cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Struktuur van die Aarde
Atmosfeer
Die atmosfeer word ingedeel volgens temperatuurgradiënte. As die temperatuur met die hoogte toeneem, is daar sprake van ’n positiewe gradiënt, en by ’n afname van ’n negatiewe gradiënt. Die buitenste laag word die eksosfeer genoem; dit strek tot omtrent 10 000 km van die Aarde af en het ’n negatiewe temperatuurgradiënt. Ook die mesosfeer en troposfeer het ’n negatiewe gradiënt. Die sfere tussenin, die termosfeer en stratosfeer, het ’n positiewe gradiënt. Die toename van die temperatuur in die stratosfeer is as gevolg van die absorbering van die ultravioletlig van die Son, en in die termosfeer vanweë die ionisasie van gasdeeltjes wat dieselfde ultravioletlig veroorsaak. Omdat die keerpunte in die temperatuurgradiënte bo die trope hoër lê as bo die pole, vind die oorgange tussen hierdie lae nie op ’n vaste hoogte plaas nie.
Die atmosfeer (of "dampkring") word na buite toe al hoe minder dig (dus yler). Die troposfeer, wat tot sowat 15 km bo die Aarde strek, bevat na raming sowat 80% van die totale massa van die atmosfeer. Daar is ook in samestelling ’n verskil: Die onderste lae bevat relatief baie van die swaarder gasse koolstofdioksied en waterdamp. Osoon is gekonsentreerd in die osoonlaag in die stratosfeer (op ’n hoogte van sowat 20 km), omdat dit hier deur fotolise deur ultravioletstraling uit suurstof gevorm word. Die verbranding van meteore sorg vir ’n verhoogde konsentrasie yster en ander metale in die mesosfeer.
Shondrella Avery
Shondrella Avery (gebore 26 April 1971) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Napoleon Dynamite (2004), Domino (2005), Deja Vu (2006), en End of Watch (2012).
Struktuur van die Aarde
Biosfeer en hidrosfeer
Die biosfeer is nie ’n duidelike "laag" in die sin van ’n skil waaruit die planeet opgebou is nie. Die hidrosfeer is by die kontinente as grondwater of oppervlakwater aanwesig: by die oseane as ’n gemiddeld 3 km dik laag water. Albei kan as aparte onderdele van die stelsel Aarde beskou word. Die Aarde is die enigste liggaam in die Sonnestelsel wat ’n biosfeer of hidrosfeer het. Ander planete en mane het slegs ’n litosfeer of soms ook ’n atmosfeer. Water kom as ys ook op ander planete voor, en daar word aangeneem Jupiter se maan Europa het ’n mantel van vloeibare water.
Fellow of the Royal Society
'n Fellow of the Royal Society is 'n genoot van die [Britse] Royal Society. Lede mag die postnominale letters "FRS" (Fellow of the Royal Society) gebruik. Ongeveer 80 lede van die Royal Society het die Nobelprys gewen.
Struktuur van die Aarde
Biosfeer en hidrosfeer
Kennis oor die biosfeer kom veral uit biologie en ekologie. Die hidrosfeer word in hidrologie en oseanografie bestudeer.
Vaste Aarde
Die geologiese lae van die Aarde lê op die volgende dieptes onder die oppervlak:
Dit is nie moontlik om die diep binnekant van die Aarde direk waar te neem nie. Daar is egter wel indirekte maniere om meer oor die struktuur daarvan te wete te kom. Die belangrikste is seismologie, waar gegewens oor die binnekant van die Aarde uit seismiese golwe versamel kan word. Ook kan materiaal wat deur vulkanisme en plaattektoniek na bo gedwing word, bestudeer word soos wat in petrologie en geochemie gebeur.
Chemiese indeling
thumb|300px|Die dikte van die [[aardkors|kors in vergelyking met die hoogteligging van die aardoppervlak. Die swart kontoerlyne dui die dikte van die kors aan en die kleure die hoogte ten opsigte van seevlakke.]]
Die vaste Aarde word volgens chemiese samestelling in rofweg drie skille ingedeel: die kors, mantel en kern. Die grens tussen die kors en mantel word die Mohorovičić-diskontinuïteit (kortweg "Moho") genoem en die grens tussen die mantel en kern die Wiechert-Gutenberg-diskontinuïteit.
Die kors is chemies nie homogeen nie. Rofweg kan dit opgedeel word in die mafiese oseaankors en die felsiese kontinentale kors. By die kontinente is die kors boonop veel dikker (gemiddeld sowat 35 km) as onder die oseane (gemiddeld sowat 8 km). Op ’n paar (seldsame) plekke ontbreek die kors selfs heeltemal en kom mantelgesteente op die oppervlak voor.
Die mantel word deur seismoloë as redelik homogeen beskou. Die oorsaak kan wees dat mantelkonveksie, die stroming van vaste gesteentes, op geologiese tydskale in die mantel plaasvind vanweë die warmtestroom uit die binnekant van die Aarde. In die mantel kom mineralogiese faseoorgange voor vanweë die toename in druk en temperatuur met die diepte, wat diskontinuïteite vorm waarop seismiese golwe weerkaats of afgebuig word. Die belangrikste faseoorgang lê op 660 km, waar die mineraal olivien van ’n spinelstruktuur oorgaan in ’n kompakter perovskietstruktuur. Die mantel word met hierdie diskontinuïteit langs onderverdeel in ’n bomantel (vlakker as 660 km) en ’n ondermantel (dieper as 660 km).
Die kern kan in twee dele onderverdeel word: ’n buitekern, van volledig gesmelte metale, en ’n binnekern, wat uit vaste metale bestaan. Albei bevat hoofsaaklik yster en nikkel. In die vloeibare metaal van die buitekern vind strominge plaas, wat as ’n enorme soort dinamo die Aarde se magneetveld veroorsaak.
Fisiese indeling
Die boonste 150 km van die Aarde bestaan uit vaste, rigide gesteente wat saam die litosfeer vorm. In dié gesteente vind hoofsaaklik brosse vervorming plaas. Daaronder lê die sogenaamde plastiese sone, waar die gesteente wel vas is, maar plastiese vervorming ondergaan en dus kan strome vorm. Dit word die astenosfeer genoem. Deur die plastiese gedrag van die astenosfeer dryf die litosfeer as't ware op die astenosfeer. Dit sorg daarvoor dat die beginsel van isostasie op die litosfeer toepasbaar is. Die feit dat die astenosfeer kan stroom en die litosfeer rigied is, sorg ook daarvoor dat plaattektoniek kan plaasvind. Tektoniese plate bestaan uit stukke litosfeer en "dryf" op die astenosfeer.
