cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Berlyn
Historiese ontwikkeling
Berlyn se eerste spoorweglyn na Potsdam is op 29 Oktober 1838 ingewy. Die uitbou van Pruise se vervoerstelsel het sentraal gestaan by die stigting van nuwe aandelemaatskappye en banke, en Berlyn het vinnig tot die middelpunt van dié stelsel ontwikkel. Die uitgebreide spoorwegnetwerk was aanvanklik nie op pendelaars gemik nie: nog omstreeks 1860 het treine slegs 'n aantal voorstede aan die rand van die huidige stadsgebied met die middestad verbind, soos byvoorbeeld Zehlendorf, Spandau, Köpenick, Bernau of Trebbin. In 1874 het die nuwe Wannseebahn-spoorlyn die stadsentrum met die suidwestelike voorstede verbind en die bou van huise tien of twintig kilometer buite die middestad vir Berlyners aantreklik gemaak.
Maar eers met die voltooiing van die sogenaamde Ringbahn (sirkellyn) het treine as openbare vervoermiddel aantreklik geword. Die sirkellyn het Berlyn se bestaande treinstasies met mekaar verbind en goederevervoer vergemaklik. Die oostelike deel van die sirkellyn is in 1871, die westelike in 1877 in bedryf gestel. Vir die binnestedelike treinlyne moes viadukte gebou word. Die uitbou van verbindings na die voorstede het tot in die 1890's voortgeduur. Met nuwe bekostigbare tariewe vir pendelaars het treine vanaf 1891 'n massavervoermiddel vir Berlyners geword.
Stoomlokomotiewe het byna vier dekades lank stoom en roet in die stadsgebied uitgeblaas voordat sirkel-, stads- en pendelaarstreine omstreeks 1930 geleidelik deur elektriese lokomotiewe getrek is. Op binnestedelike lyne is perde en stoomlokomotiewe al dekades vroeër deur elektriese trems (vanaf 1881) en moltreine (vanaf 1902) vervang. Die eerste elektriese stadstreine (S-Bahn) het vanaf 1924 tussen Bernau en Berlyn gery.
Die openbare vervoerstelsel het kort voor die eeuwisseling 'n effektiewe mededinger gekry. In 1892 het die eerste privaat motor sy verskyning in Berlyn gemaak. Reeds ses jaar later is die eerste motorwedren in die stad gehou. Keiser Wilhelm II, wat daarvan gehou het om in een van sy chauffeur-gedrewe motors op die Unter den Linden-boulevard of na Potsdam te ry, het in 1905 die eerste internasionale motorskou geopen. Kort daarna is die Keiserlike Motorklub (Kaiserlicher Automobil-Club) gestig.
Groep van Sowjet-magte in Duitsland
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Berlyn
Historiese ontwikkeling
Motorvoertuie het as huurmotors vanaf 1899 met perdewaens meegeding, en in 1905 is die eerste motorbusse in bedryf gestel. Die laaste perdebus is in 1920 uitgefaseer.
Die uitgebreide openbare vervoerstelsel, wat tot in die omgewing van Berlyn gestrek en ook nuwe waterweë soos die Teltowkanaal ingesluit het, het die ongekende groei van Berlyn, moderne stadsbeplanning en die skepping van goeie en ordelike woon- en werkomstandighede eers moontlik gemaak. Nuwe nywerhede kon sodoende oral in die stadsgebied en in die voorstede gevestig word. Tussen 1890 en 1900 is 'n radius van tussen 30 en 50 km om die middestad deur industrialisering geraak. Ondernemings soos Siemens en Borsig het nuwe fabrieke in die noordelike voorstede laat oprig, en tegelykertyd het nuwe werkerswoonbuurte soos Tegel-Borsigwalde en Siemensstadt ontstaan. Nuwe nywerheidsgebiede het ook in die suide langs die Teltowkanaal en die Dresdner Bahn-spoorweglyn naby Teltow, Tempelhof, Mariendorf, Marienfelde, Britz en Johannisthal begin uitbrei.
Groep van Sowjet-magte in Duitsland
Groep van Sowjet-magte in Duitsland
Группа советских войск в Германии
Berlyn
Historiese ontwikkeling
Berlyners was vry om hul woon- en werkplekke ook in buitewyke of voorstede te soek. Hoe groter afstande tussen woon- en werkplek geword het, des te sneller het die lewe vir Berlyners geword. Uitdrukkings soos Berliner Tempo het na die nuwe haastige lewensritme begin verwys.
Die huidige openbare vervoernetwerk
Berlyn beskik oor 5 334 kilometer se openbare strate en 1,44 miljoen geregistreerde voertuie. Moltreine, S-Bahn-treine (stadstreine), trems, busse, nagbusse en snelbusse (X- en metrobusse) dek die hele stadsgebied met 2 286 kilometer se linies. Daar is ook fietspaaie dwarsoor die stad. Die internasionale lughawens is Berlyn-Brandenburg Internasionale Lughawe in die suidooste, wat op 31 Oktober 2020 amptelik geopen is en as 'n gemeenskaplike lughawe vir die deelstate Berlyn en Brandenburg dien. Die belangrikste internasionale lughawe in Duitsland is egter Frankfurt am Main.
Groep van Sowjet-magte in Duitsland
Aktiewe jare
Berlyn
Die huidige openbare vervoernetwerk
Tot op 8 November 2020 het Berlin-Tegel Otto Lilienthal in die noordweste as Berlyn saam met Berlin-Schönefeld as Berlyn se twee internasionale lughawens gedien, totdat die nuwe lughawe Berlyn-Brandenburg Internasionale Lughawe geopen is. Albei lughawens het 37,4 miljoen passasiers in 2018 hanteer.
Groep van Sowjet-magte in Duitsland
26 Maart 1954 - 31 Augustus 1994
Land
Berlyn
Die huidige openbare vervoernetwerk
'n Derde internasionale lughawe, Berlin Tempelhof, was in die middestad geleë, maar is om ekonomiese en veiligheidsredes op 30 Oktober 2008 gesluit. Die lughawe is in sy laaste jare nog oorwegend deur kleiner stralers aangedoen en was veral gemik op sakereisigers. Met 'n oppervlak van 450 hektaar en 'n hoofgebou wat oor 'n lengte van 1,2 kilometer strek en 300 000 vierkante meter beslaan was Tempelhof vroeër die grootste lughawe ter wêreld en het ook met die grootste gebou gepronk. Toe die lughawe in 1936 in bedryf gestel is, is dit jaarliks deur sowat 200 000 passasiers gebruik, terwyl dit uiteindelik op 'n jaarlikse aantal van sowat ses miljoen reisigers gemik was. Die lughawe is grotendeels in sy oorspronklike vorm bewaar en is vanweë sy baanbrekende konsep deur die Britse argitek Norman Foster "die moeder van alle moderne lughawens" genoem. Weens die verwagte snelle groei van Berlyn ná die Duitse hereniging in 1990 is daar aanvanklik beplan om die terrein vir die oprigting van 40 000 nuwe woonstelle, wat 120 000 bewoners sou huisves, te gebruik. Berlyn se bevolkingsgroei was egter aansienlik laer, en die oorspronklike planne is intussen duidelik afgeskaal. Nuwe woonstelle gaan waarskynlik net aan die rand van die vliegveld opgerig word.
