cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
William Henry Harrison
Na die oorlog is hy tot verskeie politieke rolle verkies, insluitend as lid van die Huis van Verteenwoordigers en Senaat. Hy het hom in 1836 as president van die Whig-party verkiesbaar gestel, maar verloor teen Martin Van Buren. Hy het die verkiesing in 1840 gewen, hoofsaaklik omdat die ekonomie sleg was. Sy visepresident was John Tyler. Hul veldtog slagspreuke "Log Cabins and Hard Cider" en "Tippecanoe and Tyler too" is van die bekendstes in die Amerikaanse politiek. Die eerste slagspreuk was 'n reaksie op propaganda van die Van Buren-kamp, ​​wat gesê het dat hy met 'n bietjie geld en 'n bietjie Hard Cider die res van sy lewe kan leef. Harrison se veldtog het dit verdraai deur Harrison as 'n gewone man uit te beeld, terwyl hy in werklikheid aan die elite behoort het. Die tweede slagspreuk het oorspronklik in die vorm van 'n lied gekom. Tippecanoe verwys na die strydoorwinning teen Tecumseh se weermag by Tippecanoe en Tyler verwys logieserwys na John Tyler, wat Harrison se visepresident sou word.
Eers in die 21ste eeu is ’n in-diepte ondersoek na die doodsoorsaak van die president gedoen wat nie destyds deur dokters vasgestel kon word nie. Aangesien Harrison slegs drie weke ná sy toespraak siek geword het, is dit baie onwaarskynlik dat longontsteking die oorsaak van sy dood was. Die betrokke ondersoek het sy dood toegeskryf aan Washington se swak sanitasiestelsel. Die twee betrokke navorsers, genaamd Jane McHugh en Philip A. Mackowiak, het gevind dat die water wat deur die Withuis gebruik word, stroomaf was van waar mense hulself verlig het. Heel waarskynlik het Harrison as gevolg hiervan 'n siekte opgedoen. Hy het sy laaste woorde met sy dokter gespreek, alhoewel baie mense dink dat hulle aan die vise-president, John Tyler gerig is: "Meneer, ek wens u moet die ware beginsels van die regering verstaan. Ek wens dat dit uitgevoer word. Ek vra niks meer nie."
Benjamin Harrison, Harrison se kleinseun, het ook later president geword. Hulle is die enigste oupa/kleinkind kombinasie van presidente tot op hede.
Champlainmeer
Die Champlainmeer (Engels: Lake Champlain [ʃæmˈpleɪn], Frans: Lac Champlain) is die grootste meer in Nieu-Engeland, grotendeels geleë in die VSA-deelstaate Vermont en New York, terwyl die noordelike meergebied deel uitmaak van die Kanadese provinsie van Quebec. Die meer dra die naam van die Franse ontdekker Samuel de Champlain wat dit op een van sy reise in 1609 teengekom het.
Die Champlainmeer is een van talle mere wat soos 'n boog vanuit Labrador in Kanada deur die noordelike Verenigde State tot by die Northwest Territories van Kanada strek. Alhoewel dit nie met die Ontario-, Erie-, Huron-, Bowe- of Michiganmeer vergelyk kan word nie, stoor die Champlainmeer 'n groot hoeveelheid varswater. Die meer met 'n oppervlakte van 1 269 vierkante kilometer is 201 kilometer lank en tot 23 km breed. Die meer beskik oor sowat 80 eilande, waarvan een 'n hele county van Vermont vorm.
Die meer, wat in die Champlainvallei tussen die Groen Berge (Green Mountains) van Vermont en die Adirondack-berge van New York lê, is die sesde grootste varswaterreserwe van die VSA en lê tussen 95 en 100 voet bo seevlak. Die see mond in die noorde met die Richelieurivier in die Sint-Laurensrivier naby Montreal uit, terwyl die watertoevoer in die suide van die riviere Otter Creek, Winooski, Missisquoi en Lamoille in Vermont en van die riviere Ausable, Chazy en Saranac in New York kom. Danksy die La Chute-rivier ontvang die Champlainmeer ook water van die Georgemeer.
Die Champlainmeer se somerse water en winterse ysvlaktes is in die koloniale tydperk 'n belangrike verbindingsweg tussen die Sint-Laurens- en die Hudsonvallei. Die hawens Burlington (Vermont), Port Henry en Plattsburgh (New York) is in die 18de en 19de eeu belangrike handels- en militêre hawens. Vandag doen hier nog van plesier- en veerbote aan.
Volksverhale
Net soos Loch Ness in Skotland en die Lac Memphrémagog in die Estrie-gebied van Quebec beskik ook die Champlainmeer oor sy eie kriptosoölogiese toeriste-aantreklikheid met die naam Champ (Frans: Champie), 'n reusagtige waterdier wat van die meer sy tuiste gemaak het. Champ word deesdae nog maar sporadies raakgesien, verskyn egter gereeld op t-hemde, koffiebekers en ander soeweniers van die streek.
Die Vermont Lake Monsters, 'n plaaslike bofbalspan, gebruik 'n karikatuuragtige weergawe van Champ as hulle gelukbringer.
Joe King (akteur)
Joe King (9 Februarie 1883 – 11 April 1951) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Salvation Nell (1921), Special Agent (1935), Bullets or Ballots (1936), en Smashing the Money Ring (1939).
Sicelo Mhlauli
Sicelo Mhlauli (25 Mei 1949 – 27 Junie 1985) was 'n Suid-Afrikaanse anti-apartheidsaktivis en een van die Cradock-4 wat in 1985 blykbaar deur die destydse Suid-Afrikaanse Veiligheidspolisie vermoor is.
Vroeë lewe
Sicelo Mhlauli is op 25 Mei 1949 in Emagqomeni, in Cradock in die Oos-Kaap, gebore. Sy gesin verhuis in 1962 na Lingelihle, na 'n afdeling genaamd Taptap. Sy oupa, Qobose Mhlauli, was ook 'n politikus en het nou saamgewerk met James Calata, wat Fort Calata se oupa was en een van die stigterslede van die South African Native National Congress. Mhlauli het St. James Primêr en Cradock Bantu Sekondêr bygewoon en naskools onderwys aan Lovedalekollege studeer, met onder meer Afrikaans en geskiedenis as vakke.
Werk
Mhlauli se onderwysloopbaan het in 1974 begin by die Thembalabantu High School in King William’s Town, waar hy ook koshuisvader geword het. In 1975 het die koshuisstudente 'n kosstaking begin en geëis dat hulle beter gehalte kos kry. Die studenteleiers is in hegtenis geneem en tydens hul verskyning sou Mhlauli in die hof wees om sy steun te betoon. Die veiligheidspolisie het Mhauli se optrede teengestaan omdat hulle geglo het die studente is in hegtenis geneem weens die versteuring van die onderwysstelsel. Daarna het hy skoolhoof by Archie Velile Secondary in Dimbaza geword. Tydens 'n studenteboikot waarin behoorlike verteenwoordiging in die studenteraad en gelyke onderwys in Suid-Afrika vir swart en wit studente geëis is, is sommige studente deur die polisie aangerand. Mhlauli het die beseerdes na 'n kliniek in die omgewing geneem, maar hy is deur die veiligheidspolisie teengestaan.
