cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hendrik Snijders
Oorlogspanning
Vir sowel die kerkraad as die predikant was dit 'n moeilike tyd, want oorbevolking was erg: In minstens die helfte van die huise in die gemeente het meer as een gesin gewoon. Die baie mans weg van die huis op oorlogsdiens en die lang werkure van ander het veroorsaak dat die kinders byna nooit hul vader gesien het nie en dit het hoofbrekens besorg. So was die eise wat aan ds. Snijders gestel is, baie meer as net sy geestelike werk. Sommige lidmate het byvoorbeeld daarop aangedring dat hy hulle hospitaal toe moes bring omdat sy motor een van die weinige was wat hulle sonder koste kon gebruik. Nietemin het hy sy taak blymoedig verrig en toe die vrede kom, kon hy met die heropbou van verhoudinge begin.
Drie ouderlinge van Goodwood het sy bevestiging in Pietermaritzburg-Wes bygewoon.
In Pietermaritzburg-Wes
duimnael|links|200px|Ds. Snijders, hier afgeneem omstreeks 1959 toe hy moderator van die Natalse Kerk was.
regs|300px|duimnael|Die [[Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge|FAK het in 1959 die "Wonder van Afrikaans" landwyd en selfs tot in Kenia gevier nadat dié gedagte by dr. M.S. du Buisson van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns ontstaan het. Dit het saamgeval met die viering van die Akademie se 50-jarige bestaan. Ds. Snijders (voor regs) het jare lank in die FAK se hoofbestuur gedien. Sy medebestuurslede is voor: dr. C.F. Visser, I.M. Lombard, prof. H.B. Thom (voorsitter), en agter: dr. Du Buisson van die Akademie, prof. Gawie Cillié, T.W.S. Meyer (hoofsekretaris), ds. G.J.J. Boshoff, W.S.J. Grobler (organiserende sekretaris) en Douglas Fuchs van die SAUK wat die program in die amfiteater van die Voortrekkermonument saamgestel het.]]
Hierdie tweede oudste gemeente in Pietermaritzburg se ontstaan in 1921 is ten nouste saamgeweef met die aanstelling van 'n Spoorwegarbeider wat in dié geweste gewoon en die spoorwegmense bearbei het. Eerw. A.R. Smit is op 22 Januarie 1920 vir hierdie diens bevestig. Die versoeke vir die stigting van 'n tweede gemeente in die Natalse hoofstad het reeds in daardie jaar gekom, maar nadat wrywing met die moedergemeente Pietermaritzburg ontstaan het oor eiendom en kapitaalgeld, kom daar omstreeks Oktober 1921 'n skeuring in die gemeente toe sowat 40 lidmate hul attestaat aanvra om na 'n ander kerkverband oor te gaan. Eerw. Smit het in November 1921 bedank, waarna die moedergemeente se kerkraad besluit het om 'n hulpprediker vir drie maande te verkry. Ds. Hendrik Adrian de Wet is beroep, en toe die nuwe gemeente op 14 September 1922 gestig word, was hy dan ook die eerste leraar.
Ds. De Wet het dié sogenaamde spoorweggemeente tot 1926 bedien. Hierna was die gemeente twee jaar vakant, maar in 1928 is ds. J.S. Erlank as jong predikant hier bevestig. Hy het 'n volle 18 jaar gearbei in die toe nog reuse gemeente wat oppervlak betref, en tydens sy bediening, in 1940, is die Eeufeeskerk in gebruik geneem. Dit is so genoem omdat die eerste sooisteek tydens die Ossewatrek van 1938 plaasgevind het.
Ses jaar later is ds. Snijders as Pietermaritzburg-Wes se derde leraar bevestig. Binne die eerste drie jaar van sy bediening het die getalle so toegeneem dat die kerkraad onder sy leiding verplig was om in November 1949 twee dogtergemeentes af te stig, naamlik Pietermaritzburg-Noord en Pietermaritzburg-Suid. (In latere jare het die getalle weer so afgeneem dat die Wes-gemeente, waarby Napierville op 5 September 1993 ingelyf is, by die Noord-gemeente ingeskakel het, en die Suid-gemeente met Hayfields saamgesmelt het.) Ná die afstigtings, wat die gemeente se oppervlak geweldig laat krimp en dit 'n suiwer stadsgemeente gemaak het, het die lidmate weer gou tot 1 200 toegeneem sodat die gemeente weer aan afstigting moes begin dink, en so kom Napierville in 1957 aan die beurt, die derde afstigting in ds. Snijders se dienstyd.
In 1950 het die gemeente daartoe oorgegaan om die eertydse CNO-skoolgeboue aan te koop en dit te omskep in 'n CNO-losiesplek vir skoolgaande kinders.
Ds. Snijders het tot 1962 in Pietermaritzburg gebly, toe hy na die groot en belangrike NG gemeente Johannesburg-Oos vertrek, waar vier van sy klasmaats van 1931 toe reeds as predikant gedien het. Die Natalse Sinode het ds. Snijders in 1948 as actuarius gekies en weer in 1951. In 1954 het hy moderator van die Natalse Kerk geword, 'n amp waartoe hy ook in 1957 en 1961 verkies is, hoewel hy ná slegs 'n jaar moes bedank toe hy na Johannesburg vertrek.
Dante Alighieri
Durante degli Alighieri beter bekend as Dante Alighieri of slegs Dante (14 Mei/13 Junie 1265 – 13/14 September 1321) was 'n Italiaanse digter van Florence. Na sy meesterstuk, die Goddelike Komedie, word verwys as die beste letterkundige werk in die Italiaanse taal en een van die beste klassieke werke ter wêreld. Dit bestaan uit drie dele: Inferno, Purgatorio en Paradiso.
Dante was die eerste Italianer wat sy werk gepubliseer het.
Lewe
Dante is tussen 14 Mei en 13 Junie 1265 gebore. Dante se doopnaam as baba was Durante. Hy is gebore in die prominente en invloedryke Alighieri familie van Florence, wat die Pouslike regte gesteun het. Om deel te neem aan die openbare lewe moes 'n burger van Florence een van die kunste bemeester — sodoende het Dante 'n dokter geword. In die volgende paar jaar het Dante se naam gereeld na vore gekom waar hy die publiek toegespreek het of gestem het in die republiek.
Opvoeding
Daar is nie veel bekend oor Dante se opvoeding en onderrig nie en dis verneem dat Dante tuisonderig ontvang het. Wat wel bekend is, is dat Dante Toskaanse gedigte bestudeer het. Op agtienjarige ouderdom ontmoet Dante vir Guido Cavalcanti, Lapo Gianni, Cino da Pistoia en Brunetto Latini en saam het hulle die leiers van 'n nuwe styl in die digkuns geword genaamd Dolce Stil Novo (Die soet nuwe styl). Brunetto is later in Dante se Komedie genoem (Inferno XV, 82). In later jare het Dante filosofie en teologie bestudeer.