Transnet Rail Engineering
Transnet Rail Engineering, voorheen bekend as Transwerk, is 'n filiaal van die Transnetbesigheid. Sy funksie is om Suid-Afrika se treine aanhou te laat rol. Volgens die operasionele verslag van Transnet, sluit Transnet Rail Engineering se verantwoordelikheid in "die instandhouding, opgradering en vervaardiging van lokomotiewe, trokke, passasierswaens, rolkomponente en verwante vervoertoerusting".
Die maatskappy bedryf sewe fabrieke in Suid-Afrika. Transnet Rail Engineering het verkoopskantore in 7 Europese lande, 11 in Afrika-lande en in Australië.
Spoordiensoperateurs wat verband hou met Transnet Rail Engineering, sluit in:
Madagaskar-bontpaling
Die Madagaskar-bontpaling (Anguilla marmorata) is 'n varswatervis wat in riviere van Madagaskar en aanliggende eilande voorkom. Dit kom ook voor in riviere aan die ooskus van Afrika vanaf die Zambezirivier tot by die Oos-Kaap. Die paling is egter meer volop suid van die Limpoporivier. In Engels staan die vis bekend as die Giant mottled eel.
Voorkoms
Die vis is dofgeel met donkerbruin of swart vlekke op en word tot 1.85 m lank. Die Suid-Afrikaanse hengelrekord is 16.36 kg.
Habitat
Die paling verkies diep rotspoele om in te woon en is snags aktief. Die spesie eet graag krappe, paddas en ander vis.
Li Na (tennisspeler)
Li was die eerste Chinees wat vir 'n Grand Slam-toernooi geplaas is en die eerste Chinees op die wêreldranglys van top-10 tennisspelers. Daarnaas was sy die eerste Chinees wat die kwarteindstryd van 'n Grand Slam kon bereik (2006 op Wimbledon). In 2011 haal sy die eindstryd van die Australiese Ope, die eerste Chinees wat so ver kon deurdring.
Op 4 Junie 2011 maak sy haar deurbraak en word die eerste speler van Asië om 'n Grand Slam-enkelspeltitel te wen toe sy vir Francesca Schiavone van Italië met 6-4, 7-6 op Roland Garros geklop het.
In 2014 verower sy haar tweede Grand Slam-titel deur Dominika Cibulkova met 7–6(7–3), 6–0 in die Australiese Ope te klop.
Art Smith (akteur)
Art Smith (23 Maart 1899 – 24 Februarie 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Edge of Darkness (1943), Brute Force (1947), en In a Lonely Place (1950), en in die televisiereeks Play of the Week (1959).
Biemna cribaria
Biemna cribaria is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
1695
Die jaar 1695 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 95ste jaar van die 17de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Biemna cribaria
Die spons behoort tot die genus Biemna en tot die familie Desmacellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1986 deur Alcolado & Gotera.
Jennifer Morrison
Jennifer Morrison (gebore 12 April 1979) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Big Stan (2007) en Star Trek (2009), en in die televisiereekse House (2004) en Once Upon a Time (2011).
Luxemburg (stad)
Vandag is Luxemburg die enigste stad in die munisipaliteit. Aan die begin van die jaar 1900 is die voormalige dorpe Eech, Hollerech en Dummeldeng by die stad Luxemburg ingelyf.
Taizo Kawamoto
Taizo Kawamoto (川本 泰三) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Luxemburg (stad)
Luxemburg is die setel van 'n universiteit, Radio Tele Luxembourg en verskeie instellings van die Europese Unie, insluitende die Europese Geregshof en die Europese Beleggingsbank. Die stad is ook 'n internasionale finansiële sentrum. 'n Aantal bekende banke het takke in die stadswyk Kirchberg. Luxemburg dien as 'n belastinghawe vir Europese burgers.
Geskiedenis
In die Romeinse tydperk het twee konsulêre strate in die gebied van die huidige stad geloop. In 963 het graaf Siegfried 'n klein kasteel, wat by die kruising van dié strate opgerig is, van die abdy Sint Maximinus in Trier verkry. Siegfried, 'n familielid van die konings van Frankryk en die Duitse keisers van die tyd, het hier op die sogenaamde "Bokkerots" sy burg laat oprig, wat die naam "Lucilinburhuc" (Klein Kasteel) gedra het.
Teen die einde van die 11de eeu het die burg oor 'n woontoring beskk, en in 1083 het die grawe hulle eie klooster gestig, die Münsterabdy, wat ook die plaaslike skool en grafkelder van die Luxemburgse heersers gehuisves het. Rondom die burg het 'n mark en geleidelik die dorp Luxemburg ontstaan, wat in 1244 stadstatus verkry het. duimnael|links|Luxemburg: Die vallei van die Péitrussrivier Tydens die heerskappy van Johan die Blinde, omtrent 1340, is die stad met 'n groot ringmuur versterk, wat die bostad tot by die 19de eeu van die omgewing geskei het.
Boergondiese troepe onder die bevel van Filips die Goeie het die stad in die jaar 1443 verower. Luxemburg het deel geword van die Boergondiese, later van die Spaanse en Oostenrykse Nederlande. Vanaf die 16de eeu is die stad massief versterk en het vervolgens as die "Gibraltar van die Noorde" bekend gestaan. Boergondiërs, Spanjaarde, Franse, Oostenrykers en Pruise het herhaaldelik die vesting verower en dit as 'n bolwerk gebruik om vyandelike troepe af te weer. In die 17de eeu is bogrondse skuilings tot 23 kilometer diep in die rots uitgebreek.
Op die Kongres van Wene in 1815 is Luxemburg tot 'n onafhanklike groothertogdom verklaar, waarby die Koning van Nederland gelyktydig as Groothertog van Luxemburg erken is. Die stad het eweneens as vesting van die Duitse Ryk gedien en 'n Pruisiese garnisoen gekry. Die Konferensie van Londen, wat in 1867 plaasgevind het, het bepaal dat Luxemburg neutraal moes wees, en Pruise was nou verplig om sy troepe te onttrek. Luxemburg se neutraliteit is tydens die Eerste en Tweede Wêreldoorlog nog twee keer deur Duitse troepe geskend. Amerikaanse troepe het die stad in September 1944 bevry.
Besienswaardighede
duimnael|regs|250px|Die Amerikaanse militêre begraafplaas en monument in Luxemburg
1696
Die jaar 1696 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 96ste jaar van die 17de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Volkslied
'n Volkslied is oor die algemeen 'n patriotiese musikale komposisie wat deur 'n land se regering of die konvensionele gebruik van die bevolking as die amptelike nasionale lied van 'n land beskou word. Volksliedere herroep en loof die geskiedenis, tradisies en stryde van 'n spesifieke volk en die land waarin hulle woon.
