cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Stockenström
Greykerk stig af
Tydens die Agtste Grensoorlog (1850 – '51) het sommige bruin inwoners van die Katrivier hulle aan die kant van die Xhosa-aanvallers geskaar (die sogenaamde Katrivierrebellie), sodat hulle grond verbeurd verklaar is en aan blankes uitgegee is. 'n Ruk lank het dié blanke intrekkers saam met die kleurlinge onder die bearbeiding van ds. Thomson gestaan, maar reeds in 1855 het hulle hul ontevredenheid te kenne gegee omdat hulle saam met die kleurlinge die Nagmaal moes geniet (destyds nog uit een gemeenskaplike Nagmaalsbeker) en daar geen blanke kerkraadslede was nie. Wat die laaste grief betref, was die kerkraad bereid om toe te gee, maar oor eersgenoemde wou hulle geen konsessie maak nie. Die Ring van Graaff-Reinet, onder voorsitterskap van ds. Andrew Murray sr., het die handelswyse van die kerkraad goedgekeur, maar terselfdertyd by hulle aanbeveel om een of meer tafels "voor de nieuwe of blanke leden" te bedien. Al die blankes het nie met dié reëling geneë geneem nie en in Februarie 1860 het hulle besluit om hulle eie kerk op te rig waarin ook die Engelse van die distrik 'n heenkome kon vind.
'n Komitee wat die saak moes behartig, het in dieselfde jaar 'n memorie voor die Ring gelê met die versoek om 'n afsonderlike gemeente uit te maak, maar gee as enigste motief aan dat die bestaande kerkgebou te klein was. Die Ring het dit nie as voldoende rede vir afstigting beskou nie, maar die saak is verder ondersoek en in 1857 lewer die Kaapse Sinode 'n uitspraak wat beskou kan word as die voorloper van die afsonderlike kerke binne die NG Kerkfamilie vir verskillende rassegroepe: "De Synode beschouwd het wenschelijk en Schriftmatig dat onze ledematen uit de Heidenen in onze bestaande Gemeenten opgenomen en ingelijfd worden overal waar zulks geschieden kan – maar waar deze maatregel ten gevolge van de zwakheid van sommige de bevordering van de zaak van Christus onder de Heidenen in den weg staan – de gemeente uit de Heidenen opgerigt of nog op te rigten hun Christelijke voorregten in een afzonderlijke gebouw of gesticht genieten zal." (Vertaling: Die sinode beskou dit as wenslik en Skrifmatig dat ons lidmate uit die heidene in ons bestaande gemeentes opgeneem en ingelyf sal word waar dit ook al kan geskied – maar waar dié maatreël as gevolg van die swakheid van sommiges in die pad staan van die bevordering van die saak van Christus onder die heidene – die gemeente uit die heidene opgerig of nog op te rig sodat hulle hul Christelike voorregte in 'n afsonderlike gebou of gestig sal geniet.") In 1862 is daar toe in Stockenström 'n gemeente vir die blankes gestig, die NG gemeente Greykerk, sover bekend die eerste en enigste maal dat blankes uit 'n oorwegend bruin kerk afgestig het.
Toast Coetzer
Lewe en werk
Op universiteit ontmoet Toast ook vir Justin Nurse, wat die "Laugh it Off" (LIO) T-hemde bemark met snaakse en aktivistiese slagspreuke daarop. Toast stel die slagspreuk "Black Labour White Guilt" vir 'n T-hemp voor waarmee daar die draak gesteek word met Suid-Afrikaanse Brouerye (SABMiller) se bier handelsmerk Black Label. Hierdie saak draai in die hooggeregshof voordat LIO eindelik onskuldig bevind word van handelsmerkskending. Toast behaal in 1999 sy B.Journ.-graad met lof, met hoofvakke Joernalistiek, Mediastudies en Afrikaans-Nederlands. In 2000 en vroeg in 2001 is hy steeds by Rhodes-universiteit assistent onder Monty Cooper in die Departement Fotojoernalistiek. Na universiteit word hy 'n vryskutjoernalis en fotograaf en spandeer dan 2003 in Suid-Korea, waar hy Engels onderwys gee. In Januarie 2004 keer hy terug na Suid-Afrika, doen weer vryskutwerk en sluit dan in 2006 by die redaksie van Weg/Go! aan. Deur sy werk kry hy die geleentheid om eksotiese plekke te besoek, onder andere die eiland Sint Helena, waar Napoleon oorlede is en die Boerekrygsgevangenes tydens die Anglo-Boereoorlog aangehou is. In 2010 wen hy die Pica-prys as reisskrywer van die jaar.
NG gemeente Stockenström
Greykerk stig af
'n Volle 50 jaar lank is die Greykerk as konsulentsgemeente deur die leraars van Stockenström bedien. Eers in 1912 is ds. Tobias Izaak van Wyk tot eerste eie leraar van Greykerk bevestig.
Stockenström ontwikkel
Die dienste is aanvanklik op Balfour in 'n ander genootskap se kerkgebou gehou, wat in 1837 vergroot is, maar in 1845 is 'n eie kerkgebou op Hertzog ('n nedersetting sowat 8 km van Balfour en vernoem na die landmeter W.F. Hertzog) opgerig. Dr. A. Roux van Albanie en ds. A. Welsh van Glen Lynden het die gebou ingewy. Destyds is dienste om die beurt op Hertzog en Balfour gehou.
Toast Coetzer
Lewe en werk
Aan die Universiteit van Kaapstad skryf hy in vir 'n M.A.-graad in Skeppende Skryfwerk onder leiding van Etienne van Heerden, waar die novelle wat later Naweek sou word deel van die vereistes is. Hierdie graad behaal hy met lof in 2008. Hy is saam met Erns Grundling redakteur van die tydskrif Ons Klyntji, wat letterkundige bydraes publiseer en op ongereelde grondslag verskyn. Wanneer hy nie reis nie, bied hy 'n radioprogram oor Bush Radio aan. As akteur tree hy onder andere by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees en elders op in Smag, Willem Anker se vertaling van Sarah Kane se Crave. Hy woon eers in Observatory in Kaapstad en verhuis dan later na Simonstad.
NG gemeente Stockenström
Stockenström ontwikkel
Ds. P.R. Pietersen het in 1869 vir ds. Thomson opgevolg en aangebly as leraar van Stockenström en konsulent van Greykerk, maar sy gesondheid het verswak sowat hy in 1875 moes bedank. Sy opvolger, ds. A. Faure, is op 15 Mei 1875 deur ds. W.A. Joubert (destyds van Alice en later 20 jaar lank van die NG gemeente Noorder-Paarl (die Toringkerk) in die Paarl) op Hertzog bevestig. Hy staan 51 jaar lank in die gemeente tot en met sy dood in 1927. Dit was in sy dienstyd (in 1912) dat Greykerk sy eerste eie leraar in die persoon van ds. Tobias Izaak van Wyk gekry het. Hy was ook die laaste leraar wat hier traktementstoelae van die regering gekry het.
