cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Souad Amidou
Souad Amidou (gebore 4 Julie 1959) is 'n Franse aktrise, skryfster, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Man and a Woman (1966), Le grand frère (1982), Petit Con (1984), en Munich (2005).
Nasionale Intelligensiediens
Agtergrond
In die nasleep van die Inligtingsdebakel (bekend as Muldergate) waarin die Buro vir Staatsveiligheid (BOSS) verstrengel geraak het, het die hoof van die BOSS, Hendrik van den Berg, in Junie 1978 bedank en is vervang deur Alec van Wyk. Die Buro vir Staatsveiligheid is in September 1978 herdoop tot die Departement van Nasionale Veiligheid (DONS).
Teen 2 Oktober 1978 het eerste minister John Vorster bedank en op 9 Oktober is die minister van verdediging P. W. Botha aangestel as die nuwe eerste minister van Suid-Afrika. Vorster is op 10 Oktober as staatspresident aangestel, maar sou in Mei 1979 bedank toe die uitkoms van die Erasmus-kommissie van ondersoek na die inligtingskandaal in daardie jaar bekend gemaak is. Op 20 November 1978 is die Buro vir Staatsveiligheid onder strenger beheer gebring as 'n kabinetsportefeulje genaamd Nasionale Veiligheid, bestuur deur die eerste minister, wat ook die minister van verdediging se portefeulje beklee het. Met die aanstelling van P.W. Botha as eerste minister, het die Suid-Afrikaanse Weermag se invloed in die kabinet vergroot en daarmee saam die Direktoraat Militêre Intelligensie (DMI), wat sou poog om veiligheidskwessies in die nuwe regering te oorheers en die beleid en implementering daarvan te bepaal.
In Oktober 1978 word adjunkminister van verdediging en intelligensie, Kobie Coetsee, deur eerste minister Botha aangestel om 'n kommissie van ondersoek na die insameling van intelligensie in Suid-Afrika te lei, en veral oor die identifiseering van die hoofagentskap. Daar word geglo dat dit vooraf bepaal dat die DMI die leidende intelligensie-agentskap sou wees. Botha het besluit om die intelligensie-insamelingsvermoë van Suid-Afrika tussen vier agentskappe te verdeel: die DMI, BOSS / DONS, die Veiligheidstak en Buitelandse Sake, in die hoop om die politieke oorheersing deur een bo die ander te verminder, maar die wedywering sou voortduur. Terselfdertyd het die Erasmus-kommissie van ondersoek die Inligtingskandaal ondersoek. Omdat die uitkomste van albei navrae reeds vooraf bepaal is, het BOSS-amptenare begin om dokumente wat teen hulle gebruik kan word, te versnipper.
P.W. Botha was op soek na 'n alternatief vir die polisiebenadering van BOSS sowel as 'n alternatief tot die militêre siening van intelligensie, een wat 'n langtermyn strategiese prent aan die regering kan bied oor Suidelike Afrika en die wêreld. Hy beskou Buitelandse Sake as te oop en besmet deur die inligtingskandaal en het daarom 'n behoefte gesien om BOSS te organiseer in 'n nuwe agentskap gebaseer op navorsing en analise; hy het die ou koverte operasionele funksie verwyder en dit na die veiligheidstak van die polisie oorgedra.
P. W. Botha het Niël Barnard in November 1979 aangestel om 'n nuwe intelligensiediens te vorm. Barnard sou die Suid-Afrikaanse Departement van Nasionale Veiligheid (DONS) oorneem na die uittrede van die bestaande hoof Alec van Wyk. Die nou genoemde Nasionale Intelligensiediens is op 6 Februarie 1980 aangekondig. Barnard moes die NI herstruktureer na 'n rol gebaseer op ontleding en evaluering, wat beteken het dat die ou organisasie se kontroversieële operasionele en polisiëringsrol moes verander, wat daartoe gelei het dat baie van die ou BOSS / DONS-personeel verlaat het. Navorsing en analise is onder Van den Bergh verwaarloos en hy het verkies om self dinge te bestuur.
In November 1980 het P.W. Botha opdrag gegee dat 'n rasionaliseringskomitee saamgestel word om die intelligensiedienste te rasionaliseer ten einde die koördinering van intelligensie in die Staatsveiligheidsraad te verbeter. Hierdie komitee vergader tussen 14 en 19 Januarie 1981 in Simonstad om die funksies van elke departement te finaliseer. Dit het gelei tot die Simonstad-ooreenkomste met die NI wat verantwoordelik is vir politieke en ekonomiese intelligensie, teen-intelligensie en evaluering. DMI sal verantwoordelik wees vir militêre intelligensie en teen-mobilisering binne Suid-Afrika en ekstern. Die Veiligheidstak is verantwoordelik vir teen-ondermyning in Suid-Afrika en ekstern.
Rol in die beëindiging van apartheid
Daar word gesê dat NI moontlik reeds in 1984 begin het om indirekte geheime gesprekke met die ANC te fasiliteer nadat Suid-Afrika die Nkomati-ooreenkoms met Mosambiek onderteken het. Hierdie akkoorde het daartoe gelei dat die ANC toegang tot sy basisse in die land verloor het en die Direktoraat Militêre Intelligensie van Suid-Afrika onderneem om sy steun aan RENAMO te beëindig, maar het dit nie gedoen nie. Hierdie indirekte samesprekings was moontlik deur derde partye van Afrikaner-akademici en lede van Broederbond wat oorsee met die ANC vergader het.
Met toestemming van P.W. Botha het Niël Barnard, Mike Louw, Kobie Coetsee en Fanie van der Merwe (direkteur-generaal van die departement van gevangenisse) meer geheime maar formele vergaderings met Nelson Mandela begin, terwyl op die agtergrond wit Afrikaner-akademici, politici, sakelui, joernaliste en kerklui beide geheime en openlike gesprekke met die ANC oorsee gevoer het. Die rede vir die regering se vergaderings met Mandela was om sy sienings rakende politiek en handel te begryp, maar die hoofdoel van die regering was miskien 'n poging om 'n wig tussen Mandela en die ANC in ballingskap te dryf en uit te vind wat hy van die ANC in ballingskap geweet het. Hierdie vergaderings het oor minstens drie jaar plaasgevind. Op 5 Julie 1989 het die talle geheime gesprekke tussen die verteenwoordigers van die Suid-Afrikaanse regering en Nelson Mandela tot 'n geheime vergadering tussen P.W. Botha en Mandela gelei, en dit kon net gebeur omdat Botha gedink het dat daar 'n kans bestaan op 'n onderhandelbare skikking tussen die regering en die ANC.
