cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
David William Parry
Belangrike temas
Seksualiteit, veral homoseksuele liefde, is 'n lopende tema in Parry se geskrewe werke.
Parry is bekend vir sy duidelike gebruik van prosadigte as skryfstyl in sy geheel.
Kritiese ontvangs
Parry se eerste versameling gedigte, Caliban's Redemption, is deur beoordelaars as 'mooi' beskryf, terwyl The London Magazine opgemerk het dat die boek 'werklik wonderlik en fassinerend' was. Een beoordelaar het die versameling beskryf as "propvol edelstene, wat deur enigeen met die maag gemyn moet word". Bernard Hoose het byvoorbeeld gesê "'n Vinnige lees van die boek kan maklik daartoe lei dat hierdie punt misgeloop word, veral omdat Parry veral vaardig is in die beskrywings van die lewendige kant van die lewe."
Parry se tweede boek, The Grammar of Witchcraft, is op dieselfde manier met publikasie ontvang. Iain Sinclair het opgemerk dat die boek 'n 'A Haunting Conceit' was. Neil Watson bestempel die versameling "'n unieke fenomenologiese studie van heksery vol met fantasmagoriese beelde, wat gewone ervaring op 'n unieke en onvergeetlike manier oortref". Johan Alstad merk op: "Die groot platform vir diversiteit in hierdie werk word afgewissel deur mistieke werke. Daar kan spore gevind word na Jung en ander meesters wat die belangrikheid en relevansie daarvan openbaar.
Die Engelse transseksuele romanskrywer, Jean Winchester, het gesê Mount Athos Inside Me is '' n uitstekende boek om te koester', en dat dit 'verbasend in diepte en inhoud' is. Dr Roger Prentis het gesê: "Die aanloklike en intrigerende mengsel van die bespreking van die berg Athos in 'n histories breë reeks literatuur met teologiese en persoonlike besinnings oor die lewe, godsdienste en filosofie maak 'n dwingende lesing." Shaig Safarov het ook opgemerk dat "David Parry 'n ingewikkelde prentjie met mitologie, volksverhale en filosofie skets om die grootsheid van sy onderwerp uit te druk, terwyl hy bewus is van die kragtige politiek rondom hierdie skatkis van Bisantynse kreatiwiteit." Vader Dr Robert McTeigue SJ beskryf Parry as 'n man van buitengewone erudisie en artistieke sensitiwiteit. Digital Journal het Parry genoem, ''n man met veel talent'.
Parry se eerste teaterproduksie, The Botanist Monsieur Jordan en The Sorcerer-Dervish Mastali Shah, is beskryf as 'opmerklik' en die uitvoering daarvan as 'voelbaar', terwyl die humor 'sy varsheid' behou het. Dr. Ali Atalar, voorsitter van die Azerbeidjanse Huis in Londen, het gesê dat hy 'onder die indruk' is van elke komponent van hierdie geleentheid. Oor die toneelstuk van Elchin het Jonathan Wood gesê: "Hierdie opvoering was 'n ware verklaring van radikale opset, met 'n geheime kulturele tydbom wat suksesvol onder die kenmerke van die onderneming ontplof is, met liefde en die belofte van die wedergeboorte van emosionele rewolusie, dramaties vorm".
Sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies
Die sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies (SGVN) is die hoof van die Sekretariaat van die Verenigde Nasies, een van die belangrikste organe van die instituut. Die persoon wat die pos beklee word daarom feitelik as die hoof van die Verenigde Nasies beskou. Die sekretaris-generaal se magte is in hoofstuk XV (artikels 97–101) van die Handves van die Verenigde Nasies vervat, waar hy as die "die hoogste amptenaar van die organisasie" geskryf word. Sedert 1997 bestaan die amp van die adjunk-sekretaris-generaal.
Wilhelmus van Nassouwe
Die Wilhelmus is die volkslied van Nederland. Dit bestaan uit 15 koeplette wat 'n acrostichon vorm: in die ou variant het die eerste letters van die 15 koeplette die naam Willem van Nassov gevorm.
Sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies
Oorsig
Die sekretaris-generaal word normaalweg vir 'n termyn van vyf jaar aangestel, wat meestal tot tien jaar verleng word. So 'n persoon word deur die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies op aanbeveling van die Veiligheidsraad verkies. Die meeste sekretarisse het 'n vleklose agtergrond en kom uit middelgroot lande. Slegs Kurt Waldheim was omstrede a.g.v. sy betrokkenheid by die Duitse Wehrmacht. Groot name word soms benoem vir die amp, maar hulle word nooit verkies nie.
Wilhelmus van Nassouwe
Die eerste koeplet word gereeld gesing, soms gevolg deur die sesde wat in die Tweede Wêreldoorlog baie populêr was. Die lied is ook in die Suidelike Nederlande gewild. Dit word daar gereeld gehoor by 'n Cantus. Die Wilhelmus is die amptelike Nederlandse volkslied sedert 10 Mei 1932; daarvoor was dit "Wien Neêrlands bloed".
Sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies
Oorsig
Die pos van sekretaris-generaal word m.b.v. 'n rotasiestelsel oor die kontinente toegeken. In 2007 was Asië o.a. aan die beurt. Die Veiligheidsraad het Ban Ki-moon, Suid-Korea se minister van Buitelandse Sake, amptelik op 9 Oktober 2006 as kandidaat voorgestel. Verskillende stemrondes het plaasgevind, waartydens kandidate van ander Asiatiese lande uitgestem is of onttrek het. Op 13 Oktober is Ban deur die Algemene Vergadering as opvolger van Kofi Annan (uit Afrika) benoem.
Wilhelmus van Nassouwe
Die Wilhelmus is inhoudelik geskryf as 'n lied wat deur Willem van Oranje gesing sou word (maar nie noodwendig deur hom gesing is nie), dit weerspieël sy tweestryd gedurende die Opstand in die Nederlande. Aan die een kant probeer Willem van Oranje om trou te wees aan die Spaanse koning, aan die ander kant is hy bo alles trou aan die Nederlandse volk.
Sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies
Sekretarisse-generaal
Die volgende persone het as sekretaris-generaal van die VN gedien:
Wilhelmus van Nassouwe
Die herkoms van die teks is nog steeds nie duidelik nie. Die Wilhelmus is 'n geuzelied en de meeste hiervan is anoniem; vir die skryf van opstandige liedere was destyds die doodstraf beveel. Sedert die begin van die 17e eeu is daar geskrifte wat vermeld dat dit geskryf is deur Marnix van St. Aldegonde, tussen 1570 en 1572. Daar is egter gegronde redes om te twyfel aan sy outeurskap. Dit is moontlik dat die Wilhelmus oorspronklik in Duits geskryf was deur vlugtelinge vanuit die Nederlande, wat met die lied Duitse vorste vir die Nederlandse saak probeer wen het. Ander sê weer dat dit deur Coornhert geskryf was. Die wysie is afkomstig van 'n ou Franse soldatelied. 'n Teorie waarmee ook rekening gehou word is dat dit deur 'n onbekende digter geskryf was, en dat dit daarna deur Marnix van St. Aldegonde bewerk is. Wat die datum aanbetref, word daarvan uitgegaan dat dit na Mei 1568 geskryf is - aangesien die trek langs die Maas in die lied vermeld word - asook voor April 1572, aangesien dit wil lyk asof die verowering van Den Briel in dié lied onbekend is. Die Wilhelmus is derhalwe die oudste Nederlandse volkslied wat nog in gebruik is.
Die teks
Die teks van die Wilhelmus is geskryf in ou Nederlands. Die huidige volkslied gebruik 'n moderne spelling, maar gebruik die oorspronklike sinsbou. Aanpassing hiervan is nie goed moontlik binne die wysie nie. Opvallend is die gebruik van datiewe naamvalle en verbuigings soos "den vaderland getrouwe" (trou aan die vaderland) wat in moderne Nederlands en Afrikaans nie meer voorkom nie.
Messias
Messias (Hebreeus: מָשִׁיחַ Modern: Mašíaḥ Tiberies: Māšîªḥ; in moderne Joodse geskrifte in Engels soms Moshiach gespel) beteken letterlik "gesalfde".
In Joodse messiaanse tradisie en eskatologie verwys die naam na ’n toekomstige koning van Israel uit die Huis van Dawid wat oor die verenigde stamme van Israel sal regeer en ’n messiaanse era van globale vrede inlui. In Standaardhebreeus word dikwels na die Messias verwys as מלך המשיח, Méleḫ ha-Mašíaḥ, wat letterlik "die Gesalfde Koning" beteken.
Christene glo die profesieë in die Hebreeuse Bybel verwys na ’n geestelike verlosser, waarvan sommige in die boek Jesaja gevind kan word: Jesaja 7:14 - "Daarom sal die Here self aan julle ’n teken gee: Kyk, die maagd sal swanger word en ’n seun baar en hom Immánuel noem." en Jesaja 53:5 - "Maar Hy is ter wille van ons oortredinge deurboor, ter wille van ons ongeregtighede is Hy verbrysel; die straf wat vir ons die vrede aanbring, was op Hom, en deur sy wonde het daar vir ons genesing gekom."
Christene glo Jesus is die messias (Christus). Die Septuagint (Griekse vertaling van die Ou Testament) vertaal die Hebreeuse "gesalfde" (Mashiach) al 39 keer waar dit voorkom as Christos (Χριστός). Die Griekse transliterasie van messias (Μεσσίας) kom twee keer in die Nuwe Testament voor, in Johannes 1:41 en Johannes 4:25.
In Islam word Isa (Jesus) ook die messias (Mahdi) genoem, maar soos in Judaïsme word hy nie as die Seun van God beskou nie.
Alexandrië
''Hierdie artikel handel oor die stad in Egipte. Vir die woonbuurt/township in Suid-Afrika, sien Alexandra. Die dorp Alexandria is in die Oos-Kaap.''
Alexandrië (Grieks: Ἀλεξάνδρεια [Alexándreia], Latyns: Alexandria, Kopties: Rakotə, Arabies: Al-ʼIskandariya, Egipties-Arabies: Iskindireyya) is die tweede grootste stad van Egipte en sy belangrikste seehawe aan die Middellandse See met sowat vyf miljoen inwoners. Die stad huisves onder meer die Bibliotheca Alexandrina of Nuwe Biblioteek van Alexandrië en het danksy die aardgas- en oliepypleidings vanuit Suez tot 'n beduidende nywerheidsentrum ontwikkel. Dit beskik naas Kaïro oor die enigste internasionale lughawe in Egipte.
Die stad is die belangrikste van sowat driehonderd nedersettings wat die naam van Alexander die Grote dra en het danksy die invloedryke Ptolemeïese koningshuis tot een van die beduidendste metropole van die antieke wêreld en as hoofstad van Egipte tot die kulturele sentrum van die Hellenistiese wêreld ontwikkel.
Die stad se ekonomiese welvaart was veral aan die handel te danke; hier is invoere uit die ooste gehanteer en graan na Rome en later Konstantinopolis verskeep. Sy kosmopolitiese bevolking het 'n belangrike Joodse gemeente ingesluit. Sy argitektuur en instellings, soos die Vuurtoring van Alexandrië (die eerste ter wêreld en een van die Sewe Wonders van die Wêreld) en die Biblioteek van Alexandrië, die grootste van die antieke wêreld, was van die beroemdstes van die Klassieke Oudheid.
Aceratherium
Die diere het ongeveer 2,3 m lank geword, 'n hoogte van 1,2  m en 'n gewig van amper 1  ton bereik.
Alexandrië
Die vroeë geskiedenis
Volgens argeologiese ontledings dateer die oudste nedersettings in die gebied van die Alexandrië uit die periode tussen 2700 en 2200 v.C., terwyl die stad tussen 1000 en 800 v.C. sy eerste bloeitydperk beleef het. In die 4de eeu v.C. was dit 'n onbeduidende Egiptiese visserdorp met die naam Rhakotis.
Aar
In biologie is 'n aar 'n bloedvat wat bloed vanaf die liggaam na die hart terugvoer. Are maak deel uit van die bloedsomloopstelsel. Die vate wat bloed weg van die hart vervoer staan bekend as slagare.
Alexandrië
Die stigting van Alexandrië
In 331 v.C. het die Grieks-Masedoniese koning, Alexander die Grote, die Persiese besetters uit Egipte verdryf. Volgens historiese oorlewerings het hy besoeke aan die destydse Egiptiese hoofstad Memphis en die Orakel van Zeus Ammon in die oase van Siwa afgelê, wat sy goddelike afkoms onthul het. Die stigting van Alexandrië was die ingewing van die digter Homeros se gees, wat tydens die reis in 'n droom aan Alexander verskyn het. Die bekende argitek Dinokrates van Rhodos het die opdrag gekry om net by die plek teenoor die eiland Pharos, waar Alexander na bewering geslaap het, 'n stad te beplan wat die koning se naam sou dra.
Aceratherium
Taksonomie
Die naam Aceratherium stam van Kaup (1832) vir "Rhinoceros" incisivum Cuvier, 1822 op grond van die ooreenkoms in tandstruktuur van twee skedels van Eppelsheim, Duitsland met die snytand van die holotipe van Weisenau.