Toast Coetzer
Skryfwerk
Hy skryf gedigte en van sy verse word opgeneem in Nuwe stemme 2 en in Groot verseboek, asook in tydskrifte soos Carapace en New Coin en op die internet op LitNet se webtuiste. Van sy kortverhale, essays en sosiale kommentaar word gepubliseer in Urban One (Spearhead 2001), Sport vs. Art (Wits University Press 2010), Sonbrand en braaiboud (Tafelberg 2009) en in die Laugh it Off Annuals. In 2009 verskyn sy debuutroman, Naweek. Dit vertel die verhaal van die rockster Maanhaar Basson se einde en word achronologies aangebied van die Sondag tot die Vrydag. Maanhaar en sy kamerade ry iemand dood onder die invloed van dwelms en drank en probeer besin oor hoe om op te tree in die lig van die grenslose bewondering wat hulle van duisende bewonderaars het. Die dekadente leefstyl van seks, dwelms en los meisies word tot die been oopgevlek en die verkragtingstonele, moordtoneel en ander tonele van geweld staan in die teken van die karakters se morele verval. Hierdie novelle is in 2010 op die kortlys vir die toekenning van die Universiteit van Johannesburg Debuutprys.
Pous Bonifatius IV
Bonifatius IV was die 67ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
NG gemeente Stockenström
Stockenström ontwikkel
Die daaropvolgende tiental jare is die gemeente, toe reeds ernstig uitgedun deurdat lidmate elders 'n beter heenkome gaan soek het, deur verskillende konsulente (veral ds. H.P. van Straten van Greykerk), asook eerw. J.P. Koekemoer bedien. Laasgenoemde het tot en met sy dood in 1934 as tydelike geestelike arbeider opgetree.
Toast Coetzer
Skryfwerk
Sy werk as reisskrywer spoor hom aan om die reisgids Key to Cape Town saam te stel, met foto's deur Samantha Reinders, waarna nog 'n koffietafelboek deur hierdie twee volg, naamlik South Africa – A visual tour through its regions, wat die hele land se verskillende streke beskryf en met foto's illustreer.
Pous Bonifatius IV
Biografie
Pous Bonifatius IV is gebore as die seun van 'n medikus met die naam Johannes in Valeria. Hy was 'n monnik in die Benediktyne-kloosterorde. Tydens die pontifikaat van Pous Gregorius I is hy dispensator, 'n belangrike adminstratiewe pos in die kerk. Op 25 Augustus 608 volg hy Pous Bonifatius III op en regeer tot sy dood op 25 Mei 615. Hy word opgevolg deur Pous Deusdedit. Die naam ‘Bonifatius’ beteken 'weldoener'.
NG gemeente Stockenström
Stockenström ontwikkel
Op 17 April 1937 is ds. J.A. Malherbe (Alice), voorheen ook konsulent, nadat hy die tweede beroep aangeneem het, deur sy vader, ds. J.A. Malherbe van Goudini, op Hertzog bevestig. Hy het die gemeente ook bedien as skriba-kassier, orrelis en bestuurder van twee skole. Omdat die kerkgebou geruime tyd lank ook vir skooldoeleindes moes dien, is die plaaslike skool in 1949 uitgebrei.
Oorgedra aan Sendingkerk
In 1952 berig die Ons gemeentelike feesalbum: "Die gemeentelede is baie behoeftig en kerkgangers kom te voet, sommige van ver. Die vernaamste kerklike inkomste is huurgeld van eiendomme. Voorheen is van Ringsweë pogings aangewend om hierdie hulpbehoewende gemeente tot die Sendingkerk af te sny, daar dit nie sy finansiële verantwoordelikhede behoorlik kan nakom nie. Moontlik mag die afsnyding nog in die nabye toekoms verwesenlik word." Die "afsnyding" is wel later deurgevoer. In 1990 en '91 het lidmate van die gemeente wat al die jare 'n wyk in Grahamstad gevorm het, almal by die NG gemeente Grahamstad aangesluit. Sien onder Eksterne Skakels berig in Rapport vir die verloop van Stockenström se grondeis vroeg in die 21ste eeu.
Pous Bonifatius IV
Pontifikaat
Die jaartelling Ab Urbe condita (letterlik vanaf die stigting van die stad (Rome)) afgekort AUC is in omtrent die jaar 400 deur die Iberiese historikus Orosius ingevoer en het ook na die val van die Wes-Romeinse Ryk in gebruik gebly. Die kerk was nie tevrede met die heidense sisteem en het in 607 (1360 AUC) die Christelike jaartelling ingestel. Die angelsaksiese historikus Bede (Latyn: Beda Venerabilis) het rondom die jaar 800 die jaartelling algemeen help maak.
Pous Bonifatius IV het die Panteon met goedkeuring van keiser Phokas laat ombou tot 'n kerk gewy aan Maria en alle martelare. Gebeentes van martelare is uit katakombes gebring en onder die hoofaltaar herbegrawe. Die nuwe kerk is op 13 Mei 609 ingewy.
Mellitus die eerste biskop van Londen het die pous gekonsulteer oor die nuut gestigte Engelse kerk. By sy terugkeer na Engeland het hy briewe van die pous aan Laurens, aartsbiskop van Kantelberg, die christelike gemeente en die Engelse koning Ethelbert saamgebring.
Tussen 612 en 615 is Columba, 'n sendeling in Ierland wat toe in Bobbio, Italië, gebly het, deur Agiluf koning van die Lombarde oorgehaal om 'n brief aan die pous te skrywe oor die kontroversie van die Drie Hoofstukke. Die bedoeling van die Drie Hoofstukke was om die kerk van die Ooste en die Weste te versoen na die lang stryd tussen die monofisiete en die ortodokse. Columbanus skrywe 'n sterk bewoorde brief waarin hy die pous van dwaling en kettery beskuldig. Snaaks genoeg het die brief skynbaar nie die betrekkinge tussen Columbanus en die pous vertroebel nie.
Tydens Bonifatius IV se pontifikaat heers hongersnood en siekte in Rome en die pous word gedeeltelik daarvoor verantwoordelik gehou. Hy lewe in sy eie huis wat hy tot 'n klooster omgebou het. Hy sterf ook daar. Sy gebeente is tot drie keer opgegrawe en verplaas, maar hy word uiteindelik in die Sint Pieterskerk begrawe.
