cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vulkanus
Vulkanalia
Die Vulkanalia was deel van ’n siklus van vier feeste wat in die tweede helfte van Augustus gehou is (Consualia op 21, Volcanalia op 23, Opiconsivia op 25 en Volturnalia op 27 Augustus) met betrekking tot landboubedrywighede van dié maand. Dit het ooreenkomste getoon met feeste in die tweede helfte van Julie (Lucaria op 19 en 21, Neptunalia op 23 en Furrinalia op 25 Julie), wat verband gehou het met die ongetemde natuur (woude) en waters. Daar is getuienis dat mense op die dag van die Vulkanalia klere en ander materiaal in die son gehang het. Dit weerspieël dalk ’n teologiese verband tussen Vulkanus en die vergoddelikte son. Nog ’n gewoonte was om op dié dag by kerslig te begin werk, waarskynlik om ’n voordelige gebruik van vuur deur die god gunstig te stem.
’n Flamen (priester) met die titel flamen Volcanalis was in beheer van die god se kultus. Hy het elke jaar op 1 Mei ook die verrigtinge gelei wanneer offerandes gebring is aan die godin Maia.
Vulkanus was een van die gode wat gepaai is ná die Groot Brand van Rome in 64 n.C. Domitianus (keiser van 81 tot 96) het ’n nuwe altaar vir die god laat bou en ’n rooi kalf en rooi wildevark is gevoeg by die diere wat op die Vulkanalia geoffer is, ten minste in daardie deel van die stad.
Griekse mites van Hefaistos
duimnael|220px|links|Vulkanus, deur Pompeo Batoni.
Vanweë sy identifikasie met Hefaistos van die Griekse mitologie, is Vulkanus beskou as die vervaardiger van kunswerke, wapens, juweliersware en die wapentuig van verskeie gode, onder meer Jupiter se weerligstrale. Hy was die seun van Jupiter (Zeus) en Juno (Hera), en die man van Maia en Venus (Afrodite). Daar word geglo sy smidswinkel was onder Berg Etna in Sisilië geleë.
As die seun van die koning en koningin van die gode moes Vulkanus eintlik baie aantreklik gewees het, maar as baba was hy so klein en lelik dat Juno hom van Berg Olimpus afgegooi het. Vulkanus het ’n dag en nag lank deur die lug getrek en in die see geval. Ongelukkig het een van sy bene gebreek toe hy die water tref en dit het nooit heeltemal ontwikkel nie. Vulkanus het afgesak na die seebodem, waar die seenimf Thetis hom gekry en na haar onderwatergrot geneem het om groot te maak.
Vulkanus het ’n gelukkige kindertyd gehad met dolfyne as speelmaats en pêrels as speelgoed. Laat in sy jeug het hy die oorblyfsels van ’n visserman se vuur op die strand ontdek en was hy gefassineer deur ’n kooltjie wat steeds rooiwarm gegloei het.
Vulkanus het die kooltjie versigtig in ’n mosselskulp toegemaak en dit na sy onderwatergrot geneem, waar hy ’n vuur daarmee gemaak het. Op die eerste dag het hy ure na die vuur gestaar, op die tweede dag het hy gesien as hy die vuur warmer blaas, bring sekere klippe yster, silwer en goud voort, en op die derde dag het hy die metaal in vorms geslaan: armbande, kettings, swaarde en skilde. Hy het vir sy grootmaakma messe en lepels met pêrelhandvatsels gemaak, en vir homself ’n silwerkoets sodat seeperdjies hom vinnig kon rondtrek.
duimnael|300px|Die smidswinkel van Vulkanus, deur Diego Velázquez (1630).
Eendag het Thetis ’n ete op Berg Olimpus bygewoon met ’n pragtige halssnoer van silwer en saffiere wat Vulkanus vir haar gemaak het. Juno het dit bewonder en gevra waar sy een kan kry. Thetis het senuagtig begin raak en dit het Juno agterdogtig gemaak. Eindelik het die godin die waarheid uitgevind: dat die baba wat sy eens verwerp het, nou ’n talentvolle smid is.
Juno was woedend en het geëis dat Vulkanus dadelik huis toe kom, maar hy het geweier. Hy het egter vir Juno ’n pragtige stoel gestuur wat hy van silwer, goud en perlemoeninlegsels gemaak het. Juno was in haar noppies met die geskenk, maar toe sy daarop gaan sit, het haar gewig versteekste vere en metaalbande laat losgaan wat haar vasgeknel het. Hoe meer sy geskree en gewriemel het, hoe stewiger het die meganiese troon haar vasgeknyp; die stoel was ’n slim ontwerpte valstrik.
Drie dae lank het Juno gesmeul van woede terwyl sy in die stoel vassit; sy kon nie eet of slaap of strek nie. Eindelik het Jupiter haar gered; hy het belowe dat as Vulkanus Juno laat gaan, hy vir hom Venus, die godin van liefde en skoonheid, as vrou sou gee. Vulkanus het ingestem en met Venus getrou.
Hy het later sy smidswinkel onder Berg Etna gebou. Wanneer hy kwaad was oor Venus se ontrou, het hy glo die rooiwarm metaal so hard geslaan dat vonke en rook uit die spits van die berg gekom en ’n vulkaniese uitbarsting veroorsaak het.
Niger
Niger (Frans: [niʒɛʁ], ), amptelik die Republiek Niger (République du Niger), is 'n Wes-Afrikaanse landingeslote land suid van die Sahara. Niger se naam is ontleen aan die Nigerrivier wat deur die gebied vloei, en is ook geleë in die Sahel. Dit grens aan Nigerië en Benin in die suide, Burkina Faso en Mali in die weste, Algerië en Libië in die noorde en Tsjad in die ooste. Die hoofstad en grootste stad is Niamey.
Etimologie
Die landnaam is afgelei van die Nigerrivier wat deur die weste van die land vloei; die oorsprong van die riviernaam is egter onbekend, maar volgens 'n gewilde teorie is dit afgelei van die Toearegwoord n'eghirren wat "vloeiende water" beteken.
Geskiedenis
Redelike inligting dui aan dat menslike inwoners die gebied wat vandag die amper onbewoonbare Sahara van noordelike Niger geword het, ongeveer 600 000 jaar gelede bewoon het. Niger was 'n belangrike ekonomiese kruispad, en die ryke van Songhai, Mali, Gao, Kanem en Bornu, asook 'n aantal Hausa-state, het beheer oor gedeeltes van die gebied uitgeoefen.
