cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inferno (Dante)
Agtste sirkel (bedrog)
Kanto XXX Skielik hardloop twee siele – Gianni Schicchi de' Cavalcanti en Myrrha, wat albei as imposteurs (identiteitsrowers) gestraf is – rasend deur die put. Schicchi byt 'n alchemis, Capocchio, aan die nek en sleep hom weg soos prooi. Griffolino verduidelik hoe Myrrha haar vermom het om bloedskande met haar pa, koning Kiniras, te pleeg, terwyl Schicchi voorgegee het hy is wyle Buoso Donati om 'n testament op te stel waarin hy 'n begunstigde is. Dante loop daarna vir Adam van Brescia, 'n geldvervalser, raak: hy het Florentynse floryne vervaardig van 21 (in plaas van 24) karaat goud en is in 1281 op die brandstapel tereggestel. Hy word gestraf met 'n watersugagtige siekte wat sy maag laat opswel, wat keer dat hy kan beweeg, en 'n ewige, onhoudbare dors. Adam wys twee sondaars van die vierde klas uit: die eedbreukers (vervalsers van woorde). Hulle is Potifar se vrou, wat gestraf word vir haar vals beskuldiging van Josef (Genesis 39:7-19), en Sinon, die Achaïese spioen wat vir die Trojane gejok en hulle oorreed het om die Trojaanse perd in hulle stad in te neem (Eneïde II, 57-194); Sinon is hier eerder as in bolgia 8, want sy raad was vals én boos. Albei het 'n brandende koors. Adam en Sinon vloek mekaar en Dante kyk toe, totdat Vergilius hom betig. As gevolg van sy verleentheid en berou vergewe sy gids hom. Volgens Sayers begin die afdaling deur die Malebolge "met die verkoop van die seksuele verhouding, en gaan dit verder tot die verkoop van kerk en staat; nou is geld self vervals; elke verklaring is 'n eedbreuk en elke identiteit 'n leuen", sodat elke aspek van sosiale interaksie progressief vernietig is.
thumb|links|240px|Titane en reuse, insluitende Efialtes links, in Doré's se illustrasies.
Skisofrenie
Skisofrenie is ’n geestesteuring wat dikwels gekenmerk word deur abnormale sosiale gedrag en die onvermoë om te besef wat die werklikheid is. Algemene simptome sluit in valse oortuigings, gehoorhallusinasies, verwarde of onduidelike denke, onaktiwiteit en ’n verminderde vermoë van die persoon om sosiaal te verkeer en homself uit te druk. Diagnose is gebaseer op waarneming van die gedrag en die pasiënt se weergawe van sy ondervindings.
Inferno (Dante)
Sentrale Put van die Malebolge
Kanto XXXI Dante en Vergilius nader die Sentrale Put, waaronder die negende en finale sirkel van die hel lê. Die gigante en Bybelse reuse – wat dalk die trots en ander spirituele gebreke simboliseer wat agter dade van verraad skuil – staan ewigdurend wag in die put, met hulle bene veranker in die oewers van die negende sirkel en hulle bolywe wat van die Malebolge af bo die rand gesien kan word. Dante verwar hulle aanvanklik met die groot torings van 'n stad. Onder die reuse herken Vergilius vir Nimrod (wat die Toring van Babel probeer bou het); Efialtes (wat saam met sy broer Otus die berg Olimpus probeer bestorm het tydens die Gigantestryd; sy arms is vasgeketting) en Briareus (wat volgens Dante die gode uitgetart het); en Tituos en Tufon, wat Jupiter beledig het. Ook hier is Antaios, wat nie aan die rebellie teen die Olimpiese gode deelgeneem het nie; hy is daarom nie vasgeketting nie. Op versoek van Vergilius neem Antaios die digters in sy groot palm en laat hulle versigtig neerdaal na die finale vlak van die hel.
Skisofrenie
Simptome
Dit lyk of genetika, die vroeë omgewing en psigologiese en sosiale prosesse belangrike bydraende faktore is en of sekere medisynes die simptome veroorsaak of vererger. Die baie moontlike kombinasies van simptome het die vraag laat ontstaan of die diagnose ’n enkele steuring of ’n aantal aparte steurings verteenwoordig. Ondanks die oorsprong van die term, van die Antieke Griekse stamme skhizein ("om te splits") en phrēn ("gees"), beteken skisofrenie nie "gesplete persoonlikheid" of "dissosiatiewe identiteitsteuring" nie; dit is toestande wat dikwels deur die publiek verwar word. Die term beteken eerder ’n "splitsing van geestelike funksies".
Inferno (Dante)
Negende sirkel (verraad)
thumb|240px|Dante praat met die verraaiers in die ys, Kanto XXXII
Vlag van Irak
Kleure
Die kleurskema vir die vlae sedert 1963 word hieronder gelys:
Skisofrenie
Behandeling
Die algemene behandeling van skisofrenie is antipsigotiese medikasie, wat veral dopamienreseptore onderdruk. Berading, werkopleiding en sosiale rehabilitasie is ook belangrike behandelings. In ernstiger gevalle – waar die persoon ’n gevaar vir homself of ander inhou – kan onvrywillige hospitalisasie nodig wees, hoewel verblyf in hospitale nou korter en minder dikwels is as voorheen.
Vlag van Irak
1921–1959
Die eerste vlag van moderne Irak was dié van die Koninkryk Irak en is in 1921 aanvaar. Dit was ’n swart-groen-wit horisontale vlag met ’n rooi trapesium (sommige variante het ’n driehoek) aan die vlagpaalkant en is geïnspireer deur die vlag van die Arabiese Opstand. Twee sewepuntige sterre op die driehoek het die twee vernaamste volke van die koninkryk, nl. die Arabiere en Koerde, voorgestel. Die ontwerp het ook die nuutingestelde Hasjemitiese Ryk (oorspronklik van Hejaz in die Arabiese Skiereiland) in Irak gereflekteer. Hulle het ’n leidende rol in die Arabiese Opstand gespeel. As sodanig was dit soortgelyk aan die Hasjemitiese Jordanië en die kortstondige Koninkryk Hejaz. Voor onafhanklikheid in Irak in 1932 is die vlag ook deur die Britse Mandaat van Mesopotamië gebruik. Vandag word dit deur pro-Hasjemitiese monargiste in Irak gebruik.
