cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Güyük Khan
Bewind
Güyük het van sy ma, wat tot met sy verkiesing regent was, se ongewilde verordeninge herroep en was ’n taamlike goeie khan. Hy het egter sy onderdane kwaad gemaak deur verskeie hoë offisiere van die vorige regering tereg te stel vir verraad. Hy was streng en intelligent, hoewel iesegrimmig en siek. Sy drinkgewoonte het sy gesondheid verder benadeel.
Batoe het Güyük se nuwe status aanvaar. Hy het ná die verkiesing die onderkoning van die hele westelike deel van die ryk geword; hy het roetinesake tussen die Russiese prinse hanteer, die goewerneurs van Iran aangestel en afgevaardigdes van die Kaukasus ontvang. Nadat die Mongole die Sultanaat van Rûm in Anatolië verower het, het Baijoe, die Mongoolse bevelvoerder in Persië, Dawid VII Oeloe uit die gevangenskap gered van sy tante, koningin Roesoedan van die Koninkryk van Georgië, en hom na Batoe en Güyük gestuur. Omdat Roesoedan bang was vir Baijoe se aggressiewe beleid, het sy haar seun Dawid VI Narin na Batoe se hof gestuur om amptelike erkenning te kry as haar opvolger. Batoe het Dawid VI ondersteun en hom die reg as opvolger gegee. Güyük het Dawid Oeloe egter die senior koning van Georgië gemaak en gelas dat Dawid Narin ondergeskik aan hom moes wees.
Die wantroue tussen Batoe en Güyük het hierna toegeneem, en Güyük het die amptenare in Iran en die Kaukasus met sy eie manne vervang. In 1248 het Güyük Batoe beveel om in Mongolië se rigting te reis en hy sou hom langs die pad ontmoet. Sommige mense het gedink hy wou Batoe in hegtenis neem en het hom gewaarsku. Batoe het die bevel gehoorsaam, maar ’n groot leër saamgeneem. Intussen het hy tyd probeer wen. Terwyl Güyük weswaarts getrek het, is hy skielik dood en ’n moontlike botsing is afgeweer.
Leucetta sagittata
Leucetta sagittata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucetta en tot die familie Leucettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1872 deur Haeckel.
Peru
Peru (Spaans: Perú, [peˈɾu]; Quechua: Peruu of Piruw, [pɪɾʊw]; Aymara: Piruw, [pɪɾʊw]), amptelik die Republiek Peru (República del Perú, [reˈpuβlika ðel peˈɾu], ; Quechua: Piruw Republika; Aymara: Piruw Suyu), is 'n republiek in die weste van Suid-Amerika, net suid van die ewenaar. Peru beslaan 'n oppervlakte van 1 285 216 km² en het 'n bevolking van 32 275 736 in 2022 gehad. Dit word begrens deur Colombia en Ecuador in die noorde, Brasilië en Bolivië in die ooste, Chili in die suide en die Stille Oseaan in die weste. Die hoofstad en grootste stad is Lima. Peru het drie amptelike tale: Spaans, Quechua en Aymara. Peru was tussen 1542 en 1821 'n Spaanse kolonie.
Geografie
Die Amasonerivier se twee bronriviere, die noordelike Río Marañón en die suidelike Río Ucayali, ontspring in Nevado Mismi, Arequipa, in die Peruaanse Andes. Naby Iquitos vloei die twee takke saam om die Amasonerivier te vorm. Ander belangrike sytakke in Peru sluit in Rio Juruá, Río Madre de Dios, Rio Purus en Río Putumayo.
Lythraceae
Lythraceae is die skubliesroos-familie wat hoort tot die orde Myrtales. Daar is 500 spesies wat wêreldwyd tot die orde hoort waarvan een in Suider-Afrika voorkom en 'n boom is. Die familie kom hoofsaaklik in die trope voor.
Peru
Geografie
Die grootste meer is die Titicacameer in die Andes op die grens met Bolivië.
Lythraceae
Spesies
Die enigste spesie wat in Suider-Afrika voorkom is:
Kim Johnston Ulrich
Kim Johnston Ulrich (gebore 24 Maart 1955) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Rumpelstiltskin (1995) en in die televisiereekse The Charmings (1987), Passions (1999), en Supernatural (2005).
Peru
Geografie
Peru se hoofstad Lima is aan die sentrale kus langs die Stille Oseaan geleë. Ander belangrike stede sluit in Arequipa in die suide, die Inkahoofstad Cusco in die sentrale Andes en Iquitos in die noordelike Amasonebekken.
Geskiedenis
Die langste tydperk van Peruaanse geskiedenis is net voor die Spaanse verowering van die Inka-ryk onder Francisco Pizarro in die laat 15de eeu. Die vroegste bewyse van die mens in Peru dui daarop dat die mens omtrent tienduisend jaar gelede van die ander kontinente teen die einde van die laaste ystydperk in die Pleistoseen Suid-Amerika bereik het.
Die eerste Peruaanse georganiseerde bendes en stamme was jagters en versamelaars. Die jag van die Suid-Amerikaanse camelids in die Andiese hooglande (veral guanacos), visvang en skulpvisoes langs die Stille Oseaankus was die belangrikste ekonomiese aktiwiteite. Hulle het ook klipwerktuie uitgekap.
Die progressiewe ontdekking van die landbou (Argaïese tydperk) het 'n toenemend groeiende ekonomie toegelaat. Landbou-siklusse, oorheers deur die sterrekundige priesters, het dit met groot krag toegerus. Dit is dus geglo dat die eerste komplekse organisasies teokratiese van aard was. Die eerste tempels het langs die sentrale kus en die sentrale noordelike en sentrale hooglande ontstaan. Hulle het die Andes-beskawing ingelui. Caral is die oudste bekende nedersetting in die Amerikas en 'n deeglik bestudeerde argeologiese terrein van die Norte Chico-beskawing.
As gevolg van die Salpeteroorlog (1879–1883) moes Peru sy suidelikste gedeeltes aan Chili afstaan. Sedertdien is die stad Arica suid van die Chileens-Peruaanse grens geleë.
Geologiese opbou
Die Andesgebergte, wat hom oor die hele lengte uitstrek, vorm die opvallendste element van die Peruaanse landskap. Die westelike reeks, Cordillera Occidental, is die hoogste en omvat tientalle pieke van meer as 5 000 m hoog, waaronder pieke van meer as 6 000 m, soos Huascaran (6 768 m), Peru se hoogste piek, voorkom. Die oostelike bergreeks, Cordillera Oriental, is dor en kaal en word deur diep valleie gevorm en deur riviere van die Amesonestelsel deursny.