Koloniale tydperk (1900–1958)
In die 19de eeu het kontak met die Weste begin met die verkenning van die gebied deur Europese verkenners – noemenswaardig is veral Mungo Park en Heinrich Barth – wat op soek was na die oorsprong van die Nigerrivier. Alhoewel Franse pogings tot bevreeding voor 1900 begin het, kon etniese splintergroepe, veral die Toearegs-woestynbewoners, nie onder beheer gebring word tot 1922 nie, toe Niger 'n Franse kolonie geword het.
'n Verdere hersiening in die organisasie van oorsese gebiede het geskied met die deurvoering van die "Overseas Reform Act" (Loi Cadre) van 23 Julie 1956, gevolg deur her-organisatoriese stappe ingestel deur die Franse Parlement vroeg in 1957. Hierdie wette het ongelykhede in die stemproses verwyder en ook voorsiening gemaak vir die skepping van regeringsorgane, wat individuele gebiede 'n groter mate van selfregering verseker het. Na die totstandkoming van die Vyfde Franse Republiek op 4 Desember 1958 het Niger 'n outonome staat binne die Franse Gemeenskap geword, gevolg deur volle onafhanklikheid op 3 Augustus 1960.
Politiek
Niger se nuwe grondwet is goedgekeur in Julie 1999. Dit het die semi-presidensiële sisteem van regering van die Desember 1992 grondwet (Derde Republiek) herstel, waarin die president van die republiek, verkies deur die burgers vir termyn van vyf jaar, en 'n eerste minister, wat aangewys word deur die president, oor die uitvoerende mag beskik. As 'n refleksie op Niger se toenemende bevolking is die een-kamer Nasionale Vergadering uitgebrei in 2004 tot 113 lede wat vir 'n vyfjaar termyn verkies word onder 'n meerderheidsisteem van verteenwoordiging. Politieke partye moet ten minste 5% van die stemme verwerf om 'n setel in die wetgewer te bekom.
Niger se onafhanklike regstelsel bestaan uit vier hoër howe—die Appelhof, die Hooggeregshof, die Hoë Hof vir Justisie, en die Grondwetlike Hof.
Die grondwet maak voorsiening vir die gewilde verkiesing van munisipale en plaaslike beamptes, en die eerste suksesvolle munisipale verkiesing het plaasgevind op 24 Julie 2004. Die Nasionale Vergadering het in Junie 2002 'n reeks desentralisasie wette deurgevoer. As 'n eerste stap, sal administratiewe mag verdeel word in 265 kommunes (plaaslike rade); en in latere stadiums sal streke en departemente gestig word as desentraliseerde entiteite. 'n Nuwe verkiesingsbeleid is aangeneem om die desentralisasiekonteks te reflekteer. Die land is tans verdeel in 8 streke, wat onderverdeel is in 36 distrikte (departemente). Die Hoofadministrateur (Goewerneur) in elke departement word aangewys deur die regering en funksioneer as die plaaslike agent van die sentrale owerheid.
Op 27 Desember 2020 het kiesers na die stembus gegaan nadat Mahamadou Issoufou aangekondig het hy gaan uittree, wat die weg gebaan het vir 'n vreedsame magsoorgang. Geen kandidaat het 'n volstrekte meerderheid in die stemming gekry nie: Mohamed Bazoum het die naaste gekom met 39,33%. Volgens die grondwet is 'n herverkiesing op 20 Februarie 2021 gehou, met Bazoum wat 55,75% van die stemme gekry het en opposisiekandidaat (en voormalige president) Mahamane Ousmane 44,25%, volgens die verkiesingskommissie. Op 26 Julie 2023 het die land sy vyfde staatsgreep beleef, dus eindig die Sewende Republiek. Presidensiële wag bevelvoerder-generaal Abdourahamane Tchiani het homself as die leier van 'n nuwe militêre van die Nasionale Raad vir die Beskerming van die Tuisland verklaar.
Geografie
Niger is 'n Wes-Afrikaanse landingeslote land wat geleë is langs die grens tussen die Sahara en Sub-Sahara streke. Niger se geografiese koördinate is 16°N (Lengtegraad) en 8°O (Breedtegraad). Die oppervlakte is 1 267 miljoen km², waarvan 1 266 700 km² land is en 300 km² water. Dit maak Niger 'n bietjie kleiner as tweekeer die grootte van die Amerikaanse deelstaat Texas.
Niger grens aan sewe lande aan alle kante, en het 'n totaal van 5 697 km se grense. Die langste grens is Tsjad in die ooste, met 1 175 km. Dit word gevolg deur Nigerië in die suide (1 497 km), Algerië in die noord-noordweste (956 km) en Mali met 821 km. Niger het klein grense in die suidweste (Burkina Faso met 628 km en Benin met 266 km) en in die noord-noordooste (Libië met 354 km).
Die laagste punt is die Nigerrivier, met 'n hoogte van 200 m bo seevlak, en die hoogste punt is Mont Greboun teen 1 944 m.
Demografie
Naas die amptelike taal Frans word veral Berbertale, Fula, Hausa, Kanuri en Toearegtale in Niger gepraat. Van die belangrikste etniese groepe is Bambara, Berbers, Fula, Hausa, Kanuri en Toearegs.
Kameeldoring
Die kameeldoring (Vachellia erioloba (E.Mey.) P.J.H.Hurter) is 'n boom in die peulplantfamilie (Fabaceae). Die kameeldoring kom in Angola, Botswana, Namibië, Zambië en Zimbabwe voor en in Suid-Afrika in Gauteng, Limpopo, Mpumalanga, Noord-Kaap en Noordwes voor. Die spesies is van die belangrikste bome in woestyngebiede. Die spesie varieer in grootte, van klein doringstruike tot groot bome.
Die boom se FSA-nommer is 168.
Naam
Die Afrikaanse naam, kameeldoring verwys na kameelperde wat algemeen aan die hoë blare wat buite die bereik van kleiner diere is vreet.
Die naam Acacia erioloba is uit Grieks afgelei: akis wat "punt" of "doring" beteken, erio beteken "wollerig", met verwysing na die buitekant van die vrug, en loba beteken "lob", met verwysing na die vrug.
Beskrywing
Die bas van jong takkies is glad en rooibruin, maar is bruin tot grys en diep gegroef by ouer takke en stamme. Dorings is in pare, byna reguit, tot 60 mm lank, gewoonlik dik en vergroei by die basis tot 'n groot miergal. Die blare is dubbelveervormig saamgestel, met 2–5 mm in deursnee.
