cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stormberg
Die Stormberg is 'n bergreeks geleë in die Oos-Kaap provinsie van Suid-Afrika, dit is 'n oostelike uitbreiding van die Bamboesberg en 'n verlenging van die groter Drakensbergreeks. Hulle vorm deel van die Amatholeberge en Stormberg-gebied wat groot dorpe soos Grahamstad, Oos-Londen en Port Alfred insluit. Dorpe wat in die Stormbergreeks geleë is, sluit in Molteno, Dordrecht, Barkly-Oos, Rhodes en Steynsburg.
Geologie
Geologies vorm die berg deel van die Stormberg Groep van die Karoo Supergroep, waar die enigste ontginbare steenkoolneerslae in die Kaap gevind word. Hierdie koolvelde word ondersoek vir moontlike koolbed-metaangas-ontginning. Die rotsformasies bestaan tipies uit die Molteno Formasie, wat die onderste (oudste) formasie van die Stormberg Groep uitmaak. Die Molteno formasie oorlê die Beaufort-groep.
Historiese bewoners
Hierdie berge – soos meeste ander berge in Suid-Afrika – was oorspronklik die tuiste van Khoisan jagter-versamelaars. Die Nguni-migrasies het die aankoms ingelui van die Xhosa-herders van die noorde af, en daarmee saam die ontworteling van die Khoisan. Die daaropvolgende aankoms van die Kaapse koloniste in die gebied het tot die reeks grensoorloë met die Xhosas gelei en daarmee die streek se inlywing by die Kaapkolonie verseker.
Joanne Woodward
Joanne Gignilliat Trimmier Woodward-Newman (gebore op 27 Februarie 1930) is ’n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, aktivis en filantroop. Sy is waarskynlik die bekendste vir haar rol in The Three Faces of Eve (1957), waarvoor sy ’n Oscar gewen het.
Loopbaan
duimnael|links|200px|In 1958 saam met haar man, [[Paul Newman.]]
Woodward se eerste rolprent was ’n post-burgeroorlog-western, Count Three and Pray (1955). Sy was tussen flieks ook op Broadway op die verhoog te sien, waar sy haar man, Paul Newman, met die produksie van Picnic ontmoet het. Hulle is in 1958 getroud en het saam in die prent The Long, Hot Summer gespeel. Teen daardie tyd was Woodward reeds in The Three Faces of Eve (1957), waarvoor sy ’n Oscar vir beste aktrise gewen het.
Sy het benewens in The Long, Hot Summer in nog nege rolprente saam met Newman verskyn, onder meer in From the Terrace (1960), Paris Blues (1961), A New Kind of Love (1963), Harry & Son (1984, met Newman as regisseur) en Mr. and Mrs. Bridge (1990). Sy het ook in vyf prente gespeel wat Newman geregisseer het, maar nie in gespeel het nie, insluitende 1972 se The Effect of Gamma Rays on Man-in-the-Moon Marigolds en 1987 se The Glass Menagerie.
Sy het in 1993 die rol van Tom Hanks se ma vertolk in Philadelphia (1993) en was in dieselfde jaar die verteller van Martin Scorsese se rolprentweergawe van The Age of Innocence.
Woodward het ook gereeld op televisie verskyn, in prente soos Sybil (1976), saam met Sally Field, en Crisis at Central High (1981). In 1993 het sy die TV-weergawe van die toneelstuk Blind Spot help vervaardig en daarin gespeel. Sy is vir ’n Emmy vir beste aktrise benoem. Sy was uitvoerende vervaardiger van die 2003-TV-produksie Our Town met Newman as die verhoogbestuurder, ’n rol waarvoor hy vir ’n Emmy benoem is.
La camisa negra
La Camisa Negra is die derde snit van die album Mi Sangre van die Colombiaanse sanger Juanes, geskryf deur homself en Octavio Mesa. Dit is 'n samesmelting van die Volksverhale van Antioquia-klankbaan en popmusiek.
Hierdie liedjie was 'n sukses, en het hoog gestyg op wêreldtrefferslyste. In Duitsland het dit goed verkoop, en in lande soos Bulgarye, Oostenryk, Frankryk en Griekeland het La camisa Negra gelei tot die verspreiding van ander enkelsnitte uit die album Mi Sangre.
In 2005, het Juanes "Mi sangre" in Engeland, Asië en Australië vrygestel, wat afgeskop het met 'n intense promosietoer, gevolg deur 'n konserttoer, vir die gebied. In die rolprent Die stad van stilte verskyn uittreksels hiervan.
Demokratiese Republiek van Azerbeidjan
Die Demokratiese Republiek van Azerbeidjan (DRA) (Azerbeidjans: Azərbaycan Xalq Cümhuriyyəti) was die eerste suksesvolle demokratiese en sekulêre republiek in die Islamitiese wêreld. Dit was een van die kortstondige Turkssprekende sekulêre republieke wat ontstaan het ná die verbrokkeling van die Russiese Ryk en die opkoms van die Jong Turke in Turkye en die Jadid in Rusland. Kort voor die stigting van die Demokratiese Republiek Azerbeidjan het 'n ander Turkse volk, die Krim-Tatare, 'n soortgelyke poging onderneem, maar hulle Volksrepubliek Krim het tussen 1917 en 1918 minder as een maand lank bestaan.
La camisa negra
Omstredenheid
Die lied was omstrede in Italië, toe sommiges dit gespeel het ter ondersteuning van fascisme, aangesien uit sekere oorde 'n verband gesien word met "La Camisa Negra" (in Italiaans "Camicia nera"), 'n paramilitêre groep bekend as die Italiaanse fascistiese Swarthemde, wat die vorige fascistiese bewind van Benito Mussolini ondersteun. Sommige nagklubs besoek deur vêrregse ondersteuners, het hul hande in die Fascistiese saluut gelig wanneer die lied gespeel is. In reaksie hierop het die linkse medianetwerk Indymedia 'n boikot van die liedjie versoek. Juanes het 'n tyd later gesê: "Die Camisa Negra het niks te doen met fascisme of Mussolini nie … Mense kan musiek op baie maniere interpreteer".
Demokratiese Republiek van Azerbeidjan
Een van die belangrikste besluite van die parlement was die invoering van vroulike stemreg. Die Demokratiese Republiek van Azerbeidjan was sodoende nie net die eerste merendeels Islamitiese staat waar vroue dieselfde politieke regte soos mans verwerf het nie, maar ook een van die eerste state wêreldwyd.
Agorafobie
Ongeveer die helfte van die mense wat aan paniekversteurings ly, ontwikkel later ook agorafobie. Agorafobie word beskryf as 'n vrees vir oop ruimtes, wat eintlik misleidend is. Die woord agora, wat aan die Grieks ontleen is, beteken letterlik "'n vrees vir die markplek" (in die antieke samelewing 'n groot, oop ruimte in die dorp of stad). In die ergste graad word agorafobie gekenmerk deur 'n verlammende vrees om in 'n plek of situasie te wees waar die persoon voel ontsnapping is nie moontlik of hulp is nie naby in geval van 'n aanval nie.