Verering
Pous Bonifatius IV word as heilige vereer in die Rooms-Katolieke Kerk. Sy feesdag is 25 Mei maar in Duitsland op 8 Mei.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
Bekentenissen van een gemaskerde
Bekentenissen van een gemaskerde (仮面の告白) (Afrikaans: Bekentenisse van 'n gemaskerde, Engels: Confessions of a Mask) is die tweede roman van die Japannese skrywer Yukio Mishima.
Dit is in 1949 gepubliseer, en het aan hom oombliklike roem besorg, alhoewel hy slegs in sy twintigerjare was.
Storielyn
Daar word na die protagonis in die verhaal verwys as Kochan, wat die diminutiewe vorm is van die skrywer se werklike naam, Kimitake. Aangesien die karakter grootword tydens die era van regse militarisme en imperialisme, sukkel hy van 'n baie jong ouderdom af om in te pas by die samelewing.
Kochan, wat 'n swakkeling is, en boonop ook nog homoseksueel is, word tydens sy grootword jare weggehou van seuns van sy eie ouderdom, en sodoende word hy derhalwe nie blootgestel aan wat die norm daarstel nie. Sy isolasie lei in alle waarskynlikheid tot sy toekomstige fassinasie en fantasieë van dood, geweld, en seks met dieselfde geslag. Sommige het gewys op die ooreenkomste tussen die karakter en Mishima, en gepostuleer dat Mishima soortgelyk is aan die karakter.
Kochan is homoseksueel, en binne die konteks van die Japannese Keiserryk vind hy dit moeilik om stil te bly daaroor. In die vroeëre deel van die roman erken Kochan nog nie openlik dat hy aangetrokke voel tot mans nie, maar bely inderdaad dat hy die manlikheid en krag van mans bewonder terwyl hy geen behae in vroue het nie. Dit sluit 'n bewondering in vir Romaanse beeldhouwerke en standbeelde van mans in dinamiese fisiese posisies. Sommige het al geargumenteer dat die bewondering van manlikheid ten opsigte van Mishima outobiografies van aard is, aangesien hy self hard gewerk het aan sy tengerige voorkoms ten einde 'n puik liggaamsbouer en manlike model te word.
In die eerste hoofstuk van die boek roep Kochan die herinnering op van 'n prenteboek toe hy vier jaar oud was. Selfs op daardie jong ouderdom is Kochan se aandag op byna pornografiese wyse gevestig op 'n enkele prent van 'n heroïese Europese ridder op sy perd. Hy kyk verlangend daarna en steek dit weg; verneder en in die verleentheid wanneer andere sien wat hy doen. Wanneer sy oppasser hom meedeel dat die ridder eintlik Joan van Arckel is word Kochan; wat begeer dat die ridder 'n toonbeeld van manlikheid moet wees, vir altyd afgesit deur die prentjie; geïrriteerd dat 'n vrou manlike klere sou aantrek.
Die woord ‘masker’ is in die titel verweef as gevolg van die feit dat Kochan 'n eie valse persoonlikheid ontwikkel wat hy gebruik om homself voor te stel aan die wêreld. Hy ontwikkel van vroeg af 'n fassinasie met sy vriend Omi se liggaam tydens sy puberteit, en hy glo dat almal om hom ook hul ware gevoelens van mekaar wegsteek en dat almal deelneem aan 'n uitvoerige "teësinnige maskerade". Soos hy groot word probeer hy verlief raak op 'n meisie genaamd Sonoko. Hy word egter herhaaldelik getreiter deur sy latente homoseksuele drange, en kan haar nooit werklik liefhê nie.
Lodewyk XIV van Frankryk
Lodewyk XIV (* 5 September 1638, † 1 September 1715), ook bekend as die Sonkoning (Frans: le Roi-Soleil), was koning van Frankryk en Navarra.
Lodewyk XIV as regeerder
Daar was nie 'n parlement nie. Lodewyk het deur ministers, wat hy self aangestel en ontslaan het, geregeer. Niemand is toegelaat om sy optrede te kritiseer nie. Sy denke word die beste saamgevat in sy beroemde uitspraak: "Ek is die staat" (Frans: "L'é'tat, c'est moi").
Koning Lodewyk se berugste prestasie was dat hy die adelstand, wat voor sy tyd min agting vir die Monarg gehad het, aan die kroon onderhorig gemaak het. Dit het hy gedoen sonder gewelddadige optrede. Die adellikes is na die hof van Versailles genooi waar hulle spoedig deur die uitspattige leefstyl verarm het. Lodewyk het daarna aan hulle ampte aan die hof toegeken het met 'n vaste inkomste. So het die trotse edelmanne dienaars van die Koning geword.
Tydens Lodewyk XIV se bewind was Frankryk die toonaangewende moondheid in Europa. Tog was Lodewyk se bewind 'n mislukking. Sy oorloë het Frankryk uitgeput en die volk ontevrede gelaat. Die skare het met sy afsterwe, langs die roete van die begrafnisstoet, beledigings na sy doodskis geslinger.
Die Franse Volk se antagonisme teenoor Lodewyk was ook te wyte aan sy eersug, sy haat vir Protestantisme, sy spandabelrigheid en sy korrupte administrasie.
In 1685 het Lodewyk XIV die Edik van Nantes teruggetrek en Protestantisme onwettig verklaar deur die Edik van Fontainebleau. Die Hugenote is uit Frankryk verdryf. Hulle was egter van die beste matrose, ambagslui en boere in Frankryk. Ironies het hul Vaderland nog verdere verlies gely aan die hand van die Koning.
Die paleis van Versailles
Om aan homself 'n residensie te verskaf wat in ooreenstemming met sy eie beeld van die mag en grootheid van die Koning van Frankryk was, het Lodewyk XIV die beskeie jagkasteel van sy vader in die woud van Versailles, 20 km van Parys, laat herbou tot die grootste en pragtigste paleis van Europa. Die lang hoofgebou is omring deur talle bygeboue.
Die voorgewel van die paleis was meer as 500 m lank. Die troon- en balsaal was die beroemde Spieëlsaal, wat so genoem word na die sewentien enorme spieëls teenoor die vensters wat oor die park uitkyk. Die plafonversiering toon Lodewyk as heerser oor Europa en die wêreld. Geen moeite en koste is ontsien om Versailles in elke opsig die Sonkoning waardig te maak nie.
Die meubels was weelderig, en oral was daar standbeelde, spieëls, vase en kandelare van goud, silwer, kristal en brons. Die paleis is omring deur 'n manjifieke park met talle spuitfonteine, vywers en kunsmatige watervalle. Snags is die park met duisende fakkels verlig. Jagpartye, konserte en opvoerings is in hierdie pragtige park gehou. Tydens die bewind van Lodewyk XIV het daar soms tot 10 000 mense in die Paleis van Versailles gewoon.
