cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ouzoud-waterval
Die Ouzoud-waterval (Cascades d’Ouzoud) in die Sentraal-Atlas in Marokko is die hoogste waterval in Noord-Afrika.
Anime
Die vroegste kommersiële Japannese animasie dateer uit 1917. Die produksie van animewerke in Japan het sedertdien geleidelik toegeneem. Die kenmerkende animekunsstyl het in die 1960's ontstaan met die werke van Osamu Tezuka. Dit het in die laat twintigste eeu internasionaal versprei en só 'n groot plaaslike en internasionale gehoor ontwikkel. Anime word in teaters, deur televisie-uitsendings, direk na tuismedia en oor die internet versprei. Dit word in verskeie genres geklassifiseer wat op verskillende algemene en nisgehore fokus.
Ouzoud-waterval
Die waterval lê in die El-Abidrivier, by die dorp Tanaghmeilt, naby Azilal en 150 km noordoos van Marrakesh. Dit is by die koördinate en op 1 060 m bo seespieël.
Anime
Anime is 'n uiteenlopende kunsvorm met kenmerkende produksiemetodes en -tegnieke wat met die verloop van tyd met nuwe tegnologie aangepas is. Dit bestaan uit 'n ideale storievertel-meganisme, wat grafiese kuns, karakterisering, kinematografie en ander vorme van verbeeldingryke en individualistiese tegnieke kombineer. Die produksie van anime fokus minder op die animasie van beweging en meer op die realisme van die toneelplasing, asook die gebruik van kamera-effekte, insluitend panning, zoem en hoekskote. Aangesien anime per hand geteken word, word dit van die werklikheid geskei deur 'n belangrike fiksiegaping, wat 'n ideale pad na ontvlugting bied waarin gehore hulself met relatiewe gemak kan verdiep. Uiteenlopende kunsstyle word gebruik en karakters se proporsies en gelaatstrekke kan baie uiteenlopend wees, wat kenmerkend groot, emosionele of realisties grootte oë insluit.
Ouzoud-waterval
Die val van 110 m hoog word gevoed deur die Bin El Quidane-reservoir. Veral in die lente is dit baie mooi weens die baie water weens die smeltende sneeu. Hierdie is ‘n groot trekpleister vir toeriste aan Marokko. In die meer onder die waterval word geseil. Die hellings by die val bestaan uit rooiklei en mos en daar is ‘n voetpad van bo na die meer. Rondom die waterval is daar vye- en olyfbome, en daar kom baie windmeulens en ‘n besondere aapspesie voor.
Anime
Die animebedryf bestaan uit meer as 430 produksie-ateljees, insluitend groot name soos Studio Ghibli, Gainax en Toei Animation. Al bestaan dit net uit 'n klein deeltjie van Japan se plaaslike rolprentmark, maak anime die meerderheid van Japan se DVD-verkope uit. Dit het ook internasionale sukses behaal sedert al hoe meer titels in Engels oorgeklank is. Hierdie toename in internasionale gewildheid het gelei tot nie-Japannese produksies wat die animekunsstyl gebruik, maar hierdie werke word gewoonlik as animasie wat deur anime beïnvloed is beskryf, eerder as egte anime.
Definisie en gebruik
Anime is 'n kunsvorm, spesifiek animasie, wat alle genres in die rolprentkuns insluit, maar dit word verkeerdelik as 'n genre geklassifiseer. In Japannees verwys die term anime na alle vorme van animasie van regoor die wêreld. In Engels word anime meer beperkend gebruik om 'n "Japannese styl geanimeerde rolprent of TV-vermaak" aan te dui of as " 'n styl van animasie wat in Japan geskep is".
Die etimologie van die woord anime is omstrede. Die Engelse term "animation" word in Japannees geskryf as katakana --  アニメーション (animēshon, uitgespreek <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[animeːɕoɴ] ) en is アニメ (anime) in sy verkorte vorm. Sommige bronne beweer anime is afgelei van die Franse term vir animasie, dessin animé, maar ander glo dit is 'n mite wat ontstaan het uit die Franse gewildheid van die medium in die laat 1970's en 1980's. In Engels funksioneer anime - wanneer dit as 'n selfstandige naamwoord gebruik word - normaalweg as 'n massanaamwoord (byvoorbeeld: "Kyk jy anime?" of "Hoeveel anime het jy al versamel?") Voor die algemene gebruik van anime was die term Japanimation algemeen in die 1970's en 1980's. In die middel-1980's het die term anime Japanimation begin verdring. Die term kom nou net in pediodewerk voor, waar dit gebruik word om Japannese animasie te onderskei en te identifiseer.
Die woord anime is ook al gekritiseer, byvoorbeeld in 1987, toe Hayao Miyazaki gesê het hy verag die verkorte woord anime want vir hom verteenwoordig dit die troosteloosheid van die Japanse animasiebedryf. Hy het die troosteloosheid in verband gebring met animeerders se gebrek aan motivering en massa-geproduseerde té ekspressiewe produkte wat staatmaak op vaste ikonografie vir gesigsuitdrukkings en uitgerekte en oordrewe aksietonele, maar met 'n gebrek aan diepte en sofistikasie omdat hulle nie probeer om emosie of idees weer te gee nie.
Formaat
Die eerste formaat van anime was vir rolprentteaters wat aanvanklik in 1917 met kommersiële produksie begin het. Aan die begin was die geanimeerde blaaie onafgewerk en het dele van gespeelde musiekopnames benodig, voordat klank en stemdele later by produksies gevoeg is. Op 14 Julie 1958 het Nippon Televisie Mogura no Abanchūru ("Mole's Adventure") uitgesaai, wat sowel die eerste uitgesaaide anime as die eerste anime in kleur was. Dit was eers teen die 1960's dat die eerste televisiereeks uitgesaai is, en het sedertdien 'n gewilde medium gebly. Werke wat regstreeks in videoformaat uitgereik word, word "oorspronklike videoanimasie" (OVA) genoem; dit word gewoonlik nie aan teaters uitgereik of op TV uitgesaai voordat dit as tuismedia uitgereik is nie. Die ontstaan van die internet het daartoe gelei dat sommige animeerders hulle werk aanlyn versprei in 'n formaat wat "oorspronklike net-anime" genoem word.
Die tuisverspreiding van anime-uitreikings het in die 1980's gewild geword met die VHS- en laserskyf-formate. Die VHS NTSC-videoformaat wat in sowel Japan as die VSA gebruik is, word beskou as een van die redes vir die groeiende gewildheid van anime in die 1990's. Die laserskyf- en VHS-formaat is vervang deur die DVD-formaat, wat unieke voordele gebied het, onder meer onderskrifte in verskillende tale en oorgeklankte snitte op dieselfde skyf. Die DVD-formaat het ook sy nadele in die gebruik van streekskodering, wat die bedryf aanvaar het om lisensie-, roofkopiëring- en uitvoerprobleme die hoof te bied. Die DVD is dan beperk tot die streek wat die DVD-speler aandui. Die Video CD (VCD)-format was gewild in Hongkong en Taiwan, maar het net 'n mindere formaat in die VSA geword, wat vereenselwig is met roofkopieë.
