cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edenburg
Dorpstigting
Edenburg het begin as 'n kerkdorp van die NG Kerk. Prof. P.J. Nienaber in sy Suid-Afrikaanse pleknaamwoordeboek haal Collins aan wat in sy Free Statia skryf: "The first sale of Erven took place there on the 24th day Febr. 1862, when a brisk competition took place, the proceeds of one day's sale, in this seemingly uninviting locality — being £3 776; the Water Erven realizing from £75 to £112, and Dry Erven from £37 lOs. to £52 10s." Die aansoek om die erkenning van Edenburg as dorp was 'n memorie deur J.J. Pienaar en nog 54 inwoners onderteken. Op 28 Februarie 1863 is die aansoek eers van die hand gewys, maar op 4 Maart 1863 tog toegestaan. Edenburg is aangelê op die plaas Rietfontein. Oor die oorsprong van die naam bestaan daar meningsverskil. Sommige (soos Robertson in sy Travellers' Guide for S.A.) sê: "Of Biblical origin and has reference to the Garden of Eden." Ou inwoners van die dorp het, volgens Nienaber in 1963, verklaar dat met die stigting die plan was om 'n gesiene predikant, dr. Andrew Murray, te vereer met die vernoeming. Dr. Murray het die onderskeiding aanvaar, maar onregstreekse vernoeming verlang. Daarom is die plek na sy geboortestad in Skotland (Edinburgh) genoem, maar verhollands tot Edenburg. Die dorp het munisipale status gekry in 1891.
Gemeentestigting
Die NG gemeente Edenburg is op 15 Julie 1863 van die NG gemeente Fauresmith afgestig. Die eerste paar jaar moes die gemeente sonder ’n vaste leraar klaarkom. ’n Eie predikant kry Edenburg eers op 10 Junie 1866 toe ds. A.P. Meiring tot herder en leraar van die gemeente bevestig word. In die eerste 100 jaar van sy bestaan was die gemeente nooit vir langer as een jaar vakant nie, soos blyk uit die volgende gegewens: di. A.P. Meiring (1866–1892), P. du Toit (1893–1924), P.S.Z. Coetzee (1925–1934), J.H. van Loggerenberg (1934–1939), J.A.J. McDonald (1940–1944), P.S.Z. Coetzee vir die tweede maal (1945–1949) en J.P. Roux (1950-). In 1952 skryf Ons gemeentelike feesalbum: "Hierdie voortdurendheid in die heilige bediening is vir die gemeente Edenburg ’n oorsaak van roem in die aanbiddelike Voorsienigheid van God."
Distrik
Die ekonomie van die distrik van 2 000 km2 is op bees- en skaapboerdery gegrond.
Hyundai Santa Fe
Die Hyundai Santa Fe (Koreaans: 현대 투싼) is 'n mediumgrootte oorkruis sportnutsvoertuig wat sedert 2000 deur die Suid-Koreaanse vervaardiger Hyundai vervaardig word. Dit is gebaseer op die Hyundai Sonata platform. Dit is vernoem na die stad Santa Fe, Nieu-Meksiko.
Die Santa Fe is vrygestel vir die 2001-modeljaar as Hyundai se eerste SNV, op dieselfde tydstip as die Ford Escape en die Pontiac Aztek. Die Santa Fe was 'n mylpaal in die maatskappy se herstruktureringsprogram van die laat 1990's, want, ten spyte van kritiek wat van joernaliste ontvang is oor sy duistere lyk, was die SNV 'n treffer by Amerikaanse kopers. Die SNV was so gewild dat Hyundai by tye nie in die vraag kon voorsien nie.
Die Santa Fe het vinnig Hyundai se besverkoper geword en bygedra tot Hyundai se sukses in die VSA. Die Santa Fe pas tussen die kleiner, kompakte Tucson en die groter, luukse SNV Veracruz in.
In 2012 is die derde geslag Santa Fe beskikbaar gestel in twee weergawes, met die (5-sitplek) Sport in September 2012 en die langasmodel wat die Veracruz vervang, beskikbaar by vertoonlokale sedert November 2012.
Gabrielle Stone
Gabrielle Stone (gebore 20 November 1988) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Speak No Evil (2013), Stray (2015), en ZK: Elephant's Graveyard (2015).
Johann Johl
Lewe en werk
Johann Hermann Johl is op 17 Desember 1951 op Aliwal-Noord gebore as kind van Paul en Lorna Johl. Hy het ’n broer, Paul. Sy vader is later hoof van die Hoërskool Sentraal in Bloemfontein en hoof-inspekteur van skole in die Vrystaat. Weens sy vader se beroep verhuis hulle gereeld. Hy word groot op Kestell in die Oos-Vrystaat en na ’n kort verblyf in Welkom matrikuleer hy aan die Hoërskool Sentraal, Bloemfontein.
Ná sy militêre diensplig studeer hy aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat en verwerf die B.A.-graad met hoofvakke Afrikaans-Nederlands, Duits en Musiek in 1974 en die B.A. Honneurs-graad in Afrikaans-Nederlands in 1975, albei met lof. In 1976 word ook die M.A.-graad onder studieleiding van Charles Malan met lof aan hom toegeken op grond van ’n verhandeling oor “Die polêre spanning: liggaam-gees in die nuwe Afrikaanse prosa”. Tydens sy studentejare is hy primarius van sy koshuis. Gedurende 1977 gee hy onderwys aan die Hoërskool President Steyn in Bloemfontein en vanaf 1978 tot 1980 is hy as dosent verbonde aan die Universiteit van Durban-Westville.
Hierna aanvaar hy in 1981 ’n pos as lektor in die Departement Afrikaans-Nederlands aan die Randse Afrikaanse Universiteit, waar hy in 1988 hoogleraar word. In 1984 behaal hy onder promotorskap van professor F.I.J. van Rensburg aan die Randse Afrikaanse Universiteit die D.Litt. et Phil.-graad met ’n proefskrif getitel “Ironie by Etienne Leroux”. In 1990 ontvang hy ’n groep besoekende Russiese studente wat Afrikaans bestudeer.
Op uitnodiging van die Staats-Universiteit van Moskou doseer hy dan in 1991 Afrikaanse letterkunde daar en leef vir ’n tyd tussen gewone Russe. Hy besoek ook Leningrad, Hongarye en later Duitsland. Die belewenisse van hierdie tyd vind neerslag in sy bundel “Roulet”. Sy huwelik met Ronél van der Merwe, waaruit twee kinders (Corné en Gheta) gebore is, word later ontbind. Sy vrou verwerf self as Ronél Johl bekendheid as literator en word ook professor aan die Randse Afrikaanse Universiteit. Hy is as MIV-lyer op 16 November 1996 oorlede.
Anna Popplewell
Anna Popplewell (gebore 16 Desember 1988) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Me Without You (2001), The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe (2005), en The Chronicles of Narnia: Prince Caspian (2008).
