cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Drinkwater
Die verbetering van die beskikbaarheid van water
Die ontsmetting van water met sonkrag is 'n laekostemetode vir die suiwering van water wat maklik gedoen kan word met materiaal wat plaaslik beskikbaar is. In teenstelling met metodes wat staatmaak op die brand van hout het dit min impak op die omgewing.
Een organisasie wat werk daarvan maak om die beskikbaarheid van veilige drinkwater te verbeter in sommige van die wêreld se armste lande is WaterAId Internasionaal. Hulle is bedrywig in 26 lande,  en maak 'n blywende verbetering aan mense se lewensgehalte deur die verskaffing van volhoubare toegang tot skoon water op langtermyn in lande soos Nepal, Tanzanië, Ghana en Indië. Die organisasie help ook om mense op te voed oor sanitasie en higiëne.
Gesondheidsaspekte
Na raming veroorsaak besoedelde water meer as 'n halfmiljoen sterftes per jaar.
Diarreale siektes
Meer as 90% van sterftes weens diarreale siektes in die ontwikkelende wêreld kom voor onder kinders onder vyf jaar oud. Wanvoeding, veral proteïen-energie-wanvoeding, kan kinders se weerstand teen infeksies verminder, insluitend water-verwante diarreale siektes. Vanaf 2000 tot 2003 het 769,000 kinders onder vyf jaar jaarliks in Afrika suid van die Sahara gesterf weens diarreale siektes. Weens die feit dat slegs 36% van die bevolking in Afrika suid van die Sahara toegang het tot behoorlike sanitasie, sterf meer as 2,000 kinders per dag. In Suid-Asië het 683,000 kinders onder vyf jaar vanaf 2000 tot 2003 elke jaar van diarreale siektes gesterf. In dieselfde tydperk het 700 kinders onder vyf jaar in ontwikkelde lande van diarreale siektes gesterf. Verbeterde watervoorsiening verminder sterftes weens diarree met 25% en verbeterings in drinkwater deur middel van behoorlike berging in die huis en chloorbehandeling verminder diarreegevalle met 39%.
Die besoedeling van putte met arseen en fluoried
Sommige pogings om meer veilige drinkwater beskikbaar te stel, is rampspoedig. Toe die Verenigde Nasies die 1980's verklaar het as die "Internasionale Dekade van Water", is die aanname gemaak dat grondwater inherent veiliger is as die water in riviere, damme en kanale. Hoewel gevalle van cholera, buiktifus en diarree afgeneem het, het ander probleme ontstaan weens besoedelde grondwater.
Na raming is 60 miljoen mense vergiftig deur putwater wat besoedel is deur oormatige fluoried, wat uit granietrotse opgelos het. Die uitwerking is veral duidelik in die beenmisvorming in kinders. Soortgelyke of groter probleme word in ander lande verwag, waaronder China, Oesbekistan en Ethiopië. Hoewel fluoried in lae dosisse nuttig is vir tandheelkundige gesondheid, kan dit in groot hoeveelhede inmeng met beenvorming.
Die helfte van Bangladesj se 12 miljoen putte bevat onaanvaarbare vlakke van arseen omdat die putte nie diep genoeg gegrawe is nie (dieper as 100 meter). Die Bangladesj-regering het minder as VS$7 miljoen bestee van die VS$34 miljoen wat die Wêreldbank in 1998 toegeken het vir die oplossing van die probleem. Natuurlike arseenvergiftiging is 'n wêreldwye probleem, wat 140 miljoen mense in 70 lande op al die vastelande raak. Dit wys dat elke plek op sy eie ondersoek moet word en nie aanvaar moet word dat wat in een gebied werk ook in 'n ander sal nie.
Victoria Azarenka
Victoria Azarenka (Belarussies: Вікто́рыя Фёдоровна Аза́ранка, Viktoriya Fyodorowna Azarenka [vʲikˈtɔrɨja aˈzaranka]; Russies: Викто́рия Фёдоровна Аза́ренко; gebore 31 Julie 1989 in Minsk) is 'n Belarussiese tennisspeler. In 2012 wen sy die vroueenkels tydens die Australiese Ope. Dit is die eerste keer wat 'n tennisspeler van dié land 'n Grand Slam-toernooi gewen het. In 2013 het sy haar Grand-Slam-titel verdedig. Sy is tans die wêreld se nommer 19-vrouetennisspeler.
Grand Slam-rekord
Die tabel toon Azarenka se prestasie tydens elk van die Grand Slam-toernooie in vroueenkels waaraan sy deelgeneem het:
Joseph Stilwell
Joseph Warren Stilwell (19 Maart 1883 - 12 Oktober 1946) was 'n generaal van die Amerikaanse leër wat gedurende die Tweede Wêreldoorlog in die China Burma India Theatre gedien het. Sy sure persoonlikheid word weerspieël in die bynaam "Vinegar Joe".
Wantroue in sy bondgenote en 'n gebrek aan hulpbronne het beteken dat Stilwell gedurig moes improviseer. Hy was berug met sy verskille oor strategie en grondtroepe teenoor lugmag, met sy ondergeskikte, Claire Chennault, wat nou verbind was met Generaal Chiang Kai-shek. Generaal George C. Marshall, die stafhoof van die weermag, het erken dat hy Stilwell 'een van die moeilikste' opdragte van enige teaterbevelvoerder gegee het.
Groot Gat
Die Groot Gat is 'n diamantmyn in Kimberley, Suid-Afrika, tegnies was dit die Kimberleymyn. Die Groot Gat was eers bekend as Colesbergkoppie, maar die koppie is geleidelik weggedelf en is nou die grootste gat in die wêreld wat met pik en graaf gemaak is. Die gat het 'n omvang van 1 600 meter, 'n diepte van 215 meter, 'n deursnee van 460 meter en 'n oppervlak van twaalf hektaar. In die tydperk tussen 1871 en 1914 is 2 722 kilogram of 14,5 miljoen karaat diamante gemyn en 25 miljoen ton aarde en gesteente verwyder. In 1914 was die grond van diamante uitgeput, die delwers het na ander plekke getrek en die Groot Gat was voortaan aan die elemente blootgestel. Die myn was in die besit van De Beers toe dit gesluit is.
Die Groot Gat is nou 'n gewilde toeriste-aantrekking. Daar is 'n gedeelte van die "ou dorp" afgekamp en dit word goed in stand gehou om die erfenis te bewaar. Daar is ook 'n mynmuseum wat goeie insigte kan lewer in die lewe van 'n Kimberleymyner en wat destyds aangegaan het.
