cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Radio
Soorte radiokommunikasie
Telekommunikasie is egter waarskynlik die grootste radiotoepassingsgebied. Dit word uiteindelik die draer van inligting, nie net vir telefoongesprekke nie, maar ook vir rekenaargegewens, televisie-uitsendings, ensovoorts.
Straalsenders
Straalsenders word veral in die telekommunikasie gebruik. Dit werk in die hoëfrekwensiegebied en word deur paraboliese antennes ondersteun wat uiters rigtinggevoelig is Die antennes word op kort afstande, so min as 50 km, uit mekaar opgestel op torings wat ongeveer 50 tot 100 m hoog is. Dit bring mee dat uitsendings feitlik steuringsvry is en in Suid-Afrika is daar 'n hele netwerk van antennes waarmee selfs rekenaarinligting oorgesein word sonder dat 'n enkele brokkie verlore gaan.
Steurings
Radiosteurings bly steeds 'n praktiese probleem, en al word baie golwe (1 cm en korter) gebruik wat redelik steuringsvry is, is daar tog 2 soorte steurings waarmee radio-ingenieurs te kampe het, naamlik natuurlike en mensgemaakte steurings. Bronne van natuurlike steurings is onder meer weerlig, sogenaamde sonwinde en -vlekke, ensovoorts, terwyl bronne deur menslike toedoen skakelaars, motors se onstekingstelsels, ensovoorts, insluit.
Oor die algemeen word steurings uitgeskakel deur filters en onderdrukkers te gebruik. Filters word ingedeel in passiewe en aktiewe filters, en passiewe filters bestaan uit LCR-kringe (induktorkapasitor- resistor-kringe). Aktiewe filters bestaan uit aangepaste versterkers wat so ingerig is dat dit 'n hoë sein-tot-ruising-verhouding het en dus steurings kan onderdruk deur 'n sein byvoorbeeld 1 000 000 keer meer as die ruising (steurings) te versterk.
Natuurlike steurings, behalwe weerlig en sonvlekke, word dikwels deur weerkaatsing veroorsaak. Skadubeelde op televisie word byvoorbeeld veroorsaak deur golwe wat deur geboue en metaalvoorwerpe weerkaats word. Dit word uitgeskakel deur gerigte antennes en antenneversterkers te gebruik. Die absorpsie van radiogolwe veroorsaak dikwels ook steurings deurdat die sein- tot- ruisingverhouding van uitgesende golwe kleiner word.
Radiogolfabsorpsie vind plaas wanneer 'n radiogolf by die deurgang deur (of verby) stowwe (lug, grond, ensovoorts) energie verloor. Langgolfoordrag (mediumgolwe) word byvoorbeeld deur die grond soorte en die humiditeit van die lug in sekere gebiede beïnvloed. Baie kort golwe (mikrogolwe) word aan die ander kant byvoorbeeld deur lugmolekules (O2, CO2) geabsorbeer. Steurings kan ook deur interferensie plaasvind. By medium en kortgolfuitsendings gebeur dit byvoorbeeld dat die grondgolwe (weerkaatste golwe) en direkte golwe mekaar beïnvloed, en mekaar selfs kan uitdoof.
Spesiale radiotoepassings
Radio kan onder meer ook vir afstandbeheer gebruik word. Stokperdjiegeesdriftiges gebruik dit byvoorbeeld by modelvliegtuie en -skepe. Die stelsel bestaan uit 'n sender met 'n kodeerder en 'n ontvanger met 'n dekodeerder, bygestaan deur 'n servomeganisme. Wanneer die ontvanger 'n sekere sein ontvang, stel dit die servo in werking, waardeur byvoorbeeld die rigtingroer van die vliegtuig in werking kom. Die servo bestaan gewoonlik uit 'n elektromotor wat bewegings deur middel van ratte en hefbome bewerkstellig.
Vir die meer professionele toepassings word afstandbeheer vir werklike vliegtuie, missiele en vir ruimtevaartuie gebruik. Die beginsels vir afstandbeheer bly dieselfde as by amateurradiobeheer, hoewel veel kragtiger en gesofistikeerder toerusting gebruik word. In die radiotelemetrie word opnames (lugfoto's, ensovoorts) byvoorbeeld aan boord van 'n vliegtuig gemaak en die gegewens na 'n ontvanger gesend. Dit vergemaklik die taak van landmeters en geoloë aansienlik, aangesien hulle 'n gebied dikwels nie self hoef te besoek om inligting aangaande opmetings en mineraalbronne te bekom nie.
Radiogolwe word ook vir radar gebruik. By radar word een van die minder wenslike verskynsels by gewone radio, naamlik die weerkaatsing van golwe, juis vir die opsporing van voorwerpe gebruik. Die radarstelsel bestaan uit ŉ sender en 'n ontvanger op dieselfde plek, waarmee seine uitgestuur en die weerkaatsing opgevang Word. Die weerkaatste seine word dan verwerk sodat die inligting op die radarskerm vertoon kan word. By radionavigasie word 'n aantal vaste bakens gebruik wat deurlopend radioseine uitsend en vliegtuie en skepe help om hul rigting te bepaal.
Rigtingbepaling word met behulp van rigtinggevoelige antennes gedoen, terwyl afstandbepaling gedoen word uit die berekening van fase- en tydsverskille in golwe wat deur verskillende bakens uitgesend word.
Ernstige akute respiratoriese sindroom koronavirus 2
Ernstige akute respiratoriese sindroom koronavirus 2 (EARS-KoV-2) (Engels: SARS-CoV-2) is die stam van koronavirus wat die asemhalingswegsiekte covid-19 veroorsaak. Dit staan in die volksmond bekend as die koronavirus, maar voorgenoemde is eintlik die naam van 'n groep van virusse. Dit is voorheen met die voorlopige naam, 2019 novel coronavirus (2019-nCoV) aangedui. Die virus is gekenmerk deur 'n vinnige opeenvolging van mutasies, veral wat die gene van die priemreseptore betref. Daar is gespekuleer dat die virulente fase van die pandemie tot 'n einde mag kom wanneer 'n variant met minder ernstige simptome endemies word. Die Wêreldgesondheidsorganisasie het verwag dat hierdie akute fase teen middel 2022 ten einde sou loop mits 70% van die wêreldbevolking dan reeds geïmmuniseer sou wees. In 2023 was mutasies van die Omikron-variant nog in omloop.