Hendrik Snijders
In Johannesburg
Toe ds. Snijders in 1964 in die NG gemeente Johannesburg-Oos (die Irenekerk) ontvang is, het hy twee medeleraars gehad, dr. Benjamin Engelbrecht en G.F.K. Carstens (later vervang deur ds. A.J. Pienaar), wat spesiaal aangestel is met die oog op evangelisasie onder die stedelike Afrikaners. Die gemeente het nagenoeg 1 500 belydende lidmate gehad en gestrek van die omgewing van Doornfontein en Hillbrow, deur Yeoville en Berea tot in Observatory. Laasgenoemde voorstad het op die vooraand van afstigting gestaan, want in 1964 het ds. Snijders die eerste leraar van die NG gemeente Johannesburg-Sterrewag geword, waar hy die laaste dekade van sy bediening sou deurbring.
Van Johannesburg-Oos is met die jare vier gemeentes afgestig: Turffontein (in 1906 deels ook van Jeppestown), Johannesburg-Noord (in 1942 deels ook van Johannesburg (Braamfontein) nadat die Irenekerk reeds in 1905 in 'n kerksaal in Orchards laat bou het) en Parkhurst (in 1944 ook deels van Johannesburg (Braamfontein)). Die laaste afstigting was Johannesburg-Sterrewag in 1964. Toe Observatory en omstreke se Afrikaanse bevolking mettertyd wegkwyn, is dié dogtergemeente egter laat in die jare sewentig by Johannesburg-Noord ingelyf, pleks van by die moedergemeente. (Van dié moedergemeente en haar vier dogters het in later jare net Johannesburg-Noord, met die nuwe naam Andrew Murray, oorgebly.)
Transvaalse kerkleier
Ds. Snijders was skaars 'n jaar in die Goudstad toe hy ook in Transvaal tot 'n hoë amp in die Kerk verkies word. Op die Suid-Transvaalse Sinode se sitting einde Maart 1963 het hy in die verkiesing van 'n moderator te staan gekom teen ds. Beyers Naudé, die dienende assessor wat waargeneem het as moderator vandat die ampsbekleër, ds. Bertie Brink, uit die Sinodale ressort vertrek het, en ds. Attie Burger, redakteur van die Kerk se tydskrif, Die Voorligter.
Dit was skaars drie jaar ná die opspraakwekkende Cottesloe-kerkeberaad toe ds. Beyers onder kwaai kritiek deurgeloop het vir sy sterk standpunt teen die destydse regering se apartheidsbeleid. Nietemin is hy in 1961 tot assessor verkies en kry hy in 1963 in die eerste stemming 163 stemme vergeleke met die konserwatiewe kandidate Snijders se 64 en Burger se 63. In die herstemming tussen eersgenoemde twee kandidate kry ds. Beyers 209 stemme en ds. Snijders 167. So het ds. Beyers moderator geword en dit gebly tot sy bedanking uit die bediening in Oktober daardie jaar weens toenemende druk en kritiek oor sy beginselvaste standpunt teen apartheid. Ná die verkiesing van die moderator het die verkiesing van die assessor aan die beurt gekom: Ds. Snijders word in die eerste stemming met 'n volstrekte meerderheid van 228 verkies. Ná ds. Beyers se bedanking uit die bediening, het ds. Snijders waarnemende moderator geword, maar tydens die Sinode van 1968 is hy nie weer verkies tot enige amp nie.
Nie veel is bekend oor ds. Snijders se bediening in enigeen van die twee Johannesburgse gemeentes nie omdat geeneen van hulle ná sy dienstyd 'n gedenkboek die lig laat sien het nie. Hy het van 1964 tot 1974 in Johannesburg-Sterrewag gestaan en was van plan om in 1974 af te tree. Drie weke voordat hy demissie sou ontvang, het hy egter 'n hartaanval op die kansel tydens 'n gesamentlike Hervormingsdiens op Swartruggens (waarskynlik op Hervormingsdag, Donderdag 31 Oktober) gekry en is vroeg in November daardie jaar oorlede.
Hexrivier-spoorwegpas
Die Hexrivier-spoorwegpas is 'n bergpas vir treine in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die pas was een van die moeilikste konstruksieprojekte nog wat in die land voltooi is.
Geskiedenis
Na die ontdekking van diamante in 1869 te Kimberley was dit nodig om Kaapstad en Kimberley te verbind met 'n spoorlyn. Teen 1867 het die spoorlyn reeds Worcester bereik. Dit was 'n groot uitdaging om die spoorlyn deur die Hexriviervallei, die Hexrivierpoort en teen die eskarp van sentraal-Suid-Afrika se plato uit, te ontwerp en te bou. Die taak is aan Wells Hood opgedra. Sy spoorlyn het die bokant van die eskarp teen 1887 bereik na baie moeilike konstruksiewerk. Die Hexrivierpas het twee tonnels ingesluit en het 'n helling van 1:31 gehad met verskeie skerp draaie waarvan een 'n radius van slegs 100 m gehad het. Dit het tot gevolg gehad dat goederetreine van die noorde by Touwsrivier heropgestel moes word om die massa en lengte te verminder voordat die afdraande na Worcester aangepak kon word.
Herboude pas
Die pas is sedert 1948 herbou en na verskeie onderbrekings eers in 1989 voltooi. Die nuwe pas is 8 km korter, die helling is 1:66 en die skerpste draai se radius is nou 800 m. Die roete sluit vier tonnels in met 'n gesamentlike lengte van 16 km. Die hooftonnel is 13.5 km lank en is ook die langste spoorwegtonnel in Afrika. In die tonnel is ook 'n kruislyn wat die dravermoë van die lyn aansienlik verhoog.
Lokomotiewe gebruik
Die volgende lokomotiewe is gebruik vir die pas:
Universiteit van Kaapstad
Die Universiteit van Kaapstad of UK (Engels: University of Cape Town of UCT) is 'n universiteit geleë in Kaapstad, Suid-Afrika. Dit is die oudste universiteit in Suid-Afrika en is een van die voorste onderwys- en navorsingsinstellings in Afrika. Die universiteit het sowat 23 500 ingeskrewe studente, waarvan ongeveer 20% buitelanders is. Die UK is volgens Times Higher Education die 103de beste universiteit ter wêreld en is in daardie kategorie die enigste Afrika-universiteit om onder die voorste 200 instellings wêreldwyd geplaas te word. Die Financial Times het die UK se MBA-program in 2011 as die 60ste beste ter wêreld aangewys en dit as beste ter wêreld vir opvoedingsgeldwaarde benoem.
