cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Willem Bilderdijk
Eendracht maakt macht (Eendrag maak mag)
Die leuse van die Orde van de Unie, "Eendracht maakt macht", word aan Bilderdijk toegeskryf. Hy was 'n fanatieke voorstander van 'n moderne eenheidstaat. Na die Leidense buskruit ramp in 1807, na aanleiding waarvan Bilderdijk se huis onbewoonbaar was, verhuis die gesin na Den Haag, en daarna na Amsterdam. Ondanks die gunste wat Lodewijk Napoleon aan hom verleen het, was Bilderdijk steeds in 'n bedenklike toestand, en sielsongelukkig. Die gesin is ook deur baie ongelukke getref. Hy wou niks meer hê as om professor te word nie, maar sy intense en ingewikkelde karakter het hom egter nie geliefd gemaak nie. Tot oormaat van ramp verloor hy ook in 1810 na Louis Napoleon se vertrek 'n deel van sy inkomste. Ondanks die produktiewe periode waarin hy baie werk gedoen het, het hy van brood en garswater geleef, en was dermate so moedeloos en afgemat dat hy toevlug in die gebruik van opium soek. Sy entoesiasme vir die Franse het intussen na haat en wrewel oorgegaan. Gelukkig het die nuwe monarg, Willem I, steeds vir Bilderdijk as 'n lojale volgeling van die Huis van Oranje beskou. Hy verleen aan Bilderdijk 'n jaarliks toegif, maar kon hom egter nie bystaan met die verkryging van die gesogte professoraat nie.
Leiden
In 1817 het Bilderdijk na Leiden vertrek waar hy vir tien jaar in beroerde omstandighede sou bly. As privaatlektor het hy onderrig gegee in vaderlandse geskiedenis; waardeur hy groot politieke en godsdienstige invloed uitgeoefen het. Sy vernaamste leerling, Isaäc da Costa, het in 1823 die berugte en Bilderdijkiaanse essay De Bezwaren tegen den Geest der Eeuw gepubliseer. Bilderdijk se reaksionêre idees het tot fel polemieke gelei wat hom meer vyande as vriende besorg het. Een van sy belangrikste teenstanders was die Katolieke apologeet en historikus Joachim le Sage ten Broek, wat gereeld sy godsdienstige oortuigings aangeval het en hom in 'n ope brief uitgenooi het om na die Katolieke Kerk terug te keer. In 1827 het hy in 'n verbitterde geestestoestand uit Leiden vertrek (waar hy ruim vyf-en-twintig bundels poësie en talle verhandelings en vertalings geskryf het) na Haarlem. Sy geliefde vrou is in 1830 daar oorlede. Bilderdijk het in hierdie jare gereeld van die skuilnaam "Graaf van Teisterbant" gebruik gemaak. Aan die einde van 1831 het die digter op 75-jarige ouderdom in sy huis by die Grote Markt in Haarlem beswyk. Hy is uiteindelik in die Grote of Sint-Bavokerk begrawe.
Bilderdijk se nalatenskap
Die blywende kulturele betekenis van Bilderdijk lê vernaam in sy werk as privaatlektor in vaderlandse geskiedenis in Leiden. Hier het hy 'n groep jong mans om hom versamel wat later tydens die sogenaamde Réveil–'n internasionale herlewing van die Christelike wêreld aan die begin van die 19de eeu–van belang sou wees. Bilderdijk kan beskou word as die geestelike vader van die Nederlandse Réveil. Onder die mense wat sy privaat kolleges bygewoon het was: Isaäc da Costa, Abraham Capadose, Willem van Hogendorp (1795-1838), Dirk van Hogendorp (1797-1845), Willem de Clercq en Guillaume Groen van Prinsterer. Deur die proefskrifte en die aktiwiteite van hierdie mense het Bilderdijk 'n stempel op die geestelike lewe van die 19de eeu geplaas. Gedeeltelik as gevolg van hul optrede is die oorheersing van Liberalisme verbreek. Die historikus Jan Romein reken hom tot de erflaters van onze beschaving. Die versameling van die Bilderdijk-museum bevat nie slegs manuskripte van Bilderdijk (briewe en konsepnotas) nie, maar ook spesiale voorwerpe, waaronder afgietsels uit die hand van Bilderdijk.
De Wareld
Wat zijt ge, ô samenstel van onbegrijplijkheden? ô Schaakling van gewrocht en oorzaak zonder end? Wier mooglijkheid de geest ter naauwernood erkent; Wier dadelijk bestaan een nacht is voor de reden!
ô Afgrond! dien 't besef geen weg vindt in te treden! Wat zijt ge? Een bloote schijn, het zintuig ingeprent? Een indruk van 't verstand, waarom 't zich vruchtloos wendt? Een denkbeeld, dat we ons zelf uit ijdle meening smeden?
Of zijt ge in tegendeel een wezen buiten my? Bestaat ge? is dat bestaan geen enkle droomery? Of is 't een wijziging van eenig ander wezen?
Dus vraagde ik reis op reis, tot God my 't andwoord gaf. Hy sprak: 't bestaan is 't mijn'; wat is, hangt van my af, e Wareld is mijn stem, en roept u, my te vreezen.
Dennis Quaid
Dennis Quaid (gebore 9 April 1954) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Frequency (2000), Far from Heaven (2002), The Day After Tomorrow (2004), en In Good Company (2004).
206
Die jaar 206 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 6de jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
207
Die jaar 207 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 7de jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Sami Gayle
Sami Gayle (gebore 22 Januarie 1996) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Detachment (2011), Stolen (2012), en Vampire Academy (2014), en in die televisiereeks Blue Bloods (2010).
Johann Christian Bach
Johann Christian Bach (5 September 1735 – 1 Januarie 1782) was 'n Duitse komponis. Hy was die jongste kind van Johann Sebastian Bach.
Audi 80
Die Audi 80 is 'n kompakte uitvoerende motor deur die Duitse vervaardiger Audi (aanvanklik bekend as Auto Union en Audi NSU Auto Union) vervaardig van 1966 tot 1996. Dit deel sy platform met die Volkswagen Passat van 1973-1986 en was beskikbaar as 'n sedan en 'n avant (Audi se naam vir 'n stasiewa). Die koepee en omskepbare modelle was nie deel van die reeks nie, maar het dieselfde platform en baie onderdele gedeel.