Die belangrikste Peruaanse bronrivier van die Amesonerivier is die Río Marañón (met as syriviere onder meer die Río Tigre, Río Santiago en Río Huallaga), die Río Ucayali (met as syriviere onder meer die Río Tapiche, Río Urubamba, Río Ene en Río Pachitea) en die Río Napo. Die westelike Andesreeks word dreineer deur middel van 'n vyftigtal riviere, wat gevoed word deur die smeltende sneeu en welkome oases in die droë kusvlakte vorm.
Die meeste riviere het 'n deel van die jaar geen water nie en net een is bevaarbaar, naamlik die Río Tumbes. Tussen die westelike en oostelike Andesreeks lê 'n sentrale reeks, die Cordillera Central, wat in die suide met die ander twee saamkom in ’n hoogvlakte, die Puno of Altiplano. Dit is omring deur bergrûens met hoë pieke, waaronder (uitgedoofde) vulkane soos Tacora en Tutupaca. Die Puno word onder meer dreineer deur vier riviere in die Titicacameer, wat deels in Peruaanse en deels in Boliviaanse grondgebied lê.
Landskappe
Globaal kan Peru in drie dele verdeel word: van wes na oos die kusvlakte (costa), die bergland (sierra) en die oerwoud (selva). Die hoogteverskille en wisselinge tussen die hellings, bergrûens, plato's en valleie skep ’n gevarieerde Peruaanse landskap. Deurgaans word agt landskaptipes onderskei, elkeen met sy eie kenmerkende klimaat, plantegroei, grondbenutting en menslike bewoning.
Die Chala is die droë kusvlakte, die kusgebied benede 500 m bo seespieël, wat net 12% van die landoppervlakte beslaan, maar waar al die groot stede, onder meer die hoofstad, Lima, lê. Yungas is die naam vir die oerwoudgebiede tussen 300 en 2 500 m bo seespieël op die oostelike en westelike helling van die Andesgebergte, terwyl Rupa-Rupa die laer oostelike helling is.
Die Quechuagebied is die naam wat gegee word aan die streke waar die Inkakultuur se grootste nedersettings was. Dit is streke op 'n hoogte tussen 2 500 en 3 800 m met 'n gematigde klimaat. Suni is die naam vir die kaal plato's wat tussen 3 800 en 4 200 m lê en deur steil hellings begrens word. Die Puno of Altiplano is die uitgestrekte hoogvlakte in Suid-Peru wat tussen 4 200 en 5 200 m lê.
Janca is die bergrûens van die Andesgebergte wat bo sowat 5 000 m lê, 'n gebied waar menslike bewoning onmoontlik is, en die Omagua is die tropiese woudgebied wat deel uitmaak van die Amasonebekken. Dit beslaan 60% van Peru se grondgebied, terwyl net 'n fraksie van die land se bevolking daar woon.
Klimaat en plantegroei
Peru lê in die tropiese lugstreek. Tog het net die selva 'n tropiese reënwoudklimaat. Die oorheersende suidoospassaat waai nie by die Peruaanse kusvlakte nie, en gevolglik het dit ’n baie droë klimaat. Net in die winter (van Mei tot Oktober) het die mis, wat uit die relatief koue Humboldt-stroom (of Perustroom) kom, ’n bietjie vogtigheid tot gevolg.
Bo ’n hoogte van 4 000 m is die klimaat tipies vir hooggebergtes, waar ryp snags die heel jaar voorkom. Die grens van die ewigdurende sneeu lê tussen 5 200 en 6 300 m bo seespieël. 'n Deel van die kusvlakte is onder besproeiing en hier word die belangrikste uitvoergewasse verbou. Verder is dit net 'n kaal gebied, begroei met kort struikgewasse en kaktusse.
Die westelike Andesvalleie is natter as die kusvlakte en het vrugbare grond waarop onder meer graan en sitrusvrugte verbou word. Die curvierhaasmuis (Lagidium viscaccia) kom veral in die suide van Peru nog baie voor. Die dier is ongeveer so groot soos 'n konyn en leef in groepe. In die hoogtes kom uitgestrekte bloekombosse voor.
Bo 4 000 m oorheers die grasland en plantegroei in die hooggebergtes. Die oostelike Andeshellings is digter begroei en gaan geleidelik oor in die oostelike oerwoud. Meer as die helfte van Peru is bedek met natuurlike woud, bestaande uit baie uiteenlopende en waardevolle houtsoorte. Die ontginning van die woude het nog skaars begin vanweë die ontoeganklikheid van die oerwoud.
Taal en godsdiens
Spaans, Quechua en Aymara is die amptelike tale van Peru. Baie Indiane praat 'n Quechua-taal (die Runa Simi van die Inkas) of Aymara. Tans is 97% van die bevolking Rooms-Katoliek. Die Indiane het egter baie van die elemente uit hul tradisionele godsdienste behou en dit in sommige gevalle met die Rooms-Katolisisme verweef. Daar is godsdiensvryheid in Peru, al verkeer die Rooms-Katolieke Kerk in 'n beskermde posisie.
Onderwys
Hoewel onderwys in Peru gratis en verpligtend vir alle kinders van 7 tot 16 jaar is, is dit in die praktyk in die verafgeleë gebiede nie moontlik nie, ondanks die verskillende projekte ter bestryding van analfabetisme. Na raming kan 30% van die bevolking nog lees nog skryf. Die meeste instellings vir voortgesette onderwys, waaronder 20 instellings vir hoër onderwys, is in die kusvlakte. Onder die universiteite is die San Marcos-universiteit in Lima (die oudste in Suid-Amerika, gestig in 1551) die belangrikste, asook die universiteit in Cuzco, wat in 1692 deur die Jesuïete opgerig is, en die San Christóbal de Hyamanga-universiteit in Ayacucho.
Villa Arcadia, Parktown
In die Phillipse se besit
Anders as Hohenheim, die eerste herehuis in Parktown en die Phillipse se woning van omstreeks 1892 tot 1899, staan die herehuis wat die Phillipse laat bou het met hul terugkeer in Johannesburg uit Engeland, Villa Arcadia, vandag nog. Villa Arcadia was oorspronklik ’n voorafvervaardigde Switserse chalet wat in 1897 opgerig is vir die Duitse sakeman Carl Rolfe (of Rolfes). Ná die weelde waaraan sy in Engeland in hul herehuis in Hampshire, Tylney Hall, gewoond was, het Florence haar voorgeneem om dié chalet in ’n spogwoning te omskep. In 1909 het niemand minder nie as sir Herbert Baker versoek om die plan daarvoor te teken. Hy is bygestaan deur sy indertydse vennoot, Francis Edward Masey. Dit was een van hul laaste gesamentlike projekte, want die volgende jaar het Masey uitgewyk na Suid-Rhodesië om te ontsnap aan Baker se oorheersing.
