cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guinee
Geografie
Die hoogste punt in Guinee is Mont Nimba.
Ekonomie
Guinee beskik oor groot mineraal-, hidroëlektrisiteit-, en lanbouhulpbronne, maar bly steeds 'n onderontwikkelde land. Die land beskik oor meer as 30% van die wêreld se bauxietreserwes en is die tweede grootste bauxietprodusent. Die mynbousektor dra in 1999 ongeveer 75% van alle uitvoere by. Volgehoue vebeteringe in die regering se fiskale reëlings, geletterdheid en die regsstelsel word benodig as die land uit armoede wil uitstyg. Gevegte aan die grense met Sierra Leone en Liberië, sowel as vlugtelingbewegings het groot ekonmiese steurnisse versoorsaak wat die verlies in beleggersvertroue verder geskaad het. Buitelandse mynmaatskappye het die hoeveelheid expatriate personeel verminder. Paniekinkopies het voedseltekorte meegebring en inflasie en onluste in lokale markte tot gevolg gehad. Guinee ontvang nie multilaterale bystand nie. Die Internasionale Monetêre Fonds en die Wêreldbank het meeste bystand in 2003 beëindig. Eknomiese groei het effens gestyg in 2004, hoofsaaklik as gevolg van stygings in wêreldwye aanvraag en grondstofpryse op wêreldmarkte.
Pous Stefanus VII
Stefanus VII (VIII) was die 124ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk. Weens die statusverandering van Pous Stefanus (II), was Stefanus VII vanaf die begin van die 13de eeu tot 1961 bekend as Stefanus VIII en was hy die 125ste pous. Sien Die spesiale geval van Pous Stefanus (II) vir volle besonderhede.
Biografie
Pous Stefanus VII (VIII) is gebore in Rome, Italië die seun van Theudemond. Voor sy verkiesing was hy kardinaal-priester van St. Anastasius. In Desember 928 volg hy Pous Leo VI op en regeer tot sy dood in Februarie 931. Hy word opgevolg deur Pous Johannes XI. Die naam ‘Stefanus’ beteken 'gekroonde'.
Pontifikaat
Pous Stefanus VII is verkies deur die invloed van Marozia, waarskynlik om die troon tydelik te vul totdat haar seun Pous Johannes XI pous kon word.
Daar bestaan twyfel oor die wettigheid van Stefanus (en sy voorganger Leo VI) se verkiesing omdat Pous Johannes X nog gelewe het as gevangene in die Engeleburg.
Hy is moontlik vermoor.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
A las Barricadas
A las Barricadas (Na die Versperrings) was een van die mees gewilde liedjies van die Anargiste tydens die Spaanse Rewolusie. Die woorde vir A las Barricadas was deur Valeriano Orobón Fernández in 1936 geskryf.
Albertus Magnus
Lewe
Albertus word voor 1200 in Lauingen gebore as die oudste seun van Markward von Lauingen, wie moontlik lid was van die laer diensadel van Hohenstaufen. Oor Albertus se vroegste jeug is nie veel bekend nie. Hy gaan na die universiteit van Padua om die vrye kunste te bestudeer. Hy word hier in 1223 lid van die Dominikaanse Orde, nadat hy beïndruk word deur die preke van Jordanus van Saksen, die opvolger van die stigter van die orde (Dominicus Guzman). Hy studeer teologie in Padua en in Bologna en vanaf 1228 gee hy in die kloosters te Regensburg, Freiburg im Breisgau, Straatsburg, Hildesheim en Keulen klas in die teologie. Die gemeente van Keulen stuur Albertus in 1243 tot 1244 na Parys, waar hy kennismaak met die gedagtegoed van Aristoteles en Averroes. In 1247 behaal hy daar 'n meestersgraad in die teologie en doseer hy suksesvol. Onder sy gehoor was sy medeteoloog Thomas van Aquino, wie Albertus in 1248 na Keulen volg, waar Albertus aan die hoof staan van die nuwe Studium Generale van die Dominikaanse Orde.
A las Barricadas
"Die Konfederasie" wat in die finale strofe van die lied na verwys word is die anargo-syndikaliste CNT (Confederación Nacional del Trabajo — Nasionale Konfederasie van Arbeiders). Die CNT was op daardie stadium die grootste vakbond in Spanje en 'n groot krag teen Francisco Franco se militêre staatsgreep teen die Spaanse Republiek van 1936-1939.
Albertus Magnus
Lewe
In Keulen doseer hy veral in die filosofiese en natuurwetenskaplike werke van Aristoteles en gee Keulen so 'n reputasie as 'n sentrum van die wetenskap. Tussen 1254 en 1257 was Albertus die Provinsiaal van die Duitse Dominikaanse provinsie. In hierdie tyd hou hy homself onder andere besig met die verdediging van die Dominikane teen die aanvalle van die Paryse Fakulteit en met die foute in die werk van die Persiese filosoof Averroes. Albertus was 'n vaardige bemiddelaar van geskille. Daar is twintig geskille bekend waarin hy 'n rol speel as bemiddelaar. Drie konflikte tussen die stad Keulen en die aartsbiskop van Keulen lê hy met sukses by. Pous Alexander IV beroep Albertus in 1256 na Rome om 'n geskil te help besleg en benoem hom in 1260 tot biskop van Regensburg. Die amp behaag Albertus nie, maar hy reorganiseer die stedelike instellings. Toe hy die taak afgehandel het en nadat pous Urbanus VI afgetree het, vra hy in 1262 om sy ontslag. Die pous verleen dit en gee vir hom die opdrag om Duitsland en Bohemië op te roep tot steun vir 'n kruistog (die Agste Kruistog).
A las Barricadas
Woorde
Die derde strofe is party keer gesing as "Alza la bandera revolucionaria, que del triunfo sin cesar nos lleva en pos" ("Verhoog die revolusionêre vlag, wat ons voorentoe beweeg tot onstuitbare triomf").
Albertus Magnus
Lewe
Tussen 1264 en 1267 woon en doseer Albertus in Würzburg en Straatsburg. In 1270 keer hy terug na Keulen en woon in die klooster van die Dominikane, waar hy die laaste jare van sy lewe wy aan veral onderrig en studie. In 1274 neem hy deel aan die tweede konsilie van Lyon. Na die dood van sy oud-leerling Thomas van Aquino op 12 Maart 1274 verdedig hy sy werk teen kritici.
Vinger-en-duim
Die vinger-en-duim (Dactylopsis digitata (Aiton) N.E.Br.) is 'n vetplantjie uit die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is. Dit kom in die Wes-Kaap voor. Op die SANBI-rooilys is dit as veilig (LC) gelys en dié lys vermeld twee subspesies:
Albertus Magnus
Werke
Dit is nie eenvoudig om 'n lys van Albertus se werke saam te stel nie. Al in die laat Middeleeue verskyn daar sommige werke onder sy naam wat egter nie deur hom geskryf is nie. Die moderne uitgawe van sy werke gaan uit sowat sewentig dele beslaan.
