cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Engelse nasionale rugbyspan
Bekende spelers
Daarbenewens is William Webb Ellis (glo die uitvinder van rugby), die Rugby-skool (die privaatskool waar die rugbyspel uitgedink is) en die wêreldkampioenafrigter Clive Woodward ingeskryf. Wêreldrugby het een Engelse speler as speler van die jaar benoem: Jonny Wilkinson (in 2003).
Spelerkeuring
Terwyl die RFU toesig oor die nasionale span hou, is die nasionale spelers sedert die rugbyspel se professionalisering in 1995 deur kontrakte aan hul klubs in die Engelse Premierskap gebonde. Sedertdien is hulle deel van ’n magstryd club v country (“klub teen land”) tussen die klubs en die RFU. Hierdie konflik het in 1998 vir die eerste keer die nasionale span geraak, toe ’n aantal klubs geweier het om spelers vir die nasionale span se toer na Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika beskikbaar te stel. Gedurende hierdie “toer uit die hel” (Tour of Hell) is Engeland met tweede-keur-spelers in al die vier toetswedstryde verslaan, insluitende ’n 0–76-nederlaag teen Australië. Die Engelse klubs het ook uit die Heineken-beker 1998/99 onttrek, nadat met die RFU geen ooreenkoms oor die finansies en die speldatums bereik is nie.
In 2001 het van die klubs saam met die RFU die organisasie “England Rugby” gestig om die Engelse Premierskap met die nasionale span te koördineer. Albei partye het ooreengekom om die aantal liga- en toetswedstryde vir sleutelspelers (’n groep van 50 tot 60 spelers wat deur die RFU benoem is) te reduseer en sodoende beserings en uitputtings te voorkom. In ruil vir geleende spelers het die klubs ’n vergoeding van die RFU ontvang. Hierdie ooreenkoms word as ’n baanbreker vir die nasionale span se sukses tydens die Rugbywêreldbeker 2003 beskou. In 2004 het Clive Woodward ná ’n ampstermyn van sewe jaar as hoofafrigter bedank, nadat hy nie toegang tot die spelers verkry het soos hy dit geëis het nie: I wanted more from the union – more training days with the players, more influence over the way they were treated – and ended up with less. (“Ek wou meer van die unie hê – meer oefendae met die spelers, meer invloed op die manier waarop hulle behandel is – en ek het uiteindelik minder gekry.”) Sy opvolger Andy Robinson het die gebrek aan beheer oor die nasionale spelers vir die negatiewe wenrekord van sy span aangevoer. Brian Ashton, wat Robinson as hoofafrigter opgevolg het, het sy span vir die Sesnasies-toernooi 2007 vroegtydig bekend gemaak, en gehoop dat die klubs in die week voor ’n toetswedstryd geen ligawedstryd sou speel nie. Die RFU en die Premierskap se klubs het toe ’n soortgelyke ooreenkoms soos dié van 2001 gesluit, wat die nasionale span van nasionale spelers uit die klubs vir toetswedstryde voorsien.
Spelerstatistieke
(Korrek teen Maart 2023)
Toekennings
Die Italiaanse sporttydskrif Gazzetta dello Sport het die Engelse nasionale span in 2003 as “wêreldspan van die jaar” aangewys. Die Internasionale Rugbyraad, sedert 2014 Wêreldrugby, het England dieselfde jaar as “span van die jaar” benoem. Engeland het ook die Laureus Wêreldsporttoekennings as “span van die jaar” ontvang (in 2004).
Swing Low, Sweet Chariot
Swing Low, Sweet Chariot is ’n onder Engelse ondersteuners gewilde lied – veral tydens tuiswedstryde op Twickenham. Gedurende die 1988-seisoen se laaste wedstryd teen Ierland het Chris Oti drie drieë vir Engeland gedruk. ’n Groep leerlinge van die Benediktynse skool Douai het die lied – soos dit tydens rugbywedstryde op die skool gebruiklik is – gedurende sy derde drie begin sing en ander ondersteuners in die stadion het begin saamsing. Sedertdien word Swing Low, Sweet Chariot tydens Engelse tuiswedstryde deur rugby-ondersteuners gesing. In 1991 het die RFU se bemarkingsbestuurder, Mike Coley, opdrag gekry om ’n liedjie vir die komende Rugbywêreldbeker 1991 te vind. Hy het voorkeur gegee aan die liedjie Jerusalem, wat egter reeds vir die Rugbyligawêreldbeker 1989–1992 gebruik is, waarvolgens hy sy voorstel spontaan in Swing Low verander het. Verskillende variante is opgeneem en die gepubliseerde weergawe het tydens die toernooi die top-40 van die Britse enkelsnittreffers behaal. In 2020 het die Wêreldrugbymuseum tot dusver onbekende argiefmateriaal uitgereik, waarin Swing Low op Twickenham gesing word, as Martin Offiah (met die bynaam “Chariots” na ’n woordspeel met die oorspronklike titel van die rolprent Chariots of Fire uit die jaar 1981), tydens die Middlesex Sewes-toernooi 1987 speel. Die museumdirekteur is van mening dat die Twickenham-skare die lied al geken het, aangesien dit sedert die 1960’s in rugbyklubs gesing is, met eenvoudige gebare wat die lirieke illustreer.
In die nasleep van die wêreldwye Black Lives Matter-beweging ná die dood van George Floyd het die RFU in Junie 2020 aangekondig dat hulle die gebruik van die lied deur rugby-ondersteuners sal ondersoek, aangesien dit oorspronklik ’n Afro-Amerikaanse spirituele lied is. Beide die voormalige rugbyspeler Brian Moore en Prins Harry het daarvoor gepleit die liedjie nie meer tydens rugbywedstryde te sing nie. Martin Offiah het hom kort daarna beywer om die liedjie te behou en dit as ’n geleentheid te gebruik om Engelse en rugby-ondersteuners van ander nasionaliteite oor diskriminasie en die geskiedenis van swartes in die Verenigde Koninkryk in te lig. Die voormalige nasionale speler Maggie Alphonsi het gesê: “Ek verwelkom die RFU se ondersoek van die liedjie, maar ek dink nie dat die liedjie verbied sal moet word nie”. Die eerste minister Boris Johnson was van mening dat die lied nie verbied moes word nie en dat daar minder op die simbole van diskriminasie gefokus sou word.
Ellen DeGeneres
Ellen DeGeneres (gebore 26 Januarie 1958) is 'n Amerikaanse vervaardiger, skryfster, en aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Finding Nemo (2003) en in die televisiereekse Ellen (1994) en Ellen: The Ellen DeGeneres Show (2003).