Florence het groot inspraak in die ontwerp gehad. Op Baker se voorstel is ’n musiekkamer gebou wat deur ’n binnehof van die hoofwoning geskei word. Die vooraansig van die verdieping huis word oorheers deur ’n lang veranda op die grondvloer met 11 boë. Die huis het selfs vandag nog ’n panoramiese uitsig, nou oor die M1-snelweg en die parkgebied wat eens op ’n tyd bekendgestaan het as Sachsenwald. Vandag kyk Villa Arcadia uit op die voorstede Saxonwold en Forest Town asook die Johannesburgse Dieretuin, nog ’n geesteskind van die mynmagnate, onder ander Florence en Lionel Phillips.
Ná die Phillipse
Met hul verhuising na die Kaap het die egpaar Phillips Villa Arcadia verkoop. Genl. Jan Smuts het in 1923 ’n Joodse weeshuis daarin ingewy. Dat Villa Arcadia in 1939 meer as 400 Joodse wese kon huisves – die hoogste getal in die weeshuis se bestaan – gee ’n aanduiding van die grootte van die huis. Die Joodse weeshuis het tot 2002 besluit.
Die versekeringsmaatskappy Hollard, ’n geesteskind van die miljoenêr Dick Enthoven, besit Villa Arcadia tans (2016). Dit huisves ’n versameling moderne kuns, etlike raadsale en vermaakgeriewe.
Die bewoording op die plaket van Johannesburg City Heritage buite Villa Arcadia lui (vry vertaal): "In 1898 is ’n Switserse chalet hier gebou vir die handelaar Charl Rolfes. In 1906 is dit gekoop deur die Rand Lord en LP sit Lionel Phillip, voorsitter van Rand Mines. Sy invloedryke vrou, Florence, stigter van die Johannesburgse Kunsmuseum en beskryf was Geen Gewone Vrou, was saam met die argitek sir Herbert Baker verantwoordelik vir die skep van die huidige Villa Arcadia. Sekere van die ontwerpeienskappe word weerspieël in die Uniegebou, wat Baker in 1910 ontwerp het. In 1923 het dit, as eiendom van die SA Joodse Weeshuis, The Arc geword en kinders vir die daaropvolgende 78 jaar gedien. Hollard het dit in 2003 gekoop, waarna die Villa se oorspronklike elegansie en geskiedkundige vakmanskap gerestoureer is. ’n Versameling moderne kuns dra hiertoe by."
Trish Goff
Trish Goff (gebore 8 Junie 1976) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Noise (2004).
Edward Roworth
Edward Roworth (1880 in Lancashire – 1964) was ’n Suid-Afrikaanse kunsskilder van Britse herkoms.
Vroeë lewe
Hy bestudeer kuns in Heaton en ook by die Slade School of Art. Hy was ook vir 'n ruk in Florence waar hy die muurskilderye en die kuns van die fresco bestudeer het. Fresco (Italiaans: vars) is wanneer 'n pas of "vars" gepleisterde muur beskilder word, sodat die verf en die pleister vermeng en 'n eenheid vorm.
In Suid-Afrika
Hy vestig hom in 1902 in Kaapstad, Suid-Afrika, nadat hy as deel van die Britse mag tydens die Anglo- Boereoorlog in die Kaap aangekom het. Hy was besonder invloedryk as dosent aan en later hoof van die Michaelis-kunsskool in Kaapstad.
Indringerplant
Die term indringerplant verwys na 'n onderafdeling van plante, wat gedefinieer word as uitheemse plante. Indringerplante kan die ekologiese verwantskap tussen inheemse spesies verander, en kan die ekostelsel, ekonomiese waarde van die ekostelsel en menslike gesondheid verander. 'n Plant word geklassifiseer as 'n indringerplant as dit deur die aksie van mense toegevoeg is in 'n area of gebied waar dit nie voorheen natuurlik voorgekom het nie.
Edward Roworth
In Suid-Afrika
Hy het in die Engelse Akademiese styl gewerk. Hy het baie landskappe geskilder, maar sy bekendste werk is ongetwyfeld die groot groepportret van die Nasionale Konvensie. Die 5m x 6m werk beeld die 33 mans aan wat die argitekte van die Unie was. Dit is selfs vir 'n tydperk in Buckingham-paleis uitgestal. Hy het ook die eerste Frescos in Suid-Afrika, in 'n kerk in Kaapstad geskilder.
KykNET NOU!
kykNET NOU! is 'n Afrikaanse TV-kanaal wat gewilde musiekvideo's speel en leefstyl- en geselsprogramme vertoon. Die kanaal is deel van M-Net en word op MultiChoice se DStv-satelliettelevisiediens uitgesaai. Dit is op 13 Oktober 2012 op kanaal 146 geloods as kykNET Musiek. Dit het egter op 3 Augustus 2015 van naam verander na kykNET NOU! toe waar die programme aansienlik uitgebrei is en ook nie net meer Afrikaanse musiek is gewys nie.
In teenstelling met die Afrikaanse MK-kanaal, wat "rock"- en "urban"-musiek vir die jeugmark uitsaai, fokus kykNET NOU! musiekprogramme op die populêre musiekmark. Gewilde musieksterre soos Kurt Darren, Juanita du Plessis en Bobby van Jaarsveld kan hierop gesien word.
Internasionale Lughawe van Can Tho
Die Can Tho Internasionale Lughawe (Viëtnamees: Sân bay Quốc tế Cần Thơ) (IATA: VCA, ICAO: VVCT) is 'n groot lughawe naby Can Tho, Vietnam en is die belangrikste lughawe vir binnelandse en buitelandse vlugte in Vietnam. Die lughawe is die grootste op die vasteland van Vietnam, en het in 2008 tot 3 000 000 reisigers hanteer. Dit het die derde belangrike lughawe in Viëtnam. Die lughawe is 4 km van die stadsentrum.
Tertia Flemming
regs|180px|duimnael|Tertia Flemming.
Tertia Flemming (gebore Kloppers, Robertson, 5 Desember 1907 - Pretoria, 28 Desember 2008) was een van die grootste weldoeners in die Vrystaat se geskiedenis, 'n kampvegter vir beter bejaardesorg en, as eggenote van ds. H.C.J. Flemming (1907–1977), agtereenvolgens pastoriemoeder van die NG gemeentes Krugersdorp-Wes (vanaf 1931), Durban (1945), Port Natal (1945) en Bloemheuwel (1953–1977). Laasgenoemde gemeente se kerksaal is na haar genoem asook Flemmingpark, 'n behuisingsontwikkeling vir bejaardes in Brandwag, Bloemfontein.