Politiek
Mhlauli het die voormalige politieke gevangene Msuthu Sonkwala ontmoet. Hy was van Cradock afkomstig, maar is nie toegelaat om daar te woon nie weens die verbodsvoorwaardes as deel van sy vrylating. Mhlauli het politieke vergaderings saam met Sonkwala en ander politieke oudgevangenes gehou. Op die vergaderings is die politieke toestand bespreek en planne beraam om die gemeenskap te mobiliseer en te leer oor die huidige politieke stand van sake. Hulle doel was om die gemeenskap betrokke te maak by betogings teen die ongeregtighede van die apartheidsregering.
Mhlauli het 'n pos as skoolhoof aanvaar by 'n hoërskool in die Bongolwethu-gemeente in Oudtshoorn. In hierdie tyd is hy getroud met Nombuyiselo Zonke, wat ook van Cradock afkomstig was. Hulle het twee kinders gehad, Ntsika en Babalwa. In Augustus 1983 het hy die bekendstelling van die United Democratic Front bygewoon as deel van die Oudtshoorn-afvaardiging. Kort hierna het hulle die Oudtshoorn-burgerorganisasie en die Bhongolwethu-jeugorganisasie gestig. Sy huis het die operasiesentrum vir die bevordering van die stryd in die Suid-Kaap geword. Sy vrou het deel geword van 'n groep vroue wat die stigting van die vroueorganisasie in hul streek voorgestaan het. 'n Nuusbrief met die naam Saamstaan is opgestel, en Mhlauli was deel van die komitee wat die publikasie bewerkstellig het. Dit het die publiek ingelig oor politieke gebeure in Suid-Afrika. Daar word geglo Mhlauli het 'n brandstigting in sy kantoor oorleef wat al sy besittings vernietig het, maar besonderhede oor hierdie gebeurtenis is skaars.
Dood en herinnering
In die wintervakansie het Mhlauli saam met Matthew Goniwe vergader en dié het hom aangemoedig om op 27 Junie 1985 'n UDF-vergadering in Port Elizabeth by te woon. Mhlauli het ingestem. Op 26 Junie het die gemeenskap in Lingelihle en omliggende gebiede Vryheidsmanifes-vieringe gehou en verskillende organisasies wat aan die UDF verbonde was, het toesprake gehou. Mhlauli het die geleentheid bygewoon as lid van die Oudtshoorn-burgerorganisasie, wat aan die UDF verbonde was.
Op 27 Junie het die vier mans wat later bekend sou word as die Cradock-4, na die UDF-vergadering in Port Elizabeth gegaan. Mhlauli se vrou was op 'n kursus in die stad en hy was van plan om haar op pad huis toe te gaan haal. Dit het egter nie gerealiseer nie, want hulle vergadering het tot laat in die aand geduur. Die mans is laas op die vergadering lewend gesien. Mhlauli se liggaam was die tweede wat ná dié van Sparrow Mkonto in 'n bos naby Bluewaterbaai gevind is. Hy is geboei en met 'n tou vasgebind; hy is gevind met 25 steekwonde aan sy bors, sewe aan sy rug en nog vier aan sy arms. Hy is keelaf gesny en sy regterhand is afgesny. Sy liggaam is ook verbrand. Die Cradock-4 is op 20 Julie 1985 begrawe tydens 'n massabegrafnis, wat deur duisende mense bygewoon is. Die sprekers tydens die begrafnis was onder andere Beyers Naudé, Allan Boesak en Steve Tshwete. 'n Boodskap van die destydse president van die ANC, Oliver Tambo, is voorgelees.
Mhlauli is deur die Presidensie van Suid-Afrika met die Orde van Luthuli, silwer, bekroon vir sy “skitterende bydrae en sy lewe wat aan 'n vrye, regverdige en demokratiese Suid-Afrika toegewy is”.
Alfil
Die Alfil of Olifant is 'n speelstuk in sjatrandj, die Persies-Arabiese voorganger van moderne skaak, en die vroeë vorms van skaak wat in Europa gespeel is. Die Alfil is in moderene skaak deur die loper vervang.
Lissonotus bisignatus
Lissonotus bisignatus is 'n spesie van besies in die Cerambycidae familie. Dit is beskryf deur Dupont in 1836.
Mageba kaGumede
Koning Mageba kaGumede (ongeveer 1667 tot 1745) was 'n vroeë leier van die Zoeloes in Suid-Afrika.
Volgens oorlewering het Mageba sy tweelingbroer Phunga as leier van die Zoeloe-stam na Phunga se dood in omtrent 1727 opgevolg. Hierdie opvolging tussen broers word weerspieël in Zoeloegedigte soos Zulu ka Phunga no Mageba! (Zoeloe kinders van Phunga en Mageba!). Mageba het ten minste twee seuns gehad, Ndaba, wat hom as koning opgevolg het, en Mpangazitha. Mpangazitha trou met sy niggie. Die Ntombela-stam ontstaan van die nageslag van hierdie huwelik.
Conophytum auriflorum
Conophytum auriflorum is 'n dwergplantjie, 'n knopie uit die vygies-familie. Op die SANBI-rooilys word twee in Suid-Afrika endemiese ondersoorte gegee wat altwee as seldsaam gelys is, omrede hulle net in beperkte gebiede in die sukkulente Karoo van die Noord-Kaap voorkom, maar daar nie bedreig word nie.
Dit is dwergplante wat as klein suiltjies voorkom, en hulle is baie goed aangepas by die Karoo se droë klimaat. Die blomme is goudgeel soos die wetenskaplike naam auriflorum aandui. Hulle is gewild onder mense wat vetplante kultiveer, maar dit is nie maklik om hulle te kweek nie. In die winter groei hulle veral goed weens die mis wat vir hulle vog bring. Te veel vog laat hul velletjies bars en dit veroorsaak littekens. In die somer rus hulle en moet hulle baie min water kry.
John Tyler
John Tyler (29 Maart 1790 – 18 Januarie 1862) was die tiende President van die Verenigde State (1841–1845). Tydens sy ampstermyn het Florida op 3 Maart 1845 die 27ste deelstaat van die Verenigde State geword.
Bindura
Bindura is 'n dorp in Zimbabwe, noordoos van Harare geleë, met 'n geraamde bevolking in 2007 van 40 233.
