cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alabama
Alabama as deel van die Nuwe Suide
Terwyl net 'n relatief klein persentasie van Alabama se bevolking deur die toenemende industrialisering en verstedeliking geraak is, het op die platteland, waar negentig persent van alle inwoners steeds op plase gevestig is, menslike drama's afgespeel. Katoenvervaardiging het sy vooroorlogse vlak weer teen die 1880's bereik, maar markpryse het in die 1880's en 1890's voortlopend gedaal. Die werks- en lewensomstandighede vir plattelandse Alabamers het dus ná die Heropboufase hoegenaamd nie verbeter nie. Die oorgrote aanbod van ongeskoolde mannekrag en die gebrek aan kredietfasiliteite, waarmee vrygelate slawe en armblankes 'n kans sou kry om hul eie grond te koop, het die opkoms van 'n huurboerdery- en deelsaaierstelsel bevorder wat in baie opsigte nouliks van vooroorlogse slawerny verskil het. Grondbesitters het nie oor die finansiële middele beskik om ekonomies lewensvatbare lone te betaal. So het hulle hul grond òf aan huurboere verhuur of plaasarbeiders toegelaat om die grond as deelsaaiers te bewerk en 'n deel van hul inkomste aan die eienaar af te staan. Hierdie soort ekonomiese afhanklikhede het nie alleen tussen grondbesitters en boere bestaan nie, maar dikwels ook tussen boere en krediteurs wat lewensmiddele, sade, mis en ander benodigde goedere beskikbaar gestel en met 'n deel van die latere inkomste betaal is. Huurboerdery en deelsaaiery het beteken dat die meeste plaaswerkers aan uitbuiting blootgestel is en onder 'n skuldlas gebuk gegaan het wat hulle nooit sou kon afbetaal nie. Sommige boere en deelsaaiers het saamgesluit om belangegroepe soos Grange, Agricultural Wheel, Farmers' Alliance en Sharecroppers' Union in die lewe te roep wat vir hervorming van die landboustelsel gepleit het. Die Farmers' Alliance het beskeie sukses behaal – so is spoorvervoerkoste verlaag en die Departement van Landbou en Nywerhede gevestig wat die boerderygemeenskap ondersteun het. Die Universiteit van Auburn en die Tuskegee-instituut het landboukundige kurrikula begin aanbied wat ook bestuursonderwys vir boere ingesluit het.
Die uitbreiding van vervoerinfrastruktuur was 'n verdere sleutelfaktor wat bygedra het tot Alabama se industrialisering in die Nuwe Suide-tydperk. 'n Spoorlyn, wat Mobile met Nashville verbind het (met stasies in Montgomery en Birmingham), is in 1872 voltooi. 'n Verdere spoorlyn, wat Meridian in Mississippi met Chattanooga in Tennesse verbind het, het eweneens deur Birmingham geloop. In 1900 het drie belangrike spoorlynstelsels – die Suidelike Spoorwegstelsel (Southern Railway system), die Atlantiese Kusspoorlyn (Atlantic Coastal Line) en die Kuslyn (Seaboard Line) – die deelstaat deurkruis. Destyds was meer as 4 000 myl se spoorlyne in bedryf.
Passasiers en goedere is daarnaas ook op Alabama se waterweë vervoer. Verbeterde stoombote (tradisionele sywiel-stoombote is geleidelik vervang deur nuut ontwikkelde agterboegwielbote) en die opgradering van Mobile se seehawe deur grootskeepse baggerwerk in 1876 en 1888 het watervervoer meer lewensvatbaar gemaak.
Groot Migrasie
Tussen 1915 en 1970 is die swart bevolking in die Diep Suide deur 'n massiewe bevolkingverskuiwing geraak – die Groot Migrasie van sowat 5,5 swart Amerikaners na die noorde en weste van die land. In hierdie tydperk, toe die Verenigde State se politieke, ekonomiese, maatskaplike en kulturele lewe 'n ingrypende verandering ervaar het, het veral swart bewoners van Birmingham, Montgomery en Florence hulle elders in die VSA gevestig – onder wie die ouers van Jesse Owens (1913−1980), die befaamde atleet en wenner van vier goue medaljes tydens die Olimpiese Spele van 1936 in Berlyn, deelsaaiers uit Oakville wat met hulle tien kinders na Ohio verhuis het.
Hoofkenmerke
Die oorgrote meerderheid van Alabama se bevolking is nakomelinge van blanke Europese setlaars, onder wie 'n groot persentasie immigrante van die Britse Eilande, wat gedurende die 19de eeu vanuit aangrensende gebiede in die ooste en noorde na die huidige deelstaatgebied gestroom het. Afro-Amerikaners verteenwoordig sowat 'n kwart van die totale bevolking en is oorwegend nasate van slawe uit Afrika. Daar is relatief klein groepe van ander etniese minderhede en buitelanders. Die mees onlangse immigrantegroepe is Hispanics of Latyns-Amerikaners (tans sowat twee persent van die bevolking) en Asiate. Die meeste bewoners is aanhangers van Christelik-Protestantse kerke, waaronder 'n groot persentasie Baptiste en Metodiste.
Nog tot in die 20ste eeu het Alabama 'n sterk landelike karakter gehad. Bevolkingsgetalle in die tradisionele katoenstreke van die Black Belt het daarna dekades lank afgeneem namate inwoners na die snel groeiende stedelike sentra gemigreer het. Vandag word die grootste deel van die deelstaatbevolking in stedelike en voorstedelike gebiede gevestig. Die vinnige groei van binnestedelike bevolkings het in die vroeë 21ste eeu begin verstadig, alhoewel regenerasie ná dekades van verval die middestede weer aantreklik gemaak het as woonkwartiere. Die metropolitaanse gebiede rondom Mobile, Montgomery, Birmingham en Huntsville ervaar steeds snelle bevolkingsgroei.
Patrone van verstedeliking
In vergelyking met ander deelstate het in Alabama min verstedelikte gebiede ontstaan. Die vyf grootste munisipaliteite is Birmingham, Montgomery, Mobile, Huntsville en Tuscaloosa. Vir die sensus van 2000 is Alabama in twaalf metropolitaanse en dertien mikropolitaanse statistieke gebiede onderverdeel. Die eersgenoemdes huisves meer as sewentig persent van die totale bevolking. Die grootste metropolitaanse statistieke gebied (metropolitan statistical area, MSA) is Birmingham-Hoover wat oor sewe administratiewe distrikte (counties) strek – Blount, Bibb, Chilton, Jefferson, Shelby, St. Clair en Walker.
Alabama was in 2000 die 26ste mees digbevolkte deelstaat in die VSA met 87,6 inwoners per vierkante myl. Slegs in drie ander suidelike deelstate – Arkansas, Mississippi en Texas – was die bevolkingsdigtheid nog laer. 361 munisipaliteite het 'n bevolking van minder as 5 000 gehad, en in 401 munisipaliteite het die bevolkingsgetal nie die 10 000-kerf oorskry nie.