Klassifikasie en belang
Soos beskryf deur die National Institutes of Health, is dit die opvolger van EARS-KoV-1. EARS-KoV-2 is 'n positiewe sin enkelheliks-RNS-virus. Dit is aansteeklik in mense, en die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) het die voortslepende covid-19 pandemie aangedui as 'n noodgeval vir openbare gesondheid en 'n situasie van internasionale kommer. Teen November 2020 het oor 'n miljoen mense reeds aan die simptome gesterf en infeksiegetalle was steeds aan die styg. Hospitale se kapasiteit is plek-plek oortref en ekonomië is ernstig geknou. Teen einde Maart 2021 was daar reeds 560 000 sterftes in die VSA. 'n Jaar later toe die vierde infeksiegolf ten einde loop, was daar al sowat 6 miljoen sterftes wêreldwyd, waaronder byna 1 miljoen in die VSA, oor 'n halfmiljoen in Indië en Brasilië elk, en byna 100 000 in Suid-Afrika.
Akute respiratoriese noodsindroom word by swaar geaffekteerde pasiënte gediagnoseer, en diegene wat nie gou herstel nie, doen dikwels pulmonêre fibrose, oftewel veelvuldige longletsels op. Die virus kan organe soos die hart en longe sodanig beskadig dat oorplantings benodig word.
'n Meer potente variant van die virus, aangedui as Alpha (oftewel B.1.1.7), het in Desember 2020 in die Verenigde Koninkryk verskyn. 4,1 (eerder as 2,5) uit 1 000 geïnfekteerdes wat dit opdoen sal sonder behandeling sterf. Die Delta-variante (B.1.617.2, AY.1 en ander) is 60% meer oordraagbaar as die Alpha-variant en 100% meer oordraagbaar as die oorspronklike virus, en het 'n korter inkubasieperiode as enige Delta-voorgangers. Die daaropvolgende Omikron-variant het 'n groter herinfeksiekoers getoon, benewens infeksie van kinders onder die ouderdom van 5 jaar, as die voorafgaande variante.
Suid-Afrika se eerste infeksievlaag, laat in 2020, is oorheers deur die Beta-variant (B.1.351). Teen April 2021 was verskillende mutasies in Suid-Afrika aanwesig, maar die derde infeksievlaag was nog nie op hande nie. Die derde vlaag in Suid-Afrika is oorheers deur die Delta-variant. In November 2021 het die vierde infeksievlaag 'n aanvang in Suid Afrika geneem, toe nog slegs 25-35% van die bevolking immunisasie ontvang het. Die hoogs aansteeklike Omikron-variant (oftewel B.1.1.529) is op 9 November in Suid-Afrika gevind, en daar is wêreldwyd voorsorg getref. Die Withuis het streng beperkings uitgeryk op aankomelinge uit Suid-Afrika, maar vlugte na Amerika is nie verbied, soos by etlike ander lande nie. Die Omikron-variant (BA.1) is gekenmerk deur 'n paar dosyn mutasies in die S1-domein van die priemproteïen-genoom en 'n hoë infeksiekoers, maar vermoedelik ligter simptome. 'n Omikron-variant (BA.2) wat 'n verdere 40 mutasies ondergaan het, is Maart 2022 in Denemarke opgemerk, gevolg deur nóg 'n Omikron-variant in Botswana in April 2022. Arcturus, 'n verdere mutasie van die Omikron-variant was teen Mei 2023 in twee dosyn lande in omloop, blykbaar met die opmerklike nuwe simptoom van seer rooi oë.
Rol van priemreseptore
Om deurdringing van die selmembraan vir gevolglike infeksie te fasiliteer maak die EARS-KoV-2-virus gebruik van minstens drie soorte proteïen-reseptore, een waarmee die oppervlak van die virus ryklik bedeel is, en minstens twee ander wat aan die oppervlak van menseselle gevind word. Die oppervlak van die virus is oortrek met priemreseptore (Engels: spike receptors) wat heg aan verdere reseptore op die teikenselwand. Die priemreseptore kan selfs breinneurone en -bloedvate binnedring. Die angiotensien-omsettingsensiem-2 of ACE2-reseptor is 'n proteïen wat op mensselle voorkom en EARS-KoV-2 in staat stel om die selwand binne te dring.
Deur X-straalkristallografie is daar bevind dat 'n verdere proteïen, bekend as die neuropilien-1-reseptor, 'n alternatiewe en allerbelangrike deurgang aan EARS-KoV-2 bied. Neuropilien-1 word boonop al oor die oppervlaktes van die respiratoriese lugweë gevind, waar ACE2 afwesig is. Die rol van neuropilien-1 in infeksie was 'n groot verrassing aangesien dit dusver net bekend was as 'n reseptor wat neurone in staat stel om korrekte verbindings te maak, óf wat bloedvate se groei fasiliteer.
Die kans vir infeksie is grootste wanneer ACE2 sowel as neuropilien-1 op die mensesel teenwoordig is, en word geïnhibeer wanneer enige van die twee afwesig is. Die rol van PIKFyve-kinase- en CD147-proteïene word nog ondersoek. Neuropilien-1 fasiliteer waarskynlik ook Ebola- en MIV-1-infeksies, maar kan 'n belowende rol in pynverligting en kankerbehandeling speel – dit beïnvloed neurone se pynstimuli en kan deur verbinding met die priem- of ekwivalente proteïene 'n ander proteïen blokkeer om pynverligting te verskaf.
Oorlewing en aansteeklikheid
EARS-KoV-2 kan vir 9 uur op die vel oorleef as 'n aktiewe patogeen, teenoor dié van die griepvirus (Influensa A) wat minder as twee ure sal oorleef. Die oorlewingsduur van die patogeen op vel dra by tot die oordraaglikheid daarvan. Hierdie bevinding het aangedui van welke waarde die deeglike en gereelde was van hande is. EARS-KoV-2 en Influensa A word albei binne 15 sekondes buite aksie gestel wanneer dit met etanol, 'n bestanddeel van handreinigers, in aanraking kom. Daar is bevind dat mense met 'n groot longkapasiteit, d.w.s. volwassenes en veral mans, benewens mense wat sing of hard praat meer spoegpartikels aan die lug vrystel, en daarom ook die virus makliker sal oordra. Dit blyk dat natuurlike immuniteit meestal, maar nie altyd, keer dat 'n persoon twee keer (deur bv. twee variante) geïnfekteer word. Mense met 'n verswakte immuunstelsel, bv. weens HIV-infeksie, kanker of na trauma, kan maande lank geïnfekteerd bly. Daar is gevrees dat weens die hoë HIV-infeksiekoers in SA, daar 'n reserwe van virusse kan voortbestaan, wat mettertyd tot nuwe variante of uitbrake kan lei. Ook is bespiegel dat die Omikron-variant juis so ontstaan het.