Demokratiese Republiek van Azerbeidjan
Die huidige Republiek van Azerbeidjan beskou homself as vregsopvolger van die DRA.
La camisa negra
Musiek en struktuur
La Camisa Negra is geskryf in algemeen tyd in die F kruis mineur sleutel. Die lied word uitgevoer op 'n akoestiese kitaar wat klink soos honderd matige slae per minuut met 'n gepaardgaande melodie op elektriese kitaar. Die lied is gestruktureer in die algemene vers-koorvorm vorm, en strek Juanes interval van 'n oktaaf en 'n half, van C na F # 4 # 5.
Agorafobie
Persone wat aan hierdie versteuring ly, voel dikwels slegs in hul huise werklik veilig en gevolglik beperk hulle hulle dikwels tot hierdie gebied.
La camisa negra
Ontvangs deur kritici
Die lied ontvang gemengde resensies van kritici. Contactmusic.com het gesê die lied is 'n goeie inleiding tot die wêreld van Juanes, wat sy kitaarstyl en absorberende stem ten volle vertoon." [4] MyVillage het die lied twee uit vyf sterre gegee, met die reaksie dat "dit 'n sekere sjarme het, maar ek sal nie omgee om hierdie geleentheid te mis nie." [5] IndieLondon het die liedjie "het uitstekende vlek" akoestiese ballade, let wel" die rollende kitaar lekke … 'n wonderlike begeleiding verskaf. "[6] OMH het die lied van 'n gemengde resensie, sê dat "die kragtige koor het 'n pakkende melodie en nie stem dit "maar" dit is soos belowe 'n kulinêre fees slegs 'n paar chicken nuggets is bedien word."
Agorafobie
'n Variasie van dié siektebeeld is dat die persoon 'n vrees het om alleen tuis te wees. Nog ander vrees dit om tussen 'n menigte te wees of om in 'n ry te staan, terwyl daar ook diegene is wat doodeenvoudig oop ruimtes vrees. Die pasiënte beraam dikwels ingewikkelde planne net om die gevreesde plekke en situasies te vermy.
Demokratiese Republiek van Azerbeidjan
Geskiedenis
Die DRA is gevorm op 28 Mei 1918 ná die val van die tsaristiese Rusland. Die land het in die noorde aan Rusland, in die ooste aan die Demokratiese Republiek van Armenië, en in die suide aan die Persiese Ryk gegrens. Gence het tydelik as hoofstad van die republiek gedien omdat Bakoe nog deur Bolsjewistiese troepe beset was. In 1920 is die DRA deur die Sowjetunie verower. Vir Wladimir Lenin was Azerbeidjan se olierykdom van strategiese belang.
La camisa negra
Musiekvideo
Die musiekvideo vir die liedjie was vrygestel in 2005. In die video, Juanes arriveer in 'n dorp, vergesel deur twee vroue en' n ouer man. Die man en vrou die uitgang van die motor en die man begin speel 'n kitaar terwyl dans in twee. 'N golf wat blare van die kitaar, en eenkant van Juanes, rondom die wêreld deur middel van wat die golf verby is gevries in tyd, wat dieselfde beweging herhaaldelik. Gedurende die laaste koor, die golf van rigting verander, en die mense van die stad verdwyn.
Treffersposisies
Grafiek (2007)	Die beste standpunt Honduras Top 20 Fuzion	1 Amerikaanse Billboard Latin Pop Airplay	1 Amerikaanse Billboard Hot Latyns-Songs	1 Colombia Top 100	1 Mexico Top 100	1 Chile Top 20	1 Uruguay	1 HTV	1 Latino Ritmoson	1 Peru Top 100	1 Brasilië Hot 100in April	1 Venezuela Top 20 Fuzion	1 Argentinië Hot 100	1 Puerto Rico Hot 100	1 Bolivia Hot 100	1 Guatemala Top 20 Fuzion	1 Kuba Top 20 Fuzion	1 Italië Hot 100	1 Canada Hot 100	1 Amerikaanse Billboard Hot 100	1
Verkope en sertifisering
Land	Sertifisering	Goud is gelyk aan	Platinum is gelyk aan	Totale verkope Spanje	Dubbel Platinum5	100,000	150.000	250.000 Verenigde State		500.000	2.000.000	+2.500.0006 Engeland	Silver7	100,000	300,000	400.000 Australië	Silver8	100,000	300,000	400.000 Engeland	Plaat9	100,000	300,000	400.000 Asië	Silver10	100,000	300,000	400.000
Pentagon
Die Pentagon is 'n gebou in Arlington County, Virginië, aan die grens van Washington, D.C. in die Verenigde State van Amerika. Die gebou is die hoofkwartier van die Amerikaanse Ministerie van Verdediging en die naam Pentagon word gereeld metonimies vir dié departement gebruik. Die naam verwys na die vyfhoekige vorm van die gebou.
Die Pentagon is is tydens die Tweede Wêreldoorlog volgens 'n versnelde skedule gebou. Geleë in Arlington County, Virginië, oorkant die Potomac-rivier van Washington, D.C., is die gebou ontwerp deur die Amerikaanse argitek George Bergstrom en gebou deur die kontrakteur John McShain. Grond is op 11 September 1941 gebreek, en die gebou is op 15 Januarie 1943 ingewy. Generaal Brehon Somervell het die groot stukrag gegee om die Kongres se goedkeuring vir die projek te verkry; Kolonel Leslie Groves was verantwoordelik vir die toesig oor die projek vir die Verenigde State se Army Corps of Engineers, gehou het.
Die Pentagon is die wêreld se grootste kantoorgebou, met ongeveer 6,5 miljoen vierkante voet (150 hektaar; 60 ha) vloerruimte, waarvan 3,7 miljoen vierkante voet (85 hektaar; 34 ha) as kantore gebruik word. Sowat 23 000 militêre en burgerlike werknemers, en nog 3 000 nie-verdedigingsondersteuningspersoneel, werk in die Pentagon. Dit het vyf kante, vyf verdiepings bo die grond, twee keldervlakke en vyf ringgange per vloer met 'n totaal van 28,2 km se gange. Die sentrale vyf-akker (2,0 ha) vyfhoekige plaza kry die bynaam "ground zero" met die vermoede dat dit 'n hoofteiken in 'n kernoorlog sou wees.