Die ontstaan
Om toegang tot elke kleim te verseker en die gevaar van instortings te bekamp het die Regering veertien paaie tussendeur die gegrawery uitgehou. Dit het egter weinig gehelp. Die gate wat aan die kante van en onder die paaie gegrawe is het dit uiters onveilig gemaak en die groot verkeer daarop het verdere rotsstortings veroorsaak wat die lewe van mens en dier geëis het. Toe die paaiestelsel in 1872 tot niet gaan het die delwers 'n ander plan bedink om hul gruis uit die gate te kry.
So het dit gebeur dat die delwers mekaar letterlik ondergrawe het met die gevolg dat een persoon se tonne dikwels op die van 'n ander ingestort het. Ernstige ongelukke was aan die orde van die dag. Die rotsstortings het in omvang toegeneem. ŉ Hele paar stortings van meer as 'n kwartmiljoen ton rots het voorgekom, terwyl een van 140 000 kubieke meter rots 'n keer werk in die Groot Gat vir ses maande vertraag het. Dikwels het dit ook gebeur dat delwers mekaar se kleimgrense oorskry het wat tot hewige geskille gelei het. Die delwers het begin om sindikate te vorm, maar daar was meer probleme as wat bestaande maatskappytjies kon oplos.
Cecil John Rhodes
Benewens al hierdie probleme was daar nog die probleem van oorbemarking. Aangesien elke maatskappy en delwer soveel diamante uitgegrawe het as wat hulle kon, het die aanbod die vraag heeltemal oortref en die prys van diamante het gevaarlik gedaal - in so 'n mate dat dit in een stadium gelyk het of die hele diamantbedryf in duie sou stort. Met verloop van tyd het dit duidelik geword dat daar net een oplossing was: een groot maatskappy wat die hele delwery en die bemarking van die diamante kon beheer.
Die man wat verantwoordelik was vir die stigting van so 'n maatskappy was Cecil John Rhodes. Hy en sy vriende het die belange van die delwers en kleiner maatskappye in die Kimberley-myn begin uitkoop en na veel onderhandeling daarin geslaag om Barney Barnato, wie se maatskappy die grootste deel van die myn beheer het, oor te haal om sy maatskappy met die toe reeds gestigte De Beers-maatskappy te verenig. So het die De Beers Consolidated Mines, Ltd. dan in 1888 tot stand gekom. Nou kon een maatskappy die myn beheer en bewerk.
Grondstortings het egter nog steeds voorgekom. Duisende rande is bestee om die wande van die reuse-gat te verstewig, maar sonder veel sukses. Daar was net een oplossing vir hierdie probleem, nl. die oop delwery moes gestaak en ŉ skag gegrawe word. Dit is dan ook gedoen, en die skag het 'n diepte van byna 1 200 meter bereik. Die De Beers-maatskappy het tot in 1914 met die delwery voortgegaan, toe dit om ekonomiese redes gestaak is.
In die 43 jaar van sy bestaan is daar uit die gat byna 21 000 000 ton gruis gehaal, wat sowat drie ton diamante gelewer bet. Vandag is die gat 'n toeriste-attraksie. Die bek is sowat 360 meter in deursnee en die gat ook sowat 360 meter diep.
Benjamin Schmid
Benjamin Schmid (13 September 1968, Wene) is 'n Oostenrykse violis.
Lewe en werk
Schmid het sy opleiding in Wene, Salzburg en Philadelphia ontvang. In 1991 het hy die 2de Internasionale Leopold Mozart Vioolkompetisie in Augsburg gewen. In 1992 het hy die Mozart -, Beethoven - en gehoortoekenning tydens die Carl Flesch-kompetisie gewen. Sy repertorium bevat werke vir viool en orkes, kamermusiek en jazz (Hommage à Grappelli). Hy fokus veral op die werke van Mozart, Beethoven, Schubert, Berg, Karl Goldmark, Korngold, Fritz Kreisler en Kurt Muthspiel. As jazz-musikant bemark hy homself onder die naam Beni Schmid. Benjamin Schmid het reeds talle kere as solis opgetree tydens konserte deur die Hamburger Symphoniker. Hy tree sedert 1986 gereeld op tydens die Salzburg-fees. Hy het sedert 2000 gereeld die solo-werke vir viool van Bach en Eugène Ysaÿe tydens drie-nagtelike siklusse gespeel. Benjamin Schmid gebruik die Stradivari-viool "ex Viotti" van 1718, wat aan hom geleen word deur die Österreichische Nationalbank. Schmid woon saam met sy vrou, die pianis Ariane Haering in Salzburg, waar hy ook 'n professoraat aan die Mozarteum beklee.
Toekennings
Schmid se album Hot Club Jazz (Gramola plate-etiket) is in 2015 op die lys vir die Preis der Deutschen Schallplattenkritik (Albumprys van Duitse kritici) geplaas. Diknu Schneeberger, Joschi Schneeberger en Martin Spitzer speel in Schmid se jazzorkes.
Trans-Kalahari-Grootpad
Die Trans-Kalahari-Grootpad (Engels: Trans-Kalahari Highway) is 'n belangrike hoofroete wat Namibië deur Botswana met Suid-Afrika en Mosambiek verbind.
Met die beplanning en konstruksie is daar in die vooruitsig gestel dat dit die belangrikste handels- en vervoerroete deur die Kalahari-woestyn sou word.
Tot die einde van die twintigste eeu, was die roete slegs 'n grondpad op meeste dele, maar sedert 1998 begin nuwe teerpaaie die verbindings vorm tussen Walvisbaai en Swakopmund aan die Atlantiese Oseaan met Maputo aan die Indiese Oseaan.
Die Trans-Kalahari-Grootpad word insgelyks vir heelwat privaat- en toeristeverkeer gebruik aangesien die nuwe pad van Windhoek na Johannesburg die afstand oor die suidelike roete via Upington met ongeveer 400 km verkort het.
Roete gevolg
Van Skilpadshek af loop die N4 nasionale roete na ongeveer 50 km deur Zeerust en 135 km verder verby Rustenburg, voor die Suid-Afrikaanse hoofstad Pretoria binnegery word.
Vanaf Pretoria ooswaarts volg 'n roete wat as die Maputo-korridor bekend staan. Die N4-snelweg loop verby Witbank, Middelburg en Nelspruit, tot by Komatipoort waar die grens met Mosambiek gekruis word. Die roete deur Mosambiek volg 'n pad wat as die EN4 bekend staan. Slegs 80 km verder op die EN4 word die Mosambiekse hoofstad Maputo bereik.
Douglas
Douglas kan verwys na:
Mikrobiese mat
duimnael|regs|Die sianobakterie-alge-mat in ’n sout meer aan die [[Witsee.]]