Vinger-en-duim
D.d. digitatus is groter (10 tot 20 cm hoog) en kom naby Vanrhynsdorp en Vredendal voor. D.d. littlewoodii is kleiner (<10 cm) en kom noord van Vanrhynsdorp voor. Dit word ook nie groter wanneer daar goeie reëns was nie. Die plante het twee silindervormige, ongelyke blare wat lyk soos 'n vinger en 'n duim. Die blare is met blaasselle bedek wat ongeveer 1 mm hoog en diggepak is. Die wortel is 'n bietjie verdik. Die blomme word 10 – 20 mm in deursnee en die blomblaartjies is wit tot room. Die blommetjies bly dag en nag oop. Die vygie kom op skalie voor wat met kwartsklippies bedek is.
BMW N54
Die BMW N54 is 'n inlynsessilinder-petrolenjin wat van 2006 tot 2016 vervaardig is. Dit is BMW se eerste massaproduksie-turbopetrolenjin en BMW se eerste turbo-aangejaagde petrolenjin sedert die beperkte produksie BMW M106 in 1986 gestaak is. Die N54 is tydens die 2006 Geneefse motorskou bekendgestel in die 335i-model van die E90/E91/E92/E93 3-reeks.
Na die bekendstelling van die BMW N55-opvolger in 2009, is begin om die N54 uit te faseer. Die laaste model wat deur die N54 aangedryf word, was die E89 Z4 roadster, wat tot 2016 vervaardig is.
Die N54 het vyf keer die toekenning as die "Internasionale Enjin van die Jaar" gewen en ook drie agtereenvolgende "Ward's 10 Best Engines"-toekennings.
Alvar Aalto
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
BMW N54
Ontwerp
Die N54 is geproduseer saam met die N53-enjin met 'n natuurlike aspirasie; albei enjins het direkte inspuiting, dubbele VANOS (veranderlike kleptydreëling), 'n oopdak-enjinblok en 'n elektriese waterpomp. Aangesien die N54 op die ouer BMW M54-enjin gebaseer is, het dit 'n aluminium-enjinblok (in plaas van die magnesiumlegering wat deur die N53 gebruik word), 'n verplasing van 2979 cc en het nie valvetronic (veranderlike klepligters) nie.
Alvar Aalto
Alvar Aalto
BMW N54
Ontwerp
Turbo-aanjaging is 'n belangrike verskil tussen die N54 en BMW se vorige inlynsesenjins. Die N54 beskik oor twee klein laedruk-turboaanjaers om turbo-vertraging te verminder. BMW het die tweelingturbo as 'TwinPower Turbo' bemark, hoewel die term sedertdien gebruik word vir enjins met 'n enkele dubbele-turbo-aanjaer. Die hupstootdruk is 0.55 bar en 'n lug-tot-lug-tussenverkoeler word gebruik. In vergelyking met die natuurlike BMW N52 wat dit vervang het as BMW se sessilinderenjin met die hoogste prestasie, lewer die N54 34 kW en 108 Nm meer.
Alvar Aalto
Finse argitek en ontwerper
Skool
BMW N54
Ontwerp
Die N54 se direkte inspuitingstelsel ("High Precision Injection" deur BMW genoem ) gebruik piezo-inspuiters. Die N55-opvolger gebruik solenoïedtipe inspuiters, omdat die piezo-inspuiters duurder is en nie hul volle potensiaal bereik om die voordeel vir arm verbranding te verkry nie.
Suid-Soedan
Suid-Soedan (Engels: South Sudan; Swahili: Sudan Kusini), amptelik die Republiek Suid-Soedan (Engels: Republic of South Sudan; Swahili: Jamhuri ya Sudan Kusini), is 'n landingeslote land in Oos-Afrika en grens aan Soedan in die noorde, Ethiopië in die ooste, Kenia, Uganda en die Demokratiese Republiek van die Kongo in die suide en die Sentraal-Afrikaanse Republiek in die weste. Die hoofstad en grootste stad is Joeba, hoewel die regering 'n nuwe hoofstad beplan. Suid-Soedan het 'n bevolking van 8 260 490 in 2008 gehad en beslaan 'n oppervlakte van 619 745 km².
Suid-Soedan het op 9 Julie 2011 as gevolg van 'n positiewe referendum sy onafhanklikheid van Soedan verklaar en is sedertdien die wêreld se jongste onafhanklike land. Kort daarna het egter nuwe etniese geweld uitgebreek wat in 2013 tot 'n burgeroorlog ontwikkel het. Suid-Soedan word algemeen as 'n mislukte staat beskou. Die Suid-Soedanese regering is tans op soek vir 'n nuwe stad wat as hoofstad kan dien, waarvan Ramciel die gunsteling is. Dit word egter deur die voortdurende Suid-Soedanese burgeroorlog bemoeilik.
Geografie
Suid-Soedan se geografie word veral deur die Wit Nyl wat dié land van suid na noord deurvloei en saam met die Blou Nyl een die Nylrivier se twee hooftakke vorm. Die hoofstad Joeba is weerskante die Wit Nyl geleë en noord van dié stad begin die Wit Nyl die Sudd vorm, een van die wêreld se grootste vleilande en die grootste binnedelta in Afrika.
Geskiedenis
]] [[Lêer:CountriesRecognizingSouthSudan.svg|duimnael|links|Internasionale erkenning van Suid-Soedan:
]] Tussen 1972 en 1983 en van 2005 tot 2011 was Suid-Soedan 'n outonome gebied in Soedan. Daar was twee burgeroorloë tussen Noord- en Suid-Soedan: Die eerste Soedannese burgeroorlog vanaf 1955 tot 1972 en die tweede Soedannese burgeroorlog vanaf 1983 tot 2005. Die konflik is die oudste in die geskiedenis van Afrika. Tussen 9 Januarie en 15 Januarie 2011 is 'n referendum om die onafhanklikheid van Suid-Soedan gehou, waarin 99 persent van die stemgeregtigdes vir die onafhanklikheid van Suid-Soedan gestem het. Op 9 Julie 2011 het Suid-Soedan die 54ste onafhanklike land van Afrika geword en sedert 14 Julie 2011 is Suid-Soedan die 193ste lidland van die Verenigde Nasies. Op 27 Julie 2011 het Suid-Soedan as 54ste lidstaat by die Afrika-unie aangesluit. Daarbenewens is Suid-Soedan 'n kandidaatland van beide die Arabiese Liga en die Britse Statebond.
Demografie
Suid-Soedan het 'n diverse bevolking met baie etniese groepe en taalfamilies. Volgens die Verenigde Nasies se 2016-skatting het die land 'n bevolking van sowat 12 miljoen gehad. Die hoofstad en grootste stad is Joeba weerskante die Wit Nyl, gevolg deur Wau. Ander nedersettings sluit in Rokon en Yei.