Bloeityd is van Julie tot September. Blomme is in 'n ronde, goudgeel, soetgeurige bloeiwyse tot 15 mm in deursnee. Vrugte word vanaf Desember tot April gevorm en is nie-oopspringend, hard, baie breed en gekrom, tot 130x70 mm bedek met grys fluweelagtige hare, sponsagtig binne.
Hout het 'n baie dun, ligkleurige spinthout en 'n donkerrooibruin, harde, swaar (lugdroog 1 144 kg/m³) kernhout.
Habitat
Droë bosveld langs rivierbeddings waar ondergrondse water beskikbaar is en op sanderige leem en diep Kalaharisand.
Gebruike
Mense, voëls en diere hou van die gom wat die boom afskei. Die binnebas word afgestroop en gestamp om sterk tou van te maak. Gebrande en verpoeierde peule word gebruik om ontsteekte ore te behandel. Die geroosterde saad kan ook as plaasvervanger vir koffie dien.
Volkseigener Betrieb
Volkseigener Betrieb (VEB, "Volkseie onderneming") was 'n regsvorm waarin nywerheids- en diensondernemings in die Sowjet-besettingsone van Duitsland en later in die Duitse Demokratiese Republiek (DDR) bedryf is. Hul stigting volgens die voorbeeld van soortgelyke ondernemings in die Sowjetunie was die resultaat van die proses van onteiening en nasionalisering van privaat ondernemings wat onder Sowjet-besetting ná die Tweede Wêreldoorlog deurgevoer is. Vanaf 1948 het hulle as ekonomiese basiseenhede van die sentraal-geleide ekonomie gefungeer. Hulle was formeel in volksbesit en ondergeskik aan die DDR-staats- en partyleiding. Dit was verbode om hulle aan privaat persone te verkoop.
Die bestuur van elke VEB het uit 'n sogenaamde Werkleiter ("bedryfsleier", later ook Werk- of Betriebsdirektor genoem), die Eerste Sekretaris van die SED-bedryfspartyorganisasie (BPO) en die voorsitter van die bedryfsvakbondleiding (BGL) bestaan. Die tweede vlak het uit 'n aantal vakdirekteurs (tegniese direkteur, produksiedirekteur, ekonomiese direkteur, hoofrekenmeester en ander) bestaan. In enkele gevalle is VEB's ook deur plaaslike administratiewe distrikte (Duits: Kreise) bestuur (afkorting: VEB (K).
VEB's is aanvanklik volgens bedryfsktore georganiseer (Vereinigung Volkeigener Betriebe, VVB). Vanaf die laat 1960's is hierdie VVB stapsgewys in kombinate omgeskep. VVB en kombinate is op hulle beurt deur die Staatsplankommissie (SPK), die departemente van nywerhede en departementele administrasies beheer. In 1989 was 79,9 persent van alle werknemers in die DDR in 'n VEB werksaam.
VEB's het dikwels naas hul amptelike naam nog 'n erenaam gedra, soos byvoorbeeld die VEB Kombinat Chemische Werke "Walter Ulbricht" Leuna - ter ere van die staats- en partyleier Walter Ulbricht (1893-1973). Hierdie soort erename is eers aan 'n VEB toegeken nadat sy werknemers die ekonomiese planne, wat binne die bestek van sogenaamde "sosialistiese mededinging" aan hulle opgelê is, met 'n honderd persent of hoër slaagsyfer vervul is.
VEB's het 'n belangrike rol ten opsigte van sportbevordering gespeel.
Die meeste VEB's was volgens internasionale standaarde nie ekonomies doeltreffend nie. Met die Duitse hereniging en die invoering van 'n markekonomiese stelsel vanaf 1990 is die sowat 8 000 kombinate en VEB deur die Treuhandanstalt geprivatiseer. As gevolg van die ontbinding en privatisering van DDR-staatsondernemings het miljoene werkgeleenthede verlore gegaan.
Uitstralingspunt
duimnael|’n Diagram van ’n meteoorreën en sy uitstralingspunt, gemerk met "o".
Die uitstralingspunt van ’n meteoorreën is die punt in die lug van waar dit vir die waarnemer lyk die meteore kom. Die Perseïdes is byvoorbeeld meteore wat lyk of hul oorsprong ’n sentrale punt in die sterrebeeld Perseus is.
’n Waarnemer sal ’n meteoor op enige plek in die lug sien, maar die rigting van die beweging as dit teruggespeur word, sal na die uitstralingspunt wys. ’n Meteoor wat nie na dié punt terugwys nie, word as "sporadies" beskou en dus nie deel van die reën nie.
Meteoorreëns se uitstralingspunt skuif in die tydperk waartydens dit gesien kan word vanweë die rotasie van die Aarde om sy as. Die uitstralingspunt van die Delta Aurigides skuif byvoorbeeld elke nag met meer as ’n graad. Dit wissel ook effens van nag tot nag teen die agtergrondsterre vanweë die Aarde se wenteling om die Son.
Waarneming
Meteoorreëns word veroorsaak deur stofdeeltjies in die baan van ’n komeet. Wanneer die Aarde deur die baan beweeg, ontstaan ’n meteoorreën. Omdat al die deeltjies in dieselfde rigting beweeg, lyk dit of almal uit dieselfde punt kom.
Die uitstralingspunt is ’n baie belangrike faktor in die waarneming van ’n meteoorreën. As die punt onder of naby die horison is, sal min meteore gesien word. Die hoogtepunt van ’n reën, wanneer die meeste meteore gesien kan word, is wanneer die uitstralingspunt op sy hoogste bo die horison is – gewoonlik net voor sonsopkoms.
Bridgit Mendler
Bridgit Mendler (gebore 18 Desember 1992) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Alvin and the Chipmunks: The Squeakquel (2009) en The Secret World of Arrietty (2010), en in die televisiereeks Good Luck Charlie (2010).
Slag van Verdun
Die Slag van Verdun was een van die deurslaggewende veldslae tydens die Eerste Wêreldoorlog op die westerse front, tussen die Duitse en Franse leërs tussen 21 Februarie tot 18 Desember 1916 rondom die stad Verdun in die noordooste van Frankryk.
