cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vlag van Japan
Amerikaanse besetting
Op 2 Mei 1947 het generaal Douglas MacArthur die verbod op die vertoon van die Hinomaru op die terrein van die Nasionale Diet-gebou, die Keiserlike Paleis, die woning van die Eerste Minister en die Hooggeregshofgebou opgehef met die bekragtiging van die nuwe Japannese Grondwet. Die beperkinge is in 1948 verder verslap en mense is toegelaat om die vlag op nasionale vakansiedae by hul huise te vertoon. In Januarie 1949 is die beperkinge totaal afgeskaf en enigiemand kon sonder toestemming die Hinomaru enige plek vertoon. Die gevolg was dat burgers tot in die vroeë 1950’s aangemoedig is om die Hinomaru te vertoon.
Na-oorlogse tydperk tot 1999
Sedert die Tweede Wêreldoorlog is Japan se vlag gekritiseer weens sy verbintenis met die land se militaristiese verlede. Soortgelyke besware is ook geopper oor die Kimigayo. Die gevoelens oor die Hinomaru en die Kimigayo het ’n algemene verskuiwing van ’n patriotiese gevoel oor “Dai Nippon” – Groot Japan – na die pasifistiese en anti-militêre “Nihon”. As gevolg van hierdie ideologiese verskuiwing is die vlag na afloop van die oorlog in ’n mindere mate gebruik selfs al is die beperkinge in 1949 opgehef.
Soos Japan homself diplomaties begin hervestig het, is die Hinomaru oorsee as politieke wapen gebruik. Tydens ’n besoek deur Keiser Hirohito en Keiserin Kōjun aan Nederland, is die Hinomaru verbrand deur Nederlandse burgers wat daarop aangedring het dat die twee na Japan teruggestuur word of dat Japan voor die hof gedaag word vir die dood van Nederlandse krygsgevangenes gedurende die Tweede Wêreldoorlog. In Japan was die Hinomaru nie eens gebruik in proteste teen die onderhandelinge vir ’n nuwe Status van Magte-akkoord tussen Amerika en Japan nie. ’n Rooi vlag is algemeen gebruik deur vakbonde en ander opstandelinge.
’n Probleem met die Hinomaru en die nasionale lied is weer geopper toe Tokio die Olimpiese Somerspele 1964 aangebied het. Voor die Olimpiese Spele is die grootte van die skyf verander, deels omdat gevoel is dat dit nie treffend was wanneer dit saam met ander nasionale vlae vertoon is nie. Tadamasa Fukiura, ’n kleurkundige het voorgestel om die skyf op twee derdes van die vlag se lengte te plaas. Fukiura het ook die vlag se kleure vir die 1964 asook vir die Olimpiese Winterspele 1998 in Nagano, gekies.
Sedert 1999
Die Wet op die Nasionale Vlag en Volkslied is in 1999 gepromulgeer en het die Hinomaru en die Kimigayo as Japan se nasionale simbole aangewys. Die deurvoering van die wet het voortgespruit uit die selfmoord van die hoof van Hoërskool Sera (Ishikawa Toshihiro) in Hiroshima wat nie daarin kon slaag om ’n dispuut oor die gebruik van die Hinomaru en die Kimigayo tussen onderwysers en die skool se beheerliggaam op te los nie. Die wet is een van die mees kontroversiële wette wat deur die Japannese Nasionale Vergadering deurgevoer is sedert die “Wet op Samewerking met die Verenigde Nasies Vredes- en ander operasies”, ook bekend as die “Internasionale Vredesamewerkingswet” van 1992.
Keizō Obuchi van die Liberale Demokratiese Party (LDP) en Eerste Minister van Japan het in 2000 die besluit geneem om wetgewing te ontwerp wat die Hinomaru en Kimigayo as amptelike simbole van Japan vestig. Die Sekretaris-generaal van die Kabinet, Hiromu Nonaka, wou die wetgewing gereed hê vir die tiende herdenking van Keiser Akihito se inhuldiging. Dit is nie die eerste keer dat wetgewing oorweeg is vir die amptelike vestiging van albei simbole nie. In 1974, teen die agtergrond van die teruggawe van Okinawa aan Japan in 1972 en die oliekrisis van 1973, het Eerste Minister Tanaka Kakuei voorgestel dat wetgewing opgestel word wat albei simbole in Japan veranker. Hiermee saam is skole aangesê om die Kimigayo aan leerlinge te leer, dat vlagparades elke oggend gehou word en dat ’n morele kurrikulum wat gebaseer was op sekere elemente van die Keiserlike Onderwysedik wat in 1890 deur Keiser Meiji verklaar is. Kakuei was nie suksesvol in sy pogings om die wetgewing deurgevoer te kry nie.
Die LDP en die Komeito het die wetsontwerp gesteun terwyl die Sosiale Demokratiese Party en die Kommunistiese Party die teengestaan het weens die verband wat die simbole met die oorlogstydperk gehad het. Die Kommunistiese Party het die wetsontwerp ook teengestaan omdat die publiek nie ’n sê daarin gehad het nie. Intussen kon die Demokratiese Party van Japan (DPJ) nie konsensus oor die saak bereik nie. Die president van die DPJ, Naoto Kan, het gesê dat die DPJ die wetsontwerp moet steun omdat die party reeds die simbole as dié van Japan aanvaar het. Die adjunk-sekretaris-generaal en toekomstige Eerste Minister, Yukio Hatoyama, was van mening dat die wetsontwerp verdere verdeling in gemeenskappe en skole sou veroorsaak. Hatoyama het egter die wetsontwerp gesteun terwyl Kan daarteen gestem het.
Voor die stemming is gevra dat die wetsontwerpe in die Diet geskei word. Prof. Norihiro Kato van die Waseda-universiteit het gesê dat die Kimigayo ’n ingewikkelder kwessie as die Hinomaru is. Pogings deur die DPJ en ander partye gedurende die stemming om slegs die Hinomaru as nasionale vlag te aanvaar is in die Diet verwerp. Die Huis van Verteenwoordigers het die wetsontwerp op 22 Julie 1999 deurgevoer met 403 stemme teen 86. Die wetgewing is op 28 Julie na die Huis van Raadslede gestuur en op 9 Augustus finaal deurgevoer. Op 13 Augustus is die wet gepromulgeer.