In Noord-Amerika en Australië, is die 80 as die Audi Fox verkoop vir modeljaar 1973-1979, en as die Audi 4000 vir modeljaar 1980-1987 in die VSA. Die Audi 90 was 'n luukse ontwerperweergawe van die Audi 80. Die oorspronklike Audi Cabriolet het sy eie kenteken sonder 'n nommer gedra, maar was nou verwant aan die 80/90.
Daar was verskillende weergawes met binnebrandenjins, waarvan die petrolenjins die brandstofinspuiting "E" (Einspritzung), en vergasser "S", en die dieselenjins die "D" (Diesel), "TD" (turbodiesel) en "TDI" (Turboaangejaagde direkte inspuiting) ingesluit het.
Jacobus Henricus van 't Hoff
Jacobus Henricus "Henry" van 't Hoff Jr. (30 Augustus 1852 - 1 Maart 1911) was 'n Nederlandse fisiese skeikundige. Van 't Hoff was 'n baie invloedryke teoretiese chemikus in sy tyd en was die eerste wenner van die Nobelprys vir Chemie. Sy baanbrekerswerk het gehelp om die moderne teorie van chemiese affiniteit, chemiese ewewig, chemiese kinetika en chemiese termodinamika uit te vind. In sy pamflet van 1874 het Van 't Hoff die teorie van die tetraëdrale koolstofatoom geformuleer en die grondslag gelê vir stereochemie. In 1875 het hy die korrekte strukture van allene en kumulene sowel as hul aksiale chiraliteit voorspel. Hy word ook algemeen beskou as een van die grondleggers van fisiese chemie, in die vorm waarin die vakgebied vandag bekend is.
Biografie
Teen die wense van sy vader het Van 't Hoff verkies om chemie te studeer. Hy het in September 1869 by die Delft Universiteit van Tegnologie ingeskryf en tot 1871 gestudeer, toe hy op 8 Julie sy eindeksamen slaag en 'n "chemiese tegnoloog"-graad behaal. Hy het al sy kursusse in twee jaar geslaag, hoewel die studietyd drie jaar was. Daarna het hy aan die Universiteit van Leiden chemie studeer en toe studeer hy in Bonn, Duitsland, by die organiese skeikundige August Kekulé en in Parys by die chemikus Charles Adolphe Wurtz. Hy het sy doktorsgraad onder Eduard Mulder behaal aan die Universiteit Utrecht in 1874.
In 1878 het Van 't Hoff met Johanna Francina Mees getrou. Hulle het twee dogters gehad, Johanna Francina (1880–1964) en Aleida Jacoba (1882–1971), en twee seuns, Jacobus Henricus van 't Hoff III (1883–1943) en Govert Jacob (1889–1918). Van 't Hoff is op 1 Maart 1911 in Steglitz naby Berlyn op 58-jarige ouderdom aan tuberkulose oorlede.
Loopbaan
Van 't Hoff het sy eerste reputasie op die gebied van organiese chemie verwerf. In 1874 het hy die verskynsel van optiese aktiwiteit verduidelik deur aan te neem dat die chemiese bindings tussen koolstofatome en hul bure op die hoeke van 'n gewone tetraëder gerig is. Hierdie driedimensionele struktuur was verantwoordelik vir die isomere wat in die natuur voorkom. Hy het krediet hiervoor gedeel met die Franse chemikus Joseph Le Bel, wat onafhanklik op dieselfde idee afgekom het.
Drie maande voordat sy doktorsgraad toegeken is, het Van 't Hoff hierdie teorie gepubliseer, wat vandag as die grondslag van stereochemie beskou word, eers in 'n Nederlandse pamflet in die herfs van 1874, en daarna in die daaropvolgende Mei in 'n Franse boek met die titel: La chimie dans l'espace. 'n Duitse vertaling het in 1877 verskyn in die tyd toe die enigste werk wat Van' t Hoff kon vind was by die Veeartsenykunde in Utrecht. In hierdie vroeë jare was sy teorie grotendeels deur die wetenskaplike gemeenskap geïgnoreer en is deur een van die vooraanstaande Duitse chemici, Hermann Kolbe, skerp gekritiseer. Kolbe het geskryf:"''n Dr. JH van' t Hoff van die Veterinêre Skool in Utrecht hou blykbaar niks van presiese chemiese ondersoeke nie. Hy beskou dit as geriefliker om op Pegasus (blykbaar geleen by die Veeartsenykundige skool) te klim en in sy 'La chimie dans l'espace' te verklaar hoe, in sy gewaagde vlug na die bokant van die chemikalie Parnassus, die atome in die kosmiese ruimte gerangskik is.'"Teen ongeveer 1880 het steun vir Van 't Hoff se teorie deur belangrike chemici soos die Duitsers Johannes Wislicenus en Viktor Meyer het hom egter erkenning gebring.
In 1884 het Van 't Hoff sy navorsing oor chemiese kinetika gepubliseer getiteld Études de Dynamique chimique ("Studies in Chemiese Dinamika"), waarin hy 'n nuwe metode beskryf om die volgorde van 'n reaksie met behulp van grafika te bepaal en die wette van die termodinamika tot chemiese ewewigte toe te pas. Hy het ook die moderne konsep van chemiese affiniteit bekendgestel. In 1886 het hy 'n ooreenkoms getoon tussen die gedrag van verdunde oplossings en gasse. In 1887 het hy en die Duitse chemikus Wilhelm Ostwald 'n invloedryke wetenskaplike tydskrif met die naam Zeitschrift für physikalische Chemie ("Joernaal vir Fisiese Chemie") gestig. Hy het aan die teorie van Svante Arrhenius oor die dissosiasie van elektroliete gewerk en in 1889 fisiese regverdiging vir Arrhenius se vergelyking gegee. In 1896 is hy as professor aan die Pruisiese Akademie vir Wetenskappe in Berlyn aangestel. Sy studies oor die soutneerslae in die stad Stassfurt was 'n belangrike bydrae tot Pruise se chemiese industrie.
Van 't Hoff is as dosent in chemie en fisika aan die Veterinêre Kollege in Utrecht aangestel en daarna het hy byna 18 jaar as professor in chemie, minerale en geologie aan die Universiteit van Amsterdam gewerk voordat hy uiteindelik die voorsitter van die departement chemie word. In 1896 het Van 't Hoff na Duitsland verhuis waar hy sy loopbaan aan die Universiteit van Berlyn voltooi het in 1911. In 1901 het hy die eerste Nobelprys vir Chemie vir sy werk met oplossings ontvang. Sy werk het getoon dat baie verdunde oplossings wiskundige wette volg wat baie ooreenstem met die wette wat die gedrag van gasse beskryf.