Groep van Sowjet-magte in Duitsland
Sowjetunie
Berlyn
Internasionale uitstallings en feeste
Belangrike uitstallings waaraan ook Suid-Afrika deelneem is die Internationale Grüne Woche Berlin ('n landbouskou vir voeding, land- en tuinbou; dit word jaarliks in Januarie gehou) en die Internationale Tourismusbörse (reis- en toerisme-ekspo, jaarliks in Maart). Naas die Consumer Electronics Show (CES) in Las Vegas (Verenigde State) is die Internationale Funkausstellung die grootste uitstalling van elektroniese verbruikersware (soos televisie en hoëtroustelle) wat vanaf 2005 jaarliks plaasvind en – anders as sy Amerikaanse eweknie – oop staan vir privaatbesoekers.
Groep van Sowjet-magte in Duitsland
Strydmag
Berlyn
Internasionale uitstallings en feeste
Februarie is die maand van die jaarlikse Berlinale, die internasionale filmfees van Berlyn.
Parades en Karnaval van kulture
Die Love Parade, wat in die jare negentig nog as 'n klein straatfees gehou is, het in sy hoogty meer as een miljoen jongmense gelok. Die reuse partytjie van dans en tegnomusiek het in Julie 2006 vir die laaste keer in Berlyn plaasgevind. In 2004 en 2005 is dit weens 'n gebrek aan fondse en borge gekanselleer, en Essen, Dortmund en Duisburg het in 2007, 2008 en 2010 as nuwe gasheerstede opgetree.
Die ander bekende feeste is die Karneval der Kulturen, 'n kleurryke fees met meer as 4 000 groepe en dansers van dwarsoor die wêreld, wat gedurende Pinkster plaasvind, en die Christopher Street Day-parade wat deur Berlyn se gay en lesbiese gemeenskap jaarliks in Junie georganiseer word en gereeld meer as 'n halfmiljoen toeskouers lok.
Toerisme
Berlyn het vanaf die laat 20ste eeu tot een van die gewildste reisbestemmings in Europa ontwikkel. 16,1 persent van alle internasionale toeriste, wat 'n besoek aan Duitsland bring, kies die hoofstad as hul reisbestemming. In 2013 is altesaam 11,32 miljoen besoekers geregistreer – 'n styging van 4,4 persent teenoor die vorige jaar. Die aantal oornagtings het selfs met 8,2 persent gestyg tot meer as 26,9 miljoen.
Groep van Sowjet-magte in Duitsland
Sowjet-leër
Berlyn
Toerisme
Tans bied 786 hotelle en ander verblyfondernemings 132 600 hotelbeddens aan waarvan 'n gemiddeld van 56,4 persent bespreek is. Daar is ook vyf kampeerterreine binne die stadsgebied. Berlyn se verblyfondernemings en restaurante het in 2013 altesaam meer as 90 000 werknemers in diens gehad en beroepsopleiding vir byna 5 000 jongmense verskaf.
Die Duitse hoofstad raak ook toenemend gewild by kongresgangers. In 2013 is 126 200 kongresse van een of meer dae met 10,6 miljoen deelnemers in Berlyn gehou.
Kookkuns
Die gewildste geregte is moontlik die beroemde Berlynse kerriewors en die Turkse döner ('n met vleis en groente gevulde brood), wat albei by straatstalletjies verkoop word. Nietemin is daar ook sowat 6 000 restourante, waarvan die helfte tradisionele Duitse kookkuns bied. Byna alle lande het 'n restourant met hulle spesialiteite in die stad.
Groep van Sowjet-magte in Duitsland
Landmagte • lugmag
Berlyn
Filmkuns
Kuns en sakewêreld het in die vroeë 20ste eeu 'n vrugbare verbintenis gehad waaruit 'n florerende rolprentbedryf ontstaan het. Gedurende die 1920's, wat algemeen as die goue tydperk van Duitse filmkuns beskou word, was Berlyn saam met Potsdam-Babelsberg danksy die grootste ateljees in Europa en eersterangse moderne toerusting die spilpunt van 'n bedryf waar rolprentmakers ongekende vryheid geniet het.
Groep van Sowjet-magte in Duitsland
Hoofkwartier
Berlyn
Susterstede
• 3
Groep van Sowjet-magte in Duitsland
Militêre betrokkenheid
'n Sowjetse tenk in Oos-Berlyn tydens die Oos-Duitse werkersopstand op 17 Junie 1953
Praagse Lente
Die Groep van Sowjet-magte in Duitsland (Duits: Gruppe der Sowjetischen Streitkräfte in Deutschland, kort GSSD, Russies: Группа советских войск в Германии, Gruppa sowjetskich wojsk w Germanii) was afdelings van die land- en lugmag van die Sowjet-leër (Rooi Leër) wat tussen 1954 en 1994 in die Sowjet-besettingsone, die Duitse Demokratiese Republiek (DDR) en die Bondsrepubliek Duitsland gestasioneer was.
Die Sowjet-magte in die DDR was die grootste kontingent van troepe wat ooit deur 'n besettingsmag in die buiteland onderhou is. Vanaf 1988 tot hulle onttrekking in 1994 het hulle amptelik as "Wesgroep van die Troepe" (kort WGT, Russies: Западная группа войск, Sapadnaja gruppa wojsk) bekend gestaan.
Eddie Gribbon
Eddie Gribbon (3 Januarie 1890 – 28 September 1965) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Bat (1926), Gang War (1928), The Great Dictator (1940), en Joe Palooka in The Squared Circle (1950).
Gereformeerde kerk Rundu
Die Gereformeerde kerk Rundu was ’n gemeente van die Gereformeerde Kerke in Namibië met sy middelpunt op die dorp Rundu.
Humphrey Bogart
Humphrey Bogart (1899–1957) was 'n Amerikaanse akteur en kulturele ikoon. Oor sy loopbaan van byna 30 jaar het hy in meer as 75 rolprente gespeel. Hy is vir drie Oscars genomineer, en wen een vir beste akteur in African Queen. Van sy ander flieks sluit in The Maltese Falcon, Casablanca en High Sierra. In 1997 het die tydskrif Entertainment Weekly hom as die grootste rolprentlegende van alle tye gekroon en 1999 is hy deur die American Film Institute as die grootste manlike filmster aangewys.