’n Mikrobiese mat is ’n plaat mikroörganismes, hoofsaaklik bakterieë en archaea, wat uit verskeie lae bestaan. Dit groei aan skeidingsvlakke tussen verskillende soorte materiaal, gewoonlik aan onderwater- of klam oppervlakke, hoewel ’n paar in woestyne oorleef. Hulle kom voor in omgewings wat in temperatuur wissel van -40 °C tot 120 °C. Sommige word aangetref as endosimbiote van diere.
Beskrywing
Hoewel hulle hoogstens ’n paar sentimeter dik is, skep mikrobiese matte ’n groot verskeidenheid interne chemiese omgewings – en daarom bestaan hulle gewoonlik uit lae mikroörganismes wat kan teer op die oorheersende chemikalieë op hul vlak of dit minstens kan verdra, en hulle bestaan gewoonlik uit naby verwante spesies. In klam toestand word matte gewoonlik bymekaargehou deur slymerige stowwe wat die organismes afskei. In sommige gevalle vorm sommige van die organismes ineengestrengelde webbe van filamente wat die mat sterker maak. Die bekendste fisiese vorms is plat matte en bonkige pilare wat stromatoliete genoem word, maar daar is ook ronde vorms.
Mikrobiese matte is die vroegste lewensvorm op aarde waarvoor daar goeie fossiele bewyse bestaan, van 3,5 biljoen jaar gelede af, en is die belangrikste lede en handhawers van die planeet se ekostelsels. Hulle het oorspronklik op hidrotermiese openinge staatgemaak vir energie en chemiese "kos", maar die ontwikkeling van fotosintese het matte in staat gestel om buite dié omgewings te leef deur ’n meer beskikbare energiebron, sonlig, te gebruik. Die laaste en belangrikste fase van hierdie bevryding was die ontwikkeling van suurstofvervaardigende fotosintese, want die belangrikste chemiese bestanddele hiervoor is koolstofdioksied en water.
As gevolg hiervan het mikrobiese matte begin om die atmosfeer te vervaardig soos ons dit vandag ken en waarin vrye suurstof ’n lewensbelangrike komponent is. In dieselfde tyd was hulle waarskynlik ook die geboorteplek van die meer ingewikkelde eukarioottipe sel, waaruit alle meersellige organismes saamgestel is. Mikrobiese matte was volop aan die vlak seebodem tot met die Kambriese substraat-rewolusie, toe diere wat in vlak water voorgekom het, hul grawevermoëns verbeter het. Hulle het dus die oppervlakke van die matte opgebreek en water met suurstof in die dieper lae laat instroom. Die suurstofonverdraagsame mikroörganismes wat daar voorgekom het, is so vergiftig. Hoewel die rewolusie matte van vlak seë se sagte bodems verdryf het, floreer hulle nog in baie omgewings waar grawe beperk of onmoontlik is, soos rotsagtige seebodems en aan die kus, uiters sout lagunes en die bodem van die diep oseane.
Laird Cregar
Laird Cregar (28 Julie 1913 – 9 Desember 1944) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente I Wake Up Screaming (1941), Blood and Sand (1941), Heaven Can Wait (1943), en The Lodger (1944).
Trigraaf (ortografie)
Ander tale as Engels gebruik ook trigrawe.
Sommige tale gebruik trigrawe om hulle natuurlike triftonge sonder onderskeidingstekens voor te stel wanneer die gewone Latynse alfabet gebruik word. 'n Voorbeeld hiervan is die Hongaarse letter dzs. Al bestaan dit uit drie karakters, is dit slegs een letter. Dit word gebruik vir die klank (met Engelse uitspraak en letter romanisering) jay in die alfabet, en j in 'n woord. Kyk Hongaarse dzs vir meer inligting oor die letter.
Vir meer verduidelikings oor trigrawe, kyk die digraaf artikel.
Langer "multigrawe" kom ook voor. Dit is moontlik dat die langste een 'n "octagraaf" schtschj is wat in Duits gebruik word om die Russiese gepalataliseerde foneem щь te verteenwoordig (wat terloops in Russies as 'n digraaf voorgestel word).
Die enigste trigraaf in Duits is "sch" wat ekwivalent is aan die Engelse "sh"
Vlag van Suid-Soedan
Die vlag van Suid-Soedan vertoon ’n blou driehoek aan die vlagpaalkant met ’n vyfpuntige geel ster wat na die vlagpaal wys; aan die wapperkant is drie ewe wye bane in swart, rooi en groen met wit fraaiings langs die rooi baan.
Kleure
Volgens die Suid-Soedanese regering verteenwoordig die kleure van die vlag:
Ontwerp
Die vlag is soortgelyk aan die vlag van Kenia met die toevoeging van die blou driehoek en geel ster aan die vlagpaalkant en die weglating van die motief op die vlag van Kenia.
Michael Barrymore
Michael Barrymore is die verhoognaam van Michael Ciaran Parker (1952-), 'n Britse komediant wat in die 1980’s en 1990’s in TV-komedies en speletjiesprogramme te sien was. Hy het in programme soos Strike It Lucky, My Kind of People, My Kind of Music en Kids Say the Funniest Things opgetree. Sy gewildheid het egter getaan ná ’n ongeluk by sy huis waarin ’n man in die swembad verdrink het.
Erica O'Keith
Erica O'Keith (gebore 19 Desember 1984) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Scrubs (2001), Romeo! (2003), en Close to Home (2005).
Michael Barrymore
Barrymore is in 1976 met Cheryl Cocklin (1950–2005) getroud. Hy kondig in 1995 aan dat hy homoseksueel is, waarna hulle in 1997 skei. In 2001 is Stuart Lubbock dood in sy swembad aangetref. In 2010 kondig hy weer aan dat hy biseksueel is en 'n verhouding met 'n vrou het.
David Stollery
David Stollery (gebore 18 Januarie 1941) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Tales of Robin Hood (1951) en Darling, How Could You! (1951), en in die televisiereekse The Adventures of Spin and Marty (1955) en The New Adventures of Spin and Marty (1957).
Newlands, Johannesburg
Newlands is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika.
Letgallen
Letgallen (Letgallies: Latgola; Lets: Latgale; Pools: Łatgalia) is een van Letland se vyf historiese landskappe. Die gebied, wat die binnelandse suidoostelike deel van Letland behels en aan Litaue en Wit-Rusland grens, word deur 'n multikulturele bevolking gekenmerk – naas die inheemse Letgalle word dit tradisioneel veral deur Jode, Pole, Litauers, Wit-Russe en Russies-Ortodokse Ougelowiges bewoon.
