cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Emilio Rivera
Emilio Rivera (gebore 24 Februarie 1961) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Traffic (2000) en in die televisiereekse Sons of Anarchy (2008), Gang Related (2014), en On My Block (2018).
Man...of die Monster (fantasieroman)
Man...of die Monster? Is ’n fantasieroman gemik op die meer volwasse leser. Die boek is geskryf deur Petronel en in 2013 deur Thompson Boekdrukkery gepubliseer.
In Man...of die Monster speel Petronel met die moontlikheid dat die twee ‘monsters van mitologie’ (weerwolf en vampier) op ’n xenogamiese wyse in ’n menslike wêreld saamgekoppel kan word – Estéban en Carlos Menderiaga – met natuurlik die mens self – Inés Aglionby – wat reg in die middel van die intrige vasgevang word.
Dit is dan ook waar haar self-opgemaakte woord Latstrivarco om die Menderiaga tweeling se spesie te beskryf vandaan kom. Latstrivarco is ’n samevoeging van drie verskillende woorde. Lat	-	Canis Latrans	 -	Prêriewolf stri	-	Strigoni	 -	’n Italiaanse vampier aan die kant van goedheid; en ook ’n dodelike vyand van alle euwel vampiere. varco -		Varcolaci	 -	’n Romeinse woord vir ’n baie magtige vampier wat ’n bleek menslike voorkoms het; en ook in sommige kulture ’n woord wat gebruik word om ’n weerwolf te beskryf.
Titelbeskrywing
Die titel Man...of die Monster het in werklikheid ’n dubbel betekenis.
Eerstens verwys dit na die fisiese transformasie van Estéban Menderiaga die mens na Estéban die monster en hoe Inés Aglionby, ’n ongekunstelde joernalis in ’n vreemde land, eers op die man verlief raak en later die monster ook aanvaar.
Tweedens verwys die titel na daardie donker kant in ’n ieder en elk van ons se persoonlikheid wat bly kop uitsteek. In Estéban se geval is dit die wreedaardige bloeddors wat telkens dreig om deur die menslike fasade wat hy selfs in sy vervormde toestand probeer hou te breek. In die geval van Inés is dit die geheime hunkering na die morele risiko wat Estéban die adonis vir haar inhou so wel as die waarskynlike donker gevaar wat sy van die begin af in die afwisselende buie van sy persoonlikheid opmerk.
Milieu
Andorra word beskryf as ’n landstreek van diep klowe, bekrompe valleie en toringhoë bergpieke hoog in die oostelike Pireneë tussen Frankryk in die noorde en Spanje in die suide. Meestal ’n toeriste-aantreklikheid met heelwat ski-oorde in die omgewing produseer Andorra ook klein hoeveelheid yster, lood en marmer. Met sy alpynse ligging, koel somers, swaar sneeuval en toevallig ook ’n paar verafgeleë marmer breekgate tussen die klowe en valleie versteek skep Andorra die perfekte milieu vir ’n vampier/weerwolf verhaal vol geheimsinnige intriges.
’n Interessante stukkie geskiedenis omtrent Andorra is dat Frankryk se Graaf Feix en Spanje se Biskop van Urgel eeue gelede in ’n ewige stryd gewikkel was oor wie verantwoordelik is vir die regering van Andorra. Hierdie dispuut is in 1279 opgelos toe beide die leiers gesamentlike opperhere gemaak word. Vir 700 jaar word Andorra gesamentlik regeer deur die ‘Prinse van Andorra’ - die leier van Frankryk en die Romeinse Katolieke Biskop van Urgel in noordwes Spanje. In hierdie tydperk betaal Andorra alternatiewelik aan Frankryk en Spanje ’n jaarlikse eerbetoon wat ’n ‘questia’ genoem word. Hoewel meestal seremonieel, is beide die President van Frankryk en die Biskop van Urgel vandag nog gesamentlike regeringshoofde van Andorra.
Inleiding
In Suid-Afrika is marmer die nuwe ‘moet’. Argitekte, huiseienaars, selfs begrafnisondernemers gebruik dit deesdae in al wat pilaar, toonbank-blad en kopsteen is. Vir Nicolas Aglionby, eienaar van die tydskrif ‘Ravissant’, is dit net die regte tyd om ’n artikel daaroor te plaas. Met beide sy seun Louis en die enigste ander joernalis Phillipe met ander projekte besig bly daar net een persoon oor wat die artikel kan gaan doen. Inés. Buitelug-artikels is nou nie iets wat Inés oor die algemeen aandurf nie maar as guns vir haar vader stem sy teësinnig in om na Andorra te reis. Veral ná Nicolas se omkoop van ’n ski-vakansie tussen die sneeubedekte Pireneëgebergtes. Die eerste wat Inés in die pragtige dorpie van Andorra aantref is die onbeskofte buffel in sy swart monsterbakkie wat haar amper van die pad af ry.
Ontvouing
By die breekgat aangekom sal Inés uitvind dat die onbeskofte buffel in sy swart monsterbakkie en Estéban Menderiaga, die breekgat eienaar wat sy veronderstel was om te gaan sien, een en dieselfde mens is. Natuurlik spat die vonke witwarm en teen haar sin voel Inés aangetrokke tot die onbeskofte vent met sy homo erectus grotmaniere. Gebeurtenisse by die breekgat, sowel as die werkers se vorige-eeu onderdanigheid wat so paradoks met ’n hedendaagse samelewing is laat Inés behoorlik kriewel van nuuskierigheid. Iets is nie pluis nie. Die situasie skreeu intrige en smeek behoorlik die joernalis in haar bloed om die geheimsinnige gedrag van die werkers sowel as hul egosentriese werknemer op te los.
Intrige
Nadat iemand in haar chalet inbreek en die foto’s wat sy van die breekgat werkers geneem het steel, besluit Inés om op haar eie ondersoek te gaan instel. Donkernag en ’n baie verlate breekgat dompel haar reg in die middel van ’n baie gruwelike nagmerrie. Bloeddorstige half verkrompelde mens-monsters wat net in die Grimm-broers se sprokies behoort te bestaan keer haar binne die breekgat gronde vas en selfs vir ’n ongekunstelde Inés is dit duidelik dat hulle net een doel voor oë het. Haar bloed.
Al die monsters is egter nie honger nie. Een red haar en versteek haar in ’n grot. In die proses veroorsaak hy ’n bloedbad wat amper die hele gruwelike euwel-spul uitwis. Amper, want nog ’n wrede monster maak sy verskyning. Carlos.
