïstiese opvattings van Hippolitus.
Zefirinus voer ook 'n paar kleiner gebruike in soos die hostieskaal of siborie en die kristalkelk. Hy het ook die ouderdomsgrens vir nagmaal vasgestel op 14 jaar iets wat onveranderd gebly het totdat Pous Pius X dit na 7 jaar verlaag het.
Die Christenvervolgings het verskerp tydens die bewind van Zefirinus. 'n Deel daarvan het verband gehou met die feit dat die keiser Septimius Severus in 203 'n herdenking ter viering van sy die tiende bewindsjaar gehou het. Christene het die vierings nie bygewoon nie. Later die jaar het die keiser 'n edik uitgevaardig wat bekering tot die Christendom verbied het met baie swaar strawwe. Dit was alles deel van Septimius se beleid om 'n enkele Romeinse godsdiens tot stand te bring.
Chinese Nuwejaar
Die Chinese Nuwejaar, ook bekend as die Lentefees of Maannuwejaar, is ’n belangrike feesdag in moderne China wat aan die begin van die tradisionele Chinese maansonkalender gevier word. Vierings duur gewoonlik van die aand voor die eerste dag tot met die Lanternfees op die 15de dag van die eerste kalendermaand. Die eerste dag van die nuwe jaar val op die donkermaan tussen 21 Januarie en 20 Februarie. In 2020 was die Maannuwejaar op Saterdag 25 Januarie 2020; dit was die begin van die Jaar van die Rot.
Pous Zefirinus
Pontifikaat
'n Teenpous Natalius, wat biskop van 'n mededingende Christelike sekte in Rome was, het glo onderdanigheid aan Pous Zefrinus beloof “in sak en as” nadat hy “deurnag deur heilige engele gegesel is.”
Chinese Nuwejaar
Beskrywing
Die Nuwejaarfees is eeue oud en vind plaas na aanleiding van verskeie mites en gebruike. Die fees was tradisioneel ’n tyd om gode en voorouers te vereer. Die Maannuwejaar word ook in ander Asiatiese lande en gebiede gevier, soos Taiwan, Hongkong, Macau, Singapoer, Indonesië, Maleisië, Korea, Thailand, Viëtnam, Kambodja, Mauritius, Australië, Filippyne. en Suid-Afrika.
Pous Zefirinus
Pontifikaat
Geskiedskrywers is verdeel oor die daadkrag of gebrek daaraan wat Zefirinus aan die dag gelê het, maar almal is dit eens dat sy raadgewer en opvolger Callixtus 'n groot invloed op hom gehad het.
Verering
Pous Zefrinus word as heilige in die Rooms-Katolieke Kerk vereer. Sy feesdag is op 26 Augustus.
Chinese Nuwejaar
Beskrywing
In China is daar groot verskille tussen die streeksgebruike en tradisies van die viering van die Nuwejaar. Die aand voor die tyd is gewoonlik ’n geleentheid vir Chinese families om byeen te kom vir ’n jaarlikse reünie-ete. Dit is ook tradisie dat die familie hul huis deeglik skoonmaak om slegte geluk weg te vee en plek te maak vir goeie geluk. Vensters en deure word versier met rooi papier en gedigte met gewilde temas soos geluk, rykdom en ’n lang lewe. Ander bedrywighede sluit in klappers skiet en die gee van geld in rooi koeverte. Kluitjies, veral met groentevulsels, is ook gewilde eetgoed tydens die feesvierings.
Dit is een van die wêreld se grootste feeste, met "die grootste jaarlikse menslike migrasie in die wêreld".
Datums van die Chinese Nuwejaar
Hier onder volg die datum en naam van die Chinese Nuwejaar van 2001 tot 2100.