Geskiedenis
Japannese animasie het in die vroeë 20ste eeu begin, toe Japannese rolprentmakers geëksperimenteer het met die animasietegnieke waarin baanbrekerswerk ook in Frankryk, Duitsland, die VSA en Rusland gedoen is. Na bewering is die vroegste Japannese animasie Katsudō Shashin, 'n ongedateerde en private werk deur 'n onbekende skepper. Die eerste professionele werke wat in die openbaar vertoon is, het in 1917 begin verskyn. Animeerders soos Ōten Shimokawa en Seitarou Kitayama het talle werke geproduseer, met die oudste oorlewende fliek een van Kouchi, Namakura Gatana, 'n twee minuut lange kortfliek oor 'n samoerai wat 'n nuwe swaard op sy teiken uitprobeer, net om 'n nederlaag te ly. Die Groot Kantō-aardbewing van 1923 het wydverspreide vernietiging van Japan se infrastruktuur tot gevolg gehad, asook van Shimokawa se pakhuis, waar die meeste van hierdie vroeë werke vernietig is.
Teen die 1930's was animasie in Japan goed gevestig as 'n alternatiewe formaat vir die lewendige-aksie-bedryf. Dit het mededinging gekry van buitelandse produsente en baie animeerders, soos Noburō Ōfuji en Yasuji Murata, wat steeds in goedkoper uitknipselanimasie gewerk het pleks van raampieanimasie. Ander skeppers, Kenzō Masaoka en Mitsuyo Seo, het nietemin groot vordering gemaak in animasietegnieke; hulle het voordeel getrek uit begunstiging van die regering, wat animeerders in diens geneem het om opvoedkundige kortflieks en propaganda te vervaardig. Die eerste praatfliek-anime was Chikara to Onna no Yo no Naka, vervaardig deur Masaoka in 1933. Teen 1940 was daar talle anime-kunstenaarsorganisasies, insluitend die Shin Mangaha Shudan en Shin Nippon Mangaka. Die eerste vollengte geanimeerde rolprent was Momotaro's Divine Sea Warriors, in 1944 met regie deur Seo en 'n borgskap van die Keiserlike Japanse Vloot. Die sukses van The Walt Disney Company se 1937-speelprent Snow White and the Seven Dwarfs het baie Japanse animeerders sterk beïnvoed. In die 1960's het die mangakunstenaar en animeerder Osamu Tezuka baie Disney-animasietegnieke aangepas en vereenvoudig om koste te verminder en die aantal raampies in produksies te beperk. Hy het dit as 'n tydelike maatreël beskou om hom in staat te stel om materiaal op 'n knap skedule met onervare animasiepersoneel te vervaardig. Mittsu no Hanashi (Drie verhale), wat in 1960 uitgesaai is, was die eerste anime wat op televisie vertoon is. Die eerste anime-TV-reeks was Otogi Manga Karenda (Otogi Manga-kalender) wat van 1961 tot 1964 uitgesaai is.
Die 1970's het die gewildheid van manga, Japannese strokiesboeke en grafiese romans skerp toegeneem, waarvan baie later animasie gemaak is. Die werke van Osamu Tezuka het veral aandag getrek: hy staan bekend as 'n "legende" en die "god van manga". Sy werk – en die van ander baanbrekers op dié terrein – het eienskappe en genres geïnspireer wat tot vandag toe grondliggende elemente van anime uitmaak. Die reuse robot-genre (wat bekend staan as "mecha" buite Japan) het byvoorbeeld onder Tezuka vorm aangeneem, is ontwikkel in die Superrobot-genre onder Go Nagai en ander, en is aan die einde van die dekade totaal hervorm deur Yoshiyuki Tomino wat die Werklike Robot-genre ontwikkel het. Robot-anime soos Gundam en The Super Dimension Fortress Macross-reeks het in die 1980's oornag klassieke werke geword, en die robotgenre van anime is vandag steeds een van die mees algemene genres in Japan en in die wêreld. In die 1980's het anime meer aanvaarbaar in die hoofstroom in Japan (hoewel minder as manga) geword, wat gelei het tot 'n oplewing in produksie. Na 'n paar suksesvolle aanpassings van anime in oorsese markte in die 1980's, het anime al hoe meer aanvaarding in dié markte in die 1990's beleef, en selfs meer teen die begin van die 21ste eeu. In 2002 het Spirited Away, 'n Studio Ghibli-produksie met regie deur Hayao Miyazaki, die Goue Beer by die Berlyn Internasionale Rolprentfees gewen en in 2003 is dit by die 75ste Oscar-toekenningsaand as die Beste Geanimeerde Vollengte Fliek aangewys.
Genres
Anime word dikwels geklassifiseer volgens die teikendemografie, insluitend kodomo (vir kinders), shōjo (vir meisies), shounen (vir seuns) en 'n verskeidenheid van genres wat op 'n volwasse gehoor fokus. Shoujo- en shounen-anime bevat soms elemente wat by albei geslagte kinders gewild is in 'n poging om oorkruistrefkrag te bewerkstellig. Volwasse anime word dikwels gekenmerk deur 'n stadiger tempo of ingewikkelder storielyn wat jonger gehore gewoonlik minder aanloklik vind, asook deur volwasse temas en situasies. 'n Onderafdeling van volwasse anime-werke bevat pornografiese elemente en word as "R18" in Japan geklassifiseer, maar internasionaal word hierdie werke saam gegroepeer onder die term hentai (Japannees vir "pervert"). In teenstelling hiermee sluit 'n verskeidenheid van anime-subgenres oor demografiese groepe heen ecchi in – seksuele temas of ondertone sonder die uitbeelding van seksuele omgang, soos getipeer in die komiese of harem-genres. Vanweë sy gewildheid onder tiener- en volwasse anime-entoesiaste word die insluiting van ecchi-elemente in anime beskou as 'n vorm van diens aan aanhangers.