Ontwerp
Proklamasie 57 van die Eerste Minister wat in 1870 deurgevoer is, het twee bepalings in verband met die nasionale vlag bevat. Die eerste bepaling het gespesifiseer wie die vlag mag vertoon, en hoe; die tweede het gespesifiseer hoe die vlag gemaak is. Die verhouding was 7:10. Die rooi skyf, verteenwoordigend van die son, is bereken op drie vyfdes van die totale grootte van die breedte. Die wet het bepaal dat die skyf in die middel moes wees maar dit is dikwels een honderdste na die vlagpaalkant verplaas. Op 3 Oktober van dieselfde jaar is regulasies oor die ontwerp van die handelsvaandel en ander vlootvlae deurgevoer. Vir die handelsvlag was die verhouding 2:3. Die grootte van die skyf het dieselfde gebly maar die skyf is een twintigste na die vlagpaalkant geskuif.
Spesifikasies wat in 1973 deur die Japannese Verdedigingsagentskap (nou die Departement van Verdediging) uitgevaardig is, word die rooi van die vlag as 5R 4/12 en die wit as N9 in die Munsellkleurkaart weergegee. Die dokument is op 21 Maart 2008 verander om die vlag se konstruksie met die huidige wetgewing te laat ooreenstem en die Munsell-kleure op te dateer. Die dokument toon akrielvesel en nylon as vesels aan wat deur die weermag gebruik kan word om vlae te maak. Vir akriel is rooi 5.7R 3.7/15.5 en vir N9.4; nylon het 6.2R 4/15.2 vir rooi en N9.2 vir wit. In ’n dokument wat deur die Amptelike Ontwikkelingsbystand (ODA) uitgevaardig is word die rooi van die Hinomaru en die ODA-logo as DIC 156 en CMYK 0-100-90-0 weergegee. Gedurende beraadslaging oor die Wet op die Nasionale Vlag en Volkslied was daar ’n voorstel om ’n helderrooi skakering of iets uit die Japannese Industriële Standaarde se kleurpoel te gebruik.
Die blasoen (heraldiese beskrywing) van die vlag is Silwer, ’n besantrooi.
Gebruike
Toe die Hinomaru bekendgestel is, het die regering vereis dat burgers die keiser met die vlag groet. Daar was ’n gegriefdheid onder die Japannese oor die vlag; dit het op proteste uitgeloop. Dit het ’n tyd geduur voordat die mense die vlag aanvaar het.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was dit in die Japannese kultuur die gebruik vir vriende, klasgenote en familie om ’n soldaat op ’n Hinomaru te laat teken en dit aan hom te oorhandig. Die vlag is ook gebruik as gelukbringer en ’n gebed om die soldaat veilig tuis te besorg. Die term om hierdie gelukbringer te beskryf is Hinomaru Yosegaki (日の丸寄せ書き). Een tradisie is dat daar nie op die skyf geskryf mag word nie. Na veldslae is hierdie vlae dikwels vasgelê of aan oorlede Japannese soldate gevind. Hoewel hierdie vlae soeweniers van die oorlog geword het het dit toenemend gebeur dat die getekende vlae aan die afstammelinge van die soldate teruggestuur word.
Die tradisie van skryf op die Hinomaru vir geluk word vandag nog aangetref, hoewel minder algemeen. Die Hinomaru Yosegaki kan by sportbyeenkomste vertoon word ter ondersteuning van die Japannese nasionale span. ’n Ander voorbeeld is die hachimaki-koepdoek wat wit was met ’n rooi skyf in die middel. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog is die frases “Sekere Oorwinning” (必勝) of “Sewe Lewens’ op die hachimaki geskryf en is dit gedra deur kamikaze-loodse gedra. Dit het daarop gedui dat die vlieënier bereid was om vir sy land te sterf.
Voor die Tweede Wêreldoorlog moes alle huishoudings die Hinomaru op nasionale vakansiedae vertoon. Sedert die oorlog is die gebruik van die Japannese vlag meestal beperk tot regeringsgeboue soos stadsale; die vlag word selde gesien op privaat wonings of kommersiële geboue maar sommige mense en maatskappye steun weer die idee van vlagvertoning op vakansiedae. Hoewel die regering van Japan burgers aanmoedig om die Hinomaru op vakansiedae te vertoon, is daar geen wetlike vereiste hiervoor nie. Sedert die Keiser se 80ste verjaardag (op 23 Desember 2002) het die Kyushu Spoorwegmaatskappe die Hinomaru by 330 stasies vertoon.
Sedert 1995 het die ODA die Hinomaru in hul amptelike logo gebruik. Die ontwerp self is nie deur die regering geskep nie (die logo is gekies uit meer as 5 000 ontwerpe deur die publiek) maar die regering het probeer om die sigbaarheid van die Hinomaru te verhoog deur hulppakkette en ontwikkelingsprogramme. Volgens die ODA is die gebruik van die vlag die effektiefste manier om noodleniging deur die Japannese volk te simboliseer.
Huidige persepsie
Volgens ’n meningspeiling in die media is die vlag van Japan deur die meeste Japannese as die nasionale vlag beskou nog voor die promulgering van die Wet op die Nasionale Vlag en Volkslied in 1999. Ten spyte hiervan is daar steeds kontroversie by die gebruik van die vlag in skole of die media. Liberaalgesinde koerante soos Asahi Shimbun en Mainichi Shimbun het gereeld berigte wat kritiek teenoor die vlag van Japan uitspreek, wat hul lesers se politieke oortuigings weerspieël. Vir ander Japannese verteenwoordig die vlag die tyd toe demokrasie deur die Japannese Keiserryk onderdruk is.
