cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Willem van Biljon
Herkoms
Van Biljon se vader was ook Willem Johannes (Julie 1796 – 15 Mei 1874) en sy moeder Johanna Wilhelmina Cecilia Botha (gebore omstreeks 1806). Hy het net twee sibbes uit sy ouers se huwelik gehad, Johanna Wilhelmina Cecilia (Colesberg, 16 April 1827 – Parys, 20 Mei 1897) en Petrus Johannes Lodewicus (oorlede 1845), maar nog sewe uit sy vader se ander vier huwelike, met Maria Susanna van Zyl, Anna Martha Catharina van der Walt, Anna Petronella Fourie en Susanna Maria Greyling.
Huwelikslewe
Willem van Biljon was getroud met Gebrechta Sophia Smit (1829–onbekend). Hul jongste kind, Johanna (1854–1901), is op 20 Desember 1869 op 14-jarige leeftyd in die eg verbind met die 51-jarige ds. Dirk Postma, wat toe maar twee maande en 17 dae vir die vierde keer ’n wewenaar was. Willem van Biljon was toe 44 jaar oud. Deur sy jongste kind se huwelik was hy die oupa van drie predikantsvroue en een predikant: Brechtje van Rooy was die eggenote van ds. J.A. (Koos) van Rooy; die enigste van die twee kleinseuns wat grootgeword het, ds. Willem Postma; Laurika was prof. J.A. du Plessis se eerste vrou en Aletta sy tweede; Maria, die jongste van ds. Dirk Postma se 20 kinders, was getroud met die digter en Psalmberymer Totius.
Breggie en Willem het drie dogters en drie seuns gehad. Een van dié seuns, Stefanus J.P. van Biljon, is in 1860 gebore en was getroud met Hester Pretorius. Hy was ook 'n Burgersdorpse diaken, maar is oorlede in die ouderdom van 37. Sy plaas was Wonderboom, waar hy grootgeword en later geboer het. Oor dié plaas het Marie du Toit, kleindogter van Willem en Breggie van Biljon, in 1959 geskryf: "Op die plaas Wonderboom het ons baie aangename vakansies by my grootouers, ouderling W. van Biljon en sy eggenote, deurgebring." S.J.P. van Biljon het vier seuns en twee dogters gehad. Sy seun Willem van Biljon is in 1889 gebore en was getroud met Catharina Styger (dus moontlik familie van die aktrise Paula Styger. Hulle het op die plaas Winnaarsbaken in die distrik Burgersdorp gewoon. Hy het 24 jaar met tussenposes as ouderling in Burgersdorp se Gereformeerde kerkraad gedien en ook in kommissies en op meerdere vergaderings. Vyf dogters is uit dié huwelik gebore.
Gereformeerde Kerk
Breggie en haar man het geboer op die plaas Hoedklip in die distrik Burgersdorp. Hulle het nie oorspronklik tot die streng ortodokse party behoort wat ook teen die sing van gesange gekant was nie, maar deur ’n diep en grondige ondersoek van die Skrif en die saligmakende waarhede van die Woord kon hulle hulle nie verenig met wat hulle en hul geesgenote as "liberale nuwighede" bestempel het nie. Ds. L.J. du Plessis beskryf hulle as "eenvoudig, maar deftig en net in hunne kleding, eenvoudig, doch zonder gierig te zijn in hul lewenswijze, nauwgezet in den godsdienst." Hulle het die NG Kerk reeds enkele jare voor die afskeiding (stigting van die Gereformeerde Kerk) van 1859 verlaat en toe hulle verneem dat ds. Postma uit Transvaal in die Vrystaat (omstreeks April daardie jaar) aangekom het, het hulle daarheen gereis en aangesluit met die stigting van die Gereformeerde kerk Reddersburg op 12 Mei. Willem van Biljon het die gemeente Burgersdorp eers as diaken en toe as ouderling gedien en dit verteenwoordig op die eerste algemene sinode, dié op Reddersburg. Hy het ook deelgeneem aan die Grensoorlog van 1874.
Miskito
Die Miskito is Amerikaanse inboorlinge in Sentraal-Amerika. Hulle gebied strek vanaf Kaap Kameroon, Honduras, tot by Rio Grande, Nicaragua. Die meeste Miskito besig die Miskitotaal, ander groepe praat egter Miskito Kreoolse Engels, Spaans, Rama en ander tale. Die Kreoolse Engels het tot stand gekom deur gereelde kontak met die Britte. Baie Miskito is Christene.
Tradisionele Miskito gemeenskappe is hoogs-gestruktureerd, met 'n goed gedefinieerde politieke struktuur. Daar was 'n koning maar hy het nie absolute mag gehad nie. Die mag was verdeel tussen hom, 'n goewerneur, 'n generaal, en teen die 1750's, 'n admiraal. Historiese inligting rakende konings is ietwat obskuur deur die feit dat baie van die konings semi-mitiese figure was, die eerste bevestigde koning, Jeremy I, is eers in 1687 gedateer.
As gevolg van die toelating van poligamie en die groot getalle vroulike slawe van die plundertogte, het die Miskito se bevolking baie toegeneem.
Spaanse setlaar het eers begin aankom in Miskitogebiede in 1787, maar die Miskito het aangehou om die area te oorheers as gevolg van hulle groot getalle en die ervare weermag. Die Miskito het nog nooit beheer gevoel deur die regering van Nicaragua nie en baie Miskitos beskou hulself vandag nie as Nicaraguane nie.
In die 1970's en 1980's se pogings tot volksmoord deur die kommunistiese Sandinistaregering het die gedwonge hervestiging van 8 500 Miskitos en die verwoesting van soveel as 100 nedersettings ingesluit, en het die Miskitos forseer, saam met die geallieerde Sumu en Ramastamme, om die MISURASTA te vorm, 'n groep van anti-regeringguerillas wat geallieerd was met die contras.
Geskiedenis
Die Miskitonasie het as 'n staat tot stand gekom rondom 1625. Die eerste dateerde koning was Oldman, die seun van 'n ongenoemde koning van die Miskitos. Eerste kontak met die Britte is gemaak tydens die heerskappy van die vader van Koning Oldman, wat hom na Brittanje gestuur het om 'n oudiënsie met Koning Karel I aan te vra.
Die Koninkryk van die Miskitos het gehelp gedurende die Amerikaanse rewolusionêre oorloë om die Spaanse kolonies aan te val en het verskeie oorwinnings behaal aan die kant van die Britte. Maar met die bereik van vrede in 1783 moes Brittanje beheer oor die kus afstaan. Die Britse onttrekking is voltooi teen die einde van Junie 1787. Ten spyte van die onttrekking het Brittanje 'n nie-amptelike protektoraat oor die koninkryk volgehou en het gereeld ingetree om die belange van die Miskito teen Spaanse inmenging te beskerm. Van die middel van die negentiende eeu en later het Britse belange in die gebied afgeneem.