Watertrapper
Die Watertrapper (Podica senegalensis) is 'n water standvoël wat voorkom aan die suid- en ooskus van Suid-Afrika, Gauteng, Limpopo, Mpumalanga, Zimbabwe en suidwes Mosambiek. In Engels staan die voël bekend as African finfoot.
Watertrappers is watervoëls wat heelwat ooreenkoms met die slanghalsvoëls vertoon, maar 'n korter en stewiger nek en snawel het. Hulle word meestal op klein, dig begroeide riviere aangetref en is besonder sku. Watertrappers leef van klein waterdiertjies wat hulle vang terwyl hulle swem of duik.
As watertrappers skrik, hardloop hulle soos bleshoenders op die water en soek so gou moontlik skuiling in digte plantegroei. Die nes word gewoonlik op 'n tak net bo die water gebou. Dit bestaan uit stokke en is met riete, gras en blare uitgevoer. Net 2 eiers word meestal in die lente gelê.
Mercedes Rose
Mercedes Rose (gebore 22 Maart 1972) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Train Master (2008) en Sunshine Girl and the Hunt for Black Eyed Kids (2012).
Boesmansrivier (KwaZulu-Natal, lat -28,76, long 30,19)
Die Boesmansrivier is 'n rivier in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika en 'n sytak van die Tugelarivier.
Die rivier ontspring in die Drakensberge en vloei van daar in 'n oos na noordoostelike rigting. Die boonste opvanggebied is in die Giant's Castle-wildreservaat, noord van die Giant's Castle-bergpiek. Dit voed die Wagendriftdam, waarna dit verby die dorp Estcourt vloei, om naby die dorp Weenen by die Tugelarivier aan te sluit.
Die sytakke van die rivier is die Klein-Boesmansrivier (wat by Estcourt in die Boesmansrivier invloei), Rensburgspruit en die Mngwenya-rivier. Die Wagendriftdam naby Estcourt is die rivier se grootste reservoir. Talle digbevolkte landelike dorpe, verskeie wat deur die Hlubi-stam bewoon word, word in die boonste opvanggebied van die rivier aangetref. Die rivier word deur die Bloukransrivier in die noorde en die Mooirivier in die suide begrens.
Tsitsarivier
Die Tsitsarivier (Xhosa: iTsitsa) is 'n rivier in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Dit is 'n sytak van die Umzimvuburivier en vorm deel van die Umzimvubu tot Keiskamma Waterbestuursgebied.
Afloop
Die Tsitsa ontspring in die Drakensberge 15 km suidoos van die dorp Rhodes, sowat 80 km wes van Mount Frere en vloei ooswaarts. Die Tsitsawaterval is in die boloop in 'n bergagtige gebied met groot natuurskoon geleë. Die rivier buig suidwaarts vir 'n paar myl, en vloei oos van Maclear verby, voordat dit weer na die ooste draai. Dit mond deur 'n diep rivier-ravyn sowat 36 km suidoos van Qumbu in die Umzimvuburivier uit.
Die belangrikste sytakke is die Mooirivier, Inxurivier (Wildebeesrivier) en die Potrivier.
Die rivier was deel van die westelike grens van die voormalige Transkei. Dit is 'n gewilde plek vir witwater kayak-ryers.
Damme
Daar is net relatief klein damme in die Tsitsarivier se opvangsgebied. Die Macleardam in die Inxu-rivier voorsien water aan Maclear en die Ugiedam in die Mooirivier voorsien water aan Ugie.
Argaïese mense
thumb|[[Homo rhodesiensis dateer van óf 130 000 óf 600 000 tot 800 000 jaar gelede (na gelang van die dateringsmetode wat gebruik word).]] ’n Paar soorte Homo word geklassifiseer in die breë kategorie argaïese mense – hulle kom uit die tydperk voor en tydens die opkoms van die vroeë moderne mense (Homo sapiens) omstreeks 300 000 jaar gelede. Omo-Kibish I (Omo I) uit Suid-Ethiopië (sowat 196 000 jaar gelede) en die oorblyfsels uit Jebel Irhoud in Marokko (sowat 315 000 jaar gelede) en Florisbad in Suid-Afrika (259 000 jaar gelede) is van die oudste oorblyfsels van Homo sapiens. Die term sluit gewoonlik die volgende in: Homo neanderthalensis (430 000 ± 25 jaar gelede), Denisova-hominiene, Homo rhodesiensis (300 000 - 125 000), Homo heidelbergensis (600 000 - 200 000), Homo naledi, Homo ergaster en Homo antecessor.
Daar is gewoonlik nie algehele konsensus oor die terminologie nie; variëteite van "argaïese mense" word soms ingesluit onder die binomiale naam Homo sapiens en soms onder Homo erectus.
Argaïese mense se brein was gemiddeld 1 200 tot 1 400 cm3 groot, wat oorvleuel met dié van moderne mense. Argaïese mense word van anatomies moderne mense onderskei deurdat hulle ’n dik skedel, prominente wenkbrouboë en geen prominente ken gehad het nie.
Anatomies moderne mense het sowat 300 000 jaar gelede in Afrika en 70 000 jaar gelede verskyn. Hulle het die argaïese variëteite geleidelik vervang. Niemoderne variëteite van Homo het beslis tot ná 30 000 gelede nog bestaan en dalk tot so onlangs as 12 000 jaar gelede. Watter van hulle, indien enige, onder "argaïese mense" ingesluit word, is ’n kwessie van definisie en verskil van skrywer tot skrywer. Onlangse genetiese studies het aangetoon moderne mense het "met minstens twee groepe" antieke mense gekruisteel: die Neanderdallers en Denisova-hominiene. Ander studies trek dié feit in twyfel en dui daarop die gemengde gene het ’n oorsprong in voorouers van beide groepe van 500 000 - 800 000 jaar gelede.
Nog ’n groep, die Edelhert-grotmense van China, het dalk 11 500 jaar gelede nog bestaan. Chris Stringer van die Natuurhistoriese Museum in Londen het voorgestel dié mense het ontstaan uit ’n kruising tussen die Denisova-hominiene en moderne mense. Ander wetenskaplikes is egter skepties daaroor en meen die unieke eienskappe is te verwagte binne die variasies van die moderne menslike bevolkings.
Terminologie en definisie
Die kategorie "argaïese mense" het geen enkele definisie waaroor almal saamstem nie. Volgens een definisie is Homo sapiens ’n enkele spesie met verskeie subspesies wat die argaïese en moderne mens insluit. Volgens dié definisie word na die moderne mens verwys as Homo sapiens sapiens en argaïese mense word "Homo sapiens" genoem. Daarvolgens is die Neanderdallers byvoorbeeld Homo sapiens neanderthalensis en is Homo heidelbergensis dus Homo sapiens heidelbergensis. Ander taksonome verkies om die argaïese en moderne mens as verskillende spesies te beskou. Hulle praat van Homo neanderthalensis en Homo heidelbergensis.
