cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rugbywêreldbeker 2011
Die toernooi se formaat van 2003 en 2007 het onveranderd gebly en 20 nasionale rugbyspanne het aan die Rugbywêreldbeker 2011 deelgeneem: die twaalf regstreekse kwalifiseerders van die 2007-toernooi (Argentinië, Australië, Engeland, Fidji, Frankryk, Ierland, Italië, Nieu-Seeland, Skotland, Suid-Afrika, Tonga en Wallis), saam met die agt beste spanne van die kwalifisering (Georgië, Japan, Kanada, Namibië, Roemenië, Rusland, Samoa en die Verenigde State). Tydens die Rugbywêreldbeker 2011 is 48 wedstryde gespeel, waaronder 40 tydens die poelfase en agt tydens die uitklopfase, insluitende die eindstryd. Die spanne is in vier poele van vyf elk verdeel, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne in die poel gespeel het. Die twee beste spanne van elke poel het hierna vir die kwarteindrondte gekwalifiseer, terwyl die drie beste spanne van elke poel – altesaam twaalf spanne – regstreeks vir die volgende Rugbywêreldbeker 2015 in Engeland en Wallis gekwalifiseer het.
Die gasheer Nieu-Seeland het die eindstryd op Edenpark in Auckland teen Frankryk met 8–7 gewen en sodoende sy tweede wêreldtitel ná 1987 ingepalm. Dit is die derde keer wat die gasheer die rugbywêreldbekertoernooi gewen het, ná Nieu-Seeland in 1987 en Suid-Afrika in 1995. Australië het in die derde en Wallis in die vierde plek geëindig. Die verdedigende kampioen Suid-Afrika is in die kwarteindrondte deur Australië uitgeskakel. Namibië is ná vier nederlae reeds in die poelfase uitgeskakel. Die Russiese nasionale rugbyspan het vir die eerste keer aan ’n rugbywêreldbekertoernooi deelgeneem.
Die toernooi was die grootste sportgebeurtenis wat nog in Nieu-Seeland aangebied is, groter as die Rugbywêreldbeker 1987, Statebondspele 1990, Krieketwêreldbeker 1992, America's Cup 2003 en die toer van die Britse en Ierse Leeus na Nieu-Seeland in 2005. Die organiseerders het 95 000 oorsese besoekers verwag wat na Nieu-Seeland vir die aangeleentheid sou reis. Die wedstryde het op 9 September 2011 begin en is oor sewe weke geskeduleer. Die eindstryd het op Sondag, 23 Oktober 2011 op Edenpark in Auckland plaasgevind. Dié dag is gekies omdat dit op ’n lang naweek in Nieu-Seeland geval het (24 Oktober is werkersdag in Nieu-Seeland). Daar is ’n 10-ure verskil in tyd tussen Nieu-Seeland en Suid-Afrika, gevolglik is alle wedstryde vroegoggend in Suid-Afrika gebeeldsend.
Toewysing
Drie nasies het aangebied om die Rugbywêreldbeker 2011 te huisves: Nieu-Seeland, Japan en Suid-Afrika.
Nieu-Seeland het saam met Australië die eerste Rugbywêreldbeker in 1987 aangebied en is oorspronklik saam met Australië as medegasheer van die Rugbywêreldbeker 2003 aangewys, maar ’n meningsverskil oor regte vir grondtekens tussen die Nieu-Seelandse beheerliggaam en die Wêreldbeheerliggaam het tot gevolg gehad dat Nieu-Seeland van sy gasheerregte ontneem en Australië as enigste gasheer aangewys is. Nieu-Seeland se bod vir 2011 het planne ingesluit om Edenpark en ander stadions uit te brei en sodoende die kommersiële lewensvatbaarheid van die toernooi te verhoog.
Japan wou die eerste Asiatiese nasie word om ’n rugbywêreldbekertoernooi aan te bied. Japan het al oor die nodige infrastruktuur beskik, nadat dié land saam met Suid-Korea as gashere van die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2002 opgetree het. Die Internasionale Rugbyraad was egter van mening dat Japan nie volle stadions sal kan waarborg nie.
Suid-Afrika het die Rugbywêreldbeker 1995 gehuisves. Die Suid-Afrikaanse bod vir 2011, gelei deur die voormalige Springbokkaptein Francois Pienaar, het ’n sterk ondersteuning deur die nasionale regering geniet. Intussen is die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 aan Suid-Afrika toegewys.
Tydens die IRR-raadsvergadering op 17 November 2005 in Dublin is die Rugbywêreldbeker 2011 ná die IRR-inspeksies van elke gasheerland van die bode gedurende Junie en Julie 2005 aan Nieu-Seeland toegeken, bo Japan en Suid-Afrika. Daarmee het dit ná die Rugbywêreldbeker 1995 in Suid-Afrika en die Rugbywêreldbeker 2003 in Australië die derde rugbywêreldbekertoernooi geword wat geheel en al in een land aangebied is. Die aanbieding van die toernooi het koste van 310 miljoen NZD veroorsaak. Die inkomste is op sowat 280 miljoen NZD beraam, met die Nieu-Seelandse regering en die Nieu-Seelandse Rugbyunie wat die tekort vergoed het.
Deelnemers
Die IRR het dit aanvanklik oorweeg om die aantal spanne op 16 nasionale spanne (en daarmee 32 wedstryde) te reduseer, soos dit in 1995 laas die geval was. In November is eindelik op 20 deelnemende spanne besluit. Die IRR se verteenwoordigers het agtergekom, dat baie van die spanne wat tydens die Rugbywêreldbeker 2007 aanvanklik as “aanvullers” beskou is, die grootste entoesiasme onder die toeskouers ontketen het en dat baie wedstryde nie so eensydig was as wat dit eers gevrees is nie.
Die drie beste spanne in elke poel van die Rugbywêreldbeker 2007 – Argentinië, Australië, Engeland, Fidji, Frankryk, Ierland, Italië, Nieu-Seeland, Skotland, Suid-Afrika, Tonga en Wallis – het almal regstreeks gekwalifiseer terwyl die res van die spanne moes kwalifiseer tydens ’n reeks kompetisies wat regoor die wêreld gehou is. Sewe van die twintig posisies wat in die toernooi beskikbaar was, is gevul deur streekskwalifiseerders, terwyl die oorblywende posisie deur heruitdunning gevul is. Die kwalifiseringstoernooi is in vyf streekspoele verdeel: Afrika, Amerikas, Asië, Europa en Oseanië. Twee plekke elk is vir die nasionale spanne van die Amerikas en Europa gereserveer en een elk vir Afrika, Asië en Oseanië. Die oorblywende plek is tydens ’n interkontinentale kwalifiseringsrondte beslis. As die regstreekse klassifiseerders getel word, het 92 nasies in aanmerking gekom vir kwalifisering vir die finale toernooi in Nieu-Seeland.
