cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cornelius Rost
Ware identiteit
Rost is op 18 Oktober 1983 oorlede. Byna 20 jaar later het Ehrenwirth se seun, Martin, vir die eerste keer Rost se ware identiteit bekend gemaak aan die radiojoernalis Arthur Dittlmann.
Twyfel oor Rost se bewerings
Uitgebreide navorsing, wat in 2010 saamgevat is in ’n drie uur lange radioprogram deur Dittlmann, het groot twyfel laat ontstaan oor die waarheid agter Rost se bewerings. Daar was byvoorbeeld geen strafkamp by Kaap Dezjnef op die Tsjoekotka-skiereiland in die tyd toe hy na bewering daar was nie; Rost was nie ’n offisier soos in die boek genoem word nie; Die Duitse Rooi Kruis, met sy hoofkwartier in München, het nooit navrae oor hom gekry nie, wat onwaarskynlik is as hy 10 jaar lank ’n krygsgevangene sou gewees het; en amptelik is Rost op 28 Oktober 1947 uit ’n Russiese gevangenekamp vrygelaat, sowat twee jaar voor sy beweerde ontsnapping in 1949-1952, wat weer eens twyfel werp op sy bewerings. Daar was ook foute in die boek, soos dat Rost Nefski-prospekt noem as die hoofstraat van Moskou, terwyl dit in Sint Petersburg is. Bauer, as die skrywer van die boek, word nou gekritiseer omdat hy nie sulke belangrike feite nagegaan het nie.
Ander weergawes
In 1959 is Rost se verhaal gebruik vir ’n televisiereeks in ses dele met die Duitse akteur Heinz Weiss in die hoofrol. Dit was gou Duitsland se gewildste televisiereeks. In 2001 is ’n rolprent, As Far as My Feet Will Carry Me, daarvan gemaak met Bernhard Bettermann as Forell. ’n Toneel is bygevoeg waar Forell en ’n Sowjetoffisier in ’n tweegeveg betrokke raak; dit eindig op ’n brug op die grens tussen die Sowjetunie en Iran. Baie van die karakters praat Russies en ander tale sonder enige onderskrifte – die bedoeling was om Duitse en ander nie-Russiese kykers ’n gevoel te gee van die magteloosheid wat die hoofkarakter moes ervaar het met sy gebrekkige kennis van Russies.
Forcalquier
Forcalquier is 'n onderprefektuur in die Suid-Franse département Alpes-de-Haute-Provence (région Provence-Alpes-Côte d'Azur).
Pleknaamsveranderinge in Mianmar
Hier volg 'n lys van plekke in Mianmar waarvan die name verander is:
Agelas conifera
Die spons behoort tot die genus Agelas en tot die familie Agelasidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Schmidt.
Erica zwartbergensis
Erica zwartbergensis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom in die Swartberge en Outenikwaberge voor. Daar is vyf subpopulasies bekend en die plant word beskou as seldsaam.
Huisinhoudsversekering
NOTA: Daar word voorgestel dat die artikels korttermynversekeringspolis en korttermynversekeringspolis Algemene Bepalings eers gelees word, anders mag daar terme opduik wat u moontlik nie sal verstaan nie.
Wat word gedek?
Sommige versekeraars sluit kantoor- en tuisnywerheidstoerusting in wat die versekerde in sy privaathoedanigheid besit.
Soos u mag weet kan u net u eie goed of dit waarvoor u verantwoordelik is, verseker. U sal later opmerk dat goed wat aan 'n besoeker van u behoort, asook u bediende/s se goed in 'n mate verseker is.
Waar word dit gedek?
Nie alleen is u goed verseker in die gebou van u huis of woonstel nie, maar sekere dekking bestaan ook vir goedere buite die huis.
Addisionele dekking
Meeste versekeraars dek ook die volgende:
Opsionele dekking
U kan die volgende addisionele dekking bekom deur 'n ekstra premie te betaal:
Don Quine
Don Quine (gebore 11 September 1938) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Clayton County Line (1978) en in die televisiereekse The Detectives (1959), The Virginian (1962), en The Fugitive (1963).
Teressa Liane
Teressa Liane (gebore 11 Maart 1988) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Neighbours (1985), The Vampire Diaries (2009), en Into the Badlands (2015).
Roy Brocksmith
Roy Brocksmith (15 September 1945 – 16 Desember 2001) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The War of the Roses (1989), Tango & Cash (1989), Total Recall (1990), en Bill & Ted's Bogus Journey (1991).
Lukraaketaar
Lukraaketaar is 'n Afrikaanse Suid-Afrikaanse akoestiese musiekgroep wat uit twee lede bestaan, Pierre Greeff en Alwyn Kotzé. Hulle beskryf hul lirieke as "sielvolle woorde" en hul musiek as "akoesties met skop". Die groep se naam, Lukraaketaar, is 'n kombinasie van twee woorde: lukraak, wat beteken toeval, geluk, na willekeur; en ketaar, wat volgens hulle 'n woordspeling op "kitaar" en "kommentaar" is. Lukraaketaar is bekend vir hul uitgesprokenheid en retoriese vrae in hul lirieke.
1965
Die jaar 1965 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 65ste jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Lukraaketaar
Toe Kotzé en Greeff mekaar op Stellenbosch ontmoet het, was dit die begin van Lukraaketaar. Die twee vriende ken mekaar al meer as vier jaar en het nog altyd 'n passie vir musiek gedeel. Hulle skryf meestal saam aan hul liedjies en musiek en hoop dat hul eerste sewesnitkortspeler, Fop Genade, mense se lewens positief sal beïnvloed.
In hul musiek sing Pierre laag en Alwyn baie hoog.
Na 'n hiaat het Lukraaketaar in 2019 by die Liefde by die Dam-konsert by Meerendal in Durbanville, Kaapstad opgetree. Hulle het die verhoog met Loki Rothman gedeel.
Agelas dendromorpha
Agelas dendromorpha is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Agelas en tot die familie Agelasidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Lévi.
Wareniki
Wareniki (Russies en Oekraïens вареники) is een van die stapeldisse van die Oekraïense kookkuns wat in die hele gebied van die voormalige Sowjetunie gewild geraak het. Dit word van gevulde, halfmaanvormige pastadeegpakkies berei wat in soutwater gaargemaak word.
Nightwish
Nightwish is 'n Finse simfoniese metal-musiekgroep wat in 1996 in Kitee, in die ooste van Finland, gevorm is. Nightwish word beskou as een van die groepe wat verantwoordelik is vir die skepping, ontwikkeling en styging in gewildheid van simfoniese metal teen die einde van die 1990's.
