cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Henry Every
thumb|links|240px|"Jack Avery" op ’n sigaretkaart. Hy was ook bekend onder talle verkeerde spellings soos Henry Avery, Jack Avery of John Avery, soos dit in regeringsdokumente voorgekom het. Die naam "John Avery" verskyn in die pamflet The Life and Adventures of Capt. John Avery uit 1709, maar dit is ’n fiktiewe werk. Daniel Defoe het dit later gebruik in sy boek uit 1720 The King of Pirates, en dit is daarna algemeen gebruik.
Hy is deur sy tydgenote "Die Aartsseerower" en "Die Kaptein van Seerowers" gedoop en was berug daarvoor dat hy een van die min groot seerowerskapteins was wat met sy buit ontsnap het sonder dat hy gevang of doodgemaak is. Hy was ook bekend vir wat genoem is die winsgewendste seerowersdaad in die geskiedenis. Hoewel sy loopbaan as seerower net twee jaar geduur het, het sy dade die publiek se verbeelding aangegryp, ander geïnspireer om ook seerowers te word en letterkundige werke tot gevolg gehad.
Lewe
Every het sy seerowersloopbaan begin toe hy eerste stuurman aan boord van die oorlogskip Charles II was. Terwyl die skip in die Spaanse hawe Corunna voor anker gelê het, het die bemanning ontevrede geraak omdat Spanje nie met die kapersbrief vorendag gekom en die skip se eienaars hulle nie wou betaal nie. Hulle het toe gemuit, die skip "Fancy" herdoop en Every as nuwe kaptein gekies.
thumb|240px|links|Avery verkoop sy Juweliersware, deur Howard Pyle (September 1887, Harper's Magazine. Every se bekendste rooftog was op ’n konvooi van 25 skepe van die Mogolryk op pad na die jaarlikse pelgrimstog na Mekka, insluitende die dhows Ganj-i-sawai en Fateh Muhammed. Every het met ander seerowerskepe saamgespan en die klein seerowersvloot, met hom in bevel, het tot £600 000 se edelmetale en juweliersware gebuit wat in 2020 sowat £92 miljoen (R2 miljard) werd sou wees. Dit het hom die rykste seerower in die wêreld gemaak.
Dit het aansienlike skade veroorsaak aan die brose betrekkinge tussen Engeland en die Mogolryk, en ’n gesamentlike losprys van £1 000 – destyds ’n enorme bedrag – is uitgeloof vir sy gevangeneming. Dit het gelei tot die eerste wêreldwye mensejagtog in die aangetekende geskiedenis.
Tussen 1689 en 1740 was die gemiddelde loon vir ’n eerlike seeman op ’n handelsboot 25 tot 55 sjielings per maand, of sowat £15 tot £33 per jaar. Sommige het maar sowat £2 per maand verdien. £1 000 was meer as die loon vir ’n leeftyd se werk, en iemand wat Every gevang het, sou vir altyd kon aftree.
Ancorina repens
Die spons behoort tot die genus Ancorina en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1989 deur Wiedenmayer.
Henry Every
Lewe
Hoewel verskeie van Every se bemanningslede gevang is, het hy op vrye voete gebly en in 1696 uit alle rekords verdwyn; dit is onbekend wat hy daarna gedoen het of waar hy was. Daar is gegis dat hy óf in Briitanje óf op ’n tropiese eiland afgetree en sy geld verkwis het. Daar word geglo dat hy iewers tussen 1699 en 1714 dood is. Sy skat is nooit ontdek nie.
Ree
Die ree of reebok is ’n Europese hertsoort. Hulle is relatief klein, rooierig en grysbruin, en aangepas by koue omgewings. Reebokke kom wydverspreid in Europa voor, van die Middellandse See-gebied tot in Skandinawië, en van Brittanje tot die Kaukasus. Hulle verskil van die ietwat groter Siberiese ree.
Verspreiding
In Europa kom die ree in die meeste gebiede voor, buiten die mees noordelike dele van Skandinawië en sommige van die eilande, veral Ysland, Ierland en die eilande van die Middellandse See. In die Middellandse See-gebied is hulle beperk tot bergstreke.
Eienskappe, habitat en dieet
duimnael|links|’n Reeboklam van twee tot drie weke oud.
Oosterse korthaarkat
Sien ook
Lys van katrasse
Ree
Eienskappe, habitat en dieet
Die ree is ’n taamlik klein hert van sowat 95 tot 135 cm lank, met ’n skouerhoogte van 65 tot 75 cm en ’n gewig van 15 tot 35 kg. Net die mannetjies het gewei. Dit is redelik kort en regop.
Die dier het ’n rooierige kleur met ’n grys gesig. Sy pels is goudrooi in die somer en word donkerder en selfs swart in die winter. Die stert is baie kort, 2 tot 3 cm, en skaars sigbaar.
De ree is baie vinnig en grasieus en hou in woude, hoewel hulle soms in die grasvelde en yl woude voorkom. Hulle eet hoofsaaklik gras, blare, bessies en jong lote. Hulle hou veral van jong, sagte gras met baie vog, soos gras wat die vorige dag reën gehad het.
Voortplanting
Die ree word in die natuur tot sowat 10 jaar oud. Wanneer hulle skrik, blaf hulle baie soos ’n hond. Ooie gee ’n hoë tjank om ramme te lok tydens die paarseisoen (in Julie en Augustus). Die ooi soek gewoonlik ’n ram en kan hom na haar gebied lok.
Die ramme bots in die vroeë somer oor hul gebiede en in die vroeë herfs oor paring. Ooie is 10 maande lank dragtig en skenk gewoonlik die lewe aan twee lammers van verskillende geslagte. Die lammers bly in die gras om vir roofdiere weg te kruip totdat hulle gereed is om by die res van die trop aan te sluit. Volwasse reebokke versaak dikwels hul kleintjies as hulle agterkom of ruik daar was ’n ander dier of mens naby hulle.
Karkloof-natuurreservaat
Dit bestaan uit 'n groot (936 ha) misgordelwoud met inheemse geelhout- (Afrocarpus falcatus, Podocarpus latifolius en Podocarpus henkelii) en stinkhoutbome (Ocotea bullata).
Wildlewe sluit in samango-ape, blouduiker en bosbokke. Kroonarende (Stephanoaetus coronatus) broei hier, en die bedreigde Kaapse woudpapegaai (Poicephalus robustus robustus) kom ook hier voor.
Endemies aan die gebied is 'n subspesie van die kuifkoptarentaal (Guttera edouardi symonsi), en 'n dwergverkleurmannetjie (Bradypodion sp.) wat verwant is aan die Natalse Middellandse dwergverkleurmannetjie en die swartkopdwergkameleon.