UEFA Europa League
[[Lêer:UEFA members Europa League group stage.png|duimnael|Kaart van UEFA-lidlande wat in die UEFA Europa League verteenwoordig is:
O Ewigkeit, du Donnerwort, BWV 60
O Ewigkeit, du Donnerwort, BWV 60, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Kgalagadi
Kgalagadi beteken "land van die dors". Dit kan na een van die volgende verwys:
Jean Raspail
Lewe en loopbaan
Raspail is gebore op 5 Julie 1925 in Chemillé-sur-Dême, Indre-et-Loire. Hy was die seun van 'n fabrieksbestuurder, Octave Raspail, en sy vrou Marguerite Chaix. Hy het private katolieke skole bygewoon (die Saint-Jean de Passy in Parys, die Institution Sainte-Marie d'Antony in Antony, Hauts-de-Seine en die École des Roches in Verneuil-sur-Avre).
UEFA Europa League
]]
Pelle Christensen
Pelle Christensen (9 Maart 1923 – 30 Julie 1995) was 'n Noorse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Heksenetter (1954) en Plastposen (1986).
UEFA Europa League
Die huidige kampioen is FC Sevilla. In 2023 het hulle die beker (vir die sewende keer) ingepalm deur in die eindstryd AS Roma met 4–1 n.s. te klop.
Jean Raspail
Lewe en loopbaan
Gedurende die eerste twintig jaar van sy loopbaan reis Raspail deur die wêreld en ontdek bevolkings wat bedreig word vanweë hul konfrontasie met modernisme. Hy lei van 1950 tot 1952 'n ekspedisie vanaf Tierra del Fuego tot Alaska en in 1954 'n Franse navorsingstog na die land van die Inkas. Raspail was konsul-generaal van die Koninkryk van Araucanía en Patagonië. In 1981 wen sy roman Moi, Antoine de Tounens, roi de Patagonie die Grand prix du roman de l'Académie française (romanprys) van die Franse akademie.
Sy tradisionele Katolisisme dien as inspirasie vir baie van sy utopiese werke, waarin die ideologieë van kommunisme en liberalisme as mislukkings aangetoon word, en 'n Katolieke monargie herstel word. In sy roman uit 1990 getitel Sire word 'n Franse koning (die 18-jarige Philippe Pharamond de Bourbon, 'n direkte afstammeling van die laaste Franse konings) in Februarie 1999 in Reims gekroon.
In sy bekendste werk, Omsingel die laer van die heiliges (1973), voorspel Raspail die ineenstorting van die Westerse beskawing as gevolg van 'n oorweldigende "getygolf" van Derde Wêreldse immigrasie. Die "hordes" van die wêreld rys, en "vernietig die blanke ras", in die woorde van die dramaturg Ian Allen. Die boek is vertaal in Afrikaans, Nederlands, Engels, Duits, Spaans, Italiaans, Tsjeggies, Pools en Portugees. Met ingang 2006 is reeds meer as 500, 000 eksemplare daarvan verkoop. Na sy opspraakwekkende Omsingel die laer van die heiliges skryf Raspail verdere romans soos Septentrion, Sire  en L'Anneau du pêcheur. Raspail herhaal hierdie sienings as medeskrywer in 'n artikel uit 1985 ("Will France Still Be French in 2015?") Vir die tydskrif Le Figaro, waar hy dit stel dat "Frankryk se nie-Europese immigrantebevolking in so 'n mate sal groei dat die voortbestaan van die tradisionele Franse kultuur, waardes en identiteit in gevaar gestel sal word".
Raspail is in 2000 benoem as kandidaat vir die Franse akademie. Hy het die meeste stemme ontvang, maar kon egter nie die meerderheid stemme verkry wat vereis is vir verkiesing tot die vakante posisie van Jean Guitton nie.
Op grond van 'n artikel vir Le Figaro wat op 17 Junie 2004 verskyn, getiteld "La patrie trahie par la république" (Afrikaans: "Die Vaderland verraai deur die Republiek", waarin hy die Franse immigrasiebeleid kritiseer, word hy gedagvaar deur die Internasionale Liga Teen Rassisme en Anti-semitisme vir "aanhitsing tot etniese of rassehaat". Die aksie word egter op 28 Oktober deur 'n hof van die hand gewys.
In 1970 ken die Académie française die Jean Walter-prys aan Raispal toe vir sy gehele oeuvre. In 2007 is die Grande Médaille d’Or des Explorations et Voyages de Découverte deur die Société de géographie van Frankryk vir sy gehele oeuvre aan hom toegeken.
Persoonlike lewe
Hy het in Neuilly-sur-Seine naby Parys gewoon. Hy sterf op 13 Junie 2020 op 94-jarige ouderdom in die Hôpital Henri-Dunant.
Hadit
Die Hadit (Arabies: حديث, ḥadīṯ meervoud: أحاديث, aḥādīṯ, wat die mens vertel) is die Islamitiese oorleweringe oor die doen en late en die uitsprake van die profeet Mohammed wat in groot versamelings saamgevat is. Deur hierdie oorleweringe ken die mens die soenna, die manier (weg) van die profeet. Die meeste Moslems beskou die Hadit as aanvullend tot die Koran. Die Hadit is ’n orale tradisie wat in die 8ste en 9de eeu neergepen is.
Erica georgica
Erica georgica is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant se wetenskaplike naam is die eerste keer deur Guthrie & Bolus gepubliseer. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Hadit
Uit die Koran en die Hadit word die Islamitiese wette, die sjaria, saamgestel. In die meeste Moslemlande geld die sjaria as grondslag vir ’n deel van die reg. Die meeste Islamitiese lande het ’n gemengde regstelsel en die Hadit geniet geen absolute mag en word ook nie beskou as ’n primêre bron nie omdat dit mondelinge oorleweringe is wat eers later opgeteken is.
Ach Gott, wie manches Herzeleid, BWV 58
Ach Gott, wie manches Herzeleid, BWV 58, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Hadit
Die verskillende strominge in die Islam erken verskillende Hadit-versamelings.
Boere
Die Boere is 'n geskiedkundige term wat verwys na 'n etniese en kulturele groep wat bestaan het uit die afstammelinge van die hoofsaaklik Nederlandssprekende boere en hulle families wat hulle in die 1800's in die Oranje-Vrystaat, Transvaal en, tot 'n mindere mate, Natal gevestig het en daar 'n aantal Boererepublieke gestig het. Die groep sluit in die nakomelinge van die Voortrekkers wat die Kaapkolonie in die begin van die 19de eeu tydens die Groot Trek verlaat het, Kaapse burgers wat later na die Transvaal of Vrystaat geïmmigreer het en geassimileerde immigrante uit Europa. Verskeie redes word aangegee vir die verlaat van die Kaapkolonie waaronder ontevredenheid met die Britse koloniale regering, voortdurende grensoorloë tussen die Xhosas en die inwoners van die Kaapkolonie met gepaardgaande gebrek aan sekuriteit, gebrek aan grond, die afskaffing van slawerny in die Kaap, arbeidsprobleme en politiese marginalisering.