Johannesburgse Kunsmuseum
Die Johannesburgse Kunsmuseum is die stad Johannesburg se munisipale kunsmuseum. Dit is in die sentrale stadsdeel in Joubertpark op die hoek van Klein- en Koning Georgestraat geleë en is die grootste van sy soort in Suider-Afrika, met kunswerke van wêreldfaam en versamelings wat omvangryker is as dié van die Suid-Afrikaanse Nasionale Kunsmuseum in Kaapstad, so omvangryk dat slegs sowat 'n tiende daarvan tegelykertyd in die galery se 15 vertoonsale en beeldhoutuine vertoon kan word.
Naas die geskenk van die Dieretuin-terrein aan die inwoners van die stad, is die Kunsmuseum seker die belangrikste monument van die wyse waarop die welvarende mynmagnate 'n deel van hul rykdom in die stad teruggeploeg het. Tog het Gerard-Mark van der Waal in 1986 geskryf: “ 'n Mens wonder. . . of dit blyke van hul verantwoordelikheidsgevoel en sin vir gemeenskapswaardes was of van hulle gewete wat (hulle) gepla het terwyl hulle die arbeiders (swartes) uitgebuit het.”
Ten spyte van terugslae was die oprigting van hierdie "kultuurmonument" 'n belangrike mylpaal in die kunslewe en kulturele opvoeding van die Johannesburgse publiek. Die museumgebou is deur die befaamde Britse argitek en boumeester van Nieu-Delhi in Indië, Edwin Lutyens, ontwerp. In 1934 is dit beskryf as ". . . one of the finest architectural conceptions south of the equator".
Tans huisves die kunsmuseum meer as 9 000 werke deur onder andere Auguste Rodin, Dante Gabriel Rossetti, Pablo Picasso, Camille Pissarro, Claude Monet, Edgar Degas, Herbert Ward en Henry Moore, en Suid-Afrikaners soos Gerard Sekoto, Walter Battiss, Alexis Preller, Maud Sumner, Sydney Kumalo, Ezrom Legae en Pierneef. Dit huisves ook 'n uitgebreide versameling werke deur hedendaagse kunstenaars.
Agtergrond
Die meeste kunsmuseums wêreldwyd het hul ontstaan te danke aan die ywer en deursettingsvermoë van een persoon. In die geval van die Johannesburgse Kunsmuseum was dit Florence Phillips, wat in 1912 lady Florence geword het toe haar man tot ridder geslaan is. Nadat Florence en Lionel in 1906 van die weelde van Tylney Hall, Hampshire, Engeland, na die “kultuurwoestyn” van Johannesburg teruggekeer het toe hy as plaaslike direkteur van die Central Mining and Investment Corporation aangestel is, het Florence haarself vergoed vir die verhuising deur hul huis, Villa Arcadia in Oxfordweg, weldra in die vergaderplek van Johannesburg se deftige kringe te omskep.
Skilderye versamel
Dit was in haar hoedanigheid as “eerste vrou van die Rand” dat sy hier op die gedagte gekom het om 'n kunsmuseum in Johannesburg in te rig. Haar plan was om eers aansienlike bydraes by al die “Randlords” af te pers, in die vorm van of kontant of skilderye, en dan die stadsraad te oorreed om 'n geskikte museum te bou en in stand te hou. Net die beste was goed genoeg vir Florence Phillips. Sy het dus sir Hugh Lane, die kunskenner en -versamelaar wat destyds besig was om kunswerke vir die Kunsmuseum van Dublin te versamel, aangestel om raad te gee oor aankope vir die Johannesburgse Kunsmuseum in wording. Sy wou 'n versameling ou meesters hê, maar sir Hugh het haar oorreed om haar geld in eietydse kunstenaars te belê wat die “ou meesters” van die toekoms sou wees. Sy het die bal aan die rol gesit deur haar bloudiamantring, 'n geskenk van haar man, op besoek aan Londen te verkoop en drie skilderye van Phillip Wilson Steer aan te koop wat toe pas die aandag van die kunskritici begin trek het. Dit het sy aan die kunsmuseum geskenk, tesame met haar waardevolle versameling antieke kant- en borduurwerk. Daarna het sy die steun van ryk mynmagnate soos Max Michaelis, Otto Beit, Julius Wernher, Hermann Eckstein, Abe Bailey en Sigismund Neumann gewerf.
Haar voorbeeld en volharding het eindelik vrugte afgewerp, en teen 1909 is altesame £20 000 ingesamel. Die kern van die versameling wat deur Lane opgekoop is, het bestaan uit 130 skilderye en beeldhouwerke. Onder hulle was daar werke van verskeie “moderne” skilders soos Monet, Pisarro, Augustus John, Morland Lewis en Pre-Impressioniste soos Boudin en Géricault. 'n Gedeelte van hierdie versameling is hoog deur die koerante van Londen aangeprys toe dit in Mei en Junie in die kunsmuseum van Whitechapel uitgestal is voor dit drie maande later verskeep is.
Gebou opgerig
Daar was toe egter nog geen gebou nie. Die Stadsraad was steeds sku vir die bedrag van £20 000 wat dit sou kos om 'n geskikte gebou op te rig. Die geld was eenvoudig nie beskikbaar nie, en die stadsraad het geweier om so 'n groot lening vir 'n kunsmuseum aan te gaan. Daar moes dus 'n tydelike tuiste gevind word, en die keuse het op die perseel van die Mynbouskool in Eloffstraat geval. Die uitstalling is op 29 November 1910 hier geopen en is tot 1915 daar gehuisves.
Voor 1910 is verskeie persele vir 'n kunsmuseum voorgestel en oorweeg. Onder hulle was vertrekke in die nuwe stadsaal wat gebou sou word. Teen Junie 1910 het die stadsraad minstens ingestem om 'n perseel vir 'n kunsmuseum in Joubertpark beskikbaar te stel, maar argitekte soos M.J. Harris en H.G. Veale het die ligging so naby die spoorlyn gekritiseer en Harris het voorgestel dat die Kunsmuseum eerder op die terrein van die Fort op Hospitaalheuwel opgerig moes word. Daar sou dit die verbeelding van die publiek aangryp ". . . in a manner worthy of a temple of art".
Dit het egter in die argitek, sir Edwin Lutyens, se bedoeling gelê om die spoorlyn te oordek en Joubertpark met die Uniegrond te verbind sodat 'n formele tuin om die Kunsmuseum uitgelê kon word. Die rede vir die spesifieke plasing van die Kunsmuseum is dat Lutyens sy ontwerp in Engeland voorberei het en dus geen kennis van die plaaslike omstandighede kon hê nie.