Die evolusionêre skeidingslyne tussen moderne mense en argaïese mense en tussen argaïese mense en Homo erectus is onduidelik. Die oudste bekende fossiele van anatomies moderne mense soos die Omo-oorblyfsels van 195 000 jaar gelede, Homo sapiens idaltu van 160 000 jaar gelede en die Qafzeh-oorblyfsels van 90 000 jaar gelede kan herken word as moderne mense. Hierdie vroeë moderne mense het egter sekere argaïese eienskappe gehad, soos matige, maar nie prominente, wenkbrouboë.
Vergroting van die brein
Die verskyning van argaïese mense word soms gebruik as ’n voorbeeld van "punktuasie-ewewig", waar ’n spesie in ’n relatief kort tydperk aansienlike biologiese evolusie ondergaan, en daarna vir lang tydperke min veranderings tot die volgende "punktuasie" (onderbeking of afwisseling). Die argaïese mense se brein het aansienlik vergroot, van 900 cm3 in erectus tot 1,300 cm3. Sedert die hoogtepunt in menslike breingroottes tydens die argaïese tydperk het dit begin afneem.
Oorsprong van taal
Die Britse antropoloog Robin Dunbar meen taal is die eerste keer deur argaïese mense gebruik. Ná sy ontleding van die verhouding tussen breingrootte en die grootte van hominiengroepe het hy tot die gevolgtrekking gekom dat argaïese mense vanweë hulle groter brein in groepe van tot 120 individue gewoon het. Hy reken dit is onmoontlik dat hominiene in sulke groot groepe kon woon sonder om taal te gebruik, want anders sou daar geen groepkohesie (saamklewing) gewees het nie en sou die groep uiteenspat. In vergelyking daarmee woon sjimpansees in kleiner groepe van tot 50 individue.
Suiderberg
Suiderberg is 'n voorstad in die noordweste van Pretoria, Suid-Afrika.
Catherine Burns
Catherine Burns (gebore 24 September 1945) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Last Summer (1969) en Red Sky at Morning (1971), en in die televisiereeks The Bionic Woman (1976).
Emma Degerstedt
Emma Degerstedt (gebore 13 April 1992) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Curious Case of Benjamin Button (2008) en in die televisiereekse Monk (2002), Unfabulous (2004), en The Big Bang Theory (2007).
Samuel Pauw
Samuel Pauw (*17 Junie 1936 – †18 Mei 2016) was ’n Suid-Afrikaanse argitek en kunstenaar.
Beginjare
Pauw is op 17 Junie 1936 in Germiston in Transvaal gebore as seun van Samuel Pauw en sy vrou (née Heroldt). Hy het twee broers, Koos en Heroldt. Sy opvoeding ontvang hy aan die Pretoria-Oos Laerskool en hy matrikuleer in 1953 aan die Paul Roos Gimnasium te Stellenbosch waar sy vader, Samuel Pauw, professor in Maatskaplike Werk en Sosiologie aan die Universiteit van Stellenbosch was. In sy grootwordjare het sy moeder graag werke van Suid-Afrikaanse kunstenaars soos Maggie Laubser versamel en hom also aan die kunste bekendgestel. Pauw is doelbewus na skool van Kaapland terug na die Noorde “omdat hy gevoel het dat die erns om die Afrikaner hier dieper gaan”.
Kenneth MacAlpin
Betwiste koningskap
Die mite oor Kenneth, veroweraar van die Pikte en stigter van die Koninkryk Alba, het ontstaan ’n paar eeue ná die regte Kenneth se dood. Tydens die bewind van Kenneth II, toe die Kronieke van die Konings van Alba saamgestel is, is geskryf:
Samuel Pauw
Beginjare
In 1954 sluit hy hom by die Lëergimnasium aan waarna hy sy studie aan die Universiteit van Pretoria begin en sy B.Arch.-graad in 1961 behaal. Op universiteit het Pauw bewus geword van bekende argitekte soos Frank Lloyd Wright en Le Corbusier. Na sy studies begin hy in 1962 ’n privaatpraktyk. In dié tyd het Suid-Afrika ’n bloeityd beleef waarin daar oormatig baie werk vir argitekte was.
Kenneth MacAlpin
Betwiste koningskap
"So Kinadius son of Alpinus, first of the Scots, ruled this Pictland prosperously for 16 years. Pictland was named after the Picts, whom, as we have said, Kinadius destroyed. ... Two years before he came to Pictland, he had received the kingdom of Dál Riata."
In die 15de eeu het Andrew van Wyntoun se Orygynale Cronykil of Scotland, ’n geskiedenis in rymvorm, die volgende tot die kronieke se weergawe bygevoeg:
Heuningkoekpylstert
Die heuningkoekpylstert (Himantura uarnak) kom aan die ooskus van Suid-Afrika voor. Dit het sy naam gekry van die feit dat die patroon op sy bokant soos 'n heuningkoek lyk. Die vis word 2 m breed en 120 kg swaar. Die stert kan tot drie keer die lengte van die lyf word. Dit is 'n bodembewoner en word deur die IUBN geklassifiseer as 'n kwesbare spesie. In Engels staan die pylstert bekend as die Honeycomb stingray.
Kenneth MacAlpin
Betwiste koningskap
"Quhen Alpyne this kyng was dede, He left a sowne wes cal'd Kyned, Dowchty man he wes and stout, All the Peychtis he put out. Gret bataylis than dyd he, To pwt in freedom his cuntre!"
Toe die humanis George Buchanan, wat nie baie geloofwaardig was nie, sy geskiedenis Rerum Scoticarum Historia in die 1570's geskryf het, is baie sensasionale besonderhede by die storie gelas. Buchanan het ’n voorval genoem waartydens Kenneth se pa deur die Pikte vermoor is; Kenneth het toe sy dood gewreek en die Pikte verower.
Historici van die 19de eeu soos William Forbes Skene het die vroeë Skotse geskiedenis akkurater weergegee, terwyl Keltoloë soos Whitley Stokes en Kuno Meyer krities na Walliese en Ierse bronne gekyk het. Baie van die misleidende besonderhede is uit geleerdes se weergawe van die geskiedenis verwyder, al het dit deel van die mites gebly.
Eerder as dat Kenneth die Pikte verower het, het die idee ontstaan dat hy deur sy Piktiese ma die troon geërf het. Dit word deur Bede genoem en is blykbaar die enigste manier om sin te maak van die Lys van die Konings van die Pikte wat in die Piktiese Kronieke genoem word. Daarvolgens was Kenneth ’n Gael en die koning van Dál Riata.