Etniese groepe
Volgens die 2011-skatting bly sowat 4,6 miljoen Dinka in Suid-Soedan, amper 35,8% van die totale bevolking en die grootste etniese groep in dié land. Die naasgrootste etniese groep is die Nuer met sowat 3 miljoen of 15,6% van die bevolking.
Tale
Suid-Soedan se amptelike taal is Engels, hoewel die 60 inheemse tale amptelike erkenning geniet. Van die tale in Suid-Soedan is veral Nilo-Sahariese tale wat verder in verskeie takke verdeel word. Die belangrikste taal is Dinka wat deur amper 1,4 miljoen mense gebesig word, gevolg deur die nou verwante Nuer met byna 900 000 moedertaalsprekers.
Arabies was voorheen 'n amptelike taal in Suid-Soedan, maar is deur die regering geskrap. Suid-Soedan se Arabiese dialek staan bekend as Joeba-Arabies en is 'n lingua franca in dié land.
Die Suid-Soedanese regering het van Swahili die tweede amptelike taal, ná Engels, gemaak om sy betrekkinge met die Oos-Afrikaanse lande, waar Swahili 'n amptelike taal is, te verdiep. Suid-Soedan het Tanzaniese onderwysers genooi om Swahili-lesse in Suid-Soedanese skole aan te bied.
Godsdiens
Die meeste Suid-Soedanese is Christene (60,5%), veral Rooms-Katolieke, gevolg deur Tradisionele Afrika-godsdienste (32,9%), Moslems (6,2%) en ander (0,4%).
Deelstate vanaf 2011 tot 2015
]] Met onafhanklikheidswording in 2011 het Suid-Soedan tot in 2015 uit tien deelstate bestaan:
Deelstate vanaf 2015 tot 2020
]] In 2015 is 28 nuwe deelstate gestig en in 2017 is vier deelstate nuutgestig, waarna Suid-Soedan uit 32 deelstate bestaan het. Uit Eastern Nile is in 2017 die nuwe deelstate Northern Upper Nile met die hoofstad Renk en Central Upper Nile met die hoofstad Malakal afgestig. Dele van Latjoor is as Maiwut met die hoofstad Maiwut afgestig en van Gbudwe is die deelstaat Tumbura met die hoofstad Tumbura afgestig.
Nuwe deelstate en gebiede sedert 2020
[[Lêer:SouthSudanStatesandAdministrativeAreas.svg|duimnael|Tien Suid-Soedanese deelstate en gebiede sedert 2020 en historiese provinsies van Suid-Soedan:
]] Sedert die ondertekening van 'n vredesooreenkoms op 22 Februarie 2020 word Suid-Soedan in tien deelstate en gebiede onderverdeel.
Oesbekiese Wikipedia
Die Oesbekies Wikipedia is die Oesbekiese uitgawe van Wikipedia, 'n gratis aanlynensiklopedie. Dit is op 1 Desember 2003 gestig. Dit is die grootste Wikipedia met ongeveer 0 artikels. Oesbekies is die belangrikste taal in Oesbekistan.
Alvar Aalto
Moderne Internasionale Argitektuur
Beduidende projekte
Tegniese Universiteit in Helsinki
Aalto-woonstelgebou in Bremen, Duitsland
Finlandia-konsertsaal, Helsinki
Ontwerpkuns
Teewa
Toekennings en pryse
Royal Gold Medal for Architecture (Verenigde Koninkryk) in 1957
Goue medalje van die American Institute of Architects (VSA) in 1963
Hugo Alvar Henrik Aalto (* 3 Februarie 1898 in Kuortane; † 11 Mei 1976 in Helsinki) was 'n Finse argitek en ontwerper. Vanweë sy beduidende bydraes tot die klassieke moderne boukuns word na hom in Skandinawië soms as die "Vader van modernisme" verwys. Alvar Aalto word as die beduidendste Finse argitek van die 20ste eeu en as een van die invloedrykste ontwerpers van meubels en ander gebruiksvoorwerpe beskou.
Aalto het streeksgebonde en kulturele tradisies op 'n estetiese manier met organiese vormtaal verbind. Hy het steeds gepoog om sy ontwerpe by die spesifieke behoeftes van mense aan te pas, waarby hy sy eie idees van funksionalisme en plastiese vorme verwesenlik het.
Aalto se werk sluit argitektuur, meubels, tekstiele en glasware in. Sy vroeë loopbaan is onlosmaaklik verbind aan Finland se groot ekonomiese opswaai en vinnige industrialisering tydens die eerste helfte van die 20ste eeu – baie van sy klante was nyweraars, waaronder die Ahlström-Gullichsen-gesin.
Lewe
Alvar Aalto is in die Wes-Finse dorp Kuortane as die seun van Johan Henrik Aalto, 'n Finssprekende landopmeter, en sy vrou Selly (Selma) Matilda (née Hackstedt), 'n posmeesteres, gebore. Toe Aalto vyf jaar oud was, het die gesin eers na Alajärvi en later na Jyväskylä in Sentraal-Finland verhuis. Aalto het by die Jyväskylä-liseum skoolgegaan waar hy in 1916 ook sy skoolloopbaan voltooi het. In 1916 het hy by die Tegniese Universiteit van Helsinki ingeskryf en in 1921 sy graad in argitektuur behaal. Twee jaar lank het hy in verskillende Europese argitekteburo's gewerk om praktiese ervarings op te doen. In 1923 het hy na Jyväskylä teruggekeer waar hy sy eerste argitekteburo geopen het. In die volgende jaar het hy met sy kollega Aino Marsio getrou. Hul wittebroodsdae in Italië het hulle 'n hegte intellektuele band met die leefwyse en kultuur van die Mediterreense lande gesmee wat vir die res van sy lewe 'n beduidende rol in Aalto se werk gespeel het. Hul twee kinders, 'n dogter (Johanna "Hanni" Alanen) en 'n seun (Hamilkar) is respektiewelik in 1925 en 1928 gebore.
In 1927 het Aalto sy ateljee na Turku in Suidwes-Finland verskuif en sy samewerking met die argitek Erik Bryggman begin. In 1933 is die argitekteburo na Helsinki verskuif. In die stadsdeel Munkkiniemi het die Aaltos tussen 1935 en 1936 'n gemeenskaplike kantoorhuis vir hulself gebou. Hierdie huis is later deur 'n doelgerig ontwerpte kantoor vervang wat tussen 1954 en 1956 in dieselfde buurt ontstaan het.
In 1949 is Aino Aalto aan kanker oorlede. Drie jaar later het Alvar met die argitek Elissa Mäkiniemi († 1994) getrou wat as assistent in sy kantoor werksaam was. Nadat Alvar en Aino Aalto reeds in 1926 'n somerhuis, Villa Flora, vir hulself in Alajärvi ontwerp en gebou het, het Alvar in 1952 'n nuwe somerhuis, die sogenaamde Eksperimentele Huis, vir homself en sy nuwe vrou in die Sentraal-Finse dorp Muuratsalo ontwerp en opgerig. Alvar Aalto is op 11 Mei 1976 in Helsinki oorlede.