Skisofrenie
Prognose
Simptome begin gewoonlik in die adolessensie en sowat 0,3% tot 0,7% van mense word in hul leeftyd daardeur geraak. Die steuring tas hoofsaaklik die vermoë om te dink aan, maar dra ook gewoonlik by tot chroniese probleme wat betref gedrag en emosie. Mense met skisofrenie sal waarskynlik ook ander toestande hê, soos ernstige depressie- en angssteurings; die lewenslange voorkoms van middelmisbruik is byna 50%. Sosiale probleme, soos langtermyn-werkloosheid, armoede en dakloosheid, is ook algemeen. Die gemiddelde lewensverwagting van mense met die steuring is 12 tot 15 jaar minder as vir mense daarsonder. Dit is weens groter fisieke gesondheidsprobleme en ’n groter voorkoms van selfmoord (sowat 5%).
Vlag van Irak
1959–1963
Na die rewolusie van 14 Julie 1958, onder leiding van Abdul Karim Kassem wat die Hasjemitiese monargie in Irak afgeskaf het en die land in ’n republiek omskep het, het Irak ’n nuwe vlag aanvaar (wet 102 van 1959) wat bestaan het uit ’n vertikale driekleur in swart, wit eh groen met ’n rooi agtpuntige ster met ’n geel skyf daarop in die middel van die wit baan. Swart, wit, groen en rooi is die Pan-Arabiese kleure wat die Panarabisme voorstel terwyl die geel skyf die Koerdiese minderheid voorgestel het. Hiermee saam is die rooi ster (van Isjtar gebruik om Irak se antieke erfenis en die Assiriese minderheid voor te stel.
Maria Simon
Maria Simon (gebore 6 Februarie 1976) is 'n Duitse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Portrait of a Married Couple (2002), Distant Lights (2003), en Good Bye Lenin! (2003).
Forcepia convergens
Forcepia convergens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Forcepia en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1928 deur Topsent.
Sara Seegar
Sara Seegar (1 Julie 1914 – 12 Augustus 1990) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Last Curtain (1937) en The Music Man (1962), en in die televisiereekse Dennis the Menace (1959) en Bewitched (1964).
Vlag van Irak
1963–1991
Nadat Kassem deur die Ba’ath-party omvergewerp is in 1963 het die nuwe Ba’athistiese regering op 31 Julie 1963 ’n gewysigde weergawe van die Arabiese Bevrydingsvlag as nuwe Irakse vlag aanvaar (wet 28 van 1963). Hierdie horisontale driekleur in rooi, wit en swart (vir die eerste keer gebruik in die Egiptiese rewolusie van 1952) het die basis van die vlag van die Verenigde Arabiese Republiek (VAR) gevorm. Hoewel die VAR in 1961 opgebreek het, het die strewe na eenheid voortbestaan. Waar die vlag van die VAR twee groen sterre gehad het wat Egipte en Sirië voorgestel het, het die nuwe Irakse vlag drie sterre gehad wat die aansluitingshoop van Irak by Sirië en Egipte in ’n nuwe unie gesimboliseer het. Sirië het hierdie visie van Irak gedeel en het later daardie jaar die nuwe Irakse vlag as sy eie aanvaar. Dit het tot in 1971 die vlag van Sirië gebly toe die groen sterre deur die valk van Koraisj (die Siriese wapenskild) vervang is.
Die Irakse Vlagwet (28 van 1963) is vervang deur ’n nuwe Vlagwet (33 van 1986) gedurende die presidentskap van Saddam Hoesein. Hoewel die vlag onveranderd gebly het, is die betekenis van die drie sterre verander om hul oorspronklike geografiese betekenis as die voorstellings van die drie leerstellings in die leuse van die Ba’ath-party: Wadha, Hoerijah, Isjtirakijah (Eenheid, Vryheid, Sosialisme).
1991–2004
Op 13 Januarie 1991 is die vlag deur ’n nuwe Vlagwet (6 van 1991) gewysig. Op aandrang van Saddam Hoesein is die takbir (die woorde Allahoe Akbar wat Arabies is vir “God is Groot”) in groen tussen die sterre ingevoeg. Die vorm van die takbir was in Hoesein se eie handskrif. Die toevoeging van die heilige Islamitiese teks is deur sommige gesien as ’n poging om oorlogsteunsteun te werf van Irakse geloofsleiers wat vroeër verban is, om die disrespek waarmee die Irakse vlag hanteer is in die Irakkees-besette Koeweit, te staak en om die Irakse regering se Islamitiese legitimiteit (wat in daardie stadium sekulêr was) te bevorder in die periode wat gevolg het op die Golfoorlog.
Soos met ander vlae waar Arabiese skrif op is, moet die wapperkant van die vlag aan die regterkant van die vlag se voorkant wees.
2004–2008
Weens die verskillende uitsigte en die heersende teenstand teen ’n volstrekte afstanddoening van die huidige Irakse vlag is ’n kompromie aanvaar deur die Amerikaans aangestelde tussentydse Irakse administrasie in 2004. Die basiese ontwerp van die bestaande vlag is behou; Die takbir is egter weergegee in tradisionele gestileerde Koefiese skrif eerder as Hoesein se handskrif.
Die gewysigde vlag is tydens ’n seremonie op 28 Junie 2004 wat die tegniese ‘magsoorhandiging’ van die besettingsmag van die Koalisie-Oorgangsbestuur aan die Amerikaans aangestelde administrasie ingelei het, bekendgestel.
2008 tot huidig
Op 22 Januarie 2008 is ’n nuwe vlagontwerp bevestig in die nuwe Vlagwet (9 van 2008). In hierdie weergawe is die drie sterre verwyder terwyl die takbir in sy 2004-formaat behou is. Die parlement se bedoeling was dat die nuwe ontwerp vir een jaar sou geld waarna ’n finale besluit oor die vlag geneem sou word. Op 30 April 2009 is die vlag deur die Irakse parlement hersien en behou.
2004 se vlagvoorstel en kontroversie
Die Irakse regering is na die inval en besetting van Irak deur die Verenigde State in 2003 omver gewerp en die Ba’ath-party is verban. Daar is gespekuleer dat die Amerikaanse Regering op ’n verandering van die Irakse vlag sou aandring om die pan-Arabiese simboliek te verwyder en om afstanddoening van die Ba’athistiese regering aan te kondig. Hierdie uitkyk is deur sommige groepe in Irak gedeel. Daar was ook, onder Irakiërs wat onder Saddam Hoesein gely het, ongelukkigheid oor die behoud van nasionale simbole wat deur sy regering gebruik is. Die Irakse Koerdiese minderheid het ook ’n afkeur in die vlag gehad en het spesifiek ’n probleem met die vlag se beswering van pan-Arabisme gehad. Teenstanders teen die vlagverandering het geargumenteer dat die vlag sedert 1963 in gebruik is, lank voor Saddam Hoesein se presidentskap, en dat dit onregverdig was om dit as ’n ‘Saddamistiese’ vlag te beskou. Hulle het ook daarop klem gelê dat pan-Arabisme ’n heersende beginsel onder die meerderheid van Irakiërs voor onafhanklikheid in 1932 was.
