cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Groot Bombardement
Bewyse van ’n kataklisme
Namate meer data beskikbaar geraak het, veral van meteoriete op die maan, het die teorie gewilder geraak, al was dit steeds omstrede. Die meteoriete kom vermoedelik oor die hele maanoppervlak voor, ook ver van die Apollo-landingsterreine. Veral die veldspaatmeteoriete kom waarskynlik van die ver kant van die maan af en hul ouderdom is onlangs vasgestel – hulle is nie ouer as sowat 3,9 miljard jaar nie en kan dus die bombardementhipotese steun. Hul ouderdomme strek egter oor ’n groter tydperk, tussen 2,5 miljard en 3,9 miljard jaar gelede.
Die datering van ander meteoriete wat hul oorsprong in die asteroïdegordel het, toon ouderdomme van tussen 3,4 miljard en 4,1 miljard jaar en van sowat 4,5 miljard jaar. Die eersgenoemdes word vertolk as verteenwoordigend van ’n toename in impaksnelheid van 100 tot 1 000 keer die impaksnelheid van die huidige asteroïdegordel (5-10 km/s). Sulke voorwerpe is tans seldsaam, maar sou aansienlik meer gewees het terwyl groot planete gemigreer het.
Kritiek teen die hipotese
Die eerste kritiek volg uit die feit dat al die monsters van Apollo-landingsplekke af kom. Dit kan wees dat van die rotse van een impak, dié van die Imbrium-vallei, af kom en deur die impak na ander terreine versprei is. Die rede daarvoor dat die monsters se ouderdomme ooreenstem, kan dus wees dat hulle van een impakterrein, die Imbrium, af kom en nie van verskillende terreine nie.
Die tweede kritiek is die gebrek aan impakrotse ouer as sowat 4,1miljard jaar. Een hipotese is dat ouer impakrotse wel bestaan het, maar dat hul ouderdom onbepaalbaar is weens die aanhoudende uitwerking van impakvoorvalle oor die laaste 4 miljard jaar. Van dié rotse kon al so verpoeier het dat dit onmoontlik is om hul ouderdom vas te stel met behulp van standaard- radiometriese metodes.
Die jongste hervertolking van kraterstatistiek dui daarop dat botsings op die maan en Mars oor die algemeen minder kon gewees het as wat eens vermoed is. Die bekende kraters kon dus ontstaan het sonder ’n spesifieke toename van impakvoorvalle oor ’n sekere tydperk.
Albanie (kiesafdeling)
duimnael|Dr. [[Leander Starr Jameson, eerste Volksraadslid vir Albanie.]]
1910-1948
In 1910 het dr. Leander Starr Jameson die kiesafdeling onbestrede vir die Unionisteparty gewen. In 1915 stel die Suid-Afrikaanse Party vir W.M. Espin teen die Unionisteparty se Frederick van der Riet, wat wen met 'n skrale 85 stemme. In die 1920 verkiesing stel die S.A.P. egter nie weer 'n kandidaat nie en Van der Riet word onbestrede vir die Unioniste verkies. Ná die Unioniste en die Sappe saamsmelt, word Van der Riet in 1921 onbestrede vir die S.A.P. verkies. In 1924 wen Robert Struben Albanie vir die S.A.P. met 'n meerderheid van 519 teen die onafhanklike F.G. Reynolds. In 1929 word hy, net soos Van der Riet, met sy tweede verkiesing onbestrede verkies. In 1933 se koalisieverkiesing staan weer geen kandidaat teen hom nie, maar in 1938 en 1943 is die onbestrede V.P.-kandidaat T.B. Bowker, 'n kleinseun van die 1820-setlaar John Mitford Bowker. In 1948 kry hy teenstand van die onafhanklike J.V. Buchner, maar wen gemaklik met 'n meerderheid van 3 482.
1953-1961
In 1953 stel die Nasionale Party die eerste keer 'n kandidaat in Albanie toe H.A. de Ridder 2 391 stemme op hom verenig en Bowker met 'n meerderheid van 4 203 wen. In 1958 gaan hy weereens onbestrede Volksraad toe. In die volkstemming van 1960 oor republiekwording stem 2 448 kiesers in Albanie daarvoor en 8 184 daarteen. Die uitslag ontmoedig die Nasionale Party om weer 'n kandidaat te stel in die 1961-verkiesing en Bowker wen met 'n meerderheid van 4 894 teen die Progressiewe Party se B.S. Muir, wat 1 175 stemme gekry het.
1966-1974
Blykbaar het Bowker op 21 Julie 1964 gesterf, want in 1966 wen Colin Bennett die setel vir die V.P. met 'n meerderheid van 2 422 teen die N.P. se A.J. Westaway. In 'n tussenverkiesing op 22 Oktober 1969, nadat Bennett blykbaar oorlede is op 25 Mei 1969, word dié uitslag feitlik herhaal toe William Deacon vir die V.P. wen met 'n meerderheid van 2 510 oor die N.P. se G.J. van der Vyver. In die verkiesing van 1970 kom Deacon teen 'n N.P.- sowel as 'n P.P.-kandidaat te staan. Hy skuif sy meerderheid op na 2 691, met R. de V. Olckers wat 3 259 stemme vir die N.P. kry en M. van W. Smith se 1 002 vir die Progressiewes.
In 1974 stel die N.P. weereens nie 'n kandidaat nie, sodat Deacon met 'n meerderheid van 3 870 wen teen die P.P. se M. van W. Smith, wat 'n tweede keer probeer het.
Johann de Waal
Johann de Waal (1958-) is ’n Afrikaanse skrywer.
Lewe en werk
Johann de Waal is in 1958 in Eldoret in Kenia gebore. Die skrywer Eduard H. De Waal is sy ouer broer. In 1962 verhuis die gesin na Suid-Afrika en hy gaan skool in KwaZulu-Natal (Eshowe) en Rustenburg waar hy in 1976 matrikuleer. Hy studeer verder aan die Universiteit van Pretoria waar hy aktief meewerk aan die tydskrif Vlieg en Johann de Lange, Johann Lodewyk Marais, Koos Prinsloo, Hans Pienaar en Victor Munnik van sy tydgenote is. Na universiteit hou hy vir twee jaar skool. Hy is op 12 November 1983 op Witrivier getroud met die skrywer Andrée Bosch, dogter van die bekende keramiekkunstenaar Esias Bosch. Die egpaar het twee dogters, Leandra en Lisa. Na die troue gaan woon hy en sy vrou ’n paar jaar lank in Londen. By hulle terugkeer na Suid-Afrika is hy vir ’n ruk joernalis by Pretoria News voordat hulle na Witrivier verhuis, waar hy eers Engels doseer aan die Elijah Mango Onderwyskollege maar later ’n meubelmaker is. In 1989 stig hy Johann De Waal Furniture, wat drie handelsmerke (De Waal Furniture, African Loom en Mirage) suksesvol bemark aan veral hotelle, klubs en korporatiewe maatskappye. Sy huwelik met sy vrou verbrokkel teen die einde van 1999 en hulle is daarna geskei.