Creed
Weathered (2001–2003)
In die herfs van 2001 is "My Sacrifice", die eerste treffer van Creed se laaste album Weathered, gebruik in 'n reeks promosievideo's vir die World Wrestling Entertainment. Hulle het ook "Young Grow Old", 'n B-kant op die 1999 vrystelling Human Clay, gebruik as die amptelike temalied vir die World Wrestling Entertainment se Backlash in April 2002. Vroeg in 2002 is "Bullets" vrygestel met 'n duur musiekvideo wat baie spesiale effekte gehad het. Die lied en video was Creed se minste suksesvolle poging sedert hulle die hoofstroom betree het maar hulle het goed herstel met een van daardie somer se grootste treffers "One Last Breath".
In April 2002 was Stapp betrokke in 'n motorongeluk en dit wou voorkom asof die beplande toer gekanselleer moes word. Stapp het egter betyds herstel om by die laaste paar vertonings te kon optree. "Don't Stop Dancing" was 'n klein sukses vir Creed in laat 2002/vroeg 2003.
Skeiding en daaropvolgende gebeure (2004–2008)
Op 4 Junie 2004 het Creed amptelik hulle skeiding aangekondig. Stapp het begin om sy debuut solo-album, The Great Divide, op te neem met Roadrunner Records se kunstenaar, Goneblind. Die ander twee groeplede (saam met die voormalige baskitaarspeler Brian Marshall) het 'n nuwe groep, Alter Bridge, gestig met Myles Kennedy. Die tussentydse baskitaarspeler, Brett Hestla, het sedertdien by die groep Dark New Day aangesluit. Op 22 November 2004 het Creed a album met hulle grootste treffers vrygestel. Stapp se tweede solo album is in produksie asook die derde album van Alter Bridge, maar die opname daarvan sal eers onderbreek word tot na Creed se reünie-toer.
In 2008 het Mark Tremonti saam met die sanger van Alter Bridge, Myles Kennedy, as gaskunstenaars op twee afsonderlike liedjies van Sevendust se album Chapter VII: Hope & Sorrow verskyn. Die twee het ook op Fozzy se album All That Remains verskyn en Tremonti het later 'n kitaar opleidings-DVD met die titel Mark Tremonti: The Sound & The Story laat in 2008 vrygestel.
In 2009 is Creed se liedjie "Higher" van Human Clay gelys as nommer 95 in VH1 se lys van "100 Grootste Rockliedjies".
Waiting for the Barbarians
Die komponis Philip Glass het in 2005 'n opera in Duitsland op die planke gebring wat hierdie roman dramatiseer, met 'n libretto wat deur Christopher Hampton geskryf is.
Storielyn
Die verhaal word in die eerste persoon vertel deur die naamlose landdros van 'n klein koloniale dorp wat bestaan as die territoriale grens van die "Ryk". Die landdros se redelik vreedsame bestaan eindig met die Ryk se verklaring van 'n noodtoestand en ontplooiing van die Derde Buro-spesiale magte van die Ryk- as gevolg van gerugte dat die gebied se inheemse mense, wat "barbare" deur die koloniste genoem word, moontlik voorberei om die dorp aan te val. Gevolglik voer die Derde Buro 'n ekspedisie in die gebied buite die grens. Gelei deur 'n sinistere kolonel Joll, vang die Derde Buro 'n aantal barbare, bring hulle terug na die dorp, martel hulle, vermoor sommige van hulle, en verlaat die dorp vir die hoofstad om vir 'n groter veltog voor te berei.
Intussen begin die landdros die legitimiteit van imperialisme en versorg persoonlik 'n barbaarse meisie wat verlam en gedeeltelik verblind word deur die Derde Buro se martelaars. Die landdros het 'n intieme maar onseker verhouding met die meisie. Uiteindelik besluit hy om haar terug te neem na haar mense. Ná 'n lewensbedreigende reis deur die onvrugbare land, waarin hulle ook seks het, slaag hy daarin om haar terug te neem en uiteindelik te vra of sy by hom sal bly. Sy weier en hy keer terug na sy eie dorp. Die Derde Buro-soldate het weer daar aangekom en arresteer nou die landdros omdat hy sy pos verlaat het en met die "vyand" saamgewerk het. Sonder 'n kans vir 'n verhoor tydens die noodtoestand bly die landdros vir 'n onbepaalde tyd in 'n geslote kelder, en ervaar vir die eerste keer 'n bykans volledige gebrek aan basiese vryhede. Hy kry uiteindelik 'n sleutel wat hom toelaat om die tydelike tronk te verlaat, maar bevind dat daar geen plek is om na te ontsnap nie en spandeer sy tyd buite die tronk om te soek vir stukkies kos.
Later kom kolonel Joll triomfantlik terug met 'n aantal barbaarse gevangenes uit die woestyn en maak 'n openbare skouspel van hul marteling. Alhoewel die skare aangemoedig word om aan hul aanvalle deel te neem, bars die landdros op die toneel om dit te stop, maar word verhoed. Die landdros word deur 'n groep soldate, aan sy arms opgehang en sy begrip van imperialistiese geweld word verdiep deur sy persoonlike ervaring van marteling. Met die landdros se wil duidelik genak het die soldate hom met vrymoedigheid vrylik laat dwaal omdat hulle weet dat hy nêrens heen kan gaan nie en nie meer 'n bedreiging vir hul missie inhou nie. Die soldate begin egter uit die dorp vlug soos die winter nader kom en hul veldtog teen die barbare in duie stort. Die landdros probeer om Joll op sy finale terugkeer uit die woestyn te konfronteer, maar die kolonel weier om met hom te praat. Die laaste soldate verlaat die dorp. Die oorheersende geloof in die dorp is dat die barbaarse voornemens is om in te val, en die landdros help die oorige dorp inwoners om met hul lewens voort te gaan en voor te berei vir die winter. Daar is geen teken van die barbare teen die tyd dat die eerste sneeu op die dorp val nie.
Toekennings en nominasies
Nadat Coetzee in 2003 die Nobelprys vir Letterkunde gewen het, het Penguin Books Waiting for the Barbarians benoem vir die reeks "Groot Boeke van die 20ste Eeu". Die Nobelprys-komitee stel dat Waiting for the Barbarians " 'n politieke riller in die tradisie van Joseph Conrad, waarin die idealis se naïwiteit die poorte na gruwelikheid oopmaak."