Loopbaan
Alhoewel na Alvar Aalto soms as een van die eerste en invloedrykste argitekte van die Nordiese modernisme verwys word, lei noukeurige ondersoek van historiese feite tot die slotsom dat Aalto – 'n onbestrede pionier in sy tuisland Finland – persoonlike kontakte met ander pioniers in Swede opgebou het – waaronder Gunnar Asplund en Sven Markelius – en hulle voorbeeld gevolg het. 'n Gemeenskaplike kenmerk van die loopbane van hierdie generasie van Nordiese argitekte was dat hulle nog 'n opleiding in die klassieke style van boukuns ontvang en hulle ontwerpe derhalwe aanvanklik in die tradisie van die sogenaamde Nordiese Klassisisme gestaan het. Hierdie stroming word as 'n reaksie op die vroeër oorheersende Nasionaalromantiese styl beskou. Eers in die 1920's het die jong Skandinawiese argitekte in die rigting van die Modernistiese styl beweeg. In Aalto se werk is hierdie nuwe oriëntasie in sy ontwerp van die biblioteek in Vyborg (Fins: Viipuri) verwesenlik wat tussen 1927 en 1935 ontstaan het. Aalto het vir die argitektoniese kompetisie, wat in Vyborg gehou is, oorspronklik 'n klassieke ontwerp ingedien wat min ooreenkomste getoon het met die Modernistiese biblioteekgebou wat uiteindelik gebou is. Nogtans verduidelik die biblioteek Aalto se humanistiese benadering: die binnenshuise ontwerp word oorheers deur natuurlike materiale, warm kleure en golwende lyne. Die verwesenliking van die Viipuri-projek het as gevolg van finansiële moeilikhede en die verskuiwing van die bouplek agt jaar geneem. Aalto het in hierdie tydperk ook die Turun Sanomat-gebou (1929–1930) en die Paimio-sanatorium vir tuberkulose-pasiënte (1929–1933) ontwerp.
Die ontwerp vir die dagblad Turun Sanomat weerspieël as eerste gebou Aalto se toewyding aan die Modernistiese styl wat vervolgens met die Paimoi-sanatorium en die voortlopende ontwerp vir die biblioteek in Viipuri voortgesit is. Alhoewel die Turun Sanomat-gebou en die Paimio-sanatorium as suiwer modernistiese ontwerpe beskryf kan word, gee hulle ook 'n eerste aanduiding van Aalto se ontevredenheid met 'n suiwer modernistiese benadering en sy eksperimente met 'n meer gewaagde sintetiese houding.
As 'n lid van die Congrès Internationaux d'Architecture Moderne (CIAM) het Aalto in 1929 die tweede kongres in Frankfurt en die vierde kongres in Athene in 1933 bygewoon waar hy sterk vriendskapsbande met László Moholy-Nagy en Sigfried Giedion gesmee. Gedurende hierdie periode het hy met sy ontwerpe noukeurig die voorbeeld van die hoofdryfkrag agter die nuwe Modernistiese beweging, Le Cobusier, gevolg. Eers met die voltooiing van die Paimio-sanatorium in 1929 en die Viipuri-biblioteek in 1935 het Aalto se werk vir die eerste keer wêreldwye aandag getrek. In die Verenigde State het sy reputasie danksy die positiewe reaksies, wat sy ontwerp vir die Finse Pawiljoen by die New Yorkse Wêreldtentoonstelling in 1939 uitgelok het, 'n groot hupstoot gekry. Die bekende Amerikaanse argitek Frank Lloyd Wright het die pawiljoen as die "werk van 'n genius" beskryf.
Met sy insluiting by die tweede uitgawe van Sigfried Giedion se invloedryke book oor Modernistiese argitektuur, Space, Time and Architecture: The growth of a new tradition (1949), is Aalto se internasionale reputasie verstewig. Aan Aalto se werk is in hierdie boek meer aandag geskenk as aan enige ander Modernistiese argitek, insluitende Le Corbusier. By die analise van Aalto se ontwerpe het Giedion die klemtoon veral op eienskappe gelê wat van regstreekse funksionaliteit afwyk, soos stemming, atmosfeer, intensiteit van lewe en selfs "nasionale karaktertrekke" - volgens Giedion sou "Finland saam met Aalto wees, waarheen hy ook sou gaan".
Sy groter internasionale bekendheid het aan Aalto ook opdragte buite Finland besorg. In 1941 het hy 'n uitnodiging aanvaar om as gasprofessor aan die Massachusetts Institute of Technology (MIT) in die VSA te werk. Met die oog op die Tweede Wêreldoorlog, wat in hierdie periode gewoed het, het Aalto se studente by die ontwerp van kleinskaalse lae-koste-behuising vir die heropbou van die oorlogsverwoeste Finland betrokke geraak.
Gedurende sy werk aan die MIT het Aalto die studente-slaapsaal ontwerp wat in 1948 as die eerste gebou in Aalto se baksteen-periode voltooi is. Aalto het hierdie boumateriaal, wat oorspronklik vir die Baker House gebruik is om die universitêre Ivy league-tradisie aan te dui, ná sy terugkeer na Finland ook in verskeie sleutelgeboue ingespan, waaronder 'n aantal geboue vir die kampus van die nuwe Tegniese Universiteit van Helsinki wat vanaf 1950 ontstaan het, die raadsaal van Säynatsalo (1952), Helsinki se Pensioene-instituut (1954), Helsinki se Kultuurhuis (1958) asook sy eie somerhuis, die sogenaamde Eksperimentele Huis in Muuratsalo (1957).
In die vroeë 1960's en 1970's was Aalto tot en met sy afsterwe in 1976 by sleutelwerke in Helsinki betrokke, waarvan die grootskaalse herontwerp vir die ongebruikte terrein naby Töölö-baai in Helsinki se middestad en die uitgestrekte opstelterreine die belangrikstes was. Aan sy kante het Eliel Saarinen beduidende geboue soos die Nasionale Museum en die hoofstasie van Helsinki ontwerp. In sy ontwerp vir die middestad het Aalto 'n lyn van afsonderlike geboue met marmerfasades langs die baai voorgestel wat verskillende kulturele instellings sou huisves, waaronder 'n konsertsaal, 'n operahuis, die Museum vir Argitektuur en die hoofkwartier van die Finse Akademie. Sy planne het uitgestrek tot die Kamppi-distrik waar 'n reeks van hoë kantoorblokke opgerig sou word. Aalto het sy ontwerpe in 1961 vir die eerste keer bekend gestel, tog het hy in die vroeë 1960's nog talle wysigings aangebring.
Slegs twee fragmente van die groot plan is ooit verwesenlik – die Finlandia-konsertsaal (1976) langs die Töölö-baai en 'n kantoorgebou vir Helsinki se elektrisiteitsmaatskappy in die Kamppi-distrik (1975). Aalto het die vormtaal van geometriese roosters, wat aan werke van die Duitse argitek Ludwig Mies van der Rohe herinner, ook by ander projekte in Helsinki ingespan, soos die Enso-Gutzeit-gebou (1962), die akademiese boekhandel Stockmann (1962) en die SYP-bank-gebou (1969).