Die Slag van Verdun het meer as 'n kwartmiljoen menselewens geëis en minstens 'n miljoen gewondes opgelewer. Verdun was een van die langste en bloedigste veldslae in die Eerste Wêreldoorlog en in menseheugenis. In beide Frankryk en Duitsland het die veldslag simbolies geword van die vreeslikheid van oorlog; op soortgelyke wyse as wat die Slag van die Somme vir die Britte of die "Slag van Gettysburg" vir die Amerikaners 'n soortgelyke betekenis het.
Die Slag van Verdun het die frase "Ils ne passeront pas" ("Hulle sal nie verbygaan nie") in Frankryk gewild gemaak en is deur Robert Nivelle geuiter al word dit dikwels verkeerdelik aan Philippe Pétain toegeskryf.
Geskiedenis
Eeue lank het Verdun 'n sleutelrol gespeel in die verdediging van die Franse binneland vanweë die stad se strategiese ligging aan die Meuserivier. Attila die Hun, het byvoorbeeld in die vyfde eeu misluk in sy poging om die dorp in te neem. Tydens die verdeling van Charlemagne se ryk tydens die Verdrag van Verdun in 843 is die dorp deelgemaak van die Heilige Romeinse Ryk. Die Verdrag van Munster in 1648 het Verdun aan Frankryk toegesê. Verdun het 'n baie belangrike rol gespeel in die verdedigingslinie wat na die Frans-Pruisiese oorlog van 1870 gebou is. In reaksie op Duitse bedreigings op die oosgrens is 'n sterk linie van versterkings tussen Verdun en Toul en tussen Épinal en Belfort opgerig. Verdun het die Champagne-vlaktes verdedig en dus ook die toegang tot die hoofstad, Parys.
Aanloop tot die veldslag
Na die Duitsers nie in 1914 daarin kon slaag om 'n vinnige oorwinning te behaal nie, het die oorlog vinnig in 'n skaakmat op die Westelike Front ontwikkel. Loopgraafoorlogvoering het ontstaan en nie een van die kante kon 'n deurbraak bewerkstellig nie.
In 1915 het alle pogings om 'n deurbraak te bewerkstellig – deur die Duitsers by die tweede Slag van Ypres, die Britte by die Slag van Neuve Chapelle en deur die Franse by die Slag van Champagne – misluk met uiters swaar ongevalle die enigste resultaat aan beide kante.
In sy na-oorlogse memoirs, het die Duitse stafhoof, Erich von Falkenhayn, aangedui dat hulle geglo het dat al was 'n deurbraak nie meer moontlik nie, hulle steeds die Franse tot oorgawe sou kon dwing deur voldoende verliese toegedien kon word. Hy het verduidelik dat sy motivering vir die slag was om die Franse op 'n punt aan te val vanwaar hulle om strategiese redes en om nasionale trotse eenvoudig nie sou kon terugval nie. Sodoende wou hulle die Franse leër in 'n uitputtingstryd dompel. Falkenhayn het gesê dat hulle die stad van Verdun gekies het om die Franse "wit te bloei". Vroeg in 1916 is Verdun se ondeurdringbaarheid ernstig verswak. Die Franse het ook baie van hulle grofgeskut en garnisoene daarvandaan verwyder. Dit was hoofsaaklik as gevolg van Generaal Joseph Joffre, die opperbevelvoerder van die Franse leër, se toedoen. Joffre het saam met andere geglo dat hierdie soort versterkings verouderd geraak het, na die maklike val van die Belgiese forte te Luik en Namur. Tussen Augustus en Oktober 1915 is soveel as 50 kanonbatterye en 128 000 kanonkoeëls na ander gebiede verskuif. Met die voltooiïng van die herontpooiïng het Verdun se forte minder as 300 stuks kanonne met heeltemal ontoereikende ammunisie tot hul beskikking gehad.
Falkenhayn het die logistieke omstandighede van die gebied in ag geneem in sy keuse van 'n aanvalspunt: Verdun was aan drie kante geïsoleer; kommunikasie na die Franse agterhoede was swak en laastens het die Duitsers 'n spoorlyn gehad wat slegs twaalf myl van die stad af geleë was. Die Franse het in teenstelling hiermee slegs 'n enkele pad, die Voie Sacrée tot hul beskikking gehad waarlangs hulle voorrade en versterkings kon verkry. Falkenhayn was vol vertroue dat die verhouding van verliese sterk in die Duitsers se guns sou wees.
Falkenhayn het in sy memoirs aangedui dat hulle eerder as 'n tradisionele militêre oorwinning eerder Verdun wou gebruik om die Franse leër uit te put. In sy memoirs haal hy 'n memo aan wat hy aan die Keiser gestuur het:
"'Die linie in Frankryk het breekpunt bereik. 'n Massadeurbraak – wat in elk geval buite ons vermoë is – is onnodig. Doelwitte is binne ons bereik waarteen die Franse Generale Staf noodgedwonge elke man tot hul beskikking in die veld sal moet stoot. As hulle dit doen, sal dit die Franse magte doodbloei.'"
Onlangse navorsing van Holger Afflerbach et al. het die waarheid van hierdie sogenaamde "Christmas memo". bevraagteken. Daar is nooit 'n kopie daarvan teruggevind nie en die enigste plek waar dit verskyn is in Falkenhayn se eie memoires. Sy bevelhebbers by Verdun, insluitende die Duitse kroonprins ontken dat hulle geweet het van 'n plan wat hierop gebaseer was. Afflerbach stel dat dit waarskynlik is dat Falkenhayn nie ontwerp het om die Franse magte "dood te bloei", maar dat hy dit naderhand toegevoeg het om die Verdun-aanval te regverdig.
Onlangse ontledings volg dieselfde pad en sluit die tradisionele uitleg uit. Die offensief was dalk beplan om Verdun se verswakte verdediging te verpletter en dit dan in te neem en die hele front oop te maak. Verdun, as die kern van 'n uitgebreide spoorstelsel, sou die Duitsers geweldig gehelp het.
<!-- MOET NOG VERTAAL WORD
Battle
Verdun was poorly defended because most of the artillery had been removed from the local fortifications, but good intelligence and a delay in the German attack due to bad weather gave the French time to rush two divisions of 30th Corps—the 72nd and 51st—to the area's defence. The French strength was now 34 battalions against 72 German.