Anime se genreklassifisering verskil van ander vorme van animasie en om 'n eenvoudige identiteit te bepaal, is nie maklik nie. Gilles Poitras het die beskrywing van Gundam 0080 en sy komplekse uitbeelding van die oorlog as "reuserobot-anime" daarmee vergelyk om Tolstoy se Oorlog en vrede 'n "oorlogroman" te noem. Wetenskapfiksie is 'n vername animegenre en sluit belangrike historiese werke soos Tezuka se Astro Boy en Yokoyama se Tetsujin 28-go in. 'n Belangrike subgenre van wetenskapfiksie is mecha, met die Gundam-metareeks wat ikoniese status het. Die uiteenlopende fantasiegenre sluit in werke wat gebaseer is op Asiatiese en Westerse tradisies en folksoorlewings; voorbeelde sluit in die Japannese feodale sprokie InuYasha, en die uitbeelding van Skandinawiese godinne wat na Japan toe trek om 'n rekenaar genaamd Yggdrasil in ''O My Goddess! ''in stand te hou. Genreoorkruising in anime kom ook algemeen voor, soos die vermenging van fantasie en komedie in Dragon Half, en die inbring van verspotte humor in die misdaadanime Castle of Cagliostro. Ander subgenres wat in anime voorkom, is onder meer towermeisies, harems, sport, gevegskuns, literêre aanpassings, Middeleeuse temas en oorlog.
Animasietegniek
Anime volg die tipiese produksie van animasie, insluitend die skep van 'n beelddraaiboek, stemtoneelspel, karakterontwerp en selproduksie. Sedert die 1990's gebruik animeerders toenemend rekenaaranimasie om die doeltreffendheid van die produksieproses te verbeter. Kunstenaars soos Noburō Ōfuji het die baanbrekerswerk met die eerste animewerke gedoen, wat eksperimenteel was en bestaan het uit beelde wat op skryfborde geteken is, stopaksie-animasie van papieruitknipsels en silhoeëtanimasie. Selanimasie het in gewildheid toegeneem totdat dit uiteindelik die medium oorheers het. In die 21ste eeu is die gebruik van ander animasietegnieke grootliks beperk tot onafhanklike kortflieks, insluitend die stopaksie-marionet-animasiewerk wat deur Tadahito Mochinaga, Kihachirō Kawamoto en Tomoyasu Murata vervaardig word. Rekenaars het in die 1990's deel van die animasieproses geword, met werke soos die Ghost in the Shell en Princess Mononoke wat selanimasie met rekenaar-gegenereerde beelde vermeng. Fuji Film, 'n groot selproduksiemaatskappy, het aangekondig dat hy gaan ophou om selwerke te vervaardig, wat paniek in die bedryf gesaai het om selinvoer te verkry en het die oorskakeling na digitale prosesse bespoedig.
Voor die digitale era is anime vervaardig deur tradisionele animasie-metodes te gebruik wat gegrond is op 'n poseer-tot-poseer-benadering. Die meerderheid van hoofstroomanime gebruik minder ekspressiewe sleutelrame en meer tussenin-animasie.
Japannese animasieateljees was baanbrekers van baie beperkte animasie-tegnieke, en het anime 'n onmiskenbare versameling konvensies gegee. In teenstelling met Disney-animasie, waar die klem op die beweging is, beklemtoon anime die kunsgehalte en laat beperkte animasie-tegnieke vergoed vir die gebrek aan tyd wat op beweging bestee is. Sulke tegnieke word dikwels gebruik, nie net om sperdatums te haal nie, maar ook as artistieke hulpmiddels. Anime-tonele plaas die klem daarop om driedimensionele beelde te verkry, en agtergronde is instrumenteel in die skep van die atmosfeer van die werk. Die agtergronde is nie altyd uitgedink nie en is soms gebaseer op werklike plekke, soos vergestalt in Howl's Moving Castle en The Melancholy of Haruhi Suzumiya. Oppliger sê anime is een van die seldsame mediums waar jy 'n sterbesetting saamstel waar dit dikwels "geweldig indrukwekkend" lyk.
Die filmeffekte van anime onderskei hom van die verhoogopvoerings wat in Amerikaanse animasie voorkom. Anime word kinematografies verfilm asof deur 'n kamera, insluitend panning, zoem, afstand- en hoekskote tot meer komplekse en dinamiese skote wat moeilik sou wees om in die werklikheid te skep. In anime word die animasie voor die stemtoneelspel geskep, in teenstelling met Amerikaanse animasie wat die stemtoneelspel eerste doen; dit kan lei tot lipsinchronisasiefoute in die Japannese weergawe.
Karakters
Die liggaamsverhoudings van menslike animekarakters is 'n akkurate weerspieëling van die proporsies van die menslike liggaam. Die hoogte van die kop word deur die kunstenaar beskou as die basiseenheid van die proporsies. Kophoogtes kan verskil, maar die meeste animekarakters is sowat sewe tot agt koppe lank. Animekunstenaars maak soms doelbewuste aanpassings aan liggaamsverhoudinge om super-misvormde karakters te skep met 'n buite verhouding klein liggaam teenoor die kop; baie super-misvormde karakters is twee tot vier koppe lank. Party animewerke soos Crayon Shin-chan slaan glad nie ag op hierdie proporsies nie, tot so 'n mate dat hulle na Westelike strokiesprente lyk.
'n Algemene animekarakterontwerptradisie is oordrewe ooggrootte. Die animasie van karakters met groot oë is afkomstig van Osamu Tezuka, wat baie beïnvloed is deur sulke vroeë animasiekarakters soos Betty Boop, wat met buite verhouding groot oë geteken is. Tezuka is 'n sentrale figuur in anime- en mangageskiedenis, waarvan die ikoniese kunsstyl en karakterontwerpe dit moontlik gemaak het om die hele omvang van menslike emosies bloot deur die oë weer te gee. Die kunstenaar voeg veranderende kleurskakerings tot die oë toe, veral in die kornea om aan hulle meer diepte te gee. Gewoonlik word 'n mengsel van 'n ligte kleurskakering, die toonkleur en 'n donker kleurskakering gebruik. Die kulturele antropoloog Matt Thorn voer aan dat Japannese animeerders en gehore sulke gestileerde oë nie inherent as effens uitlands beskou nie. Maar nie alle anime het groot oë nie. Die werke van Hayao Miyazaki is byvoorbeeld bekend daarvoor dat sy karakters se oë realistiese afmetings het, asook met realistiese haarkleure. Hare in anime is dikwels onnatuurlik lewendig en kleurvol of in 'n unieke styl. Die beweging van hare in anime is oordrewe en "hare-aksie" word gebruik om die aksie en emosies van die karakters te beklemtoon vir bykomende visuele effek. Poitras trek haarstylkleure na vir omslagillustrasies in manga, waar opvallende kunswerke en kleurvolle kleurskakerings aanloklik is vir manga vir kinders. Al word dit vir 'n plaaslike mark vervaardig, het anime karakters wie se ras of nasionaliteit nie altyd duidelik gemaak word nie; dit is dikwels 'n doelbewuste besluit, soos in die geanimeerde Pokémon-reeks.