Latere historici het dele van die verhaal soos deur Skene en daaropvolgende historici uiteengesit, verwerp terwyl hulle ander dele aanvaar het. Die kenner van die Middeleeue Alex Woolf het in 2004 in ’n onderhoud met die koerant The Scotsman gesê die mite van Kenneth wat die Pikte verower het, het omstreeks 1210, 1220 ontstaan. "Daar is eintlik geen aanduiding dat hy Skots was nie. As jy na bronne uit dié tyd kyk, was daar nog vier Piktiese konings ná hom. Hy is dus die vyfde laaste Piktiese koning, eerder as die eerste Skotse koning."
Baie ander historici het met Woolf saamgestem, soos Foster, Broun Forsyth en Duncan
Dit lyk dus of die huidige konsensus is dat die koningskappe van die Gaele en Pikte geleidelik vermeng het. Dit het begin by Kenneth en was voltooi teen die bewind van Constantine II. Dit het daartoe gelei dat die titel "koning van die Pikte" verander het in "koning van Alba".
Lewe
Kenneth se oorsprong is onduidelik, so ook enige verbintenisse met ander konings van die Pikte en Dál Riata. Uit ’n manuskrip van omstreeks 1130 blyk dit hy is ’n afstammeling van Malcolm II van Skotland. Middeleeuse stambome is nie baie betroubaar nie, maar baie historici aanvaar hy het afgestam van koning Cenél nGabráin van Dál Riata, of ten minste van ’n minder belangrike familie van dié koninkryk.
Kenneth se bewind het in 843 begin, maar dit was waarskynlik eers teen 848 dat hy die laaste van sy teenstanders oorwin en sy mag gevestig het. Die Piktiese Koningslys noem hy was twee jaar lank koning van Dál Riata voordat hy in 843 koning van die Pikte geword het, maar dit word nie algemeen aanvaar nie. Volgens die Kronieke van die Konings van Alba het Kenneth die Sakse ses keer aangeval, Melrose verower en Dunbar afgebrand; daar word ook genoem die Wikings het Piktland tot ver in die binneland verwoes.
Tydens Kenneth se bewind was daar ook ’n toename van Nore aan die buitewyke van moderne Skotland. Shetland, Orkney, Caithness, Sutherland, die Buite-Hebride en die eiland Man het bewoon geraak; die bande tussen Kenneth se koninkryk en Ierland het verswak en dié met Suid-Engeland en die vasteland is feitlik verbreek. In die lig hiervan moes Kenneth en sy opvolgers noodgedwonge hul posisie in hul koninkryk konsolideer, en die vereniging van die Pikte en die Gaele, wat reeds verskeie eeue lank gevorder het, is so bespoedig. Teen die tyd van Donald II is die konings nie meer koning van die Gaele of van die Skotte genoem nie, maar van Alba.
Dood en nageslag
Kenneth is op 13 Februarie 858 aan ’n gewas dood, moontlik naby Scone. Die annale berig oor die dood van die "koning van die Pikte", nie die "koning van Alba" nie. Laasgenoemde is eers gebruik in die tyd van Kenneth se kleinseuns, Donald II (Domnall mac Causantín) en Constantine II (Constantín mac Áeda).
Die Fragmentary Annals of Ireland haal ’n gedig aan waarin Kenneth se dood betreur word:"Because Cináed with many troops lives no longer there is weeping in every house; there is no king of his worth under heaven as far as the borders of Rome."
Kenneth het minstens twee seuns agtergelaat, Constantine I en Áed, wat albei later koning geword het, asook minstens twee dogters. Een was getroud met Run, koning van die Koninkryk Strathclyde; uit dié huwelik is koning Eochaid van Skotland gebore. Die ander een het met twee belangrike Ierse konings getrou: Aed Finliath van die Cenél nEógain en Flann Sinna van Clann Cholmáin. As die vrou en ma van konings het die Annale van Ulster oor haar dood in 913 berig – buitengewoon in die mansgesentreerde kronieke van dié tyd.
Samuel Pauw
Werkende
Op 28-jarige ouderdom het hy saam met Piet Moolman opdrag van die Transvaalse Provinsiale Administrasie gekry om ’n operahuis vir Johannesburg te ontwerp. Die gebou, wat uit ’n operasaal, ’n teater, ’n balletskool en ’n werkswinkel sou bestaan is weens voortdurende uitstelling nooit opgerig nie. Pauw en Botha, soos Pauw se firma destyds bekend gestaan het, het die hoofkantoor van Volkskas, langs die Strijdomplein ontwerp. Die gebou is 38 verdiepings hoog en in die heroïse tradisie wat die groei van die Afrikaner versinnebeeld. As praktiserende argitek het Pauw tussen 1965 en 1991 verskeie studietoere na die buiteland onderneem, onder meer na Europa, die V.S.A., Kanada, Australië en die Ooste.
Van 1966 tot 1976 was Pau die direkteur van die multidissiplinêre firma Plan Medewerkers. Gedurende ’n praktykperiode van 32 jaar is ’n groot reeks geboutipes deur Pauw ontwerp. Dit sluit in kantoor-, woon-, kulturele, opvoedkundige, navorsings-, kommersiële, ontspannings- en industriëile geboue. Pauw was onder andere lid van die Instituut van Suid-Afrikaanse Argitekte, die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, Pretoria Argitektevereniging, Stigting Simon van der Stel, die Suid-Afrikaanse Kunsvereniging en die Middeleeuse Vereniging.
In 1986 het Samuel Pauw Argitekte die Y-Design Architectural School in Mamelodi gestig waar studente ’n tweejaarkursus as ontwerpers en tekenaars deurloop. Aldaar het ’n ateljeemeester en argitektuurstudente die opleiding gedoen.
Privaat lewe
In 1990 verwerf Pauw die M.Arch.-graad aan die Universiteit van Pretoria met ’n verhandeling getiteld “’n Vertolking van Le Corbusier se mensbeskouing soos dit in sy geskrifte voorkom”. Pauw het ’n lewendige belangstelling in die natuur, boerdery, sport (soos gholf, muurbal en skubaduik) en besigheid gehad.
Shayna Rose
Shayna Rose (gebore 3 November 1983) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Days of Our Lives (1965), Ugly Betty (2006), Mad Men (2007), en Shayna's Place.
Crella brasiliensis
Crella brasiliensis is 'n gewone sponsspesie uit die familie van die Crellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Moraes.
Kirkney
Kirkney is 'n voorstad geleë langs Booysens aan die westekant van Pretoria, Suid-Afrika. Dit word deurkruis deur Van Der Hoffweg.