Op 26 April 2004 het die Amerikaans-aangestelde Irakse Regeringsraad (IRR) ’n nuwe vlag vir Irak aangekondig. Die IRR het gesê dat ’n ontwerp van die vooraanstaande Irakse kunstenaar-argitek Rifat Chadirji aanvaar is.
Die voorgestelde vlag het verskeie betekenisse gehad:
Die ontwerp het ’n opmerklike breuk met die drie vlae van moderne Irak (die Arabiese Opstand-geïnspireerde vlag, die vlag wat deur Kassem gebruik is en die Arabiese Bevryding-geïnspireerde vlag van 1963) gemaak wat elkeen die vier Pan-Arabiese kleure bevat. Van hierdie kleure is slegs wit in die IRR se voorstel gebruik. Islamitiese sekelmane word in Arabiese heraldiek boonop gewoonlik in groen of rooi voorgestel. Die voorgestelde verandering het ’n heftige negatiewe reaksie ontlok onder groeperinge in Irak se Arabiese meerderheid, selfs onder dié wat teen Saddam Hoesein gekant was. Diegene wat die Amerikaanse besetting teengestaan het, insluitend die Sjiistiese geestelike Muqtada al-Sadr het gesê die ontwerp is ’n poging van die Amerikaanse regering om Irak van haar identiteit en geskiedkundig prominente rol in die Arabiese wêreld te ontneem. Kritici het veral die afstanddoening van die Arabiese Bevrydingsvlag, die weglating van die kleure van pan-Arabisme en die verwydering van die takbir betreur.
ICD-10
Die ICD-10 is die tiende hersiene weergawe van die Internasionale Statistiese Klassifikasie van Siektes en Verwante Gesondheidsprobleme, 'n handleiding van siektes van die Wêreldgesondheidsorganisasie.
Inferno (Dante)
Negende sirkel (verraad)
Kanto XXXII Op die bodem van die put bevind Dante hom in 'n groot bevrore meer: Cocytus, die negende sirkel van die hel. Vasgevang in die ys, elkeen volgens sy skuld, is sondaars wat skuldig was aan verraad teen dié met wie hulle spesiale verhoudings gehad het. Die ysmeer is in vier verskillende konsentriese "rondtes" met verraaiers verdeel: in volgorde van erns teen familie, teen die gemeenskap, teen gaste en teen leenhere. Dit kontrasteer met die algemene idee van die hel as brandend; soos Ciardi skryf: "Die verraad van dié siele was die ontkenning van liefde (wat God is) en van alle menslike warmte. Net die onbarmhartige middel van die ys sal hulle aard kan uitbeeld. Omdat hulle God se liefde misken het, is hulle die verste verwyder van die lig en hitte van Sy Son. Omdat hulle alle menslike bande misken het, word hulle aan die meedoënlose ys gekluister." Dié finale, diepste vlak van die hel is gereserveer vir verraaiers, versakers en eedbrekers (die beroemdste inwoner is Judas Iskariot). thumb|200px|Ugolino en Sy Seuns, deur Jean-Baptiste Carpeaux beeld Ugolino della Gherardesca se storie uit van Kanto XXXIII. Hy is in die tronk gegooi vir verraad en sterf van honger. Sy kinders smeek hom om hulle liggame te eet voordat hulle sterf.
Kanto XXXIII Die sondaar wat kou, vertel sy storie: Hy is graaf Ugolino en die een aan wie se nek hy kou, is aartsbiskop Ruggieri. In "die patetiesste en dramatiesste paragraaf van die Inferno" beskryf Ugolino hoe hy in 1288 met Ruggieri saamgesweer het om sy nefie, Nino Visconti, omver te werp en beheer oor die Guelfe van Pisa oor te neem. Net toe Nino weg was, het die aartsbiskop besef die Guelfe se posisie verswak, en hy het Ugolino saam met sy seuns en kleinseuns laat in hegtenis neem en opsluit. In Maart 1289 het die aartsbiskop hulle veroordeel tot die dood deur verhongering.
Kanto XXXIV
Middel van die hel
thumb|Satan eet in die Inferno vir Brutus, Gaius en Judas, Kanto XXXIV (Henry John Stock). Volgens Dorothy L. Sayers dink sommige Satan se drie gesigte stel sy beheer oor die drie menslike rasse voor: rooi vir die Europeërs (van Jafet), geel vir die Asiate (van Sem) en swart vir die Afrikane (van Gam). Alle vertolkings erken dat die drie gesigte 'n basiese perversie van die Drie-eenheid verteenwoordig: Satan is magteloos, onkundig en hatig, in teenstelling met die almagtige, alleswetende en liefdevolle aard van God. Lucifer het steeds sy ses vlerke (hy was oorspronklik een van die serafs, wat in Jesaja 6:2 beskryf word), maar hulle is nou donker, vlermuisagtig en nutteloos: Die ysige wind wat ontstaan uit die geklap van Lucifer se vlerke vererger net sy gevangenskap in die bevrore meer. Hy huil met sy ses oë en sy trane meng met bloedige skuim en etter wat oor sy drie kenne loop. Elke gesig het 'n mond wat vir ewig aan 'n vooraanstaande verraaier eet. Marcus Junius Brutus en Gaius Cassius Longinus hang met hulle voete uit die monde links en regs vir hulle betrokkenheid by die sluipmoord op Julius Caesar (15 Maart 44 v.C.) – 'n daad wat, volgens Dante, die vernietiging van 'n verenigde Italië verteenwoordig, asook die moord op 'n man wat goddelik aangewys is om die wêreld te regeer. In die middelste, wreedste mond is Judas Iskariot, die apostel wat Christus verraai het. Judas word die wreedste behandel: Sy kop word in Lucifer se mond gekou terwyl sy rug vir ewig deur Lucifer as kloue geslaan en verskeur word. Volgens Dorothy L. Sayers verteenwoordig Judas verraad teen God, en Brutus en Cassius verraad teen die sekulêre regering van die wêreld.
Teen omstreeks 18:00 op Saterdag begin Vergilius en Dante hulle ontsnapping uit die hel deur voete eerste teen Satan se hare af te klim. Toe hulle by Satan se geslagsdele kom, beweeg die digters deur die middel van die heelal en van swaartekrag, van die Noordelike Halfrond van grond tot die Suidelike Halfrond van water. Vergilius dui aan die tyd is halfpad tussen die eerste uur (06:00) en terts (09:00), dus 07:30 op dieselfde Heilige Saterdag wat net aan die eindig is. Dante is verward oor die feit dat dit oggend is nadat hulle sowat 'n uur en 'n half geklim het, en Vergilius verduidelik dit is omdat hulle deur die aarde se middelpunt beweeg het tot in die Suidelike Halfrond, wat twaalf uur voor Jerusalem, die sentrale stad van die Noordelike Hafrond, is (waar dit blykbaar nou 19:30 is).