Hoër lewensgehalte, die ontwikkeling van nuwe woon- en sakegebiede in voorstede en landelike streke en stygende brandstofpryse is die beslissende faktore van migrasiepatrone binne die deelstaat. So het die bevolkings van Birmingham, Huntsville en Tuscaloosa tussen 1990 en 2000 'n bevolkingsafname getoon namate meer inwoners vanuit digbeboude stadsgebiede na die voorstede verhuis het. In periodes van stygende brandstofpryse is dié proses omgekeer deur grootskaalse herontwikkelingsprojekte in of naby die sakekerne van groter nedersettings.
Indiaanse bevolking
Die Poarch Band of the Creek Nation is die enigste oorblywende Indiaanse stam in Alabama wat nooit uit hul stamland verdryf is nie en ook op federale vlak as inheemse stam erken word. Hulle is nasate van 'n deel van die Creek-nasie wat oorspronklik groot dele van Alabama en Georgia bewoon het. van Die Poarch bewoon al meer as driehonderd jaar 'n gebied buite Atmore, 'n nedersetting noordoos van Mobile.
Die Poarch vorm 'n soewereine nasie en beskik oor hul eie administrasie en mag hul eie verordeninge uitvaardig. Die stam het tans meer as 3 000 lede, waarvan 1 000 in die Poarch-reservaat.
Godsdiens
Alabama is naby die hartland van die sogenaamde Bybelgordel van die Amerikaanse Suidstate geleë, en in die verlede is na die deelstaat dikwels as die "Bybelgordel se gespe" verwys. Sowat negentig persent van die bevolking glo in God, en die oorgrote meerderheid is daarvan oortuig die heelal sowat 10 000 jaar gelede in 'n enkele skeppingsdaad ontstaan het. Deelstaatbewoners is trots op hulle godsdienstige oortuigings en hou daarvan om hulle met ander te deel. So is die persentasie aktiewe kerkgangers steeds aansienlik hoog. Van die aktiewe kerklidmate is meer as die helfte aanhangers van Baptistekerke, sowat tien persent is Metodiste en sowat vier persent Rooms-Katolieke.
Kenmerkend is die oorheersende invloed wat aanhangers van Baptistekerke in die deelstaat se openbare lewe – politiek, ekonomie en onderwys – uitoefen. Sowat 'n kwart van die deelstaatbewoners en byna twee derdes van kerklidmate is aanhangers van Baptistekerke wat deel uitmaak van die Alabama Baptist State Convention (ABSC) – die hoogste persentasie van alle deelstate waarin die Southern Baptist Convention (SBC) as oorkoepelende liggaam optree. Binne die sowat 3 000 gemeentes of congregations word 'n wye verskeidenheid strominge aangetref.
Deur die loop van die geskiedenis is baie politieke debatte op 'n Christelike grondslag gevoer. In die 1950's het Martin Luther King Jr. in sy preke in die Dexter Avenue-Baptistekerk in Montgomery felle kritiek op Alabama se destydse beleid van rasseskeiding gelewer. Meer onlangse kwessies, waarby Protestantse Christene in Alabama betrokke geraak het, was die debat oor die openbare vertoning van godsdienstige simbole in openbare ruimtes, waaronder skole en werkplekke, en 'n veldtog wat deur Christelike groepe gevoer is om die doodstraf in die deelstaat af te skaf.
Ekonomie
Alhoewel Alabama steeds onder die armste Amerikaanse deelstate gereken word en die gemiddelde inkomste per huishouding betreklik minder is as die nasionale gemiddelde, is daar groot verskille binne die deelstaat en kontrasteer armoede in plattelandse streke met die hoogs ontwikkelde stedelike sentra. Hul ekonomiese welvaart het oorspronklik hoofsaaklik op swaar nywerhede berus, maar intussen speel ook die groeiende dienstesektor 'n belangrike rol.
Landbou
Die tradisionele landelike ekonomie word met katoen verbind. Alhoewel katoenverbouing nog steeds 'n belangrike rol vir die plaaslike landbousektor speel (Alabama lewer tans met jaarliks 100 000 ton sowat vier persent van die nasionale produksie), het dié arbeidsintensiewe bedryf sterk gekrimp nadat katoenplase in die vroeë 20ste eeu 'n reeks misoeste moes deurstaan, veral sedert die bolkewerplaag (Anthonomus grandis) katoenoeste in 1915 begin vernietig het. Vanaf die 1940's het meganisering en die konsolidasie van landbougrond die gemiddelde oppervlakte per boerdery-eenheid merkbaar laat styg.
Diversifisering was 'n ander beduidende proses wat verandering in die landbou gebring het. Baie katoenvelde is nou vir bosbou en veeteelt gebruik nadat hout-, bees- en suiwelpryse gestyg het. Tans dra pluimveeteelt en die verbouing van grondboontjies, sojabone, sorghum en mielies naas katoen tot die stygende inkomste van plaaseenhede by. Die gemiddelde waarde van plase in Alabama het sedert die middel van die 20ste eeu vermenigvuldig, terwyl die aantal werknemers in die landbou en verwante sektore in dieselfde periode afgeneem het, net soos die bydrae van die bedryf tot die deelstaat se ekonomie.
Alabama het in die vroeë 21ste eeu die derde belangrikste verskaffer van jong braaihoenders na Georgia en Arkansas geword, met 'n nasionale markaandeel van meer as tien persent. Ander belangrike veeteeltprodukte sluit hoendereiers, varkvleis, akwakultuurvisse en suiwelprodukte in. Die aandeel van graan en vrugte aan Alabama se landbouproduksie het tot sowat 'n vyfde gedaal. Die belangrikste graan- en vrugtesoorte naas die bogenoemdes is aartappels, patats, tamaties, waatlemoene, perskes, appels, nektariene, druiwe, aarbeie en bloubessies.
Natuurlike hulpbronne en kragopwekking
Alabama se ryk en maklik ontginbare afsettings van ystererts, steenkool en kalksteen was die basis vir die ontwikkeling van swaar nywerhede soos yster- en staalvervaardiging. Steenkool word sowel in oopmyne asook ondergronds ontgin. Plaaslike velde in noordelike Sentraal-Alabama lewer hoofsaaklik bitumineuse of sagte kool (vetkole) op. In westelike Sentraal-Alabama word steenkool veral gebruik om metaangas te produseer.