Aar
Biologiese aar
Are het eenrigtingkleppe om terugvloei deur swaartekrag te verhoed. In die bloedsomloopstelsel word suurstofarme bloed vanaf die kappilêre bloedvate deur are na die regterkant van die hart vervoer. 'n Uitsondering hierop is met die bloedsomloopstelsel deur die longe waar die longare vanaf die longe, suurstofryke bloed bevat. 'n Ander spesiale aar is die poortaar wat bloed ryk in verteringsprodukte vanaf die dunderm na die lewer vervoer.
Alexandrië
Die stigting van Alexandrië
Dinokrates se stadsontwerp was een van die mees gesofistikeerdes in die Hellenistiese wêreld. Alhoewel daar tot driehonderd stede tydens Alexander se veldtog gestig en na hom Alexandrië vernoem is, was die Egiptiese Alexandrië verreweg die belangrikste. Alexandrië sou onder meer die stad Naucratis as die belangrikste Griekse nedersetting in Egipte vervang en is daarnaas ook as 'n strategiese sentrum tussen Griekeland en die ryk Nylvallei beplan.
Arne Dahl
Arne Dahl is die skrywersnaam van die Sweedse skrywer Jan Lennart Arnald (* 11 Januarie 1963).
Alexandrië
Die Ptolemeïese dinastie en Kleopatra VII
Die Ptolemeïese dinastie het sy heerskappy oor Egipte gevestig en Alexandrië as sy hoofstad bevorder en uitgebou. Vanweë die groot bevolkingsdigte van Egipte, veral in die Nylvallei, het die Griekse heersers dit onnodig geag om 'n groter aantal stede met Griekse karakter te stig. Naas klein militêre kolonies was die bestaande stad Naukratis in die Nyldelta en die nuutgestigte Ptolemaïs in Bo-Egipte die enigste Griekse stigtings.
Aceratherium
Taksonomie
Vandag word drie spesies Aceratherium erken: A. incisivum, A. depereti en A. porpani. Die naam Aceratherium beteken: dier sonder horing, omdat navorsers dink dat hierdie renosterspesie geen horing gehad het nie.
Aar
Biologiese aar
Are word in die geneeskunde gebruik om toegang tot die bloedstroom te verkry, om bloedmonsters te neem vir toetsdoeleindes, om vloeistowwe soos elektroliete, voedingstowwe en medikasies in te spuit. Laasgenoemde word dikwels na verwys as binne-aarse toediening. Dit kan gedoen word deur gebruik te maak van 'n inspuiting met 'n inspuitnaald of deur die insit van 'n kateter ('n buigbare buis).
Arne Dahl
Lewe
Arnald is 'n literatuurwetenskaplike en staan in diens van die Sweedse Akademie (Svenska Akademien) wat jaarliks die Nobelprys vir Letterkunde toeken. Hy het drie boeke onder sy ware naam gepubliseer. Hy is daarnaas die uitgewer van twee tydskrifte, Artes en Aiolos, en staan as literêre kritikus in diens van die Gotenburgse dagblad Göteborgs Posten.
Aar
Biologiese aar
As 'n binne-aarse kateter ingesit moet word, word dit gedoen deur dit by 'n oppervlakkige aar in te sit. Sommige hoogs gekonsentreerde vloeistowwe of medikasies wat irritasie veroorsaak moet in die groter sentrale are invloei. Kateters kan in die groter vena cava vir sodanige doeleindes ingestoot word. Vir langtermyn gebruik word meer permanente toegangspunte snykundig voorsien. Die presiese ligging van are wissel baie meer van persoon tot persoon as in die geval van slagare.
Arne Dahl
Lewe
Jan Lennart Arnald het sy deurbraak as skrywer in 1998 met sy reeks van misdaadromans rondom die sogenaamde A-groep, 'n spesiale eenheid van die Sweedse polisie wat teen internasionale misdaad optree, en die hoofkarakters Paul Hjelm en Kerstin Holm, behaal. Die reeks, wat Arnald onder sy skuilnaam Arne Dahl gepubliseer het, is in 'n verskeidenheid tale vertaal.
Volgens sy eie voorneme sou die reeks tot tien romans beperk wees. So het Arnald in 2011 met Viskleken 'n nuwe speurderreeks rondom 'n geheime spesialiste-eenheid van Europol begin. Arto Söderstedt, 'n karakter uit 'n vorige reeks, maak deel uit van dié span.
Arnald woon tans in Stockholm en die Berlynse distrik Neukölln.
Werke
A-groep-reeks
Europol-reeks
As Jan Arnald
Alexandrië
Die Ptolemeïese dinastie en Kleopatra VII
Nogtans het Alexandrië vinnig tot een van die beduidendste stede in die Hellenistiese wêreld gegroei. Brucheion was die belangrikste van sy vyf stadswyke; hier was onder meer die koninklike paleis geleë.
Alexandrië onder Romeinse heerskappy
Die bevolking van Alexandrië was nogtans merendeels van Griekse afkoms, alhoewel in die Ptolemeïese periode net Griekse burgers met 'n Alexandrynse vader en 'n Alexandrynse moeder volwaardige burgers was. Gemengde huwelike het die aantal Alexandrynse burgers dus waarskynlik geleidelik verminder.
Antieke bronne verwys na die prikkelbaarheid van sy inwoners en die groot aantal onluste en opstande wat daaruit voortgespruit het. Veral die Joodse burgers het onder die heerskappy van die keisers Claudius, Nero, Titus en Trajanus verskeie kere in opstand teen die Romeine gekom en volgens historiese bronne is tienduisende tydens die onluste gedood. Ná die laaste rebellie teen die begin van die 2de eeu het baie Joodse burgers na die Fezzan-gebied in die noordelike Sahara gevlug. Gedurende die 3de eeu is die Romeinse gesag steeds meer ondermyn; tydens die onluste van 274 het selfs 'n Romeinse papiervervaardiger aanspraak op die titel Augustus gemaak. Die opstand is deur keiser Diocletianus later met brute geweld neergeslaan. In die laat-antieke tydperk het Alexandrië as 'n belangrike kulturele en Christelik-teologiese sentrum bekend gestaan. Anders as die universiteit van Athene was Alexandrië se akademiese instelling oop teenoor die Christelike godsdiens. In die Bisantynse Ryk was Alexandrië naas Konstantinopolis en Antiogië aan die Orontes die beduidendste stad. In 619 is Egipte deur die Islamitiese Sassaniete verower, maar het na die jaar 628 weer Bisantyns geword. Veertien jaar later was die stad egter vir die Bisantynse Ryk vir goed verlore en is dit deur die Arabiere ingeneem.
Die middeleeue en die moderne tyd
Die agteruitgang van Alexandrië het al voor die Islamitiese verowering begin; onder die Arabiese heerskappy het baie inwoners die stad verlaat. Ondanks die vestiging van Moslems het die bevolking sterk afgeneem. Alhoewel Alexandrië nog steeds as 'n handelsentrum en kulturele smeltkroes tussen die Hellenisties-Christelike en die Islamitiese wêreld gedien het, het die verskuiwing van die land se administratiewe setel na Foestat sy politieke en die stigting van Italiaanse kolonies in Akko sy ekonomiese belangrikheid verminder.