Yakovlev Yak-25
Die Yakovlev Yak-25 was 'n vegvliegtuig van die Sowjetunie. Navo se kodenaam vir die vliegtuig is Flashlight. Die Yak-25 is 'n tweesitplek, alleweerstoestande vegvliegtuig wat met radar toegerus is. Die prototipe, Yak-120, het op 19 Junie 1952 sy nooiensvlug onderneem. Dit was ontwerp om vir twee-en-'n-halfuur in die lug te bly sodat die radar optimaal gebruik kon word. Die Sokol radar het ongeveer 500 kg geweeg. Dit is aangedryf deur twee Tumansky turbostraalmotors wat onder die vlerke gemonteer is en bewapen met twee 37 mm kanonne wat onder die romp geheg is. Produksie van die vliegtuig het in 1953 begin, die radar was eers in 1955 gereed. Die vliegtuig was gebruik om die noorde van die Sowjetunie te beskerm teen bomwerpers. Dit het die Amerikaanse Lugmag oortuig dat verkenningsvlugte oor Rusland nie meer maklik sal wees nie. Produksie is in 1958 gestaak en die laaste vliegtuie is in 1967 vervang.
Boere
Die term Boere het aanleiding gegee tot 'n aantal woordsamestellings wat verband hou met die kultuur en gebruike van die Boere insluitend: boeresport, boeretroos, boerekos, boerehaat, Boerejood, boereperd of boerperd, ens. Die oorloë tussen die Boererepublieke, die Oranje-Vrystaat en die Zuid-Afrikaansche Republiek word soms die Eerste- en Tweede Boereoorloë genoem. Die term Boerevolk is ook histories gebruik as 'n alternatiewe benaming van die Afrikaners of 'n gedeelte daarvan. Die term is ook in baie ander tale oorgeneem soos Engels: Boers, Frans: Les Boers, Portugees Os bóeres en Duits: Die Buren. Die term is later met beide positiewe (prysende) en negatiewe (beledigende) konnotasie in die letterkunde en alledaagse lewe gebruik om na Afrikaners te verwys.
Jan van Riebeeck-standbeeld
duimnael|regs|190px|Die standbeeld op sy oorspronklike staanplek aan die onderpunt van die Heerengracht, 1916.
Clamor Heinrich Abel
Clamor Heinrich Abel (1634 – 25 Julie 1696) was 'n Duitse komponis, violis en orrelis.
Jan van Riebeeck-standbeeld
Die standbeeld ter ere van Jan van Riebeeck staan langs die Maria van Riebeeck-standbeeld in die Heerengracht in Kaapstad. Albei beelde staan met hul rug na die see en kyk in die rigting van Tafelberg (suid).
UEFA Intertoto-beker
Die Intertoto-beker is 'n beker-toernooi vir Europese sokkerspanne wat tussen 1961 en 2009 gespeel is. Die toernooi was die laagste van die UEFA georganiseerde toernooie gewees en is in 2009 met die UEFA-beker saamgesmelt om die UEFA Europa League te vorm.
Haslund
Haslund is ’n plek in die Deense Midde-Jutlandstreek in die Randers-munisipaliteit. Daar bly 200 inwoners (2007).
Néstor Kirchner
Néstor Carlos Kirchner, bynaam die pikkewyn, (Río Gallegos, Santa Cruz, 25 Februarie 1950 - El Calafate, Santa Cruz, 27 Oktober 2010) was 'n Argentynse politikus wat aan die Peronistiese Party behoort het.
Anna van Kleef
Anna van Kleef (Duits: Anna von Jülich-Kleve-Berg, Engels: Anne of Cleves; 22 September 1515 – 16 Julie 1557) was ’n Duitse adellike en van 6 Januarie 1540 tot 9 Julie 1540 die vierde vrou van Hendrik VIII van Engeland. Die huwelik is nooit seksueel voltrek nie en sy is nie gekroon as koningin-gemalin nie. Sy was die laaste oorlewende vrou van Hendrik VIII.
Nicolaas Waterboer
Nicolaas Waterboer, gebore in 1819 en oorlede in 1896, was 'n Griekwahoofman wat geheers het oor die area oos van die Vaalrivier en noord van die Oranjerivier. In 1852 het hy sy pa Andries Waterboer opgevolg as 'kaptein' van die Griekwas.
Swahili
[[Lêer:Maeneo penye wasemaji wa Kiswahili.png|duimnael|links|Verspreiding van Swahili:
Valda Jansen
Valda Jansen (* 1965, Aliwal-Noord, Oos-Kaap) is ’n Suid-Afrikaanse skrywer, digter, joernalis en radio-omroeper.
Lewe en werk
Valda Jansen is in Desember 1965 in Aliwal-Noord gebore. Sy ontvang haar laerskoolopleiding by Dr. G.J. Joubert Primêre Skool in die Strand. Daarna gaan sy na die C.R. Rhoda Sekondêre Skool in die Strand en matrikuleer aan die Gordon Sekondêre Skool op Somerset-Wes. Sy studeer verder aan die Universiteit van Wes-Kaapland en behaal ’n B.A.-graad en Hoër Onderwysdiploma, waarna sy ook in Duitsland ’n taalkursus volg aan die Goethe-Instituut op die Middeleeuse dorpie Rothenburg ob der Tauber. Later gee sy Duits aan die Portland Sekondêre Skool te Mitchells Plein. In 1998 dien sy as sekretaris en later as ondervoorsitter van die Afrikaanse Skrywersvereniging. As joernalis werk sy vanaf 2004 by Die Burger en behartig onder andere die rubriek “Van alle kante”. Daarna sluit sy haar in April 2007 by Radiosondergrense (RSG) aan as joernalis in nuusaktualiteit. In 2009 is sy ’n finalis met die toekennings van die ATKV-mediapryse vir Beste insetsel in ’n nuus- of dieptenuusprogram met haar insetsel in die program oor Adam Small en in 2010 is sy weer ’n finalis, hierdie keer vir Beste nuus- of dieptenuusprogram vir Monitor op Radiosondergrense. Vanaf Januarie 2014 is sy ’n vryskutskrywer in Kaapstad.
Skryfwerk
Sy debuteer wanneer van haar gedigte opgeneem word in “I Qabane Labantu”, die versamelbundel van versetpoësie onder redaksie van Ampie Coetzee en Hein Willemse en daarna ook in die versamelbundel “Optog”. Haar gedig “Toe skoene” word opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte” en van haar gedigte word ook opgeneem in “Groot verseboek”. Haar kortverhaal “Mooi Melissa” verskyn in Boeke-Insig van Lente 2007. In Junie 2016 verskyn haar eerste roman, “Hy kom met die skoenlappers”.