The German High Command aimed to launch the offensive on the 12 February; however, fog, heavy rain and high winds delayed the offensive for a week. The battle began on 21 February 1916 with a nine-hour artillery bombardment firing over 1,000,000 shells (including poison gas) by 1,200 guns on a front of 40 kilometres (25 m), followed by an attack by three army corps (the 3rd, 7th, and 18th). The Germans used flamethrowers for the first time to clear the French trenches. Newly introduced Storm Troops led the attack with rifles slung, the first time in the war, and went into battle with grenades in hand. These shock tactics were new to the French, the main reason they lost so much ground to the Germans on the first day. By 22 February the Germans had advanced three miles (5 km) capturing the Bois des Caures after two French battalions led by Colonel Émile Driant had held them up for two days, and pushed the French defenders back to Samogneux, Beaumont, and Ornes. Later that day, on the 22nd February, Colonel Émile Driant was killed, rifle in hand, fighting alongside the 56th and 59th Battalion de Chasseurs a pied. Only 118 Chasseurs managed to escape. Poor communications meant that only then did the French command realize the seriousness of the attack.
On 24 February the French defenders of XXX Corps fell back again from their second line of defence, but were saved from disaster by the appearance of the XX Corps under General Balfourier. Intended as relief, the new arrivals were thrown into combat immediately. That evening French Army chief of staff, General de Castelnau, advised his commander-in-chief, Joseph Joffre, that the French Second Army, under General Philippe Petain, ought to be sent to man the Verdun sector. The Germans were now in possession of Beaumont, the Bois des Fosses, the Bois des Caurieres and part of the way along La Vauche ravine which led to Douaumont. On 25 February a 10-man patrol of the German 24th (Brandenburg) Infantry Regiment of 3 Corps captured a centrepiece of the French fortifications, Fort Douaumont and took possession of its three guns while the French garrison of 56 artillerymen slept. Oberleutnant von Brandis CO of 8th Kompagnie won for this action the Pour le Mérite.
Castelnau appointed General Philippe Pétain commander of the Verdun area and ordered the French Second Army to the battle sector. Petain decided that the Verdun forts should be strongly re-garrisoned to form the principal bulwarks of a new defense. He mapped out new lines of resistance on both banks of the Meuse and gave orders for a barrage position to be established through Avoncourt, Fort de Marre, Verdun's NE outskirts and Fort du Rozellier. The line Bras-Douaumont was divided into four sectors, each sector was entrusted to fresh French troops of the 20th "Iron" Corps. Their main job was to delay the German advance with counter-attacks. On 29 February, the German attack was slowed down at the village of Douaumont by heavy snowfall and by the tenacious defense of the French 33rd Infantry Regiment, which had been commanded by Pétain himself in the years prior to the war. Captain Charles de Gaulle, the future Free French leader and French President, was a company commander in this regiment, and was taken prisoner during the battle. The slow down gave the French time to bring up 90,000 men and 23,000 tons of ammunition from the railhead at Bar-le-Duc to Verdun. This was largely accomplished by uninterrupted, night-and-day trucking along a narrow departmental road: the so-called "Voie Sacrée". The standard gauge railway line going through Verdun in peacetime had been cut off since 1915.
As in so many other offensives on the Western Front, by advancing, the German troops had lost effective artillery cover. With the battlefield turned into a sea of mud through continual shelling it was very hard to move guns forward. The advance also brought the Germans into range of French artillery on the west bank of the Meuse. Each new advance thus became costlier than the previous one as the attacking German Fifth Army units, often attacking in massed crowds southward down the east bank, were cut down ruthlessly from their flank by Pétain's guns on the opposite, or west, side of the Meuse valley. When the village of Douaumont was finally captured on 2 March 1916, four German regiments had been virtually destroyed.
Unable to make any further progress against Verdun frontally, the Germans turned to the flanks, attacking the hill of Le Mort Homme on 6 March and Fort Vaux on 8 March. Mort Homme possessed double peaks and offered two advantages. First it sheltered a particularly active battery of French field guns, and secondly, from its heights there stretched a magnificent all-round view of the surrounding countryside. After storming the Bois des Corbeaux and losing it to a determined French counter-attack, the Germans prepared another attempt on Mort Homme on 9 March and this time from the direction of Béthincourt in the NW. They seized the Bois des Corbeaux a second time, but at such a crippling cost that they could not continue. Results were depressingly similar on the right bank of the Meuse, where the German effort faded out beneath the walls of Fort Vaux. In three months of savage fighting the Germans captured the villages of Cumières and Chattancourt to the west of Verdun, and Fort Vaux to the east finally surrendered on 7 June. The losses were terrible on both sides. Pétain attempted to spare his troops by remaining on the defensive, but he was removed from command by being promoted to Army Group Centre 1 May, being replaced with the more attack-minded General Robert Nivelle.
The Germans' next objective was Fort Souville. On 22 June 1916, they shelled the French defences with the poison gas diphosgene (known to the Germans as "Green Cross Gas" because of the distinctive markings on the shells containing it), and attacked the next day with 30,000 men, taking the battery of Thiaumont and the village of Fleury. The Germans, however, proved unable to capture Souville, though the fighting continued until 3 September.
The opening of the Battle of the Somme on 1 July 1916, forced the Germans to withdraw some of their artillery from Verdun to counter the combined Anglo-French offensive to the north. The battle of the Somme was launched by the allies to try to take some of the pressure off of the French at Verdun.
By the autumn, the German troops were exhausted and Falkenhayn had been replaced as Chief of the General Staff by Paul von Hindenburg. Hindenburg's deputy, Chief Quartermaster-General Erich Ludendorff, soon acquired almost dictatorial power in Germany.
A further minor French offensive took place at Verdun in August 1917, recapturing the Mort Homme.
Casualties
It was crucial that the less populous Central Powers inflicted many more casualties on their adversaries than they themselves suffered. At Verdun, Germany did inflict more casualties on the French than they incurred—but not in the 2:1 ratio that they had hoped for, despite the fact that the German Army grossly outnumbered the French.
France's losses were appalling, nonetheless. It was the perceived humanity of General (later Marshal) Philippe Pétain who insisted that troops be regularly rotated in the face of such horror that helped seal his reputation. The rotation of forces meant that 70% of France's Army went through "the wringer of Verdun", as opposed to the 25% of the German forces who saw action there.
At any one time, there were 24 French divisions fighting at Verdun. French losses are estimated at 161,000 dead, 101,000 missing and 216,000 men wounded. German losses are estimated 142,000 killed and 187,000 wounded.
Diana (mitologie)
Diana was in die Romeinse mitologie die godin van jag, die maan en die natuur; sy is verbind met wilde diere, woude en die mag om diere te beheer en met hulle te praat. Sy is vroeg al vereenselwig met die Griekse godin Artemis, insluitende haar geboorte op die eiland Delos, haar ouers Jupiter en Latona en haar tweelingbroer Apollo, hoewel sy ’n aparte oorsprong in Italië gehad het.