Alexandrië was in die Middeleeue steeds 'n belangrike hawe, alhoewel dit sy politieke funksies en rol as kulturele sentrum met die groei van Konstaninopolis en Kaïro volledig kwytgeraak het. Die beroemde vuurtoring is deur 'n reeks aardbewings in die 14de eeu verniel en teen omtrent 1700 was Alexandrië 'n dorpie tussen bouvalle.
Eers met die industrialisering gedurende die 19de eeu het Alexandrië weer van 'n onbenullige visserdorpie tot 'n beduidende metropool ontwikkel. Sy geografiese ligging naby die strategies belangrike Suez-verbinding na Indië het vinnig die belangstelling van Europese moondhede gewek.
In 1798 het Napoléon Bonaparte met sy ekspedisie naby Alexandrië geland en 'n oorwinning teen die Arabiese Mammelukke behaal, maar is later naby die stad Aboekir deur die Britte verslaan. Mohammed Ali, die Turkse goewerneur van Egipte, het omtrent 1810 met die heropbou van Alexandrië begin en teen die middel van die 19de eeu was dit weer 'n belangrike stad. Frankryk se politieke invloed is teen die einde van die 19de eeu deur die koloniale heerskappy van Groot-Brittanje vervang, en die Britte het ook die Suezkanaal beheer. Die stad is twee keer deur bomaanvalle getref: In Julie 1882 het die Britse Vloot Alexandrië gebombardeer en beset; in Julie 1954 is die stad deur Israeliese bomme getref.
Vandag hanteer Alexandrië se seehawe sowat driekwart van die Egiptiese uitvoere. Met sy tekstielnywerhede, motorvervaardiging, chemiese nywerhede, voedselverwerking en oliesuiweringsaanleg is Alexandrië tans die tweede grootste nywerheidstad in Egipte. Die huidige stadsgebied bestaan uit die ou stadskern tussen die twee hawebekkens met sy tipiese nou straatjies en basaars en die nuwe stadswyke op die vasteland met sy oorwegend moderne en Westerse karakter.
Die Nuwe Biblioteek van Alexandrië, die Bibliotheca Alexandrina, wat deur die Verenigde Nasies gefinansieer en in April 2002 ingewy is, volg die tradisie van die stad as 'n kulturele sentrum.
Die Museion en die Groot Biblioteek van Alexandrië
Die historiese bronne verskil ook ten opsigte van die aantal skrifrolle wat verlore gegaan het: dit word beraam op tussen 40 000 en 700 000 (of die hele biblioteek, volgens Aulus Gellius). Die laaste bron, geskryf deur die kerkhistorikus Orosius, verwys na 40 000 verlore boeke.
Die Museion, of Tempel van die Muses, wat deel uitgemaak het van die antieke kompleks, het ook ná die brandramp bestaan, aangesien die name van 'n aantal direkteurs van die museum uit die Christelike tydperk oorlewer is en Plutarg na 'n geskenk van sowat 200 000 boekrolle verwys wat van die biblioteek in Pergamon gekom het. Die laaste bekende direkteur was Theon van Alexandrië (omtrent 335-405).
Ná 'n reeks onluste in 391, wat hy moontlik self aangestook het, is alle heidense tempels deur die Christelike patriarg, Teofilos van Alexandrië, verniel. Volgens oorlewerings is 'n aantal Christene, wat hulle in die beroemde Serapis-heiligdom verskans het, deur heidense burgers gekruisig. Keiser Teodosios I het amnestie aan die moordenaars toegestaan, maar nogtans die bevel gegee dat alle heidense tempels afgebreek moes word. Dit is nie duidelik of die Museion en moontlik ook die biblioteek deur hierdie maatreël geraak is nie. Die gebou is egter in dié tyd verwoes. By die verowering van Alexandrië deur Arabiese troepe in 642 is die biblioteek nog eens deur 'n brand beskadig.
Die Nuwe Biblioteek van Alexandrië (Bibliotheca Alexandrina)
Die Nuwe Biblioteek van Alexandrië is deur die Noorse argitekte Snøhetta en Hamsa Associates ontwerp en in samewerking met die UNESCO teen 'n koste van VSA-$ 250 miljoen opgerig. Die kompleks, wat in 2002 voltooi is, kan sowat agt miljoen boeke huisves en dien daarnaas as 'n argief van Internet-webwerwe.
Percy Kilbride
Percy Kilbride (16 Julie 1888 – 11 Desember 1964) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Fallen Angel (1945), Ma and Pa Kettle Go to Town (1950), Ma and Pa Kettle Back on the Farm (1951), en Ma and Pa Kettle at the Fair (1952).
118
Die jaar 118 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 18de jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
119
Die jaar 119 was ’n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op ’n Sondag begin het. Dit was die 19de jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare, het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Daniel Dubois
Daniel Dubois (gebore 5 Februarie 1952) is 'n Franse politikus en 'n lid van die Senaat van Frankryk. Hy verteenwoordig die Somme departement en is 'n lid van die Union for French Democracy Party.
Letsemeng Plaaslike Munisipaliteit
Die Letsemeng Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Xhariep-distriksmunisipaliteit in die Vrystaat, Suid-Afrika.
Láchar
Láchar is 'n munisipaliteit in die Granada in die Koninkryk van Spanje.
Gietelo
Gietelo is ’n nedersetting in die munisipaliteit Voorst in die provinsie Gelderland in Nederland.
Suid-Afrikaanse Musiekkollege
duimnael|Strubenholm, die tuiste van die SA Musiekkollege Die Suid-Afrikaanse Musiekkollege is 'n departement van die Fakulteit Geesteswetenskappe aan die Universiteit van Kaapstad. Dit is geleë op die universiteit se laer-kampus in Rondebosch, Kaapstad.
Studiegeleenthede
Die Suid-Afrikaanse Musiekkollege bied opleiding in onder andere orkesinstrumente, klavier, sang, Afrika-musiek en jazz aan. Die Kollege beskik oor verskeie stryk-, blaasinstrument-, jazz- en perkussie ensembles sowel as kore en 'n simfonieorkes. Die Operaskool bied ook jaarliks 'n seisoen van operaoptredes aan. Daar word van alle studente verwag om in die orkeste te speel óf in die kore te sing, na goeddunke van die Direkteur.