P.W. Botha het in Januarie 1989 'n beroerte gehad en op 14 Augustus daardie jaar het hy bedank weens swak gesondheid. F.W. de Klerk is eers aangestel in die rol van waarnemende Suid-Afrikaanse President en daarna op 20 September as Staatspresident. Gedurende Augustus 1989 is 'n resolusie voor die Staatsveiligheidsraad (SVR) gebring, wat nou deur die waarnemende president De Klerk voorgesit is. Die resolusie, opgestel deur Niël Barnard en Mike Louw, en ondersteun deur Kobie Coetsee en P.W. Botha voor die verandering in presidente, het voorgestel dat die haalbaarheid van moontlike gesprekke met die ANC ondersoek moet word, wat deur NI beskou is as toestemming om voort te gaan met gesprekke. Die resolusie is deur die Staatsveiligheidsraad aanvaar. Maritz Spaarwater, hoof van operasies in NI, het 'n span gekies en voorberei om die vergadering en die veiligheid daarvan te reël. Hy het Willie Esterhuyse as tussenganger gebruik om te help met die oprigting van 'n kommunikasielyn met Thabo Mbeki in Dar es Salaam om 'n vergadering tussen NI en die ANC in Switserland te reël. Die vergadering sou in die geheim gehou word, aangesien daar elemente in sowel die Nasionale Party as die ANC was wat gekant was teen gesprekke tussen die partye.
Op 12 September 1989 in Luzern, Switserland, ontmoet Mike Louw, (adjunk-direkteur-generaal) en Maritz Spaarwater (Hoof van Operasies) Thabo Mbeki (ANC-lid van die nasionale uitvoerende raad) en Jacob Zuma (adjunkhoof van die departement van intelligensie en veiligheid van die ANC) in 'n hotelkamer van die Palace Hotel. Die uitslag van die vergadering was dat die ANC bereid was om verdere samesprekings met die Suid-Afrikaanse regering te voer terwyl NI aan F.W. de Klerk sou terugrapporteer. Op 16 September het Mike Louw en Maritz Spaarwater de Klerk in Kaapstad ontmoet wat kwaad geword het toe hy van NI-ANC-vergadering vertel is, maar kalmeer toe Louw die magtiging vir die vergadering vir hom gewys het. Verdere vergaderings sou plaasvind tussen die NI en die ANC met Niël Barnard en Joe Nhlanhla, die hoof van die ANC se departement van intelligensie en veiligheid (DIS).
De Klerk begin om die mag van die Direktoraat Militêre Intelligensie (DMI) te verminder en die bestuur van die land van die Staatsveiligheidsraad (wat later afgeskaf is) terug te bring na die kabinet. Toe die DMI-mag eindig, vul die NI die oorblywende gapings en moes nou direk aan De Klerk rapporteer. Die nuwe taak van die NI was tweeledig, een om die regering te waarsku oor enige poging deur elemente van die veiligheidspolisie, militêre intelligensie en "derde mag" om die regering se onderhandeling met die ANC te kelder. Tweedens, tussen 1990 en 1994, om die regering intelligensie en insig te gee om sy onderhandelinge met die ANC te help.
In Januarie 1992 het De Klerk die konstitusionele ontwikkelingsdienste tot 'n volledige regeringsdepartement gemaak wat met die ANC en ander partye tydens die Konvensie vir 'n Demokratiese Suid-Afrika (KODESA) sou onderhandel en Niël Barnard benoem tot Direkteur-generaal van die departement. Mike Louw, Barnard se adjunk, is op 1 Februarie 1992 in die rol van hoof van NI aangestel.
Samesmelting na die einde van apartheid
'n Uitvoerende Oorgangsraad (UOR) is in September 1993 gevorm deur 'n parlementswet en bestaan uit lede van die politieke partye wat onderhandel het vir die oorgang na 'n vrye en regverdige verkiesing wat in April 1994 sou plaasvind. Die UOR sou die land in wese tot die verkiesing bestuur en bestaan uit sewe subkomitees, wat bestaan uit lede van die onderhandelende politieke partye, met een van die komitees verantwoordelik vir intelligensie. Hierdie komitee is die Sub-Raad vir Intelligensie genoem en is in November 1993 gestig. NI het geglo dat sy rol in hierdie komitee was om 'n oplossing te vind vir die struktuur van Suid-Afrika se toekomstige intelligensiediens wat vir die ses intelligensiedienste van die verskillende politieke partye in die land aanvaarbaar sou wees. Hierdie ses intelligensie-organisasies het bestaan uit NI, die departement van intelligensie en sekuriteit (DIS), die Pan African Security Service (PAC), en die drie intelligensiedienste van Venda, Transkei en Bophuthatswana.
Die tweede rol van die Sub-Raad vir Intelligensie van die UOR was die daaglikse werking van die land se intelligensie- en veiligheidsdienste. Dit sou gedoen word deur middel van 'n gesamentlike koördinerende intelligensiekomitee (Joint Coordinating Intelligence Committee - JCIC), maar aangesien NI teen die beheer van die ANC oor die dienste was, het die rol van die JCIC verander na een van die koördinering en ondersoek van die intelligensiedienste, sowel as die verskaffing van intelligensie aan die UOR en die ander subrade. Die JCIC sou uiteindelik in die Hoofde van Gekombineerde Dienste (HOCS) en word in 1995 die Nasionale Komitee vir Intelligensie-koördinering (NICOC).
Die Sub-Raad vir Intelligensie en die ses intelligensiedienste het ooreengekom oor die integrasie van die ANC en ander bevrydingsgroepe in die bestaande intelligensie- en veiligheidsdienste in Suid-Afrika, die instelling van 'n inspekteur-generaal om toesig te hou oor die dienste, 'n parlementêre komitee vir intelligensie, 'n kode van gedrag en 'n kort definisie van elke diens se rol. Na die ANC-oorwinning tydens die 1994-verkiesing, het Dullah Omar, minister van justisie, die nuwe struktuur van die intelligensiedienste op 21 Oktober 1994 aangekondig, asook 'n Witskrif oor Intelligensie wat die toekomstige rigting van die dienste uiteengesit het.
