cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Etologie
Inprenting
Organismes se vermoë om lede van dieselfde spesie te onderskei is ook van kardinale belang vir reproduktiewe sukses. Sodanige onderskeid kan aantal faktore gebaseer word. Hierdie belangrike tipe leer vind egter slegs binne 'n baie beperkte periode plaas en staan bekend as inprenting. Een voorbeeld hiervan is die kuikens van ganse en hoenders wat hulle ma's amper direk nadat hulle uitgebroei het, spontaan begin volg. Daar is ontdek dat hierdie respons deur 'n arbitrêre stimulus nageboots kan word indien die eiers kunsmatig gebroei word en die stimulus gedurende 'n kritieke tyd teenwoordig is en vir 'n paar dae ná die uitbroei volgehou word.
Nabootsing
Nabootsing is 'n gevorderde soort gedrag waar een dier die gedrag van 'n ander dophou en presies nadoen. Die Nasionale Instituut van Gesondheid het bevind dat mantelape die geselskap van navorsers wat hulle naboots bo dié van ander navorsers verkies. Verder is nabootsing ook in onlangse navorsing oor sjimpansees waargeneem; nie net het die sjimpansees die handelinge van 'n ander individu nageboots nie, maar wanneer hulle voor 'n keuse gestel is, het hulle verkies het om die meer senior, ouer sjimpansee eerder as die jonger sjimpansee na te boots.
Stimulus en plaaslike versterking
Daar is verskeie maniere waarop diere deur middel van waarnemingsleer kan leer, al is nabootsing nie teenwoordig nie. Een so 'n manier is stimulusversterking waar individue se belangstelling in 'n voorwerp geprikkel word nadat 'n ander se individu se interaksie met die voorwerp dopgehou is. 'n Voorbeeld waarmee kat- en hondeienaars sal kan identifiseer, is hulle diere se vermoë om deure oop te maak. Mense se gebruik van die handvatsel lei daartoe dat hulle troeteldiere se belangstelling in die handvatsel geprikkel word. Vervolgens leer hulle deur 'n metode van leer-en-probeer hoe die handvatsel werk en om die deur oop te maak.
Sosiale oordrag
'n Noukeurig gedokumenteerde voorbeeld van sosiale oordrag het onder 'n groep makake op die Hachiijojima-eiland, Japan, plaasgevind. Die makake het in die binnelandse woud gewoon totdat 'n groep navorsers in die 1960's begin het om vir hulle op die strand aartappels te gee; kort voor lank het hulle dit na die strand gewaag, die aartappels op die sand opgetel, skoongemaak en geëet. Ongeveer 'n jaar later het een van die ape met 'n aartappel tot by die branders geloop, dit met een hand in die water gesit en met die ander gewas. Hierdie gedrag is kort daarna deur individue in haar trop gevolg; wanneer hulle geboorte geskenk het, is hierdie gedrag ook by hulle kleintjies waargeneem – 'n vorm van sosiale oordrag.
Onderrig
Onderrig is 'n hoogs gespesialiseerde aspek van leer waar die "onderwyser" (demonstreerder) sy of haar gedrag aanpas ten einde die waarskynlikheid te verhoog dat die "leerder" (waarnemer) die gewenste eindresultaat van die gedrag bereik. Moordviskoeie leer hulle kleintjies om pinnipedia te vang deur hulle in die rigting van die strand te stoot en hulle aan toe moedig om die prooi aan te val. Aangesien die moordviskoei haar gedrag aanpas om haar kleintjies te leer jag, is dit bewys van onderrig. Hierdie onderrriggedrag is ook teenwoordig in die voël- en insekwêreld.
Paring en die stryd om dominansie
Individuele voortplanting is die belangrikste fase in die proliferasie van individue of gene binne 'n spesie: om hierdie rede bestaan daar ingewikkelde paringsrituele wat baie kompleks kan wees alhoewel hulle dikwels as VHP'e beskou word.
In 'n sosiale opset baklei diere dikwels vir die reg om voort te plant sowel as sosiale dominansie. 'n Algemene voorbeeld van 'n geveg vir sosiale en seksuele dominansie is die sogenaamde pikorde onder pluimvee. In hierdie groepe is daar een hoender wat die ander domineer en kan pik sonder om self gepik te word. 'n Tweede hoender kan al die ander pik, behalwe die eerste, ensovoorts.
Groepslewe
Verskeie spesies, insluitend mense, is geneig om in groepe te leef. Hierdie sosiale opset is waarskynlik 'n komplekse en effektiewe oorlewingstrategie. Dit kan as 'n soort simbiose onder individue van dieselfde spesie beskou word.
Toe bioloë wat in die evolusieteorie belangstel, begin het om sosiale gedrag te ondersoek, het verskeie oënskynlik onbeantwoordbare vrae ontstaan. Hoe word die geboorte van steriele individue, soos by bye, byvoorbeeld deur 'n meganisme verklaar wat die reproduktiewe sukses van soveel moontlik individue beklemtoon? Of waarom sou individue soos eekhorings, wat in klein groepies voorkom, hulle lewe waag om die res van die groep te red? Hierdie gedrag kan as voorbeelde van altruïsme beskou word. Vanselfsprekend is nie alle gedrag altruïsties nie, soos in onderstaande tabel gesien kan word. Wraaksugtige gedrag, wat op 'n punt slegs aan mense toegeskryf was, is al by ander spesies soos kamele  en sjimpansees waargeneem.
Voordele en nadele van lewe in 'n groep
Een voordeel van groepslewe kan 'n afname in verorbering deur roofdiere wees. Indien die hoeveelheid aanvalle deur roofdiere dieselfde bly ondanks die toenemende grootte van die prooigroep, het individue deur die verdunningseffek 'n kleiner kans om gevang te word. 'n Roofdier wat deur 'n massa individue verwar word, vind dit moeiliker om een teiken uit te sonder. In groepe kan diere hulle verorberingsrisiko ook aktief deur meer effektiewe verdedigingstaktieke verlaag, of deur vroeër bespeuring van roofdiere deur verhoogde waaksaamheid.
Nog 'n voordeel van groepslewe is 'n groter kans om kos op te spoor. Groeplede kan inligting oor voedselbronne uitruil. Roofdiere baat ook daarby om in groepe te jag; hulle kan meer strategies jag en groter prooi aanval.
Lewe in 'n groep kan egter ook nadele inhou. Om saam met ander diere te lewe kan die oordrag van parasiete fasiliteer, en in te groot groepe is daar ook groter mededinging vir hulpbronne en mannetjies/wyfies.
