cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Springs-Noord
Gemeentestigting
Op Maandagaand 9 November 1942 is hierdie gemeente deur die Ringskommissie van die Ring van Boksburg afgestig van die moedergemeente Springs met 'n ledetal van ongeveer 625. Die naam Geduld-uitbreiding is toe aan die nuwe gemeente gegee en ds. M.J. van Niekerk van Delmas is tot konsulent benoem. Die eerste kerkraad het uit agt ouderlinge en tien diakens bestaan.
Die naam Geduld-uitbreiding is deur die Sinode van 1948 na Springs-Noord verander. Nadat die gemeente aanvanklik onder die Ring van Brakpan geressorteer het, het dit later deel geword van die Ring van Delmas. Reeds sowat 10 jaar ná sy stigting het die gemeente 1 125 lidmate getel, met 'n kerkraad van 54. Die eerste kerkraadsvergadering is in die huis van ouderling J.C.B. Duvenhage op Woensdagaand 18 November 1942 gehou. Die kerkraad moes dadelik planne beraam om geld vir die kas te kry, aangesien by die afstigting nie 'n duim grond en nie 'n pennie geld die gemeente toegekom het nie. Ons gemeentelike feesalbum skryf in 1952: "Die offervaardigheid was in daardie dae baie groot, en die kerkraad kon met vrymoedigheid besluit dat al die lede een dag se salaris vir 'n paar agtereenvolgende maande sou afstaan. In die begin kon die gemeente net aanddienste hou en dit in die klubsaal van die Oos-Geduldmyn. Later eers, toe die kerkraad die vergunning verkry het om die Hugenote-Hoërskoolsaal vir dienste te gebruik, kon daar ook gereelde kerkdienste in die oggend gehou word."
In September 1943 word ds. J.M. Benadé tot eerste herder en leraar van die gemeente bevestig. Die kerkraad het toe alreeds 'n woning aangekoop wat as pastorie sou dien. Met die koms van ds. Benadé is die bou van 'n kerk aangepak. Dié gebou, wat sitplek aan nagenoeg 750 mense bied, is in Maart 1945 ingewy, maar sonder 'n orrel. Toe ds. Benadé in September 1945 na Rustenburg vertrek, het daar ook nog 'n groot skuld op die gebou gerus.
Klea Blackhurst
Klea Blackhurst is 'n Amerikaanse aktrise.
Leo Apostel
Leo Apostel (4 September 1925 in Antwerpen - 10 Augustus 1995 in Gent) was 'n Vlaams-Belgiese filosoof.
Hy studeer onder Chaim Perelman, Rudolf Carnap en Jean Piaget. Hy verwerf sy graad aan die Université Libre de Belgique (ULB) in Brussel en doseer logika en kennisleer aan die Ryksuniversiteit van Gent en die Vrye Universiteit van Brussel. In sy sogenaamde "natuurfilosofie" verwerk hy sy oortuiginge as 'n Vrymesselaar.
Leo Apostel publiseer 'n groot aantal boeke en word bekroon met die Solvayprys vir menslike wetenskappe in 1985 en die Arkprys van die Vrye Woord in 1986.
Leo Apostel was een van die groot pleitbesorgers van interdissiplinêre ondersoek en het gepoog om die kloof tussen die eksakte en menslike wetenskappe te oorbrug. Die Leo Apostel Sentrum vir Interdissiplinêre Studies (CLEA) aan die Vrye Universiteit van Brussel word na hom vernoem. Sy opvattinge oor ateïstiese religieusiteit vind weerklank in filosofiese kringe. Oor die Vrymesselary publiseer hy onder meer die boeke Freemasonry: A Philosophical Essay in 1985, en Atheïstische spiritualiteit in 1997 (postuum).
Germiston (kiesafdeling)
Germiston was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar.
Marshall Thompson
Marshall Thompson (27 November 1925 – 18 Mei 1992) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente They Were Expendable (1945), Mystery Street (1950), ''It! The Terror from Beyond Space (1958), en Clarence, the Cross-Eyed Lion'' (1965).
Hal De Forrest
Hal De Forrest (14 Julie 1862 – 16 Februarie 1938) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent A Daughter of the Gods (1916).
Emilio Estevez
Emilio Estevez (* 1962 in Nova York) is 'n Amerikaanse akteur en filmregisseur. Hy is veral bekend vir rolprente soos The Breakfast Club, Repo Man en Men at Work. Sy pa en broer, Martin en Charlie Sheen, is akteurs in eie reg.
Naoto Otake
Naoto Otake (gebore 18 Oktober 1968) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Fotochemie
Fotochemie is dié vorm van chemie wat die absorpsie of emissie van fotone tydens die chemiese proses behels.
Dikwels speel 'n opgewekte elektroniese toestand van 'n atoom of molekule wat ontstaan deur absorpsie van 'n foton 'n rol in die chemiese reaksie. 'n Deel van die foton se energie kan tydens die reaksie in die produkte vasgelê word, maar die foton kan ook net 'n katalitiese rol speel.
Hierdie reaksie vereis lig wat genoeg energie besit om die dichloormolekule in chlooratome te ontbind:
Die chlooratome is radikale wat vermag om 'n waterstofatoom aan die metaanmolekule te ontneem
Die metielradikaal is baie reaktief en reageer met 'n chloorradikaal om 'n monochlorometaanmolekule te vorm
Graaff-Reinet (kiesafdeling)
duimnael|regs|200px|Dr. [[Karl Bremer, LV vir Graaff-Reinet van 1924 tot '25 en weer van 1929 tot '43.]]
Brakspruit (Noordwes, lat -26,81, long 25,55)
Die Brakspruit is 'n takrivier van die Hartsrivier in die Noordwesprovinsie in Suid-Afrika.
Graaff-Reinet (kiesafdeling)
Graaff-Reinet was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar.
Callyspongia truncata
Callyspongia truncata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Lendenfeld.
Byeboerdery
Byeboerdery (of byeteelt) is mense se doelbewuste onderhouding van heuningby-kolonies, wat oorwegend in korwe plaasvind. 'n Byeboer (of byekundige) mag bye aanhou om heuning en byewas te versamel, of vir die doel om landbou-oeste te bestuif, of om bye te kweek vir verkoop aan ander byeboere. Bye word aangehou in 'n byehuis of in 'n byekamp.