Nicolaas Waterboer
Die eerste gedeelte is beskou as Griekwaland deur die Oranje-Vrystaatregering, maar die Vrystaat wou die tweede gedeelte noord van die Oranjerivier annekseer, hoofsaaklik vanweë die diamantryke neerslae wat in die area gevind is. Die Griekwas het suksesvol in die howe hul aanspraak op die Campbell-gronde behou in 1870 met die Keate-uitspraak. Hulle is egter deur die Britse regering as kroonkolonie in 1872 geannekseer.
Swahili
]] Swahili het 'n lingua franca geword in groot dele van Oos-Afrika rondom die Groot Mere van Afrika en die Demokratiese Republiek die Kongo. Dit is 'n amptelike taal van Kenia, die Demokratiese Republiek die Kongo, Rwanda, Suid-Soedan, Tanzanië en Uganda, asook die Afrika-unie en die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap. Daarbenewens dien Swahili as lingua franca van die Oos-Afrikaanse Gemeenskap.
Swahili word by die groot universiteite van die wêreld aangebied, en verskeie media-organisasies het programme in Swahili. Dit bevat leenwoorde uit Arabies en Persies. Swahili word in óf die Latynse óf die Arabiese alfabet geskryf. Hakuna matata uit die 1994-rolprent The Lion King is waarskynlik een van die bekendste Swahili-frases en beteken "geen bekommernisse nie" of "geen probleem nie".
Swahili as voertaal
Swahili het langs die kus van Oos-Afrika ontwikkel voor die koms van die Europeërs en het saam met die handel na die binneland uitgebrei. Duits was maar net 'n paar dekades 'n koloniale (staats)taal in Afrika, en bowendien in gebiede wat reeds 'n lingua franca gehad het – vernaamlik Swahili in Duits-Oos-Afrika. Omdat dit reeds 'n lingua franca (as gevolg van die handel) onder die stamme was, het die sendelinge en later die Duitse administrasie dit steeds as die algemene taal gebruik, ook vir die bekering tot die Christendom. Swahili is wel ontislamitiseer deur die skrifstelsel uit Arabies na Latyn oor te dra, en Arabiese leenwoorde is (met weinig sukses) uitgeweer (en met Bantoewoorde gevul). Duits kon dus nie veel uitbrei nie. Om beter bruikbaarheid het die Duitsers ook 'n meer eenvormige grammatika aangemoedig. Teen die einde van die koloniale era is Swahili in Oos-Afrika sterker gevestig as voor die Europese besetting (en slegs twee Duitse woorde het ingang gevind: Shule (skool) en hela (geld, afgelei van die Duitse woord Heller). In die beginjare 1980 was dit een van die lewenskragtigste tale in die gebied.
Volgens Steyn het die opkoms van Afrika-nasionalisme nêrens gelei tot soortgelyke klassieke taalbewegings in die negentiende eeu en twintigste eeu in Europa en sommige Asiatiese lande nie. Leiers soos Jomo Kenyatta (Kenia) en veral Julius Nyerere (Tanzanië) het wel Swahili in hul lande bevorder, maar nie omdat hulle so danig vir dié taal omgegee het nie. Swahili was reeds 'n algemeen bekende taal, en kon daarmee as 'n moontlike simbool of samebindingsmiddel van hul identiteit as vrye nasie dien. Terselfdertyd was Swahili neutraal genoeg om nie etniese konflik te veroorsaak nie. Swahili was nie een van die twee leiers se moedertaal nie. Daar was geen sprake van taalgetrouheid nie, maar eerder 'n politieke skuif van politici om 'n "neutrale" taal te verhef om die staatkundige eenheid van die land uit te bou.
Op 4 Julie 1974 het pres. Jomo Kenyatta besluit dat Swahili die enigste taal moet wees wat in die Keniaanse parlement gebruik mag word, as die nasionale taal. Dit was glad nie verrassende nuus nie, want reeds in die 1960's is daar geluide van dié aard gemaak. So is op 1 September 1969 in die Daily Nation geskryf: We are soon going to use Swahili in Parliament, whether people like it or not. Maar wetswysigings is gemaak om naas Engels te funksioneer toe die vraag begin ontstaan hoe Swahili so spoedig moontlik internasionale konsepte moet omskryf in die opstel van wetgewings. Dit was ook nie verbasend dat in 1969 besluit is om alle sakebedrywighede van die Nasionale Vergadering voortaan in Engels te doen nie. Hierdie besluit is om "praktiese reëlings" gedoen.
Toe die party aan die mag (KANU) in 1970 aankondig om radikale veranderinge in die taalbeleid om Swahili onder individue en institute te bevorder, was die algemene mening dat daar absoluut dadels van sou kom.
Die party het probeer beïndruk met stellings soos dat 'alle Keniane voortaan ter alle tye met landsburgers of buitelanders in Swahili sal praat in amptelike, nie-amptelike, politieke of sosiale hoedanigheid'. In die tweede fase sou die president, ministers en regeringsbeamptes met almal in Swahili praat. Waar nodig, sou 'n tolk ingeroep word. Die res van die 1970-voorstel was realistieser, soos dat kandidate in die politieke amp nie minder as 10 minute met 'n groep mense in Swahili moes praat nie. Alle amptenare van die staat, asook in die diplomatieke diens, moes die geskrewe en mondelingse toetse in Swahili slaag. Heel terloops is ook genoem dat meer aandag aan Swahili as Engels in die skoolleerplan gegee sal word. Dit sou 'n ommeswaai sedert die onafhanklikheidsjaar wees, want teen 1970 was Engels reeds die voertaal in die meerderheid skole in Kenia.
Johnny Puleo
Johnny Puleo (7 Oktober 1907 – 3 Mei 1983) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Trapeze (1956) en in die televisiereekse The Steve Allen Plymouth Show (1956), The Milton Berle Show (1966), en Comedy Tonight (1970).
Swahili
Swahili as voertaal
In Kenia verloop sake soos volg: Sommige parlementslede het nooit aan 'n debat deelgeneem nie, omdat hulle nie Swahili kon praat nie. Die staatskoerant, wetsontwerpe en begroting is wel nog in Engels gepubliseer. In Mei 1979 het die regering besluit om Engels maar weer in die parlement toe te laat.
Darkthrone
Darkthrone is 'n black metal-musiekgroep van Kolbotn, Noorweë. Die groep is in 1986 gestig as 'n death metal-musiekgroep met die naam Black Death. In 1991 het die groep begin om black metal-musiek te speel en is saam met Bathory en Celtic Frost een van die toonaangewende groepe in die Noorse blackmetal-toneel geword.
Pui Fan Lee
Pui Fan Lee (gebore 14 Julie 1971) is 'n Engelse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Bridget Jones: The Edge of Reason (2004) en in die televisiereekse Chef! (1993) en Teletubbies (1997).