Lys etoloë
Individue wat noemenswaardige bydraes tot etologie gelewer het (baie van hulle is in werklikheid vergelykende sielkundiges):
Erica comorensis
Erica comorensis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is endemies aan die Comore-eilande.
Heksose
'n Heksose is 'n monosakkaried, 'n eenvoudige suiker, met ses koolstofatome. Heksoses kan 'n ringstruktuur hê, maar dit kan ook in oopkettingvorm voorkom.
Heksoses speel 'n belangrike rol in die biochemie, die natuur en die landbou. Byvoorbeeld wyn-mos bevat sowel glukose as fruktose, altwee heksoses, en die verhouding tussen hierdie twee kan ongunstig raak om fermentasies te onderhou. Dit kan lei tot die verlies van wynproduksie en -kwaliteit.
Daar is twee tipes heksose:
Aldoheksoses
Die aldoheksoses het vier chirale sentrums. Dit beteken dat daar 16 moontlike stereo-isomere bestaan, waarvan 8 D en 8 L -vorme. Hiervan kom nogtans net 3 in die natuur voor: D -glukose, D -galaktose, en D -mannose.
Die 8 D -aldoheksoses in oopkettingvorm is: CH=O          CH=O          CH=O            CH=O |             |             |               |   HC-OH        HO-CH           HC-OH         HO-CH |             |             |               |   HC-OH          HC-OH       HO-CH           HO-CH |             |             |               |   HC-OH          HC-OH         HC-OH           HC-OH |             |             |               |   HC-OH          HC-OH         HC-OH           HC-OH |             |             |               |    CH2OH          CH2OH         CH2OH           CH2OH D -Allose      D -Altrose     D -Glukose       D -Mannose CH=O        CH=O            CH=O            CH=O |           |               |               |   HC-OH      HO-CH             HC-OH         HO-CH |           |               |               |   HC-OH        HC-OH         HO-CH           HO-CH |           |               |               | HO-CH        HO-CH           HO-CH           HO-CH |           |               |               |   HC-OH        HC-OH           HC-OH           HC-OH |           |               |               |    CH2OH        CH2OH           CH2OH           CH2OH D -Gulose    D -Iodose         D -Galaktose     D -Talose
Ketoheksoses
Die ketoheksoses het drie chirale sentrums. Daardeur bestaan daar 8 moontlike stereo-isomere, waarvan net die D -isomere in die natuur voorkom. CH2OH       CH2OH         CH2OH        CH2OH |           |             |            |   C=O          C=O           C=O          C=O |           |             |            |  HC-OH      HO-CH           HC-OH      HO-CH |           |             |            |  HC-OH        HC-OH       HO-CH        HO-CH |           |             |            |  HC-OH        HC-OH         HC-OH        HC-OH |           |             |            |   CH2OH        CH2OH         CH2OH        CH2OH D -psikose   D -fruktose    D -sorbose    D -tagatose
Jan Hendrik Frederik Eduard Rudolf Cladius Gey van Pittius
Jan Hendrik Frederik Eduard Rudolf Cladius Gey van Pittius (1879 – 1931) was 'n regter van die Hooggeregshof van Transvaal. Hy is in Ventersdorp gebore en ontvang sy opleiding in Pretoria. Hy verwerf sy doktorsgraad in die regte in 1906 aan die Universiteit van Leyden. Hy word in Brittanje tot die balie toegelaat en hy begin praktiseer in 1907 in Pretoria. In 1926 word hy aangestel as 'n regter. Saam met Carl Jeppe het hy Statute law of the Transvaal, 1839–1910 (4 dle., Pretoria, 1910–'11) gepubliseer. Hy is 1931 oorlede.
May Boley
May Boley (29 Mei 1881 – 7 Januarie 1963) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Dance of Life (1929), Children of Pleasure (1930), Going Wild (1930), en Tovarich (1937).
Dambulla-grottempel
Die Dambulla-grottempel (Singalees: දඹුලු ලෙන් විහාරය, Dam̆būlū Len Vihāraya; Tamil: தம்புள்ளை பொற்கோவில், Tampuḷḷai Poṟkōvil), ook bekend as die Goue Tempel van Dambulla, is ’n wêrelderfenisgebied (vanaf 1991) in die sentrale deel van Sri Lanka. Dit is sowat 148 km oos van Colombo en 72 km noord van Kandy. Dit is die grootste en bes bewaarde grottempelkompleks in die land. Die rotse troon 160 m bo die omringende vlaktes uit.
Meer as 80 bekende grotte kom in die omringende gebied voor. Die grootste besienswaardighede is oor vyf grotte versprei wat standbeelde en skilderye bevat van Gautama Boeddha en sy lewe. Daar is altesaam 153 Boeddhabeelde, drie standbeelde van konings van Sri Lanka en vier van gode en godinne soos Wisjnoe en die Ganesja. Die muurskilderye beslaan sowat 2 100 m2. Van die uitbeeldings is die verleiding deur die demoon Mara en die Boeddha se eerste diens.
Prehistoriese mense het in die grotte gewoon voor die koms van Boeddhisme in Sri Lanka, want daar is grafte met menslike geraamtes in die gebied wat sowat 2 700 jaar oud is.
Geskiedenis
links|duimnael|190px|Die buitekant van die tempel. Die grottempel dateer van die 1ste eeu v.C. Vyf grotte is onder ’n oorhangende rots geleë waaruit ’n afloopvoor gekerf is om die binnekant droog te hou. In 1938 is suile en gewels by die ingange gebou. Die grotte se plafon bevat ingewikkelde patrone van godsdienstige afbeeldings wat die kontoer van die rotse volg. Daar is standbeelde van Boeddha en bodhisattvas, asook verskeie gode en godinne.
Die grotklooster word steeds gebruik en is een van die bes bewaarde antieke terreine in Sri Lanka. Die klooster dateer van die 3de en 2de eeu v.C. Valagamba van Anuradhapura het die grotte vermoedelik in die 1ste eeu v.C. in ’n tempel omskep. Hy is uit Anuradhapura verban en het hierheen gevlug van Suid-Indiese troonrowers. Nadat hy sy hoofstad ná 15 jaar terugverower het, het die koning ’n tempel gebou om sy dankbaarheid te toon. Baie ander konings het agterna tot die kompleks bygevoeg en teen die 11de eeu was dit ’n groot godsdienssentrum, en is dit steeds. Nissanka Malla van Polonnaruwa het die grotte in 1190 verguld en sowat 70 Boeddhabeelde bygevoeg. Die Koninkryk Kandy het die grotte in die 18de eeu gerestoureer en geverf.