2014 Superrugbyseisoen
Die 2014 Superrugbyseisoen het in Februarie 2014 afgeskop met voorseisoenwedstryde wat van middel Januarie gespeel is. Dit was die vierde seisoen van die vergrote 15-span-toernooi en die 19de van die rugbykompetisie tussen provinsiale spanne van die suidelike halfrond. Daar is elke naweek van 15 Februarie tot 31 Mei gespeel (met ’n drie-week breuk tussen rondtes 16 en 17 vir internasionale wedstryde) en die eindwedstryd was op 2 Augustus 2014 beslis.
Die kompetisie is oor 23 weke beslis met ’n totaal van 125 wedstryde gespeel. Dit het begin met drie groepe van vyf spanne wat volgens lande ingedeel was (daar was dus ’n Australiese, Nieu-Seelandse en Suid-Afrikaanse groep). Die seisoenwedstryde het bestaan uit twee tipes wedstryde bestaan, nl.:
Die boonste span in elke groep, asook die volgende drie spanne op die algehele punteleer ongeag hul plek in die groep, het in die uitspeelwedstryde gespeel. Die boonste twee groepwenners (op die basis van die algehele punteleer) het ’n loslootjie ontvang vir die eerste ronde van die uitspeelwedstryde. In die eerste ronde van die uitspeelwedstryde was die derde groepwenner nommer drie met ’n tuiswedstryd teen die span wat sesde op die algehele punteleër eindig. Die span wat vierde was op die algehele punteleer het in ’n tuiswedstryd teen die span wat vyfde is gespeel. In die halfeindrondes speel die tweede groepwenner uit teen die span wat die eerste uitspeelronde gewen het en die hoogste op die punteleer is. Die eerste groepwenner het dan teen die ander uitspeelrondewenner gespeel. Die eindronde was ’n tuiswedstryd vir die span wat die hoogste op die algehele punteleër eindig.
Voorste driedrukkers
Bron: SARugby.co.za
Voorste puntemakers
Bron: SARugby.net
The Prodigy
The Prodigy is 'n Engelse elektroniese musiekgroep van Braintree, gevorm deur Liam Howlett in 1990. Die lede was oorspronklik Liam Howlett, Keith Flint, Maxim, Leeroy Thornhill en Sharky. Beide Leeroy en Sharky het die groep om verskillende redes verlaat.
Estilo musikale
The Prodigy se musiekgenre gebruik verskillende style wat wissel van Rave music, hardcore techno, elektroindustrie, Oldschool Jungle, breakbeat, punk vokale elemente in latere werke. En het verdien en een van die mees suksesvolle elektroniese dade van alle tye bly.
Agelas dilatata
Agelas dilatata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Agelas en tot die familie Agelasidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1864 deur Duchassaing & Michelotti.
Glenda Linscott
Glenda Linscott (gebore 6 September 1958) is 'n Australiese aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Jindabyne (2006) en in die televisiereekse Prisoner (1979), Soldier Soldier (1991), en Murder Call (1997).
Provence-Alpes-Côte d'Azur
Provence-Alpes-Côte-d'Azur [lɑ̃gˌdɔkʀusiˈjõ, daar word soms ook die afkorting PACA gebruik, is 'n administratiewe gewes (Frans: région) in die suid-ooste van Frankryk. Die hoofstad is Marseille.
Die administratiewe gewes is volgens 'n Franse wet in 1956 saam met 24 ander geweste geskep en behels die départements Alpes-de-Haute-Provence, Alpes-Maritimes, Bouches-du-Rhône, Hautes-Alpes, Var en Vaucluse. Provence-Alpes-Côte d'Azur strek oor die oostelike gedeelte van Frankryk se Middellandse Seekus en grens in die ooste aan Italië. Die tweede Mediterreense administratiewe gewes van Frankryk, Languedoc-Roussillon, lê wes van Provence-Alpes-Côte d'Azur. Net soos die gewes Rhône-Alpes behels Provence-Alpes-Côte d'Azur ook 'n gedeelte van die Franse Alpe.
Zwaanswyk
Zwaanswyk is die naam van 'n voorstad in die suide van die Kaapse metropool, asook die naam van 'n hoërskool, laerskool en 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk.
Foto na Dans
Foto na Dans of FND was 'n Afrikaanstalige Suid-Afrikaanse musiekgroep wat gevorm is nadat vyf ouens dit gestig het slegs omdat hulle gevoel het hulle 'n behoefte het om musiek te maak. Dit het die groep omtrent sewe jaar geneem om lede vir die groep te vind wat na hul sin die regte kombinasie sou wees. Ál die lede behalwe Nel was voorheen lede van Trompie is Dood, wat die nasionale hoërskool rockkompetisie Rockspaaider gewen het in 2005. Van die lede van Trompie is Dood het die groep verlaat wat veroorsaak het dat die groep 'n sanger benodig het. Nel kon hierdie gaping vul.
Die groep word deur groepe soos Muse, Bloc Party, Springbok Nude Girls en Incubus geïnspireer, maar erken dat hul musiek selde ten volle met enige musiekstyl vergelyk kan word.
Foto na Dans is 'n projek wat streef daarna om die genot wat hulle uit musikale sintese put met almal wat belang stel te deel. Hulle noem hulself 'n "Kulturele, musikale/multi-media reis wat oop is vir jou" en meld dat hulle 'n konsekwente visie het wat lui: "'n magdom klanke/visuele as simbool van ons gevoelens/idees/gedagtes".
Die groep se debuutvideo, Huiwerig, het binne 'n paar weke die A-lys op MK89 gehaal. Nadat hul kortspeler in Januarie uitgereik is, het Foto na Dans se optredes begin opslae maak. Die video van Soldaatvolk was drie weke agtereenvolgens nommer een op MK89 se Top-tien. Foto Na Dans het 'n EP vrygestel op 13 Augustus 2008, Pantomime op Herwinbare Klanke. In 2010 het hulle hul laaste CD, Die Vloed vrygestel. Op 18 Januarie 2012 kondig die groep deur sy Facebookblad aan dat hulle na afloop van hul laaste toer vir ’n onbepaalde tyd ’n breuk sou neem.
Intervensie (2007)
Foto na Dans het in Junie/Julie 2007 hul eerste vollengte (12-snit) ateljeealbum, Intervensie, in B-Sharp Studios in Boksburg opgeneem. Hulle sou teen die einde van September 2007 met die album begin toer het.
Santiago de Cuba
Santiago de Cuba is met 'n bevolking van 472 255 die tweede grootste stad van Kuba ná die hoofstad Havana. Die stad is in die suide van die eiland aan die kus van die Karibiese See geleë en is in 1515 deur Spanjaarde onder Diego Velázquez de Cuéllar gestig.