Lewensloop
Bogart is in New York van 'n snydokter uit Manhattan en 'n illustreerder gebore. Sy ouers was van Nederlandse en Engelse afkoms. Hy is na die Phillips-akadamie in Andover gestuur om hom op 'n loopbaan in medisyne voor te berei, maar is uit die skool geskors. Daarna het hy by die Amerikaanse Marinierskorps aangesluit. Hy is tydens diens gewond, waardeur sy gesig gedeeltelik verlam is en sy karakteristieke manier van praat veroorsaak het.
Ná pogings in verskeie ander loopbane het Bogart in 1921 sy akteursloopbaan begin en het hy 'n bekende gesig in die Broadway-produksies van die 1920's en 1930's geword. Ná die beursineenstorting van 1929 en die aanvraag na toneelstukke verminder het, het Bogart het hom na die rolprentwêreld gekeer. Sy eerste groot sukses was as Duke Mantee in The Petrified Forest. Hy is toegejuig vir sy rol in die gelyknamige toneelstuk en sy vriend Leslie Howard het seker gemaak dat hy die rol in die 1936-rolprent herhaal.
Alhoewel die rolprent goeie resensies gehad het, kon Bogart slegs rolle as bendelede in B-rolprente kry. Hy het 'n deurbraak gehad met die 1941-rolprente High Sierra en The Maltese Falcon. Die volgende jaar het sy rol in Casablanca hom tot die toppunt van sy loopbaan gehef en sy kenmerkende rolprentpersoonlikheid gevestig: 'n siniese hardekoejawel wat uiteindelik sy edel kant laat deurskemer. Ander treffers het gevolg, waaronder The Big Sleep (1946); Key Largo (1948), saam met sy vrou Lauren Bacall; The Treasure of Sierra Madre (1948); The African Queen (1951), waarvoor hy sy enigste Oscar vir beste akteur gewen het; en The Caine Mutiny (1954). Hy het altesaam in 75 rolprente verskyn.
Bogart was reeds tydens die verfilming van The Caine Mutiny ernstig siek en sterf in 1957, ná hy 'n operasie vir keelkanker ondergaan het. Hy was 56 jaar oud.
Sydney-krieketveld
Dit is die tuisveld van die Nieu-Suid-Wallis Blues krieketspan, die Sydney Sixers in die Big Bash-Liga en die Sydney Swans Australiese Football League klub.
Progressiewe Federale Party
Die Progressiewe Federale Party was die Amptelike Opposisie in die Suid-Afrikaanse Parlement van 1977 tot 1987.
Oorsprong
Die P.F.P. se geskiedenis kan tot in Augustus 1959 terugvoer word toe 'n hele paar van sy latere leiersfigure van die Verenigde Party weggebreek het oor in die besonder die party se weiering om 'n resolusie te steun waarin gevra is om nog grond vir swart vestiging aan te koop, maar in die algemeen oor die party se gebrek aan 'n duidelike alternatief vir die destyds steeds magtiger wordende Nasionale Party se apartheidsbeleid. Hulle het die Progressiewe Party gestig, wat die voorganger van die Progressiewe Reformiste Party en uiteindelik die Progressiewe Federale Party was.
Van die sogenaamde "Jong Turke" wat die V.P. verlaat en later prominent in die P.F.P. sou word, was Helen Suzman, Colin Eglin, Harry Schwarz, Ray Swart en Zach de Beer.
Eensame jare
In die 1961-verkiesing het net Helen Suzman haar setel (Houghton) in die Volksraad behou. Sy het 13 jaar lank vrou-alleen haar beginselvaste stem laat hoor teen 'n stortvloed diskriminerende wetgewing en haar teen aanhouding sonder verhoor, paswette, instromingsbeheer, werkafbakening op grond van kleur, die verdeling van geriewe op grond van ras, Groepsgebiede, en gedwonge verskuiwings uitgespreek. Sy het vakbondregte vir swartes geëis, en haar vir beter lone en werksomstandighede beywer. Sy het gevangenisse besoek en beter toestande vir gevangenes verkry.
'n Deurbraak
In die verkiesing van 1974, die laaste waaraan die P.P. in daardie gedaante deelgeneem het, het Suzman se droom dat van haar kollegas hulle by haar sou aansluit, waar geword. "Ek het 'n droom," het sy vir haar gehore voor 1974 vertel terwyl sy uiterlik vol vertroue was, "waarin ek op my voorbankie sit en saam met my sit Colin Eglin, Gordon Waddell, Van Zyl Slabbert en Réné de Villiers" (onderskeidelik kandidate in Seepunt, Johannesburg-Noord, Rondebosch en Parktown).
Die P.P. het behoorlik uit die groef geklim van drie verkiesings waarin hy net een setel kon verower, toe Waddell, Rupert Lorimer (Orange Grove), en Slabbert hulle tesame met Eglin en De Villiers by haar aangesluit het. 'n Sewende lid, dr. Alex Boraine, het kort daarna die Verenigde Party se kandidaat in die tussenverkiesing in Pinelands, Kaapstad, verslaan en so was daar sewe Parlementslede en drie lede van Provinsiale Rade.
Samesmelting
Die party is egter 15 maande later opgeneem in die Progressiewe Reformiste Party, toe Harry Schwarz en andere, wat die V.P. verlaat het om die Reformiste Party te stig, in 1975 met die Progressiewe Party saamgesmelt het om die Progressiewe Reformiste Party te skep. In 1977 het die V.P. met die Demokratiese Party (1973) saamgesmelt om die Nuwe Republiek Party te skep. Nog V.P.-lede het toe weggebreek en die Komitee vir 'n Verenigde Opposisie geskep, wat hom later by die P.R.P. aangesluit het om die Progressiewe Federale Party op 5 September 1977 te skep.
In die verkiesing van 29 April 1981 het die P.F.P. 78 kandidate gestel, van wie 26 die paal gehaal het, die meeste in die party se kort geskiedenis nadat hy op 30 November 1977 net in 19 kiesafdelings gewen het. Die stemme het ook toegeneem van 177 705 in 1977 tot 265 297 in 1981.
Die PFP was sterk gekant teen die grondwetlike voorstelle wat op die driekamerparlement sou uitloop en het sy kiesers aangemoedig om "nee" in die referendum te stem omdat dit sou beteken die ideaal van 'n verenigde parlement met alle kiesers op een, gemeenskaplike kieserslys is in die ban gedoem. Ondanks die Konserwatiewe Party wat ook die "nee"-stem gesteun het, het die "ja"-stem oorweldigend met meer as twee derdes gewen.
Slabbert bedank
Die P.F.P. het vroeg in 1986 'n groot terugslag beleef met die bedanking van sy gewilde leier, dr. Frederik van Zyl Slabbert, leier van die Amptelike Opposisie in die Volksraad en L.P. vir Claremont. Colin Eglin het toe weer partyleier geword. Slabbert het aangevoer hy het ontnugter geraak met die regering se opvatting van wat beskou kon word as ware hervorming, terwyl hy ook die Parlement se voortgesette relevansie in die oplossing van Suid-Afrika se politieke probleme bevraagteken het. 'n Paar dae later het dr. Alex Boraine, L.P. vir Pinelands, ook bedank. As stigters van Idasa was hulle aan die voorpunt van die ontmoeting van 50 vooraanstaande Suid-Afrikaners in Dakar, Senegal, met leiers van die African National Congress op 1 Julie 1987.