Grot van die goddelike koning
Die eerste grot word in Singalees Devaraja lena (lena = "grot") genoem, of "Grot van die goddelike koning". Dit word oorheers deur ’n 14 m hoë standbeeld van Boeddha wat uit die rots gekap is. Dit is verskeie kere oorgeverf, waarskynlik die laaste keer in die 20ste eeu. Aan sy voete is sy gunsteling-leerling, Ananda; by sy kop is Wisjnoe, wat volgens tradisie sy goddelike magte gebruik het om die grotte te skep.
Grot van die groot konings
duimnael|links|190px In die tweede en grootste grot is benewens 16 staande en 40 sittende Boeddhabeelde, ook beelde van die gode Saman en Wisjnoe, en van die konings Vattagamani Abhaya, wat die klooster in die 1ste eeu v.C. vereer het, en Nissanka Malla, wat in die 12de eeu n.C. verantwoordelik was vir die vergulding van 50 standbeelde, soos aangedui deur ’n klipinskripsie by die klooster se ingang. Dié grot word dus Maharaja lena ("Grot van die groot konings") genoem. Waardevolle skilderye uit die 18de eeu teen die plafon beeld tonele uit Boeddha se lewe uit.
Groot nuwe klooster
Nog ’n grot, Maha Alut Vihara ("Groot nuwe klooster") het plafon- en muurskilderye in die tipiese Kandy-styl uit die bewind van koning Kirti Sri Rajasinha (1747–1782), wat die eer kry vir die herlewing van Boeddhisme. Daar is ook 50 Boeddhabeelde en ’n standbeeld van die koning.
African Renaissance Unity Party
By die bekendstelling het die party belowe om werkloosheid met 70% te verminder, pensioene te verdubbel en gratis tersiêre opleiding te bied.
Omstredenheid
Party leier Bryce Mthimkhulu, wat homself as koning Mthimkhulu III en koning van die amaHlubi-nasie in KwaZulu-Natal beskryf, is in 2016 deur voormalige president Jacob Zuma gewaarsku om op te hou om die term te gebruik en is deur die regering hof toe geneem.(Die regering het die saak verloor).
Die party het aan die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2019 deelgeneem.
Japan Nasionale Roete 212
Japan Nasionale Roete 212 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Kundalila-waterval
Die waterval in die Kaomberivier is 13km suidoos van Kanone in die Serenje-distrik en by die ruitverwysing 13° 9′  15.41″  suid en 30°  42′  8.94″  oos. Die water val vir 30m oor die kant van die Muchingaplato. Dit bestaan uit ‘n reeks stroomversnellings wat die water in dun wit sluiers van sproeiwater opbreek. Hierdie newel sak af na ‘n diep poel met helder water.
Vanaf die waterval is daar ‘n mooi uitsig oor die Luangwa-vallei. ‘n Voetpad vanaf die kampeerterrein lei deur baie ruie plategroei na die swemplek in die poel.
Kundalila beteken “koerende duif”.
Die val en direkte omgewing is in 1952 tot natuurmonument verklaar.
Rolandslied
Die Rolandslied (Frans: Chanson de Roland) is die beroemdste Franse heldedig en behandel die dade van Graaf Roland van die Bretonse Mark en sy paladyne (hofridders) wat op 18 Augustus 778 in die slag van Roncesvalles (Frans: Roncevaux) gesneuwel het.
Die lied, wat in die tradisie van die chansons de geste geskryf is, verbeeld Roland as volmaakte ridder en bloedverwant van Karel die Grote. Tydens die eerste kruistog teen die Spaanse moslems het Roland die opperbevel oor die agterhoede van die Christelike leër. Op hulle terugtog na Frankryk word die ridders in 'n Baskiese hinderlaag gelei. Saam met sy maat Olivier red Roland die leër deur sy heldemoed en opoffering en weier tot by sy dood om hulp te versoek.
Die heldedigte of chansons de geste behandel historiese onderwerpe uit die Merowingiese en Karolingiese tydperk; die Rolandslied is die eerste bekende voorbeeld. Hierdie epiek is volgens sy eie versleer geskryf en bestaan uit assonerende langverse wat tot laisses ('n soort strofes) saamgevoeg is. Die voordrag was waarskynlik musikaal.
Die oudste verwerkings van die Rolandslied ontstaan in die 10de eeu. Dit raak baie gewild in die 11de eeu en word aan die vooraand van die slag van Hastings vir die leër van Willem die Veroweraar voorgedra. Die manuskrip wat in Oxford bewaar word, bevat die volledigste verwerking wat in die Anglo-Normandiese dialek geskryf is. Dit is vermoedelik tydens die heerskappy van Henri (Hendrik) II Plantagenet in Normandië geskryf. 'n Duitse bewerking deur die priester Konrad ontstaan omtrent 1170. 'n Nederlandse bewerking van onbekende herkoms is uit dieselfde eeu oorgelewer.
Hartaknoet
Hartaknoet of Hardeknoet (Engels: Harthacanute, Deens Hardeknud; 1018 – 8 Junie 1042) was van 1035 tot met sy dood koning van Denemarke as Knoet III en van 1040 af ook koning van Engeland.
Opvolgingskrisis
Hy was die enigste seun van Knoet die Grote en Emma van Normandië. In 1035 het hy sy pa opgevolg as koning van Denemarke. Hy was ook die wettige erfgenaam van die troon van Engeland, maar kon nie na Engeland reis vir sy kroning nie omdat Noorweë en Swede Denemarke wou binneval. Sy halfbroer Harold Haasvoet, Knoet se seun by Elgifa van Northampton, is intussen ondanks teenkanting as regent aangestel.
In 1036 het Harold ’n poging afgeweer om hom te onttroon. Dit is gelei deur Alfred Adeling en Eduard die Belyer – die twee seuns van Hartaknoet se ma by Ethelred II. In die volgende jaar het Emma uit die land gevlug en Harold is "oral as koning gekies".
Koning van Engeland
Hartaknoet was ’n ongewilde leier. Om vir sy vloot te betaal het hy swaar belasting opgelê. Hy was nie getroud nie en het nie kinders gehad nie. In 1041 het hy sy halfbroer Eduard die Belyer uit bannelingskap genooi en hom waarskynlik as erfgenaam gekies. Hy is in 1042 dood en is in Winchester begrawe.
Herstel van die Huis van Wessex
Eduard het hom opgevolg en so het die Huis van Wessex vir ’n kort rukkie weer oor Engeland regeer.