Ontdekkings
Onder die magdom ontdekkings wat Van 't Hoff gemaak het, is daar drie wat sy naam dra:
Van 't Hoff-vergelyking
Die Van 't Hoff-vergelyking hou verband met die verandering in die ewewigskonstant, Keq, van 'n chemiese reaksie met die verandering in temperatuur, T, gegewe die standaard-entalpieverandering, ΔH⊖. Die vergelyking word wyd gebruik om die veranderinge in toestandfunksies in 'n termodinamiese stelsel te ondersoek.
Van 't Hoff-faktor
Die van 't Hoff-faktor i is 'n maatstaf vir die effek van 'n opgeloste stof op eienskappe soos osmotiese druk, relatiewe verlaging in dampdruk, kookpuntverhooging en vriespuntdepressie. Die van 't Hoff-faktor is die verhouding tussen die werklike konsentrasie deeltjies wat geproduseer word wanneer die stof opgelos word en die konsentrasie van 'n stof soos bereken uit sy massa. Vir die meeste nie-elektroliete wat in water opgelos is, is die van 't Hoff-faktor in wese 1. Vir die meeste ioniese verbindings wat in water opgelos is, is die van' t Hoff-faktor gelyk aan die aantal diskrete ione in 'n formule-eenheid van die stof. Dit geld slegs vir ideale oplossings, want soms kom ioonparing in oplossing voor. Op 'n gegewe oomblik word 'n klein persentasie van die ione gepaar en tel dit as 'n enkele deeltjie. Ionekoppeling kom in 'n mate voor in alle elektrolietoplossings. Dit veroorsaak dat die gemete van 't Hoff-faktor minder is as wat in 'n ideale oplossing voorspel is. Die afwyking vir die van 't Hoff-faktor is meestal die grootste waar die ione veelvuldige ladings het.
Le Bel-Van 't Hoff-reël
In die organiese chemie bepaal die Le Bel–Van 't Hoff-reël dat die aantal stereo-isomere van 'n organiese verbinding wat geen interne simmetrievlakke bevat nie, 2n is, waar n die aantal asimmetriese koolstofatome voorstel. Joseph Achille Le Bel en van 't Hoff het albei hierdie hipotese in 1874 aangekondig en ook aangekondig dat dit verantwoordelik was vir alle molekulêre asimmetrie wat destyds bekend was.
Leucandra meandrina
Leucandra meandrina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1885 deur Lendenfeld.
FC Vaduz
FC Vaduz is 'n sokkerspan in die Liechtensteinse hoofstad Vaduz, wat in die Switserse Challenge League (die 2de afdeling van Switserland) speel. FC Vaduz speel in die Switserse afdelings omdat Liechtenstein net sewe sokkerklubs het, en hulle nie genoegsame kompetisie bied nie. Hulle speel wel vir die Beker van Liechtenstein (wat hulle al 40 keer gewen het).
BMW S1000RR
BMW het eenduisend S1000RRs in 2009 gebou om aan die Wêreldsuperfietskompetisie se homologiseringsvereiste te voldoen, maar het produksie uitgebrei vir kommersiële verkoop van die fiets in 2010. Dit het 'n sluitweer-remstelsel as standaard, met 'n opsionele elektroniese vastrapbeheer. Teen 2016 het dit 'n nat gewig van, en produseer 148,4 kW @ 13 500 opm. Met 133.6 kW (179.2 hp) op die agterwiel, is dit die kragtigste motorfiets in sy klas op die dinamometer.
Renfietsverskille
Die fabrieksrenfiets wat gebruik word in die Wêreldsuperfietskampioenskap verskil in 'n aantal opsigte van die produksiefiets. Die enjin het 'n hoër drukverhouding van 14.0:1 in vergelyking met 13.0:1, en dit lewer meer as 150 kW (200 pk) teen 14 000 opm, in vergelyking met 144 kW (193 pk) teen 13 000 rpm. Die renfiets het 44 mm Öhlinsvurke, in vergelyking met 46 mm ZF Sachsvurke. Die belangrikste verskil is dat dit slegs 'n massa van het, in vergelyking met  vir die produksiemodel.
Isle of Man TT
Die S1000RR word sedert 2010 deur verskeie jaers tydens die "Isle of Man TT" gebruik. Op 31 Mei 2014 het Michael Dunlop die superfietswedren gewen op sy fabrieksvoorbereide fiets wat deur Hawk Racing ingeskryf is. Drie dae later het Dunlop sy oorwinning herhaal in die Superstock klas, onder sy eie MD Racing BMW vaandel. Hy het gesê: "...hierdie is 'n fantastiese uitslag vir BMW. Dit is 'n groot eer vir enige vervaardiger wanneer sy padfiets 'n TT wen." Dunlop het 'n driekuns van oorwinnings met BMW behaal nadat hy ook 'n Senior TT op Vrydag, 6 Junie gewen het.
208
Die jaar 208 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 8ste jaar van die 3de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
De Haere
De Haere is ’n nedersetting in die munisipaliteit Apeldoorn in die provinsie Gelderland in Nederland.
L'Agulhas
Vroeë Portugese seevaarders wat om hierdie gevaarlike punt gevaar het, het dit L'Agulhas genoem, wat Die Naald beteken (met verwysing na die ru, skerp rotse van die kuslyn en omrede die kompas geen werklike afwyking tussen die Ware Noord en Magnetiese Noord op hierdie plek getoon het nie).
L'Agulhas kry sy ryke erfenis van die skipbreukelinge van verskillende nasionaliteite wat hul in hierdie afgesonderde gebied kom vestig het. Die winderige en ruwe pragkusvlakte vorm ook deel van die Agulhas Nasionale Park wat meer as 8 500 blomspesies het. Die kuslyn het ook 'n ryke seelewe, wat ook die broeiplek is van skaars voëlsoorte soos die swarttobie.
Die eintlike mees suidelike punt van Afrika is 1 km wes van die vuurtoring en is gebaken deur 'n eenvoudige klipstapel. Oos van hierdie punt is vywers wat duisende jare gelde deur die bewoners gebou is. Hierdie vywers is gemaak deur "damme" al rondom die vlakwater te bou sodat die visse tydens laaggety vasgekeer word. Party hiervan het die eeue deurstaan en word selfs vandag nog gebruik. Die ontdekking van kliphaard, potwerk en skulpafvalhope is waardevolle geskiedkundige nalatenskap van die Strandlopers. In die koppie staan 'n bouvallige Britse fort, terwyl die seepoel in Georgestraat as die Soldategat bekend staan.
