cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SACS
SACS op sy eie bene
Veel belangriker as die verbeterde geldsake was die toekenning deur goewerneur Grey van die ou slawelosie aan die kollege, wat van die kollegeperseel geskei is deur ’n stuk grond waarop die UK se Hiddinghsaal later opgerig is. Toe is die kollege in staat gestel om ’n skool tot stand te bring waarvan die leerders natuurlikerwyse na die kollege sou kom sodra hul middelbare onderwys klaar was, want die kollege het steeds die senior klasse aangebied. Aangesien dié skool uit die SA Kollege ontstaan het, was die voor hand liggende naam daarvan die Suid-Afrikaanse Kollegeskool (of SACS).
So het SACS in 1874 gestalte gekry as ’n afsonderlike instelling onder sy eerste skoolhoof, dr. J. Shaw, volgens oorlewering ’n streng tugmeester, wat aan die stuur sou bly tot sy onverwagte dood in 1890. Die SA Kollege het steeds beheer oor die skool uitgeoefen en ook die matrikulasieklasse onder sy eie sorg gehou. Dit kan óf wees omdat die hoogleraars nie dié verantwoordelikheid aan die onderwysers wou toevertrou nie óf omdat die kollege nie die inkomste wou verbeur wat hy gekry het uit die klasgeld wat die senior leerders betaal het nie. Dié reëling het tot 1900 voortgeduur toe ook die matriekklas aan SACS oorgedra is.
Intussen het van die kollege se kosgangers in die skoolgebou ingewoon, wat dikwels tot wrywing gelei het weens strydende aansprake op die gebruik van lokale. Klaarblyklik moes ’n nuwe gebou vir die skool gevind word.
In 1895 het Rosedale, ’n groot eiendom tussen die kollege en Oranjestraat, in die mark gekom en is dit aangekoop. In die volgende jaar is begin met die oprigting van ’n gebou wat van tyd tot tyd vergroot is deur aanbouings namate die skole se leerders toegeneem het, maar wat die tuiste van SACS sou wees vir die daaropvolgende 65 jaar. Die woning op die eiendom het ’n koshuis geword, maar nie juis goed in dié doel voorsien nie. Enkele jare later is dit gesloop en vervang deur ’n gebou wat sir Herbert Baker ontwerp het. Dit front deesdae aan wat eens ’n speelveld was, maar nou die perseel is van die 15 on Orange-hotel nadat die NG Kerksentrum op die perseel in 2009 gesloop is. Die nuwe koshuis, Rosedale, is beplan om sowat 60 seuns te huisves en het in 1902 geopen. ’n Toenemende vraag na koshuisverblyf het die oprigting van nog ’n gebou genoodsaak sodat Dryfe House, op ’n perseel wat aan die Mount Nelson-hotel grens, aangekoop is om in dié behoefte te voorsien. Nadat dit die hoërskool meer as 30 jaar gedien het, het Dryfe House ’n koshuis van die laerskool SACS geword.
Hoër onderwys vorder
In hierdie stadium was die kollege gelukkig genoeg om die diens van vier bekwame hoogleraars te bekom: P.D. Hahn (1878–1918), C.E. Lewis (1879–1917), W. Ritchie (1882–1930) en J.C. Beattie (later sir Carruthers Beattie) vanaf 1897, wat van 1918 tot 1937 die UK se eerste prinsipaal sou wees. Onder dié professore se leiding is groot vooruitgang getoon: nuwe vakke is ingevoer, vergoeding verbeter en talle skenkings is ontvang. In 1887 is vrouestudente die eerste keer toegelaat. In dieselfde jaar is College House, die eerste manskoshuis, in Bredastraat in gebruik geneem. Eers in 1900 is die laaste skoolklas aan SACS oorgedra en is die matrikulasie-eksamen die eerste keer aanvaar as toelatingsvereiste tot die SA Kollege. Buiten dat SACS nog tot 1926 onder beheer van die universiteit se raad geval het, was 1900 dus die finale skeiding tussen skool en kollege, wat op 2 April 1918 die UK sou word.
Die junior skool stig af
SACS het algaande gegroei vandat dit afsonderlik begin bestaan het en teen 1903 het die getal seuns dit wenslik gemaak om die laer standerds, tot en met st. 4 omdat st. 5 destyds nog deel was van hoërskole, in ’n afsonderlike skool te huisves. Die Kollegeraad het ’n eiendom aangekoop tussen The Paddock en Wandelstraat en dit het die tuiste geword van die SACS Junior School, wie se eerste skoolhoof G.B. Kipps was. Hy sou die skool eindelik 33 jaar lank tot groot hoogtes aanvoer en het die sonderlinge onderskeiding dat wetgewing deurgevoer is wat spesifiek op hom gerig was.
Kipps was ’n onwrikbare stryder vir onderwysers se regte en ’n vooraanstaande lid van die Suid-Afrikaanse Onderwysersvereniging. Om sy magte om die onderwysprofessie selfs beter te dien te vergroot, het hy lid van die Kaapse Skoolraad geword. Onderwysers in staatskole is verbied om in dié raad te dien, maar SACS was toe nog ’n privaat skool. As lid van dié raad was Kipps so ’n doring in die onderwysdepartement se vlees dat wetgewing enkele jare later sodanig gewysig is dat alle onderwysers verbied is om in ’n skoolraad te dien. Aangesien die junior skool se hoof al onderwyser in ’n skoolraad was, was dit duidelik op wie die wysiging spesifiek gemik was.
Senior skool van krag tot krag
Dr. Shaw se opvolger as hoof van die hoërskool was W.A. Russell, wat in dié amp gedien het van 1891 tot 1901. Ná sy bedanking om skoolinspekteur te word, het H.B. Stanwell hom opgevolg en as hoof gedien van 1902 tot 1907. Stanwell se loopbaan as skoolhoof is op buitengewone wyse kortgeknip, want terwyl hy met langverlof in Engeland was, het die Kollegeraad ’n brief aan hom gerig waarin hy meegedeel is dat hy ontslaan is. Medelede van die onderwysberoep het sy verontwaardiging gedeel oor dié eienaardige ontslag en die SA Onderwysersvereniging het sy afkeur in ’n sterk bewoorde brief aan die Kollegeraad betuig. Al die besware was vergeefs, want Stanwell het nie na SACS teruggekeer nie.
Die Kollegeraad het W. Baxter as die nuwe prinsipaal aangestel nadat hy geruime tyd adjunkhoof was. Hy het ’n sterk persoonlikheid gehad en was ’n bekwame administrateur. As vrygesel het hy by familielede in Tuine loseer en al sy energie en tyd aan SACS gewy. Hy het die hoofskap van 1907 tot 1926 beklee en eers drie jaar voor sy aftrede eindelik tot trou gekom.
