cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Somerset-Wes
Stigting
'n Aantal invloedryke persone het reeds in 1818 die plaas Cloetenburg gekoop en met die oprigting van 'n kerkgebou begin. Dié gebou is in 1819 deur die konsulent, ds. Meent Borcherds van Stellenbosch, ingewy. In dieselfde jaar het 'n oorstroming groot skade aan die kerkgebou en pastorie veroorsaak. Gereelde oorstromings sou oor die volgende amper twee eeue 'n probleem met veral die ou kerkgebou bly. Die gemeente was klein en arm, maar met behulp van die landdros van Stellenbosch, D.J. van Ryneveld, is die destydse regering beweeg om 'n predikant hier aan te stel en te salarieer, soos die gebruik was terwyl die Kaapse Kerk 'n staatskerk was.
Vroeë predikante
Die eerste predikant, ds. Johannes Spyker, is in 1823 hier bevestig. Die jaar vantevore het 'n groot oorstroming weer die pastorie sodanig beskadig dat dit nie betyds vir ds. Spyker se koms herstel kon word nie en die kerkraad het toe die plaas van die heer G. van Sittert vir 'n predikantswoning aangekoop.
In 1830 is ds. Spyker deur ds. James Edgar van die NG gemeente Durbanville opgevolg. Ruim 17 jaar lank het hy 'n geseënde bediening in die gemeente gehad tot sy dood op 22 Maart 1848. Op 17 September 1849 is dr. J.F. Reitz, 'n Afrikaner wat in Duitsland gepromoveer het, hier as die derde leraar bevestig. (Na elkeen van die eerste drie leraars is 'n straat op die dorp genoem.) Hy was 'n veelsydige man wat 42 jaar aan die hoof van die gemeente staan. In 1862 het 'n woeste storm die gebied getref, die kerkgebou is beskadig en herstelwerk moes onderneem word. Die kerk is in 1962 tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar.
Gedurende dr. Reitz se dienstyd is die kerkgebou aanmerklik verbeter en 'n begin gemaak met buitedienste in die wyk Palmietrivier. Ds. P.J. Pienaar was die volgende leraar. Hy is in Januarie 1891 hier bevestig en het 45 jaar lank lief en leed saam met die gemeente deurgemaak. Gedurende sy dienstyd is die eerste twee dogtergemeentes, Strand (1912) en Grabouw (1934) afgestig nadat ds. W.J. Conradie op 19 April 1904 hier bevestig is as tweede leraar met spesiale werkkring Strand. Ook ook het die moedergemeente, veral deur die verkoop van ruim gronde aan die De Beersmaatskappy, geldelik sterker geword en is die gemeente voorsien van 'n kosbare orrel. Ds. Pienaar het ná 'n lang en vrugbare bediening in 1936 sy emeritaat aanvaar en op Gordonsbaai gaan aftree.
Latere verwikkelinge
Ds. A.G.E. van Velden was die volgende leraar en onder sy leiding is die sierlike en doelmatige kerkgebou, ontwerp deur die Suid-Afrikaanse argitek Wynand Louw, opgerig. Daarna dien di. H.A.A. Lambrechts, medeleraar (1946-'48), O.A. Cloete (1947-'64) en Vivianus Ovidius Nel (wyk Gordonsbaai, 1950-'52).
Leucandra regina
Leucandra regina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Kaapse floraryk
Die Kaapse floraryk, ook Capensis genoem, is een van die ses Floraryke op aarde. Dit omvat die uiterste, suidwestelikste punt van Afrika (Suid-Afrika) en is deur 'n woestyngordel (uit die Karoo en Namibië) van die res van Afrika geskei. Dit is die kleinste van die floraryke, maar in verhouding met die oppervlakte is dit die mees soortryke floraryk. Dit trek elke jaar ontelbare botanici en plantevriende uit die hele wêreld aan. Die Kaapse floraryk is in 2004 as een van Unesco se wêrelderfenisgebiede gelys en in 2015 is die inskripsie uitgebrei.
Hoofsaaklik is vir die Kaapflora die buitengewoonlike endemierykdom te benadruk, wat heet, dat daar hier baie plante van 'n geslag of familie aanwesig is, wat alleen in die begrenste gebied aangetref word. Verder is daar ooreenkomste met die floraryke van Antarktika en Australië, Antarctis en Australis, vasstelbaar (hierdie gebiede wat vandag ver van mekaar af lê, het aan die einde van die Jura saam die kontinent Gondwanaland gevorm).
Plantsoorte
Ongeveer 10% van die totale plantesoort, na skatting 22 000 botaniese soorte op aarde, vind hier hulle leefomgewing. Die veelsydige altyd groene plantegemeenskap van Capensis word fynbos genoem. Daaronder bevind hulle silwerboomgewasse, 100 proteasoorte, en nietemin 600 verskillende soorte van die ericageslag, asook talryke vleisetende plante.
Op Tafelberg in Kaapstad alleen is daar meer plantsoorte as byvoorbeeld in die hele Verenigde Koninkryk. Baie indrukwekkend en gelief by vakansiegangers is Namakwaland wat na die lentereën in 'n reëlregte blommemeer verander.
Talryke plante wat in hierdie gebied in die wild groei, word na Europa uitgevoer en is die uitgangspunt van baie telinge van geliefde tuinplante. Hiertoe behoort astersoorte, freesia's, pelargonia's, irisse, geraniums, strobloeme, en ander.
Brande as bron van lewe
Veldbrande speel 'n belangrike rol in die ekologie van die Kaapse Floraryk. Hulle is ook 'n rede waarom daar in droë streke weinig bos is. Enkele plante kiem pas na 'n brand, byvoorbeeld omdat ou plante nie meer die lig van die jonge plante ontneem nie. Daar word tans probeer deur doelgerigte brande vir die onderhoud van die natuur te sorg.
Xian MA600
Xian het sy eerste MA600 turboskroef vliegtuig op 29 Junie 2008 uitgerol en die vliegtuig het sy nooiensvlug op 10 Oktober 2008 voltooi. Dit is toegerus met die nuutste avionika toerusting, verbeterde kajuit vir die passasiers en motore met groter stukrag teenoor die MA60. Die vliegtuig word aangedryf deur Pratt & Whitney Canada PW127J turboskroefmotore. Die vliegtuig kan 60 passasiers dra.
Teen Oktober 2018 was daar reeds meer as 300 eenhede bestel.
In 2008 het Xian die stelling gemaak: Die sukesvolle toetsvlug van die MA600 was 'n belangrike mylpaal in die geskiedenis van Chinese binnelandse vliegtuig produksie. Hulle het op daardie stadium verwag dat die vliegtuig se lugwaardigheids sertifikaat in die tweede helfte van 2009 toegeken sou word met die eerste aflewering daarna aan die Civil Aviation Flight University of China in die Sichuan-provinsie. Groeps aflewering sal eers 2010 begin.