Erica condensata
Erica condensata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Spaanse griep in Suid-Afrika
Die Spaanse griep (die Groot Griep, die "driedagsiekte") is die grootste en ergste natuurramp wat Suid-Afrika nog ooit getref het en daarby is die land erger geraak as die meeste ander lande. Dit het 'n onuitwisbare invloed gehad op die demografiese, sosiale, ekonomiese, mediese, kulturele, sielkundige en kerklike karakter van die hele Afrika suid van die Sahara vir ten minste een geslag.
Geolek
'n Geolek is 'n taalvariant of dialek wat gebonde is aan 'n spesifieke streek of gebied.
Spaanse griep in Suid-Afrika
Verspreiding
Tydens die Eerste Wêreldoorlog is veral Durban en Kaapstad druk deur skepe besoek. Dit was weens die Kaap die Goeie Hoop se strategiese ligging in die wêreld en die land se wêreldwye handelsbande. Verskeie troepeskepe met soldate wat die griep onderlede gehad het, het by die hawens aangedoen. In September 1918 het die skip Salamis vanaf die ooskus van Afrika by Durban en die skepe Jaroslav en Veroney vanaf Sierra Leone in Tafelbaai aangekom. Die Portugese posboot Lourenço Marques was in die tyd in die Kaapse hawe onderweg na Portugal. Tussen Kaapstad en Lissabon het 200 van die opvarendes op see aan die griep gesterf. Weens die vir die tyd moderne vervoernetwerk (ontwikkel danksy die mynbedryf) het die griep vinnig na die binneland versprei. In die afgesonderde plattelandse gebiede met 'n swak infrastruktuur (soos in die Trans- en Ciskei) was die verspreiding daarenteen stadig.
Geolek
Streeksgebonde variasies van Afrikaans sluit in:
Spaanse griep in Suid-Afrika
Oorsprong
Verskeie gerugte oor die oorsprong van die griep het die ronde gedoen. Daar is beweer dat die siekte nie griep is nie, maar longpes. Ander bewerings was dat die oorsprong lê in kieme wat deur die Duitsers se gifgas versprei word. Teenswoordig word vermoed dat die pandemie waarskynlik sy oorsprong in die voëlgriep gehad het.
Faktore wat saak vererger
Vir die pasgevormde Unie van Suid-Afrika het die Spaanse griep op 'n besonder ongunstige tydstip gekom. Dit was oorlogstyd en boonop maar kort na die Tweede Vryheidsoorlog met sy konsentrasiekampe en daarna die Maritz-rebellie. Die armblanke-probleem en die ongesonde toestande in die mynskagte en mynkampongs was nog nie opgelos nie. Daarby het die ekonomie gesukkel weens die oorlog, die kwaai droogte van 1914–1916 en die daaropvolgende vloede van 1916 en 1917. Baie Suid-Afrikaanse soldate het oorsee geveg en is vergesel deur mediese personeel. Dus was daar baie minder dokters en ander gesondheidswerkers in die land beskikbaar. Uit vrees vir die siekte het baie trekarbeiders terug na hul gebiede van herkoms gevlug en so die siekte daarheen versprei.
Slagoffers
Twee persent van die hele bevolking van Afrika het binne ses maande aan die Spaanse griep gesterf. Binne die 7 weke van September-Oktober 1918 sterf in Suid-Afrika amptelik 140 000 en is 2,6 miljoen mense siek aan die griep uit 'n bevolking van 6 miljoen. Van die getal sterftes was 62% in die destydse Kaapprovinsie. In Kaapstad alleen sterf 6 000 binne 2 weke en is 120 000 mense siek. Hierdie syfers is egter almal beramings, want in die nuwe land, die Unie van Suid-Afrika, is daar van geboortes en sterfgevalle toe nog nie noukeurig boekgehou nie. En veral nie in die landelike gebiede nie. Baie sterfgevalle in daardie tyd was boonop nie weens die griep nie, maar weens die gevolglike longontsteking. Die kwesbaarste groep mense was tussen die ouderdomme van 25 en 45 jaar, dus juis die kern van die ekonomies-aktiewe groep in die gemeenskap. Jonger en ouer persone het vreemd genoeg blykbaar oor 'n effense immuniteit beskik. Ook het opvallend meer mans as vroue gesterf en ras was geen faktor in die sterftesyfer nie. Onder verwagtende vroue en mynwerkers was die getal siekes opvallend hoog en waarskynlik te wyte aan 'n lae immuniteit. Blankes gebore in Suid-Afrika was weer meer vatbaar vir die griepvirus as die blankes in Suid-Afrika wat in Europa gebore is. Daar was amper geen dorp sonder slagoffers nie. In Kimberley was die ergste uitbraak. In Bloemfontein, Touwsrivier en Beaufort-Wes (dus langs die spoorlyne) was daar baie siekes. In Natal was die getalle weer opvallend minder. Daar word vermoed dat die premier, genl. Louis Botha, waarskynlik ook aan die griep gesterf het.
Serum, medisyne en rate
Allerlei middels is aangegryp om die griep te beheer. Kinien, aspirien, kaneel, brandewyn, hoesmiddels, strignientonikum, kanferolie, lynolie en Engelse sout is onder andere gebruik. Eers later tydens die epidemie is 'n serum ontwikkel wat die griep wel effens versag het.
Swart Oktober in Suid-Afrika
Die land het byna tot stilstand gekom. Weens die groot aantal siek werkers moes baie dienste ingekort en selfs opgeskort word. Fabrieke, myne en die howe het gesluit. Winkels was leeg en voor apteke het lang rye mense gestaan. Treine het minder en met vertragings geloop. Motors het bly staan weens petroltekorte. Die heropening van die skole vir die vierde kwartaal is uitgestel. Strate was verlate. Voedselskaarste het selfs die gevangenes en die straathonde laat ly. Sopkombuise is ingerig. Huise is ontsmet, militêre hospitale is vir burgerlikes oopgestel en noodhospitale is in klaskamers ingerig. Lyke het op sypaadjies gelê om afgehaal te word, want die lykhuise was oorvol. In Kaapstad was doodskiste uitverkoop en is dooies in komberse in massagrafte op die strand van Woodstock begrawe. Vir duisende weeskinders moes 'n heenkome gesoek word. Die N.G. kerk het hierin 'n leidende rol gespeel. Onder andere is die M.T.R. Smit Kinderhuis op Ugie toe gestig. Kerke het 'n groot rol in noodverligting gespeel. Sekere kleiner genootskappe het soms vir politieke gewin misbruik van die ramp gemaak.