Geskiedenis
Letgallen behels die gedeelte van Lyfland wat in 1620 nie aan Swede afgestaan is nie en onder Poolse heerskappy gebly het. Na die gebied is derhalwe vroeër ook as Pools-Lyfland verwys. In teenstelling met ander gebiede in Letland het Baltiese Duitsers – behalwe vir die stad Daugavpils – hier net 'n ondergeskikte rol gespeel. Ook die Reformasie is in Letgallen nie deurgevoer nie sodat die meeste inwoners – in teenstelling met hul landgenote in die res van Letland – steeds aanhangers van die Rooms-Katolieke Kerk gebly het. Hulle praat daarnaas 'n kenmerkende streekdialek, Letgallies. Sommige Letgalle beskou hulself as 'n selfstandige etniese groep.
Vandag word die demografiese situasie in Letgallen onder meer deur die relatief hoë persentasie Russiese bewoners gekenmerk wat in sommige dele van Letgallen – veral in stedelike sentra soos Daugavpils en Rēzekne – tot by tagtig persent beloop, maar ook deur hoër werkloosheidsyfers as in die res van Letland.
Reaktiewe suurstofkomponent
Reaktiewe suurstofkomponente (afgekort ROS na aanleiding van die Engels, reactive oxygen species) vorm ’n groep reaktiewe chemiese komponente met suurstof as belangrikste bestanddeel. Voorbeelde is peroksiede, superoksiede, die hidroksielradikaal en singuletsuurstof.
In ’n biologiese opset vorm die komponente ’n standaardneweproduk van die metabolisme van suurstof en speel hulle ’n belangrike rol in intersellulêre kommunikasie en homeostase. Aan die een kant is lae konsentrasies ROS ’n noodsaaklike voorwaarde vir die werking van die sel, en aan die ander kant hou hoë konsentrasies ’n bedreiging vir die korrekte werking daarvan in.
Tydens tydperke van uiterse toestande, soos blootselling aan UV-strale of hitte, kan die hoeveelhede ROS ver bo die nodige konsentrasies styg. Dit kan aansienlike skade aan die strukture van die sel aanrig. Dit staan bekend as oksidasiestres.
Die vervaardiging van ROS word sterk beïnvloed deur stresfaktorreaksies in plante. Dié faktors wat die vervaardiging van ROS kan verhoog, sluit in droogte, soutinhoud, koue, voedingstoftekorte, metaaltoksiteit en UVB-strale. ROS kan ook vervaardig word deur eksogene faktore (buite die sel) soos ioniserende straling.
Fiestas
Die Fiestas is 'n gala-geleentheid wat deur kykNET aangebied word waartydens Afrikaanse kunstenaars vir hul prestasies op die verhoog en agter die skerms vereer word. Melding word ook gemaak van Afrikaanse feeste wat 'n platform vir nuwe produksies bied.
2011-Wenners
Die volledige lys van wenners is:
Herman Melville
Herman Melville (oorspronklik Melvill) (gebore op 1 Augustus 1819, New York Stad - 28 September 1891, New York Stad) was 'n Amerikaanse romanskrywer, skrywer van kortverhale en digter wat veral bekend is om sy romans van die seë, waaronder sy meesterstuk, Moby Dick; or, The Whale uit 1851.
Erfenis en jeug
Melville se jeugervarings was waarskynlik van deurslaggewende belang in die vorming van die konflik wat onderliggend was aan sy artistieke visie. Hy was die derde kind van Allan en Maria Gansevoort Melvill. Die gesin sou uiteindelik uitbrei tot vier seuns en vier dogters. Sy voorouers was Skotse en Nederlandse setlaars, en het leidende rolle gespeel in die Amerikaanse Rewolusie en in die sterk mededingende kommersiële en politieke lewe van die nuwe land. Een grootvader, majoor Thomas Melvill, was in 1773 'n lid van die Boston Teeparty en daarna 'n invoerder in New York. Die ander grootvader, genl. Peter Gansevoort, was 'n vriend van James Fenimore Cooper, en bekend vir sy leidende rol in die verdediging van Fort Stanwix in New York teen die Britte. In 1826 skryf Allan Melvill van sy seun dat hy "ietwat traag van begrip was. . . met 'n ingetoë en innemende geaardheid.” In dieselfde jaar het skarlakenkoors die seun met verswakte sig gelaat, maar hy het nogtans Male High School bygewoon. Toe die familie se invoersaak in 1830 in duie stort, keer die gesin terug na Albany, waar Herman vlugtig Albany Academy bywoon. Allan Melvill sterf in 1832 en laat sy gesin in ‘n wanhopige posisie. Die oudste seun, Gansevoort, het gevolglik verantwoordelikheid vir die gesin aanvaar en sy vader se vilt- en pelsbedryf oorgeneem. Herman het na twee jaar by hom aangesluit as bankklerk en 'n paar maande op die plaas van sy oom, Thomas Melvill, in Pittsfield, Massachusetts, gewerk. Omtrent hierdie tyd het Herman se deel van die familie die spelling van hul van verander. Alhoewel hul finansiële posisie onseker was, het Herman in 1835 Albany Classical School bygewoon en 'n aktiewe lid van die plaaslike debatsvereniging geword. 'n Pos as onderwyser in Pittsfield het hom egter ongelukkig gelaat, en na drie maande het hy teruggekeer na Albany.
Swerftogte en reise
Die jong Melville het reeds begin skryf, maar die oorblywende deel van sy jeug het 'n soeke na vastigheid geword. 'n Vergelykbare strewe op geestelike gebied sou baie van sy skryfwerk kenmerk. Die oorsaak van sy swerftogte was die bankrotskap van Gansevoort in 1837 en die gevolglike verhuising van die gesin na nabygeleë Lansingburgh (later Troy). In 'n laaste poging om 'n ortodokse beroep te beoefen, studeer Herman landmeetkunde aan die Lansingburgh Academy om homself toe te rus vir die Erie Canal-projek. Toe die werk nie realiseer nie, reël Gansevoort dat Herman in Junie 1839 as kajuitjong op 'n handelskip genaamd die "St. Lawrence" vanaf New York na Liverpool uitvaar. Met Melville se terugkeer was sy gesin egter steeds afhanklik van die goedgesindheid en liefdadigheid van familielede. Na 'n uitmergelende soektog na werk het hy 'n kort rukkie klas gegee in 'n skool wat gesluit het sonder om hom te besoldig. Sy oom Thomas, wat Pittsfield vir Illinois verlaat het, kon hom blykbaar ook nie van hulp wees toe die jong man hom na die weste gevolg het nie. In Januarie 1841 het Melville van New Bedford, Massachusetts op 'n reis na die Suidsee op die walvisboot "Acushnet" uitgevaar. In Junie 1842 het die "Acushnet" in die Marquesas-eilande in die huidige Frans-Polinesië geanker. Melville se avonture aldaar, wat ietwat geromantiseer is, het die onderwerp geword van sy eerste roman, Typee (1846). In Julie het Melville en ‘n vriend gedros, en volgens Typee was hulle vir omtrent vier maande gevangenisse van die kannibalistiese Typee-mense. In der waarheid is hy reeds in Augustus geregistreer as deel van die bemanning van die Australiese walvisboot "Lucy Ann". Nieteenstaande sy losse omgang met feitelikheid, bly Typee ‘n weerspieëling van, en getrou aan, die impak van die ervaring op Melville se verbeelding. Ten spyte van die duidelike gevare, het Melville die eksotiese vallei van die Typees voorgestel as ‘n idilliese herberg, teenoor ‘n strydlustige en aggressiewe samelewing.
