cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nier
Funksie
Die glomerulêre filtraat wat so gevorm word, kom in Bowman se kapsel te lande. Hierdie filtrasieproses word deur die verskil in druk tussen die haarvate en Bowman se kapsel veroorsaak. Die totale hoeveelheid glomerulêre filtraat beloop 180 liter per dag (ongeveer 'n tiende van die hoeveelheid bloed wat deur die niere stroom). Die grootste deel van die glomerulêre filtraat word nie saam met die urien uitgeskei nie, maar bly in die liggaam behoue.
Daar word tussen aktiewe en passiewe transport onderskei. Passiewe transport is transport wat sou plaasgevind het, selfs al was die selmembraan uit dooie materiaal saamgestel. Dit kom spontaan voor by verskille in konsentrasie, by verskille in osmotiese aktiwiteit of by verskille in elektrochemiese aktiwiteit van ione. Passiewe transport is afhanklik van die deurlaatbaarheid van die tubuluswand vir die spesifieke stof. Aktiewe transport vind slegs in lewende materiaal plaas en vereis die toevoeging van energie. Die toevoeging van energie vanuit die niertubulus (nierbuisie) word meestal verkry via die aktiwiteit van bepaalde ensieme en die verbruik van energieryke verbindings.
(Omdat aktiewe transport in die teenoorgestelde rigting as passiewe transport verloop, word 'n gedeelte van alle aktiewe transport deur die passiewe transport uitgekanselleer.) Natrium word op groot skaal deur die nierbuisies geherabsorbeer (herabsorpsie van natrium). Per dag word maklik 1,5 kg natrium via die glomeruli uit die bloed opgeneem, terwyl die uiteindelik uitgeskeide urien amper geen natrium bevat nie. Die aktiewe herabsorpsie van natriumione vind oor die hele lengte van die nierbuisie plaas (miskien met uitsondering van die dun segment). Deur die onttrekking van die positief gelaaide natriumione aan die glomerulêre filtraat word die elektriese ewewig versteur.
Dit word herstel deur die gelyktydige passiewe vervoer van die negatiewe chloriedione (CI - ) en bikarbonaatione (HCO3 -), en deur 'n soortgelyke passiewe vervoer in die teenoorgestelde rigting van positief gelaaide ione. Kalium word uit veral die proksimale kronkelbuis geherabsorbeer. Die herabsorpie van glukose, aminosure en fosfaat vind net vanuit die proksimale kronkelbuis plaas. Wanneer die glukosekonsentrasie van die bloed bo 'n bepaalde waarde (drempelwaarde) styg, byvoorbeeld by suikersiekte, bevat die glomerulêre filtraat te veel glukose en is die proksimale buis nie meer daartoe in staat om alles te herabsorbeer nie. Daar verskyn dan glukose in die urien (glukosurie).
Die herabsorpsie van ureum verloop passief en vind in byna alle dele van die nierbuisie plaas. Die herabsorpsie van water verloop ook passief. Weereens blyk die belangrike funksie van die niere uit die feit dat daar 'n groot verskil tussen die daaglikse hoeveelhede glomerulêre filtraat en die uiteindelike uitgeskeide urien bestaan. Van die 180 liter glomerulêre filtraat bly slegs 'n honderdste oor. Die passiewe herabsorpsie berus op die beginsel van osmose: aan weerskante van 'n skeidingswand wat watermolekules deurlaat, word die konsentrasie van die bestanddele (osmolaliteit) gelyk gehou. Indien daar aan die een kant meer vastestofdeeltjies sou wees (hoër osmolaliteit), word daar meer water deur die skeidingswand vervoer, wat tot gevolg het dat die osmolaliteit daal en gelyk word aan die van die ander kant.
Die wand van die proksimale kronkelbuis is goed deurlaatbaar vir water. Die aktiewe transport van natriumione in die gedeelte van die nierbuisie bring ook die passiewe transport van water mee. Hierdie passiewe herabsorpsie van water is baie suksesvol: aan die begin van die Henle-Ius is daar nog net 'n derde van die oorspronklike hoeveelheid glomerulêre filtraat oor. In die Henle-Ius word die volume weer eens gehalveer; daar word egter meer natrium as water uit die urien opgeneem, waardeur die osmolaliteit daal. In die res van die nierbuisie kan meer natrium as water geabsorbeer word.
Behalwe die Henle-Ius loop die versamelbuis ook deur die medulla. Die antidiuretiese hormoon kan die wande van die distale kronkelbuis asook die van die versamelbuis vir water deurlaatbaar maak. Die konsentrasieverskil in die lusse sal daardeur ook die urien wat deur die distale kronkelbuis en die versamelbuis stroom, beïnvloed. Indien die osmolaliteit van die liggaamsvog hoog is, skei die hipofise meer antidiuretiese hormoon af, sodat min water verlore gaan. Indien daar egter 'n oormaat water in die liggaam is, word daar minder antidiuretiese hormoon geproduseer, sodat daar meer urien uitgeskei kan word. Die regulering van die volume liggaamsvog vind egter veral in die eerste deel van die nierbuisie plaas (deur veranderinge in die vervoer van natriumione).
Dit geskied onder die invloed van die hormoon aldosteroon, wat deur die byniermedulla geproduseer word. Aldosteroon bevorder die herabsorpsie van natriumione en hou die water in die liggaam terug. Dit bring onder andere 'n styging in die bloeddruk mee. Die nier vervaardig ook hormone wat tot die bloed toegevoeg word. Dit is die hormone renien en eritropoiëtien, wat waarskynlik albei vervaardig word deur die jukstaglamerulêre apparaat, wat teen die glomerulus lê. Eritropoiëtien stimuleer die vorming van rooibloedselle in die beenmurg, terwyl renien die vorming van angiotensien vanaf proteïene in die plasma bevorder.
Angiotensien bevorder ook die uitskeiding van die hormoon aldosteroon in die bynierkorteks. Aldosteroon bevorder die herabsorpsie van natrium in die nierbuisie en verhoog die bloeddruk. Laastens het die nier 'n belangrike rol ten opsigte van vitamien D, wat eerstens in die lewer en daarna in die niere 'n geringe chemiese verandering moet ondergaan alvorens dit vir die liggaam van nut kan wees. Die nierfunksie is onderhewig aan 'n bepaalde ritme, wat op die een of ander wyse verband hou met die slaap- en wakkertoestand (byvoorbeeld die uitskeiding van natrium, chloor en kalium versus waterstofione).
Nieraandoenings
Nieraandoenings kan varieer van ligte tot ernstiger siektetoestande. In uiterste gevalle kan die niere ophou funksioneer, wat sonder behandeling tot die dood sal lei. Nierafwykings kan ingedeel word volgens hul oorsaak (byvoorbeeld ontsteking, swelling, aangebore afwykings) of volgens die gepaardgaande simptome (byvoorbeeld nefrotiese sindroom, nierinsuffisiënsie). Wanneer 'n niersiekte vermoed word, word eerstens die urien ondersoek.