Die Wet op die toesighouding van die intelligensiediens 40; en die Wet op Nasionale Strategiese Intelligensie 39 en 38 van 1994; is op 23 November 1994 deur president Nelson Mandela tot wet geteken.
Einde van die NI
Die einde van die Nasionale Intelligensiediens het gekom met die stigting van die nuwe Suid-Afrikaanse intelligensie-liggame op 1 Januarie 1995. Buitelandse intelligensie is deur die Suid-Afrikaanse Geheime Diens ingesamel, terwyl binnelandse intelligensie deur die Nasionale Intelligensie-agentskap hanteer sou word. Hierdie twee nuwe organisasies het bestaan uit 'n totaal van 4 000 mense met 2 130 van NI, 910 van DIS (ANC), 304 van Bophuthatswana, 233 uit Transkei, 76 uit Venda en die res van die PASS (PAC). Die meeste NI-bestuurders het hul werk behou wat die instelling van politieke aanstellings en die ontwrigting van intelligensie verhoed het, hoewel sommiges vrywillige ontslag aanvaar het. Joe Nhlanhla het as die eerste adjunkminister van Intelligensie dien, later in 'n volledige ministeriële rol.
Organisasiestruktuur
Die NI-organisasiestruktuur van 1980 tot 1990 het uit die volgende departemente of afdelings bestaan :
Zondi Makhubele
Zondi Makhubele is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die African National Congress.
Sukkulente Karoo
Die Sukkulente Karoo is ’n WWF-ekostreek wat behoort tot 'n woestynagtige bioom in Suid-Afrika en Namibië. Dit strek al met die kuslyn van Suidwes-Namibië en die Noord-Kaap in Suid-Afrika langs, waar die koue Benguelastroom dikwels mis veroorsaak. Die streek strek verder na die binneland van Suid-Afrika se Wes-Kaap. Dit word in die suide begrens deur die fynbosbioom, in die ooste deur die Nama-Karoo, met sy meer uiteenlopende temperature en wisselvallige reënval, en in die noorde deur die Namibwoestyn.
Vetplante
Die Sukkulente Karoo word gekenmerk deur die wêreld se grootste verskeidenheid vetplante en bevat sowat ’n derde van die wêreld se sowat 10 000 vetplantspesies.
Op die kwartsvelde van die Knersvlakte en die Klein Karoo is daar baie endemiese vygies van die genera Argyroderma en Gibbaeum en in kalksteengedeelte van die Knersvlakte van die geslag Antimima.
Geofiete
Die streek is besonders ryk aan geofiete, met sowat 630 spesies, soos byvoorbeeld die bobbejaantjies. In die Kamiesbergstreek is dit veral geofietspesies van die Iridaceae soos die genera Babiana, Lapeirousia, Moraea en Romulea wat dikwels endemies is. Die aanwesigheid van vetplantspesies uit die Crassulaceae, soos Tylecodon sp. het dikwels krimpsiekte ten gevolge onder die skape en bokke waarmee hier geboer word.
Fauna
Die streek bevat uiteenlopende reptiele en baie ongewerweldes. Van die 50 skerpioenspesies is 22 inheems. Kewers van die tribus Hopliini, wat grootliks inheems aan Suider-Afrika is, is in die Sukkulente Karoo gekonsentreer en is belangrike bestuiwers van die flora – so ook vliesvlerkiges, perdebye en bye.
Sowat 15 amfibieë word ook hier aangetref, waarvan drie inheems is. Van die streek se 115 reptielspesies is 48 inheems. In die Sperrgebiet word ’n ongewone skilpad, die Nama-padloper, aangetref. Minder van die streek se voël- en soogdierspesies is endemies.
John Finn
John Finn (gebore 30 September 1952) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Glory (1989), Blown Away (1994), True Crime (1999), en Catch Me If You Can (2002).
Hanni Reinwald
Hanni Reinwald (24 Augustus 1903 – 1978) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Hvor Sorgerne glemmes (1917), Der krasse Fuchs (1926), Das rosa Pantöffelchen (1927), en Die Heilige und ihr Narr (1928).
Fasciospongia cava
Fasciospongia cava is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Fasciospongia en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1912 deur Hentschel.
Janice Rule
Janice Rule (15 Augustus 1931 – 17 Oktober 2003) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Bell Book and Candle (1958), The Ambushers (1967), 3 Women (1977), en Missing (1982).
Kelly Flint
Kelly Flint (15 November 1911 – 4 Julie 2000) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Song of Texas (1943), Casanova Brown (1944), en The Roosevelt Story (1947).
Jennifer Runyon
Jennifer Runyon (gebore 1 April 1960) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Up the Creek (1984), Ghostbusters (1984), en Carnosaur (1993).
Aspalathus mundiana
Aspalathus mundiana is 'n plant wat hoort tot die genus Aspalathus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en vorm deel van die fynbos. Dit plant kom vanaf Elim tot by Knysna voor. Die populasie is stabiel.
Fasciospongia cavernosa
Fasciospongia cavernosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Fasciospongia en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1862 deur Schmidt.
Ursula Reit
Ursula Reit (5 Maart 1914 – 9 November 1998) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Willy Wonka & the Chocolate Factory (1971), Magdalena, vom Teufel besessen (1974), en Pappa ante Portas (1991).
Knoffelsout
Knoffelsout is 'n gegeurde sout wat gebruik word as 'n voedselgeurmiddel. Dit word gemaak van 'n mengsel van gedroogde, gemaalde knoffel en tafelsout met 'n anti-kleefmiddel (bv. kalsiumsilikaat). In sy eenvoudigste vorm word dit gemaak deur die kombinasie van 3 dele sout met 1 deel knoffelpoeier.
Dit kan gebruik word as 'n plaasvervanger vir vars knoffel, in geregte soos hamburgers, gebraaide sampioene of tsjakalaka.
Dit moet nie verwar word met gemaalde knoffel, knoffelkorrels of knoffelpoeier nie, wat ook as speserye verkoop word.
Knoffelsout kan tuis gemaak word deur gemaalde knoffel in 'n bakkie met sout te meng, en 'n bietjie bevogtiger oor te giet.