Dille
Dille (Anethum graveolens) is 'n eenjarige kruieplant in die selderyfamilie Apiaceae. Dit is die enigste spesie van die genus Anethum.
Thomas Baltzar
Thomas Baltzar (ca. 1630 – 24 Julie 1663) was 'n Duitse komponis.
Boere
Oorsprong
Die Boere was afstammelinge van setlaars wat hulle sedert die 1650's tot die 1800's in Suid-Afrika gevestig het. Hulle is merendeels die nasate van Nederlanders, Vlaminge, Franse Hugenote en Duitsers. In kleiner getalle vorm ook Skandinawiërs, Portugese, Italianers, Pole, Skotte, Engelse, Iere en Walliesers deel van die Boerevolk se voorouers. Verder het ondertrouery met inheemse Khoi en ingevoerde slawe uit ander dele van Afrika, Maleisië en Indië ook bygedra tot die Boere-genepoel. Sulke gemengde afstammelinge is later as Kleurlinge gekwalifiseer onder Apartheidwetgewing, en daarna as Afrikaanses of Bruinmense in die post-Apartheid era. Die Boere was oorwegend Christene en streng Calvinisties. 'n Minderheid maar nogtans 'n noemenswaardige getal behoort aan Pinkster groeperings.
Man...of die Monster (fantasieroman)
Samevloeiing
Carlos en sy konneksie met Estéban is die geheim wat Estéban met alle mag van Inés af wou weghou. Die reuk van Inés hou egter ’n nuwe moontlikheid vir Carlos met sy eeu-oue vendetta in. Hy weet presies wat hy moet doen om Estéban terug te betaal vir wat hy aan hom en sy familie gedoen het. Sal Estéban vir Inés uit die wrede kloue van Carlos die monster kan red?
Boere
Trekboere en die Groot Trek
Twee groepe emigrante het die Kaapkolonie in die tweede kwart van die 19de eeu verlaat. Die eerste hiervan was die Trekboere wat opsoek na beter weivelde oor die grense van die kolonie getrek het. Die tweede groep was die Grensboere in die Oos-Kaap, wat 'n sterker politieke dryf gehad het om die kolonie te verlaat, wat die Groot Trek onderneem het en wat later as die Voortrekkers sou bekend staan. Die Voortrekkers se migrasie het in 1835 begin as gevolg van ontevredenheid met die Britse koloniale owerheid, aanhoudende grensoorloë, gebrek aan grond, arbeidsprobleme en 'n gevoel dat hulle polities gemarginaliseer is.
In 'n geskiedkundige konteks kan die term "Boer" verwys na 'n inwoner van een van die Boererepublieke of na diegene wat kulturele Boere was.
Anglo-Boereoorloë
Die Boere het twee oorloë aan die einde van die 19de eeu geveg om hulle internasionaal-erkende lande, die Zuid-Afrikaansche Republiek en die Oranje Vrystaat teen dreigende anneksasie deur Brittanje te verdedig. Die oorloë staan amptelik bekend as die Eerste Vryheidsoorlog en die Tweede Vryheidsoorlog.
Veral die tweede Anglo-Boereoorlog het tot mitologisering van die term Boer, in Suid-Afrika en in Europa, as etnoniem gelei. Die Britse skrywer Sir Arthur Conan Doyle skryf byvoorbeeld in 1902:
Die jong Winston Churchill, wat die tweede oorlog as verslaggewer van die Londense "Morning Post" megemaak het, het die vyand vir sy koerant soos volg geskets: "Teen vroegoggend, rydend deur die reën... elkeen van hulle 'n skerpskutter, elkeen gewoond daaraan om sy eie besluite te neem... hulle verlaat hulself op twee dinge: op hulle ysterharde kondisie en daaropvolgens, dat hul God van die ou testament die Amalekiete sal slag en in alle winde sal verstrooi."
Verstrooiing
Na die Tweede Vryheidsoorlog het 'n klein gedeelte van die Boere Suid-Afrika verlaat. Vanaf 1903 het die grootste groep na die Patagonië-streek van Argentinië geëmigreer. Daar is vandag steeds 'n aantal Afrikaners in Argentinië. 'n Tweede groep het na Kenia geëmigreer (toe onder Britse regering), waarvan die meeste in die 1930's na Suid-Afrika teruggekeer het. 'n Derde groep het, onder die leiding van Generaal Ben Viljoen, na Meksiko, Nieu-Meksiko en Texas geëmigreer in die suidweste van die Verenigde State van Amerika.
Man...of die Monster (fantasieroman)
Inés Aglionby
In Johannesburg, Suid-Afrika, lei die vier en twintig jarige Inés Esmeralda Aglionby ’n beskutte en baie gerieflike lewe as die enigste dogter van die formidabele Nicolas Aglionby. Met haar moeder wat met haar geboorte oorlede is, het Inés vroeg in haar lewe al geleer om onafhanklik te wees en haar voete vierkantig op die aarde neer te plak, veral as sy haar sê wou inkry in ’n huis waar sy die enigste vrou en dus die swakker geslag is. Alhoewel tot in die afgrond bedorwe is Inés ’n verstandige meisie met integriteit. Sy het egter een swakheid. Sy kan die buitelewe nie verdra nie. Geen kamp opslaan, slaapsakke ooprol of vuurtjies aansteek nie, wat haar natuurlik in die kringe waarin die Aglionby’s beweeg, al ’n hele paar vriendskappe gekos het. Na haar skoolloopbaan studeer Inés joernalistiek en terwyl sy op universiteit is, gaan sy deur ’n hippierige ‘verban die wreedheid van die wêreld’ rebellie tydperk wat haar vader menige grys hare besorg. Nadat Inés haar graad in joernalistiek ontvang spring sy dadelik saam met Nicolas en haar broer Louis in om die familie tydskrif ‘Ravissant’ op die been te bring.
Jan van Riebeeck-standbeeld
Hierdie beeld is 'n skenking van Cecil John Rhodes aan die stad Kaapstad. Hy het die Skotse beeldhouer John Tweed die reuse som van £1000 vir die beeld betaal. Een voorwaarde was dat Tweed se naam nêrens op die beeld mag verskyn nie en dat die beeld groter as lewensgroot moes wees. Daarby staan die beeld op 'n voetstuk van Kaapse graniet van 4¼ m hoog wat ontwerp is deur 'n argitek waarmee Tweed bevriend was. Dit het die koste verder opgestoot.
Trappistebier
duimnael|200px|Die 11 erkende Trappistebiere en een wat nie erken word nie (Mont des Cats, regs bo).