Die bepaling van die digtheid van die urien gee 'n beeld van die konsentrasie afvalstowwe in die urien, wat onder andere die funksionering van die niertubuli (nierbuisies) weerspieël. Verder word daar gelet op proteïene, wat nie behoort voor te kom nie, aangesien die wand van die glomerulus gewoonlik nie hierdie groter molekules deurlaat nie. Deur die urien te sentrifugeer, kan die sediment (neerslag) met behulp van 'n mikroskoop ondersoek word vir die aanwesigheid van eritrosiete (rooi bloedselle), leukosiete (witbloedselle) en selsilinders.
Eritrosiete word aangetref by bloeding in die niere of urienweë, wat veroorsaak word deur swelling, ontsteking of nierstene; leukosiete en bakterieë word in groot getalle gevind tydens ontsteking van die blaas en niere, en selsilinders dui op 'n ontsteking van die niere. Daar word ook baie gebruik gemaak van röntgenondersoeke. Tydens 'n intraveneuse piëlogram (IVP) word 'n kontrasstof in 'n vena ingespuit en röntgenfoto's word geneem wanneer hierdie stof deur die niere uitgeskei word.
Op hierdie wyse word 'n beeld van die hete nier verkry. Indien 'n mens die bloedvate van die nier wit sigbaar maak, word 'n kontrasstof deur 'n pypie in die liesslagaar in die nierslagare (nierarterieë) ingespuit (angiografie). 'n Kontrasstof kan ook in die urienweë gespuit word via 'n pypie in die blaas (retrograad piëlogram). Indien daar 'n afsluiting van die urienleier (ureter) is, sal die nierbekken nie gevul word nie. 'n Ander metode is die inspuiting van 'n radioaktiewe stof en die gevolglike waarneming van die uitskeiding van die stof (renografie). Ten slotte kan 'n nierbiopsie (dit wil sê 'n klein stukkie nierweefsel word mikroskopies ondersoek) gedoen word.
Aangebore afwykings
Aangebore afwykings wissel van die totale afwesigheid van die niere tot onskuldige aandoenings wat toevallig opgespoor word. Soms is daar losliggende ruimtes in die niere. Hierdie toestand is oorerflik en by geboorte aanwesig, maar kan ook op 'n latere leeftyd ontstaan.
Namate die normale weefsel verdring word, word die klagtes al hoe ernstiger. In buitengewone gevalle lyk die nier soos 'n groot spons. 'n Hoefysternier ontstaan wanneer die onderkante (inferior-oppervlakke) van albei niere met mekaar vergroei is. So kan ander organe verdring en klagtes uitgelok word. By nefroptose (of wandelende nier) is die nier, wat gewoonlik stewig aan die omringende bindweefsel geanker is, te los geheg en kan dit tydens die regop posisie of tydens stap afsak.
Die nier word dikwels met behulp van 'n operasie geheg, aangesien die beweging van die nier kan meebring dat die urienleiers (ureters) afgesluit word. Die geproduseerde urien kan dan nie weggevoer word nie en 'n pynlike stuwing kan in die urienleiers en nierbekken ontstaan. In ernstige gevalle kan die niere uitermatig vergroot (hidronefrose) en die nierfunksie kan verswak. ŉ Afsluiting kan ook ontstaan as gevolg van 'n niersteen, 'n swelsel of ander steurnisse.
Ontsteking
Daar is verskeie tipes nierontsteking (nefritis), terwyl daar ook verskillende oorsake kan wees. Nierbekkenontsteking (piëlitis) gaan gepaard met en kan 'n gevolg wees van 'n ontsteking in die laer liggende urienweë, soos byvoorbeeld tydens blaasontsteking. Die bakterieë het dan vanuit die blaas hoër op beweeg. Simptome sluit in pyn in die rug en gevoelige niere, koors en braking. Die nierweefsel kan ook aangetas wees, byvoorbeeld by piëlonefritis, wanneer die nierfunksie agteruitgaan.
Die pasiënt moet dan met antibiotika behandel word, Wanneer die ontsteking gelokaliseerd voorkom, byvoorbeeld tussen die glomeruli en tubuli, word van interstisiële nefritis gepraat. Laasgenoemde kan veroorsaak word deur piëlonefritis, maar ook deur bakterieë in die bloed. Hierdie ontsteking kom ook as gevolg van afwykings in die bloedvate of in die bloed en as gevolg van metaboliese siektes of vergiftiging (byvoorbeeld deur fenasetien in pynstillende middels) voor.
Ontsteking van die glomeruli (glomerulonefritis) kan akuut voorkom en sonder behandeling chronies word. 'n Belangrike oorsaak van akute glomerulonefritis is die komplikasie van 'n infeksie met die ß-hemolitiese streptokok (Streptococcus haemolyticus, ŉ bakterium). Dit veroorsaak meestal keel- middeloor- of longontsteking. Die simptome is onder andere afwykings in die urien (wat selfs rooi kan wees as gevolg van bloed) en dikwels 'n verhoogde bloeddruk. Behandeling geskied deur antibiotika en bedrus. Ontsteking kan ook veroorsaak word deur baie ander, deels onbekende, faktore. Die siektetoestand gaan dan met ander siektes in die liggaam gepaard.
Nefrotiese sindroom
Chroniese glomerulonefritis kan oorgaan in die nefrotiese sindroom, wat op mikroskopiese veranderinge in die nier dui. Dit kan 'n onskuldige of ernstige siektetoestand wees. Ander siektes soos metaboliese, bloedstollings- en infeksiesiektes kan ook tot hierdie sindroom lei. Indien die oorsaak onbekend is, word gepraat van ware nefrose, ŉ vorm wat baie by kinders voorkom. Die simptome van nefrotiese sindroom sluit onder andere die uitskeiding van proteïene in die urien (proteïenurie) in, met ŉ gevolglike tekort aan proteïene in die bloed.
Kom daar slegs ŉ bepaalde proteïen soos albumien in die urien voor, word van albumienurie gepraat. Weens die proteïen tekort in die bloed is die aantrekkingskrag van die bloed vir water (osmotiese druk) verminder. Hierdeur sal vog in die weefsels ophoop en 'n toestand bekend as edeem sal ontstaan (veral in die bene en die gesig). By hierdie siektetoestand is daar ook 'n te hoë cholesterolkonsentrasie in die bloed. Die behandeling van die nefrotiese sindroom sluit in die beperking van sout in die dieet, ŉ diuretikum om die ekstra vog uit te skei asook 'n proteïenryke dieet om die tekort aan te vul.