Oorsprong
Wêreldwyd is daar meer as 20 000 wilde byspesies, insluitende baie wat enkellopend is of wat hulle kleintjies grootmaak in tonnels en klein kolonies, soos die messelby of die hommelby. In Suid-Afrika is daar ander interessante byesoorte wat klein, primitiewe kolonies vorm, soos die angellose klein mopanie- en mokkabye. Ander bye is alleenlopers soos die houtkapperbye, wat hul neste in hout bou. Byeboerdery, of byeteelt, is gemoeid met die praktiese bestuur van die sosiale byspesies wat woon in kolonies so groot soos 100 000 individue. Die spesies wat orals bestuur word in Europa en die VSA deur byeboere is die Westerse heuningby (Apis mellifera), wat verskillende subspesies of streeksvariasies het, soos die Italiaanse by (Apis mellifera ligustica), Europese swartby (Apis mellifera mellifera) of die Carniolaanse heuningby (Apis mellifera carnica). In die trope word ander sosiale byspesies bestuur vir heuningproduksie, insluitende Apis cerana.
SSV Markranstädt
SSV Markranstädt is 'n sportklub uit Markranstädt in die deelstaat Sakse in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Behalwe sokker, het die klub ook (onder meer) afdelings vir pluimbal, judo, vlugbal, gimnastiek en tafeltennis.
Umlazi (kiesafdeling)
Umlazi (oorspronklik Durban-Umlazi) was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar.
SSV Markranstädt
Geskiedenis
Die klub se eerste voorganger was Fussball-Club Markranstädt 1912, wat op 31 Januarie 1912 gestig is. Die klub se naam is kort daarna verander na F.C. Sportfreunde Markranstädt 1912. Teen 1914 het die gimnastiekklub Allgemeiner Turnverein Markranstädt ook 'n sokkerafdeling gehad. In 1920 is nog twee Markranstädtse klubs gestig, naamlik Rot-Sport Markranstädt en Freie Turner Arbeitersport, maar beide hierdie klubs is in 1933 deur die Nazi’s verbied.
Byeboerdery
Oorsprong
Om hierdie redes probeer ander byetelers om die oorspronklike inheemse spesies te benut soos die British Black, die French Black of die Danish Black-by, tot voordeel van biodiversiteitsbewaring en die produksie van kalm bye. Die "inheemse by"-beweging is opmerklik in die VK (British Isles Bee Breeding Association; BIBBA), in Ierland (Galtee Bee Breeding Group) en in Denemarke.
Die oes van wilde heuning
Die berowing van wilde byekolonies is een van die oudste menslike aktiwiteite en word nog steeds beoefen deur inboorlingstamme in dele van Afrika, Asië, Australië en Suid-Amerika. Van die vroegste bewys van heuningversameling van wilde kolonies word gevind in grotskilderye, wat dateer na omstreeks 13 000 v.C. Die roof van wildeby-heuning word normaalweg gedoen deur die kalmering van bye met rook en die oopbreek van bome en rotse waar die bye se nes is, met die gevolg dat die kolonie vernietig word.
Makmaak van wilde bye
Eens op 'n tyd het mense bye begin mak maak in kunsmatige byekorwe, naamlik hol boomstompe, houtkiste, kleivate en strooikorwe. Die makmaak van bye was goed ontwikkeld in Egipte en geseëlde heuningpotte is gevind in die grafskatte van Farao's soos Tutankhamun. Byeboerdery is ook beskryf deur die Romeinse skrywers Vergilius, Gaius Julius Hyginus, Varro en Columella. Aspekte van die by-woonwyse en byeboerdery is diepgaande bespreek deur Aristoteles.
SSV Markranstädt
Geskiedenis
Die klub het in 2007 'n groot prestasie behaal deur die Landesliga Sakse te wen en na die Oberliga Noordoos-Suid te promoveer.
Byeboerdery
Makmaak van wilde bye
Die argeoloog Amihai Mazar, van die Hebreeuse Universiteit in Jerusalem, sê dat vondse in die ruïnes van die stad Rehov (met 2 000 inwoners op sy tyd, Israelies en Kanaaniete) 30 heel korwe bevat het, en na 900 v.C. gedateer kan word, wat bewys dat 'n gevorderde heuningbedryf in die Heilige Land bestaan het in die tyd van die Bybel, 3 000 jaar gelede. Die byekorwe, gemaak van strooi en ongebakte klei is gevind in ordelike rye, drie stapels hoog, in 'n kamer wat tot 100 korwe kon bevat. Ezra Marcus, 'n kenner van Haifa-universiteit sê die vondse lewer 'n blik op antieke byeboerdery soos dit bekend is uit geskrifte en antieke kuns van die Nabye Ooste. Tekens van godsdienstige praktyke was opmerklik, weens 'n altaar versier met vrugbaarheidbeeldjies wat langs die byekorwe gevind is.
SSV Markranstädt
Geskiedenis
Die klub het in 2009 'n ooreenkoms met RB Leipzig aangegaan waaringevolge die klub se sokkerspanne en stadion effektief onder RB Leipzig se beheer geplaas word. RB Leipzig sal egter vanaf 2010 die Zentralstadion in Leipzig as tuisveld gebruik.
Michael Crichton
Michael Crichton (1942–2008) was ’n Amerikaanse skrywer van topverkopers soos The Andromeda Strain, Jurassic Park en Sphere. Talle van sy boeke is verfilm. Hy het ook met die idee vir die TV-program ER vorendag gekom en dit vervaardig. In 1994 word hy die eerste skeppende kunstenaar om gelyktydig met 'n nommer-een TV-program (ER), rolprent (Jurassic Park) en boek (Disclosure) in Amerika te spog.
Lewensloop
John Michael Crichton is op 23 Oktober 1942 in Chicago gebore. Hy was vyf keer getroud en het 'n dogter uit sy vierde huwelik gehad, asook 'n seun wat na sy dood gebore is.
Byeboerdery
Die wetenskaplike studie van heuningbye
Vir baie duisende jare van menslike byeboerdery was die mens se verstandhouding van die biologie en ekologie van bye baie beperk en besaai met bygeloof en volksoorleweringe. Antieke waarnemers het gedink dat die bykoningin eintlik 'n mannetjie was, die sogenaamde 'bykoning', en hulle het glad nie verstaan hoe bye vermenigvuldig nie. Dit was nie tot die 18de eeu dat Europese natuurwetenskaplikes die wetenskaplike studie van bykolonies onderneem het en die komplekse en versteekte wêreld van byebiologie begin verstaan het nie. Prominent onder hierdie wetenskaplike pioniers was Swammerdam (1637–1680), René de Réaumur (1683–1757), Charles Bonnet (1720–1793) en spesifiek die blinde Switserse wetenskaplike Francois Huber (1750–1831). Swammerdam en Réaumur was van die eerste om 'n mikroskoop en disseksie te gebruik om die interne biologie van die heuningby te verstaan. Reaumur was van die eerste om 'n glaskantige waarnemingskorf te bou om die aktiwiteite binne-in die korf beter waar te neem. Hy het opgelet dat die koningin haar eiers in oop selle lê, maar het geen idee gehad hoe die koningin bevrug was nie; niemand het al ooit die paring van die koningin en die hommelby waargeneem nie, met baie teorieë dat die koningin 'self bevrug' terwyl ander geglo het dat die hommelbye 'n damp of 'miasma' afgee wat die koningin bevrug sonder direkte fisiese kontak. Huber was die eerste om deur waarneming en eksperimentering te bewys dat die koningin fisies bevrug word deur hommelbye buite die korf, gewoonlik ver weg.