Oprigting
duimnael|links|160px|Vroue is in 1887 tot die [[Suid-Afrikaanse Kollege|SA Kollege toegelaat deur die toedoen van prof. P.D. Hahn.]] Die Universiteit van Kaapstad is in 1829 as die Suid-Afrikaanse Kollege (destydse Zuid-Afrikaansch Anthenæum of South African College), 'n hoërskool vir seuns, gestig. Die Kollege het 'n klein tersiêre onderrigfasiliteit gehad. Dit het geweldig begin groei ná 1880 vanweë die ontdekking van goud en diamante in die noorde van die land wat tot 'n groter aanvraag na mynvaardighede gelei het en die instelling gevolglik die nodige finansiële hupstoot gekry het wat dit nodig gehad het om te groei. Danksy toenemende finansiering uit die privaat sektor asook van die staat het die Kollege van 1880 tot 1890 in 'n volwaardige universiteit ontwikkel. Gedurende hierdie jare het die Kollege sy eerste toegewyde wetenskapslaboratoriums laat aanbou en het die departemente van mineralogie en geologie begin om in die behoefte aan geskoolde arbeiders in die land se ontluikende diamant- en goudmynbedryf te voorsien.
'n Ander sleutelontwikkeling gedurende hierdie tydperk was die toelating van vroue tot die instelling. Dr. Paul Daniel Hahn, professor in chemie, het in 1886 die Raad oorreed om vier vroue op 'n toetsgrondslag in sy chemieklas toe te laat. As gevolg van die vroue se indrukwekkende werk het die Kollege in 1887 vroue permanent en ter ere van Koningin Victoria se diamandjubileum toegelaat.
In die jare 1902 tot 1918 is die Mediese Skool gestig en is die ingenieurskursusse en die Departement van Onderwys ingelui.
Die UK is op 2 April 1918 formeel as 'n universiteit gestig met behulp van die Alfred Beit-erflating en bykomende aansienlike skenkings van die mynmagnate Julius Wernher en Otto Beit. Die Universiteit het ook aansienlike finansiële ondersteuning van weldoeners in die Kaapstad-omgewing gelok en het vir die eerste keer ook 'n beduidende regeringstoelaag ontvang. Die boonste kampus se oudste geboue is ontwerp deur die argitek Joseph Solomon, wat sy lewe geneem het kort nadat die eerste sooi gespit is weens bekommernis oor die koste van die projek en 'n onmoontlike werklas.
Tien jaar later, in 1928, kon die Universiteit die meeste van hul fasiliteite na die perseel te Groote Schuur aan die hange van Duiwelspiek op Tafelberg verskuif. Hierdie grond is deur Cecil John Rhodes aan die staat bemaak om 'n nasionale universiteit op te rig.
"Moskou op die heuwel"
Die UK is in die dekades ná sy verskuiwing na Groote Schuur as 'n leidende navorsings- en onderwysuniversiteit gevestig en het gedurende die tydperk van 1960 tot 1990 die bynaam "Moskou op die heuwel" ontvang weens die instelling se volgehoue teenstand teen apartheid, veral in die hoër onderwys. Die Universiteit het in die 1920's die eerste groepie swart studente toegelaat. Die aantal swart studente het tot en met die 1980's en 90's relatief klein gebly. Die instelling het met die land se oorgang na demokrasie 'n plan van interne transformasie van stapel gestuur.
Sedert die 1980's tot die vroeë 1990's het die aantal swart studente wat tot die Universiteit toegelaat is met 35% toegeneem. Teen 2004 was bykans die helfte van UK se 20 000 studente swart en net onder die helfte van die studenteliggaam was vroulik. Vandag het die UK een van die mees diverse kampusse in Suid-Afrika.
Onderrig
Die Universiteit het ses fakulteite: Handel, Ingenieurswese en die Beboude Omgewing, Regte, Gesondheidswetenskappe, Geesteswetenskappe en Wetenskap. Onder die meer as 100 000 alumni is professor Christiaan Barnard, die wêreldberoemde hartsjirurg, en drie Nobel-pryswenners, Sir Aaron Klug, professor Alan MacLeod Cormack en J.M. Coetzee. Die Universiteit het meer as sestig spesialiteitnavorsingseenhede wat toesig aan nagraadse werk verskaf en meer as 'n kwart van Suid-Afrika se A-graad-navorsers huisves.
Olimpiese Winterspele 2022
Die Olimpiese Winterspele 2022 (Chinees: 2022年冬季奥林匹克运动会; pinyin: Èr Líng Èr'èr Nián Dōngjì Àolínpǐkè Yùndònghuì), amptelik bekend as die XXIVste Olimpiese Winterspele, is tussen 4 en 20 Februarie 2022 in Beijing, Volksrepubliek China, aangebied. Tydens die geleentheid het 2 871 atlete uit 91 nasies aan 109 items in sewe verskillende sportsoorte deelgeneem. Dit het van dié Winterspele die grootstes in die geskiedenis gemaak.
Beijing het daarmee die eerste stad geword wat beide die Olimpiese Somerspele en Winterspele aangebied het ná hulle eerste Olimpiese Somerspele 2008. Verder was dit ná Pyeongchang (2018) en Tokio (2020) die derde agtereenvolgende Olimpiese Spele in 'n Asiatiese stad. Daarbenewens het Beijing ná Sapporo (1972), Nagano (1998) en Pyeongchang (2018) die vierde Asiatiese stad geword waar Olimpiese Winterspele gehou is.
Die opening- en sluitingseremonies het in die Beijing Nasionale Stadion, ook bekend as "voëlnes", plaasgevind. Soos gebruiklik het die lande in alfabetiese volgorde die stadion ingestap met Griekeland eerste en die gasheer die Volksrepubliek China laaste, maar aangesien die plaaslike taal Mandaryns is, is dié taal se alfabet gebruik om die volgorde te bepaal. Nes die Olimpiese Somerspele 2020 ses maande voorheen, wat weens die wêreldwye Covid-19-pandemie vir een jaar uitgestel is, het dit sonder enige toeskouers plaasgevind. Die spanne van Haïti en Saoedi-Arabië het vir die eerste keer aan Olimpiese Winterspele deelgeneem. Suid-Afrika het nie aan hierdie Olimpiese Winterspele deelgeneem nie.
Die Paralimpiese Winterspele 2022 is tussen 4 en 13 Maart in Beijing gehou.
Toewysing
Beijing is op 31 Julie 2015 in Kuala Lumpur deur die Internasionale Olimpiese Komitee gekies as die gasheer vir die Olimpiese Winterspele in 2022. Die enigste ander kandidaat was Almati.
Die stemming het as volg verloop:
Sporte
Sewe Olimpiese sporte in 15 dissiplines is tydens die Spele beoefen. Tydens die Spele is 109 medaljes oorhandig. • 4
Kalender
Die volgende tabel dui die Spele se daaglikse program aan. 'n Blou blokkie beteken dat wedstryde plaasgevind het, maar dat geen medaljes op die spel was nie. 'n Geel blokkie dui aan dat medaljes toegeken is, die getal dui op die aantal medaljeparades wat die dag gehou is.