Verder blyk die kortikosteroïede (hormone van die bynierkorteks) 'n genesende werking te hê, terwyl sommige sitostatika (kankerremmende geneesmiddels) ook gebruik kan word. 'n Oormatige proteïenuitskeiding in die urien kan ook die gevolg wees van 'n minder ernstige aandoening, naamlik ortostatiese albumienurie. 'n Proteïenverlies kom slegs voor wanneer die pasiënt in die regop posisie is en die oorsaak is nog nie baie duidelik nie.
Swelsels
Swelsels van die niere kan goedaardig (benigne) wees en is dan dikwels die gevolg van poliepe in die nierbekken. 'n Uiters kwaadaardige (maligne) swelsel is ŉ hipernefroom (Grawitz se gewas), wat geruime tyd aanwesig kan wees voordat dit ontdek word, aangesien dit tot slegs vae klagtes lei.
By babas en kleuters kom ook ŉ ander vorm van nierkanker voor, naamlik 'n nefroblastoom (Wilms se gewas). Die gewas groei baie vinnig en word gewoonlik ontdek wanneer dit al te groot is. Die behandeling sluit die voorafgaande bestraling en die daaropvolgende verwydering van die gewas in.
Nierinsuffisiënsie
Wanneer die nier nie meer optimaal funksioneer en nie voldoende water en/of afval stowwe uitskei nie, staan die toestand bekend as nierinsuffisiënsie. 'n Gevolg hiervan is die ophoping van afvalprodukte in die bloed (niervergiftiging).
Meestal word daar van uremie gepraat - 'n toestand waar daar te veel ureum ('n afvalproduk van proteïene) in die bloed is. 'n Steurnis in die bloedvoorsiening en 'n gevolglike suurstoftekort (ischemie) as gevolg van skok, wonde, infeksies, operasies en nierstene kan tot akute insuffisiënsie lei. Heel dikwels is die oorsaak 'n nieraandoening. So kan by 'n akute glomerulonefritis die funksie van die glomerulus verdwyn en die werking van die tubuli versteur word, byvoorbeeld by 'n akute tubulusnekrose.
Hierdie aandoening kan die gevolg wees van gifstowwe wat deur die nier uitgeskei word (byvoorbeeld swaar metale soos kwik, sekere geneesmiddels en röntgenkontrasstof). Ischemie kan ook 'n oorsaak wees. In die begin van hierdie siekte word geen of min urien geproduseer (anurie) en afvalprodukte hoop op. Soms is ŉ tydelike behandeling nodig met ŉ kunsnier (nierdialise), maar dikwels herstel die nier weer. Chroniese insuffisiënsie ontstaan tydens 'n langdurige nieraandoening maar ook as sekondêre verskynsel by ander siektes.
Wanneer 10% van die nierfunksie nog normaal is, kan klagtes soos mislikheid, diarree, jeuk en uitdroging voorkom. Indien die funksionering nog meer afneem (terminale nierinsuffisiënsie), sal daar van 'n kunsnier gebruik gemaak moet word om die bloed van afvalprodukte te suiwer. In sommige gevalle kan 'n nieroorplanting die enigste uitweg wees, maar die liggaam kan die nuwe nier verwerp. 'n Ander probleem is om persone oor te haal om niere vir oorplanting te skenk. Die bestudering van nieraandoenings is 'n selfstandige studieveld en staan bekend as nefrologie. Urologie behels veral die chirurgiese probleme van die niere en die urienweë.
Seine-Maritime
Seine-Maritime (76) is 'n département (administratiewe distrik) in die noordweste van Frankryk. Dit is een van die twee départements in die région (gewes) Normandië. Die prefektuur (administratiewe hoofstad) is Rouen.
Die département het ongeveer 1 250 411 inwoners (2010-skatting). Dit is een van die oorspronklike 83 Franse départements waarin Frankryk tydens die Franse Rewolusie ingedeel is.
Erica cameronii
Erica cameronii is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Rabindranath Tagore
Rabindranath Tagore, of Thakur (Kalkutta, 7 Mei 1861 – 7 Augustus 1941), was 'n beroemde digter, roman- en toneelskrywer. Hy was die eerste mens van Indië wat 'n Nobelprys gewen het.
Familie
Rabindranath Tagore is op 7 Mei 1861 tydens die Britse koloniale oorheersing van Indië in 'n ryk Brahmaanse familie gebore wat in Kalkutta gewoon het. Sy vader, Debendranath Tagore (1817–1905), was 'n tyd lank een van die leiers van die Brahmo Samaj (Vereniging van Godsoekers). Sy moeder, Sarada Devi, is dood toe hy nog jonk was. In 1883 is hy met Mrinalini Devi (gebore Bhabatarini) getroud wat toe slegs tien jaar oud was. Hulle het vyf kinders gehad, waarvan slegs een volwassenheid bereik het. Mrinalini is in 1902 oorlede. Tagore self is op 7 Augustus 1941 in Kalkutta oorlede.
Letterkundige verdienste
Tagore was 'n Bengaalse digter, filosoof, dramaturg, romanskrywer en mistikus wat sy roem veral aan sy gedigte te danke gehad het. Hy het sy eerste gedig op agtjarige ouderdom geskryf en sy eerste versameling gedigte in 1877 gepubliseer. Hy het sy eerste kortverhaal en dramas geskryf toe hy slegs 16 jaar oud was.
Tagore het 'n soort letterkunde geskep wat nader aan gesproke Bengaals was as dié van ander skrywers. Hoewel hy hoofsaaklik in Bengaals geskryf het, het hy baie van sy werk in Engels vertaal. Daarin kom kennis van beide Westerse en Indiese kulture tot uitdrukking.
In 1901 stig hy die Santi-Niketanskool in Bolpur, 180 km van Kalkutta, wat later tot 'n universiteit gegroei het. Hy het baie oor sosiale en politieke onderwerpe geskryf en in sy wêreldbeskouing doelbewus gestreef na 'n harmonieuse verband tussen die Westerse en Oosterse filosofieë, godsdienste en kulture. As sulks het hy 'n belangrike rol in die bevryding van Indië gespeel.
Hy het in verskillende lande klas gegee en het Europa en Amerika gereeld besoek, veral nadat hy die Nobelprys vir Letterkunde in 1913 ontvang het. Tot sy werk behoort 'n treurspel met die Engelse titel, The King of the Dark Chamber (1910), en verskeie romans, waarvan Gora (1908) deur sommige as belangriker as Rudyard Kipling se skildering van die Indiese lewe in Kim (1901) beskou word.