Verwerkings
Die opera deur Philip Glass is gebaseer op Coetzee se boek en Christopher Hampton se libretto volg die verhaal getrou. Die opera is op 10 September 2005 in die Teater van Erfurt, Duitsland, onder leiding van Guy Montavon die eerste keer opgevoer. Die hoofrol van die landdros is gesing deur die Britse bariton Richard Salter, kolonel Joll van die Amerikaanse bariton Eugene Perry, wat in verskeie van Glass se operas optree en die barbaarse meisie is deur Elvira Soukop gespeel. Die musikale regisseur van die première was Dennis Russell Davies. Soos Glass aan joernaliste en die Erfurt-gehoor by 'n matinee gesê het, sien hy skrikwekkende parallelle tussen die opera se storie en die oorlog in Irak. 'n Militêre veldtog, martelingskrete, praat oor bedreigings vir die "Ryk" se vrede en veiligheid, maar geen bewys daarvoor nie. Die Austin Lyric Opera het op 19 Januarie 2007 die Amerikaanse première van die Barbarians uitgevoer. Richard Buckley was die dirigent en Guy Montavon as regisseur. Richard Salter en Eugene Perry as onderskeidelik die landdros en kolonel Joll verbind is. en mezzo-sopraan Adriana Zabala as die Barbaarse meisie.
In Augustus 2012 het die Baxter-teater in Kaapstad Alexandre Marine se verhoogaanpassing van die roman aangebied. Hierdie produksie toer na Montreal se Segal Sentrum vir Uitvoerende Kunste in Januarie en Februarie 2013.
In Oktober 2018 het 'n filmaanpassing onder leiding van Ciro Guerra en met Mark Rylance, Robert Pattinson, en Johnny Depp begin met produksie in Marokko.
Kabouter
Volkskultuur
Kabouters is bonatuurlike wesens wat in die folklore van verskillende Europese kulture voorkom. Hulle is vrolik, behulpsaam, wys en naïef. Snags help hulle die mens deur ongesiens onafgehandelde takies te voltooi. Gewoonlik woon hulle naby aan mense en is goedgesind teenoor hulle, maar kwaadaardige kabouters kan ook voorkom. Kabouters kan toor. Hulle praat met plante en diere en woon tussen die dakbalke van geboue. In die teenswoordige volksgeloof het kabouters uitgesterf. Hulle kom nog slegs in sprokies en as tuinkabouters voor.
Voorkoms
Dwergies lyk altyd asof hulle baie oud is. Hulle is baie klein van gestalte en sterk en beskik oor die vermoë om hulself onsigbaar te maak. Gewoonlik word hulle uitgebeeld met ronde wange, ‘n boeppens, ‘n rooi neus en ‘n welige baard. Daarby dra hulle rooi (en soms bruin) klere, ‘n rooi puntmus, stewels en ‘n breë gordel. Vroue dra rokke.
Louise Elizabeth Janse van Rensburg
Loopbaan as joernalis en persoonlike lewe
Sy is een van die eerste Afrikaanse joernaliste. Vanaf 1933 dien sy op die redaksie van Die Volkstem in Pretoria en in 1936 is sy na Johannesburg waar sy vroueredakteur van Die Vaderland is. Hierna is sy vanaf 1938 vroueredakteur by The Pretoria News in Pretoria.
In 1941 trou sy met Hermann Hans Peter Behrens, die nuusredakteur van The Pretoria News en later skakelbeampte en direkteur van kultuursake vir die Pretoria Stadsraad. 'n Paar maande later tree sy uit die joernalistiek. Die egpaar het drie kinders (Johann Heinrich, Hildegarde en Anna Louise) en woon op 'n plasie buitekant Pretoria.
Greenwich (Londen)
Greenwich, Engelse uitspraak: [ˈɡrɛnɪtʃ], [ˈɡrɪnɪdʒ], [ˈɡrɪnɪtʃ] of [ˈɡrɛnɪdʒ], is 'n distrik in die Britse hoofstad Londen, in die suidooste van die metropool, aan die suidelike oewer van die Teemsrivier. Die elegante "park-en-paleis"-landskap van Greenwich, insluitende die historiese middestad rondom St Alfege se kerk, is in Desember 1997 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys. Die Greenwich-meridiaan (die 0° lengtelyn) loop deur Greenwich. Die wêreld se tydverskuiwings word ook van hier af bepaal - aanvanklik Middelbare Greenwichtyd (GMT), maar is later met Gekoördineerde Universele Tyd (UTC) vervang.
Louise Elizabeth Janse van Rensburg
Loopbaan as joernalis en persoonlike lewe
Behalwe haar verpligtinge as moeder en huisvrou, skryf sy deeltyds veral resensies vir Die Vaderland in Johannesburg, maar ook vir ander tydskrifte en die radio. Eindelik skryf sy in totaal meer as 'n duisend resensies. Later werk sy vir 'n ruk as assistent-bibliotekaresse in Pretoria. Sy is lid van die Skrywerskring en die Pretoria tak van die Vroue-Federasie en neem vir etlike jare gereeld deel aan radiovasvra-programme, waar sy beïndruk met haar besonder wye algemene kennis.
Greenwich (Londen)
Greenwich, oorspronklik gestig as 'n vissersdorpie langs die Teems, het reeds in die laat Middeleeue die belangstelling van die koningshuis gewek. In 1427 het koning Hendrik V se jonger broer hier 'n paleis, Bella Court (later hernoem as Paleis van Placentia), vir homself laat bou. In die Tudor-tydperk was Greenwich een van die gunstelingplekke van koning Hendrik VIII wat hier oor privaat jaggronde beskik het. In die 18de eeu het Greenwich 'n gewilde seeoord geword waar 'n verskeidenheid herehuise opgerig is soos Vanbrugh Castle wat in 1717 op Maze Hill ontstaan het. Vanaf die Georgiaanse tydperk is nuwe eiendomme op hoër geleë terrein naby die historiese middestad gebou. Greenwich is nouliks deur die nywerheidsomwenteling geraak en kon sodoende sy karakter as historiese enklawe in 'n vinnig veranderende metropool bewaar.
Louise Elizabeth Janse van Rensburg
Sterfte
Sy is op 18 Januarie 1994 in die Nazareth Huis in Pretoria oorlede.
Ontspanningslektuur
As kind reeds begin sy skryf en gee saam met haar suster 'n maandblad uit wat in die familiekring versprei word. Kortverhale van haar verskyn sedert die dertigerjare in verskeie tydskrifte. Na haar troue moedig haar man haar aan om 'n roman te skryf vir 'n wedstryd van Afrikaanse Pers en die sielkundige roman Die verwaaide vlam word as wenner bekroon.
