cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hamlet
Dramatiese struktuur
Hamlet het op 'n aantal wyses afgewyk van die destydse dramatiese gebruike. In Shakespearse se tyd is verwag dat toneelstukke Aristoteles se raad uit sy Poëtika volg: 'n drama moes op aksie en handeling fokus, nie op karakter nie. In Hamlet het Shakespeare hierdie idee omgekeer, sodat dit deur sy alleensprake is wat die gehoor Hamlet se beweegredes en gedagtes leer ken en nié deur sy handelinge nie. Verder, en hier verskil Hamlet ook van Shakespeare se ander werke (Othello uitgesluit), is daar geen sterk ondergeskikte intrige nie; al die verskeie intriges hou direk verband aan die hoofintrige: Hamlet se stryd om wraak. Die toneelstuk is ook vol oënskynlike onsamehangendhede en onreëlmatighede wat die handelinge betref. Hamlet sal een oomblik, soos in die toneel met die grafgrawers, vasbeslote wees om Claudius dood te maak; in die volgende toneel, sodra Claudius te voorskyn kom, is hy egter skielik gedwee. Geleerdes debatteer steeds of hierdie onverwagte wendings foute is en of hulle opsetlike byvoegings is wat bedoel is om by te dra tot die toneelstuk se tema van verwarring en dualiteit. Laastens is die speeltyd van die toneelstuk ongewoon lank: toneelstukke uit hierdie tydperk het oor die algemeen twee uur geduur, maar die volledige teks van Hamlet, met 4 042 reëls en 29 551 woorde, neem meer as vier uur om op te voer. Hamlet bevat ook 'n toneelstuk binne-in 'n toneelstuk – 'n kunsie wat Shakespeare graag gebruik het. Die ekstra toneelstuk se naam is eers The Murder of Gonzago ("Die moord van Gonzago"), maar Hamlet verander dit na The Mousetrap ("Die muisval") wanneer hy die storielyn wysig.
Taal
'n Groot deel van die taalgebruik in die toneelstuk is elegant: uitvoerige, geestige redevoering, soos aanbeveel deur Baldassare Castiglione se etiketgids, Il Libro del Cortigiano ("Die Boek van die Howeling"), uit 1528. Hierdie werk beveel koninklike dienaars spesifiek aan om hulle meesters te vermaak met vindingryke taal. Veral Osric en Polonius blyk hierdie opdrag te respekteer. Claudius se spraak is gevul met rederyke figure, net soos Hamlet en, met tye, Ophelia s'n. Die taalgebruik van Horatio, die wagte en die grafgrawers is eenvoudiger. Claudius se hoë status word benadruk deur sy gebruik van die koninklike eerste persoon meervoud ("we" of "us") en anafore gemeng met metafore wat soos Griekse politieke toesprake klink.
Van al die karakters is Hamlet die vaardigste met redekuns. Hy gebruik hoogs ontwikkelde metafore, wisselrede en in nege onvergeetlike woorde gebruik hy beide anafoor en asindeton: "to die: to sleep— / To sleep, perchance to dream". In kontras, wanneer die omstandighede dit vereis, is hy presies en onomwonde, soos wanneer hy sy innerlike emosie aan sy moeder verduidelik: "But I have that within which passes show, / These but the trappings and the suits of woe". Met tye vertrou hy op woordspelings om uiting aan sy ware gedagtes te gee én dit terselfdertyd ook te verberg. Sy opmerking aan Ophelia om haar na 'n "nunnery" (nonneklooster) te haas, is 'n voorbeeld van 'n gemene dubbelsinnigheid: die woord "nunnery" was Elisabethaanse slang vir "bordeel".
'n Ongewone redekunstige vorm, hendiadis, verskyn in 'n aantal dele van die toneelstuk. Voorbeelde kan gevind word in Ophelia se toespraak aan die einde van die "nunnery"-toneel: "Th'expectancy and rose of the fair state"; "And I, of ladies most deject and wretched". Baie geleerdes vind dit vreemd dat Shakespeare hierdie vorm van redekuns so skynbaar willekeurig in die toneelstuk gebruik. Een verduideliking is moontlik dat Hamlet later in Shakespeare se lewe geskryf is, toe hy meer ervare was met die harmonisering van redekunstige vorms en sy karakters en die intrige van die toneelstuk. Die taalkundige George T. Wright stel voor dat Shakespeare hendiadis met opset gebruik het om die toneelstuk se gevoel van dualiteit en ontwrigting te verhoog.
Hamlet se alleensprake het ook die aandag van geleerdes getrek. Hamlet onderbreek homself, gee uiting aan sy afsku of sy instemming met homself en verfraai sy eie woorde. Hy sukkel om homself direk uit te druk en verstomp die hoofbetoog van sy gedagtes met woordspelings. Dit is eers laat in die toneelstuk, na sy ervaring met die seerowers, dat hy daarin slaag om vrye uiting aan sy gevoelens te gee.
Gelowige interpretasie
Hamlet is geskryf tydens 'n gelowige omwenteling, kort na die Engelse Hervorming, en die toneelstuk is met tye Katoliek (of bygelowig Middeleeus) en dan weer Protestants (of bewustelik modern). Die spook beskryf dat hy in die vaevuur is en dat hy sonder sy laaste sakramente gesterf het. Hierdie tonele en Ophelia se begrafnisdiens, wat kenmerkend Katoliek is, vorm die meeste van die toneelstuk se Katolieke konneksies. Sommige geleerdes het gemerk dat treurspele waarin wraak 'n hoofelement is, dikwels uit tradisioneel Katolieke lande kom, soos Italië en Spanje; en dat hulle 'n teenstrydigheid bied, siende dat, volgens die Katolieke geloof, mens se hoofplig aan God en familie is. Hamlet worstel dus met die besluit om sy vader se dood te wreek en Claudius dood te maak, of om oordeel aan God oor te laat, soos sy geloof vereis.
'n Groot deel van die toneelstuk se Protestantisme is vanweë die stuk se ligging in Denemarke – tans en toe 'n hoofsaaklik Protestantse land, alhoewel dit nie duidelik is of die fiktiewe Denemarke van die toneelstuk veronderstel is om hierdie feit te weerspieël nie. Die stuk verwys na Wittenberg, waar Hamlet, Horatio en Rosencrantz en Guildenstern die universiteit bywoon en waar Maarten Luther sy 95 stellings vasgespyker het. Wanneer Hamlet praat van die "special providence in the fall of a sparrow" ("spesiale voorsienigheid in die val 'n swael", Hamlet 5.2.197–202), peins hy oor die Protestantse geloof dat die wil van God, Goddelike Voorsienigheid, selfs die kleinste gebeurtenis beheer. In K1 lees die eerste sin van dieselfde deel "There's a predestinate providence in the fall of a sparrow" ("Daar's 'n voorbestemde voorsienigheid in die val van 'n swael", Hamlet K1 17.45–46), wat 'n selfs sterker Protestantse verband deur Johannes Calvyn se doktrine van voorbeskikking suggereer. Geleerdes spekuleer dat Hamlet moontlik gesensor is, aangesien die woord "predestined" ("voorbestem") slegs in hierdie kwartyn verskyn.