Die staat het ophou bestaan in 1894 toe dit beset is deur Nicaragua. Dit is hervestig in Julie van daardie selfde jaar deur die Britte, maar Nicaragua het dit in Augustus herbeset.
Tsutomu Yamaguchi
Tsutomu Yamaguchi (山口 彊) (16 Maart 1916 – 4 Januarie 2010) was 'n Japannees wat die atoombomontploffings op Hirosjima en Nagasaki gedurende die Tweede Wêreldoorlog oorleef het en hy is die enigste persoon wat amptelik deur die Japannese regering erkenning ontvang het as oorlewende van albei ontploffings.
As inwoner van Nagasaki was Yamaguchi in Hirosjima op 'n sakebesoek namens sy werkgewer Mitsubishi Swaar Industrieë toe die stad om 8:15 op 6 Augustus 1945 gebombardeer is. Die volgende dag het hy na Nagasaki teruggekeer en, ten spyte van sy wonde, op 9 Augustus (die dag waarop Nagasaki gebombardeer is) teruggekeer werk toe. In 1957 is hy as 'n hibakusha ('n persoon wat deur die ontploffing geaffekteer is) van Nagasaki erken maar dit was eers op 24 Maart 2009 dat die Japannese regering sy teenwoordigheid in Hirosjima drie dae tevore ook erken het. Hy is op 4 Januarie 2010 aan maagkanker oorlede.
Vroeë lewe
Yamaguchi is op 16 Maart 1916 gebore. Hy het by Mitsubishi Swaar Industrieë aangesluit in die 1930's en was 'n tekenaar wat olietenker s ontwerp het.
Tweede Wêreldoorlog
Yamagughi "het nooit gedink dat Japan 'n oorlog sou begin" nie. Hy het voortgegaan met sy werk by Mitsubishi maar binnekort het Japannese industrieë begin swaarkry as gevolg van hulpbronne wat skaars geraak het en tenkers wat gesink is. Soos wat die oorlog voortgeduur het, het hy al meer moedeloos begin raak dat hy naderhand aan gesinsmoord begin dink het deur middel van 'n oordosis slaappille, sou dit gebeur dat Japan die oorlog verloor.
Hirosjima bombardering
Yamaguchi het in Nagasaki gewoon en gewerk maar in die somer van 1945 is hy vir drie maande na Hirosjima vir 'n sakebesoek. Op 6 Augustus het hy homself voorberei om die stad saam met twee van sy kollegas, Akira Iwanaga en Kuniyoshi Sato, te verlaat. Oppad na die treinstasie het hy agtergekom dat hy sy hanko ('n soort seël) vergeet het en moes hy terugkeer om dit te gaan haal. Om 8:15 was hy op pad na die dokke toe die Amerikaanse Boeing B-29 Superfortress Enola Gay die Little Boy-atoombom naby die middestad, slegs 3 km weg, laat val het. Yamaguchi onthou dat hy die vliegtuig en twee klein valskerms gesien het voordat daar 'n "groot flits in die lug was en alles is omgeblaas". Die ontploffing het sy oordromme laat bars, hy was tydelik verblind en hy het talle ernstige brandwonde opgedoen op die boonste helfte van sy liggaam. Nadat hy in 'n mate herstel het, het hy na 'n nabygeleë skuiling gekruip en nadat hy uitgerus het, het hy sy kollegas gaan soek. Hulle het ook oorleef en hulle het die nag saam deurgebring in 'n bomskuiling voordat hulle die volgende dag na Nagasaki teruggekeer het. In Nagasaki het hy behandeling vir sy wonde gekry en, ten spyte daarvan dat hy erg verbind is, het hy op 9 Augustus aangemeld vir werk.
Nagasaki bombardering
Om 11:00 op 9 Augustus was Yamaguchi besig om die Hirosjima-ontploffing aan sy opsigter te verduidelik toe die Bockscar die Fat Man-atoombom op Nagasaki laat val het. Sy werkplek was hier ook ongeveer 3 km van die nulpunt gewees maar hierdie keer is hy nie deur die ontploffing beseer nie. Hy was egter nie in staat om behandeling vir sy beskadigde verbande te kry nie en het vir meer as 'n week 'n hoë koors gehad.
Latere lewe
Na die oorlog het Yamaguchi as vertaler vir die besettende Amerikaanse magte gewerk. Daarna het hy 'n skoolhoof geword voordat hy weer by Mitsubishi aangesluit het. Toe die Japannese regering atoombomoorlewendes as hibakusha erken het in 1957, het Yamaguchi se identifikasie aangedui dat hy slegs in Nagasaki teenwoordig was. Yamaguchi was gelukkig hiermee en was tevrede dat hy relatief gesond was en sy verlede agter hom kon plaas.
Bend Over And Pray The Lord
Bend Over And Pray The Lord is 'n album van die Finse hard rock/heavy metal musiekgroep Lordi. Dit is in 1999 opgeneem, maar eers in die lente van 2012 gepubliseer.
Tsutomu Yamaguchi
Latere lewe
Yamaguchi het 'n uitgesproke voorstander van kernontmanteling geword. In 'n onderhoud het hy gesê: "Die rede waarom ek atoombomme haat is oor wat dit doen aan die waardigheid van mense." Deur middel van sy dogter gedurende 'n telefoniese onderhoud het hy gesê: "Ek kan nie verstaan waarom die wêreld nie die sieleangs van kernwapens kan verstaan nie. Hoe kan hulle aanhou om hierdie wapens te vervaardig?"
Op 22 Desember 2009 het die Kanadese regisseur James Cameron en skrywer Charles Pellegrino Yamaguchi ontmoet terwyl hy in 'n hospitaal in Nagasaki was waar hulle die idee van 'n rolprent oor die kernwapens bespreek het. "Ek dink dit is Cameron en Pellegrino se lotsbestemming om 'n rolprent oor kernwapens te maak," het Yamaguchi gesê.
Erkenning deur die regering
Aanvanklik het Yamaguchi geen behoefte gevoel om die aandag te vestig op sy dubbeloorlewende-status nie. Soos wat hy ouer geword het, het hy egter gevoel dat sy lot so beskik was en in Januarie 2009 het hy aansoek gedoen vir dubbele erkenning. In Maart 2009 is dit deur die Japannese regering aanvaar, wat beteken het dat Yamaguchi die enigste amptelik-erkende oorlewende van albei ontploffings was. Na aanleiding van die erkenning het Yamaguchi gesê: "My dubbele blootstelling aan bestraling is nou 'n amptelike regeringsdokument. Dit kan vir die jonger generasie die afskuwelike geskiedenis van die atoombomme vertel selfs nadat ek oorlede is."