Die dorp kan sy ontstaan terugvoer tot die ontdekking in 1890 deur Europese proskepteerders van verskeie antieke myne in die vallei onder 'n heuwel, wat die KoreKore-volk tradisioneel onaangeraak gelaat het wanneer hulle jaarliks die vallei aan die brand gesteek het. Die heuwel is uitgelos, sodat die diere daarheen kon vlug vir die KoreKore om te jag. Myne is hier begin en 'n dorpie, Bindura, het as handelspos ontstaan.
Hier is in 1970 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk gestig, wat in 1973 meer as 200 volwasse lidmate gehad het en waarvan ds. J. Londt in daardie jaar die leraar was. Soos Chivhu, was dit 'n gebied met baie Afrikanerboere. Indertyd was daar 10 diakens en 10 ouderlinge. Die gemeente het egter voor onafhanklikheidwording van Zimbabwe opgehou bestaan.
De Havilland Canada DHC-5 Buffalo
Die de Havilland Canada DHC-5 Buffalo is 'n veeldoelige vliegtuig met kort opstyg en land (STOL) vermoë wat aangedryf word deur turboskroefmotore. Hierdie vliegtuig is ontwikkel van die DHC-4 Caribou. Die Buffalo het 'n buitengewone STOL vermoë en kan in korter afstande opstyg as die meeste ligte vliegtuie.
Esquilynse poort
Die Esquilynse poort (of porta esquilina in Latyn) was 'n poort in die muur van Servius Tullius (of Serviese muur) te Rome, waarvan die Boog van Gallienus die hedendaagse oorblyfsel is. Die ontstaan van die poort is tradisioneel na die 6de eeu v.C. gedateer, toe die Serviese muur deur die Roomse koning Servius Tullius opgerig is. Argeologiese ondersoeke en moderne geleerdes gee egter 'n datum in die 4de eeu v.C. aan. In die 3de eeu v.C. het die Serviese muur reeds in onbruik verval. Die boog is in 7 v.C. in opdrag van Augustus herbou, maar is in 262 n.C. opnuut ingewy as 'n triomfboog vir keiser Gallienus. Die boog met enkele deurgang is uit travertynblokke gebou en staan tans oor die Via di S. Vito, langsaan die gelyknamige kerk. Die boog word versier deur pilasters in die Korintiese orde en die argitraaf is voorsien van 'n deels bewaargeblewe inskripsie wat keiser Gallienus vereer.
Ligging
Die Esquilynse poort was 'n deurgang na Rome oor die Esquilynse heuwel in die ooste van die stad. Die poort was aan die suidpunt van die agger, die swaargefortifiseerde deel van die Serviese muur. Die poort het na binne by die clivus Suburanus aangesluit, die hoofstraat van die Subura. Na buite het verskillende hoofpaaie, by name die via Labicana (wat by die via Latina aansluit), via Praenestina (na Praeneste) en moontlik die Via Tiburtina (na Tibur) by die Esquilynse poort ontstaan maar het waarskynlik tot naby Rome se buitemuur, die Aureliese muur, met mekaar saamgeval.
Geskiedenis
In die Republikynse era was daar digby die poort sanduitgrawings en Rome se begraafplaas, totdat Maecenas dit laat in die 1ste eeu v.C. omskep het in uitgebreide parke, die sg. horti Maecenates. Met Maecenas se dood het sy eiendom die keiser toegeval. In die jaar 7 v.C. het keiser Augustus die blykbaar vervalle of verdwene poort laat herbou, soos tewens ook ander stadspoorte. Augustus het ook die aanskoulike Tuine van Maecenas onderhou. Net suidwes van die Esquilynse poort is later noemenswaardige bouwerke opgerig waaronder Nero se goue huis, die Baddens van Titus en die Trajaanse baddens.
Na aanleiding van die konsep van die pomerium, blyk daar 'n nie-amptelike Romeinse “tradisie” te bestaan het dat sekere terregstellings slegs “buite” die stad uitgevoer kon word. Gevolglik word hierdie poort deur verskeie antieke outeurs vermeld in hul beskrywings van dergelike gebeure. So lees ons byvoorbeeld in Cic. Pro. Clu. 37 van die moord op Asinus van Larinum buite die Esquilynse poort, en in Tac. Ann. ii. 32 van die terregstelling van die astroloog Publius Marcius deur konsuls buite die Esquilynse poort.
Die Esquilynse poort word in antieke literatuur aangedui as 'n belangrike toegangs- of uitgangsroete van Rome. Livius skryf oor konsul Publius Valerius Publicola se strategiese plan om Etruskiese plunderaars van Romeinse plase in 'n hinderlaag te lok. Valerius het opdrag gegee dat beeste wat tot nog toe binne die stadsmure beveilig is, deur die Esquilynse poort uitgeja word sodat die Etruskers, wanneer hulle opdaag om die beeste te steel, deur die Romeine voorgelê en omsingel kon word. In een van Cicero se toesprake, waarin hy die grootsheid van triomftogte in heroorweging bring, vertel hy hoe hy sy eie Makedoniese lourierkranse ondervoets vertrap het toe hy Rome deur die Esquilynse poort betree het, en dit suggereer dat triomftogte deur hierdie stadspoort gebruiklik was. Nog 'n voorbeeld van die Esquilynse poort in antieke literatuur kom van Plutarchus se beskywing van Sulla se eerste opmars na Rome. Sulla het opdrag gegee dat die Esquilynse poort beveilig word, en het sy troepe deur die poort gestuur. Hulle is egter bestook met bakstene en klippe deur stadsburgers wat deur Marius opgeroep is om die stad te verdedig.
Ernest Shonekan
Ernest Shonekan (* 9 Mei 1936) was die negende president van Nigerië. Hy was slegs die President vir drie maande na sy aanstelling. 'n Suksesvolle staatsgreep deur generaal Sani Abacha beëindig sy ampstermyn voortydig.
Soleneiscus hispidus
Soleneiscus hispidus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Soleneiscus en tot die familie Soleneiscidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1931 deur Brøndsted.
Hafez
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Hafez
Irannese digter
Gebore
1325/1326
in Shiraz, Iran
Oorlede
1389/1390
Literêre stroming
Persiese liriese digkuns
Grafmonument
Khwāja Shamsu d-Dīn Muhammad Hāfez-e Shīrāzī (Persies: خواجه شمس‌ دین محمد حافظ شیرازی), beter bekend onder sy pennaam Hāfez (1325/26–1389/1390), was 'n Irannese digter. Die meeste Iraniërs, Afghane en Tadjikiërs besit sy versamelde werke en memoriseer sy gedigte om hulle as spreekwoorde en gesegdes te gebruik.
Hafez se lewe en gedigte is baie kere ontleed, en daar is talle kommentare en interpretasies. Die digter het meer invloed op die Persiese literatuur sedert die 14de eeu uitgeoefen as enige ander skrywer.