Tagore bly egter veral bekend as 'n digter. Sy vertaling van sy eie Gitanjali (1909) het groot bewondering ontlok. In 1950 is sy gedig Jana-Gana-Mana (Engels: Lord of the heart of the people) getoonset en het dit die volkslied van Indië geword.
National People's Ambassadors
Die National People's Ambassadors (NPA) is 'n Suid-Afrikaanse politieke party wat in 2015 gestig is. Die party beskryf ditself as 'n "radikale, links-, anti-kapitalistiese en anti-imperialistiese beweging met 'n internasionalistiese uitkyk" en wil myne en banke nasionaliseer.
In 2016 het die algemene sekretaris, Andile Hlatshwayo, aanklagte van hoogverraad teen die Economic Freedom Fighters leier Julius Malema gelê.
Ook in 2016 het die party probeer om 'n staking in die Alfred Duma Plaaslike Munisipaliteit te organiseer, met die doel om al 36 wyke in die munisipaliteit te sluit. Die staking het nie plaasgevind nadat die NPA nie aan die wetlike vereistes voldoen het nie. Die party het deelgeneem aan die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2019. . Die party het die minste stemme bekom van al 48 partye wat aan die nasionale verkiesing deelgeneem het.
Rosina Henley
Rosina Henley (1890 – 1978) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Sign of the Cross (1914), The Strong Way (1917), Wanted: A Mother (1918), en Courage for Two (1919).
Abdelmajid Lakhal
Abdelmajid Lakhal (gebore op 29 November 1939 in Bizerte – oorlede op 27 September 2014 in Tunis, Tunisië) was 'n Tunisiese akteur van televisie en teater, asook 'n teaterregisseur.
Biografie
Lakhal is op 29 November 1939 in Bizerte gebore en het sy kinderjare in Hammam-Lif deurgebring. Op negenjarige ouderdom het hy sy eerste rol, in Khātimat al-naffāf (Die einde van 'n morfineverslaafde) gespeel.
Van 1966 tot 1967 het hy Flaminio van Robert Merle, Yerma van Federico García Lorca, en die Marshall van Le Bourgeois Gentilhomme van Molière gespeel.
Hy was ook die organiseerder en regisseur van die toere van die Theater die Tunis, wat drie keer in die Théâtre de la Ville (Parys) opgetree het. Verder het hulle in Algerië, Marokko, Libië, Wenen, Egipte en Libanon gespeel.
Japan Nasionale Roete 175
Japan Nasionale Roete 175 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Heuningkoek-tobie
Die Heuningkoek-tobie (Canthigaster janthinoptera) is 'n vis wat voorkom in die Indiese Oseaan, die westelike Stille Oseaan, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die Oos-Kaap. In Engels staan die vis bekend as die Honeycomb toby.
Metakaloon
thumb|200px|’n Verskeidenheid metakaloonpille en -kapsules. Metakaloon is ’n hipnotiserende- en kalmeermiddel. Dit word onder meer onder die handelsnaam Mandrax verkoop as ’n kombinasiemiddel, met 250 mg metakaloon en 25 mg difenhidramien in dieselfde tablet. Die wettige vervaardiging van metakaloon vir die handel is gestaak weens die wydverspreide misbruik en verslawende potensiaal daarvan.
As dwelmmiddel
Metakaloon het in die 1960's en 1970's al hoe gewilder geraak as ’n dwelmmiddel. In die 1970's is strenger maatreëls oor die beheer daarvan in verskeie lande ingestel, onder meer in Brittanje en die VSA, en in die 1980's is dit in baie lande aan die mark onttrek.
Onwettige metakaloon is een van die algemeens gebruikte dwelmmiddels in Suid-Afrika. Dit word onder meer in Indië vervaardig, dikwels in onhigiëniese toestande. Dit kom voor in tabletvorm, maar kan ook saam met dagga gerook word. Dit is ook elders in Afrika en in Indië gewild.
S.J. Naudé
Stephanus Jacobus Naudé (* 1970) is ’n regsgeleerde en Afrikaanse skrywer wat onder andere bekroon is met die Hertzogprys, Jan Rabie-prys en die C.L. Engelbrechtprys-prys.
Lewe en werk
Stephanus Jacobus Naudé is in 1970 in Pretoria gebore, waar hy ook groot word. Die gesin woon in die voorstad Lukasrand, wat eintlik ’n Joodse woonbuurt is en hulle is die enigste Afrikaanse gesin in die buurt. Hy is die kleinseun en naamgenoot van Fanie Naudé, een van die stigtersdirekteure van Volkskas Bank. Sy pa is die regsgeleerde Stef Naudé en sy ma, Santjie, is ’n Wiskunde onderwyseres. Sy ma is in 2010 aan kanker oorlede. Hy het twee ouer susters en ’n jonger broer. Sy skoolopleiding ontvang hy in Pretoria, waar hy aan die Afrikaanse Hoër Seunskool matrikuleer. Hy studeer aan die Universiteit van Pretoria, waar hy in die regte kwalifiseer. Na verkryging van sy LL.B.-graad kry hy die Prokureursorde se beurs om aan St. Johns College van die Cambridge Universiteit in die Verenigde Koninkryk ’n LL.M.-graad te behaal. Hier neem hy deel aan die skynhofwedstryd, waar sy span die Britse afdeling wen en uiteindelik aan die eindronde in die Verenigde Nasies-gebou in New York deelneem.
Na verkryging van sy graad werk hy vir ’n jaar by ’n regsfirma in Johannesburg, waarna hy met ’n Fullbright-beurs vir ’n tweede meestersgraad in die regte na die Columbia Universiteit in New York gaan. Hy spandeer eindelik sestien jaar in die buiteland voordat hy terugkeer na Suid-Afrika. Na sy jaar op Columbia werk hy vir twee jaar by die internasionale regsfirma Shearman en Sterling in New York, waarna hy vir nog elf jaar by hierdie firma se kantoor in Londen werk. Sy spesialisgebied was om behulpsaam te wees met die onderhandeling en dokumentering van multimiljardrand-transaksies. In die negentigerjare was hy byvoorbeeld betrokke by die Daimler-Chrysler samesmelting. Hierdie transaksies betrek talle instellings per keer en komponente wat tot sestig lande insluit. Daarna werk hy vir twee jaar by die groot Amerikaanse maatskappy Hewlett-Packard se kantore in Londen. Gedurende sy tyd oorsee reis hy baie en besoek Europa gereeld. In Londen bly hy eers in Soho en koop later ’n plekkie in SE1 (Bankside), suid van die Teemsrivier en naby die Tate Modern Kunsmuseum. Hy verlaat Londen aan die einde van 2009 om in Suid-Afrika aan die Universiteit van Stellenbosch onder leiding van Marlene van Niekerk ’n meestersgraad in kreatiewe skryfwerk te volg. Hy verwerf hierdie graad in 2012 met ’n verhandeling oor “Die uitbeelding van kreatiwiteit in die werk van J.M. Coetzee” en kortverhale wat as “Alfabet van die voëls” gepubliseer word. In Suid-Afrika is hy redakteur van die uitgewery Umuzi en hy koop vir hom ’n woonstel in Tamboerskloof in Kaapstad. Hy word in 2015 genooi om vanaf 19-21 Junie aan die tweede jaarlikse internasionale kortverhalefees in Londen deel te neem.
