cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Auguste Rodin
Artistieke onafhanklikheid
In 1889 het die Paryse Salon Rodin genooi om 'n beoordelaar te wees in sy artistieke beoordelingspaneel. Hoewel Rodin se loopbaan aan die opkom was, het sowel Claudel as Beuret ongeduldig begin raak met Rodin se "dubbele lewe". Claudel en Rodin het 'n atelier by 'n klein ou kasteel gedeel, maar Rodin het geweier om sy bande met Beuret te verbreek, synde sy lojale metgesel gedurende die "maer jare", asook die moeder van sy seun. Gedurende een afwesigheid het Rodin aan Beuret geskryf, "Ek dink daaraan hoe baie jy my moet liefgehad het om my nukke te verduur... Ek bly, in alle liefde, jou Rodin."
Claudel en Rodin se paaie het in 1898 geskei. Claudel het verskeie jare daarna 'n senuwee-ineenstorting gehad en is vir dertig jaar tot haar dood in 1943 deur haar familie in 'n inrigting vir geestesongesteldheid geplaas, ten spyte van pogings deur dokters om aan haar moeder en broer te verduidelik dat sy nie ongesteld was nie.
Vroeë figure: die inspirasie van Italië
In Brussel het Rodin, nadat hy van Italië teruggekeer het, sy eerste volskaalse werk geskep naamlik, Die Era van Brons. Die werk was gemodelleer op 'n Belgiese soldaat, en het sy inspirasie geput uit Michelangelo se Sterwende Slaaf, waarop Rodin gelet het op sy besoeke aan die Louvre. Rodin het gepoog om Michelangelo se bemeestering van die menslike vorm te kombineer met sy eie sin van menslike natuur, en het sy model van alle hoeke bestudeer, op rus en in beweging. Hy het 'n leer bestyg vir bykomende perspektiewe, en het kleimodelle gemaak wat hy by kerslig bestudeer her. Die resultaat was 'n lewensgrootte, goed geproporsioneerde naakfiguur, wat op ongewone wyse met sy regterhand bo op sy kop staan, terwyl sy linkerhand aan sy linkersy is, die voorarm parallel met die liggaam.
Clathria minuta
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1984 deur Van Soest.
Auguste Rodin
Vroeë figure: die inspirasie van Italië
In 1877 het die werk sy buiging in Brussel gemaak, en is daarna by die Parys Salon vertoon. Die standbeeld se klaarblyklike gebrek aan 'n tema was vir kritici 'n steen des aanstoots omdat dit nòg mitologie, nòg 'n edele historiese gebeurtenis herdenk het en omdat dit nie duidelik was of Rodin wel 'n tema in gedagte gehad het nie. Rodin het aanvanklik die titel Die Oorwonne aan die werk gegee, in welke vorm die linkerhand 'n spies vasgeklem het, maar hy het die spies verwyder omdat dit teen sekere hoeke die torso versper het. Na nog twee tussentydse titels, het Rodin uiteindelik die titel Die Era van Brons aan die werk gegee, wat die Bronstydperk voorstel, en in Rodin se woorde, "die man wat uit die natuur uit opstaan". Later het Rodin egter gesê dat wat hy in gedagte gehad het "bloot 'n eenvoudige stuk beeldhouwerk was sonder verwysing na enige onderwerp".
Die werk se bemeestering van vorm, lig en skadu maak dat dit so realisties daaruitsien, dat Rodin van Surmoulage beskuldig is – te wete die giet van 'n werk vanaf 'n lewende persoon se liggaam. Rodin het die bewering ontken, en aan koerante geskryf en foto's geneem van die model om te wys dat die beeldhouwerk van die model verskil het. Rodin het daarop aangedring dat 'n ondersoek gehou word, en was uiteindelik onskuldig bevind deur 'n komitee van beeldhouers. Behalwe vir die valse bewerings, het die werk ook kritici gepolariseer. Dit was skaars aanvaar vir tentoonstelling by die Parys Salon, en kritici het dit vergelyk met 'n "standbeeld van 'n slaapwandelaar" en dit " 'n baie akkurate kopie van 'n lae tipe" genoem. Andere het die stuk en Rodin se integriteit verdedig. Die regeringsminister Turquet het die stuk bewonder, en "Die Era van Brons" was deur die staat vir 2,200 Frank gekoop;– die prys wat dit Rodin gekos het om dit in brons te laat giet.
Die tweede manlike naakfiguur, Sint Johannes die Doper wat preek, was in 1878 voltooi. Rodin het probeer om nog 'n aanklag van surmoulage te vermy deur die standbeeld groter as lewensgrootte te maak: Sint Johannes is byna 6' 7"  lank (2 m). Terwyl Die Era van Brons staties geposisioneer is, wil dit voorkom asof Sint Johannes'' nadertree aan die aanskouer. Die effek word behaal, ten spyte daarvan dat beide die figuur se voete ferm op die grond geplant is- 'n tegniese prestasie wat deur die meeste kontemporêre kritici opgelet is. Rodin het hierdie teenstellende posisie verkies om, in sy eie woorde, "tegelykertyd... aansigte van 'n voorwerp ten toon te stel wat eintlik slegs op opeenvolgende wyse gesien kan word".