Herkoms en opleiding
Tertia Kloppers is op Robertson gebore. Haar diensmotief is as hoërskoolmeisie by haar vasgelê toe sy ingewoon het by ’n tante, Maria Kloppers (van die Maria Kloppers-kinderhawe in Johannesburg), en in aanraking met die nood van haar medemens gekom het. Dit was nadat haar ouers na Standerton in Transvaal verhuis en sy 'n leerling geword het aan die Helpmekaar-hoërskool in Johannesburg, maar daar destyds nie koshuisgeriewe vir plattelandse kinders was nie. Ná skool het sy na die Potchefstroomse universiteitskollege en die Normaalkollege vir verdere studie gegaan, en daarna onderwys gegee op Middelburg, Transvaal, en Leeudoringstad.
Gesin
regs|270px|duimnael|Ds. H.C.J. Flemming (naas links) vier sy verjaardag op [[7 November 1961 saam met (van links) mev. Tertia Flemming, E.E. Kerken (met wie se seun die Flemmings se dogter Esther getrou het) en A.J. Jacobs. Ds. Flemming was van 1953 tot die middel 1970's.]]
Op 22 Desember 1931 tree sy in die huwelike met prop. H.J.C. Flemming, wat op 13 Januarie daardie tot die bediening in die NG Kerk toegelaat is. Uit dié huwelik is twee dogters en 'n seun gebore. Haar man is in 1977 oorlede. Die oudste dogter, Elna, is op tweejarige ouderdom in 1935 oorlede. Die ander dogter, Esther Tertia, gebore op 21 Mei 1940, behaal die grade B.A. en B.A. (Hons. Engels) aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat, en H.O.D. aan die Universiteit van Pretoria. Sy is getroud is met Henry, oudste seun van die eertydse direkteur van onderwys in die Vrystaat mnr. E.E. van Kerken. In later jare was sy 'n professor. Die seun, Hermanus Christoffel Johannes (Monus), gebore op 10 Januarie 1937, behaal die grade B.Com. en LL.B. (met onderskeiding) aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat, was 12 jaar lank advokaat-dosent in regsvakke aan die universiteit en praktiseer later as advokaat in Bloemfontein. Ten tyde van sy ma se dood in 2009 was Monus Flemming afgetrede adjunk-regter-president van die Randse hooggeregshof. Hy is met Sonneke Neethling, dogter van die prinsipaal van die Hoërskool Pellissier op Bethulie, getroud. Daar was agt kleinkinders en 11 agterkleinkinders met Tertia Flemming se dood.
Loopbaan
duimnael|links|300px|Die Tertia Flemmingsaal van die [[NG gemeente Bloemheuwel is in 1960 in gebruik geneem.]]
regs|160px|duimnael|Ds. H.C.J Flemming, met wie Tertia Kloppers getroud was van 1931 tot sy dood in 1977.
Flemming was lewenslank besorg oor kinders en bejaardes. Nadat sy in 1929 lid van die Suid-Afrikaanse Vrouefederasie geword het, het sy in ’n komitee gedien wat die eerste tehuis vir bejaardes in die land beplan het. Toe reeds het sy vir die versorging van verswakte bejaardes gepleit. Sy was die dryfkrag agter die oprigting en instandhouding van talle instansies, onder meer verskeie tehuise vir bejaardes in die Vrystaat (soos die Mooihawe-tehuis in Bloemfontein), behuising vir werkende vroue in Durban en Welkom, twee kleuterskole in Bloemfontein en versorgingswoonplekke vir ongehude moeders. Flemmingpark, ’n behuisingskompleks vir senior burgers in Brandwag, Bloemfontein, is na haar genoem. Sy was baie jare voorsitter van die Bloemfontein-tak van die Oranje-vrouevereniging (OVV) en het onder meer die oprigting van die kleuterskole Rooikappie en Tinktinkieland in Bloemfontein geïnisieer.
Tot op 82 was sy aktief betrokke in welsynswerk in die Vrystaat, veral die beheer van die OVV se tehuise vir bejaardes. Daarna het sy na Pretoria verhuis, waar sy etlike jare betrokke was by die Suid-Afrikaanse Vrouefederasie. Oor haar vol en diensbare lewe het Flemming op Maandag 2 Maart 1987 aan Volksblad gesê: “Die Here het my langs wonderlike paaie gelei. Eer kom Hom toe. As dit nie vir Hom was wat vir my goeie gesondheid, krag en ’n lang lewe gegee het nie, sou ek nooit die werk kon doen nie.”
Leierskap
Tertia Flemming het onder meer gedien in die Nasionale Raad vir Bejaardesorg, die streekwelsynsrade van die Vrystaat, verskillende ander komitees en die Lisensiesertifikaatraad. Sy was lid van Vrystaat-versorging in Aksie, vroeër die OVV, se hoofbestuur en ook voorsitter van 1972 tot 1985. Sy was die dryfkrag agter die ontwikkeling en uitbouing van die OVV op vele terreine. Sy het tot 1985 in die Federale Vroueraad-volksbelang gedien en was ook lid van die Gesinstigting, ’n raad van trustees wat geld ingesamel het vir die welsynswerk van die OVV en die susterorganisasies (die Suid-Afrikaanse Vrouefederasie, Afrikaanse Christelike Vrouevereniging en die Natalse Christelike Vrouevereniging).
Ondanks al dié buitebedrywighede het Flemming ook tyd ingeruim om in talle verenigings en kommissie in haar man se gemeentes te dien. In Bloemheuwel, waar die paar die langste (sowat 24 jaar) gearbei het, was sy onder die enigste vroulike lid van die Feeskommissie met die gemeente se 25-jarige bestaan (1972), voorsitter van die beheerkomitee van die Mooihawe-tehuis vir bejaardes, lid van die Kerksaal-boukommissie (1960), lid van die reëlingskomitee vir die Vrystaatse Eeufees (1954), lid van die kerkkoor, lid van die susterswerkgeselskap, presidente van die plaaslike Vrouesendingbond-tak, presidente van die gemeente se tak van die Oranje-Vrouesendingbon en Sondagskoolonderwyseres.
Laaste jare
duimnael|300px|links|Die reëlingskomitee vir die Vrystaatse Eeufees (1954) in die [[NG gemeente Bloemheuwel. Tertia Flemming sit tweede van links.]] Met die jare het die Flemming-egpaar in Bloemfontein ’n groot boekeversameling opgebou. Ná haar man se dood in 1977 is die meeste van sy boeke aan die UV geskenk en toe sy Bloemfontein verlaat in 1990, sowat 13 jaar ná haar man se dood, het sy die meeste van haar eie boeke aan die Instituut vir Eietydse Geskiedenis (Ineg) aan die UV in Bloemfontein geskenk.
In 1998 (toe sy nagenoeg 90 jaar oud was) het sy ’n eenmanuitstalling gehou van haar kunsnaaldwerk, houtbrandwerk, skilderye en piouterwerk.