Greenwich (Londen)
Greenwich se historiese bande met die Britse Vloot en kommersiële seevaart is in die 20ste eeu herdenk met die opening van twee gerestoureerde museumskepe langs Greenwich se Teemsoewer, die historiese 19de eeuse teeklipper Cutty Sark en Sir Francis Chichester se seiljag Gipsy Moth IV wat hy in 1966 vir sy befaamde eenhandige vaart om die wêreld langs die historiese Klipperroete gebruik het, en die vestiging van die Nasionale Seevaartmuseum (National Maritime Museum) deur 'n parlementswet in 1934. Die museum se naam is volgens 'n voorstel van die skrywer Rudyard Kipling gekies. Die Seevaartmuseum, tans die grootste en mees besoekte van sy soort ter wêreld, is in die Royal Hospital School se vroeëre gebouekompleks gehuisves nadat die skool in 1933 in Suffolk hervestig is en op 27 April 1937 deur koning George VI plegtig ingewy.
Louise Elizabeth Janse van Rensburg
Ontspanningslektuur
Die soortgelyke Verminkte jare verskyn hierna.
Greenwich (Londen)
Ter geleentheid van koningin Elizabeth II se Diamantjubileum in 2012 is aan die Nasionale Seevaartmuseum, die Koninklike Sterrewag, Queen's House en die museumskip Cutty Sark die titel "Koninklike Museums Greenwich" verleen.
Louise Elizabeth Janse van Rensburg
Ontspanningslektuur
Erfenis van onheil is 'n moordroman wat op die plaas Galway buitekant Pretoria afspeel. Die Ier Patrick Conroy het skatryk geword tydens die goudstormloop aan die Witwatersrand en bemaak ná sy dood sy besittings aan sy lieflingdogter Cecile. Sy moet dit vir vyf-en-twintig jaar bestuur, waarna sy volgens die ver-seëlde instruksies wat by Patrick se bank gehou word, die groot fortuin onder die familielede moet verdeel. Wanneer die testament dan na afloop van hierdie tyd gelees word, is die oorlewende familielede almal teenwoordig om 'n reeks aaklige gebeurtenisse, van die verlede en hede, aangaande die fortuin te beleef.
Halfleeftyd van kennis
'n Delphi-peiling het getoon dat die halfleeftyd van sielkunde, soos gemeet in 2016, wissel van 3,3 tot 19 jaar, afhangend van die spesialiteit, met 'n gemiddeld van net meer as 7 jaar.
Dit word ook gebruik in die Christelike missiologie om die doeltreffendheid van hul leerstellings te verhoog.
Louise Elizabeth Janse van Rensburg
Ontspanningslektuur
Rob Antonissen maak dan in sy literatuurgeskiedenis 'n opmerking oor die akkurate sielkundige motiverings in haar werk.
Halfleeftyd van kennis
Formulering
Die begrip 'halfleeftyd van kennis' word toegeskryf aan Fritz Machlup (1962).
Die uitdrukking "halfleeftyd van feite" het in populariteit toegeneem na die boek "The Half-Life of Facts: Why Everything We Know Has an Expiration Date" van 2012, geskryf deur Samuel Arbesman.
Louise Elizabeth Janse van Rensburg
Ontspanningslektuur
Die familiegeskiedenis Die kinders van Alida Fourie speel af in die tweede helfte van die negentiende eeu in die Transvaal, waarin die stryd tussen Boer en Brit vanuit 'n geskiedkundige oogpunt benader word. Die Boeremeisie Alida Zondagh is verlief op die Engelsman Robert Wynne. Hulle trou en het 'n seun (ook Robert), maar nadat Robert deur 'n olifant gedood word, trou sy met die Ier Michael Fury. Michael en Alida het ses kinders. Die boek verhaal dan die lotgevalle van Alida se sewe kinders, waarin die twisvraag van toeval of noodlot onbeslis gelaat word.
Die ryk van Raaltes is 'n romantiese verhaal wat aanvanklik as vervolgverhaal in Sarie Marais gepubliseer is.
Skryfwerk vir die jeug
Roeland, ridder van Karel die Grote is 'n verwerking uit verskillende bronne vir die jeug. Roeland het roemryk in die pas van Roncesvalles in die stryd teen die More gesterf. Die verhaal word vooraf gegaan deur 'n insiggewende uiteensetting van die tyd van Karel die Grote en die opbloei van die riddertyd en sy heldeverhale.
Die vloek van koning Nibelung is 'n verwerking vir die jeug uit die Duits van die groot Germaanse epos Das Nibelunglied” Hier-in rus daar 'n vloek op die skat van die dwergkoning Nibelung. Dit is veral die ring wat noodlottig is. Wie dit ook al dra word besonder gierig en heerssugtig, wat onvermydelik lei tot sy ondergang.
Robert Brubaker
Robert Brubaker (9 Oktober 1916 – 15 April 2010) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Book of Acts Series (1957) en Seconds (1966), en in die televisiereekse Decision (1958) en Days of Our Lives (1965).
Torgelower SV Greif
Torgelower SV Greif is 'n sportklub uit Torgelow in die deelstaat Mecklenburg-Voorpommeren in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerspan. Behalwe sokker, het die klub ook afdelings vir tafeltennis en handbal.
Die klub is in 1919 gestig as SV Greif Torgelow. Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub heropgerig as SG Torgelow en in 1951 herdoop na BSG Stahl Torgelow. 'n Jaar later is die naam verander in BSG Motor Torgelow, maar na 4 jaar is die naam terugverander na BSG Stahl Torgelow. In 1963 is die klub weer herdoop na Nord Max Matern Torgelow (ook soms Nord Torgelow genoem). Max Matern was 'n Duitse kommunis en anti-fascis wat in 1935 deur die Nazi’s tereggestel is vir die moord op twee polisiemanne (in 1993 is Erich Mielke, oud-hoof van die Stasi, skuldig bevind aan die moorde). Die klub het 5 seisoene in die tweedevlak DDR-liga deurgebring.
Na die hereniging van Duitsland het die klub sy huidige (historiese) naam in 1990 teruggeneem.
Ron White
Ron White (gebore 18 Desember 1956) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Blue Collar Comedy Tour: The Movie (2003), Sex and the City 2 (2010), en Horrible Bosses (2011), en in die televisiereeks Roadies (2016).
Concorde
Die Concorde was 'n lang, smal vliegtuig met ’n skerp gepunte neus wat teen meer as dubbel die snelheid van klank kon vlieg. Die supersoniese passasiersvliegtuig is gemeenskaplik deur die Franse en Britse lugvaartnywerhede vervaardig. Naas die Russiese Toepolef-144 was dit een van slegs twee supersoniese passasiersvliegtuie wat ooit vervaardig en in diens geneem is. Die vliegtuig, wat die tegniese naam Aérospatiale-BAC Concorde 101/102 gedra het, is volgens die ooreenkoms van 29 November 1962 tussen die Franse en Britse regerings oor 'n tydperk van 15 jaar ontwikkel en deur die Franse maatskappy Aérospatiale (tans EADS) en die Britse British Aircraft Corporation (tans BAE Systems) gebou.