Huber het verbeterde glaskorwe (volgens Réaumur se ontwerp) gebou en ook deursnitkorwe, wat kon oopmaak soos die bladsye van 'n boek, om die indiwiduele waskoeke te inspekteer; dit het die direkte waarneming van aktiwiteite binne-in die korf grootliks verbeter. Alhoewel hy blind word voor hy twintig was, werk 'n sekretaris, Francois Burnens, vir hom en maak daaglikse waarnemings, voer noukeurige eksperimente uit, en hou akkurate notas oor 'n periode van twintig jaar. Huber bevestig dat 'n korf bestaan uit een koningin wat die moeder van al die vroulike werkers en manlike hommelbye is. Hy was die eerste wat bevestig het dat paring met die hommelbye buite die korf afspeel, en dat die koningin bevrug word deur talle suksesvolle parings met manlike hommelbye, hoog in die lug en ver van die korf. Saam het hy en Burnens bye onder die mikroskoop gedissekteer en was hulle van die eerstes om die eierstok en saadsak (spermatheca) van die koningin asook die penis van die manlike hommelby te beskryf. Huber word algemeen beskou as 'die vader van moderne bywetenskap' en sy 'Nouvelles Observations sur Les Abeilles' ("Nuwe Waarnemings oor Bye") 1792 maak al die basiese wetenskaplike waarhede van die biologie en ekologie van die heuningby bekend.
Michael Crichton
Lewensloop
Crichton is op 4 November 2008 in Los Angeles aan kanker oorlede. Hy was 66 jaar oud.
Byeboerdery
Ontdekking van die beweegbare koekkorf
Vroeë metodes van heuningversameling het die vernietiging van die hele kolonie behels tydens oesting. Daar is kru in die wilde korf ingebreek met rook om die bye te bedwelm en die heuningkoeke is uitgeskeur saam met die eiers, larwes en heuning wat hulle bevat. Die vloeibare heuning van die vernietigde broeines was ruweg gesif deur 'n sif of mandjie. Dit was vernielsugtig en onhigiënies, maar dit het nie vir die jagter-versamelaar gemeenskappe saakgemaak nie, aangesien die heuning normaalweg dadelik gebruik was en daar altyd nog wilde kolonies vir uitbuiting was. Vir gevestigde gemeenskappe het die vernietiging van 'n bykolonie egter die vernietiging van 'n waardevolle bate beteken; dié nadeel het bestaan tot die 19de eeu, wat byeboerdery beide oneffektief en 'n soort van ruk en sluk besigheid gemaak het. Daar kon geen aaneenlopende produksie en geen selektiewe broeiery wees nie, aangesien elke bykolonie vernietig was tydens die oes, tesame met die ou koningin. Gedurende die middeleeue was kloosters die middelpunt van byeboerdery aangesien byewas hoogs gesog was vir kerse, en gegiste heuning gebruik is om alkoholiese heuningbier te maak in streke van Europa waar wingerde nie wou groei nie.
Anna Maria Perez de Tagle
Anna Maria Perez de Tagle (gebore 23 Desember 1990) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Fame (2009) en in die televisiereeks Hannah Montana (2006).
Byeboerdery
Ontdekking van die beweegbare koekkorf
Die 19de eeu sien 'n omwenteling in byeboerdery-praktyk met die ontdekking en vervolmaking van die 'beweegbare koek-korf' deur Lorenzo Langstroth, 'n Italiaanse immigrant na die Verenigde State. Langstroth was die eerste persoon om prakties gebruik te maak van Huber's se vroeë ontdekking dat daar 'n sekere ruimtelik afstand tussen waskoeke bestaan (later genoem die "byspasie"), wat bye nie met was sal blok nie, maar sal hou as 'n oop spasie. Na bepaling van die "byspasie" (tussen 5 en 8 mm), het Langstroth 'n reeks houtrame ontwerp binne 'n reghoekige korfkis, versigtig die korrekte byspasie tussen opeenvolgende rame behou, en gevind dat bye ewewydige heuningkoeke in die kas bou sonder om die koeke aan mekaar of die kas se kant te las. Dit stel die byeboer in staat om die rame uit te haal vir inspeksie, sonder om die bye of koek te beskadig en die eiers, die larwes en papies binne-in die sel beskerm. Ook kan die heuningkoeke vol heuning versigtig verwyder word en die heuning uitgespin word sonder om die koek te vernietig. Die leë heuningkoeke kan dan heel terug gegee word aan die bye vir hervulling. Langstroth se klassieke boek, The Hive and Honey-bee (gepubliseer 1853), beskryf sy ontdekking van die "byspasie" en die ontwikkeling van die beweegbare koek-korf patent.
Die ontdekking van die beweegbare koekkorf bevorder die groei van kommersiële heuningproduksie op 'n groot skaal in beide Europa en die VSA.
Ontwikkeling van korfontwerpe
Die verskille in korfafmetings is onbeduidend in vergelyking met die gemene faktore in al hierdie korwe: hulle is almal vierkantig of reghoekig; hulle almal gebruik beweegbare houtrame; hulle almal bestaan uit 'n vloer, broeikas, heuningkas, kroonbord en dak. Korwe was tradisioneel gebou van seder-, denne- of sipreshout, maar in die laaste jare word korwe ook van inspuit-gevormde polistireen gemaak. Polistireen is 'n petrochemiese produk en as sulks nie geskik vir gebruik in 'n kosproduksie-eenheid (byekorf) nie. Ekologies degradeer dit baie stadig en laat giftige stowwe af wanneer dit verband word. Benseen, wat gebruik word tydens die produksie van polistireen, is 'n kankerverwekstof.