In Julie 2009 het Kanada as Amerikas 1 gekwalifiseer toe hulle die Verenigde State met ’n algehele telling van 47–30 verslaan het. Een week later is Samoa bevestig as kwalifiseerder van Oseanië as Oseanië 1. Amerikas 2 is in November gevul toe die Verenigde State Uruguay met ’n algehele telling van 54–28 geklop het. In dieselfde maand het Namibië vir hulle vierde agtereenvolgende Wêreldbeker gekwalifiseer toe die span Tunisië oor twee seksies geklop het. In Maart 2010 het Georgië as Europa 1 gekwalifiseer en Rusland as Europa 2. Twee maande later het Japan die enigste Asiatiese toekenning gewen. Roemenië het deur heruitdunning gekwalifiseer nadat die span Uruguay met ’n algehele telling van 60–33 geklop het.
Kwalifiserende spanne
Die volgende 20 spanne het vir die finale toernooi gekwalifiseer. Rusland, wat Portugal vervang het, is die enigste verandering in die 20-span-lys van die Rugbywêreldbeker 2007.
[[Lêer:2011 Rugby World Cup (men) participating nations.svg|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
]]
Stadions
Die 13 stadions vir die Rugbywêreldbeker 2011 is op 12 Maart 2009 bevestig. Van die stadions is met die oog op dié toernooi ten einde van meer kapasiteit opgeknap. Die regering het dit oorweeg om ’n wet goed te keur om die toestemmingsproses te omseil om toe te laat dat van die stadions se herontwikkeling betyds voltooi sou word. Agt wedstryde is in Wellington aangebied, vier elk in Dunedin en North Shore City, drie elk in Hamilton, Invercargill, Nelson, Nieu-Plymouth en Rotorua, asook twee elk in Napier, Palmerston North en Whangarei.
As gevolg van skade aan die Christchurchstadion en die ander fasiliteite in Christchurch, die land se tweede grootste stad, ná die aardbewings in Februarie 2011 het die verantwoordelike minister Murray McCully op 16 Maart die wedstryde se verskuiwing aangekondig. Die twee kwarteindrondtes is na Auckland verskuif, terwyl die vyf poelwedstryde na ander stede verskuif is.
Op 10 November 2006 het die Nieu-Seelandse regering planne vir die “Stadion Nieu-Seeland” in Auckland bekend gemaak. Volgens dié voorstel sou die nuwe stadion met 70 000 sitplekke aan die waterfront gebou word. Ná protes deur die bevolking en ’n gebrek aan ondersteuning deur die Aucklandse Streekraad is die voorstel ten gunste van Edenpark se opknapping geskrap. Die herontwikkeling van Edenpark se suidelike en suidwestelike pawiljoens was gedurende 2010 klaar. Edenpark met ’n kapasiteit van 60 000 het die eindstryd, die bronseindstryd die twee halfeindstryde, twee kwarteindstryde en vyf poelwedstryde gehuisves.
Dunedin se nuwe stadion, Forsyth Barr-stadion (tydens die toernooi bekend as Otagostadion), is in Augustus 2011 voltooi en pleks van Carisbrook ingespan.
Kalender
Die volgende tabel dui die Rugbywêreldbeker 2011 se daaglikse program aan. ’n Rooi blokkie dui op beide die openings- en sluitingseremonie, ’n pers blokkie op wedstryde tydens die poelfase, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Poele
Die eerste rondte, of die poelfase, het 20 lande wat in vier poele van vyf spanne gedeel is met dieselfde formaat as wat in 2003 en 2007 gebruik is. Die regstreekse kwalifiseerders se plasing was vir die eerste keer gebaseer op hul posisie op die IRR-ranglys. Aan die vier beste spanne van die Rugbywêreldbeker 2007 (Suid-Afrika, Engeland, Argentinië en Frankryk) is dus nie toppoelplekke toegeken nie, maar “die ranglys is nou baie goed gevestig en gee ons ’n geloofwaardige en bondige manier om spanne vir die trekking van die Rugbywêreldbekerpoel te plaas”, het die destydse Rugbywêreldbeker Bpk-voorsitter Syd Millar gemeen.
Die loting is op 1 Desember 2008, gedurende die kwalifisering, by die Londense Tower Bridge gehou en was gebaseer op die IRR-ranglys op dié dag, ná die Noordelike Halfrond se 2008 eindjaarrugbytoetsreeks.
Die lootstelsel van vorige Rugbywêreldbekertoernooie is behou met die twaalf regstreekse kwalifiseerders uit 2007 wat op die lotingsdag aan hul onderskeie groepe toegewys is, gebaseer op hul plek op die IRR-ranglys op 1 Desember 2008:
Die twee oorblywende groepe bestaan uit die agt bykomende spanne, met die toewysing in elke groep gebaseer op die vorige Rugbywêreldbekertoernooi:
Die groepe is soos volg (in hakies is die ranglysplasing vóór die loting):
Elke land kon 30 spelers vir die toernooi kies. Die spanne moes teen 22 Augustus 2011 aan die Internasionale Rugbyraad voorgelê word. Nadat die span voorgelê is kan ’n beseerde speler vervang word, maar so ’n speler sal nie toegelaat word om weer by die span aan te sluit nie.
Poelfase
Soos in die rugbywêreldbekertoernooie van 2003 en 2007 is die 20 nasies wat vir die Rugbywêreldbeker 2011 gekwalifiseer het, in vier poele verdeel. Die poele is verdeel van Poel A tot Poel D en elke poel het uit vyf spanne bestaan. Elke poel het drie regstreekse kwalifiseerders van die Rugbywêreldbeker 2007 gehad, met die ander twee plekke wat deur die kwalifiseringstelsel gevul is. Elke nasie het een keer teen elke ander span in hulle poel gespeel: elke nasie het dus vier wedstryde in die poelfase gespeel.
Klassifisering binne elke poel was gegrond op die volgende puntestelsel:
Bonuspunte wat bydra tot spanne se kumulatiewe wedstrydpuntetelling is in elkeen van die volgende omstandighede (een wedstrydpunt vir elke geval) toegeken:
Aan die einde van die poelfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vyfde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee beste spanne wat na die kwarteindrondte deurgedring het. As twee of meer spanne ewe veel punte behaal het, is ’n kriteriastelsel gebruik om te bepaal watter span ’n hoër rang gehad het. Die kriteriastelsel het berus op ’n gedetailleerde analise van die wedstryde waaraan die spanne deelgeneem het. As geen uitslag met die stelsel bereik kon word nie, is die span wat die hoër rang op die amptelike ranglys van die IRR gehad het (soos gepubliseer op 3 Oktober 2011) die hoër rang toegeken.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit agt wedstryde bestaan het: vier kwarteindstryde, twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.