In Baxter se tyd het SACS ’n reus onder Suid-Afrikaanse skole geword. Hierin het sy eie onderrig, invloed en voorbeeld ’n rol gespeel, maar hy kon hom gelukkig ag dat hy onder hom ’n kernspan uiters bekwame onderwysers gehad het, die produkte van Engelse en Skotse universiteite, wie se diens hy behou het tydens sy hele hoofskap. Destyds het onderwysers aan SACS beter vergoeding as dié aan staatskole ontvang; daarom was dit onwaarskynlik dat enigeen weggelok sou word, buiten om ’n hoofskap te aanvaar. Van die staatmakers van destyds was onder andere A.E. Griffiths (adjunkhoof en senior Engelsonderwyser), W. Glover, J. le Mesurier, M.B. Hutton, E.C.L. Smith, S.B. Hanton, J. van Niekerk, E.G. Veater en C.F. Schluter. Hulle het almal by SACS gebly tot hul aftrede, maar ander ewe bekwame onderwysers het die skool net ’n tyd lank gedien tot hulle ’n ander betrekking aanvaar het. Hulle was onder andere W.A.P. von Holdt (later hoof van die junior skool), S.M. Atkinson, C.H. Anderson, M. de Villiers, E.J. Hatswell, R.C.H. Hart, W.A. Andrews, G.N. Oakley, A.L. Charles en W.F. Grant (in later jare professor in opvoedkunde aan die UK).
'n Bloeitydperk
Die matriekuitslae van 1924 toon in watter mate SACS die Kaapse onderwystoneel teen die einde van Baxter se termyn oorheers het. Destyds het alle skole, hetsy privaat of staatsinstellings, dieselfde matrikulasie-eksamen afgelê. In die hele Kaapland het in 1924 net 96 kandidate in die eersteklas geslaag. Van hulle was 30 leerders aan die 13 hoërskole in die Skiereiland, en van dié 30 was 16 leerders aan SACS en die orige 14 aan die ander 12 skole. Geen ander skool het meer as vier opgelewer nie en in ses was daar nie een nie.
SACS as ’n staatskool
In 1926 is SACS, wat toe reeds agt jaar onder die beheer van die Universiteit van Kaapstad was, van sy ouer weggeruk en gedwing om ’n staatskool te word. Hierdie ingrypende verandering in die wese van die skool is deurgevoer ten spyte van kwaai teenstand van almal wat belang by die skool gehad het. Die besluit van die provinsiale administrasie was uitsluitlik op eie gewin gemik. Die Unie-regering het nuwe maatreëls ingevoer met betrekking tot die subsidie wat aan provinsies betaal sou word vir onderwys. Die bedrag sou bereken word op grond van die getal leerders in elke provinsie se staatskole. Blykbaar was die meevaller wat die Kaapse provinsiale administrasie te beurt sou val as hy SACS se 1 300 leerders by sy totaal kon voeg, aansienlik.
Nadat die administrasie alle argumente vir die handhawing van die bestaande bedeling van die tafel gevee het, het die oordrag in Junie 1926 plaasgevind. Miskien was dit vanweë die bittere teenstand dat die onderwysdepartement besluit het dat SACS nie onder die Kaapse Skoolraad sou ressorteer nie, maar in alle onderhandelings regstreeks met die departement sou skakel. Dit het dekades lank aansienlike voordele vir SACS ingehou. In nog ’n opsig was SACS as staatskool enig in sy soort, naamlik dat sy beheerliggaam aangestel is deur die raad van die Universiteit van Kaapstad. Dit het verseker dat die hoërskool sowel as die laerskool met die jare altyd die leiding van mense van die hoogste moontlike kaliber geniet het. Hulle almal was met die jare mans, buiten een merkwaardige uitsondering, dr. Nellie Spilhaus, ’n dogter van die eertydse superintendent-generaal van onderwys, sir Thomas Muir, wat meer as 30 jaar in die SACS-komitee gedien het en wat reeds ver oor die 80 jaar oud was toe sy in 1965 aftree.
Ipatijef-klooster
Geskiedenis
Tydens die Tyd van Beroeringe in Rusland is die klooster in die Russiese lente van 1609 deur ondersteuners van Vals Dmitri II beset. In September van dié jaar is die klooster ná ’n lang beleg deur die Moskouse leër verower. Op 14 Maart 1613 is aangekondig Michail Romanof, wat saam met sy ma hier gebly het, sal die volgende tsaar van Rusland wees.
Sirimavo Bandaranaike
Sirima Ratwatte Dias Bandaranaike (Singalees: සිරිමා රත්වත්තේ ඩයස් බණ්ඩාරනායක, Tamil: சிறிமா ரத்வத்தே டயஸ் பண்டாரநாயக்கே; 17 April 1916 – 10 Oktober 2000), algemeen bekend as Sirimavo Bandaranaike, was ’n Sri Lankaanse politikus en die wêreld se eerste vroulike premier. Haar man, Solomon Bandaranaike, is in 1960 oorlede, waarna sy drie keer die premier van Ceylon en Sri Lanka was (van 1960 tot 1965, 1970 tot 1977 en 1994 tot 2000).
Biografie
Bandaranaike kom van 'n aristokratiese familie en het 'n Rooms-Katolieke skool vir nonne in die hoofstad Colombo bygewoon. Sy trou in 1940 met Solomon Bandaranaike, 'n grondbaron wat van 1956 die premier van Ceylon was. Hulle het drie kinders gehad. Haar man is egter op 26 September 1959 deur 'n ekstremistiese Boeddhis doodgeskiet.
Sy het haar man se sosialistiese beleid voortgesit en die bynaam "wenende weduwee" gekry, nadat sy gedurende die daaropvolgende verkiesingsveldtog verskeie kere in trane uitgebars het. Sy was die leier van die Sri Lankaanse Vryheidsparty. Sy wen die verkiesing van 1960 en word so die eerste gekose vroulike regeringsleier ter wêreld. Sy was ook die moeder van Chandrika Kumaratunga, die derde president van Sri Lanka.
Ipatijef-klooster
Geskiedenis
Die meeste van die geboue dateer van die 16de en 17de eeu. Die Drie-eenheidskatedraal is bekend vir sy ryklik versierde binnekant. ’n Kleiner kerk is deur die Sowjet-regering gesloop. ’n Privaat huis van Michail Romanof is op bevel van tsaar Aleksander II van Rusland gerestoureer, maar die egtheid van die gebou word bevraagteken.