Volgens die Gregoriaanse kalender begin die Chinese Nuwejaar met die donkermaan tussen 21 Januarie en 20 Februarie. Baie mense werk hul Chinese geboortejaar verkeerdelik volgens hul Gregoriaanse geboortejaar uit. Omdat die Chinese jaar in laat Januarie tot middel Februarie begin, hou die vorige Chinese jaar tot die vorige dag aan. Die Jaar van die Slang 1989 het byvoorbeeld op 6 Februarie 1989 begin. Die voorafgaande Jaar van die Draak 1988 het dus tot 5 Februarie 1989 geduur. Iemand wat tussen 1 Januarie en 5 Februarie 1989 gebore is, is eintlik in die Jaar van die Draak gebore en nie in die Jaar van die Slang nie. Dit word nie altyd op aanlyn webtuistes wat geboortejare bereken, in berekening gebring nie.
The Dolphin's Cry
The Dolphin's Cry is 'n liedjie deur Amerikaanse alternatiewe rockgroep Live. Dit is in Augustus 1999 vrygestel as die hoofenkelsnit van hul vierde studio-album The Distance to Here. Die liedjie is saam met Jerry Harrison van Talking Heads geproduseer.
Musiekvideo
In die musiekvideo, onder leiding van Martin Weisz, speel die groep in 'n stegie, terwyl watergolwe in hul rigting vloei. Die ander mense in die stegie word panikerig as die golwe groter word. Teen die einde van die liedjie sweep die grootste golf deur die stegie en slaan die groep om, maar hulle staan weer op en speel verder.
Kreatiwiteit
Kreatiwiteit is 'n verskynsel waardeur iets nuuts en, op die een of ander manier, waardevol gevorm word. Die geskepte item kan ontasbaar (soos 'n idee, 'n wetenskaplike teorie, 'n musiekkomposisie of 'n grap) of 'n fisiese voorwerp (soos 'n uitvinding, 'n literêre werk of 'n skildery) wees.
Wetenskaplike belangstelling in kreatiwiteit behels baie definisies en begrippe met betrekking tot die dissiplines van sielkunde, kognitiewe wetenskap, onderwys, filosofie (veral die filosofie van die wetenskap), tegnologie, teologie, sosiologie, linguistiek, besigheidstudies, liedjieskryf en ekonomie, wat die verhouding tussen kreatiwiteit en algemene intelligensie, geestelike en neurologiese prosesse, die persoonlikheidstipe en kreatiewe vermoë, en kreatiwiteit en geestesgesondheid dek; wat die potensiaal vir die bevordering van kreatiwiteit deur middel van onderwys en opleiding, veral uitgebrei deur tegnologie, dek; en wat die toepassing van kreatiewe hulpbronne dek om die doeltreffendheid van onderwys en geleerdheid te verbeter.
Definisie
In 'n opsomming van wetenskaplike navorsing oor kreatiwiteit het Michael Mumford voorgestel dat dit lyk asof ons gedurende die laaste dekade tot 'n vergelyk gekom het dat kreatiwiteit die produksie van nuwe, nuttige produkte behels (Mumford, 2003, p. 110). Robert Sternberg het dit beskryf as die produksie van iets oorspronkliks en waardevol. Die definisies van skrywers verskil dramaties van mekaar buite hierdie algemene ooreenkomste: Volgens Peter Meusburger is daar meer as 'n honderd verskillende analises in die literatuur. Ter illustrasie, Paul Torrance het dit beskryf as 'n proses om, byvoorbeeld, sensitief vir probleme, tekortkominge, leemtes in kundigheid, ontbrekende beginsels en disharmonie te word; die struikelblokke te identifiseer; oplossings te soek, raaiskote te maak, of veronderstellings oor die tekortkominge te formuleer; hierdie veronderstellings te toets en weer te toets, dit moontlik te wysig en dan weer te toets; en die resultate eindelik bekend te maak.