Gesondheid
Sy vrou het ook aan bestralingsvergiftiging gely as gevolg van swart reën na die Nagasaki-ontploffing en is in 2008 (op 88) oorlede aan nier- en lewerkanker na 'n leeftyd van kwale. Al drie sy kinders ly aan gesondheidsprobleme wat volgens hulle van hulle ouers se blootstelling geërf is.
Notas
1 Toshiko Yamaguchi was 60 in Maart 2009 en sou in 1960 of 1961 12 gewees het.
Johannes van Melle
Johannes van Melle (Goes, 11 Februarie 1887 - Johannesburg, 8 November 1953), was 'n Nederlandse en Suid-Afrikaanse skrywer. Sy skrywersnaam was Jan van Melle.
Sy bekendste boek is Bart Nel, 'n klassieke werk van die Afrikaanse letterkunde. Dit vertel die verhaal van 'n boer wie se ontembare gees hom in staat stel om die verwoesting en verlies van sy plaas tydens die oorlog te oorleef, en wat deur sy vrou en familie verlaat word.
Hy het hom in Nederland as onderwyser bekwaam en in 1906 na Suid-Afrika gekom, waar hy onder meer op Dullstroom en in die distrikte Wakkerstroom en Bronkhorstspruit skoolgehou het. In 1909 is hy terug na Nederland en sedert 1913 het hy hom permanent in Suid-Afrika gevestig.
Gedurende die Rebellie van 1914 het hy hom aan die Rebelle se kant geskaar. Hy is op 18 November 1953 in Johannesburg oorlede. Van Melle het aanvanklik in Nederlands geskryf en sy eerste publikasie was Gedichten uit Zuid-Afrika (1920). Daarna het hy hom op die prosa toegelê en sy eerste Nederlandse prosa het in Het Hollands Weekblad verskyn.
Hierdie werk is later gebundel en is in 1933 met die titel Het stadje op 't groene eiland gepubliseer. Vroeër is sy sketse en kortverhale wat in die Pretoriase blad De Spektator verskyn het, in Zuid-Afrikaanse schetsen (1920) gebundel. Nadat hy hom in 1924 as onderwyser in Johannesburg gevestig het, het hy in Afrikaans begin skryf en Dawid Booysen (1933) was Van Melle se eerste roman.
Van Melle se fyn, objektiewe waarneming van die mens met sy gebreke, maar ook sy egtheid en idealisme, is reeds in hierdie roman, soos in al sy werk later, opvallend. Sy bekendste roman, Bart Nel, het in 1936 onder die titel Bart Nel, de opstandeling verskyn. Hoewel die roman in Nederlands geskryf was, was die dialoog in Afrikaans. In 1942 het hy die boek in Afrikaans verwerk onder die titel En ek is nog hy en later is dit weer as Bart Nel herdruk.
Ook Een lente verspeeld (1949) is later in Afrikaans as Verspeelde lente (1961) uitgegee. Bart Nel en Verspeelde lente is in onderskeidelik 1980 en 1982 vir die Afrikaanse televisiediens van die SAUK opgeneem. Van Melle se derde roman, Saad wat opkom, het in 1949 verskyn. Van Melle was veral bekend om sy baie verdienstelike kortverhale, wat reeds sedert 1924 in Afrikaanse tydskrifte verskyn het.
Hierdie kortverhale het in agt bundels verskyn, naamlik Oom Freek le Grange se derde vrou (1935), Oom Daan en die dood (1938), Vergesigte (1938), Oom Gideon ontmoet die Voortrekkers (1938), Mense gaan verby (1940), Venster aan die straat (1940), Paaie wat wegraak (1941) en Begeestering (1943). Die huwelik van Pop le Roux (1935) en Wraak (1937) is twee toneelstukke wat op van sy prosawerke gebaseer is.
Noah Wyle
Noah Wyle (gebore 4 Junie 1971) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente A Few Good Men (1992) en Donnie Darko (2001), en in die televisiereeks ER (1994).
Aardmeetkunde
duimnael|180px|GPS-meting in [[Nederland.]]
Aardmeetkunde of geodesie is die wetenskaplike dissipline wat veral betrekking het op die bepaling van die vorm en afmetings van die aarde, onder meer die swaartekragveld, in ’n driedimensionele en tydwisselende ruimte. Ander velde wat bestudeer word, is aardkorsbewegings, getye en poolbewegings. Hiervoor word nasionale en internasionale beheernetwerke opgestel met behulp van onder meer datum- en koördinaatstelsels.
Definisie
Geodesie – van die Griekse woord γεωδαισία geodaisia, letterlik "verdeling van die aarde" – het veral te doen met posisionering binne die tydelik wisselende swaartekragveld. Dit het betrekking op van die meting van die aarde op ’n globale skaal tot landmeetkunde op ’n plaaslike skaal. Geodetiese operasies kan ook op ander hemelliggame in die Sonnestelsel van toepassing wees.
Die aarde se vorm is grootliks die gevolg van sy rotasie, wat onder meer lei to sy ewenaarbult, en van die wisselwerking van geologiese prosesse soos die botsing van plate en vulkane, wat deur die aarde se swaartekragveld teengewerk word. Dit is van toepassing op die soliede oppervlak, die vloeibare oppervlak (oseane) en atmosfeer.
Met die opkoms van ruimtevaart en GPS word geodesie al hoe belangriker.
1875
Die jaar 1875 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 75ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Kogelbergsepter
Die Kogelbergsepter (Paranomus spicatus) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Paranomus behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom in die Hottentots-Hollandberge vanaf Sir Lowryspas tot by Kogelberg.
Die struik word tot 1 m hoog en blom van September tot November. Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Die vrugte word, twee maande nadat die plant geblom het, ryp en die sade val na die grond waar dit deur miere versprei word. Die plant groei in skaliegrond wat ook geskik is vir wingerde op hoogtes van 200 - 300 m.
In Engels staan die struik as die Kogelberg sceptre bekend.
Morris Carnovsky
Morris Carnovsky (5 September 1897 – 1 September 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Edge of Darkness (1943), Cornered (1945), Dead Reckoning (1947), en Cyrano de Bergerac (1950).
Aplysinidae
Aplysinidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Spekboom
Olifante vreet graag die boonste blare van die boom, wat veroorsaak dat dit horisontaal uitsit. Vir dié rede staan die boom ook as olifantskos bekend. Die olifante in die Oos-Kaap, insluitende dié in die Addo-Olifant Nasionale Park, kan tot 200 kg spekboomblare per dag vreet.
Spekboom is in staat om groot hoeveelhede koolstofdioksied uit die lug te neem en in suurstof en koolstof om te skakel. Een hektaar spekboom kan gemiddeld 4,2 ton koolstofdioksied per jaar na suurstof en koolstof omskakel. In die opsig is spekboom tot 10 keer meer effektief per hektaar as 'n tropiese reënwoud.