SACS
SACS as ’n staatskool
Soos te verstane, het die verandering in die skool se beheer veral SACS se ouer onderwysers dwars in die krop gesteek omdat hulle waarskynlik gevoel het dat hulle van die vryheid moes inboet wat hulle onder die universiteit geniet het. Billy Baxter se lang en roemryke loopbaan as skoolhoof het saam met die oordrag na die onderwysdepartement geëindig. Sy opvolger was ’n senior personeellid, J. (Jock) Allan, wat in sy jeugjare ’n uitstekende sokkerspeler in Skotland was en tydens sy jare as assistentonderwyser aan SACS nog goed genoeg was om kaptein van die Westelike Provinsie te wees, maar teen die tyd dat hy prinsipaal geword het, was dié spel aan die uitsterf by die meeste ander skole. Blykbaar is gevoel dat die leerders aan sportsoorte moes deelneem waarin hulle teen ander skole kon meeding.
Ipatijef-klooster
Geskiedenis
Die Ipatijef-klooster is ná die Russiese Rewolusie van 1917 ontbind. Dit is deel van ’n historiese en argitektoniese bewaringsprojek, maar die owerhede het onlangs besluit om dit aan die Russies-Ortodokse Kerk terug te besorg, ondanks sterk teenkanting van museumamptenare.
SACS
Agteruitgang
’n Toename in die getal sekondêre en hoërskole in die Skiereiland, waarvan sommige ook Afrikaansmedium was, byvoorbeeld die Hoërskool Jan van Riebeeck, het grotendeels daartoe bygedra dat SACS in die 1930's en '40's nie meer sulke groot getalle seuns kon lok nie. Ander faktore het ook tot ’n afname in die leerdertal gelei. Die afskaffing met die oordrag na die onderwysdepartement van die spesiale toelae wat aan SACS-leerkragte betaal is, het die einde beteken van die aansporing vir goeie onderwysers om by SACS te bly. Dat SACS nie meer ’n privaat skool was nie, kon sommige ouers se keuse van ’n skool vir hul seuns beïnvloed het. Die skool se beknopte geboue in die Kaapse middestad en sy betreklik gebrekkige sportgeriewe, wat altyddeur ’n probleem was, kon ook belangriker geword het in die oë van ouers wat nou uit ’n veel groter getal skole kon kies.
Wat sportgeriewe betrek, het SACS in werklikheid altyd swak gevaar. Dit maak die skool se sportprestasies soveel indrukwekkender. Vir krieket was daar die klein Rosedale-veld langs Oranjestraat en die beperkte gebruik van The Paddock in die mate waarin die universiteit dit kon afstaan. Tot in die middel van die dekade ná 1920 het die meeste rugby-oefeninge op Mellish se Veld plaasgevind, wat anderkant Buitekantstraat geleë was, aan die voet van Tafelberg, maar dit is swak in stand gehou en die speelveld was ongelyk. Vir atletiekoefeninge moes die atlete die hele ent aflê tot in Nuweland en op óf die krieket- óf die rugbyveld oefen. Laat in die 1920's, ná ’n tydperk waarin die rugbyspelers tot in Rosebank moes reis om te oefen, het die skool die sogenaamde St. Michael-veld bo in Tamboerskloof aangeskaf en omstreeks 1935, danksy die inspanning van die Oudleerdersunie, is die veld Leeuwenhof in Bo-Oranjezicht aangelê langsaan die administrateurswoning, deesdae die woning van die Wes-Kaapse premier. Albei dié velde was ’n aansienlike afstand van die skool af geleë en baie seuns met net ’n geringe belangstelling in die sport het eenvoudig weggebly van oefeninge omdat hulle in somerhitte en winterkoue bergop moes swoeg om oefeninge by te woon.
Slawiese vuurvoël
Zjar-ptitsa of Vuurvoël (Russies: жар-птица) is ’n pragtige gloeiende voël in die Slawiese mitologie op wie se spoor die held van die verhaal gewoonlik is.
SACS
Agteruitgang
Intussen het die laerskool gestadig gegroei onder die hoofskap van G.B. Kipps. Met sy aftrede in 1936 het sy opvolger, W.A.P. (Bill) von Holdt ’n goedgevestigde instelling by hom oorgeneem. Von Holdt was ’n oudleerder van SACS en het, voor hy by die personeel van die Hoër Seunskool Rondebosch aangesluit het, etlike jare skool gegee aan SACS. Hy het veral uitgeblink in rugby- en atletiekafrigting. Sy hoofskap is onderbreek deur die Tweede Wêreldoorlog, toe hy ’n tyd lank as offisier in die Vloot gedien het. Toe hy in 1948 besluit om te gaan boer, nog voor hy die verpligte aftreeouderdom bereik het, het die skoolgemeenskap sy besluit met groot spyt begroet.
Sy opvolger, R.W. Searle, het ná net ’n jaar vertrek om die leisels oor te neem aan Muir-kollege op Uitenhage. Die volgende laerskoolhoof, S.J. Hunter, het die amp beklee tot sy aftrede in 1966 en onder sy leiding het die skool voortdurend gegroei. Ook in 1966 het nog ’n bekende figuur, W.E. Westall, die adjunkhoof, deur wie se hande duisende seuns tydens sy 42 jaar in die personeel gegaan het, afgetree. Sy opvolger as adjunkhoof was L.G. McEwan, wat na die junior skool gekom het nadat hy hoof was van die Laerskool Kampsbaai.
Slawiese vuurvoël
Zjar-ptitsa is meestal ’n groot voël met vere wat gloei in rooi, oranje en geel, soos die vlamme van ’n vuur. Die vere hou nie op gloei wanneer dit verwyder word nie en een veer kan ’n hele kamer verlig. Die held van die verhaal gaan gewoonlik op ’n groot soektog na die Vuurvoël. Soms doen hy dit op sy eie, ander kere is dit op versoek van die koning (sy pa). Die held, wat aanvanklik betower word deur die wonderlike voël, blameer haar dikwels vir sy probleme. Die gewildste legende waarin Zjar-ptitsa voorkom, is Iwan Tsarewitsj en die Grys Wolf.
SACS
Agteruitgang
Allan se uitdagende 23-jarige hoofskap het in 1923 op ’n einde gekom nadat probleme hom in die gesig gestaar het wat onbekend was aan sy vier voorgangers. Namate die getal skole in die Skiereiland toegeneem het, het SACS se leerdertal ooreenkomstig afgeneem. Dit was nie meer nodig dat seuns die rit na die middestad aflê soos in die ou dae nie, selfs van Bellville en Simonstad. Ook is daar giere wat skole betref, soos in die mode, en afkeer is ewe aansteeklik as geesdrif. Allan het die skool ’n groot diens bewys deur die St. Michael-veld aan te skaf en twee nuwighede in te voer: die skooluniform en die prefekstelsel. Die uniform wat hy ingestel het, word vandag nog met enkele wysigings gebruik. SACS se leuse, Spectemur Agendo, beteken (vry vertaal): "Laat ons op ons prestasies beoordeel word." Die eerste prefekte is in 1931 aangestel toe die hoofseun Harold van Hoogstraaten was, in later jare ’n ekonoom, suksesvolle sakeman en van 22 April 1970 VP-parlementslid vir die kiesafdeling Tuine.