Siener van Rensburg
Siener van Rensburg het vroeg in 1918 verklaar dat 'n groot plaag die wêreld sal tref en ook in Suid-Afrika sy spoor sal laat.
Suidwes-Afrika (Namibië)
Die siekte is deur ‘n reisende sirkus na die destydse Suidwes-Afrika gebring. Dit het onrusbarend vinnig versprei en min gesinne het dit vrygespring. Skole, sake-ondernemings en kantore is gesluit. Melk, botter en selfs brood het onverkrygbaar geword. Medisynebottels het so skaars geword dat die mense hul eie bottels moes saambring as hulle medisyne wou verkry. Begraafplase moes vinnig vergroot word en vrywilligers is gevra om te help met die grawe van grafte.
Sanskrit
Sanskrit (Devanagari: संस्कृत, saṃskṛta, [ˈsɐ̃skr̩tɐ], ; letterlik: "saamgestel, versier, gevorm" ), ook Oud-Indies genoem, is een van die Indo-Europese tale en behoort tot die Indo-Ariese en Indo-Irannese taalgroep. Dit was die klassieke taal van die Indo-Ariese bevolking van die Indiese subkontinent. Sanskrit is van vóór 1200 v.C. tot vandag gebruik as literêre taal, maar is sedert 500 v.C. nie meer die gesproke taal van die massa nie. Sanskrit is een van die amptelike tale van Indië naas Engels en Hindi en van die Indiese deelstaat Uttarakhand. Weens Sanskrit se godsdienstige belangrikheid vir Asiatiese Suid-Afrikaners verwys die Artikel 5 van die Grondwet van Suid-Afrika ook na Sanskrit.
Sanskrit is die liturgiese taal van Brahmanisme, Boeddhisme, Djainisme en Hindoeïsme. Deur die verspreiding van hierdie godsdienste het dit die lingua franca van die oudheid en die Middeleeue in Suid-, Suidoos- en dele van Sentraal-Asië geword.
In Sanskrit is die verbale byvoeglike naamwoord sáṃskṛta- 'n saamgestelde woord bestaande uit sam ("saam, goed, vervolmaak") en krta- ("gemaak, gevorm, werk"). Dit dui dus op 'n werk wat "goed voorbereid, suiwer en volmaak, gepoleer, heilig" is. Die teenoorgestelde van Sanskrit is Prakrit (Prākṛta; letterlik: "natuurlik").
Die grammatika van Sanskrit is uitvoerig beskryf deur die grammatikus Panini (hy het omtrent die 7de of die 3de eeu voor Christus geleef), wie se werk uiteindelik 'n sterk "voorskrywende" funksie gekry het, na mate die volkstaal geleidelik van die geleerde Sanskrit wegbeweeg het. Danksy Panini kan ons die taal se verbuiginge, vervoeginge en aksente bestudeer. Sy noukeurige beskrywinge stel Indo-Europeërs in staat om, met die hulp van die Oud-Griekse en Litause verbuigings- en aksentpatrone, 'n noukeuriger indruk te kry van die sintaks en klanke van die Proto-Indo-Europese taal, waarvan wetenskaplikes aanneem dat dit die oorsprong van alle vroeër en huidige Indo-Europese tale was.
Sanskrit is die oudste bekende, en derhalwe belangrikste, Indo-Europese taal. Die oudste vorm van Sanskrit word Vedies genoem, na die Vedas; religieuse tekste. Vir Suid-Asië speel Sanskrit 'n soortgelyke rol as Latyn vir Europa of Hebreeus of Aramees vir die antieke en moderne Jode.
Sanskrit is afgelei van die woorddele sam- ("saam") en krtam (""geskape"); wat inhou dat die taal veronderstel was om volmaakter te wees as Prakrit; die eweneens Indo-Ariese volkstaal van die ongeletterde massas. Bekende Afrikaanse leenwoorde uit Sanskrit sluit Ariër, Asjram, Awatar, Bhagwan, Chakra, Goeroe, Joga, Karma, Mandala, Mantra, Nirwana, Swastika en Tantra in.
Middeleeue
Die Middeleeue word rofweg beskou as die tydperk in die Europese geskiedenis tussen 400 en 1500 ná Christus. Die Middeleeue begin in die vyfde eeu n.C met die ineenstorting van die Wes-Romeinse Ryk en die bewindoorname van Wes-Europa deur die Germaanse volke.
Bevolkingsafname, teenverstedeliking, invalle en die beweging van mense, wat gedurende die Antieke-tyd begin het, het tot in die vroeë Middeleeue voortgeduur.
Barbare, waaronder verskeie Germaanse volke, het nuwe koninkryke gestig in wat ná invalle van die Wes-Romeinse Ryk oor was.
Ná die Middeleeue, in die Renaissance-tydperk, het monargieë tot stand gekom en word van die klassieke kulture herontdek (die Middeleeue word as ’n tussenfase ná die val van die Wes-Romeinse ryk teen die einde van die 5de eeu, beskou).
In die tyd van 476 tot 800 word die westelike deel van Europa deur die koninkryke wat deur die Germaanse stamme gestig is, oorheers. Die Franke het ’n belangrike rol gespeel omdat hulle die katolieke weergawe van die Christendom aangeneem het en stadig ’n groot deel van Europa verower het. Die Gote was Ariane.
Ook ander Germane, soos die Bourgondiërs, die Wes-Gote, die Oos-Gote, die Langobarde en die Sakse het koninkryke gestig. Engeland is deur die Angele, Sakse en Jutte ingeval.
In 800 word die Frankiese koning, Karel die Grote, keiser en neem die Karolingiese Renaissance aanvang. Die keisers het vinnig teen hulle vasale (onderdane) verloor en so het die feodale tydperk begin. In 1066, ná die Slag van Hastings, het die Normandiese verowering van Engeland begin.
In die 14de eeu is Europa deur pes-epidemies getref, soos byvoorbeeld die Swart Dood.
Begripsbepaling
Die term Middeleeue word gebruik om die tydperk van die Europese geskiedenis tussen 500 en 1500 n.C. te benoem. Dit is vir die eerste keer in die sin deur die Humaniste van die Italiaanse Renaissance (15e en 16e eeu) gebruik. Hulle wou daarmee aandui dat die klassieke Grieks-Romeinse beskawing na die val van Rome gevolg is deur 'n "middeltydperk" van verval in barbaarse en primitiewe sedes, waartydens die individu gebonde was.