Studente wat diploma- of graadkursusse voltooi is gereed om die beroep van musiek te betree, hetsy as onderwysers, sangers of instrumentaliste in klassieke musiek, Jazzstudies of dans. Potensiële loopbane vir gegradueerdes sluit loopbane as deel van orkeste asook opera en oratoriosang, programsamestelling vir uitsaai netwerke, bibliotekarisse of -esse, uitvoerings en onderwys, in.
Die wye verskeidenheid nagraadse programme wat aangebied word, sluit in: etno-musikologie; uitvoeringstudies in klassieke musiek, Afrika-musiek en jazz; musiekwetenskap (teorie en geskiedenis); en komposisie.
Geskiedenis
Die Suid-Afrikaanse Musiekkollege is gestig deur 'n groep musikante onder leiding van Madame Apolline Niay-Darroll en het in 1910 in Strandstraat, Kaapstad met ses studente 'n aanvang geneem met bedrywighede. In 1912 is Mnr. William Henry Bell as prinsipaal aangestel, en in 1914 verhuis die SACM na 'n groter perseel in Stal Plein.
In 1920 word Mnr. Bell as professor in musiek aan die Universiteit van Kaapstad aangestel, waar hy klasse vir graadkursusse aanbied. In 1923 is die kollege in die Universiteit opgeneem en word professor Bell dekaan van die Fakulteit Musiek. In 1999 word die Fakulteit Musiek opgeneem in die Fakulteit Geesteswetenskappe.
Strubenholm, voorheen die privaat woning in Rosebank van Henry Struben, is sedert 1925 die tuiste van die kollege. Dit huisves nou administratiewe kantore en lesingsale, sowel as 'n uitstallingsaal vir die wêreldbekende Kirby-versameling van Afrikaanse, Europese en Asiatiese instrumente.
Aan die einde van 1972 is twee nuwe geboue, wat aan Strubenholm gekoppel is, voltooi. Dit bevat die 160-sitplek Chisholm uitvoeringskamer; 'n opera ateljee, die Fiasconaro-kamer; byna 100 onderrig ateljees en oefenkamers; en die W.H. Bell Musiekbiblioteek, wat 'n verskeidenheid naslaan- en teksboeke, tydskrifte, partiture en plate bevat. Daarbenewens is daar ook opname- en elektroniese musiek ateljees en 'n luisterlaboratorium.
Die konsertsaal met 638 sitplekke in die aangrensende Baxter-teatersentrum-kompleks, met sy uitstekende Von Beckerath orrel, is 'n belangrike uitvoerings- en onderriglokaal vir die kollege.
121
Die jaar 121 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 21ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Pericharax pyriformis
Pericharax pyriformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Pericharax en tot die familie Leucettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Burton.
Tsjagatai Khan
Hy het ná sy pa se dood die grootste deel van Sentraal-Asië geërf. Hy is ook deur Djengis aangestel om toesig te hou oor die uitvoering van die Jassa, die wetkode wat Djengis laat opstel het, totdat sy pa die Groot Khan van die Mongoolse Ryk geword het.
Lewe en dood
Tsjagatai Khan is deur sy familie beskou as ietwat van ’n heethoof omdat hy nie sy broer Djotsji as Groot Khan wou aanvaar nie. Hy was egter ’n energieke en regverdige leier, hoewel hy baie gedrink het en effens rof was.
Tsjaghatai is in 1241 dood ná ’n bewind van sowat 14 jaar. Ögedei is in dieselfde jaar dood. Twee van die vier khanate se leiers het dus net ná mekaar gesterf en daarom het feitlik al die afstammelinge van Djengis Khan oor die opvolging in die Mongoolse Ryk begin meeding. Intussen is Ögedei se weduwee, Töregene Khatun, as regent aangestel.
Min is bekend oor hoe Tsjagatai sy ryk ná sy dood verdeel het, maar hy is deur ’n minderjarige kleinseun, Qara Hülëgü, opgevolg met sy vrou, Eboeskoen, as regent.
Aphatum rufulum
Aphatum rufulum is 'n spesie van besie in die Cerambycidae familie, die enigste spesie in die genus Aphatum.
Ertjiehout
Die ertjiehout of sandhout-ertjiehout (Craibia zimmermannii) is 'n boom wat inheems in die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal is. Dit is ook inheems in Eswatini, Kenia, Mosambiek, Tanzanië en Zambië. Die boom word 4 tot 5 m hoog en blom in die lente. Die blomme is spierwit.
Die boom se FSA-nommer is 229.
Gottlieb Weich
Gottlieb Ferdinand Weich (Koningsbergen, Oos-Pruise, Duitsland, 23 Februarie 1821 – Stellenbosch, Kaapkolonie, 25 Junie 1887) was ’n Rynse sendeling in Namakwaland.
Weich het sy opleiding as sendeling aan die kweekskool in Barmen, Duitsland, ontvang en is daarna na die Kaapkolonie gestuur, waar hy op 13 Desember 1846 aangekom het.
Titus Pomponius Atticus
duimnael|250px|regs|[[Cicero met sy vriend Atticus en broer Quintus, by sy villa te Arpinum – 'n skildery deur Richard Wilson]] Titus Pomponius Atticus, gebore Titus Pomponius (112/109 v.C. – 35/32 v.C.), het afgestam van 'n ou maar nie volkome adellike Romeinse familie van die ridderstand en die Gens Pomponia. Hy was 'n gevierde redakteur, bankier en beskermheer van briewe, met wonings in Rome sowel as Athene. Hy word hoofsaaklik onthou as die nouste vriend van redenaar en filosoof Marcus Tullius Cicero asook van leidende eietydse figure van die Romeinse hoëlui. Cicero se verhandeling oor vriendskap, De Amicitia is ook aan hom opgedra. Hulle briefwisseling, dikwels in subtiele kodetaal gehul om hulle politieke waarnemings te verbloem, is oorgelewer in Epistulae ad Atticum wat deur Cicero se vryman en persoonlike sekretaris, Marcus Tullius Tiro, saamgestel is. Atticus was bekend vir sy elegante smaak, ewewigtige oordeel en finansiële bedrewenheid.
'n Telg van 'n familie van ridderlike rang, is Pomponius gebore en getoë in Rome, die seun van Titus Pomponius en sy gade Caecilia Metella. As jongman het hy sy onderwys ontvang saam met Cicero, Lucius Torquatus en die jonger Marius, met wie hy almal so heg bevriend geword het dat niemand [volgens Nepos] vir hulle dierbaarder was sy lewe lank nie. Daar word gesê dat hy 'n uitmuntende student was, en in 85 v.C. het Pomponius na Athene gereis, waar hy sy jongmenslewe verwyl en sy studies onderneem het, en homself in literatuur en filosofie verdiep het. Hy was só in vervoering met Athene en die kultuur daarvan, dat hy die bynaam "Atticus" vir homself geneem het, oftewel "Man van Attika", soos afgelei kan word uit die vyfde boek van Cicero se De Finibus (afdeling 4). Gaius Julius Caesar was sy gas tydens sy Atheense verblyf.