Negatiewe persepsies van die Hinomaru bestaan in Japan (soos in Okinawa) en van haar voormalige kolonies. ’n Noemenswaardige voorbeeld hiervan dateer uit 26 Oktober 1987 toe die eienaar van ’n supermark in Okinawa ’n vlag gebrand het voor die begin van die Nasionale Sportfees van Japan. Die vlagverbrander, Shōichi Chibana, het die Hinomaru gebrand nie net om teenstand teen die wreedhede van die Japannese weermag en die volgehoue teenwoordigheid van Amerikaanse troepe te toon nie, maar ook om openbare vertoon van die vlag te voorkom. Ander gevalle in Okinawa sluit in dat die vlag gedurende skoolseremonies afgeskeur is en studente wat weier om eer aan die vlag te betoon soos dit op die klank van die Kimigayo gehys is. In die hoofstad van Owinawa, Naha, is die Hinomaru in 2001 vir die eerste keer sedert Okinawa se herinsluiting by Japan gehys om die stad se 80ste herdenking te vier. In die Volksrepubliek China en Suid-Korea wat albei deur die Japannese Keiserryk geokkupeer is, is die formele aanvaarding van die Hinomaru in 1999 met die reaksie begroet dat Japan terugkeer na ’n militêre staat. Die promulgering van die 1999-wet het ook saamgeval met die debatte oor die standbeelde van die Yasukuni-heiligdom, militêre samewerking tussen Japan en die Verenigde State en die skep van ’n missielverdedigingsprogram. In ander nasies wat deur Japan beset is, is die 1999-wet met gemengde reaksie begroet. In Singapoer is die ouer generasies steeds negatief teenoor die vlag. Die Filippynse regering het nie geglo dat Japan weer militaristies sal word nie maar dat die doel van die 1999-wet was om twee simbole (die vlag en volkslied) formeel te vestig, soos elke staat die goeie reg het om te doen. Japan het geen wetgewing wat verbranding van die Hinomaru verbied nie maar buitelandse vlae mag nie in Japan verbrand word nie.
Protokol
Volgens protokol mag die vlag van sonop tot sononder vertoon word; besighede en skole mag die vlag daagliks vertoon wanneer daar bedrywigheid is. Wanneer die vlag saam met ander ’n nasionale vlag vertoon word, kry die Japannese vlag die ereposisie en die ander vlag word aan die Hinomaru se regterkant vertoon. Wanneer meer as een nasionale vlag vertoon word, word die vlag van Japan in alfabetiese volgorde soos deur die Verenigde Nasies voorgeskryf, vertoon. Wanneer die vlag ongeskik raak vir gebruik, is die gebruik om dit in privaat te verbrand. Die Wet op die Nasionale Vlag en Volkslied spesifiseer nie hoe die vlag gebruik moet word nie, maar verskillende prefekture het hul eie regulasies opgestel oor hoe die Hinomaru en ander prefekturele vlae gebruik moet.
Rou
Die Hinomaru het twee roustyle. Een is om die vlag halfstok te hang soos die gebruik in talle ander lande is. Die kantoor van die Departement van Buitelandse Sake hang ook die vlag halfstok wanneer ’n begrafnis van ’n staatshoof uitgevoer word.
’n Alternatiewe roustyl is om die sferiese sierknop in ’n swart doek toe te draai en ’n swart lint, bekend as ’n rouvlag, bo die vlag te vertoon. Hierdie styl dateer uit die afsterwe van Keiser Meiji op 30 Julie 1912 en die Kabinet het ’n ordonnansie uitgevaardig wat bepaal dat die nasionale vlag as teken van rou gehys moet word wanneer die keiser sterf. Die Kabinet het die outoriteit om aan te kondig wanneer die vlag halfstok gehang moet word.
Openbare skole
Sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die Departement van Onderwys verklarings en regulasies uitgereik om die gebruik van die Hinomaru en Kimigayo in skole onder hulle jurisdiksie te bevorder. Die eerste dergelike verklaring is in 1950 uitgereik en het gesê dat dit wenslik is, maar nie ’n vereiste nie, om albei simbole te gebruik. Hierdie begeerte is later uitgebrei om die gebruik van albei simbole op nasionale vakansiedae en gedurende seremoniële gebeure aan te moedig en om verdedigingsopvoeding te bevorder. In ’n verwerking van die onderwysriglyne in 1989 het die LDP-beheerde regering daarop aangedring dat die vlag tydens skoolseremonies gebruik moet word en dat die nodige respek aan die vlag en die Kimigayo betoon moet word. Strawwe vir nienakoming deur skoolamptenare is ook in hierdie verwerking vasgestel.
Die kurrikulumriglyne wat in 1999 deur die Departement van Onderwys uitgegee is (na die Wet op die Nasionale Vlag en Volkslied) skryf voor dat “tydens opening- en gradeplegtighede moet skole die vlag van Japan hys en studente moet aangemoedig word om die Kimigayo te sing, gegewe die betekenis van die vlag en lied.” Verder het die departement se kommentaar op die kurrikulumriglyn voorgestel dat, “gegewe die groeiende internasionalisme, saam met die kweek van patriotisme en bewustheid van om Japannees te wees, is dit belangrik om skiilkinders se respekvolle houding jeens die vlag en Kimigayo te koester sodat hulle kan grootword as gerespekteerde Japannese burgers in ’n internasionale samelewing.” Die departement het ook verklaar dat indien Japannese studente nie hul eie simbole kan respekteer nie, hulle ook nie in staat sal wees om die simbole van ander nasies te respekteer nie.
Militêre vlae
Die Japannese Selfverdedigingsmag en die Japannese Grondselfverdedigingsmag gebruik ’n weergawe van die sonskyfontwerp met agt rooi strale wat uitwaarts strek, genaamd Hachijō-Kyokujitsuki. ’n Goue fraiing lê gedeeltelik om die rand.
Harriet Cains
Harriet Cains (gebore 17 September 1993) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Vera (2011), Line of Duty (2012), Safe House (2015), en Marcella (2016).
Slag van Guadalcanal
Die Slag van Guadalcanal het tydens die Tweede Wêreldoorlog in die Salomonseilande tussen Japannese magte en Geallieerde magte plaasgevind. Dit was die eerste offensief wat die Geallieerdes teen Japan na die aanval op Pearl Harbor en Slag van Midway gevoer het. Die slag is bekend vir die bittere gevegte op land en verskeie seegevegte tussen die twee lande se vlote.
Vlag van Japan
Militêre vlae
’n Bekende variant van die sonskyfontwerp is die sonskyf met sestien rooi strale in ’n Siemenssterformasie, wat histories deur Japan se weermag vertoon is, in besonder die Japannese Keiserlike Leër en die Japannese Keiserlike Vloot. Die vaandel, in Japannees bekend as die Jyūrokujō-Kyokujitsu-ki, is aanvanklik aanvaar as oorlogsvlag op 15 Mei 1870 en is gebruik tot aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog. Dit is op 30 Junie 1954 heraanvaar en word nou gebruik as die oorlogsvlag en vlootvaandel van die Japannese Grondselfverdedigingsmag (JGSVM) en die Japannese Maritiemeselfverdedigingsmag (JMSVM). In die omliggende Asiese lande wat deur Japan beset is roep hierdie vlag nog negatiewe herinneringe op. Die JMSVM maak ook gebruik van ’n wimpel. Dit is aanvanklik in 1914 aanvaar en toe weer in 1965. Die wimpel bestaan uit ’n vereenvoudigde weergawe van die vlootvaandel aan die vlagpaalkant met die res van die wimpel in wit. Die verhouding van die wimpel is tussen 1:40 en 1:90.