Skryfwerk
As student publiseer hy in Tukkies se studentetydskrif en later ook in De Kat. In sy reise vind hy dat die anonimiteit van hotelkamers bevorderlik is vir kreatiwiteit en dit stimuleer sy begeerte om te skryf. Hy debuteer met die kortverhaalbundel “ Alfabet van die voëls”, wat gebaseer is op die werk wat hy gelewer het om sy meestersgraad in die kreatiewe skryfkuns te verwerf. Die titel van die bundel verwys na die feit dat die taal van voëls in verskeie mites en kulture beskou word as ’n geheime taal wat die sleutel tot kennis en insig inhou. Om die “alfabet van voëls” te beheers sou ’n teken van groot wysheid wees en ook insae kon gee in die toekoms. Die leser se taak is dus om die geheime alfabet te ontsyfer. Die bundel bevat sewe verhale wat ingebed is in die eietydse sosio-politieke probleme, met die belangrikste temas dié van buitestanderskap, verlies en uitreik na iets wat identiteit en sin aan die bestaan sal gee. Feitlik deur die bank is die hoofkarakter ’n buitestander wat swaar dra aan die verlede en ’n ontwikkelingsproses deurmaak. Die kortverhale in die bundel is langer as die gewone kortverhaal (elk ongeveer dertig bladsye), met ’n ryk intrige en karakters wat dit moontlik sou maak om die gegewe verder uit te bou tot ’n roman. Dit doen egter nie afbreuk aan die afgerondheid daarvan as kortverhaal nie en die spanningslyn en die verrassende en roerende slotte oortuig telkens. Vier van die verhale handel direk met die konfrontasie met siekte en dood. Van die karakters tree in meer as een van die verhale op, wat die bundeleenheid versterk, terwyl die oop eindes verskeie betekenismoontlikhede in die hand werk.
“Die lawaaimasjien” en “VNLS” is albei verhale oor die saamleef met die verlies aan bande met ’n kultuur en ’n kinderverlede, wat ’n ontheemding in die hand werk. Hoewel daar ’n hunkering is na bevryding van die verlede en tradisies, gaan hierdie bevryding dikwels gepaard met die terughunkering na die verlede se sekuriteit en standvastigheid, wat ’n voortdurende spanning skep in die lewensbelewenis. Die Afrikaner-diaspora word veral onherbergsaam uitgebeeld in die twee verhale waarin Ondien die hooffiguur is. In “VNLS” misluk haar pogings om saam met die Zoeloe-meisies Beauty en Nungi ’n soort musiek te maak wat op ironiese wyse (hul naam is die Victorian Native Ladies’ Society) musikale elemente uit Afrika en Europa vervleg. Na die mislukking van hierdie musiekpogings besoek Ondien in “Die moederskwartet” haar broer en twee susters wat onderskeidelik in Londen, Phoenix en Dubai woon. Elkeen van hulle hunker na die moeder by wie se begrafnis hulle nie kon wees nie, maar by Ondien se terugkeer na Suid-Afrika vind sy ook hier geen veilige heenkome nie. André P. Brink is besonder opgewonde oor hierdie debuut en beskryf dit as van die beste kortverhale in Afrikaans.
“Alfabet van die voëls” wen in 2012 die Jan Rabie Rapport-prys en die Universiteit van Johannesburg Debuutprys, terwyl dit in dieselfde jaar bekroon word met die Suid-Afrikaanse Letterkundetoekenning vir beste Afrikaanse debuutwerk. Hy vertaal self die bundel in Engels as “The alphabet of birds” vir verspreiding plaaslik en in Amerika en Engeland. Die Engelse bundel is in 2015 op die langlys vir die toekenning van die internasionale Frank O’Connor-kortverhaalbundelkompetisie, wat toegeken word aan die skrywer van ’n debuut-kortverhaalbundel wat in die vorige jaar enige plek ter wêreld gepubliseer is, met vertalings wat ook toegelaat word. Die bundel word ook in Frans en Nederlands vertaal. In 2013 wen Naudé die Jan Rabie en Marjorie Wallace-skrywersbeurs vir sy projekvoorstel vir ’n beoogde roman wat afspeel teen die agtergrond van diaspora en binne ’n kosmopolitiese wêreld, wat daarop afgestem is om ongekaarte gebiede vir die Afrikaanse taalwêreld oop te skryf.
Sy Die derde spoel handel om 'n twee-en-twintig jarige blanke man (Etienne) wat filmkuns in Londen studeer nadat hy uit Suid-Afrika gevlug het om diensplig te vermy en verlief raak op ’n Duitse kunstenaar wat in 'n bouvallige kunskommune woon. Dit is 1986, die tyd van Thatcher, optogte teen apartheid, en Vigs, maar ook van eksperimentele kuns, postpunk en die Royal Vauxhall Taverne. In Londen kom Etienne af op die eerste van drie filmspoele wat tydens die dertigerjare in Duitsland verfilm is. Etienne begin na die verlore spoele soek, ’n soektog wat ’n obsessie word wanneer sy geliefde vermis raak in Berlyn. Terwyl Etienne die gevaarlike ruimtes weerskante van die Muur navigeer, begin die verhaal van ’n groepie Joodse filmmakers in Nazi-Duitsland vorm aanneem. Etienne word egter teruggeruk na die hede en na Suid-Afrika, maar sy soektog na die vermiste film duur voort. Die werk is in 2019 met die Hertzogprys bekroon.
Chris Hani
Chris Hani (28 Junie, 1942 - 10 April 1993) 'n voormalige algemene sekretaris van die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party (SAKP) en militante leier in die ANC se gewapende vleuel, Umkhonto we Sizwe (MK), is in 'n sluipmoord deur wit regsgesindes om die lewe gebring in 'n klaarblyklike poging om die oorgang na demokrasie te ontwrig.
Onder die leierskap van Nelson Mandela en ander gematigde leiers is die land egter nie in 'n hernieude rassestryd gedompel oor Hani se dood nie, maar is daar eerder gefokus op die uitvoering van Hani se ideaal van die verbetering van die lot van agtergeblewe swartmense. Die moontlike onrus wat gedreig het om op sy dood te volg, het wel druk op die Nasionale Party geplaas om onderhandelinge met die ANC oor 'n oorgangsregering te versnel. Slegs 'n paar weke ná Hani se dood is die datum vir die eerste demokratiese verkiesing vasgestel.