Infeksie-opsporing
Suid-Afrika het weens ondervinding met Vigs en TB 'n gevorderde kapasiteit om oordraagbare siektes te identifiseer, en kan gevolglik ook Covid-variante baie vinnig opspoor. Tipies word 'n neusdepper in kombinasie met die polimerase kettingreaksiemetode (PKR) gebruik om infeksies te diagnoseer. Die standaardproses is wel arbeidsintensief en onprakties by die toetsing van baie persone wat nog geen simptome van infeksie toon nie. Opgeleide honde is in staat om die biochemiese veranderinge in liggaamsvloeistowwe te ruik wat met infeksie gepaard gaan, en kan dit vinnig en met 'n akkuraatheid van 94% tot byna 100% doen. Dit word beskou as 'n goedkoop metode om groot getalle mense vir infeksie te toets. Deur te ruik aan 'n lap wat oor die gewrig of nek gevryf is, kan 'n opgeleide hond soveel as 5 dae voor simptome verskyn aandui of 'n persoon geïnfekteer is aldan nie.
Entstof
Die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) het in November 2020 aangedui dat 42 uit 151 kandidaatentstowwe reeds kliniese proewe ondergaan, waarvan 10 reeds die derde fase bereik het. Pfizer en BioNTech SE het in November 2020 aangekondig dat hulle 'n Covid-19-entstof ontwikkel het, wat beloof om 90% doeltreffend te wees vir 'n jaar na inenting. Die maatskappye het ondermeer 'n ooreenkoms met die Amerikaanse regering aangegaan om 100 miljoen dosisse entstof te lewer. Die Amerikaanse regering beplan om die entstof gratis aan die Amerikaanse publiek beskikbaar te stel, en produksie sou na raming teen middel-2021 aan die aanvraag voldoen. Laat 2021 was meer oordraagbare mutasies van die virus in omloop, en die WGO was pessimisties dat inenting tot kudde-immuniteit sou lei.
Sekere organisasies het kapsie gemaak teen gedwonge inentings aangesien diegene wat die virus reeds onder lede gehad het, na hul mening reeds die nodige weerstandigheid opgebou het. Die virus sowel as entstof word in 'n fraksie van gevalle verbind met Guillain-Barré-sindroom, en een Suid-Afrikaanse sterfte is reeds weens hierdie newe-effek aangemeld.
Met die heropening van universiteite in 2022 het die Oos-Kaapse hooggeregshof Rhodes-universiteit gelyk gegee dat hulle 'n inentingsmandaat op bywonende personeel, studente en besoekers mag toepas. Johannesburg en Wits-universiteite het hul voorbeeld gevolg, maar Stellenbosch en Kaapstad-universiteite het aanvanklik die roete van publieke konsultasie gevolg. Die Oostenrykse parlement het in Januarie 2022 ten gunste van verpligte inenting gestem, maar dit nie deurvoer nie, en 'n soortgelyke wetsontwerp het in April 2022 in Duitsland gesneuwel.
Antivirale middels
Ivermektien (Ivermectin) is deur die Suid-Afrikaanse Reguleringsowerheid vir Gesondheidsprodukte verbied weens 'n gebrek aan kliniese data wat die doeltreffendheid of veiligheid daarvan bevestig – dit sou skadelike nagevolge of selfs die dood kan meebring. Dr Pierre Kory, 'n intensiewe sorgspesialis in Milwaukee, VSA, het egter voor die VSA-senaat getuig dat hierdie bekostigbare middel veilig is, en oor kragtige antivirale en anti-inflammatoriese eienskappe beskik. AfriForum het in Februarie 2021 'n hofbevel verkry wat dokters in staat stel om behandeling met Ivermektien te begin sodra 'n artikel 21-aansoek ingedien word, sou dringende toegang tot die middel volgens die dokter se oordeel nodig wees. State in die VSA volg 'n soortgelyke proses van individuele hofbevele. Molnupiravir, 'n middel wat per mond toegedien word, is in Februarie 2022 goedgekeur. Dit is effektief mits dit binne die eerste vyf dae van simptome geneem word.
Ben Lindemann
Ben Lindemann (8 Desember 1937 - 23 Januarie 2018) is die skrywersnaam van die Afrikaanse skrywer, joernalis, uitgewer, TV-regisseur, draaiboekskrywer en vervaardiger van dokumentêre programme, Johan Nel.
Lewe en werk
Ben Lindemann is die skrywersnaam van Johannes Marthinus Nel (meer bekend as Johan Nel), wat in Keimoes in die Benede-Oranjeriviervallei gebore is (8/12/1937 - 23/01/2018) en sy laaste jare op Wellington deur gebring het. "Die skrywersgogga het Johan reeds op 'n jong ouderdom gebyt toe hy in 1948 op 11 jarige ouderdom begin het om berigte vir Die Burger te skryf" In 'n onderhoud met Radio Helderberg in 2010 vertel hy dat "Ben Lindemann" eintlik verwys na "blindeman" omdat hy self so voel as skrywer wanneer hy tastend soek na beter kennis en hoe om sy gevoelens dan met die leser te kommunikeer.
Na skool studeer hy verder aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat, waar hy ’n B.A.-graad met Sielkunde en Volkekunde as hoofvakke behaal. Aan die Universiteit van Suid-Afrika voltooi hy ook vier modules in Kommunikasiekunde. Vanaf 1959 tot 1962 is hy verslaggewer by Die Volksblad en Die Transvaler, waarna hy tot 1964 redakteur is van Kommando, die amptelike tydskrif van die S.A. Weermag. Hierna is hy tot 1972 uitgewer en bemarkingsbestuurder by Nasionale Boekhandel, J.L. van Schaik en Tafelberg Uitgewers. Tussen 1972 en 1977 is hy eienaar en redakteur van die tydskrif Op Safari (wat in 1977 verkoop is en ingelyf is by Stywe Lyne) en vanaf 1972 tot 1998 eienaar en bestuurder van Makro Boeke, wat meer as 700 grootdruk titels uitgee. In hierdie tyd is hy medestigter en redakteur van Vrystaat, ’n plattelandse streekkoerant op Bethlehem in die Vrystaat (1975–1976); regisseur van meer as 57 dokumentêre programme en 62 insetsels vir televisie by o.a. Sonneblom Films (1981–1985) en stig 4M-Produksies vir sy vryskut-regie en vervaardiging van dokumentêre programme vir televisie asook korporatiewe programme vanaf 1985. Vanaf 1975 is hy ook vryskutskrywer wat bydraes lewer tot onder andere Insig, Sarie, Huisgenoot, Die Burger en By, Rapport en Paarl Post. Later word hy medebestuurder by Benedic Boeke/ Benedic Books, waar hy verantwoordelik is vir die keuring van manuskripte en bemarking. Hy was ook by Toastmasters betrokke en aanvanklik aangestel as Vise-President (jaar onbekend) en is later President tot 2005. In 2010 word hy aangestel as gereelde verslaggewer vir Kaap Rapport. Hy het sedert 2000 op Wellington gebly, waar hy gereelde artikels vir Paarl Post geskryf het. Sy laaste tv dokumentêre sluit in Eilande van die Gariep (KykNET 2017) en Vergete Rivier (KykNET 2018).