James Broderick
James Broderick (7 Maart 1927 – 1 November 1982) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Taking of Pelham One Two Three (1974) en Dog Day Afternoon (1975), en in die televisiereekse Brenner (1959) en Family (1976).
Mitsubishi J2M
Die Mitsubishi J2M was 'n onderskeppingsvliegtuig wat deur die Japannese Keiserlike Vloot gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die vliegtuig is ontwerp deur dieselfde span wat die A6M Zero ontwerp het. Dit was landgebaseer vanwaar dit die vyand se bomwerpers aangeval het. Die vliegtuig het weggebreek van Japannese tradisie van beweegbaarheid ten alle koste na spoed en klimvermoë. Die neus was vaartbelyn, die stertwiel kon terugvou en die vlerkontwerp was die laminêre ontwerp met aksieflappe vir meer beweegbaarheid. Die kleiner, meer vaartbelynde neus is verkry deur die enjin verder terug te skuif en die enjin en skroef met 'n verlengingskag te verbind.
Duitse Wikipedia
Die Duitstalige uitgawe van Wikipedia is op 16 Maart 2001 begin en is tans die grootste aanlyn ensiklopedie volgens die aantal gepubliseerde artikels, na die Engelse en Cebuano Wikipedias. Dit bevat tans artikels.
Geskiedenis
Die Duitse Wikipedia was die eerste nie-Engelse Wikipedia wat geskep is. Dit is op 16 Maart 2001 deur Jimmy Wales aangekondig. Die eerste bydrae op die Wikipedia word op 12 Mei 2001 gemaak. Hoewel die Katalaanse Wikipedia eers later geskep is, was dit die eerste om nie-Engelse artikels te bevat.
Mineralogie
Mineralogie of delfstofkunde is 'n tak binne die veld geologie wat spesialiseer in die studie van minerale en hul voorkoms, ontstaan, metamorfose en die rol wat dit vervul in die geologie. Die Internasionale Mineralogiese Vereniging (IMA) is 'n internasionale organisasie waarvan die lede die mineralogie uit verskillende lande verteenwoordig. Die vereniging se aktiwiteite omvat die beheer van die benaming van minerale (via die Kommissie vir nuwe minerale en mineraalname) asook die instandhouding van 'n databasis van minerale.
Teen 2004 het die IMA al sowat 4 000 verskillende soorte minerale erken en gelys. Hiervan word 150 as "oorvloedig", 50 as "insidenteel", en die res as "seldsaam" beskou.
NER 1903 Petrol-elektriese spoorwa
Die NER 1903 Petrol-elektriese spoorwa was 'n prototipe van 'n vroeë elektriese trein wat in 1903 deur die Britse spoorwegmaatskappy North Eastern Railway (NER) in York gebou is.
Vincent Raven, die adjunk-hoof meganiese ingenieur van NER, was 'n vooruitdenkende ontwerper wat die voordele van elektriese trekkrag raakgesien het. Moderne elektriese tremwaens, wat destyds as openbare vervoermiddel in die Verenigde Koninkryk ingevoer is, het gewys dat elektriese krag in vergelyking met stoomenjins beter versnelling gebied het en 'n meer geskikte aandryf vir roetes met opwaartse hellings was.
Twee eksperimentele treine is van petrolenjins voorsien wat die krag vir twee elektriese enjins op die draaistel onderaan opgelewer het. In plaas van oorhoofse kraglyne, wat hoër koste veroorsaak het en moeilik was om te installeer, het Raven se spoorwaens oor hul eie klein kragsentrale beskik – 'n petrolenjin wat 'n dinamo aangedryf en sodoende die enjins van krag voorsien het. Hierdie aandryfstelsel was die eerste van sy soort in 'n bedryf wat dusver slegs stoomlokomotiewe ingespan het en is later verder ontwikkel tot die diesel-elektriese tegnologie wat vandag steeds baie lokomotiewe aandryf.
Die twee spoorwaens is genommer 3170 en 3171 en was 53,5 voet lank met 'n gewig van sowat 35 ton. Die 80-perdekrag-petrolenjin is binne 'n kompartement met 'n lengte van 13,25 voet gemonteer. Die res van die lengte is deur die spoorwa se ingang, die bestuurders- en die passasierskompartement met 52 sitplekke beslaan. In 1908 is een paar sitplekke verwyder om die ingang te vergroot.
Spoorwa nommer 3170 is in 1923 met 'n kragtiger 225-perdekrag-enjin toegerus sodat dit 'n tweede nie-selfaangedrewe spoorwa kon trek. Dit was sodoende 'n vroeë voorloper van moderne treinstelle. Die maksimum-spoed was slegs 36 myl per uur, maar dit kon binne 30 sekondes versnel of rem. Die spoorwaens het baie soos enkeldekkertrems gelyk. Die NER het hulle dus autocars genoem aangesien hulle van albei ente bestuur kon word soos huidige passasierstreine.
Die spoorwaens is oor hul hele tegniese leeftyd op spoorweglyne in Yorkshire gebruik wat Scarborough, Harrogate en Selby verbind het. Hulle is in 1930 en 1931 buite diens gestel.
Bewaring
Nr. 3170 het 70 jaar lank as vakansiehuis gedien en is in 2003 deur 'n spoorwegentoesias uit Yorkshire gekoop. 'n Trust is gevorm om die voertuig en 'n treinwa te restoureer. Die treinstel is dubbel so oud soos die meeste ander historiese spoorwegvoertuie in die Verenigde Koninkryk. Die trust het verskeie skenkings ontvang om sy doelwit te bereik, waaronder 'n bedrag van £465 800 wat in Maart 2011 deur die Heritage Lottery Fund beskikbaar gestel is.
PRISM (die Fonds vir die Bewaring van Industriële en Wetenskaplike Toerusting) het £20 000 vir die restourasie van die twee waens se bakwerk bygedra, terwyl die Ken Hoole Trust £5 000 geskenk het wat vir die vervanging van verslete houtdele aangewend is.
Eksterne skakels
Media
Jim Douglas (politikus)
James H. (Jim) Douglas (21 Junie 1951 in Springfield, Massachusetts) is 'n Amerikaanse politikus uit die deelstaat Vermont. Douglas is 'n lid van die Republikeinse Party en was vanaf 2003 tot 2011 die 80ste goewerneur van Vermont. Sy amptelike kantoor is in The Pavilion, maar gedurende die parlementêre sessie het hy dikwels in 'n seremoniële kantoor in die Vermont State House gewerk.