Die volkslied het tydens in 19de eeu in Europa gewild geword; die oudste volkslied is "Het Wilhelmus", die Nederlandse volkslied wat tussen 1568 en 1572 tydens die Tagtigjarige Oorlog geskryf is. Die Japannese volkslied, Kimi ga Yo, se lirieke is geneem van 'n gedig uit die Kamakura-periode dateer, alhoewel dit eers in 1880 getoonset is. God Save the Queen, die volkslied van die Verenigde Koninkryk, was vir die eerste keer in 1745 gesing as "God Save the King" (die titel word telkens gewysig om na die geslag van die huidige monarg te verwys). Spanje se volkslied, die "Marcha Real" ("Die Koninklike Mars") dateer uit 1770, terwyl die Franse volkslied, La Marseillaise, in 1792 geskryf is en in 1795 aangeneem is.
Met die opkoms van nasiestate in die negentiende en twintigste eeue, het die meeste oorblywende nasies 'n volkslied aangeneem wanneer hulle as 'n nasie erken was. Vanweë die Europese koloniale invloed, was baie nasies beïnvloed om 'n volkslied soortgelyk aan die Europese liedere aan te neem. Slegs 'n klein groep nie-Europese lande het volksliedere wat uit inheemse tradisies spruit, waaronder Indië, China, Japan, Costa Rica, Iran, Sri Lanka en Mianmar.
'n Lied kan 'n land se volkslied word deur 'n voorsiening in die land se grondwet, deur 'n wet wat deur die wetgewende liggaam bepaal word of bloot deur tradisie. Die meerderheid volksliedere is in die styl van 'n mars of 'n gesang. Latyns-Amerikaanse lande se volksliedere neig om meer aan die opera te herinner, terwyl 'n handjievol lande gewone fanfare gebruik.
Volksliedere is gewoonlik in die algemeenste taal van die land, hetsy amptelik of de facto. Indië se volkslied, Jana Gana Mana, is 'n hoogs Sanskritiese weergawe van Bengaals. Lande wat meer as een amptelike taal het, mag moontlik verskeie weergawe van hul volksliedere hê: Switserland se volkslied is beskikbaar in die land se vier amptelike tale (Frans, Duits, Italiaans en Romaans). Die volkslied van Suid-Afrika is uniek, aangesien dit vyf van die land se elf amptelike tale gebruik (elke taal vorm een vers). 'n Ander veeltalige land, Spanje, se volkslied bevat geen woorde nie, maar in 2007 was daar 'n landswye kompetisie geloods waarin deelnemers lirieke vir die lied kon skryf. Die lied, La Marcha Real, se oorspronklike woorde was deur die militêre diktator Francisco Franco vervang, maar sy lirieke, wat as fascisties beskou word, het na sy dood in 1975 in onbruik verval.
Fuentecambrón
Fuentecambrón is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León.
Nkosi Sikelel' iAfrika
Nkosi Sikelel' iAfrika ([ŋkʼɔsi sikʼɛlɛl‿iafrikʼa], letterlik: “God seën Afrika”) is ’n Christelike lied wat oorspronklik in 1897 geskryf is deur Enoch Sontonga, ’n Xhosa-predikant by ’n Metodistiese sendelingskool naby Johannesburg. Die lied het ’n Pan-Afrika-bevrydingslied geword en weergawes is ná hul onafhanklikheidwording as nasionale volkslied van vyf Afrikalande, waaronder Zambië, Tanzanië, Namibië en Zimbabwe, goedgekeur. Zimbabwe en Namibië het intussen nuwe komposisies as hul nasionale volksliedere goedgekeur. Die lied se melodie word tans vir die nasionale volksliedere van Tanzanië en Zambië gebruik. In 1994 het Nelson Mandela bepaal dat die vers en ’n hersiene weergawe van “Die Stem van Suid-Afrika” in ’n gesamentlike volkslied van Suid-Afrika gebruik moet word wat in 1997 goedgekeur is.
Die lied word dikwels die “nasionale volkslied van Afrika” genoem weens sy verwysing na Afrika en sy gebruik as ’n bevrydingslied. Volgens die antropoloog David Coplan het Nkosi Sikelel 'iAfrika die stryd om Afrika-eenheid en bevryding in Suid-Afrika meer as enige ander ekspressiewe kultuur gesimboliseer. Die lied is in verskeie tale (insluitende Afrikaans) vertaal en is wêreldwyd bekend as ’n proteslied van verskeie protesgroepe gedurende die apartheidsera in Suid-Afrika se geskiedenis.
Geskiedenis
“Nkosi Sikelel' iAfrika” is oorspronklik in 1897 deur Enoch Sontonga, ’n onderwyser by ’n Metodistiese sendelingskool naby Johannesburg, as ’n himne geskryf. Hy het die melodie aan die loflied Aberystwyth deur Joseph Parry ontleen. Die woorde van die eerste vers en die koor is oorspronklik in Xhosa geskryf. In 1927 is sewe verse deur die digter Samuel Mqhayi in Xhosa bygevoeg. Sontonga het die loflied oorspronklik in B-majeur gekomponeer met ’n vierstemmige harmonie wat ’n herhalende melodie ondersteun wat kenmerkend is van “sowel Westerse lofsangkomposisie asook inheemse Suid-Afrikaanse melodieë”. Die loflied het in Suid-Afrikaanse kerke gewild geword en is opgeneem deur die koor van die Hoërskool Ohlange, wie se medestigter die eerste president van die South African Native National Congress was. Dit is tydens die sluiting van die Kongresvergadering in 1912 gesing, en teen 1925 het dit die amptelike slotlied geword van die organisasie wat nou bekend is as die African National Congress. “Nkosi Sikelel' iAfrika“ is in 1927 vir die eerste keer gepubliseer. Die lied was die amptelike lied van die African National Congress tydens die apartheidsera en ’n simbool van die anti-apartheidsbeweging. Oor dekades heen gedurende die apartheidsera is dit deur baie mense as die nieamptelike volkslied van Suid-Afrika beskou, aangesien dit die lyding van die onderdrukte massas verteenwoordig het. Vanweë die verbintenis met die ANC is die liedjie gedurende die apartheidsera deur die destydse Suid-Afrikaanse regering verbied.
