cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Homofobie
Teenmaatreëls
Op grond van navorsing deur Arizona State University Professor Elizabeth Segal, Universiteit van Memphis professore Robin Lennon-Dearing en Elena Delavega het in 'n 2016 artikel gepubliseer in die Journal of Homosexuality aangevoer dat homofobie verminder kan word deur blootstelling (leer oor LGBT-ervarings), verduideliking (begrip). die verskillende uitdagings wat LGBT-mense in die gesig staar), en ervaring (om hulself in situasies te plaas wat deur LGBT-mense ervaar word deur saam met LGBT-medewerkers te werk of vrywilligerswerk by 'n LGBT-gemeenskapsentrum te doen).
Onderskeidings en voorgestelde alternatiewe
Navorsers het egter alternatiewe terme voorgestel om vooroordeel en diskriminasie teen LGBT- mense te beskryf. Sommige van hierdie alternatiewe toon meer semantiese deursigtigheid, terwyl ander nie - fobie insluit nie:
Teenstand teen term
Mense en groepe het beswaar gemaak teen die gebruik van die term homofobie.
Nieneutrale frasering
Die gebruik van homofobie, homofobies en homofobies is gekritiseer as pejoratief teenoor LGBT-regte-teenstanders. Gedragswetenskaplikes William O'Donohue en Christine Caselles het in 1993 verklaar dat "soos [ homofobie ] gewoonlik gebruik word, [dit] 'n onwettige pejoratiewe evaluasie van sekere oop en debatteerbare waardeposisies maak, baie soos die voormalige siektekonstruk van homoseksualiteit" self, met die argument. dat die term gebruik kan word as 'n ad hominem- argument teen diegene wat waardes of standpunte voorstaan wat die gebruiker nie goedkeur nie.
n 2012 is die Associated Press Stylebook hersien om te adviseer om nie-kliniese woorde met die agtervoegsel -fobie, insluitend homofobie, in "politieke en sosiale kontekste" te gebruik. Dave Minthorn, adjunk-standaardredakteur van AP, het gesê die woord homofobie dui op 'n ernstige geestesversteuring, en dat dit vervang kan word met "anti-gay" of soortgelyke frasering. Die AP se besluit is gekritiseer in sommige media, veral dié in die LGBT-gebied, wat aangevoer het dat homofobie nie noodwendig in 'n streng kliniese sin geïnterpreteer hoef te word nie.
Heterofobie
Die term heterofobie word soms gebruik om omgekeerde diskriminasie of negatiewe houdings teenoor heteroseksuele mense en verhoudings van teenoorgestelde geslag op grond van hul seksuele oriëntasie te beskryf. Die wetenskaplike gebruik van heterofobie in seksuologie is beperk tot min navorsers, veral diegene wat Alfred Kinsey se seksnavorsing bevraagteken. Tot op hede word die bestaan of omvang van heterofobie meestal nie deur seksuoloë erken nie. Behalwe seksologie is daar geen konsensus oor die betekenis van die term nie, want dit word ook gebruik om "vrees vir die teenoorgestelde" te beteken, soos in Pierre-André Taguieff se The Force of Prejudice: On Racism and Its Doubles (2001).
Met verwysing na die debat oor beide betekenis en gebruik, SUNY- dosent Raymond J. Noonan, in sy 1999-aanbieding aan The Society for the Scientific Study of Sexuality (SSSS) en die American Association of Sex Educators, Counselors, and Therapists (AASECT) Conference, verklaar:
"Die term heterofobie is vir sommige mense verwarrend om verskeie redes. Enersyds kyk sommige daarna as net nog een van die vele me-too sosiale konstruksies wat die afgelope dekades in die pseudowetenskap van viktimologie ontstaan het. (Baie van ons onthou John Money se 1995-kritiek van die opkoms van viktimologie en die negatiewe impak daarvan op seksuele wetenskap. ) Ander kyk na die parallelisme tussen heterofobie en homofobie, en stel voor dat eersgenoemde laasgenoemde bagatelliseer. . . Vir ander is dit bloot 'n nuuskierigheid- of parallelkonstruksie-woordspeletjie. Maar vir ander steeds is dit deel van beide die erkenning en verpolitisering van heteroseksuele se kulturele belange in teenstelling met dié van gays - veral waar daardie belange gesien word om te bots".
Stephen M. White en Louis R. Franzini het die verwante term heteronegativisme bekendgestel om te verwys na die aansienlike reeks negatiewe gevoelens wat sommige gay individue mag hê en teenoor heteroseksuele mense uitdruk. Hierdie term word verkies bo heterofobie omdat dit nie uiterste of irrasionele vrees impliseer nie.
Die Merriam-Webster woordeboek definieer heterofobie as volg: "irrasionele vrees vir, afkeer van of diskriminasie teen heteroseksuele mense."
Aardhaan (astrologie)
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Aardhaanjaar het in 1969 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 17 Februarie 1969 tot 5 Februarie 1970.
Aardhaanjare
Die volgende jare is Aardhaanjare:
Torben Jetsmark
Torben Jetsmark (gebore 19 September 1942) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Jazz All Around (1969), Tomorrow My Love (1971), en Going for Broke (1977), en in die televisiereeks Unit 1 (2000).
Noordelike distrik, Israel
Die Noordelike distrik (Hebreeus: מחוז הצפון - Mehoz HaTzafon, Arabies: اللواء الشمالي ) is een van Israel se ses distrikte. Die hoofstad en grootste stad is Nasaret. In 2016 het die distrik 'n bevolking van 1 401 000 gehad.
Die Golanhoogland en die grootste deel van Galilea behoort aan die Noordelike distrik. Die Meer van Tiberias en die hawestad Akko lê ook in die distrik.
Marek Edelman
Marek Edelman  (31 Desember 1922 - 2 Oktober 2009) was 'n Joodse en Poolse politiese en sosiale aktivis, 'n kardioloog en die laaste lewende leier van die Warskou Ghetto Opstand.
Edelman is in 1922 in Homel (nou Belarus) gebore, maar het kort daarna saam met sy ouers na Warskou verhuis. In 1942 was Edelman, as 'n leier van die Algemene Joodse Arbeidersunie, een van die vegters van die ondergrondse Żydowska Organizacja Bojowa ("Joodse Gevegsorganisasie") In die Warskou Ghetto Opstand van April tot Mei 1943, onder leiding van Mordechai Anielewicz, het Edelman een van die ZOB se drie sub-bevelvoerders geword wat in die borselmakers se area van die ghetto gevestig was. Edelman het die opstand se onderdrukking oorleef, asook die vernietiging van die ghetto en het ontsnap te danke aan hulp van ondergrondse aktiviste van die Armia Ludowa ("Volk se leër"). Hy het by die Poolse ondergrondse Armia Krajowa ("Tuisleër") aangesluit en het in die somer van 1944 deelgeneem aan die Warskou Opstand.