Die vliegtuig is toegerus met die Becker-kommunikasiestelsel: DVCS6100 Digital Intercom System,Cabin Intercommunication and Passenger Address. Die Rockwell Collins Pro Line 21 avioniese stelsel is in die kajuit geinstalleer.
Lys van grootste damme in Suid-Afrika
Hier is 'n lys van die 50 grootste damme in Suid-Afrika volgens kapasiteit.
René Caprara
René Silvio Caprara (Mauritius, 12 Februarie 1888 – Henley on Klip, 11 Desember 1977) was die eerste direkteur-generaal van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK).
Caprara was die seun van ’n Italiaanse pa en ’n Engelse ma. Hy het as kind privaat skoolonderrig in Engeland ontvang, waar hy ’n beurs gekry het om aan die Royal Colege of Music in Londen verder te studeer. Nadat hy sy opleiding voltooi het, het hy in 1914 na Suid-Afrika geëmigreer waar hy as eerste klarinetspeler by die nuwe Kaapstadse simfonie-orkes onder dirigent Theo Wendt aangesluit het.
Caprara het tydens die Eerste Wêreldoorlog aan die Oos-Afrikaveldtog deelgeneem en die rang van majoor verwerf. Hy is na die oorlog terug Suid-Afrika toe. Hier het hy ’n lewendige belangstelling in die radiowese, wat toe nog in sy kinderskoene was, ontwikkel. Hy was in 1922 in beheer van die eerste regstreekse orkesuitsending vanuit ’n ateljee in Kaapstad.
In 1927 het die Johannesburgse eiendoms-en-rolprentmagnaat Isidore William Schlesinger, met die toestemming van die regering, die sukkelende klein radiostasietjies in Johannesburg, Kaapstad en Durban geamalgameer en die African Broadcasting Company (ABC) gestig. Caprara is as bestuurder van die Kaapstadse ateljee van die ABC aangestel. In die vroeë dertigerjare het Schlesinger vir Caprara versoek om die bestuur van die ateljee in Breestraat in Johannesburg oor te neem. Die diens was nie winsgewend nie en Caprara het by Schlesinger aangedring dat hy die uitsaaistasie aan die staat oordra.
Die staaltjie word vertel dat manlike werknemers van Schlesinger se African Broadcasting Company tussen £1 en £6 per maand ontvang het, terwyl vroulike werknemers met ’n dosie sjokolade vergoed is.
Met die totstandkoming van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie in 1936 is Caprara as ’n direkteur aangestel. In 1945 het hy die SAUK se eerste direkteur-generaal geword, ’n pos wat hy tot met sy aftrede op 31 Augustus 1948 beklee het.
Caprara het tydens se dienstermyn by die SAUK verskeie oorsese reise onderneem om ontwikkelings in die uitsaaiwese te ondersoek. Hy het voorgestel dat televisie in Suid-Afrika ingestel moes word, maar die voorstel is in 1940 verwerp. Suid-Afrika sou nog meer as drie dekades moes wag vir die koms van die eerste televisieuitsendings.
Caprara het ’n sjarmante en dinamiese persoonlikheid gehad. Benewens sy musikaliteit, het hy ook die vermoë gehad om goed te organiseer en administreer. Hy het ook ’n bydrae tot die tegniese kant van oorklanking gelewer. Sy sogenaamde “Caprarafoon” was ’n instrument wat die klank van een grammofoonplaat sonder onderbreking na ’n ander grammofoonplaat kon oordra.
Na sy aftrede het hy met sy woonwa die wêreld deurkruis, by geleentheid vanaf Kaapstad tot in Kaïro en van daar na Europa.
René Capraro was getroud met Florence Ethel Pendry, wat op 9 Julie 1949 oorlede is. Hulle het twee kinders gehad.
NG gemeente Carnarvon
duimnael|regs|230px|Van die moedergemeente Beaufort-Wes is, buiten twee gemeentes op die dorp in [[1949, vier aanliggende gemeentes in die geheel afgestig, naamlik Prins Albert, Victoria-Wes, Fraserburg en Carnarvon. Van laasgenoemde is afgestig: Prieska, Williston, Kenhardt, Upington (nie-amptelik omdat die dorp buite die Kaapkolonie geval het en dus streng gesproke nie afgestig kon word nie, maar liewer net gestig is) en gedeeltes van Vosburg, Loxton (aan wie Beaufort-Wes 'n aansienlike getal plase afgestaan het) en Brandvlei. Merweville is in 1904 uit gedeeltes van Beaufort, Laingsburg, Prins Albert en Sutherland afgestig.]]
Die NG gemeente Carnarvon is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk met sy setel op die dorp Carnarvon in die Noord-Kaap.
Ds. W.P. de Villiers, eerste leraar
duimnael|links|200px|Ds. W.P. de Villiers, van 1868 tot 1875 leraar van [[NG gemeente Beaufort-Wes|Beaufort-Wes en toe die eerste leraar van die dogtergemeente Carnarvon.]] In 1875 is op die ou plaas Schietfontein die dorp en gemeente Carnarvon gestig en kort daarna beroep die dogtergemeente vir ds. Willem Petrus de Villiers, wat hom geroepe voel om die lidmate op Schietfontein te gaan help met die bou van 'n kerk, 'n pastorie, 'n nuwe gemeente en 'n nuwe dorp. Hy vra sy demissie by die kerkraad op 5 Julie 1875 aan en kry sy eervolle ontslag op Maandag 16 Augustus 1875. Die vorige dag het hy en die gemeente hartroerend van mekaar afskeid geneem. Die Gereformeerde Kerkbode het op 4 September as volg oor die afskeidsplegtigheid berig:
Met die afskeid van die Sondagskoolkinders die agtermiddag is aan hom 'n pragtige skryfkis gegee. Die aand het hy weer sy afskeidsboodskap in die sendingkerk van eerw. Teske gegee, toe 'n "fraai servies" hom aangebied is. Maandagmôre het hy vand ie skool, destyds deur hom gestig en waarvoor hy soveel gedoen het, afskeid geneem. Teen twaalfuur vertrek ds. De Villiers vergesel van 'n menigte inwoners van albei rasse en waens, karre en te voet. Buite op die vlakte het hulle van hom afskeid geneem terwyl, aldus die Kerkbode-medewerker, "de leraar zijne tranen met die der gemeente mengde".