Vergilius verduidelik verder dat die Suidelike Halfrond eens met grond bedek was, maar dat die grond in afgryse na die noorde teruggediens het toe Lucifer uit die hemel val, en dié grond is met water vervang. Intussen het die binneste rots wat Lucifer verplaas het toe hy na die middel van die aarde val, hom na die oppervlak van die Suidelike Halfrond gehaas om kontak met Lucifer te vermy, en dit het die Berg van die Vaevuur gevorm. Dié berg, die enigste stuk land in die Suidelike Halfrond, styg bo die oppervlak uit reg oorkant Jerusalem. Die digters beweeg daarna verder en kom net voor dagbreek van Paassondag (10 April 1300) uit onder die lug wat met sterre besaai is.
Vlag van Irak
2004 se vlagvoorstel en kontroversie
Die nuwe vlag se oorwegend blou-en-wit voorkoms is ook onmiddellik deur baie mense in Irak teengestaan as gevolg van die beweerde ooreenstemming met die vlag van die Staat Israel (wat sedert stigting in 1948 vyandig teenoor Irak is).
Sophora inhambanensis
Sophora inhambanensis is 'n struik of boom wat deel is van die Fabaceae familie. Die spesie is inheems in Kenia, Madagaskar, Mosambiek, Suid-Afrika en Tanzanië. In Suid-Afrika kom die plant in KwaZulu-Natal voor. Die boom se FSA-nommer is 218.
Vlag van Irak
2004 se vlagvoorstel en kontroversie
Die nuwe vlag is volgens berigte op 27 April 2004, die dag voor die amptelike aanvaarding van die vlag, in Falluja deur opstandelinge verbrand.
Op 28 April 2004 het die president van die IRR, Massoud Barzani, ’n gewysigde weergawe van die vlag waarin die ligblou sekelmaan na ’n donkerder skakering vervang is bekendgestel. Dit is onseker of hierdie verandering na aanleiding van die protes aangebring is of, soos die Raad verklaar het, ’n regstelling van ’n drukfout van vroeëre weergawes is. Barzani het ook verduidelik dat die vlag ’n tydelike ontwerp was wat oor die maande in aanloop tot die aanvaarding van die definitiewe vlag, gebruik sou word.
In die lig van oorweldigende openbare protes is die aanvaarding van die blou-sekelmaanvlag totaal laat vaar.
2008 se vlagvoorstel
Ten spyte van die kompromis in 2004 het teenstand teen die vlag deur Koerdiese groepe voortgeduur. In Januarie 2008 is ’n nuwe ontwerp voorgestel waarin die drie sterre verwyder en vervang is deur ’n agtpuntige groen ster met ’n geel skyf in die middel en die takbir weerskante daarvan. Die takbir is in Koefiese skrif (’n Mesopotamiese Arabiese styl wat in Irak ontstaan het).
2008 se vlagwedstryd
In Julie 2008 het die Irakse parlement ’n wedstryd van stapel gestuur vir die ontwerp van ’n nuwe Irakse vlag. Die wedstryd het tot September 2008 geduur en 50 ontwerpe is ontvang. Ses ontwerpe is gekies en na die parlement gestuur om voor die einde van 2008 te besluit op ’n nuwe vlag.
’n Ander ontwerp soortgelyk aan die 2004-2008-vlag is voorgestel waarin die skrif na geel verander is om die Koerdiese mense in Noord-Irak voor te stel. Die betekenis van die drie sterre sou verander om vrede, verdraagsaamheid en regverdigheid voor te stel.
Alexandra Hay
Alexandra Hay (24 Julie 1947 – 11 Oktober 1993) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Guess Who's Coming to Dinner (1967), Skidoo (1968), Model Shop (1969), en The One Man Jury (1978).
Leonid Sherwood
Leonid Vladimirovich Sherwood (dikwels ook getranskribeer as Leonid Vladimrovich Shervud; * 28 April 1871 in Moskou, † 28 Augustus 1954 in Leningrad) was 'n Russiese beeldhouer en argitek van Brits-Ierse afkoms.
Sherwood is in 'n familie van Brits-Russiese kunstenaars en argitekte gebore. Hul stamvader, William Sherwood, het met sy Ierse vrou na Rusland geëmigreer en hom in Aleksandrofski gevestig. Sy kleinseun (en Leonid se pa), die argitek en skilder Wladimir Osipowitsj Sherwood (1833-1897), het bekendheid verwerf met sy ontwerp vir die Historiese Museum op Moskou se Rooiplein wat in 1883 geopen is.
Michelle Groome
Dr Michelle Jennifer Groome MBBCh is 'n mediese dokter wat in openbare gesondheid gespesiliseer het. Sy is Hoof van die Afdeling Openbare Gesondheidstoesig en Reaksie aan die Nasionale Instituut vir Oordraagbare Siektes en is Senior Navorser, Skool vir Patologie, Fakulteit Gesondheidswetenskappe, Universiteit van die Witwatersrand, waar sy doseer en oor nagraadse studente toesig hou. Sy was voorheen Senior Navorser en hoof aan die Suid-Afrikaanse Mediese Navorsingsraad se Respiratoriese en Meningeale Patogene Navorsingseenheid. Sy het meer as 15 jaar ondervinding op die gebied van aansteeklike siektes en entstofkunde en was betrokke by die uitvoer van kliniese entstofproewe, respiratoriese en diarreesiektes-toesigprogramme en waarnemingstudies wat die impak, doeltreffendheid, immunogenisiteit en veiligheid van entstowwe in Suid-Afrika bepaal.
Leonid Sherwood
Leonid was een van tien kinders wat vir Wladimir Sherwood gebore is. Hy het in die voetspore van sy beroemde vader gevolg en tussen 1886 en 1891 aan die Moskouse Skool vir Toegepaste Kuns gestudeer. Daarna het hy sy akademiese opleiding aan die Akademie vir Kunste in Sint Petersburg voortgesit en hom op beeldhoukuns toegespits. Sy beeldhoukuns is deur die beginsels van die Sosialistiese realisme geïnspireer. Sherwood is vir sy verdienste as Sowjet-Russiese kunstenaar met die Orde van die Rooi Vlag van Arbeid vereer.