Etiket
Lodewyk self het tot in die kleinste besonderheid bepaal hoe die lewe aan die hof moes verloop. Hy was die spil waarom alles gedraai het. Elkeen van sy handelinge, van opstaantyd tot slapenstyd, is met soveel seremonie gevul dat dit 'n vreemde skouspel geword het.
Vir die edelmanne was dit 'n groot eer en 'n teken van die Koning se guns as hulle hom selfs maar met die eenvoudigste dinge kon help. Soggens het een edelman sy hemp aangegee, ŉ tweede die regterkous en ŉ derde die linkerkous; nog ŉ edelman het ŉ skoen aangebring en ŉ ander het die vir die Koning aangetrek. Dit is alles met die grootste vertoon van plegstatigheid gedoen.
Die hofetiket van Versailles is reeds gou deur baie ander Europese koningshowe nageaap, en dit het die begeerte van elke klein vors geword om soos die Franse koning te leef.
Roosterbrood
Roosterbrood is brood wat gesny en daarna met behulp van hitte bruingebrand is. Die proses om brood te rooster maak die brood warm en bros, en stel 'n geurige reuk vry (soortgelyk aan varsgebak).
Lodewyk XIV van Frankryk
Meubels
Die meubels vir die Paleis van Versailles is deur die voorste Franse meubelmakers vervaardig. Hulle het slegs die beste houtsoorte gebruik. Die meubels is delikaat versier met vergulde bronsbeslag, marmerplate en figuurtjies van porselein. Goudbrons is dikwels gebruik om die hout mee oor te trek. Weldra is hierdie styl in die buiteland nageboots.
Roosterbrood
'n Elektriese broodrooster word gewoonlik gebruik om roosterbrood te maak. Hierdie broodroosters het gewoonlik gleuwe waarin twee, vier of meer snye brood geplaas kan word. As die brood gereed is, sal dit outomaties uitskiet, waarna dit bedien kan word. Brood kan ook in 'n oond of oor 'n oop vuur gerooster word, terwyl dit met 'n braaitang omgedraai word sodat albei kante eweredig bruin rooster. 'n Maklike manier om braaibroodjies (met enige vulsel in) te maak is om dit in 'n toeklaprooster op koel vuurkole te plaas en dan gereeld om te draai.
Lodewyk XIV van Frankryk
Kleredrag
Geweldige naywer onder die howelinge was aan die orde van die dag. Elke adellike wat die eer ontvang het om by die Franse hof toegelaat te word, moes bereid wees om reuse bedrae geld aan klere te bestee. Die elegante howelinge het egter nie soveel aandag aan persoonlike higiëne geskenk nie. Hulle het geglo dat water en seep nie goed vir die vel is nie. Gesigte is met geparfumeerde wattepluisies afgevee. Die vel is dan met poeier en grimering bedek. Pruike is algemeen gedra. Elegante ivoor stafies is gedra om onopsigtelik die luisbelaaide te kon krap. Parfuum is kwistig gebruik om die reuke te verbloem.
Roosterbrood
Ouer brood word dikwels vir roosterbrood gebruik. Brood kan selfs vir die doeleinde gevries word om later gerooster te word.
Die chemiese proses wat tydens die rooster plaasvind word die Maillard-reaksie genoem. Hiertydens reageer die aminosure en reduserende suikers met mekaar wat vir die bruin kleur verantwoordelik is.
Kenton-on-Sea
Kenton-on-Sea is 'n vakansieoord tussen die Kariega- en Boesmansriviere in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Die twee riviermondings is net 2 km van mekaar. Albei riviere is bevaarbaar met 'n boot.
Daar is onsekerheid oor die naam van die dorp; dit is afgelei van òf die distrik Kenton in Kentucky òf die hoofstad van die distrik Hardin in Ohio. Kariega se hoofstrand is as 'n blouvlagstrand gesertifiseer.
Vuurtoring
'n Vuurtoring (of ligtoring) is 'n hoë struktuur, gewoonlik 'n toringgebou, wat lig uitstraal. Skepe ter see gebruik vuurtorings as 'n navigasie-hulpmiddel ter see. Hulle word gewoonlik by rotsagtige en gevaarlike gebiede langs die kus gebou om te help dat skepe snags hierdie gebiede kan vermy, en veilig daar rondom kan navigeer.
Die lig word verskaf deur 'n sterk lamp met 'n lensstelsel wat die lig konsentreer. Die lig roteer sodat skepe dit as 'n periodiese flits waarneem. Voor elektrisiteit en lampe beskikbaar was, het mense vuur in die torings gemaak.
Bykans alle vuurtorings is deesdae outomaties en onbeman.
Ligbron
Die ligbron in 'n vuurtoring staan bekend as die "lamp" (of elektries of aangevuur deur olie of vloeibare brandstof) en die lig word gekonsentreer deur die "lens" of "optiese stelsel". Die oudste vorm van 'n ligbron vir vuurtorings was oop vure en later kerse. Die Argand holpitlamp en paraboliese weerkaatser is rondom 1781 in Europa ontwikkel. In die VSA is pitlampe en walvisolie as die ligbron gebruik totdat die Argand paraboliese weerkaatser in 1810 deur Winslow Lewis in die VSA bekendgestel is. Raapsaadolie (nou verwant aan canola-olie) het walvisolie vervang in die vroeë 1850's, maar Amerikaanse boere se gebrek aan belangstelling om dit te produseer het veroorsaak dat daar oorgeskakel is na varkvetolie in die middel van die 1850's. In die 1870’s het die gebruik van paraffien begin om varkvetolie te vervang en teen die laat 1880’s was dit algemeen in vuurtorings ook gebruik. Teen die begin van die 20ste eeu, het elektrisiteit en karbied (asetileengas) begin om paraffien te vervang. Die gebruik van karbiedlampe is bevorder deur die Dalénlamp met 'n sonklep wat die ligbron outomaties kon aangesteek teen sononder, en ook outomaties kon blus teen dagbreek. Die Dalénlamp was die vernaamste ligbron in vuurtorings vanaf die vroeë 1900's tot in die 1960's, toe elektriese beligting dominant geword het.
Fokale vlak
Die fokale vlak van 'n vuurtoring is die afstand vanaf die oppervlak van die water by seevlak tot by die middelpunt van die lig in die optiese lens. Die fokale vlak word ook die brandpuntvlak of die brandpuntsvlak genoem. In Engels word dit die focal plane genoem.
Galery
Die buitenste loopvlak om die lantern.
Lamp
Die verligtingsapparaat binne-in die lens. (d.w.s. olielamp, petroleum verdampingsbrander of elektriese gloeilamp).
Lantern
Die buitekantste omhulsel wat die lens en die lamp beskerm. Dikwels verwar met die lens of die lamp.