Die wenner en naaswenner van elk van die poele het na die uitklopfase deurgedring. Poelwenners het teen naaswenners in ander poele in die kwarteindstryde gespeel, byvoorbeeld: die wenner van Poel A het teen die naaswenner van Poel B en die wenner van Poel B teen die naaswenner van Poel A gespeel. Spanne van dieselfde poel sou dus eers weer in óf die klein finale óf die eindstryd kon ontmoet het.
Elke wedstryd in die uitklopfase moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná tagtig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om te bepaal wie die wenner is. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, tien minute in elke rigting: as daar dan steeds geen wenner was nie, is daar vir tien minute gespeel in ’n uitklopformaat, waar die eerste span wat daarin geslaag het om punte aan te teken, gewen het. As daar steeds nie ’n wenner was ná 110 minute nie is die wenner bepaal deur ’n stelskopkompetisie.
2011-effek op 2015-kwalifisering
Soos tydens die Rugbywêreldbeker 2007 het die drie beste spanne in elke poel regstreeks vir die volgende Rugbywêreldbeker 2015 in Engeland en Wallis gekwalifiseer. Hulle was Argentinië, Australië, Engeland, Frankryk, Ierland, Italië, Nieu-Seeland, Samoa, Skotland, Suid-Afrika, Tonga en Wallis.
Kaartjies en borgskappe
Kaartjies vir die Rugbywêreldbeker 2011 is in drie fases verdeel. Die eerste-fase-kaartjies is in April 2010 vrygestel toe die wêreldwye publiek die geleentheid gebied is om verskeie kaartjiepakkette vir die poelfase, kwarteindrondte en die bronseindstryd aan te skaf. Aan die einde van 2010 is individuelle kaartjies vir alle wedstryde behalwe die halfeindrondte en die eindstryd vrygestel. Die oorblywende kaartjies is tydens die derde fase vrygestel: dié kaartjies was individuele kaartjies na die halfeindrondte en die eindstryd. Aan die begin van Julie 2011 is daar aangekondig dat daar reeds 900 000 van die 1,35 miljoen kaartjies verkoop is. Altesaam is daar 1,6 miljoen kaartjies verkoop, minder as die 2007-toernooi se 2,25 miljoen en die 2015-toernooi se 2,42 miljoen.
Die wêreldwye vennote van die toernooi was Emirates, Mastercard en Heineken. Gilbert het die rugbyballe vir die toernooi verskaf en die Virtuo-wedstrydbal is deurgaans in die toernooi gebruik. Dit sit Gilbert se betrokkenheid by rugbywêreldbekertoernooie voort nadat die maatskappy die Barbarian- (1995), Revolution- (1999), Xact- (2003) en Synergie-balle (2007) vir vorige toernooie verskaf het. Saam met Gilbert was die amptelike verskaffers Russell McVeagh, Canterbury, KPMG, Coca-Cola, Dole en TAG Heuer.
Wedstrydbeamptes
’n Paneel van tien skeidsregters en elf lynregters is vir die poelfase ingespan. Vir die uitkloprondte het die tien skeidsregters as skeidsregters, lynregters en televisieskeidsregters opgetree.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die poel- en die uitklopfase.
Poelfase
20 spanne het aan die poelfase deelgeneem. Die twee beste spanne in elke poel het na die uitklopfase deurgedring, terwyl die drie beste spanne regstreeks vir die volgende toernooi gekwalifiseer het.
Finale puntestand
Hierdie tabel toon die finale puntestand van al 20 deelnemende nasionale rugbyspanne in die Rugbywêreldbeker 2011.
Annie Birgit Garde
Annie Birgit Garde (gebore 3 Oktober 1933) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Charles' Aunt (1959), Soldaterkammerater rykker ud (1959), Journey to the Seventh Planet (1961), en Sangen om den røde rubin (1970).
Antonie van Leeuwenhoek
Antonie van Leeuwenhoek (24 Oktober 1632 – 26 Augustus 1723) (volle name: Thonius Philips van Leeuwenhoek) was 'n Hollandse handelaar en wetenskaplike van Delft, Nederland.
Vader van Mikrobiologie
Antonie is bekend as die "vader van mikrobiologie". Hy was die eerste persoon wat 'n eensellige organisme gesien en beskryf het. Dit het hy gedoen deur die gebruik te maak van sy handgemaakte mikroskope.
Hy was ook die eerste persoon wat aantekeninge gemaak het oor spierweefsels, bakterie, spermatosoa en bloed. Verskeie biologiese verskynsels is vir die eerste keer deur hom waargeneem. In briewe aan die Britse Royal Society het hy verslag gedoen oor sy bevindings en hieruit blyk dit dat hy die resultate van sy waarnemings gebruik het om vrae oor die struktuur en ontstaan van lewende materie te beantwoord.
Antonie van Leeuwenhoek is op 24 Oktober 1632 in Delft gedoop. As lakenhandelaar was Van Leeuwenhoek vertroud met klein lense vir die keuring van stowwe. Sy nuuskierigheid het waarskynlik daartoe gelei dat hy self klein lensies, wat sterk kon vergroot, geslyp en enkelvoudige mikroskope daarmee gebou het. Sommige van die lense kon voorwerpe tot 500 maal vergroot.
Hiermee kon hy dinge waarneem wat tot nog toe onbekend was. Hy het byvoorbeeld die eensellige diertjies in reënwater en in die derms, die bakterieë in tandsteen en die parasiete in die derms van visse en paddas waargeneem. Hy het ook belangrike waarnemings oor die rooi bloedliggaampies gemaak en aangetoon dat are en slagare deur middel van haarvate met mekaar verbind is.
Met die ontdekking kon hy William Harvey se teorie oor die bloedsomloop bevestig. Hy het ook 'n vergelykende studie van spermatosoïed gedoen en die regenerasievermoë van die soetwater-poliep bestudeer. Van Leeuwenhoek het hom deurentyd besig gehou met die grondvrae oor die struktuur en die ontstaan van lewende materie.