Verkiesing van 1987
Die P.F.P. en die N.R.P. het besluit om nie mekaar se kandidate in die verkiesing op 30 November 1987 teen te staan nie. Die algemene beweging onder wit kiesers in daardie jaar was egter na regs, toe die Konserwatiewe Party 22 kiesafdelings wen, die P.F.P. net 19 en die N.R.P. net een. Die K.P. het die Amptelike Opposisie geword, die eerste keer sedert 1948 dat die N.P. hom links van die Amptelike Opposisie bevind - selfs nie eers tydens die Pakt-regering van die jare 20 en 30 was dit die geval nie.
Nadat Colin Eglin met die bedanking van Slabbert eenparig as partyleier verkies is, is hy in 1988 opgevolg deur dr. Zach de Beer. Die verkiesing van 1987 is gekenmerk deur die onafhanklike kandidate Wynand Malan, dr. Denis Worrall en dr. Esther Lategan, wat die N.P. die stryd aangesê het in onderskeidelik Randburg, Helderberg en Stellenbosch. Malan het gewen en Worrall het met net 39 stemme verloor. Lategan het met 1 781 verloor op Stellenbosch, tradisioneel die hartland van Nasionalisme.
P.F.P. word D.P.
De Beer het onderhandelings voortgesit wat daarop uitgeloop het dat die Onafhanklike Party van Worrall, die Nasionale Demokratiese Beweging van Malan en die Progressiewe Federale Party saamgesmelt het om die Demokratiese Party op 8 April 1989 in die lewe te roep.
Lemmy
Ian Fraser Kilmister (24 Desember 1945 – 28 Desember 2015), beter bekend as Lemmy, was 'n Engelse sanger en musikant wat die stigter van die musiekgroep Motörhead was.
Lemmy se musiek was die begin van die heavy metal genre.
Lemmy is gebore in Stoke-on-Trent, en het grootgeword tussen daar en later Anglesey. Hy is beïnvloed deur die vroeë werke van The Beatles, wat daartoe gelei het dat hy in die 1960's in verskillende rockgroepe gespeel het; insluitend The Rockin' Vickers. Hy het vir Jimi Hendrix gewerk voordat hy in 1971 by die musiekgroep Hawkwind aangesluit. Nadat hy in 1975 uit Hawkwind is vir die besit van dwelms, stig hy Motörhead in dieselfde jaar as hoofsanger, baskitaar en liedjieskrywer. Die sukses van Motörhead bereik in 1980 en 1981 'n hoogtepunt en bevat die treffer Ace of Spades en die live-album No Sleep 'till Hammersmith.
Lemmy het voortgegaan om op te neem en gereeld met Motörhead te toer tot sy dood in Desember 2015 in Los Angeles, Kalifornië, waar hy sedert 1990 gewoon het. Afgesien van sy musikale aktiwiteite, was hy veral bekend vir sy harde lewensstyl, wat kettingrook insluit en gereelde verbruik van alkohol en amfetamiene. Hy is op 28 Desember 2015 aan prostaatkanker oorlede.
Vroeë lewe
Toe hy drie maande oud was het sy pa, 'n voormalige Britse Lugmag kapelaan en konsertpianis, geskei van sy moeder. Toe Lemmy tien was, trou sy ma met die voormalige rugbyspeler George L. Willis, wat al twee ouer kinders uit 'n vorige huwelik gehad het, Patricia en Tony, van wie Lemmy nie gehou het nie.
Lemmy het The Beatles sien optree toe hy sestienjaar oud was en het leer kitaar speel saam met hul eerste album. Hy het ook die sarkastiese houding van die groep bewonder, veral die van John Lennon.
Oostenryk-Este
Aartshertog van Oostenryk-Este (Italiaans: arciduca d'Austria-Este; Duits: Erzherzog von Österreich-Este), of Habsburg-Este (Asburgo-Este), is ’n titel en van wat deur verskeie jonger takke van die Huis van Habsburg-Loringe gebruik is om ’n verbintenis aan te dui met die uitgestorwe Italiaanse prinsefamilie van die Huis van Este en met die Hertogdom van Modena wat deur hulle regeer is. As ’n jonger tak van die Huis van Habsburg-Loringe was die Habsburg-Estes ook aartshertoë en -hertoginne van Oostenryk, en prinse en prinsesse van Hongarye en van Boheme.
Ohiorivier
Die Ohiorivier (Engels: Ohio River) is 'n groot suidwes-vloeiende rivier in die Verenigde State. Die Ohiorivier het 'n lengte van 1 579 km en is die langste linkse sytak van die Mississippirivier.
Die Ohiorivier ontstaan deur die saamvloei van die Allegheny en Monongahela-riviere in Pittsburgh, Pennsilvanië, en vloei in suidwestelike rigting. Aansluitend vorm die rivier die grense tussen die Amerikaanse deelstate Wes-Virginië en Ohio, Ohio en Kentucky, Indiana en Kentucky, asook Illinois en Kentucky. Dit vloei deur die stede Pittsburgh, Cincinnati, Louisville en Evansville. In Cairo, Illinois, uitmond die grotere Ohiorivier in die Mississippirivier, tot hier Upper Mississippi genoem.
Julie Condra
Julie Condra (gebore 1 Desember 1970) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Crying Freeman (1995), Nixon (1995), en Road to Redemption (2001), en in die televisiereeks Eerie, Indiana (1991).
Gereformeerde kerk Oshakati
Die Gereformeerde kerk Oshakati was ’n gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suidwes-Afrika wat die dorpe Ruacana, Opuwa en Ondangwa asook die hoofdorp, Oshakati, ingesluit het.
Harry Gribbon
Harry Gribbon (9 Junie 1885 – 28 Julie 1961) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Cameraman (1928), Show People (1928), en The Mysterious Island (1929).
Gereformeerde kerk Oshakati
Die Gereformeerde kerk Oshakati is in 1988 gestig en het in 1990, toe Suid-Afrika sy troepe aan die onafhanklike Namibië onttrek het, ontbind. Dit het die onderskeiding dat dit die gemeente is met die kortste bestaan in die Gereformeerde Kerke se geskiedenis. Nietemin is in sy kort bestaansgeskiedenis ’n kerk op die hoek van Kanniedood- en Kremetartstraat, Oshakati, gebou. Die enigste predikant, van 1988 tot 1989, was ds. J.L. van der Linde, wat sy hele bediening van 1984 tot 1997 in Suidwes-Afrika/Namibië deurgebring het. Nadat die gemeente ontbind het, is Tsumeb se leraar verantwoordelik vir die bearbeiding van die lidmate in die omgewing van Oshakati.