Anime- en mangakunstenaars put dikwels uit 'n gemeenskaplike bron van ikoniese gesigsuitdrukking-illustrasies om besondere buie en gedagtes aan te dui. Hierdie tegnieke lyk dikwels anders as hul eweknieë in Westerse animasie, en sluit 'n vaste ikonografie in wat gebruik word as snelskrif vir sekere emosies en buie. 'n Manlike karakter se neus kan byvoorbeeld begin bloei wanneer hy seksueel gestimuleer word. 'n Verskeidenheid van visuele simbole word gebruik, insluitend sweetdruppels om senuweeagtigheid uit te beeld, 'n karakter kan bloos om verleentheid te wys, of gloeiende oë wat 'n kwaai gluur wys.
Bedryf
Die animasiebedryf bestaan uit meer as 430 produksiemaatskappye. Die vernaamste maatskappye is Toei Animation, Gainax, Madhouse, Gonzo, Sunrise, Bones, TMS Entertainment, Nippon Animation, Studio Pierrot en Studio Ghibli. Baie van die ateljees is saamgesnoer in 'n handelsvereniging, die Vereniging van Japannese Animasie. Daar is ook 'n vakbond vir werkers in die bedryf, die Japannese Animasieskeppersvereniging. Ateljees sal dikwels saamwerk om meer komplekse en duurder projekte te vervaardig, soos wat met Studio Ghibli se Spirited Away gedoen is. 'n Anime-episode kan tussen $100,000 en $300,000 kos om te vervaardig. In 2001 het animasie gesorg vir 7% van die Japannese rolprentmark, hoër as die 4.6%-aandeel in die mark vir lewendige-aksie-werk. Die gewildheid en sukses van anime kan gesien word in die winsgewendheid van die DVD-mark, wat byna 70% van die totale verkope bydra. Volgens 'n 2016-artikel in Nikkei Asian Review het Japannese televisiestasies "oor die laaste paar jaar" meer as ¥60 miljard se anime van die produksiemaatskappye gekoop, in vergelyking met minder as ¥20 miljard uit die buiteland. Daar was 'n styging in die verkope van programme aan televisiestasies in Japan, wat veroorsaak word deur laatnag-anime met volwassenes as die teikengroep. Hierdie soort anime is minder gewild buite Japan, waar dit as "meer van 'n nisproduk" beskou word. Spirited Away (2001) is internasionaal die animefliek met die grootste inkomste, VS$330 miljoen, asook met die grootste inkomste in Japan. Animeflieks verteenwoordig jaarliks 'n groot deel van Japannese flieks in Japan wat die meeste geld verdien, met ses van die toptien in 2014 en ook in 2015.
In die vroeë 1990's het etlike maatskappye begin om te eksperimenteer met die lisensiëring van minder kinder-georiënteerde materiaal. Sommige, soos A.D. Visie en Central Park Media en sy drukkersname het taamlik groot kommersiële sukses behaal en het later groot spelers in die nou baie winsgewende Amerikaanse animemark geword. Ander, soos AnimEigo, het beperkte sukses behaal. Baie maatskappye wat direk deur Japannese moedermaatskappye geskep is, het nie so goed gedoen nie, waarvan die meeste slegs een of twee titels uitgereik het voordat hulle hul Amerikaanse bedrywighede opgeskort het.
Lisensies is duur en kos dikwels honderdduisende dollars vir een reeks en tienduisende vir een fliek. Die pryse wissel heelwat; Jinki: Extend kos byvoorbeeld slegs $91,000 om te lisensieer terwyl Kurau Phantom Memory $960,000 kos. Gelyktydige internet-stroomregte kan goedkoper wees, met pryse van sowat $1,000-$2,000 per episode, maar kan ook duurder wees, met sommige reekse wat meer as $200,000 per episode kos.
Die animemark vir die VSA was in 2009 ongeveer $2.74 miljard werd. Oorgeklankte animasie is van 2000 af in die VSA uitgesaai op netwerke soos The WB en Cartoon Network se Adult Swim. In 2005 het dit gelei tot vyf van die toptien animetitels wat voorheen op Cartoon Network uitgesaai is. As 'n deel daarvan om dit na die plaaslike mark te verplaas, kan van die kulturele verwysings geredigeer word om die verwysings na die nie-Japannese kultuur beter te kan volg. Die koste van die Engelse lokalisering kos gemiddeld VSA$10,000 per episode.
Die wettige internasionale beskikbaarheid van anime op die internet het die laaste paar jaar verander, met die gelyktydige uitsendings van reekse wat op webwerwe soos Crunchyroll  beskikbaar is.
Toekennings
Die animebedryf het verskeie jaarlikse toekennings wat die jaar se beste werke vereer. Groot jaarlikse toekennings in Japan sluit in die Ōfuji Noburō-toekenning, die Mainichi Film-toekenning vir Beste Animasiefliek, die Animation Kobe-toekennings, die Japan Media Arts Festival-animasie-toekennings, die Tokio Anime-toekenning en die Japan Academy-prys vir Animasie van die Jaar. In die VSA ding animeflieks mee in die ICv2.com Anime-toekennings Daar was ook die American Anime-toekennings, wat ten doel gehad het om uitnemendheid in animetitels wat deur die bedryf bedoen is te erken. Dit is net een keer gehou, in 2006. Animeproduksies is ook al benoem vir en het toekennings gewen wat nie uitsluitlik vir anime is nie, soos die Academy Award vir Beste Geanimeerde Rolprent of die Golden Bear.
Globalisering
Anime het kommersieel winsgewend geword in Westerse lande, soos getoon deur die vroeë kommersieel suksesvolle Westelike aanpassings van anime, soos Astro Boy. Vroeë Amerikaanse aanpassings in die 1960's het daartoe gelei dat Japan na die kontinentale Europese mark uitgebrei het, aanvanklik met produksies wat op Europese en Japannese kinders gemik is, soos Heidi, Vicky the Vicking en Barbapapa, wat in verskeie lande uitgesaai is. Veral in Italië, Spanje en Frankryk het belangstelling toegeneem in Japan se produksies, as gevolg van sy lae verkoopprys en produktiewe uitset. Veral Italië het die meeste anime buite Japan ingevoer. Hierdie massa-invoer het gelei tot die gewildheid van anime in Suid-Amerikaanse, Arabiese en Duitse markte.
Japannese anime-reekse is in die begin van die 1980's in die VSA bekend gestel. In die 1990's het Japannese animasie al hoe gewilder geword in Amerika. Mediamaatskappye soos Viz en Mixx het animasie in die Amerikaanse mark begin publiseer en vrystel. Die groei van die internet het aan Westerse gehore 'n maklike manier gegee om toegang tot Japannese inhoud te verkry. Dit is veral die geval met internetdienste soos Netflix en Crunchyroll. As 'n regstreekse gevolg het verskeie belangstellings rondom Japan toegeneem.