Daar was egter nog geen geld vir die gebou nie. Eindelik het genl. Jan Smuts, destyds koloniale sekretaris van die Transvaalse regering, tot die redding gekom. Op sy aandrang het die regering ingestem om sy aandeel van die inkomste uit die stad se mark te verbeur op voorwaarde dat die stadsraad 'n groot deel van dié geld vir die kunsmuseum afstaan. Die voorstel is aanvaar en die stadsraad het £20 000 vir 'n geskikte gebou opsygesit.
Intussen het Florence Phillips op haar tipiese lofwaardige manier besluit dat die gebou deur niemand anders as Edwin Lutyens, bekende Britse argitek, ontwerp sou word nie. Hiermee het sy haar die wrewel van die Transvaalse Instituut van Argitekte op die hals gehaal. Hulle het aangevoer dat die opdrag aan 'n plaaslike argitek gegee moes word. Die geskil is eindelik bygelê toe ooreengekom is dat die Suid-Afrikaanse argitek Robert Howden vir Lutyens sou bystaan.
Die ontwerp van die Kunsmuseum lewer blyk van die argitek se buitelandse afkoms. Lutyens het 'n hoë status in Engeland gehad vanweë sy huisontwerpe vir die welgesteldes. Kenmerkend van sy ontwerptrant was 'n abstrakte, stereometriese vormgewing met kaal mure en ingesnyde vensters, skryf Van der Waal. Onder meer vanweë sy noue verbintenis met Herbert Baker, het Lutyens omstreeks 1906 sy styl verander van Neo-Queen Anne na Beaux Arts. Die Johannesburgse Kunsmuseum was moontlik Lutyens se eerste staatsgebou in die Beaux Arts-mode. Volgens die klassisistiese tradisie het dit 'n swaar portico met fronton gehad, voor 'n gerustikeerde liggende kuboïed met borswering.
Aan weerskante en agter die hoofblok het Lutyens egter pawiljoene met skilddakke en hoë skoorsteengroepe beplan, wat die trant van die woonhuisbou aanslaan. Diepgaande meningsverskille tussen lady Florence en Lutyens enersyds en die stadsraad andersyds het die ontwerp ongelukkig skade berokken. Die meningsverskil het gehandel oor die boumateriaal waarin die bouwerk uitgevoer sou word. Aanvanklik het Lutyens en Phillips sandsteen vir die eksterieur voorgestel, maar toe die koste te hoog geblyk het, het hulle 'n gepleisterde baksteenuitvoering aanbeveel. Die Stadsraad het nietemin op die duurder sandsteenuitvoering besluit.
SpVgg Bayreuth
SpVgg Bayreuth is 'n Duitse sokkerklub uit Bayreuth in die deelstaat Beiere.
Johannesburgse Kunsmuseum
Gebou opgerig
Die hoeksteen van die nuwe kunsmuseum in Joubertpark is op 11 Oktober 1911 gelê deur die burgemeester van Johannesburg, H.J. Hofmeyr, maar die bouwerk kon nie begin nie omdat Lutyens se werktekeninge nog nie klaar was nie. Dit het eers vier maande later uit Londen aangekom en het voorsiening gemaak vir ruim sale om 'n sentrale binneplein. 'n Nuwe storm is kort daarna rondom die gebou ontketen. Lutyens wou bakstene gebruik omdat hy slegs £20 000 vir die hele gebou tot sy beskikking gehad het. Die stadsraad het egter op 'n klipgebou aangedring. Die geld was toe net genoeg vir die hoofgebou wat sonder enige seremonie in November 1915 geopen is.
SpVgg Bayreuth
In 1921 het die sportklub TSV Bayreuth 'n sokkerafdeling gestig genaamd Tuspo Bayreuth-Altstadt, in 1925 herdoop na SpVgg Bayreuth-Altstadt. In 1933 is die klub tydens die Derde Ryk herdoop na FSV Bayreuth. Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub herstig met die huidige naam.
Johannesburgse Kunsmuseum
Uitbreidings
Die eerste aanbouings – die oos- en wesvleuels waarvoor Lutyens se oorspronklike planne voorsiening gemaak het – is 25 jaar later (in Oktober 1940) voltooi, twee maande ná lady Florence se dood. Daarmee was die gebou egter nog nie voltooi nie. Die uitbreidings wat in 1986 ingewy is, sluit twee pawiljoene in en sluit die museum en Joubertpark tot 'n meer harmonieuse geheel saam.
Die vernaamste oogmerk met die oprigting van die kunsmuseum was om keurwerke van eietydse Britse en Europese kunstenaars uit te stal. Dié beleid het nog tot die einde van die ou Suid-Afrika gegeld, maar historiese versamelings uit vroeër periodes, soos werke van 17de-eeuse Nederlandse skilders, is ook uitgebou, asook versamelings van Suid-Afrikaanse en eietydse internasionale kunswerke in 'n verskeidenheid media.
SpVgg Bayreuth
Die klub se suksevolste jare was tydens die laat 1970’s en vroeë 1980’s. In 1977 word die kwarteindstryd van die DFB-Pokal gehaal en twee jaar later eindig die klub 2de in die 2. Bundesliga Suid. Die klub het op neën-en-neëntig na vir die Bundesliga gekwalifiseer, maar in die eindronde van die uitspeelwedstryde om promosie teen Bayer Uerdingen verloor.
Johannesburgse Kunsmuseum
Uitbreidings
Die vaste versameling is met die jare uitgebrei. Die Vriende van die Johannesburgse Kunsmuseum is in 1971 gestig om openbare belangstelling in die kunsmuseum aan te wakker en geld in te samel om nuwe werke aan te koop. Die kunsmuseum word deur die Stadsraad gefinansier deur 'n spesiale komitee geadviseer. Anglo American Corporation het in 1985 'n trustfonds vir die aankoop van kunswerke gestig. Afgesien van die munisipale kunsmuseum is daar ook 'n dosyn of wat privaat kunsgalerye in Johannesburg. Soos in alle ander Westerse stede, tree hierdie galerye as agente vir plaaslike en oorsese kunstenaars op en reël hulle spesiale uitstallings van tyd tot tyd.
SpVgg Bayreuth
In 1980 het die klub weer die kwarteindstryd van die DFB-Pokal gehaal en onder andere vir FC Beiere München in die vroeëre rondtes verslaan.
In die 2005/06-seisoen het die klub 10de in die Regionalliga Suid geëindig, maar is weens finansiële probleme 'n lisensie geweier en na die Oberliga Beiere gerelegeer.