Filosofiese interpretasie
Hamlet word dikwels gesien as 'n filosofiese karakter wat 'n uiteensetting van idees gee op 'n manier wat vandag as relivisties, eksistensieel en skepties beskryf sou word. Hy uiter, byvoorbeeld, 'n relativistiese idee wanneer hy aan Rosencrantz sê "there is nothing either good or bad but thinking makes it so" ("daar is niks óf sleg óf goed nie, maar denkwyses maak dit so", Hamlet F1 2.2.247–248). Die idee dat niks werklik is behalwe in die denke van die individu nie, kan teruggevoer word na die Griekse Sofiste, wat geredeneer het dat, aangesien niks waargeneem kan word behalwe deur die sintuie nie, en aangesien alle individuele dinge anders deur hulle sintuie waarneem, daar geen absolute waarheid is nie, maar slegs 'n relatiewe waarheid. Die duidelikste voorbeeld van eksistensialisme kan gevind word in die beroemde alleenspraak wat begin met "to be, or not to be" ("om te wees, of om nie te wees nie", Hamlet 3.1.55–87 veral reël 55). Hier vergelyk Hamlet "om te wees" met beide lewe en handeling en "om nie te wees nie" met die dood en daadloosheid. Hamlet se oorweging van selfmoord is in hierdie geval meer gelowig as filosofies, siende dat hy glo hy sal voortbestaan na sy dood.
Geleerdes stem saam dat Hamlet die eietydse skeptisisme weerspieël wat die oorhand gekry het in Renaissance-humanisme. Voor Shakespeare se tyd het humaniste geredeneer dat die mens God se belangrikste skepping is, wat in God se beeld geskape is en sy eie aard kan kies. Hierdie siening is later in twyfel getrek, veral in Michel de Montaigne se Essais van 1590. Hamlet se "What a piece of work is a man"-toespraak (Hamlet 2.2) eggo baie van Montaigne se idees, maar geleerdes is dit nie eens of Shakespeare gebruik gemaak het van Montaigne se idees en of altwee mans bloot eenders gereageer het op die gees van die tyd nie.
Politieke interpretasie
Politieke satire is in die vroeë 17de eeu ontmoedig en toneelskrywers is gestraf vir "beledigende" werke. In 1597 is Ben Johnson gevange geneem vir sy deelname aan die toneelstuk The Isle of Dogs. Thomas Middleton is in 1624 ingekerker en sy toneelstuk A Game at Chess is na nege opvoerings verbied. Verskeie geleerdes glo dat Hamlet se Polonius die gek skeer met die oorlede William Cecil, die Heer Hoë Penningmeester en hoofraadgewer van Elisabeth I, aangesien 'n hele aantal ooreenkomste tussen hulle bestaan. Polonius se rol as 'n ouer staatsman is vergelykbaar met die rol wat Burghley ingeneem het; Polonius se raad aan Laertes mag dié van Burghley aan sy seun, Robert Cecil, eggo. en Polonius se langdradigheid stem moontlik ooreen met Burghley s'n. Die karakter van Polonius het in K1 "Corambis" geheet, wat klink soos die Latyn vir "dubbelhartig", 'n moontlike gekskeerdery met Heer Burghley se Latynse leuse, Cor unum, via una ("Een hart, een weg"). Laastens kan die verhouding tussen Polonius se dogter, Ophelia, en Hamlet vergelyk word met die verhouding tussen Burghley se dogter, Anne Cecil, en Edward de Vere, die Graaf van Oxford. Hierdie redenasies word ook gebied vir ondersteuning van die bevraagtekening van Shakespearse as outeur, ten gunste van die Graaf van Oxford. Hoe dit ook al sy, Shakespeare het sensuur ontsnap en, in plaas daarvan dat dit onderdruk is, het Hamlet koninklike drukverlof gekry, soos gesien kan word aan die koninklike wapen op die titelplaat van die 1604-uitgawe.
Psigoanalitiese interpretasie
Sedert die ontstaan van psigoanalise in die latere gedeelte van die 19de eeu is Hamlet 'n bron vir sulke studies, deur onder andere Sigmund Freud, Ernest Jones en Jacques Lacan; hulle bevindings het ook teaterproduksies beïnvloed.
In sy Die Traumdeutung van 1900 spruit Freud se analise van die toneelstuk uit die veronderstelling dat "die toneelstuk gebou [is] op Hamlet se huiwerings oor die uitvoering van sy taak van wraak wat aan hom gegee is; maar die teks bied geen redes of motivering vir hierdie huiwerings nie". Na hy verskeie letterkundige teorieë geraadpleeg het, kom Freud tot die gevolgtrekking dat Hamlet 'n "Oidipus-begeerte vir sy moeder het en die daaropvolgende skuldgevoelens verhinder hom om die man te vermoor wat gedoen het wat hy self onbewustelik wou doen". Nadat Hamlet met sy onderdrukte begeertes gekonfronteer word, besef hy dat "hy self letterlik nie beter is as die sondaar wat hy veronderstel is om te straf nie". Freud beweer dat Hamlet se skynbare "afkeer van seksualiteit", wat duidelik word uit sy "nunnery"-gesprek met Ophelia, met hierdie interpretasie ooreenkom. John Barrymore het Freudiaanse bybetekenisse in sy 1922-produksie in New York ingesluit, wat vir 'n rekordgetal van 101 aande gespeel het.
In die 1950's is Jacques Lacan se strukturalistiese teorieë oor Hamlet eers bekend gemaak in 'n reeks seminare wat in Parys gegee is en later gepubliseer in "Desire and the Interpretation of Desire in Hamlet". Lacan het veronderstel dat die menslike psige deur die strukture van taal beslis word en dat die taalkundige strukture van Hamlet lig werp op menslike begeerte. Sy uitgangspunt is Freud se Oidipus-teorieë en die sentrale tema van rou wat deur Hamlet loop. In Lacan se analise neem Hamlet onbewustelik die rol van fallus aan – die rol van passiwiteit – en doen hy al hoe meer afstand van realiteit "deur rou, fantasie, narsissisme en psigose", wat gate grou in die werklike, verbeelde en simboliese aspekte van sy psige. Lacan se teorieë het letterkundige kritiek van Hamlet beïnvloed deur sy alternatiewe siening van die toneelstuk en sy gebruik van semantiek om die stuk se psigologiese landskap te ontdek.