Sy het die laaste 18 jaar van haar lewe in ’n aftreeoord in Pretoria gewoon. Sy het, so het Volksblad op haar 100ste verjaardag berig, probeer om met behulp van ’n tuishulp so selfversorgend moontlik te funksioneer en was tot kort voor haar honderdste verjaardag nog betrokke by die SA Vrouefederasie se tak in Pretoria. Hoewel sy met ’n loopraam geloop het, het sy sy nog goeie gesondheid geniet en het sy steeds ’n lewendige belangstelling gehad in wat om haar aangaan. Sy het nog gebrei, graag rugby, krieket en sokker op TV gekyk en na radioprogramme geluister.
Sy is oorlede nadat sy agt dae tevore ’n beroerte gekry het, die laaste van drie. 'n Dankdiens is op 9 Januarie 2009 vir haar gehou in die NG kerk Suidoos-Pretoria.
Hulde
Reeds in 1972, in die gedenkboek vir die NG gemeente Bloemheuwel se kwarteeufees, skryf J.A. Bosch, in die lewenskets van ds. Flemming: "Die besielende bystand, aanmoediging en opoffering van mev. Flemming as pastoriemoeder en getroue lewensmaat kan nie onvermeld gelaat word nie. Sy is 'n persoon met besonder heldere insig, nugtere uitkyk, takt, uitstekende organisasietalent, onvermoeide ondermemingsgees, werkywer en deursettingsvermoë. Sy het 'n warm hart vir die sendingsaak en vir die mens-in-nood, en dien onder meer in die hoofbestuur van die Oranje-vrouesendingbond en van die Oranje-vrouevereniging, die streekswelsynsraad (OVS), die lisensieraad, en die Nasionale Raad vir Bejaardesorg en Gesinslewe waar sy die enigste verteenwoordiger uit die Oranje-Vrystaat is. As voorsitster van die direksie van die Utiliteitsmaatskappy van die Natalse Christelike Vrouevereniging en daarna van die Oranje-vrouevereniging staan die NCVV-Dameshuis (Durban), Huis-Oranje (Welkom), Mev. President Steyntehuis (Odendaalsrus), Mooihawe en die wooneenhede (Bloemfontein) as monumente van haar warm hart en ondernemingsgees. Sy het ook haar volle deel tot bevordering van die Afrikaner se taal en kultuur bygedra."
In 2007, met haar 100ste verjaardag, skryf Santa Oosthuizen, direkteur van Vrystaat-versorging, in Volksblad: "Sy is ’n formidabele vrou met visie en hoë aansien in die regerings- en nieregeringswelsynsektor. Sy was bekend vir haar deeglike voorbereiding, regverdige oordeel en die vermoë om haar saak met oortuiging te stel. Sy is ’n diep gelowige mens wat die Here innig dankbaar is dat Hy haar die geleentheid gegee het om diensbaar te wees."
Tertia Flemming het in 1953 ’n internasionale eerbewys vir haar bydrae tot welsynsdienste gekry en in 1987 die Orde vir Voortreflike Diens van die destydse staatspresident, PW Botha. Die Raad van die Universiteit van die Vrystaat, waarin sy van 1972 tot 1985 gedien het, het in 1988 ’n erepenning aan haar toegeken.
Isotope van nobelium
Die chemiese element nobelium (No), met ’n atoommassa van ongeveer 259 u, het geen stabiele isotope nie en word dus as ’n radioaktiewe element geklassifiseer. Die 12 isotope is onstabiel en het ’n relatief kort halfleeftyd (die meeste minder as ’n sekonde).
In die natuur kom geen nobelium voor nie; alle isotope is sinteties in ’n laboratorium berei. Die eerste sintetiese isotoop was 254No, in 1966.
Die kortslewende isotoop van nobelium is 250No, met ’n halfleeftyd van ongeveer 5,7 mikrosekondes. Die langslewende een is 259No, met ’n halfleeftyd van 58 minute.
Isie Smuts
duimnael|regs|220px|Lady [[Florence Phillips stel Isie Smuts voor tydens ’n onthaal wat sy en haar eggenoot, die mynmagnaat sir Lionel Phillips, vir mev. Smuts op die Phillips-egpaar se plaas Vergelegen, Somerset-Wes, gereël het.]]
Sybella (Isabelle of Isie) Margaretha Smuts (gebore Krige, Klein Libertas, Stellenbosch, Kaapkolonie, 22 Desember 1870 – plaas Doornkloof, Irene, Transvaal, 25 Februarie 1954) was die vrou van die Unie van Suid-Afrika se tweede premier, genl. Jan Smuts, en ’n weldoener. M.J. Swart beskryf haar in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek as "intellektueel begaafd, enigsins eksentriek, eg, kunstig en 'n deeglike mens".
Isie Krige was ’n dogter van Jacob Daniël Krige, ’n gesiene Stellenbosse boer, en Susanna Johanna Schabort. Sy was 'n niggie van die voormalige speaker van die Unievolksraad, Christman Joel Krige. As een van 11 kinders van wie nege volwassenheid bereik het, het Isie Krige 'n besonderse en liefdevolle rol teenoor haar jonger gesinslede gespeel. Sy het skoolonderrig aan die Bloemhof-seminarie op Stellenbosch ontvang en later aan die Victoria-kollege die matriekeksamen afgelê, waarna sy vir ’n ruk onderwys gegee het, onder meer aan die plaasskool Zandberg (tans Scholtzenhof) in die distrik Stellenbosch.
Gedurende haar studiejare op Stellenbosch het sy die briljante jong Christia(a)n Smuts ontmoet en ná sy oorsese studie is hulle op 30 April 1897 op haar tuisdorp getroud. Kort hierna het die jong egpaar na die ZAR verhuis waar Smuts in Junie 1898 staatsprokureur geword het. Kort voor die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog op 11 Oktober 1899 het Isie Smuts die geskrif A century of wrong, waarin haar man 'n belangrike aandeel gehad het, uit Engels in Nederlands as Een eeuw van onrecht vertaal.
Tydens die oorlog moes sy op Britse bevel in 'n huis in Pietermaritzburg vertoef, ten spyte van haar pleidooie om, soos ander Boerevroue, na 'n konsentrasiekamp te gaan. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog (1914-'18) het sy besonderse diens aan soldate en in militêre hospitale gelewer.
Ondanks haar man se bedrywige openbare lewe (hy was premier van 1919 tot 1924 en weer van 1939 tot 1948) het mev. Smuts verkies om sover moontlik op die agtergrond te bly. Met die jare het sy Smuts feitlik nooit op buitelandse besoeke vergesel nie, maar in die Smuts-huishouding was sy die krag en die ontsaglike hoeveelheid koerantknipsels, geskrifte en briewe oor, aan en deur genl. Smuts is deur haar oor 'n leeftyd georden en bewaar. Hy het haar belangstelling in plantkunde gedeel.