Johannesburgse Kunsmuseum
Onlangse verlede
Uitbreidings van meer as R10 miljoen aan die Johannesburgse Kunsmuseum is in 1986 ingewy om die eeufees van die stad te gedenk. Hierdie aanbouings is gesamentlik deur Anglo American en die Stadsraad gefinansier en voltooi die gebou min of meer soos (later sir) Edwin Lutyens dit in 1911 ontwerp het. Die uitstalruimte is aansienlik vergroot, en die uitbreidings sluit 'n bewaringsateljee, tegniese werkswinkels, 'n biblioteek, koffiekamer en binnehowe vir beeldhouwerk in. Die vernaamste versamelings is Brits, Frans en Nederlands. Daar is ook versamelings van Suid-Afrikaanse en eietydse internasionale kunswerke. Die afdrukkabinet bevat meer as 2 000 afdrukke – van die tyd vanaf Dürer en Rembrandt tot vandag.
In Februarie 2017 kondig die Johannesburgse Kunsmuseum aan dat dit gesluit sal wees tot verdere kennisgewing, en dat die kunsversameling na 'n veilige plek verskuif sal word, omdat die gebou nie meer veilig is vir die publiek en vir die kunsversameling nie. Die sluiting word toegeskryf aan slegte vakmanskap van die maatskappy wat aangestel is om die lekkasies aan die dak reg te maak, en koperdiefstal. Die museum heropen weer op 7 Mei 2017.
Cardiff
Cardiff (Engels: [ˈkɑːrdɪf], ; Wallies: Caerdydd, [kairˈdiːð] of [kaˑɨrˈdɨːð], ) is die hoofstad en grootste stad van Wallis. Cardiff lê aan die Walliese suidkus aan die Kanaal van Bristol in die geskiedkundige graafskap Glamorgan en word in administratiewe opsig as 'n eenheidsstad bestuur.
Nog tot in die vroeë 19de eeu was Cardiff 'n taamlik klein nedersetting wat eers met die industrialisering van die gebied bekendheid verwerf het as 'n belangrike uitvoerhawe vir steenkool. Uiteindelik het dit tot die grootste Walliese stad gegroei en is vandag 'n belangrike kulturele, geskiedkundige en sportsentrum in die Verenigde Koninkryk en sy 14de grootste nedersetting. Cardiff het in 1905 stadstatus gekry en het in 1955 die hoofstad van Wallis geword.
Die stad spog met ’n kasteel, katedraal en universiteit, en die Millennium-stadion, waar belangrike rugbywedstryde gespeel word.
Geskiedenis
Die naam Cardiff is 'n verengelsing van die Walliese naam Caerdydd. Die oorsprong van hierdie naam bly onduidelik; Caer beteken "fort" of "kasteel", maar die presiese betekenis van Dydd in hierdie konteks is nie bekend nie. In moderne Wallies beteken die woord "dag". Sommige deskundiges neem aan dat Dydd of Diff 'n vervorming van Taff was – die rivier waaraan die kasteel van Cardiff lê. Cardiff sou dus "die fort aan die Taff-rivier" beteken (die T muteer in Wallies tot D).
Ander navorsers voer die naam eerder terug op Aulus Didius Gallus – dit is bekend dat die Romeine 'n fort in Cardiff opgerig het toe hy as goewerneur van die nabygeleë provinsie gedien het. Cardiff sou dus ook as "die fort van Didius" vertaal kan word. Op die Romeinse fort se vroeëre terrein is later 'n Normandiese kasteel opgerig wat egter in die Victoriaanse tydperk deur John Crichton-Stuart, die 3de Marquess van Bute, en die argitek William Burges grootliks verander en uitgebou is. Oorspronklike Romeinse gedeeltes kan nog in die muurbedekking besigtig word.
Daar is 'n tweede kasteel noord van die stad – Castell Coch (die "Rooi Kasteel"). Die huidige kasteel is – tenminste in argitektoniese en geskiedkundige opsig – 'n ryk versierde Victoriaanse dwaasheid wat deur Burges vir die Marquess ontwerp en in die 1870's gebou is. Die Victoriaanse kasteel het op die terrein van 'n baie ouer Middeleeuse kasteel ontstaan wat moontlik deur Ifor Bach opgerig is – 'n plaaslike baron wat ook met die kasteel van Cardiff verbind word. Die buitekant van die gebou het 'n gewilde toneel vir rolprent- en televisieproduksies geword.
Vanweë sy ligging in die nouste gedeelte van die Suid-Walliese kusvlakte was Cardiff 'n stad van groot strategiese gedurende die oorloë tussen die Normandiërs (wat die laer geleë gebiede van Wallis beset het) en die Walliesers wat die hoër geleë streke oorheers het. As gevolg van hierdie konflikte pronk Cardiff met die grootste digtheid kastele van alle stede ter wêreld. Net soos die kasteel van Cardiff en Castell Coch kan ook die oorblyfsels van die Castell Morgraig, die biskoplike kasteel, Y Twmpath, die kasteel Ruperra en die Sint-Fagans-kasteel nog steeds besigtig word, terwyl die koninklike en die Whitchurch-kasteel onder nuwer geboue begrawe lê.
Sport
Cardiff was een van die gasheerstede tydens die Rugbywêreldbeker 1991, Krieketwêreldbeker 1999, Rugbywêreldbeker 1999, Rugbywêreldbeker 2007, Kampioenetrofee 2013, Rugbywêreldbeker 2015, Kampioenetrofee 2017 en Krieketwêreldbeker 2019.
Krieket
Cardiff beskik oor Wallis se enigste toetskrieketveld, Sophia Gardens. Tydens die 2009-As-reeks is hier op 8–12 Julie die eerste toetswedstryd in Wallis gespeel, toe Australië en Engeland onbeslis geëindig het.
Rugby
Die Walliese nasionale rugbyspan speel sy tuiswedstryde tydens die jaarlikse Sesnasies-toernooi op die Millennium-stadion wat deur die Walliese Rugbyunie besit word. Cardiff se professionele rugbyspan Cardiff Blues speel hier in die Pro14. Die Millennium-stadion het die ou Cardiff Arms Park vervang.
Skuldgevoel
thumb|180px|Glasgow- Botaniese Tuin. Edwin Roscoe Mullins se Kain, of My straf is te swaar om te dra (Genesis 4:13), omstreeks 1899.
’n Skuldgevoel is ’n emosionele ervaring wat voorkom wanneer mense glo of verstaan – of dit waar is of nie – dat hulle hulle eie standaarde onder verdenking geplaas het of universele morele standaarde oortree het, en dan aansienlike verantwoordelikheid vir daardie oortreding neem.
’n Skuldgevoel is nou verwant aan die begrippe berou en skaamte. Skuldgevoelens is ’n belangrike faktor in simptome van obsessief-kompulsiewe steuring.
Sielkunde
Skuldgevoelens en hulle verwante oorsake, voordele en nadele is algemene temas in sielkunde en psigiatrie. In gespesialiseerde én gewone taal is ’n skuldgevoel ’n gemoedstoestand waarin ’n mens konflik ervaar omdat hy iets gedoen het wat hy glo hy nie moes nie, of nie iets gedoen het nie wat hy glo hy moes. Dit gee aanleiding tot ’n gevoel wat nie maklik weggaan nie, aangedryf deur die gewete. Sigmund Freud het dit beskryf as die gevolg van ’n stryd tussen die ego en superego – ouerlike inprenting. Hy het die hindernis van die onbewustelike gevoel van skuld beskou as "die kragtigste van alle hindernisse in die pad van genesing".