Sedert September 2013 huisves dit ook Sol-Tech se opleidingsfasiliteite met goed toegeruste werkswinkels.
Marion Burns
Marion Burns (9 Augustus 1907 – 22 Desember 1993) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Sensation Hunters (1933), The Devil Tiger (1934), The Dawn Rider (1935), en Rip Roaring Riley (1935).
Lochner de Kock
Lochner de Kock (*23 Julie 1950, Pretoria -) is ’n Suid-Afrikaanse musikant, akteur, skrywer en koskenner. Hy is veral bekend vir sy treffer enkelspeler Tussen Treine, wat hy saam met Richard van der Westhuizen opgeneem het. As akteur het hy in die rolprent ’n Pot Vol Winter en die TV-reeks Getroud met rugby verskyn.
Lochner is ook bekend as ’n sjef en het verskeie Suid-Afrikaanse kookboeke geskryf.
Vroeë lewe en opleiding
Lambertus Lochner de Kock is op 23 Julie 1950 in Pretoria gebore as kind van Willem de Kock, professor in Geskiedenis, en Elize de Kock. Hy het ’n ouer suster, Grietjie. Voordat hy ’n jaar oud is verhuis hy saam met sy gesin na Den Haag in Nederland, waar sy vader verder in Geskiedenis studeer. Hy bly later tydelik by sy ouers se huishulp in Oostenryk.
Terug in Suid-Afrika gaan hy skool op die Laerskool Oost-Eind in Pretoria. Sy vader is eers professor in Geskiedenis aan die Universiteit van Pretoria en aanvaar dan ’n soortgelyke pos by die Universiteit van Wes-Kaapland. Die gesin verhuis dan na Kaapstad, waar Lochner aan die D.F. Malan Hoërskool in Bellville matrikuleer. Aan die Universiteit van Stellenbosch bekwaam hy hom as liggaamlike opvoeding onderwyser en doen daarna sy militêre diensplig. As kranige gimnas is hy in 1971 die Westelike Provinsie se kampioen in gimnastiek.
Hy spandeer ’n jaar in Londen, waar hy deel word van die Billy Smart Sirkus as sweefstok-arties. In 1973 keer hy terug na Suid-Afrika en studeer verder in Drama aan die Universiteit van Stellenbosch. Van 1975 tot 1977 is hy as akteur voltyds verbonde aan die Transvaalse Raad vir Uitvoerende Kunste (TRUK) en daarna tot 1982 deeltyds. Intussen skryf hy in by die Universiteit van Pretoria en voltooi hier ’n B.A. Drama-graad, waarna hy vir ’n jaar by die Suidwes-Afrikaanse Raad vir Uitvoerende Kunste (SWARUK) aansluit. Hy verwerf ook die B.A. Drama Honneurs-graad met lof aan die Universiteit van Stellenbosch.
Werk as kontinuïteitsaanbieder
Hy maak naam as kontinuïteitsaanbieder op televisie (onder andere as mede-aanbieder van Wielie Walie, waar hy ook die stem van Sarel Seemonster is), sanger, koskenner, akteur en skrywer. Vir KykNet bied hy die kosprogram Kyk-innie-pot aan. Hy verwerk ook stories in episodes en doen vertalings uit Duits vir die radio en televisie. Oor die radio speel hy in verskeie radiodramas en radiovervolgverhale.
Werk as musiekregisseur en sanger
Verskeie streeksrade wend hom ook aan as musiekregisseur. Sy verhoogvennootskap as sanger saam met Richard van der Westhuizen sedert 1987 laat hulle regdeur die land optree, onder andere verskeie kere by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees. Aanvanklik tree hulle op as duet, maar neem dan die gesamentlike naam Vuurklip aan, later verkort tot Klip. Saam maak hulle ook verskeie CD’s, waaronder Tussen treine in 1991 (wat goue status verwerf), Vuurklip in 1998 en Dorsland in 2001. Die liedjie Die maan is vol spore besorg aan hom ’n Crescendo-prys vir beste liriek. Sy openbare optredes sluit ook die produksie Liegendes en ander waarhede in, waarin hy biografiese materiaal uit sy geskakeerde lewe, musiek, liriek, gedigte en verhale kombineer. In 2013 verskyn die album Haal asem en leer dans.
Rubriekskrywer
Hy behartig die gereelde kosrubriek in Beeld getiteld Kok in die sop en lewer gereeld kospraatjies oor die radio, onder andere in sy eie program Allegaartjietyd, terwyl hy ook die televisieprogram Kyk-innie-pot vir KykNet behartig.
Werk as akteur
As akteur vertolk hy rolle in films soos ’n Pot vol winter, Journey to the center of the earth en Alien from L.A. en op televisie tree hy onder andere op in Vyfster, Die voortreflike familie Smit, Honeytown, Maak ’n las en Dryfsand. Verder is hy baie betrokke met die oorklanking en opneem van radio- en televisieflitse en speel gereeld in radiodramas.
Persoonlike lewe
Hy woon saam met Christine Pretorius en hulle dogter Cara in Melville in Johannesburg. In 2008 is Locher by sy huis deur gewapende rowers in sy huis in Melville oorval, hy het geringe beserings opgedoen.
Skryfwerk
Reeds op skool begin hy om gedigte te skryf en van sy gedigte, sketse en kortverhale verskyn in die tydskrifte Graffier, Stet en Standpunte.
Die televisiedrama Grande Dame word deur P.J. du Toit en Temple Hauptfleisch in Voetlig 2 opgeneem. Hierin ontmoet ’n beroemde aktrise ’n jong en onervare aktrise, maar hulle vind dit moeilik om op te hou om ’n rol te vertolk en net bloot hulleself te wees.
Die komiese tweespraak Piet soek werk word opgeneem in ’n Rooie met ratte, Pa, saamgestel deur Ulla Schüler en Temple Hauptfleisch. Hierdie versamelbundel bevat ook van sy gedigte.
Hy skryf ook fantasie kinderboeke oor Matyn die stermannetjie en Kelin die dwergmannetjie, Sy kinderverhale Die dag toe Danser Vuurman sy kop verloor het en Adami word opgeneem in die versamelbundel Goue fluit, my storie is uit onder redaksie van Linda Rode. Hy vertaal ook verskeie kinderverhale  van Neil Morris in Afrikaans.
Filmografie
== Publikasies ==
Cléber Eduardo Arado
Cléber Eduardo Arado (São José do Rio Preto, 11 Oktober 1954), beter bekend as Cléber, is 'n voormalige Brasiliaanse sokkerspeler. Hy speel onder meer vir América, Mogi Mirim, Kyoto Sanga, Coritiba (1997; 1998–2000), Mérida, Atlético-PR, Portuguesa, Guarani, Avaí, Etti Jundiaí, Ceará en Rio Preto.