Die Japannese Lugselfverdedigingsmag (JLSVM) wat in 1952 onafhanklik gestig is gebruik slegs die sonskyf as embleem. Die is die enigste tak van die weermag met ’n embleem wat nie die Keiserlike Standaard as basis gebruik nie. Die tak het egter ’n vaandel om tydens parades en op basisse te vertoon. Die vaandel is in 1972 geskep en is die derde een wat die JLSVM sedert stigting gebruik. Die vaandel bevat die embleem van die tak in die middel van ’n blou agtergrond.
Hoewel dit nie ’n amptelike nasionale vlag is nie, het die Z-seinvlag ’n groot rol in Japannese vlootgeskiedenis gespeel. Op 27 Mei 1905 het admiraal Heihachirō Tōgō van die Mikasa voorberei om die Russiese Oosseevloot aan te val. Voor die slag van Tsushima begin het, het Tōgō die Z-vlag op die Mikasa gehys, die Russiese vloot aangeval en die slag vir Japan gewen. Die boodskap wat die hys van die vlag vir die bemanning beteken het was: “Die lot van Keiserlike Japan lê in hierdie seeslag; alle hande moet saamwerk en hul beste lewer.” Die Z-vlag is ook op die vliegdekskip Akagi gehys op die vooraand van Japan se aanval op Pearl Harbor, Hawaii, in Desember 1941.
Keiserlike vlae
Vlae is vir die eerste keer in 1870 vir die Japannese Keiser, (toe Keiser Meiji), die Keiserin en ander lede van die keiser se familie geskep. Die keiser se vlag is aanvanklik versier met ’n son in die middel van ’n kunspatroon. Hy het vlae gehad wat op land en see en wanneer hy in ’n koets was vertoon moes word. Die keiserlike familie het ook vlae gekry om op see en op land te gebruik (een vir wanneer hulle te voet was en een koetsvlag). Die koetsvlae was ’n eenkleurige krisant met sestien blomblare in die middel van ’n eenkleurige agtergrond. Gebruik van hierdie vlae is in 1889 laat vaar toe die Keiser besluit het om ’n krisant op ’n rooi agtergrond as sy eie vlag te gebruik. Met klein veranderinge in die kleurskakering en vlagverhouding is die vlae wat in 1889 in gebruik geneem is, vandag steeds in gebruik deur die keiserlike familie.
Die huidige keiserlike vlag is ’n goue krisant met sestien blomblare op ’n rooi agtergrond met ’n vlagverhouding van 2:3. Die Keiserin gebruik dieselfde vlag maar dan in die vorm van ’n swaelstert. Die kroonprins en kroonprinses gebruik dieselfde vlag maar dan met ’n kleiner krisant en ’n wit rand in die middel van die vlag. Die krisant word reeds sedert die tyd van Keiser Go-Toba in die 12de eeu met die keiserlike troon in Japan verbind maar dit het eers in 1868 die eksklusiewe simbool van die keiserlike troon geword.
Subnasionale vlae
Elk van Japan se 47 prefekture het ’n vlag in die gelykenis van die nasionale vlag deurdat dit ’n simbool genaamd ’n mon bevat op ’n eenkleurige agtergrond (met die uitsondering van Ehime wat ’n simbool op ’n tweekleurige agtergrond gebruik). Daat is verskeie prefektuurvlae, soos dié van Hirosjima, wat se spesifikasies ooreenstem met die Hinomaru (2:3-verhouding, mon in die middel en 3/5 van die lengte van die vlag). Sommige van die mon vertoon die naam van die prefektuur in Japannese karakters; ander is gestileerde uitbeeldings van die ligging of ’n ander uitstaande kenmerk van die prefektuur. ’n Voorbeeld van ’n prefektuurvlag is dié van Nagano waar die oranje katakana-karakter ナ (na) in die midder van ’n wit skyf vertoon word. Een interpretasie van die mon is dat die na-simbool ’n berg voorstel en die wit skyf ’n meer. Die oranje kleur stel die son voor terwyl die wit die sneeu van die gebied voorstel.
Munisipaliteite kan ook hul eie vlae aanneem. Die ontwerpe van die stadsvlae is soortgelyk aan die prefektuurvlae: ’n mon op ’n eenkleurige agtergrond. ’n Voorbeeld is die vlag van Amakusa in Kumamoto Prefektuur: die stadsembleem is saamgestel uit die katakana-karakter ア (a) en is omring deur golwe. Hierdie simbool is gesentreer op ’n wit vlag met ’n verhoudign van 1:1,5. Die stadsembleem en die vlag is in 2006 in gebruik geneem.
Afgeleide vlae
Bykomend tot die militêre vlae is verskeie ander vlagontwerpe deur die nasionale vlag geïnspireer. Die vorige vlag van Japan Pos het uit die Hinomaru bestaan met ’n horisontale rooi balk in die middel van die vlag. Daar was ook ’n dun wit fraiing om die rooi skyf. Dit is later vervang deur ’n vlag met die 〒-teken in rooi op ’n wit agtergrond.
Twee onlangs ontwerpte nasionale vlag herinner aan die vlag van Japan. In 1971 het Bangladesj onafhanklikheid van Pakistan verkry en die vlag van Bangladesj aanvaar bestaande uit ’n groen agtergrond met ’n rooi skyf, net links van die middel van die vlag, en ’n goue kaart van Bangladesj daarop. Die huidige vlag wat in 1972 aanvaar is het die goue kaart laat vaar. Die regering van Bangladesj noem die skyf amptelik ’n sirkel; die rooi stel die bloed voor wat gevloei het om die land te skep. Die eilandvolk van Palau gebruik ook ’n soortgelyke vlag maar die kleurskema verskil. Hoewel die Regering van Palau nie die vlag van Japan as ’n invloed op hul nasionale vlag noem nie, het Japan Palau van 1914 tot 1944 geadministreer. Die vlag van Palau is ’n goudgeel volmaan net links van die middel op ’n hemelsblou agtergrond. Die maan stel vrede en ’n jong volk voor terwyl die blou agtergrond Palau se oorgang na selfregering van 1981 tot 1994 (toe dit volle onafhanklikheid verkry het) voorstel.