Aspekte
Kreatiwiteitsteorieë (veral die navorsing oor die vraag hoekom sommige mense kreatiewer as ander is) het op 'n verskeidenheid aspekte gefokus. Die oorheersende faktore word gewoonlik as die vier P's — proses, produk, persoon en plek (volgens Mel Rhodes) geïdentifiseer. 'n Fokus op proses word gewys in die kognitiewe benaderings wat poog om die denkmeganismes en -tegnieke vir kreatiewe denke te beskryf. Teorieë wat hulle beroep op divergente eerder as konvergente denke (soos dié van Guilford) of dié wat die uitvoer van die kreatiewe proses (soos dié van Wallas) beskryf, is hoofsaaklik teorieë van kreatiewe proses. 'n Fokus op kreatiewe produk verskyn gewoonlik in pogings om kreatiwiteit te meet (psigometrika, kyk hieronder) en in die raamwerk van kreatiewe idees as suksesvolle memes. Die psigometriese benadering tot kreatiwiteit bring ook aan die lig dat dit die vermoë behels om meer te produseer. 'n Fokus op die aard van die kreatiewe persoon neem meer algemene intellektuele gewoontes, soos openhartigheid, vlakke van denkbeeldvorming, selfstandigheid, kundigheid en ondersoekende gedrag in aanmerking. 'n Fokus op plek neem die omstandighede waarin kreatiwiteit floreer, soos die grade van selfstandigheid, toegang tot hulpbronne en die aard van hekwagters in aanmerking. Kreatiewe lewenstyle word gekenmerk deur afwykende ingesteldhede en gedrag asook buigsaamheid.
Antieke sienings
Die meeste antieke kulture, insluitend denkers van Antieke Griekeland, Antieke China en Antieke Indië,  het nie 'n konsep van kreatiwiteit gehad nie, en het kuns as 'n vorm van ontdekking gesien en nie as skepping nie. Die antieke Grieke het nie woorde vir "om te skep" of "skepper" gehad nie, behalwe vir die uitdrukking poiein (om te maak), wat slegs op poiesis (poësie) en op die poietes (digter of die skepper) wat dit gemaak het, van toepassing was.
Daar word oor die algemeen aangevoer dat die idee van "kreatiwiteit" sy oorsprong in die Westerse kultuur deur middel van die Christendom as goddelike inspirasie het. Volgens die historikus, Daniel J. Boorstin, was die vroeë Westerse opvatting van kreatiwiteit die Bybelse verhaal van die skepping in Genesis. Dit is egter nie kreatiwiteit in die moderne sin nie, wat eers tydens die Renaissance ontstaan het. Volgens die Joods-Christelike tradisie was kreatiwiteit die terrein van God alleen; daar is gereken dat die mens nie die vermoë het om iets nuuts te skep nie, behalwe as 'n uitdrukking van God se werk. 'n Soortgelyke konsep het in die Griekse  kultuur bestaan, byvoorbeeld, muses was gesien as bemiddelende inspirasie van die gode. Die Romeine en Grieke het hulle beroep op die begrip van 'n eksterne kreatiewe "daemon" (Grieks) of "genius" (Latyns) wat aan die heilige of goddelike gekoppel is. Nie een van hierdie sienings is egter soortgelyk aan die moderne konsep van kreatiwiteit nie, en die individu was nie gesien as die oorsaak van die skepping tot die Renaissance nie. Tydens die Renaissance is kreatiwiteit die eerste keer verstaan as iets komende van die vermoëns van "prominente figure" en nie as 'n kanaal vir die goddelike nie.
Die Verligting en later
Die verwerping van kreatiwiteit ten gunste van ontdekking en die oortuiging van die individuele skepping as 'n kanaal van die goddelike het die Weste waarskynlik tot die Renaissance en selfs later oorheers. Die ontwikkeling van die moderne konsep van kreatiwiteit het met die Renaissance begin toe daar begin is om die skepping te beskou as afkomstig van die vermoëns van die individu en nie van God nie. Dit kan toegeskryf word aan die toonaangewende intellektuele beweging van die tyd, naamlik die humanisme, wat 'n intense mensgesentreerde uitkyk op die wêreld ontwikkel het en waarde heg aan die intellek en prestasie van die individu. Uit hierdie filosofie het die Renaissancemens (of veelweter) ontstaan, 'n individu wat die hoofde van die humanisme in hul eindelose hofmakery met kennis en skepping verpersoonlik. Een van die bekendste en uiters vaardige voorbeelde is Leonardo da Vinci.