In 2001 is die Pentagon tydens die aanvalle van 11 September beskadig. Vyf Al-Kaïda-kapers het American Airlines-vlug 77 na die westekant van die gebou gevlieg en hulself en 184 ander doodgemaak: 59 op die vliegtuig en 125 in die Pentagon. Dit was die eerste noemenswaardige buitelandse aanval op Washington se regeringsfasiliteite sedert die stad tydens die Oorlog van 1812 deur die Britte verbrand is. Na die aanvalle is die westelike kant van die gebou herstel, met 'n klein binnenshuise gedenkteken en kapel bygevoeg by impak. ’n Buiteluggedenkteken opgedra aan die Pentagon-slagoffers van 9/11 het in 2008 geopen.
Agtergrond
Voordat die Pentagon gebou is, was die Verenigde State se Departement van Oorlog se hoofkwartier in die Munisiegebou, 'n tydelike struktuur wat tydens die Eerste Wêreldoorlog langs Constitution Avenue op die National Mall opgerig is. Die Oorlogsdepartement, wat 'n burgerlike agentskap was wat geskep is om die Amerikaanse weermag te administreer, was versprei in addisionele tydelike geboue op die National Mall, sowel as dosyne ander geboue in Washington, D.C., Maryland en Virginië. In die laat 1930's, tydens die Groot Depressie en federale konstruksieprogram, is 'n nuwe Oorlogsdepartementgebou by 21ste en C Strate in Foggy Bottom gebou, maar na voltooiing het die nuwe gebou nie die departement se ruimteprobleem opgelos nie. Dit het die hoofkwartier van die Departement van die Staat (Buitelandse Sake) geword.
Stimson het in Mei 1941 aan die Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt gesê dat die Oorlogsdepartement addisionele ruimte benodig. Op 17 Julie 1941 het 'n kongresverhoor plaasgevind, gereël deur kongreslid Clifton Woodrum (D-VA), oor voorstelle vir nuwe geboue van die Oorlogsdepartement. Woodrum het brigadier-generaal Eugene Reybold, wat die Oorlogsdepartement by die verhoor verteenwoordig het, gedruk vir 'n "algehele oplossing" vir die departement se "ruimteprobleem", eerder as om nog tydelike geboue te bou. Reybold het ingestem om binne vyf dae aan die kongreslid terug te rapporteer. Die Oorlogsdepartement het 'n beroep op sy konstruksiehoof, generaal Brehon Somervell, gedoen om met 'n plan vorendag te kom.
Montgolfier-broers
duimnael|regs|200px|Jacques Étienne Montgolfier
Die twee broers, Joseph Michel Montgolfier (geb. 26 Augustus 1740 – † 26 Junie 1810) en Jacques-Étienne Montgolfier (geb. 6 Januarie 1745 – † 2 Augustus 1799) was die uitvinders van die warmlugballon. Die broers het die eerste bemande vaart met 'n jong wetenskaplike en 'n weermagoffisier as loodse moontlik gemaak. Hulle is later deur die Franse koning tot die adelstand verhef tesame met hulle pa, broers en susters.
Vroeë jare
Die broers is gebore in 'n familie wat betrokke was by papiervervaardiging in Annonay in Ardèche, Frankryk as twee van sestien kinders. Joseph (12de kind) het oor 'n tipiese uitvinderstemperament beskik - hy was onkonvensioneel en 'n dromer maar was nie baie vaardig ten opsigte van besigheids- en ander persoonlike sake nie. Sy broer Étienne (Die 15de kind) was baie meer aangelê as dit by besigheidsaangeleenthede gekom het. Étienne is aanvanklik Parys toe gestuur om homself as argitek te bekwaam maar na die skielike dood van hul broer Raymond in 1772 is hy na Annonay teruggeroep om die familiebesigheid te bestuur. In die daaropvolgende 10 jaar, het Étienne sy talent vir tegniese innovasie in die familiebesigheid tot uiting laat kom. Hy het die nuutste Hollandse uitvindings ook by die familie se papiermeulens ingevoer. Sy werk het gelei tot erkenning van die regering van Frankryk asook 'n regeringstoelaag om die Montgolfier fabriek te ontwikkel tot 'n model vir ander Franse papiervervaardigers en het ook baie rykdom aan die familie besorg.
Steekmuggies
Steekmuggies (Culicidae) is 'n familie van muggies (suborde Nematocera) wat tot die orde van tweevlerkiges (Diptera) behoort. Spesies in die familie word dikwels muskiete genoem. Die wyfies suig bloed met hul monddele, hulle het nie 'n angel nie en behoort streng gesproke eerder bytmuggies genoem te word.
.ws
.ws is die Internettopvlakdomein vir Samoa (Wes-Samoa).
Steekmuggies
Daar is duisende bytende spesies. Die wyfies benodig die bloed vir die ontwikkeling van hul eiers. Die meeste van die spesies is snags bedrywig. Die berugste spesie is die malariamuskiet. Die Asiatiese tiermuskiet (Stegomyia albopicta) is ook gevaarlik omdat hulle ernstige siektes versprei, insluitende Wes-Nylsiekte, Japannese enkefalitis en geelkoors. Hierdie muggies lewe 40 tot 50 dae en lê verskeie kere gedurende hul lewe eiertjies.
Steekmugies maak 'n zoemgeluid wat gehoor kan word soos die muggies nader kom. Dit het deels te maak met die voortplanting van die muggies. Hulle lewe in die donker en kan mekaar nie maklik sien nie. Muggies gebruik daarom klank om mekaar in die donker te vind. Slegs die (bytende) wyfies maak zoemgeluide, wat deur die geveerde antennas van die mannetjies opgevang word. Elke soort produseer 'n effense ander klank, sodat mannetjies nie met wyfies van 'n ander spesie paar nie.
Steekmuggies kom oor die hele wêreld, met uitsondering van die heel koudste gebiede voor (soos om die pole). Die verspreidingsgebied van baie spesies word as gevolg van die verwarming van die Aarde al hoe groter. Hulle is wêreldwyd vir die dood van 1 uit elke 17 mense verantwoordelik. Jaarliks word ongeveer 700 miljoen mense met siektes wat deur steekmuggies versprei word besmet.
Steekmuggies gebruik sig, maar is hoofsaaklik op geure en temperatuurverskille aangewese om hul gashere op te spoor. Die meeste muggies (soos die Culex pipiens) byt soogdiere en voëls, wat eers visueel opgespoor word. Muskiete is aangepas om stowwe wat deur diere uitgeskei word waar te neem. Na raming word sowat 300 tot 400 verskillende stowwe deur menslike sweet uitgeskei, en sowat 100 verskillende stowwe deur uitaseming.
VFC Plauen
VFC Plauen is 'n sokkerklub uit Plauen in die deelstaat Sakse in Duitsland.
Die klub is op 27 Mei 1903 gestig as ''1. Vogtländischer Fußballclub Plauen''. Tydens die Derde Ryk het die klub in 1933 een seisoen in die topvlak Gauliga Sakse deurgebring.
Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub deur die Geallieerdes ontbind, maar in 1945 is dit heropgerig as SG Plauen-Süd. In 1949 is die klub herdoop na ZSG Zellwolle Plauen en in 1950 na BSG Rotation Plauen. In dieselfde jaar het die klub met BSG Sachsenverlag Plauen saamgesmelt en in 1954 het die klub weer 'n nuwe naam gekry, BSG Wismut Plauen. Teen 1964 het die span al weer 'n nuwe naam gekry naamlik BSG Motor WEMA Plauen. Na die twee Duitslande se hereniging het die klub in 1990 sy tradisionele huidige naam teruggeneem.
Morawiese kerk
Die Morawiese kerk is in 1457 in Morawië (nou Tsjeggië) gestig. Die kerk het sedertdien na ander lande versprei en daar is nou kerke gevestig in die VSA, Kanada, Nederland, Suriname en Suid-Afrika. Vandag is die kerk in Suriname die grootste Morawiese kerk. Die meeste gelowiges van die Morawiese kerk in Europa is Surinamiërs.
Geskiedenis in Suid-Afrika
Die Morawiese kerk is in 1735 in Amsterdam, Nederland, gevestig onder leiding van Friedrich de Watteville in IJsselstein, 'n vriend van Zinzendorf. Die kerk het van hier af sendingwerk onderneem na die Nederlandse kolonies, Kaap die Goeie Hoop en Suriname. In 1738 is die eerste sendingstasie in suider Afrika gevestig in Genadendal deur die Duitse sendeling Georg Schmidt. In 1808 is die tweede sendingstasie in suider Afrika gevestig in Groenekloof, later genoem Mamre.
Eerw. Latrobe het op sy visenteerreis (1815–1816) 'n plek vir 'n derde sendingstasie gesoek en gevind. Dit was in die ooste, by die Witterivier wat 'n tak van die Zondagsrivier is. In 1818 het eerw. Hans Peter Halbeck met sy werk begin en die sendingstasie Enon genoem.
In 1824 koop die kerk die plaas Vogelstruyskraal by Hans Peter Halbeck en stig die dorp Elim. Die Morawiese kerk in Elim besit ongeveer 7 500 akker grond binne Elim en is die grootse Morawiese Kerk in die Wes-Kaap.
Die Morawiese kerk op Elim beskik oor die oudste werkende kerkklok in Suid-Afrika. Dit dateer uit 1757 en kom vanuit Duitsland. Die klok was reeds byna 140 jaar in gebruik toe dit in 1911 aan die Elimkerk geskenk is. Die sendeling Lemmertz het die klok aanmekaar gesit.
John Saxon
John Saxon (gebore 5 Augustus 1935) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Enter the Dragon (1973), A Nightmare on Elm Street (1984), A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors (1987), en New Nightmare (1994).
Nylon
Nylon is 'n generiese naam vir 'n reeks sintetiese polimere wat bekend staan as poli-amiede en is vir die eerste keer op 28 Februarie 1935 deur Wallace Carothers by DuPont vervaardig. Nylon is een van die mees gebruikte polimere wat as 'n vesel gebruik word.
Oorsig
Nylon is 'n termoplastiese sy-agtige materiaal, wat vir die eerste keer gebruik is in die maak van tandeborsels (1938) en toe later vir die meer bekende gebruik in "nylon" broekiekouse (1940). Dit word gemaak van herhalende eenhede wat deur peptiedverbinding ('n ander naam vir amied-verbindings) en word dikwels na verwys as poli-amied (PA). Nylon was die eerste kommersieel suksesvolle polimeer en die eerste sintetiese vesel wat geheel en al uit steenkool, water en lug vervaardig is. Eers word 'n monomeer gevorm met 'n intermediêre molekulêre massa, wat dan met mekaar reageer om langer polimeerkettings te vorm.
Nylon was aanvanklik bedoel as 'n vervanging vir sy en het dit wel vervang in baie produkte na sy skaars begin word het tydens die Tweede Wêreldoorlog. Dit het sy ook vir militêre doeleindes vervang soos in die vervaardiging van valskerms, koeëlvaste baadjies en is ook gebruik in baie soorte voertuigbande.
Nylonvesels leen hom tot gebruik in baie toepassings insluitende materiale, trourokke, matte, snare van musiekinstrumente en tou.
Soliede nylon kan ook gebruik word vir onderdele in masjienerie soos ratte en ander komponente wat aan lae- tot medium spanning onderhewig is wat voorheen in metaal gegiet is. Ingenieursgraad nylon word deur ekstrusie, gietwerk en inspuitgietwerk. Die 6/6 Nylon 101 tipe is die algemeenste graad nylon en Nylon 6 word die meeste gebruik vir gietstukke. Nylon kan ook in glas- en molibdeensulfiedversterkte vorms verkry word wat die strukturele sterkte en impakbestandheid asook die styfheid en wrywingskoëffisiënt verbeter.
Chemie
Nylon is 'n kondensasie kopolimeer wat gevorm word deur die reaksie van gelyke dele van 'n diamien en 'n karboksielsuur om 'n peptiedverbinding te vorm aan beidie kante van elke monomeer in 'n proses wat ooreenstem met polipeptied biologiese polimere. Die numeriese agtervoegsel dui op die aantal koolstof-atome wat deur die monomere bygedra word; die diamien eerste en die suur tweede. Die algemeenste tipe is nylon 6-6 wat daarop dui dat die diamien (heksametileendiamien) en die suur (adipiensuur) elkeen 6 koolstowwe tot die polimeerketting bydra. Soos met ander kopolimere soos poli-esters en poli-uretane bestaan elkeen van die herhalende eenhede in die ketting uit een van die monomere elk sodat hulle mekaar in die ketting afwissel.
Polyamide
Act of Settlement 1701
thumb|right|’n Duplikaat van die Act of Settlement wat aan [[keurvorstin Sophia van Hannover gestuur is.]]
Die Act of Settlement, of Opvolgingswet, is ’n wet van die parlement van Engeland van 1701 wat die troonopvolging van Engeland en Ierland beperk tot slegs Protestante. Dit het tot gevolg gehad dat afstammelinge van koning Karel I (buiten sy Protestantse kleindogter prinses Anna, later koningin Anna) uitgesluit is van die troonopvolging en dat die eerste aanspraakmaker die keurvorstin Sophia van Hannover was; sy was ’n kleindogter van Jakobus VI en I. Ná haar sou die troon slegs na haar nie-Katolieke erfgename gaan.
Die wet is genoodsaak deurdat nóg Willem III en Maria II nóg Maria se suster, die toekomstige koningin Anna, enige oorlewende kinders gehad het en al die lede van die Huis van Stuart Katoliek was. Die lyn van Sophia van Hannover was die mees junior lyn van die Stuarts, maar het bestaan uit toegewyde Protestante. Sophia is op 8 Junie 1714 oorlede, kort voor koningin Anna se dood op 1 Augustus 1714. Met Anna se afsterwe het Sophia se seun koning George I geword. Dit was die begin van die Hannoverdinastie in Brittanje.