Die blare van die spekboom kan deur mense geëet word. Dit kan in tye van nood as 'n voedselbron aangewend word en is ook geskik vir gebruik in slaaie. Die blare het 'n effens suur, suurlemoenagtige smaak.
Die plant se FSA-nommer is 104.
Verspreiding
In Suid-Afrika is die spesie inheems in KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Oos-Kaap en die Wes-Kaap. Dit word ook in die Karoo van die Oos- en Wes-Kaap aangetref. Die plant is ook inheems aan Eswatini, Kenia en Mosambiek.
Aplysinellidae
Aplysinellidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Spekboom
Beskrywing
Die spekboom is immergroen en word ongeveer 2,5 meter hoog. Die stam, wat tot 20 cm dik word, het 'n kurkagtige voorkoms. Die blare is helder groen, vleserig en eiervormig. Soos die boom ouer word, word die blare gelerig.
Rugbywêreldbeker 1999
Die Rugbywêreldbeker 1999 (Engels: 1999 Rugby World Cup; Frans: Coupe du monde de rugby à XV 1999; Iers-Gaelies: Corn Rugbaí an Domhain 1999; Skots-Gaelies: Cupa Rugbaidh an t-Saoghail 1999; Wallies: Cwpan Rygbi'r Byd 1999) is van 1 Oktober tot 6 November 1999 in Wallis (nominale gasheer), Engeland, Skotland, Frankryk en Ierland, die destydse Vyfnasies, beslis. Dit was die vierde rugbywêreldbeker van die vierjaarlikse rugbywêreldkampioenskap wat deur die Internasionale Rugbyraad (IRR; nou Wêreldrugby) aangebied word en die tweede in Europa. Al die gashere het ook die Rugbywêreldbeker 1991 gemeenskaplik gehuisves. Dit was die eerste rugbywêreldbekertoernooi in dié sport se professionele era, nadat die IRR ná die Rugbywêreldbeker 1995 met die professionalisering van dié sport begin het.
Pete Schrum
Pete Schrum (16 Desember 1934 – 17 Februarie 2003) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Trancers (1984), Eliminators (1986), Terminator 2 (1991), en Dead Man (1995).
Rugbywêreldbeker 1999
Die Rugbywêreldbeker 1999 was die eerste toernooi met 20 deelnemende nasionale rugbyspanne, teenoor die 16 van die eerste drie rugbywêreldbekertoernooie. Die nominale gasheer Wallis, die verdedigende kampioen Suid-Afrika, die naaswenner Nieu-Seeland en die derde-plek-span Frankryk het regstreeks vir die toernooi gekwalifiseer, saam met die 16 beste spanne van die kwalifisering (Argentinië, Australië, Engeland, Fidji, Ierland, Italië, Japan, Kanada, Namibië, Roemenië, Samoa, Skotland, Spanje, Tonga, Uruguay en die Verenigde State). Tydens die 1999-toernooi is 41 wedstryde gespeel, waaronder 24 tydens die poelfase, drie tydens die uitspeelrondte en agt tydens die uitklopfase, insluitende die eindstryd. Die spanne is in vyf poele van vier elk verdeel, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne van die poel gespeel het. Die beste span van elke poel het hierna vir die kwarteindrondte gekwalifiseer, terwyl die naaswenners en die voorste derde-plek-span tydens die uitspeelrondte om die oorblywende drie plekke van die kwarteindrondte meegeding het. Die spanne wat tot die kwarteindrondte gevorder het, het regstreeks vir die volgende Rugbywêreldbeker 2003 in Australië gekwalifiseer.
Blackie Kruger
Ds. Philippus Cornelius Kruger (noemnaam Blackie, Kaapstad, 8 November 1929 – Roodepoort, 26 Julie 2008) was tussen 1955 en sy emeritaat in 1994 predikant in vyf gemeentes van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika, waarvan twee in die Vrystaat en een elk in die destydse Natal, Kaapland en Transvaal.
Dubbelsnip
Die Dubbelsnip (Gallinago media) was voorheen algemeen en wyd versprei maar is nou skaars 'n somertrekvoël. Die voël se status is nou amper bedreigd. Die voël is 28 – 30 cm lank, 130 - 220 g groot met 'n vlerkspan van 48 cm. In Engels staan die voël bekend as Great Snipe.
Skurweblaarkanniedood
Die boom het saamgestelde blare wat tot 7 cm lank en 3.5 cm wyd is, dun en blink, maar opvallend behaard aan albei kante. Blare word as een tot vier pare en 'n vyfde een (op die punt) aan elke blaarsteel gedra.
Die vrugte is die grootste van die Commiphora spesies (2 x 2.5 cm), gewoonlik in pare gedra, effe langwerpig en simmetries met 'n haarbedekking. Hulle is byna deurskynend wanneer onryp, maar word donkerrooi tot swart en die vlesige deel verdeel in twee wanneer hulle ryp is.
Die boom se FSA-nommer is 275.
Rugbywêreldbeker 1999
Australië het die eindstryd op Millennium-stadion in Cardiff teen Frankryk met 35–12 gewen en sodoende sy tweede rugbywêreldbekertitel ingepalm, die eerste span wat daarin geslaag het. Hulle het ook die eerste span geword wat dié titel ingepalm het nadat hulle vir die toernooi moes kwalifiseer. Die verdedigende kampioen Suid-Afrika het in die derde en Nieu-Seeland in die vierde plek geëindig. Die halfeindwedstryd wat Frankryk teen Nieu-Seeland met 43–31 gewen het, word as een van die beste wedstryde in die rugbywêreldbekergeskiedenis beskou. Interessant genoeg is die Krieketwêreldbeker 1999 op ’n soortgelyke manier deur vyf Europese lande aangebied (met Nederland pleks van Frankryk) en ook deur Australië gewen, die eerste land wat dit tot dusver vermaak het om albei wêreldbekertoernooie in dieselfde jaar te wen. As gevolg van die uitgebreide aantal spanne wat aan die Rugbywêreldbeker 1999 kon deelneem, het dié toernooi met drie nuwelinge die meeste debutante sedert die eerste 1987-toernooi gesien. Die nasionale rugbyspanne van Namibië, Spanje en Uruguay het vir die eerste keer aan ’n rugbywêreldbekertoernooi deelgeneem, maar al drie spanne is reeds in die poelfase uitgeskakel. Tydens hierdie toernooi het die Suid-Afrikaanse losskakel Jannie de Beer tydens die kwarteindwedstryd teen Engeland vyf skepskoppe oorgeskop – ’n Suid-Afrikaanse toetsrekord. Die Rugbywêreldbeker 1999 het ook die opkoms van Namibië, wat sedertdien vir elke rugbywêreldbekertoernooi gekwalifiseer het, gesien.