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Olimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die aantal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Diplomatieke boikot
Die volgende lande het weens verskeie menseregteskendings in Hongkong, Tibet en Xinjiang 'n diplomatieke boikot van beide die Olimpiese en Paralimpiese Winterspele 2022 aangekondig en dat hulle diplomate nie aan seremonies tydens die spele sal deelneem nie. Dit het egter nie dié lande se atlete se deelname aan dié spele geraak nie. • 3
Buitendien het die volgende lande bevestig dat hulle nie amptelike verteenwoordigers na die openingseremonie sal stuur nie, maar nie as deel van die diplomatieke boikotveldtog nie:
Duke Moore
Duke Moore (15 Julie 1913 – 16 November 1976) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Night of the Ghouls (1959), Plan 9 from Outer Space (1959), en The Sinister Urge (1960).
Olimpiese Winterspele 2022
Diplomatieke boikot
Chinese leiers en media het op die diplomatieke boikot gereageer deur dit as 'n "politisering" van die gebeure te veroordeel.
Suid-Afrikaanse deelname
Suid-Afrika het nie aan hierdie Winterspele deelgeneem nie.
Aantal medaljes
[[Lêer:2022 Winter Olympic games countries.svg|duimnael|400px|Kaart van deelnemende nasies in 2022:
Gasheerstad Beijing]] Hier is die top tien lande wat medaljes by die Spele verower het:
Colin Clive
Colin Clive (20 Januarie 1900 – 25 Junie 1937) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Frankenstein (1931), Christopher Strong (1933), Bride of Frankenstein (1935), en Mad Love (1935).
Don Ameche
Don Ameche (31 Mei 1908 – 6 Desember 1993) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Trading Places (1983), Cocoon (1985), Harry and the Hendersons (1987), en Homeward Bound: The Incredible Journey (1993).
Rem-vlinderrog
Die Rem-vlinderrog (Gymnura natalensis) is 'n haai wat endemies is aan Suider-Afrika, en wat aan die Namibiese kus tot by die suidkus van Mosambiek voorkom. In Engels staan die rog bekend as die Diamond butterfly ray.
Voorkoms
Die kop, lyf en pektorale vinne gee die rog 'n diamantvormige voorkoms. Die oë is aan die bokant van die lyf en vyf pare kieue aan die onderkant. Die stertjie is kort en die rog het geen dorsale of stert vinne nie. Die rog se kleur wissel van grys, na bruin of selfs groen aan die bokant terwyl daar ook dowwe kolle op die bokant is. Die kleur van rog pas gewoonlik aan by sy habitat.
Habitat en gewoontes
Hierdie rog toon 'n voorliefde vir strandmere, riviermondings en sanderige areas en kom nie voor in water van dieper as 75 m nie. Hulle kan tot 2.5 m groot word van vlerkpunt tot vlerkpunt en weeg dan 90 kg. Die rog is vivipaar en 5 - 10 kleintjies word gebore na 'n dratyd van 12 maande. Die rog is eetbaar, maar word gewoonlik in die see teruggegooi nadat dit gevang is.
Elaine Kao
Elaine Kao is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Bridesmaids (2011) en in die televisiereeks American Koko (2017).
Graansorghum
Graansorghum (Sorghum bicolor) is 'n grasspesie wat verbou word vir sy graan, en gebruik word as voedsel vir mens en dier, en benewens vir etanolproduksie. Dit is een van etlike Sorghum-spesies, waar Sorghum 'n genus van die grasfamilie Poaceae is.
Graansorghum staan ook as besemkoring of grootmanna bekend, en word in ander wêrelddele durra, jowar of milo genoem. In die vorige eeu is dit ook kafferkoring genoem, en in Zoeloe en Ndebele staan dit onderskeidelik as Infe en Nabele bekend. Die graan word ook onder die Engelse handelsnaam sorghum bemark.
Oorsprong
Graansorghum is omstreeks 3000 v.C. in Ethiopië mak gemaak, het hiervandaan oor die hele Afrika versprei en word nou wyd verbou in tropiese en subtropiese streke. Om en by 2000 v.C. is graansorghum ook in Sentraal-Indië verbou. In Egipte is dit reeds vanaf die vroeg-Islamitiese tyd 'n belangrike kultuurplant. Slawe uit Afrika het graansorghum aan die begin van die 17de eeu na die Verenigde State gebring. Sedertdien word dit in die meeste dele van die wêreld verbou en het mielies grotendeels as veevoer vervang.
Gebruike
Graansorghum is die wêreld se vyfde belangrikste graan ná rys, koring, mielies en gars. S. bicolor is tipies eenjarig, maar sommige kultivars is meerjarig. Dit groei in polle wat meer as 4 m hoog kan word. Die graan is klein, wat wissel van 3–4 mm in deursnee. Soetriet is graansorghumkultivars wat hoofsaaklik gekweek word vir die blare, stroopproduksie, en etanol; hulle is langer as dié wat gekweek word vir graan.
Sorghum bicolor is die verboude spesie van graansorghum, en sy wilde naverwante maak die plantgenus Sorghum uit.
EP
Die afkorting EP staan vir die Engelse term "extended play" (Afrikaans: verlengde speeltyd). Tans word die term in die musiekbedryf gebruik vir enige opname/CD wat te lank is om 'n enkelspeelplaat ("single") genoem te word maar te kort is om 'n album genoem te word. Die term vind egter sy oorsprong by die ouer grammofoonplate. Die ou enkelspel grammafoonplate het teen 45 opm gedraai en die langspeelplate teen 33 ⅓ opm. Deur die ou enkelspelplate dan teen 33 ⅓ spoed te speel, was dit moontlik om die speeltyd te verleng vandaar die term. Die gebruiklike lengte van 'n EP is so tussen 4 tot 7 nommers.
Erica lutea
Erica lutea is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap. Volgens SANBI staan die plant bekend as geelrysheide.
Jim Ameche
Jim Ameche (6 Augustus 1915 – 4 Februarie 1983) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent The Story of Mankind (1957).
Stephen King
Stephen Edwin King (gebore 21 September 1947) is 'n Amerikaanse skrywer mees bekend vir sy uiters gewilde romans.
Die protagonis in King se verhale is dikwels 'n doodgewone mens uit die middelklas, 'n kind of 'n skrywer. Met die verloop van die verhaal beweeg die persoon van sy of haar alledaagse lewe al dieper in bonatuurlike en buitengewone omstandighede in.