Na die Tweede Wêreldoorlog het Edelman aan die Mediese Universiteit van Łódź gestudeer. In 1976 het hy 'n aktivis by die Komitet Obrony Robotników ("Werkers Verdegingskomitee") geword en later by die Solidariteitsbeweging aangesluit. In die periode tussen 13 Desember 1981 tot 22 Julie 1983 het daar onrus in Pole geheers en het die regering alle demokraties partye verban, waaronder ook die Solidariteitsbeweging en Edelman was in 1981 gevange geneem. Hy het egter later as lid van die Poolse parlement gedien van 1989 tot 1993.
Op 17 April 1998 was Marek Edelman Pole se hoogste dekorasie toegeken: die Orde van die Wit Arend.
In 'n 2004-onderhoud het Edelman die Irak-oorlog ondersteun en gesê dat alle vorms van fascisme, hetsy dit Nazisme, Baathisme of Islamisme is, ten alle koste oorwin moet word.
In Hanna Krall se boek "Zdążyć przed Panem Bogiem" ("Wees daar voor God") verhaal Edelmain die Warskou Ghetto Opstand in detail.
Pulitzerprys vir Drama
Die Pulitzerprys vir Drama, een van die onderafdelings van die Amerikaanse Pulitzerprys, is die eerste keer in 1918 toegeken.
Vanaf 1918 tot 2006 was die nominasieperiode van die Dramaprys anders as al die ander Pulitzerpryse: gedurende hierdie tydperk was die periode vanaf 2 Maart tot 1 Maart, om die 'seisoen' van Broadway te reflekteer eerder as die kalenderjaar. Sedert 2007 is dié prys in lyn met al die ander toekennings gebring met 'n nominasieperiode vanaf 1 Januarie tot 31 Desember.
Die drama-jurie bestaan uit een persoon met 'n akademiese posisie en vier resensente. Die groep woon toneelstukke in New York en in streeksteaters by, en nomineer dan die kandidate. Die Pulitzerraad behou die reg toe om nie die juriekeuses te aanvaar nie, soos in die geval van 1986 se toekenningsjaar. In dié jaar was daar wel 'n juriekeuse – The CIVIL warS – maar geen toekenning is gemaak nie. Weens die raad se beswaar teen die toentertydse kontroversiële gebruik van vloekwoorde en seksuele temas in Edward Albee se beroemde Who's Afraid of Virginia Woolf? in 1963, is die juriekeuse ook oor die hoof gesien. Sou Albee die toekenning gekry het, sou hy saam met Eugene O'Neill die meeste toekennings (vier) vir die Pulitzerprys vir Drama gehad het.
Musiekblyspele as wenners
Slegs sewe musiekblyspele het al die Pulitzerprys vir Drama gewen – teen ongeveer die tempo van een per dekade in die jare 1930 tot 1990. Hulle is: George Gershwin se Of Thee I Sing (in 1932), Rodgers en Hammerstein se South Pacific (in 1950), Jerry Bock en Sheldon Harnick se Fiorello! (in 1960), Frank Loesser se How to Succeed in Business Without Really Trying (in 1962), Michael Bennett se A Chorus Line (in 1976), Stephen Sondheim en James Lapine se Sunday in die Park with George (in 1985) en Jonathan Larson se Rent (in 1996).
Meestal gaan die toekenning aan die dramaturg, maar in die geval van 'n musiekblyspel, ontvang die komponis, die lirikus en die skrywer van die verhaal almal die toekenning. In 1932 is die komponis George Gershwin nie deur die raad vereer nie, omdat hulle gevoel het dat die Pulitzerprys vir Drama 'n dramatiese toekenning was, maar dit is sedertdien verander.
Meermalige wenners
Slegs 'n paar dramaturge het die Pulitzerprys vir Drama meer as een maal gewen: Hulle is:
Jacob Winkler Prins
Jacob Winkler Prins (5 Februarie 1849, Tjalleberd - 25 November 1904, Keltiese See) was 'n Nederlandse digter, prosaskrywer en kunsskilder wat in sy vroeëre werke van die skuilnaam Kaspar Brandt gebruik gemaak het.
Lewe en werk
Hy was die seun van Anthony Winkler Prins. Laasgenoemde was die samesteller van die Winkler Prins Encyclopedie, en het as predikant te Tjalleberd gedien. In 1850 het die gesin na Veendam verhuis, waar Jacob grootgeword het en die plaaslike skool bygewoon het. Na 'n paar jaar se studie in klassieke tale aan die Universiteit van Utrecht het hy in 1870, sonder dat hy 'n diploma kon verwerf, na Parys verhuis waar hy begin skilder het. Na 'n tydperk in Derbyshire in die Verenigde Koninkryk waar hy 'n onderwyser was; het hy ruim 25 jaar in Lieren by Beekbergen gewoon. In 1873 het hy in Hoenderloo met Maria Louisa Eleonora Mathilda Frackers, die huismoeder van 'n meisieskool, getrou. In Veluwe het hy hom besig gehou met ontbossing om blomme en plante te kweek; wat sy geliefde stokperdjie was.
Winkler Prins het realistiese natuurpoësie, geïnspireer deur Shelley, geskryf, en dit gekombineer met landskapskilderkuns. Hierdie outeur-skilder, waarvoor Willem Kloos geweldige waardering gehad het, kan beskou word as 'n onafhanklike voorloper van die Tagtigers. Hy het ook romans en novelles geskryf. Daarnaas het hy letterkundige artikels in 'n verskeidenheid tydskrifte geskryf, waaronder De Gids en De Nieuwe Gids.
'n Jaar na die dood van sy eggenote in 1901 het hy na Voorburg verhuis. Hy het in 1904 'n reis onderneem na die Verenigde State. Hy het op 13 November in New York Stad aangemeld vir die terugreis aan boord die stoomskip Saint Andrew, wat op 29 November aangedoen het in die hawe van Antwerpen - daar was egter geen teken van Winkler Prins nie. Winkler Prins het 'n seemansgraf gekry in die Keltiese See op 50° NB en 8° WL. Daar is nooit klaarheid verkry oor wat presies daar afgespeel het nie. Die gerug dat Winkler Prins na 'n geveg met 'n stokerskneg sou omkom is nooit bevestig nie, as gevolg van die feit dat die skeepsjoernaal van die Saint Andrew spoorloos verdwyn het.
Frederic De Belleville
Frederic De Belleville (17 Februarie 1855 – 25 Februarie 1923) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Daughter of the People (1915), A Trade Secret (1915), en The New Adventures of J. Rufus Wallingford (1915).