Korwe gebruik ook koninginskerms tussen die broeikas en heuningkaste om te verhoed dat die koningin eiers lê langsaan dié wat heuning bevat vir verbruik. Met die begin van 20ste eeuse mietpeste, word korfvloere ook gereeld (vir die hele of deel van die jaar) vervang met sifdraad en 'n verwyderbare skinkbord.
Pioniers van praktiese en kommersiële byeboerdery
L.L. Langstroth, geëer as die "vader van Amerikaanse byeteelt": geen ander enkeling het 'n groter invloed gehad op moderne byeboerderypraktyk as Lorenzo Lorraine Langstroth nie. Sy klassieke boek, "The Hive and Honey-bee", is in 1853 gepubliseer.
Edward Albee
Edward Franklin Albee III (12 Maart 1928 – 16 September 2016) was 'n Amerikaanse dramaturg wat bekendheid verwerf het vir toneelstukke soos The Zoo Story (1958), The Sandbox (1959), Who's Afraid of Virginia Woolf? (1962) en A Delicate Balance (1966). Drie van sy toneelsukke is bekroon met die Pulitzerprys vir Drama.
Byeboerdery
Pioniers van praktiese en kommersiële byeboerdery
Amos Root, skrywer van die "ABC of Bee Culture" wat tot op hede aaneenlopend hersien word en nog steeds in druk is. Root was 'n voorbok met die vervaardiging van korwe en die verspreiding van byverpakkings in die Verenigde State.
A.J. Cook, "The Bee-Keepers' Guide; or Manual of the Apiary" (1876).
Dr. C.C. Miller was een van die eerste sakemanne wat waarlik 'n bestaan uit byeteelt gemaak het. Teen 1878 het hy byeboerdery sy enigste besigheid gemaak. Sy boek, "Fifty Years Among the Bees," bly 'n klassieke werk en sy invloed op bybestuur bestaan vandag nog.
Majoor Francesco De Hruschka, 'n Italiaanse militêre offisier, het 'n kardinale ontdekking gemaak wat die katalisator was vir die kommersiële heuningbedryf. In 1865 ontdek hy 'n eenvoudige masjien om heuningkoek uit te spin deur middel van middelpuntvlietende krag. Sy oorspronklik idee was eenvoudig om die koek met 'n metaalraam te ondersteun en dan binne 'n houer te spin wat die heuning versamel wat deur middelpuntvlietende krag uitgegooi word. Dit het beteken dat heuningkoeke ongeskonde maar leeg in die korf teruggeplaas kon word. Die bye sou baie aan werk, tyd en materiale bespaar. (Of dit werklik die geval is, word egter steeds bevraagteken.) Dié enkele ontdekking het grootliks die doeltreffendheid van heuningoes verbeter en was 'n katalisator vir die moderne heuningbedryf.
Abbé Émile Warré, 'n Fransman, het geëksperimenteer met meer as 350 verskillende korwe oor 'n periode van 50 jaar. Gedurende dié tyd ontwikkel hy 'n by-vriendelike, vaste koekkorf wat ontwerp is vir minimale ingryping, maklike oesting en vergroting asook die produksie van heuning met die minimum koste aan arbeid en toerusting. Hy noem sy korf la Ruche Populaire, wat vertaal kan word as "die Volkskorf" of beter bekend as die "Warré korf". Die resultate van sy navorsing is opgeneem in sy boek L' Apiculture Pour Tous en is in Engels vertaal as Beekeeping For All.
Vaste raamkorwe
Daar is aansienlike streeksvariëteite van korftipes waarin bye aangehou word. 'n Korf is 'n stel reghoekige houtkiste gevul met verwyderbare houtrame. Hierdie rame kan elk 'n vel wasfondasie hou óf, in die geval van 'n fondasielose raam, net 'n aansporingspunt. Die bye bou dan selle om volledige heuningkoeke te skep. Fondasies kom in verskillende selgrotes: klein-/natuurlike sel – boots die grote van die sel soos in die natuur gevind na; werkerfondasie – wat die bye in staat stel om klein, seskantige werkerselle te bou – en; "hommel"-fondasie wat bye in staat stel om veel groter selle te bou: "hommel"-selle, vir die produksie van hommelbye.
Die onderste kis, of broeikas, bevat die koningin en die meeste bye; die boonste kiste, of heuningkaste ("supers"), bevat net heuning. Net jong werker bye kan wasvlokkies produseer wat hulle tussen hulle abdominale plate uitskei. Hulle bou heuningkoeke met die kunsmatige wasfondasie as begin, waarna hulle broeisel kan grootmaak of stuifmeel en heuning in die selle van die koek kan plaas. Hierdie rame kan vrylik gemanipuleer word en heuningkiste met rame vol heuning kan geneem word en die heuning-oes uitgespin word.
Beweegbare raamkorwe
In die Verenigde State word die Langstroth-korf algemeen gebruik. Die Langstroth was die eerste suksesvolle bo-openende korf met beweegbare rame en ander ontwerpe is daarop gebaseer. Die Langstroth-korf was egter 'n afstammeling van Jan Dzierzons se Poolse korfontwerpe. In die Verenigde Koninkryk is die mees algemene korf die Britse Nasionale Korf, maar dit is nie ongewoon om ander tipe korwe (Smith, Commercial en WBC, selde Langstroth) te sien nie. Geweefde strooimandjies of Eng. skeps, bee gums, en ongeraamde korwe is nou onwettig in die meeste Amerikaanse deelstate, aangesien die koek en broeisel nie vir siektes geïnspekteer kan word nie. Strooimandjies (skeps) word alhoewel nog steeds deur stokperdjiegeesdriftiges in die VK gebruik om swerms te vang, vóór 'n skuif na 'n standaardkorf.
Bostaafkorwe
'n Paar stokperdjie-byeboere pas verskeie bostaafkorwe aan, soos gevind in Afrika. Dié korwe het geen kunsmatige fondasie nie en die heuninggevulde koeke word nie in die korf teruggesit soos met standaardkorwe nie. Om die rede is die produksie in 'n bostaafkorf omtrent net 20% die van 'n Langstroth-korf, maar die aanvanklike koste en toerustingvereistes is baie laer. Dit verminder die oordrag van siektes en peste wat in die koek vasgevang word. Bostaafkorwe bied ook 'n beter kans vir interaksie met die bye en die gewig om op te lig is baie minder. Bostaafkorwe word wyd in ontwikkelende lande in Afrika en Asië gebruik as gevolg van die "Bees For Development"-program.