Boere
Moderne gebruik
In moderne tye, veral tydens die hervorming van apartheid en die era na 1994, het sommige Afrikaanssprekendes, hoofsaaklik dié met regse konserwatiewe politiese perspektiewe, hul voorkeur vir die identiteit "Boere", in plaas van "Afrikaners" te kenne gegee. Die groepe beweer dat daar baie nasate van die Voortrekkers was wat nie deel gevorm het van die (soos hulle dit sien) Kaap-gebaseerde Afrikaner-identiteit wat na die Tweede Vryheidsoorlog en die daaropvolgende Uniewording in 1910 te voorskyn gekom het nie. Sommige van die groepe dring daarop aan dat hulle hulleself nie as 'n verregse element van 'n politiese spektrum sien nie. Die groepe beskou die Boere as 'n volk wat sowel in Suid-Afrika woon as in diaspora.
In Desember 2006 is daar 'n Boerevolk Verteenwoordigende Raad (BVR) verkies wat as die Boerevolk se spreekbuis moet dien en sekere take soos aan hom opgedra, moet uitvoer. Die "Volk" word op Bybels-voorgeskrewe wyse ingedeel in wa-laers wat hulle eie leiers demokraties verkies. Al daardie leiers kies dan weer hulle eie leiers, en so word persone van grondvlak af "opgestoot" om uiteindelik as volksverteenwoordiger te kan dien op die BVR. Die BVR beywer hom vir volledige volks- en staatkundige vryheid vir die Boerevolk, en bestaan derhalwe uit verskillende komitees wat die take van 'n staatsdiens-in-wording uitvoer soos nodig.
In 2007 het 'n Volksraad Verkiesing Kommissie tot stand gekom wat uiteindelik 'n verkiesing op 23 September en 24 September 2011 georganiseer het. Die verkose lede staan as die Boere-Afrikanervolksraad bekend. Hulle beywer hulself om hulle mandaat vir selfbeskikking tot uitvoering te bring.
Erica gibbosa
Erica gibbosa is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm.
Nun komm, der Heiden Heiland, BWV 61
Nun komm, der Heiden Heiland, BWV 61, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Wer mich liebet, der wird mein Wort halten, BWV 59
Wer mich liebet, der wird mein Wort halten, BWV 59, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Vlag van Israel
Die blou kleur word as “donker lugblou” beskryf en wissel van vlag tot vlag. Die vlag is in 1891 vir die Sionistiese Beweging ontwerp. Die basiese ontwerp herinner aan die talliet (טַלִּית), die Joodse gebedskleed, wat wit is met donker strepe. Die simbool in die middel verteenwoordig die Dawidster (מָגֵן דָּוִד, Maden David), ’n Joodse simbool wat van Antieke tye dateer. Die vlag het in Risjon LeSion tydens die eerste alijá in 1885 verskyn en is in Basel deur die Eerste Sionistiese Kongres van 1897 aanvaar. Hierdie vlag is verkies bo die "Sewester-vlag" wat deur Theodor Herzl voorgestel is. Na die stigting van die Staat Israel het die Voorlopige Staatsraad die vlag van die staat bespreek. Die vlag van die Sionistiese beweging is amptelik gekies om vanaf 28 Oktober 1948 as vlag van die staat Israel te dien en het voorkeur geniet bo ander idees, hoofsaaklik as gevolg van die gewildheid onder die Joodse volk. Die regstatus van die vlag is veranker in die Vlag- en Simboolwet 5719–2018 en het grondwetlike status in die Grondwet ontvang: Basiese wet: Israel as die nasiestaat van die Joodse volk.
’n Beduidende deel van die van die Staat Israel se Joodse bevolking, en van die Jode wat in ander lande woon, beskou die nasionale vlag as ’n simbool van die onafhanklikheid van die Staat Israel. Een van die mees algemene uitdrukkings hiervan is die opheffing van die vlag op huise en motors op Onafhanklikheidsdag. In die ultraortodokse sektor is daar ’n polemiek oor die houding jeens die vlag en sy plek in hierdie samelewings, veral omdat dit ’n Sionistiese simbool is, en in sommige Arabiese sektore is daar dieselfde polemiek omdat dit ’n Sionistiese en Joodse simbool is.
In 2007 is ’n Israelse vlag van 660 m by 100 m met ’n gewig van 5,2 ton naby die antieke Joodse vesting Masada onthul waar dit ’n wêreldrekord opgestel het vir die grootste vlag. Dit is later deur ’n reuse-vlag van Libanon verbygesteek, wat in 2013 weer deur ’n reuse-vlag van Roemenië in Clinceni geklop is.
Ontwerp
Die vlag se vorm is in ’n amptelike verklaring van die Voorlopige Staatsrad (מועצת המדינה הזמנית) soos volg bepaal:
Rolf Christensen
Rolf Christensen (4 Augustus 1894 – 18 Mei 1962) was 'n Noorse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Markens grøde (1921), Pan (1922), Bra mennesker (1937), en Jeg drepte! (1942).
Vlag van Israel
Ontwerp
Die geldigheid van hierdie bepalings is vasgelê in die Vlagwet van 5709–1949. In vlagkundige terme is die vlag van Israel ’n reghoekige vlag in ’n verhouding van 8:11 tussen sy breedte en sy lengte met 5 afwisselende stroke van wit en blou. Die verhouding tussen die stroke is 3:5:16:5:3. In die middel van die sentrale strook is ’n heksagoon (Dawidster) wat se hoekpunte na die blou strepe wys. Die skakering van die kleur blou word in die wet omskryf as "donker hemelsblou" (כחול כהה, tgélet kehé) wat gedefinieer word as Indanthren Calidon (afgekort: GCDN). Die vlag is spieëlsimmetries in breedte en lengte. Die strepe wat oor die vlag strek is afgelei van die talliet (טלית) die gestreepte gebedskleed van die Jode. Die kleure van die vlag is gebaseer op die tgélet (התכלת), waaruit die rok gemaak is wat deel was van die Hoëpriester se klere. In die praktyk wissel die skakering van die blou van vlag tot vlag en is nie vaas nie, soms donkerblou en soms ligblou.
Claus Wiese
Claus Wiese (1 Maart 1924 – 7 September 1987) was 'n Noorse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Saint Hans' Celebration (1947), Kampen om tungtvannet (1948), Death Is a Caress (1949), en Kärleken segrar (1949).
Vlag van Israel
Gebruik van die vlag voor die totstandkoming van die Staat Israel
Die blou bane is veronderstel om die strepe op ’n talliet, die tradisionele Joodse gebedskleed, voor te stel. Die uitbeelding van die Dawidster op die vlag van die Staat Israel word wêreldwyd erken as ’n simbool van die Jode en Judaïsme. Die Dawidster as ’n Joodse simbool dateer uit Antieke tye. Volgens ’n legende het Keiser Karel IV in 1357 toestemming aan die Jode van Praag verleen om ’n vlag met ’n Dawidster te gebruik.