Feministiese interpretasie
In die 20ste eeu het feministiese kritici nuwe benaderings tot Gertrude en Ophelia begin. Nuwe Historisistiese en kultureel materialistiese kritici het die toneelstuk in sy geskiedkundige konteks bestudeer en gepoog om sy oorspronklike kulturele omgewing op te bou. Hulle het gefokus op die geslagstelsel van die vroeë moderne Engeland, met verwysing na die algemene drie-eenheid "maagd, vrou of weeduwee", met "hoer" wat buite hierdie stereotipe staan. In hierdie analise is die kern van Hamlet die sentrale karakter se veranderde siening van sy moeder as 'n hoereerder vanweë haar versuim om getrou aan Hamlet se vader te bly. As 'n gevolg verloor Hamlet sy vertroue in alle vroue; hy behandel Ophelia asof sy ook hoereer en oneerlik is met Hamlet. Volgens sommige kritici kan Ophelia beide eerlik en regverdig wees, maar ander glo dat dit onmoontlik is om 'n verband tussen hierdie karaktereienskappe te skep, aangesien 'regverdigheid' 'n uiterlike eienskap is en 'eerlikheid' 'n innerlike eienskap.
Carolyn Heilbrun se 1957-skrywe Hamlet's Mother verdedig Gertrude en redeneer dat die teks nooit 'n aanduiding gee dat Gertrude daarvan bewus is dat Claudius Koning Hamlet vergiftig het nie. Hierdie analise is deur baie feministiese kritici gesteun. Heilbrun redeneer dat mans Gertrude eeue lank heeltemal verkeerd geïnterpreteer het, omdat hulle Hamlet se siening van haar sonder enige bevraagtekening aanvaar het, eerder as om die eintlike teks van die toneelstuk te volg. Volgens hierdie interpretasie is daar geen duidelike bewyse dat Gertrude 'n egbreekster is nie: sy pas bloot aan by die omstandighede van haar man se dood vir die welvaart van die koninkryk.
Invloed
Hamlet is een van die mees aangehaalde werke in die Engelse taal en word dikwels ingesluit in lyste van die wêreld se beste letterkunde. As sulks weergalm die toneelstuk ook in die skrywes van latere eeue. Die geleerde Laurie Osborne identifiseer die direkte invloed van Hamlet in talle moderne verhale en deel hulle in vier hoofkategorieë in: fiktiewe verhale van die toneelstuk se komposisie, vereenvoudigings van die verhaal vir jong lesers, verhale wat die rolle van een of meer karakters uitbrei en verhale wat opvoerings van die toneelstuk bevat.
Henry Fielding se Tom Jones (ongeveer 1749) beskryf 'n besoek aan Hamlet deur Tom Jones en Meneer Partridge, met ooreenkomste tussen die "toneelstuk binne-in 'n toneelstuk". Daarteenoor bevat Goethe se Wilhelm Meisters Lehrjahre (1776–1796) nie net 'n produksie van Hamlet in die kern van die verhaal nie, maar skep dit ook ooreenkomste tussen die karakter van die spook en Wilhelm Meister se oorlede vader. In die vroeë 1850's het Herman Melville se Pierre gefokus op 'n Hamlet-agtige karakter se lang ontwikkeling as 'n skrywer. Tien jaar later het Charles Dickens se Great Expectations se intrige dele bevat wat sterk aan Hamlet herinner: karakters word deur hulle motiverings tot wraak gedryf, die verhaal bevat spookagtige karakters (Abel Magwich en Miss Havisham) en fokus op die held se skuldgevoelens. Die geleerde Alexander Welsh dui aan dat Great Expectations 'n "outobiografiese verhaal" is en "self psigoanalitiese lesings van Hamlet voorsien". In ongeveer dieselfde tyd is George Eliot se The Mill on the Floss gepubliseer, met die karakter Maggie Tulliver wat "uitdruklik met Hamlet vergelyk word", maar "met 'n reputasie vir gesonde verstand".
In die 1920's het James Joyce 'n "vroliker" weergawe van Hamlet geskep, ontneem van obsessie en wraak, in die vorm van sy roman Ulysses; alhoewel die roman se hoofoorenkomste met Homeros se Odussee is. In die 1990's is twee skryfsters duidelik deur Hamlet beïnvloed. In Angela Carter se Wise Children word "To be or not to be" (Hamlet 3.1.55–87) verwerk tot 'n sing-en-dansroetine en Iris Murdoch se The Black Prince verweef Oidipus-temas en moord met 'n liefdesverhouding tussen Bradley Pearson, 'n skrywer wat 'n obsessie met Hamlet het, en die dogter van sy vyand.
Van Shakespeare se tyd tot die Interregnum
Shakespeare het amper sekerlik die rol van Hamlet geskryf met die akteur Richard Burbage in gedagte. Burbage was die hooftreurspelspeler van die Lord Chamberlain's Men (Shakespeare se toneelgeselskap), met 'n uitstekende geheue vir sy reëls en 'n wye emosionele vermoë. As mens die herdrukke in ag neem, blyk dit dat Hamlet Shakespeare se vierde mees gewilde toneelstuk in sy leeftyd was; slegs Henry IV, Part 1, Richard III en Pericles het dit oortref. Shakespeare gee nie 'n duidelike aanduiding van die tydperk waarin die toneelstuk afspeel nie, maar aangesien Elisabethaanse toneelspelers by die Globe-teater in moderne klere en met die minimum dekor opgetree het, sou dit nie die opvoering beïnvloed het nie.
Soliede bewyse vir spesifieke vroeë opvoerings is dun gesaai. Wat wel bekend is, is dat die bemanning van die skip Red Dragon, wat aan die kus van Sierra Leone geanker was, Hamlet in September 1607 opgevoer het; dat die toneelstuk in Duitsland getoer het binne die eerste vyf jaar na Shakespeare se dood; en dat dit in 1619 voor Jacobus I opgevoer is en in 1637 voor Karel I. Die Oxford-redakteur, George Hibbard, redeneer dat, aangesien eietydse letterkunde so baie sinspelings op en verwysings na Hamlet maak, die toneelstuk sekerlik meer dikwels opgevoer is as wat daar melding van is in geskiedkundige aantekeninge.
Alle teaters is tydens die Interregnum deur die Puriteinse regering gesluit. Selfs tydens hierdie tydperk is egter klein toneelstukkies, genaamd "drolls", onwettig opgevoer; een hiervan was The Grave-Makers, wat gebaseer was op die eerste toneel van die vyfde bedryf van Hamlet.