Geliefdes, geloof en die ontmaskering van huigelary staan sentraal in sy ghazals of liriese gedigte. Hafez laat sy invloed steeds op die lewens van Iraniërs geld. So word dikwels lesings van sy werke (fāl-e hāfez, Persies: فال حافظ) gehou, sy gedigte as liedtekste in tradisionele Persiese musiek gebruik, of hulle dien as inspirasie vir visuele kuns en kalligrafie. Baie Iraniërs bring 'n besoek aan sy graf. Daar is bewerkings, imitasies en vertalings van Hafez se gedigte in die meeste belangrike tale.
Ronél Gill
Ronél Gill is 'n Suid-Afrikaanse fantasieskrywer. Sy skryf onder die pennaam Petronel.
Agtergrond en opvoeding
Ronél Gill is op 9 Oktober 1969 gebore as die oudste van drie kinders in Krugersdorp.
Sy was twee jaar oud toe haar ouers, Ernest en Ronel Combrink, Johannesburg toe verplaas is waar Ernest verbonde was aan die SAP se blitspatrollie-eenheid in Hillbrow. Dit is in Johannesburg waar haar broer Ernest jr. en haar suster Rina gebore word.
Op vyfjarige ouderdom stuur haar ouers Ronél na haar ouma toe nadat haar suster met 'n niersiekte gediagnoseer word wat haar meer in die hospitaal as by die huis het. Dit is by ouma Nellie waar Ronél haar skoolloopbaan afskop aan die Laerskool Cluver in Witbank en dit is ook hier waar haar hartseer en verlange haar die eerste keer na 'n pen en skryfblok laat gryp het.
Met haar hoërskoolloopbaan trek Ronél terug na haar ouers wat intussen Pretoria toe verhuis het. Sy voltooi haar skool loopbaan aan die Hoërskool Pretoria-Wes. Die volgende jaar sterf haar pa skielik en Ronél moet haar laaste jaar noodgedwonge kortknip.
Die Gill-gesin verhuis na Port Elizabeth en vir die volgende twaalf jaar raak Ronél baie nou betrokke by Port Elizabeth se gemeenskap. Sy lewer onder andere vrywillige diens aan die Afrikaanse Christelike Vrouevereniging en gee ook lewensvaardigheidsklasse aan straatkinders by die Marhanatha-gemeenskapsentrum.
In 2008 verloor Ronél se suster Rina uiteindelik haar lange stryd teen haar niersiekte en kort daarna verhuis die Gill-gesin na Bronkhorstspruit sodat Ronél naby haar broer kan wees. Ná drie jaar in Bronkhorstspruit word Cyril verplaas na Nelspruit. Dit is ook hier waar Ronél en Cyril se lewenspaaie na 29 jaar se huwelikslewe finaal skei en sy haar loopbaan as skrywer vir eers opsy plaas.
Werk
Ronél Gill is 'n voltydse Afrikaanse fantasieskrywer.
Skryfwerk
In 2014 tree Ronél op as beoordelaar vir Thompson Boeke se jaarlikse kortverhaalwedstryd, in die afdeling Fantasie.
Toekennings en vermeldings
Ronél Gill is in 2013 deur die bekende Afrikaanse skrywer François Bloemhof as die wenner van die Afrikaanse wetenskapfiksie- en fantasiekortverhaalskryfkompetisie se Volwasse Fantasie-afdeling aangewys met haar kortverhaal getiteld: Die ánder noodlot.
François Bloemhof het die volgende oor haar verhaal geskryf:
"Die skrywer trek die leser se aandag met ’n ek-verteller wat jou persoonlik aanspreek, soos iemand wat ’n geheim deel. Natuurlik is dit ’n tegniek wat nie dikwels gebruik kan word nie, maar hier is dit besonder effektief. Nog beter is dat dit eers na ’n paar paragrawe duidelik word dat die verteller ’n “ek” is én dat, nadat hy op die onderskeid tussen gewone dagmense en die sinistere nagmense gewys het, hy aandui dat hy deel is van die tweede groep. Tot op daardie punt het die aanslag te verduidelikend gevoel, maar uit die mond van ’n betrokkene maak so ’n aanbiedingswyse sin. Dit voel vars en oorspronklik. Die stukkie met al die vrae na aan die einde kan korter wees, want die punt is gemaak en dit voel na variasies op ’n tema. Beletseltekens is ook net ’n goeie idee as dit spaarsamig voorkom. Die skryfstyl is glad. Die titel nooi die leser om te wonder watter noodlot dit kan wees, dan is die verhaal ’n grieselrige, maar informeel vertelde antwoord wat boonop stof tot nadenke bied."
Bell se skarnierskilpad
Etmologie
Beide die wetenskaplike naam, Belliana, en die gewone naam is ter ere van die Engelse dierkundige Thomas Bell.
Beskrywing
Bell se skarnierskilpad is 'n medium-grootte ligbruin skilpad. Hulle kan tot 22 cm groei. Op die agterkant van sy dop het die skilpad 'n 90-grade skarnier wat, wanneer gesluit, die agterste bene en stert teen roofdiere beskerm.
Die skubbe op sy effens koepelvormige en verlengde dop het tipies 'n uitstraalpatroon van donker kolle, maar dit kan vervaag. Volwasse manlike skilpaaie het 'n konkawe buik. Die meeste Bell se skarnierskilpaaie het vyf kloue aan elke voorpoot behalwe vir een van die subspesies, K. b. nogeuyi.
Antenne-sterrestelsels
Die Antenne-sterrestelsels (ook bekend as NGC 4038/NGC 4039 of Caldwell 60/61) is twee botsende sterrestelsels in die sterrebeeld Kraai. Hulle ondergaan tans ’n fase van steruitbarsting, waar die botsing van wolke gas en stof, met verstrengelde magneetvelde, vinnige stervorming veroorsaak. Die stelsels is in 1785 deur William Herschel ontdek. NGC 4038 is geleë by regte klimming en deklinasie ; en NGC 4039 by  en.
Bell se skarnierskilpad
Verspreiding en habitat
Bell se skarnierskilpad verkies die tropiese en sub-tropiese savannas van sub-Sahara Afrika.
Antenne-sterrestelsels
Oorsig
Die Antenne-stelsels bevat ’n relatief jong versameling groot sterreswerms wat die resultaat kan wees van die botsing. Dié jong swerms, in teenstelling met die meeste bekende sterreswerms wat sowat 12 miljard jaar oud is, het moontlik ontstaan vanweë skokgolwe en die meegaande samepersing van groot, swaar molekulêre wolke.
Bell se skarnierskilpad
Dieet
Bell se skarnierskilpad is 'n omnivoor, met 'n baie uiteenlopende dieet wat hoofsaaklik uit 'n reeks van verskillende plante bestaan, maar ook met insekte en ander vleis. Dit voed op groente, takkies, wortels, blare, vrugte, erdwurms, slakke, paddavissies en ander klein ongewerwelde diere.