Kalksteen word in groewe in die omgewing van Birmingham en Huntsville ontgin. Dit vorm die grondstof vir die vervaardiging van sement en word daarnaas ook vir stabiele padbeddings gebruik. Ander belangrike minerale sluit Alabama se welbekende wit marmer in wat deesdae hoofsaaklik as marmerpoeier vir 'n groot verskeidenheid toepassings bemark word, onder meer as pigment vir die papierbedryf, sout, klei, sand en gruis. Naas marmer is die deelstaat ook 'n belangrike verskaffer van bauxiet op die Amerikaanse mark. Kommersiële olieontginning het teen die middel van die 1940's begin. Oliebronne en gasvelde word oorwegend in die kusgebiede aangetref.
Nogtans is dit hoofsaaklik termiese steenkoolkragsentrales wat in Alabama se kragbehoeftes voorsien. Sowat 'n kwart van die elektrisiteit word in kernkragaanlegte opgewek. Hidroëlektriese aanlegte, waaronder waterkragsentrales wat deur die Tennessee Valley Authority (TVA) bedryf word, is die derde belangrikste kragbron.
Toerisme
Alabama lok jaarliks meer as twintig miljoen toeriste. In 2006 het 22,3 miljoen besoekers $8,3 miljard in die deelstaat bestee. Die toerismebedryf bied tans sowat 162 000 werkgeleenthede. Die eerste toerismekantoor is in Oktober 1951 volgens 'n besluit van Alabama se deelstaatparlement gestig en het oorspronklik as die Bureau of Publicity and Information bekendgestaan. Die naam is intussen twee keer gewysig – in Mei 1984, toe dit hernoem is as Alabama Bureau of Tourism and Travel (ABBT), het dit departementele status verkry en is sy direkteur as kabinetslid in Alabama se deelstaatregering benoem. Sedert 2009 staan die kantoor, wat in Montgomery gesetel is en 'n personeel van meer as sestig in agt afdelings in diens het, bekend as die Alabama Tourism Department (ATD).
Nywerhede
Teen die begin van die 21ste eeu het in Alabama meer nuwe werkgeleenthede ontstaan as in die meeste ander deelstate, ondanks die krimpende getal werkers in die industriële sektor. In 2005 het Alabama se uitvoere vir die eerste keer die 10 miljard-kerf verbygesteek en in die volgende jaar nog eens stewige groei getoon, hoofsaaklik danksy uitvoere na Kanada, Duitsland, Mexiko, Japan en China. Motorvervaardiging het in 2007 'n nuwe rekordvlak bereik met byna een miljoen eenhede.
Richard France (skrywer)
Richard France (gebore 5 Mei 1938) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente There's Always Vanilla (1971), The Crazies (1973), Dawn of the Dead (1978), en Dreams Come True (1984).
Peter Arne
Peter Arne (29 September 1920 – 1 Augustus 1983) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Chitty Chitty Bang Bang (1968), Straw Dogs (1971), The Return of the Pink Panther (1975), en Victor Victoria (1982).
Februarie
Februarie is die tweede maand van die jaar in die Gregoriaanse kalender, met 28 dae, en 29 in skrikkeljare. Drie keer in die geskiedenis was daar ook 'n 30 Februarie.
Februarie is vernoem na die Romeinse god Februus, die god van suiwering.
Boeing 747-400
Die Boeing 747-400 was die grootste weergawe van die Boeing 747 (tydens sy gebruikstyd) en op 'n stadium (1988-2007) die grootste kommersiële passasiersvliegtuig wat in gebruik was, 'n titel wat dit aan die Airbus A380 afgestaan het toe laasgenoemde vliegtuig in Oktober 2007 in gebruik geneem is. Die -400 reeks was die beste verkoper en die mees gevorderde model van die 747-familie. Die 747-400 is deur die Boeing 747-8 vervang wat in 2011 in gebruik geneem is.
Audrey Blignault
Audrey Blignault (1916–2008) was ’n Afrikaanse skrywer en joernalis wat veral bekend is vir haar sketse, essays en kortverhale. In die 1940’s was die aanbieder van die destydse Vrouerubriek-radioprogram en sy het die leeskring-kultuur in Suid-Afrika gevestig. In 1961 is sy (vir haar bundels In klein maat: uit die dagboek van ’n vrou en Die vrolike lied) met die Eugène Marais-prys bekroon, en in 1965 met die W.A. Hofmeyr-prys vir Met ligter tred. Sy het die ATKV se Prestigetoekenning in 2000 vir haar uitstaande bydrae tot die Afrikaanse joernalistiek en literatuur ontvang.
Biografie
Haar man se werk by die Jan Krielskool laat hom besluit om in die medisyne te studeer met die oog op psigiatrie en hulle vestig hulle dan in Pinelands in Kaapstad. Terwyl hy studeer, is Audrey redaktrise van Die Huisvrou (’n pos wat sy vir elf jaar lank beklee). Hier word sy in die diep kant ingegooi, omdat sy nie vorige redaksionele ondervinding gehad het nie en daar niemand by die uitgewer was wat haar kon help nie. Die vorige redakteur het die blad alleen behartig en is onverwags oorlede. Ten einde raad skryf sy aan M.E.R. om haar hulp te vra, wat hierna gereeld die blad nagegaan het en voorstelle vir verbetering aan die hand gedoen het. In hierdie tyd maak Audrey ook op aandrang van die skrywer en radio-omroeper Willem van der Berg ’n begin met spesiale radioprogramme vir vroue-luisteraars. Van Februarie 1946 is sy dan verantwoordelik vir die Vrouerubriek van die Afrikaanse Program van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie in Kaapstad. Hierdie rubriek behartig sy, met slegs enkele onderbrekings, tot met haar uittrede in 1992. Ander radioprogramme onder haar sorg sluit in Wat kan ek lees en Boeke vir ons kinders. Van hierdie tyd af lewer sy gereeld praatjies by leeskringe, voor Vroue-Landbou-Unies en ander instansies waar sy met geesdrif mense aanmoedig om te lees. Sedert 23 Augustus 1950 behartig sy die rubriek Uit die dagboek van ’n vrou in Sarie Marais, wat sy volhou tot Mei 1972 en weer hervat vanaf 14 Julie 1976. In Mei 1955 word sy redaktrise van Naweekpos en in 1960 word sy ook redakteur van die reeks Juweelnovelles, ’n reeks boeke wat uit die wêreldletterkunde in Afrikaans vertaal is.
In 1966 onderneem sy saam met haar man ’n wêreldreis, waar hulle onder andere in Ierland William Butler Yeats se graf besoek, in Rome in Italië John Keats se spore volg en op die Aran-eilande Synge se geskiedenis naspeur. Haar man is op 2 Mei 1967 in ’n motorongeluk oorlede en sy word self in hierdie ongeluk baie ernstig beseer, sodanig dat sy vir lank in ’n koma is en daar vir haar lewe gevrees word. Sy trou hierna in 1970 met mnr. A.J. (Attie) de Villiers, onder-sekretaris van die Parlement, en nadat hulle lank in Kampsbaai woon, verhuis hulle in 1992 na die Berghof aftree-oord in Tuine in Kaapstad. Audrey was lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, was in 1973 die eerste vrou wat tot die Fakulteitsraad van die Akademie verkies is en was ook vir lank lid van die Letterkundige Kommissie. Sy is op 1 Oktober 2008 in Kaapstad in die Medi-Clinic hospitaal aan longontsteking oorlede.