Skryfwerk
Kolie Seekoei Kry 'n Bril - een van Ben Lindemann se kinderboeke word in Karin Smith se MA verhandeling met die titel "Kriteria vir die seleksie van biblioterapeutiese materiaal vir die opvoedkundige sielkundige" gelys as 'n voorbeeld van 'n biblioterapeutiese boek vir kinders wat bril dra: "Indien daar 'n emosionele parallel bestaan tussen die kind en die karakters in die verhaal, verhoog dit die moontlikheid dat die kind met die karakters kan identifiseer. Dan is dit moontlik vir hom om nuwe insigte te verwerf, deurdat hy die karakter se hanteringstrategiee, sowel as die resultate daarvan vir die karakter sien. 'n Gerusstellende, dog realistiese slot behoort die kind te help om rustigheid te kry"(p.140). Haar annotasie vir die verhaal is as volg: "Kolie seekoei sien soms snaakse dinge - hy het al gesien hoe ‘n blom in ‘n skoenlapper verander en hoe ‘n blaar in 'n akkedis verander! Hy kon nooit saam met Manie Muis met 'n raket of 'n bal speel nie, want hy het die bal altyd gemis. Eendag vat Manie Muis hom stad toe na dokter Volstruis. Hy sê hy moet bril dra en ‘n paar dae later lewer die posman dit af. Vir die eerste keer sien Kolie mooi, maar somtyds haal hy sy bril af net om te kan sien hoe ‘n blom in ‘n skoenlapper verander"(p.151-2)
“Piet Kokkewiet, Kokkewiet” is ’n moderne sprokie. In sy resensie oor die boek, skryf André P. Brink: “...dit ’n plesier om iets soos Ben Lindemann se Piet Kokkewiet, Kokkewiet raak te loop: tereg ’n 'moderne sprokie' …Ook skryf Brink: "Dit is die sjarmante soort lektuur wat ’n wye leserskring, jonk en oud, verdien, met ’n eenvoud wat   nooit fasiel raak nie, ’n 'gesondheid' - ’n geloof in die goeie, ’n rustige betragting van menslike gebreke en deugde – wat my self baie plesier verskaf het. ”
Na die dood van die vader word die ma en drie jong dogters aan die wêreld se genade oorgelewer in die besproeiingswêreld naby Upington. ’n Onbekende weldoener, die Piet Kokkewiet van die titel, help hulle om kop bo water te hou, ten spyte van die uitdagings wat die lewe inhou, soos geldnood, uitbuiting deur handelaars, vryers, ’n rivier wat dreig om die gesaaides te verspoel en bure wat nydig raak omdat sy haar bruin werkers ’n leefbare loon betaal. Alle gebeure word beleef deur die gemoed van die dogter Annie.
In 2009 word baie van die verhale wat hy onder die skuilnaam Ben Lindemann vir tydskrifte soos Sarie, Huisgenoot en Landbouweekblad geskryf het, in die omnibus “Piet Kokkewiet, Kokkewiet en ander verhale” uitgegee. “Die Meisie van Gazette” (wat aanvanklik as vervolgverhaal in Landbouweekblad gepubliseer is) en “Die Hooghartige Juffrou Bobbejé” is liefdesverhale teen die agtergrond van die koerantwêreld en die wêreld van televisie-produksies. “Verlore Stad ” is ’n liefdesverhaal teen die agtergrond van ’n soektog na ’n geheimsinnige stad wat volgens kenners iewers onder die sandduine van die Kalahari begrawe lê. “Marionette Meester” (wat later apart as gratis e-boek beskikbaar gestel word) en “Elandsbaai se Liggies” beskryf die onverwagte draaie wat die liefde in die lewens van mense kan gooi. “Gastehuis Visarend” en “Piet Kokkewiet, Kokkewiet” speel af op die eiland-wêreld van die Benede-Oranjeriviervallei. Hy vertaal ook “Heidi” van Johanna Spyri in Afrikaans.
Eerbewyse
In 1987 ontvang hy ’n Artes-toekenning vir die Beste Skeppende Bydrae van die jaar vir sy dokumentêr Verlorenvlei.
Artikels
'Grondhervorming bring nuwe moontlikhede' Rapport, 2 Oktober 2005
'Arm en ryk woon saam in Eko-Dorp' Rapport, 15 Januarie 2006
'Laat daar Sonkrag wees: veilig, volop, en goedkoop' Rapport, 19 Maart 2006
'Plan by US om studente te leer hoe om te leer' Rapport, 23 April 2006
'Alan Paton - liewe land, sestig jaar!' Rapport 20 Augustus 2006
'Noord-Kaap se monsterbome' Rapport 1 Oktober 2006
'Leesprobleme word leerprobleme...maar daar is raad' Rapport 21 Januarie 2007
'Die leerkrag agter Helen Keller' Rapport 4 Februarie 2007
'Groenkrag is die antwoord' Rapport 11 Februarie 2007
'Breyten & broers kom tuis' Rapport 25 Februarie 2007
'Henry Jones: Die man het hom nooit laat keer', Rapport, 29 April 2007
'Daar's krag in die SON' Rapport, 2 September 2007
'Hoe om jou letters in gelid te kry. Navorser ontwerp program vir disleksielyers' Rapport 30 September 2007
' 'n Kans op 'n beter lewe - Fair Trade Projek in Rawsonville' Rapport 21 Oktober 2007
'As jy moeg word vir die lewe in die stad' Rapport, 2 Desember 2007
'Toekomsdrome oor motors sonder brandstof' Rapport 26 Julie 2008
Amanda Joubert
Amanda Joubert (oorlede 23 Oktober 1981) was ’n Afrikaanse skryfster.
Ben Lindemann
Artikels
'Goedkoper, kleiner, skoner: Daar's raad vir die kragkrisis' Rapport, 18 Januarie 2009
Amanda Joubert
Lewe en werk
Joubert was ’n dogter van Georgie Linder, wat op haar dag ’n bekende aktrise was. Amanda se suster, Julie Strijdom, is self ’n aktrise wat in die beginjare van televisie gereeld rolle in veral televisiereeks gespeel het. Benewens haar talent vir skryfwerk, is Amanda ook musikaal aangelê. Sy skryf die temamusiek vir die rolprent Diamant en die dief en tree as sangeres op in televisieprogramme soos Gé sing, Daar staan ’n blom en Platepraatjies. Die kinderprogram Ligstraaltjies uit die Bybel word vir ’n rukkie deur haar aangebied. Sy is op 23 Oktober 1981 in ’n vliegongeluk aan die Natalse Suidkus oorlede, kort nadat sy verneem het dat haar debuutbundel aanvaar is vir publikasie.