In 2020 is ds. Ruan Steyn beroep om die gemeente te plant.
14 Oktober
14 Oktober is die 287ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (288ste in skrikkeljare). Daar volg nog 78 dae in die res van die jaar.
Peter Fonda
Peter Henry Fonda (23 Februarie 1940 – 16 Augustus 2019) was 'n Amerikaanse akteur en rolprentregisseur.
Cliona paucispina
Cliona paucispina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1974 deur Rützler.
Universiteit van KwaZulu-Natal
Die Universiteit van KwaZulu-Natal of UKZN is 'n universiteit met vyf kampusse wat almal in die provinsie van KwaZulu-Natal in Suid-Afrika geleë is. Die universiteit is op 1 Januarie 2004 gestig nadat die Universiteit van Natal en die Universiteit van Durban-Westville saamgesmelt het. Tydens die apartheidsjare is die Universiteit van Natal vir blanke persone en die Universiteit van Durban-Westville vir persone van Asiatiese oorsprong gebruik.
Kolleges
Die universiteit het vier Kolleges wat in Skole onderverdeel is. Die kolleges is:
Fakulteite
Die universiteit is verder in die volgende fakulteite onderverdeel:
Grignard-reagens
'n Grignard-reagens (of Grignard-verbinding) is 'n chemiese verbinding met die generiese formule R−Mg−X, waar X 'n halogeen is en R 'n organiese groep is, gewoonlik 'n alkiel of ariel. Twee tipiese voorbeelde is metielmagnesiumchloried CH3−Mg−CL en fenielmagnesiumbromied (C6H5)−Mg−Br. Dit is 'n subklas van die organomagnesiumverbindings.
Grignard-verbindings is gewilde reagense in organiese sintese om nuwe koolstof-koolstofbindings te skep. As hulle byvoorbeeld reageer met 'n ander gehalogeneerde verbinding R'-X' in die teenwoordigheid van 'n geskikte katalisator, lewer dit tipies R-R' en die magnesiumhalogenied MgXX' as 'n neweproduk. Dit is ook onoplosbaar in die oplosmiddels wat normaalweg vir sintese gebruik word.
Suiwer Grignard-reagense is uiters reaktiewe vaste stowwe. Hulle word normaalweg gehanteer as oplossings in oplosmiddels soos diëtieleter of tetrahidrofuraan; wat relatief stabiel is solank water uitgesluit word. In so 'n medium is 'n Grignard-reagens altyd teenwoordig as 'n kompleks met die magnesiumatoom wat deur koördinasiebindings aan die twee eteroksiede verbind is.
François Auguste Victor Grignard het in 1900 die reaksie wat na hom vernoem is ontdek, en is in 1912 met die Nobelprys daarvoor vereer.
Sintese
Grignard-reagense word voorberei deur 'n organiese halied (gewoonlik organobroomverbindings) met magnesiummetaal te behandel. Water en lug vernietig die reagens vinnig, daarom word dit geproduseer en in 'n oplosmiddel gestoor. Die reaksie behels magnesiummetaal wat normaalweg met 'n laag magnesiumoksied bedek is. Die oksiedlaag word verwyder deur fisiese metodes soos die verplettering van die Mg-stukke, of deur gebruik te maak van aktiveermiddels soos jodium, metieljodied of 1,2-dibroometaan. Sodra die oksiedlaag verwyder is, is die reaksie hoogs eksotermies.
Met karbonielverbindings
Die mees algemene toepassing van Grignard-reagense is die alkilering van aldehiede en ketone, deur die Grignard-reaksie.
Kommersiële gebruike
Grignard-reagense is nukleofiele in nukleofiele alifatiese substitusiereaksies, byvoorbeeld met halogenoalkane, in 'n belangrike stap in die industriële produksie van Naproxen, 'n nie-steroïdale anti-inflammatoriese middel wat onder die naam Aleve verkoop word:
Optogenetika
Optogenetika (van Grieks optikós, d.i. sigbaar, waargenome) is 'n biologiese tegniek wat lig aanwend om selle in lewende weefsel, tipies neurone wat geneties gemodifiseer word om uitdrukking te gee aan ligsensitiewe ioonkanale, te beheer. Dit is 'n metode van neuromodulasie wat in neurowetenskap gebruik word, wat optiese en genetiese tegnieke kombineer om die aktiwiteite van indiwiduele neurone in vivo te moniteer en beheer — selfs in vrylik bewegende diere — en wat hierdie gemanupuleerde effekte deurlopend kan registreer.
Reagente en implementering
Die sleutelreagente van optogenetika is ligsensitiewe proteïene. Neuronale beheer word bewerkstellig deur die gebruik van optogenetiese aktuatore soos kanaalrhodopsien (ligsensitiewe ioonkanale), halorhodopsien (ioonpomp) en mikrobiese oftewel archaerhodopsien, terwyl die optiese waarneming van neuronale aktiwiteit deur optogenetiese sensore vir kalsium (GCaMP), vesikulêre vrystelling (sinaptopHluorien), neurosenders (GluSnFRs), of membraanspanning (ASAP1) gefasiliteer word.
Beheer en effekbepaling is beperk tot die geneties gedefinieerde neurone, en word ruimtelik-temporaal deur lig bewerkstellig. Dit word uitgevoer deur geen-ekspressie van ligsensitiewe ioonkanale, ioonpompe of lig-geaktiveerde ensieme wat op die teikenselle inwerk. Lig-geaktiveerde ensieme en transskripsiefaktore fasiliteer op enkelselvlak presiese beheer oor biochemiese seinweë. In stelselneurowetenskap is die vermoë om aktiwiteitsbeheer te implementeer oor 'n geneties-gedefinieerde stel neurone aangewend om hul bydrae tot besluitneming, leervaardigheid, vreesgeheue, paringsgedrag en verslawing te verstaan. In 'n eerste mediese toepassing van optogenetiese tegnologie is die sig van 'n blinde pasiënt deels herstel. In 'n breër opsig sluit optogenetika ook metodes in wat sellulêre aktiwiteit meet deur middel van geneties geënkodeerde indikatore.
Ontwikkeling
In 2010 is optogenetika uit al die studievelde in wetenskap en ingenieurswese gekies as die "metode van die jaar" deur die interdisiplinêre navorsingsjoernaal Nature Methods. Terseldertyd is optogenetika uitgelig in 'n artikel oor deurbrake van die dekade in die akademiese navorsingsjoernaal Science. Hierdie joernale het ook verwysings na 'n onlangse algemeen beskikbare video (Metode van die jaar video) van algemene belang ingesluit, benewens tekstuele (SciAm) opsommings van optogenetika.