Skryfwerk
Reeds op baie jong ouderdom begin sy lees en die rak met Afrikaanse boeke in die biblioteek op Bredasdorp lees sy gou deur. Op elfjarige ouderdom skryf sy ’n Engelse gediggie oor Bredasdorp wat haar juffrou in Die Bredasdorp en Napier Nuus laat publiseer. Op universiteit verskyn van haar eerste skryfsels in die studenteblad Die Stellenbosse Student.
Essay bundels
Van die essays wat sy vanaf 1950 vir die rubriek Uit die dagboek van ’n vrou in Sarie Marais lewer, bied sy in 1953 ’n keur aan vir publikasie deur Nasionale Boekhandel. Hoewel die keurverslag positief is, word die manuskrip afgekeur omdat die uitgewer van mening is dat dit nie goed genoeg sal verkoop nie. Die besturende direkteur van Nasionale Boekhandel, Recht Malan, oordeel anders en na lang onderhandelings verskyn ’n keuse eindelik in 1955 in boekvorm onder die titel In klein maat. Sy ontwikkel hier uit elke dag se gebeurtenisse, herinnering en mymering ’n aantal fraai stukke wat weer en weer gelees kan word. Dit is veral die wêreld en ervarings van die vrou wat onder die loep geneem word en op vermaaklike wyse word betekenis gehaal uit selfs onbenullige gebeurtenisse. Vir In klein maat ontvang sy saam met ander werke in 1961 die Eugène Marais-prys.
Na die sukses van hierdie eerste bundel word verskeie verdere keuses uit haar rubrieke gemaak en gebundel in Die vrolike lied, Met ligter tred, Die blye dae, Die plesierboom, Om die son te aanskou, Die verlange loop ver, Die rooi granaat, Die wind van die see af, Nogtans sal ek jubel en Pas op vir Jantatarat.
Die vrolike lied word in 1961 saam met In klein maat en haar bydrae tot die versamelbundel Die dammetjie met die Eugène Marais-prys bekroon. Benewens die daaglikse ervaring van die vrou verken sy in hierdie bundel ook die nostalgiese, met ’n Kwessie van lewensbeskouing wat besin oor die bekoring wat uitgaan van vanmelewe se dinge.
Die blye dae is ’n voortsetting van die beskrywing van die avontuur van die alledaagse, waaruit soms heel onverwagte gevolgtrekkinge gemaak word. Die essays munt uit in hulle skerpsinnige woordspel en wysheid en is toonaangewend vir die ontwikkeling van hierdie kunsvorm in Afrikaans.
Om die son te aanskou is die eerste bundel van haar na haar ernstige motorongeluk en haar man se dood. Hierin besin sy oor die verlies van ’n lewensmaat en vat sy weer die drade van haar lewe vas. Met kenmerkende optimisme sien sy weer die mooi en die hoop, al is die algemene toon van die bundel somberder as voorheen. Die essays gee dan ook waardevolle hulp aan mense wat deur soortgelyke smart worstel en briewe uit talle oorde nadat die essays oorspronklik in Sarie verskyn het, is stawing van hierdie waarde.
Die ander ekke is ’n hoogtepunt met insiggewende selfspot oor die avontuurlustigheid wat deur die ervaring van vreemde plekke, klere en kosse gekweek word, maar wat tog perke het waaroor sy nie kan kom nie, al wil sy ook.
Die rooi granaat bevat onder andere die puik kortverhaal Die Prinses Ponselle, waar die storie uit die kind Amanda se gesigspunt beskryf word. Ponselle is ’n pragtige pop wat aan Amanda se vriendin Patti behoort. Vir Amanda is dit die mooiste pop wat sy nog ooit gesien het en deur die beskrywing in die verhaal word die pop tot simbool van skoonheid en geluk verhef. Patti se ma is ’n sangeres wat oorsee konsertreise onderneem en Patti praat nooit oor haar nie. Wanneer Amanda en Patti saam vakansie hou by die see, kry Patti die nuus dat sy na Londen toe moet gaan na haar ma toe en besef die leser dat Patti se ouers besig was om te skei. Patti gooi die pop stukkend en wanneer die pop daar lê met ’n bars oor haar neus en wange, word die simbool van skoonheid en geluk ook opgehef.
In Pasop vir Jantatara slaag Audrey weereens daarin om die alledaagse op besondere wyse aan te bied en oerwaarhede op verrassende wyse te herontdek. Die titelstuk beklemtoon die feit dat selfs die mooiste ding op die lang duur eentonig raak as daar nie afwisseling kom nie. Die druppel kwik openbaar die paradoksale waarheid dat mens dikwels iets verloor juis as gevolg van die krampagtige pogings om dit te probeer behou.
Elize Botha maak in Nogtans sal ek jubel in 1977 ’n keuse uit die essays in al haar bundels tot op daardie stadium (vergesel van ’n insiggewende inleiding), terwyl Berta Smit in 1988 nog ’n bloemlesing uit haar werk saamstel onder die titel Oulap se rooi, met die klem op die humoristiese. Audrey se sketse Ons dorp, Heuningrug se heuning en Die sug na die soutkossie word in die versamelbundel Die dammetjie en ander sketse en essays opgeneem. Hierdie werk van haar word in 1961 saam met In klein maat en Die vrolike lied met die Eugène Marais-prys bekroon.
Kortverhale
Audrey skryf ook toenemend volbloed kortverhale wat vanaf Mal Hansie in Die blye dae in haar volgende bundels saam met die essays gebundel word. Uit hierdie verhale soek Hennie Aucamp en Elize Botha ten tye van haar tagtigste verjaardag ’n keur uit en publiseer dit onder die titel Mal Hansie en ander verhale. Hierin kom veral die pyn van menswees aan die bod, waar Die rooi granaat dit het oor die onsekerheid by die bewuswording van liefde, Die laaste pruime die angs van skuldgevoelens uitbeeld en Die wind van die see af die onherbergsaamheid van die lewe. Mal Hansie het die skrik van die eerste aanraking met die dood as tema.