Suid-Afrika
Ná die einde van apartheid in 1994 het die destydse Suid-Afrikaanse president Nelson Mandela bepaal dat beide “Nkosi Sikelel' iAfrika” en die vorige nasionale volkslied “Die Stem van Suid-Afrika” as nasionale volksliedere sal dien. Met die insluiting van “Nkosi Sikelel' iAfrika” is die nuwe vryheid van baie Suid-Afrikaners gevier en met die behou van “Die Stem” selfs ná die val van apartheid is die begeerte van die nuwe regering onder leiding van Mandela om alle rasse en kulture in ’n allesomvattende nuwe era te respekteer beklemtoon. Gedurende hierdie tydperk is “Die Stem” gewoonlik saam met “Nkosi Sikelel' iAfrika” as nasionale volksliedere van Suid-Afrika gespeel.
In 1996 is ’n verkorte, saamgestelde weergawe van die twee komposisies as nuwe volkslied in die grondwet van Suid-Afrika opgeneem en die volgende jaar amptelik goedgekeur. Hierdie weergawe gebruik verskeie van die ampstale van Suid-Afrika. Die eerste twee lyne van die eerste vers word in Xhosa gesing en die laaste twee in Zoeloe. Die tweede vers word in Suid-Sotho gesing. Die derde vers is ’n woordelikse deel van die vorige Suid-Afrikaanse volkslied “Die Stem van Suid-Afrika” en word in Afrikaans gesing. Die vierde en laaste vers word in Engels gesing en is ’n gemodifiseerde weergawe van “Die Stem van Suid-Afrika” se sluitingslyne.
Tanzanië
’n Swahili-weergawe van die lied met gemodifiseerde lirieke word as die nasionale volkslied van Tanzanië, Mungu ibariki Afrika (“God seën Afrika”), gebruik.
Zambië
Die lied het as nasionale volkslied van Zambië vanaf sy onafhanklikheidwording in 1964 tot in 1973 gedien, toe die lirieke deur Stand and Sing of Zambia, Proud and Free (“Staan en sing van Zambië, trots en vry”) vervang is.
Zimbabwe
“Ishe Komborera Africa” was die Zimbabwiese weergawe van “God Bless Africa” wat in Shona en Noord-Ndebele gesing is en die eerste nasionale volkslied van dié land was toe dit in 1980 onafhanklik geword het. Dit is in 1994 deur Ngaikomborerwe Nyika yeZimbabwe (“Geseënd is die land van Zimbabwe”) vervang, maar is nog steeds baie gewild in die land.
Namibië
“Nkosi Sikelel' iAfrika” is tydelik as die nasionale volkslied van Namibië gebruik toe die land in Maart 1990 sy onafhanklikheid verkry het. Kort daarna is egter ’n nasionale wedstryd geloods om ’n nuwe nasionale volkslied te vind. Dit is gewen deur Axali Doëseb en sy Namibië, Land van die Dapper wat ter geleentheid van die eerste onafhanklikheidsdag in 1991 as nuwe nasionale volkslied goedgekeur is.
Ander lande en organisasies
In ander Afrikalande van Suider-Afrika is die lied deur anti-koloniale bewegings gesing. Dit sluit weergawes in Chichewa (Malawi en Zambië) in. Buite Afrika is die lied dalk veral bekend as langdienende lied (sedert 1925) van die African National Congress (ANC), en is veral deur die wêreldwye anti-Apartheidsbeweging gedurende die 1970’s en 1980’s by byeenkomste en ander geleenthede gesing.
In Finland word dieselfde melodie in die kindergedig Kuule, Isä taivaan, pyyntö tää (Fins: “Hoor, Hemelse Vader”) gebruik. Die lied het in Virsikirja, die gesangboek van die Evangeliese Kerk van Finland met lirieke deur Jaakko Löytty verskyn.
Die Xhosa-weergawe
<poem style='margin-left:2em; font-style:italic;'> Nkosi sikelel' iAfrika Maluphakanyisw' uphondo lwayo Yiva imathandazo yethu Nkosi Sikelela Nkosi Sikelela
Nkosi sikelel' iAfrika Maluphakanyisw' uphondo lwayo Yiva imathandazo yethu Nkosi Sikelela Thina lusapho lwayo.
Refrein
Yihla moya, yihla moya Yihla moya oyingcwele Nkosi Sikelela Thina lusapho lwayo.
Herhaal
’n Afrikaanse weergawe van die lied
<poem style='margin-left:2em; font-style:italic;'> Seën ons Here God, seën Afrika
Seën ons Here God, seën Afrika, Laat sy mag tot in die hemel reik, Hoor ons as ons in gebede vra, Seën ons in Afrika, Kinders van Afrika.
Daal neer o Gees, Heilige Gees, Daal neer o Gees, Heilige Gees, Kom woon in ons, Lei ons, O Heilige Gees.
Pienksalie
Die pienksalie (Ocimum labiatum) is 'n klein struik wat blom gedurende November tot April. Dit is inheems aan Suid-Afrika en kom in KwaZulu-Natal, Mpumalanga, Noordwes en Limpopo voor. Dit is ook inheems in Eswatini en Mosambiek. Dit word op die SANBI-rooilys as 'veilig' (LC) gelys.
Dit is 'n vinnige groeier met hartvormige blomme en ligte pienk-pers blomme. Dit verkies oggendson en dan skadu, en benodig matige water.
Deelstaat
'n Deelstaat is 'n staat wat met ander state 'n unie vorm. Hierdie unie kan as 'n federasie of 'n konfederasie funksioneer. Daarteenoor het 'n eenheidstaat per definisie nie deelstate nie.
Deelstate het 'n eie parlement en regering wat oor sekere bevoegdhede beskik, soos deur die unie se grondwet bepaal. Dikwels het die deelstate ook hulle eie grondwet, soos die geval met Duitsland, die Verenigde State van Amerika en in Switserland.
Die volgende lande word onderverdeel in deelstate (al word ander benaming daarvoor gebruik):
Sommige van hierdie lande word nie uitsluitend in deelstate onderverdeel nie, maar beskik daarnaas oor gebiede met 'n andere status.
Pienksalie
Ekstrakte van hierdie plant word deur tradisionele genesers teen ontstekings gebruik en navorsing het getoon dat dit antioksidante en diterpenoïede soos labdaan bevat wat hierdie werking ondersteun.
Nkosi Sikelel' iAfrika
’n Afrikaanse weergawe van die lied
Hou U hand o Heer oor Afrika, Lei ons tot by eenheid en begrip, Hoor ons as ons U om vrede vra, Seën ons in Afrika, Kinders van Afrika.
Seën ons Here God, seën Afrika, Neem dan nou die boosheid van ons weg, Maak ons van ons sonde ewig vry, Seën ons in Afrika, Kinders van Afrika.