Marlon Brando
Marlon Brando (1924–2004) was 'n Oscar-bekroonde akteur wat meer as 'n halfeeu in die rolprentwêreld aktief was. Hy word oor die algemeen as een van die beste Amerikaanse akteurs ooit beskou en verskyn in die sewende plek op die America Film Institute se ranglys van die tien beste akteurs. In sy dertigerjare is hy as 'n sekssimbool beskou en word hy onthou vir sy rolle as Stanley Kowalski in A Streetcar Named Desire (1951) en Terry Malloy in On the Waterfront (1954).
Hy het aanvanklik erkenning en 'n Oscar-benoeming gekry vir die rol van Stanley Kowalski in die rolprentaanpassing van Tennessee Williams A Streetcar Named Desire, 'n rol waarop hy suksesvol ontstaan het Broadway.
As middeljarige akteur het sy werk as akteur meer aandag getrek as sy voorkoms en het hy 'n Oscar-toekenning gewen vir sy rol as Vito Corleone in The Godfather (1972). Hy word ook onthou vir sy rol as Paul in Last Tango in Paris (1973) en as kolonel Walter Kurtz in Apocalypse Now (1979), wat beide deur Francis Ford Coppola geregisseer is.
Brando word beskou as een van die belangrikste metodetoneelspelers, 'n toneelspeeltegniek waarmee Brando in die vyftigerjare Hollywood se aandag getrek het. Sy manier van toneelspeel het 'n groot invloed op ander akteurs soos Paul Newman, Robert de Niro en James Dean gehad.
Brando was ook 'n aktivis en het hom met baie kwessies bemoei, waaronder die Amerikaanse Burgerregtebeweging en die Amerikaans-Indiaanse Beweging.
Flip Buys
Philippus Jacobus Wilhelmus (Flip) Buys is die voorsitter van die Solidariteit Beweging. Hy is op 1 Maart 1963 op Delareyville in Transvaal, Suid Afrika gebore. Buys is getroud met Melanie (Née Biscoff) en het 4 kinders. Hy het sy regteroog in 'n mesongeluk verloor toe hy 5 jaar oud was.
Loopbaan
Nadat hy by Hoërskool Sannieshof gematrikuleer het, het hy aan die Potchefstroomse Universiteit studeer, waar hy in 1988 kommunikasiekunde met staatsleer as hoofvak geneem het. In 1992 verwerf hy ’n honneursgraad in Arbeidsverhoudinge aan die Universiteit van Johannesburg. Tydens sy studiejare was hy lid van die studenteraad, voorsitter van die skaakklub, ondervoorsitter van die sendingdiensorganisasie, Hulpprojek, en redakteur van die meningstydskrif Perspektief. Flip het ook later kursusse in Politieke Ekonomie by Wits en Projekbestuur by die NWU gevolg.
Buys is ook die krag agter AfriForum, 'n burgerregte-organisasie wat hom beywer om Afrikaans en Afrikaners se regte te beskerm. Buys het vakbond uiteindelik herontwerp as die Solidariteit Beweging. Die beweging bestaan uit 18 organisasies en dit verteenwoordig 350 000 gesinne. Die doel van die beweging is om ’n toekoms te help skep waarin die Afrikaanse gemeenskap vry, veilig en voorspoedig in Afrika kan voortbestaan.
Flip dien sedert 2015 as raadslid van die Noordwes-Universiteit. Hy is ook ’n trustee van die Dagbreek Trust en die Trust vir Afrikaanse Onderwys. Flip is ’n direkteur van die FAK en die Rapport Onderwysfonds, die Helpende Hand en Pretoria FM. Hy is ook ’n lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns; lid van FNB Kommersieel se Adviesraad vir Gauteng-Noord; direkteur van die Solidariteit Beleggingsmaatskappy; direkteur (alt) van die Rand Mutual Versekeringsmaatskappy en direkteur (alt) van die Erfenisstigting.
Buys is 'n kampvegter vir Afrikaans en wil Afrikaans graag verryk op alle gebiede:
''“Kleintyd was dit nie vir my 'n bewustelike besluit om lief te word vir Afrikaans nie. Dit was déél van my ‒ rondom my ‒ soos die grond en die gras en die geskiedenis. Soos water deel is van 'n vis se bestaan en gelyktydig 'n bestaansvoorwaarde is, so is Afrikaans vir my onafskeidbaar deel van wie en wat ek is. Dis die water waarin en waardeur ek leef, en die lewensasem wat ons moet deel – ook met nie-Afrikaanse mense. Ek glo almal moet kan deel in die vreugde van die Afrikaanse sonskyn,”'' sê Flip.
Joshua Nkomo
Joshua Mqabuko Nyongolo Nkomo (19 Junie 1917 – 1 Julie 1999) was die stigter en leier van die Zimbabwean African People's Union (ZAPU), asook 'n lid van die Ndebele (Kalanga)-stam.
Nkomo was 'n vakbondleier, wat die president van die verbode Nasionale Demokratiese Party geword het, en is vir tien jaar deur Rhodesië se destydse wit regering tronk toe gestuur. Ná sy vrylating het ZAPU tot die val van die regering bygedra, maar in konflik met die mededinger ZANU-groep gekom, wat deur Robert Mugabe gelei is. Net na 'n omstrede samesmelting tussen ZAPU en ZANU, moes hy uit vrees vir sy lewe die land uit vlug.
Hy het verskeie byname gehad, onder andere "Umafukufuku", "Vader Zimbabwe" en "Chibwechitedza", die gladde rots.
Sentraal-Afrika Tyd
Die Sentraal-Afrika Tyd (SAT) (Engels: Central Africa Time) is 'n tydsone wat twee ure voor Gekoördineerde Universele Tyd is (met ander woorde UTC+2). 'n Aantal lande in sentraal Afrika val in die tydsone. Die tydsone kom ooreen met Suid-Afrikaanse Standaardtyd en Oos-Europese Tyd.
Vanweë hierdie lande se ligging naby die ewenaar word somertyd nie waargeneem nie. Die teoretiese sone vir Sentraal-Afrika Tyd loop van 22,5° oosterlengte tot 37,5° oosterlengte.
Die lande wat SAT gebruik is:
Harald Pakendorf
Harald Pakendorf (* 1940 ) is 'n Suid-Afrikaanse politieke ontleder, skrywer en voormalige redakteur van drie koerante. Hy is tans (2022) 'n politieke konsultant by Meropa Communications.
Herkoms
Pakendorf is in 1940 op 'n sendingstasie naby Middelburg in die destydse Transvaal gebore en word groot in 'n betreklike godsdienstige huis. Sy ouers het mekaar in Duitsland ontmoet terwyl sy pa teologie studeer het en albei was lidmaat van die Lutherse Kerk. Dit was deel van 'n roemryke familietradisie, want die Pakendorf-voorsate is al van 1840 af by Lutherse sendingbedrywighede betrokke.
Opleiding
Pakendorf was op laerskool in Middelburg (tans in Mpumalanga), en het sy hoërskoolopleiding in Johannesburg voltooi. Hierna skryf hy hom in aan die Universiteit van die Witwatersrand, maar laat vaar sy studie voor hy kon afstudeer, om 'n betrekking by die SAUK te aanvaar.