Toewysing
Die Rugbywêreldbeker 1999 is deur die IRR aan die vyf rugbylande toegewys, wat destyds jaarliks om die Vyfnasies-beker meegeding het. Die Walliese Rugbyunie het met die ander Vyfnasies-beheerliggame ooreengekom om van die wedstryde in Engeland, Frankryk, Ierland en Skotland aan te bied. Die nuwe Millennium-stadion in Cardiff was die kern van die Walliese bod, met boukoste van sowat £126 miljoen wat deur ’n lotto-insameling en private beleggings gedek is.
Deelnemers
Die volgende 20 spanne het vir die Rugbywêreldbeker 1999 gekwalifiseer: Die nominale gasheer Wallis, die verdedigende kampioen Suid-Afrika, die naaswenner Nieu-Seeland en die derde plek Frankryk het regstreeks gekwalifiseer. Om die oorblywende 16 plekke het tydens die kwalifiseringsrondte 65 nasionale rugbyspanne meegeding, ’n nuwe rekord. Die nasionale rugbyspanne van Namibië, Spanje en Uruguay het vir die eerste keer vir ’n rugbywêreldbekertoernooi gekwalifiseer en saam met Fidji, wat die vorige 1995-toernooi in Suid-Afrika misgeloop het, by die 16-span-lys van die Rugbywêreldbeker 1995 aangesluit om sodoende die 20-span-lys vir die Rugbywêreldbeker 1999 te vorm.
[[Lêer:1999 Rugby World Cup (men) participating nations.svg|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
Ekonomiese- en Bestuurswetenskappe-gebou, UP
Die Fakulteit Ekonomiese en Bestuurswetenskappe aan die Universiteit van Pretoria het in die laat 1980s hul eie gebou op die Hatfieldkampus bekom. Dit is ontwerp om as skakel te dien tussen die ouer geboue aan die noordekant en die meer moderne geboue aan die suidekant van die kampus. Die langwerpige, smal gebou toon elemente uit verskillende style insluitend Post-Romaanse Herlewing met elemente van die Ou Letteregebou soos die kloktoring en die boogstrukture en selfs elemente van die Pretoriase Baksteentradisie. Die argitek, Samuel Paul, was ’n alumnus van die universiteit. Die gebou is in drie fases gebou – die eerste twee fases is in Augustus 1989 voltooi en die laaste fase in Julie 1990. Die hoofgebou is deur voormalige President FW de Klerk in Maart 1991 geopen. Die gebou huisves die Sanlam-ouditorium, wat as ’n konferensiesentrum gebruik word, asook die kantore van die VSR.
Rugbywêreldbeker 1999
Deelnemers
]]
Serranochromis
Serranochromis is 'n genus van visse wat aan die familie Cichlidae behoort. Die genus is groot roofvisse wat voorkom in die riviere van tropiese Suider- en Sentraal-Afrika. Die genus het groot monde met koniese tande. Hulle is almal mondbroeiers.
Rugbywêreldbeker 1999
Stadions
Kern van die Walliese bod vir die Rugbywêreldbeker 1999 was die nuwe Millennium-stadion in Cardiff, wie se boukoste 126 miljoen pond beloop het. Wallis het egter net nege van die 41 wedstryde gehuisves, nadat die Walliese Rugbyunie met sy eweknieë van Engeland, Frankryk, Ierland en Skotland ooreengekom het om wedstryde in die vier ander lande aan te bied.
Die Rugbywêreldbeker 1999 is derhalwe deur Wallis, Engeland, Frankryk, Ierland en Skotland saam aangebied, en wedstryde is regoor dié vyf lande gehou. Al die Poel A-wedstryde is in Skotland aangebied, Poel B-wedstryde in Engeland, Poel C-wedstryde in Frankryk, Poel D-wedstryde in Wallis en Poel E-wedstryde in Ierland. Die uitspeelrondte vir die kwarteindrondte en die kwarteindrondte self is in drie verskeie stadions gehuisves, die halfeindrondte is op Twickenham in Londen aangebied. Beide die bronseindstryd en die eindstryd is op die nuut opgerigte Millennium-stadion in Cardiff aangebied, wat langs die Nasionale Stadion in Cardiff Arms Park opgerig is.
Serranochromis
Daar is tien spesies wat aan die genus behoort en sewe van die spesies kom in Suider-Afrika voor.
Rugbywêreldbeker 1999
Stadions
Van die Engelse stadions is Twickenham en Welford Road (albei rugbystadions), asook Ashton Gate in Bristol en Kirklees in Huddersfield, wat gewoonlik sokker aanbied, gebruik. Skotse stadions sluit in Murrayfield, tuiste van die Skotse Rugbyunie; Hampdenpark, tuiste van die Skotse Sokkerassosiasie; en die kleinste stadion van die Rugbywêreldbeker 1999: Netherdale in Galashiels, Scottish Borders. Stadions in Ierland is Lansdowne Road, die tradisionele setel van die Ierse Rugbyvoetbalunie, asook Ravenhill en Thomondpark. In Frankryk is vyf stadions ingespan, die meeste van die vyf gashere, insluitende die Franse nasionale stadion, Stade de France, wat die eindstryd van beide die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998 en die Rugbywêreldbeker 2007 aangebied het. Die nominale gasheer Wallis het drie stadions vir die toernooi ingespan: Die Millennium-stadion in Cardiff, Racecourse Ground in Wrexham en Stradeypark in Llanelli.
Miljard
Miljard is die woord wat in Afrikaans en die meeste Europese lande gebruik word vir duisend miljoen of 1 000 000 000 (109). In Engels word dié getal billion genoem, wat nie met die Afrikaanse woord biljoen verwar moet word nie. ’n Biljoen is duisend miljard of 1 000 000 000 000 (1012).
Rugbywêreldbeker 1999
Formaat
Die Rugbywêreldbeker 1999 is oor 35 dae tussen 20 verskillende spanne oor 41 wedstryde beslis. Dit het op 1 Oktober 1999 op Millenium in Cardiff met die openingswedstryd tussen die nominale gasheer Wallis en Argentinië afgeskop. Die toernooi het geëindig by dieselfde stadion op 6 November met die eindstryd tussen Australië en Frankryk, waartydens die Wallabies die Webb Ellis-beker ingepalm het.
Miljard
Die rede vir die verskil in die name is omdat twee verskillende stelsels, die kort en die lang skaalverdeling, in verskillende dele van die wêreld gebruik word. In Afrikaans word die "lang skaal" gebruik en in Engels die "kort skaal". (Kyk by Kort en lang skaalverdeling vir ’n verskil tussen die twee stelsels.)