Restourasie en die 18de eeu
Die toneelstuk het vroeg in die Restourasie 'n herlewing ervaar. Toe die oorblywende voorraad van vooroorlogse toneelstukke tussen die twee nuutgeskepde "patent"-teatermaatskappye verdeel is, was Hamlet die enigste Shakespeariaanse gunsteling wat Sir William Davenant se geselskap, die Duke's Company, verkry het. Dit was die eerste van Shakespeare se toneelstukke wat aangebied is met beweegbare skerms wat met algemene dekor versier is, in die Lincoln's Inn Fields-teater. Hierdie nuwe gebruik het die frekwensie beklemtoon waarmee Shakespeare se toneelstukke se liggings verander, wat gelei het tot meer kritiek oor Shakespeare se gebrek aan "eenheid van ligging". Sir Davenant het die titelrol aan Thomas Betterton toegeken en Betterton het aangehou om die rol van die Deen te vertol tot hy 74 was. David Garrick het 'n produksie op die planke gebring wat Shakespeare se toneelstuk baie aangepas het; hy het verklaar: "Ek het gesweer dat ek nie die verhoog sou verlaat tot ek daardie edele toneelstuk gered het van al die gemors van die vyfde bedryf nie. Ek het dit voortgebring sonder die grafgrawer se truuk, Osrick & die skermgeveg". Die eerste akteur wat Hamlet in Noord-Amerika vertolk het is (sover bekend) Lewis Hallam Jr., in die American Company se produksie in 1759 in Philadelphia.
John Philip Kemble het sy debuut as Hamlet in 1783 in Engeland gemaak. Volgens oorlewering was sy opvoering twintig minute langer as enige ander persoon s'n en sy langdurige stiltes het mense laat dink dat "musiek tussen die woorde gespeel moet word". Sarah Siddons was die eerste aktrise wat Hamlet vertolk het (sover bekend); baie vroue het sedertdien die rol vertolk, tot groot toejuiging van die gehoor. Aleksandr Soemarokof het 'n Russiese verwerking geskryf wat gefokus het op Hamlet as die verpersoonliking van opposisie teen Claudius se tirannie – 'n verwerking wat in Oos-Europese weergawes herhaal sou word tot in die 20ste eeu. In die jare na Amerika se onafhanklikwording het Thomas Abthorpe Cooper, die jong nasie se voorste treurspelspeler, verskeie toneelstukke, waaronder ook Hamlet, by die Chetnust Street-teater in Philadelphia opgevoer, asook by die Park-teater in New York. Ten spyte van berispings oor sy "erkenning van kennisse in die gehoor" en "onvoldoende memorisering van sy reëls" het hy nasionale roem verwerf.
19de eeu
Van ongeveer 1810 tot 1840 was die bekendste Shakesperiaanse opvoerings in die Verenigde State in die vorm van toere deur vername Londense akteurs, insluitende George Frederick Cooke, Junius Brutus Booth, Edmund Kean, William Charles Macready en Charles Kemble. Booth was die enigste wat in die Verenigde State agtergebly het om 'n loopbaan daar te begin. Daar het hy die vader geword van die nasie se berugste akteur, John Wilkes Booth (wat later die sluipmoord op Abraham Lincoln uitgevoer het), én die nasie se bekendste Hamlet, Edwin Booth. Edwin Booth se Hamlet is beskryf as "soos die donker, mal, dromerige, misterieuse held van 'n gedig... [vertolk] op 'n ideale wyse, sover as moontlik verwyder van die vlak van eintlike lewe". Booth het die rol van Hamlet vir 100 aande vertolk in die 1864/5-seisoen by die Winter Garden-teater, wat die era van langlopende Shakespeare-toneelstukke in Amerika ingelui het.
In die Verenigde Koninkryk het die akteur-bestuurders van die Victoriaanse era (waaronder ook Kean, Samuel Phelps, Macready en Henry Irving) Shakespeare op 'n deftige manier aangebied, met fyn afgewerkte dekor en kostuums. Die neiging van akteur-bestuurders om die belangrikheid van hulle eie sentrale karakter te beklemtoon, het nie altyd die goedkeuring van die kritici weggedra nie. George Bernard Shaw se prysing van Johnston Forbes-Robertson se opvoering eindig met 'n sydelingse hou na Irving: "Die verhaal van die toneelstuk was volkome verstaanbaar, en het die aandag van die gehoor met oomblikke glad van die hoofakteur afgelei. Wat word van die Lyceum[-teater]?"
In Londen was Edmund Kean die eerste Hamlet wat afstand gedoen het van die koninklike swier wat gewoonlik met die rol geassosieer is, ten gunste van 'n eenvoudige kostuum; volgens oorlewering het hy sy gehoor verras deur Hamlet as ernstig en introspektief te vertolk. In sterk kontras met vroeë weelde, was William Poel se 1881-produksie van die K1-teks 'n vroeë poging om die Elisabethaanse teater se eenvoud vas te vang: sy enigste agterdoek was 'n stel rooi gordyne. Sarah Bernhardt het die prins in haar gewilde 1899-produksie in Londen gespeel. In kontras met die verwyfde siening van die sentrale karakter wat gewoonlik met 'n vroulike rolverdeling gepaard gegaan het, het sy haar karakter beskryf as "manlik en vasberade, maar nietemin bedagsaam … [hy] dink voor hy handel, 'n eienskap wat dui op groot sterkte en groot spirituele krag".
In Frankryk het Charles Kemble entoesiasme vir Shakespeare aangewakker en voorste lede van die Romantiese beweging, soos Victor Hugo en Alexandre Dumas, het sy 1827-opvoering van Hamlet in Parys gesien; hulle het die waansin van Harriet Smithson se Ophelia in besonder bewonder. In Duitsland is Hamlet teen die middel van die 19de eeu in so 'n mate opgevoer dat die skrywer Ferdinand Freiligrath verklaar het "Duitsland is Hamlet". Vanaf die tweede helfte van die 1850's het die Parsi-teatertradisie in Indië Hamlet in 'n volksopvoering verander en 'n hele aantal liedjies bygevoeg.
20ste eeu
Behalwe vir 'n paar Westerse geselskappe se 19de-eeuse besoeke, was die eerste professionele opvoering van Hamlet in Japan Otojiro Kawakami se Sjimpa-verwerking van 1903 ("Sjimpa" beteken "nuwe skool-teater"). Die toneelstuk is ook vertaal en 'n 1911-opvoering gebied wat Sjingeki- ("nuwe drama") en Kabuki-style vermeng het. Hierdie vermengde genre het sy piek bereik in Foekoeda Tsoeneari se Hamlet van 1955. In 1998 het Joekio Ninagawe 'n toegejuigde weergawe van Hamlet in die Nogaku-teaterstyl gebied; hy het ook hierdie produksie na die Londense teaterwêreld geneem.