Pous Alexander I
Alexander I was die sesde pous van die Rooms-Katolieke Kerk. Hy is die opvolger van Pous Evaristus en word op sy beurt opgevolg deur Pous Sixtus I. Hy word vereenselwig met die martelaar Alexander van die Via Nomentana, wie se naamdag op 3 Mei is, maar hiervoor is geen feitelike bewys nie. Irenaeus, wat kort na hom geleef het, sê niks oor sy vermeende martelaarskap nie. Die tydperk van sy pontifikaat is nie presies bekend nie. Party skrywers noem 106–115, ander 109–116. Eusebius, in Ecclesiastical History IV, IV, 1 beweer dat Alexander in die derde jaar van die bewind van die Romeinse keiser Hadrianus oorlede is, nadat hy vir tien jaar lank biskop van Rome was. Volgens die tradisie is hy op 3 Mei 115 in Rome oorlede. Hy is die beskermheilige teen kropsiekte (skildkliervergroting) en skrofulose (tuberkulose van die limfkliere in die nek).
Stephen King
Biografie
Stephen King is in 1947 in Portland, Maine gebore, vanuit 'n Skots-Ierse agtergrond. Sy pa loop weg toe King twee jaar oud is, en sy ma, Ruth Pillsbury King, maak hom en sy aangenome ouer broer David alleen groot. Hulle kry finansieel swaar. King word groot in Durham, Maine, Ruth se tuisdorp, maar hulle is ook vir kort periodes in Fort Wayne, Indiana en Stratford, Connecticut.
Pous Alexander I
Volgens die Liber Pontificalis was hy die seun van Alexander en gebore in Caput Tauri. Hy is saam met Eventius, 'n priester en Theodulus, 'n diaken gemartel. Hy is begrawe aan die Via Nomentana en na hom was daar 'n sede vacante van 35 dae.
Stephen King
Biografie
King skryf stories vandat hy klein is. Op dertien ontdek hy 'n klomp van sy pa se ou boeke in sy tante se huis, veral van die gruwelfiksie- en wetenskapsfiksiegenre. Hy is onmiddellik versot daarop.
Pous Alexander I
Nota
Saamgestel uit die Nederlandse, Engelse en Duitse wiki.
Stephen King
Biografie
Hy behaal 'n B.A.-graad in Engels aan die Universiteit van Maine in 1971, en trou ook dieselfde jaar met Tabitha Spruce. Hy gee Engels by die Hampden-Akademie, 'n hoërskool in Hampden, Maine. Hulle woon in 'n woonwa gedurende dié jare en King raak afhanklik aan alkohol. Hy oorwin dié en ander afhankliksheidsprobleme in die vroeë 1980's. Hy begin heelwat romans, maar hulle word óf nie voltooi nie, óf nie aanvaar vir publikasie nie. Een daarvan gooi hy in die snippermandjie. Tabitha haal dit weer uit en moedig hom aan om dit te voltooi. Dié roman, Carrie, word uiteindelik sy eerste gepubliseerde roman. Teen 2006 het hy 60 romans geskryf. Ses daarvan is onder die skuilnaam Richard Bachman, om te toets of sy vroeë ongepubliseerde romans sonder sy naam gekoppel daaraan kan verkoop.
In 1999 word hy ernstig beseer as voetganger toe 'n motorvoertuig hom tref. Sy beserings verminder sy stamina en hy kondig in 2002 aan dat hy gaan ophou skryf. Hy het egter weer van besluit verander en sy nuutste roman word in Oktober 2006 verwag.
Hy beskou sy meesterwerk as die The Dark Tower, 'n reeks van sewe boeke. Omtrent al sy ander werk is intertekstueel verwant aan hierdie reeks.
Skryfstyl
King glo dat goeie stories nie bewustelik opgeroep en vooraf uitgekaart kan word nie. Dit is beter, dink hy, om op 'n "saadjie" te fokus en die storie vanself vandaar af te laat vloei. Hy begin verhale gereeld sonder om te weet hoe dit gaan eindig. Hy is bekend vir sy goeie oog vir detail, vir goeie kontinuïteit en vir die voorgemelde digte intertekstuele styl van al sy werk. Hy verwys baie na Amerikaanse geskiedenis en kultuur. Teenoor sy donker gruwelinhoud staan sy informele volksvertellerstyl in sterk kontras.
Hy het twee eenvoudige gedagtes oor die verkryging van goeie skryfvermoë en oor die bepaling of 'n skrywer talent het:
Familie
Stephen King woon in Bangor, Maine met sy vrou. Sy is ook 'n romanskrywer. Hulle drie volwasse kinders is Naomi Rachel, Joe Hill en Owen Phillip.
Hexrivierpas
Die Hexrivierpas is 'n bergpas op die N1 nasionale pad in die Wes-Kaap, Suid-Afrika wat oor die Hexrivierberge loop. Die pas verbind Worcester met Touwsrivier via De Doorns.
Geskiedenis
Die eerste pad na die noorde was deur die Hexrivierpoort en vallei. Nadat diamante ontdek is in Kimberley het Thomas Bain 'n beter pad uitgelê wat in die laat 1860's voltooi is. Die pad het in gebruik gebly totdat 'n nuwe pad na die Tweede Wêreldoorlog gebou is. Hierdie pad was weer onlangs herbou. Die pad styg 715 m oor 'n afstand van 55 km vanaf Worcester tot by die kruin van 963 m.
Thien Duong-grot
Die Thien Duong-grot (in Viëtnamees: Hang Thiên Đường is 'n massiewe grot wat as die grootste grot ter wêreld beskou word. Hierdie grot is in die Phong Nha-Ke Bang Nasionale Park in die provinsie Quang Binh in Viëtnam geleë, naby die grens met Laos.
Ondanks die grot se grootte is dit eers in 2005 ontdek en in 2010 aan die publiek bekend gestel. Die Thien Duong-grot bestaan uit 'n lang tonnel van meer as 31 kilometer in lengte. Hierdie tonnel is op plekke tot 150 meter hoog en 100 meter breed.
Abjad
’n Abjad, ook konsonantskrif genoem, is ’n soort skryfstelsel waar elke simbool gewoonlik ’n konsonant voorstel. Dit word aan die leser oorgelaat om die regte klinker in te sit. In algemene bevat abjads gewoonlik die woord "alfabet" in hul naam, soos die "Arabiese alfabet" en "Fenisiese alfabet", hoewel hulle nie ware alfabette is nie omdat alfabette ook klinkers bevat. Die term "abjad" is afgelei van die ou volgorde van die Arabiese konsonante 'alif, bā', jīm, dāl. Dit is steeds die woord vir alfabet in Arabies, Maleis en Indonesies.
Oorsprong
Alle bekende abjads behoort tot die Semitiese skriffamilie. Daar word geglo dat die eerste konsonantale alfabet sy verskyning voor 2000 v.C. in die Bronstydperk gemaak het, vir ’n taal wat in die Sinai-skiereiland deur Semitiese stamme ontwikkel is.