Inselberg
Die term inselberg is uit Duits afkomstig en beteken "eilandberg". Die woord is oorspronklik deur die geoloog Wilhelm Bornhardt (1864–1946) in 1900 bedink om die talle kenmerkende koppies in Suider-Afrika te beskryf.
Cicero
Marcus Tullius Cicero (uitspraak in Klassieke Latyn: ˈkikeroː; 3 Januarie 106 v.C. – 7 Desember 43 v.C.) was 'n Romeinse filosoof, staatsman, regsgeleerde, politieke teoretikus en Romeinse konstitusionalis. Hy is in 'n ryk stedelike familie van ridderstand gebore, en is algemeen as een van Rome se vernaamste redenaars en prosaskrywers beskou.
Hy het die Romeine bekendgestel aan die hoofstrominge van Griekse filosofie en het 'n Latynse woordeskat daarvoor opgestel, wat neologismes bevat het soos humanitas, qualitas, quantitas en essentia, en hom onderskei as 'n taalkundige, vertaler en filosoof. Alhoewel hy 'n imponerende redenaar en suksesvolle regsgeleerde was, het Cicero nogtans sy politieke loopbaan voorgehou as sy vernaamste onderskeiding. Vandag word hy hoofsaaklik gehuldig vir sy humanisme en filosofiese en politieke geskrifte. Sy aansienlike korrespondensie, grootliks aan sy vriend Atticus gerig, was besonder invloedryk, en het die kuns van verfynde briefskrywing aan die Europese kultuur bekendgestel. Cornelius Nepos, biograaf van Atticus in die eerste eeu v.C., het opgemerk dat Cicero se briewe sodanige rykdom van besonderhede bevat "rakende die ingesteldhede van leiersfigure, die foute van generaals en die omwentelinge van die regering" dat die leser daarvan weinig bykomende geskiedskrywing van die era benodig. Cicero se toesprake en briewe is van die belangrikste eietydse bronne wat oorleef rakende die laaste dae van die Romeinse Republiek.
Gedurende die woelinge in die laaste helfte van die eerste eeu v.C., wat gekenmerk is deur burgeroorloë en die diktatorskap van Gaius Julius Caesar, was Cicero 'n voorstander vir 'n terugkeer na die tradisionele republikeinse regeringsvorm. Sy loopbaan as staatsman is egter gekenmerk deur inkonsekwente beleid en 'n wispelturigheid in sy standpunte na gelang van die politieke klimaat. Sy besluiteloosheid kon miskien aan sy sensitiewe en beïnvloedbare geaardheid toegeskryf word; hy was geneig tot oorreaksie in die aanskyn van politieke en private veranderinge. "Sou hy maar in staat wees om voorspoed met groter selfbeheersing te verduur en teëspoed met meer vasberadenheid!" het sy tydgenoot C. Asinius Pollio, 'n Romeinse staatsman en historikus, van hom geskryf. Cicero het 'n teenstander van Marcus Antonius geword, en 'n reeks toesprake teen hom gerig. Hierna is hy as 'n vyand van die staat geag en is voëlvry verklaar deur die Tweede driemanskap, wat hom in die jaar 43 v.C. om die lewe gebring het.
Vroeë lewe
Cicero is in 106 v.C. in Arpinum gebore, 'n heuweldorp 100 km (62 myl) suid van Rome. Sy vader was 'n welgestelde lid van die ridderstand met goeie kontakte in Rome, wat egter as verswakte kranklike nie die openbare lewe kon betree nie. Hy het hiervoor vergoed deur omvangryke studies. Min is oor Cicero se moeder Helvia bekend, maar dit was normaal vir die vroue van belangrike Romeinse burgers om na huishoudelike sake om te sien. Cicero se broer Quintus skryf in 'n brief dat sy 'n spaarsamige huisvrou was.
Jan Ferguut
Jan Amandus Van Droogenbroeck (17 Januarie 1835 - 27 Mei 1902), skuilnaam Jan Ferguut, was 'n Vlaamse digter en skrywer. Hy was 'n onderwyser en 'n staatsamptenaar van beroep.
Cicero
Vroeë lewe
Cicero se cognomen, of persoonsvan, is afgelei van die Latynse woord vir kekerertjie, cicer. Plutarchus verduidelik dat die naam oorspronklik aan een van Cicero se voorsate gegee is weens 'n keep op die punt van sy neus wat aan 'n kekerertjie herinner het. Meer waarskynlik egter, het Cicero se voorgeslagte muntgeslaan uit die verbouing en verkoop van kekerertjies. Romeine het dikwels beskeie persoonsname gekies: die vername familiename Fabius, Lentulus en Piso is onderskeidelik geskoei op die Latynse woorde vir boontjies, lensies en ertjies. Plutarchus skryf dat Cicero aangemoedig is om van hierdie verkleinerende naam ontslae te raak toe hy die politiek betree het, maar hy het geweier deur te sê dat hy Cicero meer roemryk as Scaurus ("Dikenkel") en Catulus ("Hondjie") sou maak.
Jan Ferguut
Hy was 'n leerling van Jan Van Beers aan die Normaalschool in Lier en 'n volgeling van Johan Michiel Dautzenberg. Jan Van Droogenbroeck het bygedra tot die tydskrifte De Toekomst, Noord en Zuid en Het Nederlandsch Tijdschrift.
Strate is na hom vernoem in Schaarbeek en Sint-Amands.
Cicero
Vroeë lewe
Volgens Plutarchus was Cicero 'n besonder skrander student, wie se leerlingskap regoor Rome aandag getrek het, wat hom die geleentheid verskaf het om die Romeinse Reg onder Quintus Mucius Scaevola te bestudeer. Cicero se medestudente was Gaius Marius Minor, Servius Sulpicius Rufus (wat 'n beroemde advokaat sou word, een van weinige wat Cicero in regsake meer voortreflik as homself geag het), en Titus Pomponius. Die laasgenoemde twee het Cicero se lewenslange vriende geword, en Pomponius (wat later die cognomen "Atticus" ontvang het vir sy philhellenisme) sou Cicero se lewenslange vertroueling en hoofraadgewer word.