Hierdie verskuiwing was egter geleidelik en het nie onmiddellik duidelik geword tot die Verligting nie. Teen die 18de eeu en die Verligting is daar meer gereeld verwys na kreatiwiteit (veral in die estetika) gekoppel met die konsep van verbeelding . In die werke van Thomas Hobbes het verbeelding 'n belangrike element van die menslike bewussyn geword. William Duff was een van die eerste skrywers wat verbeelding as 'n eienskap van 'n genie geïdentifiseer het, deur die skeiding tussen talent (produktief, maar geen baanbrekerswerk nie) en genius te kenmerk.
Rossmore
Rossmore is ’n voorstad van Johannesburg, sowat 5 km noordwes van die stadsaal geleë.
Kreatiwiteit
Die Verligting en later
Kreatiwiteit het as 'n direkte en onafhanklike studieonderwerp feitlik geen aandag gekry tot die 19de eeu nie. Volgens Runco en Albert het kreatiwiteit as die onderwerp van behoorlike studie ernstig te voorskyn gekom in die laat 19de eeu met die verhoogde belangstelling in individuele verskille geïnspireer deur die koms van die Darwinisme. Hulle het in die besonder verwys na die werk van Francis Galton, wat deur sy eugenetiese beskouing 'n lewendige belangstelling gehad het in die oorerflikheid van intelligensie, met kreatiwiteit as 'n aspek van genius.
In die laat 19de en vroeë 20ste eeu het die vernaamste wiskundiges en wetenskaplikes soos Hermann von Helmholtz (1896) en Henri Poincaré (1908) begin om oor hulle kreatiewe prosesse te besin en dit in die openbaar te bespreek.
Rossmore
Rossmore beslaan sowat 1 km² en word begrens deur Westdene in die noordweste, Melville in die noorde, Auckland Park in die ooste, Brixton in die suide en Hurst Hill in die suidweste. Die grootste deel van die voorstad word in beslag geneem deur die Kingsway-kampus van die Universiteit van Johannesburg, die Helen Joseph-hospitaal en die skoolterrein van die Hoërskool Vorentoe. Net in die ooste weerskante van Chiselhurstrylaan en in die noorde aan die suidwestelike punte van St. Swinthins- en Aucklandlaan is enkele woonhuise, in laasgenoemde geval besonder oud.
Kreatiwiteit
Twintigste eeu tot nou
Die insigte van Poincaré en Von Helmholtz is voortgebou op vroeë weergawes van die kreatiewe proses deur pioniersteoretici soos Graham Wallas en Max Wertheimer. In sy werk Art of Thought, wat in 1926 gepubliseer is, het Wallas een van die eerste modelle van die kreatiewe proses bekendgestel. Dié model bestaan uit vyf fases: Wallas se model word dikwels met vier fases behandel, waar "aanduiding" as 'n subfase gereken word.
Wallas het kreatiwiteit as 'n nalatenskap van die evolusionêre proses beskou, wat toegelaat het dat die mens vinnig kan aanpas by vinnig veranderende omgewings. Simonton  het 'n bygewerkte perspektief op hierdie siening in sy boek, die Origins of genius: Darwinian perspectives on creativity verskaf.
Rossmore
Rossmore is uitgelê op die plaas Braamfontein en op 9 September 1925 geproklameer. Die naam is gegee ter ere van lord Rossmore se enigste dogter, Mary Westenra, die tweede vrou van die mynmagnaat sir Abe Bailey.
Kreatiwiteit
Twintigste eeu tot nou
In 1927 het Alfred North Whitehead die Gifford-lesings by die Universiteit van Edinburgh aangebied. Dié lesings is later as Process and Reality gepubliseer. Hy kry erkenning vir die nuutskepping van die term "kreatiwiteit" om as die fundamentele kategorie van sy metafisiese skema te dien.