Diana was ook bekend as die maagdegodin van geboortes en vroue. Sy is een van drie maagdegodinne wat ’n eed afgelê het om nooit te trou nie; die ander twee is Minerva en Vesta. Eikebome en takbokke het haar na aan die hart gelê. Sy het ’n triade (’n groep van drie gode) gevorm saam met twee ander Romeinse godinne: Egeria die waternimf en Virbius die woudgod.
Sy is later ook in nuwe heidense gelowe opgeneem, waar sy ’n man, Lucifer, en dogter, Aradia, gehad het.
Aanbidding
duimnael|links|160px|Diana Wat Jag, Guillaume Seignac. duimnael|220px|’n Antieke muurskildery uit [[Pompeji beeld ’n offerande aan Diana uit.]]
Slag van Verdun
Significance
The Battle of Verdun—also known as the 'Mincing Machine of Verdun' or 'Meuse Mill'—became a symbol of French determination, inspired by the sacrifice of the defenders. The successes of the fixed fortification system led to the adoption of the Maginot Line as the preferred method of defense along the Franco-German border during the inter-war years.
Diana (mitologie)
Aanbidding
Diana was ’n antieke godin wat deur al die Latynse stamme aanbid is. In Rome was haar kultus moontlik so oud soos die stad self. Sy het daar ’n tempel gehad, asook baie ander heiligdomme. Haar hooftempel was in ’n woud wat uitgekyk het op die Nemi-meer, wat ook as "Diana se Spieël" bekend was.
Windmeul
'n Windmeul (ook 'n aërogenerator genoem) is 'n tipe masjien wat deur wind aangedryf word. Daar is twee soorte windmeulens: dié met 'n vertikale as, en dié met 'n horisontale as; elk waarvan daar twee subsoorte is, naamlik: windmeulens wat vir landbou bedoel is (vir waterpomp en graan maal), en windmeulens vir kragopwekking. Windmeulens wat windenergie (of kinetiese energie) in meganiese energie omsit word soms na verwys as aërogenerators, moontlik om verwarring te voorkom. Meulens met 'n vertikale as draai soos spinwiele in die wind en kan deur wind uit enige rigting aangedryf word. Hulle is nie baie doeltreffend nie, en word dus nie so algemeen gebruik soos die meer konvensionele soort nie. Meulens met die gebruiklike horisontale as kan enige aantal blaaie hê, maar navorsing het bewys dat die ontwerp met twee blaaie die doeltreffendste is.
Diana (mitologie)
Aanbidding
Sy is daar aanbid as Diana Nemorensis, of "Diana van die Woud".
Windmeul
Hoe groter die deursnee van die rotorblaaie, hoe groter is die beskikbare energie. Die kragtigste windmeul wat nog gebou is, is gedurende die Tweede Wêreldoorlog in Vermont, VSA opgerig. Dié meul, met twee rotorblaaie 53 meter in deursnee, is ontwerp om 1,25 MW teen 'n windsnelheid van 13,4 m·s-1 op te wek. Die projek is ná slegs 23 dae laat vaar, nadat een van die rotorblaaie gebreek het.
Diana (mitologie)
Aanbidding
duimnael|220px|’n 18de-eeuse uitbeelding van die Nemi-meer, deur John Robert Cozens. Haar kultus kon hier ontstaan het. Volgens legendes is die tempel deur Orestes en Iphigenia gestig nadat hulle uit die Tauri gevlug het. In dié tradisie was die Nemi-tempel veronderstel om op die terrein van ’n vroeëre tempel van Artemis Tauropolos gebou te wees, en die eerste standbeeld by Nemi is na bewering uit die Tauri gesteel en deur Orestes na Nemi gebring.
Windmeul
Dit is miskien betekenisvol dat 'n soortgelyke lot in 1962 die naasgrootste windmeul in Frankryk getref het. Hierdie meul is ook nie weer herstel nie. Hoewel klein windmeulens al eeue lank suksesvol gebruik word, het ervaring geleer dat die masjienbou-probleme wat met groot strukture gepaard gaan eers oorkom sal moet word voordat verdere vordering gemaak kan word.
Diana (mitologie)
Aanbidding
Volgens historiese bewyse het Diana se kultus by Nemi minstens van die 6de eeu v.C. af geduur tot in die 2de eeu n.C. Die eerste persoon wat in die Latynse letterkunde oor haar kultus geskryf het, was Cato die ouere.
Windmeul
Geskiedenis
In die tiende eeu vermeld Arabiese bronne horisontale windmeulens wat in Persië gebruik word. Dit is dikwels veronderstel dat dit die inspirasiebron vir die vertikale windmeulens van die Weste is en dat die Kruisvaarte die idee na die Weste gebring het. Die konstruksie is egter baie verskillend en die eerste melding van 'n windmeul in Palestina dateer van 1190 en verwys na 'n installasie wat deur die Kruisvaarders by die beleg van Akko gebruik is en waarskynlik van die westerse tipe is. Die oudste windmeulens in Europa word ongeveer 1150 in Engeland gevind en het moontlik onafhanklik ontstaan. In China word die windmeul van ongeveer 1230 gebruik. Hulle word vermeld in die memoires van Ch'hui-Tsai wat minister van Gengis Khan was. Sy beskrywing toon dat dit 'n Persiese tipe was.
Diana (mitologie)
Aanbidding
Teen die 4de eeu v.C. het die eenvoudige tempel by Nemi tot ’n belangrike kompleks uitgebrei.
Windmeul
Toekomstige potensiaal en moontlike probleme
Die geskikste gebiede vir die oprigting van windmeulens is òf aan die kus, òf in bergagtige streke. Die meeste lande besit dus die potensiaal om windenergie op groot skaal te benut. Die vernaamste probleme sluit in die hoë ontwikkelingskoste, onderbrekings in die voorsiening as gevolg van weersomstandighede en die vervoer van elektrisiteit van die kus na plekke waar dit benodig word.
Diana (mitologie)
Aanbidding
’n Fees vir Diana, die Nemoralia, is jaarliks van 13 tot 15 Augustus gehou. ) Aanbidders het na Nemi gereis met fakkels en kranse in hul hande. By die meer het hulle stukkies tou aan heinings gebind en tablette met gebede agtergelaat. Die fees is eindelik deur die hele Italië gevier.