Thomas Makondo
Thomas Makondo is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die African National Congress.
Pat Finn (akteur)
Pat Finn (gebore 31 Julie 1965) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente It's Complicated (2009) en I Am Chris Farley (2015), en in die televisiereekse Seinfeld (1989) en The Middle (2009).
Thabang Makwetla
Thabang Makwetla is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die African National Congress.
Carole André
Carole André (gebore 11 Maart 1953) is 'n Franse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Face to Face (1967), The Black Corsair (1976), en Yor, the Hunter from the Future (1983).
Alice B. Russell
Alice B. Russell (30 Junie 1892 – Desember 1984) was 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Wages of Sin (1929), Easy Street (1930), A Daughter of the Congo (1930), en Birthright (1939).
Else Reval
Else Reval (14 Junie 1893 – 25 Januarie 1978) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Marriage in Name Only (1930), Er und sein Diener (1931), Strafsache van Geldern (1932), en Musikparade (1956).
Suurlemoenpeper
Suurlemoenpeper is 'n mengsel van geurmiddels wat gemaak word van gegranuleerde suurlemoenskil en gekraakte swartpeperkorrels. Tydens die bereiding word die suurlemoenskil saam met die peper fyngedruk sodat die sitrusolie in die peper kan intrek. Hierdie mengsel word dan gebak en gedroog en kan op vleis (veral pluimvee) en pasta gebruik word, hoewel dit oorspronklik hoofsaaklik vir seekos gebruik is.
Suurlemoenpeper is in die handel beskikbaar in klein houertjies, en kan ook klein hoeveelhede ander bestanddele soos sout, suiker, uie, knoffel, sitroensuur, bykomende suurlemoengeursel, rooipeper en ander speserye bevat. Suurlemoenpeper kan ook tuisgemaak wees.
Patrick Fischler
Patrick Fischler (gebore 29 Desember 1969) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Mulholland Dr. (2001) en in die televisiereekse Lost (2004), Mad Men (2007), en Californication (2007).
Nama-Karoo
Die Nama-Karoo is ’n WWF-ekostreek en struikgebied op die sentrale plato van Suid-Afrika en Namibië. Dit beslaan die grootste deel van die westelike binneland van Suid-Afrika en strek verder na die suidelike binneland van Namibië.
Klimaat
Die klimaat is redelik onstabiel en ongenaakbaar. Droogtes kom algemeen voor en die somer is die reënseisoen, meestal van Desember tot Maart. Reënval is onreëlmatig en kan wissel tussen 100 en 520 mm per jaar. Dit neem af van oos na wes en van noord na suid. Die temperatuur wissel met tot 25° C. Die gemiddelde temperatuur in die middel van die somer is hoër as 30 ºC, terwyl die temperatuur in die winter tot onder vriespunt daal.
Sam Altman
Samuel H. Altman (gebore 22 April 1985) is 'n Amerikaanse entrepreneur, belegger, programmeerder en blogger. Hy is die HUB van OpenAI en die voormalige president van Y Combinator.
Vroeë lewe en opvoeding
Altman het in St. Louis, Missouri, grootgeword; sy ma is 'n dermatoloog. Hy het sy eerste rekenaar op die ouderdom van 8 ontvang. Hy is in 'n Joodse familie gebore. Hy het die John Burroughs-skool vir hoërskool bygewoon en rekenaarwetenskap aan die Stanford-universiteit gestudeer totdat hy in 2005 sy studies gestaak het. In 2017 het hy 'n eregraad van die Universiteit van Waterloo ontvang.
Loopt
In 2005, op die ouderdom van 19, het Altman medestigter en uitvoerende hoof geword van Loopt, 'n ligginggebaseerde sosiale netwerk mobiele toepassing. Nadat hy meer as $30 miljoen aan waagkapitaal ingesamel het, is Loopt in 2012 gesluit nadat dit nie voldoende besigheid kon genereer nie. Dit is deur die Green Dot Corporation vir $43,4 miljoen gekoop.
Y Combinator
Altman is in 2015 deur Forbes aangewys as die topbelegger onder 30, een van die "Beste Jong Entrepreneurs in Tegnologie" deur BusinessWeek in 2008 en gelys as een van die vyf interessantste beginnersstigters tussen 1979 en 2009 deur sy kollega Paul Graham.
In Maart 2019 het YC Altman se oorgang na 'n voorsittersposisie aangekondig om meer op OpenAI te fokus. Hierdie besluit het gekom kort nadat YC aangekondig het dat hy sy hoofkwartier na San Francisco gaan verskuif. Vanaf vroeg in 2020 was hy nie meer verbonde aan YC nie.
Engelbeleggings
Hy is 'n belegger in baie maatskappye, insluitend Airbnb, Stripe, Reddit, Asana, Pinterest, Teespring, Zenefits, FarmLogs, True North, Shoptiques, Instacart, Optimizely, Verbling, Soylent, Reserve, Vicarious, Clever en Notable PDF (nou Kami ).
Hy was agt dae lank die HUB van Reddit in 2014 nadat Yishan Wong, HUB, bedank het. Hy het op 10 Julie 2015 die terugkeer van Steve Huffman as uitvoerende hoof aangekondig.
Kernenergie
Hy is voorsitter van die direksie vir Helion en Oklo, twee kernenergiemaatskappye. Hy het gesê dat kernenergie een van die belangrikste gebiede van tegnologiese ontwikkeling is.
OpenAI
Altman is die uitvoerende hoof van OpenAI. OpenAI is 'n navorsingsmaatskappy met beperkte wins wie se doel is om kunsmatige intelligensie te bevorder op 'n manier wat heel waarskynlik die mensdom as geheel sal bevoordeel, eerder as om skade te berokken. Die organisasie is aanvanklik befonds deur Altman, Brockman, Elon Musk, Jessica Livingston, Peter Thiel, Amazon Web Services, Infosys en YC Research. In totaal, toe die maatskappy in 2015 bekend gestel is, het hulle $1 miljard van eksterne befondsers ingesamel.