Die vertikale bostaafkorf, ontwerp deur Abbé Warré en beskryf in sy boek, Beekeeping For All, is 'n alternatief vir die Keniane of Tanzaniese styl horisontale korf. Dit is ontwerp vir die minimum van ingryping gedurende die seisoen. Alhoewel enkele kas-optel benodig word by tye (minder geskik vir persone met ongeskiktheid), is die kaste kleiner as die mét raam korwe.
Beskermende klere
Terwyl kennis van bye die eerste lyn van verdediging is, dra meeste byeboere beskermende klere. Beginnende byeboere dra normaalweg handskoene en 'n pak met 'n kappie of hoed en sluier. Ervare byeboere verkies om nie handskoene te gebruik nie, aangesien dit delikate hantering belemmer. Die gesig en nek is die mees belangrikste plekke om te beskerm, so meeste byeboere sal ten minste 'n sluier dra.
Verdedigende bye word aangetrek deur die asem (dop), en 'n steek op die gesig kan lei tot baie meer pyn en swelling as op 'n ander plek, terwyl 'n steek op 'n oop hand gewoonlik vinnig met 'n vingernael verwyder kan word, voor te veel gif ingespuit kan word.
Die beskermde klere is lig gekleurd en van 'n gladde materiaal. Dit verskaf die grootste verskil van die bykolonie se natuurlike vyande (ratels, bere, ens.) wat neig om donker gekleurd en harig te wees.
Rokers
Rook is die byeboer se derde lyn van verdediging. Meeste byeboere gebruik 'n "roker" — 'n toestel ontwerp om rook te skep van verskillende onvolledig-verbrande brandstowwe. Rook kalmeer bye: dit begin 'n voedingsreaksie in verwagting van 'n moontlike korfverlating a.g.v. vuur. Rook versteek ook alarm-feromone wat deur wagters vrygelaat word of wanneer bye vergruis word tydens inspeksie. Die gevolgde verwarring skep geleentheid vir die byeboer om die korf oop te maak en te werk sonder om aanleiding tot 'n verdedigingsreaksie te gee. Wanneer 'n by heuning vreet, swel die agterlyf, wat dit ook glo moeilik maak vir die nodige buigings om te steek, alhoewel dit nie wetenskaplik bewys is nie.
Rook se gebruik vir swerms is twyfelagtig omrede swerms nie heuningvoorraad het om te eet in reaksie nie. Rook is egter gewoonlik nie nodig nie, aangesien swerms neig om minder aggressief te wees, juis omrede hul geen voorraad het om te verdedig nie en 'n vars swerm goed gevreet het voor hul vlug van die korf.
Vele tipes brandstof kan in 'n roker gebruik word, solank dit natuurlik is en nie besmet is met skadelike stowwe nie. Hierdie brandstowwe sluit in goiing, denne naalde, kartondoos, en verrotte of swammige hout. Sommige byeboerderyverskaffers verkoop ook kommersiële brandstof soos papierpap en saamgedrukte katoen, en selfs spuitkanne met rook.
Ontwikkeling van byeboerdery in die Verenigde State
John Harbison, afkomstig van Pennsilvanië, het bye suksesvol na die VSA se weskus gebring in die 1860's, in 'n gebied bekend as Harbison Canyon, Kalifornië, en het die mark vir heuning regdeur die land vergroot.
Westerse bye is nie inheems in die Amerikas nie. Amerikaanse, Australiese en Nieu-Seelandse koloniste het heuningbye van Europa ingevoer, gedeeltelik vir heuning en gedeeltelik vir hul nuttigheid as bestuiwers. Die eerste ingevoerde byspesie was heel moontlik die Europese swartbye. Later is Italiaanse bye, Carnioolse-heuningbye en Caucasian-bye bygevoeg.
Westerse heuningbye was ook na Primorsky Krai in Rusland gebring deur setlaars rondom 1850. Hierdie Russiese heuningbye, wat soortgelyk is aan die Carnioolse heuningby, was in die VSA ingevoer in 1990. Die Russiese heuningby het meer weerstand getoon teen die by parasiete Varroa destructor en Acarapis woodi.
Voor die 1980's was die meeste VSA stokperdjie-byeboere gewone boere of verwante van 'n boer en het hulle gewoon in landelike gebiede en bye aangehou met tegnieke wat vir generasies oorgelewer was. Die aankoms van heuningbysiektes, trageale miete en in die 1980's die Varroa-miete en klein kaskewers (Aethina tumida) in die 1990's lei tot die ontbinding van die praktyke deur meeste van hierdie byeboere aangesien hulle bye nie kon oorleef het tussen hierdie nuwe parasiete nie.
In Asië bestaan ander spesies van Apis wat deur plaaslike byeboere gebruik word vir heuning en byewas. Nie-Apis-spesies van heuningbye, kollektief bekend as steeklose bye, was ook aangehou sedert die outyd in Australië en Sentraal-Amerika alhoewel hierdie tradisies sterwend is, en sommige van die Meliponini-spesies wat gebruik word, bedreig is.
Tipe byeboere
Byeboer kategoriseer hulself gewoonlik as:
Sommige byeboere in die suidelike VSA en suidelike halfrond (Nieu-Seeland) hou bye hoofsaaklik aan om koninginne groot te maak en bypakkette te verkoop. In die VSA kan noordelike byeboere vroeg lente koninginne en ongeveer 1,5 kg pakkette van lewendige werkerbye van die suide koop om hul korwe te hervul wat gedurende die winter gevrek het. Dit word egter minder prakties omrede die verspreiding van die Afrika-by.
In kouer klimate moet kommersiële byeboere migreer met die seisoene en sleep hulle al hul korwe op vragmotors suid, waar dit warmer is vir oorwintering en vir 'n vroeë lente-opbou. Baie maak "pitte" (Eng. nucs) (klein begin- of pitkolonies) om te verkoop of om hul eie verliese aan te vul in die vroeë lente. In die VSA kan sommige skorsies of komkommers in Florida bestuif word of vroeë heuning gemaak word in die sitrusboorde van Florida, Texas of Kalifornië. Die grootste aanvraag vir bestuiwing kom van die amandelboorde in Kalifornië. Soos lente noordwaarts beweeg, so beweeg die byeboer; om bye te verskaf vir vrugtebome, bloubessies, aarbeie, bosbessies en latere groente. Sommige kommersiële byeboere wissel tussen bestuiwingsdienste en heuningproduksie, maar kan gewoonlik nie beide terselfdertyd doen nie.