Antenne-sterrestelsels
Oorsig
In ’n onlangse studie is bevind die stelsels is nader aan die Melkweg as wat voorheen vermoed is – 45 miljoen ligjare in plaas van 65 miljoen. Vyf supernovas is tot dusver in die stelsels ontdek: SN 1921A, SN 1974E, SN 2004GT, SN 2007sr en SN 2013dk.
Bell se skarnierskilpad
Bedreiging en bewaring
Tans word die spesie hoofsaaklik bedreig deur wydverspreide versameling van die skilpaaie in die natuur vir onwettige handel. Dit word ook versamel deur die plaaslike bevolking vir kos en menslike bevolkingsgroei in die gebied plaas die spesie onder druk. Mensgemaakte vure is ook 'n bedreiging.
Antenne-sterrestelsels
Tydlyn
Sowat 1,2 miljard jaar gelede was die Antennes twee verskillende sterrestelsels. NGC 4038 was ’n staaf-spiraalsterrestelsel en NGC 4039 ’n spiraalstelsel. Sowat 900 miljoen jaar gelede het hulle na mekaar toe begin beweeg en 600 miljoen jaar gelede het hulle in mekaar in beweeg. Nog 300 miljoen jaar later het stelsels mekaar se sterre begin aantrek. Vandag strek dié strome sterre tot ver buite die oorspronklike stelsels.
Binne 400 miljoen jaar sal die twee stelsels se kerns bots en ’n enkele kern vorm. Waarnemings en simulasies van botsende sterrestelsels dui daarop dat die twee stelsels eindelik ’n elliptiese sterrestelsel sal word.
X-straalbron
Gebiede in die twee stelsels met groot hoeveelhede neon, magnesium en silikon is deur die Chandra-X-straalsterrewag ontdek. Hierdie elemente is nodig vir planete wat lewe kan onderhou, om te vorm. Dié spesifieke wolke bevat 16 keer soveel magnesium en 24 keer soveel silikon as die Son.
Middeleeuse teater
Middeleeuse teater verwys na opvoerings in die tydperk tussen die val van die Wes-Romeinse Ryk in die 5de eeu n.C. en die begin van die Renaissance omstreeks die 15de eeu. Dit sluit ’n verskeidenheid genres in, soos liturgiese, misterie-, mirakel- en moraliteitsdramas.
Sosio-ekonomiese toestande gedurende die Middeleeue
Die Middeleeue strek vanaf die val van die Romeinse ryk 5 n.C. tot en met die begin van die Renaissance. Tydens die val van die Romeinse ryk is die Romeinse stede geplunder en Rome verwoes deur die Barbare van Duitsland en Frankryk. Europa is verdeel in talle feodale stelsels. Die heersers het baie gesag en die werkers is arm en afhanklik van die heersers. Die feodale stelsel van die Middeleeue het bepaal dat die keisers of konings as leenhere opgetree het. Die heersers gee vir hul onderdane 'n stuk grond om te bewerk en in ruil daarvoor moes die onderdane, militêre hulp en ander pligte verrig. Die “bekering” van die Romeinse keiser Konstantyn lei daartoe dat hy met die Edik van Milan in 313 n.C. die Christelike godsdiens as die wetlike godsdiens van die Romeinse ryk verklaar. Die oorgangsproses van die Romeinse godsdiens na die van die Katolieke godsdiens het gelei tot 'n vermenging van gebruike in sommige gevalle. Die kultus rondom die Egiptiese moedergodin Isis is byvoorbeeld vervang met die geloof in Moeder Maria. Dit was in belang van die Romeinse ryk dat die kerk mag oor die mense het om sodoende weer 'n mate van gesag oor die gewone mense te kan verkry. Die pous verkry nou die titel van opperheerser, naamlik Pontificus Maximus. Die priesters moes die ongeletterde mense opvoed en die beginsels van die Bybel aan hul verduidelik. Dit gebeur veral tydens feesdae waar tydens verhale uit die Bybel deur die Priesters verbeeld word. Deur middel van die Katolieke kerk word die Westerse teater weer op die been gebring. Die kerk was egter uiters gekant teenoor akteurs en in die 5de eeu n.C. word akteurs verbied om die sakramente in die kerk te gebruik.
Tydens die Middeleeue is God sentraal en nie die mens nie. Die mens moes hom tydens sy lewe voorberei om God in die hiernamaals te ontmoet. Daar was drie verskillende stande, naamlik: die geestelikes wat die meeste mag gehad het, die adel en die werkersklas. Geleidelik het die burgery in die stede 'n volgende klas begin word wat gedy het tydens die Renaissance. Latyn was die taal van die kerk en ook van die wetenskap. Hierdie tyd staan ook bekend as die donker eeue omdat daar baie oorloë, hongersnood en besmetlike siektes was.
Langsamerhand word die Anglo-Sakse en Franke wat uit die Germaanse stamme kom bekeer tot die Christelike geloof. Daar word ook tydens die Middeleeue talle kruistogte onderneem om Israel, die heilige land te bevry van die Mohammedane. Mense wat nie voldoen het aan die vereistes van die kerk nie, is ketters genoem en is gemartel en op die brandstapel verbrand. Dit het byvoorbeeld gebeur met mense wat volgens die kerk heksery beoefen het. Die geestelikes was Latyn magtig en het dus ook mag gehad oor die literatuur, wetenskap en kuns. Boeke is in kloosters geskryf en gelees, asook baie mooi geïllustreer. In die kloosterskole is slegs jong seuns van die adelstand opgelei in die sewe vrye kunste naamlik: retorika, dialek, geometrie, astrologie, musiek, grammatika en algebra.
Deur tegniese ontwikkeling het die boukuns vanaf 1150 tot 1500 gegroei tot wat vandag bekend staan as die gotiese boustyl. In die 15de eeu ontstaan 'n opbloei in in die skilderkuns met die werk van byvoorbeeld, Jeroen Bosch en die Van Eyck broers. Hulle het die gruwelikhede van die hel uitgebeeld asook die aanbidding van die Lam van God.