Cicero het homself 'n aanstelling in die openbare diens as doelwit gestel, as eerste stap in die voorskriftelike erekursus. In 90 v.C.–88 v.C., het hy onder Gnaeus Pompeius Strabo asook Lucius Cornelius Sulla diens gedoen tydens hul kampanjes in die Sosiale Oorlog, maar as 'n intellektueel in die eerste instansie, was die militêre lewe geensins na sy smaak nie. Cicero het sy loopbaan as advokaat om en by 83-81 v.C. begin. Sy eerste opsienbare saak, waarvan 'n skriftelike verslag behoue gebly het, was sy verdediging in 80 v.C. van Sextus Roscius op die aanklag van vadermoord. Die aanvaarding van hierdie saak was 'n waagmoedige skuif vir Cicero; vadermoord is as 'n laakbare misdaad geag, en die persone wat deur Cicero van die moord beskuldig is, waaronder die berugte Chrysogonus, was gunstelinge van Sulla. Op hierdie tydstip sou Sulla dit maklik gevind het om die onbekende Cicero uit die weg te ruim. Cicero se verdediging was by implikasie 'n uitdaging van die diktator Sulla, en op die sterkte van sy saak, is Roscius vrygespreek.
In 79 v.C. het Cicero na Griekeland, Klein-Asië en Rhodos vertrek, miskien weens die moontlike toorn van Sulla. Cicero het na Athene gereis, waar hy Atticus weereens teëgekom het, wat intussen 'n ereburger van Athene geword het, en vervolgens vir Cicero aan sekere vooraanstaande Atheners voorgestel het. In Athene het Cicero die gewyde oorde van die filosowe besoek, maar nie voor hy verskillende retorici geraadpleeg het omtrent 'n fisies minder uitputtende redenaarstyl nie. Sy hoofinstrukteur was die retorikus Apollonius Molon van Rhodos. Hy het Cicero onderrig in 'n meer uitgebreide en minder intense redenaarstrant, wat die waarmerk van Cicero se persoonlike styl in die komende jare sou wees.
Cicero se belangstelling in filosofie het in sy latere loopbaan sterk na vore getree, sodat hy aangespoor is om Griekse filosofie aan die Romeinse kultuur bekend te stel deur die samestelling van 'n filosofiese woordeskat in Latyn. In 87 v.C. het Philo van Larissa, die hoof van die Akademie wat 300 jaar tevore deur Plato in Athene gestig is, in Rome aangekom. Cicero, "begeester met 'n buitengewone hartstog vir filosofie", het aandagtig by sy voete gesit en Plato se filosofie ingeneem, en Plato selfs sy god genoem. Hy het die omvang van Plato se verbeelding hoog geag, maar veral sy morele en politieke erns bewonder. Cicero het nietemin Plato se teorie van idees verwerp.
Familie
Cicero het met Terentia getrou; blykbaar in 79 v.C. op die ouderdom van 27. Volgens die hoër stande se norme van die dag, was dit 'n gerieflikheidshuwelik, wat tog vir sowat 30 jaar gemoedelik standgehou het. Terentia se familie was welgesteld, waarskynlik die plebeiese adelhuis van Terenti Varrones, wat met ander woorde voldoen het aan Cicero se politieke aspirasies in ekonomiese sowel as sosiale opsigte. 'n Suster (of niggie) aan haar ma se kant, genaamd Fabia, het as kind 'n Vestaalse maagd geword, 'n baie groot eer. Terentia was 'n vrou met 'n sterk wil, wat (volgens Plutarchus) "meer belangstelling in haar gade se politieke loopbaan getoon het, as wat sy hom by huishoudelike sake toegelaat het".
Alhoewel sy huwelik met Terentia een van gerieflikheid was, is dit algemeen bekend dat Cicero 'n groot liefde vir sy dogter Tullia gekoester het. Toe sy skielik in Februarie 45 v.C. siek word, en te sterwe kom na 'n blykbare herstel van die geboorte van haar seun in Januarie, was Cicero oorstelp. "Ek het die een ding verloor wat my tot die lewe verbind het" het hy aan Atticus geskryf. Atticus het hom genooi vir 'n besoek tydens die eerste weke van sy routyd, sodat hy hom kon onderskraag toe sy pyn die grootste was. In Atticus se groot biblioteek het Cicero alles gelees wat die Griekse filosowe oor herstel van droefheid geskryf het; "maar my verdriet oortref alle vertroosting." Caesar en Marcus Brutus asook Servius Sulpicius Rufus het aan hom briewe van meegevoel gestuur.
Cicero was hoopvol dat sy seun Marcus soos hy ook 'n filosoof sou word, maar Marcus self het 'n militêre loopbaan beoog. Hy het in 49 v.C. by die weermag van Pompeius aangesluit, en ná Pompeius se neerlaag by Pharsalus in 48 v.C., is hy deur Caesar vrygeskeld. Cicero het hom na Athene gestuur as volgeling van die peripatetiese filosoof Kratippos in 48 v.C., maar hy het hierdie afwesigheid van "sy vader se wakende oog" benut om "te eet, drink en vrolik te wees." Na die moord op Cicero het hy aangesluit by die weermag van die Liberatores maar is later begenadig deur Augustus. Augustus se gewete is gekwel deur sy aandadigheid by die toevoeging van Cicero tot die proskripsielys tydens die Tweede driemanskap, wat hom dan genoop het om Marcus Minor se loopbaan aansienlik by te staan. Hy het 'n augur geword, en is as konsul benoem in 30 v.C., saam met Augustus. In hierdie hoedanigheid was hy verantwoordelik vir die herroeping van Marcus Antonius se eretitels, die hooffiguur agter die proskripsie, en kon op hierdie wyse wraak neem. Later is hy aangestel as prokonsul van Sirië en die provinsie Asië.
Quaestor
Sy eerste aanstelling was as een van die twintig jaarlikse quaestors, 'n leerlingpos vir ernstige publieke administrasie in 'n verskeidenheid toewysings, maar met 'n tradisionele klem op administrasie en intensiewe ouditering van publieke fondse onder die toesig van 'n seniormagistraat of provinsiale kommandeur. Cicero het as quaestor opgetree in westelike Sisilië in 75 v.C., waar hy integriteit en regverdige oordeel in sy sake met die inwoners getoon het. Gevolglik het die dankbare Sisiliane vir Cicero gevra om Gaius Verres te vervolg, 'n goewerneur van Sisilië wat die streek swaar geplunder het. Sy vervolging van Gaius Verres was 'n groot forensiese sukses vir Cicero, en met die afsluiting van die saak, is Cicero as die vernaamste redenaar in Rome beskou. 'n Siening dat Cicero egter die saak om ander redes aanvaar het, dra ook gewig; die teenparty, Quintus Hortensius Hortalus, is tewens op hierdie stadium as Rome se voorste regsgeleerde gesien. Om hóm die loef af te steek kon vir Cicero heelwat prestige en sukses verseker, en sy loopbaan 'n hupstoot besorg. Nietemin blyk sy redenaarsvernuf uit sy karaktermoord op Verres en verskeie ander oortuigingstegnieke wat teenoor die jurie gebesig is. Een so 'n voorbeeld is te vinde in Teen Verres I, waar Cicero dit stel: met julle op hierdie bank, here, en met Marcus Acilius Glabrio as jul president, weet ek nie wat Verres kan hoop om te bereik nie. Redenaarsaanleg is as 'n groot kuns in antieke Rome, en 'n belangrike werktuig in die oordra van kennis beskou, benewens by selfpromovering in verkiesings, deels omdat geen georganiseerde media in hierdie era bestaan het nie. Ten spyte van sy groot sukses as advokaat, het 'n gesaghebbende voorgeslag by Cicero ontbreek: hy was nóg adellik, nóg patrisiaans.