Die Japannese vlootvaandel het ook ander vlae beïnvloed. Een so ’n ontwerp word deur die Asahi Shimbun gebruik. Onderaan die vlagpaalkant van die vlag word een kwart van die skyf vertoon. Die kanji-karakter 朝 word ook op die vlag vertoon in wit en beslaan die grootste gedeelte van die skyf. Die strale sprei uit van die son af met ’n totaal van dertien stale in wit en rooi onderskeidelik. Die vlag word dikwels gesien by die Nasionale Hoërskole Bofbalkampioenskap waarvan Asahi Shimbun die hoofborg is. Die rangvlae en -vaandels van die Japannese Keiserlike Vloot is ook gebaseer op die ontwerp van die vlootvaandel.
Slag van Guadalcanal
Op 7 Augustus 1942 het 19 000 Amerikaanse seesoldate onder bevel van Majoor-generaal Alexander A. Vandegrift op die eilande Tulagi en Guadalcanal geland. Tulagi is binne 'n paar dae oorgeneem. Op Guadalcanal het die seesoldate die vliegveld (daarna Henderson-vliegveld genoem) binne 'n paar dae oorgeneem en in bedryf gestel. Daarna het dit hulle nog maande geneem om die strawwe Japannese weerstand deur bloedige gevegte te oorkom en die eiland oor te neem. Die Japannese het op 7 Februarie 1943 finaal van die eiland onttrek en op 9 Februarie 1943 het die Geallieerdes die eiland veilig verklaar.
Seeslagte om en by Guadalcanal
Daar was verskeie gevegte tussen die Geallieerde en Japanese vlote tydens die slag. Party van die seeslagte het by Guadalcanal plaasgevind, terwyl ander verder van die eiland was soos die twee magte mekaar se versterkings en logistieke planne in die wiele probeer ry het. Die Japanese Vloot het ook tevergeefs probeer om Henderson-vliegveld te bombardeer.
Faraday se wet
Faraday (Michael Faraday) se wet van induksie bepaal dat 'n elektriese stroom wat verander met tyd 'n eweredige elektromotoriese krag veroorsaak.
1379
Die jaar 1379 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 79ste jaar van die 14de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Maston Williams
Maston Williams (23 April 1879 – 15 Julie 1978) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Fighting with Kit Carson (1933), The Painted Stallion (1937), The Lone Ranger (1938), en Call the Mesquiteers (1938).
Faraday se wet
Faraday se wet
Faraday se wet word gewoonlik uitgedruk as:
Zäziwil
Zäziwil is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 1 628 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2020 het meeste van die inwoners Duits gepraat.
Faraday se wet
Faraday se wet
Vir 'n draadlus in 'n magneetveld word die magnetiese vloed \Phi_B gedefinieer vir enige oppervlak \Sigma waarvan dié se grens die gegewe lus is. Aangesien die draadlus kan beweeg, skryf ons \Sigma(t) vir die oppervlak. Die magnetiese vloed is die oppervlakintegraal:
In meer visuele terme is die magnetiese vloed deur die draadlus in direkte verhouding met die aantal magneetveldlyne wat deur die lus gaan.
In die geval van 'n spoel of induktor illustreer die volgende vergelyking die wet:
Die linkerhandreël
Die wette van induksie van elektriese strome in wiskundige vorm is in 1845 deur die Duitse fisikus Franz Ernst Neumann vasgestel en die rigting van die elektromotoriese krag word deur Lenz se wet gegee. Faraday se wet bevat die inligting oor die verwantskappe tussen die groottes en die rigting van die veranderlikes daarvan. Die verhoudings tussen die aanwysings is egter nie eksplisiet nie; hulle word in die wiskundige formule versteek.
Dit is moontlik om die rigting van die elektromotoriese krag direk uit Faraday se wet uit te vind, sonder om Lenz se wet te gebruik. 'n Linkerhandreël help om dit te doen, soos volg:
n
Brian Forster
Brian Forster (gebore 14 April 1960) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Partridge Family (1970), Goober and the Ghost Chasers (1973), Partridge Family 2200 AD (1974), en Break a Leg (2007).
Faraday se wet
Die linkerhandreël
(bruin) aan, die normale tot die gebied wat deur die lus omsluit word.
, soos aangedui deur die gestrekte duim.
Geskiedenis
Elektromagnetiese induksie is onafhanklik ontdek deur Michael Faraday in 1831 en Joseph Henry in 1832. Faraday was die eerste wat die resultate van sy eksperimente gepubliseer het.
In Faraday se eerste eksperimentele demonstrasie van elektromagnetiese induksie (29 Augustus 1831) draai hy twee drade om die teenoorgestelde kante van 'n ysterring (torus) ('n rangskikking soortgelyk aan 'n moderne toroïdale transformator). Op grond van sy beoordeling van onlangs ontdekte eienskappe van elektromagnete, het hy verwag dat wanneer die stroom in een draad begin vloei, 'n soort golf deur die ring sou beweeg en 'n mate van elektriese effek aan die teenoorgestelde kant sou veroorsaak. Hy het die een draad in 'n galvanometer geprop en daarna gekyk terwyl hy die ander draad aan 'n battery gekoppel het. Hy het inderdaad 'n kortstondige stroom gesien (wat hy 'n "golf van elektrisiteit" genoem het) toe hy die draad aan die battery koppel, en 'n ander toe hy dit ontkoppel. Hierdie induksie was te wyte aan die verandering in magnetiese vloed wat plaasgevind het toe die battery gekoppel en ontkoppel is.
Binne twee maande het Faraday verskeie ander voorbeelde van elektromagnetiese induksie gevind. Hy het byvoorbeeld kortstondige strome gesien toe hy vinnig 'n staafmagneet in en uit 'n draadspoel skuif, en hy het 'n gelykstroom opgewek deur 'n koperskyf naby die staafmagneet te draai met 'n glybare elektriese leiding, wat die "Faraday se skyf" genoem is.
Faraday het elektromagnetiese induksie verduidelik met behulp van 'n konsep wat hy "lyne van krag" genoem het. Wetenskaplikes het destyds egter sy teoretiese idees wyd verwerp, hoofsaaklik omdat dit nie wiskundig geformuleer is nie. 'n Uitsondering was James Clerk Maxwell, wat in 1861-'62 Faraday se idees as basis van sy kwantitatiewe elektromagnetiese teorie gebruik het.