Die wet het ’n groot rol gespeel in die vorming van die Koninkryk van Groot-Brittanje. Engeland en Skotland het sedert 1603 ’n monarg gedeel, maar is apart regeer. Die Skotse parlement was teensinniger as die Engelse parlement om afstand te doen van die Huis van Stuart, waarvan die lede Skotse monarge was lank voordat hulle monarge van Engeland geword het. Engeland se druk op Skotland om die Act of Settlement te aanvaar was een van die faktore wat gelei het tot die parlementêre vereniging van die twee lande in 1707.
Kragtens die Act of Settlement sou enigiemand wat ’n Rooms-Katoliek word of met een trou, sy aanspraak op die troon verloor. Dit het ook perke geplaas op die rol van buitelanders in die Britse regering en die mag van die monarg met betrekking tot die parlement van Engeland. Sommige van die bepalings is deur daaropvolgende wetgewing verander.
Saam met die Handves van Regte van 1689 is die Act of Settlement vandag een van die belangrikste grondwetlike bepalings van troonopvolging – nie net van Brittanje nie, maar ook van die ander Statebondslande waarvan die Britse monarg die staathoof is. Die Act of Settlement kan net deur ’n land se parlement verander word, en dan net met die toestemming van al die ander lande, want dit raak die opvolging van die gesamentlike troon.
Ná die Perth-ooreenkoms van 2011 het wetgewing wat die wet verander op 26 Maart 2015 in al die Statebondslande met koningin Elizabeth as staatshoof van krag geword. Daarvolgens is uitsluiting van die troon weens ’n huwelik met ’n Rooms-Katoliek verwyder. Ander bepalings van die wet geld steeds.
Historiese verband
thumb|200px|Prinses Anna en haar seun Willem, die Hertog van Gloucester, wie se dood in 1700 een van die redes vir die wet was.
Ná die Glorieryke Rewolusie is die troonopvolging in Engeland bepaal deur die Handves van Regte van 1689, waarkragtens Jakobus II se vlug uit Engeland na Frankryk tydens die rewolusie neergekom het op ’n abdikasie van die troon. Sy dogter, Maria II, en haar man, Willem III (wat ook Jakobus se susterskind was), is dus as sy opvolgers beskou. Die Handves van Regte het ook bepaal dat die opvolging deur Maria en Willem se afstammelinge sou loop, dan deur Maria se suster, Anna, en haar afstammelinge, en dan deur die afstammelinge van Willem deur ’n moontlike tweede huwelik. Tydens die debat het die Hoërhuis probeer om Sophia en haar afstammelinge by die troonopvolging te voeg, maar dit is nie deur die Laerhuis goedgekeur nie.
Maria II is in 1694 sonder kinders oorlede, en Willem III het nie weer getrou nie. In 1700 is prins Willem, Anna se enigste kind wat sy babadae oorleef het, op 11-jarige ouderdom aan pokke oorlede. Anna was dus die enigste erfgenaam van die troon. Die Handves van Regte het Katolieke van die troon uitgesluit, dus ook Jakobus II en sy afstammelinge. Dit het egter nie voorsiening gemaak vir die troonopvolging ná Anna nie. Die parlement het dus bevind dit is nodig om wel Sophia en haar afstammelinge in te sluit en so te verseker dat die konings Protestants bly.
Die Act of Settlement het daarvoor voorsiening gemaak dat Sophia, ’n kleindogter van Jakobus VI en I en ’n niggie van Karel I, en haar afstammelinge die troon kon bestyg, terwyl dit Katolieke "vir altyd" uitgesluit het. Die wet het nie eens aanhangers van nie-Christelike gelowe genoem nie, wat dit sou ondenkbaar gewees het in 18de-eeuse Engeland.
Japan Nasionale Roete 25
Nasionale Roete 25 is 'n nasionale snelweg van Japan.
Thomas Deacon
Thomas Deacon (4 Februarie 1942 - 21 Januarie 2022) was ’n Afrikaanse digter en skrywer. Baie van sy werk handel oor, of is in Griekwa-Afrikaans geskryf.
Lewe en werk
Thomas Johannes Mathys Deacon is op 4 Februarie 1942 op Upington in die Noord-Kaap gebore as een van sewe kinders van James en Aletta Deacon. In 1959 matrikuleer hy aan die Hoërskool Upington en tree daarna in diens van die Kaapse Onderwysdepartement as klerk. Twee jaar later word hy die Skoolraadsekretaris op Griekwastad en doen daarna diens as Sekretaris op verskeie dorpe regdeur die Kaap. Op 1 Augustus 1974 verlaat hy die Skoolraadsdiens en word aangestel as Hospitaalsekretaris te Burgersdorp, waar hy diens doen tot 30 April 1976. Dan bekom hy ’n aanstelling as Klerk van die Raad by die Afdelingsraad van Kenhardt, ’n betrekking wat hy beklee tot einde Junie 1978. Hierna aanvaar hy ’n pos in die Kredietafdeling van Edgars en na interne kredietopleiding bedien hy die Noord-Kaap area as die kredietbestuurder. Hierdie betrekking vereis dat hy baie van dorp tot dorp moet reis. Hy is getroud met Stienie en die egpaar het twee seuns, James en Stephen. Hulle woon lank op Kuruman en hier het hy ’n hegte vriendskap met sy dorpsgenoot digter, Donald Riekert. In 1997 tree hy af en verhuis na Upington, waar hy ’n wegneem-eetplek bestuur saam met sy seun James.
Skryfwerk
Hy skryf reeds van skooldae af, maar dit is eers na ’n ernstige hartaanval in die tagtigerjare dat hy sy skryfwerk meer ernstig opneem. Op sy reise neem hy baie waar en kom in aanraking met vele mense van die kontrei, wat bevrugtend op sy digkuns inwerk. Dit is veral die Griekwas en hulle eiesoortige manier van praat en die oumense wat hom met hulle stories inspireer om te skryf. Baie van sy werk word dan ook in die taal en idioom van die Griekwas weergegee. “Sand uit die son” gee die wêreld van die Noordweste weer in spontane, korter verse, wat nog huiwer tussen standaardtaal en die streektaal. Die bundel word in ’n aantal afdelings verdeel. “Sand uit die son” fokus op die mens, sy begeertes en vreugdes, terwyl “Uitlêplekke” beskryf kan word as liefdesgedigte wat weergegee word in die taal van die streek. “Knipbos” gee die wêreld en sy simbole woorde en “’n Sweep klap ver” bevat gedigte oor boerdery, veral met bokke. “Bokwagterstories” verhaal gesegdes en anekdotes van die kontrei se mense en die afdelings “Vloed” en “Blomtyd” gee die gebied in sy gulheid en oordaad weer. “Die predikasies van Jacob Oerson” is groter van opset, wat deurgaans in eie taalvorm vertel van ’n alternatiewe volk ook op soek na die Beloofde Land. Jacob Oerson is ’n soort Moses wat geroep is om sy volk uit hulle ellende na die gebied oorkant die Oranjerivier te lei en die eerste afdeling van die bundel vertel hiervan. Saam met die roeping kom ook die versoeking, wat lei tot die val en eindelik kom van die hoë verwagtinge van die Griekwas min tereg. Die tweede afdeling bevat ’n viertal preke van Jacob Oerson, waarin ernstige sake deur middel van die volksidioom gekommunikeer word en sodoende volksbesit gemaak word. Die derde en vierde afdelings (“Bokwerf” en “Trosdans”) bestaan uit volksryme en volksliedjies. In hierdie afdelings speel die erotiese ’n groot rol en word die plesiere van die Griekwas besing. Van sy gedigte word oor die radio voorgelees en opgeneem in “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, “Die dye trek die dye aan” en “Verseboek vir seniors”.