Die SI-voorvoegsel vir ’n miljard is giga, afgekort as G. Voorbeeld: 1 GG = 1 gigagreep (gigabyte) = 1 miljard grepe.
Die ontbinding van 1 miljard in priemfaktore is: 1 000 000 000 = 29 × 59.
Rugbywêreldbeker 1999
Kalender
Die volgende tabel dui die Rugbywêreldbeker 1999 se daaglikse program aan. ’n Rooi blokkie dui op beide die openings- en sluitingseremonie, ’n pers blokkie op wedstryde tydens die poelfase, ’n siaan blokkie op die uitspeelrondte, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Poele
Die poelwedstryde is onder die vyf gashere soos volg verdeel:
Poelfase
Vir die eerste keer het 20 nasionale rugbyspanne aan ’n rugbywêreldbekertoernooi deelgeneem en hulle is in vyf poele van vier elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde poel gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die poelfase gespeel. Drie punte is vir ’n oorwinning toegeken, twee vir ’n gelykop en een vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens die punte wat total aangeteken is gerangskik.
Klassifisering binne elke poel was gegrond op die volgende puntestelsel:
Aan die einde van die poelfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vierde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die beste spanne wat na die kwarteindrondte deurgedring het. Die naaswenners en die voorste derde-plek-span van die poelfase het tydens die uitspeelrondte om die drie oorblywende plekke meegeding. As twee spanne gelyk op punte was, is die rangorde deur die punte wat total aangeteken is bepaal.
Uitklopfase
Die wenner van elk van die poele het saam met die wenners van die uitspeelrondte na die uitklopfase deurgedring. Hulle het saam met die wenner van die poelfase wat die minste punte behaal het, die wenners van ’n ander poel in die kwarteindrondte ontmoet. Spanne van dieselfde poel sou dus eers weer in óf die bronseindstryd óf die eindstryd kon ontmoet het.
Elke wedstryd in die uitklopfase moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná tagtig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om te bepaal wie die wenner is. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, tien minute in elke rigting: as daar dan steeds geen wenner was nie, is daar vir tien minute gespeel in ’n uitklopformaat, waar die eerste span wat daarin geslaag het om punte aan te teken, gewen het. As daar steeds nie ’n wenner was ná 110 minute nie is die wenner bepaal deur ’n stelskopkompetisie.
1999-effek op 2003-kwalifisering
Die agt spanne wat tot die kwarteindrondte gevorder het, het regstreeks vir die volgende Rugbywêreldbeker 2003 in Australië gekwalifiseer. Hulle was Argentinië, Australië, Engeland, Frankryk, Nieu-Seeland, Skotland, Suid-Afrika en Wallis.
Wedstrydbeamptes
’n Paneel van 16 skeidsregters is vir die toernooi ingespan.
Wedstryde
Die wedstryde is in drie fases opgedeel, naamlik die poel-, die uitspeel- en die uitklopfase.
Poelfase
20 spanne het aan die poelfase deelgeneem. Die eerste spanne en beste naaswenners in elke poel het na die uitklopfase deurgedring.
Blackie Kruger
Sy lewensfilosofie was: Elkeen moet ’n kans kry om gehoor te word; elke saak het drie kante: myne, joune en die waarheid.
Rugbywêreldbeker 1999
Finale puntestand
Hierdie tabel toon die finale puntestand van al die 20 deelnemende nasionale rugbyspanne ná die Rugbywêreldbeker 1999.
]]
Blackie Kruger
Herkoms
Blackie Kruger was ’n seun van Theunis Johannes Kruger (gebore 10 November 1895 op Wagenspruit, distrik Rustenburg en oorlede 20 Oktober 1973 in Pretoria) en Miriam Susanna Bosman (gebore 13 Julie 1897 te Rustenburg en oorlede op 20 Maart 1986 in Pretoria). Ds. Kruger se vader is as vyfjarige seuntjie tydens die Tweede Vryheidsoorlog in die konsentrasiekamp te Howick, Natal, geïnterneer saam met sy moeder, ouer suster en twee jonger broers. Hy het deelgeneem aan die 1914-rebellie en was in die Sentraal-gevangenis in Pretoria in die sel langsaan kmdt. Jopie Fourie, wat tereggestel is vir hoogverraad.
In die 1930's het Theunis Kruger as koerantverslaggewer in Kaapstad gewerk, waarskynlik by die Die Burger. Daarna was hy sekretaris van die burgemeester van Kaapstad en later redakteur van die Paarl Post. Ná die Tweede Wêreldoorlog het hy by Springs se stadsraad as taalkundige en sekretaris van die burgemeester gewerk. Eindelik was hy tot sy aftrede sekretaris van Port Edward se gesondheidskomitee.
Miriam Bosman, Blackie Kruger se moeder, is as driejarige tydens die Driejarige Oorlog in die konsentrasiekamp te Potchefstroom geïnterneer. Later jare was sy 42 jaar lank ’n laerskoolonderwyseres. Uit hul huwelik is drie kinders gebore: benewens hul predikantseun, ook Catharina Adriana (getroude van Naudé) op 30 Mei 1928 in Kaapstad en Isak Daniel op 14 Augustus 1942 en oorlede op 26 Februarie 1999 in Pretoria. Hy was 'n joernalis en koerantredakteur.
Opleiding
duimnael|links|300px|Die vierdejaars van 1954 van die [[Teologiese Skool Potchefstroom. Voor (van links): P.C. Kruger, C.J. Malan, J.A. Jooste, N.J. Grobler. Agter (van links): N. Malan en N.J.P. Coetzee.]]
Blackie Kruger het sy vroegste onderwys aan die plaasskool Stompiesfontein op Eendekuil in die distrik Springs ontvang waar sy moeder een van die vier leerkragte was. Sy vader het die skoolbus bestuurder en soggens die skoliere op die kleinhoewes en plase in die omgewing opgelaai en weer smiddae ná skool gaan aflaai. Die gesin het destyds in ’n personeelhuis by die skooltjie gewoon.
Dramagebou, UP
Die Dramagebou op die Hatfieldkampus van die Universiteit van Pretoria was voorheen die woonkwartiere van die personeel van die Christian Brothers’ College (CBC). Dié gebou met sy pragtige argitektoniese pilare aan die vooraansig is in 1928 deur Cowin, Powers en Ellis van die firma Clark & Downie (Edms) Bpk gebou. Die Universiteit het die gebou in 1968 bekom en teen 1969 het dit verskeie departemente gehuisves insluitend Argeologie, Afrikatale en Antropologie. In 1982 het die gebou die tuiste van die Dramadepartement geword. Die gebou wat in 'n U-vorm gebou is, en toon elemente van die Neo-Romaanse styl. Dramastudente repeteer gereeld aan toneelstukke en opvoerings in die opelug binnehof van die gebou.