Die besluit om 'n nuwe supersoniese vliegtuig te ontwikkel het op 'n kritieke tydstip vir die Britse lugvaartnywerheid gekom, nadat alle ontwikkelingsprogramme van militêre supersoniese vliegtuie gestaak is. Die Concorde-projek het 'n belangrike bydrae tot die behoud van supersoniese navorsing gelewer en was een van die voorlopers van Europa se Tornado-vegvliegtuig wat gebruik maak van Concorde se deltavlerkontwerp tydens supersoniese snelhede.
Die kruissnelheid van die Concorde was 2,04 Mach teen 'n vlieghoogte van tussen 15 650 en 18 000 meter. Dit het net soos die Franse Dassault Mirage 2000-vegvliegtuig oor deltavormige vlerke en nabrander-enjins beskik wat oorspronklik vir die Britse Avro Vulcan-bomwerper ontwikkel is. Die Concorde was ook die eerste passasiersvliegtuig voor die Airbus wat van elektroniese vliegtoerusting voorsien was.
Die eerste kommersiële dienste van British Airways en Air France op die Transatlantiese roete is op 21 Januarie 1976 ingestel. Hierdie gesogte vlugte was peperduur en het die vliegtyd vanaf Parys en Londen na New York met tussen drie en drie en 'n half uur verkort. Ná 'n noodlottige ramp naby die Paryse lughawe, waarin 113 mense gesterf het, is alle Concorde-vlugte op 31 Mei (Air France) en 24 Oktober 2003 (British Airways) gestaak. Die ramp, wat deur die bandbreuk van 'n Amerikaanse vliegtuig veroorsaak is, was die eerste in 27 jaar se diens. Die vliegtuie was egter oud en dit sou te duur wees om nuwes te bou.
Geskiedenis
Tydens die ekonomiese bloeitydperk van die sestigerjare het 'n groot aantal lugdienste belang gestel in die Concorde, tot so 'n mate dat Frankryk en die Verenigde Koninkryk besluit het om die projek gemeenskaplik aan te pak. Belangrike internasionale lugdienste soos Pan American Airways, British Overseas Airways Corporation en Air France het ses vliegtuie elk bestel; ander dienste soos Panair do Brasil, Japan Airlines, Lufthansa, American Airlines, United Airlines, Air Canada, Braniff, Iran Air, Qantas, CAAC, Middle East Airlines en Trans World Airlines het by hulle aangesluit, en uiteindelik was daar meer as 100 vliegtuie op die bestelboek. Concorde-stralers is slegs in Toulouse (Frankryk) en Filton (Verenigde Koninkryk) gebou.
Op 2 Maart 1969 word die eerste toetsvlug van 29 minute oor die Franse stad Toulouse onderneem. In Oktober van dieselfde jaar het die eerste supersoniese vlug plaasgevind, en een jaar later is 'n snelheid van Mach 2 bereik. Alle toetse van die prototipe 001 was suksesvol, en die nuwe vliegtuig is op 4 September 1971 aan die publiek bekend gestel. 'n Tweede prototipe 002 is op 2 Junie 1972 in die Midde- en Verre Ooste getoets. Concorde se koue weektoetse het plaasgevind by Fairbanks, Alaska waar die vliegtuig oornag op -44°C gelaat is. Die warm en hoë toetse het in Januarie en Februarie 1973 by die Jan Smuts Lughawe (tans O.R. Tambo Internasionale Lughawe) plaasgevind waar die temperatuur 30°C behaal het en die lugdruk was tipies 850 mbar.
Die koste van navorsing en ontwikkeling, wat in die Verenigde Koninkryk in 1962 nog op 'n totaal van £150 miljoen beraam is, het gaandeweg handuitgeruk en in 1970 reeds £800 miljoen beloop. Dit het kort daarna die £1 miljard-kerf verbygesteek. So het die Arbeiderkabinet in 1964 oorweeg om die prestigeprojek te staak, maar weens die ooreenkomste wat met Frankryk gesluit is en die vrees dat 'n groot aantal Britse werkers sonder werk sou sit, is met die ontwikkeling van die projek, wat ten minste in 'n tegniese opsig suksesvol was, voortgegaan.
Die Verenigde State het hul eie supersoniese projek, wat in 1971 aangepak is, later gekanselleer. Twee modelle is oorspronklik beplan: Die Lockheed L-2000, wat baie ooreenkomste met die Concorde getoon het, maar ten gunste van die projek Boeing 2707 gestaak is. Die Boeingmodel was 'n hoogs gesofistikeerde ontwerp met 'n kapasiteit van driehonderd passasiers en sou 'n groter snelheid as die Concorde bereik het. Sy opvallendste kenmerk was die veranderlike geometrie van sy vlerke.
Die Amerikaanse regering het Frankryk en die Verenigde Koninkryk probeer oorreed om die Boeing-projek gemeenskaplik aan te pak en na besware van Amerikaanse burgers teen die Concorde se moontlike geraasbesoedeling verwys. Inderwaarheid was die Amerikaners gekant teen die idee van 'n Europese supersoniese vliegtuig en die mededinging van Europese vervaardigers op die internasionale mark, wat destyds nog deur Amerikaanse maatskappye oorheers is. Nogtans het die Amerikaners nie werklik oor 'n alternatief beskik nie. Met die veranderde ekonomiese situasie ná die oliekrisis van 1973 en as gevolg van 'n ongeluk met die Russiese supersoniese straler Toepolef TU-144 het baie lugdienste hulle supersoniese planne egter begin heroorweeg, en uiteindelik is alle bestellings weens die hoë bedryfskoste van supersoniese vlugte gekanselleer. Net Air France en British Airways was verplig om Concorde-vliegtuie in gebruik te neem.
Belangrike prestasies van Concorde: (*) Parys – Dakar – Rio de Janeiro en Londen – Bahrein
Teen die einde van die sewentigerjare het ook Singapore Airlines en Braniff International in samewerking met British Airways twee lugvaartroetes met Concorde-vliegtuie bedien. Die bou van die Concorde is egter in 1979 gestaak, nadat twee prototipes, twee toetsmodelle en sestien vliegtuie vir kommersiële gebruik vervaardig is.