Sy bekendste werk as argitek is die Swaelnes, 'n klein Neogotiese kasteel aan die suidkus van die Krim wat hy vir die Balties-Duitse oliemiljoenêr Baron von Steingel tussen 1911 en 1912 gebou het.
Nelson Franklin
Nelson Franklin is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Scott Pilgrim vs. the World (2010) en in die televisiereekse The Office (2005), New Girl (2011), en Black-ish (2014).
Michelle Groome
Loopbaan
Nadat sy haar PhD voltooi het, het Groome een jaar as 'n "Great Leap Forward"-genoot deurgebring. Groome was 15 jaar lank, begin in 2005, by die Respiratoriese en Menigeale Patogene Navorsingseenheid van die Universiteit van die Witwatersrand. In Mei 2005, is sy aangestel as Navorsings Mediese Beampte by Chris Hani Baragwanath-hospitaal en in 2010 is sy bevorder tot Senior Kliniese Navorser / Mediese Epidemioloog. In Januarie 2021 is Groome aangestel as Hoof van die Afdeling Openbare Gesondheidstoesig en -reaksie aan die NIOS.
Toekennings
Groome het baie toekennings en erkenning ontvang vir haar bydraes tot die mediese wetenskap, insluitend die 2016 Opkomende wêreldleier-toekenning van die Fogarty International Center en het navorsingsbefondsing van hulle ontvang. In 2017 het sy die gesogte Nagraadse Graad-toekenning (PhD) van die Fakulteit Gesondheidswetenskappe by WITS ontvang. Die Silwer wetenskaplike meriete-toekenning 2017 van die Suid-Afrikaanse Mediese Navorsingsraad is aan haar toegeken. In 2018 is sy met 'n Nasionale Navorsingstigting-gradering C1 toegeken.
Geselekteerde publikasies
Groome het meer as 100 artikels in wetenskaplike tydskrifte gepubliseer, insluitend:
Pickering emulsie
'n Pickering emulsie is 'n emulsie wat gestabiliseer word deur soliede deeltjies (byvoorbeeld kolloïdale silika) wat op die tussenvlak tussen twee vloeistoffases adsorbeer. Hierdie tipe van emulsie is vernoem na S.U. Pickering, wat die verskynsel in 1907 beskryf het, alhoewel die effek reeds in 1903 deur Walter Ramsden erken is.
Othonna gymnodiscus
Othonna gymnodiscus is 'n struik wat endemies is aan die Oos- en die Wes-Kaap. Die spesie kom van die Sederberg tot by Port Elizabeth voor. Die plant is deel van beide die fynbos en Sukkulente Karoo plantegroei.
Pickering emulsie
As olie en water gemeng word, en klein druppels olie gevorm word en deur die water versprei, sal die druppels uiteindelik saamvloei om die energie van die sisteem te minimeer. As deeltjies van 'n vaste stof egter by die mengsel gevoeg word, sal hulle aan die tussenvlak bind, en verhoed dat die druppels saamsmelt, wat die emulsie meer stabiel maak.
Eienskappe soos hydrofobisiteit, vorm en partikelgrootte kan 'n uitwerking op die stabiliteit van die emulsie hê. Die deeltjie se kontakhoek met die oppervlak van die druppel is 'n kenmerk van sy hydrofobisiteit. As die kontakhoek van die deeltjie aan die tussenvlak laag is, sal die deeltjie grotendeels deur die druppel benat word, en dus waarskynlik nie die samesmelting van druppels verhoed nie. Deeltjies wat gedeeltelik hidrofobies is, en wat dus 'n kontakhoek van ongeveer 90° het, is beter stabiliseerders, omdat hulle deur beide vloeistowwe benat word, en dus beter in die tussenvlak bly. Die stabiliseringsenergie word gegee deur waar r is die deeltjie se radius is, \gamma_{OW} die tussenvlakspanning, en \theta_{OW} die kontakhoek.
Wanneer die kontak hoek ongeveer 90° is, is die energie wat nodig is om die stelsel te stabiliseer op sy minimum. Oor die algemeen is die fase wat by voorkeur die deeltjie benat, die deurlopende fase in die emulsie.
Die stabiliteit van Pickering emulsies kan verbeter word deur die gebruik van amfifiliese "Januspartikels", naamlik deeltjies wat een hidrofobiese en een hidrofiliese kant het, as gevolg van die hoër adsorpsie energie van die deeltjies in die vloeistof-vloeistof tussenvlak. Dit is veral duidelik uit die stabilisering van emulsies met behulp van poliëlektroliete.
Gehomogeniseerde melk is 'n voorbeeld van 'n Pickering-gestabiliseerde emulsie. Kaseïen eenhede word geadsorbeer op die oppervlak van die melkvetdruppels, en tree as 'n benatter op. Die kaseïen vervang die membrane van die druppels, wat tydens homogenisering beskadig word.
Dit is moontlik om lateksdeeltjies vir Pickering stabilisering te gebruik, en hulle dan aan mekaar te laat bind om 'n deurlaatbare dop of kapsule te vorm, die sogenaamde kolloïedosoom. Pickering emulsie druppels is ook geskikte template vir mikro-enkapsulering en die vorming van gesluite, nie-deurlaatbare kapsules. Hierdie vorm van enkapsulering kan ook toegepas word op water-in-water emulsies (dispersies van fase-geskeide waterige polimeeroplossings), en kan ook omkeerbaar wees.
Disa clavicornis
Disa clavicornis is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Disa behoort. Die plant is endemies aan Mpumalanga en kom op berg Anderson voor op hoogtes van 2 000 m. Die spesie het habitat afgestaan aan die aanplant van denneboomplantasies. Mynbou en prospekteer regte en landbou aktiwiteite is 'n bedreiging vir die plant.
Internasionale Statistiese Klassifikasie van Siektes en Verwante Gesondheidsprobleme
Die Internasionale Statistiese Klassifikasie van Siektes en Verwante Gesondheidsprobleme, gewoonlik afgekort as die Internasionale Klassifikasie van Siektes, is die internasionale "standaard-diagnosehandleiding vir epidemiologie, gesondheidsbestuur en kliniese doeleindes". Die Engelse naam is International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems, of kortweg International Classification of Diseases (ICD).
Mossel
Mossel is 'n algemene naam vir lede van verskeie families van gapermossels of Bivalvia mollusca van soutwater- en varswaterhabitats. Hierdie groepe het in gemeen 'n dop wat se vorm verleng en asimmetries is in vergelyking met ander eetbare mossels, wat dikwels min of meer afgerond of ovaal is.