Die Kaap Agulhasvuurtoring is die tweede oudste in die land en is aan die suidelike deel van die dorp opgerig. Die vuurtoring is na die Pharos van Alexandrië ontwerp.
Regonder Spookdraai (aan die begin van die dorp) aan die kus, is daar 'n historiese waterkrip. Langsaan is 'n tweetalige bronsplaat opgerig met die volgende Afrikaanse bewoording:
WATERKRIP Die plaas Zoetendals Vallei het vroeër gestrek tot teen die see by L'Agulhas. Skaaptroppe het sekere tye van die jaar hier gewei en die veekrip is destyds gebou om water aan hulle te voorsien. Aan die bokant van die krip is 'n fontein waarvandaan die water deurgesypel het. Transportryers en vakansiegangers het hier uitgespan om hulle diere by die krip te laat suip. Dit staan bekend as die Hangnesuitspanning.
Johann Christoph Friedrich Bach
Johann Christoph Friedrich Bach (21 Junie 1732 – 26 Januarie 1795) was 'n Duitse klawesimbelspeler en komponis. Hy was die seun van Johann Sebastian Bach.
Allen Jenkins
Allen Jenkins (9 April 1900 – 20 Julie 1974) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tomorrow at Seven (1933), Dead End (1937), The Gay Falcon (1941), en The Falcon Takes Over (1942).
Landeryklopkloppie
Die Landeryklopkloppie (Cisticola juncidis) is 'n algemene standvoël in grasveld en landerye, veral in laaggeleë vogtige gebiede met digte graspolle. Die voël is 11 cm groot en weeg 9 gram. In Engels staan die voël bekend as die Zitting Cisticola.
ATR 42
Die ATR 42 is twee motorige turboskroef, streeksvliegtuig wat ontwerp, ontwikkel en vervaardig is in Frankryk en Italië deur ATR. ATR (Aerei da Trasporto Regionale of Avions de transport régional), is 'n gesamentlike onderneming gevorm deur die Franse lugvaat maatskappy Aérospatiale, tans Airbus en die Italiaanse konglomoraat Aeritalia, tans Leonardo S.p.A.. Die nommer 42 in die naam verwys na die aantal passasiers wat die vliegtuig kan vervoer; dit wissel tussen 40 en 52.
Leucandra mediocancellata
Leucandra mediocancellata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1940 deur Hozawa.
Beth Toussaint
Beth Toussaint (gebore 25 September 1962) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Scream 3 (2000) en Red Eye (2005), en in die televisiereekse Star Trek: The Next Generation (1987) en Babylon 5 (1994).
Ardhanarishvara
Die Ardhanarishvara (Sanskrit: अर्धनारीश्वर, Ardhanārīśwara) is ’n saamgestelde vorm van die Hindoegod Sjiwa en -godin Parwati. Ardhanarishvara word uitgebeeld as halfman, halfvrou, wat in die middel verdeel is. Die regterhelfte is gewoonlik Sjiwa en wys sy tradisionele eienskappe.
Die vroegste uitbeeldings van Ardhanarishvara dateer uit die Koesjan-periode vanaf die 1ste eeu n.C.. Die Puranas en verskeie ikonografiese verslae skryf oor die mitologie van Ardhanarishvara. Ardhanarishvara is steeds ’n gewilde ikonografiese vorm wat in die meeste Sjiwatempels dwarsdeur Indië aangetref word, hoewel min tempels aan die god opgedra is.
Ardhanarishvara verteenwoordig die samevatting van die manlike en vroulike energieë van die heelal. ’n Ander opvatting is dat Ardhanarishvara ’n simbool is van Sjiwa se alomteenwoordige teenwoordigheid.
210
Die jaar 210 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 10de jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Stroopwafel
'n Stroopwafel is 'n sagte plat koekie, wat bestaan uit twee ronde deegwafelhelftes, met ruitpatroon, waartussen soet stroop aangebring is. Die lekkerny is eerste in die Nederlandse stad Gouda gemaak. Dit is gewild in lande soos Suid-Afrika en Nederland.
Jackie "Butch" Jenkins
Jackie "Butch" Jenkins (29 Augustus 1937 – 14 Augustus 2001) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Human Comedy (1943), National Velvet (1944), Boys' Ranch (1946), en Summer Holiday (1948).
211
Die jaar 211 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 11de jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Noordelike Gebied
Die Noordelike Gebied (Engels: Northern Territory) is 'n gebied in noordelike Australië en het 'n bevolking van 229 675 in 2010 gehad. Die hoofstad en grootste stad is Darwin.
Leucandra minima
Leucandra minima is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1931 deur Row & Hozawa.
Beerschot AC
Koninklijke Beerschot Antwerpen Club is 'n sokkerspan in die Belgiese stad Antwerpen, wat in die Tweede Klasse (Eerste klasse A) speel. Die klub is 'n saamsmelting van Beerschot VAC (wat bankrot geraak het) en Germinal Ekeren uit 1999. Die klub is ook bekend onder sy ou naam Germinal Beerschot Antwerpen (GBA). Beerschot het twee keer (een keer as Ekeren) die Beker van België gewen. Beerschot VAC het ook sewe keer die landskampioenskap van België gewen.
Gadiformes
Gadiformes, skelvisagtiges of kabeljouagtiges, is 'n orde van straalvin beenvisse, wat ook as die Anacanthini bekend staan en wat die kabeljou en verwante visse insluit. Baie belangrike eetvisse is in die orde.
Hoofbegraafplaas van Frankfurt am Main
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Hauptfriedhof Frankfurt am Main
Ligging
Cornelius Kok II
Corneli(u)s Kok II (Kamiesberg, 1778 – Campbell, 1858) was 'n leier (kaptein) van die Griekwas in Suid-Afrika.
Hoofbegraafplaas van Frankfurt am Main
Eckenheimer Landstraße, Eckenheim
Frankfurt am Main, Duitsland
Cornelius Kok II
Biografie
Kok was die seun van kaptein Cornelius Kok I. Hy vestig hom met sy vader in Griekwastad en later in Campbell. Nadat sy vader in 1820 oorlede is, dien Kok as kaptein van Campbell tot sy ouer broer Adam Kok II van Griekwastad terugkeer. Adam Kok III tree egter af om homself by die Bergenaars te voeg, waarna Cornelius Kok II weer die kaptein word.