Hy het probeer aantoon dat lewende strukture altyd uit uiters fyn elemente opgebou is, selfs die kleinste dele of organe van organismes wat nie met die blote oog waargeneem kan word nie. Hy het hom sterk verse! teen die opvatting wat destyds algemeen aanvaar is, naamlik dat bepaalde organismes uit lewelose stof ontstaan (spontane generering of abiogenese).
Mikroskope
Die mikroskope wat sy Nederlandese landsgenote uitgevind het, sowel as die wat Robert Hooke van Engeland gebruik het, het amal bestaan uit metaalbuise waarin konvekse lense aan elke ent gemonteer was. Hierdie instrumente, waarin een lens die beeld vergroot wat deur die ander lens gevorm word, word 'n samegestelde mikroskoop genoem.
Ongelukkig kon die lense nooit akkuraat genoeg gemaak word nie, en dit het 'n uiters nadelige uitwerking gehad op die beeld wat met hulle verkry kon word. Van Leeuwenhoek het 'n manier ontdek om klein, maar baie akkurate lense met 'n hoë vergrotingsvermoë te slyp. Hy was in staat om met een enkele lens, of eenvoudige mikroskoop meer waar te neem as diegene wat met die samegestelde instrumente gewerk het. Die eenvoudige mikroskoop ken ons vandag as die gewone vergrootglas.
Gedurende sy leeftyd het Van Leeuwenhoek oor die 500 optiese lense gebruik. Hy het ook meer as 400 verskillende soorte mikroskope gemaak, waarvan net 9 nog bestaan. Sy mikroskope het uit silwer of koper raamwerk bestaan wat lense in posisie gehou het. Die wat nog oorgebly het na al die jare, kan tot 275 keer vergroot. Daar word vermoed dat van Leeuwenhoek se mikroskope tot 500 keer kan vergroot.
Wetenskaplike roem
Van Leeuwenhoek het sy waarnemings en ontdekkings in die vorm van handgeskrewe briewe op skrif gestel. Die meeste van die briewe (ongeveer 350) was gerig aan die Royal Society in Londen, 'n vereniging wat in 1662 deur 'n aantal Engelse geleerdes tot stand gebring is om kennis oor die natuur te bevorder. Van Leeuwenhoek het die briefwisseling van 1673 tot met sy dood vyftig jaar later volgehou. Sedert 1680 was van Leeuwenhoek amptelik lid van die Royal Society en is sy mededelings in die genootskap se tydskrif, Philosophical Transactions, gepubliseer. Omdat Van Leeuwenhoek net Nederlands magtig was, moes sy briewe in Engels vertaal word. Hy het sy beskrywings dikwels met enkele afbeeldings geïllustreer en het ook noukeurige gegewens oor afmetings en so meer verskaf.
Teen die einde van die 17de eeu, het Leeuwenhoek feitlik 'n monopolie op mikroskopiese studie en ontdekking geniet. Robert Hooke, sy tydgenoot en 'n vroeë pionier in mikroskopie, was daaroor beswaard dat die veld tot so 'n mate op een man se skouers gerus het. Vele bekendes het oor die jare by Leeuwenhoek besoek afgelê, insluitende Russiese Tsar Pieter die Grote.
Tot sy gaste se teleurstelling, het Leeuwenhoek geweier om die nuutste mikroskope te vertoon waarop sy nuutste ontdekkings gerus het, en het eerder vir sy besoekers gemiddelde lense vertoon. As 'n ervare besigheidsman, het Leeuwenhoek besef dat, indien sy eenvoudige metode om die lense te vervaardig bekend sou word, die wetenskaplike gemeenskap heelwaarskynlik sy rol in die mikroskopie sou minag of vergeet.
Hy het daarom die indruk geskep dat hy sy nagte en vrye tyd gespandeer het in die slyp van kleiner en kleiner lense, ten spyte van die feit dat hy honderde mikroskope gebou het, en die gewoonte gehad het om 'n nuwe mikroskoop te bou wanneer ookal hy 'n interessante monster gevind het wat hy wou preserveer.
Tydlyn vir biologie en organiese chemie
Die tydlyn vir biologie en organiese chemie sluit die volgende gebeure in.
Protektoraat
’n Protektoraat is volgens die moderne internasionale reg ’n afhanklike of onontwikkelde gebied wat plaaslike outonomiteit en ’n mate van onafhanklikheid geniet terwyl dit steeds die opperheerskappy van ’n groter soewereine staat erken. Hulle verskil van kolonies in die sin dat hulle plaaslike leiers het en daar min immigrasie is van die groter staat af, en van beskermde gebiede wat volle onafhanklikheid behou maar onder die beskerming van ’n ander staat staan.
Protektorate was in die Middeleeue ’n algemene verskynsel toe ook feodalisme baie as bestuursvorm voorgekom het. Hulle het deel uitgemaak van die leenstelsel, waar graafskappe en hertogdomme onder beskerming van konings was. Met die groeiende staatsbewussyn van lande soos Frankryk is hierdie feodale opvatting en versnippering verder uitgebrei tot ’n sterker mag van die sentrale gesag, ten koste van die bevoegdhede van die protektorate.
In beginsel kan ’n staat self ’n sterker staat se beskerming vra as dit byvoorbeeld deur magte van buite bedreig word, maar daar is nie in die praktyk baie voorbeelde daarvan nie. ’n Moontlike voorbeeld kan Slowakye wees, wat Duitsland in 1939 as sy beskermheer aangeneem het weens aanvalle deur Hongarye en Pole, al kan die vrywilligheid daarvan betwyfel word. Nog ’n voorbeeld is Egipte, wat van 1882, ná die oproer van Ahmed Urabi, tot 1922 onder protektoraat van die Verenigde Koninkryk gestaan het.
Teenswoordig kan Monaco steeds beskou word as ’n protektoraat onder opperheerskappy van Frankryk.
Stelselteorie
Stelselteorie is 'n interdissiplinêre studieveld wat die verhoudings van stelsels in hul geheel bestudeer. ('n Stelsel is 'n versameling interafhanklike elemente wat gesamentlik die plaaslike entropie verlaag).
Algemene stelselteorie was oorspronklik voorgestel deur die Hongaarse bioloog Ludwig von Bertalanffy in 1928. Voor Von Bertalanffy se werk, het die wetenskaplike benadering oor stelsels op twee aannames, vanaf die werk van die filosoof Descartes, berus: Von Bertalanffy het beide hierdie beginsels bevraagteken. Hy teoretiseer dat die verwantskappe tussen komponente ondersoek moet word, om die geheel te verstaan; asook dat hierdie verwantskappe nie lineêr van aard is nie. Hy het in 1951 die algemene stelselteorie uitgebrei om biologiese stelsels in te sluit. Daarna is stelselteorie se gewildheid bevorder deur 'n elektriese ingenieur, Lofti Zadeh.