Velp, Gelderland
Velp is ’n nedersetting in die munisipaliteit Rheden in die provinsie Gelderland in Nederland.
Eberswalde
Eberswalde is die administratiewe setel van die distrik Barnim in die Duitse deelstaat Brandenburg.
Die stad is op die noordelike rand van die Barnim-plato geleë. Die Federale Roete (Bundesstraße) 167 loop net soos die Oder-Havel- en Finow-kanaal in wes-oostelike rigting deur die stadsgebied. Eberswalde se geografiese ligging het 'n sentrale rol in die stad se geskiedenis gespeel wat oor sewe eeue uit oorspronklik sewe nedersettings ontwikkeling het en tans oor 'n lengte van tien kilometer strek.
Gereformeerde Switserse immigrante het in 1691 nuwe metaalbedrywe in Eberswalde gevestig. Tydens die heerskappy van Frederik II het messmede uit die Rynland en die Ruhla-streek hul ambag in die stad begin beoefen. Die stadsbuurt Ruhlaer Vorstadt en talle burgerhuise herinner aan dié periode.
In die 19de eeu was Eberswalde 'n welvarende nywerheidsstad wat die bou van indrukwekkende geboue soos die Leeuefontein (Löwenbrunnen) op die markplein (1836), die Neogotiese Johanniskerk, die raadsaal in die Neorenaissance-styl en die stedelike museum (1905) kon bekostig. Die skilder Karl Blechen het reeds in 1834 die "Ysteraanleg naby Eberswalde" geskilder - 41 jaar voordat die bekende kunstenaar Adolph Menzel sy eerste bekende skildery van 'n nywerheidslandskap geskep het. Tans is die 14de eeuse Maria-Magdalena-kerk, wat onder invloed van die Chorin-klooster ontstaan het, en die 13de eeuse Georgen-hospitaal (wat intussen as konsertsaal dien) die belangrikste argitektoniese besienswaardighede.
Eberswalde is steeds 'n belangrike sentrum van die metaalbedryf. Intussen speel ook nuwe tegnologieë en dienste 'n beduidende rol in die plaaslike ekomomie. Die stad is daarnaas die setel van 'n Fachhochschule (Universiteit vir Toegepaste Wetenskappe).
Eksterne skakels
Video
Halfway House
Halfway House (Estate) is 'n voorstad van Midrand, noord van Johannesburg, Suid-Afrika.
Charles Keating (akteur)
Charles Keating (22 Oktober 1941 – 9 Augustus 2014) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Awakenings (1990), The Bodyguard (1992), en The Thomas Crown Affair (1999), en in die televisiereeks Another World (1964).
Hollywood
Hollywood is 'n distrik in Los Angeles, Kalifornië, Verenigde State van Amerika. Die naam word ook gebruik om na die Amerikaanse rolprentindustrie te verwys - alhoewel die meeste groot rolprentateljees (behalwe vir Paramount Studios) lankal na ander stadsdele soos Burbank en Culver City verskuif is.
Hollywood is oorspronklik in 1857 as 'n onafhanklike stad gestig en is in 1903 by Los Angeles ingelyf. In 1910 het dit 'n distrik van Los Angeles geword. 'n Referendum is in November 2002 gehou om Hollywood van Los Angeles af te skei, maar die voorstel is met 'n oorweldigende meerderheid verwerp.
Die naam Hollywood word ook gebruik om na die filmindustrie in en om Hollywood te verwys. Die eerste ateljee is in 1911 deur David Horsley (1873–1933) ingerig, 'n boorling van Engeland wat as een van die baanbrekers van die Amerikaanse rolprentbedryf beskou word. In dieselfde jaar is 'n verdere 15 onafhanklike ateljees daar oopgemaak. Die gebied is ideaal vir rolprentproduksie vanweë die goeie weer en langer dae.
Besienswaardighede
Die volgende besienswaardighede is in die gebied te sien:
Limaçon
In wiskunde is limaçons (uitgespreek met 'n sagte c), ook bekend as limaçons van Pascal, hartvormige wiskundige kurwes. Die kardioïed is 'n spesiale geval, met 'n skerp punt of spits.
Die term is afkomstig van die Latynse woord limax wat "slak" beteken.
Geskiedenis
Formele navorsing oor limaçons word toegeskryf aan Étienne Pascal, vader van Blaise Pascal. Ondersoeke is egter reeds vroeër deur die Duitse Renaissance kunstenaar, Albrecht Dürer begin. Dürer se  Underweysung der Messung (Instruction in Measurement), bevat spesifieke meetkundige metodes vir die teken van limaçons.
Nicole Axelrod
Nicole Axelrod (gebore 11 November 1997) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent The Hobby Stop (2012).
Wilhelm Kempff
Wilhelm Walter Friedrich Kempff (25 November 1895 - 23 Mei 1991) was 'n Duitse pianis en komponis. Alhoewel sy repertorium Bach, Mozart, Chopin, Schumann, Liszt en Brahms insluit, was Kempff veral bekend vir sy vertolkings van die musiek van Ludwig van Beethoven en Franz Schubert. Hy het die volledige sonates van albei komponiste opgeneem. Hy word beskou as een van die belangrikste eksponente van die Duitse tradisie gedurende die 20ste eeu en as een van die grootste pianiste van alle tye.
Vroeë lewe
Kempff is in 1895 in Jüterbog, Brandenburg, gebore. Hy het grootgeword in die nabygeleë Potsdam, waar sy vader 'n koninklike musiekregisseur en orrelis in die St. Nicolai-kerk was. Sy oupa was ook 'n orrelis, en sy broer Georg het direkteur van kerkmusiek aan die Universiteit van Erlangen geword. Kempff het eers musiek op die ouderdom van nege begin studeer aan die Berlynse Hochschule für Musik, nadat hy as jongeling lesse by sy pa ontvang het. Terwyl hy daar was, het hy komposisie by Robert Kahn en klavier by Karl Heinrich Barth studeer (by wie Arthur Rubinstein ook studeer het). In 1914 het Kempff voortgegaan om aan die Viktoria-gimnasium in Potsdam te studeer voordat hy na Berlyn teruggekeer het om sy opleiding te voltooi.