Skryfwerk
Aanvanklik skryf hy poësie en ’n aantal van sy gedigte word in tydskrifte soos Tydskrif vir Letterkunde en Standpunte gepubliseer. Hy spits hom later hoofsaaklik op die prosa toe en terwyl hy in 1985 in Londen is, voltooi hy sy eerste roman. Hierdie roman word egter nie gepubliseer nie. “Slaapvraat en Leander” is ’n boek vir kleuters waarin Leander teen gevare en nare drome beskerm word deur Slaapvraat, ’n kreatuur kleiner as ’n beer maar groter as ’n kat. Die boek word ook in Engels vertaal as “Bedbear and Leander”.
“Machadospoor ” is ’n roman vir volwassenes oor geweld op die grens, gesien uit die perspektief van inspekteur Du Toit, die verdrukker maar ook slagoffer. Die inspekteur ondersoek die dood van die stasiemeester en die ruwe boswerker Steyn se vrou, wat albei doodgetrap op die treinspore gevind word. Daar is nie konvensionele leidrade nie, slegs ’n spannende soektog te midde van ’n verkenning van die self wat vasgevang is binne die web van persoonlike en maatskaplike geweld. Soos die ondersoek verder, verdiep die probleem. Die titel verwys na die trein wat sonder moontlikheid van koersverandering op sy spoor voortstoom. Hierdie boek word in 1990 genomineer vir die Rapportprys. Hy vertaal self hierdie roman in Engels, wat as “Machado” by Penguin verskyn.
In 1996 word “!Sit Oom Paul” eervol vermeld tydens die toekenning van die C.N.A.-prys vir jeugboeke. Hierdie boek behandel die onlangse geskiedenis van die Afrikaner op vernuwende wyse deur ook aspekte soos tienerseks oor die kleurskeidslyn, prostitusie en opstand teen die Protestantse geloof by te trek. Die hoofkarakter Herman Human worstel met die grootword kwessies van tienerverhoudings, kattekwaad, grootmense se oneerlikheid, skynheiligheid, diskriminasie en voortrek van ander leerlinge en hy word al hoe meer rebels. Sy pa se voorbeeld help hom egter om te kies wat reg is en nie bloot korrek is nie en dat ’n mens met jou gewete moet kies, al is dit tot jou onmiddellike nadeel. Die titel van die boek verwys na die studentikose onreg wat rebelse studente die simbool van Afrikanerdom, Oom Paul, aandoen deur vir hom voetspore te verf reguit na die Royal Hotel se kroeg en al slingerend terug.
Saam met sy vrou skryf hy ook ’n boek oor haar kunstenaarpa, “Esias Bosch”.
Heather Beers
Heather Beers is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Charly (2002), Baptists at Our Barbecue (2004), Unaccompanied Minors (2006), en Christmas for a Dollar (2013).
Durban-Noord (kiesafdeling)
Durban-Noord was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad van 1938 tot aan die einde van die Driekamerparlement in 1994.
In die heel eerste verkiesing in 1938 in Durban-Noord, toe daar 6 546 kiesers geregistreer het, kom die Arbeidersparty se C.F. Miles-Cadman teen die Verenigde Party se A.H.J. Eaton te staan. Miles-Cadman wen met 'n meerderheid van 1 617 stemme. Hy wen weer in 1943 met 'n meerderheid van 3 444 teen die onafhanklike S.M. Petterson. In 1948, toe die getal kiesers aangegroei het tot 9 688, wen die Verenigde Party se J. Lewis die setel met 'n meerderheid van 2 235 teen J.J. Smith van adv. Tielman Roos se Sentrale Party, die sogenaamde Roosiete. Lewis wen weer in 1953, dié keer teen die Nasionale Party se F.J. du Toit, met 'n reuse-meerderheid van 8 503. In 1958 word hy onbestrede verkies en in die volkstemming van 1960 oor republiekwording stem net 1 282 vir 'n republiek en 11 426 daarteen.
In die verkiesing van die volgende jaar wen M.L. Mitchell van die V.P. met 'n meerderheid van 2 176 stemme teen die Progressiewe Party se G.R. Bond. Mitchell kom in 1966 te staan teen G.J. Claassen van die N.P., R.B. Brink van die P.P. en G.E. Yeatman van die Front en wen met 'n meerderheid van 3 339. Hy word dan ook in 1970 en in 1974 onbestrede verkies in wat toe een van die veiligste V.P.-setels in die land was. Op 5 Mei 1976 behaal die Progressiewe Reformiste Party egter sy eerste oorwinning by die stembus toe S.A. Pitman (4 243 stemme) net 'n skrale meerderheid van 324 wen teen die V.P. se W.B. Reynolds (3 919 stemme), dr. Denis Worrall van die N.P. (3 139) en die onafhanklike M.S. Louw, wat net 95 stemme kon kry. In die 1977-verkiesing wen Pitman vir die Progressiewe Federale Party in Pinetown, terwyl R.B. Miller Durban-Noord vir die Nuwe Republiek Party wen.
Arabiese Demokratiese Republiek Sahara
Die Arabiese Demokratiese Republiek Sahara (Arabies: الجمهورية العربية الصحراوية الديمقراطية, Al-Jumhūrīyya Al-`Arabīyya Aṣ-Ṣaḥrāwīyya Ad-Dīmuqrāṭīyya, Spaans: República Árabe Saharaui Democrática) is 'n land wat voorheen as Spaanse kolonie Spaans-Sahara bekend gestaan en op 14 November 1975 van Spanje onafhanklik geword het. Dit is geleë in Noord-Afrika, suidwes van Marokko en Algerië asook noordwes van Mauritanië. Die Kanariese Eilande lê noordwes van Wes-Sahara in die Atlantiese Oseaan. Die SADR is op 27 Februarie 1976 deur die Polisario in die gebied Wes-Sahara geproklameer.