Die liturgiese drama van die Middeleeue
Hierdie vorm van “teater” ontstaan uit trope of verse wat tydens 'n mis gesing word as antwoord op die vorige vers of 'n uitbreiding van die betekenis daarvan. Die bekendste tropes is die van Quem Quaeritis wat tydens Paasfees gesing is. Een van die Engele (gespeel deur priesters) vra “Wie soek jul in die graf, Christinvroue?” en die vroue (gespeel deur priesters) antwoord: “Jesus van Nasaret, die gekruisigde, Hemelse Wese”. Die Engel antwoord dan: “Hy is nie hier nie. Hy het opgestaan soos voorspel is”. Tydens 912 tot 984 het die Biskop Ethelwold van Winchester, Engeland, hierdie teks in die Regularis Concordia (ca. 970), 'n boek met aanwysings vir Engelse seëninge nie net die woorde uitgespeel nie, maar ook die toneelaanwysings vir uitvoerings aangedui. Hierdie gesang word dus opgevoer deur priesters wat as die vroue en engele optree. Die trope is as klein opvoerings tydens ander feeste soos Kersfees of die Epifaniefees as die drie wyse manne Christus kom aanskou, aangebeid. Daar word deurgaans al hoe meer moeite gedoen om die opvoerings skouspelagtig te maak. Die kerkgebou is in areas verdeel waar verhale uit die Bybel uitgebeeld is. Daars is verskeie “stasies” (“domes”, “mansions”) opgerig al langs die lang gang binne in die Rooms Katolieke katedraal. Hierdie “mansions” of stasies het dan 'n toneel verbeeld wat deur die priesters uitgespeel sou word. Die gehoor volg dan die spelers van stasie tot stasie. Voor die stasies was 'n “plateau” of platvorm gesit wat gedien het as 'n area buite die stasie vir algemene areas soos straattonele. Die graf van Christus was naby die altaar in die oostelike deel van die katedraal. Hemelse wesens is in die galerye geplaas. Om die hemel voor te stel word 'n bykans twee meter hoë platvorm gebou. Die hel is deur 'n toring waaruit rook gekom het of deur 'n draakagtige figuur voorgestel. Die dramas wat in die kerk aangebied is het al hoe meer gewild geword en uit dit het drie soorte genres ontstaan naamlik die misteriespele, die mirakelspele en die moraliteitspele.
Misteriespele
Die misteriespele se verhale en karakters word uit die Bybelse verhale verkry. 'n Goeie voorbeeld hiervan is die siklus spele van Engeland, naamlik die York Cycle. Dit het ontstaan tydens die 14de eeuse en bestaan uit 48 kort toneelstukkies waarvan elf strek vanaf die skepping tot by die verhaal waar die Israeliete deur die Rooisee trek, dertien daarvan handel oor die aankondiging van Jesus se Geboorte aan Maria tot Palm Sondag, en 23 daarvan handel oor die laaste week van Christus se lewe en sy hemelvaart, asook die Laaste oordeel.
Republiek Komi
Die Republiek van Komi (Russies: Республика Коми) is ’n outonome republiek (’n deelgebied van Rusland) wat in die noordoostelike hoek van Europese Rusland lê. Die Oeralgebergte vorm die oosgrens. Die belangrikste riviere is die Petsjora in die noorde en die Witsjegda in die suide. ’n Kwart van die bevolking praat Komi-Sirjeens, ’n Fins-Oegriese taal.
Ekonomie en geskiedenis
Die belangrikste bestaansmiddele is jag, vissery en die houtnywerheid. Die grootste nywerheidsentrums is Workoeta, Inta, Petsjora en Oechta (steenkool, aardolie, aardgas, ystererts), wat alles langs die Noordelike spoorlyn gevind word. Dié spoorlyn loop na die suidwestelike Kotlas, ’n stad in Archangelsk-oblast en na die noordooste na Labitnangi in die outonome okroeg Jamalië in Wes-Siberië.
In baie stede is Goelag-strafkampe gevestig – veral Workoeta was berug vir sy kamp. ’n Groot deel van die nywerheid en infrastruktuur het tussen 1929 en 1953 ontstaan met die hulp van honderdduisende Goelag-dwangarbeiders. In die dertigerjare het die NKVD die gebied vir ’n tyd lank self bestuur. In dié tyd is die gebied ook "gesuiwer" van nasionalistiese en invloedryke mense, wetenskaplikes, etniese Duitsers en baie ander "vyande van kommunisme". Duisende mense is ook hierheen gebring om die gebied te bewoon en te ontwikkel.
In 1936 is meer as 2 000 gevangenes tegelykertyd tereggestel (waarvan ’n deel lewend verbrand is) by die rivier Oechtarka ná ’n opstand in een van die kampe van die Oecht-Petsjlag.
Komi was van 1921 af ’n outonome oblast en van 1938 af ’n outonome Sowjetrepubliek (OSSR). Ná die val van die Sowjetunie het die gebied sy huidige status van outonome republiek gekry. Sy ongerepte woude is 'n Unesco-wêrelderfenisgebied.
Ndaba kaMageba
Ndaba kaMageba was 'n Zoeloekoning. Hy was die seun van Mageba, en was hoof van die Zoeloenasie vanaf omtrent 1745 tot 1763. Hy is deur Jama kaNdaba opgevolg.
Middeleeuse teater
Mirakelspele
Die Mirakelspele se verhale beeld die lewens van die heiliges uit wat dan op daardie heilige se feesdag opgevoer is. Sommige feeste is baseer op verhale van heiliges in die Skrif en ander nie. 'n Voorbeeld van so 'n mirakel spel is die verhaal van Mariken van Nieumeghen. Hierdie verhaal ontstaan in die vroeëre 16de eeu nC. Die verhaal se kern verduidelik hoe erg mens ook sondig jy altyd vergiffenis kry as jy boete doen. Mariken oorleef baie aanslae van die duiwel en, al word sy uit die hoogte deur die duiwel neergewerp, sterf sy nie. Kettings om haar hals kom vanself los nadat sy jare in 'n klooster in Maastricht spandeer het. Daar is al baie toneelstukke en films rondom hierdie figuur se lewe gemaak, veral in die Nederlande.
Moraliteitspele
Die moraliteitspele is baseer op die geestelike wel en weë van die gewone mens. Hierdie spele vorm 'n brug tussen die Middeleeuse geestelike toneelstukke en die sekulêre dramas van die Renaissance. Die moraliteit spele is allegories van aard en beeld die versoekinge wat elke mense te beurt val uit of dan, die stryd tussen die goeie en kwade in elke mens se siel. Menslike deugde en bose eienskappe is as karakters uitgebeeld. Daar was karakters soos Eerbaarheid, Gierigheid of Onsedelikheid. Die sondes wat die Satan dien om die mens se siel in te win word geklassifiseer en verpersoonlik as die sewe doodsondes, naamlik Gulsigheid, Trots, Jaloesie, Gierigheid, Luiheid, Wellus en Woede. Hierdie bose karakters dra dan dikwels by tot 'n humoristiese element. Dit kon dus lei tot klugte wat op die ou end tog 'n sedeles bevat. 'n Toneelstuk wat hierdie moraliteitspele uitstekend uitbeeld is Den spieghel der salicheit van Elckerlijc. Dit staan vandag bekend as Everyman of Elkeman. In hierdie spele kom daar karakters soos Skoonheid en die Dood voor. Nog 'n teks van dieselfde aard is die Nederlandse teks, Lanseloet en Sanderijn wat oor ridderskap en liefde handel.