As pianis
In 1917 het Kempff sy eerste groot opvoering gelewer wat oorwegend bestaan het uit grootse werke soos ondermeer Beethoven se Hammerklaviersonate en Brahms se Variasies op 'n tema van Paganini. Kempff het wyd in Europa en in 'n groot deel van die res van die wêreld getoer. Tussen 1936 en 1979 het hy tien keer in Japan opgetree ('n klein Japannese eiland is ter ere van hom Kenpu-san genoem). Kempff het sy eerste optrede in 1951 Londen en sy eerste in 1964 in New York gemaak. Hy het sy laaste openbare optrede in Parys in 1981 gemaak, en daarna om gesondheidsredes (Parkinson-siekte) afgetree. Hy is in 1991 in die ouderdom van 95 oorlede in Positano, Italië, vyf jaar na sy vrou met wie hy in 1926 getroud is. Hulle is deur sewe kinders oorleef.
Wilhelm Kempff het oor 'n tydperk van sestig jaar opnames gemaak. Sy nagelate werke sluit opnames van Schumann, Brahms, Schubert, Mozart, Bach, Liszt, Chopin en veral Beethoven in. Hy was die eerste pianis om die volledige sonates van Franz Schubert op te neem, lank voordat hierdie werke gewild geword het. (Vir Schubert-sonates wat onvolledig gelaat is, het Kempff slegs die voltooide bewegings opgeneem, en nie die fragmente nie. ) Hy het ook twee stelle van die volledige Beethoven-sonates (en een vroeë, bykans volledige stel op shellac (1926–1945)) opgeneem, een in mono (1951–1956) en die ander in stereo (1964–1965). Hy het ook die volledige Beethoven-concertos twee keer opgeneem, albei saam met die Berlynse Filharmoniese Orkes; die eerste in die vroeë 1950's in mono saam met Paul van Kempen, en later in stereo vanaf die vroeë 1960's met Ferdinand Leitner. Kempff het ook kamermusiek opgeneem saam met onder andere Yehudi Menuhin, Pierre Fournier, Wolfgang Schneiderhan, Paul Grummer en Henryk Szeryng.
Hy het opnames van die meeste van sy repertorium nagelaat, waaronder die volledige sonates van Beethoven en Schubert. Hy het tot 'n gevorderde ouderdom opgetree, en hy het voortgegaan om konserte te lewer tot na sy tagtigste verjaardag. Sy verbintenis met die Berlynse Filharmoniese Orkes strek oor sestig jaar.
Tegniek en styl
As kunstenaar het Kempff veral klem gelê op liriek en spontaniteit in musiek, welke veral effektief in intieme stukke of passasies was. Hy het altyd gestreef na 'n sangagtige, liriese kwaliteit. Hy het uiterste tempo's en luidrugtige vertoon vermy.
Die pianis Alfred Brendel het geskryf dat Kempff "op impuls gespeel het ... dit hang af of die regte briesie, soos met 'n aëoliese harp, waai. Dan sou u iets huis toe neem wat u nog nooit elders gehoor is nie. '(In Brendel se boek, The Veil of Order ). Brendel beskou Kempff as die "mees ritmies" van sy kollegas. Brendel het gehelp om die keuses vir die Phillips plate-etiket se "Groot pianiste van die 20ste eeu" uit Kempff se opnames te kies, en het in die aantekeninge geskryf dat Kempff buitengewone dinge bereik het, soos byvoorbeeld sy "onoortreflike" opname van Liszt se eerste Legende, "St. Francis se Prediking aan die voëls."
Toe die pianis Artur Schnabel in die dertigerjare sy baanbreker volledige opname van die Beethoven-sonates onderneem het, het hy aan EMI gesê dat as hy nie die siklus voltooi nie, hulle Kempff die res moet laat voltooi. Later, toe Kempff in Finland was, het die komponis Jean Sibelius hom gevra om die stadige beweging van Beethoven se 29ste Sonate, die "Hammerklavier", te speel; nadat Kempff klaar was, het Sibelius vir hom gesê: "U het dit nie as pianis gespeel nie, maar eerder as mens."
As onderwyser
Van 1924 tot 1929 het Kempff die leiding van die Stuttgart Musiekkollege as opvolger van Max Pauer oorgeneem. In 1931 was hy medestigter van die somerkursusse by Marmorpalais Potsdam. In 1957 het Kempff die Fondazione Orfeo (vandag: Kempff Kulturstiftung) in die suid-Italiaanse stad Positano gestig en sy eerste Beethoven-interpretasiemeesterklas by Casa Orfeo gehou, wat Kempff veral om hierdie rede gebou het. Hy het voortgegaan om een keer per jaar tot 1982 daar onderrig te gee. Sy vrou is in 1986 oorlede. Na sy dood in 1991 het Gerhard Oppitz die kursusse van 1992 tot 1995 aangebied, gevolg deur John O'Conor tot 2011 en vanaf 2013 Bernd Goetzke. Oppitz en O'Conor was albei uitstaande deelnemers aan Kempff se meesterklasse en was persoonlik nou verwant aan Wilhelm Kempff. Soos sy voorgangers is Bernd Goetzke 'n voormalige deelnemer aan die kursusse in Positano.
Komposisies
'n Minder bekende aktiwiteit van Kempff was komponeer. Hy het vir bykans elke genre gekomponeer en sy eie kadense gebruik vir Beethoven se klavierconcertos 1–4. Sy student Idil Biret het 'n CD van sy klavierwerke opgeneem. Sy tweede simfonie is in 1929 in die Leipzig Gewandhaus deur Wilhelm Furtwängler opgevoer. Hy het ook 'n aantal Bach-transkripsies voorberei, waaronder die Siciliano uit die Fluitsonate in E-mol majeur, wat deur Kempff en andere opgeneem is. Sy opera Famile Gozzi, 'n komiese werk in drie bedrywe, is in 1934 geskryf.
Hieronder volg 'n lys van Kempff se komposisies (Titels word in Duits, Kempff se moedertaal, aangedui):
Teaterwerke
Vokaal
Orkeswerke
Klaviermusiek
Kamermusiek
Opnames
Hieronder volg, onder baie andere titels, slegs 'n kort lys van sy belangrikste opnames:
Enoch Sontonga
Enoch Mankayi Sontonga, die komponis van die eerste deel van die Suid-Afrikaanse volkslied (Nkosi Sikelel' iAfrika), is in 1873 gebore. Aan die einde van die negentiende eeu het Sontonga, wat in Pimville, Soweto, gewoon het, begin onderwys gee aan die Nancefield-Metodistesendingskool. Hy het baie gesange en liedere gekomponeer.
Sontonga is op 'n jeugdige 32 jaar oorlede en in die nie-blanke afdeling van die Braamfonteinse begraafplaas begrawe. Sy graf het met die jare in verwaarlosing verval, soseer dat dit nogal 'n taamlike speurtog gekos het om dit op te spoor. Maar op 24 September 1996, Erfenisdag in die Nuwe Suid-Afrika, kon 'n treffende swart granietblok op die graf onthul word. Die perseel is ook tot 'n nasionale monument verklaar.