Lens
Die glas of deursigtige materiaal wat gevorm word om die lig te konsentreer en te fokus.
Kodestelsel
Elke vuurtoring het sy eie 'kode' of 'taal' van flitse.Die ligflitse, donkerperiodes en kleure verskyn in 'n bepaalde ritme. So kan seevaarders aflei watter vuurtoring hulle sien. Die tekens verskyn op die seekaarte as klein pers vlekke oor die stippel wat die vuurtoring se posisie aandui. Seevaarders weet dan presies waar hulle is en watter koers hulle moet stuur om die hawe te bereik of uit die gevaargebied te ontsnap.
Geskiedenis
Die eerste permanente vuurtoring is sover bekend omstreeks 660 v.C. by Troje aan die kus van Klein-Asië opgerig. Maar die beroemdste vuurtoring van die antieke tyd was die Pharos van Alexandrië wat in 280 v.C. gebou is. Die Vuurtoring van Alexandrië in Egipte is een van die bekendste vuurtorings ter wêreld. Dit was tussen 120 en 137 meter hoog en baie eeue lank een van die hoogste strukture in die wêreld. Die vuurtoring word beskou as een van die Sewe Wonders van die Antieke Wêreld.
Dit het bly staan tot in die 14de eeu, toe dit tydens 'n aardbewing vernietig is. Die Romeine het baie vuurtorings in die Middelandse Seegebied en selfs by Dover in Engeland opgerig.
Die beroemde Middeleeuse vuurtoring die Lanterna van Genua het 'n hoogte van 117 meter en is al eeue lank die bekendste baken van Genua.
Mary Charleston
Mary Charleston is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mouth to Mouth (1978) en Death of a Soldier (1986), en in die televisiereekse Cop Shop (1977) en Prisoner (1979).
Geelkanarie
Die Geelkanarie (Crithagra flaviventris) is 'n amper-endemiese, algemene standvoël en plaaslike nomade in die Karoo, kusstruike en halfwoestyn. Hulle kom dikwels saam met mossies en ander saadeters voor in groot swerms. Die voël is 13 cm groot en weeg 13 - 20 gram. In Engels staan die voël as die Yellow canary bekend.
Glareolidae
Glareolidae is 'n familie van voëls in die orde van steltloperagtiges (Charadriiformes). Die familie omvat 17 spesies.
1930
Die jaar 1930 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 30ste jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Anaderma rancureli
Die spons behoort tot die genus Anaderma en tot die familie Pleromidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1983 deur Lévi & Lévi.
Datei
Datei was die skuilnaam van die Afrikaanse skrywer Pieter Jordaan (*1924 – †1953).
Lewe en werk
Pieter Cornelius Johannes Jordaan is op 7 November 1924 op die Roggeveldse rante (naby Sutherland) gebore as een van vyf kinders. Die skrywer Anna Jordaan (wat onder andere Iemand soos Tant Breggie geskryf het) is een van sy susters. Hy skryf onder die skuilnaam Datei. Hy is ’n tengerige seun wat eers op vyfjarige leeftyd begin loop en regdeur sy kort lewe baie las het met sy gesondheid. Hy het skool gegaan aan die Hoërskool Sutherland. Die laaste jare van sy lewe bly hy weer op sy geboortedorp. Hy is op 3 Julie 1953 op Sutherland oorlede.
Skryfwerk
Sy eerste verhaal, Maak oop daardie deur, word in 1951 in Huisgenoot gepubliseer en verwerf ook die toekenning as die beste verhaal van die maand. Daarna verskyn daar gereeld verskeie tydskrifverhale van hom en ook die gewilde Ure-reeks, wat in Sarie Marais gepubliseer word. Na sy dood word sy sketse in twee bundels versamel onder die titels Ure met horings (’n dag in die lewe van ’n vrou) en Ure vol seesand (’n dag in die lewe van ’n gesin). Dit is veral die lewensvreugde in hierdie sketse wat tref.
R
Die letter R, r is die 18de letter van die moderne Latynse alfabet. In Navo se internasionale spellingsalfabet word R uitgespreek met die woord "Romeo".
Natuurkunde
R staan gewoonlik vir die gaskonstante 8,314 4621(75) J⋅K-1⋅mol-1.
Chemie
R is die simbool vir die aminosuur arginien.
Woiwodskap Subkarpate
Die Woiwodskap Subkarpate (Pools: województwo podkarpackie) is een van 16 woiwodskappe in die Republiek van Pole. Dit is met die administratiewe hervorming van 1999 deur die samesmelting van die vroeëre woiwodskappe Rzeszów, Przemyśl en Krosno geskep. Die administratiewe hoofstad en grootste stedelike nedersetting is Rzeszów.
Die Woiwodskap Subkarpate is in die uiterste suid-ooste van Pole geleë en grens aan Oekraïne en Slowakye. Die suide van die woiwodskap word deur die berglandskap van die Karpate oorheers. 'n Groot deel van die gebied word deur die Oostelike Beskiede-bergreeks met die Bieszczady, die Lae Beskiede en die Beskiede-voetheuwels (Pogórze Beskidzkie) beslaan.
Ekonomie
Behalwe vir swawel- en gasontginning en enkele swaar nywerhede (in Tarnobrzeg is in die 1930's wapenfabrieke en in 1960 'n swaelsuur-kombinat opgerig) word die Subkarpate deur 'n lae vlak van industrialisering gekenmerk wat van die streek een van die armstes in die land maak.
Die streek is derhalwe nie deur besoedeling geraak nie. Danksy sy ongerepte natuurskoon het die Bieszczady-bergreeks met sy stap- en fietsroetes en wintersportgeriewe tot 'n gesogte trekpleister vir natuurtoeriste en skigeesdriftiges uit Pole en die buiteland ontwikkel, alhoewel toeristegeriewe en openbare vervoer nog nie ontwikkeld genoeg is vir massa-toerisme nie.
Die Nasionale Bieszczady-park met 'n oppervlak van 27 800 hektaar is in 1973 gestig.
Trilby Clark
Trilby Clark (1903 – 1983) was 'n Australiese aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Big Dan (1923), The Lover of Camille (1924), Maria Marten (1928), en The Squeaker (1930).
FC Nordsjælland
FC Nordsjælland is 'n sokkerspan in die Deense dorp Farum. Die klub is 'n saamsmelting van al die klubs in die noorde van die eiland Seeland (Deens: Sjælland). Tot 2003 het die klub Farum BK geheet. Die span se tuisveld is die Farum Park, wat 'n kapasiteit van 10 000 toeskouers het.
FC Nordsjælland speel in die Deense Superligaen en het in 2012 vir die eerste keer die Deense kampioenskap gewen. In die seisoen 2012/13 speel die span dan ook in die UEFA Champions League.