Worldcoin
Altman was mede-stigter van Worldcoin in 2020. Worldcoin poog om sy nuwe digitale geld gratis aan elke mens op Aarde te gee deur privaatheidbewarende irisherkenning te gebruik om te verseker dat sy gebruikers nie hul gratis deel meer as een keer opeis nie. Worldcoin het sy werk in verskeie lande onderbreek nadat plaaslike kontrakteurs vertrek het of regulasies dit onmoontlik gemaak het om sake te doen.
Filantropie
Tydens die COVID-19-pandemie het Altman gehelp om Project Covalence te befonds en te skep wat daarop gemik was om navorsers te help om vinnig kliniese proewe van stapel te stuur in vennootskap met TrialSpark, 'n kliniese proefonderneming.
Politiek
Volgens berigte deur Vox's Recode was daar bespiegeling dat Altman in die 2018-verkiesing as goewerneur van Kalifornië sou deelneem, wat hy nie ingeskryf het nie. In 2018 het Altman "The United Slate" van stapel gestuur, 'n politieke beweging wat daarop gefokus is om behuisings- en gesondheidsorgbeleid reg te stel.
In 2019 het Altman 'n fondsinsameling by sy huis in San Francisco gehou vir die Demokratiese presidentskandidaat Andrew Yang. In Mei 2020 het Altman $250k geskenk aan American Bridge 21st century, 'n Super-PAC wat die Demokratiese presidentskandidaat Joe Biden ondersteun.
Persoonlike lewe
Altman is van kleins af vegetariër Sam is gay en is sedert sy tienerjare openlik daaroor. Sam het nege jaar met sy Loopt-medestigter Nick Sivo uitgegaan voordat hulle uitmekaar is kort nadat die maatskappy verkry is.
Nocawe Noncedo Mafu
Nocawe Noncedo Mafu is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die African National Congress.
Fasciospongia chondrodes
Fasciospongia chondrodes is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Fasciospongia en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1954 deur De Laubenfels.
Kimberly Foster
Kimberly Foster (gebore 6 Julie 1961) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Dragnet (1987) en in die televisiereekse Dallas (1978), CBS Summer Playhouse (1987), en Quantum Leap (1989).
Aspalathus muraltioides
Aspalathus muraltioides is 'n plant wat hoort tot die genus Aspalathus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en vorm deel van die fynbos en renosterveld-plantegroei. Dit plant kom vanaf Piketberg tot by Worcester voor. Dit het meer as 80% van sy habitat oor die afgelope 100 jaar aan gewasverbouing afgestaan, gewasse soos druiwe, vrugte en graan. Die populasie daal steeds weens voortdurende ploeg van lande en 'n gebrek aan veldbrande.
Connie Russell
Connie Russell (9 Mei 1923 – 18 Desember 1990) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Melody and Romance (1937), Lady Be Good (1941), Cruisin' Down the River (1953), en Nightmare (1956).
Rotraut Richter
Rotraut Richter (15 Mei 1915 – 1 Oktober 1947) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Our Flags Lead Us Forward (1933), Violet of Potsdam Square (1936), Der nackte Spatz (1938), en Krach im Vorderhaus (1941).
Perliet
Perliet is 'n metastabiele laminêre aggregaat van ferriet en sementiet wat voortspruit uit die transformasie van austeniet by temperature bo die bainietreeks.
Fasciospongia coerulea
Fasciospongia coerulea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Fasciospongia en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1959 deur Vacelet.
Yvette Andréyor
Yvette Andréyor (6 Augustus 1891 – 30 Oktober 1962) was 'n Franse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Fantômas: In the Shadow of the Guillotine (1913), Judex (1916), Judex: Prologue + L'ombre mystérieuse (1917), en Dans une île perdue (1931).
Tamatiesous
Tamatiesous (of ketchup) is 'n tafelsous. Tradisioneel het daar verskillende ketchup-resepte bestaan vir souse gemaak van sampioene, oesters, mossels of okkerneute maar in moderne tye beteken die term ketchup sonder uitsondering tamatiesous.
Dit is 'n soet-suur sous, tipies gemaak van tamaties, asyn, 'n versoeter, en verskillende geurmiddels en speserye. Die soetheid is in die meeste gevalle suiker, of, meer spesifiek in die Verenigde State van Amerika, hoë fruktose mieliestroop. Geurmiddels kan wissel volgens die resep, maar gewoonlik sluit dit uie, wonderpeper, naeltjies, kaneel, knoffel, en soms seldery in.
Tamatiesous word as 'n kondiment genuttig by verskeie geregte wat warm bedien word, insluitende slaptjips, hamburgers, toebroodjies, worsbroodjies, roereiers en selfs braaivleis. Ketchup word soms ook gebruik as 'n basis of bestanddeel vir ander souse.
Demping
Demping, ook bekend as dempvermoë, dempingskoëffisiënt of dempfaktor, is 'n maatstaf van 'n materiaal se vermoë om energie te versprei en vibrasies of ossillasies te weerstaan. Dit kwantifiseer die materiaal se vermoë om meganiese vibrasies te absorbeer en te demp.
Sparaxis grandiflora
Daar is vier subspesies:
Fasciospongia costifera
Fasciospongia costifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Fasciospongia en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1814 deur Lamarck.
Plunder
Plundery is die daad van diefstal, of die neem van goedere met geweld, te midde van 'n militêre, politieke of ander sosiale krisis, soos oorlog, natuurrampe (waar wet en burgerlike handhawing tydelik ondoeltreffend is), of oproer. Die opbrengs van al hierdie aktiwiteite kan beskryf word as buit, of plunderware.
Tydens hedendaagse gewapende konflikte is plundery deur die internasionale reg verbied, en dit is 'n oorlogsmisdaad.
Plundery na rampe
Tydens 'n ramp kan polisie- en militêre magte soms nie plundering voorkom nie as hulle oorweldig word deur humanitêre of gevegskwessies nie, of as gevolg van beskadigde kommunikasie-infrastruktuur nie ontbied kan word nie. Veral tydens natuurrampe kan baie burgers gedwing word om te neem wat nie aan hulle behoort nie, om te oorleef. Hoe om hierop te reageer, en waar die grens tussen onnodige "plundering" en "noodsaaklike" opruiming lê, is dikwels 'n dilemma vir regerings. In ander gevalle kan plundering om politieke of ander redes geduld of selfs aangemoedig word, insluitende godsdienstige, sosiale of ekonomiese redes.