Reaksie van aanhangers
Animeklubs het aanleiding gegee tot animekonvensies in die 1990's met die "anime-oplewing", 'n tydperk wat gekenmerk is deur die toenemende gewildheid van anime. Hierdie konvensies word gewy aan anime en manga en sluit elemente in soos cosplay-wedstryde en bedryf-gesprekspanele. Cosplay, 'n saamgestelde woord vir "costume play", is nie uniek aan anime nie en het gewild geword in wedstryde en vermommings by animekonvensies. Die Japannese kultuur en woorde het deel geword van Engels deur die gewildheid van die medium, insluitend otaku, 'n neerhalende Japannese term wat algemeen in Engels gebruik word om te verwys na 'n aanhanger van anime en manga. Nog 'n woord wat gebruik word om aanhangers in die VSA te beskryf, is wapanese, wat wit individue beskryf wat graag Japannees wil wees. Dit het later gelei tot weeaboo vir individue wat 'n sterk belangstelling in die Japannese animesubkultuur het. Die term het ontstaan uit beledigende opmerkings wat op die gewilde bulletinbordwebwerf 4chan.org gelaai is. Anime-entoesiaste het al aanhangerfiksie en aanhangerkuns geskep, insluitend rekenaarskermpatrone en anime-musiekvideo's.
Animestyl
Een van die belangrike punte wat anime anders maak as gewilde Westelike strokiesprente is die emosionele inhoud. Sodra die verwagting dat die visuele intrige of animasie net op kinders gerig is, uit die weg geruim is, kan die gehoor besef dat baie emosies soos swaarkry, dood, pyn, gesukkel en vreugde almal storievertelelemente kan wees wat in anime net soos as in ander vorme van media gebruik word. Maar namate anime self al hoe gewilder geword het, het animestilering onvermydelik die onderwerp van sowel satire as ernstige kreatiewe produksies geword. South Park se "Chinpokomon"- en "Good Times with Weapons"-episodes, Adult Swim se Perfect Hair Forever, en Nickelodeon se Kappa Mikey is voorbeelde van satiriese uitbeeldings van die Japannese kultuur en anime. Sommige werke het aanleiding gegee tot besprekings oor die vervagende skeidslyn tussen satire en ernstige "anime styl"-produksies, soos die Amerikaanse animestyl-produksie Avatar: The Last Airbender. Hierdie animestyl-werk word gedefinieer as "animasie wat deur anime beïnvloed is" in 'n poging om al die animestylwerke van nie-Japannese oorsprong te klassifiseer. Sommige skeppers van hierdie werke noem anime as 'n bron van inspirasie en sommige soos die Franse produksiespan van Ōban Star-Racers het na Tokio getrek om saam met 'n Japannese produksiespan te werk. Wanneer anime gedefinieer word as 'n "styl" eerder as 'n nasionale produk, laat dit die moontlikheid oop van anime wat in ander lande vervaardig word. 'n U.A.E.-Filipino-vervaardigde TV-reeks genaamd Torkaizer staan bekend as die "Midde-Ooste se Eerste Animeprogram", en is tans in produksie. Daar word nog gesoek na finansiering. Die web-gebaseerde reeks RWBY word vervaardig in 'n anime-kunsstyl en word as anime beskryf. Daarbenewens gaan die reeks in Japan uitgereik word, onder die etiket van "anime" volgens die Japannese definisie van die woord en word beskryf as "Amerikaans vervaardigde anime". Netflix het die maatskappy se voorneme om anime te vervaardig bekend gemaak. Daarmee bied die maatskappy 'n meer toeganklike kanaal vir die verspreiding aan Westelike markte. Die omskrywing van anime as 'n styl is omstrede onder ondersteuners, met John Oppliger wat verklaar: "Die hardnekkige volharding om na die oorspronklike Amerikaanse kuns as Japannese "anime" of "manga" te verwys, ontneem die werk van sy kulturele identiteit."
Waterpolo-arena
Die Waterpolo-arena (Eng: Water Polo Arena) in Londen is die stadion waar die verskillende waterpolo-items vir mans en dames tydens die Olimpiese Somerspele van 2012 gehou is. Die tydelike konstruksie is in die Olimpiese Park in Stratford, Londen, langs die London Aquatics Centre opgerig. Dit is die eerste keer in die geskiedenis van die Spele wat 'n aparte stadion vir waterpolo gebou is.
Konstruksie het in die lente van 2011 begin en is in Mei 2012 voltooi. Na afloop van die Spele sou die stadion afgebreek en hergebruik word.
Die stadion het 'n 37 m kompetisieswembad en 'n kleiner oefenswembad. Dit bied sitplek vir 5 000 toeskouers.
Turbowaaiermotor
'n Turbowaaier is 'n vliegtuigmotor geskik vir gemiddelde snelhede. 'n Turbowaaier is 'n relatief stil straalmotor met 'n hoë rendement.
Aangesien 'n skroefmotor 'n beter vliegtuigmotor is by lae snelhede en 'n straalmotor beter is by hoë snelhede, is die logiese oplossing dat vir gemiddelde snelhede 'n soort kruising van die twee tipes die beste sal wees. Dit kruising is die turbowaaier motortipe. Turbowaaiers is 'n soort straalmotor waarby die kompressor in die motor sodanig vergroot is dat hy 'n soort skroef in 'n ring geword het, en die lug sowel deur, as langs die verbrandingskamer verbyvloei.
'n Turbowaaier bestaan dus eintlik uit twee buise in mekaar. Die binnenste buis is in beginsel 'n straalmotor, en die buitenste buis gedra ditself as 'n buis met 'n skroef binne-in. Dit buitenste buis word ook die omloopbaan genoem.
In die praktyk blyk dié motor tipe die beste te wees vir snelhede van 400 tot 1000 km/h. Daarmee is dié motortipe verreweg die mees gewilde vliegtuigmotor vir passasierstralers.
Omloopverhouding
Turbowaaiers werk taamlik stil, veral as hulle 'n hoë omloopverhouding het. Die vuurwarm lug wat uit 'n straalmotor kom maak baie lawaai. In 'n turbowaaier word die warm lugstraal omhels deur 'n straal koue lug uit die omloop en die resultaat is 'n baie laer geraasvlak.
Olivien
Olivien is baie volop en een van die belangrikste minerale wat in achondriete aangetref word en S-tipe asteroïde soos 25143 Itokawa bevat dit. Kenmerkend vir komatiïet-lawas is hulle hoë smeltpunt en 'n spinifeks-tekstuur van olivien-kristalle. Olivien word op talle plekke in Suid-Afrika aangetref soos die Driekopmyn, Zondereindemyn en Zwartkopmyn in Limpopo of die Star-, Jagersfontein of Koffiefonteinmyn van Vrystaat. Dit word ook in meteoriete gevind soos die Molteno-, Malvern-, Benoni- of Macibinimeteoriete wat in Suid-Afrika geval het.