Die sielkundige Alice Miller sê baie mense "ly hulle hele lewe lank aan dié onderdrukkende skuldgevoel, die gevoel dat hulle nie aan hulle ouers se verwagtinge voldoen het nie . .. geen argument kan hierdie skuldgevoelens wegneem nie, want hulle het hulle oorsprong in die vroegste tydperk in iemand se lewe en dit is hoekom hulle so intens is."
Die filosoof Martin Buber onderstreep die verskil tussen Freud se idee van skuld, wat op interne konflik gebaseer is, en "eksistensiële skuld", gebaseer op werklike skade wat ander aangerig is.
Skuldgevoelens word dikwels met angs verbind. Otto Fenichel sê in manies slaag die pasiënt daarin "om die verdedigingsmeganisme van ontkenning op skuld toe te pas deur oorkompensasie . .. en aap dus ’n persoon na wat geen skuldgevoelens het nie."
Tale in Zambië
Vernaamste inheemse tale
Driekwart van die land se bevolking praat een van die 11 grootste inheemse tale, maar dié groep word verreweg oorheers deur Bemba, wat volgens die 2000-sensus (die laaste omdat Zambië net elke tien jaar 'n sensus hou) 30,1% van die inwoners se huistaal was. Naas Bemba is net Nyanja (ook bekend as Chichewa) en Tonga meer as 'n tiende van die bevolking se huistaal, sodat dié drie nagenoeg die helfte van die bevolking se huistaal is. Die volgende agt tale, in dalende volgorde van getal sprekers, is die huistale van sowat 'n kwart van die bevolking. Hulle is: Lozi (amptelik op streeksvlak), Chewa, Nsenga, Tumbuka, Lunda (amptelik op streeksvlak), Kaonde (amptelik op streeksvlak), Lala en Luvale (amptelik op streeksvlak).
Ander inheemse en uitheemse tale
Daar word na raming altesaam tussen 45 en 72 verskillende inheemse tale gepraat, maar met 'n verdere 13 dialekte, wat as tale in eie reg gereken kan word, word die totaal op tot 85 gereken. Onder die uitheemse tale wat deur redelike groot groepe immigrante gepraat word, tel Afrikaans (41 000), Hindi, Mandaryns (20 000 sprekers), Noord-Ndebele (5 800), Portugees (2 000), Serwies (2 000) en Oerdoe.
Ethan Peck
Ethan Peck (gebore 2 Maart 1986) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Sorcerer's Apprentice (2010), In Time (2011), en Nothing Left to Fear (2013), en in die televisiereeks 10 Things I Hate About You (2009).
Safari
Safari kan na een van die volgende verwys:
R308 (Suid-Afrika)
Die R308 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat Fraserburg met Carnarvon verbind. Die R308 draai uit die R356 22 km vanaf Fraserburg en eindig waar dit aansluit by die R63 9 km vanaf Carnarvon.
Verkoue
'n Verkoue is 'n infeksie van die boonste lugweg wat maklik versprei en meestal tot ontsteking van die neus lei. Van die simptome is: hoes, keelseer, verstopte neus, 'n loopneus en koors. Meestal verdwyn die simptome na sewe tot tien dae. Sommige simptome kan egter tot drie weke duur. Daar is meer as tweehonderd virusse wat verkoue veroorsaak. Die rinovirus is die belangrikste oorsaak, maar die koronavirus is ook 'n moontlike sondaar.
Daar is geen medikasie teen verkoues nie, maar die simptome kan wel behandel word. Verkoue is die mees algemene infeksiesiekte by mense. Gemiddeld kry volwassenes twee tot drie keer per jaar verkoue. Kinders kry gemiddeld ses tot twaalf keer per jaar verkoue. Mense kry hierdie infeksie al sedert die vroegste tye. Iemand kan 'n draer van die virus wees, en selfs ander aansteek, sonder om self enige simptome van 'n verkoue te toon.
Boonste lugweginfeksies word losweg ingedeel volgens die dele wat dit aantas. Die gewone verkoue beïnvloed hoofsaaklik die neus, keel (faringitis) en die sinusse (sinusitis), soms ook een of albei oë via konjunktivitis. Die simptome is hoofsaaklik die gevolg van die liggaam se immuunreaksie op die infeksie, eerder as dat weefsel deur die virus vernietiging word. Die gewone verkoue kan soms lei tot longontsteking (óf virale longontsteking óf sekondêre bakteriële longontsteking). Die primêre metode van voorkoming is om gereeld hande te was. Daar is ook bewyse wat daarop dui dat die dra van 'n masker effektief is.
Simptome
Die ontkiemingstyd van die verkoue is die tyd tussen besmetting en die eerste verskyning van simptome. Die slagoffer begin dan 'n effense seerheid in een of albei sy neusgate voel, veral wanneer hy inasem. Dikwels gaan hierdie seerheid met niesbuie gepaard. Sommige mense se verkoues begin met ŉ kenmerkende ligte seerkeel. Die opvallendste simptoom van die verkoue – 'n verstopte loopneus – volg gewoonlik binne twaalf uur nadat die keel begin seer voel het.
Aanvanklik stroom groot hoeveelhede betreklik loperige slym uit die neus, maar na ongeveer twee dae word die slym dikker en ook minder. Gedurende hierdie tyd is die slagoffer gewoonlik verplig om deur die mond asem te haal, want die neuskanale is geheel en al versper deur die geswolle slymvlies en die oormaat slym. Na ongeveer vier dae sak die swelsel van die neusslymvliese en die slymafskeiding word weer normaal.
Baie mense is na 'n week heeltemal van hul verkoue ontslae. Minder gelukkige persone ontwikkel egter in hierdie stadium 'n hoes wat 'n verdere veertien dae nog las kan gee voordat dit ophou en die persoon dan gesond is.
Nagevolge
Die algemeenste komplikasie van verkoue is sinusontsteking - die infeksie van die lugholtes (sinusse) binne-in die bene aan die kant van en bokant die neuskanale. Hierdie komplikasie is dikwels onaangenaam en pynlik, en behandeling met antibiotiese middels is soms nodig om die bakterieë in bedwang te hou.
Vir suigelinge wat bors-of bottelvoeding kry, is 'n verkoue 'n ernstige siekte. Weens 'n verstopte neus is die baba verplig om sy mond vir asemhaling en voeding te gebruik. Gevolglik kan hy soveel moeilikheld met die suig ondervind dat hy uitgeput is lank voordat hy genoeg gedrink het.