Benewens haar leiersrol in die Vroue- Verenigde Party, het sy veral bekendheid verwerf in die Tweede Wêreldoorlog toe sy in Julie 1940 die Gifts and Comforts Fund stig. As voorsitter het sy dié organisasie op nasionale grondslag georganiseer as band tussen tuiste en oorlogsfront. In 1942 het die fonds reeds £158 000 bedra en in dieselfde jaar het sy, op 70-jarige leeftyd, saam met haar eggenoot Egipte besoek. Hier het sy 'n tyd lank persoonlik toesig gehou oor die aflewering van pakkette aan troepe en daarna ook basiskampe en hospitale besoek. Wêreldwyd het sy in hierdie tyd die eretitel "Ouma Smuts" verwerf. Sy het haar ook vir die welstand van krygsgevangenes beywer en meegehelp om die Goewerneur-generaal se National War Fund vir gevangenes van stapel te laat loop.
Hoewel in wese 'n huislike, gesinsvaste vrou, was Isie Smuts 'n suksesvolle openbare figuur wat op haar oudag eers in haar eie reg na vore gekom het. In 1943 het die Universiteit van die Witwatersrand die eregraad D.Phil. aan haar toegeken.
Ná haar dood, nagenoeg vier jaar ná haar man s’n, is sy veras en die reste is by die obelisk op Doornkloof in die veld gestrooi.
Rhône
Die Rhône (Frans: Rhône, Oksitaans: Ròse, Provensaals: Roun) is een van die grootste Europese riviere met 'n lengte van 812 kilometer, wat deur Switserland (231 kilometer) en Frankryk (581 kilometer) vloei, en die tweede grootste rivier na die Nyl in Afrika, wat in die Middellandse See uitmond. Die Rhône dien reeds in die prehistoriese tydperk as 'n belangrike handelsroete, wat Noord-Europa met die Mediterreense gebiede verbind het.
Etimologie
Die huidige Franse naam is afgelei van die Griekse ροδανός (Rhodanos) en die gelatiniseerde vorm Rhodanus. Die Griekse Rhodanos is moontlik deur die Griekse koloniste van Massilia (die huidige Marseille) oorgeneem uit die inheemse Keltiese tale van Gallië, waar Rodo of Roto ("die ene wat loop of rol") dikwels as die naam van riviere gebruik is.
Die loop van die rivier
Die boloop van die Rhône ontspring digby die Rhônegletser op 'n hoogte van 1 753 meter by die Furka-bergpas in die Sint-Gotthard-bergmassief, in die oostelike deel van die Switserse kanton Wallis (Frans: Valais).
Tot by Martigny in Wes-Valais vloei die Rhône as 'n ruisende bergstroom en vergroot daarna tot 'n bergrivier, wat in suid-westelike rigting deur 'n gletservallei vloei. Daarna loop die rivier in noordwestelike rigting, verlaat die Alpegebied en loop verder deur die Meer van Genève (Frans: Lac Léman), waarna dit die Switsers-Franse grens oorsteek.
Naby die Franse stad Lyon mond die Saônerivier in die Rhône uit, wat in suidwaartse rigting deur die Rhônevallei loop. Hierdie vallei staan bekend vir sy gematigde klimaat, wat van die gebied 'n eersterangse landboustreek maak. Hier word onder meer vrugte soos perskes, kersies, appelkose en aarbeie verbou.
Die Switserse en Franse wyne van die Rhônegebied het wêreldfaam – die wynbougebiede strek van die Switserse kanton Wallis oor die hange langs die Geneefse Meer tot by die Suid-Franse wingerde van Châteauneuf-du-Pape.
Naby Arles vertak die Rhône in die Camargue-rivierdelta, 'n natuurbewaringsgebied, wat vir sy wit perde, swart beeste en sy groot verskeidenheid watervoëls bekend staan. Uiteindelik mond die rivier naby Marseille as die Grand Rhône ("Groot Rhône") en Petit Rhône ("Klein Rhône") in die Middellandse See uit.
Skeepvaart
Die Rhône is 'n belangrike binnelandse waterweg, wat die nywerheidsgebiede van Arles, Avignon, Valence, Vienne en Lyon met die Mediterreense hawens Fos, Marseille en Sète verbind. Vanuit die samevloeing met die Saône tot by die Middellandse See is die Rhône as 'n sogenaamde klas-IV-waterweg ontwikkel. Die Saône, wat ook gekanaliseer is, verbind die Rhônehawens met nywerheidstede soos Villefranche-sur-Saône, Mâcon en Chalons-sur-Saône.
Vir kleiner vaartuie is daar verbindings in noordelike, noord-westelike en noord-oostelike rigting: Die Centre-Loire-Briare- en Loingkanaal lei na die Seine, die Canal de la Marne à la Saône (wat dikwels die "Kanaal tussen Champagne en Bourgogne" genoem word) lei na die Marnerivier, die Canal des Vosges lei na die Moesel en die Canal du Rhône au Rhin na die Ryn.
Sodra die Rhône in vloed is, staan dit bekend vir sy sterk stroming, wat tot 10 kilometer per uur kan versnel. Alhoewel die rivier nie die langste in Frankryk is nie, is dit verreweg die snelste en sterkste. In sy deltagebied mond 'n gemiddelde van 1 800 kubieke meter water per sekonde in die Middellandse See uit, wat van die Rhône die 48ste op die wêreldranglys van die grootste riviere maak. Swaar reën laat die Rhône gevaarlik sterk word – in Januarie 1994 het die rivier se vloei naby Beaucaire tot 11 000 kubieke meter per sekonde versnel.
Stubby Kaye
Stubby Kaye (11 November 1918 – 14 Desember 1997) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Guys and Dolls (1955), Cat Ballou (1965), Who Framed Roger Rabbit (1988), en A.I. Artificial Intelligence (2001).
Paris
thumb|190px|Prins Paris met appel, deur H.W. Bissen, Ny Carlsberg Glyptotek, [[Kopenhagen.]] Paris, ook bekend as Alexander (Grieks: Ἀλέξανδρος, Aléxandros), die seun van koning Priamos en koningin Hekuba van Troje, kom in ’n paar Griekse legendes voor.
Hiervan is seker die bekendste sy weglopery met Helena, die koningin van Sparta, wat een van die oorsake van die Trojaanse Oorlog was. Later in die oorlog maak hy Achilles met ’n pyl in die hak (of hiel) dood, nes Achilles se ma, Tetis, voorspel het.
Die naam "Paris" is moontlik van Luwiese afkoms en kan vergelyk word met "Pari-zitis", soos in die naam van ’n Hetitiese skriba.