Tweede kerkgebou opgerig
Met die stigting van die NG gemeente Carnarvon in 1874 was daar reeds die kerkgeboutjie wat in 1873 ingewy is. 'n Pastorie was daar egter nie. By die eerste kerkraadsvergadering het oud-ouderling F.A. Visser sy huis gratis beskikbaar gestel vir die doel. Tog is daar nie van sy aanbod gebruik gemaak nie. Die kerkraad wou liewers koop en in April 1875 gee 'n gemeentevergadering die magtiging om erf 115 van mnre. Hammerschlag te koop. Die gebou daarop was voorheen as 'n winkel gebruik, maar dit is gou-gou tot 'n woonhuis omskep sodat ds. en mev. De Villiers en klein Etienne hul intrek daarin kon neem. Binne net meer as ses maande se tyd is die pastorie wat ongeveer £1 300 gekos het, afbetaal sodat De Kerkbode nie kon nalaat om Carnarvon dié pluimpie te gee nie: "Gelukkig de gemeente waar eendracht ten goede lieerscht".
Pas nadat die pastorie klaar betaal is, is aandag aan die kerkgebou gegee. Dit het trouens al duidelik geblyk dat die gebou die skare wat opkom na die erediens, nie meer kon bevat nie. Ook is die behoefte gevoel aan 'n gebou wat in sy styl meer beantwoord aan die denkbeeld van 'n godshuis. Die kerkraad wat die gebruik gehad het om belangrike sake aan die gemeente voor te het ook die saak op 25 Desember 1875 voor 'n gemeentevergadering gebring. Die besluit was dat begin sou word aan 'n nuwe kerkgebou sodra £2 000 vir die doel ingesamel is.
By die volgende gemeentevergadering op 23 September 1876 kon kennis geneem word dat meer as die verlangde bedrag reeds ingesamel is. 'n Boukommissie is saamgestel en daar is besluit dat dit 'n kruiskerk moes wees. Hierna het die probleme begin sodat gedurende die daaropvolgende drie jaar die bouprogram op verskeie maniere vertraag is. Waterprobleme het die maak van die stene aan bande gelê, geskikte klippe kon nie gevind word nie en oor die plek waar die kerk gebou moes word, was aanvanklik onsekerheid. Dit was egter veral die voorgenome vorm van die kerk wat gemoedere in beweging gebring het en van die kommissielede laat bedank het. Uit pure moedeloosheid het ds. De Villiers gevra om losgemaak te word van die boukommissie. Dit is nie toegestaan nie; wel is 'n byna geheel nuwe boukommissie deur 'n gemeentevergadering gekies. Die kommissie was nou soos volg saamgestel: Ds. W.P. de Villiers (voorsitter), S.J. Latsky, P.J. Vermeulen, J.P. Lubbe, M.J. Nortier, J.A. van den Berg, J.P. Barnard, D.H. de Villiers, F.A. Visser sr., P.A. le Roes en A.G. Visser jr.
Uiteindelik is uitsluitsel verkry: dit sou 'n kruiskerk wees wat op die kerkgrond langs Danielstraat gebou sou word. Die argitek sou wees C.O. Hager, Thos. R. Darke die boumeester met H. Gibbon as die klerk van werke. Op 9 Augustus 1880 is die bouwerk aan die nuwe kerk begin met die spit van die eerste sooi deur mev. Harris Puch, die eggenote van die resident-magistraat en siviele kommissaris van Carnarvon. Ses weke daarna kon ds. De Villiers die hoeksteen 1ê. Sy naam kom nie op die steen voor nie, alleen maar: Deze steen word gelegd in de naam van de Vader, Zoon en Heilige Geest den 25sten September 1880.
Inwyding van vorige kerk
Hierna is werk met krag en sonder enige teenspoed voortgesit. 'n Heuglike dag was 10 Februarie 1883 toe die kerk, presies twee en 'n half jaar nadat die werk 'n aanvang geneem het, feestelik ingewy is. 'n Skare van 1 180 mense was daar byeen om te luister na die feesrede van ds. G. van Niekerk van Britstown. Hierdie sierlike kerkgebou in Gotiese boustyl met 720 sitplekke is deur die kerklike blad, De Christen, soos volg beskrywe: "Die kerk is 'n baie sterk, maar netjiese gebou van klip. Die vleuels is net so groot soos die skip van die kerk, sodat 'n groot vierkant gevorm word waarin die hoorders rondom die kansel as middelpunt geplaas word. Almal kan baie maklik hoor, ook wanneer die spreker gewoonweg praat. Die fraai toring met spits van 104 voet hoog, die twee groot vensters in die sygewels en die pragtige preek-stoel van klip, is waarlik sierade soos selde aangetref word. Van buite maak die gebou 'n besondere indruk met sy pilare wat in spits punte uitloop en die toeskouer na bo wys. Behalwe die aan die toring, staan daar ook pilare drie-drie aan al die hoeke van die kerk. Die gebou is in menig opsig 'n model van stewigheid, netheid en doelmatigheid. Mag," so besluit De Christen, "die vernaamste nie gemis word nie: dat die naam van die Here altyd daar mag woon en die lof, eer en heerlikheid ontvang.
Ou kerk gesloop
Ná byna vyftig jaar het die kerkgebou na deeglike herstel begin vra, gevolglik is omvattende vernuwings en veranderinge gedurende 1929 aangebring. Tog kon die tand van die tyd nie gekeer word nie. Die klippe het dit uitgeroep en die balke uit die timmerasie het antwoord gegee - alles het gesmeek om herstel. In 1946 vestig ds. D.J. Malan wat tydelik waargeneem het na die vertrek van ds. Hugo, die kerkraad se aandag op die dringendheid en omvattendheid van herstelwerk aan die gebou. Die kerkraad het die noodsaak van omvattende restourasie ingesien, die goedkeuring van die gemeente verkry, Wouter De Wet Bronkhorst van die firma Louw en Louw (van Wynand Louw) as argitek aangestel en met 'n geldinsameling begin.