Konstantin Stanislawski en Edward Gordon Craig, twee van die 20ste eeu se invloedrykste teaterbeoefenaars, het saamgewerk aan die Moskouse Kunsteater se hoogs invloedryke produksie van Hamlet in 1911-12. Terwyl Craig ten gunste was van gestileerde abstraksie het Stanislawski psigologiese motivering ondersoek. Craig het aan die toneelstuk gedink as 'n simbolistiese monodrama, wat 'n droomagtige visie gebied het, soos gesien deur slegs Hamlet se oë. Dit was veral duidelik in die opvoering van die eerste hoftoneel (1.2.1-128). Die bekendste aspek van die produksie is Craig se gebruik van groot, abstrakte skerms wat die grootte en vorm van die verhoog vir elke toneel verander het, bedoel om die karakter se geestestoestand te verteenwoordig. Die produksie het vir die teater entoesiastiese en ongekende wêreldwye aandag verwerf en dit "op die kulturele kaart van Wes-Europa geplaas".
Hamlet word dikwels opgevoer met eietydse politieke bybedoelings. Leopold Jessner se 1926-produksie by die Berlynse Staatstheater het Claudius se hof as 'n bespotting van die korrupte en kruiperige hof van Kaiser Wilhelm uitgebeeld. In Pole het die aantal produksies van Hamlet gestyg met tye van politieke onrus, aangesien die toneelstuk se politieke temas (vermoedelike misdade, omverwerpings, bewaking) gebruik kan word as kommentaar op 'n eietydse situasie. Op 'n soortgelyke wyse het Tsjeggiese regisseurs die toneelstuk met tye van besetting gebruik: 'n 1941-produksie in Vinohrady het "met die nodige versigtigheid die hulpelose situasie beklemtoon van 'n intellektueel wat poog om 'n meedoënlose omgewing te verduur". In Sjina het opvoerings van Hamlet dikwels politieke betekenisse gehad: Goe Woewei se 1916-The Usurper of State Power, 'n samesmelting van Hamlet en Macbeth was 'n aanval op Juan Sjikai se poging om die republiek omver te werp. In 1942 het Jiao Joejin die toneelstuk in 'n Konfusiaanse tempel geregisseer, waaruit die regering onttrek het om die naderende Japannese troepe te vermy. In die onmiddellike nasleep van die onderdrukking van die opstande by die Plein van die Hemelse Vrede in Beijing, het Lin Zjaohoea in 1990 'n Hamlet op die planke gebring waarin die prins 'n gewone individu was, gemartel deur 'n verlies aan betekenis. In hierdie produksie het die akteurs wat Hamlet, Claudius en Polonius speel hulle rolle op belangrike oomblikke tydens die opvoering omgeruil; ook met Claudius se dood, op welke oomblik die akteur wat met hoofsaaklik Hamlet geassosieer is op die grond geval het.
Merkwaardige Londense produksies sluit in die 1925-produksie deur John Barrymore by die Haymarket-teater: dit het daaropvolgende vertolkings deur John Gielgud en Laurence Olivier beïnvloed. Gielgud het die hoofrol talle kere vertolk: sy 1936-produksie in New York het vir 136 opvoerings geloop, wat gelei het tot die lofbetuiging dat hy die "beste vertolker van die rol sedert Barrymore" was. Maurice Evans is deur baie beskou as die voorste vertolker van Shakespeare in die Verenigde State en in die 1938/9-seisoen het hy Broadway se eerste volledige weergawe van Hamlet aangebied: met 'n totale speeltyd van vier en 'n half uur. Olivier was in 1963 die regisseur van 'n produksie met Peter O'Toole as Hamlet, in die eerste opvoering van die nuwe Royal National Theatre.
Op die silwerdoek
Die vroegste sukses vir Hamlet op die silwerdoek was Sarah Bernhardt se vyf minute lange rolprent van die skermgeveg (5.2.203-387), wat in 1900 vervaardig is. Die rolprent was 'n vroeë en dus kru klankrolprent: die musiek en woorde is op fonograafplate opgeneem, wat dan veronderstel was om saam met die rolprent gespeel te word. Stilprente is in 1907, 1908, 1910, 1913 en 1917 uitgereik. In 1920 het Asta Nielsen Hamlet vertolk as 'n vrou wat haar lewe vermom as 'n man deurbring.
Laurence Olivier se film noir-weergawe van 1948 het die Oscar-toekenning vir beste rolprent en beste akteur gewen. Sy vertolking het die Oidipus-konflik van Hamlet beklemtoon, in so 'n mate dat hy op 41-jarige ouderdom die 28 jaar oue Eileen Herlie as Hamlet se moeder gekies het, teenoor homself as Hamlet. Gamlet is 'n Russiese verwerking van 1964, gebaseer op 'n vertaling deur Boris Pasternak, met Grigori Kozintsef as regisseur en 'n klankbaan deur Dmitri Sjostakovitsj. John Gielgud was die regisseur van 'n 1964/5-produksie by die Lunt-Fontanne-teater, met Richard Burton in die hoofrol; 'n rolprent van een van die regstreekse vertonings is ook vervaardig. Franco Zeffirelli se Shakespeare-rolprente is as "sensueel, eerder as beredeneerd" beskryf: sy doelwit was om Shakespeare "selfs gewilder" te maak. Ten einde hierdie doel te bereik het hy die Australiese akteur Mel Gibson, toe beroemd as Mad Max, in die titelrol van sy 1990-rolprent gekies en Glenn Close, toe bekend as die psigotiese "ander vrou" in Fatal Attraction, as Gertrude.
In kontras met Zeffirelli, wie se Hamlet drasties verkort is, het Kenneth Branagh in 1996 die hoofrol in sy eie verwerking van die toneelstuk gespeel, asook die regie behartig. Dié weergawe het elke woord van Shakespeare se toneelstuk bevat en materiaal van die F1- en K2-tekste gekombineer. Branagh se Hamlet het 'n speeltyd van ongeveer vier uur. Die rolprent gebruik kostuums en meubilering uit die laat 19de eeu en Blenheim-paleis (Engeland), wat uit die 18de eeu dateer, is vir die buitetonele van Elsinore gebruik. Die rolprent is gestruktureer as 'n epos en gebruik terugflitse om elemente te beklemtoon waarna daar nie duidelik in die toneelstuk verwys word nie: Hamlet se seksuele verhouding met Kate Winslet se Ophelia, byvoorbeeld, of sy jeugdige verhouding met Yorick. In 2000 het Michael Almereyda die verhaal in 'n moderne Manhattan laat afspeel, met Ethan Hawke as Hamlet, nie 'n prins nie, maar 'n filmstudent. In hierdie weergawe is Claudius die hoof- uitvoerende beampte van die "Denmark Corporation" en het hy die besigheid oorgeneem deur sy broer te vermoor.