Internasionale Statistiese Klassifikasie van Siektes en Verwante Gesondheidsprobleme
Die ICD word bygewerk deur die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO), die gesondheidsowerheid in die Verenigde Nasies-stelsel. Dit is ontwerp as ’n klassifikasiestelsel vir gesondheidsorg. Dit sorteer gesondheidstoestande saam in generiese kategorieë saam met spesifieke variasies en ken aan elk ’n kode toe van tot ses karakters. Groot kategorieë sluit dus ’n stel ooreenstemmende siektes in.
Mossel
By die meeste mariene mossels is die dop langer as wat dit breed is, asook wigvormig of asimmetries. Die eksterne kleur van die dop is dikwels donkerblou, swarterig, of bruin, terwyl die binnekant silwerig is.
Valérie Benguigui
Valérie Benguigui (8 Julie 1961 – 2 September 2013) was 'n Franse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent What's in a Name? (2012).
Mossel
Die algemene naam "mossel" word ook gebruik vir baie varswater-tweekleppiges, insluitend die varswater pêrelmossels. Varswatermosselspesies bewoon mere, damme, riviere, kanale, en hulle word geklassifiseer in 'n ander subklas van tweekleppiges, ten spyte van 'n paar baie oppervlakkige ooreenkomste in hul voorkoms.
Die meeste mossels is eetbaar en Mytilus edulis word op groot skaal in die Noordelike Halfrond as voedselsoort gekweek.
Internasionale Statistiese Klassifikasie van Siektes en Verwante Gesondheidsprobleme
Die drie jongste uitgawes van die ICD is:
ICD-10
Werk het in 1983 begin en dit is in Mei 1990 aanvaar.
ICD-9
Dit is tussen 30 September en 6 Oktober 1975 opgestel.
Forcepia irritans
Forcepia irritans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Forcepia en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Thiele.
Mossel
Die meeste seelewende diere wat as mossels bekend staan, behoort tot die familie Mytilidae van die klas Bivalvia (tweekleppiges). Die varswatermossels behoort tot verskeie families wat saamgegroepeer word as die superfamilie Unionacea. Die meeste mossels is wig- of peervormig en afgeplat, en hulle wissel in lengte tussen 5 en 15 cm. Hulle het 'n wêreldwye verspreiding, maar die meeste mossels word langs die kuste van die kouer wêrelddele aangetref.
Die twee kleppe van die skulp van 'n mossel word deur een of soms 2 sterk trekspiere teen mekaar gehou wanneer die dier onaktief is of tydens laagwater blootgestel is. Aan die een kant is die kleppe deur middel van 'n klein skarnier met mekaar in verbinding.
Die kop van hierdie manteldiere is baie gereduseer en die mantelholte baie groot. Hulle is deur middel van sterk, veselagtige drade, bekend as bissusdrade (die sogenaamde baard van die mossel), aan die bodem geanker. Die groot kieue van mossels is betreklik kompleks en word benewens gaswisseling ook vir die verkryging van voedsel gebruik. Die mantelholte is min of meer in 2 kamers verdeel.
Deur die een word water in die liggaam ingetrek en deur die ander word dit weer uitgepomp. Tussenin beweeg dit oor die kieue, wat met cilia oortrek is. Die kosdeeltjies in die water kleef vas aan 'n laag slym wat deur die kieue afgeskei word, en word dan deur middel van die cilia na die mond vervoer. Baie mossels kan nie hul kos selekteer nie, maar ander, en veral die varswatermossels, is in staat om ongewenste deeltjies terug te voer na die kamer waardeur die water buitentoe spoel.
Daar is ook gevind dat geen slym afgeskei word as daar baie ongewenste deeltjies in die water is nie, terwyl baie slym afgeskei word wanneer die water ryk is aan plankton (mikroskopies klein plante en diere). Die skulp van 'n mossel bestaan uit 3 lae - die periostracum aan die buitekant wat aan die skulp sy kleur gee, 'n wit prismatiese laag in die middel en 'n perlemoenlaag aan die binnekant.
Sommige mossels (maar nie die van die familie Mytilidae nie) leef in sand onder water en verkry hul suurstofryke water en voedsel deur middel van 'n sifon wat bo die sand uitkom. By die meeste seelewende mossels vind bevrugting uitwendig plaas, met ander woorde die eiers word deur die vroulike individue en die sperms deur die manlike individue in die water vrygelaat, waar bevrugting dan deur toevallige kontak plaasvind as gevolg van die groot getalle eiers en sperms.
Die bevrugte eiers ontwikkel in vryswemmende trochofoorlarwes, wat dan saam met die seestrome beweeg. Na 'n paar dae verander die trochofoorlarwe in 'n veiliger larwe wat steeds vryswemmend is, maar reeds 'n eenvoudige voet het. As hierdie larwe 'n geskikte omgewing vind, gaan hy sit en bly so 'n tyd lank sedenter totdat dit weer loskom en na 'n gevestigde mosselbank swem om homself daar met behulp van bissusdrade tussen ander mossels vas te heg.
By die meeste varswatermossels vind bevrugting plaas in die kamer van die wyfie waardeur die water uitbeweeg. Die bevrugte eiers kleef aan die kieue vas totdat die glochidiumlarwes uitbroei. Hierdie larwes gaan langs die opening tussen die 2 kleppe van die skulp sit en wag tot visse verbykom. As dit gebeur, swem die larwe vinnig na die vis toe en heg hom met sy bissusdraad aan die vis vas. Die weefsel van die vis reageer deur 'n sist om die larwe te vorm en die larwe kry dan 'n tyd lank sy voedingstowwe uit die weefsel van die vis.
Wanneer dit volgroei is, breek dit uit die sist en gaan lê in die modder, waar dit in 'n volwasse mossel ontwikkel. Die meeste soorte mossels is eetbaar en hulle word dikwels deur kusbewoners as voedsel gebruik. Een spesifieke spesie, Mytilus edillis, word op groot skaal in Europa gekweek en aan restaurante, hotelle, ensovoorts verkoop. Klein mossels (10 tot 30 mm lank) word deur die kwekers uit die see gehaal en in spesifieke mosselpersele langs die kus gevestig.
Namate die mossels groei, word hulle steeds na minder digbevolkte gebiede oorgeplaas om maksimale groei te verseker. Sodoende groei hulle baie vinniger as mossels in die natuur, omdat die wedywering om voedsel in die natuur hier nie plaasvind nie. Na ongeveer twee jaar word die mossels na stil water met 'n harde bodem oorgeplaas, sodat hulle geleidelik van die klei en sand in hul liggaam ontslae kan raak. In Frankryk word die mossels in plaas van in beddings aan pale gekweek, terwyl hulle in Spanje aan toue onder vlotte gekweek word. Omdat baie mossels nie hul voedsel kan selekteer nie, kry hulle ook giftige organismes in wanneer die in die water voorkom.