Met die koms van ds. Struwig in 1948 is bevind dat daar twyfel was oor wat te doen staan. Die hulp van argitek Gerard Moerdijk is ingeroep. Sy advies was: breek die ou kerk af en bou 'n nuwe met gebruikmaking van materiaal van die oue. "Buitendien", so het hy betoog, "u kerk verteenwoordig die Gotiese boustyl; dus die Rooms-Katolieke gedagte van die kruiskerk. As Protestante het ons van die Roomse weggebreek, maar aan hulle boustyl hou ons vas - dit is 'n anachronisme!" Volgens M.C. Kitshoff, skrywer van Carnarvon se eeufees-gedenkboek, kan so 'n argument dalk "'n sterk indruk maak op iemand wat afwysend staan teenoor alles wat verband hou met die Rooms-Katolisisme; histories en prinsipieel gesien, staan dit egter swak. By die Hervormers het dit tog nie gegaan oor die plek van aanbidding nie, maar oor die aanbidding in Gees en waarheid; nie oor die kerk en sy boustyl nie, maar oor die feit dat die Woord nie in kerk en kerkgebou tot sy reg gekom het nie. Natuurlik was daar die beeldestormers wat met oorywerigheid ook Roomse kerkgeboue beskadig het; hulle handelwyse is egter nie goed te keur nie en weerspieël ook nie die ware gees van die Protestantisme nie. Dit is so: die Gotiese boustyl is hoofsaaklik 'n godsdienstige boustyl wat in noue verband met die (Roomse) Kerk gestaan het. Tog het hierdie styl gesorg vir die mooiste en indrukwekkendste kerkgeboue in die wêreld - en bewondering daarvoor is tog nie bewondering vir die Rooms-Katolisisme nie!"
Nietemin het die kerkraad Moerdijk se advies aanvaar, 'n sketsplan goedgekeur vir die herbou van die kerk en die verantwoordelikheid vir die geldinsameling opgedra aan ds. Struwig. Nog was die onsekerheid nie besweer nie en die daaropvolgende drie jaar was die toekoms van die kerkgebou in die skommelende weegskaal: herbou of sloop. Wanneer ds. W.A. Alheit in die lente van 1951 sy bediening op Carnarvon begin, tref hy die posisie op kerklike erf so daar aan: 'n kerkgebou wat daar betreurenswaardig uitsien en 'n kerkraadsbesluit om dit behoorlik te laat herstel, maar aan die werk self is nog niks begin nie. In die gemeente vind hy heelwat onenigheid wat neig tot 'n tweestryd deurdat sommige lidmate liewer 'n nuwe kerkgebou opgerig wou hê in die plek van die oue, terwyl ander weer wel 'n nuwe wou hê, maar verlang om die oue te behou om vir ander doeleindes gebruik te word. Sommige wou dit selfs aan die Munisipaliteit verkoop om as stadsaal te dien.
Twee hewige skokke het egter gevolg. Die eerste het gekom toe die herstel- en boukoste op £50 000 pleks van die vroeëre £30 000 geraam is. Tog moes die werk gedoen word en op 27 Oktober 1952 het die bouaannemers, Boland Bouers (Edms.) Bpk. van Wellington, die werk begin volgens die uitgebreide herstel- en herbouingsplanne van mnr. Bronkhorst. Kort hierna het die tweede skok gekom: Die ingenieur het bevind dat die ou gebou wat op die oog af so sterk en stewig voorgekom het, in werklikheid in baie opsigte bouvallig en broos was en onder andere nie in staat sou wees om die swaar betongalerye te dra nie. Die voorgenome herstelplan sou hoegenaamd nie kon uitgevoer word nie.
Op 26 Oktober 1952 is afskeid geneem van die kerkgebou waar reeds ses voltydse leraars die Woord bedien het, 6 058 kinders gedoop het, 3 392 jong mense belydenis laat aflê het en 1 368 pare in die huwelik verbind het. Maar die eintlike waarde van die gebou, soos ds. Alheit dit by die afskeidsgeleentheid gestel het, was hierin geleë: "Menige hongerige en dorstige siele is hier gevoed met hemelse manna en lewende water. Vir meer as een was dit 'n dal van beslissing. Baie het hier onder die diepe indruk gekom van die losprys wat vir hulle betaal is. Vir menigeen het hierdie gebou ewigheidswaarde omdat hulle hier die ware God persoonlik leer ken het".
Die dag daarna het die slopingswerk begin en ses maande later is dit voltooi. Met die uithaal van die hoeksteen van die gebou is 'n verseëlde glasfles gevind waarin 'n paar tydskrifte en 'n handskrif weggelê was. Laasgenoemde was 'n "gedenkschrift" geskrywe deur ds. W.P. de Villiers waarin hy 'n mededeling doen oor die ontstaan van die gemeente en die bou van die kerk. Dit was gedateer 25 September 1880, die dag waarop die hoeksteen gelê is.
Nuwe kerk ingewy
Op Vrydag 13 Maart 1953 is die eerste sooi omgekeer en die bouwerk aan die nuwe kerk begin. Drie maande later, op 6 Junie, is die hoeksteen deur die leraar, ds. Alheit, gelê. By die geleentheid is 'n verseëlde metaalkissie agter die hoeksteen weggelê met onder meer die volgende daarin: 'n Afrikaanse Bybel, 'n Gesangboek, 'n aantal tydskrifte. brosjures, planne en foto's van die kerk. muntstukke, 'n afskrif van ds. De Villiers se "gedenkschrift" en 'n boodskap aan die komende geslagte. Die feesrede by die hoeksteenlegging is gelewer deur ds. D.P. van Huyssteen, oudleraar van die gemeente. Die oprigting van die nuwe kerkgebou het een jaar en nege maande geduur. Van die ou kerkgebou is gebruik die perseel, die klip, die ou hoeksteentjie wat weer ingebou is en twee kliptablette van die ou preekstoel wat in die konsistoriemuur ingemessel is.
Dié kerk is feestelik ingewy op 12 Februarie 1955. Die totale boukoste was £64 555, dus twee keer meer as die oorspronklike beraamde herstelkoste aan die ou kerk.
Goudbruin
Goudbruin is 'n kleur. Dit word dikwels as sommige dames se haarkleur aangedui ("auburn").
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word goudbruin as volg voorgestel:
Panaitios
Panaitios (Grieks: Παναίτιος; ca. 185/180 – ca. 110/09 v.C. ) van Rhodos was 'n stoïsynse filosoof. Hy was 'n leerling van Diogenes van Babilon en Antipater van Tarsus in Athene, voordat hy na Rome verhuis het, waar hy baie gedoen het om die stoïese doktrines aan die stad bekend te stel. Na die dood van Scipio in 129 v.C., het hy na die stoïsynse skool in Athene teruggekeer, waarvan hy die laaste onbetwiste skolarg, (skoolhoof) was. Met Panaitios het stoïsisme meer eklekties geword. Sy mees beroemde werk was Omtrent Pligte, die hoofbron wat deur Cicero in sy werk oor dieselfde onderwerp geraadpleeg is. Sy vernaamste leerling en dissipel in filosofie was Poseidonios.
Braun
Braun GmbH is 'n Duitse vervaardiger van elektriese huishoudelike toestelle wat sy tegniese hoofkwartier in Kronberg im Taunus in die deelstaat Hesse het. As handelsmerk word Braun veral verbind met sy baanbrekende, hoogs moderne industriële ontwerpkuns en tegnologiese vernuwing - twee velde waarin die onderneming 'n leidende rol op die wêreldmark gespeel het.