Kinderjare
Paris was die kind van koning Priamos en koningin Hekuba. Net voor sy geboorte het sy ma gedroom sy skenk die lewe aan ’n brandende fakkel. Die orakel Aisakos het dit vertolk as dat Paris die val van Troje sou bewerkstellig. Op die dag van Paris se geboorte het Aisakos verder voorspel dat enige kind van ’n Trojaanse koninklike wat op daardie dag gebore word, doodgemaak sou moes word om die koninkryk te red, omdat dit die kind is wat die profesie sou laat waar word. Koning Priam het egter sy lewe gespaar. Hekuba kon ook nie die kind doodmaak nie, ondanks die aansporing van die priesteres van Apollo. Koning Priamos het die kind toe vir sy hoofveewagter, Agelaos, gegee om die kind weg te vat en dood te maak. Agelaos kon dit nie oor sy hart kry nie en het die baba op die berg Ida gelos sodat hy self daar doodgaan. ’n Beerwyfie het egter die kind aan haar laat drink. Toe Agelaos ná agt dae terugkeer, was hy verbaas om te sien die kind lewe nog en hy het hom huis toe geneem in ’n rugsak (Grieks: pḗra, vandaar die volksetimologie van Paris se naam) om as sy eie kind groot te maak. Hy het na Priamos gegaan met die tong van ’n hond as bewys dat hy die baba doodgemaak het.
Paris se stokperdjie was later om Agelaos se bulle teen mekaar te laat baklei. Een bul het aanhou wen en Paris het dit toe teen ander veewagters se bulle laat veg. Sy bul het elke keer gewen. Eindelik het Paris ’n goue kroon as beloning aangebied aan enige bul wat syne klop. Ares het gereageer deur homself in ’n bul te verander en het Paris se bul maklik geklop. Paris het die kroon sonder huiwering aan Ares gegee. Dit was dié skynbare eerlikheid in sy oordeel wat die gode van die berg Olimpus aangespoor het om Paris die beoordelaar te maak in ’n goddelike kompetisie tussen Hera, Afrodite en Atena.
Paris se beslissing
thumb|240px|Paris se beslissing (1904), deur Enrique Simonet. thumb|190px|Die liefde van Helena en Paris, deur Jacques-Louis David, 1788. Al die gode is na Peleus en Tetis se troue genooi en hulle het baie presente gebring. Zeus het egter opdrag gegee dat Hermes die godin van onenigheid, Eris, by die deur wegwys. Sy was beledig en het ’n geskenk van die deur af gegooi: ’n goue appel met die boodskap "vir die mooiste een". Hera, Atena en Afrodite wou al drie die appel hê. ’n Rusie het tussen die godinne ontstaan.
Eindelik het Zeus aan Hermes opdrag gegee om die drie godinne na Paris te neem. Nadat hulle in die fontein van Ida gebad het, het hulle nakend voor hom verskyn – óf om sy guns te probeer wen óf op versoek van Paris. Paris kon nie besluit wie die mooiste is nie, en die godinne het hom probeer omkoop. Atena het hom wysheid en die vermoëns van die grootste vegters aangebied; Hera het hom politieke mag en beheer oor die hele Asië aangebied; en Afrodite het hom die liefde van die beeldskoonste vrou in die wêreld, Helena van Sparta, aangebied. Paris het in Afrodite se guns beslis en die appel aan haar toegeken.
Helena was egter reeds getroud met koning Menelaos van Sparta (’n feit wat Afrodite nagelaat het om te noem). Dus moes Paris by Menelaos se paleis inbreek en Helena steel. In ander weergawes het Eros, ook bekend as Kupido, haar met ’n pyl geskiet en toe sy Paris sien, het sy op hom verlief geraak. Sy het toe self saam met hom gegaan.
Die Spartane se ekspedisie na Troje om Helen terug te kry is die mitologiese basis van die Trojaanse Oorlog. Voor die beeldskone Helena se troue, toe haar pa ’n man moes kies uit haar baie vryers, wat van die magtigste mans in Achaje ingesluit het, het hy almal laat belowe om sy keuse te verdedig, maak nie saak wie hy kies nie.
Trojaanse Oorlog
In Homeros se Ilias word Paris uitgebeeld as onbekwaam en lafhartig. Hoewel hy self sy tekortkominge as vegter erken, is dit sy broer Hektor wat hom verkleineer toe hy weghardloop van ’n tweegeveg met Menelaos wat die uitkoms van die oorlog moes bepaal.
Vroeg in die verhaal veg Paris en Menelaos ’n tweegeveg om die oorlog sonder verdere bloedvergieting te probeer beëindig. Menelaos klop Paris maklik, maar Afrodite lok Paris weg voor die einde van die tweegeveg. Paris gaan terug na sy kamers, waar Helena by hom bly. Paris se tweede poging om te veg loop net so sleg af: In plaas daarvan om met die hand teen die Griekse held Diomedes te veg, wond Paris hom met ’n pyl in die voet.
Later, nadat hy Hektor en ander Trojaanse helde doodgemaak het, sterf Achilles toe Paris hom met Apollo se hulp in die voet skiet.
Eindelik is Paris self noodlottig geword. Ná sy dood het sy broer Deifobos met Helena getrou. Hy is eindelik deur koning Menelaos doodgemaak terwyl Troje heeltemal verwoes is.
Brittany Underwood
Brittany Underwood (gebore 6 Julie 1988) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse One Life to Live (1968), The Bay (2010), en Hollywood Heights (2012).
Leucetta trigona
Leucetta trigona is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucetta en tot die familie Leucettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1872 deur Haeckel.
Jackson Rathbone
Jackson Rathbone (gebore 14 Desember 1984) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Twilight (2008), The Twilight Saga: Eclipse (2010), The Last Airbender (2010), en The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 2 (2012).
Leucetta solida
Leucetta solida is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucetta en tot die familie Leucettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1862 deur Schmidt.
Juliette Goglia
Juliette Goglia (gebore 22 September 1995) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Fired Up! (2009) en Easy A (2010).
Stacy Keach sr.
Stacy Keach sr. (29 Mei 1914 – 13 Februarie 2003) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Parallax View (1974), Armed and Dangerous (1986), Pet Sematary (1989), en Pretty Woman (1990).
Oswald Spengler
Oswald Arnold Gottfried Spengler (Blankenburg, 29 Mei 1880 – München, 8 Mei 1936) was 'n Duitse geskiedenisfilosoof en kultuurhistorikus.
Biografie
Spengler studeer in die wiskunde en natuurwetenskappe in Halle, München en Berlyn en promoveer in 1904 in Halle met 'n filosofiese proefskrif ("Der metaphysische Grundgedanke der Heraklitischen Philosophie").