Koronavirus
Koronavirusse is 'n groep virusse wat siektes by soogdiere en voëls veroorsaak. By mense veroorsaak die virusse respiratoriese infeksies – insluitend gewone verkoue – wat gewoonlik lig is. Vorme van mediese belang is die Ernstige akute respiratoriese sindroom (EARS), Midde-Oosterse respiratoriese sindroom (MORS) en nuwe koronavirus wat die dodelike Koronavirussiekte-2019 veroorsaak en die Wuhan-koronavirus-uitbraak van 2019 tot 2022 meegebring het. By beeste en varke veroorsaak koronavirusse diarree. By hoenders veroorsaak dit 'n boonste respiratoriese siekte. Daar is geen entstowwe of antivirale middels wat goedgekeur is vir voorkoming of behandeling nie.
Koronavirusse is virusse in die subfamilie Orthocoronavirinae in die familie Coronaviridae, in die orde Nidovirales.
Koronavirusse word beskryf as omhulde virusse met 'n positiewe sin, enkelstring, RNS-genoom en met 'n nukleokapsied van heliese simmetrie.
Die genomiese grootte (die totale hoeveelheid DNS wat in een eksemplaar van 'n volledige genoom bestaan) van die koronavirus wissel van ongeveer 26 tot 32 kilobase, die grootste vir 'n RNS-virus.
Die term "koronavirus" is afgelei van die Latynse corona, wat "kroon" beteken en verwys na die kenmerkende voorkoms van die virusdeeltjies (virione): hulle het 'n rand wat aan 'n koninklike kroon of die son se korona herinner.
Oordrag
Die oordrag van koronavirusse van mens tot mens vind vermoedelik hoofsaaklik plaas in situasies van noue kontak, deur asemhalingsdruppels wat gegenereer word tydens nies of hoes.
Menslike koronavirus
Daar word geglo dat koronavirusse 'n beduidende persentasie van alle verkoues by volwassenes en kinders veroorsaak. Koronavirusse veroorsaak verkoue met erge simptome, bv. koors, geswelde adenoïede in die keel, veral by mense in die winter- en vroeë lente-seisoene. Koronavirusse kan longontsteking veroorsaak, hetsy direkte virale longontsteking of 'n sekondêre bakteriële longontsteking, en dit kan ook brongitis veroorsaak, hetsy direkte virale brongitis of 'n sekondêre bakteriële brongitis. Die bekendste menslike koronavirus wat in 2003 ontdek is, EARS-CoV, wat ernstige akute respiratoriese sindroom (EARS) veroorsaak, het 'n unieke patogenese omdat dit infeksies in die boonste en onderste lugweë veroorsaak.
Daar is sewe stamme van menslike koronavirus bekend:
Ontdekking
Koronavirusse is in die 1960's ontdek. Die vroegste wat ontdek is, was 'n aansteeklike brongitisvirus by hoenders en twee virusse uit die neusholtes van menslike pasiënte met die gewone verkoue wat later die menslike koronavirus 229E en die menslike koronavirus OC43 genoem is. Ander lede van hierdie familie is sedertdien geïdentifiseer, waaronder EARS (SARS-CoV) in 2003, HCoV NL63 in 2004, HKU1 in 2005, Midde-Oosterse respiratoriese sindroom (MERS-CoV) in 2012, en EARS-KoV-2 in 2019; die meeste hiervan was betrokke by ernstige lugweginfeksies.
Naam en morfologie
Die naam "koronavirus" is afgelei van die Latynse "corona" en die Griekse κορώνη (korṓnē, "krans"), wat kroon beteken. Dit verwys na die kenmerkende voorkoms van virione (die infektiewe vorm van die virus) gesien onder elektronmikroskopie, wat 'n rand van groot, bolvormige oppervlakprojeksies het, wat 'n beeld skep wat herinner aan 'n koning se kroon of die son se korona. Hierdie morfologie word geskep deur die virale "pieke" (S) peplomere, wat proteïene is wat die oppervlak van die virus bevolk en gasheer-tropisme bepaal. (Gasheer-tropisme verduidelik waarom die meeste patogene slegs 'n beperkte reeks gasheerorganismes kan besmet.)
Proteïene wat bydra tot die algehele struktuur van alle koronavirusse is die "pieke" (S), omhulsel (E), membraan (M) en nukleokapsied (N). In die spesifieke geval van die EARS-koronavirus, bemiddel 'n gedefinieerde reseptor-bindende domein op S die binding van die virus aan sy sellulêre reseptor, angiotensienomskakelende ensiem 2 (ACE2). (ACE2 kataliseer die omskakeling van angiotensien, het 'n direkte uitwerking op die hartfunksie en word hoofsaaklik uitgedruk in vaskulêre endoteliale selle van die hart en die niere.) Sommige koronavirusse (spesifiek die lede van Betakoronavirus subgroep A, een van die vier genera van koronavirus) het ook 'n korter aarvormige proteïen genaamd hemaglutinienesterase (HE), wat gebruik word as 'n indringingsmeganisme.
Swartrivier (Kaapstad)
Die Swartrivier vloei in die suidelike voorstede van Kaapstad en mond uit in Tafelbaai.
Die Black River Parkway, die noordelike deel van die M5, ontleen sy naam aan die rivier. In die dae van die VOC was die rivier 'n tyd lank die landsgrens.
Vrededorp (kiesafdeling)
Vrededorp was 'n kiesafdeling in Johannesburg vir die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die heel eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar tot voor die verkiesing van 1933. Dit was gesentreer om die mindergegoede voorstad Vrededorp.
In die heel eerste verkiesing wen Lourens Geldenhuys in Vrededorp vir die Regerende Party met 'n meerderheid van 458 teen die Unionisteparty se N.C. Herschensohn. Die onafahnklike G.A. Roth was derde met 148 stemme, vergeleke met Geldenhuys se 1 059. Geldenhuys behou die setel in die algemene verkiesing van 1915, maar kry net 60 stemme meer as T.C. Visser van die Nasionale Party. In 1920 gaan staan Geldenhuys as S.A.P.-kandidaat in Johannesburg-Noord en in Vrededorp wen Visser met 'n meerderheid van 929 teen die S.A.P. se W.P. Pretorius.
Visser behou Vrededorp in 1921 met 'n vergrote meerderheid van 1 058 teen P.L. Lourens van die S.A.P. en in 1924 met 1 427 stemme meer as die S.A.P. se C.J. Smith. In 1929 wen die Nasionale Party se F.J. Roberts in Vrededorp toe hy 1 770 stemme kry vergeleke met die S.A.P.-kandidaat, P.J.J. Wilsenach se 455 en die Onafhanklike Nasionalis H.C.M. Fourie se 86. Die kiesafdeling word hierna afgeskaf tydens die herafbakening voor die 1933-verkiesing.