Die volgende gedeelte is 'n kort opsomming van die toneelstuk Elkeman as voorbeeld van 'n moraliteitspele. Tydens die proloog spreek 'n boodskapper die gehoor direk aan en vertel hul dat hierdie toneelstuk 'n voorbeeld van hulle lewe en dood sal wees en sal uitbeeld hoe die mens, elke dag besig is om tussen die Goeie en die Bose te kies. God is volgende aan die woord en kritiseer die mens wat hom nie na wense dien nie. Hy sê dat die mens lewe asof daar geen hemel of hel op hom wag nie, en is net behep met aardse rykdom en plesier. Nou roep God die Dood as sy magtige boodskapper. God stateer dat die wat rykdom aanbid hel toe gaan behalwe as Goeie Dade sy goeie vriend was. God verlaat die toneel. Nou merk die Dood vir Elkeman op. Elkeman is goed geklee en oppad iewers heen. Dood gee aan Elkeman die volgende opdrag, naamlik om nie sy Skepper te vergeet nie. Elkeman moet op 'n lang reis gaan en dan die Boek van Afrekening saam terugbring wat sy goeie en slegte dade sal bevat. Elkeman is diep ontsteld toe hy agterkom dat Dood met hom gepraat het. Elkeman vra of hy medereisigers kan saam neem. Dood stem in maar betwyfel die feit dat daar sulke brawe medereisigers bestaan. Medemens (in Engels vertaal as Fellowship) sien dat Elkeman hartseer is en bied sy hulp aan. Medemens belowe om Elkeman nie te versaak nie, maar toe Elkeman vir Medemens vertel waarheen hy op pad is wil Medemens nie meer saam gaan nie. Sy Geesgenote en Familie kom binne, Elkeman nooi hul saam, maar hulle verlaat hom ook. Dan kom Wêreldsgoed binne en vertel Elkeman dat hy nie saam kan gaan nie want die liefde vir goed is teen die liefde vir God gekant. Kennis, die suster van Goeie Dade wat te swak is om Elkeman te vergesel neem Elkeman na Belydenis. Belydenis beveel Elkeman om berou te toon en Elkeman bely al sy sonde. Nou is Goeie Dade sterk genoeg om saam met Elkeman op reis te gaan. Diskressie, Sterkte, Skoonheid en die Vyf Innerlike Sintuie naamlik, Instink, Verbeelding, Fantasie, Estimasie (Skatting of Beraming) en Geheue wil aanvanklik ook saam met Elkeman gaan. Nou vertel Kennis vir Elkeman om na die priester toe te gaan om die heilige sakramente te gebruik. Voordat Elkeman dit doen vra hy sy medereisigers om hul hande op die kruis te sit en voor hom uit te loop. Hulle belowe hul sal hom nie verlaat nie. Hul is almal saam met Elkeman oppad na sy graf. Maar terwyl Elkeman besig is om te sterf verlaat Skoonheid, Sterkte, Diskressie en die Vyf Innerlike Sintuie hom een na die ander. Nou besluit Elkeman om sy geestelike skuld te betaal. Hy sê daar is 'n les te leer uit die toneelstuk. Ons haal die Engelse teks aan:
Tonele op waens en markpleine van die gildes tydens die Middeleeue
Gedurende die dertiende eeu n.C. beweeg die opvoering van die mirakelspele en die misteriespele uit die kerk. Die toneelstukke het langer geword en dit was moeilik om hul almal binne die kerk op te voer. Sommige van die aksies wat in die toneelstukke uitgevoer word was ongepas vir die heilige atmosfeer van die kerk soos Die Slagting van die Onskuldiges uit die Orde Rachelis wat te geweldadig was. Nou word die toneelstukke in die taal van die gewone mense opgevoer in gesproke woord en nie so seer sang nie. Al was baie temas van die drama’s steeds religieus was dit nie meer deel van die liturgie of aanbiddingsdiens nie. Die verantwoordelikheid vir die opvoerings is nou oorgeneem deur die verskeie handelgildes. So sou die varsproduktegilde byvoorbeeld verantwoordelik wees vir die skeppingsverhaal, die skeepmakers en waterdraers sou die storie van Noag se ark uitvoer, die Laaste Avondmaal sou deur die bakkersgilde opgevoer word en die storie van die Drie Wyse Manne deur die goudsmidgilde. Die kerk het hul nog van die toneeltekste voorsien en het gehelp met die uitvoering daarvan. Die toneelstukke is baie maal op waens opgevoer, veral in Engeland. So 'n wa het 'n “mansion” of stasie gehuisves plus 'n voorverhogie of “plateau”. Die wa het ook 'n aantrekkamer gehad waar die akteurs van kostuums kon verwissel. Die wa het dan van een deel van die dorp of plein na die volgende beweeg om voor 'n nuwe gehoor hul toneel op te voer. Dit was dan die voorloper vir die konvensie om vlotte tydens parades deur die strate te laat beweeg. Die waens het soms op die dorpsplein in 'n sirkel gestaan vir 'n Corpus Christifees, van Mei tot Junie, en dan het die toeskouers van wa tot wa beweeg om die opvoering te sien. Mimiekvertonings het ook deel van hierdie vertonings gevorm. Verhale was dus nie altyd met dialoog uitgebeeld nie.
In Frankryk en Duitsland is daar nie van waens gebruik gemaak nie, maar stelle is gebou op die stadspleine. Dis bestuur deur 'n persoon wat 'n salaris van die dorp ontvang het om vir die opvoerings verantwoordelik te wees as die organiseerder van die spele. Dis ook interessant om te weet dat die gildes wel later die akteurs betaal het om die vertonings op te voer. Hulle het ook dae lank repeteer om die vertonings goed aan te bied. 'n Akteur kon 'n paar jaar na mekaar dieselfde rol vertolk in 'n spele. Die spele se organiseerder het ook geld by die gehoor kollekteer en soms ook as akteur opgetree. As 'n mens op so stel sou staan sou die hemel aan jou regterkant wees en die hel links. Tussen was “mansions” of stasies wat tonele sou uitbeeld. Daar was byvoorbeeld die paradys, Nasaret, die tempel, Jerusalem, 'n Goue deur, die see en die hel. Vuurwerke is ook gebruik om die hel meer skouspelagtig te maak. Die akteurs het die valdeure op die verhoog gebruik en so verskyn en verdwyn vir spesiale effekte. Daar was 'n geval wat aangeteken is waar vertel word dat 'n akteur aan die brand geslaan het toe hy deur die hel se val deur moes verskyn omdat hul as demone soms fakkels gedra het. Poppe is gebruik as mense wat in die hel moes brand. Daar is byvoorbeeld soms meer as 20 mense gebruik om net die die spesiale effekte van die hel te skep. Hulle het 'n dier se blaas vol diere bloed gemaak om 'n persoon wat met 'n swaard gesteek is te laat bloei. As Paulus se kop afgekap word moes daar water, melk en bloed uitspuit. Musikante het ook musiek gedurende die spele en tydens pouses gemaak. Die doel was om die realiteit van die hel se verdoemenis duidelik aan die mense oor te dra. Die “mansions” is gebou as klein drieverdieping huisies. Die akteurs het 'n afskorting gehad waar hul kon aantrek. bo op die verhoog is toneel gespeel en soms is die dak ook gebruik waarop hemelse wesens kon speel. Die kostuums het bestaan uit die daaglikse Middeleeuse drag en daar is nie gepoog om histories korrekte kostuums te dra nie. Die duiwel en sy demone het vreesaanjaende maskers gedra met kloue en horings.