In dieselfde jaar verskyn Dit reën rose met ’n inleiding deur Hennie Aucamp. Dit is ’n bundel met vyf outobiografiese vertellings uit haar kinderjare, waarin die ekstase van menswees en die kinderlike opwinding, afwagting en ook teleurstelling by gebeure duidelik blyk. Uit Audrey se wye kennis van die plaaslike en internasionale letterkunde skryf sy Van leser tot leser as ’n begeleiding vir leeskringe en Die eindelose avontuur (wat eers as rubriek in Insig verskyn en die subtitel het van ’n Venster op die wêreldletterkunde) oor prominente figure in die wêreldletterkunde en hulle werke. Op insiggewende wyse en in ’n boeiende en maklik verstaanbare, leesbare styl bespreek sy hier veral die romankuns en belangrike skrywers soos Fyodor Dostojefski, Leo Tolstoy, Emily Brönte, Thomas Hardy, Charles Dickens, Herman Melville, Saul Bellow, Gustave Flaubert, Albert Camus en Patrick White.
Godsdienstige lektuur
Godsdienstige lektuur uit haar pen is die boekie Die uitdaging van die huwelik, terwyl sy ook ’n bydrae lewer tot die boekie Met eenheid van hart.
In ’n Blywende vreugde word haar briewe aan familie en kennisse gebundel en Uit die dagboek van ’n vrou is ’n versamelbundel saamgestel deur haar dogter, Marié Heese. Deur middel van al die essays wat Blignault deur die jare geskryf het, kry Heese dit reg om die essays so te rangskik dat dit in essay-vorm ’n outobiografie is.
Versamelbundels
Sy stel self die bundel Die goue vreugde saam, waarin sy van haar gunsteling leesstof bundel. Ander boeke wat sy saamstel is Goedgeluk, ’n verjaardagalbum (saam met Alba Bouwer) en M.E.R. Kom nader, ’n keur uit die werke van M.E.R.
Sy vertaal ook etlike van Jenny Partridge se kinderboeke in Afrikaans, insluitende Kolonel Knor, ''Mnr. Skeel, Sarel Snuifmeel en Springjan''.
Toekennings
Sy verwerf die Eugène Maraisprys in 1961 vir haar eerste twee boeke, die W.A. Hofmeyr-prys in 1965 vir Met ligter tred en ander prosa, die Italiaanse Adelaide Ristori-prys in 1980 vir haar waardevolle bydraes tot kultuur.
Eerbewyse
Benewens pryse vir haar boeke ontvang sy ook baie ander vererings, soos in 1980 die Adelaide Ristori-toekenning vir haar leidende rol in die kultuurlewe, in 1982 ’n Dekorasie vir Voortreflike Diens van die Staatspresident en in 1988 ereburgerskap van Bredasdorp. Haar tuisdorp ruim ook ’n Audrey Blignault-kamer in die plaaslike museum tot haar eer in. In 1990 ken die Universiteit van Stellenbosch ’n eredoktorsgraad aan haar toe en sy kry in 1994 erelidmaatskap van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns nadat sy in 1973 die eerste vrou was wat tot die Fakulteitsraad van die Akademie verkies is. In 1997 ontvang sy die hoogste nie-akademiese toekenning wat aan ’n oud-student van die Universiteit van Stellenbosch gemaak kan word, wanneer die Klub van Oud-Studenteraadsvoorsitters se Prestige-toekenning vir voortreflike diens aan die Universiteit en die Suid-Afrikaanse gemeenskap aan haar toegeken word. Vir haar uitstaande bydrae tot die Afrikaanse joernalistiek en literatuur kry sy in 2000 die ATKV Prestige-toekenning en die Klein Karoo Nasionale Kunstefees (KKNK) vereer haar in 2005 met ’n Afrikaans Onbeperkprys vir haar lewensbydrae.
Verskeie huldigingsprogramme word aan haar toegewy. Daniel Hugo maak in 1991 ’n spesiale dokumentêre radioprogram oor haar. Die huldigingsbundel  'n Groet van Audrey word in ’n beperkte oplaag van 350 eksemplare gedruk en geskenk deur Tafelberg, as bydrae tot ’n spesiale huldegeleentheid deur die SAUK en Sarie by geleentheid van haar aftrede en aangebied op 14 Augustus 1992. Die boek bevat uitgesoekte gedagtes uit die skryfster se prosa, in haar eie handskrif. In 2000 bied Joanie Combrink, Susanne Beyers en Johann Nel die program Drafstap of drentel aan, wat woordkuns en poësie bevat geskoei op haar werk. Tydens die Woordfees in Maart 2004 op Stellenbosch stel Amanda Botha en die Nasionale Afrikaanse Letterkundige Navorsingsentrum (NALN) ’n program saam waarin Audrey se bydrae tot die Afrikaanse boek- en leeskultuur gevier word en in 2008 bied Saartjie Botha die program Audrey by Aardklop aan geskoei op Audrey se briewe aan vriende, wat in ’n Blywende vreugde saamgebundel word.
== Bibliografie ==
Teleskoop (sterrebeeld)
Die Teleskoop (Latyn: Telescopium) is ’n klein sterrebeeld in die suidelike hemelruim wat geskep is deur Nicolas-Louis de Lacaille, ’n Franse sterrekundige.
K2-187
K2-187 (ook bekend as EPIC 212157262) is ’n sonagtige ster in die sterrebeeld Kreef. Dit het vier bevestigde eksoplanete wat in grootte wissel tussen sowat 1,4 en 3,2 aardradiusse. Die binneste planeet wentel in net 18 uur om die ster en die buitenste planeet elke twee weke.
Moreletapark
Moreletapark is 'n groot voorstad van Pretoria, Suid-Afrika. Moreletapark is sowat 12 kilometer (7 myl) suidoos van die middestad tussen die woonbuurte Constantiapark, Garsfontein en Wingate Park geleë.
Volgens die 2011-sensus het dit 27 539 inwoners gehad.
Nevers Magny-Cours-renbaan
Die Nevers Magny-Cours-renbaan (Circuit de Nevers Magny-Cours) is 'n motorrenbaan in Frankryk, naby die dorpe Magny-Cours en Nevers. Dit is welbekend omrede dit die Formule Een Franse Grand Prix gehuisves het van 1991 tot 2008.
Groenpunt
Groenpunt (Engels: Green Point) is 'n voorstad in Kaapstad, Suid-Afrika, geleë in die noordweste van die sentrale sakegebied. Dit is 'n gewilde woonbuurt vir jong professionele mense en vir die Kaapstadse gay en lesbiese gemeenskap. In die afgelope paar jaar is heelwat nuwe mediumhoogte woonstelle en gemengde-gebruik ontwikkelings opgerig. Somersetweg vorm die hoofdeurroete, omring deur talle restaurante, koffiewinkels en nagklubs.
Volgens die 2011-sensus het Groenpunt 'n inwonertal van 5 362 gehad.
Sien ook
links|300px|duimnael|Warwick Mansions, een van die min oorblywende ou woonstelblokke aan Hoofweg, is in 2015 ontruim vir opknapping as deel van 'n nuwe ontwikkeling.