Hy maak sy romandebuut met “Rooigrond”, die storie van ’n eenvoudige swart man se lewe wat aan hom oorvertel is en in Sotho-Afrikaans geskryf is. Die titel verwys na die stof waaruit die mens gemaak is en waarheen ons sal terugkeer, die rooigrond wat ons weer sal word en simbool is van die dood wat op ons spoor is. Alfred Mokgotsi se pa is die tradisionele geneser wat groot aansien onder sy mense geniet en baie beeste vir sy dienste betaal word. Hy mishandel egter sy seun. Alfred is met die helm gebore en hy beskou dit as die rede vir sy mistroostige lewe en die ellendes wat hom agtervolg. Die mishandeling deur sy pa en sy lewenslange soeke na aanvaarding kenmerk sy lewenstog. Hy soek ’n heenkome in die myne en beland later op Kuruman, waar hy sterwe. “Anderkant die troe-troe” is kontreiverhale, waarin volksmitologie en oorgelewerde vertellings naas eie oorspronklike werk gebundel word. “Bergmannetjie” is ’n sprokie in die trant van “Rooikappie”, vertel in die treffende Griekwa-idioom. “Deuskant die Groot Gariep” is weer ’n versameling kontreiverhale. Hans en Daantjie is die twee maats in “Twee pelle, ’n oom en ’n antie”. Na ’n besoek aan die dorp, waar hulle lekker gekuier het, kry hulle op pad plaas toe ’n oom en antie wat moeilikheid het met hulle motor. Hulle tou die kar, maar in hulle dronkenskap vergeet hulle van die karretjie agter hulle en gee vet. “Uitkomste vir Oompie Dap” speel af tydens ’n groot droogte op Riemvasmaak, met Oompie Dap se diere wat almal reeds besig is om dood te gaan. Wanneer die reën eindelik uitsak, kan hy die diere red, maar verdrink self.
Sy verhale word in versamelbundels opgeneem, waaronder “Uit die kontreie vandaan” onder redaksie van Abraham H. de Vries en “Die ding in die riete” van Jean Lombard. Vir skoolgebruik saamgestel deur N. Faasen is “Verneukkind en ander verhale”, waarin sy verhaal “Roep van die waterslang” opgeneem is. Van sy verhale verskyn ook gereeld in Tydskrif-Rapport.
Met “Maagmeisie” maak hy sy dramadebuut. Dit behandel die gebeure aan die einde van die inisiasietydperk van ’n Griekwa-meisie en word vertel in ’n epiese vers waarin verskeie sprekers of stemme gebruik word. Dit word weereens in Griekwa-Afrikaans vertel. Hy skryf ook die tweespraak “Die herontmoeting”, wat deur sy kleinkind Lucinda Deacon van die Hoërskool Duineveld op Upington in 2015 by die Klawer Kunstefees opgevoer is. Hierdie opvoering verwerf ’n Dubbelgoue toekenning en word uitgenooi vir opvoering by die Klawer Kunste Skouspel.
Gruinard-eiland
Gruinard-eiland is 'n klein, ovaalvormige eilandjie in Gruinardbaai ongeveer 1.1km vanaf die Skotse hoofland. Die eiland is 2km lank en 1km breed. Daar is tydens die Tweede Wêreldoorlog met antraks op die eiland ge-eksprimenteer met die gevolg dat die eiland vir jare gevaarlik was vir mense om op te woon. Op 24 April 1990 is die eiland veilig verklaar.
Koreaanse nasionale rugbyspan
Die Suid-Koreaanse nasionale rugbyspan (Koreaans: 대한민국 럭비 유니언 국가대표팀) is die nasionale rugbyspan wat Suid-Korea in internasionale wedstryde (toetswedstryde) verteenwoordig. Rugby word in Suid-Korea geadministreer deur die Koreaanse Rugbyunie (KRU) wat in 1948 gestig is. Suid-Korea word deur Wêreldrugby as ’n vlak drie-span erken. Die Suid-Koreaanse rugbyspan is tans (Januarie 2023) 32ste op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys. Die span word as een van die sterker rugbyspanne in Asië naas Japan en Hongkong beskou en neem aan die jaarlikse Asiatiese Rugbykampioenskap deel. Suid-Korea het op gereelde grondslag na die uitspeelwedstryde van die rugbywêreldbekerkwalifisering deurgedring.
Die Suid-Koreaanse span het hul hoogtepunt in die tagtigerjare bereik, toe hulle drie opeenvolgende Asiatiese Rugbykampioenskaptoernooie gewen het (en ook ’n volsterkte Japan verslaan het), en selfs daarin geslaag het om in ’n toetswedstryd teen die Wallabies te speel. Korea het die uitspeelwedstryd van die kwalifisering vir die rugbywêreldbekertoernooie in 1999, 2003 en 2007 bereik, maar is telkens deur Tonga uitgeskakel. Hulle kon ook nie kwalifiseer vir die rugbywêreldbekertoernooie van 2011, 2015, 2019 of 2023 nie.
Beheerliggaam
Die beheerliggaam vir rugby in Suid-Korea is die Koreaanse Rugbyunie (KRU). Die KRU is in 1948 gestig en het in 1988 by die Internasionale Rugbyraad (IRR, nou Wêreldrugby) aangesluit. Daarbenewens het die KRU in 1968 ’n stigtingslid van die Asiatiese Rugbyvoetbalunie (Engels: Rugby Football Union, ARFU; nou Asia Rugby) geword.
Naas die amptelike nasionale span roep die KRU ook ander keurspanne byeen. Nes ander rugbynasies beskik Suidkorea oor ’n o/20-nasionale span wat aan die Europese en Wêreldrugby o/20-kampioenskap deelneem. Die Korea Sevens is die Hongkongse sewesrugbyspan en hulle neem aan internasionale toernooie soos Wêreldrugby se Sewesreeks, Sewesrugbywêreldbeker en Olimpiese Somerspele deel. Kinders en jongmense word reeds op skool aan rugby bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting.