[[Lêer:Diplomatic SADR.png|duimnael|links|Internasionale erkenning van Wes-Sahara:
]] In Julie 2004 het Wes-Sahara 'n bevolking van sowat 267 405 gehad. Die oppervlak van die land is ongeveer 266 000 vierkante kilometer. Dit is dus effens kleiner as Nieu-Seeland en net groter as die Verenigde Koninkryk maar met 'n totale bevolking kleiner as die meeste stede in Suid-Afrika.
Politiek
Alhoewel Marokko aanspraak maak op die land, erken meer as 70 lande, waaronder Suid-Afrika, die Sahrawi Arabiese Demokratiese Republiek (SADR) as soewereine owerheid van die land en is die republiek selfs 'n lid van die Organisasie vir Afrika-eenheid en die opvolgende Afrika-unie. Marokko was nie lid van albei organisasies nie, omdat dié land Wes-Sahara nie erken as onafhanklike land nie. Op 30 Januarie 2017 het Marokko egter lid van die Afrika-unie geword, hoewel die Wes-Sahara-konflik nie opgelos is nie. Die setel van die SADR is tans in Algerië. Geen enkele staat ter wêreld erken die anneksasie van Wes-Sahara deur Marokko na die land se onafhanklikheid van Spanje nie, maar sommige lande, soos Frankryk en Nederland, erken ook nie Wes-Sahara as 'n onafhanklike land nie.
Die republiek het op die oomblik slegs 'n klein strook van die land onder hulle mag (in die suidooste), die res word deur Marokko bestuur. Die grens tussen die twee lande vorm die Marokkaanse Muur.
Die hele bestuur van die SADR bestaan uit Polisario-lede. Polisario is 'n guerillaleër wat in 1973 gestig is en sedertdien vir die bevryding van Wes-Sahara van Marokkaanse oorheersing veg.
Die beplande hoofstad Laâyoune (El Aaiún) lê in die Marokkaanse deel van Wes-Sahara, solank vorm Tifariti die voorlopige hoofstad en Tindouf in Algerië die regeringsetel.
Die Verenigde Nasies beplan 'n referendum oor die toekoms, terwyl Marokko net outonomie aanbied.
Erich von Stroheim
Erich von Stroheim (22 September 1885 – 12 Mei 1957) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Blind Husbands (1919), The Wedding March (1928), La Grande Illusion (1937), en Sunset Boulevard (1950).
Callyspongia robusta
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Ridley.
Mari
Mari (марий йылме, marij jəlme) behoort tot die Fins-Oegriese tak van die Oeraalse tale. Dit word hoofsaaklik gepraat in Mari El in Rusland asook in die deel aan die Wjatka-rivier en ooswaarts tot by die Oeralgebergte. Marisprekers kom ook in Tartarstan, Oedmoertië en Perm voor.
Mari het vandag ’n standaardvorm met twee variante, (Heuwel- en Grasland-Mari, of Wes- en Oos-Mari). Dit word met ’n vorm van die Cyrilliese alfabet geskryf en is saam met Russies ’n amptelike taal van Mari El.
Orfeh
Orfeh (gebore 28 Maart 1967) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Temptation (2004), Across the Universe (2007), en Life of an Actress: the Musical (2014).
1624
Die jaar 1624 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 24ste jaar van die 17de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Irving Cummings
Irving Cummings (9 Oktober 1888 – 18 April 1959) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente In Old Arizona (1928), Man Against Woman (1932), Curly Top (1935), en The Impatient Years (1944).
Binêre getallestelsel
'n Binêre getallestelsel is enige getallestelsel wat geënkodeer word as 'n reeks binêre syfers. Dié syfers word gewoonlik voorgestel as 1 ('waar') en 0 ('vals'), alhoewel dit suiwer uit konvensie is en daar ander konvensies is wat dié waardes omruil of heeltemal anders voorstel. Binêre getallestelsels is uitstekend gepas vir digitale gebruike, en feitlik elke rekenaarstelsel maak gebruik daarvan.
Die binêre getallestelsel
Die desimale syferstelsel, wat algemeen gebruik word, bestaan uit die tien syfers (of simbole) 0 tot 9. Ons sê dat die desimale getallestelsel op 'basis tien' gebou is. 'n Binêre getallestelsel bestaan net uit twee simbole naamlik 0 en 1. Dus is die binêre getalle op 'basis twee' gebou.
Binêre getalle word op dieselfde manier as desimale getalle voorgestel in dat kombinasies van die twee binêre simbole gebruik word om groter getalle voor te stel. Met desimale getalle gebruik ons basis tien, dus:
As ons nou die proses op 'n binêre getal toepas, kry ons:
Binêre getalle word ook gewoonlik met 'n twee as onderskrif voorgestel om dit van desimale getalle te onderskei.
Bisse, grepe en woorde
'n Bis, d.w.s. 'n binêre syfer (Engels: "bit"), is die mees basiese vorm van inligting in binêre stelsels en het twee statusse: 'Aan' en 'Af'. Hierdie statusse word deur 'n verskeidenheid metodes voorgestel – gewoonlik word 'n sein by enige waarde onder 'n sekere afsnypunt as 'af' gelees en enige waarde bó dit, as 'aan'.
Bisse word byna altyd onderverdeel in groepe van 8, wat as 'n greep (byte) bekend staan. Dit is soms nuttig om te werk met groepe van 4 bisse, wat peusels (nibbles) genoem word. Wanneer met groter getalle gewerk word, soos in moderne rekenaars, is 'n stel van twee grepe (16 bisse) wat 'n woord (word) genoem word, vier grepe (32 bisse) wat 'n dubbelwoord genoem word en selfs agt grepe (64 bisse) meer dikwels gebruik om getalle voor te stel en dus meer effektiewe rekenaars te verkry.
Op 'n meer wiskundige wyse kan die grootste getal van 'n greep soos volg uitgedruk word:
y=2^x\,
waar y die grootste getal is wat deur die aantal databisse, 'x', verkry kan word. Die '2' in die vergelyking is die twee moontlike statusse van 'n databis. Die grootste getal is dus die maksimum aantal moontlike kombinasies wat gemaak kan word deur x aantal bisse. Die binêre getallestelsel is dieselfde vir 8- 16- en 32-bis getalle (of enige aantal databisse). Die aantal kombinasies wat 'n 16-bis getal kan maak is bloot groter as 'n 8-bis getal.