Alex Giannini
Alex Giannini (6 Junie 1958 – 2 Oktober 2015) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Elizabeth: The Golden Age (2007), Legend (2015), en London Has Fallen (2016), en in die televisiereeks The Knock (1994).
Kreatiwiteit
Twintigste eeu tot nou
Volgens ortodokse sielkundige literatuur het die formele psigometriese meting van kreatiwiteit begin met J.P. Guilford se toespraak by die Amerikaanse Sielkundige Vereniging in 1950, wat gehelp het om die onderwerp verstaanbaar te maak en die aandag te vestig op 'n wetenskaplike benadering om kreatiwiteit te konseptualiseer. (Daar moet opgelet word dat die Londonse skool vir sielkunde die psigometriese studie van kreatiwiteit so vroeg as 1927 ingestel het met die werk van H. L. Hargreaves by die Fakulteit van Verbeelding, maar dit het nie dieselfde impak gehad nie.) Statistiese analise het gelei tot die erkenning van kreatiwiteit (soos gemeet) as 'n afsonderlike aspek van menslike intellek tot IK-tipe intelligensie, waaronder dit voorheen ingedeel is. Guilford se werk het voorgestel dat die verhouding tussen kreatiwiteit en klassiek gemete intelligensie bo 'n drempelvlak van IK afgebreek het.
Kreatiwiteitskwosiënt
Verskeie pogings is aangewend om 'n kreatiwiteitskwosiënt van 'n individu soortgelyk aan die intelligensiekwosiënt (IK) te ontwikkel. Dit was egter onsuksesvol.
Rossmore
Die voorstad het vroeër jare ’n goeie balans tussen Afrikaans- en Engelssprekende inwoners gehad. Volgens die munisipale kieserslys van 1934 was hier toe 108 Afrikaanse en 117 Engelse kiesers. In 1949 was dit 193 en 270 en in 1961 235 en 264.
Kreatiwiteit
Psigometriese benadering
J.P. Guilford se groep,  wat baanbrekerswerk met die psigometriese studie van kreatiwiteit gelewer het, het in 1967 verskeie toetse saamgestel om kreatiwiteit te meet: Torrance  het Guilford se werk uitgebrei en in 1966  Torrance se toetse van kreatiewe denke ontwikkel. Hierdie toetse het eenvoudige toetse van divergente denke en ander probleemoplossingsvaardighede behels, waar punte vir die volgende gegee is: Die prestasievraelys vir kreatiwiteit, waar respondente hulself toets en waar die toets kreatiewe prestasie oor 10 terreine meet, is in 2005 beskryf en het getoon dat dit betroubaar en geldig is in vergelyking met ander maatreëls van kreatiwiteit en onafhanklike evaluering van kreatiewe produksie.
Rossmore
Die verandering van die Randse Afrikaanse Universiteit na die Universiteit van Johannesburg, het nie net die aard van dié instelling se studentekorps van wit en Afrikaans na swart en Engels of Zoeloe en ander swart tale verander nie, maar ook die profiel van Rossmore se bewoners: In 2001 was 502 (69,9%) van hulle wit en 413 (57,4%) Afrikaans. Vir die 2011-sensus is die Helen Joseph-hospitaal by Rossmore ingereken. Toe was 77,1% (1 187) van die inwoners swart en net 141 (9,2%) wit. Afrikaans het teruggesak na die vierde plek met 117 (10,1%) moedertaalsprekers, vergeleke met 245 (21,1%) Engels, 235 (20,2%) Zoeloe en 135 (11,6%) Tswana.