Aanloop tot verhuising
In 1950 het Robin Whiteford vir Allan opgevolg nadat hy pas ’n jaar lange hoofskap aan Muir-kollege voltooi het. Die geringe getal leerders – minder as 300 – het almal bekommer wat SACS se welstand op die hart gedra het sodat gevoel is dat ’n verhuising na ’n nuwe perseel waar die skool sy geboue en sportvelde langs mekaar kon hê, die beste kans op oorlewing sou bied. Toe dit in 1950 aan die lig kom dat die provinsiale administrasie van voorneme was om ’n nuwe seunskool in die suidelike voorstede van Kaapstad op te rig, is stappe gedoen om die owerheid te oorreed om SACS dié rol te laat vervul. Die landgoed wat die administrasie vir dié doel wou bekom, was Montebello, die eiendom van die Michaelis-familie in Nuweland. Dit het ’n reuse-gebied beslaan van Nuwelandlaan tot by die uitgediende brouery in Hoofweg. Die Laerskool Nuweland het aan die onderste deel van die landgoed gegrens en gefront aan Deanstraat.
Nadat die SACS-skoolkomitee die administrateur, Johan Carinus – wat in 1946 aangestel is toe die Verenigde Party nog aan bewind was, maar in 1951 moes plek maak vir ’n Nasionale Party-aanstelling – in 1950 tentatief genader het, het vele benoude maande gevolg, want die voorstel dat die twee SACS-skole na die voorstede verskuif, is aanvanklik nie gunstig ontvang nie.
Selfs nadat die provinsiale administrasie ten gunste van die voorstel besluit het, moes talle ander sake eers bespreek en onderhandel word, veral die aangeleentheid van die verkryging as koshuise van die wonings wat aan lady Michaelis en Richard Stuttaford behoort het. Eersgenoemde was geleë by die ingang na die landgoed aan Nuwelandlaan en laasgenoemde, wat aan Mainstraat geleë was, het aan die landgoed gegrens. In dié tyd was al uitweg vir die skoolgemeenskap van SACS om geduldig op uitkoms te wag. Die hoof van die hoërskool het in sy jaarverslag van 1954 berig hy verwag die verhuising sou in 1957 plaasvind; in 1956 het hy 1959 as die waarskynlik jaartal aangedui. Selfs toe het hy hom misgis.
Slawiese vuurvoël
Verhale van die Vuurvoël stem ooreen met ander verhale, soos die Iranse legendes van towervoëls, die Broers Grimm se feëverhaal oor die goue voël, die Tsjeggiese volksverhaal oor Pták Ohnivák en die Wes-Europese Feniks wat uit die as herrys.
De Villiers
De Villiers is 'n Franse en Afrikaanse van.
Slawiese vuurvoël
In baie verhale is Zjar-ptitsa ’n mistieke voël wat die koning se goue appels eet. Volgens ander stories vlieg sy rond en gee hoop, skoonheid en onsterflikheid aan mense. Wanneer sy sing, val daar pêrels van haar bek en sy kan mense genees en blindes laat sien.
SACS
Aanloop tot verhuising
In dié tydperk, terwyl die skool se toekoms in die weegskaal gehang het, het twee mans ’n lewensbelangrike rol gespeel om te verseker dat SACS se saak so volledig en gunstig moontlik gestel sou word. Spencer Smith was nie net ’n oudleerder nie; hy was ook die seun van iemand wat meer as ’n geslag lank aan SACS skool gegee het. Hy het self meer as 20 jaar lank skoolgehou aan die hoërskool. Hy was voorsitter van die Oudleerdersunie en het gevoel hy is geregtig daarop om die skool se saak by die provinsiale administrasie te bevorder. Sy energie en geesdrif het hom in staat gestel om baie vir die skool te verseker wat andersins dalk nie moontlik sou gewees het nie. Dit was daarom heel gepas dat hy aangestel sou word oor die 35 kosgangers van die hoërskool wat in Januarie 1954 besit geneem het van die skool se nuwe perseel toe hulle Michaelis House betrek. Gevolglik moes hulle daagliks per bus stad toe en terug ry vir hul onderrig, ’n reëling wat sou geld tot einde 1959.
Ook in 1954 het die laerskool, terwyl hy sy volle verskeidenheid klasse in die stad gehandhaaf het, ’n voorstedelike tak in Nuweland geopen waar die adjunkhoof, W.E. Westhall, twee jaar lank aan die hoof gestaan het van talle klasse vir baie klein seuns. In 1956 het die hele laerskool sy nuwe lewe in die suidelike voorstede begin en sy gebou in die middestad ontruim, wat daarna oorgegaan het na die Hoërskool Tafelberg, ’n Engelsmediumskool vir sowel meisies as seuns. Tog was koshuisgeriewe vir laerskoolleerders nog nie in die suidelike voorstede beskikbaar nie; daarom moes kosgangers steeds tuisgaan in Dryfe House en elke dag per bus skool toe en terug pendel. Dié toedrag van sake het voortgeduur tot vroeg in 1959 toe eindelik ’n tuiste in Nuweland – Huis J.E. de Villiers – gereed was vir gebruik. Hierdie koshuis se naam bring hulde aan sy agbare regter De Villiers, regter-president van die Kaapse afdeling en op sy dag ’n Rhodes-beurshouer van SACS, wat baie jare lank lid was van die skoolkomitee en amper ’n dekade lank voorsitter. Huis De Villiers is op die ruim perseel van Milford House gebou, wat op ’n tyd behoort het aan Richard Stuttaford en wat nou die tuiste van die laerskoolhoof geword het en die nuwe naam Henshilwood gekry het uit erkentlikheid vir Norman Henshilwood se waardevolle bydrae tot die verhuising na die suide.
Einde 1959 was die hoërskoolgeboue so te sê gereed om betrek te word. Die argitek daarvan was kapt. E.L. Elsworth. Toe, in 1960, vir die eerste keer in sewe jaar, was die hele SACS-gemeenskap weer saam in een ononderbroke gebied. Etlike jare lank het die getalle in albei skole geleidelik toegeneem, moontlik vanweë die vooruitsig van die grotendeels verbeterde geriewe wat SACS-leerders in Nuweland sou geniet wat die vertroue in die skool herstel het. Terwyl die totale getal leerders in 1940 slegs sowat 640 getel het, het dit aan die begin van die 1960-slooljaar meer as duisend getel.
De Villiers
Die stamvaders van die De Villiers in Suid-Afrika was die drie broers Abraham, Pierre en Jacob de Villiers wat op 6 Mei 1689 as religieuse vlugtelinge in die Kaapkolonie arriveer. Hulle was wynboere van die nabyheid van La Rochelle in Frankryk.