Dit is, volgens hulle, gevolg deur die Renaissance, wat reeds aan die einde van die 15e eeu in Italië begin het. Renaissance beteken "herlewing" of "wedergeboorte", en as naam van die bepaalde tydperk impliseer dit die wedergeboorte van die "beskawing", gebaseer op die Grieks-Romeinse kultuur. Die term Middeleeue het eers in die 17de en 18de eeu algemeen in gebruik gekom, gewoonlik in 'n neerhalende sin.
Die Romantiese beweging in die kuns en die letterkunde van die 19de eeu het egter tot 'n herwaardering van die Middeleeue gelei. Die begeerte om aan die hede te ontsnap, het 'n idealisering van die Middeleeue tot gevolg gehad. Die klem het geval op die romantiek van die ridders en die hoofse lewe (die lewe aan die hof).
Die nuwe belangstelling in die Middeleeue was ook gedeeltelik die gevolg van ontwakende nasionalisme, veral in Duitsland. Die oorsprong van volkstradisies en elemente eie aan die nasionale kultuur is in die Middeleeue gesoek. In Engeland het die legendes van koning Arthur en sy ridders herleef en in Duitsland het heldefigure uit die Middeleeue en die talle Germaanse legendes as bron van inspirasie vir skrywers en digters gedien.
Indeling
Tussen die 5de en die 15de eeue het daar so baie veranderings op alle terreine van die maatskaplike lewe ingetree dat dit onmoontlik is om die Middeleeue as een ononderbroke tydperk te beskou. Die skyn van eenheid word gewoonlik gekoppel aan die leenstelsel (feodalisme) en die onverdeeldheid van die Christelike (Rooms-Katolieke) geloof.
Die leenstelsel het wel aan die begin van die Middeleeue (in die Frankiese tyd) ontstaan, maar was lank voor die einde van die Middeleeue al verby sy hoogtepunt, terwyl oorblyfsels daarvan tot selfs in die 19de eeu in dele van Europa merkbaar was. Dit is dus verkeerd om aan die Middeleeue te dink as by uitstek 'n tyd van feodalisme. Die eenheid van die Kerk was ook net skyn.
Verdeeldheid in die Kerk het dikwels in die middeleeue voorgekom. Pouse, konsilies en teenpouse het mekaar tot ketters verklaar, en amptelike kettery soos die van die Albigense in Frankryk het ook kort-kort kop uitgesteek. Tog word die Middeleeue om sistematiese en historiese redes as een tydperk beskou wat by die nadere bestudering daarvan in 3 tydperke onderverdeel kan word, naamlik die Vroeë Middeleeue (ca. 500-1050/ 1100), die Hoogmiddeleeue (ca. 1100- 1300) en die Laat Middeleeue (ca. 1300-ca. 1500).
In die Vroeë Middeleeue het Klassieke (Romeinse) en Germaanse elemente geleidelik versmelt en die leenstelsel het sy beslag gekry. In teenstelling met die Hoogmiddeleeue, wat deur ŉ kulturele herlewing en die opkoms van stede en handel gekenmerk is, word die Vroeë Middeleeue in die Angel-Saksiese literatuur soms die "Dark Ages" (Donker Eeue of Duistere Middeleeue) genoem. Die Laat Middeleeue is gekenmerk deur die opkoms van 'n welvarende burgery en die ontwikkeling van nuwe wapens.
Bestudering
Die 19e-eeuse belangstelling in die Middeleeue het baie positiewe gevolge gehad vir die wetenskaplike bestudering van die tydperk. In Duitsland (die bolwerk van die Romantiek) is spesiale verenigings gestig vir die publikasie van bronne.
Spesiale hulpwetenskappe is ontwikkel, onder meer paleografie (die lees van ou skrif), numismatiek (die kennis van ou munte), heraldiek (die bestudering van skild- en familiewapens) en veral chronologie, wat van belang is om Middeleeuse daterings ooreenkomstig die moderne kalender om te reken. Naas die geskrewe bronne is argeologie ook 'n belangrike bron van aanvullende kennis oor die Middeleeue. Die belangrikste hiervan is die oorblyfsels van nedersettings, kastele, kerke, skeepswrakke, stadsmure en die sogenaamde stadskernondersoek.
Lewensbeskouing
Dit is onmoontlik om 'n spesifieke lewensbeskouing as tipies Middeleeus te beskryf, want in die ongeveer 1 000 jaar wat die tydperk geduur het, het daar natuurlik baie veranderings plaasgevind. Die hele tydperk is egter oorheers deur godsdiens en die Kerk.
Daar was weinig belangstelling in die verlede of die hede. Geskiedskrywing was in die eerste plek daarop gemik om vas te stel hoe ver God se plan vir die wêreld voltooi was. Aan feite en gebeure is geen selfstandige betekenis toegeken nie. Die siening het tot in die Laat Middeleeue geduur, maar het mettertyd minder swartgallig deterministies (dit wil sê die siening dat alles vooraf bepaal is) geword. Die Kerk het egter nooit daarin geslaag om die ou Germaanse en Keltiese volksopvattings te onderdruk nie.
Ondanks die sterk teenkanting van die Kerk het geloof in toorkuns en die beoefening van magiese praktyke soos alchemie dwarsdeur die Middeleeue voortbestaan. In die Laat Middeleeue het die Kerk die stryd gewonne gegee en die volksgeloof in die amptelike leerstellings opgeneem. Die geloof in toordery is byvoorbeeld aangevul met die teologiese begrip van besetenheid deur die duiwel. Daardeur het die Kerk goedkeuring verleen aan die wrede en grootskaalse vervolging van "hekse". Op dieselfde wyse is die vervolging van andersdenkendes en minderheidsgroepe - Jode, Sigeuners, ketters, ensovoorts - deur die Kerk geregverdig.
Sosiale orde
Die Middeleeuse opvatting van die samelewing is ook in groot mate deur die beset van die nietigheid van aardse dinge bepaal. Dit blyk al duidelik uit die neiging wat daar bestaan het om vrywillig ŉ kluisenaarsbestaan te voer of die afsondering van 'n kloosterlewe op te soek.
In die Vroeë Middeleeue was die sosiale opvattings van amptelike leerstellings baie onbuigsaam. Daar was slegs 3 sosiale ordes (nie stande nie), naamlik die oratores ("hulle wat bid"), die bellatores ("hulle wat veg") en die laboratores ("hulle wat werk"). Die geestelikes was die hoogste orde, onmiddellik gevolg deur die grootgrondbesitters en krygers.
Die boere (meestal lyfeienes) was onder op die maatskaplike leer. Daar was geen ander sosiale groepe nie. Pogings van 'n individu om uit sy plek in die samelewing te ontsnap, is as verset teen die wil van God beskou. Die onbuigsame indeling in 3 sosiale ordes het teen die 12de eeu met die opkoms van stede, handel en 'n burgery begin verander.