Die eerste abjad wat in ’n groot deel van die wêreld gebruik is, was die Fenisiese abjad. Dit het uit net sowat twee dosyn simbole bestaan. Die skrif was dus maklik om te leer en Fenisiese seevaarders het die skrif bekend gestel oral waar hulle gekom het. Die meeste ander moderne alfabette in die wêreld het hieruit ontwikkel, soos die Griekse en Aramese alfabet, en hieruit het onder meer die Latynse en Cyrilliese alfabet weer ontstaan.
Aramees het oor Asië versprei, tot in Indië, waar dit die Brahmi-skrif geword het. Hieruit het die meeste moderne Indiese en Suidoos-Asiatiese skrifte ontwikkel. In die Midde-Ooste het Aramees aanleiding gegee tot die Hebreeuse en die Nabatese abjad, wat baie van die Aramese lettervorms behou het. Die Siriese skrif was ’n kursiewe variasie van Aramees. Dit is onduidelik of die Arabiese abjad uit die Nabatese of Siriese abjad ontwikkel het.
Onsuiwer abjads
"Onsuiwer" abjads het simbole vir sekere klinkers, opsionele klinkertekens of albei. Die term "suiwer" abjads verwys na skrifte wat geen aanduiding van klinkers het nie. Die meeste moderne abjads is egter onsuiwer. ’n Voorbeeld van ’n suiwer abjad is die Fenisiese alfabet.
In die 9de eeu v.C. het die Grieke die Fenisiese skrif vir Grieks aangeneem. Die fonetiese struktuur van Grieks het egter meegebring dat daar te veel dubbelsinnighede was sonder die gebruik van klinkers, en die skrif is aangepas deur sekere ongebruikte simbole vir klinkers aan te wend. Die Griekse alfabet is dus die wêreld se eerste volwaardige alfabet.
Charles Lindbergh
Charles Augustus Lindbergh (4 Februarie 1902 – 26 Augustus 1974) was 'n Amerikaanse vlieënier wat die eerste solo, ononderbroke vlug oor die Atlantiese Oseaan uitgevoer het. Hy is gebore in Detroit, Michigan. Sy vader was Charles A. Lindbergh. Charles Augustus Lindbergh (1902-1974) is waarskynlik die bekendste persoonlikheid in die geskiedenis van die lugvaart. Lindbergh het groot geword in Little Falls, Minnesota.
Hy het ook talle verkenningstogte onderneem in die soeke na interkontinentale lugroetes. Sy vader was 'n lid van die Amerikaanse Kongres. Charles het eers aan die Universiteit van Wisconsin gestudeer, maar het sy studies onderbreek en hom in Lincoln, Nebraska, by 'n vliegskool laat inskryf.
Hy het sy vlieglisensie op 20-jarige ouderdom gekry en het sy geld verdien deur met 'n ou vliegtuig, 'n Curtiss Jenny uit die Eerste Wêreldoorlog, waagtoertjies vir ŉ rondtrekkende vliegsirkus uit te voer. In 1924 het hy vlieënier by die Amerikaanse lugmag geword, maar in 1926 het hy na die burgerlike lugvaart teruggekeer en as posvlieënier die roete tussen St. Louis (Missouri) en Chicago gevlieg.
In 1924 sluit hy aan as 'n leerling by die United States Air Service Reserve by Brooks Field, Texas en later word hy 'n vlieënier in die destydse Army Air Mail Service.
ŉ Aantal sakelui van St. Louis het in die stadium geldelike hulp aan Lindbergh verleen sodat hy kon meeding om 'n prys van 25 000 dollar, wat uitgeloof was vir die eerste direkte vlug van New York na Parys. Die vliegtuig waarmee Lindbergh die vlug sou aandurf, 'n eenmotorige (ongeveer 160 kW) hoëvlerktuig met 'n Wright Whirlwindenjin, is deur Donald Hall ontwerp en deur Rayan Airlines in San Diego, Kalifornië, gebou.
Joeri Gagarin
Joeri Aleksejewitsj Gagarin (Russies: Юрий Алексеевич Гагарин; 9 Maart 1934 – 27 Maart 1968) was 'n Russiese ruimtevaarder. Op 12 April 1961 het hy die eerste mens geword wat 'n ruimtereis onderneem het, aan boord van die Wostok 1.
Agtergrond
Op 12 April 1961 het Joeri Gagarin die eerste mens geword wat in die ruimte om die aarde gewentel het. Vir 'n uur en 49 minute nadat hy die ruimte ingestuur is in die neus van 'n kragtige vuurpyl, Wostok 1, het hy die "duidelike en pragtige blou ligkring" van die aarde bewonder terwyl hy teen 'n maksimum spoed van 28 260 km/h gereis het, 327 km bo die aarde.
Charles Lindbergh
The Spirit of St. Louis, soos die vliegtuig gedoop is, is binne 3 maande teen 'n koste van sowat 13 000 dollar voltooi. Van San Diego het Lindbergh na New York vertrek, van waar hy die vlug oor die oseaan sou aandurf. Met 'n vliegtyd van altesaam 21 uur en 45 minute tussen San Diego en New York het Lindbergh ook 'n rekord vir die transkontinentale vlug opgestel.
Joeri Gagarin
Agtergrond
Met sy terugkeer deur die aarde se atmosfeer het hy eers temperature van tot 68 °C in die kapsule ervaar en toe, op 'n hoogte van sewe kilometer, het hy uit die kapsule geskiet in 'n temperatuur van -30 °C en met 'n valskerm aarde toe geval. Hy het veilig in 'n Siberiese koringveld geland waar hy begroet is deur 'n koei en 'n ou vrou wat wou weet of hy van die buitenste ruimte was.
Groothertog Georgi Michailowitsj van Rusland (1863-1919)
Groothertog Georgi Michailowitsj van Rusland (Russies: Георгий Миха́йлович; 23 Augustus 1863 - 28 Januarie 1919) was die derde oudste seun van groothertog Michail Nikolajewitsj van Rusland en ’n neef van tsaar Aleksander III. Hy was tydens die Eerste Wêreldoorlog ’n generaal in die Russiese keiserlike weermag.
Joeri Gagarin
Belangrikste prestasies
Die 27-jarige Gagarin was 'n kitsster. Sy vlug was 'n sege vir die Sowjetunie en die Russiese ruimteprogram omdat die land en sy ruimtevaarders 'n baie belangrike oorwinning behaal het in die ruimtewedloop teen die Verenigde State. Dit was so 'n groot slag vir die Amerikaanse trots dat president John F. Kennedy aangekondig het Amerika moet die eerste land wees wat voor die einde van die dekade 'n man op die maan laat land; 'n groot finansiële belegging sou vir dié doel gemaak word.
Charles Lindbergh
Lindbergh het op 20 Mei 1927 van die Rooseveltlughawe buite New York opgestyg. Hy was reeds 24 uur sonder slaap van wee 'n vertraging in die vertrektyd en die week is boonop voorafgegaan deur die verdwyning van 2 Franse vlieëniers oor die Atlantiese Oseaan.