Richard Martin (akteur)
Richard Martin (12 Desember 1917 – 4 September 1994) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Adventures of a Rookie (1943), The Adventures of Don Coyote (1947), The Arizona Ranger (1948), en The Mysterious Desperado (1949).
Lee-Anne Pace
Lee-Anne Pace (gebore op 15 Februarie 1981 in Paarl, Wes-Kaap) is 'n Suid-Afrikaanse professionele gholfspeler.
Sy het 'n suksesvolle amateurloopbaan in die Verenigde State van Amerika voltooi, waar sy aan die Murray Staatsuniversiteit en die Universiteit van Tulsa gegradueer het met 'n graad in sielkunde.
Pace word professioneel in 2005, en speel op die tweede vlak Duramed Futures Toer in 2006 voor die kwalifiserende ronde vir die LPGA Toer in 2007 by die kwalifiserende skool. Sy verloor haar kaart in Amerika teen die einde van 2007, maar gekwalifiseer nogtans vir die Dames Europese Toer in 2008 via kwalifiserende skool. Sy maak haar deurbraak in 2010 met vyf oorwinnings by die Deutsche Bank Dames Switserse Ope, die S4C Wallis Dames Kampioenskap van Europa, die Finnair Meesters, die Sanya Dames Ope, en die Suzhou Taihu Dames Ope. Sy eindig die seisoen bo-aan die Orde van Meriete
Pace het die Cell C Suid-Afrikaanse Vroue Ope na 'n uitspeelronde gewen. 'n Week later het sy haar eerste LPGA-toernooi tydens die Blue Bay LPGA in China gewen.
Ruimtependeltuig Columbia
Shuttle Orbiter Columbia (NASA identifikasie: OV-102) was die eerste Amerikaanse ruimtependeltuig (Engels: space shuttle) in NASA se vloot, met sendings vanaf 12 April 1981 tot in 2003. Columbia het gedisintegreer gedurende sy binnekoms in die aarde se atmosfeer op sy 28ste sending, 16 Januarie tot 1 Februarie 2003, met die verlies van al sewe die bemanningslede.
Sendings
28 vlugte in totaal
Pieter Lourens
Pieter Lourens is 'n Suid-Afrikaanse skrywer.
Lewe en werk
Pieter Lourens word groot op 'n Hoëveldse plaas. Hy bekwaam hom as 'n kliniese sielkundige en woon in Gauteng, waar hy onder andere werksaam is by die Kamer van Mynwese. Hy is getroud met 'n Vrystater en het twee kinders, Jansie en Flip. Sy dogter Jansie is tydelik met die bekende anti-apartheid aktivis Carl Niehaus getroud en het saam met hom tronkstraf uitgedien vir hulle aandeel in die stryd teen apartheid. Hulle is verloof tydens die verhoor, maar trou in die tronk nadat Jansie tot vier en Carl tot vyftien jaar gevonnis is.
Skryfwerk
“Vuurvlieg en boomklim”,  met die subtitel “inferno, vaevuur en bo uit”, poog om deur grepe uit die wêreld- en Suid-Afrikaanse geskiedenis van die twintigste eeu persoonlike lyding in perspektief te plaas, veral met verwysing na die apartheidsbestel. Deur die verskriklike en die chaos is daar ook die hoop wat veral deurskemer in die behandeling van persoonlike voorbeelde, waarmee die boek afgesluit word. Die skrywer se doel is om oor die hel wat hy beleef het te skryf, sodat hy innerlike vrede kan vind. Die titel is na aanleiding van die vuurvlieg wie se sig in sy stert sit en dus simbolies is van die kortsigtigheid van die mens wat aanleiding gee tot rampe en inferno’s, terwyl die boomklim simbolies is van die moeisame klim terug na die lewe wanneer jy figuurlik gesproke in die hel was.
Hy het vroeër ook gedigte geskryf, waarvan “Gordyn” in The bloody horse van November-Desember 1980 verskyn.
Publikasies
1996 - Vuurvlieg en boomklim
Pous Eugenius II
Eugenius II was die 99ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Eugenius II is in Rome gebore. Op 8 Mei 824 volg hy Pous Paschalis I op en regeer tot sy dood op 27 Augustus 827. Hy word opgevolg deur Pous Valentinus. Die naam ‘Eugenius’ beteken 'die Adellike'.
Pontifikaat
Pous Eugenius II, die aartspriester van die Sint Sabina-kerk, was die kandidaat van die adel tydens die pousverkiesing na die dood van sy voorganger Pous Paschalis I. Tydens sy verkiesing was daar groot onenigheid. 'n Ander kandidaat, Zinzinnus, is deur die volk voorgestel. Die aanwesigheid van Lotarius, seun van die Frankiese koning Lodewyk die Vrome het Pous Eugenius II egter van die nodige gesag voorsien. Lotarius het van die geleentheid gebruik gemaak deur die verkiesing van pouse deur die adel te laat geskied en om die dekreet te bevestig dat geen pous in sy amp bevestig mag word sonder goedkeuring van die Frankiese keiser nie. In 826 hou Eugenius 'n belangrike sinode in Rome waaraan 62 biskoppe deelneem. Die pous het op die sinode veral gestrewe na die verbetering van die kennisvlak van die klerus. Biskoppe en priesters sonder die nodige kennis is geskors totdat hulle bewys lewer dat hulle genoegsame kennis het om hulle pligte te vervul. Leermeesters is ook aan biskoppe, katedrale en ander belangrike plekke gestuur om onderrig te gee in die Heilige Skrif en ander beskaafde literatuur. Die sinode het ook simonie verbied.
Invloed van die Franke
Die verkiesing van Eugenius II was 'n oorwinning vir die Franke en hulle het vervolgens hulle posisie versterk. Die Romeinse adel wat tydens die vorige bewind verban is en na Frankryk gevlug het, het teruggekom en hulle besittings teruggekry. 'n Grondwet, die "Constitutio Romana", is ooreengekom tussen die pous en die keiser op 11 November 824 wat die keiser se invloed versterk het, maar ook die magte van die adel aan bande gelê het. Die grondwet bevat 'n reëling dat geen pous in sy amp bevestig kan word sonder die goedkeuring van die Frankiese keiser nie.