Vroeë loopbaan
Kort hierna gaan werk hy by 'n tydskrif genaamd Newscheck, 'n Suid-Afrikaanse weergawe van die Amerikaanse nuustydskrif Time. Hy bly twee jaar daar totdat hy in 1964 by die Afrikaanse Pers aansluit, wat op 1 April 1971 Perskor sou word ná die samesmelting met Voortrekkerpers.
Afrikaanse Pers
By die Afrikaanse Pers werk hy eers as politieke korrespondent van Die Vaderland. Nadat hy in 1968 as Nieman-genoot aan die Harvard-universiteit gaan studeer, keer hy terug na sy vaderland en word amper dadelik aangestel as redakteur van die te stigte Rhodesian Financial Gazette, wat hy in die destydse Salisbury moes oprig. Weer bly hy nie lank in die pos aan nie en kom in 1972 terug Suid-Afrika toe om weereens 'n koerant te begin, dié keer die Afrikaanse oggendkoerant in Pretoria, Oggendblad. Hy bly aan in die hoofstad tot 1979 toe hy aangestel word as redakteur van die veel groter en invloedryker Die Vaderland, destyds 'n Afrikaanse middagblad in Johannesburg met 'n sirkulasie van sowat 50 000. Dit was midde-in die persstryd tussen Die Vaderland se susterspublikasie Die Transvaler en die Nasionale Pers se nuwe dagblad, Beeld, om die Johannesburgse oggendmark. Die uiteinde van die stryd was dat Die Transvaler na Pretoria geskuif het om daar met Oggendblad en Hoofstad saam te smelt as 'n oggendblad.
Prof. Hennie Kotzé, politieke ontleder, skryf in 1987 in die boek A question of survival - Conversations with key South Africans oor Pakendorf": "Wat politieke insig en kennis betref, plaas ek hom redelik hoog op die skaal. Hy het veel beter kontakte met die regering...as die meeste ander redakteurs." Maar in dieselfde boek verklap prof. André du Toit, politieke wetenskaplike, waarom Pakendorf se redakteurskap in die middel jare tagtig vir Perskor se behoudende bestuur ondraaglik geword het: "Hy is waarskynlik die mees uitgesproke progressiewe Afrikaanse joernalis in Suid-Afrika." Prof. Hendrik Willem van der Merwe, destydse direkteur van die Sentrum vir Intergroepstudies aan die Universiteit van Kaapstad sê eweneens in A question of survival: "Die oortuiging waarmee hy homself uitdruk oor liberale vraagstukke en die vaste standpunt wat hy ingeneem het, het daartoe gelei dat hy nie alleen tereggewys is nie, maar as redakteur ontslaan is. Ek beskou hom as 'n progressiewe mag in die Establishment."
Pakendorf beskou sy pa as 'n belangrike invloed op sy politieke denke: "My eie pa was belangrik omdat hy 'n baie politiese mens was en baie betrokke by die kerk, polities gesproke." Die opvattings van Willem van Heerden, in die middel jare tagtig voorsitter van Perskor, het ook 'n groot invloed uitgeoefen op Pakendorf se jong gemoed. "Hy was 'n belangrike matigende stem in 'n tyd van uiterste standpunte, wat die geval was toe ek in die politiek begin belangstel het in my vroeë tienerjare." Vanaf die ouderdom van 10 het Pakendorf Van Heerden se menings in die destydse Sondagkoerant Dagbreek en Sondagnuus gelees. (Van Heerden was van 1936 tot 1946 ook redakteur van Die Vaderland.)
Blarney Stone
Die Blarney Stone (Iers: Cloch na Blarnan) is ’n klip in die muur van die Blarney-kasteel in Blarney, ongeveer 8 kilometer van Cork in Ierland. Mense glo as jy dié klip soen, dit jou geluk sal bring en die vermoë gee om mense na jou pype te laat dans. Die klip van blousteen is in 1446 in 'n toring van die kasteel aangebring. Die kasteel is 'n gewilde toeriste-aantreklikheid en besoekers kom van heinde en verre om die klip te soen en die kasteel met sy pragtige tuine te besigtig.
Om die klip te soen moet mens tot die kasteel se kruin uitklim en agteroor oor die rant leun om by te kom. Dit word tradisioneel met die hulp van 'n assistent gedoen. Die klip is tans van relings met beskermende dwarslatte voorsien, hoewel dit nie altyd die geval was nie. Die ritueel kan nogtans tot ernstige hoogtevrees lei.
Voordat die beskerming geïnstalleer is, was dit 'n gevaarlike onderneming. Mense is destyds aan die enkels gegryp en moes met hul lyf daar afhang om by te kom. In die Sherlock Holmes-radiodrama, "Die avontuur van die Blarney Stone" (eerste uitsending op 18 Maart 1946), het 'n man na sy dood geval toe hy die klip probeer soen. Uit Holmes se ondersoek blyk dit 'n moord te wees, die man se skoene is voor die poging met ghries gesmeer.
William Henry Hurlbert skryf in 1888 dat dit lyk of die legende van die klip minder as 'n honderd jaar oud is. Dit dui daarop dat die tradisie laat in die 18de eeu begin het. Die legende is in 1785 in A classical dictionary of the vulgar tongue deur Francis Grose beskryf.
August Oetker
Dr. August Oetker (1862–1918) was 'n Duitse uitvinder van bakpoeier.
Beroep
In 1891 het Oetker die Aschoffsche Apotheke in Bielefeld gekoop en 'n bakmiddel ontwikkel. Die bakmiddel is ontwerp om 'n suksesvolle bakproses te verseker. Voor Oetker het Justus von Liebig en sy Amerikaanse student, Eben Horsford, reeds bakpoeier ontdek. Oetker het privaat huishoudings geteiken, terwyl Horsford se teikenmark bakkerye was.
Van 1893 het hy sy uitvindsel onder die naam Backin bemark, waardeur die fondasie van sy maatskappy, genaamd Oetker-Gruppe, gelê is. Die maatskappy gebruik steeds dieselfde resep vir die vervaardiging van bakpoeier. Op 21 September 1903 het Oetker aansoek gedoen vir 'n patent vir sy proses vir die vervaardiging van 'n houbare bakpoeier of "gereed om te bak"-meel.
Slagspreuk: "Ein heller Kopf nimmt stets Oetker" ("'n Slimkop gebruik altyd Oetker").
Joan Bennett
Joan Bennett (27 Februarie 1910 – 7 Desember 1990) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Woman in the Window (1944), Scarlet Street (1945), en Suspiria (1977), en in die televisiereeks Dark Shadows (1966).