In die Noordelike Halfrond kan byeboere begin heuning oes vanaf Julie tot Oktober, volgens die heuningoes in hul gebied. Goeie bestuurspraktyke benodig dat korwe vry van peste en siektes gehou word en verseker word dat die bykolonie ruimte het vir uitbreiding in die korf. Chemiese behandeling as parasietbeheer, moet buite seisoen gedoen word om besmetting van heuning te verhoed. Die stokperdjiegeesdriftige se sukses hang ook af van die ligging van die byekamp en of dit 'n goeie nektar- en stuifmeelbron jaar uit het.
In die Suidelike Halfrond is byeboerdery 'n heeljaar-bedryf, alhoewel die aktiwiteit in kouer areas (soos die suide van Australië en Nieu-Seeland) in die winter (Mei tot Augustus) minimaal is. Gevolglik is die beweging van kommersiële korwe meer lokaal in hierdie gebiede. 'n Bekende byeboer van Nieu-Seeland was Edmund Hillary, 'n somerwerk wat hom toegelaat het om berg te klim in die winter.
Byverhurings en migrerende byeboerdery
Ná die winter van 1907 het die Amerikaanse byeboer Nephi Miller besluit om met sy korwe te trek na ander dele van die land om hul produksie gedurende winter te verbeter. Sedertdien het migrerende byeboerdery wydverspreid geword in Amerika. Dit is 'n sleutelelement van VSA vrugteboerdery, wat glad nie naby die huidige vlakke kan produseer met inheemse bestuiwers alleen nie. Byeboere verdien meer met die uithuur van hul bye vir bestuiwing as wat hulle met heuningproduksie sou verdien.
Byeboere in Europa en Asië is algemeen minder mobiel, met bybevolkings wat beweeg en meng binne-in 'n kleiner geografiese gebied (alhoewel sommige byeboere langer afstande beweeg, is dit minder algemeen). Die wyer verspreiding en vermenging in die VSA veroorsaak veel groter verliese deur die Varroa-mietinfeksie in latere jare.
Die bykolonie
Bye is samelinsekte soos termiete, miere en wespe en hul samelewing het verskillende kaste of groepe. Hierdie kaste in 'n nes is verskillende soorte individue wat verskillend lyk en elk 'n besonderse taak verrig. Die bykolonie het drie soorte individue wat wesenlik soos 'n enkele organisme fungeer.
'n Kolonie bye bestaan uit hierdie drie kaste bye:
Koningin
Die koningin verskyn van haar sel na 15 dae van ontwikkeling en sy bly in die korf vir 3-7 dae voor sy uitgaan op haar paringsvlug. Haar eerste oriënteringsvlug kan net 'n paar sekondes duur, net genoeg om die posisie van die korf te merk. Verdere paringsvlugte kan duur van 5 tot 30 minute en sy kan paar met 'n aantal hommelbye op elke vlug. Oor verskeie parings, 'n dosyn of meer, sal die koningin genoeg sperm ontvang van 'n string hommelbye om honderdduisende eiers te bevrug. As sy nie die korf kan verlaat om te paar nie – as gevolg van slegte weer of as sy vasgevang is in 'n gedeelte van die korf – sal sy onvrugbaar bly en 'n hommellêer word – onkapabel om wyfiewerkerbye te produseer – en die korf is gedoem.
Paring vind 'n aansienlike afstand van die korf plaas en verskeie honderd voet in die lug; daar word geredeneer dat dit die sterk hommels van die swakkes skei en verseker dat slegs die vinnigste en sterkste hommels hul gene kan oordra.
Na afloop van 'n suksesvolle paringsvlug, sal die koningin na 'n paar dae vir die eerste keer begin eiers lê. Die oorgrote meerderheid eiers wat sy lê is bevrugte eiers en sal wyfiewerkerbye produseer. As sy 'n onbevrugte eier lê, ontwikkel dit in 'n hommelby. Hoe die kolonie besluit hoeveel werkers teenoor hommelbye grootgemaak moet word, word nog nie ten volle verstaan nie.
Wyfiewerkerbye
Amper al die bye in die korf is wyfiewerkerbye. Tydens die hoogtepunt van somer, wanneer werk in die korf woes en aaneenlopend is, kan die lewe van 'n by so kort as 6 weke wees; in laat herfs, wanneer geen broeisels grootgemaak word en geen nektar geoes word nie, kan 'n jong by tot 16 weke leef – reg deur winter. Gedurende die lewe van 'n werkerby verrig sy verskillende funksies in die korf, wat hoofsaaklik deur die ouderdom van die by bepaal word.
Manlike bye – hommelbye
Hommelbye is die grootste bye in die korf – amper drie keer die grootte van 'n werkerby. Hulle doen geen werk nie, oes nie stuifmeel of nektar nie en word slegs geproduseer om met nuwe koninginne te paar en hulle te bevrug op die paringsvlug. 'n Bykolonie sal gewoonlik hommelbye begin grootmaak 'n paar weke voor hulle koninginselle begin bou om 'n falende koningin te vervang of om voor te berei vir trek. Wanneer die koningin-broeiseisoen oor is, sal bye in kouer klimate die hommelbye uit die korf dryf om te vrek, en hulle byt en skeur aan hulle pote en vlerke; die hommelbye het 'n nuttelose las vir die kolonie geword en sal nie langer geduld word nie.
Callyspongia tuberculata
Callyspongia tuberculata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Byeboerdery
Struktuur van 'n bykolonie
'n Makgemaakte bykolonie word gewoonlik in 'n reghoekige korfkis gehuisves, met tussen 10 en twaalf parallelle rame wat die vertikale koekplate hou en wat die eiers, larwes, papies en kos vir die kolonie bevat. As iemand 'n vertikale dwarsdeursnit maak deur die korf van kant tot kant, sal die broeines rofweg soos 'n ovale bal lyk en 5-8 koekrame beslaan. Die twee buitenste koeke aan elke kant van die korf is geneig om slegs gebruik te word vir die langtermyn stoor van heuning en stuifmeel.
In die middel van die broeines sal 'n enkele koekraam normaalweg 'n middelste skyf eiers, larwes en geseëlde broeiselle hê wat amper tot op die kant van die raam kan strek. Direk bo-op die broei-area strek 'n boog stuifmeelgevulde selle van kant tot kant, en bokant dit 'n nog wyer boog heuning-gevulde selle wat strek tot die raam se bokant. Die stuifmeel is proteïenryke kos vir die ontwikkelende larwes, terwyl heuning ook kos is, maar energieryk eerder as proteïenryk is. Die jong werkerbye wat sorg vir die groeiende broeisel skei 'n spesiale kos genaamd "koninginjellie" af ná hulle gevoed het op heuning en stuifmeel. Die hoeveelheid koninginjellie wat 'n papie gevoer word bepaal of dit 'n werker of koninginby gaan word.