In Maxwell se referate word die tydswisselende aspek van elektromagnetiese induksie uitgedruk as 'n differensiaalvergelyking wat die Engelse fisikus Oliver Heaviside "Faraday se wet" genoem het, alhoewel dit anders is as die oorspronklike weergawe van Faraday se wet, en beskryf nie bewegende elektromagnetiese krag nie. Heaviside se weergawe is die vorm wat vandag erken word in die groep vergelykings wat bekend staan ​​as "Maxwell se vergelykings".
"Lenz se wet", geformuleer deur die Russiese fisikus Emil Lenz in 1834, beskryf "vloed deur die stroombaan" en gee die rigting van die geïnduseerde elektromagnetiese krag en stroom as gevolg van elektromagnetiese induksie.
Jonathan Pryce
Jonathan Pryce (gebore 1 Junie 1947) is 'n Walliese akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Glengarry Glen Ross (1992), Tomorrow Never Dies (1997), The Wife (2017), en The Two Popes (2019).
Bronville
Bronville is 'n Kleurling/Swart-woonbuurt op die goudvelde van die provinsie Vrystaat in Suid-Afrika. Die dorp is gestig gedurende die jare van skeiding van swart en bruin mense aangrensend aan die stad Welkom, om werkers te huisves wat op die wêreld se rykste goudmyne gewerk het.
Die buurt is 'n deel van die Matjhabeng Plaaslike Munisipaliteit in die Lejweleputswa-distriksmunisipaliteit.
Bevolkingsverdeling
Vandag het die townships van Thabong en Bronville 'n bevolking van ongeveer 200 000 inwoners. Gewoonlik word verwys na Thabong, met sy 49 onderdele, as die kombinasie van beide Thabong en Bronville, al word Bronville as 'n onafhanklike dorp van Welkom geklassifiseer.
Koersk-oblast
Koersk-oblast (Russies: Ку́рская о́бласть, Koerskaja oblast) is ’n deelgebied van Rusland. Dit lê in die Sentrale Federale Distrik en die hoofstad is Koersk.
Nanotegnologie
Nanotegnologie is die manipulasie van materie op ’n atomiese en molekulêre skaal. Die vroegste, algemeen gebruikte beskrywing van nanotegnologie het verwys na die manipulasie van atome en molekules vir die vervaardiging van produkte op ’n makroskaal (waarna nou ook as molekulêre nanotegnologie verwys word). ’n Breër beskrywing is later opgestel deur die National Nanotechnology Initiative wat dit nou definieer as die manipulasie van enige deeltjes in die grootteorde van nanometers (afkorting nm, ’n miljardste van ’n meter).
Koersk-oblast
Die oblast se bevolkingsyfer volgens die Russiese sensus van 2010 is 1 127 081.
1380
Die jaar 1380 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 80ste jaar van die 14de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Nanotegnologie
Dit dek dus nou ’n baie wye veld wat in verskeie soorte wetenskap gebruik word, soos oppervlakwetenskap, organiese chemie, molekulêre biologie, mikrovervaardiging, ens. Die toepassing daarvan is ewe uiteenlopend.
Wetenskaplikes debatteer tans oor die toekomstige implikasies van nanotegnologie. Baie nuwe materiale kan daarmee geskep word soos medisyne, elektronika en biomateriale. Aan die ander kant word baie vrae daaroor gevra nes oor enige ander nuwe tegnologie, soos oor die vlakke van giftigheid en die uitwerking daarvan op die omgewing. Baie mense voel bogenoemde faktore regverdig spesiale maatreëls om nanotegnologie te reguleer.
Koersk-oblast
Geskiedenis
thumb|links|180px|Die verskuiwing van Koersk-oblast se grense in 1934-1954.
Slawiese stamme van die Sewerjane het die gebied vanaf die 9de eeu bewoon. Van 830 n.C. was Koersk deel van die Roes-khaganaaat en Kiëf-Roes. Hoewel die gebied reeds sedert die einde van die laaste ystyd bewoon is, is inligting oor stede skaars tot in 1596, toe die Koersk-fort gebou is. Dit was toe deel van die Groothertogdom Litaue (14de-16de eeu). Die Groothertogdom Moskou het dit in die Moskowies-Litause Oorloë verower. Kort daarna het die bevolking begin groei, hoofsaaklik danksy ’n groot migrasie aan die begin van die 17de eeu van Sentraal-Rusland af ná ’n hongersnood. Tussen 1708 en 1719 was Koersk deel van die nuut gestigte Kiëf-goewernaat. Van 1719 tor 1727 was dit deel van die provinsie Belgorod van die goewernaat. Later was die Koersk-oejezd deel van die Belgorod-goewernaat.
Op 23 Julie 1779 is die Koersk-goewernaat gestig. Dit het bestaan tot in 1928, toe dié goewernaat deel van die Sentrale Swartgrond-oblast geword het. Omdat dié oblast baie groot en die administrasie daarvan moeilik was, is dit op 13 Junie 1934 in twee oblaste verdeel: Koersk- en Woronezj. In die tydperk tussen 1934 en 1954 is die oblaste se grense voortdurend verskuif. Sedert 1954 het die grense egter konstant gebly.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is die gebied van Koersk-oblast van die herfs van 1941 tot die somer van 1943 deur Duitse troepe beset. Die Slag van Koersk, een van die grootste veldslae van WOII, het in 1943 in die streek plaasgevind.
Geografie
Die oblast, met ’n gemiddelde hoogte van 177-225 m bo seespieël, beslaan die suidelike hange van die Sentraal-Russiese Plato. Die gebied is heuwelagtig en word deurkruis deur ravyne. Die sentrale deel is hoër as die Seimvallei in die weste. Die Timsko-Sjtsjigrinski-bergrug bevat die hoogste punt in die oblast (288 m). Die lae reliëf, sagte heuwels en matige winters maak die streek ideaal vir landbou, en ’n groot deel van die woude is ontbos.
Vrugbare swart grond (tsjernozjom) bedek sowat 70% van die oblast se grondgebied; podsol beslaan 26%.
Koersk-oblast grens in die noordweste aan Brjansk-oblast, in die noorde aan Orjol-oblast, in die noordooste aan Lipetsk-oblast, in die ooste aan Woronezj-oblast en in die suide aan Belgorod-oblast. Dit het ’n internasionale grens van 245 km met Soemi-oblast in Oekraïne in die weste.