Verwerkings vir die verhoog en silwerdoek
Die Wes-Duitse regisseur Helmut Käutner het Hamlet verwerk tot 'n verhaal wat siviele korrupsie behandel in Der Rest ist Schweigen; Akira Kurosawa het dieselfde tema gebruik vir sy verwerking, Warui Yatso Hodo Yoku Nemuru. In die Franse Claude Chabrol se Ophélia (1962) kyk die hoofkarakter, Yvan, na Olivier se Hamlet en oortuig hy homself daarvan dat hy in Hamlet se situasie verkeer. Tom Stoppard se toneelstuk Rosencrantz and Guildenstern Are Dead (wat ook as 'n 1991-rolprent verkrygbaar is) beeld die gebeurtenisse van Hamlet uit die perspektief van Hamlet se twee vriende uit: 'n treurspel oor twee minder belangrike karakters wat moet sterf om hulle rol te vervul in 'n drama wat hulle nie verstaan nie. In 1977 het die Oos-Duitse toneelskrywer Heiner Müller Die Hamletmaschine geskryf: 'n postmodernistiese, gekondenseerde weergawe van Hamlet; hierdie weergawe was gevolglik saamgesmelt met sy vertaling van Shakespeare se toneelstuk in sy 1989/1990-produksie Hamlet/Maschine. Sommige beskou Disney se The Lion King as die Hamlet-verwerking wat die hoogste bruto wins geniet het; die animasierolprent vertel 'n los weergawe van die verhaal met Afrika-leeus in die rolverdeling.
Chinese kalender
Die Chinese kalender word onder andere vermeld in Chinese skeurkalenders en tongsings. Chinese koerante, soos Sing Tao Daily en Kanzhongguo haal ook die Chinese datum naas die westerse datum aan.
Kliprivier
Die naam Kliprivier kan verwys na:
Hamlet
Aantekeninge
Alle verwysing na Hamlet, tensy anders aangedui, is geneem uit die Arden Shakespeare K2 (Thompson en Taylor, 2006a). Volgens hulle verwysingstelsel beteken 3.1.55 bedryf 3, toneel 1, reël 55. Die Arden Shakespeare se "Hamlet: the texts of 1603 and 1623 (Thompson en Taylor, 2006b) het geen bedryfverdelings nie, dus beteken 7.115 toneel 7, reël 115.
Graad (meetkunde)
'n Graad is 'n eenheid vir die grootte van 'n hoek op 'n plat vlak. Een graad is gelyk aan 1/360 van 'n volle omwenteling, of π/180 radiale, en word gewoonlik deur die simbool ° aangedui. So vorm 'n hoek van 90° dus 'n reghoek. Die graad is nie 'n SI-eenheid nie (die SI-eenheid vir hoeke is die radiaal), maar word tog algemeen gebruik.
Daar bestaan onsekerheid oor die oorsprong van die graad. Een moontlikheid vir die indeling van die sirkel in 360 grade, is dat dit min of meer ooreenstem met die aantal dae in 'n jaar. Sommige antieke jaarindelings, soos die Persiese kalender, het inderdaad 360 dae vir die jaar gebruik. 'n Ander moontlikheid is dat dit uit die gebruik van seksagesimale getallestelsels ('n stelsel met basis 60) gevolg het. Die Babiloniërs het so 'n getallestelsel gehad en was van die eerste groepe wat driehoeksmeting ontwikkel het. Die hedendaagse gebruik van grade is daaraan te danke dat die Antieke Grieke, onder die invloed van die Babiloniërs en ander groepe, dié hoekindeling gebruik het. Die getal 360 is ook geredelik deelbaar: daar is 24 getalle wat in hom indeel, onder meer die aantal ure per dag (24), die aantal maande per jaar (12) en die aantal dae per maand (30). So kan ons byvoorbeeld die aarde in 24 tydsones van 15° elk opdeel.
Toepassing
Die graad word in geografie gebruik om die posisie van ’n plek in lengtegraad en breedtegraad in te deel.
In sterrekunde word die booggraad gebruik om die plek (die deklinasie, noord-suid) van ruimtevoorwerpe aan te dui deur middel van lugkoördinate. Daarbenewens word die regte klimming (oos-wes) in ure, minute en sekondes aangegee, waarby die hele sirkel 24 uur beslaan. ’n Uur in regte klimming stem dus ooreen met 360/24 = 15 booggrade.
Die booggraad word ook gebruik om die skynbare deursnee van ’n hemelliggaam aan te gee. Die skynbare deursnee van die volmaan is byvoorbeeld sowat ’n halwe graad, oftewel 30 boogminute. Die parallaks of skynbare verskuiwing van ’n ster van die aarde gesien, word uitgedruk in boogsekondes en vertel iets van die afstand van die ster.
Marc Tritsmans
Marc Tritsmans (gebore in 1959) is 'n Vlaamse digter.
Tritsmans was voorheen werksaam as 'n munisipale omgewingsbeampte. Hy debuteer in 1992 as digter met De wetten van de zwaartekracht (Lannoo). Dit is gevolg deur die bundels Onder bomen (1994), Oog van de tijd (1997), Van aarde (1999), Sterk water (2000) en Kritische massa (2002). Sedert 2001 doseer hy poësie aan die Antwerpense Schrijversacademie. In 2004 verskyn 'n bundel bestaande uit Engelse vertalings van sy gedigte deur James Brockway.
Tritsmans se bundel Het zingen van de wereld (2017) is deur Daniël Hugo in Afrikaans vertaal onder die titel Die singende wêreld (2019).
Tritsmans het in Maart 2020 die KKNK besoek vir die bekendstelling van die bundel.
Electronic Frontier Foundation
Die EFF neem aksie op verskeie maniere:
Geskiedenis
Die EFF is deur Mitch Kapor, John Gilmore en John Perry Barlow in 1990 gestig. Die stigters het mekaar almal op 'n aanlyn orum ontmoet.
Ouwêreldse aasvoël
Die Ouwêreldse aasvoëls of Sperweragtiges (Accipitridae) word gevind in Afrika, Asië en Europa en behoort aan die familie Accipitridae, wat ook insluit arende, woue, jakkalsvoëls en hawikke. Ouwêrelse aasvoëls vind karkasse uitsluitlik deur goeie sig.
Electronic Frontier Foundation
Geskiedenis
Die skepping van die organisasie is gemotiveer deur die deursoek en beslaglegging op die eiendom van Steve Jackson Games deur die Verenigde State se geheime diens vroeg in 1990. Verskeie ander strooptogte is deur die federale regering se taakspan genaamd Operasie Sundevil uitgevoer rondom die tydperk, maar Steve Games se geval was die EFF se eerste hoë profiel geval gewees en die spil waarom dinge gedraai het toe die EFF burgerregte op rekenaars en die internet begin bevorder het. Die EFF se tweede groot saak was dié van Bernstein teen die Verenigde State en is gelei deur Cindy Cohn. In hierdie geval het 'n programmeerder en professor Daniel Bernstein 'n saak teen die Amerikaanse regering aanhangig gemaak om toestemming te kry om sy koderingsagteware genaamd Snuffle en die meegaande beskrywing van hoe dit werk te publiseer. Meer onlangs was die organisasie betrokke by die verdediging van Edward Felten, Jon Johansen en Dmitry Sklyarov.