Die ontdekking van die virus
Die verkouevirus is in 1953 deur 'n span viruloë ontdek. Ongelukkig was daar baie probleme met die kweek van die eerste sinusvirus, en na 'n tyd het dit verlore geraak. Die dokters het egter hul navorsing voortgesit en in 1959 weer daarin geslaag om die virus wat verkoue veroorsaak te isoleer. Sedertien het Britse en Amerikaanse viruloë daarin geslaag om baie van hierdie virusse te isoleer, en hulle het onomstootlik bewys dat daar meer as een virus vir verkoues verantwoordelik is. Hierdie verskeidenheid verkouevirusse kan in 'n sekere mate verantwoordelik wees vir die feit dat verkouesimptome nie by alle mense dieselfde patroon volg nie.
Pannekoek
’n Pannekoek is ’n gereg, dikwels dun en rond, wat van meel, eier, melk en ’n bietjie sout gemaak en in ’n pan met verhitte olie gebak word. Die pannekoek word met ’n spaan omgedraai of in die lug opgeskiet sodat dit op die rou kant in die pan terugval. Volgens argeologiese bewyse is pannekoek waarskynlik die eerste en mees algemene graangereg wat in prehistoriese gemeenskappe geëet is.
Die pannekoek se vorm en struktuur verskil wêreldwyd. In Noord-Amerika word ’n rysmiddel (gewoonlik bakpoeier) gebruik om ’n dik, donsige pannekoek te maak. ’n Crêpe is ’n dun Franse pannekoek wat aan een of albei kante in ’n spesiale pan gebak word om ’n kantagtige netwerk van fyn borrels te kry. In Brittanje is die beslag dikwels ongesuur en lyk dit soos ’n crêpe. ’n Bekende variasie uit Suid-Europa is ’n palačinke, ’n dun en klam pannekoek wat aan albei kante gebak en met konfyt, roomkaas, sjokolade, ens. gevul word.
Wanneer aartappels gebruik word as ’n groot deel van die beslag, is die resultaat ’n aartappelpannekoek. Wanneer karringmelk in plaas van of saam met melk gebruik word, het die pannekoek ’n tertsmaak – dié karringmelkpannekoeke is algemeen in Skotland en die VSA. Soms word bokwietmeel gebruik vir pannekoeke soos blini, kaletez en ploye uit onderskeidelik Rusland, Bretagne en Kanada. In baie lande is kommersieel bereide bestanddele te koop.
Amandelbult
Amandelbult is 'n dorpie in die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Die dorpie lê 33 km suid van Thabazimbi, by die Amandelbult chroommyn en naby aan die Dishabamyn.
Pannekoek
Pannekoeke kan enige tyd van die dag voorgesit word met ’n verskeidenheid vulsels soos konfyt, vrugte, stroop of vleis. In Suid-Afrika word pannekoeke dikwels met kaneelsuiker bestrooi. In Amerika word dit hoofsaaklik as ’n ontbytgereg beskou.
Soortgelyke geregte is wafels en plaatkoekies.
Geskiedenis
Die eerste pannekoeke is moontlik op warm klippe gebak. Dit is egter as te basies en eenvoudig beskou om as resep neergeskryf te word. Die oudste aangetekende resep genaamd panckoecken kom in die Hollandse kookboek Een Notabel boecxken van cokeryen (1514) voor; dit is egter eerder platbrood as pannekoek. Ware pannekoekresepte is eers in 17de-eeuse Nederlandse resepteboeke aangeteken.
Rekords
Die Guinness World Records lys verskeie rekords betreffende pannekoeke, onder andere:
John Hillerman
John Hillerman (20 Desember 1932 – 9 November 2017) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Blazing Saddles (1974), Chinatown (1974), en At Long Last Love (1975), en in die televisiereeks Magnum, P.I. (1980).
Rooiborsruigtesanger
Die rooiborsruigtesanger (Cryptillas victorini) is 'n endemiese algemene standvoël in vogtige kus- en bergfynbos, tipies in digte ruigtes langs strome en in klowe. Hulle kom een-een of in pare voor. Die voël is 16 cm groot en weeg 20 gram. In Engels staan die voël bekend as die Victorin's warbler.
Cyrina Fiallo
Cyrina Fiallo (gebore 29 Desember 1991) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Community (2009) en RePlay (2016).
Short Sunderland
Die Short Sunderland is 'n viermotorige Britse vliegboot en bomwerper wat tydens die Tweede Wêreldoorlog diens gedoen het en ook gebruik is tydens die Berlynse Lugbrug. Hierdie vliegtuig is die langsdienende vliegtuig ooit in die Britse Lugmag. Sy ontwerp is gebaseer op die C-klas Empire-vliegbote van Imperial Airways.
Ontwikkeling
Die eerste prototipe (K 4774), ontwikkel na aanleiding van spesifikasie R.2/33, het op 16 Oktober 1937 sy nooiensvlug onderneem. Die vliegtuig was toegerus met 950 perdekrag Pegasus X motors.
Die Sunderland Mk I is in 1938 begin vervaardig en was toegerus met Pegasus XXII motors, herontwerpte neus en masjiengewere in die stert. Op 3 September 1939 was veertig reeds in diens van Britse Lugmageskaders. Negentig Mk I's is uiteindelik vervaardig waarvan 15 deur Blackburn vervaardig is. Hulle het ook 43 Mk II's gebou vanaf die einde van 1941.
Die Mk II was toegerus met Pegasus XVIII motors wat oor tweefase-turbo-aanjaers beskik het, met 'n tweegeweer Botha-tipe dorsale skiettoring wat die geweerpoorte aan die kante vervang het, 'n verbeterde skiettoring in die stert en ASV radar. Omrede die operasionele gewig van die vliegboot begin toeneem het, is die bodem verbeter wat gelei het tot die Mk III model.
Die eerste Mk III het op 15 Desember 1941 die eerste keer gevlieg. Short Brothers het eindelik 280 Mk III's gebou en Blackburn 170. Die Koninklike Australiese Lugmag het geëksperimenteer met vier masjiengewere in die neus om duikbote en ander vliegtuie aan te val. Die eksperiment was so suksesvol dat die meerderheid Mk III's so toegerus was. Dit het aanleiding gegee dat die Duitsers die vliegtuig die Stachelschwein (ystervark) gedoop het.
Die Mk IV was 'n groter, swaarder model toegerus met 1,700 perdekrag Bristol Hercules motors, agt .50 masjiengewere en twee 20 mm kanonne. Slegs twee prototipes en agt produksiemodelle is vervaardig en het bekend gestaan as die Short Seaford. Hulle is later omgeskakel na passasiers vliegtuie vir BOAC.