SACS
In Nuweland
Op sy nuwe perseel kan SACS leerders 'n veel groter rykdom geriewe vir liggaamlike oefeninge bied as wat eens die geval was, en afrigting word aangebied in 'n wye verskeidenheid sportsoorte. Die hoërskool het eers 'n hele klompie jare ná sy verhuising 'n swembad gekry, maar die laerskool het syne te danke gehad aan die ywer van 'n eertydse skoolhoof, Stanley Hunter, na wie dit ook genoem is omdat hy die leiding geneem het om geld daarvoor in te samel. Tot die hoërskool sy eie swembad gekry het, kon die skool van die nabygeleë Nuwelandse swembad gebruik maak.
Eksterne skakels
Die South African College Schools se webtuiste
Phu Quoc Internasionale Lughawe
Die Phu Quoc Internasionale Lughawe (Viëtnamees: Sân bay quốc tế Phú Quôc of Cảng hàng không quốc tế Phú Quốc) (IATA: PQC, ICAO: VVPQ) is 'n groot lughawe naby Phu Quoc, Kien Giang, Viëtnam en is die belangrikste lughawe vir binnelandse en buitelandse vlugte in Viëtnam.
Dit is die derde belangrikste lughawe in Viëtnam. Die lughawe is 5 km van die stadsentrum (Duong Dong). Dit het twee aanloopbane.
Die konstruksie is in November 2012 voltooi. Die lughawe is op 2 Desember 2012 geopen. Dit vervang die ou lughawe. Die lughawe dien hoofsaaklik toeriste na die strande op die eiland. Dit bedien tans 2.6 miljoen passasiers per jaar, en het 'n maksimum kapasiteit van 7 miljoen passasiers per jaar.
Sandolien
Die sandolien of ysterbos (Dodonaea viscosa) is klein boompie wat voorkom aan die kusgebiede van Suid-Afrika vanaf Saldanhabaai tot in Mosambiek en ook in Gauteng, Mpumalanga, dele van Noordwes en Limpopo. Dit kom ook voor in die sentrale gedeelte van Zimbabwe. Die blare is enkelvoudig en gewoonlik harpuisagtig wat dit blink en klewerig maak. Die vrugte is sowat 1,5 cm in deursnee. Die boom staan ook bekend as die Ysterbos en in Engels as die Sand-olive.
Likwidasie
Die likwidasie van 'n onderneming gebeur wanneer hy aan die einde van sy lewe kom. In prinsiep is al die onderneming se bates verkoop en die opbrengs versprei in die volgorde volgens die wet totdat al die bate of geld versprei is. Die gewone volgorde is:
Die is nie altyd nodig om al die bate te verkoop nie, soms sal 'n krediteur sekere bate in plaas van geld oorneem.
HMS Birkenhead
Die HMS Birkenhead was 'n Britse troepeskip wat op 26 Februarie 1852 by Danger Point naby Gansbaai in Suid-Afrika met die verlies van baie lewens vergaan het. Die skip het bekendheid verwerf vir die tradisie van "vroue en kinders eerste".
Statistiek van die HMS Birkenhead
Die skip was 'n troepedraer van 1 900 ton en een van die eerste Britse skepe wat met 'n staalromp toegerus was. Die skip was ook 'n wielstoomboot wat seile gedra het.
Agtergrond
Die skip het op 25 Februarie 1852 uit Simonstad vertrek met 476 Britse soldate, 7 vroue, 13 kinders en 'n aantal perde aan boord. Die bestemming was die Oos-Kaap waar die soldate by die garnisoene daar sou aansluit aangesien die Agtste Grensoorlog gewoed het. Die kaptein van die skip was Robert Salmond.
Die ramp
Die skip het 'n blinde rots ongeveer 1 km van Danger Point getref en die metaalromp het oopgeskeur. Ongeveer 100 soldate het verdrink terwyl hulle geslaap het in hulle banke op die onderste dek. Die oorblywende soldate is op die dek bymekaar geroep. In 'n desperate poging om die skip te red het kaptein Salmond beveel dat die masjien in trurat gegooi word. Dit was 'n noodlottige besluit omrede die metaalromp van die skip nog verder oopgeruk is.
Van die agt reddingsbote kon slegs drie te water gelaat word. Die vroue en kinders is in die bote gehelp met soveel mans as wat die bote kon vat. Toe is die bevel "Elke man vir homself. Almal wat kan swem, spring oorboord en swem na die bote" gegee. Die bevelvoerder van die troepe, lt-kol Alexander Seton, het sy swaard getrek en die manskappe beveel om nie oorboord te spring nie omdat hulle dan die reddingsbote sou verswelg. Die bote het op daardie stadium gesukkel om van die HMS Birkenhead af weg te kom. Die manskappe het die bevel gehoorsaam, selfs toe die skip in twee gebreek en die hoofmas en skoorsteen op die dek geval het.
Binne 20 minute het die skip gesink. Een reddingsboot het die kus by Hawston bereik. Die ander twee reddingsbote is opgepik deur 'n skoener wat onmiddellik na die ramp vertrek het. So is nog 50 man gered. Die skoener het uiteindelik Simonstad met 166 oorlewendes bereik. Nog 68 man en 8 perde het dit op eie stoom na die kus gemaak. Die res is nooit weer gesien nie, onder andere lt-kol. Seton en kaptein Salmond.
Goud aan boord die HMS Birkenhead
Verskeie pogings is aangewend om goud ter waarde van £300 000 wat na bewering aan boord was te herwin. Niemand het egter ooit enige vondse gerapporteer nie.
Sopwith Salamander
Grondaanvalsvliegtuie het 'n belangrike rol gespeel in die laaste jaar van die oorlog en daar was beplan om die Salamander op groot skaal te gebruik. Gevolglik is daar 'n bestelling vir 500 geplaas by Sopwith en 600 by vyf ander vervaardigers. Na die vredessluiting is alle kontrakte gekanselleer en slegs 102 vliegtuie is voltooi. Net 37 was in diens van die Koninklike Lugmag op 31 Oktober 1918 waarvan slegs twee in Frankryk was. Die vliegtuig is nog in 1919 vervaardig, waarvan een na die VSA geneem is vir studies.
Edik
'n Edik (Latyn: edicere, verkondig) is 'n aankondiging van 'n wet en word geassosieer met monargie. Die Pous van die Rooms-Katolieke Kerk is 'n voorbeeld van iemand wat in vandag se tyd nog edikte uitreik.
Jessica McCabe
Jessica McCabe is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Scorched (2003), Sibling Rivalry (2009), en Charlie Lives: The Family's Return, en in die televisiereeks Dark Blue (2009).
Paul Leder
Paul Leder (25 Maart 1926 – 9 April 1996) was 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente My Friends Need Killing (1976), Sketches of a Strangler (1978), The Eleventh Commandment (1986), en Goin' to Chicago (1990).