Balladonspruit
Die Balladonspruit is 'n rivier in die noorde van KwaZulu-Natal. Dit is 'n sytak van die Bivanerivier en in die opvanggebied van die Lusutfu (of Maputorivier).
Slag van Isandlwana
Die Slag van Isandlwana was 'n militêre geveg wat plaasgevind het tydens die Anglo-Zoeloe-oorlog en wat gelei het tot die uitwissing van 'n Britse mag op 22 Januarie 1879. Die Britte was onder bevel van Frederick Augustus Thesiger, 2de Baron van Chelmsford.
Oorsig
Die Britte het 'n ultimatum aan die Zoeloekoning Cetshwayo gerig op 11 Desember 1878. Cetshwayo het die ultimatum van die hand gewys wat gelei het tot 'n oorlogsverklaring deur die Britte. Chelmsford het sy troepe vanaf Pietermaritzburg waar hulle gestasioneer was na 'n kamp by Helpmekaar, noord van Greytown verskuif. Op 9 Januarie 1879 het hulle verder na Rorke's Drift opgemars en vroeg op 11 Januarie 1879 het hulle die Buffelsrivier na Zoeloeland oorgesteek.
Die Britte het by Isandlwana kamp opgeslaan maar het om verskeie redes nie 'n laer getrek nie en ook nie behoorlik ingegrawe nie, skynbaar omdat hulle nie voldoende gereedskap gehad het nie. Hulle het staatgemaak op hulle Martini-Henry gewere en militêre organisasie. Die Britte het verkenners uitgestuur wat met 'n paar Zoeloes gevegte aangeknoop en 'n paar beeste afgeneem het. Desondanks het hulle die grootte van die Zoeloemag wat in opmars was, ver onderskat, 'n mag wat wel uit duisende impi's (Zoeloeregimente) kon bestaan het.
Nadat Chelmsford by Isandlwana kamp opgeslaan het, het hy sy leër verdeel en na die Zoeloes gaan soek. Hy het sy eerste bataljon, die 24ste Regiment van voetsoldate agtergelaat om die kamp op te pas onder bevel van Lt. kol. Henry Pulleine. Pulleine was meer van 'n administrateur en het geen gevegservaring gehad nie. Rondom 10:30 het Kol. Anthony Durnford vanaf Rorke's Drift saam met vyf soldate van die Natal Native horse by hulle aangesluit.
Die geveg
Een van die oorlewendes was Lt Horace Smith-Dorrien wat 35 jaar later in Vlaandere tydens die Eerste Wêreldoorlog in die Britse weermag as bevelvoerder van die Britse Tweede Korps sou dien. Twee ander offisiere, lt. Teignmouth Melvill en Nevill Coghill is later 5 myl daarvandaan gedood nadat hulle die Buffelsrivier tydens hulle ontsnappingspoging oorgesteek het en is baie jare later vereer met die Victoriakruis vir hulle pogings om die regimentsvaandel te red (Let wel op daardie stadium is die Victoriakruis nie nadoods toegeken nie en die medaljes is eers in 1907 aan hulle toegeken.) 'n Victoriakruis is ook aan 'n ander oorlewende, Samuel Wassall toegeken.
Die Natal Native Kontingent het op die vlug geslaan na wat later bekend sou staan as Fugitive's Drift. Na afloop van die geveg het die Zoeloes volgens tradisie die buike van hulle dooie vyande oopgesny om hulle geeste te laat ontsnap.
Chelmsford wat op die stadium ongeveer 10 km weg was het twee keer aanduidings gekry dat die kamp aangeval word maar as gevolg van die heuwelagtige terrein en slegte uitsig op die slagveld besluit om dit te ignoreer. Een van die staande bevele vir die Britse magte tydens 'n aanval was om die tente se toue slap te maak sodat die soldate nie tydens die geveg daarin verstrengel sou raak nie. Dit is nie gedoen nie en die jong offisiere by Chelmsford kon die staande tente nog in hulle verkykers waarneem. Die geweerskote wat gehoor is was klaarblyklik ook toegeskryf aan skietoefeninge. Toe Chelmsford die nag van die 22ste Januarie terugkeer moes hulle noodgedwonge tussen die gesneuweldes kamp opslaan en kon hulle ook die geveg by Rorke's Drift hoor.
Nadraai
Die oorwinning te Isandlwana het vele negatiewe nagevolge vir die Zoeloes gehad, nie net as gevolg van die swaar verliese wat hulle daar gely het nie maar ook omdat dit die Britse beleidsmakers net meer vasberade gemaak het en daartoe gelei het dat meer hulpbronne aan die oorlog afgestaan is. Die redenasie agter die Britse regering se nuutgevonde vasberadenheid was drieledig: Die eerste was 'n jingoïstiese redenasie: die Britte kon nie 'n neerlaag teen enigeen verwerk nie, veral nie deur mense wat as minderwaardig beskou is nie en hulle nasionale eer het vereis dat selfs al wen hulle vyand 'n veldslag dat hulle uiteindelik die oorlog moet verloor. Die tweede was die gevolge wat 'n onbeantwoorde neerlaag in parlementêre verkiesings sou inhou. Derdens was daar die oorwegings wat die Britse ryk sou beïnvloed: As die Britte nie kon wys dat hulle 'n duidelike oorweldigende oorwinning teen die Zoeloes kon behaal nie, sou dit 'n teken vir ander onderdrukte volkere wees dat die Britse Ryk kwesbaar was.
Die Britse leër is versterk en het Zoeloeland weer ingeval en die Zoeloes tydens verskeie gevegte verslaan, waarvan die Slag van Ulundi en die gevangeneming van Koning Cetshwayo die betekenisvolste was. Die verskillende onderkonings van die Zoeloes is deur die Britte aangemoedig om hulle kleiner koninkryke te regeer sonder om die sentrale gesag van die Zoeloekoning te erken en teen die tyd dat Koning Cetshwayo toegelaat is om terug te keer huis toe was die Zoeloe koninkryk nie meer as 'n bedreiging vir die Britse Ryk beskou nie.
Maart
Maart is die derde maand van die jaar in die Gregoriaanse kalender, met 31 dae. Dit is vernoem na Mars, die Romeinse god van oorlog.
Doringrivier (Breederivier, Wes-Kaap)
Die Doringrivier is 'n rivier wat in die Wes-Kaap van Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Breederivier.
George Crosland Robinson
duimnael|regs|300px|Babylon's Tower, olie op bord, datum onbekend. duimnael|200px|regs|African woman holding a pot, olie op bord, datum onbekend. duimnael|regs|300px|Die [[Londense afslaer Bonhams het Robinson se Table Mountain (in werklikheid 'n toneel op Houtbaai) op 26 Oktober 2010 vir £540 verkoop. ]]
George Crosland Robinson (Huddersfield, Yorkshire, Engeland, 27 Junie 1858 – Kaapstad, 19 Maart 1930) was ’n Suid-Afrikaanse kunsskilder van Britse herkoms.