Alhoewel Melville geregtig was op die 120ste deel van die walvisboot se inkomste, was die reis nie produktief nie. Hy het deelgeneem aan ‘n muitery wat hom en andere in 'n Tahitiese tronk laat beland het, waaruit hy sonder veel moeite kon ontsnap. Melville het sy tweede boek, getiteld Omoo (1847), op die gebeure gebaseer. Die boek is lighartig, en beeld die muitery uit as ietwat van ‘n klug. Dit beskryf Melville se reise deur die eilande, vergesel van "Long Ghost", die skip se voormalige skeepsdokter, wat 'n droster geword het. Die sorgvrye bestaan dien as bevestiging van Melville se bitterheid teenoor die koloniale- en veral sendelingowerheid se vernedering en ontmensliking van die inheemse Tahitiese mense. Hierdie reise het in werklikheid minder as ‘n maand in beslag geneem. In November het hy as harpoenier aangesluit by sy laaste walvisboot, die "Charles & Henry," wat uitgevaar het vanuit Nantucket, Massachusetts. Ses maande later het hy van die skip afgeklim by Lahaina in die Hawaiïese-eilande. Hy kon daarin slaag om homself vir meer as drie maande te onderhou; waarna hy in Agustus 1843 aangesluit het as ‘n seeman op die fregat "United States," waarna hy eers weer in Oktober 1844 in Boston voet aan wal gesit het.
Die jare van roem
Melville het hierna aangesluit by sy familie -wie se vooruitsigte aansienlik verbeter het. Gansevoort, wat as sekretaris by die Amerikaanse ambassade in Londen aangestel is na die oorwinning van James K. Polk tydens die presidensiële verkiesing in 1844, het bekend geword as 'n vernuftige politikus. Melville, wat aangemoedig is deur sy familie se entoesiastiese ontvangs van sy verhale van die Suidseë, het die verhale nougeset neergeskryf. Melville se jare van roem sou spoedig volg.
In 1847 het Melville met ‘n derde boek getiteld Mardi (1849) begin en ‘n gereelde bydraer van resensies en ander stukke geword. Vir sy literêre kennisse in New York Stad was hy die verpersoonliking van sy eie boeke — "met sy sigaar en sy Spaanse oë," soos een skrywer hom beskryf het. Melville was gebelgd oor hierdie ietwat neerbuigende stereotipering. In haar herinneringe het sy vrou hom in 'n gans ander ander lig gestel-skrywende in ‘n bitter koue kamer in winter sonder enige hitte. Hy het sy uitgewer versoek om hom nie as "die skrywer van Typee en Omoo te bemark nie," aangesien sy derde boek heeltemal anders daar sou uitsien. Toe dit verskyn het, het die publiek sowel as kritici die wilde, allegoriese fantasieë en mengsel van style onverstaanbaar gevind. Die begin soos een van sy Polinesiese avonture, maar spoedig raak die held betrokke in ‘n soektog na die geheimsinnige "Yillah", welke simboliese soektog in angs en mislukking eindig.
Melville het sy teleurstelling met die boek se ontvangs egter verbloem, en spoedig verdere werke, getiteld onderskeidelik Redburn, (1849) en White-Jacket (1850) in sy gebruiklike styl geskryf. In Oktober 1849 het Melville na Engeland geseil om sy Londense uitgewer se twyfel oor White-Jacket aan te spreek. Hy het besoek afgelê aan kontinentale Europa en ‘n dagboek byderhand bygehou. Hy het in Februarie 1850 weer in Amerika gearriveer. Die kritici het White-Jacket aanneemlik gevind. Die werk se kragtige kritiek van die Amerikaanse Vloot het ondersteuning ontvang uit politieke geledere. Beide romans, ten spyte daarvan dat dit in 'n mate Melville se styl in Typee laat herleef het, beskik oor passasies van diepliggende melancholie; dit is nie dieselfde Melivlle van die vroeëre werke nie. Hy was op daardie tydstip besig om Shakespeare te lees met "eyes which are as tender as young sparrows," met besondere fokus op die somber passasies uit Measure for Measure en Koning Lear. Die werke het simpatieke reaksies by Melville veroorsaak, en as teenwig gedien teen die transendentale dogmas van Ralph Waldo Emerson, wie se algemene optimisme oor menslike goedheid hy aangehoor het tydens dié se lesings.
Melville het sy uitgewers belowe dat hy teen die herfs van 1850 sy roman getiteld The Whale, later bekend as slegs Moby Dick, sou lewer. Sy versuim om dit te lewer is nie veroorsaak deur sy verpligtinge op die plaas nie, maar deur sy ondersoeke in die onverwagte deure wat oopgemaak is deur Hawthorne. Hulle verhouding het Melville se kreatiewe energieë aangevul. Hy het die vriendskap"an infinite fraternity of feeling" genoem. Vir Hawthorne was so 'n diepte van gevoel, wat onophoudelik en vryelik verklaar is, onvanpas. Die twee se paaie het geleidelik geskei. Hulle het die laaste keer, byna as vreemdelinge, in 1856 ontmoet toe Melville besoek afgelê het aan Liverpool, waar Hawthorne verbonde was aan die Amerikaanse konsulaat.
Moby Dick is in Oktober 1851 in Londen, en 'n maand later in die VSA, gepubliseer. Dit het nóg roem, nóg beloning aan die skrywer besorg. Die basiese verhaal daarvan is relatief eenvoudig. Kaptein Ahab agtervolg op naarstiglike wyse die wit walvis, bekend as "Moby Dick", wat uiteindelik Kaptein Ahab se dood meebring. Op die vlak is dit 'n intense, manjifieke en oorspronklike beskrywing van die walvisjagbedryf. In die verdraaide grandiositeit van Kaptein Ahab en in die prag, vrees en onsteltenis van die vaart van die "Pequod", dramatiseer Melville egter sy eie diepgaande vrae: die dubbelsinnige nederlae en seges van die menslike gees en die gees se vermenging van kreatiewe en moorddadige behoeftes. Melville het in sy private beproewings algemeen geldende metafore gevind.