Jeff Coetzee
Jeff Coetzee (25 April 1977-) ’n Suid-Afrikaanse tennisspeler. Hy was die eerste bruin tennisspeler wat 'n nasionale titel gewen het: die 0.12- nasionale kampioenskap in 1988. Kenmerkend van sy styl is sy dubbelhandrug- en -voorhandhoue. Hy het reeds ses ATP-dubbelspeltitels gewen en daarnaas in tien eindstryde gespeel. Coetzee is op 25 April 1977 in Okiep gebore en speel sedert 1996 professioneel tennis.
NG gemeente Greykerk
duimnael|regs|260px|Die Greykerk wat in 1941 opgerig is. Die argitekte was Siemerink en Brinkman. Ds. S.S. Weyers het die hoeksteen op [[21 Oktober 1941 gelê. In dieselfde omgewing staan die verwaarloosde ou kerkie en pastorie.]]
duimnael|regs|285px|Die ou Greykerk, ingewy in 1862.
duimnael|links|300px|Die Greykerk was naby die dorpie [[Balfour, Oos-Kaap, maar het ook die hele destydse distrik Stockenström ingesluit, waarvan 'n groot gedeelte later deel van die voormalige tuisland Ciskei geword het. Greykerk is in 1983 by Fort Beaufort se NG gemeente ingelyf.]]
Die NG gemeente Greykerk was die 86ste oudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk en het die dorpies Seymour (jare lank deel van die voormalige tuisland Ciskei) en Balfour, 14 km daarvandaan in die Oos-Kaap, omsluit.
Agtergrond
duimnael|regs|160px|Ds. Stephanus Salomon Weyers was leraar van die Greykerk van 1938 tot 1942 en voor dit van 1935 af leraar van die [[NG gemeente Venterstad, eweneens in die Oos-Kaap.]]
duimnael|regs|160px|Ds. Hendrik Petrus van Straten was leraar van die Greykerk van 1928 tot 1938.
duimnael|links|270px|Die ou Greykerk soos hy deesdae lyk.
duimnael|links|270px|Die hoeksteen van die tweede Greykerk, wat ds. S.S. Weyers op [[25 Oktober 1941 gelê het.]]
Darryl Earl David
Darryl Earl David is die eerste Indiër wat ’n lektor in Afrikaans aan ’n universiteit geword het toe hy in dié amp aangestel word aan die Universiteit van KwaZulu-Natal. Hy organiseer verskeie kunstefeeste, waaronder die Boekbedonnerd-fees op Richmond in die Noord-Kaap.
NG gemeente Greykerk
Agtergrond
duimnael|regs|160px|Ds. Tobias Izaak van Wyk. Greykerk was in 1912 sy eerste gemeente en hy was ook die eerste leraar van die gemeente nadat dit 'n volle 50 jaar lank as konsulentsgemeente deur die leraars van die [[NG gemeente Stockenström bedien is. Hy het in 1928 na Excelsior in die Vrystaat vertrek, in 1928 sy emeritaat aanvaar, maar toe van 1931 in Nieu-Bethesda gestaan en ook nog van 1945 tot 1954 in die NG gemeente Rietbron.]]
Darryl Earl David
Lewe en werk
Darryl Earl David is oorspronklik van Howick in Natal. In 1992 verwerf hy sy M.A.-graad in Afrikaans en later behaal hy ook ’n doktorsgraad in letterkundige toerisme. Hy is die eerste Indiër in Suid-Afrika wat lektor word in Afrikaans wanneer hy in hierdie posisie aangestel word by die Universiteit van KwaZulu-Natal. Hierdie departement is egter later deur die universiteit gesluit. Hy is veral bekend vir die stigting van Richmond in die Noord-Kaap as Boekedorp en organiseerder van die Boekbedonnerd-fees op hierdie dorp. Verskeie ander boekefeeste is ook aan sy inisiatief te danke, soos die Schreiner-fees op Cradock, die Midlands Literary Festival in Howick, die J.M. Coetzee-fees op Richmond, die Breyten Breytenbach-boekefees op Montagu en die enigste Kinderboekfees in Afrika in Pietermaritzburg. Hy neem ook die reëling van die Fugard-fees oor. In 2012 inisieer hy die oprigting van die Zoeloe letterkundige museum in Pietermaritzburg, die eerste letterkundige museum vir ’n swart inheemse taal en naas die museums vir Engels en Afrikaans die enigste in die land. Hy is getroud met Sheritha en hulle het ’n dogter, Kiara.
Skryfwerk
Hy skryf “Platteland pilgrimage”, ’n boek wat ten doel het om toerisme na die argitektoniese erfenis van ons kerke op die klein dorpies in die platteland te bevorder. Hierdie boek volg op “101 country churches of South Africa”, wat hy saam met Philip Menache geskryf het. Sy kortverhaal “The slow gardener” is in 2008 in die KZN Ware Verhaalkompetisie en hierdie verhaal word later in ’n versamelbundel opgeneem.
NG gemeente Greykerk
Agtergrond
duimnael|regs|160px|Ds. Gideon Nel was leraar van die Greykerk van 1947 tot 1952.
duimnael|160px|regs|Ds. J.P.N. Prinsloo, leraar van 1952 tot 1960.
duimnael|regs|160px|Ds. Petrus Arnoldus de Wet was leraar van die Greykerk van 1942 tot 1947 en weer van 1960 tot 1962. Nadat die Britse regering van die Kaap dit reggekry het om die Xhosa-hoofman Macomo uit sy woongebied in die vrugbare valleie van die Katrivier en sy bolope te verdryf, het kaptein (later sir) Andries Stockenström, destyds kommissaris-generaal van die oostelike distrikte van die Kaapkolonie, op die gedagte gekom om hierdie ontruimde distrikte aan kleurlinge uit die sendingstasies Theopolis en Bethelsdorp te gee. Dit was die oorsprong van die geskiedkundige Katriviernedersettings wat as buffer tussen die blanke grensbewoners en die Xhosas moes dien en wat in 1844 as distrik die naam van sy stigter, Stockenström, ontvang het.
In 1830 is eerw. William Ritchie van die Londense Sendinggenootskap se Tjumie-sendingstasie deur die regering aangestel om in die nedersetting te arbei en enkele jare later het sy werkkring 'n gemeente van die NG Kerk, die latere NG gemeente Stockenström, geword. Dit het egter tot 1848 Balfour geheet, na die woonplek van die leraar.