Werke
Tydens sy loopbaan as argitek het Alvar Aalto 'n ontwikkeling deurgemaak waartydens hy sy oorspronklike Nordies-Klassieke boustyl eers na 'n puristiese Modernisme volgens die Internasionale Styl en uiteindelik na 'n meer persoonlike, sintetiese en idiosinkratiese Modernisme verander. Sy aktiwiteite as ontwerper het van grootskaalse stadsbeplanning en argitektuur tot binnenshuise ontwerp, die ontwerp van meubels en glasware en skildery gestrek.
Volgens beramings het Aalto tydens sy loopbaan meer as 500 geboue ontwerp waarvan sowat 300 merendeels in Finland gebou is. 'n Kleiner aantal projekte is in die Verenigde State, Duitsland, Italië en Frankryk voltooi.
Sy eksperimentele metode is deur sy ontmoetings met verskeie lede van die Bauhaus-kunsskool beïnvloed, veral László Moholy-Nagy met wie hy in 1930 kennis gemaak het. Aalto se meubels is in 1935 in Londen vertoon en baie goed ontvang deur kritici. Om tred te hou met die verbruikersvraag het Aalto saam met sy vrou Aino, Maire Gullichsen en Nils-Gustav Hahl in dieselfde jaar 'n onderneming, Artek, gestig. Glasware, wat deur Aino en Alvar Aalto ontwerp is, word deur die Finse glasvervaardiger Iittala geproduseer.
Leon Thomas III
Leon Thomas III (gebore 1 Augustus 1993) is 'n Amerikaanse akteur en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente August Rush (2007) en Detroit (2017), en in die televisiereekse Victorious (2010) en Mr. Student Body President (2016).
Stormvoëlagtiges
Stormvoëlagtiges, ook Buissnaweliges genoem, is 'n orde van voëls (klas Aves) wat sonder uitsondering op die ope oseaan voorkom. Die orde is geheel en al kosmopolities, en is dus oor alle wêreldseë versprei, maar bereik sy grootste diversiteit rondom Nieu-Seeland. Dit omvat 4 families, waarvan twee nie in die Noordelike Atlantiese Oseaan voorkom nie: die albatrosse (Diomedeidae) en die alkstormvoëltjies (Pelecanoididae).
Stormvoëls en hul verwante is egte seevoëls wat die meeste van die tyd bo of op die see deurbring en slegs land toe kom om te broei. Die meeste stormvoëls is sweefvlieërs en is daarom van die wind afhanklik.
Vir die ou seevaarders was die verskyning van stormvoëls 'n teken  dat daar 'n storm aan die kom is, en dit is waar stormvoëls hul naam vandaan kry. Altesaam 4 families word onderskei. Die Stormvoëlagtiges (orde Procellariiformes) is volkome aan die see gebonde en kom slegs land toe om te broei of wanneer hulle deur storms van koers af gedryf word.
Hul bene is hol en oor die algemeen lig, die handskelet is relatief lank en ook die slagpenne is baie lank. Dit bring mee dat hulle goeie vlieërs is en dae lank in die lug kan deurbring. Die groot albatros het lang, smal vlerke en die vlerkwydte is ongeveer 3,3 m - die langste van enige voël ter wêreld. Sy liggaam is egter nie veel groter as die van 'n gans nie. 'n Besondere kenmerk van die stormvoëlagtiges is die buisvormige verlenging van die neusgate (neusbuis).
Die neusbuis verskil by die onderskeie groepe in vorm en lengte en die funksie daarvan is nie heeltemal duidelik nie. Die algemeen aanvaarde teorie is dat die neusbuis verhinder dat die versadigde soutoplossing wat, soos by alle seevoëls, deur die neuskliere afgeskei word, met die oë in aanraking kom. Nog 'n kenmerk van hierdie voëls is die olieagtige vloeistof wat deur die maag uitgeskei word en waarmee die kleintjies gevoer word.
Wanneer 'n mens of ŉ dier te naby die neste kom. Word hierdie vloeistof ook as 'n afskrikmiddel gebruik deur dit uit te spuug.
Albatrosse of malmokke
Die albatrosse of malmokke (familie Diomedeidae) is groot voëls met lang, smal, skerppuntige vlerke. Hulle vlieg hoofsaaklik deur te sweet en verkies daarom die stormagtige suidelike oseane waar hulle op die stormwinde kan staatmaak vir aandrywing, Wanneer die wind gaan lê, is hulle hulpeloos en moet hulle op die water neerstryk. Sodra die wind opsteek, begin die albatrosse weer vlieg, en dit is hieraan dat hulle hul reputasie as voorbodes van storms te danke het.
Die albatrosse kan betreklik moeilik van mekaar onderskei word, aangesien die meeste bolangs swart en onder wit is. Sommige soorte is bruin, maar die kleintjies van swart en wit albatrosse is dikwels ook bruin en hulle kan dus maklik verwar word. Die vernaamste voedsel van albatrosse is inkvisse (weekdiere), terwyl die groot spesies ook heelwat aas eet en soms selfs ander voëls vang.
Albatrosse het feitlik geen natuurlike vyande nie en word dikwels tot 40 jaar oud. Hulle lê net een eier op 'n keer en die kleintjies bly tot 8 of 9 maande (by die groot albatros) in die nes. Die groter spesies broei meestal slegs 1 keer elke 2 jaar. Albatrosse vrees die mens oor die algemeen nie en kom so naby aan skepe dat hulle soms deur die ou seevaarders geskiet is. Op plekke soos die eiland Midway hou albatrosse 'n ernstige probleem vir groot lugverkeer in omdat hulle nie padgee nie.
Die meeste albatrosse (9 van die 13 spesies) kom in die suidelike oseane voor en hulle broei meestal op oseaniese eilande soos Marioneiland. Die bekendste van die albatrosse is die groot albatros (Diomedea exulans), wat dikwels van skepe langs die Suid-Afrikaanse kus af waargeneem kan word, maar selde naby genoeg aan die kus kom om daarvandaan gesien te kan word.
Ses ander spesies albatrosse is reeds langs die Suid-Afrikaanse kus waargeneem, maar hulle word selde gesien. Ook die albatrosse van die Noordelike Halfrond verkies die poolgebiede. Die enigste tropiese albatros is die Galapagos-albatros (Diomedea irrorata).
Kampfbund
Die Kampfbund (Duits vir "gevegsliga) was 'n liga van "patriotiese" gevegsverenigingings wat veral in Beiere Duitsland in die 1920's aktief was. Dit het Hitler se Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei (NSDAP) party en sy Sturmabteilung of SA in kort, die Oberland Liga en die Reichskriegsflagge ingesluit. Die Kampfbund se militêre leier was Hermann Kriebel en sy politieke leier was Adolf Hitler. Dit was kaptein Ernst Röhm wat voorgestel het dat Hitler die politieke leier van die Kampfbund moet word.