Die teorie het meer wêrelds geword en is by die nuwe werklikheid aangepas. Die 3 stande (die geestelikheid, die adel en die burgery) is toe in beginsel as gelykwaardig beskou, waarby veral die derde stand (gegoede burgers) baat gevind het. Die Kerk het die nuwe sosiale opvatting geleidelik goedgekeur en teen 1400 het die nuwe standestaat ontwikkel, wat eers in die 19e eeu volkome verdwyn het.
Kerk en Staat
Die Middeleeuse idee oor die Staat was in ooreenstemming met die besondere posisie wat geloof en die Kerk in die samelewing beklee het. Daar is geglo dat die Romeinse Ryk nooit opgehou het om te bestaan nie en dat die eietyd dus net 'n voortsetting daarvan was. Die siening is versterk deur die teorie oor die 4 wêreldryke wat aan die boek Daniël in die Bybel ontleen is.
Volgens die teorie is die geskiedenis van die mens op aarde in 4 groot wêreldryke verdeel, naamlik die Assiriese, die Persiese, die Griekse en die Romeinse. Die laaste wêreldryk sou gevolg word deur die wederkoms van Christus. Die Romeinse Ryk kon dus, volgens Middeleeuse denke, nie verdwyn het nie omdat Christus nog nie na die aarde teruggekeer het nie. Die keiser van Duitsland (eers die Oos-Frankiese Ryk, later die Heilige Romeinse Ryk wat Duitsland, Boheme en dele van Italië, Frankryk en die Nederlande ingesluit het) is as die soewereine vors in Europa beskou.
Die konings van ander gebiede was (slegs in teorie) tot in die Laat Middeleeue aan hom ondergeskik. Daar is dus gedink in terme van 'n Christelike ryk (waarvan die eenheid deur die Kerk gesimboliseer is) en nie in terme van soewereine nasionale state nie. Die geestelike oppergesag het by die pous berus. Die pousdom het egter op steeds meer wêreldlike gesag aangedring en in konflik met die keiser geraak.
Leenstelsel
Die leenstelsel het in die loop van die 8e eeu in die kern van die Frankiese Ryk (die gebied tussen die Ryn en die Loire) ontstaan en was tot met die opkoms van nasionale monargieë in die Laat Middeleeue die basis van die Middeleeuse samelewing.
Dit word ook die feodale stelsel genoem, afgelei van die woord feodum, wat "leen" beteken. Die stelsel was as 't ware 'n noodmaatreël wat ingevoer is in 'n tyd toe die sentrale gesag te swak was om die orde te handhaaf en die bevolking te beskerm. Omdat daar geen geld was nie en landbou die enigste bestaansmiddel was, was grond die waardevolste besitting. Die leenstelsel het dus om grondbesit gedraai. Die kern van die leenstelsel was 'n lewenslange ooreenkoms tussen 'n vasal en 'n leenheer, twee vry, weerbare mans wat mekaar wedersydse bystand beloof.
Die leenheer (die sterkere) het onderneem om die vasal (die swakkere) te beskerm in ruil daarvoor dat die vasal sekere dienste aan hom lewer. Om die vasal in staat te stel om die dienste te lewer, het hy 'n feodum (omtrent altyd grond) van die leenheer ontvang. Die grond het nooit sy eiendom geword nie, maar hy het lewenslange vruggebruik daarvan geniet.
Manskap en leenhulde
In die Vroeë Middeleeue, toe min mense kon lees of skryf, het die ooreenkoms tussen die leenheer en die vasal mondelings geskied en het dit met sekere rituele gepaard gegaan. Die vasal het voor die leenheer gekniel, sy hande in die van die leenheer geplaas en bevestigend geantwoord op die vraag of hy 'n vasal (vassus of leenman) wou wees.
Daarna het hy die leenheer op die mond gesoen. Die ritueel is manskap (homagium) genoem en is gewoonlik gevolg deur 'n eed van trou aan die leenheer (fides of leenhulde). Die seremonie het die heer verplig om sy vasal in alle opsigte te beskerm. Hy moes onder meer ook in sy onderhoud voorsien. Die vasal moes op sy beurt die heer met raad en daad bystaan. Daad (auxilium) het gewoonlik militêre diens te perd geïmpliseer, maar kon ook materiële bystand inhou.
Raad (consilium) het beteken dat die vasal die leenheer oor allerlei sake van raad moes dien, maar veral dat hy 'n oordeel moes vel insake konflikte tussen die leenheer en een van sy ander vasalle of tussen die vasalle onderling. Die raadgewing het in die leenkamer (curia of leenhof) geskied, waar die heer as voorsitter van die raadgewende en regsprekende vasalle opgetree het. Militêre diens te perd was 'n baie duur aangeleentheid. 'n Perd, harnas en wapenrusting, bestaande uit 'n swaard, 'n lans, 'n spies en 'n skild, was daarvoor nodig.
Om militêre diens te kon verrig, moes die vasal dus oor 'n redelike groot inkomste beskik. Bowendien het sy militêre verpligtinge meegebring dat hy nie veel aandag aan sy eie onderhoud kon skenk nie. Die meeste van sy aandag is daaraan gewy om geoefen en slaggereed te wees.
Om die rede het hy van die leenheer 'n leen (feodum of beneficium) ontvang. Die vruggebruik van die grond was syne, asook sekere inkomsteregte wat aan die grond verbonde was, byvoorbeeld die hef van tolbelasting. Die grond is namens hom bewerk deur boere wat lyfeienes was, dit wil sê hulle was lewenslank onverbreeklik aan die grond gebonde en kon dit nie uit eie beweging verlaat nie.
Investituur
Nadat die manskap en leenhulde plaasgevind het, het die heer sy vasal met die leen "beklee", 'n seremonie bekend as investituur. Gewoonlik is 'n simboliese voorwerp, byvoorbeeld 'n kluit grond, deur die heer aan die vasal oorhandig. Die kontrak kon nie eensydig verbreek word nie.
Eers by die dood van die leenheer (leenval) of die vasal (manval) is die kontrak beëindig. Wanneer die vasal hom nie by die ooreenkoms gehou het nie, kon die heer die leen terugtrek. Die vasal kon ook die band van trou verbreek indien die heer nie die ooreenkoms nakom nie. Die leen kon nie onderverdeel of aan 'n derde persoon oorgedra word nie, want dan sou die vasal se inkomste daaruit nie groot genoeg wees om hom daartoe in staat te stel om as ridder te dien nie.