Blanke nedersetting
In die Agtste Grensoorlog (1850 – '51) het 'n gedeelte van die gekleurdes van die Katrivier hulle aan die kant van die Xhosa-aanvallers geskaar, sodat hulle grond verbeurd verklaar is en aan blankes uitgegee is. 'n Ruk lank het dié blanke intrekkers saam met die Kleurlinge onder die bearbeiding van ds. Thomson gestaan, maar reeds in 1855 het hulle hul ontevredenheid te kenne gegee omdat hulle saam met die Kleurlinge die Nagmaal moes geniet (destyds nog uit een gemeenskaplike Nagmaalsbeker) en daar geen blanke kerkraadslede gekies is nie. Wat die laaste grief betref, was die kerkraad bereid om toe te gee, maar oor eersgenoemde wou hulle geen konsessie maak nie. Die Ring het die handelswyse van die kerkraad goedgekeur, maar terselfdertyd by hulle aanbeveel om een of meer tafels "voor de nieuwe of blanke leden" te bedien. Al die blankes het nie met dié reëling geneë geneem nie en in Februarie 1860 het hulle besluit om hulle eie kerk op te rig waarin ook die Engelse van die distrik 'n heenkome kon vind.
Afstigting
'n Komitee wat die saak moes behartig, het in dieselfde jaar 'n memorie voor die Ring gelê met die versoek om 'n afsonderlike gemeente uit te maak, maar gee as enigste motief aan dat die bestaande kerkgebou te klein was. Die Ring het dit nie as voldoende rede vir afstigting beskou nie, maar die saak is verder ondersoek en in 1862 is daar toe uit Stockenström 'n gemeente vir die blankes gestig, sover bekend die eerste en enigste maal dat blankes uit 'n oorwegend bruin kerk afgestig het.
Eers is besluit om die kerk wat reeds in Julie 1862 ingewy is en wat dekades lank nog as kerksaal sou dien, "Sir George's Dutch Reformed Church" te noem, maar later is dié naam deur "Greykerk" vervang, albei ter ere van die gewilde Kaapse goewerneur sir George Grey, wat die kerkplaas aan die gemeente geskenk het.
Eerste eie leraar
'n Volle 50 jaar lank is die gemeente as konsulentsgemeente deur die leraars van Stockenström bedien. Eers in 1912 is ds. Tobias Izaak van Wyk tot eerste eie leraar van Greykerk bevestig en hy is opgevolg deur di. H.P. van Straten (1928 – '38), S.S. Weyers (1938 – '42), P.A. de Wet (1942 – '47), Gibeon Nel en andere. Die gemeentegrense was dieselfde as dié van die distrik en gemeente Stockenström. Die kerkgebou en pastorie het nie op die hoofdorp, Seymour gestaan nie, maar op 'n plaas van amper 140 ha naby die dorpie Balfour aan die voet van die skilderagtige Katberg, in die middel van die distrik, by die spoorwegstasie Katberg en aan die latere R67 tussen Fort Beaufort en Queenstown.
Inlywing
Soos die geval met die amper al die ander gemeentes in die Oos-Kaapse grensgebied wat deels of heeltemal binne die latere tuislande van Ciskei en Transkei geval het, het Greykerk ophou bestaan en is dit op 11 Desember 1983 by die NG gemeente Fort Beaufort ingelyf. Dieselfde lot het die NG gemeentes Pondoland (ingelyf by NG gemeente Kokstad), Du Plessis (ingelyf by Indwe), Komga (ingelyf by Stutterheim), Alice (ook ingelyf by Fort Beaufort) en Peddie (ingelyf by King William's Town) getref.
Die omgewing om Blinkwater, Buxton, Hertzog, Balfour, Katberg en Seymour was ’n vooruitstrewende landbougebied gedurende die 1940's tot 1960's. Boere het veral met lemoene en tabak geboer. Daar was selfs twee groot sitruspakhuise in die omgewing en heelwat van die sitrusproduksie is daarvandaan uitgevoer. Hierdie gebied het buite die stamgrond van die destydse Ciskei geval. Gedurende die 1970's het die owerheid van Ciskei, toe nog nie "onafhanklik" nie, aanspraak op gebiede binne die gemeentegrense gemaak. So is dit vroeg in die 1980's by Ciskei, wat in 1981 "onafhanklik" geword het, ingelyf. Die wit boere en hul gesinne moes die gebied verlaat en die Greykerk het ontbind. Die Suid-Afrikaanse regering het die NG Kerk vir die verlies van die Greykerk-eiendom vergoed. ’n Gedeelte van die geld is gebruik om akkommodasie vir van die Greykerk-lidmate in Huis Corrie Dreyer-ouetehuis op Adelaide te bou. Die res van die geld is belê sodat die lidmate verder finansieel ondersteun kon word.
Nagevolge van Sinodebesluit van 1857
Die NG Sinode van Oos-Kaapland skryf die Kaapse Sinode van 1857 het besluit – "vanweë die swakheid van sommige" – na aanleiding van die blanke lidmate van Stockenström se beswaar, dat gemeentes wat uit die heidene opgerig word hulle Christelike voorregte in 'n afsonderlike gebou of gestig kon geniet. "Dit is uiters belangrik om raak te sien dat hierdie geen prinsipiële besluit tot afsonderlike kerkvorming was nie. Immers begin die besluit met die uitspraak: 'De Synode beschouwt het wenschelijk en schriftmatig, dat onze ledematen uit die Heidenen in onze bestaande gemeenten opgenomen en ingelijfd worden, overal waar zulks geschieden kan.' Veel eerder moet dit as 'n ordereëling gesien word, beskou as in die beste belang van 'de bevordering van de saak van Christus onder de Heidenen'. Ongelukkig het hierdie besluit tog die weg tot afsonderlike kerkontwikkeling gebaan." En verderaan: "Die verdere (ongelukkige) verloop van die geskiedenis is bekend: in 1881 word die NG Sendingkerk gestig, in 1910 die (swart) NG Kerk in Afrika, en in 1968 die (Indiër) Reformed Church in Africa."
Carlos Rivas (akteur)
Carlos Rivas (16 September 1928 – 16 Junie 2003) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The King and I (1956), The Madmen of Mandoras (1963), Topaz (1969), en True Grit (1969).
Long Thanh Internasionale Lughawe
As die eerste fase voltooi is, sal die lughawe 2 aanloopbane hê (4 000 m lank, 45 m wyd) en sal dit 25 miljoen passasiers per jaar kan bedien. Die lughawe sal uitgebrei word tot en met die jaar 2030. Vanaf 2030, sal dit 4 terminale en 4 aanloopbane hê, en in staat wees om 100 miljoen passasiers per jaar en 5 miljoen ton vrag per jaar te vervoer. Dit sal die grootste lughawe in Viëtnam wees en een van die grootste lughawens in Suidoos-Asië word. Die totale koste vir die eerste fase beloop VS$ 6,7 miljard.