Geskiedenis
Dit is onbekend wanneer rugby vir die eerste keer in Korea gespeel is. Gedurende die middel-19de eeu het Europese seemanne van die vroegste rugbywedstryde in Noordoos-Asiatiese hawestede soos Shanghai en Yokohama in die buurlande China en Japan gespeel, maar dit is onbekend wanneer dit in Korea begin het.
Korea was deur Japan beset, die vernaamste rugbynasie in Asië, en rugby is glo in die middel-20ste eeu deur Japan na Korea gebring. Suid-Korea handhaaf tot vandag toe ’n sterk rugbymededinging teen Japan.
Ná die Tweede Wêreldoorlog, en later, gedurende die Korea-oorlog, het die groot instroming van troepe uit die lande van die Britse Statebond die sport se teenwoordigheid versterk. Sedertdien word rugby in Suid-Korea veral deur die weermag gespeel.
Suid-Koreaanse rugby het egter ook ’n tweede hupstoot gekry. Die sterk groei van dié land se ekonomie sedert die 1960’s het tot ’n sterk samewerking tussen Japannese en Suid-Koreaanse maatskappye gelei, en dit het die voormalige oorheersing van die weermag in rugby beëindig. In 1968 was Suid-Korea een van Asiatiese Rugbyvoetbalunie se stigterslede; die ander was Japan, Hongkong, Maleisië, Singapoer, Sri Lanka en Thailand.
Suid-Korea het probeer om van rugby weer ’n Olimpiese sport te maak, toe hulle die Olimpiese Somerspele 1988 in Seoel aangebied het. Roh Tae-woo, die destydse Suid-Koreaanse president, was ’n voorstander van dié idee. Suid-Korea het na vore gekom as ’n belangrike rugbynasie in Asië nadat hulle die Asiatiese kampioenskap in 1990 kon wen.
Algehele rekord
Suid-Korea het 95 van sy 155 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 61,29%. Suid-Korea se statistieke in toetswedstryde teen alle lande, in alfabetiese volgorde, is soos volg (korrek in Maart 2023)
Asiatiese Rugbykampioenskappe
Die Koreaanse nasionale rugbyspan neem sedert 1969 aan die Asiatiese Rugbykampioenskap deel en het sedertdien vier titels gewen.
Huidige span
Die volgende spelers het Korea se span tydens die Asiatiese Rugbykampioenskap 2015 gevorm:
Spelerstatistieke
Vervolgens die belangrikste statistieke van Korea se spelers. Die spelers wat met * gekenmerk is, is nog aktief en kan hul statistieke verbeter.
(Korrek teen Mei 2020)
Robert FitzRoy
Robert FitzRoy (* 5 Julie 1805 – † 30 April 1865) was 'n Britse navigator en weerkundige. Hy was die kommandeur van die HMS Beagle tydens Charles Darwin se bekende verkenningsreis om die Aarde.
Van 1843 tot 1845 was hy die goewerneur van Nieu-Seeland gewees.
In 1851 is FitzRoy as 'n lid Royal Society verkies.
In 1854 is hy op (aanbeveling van vise-admiraal Francis Beaufort en die president van die Royal Society) aangestel as die hoof van 'n nuwe departement om weerdata ter see in te samel. Die departement is 'n voorloper van die Verenigde Koninkryk se Meteorologiese Kantoor.
Ejner Federspiel
Ejner Federspiel (12 Augustus 1896 – 21 November 1981) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente 7-9-13 (1934) en Manden der tænkte ting (1969).
Marcia Wallace
Marcia Wallace (1 November 1942 – 25 Oktober 2013) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Teen Witch (1989) en Big Stan (2007), en in die televisiereekse The Bob Newhart Show (1972) en The Simpsons (1989).
Diana Wynyard
Diana Wynyard (16 Januarie 1906 – 13 Mei 1964) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Men Must Fight (1933), Cavalcade (1933), Reunion in Vienna (1933), en Gaslight (1940).
Japan Nasionale Roete 26
Nasionale Roete 26 is 'n nasionale snelweg van Japan.
Napalm Death
Napalm Death is 'n Britse Grindcore musiekgroep wat gevorm was in Engeland in 1981. Daar is nie een van die oorspronklike lede in die groep nie sedert desember 1986. Sanger Mark "Barney" Greenway, baskitaarspeler Shane Embury, kitaarspeler Mitch Harris en tromspeler Danny Herrera gespeel in die musiekgroep sedert 1992.
Napalm Death is gekrediteer as die voorvaders van die grindcore genre deur die integrasie van elemente van punk en death metal, en koor wat bestaan uit onverstaanbaar grom, of hoë gille, uiters kort liedjies, vinnige tempo, en sosio-politieke lirieke. Die band se debuut album Scum, vrygestel in 1987 deur Earache Records, was aansienlik invloedryke dwarsdeur die globale metaal gemeenskap. Volgens die Guinness World Records, hul lied "You Suffer" is die kortste lied in die wêreld, teen slegs 1.316 sekondes lank.
Napalm Death het al 16 ateljeealbums uitgebring.
Fort van Petrus en Paulus
Die Fort van Petrus en Paulus (Russies: Петропа́вловская кре́пость, Petropawlofskaja krepost) is die fort wat in 1706–1740 deur Pieter die Grote in Sint Petersburg, Rusland, laat bou is volgens die ontwerp van Domenico Trezzini.
Dit is die sentrale en belangrikste deel van die Staatsmuseum van Sint Peterburgse Geskiedenis. Die museum het geleidelik die enigste eienaar van die fort geword, buiten die gebou van die Sint Petersburgse Munt.
Geskiedenis
Die fort is op 16 Mei (volgens die Juliaanse kalender) 1703 gestig deur Pieter die Grote op die klein Zajatsji-eiland aan die Newarivier. Volgens die Gregoriaanse kalender was dit 27 Mei. Dis gebou te midde van die Noordelike Oorlog met Swede om die toekomstige hoofstad te beskerm teen aanvalle deur die vyand. Die aanvanklike fort van grond en hout is binne ’n jaar voltooi en in 1706–1740 met stene oorgebou.
Tydens die Februarie-rewolusie van 1917 is die fort aangeval deur oproerige soldate en die gevangenes is bevry. Onder die bewind van die Russiese Oorgangsregering is honderde tsaristiese amptenare hier aangehou.
In 1924 is die grootste deel van die fort in ’n museum omskep. Dit het tydens die Tweede Wêreldoorlog groot skade gely weens die bombardement van die stad deur Nazi-Duitsland, maar is ná die oorlog gerestoureer.
Besienswaardighede
Die fort bevat verskeie geboue van belang rondom die Katedraal van Petrus en Paulus (1712–1733) met sy kloktoring van 123,2 meter (die hoogste in die middestad).