Aanvanklik is ook roetes na Rio de Janeiro en Singapoer met Concorde-vliegtuie bedien, tog het die reikwydte van die supersoniese straler, van sowat 6 000 kilometer, te klein vir die meeste oorsese bestemmings gebly en tussenlandings noodsaaklik gemaak. In baie gevalle is ook geen landingsregte vir Concorde-vliegtuie verkry nie, aangesien die geraas van sy enjins met 119,5 dB dié van gewone stralers ver oorskry het. Naas geskeduleerde internasionale vlugte is nogtans 'n groot aantal huurvlugte na oorsese bestemmings aangebied. Op 28 Maart 1985 duur 'n huurvlug tussen Londen en Kaapstad slegs 8 uur 8 minute, terwyl die vliegtuig by Monrovia moet hervul.
Willard Robertson
Willard Robertson (1 Januarie 1886 – 5 April 1948) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Roman Scandals (1933), Torchy Gets Her Man (1938), My Son Is a Criminal (1939), en The Ox-Bow Incident (1943).
Concorde
Geskiedenis
By die Paryse ramp in 2000 het sowat 100 Duitse toeriste gesterf wat vir 'n vakansiehuurvlug vertrek het. Supersoniese vlugte met Concorde het beperk gebly tot die luuksemark van Transatlantiese roetes, en die verbindings tussen Parys en Londen en New York, wat uitsluitlik aangebied is, was tot by die ramp van die jaar 2000 selfs winsgewend.
Die Concorde-passasiersdiens is in Oktober 2004 gestaak. Diensvliegtuie is in museums regoor die wêreld opgeneem om hierdie merkwaardige vliegtuig te help bewaar.
Lys van bestemmings wat deur die Concorde bedien is
(AF) verwys na Air France-vlugte (soos in 1998)
Louise Le Nay
Louise Le Nay (gebore 1957) is 'n Australiese aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Emoh Ruo (1985) en The More Things Change... (1986), en in die televisiereekse Prisoner (1979) en Neighbours (1985).
2014 Aboe Dhabi Grand Prix
Die 2014 Formule Een Aboe Dhabi Grand Prix het op 23 November 2014 op die Yas Marina-renbaan in Aboe Dhabi plaasgevind. Dit was die negentiende en laaste wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Lewis Hamilton in sy Mercedes gewen.
Gees (mens)
Die gees of verstand is die stel denkfakulteite wat die volgende kognitiewe aspekte insluit: bewussyn, verbeelding, persepsie, denke, intelligensie, oordeel, taal en geheue, asook nie-kognitiewe aspekte soos emosie. Onder die wetenskaplike fisikalistiese interpretasie word die gees ten minste gedeeltelik in die brein gehuisves. Die primêre mededingers aan die fisistiese interpretasies van die gees is idealisme, stof-dualisme en soorte eienskap-dualisme, en ietwat deur eliminerende materialisme en onreëlmatige monisme. Daar bestaan 'n lang tradisie in filosofie, godsdiens, sielkunde en kognitiewe wetenskap oor wat 'n gees vorm en wat die kenmerke daarvan onderskei.
Een ope vraag wat raak op die aard van die gees is die gees-liggaam-probleem, wat die verband tussen die gees en die fisiese brein en senuweestelsel ondersoek. Ouer standpunte sluit in dualisme en idealisme, wat die denke op een of ander manier as nie-fisies beskou. Moderne sienings konsentreer dikwels op fisikalisme en funksionalisme, wat meen dat die verstand ongeveer identies is met die brein of verminderbaar is tot fisieke verskynsels soos neuronale aktiwiteit. Alhoewel dualisme en idealisme steeds baie ondersteuners het. 'n Ander vraag handel oor watter soort wese in staat is om geeste te hê. Byvoorbeeld, of verstand eksklusief is aan mense, ook besit deur sommige of alle diere, deur alle lewende dinge, of dit enigsins 'n streng definieerbare eienskap is, of of verstand ook 'n eiendom van sommige soorte kunsmatige intelligensie is.
In elk geval, daar word algemeen saamgestem dat die verstand dit is wat 'n wese in staat stel om subjektiewe bewustheid en intensionaliteit teenoor hul omgewing te hê, om stimuli waar te neem en te reageer daarop met 'n soort agentskap, en om bewussyn te hê, insluitend dink en gevoel.
Die begrip gees of verstand word op verskillende maniere verstaan deur verskillende kulturele en godsdienstige tradisies. Sommige sien die gees/verstand as 'n element wat eksklusief tot die mens behoort, terwyl ander die eienskappe van die gees toeskryf aan nie-lewende entiteite (bv. Panpsigisme en animisme), soos aan diere en aan gode. Sommige van die vroegste opgetekende spekulasies het verstand (soms beskryf as identies aan siel of gees) gekoppel aan teorieë rakende die lewe na die dood en die kosmologiese en natuurlike orde, byvoorbeeld in die leerstellings van Zoroaster, die Boeddha, Plato, Aristoteles en ander antieke Griekse, Indiese en later Islamitiese en Middeleeuse Europese filosowe.
Belangrike geestesfilosowe sluit in Plato, Patanjali, René Descartes, Gottfried Wilhelm Leibniz, John Locke, George Berkeley, David Hume, Immanuel Kant, Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Arthur Schopenhauer, John Searle, Daniel Dennett, Jerry Fodor, Thomas Nagel, David Chalmers en Hilary Putnam. Sielkundiges soos Sigmund Freud en William James, en rekenaarwetenskaplikes soos Alan Turing, het invloedryke teorieë oor die aard van die gees ontwikkel. Die moontlikheid van niebiologiese gedagtes word ondersoek op die gebied van kunsmatige intelligensie, wat nou saamwerk in verband met kubernetika en inligtingsteorie om die maniere waarop inligtingverwerking deur niebiologiese masjiene vergelykbaar is of anders is as geestelike verskynsels in die menslike verstand, te verstaan.
Die verstand word ook uitgebeeld as die stroom van bewussyn waar sintuiglike indrukke en geestesvermoëns voortdurend verander.
Definisies
In algemene gebruik is verstand dikwels sinoniem met denke: die privaat gesprek met onsself wat ons 'binne ons koppe' voer. Sodoende skep ons 'ons gedagtes', 'verander ons gedagtes' of is ons 'van twee gedagtes' oor iets. Een van die belangrikste kenmerke van die verstand in hierdie sin is dat dit 'n private sfeer is waartoe niemand behalwe die eienaar toegang het nie. Niemand anders kan 'ons gedagtes ken' nie. Hulle kan slegs interpreteer wat ons bewustelik of onbewustelik kommunikeer.
Geestesvermoëns
In breë trekke is geestesvermoëns die verskillende funksies van die verstand, of dinge wat die verstand kan "doen".