Groothertog Georgi Michailowitsj van Rusland (1863-1919)
Persoonlike lewe
links|thumb|220px|Groothertog Georgi en prinses Marie van Griekeland, wat later sy vrou geword het (1894). In sy jeug het groothertog Georgi verlief geraak op prinses Nina Chavchavadze, ’n direkte afstammeling van die konings van Georgië, maar hy mag nie met haar getrou het nie omdat dit volgens die familiewette ’n morganatiese huwelik sou gewees het. Georgi was gebroke en het ’n vrygesel gebly tot hy 37 jaar oud was. In 1892 wou hy met prinses Marie van Edinburg trou, maar haar ma het vir haar ’n ander huwelik gereël.
Joeri Gagarin
Belangrikste prestasies
Die Russiese regering het Gagarin op 'n toer van die hoofstede van die wêreld gestuur waar hy op 'n intelligente en innemende manier oor sy ondervindings gesels het. Hy is vereer met die amptelike titel Held van die Sowjetunie en 'n krater op die maan is postuum na hom vernoem.
Charles Lindbergh
Lindbergh het die vlug van 5 809 km in 33 uur en 30 minute voltooi - 'n mylpaal in die ontwikkeling van die lugvaart. Die het wêreldwye reaksie uitgelok en Lindbergh is as nasionale held in Amerika ontvang.
Hy is in 1929 met Anne Spencer Morrow (geb. 1906), die dogter van die VSA se ambassadeur in Mexiko, getroud. Na 'n toer deur die VSA is hy as lugvaartadviseur van Transcontinental and Western Airways en van Pan American Airways aangestel. In 1933 het hy en sy vrou 'n reis oor die 5 kontinente onderneem in ŉ poging om nuwe lugroetes, onder meer oor die poolstreke, te vind. Die egpaar se 2-jarige seuntjie is in Maart 1932 ontvoer en later vermoor gevind - een van die opspraakwekkendste misdade van die dertigerjare.
Groothertog Georgi Michailowitsj van Rusland (1863-1919)
Persoonlike lewe
Eindelik het Georgi in prinses Maria van Griekeland en Denemarke geïnteresseerd geraak. Sy was die jongste dogter van koning George I van Griekeland en groothertogin Olga Konstantinowna van Rusland. Sy was nie mooi nie en het nie daarin belanggestel om met hom te trou nie, maar hy het volhard. Sy is verbied om met ’n gewone burger te trou op wie sy verlief was en en het eindelik besluit om groothertog Georgi se huweliksaanbod te aanvaar. Sy het dit duidelik gestel sy is nie op hom verlief nie en die huwelik het eers vier jaar later plaasgevind. Op haar aandrang is hulle op Griekse grondgebied getroud, op 12 Mei 1900. Hulle het daarna in Rusland gaan woon en Frans met mekaar gepraat.
Charles Lindbergh
Hy en sy vrou emigreer na Engeland as gevolg van al die publisiteit en hulle bly daar van 1935 tot 1938. Later verhuis hulle na die eiland Iliec naby Port Blanc in Frankryk. Sy buurman was Dr. Alexis Carrel, waarmee hy vroeër gekorresondeer het. Die moordenaar, Bruno Richard Hauptmann, is 4 jaar later gevang en tereggestel.
Joeri Gagarin
Lewensgeskiedenis
Ná skool het hy as metaalgieter gewerk terwyl hy aandklasse bygewoon het, tot hy toegelaat is tot die Nywerheidskollege van Saratof. Hier het hy by 'n vliegklub aangesluit en agtergekom dat hy 'n uitstekende vlieënier was. In 1955 het hy as leerlingvlieënier by die lugmagopleidingsentrum by Orenburg geregistreer en twee jaar later, nadat hy met lof gegradueer het, 'n vlieënier in die Russiese Lugmag geword.
Groothertog Georgi Michailowitsj van Rusland (1863-1919)
Persoonlike lewe
Die paartjie het twee dogters, Nina en Xenia, gehad. Die huwelik was egter ’n mislukking. Maria het nooit van Rusland gehou nie en eindelik het hulle vervreem geraak. In Junie 1914 het Maria haar twee dogters Engeland toe geneem. Kort daarna het die Eerste Wêreldoorlog uitgebreek; die hertogin het haar nie teruggehaas Rusland toe nie en later was dit te gevaarlik om te probeer teruggaan. Groothertog Georgi het nooit weer sy vrou of kinders gesien nie.
Nadat hy deur die Bolsjewiste gevange geneem is, is hy in Januarie 1919 tydens die Russiese Rewolusie as lid van die Romanof-familie buite die Petrus-en-Paulusfort in Sint Petersburg deur ’n vuurpeloton doodgeskiet saam met sy broer groothertog Nikolaas en twee van sy neefs.
Charles Lindbergh
Na die oorlog het hy Pan American World Airways asook die Amerikaanse departement van verdediging van raad bedien. Lindbergh is op 26 Augustus 1974 oorlede. Hy was lid van onder andere die Nasionale Advieskomitee vir Lugvaartkunde in die VSA en het talle eerbewyse en onderskeidings ontvang, waaronder die Daniel Guggenheim International Aviation Award en die Wright Brothers Memorial Award, asook ŉ eremedalje (die Medal of Honor) van die Amerikaanse Kongres in 1927.
Joeri Gagarin
Lewensgeskiedenis
Terwyl Gagarin in 1959 as vegvlieënier in die Noordpool gestasioneer was, het die Russe die Loena-3 onbemande tuig gelanseer wat vir die eerste keer die agterkant van die maan afgeneem het. Joeri was oortuig dat bemande ruimtevlugte binnekort moontlik sou wees en het die ongeëwenaarde stap geneem om vir ruimtevaartopleiding aansoek te doen. Tydens die strawwe fisieke, geestelike en sielkundige opleiding waaraan hy en ander Russiese vaarders onderwerp was, het hy uitgeblink as "'n man met beginsels, moedig en standvastig, nederig en ongekompliseerd, beslis, 'n leier" en 'n buitengewone vlieënier. Op 11 April is daar aangekondig dat Joeri die vlieënier van Wostok I sou wees. Op 12 April het hy ruimtegeskiedenis gemaak.
Charles Lindbergh
Terwyl hy in Europa was, het hy Duitsland drie keer besoek; in 1936 op versoek van die Duitse Veldmaarskalk Hermann Göring. Terug in Amerika waarsku hy die owerhede teen die groeiende Duitse lugmag se slaankrag. Tydens sy besoek in 1938 oorhandig die Duitse Regering 'n medalje aan hom. Na negatiewe kommentaar op van Lindbergh se uitsprake van 'n ooreenkoms met Duitsland bedank hy uit die Army Air Corps Reserve.