Ben Lindemann
Artikels
'Die els wat blindes leer lees en skryf het' Die Burger, 2 Mei 2009
Amanda Joubert
Skryfwerk
Haar verhale en sketse word in verskeie letterkundige tydskrifte, insluitende Standpunte en Tydskrif vir Letterkunde, gepubliseer. In Klits word ’n keur hieruit gebundel. Die temas van die prosastukke is oorwegend die mens se stryd teenoor die lewe, met aspekte soos ouderdom, kompulsiewe eet en verslanking, drankmisbruik, verydelde liefde, teleurgestelde ambisie en verkragting wat aangespreek word. In ’n aantal verhale skryf sy ook uit die kind se oogpunt oor onbegrip en frustrasie in die grootmenswêreld.
Ben Lindemann
Artikels
'Toorn as vrug van die 21ste eeuse gees' Die Burger, 2009
'Gertjie Niemöller: Hy kon die onmoontlike vermag (Huldeblyk)' Die Burger, 1 Aug 2015 https://www.pressreader.com/south-africa/die-burger/20150801/282823599888238
'Wellington het 'n ware lady verloor (Huldeblyk aan Winnie Rust)'. Paarl Post, 20 Mei 2016 https://www.netwerk24.com/ZA/Paarl-Post/Nuus/wellington-het-n-ware-ladyverloor-20160518-2
Koerante
'Johan het nou nes geskop' Die Burger, Oktober 1983
Zeeman, Jaomi 'Johan Nel - nuusman nou op die kassie' Die Courant, 22 November 2017
Verwysings
<references group=""Nel se pen nou stil" Die Courant 454 31 Januarie 2018:p.3." />
Mu Arae
Mu Arae (ook genoem μ Ara, μ Arae of HD 160691) is ’n hoofreeksster van spektraaltipe GV sowat 50 ligjare van die Aarde af in die sterrebeeld Altaar (Ara). Die ster het ’n stelsel van vier planete, waarvan drie ’n massa het naby aan dié van Jupiter.
Eienskappe
Die ster het ’n massa van sowat 10% meer as die Son. Dit is aansienlik ouer: sowat 6,34 miljard jaar. Sy radius is 36% groter as die Son s’n en hy is 90% helderder. Die ster is metaalryk en die verhouding tussen yster en waterstof is sowat twee keer so groot as in die Son. Mu Arae het ook meer helium.
Die ster, wat nes die Son ’n G-tipe ster is, betree dalk sy fase as reusester en is besig om uit waterstof in sy kern te raak. Dit word weerspieël in die onsekerheid oor sy helderheidsklas, tussen IV (die subreusesterre) en V (hoofreekssterre soos die Son).
Ontdekking
In 2006 het twee spanne, onder leiding van Krzysztof Goździewski en Francesco Pepe onderskeidelik, aangekondig dat die ster ’n vierde planeet, Mu Arae d, het met ’n wentelbaan van sowat 311 dae. Dit het gelei tot hersiene parameters vir die ander planete, met laer eksentrisiteit. Met die ontdekking van die laaste planeet was Mu Arae die eerste bekende ster met vier planete naas 55 Cancri.
Sosiale distansiëring
Sosiale distansiëring, ook genoem fisieke distansiëring,  is 'n stel nie-farmaseutiese ingrypings of maatreëls wat getref word om die verspreiding van 'n aansteeklike siekte te voorkom deur 'n fisieke afstand tussen mense te handhaaf en die aantal kere wat mense in noue kontak met mekaar kom te verminder. Dit behels tipies om 'n sekere afstand van ander individue te bly (die gespesifiseerde afstand kan van tyd tot tyd en land tot land verskil) en die vermyding van vergaderings in groot groepe.
Die maatreëls is minder effektief as 'n infeksie hoofsaaklik deur besmette water of voedsel of deur draers soos muskiete of ander insekte oorgedra word.
Nadele van sosiale distansie kan eensaamheid, verminderde produktiwiteit en die verlies van ander voordele verbonde aan menslike interaksie insluit.
Yamaha XT1200Z Super Ténéré
Dit beskik oor 'n waterverkoelde vierslag-, brandstofinspuiting 1 199 cc inlyntweesilinderenjin met 'n 270° krukas, wat die motorfiets deur middel van 'n sesgangratkas en dryfas aandryf. Die XT1200Z beskik ook oor 'n multi-modus traksiebeheerstelsel en elektroniese versnellerbeheer (YCC-T) met programme om veldgebruik te ondersteun, veranderbare enjinkartering, en gekombineerde remme met ABS.
Die bekendstellingmodelle is aangedui as First Edition en het stampplate en aluminiumpanniers.
553
Die jaar 553 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 53ste jaar van die 6de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Stuart Holmes
Stuart Holmes (10 Maart 1884 – 29 Desember 1971) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Prisoner of Zenda (1922), The Rip-Tide (1923), When a Man Loves (1927), en The Man Who Laughs (1928).
Bjarne Buur
Bjarne Buur (gebore 7 Januarie 1940) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente In My Life (1978), Mimi og madammerne (1998), en A Place Nearby (2000), en in die televisiereeks Taxa (1997).
Grantessa erecta
Grantessa erecta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Petrus Viljoen
Ds. Petrus Jacobus Johannes Viljoen (25 November 1820 – Venterstad, 1 November 1906) was van 1869 tot 1879 die eerste predikant van die Gereformeerde kerk Colesberg.
NG kerkraadslid
P.J. Viljoen was eers 'n boer op die plaas Olyvenbosch in die distrik Burgersdorp. Ten tyde van die afskeiding op die plaas Roosterhoek in die daardie distrik (later deel van die distrik Venterstad) op 21 Januarie 1860, het hy as diaken in die kerkraad van die NG gemeente Burgersdorp gedien. Hy was ook lid van 'n kommissie van die NG kerkraad wat alles in hulle vermoë gedoen om die afskeiding van die Gereformeerde Kerk in die Kaapkolonie te verhoed.
Op 25 Februarie 1860 het Viljoen saam met diaken P.J. Joubert 'n byeenkoms van die Gereformeerdes op Burgersdorp bygewoon en daarna verslag aan die NG gemeente gedoen van die redes wat die Doppers self vir hul breuk met die Kaapse Kerk aangedui het. Dit het hoofsaaklik ooreengestem met die brief van die Gereformeerde kerkraad Reddersburg aan prof. Helenius de Cock, ’n seun van die vader van die Afskeiding in Nederland, ds. Hendrik de Cock, in Nederland op 14 Januarie 1860. Die Burgersdorpse NG kerkraad het besluit om raad van die ring oor die redes van die Gereformeerdes in te win. Nog in 1860 is Viljoen as ouderling in die NG gemeente bevestig.