Struktuur
Olivien het 'n ortorombiese struktuur waarin losse -tetraëders herken kan word. Dit is die argetipe van die S1-struktuur van die strukturbericht-klassifikasie. Tussen hierdie nesosilikaatgroepe is die metaalatome in twee verskillende kristallografiese posisies. Hulle is albei oktaëdriese maar M1 is kleiner as M2 en daar is aanwysings dat yster 'n voorkeur vir die kleiner oktaëder het, veral indien gedeeltelike oksidasie plaasvind en gevorm word pleks van. Die elektriese geleiding is afhanklik van die suurstofaktiwiteit en geleiding vind veral in die c-rigting van die rooster plaas. Die termiese uitsetting by hoër temperatuur betref hoofsaaklik die metaal-suurstof-afstande; die silikaat-tetraëders bly amper onveranderd. >
NG gemeente Deben
duimnael|regs|200px|Ds. [[Jacobus Nicolaas Geldenhuys en sy vrou, 'n nooi Pretorius, onder meer die eerste leraar van hierdie gemeente (1911 tot '15) en ook van die Gwelo, Suid-Rhodesië. Daar verrig hy baanbrekerswerk en was 'n stigter van die Daisyfield-kinderhuis naby die dorp.]]
duimnael|links|190px|Ds. Pieter Truter Stroebel kan as die vader van die gemeente Deben beskou word. Hy was van 1904 tot 1911 leraar van [[NG gemeente Griekwastad|Griekwastad en vir die laaste twee jaar van dié tydperk konsulent van Deben.]]
duimnael|regs|200px|Eerw. Daniel Jacobus Krynauw en sy gesin. Hy was verbonde aan die [[NG gemeente Griekwastad, sy eerste gemeente, van 1907 tot 1909, die jaar toe die Deben van die moedergemeente afstig. Hy het hulpdiens hier en in ander gemeentes verrig tot hy in 1912 beroep is na die sendinggemeente op Upington, sy eerste en laaste standplaas. Hy emeriteer in 1920 en sterf op 10 Februarie 1938.]]
duimnael|regs|190px|Ds. Daniel Jacobus Erasmus, leraar van die gemeente van 1920 tot '31 en van 1946 tot 1956, toe hy emeriteer. Van 1931 tot '46 was hy leraar van die [[NG gemeente Komga.]]
Die NG gemeente Deben is, hoewel net meer as 'n eeu oud, die oudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in 'n deel van die Kalahari wat dorpe soos Kuruman, Kathu, Olifantshoek en Postmasburg insluit. Die kern van die gemeente is op die dorpie Dibeng geleë, 25 km per pad (R380) noordwes van Kathu en 53 km per pad suid van Hotazel.
Agtergrond
Die Kaapse regering het in 1906 die plaas Deben, 'n vervorming van die Tswana-naam Dibeng, aan ene John Sutherland toegeken. In Tswana beteken die naam "drinkplek" of "eerste drinkplek". Dit is so genoem omdat dit in dié dorre streek die eerste drinkplek vir die reisiger was op pad vanaf Kuruman, amper 70 km hiervandaan. Ene Hendrik de Villiers het op Dibeng 'n huisie vir sy gesin gebou waarin die besoekende predikant van Griekwastad dikwels tuisgegaan het in die dae toe dié streek nog deel was van dié moedergemeente, wat op 17 Desember 1881 gestig is en waarvan die middelpunt op die dorp Griekwastad meer as 170 km suid van hier af geleë is.
Gemeentestigting
Dit was in hierdie huisie van De Villiers dat die gemeente Deben op 15 Mei 1909 gestig is. Die gemeente het indertyd 'n gebied groter as die Oranje-Vrystaat beslaan en is in drie wyke verdeel: Deben, Olifantshoek en Kuruman. Op Postmasburg, halfpad tussen Dibeng en Griekwastad en in latere jare ook 'n gemeente in die Ring van Deben, was van 1883 af, toe dit nog Blinkpan geheet het, 'n sentrum van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika en is dan ook na die grondlegger van dié kerkverband, ds. Dirk Postma, genoem. Die NG gemeente Postmasburg is eers in 1923 gestig, 50 jaar na die plaaslike Gereformeerde gemeente.
Met die stigting van die NG gemeente Deben was daar in dié dorre en afgeleë wêreld nog geen kerkgebou nie sodat kerkdienste op Dibeng en Olifantshoek in 'n tent gehou moes word en op Kuruman in die magistraatskantoor, terwyl Nagmaalsdiente ook onder die seringbome langsaan gehou is. Die stigting van die gemeente Deben het dit moontlik gemaak vir die NG Kerk om sy lidmate in dié streek beter te bedien en het slegs sewe jaar later, in 1916, tot die stigting van sowel die NG gemeente Kuruman as die NG gemeente Olifantshoek aanleiding gegee.
Ná die gemeentestigting het ds. P.T. Stroebel van Griekwastad as die konsulent en bygestaan deur eerw. D.J. Krynauw, voortgegaan om die gemeente geestelik te bedien. Ds. Stroebel het in 1904 die beroep aanvaar na die NG gemeente Griekwastad, waar hy bly tot in 1911. Op Griekwastad was hy die konsulent van die dogtergemeente Deben en het gereeld die sowat 170 km hierheen met kar en perde afgelê om die kerklike voorregte na lidmate in dié deel van die Kalahari te bring. Hy is in 1900 gelegitimeer en sterf in die amp op Herbertsdale op 5 Januarie 1938. Intussen was hy, soos Deben se latere ds. D.J. Erasmus van 1920 tot '31 en van 1946 tot '56, van 1911 tot 1927 leraar van die NG gemeente Komga. Ds. Stroebel het hom in die tydelike pastorie op Rietkloof, die plaas van die lidmaat Koot van der Merwe, kom vestig wanneer hy die meer as 100 myl met kar en perde van sy standplaas afgelê het om dienste waar te neem, die sakramente te bedien, huwelike te bevestig en ander kerkwerk te verrig.
Eerste leraar
Op 'n kerkraadsvergadering op 4 Februarie 1911 is die jong gemeente se eerste beroep uitgebring, en wel op prop. T.J. van Wyk, maar sonder welslae. Hierna is ds. J.N. Geldenhuys van die NG gemeente Bulawayo in die destydse Suid-Rhodesië op 15 Mei beroep, wat hy dan ook aanvaar. Hoewel ds. Geldenhuys nie lank in die gemeente gearbei het nie, het hy in sy dienstyd die Kuruman-deel van die moedergemeente op afstigting voorberei. Hy is bevestig op 12 Augustus 1911 by die winkel van Van Druten, om die punt van die berg naby Olifantshoek
Op sy eerste kerkraadsvergadering, op 27 Januarie 1912 op Olifantshoek, verklaar ds. Geldenhuys: "Wij moet stil en bezadigd in ons spreken sijn, de leiding van Gods Geest steeds afvragende." Op hom het 'n reuse taak gewag, want die driekoppige gemeente het uit drie groot wyke bestaan. Die afstand tussen Kuruman en Olifantshoek was 11 uur te perd en dié tussen Deben en Kuruman agt. Met 'n Nagmaalsviering in 1913 was die gesamentlike opkoms meer as 1 7 siele. Meer as 600 kinders was versprei in "100 kleine Zondagscholen".