Robinson was die tweede seun van Henry Robinson en sy vrou, Sophia Crosland. Hy ontvang sy opleiding aan die kunsakademie in Dresden, Duitsland. In 1885 bring hy besoek aan Suid-Afrika en 10 jaar later vestig hy hom in Kaapstad. Hier word hy hoof van die Old Cape Town School of Art, wat die Roelandstraatskool, die eerste formele kunsskool in Suid-Afrika, opgevolg het. In 1902 word hy stigterslid van die Suid-Afrikaanse Genootskap van Kunstenaars en dien as voorsitter daarvan van 1904 tot 1907, en daarna weer van 1909 tot 1915. Hy was ook 'n bekende persoonlikheid in die kunskringe van Kaapstad en neem aktief deel aan die kulturele lewe. Hy teken onder meer sterk beswaar aan teen die sloping van historiese geboue en verleen kragdadige steun aan pogings om 'n Suid-Afrikaanse nasionale kunsmuseum in Kaapstad te laat oprig.
As kunstenaar het Robinson veral bekendheid met sy portrette van vooraanstaande Suid-Afrikaners verwerf. Die werke wat hy op die eerste uitstalling van die Suid-Afrikaanse Genootskap van Kunstenaars ten toon gestel het, is in 'n akademies-romantiese Victoriaanse styl geskilder. Sy sterk konserwatisme en neiging tot die romantiese het 'n kontras met die werk van die portretskilder Edward Roworth, wat hom in 1903 in Kaapstad gevestig het. Die mededinging van laasgenoemde het ook invloed op Robinson se kuns gehad. Hy het hom meer op landskapskildering in olie- sowel as in waterverf begin toelê. Aanvanklik was sy styl baie gedwonge en strak, maar mettertyd het sy tegniek vloeiender geword en selfs 'n mate van beïnvloeding deur Roworth getoon. Sy tekeninge was egter deurgaans meer spontaan. In 1905 is sy “Sonsopkoms, Gordonsbaai” in die Royal Academy uitgestal. Later het hy ook deelgeneem aan die Ryksuitstalling van Suid-Afrikaanse kuns in Wembley, Londen (1924–27). Ná sy dood is van sy werk ook vertoon by die uitstalling van die South African Academy in Johannesburg in 1953, op die Bulawayo se eeufeesuitstalling in 1953, en op die uitstalling van “Stigters van skilderkuns aan die Kaap” in 1957 in Kaapstad.
Van sy werk is in die besit van die Suid-Afrikaanse Nasionale Kunsmuseum in Kaapstad, die Africana-museum in Johannesburg en in die Albany-museum in Grahamstad.
Robinson het in sy tyd baie bygedra tot die ontwikkeling van die skilderkuns in Kaapstad. Sy skildertegniek en fundamentele benadering staan egter los van moderner rigtings soos die Franse Impressionisme. Hy is ná ’n jare lange vriendskap met die kunstenares Constance Penstone (gebore Jones) ná haar man se dood getroud. Hulle het nie kinders gehad nie. Ten tyde van sy dood in ’n tremongeluk was hy verloof aan Helena Lochner, wat Afrikaanse kinderboeke geskryf en, danksy Robinson se aanmoediging, ook geïllustreer het.
Emilia Clarke
Emilia Clarke (gebore 23 Oktober 1986) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Terminator Genisys (2015), Me Before You (2016), en Solo: A Star Wars Story (2018), en in die televisiereeks Game of Thrones (2011).
Clathria faviformis
Clathria faviformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1996 deur Lehnert & Van Soest.
Enschedese Boys
Enschedese Boys (of 'De Boys') is 'n amateursokkerspan in die Nederlandse stad Enschede. Die klub is in 1906 gestig as Lotisico, maar na een jaar is die naam na Excelsior verander. Sedert 1910 het die klub Enschedese Boys geheet. Die professionele afdeling van die klub het in 1965 met Sportclub Enschede saamgesmelt om FC Twente te vorm.
Ken Gampu
Ken Gampu (gebore 28 Augustus 1929 in Germiston; gesterf 4 November 2003 in Vosloorus) was 'n Suid-Afrikaanse akteur.
Voordat hy sy loopbaan begin het, was Gampu 'n fisiese instrukteur, verkoopsman, tolk en polisiebeampte. Sy eerste werk was in Athol Fugard se toneelstuk, No Good Friday (1950). Sy groot deurbraak het in Jamie Uys se 1965-film, Dingaka, gekom. In dieselfde jaar het hy 'n belangrike rol in Cornel Wilde se Afrika-avontuur, The Naked Prey, gespeel.
Lorentzville
duimnael|links|270px|'n Uitsig vanaf Klooflands, Lorentzville, suidwaarts oor [[Judith's Paarl en Bezuidenhoutsvallei op Kensington.]]
duimnael|links|270px|'n Straatkaart van Lorentzville en [[Bertrams van 1896.]]
Lorentzville is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit is in Johannesburg se F-streek geleë.
Lorentzville is sowat 4 km noordoos van Johannesburg se stadsraad geleë. Dit is in 1892 aangelê toe 28 ha van die plaas Doornfontein in 2 780 erwe verdeel is. Die huurreg is toegeken aan J.A. Muller, wat sy belange afgestaan het aan J.C. van Boeschoten, R.F. Bertram en H. Lorentz, na wie die voorstad genoem is.
Bloukransrivier (spruit in Noord-Kaap, lat -31,15, long 19,08)
Die Bloukransrivier is 'n spruit in die Noord-Kaap, Suid-Afrika.
Dmitri Sjostakowitsj
Dmitri Dmitrijewitsj Sjostakowitsj (Russies: Дми́трий Дми́триевич Шостако́вич; –9 Augustus 1975) was 'n Russiese komponis van die Sowjet-tydperk.
April
April is die vierde maand van die jaar in die Gregoriaanse kalender, met 30 dae. Die naam is afgelei van die Latynse woord aperire, wat waarskynlik verwys na die groeiende plante in die lente van die noordelike halfrond.
Dmitri Sjostakowitsj
Sjostakowitsj het 'n komplekse verhouding met die Sowjetregering gehad; sy musiek is twee keer amptelik veroordeel, in 1936 en 1948, en sy werk is van tyd tot tyd verbied. Terselfdertyd het hy een van die gewildste Sowjet-komponiste van sy generasie gebly en het hy verskeie lofbetuigings en staatstoekennings ontvang. Hy het ook in die Opperste Sowjet gedien.