Douglas het 'n B.A.-graad aan die Middlebury College in Vermont behaal, waar hy ook 'n aktiewe lid van die College Republicans was. Sy hoofvak was Russiese Studies, en hy gebruik sy Russiese taalvaardigheid ook vir die aanknoop van susterstad-betrekkinge met Karelië (Russiese Federasie).
Besemvylvis
Die Besemvylvis (Amanses scopas) is 'n vis wat voorkom in die Stille Oseaan, die Indiese Oseaan, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die noorde van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Broom filefish.
Identifikasie
Die vis word tot 20 cm lank. Dit is donkerbruin met verskeie nou, swarterige strepe in die middel van die lyf. Die lippe is wit en die stert swart. Daar is 'n klos, lang swart stekels net voor die stertvin se basis van die mannetjie; die wyfie het 'n klos swart dik hare.
Die vis leef in tropiese strandmere, baaie en vlak aflandige koraalriwwe in water wat 3 tot 18 m diep is. Hulle verkies 'n mengsel van sand en klippe in korale en rotsspitse. Die vis kom in pare voor. Hulle is sku, waaksaam en altyd naby skuilplekke. Hulle vreet ongewerweldes.
Nina Liu
Nina Liu (gebore 15 Junie 1977) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Floating Life (1996) en Little Fish (2005), en in die televisiereekse Heartbreak High (1994) en Something in the Air (2000).
Lindsey Graham
Lindsey Olin Graham (gebore op 9 Julie 1955) is 'n Amerikaanse politikus wat tans dien as die senior Senator van Suid-Carolina in die Senaat van die Verenigde State van Amerika. Hy hou die pos al sedert 2003.
Graham is 'n boorling van sentraal Suid-Carolina, en het sy Juris Doctor graad ontvang van die Regskool van die Universiteit van Suid-Carolina. Die grootste deel van sy aktiewe diens in die Amerikaanse Weermag het vanaf 1982 tot 1988 plaasgevind toe hy diens gedoen het saam met die "Judge Advocate General's" (JAG) Korps in die Lugmag van die Verenigde State, as 'n prokureur vir die verdediging, en daarna saam met die Lugmag se hoofaanklaer in Europa, wat in Wes-Duitsland gestasioneer was.
Later het sy hele loopbaan in die Reserwemag van die VSA Lugmag gelyktydig saamgeval met sy kongressionele loopbaan. Die Brons Ster Medalje is in 2014 aan hom toegeken.
Graham het as 'n prokureur in 'n privaatpraktyk gewerk voordat hy een termyn gedien het in die Suid-Carolina Huis van Verteenwoordigers, vanaf 1993 tot 1995.
Sy nasionale kongressionele loopbaan het begin toe hy verkies was in die eerste van vier termyne na die Verenigde State Huis van Verteenwoordigers, as verteenwoordiger van Suid-Carolina se 3de kongressionele distrik vanaf 1995 tot 2003.
In 2002 het Graham die Verenigde State Senaatsverkiesing in Suid-Carolina gewen, nadat die agt-term gevestigde Republikeinse senator, Strom Thurmond, sy aftrede aangekondig het. Hy het 'n tweede termyn gewen in 2008 en 'n derde termyn in 2014.
Graham het tussen Junie en Desember 2015 in sy eerste en enigste presidensiële veldtog deelgeneem, maar het uitgeval voordat die 2016 Republikeinse "primaries" begin het. Hy was 'n uitgesproke kritikus van President Donald Trump se kandidatuurskap, en het nie veel gehou van President Trump se kommentaar oor John McCain nie. Sedert 2017 het Graham egter 'n ommeswaai gemaak, sy standpunte op President Trump verander en 'n stoere ondersteuner van die president geword.
Richard Quine
Richard Quine (12 November 1920 – 10 Junie 1989) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente My Sister Eileen (1955), It Happened to Jane (1959), Strangers When We Meet (1960), en Paris When It Sizzles (1964).
Makuleke
Die Makuleke-vleiland is die noordelikste deel van die Krugerwildtuin en sal mettertyd die kern vorm van die oorgrenspark.
Die gebied is die driehoekige vloedvlakte wat gevorm word by die samevloeiing van die Limpoporivier en die Levuburivier, en lê by 22° 23′ suid en 31° 11′ oos. Zimbabwe grens in die noorde en Mosambiek in die ooste aan die streek. Pafuri en Crook’s Corner lê daarbinne.
Hierdie gebied van 'n 7 800 ha is sedert 2007 'n verklaarde Ramsar-vleiland.
Opvallende flora in die omgewing is die bosse langs die strome en gras op die vloedvlakte. Daar is 31 panne wat water kry van vloede en reën en hou water tot lank in die droë somermaande. Gevolglik is hier baie diere en veral watervoëls. Kuddes van seekoeie kom voor.
Die vloedvlakte verhoed dat vloede stroomaf in Mosambiek skade aanrig. Dit gee die water ook kans om in die grond in te sak om die watertafel op peil te hou. Dit kom weer die plantegroei ten goede.
Alvaro Uribe
Álvaro Uribe Vélez (gebore 4 Julie 1952) is 'n Colombiaanse politikus wat van 2002 tot 2010 as die 39ste President van Colombia gedien het.
Uribe is op 4 Julie 1952 in Medellín in die departement Antioquia gebore. Sy pa was 'n veehandelaar en grondbaron. Sy punte op middelbare skool was voldoende om hom van die eindeksamens (1970) vry te stel en hy kry daardeur 'n beurs om verder te studeer. Hy behaal 'n universitêre graad in 1977 in regte en politieke wetenskap. In 1993 verwerf hy 'n post-doktorale graad in bestuurskunde aan die Harvard-universiteit.
Hy is in Augustus 2010 aangestel as die ondervoorsitter van die VN-komitee wat die onderskepping van die skeepskonvooi voor Gaza ondersoek het.
Shu-turul
Shu-turul (ook Shu-durul of Sjoe-toeroel; Akkadies:, shu-tur2-ul3) was die laaste koning van die Akkadiese Ryk. Hy het volgens die Sumeriese Koningslys 15 jaar lank regeer. Hy het sy pa, Dudu, opgevolg. ’n Paar artefakte, seëlafdrukke, ensovoorts toon hy het oor ’n baie kleiner Akkadiese gebied as sy voorgangers regeer. Dit het ingesluit Kish, Tutub en Eshnunna. Die Diyala, ’n sytak van die Tigrisrivier, is in sy tyd ook "Shu-durul" genoem.