Omskakeling van desimale getalle na binêre getalle
Om 'n desimale getal om te skakel na 'n binêre getal, kan dit soos volg gedoen word:
Die binêre getal is die getal in die laaste kolom geskryf van onder na bo. Met ander woorde:
12210 = 11110102
Omskakeling van binêre getalle na desimale getalle
Om die binêre getal 11110102 weer om te skakel na 'n desimale getal, kan dit soos volg gedoen word:
Chemie
Chemie of skeikunde is die wetenskap van materie en die interaksie daarvan met energie. As gevolg van die wye verskeidenheid materie (wat meestal atomies is), is chemici dikwels betrokke in die strewe om die wisselwerking tussen atome en molekules wat daaruit gevorm word te bestudeer en te verstaan. Die term "skeikunde" in Afrikaans moet nie verwar word met die onderwerp wat in Engels bekend staan as "separation technology" nie.
Vertakkings van chemie
Chemie word tipies verdeel in verskeie hoofvertakkings. Daar is ook verskeie multi-disiplinêre en meer gespesialiseerde vertakkings van chemie.
Organiese chemie is die wetenskap van die struktuur, eienskappe, samestelling, en chemiese reaksies van organiese stowwe.
Anorganiese chemie is die vertakking van chemie wat handel oor die studie van die eienskappe en reaksies van anorganiese stowwe. Die skeidslyn tussen die organiese en anorganiese vertakkings van chemie is nie absoluut duidelik nie en daar vind oorvleuelings plaas, waarvan die ondervertakking organometaalchemie 'n voorbeeld is. 'n Ander vertakking van die anorganiese chemie is die vastestofchemie.
Biochemie is die studie van die chemikalieë, chemiese reaksies en chemiese interaksies wat in lewende organismes plaasvind.
Analitiese chemie is die analise van materiaalmonsters om sodoende hul chemiese samestelling en struktuur te verstaan.
Ander Vertakkinge : Materiaalkunde, Polimeerchemie, Omgewingskunde, Farmakologie, Kliniese chemie, Termochemie, Kernchemie, Geochemie, Elektrochemie, Berekenings-chemie, Supramolekulêre chemie, Geneeskundige chemie.
Nomenklatuur
Nomenklatuur verwys na die stelsel vir die benaming van chemiese stowwe. Daar is goed gedefinieerde stelsels in plek vir die benaming van chemiese stowwe. Organiese stowwe se name word toegeken aan die hand van die organiese nomenklatuurstelsel. Anorganiese stowwe word benoem aan die hand van die anorganiese nomenklatuurstelsel.
Atome
'n Atoom is a versameling deeltjies wat bestaan uit 'n positief gelaaide kern, wat gewoonlik uit protone en neutrone bestaan, en 'n aantal elektrone, waarvan die negatiewe lading die positiewe lading in die kern balanseer.
Amper alle materie hier op aarde bestaan uit atome.
Elemente
'n Element is 'n klas van atome wat dieselfde aantal protone in die atomiese kern bevat. Hierdie getal staan bekend as die atoomgetal van die element. Alle atome wat byvoorbeeld 6 protone in hul kern bevat is atome van die chemiese element koolstof, en alle atome met 92 protone in hul kern is atome van die element uraan.
Die gerieflikste voorstelling van die elemente is in die periodieke tabel, wat groepe elemente met soortgelyke eienskappe saam groepeer. Alfabetiese lyste van die elemente geranskik volgens naam, simbool asook lyste met die elemente gerangskik volgens atoomgetal is ook beskikbaar.
Aangesien die aantal protone in die kern die aantal elektrone rondom die kern bepaal en aangesien die elektrone die buitenste deel van die atoom vorm (die deel wat die buitewêreld "sien"), word die eienskappe, interaksies en chemiese transformasies waaraan 'n element kan deelneem hoofsaaklik deur die aantal protone bepaal. Daar kan egter subtiele verskille wees in die chemiese eienskappe wat teweeg gebring word deur verskille in die aantal neutrone wat ook in die kern voorkom van atome wat andersins aan dieselfde element behoort.
Chemiese stowwe
'n Chemiese stof bestaan gewoonlik uit 'n vaste verhouding elemente wat sy samestelling bepaal, en 'n bepaalde struktuur wat sy chemiese eienskappe bepaal. "Water" byvoorbeeld, is 'n chemiese stof wat uit waterstof en suurstof in die verhouding twee tot een bestaan.
Van die vastestowwe kan nogtans ook nie-stoigiometriese verbindings vorm.
Chemiese reaksies
Chemiese stowwe word gevorm en vernietig deur chemiese reaksies. Dit is prosesse wat die maak of breek van chemiese bindings behels.
Slag van Saratoga
Die Slag van Saratoga het op 17 Oktober 1777 plaasgevind tydens die Amerikaanse Rewolusionêre Oorlog. Die Koloniale magte onder beheer van generaal Horatio Gates het slaags geraak met die Britse Leër onder bevel van generaal John Burgoyne. Die Britte het die slag verloor en die Britse Leër het oorgegee.
Costa del Sol
Die subtropiese klimaat met sy aangename temperature en meer as 320 sonskyndae per jaar en die omringende bergreekse, wat as beskerming teen koue noordelike winde dien, het die Costa del Sol se ontwikkeling tot een van die gewildste Europese vakansiegebiede bevorder. Die belangrikste toeristesentrums met 'n groot aantal hotelle en sportgeriewe lê wes van Málaga langs die kuslyn van Torremolinos, Benalmádena en Marbella en strek weswaarts tot by San Pedro de Alcantara, terwyl die Costa Tropical-gebied oos van Málaga tussen Vélez-Málaga, Torre del Mar en Nerja lê.
Chemie
Molekuul
'n Molekuul is die kleinste onverdeelbare deel van 'n suiwer chemiese stof wat sy stel unieke einskappe behou. 'n Molekuul bestaan uit twee of meer atome wat chemies aan mekaar verbind is.
Chemiese stowwe het nogtans nie altyd 'n molekulêre struktuur nie. Hulle kan ook uit ione bestaan of uit netwerke.
Binding
Chemiese binding is die kragte wat atome in molekules of kristalle bymekaar hou. In baie eenvoudige stowwe kan die valensiebindingsteorie en die konsep van oksidasiegetal gebruik word om te voorspel wat die molekulêre struktuur en samestelling sal wees. Soortgelyk kan teorieë van klassieke fisika gebruik word om die ioonstrukture te voorspel. Met meer komplekse stowwe soos metaalkomplekse faal valensiebindingsteorie en is 'n deegliker begrip gebaseer op kwantummeganika nodig.
Toestande van materie
'n Fase is 'n stel toestande van 'n chemiese stelsel wat soortgelyke massale strukturele eienskappe het, oor 'n reeks omgewingstoestande soos druk of temperatuur. Fisiese eienskappe soos digtheid en refraksie-indeks val in die waardes wat die fase karakteriseer. Die fase word gedefinieer deur die faseverandering wat die stof ondergaan wanneer energie in die stelsel ingesit of uitgehaal word. Die energie veroorsaak 'n verandering in die struktuur van die stelsel eerder as om die massale toestande van die stelsel te verander.