Hani was bekend daarvoor dat hy ná sy terugkeer uit ballingskap die land deurreis het om hom te vergewis van die probleme van gewone mense, vir sy integriteit en die feit dat hy kritiese debat in die ANC aangemoedig het ongeag of dit sy posisie in die party sou skaad of nie.
Aan die ander kant is hy dikwels in die media uitgemaak as 'n politieke "valk" wat die gewapende stryd bo onderhandelinge verkies het. Sommige politieke kommentators het egter uitgewys dat hy moontlik eerder besef het dat onderhandelinge op sigself nie 'n transformasie tot stand sou bring nie, tensy dit gerugsteun was deur voortgaande politieke mobilisasie.
Lewensgeskiedenis
Martin Thembisile Hani, ook bekend as Tshonyane, is op 28 Junie 1942 in Sabalele naby Cofimvaba in die Transkei gebore. Aanvanklik wou hy 'n priester in die Rooms-Katolieke Kerk word. In 1963, op 21-jarige ouderdom, het hy hom egter by Umkhonto we Sizwe (MK) aangesluit eerder as om oorsee te gaan studeer. Hy het later sy jonger broer, Chris, se naam aangeneem in 'n poging om 'n paspoort te bekom om Suid-Afrika te verlaat en het dié naam uiteindelik behou, hoewel hy 'n tyd lank as MK-kader die nom de guerre Chris Nkosana aangeneem het.
Hy het opgang gemaak weens sy beginselvastheid, wat soms daartoe gelei het dat hy die ANC-leierskap skerp gekritiseer het. 'n Voorbeeld hiervan was in 1966, toe hy MK-kaders in Angola gehelp het om 'n memorandum van besware teen hul leiers op te stel. Toe muitende MK-kaders van die Viana-opleidingskamp in 1984 egter die ANC-hoofkwartier in Luanda omring en die bedanking van sekere ANC-leiers geëis het, was dit Hani wat hulle oortuig het om die weg van onderhandelinge te volg.
Hani was betrokke by die Wankie-veldtog om 'n roete deur Zimbabwe te vestig waarlangs MK-kaders Suid-Afrika sou kon binnedring. Hy was ook verantwoordelik vir die vestiging van ondergrondse operasies in Lesotho en Mosambiek. As MK-bevelvoerder het hy verskeie pogings tot sluipmoord oorleef en as volksheld onder die swart gemeenskap na Suid-Afrika teruggekeer. Met die eerste ANC-kongres in 1991 het Hani die meeste stemme vir 'n posisie op die ANC se nasionale uitvoerende komitee ingepalm. Nadat die ANC egter besluit het om die gewapende stryd op te skort, het hy die ANC verlaat om hom as sekretaris-generaal by die SAKP aan te sluit.
Hani is op 10 April 1993 deur 'n Poolse immigrant, Janusz Waluś, by sy huis in Boksburg doodgeskiet. Sowel Waluś en die persoon wat die sluipmoordwapen aan hom verskaf het, die regsgesinde Clive Derby-Lewis, se aansoeke om amnestie is deur die Waarheid- en Versoeningskommissie geweier. Derby-Lewis het 21 jaar tronkstraf uitgedien voor hy in November 2016 in die Eugène Marais-hospitaal in Pretoria aan longkanker oorlede is. Waluś dien steeds lewenslange tronkstraf uit.
Hani se vrou, Limpho, het van 1994 tot 1999 in die Parlement gedien. Daar is ook twee oorlewende dogters uit die huwelik. Die distrik Cofimvaba, Intsika Yethu, het tydens die tienjarige herdenking van Hani se dood hulde aan hom gebring deur die distriksmunisipaliteit te herdoop na die Chris Hani Distriksmunisipaliteit.
Dikgatlong Plaaslike Munisipaliteit
Die Dikgatlong Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Frances Baard-distriksmunisipaliteit in die Noord-Kaap, Suid-Afrika.
Barbituraat
thumb|200px|Barbituursuur, die moederstruktuur van alle barbiturate. ’n Barbituraat is ’n middel wat as depressant van die sentrale senuweestelsel gebruik word. Dit het ’n moontlik verslawende uitwerking en ander newe-effekte, en ’n oordosis is moontlik. Hulle is meestal deur ander middels vervang in die behandeling van byvoorbeeld angs en slaaploosheid omdat dié middels ’n laer risiko vir verslawing inhou en weens die gebrek aan ’n teenmiddel vir ’n oordosis van barbiturate. Barbiturate word egter steeds gebruik in sekere gevalle soos die behandeling van epilepsie en akute migraine, genadedood, teregstellings en bygestaande selfmoord.
Die naam barbituraat kom van barbituursuur, waarvan barbiturate almal chemiese derivate is.
As dwelmmiddel
Barbiturate word ook as ’n dwelmmiddel gebruik. Volgens dwelmmisbruikers gee dit hulle gevoelens van ontspanne tevredenheid en euforie. Met herhaalde gebruik kan sielkundige afhanklikheid ook ontwikkel. Chroniese misbruik van barbiturate word verbind met aansienlike morbiditeit. In een studie is bevind 11% van mans en 23% van vroue wat dit misbruik, pleeg selfmoord. Ander effekte van bedwelming met die middel sluit in loomheid, laterale en vertikale nistagmus (onwillekeurige, ritmiese of rukkerige oogbeweging), ’n sleeptong en ataksie (koördinasieloosheid), en die verlies aan inhibisies.
Barbiturate word ook gebruik om die onttrekkingsimptome van onwettige dwelmmisbruik te verlig. Barbiturate word dikwels saam met ander middels, soos alkohol, gebruik. Straattaal vir barbiturate sluit in barbs, barbies, bluebirds, dolls, wallbangers, yellows, downers, goofballs, sleepers, reds & blues en tooties.
Erica campanularis
Erica campanularis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap waar dit voorkom vanaf Grabouw tot Hermanus. Tans is daar geen bedreiging vir die plant se habitat nie.
Planet Hollywood
Planet Hollywood International Inc. is 'n temarestaurant-ketting wat sy inspirasie uit die populêre Hollywoodkultuur (of - in die geval van sy Europese filiale - die plaaslike rolprentkultuur) trek. Die ketting is in besit van Earl Enterprises, 'n onderneming wat deur Robert Earl gevestig is.