In gewapende konflik
Plundery deur 'n oorwinnende leër tydens oorlog was 'n algemene gebruik in die geskiedenis. Voetsoldate beskou plundering as 'n manier om 'n dikwels skamele inkomste aan te vul en oordrag van rykdom word deel van die viering van die oorwinning. In die nasleep van die Napoleontiese oorloë, en in die besonder na die Tweede Wêreldoorlog, het norme teen oorlogsbuit algemeen aanvaar geword.
In die leierskapstrukture het die trotse uitstalling van die geplunderde buit 'n integrale deel gewees van die tipiese Romeinse triomf, en vir Djengis Khan was dit nie ongewoon om te verkondig dat die grootste geluk was "om jou vyande te oorwin ... om hulle van hul rykdom te beroof".
In oorlogvoering in antieke tye het die buit van oorlog die verslaande bevolking ingesluit, wat dikwels slawe gemaak het. Vroue en kinders kon opgeneem word in die oorwinnende land se bevolking, as byvroue, eunugs en slawe. In ander pre-moderne samelewings was voorwerpe gemaak van edelmetale die voorkeur teiken vir oorlogsplundering, hoofsaaklik vanweë die gemaklikheid om dit te vervoer. In baie gevalle het plundering die geleentheid gebied om skatte te bekom wat andersins nie verkrygbaar sou wees nie. Sedert die 18de eeu het kunswerke toenemend 'n gewilde teiken geword. In die dertigerjare, en nog meer tydens die Tweede Wêreldoorlog, het Nazi-Duitsland grootskaalse en georganiseerde plundering van kuns en eiendom beoefen, veral in die Nazi-besette Pole.
Plundery, gekombineer met swak militêre dissipline, was soms 'n leër se ondergang - troepe wat versprei het om 'n gebied te plunder, kan kwesbaar raak vir teenaanvalle. In ander gevalle, byvoorbeeld die Wahhabi-plundering van Karbala in 1801 of 1802, het buit bygedra tot verdere oorwinnings vir 'n leër. Nie alle plunderaars in oorlogstyd is oorwinnaars nie; die plundering van Vistula-gebied deur die terugtrekkende keiserlike Russiese leër in 1915 was een van die faktore wat die lojaliteit van die Pole aan die Russiese keiser laat afneem het. Plaaslike burgers kan ook gebruik maak van die gebrek van die orde om openbare en private eiendom te buit, soos in gebeure wat in die Nasionale Museum van Irak in die loop van die oorlog in Irak in 2003 plaasgevind het. Leo Tolstoi se roman Oorlog en Vrede beskryf wydverspreide plundering deur burgers van Moskou voordat Napoleon se troepe die stad in 1812 binnegekom het, saam met plundering deur Franse troepe elders.
In 1990 en 1991, tydens die Golfoorlog, het Saddam Hussein se soldate Koeweitse en Saoedi-infrastruktuur aansienlike skade aangerig. Hulle het ook van private ondernemings en huise gesteel. In April 2003 het plunderaars by die Nasionale Museum van Irak ingebreek en duisende voorwerpe word vermis. Siriese bewaringsgebiede en museums word tydens die Siriese burgeroorlog geplunder, met items wat op die internasionale swart mark verkoop word. Verslae van 2012 het voorgestel dat hierdie oudhede vir verskillende wapens verhandel word.
Verbod kragtens internasionale reg
Beide die internasionale reg en internasionale verdrae verbied plundery in gewapende konflik. Die verbod op plundering word deur die Lieber-kode, die Brussel-verklaring (1874) en Oxford Handves erken. Die Haagse konvensies van 1899 en 1907 (aangepas in 1954) verplig militêre magte nie net om vernietiging van vyandelike eiendom te vermy nie, maar om beskerming daaraan te bied. Artikel 8 van die Statuut van die Internasionale Strafhof bepaal dat in 'n internasionale oorlogvoering die "plundering van 'n stad of plek, selfs as dit deur aanval geneem word", as 'n oorlogsmisdaad geld. In die nasleep van die Tweede Wêreldoorlog is 'n aantal oorlogsmisdadigers vervolg vir plundering. Die Internasionale Strafhof vir die voormalige Joego-Slawië (vanaf 1993 tot 2017) het verskeie vervolgings vir plundering geïnstigeer.
Die vierde Genève-konvensie van 1949 verbied eksplisiet plundering van burgerlike eiendom gedurende oorlogstyd.
Argeologiese verwyderings
Die term "plundering" word soms ook gebruik om te verwys na oudhede wat deur ongemagtigde mense uit lande verwyder word, of private individue wat die wet oortree en vir geldelike gewin, of deur buitelandse nasies, wat gewoonlik meer belangstel in aansien of voorheen 'wetenskaplike ontdekking'. 'n Voorbeeld hiervan is die verwydering van die inhoud van Egiptiese grafte wat na museums regoor die Weste versprei is. Of dit 'plundering' is, is 'n besprekingspunt, terwyl ander partye daarop wys dat die Europeërs gewoonlik toestemming van die een of ander aard gekry het, en dat baie van die skatte glad nie ontdek sou word as die Europeërs nie die ekspedisies of opgrawings gefinansier en georganiseer het wat dit gevind het nie. Baie van hierdie oudhede is egter reeds vrywillig teruggestuur na hul land van herkoms.
Plundery van nywerhede
In die nasleep van die Tweede Wêreldoorlog het Sowjetmagte stelselmatig die Sowjet-besettingsone van Duitsland geplunder, insluitend die herstelde gebiede wat na Pole oorgedra sou word. Hulle het waardevolle industriële toerusting, infrastruktuur en hele fabrieke na die Sowjetunie gestuur. Die Geallieerdes, sonder spoorvervoer en deur die see geblokkeer, was beperk tot plundering van hoë Duitse wetenskaplike en industriële tegnologieë soos vuurpyle- en straalvliegtuie.
Baie fabrieke in die rebellegebied van Aleppo tydens die Siriese burgeroorlog is berig dat hulle geplunder is en dat hul bates na die buiteland oorgeplaas is. Landbouproduksie en elektriese kragstasies is ook geneem om elders verkoop te word.
Herverdeling van welvaart
In die radikale politiek kan die herverdeling van inkomste en welvaart plundering insluit as 'n manier om ongelykheid in welvaart aan te spreek.