Voordat Lotarius Rome verlaat het, het gesante van keiser Lodewyk en die Grieke aangekom om die kwessie van beelde-verering te bespreek. Die Bisantynse keiser Michael II was aanvanklik inskiklik teenoor die beelde-verering en die groot voorstander daarvan, Theodoros Studitos dring by hom daarop aan om die kerk te verenig. Michael het egter gou van sy toleransie vergeet en die beelde-verering streng vervolg. Hy het ook probeer om die Franke by die kwessie te betrek. Lodewyk die Vrome belê toe met die pous se toestemming 'n sinode van biskoppe in Parys in 825. Die resultate van die sinode was egter so swak dat niks van hulle besluite gekom het nie. Dit het die pous genoop om drastiese stappe te doen om die kennisvlakke van die klerus te verbeter.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
13de Oscar-toekenningsaand
Die 13de Oscar-toekenningsaand is op 27 Februarie 1941 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences gehou om erkenning te gee aan rolprente van 1940.
Die prys vir beste draaiboek is in dié jaar vir die eerste verdeel in twee aparte kategorieë: beste oorspronklike draaiboek en beste draaiboekverwerking.
David O. Selznick, die onafhanklike vervaardiger van die vorige jaar se wenner, Gone with the Wind, het ook dié jaar se beste prent, Rebecca, vervaardig – hy was die eerste vervaardiger van twee beste prente agtereenvolgens. Hoewel Rebecca elf benoemings gehad het, het dit net die Oscars vir beste prent en beste kinematografie (swart-wit) gewen, en dit was die laaste keer dat ’n beste prent nie ook gewen het vir óf beste regisseur óf draaiboek óf toneelspel nie. Rebecca was die eerste Amerikaanse prent wat deur Alfred Hitchcock geregisseer is en sy enigste prent wat vir beste prent gewen het. Nog ’n prent van hom, Foreign Correspondent, is in dié jaar as beste prent benoem.
Die ateljee United Artists was die laaste van die oorspronklike ateljees (die ander is MGM, Columbia, 20th Century Fox, Warner Bros., Universal en Paramount) wat die Oscar vir beste prent gewen het. Pinocchio was die eerste animasieprent wat mededingende Oscars gewen het: vir beste klankbaan en beste liedjie. Dit was die begin van ’n lang tradisie waar animasieprente hierdie kategorieë gewen het.
The Thief of Bagdad het die meeste Oscars ingepalm – altesaam drie – en dit was die eerste prent wat die meeste pryse gewen het sonder dat dit benoem is as beste prent.
Pryse
Hier volg ’n lys van die wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem en is in vet druk):
Kolonoskopie
’n Kolonoskopie of koloskopie is ’n endoskopiese ondersoek van die dikderm (kolon) en onderste deel van die dunderm (die kronkelderm of ileum) met ’n CCD-kamera of ’n optieseveselkamera vooraan ’n buigbare buis wat by die anus ingedruk word. Daarmee kan ’n visuele diagnose (soos ’n maagsweer of poliepe) gedoen word en terselfdertyd kan groeisels wat moontlik tot kolorektale kanker kan lei, verwyder word.
In ’n kolonoskopie kan poliepe van net ’n millimeter of selfs kleiner verwyder word. Nadat die groeisels verwyder is, kan hulle met behulp van ’n mikroskoop ondersoek word om vas te stel of hulle kankeragtig is of nie. Dit duur sowat 10 tot 15 jaar voordat ’n poliep kankeragtig raak.
’n Kolonoskopie is baie dieselfde as ’n sigmoïdoskopie – dit hang af van watter deel van die kolon ondersoek word. Met ’n kolonoskopie kan die hele kolon (1 200 tot 1 500 mm lank) ondersoek word en met ’n sigmoïdoskopie net die distale (onderste) deel (sowat 600 mm). Laasgenoemde is dikwels voldoende, want die voordele vir kankeroorlewing van ’n kolonoskopie word beperk tot die opsporing van poliepe in dié deel van die kolon.
Die Kankervereniging van Suid-Afrika (Kansa) beveel aan dat enigiemand van die ouderdom van 50 af elke 10 jaar ’n kolontoets soos ’n kolonoskopie ondergaan. Ander metodes om kolonprobleme op te spoor sluit in:
Mediese gebruike
Toestande wat ’n kolonoskopie noodsaak, sluit in maagdermbloeding, ’n onverklaarbare verandering in toiletgewoontes en vermoedelike kwaadaardigheid. ’n Kolonoskopie word dikwels gebruik om kolonkanker op te spoor, maar word ook gereeld gebruik om ontsteking van die dik- of dunderm te diagnoseer.
Fekale okkultbloedtoetse is ’n vinnige toets vir mikroskopiese spore van bloed in die ontlasting. As die toets positief is, is dit gewoonlik ’n aanduiding dat ’n kolonoskopie gedoen moet word. In sommige gevalle is die positiewe uitslag die gevolg van aambeie, maar dit kan ook dui op uitstulpings of ontsteking in die kolon, maagswere, kolonkanker of poliepe. Sedert die ontwikkeling daarvan in die 1960's deur drr. Hiromi Shinya en William I. Wolff, het polipektomie ’n roetinedeel van ’n kolonoskopie geword – dit is die vinnige en eenvoudige verwydering van poliepe sonder die noodsaaklikheid van ’n ingrypende operasie. Dit is een van die voordele van ’n kolonoskopie bo ander toetsmetodes.
’n Kolonoskopie is in baie lande, ook Suid-Afrika, ’n primêre roetine-ondersoek vir mense bo 50 jaar, maar ander prosedures soos ’n vyfjaarlikse sigmoïdoskopie, ’n jaarlikse fekale okkultbloedtoets of immunochemiese toets of ’n driejaarlikse DNS-toets van die stoelgang word ook aanbeveel. Herhalings van die prosedure word dan beplan volgens die aanvanklike uitslag – ’n kolonoskopie elke vyf of tien jaar kan byvoorbeeld aanbeveel word. Vir pasiënte met ’n familiegeskiedenis van kolonkanker word ’n eerste toets dikwels al in hul tienerjare aanbeveel. Mense by wie geen poliepe in hul eerste kolonoskopie gevind is nie, se kans om kolorektale kanker binne vyf jaar te ontwikkel is uiters klein. ’n Volgende kolonoskopie binne ’n korter tyd as vyf jaar is dus onwaarskynlik.
Voorbereiding
Daar mag geen soliede stowwe in die kolon wees as ’n kolonoskopie gedoen word nie. Die pasiënt moet gewoonlik vir een tot drie dae voor die tyd ’n minvesel- of heldervloeistofdieet volg. Voorbeelde van ’n helder vloeistof is appelsap, dun hoender- of biefsop, soda, sportdrankies en water. Omdat die persoon ’n lakseermiddel gebruik, is dit belangrik dat hy gehidreer bly. Sportdrankies bevat elektroliete, wat verwyder word wanneer die kolon leeggemaak word. Lemoensap, pruimsap en melk moenie gedrink word nie, ook nie vloeistowwe wat rooi, pers, oranje of soms bruin gekleur is nie, hoewel kola gedrink mag word. Soms word tee en koffie (versoet indien verkies, maar sonder melk) ook toegelaat.