In die katedraal is die grafte van al die Russiese tsaars van Pieter die Grote tot Aleksander III, met die uitsondering van Pieter II en Iwan VI. Die oorskot van Nikolaas II en sy gesin is op 17 Julie 1998 hier herbegrawe. In 2006 is die oorskot van keiserin Maria Fjodorowna van Kopenhagen gebring en langs haar man, Aleksander III, herbegrawe.
Die strande om die fort se mure is van die gewildstes in Sint Petersburg. Dit is gewoonlik stampvol in die somer.
Jakobsweg
Die Jakobsweg oftewel Sint Jakobus se weg (Kastiliaans: El Camino de Santiago, Baskies: Done Jakue bidea, Galicies: O Camiño de Santiago, Frans: Chemins de Saint-Jacques-de-Compostelle, Duits: Der Jakobsweg), soms bloot Die Weg, is 'n aantal pelgrimsroetes wat verskillende oorspronge oor Europa het en eindig by die katedraal in Santiago de Compostela, Galisië (Spanje), waar volgens oorlewering die stoflike oorskot van die apostel Sint Jakobus begrawe is nadat dit per boot vanaf Jerusalem vervoer is. Die Jakobsweg is meer as 'n duisend jaar oud, en is sedert oudsher een van die belangrikste Christelike pelgrimstogte, neffens die pelgrimstogte na Rome (die Via Francigena) en na Jerusalem, en een waarop in die Katolieke geloof 'n volle aflaat, dit is, 'n totale kwytskelding van aardse bestrawwing vir reeds vergewe sondes, verdien kan word.
Die Jakobsweg is oorspronklik by 'n pelgrim se huis begin, en alhoewel sommiges dit steeds só onderneem, word dit vandag konvensioneel by enige van 'n aantal tradisionele beginpunte oor Europa geïnisieer. Slegs 'n handvol roetes met vasgestelde beginpunte word egter as die "hoofroetes" beskou. Gedurende die Middeleeue was die pelgrimstog na Santiago de Compostela geweldig gewild. Siekte, oorlog en politieke onrus (byvoorbeeld die Swart Dood en die Protestantse Hervorming) het langsamerhand tot die verval van die gewilde tog gelei. Teen die 1980's het slegs 'n klein aantal pelgrims jaarliks in Santiago aangekom. Sedertdien beleef die roete egter 'n heroplewing met pelgrims wat van regoor die wêreld kom om die tog af te lê. In Oktober 1987 verklaar die Europese Raad die roete die eerste Europese Kulturele Roete. Dit is ook as UNESCO-wêrelderfenisgebied gelys en in 2015 is die gebied uitgebrei.
Wanneer Sint Jakobusdag (25 Julie) op 'n Sondag val, verklaar die Katedraal in Santiago 'n Heilige Jaar. Afhangende van skrikkeljare, kom Heilige Jare in vyf-, ses- of elfjaarintervalle voor. Tydens hierdie jare onderneem aansienlik meer pelgrims die pelgrimstog na Santiago. Die mees onlangse Heilige Jare was 1982, 1993, 2004, en 2010. Die volgende is 2021, 2027, en 2032.
Geskiedenis
Pelgrims stroom sedert die ontdekking van Sint Jakobus se beweerde oorskot sonder onderbreking na Santiago, alhoewel daar jare met weiniger pelgrims was, veral gedurende Europese oorloë.
Tydens die Amerikaanse Rewolusie is John Adams deur die Kongres aangestel om na Parys te reis om fondse vir die saak te bekom. Sy skip begin egter lek en hy en sy twee seuns sit in 1779 by die Kaap Finisterre voet aan wal. Daarvandaan volg hy die Jakobsweg in die teenoorgestelde rigting om oorland Parys te bereik. Hy het nie in Santiago besoek afgelê nie en het tydens sy reis daaroor spyt geword. In sy outobiografie gee hy akkurate beskrywings van die gebruike en akkommodasie van die pelgrims in die 18de eeu en het die legende beskryf soos dit toe aan reisigers oorvertel is:
"Ek was nog altyd daaroor spyt dat Ons nie tyd kon maak vir 'n Pelgrimstog na Santiago de Compostella nie. Ons is ingelig … dat die Oorspronklike van hierdie Heilige Plek en Tempel van Sint Iago dít was. 'n Sekere Skaapwagter het 'n helder Lig daar in die nag gesien. Daarna is dit aan 'n Aartsbiskop onthul dat Sint Jakobus daar begrawe is. Dit het die Fondasie van 'n Kerk gevorm, en hulle het 'n Altaar op die Plek gebou waar die Skaapwagter die Lig gesien het. In die tyd van die More het die Mense 'n Gelofte gemaak dat indien die More van hierdie Land verdryf sou word, hulle 'n sekere gedeelte van die Inkomste van hul Land aan Sint Jakobus sou gee. Die More is verslaan en verban en dit is gesê en geglo dat Sint Jakobus in die Slag was en met 'n ontblote Swaard aan die hoof van die Spaanse Troepe geveg het, op 'n perd. Die Mense, wat geglo het dat hulle die Oorwinning aan die Sint verskuldig was, het hul Gelofte vrolik nagekom deur die Hulde te bring. … Onder die Veronderstelling dat hierdie die plek van die Graf van Sint Jakobus is, is daar 'n groot aantal Pelgrims, van Frankryk, Spanje, Italië, en ander dele van Europa, wat dit elke Jaar besoek, vele van hulle te voet."
Marie Wallace
Marie Wallace (gebore 19 Mei 1939) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Guiding Light (1952), Dark Shadows (1966), One Life to Live (1968), en Fantasy Island (1977).
Maskeerband
Maskeerband is 'n tipe kleefband wat van 'n papieragtige materiaal gemaak word. In teenstelling met sommige plastiek kleefbande, kan maskeerband gewoonlik maklik met die hand geskeur word. Dit word gereeld gebruik om op te skryf en om die buitelyne van 'n geverfde area aan te dui en te keer dat verf daarso beland. Die naam verwys na die feit dat 'n masker gevorm word wat die onderste oppervlak van die verf beskerm, en dit staan in Engels dus ook bekend as masking tape.
Prisma (databasis)
PRISMA is ’n digitale Afrikaanse kultuurbedryfdatabasis wat mense se bydraes tot die Afrikaanse film, literatuur, musiek, televisie en teater opteken. Die naam, PRISMA, dui op 'n prisma se vermoë om lig vanuit 'n spektrum te fokus, soos die projek ook inligting vanaf 'n verskeidenheid bronne op 'n enkele plek fokus.
Kramdrukker
'n Kramdrukker (Engels stapler, uitgespreek stypler) is 'n meganiese toestel wat gebruik word om kramme deur papier te druk, om die papiervelle aan mekaar vas te heg.