Toe die Romeinse keisers besluit het om boeke te verbrand in die naam van sensorskap, het Atticus tussenbeide getree en dit geluk om meeste van die Griekse en Romeinse dokumente te preserveer wat aan ons oorgelewer is.
Die aanwas van Atticus se welvaart was danksy erflatings en sy vaardige vaste eiendomtransaksies. Hierdie welvaart is aangewend vir sy liefde van briefskrywing, waarvoor hy 'n personeel van slawe aangehou het wat opgelei was as kopieërders en boekbinders, om ondermeer die werke van sy vriend Cicero te publiseer. Wat Atticus se eie literêre werke betref, word gesê dat hy 'n enkele boek in Grieks geskryf het oor die konsulaat van Cicero, benewens 'n klein hoeveelheid poësie. Niks van sy geskrifte het egter behoue gebly nie. Buiten sy uitgebreide en gehegte korrespondensie met Cicero, was hy ook die skrywer van enige merkwaardige Herinneringe.
In 65 v.C. het Atticus na Rome teruggekeer. Ooreenkomstig sy epikuriese simpatië, het hy homself streng uit die politiek gehou, behalwe om hulp te verleen aan Cicero ten tye van gevaar — byvoorbeeld toe Cicero noodgedwonge landuit moes vlug in 49 v.C., en Atticus 'n skenking van 250,000 sesterces aan hom gemaak het. Alles in ag genome was sy politieke deelname onbeduidend, alhoewel dit bekend is dat hy, soos Cicero, tot die optimates, d.w.s. die aristokratiese party behoort het, en oor die algemeen konserwatiewe sienings gehuldig het. Hy was ook 'n vennoot van die Triumvir Marcus Licinius Crassus.
Gottlieb Weich
duimnael|160px|regs|Ds. A.A. Weich, eerw. Weich se nasaat wat predikant in die NG Kerk was van 1887 tot 1927.
Ná die dood van eerw. J.A. Schmelen het eerw. Weich hoof van die sendingstasie op Komaggas in Klein-Namakwaland geword. Weens sy voorganger se langdurige siekte was die toestande op die stasie baie verward, maar deur ywer en deursettingsvermoë het eerw. Weich spoedig orde geskep. Al was sy gemeentelede armoedig, het hy 'n nuwe pastorie, skool en kerk opgerig. Hoewel die opening van die kopermyne op die naburige Spektakel die sedelike lewe van sy gemeente bedreig het, het hy sy arbeid met sodanige sukses voortgesit dat sy genootskap hom sy hele loopbaan op Komaggas hou. Nadat hy 34 jaar daar gedien het, tree hy op Stellenbosch af, waar hy ook oorlede is.
Titus Pomponius Atticus
In sy latere jare het hy getrou met 'n familielid, Caecilia Pilea/Pilia (ca 75 v.C. – 46 v.C.), dogter van Pileus/Pilius en 'n kleindogter aan moederskant van die Triumvir, Crassus. Atticus en Pilea/Pilia is in 58 v.C./56 v.C. getroud, toe Atticus reeds 53/54 jaar oud was, en sy is oorlede na 'n gelukkige huwelik van 12 jaar. Sy het vir hom 'n seun gebaar met dieselde naam, Titus Pomponius Atticus (van wie min bekend is), asook 'n dogter, Caecilia Pomponia Attica, wat die eerste eggenoot van Marcus Vipsanius Agrippa geword het.
Atticus het die orige deel van sy lewe in Rome deurgebring, waar hy selfmoord gepleeg het toe hy 'n siekte opgedoen het. Om die onvermydelike te versnel het hy besluit enige inname van voeding te ontbeer, en hom tot die dood toe uit te honger. Na 'n maandelange ongeneesbare siekte is hy oorlede op die vyfde dag van sy vastyd. Hy is begrawe in die familietombe by die vyfde myl van die Appiaanse weg.
Gottlieb Weich
Eerw. Weich, die stamvader van die familie Weich in Suid-Afrika, het twee keer getrou. Ná die dood van sy eerste vrou, Wilhelmine Elbreder, is hy op 12 September 1853 in Kaapstad met Maria C.S. van Reenen getroud. Een dogter en agt seuns het hom oorleef en onder sy drie seuns wat ook evangeliedienaars geword het, was Alfred August Weich (1862–1952), predikant van die Nederduits Gereformeerde Kerk, en alom as "Jong Oupa" onder die jeug bekend.
Dirk van der Hoff
Herkoms en opleiding
duimnael|links|180px|Anna Maria van Otterloo, met wie ds. Van der Hoff in 1845 getroud is.
duimnael|regs|180px|Prof. U.G. Lauts, wat hom besonder beywer het vir hulp aan die Voortrekkers in Transvaal, het ds. Van der Hoff in Nederland bereid gevind om as predikant daarheen te gaan.
Dirk van der Hoff was die tweede seun van Pieter van der Hoff, 'n winkelier, en sy vrou, Jacoba Botbijl. Sy skoolonderwys ontvang hy aan die Latynse skool in Dordrecht en word op 12 September 1833, 10 dae ná sy 19de verjaardag, as teologiese student aan die Universiteit van Leiden ingeskryf. Sy opleiding was grotendeels in die gees van die nuwere, supra-naturalistiese teologiese rigting. In 1840 lê hy die kandidaatseksamen in die teologie met welslae af en word op 6 Mei 1840 deur die provinsiale kerkbestuur van Suid-Holland tot die evangeliebediening toegelaat, maar in Nederland ontvang hy nooit 'n beroep nie, hoofsaaklik vanweë 'n oorvloed aan predikante. Of sy teologiese opvattings hierin 'n rol gespeel het, is vandag nie meer bepaalbaar nie. Volgens latere getuienis was hy 'n boeiende prediker.
Aankoms in Suid-Afrika
Nadat Lauts hom gehelp het om die reisgeld na Kaapstad te vind, kom hy en sy vrou op 5 November 1852 daar aan. Hy word verwelkom deur J.J.H. Smuts, redakteur van De Zuid-Afrikaan, wat gasvryheid aan hom verleen gedurende die grootste deel van sy verblyf aan die Kaap. Op 9 November 1852 word Van der Hoff gelegitimeer by die actuarius synodi van die NG Kerk, dr. Abraham Faure, en onderteken die gebruiklike proponentsformulier.