Dit was Braun se ontwerperspan wat aan baie elektriese toestelle eers hul moderne vorm gegee het. So was hulle rigtingwysend vir 'n hele bedryf met hul eie vormtaal van funksionele en eenvoudige, dog estetiese, gesofistikeerde en perfekte produkontwerpe wat van hoëtroustelle tot haardroërs en skeerapparate gestrek het.
Braun GmbH spits sy bedrywighede tans op kombuistoestelle en produkte vir liggaamsversorging (waaronder elektriese haarverwyderaars, elektriese tandeborsels, skeerapparate en haardroërs) toe wat in vyf aanlegte in Duitsland, Ierland en die Volksrepubliek China vervaardig word.
Azita Ghanizada
Azita Ghanizada (gebore 17 November 1979) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Complete Unknown (2016) en in die televisiereekse Entourage (2004) en Alphas (2011).
Buzi-baber
Die Buzi-baber (Amarginops hildae) is 'n varswatervis wat inheems is aan die Buzirivier in Mosambiek. In Engels staan die vis bekend as die Buzi grunter.
Habitat
Die vis leef in rotsagtige areas vol water varings in vinnig vloeiende water.
William Johnstone (akteur)
William Johnstone (7 Februarie 1908 – 24 November 1996) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Titanic (1953) en Down Three Dark Streets (1954), en in die televisiereekse Tom Corbett, Space Cadet (1950) en As the World Turns (1956).
272
Die jaar 272 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 72ste jaar van die 3de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Trenyce
Trenyce (gebore 31 Maart 1980) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Friends & Lovers: The Ski Trip 2 (2008) en in die televisiereekse American Idol (2002) en Lawd Have Mercy (2017).
Ryde Aquatic Leisure Centre
Die Ryde Aquatic Leisure Centre is 'n watersport lokaal geleë in Ryde, Nieu-Suid-Wallis, Australië. Die oorspronklike plek was gesloop in November 1998 met die herstelwerk beginnende in April 1999. Die herstelwerk is voltooi in April 2000 met die opening in Mei 2000. Gedurende die 2000 olimpiese Spele, het dit die waterpolo-voorrigtings en die vroue-finale aangebied.
Wolfgang Schmittel
Wolfgang Schmittel (* 1930 in Frankfurt am Main; † 24 Januarie 2013 in Kronberg im Taunus) was 'n Duitse grafikus, advertensiespesialis en fotograaf. Sy werk as ontwerper, onder meer vir Braun GmbH, was rigtingwysend vir 'n hele bedryf. Na hom word dikwels verwys as die oervader van korporatiewe identiteit en korporatiewe ontwerpkuns.
Tornby
Tornby is ’n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek van die Hjørring-munisipaliteit. Daar bly 986 inwoners (2008).
Cream tea
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Cream tea
'n Tradisionele ligte maaltyd in die Verenigde Koninkryk
Cream tea (ook bekend as Devonshire tea, Devon cream tea of Cornish cream tea) is 'n ligte maaltyd van tee, scones ('n soort soetgebak), clotted cream ('n soort dik room) en konfyt wat in die Verenigde Koninkryk (veral in Suidwes-Engeland) en die res van die Gemenebes van Nasies tradisioneel in die namiddag bedien word.
Geskiedenis
Die benaming Devonshire tea het sy oorsprong in die Engelse graafskap Devon (Devonshire) waar dit as plaaslike spesialiteit beslkou word. Die presiese oorsprong van cream tea is egter omstrede. Volgens historiese oorlewerings kan die tradisie van 'n ligte maaltyd met brood, room en konfyt na die Tavistock-abdy in 11de eeuse Devon teruggevoer word.
Dibeke
Dibeke of skununu (ook bekend as Nikkies, Skaloulo en Kimberley Jim ) is 'n balspeletjie inheems aan Suid-Afrika met spanne van twaalf spelers elk wat beurte neem as aanvallers en verdedigers wat lopies probeer behaal. Die sport is 'n sokkeragtige weergawe van stingers of dodge ball wat met 'n plastiek bal gespeel word. Die bal word sover as moontlik van die verdedigende span af geskop en dan word daar oor die veld gehardloop terwyl gepoog word om nie deur die bal getref te word nie.
273
Die jaar 273 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 73ste jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Leucandra reniformis
Leucandra reniformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1943 deur Tanita.
Bewer (kleur)
Bewer is 'n bruin kleur.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word bewer as volg voorgestel:
Sien ook
Shades of brown
Asmeret Ghebremichael
Asmeret Ghebremichael is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Confessions of a Shopaholic (2009) en in die televisiereeks Submissions Only (2010).
Voorspoeddiamantmyn
Voorspoedmyn is een van die grootste diamantmyne in Suid-Afrika. Die myn is sentraal geleë in die land in Kroonstad, Vrystaat.
Die myn beskik oor geskatte reserwes van 10 miljoen karaat se diamante en het 'n jaarlikse produksiekapasiteit van 800 000 karaat.
Praderskaal
Die Praderskaal is ’n rowwe gradering van die mate van vermanliking van menslike geslagsdele, en is soortgelyk aan die Quigleyskaal. Dit is genoem na die Switserse geneesheer Andrea Prader.
Dit hou hoofsaaklik verband met die vermanliking van die vroulike geslagsdele in gevalle van oorerflike adrenale hiperplasie, en identifiseer vyf afsonderlike stadiums. In onlangse tye word dit gebruik om ’n reeks differensiasies van geslagsdele te beskryf, met normale babas aan elke kant van die skaal: vroulik links (0) en manlik regs (6).
Omstredenheid
Aangesien die skaal gedefinieer word as ’n meetstelsel vir "abnormale" geslagsdele, word die idee betwis dat atipiese geslagsdele noodwendig abnormaal is. ’n Verslag van die Switserse Adviessentrum vir Biomediese Etiek waarsku dat "nie ongereelde" variasies van geslagsnorme dalk nie patologies is of mediese behandeling vereis nie.
Orangisme (Republiek)
Die Orangisme of prinsgesindheid was 'n politieke stroming in die Nederlandse Republiek (1588-1795). Die prinsgesindes (Pro-prins stroming) het gedurende hierdie tydperk in opposisie gestaan teen die staatsgesindes (Pro-republikeinse stroming). Orangiste het die prinse van Oranje as stadhouers ('n posisie wat deur lede van die Huis van Oranje gehou is) en militêre bevelvoerders van die Republiek ondersteun as 'n teenwig teenoor die mag van die Regente.