Kreatiwiteit
Sosiale-persoonlikheidsbenadering
Sommige navorsers het 'n sosiale-persoonlikheidsbenadering tot die meting van kreatiwiteit gevolg. In hierdie studies word persoonlikheidseienskappe soos onafhanklikheid van oordeel, selfvertroue, aantrekking tot kompleksiteit, estetiese oriëntasie en risiko-aanvaarding as maatreëls van die kreatiwiteit van individue gebruik. 'n Meta-analise deur Gregory Feist het getoon dat kreatiewe mense geneig is om meer ontvanklik te wees vir nuwe ervarings, en om minder konvensioneel, minder pligsgetrou, meer selfversekerd, selfaanvaardend, gedrewe, ambisieus, oorheersend, vyandig en impulsief te wees. Ontvanklikheid, pligsgetrouheid, selfaanvaarding, vyandigheid en impulsiwiteit het die sterkste uitwerking gehad van die eienskappe wat gelys is. Binne die raamwerk van die groot-vyf-model van persoonlikheid het konsekwente eienskappe na vore gekom. Ontvanklikheid vir ervaring het getoon dat dit konsekwent verband hou met 'n klomp verskillende tipes beoordeling van kreatiwiteit. Navorsing van die ander groot-vyf eienskappe het klein verskille tussen verskillende terreine van kreatiwiteit getoon. In vergelyking met niekunstenaars is kunstenaars geneig om hoër vlakke van ontvanklikheid vir ondervinding en laer vlakke van pligsgetrouheid te hê, terwyl wetenskaplikes meer ontvanklik vir ondervinding, pligsgetrou, en hoër in die vertroue-oorheersingsaspekte van ekstraversie in vergelyking met niewetenskaplikes is.
Kreatiwiteit in organisasies
Dit was die onderwerp van verskeie navorsingstudies om te bevestig dat organisatoriese doeltreffendheid in 'n groot mate van die kreatiwiteit van die arbeidsmag afhang. Vir enige bepaalde organisasie wissel die maatreëls van doeltreffendheid, afhangende van die organisasie se missie, omgewingskonteks, aard van die werk, produk of diens wat dit produseer en kliënteise. Die eerste stap in die evaluering van organisatoriese doeltreffendheid is dus om die organisasie self te verstaan — hoe dit funksioneer, hoe dit gestruktureer is en wat dit beklemtoon.
Volgens Amabile  is drie komponente nodig om kreatiwiteit in besigheid te verhoog: Daar is twee tipes motivering: Nonaka, wat verskeie suksesvolle Japannese maatskappye bestudeer het, het kreatiwiteit en skepping van kennis as belangrik vir die sukses van organisasies geag. Hy het veral die rol van stilswyende kennis in die kreatiewe proses beklemtoon.
In besigheid is oorspronklikheid nie genoeg nie. Die idee moet ook toepaslik wees — nuttig en vervolgbaar. Kreatief mededingende intelligensie is 'n nuwe oplossing vir hierdie probleem. Volgens Reijo Siltala koppel dit kreatiwiteit met vernuwing en mededingende intelligensie met kreatiewe werkers.
Stalsprys
regs|duimnael|200px|Dr. A.J. Stals.
Hierdie reëling was onbevredigend en in 1946 besluit die Akademieraad om ’n aparte “Akademieprys vir Geesteswetenskappe” in te stel. In 1955 word die naam verander na Stalsprys vir Geesteswetenskappe, genoem na wyle dr. A.J. Stals, Minister van Onderwys en Gesondheid in die eerste Malan-kabinet.
Sommige vakgebiede wat vroeër by die Stalsprys geressorteer het, het intussen ’n eie tuiste gevind: Regswetenskap (die Toon van den Heeverprys), Taalwetenskap (die C.J. Langenhovenprys) en Literatuurwetenskap (die Gustav Prellerprys). In 1980 is die Stalsprys vir Teologie vervang deur die Totiusprys.
Lys van Switserse bergpasse
Hierdie artikel is 'n lys van Switserse bergpasse.
Sharpeville
Sharpeville is 'n woonbuurt van Vereeniging, Republiek van Suid-Afrika, sowat 50 kilometer ten suide van Johannesburg, in die huidige provinsie Gauteng (vroeër Transvaal).