OKO
OKO (Russies vir oog) is 'n wolkekrabber in Moskwa-Siti (die Moskouse Internasionale Sakesentrum). Die bouwerk het in 2011 begin en is in 2015 deur die Amerikaanse argiteksfirma Skidmore, Owings & Merrill voltooi. Die gebou het 'n noordelike en 'n suidelike toring, waarvan die noordtoring 354,1 meter hoog en die suidtoring 245 meter hoog is.
Doppruim
Die Doppruim (Pappea capensis) is 'n klein tot middelslag boom wat wydverspreid voorkom. Die vrugte is eetbaar.
Isabelle McCalla
Isabelle McCalla (gebore 15 Junie 1993) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Great Performances (1971), WGN Morning News (1994), en Bull (2016).
Geloof
Geloof kan na die volgende verwys:
Outokrasie
Outokrasie is 'n regeringstelsel waarin die hoogste gesag in die hande van één persoon gekonsentreer is. Hierdie persoon se besluite is nie onderworpe aan eksterne wetlike beperkinge of aan beheer deur die bevolking nie. Die bekendste vorme van outokrasie is absolute monargie (bv. in Saoedi-Arabië) en diktatorskap (bv. in Noord-Korea).
Botshabelo, Mpumalanga
Botshabelo is 'n dorpie in Nkangala-distriksmunisipaliteit in Mpumalanga, Suid-Afrika.
Die nedersetting is oorspronklik as 'n sendingstasie van die Berlynse Sendinggenootskap gestig in Februarie 1865.
Ingrid García-Jonsson
Ingrid García-Jonsson (gebore 6 September 1991) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Eryka's Eyes (2014), Beautiful Youth (2014), Sweet Home (2015), en Ana by Day (2018).
Temba Bavuma
Temba Bavuma (gebore 17 Mei 1990 in Kaapstad) is 'n Suid-Afrikaanse krieketspeler wat vir Gauteng Lions speel. Hy het sy eersterangse debuut vir die span gemaak in 2008 tydens 'n wedstryd teen die Oostelike Provinsie. Hy kolf gewoonlik in die middelorde en is die eerste swart Suid-Afrikaner om 'n toetshonderdtal vir sy land aan te teken.
Toetsloopbaan
Bavuma het sy eerste toetspaaltjie op 7 November 2016 teen Australië geneem.
Kenneth J. Alford
Frederick Joseph Ricketts (21 Februarie 1881 – 15 Mei 1945) was 'n Engelse komponis van marse vir veral militêre musiekgroepe.
Onder die skuilnaam Kenneth J. Alford het hy marse gekomponeer wat beskou word as van die beste voorbeelde van die besondere kunsvorm. Hy was die "Bandmaster" van die Britse Leër en ook Direkteur van Musiek van die Koninklike "Marines".
Die gereelde gebruik van die saxofoon deur Ricketts het bygedra tot diè instrument se insluiting in militêre musiekgroepe("bands").
Anna Godenius
Anna Godenius (gebore 24 Julie 1944) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Guy and a Gal (1975), Manrape (1978), en Svart Lucia (1992).
Olimpiese Somerspele 1988
Die Olimpiese Somerspele 1988 (Koreaans: hangoel: 서울 하계 올림픽; hanja: 서울 夏季 올림픽; Seoul Hagye Ollimpik), amptelik bekend as die Spele van die XXIVste Olimpiade, is tussen 17 September en 2 Oktober 1988 in Seoel, Suid-Korea, aangebied. Seoel is in 1981 tydens 'n kongres in Baden-Baden verkies (bo die Japannese stad Nagoja).
Dit was naas die Olimpiese Somerspele van 1964 in Tokio die tweede Somerspele, wat in Asië beslis is en die laaste, wat tydens die Koue Oorlog plaasgevind het. Tydens die spele het twee van die wêreld se dominante sportnasies vir die laaste keer deelgeneem, die Duitse Demokratiese Republiek en die Sowjetunie; albei lande is nog voor die volgende spele ontbind.
Noord-Korea (ondersteun deur sy bondgenoot Kuba), wat hom sedert die Korea-oorlog nog steeds in staat van oorlog met die suide bevind, het die spele geboikot; die laaste boikot van Olimpiese spele. Dit was ook die laaste spele waar Suid-Afrika weens sy Apartheidsbeleid nie kon deelneem nie. Ethiopië, Albanië en die Seychelle het nie op die IOK se uitnodigings gereageer nie. Nicaragua het as gevolg van atletiese en finansiële oorwegings nie deelgeneem nie. Die deelname van Madagaskar is verwag, maar dié land het weens finansiële redes onttrek.
Die Olimpiese Winterspele 1988 is in Calgary, Kanada, aangebied. Die Paralimpiese Somerspele 1988 is tussen 15 en 24 Oktober in Seoel gehou.
Toewysing
Seoel is op 30 September 1981 in Baden-Baden deur die Internasionale Olimpiese Komitee gekies as die gasheer vir die Olimpiese Somerspele in 1988. Die enigste ander kandidaat was Nagoja.
Die stemming het as volg verloop:
Sporte
23 Olimpiese sportsoorte in 237 dissiplines is tydens die Spele beoefen. Tydens die Spele is 241 goue medaljes oorhandig. Daarbenewens is wedstryde in verskeie demonstrasiesporte beslis. • 4
Stadions
31 sportplekke is tydens die Olimpiese Somerspele 1988 gebruik:
Kalender
Die volgende tabel dui die Spele se daaglikse program aan. 'n Blou blokkie beteken dat wedstryde plaasgevind het, maar dat geen medaljes op die spel was nie. 'n Geel blokkie dui aan dat medaljes toegeken is, die getal dui op die getal medaljeparades wat die dag gehou is.
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Olimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die getal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Appelkoos
Die appelkoos, Prunus armeniaca, is 'n spesie van die genus Prunus, geklassifiseer saam met die pruim in die subgenus Prunus. Sy inheemse oorsprong is ietwat onseker omrede uitgebreide prehistoriese verbouing.
Jacques Burger
Jacques Burger (gebore 29 Julie 1983 in Windhoek, Suidwes-Afrika) is 'n afgetrede Namibiese rugbyspeler wat sy loopbaan by Saracens in die Aviva Premierskap voltooi het.
Klub loopbaan
Hy het by Saracens aangesluit in die 2009/10 seisoen, en gespeel tot die einde van die 2015/16 seisoen. Hy was gekies as die Saracens Speler van die Jaar in 2010/11. Tydens sy tyd by Saracens het hy twee Premier-titels in 2011 en 2015 gewen. Burger het in albei eindstryde begin. Hy het afgetree van professionele rugby teen die einde van die 2015/2016-seisoen.