Die Israeliete het ’n blou kleurstof genaamd tgélet gebruik; die kleurstof is gemaak van ’n seeslak (Murex trunculus). Die kleurstof was baie belangrik in Joodse en nie-Joodse kulture van die tyd en is deur koninklikes en boklasse gebruik om klere, gordyne ens. mee te kleur. Die kleurstof van ’n verwante slak kan gebruik word om die purperkleur (argaman) te verkry.
In die Bybel word die Israeliete beveel om een van die drade van hulle klossies (tzitzit) met tgélet te kleur: “As julle die klossies sien, moet julle dink aan al my gebooie sodat julle dit onderhou en nie die sondige begeertes van julle hart en oë navolg nie.” (Num. 15:39). Tgélet stem ooreen met die kleur van die goddelike openbaring (Midrasj Bamidbar Rabbah vx). Teen die einde van die Talmoediese era (500–600 n.C.) het die industrie wat die kleurstof vervaardig het ineengestort. Dit het al hoe skaarser geword en met verloop van tyd het die Joodse gemeenskap vergeet welke spesie van seeslak die spesifieke kleurstof vervaardig. Aangesien Jode nie in staat was om hierdie gebod na te kom nie het hulle die klossies wit gelos. In herinnering aan die gebod van die gebruik van tgélet-kleurstof het dit algemene gebruik vir Jode geword om blou of pers strepe in die kleed van hulle talliet in te weef.
Die idee dat blou en wit – op 'n manier wat aan ’n vlag herinner – die nasionale kleure van die Jode was, is na alle waarskynlikheid eerste deur Ludwig August Frankl von Hochwart, ’n Oostenrykse digter, geopper. In sy gedig Juda's Farben ("Juda se kleure") wat in 1864 gepubliseer is na ’n besoek aan Jerusalem skryf hy:
Die praktiese gebruik van hierdie vlag in sy bekende vorm dateer uit die dae van die eerste alijá ("opstyging" na Israel). Die skrywer Mordegai Ben Hillel Hakohén (מרדכי בן הלל) dokumenteer ’n fees ter ere van Mosje Montefiore (משה מונטיפיורי) se 100ste verjaarsdag in die jaar 1884 en skryf: "Vir die eerste keer het ons die nasionale kleure aan die algemene publiek geopenbaar, want baie het nie geweet dat blou en wit die kleure van ons mense is nie." Die keuse van kleure, sowel deur Frenkel asook deur mense van die eerste alijá, was nie toevallig nie, aangesien daar in die boek Numeri ("Bemidbar", מדבר), sprake is van die talliet (gebedskleed) met ’n hemelsblou draad:
Die Dawidster-simbool wat opgeneem is in die vlag, word gevind in die kulture van talle volke vanaf die Oudheid, maar word sedertdien in baie kuns- en rituele voorwerpe met die Jodedom geïdentifiseer. In 1885 hys Israel Belkind (ישראל בלקינד), een van die stigters van die Bilu-beweging (תנועת ביל"ו), die vlag wat hy saam met Fanny Meirowitsj (פאני מאירוביץ') ontwerp het in ’n gedaante soortgelyk aan vandag s’n ("’n Stuk wit materiaal met twee hemelsblou strepe aan albei kante soos ons talliet en ’n blou Dawidster in die middel") by geleentheid van die driejaarsviering van die stigting van die landboudorp Risjon LeSion. Hierdie vlag staan bekend as die "Risjon LeSion"-vlag. In 1891 het Michael Halperin (מיכאל הלפרן), een van die stigters van die landboudorp Nes Siona (נס ציונה), ’n soortgelyke vlag gebruik met ’n blou heksagram en die teks “נס ציונה” (Nes Siona, “’n banier na Sion toe”: ’n verwysing na Jeremia 4:6 wat later aanvaar is as die moderne naam van die stad, Nachalat Reuven). ’n Blou-en-wit vlag met die Dawidster en die Hebreeuse woord “Makkabeër” is in 1891 deur die "Orde van die Seuns van Sion" (מסדר בני ציון, Misdar Bnei Sion) in Boston gebruik. Jacob Baruch Askowitsj en sy seun Charles het die “vlag van Juda” ontwerp wat op 24 Julie 1891 tydens die inwyding van die Sionsaal van die Orde van die Seuns van Sion in Boston gehys is. Die vlag was gebaseer op die tradisionele talliet met dun blou bane naby die bo- en onderkant en in die middel ’n sespuntige Dawidster met die woord “Makkabeër” in blou letters geverf. Dis onmoontlik om te weet hoe goed hierdie gebeurtenisse bekend was aan die deelnemers van die Eerste Sionistiese Kongres te Basel in 1897, waar die vlag met twee blou strepe op ’n wit agtergrond en ’n Dawidster daarop aangeneem is en Theodor Herzl se voorstel verwerp is – ’n vlag met sewe goue sterre op ’n wit agtergrond wat die nuwe lewe van Israel (wat toe in 1897 mog nie bestaan het nie) sou versinnebeeld. Theodor Herzl beskryf sy idee van ’n vlag vir die nuwe Joodse tuisland in Der Judenstaat (1896) soos volg:
Hoewel hierdie vlag die Joodse geloofsimbole beklemtoon wou Theodor Herzl hê dat die vlag meer universele simbole moes bevat: 7 goue sterre vir die 7-uur werkskwota van die verligte te stigte staat, wat sosialistiese wetgewing sou bevorder. David Wolffsohn was ’n sakeman wat ’n prominente rol in die vroeë Sionistiese beweging gespeel en homself beskou het as die vader van die idee om die vlag na aanleiding van die talliet te ontwerp. Hy beskryf die omstandighede rondom die skepping van die Israeliese vlag – oorspronklik die vlag van die ontluikende Sionistiese beweging – met die ontwerp van Theodor Herzl wat min ondersteuning geniet het as volg:
In 1897 is die Eerste Sionistiese Kongres in Basel, Switserland, gehou om ’n tuisland vir die Jode in Palestina te oorweeg. Morris Harris, ’n lid van die New York Hovevei Sion het sy tentwinkel gebruik om ’n geskikte banier en versierings vir die ontvangs te maak en sy moeder, Lena, het die vlag gestik. Die vlag was twee blou bane en ’n groot blou Dawidster in die middel. Die vlag was tien voet by ses voet – dieselfde as die vlag van die Verenigde State – en het bekend geword as die “Vlag van Sion”. Dit is as die amptelike Sionistiese vlag aanvaar gedurende die Tweede Sionistiese Kongres in Switserland in 1898 en Israel, as onafhanklike staat, het in 1948 dié ontwerp as sy amptelike vlag aanvaar.
’n Vlag met blou en wit bane en ’n Dawidster in die middel het in 1904 saam met vlae van ander lande van een van die geboue by die Louisiana Wêreldtentoonstelling gehang.
Aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog, nadat die Jode wat uit Tel Aviv verdryf is van Kfar Saba na Jaffa teruggekeer het, het die leier van die gemeenskap, Rabbi Menagem Jitsgak klioner (מנחם יצחק קליונר), die idee gehad om die vlag te vertoon op die vensters van die huise waarnatoe die mense teruggekeer het. Hy teken toe 'n skets van die vlag soos dit vandag bekend is en bestel in 1920 ’n eerste handelshoeveelheid by ’n fabriek in Italië.
Man...of die Monster (fantasieroman)
Estéban Menderiaga
Don Estéban François Menderiaga die tweede word groot in die kusdorpie Tarragona in Spanje. As erfgenaam van die Menderiaga skatte lê sy toekoms blink voor hom uitgestrek, totdat ’n diep familie geheim en ’n tragiese ongeluk hom sy erfporsie laat opsê en na Andorra vlug. In Andorra koop Estéban ’n afgeleë marmer breekgat. In die loop van die jare wat volg op sy selfopgelegde verbanning sluit ander van sy soort by hom aan en weggesteek tussen die klowe en ravyne van die Pirenees gebergtes lei die groepie ’n eenkant en afgesonderde lewe. Estéban is nie vriendelik nie. Hy het nie rede om te wees nie en in elk geval, dít wat hy is, moet sover van die menslike populasie af weggehou word as wat moontlik is. Tot nou toe het Estéban se afgesonderde lewe goed gewerk, totdat die klein heks met die spittende tong en vuurspuwende oë by sy breekgat opdaag. Die vader alleen weet wat hom besiel het om die tydskrif mense in Suid-Afrika toestemming te gee om in sy lewe te kom rondkrap. En om die kersie op die koek te sit besluit sy gruwelike verlede ook dat dit nou die tyd is om hom in te haal. Waar gaan dit eindig?
Swahili
Swahili as voertaal
In Tanzanië (waar die geskiedenis as kortstondige Engelse kolonie ook anders verloop het) het die regering van Pres. Jakaya Kikwete vroeg in 2015 aangekondig dat Swahili ook binnekort as voertaal by hoërskole deurgevoer gaan word: Engels as vreemde taal is eenvoudig net te volksvreemd om Tanzaniërs in te onderrig, al is dit dan ook 'n belangrike sake- en wêreldtaal. Die vooruitsigte lyk ook belowend: uit al die 120 verskillende tale in die gebied kan byna alle Tanzaniërs van kleins af Swahili praat, selfs wanneer hulle met 'n ander moedertaal grootword. In Februarie 2017 het Swahili Rwanda se vierde amptelike taal geword, saam met Engels, Frans en Kinyarwanda. Daarbenewens vorm Swahili saam Kongo, Lingala en Luba-Kasai die nasionale tale van die Demokratiese Republiek die Kongo, naas die amptelike taal Frans.
Man...of die Monster (fantasieroman)
Carlos Menderiaga
’n Gulsige, bloeddorstige geraamte uit Estéban se donker verlede. Carlos het ’n eeue-oue vendetta teen Estéban en nou is die tyd om hom te begin terugbetaal.
Nicolas Aglionby
Nicolas Aglionby is die vader van beide Louis en Inés. Sy vrou is met Inés se geboorte oorlede en man alleen het hy sy twee kinders opgevoed tot die selfstandige gerespekteerde jongmense wat hulle vandag is. Inés, sy jongste en ook sy enigste dogter het hom vir ’n tydjie lank ’n hele paar slaaplose nagte laat deurbring. Hy het egter alle vertroue in haar vermoë om haar paadjie in hierdie lewe self oop te skop as dit moet want hy is immers die een wat haar op so ’n manier grootgemaak het dat sy eendag vir haarself kan sorg.
Louis Aglionby
Die dertig jarige Louis is ’n hele paar jaar ouer as Inés, sy enigste suster. As enigste ander rolmodel in Inés se lewe, behalwe hulle vader, het hy nog altyd vierkantig agter die snip gestaan en haar beskerm waar hy kon. Twee jaar gelede ontmoet Louis vir Pauline, hulle trou dieselfde jaar en verwag op die oomblik hul eersteling.
François en Gabriela Menderiaga
Estéban se ouers. So verlief dat hulle die wette van die natuur en hul onderskeie spesies ongehoorsaam het om by mekaar te wees. ’n Tragiese ongeluk knip egter Gabriela se lewe ontydig kort en los François alleen met sy seuns en ’n oneindige uitsiglose toekoms agter.
Breekgat werkers en Carlos se ‘bende’
Die breekgat werkers sowel as Carlos se ‘bende’ is weerwolwe. Dit is waarom die beskrywings van Estéban en Carlos wat meer mens as monster daar uitsien, verskil van hul onderskeie volgelinge wat in hulle vervormde toestand net weerwolf is.
Swahili
Swahili as voertaal
Sedert 2020 word aan Suid-Afrikaanse skole Swahili as 'n keusevak aangebied. Botswana is van plan om dieselfde te doen.
Jan van Riebeeck-standbeeld
Op 18 Mei 1899 is die bronsbeeld onthul deur burgemeester T. Ball in die teenwoordigheid van die volle Kaapstadse stadsraad, politici en lede van die publiek, maar in die afwesigheid van Rhodes, wat op daardie tydstip in Europa was.
Rhodes het die plek aangewys waar die standbeeld moes staan en dit was waar aanvaar is Van Riebeeck voet aan wal gesit het. Weens die ontwikkeling van die hawe en die groei van die stad het die beeld weens die wolkekrabbers sleg te lê gekom. Mettertyd is die Heerengracht ontwikkel met 'n groot verkeersirkel en in 1969 is die beeld van Maria de la Queillerie regs van haar man staangemaak.
Daar bestaan geen prent van Van Riebeeck waarvan met alle sekerheid gesê kan word dat dit 'n afbeelding is van die stigter van die verversingspos aan die Kaap nie. In die beeld is Van Riebeeck se swaard in die skede en het hy sy kierie in die regterhand. Die kleredrag in die beeld is nie heeltemal korrek nie. Oorhangende skouerstukke was in die middel van die 17de eeu reeds uit die mode. Na Van Riebeeck se vertrek na Java het die kniebroek en die styl van sy baadjie eers gewild geword. Vere op die hoed was juis toe in die mode, maar dit ontbreek in die beeld.
Voorheen het daar elke jaar op 6 April, Van Riebeeckdag of Stigtersdag, 'n kranslegging by die beelde van Jan en Maria van Riebeeck plaasgevind.
In sy gedig "Oor monnemente gepraat" sê Peter Blum: hier's Jan van Riebeeck, bakgat aangetrek in sy plus-fours; ....
In die munisipale kantore in Culemborg is 'n borsbeeld van Van Riebeeck. Dit is 'n geskenk deur die stadsraad van Kaapstad.