Redrivier
Tussen die ondertekening van die Adams-Onís-verdrag in 1821 en die Amerikaanse anneksasie van die Republiek van Texas na die Meksikaans-Amerikaanse Oorlog (1846–1848) of die ondertekening van die Verdrag van Guadalupe Hidalgo in 1848 het die Redrivier deel uitgemaak van die grens tussen Meksiko en die Verenigde State.
NG gemeente Suiderlig
duimnael|regs|170px|Ds. Frank William Liebenberg was van 1921 tot 1923 die gemeente se eerste leraar.
duimnael|regs|170px|Ds. F.C.J. van Heerden is in 1945 hier bevestig. In 1958 het hy na Volksrust-Suid vertrek.
duimnael|170px|regs|Ds. J.P.N. Prinsloo was leraar hier van 1971 tot hy sy emeritaat op [[16 Februarie 1977 aanvaar het.]]
Hindi
Hindi (हिन्दी, Hindī, [ˈɦin̪d̪iː], ), of meer presies Moderne Standaard-Hindi (मानक हिन्दी Mānak Hindī), is 'n Indo-Ariese taal wat deur sowat 592 miljoen mense in Indië en Pakistan gepraat word. Die oorsprong lê beide in Sanskrit en in Perso-Arabies. Die grammatika stam veral uit Sanskrit en die woordeskat is gemeng.
NG gemeente Suiderlig
Die NG gemeente Suiderlig is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Wes-Transvaal).
Hindi
Hindi word dikwels as 'n gestandaardiseerde en gesanskritiseerde register van Hindoestani beskou, en is veral op die Khariboli-dialek van Delhi en aangrensende gebiede in Noord-Indië gebaseer. Hindi, geskryf met Devanagari, is saam met Engels een van die twee ampstale van die Indiese regering. Daarbenewens dien dit in tien deelstate en drie uniegebiede as 'n amptelike taal. Hindi is een van die 22 geskeduleerde tale vir amptelike gebruik in die Republiek Indië.
NG gemeente Suiderlig
Die gemeente is gestig in 1947 as die NG gemeente Krugersdorp-Wes, waarby die NG gemeente Krugersdorp-Suid ingelyf is. Die kerkgebou is geleë op die hoek van Gould- en Herbertlaan, Krugersdorp-Wes. In 2014 was die leraar ds. Gerhard Slabbert. In 2013 was hier 427 doop- en 1 443 belydende lidmate, maar in 2014 onderskeidelik 299 en 935.
Geskiedenis
Die gemeente Krugersdorp-Wes is op 26 Oktober 1920 met 'n ledetal van 400, van die moedergemeente Krugersdorp afgestig. Die sentrum sou Krugersdorp-Wes wees en die naam Burgershoop. Die naam is gegee om die klein groepie mense in Burgershoop, wat nie by Krugersdorp-Wes wou aansluit nie, tevrede te stel. Daar was groot ontevredenheid oor die naam, en verskeie pogings is aangewend om die naam na Krugersdorp-Wes te verander, sonder sukses.
Hindi
Hindi is die lingua franca van die "Hindi-gordel" en in 'n minder mate in ander dele van Indië (gewoonlik in 'n vereenvoudigde of pidginiseerde variëteit soos Bazaar Hindustani of Haflong Hindi). Buite Indië word 'n aantal ander tale amptelik as "Hindi" erken, maar dit verwys nie na die gestandaardiseerde Hindi van Indië nie, en hierdie tale is van ander dialekte, soos Awadhi en Bhojpuri, afkomstig. Van hierdie tale sluit in Fidjiaanse Hindi, een van Fidji se amptelike tale, en Karibiese Hindi wat in Trinidad en Tobago, Guyana en Suriname gebesig word. Onafhanklik van die skrif en formele woordeskat is die gestandaardiseerde Hindi onderling verstaanbaar met die gestandaardiseerde Oerdoe, 'n ander erkende register van Hindoestani, aangesien albei tale 'n gemeensame oorsprong het. In die destydse Brits-Indië het Hindoestani as ampstaal gedien, maar met die Verdeling van Indië word meer en meer 'n verskil tussen Hindi en Oerdoe beklemtoon, veral uit politieke redes.
As 'n taalkundige eenheid is Hindi die vierde mees gebroke taal wêreldwyd, ná Mandaryns, Spaans en Engels. Indien Hindi saam met Oerdoe as Hindoestani gegroepeer word, is dit die derde mees gebruikte taal wêreldwyd, ná Mandaryns en Engels.
NG gemeente Suiderlig
Geskiedenis
Die kerkraad het bestaan uit ses ouderlinge en sewe diakens, met ds. J.H.R. Bartlett van Randpoort as konsulent. Baie min is van die moedergemeente as bruidskat ontvang. Prop. F.W. Liebenberg is gevra om tydelik te kom help. Hy is later beroep en is op 22 Augustus 1921 bevestig.
Hindi
Tale/dialekte
As daar binne die dialektologie van Hindi 'n konsensus bereik kan word, kan dit in twee dialekte/tale verdeel word: Westelike en Oostelike Hindi. Westelike Hindi het uit die Apabhramsa-vorm van Shauraseni-Prakrit ontwikkel en Oostelike Hindi uit Ardhamagadhi.
Hierdie lys sluit variëteite, soos Bihari, Rajasthani en Pahari, uit wat soms, veral vir kulturele redes as deel van Hindi beskou word. Bhojpuri word as 'n Bihari-taal beskou, alhoewel dit voorheen as 'n Hindi-taal beskou is.
NG gemeente Suiderlig
Geskiedenis
Die eerste pastorie is vir £800 op die hoek van Herbertlaan en Tannerstraat aangekoop. Die 1922-staking het die gemeente 'n harde knou gegee want met die finansies het dit beroerd gegaan. Ds. Liebenberg word op 28 Mei 1926 deur ds. D.A. Malan van Premiermyn opgevolg. Die kerkraad besluit toe om 'n kerkgebou teen £2500 op te rig, wat op 23 April 1927 ingewy word.
Gemini-program
Die Gemini-program was Nasa se tweede bemande ruimtevlugprogram. Dit het die Mercury-program opgevolg en is op sy beurt deur die Apollo-program opgevolg. Dit het in 1961 begin en het in 1966 tot 'n einde gekom. Die Gemini-ruimtetuie het 'n bemanning van twee gehad. Tien Gemini-bemannings het lae-wentelbaan missies om die aarde tussen 1965 en 1966 voltooi. Dit het verseker dat Amerika die leiding in die ruimtewedloop geneem het.
Die doelwit van die program was om tegnieke vir ruimtevaart te ontwikkel om sodoende 'n persoon op die maan te plaas. Die missies was net so lank soos reise na die maan en hulle het ook ruimtewandelings en werkstegnieke in die ruimte vervolmaak. Ook die tegnieke om ruimtetuie in die ruimte te stuur, wentelbane te verander en om ruimtetuie te dok is vervolmaak. Nadat hierdie tegnieke ontwikkel is kon die Apollo-program voortgaan om mense op die maan te plaas.