Internasionale loopbaan
Hy was die kaptein van die Namibië nasionale rugbyspan en het sy internasionale debuut teen Zambië gemaak in 2004. Hy het deelgeneem by die 2007 Rugbywêreldbeker en 2011 Rugbywêreldbeker. By die 2011 Rugbywêreldbeker, het die IRB se Rugby Nuus Diens Jacques Burger gekies as een van die top 5 spelers van die toernooi.
Na aanleiding van 'n harsingskudding in die 2015 Rugbywêreldbeker teen Georgië het Burger sy uittrede uit internasionale rugby aangekondig.
Otto Lederer
Otto Lederer (17 April 1886 – 3 September 1965) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Woman in the Web (1918), The Struggle (1921), en The Jazz Singer (1927).
Lia McHugh
Lia McHugh (gebore 18 November 2007) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Totem (2017), Hot Summer Nights (2017), en Along Came the Devil (2018), en in die televisiereeks American Woman (2018).
Theo van Gogh
Theodorus "Theo" van Gogh (1 Mei 1857 – 25 Januarie 1891) was ’n Nederlandse kunshandelaar. Hy was die jonger broer van die skilder Vincent van Gogh; Theo se finansiële en emosionele steun het sy broer in staat gestel om sy lewe geheel en al aan skilderwerk te wy. Theo is op 33-jarige ouderdom oorlede, ses maande ná Vincent (op 37).
Lewe
Theo het ’n paar jaar lank in die Nederlandse kantoor van die Paryse kunshandelaars Goupil & Cie in Den Haag gewerk. Hy het op 1 Januarie 1873 by die Brusselse kantoor aangesluit as hul jongste werknemer. Nadat hy na die Londense kantoor verplaas is, het hy na die kantoor in Den Haag geskuif, waar hy ’n belangrike kunshandelaar geword het. Teen 1884 is hy na die hoofkantoor in Parys verplaas.
Van die Europese winter van 1880–1881 af het hy skildermateriaal en ’n maandelikse bedrag gestuur aan Vincent, wat in Nederland gewoon het.
Montevideo
Stigting en vroeë geskiedenis
Montevideo is een van die jonger hoofstede van Latyn-Amerika, met 24 Desember 1726 as sy amptelike stigtingsdatum. Die proses van stadstigting, wat deur die goewerneur van Buenos Aires, Don Bruno Mauricio de Zabala, oorsien is, het egter oor 'n tydperk van ses jaar tussen 1724 en 1730 gestrek nadat die Portugese, wat hier in 1724 'n fort opgerig het, uit die gebied verdryf is. Die eerste setlaars het uit Buenos Aires en vanaf die Kanariese Eilande gekom. Volgens oorlewering gaan die naam Montevideo terug op 'n Spaanse seeman in diens van die Portugese seevaarder Magellaan, wat, toe hy die heuwel raakgesien het, "Monte vi eu" - "Ek het 'n heuwel gesien" uitgeroep het.
Wetenskaplike verklarings lei die naam van die stad van ou seekaarte af, waarop die heuwel as "Monte VI D. E. O." of "Berg 6 van Oos na Wes" ingeteken was. Magellaan het die berg moontlik ook na die Heilige Ovidio Monte de San Ovidio vernoem. Die volledig oorspronklike naam van die stad was San Felipe y Santiago de Montevideo.
Die vroeë stad is nog deur 'n vesting en versterkings beskerm. Een van sy oudste geboue, die baksteenkerk op die Plaza de la Constitución wat nog steeds as Montevideo se hoofkerk fungeer, het reeds tussen 1790 en 1804 ontstaan. Vanaf die vroeë 19de eeu is Montevideo nog verskeie kere deur die Britte, Spanjaarde, Portugese, Brasilianers en Argentyne gebombardeer en beleër.
Hoofstad van Uruguay
In 1828 is Montevideo tot hoofstad van Uruguay verklaar, en vyf jaar later het ontwerpe vir die uitbreiding van Montevideo ontstaan wat nogtans eers in 1861 uitgevoer kon word. In teenstelling met die relatief dig beboude historiese stadskern is die nuwe stad ruim beplan - die boumeesters het voorsiening gemaak vir breë strate met bome aan weerskante. Hier het sake- en belangrike woongeboue ontstaan. Die Avenida 18 de Julio het egter eers in die vroeë 20ste eeu tot Montevideo se besigste winkelstraat ontwikkel. Twee groot pleine is in die nuwe stadsdele geskep - die Plaza Cagancha by die Avenida 18 de Julio en die Plaza Independencia digby die historiese middestad.
In ekonomiese en politieke opsig het Montevideo sedert die begin van die 19de eeu tot by die vroeë 20ste eeu onder sterk Britse invloed gekom en sodoende Brasiliaanse en Argentynse pogings om sy handel te oorheers afgeweer. Die Argentynse diktator Juan Manuel de Rosas het die stad in die tydperk tussen 1838 en 1851 verskeie kere beleër.
Vanaf 1851 het die stad vinnig begin groei, en in 1860 het die bevolking reeds 37 787 beloop. Britse maatskappye het Montevideo tussen 1860 en 1911 deur middel van 'n uitgestrekte spoorwegnetwerk met die omliggende plattelandse gebiede verbind. In die periode tot 1884 het die inwonertal meer as verdubbel, en die destydse bevolking van 104 472 het reeds baie Europese immigrante ingesluit. Handel was die belangrikste bron van inkomste sodat Montevideo in hierdie opsig tot 'n sterk mededinger van die Argentynse hoofstad Buenos Aires ontwikkel het.
Die 20ste eeu
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Duitse dwergslagskip Admiral Graf Spee, wat besig was om die seehandel in die Suidelike Atlantiese Oseaan te versteur, die nuus gehaal, toe dit ná 'n seegeveg met Britse kruisers die neutrale hawe van Montevideo binnegevaar het. Aangesien hy net die keuse tussen 'n verdere geveg met die Britte of 'n internering deur die Uruguaanse owerhede gehad het, het die Duitse kaptein sy skip op 17 Desember 1939 self laat sink.
Demografie
Sowat die helfte van Montevideo se 1,3 miljoen inwoners is van Italiaanse afkoms, en ook die oorgrote meerderheid van die res het Europese (veral Spaanse) wortels. Slegs twaalf persent van die bevolking is geen nasate van Europese immigrante nie.
Die metropolitaanse gebied van Montevideo, wat hoofsaaklik uit die stad self en die omliggende provinsie van Canelones met Montevideo se voorstede en aangrensende landelike gebiede bestaan, verteenwoordig meer as veertig persent van Uruguay se totale bevolking.
Klimaat
Montevideo het 'n gematigde Mediterreense klimaat met 'n gemiddelde jaarlikse temperatuur van 13 °C.