Die dag voor die kolonoskopie drink die pasiënt ’n lakseermiddel en groot hoeveelhede helder vloeistof. Hy mag gewoonlik 24 uur voor die prosedure sy laaste maaltyd nuttig. Die inneem van vloeistof word gestaak sowat ses uur voor die prosedure. ’n Kolonoskopie vroeg die oggend kan verkieslik wees om te voorkom dat die pasiënt op die dag van die prosedure sonder kos en vloeistof bly terwyl hy die vorige dag reeds die hele voorbereiding deurgemaak het.
Aangesien die doel van die voorbereiding is om die kolon van alle soliede stowwe te ledig, moet die pasiënt tydens sy voorbereiding tuis of in ’n gerieflike omgewing wees, en ook naby ’n toilet. Hy kan ook sorg dat hy nat lappies of watte en ’n bidet (sitbadjie) byderhand het om die anus mee te reinig. ’n Streelmiddel soos petroleumjellie kan aangewend word nadat die anus gereinig is om komplikasies weens die loperige stoelgang te voorkom.
Die pasiënt kan gevra word om aspirien en bloedverdunningsmiddels vir tot 10 dae voor die tyd te vermy om die gevaar van bloeding te verminder indien poliepe tydens die prosedure verwyder word. ’n Bloedtoets kan voor die ondersoek gedoen word.
Ondersoek
Die pasiënt kan ’n kalmeer- of verdowingsmiddel ingegee word; dit wissel van land tot land en van instansie tot instansie. Die hersteltyd kan daardeur beïnvloed word, asook of die pasiënt daarna kan bestuur.
Die eerste stap is gewoonlik ’n digitale rektale ondersoek om die tonus van die sluitspier te bepaal en te kyk of die voorbereiding voldoende was. Die endoskoop word dan deur die anus opgedruk in die rektum, kolon en kronkelderm. Die endoskoop het ’n beweegbare punt en verskeie kanale vir instrumente, lug, suiging en lig. Lug word elke nou en dan in die ingewande gepomp om sigbaarheid te verbeter.
’n Nader ondersoek word dan dikwels uitgevoer terwyl die endoskoop uitgetrek word. Verdagte groeisels kan gebrand, met laserlig behandel of gesny word vir biopsie of die verwydering van die groeisels. Medikasie kan toegedien word om bloeding te verminder. Die proses duur sowat ’n halfuur, maar dit kan langer wees vanweë verskeie biopsies of polipektomieë.
Ná die prosedure rus die pasiënt gewoonlik tot die verdowing uitgewerk is – van ’n halfuur tot twee uur. Die meeste instellings vereis dat iemand die pasiënt vergesel en ná die tyd huis toe neem, maar dit hang van die verdowingsmetode af.
’n Algemene gevolg van die prosedure is winderigheid en windpyne weens die opblaas van die kolon tydens die kolonoskopie.
Pynbeheer
Die kolon is gerimpel, amper soos ’n trekklavier, om die oppervlak te vergroot wat water absorbeer. Om dié oppervlak beter te ondersoek, pomp die chirurg die kolon soos ’n ballon op om die rimpels uit te stryk. Die maag, ingewande en kolon het ’n sogenaamde "tweede brein" rondom hulle wat die spysverteringsproses beheer. Dit gebruik ingewikkelde hormoon- en senuweeseine om met die brein en die res van die liggaam te kommunikeer. ’n Kolon se werk is normaalweg om kos te verteer en die inwendige flora te beheer. Die skadelike bakterieë in galsterige kos veroorsaak byvoorbeeld gas. Die kolon het sensors wat agterkom wanneer gas onverwags die wande uitdruk – die "tweede brein" vertel die persoon hy of sy het ingewandsprobleme deur die persoon naar te laat voel. Daarom gee dokters pasiënte dikwels volle narkose sodat hulle minder bewus is van die pyn en ongemak wat die oppomp van die ingewande veroorsaak, of om die sensasies van die kolonoskopie te versag.
Sommige dokters verkies dat die pasiënt nie ten volle verdoof is nie. Dit is veiliger as volle narkose, die pasiënt kan eenvoudige opdragte uitvoer soos om van posisie te verander, en die hersteltyd is korter en die newe-effekte minder. Die pasiënt kan selfs die prosedure op ’n skerm dophou. Hoewel daar ongemak is wanneer die lug ingepomp word, is dit gewoonlik nie baie seer nie en dit gaan gou oor.
Resultate
’n Studie wat in 2009 in die Annals of Internal Medicine gepubliseer is, het getoon ’n kolonoskopie voorkom sowat twee derdes van sterfgevalle aan kolorektale kanker aan die linkerkant van die kolon (nader aan die anus en dus makliker om te sien), maar het nie eintlik ’n groot invloed as die siekte aan die regterkant voorkom nie (want dié deel is moeiliker om te bereik). Die ondersoek is gedoen met pasiënte wat tussen 1996 en 2001 in Ontario met kolonkanker gediagnoseer is. (Die prosedure word heeltyd verbeter en huidige kolonoskopieë kan dalk beter resultate lewer.) Die slotsom was dat dit ’n afname van 37% in die dodesyfer weens kolorektale kanker meegebring het.
Risiko's
’n Kolonoskopie het ’n lae risiko (0,35%) van ernstige komplikasies. In 2006 het Levin et al. in ’n studie bevind dat 5 uit 1 000 kolonoskopieë wat tussen 1994 en 2002 gedoen is, ernstige gevolge gehad het – dit was 0,8 uit 1 000 kolonoskopieë sonder biopsies en polipektomieë en 7 uit 1 000 kolonoskopieë met biopsies en polipektomieë. McDonell en Loura het egter gemeen dié syfers is veels te hoog.
Volgens ’n studie tussen 1966 en 2001 wat in Annals of Internal Medicine gepubliseer is, is die ernstigste gevolge van ’n kolonoskopie perforasie (0,029% tot 0,72% van pasiënte), kwaai bloeding (0,2% tot 2,67%) en die dood (0,003% tot 0,03%).
Bloeding kan dadelik tydens die prosedure stopgesit word deur die wond met die endoskoop te brand. Bloeding kan ook tot ’n week ná die tyd voorkom op ’n plek waar ’n poliep verwyder is en ’n kolonoskopie kan dan weer gedoen moet word om die plek te behandel.