Ander tipe opvoerings tydens die Middeleeue
Daar is byvoorbeeld tydens Kerstyd die “Fees van die Gekke” opgevoer of soos dit in Engels genoem word “The festival of fools”. Tydens hierdie fees het die minder belangrike geestelikes van die kerk die draak gesteek met die hoër gesag van die priesters. Daar was ook minnesangers of troebadoere wat van dorp tot dorp en kasteel tot kasteel gegaan het. Hulle het helder kleurige kostuums gedra met kortgeskeerde hare. Minnesangers het baie vermaak gebied tydens feeste op die pleine. Soms was daar ook van hulle wat gedans het. Hulle sing ballades oor prinse en heiliges.
Mixteke
Die Mixteke (Mixteeks: ñuù savi, nayívi savi, ñuù davi, nayivi davi, letterlik: "volk van die reën"; Nahuatl: Mixtecapan, letterlik: "mense van die wolkeland", of Mixtecatl, letterlik: "wolkevolk"; Spaans: mixtecos) is 'n etniese groep en Meso-Amerikaanse beskawing wat in die hedendaagse Meksikaanse deelstate Oaxaca, Puebla, Guerrero en Chiapas woon. Die historiese middelpunt van die beskawing was La Mixteca in die weste van die deelstaat Oaxaca in Suid-Meksiko langs die kus van die Stille Oseaan.
Die Mixteke praat veral Mixteeks as moedertaal. Dit behoort saam met Zapoteeks van die naburige Zapoteke en ander kleiner tale tot Otomangue, een van die primêre taalfamilies van die wêreld. Sedert die Spaanse verowering van Meksiko onder Hernán Cortés dien Spaans as die tweede taal van die Mixteke.
NG gemeente Kaapstad
duimnael|regs|340px|Die Groote Kerk-gebou in 2009 duimnael|links|Die Groote Kerk omstreeks 1950 duimnael|160px|Dr. [[William Robertson, leraar van 1872 tot 1879.]] regs|duimnael|160px|Ds. [[Abraham Isaac Steytler|A.I. Steytler, leraar van 1881 tot 1915.]] duimnael|160px|Ds. [[Adriaan Moorrees, leraar van 1892 tot 1895.]] duimnael|160px|Ds. F.X. Roome, leraar van 1895 tot 1937. duimnael|160px|Dr. [[Johannes van Heerden|J.P. van Heerden, leraar van 1899 tot sy aftrede in 1935. Hy is oorlede op 16 Junie 1939.]] 160px|duimnael|Ds. G.J. du Plessis, 'n skoonseun van ds. [[Andrew McGregor van Robertson, was leraar hier van 1906 tot 1912 met werkkring Observatory.]] 160px|duimnael|Ds. en mev. Daniel Gerhardus Malan, leraarspaar van 1918 tot 1921. 160px|duimnael|Ds. Daniel Stephanus Burger Joubert, leraar van 1921 tot 1925. Van hom skryf eerw. [[Andries Dreyer in 'n lewenskets: "Van al die predikante wat in die Groote Kerk gearbei het, was daar seker geeneen wat hom meer met die gemeente ingeleef en vereenselwig en hom meer op herderlike besoek aan die huise, in die kantore en op die fabrieke toegelê het as ds. Joubert nie. Daarby kan sy kanselwerk ook van nougesette studie en geestelike krag getuig."]] duimnael|160px|Ds.[[Abraham van der Merwe, leraar van 1926 tot 1966.]]
Die NG gemeente Kaapstad (of Groote Kerk soos hy na sy kerkgebou genoem word) is die oudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika, alhoewel kerkhistorici van die Nederduitsch Hervormde Kerk in Afrika beweer dat die kerk vanaf 1652 tot en met 1824, die Nederlandse Hervormde Kerk geheet het. Dit is egter nie histories korrek nie, aangesien die benaming "Hervormde Kerk" eers in die tweede helfte van die 18de eeu geleidelik begin posvat het via die Nederlanse letterkunde wat voorkeur verleen het aan die benaming Hervormde eerder as Gereformeerde. Dit is dus die moedergemeente van al die NG gemeentes.
Agtergrond
Aan die begin moes die koloniste, wat sedert 1652 aan die Kaap die Goeie Hoop geland het, verlief neem met die dienste van 'n godsdiensonderwyser (sieketrooster), Willem Wylant. Hy het gereeld godsdiensoefeninge in die Fort gehou, kinders onderrig en die evangelie aan die inboorlinge verkondig. Die eerste nagmaal is op 12 Mei 1652 deur 'n besoekende predikant, ds. Johannes Backerus, bedien, terwyl die eerste doop op 24 Augustus 1653 bedien is. Ander sieketroosters wat hier diens gedoen het, was Pieter van der Stael, Ernestus Back en Jan Joris Graaf.
Eerste leraar
Die klein gemeente het verlang na 'n eie leraar tot die Here XVII in Amsterdam besluit om die eerste vaste predikant na die Kaap te stuur. Hy was Joan van Arckel, wat op 18 Augustus 1665 in Tafelbaai geland het. In sy tydperk het dit nodig geword om 'n houtgebou as kerk te gebruik en dit is in Desember 1665 van 'n steengewel en -vloer voorsien. In 1672 is diens gehou in "De Kat" van die Kasteel die Goeie Hoop, met die fondament van die eerste kerkgebou wat in 1678 gelê is. Eers op 6 Januarie 1704 is die eerste kerkgebou ingewy in die dienstyd van ds. Petrus Kalden. Dit het £2 200 gekos.
Die eerste gebore Afrikaner wat leraar van die gemeente was, was ds. Petrus van der Spuy (1746 tot 1752). Gedurende die dienstyd van ds. Johannes Petrus Serrurier (1760 tot 1802) is besluit om die kerk van 1704 te vergroot. Dit is teen 'n koste van £4 000 gedoen en in 1781 ingewy. Die huidige preekstoel, wat deur die beeldhouer Anton Anreith uit die beste Indiese hout teen 'n koste van £708 vervaardig is, is in November 1789 ingewy. Later is dié kerkgebou afgebreek en die nuwe kerkgebou, die huidige Groote Kerk, in 1841 ingewy.