Magdalene-eilande
Die Magdalene-eilande (Frans: Îles-de-la-Madeleine, Engels: Magdalen Islands) is 'n klein Kanadese eilandgroep, geleë in die sentrale gedeelte van die Golf van Sint-Laurens en sowat 200 km van die kus van die Gaspé-skiereiland (Gaspésie) af, met 'n oppervlakte van 194,8 vierkante kilometer en 'n bevolking van sowat 12 475 op die sewe bewoonde (van altesaam twaalf) eilande in 2016. Na die plaaslike Franse dialek word as Madelinot verwys. Île d'Entrée (Entry Island) is die enigste eiland met 'n tradisioneel Engelssprekende bevolking van Skotse en Ierse afkoms.
Die meeste bewoners van die argipel, wat in Frans Madelinots en Madeliniennes genoem word, vind 'n heenkome in die toerismebedryf of is as vissers en robbejagters werksaam. Robbejag speel weens die internasionale druk van dieraktiviste intussen 'n minder belangrike rol, terwyl die visvangsbedryf deur die negatiewe gevolge van oorbevissing geraak word.
Eie doel
'n Eie doel vind in sportsoorte waar doele aangeteken word plaas (soos sokker, yshokkie en basketbal) wanneer 'n speler 'n doel teen sy eie span aanteken. 'n Eie doel is gewoonlik toevallig (nie aspris nie) en kan 'n groot verleentheid vir die speler wees. Dit gebeur meestal tydens verdedigende spel wat misluk of deur die teenstanders uitgebuit word.
Magdalene-eilande
Die eilandgroep het 'n gematigde seeklimaat. Wintertemperature is hoër as in Montreal, terwyl somers ietwat koeler is.
Geskiedenis
In 1755 is die eilande deur Franssprekende Akadiërs bewoon wat nie deur die Britse uitdrywing van die Franse bewoners van die maritieme provinsies (die Grand Dérangement) geraak is nie. Baie eilandbewoners wys vandag nog steeds met trots die Akadiese vlag en beskou hulleself as 'n selfstandige gemeenskap wat sy eie kulturele tradisies handhaaf.
Met die oprigting van vuurtorings het die aantal skipbreuke afgeneem, ofskoon daar nog baie ou rompe op die strande en in die water lê.
Met die uitputting van die plaaslike visgronde het die toerismebedryf die belangrikste bron van inkomste vir die bevolking geword, net soos in die aangrensende provinsies van Prins-Edward-Eiland, Nova Scotia en Nieu-Brunswick. Die argipel is besonder aantreklik vir toeriste uit Québecois wat die strandlewe en watersport geniet en met die plaaslike bevolking in hul eie taal kan gesels. Die Magdalene-eilande lok met baie kilometers van wit sandstrande en rotswande van verwerende sandsteen. Die eilandgroep is daarnaas 'n eersterangse bestemming vir kampeerders wat die eilande met hul fietse wil verken, en kajak-geesdriftiges.
Tot by die 20ste eeu is die argipel tydens die winter volledig afgesny van die vasteland, aangesien bote destyds deur pakys vasgekeer is. Die eilandbewoners het ook oor geen kommunikasiemiddels vir kontak met die vasteland beskik nie. In 1910 het hulle 'n noodroep na die vasteland uitgestuur met behulp van baie briewe, wat in 'n melassevat geplaas en verseël is. Toe die drywende vat aan die oewer van die Kaap-Breton-eiland beland het, is 'n ysbreker deur die regring gestuur om bystand aan die bewoners te verleen. Binne enkele jare het die eilande een van die nuwe telegrawe verkry om sodoende tydens die wintermaande tenminste oor 'n kommunikasiemiddel te beskik. Die vat het groot bekendheid verwerf, en die toeristewinkels verkoop namaaksels hiervan.
Administrasie
Die eilande val administratief onder die Franssprekende provinsie Quebec, alhoewel hulle geografies nader aan die provinsies Prins-Edward-Eiland en Nova Scotia lê. Die grootste eilande is Alright, Amherst, Brion, Coffin, East, Entrée, Grindstone, Grosse en Wolf. Die res van die argipel bestaan uit klein eilandjies. Die ses grootste eilande word deur sandbanke en 'n pad, Route 199, met mekaar verbind.
Op plaaslike regeringsvlak vorm die eilandgroep 'n stedelike agglomerasie wat in twee munisipaliteite verdeel word, Les Îles-de-la-Madeleine as sentrale munisipaliteit en Grosse-Île. Die burgemeesters is Jonathan Lapierre en Rose Elmonde Clarke.
Gini-koëffisiënt
Definisie
[[Lêer:Economics Gini coefficient2.svg|duimnael|regs|280px|Grafiese verteenwoordiging van die Gini-koëffisiënt.
Die grafiek wys dat terwyl die Gini-koëffisiënt tegnies gelyk is aan die oppervlak gemerk "A" gedeel deur die som van die oppervlaktes gemerk "A" en "B" (d.i. G = A/(A+B)), is dit ook gelyk aan 2*A, aangesien A + B = 0.5 omdat die asse van 0 tot 1 strek en die totale oppervlakte van die grafiek dus gelyk is aan 1.]]
Die Gini-koëffisiënt word gewoonlik gedefinieer as wiskundig gegrond op die Lorenz-kurwe, wat die proporsie van die totale inkomste van die bevolking op die y-as skets wat kummulatief deur die onderste x% van die bevolking verdien word (kyk die diagram hiernaas). Die lyn by 45° verteenwoordig dus volkome gelykheid van inkomstes. Die Gini-koëffisiënt kan dan so aan gedink word as die verhouding van die oppervlakte wat tussen die lyn van gelykheid en die Lorenz-kurwe lê (gemerk "A" in die diagram) teenoor die totale oppervlakte onder die lyn van gelykheid (gemerk "A" en "B" in die diagram); dit wil sê.
Blackie Kruger
Opleiding
Sy hoërskoolopleiding het hy van 1942 tot 1945 aan die Hoër Seunskool Hugenote op Springs ontvang, waarna hy vir die sy laaste skooljaar na die Hoërskool Gimnasium in Potchefstroom is en matriek in die eerste klas geslaag het. Op skool was hy lid van Hugenote se Volkspele-demonstrasiegroep.
Gini-koëffisiënt
Definisie
Sommige mense vind dit ingeefliker om aan die Gini-koëffisiënt te dink as die helfte van die relatiewe gemiddelde verskil (en dit is inderdaad wiskundig ekwivalent). Die gemiddelde verskil is die gemiddelde absolute verskil tussen twee items wat lukraak uit 'n bevolking gekies word, en die relatiewe gemiddelde verskil is die gemiddelde verskil gedeel deur die gemiddelde, om vir skaal te normaliseer.