Hoewel hy versoek word om 'n eed van trou aan die Britse gesag in Suid-Afrika af te lê, doen hy dit, op advies van dr. S.P. Heyns, nie. Tot April 1853 vertoef hy in Kaapstad, terwyl hy op 'n beroepsbrief en reisgeld vir sy verdere tog wag. Nadat onderhandelinge tussen die Transvaalse Volksraad en die Kaapse kerklike owerheid om hom van reisgeld te voorsien, misluk het, leen Van der Hoff self die nodige reisgeld van vriende. Tydens sy verblyf lei hy intussen verskeie godsdiensoefeninge in die Groote Kerk in Kaapstad, in Wynberg en in die Lutherse kerk in Strandstraat. Hoewel hy 'n beroep in die Kaapkolonie sou kon kry, sien hy met vurige verlange uit na sy werkkring in Transvaal.
Na Transvaal
duimnael|regs|300px|Nagmaal op Potchefstroom in die 1880's. Die Hervormde kruiskerkie is op [[25 Februarie 1866 plegtig ingewy en is die oudste kerkgebou in Transvaal.]] duimnael|links|300px|Potchefstroom se Hervormde kerkgebou soos dit sedert November 1891 lyk nadat dit verfraai is met 'n sinkdak, 'n daktoring en ingangsportaal.
Op 14 April 1853 vertrek Van der Hoff, sy vrou en sy dogter, wat op 24 Februarie 1853 in Kaapstad gebore is en op 13 Maart deur haar vader gedoop is, oor Natal na Transvaal. In Natal preek hy op Pietermaritzburg en Ladysmith en ontvang ook 'n versoek van die inwoners van New Germany om hom daar as predikant te vestig. Hy sit sy reis egter voort en kom op 27 Mei 1853 op Potchefstroom aan, waar hy oorval word deur die blydskap en aandag van die gemeenskap. Op 6 Junie 1853 kom die kerkraad van Potchefstroom, onder voorsitterskap van ouderling F.G. Wolmarans, byeen en nadat ds. Van der Hoff se stukke sorgvuldig nagegaan is, word hy as wettige leraar van die gemeente erken en aanvaar. Hy was dus die eerste predikant in Transvaal.
Ds. Van der Hoff staan egter voor 'n enorme taak om as enigste predikant in 'n pioniersgemeenskap kerklike orde en bestendigheid te skep, waar dit slegs in baie geringe mate bestaan het. Dit was 'n taak wat hy byna manalleen moet beplan en deurvoer en wat hoë eise aan sy geloof, moed, volharding en toewyding sou stel. Die omstandighede dat die Oorvaalse pioniersgemeenskap heeltemal ongeorganiseer, in partye en groepe verdeel is, sonder 'n vaste en gereelde uitvoerende staatsgesag, terwyl kommunikasiemiddele uiters primitief was en daar van 'n gereelde ekonomiese sisteem in die boerderygemeenskap nog geen sprake was nie, bemoeilik sy taak baie. Tog pak hy, terwyl hy hom volkome vereenselwig met die vryheidsideale van die pioniers, sy taak met groot sekerheid en roepingsbewustheid aan. Hy staan dan ook meermale voor groot struikelblokke en uitdagings en kan alles nie altyd met ewe veel welslae deurvoer nie.
Verhouding tot die Kaapse Kerk
Sy koms na Transvaal bring die hele saak van die verhouding van die Transvaalse gemeentes tot die Sinode van die NG Kerk in die Kaapkolonie (die Kaapse Kerk), wat in Mei 1852 voorlopig gereël is, weer opnuut na vore. Hoewel ds. Van der Hoff aanvanklik die aansluiting van die selfstandige Transvaalse gemeentes by die Kaapse Kerk bepleit het, vereenselwig hy hom tog later met die strewe na 'n onafhanklike kerk in die onafhanklike Oorvaalse republiek. Die verhouding tot die Kaapse Kerk vorm deel van die verskil van opvatting wat bestaan tussen die regionaal-politieke groepe, Wes-Transvaal en Lydenburg. Wat die kerklike kwessie betref, was Wes-Transvaal steeds huiwerig oor die aansluiting by die Kaapse kerkverband terwyl Lydenburg ten gunste daarvan was. Met die koms van ds. Van der Hoff sien die Wes-Transvaalse groep die geleentheid om inlywing by die Kaapse Sinode te voorkom. Vanweë die afwesigheid van Lydenburg by die kerklike en volksraadsvergadering van Augustus 1853 op Rustenburg, is daar dan ook so besluit.
Transvaal se eerste predikant
duimnael|links|270px|Die eerste kerkgeboutjie op Pretoria, opgerig in 1855. Dit het so gelyk tot dit met 'n vleuel vergroot is in 1865.
duimnael|regs|270px|Die ou Nederduitsch Hervormde kerk op [[Rustenburg. In 1894 is 'n hofsaak gevoer oor die besitreg van dié kerk waarna dit weer volledig in besit van die NH Kerk gekom het. Dié kerkgebou op die geskiedkundige kerkplein is omstreeks 1950 gesloop om plek te maak vir die bestaande kerkgebou.]]
duimnael|links|270px|Die eerste kerkgebou op [[Kerkplein, Pretoria|Kerkplein in Pretoria ná die vergroting. So het hy gelyk tot hy verniel is in 'n storm in 1872 en kort daarna afgebrand het, "deur 'n vernielende hand".]]
duimnael|regs|190px|Die tweede kerkgebou van die Hervormde gemeente Rustenburg, in 1945 geskilder deur A. Reynolds, vyf jaar voor dit gesloop is. Die hoeksteen van dié kerk is in 1864 gelê.
Ds. Van der Hoff is deur die Algemene Kerkvergadering, wat op 8 Augustus as sodanig gekonstitueer is, as wettig geordende leraar erken met die hele Transvaal as sy werkkring. Ná afloop van hierdie vergadering is ds. Van der Hoff deur F.G. Wolmarans in sy amp bevestig en so verval die reëling om hom deur ds. Andrew Murray van Bloemfontein te laat bevestig. Ds. Van der Hoff raak dus byna onwillekeurig verbonde aan die Wes-Transvaalse standpunt en dit sou nog ernstige reperkussies in die gemeenskap as geheel hê. Die Lydenburgers was nie met die Rustenburgse reëlings tevrede nie en die Volksraad bepaal in September 1853 dat ds. Van der Hoff nog op Lydenburg bevestig moet word. Om die aangeleentheid op te klaar, word 'n gesamentlike vergadering van die Volksraad en die Algemene Kerkvergadering in November 1853 op Potchefstroom gehou. Hier bepleit ds. Van der Hoff en Wolmarans die handhawing van die onafhanklikheid van die Transvaalse gemeentes, terwyl C. Potgieter van Lydenburg inlywing by die Kaapse Sinode voorstaan. Eindelik verwerp die gesamentlike vergadering die inlywing met algemene stem. Die Kerk in Transvaal beskou hom nou "als eene onafhankelijke Kerk onder haar eigen bestuur", hoewel die geestelike bande met die Kaapse moederkerk beklemtoon word.