In 1823 wen Cornelius Kok II, Adam Kok II, Andries Waterboer en Barend Barends die Slag by Dithakong, waardeur die Griekwas die terreur van die Mfecane gespaar bly. Die jaar daarop kom Cornelius Kok in konflik met sy broer en die Bergenaars, wat hy saam met Waterboer naby Fauresmith verslaan. Kok se volgelinge is egter aan die Bergenaars se kant. Om sy leierskap te behou verbreek hy bande met Waterboer, wat weer 'n nuwe territoriale konflik oplewer. Adam Kok II dien as vredesbemiddelaar en 'n grens is tussen Waterboer se Griekwastad en Cornelius Kok se Campbell vasgestel.
Na die dood van Adam Kok II ontstaan 'n opvolgingstryd tussen sy seuns: Abraham Kok, gesteun deur Cornelius Kok II, en Adam Kok III, gesteun deur Waterboer. Die klein burgeroorlog is deur Adam Kok III gewen en Cornelius Kok II is as kaptein afgesit, maar in die praktyk het weinig verander. Andries Waterboer is in 1852 oorlede, maar sy seun Nicolaas Waterboer het die territoriale konflikte met Kok voortgesit.
In 1857 oorhandig die ou en sieklike Kok, met die steun van sy volgelinge, sy territorium aan sy neef Adam Kok III. Hy is vroeg in 1858 in Campbell oorlede.
Haarlo
Haarlo is ’n dorp in die munisipaliteit Berkelland in die provinsie Gelderland in Nederland.
Hoofbegraafplaas van Frankfurt am Main
Gevestig op
1 Julie 1828
Oppervlakte
70,1 ha
Grafte
77 000+
Die Hoofbegraafplaas van Frankfurt am Main (Duits: Hauptfriedhof von Frankfurt am Main), wat in 1828 geopen is, vorm saam met aangrensende Joodse begraafplase een van die grootste begraafplaasterreine in Duitsland. Danksy sy monumentele portaalgeboue, die gesofistikeerde tuinboukuns, grafmonumente uit byna twee eeue en die laaste rusplekke van talle vooraanstaande persoonlikhede is dit een van die belangrikste kulturele en argitektoniese besienswaardighede in die Mainmetropool.
Geskiedenis
Vanaf die vroeë 16de eeu is die meeste oorledenes op die begraafplaas Peterskirchhof in Frankfurt se Neustadt begrawe. Dié begraafplaas is ná die Protestantse Hervorming uitsluitlik vir die begrafnisse van Protestantse Frankfurters uit die ou stad en die nuwe woonbuurte gebruik, terwyl Sachsenhausen oor sy eie kerkhof beskik het. Die ou Joodse begraafplaas het deel uitgemaak van Frankfurt se Joodse ghetto, die Judengasse, terwyl die klein aantal Rooms-Katolieke oorledenes op die kerkhof vlakby die domkerk begrawe is.
Die Peterskirchhof was meer as 300 jaar lank in gebruik en is verskeie kere uitgebrei. Nogtans was die plek binne Frankfurt se stadsmuur beperk, en reeds in die 18de eeu het dié kerkhof te klein geraak. Weens die groot aantal begrafnisse moes grafte dikwels binne die bestek van tien tot vyftien jaar hergebruik word. Die situasie het vanaf 1812 nog vererger nadat ook Rooms-Katolieke begrafnisse op die kerkhof plaasgevind het. Weens die snelgroeiende aantal Rooms-Katolieke inwoners was die klein domkerkhof in dié tyd reeds vol.
Richard Addinsell
Richard Stewart Addinsell (13 Januarie 1904 - 14 November 1977) was 'n Engelse komponis wat bekend is vir sy rolprentmusiek, en vernaam sy Warskou Concerto, wat gekomponeer is vir die 1941 rolprent Dangerous Moonlight (ook bekend onder die latere titel Suicide Squadron).
Hoofbegraafplaas van Frankfurt am Main
Geskiedenis
Die stadsvaders het dus besluit om 'n nuwe uitgestrekte begrafnisterrein met reekse grafte vir ryk én arm buite die stad aan te lê, ondanks die weerstand van die plaaslike bevolking. Baie invloedryke Patrisiërgesinne was nie bereid om hul statige grafkelders op die Peterskirchhof in te ruil vir eenvoudige reekse grafte nie.
Frankfurt se geneeskundiges was in elk geval ten gunste van 'n nuwe dodeakker, veral weens die onhigiëniese toestande op die ou Peterskirchhof. In 1821 is die terrein vir die nuwe begraafplaas gekies en vier jaar later 'n kommissie onder leiding van senator Johann Adam Beil aangestel wat die projek sou bestuur. Om die toestemming van welvarende gesinne vir die beplande begraafplaas te verseker, het die boukommissie planne vir die gelyke behandeling van alle oorledenes laat vaar. Langs die beplande buitemure is daar nou voorsiening gemaak vir groter familiegrafte en monumente. Die argitek Friedrich Rumpf (1795–1867) en die stadstuinier Sebastian Rinz (1782–1861) het die opdrag gekry om die nuwe hoofbegraafplaas te ontwerp.
Rinz het die nuwe dodeakker, wat met sowat ses hektaar drie keer so groot was as die ou Peterkirchhof, in die styl van Engelse landskapstuine aangelê. Die begraafplaas, wat sowat 340 meter in oos-westelike en 200 meter in noord-suidelike rigting gestrek het, is deur 'n muur omring. Net oos daarvan het 'n Joodse begraafplaas ontstaan. 'n Klassisistiese portaal met twee syvleuels, wat op die fondamente van 'n Romeinse landgoed ontstaan het, het as westelike hoofingang tot die nuwe begraafplaas gedien.
Een van die besondere aantreklikhede van die nuwe dodeakker, wat in destydse publikasies deur die stadsraad aangeprys is, was die heropwekkingsaal wat in die portaalgebou ingerig is – 'n instelling wat dikwels op 19de eeuse begraafplase aangetref is. Hier kon skyndooies weer tot lewe gewek word. So het die owerheid seker gemaak dat geen burger lewendig begrawe sou word nie – en kon tegelykertyd Frankfurters op 'n doeltreffende manier van die voordele van die nuwe begraafplaas oortuig.
Richard Addinsell
Vroeë loopbaan
Hy het in 1932 saam met Clemence Dane die insidentele musiek vir die Broadway aanpassing van Alice in Wonderland (deur Eva Le Gallienne), geskryf, waarin Josephine Hutchinson gespeel het (geproduseer in 1933). In 1947 is die stuk herleef met Bambi Linn as een van die spelers.