Elizabeth Russell (aktrise)
Elizabeth Russell (2 Augustus 1916 – 4 Mei 2002) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente So's Your Aunt Emma! (1942), The Corpse Vanishes (1942), Hitler's Madman (1943), en Bedlam (1946).
Kersmark
'n Kersmark is 'n geliefde seisoenale geleentheid wat die Kerstyd met 'n betowerende en feestelike atmosfeer vier. Hierdie markte, wat spruit uit Europese tradisies, het egter wêreldwyd versprei en lok jaarliks menigte mense wat op soek is na 'n unieke en nostalgiese ervaring van die vier van Kersfees. Kersmarkte, wat hul oorsprong in die Middeleeue gehad het, het 'n ryk en gevarieerde geskiedenis. Hulle het oorspronklik begin as markte waar mense kersgeskenke en eetgoed kon koop om hul huise te versier en hul geliefdes te bederf gedurende die Kersseisoen. Oor die jare het hierdie markte egter gegroei en uitgebrei om 'n wye verskeidenheid van aktiwiteite en aanbiedinge te bied.
Europese Kersmarkte staan bekend vir hul betowerende atmosfeer en tradisionele Kersversierings. Hulle vind gewoonlik plaas in dorpspleine, historiese stadskerne, of langs rivieroevers en lok baie besoekers met hul kersversierings, flikkerende kersliggies en die geure van vars gebak en glühwein. Stalletjies vol ambagsware, handgemaakte geskenke, en Kersversierings bied besoekers 'n unieke geleentheid om rond te snuffel vir unieke en persoonlike Kersgeskenke. Die aantrekkingskrag van Kersmarkte lê ook in die heerlike verskeidnheid plaaslike en tradisionele eetgoed en lekkernye. Besoekers kan 'n warm beker glühwein, smaakvolle lekkernye soos gemmerkoekies, gebraaide varkrolletjies en ander tradisionele Kersgebak geniet. Die geurige en smaakvolle eet-en drinkgoed gee 'n besondere element van genot aan die Kersmarkervaring.
Kersmarkte is nie net 'n geleentheid om geskenke te koop nie. Hierdie markte bied dikwels 'n verskeidenheid van vermaak, soos tradisionele musiekoptredes, kerssange, en kindervermaak. Kinders kan soms selfs vir Kersvader ontmoet en 'n foto saam met hom neem. Dit skep 'n magiese en feesagtige atmosfeer waar gesinne en vriende saam kan kom en Kersfees kan vier.
Of dit nou die warm atmosfeer van 'n Duitse Kersmark (Weihnachtsmarkt) die romantiese charme van 'n Franse Kersfeesmark (Marché de Noel), of die unieke tradisies van 'n Skandinawiese Kersmark (Julemarked) is, Kersmarkte bied 'n wonderlike geleentheid om in die gees van die Kersseisoen te kom en tradisies te vier.
Geskiedenis
Europese Kersmarkte het 'n ryk historiese nalatenskap wat terug dateer uit die Middeleeue. Die oorsprong van hierdie markte kan gevind word in die seisoenale markte en feeste wat in middeleeuse Europa gehou is. Hierdie byeenkomste het 'n geleentheid gebied vir plaaslike inwoners om proviand en voorrade te koop voordat die winterseisoen begin het. Oor tyd het die feestelike gees van Kersfees deel geword van hierdie markte en het dit 'n geleentheid geword vir jolige feesvieringe and handeldrywery. Die vroegste gedokumenteerde Kersmark was in Wene, Oostenryk gehou en dateer terug na 1294. Dit staan bekend as die "Desembermark", en dit het begin as 'n manier om kos en noodsaaklikhede vir die plaaslike bevolking te voorsien gedurende die koue wintermaande. Namate die Christendom in Europa versprei het, was Kersmarkte al hoe meer geassosieer met die viering van die geboorte van Jesus Christus. Die markte het 'n ruimte gebied vir mense om items vir hul huise te koop, soos versierings, geskenke en kos, in voorbereiding vir die Kersvieringe. Die markte het ook as sosiale byeenkomste gedien, waar gemeenskappe saamgekom het om die vreugdevolle seisoen te vier.
Namate Kersmarkte al hoe meer gewild geraak het, het elke land en streek hul eie tradisies en gewoontes in die Kersmark inkorporeer, wat die kulturele diversiteit in Europa weerspieël het. Vandag is lande soos Duitsland, Frankryk, Oostenryk en die Tsjeggiese Republiek bekend vir hul Kersmarktradisies, wat besoekers van regoor die wêreld lok.
Oupa-Met-Sy-Pyp
Oupa-Met-Sy-Pyp  kan na enige van die volgende artikels verwys:
Doepa
'n Doepa (van Maleis, dupa, wat "wierook" beteken) is 'n vloeistof "wat medisyne, gif, of iets wat veronderstel is om towerkragte te hê, bevat.”
Deur die geskiedenis was daar verskeie soorte doepas vir 'n verskeidenheid doeleindes. Redes vir die neem van hierdie drankies het gewissel van die genesing van 'n siekte, tot die versekering van onsterflikheid, tot die poging om liefde aan te wakker. Hierdie doepas, hoewel dikwels ondoeltreffend of giftig, het soms 'n mate van medisinale sukses behaal, afhangende van wat hulle wou regmaak en die tipe en hoeveelheid bestanddele wat gebruik is. Sommige gewilde bestanddele wat deur die geskiedenis in drankies gebruik word, sluit in Spaanse vlieg, nastergal plante, dagga en opium.
Gedurende die 17de tot 19de eeu was dit algemeen om in Europa te sien hoe smouse doepas aanbied vir kwale wat wissel van hartseer tot die plaag. Hulle is uiteindelik as kwaksalwery afgemaak. Prostitute, hofdames, towenaars en vroedvroue was bekend vir die uitdeel van doepas.
Disa aconitoides
Die oumakappie (Disa aconitoides) is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Disa behoort.
Verspreiding
In Suid-Afrika kom die spesie in Gauteng, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Oos-Kaap, Vrystaat en die Wes-Kaap voor. Dit kom ook in Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Ethiopië, Kenia, Malawi, Mosambiek, Rwanda, Soedan, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe voor.