Ouwêreldse aasvoël
Taksonomie
Die familie word in die volgende subfamilies onderverdeel:
Electronic Frontier Foundation
Boeke en verwysings
'n Ander verwysing kan ook hier gevind word:
Kritiek
Die EFF se suksesse ter verdediging van Skylink en OPG teen misbruik van DMCA-wetgewing in die V.S.A asook hul projek om patente te daag demonstreer 'n daadwerklike poging om misbruik van wetgewing te voorkom.
Sommige mense in gemeenskappe wat elektroniese gemorspos teenstaan kritiseer die EFF dat hulle amptelik sekere tegnieke teenstaan wat gemik is om gemorspos te verhoed. Die EFF se redenasie is dat die besluit oor wat gemorspos verteenwoordig altyd by die ontvanger moet lê en nie by tussengangers soos internet diensverskaffers nie en dat daar doeltreffende gemorspos filters aan die eindgebruiker beskikbaar is.
Joseph Bova
Joseph Bova (25 Mei 1924 – 12 Maart 2006) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Pretty Poison (1968), Serpico (1973), en Who? (1974).
Gabriël Gideon Cillié
Opleiding
In Julie van dieselfde jaar het hy hom by die Normaalkollege in Kaapstad ingeskryf, waar hy in Junie 1894 die matrikulasie-eksamen met welslae afgelê, die sesde plek op die ranglys verower en ook die Middle Class Teachers' Diploma verwerf het. Hierna het hy van Julie 1894 af aan die Victoria-kollege, Stellenbosch, studeer en in Junie van die volgende jaar die eerste plek in die "Intermediate"-eksamen behaal, waarna hy die B.A.-graad in 1897 met onderskeiding verwerf het.
Vroeë loopbaan
regs|250px|duimnael|Die [[Normaal School, Kaapstad is van 1878 tot 1920 in die agtiende-eeuse dorpshuis Rust en Vreugd in Roelandstraat gehuisves. Hier het Cillié in 1894 die matrikulasie-eksamen afgelê en ook enkele jare onderwys gegee.]]
Hierna het hy ongeveer twee jaar onderwys gegee aan die Normaalkollege in Kaapstad, waarna hy sy studie aan die Universiteit van Edinburg, Skotland, voortgesit en die M.A.-graad in Engels, wysbegeerte en opvoedkunde in April 1900 behaal het. Hierop het hy na die Universiteit van Straatsburg vertrek waar hy die graad Ph.D. met Grieks, Latyn, Ekonomie en Antieke Geskiedenis in Julie 1904 magna cum laude behaal het.
Ná sy terugkeer uit die buiteland het hy andermaal onderwys gegee aan die Normaalkollege, Kaapstad, voordat hy in April 1905 hoof van die Hoër Jongenskool op Cradock geword het en van die volgende jaar af tot 1908 as hoofonderwyser van die hoërskool op Franschhoek werksaam was.
Hoogleraar
In 1908 het hy 'n betrekking as hoogleraar in klassieke tale aan die Victoria-kollege aanvaar. Vyf jaar later het hy die eerste hoogleraar in opvoedkunde geword en hoof van die Pedagogiese Instituut, soos dit destyds genoem is.
Met die totstandkoming van die Universiteit van Stellenbosch in 1918 het hy die eerste dekaan van die fakulteit opvoedkunde geword, 'n amp wat hy tot met sy aftrede in Junie 1948 behou het. Van 1919 tot 1925 het hy as die eerste rektor van die Universiteit van Stellenbosch gedien.
Waardering
Cillié het 'n belangrike bydrae tot die onderwys gelewer. Hy was een van die stigters van die Zuid-Afrikaanse Onderwijzers-Unie, later bekend as die Suid-Afrikaanse Onderwysersunie (SAOU) op 4 April 1905 en het as voorsitter opgetree in 1907 en daarna weer tydens die jubileum-jaar in 1955. In 1935 het hy sekretaris-tesourier geword. Van 1909 af het hy in die redaksie gedien van Die Unie, die amptelike orgaan van die SAOU, en van 1918 tot November 1957 as hoofredakteur van die blad, waarin veel van sy opvoedkundige denke tot uiting gekom het. Op kongresse en vergaderings van die SAOU is belangrike besluite onder sy leiding geneem.
Kultuurwerk
Cillié het ook gedien in verenigings wat hulle vir die kultuur van die Afrikanervolk beywer. Van 1906 af was hy in die hoofbestuur van die Suid-Afrikaanse Taalbond en in 1942 het hy senator F.S. Malan as vierde voorsitter van die liggaam opgevolg, 'n amp wat hy tot 1957 beklee het. As verteenwoordiger van die Suid-Afrikaanse Taalbond was hy ook een van die stigterslede van De Zuid-Afrikaanse Akademie voor Kunst en Letteren (die latere Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns) in 1909. Hy was ook vanaf die stigting van die FAK in 1929 lid van die organisasie en het later in die uitvoerende komitee daarvan gedien.
Verering
Hy is tydens sy lewe as onderwysman meermale gehuldig en het ook dankbare erkenning ontvang. Verskeie huldigingsuitgawes van Die Unie is aan hom gewy, waarvan die laaste op sy sterfdag verskyn het. In 1937 is die erelidmaatskap van die South African Teachers' Association (SATA) aan hom toegeken, gevolg deur die van die Transvaalse Onderwysersvereniging (TO) in 1946. In 1941 is die graad LL.D. (honoris causa) van die Universiteit van Kaapstad aan hom toegeken, gevolg deur 'n eredoktorsgraad in opvoedkunde van die Universiteit van Stellenbosch in 1956. In 1951 het hy lid geword van die Maatschappij der Nederlandse Letterkunde te Leiden.
Toe 'n nuwe gebou vir opvoedkunde in 1970 op Stellenbosch in gebruik geneem is, is dit paslik die G.G. Cillié-gebou vir Opvoedkunde genoem.
Gesinslewe
duimnael|regs|160px|Mev. Maria Cillié, Cillié se eerste vrou en die moeder van onder meer [[Gawie Cillié, was volgens prof. H.B. Thom 'n intelligente vrou met 'n sterk persoonlikheid. ]]
Cillié is in 1905 getroud met Maria Elizabeth van Niekerk en ná haar dood met Maria Susanna Barbara Uys in 1931. Uit die eerste huwelik is vyf seuns en twee dogters gebore. Een seun, Gabriel Gideon (bekend as Gawie Cillié), was hoogleraar in die departement wiskunde aan die Universiteit van Stellenbosch, terwyl 'n ander, Petrus Johannes, hoofredakteur van Die Burger was. Cillié se eerste vrou het 'n leidende rol in die Afrikaanse Christelike Vrouevereniging gespeel en was algemene tesourier van 1913 tot haar dood.