Die laaste militêre variant was die Mk V waarvan 100 deur Short Brothers en 50 deur Blackburn vervaardig is. Hulle was toegerus met 1,200 perdekrag Pratt & Whitney R-1830-90 Twin Wasps motors. Die ASV radar was ook verbeter. Hierdie model het in Februarie 1945 begin diens doen. Die Britse Lugmag het hulle in 1958 aan diens onttrek.
Na die Tweede Wêreldoorlog is 19 vliegtuie aan Aéronavale in Frankryk en 16 aan die Nieu-Seelandse Lugmag verskaf. Hulle het tot 1960 en 1966 onderskeidelik diens gedoen.
Tegniese besonderhede
Hier is die besonderhede van die Mk I:
Secretly Canadian
Secretly Canadian is 'n onafhanklike Amerikaanse plaatetiket wat sy hoofkantoor in Bloomington, Indiana het, met bykomende kantore in New York, Los Angeles, Chicago, Austin, Londen, Parys, Amsterdam en Berlyn. Die etiket maak deel uit van die Secretly Group.
523
Die jaar 523 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 23ste jaar van die 6de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Mormyridae
Mormyridae (Bottelneuse) is 'n visfamilie van die orde Osteoglossiformes en kom slegs in Afrika voor. Die familie bestaan uit agtien genera met 200 spesies. In Engels staan die familie bekend as Snout fishes.
Kenmerke
Die lang, amper slurpagtige snoet is kenmerkend van die familie.
Genera
Die volgende genera en gepaardgaande spesies is deel van die familie:
Grumman F-9 Cougar
Die Grumman F9F/F-9 Cougar was 'n vliegdekskip-gebaseerde vegvliegtuig van die Amerikaanse Vloot en die Amerikaanse Marinierskorps. Gebaseer op die Grumman se vroeëre F9F Panther, het die Cougar die Panther se reguit vlerke vervang met meer moderne geswiepde vlerke. Die straler se stukrag is ook verhoog. Die Vloot het die Cougar as 'n opgedateerde weergawe van die Panther beskou, en ten spyte van die verskillende amptelike naam, is die Cougars benoem vanaf F9F-6 en verder.
Ontwerp en ontwikkeling
Gerugte dat die Sowjetunie oor 'n swiepvlerkvegter beskik, doen sedert 1948 die rondte en die MiG-15 is oral vertoon op lugvertonings in 1949. Ten spyte van die vlak van aktiwiteit by swiepvlerkvliegtuie, het die Amerikaanse Vloot aanvanklik nie juis gefokus op die ontwikkeling van so 'n vliegtuig nie. Dit was grootliks as gevolg van die Vloot se fokus op daardie tyd: die verdediging van die gevegsgroepe teen hoë spoed en hoë hoogte bo seespieël bomwerpers met onderskeppers, sowel as begeleiding van mediumreik-draergebaseerde bomwerpers onder alle weerstoestande.
Nietemin het die Amerikaanse Vloot die belangrikheid besef van 'n bekwame draergebaseerde swiepvlerkstraalvegter. 'n Kontrak vir die ontwikkeling van 'n swiepvlerkstraalvegter is in 1951 aan Grumman toegeken. Die koms van die MiG-15, wat die reguitvlerkvegters maklik uitoorlê het in die lugoorlog oor Noord-Korea, was 'n groot bydraende faktor in die ontwikkeling van die F9F-6.
Jorgie Porter
Jorgie Porter (gebore 25 Desember 1987) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Hollyoaks (1995), Hollyoaks Later (2008), en Impossible Celebrities (2018).
Junior Bokke
Die Junior Bokke (of Baba Bokke) is Suid-Afrika se nasionale onder-20 rugbyspan. Hulle neem sedert 2008 aan Wêreldrugby se o/20-kampioenskap deel. Die onder-20 toernooi vervang die vorige onder-19 en onder-21 wêreldkampioenskappe. Die Junior Bokke is in 2012 as die wêreldkampioene aangewys nadat hulle die "Baby Blacks" met 22–16 op Nuweland verslaan het.
Bosveldstompstert
Die Bosveldstompstert (Sylvietta rufescens) of krombek is 'n wydverspreide standvoël in boomveld, savanne en dorre struikveld. Die voël is 11 cm groot en weeg 9 - 14 gram. In Engels staan die voël bekend as die Long-billed Crombec
524
Die jaar 524 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 24ste jaar van die 6de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Osteoglossiformes
Osteoglossiformes (Beenagtige tonge) is 'n vis-orde wat hoort tot die klas Actinopterygii.
Indiese Lugmag
Die Indiese Lugmag (IAF; Devanagari: भारतीय वायु सेना, Bharatiya Vayu Sena) is die lugtak van die Indiese Gewapende Magte. Sy primêre verantwoordelikheid is om die Indiese lugruim te beveilig en lugoorlogvoering te doen tydens 'n konflik. Dit is amptelik gestig op 8 Oktober 1932 as 'n hulplugmag van die Britse Ryk en die voorvoegsel "Royal" (Koninklike) is bygevoeg in 1945 ter erkenning van sy dienste tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Saransk
Saransk (Russies: Сара́нск; Moksja: Саранош; Erzja: Саран ош) is die hoofstad van die Republiek van Mordowië, ’n federale deelgebied van Rusland. Dit is in die opvanggebied van die Wolga-rivier geleë, by die samevloei van die Saranka- en die Insar-rivier, 630 km oos van Moskou. Die bevolking in 2018 was 318 841. Dit was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2018.
Indiese Lugmag
Die Indiese Lugmag word deur kenners beskou as een van die beste lugmagte in die wêreld.
Osteoglossiformes
Die volgende families is deel van die orde Osteoglossiformes:
Indiese Lugmag
Na Indië onafhanklikheid van die Verenigde Koninkryk verkry het op 15 Augustus 1947, was die Koninklike Indiese Lugmag in diens van die Dominium van Indië, met die voorvoegsel wat laat vaar is toe Indië 'n republiek geword het in 1950. Sedert onafhanklikheid, was die IAF in vier oorloë betrokke met naburige Pakistan en een met die Volksrepubliek China.
Clathrina darwini
Clathrina darwini is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Clathrina en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Haeckel.
Hyundai Getz
Die Hyundai Getz (Koreaans: 현대 투싼) is 'n kompakte motorvoertuig wat van 2002 tot 2011 deur die Suid-Koreaanse vervaardiger Hyundai vervaardig is.
R313 (Suid-Afrika)
Die R313 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat die N10-nasionale pad vanaf Prieska via Niekerkshoop met die N8-nasionale pad verbind 16 km vanaf Griekwastad. Die roete begin waar dit vanaf die R357-streeksroete aftak by Prieska, kruis die Oranjerivier, gaan deur die Die Bergpas en hou noordwaarts deur Niekerkshoop en sluit dan by die N8 aan in Griekwastad.