Freda Payne
Freda Payne (gebore 19 September 1942) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Now and Then (1995), Velvet Goldmine (1998), Nutty Professor II: The Klumps (2000), en Lymelife (2008).
Suidelike distrik, Israel
Die Suidelike distrik (Hebreeus: מחוז הדרום - Mehoz HaDarom) is een van Israel se ses distrikte.
Die hoofstad is Be'er Sheva en die grootste stad is Ashdod. In 2016 het die distrik 'n bevolking van 1 244 000 gehad.
Akihiro Nagashima
Akihiro Nagashima (gebore 9 April 1964) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Ponte Vecchio
Die Ponte Vecchio ("Ou Brug", ) is 'n middeleeuse steensegment-boogbrug oor die Arno in Florence, Italië. Die brug is bekend om sy nabygeleë luukse winkels. Slagters, leerlooiers en boere het aanvanklik die winkels betrek; maar tans word die winkels gehuur deur juweliers, kunshandelaars en verkopers van allerlei aandenkings. Die twee naasliggende brûe is die Ponte Santa Trinita en die Ponte alle Grazie.
Geskiedenis en konstruksie
Die brug strek oor die Arno se smalste punt waar die brug vermoedelik die eerste keer in Romeinse tye gebou is, toe die via Cassia die river op hierdie punt oorgesteek het. Die Romeinse steunpilare was van klip, en die hoofstruktuur van hout. Die brug word die eerste keer genoem in 'n dokument uit 996 en is in 1117 deur 'n vloed vernietig en met klip herbou. In 1218 is die Ponte alla Carraia, 'n houtstruktuur, daar naby gevestig, wat daartoe gelei het dat dit Ponte Nuovo genoem is, relatief tot die ouer (Vecchio) struktuur. Dit is weereens in 1333 tydens 'n vloed meegesleur, met die uitsondering van twee van sy sentrale steunpilare, soos Giovanni Villani opgemerk het in sy Nuova Cronica. Dit is in 1345 herbou.
Giorgio Vasari het die tradisionele beskouing van sy tyd opgeteken wat die ontwerp daarvan toeskryf aan Taddeo Gaddi —wat met die uitsondering van Giotto een van die min artistieke name van die trecento was wat tweehonderd jaar later steeds bekend was. Moderne historici maak melding van Neri di Fioravanti as die moontlike bouer van die brug.
In 'n klein "loggia" by die sentrale opening van die brug is 'n verweerde toewydingsklip, wat eens gelees het: Nel trentatrè dopo il mille-trecento, il ponte cadde, per diluvio dell 'acque: poi dieci anni, come al Comun piacque, rifatto fu con questo adornamento. Die Torre dei Mannelli is op die suidoostelike hoek van die brug gebou om dit te verdedig.
Hutchinson
Hutchinson is 'n gehuggie en spoorwegaansluiting 12 km suidoos van Victoria-Wes en 77 km wes van Richmond in die provinsie Noord-Kaap. Dit is met die aanlê van die spoorlyn na die Noorde, as gevolg van die ontdekking van diamante, in 1885 gestig. Die stasie het eers as Victoria-Wes-Weg bekend gestaan, maar is in 1901 hernoem ter ere van sir Walter Hely-Hutchinson, goewerneur van Natal van 1893 tot 1901 en van die Kaapkolonie van 1901 tot 1910.
Ponte Vecchio
Geskiedenis en konstruksie
Die brug bestaan uit drie segmentboë: die hoofboog het 'n spanwydte van 30 meter, die twee syboë het 'n wydte van 27 meter elk. Die laer-geleë boë met segmente, wat minder pilare benodig as die halfsirkelvormige boog wat tradisioneel deur die Romeine gebruik is, het maklike toegang aan waens verleen. 'n Verdere opvallende ontwerpelement is die groot piazza in die middel van die brug, wat Leon Battista Alberti beskryf het as 'n prominente kenmerk van die stad.
'n Steen met 'n inskripsie van Dante (Paradiso xvi. 140-7) wys die plek by die ingang van die brug aan waar Buondelmonte de' Buondelmonti in 1215 deur die Amidei-familie vermoor is, wat die begin van die stedelike gevegte tussen die Guelfs en Ghibellines ingelui het.
Die brug het nog altyd winkels en handelaars gehuisves wat hul goedere op tafels voor hul persele vertoon het, ná magtiging deur die Bargello.
Latere byvoegings en wysigings
Ten einde die Palazzo Vecchio (Florence se stadsaal) met die Palazzo Pitti te verbind, het Cosimo I de' Medici in 1565 die Vasari-korridor deur Giorgio Vasari laat bou, waarvan 'n gedeelte bo die Ponte Vecchio loop. Ten einde die aansien van die brug te verhoog en dit op te ruim, is 'n dekreet in 1595 uitgevaardig wat slagters van die brug uitgesluit het (slegs goudsmede en juweliers is toegelaat), welke reël tot vandag toe nog geld. Die slagtersvereniging het die winkels op die brug vanaf 1442 gemonopoliseer.
Die agterwinkels (retrobotteghe) wat van die rivier af gesien kan word, is in die sewentiende eeu bygevoeg.
20ste eeu
Om die vierde eeu van die geboorte van die groot Florentynse beeldhouer en goudsmid Benvenuto Cellini te herdenk en te vier het die voorste goudsmede van die brug die Florentynse beeldhouer Raffaello Romanelli opdrag gegee om 'n bronsbeeld van Cellini te skep wat bo-op 'n fontein in die middel aan die oostelike kant van die brug staangemaak sou word, waar dit tot vandag toe nog staan. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is die Ponte Vecchio nie deur die Duitse leër op 4 Augustus 1944 vernietig tydens hul terugtog nie, in teenstelling met die ander brûe in Florence. Volgens plaaslike inwoners en toergidse was dit as gevolg van 'n uitdruklike bevel van Hitler. Toegang tot die Ponte Vecchio is egter belemmer deur die vernietiging van die geboue aan beide kante van die brug, wat sedertdien herbou is met 'n kombinasie van oorspronklike en moderne ontwerpe.
Die brug is in 1966 ernstig beskadig tydens die vloeding van die Arno.
Tussen 2005 en 2006 is 5 500 slotte (bekend as "liefdeslotte") wat aan die relings rondom die borsbeeld van Cellini geheg was deur die stadsraad verwyder. Volgens die raad was die slotte esteties onbevredigend en het dit skade aangerig aan die borsbeeld en relings. Boetes is nou betaalbaar vir die aanbring van liefdeslotte aan die brug.
Nivenia fruticosa
Nivenia fruticosa is 'n immergroen struik wat deel van die Iridaceae familie is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en vorm deel van die fynbos-bioom. Die plant kom voor in die Langeberg, van Swellendam tot by Grootvadersbosch. Hier is daar minder as tien subpopulasies. Die plant word nie bedreig nie en word as seldsaam beskou.