Verbintenis met Artemis
Rome wou die Latynse stamme om die Nemi beheer en Diana is in Rome begin vereer as ’n teken van politieke solidariteit. Die godin het kort daarna vergrieks geraak en is verbind met die Griekse godin Artemis. Die proses is waarskynlik aangehelp deur die feit dat dit kunstenaars wat nuwe standbeeld van Diana moes bou, opgeval het hoe baie van haar eienskappe met dié van Artemis ooreenstem, en hulle het Diana op ’n manier uitgebeeld wat geïnspireer is deur vroeëre uitbeeldings van Artemis.
In Rome
Diana is in Rome aanvanklik saam met haar ma, Latona, en broer, Apollo, in hul tempels aanbid. Die eerste tempel wat uitsluitlik vir haar gebou is, was die Tempel van Diana Aventina. Vandag herinner ’n kort straat in Rome, die Via del Tempio di Diana, en ’n verwante plein, Piazza del Tempio di Diana, aan die terrein van die tempel. ’n Deel van die tempel se mure is nog te sien in een van die eetsale van die Apuleius-restaurant.
Politici het ook verskeie kleiner tempels vir Diana dwarsdeur Rome laat bou om openbare steun te verwerf.
Auletta sycinularia
Auletta sycinularia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Auletta en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Schmidt.
Josh Bowman
Josh Bowman (gebore 4 Maart 1988) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Love's Kitchen (2011), So Undercover (2012), en The Last Keepers (2013), en in die televisiereeks Revenge (2011).
Uzo Aduba
Uzo Aduba (gebore 10 Februarie 1981) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente American Pastoral (2016) en My Little Pony: The Movie (2017), en in die televisiereeks Orange Is the New Black (2013).
Kerk van Satan
Die Kerk van Satan (Engels: Church of Satan, CoS) is op Walpurgisnag, 30 April 1966 in San Francisco deur Anton Szandor LaVey gestig en verteenwoordig 'n satanistiese geloof wat LaVey in 1969 in sy Sataniese Bybel gekodifiseer het. LaVey het ook tot en met sy dood in 1997 as die kerk se hoëpriester gedien. Hierdie internasionale organisasie, waarvan die hoofkwartier tans in New York is, word in die VSA amptelik as 'n kerk erken, maar maak nie gebruik van die gepaardgaande reg op belastingkwytskelding nie.
Sintetiese radioaktiewe isotoop
'n Sintetiese radio-isotoop, is 'n radionuklied wat nie in die natuur aangetref word nie: daar bestaan geen natuurlike proses of meganisme wat dit vervaardig nie of dit is so onstabiel dat dit verval in 'n baie kort tydsbestek. Voorbeelde hiervan is tegnesium-95 en promethium-146. Baie van hierdie isotope word gevind en ontgin vanuit gebruikte kernbrandstof. Sommige daarvan word in partikelversnellers vervaardig.
Kerk van Satan
Die Kerk van Satan word deur sy hoëpriester, magus Peter H. Gilmore as 'n religie van anti-Christelike ateïste beskryf wat nie aan God, Satan of 'n lewe ná die dood glo nie. Mense word dus aangemoedig om hul lewe te geniet en ten volle te lei.
Geskiedenis
Anton LaVey het reeds in die vyftigerjare 'n groep met die naam "'Orde van die Trapesoïed" gestig wat later tot die bestuursliggaam van die Kerk van Satan ontwikkel het. LaVey se belangrikste vennote in hierdie tydperk was "barones" Carin de Plessen en 'n aantal skrywers van wetenskaps- en gruwelfiksie soos Anthony Boucher, August Derleth, Robert Barbour Johnson, Reginald Bretnor, Emil Petaja, Stuart Palmer, Clark Ashton Smith, Forrest J. Ackerman en Fritz Leiber jr.
Sintetiese radioaktiewe isotoop
Gebruike
Die meeste sintetiese radio-isotope is uiters radio-aktief en het kort halfleeftye. Ten spyte daarvan dat gewoonlik 'n gesondheidsgevaar inhou word radio-aktiewe materiale ook dikwels in die geneeskunde en nywerheid aangewend.
Kerk van Satan
Geskiedenis
LaVey en sy nuutgestigte Kerk van Satan het in die sestigerjare baie aandag in die media gekry. Een van die belangrikste gebeurtenisse was die sataniese huwelik van Judith Case en die radikale joernalis John Raymond wat deur Joe Rosenthal gefotografeer is. Rosenthal het in die Tweede Wêreldoorlog bekendheid verwerf met sy beeld Raising the Flag on Iwo Jima. Net soos hierdie huwelik het ook die sataniese begrafnisplegtigheid van vlootoffisier Edward Olson op versoek van sy eggenote in die openbaar plaasgevind en sodoende aandag getrek.
Sintetiese radioaktiewe isotoop
Kerngeneeskunde
Die veld van kerngeneeskunde dek die gebruik van radio-isotope vir diagnose en behandeling.
Kerk van Satan
Geskiedenis
In talle boeke word na die Kerk van Satan verwys, en dit is ook in die 1960's en 1970's in baie tydskrif- en koerantartikels bespreek. In 1970 is die dokumentêr Satanis geskep. LaVey het ook in Kenneth Anger se rolprent Invocation of My Demon Brother opgetree en as tegniese raadgewer meegewerk aan John Travolta se debuutfilm, The Devil's Rain (met Ernest Borgnine en William Shatner). Die Kerk van Satan het ook in Luigi Scatini se rolprent Angeli Blanca, Angeli Negra voorgekom wat in die VSA onder die titel Witchcraft '70 uitgereik is.
Sintetiese radioaktiewe isotoop
Diagnose
Radio-aktiewe spoorverbindings word gebruik om die funksies van verskeie organe waar te neem. Hierdie stowwe gebruik 'n chemiese spoorder wat aangetrek of gekonsentreer word deur die orgaanaktiwiteit wat gemonitor word. Die chemiese spoorder bevat gewoonlik 'n radio-aktiewe isotoop met 'n kort leeftyd, gewoonlik een wat gammastrale uitstraal wat energiek genoeg is om deur die liggaam te beweeg en deur 'n gammakamera opgeneem kan word om die konsentrasies te karteer. Gammakameras en soortgelyke detektors is hoogs doeltreffend en die spoorverbindings word baie effektief by die gebied van belang gekonsentreer en daarom word baie min van die radio-aktiewe materiaal benodig.