Somtyds is daar nie 'n diskrete grens om tussen twee fases te onderskei nie maar is die oorgang kontinu en in so 'n geval word die toestand waarin die stof verkeer as 'n superkritiese toestand beskryf. Wanneer drie toestande bestaan onder dieselfde kondisies, staan dit bekend as die trippelpunt en aangesien dit onveranderlik is vir die betrokke chemiese stof, is dit 'n gerieflike verwysingspunt om ander stelle kondisies mee te beskryf.
Die mees bekende voorbeelde van fases is vastestowwe, vloeistowwe en gasse. Minder bekende fases sluit in plasmas, Bose-Einstein kondensate en fermioniese kondensate en die paramagnetiese en ferromagnetiese fases van magnetiese materiale. Selfs water/ys waarmee almal vertroud is, het baie verskillende fases wat afhang van die druk en die temperatuur van die stelsel. Die mees bekende fases het te doen met driedimensionele stelsels maar dit is moontlik om analoë in twee dimensies te definieer, wat baie aandag geniet vanweë die toepaslikheid daarvan op biologie.
Kwantumteorie
Kwantumteorie beskryf die gedrag van materie by kort lengteskale. Dit is in beginsel moontlik om alle chemiese stelsels te beskryf deur van die teorie gebruik te maak, maar dit is wiskundig kompleks en buitengewoon moeilik om te visualiseer. In praktyk kan slegs die eenvoudigste chemiese stelsels realisties ondersoek word en in suiwer kwantummeganika-terme beskryf word en moet benaderings gemaak word vir die meeste praktiese doeleindes (bv. Hartree-Fock of Density functional theory). Dus is 'n detail begrip van kwantum meganika nie nodig vir chemie nie, aangesien die belangrikste implikasies van die teorie in eenvoudiger terme verstaan en toegepas kan word.
Wette
Die mees fundamentele begrip in chemie is die wet van massabehoud wat bepaal dat daar geen meetbare verandering in die hoeveelheid materie plaasvind tydens 'n gewone chemiese reaksie nie.
Moderne fisika bewys dat dit eintlik energie is wat behou word en dat energie en massa verband hou met mekaar ('n beginsel wat belangrik is in kernchemie).
Uit die wet van energiebehoud word die belangrike beginsels van ewewig, termodinamika en kinetika afgelei.
Ander wette van chemie brei uit op die wet van massabehoud. Proust se wet van bepaalde samestelling (Engels: definite composition) bepaal dat suiwer chemikalieë bestaan uit elemente in 'n spesifieke verhouding; vandag weet ons dat die strukturele rangskikking van die elemente ook baie belangrik is.
Dalton se wet van klein heelgetalle bepaal dat die elemente in suiwer chemikalieë voorkom in verhoudings van klein heelgetalle (bv. 1:2 O:H in water); In biomakromolekules en mineraalchemie egter, vereis die voorstelling van die element verhoudings groot getalle.
Meer moderne wette van chemie definieer die verhouding tussen energie en die veranderinge.
In ewewig, bestaan molekules in mengsels gedefinieer deur die moontlike verandering op die tydskaal van die ewewig, en word hulle verhoudings gedefinieer deur die intrinsieke energie van die molekules – hoe laer die intrinsieke energie, in hoe groter oorvloed kom die spesifieke molekule voor.
Verandering van een struktuur na 'n ander vereis die inset van energie om die energiedrumpel te oorkom; Die energie kan kom vanaf die molekules se eie intrinsieke energie, of vanaf 'n eksterne bron wat oor die algemeen die veranderinge sal versnel. Hoe hoër die energiedrumpel, hoe stadiger sal die veranderinge plaasvind.
Daar bestaan ook 'n hipotetiese oorgangstoestand of oorgangstruktuur wat ooreenstem met die struktuur aan die bopunt van die energiedrumpel. Die Hammond Postulaat bepaal dat die struktuur soortgelyk is aan die produk of voermateriaal waarvan die intrinsieke energie die naaste is aan die energiedrumpel. Stabilisering van die hipotetiese oorgangstoestand deur chemiese interaksie is een manier om katalisasie te bewerkstellig.
Alle chemiese prosesse is omkeerbaar (Wet van mikroskopiese omkeerbaarheid) alhoewel sommige prosesse se dryfkragte in terme van energieverskille so groot is, dat hulle vir alle praktiese doeleindes onomkeerbaar is.
Kaukasus
Die Kaukasus-bergreeks (Abchasies: Кавказ, Kawkas; Armeens: Կովկաս; Azerbeidjans: Qafqaz; Georgies: კავკასიონი, Kawkasioni; Osseties: Кавказ, Kawkas; Persies: رشته‌کوه قفقاز; Russies: Кавказ, Kawkas; Turks: Kafkas Dağları) tussen die Swart- en Kaspiese See vorm een van die geografiese grense tussen Europa en Asië. Dit word verdeel in die Groter Kaukasus in die noorde en die Kleiner Kaukasus in die suide, wat deur die Koeravallei van mekaar geskei word. Die Kleiner Kaukasus word in die suide deur die Araksrivier begrens.
Die pieke in sy vergletserde sentrale gedeelte verrys tot 'n hoogte van meer as 5 000 meter, waaronder twee uitgedoofde vulkane, Elbrus (5 642 meter) en Kasbek (5 033 meter). Die risiko van seismiese aktiwiteit is steeds hoog in die gebied.
Die Kaukasus-bergreeks strek oor 'n afstand van 1 100 kilometer en oor vier lande, die Russiese Federasie (met die halfoutonome republieke Dagestan, Ingoesjetië, Tsjetsjnië, Noord-Ossetië-Alanië, Kabardino-Balkarië, Karatsjai-Tsjerkessië en Adigea) in die noorde, Georgië in die weste, en Armenië en Azerbeidjan in die suide. Die hoogste bergrug vorm grotendeels ook die grenslyn tussen Rusland en Georgië en Azerbeidjan, terwyl die kleiner bergrug Georgië van Turkye en Armenië skei.