Hoofbegraafplaas van Frankfurt am Main
Uitleg
Die begraafplaas se uitleg het in 1828 op dieselfde beginsels berus soos destydse ontwerpe vir landskapstuine. Opvallend is die boogvormige wandelpaaie langs die buitekant wat lyk asof hulle 'n natuurlike rigting van beweging deur die terrein aandui. Die plaaslike fauna het bewaar gebly om deel van die ontwerp te word. 'n Kenmerkende voorbeeld is die 300 jaar oue beukeboom op die foto regs. Die oorspronklike ontwerp het voorsiening vir 'n klein vywer, maar die grond op die terrein het geblyk om hiervoor ongeskik te wees.
Richard Addinsell
Loopbaan in rolprentkomposisie
Dit is al oor die eenhonderd kere opgeneem, en meer as driemiljoen kopieë daarvan is al verkoop.
Addinsell het ook die kort orkestrale stuk, Southern Rhapsody geskryf, wat elke oggend vanaf 1958 tot 1981 aan die begin van TV uitsendings gespeel is in die suide van Engeland deur die voormalige Southern Television maatskappy.
Soos gebruiklik was met rolprentmusiek tot omtrent die 1950's, was baie van Addinsell se bladmusiek deur die ateljees vernietig, aangesien dit aangeneem was dat daar nie verdere belangstelling daarin sou wees nie. Verskeie opnames van Addinsell se rolprentmusiek is egter sedert sy dood vrygestel, welke dikwels van die klankbane van die rolprente gerekonstrueer is deur die musikoloog en komponis Philip Lane (komponis)) en gedirigeer is deur Kenneth Alwyn  of Rumon Gamba.
Noordhoek
Noordhoek is 'n voorstad van Kaapstad, Suid-Afrika, geleë onder Chapmanspiek aan die weskus van die Kaapse Skiereiland, ongeveer 35 km suid van die stad self. Die naam "Noordhoek" is geneem uit Nederlands. Dit is die beste bekend vir sy skilderagtige kuslyn en sy lang, wye, sanderige strand, wat suid strek na die naburige dorp van Kommetjie.
Naby die suidelike einde van die strand lê die wrak van die stoomskip Kakapo, wat sowat 'n eeu gelede gestrand het, toe die kaptein van die skip Chapmanspiek vir die Kaap van Goeie Hoop aangesien het en die stuur na bakboord gerol het.
Noordhoek kan bereik word óf uit die skouspelagtig natuurskone kuspad van Chapmanspiek, wat lei uit Houtbaai; of via die bergpad, Ou Kaapseweg, wat deur die pragtige Silwermyn Natuurreservaat loop - nou deel van die Tafelberg Nasionale Park. Noordhoek is 'n klein gemeenskap van verspreide mooi huise, dikwels met 'n uitsig oor die see. Dit het 'n groot perdebevolking aangesien pretritte op die lang strand 'n groot trekpleister is. Baie kunstenaars woon ook in Noordhoek.
Hoofbegraafplaas van Frankfurt am Main
Uitleg
Die grootste deel van die vredehof het aanvanklik egter ongestruktureer gebly. Volgens destydse higiëniese standaarde en die ervarings met die ou Peterkirchhof het die beplanners dit raadsaam geag om liewer intensiewe gebruik van die gegewe terrein te maak en die lugsirkulasie, wat natuurlike ontbindingsprosesse ondersteun, nie te belemmer nie. Eers later is die terrein in afdelings met verskillende tuinontwerpe onderverdeel.
Frederik Van Zyl Slabbert
Frederik Van Zyl Slabbert (2 Maart 1940 – 14 Mei 2010) was 'n Suid-Afrikaanse politieke ontleder, sakeman, skrywer, akademikus en voormalige leier van die amptelike opposisie, die Progressiewe Federale Party, in die Volksraad van 1979 tot 1986.
Hy is in Pretoria gebore en het grootgeword in die huidige provinsie Limpopo. In 1958 matrikuleer hy aan die Afrikaanse Hoërskool Pietersburg in die teenswoordige Polokwane. Na skool studeer hy 'n jaar lank aan die Universiteit van die Witwatersrand en verskuif daarna na die Universiteit Stellenbosch, waar hy onder meer aan die Kweekskool studeer, maar uiteindelik die grade B.A. in 1961, Honneurs (met lof) in 1962, 'n meestersgraad (met lof) in 1964 en 'n doktorsgraad in die filosofie in 1967 verwerf.
Na hy afstudeer, sluit hy hom agtereenvolgens aan as lektor in sosiologie aan by die Universiteit Stellenbosch, Rhodes-universiteit, Universiteit van Kaapstad en Universiteit van die Witwatersrand, waar hy in 1973 as hoogleraar aangestel word.
Hoofbegraafplaas van Frankfurt am Main
Uitleg
Die wandelpaadjies in die oudste gedeelte van die vredehof was nog relatief nou. In latere nuut aangelegde afdelings het breë lane en pleine ontstaan. Nóg 'n belangrike tuinbouelement was struikheinings. Teen die middel van die 19de eeu is met die aanplanting van hoog groeiende boomspesies soos beuke- en eikebome, platane, kastaiing- en iepebome begin. Die meeste van die laasgenoemdes het 'n boomsiekte in die laat 20ste eeu nie oorleef nie.
Frederik Van Zyl Slabbert
In 1974 betree hy die politiek as kandidaat vir die Progressiewe Party in die kiesafdeling Rondebosch. Hoewel sy kanse as uiters gering beskou is, klop hy in die algemene verkiesing op 24 April 1974 die kandidaat van die Verenigde Party met meer as 1 600 stemme en sluit hom aan by Helen Suzman, Colin Eglin en drie ander PP-parlementslede.
Hoofbegraafplaas van Frankfurt am Main
Uitleg
Die tuinboukuns van afdelings, wat ná 1927 ontstaan het, is deur die minimalistiese vormtaal van die Neues Frankfurt-skool beïnvloed. Aangesien die terrein 'n effense helling in rigting van Eckenheim het, is nuwe afdelings hier terrasvormig aangelê.
Frederik Van Zyl Slabbert
Nadat die Verenigde Party in 1977 ontbind het, kry die Progressiewe Reformiste Party die naas meeste setels in die algemene verkiesing op 30 November en word met sy 19 parlementslede die Amptelike Opposisie. Nadat Colin Eglin as leier van die PFP bedank, volg Slabbert hom op 3 September 1979 op en word terselfdertyd leier van die Amptelike Opposisie.