Angs
Angs is 'n emosie gekenmerk deur 'n onaangename toestand van innerlike onrus, dikwels gepaardgaande met senuweeagtige gedrag soos op en af stap, somatiese klagtes en herkouing. Dit is die subjektiewe onaangename gevoelens van vrees oor onverwagte gebeure, soos die gevoel van dreigende dood. Angs is nie dieselfde as vrees nie, wat 'n reaksie op 'n werklike of waargeneemde onmiddellike bedreiging is, terwyl angs die verwagting van toekomstige bedreiging behels. Angs is 'n gevoel van onrustigheid en bekommernis, gewoonlik ongefokus as 'n oorreaksie na 'n situasie wat slegs subjektief as bedreig beskou word. Dit word dikwels gepaard met spierspanning, rusteloosheid, moegheid en probleme in konsentrasie. Angs kan gepas wees, maar wanneer gereeld ervaar word, kan die individu aan 'n angsversteuring ly.
Kerk van Satan
Geskiedenis
Die Kerk van Satan en sy lede het in die 1980's en 1990's rolprente, musiek, dokumentêre films en tydskrifte vervaardig wat aan satanisme gewy is. Die bekendste hiervan is Adam Parfrey se Feral House-uitgewery, die musiek van Boyd Rice en die films van Nick Bougas, waaronder sy dokumentêr Speak of the Devil: The Canon of Anton LaVey. Danksy hierdie aktiwiteite het die Kerk van Satan en LaVey weer groot aandag in die geskrewe media geniet.
Angs
Mense wat angs ondervind, kan onttrek uit situasies wat in die verlede angs veroorsaak het.
Sintetiese radioaktiewe isotoop
Diagnose
Die metastabiele kernisomeer Tc-99 is 'n gammastraler wat dikwels vir mediese diagnose gebruik word omdat dit 'n halfleeftyd van slegs 6 uur het en maklik in die hospitaal vervaardig kan word deur 'n tegnesiumgenerator te gebruik.
Kerk van Satan
Geskiedenis
Ná LaVey se afsterwe het sy eggenote, Blanche Barton, die amp van kerkhoof by hom oorgeneem. Alhoewel sy steeds by die kerk betrokke is, het sy haar posisie as kerkhoof in 2001 afgestaan aan twee jarelange lede, Peter H. Gilmore en Peggy Nadramia, die huidige hoëpriester en hoëpriesteres en uitgewers van The Black Flame, die kerk se amptelike nuusblad. Die kerk se hoofkantoor is verskuif van San Francisco na New York se Hell's Kitchen-woonbuurt, waar die paar woon.
Sintetiese radioaktiewe isotoop
Behandeling
Radio-aktiewe geneesmiddels is stowwe waar 'n radio-isotoop gebruik word vir mediese behandeling, gewoonlik deur die radio-aktiewe isotoop te laat konsentreer naby 'n spesifieke orgaan in die liggaam. Jodium-131 word byvoorbeeld gebruik in die behandeling van sommige afwykings en gewasse van die skildklier.
Nywerheidsgebruike
Radio-aktiewe uitstraling van alfapartikels, betapartikels en gammastrale word nuttig in die nywerheid aangewend. Die meeste van die bronne is sintetiese radio-isotope. Nywerheidstoepassings sluit in:
Kerk van Satan
Geskiedenis
Die Kerk van Satan erken geen ander organisasie as wettige verteenwoordiger van satanisme en die beoefening daarvan nie, maar lidmaatskap van die kerk is geen voorvereiste om as satanis erken te word nie.
Oorsig
Die Kerk van Satan word deur 'n sentralistiese organisasievorm gekenmerk. Die kerkleiding, die "Orde van die Trapesoïed", word deur die twee hoëpriesters ('n man en 'n vrou) en die uitvoerende Raad van Nege gevorm. Kerklidmaatskap mag aktief of passief wees. Aktiewe lede kan hulle óf as mediaverteenwoordigers bekwaam óf by een van die "grotte" (Grotto's, die plaaslike belangegroepe van die kerk) aansluit.
'n Aantal grotte het hulle eie webwerwe, terwyl ander in die geheim werk. Die leier van 'n grot is net gemagtig om namens sy grot op te tree en nie namens die kerk nie. Die verskillende grotte het geen noue bande met mekaar nie en het net deel aan die oorkoepelende waardes van die satanisme. As gevolg van 'n kerkskeuring in 1975 het 'n aantal lede onder leiding van kerkmeester dr. Michael Aquino hul eie organisasie, die Tempel van Set, gestig.
Die Kerk van Satan neem 'n ateïstiese standpunt in; die figuur van Satan word as 'n argetipe verklaar waarmee 'n satanis homself kan identifiseer. In teenstelling met die meeste wêreldreligies stel die Kerk van Satan nie in algemene sendingwerk belang nie; die riglyne van die kerk ten opsigte van die werwing van nuwe lede, wat op inisiatief van Peter H. Gilmore bepaal is, maak duidelik dat die kerk se religieuse boodskap op slegs 'n klein minderheid gemik is. Hierdie klein kring mense word deur die kerk as Alien Elite beskryf en sluit veral buitestaanders en buitengewone mense in.
Die riglyne en gedragskode van die Kerk van Satan word op sy amptelike webwerf verduidelik:
Die nege sataniese verklarings
Satan verteenwoordig
Die nege Sataniese sondes
Die Kerk van Satan glo nie daar bestaan iets soos 'n god of godheid nie, alhoewel sataniste by hulle rituele en magie ervarings met die bonatuurlike het. Die grondbeginsel van die Oorlewing van die Sterkstes behoort volgens die kerk op alle vlakke van die maatskappy toegepas te word, van die individu, wat kan staan of val, tot by nasies en volkere, wat die gevolgtrekkings moet maak uit hulle onvermoë om hul eie lot te bepaal.
Praktyke en beleid
Die kerk glo Anton LaVey het die Kerk van Satan as die eerste en enigste bogrondse sataniese religieuse organisasie in die geskiedenis gestig. Ander organisasies wat beweer om satanies te wees en ná die stigting van die Kerk van Satan ontstaan het, word nie erken nie. Lede van die kerk mag nie dubbele lidmaatskap hê nie.
Die kerk onderskryf geen politieke filosofie, party of kandidaat se standpunte nie. Dit staan individuele lede vry om enige politieke filosofie te steun, aan die politieke lewe deel te neem (of nie) en in 'n verkiesing te stem of nie, sonder enige druk van die kerk.