Enoch Sontonga se bekendste gesang, Nkosi Sikelel' iAfrika, is deur sy koor in die omgewing van Johannesburg en in KwaZulu-Natal uitgevoer, en ander kore het dit oorgeneem. Dit is op konserte in Johannesburg gewild gemaak deur eerwaarde J.L. Dube se Ohlange Zulu Choir. Sontonga het net die woorde van die eerste vers geskryf. 'n Bekende Xhosa-digter, Samuel Mqhayi, het vir die sewe bykomende verse van die lied gesorg.
Sontonga is in 1905 oorlede, maar sy lied het bly voortleef. Dit is op 8 Januarie 1912 as slotgebed gesing op die eerste vergadering van die South African Native National Congress, die voorloper van die African National Congress. In 1925 het die ANC dit as slotgesang vir hul vergaderings aanvaar. 'n Sotho-weergawe deur Moses Mphahlele is in 1942 gepubliseer.
Nkosi Sikelel' iAfrika is vandag nie net 'n deel van die Suid-Afrikaanse volkslied nie, maar ook die volkslied van Tanzanië en Zambië. Dit word ook in Zimbabwe en Namibië gesing.
Veldwijk
Veldwijk is ’n nedersetting in die munisipaliteit Bronckhorst in die provinsie Gelderland in Nederland.
Walter Connolly
Walter Connolly (8 April 1887 – 28 Mei 1940) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Lady for a Day (1933), Twentieth Century (1934), It Happened One Night (1934), en Nothing Sacred (1937).
Rooinerfie
Die rooinerfie (Trithemis arteriosa) is 'n naaldekoker wat tot die familie Libellulidae behoort.
Voorkoms
Liggaamslengte: 32–36 mm. Agtervlerklengte: 26–27.5 mm.
Die mannetjies is rooi met bloedrooi oë. Die voorste gedeelte van die toraks is rooi met swart strepe aan die kante; die mannetjies het soms 'n pers gedeelte bo-op die toraks. Die vlerke het helderrooi are en ligte oranje spatsels aan die basisse. Die skraal agterlyf is helderrooi en die swart wigvorms langs die punt van die agterlyf is een van die duidelikste kenmerke. Die wyfies het soortgelyke kenmerke as die mannetjies, maar is geel tot geelbruin, nie rooi nie.
Verspreiding
Die rooinerfie is een van die mees wydverspreide en algemene naaldekokers in Afrika, die suide van Europa en die Arabiese Skiereiland. Die verspreidingsgebied strek tot by Turkye, Kreta in Griekeland en Iran.
Habitat
Dit kom by varswaterdamme en -mere voor, asook by permanente poele in droë rivierbeddings, langs besproeiingkanale, en naby groot riviere.
Estepa de San Juan
Estepa de San Juan is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León. Volgens die 2012-sensus het die munisipaliteit 'n bevolking van 8 inwoners.
The Matrix
The Matrix is 'n Amerikaanse film wat in 1999 vrygestel is, onder regie van die Wachowski's.
Genre
Wetenskapsfiksie
Verhaal
Die verhaal gaan oor 'n jong rekenaarprogrammeerder, met 'n tweede lewe as 'n kuberkraker met skuilnaam "Neo", wat op soek is na die ware natuur van realiteit. Hy word deur Morpheus en Trinity ingelig dat alles wat hy gedink het "realiteit" is, eintlik 'n soort rekenaarprogram is; die matriks. Neo (Keanu Reeves) kom in aanraking met 'n groep wat glo dat hy die Een persoon is wat die mensdom kan red uit hierdie rekenaarprogram. Die heersers van die program staan bekend as agente wat wil voorkom dat Neo die mensdom moet bevry.
Toekennings
Die film kry Oscars vir beste redigering, klankversorging en visuele effekte. 'n Belangrike visuele tegniek wat gebruik word staan bekend as "bullet-time". Dieselfde toneel word met 'n aantal kameras gelyk afgeneem om 'n illusie van tydvertraging te gee.
Na die sukses van die eerste film, was daar twee opvolg films - The Matrix Reloaded en The Matrix Revolutions, beide vrygestel in 2003. Laasgenoemde twee films het egter nie daarin geslaag om soveel aanklank by aanhangers van die oorspronklike film te vind nie.
1697
Die jaar 1697 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 97ste jaar van die 17de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Palma (Mosambiek)
Palma is 'n stad aan die noordoostelike kus van die provinsie Cabo Delgado in Mosambiek. Minder as 32 km daarvandaan in die noorde en noordweste is die grens met Tanzanië.
Ekonomie en tale
Verskeie tale, waaronder Makwe, Makonde, Mwani, Swahili en Portugees, word in die stad gepraat. Die stad was histories bekend vir sy vissery-, mandjie- en matweefbedryf. Die plaaslike ekonomie is getransformeer deur die ontdekking van aardgas in die nabygeleë Indiese Oseaan in 2010, wat gelei het tot 'n vinnig groeiende sektor vir vloeibare aardgas. Palma is naby die ontwikkelende fasiliteite vir die ontginning van aardgas aan die kus van Mosambiek, 'n groot buitelandse gasprojek deur die Franse maatskappy Total.
2021 aanval
Begin Oktober 2017 het gewapende Islamitiese ekstremiste wat aan die Islamitiese Staat Irak en die Levant (ISIL) gekoppel is, 'n jihadistiese opstand in die Cabo Delgado-streek geloods. Die militante het aanvalle geloods en onthoofdings uitgevoer, en in Augustus 2020 die hawedorp Mocimboa da Praia ingeneem. Die groep het hulself soms al-Shabaab genoem, hoewel hulle sover bekend  geen bande met die Somaliese al-Shabaab, 'n ander jihadistiese groep, het nie. Die groep staan ook bekend as Ansar al-Sunna.
Ansar al-Sunna val Palma op 24 Maart 2021 aan; met meer as 35 000 mense wat daarna vlug, baie vlug na die provinsiale hoofstad, Pemba. Tientalle burgers is vermoor, met onthoofde lyke in die straat agtergelaat. Die militante het met die Mosambiekse weermag, die polisie en die Dyck Advisory Group ('n private militêre maatskappy wat deur die polisie gehuur is) geveg. Lionel Dyck, die hoof van die Dyck-groep, het gesê dat die aanvallers donker uniforms gedra het, georganiseerd was en goed toegerus was met AK-47-gewere, RPD- en PKM-masjiengewere en swaar mortiere.