Die Sharpeville-slagting
Die buurt, wat na John Sharpe, 'n burgemeester van Vereeniging, vernoem is, was op 21 Maart 1960 die toneel van die sogenaamde Sharpeville-slagting, waarvan die internasionale gemeenskap met skok kennis geneem het en wat aanleiding tot landwye onluste gegee het. Daar is beweer dat die swart betogings in Sharpeville tot 'n paniekbevange reaksie deur die polisie gelei het. 'n Geregtelike ondersoek het egter aangetoon dat die meeste van die 69 slagoffers van agter geskiet is. Die regering van Hendrik Verwoerd het 'n noodtoestand verklaar en 'n verbod op die African National Congress en die Pan Africanist Congress, van Robert Sobukwe, geplaas. Nelson Mandela het daaropvolgens sy beleid van vreedsame verset laat vaar en die ANC se militêre vleuel, die Umkhonto we Sizwe, gestig.
Ray Phiri
Ray Phiri (1947–2017) was 'n Suid-Afrikaanse sanger, asook jazz- en mbaqangamusikant. Hy het die groep Cannibals in die 1970's gesig en later ook die groep Stimela begin. Stimela is bekend vir albums soos Fire, Passion and Ecstacy (1991) en Look, Listen and Decide (1992), asook die omstrede album People Don't Talk So Let's Talk. Phiri was ook 'n kitaarspeler vir Paul Simon se Graceland gewees.
Lewensloop
Raymond Chikapa Enock Phiri is op 23 Maart 1947 in Nelspruit gebore. Hy was die seun van 'n Malawiese immigrant en 'n Suid-Afrikaanse kitaarspeler, genaamd "Just Now" Phiri.
In die 1970's stig hy die musiekgroep Cannibals. Nadat die groep ontbind het, het hy Stimela gestig. Laasgenoemde het talle platinum- en goue albums gelewer.
Noordwestelike ekonomiese streek
Die Noordwestelike ekonomiese streek (Russies: Се́веро-За́падный экономи́ческий райо́н, Sewero-Zapadni ekonomitsjeski rajon) is een van 12 ekonomiese streke van Rusland. Met sy Oossee-hawe en nabyheid aan Finland was die streek en sy grootste stad, Sint Petersburg, nog altyd Rusland se "venster op die Weste". Sy geskiedenis verskil baie van dié van Moskou en ander dele van die land. Die stad is ook ’n magneet vir jong studente wat verder wil studeer.
Ray Phiri
Lewensloop
In 1985 het Paul Simon hom (asook vir Ladysmith Black Mambazo) gevra om aan sy Graceland-projek deel te neem. Die onderneming was suksesvol en het gehelp om dié musikante in die buiteland bekend te stel. Phiri het ook vir Simon met sy Rhythm of the Saints-album gehelp. In 2012 het Simon 'n Graceland-verjaardagtoer gereël, waaraan Phiri ook deelgeneem het.
Noordwestelike ekonomiese streek
Masjienbou en metaalverwerking is van die belangrikste nywerhede. Die kernkragsentrale Leningrad verskaf genoeg elektrisiteit om ook na Finland uit te voer.
Honolulu
Honolulu (Hawais: Beskermde hawe ) is die hoofstad en grootste stad van die Amerikaanse deelstaat Hawaii met 'n beraamde bevolking van 350 400 (2014) in die stad en sowat 953 200 in die metropolitaanse gebied wat feitlik oor die hele Oahu-eiland strek. Die stad lê aan die suidooskus van die eiland.
Noordwestelike ekonomiese streek
Die streek is 196 500 km2 groot en die bevolking is 7,8 miljoen volgens die 2002-sensus. Sowat 87 persent van die mense woon in die stede. Die gemiddelde bevolkingsdigtheid is 40/km2.
Honolulu
Honolulu is die politieke en kulturele sentrum van Hawaii en fungeer daarnaas ook as die ekonomiese sentrum van die Sentrale Stille Oseaangebied.