Eerste kerkgebou op Kuruman
Die eerste sendingpoging is toe gestaak tot Robert Moffat in 1824 'n sendingstasie kom aanlê het, 4,8 km onderkant die Oog. Hier het die Londense Sendinggenootskap om 1838 die eerste kerk vir die plaaslike Tswanas (vroeë Betsjoeanas genoem) gebou. In dié gebou, want in 1939 tot 'n nasionale gedenkwaardigheid verklaar is, het Moffat die Nuwe Testament wat hy in Setswana vertaal het, op sy eie drukpers gedruk. In 1827 het hy die water uit die Oog gekeer in twee vore weerskante van die vallei waardeur 257 ha grond besproei is, waarskynlik die eerste besproeiingskema in Suid-Afrika.
Die dorpie Kuruman is eers in 1887 uitgemeet en in 1895 is die eerste magistraat, ene mnr. Bam, op Kuruman aangestel. Kuruman het eers in 1913 'n dorpsbestuur gekry en in 1916 munisipale status, twee jaar ná die stigting van die dorpie Deben. Die derde wyk, Olifantshoek, het sy ontstaan te danke aan die inboorlingreservaat wat in 1886 in die omgewing gestig is. Die dorpie het begin as 'n polisiepos en die naam is gegee omdat olifantbeendere hier naby gekry is, aan die rant van die Kalahari.
Die Ring het aanvanklik oorweging aan die aankoop van die ou Moffat-kerkie as aanbiddingsplek vir die lidmate op Kuruman geskenk, maar hoewel die plaaslike lidmate ook ten gunste van die idee was, is dit nie verwesenlik nie. Aan die begin van 1912 het die kerkraad van Deben 'n kommissie benoem wat moes ondersoek instel na die bou van 'n kerk vir elk van die drie wyke. Op elk van die daaropvolgende gemeentevergaderings op Deben, Olifantshoek en Kuruman is eenparig besluit dat elke plek sy eie kerkgebou moes kry.
Die planne vir die bou van 'n kerkgebou op Kuruman het die flinkste gevorder en ds. Geldenhuys kon al op 11 April 1914 die hoeksteen van die gebou lê. Dié kerkie is op 25 Julie 1914 as die eerste NG kerkgebou in die uitgestrekte gemeente ingewy toe ds. Geldenhuys die deur oopsluit en kort daarna sy eerste kind tydens die plegtige seremonie doop. Dié kerkie, op die hoek van Hoof- en Kerkstraat, is later aan die Nederduitsch Hervormde Kerk verkoop, wat dit vandag nog gebruik. Die Hervormde gemeente Kuruman is op 9 April 1954 gestig en sluit Hotazel, Black Rock en Severn in met 'n totale lidmaattal in 2012 van 41 waarvan ses dooplidmate was. Einde 2016 was dit onderskeidelik 39 en nege. Deben en Olifantshoek is albei deel van die Hervormde gemeente Kathu, wat op 17 Julie 1976 gestig is, dieselfde dag as die gemeente Postmasburg. Albei dié gemeentes het in 2012 136 lidmate gehad. Die Gereformeerde Kerk het 'n veel ouer geskiedenis in dié wêrelddeel: Postmasburg se Doppergemeente is in 1883 gestig, Kuruman s'n in 1919, net drie jaar ná die NG gemeente en Olifantshoek in 1921. Kathu se Gereformeerde gemeente is in 1968 gestig (as Sishen), vergeleke met die NG gemeente daar in 1975, hoewel Sishen reeds op 11 Desember 1965 'n NG gemeente gekry het.
Kuruman en Olifantshoek stig af
Ds. Geldenhuys het heel gou besef die kerkraad sou moes werk in die rigting van afstigting. Die Kerkbode berig byvoorbeeld op 6 Januarie 1916: "Vele menschen, vooral uit den Vrystaat, trokken het land binnen en spoedig werd de noodzakelykheid gevoeld de gemeente in drieen te verdelen." Die gemeente het met stigting 400 lidmate gehad en die jaar daarna het dit gegroei tot 800. In 1914 was die gemeente Deben die vyfde grootste in Kaapland, met ’n sieletal van 4 400 en 1 600 lidmate. Dié groei was daaraan te danke dat baie mense uit die Vrystaat en die Kaapse Kolonie hulle hier kom vestig het, want grond was goedkoop en maklik bekombaar.
Met die inwyding van die kerkie op Kuruman nog vars in die gebeure, neem die kerkraad die besluit om die gemeente in drie gemeentes op te sny en die Ring te versoek om by die stigting van die twee nuwe gemeentes die kerkrade toe te laat om tydens die eerste jaar geen beroep uit te bring nie, maar vir eers gesamentlik van die teenwoordige leraar gebruik te maak, maar tydens 'n buitengewone kerkraadsvergadering op 15 Junie 1915 op die plaas Kathu, kondig ds. Geldenhuys aan dat hy die beroep na Mafeking aanvaar. Nou vra hy die kerkraad moet besluit of hulle weer gesamentlik gaan beroep en of Kuruman of Olifantshoek gaan afstig sodat elke deel as afsonderlike gemeente ook afsonderlik kan beroep. Nou neem die kerkraad die geskiedkundige besluit om die Ring van Dutoitspan se toestemming tot die afstigting van Kuruman sowel as Olifantshoek te vra.
Met die Sinodesitting van die Kaapse Kerk in die Moederstad vergader die Ring op 15 November 1915 in die konsistorie van die Groote Kerk en behandel die versoek van die gemeente Deben. 'n Memorielys met meer as 300 handtekeninge van lidmate in die wyk Kuruman het voor die vergadering gedien.