Manie Maritz
Herkoms en jeug
Maritz is op 26 Julie 1876 in Kimberley in die Kaapkolonie gebore. Sy ouers was Johannes Stephanus Maritz en Anna Coetzee, en hy het beweer dat hy 'n direkte afstammeling van die voortrekker Gerrit Maritz was. Volgens hom was die geleentheid vir onderwys beperk en moes hy om die beurt vee oppas en skoolgaan.
Hy het by die Zuid-Afrikaansche Republiek Polisie (ZARP) aangesluit. Nadat hy sy opleiding voltooi het, het gewerk teen die smokkelhandel. Hy is egter later uit die polisiediens ontslaan nadat hy homself gaan aangegee het by die polisiestasie in Johannesburg omdat sy gewete hom gepla het weens ongerymdhede.
Callyspongia reticulata
Callyspongia reticulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Manie Maritz
Tweede Anglo-Boereoorlog
In 1899, met die uitbreek van die oorlog, neem hy saam met die Boksburgse kommando aan gevegte in Natal deel. Engeland het sy troepe in Natal en die Kaapkolonie begin versterk en in September 1899 het die Suid-Afrikaanse Republiek, oa die Boksburg kommando waarvan Maritz 'n lid was, opgeroep. Die kommando het vertrek na Sandspruit, tussen Standerton en Volksrust. Op 12 Oktober 1899 het die kommando Natal binnegegaan. Later het hy by die Johannesburg polisie se kommando aangesluit en die kommando is na Colesberg gestuur. Daarna sluit hy by Danie Theron se verkennerskorps aan. Hy het onder Wynand Malan die Kaapkolonie binnegeval. Daarna is hy na die Noordweste van die kolonie. Hy skryf dat hy daar as hoofkommandant verkies is, maar hy het dit skynbaar nie aanvaar nie. Dan skryf hy dat Jan Smuts hom as veggeneraal aangestel het. Kort daarna het die slagting by Leliefontein plaasgevind.
Callyspongia reticulata
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Keller.
Manie Maritz
Leliefontein
Leliefontein is ’n klein sendingstasie-dorpie in die noordweste van die Noord-Kaap. Eeue gelede is dit aan die plaaslike Namakwastam toegeken. In 1816 is 'n Wesleyaanse sendingstasie daar opgerig. In Januarie 1902 het Manie Maritz en sy kommando daar verbygegaan. Maritz wou 'n proklamasie aan die Namas voorlees wat lees dat hulle nie in diens mag wees van Engelse werkgewers nie. Een van die Namas vloek hom toe en sê dat die Engelse hul regering is en slaan Maritz toe oor die kop met ’n kierie.
'n Geveg het hierna uitgebreek. Maritz moes later versterking ontbied om die geveg te help bedaar. 'n Paar van die gewapende Namas het 'n paar van Maritz se manne by die ringmuur van die kerk vasgekeer. Maritz se opdrag aan die oorblywende manskappe was om na die naaste koppie te vlug en van 'n afstand te vuur. Die volgende oggend is hulle terug met 'n teenaanval na die sendingstasie en het 8 en toe later 30 Namas geskiet. Na die voorval het Maritz en sy manskappe al die gewondes op 'n perdekar gelaai en na Garies geneem vir behandeling. Kort voor die voorval het Namas twee van Maritz se manskappe wreed vermoor deur sand in hul monde te sit en stokke by hul kele af te druk. Deneys Reitz skryf dat hy met generaal Jan Smuts by Leliefontein besoek afgelê het. Die plek was verwoes en afgebrand.
Die lyke van die Namas het nog daar gelê asook ’n paar voorlaaiers. Behalwe vir die hou oor die kop, stem Reitz se weergawe van die gebeure ooreen met dié van Maritz. Volgens Reitz was Maritz se optrede roekeloos en onregverdigbaar. Generaal Smuts het niks gesê nie, maar alleen die veld ingestap. Met sy terugkeer was Smuts nukkerig en kortaf omdat hy ontevrede was.
Daarna
'n Paar dae na die Leliefontein-geveg het Maritz opdrag van generaal Smuts ontvang om die Calvinia-distrik te gaan beskerm en dat hy wat Smuts is die Boland beskerming gaan verleen het. As gevolg van min voer vir die perde kon Maritz nie lank daar bly nie en moes Smuts met 'n gedeelte van sy kommando Namakwaland inbeweeg. Maritz het vooruitbeweeg om genoeg voer vir die perde te kry en om ook vir die omliggende kommando's te voorsien.
Maritz was bewus van die feit dat Brittanje van plan was om 'n konvooi van Garies na Springbok te stuur. Met die aankoms van die Britte by die Kamiesberge, was generaal Smuts, van Deventer en Bouwer laat en teen die tweede dag van die geveg is die Britte weer terug na Garies. Met Smuts se aankoms, het hulle besluit om Springbok aan te val. Die volgende dag het 28 lede van die manskappe besluit om Concordia te gaan verken. Met die aankoms het hulle twee lede van die kommando uitgestuur met 'n wit vlag. Die volgende dag is hulle na Okiep om die posisie daar te gaan verken. Generaal Smuts wou nie hê dat Maritz voor moes beweeg nie en het voorgestel dat die sy kommando die agterhoede dek.
Die selfgemaakte bomme wat hulle gebruik het, het bestaan uit 'n stroopblik wat met dinamiet gevul was en weer toegesoldeer is. Maritz was op 'n afstand goed gesind teenoor die Britte en eendag het hulle selfs 'n wapenstilstand geroep vir 'n voetbalwedstryd op Concordia.
In April 1902 het Smuts na Vereeniging vertrek vir vredesonderhandeling. Smuts se woorde aan Maritz was: "Ou Manie, sien jy kans om jou kommando bymekaar te hou - want al maak Transvaal en die Vrystaat vrede, kan ons nog verder veg?" Na vele gevegte is Maritz en die kommando na Calvinia om op Smuts te wag. Maritz het 'n brief van Smuts ontvang wat gesê het dat hulle hul wapens moet neerlê. Almal kon 'n deklarasie teken wat stipuleer dat hul privaat eiendom steeds aan hulle behoort en dat hulle huis toe sal keer.