Subspesies
Daar is drie subspesies:
Aspalathus pallescens
Aspalathus pallescens is 'n plant wat hoort tot die genus Aspalathus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en vorm deel van die fynbos. Dit plant kom by de Hoop voor en word bedreig deur indringerplante soos die acacia spesies.
La Scala
La Scala (amptelike Italiaanse naam Teatro alla Scala) is 'n operahuis wat in Milaan, Italië, geleë is. Die teater is op 3 Augustus 1778 in gebruik geneem en het oorspronklik as die Nuovo Regio Ducale Teatro alla Scala (af: "Nuwe Koninklik-Hertogse Teater van Scala") bekend gestaan. Die eerste uitvoering gehou was Antonio Salieri se Europa riconosciuta.
Oorsig
La Scala se seisoen open op 7 Desember, te wete Sint Ambrosia-dag, wat die feesdag van Milaan se beskermheilige is. Alle uitvoerings moet voor middernag klaar wees, en uitgebreide operas begin vroeër in die aand indien nodig. Die Museo Teatrale alla Scala (La Scala Teatermuseum), waartoe toegang verkry kan word vanaf die voorportaal van die teater en deel van die huis, bevat 'n versameling skilderye, standbeelde, kostuums, en ander dokumente wat betrekking het op die geskiedenis van La Scala, en opera in die algemeen. La Scala huisves ook die Accademia d'Arti e Mestieri dello Spettacolo (Akademie vir die Uitvoerende Kunste). Die doelwit daarvan is die opleiding van 'n nuwe generasie jong musikante, tegniese personeel, en dansers (by die Scuola di Ballo del Teatro alla Scala, een van die Akademie se afdelings).
Bo die private galerylosies beskik La Scala oor 'n galery genaamd die loggione — waar minder gegoede persone die uitvoerings kan besigtig. Dié galery word egter tipies deur die mees kritiese opera aanhangers ingeneem, wat bekend staan as die loggionisti; wat afhangende van die uitkoms, óf ekstaties, óf genadeloos teenoor sangers se vermeende suksesse of mislukkings kan wees. Kunstenaars ontvang as vergoeding vir hul mislukkings 'n vuurdoop van hierdie aanhangers, en fiasko's bly lank in die geheue. In 2006 het die tenoor Roberto Alagna byvoorbeeld die verhoog verlaat nadat hy uitgejou is gedurende 'n opvoering van Aïda. Dit het sy adjudant, Antonello Palombi, geforseer om hom vinnig te midde van die opvoering te vervang sonder dat hy enigsins tyd gehad het om in 'n kostuum in te glip.
Geskiedenis
'n Brand het die vorige teater, die Teatro Regio Ducale, op 25 Februarie 1776 na 'n karnavalgala vernietig. 'n Groep van negentig welgestelde Milaanse persone, wat privaatlosies in die teater besit het, het aan Aartshertog Ferdinand van Oostenryk-Este geskryf om 'n nuwe teater asook 'n voorlopige teater wat gebruik kon word terwyl die nuwe teater aan't oprig was, te versoek. Die neoklassieke argitek Giuseppe Piermarini het 'n aanvanklike ontwerp geskep, maar dit was verwerp deur Graaf Firmian (die goewerneur van die toe-Oostenrykse Lombardye).
'n Tweede plan was in 1776 aanvaar deur Keiserin Maria Theresa. Die nuwe teater was gebou op die voormalige ligging van die kerk van Santa Maria alla Scala, waarvandaan die teater sy naam kry. Die kerk was gevolglik gesloop, en die teater was oor 'n tydperk van twee jaar voltooi deur Pietro Marliani, Pietro Nosetti en Antonio en Giuseppe Fe. Die teater het na voltooiing beskik oor 'n totaal van "ongeveer 3,000" sitplekke wat in 678 stalle georganiseer is en rangskik is in ses vlakke bokse waaroor die 'loggione' of twee galerye troon. Die verhoog van die teater is een van die grootste verhoë in die ganse Italië (16,15 meter diep x 20,4 meter wyd x 26 m hoog).
Die boukoste was gedek by wyse van die verkoop van losies, welke op uitspattige wyse versier was deur hul eienaars, wat waarnemers soos Stendhal beïndruk het. La Scala (soos dit weldra bekend sou staan) het gou die voorste vergaderplek van adellike en welgestelde Milaanse inwoners geword. Ingevolge die heersende tradisie van die era het die hoofvloer nie oor stoele beskik nie, en toehoorders het uitvoerings in 'n staande posisie gade geslaan. Die orkes was in volle sig, aangesien die orkesput nog nie gebou was nie.
Soos met die meeste teaters uit daardie era, was La Scala ook 'n dobbelhuis, met dobbelaars wat in die voorportaal stelling ingeneem het. Toestande in die ouditorium was ook 'n bron van frustrasie vir die operaliefhebber, soos Mary Shelley in September 1840 opgemerk het: "By die Opera was hulle besig met 'n uitvoering van Otto Nicolai se Templario. Ongelukkig, soos welbekend is, dien die teater van La Scala nie slegs as die algemene ontvangskamer vir die ganse Milaanse beskawing nie, maar as die plek vir enige soort handelstransaksie, van perdeverkope tot aandeleverkope, sodat 'n mens skaars die stukkies van die musiek wat gespeel word kan hoor." La Scala was oorspronklik belig met vier-en-tagtig olielampe wat in die verhoog gemonteer was, sowel as 'n duisend ander in die oorblywende deel van die teater. Ten einde die risiko's verbonde aan brande te verminder, was verskeie kamers met honderde wateremmers gevul. Met verloop van tyd is die olielampe vervang met gaslampe, wat op hul beurt in 1883 vervang is deur elektriese ligte.
Die oorspronklike struktuur is in 1907 opgeknap toe dit sy teenswoordige uitleg gegee is met 1 987 sitplekke. In 1943, gedurende die Tweede Wêreldoorlog, is La Scala ernstig deur bomme beskadig. Dit is herbou en het op 11 Mei 1946 weer geopen, met 'n onvergeetlike konsert wat deur Arturo Toscanini — wat twee keer La Scala se hoofdirigent en 'n vennoot van die komponiste Giuseppe Verdi en Giacomo Puccini was — gedirigeer is, met 'n sopraansolo deur Renata Tebaldi. Die uitvoering het 'n sensasie geskep.