Melville het in toenemende mate ‘n kluisenaarsbestaan gevoer, sodat van sy vriende bevrees was oor sy geestesgesondheid. Melville het dadelik begin werk aan Pierre (1852). Dit is 'n baie persoonlike werk, en onthul die droewige mitologie van sy private lewe, gegiet in terme van 'n verhaal van 'n kunstenaar wat vervreem is van die samelewing. Hierin kan die vernederende reaksies op die armoede wat hy as kind deurgemaak het gesien word, asook die skynheiligheid wat hy bespeur het in sy vader se bewerings van suiwerheid en getrouheid. Hy was versot op sy moeder en het haar verafgod; tog het hy gevind dat die spiritualiteit van haar liefde geskend en versaak is deur seksuele liefde. Die roman, 'n nouliks gesluierde allegorie van Melville se eie donker verbeelding, is geanker in hierdie verhoudinge. Ook die werk was 'n kritiese en finansiële ramp. Melville moes ondervind dat sy loopbaan op die leeftyf van slegs 33 jaar daarmee heen was. Hy was naby breekpunt. Na 'n brand in 1853 by die kantore van sy uitgewers waartydens die meeste van sy boeke vernietig is, het Melville besluit om te volhard met sy skryfwerk.
Israel Potter, wat voor Melville se kennismaking met Hawthorne en sy werk bekendgestel is, is in 1855 gepubliseer. Die beskeie sukses daarvan, en die helderheid van styl en skynbare eenvoud van die onderwerp, dui nie daarop dat Melville besluit het om van koers te verander en volgens die leserspubliek se smaak te skryf nie. Sy bydraes tot Putnam's Monthly Magazine - Bartleby the Scrivener (1853), The Encantadas (1854) en Benito Cereno (1855) - weerspieël die wanhoop en die minagting vir menslike skynheiligheid en materialisme wat toenemend van hom besit geneem het.
In 1856 vertrek Melville op 'n toer deur Europa en die Levant om sy gemoed te versterk. Die kragtigste gedeeltes van die dagboek wat hy bygehou het, is in harmonie met The Confidence-Man (1857), 'n wanhopige satire op 'n Amerika wat deur die armoedige drome van kommersialisme bederf is. Dit was die laaste van sy romans wat in sy leeftyd gepubliseer is. Drie Amerikaanse lesingtoere is gevolg deur sy laaste seereis in 1860, toe hy aangesluit het by sy broer Thomas, kaptein van die "Meteor", vir 'n reis na Cape Horn. Hy het egter reeds in San Francisco afgeklim.
Die jare van onttrekking
Melville het die roman vir die poësie laat vaar, maar die vooruitsigte vir publikasie was nie gunstig nie. Met twee seuns en dogters om te onderhou, het Melville die regering se beskerming gevra. 'n Konsulêre pos wat hy in 1861 voor aansoek gedoen het is vir iemand anders gegee. Met die uitbreek van die burgeroorlog het hy hom as vrywilliger aangebied vir die vloot, maar hy is weer verwerp. Hy het klaarblyklik teruggekeer na die onsekerheid van sy jeug, maar 'n erflating van sy skoonpa het verligting gebring en "Arrowhead", wat toenemend 'n las was, is verkoop. Teen die einde van 1863 het die gesin in New York Stad gewoon. Die oorlog was baie in sy gedagtes en het die onderwerp van sy eerste versbundel, Battle-Pieces and Aspects of the War (1866) gegee, wat privaat gepubliseer is. Vier maande nadat dit verskyn het, het 'n aanstelling as 'n doeane-inspekteur in New York uiteindelik aan hom 'n veilige inkomste besorg. Ondanks sy swak gesondheid het Melville begin met 'n patroon om in die aande, naweke en vakansies te skryf. In 1867 het sy seun Malcolm homself geskiet. Die jurie het bevind dat dit 'n ongeluk was, hoewel dit geblyk het dat hy die aand voor sy dood in 'n woordewisseling met sy vader betrokke was. Sy tweede seun, Stanwix, wat in 1869 see toe is, is in 1886 in 'n hospitaal in San Francisco oorlede na 'n lang siekbed. Gedurende hierdie smart, en gedurende sy 19 jaar in die doeanehuis, is Melville se kreatiewe pas op verstaanbaarbare wyse vertraag.
Sy tweede bundel verse, John Marr, and Other Sailors; With Some Sea-Pieces, verskyn in 1888 en is weer privaat uitgegee. Hy was op daardie stadium reeds drie jaar met pensioen, bygestaan deur die geldelike hulp van vriende en familielede. Sy laaste versbundel was getiteld Timoleon (1891). Sy terugkeer tot prosa het sy laaste werk, die roman Billy Budd, wat tot 1924 ongepubliseer gebly het, voortgebring. Vyf maande later sterf Melville. Sy lewe was nie gelukkig nie, en ook nie volgens materiële standaarde suksesvol nie. Teen die einde van die 1840's was hy een van die mees gevierde Amerikaanse skrywers, maar sy dood het maar 'n enkele doodsberig voortgebring.
In die interne spanning wat hom in konflik met sy era plaas, lê 'n vreemde 20ste-eeuse bewustheid van die bedrieglikheid van die realiteit en van die onstabiliteit van persoonlike identiteit. Tog het sy werke nooit die werklikheid uit die oog verloor nie. Sy simbole het gegroei uit sulke sigbare feite, wat intens aanwesig gemaak is, soos die sterwende walvisse en die hout waarvan die skip "Pequod" gemaak is in Moby Dick.
Melville het doelgerig voortgegaan en sy visie tot aan die einde aangeteken. Na jare se verwaarlosing het moderne kritici egter sy reputasie bevestig as een van die grootste Amerikaanse skrywers van alle tye.
Poësie
Gedigte wat na Melville se dood gepubliseer is, is ingesluit in latere bundels en bloemlesings.
Genealogiese Genootskap van Suid-Afrika
Die genootskap onderhou 'n groot argief van genealogiese materiaal in verband met Suider-Afrikaanse families.
Geskiedenis
Die Genealogiese Genootskap van Suid-Afrika (GSSA) is op 18 Junie 1964 gestig met die inspirasie van Philip Myburgh, 'n kranige genealoog. Mnr. Myburgh het agt geesgenote met soortgelyke of verwante belangstellings uitgenooi om deel te neem aan die tradisionele gasvryheid van sy plaas Joostenberg, Muldersvlei aan die buitewyke van Stellenbosch, om die oprigting van 'n liggaam te bespreek wat gewy is aan die studie van genealogiese en familie-navorsing in die algemeen.
Sedert die stigting in 1964 was die Nasionale Raad van die vereniging in Stellenbosch gevestig en word die kwartaallikse tydskrif Familia gereeld in Kaapstad gepubliseer. Die vereniging het sedertdien gegroei tot net minder as 1000 lede met 12 takke regoor die land.