Madagaskar
Reitz het Maritz na die oorlog in Madagaskar teëgekom. Laasgenoemde het met hope geld daar opgedaag in Maart 1903. Hy vertel dat hy na die oorlog oor die Duitswes-grens geglip en eindelik in Parys, Frankryk, aangekom het. Daar het hy 'n miljoenêr, Jacques Lebaudy, ontmoet en dié het hom na Madagaskar gestuur om grond te koop. Reitz en Maritz het daarna die binneland van die eiland verken en eindelik by die Itasy-meer aangekom. Maritz was so beïndruk met die plek dat hy net daar wou bly. Hulle het egter almal malaria opgedoen en toe hy gesond word, is Maritz terug na die hoofstad. Reitz en Maritz het saam Madagaskar verlaat, Reitz terug na Suid-Afrika en Maritz na Europa.
Terug in Suid-Afrika
Maritz het teruggekeer na Suid-Afrika en by Paarl met perde geboer. Hy het ook die Duitsers gaan help tydens die Herero-volksmoord. Daarna is hy Transvaal toe, maar word arresteer omdat hy nie die eed van getrouheid wou teken nie. Hy is toe maar weer terug Kaap toe. Toe die Vrystaat selfregering kry het hy daar gaan boer en met Emma Nel getrou.
Maritz-rebellie
Toe die Unie van Suid-Afrika se verdedigingsmag op die been gebring is, is Maritz 'n kommissie in die burgermag aangebied en hy het aangesluit. Aan die begin van Augustus 1914 is hy bevorder na luitenant-kolonel en as bevelvoerder van die Uniale magte in die omgewwing van Upington en Kakamas aangestel. Die aanstelling is gesamentlik gemaak deur Smuts (die betrokke minister) en die hoof van die burgermag, generaal Beyers. Maritz het met die Duitsers begin heul selfs voor die oorlog uitgebreek het.
Op 23 September is Maritz beveel om, ter ondersteuning van luitenant-kolonel Lukin se inval in Duitswes, met ’n groot mag in die rigting van die grens te beweeg. Maritz het geweier om dit te doen. Hy het ook geweier om sy bevel af te staan, of om na Pretoria te gaan. Hy het op 9 Oktober 1914 besluit om te rebelleer en het sy kommando van sy planne in kennis gestel. Op 11 Oktober het hy Keimoes beset. Maritz is op 22 Oktober in die knie gewond en hy is na Duitswes geneem vir behandeling.
Terug na Suid-Afrika
Daarna wyk hy uiteindelik uit na Angola. Die Portugese stuur hom in 1916 na Luanda en later na Portugal. Vier jaar later gaan hy na Duitsland. Dieselfde jaar kom hy na veel struikelblokke in Lourenço Marques (Maputo) aan en word in hegtenis geneem vir hoogverraad toe hy die Unie binnekom.
In Kaapstad is hy in die Hooggeregshof van hoogverraad aangekla. Hy is skuldig bevind en tot drie jaar gevangenisstraf gevonnis. Generaal Hertzog se Nasionale Party het egter aan bewind gekom en Maritz is na drie maande vrygelaat.
Sy anti-Joodse uitlatings in sy boek, My Lewe en Strewe, het hom weer met die gereg laat bots. Hy is skuldig bevind op 'n aanklag dat hy rasseverhoudings vertroebel en rassehaat aangewakker het. Hy moes ’n boete van £75 betaal.
Hy sterf op 20 Desember 1940 in Pretoria op die ouderdom van 64.
Victoria-Wes
Victoria-Wes is 'n dorp in die sentrale Karoo-streek van die provinsie Noord-Kaap. Dit is op die N12-roete geleë, op 'n hoogte van 1 300 meter. Dit is die setel van die Ubuntu Plaaslike Munisipaliteit in die Pixley ka Seme-distriksmunisipaliteit.
Geskiedenis
Toe diamante in 1867 by Hopetown ontdek is, is 'n hoofpad teen 'n reghoek bo-oor die hoofstraat van Victoria-Wes gemaak. Hotelle, winkels en selfs 'n koerant is opgerig. Die spoorweg het 12 km van die dorp af verbygeloop en Victoria-Wes moes tevrede wees met 'n spoorweghalte met die koddige naam Victoria-Wes-Weg en 'n swak grondpad dorp toe.
NG gemeente
Die dorp het sy ontstaan te danke aan die voorstelling in April 1844 van die eerste kerkraadslede, wat dadelik oorgegaan het om grond aan te koop vir die aanlê van 'n dorp. Vir 23 000 riksdaalders (£1725) is die plaas Kapoksfontein en 'n deel van die plaas Zeekoegat aangekoop en op 28 Augustus 1844 besluit die kerkraad dat die "parochie . . . naar onze geliefde koningin 'Victoria' zoude genoem worde". Die getal belydende lidmate was in 1979 726, in 1990 566 en in 2007 465.
Besienswaardighede
Die Apollo-teater is die enigste oorblywende voorbeeld van 'n Art Deco-teater uit die dekade na 1950. Gereelde rolprentfeeste word hier aangebied. Die Handelspos en Mannetjies Roux-museum bied aandenkings van die legendariese Springbok-rugbyspeler te koop aan. Die Anglikaanse kerk, gebou in 1869, het twee pragtige gebrandskilderde ruite.
Bevolking
Volgens die World Gazetteer het Victoria-Wes se bevolking van 8 409 in 1996 tot 8 164 in 2007 afgeneem, maar weer tot 11 202 in 2008 toegeneem.
Cary Stayner
Cary Anthony Stayner (gebore 13 Augustus 1961) is ’n Amerikaanse reeksmoordenaar en die ouer broer van Steven Stayner, wat as kind ontvoer is. Cary is skuldig bevind aan die moord op vier vroue tussen Februarie en Julie 1999. Die moorde is in Kalifornië gepleeg, naby die Yosemite- Nasionale Park. Hy is ter dood veroordeel vir die vier moorde en is steeds in die dodeselle van die San Quentin-gevangenis in Kalifornië.
Vroeë lewe
Toe Steven in 1980 uit Parnell se kloue ontsnap, het hy groot aandag in die media gekry. ’n Boek en TV-fliek, albei met die naam I Know My First Name is Steven, is daaroor gemaak. Steven het in 1989 in ’n motorfietsongeluk gesterf. Die volgende jaar is Stayner se oom Jesse, by wie hy toe gebly het, vermoor. Stayner het later beweer sy oom het hom gemolesteer in dieselfde tyd dat Steven ontvoer is.
Stayner het na berig word in 1991 probeer selfmoord pleeg, en is in 1997 in hegtenis geneem vir die besit van dagga en tik. Dié aanklagte is egter later laat vaar.
Misdade
In 1997 is Stayner as ’n nutsman in diens geneem by die Cedar Lodge Motel in El Portal, Kalifornië, net buite die Highway 140-ingang na Yosemite-park. Tussen Februarie en Julie 1999 het hy vier vroue vermoor: die 42-jarige Carole Sund, haar 15-jarige dogter, Juli Sund, en hulle 16-jarige reisgenoot, Juli se vriendin Silvina Pelosso; asook ’n naturalis van die Yosemite-instituut, die 26-jarige Joie Ruth Armstrong.