Ná 'n aanvanklike avant-garde-periode het Sjostakowitsj hoofsaaklik by 'n romantiese styl gehou, sterk beïnvloed deur Mahler. Hy het dit egter gekombineer met atonaliteit en per geleentheid toonrye. Sy musiek sluit baiekeer skerp kontraste en elemente van die groteske in. Sy grootste werke word meestal beskou as simfonieë en strykkwartette, vyftien van elk; ander werk sluit in operas, ses konserte en ’n beduidende hoeveelheid rolprentmusiek. Laurel Fay kom in Grove tot dié gevolgtrekking: "Te midde van die teenstrydige druk van amptelike vereistes, die ontsettende lyding van sy landgenote en sy persoonlike ideale van humanitêre en openbare diens, het hy daarin geslaag om 'n musikale taal met enorme emosionele krag te skep."
Herkoms, geboorte en vroeë lewe
Sjostakowitsj is in Sint Petersburg, Rusland, gebore as die tweede van drie kinders van Dmitri Boleslawowitsj Sjostakowitsj en Sofja Wasilijewna Kokoelina. Sy familie was polities oorwegend liberaal en verdraagsaam (een van sy ooms was 'n Bolsjewis). Hoewel hy as 'n musikale wonderkind beskou is, het hy voor sy agtste verjaarsdag min belangstelling of talent getoon. Sy talent het te voorskyn gekom toe hy op negejarige ouderdom klavierlesse begin neem het. Tydens sy eerste lesse het hy blykbaar geweier om geskrewe note te speel en wou hy 'n "regte" stuk hê om te speel. Tot sy moeder se verbasing het hy daarin geslaag om 'n Andante van Haydn stadig maar korrek te speel. Sofja het hom aanvanklik self geleer, maar het hom later na die beroemde klavierleermeester Ignati Gliasser geneem waar hy Burgmüller-studies en sonates deur Haydn en Mozart gespeel het. Op tienjarige ouderdom het hy Beethoven se Klavierkonsert no. 3 bemeester en die jaar daarna Bach se Die goed gestemde klavier.
In 1918 skryf hy 'n dodemars ter nagedagtenis van twee leiers van die Kadetparty wat deur Bolsjewistiese matrose vermoor is. In 1919 word hy op dertienjarige ouderdom toegelaat tot die Petrograd-konservatorium, in daardie stadium onder Aleksander Glazoenof. Sy eerste groot musikale prestasie as komponis was die Eerste Simfonie wat vir sy graduering geskryf is.
Ná sy graduering volg hy aanvanklik 'n dubbele loopbaan as konsertpianis en komponis, maar sy droë speelstyl vind gereeld nie aanklank nie. Hy verkry nogtans 'n "eervolle vermelding" by die Warskouse Internasionale Klavierkompetisie van 1927. Ná die kompetisie ontmoet hy die dirigent Bruno Walter, wat so beïndruk is met die komponis se Eerste Simfonie dat hy dit later die jaar op die Berlynse première daarvan dirigeer. Daarna konsentreer Sjostakowitsj op komposisie en beperk optredes spoedig tot uitvoerings van sy eie werk. In 1927 skryf hy sy Tweede Simfonie (met die onderskrif Ná Oktober). Terwyl hy die simfonie skryf, begin hy ook sy satiriese opera Die Neus, gegrond op die stories deur Gogol. In 1929 word die opera deur RAPM, die Stalinistiese musikante-organisasie, gekritiseer as "formalisties" en kry dit tydens die opening daarvan in 1930 oor die algemeen swak resensies.
Die jaar 1927 is ook die begin van die komponis se verhouding met Iwan Sollertinski, wat sy beste vriend gebly het tot laasgenoemde se dood in 1944. Sollertinski stel Sjostakowitsj aan die musiek van Gustav Mahler voor, wat 'n sterk invloed op sy musiek het van die Vierde Simfonie af. In 1932 tree hy in 'n "oop huwelik" met sy eerste vrou, Nina Varzar. Aanvanklike probleme lei in 1935 tot egskeidingstappe, maar die paartjie is gou weer herenig.
In die laat 1920's en vroeë 1930's werk hy by TRAM, 'n proletariese jeugteater. Hoewel hy min werk daar verrig, beskerm dit hom van ideologiese aanvalle. Groot dele van dié tydperk word bestee aan die skryf van sy opera Lady Macbeth van die Mtsensk-distrik (Russies: Ledi Makbet Mtsenskovo Ujezda); dit word vir die eerste keer in 1934 opgevoer en is onmiddellik suksesvol, beide op populêre en amptelike vlak. Dit word beskryf as “die resultaat van die algemene sukses van sosialistiese rekonstruksie, van die korrekte beleid van die party" en dat so 'n opera “slegs geskryf kon gewees het deur 'n Sowjet-komponis wat in die beste tradisie van die Sowjet-kultuur opgevoed is.”
Eerste veroordeling
In 1936 raak Sjostakowitsj in onguns by die Sowjet-owerhede. Die jaar begin met 'n reeks aanvalle op hom in Prawda, in besonder 'n anonieme artikel genaamd Soemboer wmesto moeziki (Warboel in plaas van musiek). Josef Stalin en ander hooggeplaaste partyamptenare het Sjostakowitsj se gewilde opera Ledi Makbet bygewoon en het voor die einde van die opera uitgeloop. Twee dae later verskyn die gewraakte artikel in Prawda. Ledi Makbet word as formalisties verwerp en as 'n "kakofonie" en "deurmekaar geskree van klanke" beskryf. Volgens die artikel is sang "met gille vervang". Polities word die werk as reaksionêr en anti-Sowjet beskryf. Kommissies begin daarna opdroog en sy inkomste daal met omtrent driekwart. Daar word begin met repetisies vir die Vierde Simfonie, maar die politieke klimaat maak opvoerings onmoontlik. Dit word tot 1961 nie opgevoer nie, maar Sjostakowitsj ontken nie die werk nie: dit behou die benoeming as sy vierde simfonie. 'n Klavier-reduksie word in 1946 uitgegee.
1936 is ook die begin van die Groot Suiwering, waarin baie van die komponis se vriende en familie in hegtenis geneem of tereggestel word. Sy enigste vertroosting in dié tydperk is die geboorte van sy dogter Galina in 1936; sy seun Maxim word twee jaar later gebore.
Oorlog
Met die uitbreek van die oorlog tussen Rusland en Duitsland in 1941, bly Sjostakowitsj aanvanklik in Leningrad tydens die beleg van die stad en skryf die eerste drie bewegings van sy Sewende Simfonie (met die bynaam Leningrad). Hy dien as ’n brandweerman by die Konservatorium en neem deel aan 'n radioprogram . In Oktober 1941 word die komponis en sy familie na veiligheid gebring na Koeibisjef (nou Samara), waar hy die simfonie voltooi.