Literatuur
Literatuur uit Montevideo het 'n lang en ryke tradisie. Alhoewel die Urugaanse literêre lewe nie beperk bly tot die hoofstad nie (daar is bekende Uruguaanse skrywers uit ander landsdele soos Horacio Quiroga, 'n boorling van Salto, en Mario Benedetti wat in Paso de los Toros gebore en grootgemaak is), verseker sy groot inwonertal dat die stad tradisioneel die spilpunt van Uruguay se kreatitiewe aktiwiteite en sy uitgewersbedryf is.
Die werke van 'n noemenswaardige groep skrywers, wat José Enrique Rodó, Carlos Vaz Ferreira, Julio Herrera y Reissig, Delmira Agustini en Felisberto Hernández insluit, het omstreeks 1900 ook in die Spaanssprekende buiteland aandag getrek en aan Montevideo die bynaam Atenas del Plata («Athene van die Rio de la Plata») besorg.
Juan Carlos Onetti (wat hom na die militêre staatsgreep van 1973 in Madrid gevestig en nooit na sy geboorteland teruggekeer het nie, 1909–1994), Antonio Larreta, Eduardo Galeano (1940–2015), Marosa di Giorgio (1932–2004) en Cristina Peri Rossi (wat sedert 1972 as balling in Spanje woon en Spaanse burgerskap aanvaar het) word onder die voorste outeurs gereken wat die Uruguaanse hoofstad in die tweede helfte van die 20ste eeu voortgebring het. In die 21ste eeu het 'n nuwe generasie skrywers internasionale sukses behaal, onder wie die essayis en digter Eduardo Espina, die romanskrywer Fernando Butazzoni, die digter Rafael Courtoisie en Hugo Burel uit wie se pen kortverhale en romans gekom het.
Sport
Montevideo se Estadio Centenario, opgerig tussen 1929 en 1930 en geleë in die Parque Batlle-buurt, dien as tuisveld vir die Uruguaanse nasionale sokkerspan (die Charruas) en is 'n trekpleister vir sokkergeesdriftiges. Die stadion is gebou ter herdenking van Uruguay se eerste grondwet en was een van drie plekke waar tien van die agttien wedstryde van die eerste FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1930 aangebied is. FIFA het die Estadio Centenario nie net as een van die klassieke sokkerstadions gelys nie, maar dit op 18 Julie 1983 ook tot die enigste historiese monument van wêreldsokker verklaar. Om veiligheidsredes is die stadion se oorspronklike kapasiteit van 100 000 intussen verminder tot 60 235.
Die uitsigtoring Torre de los Homenajes vlakby die Stadion is ter ere van Uruguaanse atlete opgerig wat aan die Olimpiese Somerspele van 1924 en 1928 deelgeneem het. Eweneens op die stadionterrein geleë is die Museo del Futból. Hierdie museum dokumenteer die geskiedenis en tradisies van Uruguaanse sokker met foto's, vlae en historiese programgidse, terwyl historiese dokumente toon hoe sokker in Uruguay danksy Britse immigrante gewild geraak het. Daarnaas word namaaksels van die wêreldbekers van 1930 en 1950 vertoon wat deur die Uruguaanse sokkerspan gewen is, asook die sokkertruie van befaamde sokkerspelers soos Pelé en Diego Maradona.
Naas sportwedstryde vind ook musiekkonserte van nasionaal en internasionaal bekende kunstenaars in die stadion plaas. Die lys van wêreldsterre, wat reeds hier opgetree het, sluit Aerosmith, Luciano Pavarotti en Paul McCartney in.
Hawston
Hawston is 'n vakansiedorpie aan die Atlantiese Oseaan in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die dorpie is genoem na C.R. Haw, eertydse siviele kommissaris van die Caledondistrik.
Daar is 'n lanseerhelling vir vissersbote aan die suidekant van die baai. Die groter dorp Hermanus is naby Hawston. Die strand is as 'n blouvlagstrand gesertifiseer.
Magneet
'n Magneet is 'n materiaal of voorwerp wat 'n magneetveld produseer. Hierdie magneetveld is onsigbaar, maar is verantwoordelik vir die mees opvallende eienskappe van 'n magneet: 'n krag wat op ander ferromagnetiese materiale, soos yster, trek en ander magnete aantrek of afstoot.
'n Permanente magneet is 'n voorwerp gemaak van 'n materiaal wat gemagnetiseer word en sy eie volgehoue magnetiese veld skep. 'n Alledaagse voorbeeld is 'n yskasmagneet wat gebruik word om notas op 'n yskasdeur te hou. Materiaal wat gemagnetiseer kan word, wat ook 'n sterk aantrekking tot 'n magneet het, is ferromagneties van aard. Dit sluit die elemente yster, nikkel en kobalt in, asook sommige legerings van seldsame aardelemente, en sommige natuurlike minerale soos 'n Magnetiet. Alhoewel ferromagnetiese materiale die enigste materiale met 'n sterk genoeg aantrekking tot 'n magneet is om algemeen as magneties beskou te word, het alle ander stowwe 'n swak aantrekking op 'n magnetiese veld, by wyse van een van die verskeie ander tipes magnetisme.
Hiva-Oa
Hiva-Oa is ’n munisipaliteit in Frans-Polinesië, ’n oorsese gebied van Frankryk in die Stille Oseaan. Dit is deel van die Marquesaseilande.
Die administratiewe hoofdorp is Atuona, in die suide van die eiland Hiva Oa.
Interlingue
Interlingue, oorspronklik Occidental, is 'n kunsmatige taal wat deur die Balto-Duitse vlootoffisier Edgar de Wahl geskep en in 1922 gepubliseer is. Die taal neem 'n bemiddelde standpunt tussen die naturalistiese tale (soos Interlingua) en meer skematiese tale (soos Esperanto). Die taal is glo maklik om te verstaan vir mense wat 'n kennis van verskeie Wes-Europese tale het, veral die Romaanse tale.
Occidental was populêr in Europa in die 1920's en 1930's en baie Ido-sprekers het dit aangeneem. In 1949 het Occidental 'n nuwe naam gekry, Interlingue.
Na die Tweede Wêreldoorlog het dit begin verdwyn. Een rede was die koms van 'n nuwe kunsmatige taal, Interlingua, in die 1950's. Tans praat nog 'n klein aantal mense in die wêreld Interlingue.
Alfabet en uitspraak
Interlingue word geskryf met 26 Latynse letters: a, b, c, d, e, f, g, h, i, j, k, l, m, n, o, p, q, r, s, t, u, v, w, x, y, z. Die letters van die alfabet word uitgespreek as a, be, ce, de, e, ef, ge, ha, i, jot, ka, el, em, en, o, pe, qu, er, es, te, u, ve, duplic ve, ix, ypsilon en zet. Aksent word op die vyf vokale geskryf om onreëlmatige klem aan te dui, met die akute aksent (á é í ó ú) verkieslik, maar ander (è, ê, ens.) word toegelaat.