Slabbert het nooit weer aktief by die politiek betrokke geraak nie, maar was in 1990 mede-stigter van 'n swart beleggingstrust, Khula. In 1998 word hy aangestel as voorsitter van Adcorp Holdings en het ook in die direksie van talle genoteerde maatskappye, onder meer Wooltru, Investec en Radiospoor, gedien. In 2004 is hy aangewys as die 82e mees invloedryke Suid-Afrikaner tydens SABC3 se program om die honderd belangrikste Suid-Afrikaners te kies.
Richard Addinsell
Latere loopbaan
Addinsell het vanaf 1942 saamgewerk met Joyce Grenfell vir haar West End revues (insluitende Tuppence Coloured, Penny Plain) en ook haar enkelrol vertonings. Hy het ook musiek geskryf vir die West End musikale revues van Laurier Lister, insluitende Airs on a Shoestring. Addinsell se musiek is getooi in die styl van Engelse ligte musiek. Hy het gereeld gekomponeer by die klavier, en sodoende ander kreatiewe kunstenaars soos Roy Douglas, Leonard Isaacs of Douglas Gamley van breë aanwysings voorsien vir hul eie volle orkestrasies.
Frederik Van Zyl Slabbert
Hy was redakteur en medeskrywer van talle boeke. Sy laaste boek verskyn in 2006 gelyktydig in Afrikaans en Engels, met die Afrikaanse titel Duskant die geskiedenis. Hy tree in 2009 uit as kanselier van die Universiteit Stellenbosch weens gesondheidsprobleme.
Richard Addinsell
Persoonlike lewe
Addinsell het in die 1960's uit die publieke oog verdwyn, en geleidelik vervreem geraak van sy beste vriende. Hy was vir baie jare die metgesel van die modeontwerper Victor Stiebel, wat in 1976 dood is.
Frederik Van Zyl Slabbert
Slabbert sterf na hy uit die hospitaal ontslaan is tuis in Johannesburg aan 'n lewerkwaal.
Richard Addinsell
Persoonlike lewe
Addinsell het in 1977 op die ouderdom van 73 in Brighton beswyk. Sy verassing het op 18 November 1977 by die Golders Green Krematoria plaasgevind.
Kamiesberg
Die bergreeks loop parallel met die N7-hoofpad aan sy westekant. Leliefontein is 'n klein sendingstasie-dorpie wat in die Kamiesberge geleë is, met Garies die naaste dorp verder suid. Die Namakwa Nasionale Park lê noordwes van die berge.
Banjarmasin
Banjarmasin is 'n stad wat in die provinsie Suid-Borneo (Indonesies: Kalimantan Selatan) in Indonesië geleë is. Banjarmasin is die provinsiale hoofstad.
Ekonomie
Die belangrikste ekonomiese sektore sluit vervoer en kommunikasie in (26,1% van die BBP van die stad), verwerkingsbedrywe (24,9%) en handel (16,5%). Die belangrikste verwerkingsbedrywe is: vervaardiging van laaghout, rotan en rubber.
Daar is 'n drywende markplek (bekend as Pasar Terapung) in die westelike buitewyke van die stad, waar kopers en verkopers mekaar met bote ontmoet. Dit is 'n tradisionele mark en word jare lank beskou as een van die identiteitsmerke van die stad.
Banjarmasin is al lank bekend as 'n sentrum vir juweelhandel, veral skaars diamante en robyne. 'n Informele netwerk met internasionale verbindings bestaan, wat ook die groot binnelandse Indonesiese handel in seldsame diamante ondersteun. Banjarmasin se diamante is veral bekend vir hul uitstekende glans. In onlangse tye is baie van Indonesië se groot diamantstene egter uit die land verhandel.
Buurte
Die stad het 5 buurte/administratiewe distrikte:
Massaoordrag
Massaoordrag is die vervoer van massa vanaf 'n hoë konsentrasie na 'n lae konsentrasie. Hierdie term word gewoonlik in ingenieurswese gebruik vir die beskrywing van fisiese prosesse wat molekulêre- en konveksietransport van atome en molekules in 'n fisiese stelsel betrek. Massaoordrag beslaan ook 'n groot deel van vloeimeganika en skeidingsprosesse.
Jack Quaid
Jack Quaid (gebore 24 April 1992) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Hunger Games (2012), The Hunger Games: Catching Fire (2013), Logan Lucky (2017), en Rampage (2018). Hy is die seun van die aktrise Meg Ryan.
Ellen Geer
Ellen Geer (gebore 29 Augustus 1941) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Clear and Present Danger (1994), Phenomenon (1996), The Postman (1997), en Man in the Chair (2007).
NGC 4
NGC 4 is ’n sterrestelsel in die sterrebeeld Visse. Baie min is oor die stelsel bekend. Dit is op 29 November 1864 deur Albert Marth ontdek.
Lorraine Toussaint
Lorraine Toussaint (gebore 4 April 1960) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hudson Hawk (1991) en Selma (2014), en in die televisiereekse Any Day Now (1998) en Orange Is the New Black (2013).
Lantanied
Die lantaniede bestaan uit die 14 elemente met atoomgetalle 57 tot 70, van lantaan tot ytterbium. Alle lantaniede is f-blok-elemente, wat ooreenstem met die vul van die 4f-elektronskil. Die lantaniedreeks is vernoem na lantaan. Daar is ook alternatiewe rangskikkings wat lantaan uitsluit en/of lutesium insluit. Die Internasionale Vereniging van Suiwer en Toegepaste Chemie se definisies en "aktinied" en "oorgangsmetaal" sluit beide lantaan en lutesium in, wat bydrae tot die verwarring van die element se klassifikasie.
Terminologie
Die lantaniede met die uitsluiting van prometium, tesame met skandium, yttrium en lutesium, word ook soms die seldsame aardelemente genoem. die term het ontstaan uit die minerale waaruit die elemente geïsoleer is, wat niealgemene soorte oksiedminerale is en aarde is 'n ou term wat gebruik is om oksiede te beskryf. Die naam word nou as uigedien beskou deur die Internasionale Vereniging van Suiwer en Toegepaste Chemie aangesien die elemente nie in die algemeen seldsaam is nie en ook nie oksiede is nie. Sommige van die elemente kom in der waarheid baie algemeen in die natuur voor. Serium is die 26 mees algemene element op aarde, neodimium is meer volop as goud en selfs tulium (die skaarsste van die natuurlik voorkomende lantaniede) is meer volop as jodium. IVSTC beveel aan dat die naam lantanoïd eerder as lantanied gebruik moet word aangesien die agtervoegsel "-ied" meestal ione aandui.