Jaarlikse siklus van 'n bykolonie
Die ontwikkeling van die bykolonie volg 'n jaarlikse siklus van groei wat begin in die lente met 'n haastige uitbreiding van die broeines, so gou as stuifmeel beskikbaar is om die papies te voer. Sommige produksie van broeisel kan so vroeg as Januarie begin, selfs in 'n koue winter, maar broeiery versnel met 'n spits in Mei (in die Noordelike Halfrond), en produseer 'n rykheid van oestende bye in harmonie met die heuningstroom in die area. Elke byeras beplan hul opbou effens anders, afhangende van hoe die blomme in hul area bloei. Sommige streke van Europa het twee nektarstrome – een in laat lente en nog een laat Augustus. Ander streke het slegs 'n enkele nektarstroom. Die bedrewenheid van 'n byeboer lê in die vooruitskatting van wanneer die nektarstroom sal plaasvind en dat sy kolonie die maksimum bevolking van oesters sal hê op die regte tyd.
Die kernfaktor hier is die voorkoming, of suksesvolle bestuur van die treklus. As die kolonie onverwags trek en die byeboer kan nie die trekkende swerm vang nie, sal hy aansienlik minder heuning oes van die korf, aangesien hy die helfte van sy werkerbye met een slag kan verloor. Indien hy egter die trekimpuls om 'n nuwe koningin uit te broei kan gebruik, maar die bye bymekaar kan hou, sal die byeboer sy kanse van 'n goeie oes verbeter. Dit neem baie jare se leer en ondervinding om al hierdie dinge te bestuur – alhoewel weens verskillende omstandighede, kan selfs beginners 'n goeie heuningoes behaal.
Koloniereproduksie; trek en opvolging
Alle kolonies is afhanklik van hul koningin, wat die enigste eierlêer is. Die beste koninginne lewe egter net 'n paar jaar; die norm is een of twee jaar. Sy kan kies of sy 'n eier lê wat bevrug is of nie; as sy so kies, ontwikkel dit in 'n wyfie werkerby; as sy 'n onbevrugte eier lê word dit 'n hommelby. Sy besluit water tipe eier om te lê afhangende van die grootte van die oop broeisel wat sy teëkom in die koek; in 'n klein werkersel lê sy 'n bevrugte eier; as sy 'n veel groter hommelsel vind, lê sy 'n onbevrugte hommelby eier.
Solank die koningin vrugbaar is en eiers lê, produseer sy 'n verskeidenheid geurstowwe wat die gedrag van die bye in die korf beheer; hierdie "doepa" is in werklikheid verskillende feromone met verskillende funksies. Soos die koningin ouer word, raak sy uit sperm en haar doepa begin te faal. Onvermydelik, begin die koningin mettertyd faal en sal die bye dan besluit om haar te vervang met 'n nuwe koningin, geskep van een van haar werkereiers. Hulle mag dit doen omrede sy beskadig is: 'n verlore been of antenne, omrede sy uit sperm gehardloop het en nie vrugbare eiers kan lê nie (het 'n hommel-lêende koningin geword) of omrede haar geurstowwe vervaag het tot op 'n punt waar sy nie meer haar bye kan beheer nie.
Op hierdie tydstip sal die werkers een of meer koninginselle maak deur bestaande werkerselle te modifiseer wat 'n normale wyfie werkereier bevat. Nietemin is daar twee duidelike gedragspatrone wat die bye navolg:
1. Opvolging – of koninginvervanging binne een korf sonder om te trek; 2. Trek-sel-produksie – die verdeling van die korf in twee kolonies deur te trek.
Verskillende subspesies van Apis Mellifera vertoon verskillende trek-eienskappe wat hul evolusie in verskillende ekotope van die Europese kontinent reflekteer. Die meer noordelike swart rasse swerm minder en volg meer op, terwyl gesê word dat die suidelike geel en grys variasies meer gereeld trek. Die waarheid word bemoeilik omrede die algemeenheid van kruisteling en verbastering van die subspesies en menings verskil.
Opvolging word hoog aangeslaan as gedragspatroon deur byeboere, omrede 'n korf wat sy koningin opvolg nie swerm nie en geen voorraad verlore gaan nie; dit skep slegs 'n nuwe koningin en laat toe dat die ou een verdof – of as alternatief word sy doodgemaak wanneer die nuwe koningin uitkom. Wanneer 'n koningin opgevolg word, produseer die bye net een of twee koninginselle, kenmerkend in die middel van die gesig van die broeikoek.
Met trek, in kontras, word 'n groot getal koninginselle geskep – tipies 'n dosyn of meer, en hierdie is geleë rondom die kante van die heuningkoek, meestal op die kante en aan die onderkant.
As die proses begin het, sal die ou koningin normaalweg die korf verlaat met die uitbroei van die eerste koninginsel. Wanneer die koningin die korf verlaat word sy vergesel deur 'n groot hoeveelheid bye, hoofsaaklik jong bye (was-uitskeiers), wat die basis van die nuwe korf sal vorm. Verkenners word uitgestuur voor die swerm om 'n geskikte hol boom of rotsgaping te vind en so gou een gevind word, trek die hele swerm in en bou nuwe was-broeikoeke binne ure, met die heuningvoorraad waarmee die jong bye hulself gevul het voor hul die ou korf verlaat het. Slegs jong bye skei was af van spesiale abdominale segmente en dit is hoekom daar meer jong as ou bye in swerms is. Dikwels vergesel 'n hoeveelheid kroonprinsesse die eerste swerm (die "hoofswerm"), en die ou koningin word vervang so gou as 'n prinses gepaar en begin lê het. Andersins sal sy baie vinnig opgevolg word in haar nuwe blyplek.
Faktore wat trek prikkel
Nog 'n belangrike faktor in die trek is die ouderdom van die koningin. Vir dié onder 'n jaar oud is dit onwaarskynlik om te trek tensy hulle koek uiters beknop is, terwyl ouer koninginne meer geneig is om te trek.
Byeboere hou hul kolonies fyn dop in die lente en let op vir die aanvang van koninginselle, wat 'n duidelike sein gee dat die kolonie bepaald wil trek.