Hierdie tweeledigheid in die jong republiek kan gesien word as 'n politieke voortsetting van die stryd tussen Remonstrante (Pro-republikeinse stroming of staatsgesindes) en Teen-Remonstrante (prinsgesindes) tydens die Twaalfjarige Verposing van die Tagtigjarige Oorlog. Die Remonstrante was republikeine, en het meer klem gelê op verdraagsaamheid; hulle het byvoorbeeld 'n losser interpretasie van die Bybel voorgestaan en nie in uitverkiesing geglo nie. Die Remonstrante (Pro-republikeinse stroming of staatsgesindes) is gelei deur mans soos Johan van Oldenbarnevelt. As teenstander van Oldenbarnevelt het prins Maurits van Oranje by die Teen-Remonstrante (Pro-prins stroming of prinsgesindes oftewel teen-betogers) aangesluit wat hom ondersteun het in sy eise vir 'n Nederlandse stadhouer.
Burgeroorlog het selfs op 'n tyd gedreig. Die staatsgesindes is gekenmerk deur omsigtigheid - veral in alle sake wat die handel kan benadeel - die beweging het sy ondersteuners veral in die regerende klas en Regente gehad. Raadspensioenaris Johan de Witt was die leier van die staatsgesindes/pro-republikeine. Dit was de Witt (en sy geesverwant Cromwell) wat in 1654 tydens die vrede met Engeland 'n geheime Akte van Seclusie laat opneem het wat die Republiek verbied het om 'n lid van die Huis van Oranje as stadhouer aan te stel. De Witt het toe die sewe "Provinsies" onder druk geplaas om hierdie akte te onderteken. Die prinsgesindes is gelei deur die stadhouer en leiers soos Cornelis Tromp. Hulle het 'n belangrike rol gespeel in die uitsetting van die De Witt-broers. Op 20 Augustus 1672 het dit gelei tot die georganiseerde moord op die De Witt-broers. Hulle is ge-lynch op die Groene Zoodje naby die Haagse Binnenhof.
I. Stanford Jolley
I. Stanford Jolley (24 Oktober 1900 – 7 Desember 1978) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Return of the Rangers (1943), The Crimson Ghost (1946), The Violent Years (1956), en The Rebel Set (1959).
Serie A
Serie A (Italiaans: [ˈsɛːrje ˈa]) is die hoogste sokkerafdeling in Italië. Twintig klubs speel in hierdie betaalde manskompetisie. Elke klub speel twee keer per seisoen teen mekaar, met een weg-, en een tuiswedstryd. Die eerste vier plekke plaas hulleself vir die UEFA Champions League. Die vierde en vyfde plekke sal in die UEFA Europa League speel. Teen die einde van die seisoen word die onderste drie spanne afgeskuif (gerelegeer) na die Serie B (tweede vlak van die Italiaanse sokker). Al die 20 spanne uit beide Serie A en Serie B kwalifiseer saam met die boonste vier spanne uit Serie C vir die Coppa Italia (Italiaans vir: "Italiaanse beker"). Die Serie A-wenner en die Coppa Italia-wenner sal dan om die Supercoppa Italiana ("Italiaanse Superbeker") meeding.
SSC Napoli is tans die kampioen.
Botaalwee
Die Botaalwee (Aloe zebrina) is 'n spesie van die genus Aloe en kom feitlik oor die hele Suider-Afrika voor. In Suid-Afrika kom dit in Gauteng, Limpopo, Mpumalanga en Noordwes provinsies voor. In Suider-Afrika kom die plant in Angola, Botswana, Malawi, Mosambiek, Namibië, Zambië en Zimbabwe voor. Die aalwyn is klein en die blare het wit vlekke op. Daar is tande op die blaarrante. Die blomme vorm van Februarie tot Mei en is rooi. In Engels staan die aalwyn as die Transvaal Spotted Aloe bekend.
274
Die jaar 274 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 74ste jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Lepidochrysops grandis
Lepidochrysops grandis is 'n skoenlapper in die Lycaenidae familie. Dit is inheems aan Madagaskar waar dit by Tananarive en Fianarantsoa aangetref word.
Swartrugtinktinkie
Die swartrugtinktinkie (Cisticola galactotes) is 'n amper-endemiese algemene standvoël wat voorkom aan die ooskus van Suid-Afrika van die suide van KwaZulu-Natal tot in Mosambiek. Hier kom hulle voor in vleigebiede en laaglande. Die voël is 13 cm groot en weeg 13 gram. In Engels staan die voël bekend as die rufous-winged cisticola.
Broeiende voëls word onderskei van die Vleitinktinkie aan die grys stert (nie bruin nie) en effekleurige kruis. Nie-broeiende volwassenes se rugkant is meer rooibruin en die borskant meer dofgeel. Die jong voëltjie se kroon is donkervruin gestreep en die borskant geel getint.
Hierdie spesie is eers onlangs van die Luapulatinktinkie onderskei as 'n afsonderlike spesie.
Franz Liszt
In die verband en ten opsigte van harmonie het hy tot 'n komponis ontwikkel wat ŉ omwenteling in die musiek van sy tyd teweeggebring het en latere ontwikkelings vooruitgeloop het. Franz Liszt is op 22 Oktober 1811 in die Hongaarse dorpie Raiding naby die Oostenrykse grens gebore. Reeds op 5-jarige ouderdom het hy in klavier speel begin belang stel en sy vader, Adam Liszt, het hom sy eerste klavierlesse gegee.
Hy was ŉ baie godsdienstige kind en benewens sy entoesiasme vir sigeunermusiek, het hy baie belang gestel in kerkmusiek. In 1821 het sy vader hom na Wenen geneem vir verdere studie en vir anderhalf jaar is hy deur Karl Czerny, 'n leerling van Beethoven, onderrig. In 1823 het hy na Parys vertrek, waar hy aan die konservatorium wou gaan studeer, maar as buitelander is hy deur die direkteur, Luigi Cherubini (1760-1842), afgekeur. Nietemin het Liszt spoedig bekend geword as klaviervirtuoos en tussen 1824 en 1827 het hy uitvoerings oor die hele Europa gelewer.
Na die reeks konsertreise het Liszt aan senuwee-uitputting gety en wou hy priester word, maar nadat hy aangesterk het, het hy klavieronderrig in Parys begin gee. ŉ Liefdesverhouding met een van sy studente is egter deur haar vader verbied en Liszl het weer eens siek geword. Meer as 'n jaar lank het hy glad nie klavier gespeel nie en sy loopbaan as klaviervirtuoos verafsku.