Noordwestelike ekonomiese streek
Deelgebiede
Die volgende deelgebiede val in die streek: Die volgende deelgebiede val in die streek:
Honolulu
Geskiedenis
Die geskiedenis van die eerste menslike nedersettings in die omgewing van Honolulu is onbekend. Die oudste voorwerpe, wat in die gebied gevind is, en tradisionele mondelinge verhale van Polinesiese setlaars dateer uit die 12de eeu. Voor die aankoms van die eerste vreemdelinge het die hawe van Honolulu die naam Kulolia gedra. Die Engelse kaptein William Brown het die hawe met sy skip Butterworth in die jaar 1794 as die eerste buitelander bereik en dit Fair Haven genoem. Dikwels is dit ook Brown's Harbor genoem, terwyl die huidige naam Honolulu eers later in gebruik gekom het.
Soechoi Su-57
Die Soechoi Su-57 (Russies: Сухой Су-57; onbevestigde NAVO verslagdoening naam: Felon) is 'n verskuilbare, enkelsitplek, tweelingenjin multirol vyfde-generasie gevegvliegtuig wat sedert 2002 ontwikkel word vir Russiese lugsuperioriteit en aanvalsoperasies. Die vliegtuig is die produk van die PAK FA, 'n vyfde generasie vegvliegtuigprogram van die Russiese Lugmag. Soechoi se interne naam vir die vliegtuig is T-50. Die Su-57 is beplan om die eerste vliegtuig in Russiese militêre diens te wees wat sluiptegnologie gebruik. Sy nooiensvlug is op 29 Januarie 2010 onderneem en die eerste produksievliegtuie is in 2020 afgelewer.
Honolulu
Geskiedenis
Danksy die Pasifiese passaat- of handelswind het steeds meer 18de en 19de eeuse seilskepe op die seeroete na Hawaiï gevaar en Honolulu-hawe aangedoen. Die plek het uiteindelik ook 'n belangrike politieke rol begin speel: Ná sy oorwinning in die Slag van Nu'uanu in Nu'uanu Pali en die verowering van die eiland Oahu in 1804 het koning Kamehameha I sy koninklike hof vanuit die eiland Hawaii na Waikiki verskuif. Die hof is in 1809 weereens na die huidige stadskern van Honolulu verskuif.
Soechoi Su-57
Die vegter is ontwerp om superkruisspoed, supermanuvreurbaarheid, verskuiling en gevorderde avionika te hê om die vorige generasie vegvliegtuie, sowel as grond- en seeverdediging te oorkom. Die Su-57 is bestem om die MiG-29 en Su-27 in die Russiese Lugmag te vervang.
Honolulu
Geskiedenis
Honolulu het vinnig tot die grootste hawe van die Hawaii-eilandgroep gegroei, veral danksy die handel met sandelhout, en die hawe was 'n belangrike tussenstasie vir skepe wat op die seeroete tussen Noord-Amerika en Asië gevaar het. Daarnaas was die hawe 'n belangrike stasie vir walvisjagters. Die Duitse botanikus Adelbert von Chamisso (1781-1831), wat in die vroeë 19de eeu 'n wêreldreis aan boord van die Russiese brik Rurik onderneem het, het op 27 November 1816 een van die eerste reisberigte oor Honolulu geskryf. Die stad was destyds 'n mengsel van inheemse huise met strooidakke en Europese argitektuur met wit mure en rooi dakke.
Ray Phiri
Lewensloop
Phiri is in 1987 ernstig in 'n ongeluk beseer. Die ongeluk het die lewens van sy musiekbestuurder en ses ander geëis. In 2003 is sy vrou in 'n motorongeluk oorlede, waartydens Phiri weereens ernstig beseer is.
Honolulu
Geskiedenis
In die jaar 1850 het koning Kamehameha III Honolulu tot die nuwe hoofstad van sy koninkryk Hawaii verklaar; Honolulu het sodoende Lahaina op die eiland Maui as regeringsetel vervang. Kamehameha III was ook die dryfkrag agter die vinnige modernisering van Honolulu, en tydens sy regering en dié van sy opvolgers het geboue soos St. Andrew's-katedraal, die Iolani-paleis en Aliiolani Hale ontstaan.