1964
Die jaar 1964 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 64ste jaar van die 20ste eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
CONCACAF
CONCACAF is die Konfederasie vir Noord-, Sentraal-Amerikaanse en Karibbiese Sokker (Engels: Confederation of North, Central American and Caribbean Association Football; Frans: Confédération de football d'Amérique du Nord, d'Amérique centrale et des Caraïbes; Nederlands: Confederatie van Noord-, Midden-Amerikaanse en Caribische Association Football; Spaans: Confederación de Norteamérica, Centroamérica y el Caribe de Fútbol). CONCACAF is die kontinentale beheerliggaam vir assosiasiesokker in Noord-Amerika, Sentraal-Amerika en die Karibiese eilande. Hulle is ook een van FIFA se ses kontinentale konfederasies. Die konfederasie is op 18 September 1961 gestig en hulle hoofkantoor is in Miami, Florida, Verenigde State, geleë. Die amptelike taal is Engels en sedert 2016 is Victor Montagliani die president van die CONCACAF.
Col'Cacchio pizzeria
Col'Cacchio pizzeria is 'n Italiaanse restaurant wat spesialiseer in pizza en ander Italiaanse geregte. Kinga Baranowska en Michael Terespolsky het die eerste Col'Cacchio pizzeria in November 1992 in Kaapstad geopen.
Agelas dispar
Agelas dispar is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Agelas en tot die familie Agelasidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1864 deur Duchassaing & Michelotti.
Freshlyground
Freshlyground is 'n Suid-Afrikaanse musiekgroep wat in 2002 in Kaapstad tot stand gekom het. Die groeplede is afkomstig uit Suid-Afrika, Mosambiek en Zimbabwe. Freshlyground meng elemente van tradisionele Suid-Afrikaanse musiek soos kwela en Afrika-volksmusiek, asook blues, jazz en indie rock. Die voorsangeres is Zolani Mahola, en haar unieke stem is 'n groot bydraer tot die groep se unieke styl. Hulle het groot bekendheid verwerf in 2004 met hul liedjie "Doo Be Doo" in hul album "Nomvula". Zolanie Mahola die voorsangeres, Simon Attwell behartig die fluit, mbira en mondfluitjie, Peter Cohen is op die tromstel, Kyla Rose Smith speel viool en behartig agtergrondsang, Julio "Gugs" Siguaque is op die akoestiese kitaar, Josh Hawks speel die baskitaar en behartig agtergrondsang, en Aron Turest-Swartz speel die klawerbord, slaginstrumente, en sing in die agtergrond.
Kornephoros
Kornephoros (ook bekend as Beta Herculis of β Her) is ’n dubbelster, en met ’n basiese skynbare magnitude van 2,81 die helderste ster in die noordelike sterrebeeld Hercules. Dit is vermoedelik ’n veranderlike ster waarvan die skynbare magnitude tot 2,76 kan styg. Volgens parallaksmetings is dit 139 ligjare van die Son af.
Hoewel Beta Herculis met die blote oog soos een ster lyk, het die Amerikaanse sterrekundige W.W. Campbell in Julie 1899 uit spektroskopiese metings ontdek sy radiale snelheid wissel en dat hy dus ’n metgesel het.
Eienskappe
Die wentelperiode van die twee komponente is sowat 410 dae. Die primêre ster het ’n sterreklassifikasie van G7 IIIa, wat aandui dis ’n reusester wat al die waterstof in sy kern opgebruik en van die hoofreeks wegbeweeg het. Sy massa is amper drie keer dié van die Son, maar hy het al so uitgesit dat sy radius 17 keer die Son s’n is. Die effektiewe temperatuur van die ster se buitekant is sowat 4 887 K, wat dit die geel skynsel van ’n G-tipe ster gee. Die sekondêre ster se massa is net 90% van die Son s'n.
Name
In 2016 het die Internasionale Astronomiese Unie se sternaamwerkgroep (WGSN) die naam "Kornephoros" vir die ster goedgekeur.
Krygkor
Die Krygstuig Korporasie van Suid-Afrika of Krygkor (In Engels: Armaments Corporation of South Africa of Armscor) speur sy oorsprong terug tot 1948, toe die Suid-Afrikaanse Regering 'n arm vir die vervaardiging van beskerming geskep het. Die korporasie het alles van swaar ordonnansie tot gepantserde voertuie en stelsels vervaardig, maar sy ligte wapenafdeling is eers in 1977 geïnkorporeer as 'n uitvloeisel van die apartheidregering se herrangskikking. 'n Paar jaar later is die kommersiële naam "Krygkor" begin gebruik. Vandag is die oorblywende maatskappy gerig op die aankoop, herbou en herverkoop van beskermingsartikels en ligte wapens.
Die maatskappy is in die VSA in die staat van Maryland verteenwoordig, onder die effens veranderde naam Armscorp. Die "p" is noodgedwonge bygevoeg, in die VSA ten minste, nadat daar uitgevind is dat die Filippynse maatskappy Armscor hulle beide in die VSA en wêreldwyd voorafgegaan het.
Dit is belangrik om daarop te let dat, oor die afgelope dekades van parallelle bestaan, die vuurwapenreekse van die Filippynse en Suid-Afrikaanse maatskappye skaars oorvleuel het in terme van kaliber en tipe. Die Filippynse entiteit het gefokus gebly op die maak van sport- of selfbeskermingswapens en ammunisie, en word so maklik onderskei van die herboude militêre oorskot wat die groot meerderheid van die Suid-Afrikaanse entiteit se besigheid kenmerk.
Invoervervanging
Alhoewel Suid-Afrika reeds gedurende die Tweede Wêreldoorlog wapentuig vir die westerse geallieerdes vervaardig het, waaronder gepantserde voertuie, vliegtuie en ammunisie, is die wapenproduksie teen die einde van die oorlog gestaak. Die plaaslike vervaardiging van wapens, wat deur die regering beheer is, was in die vyftigerjare beperk tot ligte wapens en ammunisie. Suid-Afrika was gevolglik afhanklik van invoere, wat veral deur die Verenigde Koninkryk verskaf is.
Nog voor die Verenigde Nasies (VN) se oproep in die jaar 1963 om 'n vrywillige verbod op die uitvoer van wapens na Suid-Afrika te plaas, begin die republiek met die geleidelike vervanging van wapentuig-invoere. Hiervoor is lisensies vir die plaaslike vervaardiging van militêre uitrusting verkry en met die opbou van 'n nasionale wapenbedryf begin.