GSSA is die tuiste van die Suid-Afrikaanse Familieregisters. Die Genootskap het die rekords in besit geneem toe die Genealogiese Instituut van Suid-Afrika (GISA) in 2018 sy deure gesluit het.
Die GSSA ontvang 'n groot aantal navrae oor familiegeskiedenis en individue van regoor die wêreld.
GSSA is 'n nie-winsgewende organisasie.
Doelwit
Om belangstelling en navorsing in geslagsregisters en familiegeskiedenis vir huidige lede te bevorder en te fasiliteer.
Nasionale Raad
Die Nasionale Raad bestaan uit die Nasionale Uitvoerende Komitee (verkose en gekoöpteerde lede) en alle takvoorsitters en ondervoorsitters, of hul genomineerde verteenwoordigers, as ex officio-lede. Al raadslede moet ten volle opbetaalde lede van die Genootskap wees.
Nasionale Uitvoerende Komitee
Die NUK word tydens die Algemene Jaarvergadering verkies en bestaan uit die nasionale president, nasionale vise-president, nasionale sekretaris, nasionale tesourier, addisionele lede en gekoöpteerde lede om spesifieke aksies uit te voer, byvoorbeeld PR en produkontwikkeling.
Die NUK vergader gereeld en is verantwoordelik vir die daaglikse administrasie van die Vereniging.
Takke
Die GSSA-takke is die kern van die GSSA en waar die meeste genealogiese aktiwiteite plaasvind. Alle opbetaalde taklede kies uitvoerende komitees by die AJV van die tak. Takke is ten volle verantwoordelik vir hul eie bestuur, insluitend finansiële administrasie en lidadministrasie, maar hulle is nie afsonderlike regsliggame nie.
Takbestuurskomitees (BEC)
Takke staan vry om die tak te organiseer op enige manier wat hulle verkies om hul doelwitte te bereik. Die minimum ampsdraers is die voorsitter, ondervoorsitter, sekretaris en tesourier.
Streekstakke
Die GSSA bestaan uit die Nasionale Uitvoerende Raad (NUK) en 12 takke:
Projekte
Die Vereniging het 'n aantal projekte. Sommige van hulle is op nasionale vlak geïnisieer en ander op takvlak
1. FC Gera 03
1. FC Gera 03 is 'n sokkerklub uit Gera in die deelstaat Thuringen in Duitsland.
Geskiedenis
Die tradisionele lieflingklub van die stad, 1. SV Gera, is in 2003 insolvent verklaar en gerelegeer tot in die Bezirksliga op die 7de vlak. Op dieselfde tydstip het TSV 1880 Gera-Zwötzen promosie gekry na die Landesliga Thüringen en om voordeel te trek uit die verdwyning van 1. SV Gera, het die klub se sokkerafdeling op 23 Mei 2003 onafhanklik geword as '''1. FC Gera 03'''. Die sokkerspelers van SV 1861 Liebschwitz het kort hierna ook by die klub aangesluit (alhoewel hierdie klub intussen weer 'n sokkerafdeling op die been gebring het).
Die stamklub TSV 1880 Gera-Zwötzen is op 25 Mei 1919 gestig as SC Wacker Zwötzen. Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub in April 1945 herstig as TUS Zwötzen. In 1950 is die klub herdoop na BSG Fortschritt Zwötzen. In 1966 is die klub herstig as TSG Gera Zwötzen en in 1973 is die klub weer herstig as BSG Modedruck Gera (as gevolg van die herstrukturering van Gera se tekstielindustrie). Na die hereniging van Duitsland is die klub in 1991 herdoop na TSV 1880 Modedruck Gera-Zwötzen en 'n jaar later na TSV 1880 Gera-Zwötzen.
Die klub het in 2006 die hoofrondte van die DFB-Pokal gehaal (deurdat FC Carl Zeiss Jena, teen wie hulle in die eindstryd om die Thüringenbeker verloor het, na die 2. Bundesliga gepromoveer het en dus outomaties vir die DFB-Pokal gekwalifiseer het), maar in die eerste rondte met 0-2 teen 1. FC Kaiserslautern verloor. In 2007 het die klub die  TFV-Pokal (Thüringenbeker) gewen en dus weer na die hoofrondte van die DFB-Pokal (2007/08-seisoen) deurgedring.
Die klub deel tans die Stadion der Freundschaft met 1. SV Gera.
Pous Innocentius XIII
Biografie
Pous Innocentius XIII is gebore as Michelangelo Conti (of Michelangelo Conti di Poli) op 13 Mei 1655 in Poli, Kerklike Staat. Hy was 'n lid van die Conti familie, heersers van Segni. Sy voorouers sluit in Pous Innocentius III, Pous Gregorius IX en Pous Alexander IV. Sy vader was Carlo II, graaf van Poli en sy moeder Isabella Monti. Hy studeer in Ancona en aan die Gregoriaanse Universiteit in Rome. Pous Alexander VIII stel hom aan as ere-kamerheer en onder Pous Innocentius XII word hy lid van die Romeinse prelatuur. Op 14 Augustus 1691 word hy referendaris van die Tribunaal van die Apostoliese Signatura van Geregtigheid en Genade. Op 17 Augustus 1691 goewerneur van Ascoli. Op 13 Junie 1695 word hy titulêr aartsbiskop van Tarsus en word as nuntius na Luzern gestuur. In 1698 word hy nuntius in Lissabon en op 7 Junie 1706 stel Pous Clemens XI hom aan as kardinaal. In 1709 word Conti biskop van Osimo en in 1712 biskop van Viterbo. Op 8 Mei 1721 volg hy Pous Clemens XI en word gekroon op 18 Mei 1721 deur kardinaal Benedetto Pamphili. Hy regeer tot sy dood op 7 Maart 1724 en word opgevolg deur Pous Benedictus XIII. Die naam ‘Innocentius’ beteken 'onskuldige'.
Pontifikaat
Pous Innocentius XIII word verkies nadat die gunsteling, kardinaal Fabrizio Paolucci deur die Duitse keiser geveto is. Hy kies die naam Innocentius ter nagedagtenis aan sy voorouer Lotario de Conti, (Pous Innocentius III). Op 9 Junie 1722 leen hy die koninkryk van Napels en Sisilië aan keiser Karel IV. In 1723 maak hy van Wene 'n aartsbisdom. Die pous kom in stryd met die Jesuïte wat nie sy gesag volledig wil aanvaar nie. Die Janseniste het egter vergeefs probeer om die bul "Unigenitas" te laat annuleer.