Gedagtes is 'n verstandelike daad wat mense in staat stel om sin te maak van dinge in die wêreld, en dit voor te stel en te interpreteer op maniere wat belangrik is, of wat ooreenstem met behoeftes, gehegtheid, doelwitte, verbintenisse, planne, eindes, begeertes, ens. Denke behels die simboliese of semiotiese bemiddeling van idees of data, soos wanneer ons konsepte vorm, probleemoplossing, redenering en besluite neem. Woorde wat na soortgelyke konsepte en prosesse verwys, sluit in beraadslaging, kognisie, ideë, diskoers en verbeelding.
Denke word soms beskryf as 'n 'hoër' kognitiewe funksie en die analise van denkprosesse is 'n onderdeel van die kognitiewe sielkunde. Dit hou ook diep verband met ons vermoë om gereedskap te maak en te gebruik; om oorsaak en gevolg te verstaan; om patrone van betekenis te herken; om unieke kontekste van ervaring of aktiwiteit te begryp en bekend te maak; en om sinvol op die wêreld te reageer.
Ashdod
Ashdod (ook wel Asdod), Hebreeus: אשדוד, Arabies: أشدود , is 'n Israelse hawestad in die Suidelike distrik met 'n bevolking van sowat 223 000 in 2017.
Ashdod is Israel se grootste hawestad en het in die Oudheid tot die Filistyne-gebied behoort.
Piet Uithalder
Piet Uithalder (*18 Desember 1872, Wellington -† 20 Februarie 1940, Kaapstad) is die skuilnaam van Abdullah Abdurahman, wat in die tydperk 1909–1922 in sy rubriek Straatpraatjes in die A.P.O. tydskrif Afrikaans as politieke versettaal gebruik en ook ’n belangrike rol speel as baanbreker met die gebruik van Afrikaans as satire
Lewe en werk
Abdullah Abdurahman is op 18 Desember 1872 in Wellington in die Kaap gebore. Sy vader, Abdullah, was ’n grondeienaar en sy moeder, Kadija, ’n naaldwerker. Sy grootouers was voorheen Maleise slawe wat deur die Verenigde Oos Indiesche Companjie (VOC) na die Kaap gebring is en later vrygekoop is. Abdullah gaan skool aan sendingskole en dan aan die South African College in Kaapstad, waar hy die eerste bruin leerling was. In 1888 vertrek hy na Glasgow in Skotland om verder te studeer in die medisyne en hy behaal die MB.ChM.-graad in Julie 1893.
Hy trou met die Skotse vrou Helen Potter, wat hy  ontmoet terwyl hy besig is om te studeer. Hulle het twee dogters, Waradea (later ’n suksesvolle geneesheer) en Zainnunnisa (Cissie) Gool, wat self groot spore in die politiek trap en munisipale raadslid in Kaapstad word. Nog twee van sy familielede studeer later ook in Glasgow, naamlik sy broer Ismail, wat in 1915 gradueer, en sy dogter Waradea, wat in 1927 as geneesheer gradueer en daarna ’n leidende vrouedokter in Suid-Afrika word. Abdullah skei van sy eerste vrou in 1923 en trou dan in 1925 met Margaret May Sansfield. Hulle het ’n dogter, Begum, en twee seuns, Abdul en Nizam.
Abdullah open met sy terugkeer na die Kaap ’n suksesvolle dokterspraktyk, maar dit is veral in die politiek waarin hy hom onderskei. In 1904 word hy verkies tot die Kaapse Stadsraad, die eerste bruin verteenwoordiger binne hierdie Raad. Die ontvangs deur blankes binne in die raad is aanvanklik glad nie tegemoetkomend nie en sommige weier selfs om langs hom te sit. Hy word egter geleidelik meer invloedryk en is tussen 1923 en 1937 voorsitter van die Stadsraad se Straat- en Dreineringskomitee. Intussen is die African Political Organisation (APO) in 1902 in Kaapstad gestig om bruin mense landwyd polities te mobiliseer. Abdullah sluit in 1903 by die APO aan en word dan in 1905 tot president verkies, ’n pos wat hy tot met sy dood beklee. Hy staan aan die hoof van twee delegasies wat Londen besoek voor Uniewording in 1910 om voorbrand te maak vir stem- en ander regte vir die bruinmense, maar sonder veel sukses. Onder sy leierskap groei die APO tot ’n organisasie van etlike duisende lede met teen 1910 meer as honderd takke landswyd. In 1914 word hy ook die eerste bruin lid van die Kaapse Provinsiale Raad, ook ’n posisie wat hy tot met sy dood beklee. In die Provinsiale Raad fokus hy veral op kwessies aangaande gesondheid en opvoeding. Hy is instrumenteel in die stigting van Trafalgar High School in 1911, die eerste hoërskool vir bruinmense in die land en volg dit in 1934 op met die stigting van die soortgelyke Livingstone High School.
Sy volgehoue pogings om ’n beter politieke bedeling vir die bruinmense te beding, werp tydens sy leeftyd nie veel vrugte af nie. Daarvoor was die bruinmense te veel gemarginaliseer en het hulle ook ’n te klein deel van die kieserskorps uitgemaak. Hy was egter versiende genoeg om te besef dat ’n verenigde front van nie-blankes nodig was om blanke oorheersing te beveg en tussen 1927 en 1934 is hy betrokke by die reëling van vier konferensies van nie-blanke politieke organisasies, waar sake van gemeenskaplike belang bespreek is. Hy word ook in 1935 deur die South African Indian Congress (SAIC) versoek om aan die spits van ’n delegasie te staan wat die Indiese regering versoek om op te tree teen beoogde anti-Asiatiese wetgewing van die Unie-parlement. Hierdie delegasie is deels verantwoordelik vir ’n reeks samesprekings wat hierna tussen hierdie regerings plaasvind en lei tot die verbetering van Indiese burgers se posisie in Suid-Afrika.