Chemie
Lantaniede is chemies soortgelyk aan mekaar. Die lantaniede kan ook vergelyk word met die aktiniede, waar die 5f-skil gedeeltelik gevul word. Die lantaniede word gewoonlik as 'n voetnota onder die hoofdeel van die periodieke tabel geplaas. Die weergawe van die periodieke tabel in sy volle breedte vertoon die posisie van die lantaniede duideliker, soos hier vir die element praseodimium
Die ioniese radiusse van die lantaniede verminder volgens die periode van die elemente — die sogenaamde lantaniedsametrekking. Buiten serium (III en IV) en europium (III en II), kom die lantaniede in die natuur gewoonlik as trivalente katione voor. As gevolg hiervan is hulle geochemiese gedrag 'n algemene funksie van ioniese radius en, daarom van atoomgetal. Die eienskap veroorsaak wisseling in die voorkoms van lantaniede wat gebruik word om natuurlike materiale deur chemiese en fisiese prosesse na te volg. Verder het twee van die lataniede radioaktiewe isotope met lang halfleeftye (147Sm en 176Lu) wat gebruik word om minerale en rotse van die aarde, die maan en meteoriete se ouderdom te bepaal.
Die groot ooreenkoms in eienskappe beteken dat in die natuur hierdie elemente dikwels saam aangetref word. Minerale bestaan gewoonlik uit mengkristalle, waarin die een metaalioon die ander kan vervang. Om hierdie gemengde lantaniedverbindings aan te gee word dikwels die simbool Ln gebruik. 'n Formule soos beteken dus dat dit 'n suiwer oksied van lantaniede is, maar dat die een element die ander kan vervang. Die mineraal bastnäsiet wat die belangrikste bron van lantaniede is, word dikwels geskryf as en is dus 'n lantaniedkarbonaatfluoried. Die verhoudings tussen die lantaniedelemente wat daarin aangetref word kan van plek tot plek verskil. Indien Ln veral uit Ce (serium) bestaan word die mineraal gewoonlik as bastnäsiet-Ce aangedui ens.
Skeiding
Die lantaniede kom dikwels saam in een erts voor en die skeiding van hierdie elemente het chemici baie hoofbrekens besorg.
Aanvanklik het gefraksioneerde kristallisasie van isomorfiese soute soos die dubbelnitrate .2.4 en 2.3.24 en die bromate en etilsulfate 'n moeisame en gedeeltelike skeiding moontlik gemaak.
Later is egter het die ione-uitruiling op sintetiese ioonuitruilingsharse die situasie sterk verbeter. Die snelheid van uitruiling
Omrede die afskerming van die kern se lading deur f-elektrone taamlik sleg is, vind in die lantaniedreeks 'n geleidelike sametrekking van die ioongrootte plaas. Dit staan die chromatografiese skeiding van die ione op grootte toe.
Opties
Oplossings van -ione is gewoonlik gekleurd, maar dit lyk dikwels meer as 'n tint en nie as 'n diep kleur nie. Die rede is dat die f-orbitale min wisselwerking met die omringende molekules vertoon. Die spektrum is daarom veral 'n atoomspektrum, sonder vibroniese koppeling en nie 'n molekuulspektrum met breë absorpsiepieke nie. Die absorpsies is smalle pieke: net 'n klein party golflengtes word geabsorbeer. Die meeste lig van die meeste kleure word deurgelaat. Verder is die oorgangs gewoonlik spinverbode, wat beteken dat dit net die magnetiese veld van die foton is wat die oorgang kan bewerkstelling en nie die elektriese veld nie. Spinverbode oorgangs is daardeur taamlik swak.
Gebruik
Party lantaniede word algemeen in lasers gebruik. Hierdie elemente deflekteer UV en Infrarooi elektromagnetiese straling en word algemeen in die vervaardiging van sonbrille en glas lense gebruik. Veral die gebruik van klein maar uiters sterk magnete het belangrik geword.
212
Die jaar 212 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 12de jaar van die 3de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Ruimtewandeling
'n Ruimtewandeling is enige aktiwiteit wat deur 'n ruimtevaarder buite 'n ruimtetuig uitgevoer word buite die Aarde se waarneembare atmosfeer. Die term geld veral vir 'n ruimtewandeling wat uitgevoer word buite 'n vaartuig wat om die Aarde wentel (soos die Internasionale Ruimtestasie), maar word ook gebruik in verwysings na die verkenning op die maan se oppervlak deur ses pare Amerikaanse ruimtevaarders in die Apollo-program tussen 1969 en 1972.
Geskiedenis
Net soos met die lansering van die eerste satelliet en die plasing van die eerste mens in die ruimte, het die Sowjetunie weer die wêreld verstom deur op 18 Maart 1965 die eerste ruimtewandeling uit te voer. Aleksei Leonof van die Woschod 2-ruimtetuig het 12 minute buite die ruimtetuig deurgebring.
Die eerste Amerikaanse ruimtewandeling is op 3 Junie 1965 uitgevoer deur Ed H. White van die tweede bemande Gemini-vlug, Gemini 4. Dit het 21 minute geduur.
213
Die jaar 213 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 13de jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Melaatse kolonie
'n Melaatse kolonie is 'n plek waar melaatse mense in kwarantyn gehou word.
Melaatsheid is 'n aansteeklike siekte wat gekenmerk word deur sere aan die hande, gesig en lyf. Mense wat aan melaatsheid ly word as uitgeworpenes behandel en herstel nie maklik nie - fisies en geestelik.
214
Die jaar 214 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 14de jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Oranjezicht
Oranjezicht is 'n voorstad van Kaapstad, Suid-Afrika. Dit is op die ou Oranjezichtplaas geleë, wat eens vars produkte aan die Kasteel die Goeie Hoop verskaf het.
DeWitt Jennings
DeWitt Jennings (21 Junie 1871 – 1 Maart 1937) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Exit Smiling (1926), Seven Keys to Baldpate (1929), Mutiny on the Bounty (1935), en A Dog of Flanders (1935).
Antonín Dvořák
Antonín Leopold Dvořák (8 September 1841 – 1 Mei 1904) was 'n Tsjeggiese komponis. Hy was die eerste komponis uit Boheme gewees om wêreldwye bewondering en erkenning te verkry, en was veral bekend daarvoor dat hy die materiaal voortspruitende uit volksmusiek in die taal van die 19de eeuse romantiese musiek in verweef het.