Die ketting is op 22 Oktober 1991 in New York gevestig – met die steun van bekende Hollywoodsterre soos Sylvester Stallone, Bruce Willis, Demi Moore en Arnold Schwarzenegger. Daarnaas het ook die akteurs Whoopi Goldberg, Jackie Chan, Jean-Claude Van Damme, Don Johnson, Melanie Griffith, Tom Arnold, Wesley Snipes en Danny Glover, die regisseur John Hughes en komediant Roseanne Barr bygedra tot die ketting se sukses. Hulle het aandele aan Planet Hollywood ontvang in ruil vir optredes en bemarkingsaktiwiteite.
Die ketting het aanvanklik groot sukses behaal. Later het dit in finansiële moeilikhede beland en in 1999 bankrotskap gespeel. Tans is daar nog ses restaurante wat onder die handelsmerk bedryf word – in Orlando, Los Angeles Internasionale Lughawe, Las Vegas, New York, Londen en Parys.
Japan Nasionale Roete 176
Japan Nasionale Roete 176 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Japan Nasionale Roete 177
Japan Nasionale Roete 177 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Mendelevium
Mendelevium is ’n sintetiese chemiese element met die atoomgetal 101 en simbool Md (voorheen Mv). Dit is ’n metaalagtige, radioaktiewe transuraan in die aktiniedreeks, en is die eerste element wat tans nie in makroskopiese hoeveelhede vervaardig kan word deur ligter elemente met neutrone te beskiet nie. Dit is die derde laaste aktinied en die negende transuraan. Dit kan net in deeltjieversnellings vervaardig word deur ligter elemente met gelaaide deeltjies te beskiet. Altesaam 16 isotope is bekend, waarvan die mees stabiele een 258Md met ’n halfleeftyd van 51 dae is. Een met ’n korter halfleeftyd, 256Md (1,17 uur), word egter die algemeenste in chemie gebruik omdat dit op groter skaal vervaardig kan word.
Mendelevium is in 1955 ontdek deur einsteinium met alfadeeltjies te beskiet, dieselfde manier wat vandag nog gebruik word. Dit is genoem na Dmitri Mendelejef, die vader van die periodieke tabel.
Geelsnapper
Identifikasie
Die vis word tot 30 cm lank, het 'n lang lyf en groot oë. Die lyf is silwerwit met 'n geel of geelbruin horisontale streep oor die middel van die lyf vanaf die oog tot by die stertvin. Daar is verskeie, dowwer, nouer geel strepe onder die hoofstreep. Daar is ook dowwe, nou geelbruin lyne aan die bokant van die vis se lyf. Dié lyne lê skuins agtertoe.
Die vis leef in aflandige koraal- en rotsriwwe in water wat 10 tot 90 m diep is. Hulle is alleenlopers maar kom ook in klein groepies voor. Soms word hulle ook gesien in groot skole saam met ander snapperspesies. Hulle vreet snags vis en skaaldiere.
Liberace
Liberace (16 Mei 1919 – 4 Februarie 1987) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente When the Boys Meet the Girls (1965), Crimes and Misdemeanors (1989), Misery (1990), en Ocean's Eleven (2001).
Sven I van Denemarke
Sven Vurkbaard (Deens: Svend Tveskæg; c. 960, Denemarke – 3 Februarie 1014, Engeland) was koning van Denemarke, Engeland en dele van Noorweë. Hy was na bewering die stigter van die stad Kopenhagen saam met sy seun Knoet die Grote. Sy bynaam kom van sy hooivurkvormige baard wat in dié tyd gewild was, veral in Engeland.
Vaandrig
Oorspronklik was 'n vaandrig 'n jong soldaat wat die eer gehad het om sy kompanjie se vlag te dra. Dikwels was so 'n vaandeldraer 'n jong edelman. In Suid-Afrika het die titels kornet, veldwagmeester en vaandrig saamgesmelt tot veldkornet.
Goodhope, Buffalo City
Goodhope is 'n swart woonbuurt van Oos-Londen, in die Oos-Kaapprovinsie van Suid-Afrika. Dit val onder beheer van die Buffalo City Metropolitaanse Munisipaliteit.
Sven I van Denemarke
Denemarke en Noorweë
links|300px|duimnael|Die Seeslag van Svolder deur Otto Sinding (1842–1909) Groot dele van Sven se lewe word betwis. Die besonderhede weerspreek mekaar dikwels, veral in geskrifte uit sy tyd soos die Anglo-Saxon Chronicle, Adam van Bremen se Gesta Hammaburgensis Ecclesiae Pontificum en die Heimskringla, ’n 13de-eeuse werk deur die Yslandse skrywer Snorri Sturluson.
Sven was ’n Vikingleier wat sy pa, Harald Bloutand, in 986 opgevolg het as koning van Denemarke. Op 9 September 999 het hy, saam met die Swede, die Noorse koning Olaf I Tryggvason in die Seeslag van Svolder verslaan. Olaf het tydens die gevegte verdrink. In 1000 het Sven die mag in ’n deel van Noorweë oorgeneem.
Vaandrig
In die regeringsperiode van die VOC aan die Kaap het veral die leiers van verkenningstogte na die binneland die titel vaandrig gehad. Voorbeelde hiervan was Jan van Harwaerden, Isaq Schrijver, Hieronimus Cruse, Olof Bergh, Johannes Tobias Rhenius en August Friedrich Beutler. Die latere landdros van Graaff-Reinet (sir) Andries Stockenström het ook die titel gehad. 'n Plaas langs die Sonderendrivier tussen Stormsvlei en Swellendam het die naam Vaandrigsdrift. Schrijver is in Januarie 1689 hier deur die rivier.
Erica canaliculata
Erica canaliculata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Dit is eintlik 'n klein boompie en is inheems aan die Oos-Kaap en Wes-Kaap. Die boom se FSA-nommer is 573.1
Sven I van Denemarke
Engeland
Sven het met ’n hele reeks aanvalle op Engeland begin nadat koning Ethelred II in 1002 besluit het om alle Dene in die land uit te moor uit vergelding vir die talle Deense invalle in dié tyd. Onder die vermoordes was Sven se suster en swaer. In Desember 1013 het Sven eindelik die mag in Engeland oorgeneem toe Ethelred na Normandië gevlug het. Nadat hy vyf weke lank oor Engeland regeer het, is hy in Gainsborough, Lincolnshire, dood.
Nalatenskap
Sven se seun Knoet en kleinseuns Harold Haasvoet en Hartaknoet het 26 jaar lank oor Engeland regeer. Ná Hartaknoet se dood het die troon egter teruggegaan na die Huis van Wessex.
Sven se afstammelinge deur sy dogter Estrid regeer tot vandag oor Denemarke. Een van sy afstammelinge, Margrete van Denemarke, het getrou met Jakobus III van Skotland en so Sven se bloed in die Skotse koninklike bloedlyn ingebring – en nadat Jakobus VI van Skotland die Engelse troon in 1603 geërf het, ook in die Engelse koninklike bloedlyn. Alle Engelse en Britse monarge sedert 1603 is dus afstammelinge van Sven.