Abdullah is op 20 Februarie 1940 in Kaapstad aan ’n hartaanval oorlede, waarna die APO spoedig tot niet gaan en plek maak vir meer radikale politieke organisasies
Skryfwerk
Hy behartig die rubriek Straatpraatjes in die tydskrif van die African People’s Organization (APO) tussen 1909 en 1922, wat die eerste satiriese  rubriek in Afrikaans is, ruim vyftien jaar voordat Langenhoven hom met sukses tot die satire gewend het. Die tydskrif self is meertalig en oorwegend Engels, met ’n kwart daarvan wat in Afrikaans of sy variasies (Nederlands, Kaaps-Hollands) is. Uithalder daag in die rubriek die dubbele koloniale oorheersing van Engels en Hollands uit en vestig Afrikaans terselfdertyd as versettaal, die eerste voorbeeld in Afrikaans van verset teen blanke oorheersing in die land. Die rubriek is geskryf in die spreektaal van die Kaapse bruinmense en is ’n vroeë en belangrike geskrewe voorbeeld van hierdie spreektaal. Dit sentreer rondom twee karakters, die kamtige skaapwagter Piet Uithalder wat slegs werkersklas Afrikaans kan praat en met ’n klein bietjie geleerdheid van Katrivier na Kaapstad trek, en Stoffel Francis, wat ’n eiesoortige Engels praat wat hom op ’n hoër sosiale vlak plaas. Ten spyte van sy sogenaamde gebrek aan geleerdheid is Uithalder wel berese en was hy selfs in Engeland met ’n APO-deputasie en besoek hy gereeld APO-takke op afgeleë plekke. Deurlopende temas in die rubriek is politieke kwessies, sosiale omstandighede, onderwys en politieke opponente. Die rubriek draai nie doekies om nie en is baie krities teenoor die blankes, veral die Afrikaners, en die onregverdige politieke bestel wat blanke oorheersing bestendig. Maatskaplike kwessies soos alkoholmisbruik (veral die berugte dopstelsel) en gebrekkige opleidingsgeriewe word ook betrek. Die bruinmense word aangespoor om nie voor die witmense te buig nie en om fier en regop hulle plek in die samelewing in te neem. Benewens die satiriese aard van die rubriek is dit ook opvallend dat die destyds oorheersende gebruik van Kaaps om slegs die spot te dryf met die spreker en die taal, hier afwesig is en inderdaad aktief teengewerk word. Baie later sou Adam Small hom hierby aansluit en Kaaps doelbewus gebruik as digterlike taal. In 1996 verskyn onder redakteurskap van M. Adhikari by Van Schaik-Uitgewers die bundel Straatpraatjes: Language politics and popular culture in Cape Town, 1909–1922, waarin die bydrae wat hierdie rubriek gemaak het tot die skepping van ’n sosiopolitieke bewussyn by die bruinmense en die taalgebruik deur kenners onder die loep geneem word. Hierdie boek sluit ook as bylae verskeie van die rubrieke in soos hulle destyds verskyn
Eerbewyse
In 1999 ken president Nelson Mandela postuum aan Abdullah Abdurahman die Orde vir Voortreflike Diens  (Goud) toe ter erkenning van die groot rol wat hy gespeel het tot die totstandkoming van ’n meer regverdige bestel in Suid-Afrika.
Tye White
Tye White is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Life of the Party: Vol. II (2010) en in die televisiereekse NCIS: Los Angeles (2009), Pretty Little Liars (2010), en Greenleaf (2016).
Seleukos van Seleukië
Seleukos van Seleukië (Grieks: Σέλευκος; c. 190-150 v.C.) was ’n Hellenistiese sterrekundige en filosoof. Hy was waarskynlik van Seleukië in die Seleukidiese Ryk afkomstig, hoewel Seleukië aan die Eritrese See ook soms genoem word.
Seleukos is die bekendste as voorstander van heliosentrisme en vir sy teorie oor die oorsprong van die getye.
Heliosentriese teorie
Seleukos is bekend daarvoor dat hy ’n voorstander van die heliosentriese teorie van Aristarchos van Samos was waarvolgens die aarde om sy eie as draai terwyl hy ook om die son wentel. Volgens Plutarchus was Seleukos die eerste persoon wat die heliosentriese stelsel met redenering kon demonstreer, maar dit is nie bekend watter argumente hy gebruik het nie. Volgens Bartel Leendert van der Waerden kon Seleukos sy heliosentriese teorie ontwikkel het deur die konstantes van ’n geometriese model te bepaal en metodes te ontwikkel om planetêre posisies deur gebruik van dié model te bereken, soos Nicolaus Copernicus later in die 16de eeu gedoen het.
Volgens die Griekse geograaf Strabo was Seleukos ook die eerste persoon wat aangeneem het die heelal is oneindig. Nie een van Seleukos se oorspronklike werke het bewaar gebly nie – net ’n paar fragmente van Arabiese vertalings, waarna die Irannese filosoof Muḥammad ibn Zakarīya al-Rāzi (865–925) verwys het.
Getye
Volgens Lucio Russo het Seleukos se argumente vir ’n heliosentriese teorie moontlik verband gehou met sy idees oor die getye. Die jaarlikse siklus van die getye soos Seleukos dit bestudeer het, kan beswaarlik aan die hand van ’n geosentriese model verduidelik word. Seleukos het reg voorspel dat die getye deur die maan veroorsaak word. Hy het opgelet die getye verskil in verskillende dele van die wêreld wat hoogte en tyd betref. Volgens Lucio Russo het Seleukos die getye toegeskryf aan beide die maan se invloed en die warrelende beweging van die aarde, wat vertolk kan word as die beweging van die aarde om die maan-aarde-massamiddelpunt. Hy het ook reg gemeen die hoogte van die getye hang af van die maan se posisie met betrekking tot die son.
1925
Die jaar 1925 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 25ste jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Onafhanklikheidsdag (Verenigde State)
In die Verenigde State is die Onafhanklikheidsdag (Engels: Independence Day, dikwels ook Fourth of July, July Fourth of America Day genoem) 'n federale openbare vakansiedag ter herdenking van die aanvaarding van die Onafhanklikheidsverklaring van die Verenigde State op 4 Julie 1776, waarmee die land die koloniale bewind van Groot-Brittanje afgeskud het.
William Webb Ellis
William Webb Ellis (* 24 November 1806 – † 24 Januarie 1872) word dikwels beskou as die vader van Rugby. Die storie oor hoe hy die spel begin het word deur baie in twyfel getrek. Sy naam is nietemin in die verhaal oor die ontstaan van rugby gevestig en is sy naam verewig in die Webb Ellis-beker wat aan die wenners van die Rugbywêreldbeker oorhandig word. Selfs al was Webb Ellis die eerste om die hardloop met die bal in die hand te begin, was dit nie hierdie aksie wat gelei het tot skei van voetbal as 'n sport in twee onderafdelings nie. Daardie skeiding het eers later gebeur toe die stigters van sokker besluit het om die lak van 'n speler deur hom op sy skeen te skop te verbied. Die tradisionele spelers het dit as 'n onmanlike reël beskou.
Onafhanklikheidsdag (Verenigde State)
Die Onafhankliheidsdag word gewoonlik met vuurwerke, parades, braaie, bier, pieknieks, bofbal-wedstryde en talryke ander private en openbare plegtighede geassosieer waarmee die geskiedenis, regering en tradisies van die Verenigde State gevier word. Vuurwerke word sedert die jaar 1777 op 4 Julie afgevuur.