Hertagtiges
Die Hertagtiges is herkouende soogdiere van die familie Cervidae. Spesies sluit in die rendier (kariboe), witsterthert, Amerikaanse elk, Amerikaanse eland, edelhert, damhert en reebok. Hulle word ook herte of takbokke genoem. Ramme van feitlik alle spesies skud jaarliks hul gewei (horings) af en groei nuwes.
Die familie word onderverdeel in twee subfamilies, Capreolinae en Cervinae, wat elk weer in twee tribusse verdeel word.
Habitat
duimnael|260px|’n Damhert in die [[VSA.]] duimnael|260px|’n Jong reebok se eerste treë. Herte woon in ’n verskeidenheid biome, van toendra tot tropiese reënwoude. Hoewel hulle dikwels met woude verbind word, woon baie spesies in oorgangsgebiede tussen woude en steppe of grasveld. Die meeste groot spesies hou in gematigde, gemengde en bladwisselende woude, bergwoude, tropiese droë woude en savanne (oop spasies). Om in oop spasies in woude na kos te soek, strek eintlik tot voordeel van die hert omdat dit so die soorte gras, onkruid en kruie ontbloot waarvan hulle hou. Voldoende woud- en struikbedekking is egter steeds nodig vir bevolkings om te groei en floreer.
Beskrywing
duimnael|links|230px|Die sterte van die I) witsterthert, II) muildierhert, III) swartsterthert, IV) elk en V) edelhert. duimnael|links|230px|’n Wit damhert in [[Chicago.]] Herte weeg gewoonlik tussen 30 en 300 kg. Die kleinste spesie, die noordelike poedoe, weeg sowat 10 kg en die grootste, die Amerikaanse eland, 431 kg. Hulle het gewoonlik soepel, kompakte lywe en lang, sterk bene vir loop in bosgebiede. Hulle is ook uitstekende springers en swemmers. Hulle is herkouers en het vier maagkamers. Hul tande is aangepas om plante te vreet en hulle het dus nie boonste snytande nie; hulle het in die plek daarvan ’n harde kussing aan die voorkant van die bokaak. Sommige herte, soos dié van die eiland Rum in Skotland, eet wel vleis as dit beskikbaar is.
Sommige spesies het vergrote hoektande bo wat skerp slagtande vorm, terwyl ander glad nie oogtande het nie. Herte se kiestande help hulle om ’n groot verskeidenheid plante fyn te maal.
Herte het ’n lewer, maar geen galblaas nie. Hulle het ook ’n tapetum lucidum, ’n weefsellaag in die oog, wat hulle uitstekende nagsig gee.
Gewei
Buiten die Chinese waterhert, wat slagtande het, het alle manlike herte gewei (horings). Net by die rendiere het ooie ook gewei. Dit is ’n beenagtige struktuur wat uit die hert se skedel groei en bedek word deur ’n fluweelagtige buitenste laag. Net voor die paarseisoen vryf die hert die fluweellaag af. Ná die paarseisoen val die gewei af. duimnael|260px|Die witsterthert.
Tydens die paarseisoen gebruik ramme hul gewei om met mekaar te baklei om die aandag van die ooie in ’n trop. Die twee ramme omsirkel mekaar, buig hul nekke af en storm. Die geweie raak ineengestrengel en die ramme veg so sonder om beserings aan die gesig te veroorsaak.
Die gewei verskil grootliks van spesie tot spesie.
Kleur
Kleure verskil van spesie tot spesie en selfs binne spesifieke spesies. Hulle kan wit, donkerder of bont wees. Die grootste bevolking wit herte kom in Seneca County, New York, voor. Die kleur is die gevolg van ’n resessiewe geen.
’n Trop wit damherte kom naby die nasionale laboratoriums Argonne in Noord-Illinois voor.
Stephen F. Cohen
Stephen Frand Cohen (gebore 25 November 1938 in Owensboro, Kentucky , † 18 September 2020 in New York Stad , New York) was 'n Amerikaanse Russiese kenner en professor aan die Princeton-universiteit en die New York-universiteit. Hy het sy studies hoofsaaklik gefokus op Rusland en die Sowjetunie en na die Oktober-rewolusie die Amerikaanse betrekkinge met hierdie state.
Hertagtiges
Kleur
Witstertherte is bruin met wit vlekke wanneer hulle gebore word. Soms het hulle ’n grys kleur, wat hulle vuil laat lyk. In die middel van hul tweede jaar word hulle spierwit, en hulle word dikwels aangesien vir albino's.
Stephen F. Cohen
Lewe
Cohen se oupa was 'n Joodse immigrant uit die tyd toe Litaue aan die Russiese Ryk behoort het.
Hertagtiges
Voortplanting
Byna alle herte is enkelouers; net die ma sien om na die lammers. Hulle het gewoonlik een of twee (selde drie) lammers ná ’n dragtigheidsperiode van tot 10 maande vir die Europese reebok. Die meeste lammers word gebore met wit vlekke op hul pels, maar hulle verloor gewoonlik die wit vlekke aan die einde van hul eerste winter. Binne die eerste 20 minute van ’n lam se lewe neem hy sy eerste treë. Sy ma lek hom skoon sodat hy feitlik geen reuk het wat ’n roofdier kan bespeur nie. Die lam bly in die gras totdat hy sowat ’n week oud is en sterk genoeg is om saam met sy ma te loop. Hulle bly vir sowat ’n jaar bymekaar. ’n Mannetjie verlaat gewoonlik sy ma en sien haar nooit weer nie, maar wyfies kom soms terug saam met hul eie lammers en vorm klein troppe.
Stephen F. Cohen
Lewe
Cohen het 'n Baccalaureus in die Natuurwetenskap en 'n MA in Russiese Studies aan die Indiana-universiteit Bloomington verwerf. In die loop van verdere studies in Engeland reis hy enkele weke na die Sowjetunie. Cohen behaal toe sy PhD in Russiese Studies aan die Columbia-universiteit in New York Stad en word professor in Russiese Studies aan die Princeton-universiteit in New Jersey Hy het tot 1998 gedoseer aan Princeton en daarna aan die New York-universiteit in New York Stad. Cohen was ook die redakteur van The Nation.
Cohen was persoonlik bevriend met Michail Gorbatsjof en adviseer George H.W. Bush. Hy het Stalin se dogter geken en aan die einde van die 1980's gesorg vir die rehabilitasie van die weduwee van die Sowjet-politikus Nikolai Bukharin, Anna Larina. Cohen publiseer 'n aantal boeke en was 'n konsultant vir die New York radio- en televisiestasie CBS News. Hy was 'n lid van die invloedryke Council on Foreign Relations in New York.
Cohen se eerste huwelik het 'n seun en 'n dogter. Hy is later getroud met die hoofredakteur van die tydskrif The Nation, Katrina vanden Heuvel, met wie hy 'n seun gehad het.