Die eerste twee slagoffers, Sund en Pelosso, is in die kattebak van die verbrande wrak van Sund se huurmotor ontdek. Die liggame was so verbrand dat hulle met behulp van tandrekords uitgeken moes word. ’n Nota is aan die polisie gestuur met ’n getekende kaart waarop die ligging van die derde slagoffer, Juli, aangedui is. Boaan die nota het gestaan: "Ons het pret met dié een gehad." Ondersoekers is na die plek op die kaart en het die liggaam van Juli gekry met die keel afgesny.
Speurders het werknemers by die Cedar Lodge Motel begin ondervra waar die eerste drie slagoffers voor hulle dood tuisgegaan het. Een van die werknemers was Stayner, maar hy is nie as ’n verdagte beskou nie omdat hy geen misdaadrekord gehad het nie en kalm gebly het tydens die ondervraging.
Toe die onthoofde liggaam van Joie Ruth Armstrong gevind word, het ooggetuies gesê hulle het ’n blou International Scout van 1979 geparkeer gesien staan buite die kamer waar sy gebly het. Dit het die speurders op Stayner se spoor gebring en hy het die hoofverdagte geword. Die FBI-agente John Boles en Jeff Rinek het Stayner opgespoor waar hy in die Laguna del Sol-nudisteoord in Wilton woon. Hy is in hegtenis geneem en na Sacramento geneem vir ondervraging. Stayner het die agente geskok toe hy nie net skuld beken op Armstrong se moord nie, maar ook dié van Pelosso en die Sunds, en beken dat hy die kaart gestuur het om aan te dui waar Juli se liggaam gevind kon word. Bewyse is in sy voertuig gevind wat hom met Armstrong se moord verbind het.
Verhoor en skuldigbevinding
Stayner het skuld ontken op grond van geestesteuring. Sy advokate het beweer die Stayner-gesin het ’n geskiedenis van seksuele misbruik en geestesteurings gehad. Dit het nie net in uiting gekom in die moorde nie, maar ook in sy obsessief-kompulsiewe steuring en sy versoek dat hy van kinderpronografie voorsien word in ruil vir sy bekentenis. Dr. Jose Arturo Silva het getuig Stayner het obsessief-kompulsiewe steuring, ligte outisme en parafilie. Hy is egter geestelik gesond verklaar en op 27 Augustus 2002 op vier aanklagte van moord skuldig bevind.
Vonnis
In 2002 is Stayner tot dood veroordeel en is hy verskuif na die dodeselle van die San Quentin-gevangenis in Kalifornië. Hy is steeds in die dodeselle, hoewel daar geen teregstellings in Kalifornië was nadat ’n hof in 2006 bevind het daar is gebreke in die administrasie van die doodstraf in dié staat nie.
1585
Die jaar 1585 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 85ste jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Daily Dispatch
duimnael|regs|300px|Die Daily Dispatch berig op 20 Februarie 1939 oor die [[selakant wat in die stad aan land gebring is]]
2015-Rugbykampioenskapreeks
Die 2015-Rugbykampioenskapsreeks was die vierde jaarlikse rugbytoernooi tussen die nasionale spanne van Suid-Afrika, Argentinië, Australië en Nieu-Seeland. Die reeks is vanaf 17 Julie tot 8 Augustus 2015 gespeel; vroeër en korter as in 2014, omrede die Rugbywêreldbeker nog ingepas moes word. Die lande se spanne word onderskeidelik die Springbokke, Pumas, Wallabies en All Blacks genoem. Australië het die toernooi vir die vierde keer gewen. Nieu-Seeland het die Bledisloebeker ingepalm en die Vryheidsbeker gewen, terwyl Australië met die Mandela Uitdaagplaat en die Poematrofee weggestap het.
Daily Dispatch
Die koerant se sirkulasie is reeds jare lank sowat 26 000 per dag.
2015-Rugbykampioenskapreeks
Die toernooi is deur SANZAAR georganiseer, ’n konsortium wat sedert 2012 uit die vier lande se rugbyfederasies bestaan.
Formaat
Die formaat vir die 2015-toernooi het na dié van die vorige jare teruggekeer omdat die Rugbywêreldbeker nog ingepas moes word. Elke span het ’n totaal van drie wedstryde gespeel, en ses in totaal. Met ’n wen het ’n span vier punte verdien, gelykop twee ligapunte, en ’n verloor met agt of meer punte nul ligapunte. ’n Bonuspunt kon verdien word op een van twee maniere: deur ten minste vier drieë in ’n wedstryd te druk, of deur met sewe punte of minder te verloor. Die toernooi se wenner was die span met die meeste ligapunte aan die einde van die toernooi.
Alane
Die Alane of Alani was in die oudheid ’n Iranse nomadiese volk.
Die naam is ’n Iranse dialekvorm van "Ariërs", ’n algemene naam onder Indo-Irannese vir hulself. Hulle is moontlik verwant aan die Massagete en word ook deur moderne historici verbind met die Sentraal-Asiatiese Yancai en Aorsi van onderskeidelik Chinese en Romeinse bronne. Hulle het weswaarts migreer en aansien verwerf onder die Samatiërs op die Pontiese Steppe, en is in die 1ste eeu n.C. in Romeinse bronne genoem. In dié tyd het hulle hulle in die streek noord van die Swartsee gevestig en dikwels strooptogte uitgevoer op die Partiese Ryk en Kaukasiese provinsies van die Romeinse Ryk. In 215-250 n.C. is hul mag op die Pontiese Steppe deur die Gote verbreek.
Ná die Hunne se oorwinning oor die Gote op die steppe omstreeks 375 n.C. het baie Alane saam met verskeie Germaanse volke weswaarts migreer. Hulle het die Ryn in 406 n.C. oorgesteek saam met die Vandale en Suebi, en hulle in Orléans en Valence gevestig. Omstreeks 409 n.C. het hulle die Pireneë saam met die Vandale en Suebi oorgesteek na die Iberiese Skiereiland. Die Iberiese Alane is in 418 deur die Wes-Gote verslaan. Hulle het toe Gunderik, die koning van die Vandale, as koning van die "Vandale en Alane" aanvaar. In 428 het die Vandale en Alane die Straat van Gibraltar oorgesteek na Noord-Afrika, waar hulle ’n magtige koninkryk gevestig het wat bestaan het tot die oorname daarvan deur die Bisantynse keiser Justinianus I in die 6de eeu.
Die Alane wat onder die Hunne se heerskappy gebly het, het in die Middeleeue ’n magtige koninkryk in die Noord-Kaukasus gestig wat geëindig het met die Mongoolse verowering in die 13de eeu. Daar word geglo hierdie Alane is die voorouers van die moderne Ossetiërs.