Wanneer die kolonie besluit het om te trek, word koninginselle in getalle van 'n dosyn of meer geproduseer. Wanneer die eerste koninginselle geseëld is, na 8 dae van larwe voering, sal 'n kroonprinses verpop (in 'n papie verander) en kan verwag word sewe dae na seëling. Voor vertrek vul die werkerbye hul mae met heuning in voorbereiding vir die skepping van nuwe heuningkoeke in die nuwe tuiste. Hierdie vrag van heuning maak trekkende bye ook minder geneig om te steek en 'n nuutgevormde swerm is merkbaar kalm vir tot 24 uur – dikwels genoeg om sonder handskoene of sluier gehanteer te word.
Hierdie swerm soek 'n skuilte; 'n byeboer wat dit vang en aan 'n nuwe korf voorstel, voldoen aan hierdie behoefte. Andersins sal dit terugkeer na 'n wilde staat, in watter geval dit skuilplek sal vind in 'n hol boom, 'n uitgrawing, 'n verlate skoorsteen of selfs agter hortjiesvensters.
Terug by die oorspronklike korf ontwaak die kroonprinses van haar sel en begin dadelik om al haar teenstander-koninginne wat wag om uit te broei, op te spoor en dood te maak. Gewoonlik weerhou die bye haar egter om dit te doen, in welke geval sy ook 'n tweede swerm sal lei van die korf. Opeenvolgende swerms word genoem "na-swerms" of "kaste" en kan baie klein wees – dikwels met net 'n paar duisend of so bye, teenoor die hoofswerm wat uit tussen 10 000 of selfs 20 000 bye kan bestaan.
Elke ras of subspesie van die heuningby het sy eie trek-eienskappe. Italiaanse bye is baie vrugbaar en geneig om te trek; Noord Europese "swartbye" het 'n sterk geneigdheid om hul ou koningin te vervang sonder om te trek. Hierdie verskille is die resultaat van verskillende evolusionêre drukke in die gebiede waar die subspesies ontwikkel het.
Kunsmatige trek
Wanneer 'n kolonie per ongeluk hul koningin verloor, word daar na die kolonie as "koninginloos" verwys. Die werkers besef die koningin is afwesig binne 'n uur na haar verlies, aangesien haar geurstowwe vervaag in die korf. Die kolonie kan nie oorleef sonder 'n bevrugte koningin wat eiers lê om die byebevolking in stand te hou nie. Die bye kies dan sommige van die selle wat eiers bevat wat minder as drie dae oud is en vergroot hierdie selle dramaties om "nood koninginselle" te vorm. Hierdie selle lyk soortgelyk aan 'n grondboontjiedop – ongeveer 20-25mm lank, wat hang van die middel of kant van die broeikoeke. Die ontwikkelende larwe in 'n koninginsel word verskillend gevoer as 'n gewone by. Sy ontvang – as byvoeding tot die normale heuning en stuifmeel – 'n groot gedeelte koninginjellie, 'n spesiale kos uitgeskei deur die jong werkerbye vanuit 'n klier in hul keelholte. Hierdie spesiale kos verander die groei en ontwikkeling van die larwe so dramaties dat dit ontwaak van die sel as 'n koninginby. Die koningin is die enigste by in die kolonie wat volledig ontwikkelde eierstokke het. Sy skei 'n geurstof af wat die normale ontwikkeling van eierstokke in al haar werker-dogters onderdruk. Die koninginby het 'n angel sonder weerhaak wat sy onder andere gebruik om die ander jong koninginbye wat nog nie uit die selle "uitgebroei" het nie, dood te steek om te verseker dat sy die enigste koninginby vir die swerm is.
Byeboere gebruik die bekwaamheid van bye om nuwe koninginne te produseer om hul kolonies te vermeerder, 'n proses bekend as "kolonieverdeling". Om dit te doen, verwyder hulle verskeie broeikoeke van 'n gesonde korf en verseker die ou koningin agterbly. Hierdie koeke moet eiers of larwes bevat wat minder as drie dae oud is en wat bedek word deur jong werkerbye wat sorg vir die broeisel en dit warm hou. Hierdie broeikoeke en bestaande werkerbye word dan geplaas in 'n klein "pitkorf" tesame met ander koeke wat heuning en stuifmeel bevat. So gou as wat die jong werkerbye hulself in hierdie korf bevind en besef dat hulle nie 'n koningin het nie, begin hulle met die konstruksie van "nood koninginselle" en benut die eiers of larwes wat hulle in die koeke het.
Wêreldbyeteelt
Bronne:
Nivenia parviflora
Nivenia parviflora is 'n immergroen struik wat deel van die Iridaceae familie is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en is deel van die fynbos-bioom. Dit kom voor op die suidelike hellings van die Klein-Swartberg naby Ladismith. Die voorkomsgebied is 38 km2, die plant word egter nie bedreig nie en word as seldsaam beskou.
Apus (genus)
Apus is 'n genus van voëls in die familie van windswaels (Apodidae), wat sommige van die ouwêreldse lede van die familie omvat.
Kaapse spookmot
'n Kaapse spookmot is 'n mot, Gorgopis cochlias, van die Hepialidaefamilie wat in Suid-Afrika voorkom.
Andrew Scarborough
Andrew Scarborough (gebore 26 September 1973) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Emmerdale (1972), Hearts and Bones (2000), en Downton Abbey (2010).
Apus (genus)
Spesies
Die volgende spesies ressorteer onder die genus:
Scheepersprys vir Jeugliteratuur
Die Scheepersprys vir Jeugliteratuur is 'n letterkundige toekenning deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, ter 'bevordering van hoogstaande Afrikaanse jeugliteratuur vir die rypere jeug'. Die toekenning is die eerste keer in 1956 gemaak na twee private skenkings deur dieselfde familie. Letterkundige en opvoedkundige gehalte, asook 'n tentoonstelling van 'egte Afrikanerkaraktereienskappe en nasietrots' speel 'n belangrike, maar nie-bindende rol. Die prys word sedert 1974 driejaarliks toegeken.
Hülegü Khan
Hülegü Khan, ook bekend as Hoelagoe Khan (Mongools: Хүлэгү хаан, Chülegü Chaan; Persies: هولاکو خان; omstreeks 1218 – 8 Februarie 1265), was ’n Mongoolse heerser wat ’n groot deel van Suidwes-Asië verower het. Hy was die seun van Toloei Khan, ’n kleinseun van Djengis Khan en ’n broer van Ariq Böke, Möngke Khan en Koeblai Khan.
Heuningblom
Die heuningblom (Melianthus major) is een van die plante wat ook kruidjie-roer-my-nie genoem word. Dit is endemies aan Suid-Afrika en kom in die Wes-Kaap, Oos-Kaap en Noord-Kaap voor. Op die SANBI-rooilys is dit as 'veilig' (LC) gelys.