Die oblast dra by tot twee groot opvanggebiede: die Dnieper- en Donrivier (onderskeidelik 78% en 22%). Daar is 902 riviers en strome in die oblast, met ’n totale lengte van sowat 8 000 km. Groot riviere sluit in die Seim en die Psjol. Daar is ook 145 kunsmatige mere en sowat 550 damme.
Demografie
Volgens die 2010-sensus het Koersk-oblast ’n bevolking van 1 127 081. Hiervan is 96,5% Russe, 1,3% Oekraïners en 0,5% Armeniërs. Altesaam 52 722 mense het nie hulle etnisiteit verklaar nie. Daar word geraam die verspreiding van dié groep is dieselfde as vir die groep wat wel hulle etnisiteit verklaar het.
Godsdiens
Volgens ’n opname in 2012 behoort 68,7% van die bevolking tot die Russies-Ortodokse Kerk. Altesaam 24,2% is spiritueel maar nie godsdienstig nie, 4,2% is ateïsties en 1,5% volg ander gelowe of het nie die vraag beantwoord nie.
Clathria calopora
Clathria calopora is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Kershout
Die Kershout (Pterocelastrus tricuspidatus) is 'n boom wat amper soos die Klipkershout lyk. Die boom word gevind vanaf Kaapstad tot by Durban en ook in die Lebomboberge en is dus endemies in Suid-Afrika. Die boom dra kenmerkende, driehokkige, gehoringde, bottergeel vrugte en sy FSA-nommer is 409.
Isabella Calthorpe
Isabella Calthorpe (gebore 3 Maart 1980) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Stage Beauty (2004), How to Lose Friends & Alienate People (2008), Night Wolf (2010), en Fedz (2013).
Karoolewerik
Die Karoolewerik (Calendulauda albescens) is 'n algemene endemiese standvoël in Karoo- en kusbossieveld. Die voël is 16 – 17 cm groot en weeg 25 - 33 gram. In Engels staan die voël bekend as die Karoo Lark. Die voël het verbaster met die Barlowse lewerik tussen Port Nolloth en die Oranjerivier.
Rotorua
Rotorua is 'n stad in Nieu-Seeland. Dit was een van die Nieu-Seelandse gasheerstede tydens beide die Rugbywêreldbeker 1987 en Rugbywêreldbeker 2011.
West-toring
West-toring (Engels: West Tower) is die hoogste wolkekrabber in Liverpool, Engeland. Die gebou is in 2007 voltooi en het 'n hoogte van 140 meter en 40 verdiepings. Die boukoste het sowat 35 miljoen Pond beloop. Dit is ook die tweede hoogste Britse toring buite Londen (naas Beetham-toring in Manchester).
1381
Die jaar 1381 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 81ste jaar van die 14de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Fabian Forte
Fabian Forte (gebore 6 Februarie 1943) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Longest Day (1962), Ten Little Indians (1965), Dr. Goldfoot and the Girl Bombs (1966), en Thunder Alley (1967).
Lipetsk-oblast
Lipetsk-oblast (Russies: Ли́пецкая о́бласть, Lipetskaja oblast) is ’n deelgebied van Rusland. Dit lê in die Sentrale Federale Distrik en die hoofstad is Lipetsk.
Bugs Bunny
Bugs is veral bekend vir die frase "What's up, doc?" (in 'n New Yorkse aksent) wat die eerste keer op 27 Julie 1940 in A Wild Hare gehoor is. Bugs verskyn egter al in 1938 in 'n fliek van Porky Pig: Porky's Hare Hunt. Sedert sy debuut is Bugs in talle kortfilms, speelfilms, TV-reekse, strokiesprente, videospeletjies, pretparkritte en advertensies gebruik. Hy was die tweede tekenkarakter (na Mickey Mouse) om 'n ster op die Hollywood Walk of Fame te ontvang.
Personage
Bugs is 'n vermenslikte konyn of haas (daar word tot vandag toe bespiegel wat hy nou regtig is) met 'n grys-wit pels. Met uitsondering van sy wit handskoene, dra hy geen klere nie.
In die films van die jare dertig en veertig word Bugs as 'n wilde konyn uitgebeeld. So woon hy onder die grond in 'n gat. Hy gedra homself ook kinderagtig. In latere films word hy kalmer en gedra hy homself meer volwasse. In teenstelling tot ander tekenfilmfigure trek hy self maar selde aan die kortste end.
Geskiedenis
Volgens historici is Bugs op 'n Walt Disney-karakter genaamd Max Hare gebaseer. Die karakter is deur Charlie Thorson vir die Silly Symphonies-film The Tortoise and the Hare ontwerp. 'n Prototipe van Bugs Bunny is al in 1938 in die film Porky's Hare Hunt gebruik.
Bugs maak sy amptelike debuut in 1940 in A Wild Hare. Dit word as Bugs se eerste amptelike optrede gesien, omdat hy in die film vir die eerste keer soos die Bugs Bunny wat mense tans ken lyk. Sy naam word vir die eerste keer in die daaropvolgende film, Elmer's Pet Rabbit, vermeld. Beide films was 'n groot sukses gewees, en het Bugs een van die bekendste karakters van die Looney Tunes-reeks gemaak. In ongeveer 1942 het Bugs ook die ster van die Merrie Melodies-reeks geword. Hy is daarna in talle film gebruik.
Bugs het ook van die doek/skerm af bekend geword. Hy word die gelukbringer vir Warner Bros, soos Mickey Mouse die gelukbringer van Disney was. Van 1943 tot 1946 was Bugs Bunny ook die gelukbringer van die Kingman Army-lugveld in Arizona gewees.
Stem-akteurs
Mel Blanc was die bekendste akteur agter Bugs Bunny se stem. Hy vertolk die rol vanaf Bugs se debuut, vir 51 jaar. Na sy dood in 1989 neem Jeff Bergman die rol oor. Ander akteurs wat vir Bugs gepraat het, is:
Mike Williams (bokser)
Mike Williams (gebore 16 Junie 1962) is 'n Amerikaanse akteur en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Full Metal Jacket (1987), Another 48 Hrs. (1990), Rocky V (1990), en The Brave One (2007).
Ingwavuma
Ingwavuma is 'n landelike dorp in die Umkhanyakude-distriksmunisipaliteit van KwaZulu-Natalprovinsie in Suid-Afrika. Dit lê teenaan die internasionale grens met Eswatini.