Die Alane het ’n Oos-Iranse taal gepraat wat ontstaan het uit Skities-Sarmaties en eindelik ontwikkel het in moderne Osseties.
Vroeë Alane
Die eerste melding van name wat historici met die Alane verbind, het feitlik terselfdertyd in tekste van die Mediterreense gebied, Midde-Ooste en China voorgekom. In die 1ste eeu n.C. het die Alane weswaarts migreer van Sentraal-Asië af en ’n belangrike posisie ingeneem onder die Sarmatiërs wat tussen die Donrivier en die Kaspiese See gewoon het. Volgens ’n inskripsie het Vologeses I, die Partiese koning omstreeks 51-78 n.C., in die 11de jaar van sy bewind geveg teen Kuluk, koning van die Alani. Die Joodse historikus van dié tyd Josephus bevestig dié inskripsie. Volgens hom het die Alane, wat hy ’n Skitiese stam noem en naby die See van Azof gewoon het, in die "Joodse Oorloë" die Ysterpoorte in 72 n.C. oorgesteek om te plunder en die leërs van Pacorus II, koning van Medië, en Tiridates I van Armenië, twee broers van Vologeses I, verslaan.
Die Alane het Partië deur Hirkanië binnegeval, en dit wys dat die Alane se basis in dié tyd steeds noordoos van die Kaspiese See was. Teen die vroeë 2de eeu was die Alane in beheer van die Laer Wolga en die Koebanrivier. Dié gebied is vroeër bewoon deur volke wat die Alane opgeneem, uiteengejaag en/of vernietig het.
In 135 n.C. het die Alane via die Kaukasus ’n groot inval in Klein-Asië geloods en Medië en Armenië verwoes. Hulle is eindelik teruggedryf deur Arrian, die Romeinse goewerneur van Kappadosië – hy het ’n gedetailleerde verslag, "Oorlog teen die Alane", geskryf wat ’n belangrike bron is vir die bestudering van Romeinse militêre taktiek.
In 215-250 het die Germaanse Gote suidooswaarts uitgebrei en die Alane se oorheersing op die Pontiese Steppe verbreek. Dit lyk egter of die Alane ’n groot invloed op die Gotiese kultuur gehad het, want die Gote het goeie ruiters geword en die Alane se dierekunsvorm aangeneem.
Paratipe
duimnael|220px|’n Paratipe van Lepidothrix vilasboasi (Sick, 1959) in die Museum vir Natuurkunde in [[Berlyn.]] duimnael|220px|’n Paratipe van Cadurcotherium nouleti.
Alane
Vroeë Alane
Nadat die Gote in die Steppe aangekom het, het baie Alane blykbaar ooswaarts na die Don teruggeval, waar hulle oënskynlik bande met die Hunne gesmee het. Ammianus skryf die Alane was ’n bietjie soos die Hunne, maar minder wreed. Jordanes het gemeen die Alane is net so sterk soos die Hunne in gevegte, maar anders wat hul beskawing, optrede en voorkoms betref.
Volgens die 4de-eeuse Romeinse historikus Ammianus Marcellinus is die Alane "voorheen Massagete genoem", terwyl Dio Cassius geskryf het "hulle is Massagete". Dit is moontlik dat die Alane ’n samesmelting van verskeie Iranse volke was, insluitende Sarmatiërs, Massagete en Skitiërs. Geleerdes verbind die Alane ook met die nomadiese Yancai wat in Chinese bronne genoem word. Die Yancai word weer verbind met die Aorsi, ’n magtige Sarmatiese stam wat tussen die Don en die Aralmeer gewoon het; hulle word in Romeinse bronne genoem, veral deur Strabo.
Paratipe
’n Paratype is ’n tegniese benaming vir aanvullende materiaal of ’n aanvullende monster van ’n lewende of uigestorwe organisme, meestal in ’n museum, wat naas die holotipe help om ’n takson te definieer. Daar bestaan meestal verskeie paratipes van ’n organisme, maar soms is daar net ’n holotipe. Die opvatting verskil in dier- en plantkunde.
Alane
Migrasie na Gallië
Ná die Hunne se inval van 370 het ander Alane saam met sommige Sarmatiërs weswaarts migreer. Terwyl die Romeinse Ryk agteruitgegaan het, het die Alane in verskeie groepe vertak; sommige het vir die Romeine geveg en ander het by die Hunne, Wes- of Oos-Gote aangesluit. ’n Deel van die Wes-Alane het by die Vandale en Suebi aangesluit in hul inval van die Romeinse Gallië.
Hispanië en Afrika
duimnael|260px|Die Koninkryk van die Alane in Hispanië (409-426 n.C.). duimnael|260px|Die Koninkryk van die Vandale en Alane in Noord-Afrika (526 n.C.).
Paratipe
Dierkunde
In dierkunde is ’n paratipe elke monster of deel van ’n tipereeks buiten die holotipe. ’n Tipereeks is die materiaal (monster of organisme) wat in die oorspronklike beskrywing van die nuwe spesie of subspesie vermeld word. As daar byvoorbeeld vyf monsters genoem word, kan dit verdeel word in een holotipe en vier paratipes.
Alane
Hispanië en Afrika
Ná die suksesse van die Vandale en die Suebi in 409 op die Iberiese Skiereiland (Hispanië, wat bestaan het uit die moderne Portugal en Spanje), het Alane hulle ook daar gevestig – die Koninkryk van die Alane was die eerste barbaarse koninkryk wat gestig is.
In 418 (of 426 volgens sommige skrywers) is die Alane se koning, Attaces, in ’n geveg met die Wes-Gote gedood. Dié tak van die Alane het toe die Vandaalse koning, Gunderic, gevra om ook hul koning te word. Hoewel geglo word sommige van dié Alane het in Iberië agtergebly, is die meeste in 429 saam met die Vandale na Noord-Afrika. Later het die heersers van die Vandaalse Koninkryk in Noord-Afrika hulself Rex Wandalorum et Alanorum ("Koning van die Vandale en Alane") genoem.
Middeleeuse Alanië
Die Alane wat in hul oorspronklike gebied noord van die Kaukasus (en ook vir ’n ruk oos van die Kaspiese See) gebly het, het in botsing gekom met die Proto-Bulgare, Kök-Turke en die Chasare, wat die meeste van hulle uit die vlaktes na die berge verdryf het.
Paratipe
Dierkunde
’n Paratipe kan van ’n ander terrein kom as die holotipe. ’n Paratipe kan nie ’n lektotipe word nie, maar dien soms wel as ’n neotipe.
Die Internasionale Kode van Dierkundige Benamings (ICZN) vereis sedert 1999 ’n holotipe of sintipe vir elke spesie of subspesie.