Tussen 1830 en 1832 het Liszt 3 musici ontmoet wat sy artistieke lewe aansienlik sou beïnvloed, naamlik Berlioz, Paganini en Chopin. Teen die einde van 1830 het hy Hector Berlioz (1803- 1869) ontmoet, en het die eerste uitvoering van laasgenoemde se Symphonie fantastique bygewoon. Van Berlioz het Liszt die beheer van die Romantiese orkes geërf.
Nadat hy die vioolvirtuoos Niccolò Paganini (1782- 1840) in 1831 hoor speel het, het Liszt weer in die virtuoostegniek begin belang stel. In ongeveer dieselfde tyd het hy ook Frédéric Chopin (1810- 1839), wie se poëtiese styl 'n diepgaande invloed op Liszt uitgeoefen het, ontmoet.
Die ontmoeting met Paganini het onder meer gelei tot die Études d'exécution transcendante d 'après Paganini (1838). Opvallend is die groot spronge en die speel met oktawe, veral die sogenaamde Liszt-oktawe, waarby albei hande afwisselend oktawe speel terwyl die duime die chromatiese lyn behartig. Die klavierwerke wat Liszt kort na Chopin se dood geskryf het, toon laasgenoemde se invloed.
Die Franse hoofstad Parys met sy kunstenaarsklimaat, en Liszt se verhouding met die literêr ontwikkelde gravin Marie d'Agoult, wat hom op baie van sy konsertreise vergesel het, het weerklank gevind in klavierwerke soos Tre sonnetti del Petrarca (1839) en die eerste twee dele van Années de pèlerinage ("Jare van pelgrimskap", 1848/54 en 1849). Uit die tyd dateer ook Liszt se Bowesinlike Studies (Études d 'exécution transcendante), klaviermusiek van bomenslike virtuositeit, en sy verskeidenheid van klaviertranskripsies van Paganini, Beethoven en ander komponiste se musiek. Van 1839 tot 1847 het Liszt weer konsertreise onderneem, insluitende na lande soos Ierland, Portugal, Turkye en Rusland, wat oral 'n triomfantelike sukses was.
In 1839 het hy vir die eerste keer sedert sy kinderjare weer Hongarye besoek en sy hernieude kennismaking met die sigeunermusiek het die inspirasie gevorm vir sy Hongaarse Rapsodieë en ander komposisies in die Hongaarse styl. In 1842 is Liszt aangestel as kapetmeester in Weimar en in 1848 het hy hom permanent daar gevestig. Liszt het hom toe meer op komposisie toegelê, en afgesien van die hersiening van vroeëre werke, het hy onder meer die Faust-simfonie, die Dante-simfonie en die Klaviersonate hier gekomponeer. Belangrik in die geskiedenis van die simfoniese repertoire is Liszt se skepping van die simfoniese gedig, waarvan hy in sy eerste jare in Weimar 12 gekomponeer het en waarvan Les Préludes en Mazzeppa die indrukwekkendste is.
Na die dood van sy seun Daniel in 1859 op 20-jarige ouderdom, en van sy dogter Blandine in 1862 op 26-jarige ouderdom, het Liszt hom al hoe meer begin toelê op die komposisie van gewyde musiek. In 1865 het hy die laer wydinge van die Rooms-Katolieke Kerk ontvang, maar nooit priester geword nie. In 1867 het Liszt opdrag gekry om 'n mis te komponeer vir die kroningsplegtigheid van keiser Franz Josef I van Oostenryk as koning van Hongarye.
Hy het die Hongaarse Kroningsmis gekomponeer en gevolglik ook sy bande met sy geboorteland hernieu. In 1869 is Liszt deur die Groothertog genooi om in Weimar meesterklasse in klavierspel te gee en in 1871 het hy dieselfde in Boedapest gedoen. Van toe af tot met sy dood het hy sy tyd afwisselend in Rome, Weimar en Boedapest deurgebring. In 1886 het Liszt vir die eerste keer in 45 jaar Londen besoek, waar onder meer sy oratorium Die legende van die heilige Elisabeth opgevoer is. Ondanks sy verswakte gesondheid het hy op 19 Julie 1886 nog 'n klavieruitvoering in Luxemburg gegee, en na 'n kort siekbed is Liszt op 31 Julie in Bayreuth oorlede.
Sy uitvoeringstyl
Daar is min, indien enige, goeie bronne wat 'n indruk gee van hoe Liszt regtig geklink het in die 1820's. Carl Czerny beweer Liszt was 'n natuurlike pianis wat volgens gevoel gespeel het, en resensies van sy konserte loof die briljantheid, krag en presisie in sy spel.
Ten minste een noem ook sy vermoë om absolute tempo te behou, wat kan wees weens sy pa se aandrang dat hy met 'n metronoom oefen. Sy repertoire in hierdie tyd bestaan hoofsaaklik uit stukke in die styl van die briljante Weense skool, soos concerto's deur Hummel en werke deur sy voormalige onderwyser, Czerny.
Skeidingsproses
In chemie en chemiese ingenieurswese is 'n skeidingsproses of 'n skeidingstegniek – of bloot 'n skeiding – 'n metode om enige massa-oordrag fenomeen te bereik wat 'n mengsel van stowwe in een of meer afsonderlike produk mengsels (waarna verwys kan word as fraksies) omskep,  waarvan ten minste een verryk is in een of meer van die mengsel se bestanddele. In sommige gevalle mag 'n skeiding 'n mengsel te volle verdeel in sy suiwer bestanddele. Skeidings word uitgevoer gebaseer op verskille in chemiese eienskappe of fisiese eienskappe soos grootte, vorm, massa, digtheid of chemiese affiniteite tussen die bestanddele van 'n mengsel. Hulle word dikwels geklassifiseer volgens die bepaalde verskille wat hulle gebruik om skeiding te bereik. Gewoonlik is daar slegs  fisiese beweging en geen beduidende chemiese verandering nie.Wanneer geen enkele verskil gebruik kan word om die gewenste skeiding te verkry nie word veelvuldige  operasies dikwels in kombinasie uitgevoer om die verlangde resultaat te bereik.
Elemente en verbindings  - met 'n paar uitsonderings – word natuurlikerwyse in 'n onsuiwer staat aangetref. Hierdie rou, onsuiwer materiale moet dikwels geskei word in hul gesuiwerde bestanddele voordat dit bruikbaar kan wees. Skeidingsprosesse is daarom noodsaaklik vir die moderne industriële ekonomie. In sommige gevalle vereis hierdie skeidings totale suiwerings – soos in die elektrolitiese raffinering van of bauxiet erts vir aluminium metaal. 'n Goeie voorbeeld van 'n onvolledige skeidingstegniek is die van olieraffinering. Ru-olie kom natuurlik voor as 'n mengsel van verskeie koolwaterstowwe en onsuiwerhede. Die raffineer proses split hierdie mengsel in ander, meer waardevolle mengsels soos aardgas, petrol en chemiese voermateriaal,  waarvan geeneen suiwer stowwe is nie, maar elkeen moet geskei word van die rou ruolie. In beide gevalle is 'n reeks skeidings nodig om die geweste eindprodukte te verkry. In die geval van ruolieraffinering word die ruolie onderwerp aan 'n lang reeks individuele distillasiestappe wat elkeen 'n ander produk of tussenganger oplewer.