Stormvoëlagtiges
Egte stormvoëls
Alle spesies maak nes in kolonies in gate wat hulle self grawe of in natuurlike gate (meestal op oseaniese eilande). Stormsvoëls het 'n wêreldwye verspreiding. Hoewel 23 spesies reeds langs die Suid-Afrikaanse kus aangeteken is, word die meeste van hulle selde daar aangetref. 'n Paar uitsonderings is voëls soos die nellie (Macronectes giganteus), die seeduif (Daption capense) en die malbaartjie (Puffinus griseus).
Kampfbund
Die Kampfbund was verantwoordelik vir die biersaal staatsgreep van 1923 in München, Duitsland. Dit is gestig op 30 September 1923 te Nürnberg, waar Adolf Hitler en ander nasionalistiese leiers byeengekom het om Duitsland Dag te vier. Dit was die dag waarop Duitsland se oorwinning oor Frankryk in 1870, herdenk is. Die doel van die organisasie was om agendas te konsolideer en in pas met mekaar te bring terwyl terselfdertyd die verskille tussen die Beierse en sentrale regering polities uit te buit. Die rede vir die verskille was grootliks die beëindiging van die klandestiene Ruhr stryd deur die sentrale regering in Berlyn wat die nasionalisties gesindes ontstig het.
Stormvoëlagtiges
Stormswaels
Die ongeveer 22 spesies stormswaels (familie Hydrobatidae of Oceanitidae) is klein, donker gekleurde voëltjies wat byna net so groot soos die gewone swaels is en wat laag oor die see vlieg. Soos die albatrosse volg hulle dikwels skepe, op soek na seediere wat deur die skepe gesteur word. Die familie word in 2 subfamilies onderverdeel, naamlik die van die suidelike oseane (subfamilie Oceanitinae) en die van die noordelike oseane (subfamilie Hydrobatinae). Eersgenoemde laat dikwels hulle pote in die water hang sodat dit lyk asof hulle op die water loop. Die lede van hierdie subfamilie het 'n reghoekige stert, terwyl die stormswaels van die Noordelike Halfrond 'n ronde of gevurkte stert het.
Duikstormvoëls
Die duikstormvoëls (familie Pelecaniodidae) is relatief plomp voëltjies wat baie soos alke lyk en slegs in die Suidelike Halfrond voorkom. Hulle is egter nog nie langs die Suid-Afrikaanse kus waargeneem nie. Wanneer hierdie voëls kos soek, duik hulle deur die golftoppe.
Kampfbund
Organisasies in die Kampfbund
Die Oberland Liga was 'n paramilitêre organisasie aangevoer deur Dr. Friedrich Weber. Dit het bestaan uit 4 000 gewapende lede, feitelik almal voormalige Eerste Wêreldoorlog veterane. Die eenheid was 'n Freikorps-entiteit.
Die Reichskriegsflagge (Rykgevegsvlag) verkort as die RKF gemeenskap, was nog 'n private leër van voormalige oorlogsveterane gelei deur Kaptein Röhm wat die stafoffisier was van Lt. Generaal Otto von Lossow bevelvoeder van die Sewende Divisie met 'n hoofkwartier in München.
Raskovnik
Raskovnik (Serwies: Расковник) is ’n plant in die Serwiese en ander Slawiese mitologieë. Volgens Vuk Stefanovic Karadzic se woordeboek is dit:
Hoewel mense weet dat raskovnik bestaan, kan niemand wys hoe dit lyk nie. Daar is verskeie maniere om dit te vind: Karadzic het aangeteken dat ’n handelaar in Zemun wat dit wou vind, ’n ou vrou in beenysters toegesluit het en haar snags na ’n veld laat loop het; as die ysters hulleself oopgesluit het, was dit ’n teken dat raskovnik daar groei. ’n Ander metode het vereis dat ’n ystervark (soms ’n skilpad) in ’n boks toegesluit word. Die ma sou dan raskovnik vind en die boks daarmee oopsluit; maar ’n mens moes gou spring, want die ystervark sou die plant insluk sodra sy dit gebruik het.
Daar is geglo dat skatte, veral dié van tsaar Radovan, so gesluit sou word dat net raskovnik dit sou kon oopsluit – daarom was skattejagters altyd op die uitkyk vir die plant.
Vlamkoek
Vlamkoek (Frans: tarte flambée, Elsasser Duits: Flammekueche, Duits: Flammkuchen of Flammenkuchen) is een van die bekendste gastronomiese spesialiteite van die Elsas in die ooste van Frankryk, en die naburige Palts en Baden in Duitsland.
Die dis word gemaak van 'n dun brooddeeg wat uitgerol word om 'n sirkel of reghoek te vorm. Dit word bedek met crème fraîche, uie en spek. Dit lyk ongeveer soos 'n dun pizza wanneer dit gereed is. In sommige dele van Elsas word die crème fraîche vervang met fromage blanc, of half fromage blanc en half crème fraîche.
Soortgelyke koeke uit uitgerolde swartbrooddeeg kom in verskeie ander streke voor. In die ooste van Württemberg word dit as Hitzkuchen met aartappelpuree, Grieben en uieringe bedek. In Hohenlohe en Franken word die koek as Blootz of Blaatz aangedui. Daar word ook soet Blechkuchen soos Zwetschgenblootz gemaak. In dele van Hessen word soortgelyke koeke Ploatz of Bloads genoem. In Oberswabe heet gedekte dun ronde plat koeke Dinnete. Op die Fildern word die koeke kleiner en langer en word dit Deie genoem.
Vroeër is vlamkoek op bakdag met sop vir middagete geëet. Vandag word dit per geleentheid as plaaslike spesialiteit by dorpsgeeste geëet. Elsas vlamkoek word in die gastronomiebedryf op houtborde voorgesit. Gevriesde vlamkoeke kan reeds vir 'n aantal jare in supermarkte gekoop word, insluitende 'n soet variasie met appelskyfies, kaneel en suiker. Alle variëteite word oondwarm met die hand geëet. As 'n mens vlamkoek in 'n restaurant bestel hou die kelner gewoonlik aan om vlamkoeke te bring totdat 'n mens aandui dat jy nou genoeg gehad het.
Borselstertmuishond
Die borselstertmuishond (Bdeogale crassicauda) is 'n tipe muishond. Die soogdiertjies kom oor die sentrale dele van Afrika, van Kenia tot Mosambiek voor. Hulle vertoon amper hondagtig en staan soms orent op hul agterpote. Hulle word 40-50 cm lank, weeg 0.9-1.6 kg, en vreet klein voëltjies en eiers.