Wêreldwyd strek Gini-koëffisiënte vir inkomste van geassesseerde lande tussen ongeveer 0.25 vir Slowenië (met ander woorde die gelykste verspreiding van inkomste ter wêreld) en 0.60 vir Namibië (die ongelykste samelewing ter wêreld in terme van inkomste per capita). As wiskundige mate van ongelykheid behels die Gini-koëffisiënt geen waarde-oordeel nie: dit spreek dus nie die kwessie van die regverdigheid van 'n spesifieke vlak van gelykheid aan nie.
Blackie Kruger
Opleiding
Aan die destydse PU vir CHO het ds. Kruger sy B.A. in 1949 cum laude verwerf en in 1950 ’n B.A. (Hons.) in wysbegeerte. Ná die gebruiklike vier jaar aan die Teologiese Skool Potchefstroom het hy in 1954 sy Th.B. verwerf en is hy beroepbaar gestel in die GKSA. In later jare het hy ook van die PU vir CHO verwerf: ’n sertifikaat in pastorale psigologie in 1973, 'n M.A. in wysbegeerte, ’n sertifikaat in Christelike berading in 1983 en ’n sertifikaat in Bybelse predikant in 1984. In die volgende jaar volg hy 'n kursus in interpersoonlike kommunikasievaardighede aan die Suid-Afrikaanse Instituut vir Mensontwikkeling.
Op universiteit was hy leier van die PU vir CHO se Volkspelelaer, bestuurslid, voorsitter en kaptein van die skaakklub en bestuurslid en voorsitter van die Geselligheidskomitee. Hy het in die studenteraad gedien en was bestuurslid en voorsitter van die studenteraad se komitee vir kuns en kultuur. Van die studentevereniging Korps Veritas Vincet was hy bestuurslid en sekretaris. Hy was ook 'n referent van die Afrikaanse Studentebond se inter-universitêre groep oor kommunikasie, terwyl hy die Teologiese Studentevereniging se groepleier oor arbeid was.
Gesinslewe
Ds. Kruger is op 14 April 1957 in die Gereformeerde kerk Kroonstad deur ds. Jan J. van der Walt van die Gereformeerde kerk Welkom met Alida Susanna Duursema in die huwelik bevestig. Sy was ’n dogter van Jan Andries Jacobus Duursema, ’n boumeester gebore te Rietfontein, distrik Kroonstad op 2 Mei 1906 en oorlede te Ontdekkers (Roodepoort) op 25 Desember 1981, en Martha Elizabeth Duursema (néé van Zijl), gebore te Kruidfontein, distrik Steynsrus, op 27 Maart 1911 en oorlede in Florida op 2 Desember 1999.
As pastoriemoeder was Alida Kruger, gebore op Steynsrus op 8 April 1937, eers ’n tuisteskepper, maar nadat haar kinders die nes verlaat het, het sy van die 1980's tot die vroeë 1990's as lektrise aan die Anchor-kollege in Johannesburg gewerk. Vyf kinders is uit die huwelik gebore:
Gemeentebediening
Ds. Kruger se vyf gemeentes was Kroonstad 1955–1957, Vryheid 1957–1961, Theunissen 1961–1967, Burgersdorp 1967–1975 en Ontdekkers 1975–1994, toe hy sy emeritaat aanvaar. Daarna het hy in talle gemeentes hulpdiens verrig, die langste daarvan in die Outjo in 1997 en 1998. Sy eerste beroep as proponent, op dieselfde dag op hom uitgebring as waarop hy ondervra is vir toelating tot die bediening, was juis van die GK Outjo, maar hy het daarna ook ander beroepe ontvang en eindelik dié van die GK Kroonstad aanvaar.
Kroonstad
regs|300px|duimnael|Ds. Kruger trou op [[14 April 1957 met Alida Duursema in die Kroonstadse kerk, waarvan haar vader, Jan, die bouaannemer was. Van links: Theunis en Miriam Kruger, Blackie en Alida Kruger, Martha en Jan Duursema. Voor: Die strooimeisie Barbara Roller.]]
Prop. Kruger is op 19 Februarie 1955 in die GK Kroonstad deur prof. Sarel van der Walt bevestig. Ds. Kruger se dienstyd hier was maar kort, nog nie twee volle jare nie, want op 6 Januarie 1957 het hy sy losmaking ontvang om ’n beroep na Vryheid op te volg. Ds. Kruger was nog ’n vrygesel toe hy in die gemeente bevestig is. Kort voor sy vertrek is hy op 14 April 1957 met ’n jong suster uit die gemeente getroud. Alida Duursema se vader, Jan, was die bouaannemer van die kerkgebou waarin hulle getroud is en waarvan dr. J.M. de Wet die hoeksteen op 6 Maart 1948 gelê het. Hul troukoek was dan ook in die vorm van die Kroonstadse kerk, ontwerp deur Gerard Moerdyk en Henry Watson, wat saam ook verantwoordelik was vir die Voortrekkermonument wat die jaar daarop ingewy is. Tydens ds. Kruger se tyd is Kroonstad se gemeenteblad opgerig, waarvan die eerste uitgawe in Junie 1955 verskyn het met Herman Scholtemeijer as redakteur.
Met die gemeente Kroonstad se vyftigste bestaansjaar in 1975 is ds. Kruger gevra om te vertel van sy herinneringe aan sy dienstyd. Hy het onder meer geskryf: "Die staan nog helder voor die gees hoe te midde van stortreën die jong proponentjie op 18 Februarie 1955 by die hek van die proefplaas ontmoet moes word. Die groot getal lidmate moes maar in hul motors bly, terwyl br. Herman Scholtemeijer, skriba van destyds, onder dekking van sy bekende sambreel die pad na die pastorie aandui waarheen die ontmoeting inderhaas verskuif moes word.
"Dadelik het mens jou jonkheid en onervarendheid terdeë besef. Die ewig ware Evangelie van Jesus Christus moet verkondig word in ’n gemeente wat etlike jare voor jou geboorte al gestig is, en dit nog te meer in ’n bloeiende stad wat besig is om sy vere reg te skud vir sy eeufees!
"Ná vakantskap van anderhalf jaar is daar blydskap in die Here, as die bevestiging op waardige wyse deur prof. dr. S.P. van der Walt plaasvind. Die nuwe dominee wys in die intreepreek Sondagoggend op grond van Markus 4 vs. 26-27 op die allesoorwinnende krag van die Woord. Die Saad wat uitgestrooi sal moet word, het inherente groeikrag. Daar is ook volgens Gods belofte sekerheid dat die oes nie sal uitbly nie. Daarmee het die saaier van die Saad op die agtergrond wou tree, sodat die volle lig op die Saad sou val."