In die kerkraad van die NG gemeente Burgersdorp, wat destyds vakant was, het 'n stryd gewoed oor die moontlike beroep van 'n sekere prop. Naude (moontlik ds. S.P. Naudé, van 1860 tot 1909 die NG gemeente Queenstown se eerste leraar was), wat van erkende liberale gevoelens was. Viljoen het groot vertroue geniet, maar mettertyd ál onrustiger geword oor die liberale uitlatings wat hom in preke van NG predikante opgeval het. Hy het die saak persoonlik op die Ring van 1861 aanhangig gemaak en diep geskok geraak omdat die predikante hulle so lig van sy besware afgemaak het. Ds. Andrew Murray, die ouere, van Graaff-Reinet het beweer dat “de heerlijke opwekking, te midde van het liberalisme" die regsinnigheid sou bewaar.
Aansluiting by Gereformeerde Kerk
duimnael|links|190px|Anna Johanna Joubert, mev. ds. Viljoen, is gebore op [[11 Augustus 1824 en oorlede te Bethulie op 7 Januarie 1905.]]
Intussen wou Viljoen dat sy kerkraad by die Kaapse Sinode van 1862 ook 'n duidelike uitspraak oor die uitverkiesingsleer aanvra. Sommige kerkraadslede het hom teëgestaan omdat die leer “sorgelose mense sou kweek”. Viljoen is op 8 September 1862 herkies as ouderling, maar op 20 Augustus 1863 het hy plotseling bedank as lidmaat van die NGK om by die Gereformeerde Kerk aan te sluit. Hy het gepleit dat die NG broeders hom nie moes verstoot nie, maar hy kon nie anders nie omdat dit vir hom ná 'n swaar gewetenstryd van twee jaar uit die Skrif duidelik geword het dat hy moes aansluit by die kerk wat “de naaste by de ware kerk gebleven is”. Die Kaapse Kerk het, syns insiens, deur “menschelijke inzettingen en veranderingen" die suiwere basis wat “ons vrome voorvaders door de Dordsche Synode alles in beproefde waarheid, naar Gods Woord, vasgesteld hebben", verlaat. Die ondertekeningsformulier vir predikante, die legitimering van predikante deur die aktuarius alleen, die uitskakeling van die ouderlingseggenskap in die toelating tot die kansel, ens. het liberale predikante die kerk laat binnekom, terwyl wette en reglemente dit vir die Kaapse Sinode onmoontlik gemaak hetom die liberale predikante uit die kerk te ban. Die prediking was te “algemeen” en kardinale leerstukke soos die algehele verdorwenheid van die mens, die onderskeiding van ware- en skyngeloof, die uitverkiesing, en so meer, het ontbreek.
In 1864 het ds. Dirk Postma, onder wie se leiding die eerste Gereformeerde kerk in 1859 en 1860 ontstaan het, sy advies gevra in verband met die aansoek van N.J.R. Swart wat hom as predikant wou laat oplei. Moontlik het Viljoen kennisse of kontak met die Karoodorp Hanover gehad, waar die liberale ds. T.F. Burgers predikant was en waar Swart ook 'n tyd as onderwyser en voorleser in die NG gemeente Hanover vertoef het en so goed bevriend met Burgers geraak het. Viljoen het ’n logiese en Skrifgebonde ontleding van die probleem gegee. Ds. Swart, wat die eerste Suid-Afrikaner geword het wat as Gereformeerde predikant bevestig is, het in 1871 as predikant van die Gereformeerde kerk Pretoria bedank nadat hy ’n hoë amp in die staatsdiens aanvaar en besef het dat hy nooit werklik as predikant geroepe was nie.
Opleiding as predikant
duimnael|regs|200px|Ds. Viljoen. Teen 1864 het die nood aan predikante in die Gereformeerde Kerk baie dringend geword. Ds. Postma en ds. Johannes Beijer (Reddersburg se eerste predikant) kon onmoontlik al die werk doen. Van die kerkrade is toe gevra om manne met besonderse gawes aan te beveel sodat hulle by een van die twee predikante opgelei kon word. Hulle sou dan volgens Artikel 8 van die Kerkorde toegelaat word. So het Viljoen in 1866 by ds. Postma tereggekom en is hy deur die Sinode in 1869 beroepbaar gestel en bevestig as die eerste predikant van Colesberg.
Bediening te Colesberg
Die Colesberg Advertiser van 27 Julie 1869 het soos volg oor prop. Viljoen se bevestiging berig: “De heer P.J. Viljoen is een man uit ons midden, die zich vroeger met de boerderij heef bezig gehouden, en nu de herderstaf oor eene gemeente heeft opgenomen." Die goeie indruk wat hy gemaak het, is hoog geroem. Die eerste inheemse predikante van die Gereformeerde Kerk was begaafde Afrikaanse boeremense wat die Woord van God, die Statebybel met sy kanttekeninge en die Belydenisskrifte geken het. Hulle moes dikwels op die pad en langs die kampvure toegerus word en het met bekwaamheid hulle moeilike diens in die wordingsjare verrig. Die Sinodeverslae getuig dat veral ds. Viljoen hom onderskei het. Hy het die moed gehad om dikwels selfs teenoor ds. Postma standpunt in te neem.
'n Engelsman, J. Mackinnon, gee in sy South African Traits 'n karikatuurbeskrywing van 'n Dopper-bruilof op Ruigtefontein. Nogtans het Viljoen op hom 'n sterk indruk gemaak. Hy sê dat Viljoen bekend was as “Oom van Donder” omdat hy so 'n uitsonderlike basstem gehad het en innemend met die mense kon omgaan. Hy het die onderwys van die Afrikaanse jeug op sy hart gedra en op die Sinode van 1873 reeds in 'n vergesig die oprigting van 'n Normaalskool vir opleiding van Gereformeerde onderwysers bepleit, iets wat later op Steynsburg in vervulling gegaan het. Hy was later ’n skoonvader van prof. Jan Lion Cachet en as emeritus-leraar is op Venterstad oorlede.
Mansa
Mansa is 'n dorp in Zambië en die hoofstad van die provinsie Luapula wat vroeër as Fort Rosebery bekend gestaan het. Die geskatte bevolking in 2009 was 44 621, skaars 3 600 meer as tydens die 2000-sensus.
Die dorp het in die jare 60 die hoofstad van die provinsie geword, en hoewel dit binne die Koperstreek geleë is en per pad net 217 km van Kitwe af, skei 'n die punt van die Demokratiese Republiek van die Kongo wat tot diep in Zambië reik, die dorp en provinsie van die kopergebied.
Mansa beskik oor vier hotelle: Civic, Mansa, Luka en New Mansa, asook alle ander noodsaaklike dienste, waaronder 'n winkel van die Suid-Afrikaanse kruiderniersgroep Shoprite.