Die doelwit van 'n skeiding mag analities wees, bv. dit help om die bestanddele in die oorspronklike mengsel te analiseer sonder pogings om die fraksies te red; dit mag ook bereidend wees, bv. om "voorbereiding" te doen van die fraksies  of monsters van die bestanddele wat gered kan word. Die skeiding kan op 'n klein skaal gedoen word - doeltreffend op laboratotium skaal vir analitiese of bereidende resultate; of op groot skaal – doeltreffend op industriële skaal vir bereidende resultate en sommige op intermediêre skaal.
Leucandra rigida
Leucandra rigida is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1940 deur Hozawa.
Langsa
Langsa is 'n stad en lê in die provinsie Oos-Atjeh (Indonesies: Nanggroe Aceh Darussalam) in Indonesië. Banda Atjeh is die provinsiale hoofstad.
Buurte
Die stad het 5 buurte/administratiewe distrikte:
Giftigheid
Giftigheid of toksisiteit is die mate van skadelikheid wat 'n sekere stof vir mense, diere of ander organismes besit.
Daar word onderskei tussen:
Paula Trickey
Paula Trickey (gebore 27 Maart 1966) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Crimes of the Mind (2014) en Christmas in the Heartland (2017).
Giftigheid
Daar word van vergiftiging gepraat wanneer 'n stof skadelike effekte by 'n persoon teweegbring. Omdat so baie stowwe giftig is as dit in voldoende hoeveelhede in die liggaam beland, is dit moeilik om ŉ vaste definisie van 'n gif te gee. Noodhulp by akute vergiftiging is daarop gerig om sover moontlik te verhinder dat die gif in die bloed opgeneem word (deur byvoorbeeld die pasiënt te laat braak). 'n Stof word meestal as 'n gif beskou indien dit in relatief klein hoeveelhede groot risiko's vir die gesondheid inhou.
Tranum
Tranum is ’n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek van die Jammerbugt-munisipaliteit. Daar bly 461 inwoners (2008).
Randburg
Randburg is 'n groot stad in die noordweste van Johannesburg, Gauteng, Suid-Afrika geleë.
John Cradock
Hy is in Ierland gebore en was die seun van aartsbiskop John Cradock van Dublin. Hy word in 1811 goewerneur van die Kaap. Sy militêre vernuf was uiters nuttig in die oorlog aan die Oosgrens teen die Xhosas. Rondgaande howe was 'n nuwigheid wat tydens sy bewind ingevoer is. Sy grondhervorming is 'n blywende nalatenskap wat die hedendaagse stelsel van titelaktes daargestel het.
Randburg
Geskiedenis
Die oorspronklike dorp is op 1 Julie 1959 geproklameer. Die oppervlakte van die dorp was 32 km2 en het bestaan uit 26 voorstede. In 1962 is volle munisipale status toegeken.
Giftigheid
Die wetenskap wat hom besig hou met die studie van gifstowwe, heet toksikologie. Een van die eerste moderne toksikoloë was die Fransman Claude Bernard (1813-1878), wat die pylpuntgifstowwe van die Indiane bestudeer het. 'n Belangrike begrip in die toksikologie is LD-50. Dit is die dosis waardeur 50 % van die proefdiere wat gifstof toegedien is, sterf. 'n Sterk gif-besit 'n lae LD-50, terwyl 'n swak gif 'n hoë LD-50 het (LD is die afkorting vir letale (dodelike) dosis).
John Cradock
Hy is in 1812 tot generaal bevorder en keer die volgende jaar terug na Brittanje waar hy die familienaam Caradoc aanneem. Later word kry hy 'n ridderskap as baron Howland.
Randburg
Geskiedenis
Terwyl dit eens op 'n tyd 'n aparte munisipaliteit was, is die stad se openbare administrasie tans deel van die Stad Johannesburg Metropolitaanse Munisipaliteit. Omdat Randburg en sy bure, Sandton, Roodepoort en Johannesburg geweldige groei ondervind het, het die provinsiale regering besluit om die munisipaliteite as een metropolitaanse raad saam te voeg. Gedurende die oorgangstydperk van 1996-2000 was Randburg deel van die Noordelike Metropolitaanse Plaaslike Raad.
Giftigheid
Die meeste gifstowwe word via die mond opgeneem of ingeasem, maar sommige (byvoorbeeld paration, 'n insektegif) kan ook deur die onbeskadigde vel die liggaam binnedring. Verder kan daar onder sekere omstandighede metaboliese produkte (wat normaalweg afgebreek en uitgeskei word) in die liggaam ophoop en vergiftiging veroorsaak. Voorbeelde hiervan is asidose (die ophoping van sure in die bloed) en uremie (verhoogde terughouding van ureum, 'n afbraakproduk van proteïene). By die behandeling van 'n vergiftiging is dit belangrik om die opname van die gif deur die liggaam te verminder of te vertraag en die uitskeiding daarvan te versnel. By akute vergiftiging waar die gif deur die mond ingeneem en nog in die maag is, kan die stof verwyder word deur braking of maagspoeling. Braking is egter nie aan te beveel wanneer daar sprake is van vergiftiging met sterk sure of alkalië wat 'n vretende uitwerking op die slukderm het nie. Die pasiënt moet eerder melk of styfgeklitste eierwitte ingegee word wat die gif absorbeer sodat dit nie in die bloedstroom beland nie.
John Cradock
Die dorp Cradock is na hom genoem.
Giftigheid
As die gif al opgeneem is, moet daar anders te werk gegaan word. By die meeste metaalverbindings is detoksifikasie (ontgiftiging) moontlik deur verbindings te laat vorm met EDTA (etileendiamien-eterasetaat). Arseen en kwik vorm verbindings met BAL (dimerkaprol) en verloor daardeur hul toksiese eienskappe. Naas die genoemde teengiwwe wat die gif onskadelik maak deur 'n chemiese verbinding daarmee te vorm, bestaan daar ook teengiwwe wat die werking van die gif teëwerk, byvoorbeeld nalorfien, wat by morfienvergiftiging gebruik kan word. Baie gifstowwe besit egter geen teengifstowwe nie en net die siekteverskynsels wat deur die gif veroorsaak word, kan bestry word.