Assamese skrif
Die Assamese skrif is ’n skryfstelsel van die taal Assamees en deel van die Bengaals-Assamese skrif. Dit is ook in Assam en nabygeleë streke gebruik vir die skryf van Sanskrit en ander tale. Dit het uit die Kamarupiskrif ontstaan.
National Scouts
Ontstaan
Enkele maande na die besetting van Pretoria deur die Britse magte is die eerste openbare vergadering in die Rex Bar op Kerkplein gehou, met die doel om National Scouts uit die geledere van die burgers te werf. In die meeste gevalle is rekrute aanvanklik as "beeswagters" in diens geneem om die vee van boereplase in te samel en te beskerm teen beslaglegging deur die Boerekommando's. Sommiges het egter mettertyd aan aktiewe diens teen boerevegters deelgeneem.
Assamese skrif
Die huidige vorm van die Assamese skrif is aaneenlopend ontwikkel sedert 5de-eeuse rotstranskripsies wat in ’n oostelike weergawe van die Guptaskrif geskryf is, en aansienlike aanpassings uit die Siddhamskrif is in die 7de eeu aangebring. Teen die 17de eeu kon drie style Assamese alfabette geïdentifiseer word (baminiya, kaitheli en garhgaya), wat saamgesmelt het tot ’n standaardlettertipe wat vir drukwerk nodig was.
Geskiedenis
280px|thumb|links|Die Kanai-boroxiboa-rotsinskripsie uit 1207 toon proto-Assamese letters.
Forcepia dentifera
Forcepia dentifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Mossel
Tydens die sogenaamde root getye (groot hoeveelhede giftige eensellige organismes) wat af en toe onder meer langs die Suid-Afrikaanse kus voorkom, word baie van hierdie organismes in mossels aangetref en is die mossels dus giftig. Die meeste Suid-Afrikaanse mossels van die familie Mytilidae word langs die Weskus in koue water aangetref. Die swartmossel (Choromytilus meridionalis) is volop langs die Weskus, en kom in kleiner getalle tot in Oos-Kaap voor.
Assamese skrif
Geskiedenis
Die Umachal-rotsinskripsie uit die 5de eeu is die eerste teken van skrif in die streek. Rots- en koperplaatinskripsies sedertdien toon 'n stelselmatige ontwikkeling van die Assamese skrif. Teen die 13de eeu het dit proto-Assamese vorme begin ontwikkel. In die 18de en 19de eeu kon die skrif in drie variëteite verdeel word: Kaitheli, wat deur nie-Brahmane gebruik is, Bamuniya, wat deur Brahmane vir Sanskrit gebruik is, en Garhgaya (gebruik deur staatsamptenare van die Koninkryk Ahom). Eersgenoemde was die gewildste, en Middeleeuse boeke soos die Hastir-vidyrnava en die sattras het dit gebruik.
Mossel
Die bruinmossel (Perna perna) het ongeveer dieselfde verspreiding, maar is nie so volop soos die swartmossel nie. Die wit- of sandmossel (Donax serra) is 'n spesie wat onder sand in die tussengetysone leef en met behulp van 'n sifon van die water wat oor hom vloei, insuig en filtreer. Die spesie is eetbaar en ook gewild as aas. Die ribmossel (Aulacomya magellanica) het ook ongeveer dieselfde verspreiding as die swartmossel en is waarskynlik die vernaamste voedselbron vir Kaapse kreef (Jasus lalandii). Vanweë die gewildheid van mossels as kos en aas word hulle volgens wet beskerm deurdat hulle slegs met sekere gereedskap uitgehaal mag word. Daar is ook beperkings op die getalle wat daagliks versamel mag word.
Forcepia dentifera
Die spons behoort tot die genus Forcepia en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur Topsent.
Nederland in die Tweede Wêreldoorlog
Toe Nederland betrokke was by die Tweede Wêreldoorlog, wat van 1940 tot 1945 geduur het, is Nederland deur Duitsland in beslag geneem. Hulle is uiteindelik op 10 Mei 1940 deur die Kanadese bevry.
National Scouts
Hensoppers en joiners
Die sogenaamde Hands-uppers of hensoppers, was manne wat hulle óf onmiddellik aan die vyand oorgegee het, soms selfs voor die werklike aanvang van vyandelikhede, óf wat besluit het om na slegs 'n kort tydjie in die veld te kapituleer. Die Joiners was Boere wat hul dienste aan die vyand aangebied het deur as "National Scouts" of gidse vir die Britse troepe in die veld op te tree.
Reaksie
Daar was 'n sterk gevoel van vyandigheid teenoor die joiners. Hierdie gevoel is saamgevat in 'n gedig wat tydens die oorlog anoniem aan lede van die Nasionale Verkenners gestuur is :
Verraders! Monsters! Vloek der Aarde: Verneerde schepesels der natuur: Gods waken die u tot heden spaarde: Verdelg u eens door Helsche Vuur
Na die oorlog
Van die 1 750 verraaier-Boere wat aan die Britse kant in die National Scouts gedien het, het slegs sowat 10% hul medaljes geëis en onder dié wat oorleef word baie ontsier (bv. eenheid uitgewis). As hensoppers en joiners is hulle deur die Bittereinders en hul vrouemense verag en verstoot. Soveel vyandigheid was oorvloedig dat 'n aparte Afrikaanse kerk, die 'Kruiskerk' kort na die oorlog gestig is om hulle te akkommodeer.
Teen die einde van 1902 het generaal Botha besluit dat die lys van National Scouts wat die Boere tydens die oorlog aangeskaf het, vernietig moes word. Daar is gedink dat dit beter sou wees vir die nasate van National Scouts om nie te weet van die optrede van hul voorvaders tydens die oorlog nie.
Swaelnes
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Swaelnes
in Gaspra, Krim
Argitek
Leonid Sherwood
Nederland in die Tweede Wêreldoorlog
Nederlandse voorbereiding
Voordat Duitsland Nederland binnegeval het, het Duitsland reeds Oostenryk, Tsjeggo-Slowakye en Pole beslag gelê. Daar was 'n goeie kans dat een of alle lande in die Benelux binnegeval sou word.
Swaelnes
Neogotiese styl
Die Swaelnes is 'n klein Neo-Gotiese kasteel wat tussen 1911 en 1912 in opdrag van die Balties-Duitse oliemiljoenêr Baron von Steingel bo-op die Aurora-rotswand in Gaspra, 'n klein strandoord aan die Krim-skiereiland se Swartseekus tussen Jalta en Aloepka, gebou is.