In klimatiese opsig vorm die Kaukasus 'n oorgangsgebied tussen die gematigde en subtropiese sone wat onder die invloed van die oseaniese Middellandse Seegebied en die uitgestrekte Siberiese vlaktes met hul kontinentale klimaat staan. Die sowat 1 400 Kaukasus-gletsers beslaan 'n totale oppervlak van byna 1 800 km², en die langstes onder hulle strek oor 'n afstand van veertien kilometer. Nog in die Sowjettyd was die bergreeks 'n gewilde ontspannings- en skigebied, alhoewel sy infrastruktuur nie met dié van ander berggebiede in Europa kan meeding nie.
Geen ander streek in Rusland word deur dieselfde etniese veelvuldigheid gekenmerk soos die noordelike Kaukasus nie. Die bergstreek word deur ongeveer vier miljoen mense bewoon wat uit sowat tagtig kleiner en groter etniese groepe bestaan. So word na die Kaukasus dikwels ook as die "Byekorf van volke" of die "Berg van tale" verwys. Die Noord-Kaukasiese volke in Rusland sluit Kabardyne, Balkare, Adigejers, Karatsjaïers, Tsjerkesse, Tsjetsjniërs, Ingoesjete, Noord-Ossetiërs en Dagestaners in. Dikwels vorm enkele duisend mense 'n selfstandige etniese groep met hul eie taal. Suid-Kaukasiese volke sluit Abchasiërs, Armeniërs, Azerbeidjanners, Georgiërs en Ossetiërs in.
In die Kaukasusstreek word ook 'n aantal inheemse tale gebesig, wat veral uit geografiese redes onder die sambreelterm Kaukasiese tale saamgevat word. Die Georgiese taalkundige Arnold Chikobawa het wel 'n Ibero-Kaukasiese taalfamilie voorgestel, alhoewel dit algemeen verwerp is. Hierdie Kaukasiese tale sluit die volgende taalfamilies in:
Ander konflikgebiede in die suidelike Kaukausus sluit Abchasië en Suid-Ossetië in Georgië, die Republiek Artsach, wat hom eensydig van Azerbeidjan onafhanklik verklaar het, en Ingoesjetië/Noord-Ossetië in Suid-Rusland in.
Die westelike gedeelte van die Kaukasus-bergreeks is in 1999 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys.
Christian Schweigaard Stang
Christian Schweigaard Stang (* 15 Maart 1900 in Oslo; † 2 Julie 1977) was 'n Noorse taalkundige en vanaf 1938 tot sy afsterwe professor in Slawiese tale. Sy hoofwerk was die Vergleichende Grammatik der baltischen Sprachen (1966). Stang staan veral bekend vir sy studies oor die Litause taal wat ook in Litaue erkenning geniet.
Christian Schweigaard Stang was die seun van die Noorse advokaat, afgevaardigde en minister van justisie, Fredrik Stang, en Caroline Schweigaard.
Lys van medisinale kruie
Hierdie lys van medisinale kruie bevat die mees algemene kruie wat in die verlede in Suidelike Afrika vir medisinale doeleindes gebruik word. Vir die doeleindes van hierdie lys is 'n kruid enige plantmateriaal wat gebruik word om ongewenste simptome te verlig of om 'n mens se algemene gesondheid te verbeter.
Olaf I van Denemarke
Olaf I (Deens: Oluf I Hunger; omstreeks 1050 – 18 Augustus 1095) was van 1086 af koning van Denemarke ná die dood van sy broer, Knoet IV.
Hy was die seun van koning Sven II en het getrou met Ingegard, die dogter van Harald III van Noorweë.
Hy was die derde seun van Sven wat koning van Denemarke geword het. Hy was die graaf van Suid-Jutland en sy broer Knoet het hom daarvan beskuldig dat hy teen hom saamsweer. In 1086 is Olaf in kettings na Vlaandere verban om hom uit Knoet se pad te hou. Toe Knoet op 10 Julie 1086 in ’n kerk in Odense vermoor is, is Olaf uitgeroep as koning, hoewel hy steeds in Vlaandere was. ’n Ooreenkoms is bereik om Olaf vir sy jonger broer, Niels, te ruil sodat Olaf na Denemarke kon terugkeer.
Hy is die enigste Deense koning wat op ’n onbekende plek begrawe is.
1626
Die jaar 1626 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 26ste jaar van die 17de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Leonard Strong (akteur)
Leonard Strong (12 Augustus 1908 – 23 Januarie 1980) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Shane (1953), The Naked Jungle (1954), en Cult of the Cobra (1955), en in die televisiereeks Get Smart (1965).
Shayla Beesley
Shayla Beesley (gebore 30 Maart 1988) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente InAPPropriate Comedy (2013), Reaper (2014), en Everlasting (2016).
Stacey Oristano
Stacey Oristano (gebore 6 Mei 1980) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Friday Night Lights (2006) en Bunheads (2012).
Elandskloofdam
Die Elandskloofdam is in die Elandskloofrivier by Villiersdorp.
Hierdie swaartekragdam verskaf sedert 1976 deur middel van kanale besproeiingswater sowel as water vir huishoudelike gebruik aan die dorp. Die rivier loop langs die dorp verby na die Theewaterskloofdam.
Die dam lê noordwes van die dorp by. Dit het ‘n opvanggebied van 50 km², ‘n walhoogte van 65 m, wallengte van 165 m, ‘n bakmaat van 11,5 miljoen m³ en ‘n wateroppervlakte van 0,7 km².
Elektrochemie
Elektrochemie is die tak van fisiese chemie wat gemoeid is met die verband tussen elektriese potensiaalverskil, as 'n meetbare en kwantitatiewe verskynsel, en identifiseerbare chemiese verandering, met die potensiaalverskil as 'n uitkoms van 'n bepaalde chemiese verandering, of omgekeerd. Hierdie reaksies behels elektrone wat deur 'n elektronies-geleidende fase beweeg (tipies 'n eksterne elektriese stroombaan, maar nie noodwendig nie, soos in stroomlose platering) tussen elektrodes geskei deur 'n ioniesgeleidende en elektronies-isolerende elektroliet (of ioniese spesies in 'n oplossing).
Wanneer 'n chemiese reaksie deur 'n elektriese potensiaalverskil aangedryf word, soos in elektrolise, of as 'n potensiaalverskil voortspruit uit 'n chemiese reaksie soos in 'n battery of brandstofsel, word dit 'n elektrochemiese reaksie genoem. Anders as in ander chemiese reaksies, word elektrone in elektrochemiese reaksies nie direk tussen atome, ione of molekule oorgedra nie, maar via die voorgenoemde elektronies-geleidende stroombaan. Hierdie verskynsel is wat 'n elektrochemiese reaksie van 'n konvensionele chemiese reaksie onderskei.