Lulu Wang
Lulu Wang (王露露) (22 Desember 1960, Beijing) is 'n Chinese skryfster wat sedert 1986 in Nederland woon en in Nederlands skryf. Aanvanklik het sy in Chinees onderrig gegee in Maastricht voordat sy in 1997 'n deurbraak gemaak het met haar debuutroman Het Lelietheater. In 1998 ontvang sy die Gouden Ezelsoor vir diè topverkoper-literêre debuut (meer as 135,000 eksemplare daarvan is verkoop) en die daaropvolgende jaar die internasionale Nonino-prys. In Nederland aleen is meer as 800,000 eksemplare van Het Lelietheater verkoop.
Randstad
Die Randstad is 'n gebied in Nederland wat die grootste stede van die land omvat en wat grotendeels as een stad aan mekaar gegroei het. Dié gebied het ongeveer 8 miljoen inwoners.
Dit het ongeveer die vorm van 'n ring met Amsterdam in die noorde, Den Haag in die weste, Rotterdam in die suide en Utrecht in die ooste. Ander kleiner stede wat in hierdie megapolis opgeneem is, is Haarlem, Leiden, Delft, Dordrecht, Hilversum en Almere. Omrede die middel oorspronklik 'n veenmoeras was en dit moeiliker is om daar te bou, het die middel van die gebied, die "groene hart", minder ontwikkeling ondergaan. Dit geld ook vir die suidooste van die gebied.
Sarah-Jane Potts
Sarah-Jane Potts (gebore 30 Augustus 1976) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kinky Boots (2005) en The Chameleon (2015), en in die televisiereeks Sugar Rush (2005).
Rooiaas
Rooiaas (Pyura stolonifera) is 'n manteldier of sakpyp wat aan die hele Suid-Afrikaanse kus voorkom.
Beskrywing
Pyura stolonifera is 'n volop alleenstaande tussengetybewoner wat tot die klas Ascidiacea behoort. Dit is 'n pienk tot rooierige dier omhul in 'n dik, taai, leeragtige donkerbruin mantel met 'n verrimpelde bruin bedekking. Dit is gewoonlik dik oortrek met ander korsvormende organismes.
Filtersuiers
Die dier het twee suiers aan sy bokant wat gebruik word vir filtervoeding. Die een suier suig seewater in wat gefiltreer word in die dier en die afvalwater word dan deur die ander uitblaassuier uitgespuit. Dit het groot insuig- en uitblaassuiers met 'n effens geskulpte rand, gewoonlik naby aan mekaar geplaas.
Josh Peck
Josh Peck (gebore 10 November 1986) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Mean Creek (2004), The Wackness (2008), en Red Dawn (2012), en in die televisiereeks Drake & Josh (2004).
525
Die jaar 525 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 25ste jaar van die 6de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Echt-Susteren
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Echt-Susteren:
Aasterberg, Baakhoven, Berkelaar, Dieteren, Echt, Echterbosch, Gebroek, Illikhoven, Kokkelert, Koningsbosch, Maria-Hoop, Nieuwstadt, Oevereind, Ophoven, Oud Roosteren, Pey, Putbroek, Roosteren, Sint Joost, Slek, Spaanshuisken, Susteren en Visserweert.
Bailey Bekker
Bailey Bekker (? - Kaapstad, 14 Mei 1989) was 'n Suid-Afrikaanse polituks, eertydse lid van die uitvoerende komitee van Transvaal belas met onderwys en later Volksraadslid vir Johannesburg-Noord en die enigste leier van die Nasionale Konserwatiewe Party.
Pied-noir
Pied-noir ("Swartvoet"), meervoud pieds-noirs, is 'n term wat gebruik word om die blanke setlaars in Algerië te beskryf wat in Algerië gewoon het tot aan die einde van die Algerynse Oorlog in 1962. Die pieds-noirs was Franse burgers, Jode en ander setlaars uit die Europese lande soos Spanje, Italië en Malta wat in Algerië gebore is. Van die Franse inval in 1830 tot die dag van onafhanklikheid het Algerië drie departemente gevorm wat deel van Frankryk was. By onafhanklikheid was daar ongeveer 1 miljoen pieds-noirs ongeveer 10% van die bevolking.
Bailey Bekker
Ná afloop van die Parlementsitting van 1953 is vyf lede van die Verenigde Party uit die party geskors omdat hulle die party gekritiseer het vir sy hantering van die Kleurlingstemreg-vraagstuk. Hulle het gereken die V.P. moes 'n kompromis met die regering probeer bereik het. Aan die begin van die 1954-parlementsitting het twee lede hulle by die geskorste lede aangesluit en aan die einde van die jaar het hulle die Nasionale Konserwatiewe Party gestig. Die party het niks uitgerig nie en ontbind op 23 Januarie 1957, sonder dat hy aan 'n algemene verkiesing deelgeneem het. Drie L.P.'s sluit later by die N.P. aan, een keer terug na die V.P. en twee verdwyn van die politieke toneel.
Hy het uit die politiek getree en hom op sy wynplaas by Stellenbosch gaan vestig. In 1980 verhuis hy en sy vrou na die Kaapse voorstad Kenilworth. Bekker is oorleef deur sy vrou, Babette, 'n dogter en twee seuns en sewe kleinkinders. Die begrafnis is op 16 Mei 1989 vanuit die Kongregasionalistiese gemeente in Seepunt gehou.
Gewone rivierpadda
Die gewone rivierpadda (Amietia angolensis) is 'n padda wat in die suidelike, oostelike en noordelike gedeeltes van Suid-Afrika voorkom. Dit is een van die min paddas wat in die wintermaande aktief is. Die padda is groen of bruin met donker kolle en vlekke en 6 – 8 cm lank. Die snoet is gepunt en die agterpote is lank en sterk. Hulle vreet meestal insekte. Hulle leef in strome, poele en tuindammetjies.
Mac-Macwaterval
Die Mac-Macwaterval is in die Mac-Macrivier in Mpumalanga, Suid-Afrika, geleë. Die waterval is 65 m hoog en welbekend omrede dit gedeeltelik vanaf die R532-streeksroete tussen Sabie en Graskop sigbaar is.
Tans is daar twee valle langs mekaar, maar oorspronklik was dit slegs een waterval. Dit is in 1873 in twee geskeur deur die skietwerk van 'n delwer.
Chelsea Field
Chelsea Field (gebore 27 Mei 1957) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Commando (1985), Masters of the Universe (1987), The Last Boy Scout (1991), en Harley Davidson and the Marlboro Man (1991).
Laag-Keppel
Laag-Keppel is ’n stadjie in die munisipaliteit Bronckhorst in die provinsie Gelderland in Nederland.
Alyson Stoner
Alyson Stoner (gebore 11 Augustus 1993) is 'n Amerikaanse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cheaper by the Dozen (2003), Cheaper by the Dozen 2 (2005), en Step Up (2006), en in die televisiereeks Phineas and Ferb (2007).