Die kollege van kardinale
Pous Innocentius XIII het slegs drie nuwe kardinale aangestel in twee konsistories.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Caputh
Caputh [ka'pu:t] is 'n dorp in die munisipaliteit Schwielowsee in die administratiewe distrik Potsdam-Mittelmark (deelstaat Brandenburg, Duitsland).
Die eerste historiese verwysing na Caputh dateer uit die jaar 1317. Op 31 Desember 2002 het die selfstandige dorp Caputh met die buurdorpe Ferch en Geltow saamgesluit om die nuwe munisipaliteit Schwielowsee te vorm.
Bronstydperk
'n Argeologiese vonds in die bosgebied Lienewitzer Forst ('n skat wat uit twee goue armringe, 'n beker wat van goue plate vervaardig is en gouddraadspirale bestaan het) verwys na handelsbetrekkinge met die oorsprongsgebied in die suidoostelike Sentraal-Europa.
Eerste historiese verwysing
'n Oorkonde van Otto III van Brandenburg uit die jaar 1317 behels die eerste historiese verwysing na die dorp Caputh. Die Slawiese wortel van die dorpsnaam beteken vermoedelik "hoef" en beskryf die hoefysteragtige vorm van die Caputh-meer. Vanweë die klein oppervlakte van die landbougebied en die mere en bosse rondom die dorp het die boere hul veevoer en hooi vroeër uit die streek van Drewitz suidoos van Potsdam verkry. Die sogenaamde "Caputhse Hooiweg" herinner nog steeds aan hierdie tydperk.
Kasteel Caputh
Die landgoed en kasteel was vanaf die 16de eeu in besit van die keurvorste. In 1608 is 'n jagkasteel opgerig. Die Groot Keurvors Friedrich Wilhelm het die landgoed in 1662 aan Philippe de la Chièze oorgelaat wat die Kasteel Caputh laat bou het - die enigste gebou van sy soort uit die vroeë Brandenburgse Baroktydperk wat tot vandag toe bewaar gebly het.
In 1671 het die kasteel en landgoed weer in keurvorstelike besit oorgegaan om as setel van keurvorstinne (of weduwees van keurvorste) en prinsesse te dien. Die kasteel is in 1673 uitgebrei en in 1687/94 van 'n nuwe meubilering en binnedekorasie voorsien. Op 8 Julie 1709 het drie vorste ter geleentheid van die sogenaamde Driekoningsbyeenkoms in die Kasteel Caputh vergader. Koning Friedrich Wilhelm I het in Caputh soms sy jagpartye gereël en omstreeks 1720 in die benedeverdieping 'n vloerteëlsaal met sowat 7 500 Hollandse fayencevloerteëls laat inrig.
Kort nadat die kasteel aan die von Thümen-gesin verkoop is, is die 17de eeuse kasteeltuin deur Peter Joseph Linné herontwerp. 1908 is die kasteel as 'n nalatenskap aan die von Willich-gesin oorgedra wat hier tot in die jaar 1945 gewoon het. Die suidwesvleuel van die kasteel het in 1908/09 ontstaan. In die DDR-tydperk het die kasteel 'n spesiale beroepskool vir fotograwe en blommerangskikkers gehuisves. Dit is ná die Duitse hereniging tussen 1995 en 1995 volledig gerestoureer.
Mapesu- Privaat Wildreservaat
Plantegroei
Die talle habitatsoorte het gelei tot 'n groot spesiediversiteit. Die Mapesu- Privaat Wildreservaat val binne die savanna-biostreek en meer spesifiek die Musina-mopaniebosveld plantegroeitipe volgens Mucina & Rutherford (2006). Hierdie plantegroeitipe is ook geklassifiseer as die Mopanieveldtipe deur Acocks (1953) en as mopaniebosveld deur Low & Rabelo (1996). Die verspreiding daarvan wissel tussen die Limpoporivier en die Soutpansbergreeks en van Bainesdrif en Alldays in die weste tot Masisi en Tshipise in die ooste. Hierdie plantegroei word beskryf as golwende tot baie onreëlmatige vlaktes met oop bosveld tot matig geslote struikveld wat oorheers word deur mopanie op die kleierige bodem en Combretum apiculatum op die heuwels. Die gebiede met diep sanderige grond word gekenmerk deur matige oop savanne, wat weer oorheers word deur Colophospermum mopane.
Daar is ook baie groot kremetarte in die reservaat, met een eksemplaar met 'n omtrek van 15 meter.
Voëls
383 voëlspesies is aangeteken in die Mapesu- Privaat Wildreservaat en meer as 433 spesies kom in die streek voor.
Daar is 'n hoë digtheid van grootjagarende in hierdie golwende landskap en ander roofvoëls is ook prominent.
Verskeie soorte uile, insluitend nonnetjie-uile, Afrika- en witgesigte, Verreaux se arend, pêrelvlek en Pel se visuil kom in die Mapesu- Privaat Wildreservaat voor.
Aangesien die Limpoporivier die suidelike grens vir baie migrerende spesies is, kom sekere ongewone migrante na Suid-Afrika hier voor. Die invloei van voëls gedurende die maande Oktober tot Maart is buitengewoon.
Soogdiere
Die verskillende ekotone in die reservaat bied die prefekt habitat vir baie soogdierspesies, waaronder blouwildebeeste, sebra's, waterbokke, bosbokke, rooibokke, elande, koedoes, steenbokke, duikers, klipspringers, gemsbokke, kameelperde, bosvarkies, vlakvarke, blouape, bobbejane, ystervarke, sivet, tierboskat, rooikat, ratels, erdvark, gevlekte hiëna, bruin hiëna en Afrika-luiperd.
Die Mapesu- Privaat Wildreservaat is 'n groot vyf wildreservaat; olifante, buffels, luiperds, witrenosters en leeus kan opgemerk word tydens 'n wildrit met 'n opgeleide gids. Die reservaat het jagluiperds bekendgestel as deel van die jagluiperdmetapopulasieprojek van die "Endangered Wildlife Trust" in 2017 en het ten doel om Afrika-wildehonde in 2019 in die reservaat vry te laat.
Reptiele
Likkewane, reusepantserakkedisse, reënboogskinke, grond-agama en gespikkelde dikpootgeitjies is al in die Mapesu- Privaat Wildreservaat waargeneem.
R557 (Suid-Afrika)
Die R557 is 'n streeksroete wat Walkerville met Heidelberg verbind. Die roete begin waar dit aftak van die R82-provinsiale roete, 3 km suid van Walkerville. Dit gaan dan suidoos, deur Randvaal en kruis die R59 en dan die M61-roete. Daarna kruis dit die R551 en eindig waar dit by die R42 aansluit, 20 km wes van Heidelberg.
Masaki Yokotani
Masaki Yokotani (横谷 政樹) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.