Estrie
Estrie (wat nie verwar moet word met die kulturele en toeristestreek les Cantons de l'Est nie, 'n gebied waarna in Engels meestal as die Eastern Townships verwys word) is 'n administratiewe streek in die suide van die provinsie Quebec, Kanada met 'n oppervlakte van 10 508 km². Die bevolking van sowat 400 000 is hoofsaaklik in Sherbrooke, die grootste stedelike nedersetting, saamgetrek. Estrie strek van die suidoewer van die Sint-Laurensrivier oos- en suidwaarts tot die Kanadese grens met die Amerikaanse deelstate Maine, New Hampshire, Vermont en New York. In die noorde word dit deur die Kanadese streke Centre-du-Québec en Chaudière-Appalaches en in die weste deur Montérégie begrens.
Die streek, wat oorspronklik die tuisland van een van Kanada se Eerste Nasies of Indiane, die Abenaki, was, het die digste bevolking Engelssprekendes in Quebec nadat talle setlaars uit die aangrensende VSA-deelstaat Vermont hulle hier in die 19de eeu gevestig het. Alhoewel ook Britse lojaliste tydens die Amerikaanse Rewolusie hier 'n nuwe tuiste gevind het, was hulle nie die oorheersende groep Engelssprekendes in Estrie nie. As gevolg van die hongersnode in Ierland het ná 1840 ook 'n groot aantal Ierse immigrante hulle in Estrie gevestig. Die argitektuur en leefstyl in Estrie toon baie ooreenkomste met dié van Nieu-Engeland. Nogtans is intussen meer as 90 persent van die plaaslike bevolking Franssprekend.
Mynbou, landbou, toerisme en die papier- en tekstielnywerheid vorm die ekonomiese basis van die gebied. Met die uitsondering van 'n handvol stedelike nedersettings soos Sherbrooke (145 000 inwoners) het Estrie 'n oorwegend landelike karakter. Bosryke valleie, groot mere en talle parke asook skioorde maak van die gewes 'n gewilde toeristebestemming.
Geskiedenis
Die uitgestrekte wildernis tussen Nieu-Engeland in die suide en die historiese vestigingsgebiede van Franse setlaars langs die Sint Laurens- en Richelieuriviere in die noorde het oorspronklik as buffersone tussen Brits-Noord-Amerika en die nuutgestigte Verenigde State gedien. So het die Britse owerheid aanvanklik geen setlaars in die streek toegelaat nie. Die Britse koloniale bewind het eers in 1792 van mening verander en begin om die land op te meet en in townships te verdeel nadat dit as geskik geag is vir die vestiging van Britse immigrante en lojaliste uit die VSA. Die streek het daarna as Eastern Townships bekendgestaan.
Vanaf die 1790's het ook setlaars uit Vermont en ander dele van Nieu-Engeland die grens begin oorsteek. Hierdie immigrasie, wat gedurende die Anglo-Amerikaanse Oorlog van 1812 net tydelik tot stilstand gekom het, het nog tot in die 1830's voortgeduur. Die meeste immigrante was allesbehalwe lojaliste, maar eerder boere op soek na bekostigbare boerderygrond. Hulle het dus min omgegee vir die ideale van die Amerikaanse Rewolusie of die Britse Kroon.
Estrie en Amerikaanse streke anderkant die grens het dekades lank dieselfde kulturele kenmerke en tradisies gedeel. Mense het hulle noord en suid van die grenslyn gevestig soos hulle goedgedink het, en handelsaktiwiteite (maar ook smokkelary) kon uitgevoer word asof daar geen politieke grens bestaan het nie. So was die eerste primitiewe paaie in die streek niks meer as uitbreidings van bestaande Amerikaanse roetes nie. Kommunikasie tussen die Eastern Townships en Nieu-Engeland was makiklker as met byvoorbeeld Montreal. Predikante uit Vermont het na die bewoners se geestelike behoeftes omgesien. Bewoners was patrioties genoeg om aan weerskante van die grens die Amerikaanse Onafhanklikheidsdag op 4 Julie te vier.
Die aanwesigheid van groot getalle Amerikaners in die gebied is deur die Britse owerheid soms met argwaan bejeën. Vanaf die middel van die 19de eeu het Franssprekende Kanadese hulle in die gebied begin vestig. Baie van hulle het verder suidwaarts na die VSA gemigreer waar hulle werk in die bosbou- en spoorwegbedryf of in die vinnig ontwikkelende nywerheidsgebiede kon vind. Baie van hulle het suksesvolle boerderye in Noord-Vermont opgebou het. Die aantal Franse immigrante in Nieu-Engeland in die tydperk tussen die 1840's en 1930's word op byna een miljoen beraam.
Sommige van die ouer grafstene op begraafplase in Estrie is steeds versier met die Amerikaanse sterre en strepe. Hulle dui die laaste rusplekke aan van Kanadese wat aan die kant van die Noordstate in die Amerikaanse Burgeroorlog tussen 1861 en 1865 geveg het. Daar word beraam dat tot 40 000 Kanadese by die Unie-magte aangesluit het.
Mynbou
Thetford Mines en Asbestos is die twee sentra van die asbesmynbou wat albei 'n mineralogiese museum het. Asbestos is ook die grootste oopgroef-asbesmyn ter wêreld.
Toerisme
Kwakers, wat hulle in die gebied gevestig het, het hul eie kenmerkende boukuns saamgebring. Aanhangers van dié Christelike denominasie in Barnston en ander nedersettings keer enige ontmoeting met die duiwel deur hulle skure rond te bou - hy kruip glo meestal in die hoeke weg.
Die abdy van Saint-Benoît-du-Lac is deur Benediktynse monnike uit Noord-Frankryk in 1913 in die verruklike natuurskoon van die Lac Memphrémagog en sy omgewing gestig. Die abdy staan in Quebec ook bekend vir sy selfgemaakte kaas, 'n variant van die Franse Brie.
'n Ongewone besienswaardigheid is enkele nedersettings soos Beebe Plains wat deur die Kanadees-Amerikaanse grens in twee gedeel word. Tydens die internasionale operafees in Rock Island, wat jaarliks in Augustus plaasvind, sit die gehoor al in die Amerikaanse deelstaat Vermont, terwyl die sangers nog in Kanada staan. Die Haskell Operahuis - 'n namaaksel van die Boston Opera House - is regstreeks op die grenslyn geleë.
Constantijn Huygens
duimnael|regs|Constantijn Huygens (1623) Constantijn Huygens (4 September 1596 - 28 Maart 1687) was 'n digter, komponis, argitek, diplomaat en geleerde van die Nederlandse Goue Eeu. Hy was die sekretaris van twee prinse van Oranje, Frederik Hendrik en Willem II, Prins van Oranje, asook die vader van die wetenskaplike Christiaan Huygens.