Soos met enige prosedure waar narkose gebruik word, kan ander komplikasies voorkom soos hart-bloedsomloop-komplikasies soos ’n tydelike verlaging van die bloeddruk en te veel suurstof weens oormedikasie, maar dit kan maklik reggestel word. Narkose verhoog ook die kans op bloedklonte of diepaartrombose. In seldsame gevalle – by pasiënte wat baie siek is – kan ’n hartaanval of beroerte voorkom. In baie skaars gevalle kan narkose lei tot ’n koma.
Kwaai dehidrasie kan by pasiënte voorkom weens die lakseermiddel wat hulle drink tydens voorbereiding. Daarom moet hulle seker maak hulle drink genoeg helder vloeistowwe voor die prosedure. ’n Verlies aan elektroliete en dehidrasie kan selfs dodelik wees. In seldsame gevalle kan dehidrasie lei tot nierskade.
Ingewandsontsteking is ook ’n risiko van kolonoskopieë, maar dit is baie skaars. Die kolon is nie ’n steriele omgewing nie omdat baie bakterieë daar voorkom om die doeltreffende werking van die ingewande te verseker; die risiko vir ontsteking is dus baie laag. Infeksies kan wel voorkom as te veel weefsel tydens ’n biopsie verwyder word en bakterieë deurdring tot plekke waar hulle nie hoort nie, of wanneer perforasie voorkom en bakterieë in die buikholte beland.
Minder ernstige risiko's is naarheid, vomering of ’n allergie vir die verdowingsmiddel wat gebruik word. As medikasie binneaars toegedien word, kan die aar geïrriteerd raak. Die meeste sodanige irritasies laat ’n knop agter wat ná ’n paar dae verdwyn. Die kans op sulke komplikasies is minder as 1%.
In baie seldsame gevalle kan ’n ontploffing in die kolon voorkom. Dit kan dodelik wees.
Hoewel komplikasies ná ’n kolonoskopie seldsaam is, is dit belangrik dat pasiënte vroeë tekens van moontlike komplikasies raaksien. Dit sluit in kwaai maagpyn, koors en rektale bloeding (meer as ’n halwe koppie).
Term
Die woorde "kolonoskopie" en "koloskopie" kom van die Antieke Griekse selfstandige naamwoord κόλον, dieselfde as die Afrikaanse "kolon" en Engelse "colon", en die werkwoord σκοπεῖν, "kyk in", "ondersoek". Die term "kolonoskopie" is ’n swak samestelling, want dié vorm veronderstel die eerste deel van die woord bestaan uit die moontlike stam κολωv- of κολοv-, met ’n verbinding-o, in plaas van die stam κόλ- of κόλον. ’n Samestelling soos κολωνοειδής, "soos ’n heuwel", (met die bykomende -on-) is afgelei van die Antieke Griekse woord κολώνη of κολωνός, "heuwel". Net so kan kolonoskopie (met die bykomende -on-) letterlik vertaal word as "ondersoek van die heuwel" in plaas van "ondersoek van die kolon".
In Afrikaans is verskeie woorde wat van κόλον afgelei is, soos kolektomie en kolostomie, wat nie die inkorrekte bykomende -on- bevat nie.
Unisa-kunsgalery
Die Unisa-kunsgalery is 'n galery van die Universiteit van Suid-Afrika, geleë in die Kgorong-gebou op die Muckleneuk-kampus van dié universiteit in Pretoria. Die galery het 'n permanente versameling van kontemporêre Suid-Afrikaanse en internasionale kunswerke, en bied ook jaarliks 'n verskeidenheid uitstallings aan.
Vlag van Mauritius
Die nasionale vlag van Mauritius is op 12 Maart 1968 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n horisontale vierkleur met ewe wye bane in (van bo na onder) rooi, blou, geel en groen. Die vlag staan bekend as The Four Bands in Engels en Les Quatre Bandes in Frans wat "Die vier bane" beteken.
Maria Garde
Maria Garde (gebore 17 Februarie 1968) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks Gøngehøvdingen (1992).
Vlag van Mauritius
Kleure
Die amptelike kleurkodes van die vlag is in ooreenstemming met die Mauritius Standard Bureau.
Kleur en Pantone:
Ontwerp
Die huidige vlag is op 12 Maart 1968 aanvaar toe Mauritius onafhanklikheid van die Verenigde Koninkryk verkry het. Die kleure van die vlag is afkomstig van die wapenskild van Mauritius, wat deur Koning Edward VII in 1906 aan Mauritius toegeken is.
Groottes
Die amptelike groottes van die vlag is in ooreenstemming met die Mauritius Standard Bureau; standaard MS.1-1:2011. Die vlag het ’n verhouding van 2:3.
Donovan Scott
Donovan Scott (gebore 29 September 1946) is 'n Amerikaanse akteur, assistentregisseur, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Popeye (1980), Police Academy (1984), Back to the Future Part III (1990), en Blast from the Past (1999).
Jordan Hinson
Jordan Hinson (gebore 4 Junie 1991) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Breaking & Exiting (2018) en in die televisiereekse Eureka (2006) en Kevin from Work (2015).
Steentjie
Die steentjie (Spondyliosoma emarginatum) is 'n vis wat voorkom vanaf Langebaan tot by die Transkei in Suid-Afrika. Wanneer die vissie nog klein is staan dit bekend as die bloukopsteentjie in die Kaap.
Habitat en gewoontes
Die vissie is gewild onder die hengelaars om as aas gebruik te word vir kabeljou, geelbek en elwe.
Walvisbaai
Walvisbaai (Duits: Walfischbai of Walfischbucht; Engels: Walvis Bay) aan die Atlantiese Oseaan is die belangrikste diepseehawe en nywerheidstad van Namibië, sowat 40 kilometer suid van Swakopmund en 25 km suid van Langstrand. Die gebied van Walvisbaai beslaan 'n oppervlakte van 1 124 vierkante kilometer en het sowat 52 000 inwoners.
Geskiedenis
Walvisbaai wek weens sy rykdom aan visse en walvisse reeds in die 16de eeu die belangstelling van Britse vissers. Nadat dit vir 'n kort tyd onder Nederlandse bewind gekom het, word Walvisbaai in die jaar 1795 'n Britse besitting. Die eerste setlaars vestig hulle eers sowat vyftig jaar later in die gebied. Dit is veral Britse koopmans wat hoop om hier 'n winsgewende handel met die Topnaar-stam, 'n groep binne die Nama-volk, te kan dryf.