Zollikofen
Zollikofen is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 10 314 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2020 het meeste van die inwoners Duits gepraat.
Duinlewerik
Die Duinlewerik (Calendulauda erythrochlamys) is 'n redelike algemene endemiese standvoël in begroeide gebiede tussen duine in die Namibwoestyn tussen die Koichab- en Kuisebrivier. Die voël is 17 – 18 cm groot en weeg 26 - 33 gram. In Engels staan die voël bekend as die Dune lark.
Mercedes-Benz A-klas
Die Mercedes-Benz A-klas is 'n kompakte motorvoertuig wat deur die Duitse motorvervaardiger Mercedes-Benz vervaardig word sedert 1997.
Die eerste geslag (W168) is in 1997 vrygestel, die tweedegeslagmodel (W169) verskyn teen laat-2004, en die derdegeslagmodel (W176) is in 2012 vrygestel.
Oorspronklik was dit slegs as 'n vyfdeurluikrug beskikbaar in 1997, die tweede geslag W169 is 'n driedeurluikrug wat ses duim laer as die vyfdeur sit. In die markte waarin die A-klas verkoop word, verteenwoordig dit die intreevlakmodel Mercedes-Benz. Dit is met 68 cm gerek sedert die oorspronklike model, en die 2012-model is nou langer as die eerste geslag B-klas.
Anthony Wilson
Anthony Wilson (1953- ) is ’n Afrikaanse akteur, dramaturg en regisseur.
Lewe en werk
Anthony Lewis (Speedo) Wilson is op 16 April 1953 in Marabastad in Pretoria gebore. Sy bynaam Speedo kry hy van sy vaart as skoolleerling op die atletiekveld. Van Marabastad word die gemeenskap in die sewentigerjare van die twintigste eeu onder die Groepsgebiedewet verskuif na Eersterus. Vir ’n ruk werk hy by ’n konstruksiemaatskappy, maar later los hy die sekuriteit van ’n vaste werk om hom voltyds aan die teater toe te wy. In Januarie 1990 stig hy dan Anthony Wilson Produksies vir hierdie doel. Hy is ’n bekende akteur, regisseur, vervaardiger, aktivis en skrywer, wat as akteur op die verhoog en op televisie optree. Hy is veral nou betrokke by opvoedkundige sowel as industriële teater en laat mense nuut dink oor gemeenskapsteater met die werk wat hy op hierdie gebied in Eersterus in Pretoria lewer. In hierdie verband is hy onder andere stigterslid van Eersterust Theatre Kitchen, waar mense bemagtig word deur die kunste.
As akteur speel hy in talle dramas, onder andere in “Kanna hy kô hystoe” van Adam Small, “Gert Garries:  ’n Baaisiekel babelas” van Pieter Fourie, laasgenoemde wat by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees en elders opgevoer word, en “Gangsters” van Maishe Maponya, wat in New York en Washington opgevoer word. Op televisie speel hy in onder andere die reekse “Begeertes”, “Generations” en “Ella Blue”. Hy vertolk ook gereeld rolle in radiohoorspele, soos in “Die vyfjaarplan” van Louis Lategan. As regisseur is hy in 1987 verantwoordelik vir die fliek “Die posman”, waarin die storie vertel word van ’n goeie man en sy diverse gemeenskap wat van alle kante deur die bose bedreig word. Vir televisie behartig hy die regie van Paul C. Venter se “Onder engele”, waarvoor hy benoem word vir ’n Artes-toekenning, terwyl die ATKV hom vereer met ’n toekenning as beste televisiedrama-regisseur. Hy regisseer talle dramas, wat benewens dié wat hy self skryf ook insluit “Die buite-egtelike ouma” van Nico Luwes, wat hy onder andere op die Walvisfees in Hermanus opvoer, “Sarah” van Braam van der Vyver, wat by die Walvisfees en Suidoosterfees opgevoer word, en “Krismis van Map Jacobs” van Adam Small. In die vroeë negentigerjare is hy ook die leier van ’n amateur toneelgeselskap wat voorgeskrewe werke soos “Hamlet” van Shakespeare en “Of mice and men” van Steinbeck vir skole opvoer. Op televisie is hy van Junie 1989 tot Junie 1997 die aanbieder van die program “Met ander woorde”, waarin hy veral mense en gebeure uit die bruin gemeenskap belig.
Palmerston North
Palmerston North (Māori: Te Papaioea) is die sewende grootste stad in Nieu-Seeland en het sowat 81 300 inwoners (2010). Die stad is in die streek van Manawatu-Wanganui geleë.
Anthony Wilson
Lewe en werk
Hy dien op verskeie kunsteforums en kunsterade, insluitende die rade van die Klein Karoo Nasionale Kunstefees en die Aardklop Kunstefees op Potchefstroom, asook die Eersterus Kunsteraad. In Eersterus is hy drama-adviseur vir  die plaaslike skool en dien ook op die skoolraad. Hy is ’n lid van die Afrikaanse Skrywersvereniging. Hy is getroud met Felicity en het drie kinders en bly in Johannesburg.
Palmerston North
Palmerston North was een van die Nieu-Seelandse gasheerstede tydens beide die Rugbywêreldbeker 1987 en Rugbywêreldbeker 2011.
Riaad
Riaad (Arabies: الرياض, ar-Riyāḍ, [er.rɪˈjɑːðˤ], letterlik: "die tuine") is die hoofstad en grootste stad van Saoedi-Arabië met 'n bevolking van 7 600 000 en 'n oppervlakte van 3 115 km². Sowat 61% van die bevolking is Saoedi-Arabiese burgers. Die stad is in die middel van die an-Nafud-woestyn, op die oostelike deel van die Najd-plato, geleë op gemiddeld 600 meter bo seespieël en ontvang jaarliks ongeveer 5 miljoen toeriste. Dit is die nege-en-veertigste meesbesoekte stad ter wêreld en die 6de in die Midde-Ooste. Riaad het die derde meeste mense in die Midde-Ooste en die 38ste digsbevolkte stad in Asië. Daar woon ook werkers van Arabiese lande soos Jemen, Egipte, Soedan, Libanon en Sirië, asook van Europa, Noord-Amerika, Suid-Afrika, Rusland, Australië, Nieu-Seeland, die Volksrepubliek China, Bangladesj, Indië, Pakistan, Indonesië en die Filippyne.