Nadat die Verenigde Nasies Suid-Afrika se rassebeleid as 'n bedreiging vir internasionale veiligheid begin beskou en 'n verpligte verbod op die uitvoer van krygstuig na die land geplaas het, het die Suid-Afrikaanse regering na die wapenverbod as deel van die totale aanslag teen die land begin verwys. Om die negatiewe gevolge van hierdie besluit te beperk, het Suid-Afrika ten opsigte van wapentuig met die stelselmatige invoervervanging begin. Daarnaas is wapens, tegniese kennis en nuwe onderdele vir bestaande wapenstelsels ook heimlik in die buiteland aangekoop - 'n Wes-Duitse skeepswerf, wat in die tagtigerjare weens die wapenboikot nie toegelaat is om duikbote aan Suid-Afrika te verskaf nie, het byvoorbeeld in plek daarvan die bloudrukke vir die duikbootvervaardiging aan die land verkoop.
As gevolg van die verpligte VN-wapenboikot het Suid-Afrika die ontwikkeling van sy wapenbedryf aansienlik versnel, en tot by die laat tagtigerjare is die afhanklikheid van invoere om sowat die helfte verminder. Hierdie sukses is deur die stelselmatige kontrole, wat Krygkor oor die plaaslike navorsing, ontwikkeling en vervaardiging ten opsigte van wapentuig uitgeoefen het, behaal. Krygkor het destyds uit 'n aantal staatsbeheerde, gedeeltelik staatsbeheerde en privaatondernemings bestaan.
Navorsing en ontwikkeling
Om selfversorging met wapens verder te bevorder, is teen die einde van die sewentigerjare naas die vervaardiging en aankoop van krygstuig ook die navorsing en ontwikkeling op die gebied van militêre uitrusting deur Krygkor beheer. Die Suid-Afrikaanse regering het steeds meer geld aan militêre navorsing bestee, en in 1989 beloop die militêre aandeel aan die gesamentlike regeringsuitgawes vir navorsing en ontwikkeling reeds 32 persent.
Verdens Undergang (rolprent)
Verdens Undergang (Afrikaansː Die einde van die wêreld) is 'n Deense wetenskapfiksie-dramarolprent uit 1916 wat deur August Blom geregisseer is en geskryf is deur Otto Rung, met Olaf Fønss en Ebba Thomsen in die hoofrolle. Die film beeld 'n wêreldwye ramp uit wanneer 'n komeet naby die aarde verby beweeg en natuurrampe en sosiale onrus veroorsaak. Blom en sy medewerkers het spesiale effekte vir die komeet-ramp geskep met behulp van vuurvonke en rook. Die rolprent het 'n groot gehoor gelok vanweë die vrese wat ses jaar tevore tydens die Halley se Komeet ontstaan het, asook die voortdurende onstuimigheid en onrus van die Eerste Wêreldoorlog. Die rolprent staan ook bekend as "Die vlammende swaard". Dit is deur die Deense Rolprent Instituut herstel en in 2006 op DVD vrygestel.
Rolverdeling
Olaf Fønss as Frank Stoll – myneienaar
Krygkor
Krygkor en die privaatsektor
Krygkor is grotendeels in die privaatsektor geïntegreer. Die Suid-Afrikaanse regering het die aandeel van die privaatsektor by die besteding aan wapens van sowat 50 persent in die jaar 1973 tot 80 persent in 1990 verhoog. Die aandeel private leweransiers in Suid-Afrika het in die tydperk tussen 1973 en 1985 vertiendubbel tot 2 000 ondernemings. Die beleid van Krygkor was om net sulke goedere in die buiteland aan te koop wat om tegniese of ekonomiese redes nie in Suid-Afrika self vervaardig kon word nie.
Verdens Undergang (rolprent)
Rolverdeling
Carl Lauritzen as mynvoorman
Krygkor
Krygkor en die privaatsektor
Nogtans is 'n groot deel van die benodigde ingenieurs- en ander tegniese kennis en militêre uitrusting steeds van buitelandse bronne verkry. Buitelandse leweransiers het ook dikwels in Suid-Afrika se behoeftes aan militêre vervaardigingsgereedskap voorsien, aangesien dit meestal nie plaaslik ontwikkel kon word nie.
Verdens Undergang (rolprent)
Rolverdeling
Ebba Thomsen as Dina West
Krygkor
Krygkor en die privaatsektor
Ná die verpligte verbod op militêre uitvoere na Suid-Afrika is tegniese kennis in die geheim aan die republiek voorsien. Daarnaas is ingevoerde en vreemde wapenstelsels, wat deur vyandelike troepe op die slagvelde agtergelaat moes word, gekopieer. Die verkryging van nuwe wapentuig het egter steeds duurder geword en in die laat tagtigerjare reeds byna 60 persent van die regering se militêre begroting beloop.
Verdens Undergang (rolprent)
Rolverdeling
Johanne Fritz-Petersen as Edith West
Thorleif Lund as mynwerker Flint
Alf Blütecher as seevaarder Reymers
K. Zimmerman as Professor Wissmann
Moritz Beilawski
Erik Holberg
Nick Sloane
Nicholas "Nick" Sloane (gebore 5 Julie 1961 in Kitwe, Zambië ) is 'n kenner op die gebied van berging van skeepswrakke.
In 2015 het Sloane die Duitse seeprys verwerf.
Regerende Party
Die sogenaamde Regerende Party (1910-1911) was die voorganger in die Suid-Afrikaanse politiek van die Suid-Afrikaanse Party.
Dit was 'n losse groepering wat in die verkiesing van 15 September 1910 - die eerste ná Uniewording - 82 kandidate gestel het, waarvan 46 onbestrede verkies is en 21 in hulle kiesafdelings geseëvier het, vir 'n somtotaal van 67 uit 121 setels. Die ander deelnemende partye was die Sosialiste Partye (geen setels), die Arbeidersparty (vier setels) en die Unionisteparty (39). Onafhanklikes en andere het 11 setels verower.
Die Regerende Party party was die voorloper van albei die groot partye wat die Suid-Afrikaanse politiek in een of ander gedaante van 1910 tot 1994 sou oorheers. Die Nasionale Party onder genl. J.B.M. Hertzog het in 1913 van die S.A.P. afgestig en weer op 5 Desember 1934 met die S.A.P. saamgesmelt om die Verenigde Suid-Afrikaanse Nasionale Party te vorm. En die Gesuiwerde Nasionale Party was op sy beurt 'n uitvloeisel van die vroeëre Nasionale Party.
Bartholomew Roberts
Bartholomew Roberts (geboortenaam: John Roberts; 17 Mei 1682 - 10 Februarie 1722) was ’n Walliese seerower wat tussen 1719 en 1722 rooftogte uitgevoer het op skepe aan die kus van die Amerikas en Wes-Afrika. Gemeet aan sy getal skepe was hy die suksesvolste seerower van die goue eeu van seerowery: Hy het meer as 400 skepe verower. Hy was ook bekend as Swart Bart (Wallies: Barti Ddu), blykbaar vanweë sy donker gelaatskleur, maar dié naam is nooit gedurende sy leeftyd gebruik nie.