Biografie
Constantijn Huygens is in Den Haag gebore as die tweede seun van Christiaan Huygens (senior), die sekretaris van die State-Generaal van die Nederlande, en Susanna Hoefnagel, niggie van die Antwerpense skilder Joris Hoefnagel.
Opvoeding
Constantijn was 'n talentvolle kind. Hy en sy broer Maurits is deels deur hul vader en deels deur goewernantes opgevoed, wat deeglike instruksies ontvang het betreffende die seuns se opvoeding. Hy en sy broer het hul eerste musikale lesse op 5-jarige ouderdom ontvang.
Musikale opvoeding
Hulle het met sanglesse begin en met behulp van goudkleurige knoppies op hul baadjies note geleer. Dit is opvallend dat Christiaan senior die "moderne" stelsel van 7-nootname aan die seuns oorgedra het in pleks van die tradisionele maar baie ingewikkelder stelsel. Twee jaar later het die eerste lesse op die altviool begin, gevolg deur die luit en die klavesimbel. Constantijn het 'n besondere aanleg vir die luit getoon. Hy is reeds op elfjarige ouderdom gevra om vir ensembles te speel, en later -tydens sy diplomatieke reise- was hy in aanvraag as luitspeler. Hy is gevra om by die Deense hof, en vir Jakobus I van Engeland te speel, hoewel die howe nie bekend was vir hul musikale vermoëns nie. In latere jare het hy ook die meer moderne kitaar geleer. In 1647 publiseer hy in Parys sy Pathodia sacra et profana met sy komposisies van airs de cour in Frans, madrigale in Italiaans, en Psalms in Latyn.
Taallesse
Constantijn het ook 'n talent vir tale gehad. Hy het Frans, Latyn en Grieks geleer, en op 'n latere ouderdom Italiaans, Duits en Engels. Hy het deur oefening, dit wil sê die moderne manier, geleer. Constantijn het opleiding ontvang in wiskunde, regte en logika. Hy het ook geleer hoe om 'n snoek ('n tipe wapen) en 'n musket te hanteer. In 1614 het Constantijn sy eerste Nederlandse gedig geskryf. Hy is geïnspireer deur die Franse digter Guillaume de Salluste Du Bartas. In hierdie gedig het hy die plattelandse lewe geprys. In sy vroeë twintigerjare het hy verlief geraak op Dorothea, maar hul verhouding was nie van lange duur nie, en Dorothea het iemand anders ontmoet. In 1616 het Maurits en Constantijn aan die Universiteit van Leiden begin studeer. Hul studies in Leiden is hoofsaaklik gesien as 'n manier om 'n netwerk van kennisse op te bou. Kort daarna is Maurits huis toe geroep ten einde sy vader by te staan. Constantijn het sy studies in 1617 voltooi en teruggekeer huis toe. Dit is gevolg deur ses weke se opleiding onder Antonis de Hubert, 'n prokureur in Zierikzee. De Hubert was toegewy aan die studie van taal- en skryfkuns, en het in 1623 gesprekke met Pieter Corneliszoon Hooft, Laurens Reael en Joost van den Vondel oor taal en ortografie gehad.
Vroeë loopbaan
In die lente van 1618 het Constantijn werk gekry by Dudley Carleton, die Engelse gesant aan die hof in Den Haag. In die somer het hy in Londen in die huis van die Nederlandse ambassadeur, Noël de Caron, gewoon. Gedurende sy tyd in Londen het sy sosiale kring uitgebrei en het hy ook geleer om Engels te praat. In 1620, aan die einde van die Twaalfjarige Verposing (sien Tagtigjarige Oorlog) het hy as sekretaris van ambassadeur Francis van Aarssens (François van Aerssen) na Venesië gereis om steun te kry teen die dreigement van hernieude oorlog. Hy was die enigste lid van die afvaardiging wat Italiaans kon praat. In Januarie 1621 het hy na Engeland gereis as sekretaris van ses gesante van die Verenigde Provinsies met die doel om Jacobus I te oorreed om die Duitse Protestantse Unie te ondersteun wat in April van daardie jaar sou terugkeer. In Desember 1621 het hy 'n ander afvaardiging besoek, hierdie keer met die doel om steun vir die Verenigde Provinsies aan te vra, en na 'n jaar en twee maande in Februarie 1623 teruggekeer. Daar was ook 'n verdere reis na Engeland in 1624.
Muiderkring
Hy word dikwels beskou as 'n lid van die Muiderkring, 'n groep van die voorste intellektuele wat om die digter P.C. Hooft gesentreer was en gereeld in die kasteel van Muiden naby Amsterdam vergader het. In 1619 het Constantijn in kontak gekom met Anna Roemers Visscher en Pieter Corneliszoon Hooft. Huygens het baie gedigte met Anna uitgeruil. In 1621 het ook 'n poëtiese uitruiling met Hooft begin. Beide sou probeer om dikwels die ander te oortref. In Oktober van daardie jaar het Huygens 'n groot gedig aan Jacob Cats in Nederlands gestuur getiteld 't Voorhout, wat handel oor 'n woud naby Den Haag. In Desember het hy begin met 't Kostelick Mal, 'n satiriese behandeling van die beuselagtighede van daardie era. In 1623 het Huygens sy Printen geskryf, 'n beskrywing van verskillende kenmerke van mense. Hierdie satiriese, moraliserende werk is een van Huygens se moeilikste gedigte. In dieselfde jaar het Maria Tesselschade Visscher en Allard Crombalch in die huwelik getree. Vir die geleentheid is verse deur Huygens, Hooft en Vondel geskryf. Constantijn het tydens die fees met Machteld van Camps geflikflooi. Na aanleiding hiervan het hy die gedig Vier en Vlam geskryf. In 1625 is Otia van Ledige Uren gepubliseer. Hierdie werk bevat sy versamelde gedigte.
Anton Daniël Lückhoff
Ds. Anton Daniël (Danie) Lückhoff (Stellenbosch 3 Julie 1836 – Kaapstad 5 April 1916) was 'n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk en die vader van die Kerk se versorgingsoorde vir bejaardes.
Landbou
Landboustudies bou op insigte uit verskeie ander vakrigtings insluitende:
Anton Daniël Lückhoff
Herkoms
Lückhoff was die tweede seun van die Rynse sendeling eerw. P.D. Lückhoff. Op 12-jarige leeftyd vertrek die jong Danie na Elberfeld in Duitsland om daar aan die sendinghuis vir die kinders van sendelinge opgevoed te word. Na hy sy studies in die letterkunde voltooi, vertrek hy na Utrecht in Nederland vir sy opleiding in die teologie, wat hy op 25-jarige ouderdom voltooi.