Teen die einde van die 9e eeu het dit egter al gebruiklik geword om die leen erflik te maak. Ten einde nie beheer oor die leen te verloor nie, het die heer streng toesig gehou oor die oorerwing. Uit die aard van die saak kon die leen slegs deur 'n man geërf word omdat 'n vrou nie weerbaar was nie. Die leen kon ook net deur een seun (of manlike erfgenaam) geërf word. In Engeland is die reg van die eersgeborene baie streng toegepas, maar in Frankryk en Duitsland is wel uitsonderings gemaak.
Solank die erfgenaam minderjarig was, kon 'n familielid as voog optree, sodat die verpligtinge teenoor die heer nagekom kon word. Sedert die 11e eeu is vroue ook soms toegelaat om die leen te erf, maar in so 'n geval het die heer 'n geskikte eggenoot vir haar gevind.
Invloed van die ekonomiese groei
Die ekonomiese groei wat Europa in die 11de en 12de eeu beleef het, het daartoe gelei dat die heer sowel as die vasal die feodale verhouding met 'n saakliker oog beskou het. Die heer het hoë geldbedrae as relevium gevra en hom as voog van minderjarige erfgename aangestel, sodat hy ten alle tye self oor die opbrengs van die leen kon beskik.
Sy toestemming aan vroulike erfgename en weduwees om in die huwelik te tree, het hy duur verkoop. In plaas van militêre diens het hy van al sy vasalle 'n skildgeld (scrutagium) gevra, waarmee hy soldate kon huur. Aan die ander kant is die hulp en dienste van die vasalie duideliker omskryf. Militêre diens is in die algemeen vasgestel op 42 dae per jaar.
Die materiële bystand wat in die verlede altyd vaag omskryf was, is beperk tot 4 geleenthede: wanneer die oudste seun van die heer tot ridder geslaan is, wanneer sy oudste dogter in die huwelik getree het, wanneer die heer uit gevangenskap vrygekoop moes word en wanneer die heer op 'n kruistog gegaan het.
As gevolg van die ekonomiese groei het die begeerte om meer besittings te hê, ook by die vasalle ontstaan. Dit verklaar die verskynsel van meervoudige vasalliteit: 'n vasal kon 'n leen van meer as een heer ontvang en so sy inkomste vergroot. Die stelsel het egter ook nadele gehad, omdat 'n vasal in 'n onmoontlike posisie geplaas is indien twee van sy leenhere met mekaar in 'n stryd gewikkel geraak het. Die probleem is dikwels opgelos deur die vasal die geleentheid te bied om sy krygsdiens af te koop.
'n Ander feodale verhouding wat hieruit ontstaan het, was ligiese vasalliteit 'n heer het, wanneer hy 'n leen toegestaan het, die uitdruklike voorwaarde gestel dat die vasal se krygsdiens slegs vir hom beskikbaar moes wees. So 'n heer het dominus ligius geheet en sy vasal homoligius. Veral die konings van Frankryk het hulle daarvoor beywer om slegs ligiese here te wees.
Feodalisme en die staat
In die 9de eeu is die Frankiese Ryk geteister deur dinastieke twiste en deur invalle van Nore (Wikings), Magjare en Islamiete. Die Karolingers (opvolgers van Karel die Grote) het die ryk onder mekaar verdeel. So het verskeie vorstedomme ontstaan. Vanweë die onderlinge twis en die invalle van die barbare het die sentrale gesag in elke vorstedom steeds agteruitgegaan.
Slegs die plaaslike heer was in staat om die bevolking 'n redelike mate van veiligheid te bied. Die plaaslike bestuurders (grawe, ensovoorts) het geleidelik begin om die openbare amp wat hulle op gesag van die koning beklee het, as 'n leen te beskou.
Die gesagsregte van die koning was teories ondeelbaar, maar het as gevolg van hierdie praktyk heeltemal versnipper geraak. Elke amp het uit verskillende aspekte (gesagsregte) bestaan. Dit was moontlik om een aspek van die amp af te sonder en aan iemand te skenk as beloning of in ruil vir iets anders. 'n Ampsdraer kon dus sy amp onder meer as een seun verdeel. Die beleid is gevolg omdat bestuur slegs op 'n baie klein skaal op plaaslike vlak doeltreffend kon wees.
Die proses het eers geëindig toe die gebiedseenhede so klein geword het dat hulle maklik bestuurbaar was en dit dus nie meer nodig was om magte te delegeer nie. Op die wyse het die Frankiese Ryk heeltemal gedisintegreer. In die Oos-Frankiese Ryk (later die Heilige Romeinse Ryk) het die koning (wat later weer die titel van keiser ontvang het) nooit daarin geslaag om sy sentrale gesag weer heeltemal te herstel nie, en Duitsland het tot in die 19de eeu staatkundig versnipper gebly. Die geskiedenis van Middeleeuse Frankryk (die grootste deel van die Wes-Frankiese Ryk) is gekenmerk deur die koning se onverpoosde stryd teen sy vasalle, onder andere teen die koning van Engeland.
Tot omstreeks 1200 was die vasalle baie sterker as die koning en baie van hulle individuele grondbesit ook groter as die van die koning. Filips II Augustus van Frankryk (regeer 1180-1223) het egter daarin geslaag om die koninklike gesag uit te brei en onder meer die helfte van die Engelse koning se grondbesit in Frankryk van hom af te neem. Die meeste van sy opvolgers was sterk konings en teen die 17e eeu (Lodewyk XIV) was die gesag van die koning in Frankryk absoluut.
In Engeland het die teenoorgestelde ontwikkeling plaasgevind en het die koning steeds meer van sy bevoegdhede verloor. Die politieke eenheid van die koninkryk het bewaar gebly slegs omdat die vasalle altyd saamgestaan het teen die koning, veral wanneer die materiële eise wat hy aan hulle gestel het, volgens hulle te hoog was. Die ondertekening van die Magna Carta deur Jan sonder Land in 1215 was die eerste beperking op die koning se reg om na willekeur feodale gelde te hef, en dit was ook die begin van die parlementêre proses waardeur die koning geleidelik alle gesag ontneem is. Vandag is die Engelse monarg 'n simboliese staatshoof en alle sentrale gesag berus by die parlement.
Ridderwese
Die oorsprong van die ridderwese is onbekend en die gedurig wisselende aard daarvan het sterk van land tot land verskil. Daar kan egter met veiligheid gesê word dat die idee van ridderskap uit die ou Germaanse krygstradisies ontwikkel het en dat elemente van die Klassiek-Romeinse beskawing geen rol daarin gespeel het nie.