Die Swaelnes troon oor Kaap Ai-Todor en het weens sy historiserende oosterse boustyl, sy skouspelagtige ligging en see-uitsig lankal een van die gewildste toeristetrekpleisters op die Krim en die argitektoniese simbool van die skiereiland se suidelike Swartseekus geword. Die bouvalle van die Romeinse vesting Charax is naby die kasteel geleë.
Boustyl
Die Neogotiese ontwerp vir die Swaelnes toon enkele oosterse invloede, maar is veral deur middeleeuse Rynkastele en Italiaanse villa's geïnspireer en volg sodoende geen plaaslike tradisies nie. Die afmetings van die kasteel is beskeie - dit is tien meter wyd, twintig meter lank en twaalf meter hoog.
Die oorspronklike ontwerp het voorsiening gemaak vir 'n ontvangskamer, 'n gastevertrek en een slaapkamer op elkeen van die toring se twee verdiepings. Die gastevertrek is met houtpanele versier, vir alle ander mure is pleisterwerk en verf gebruik.
'n Ruim balkon strek rondom die gebou en bied 'n uitsig oor die see en die kuslyn van Jalta in die verte. Vroeër was daar ook 'n tuin waarin bome geplant is. Dit het in 1927 tydens 'n aardbewing saam met die pilare, waarop 'n terras gerus het, in die see gestort.
Geskiedenis
Griekse setlaars het hulle reeds in die antieke tydperk op Kaap Ai-Todor gevestig. Argeoloë het daarnaas ook oorblyfsels van 'n Romeinse castrum met torings en steenmure opgegrawe wat hier in die 1ste eeu n.C. opgerig is. Sewe eeue later het Bisantynse monnike 'n klein klooster op die sentrale rots gebou wat egter nie bewaar gebly het nie nadat die Turke die Krim in 1475 verower het. Dit was aan Sint Fjodor gewy van wie die Kaap se Turkse naam afgelei is. Naby dié plek is in 1835 'n vuurtoring gebou. In 1877, lank nadat die Krim deur die Russiese Ryk geannekseer is, het 'n gewonde Russiese generaal, van wie die naam nie oorgelewer is nie, as beloning vir sy dapperheid gedurende die Krimoorlog 'n stuk grond aan die Swart See ontvang. Hoog bo-oor die rotse van Kaap Ai-Todor het die generaal 'n klein houthuis laat bou wat hy as rusplek gebruik het. Die militaris het sy beskeie gebou "Liefdeskasteel" genoem. Dit is nie bekend of hy verlief op 'n vrou of op die natuurskoon van die Krimkus geraak het nie, terwyl ook die argitek van sy aftreeplek onbekend is.
Die huis het vervolgens twee keer van eienaar gewissel. Dit is eers deur A. Tobin, 'n geneeskundige aan die Tsarehof, en later deur mevrou Rachmanowa, die eggenote van 'n Moskouse sakeman, gekoop. Mevrou Rachmanowa het die ou houthuis laat afbreek en deur 'n meer elegante gebou vervang wat sy "Swaelnes" genoem het. Dié naam sinspeel moontlik op die ligging - bo-oor die rotse op 'n hoogte van veertig meter waar dit aan die elemente blootgestel is.
Die volgende eienaar was Paul Baron von Steingel, 'n oliemagnaat van Balties-Duitse afkoms wat sy fortuin op die olievelde van Bakoe in Azerbeidjan gemaak het. Von Steingel was van voorneme om 'vir homself en sy geliefde n meer statige gebou op te rig. Sy idee was om aan die nuwe huis die voorkoms van 'n romantiese Rynkasteel te gee. Leonid Sherwood, wat in 1910 sy wittebroodsdae op die Krim deurgebring het, was gaande oor die voorstel, en twee jaar later is die kasteel voltooi.
Ná slegs twee jaar het von Steingel sy kasteel aan 'n Moskouse sakeman, P. Sjelapoetin, verkoop wat die twee slaapkamers in 'n Italiaanse restaurant omgeskep het. In 1927 is die kasteel deur 'n hewige aardbewing beskadig. Dit was daarna onveilig en het meer as vier dekades ongebruik gestaan.
Nederland in die Tweede Wêreldoorlog
Nederlandse voorbereiding
Nederland wou in vrede bly en nie by die oorlog betrokke wees soos in die Eerste Wêreldoorlog nie, maar op 10 Mei 1940 het Duitsland saam met België en Luxemburg Nederland binnegeval.
Toe Nederland binnegeval is, was die Nederlanders swak voorbereid. Hulle het ou wapens en kanonne (soos die Geweer M. 95) gehad. Die Duitse leër was baie groter en het beter wapens gehad. Nederland het op 17 Mei 1940 oorgegee.
Duitse besetting
Nadat Nederland beset is, was daar aan die begin min verskil wat sleg was vir die inwoners. Duitse soldate het vir goedere betaal en normaalweg met die bevolking gepraat, maar kort ná die besetting het Jode minder regte gehad. Borde met die opskrif "Verbode vir Jode" is by swembaddens, winkels en banke opgehang.
Gereformeerde kerk Zeerust
duimnael|regs|160px|Ds. [[Dirk du Plessis|D.P. du Plessis, leraar van 1909 tot 1913 in sy eerste gemeente en die gemeente se tweede leraar ná sy oom ds. Petrus Postma se dienstyd vanm 1904 tot 1906.]]
duimnael|links|250px|Dr. G.P.L. van der Linde trou op [[29 September 1945 op Petrusburg met Cornelia van der Merwe.]]
duimnael|regs|160px|Ds. [[Willie Venter|Willem Venter, leraar van 1949 tot 1950, sy eerste gemeente.]]
Leeubergrivier
Die Leeubergrivier is 'n lopie wat in Namakwaland in die Noord-Kaap van Suid-Afrika vloei. Die monding is noord van Loeriesfontein by, in die opvanggebied van die Olifantsrivier.
Gereformeerde kerk Zeerust
Stigting
Die westelike wyke van die Gereformeerde kerk Rustenburg, die oudste gemeente in die Gereformeerde Kerkverband, het op 26 Mei 1899 onder voorsitterskap van ds. Dirk Postma jr. afgestig as die gemeente Marico. Die wyke het reeds 'n kerkgebou gehad wat deur oudl. J.P. Snyman (moontlik ds. Pieter Snyman se vader) betaal is en op die stigtingsdag in gebruik geneem is. Dié gebou was op Zeerust en is gedurende die Tweede Vryheidsoorlog deur die Engelse onteien. Ná die oorlog is £500 aan die gemeente uitbetaal.