16de-tot-18de-eeuse ontwikkelings
Begrip van elektriese sake het in die sestiende eeu begin. Gedurende hierdie eeu het die Engelse wetenskaplike William Gilbert 17 jaar lank met magnetisme en, in 'n mindere mate, elektrisiteit geëksperimenteer. Vir sy werk oor magnete het Gilbert bekend geword as die "Vader van magnetisme." Hy het verskeie metodes ontdek om magnete te vervaardig en te versterk.
Teen die middel van die 18de eeu het die Franse chemikus Charles François de Cisternay du Fay twee tipes statiese elektrisiteit ontdek, en ook dat soortgelyke ladings mekaar afstoot terwyl andersoortige ladings mekaar aantrek. Du Fay het aangekondig dat elektrisiteit uit twee vloeistowwe bestaan: "glasagtige" ("vitreous" in Engles, van die Latyns vir "glas"), of positiewe, elektrisiteit; en "harsagtige", of negatiewe, elektrisiteit. Dit was die tweevloeistofteorie van elektrisiteit, wat later in die eeu deur Benjamin Franklin se eenvloeistofteorie teengestaan ​​sou word.
In 1785 het Charles-Augustin de Coulomb die wet van elektrostatiese aantrekking ontwikkel as 'n uitvloeisel van sy poging om die wet van elektriese afstotings te ondersoek soos gestel deur Joseph Priestley in Engeland.
In die laat 18de eeu het die Italiaanse geneesheer en anatoom Luigi Galvani die geboorte van elektrochemie gemerk deur 'n brug tussen chemiese reaksies en elektrisiteit te vestig in sy 1791 opstel De Viribus Electricitatis in Motu Musculari Commentarius (Latyns vir kommentaar op die effek van elektrisiteit op spierbeweging) waarin hy 'n "senuwee-elektriese stof" in biologiese lewensvorme voorgestel het.
In sy opstel het Galvani tot die gevolgtrekking gekom dat diereweefsel 'n tot dusver verwaarloosde ingebore lewenskrag bevat, wat hy "dierlike elektrisiteit" genoem het, wat senuwees en spiere geaktiveer wat deur metaal gespan word. Hy het geglo dat hierdie nuwe krag 'n vorm van elektrisiteit was benewens die "natuurlike" vorm wat deur weerlig of deur die elektriese paling geproduseer word, sowel as die "kunsmatige" vorm wat deur wrywing (d.w.s. statiese elektrisiteit) geproduseer word.
19de eeu
In 1800 het William Nicholson en Johann Wilhelm Ritter daarin geslaag om water in waterstof en suurstof te ontbind deur elektrolise met behulp van Volta se battery. Kort daarna het Ritter die proses van elektroplatering ontdek. Hy het ook opgemerk dat die hoeveelheid metaal wat neergelê is en die hoeveelheid suurstof wat tydens 'n elektrolitiese proses geproduseer word, afhang van die afstand tussen die elektrodes. Teen 1801 het Ritter termo-elektriese strome waargeneem en die ontdekking van termo-elektrisiteit deur Thomas Johann Seebeck voorspel.
Teen die 1810s het William Hyde Wollaston verbeterings aan die galvaniese sel aangebring. Sir Humphry Davy se werk aan elektrolise het tot die gevolgtrekking gelei dat die produksie van elektrisiteit in eenvoudige elektrolitiese selle die gevolg is van chemiese werking en dat chemiese kombinasie tussen stowwe met teenoorgestelde lading plaasgevind het. Hierdie werk het in 1808 direk gelei tot die isolasie van metaalnatrium en kalium deur elektrolise van hul gesmelte soute, en van die aardalkalimetale van hulle s'n.
Hans Christian Ørsted se ontdekking van die magnetiese effek van elektriese strome in 1820 is onmiddellik erken as 'n hoogsbelangrike vooruitgang, hoewel hy verdere werk oor elektromagnetisme aan ander oorgelaat het. André-Marie Ampère het Ørsted se eksperiment vinnig herhaal en wiskundig geformuleer.
In 1821 het die Esties-Duitse fisikus Thomas Johann Seebeck die elektriese potensiaal tussen die verbindingspunte van twee ongelyke metale gedemonstreer wanneer daar 'n temperatuurverskil tussen die verbindings is.
In 1827 het die Duitse wetenskaplike Georg Ohm sy wet verduidelik in die bekende boek Die galvanische Kette, mathematisch bearbeitet (Die galvaniese kring, wiskundige ondersoek) waarin hy sy volledige teorie van elektrisiteit gegee het.
In 1832 het Michael Faraday se eksperimente daartoe gelei dat hy sy twee wette van elektrochemie opgestel het. In 1836 het John Daniell 'n primêre sel uitgevind wat die probleem van polarisasie opgelos het deur koperione in die oplossing naby die positiewe elektrode in te voer en sodoende waterstofgasgenerering uitgeskakel het. Latere resultate het aan die lig gebring dat by die ander elektrode geamalgameerde sink (d.w.s. sink met kwik) 'n hoër spanning sou produseer.
William Grove het die eerste brandstofsel in 1839 vervaardig. In 1846 het Wilhelm Weber die elektrodinamometer ontwikkel. In 1868 het Georges Leclanché 'n nuwe sel gepatenteer wat uiteindelik die voorloper geword het van die wêreld se eerste wydgebruikte battery, die sink-koolstofsel.
Svante Arrhenius het sy proefskrif in 1884 gepubliseer getitld Recherches sur la conductibilité galvanique des électrolytes (Ondersoeke oor die galvaniese geleidingsvermoë van elektroliete). Uit sy resultate het hy tot die gevolgtrekking gekom dat elektroliete, wanneer dit in water opgelos word, in verskillende mate verdeel of gedissosieer word in elektries teenoorgestelde positiewe en negatiewe ione.
In 1886 het Paul Héroult en Charles M. Hall 'n doeltreffende metode (die Hall-Héroult-proses) ontwikkel om aluminium te verkry deur elektrolise van gesmelte alumina te gebruik.
In 1894 het Friedrich Ostwald belangrike studies oor die geleidingsvermoë en elektrolitiese dissosiasie van organiese sure afgesluit. Walther Hermann Nernst het die teorie van die elektromotoriese krag van die voltaïese sel in 1888 ontwikkel. In 1889 het hy gewys hoe die eienskappe van die spanning wat geproduseer word gebruik kan word om die vrye energieverandering in die chemiese reaksie wat die spanning voortbring te bereken. Hy het 'n vergelyking, bekend as Nernst se vergelyking, saamgestel wat die spanning van 'n sel met sy eienskappe in verband gebring het.