Voor die aanval was die bevolking ongeveer 75 000. Baie buitelandse en binnelandse aardgaswerkers het die stad per boot, helikopter en konvooi verlaat, maar sommiges kon nie ontruim word nie. Die meeste kommunikasie met die stad is op 29 Maart afgesny. Op 29 Maart beweer die Islamitiese Staat van Irak en die Levant dat die provinsie Sentraal-Afrika van die Islamitiese Staat verantwoordelik is vir die aanval en het gesê dat hulle 55 mense doodgemaak het, waaronder Mosambiekse leërsoldate; hierdie bewerings kon nie onmiddellik onafhanklik bevestig word nie.
Die aanval op Palma het die vrees laat ontstaan vir 'n moontlike humanitêre krisis.
Charles Smith (akteur)
Charles Smith (13 September 1920 – 26 Desember 1988) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Henry Aldrich, Editor (1942), Henry and Dizzy (1942), Henry Aldrich Swings It (1943), en Henry Aldrich Haunts a House (1943).
1698
Die jaar 1698 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 98ste jaar van die 17de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
The All-American Rejects
The All-American Rejects is 'n pop-rock-groep wat in Stillwater, Oklahoma begin het. Hulle laaste album, "Move Along" word in 2005 uitgebring en hul enkel Dirty Little Secret behaal in Januarie 2006 die negende plek op die Billboard Hot 100.
Diskografie
Same Girl, New Songs (2001) word nie meer uitgegee nie. Hul debuutalbum, The All-American Rejects (2002), het vir hul deurbraak met die enkelsnit "Swing, Swing" gesorg. Ander enkelsnitte wat hulle uitgebring het, is "Time Stands Still" en "The Last Song". In die Verenigde State is "Eyelash Wishes" en in die Verenigde Koninkryk "Night Drive Acoustic" toegevoeg as bonus snitte op die plaat Move Along (2005).
Hirokazu Ninomiya
Hirokazu Ninomiya (二宮 洋一) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Emily Axford
Emily Axford is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks Adam Ruins Everything (2015).
Sam Kelly
Sam Kelly (19 Desember 1943 – 14 Junie 2014) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Doing Time (1979), Topsy-Turvy (1999), en Common People (2013), en in die televisiereeks 'Allo 'Allo! (1982).
Giuseppe Sinopoli
Giuseppe Sinopoli (2 November 1946 – 20 April 2001) was 'n Italiaanse dirigent en komponis.
Biografie
Sinopoli is gebore in Venesië, Italië, en het later aan die Benedetto Marcello Konservatorium in Venesië onder Ernesto Rubin de Cervin, en in Darmstadt studeer, waar hy ook in komposisie opleiding ontvang het onder Karlheinz Stockhausen. Hy het ook 'n graad in medisyne aan die Universiteit van Padua verwerf, en 'n verhandeling oor kriminele antropologie voltooi.
Loopbaan
Sinopoli het vir homself 'n naam gemaak as komponis van serialistiese werke en in 1972 professor in kontemporêre en elektroniese musiek aan die Venesië-konservatoria Benedetto Marcello geword. Hy was 'n belangrike voorstander van die nuwe beweging in Venesië vir kontemporêre musiek. Hy het dirigeerstudies aan die Weense Musiekakademie onder Hans Swarowsky onderneem; en in Venesië het hy die Bruno Maderna Ensemble in die 1970's gestig. Sy enkele beroemdste komposisie is miskien sy opera Lou Salomé, waarvan die eerste produksie in 1981 in München plaasgevind het met Karan Armstrong in die titelrol.
Sinopoli is in 1984 as hoofdirigent van die Philharmonia aangestel en het tot 1994 in hierdie pos gedien, met 'n aantal opnames, waaronder musiek deur Elgar en die volledige simfonieë van Mahler. Sinopoli was veronderstel om in 1990 die pos as hoofdirigent by Deutsche Oper Berlyn oor te neem. Nog voor die aanvang van sy termyn het hy egter van sy kontrak teruggetrek. Hy het in 1992 hoofdirigent van die Staatskapelle Dresden geword. Hy het ook by die Bayreuth-fees se rooster van dirigente aangesluit. Hy is veral bekend om sy intense en soms kontroversiële interpretasies van operawerke, veral werke van Italiaanse komponiste, asook Richard Strauss. Sinopoli het gespesialiseer in musiek uit die laat negentiende eeu en vroeë twintigste eeu - van Wagner en Verdi tot Strauss, Mahler en die Tweede Weense Skool. Sy dirigeerskap was 'n berugte onderwerp en het vir baie omstredenheid gesorg, veral in die simfoniese genre, met sommige wat die 'eksentrisiteit' van sy interpretasies tereggewys het, terwyl ander die insiggewendheid van sy dikwels intellektuele benadering tot werke geloof het.
Dood en nalatenskap
Sinopoli het 20 April 2001 op 54-jarige ouderdom aan 'n hartaanval beswyk terwyl hy Giuseppe Verdi se Aida by die Deutsche Oper in Berlyn gedirigeer het. Die opvoering was veronderstel om as versoenende gebaar te dien en is gewy aan die nagedagtenis van die destydse hoofdirekteur van die geselskap, Götz Friedrich. Twee aande later het Marcello Viotti ingetree om Aida te dirigeer en sy optrede aan Sinopoli opgedra. Die begrafnis in Rome op 23 April is deur die Italiaanse president en premier bygewoon, asook 'n groot kontingent van La Scala. Hy is oorleef deur sy vrou Silvia en twee seuns.
Sy boeke sluit Masterpieces of Greek Ceramics from the Sinopoli Collection in. Hy het twee dae voordat hy sy Laureaat in Argeologie aan die Università La Sapienza in Rome sou ontvang het gesterf.
Sinopoli se laaste opnames was onder andere Richard Strauss se Ariadne auf Naxos en Friedenstag, sowel as Dvořák se Stabat Mater.
Giuseppe Sinopoli-fees
Die Taormina Arte wy sedert Oktober 2005 'n fees aan die nagedagtenis van Giuseppe Sinopoli, wat vanaf 1989 tot 1997 die artistieke direkteur van die musiekafdeling van die Taormina-fees was. Die Giuseppe Sinopoli-fees vier nie net vir Sinopoli as musikant en dirigent nie, maar ook as komponis, dokter, argeoloog en intellektueel, met 'n verskeidenheid aktiwiteite, van musiek en letterkunde, teater en kuns tot konferensies, uitstallings, publikasies en konserte. Die fees verwelkom jaarliks talle belangrike orkeste in Italië.