Vurkhyser
'n Vurkhyser is 'n vervoermiddel wat gebruik word om swaar voorwerpe en goedere oor kort afstande te vervoer. Vurkhysers word hoofsaaklik gebruik om kratte en palette op industriële persele rond te skuif. Kenmerkend aan vurkhysers is twee horisontale metaal stange, oftewel die "vurk", waarmee goedere opgetel word sodat dit vervoer kan word. Aandrywingsmetodes sluit elektriese motors sowel as binnebrandenjins in. In beknopte ruimtes met beperkte ventilasie, vereis wetgewing in sommige lande dat elektries aangedrewe toestelle gebruik word. Meeste vurkhysers het vier wiele, alhoewel weergawes met drie of ses wiele ook bestaan. Die agterwiele word gewoonlik gebruik om te stuur.
Fromage blanc
Fromage blanc (letterlik in Afrikaans: 'witkaas'), Fromage frais (letterlik in Afrikaans: 'vars kaas') of Bibeleskaas in Elsas is 'n suiwelproduk met oorsprong in Frankryk en België. In Wallonië word dit dikwels maquée genoem.
Ou Merensky-biblioteek
Die Ou Merensky-biblioteek op die Hatfieldkampus van die Universiteit van Pretoria huisves deesdae die Edoardo Villa-museum.
Bloes
'n Bloes is 'n lospassende boonste kleed wat voorheen deur werkers, boere, kunstenaars, vroue en kinders gedra is. Dit word gewoonlik by die middellyf of heupe saamgebind (met 'n lyfband of gordel), sodat dit losweg hang oor die draer se liggaam. Deesdae verwys die woord meestal na 'n meisie of vrou se rokhemp maar kan ook verwys na 'n manshemp as dit 'n lospassende styl het (bv. die digterhemde en kossakhemde). Tradisioneel word die term gebruik om te verwys na 'n hemp wat uitbloes of 'n onmiskenbare vroulike voorkoms gee.
Fromage blanc
Die vervaardiging daarvan is soortgelyk aan die van kaas. Die proses begin deur stremsel by koeimelk te voeg wat dit laat dik word. Daarna, anders as by ander kase, word die dikmelk nie blootgestel aan laktiese fermentasie nie. Dit word verhoed deur die dikmelk af te koel tot 4°C. Die kaas wat verkry word, word geklop en deur 'n lisseuse gestuur om dit smeebaar te maak en residuele proteïnmassas op te breek. 'n Tekstuur soortgelyk aan jogurt word verkry.
Charles Stanton Ogle
Charles Stanton Ogle (5 Junie 1865 – 11 Oktober 1940) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Rebecca of Sunnybrook Farm (1917), Treasure Island (1920), What Every Woman Knows (1921), en Merton of the Movies (1924).
Ou Merensky-biblioteek
Geskiedenis
In 1933 het die Universiteit van Pretoria besluit om 'n nuwe gebou op te rig om 'n biblioteek te huisves. Met 'n bydrae van £10 000 van dr. Hans Merensky, myngeoloog, het die konstruksie van die gebou, wat deur Gerard Moerdijk ontwerp is, in 1937 begin. Generaal Jan Smuts het die hoeksteen op 11 Oktober 1937 gelê en op 15 April 1938, vir die eeufeesherdenking van die Groot Trek, is die gebou amptelik geopen.
Kulturele erfenis
Die Ou Merensky-biblioteek is op 31 Augustus 1990 deur Theodorus Gerhardus Alant, adjunkminister van nasionale onderwys, as 'n nasionale monument verklaar en word beskerm as 'n provinsiale erfenisterrein ingevolge die Wet op Nasionale Erfenishulpbronne (25/1999).
Fromage blanc
Die persentasie vet kan gevarieer word deur die hoeveelheid room wat bygevoeg word: 0%, 20% of 40%. 'Fromage blanc' met 0% vet bevat meer as 85% water.
Bloes
Beskrywing en geskiedenis
Bloese word dikwels gemaak van katoen of sydoek en kan 'n kraag en moue hê of nie. Hulle is oor die algemeen meer op maat as 'n eenvoudige gebreide top, en mag vroulike besonderhede bevat, soos 'n das of 'n sagte strikdas aan die nek, of geborduurde versierings.
Fromage blanc
'Fromage blanc' word in talle soet en soutdisse, byvoorbeeld saam met aartappels of in kaaskoek, gebruik. Dit word dikwels saam met vrugte en 'n bietjie suiker voorgesit as 'n ligte nagereg. Dit word ook soms in die plek van crème fraîche op vlamkoek gebruik.
Bloes
Beskrywing en geskiedenis
Kleremakerye bied 'n slanker afwerking van die draer se postuur. Dit word bereik met die naaldwerk van eienskappe soos prinsesnate of dartel in die middel en/of bors.
Bloese (en baie vroue se hemde met knope) het gewoonlik knope omgekeer van dié van manshemde. Dit meen die knope is gewoonlik aan die draer se linkerkant en die knoopsgate aan die regterkant. Die rede hiervoor is onduidelik, en verskeie teorieë bestaan sonder afdoende bewys. Sommige stel voor dat hierdie gewoonte bekendgestel is deur wasserye sodat hulle kon onderskei tussen vroue- en manshemde. Een teorie gee voor dat die tradisie ontstaan het in die Middeleeue as die manifestering van rykdom, deur die aantal knopies wat 'n mens gedra het.
Terwyl die meeste vroue verkies om die boonste knopie oop te maak vir meer gemak, word 'n paar bloese gemaak vir vroue met losser halslyne sodat die bo-knopie vasgemaak kan word sonder om gemak in te boet, terwyl dit dieselfde aantreklike voorkoms gee.
Sommige vroue heg verskeie knippe en ornamente aan hul bloese oor 'n vasgemaakte knopie vir styl. Sommige van hierdie heg direk na die knopie self, ander weer aan die kraag.
'n Paar soorte bloese het glad nie 'n bo-knopie nie, en die krae word gestileer om oop te wees. Hulle vorm ook deel van 'n paar nasies se tradisionele volkskostuums.
Walter Fitzgerald
Walter Fitzgerald (18 Mei 1896 – 20 Desember 1976) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Winslow Boy (1948), The Fallen Idol (1948), Hour of Glory (1949), en Darby O'Gill and the Little People (1959).
Patrick Thomas (akteur)
Patrick Thomas (gebore 21 Februarie 1961) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Eddie Presley (1992), Mousehunt (1997), en Ted (1998), en in die televisiereeks 3rd Rock from the Sun (1996).
Grootnellie
Die Grootnellie (Macronectes halli) is 'n stormvoël wat voorkom aan die weskus en suidkus van Suid-Afrika. Die voël is 81 – 98 cm groot en weeg 2.8 - 5.8 kg met 'n vlerkspan van 1.8 - 2.0 meter. Die spesie is amper-bedreig, daar is slegs 12,000 pare wat broei op subantarktiese eilande. In Engels staan die voël bekend as Norhern giant petrel.
Sanaa Lathan
Sanaa Lathan (gebore 19 September 1971) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Love & Basketball (2000), Out of Time (2003), AVP: Alien vs. Predator (2004), en Something New (2006).