In Februarie 1854 vlam die hele verskil van mening op tydens 'n kerkraadsvergadering op Lydenburg, waar ds. Van der Hoff en J.A. Smellekamp heftig bots oor die vraag of daar gedurende Junie 1854 andermaal 'n algemene kerkvergadering gehou moet word om die aanbod van Smellekamp – om te bemiddel vir die koms van verdere predikante en onderwysers uit Nederland – te oorweeg. Teen die sin van ds. Van der Hoff en die Lydenburgse kerkraad bepaal die Kommissieraad van Lydenburg dat daar wel 'n algemene kerkvergadering saam met 'n volksraadsitting in Junie 1854 gehou sou word.
Dié aangeleentheid groei vinnig uit tot 'n konfrontasie van ds. Van der Hoff met Smellekamp, as verteenwoordigende figure van die twee botsende groepe in die Transvaalse samelewing. Persoonlike antipatieë speel ook 'n rol toe Smellekamp verklaar dat ds. Van der Hoff met despotiese dwingelandy aan die hoof wil staan van 'n kerk wat sy eie maaksel is, om daarmee die staatsgesag te oorheers. 'n Sterk geïrriteerde ds. Van der Hoff roep Smellekamp op die Algemene Kerkvergadering van 5 Junie 1854 tot verantwoording en hy laat hom summier vir 'n jaar lank onder sensuur plaas.
Ds. Van der Hoff se ontvlambare humeur was 'n bydraende faktor tot dié skeuring, hoewel dit reeds lank duidelik was dat 'n botsing tussen dié twee groepe in die Oorvaalse onvermydelik was. Vir die res van sy lewe bly ds. Van der Hoff in Oos-Transvaalse kringe ongewild en dit blyk ook daaruit dat hy hom in later jare twee maal, in 1865 en in 1866, op kerklike vlak moes verantwoord oor klagtes van onregsinnigheid wat uit die omgewing van Wakkerstroom afkomstig was. Omdat hierdie skeuring ook gaan oor kerklike verhoudings in suidelike Afrika, maak dit ds. Van der Hoff ongewild in die kringe van die NG Kerk in Suid-Afrika. Herhaaldelik moes hy en die NH antipatieë uit dié kringe ervaar.
Ds. Van der Hoff se werksaamhede is verder bemoeilik deur 'n tweede kerklike skeuring toe 'n aantal lidmate hulle op 11 Februarie 1859 op Rustenburg afskei en met ds. Dirk Postma as leraar die Gereformeerde Kerk stig. Van sy kant trag ds. Van der Hoff om deur middel van die kompromis 'n oplossing te soek vir diegene wat beswaard is oor die sing van die evangeliese gesange in die godsdiensoefeninge. Die opmerklike van hierdie afskeiding is dat dit in der minne plaasvind, dat die persoonlike verhouding tussen di. Van der Hoff en Postma daardeur nie versteur word nie en dat die twee groepe nie sterk teenoor mekaar opgestel word nie. Hierdie afskeiding, wat deur ds. Van der Hoff nie verhinder nie maar wel afgewys word, is die voltrekking van 'n meningsverskil wat reeds in 1855 deur ds. Van der Hoff in die herderlike skrywe van die Algemene Kerkvergadering, "Eene stem uit Mooirivier", omlyn is.
Sy werk in Transvaal
270px|links|duimnael|Die Transvaalse Vierkleur, wat ds. Van der Hoff ontwerp het, is die eerste keer op [[6 Januarie 1857 op Potchefstroom en op 23 Februarie 1857 op Pretoria gehys. Op 18 Februarie 1858 het die Volksraad die Vierkleur tot die amptelike vlag van die Zuid-Afrikaansche Republiek verklaar.]]
duimnael|180px|regs|Met die koms in 1861 van onder andere ds. [[Gerrit Smits|G.W. Smits (na Rustenburg) het ds. Van der Hoff se arbeidsterrein heelwat kleiner geword.]]
duimnael|links|180px|Ds. [[Adriaan Begemann|A.J. Begemann, eerste Hervormde predikant van Pretoria, en sy eggenote. Hy was een van twee predikante wat in 1861 na Transvaal gekom en ds. Van der Hoff se taak makliker gemaak het.]]
duimnael|regs|180px|Ds. [[Nicolaas van Warmelo|N.J. van Warmelo in sy later jare. Hy is in 1864 bevestig as eerste predikant van Schoemansdal, waarna Transvaal vier Hervormde predikante gehad het. Hy het ds. Van der Hoff se begrafnisdiens op Potchefstroom waargeneem.]]
Afgesien van die twee kerklike storms wat ds. Van der Hoff alleen moes hanteer, verrig hy met groot deursettingsvermoë sy diens in Transvaal. Die uitgebreidheid van sy werkterrein stel hoë eise aan hom en, behalwe op Potchefstroom en Marico waar hy meer gereeld kom, lê hy besoeke af en vestig hy kerkplekke op Suikerbosrand, Onder-Vaalrivier (ongeveer die teenswoordige Wolmaransstad, Bloemhof, Makwassie en Christiana), Pretoria, Draakberg (die omgewing van die huidige Volksrust en Wakkerstroom), Klerksdorp, Losberg en Rustenburg. Dit beteken dat hy byna voortdurend op reis was, meestal met die ossewa, in 'n wilde en dikwels onherbergsame wêreld met baie gevare. Gedurende sy ampstermyn breek ds. Van der Hoff op sy reise twee maal sy arm en een maal sy been en moet hy 'n tyd lank die kerkdienste sittende lei.
Nie net op kerklike terrein nie, maar byna op elke vlak van die geordende samelewing moet ds. Van der Hoff raad en leiding gee. Reeds in 1853 neem die Volksraad die "Van der Hoff-reglement" ten opsigte van die onderwys aan, waarvolgens die Kerk die toesig oor die onderwys verkry. Ná die aanvaarding van die Transvaalse Grondwet (1857), waarin die onderwys aan die staat opgedra word, was ds. Van der Hoff tot 1867 voorsitter van die kommissie van onderwys.
Op staatkundige vlak dra hy ook sy deel by om orde te skep. Daarom dien hy in 1855, toe die Volksraad 'n konsepgrondwet verwerp, uit protes sy bedanking in, maar hy trek dit terug toe die ontwerpgrondwet in beginsel aanvaar word. Met die aanvaarding van die Grondwet in Januarie 1857 word ook die Vierkleur, wat deur ds. Van der Hoff en sy broer ontwerp is, as vlag van die ZAR aanvaar. Ds. Van der Hoff neem op Potchefstroom, Rustenburg en Pretoria die godsdienstige deel van die plegtighede waar in verband met die eerste hysing van die vlag. Vir dié geleentheid skryf hy ook 'n "Vlaggelied", 'n soort eerste volkslied.