Lewe
Hy is in 1682 as John Roberts in Pembrokeshire, Wallis, gebore. Dit is onduidelik hoekom hy sy naam na Bartholomew verander het, maar seerowers het dikwels byname aangeneem. Hy kon dit gekies het na aanleiding van die bekende vrybuiter Bartholomew Sharp se naam. Hy het vermoedelik in 1695 op 13-jarige ouderdom see toe gegaan, maar daar is geen rekord van hom nie voor 1718, toe hy ’n matroos op die sloep Barbados was.
In 1719 was Roberts tweede stuurman op die slaweskip Princess onder kaptein Abraham Plumb. Vroeg in Junie daardie jaar is die skip deur seerowers verower terwyl dit aan die Britse Goudkus (die huidige Ghana) voor anker gelê het. Die seerowers was in twee skepe, die Royal Rover en Royal James, onder kaptein Howell Davis (ook ’n Wallisser van Pembrokeshire). Roberts en verskeie ander bemanningslede is gedwing om by die seerowers aan te sluit.
Davis het gou Roberts se vermoëns as navigator ontdek en kon ook inligting in Wallies aan hom oordra en dit so geheim hou van die ander bemanningslede. ’n Paar weke nadat Roberts gevang is, is Davis in die hawe van Príncipe doodgeskiet nadat dit bekend geraak het dat hy ’n seerower is. Roberts is daarna as kaptein gekies, moontlik deels omdat hy so ’n goeie navigator was.
Nadat die bemanning Davis se dood op Príncipe gewreek het, het hulle na Brasilië vertrek. Nadat hulle talle skepe verower het, is hulle na die Karibiese See, waar hulle alle seehandel teen 1721 feitlik tot stilstand gebring het. Daarna is hulle na Wes-Afrika.
Op 10 Februarie 1722 is Roberts naby Kaap Lopez vermoor in ’n skermutseling met kaptein Chaloner Ogle van die Britse vloot. Dit was ’n keerpunt in die oorlog teen seerowery en baie beskou Roberts se dood as die einde van die goue eeu van seerowery.
Eveleen Castelyn
Eveleen Castelyn (1928–2004) was ’n Afrikaanse digter wat veral in die skryf van haikoes en tankas uitgeblink het. Haar debuutbundel, Tussen hemel en aarde, is in 1979 met die Eugène Maraisprys bekroon.
Lewe en werk
Eveleen dien vanaf 1973 tot 1978 in die skakelredaksie van Tydskrif vir Letterkunde. Sy het ’n goeie leeskennis van Duits en Frans en is goed bevriend met Elisabeth Eybers, wat ook op Schweizer-Reneke groot geword het en wat haar baie aanmoedig en help met haar gedigte, veral voor die verskyning van haar eerste bundel. Haar man ontval haar in 2002 en sy is op 5 Desember 2004 in haar huis in Menlopark in Pretoria oorlede
Skryfwerk
Haar eerste gepubliseerde werk is kinderverhale en sy publiseer “Gladdejan die seepmannetjie en ander stories vir kleuters” in 1957, opgevolg met “Stories vir die kleingoed” in 1961. Reeds vroeg in die sewentigerjare verskyn daar ook gedigte en kortverhale van haar in Standpunte en Tydskrif vir Letterkunde. Vanaf haar eerste bundel lewer sy gedigte wat getuig van digterlike selftug, waarin ’n goed ontwikkelde beeldsintuig en sin vir kontraste werksaam is. Deurlopende temas in haar werk is die waardes gesentreer in ’n stadslewe, in die gesin en godsdiens, geweld en sosio-ekonomiese en politieke vraagstukke. Die mens met sy ervarings en bedreigings soos pyn, siekte, ouderdom, geweld en buitestaanderskap is telkens die kern. Die tegnologie word ook beklemtoon, soos veral in “Kubermens” verwoord. Sy behandel ook die verbygaande tyd, aftakeling, afstand doen en skeiding en is waarskynlik die eerste Afrikaanse digter van tanka-verse en ons voorste digter van haikoe-verse in die tradisionele Japannese vorm. Haar bydrae tot die Afrikaanse poësie lê veral in haar besondere vermoë om verse te skryf wat byna deursigtig is in hulle eenvoud, maar telkens met ’n herlees ’n fyn deurdagte vakmanskap verraai.
Haar gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, “Digters en digkuns”, “Liggaamlose taal”, “Kraaines”, “Goudaar”, “Honderd jaar later”, “Voorspraak” en “Die dye trek die dye aan”. In 2020 word haar gedigte ‘Werkende vrou’, ‘Met 'n blou lint’ en ‘Ruimtewandeling’ in Vers en vrou opgeneem.
Marina Abramović
Marina Abramović (Serwies Cyrillies: Марина Абрамовић, uitgespreek [marǐːna abrǎːmoʋitɕ]; gebore 30 November 1946) is 'n Serwiëse uitvoerende kunstenaar. Haar werk verken die verhouding tussen kunstenaar en gehoor, die beperkinge van die liggaam, en die moontlikhede van die verstand. Abramović verwys na haarself as die "ouma van uitvoerende kunste" aangesien sy vir meer as vier dekades al aktief is. Sy was die pionier van 'n nuwe idee van identiteit deur die deelname van waarnemers in te sluit waar sy fokus daarop om "pyn, bloed, asook die fisiese limiete van die liggaam te konfronteer".
Lewensloop
Sy studeer vanaf 1965 tot 1970 aan die Akademie vir Beeldende Kunste in Belgrado.In die begin van haar loopbaan het sy hoofsaaklik van klank eksperimente gebruik gemaak. Na 'n rukkie het haar vertonings al hoe meer intens geword. In 1974 het 'n vertoning in Galleria Studio Mona in 'n geveg geëindig en is dit vroegtydig beëindig. Selfskade en uitputting is kenmerkend van haar optredes. Nog 'n vertoning, Rhythm 0, het geëindig met Abramović wat deur die publiek beseer is. Abramović: 'Die meeste mense vermy wat hulle as bedreigend of onbekend beskou. Deur sulke dinge korrek te doen, maak jy jouself oop vir nuwe ervarings. Met ons optredes het ons ook gehoop om ons gehoor deur daardie opening te stoot. '
Van 1976 tot 1988 het sy saamgewerk met die kunstenaar Ulay, met wie sy ook saam gewoon het. Die voortbestaan van langtermyn fisiese pyn was deel van hul werk. In alles het Ulay en Abramović hul fisiese of geestelike stamina op die toets gestel. Byvoorbeeld, die insluiting van Breathing In - Breathing Out (1977) blyk op die eerste oogopslag 'n intieme kus te wees. Maar hul neuse is gesluit met sigaretfilters, sodat die duo mekaar se asem vir negentien minute moet inasem. In die Nightsea Crossing-reeks sit hulle ure lank op verskillende plekke ter wêreld sonder kos of drank aan weerskante van 'n lang tafel. In 1988 het die intensiewe samewerking van die duo tot 'n einde gekom. In hul laaste vertoning het hulle oor die Groot Muur gestap, en elkeen begin aan die een kant om mekaar na drie maande halfpad te ontmoet.