John Brown (dienskneg)
John Brown (8 Desember 1826 – 27 Maart 1883) was jare lank ’n Skotse dienskneg en gunsteling van koningin Victoria van die Verenigde Koninkryk. Sy bekwaamheid en vriendskap is deur baie waardeer, onder andere die koningin. By ander was hy minder gewild vanweë sy invloed en informele optrede. Die presiese aard van die vriendskap tussen hom en die koningin was al die onderwerp van baie gissings – toe en nou.
Vroeë lewe
Brown is in Aberdeenshire gebore as die seun van John Brown en Margaret Leys, en het by Balmoral-kasteel gaan werk as ’n handlanger en dienskneg. Koningin Victoria en prins Albert het die eiendom eers gehuur en in November 1851 gekoop.
Brown het verskeie jonger broers gehad, van wie drie in koninklike diens was. Die bekendste van hulle, Archibald Anderson "Archie" Brown, wat 15 jaar jonger as John was, het eindelik die persoonlike bediende van Victoria se jongste seun, prins Leopold, geword.
Verhouding met Victoria
Die koningin se kinders en ministers het nie gehou van die hoë dunk wat sy van hom gehad het nie en gou het gerugte ontstaan dat daar iets ongehoords aan hul verhouding is. Victoria se dogters het grappies gemaak dat Brown "Mamma se minnaar" is, en Edward Stanley, die 15de Graaf van Derby, het in sy dagboek geskryf Brown en Victoria het in aangrensende kamers geslaap, "in teenstelling met etiket en selfs ordentlikheid".
281px|duimnael|links|’n Jong John Brown, soos geskets deur koningin Victoria. Die dagboek van Lewis Vernon Harcourt, die 1ste Burggraaf van Harcourt, het ’n inskrywing bevat dat een van die koningin se kapelane, eerwaarde Norman Macleod, ’n bekentenis op sy doodsbed gemaak het waarin hy sy spyt daaroor uitspreek dat hy koningin Victoria en John Brown getrou het. Debatte oor dié verslag duur voort. Klem moet daarop gelê word dat Harcourt nie die bekentenis persoonlik aangehoor het nie (hy was nege toe Macleod dood is), maar dat dit glo deur Macleod se suster aan die koningin se privaat sekretaris vertel is, en daarna aan Harcourt se pa, en daarna aan die minister van binnelandse sake. Harcourt was in die laaste drie jaar van Brown se lewe die minister van binnelandse sake. Daar is dus min bewyse dat Victoria en Brown wel getrou het.
Die boeiendste getuienis van die diepte van hul vriendskap kom dalk van die koningin self. In ’n brief wat sy kort ná Brown se dood aan burggraaf Cranbrook geskryf het en wat onlangs ontdek is, skryf sy:
Dié wat glo Victoria het Brown nie as veel meer as ’n dienskneg beskou nie, wys daarop dat sy ná sy dood net so geheg geraak het aan ’n Indiërdienskneg, Abdul Karim, een van twee wat in Junie 1887 vir haar begin werk het. Sy het hom the Munshi genoem, en mense het ’n groter afkeer van hom gehad as van John Brown: anders as Brown, wat sonder twyfel lojaal was, het Karim sy posisie uitgebuit vir persoonlike gewin en aansien.
Tony Rennell onthul in sy boek Last Days of Glory: The Death of Queen Victoria dat sy gedetailleerde instruksies aan haar dokter, sir James Reid, gelaat het oor haar begrafnis (Brown is in 1883 dood: die koningin wou gehad het hy moes haar lyk versorg). Dit sluit ’n lys van aandenkings en foto's in wat in haar kis geplaas moes word: naas prins Albert se japon en ’n gipsafbeelding van sy hand, was daar op die lys ’n haarkrul van Brown, sy foto en ’n ring wat deur Brown se ma gedra is wat hy vir die koningin gegee het, asook ’n paar van sy briewe. Die foto, in wit sneespapier toegedraai, is in haar linkerhand geplaas en met blomme bedek sodat niemand dit sou sien nie. Sy het die ring aan die derde vinger van haar regterhand gedra.
duimnael|150px|’n Standbeeld van John Brown by Balmoral. Die standbeelde en privaat gedenktekens wat Victoria laat maak het vir Brown, is in opdrag van haar seun, koning Edward VII, met wie Brown dikwels vasgesit het, laat vernietig. Koningin Victoria het kort voor Brown se dood ’n lewensgroot standbeeld van hom laat maak deur Edgar Boehm. Die inskripsie lui: ''Friend more than Servant. Loyal. Truthful. Brave. Self less than Duty, even to the Grave.'' Toe Edward VII die troon bestyg, het hy die standbeeld na ’n minder opsigtelike plek laat skuif.
Gewilde uitbeeldings
Die 1997-rolprent Mrs. Brown is ’n fiktiewe storie oor John Brown. Billy Connolly vertolk die rol van Brown en dame Judi Dench die rol van Victoria.
Die rol van Brown is in die 1950-rolprent The Mudlark deur Finlay Currie vertolk.
In die BBC-televisiereeks Edward the Seventh (1975) word Brown vertolk deur William Dysart. Daarin breek Edward VII "per ongeluk" ’n standbeeld van Brown wat hy in Victoria se kamers gevind het.
Jilin (provinsie)
Jilin (Chinees: 吉林, Pinyin: Jílín, ) is 'n provinsie van die Volksrepubliek China. In 2010 het die provinsie 'n bevolking van 27 462 297 gehad. Die hoofstad en grootste stad is Changchun.
Jilin vorm die oostelike deel van Mantsjoerye, die Chinese Noordooste, en grens aan Noord-Korea en Rusland in die ooste, Heilongjiang in die noorde, Liaoning in die suide en Binne-Mongolië in die weste.
Han-Chinese vorm met 91% die grootste etniese groep, gevolg deur Koreane en Mantsjoes met 4%.
Maricovlieëvanger
Die Maricovlieëvanger (Bradornis mariquensis) is 'n amper-endemiese, algemene standvoël in halfdorre doringboomsavanne en yl boomveld. Die voël is 18 cm groot en weeg 22 - 28 gram. Die voël kom voor in die sentrale gedeelte van Suider-Afrika. In Engels staan die voël bekend as die Marico Flycatcher.
Alf Richards
Alf Richards (14 Desember 1867 – 9 Januarie 1904) was 'n Springbokrubyspeler en Suid-Afrika se derde Springbokkaptein.
Eure
Eure (27) is 'n département (administratiewe distrik) in die noordweste van Frankryk. Dit is een van die twee départements in die région (gewes) Normandië. Die prefektuur (administratiewe hoofstad) is Évreux.