Cicero het grootgeword in 'n tydperk van burgerlike onrus en oorlog. Sulla se oorwinning in die eerste van etlike burgeroorloë het 'n nuwe grondwetlike raamwerk ingelui wat libertas (vryheid), die vormende waarde van die Romeinse Republiek, ondergrawe het. Nietemin het Sulla se hervorminge die posisie van die ridderstand versterk, wat bygedra het tot daardie stand se politieke mag. Cicero was 'n Italiese eques sowel as novus homo, maar meer nog was hy 'n Romeinse konstitusionalis. Sy sosiale stand en lojaliteit aan die Republiek het verseker dat hy kon "staatmaak op die steun en vertroue van die mense, benewens die Italiese middelstand." Die feit dat die optimates-faksie Cicero nooit werklik aanvaar het nie, was 'n terugslag vir sy pogings om die Republiek te hervorm, terwyl die grondwet in ere gehou word. Nietemin was hy suksesvol in sy navolging van die Romeinse erekursus, deur elke magistraatspos op of na aan die jongste moontlike ouderdom te aanvaar: quaestor in 75 (ouderdom 31), aedile in 69 (ouderdom 37), en praetor in 66 (ouderdom 40), waar hy as president van die "Reklamasie"- of afpersingshof gedien het. Hierop is hy tot konsul, op ouderdom 43 verkies.
Konsul
Cicero is verkies tot konsul vir die jaar 63 v.C., waarin sy mede-konsul, Gaius Antonius Hybrida, slegs 'n mindere rol gespeel het. Tydens sy ampsjaar het hy 'n sameswering gefnuik gemik op sy sluipmoord en die omverwerping van die Romeinse Republiek met die rugsteun van buitelandse gewapende magte, aangevoor deur Lucius Sergius Catilina. Cicero het 'n Senatus Consultum de Re Publica Defendenda ('n verklaring van krygswet) verkry, waarop hy vir Catilina met vier begeesterde toesprake uit die stad verdryf het (die Catilynse redes), wat tans steeds as uitstaande voorbeelde van sy redenaarstyl beskou word. Die Redes het Catilina en sy navolgers se losbandighede aangetoon, en Catilina se senatoriale simpatiseerders as boefagtige en bandelose skuldenaars uitgekryt, wat aan Catilina verkleef was as 'n finale en desperate versugting. Cicero het geëis dat Catilina en sy volgelinge die stad verlaat. Met die afloop van sy eerste toespraak, het Catilina uit die Tempel van Jupiter Stator gestorm. In sy daaropvolgende toesprake het Cicero nie vir Catilina direk aangespreek nie. Hy het die tweede en derde redes voor die mense gelewer, en die finale voor die Senaat. By hierdie toesprake wou Cicero die Senaat voorberei op die ergste moontlike geval; en het ook meer getuienis teen Catilina voorgelê.
Die Senaat het hierna oor die samesweerders se straf beraadslaag. Aangesien dit die gesaghebbende adviesliggaam vir verskeie wetgewende vergaderings was, eerder as 'n geregsliggaam, was daar perke aan die magte daarvan; nietemin was krygswet van krag, en is gevrees dat blote huisarres of verbanning — die standaardopsies — nie die bedreiging jeens die republiek sou ontlont nie. Uit die staanspoor het meeste Senaatslede hul steun vir die "maksimumstraf" uitgespreek; baie lede is toe deur Julius Caesar omgehaal, wat die gevolglike presedent betreur het, en hom uitgespreek het ten gunste van lewenslange gevangenestraf in verskeie Italiese dorpe. Hierop het Cato egter vir die doodstraf voorspraak gemaak sodat die hele Senaat uiteindelik daartoe oorreed is. Cicero het die samesweerders na die Tullianum laat neem, die berugte Romeinse tronk, waar hulle verwurg is. Cicero het die voormalige konsul Publius Cornelius Lentulus Sura, een van die samesweerders, persoonlik na die Tullianum vergesel. Cicero is die eretitel "Pater Patriae" toegeken vir sy bydrae tot die onderdrukking van die komplot, maar het daarna in vrees gelewe vir 'n regsgeding of verbanning weens sy teregstelling van Romeinse burgers sonder 'n verhoor.
Verbanning en terugkeer
In 60 v.C. het Julius Caesar vir Cicero genooi om as vierde lid tot sy bestaande vennootskap met Pompeius en Marcus Licinius Crassus toe te tree, 'n samekoms wat uiteindelik as die Eerste driemanskap sou bekend staan. Cicero het die uitnodiging geweier aangesien dit na sy mening die republiek sou ondergrawe.
Cicero het probeer om weer by die politiek betrokke te raak, maar was onsuksesvol in sy aanslag op 'n wet van Caesar. By 'n konferensie te Luca, in 56 v.C., is Cicero gedwing tot 'n terugtrekking en moes hy sy steun aan die driemanskap toesê. Hierop het Cicero hom gedoë tot sy literêre werke teruggetrek. Dit is onbekend of hy in die volgende paar jaar enige direkte betrokkenheid by die politiek gehad het. Vanaf Mei, 51 v.C. tot November, 50 v.C. was Cicero egter wel afwesig van Italië, as prokonsul van Silisië — wat hy tot sy teleurstelling verplig was om te onderneem weens die bepaling in Pompeius se wet (de provinciis) van die vorige jaar, wat 'n vyfjaar-interval tussen konsulskap of praetorskap in 'n provinsie afgedwing het, en vir die tussenperiode voorsiening gemaak het deur voormalige konsuls en praetors op te roep, wat nog nie by die provinsies betrokke was nie. Vergesel deur sy broer, die voormalige praetor en prokonsul Quintus as 'n legaat, is hy merendeels, danksy die Parthers se interne konflikte, gespaar van oorlogvoering. Tog het hy die titel imperator verwerf danksy sy stormloop op 'n bergvesting.