Van 14 Maart tot 31 Mei 2010 het die Museum vir Moderne Kuns in New York 'n retropespektief oor die werk van Abramović getiteld Marina Abramović: The Artist is Present. Die uitstalling is georganiseer deur kurator Klaus Biesenbach en het dokumentêre materiaal ingesluit, sowel as heropvoerings van ouer optredes van Abramović en Ulay.
Dit was die eerste retrospektiewe uitstalling in die MoMA wat heeltemal toegewy was aan uitvoeringskuns en met meer as 850 000 besoekers is ook een van die suksesvolste uitstallings in die geskiedenis van die museum. By hierdie geleentheid het Abramović self ook 'n nuwe opvoering verrig, ook onder die titel The Artist is Present. Vir hierdie vertoning, wat soos die uitstalling ongeveer drie maande geduur het, het die kunstenaar gedurende die openingstye van die MoMA stil op 'n stoel in die atrium van die museum gesit. Besoekers kon op 'n stoel oorkant Abramović sit om haar in die oë in die oë te kyk so lank as wat hulle wou. Op die eerste dag van die vertoning het Ulay Abramović aangesluit, wat gevolg het in 'n emosionele oomblik gevolg deur applous. In totaal het Abramović vir 736 uur en 30 minute op die stoel gesit en oogkontak met meer as 1500 mense gemaak. Elkeen is gefotografeer deur die Italiaanse fotograaf Marco Anelli. Hierdie portrette, met die tyd en duur van hul ontmoeting met die kunstenaar, kan gesien word op die webwerf van die uitstalling en gebundel in die boek Portraits in the Presence of Marina Abramović.
Die Amerikaanse regisseur Matthew Akers het 'n dokumentêre dokumentasie gemaak met die vervaardiger Jeff Dupre oor die vertoning, wat in 2012 by die Sundance Film Festival vertoon is.
In die somer van 2014 het sy 'n vertooning getiteld 512 uur in die Serpentine Gallery in Londen. In drie wit ruimtes is slegs 160 besoekers gelyktydig toegelaat, wat op sekere plekke geplaas is waar hulle genooi is om die oomblik ten volle te ervaar. Sy is bygestaan deur ses helpers in swart geklee. Selfone, kameras en selfs horlosies was ongewens.
In September 2016 het 'n Amsterdamse regter beslis dat die uitvoerende kunstenaar €250 000 aan haar voormalige vennoot, Ulay, moet betaal. Abramovic moet hierdie aansienlike bedrag betaal omdat sy nie die kopiereg van Ulay in ag geneem het toe hy onder meer met Adidas gewerk het nie.
Bibliografie (seleksie)
•	Marina Abramović, Kristine Stiles, Klaus Biesenbach, Chrissie Iles. London; New York, NY: Phaidon 2008, ISBN 9780714848020
•	''Marina Abramovic. Student Body, Workshops 1979–2003, Performances 1993–2003'', Edizioni Charta, Milano 2003, ISBN 8881584492
•	''Marina Abramovic. 512 Hours:'' Serpentine Gallery, Julia Peyton-Jones, Hans-Ulrich Obrist, Sophie O'Brien. London. 2014, ISBN 3863355822.
Roshen
Die maatskappy vervaardig 'n groot reeks lekkergoed, maar staan veral bekend vir sy sjokoladelekkers en koeke wat in die Karl Marx-sjokoladefabriek in Kijif vervaardig word. Daarnaas word 'n groot verskeidenheid minder gesofistikeerde produkte met 'n tradisioneel hoë sjokolade-inhoud in die laer prysklas aangebied. Roshen is die markleier in die gebied van die voormalige Sowjetunie, maar voer sy produkte ook na lande in die Europese Unie, Verenigde State, Kanada en Israel uit.
In 2012 is Roshen met sy jaarlikse produksievolume van 450 000 ton 18de gelys in die internasionale lekkergoedbedryf se Candy Industry Top 100, 'n lys van die wêreld se grootste lekkergoedvervaardigers. Voordat die Russiese Federasie invoere van Roshen-produkte weens beweerde vals etikettering in Julie 2013 verbied het, het verkope op die Russiese mark sowat 40 persent van Roshen se totale omset verteenwoordig.
Cochabamba
Cochabamba is 'n stad in Bolivië met 'n bevolking van 1 938 401. Die stad is op 15 Augustus 1571 deur Spanjaarde onder Francisco de Toledo gestig.
Don Brodie
Don Brodie (29 Mei 1899 – 8 Januarie 2001) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Fig Leaf for Eve (1944), Hot Lead and Cold Feet (1978), en Murphy's Law (1986), en in die televisiereeks The George Burns and Gracie Allen Show (1950).
Ian Murdock
Ian Ashley Murdock (gebore 28 April 1973 - 28 Desember 2015) was 'n Amerikaanse sagtewareontwikkelaar wat die Debian projek begin het.
Vroeë lewe en loopbaan
Murdock is in Konstanz, Wes-Duitsland gebore terwyl sy pa sy nagraadse navorsing voltooi het.
Terwyl hy op universiteit was het Murdock die Debian projek begin op 16 Augustus 1993, en die eerste stabiele weergawe op 17 Junie 1996 vrygestel. Hy het Debian na hom en sy vriendin Debra vernoem. Hulle is later getroud, het drie kinders gehad en is in Januarie 2008 geskei.
Dood
Murdock is op 28 Desember 2015 in San Francisco oorlede.
Sophie Lowe
Sophie Lowe (gebore 5 Junie 1990) is 'n Australiese aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Beautiful Kate (2009) en Above Suspicion (2018), en in die televisiereeks The Returned (2015).
Dudu van Akkad
Dudu (Akkadies: ) of Doedoe was ’n koning uit die 22de eeu v.C. van die Akkadiese Ryk. Volgens die Sumeriese Koningslys het hy 21 jaar lank regeer.