Na hy onderwyser was in 'n gymnasium in Hamburg, waar hy in wiskunde, natuurkunde, Duits en geskiedenis gee, vestig Spengler homself in München, as onafhanklike skrywer oor kultuur. Hy skryf monargistiese en antiparlementêre artikels. In 1918 en 1922 word sy vernaamste tweedelige werk "Die ondergang van die Awendland" gepubliseer, waarin hy sy pessimistiese siening van die Westerse geskiedenis ontvou. Hiermee word hy een van die grondleggers van die kultuurpessimisme. Aanvanklik steun hy die opkomende nasionaalsosialisme, waarmee hy die afkeer van die Republiek van Weimar deel, maar later wys hy dit af, veral weens die antisemitisme. Hoewel hy in 1933 in die Duitse akademie van wetenskappe gekies word, mag sy werk en idees nie meer genoem word op die Duitse radio nie.
Die Ondergang van die Awendland
Spengler verwerp alle idees van vooruitgang, waarvoor die nasionaalsosialiste hom kwalik neem. In die plek stel hy kultuur siklusteorie waarin kulture net soos individue opgroeie, volwasse word en sterwe. Dit illustreer hy aan die hand van die agt wêreldbeskawings: Die Babyloniese, die Egiptiese, die Chinese, die Indiese, die Indiaans-Meksikaanse, die klassieke of Grieks-Romeinse en die Magiaanse beskawing.Onder hierdie laatste beskawing plaas Spengler die Arabiese, Joodse en Bistantynse beskawings. Die vorming van sy kultuurpalet is oorspronklik en is gesien as 'n reaksie teen die tradisionele Europese kultuur- en geskiedsopvattings van die verligting, die renaissance en die Christendom. In sy morfologiese denke oor kultuurvorming word Spengler beȉnvloed deur Johann Wolfgang von Goethe en Friedrich Nietzsche. Die rasionele samelewing en wetenskap was volgens hom die triomf van die Westerse wil gewees. Dit sou volgens Spengler nog 'n weile voortduur as gevolg van sterk wil van Duitsland en hul voeling met die “innerlike gees”. Die boek word onmiddellik 'n sukses, ook kommersieel. Elisabeth Förster-Nietzsche, die suster van Friedrich Nietzsche, vind dit so goed, dat Spengler op haar initiatief die Nietzscheprys kry en daardeur bekentheid verwerf.
Volgens Peter Rietbergen (2015) het Spengler "... 'n 'kultusboek' geskryf. Hy bied, as mens sy styl waardeer, iets vir almal. Alles wat mense ooit geskep het, kom daarin aan die orde: skilderkuns en beeldhoukuns, argitektuur, musiek, literatuur, historiese en politieke tekste, alle soorte wetenskap en tegnologie, staatskonstruksies, ekonomiese stelsels, gelowe en godsdienste: hulle was almal deel van daardie kulture wat die mensdom geproduseer het."
Spengler leef die laatste jare van sy lewe vereensaam en teruggetrokke in München, waar hy duisende boeke koop en 'n versameling antieke wapens opbou. Kort voor sy dood skryf hy aan 'n vriend Hans Frank, dat die Duitse ryk binne tien jaar sou ophou om te bestaan. Hy sterf kort voor sy 56ste verjaardag aan 'n hartaanval.
Jackie Onassis
Jacqueline Lee Kennedy Onassis (née Bouvier; 28 Julie 1929 – 19 Mei 1994) was die Eerste Dame van die Verenigde State van Amerika gedurende die presidentskap van haar eggenoot, John F. Kennedy, vanaf Januarie 1961 tot sy moord in November 1963.
Bouvier is in Southampton, New York gebore. Haar pa was 'n aandelemakelaar op die Wall Street-beurs, John Vernou Bouvier III, en haar ma, Janet Lee Bouvier. In 1951 het sy gegradueer met 'n BA in Franse letterkunde aan die George Washington Universiteit en het vir die Washington Times-Herald as 'n ondersoekende fotograaf gewerk.
In 1952 het Bouvier kongreslid John F. Kennedy by 'n dinee in Washington ontmoet. Na sy verkiesing tot die Senaat in 1952, is die egpaar getroud op 12 September 1953 in Newport, Rhode Island. Hulle het vier kinders, van wie twee gesterf het in hul kinderjare. Na haar man se verkiesing as president in 1960, was Jacqueline Kennedy bekend vir haar hoogs-gepubliseerde opknapping van die Withuis met die klem op kuns en kultuur, sowel as vir haar styl en elegansie. Op slegs 31-jarige ouderdom toe haar man ingehuldig is, was sy die jongste Eerste Dame sedert Frances Cleveland. Sy was ook die eerste Rooms-Katoliek om as Eerste Dame te dien.
Op 22 November 1963 was Jacqueline Kennedy saam met die president in 'n opelugmotorkade in Dallas, Texas toe hy vermoor is. Na afloop van sy begrafnis het sy en haar kinders hulle grootliks uit die openbare lewe onttrek. In 1968 is sy getroud met die Griekse skeepsmagnaat Aristoteles Onassis. Na Aristoteles se dood in 1975 het sy 'n loopbaan gevolg as uitgewer en redakteur in New York Stad. Sy sterf op 19 Mei 1994 in die ouderdom van 64 jaar.
Gedurende haar leeftyd is Jacqueline Kennedy as 'n internasionale mode-ikoon beskou. Haar beroemde pienk Chanel-pakkie en 'n gepaardgaande kussingshoed het 'n simbool geword van haar man se sluipmoord. Selfs na haar dood is sy in 1999 as een van die gewildste en herkenbare Eerste Dames van die 20ste eeu gehuldig.
2004 Maleisiese Grand Prix
Die 2004 Formule Een Maleisiese Grand Prix het op 21 Maart 2004 op die Sepang Internasionale Renbaan in Sepang plaasgevind.
Brosblaar
Die brosblaar of transvaalliguster (Galpinia transvaalica) is 'n struik of 'n klein boom wat in die bosveld op klipperige plekke voorkom. Die boom kom voor noordwaarts vanaf Durban, al langs die Lebomboberge tot oorkant die Limpoporivier in Zimbabwe asook Mosambiek en Eswatini. Die vrugte is klein, harde kapsules.
Joeri III van Moskou
Joeri III van Moskou (Russies: Юрий Данилович; 1281 – 21 November 1325) was van 1303–1325 prins van Moskou en van 1317 af grootprins van Wladimir.
Joeri was die oudste seun van Daniil, die eerste prins van Moskou. Sy eerste groot taak was om Pereslawl-Zalesski te verdedig teen Andrei III van Gorodets. Ná Andrei se dood die volgende jaar was Joeri in ’n stryd gewikkel met Michail van Twer vir die amp van grootprins van Wladimir. Terwyl Twer se leër Pereslawl en Moskou self beset het, het Michail na die Goue Horde gegaan waar die Mongoolse khan hom aangestel het as die Russiese grootprins.
Leonard Koza
Leonard Koza was ’n politieke aktivis en Afrikaanse skrywer, digter en dramaturg.