In 1898 het Fritz Haber getoon dat definitiewe reduksieprodukte uit elektrolitiese prosesse kan voortspruit as die potensiaal by die katode konstant gehou word. In 1898 het hy die reduksie van nitrobenseen in fases by die katode verduidelik en dit het die model geword vir ander soortgelyke reduksieprosesse.
20ste eeu
In 1902 is die Elektrochemiese Vereniging gestig.
In 1909 het Robert Andrews Millikan met 'n reeks eksperimente begin om die elektriese lading wat deur 'n enkele elektron gedra word te bepaal. In 1911 was Harvey Fletcher, wat saam met Millikan gewerk het, suksesvol om die lading op die elektron te meet, deur die waterdruppels wat deur Millikan gebruik word, wat vinnig verdamp het, met oliedruppels te vervang. Binne een dag het Fletcher die lading van 'n elektron tot verskeie desimale plekke akkuraatheid gemeet.
In 1923 het Johannes Nicolaus Brønsted en Martin Lowry in wese dieselfde teorie gepubliseer oor hoe sure en basisse optree, met behulp van 'n elektrochemiese begrip.
In 1937 het Arne Tiselius die eerste gesofistikeerde elektroforetiese apparaat ontwikkel. 'n Paar jaar later is die 1948 Nobelprys aan hom toegeken vir sy werk in proteïenelektroforese.
'n Jaar later, in 1949, is die Internasionale Elektrochemiese Vereniging gestig.
Oksidasie en reduksie
Die term "redoks" staan ​​vir reduksie-oksidasie. Dit verwys na elektrochemiese prosesse wat elektronoordrag na of van 'n molekule of ioon behels, wat die oksidasietoestand daarvan verander. Hierdie reaksie kan plaasvind deur die toepassing van 'n eksterne spanning of deur die vrystelling van chemiese energie. Oksidasie en reduksie beskryf die verandering van oksidasietoestand wat plaasvind in die atome, ione of molekules betrokke by 'n elektrochemiese reaksie. Formeel is oksidasietoestand die hipotetiese lading wat 'n atoom sou hê as alle bindings aan atome van verskillende elemente 100% ionies was. 'n Atoom of ioon wat 'n elektron aan 'n ander atoom of ioon gee, se oksidasietoestand verhoog, en die ontvanger van die negatief gelaaide elektron se oksidasietoestand verminder.
Byvoorbeeld, wanneer 'n atoom van natrium met 'n atoom van chloor reageer, skenk natrium een ​​elektron en bereik dit 'n oksidasietoestand van +1. Chloor aanvaar die elektron en sy oksidasietoestand word tot −1 verminder. Die teken van die oksidasietoestand (positief/negatief) stem eintlik ooreen met die waarde van elke ioon se elektroniese lading. Die aantrekkingskrag van die verskillend gelaaide natrium- en chloorione is die rede waarom hulle dan 'n ioniese binding vorm.
Die verlies van elektrone van 'n atoom of molekule word oksidasie genoem, en die verkryging van elektrone is reduksie. Oksidasie en reduksie vind altyd op 'n gepaarde wyse plaas sodat een spesie geoksideer word wanneer 'n ander gereduseer word. Vir gevalle waar elektrone gedeel word (kovalente bindings) tussen atome met groot verskille in elektronegatiwiteit, word die elektron toegewys aan die atoom met die grootste elektronegatiwiteit in die bepaling van die oksidasietoestand.
Die atoom of molekule wat elektrone verloor staan ​​bekend as die reduseermiddel, of reduktant, en die stof wat die elektrone aanvaar, word die oksideermiddel of oksidant genoem. Die oksideermiddel word dus altyd in 'n reaksie gereduseer; die reduseermiddel word altyd geoksideer. Suurstof is 'n algemene oksideermiddel, maar nie die enigste nie. Ten spyte van die naam, hoef 'n oksidasiereaksie nie noodwendig suurstof te betrek nie. Trouens, 'n vuur kan gevoed word deur 'n oksidant anders as suurstof. Byvoorbeeld, fluoorbrande is dikwels onblusbaar, aangesien fluoor 'n selfs sterker oksidant is (dit het 'n swakker binding en hoër elektronegatiwiteit, en aanvaar dus elektrone selfs beter) as suurstof.
Vir reaksies wat suurstof behels, impliseer die verkryging van suurstof die oksidasie van die atoom of molekule waarby die suurstof gevoeg word (en die suurstof gereduseer word). In organiese verbindings, soos butaan of etanol, impliseer die verlies van waterstof oksidasie van die molekule waaruit dit verlore gaan (en die waterstof word gereduseer). Dit volg omdat die waterstof sy elektron in kovalente bindings met nie-metale skenk, maar dit neem die elektron saam wanneer dit verlore gaan. Omgekeerd reduseering impliseer die verlies aan suurstof of verkryging van waterstof.
Elektrochemiese selle
'n Elektrochemiese sel is 'n toestel wat 'n elektriese stroom produseer uit energie wat vrygestel word deur 'n spontane redoksreaksie. Hierdie soort sel sluit die Galvaniese sel of Voltaïese sel in, vernoem na Luigi Galvani en Alessandro Volta, albei wetenskaplikes wat gedurende die laat 18de eeu eksperimente op chemiese reaksies en elektriese stroom uitgevoer het.
Die galvaniese sel gebruik twee verskillende metaalelektrodes, elk in 'n elektroliet waar die positief gelaaide ione die geoksideerde vorm van die elektrodemetaal is. Een elektrode sal oksidasie ondergaan (die anode) en die ander sal reduksie ondergaan (die katode). Die metaal van die anode sal oksideer, van 'n oksidasietoestand van 0 (in die vaste vorm) na 'n positiewe oksidasietoestand en 'n ioon word. By die katode sal die metaalioon in oplossing een of meer elektrone van die katode aanvaar en die ioon se oksidasietoestand word tot 0 verminder. Dit vorm 'n soliede metaal wat elektrodeponeer op die katode. Die twee elektrodes moet elektries aan mekaar verbind word, wat voorsiening maak vir 'n vloei van elektrone wat die metaal van die anode verlaat en deur hierdie verbinding na die ione by die oppervlak van die katode vloei. Hierdie vloei van elektrone is 'n elektriese stroom wat gebruik kan word om werk te doen, soos om 'n motor te draai of 'n lig aan te dryf.
'n Galvaniese sel, waarvan die elektrodes sink en koper is wat onderskeidelik in sinksulfaat en kopersulfaat verander word, staan ​​bekend as 'n Daniell-sel.