Oscar Polk
Oscar Polk (25 Desember 1899 – 4 Januarie 1949) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Green Pastures (1936), Gone with the Wind (1939), Reap the Wild Wind (1942), en Cabin in the Sky (1943).
Friedrich Engels
Friedrich Engels (Barmen (Wuppertal), 28 November 1820 – Londen, 5 Augustus 1895) was 'n Duitse industrialis, sosiale wetenskaplike, outeur, politieke teoretikus, filosoof en stigter van die Marxistiese teorie saam met Karl Marx. In 1845 publiseer hy Die Lage der arbeitenden Klasse in England (Die Toestand van die Arbeidersklasse in Engeland), gebaseer op persoonlike waarnemings en navorsing. In 1848 was hy mede-outeur van die Manifest der Kommunistischen Partei (Kommunistiese Manifes) saam met Karl Marx, en later ondersteun hy Marx finansieel om navorsing te doen en Das Kapital (Die Kapitaal) te skryf. Na Marx se dood het hy die tweede en derde deel verwerk. Daarbenewens het Engels Marx se notas oor die Theorien über den Mehrwert (Teorieë oor die surpluswaarde) georganiseer en dit is later gepubliseer as die "vierde deel" van das Kapitaal.
Biografie
In dieselfde jaar begin Engels artikels vir 'n koerant genaamd 'die Duits-Franse jaarboeke' wat gepubliseer is deur Karl Marx in Parys. Na hul eerste persoonlike ontmoeting het hulle agtergekom dat hulle dieselfde idees gehad het oor kapitalisme en hulle het besluit om saam te gaan werk. Die artikels van Engels inspireer Marx om die ekonomiese teorieë te bestudeer. Nadat Marx uit Frankryk in Januarie 1845 verban is, besluit die twee om na België om te verhuis, wat destyds meer verdraagsaam was teenoor die vryheid van meningsuiting as ander lande in Europa.
In Julie 1845 het Engels vir Marx saamgeneem na Engeland. Daar ontmoet hy 'n Ierse werkster genaamd Mary Burns. Hy sou met haar saam wees tot haar dood, hierna het hy 'n verhouding met haar suster Lizzie. Hierdie vroue sou hom in kontak bring met die Chartistebeweging, waarvan Engels verskeie leiers ontmoet, onder wie George Harney. Engels en Marx het teruggekeer na Brussel in Januarie 1846 waar hulle die '‘Communistische Correspondentie-Comité’ gestig het. Die idee was om sosialistiese leiers uit die heel Europa te verenig. Beïnvloed deur Marx se idees hou die sosialiste in Engeland 'n byeenkoms waar hulle 'n nuwe organisasie genaamd die Bond van Kommuniste gevorm het. Engels tree hierby op as verteenwoordiger en het baie invloed op die ontwikkelende strategie van die bond.
In 1847 begin Engels en Marx saam 'n pamflet te skryf. Dit was gebaseer op Engels se 'Die beginsels van kommunisme '. Die pamflet van 12 000 woorde is voltooi in ses weke en op so 'n manier geskryf om kommunisme vir 'n wye publiek verstaanbaar te maak. Dit is die 'Kommunistiese Manifes' genoem en is gepubliseer in Februarie van die Revolusiejaar 1848. In Maart is sowel Engels as Marx uit België verban. Hulle het verhuis na Keulen en begin daar die radikale koerant die Neue Rheinische Zeitung uit te gee.
Engels was 'n aktiewe deelnemer aan die opstand in Elberfeld tydens die Revolusie van 1848. Hy het in die Baden-veldtog teen die Pruise (Junie / Julie 1849) as persoonlike adjudant van Augustus Willich wat die leier was van 'n Vrykorps wat deelgeneem het aan die opstand in Baden.
In 1849 word beide Marx as Engels gedwing om Duitsland te verlaat waarna hulle na Londen verhuis het. Die Pruisiese owerhede het probeer om die Britse regering te oorreed om die twee mans te verban, maar premier John Russell het geweier om dit te doen. Met net die geld wat Engels kon bekom, leef die familie Marx in uiterste armoede.
Om Marx van 'n inkomste te kan voorsien, keer Engels terug na die fabriek in Manchester om vir sy vader te werk voordat hy in 1870 na Londen verhuis. Na Marx se dood in 1883 het Engels 'n groot deel van die res van sy lewe aan die vertaling en aanpassing van Marx se geskrifte gespandeer. Hy het egter ook baie bygedra tot die feminisme waarby hy sê dat die konsep van 'n monogame huwelik te maak het met die ekonomiese omstandighede van die menslike ontwikkeling. In sy boek "Die oorsprong van die familie, van die besonderse eiendom en van die staat" lê hy 'n verband tussen die ekonomiese en politieke ontwikkelinge en die organisasie van die opvoeding en die seksualiteit vanaf die oertyd tot die negentiende eeu.
Friedrich Engels sterf in Londen in 1895.
Bibliografie
'n Bibliografie van Engels se werkeː
Tanisha Lynn
Tanisha Lynn (gebore 14 September 1978) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Cryptogram (2013) en in die televisiereekse All My Children (1970), How I Met Your Mother (2005), en 90210 (2008).
Lynette Curran
Lynette Curran (gebore 1945) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Boys (1998), Somersault (2004), en These Final Hours (2013), en in die televisiereeks Love My Way (2004).
Jenn Lyon
Jenn Lyon is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Justified (2010), Crashing (2017), en Claws (2017).
Israeliese Akademie van Wetenskap en Geesteswetenskappe
Die Israeliese Akademie van Wetenskap en Geesteswetenskappe, met sy hoofkwartier in Jerusalem, is in 1961 deur Israel gestig om kontak tussen geleerdes in wetenskap en geesteswetenskappe in Israel te bevorder; om die regering te adviseer oor navorsingsprojekte van nasionale belang; en om uitnemendheid te bevorder. Dit bestaan uit 102 van Israel se mees vooraanstaande geleerdes.
Die akademie se hoofkwartier is langs die ampswoning van die president van Israel en die gebou van die raad vir hoër onderwys op die Albert Einstein-plein in Jerusalem.
Acanthella cubensis
Acanthella cubensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Israeliese Akademie van Wetenskap en Geesteswetenskappe
Die akademie befonds wetenskapprojekte in geologie, flora en fauna; en fasiliteer die deelname van Israeliese wetenskaplikes aan navorsing in internasionale projekte, soos hoë-energiefisika by CERN en sinkrotronbestraling by die Europese Inrigting vir Sinkrotronbestraling.