Joeri Gagarin
Lewensgeskiedenis
Terwyl hy in Orenburg was, het Joeri sy vrou, Walentina Iwanowa Gorjatsjewa, ontmoet. Hulle het twee dogters gehad. Op 27 Maart 1968 is die 34-jarige Gagarin tragies dood toe sy straler tydens 'n toetsvlug neergestort het. Sy as is in die Kremlinmuur begrawe – 'n eer wat net vir Russiese helde beskore is.
Charles Lindbergh
Toe Amerika egter toetree tot die Tweede Wêreldoorlog word hy 'n siviele konsultant vir die regering en maak waardevolle bydraes in die Stille Oseaan waarvoor hy later spesiale toekennings kry van die Amerikaanse Regering. Hy het later ook navorsing gedoen vir die Amerikaanse Lugmag. Hy het die volgende boeke gepubliseer:
Laasgenoemde was 'n outobiografie waarvoor hy 'n Pulitzerprys gekry het. Die Congressional Medal of Honor, die Distinguised Service Cross en die 1953 Daniel Guggenheim International Aviation Award is ook aan hom toegeken.
Sy vrou het kortverhale, gedigte en boeke geskryf, onder meer die volgende oor lugvaart: North to the Orient (1953), Listen, the wind (1938) en Gift from the sea (1955).
Ilja Leonard Pfeijffer
Ilja Leonard Pfeijffer (gebore 17 Januarie 1968) is 'n Nederlandse digter, romansier, polemikus en klassikus. Hy is gebore in Rijswijk, Nederland. Hy het gewoon, gestudeer en gewerk in Leiden, waarna hy in 2008 permanent verhuis het na Genua, Italië.
Biografie
Ilja Leonard Pfeijffer is op 17 Januarie 1968 in Rijswijk in Nederland gebore.
Hy het in 1998 sy debuut gemaak met 'n bundel getiteld The Square Man, met vyftig vreemdsoortig en hoogs individualistiese gedigte. Hierdie debuut het in 1999 aan hom die C. Buddingh-poësieprys besorg.
Behalwe vir sy digkuns was Pfeijffer 'n geruime tyd 'n geleerde in Griekse studies aan die Universiteit van Leiden. Hy het 'n proefskrif oor die poësie van Pindar geskryf en 'n geskiedenis van klassieke literatuur vir die algemene leser gepubliseer. Wat sy eie poësie betref, het hy uitgesproke sienings, en ook nie slegs in sy dikwels aangehaalde programmatiese openingsgedig "Farewell Dinner" nie, waarin hy onder meer kritiek lewer op Hans Faverey, 'n aanhanger van die Hermetisme, en 'n oproep maak om "bottergebakte beelde/en bulimiese verse". Pfeijffer se poëtiese polemieke laat geen ruimte vir twyfel oor watter soort poësie hy verkies nie. Sy siening is soortgelyk aan die van Lucebert, en hy verafsku die "papier verse" van introverte aanhangers van hermetisme en sagmoedige dromers ("struikel, stywe-lip romanties, mompel aan"). Poësie moet volgens hom lewe hê en verkieslik, in Lucebert se woorde, "lewe, ten volle". So haal Pfeijffer, die "versamelaar van sameswerings", nie net Pindar, Ezra Pound, Horace, Lucebert, Sophokles, Derek Walcott, Herman Gorter, Hans Faverey, Martinus Nijhoff en Gerard Reve aan nie, maar ook strokiesprentkarakters. Hy skryf nie net oor die politieke martelaar Ken Saro Wiwa nie, maar ook oor C&A truie en Fiat Croma, strepieskodes, ingemaakte bier en tien-punt kursivering. Die digter het nie 'n gebrek aan humor, selfspot of selfs ernstigheid nie.
Vier temperamente
[[Lêer:Lavater1792.jpg|duimnael|417x417px|18de eeuse uitbeelding van die vier temperamente
Flegmaties en Choleries (bo)
Sanguinies en Melancholies (onder)]]
Vier temperamente is 'n proto-sielkundige teorie wat daarop dui dat daar vier fundamentele persoonlikheidstipes is, naamlik sanguinies (optimisties en sosiaal), choleries (kort van draad of prikkelbaar), melancholies (analities en stil), en flegmaties (ontspanne en rustig). Die meeste formulerings sluit die moontlikheid van kombinasies van die tipes in.
Die Griekse geneesheer Hippokrates (c. 460 – c. 370 v.C.) het die vier temperamente as deel van die antieke mediese konsep van humores by sy mediese teorieë geïnkorporeer, naamlik dat liggaamsvloeistowwe menslike karaktertrekke en gedrag beïnvloed. Latere ontdekkings in biochemie het tot die verwerping van die teorie van die vier temperamente gelei. Sommige persoonlikheidstipestelsels van wisselende wetenskaplike inslag maak egter steeds van vier of meer soortgelyke kategorieë gebruik.
Geskiedenis en ontwikkeling
Die temperamentteorie het uit die antieke vier humore-teorie ontstaan wat sy oorsprong moontlik in antieke Egipte of Mesopotamië gehad het, maar dit was die Griekse geneesheer Hippokrates (460-370 v.C.) wat dit in 'n mediese teorie ontwikkel het. Hy het geglo dat sekere menslike gemoedstemmings, emosies en gedrag deur 'n oormaat of gebrek aan liggaamsvloeistowwe ("humores") toegeskryf kon word: bloed, geel gal, swart gal en slym. Ná hom het Galen (129 – c. 200 n.C.) die eerste temperamenttipologie in sy verhandeling De temperamentis, ontwikkel en na fisiologiese redes vir verskillende gedrag in mense gesoek. Na aanleiding van die klassieke elemente het hy hulle as warm/koud en droog/nat geklassifiseer. Daar kan ook "balans" tussen die kwaliteite wees wat dan op 'n totaal van nege temperamente neerkom. Die woord "temperament" self kom van die Latynse "temperare", "om te meng". In die ideale persoonlikheid bestaan daar 'n perfekte balans tussen die komplementêre eienskappe en warm-koel, droog-klam. In vier minder ideale persoonlikhede is een van die vier kwaliteite dominant oor die ander. In die oorblywende vier tipes is daar een paar kwaliteite wat die komplimentêre paar domineer, byvoorbeeld: warm en vogtig domineer koel en droog. Hierdie laasgenoemde vier was die temperamentele kategorieë wat Galen onderskeidelik "sanguinies", "choleries", "melancholies" en "flegmaties" na die liggaamsvloeistowwe vernoem het. Elkeen was die resultaat van 'n oormaat van een van die humores wat die wanbalans in twee-twee kwaliteite geproduseer het. In sy Kanon van Geneeskunde ('n standaard mediese teks aan baie Middeleeuse universiteite), het die Persiese geleerde Avicenna (980-1037 v.C.) op die temperamentteorie uitgebrei en "emosionele aspekte, verstandelike vermoë, morele gesindhede, selfbewussyn, bewegings en drome" daarby ingesluit.