Op 3 Maart 1916 kom die Ringskommissie van die Ring van Dutoitspan weer byeen, maar dié keer in die kerkgebou op Kuruman. Teenwoordig was ds. Geldenhuys, die vorige leraar wat as leraar van Mafeking steeds lid van dié Ring was, ds. J.A. van Blerk van Warrenton en ds. J.J. Wessels van Griekwastad. By dié geleentheid is die NG gemeente Kuruman amptelik gestig. Die ander twee lede van die Ringskommissie is na Olifantshoek vir die stigting op 7 Maart 1916 van die NG gemeente Olifantshoek. So verdeel die toe skaars sewe jaar oue gemeente Deben in drie dele, waarvan Kuruman, wat lidmaattal betref, nagenoeg so groot soos die ander twee dele saam was. In 1930 byvoorbeeld, toe Deben 'n sieletal van 1 125 en Olifantshoek 1 094 gehad het, was Kuruman se sieletal 2 400. In 2012 het Deben net 149 belydende lidmate gehad en Olifantshoek 252, maar die twee Kurumanse gemeentes (Die Oog is in 1965 van die moedergemeente afgestig) saam 1 501.
Die verkleinde gemeente Deben
duimnael|regs|180px|Ds. Murray Jooste was leraar op [[Calvinia van 1908 tot 1932 en van daardie jaar tot 1945 op Deben, toe hy emeriteer.]]
Die eerste leraar van Deben, sonder Kuruman en Olifantshoek, was ds. A.R. Albertyn, wat nog as proponent op 28 April 1917 op Deben bevestig is, "gedeeltelik onder den bloote hemel en de doornbomen want de kerktenten bevatte niet een derde van die opgekomen schare". Hy het kort ná sy aankoms, op 28 Julie daardie jaar, die hoeksteen van die saalkerk op Deben gelê. Die opskrif van die hoeksteen is: Eben-Haëzer. Boumateriaal is vanaf Taung met ossewaens en donkiewaens vervoer. Op Saterdag 27 en Sondag 28 Oktober 1917 is die kerk ingewy. Met banke en al het dit £1 250.
Ds. Albertyn bly tot 1919 en word opgevolg deur prop. D.J. Erasmus, wat op 1 Mei 1920 hier bevestig word. In sy dienstyd word die restant van Deben A aangekoop en staan voortaan as die Kerkdorp bekend. Die kerkraad word ook die eienaars van die hotel en die winkel. Eersgenoemde word ingerig as pastorie.
Pernille Grumme
Pernille Grumme (gebore 24 Oktober 1946) is 'n Deense aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Flagermusen (1966), Hvem myrder hvem? (1978), en Koks i kulissen (1983).
Emily Wickersham
Emily Wickersham (gebore 26 April 1984) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Definitely, Maybe (2008), Remember Me (2010), I Am Number Four (2011), en Gone (2012).
Gigagreep
'n Gigagreep (Engels: gigabyte), afgekort GB, is 1000 megagrepe.
1000 MB heet 'n gigagreep.
Spoor-swerwer
Die spoor-swerwer (Valenciennea helsdingenii) is 'n dikkop wat wydverspreid voorkom in die Stille Oseaan, die Indiese Oseaan, insluitend die Rooisee, en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as railway glider.
Scotty Mattraw
Scotty Mattraw (19 Oktober 1880 – 9 November 1946) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Return of the Riddle Rider (1927), A Made-To-Order Hero (1927), Quick Triggers (1928), en In Old Chicago (1938).
Spoor-swerwer
Identifikassie
Die vis leef in aflandige koraal- en rotsriwwe in water wat 5 tot 45 m diep is. Hulle verkies bodems wat 'n mengsel van sand en koraalrommel is. Hulle kom gewoonlik in pare voor en bly altyd naby die bodem. Die vis gaan nooit ver weg van sy nes nie. Hulle verkry voedsel deur bekkevol sand deur die kieue te sif en só klein ongewerweldes en alge te kry.
Elektroniese tolvordering
In 1959 was die Nobelpryswenner vir Ekonomie, William Vickrey, die eerste om 'n elektroniese tolstelsel vir die Washington Metropolitaanse Area voor te stel. Elke motor sou toegerus wees met 'n transponder. "Die transponder se persoonlike sein sal opgetel word as die motor deur 'n kruising beweeg, en dan oorgedra word na 'n sentrale rekenaar wat die tolfooi sal bereken volgens die plek van die kruising en die tyd van die dag, en dit byvoeg by die motor se rekening". Elektroniese tolvordering sal 'n moontlikheid bied aan die privaatsektor om die konstruksie en bedryf van stedelike snelweë te fasiliteer. Dit sou ook verkeersopeenhopings verlig, deur die praktiese implementering van padgebruiksfooie, in 'n beperkte aantal stedelike gebiede waar motorverkeer die swaarste is. In die 1960's en 1970's is vryvloeitol getoets met vaste transponders aan die onderkant van voertuie, en lesers wat onder die oppervlak van die snelweg geplaas is.
Interpol
Die Internasionale Polisie-Organisasie of INTERPOL (Engels: International Criminal Police Organization, Frans: Organisation internationale de police criminelle), is 'n intergoewermentele organisasie wat internasionale polisiesamewerking fasiliteer. Interpol is in 1923 as die Internasionale Kriminele Polisie-Kommissie (ICPC) gestig; dit het INTERPOL as telegrafiese adres in 1946 gekies, en is as 'n algemene naam vir die organisasie in 1956 begin gebruik.
(ε, δ)-definisie van 'n limiet
In kalkulus is die (ε, δ)-definisie van ’n limiet ("epsilon-delta definisie van ’n limiet") 'n amptelike weergawe van die konsep van ’n limiet. Dit is eerste deur Bernard Bolzano in 1817 beskryf, gevolg deur ’n minder akkurate weergawe deur Augustin-Louis Cauchy. Die definitiewe moderne stelling is verskaf deur Karl Weierstrass.
Laurie Holden
Laurie Holden (gebore 17 Desember 1969) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Dragged Across Concrete (2018) en in die televisiereekse The Shield (2002), The Walking Dead (2010), en The Americans (2013).
Internationales Congress Centrum Berlin
Die ICC Berlin word by die beduidendste bouprojekte in die na-oorlogse Duitse argitektuurgeskiedenis gereken. Die boukoste het meer as 924 miljoen Duitse Mark (sowat 473 miljoen €) beloop. Die gebou dien steeds as 'n voorbeeld vir die ontwerp van nuwe kongressentrums dwarsoor die wêreld.
Rolroer
'n Rolroer is 'n oppervlak wat met 'n skarnier aan die afstroomkant van 'n vliegtuigvlerk vasgeheg is. 'n Vliegtuig se twee rolroere word tipies aanmekaar verbind op so 'n wyse dat as die een styg die ander een daal. Die dalende rolroer verhoog die stukrag op daardie vlerk en die stygende roer verlaag die stukrag op die ander vlerk, wat dan 'n rolmoment rondom die vliegtuig se longitudinale as tot gevolg het.
Max Bacon (akteur)
Max Bacon (1 Maart 1906 – 3 Desember 1969) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Privilege (1967) en Chitty Chitty Bang Bang (1968), en in die televisiereekse ITV Play of the Week (1955) en Theatre 625 (1964).