Jill Latiano
Jill Latiano (gebore 17 September 1981) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent GMO OMG (2013) en in die televisiereekse Legit (2013) en Casual (2015).
Groothertog
Die titel Groothertog (Latyn Magnus Dux; Duits Großherzog; Engels Grand Duke) is laer as die van koning maar hoër as die van (soewereine) hertog of prins. Die term het vermoedelik in Duitsland ontstaan, waarmee na die heersers van middeleeuse Russiese state verwys is.
Groothertogdomme in die wêreld
Tans is daar slegs een land wat nog deur 'n groothertog geregeer word, die Groothertogdom Luxemburg.
Geskiedenis
Reeds tydens die Paleologise Dinastie van die Bisantynse Ryk (1259–1453) was daar enkele groothertoë (Megadoukas). Die titel word vir die eerste keer amptelikheid verleen in 1569 toe hertog Cosimo I van Florence deur pous Pius V tot groothertog verhef word. Later, toe die titel oorgegaan op Toskane verbind mens hiermee die predikaat Koninklike Hoogheid. Die groothertogdom Toskane kom tot 'n einde in 1860 toe die koninkryk Piëmont-Sardinië dit annekseer. Die Jagiello's heers onder die titel van groothertog oor Litaue en in 1582 roep koning Johan III van Swede homself uit tot groothertog van Finland. Aangesien Finland reeds tot die Sweedse Ryk behoort het, het dit egter geen praktiese gevolge nie.
Napoleontiese groothertogdomme
Ook Napoleon verhef 'n aantal gebiede tot groothertogdom:
Groothertogdomme in die Duitse Bond
Na die Kongres van Wenen was daar taamlik baie groothertogdomme in die Duitse Bond:
Lede van die Russiese koninklike huis is soms groothertog genoem. Grootvors is egter meer korrek.
Predikaat
'n Regerende groothertog het die predikaat Koninklike Hoogheid gehad. Die predikaat van ander lede van 'n groothertoglike familie varieer. In Luxemburg is dit ook sy Koninklike Hoogheid. In Hessen-Darmstadt en Baden word egter die predikaat Groothertogelike Hoogheid gebruik.
Robert Barrat
Robert Barrat (10 Julie 1889 – 7 Januarie 1970) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Baby Face (1933), The Last of the Mohicans (1936), Bad Lands (1939), en Go West (1940).
Dwarsfontein
Dwarsfontein is 'n nedersetting in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Groter Tzaneen Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Złota Baba
Złota Baba, of Goue Vrou, is ’n godin in die Poolse mitologie. Sy het baie offerandes ontvang en baie orakels gegee, wat in goud uitgebeeld is.
Ander name vir haar is Zhywa (Zywa) of Zhywie (Zywie) in Pole, Zaleta, Jezy-Baba en Baba-Jedza (wat ooreenstem met die Russiese Baba Jaga.
Michael Flanders
Michael Flanders (1 Maart 1922 – 14 April 1975) was 'n Engelse skrywer en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The New Explorers (1955), Long Ago, Tomorrow (1971), en The Wicker Tree (2011), en in die televisiereeks Before the Fringe (1967).
Joeba
Joeba (Engels: Juba, Arabies: جوبا) is die hoofstad en grootste stad van Suid-Soedan. Die stad het 'n bevolking van 372 410 in 2011 gehad. Joeba is in 1922 gestig en is weerskante die Wit Nyl geleë. Noord van die stad vorm die Wit Nyl die Sudd, een van die wêreld se grootste vleilande en die grootste binnedelta in Afrika.
Die Suid-Soedanese regering is tans op soek vir 'n nuwe stad wat as hoofstad kan dien, waarvan Ramciel die gunsteling is. Dit word egter deur die voortdurende Suid-Soedanese burgeroorlog bemoeilik.
Geskiedenis
Onder die Egiptiese Kedivaat het Joeba gedien as die mees suidelike garnisoen van die Egiptiese leër, met slegs 'n handjievol soldate daar gestasioneer. Siekte was algemeen; soldate het dikwels siek geword weens die malaria, breinvliesontsteking en swartwaterkoors wat in die streek voorgekom het. Verkenners (Sir) Samuel en Florence Baker het die nabygeleë eiland Gondokoro as basis gebruik tydens hul ekspedisies na wat nou Suid-Soedan en Noord-Uganda is van 1863 tot 1865 en 1871 tot 1873.
Die huidige stad Joeba is gestig op die terrein van 'n klein Bari-dorpie, ook genoem Joeba, waar die Church Missionary Society (CMS) 'n sending en die Nugent Memorial Intermediate School in 1920–21 gestig het. In die laat 1920's het Anglo-Egiptiese amptenare die inwoners van Bari beveel om te verhuis sodat 'n nuwe dorp gebou kan word om as die hoofstad van die Mongalla-provinsie te dien. Die terrein is deur Anglo-Egiptiese amptenare gekies deels vanweë die teenwoordigheid van die CMS Nugent Memorial Intermediate School daar, en deels omdat dit naby riviervervoer op die Nyl is. Groot konstruksie van die nuwe stad Joeba was teen 1927 aan die gang. Handelaars van Rejaf het in 1929 na die nuwe stad verhuis, en die goewerneur se kantoor van Mongalla is in 1930 daarheen verskuif Griekse handelaars wat die Britse leër voorsien het, het 'n vroeë en sentrale rol gespeel in die vestiging van Joeba in die vroeë 1920's. Hulle getal het nooit meer as 2 000 oorskry nie, maar vanweë hul uitstekende verhouding met die inheemse Bari-mense en die groot hoeveelheid gevolglike hulp wat hulle ontvang het, het hulle baie strukture gebou in die middestad van die Joeba-markgebied sowel as in die gebied wat die hedendaagse Britse soldate die Griekse Kwartier, vandag die klein voorstad van Hai Jalaba. Baie van hierdie strukture staan vandag nog. Openbare geboue soos die Ivory Bank, Notos Lounge, die ou Sudan Airways-gebou, Paradise Hotel, en die Nile Commercial Bank en Buffalo Commercial Bank is almal deur Grieke gebou. Griekse handelaars was verantwoordelik vir die bou van die Sentrale Bank-gebou in die middel-1940's, sowel as die Joeba Hotel in die middel-1930's.
Tot 1956 was Joeba in Anglo-Egiptiese Soedan, wat gesamentlik deur die Verenigde Koninkryk en die Koninkryk van Egipte geadministreer is. Britse hoop om by die suidelike deel van Soedan met Uganda aan te sluit, is in 1947 tydens die Joeba-konferensie afgekeur, wat gelei het tot 'n ooreenkoms om noordelike en suidelike Soedan te verenig. In 1955 het 'n muitery van suidelike soldate in Torit die Eerste Soedanese Burgeroorlog ontketen, wat eers in 1972 geëindig het. Tydens die Tweede Soedanese Burgeroorlog was Joeba 'n strategiese ligging wat die fokus van baie gevegte was.