Ten spyte van die titel Sint Johannnes die Doper wat preek het die werk nie 'n duidelike godsdienstige tema gehad nie. Die model, 'n Italiaanse lyfeiene wat homself by Rodin se studio aangemeld het, het beskik oor 'n idiosinkratiese sin vir beweging wat Rodin wou vasvang of verewig. Rodin het gedink aan Johannes die Doper, en het die assosiasie na die titel van die werk oorgedra. In 1880 het Rodin die werk aan die Paryse Salon gesubmiteer. Kritici was steeds meestal afwysend oor die werk, maar die stuk het derde geëindig in die Salon se kategorie vir beeldhouwerk.
Ten spyte van die onmiddellike ontvangs van Sint Johannes en Die Era van Brons, het Rodin bekendheid daardeur verwerf. Studente het hom by sy studio opgesoek, sy werk geprys, en die bewerings van surmoulage verwerp. Die artistiese gemeenskap was derhalwe nou goed bekend met die naam van Rodin.
Die Hekke van Hel
'n Opdrag om 'n ingang vir Parys se beplande Museum van Dekoratiewe Kunste te ontwerp was in 1880 aan Rodin toegeken. Alhoewel die museum nooit gebou was nie, het Rodin regdeur sy lewe daaraan gewerk. Die Hekke van Hel was 'n monumentale groep beeldhouwerke wat tonele uit Dante se Inferno in hoë reliëf tentoonstel. Omdat Rodin dikwels 'n gebrek aan 'n duidelike begrip van sy groot werke gehad het, het hy daarvoor opgemaak met harde werk en 'n strewe na perfeksie.
Die Hekke is deur Rodin uitgedink terwyl hy steeds die surmoulage kontroversie in gedagte gehad het: "...Ek het die Sint Johannes gemaak ten einde [die beweringe van gietwerk vanaf 'n model] te weerlê, maar het slegs gedeeltelik daarin geslaag. Ten einde vir eens en vir altyd te bewys dat ek net so goed soos ander beeldhouers van lewendige tonele beeldhouwerk kon doen, het ek dit my voorneme gemaak... om die beeldhouwerk op die deur van figure te maak wat kleiner as lewensgroot was." Die wette van komposisie het egter geswig voor Die Hekke se ongeordende en ongetemde tentoonstelling van Hel. Die figure en groepe in hierdie werk, synde Rodin se meditasie op die toestand van Man, is fisies en moreel geïsoleer in hul foltering.
Die Burgers van Calais
Die dorp Calais het reeds vir dekades 'n historiese monument gekontempleer, toe Rodin van die projek te hore gekom het. Hy het die opdrag nagejaag, en was geïnteresseerd in die middeleeuse motif en patriotiese tema. Die burgemeester van Calais was in die versoeking geplaas om Rodin daar en dan aan te stel toe hy besoek afgelewer het aan Rodin se studio, en die voorgenome werk was gou goedkeur, met Rodin as die argitek. Dit sou die ses inwoners van Calais gedenk wat hul lewens opgegee het om hul mede-inwoners te red.
Gedurende die Honderdjarige Oorlog het die leër van Koning Eduard III van Engeland vir Calais beleër, en Eduard het bevel gegee dat die dorp se bevolking op groot skaal gedood word. Hy het egter ingestem om die bevolking te spaar, indien ses van die belangrikste burgers of inwoners na hom toe sou kom en bereid sou wees om te sterf, ontbloot en kaalvoet met toue om hul nekke. Toe die burgers hul verskyning gemaak het, het hy bevel gegee dat hulle tereggestel word, maar het hulle kwytgeskeld toe sy koningin, Philippa van Hainault, hom gesmeek het om hul lewens te spaar. Die Burgers van Calais stel die mans voor soos hulle vertrek na die koning se kamp, met sleutels vir die dorp se hekke en vesting.
Rodin het in 1884 met die projek begin, geïnspireer deur die kronieke van die beleg deur Jean Froissart. Alhoewel die dorp 'n allegoriese, heroïese stuk werk, met as hooffiguur Eustache de Saint-Pierre, die oudste van die ses mans, in die vooruitsig gestel het, het Rodin die beeldhouwerk gesien as 'n studie in die verwikkelde en komplekse emosies waaraan die ses mans onderhewig was. Toe Rodin reeds vir 'n jaar met die werk besig was, was die Calais komitee nie beïndruk met sy vordering nie. Rodin het daarop sy bereidwilligheid om die projek te beëindig, eerder as om sy ontwerp te wysig ten einde die komitee se konserwatiewe verwagtinge te bevredig, bekend gemaak, maar hulle het hom aangesê om voort te gaan daarmee.
Die komitee was woedend oor die nie-tradisionele voorstel van Rodin, maar Rodin sou nie ingee nie. In 1895 het Calais daarin geslaag om Burgers in sy verkose vorm uitgestal te kry: die werk was voor 'n openbare tuin op 'n hoë platform of voetstuk geplaas, en is omring deur 'n gietyster tralie. Rodin wou dit egter naby die stadsaal sien, waar dit die publiek sou meevoer. Eers ná dit skade gely het tydens die Eerste Wêreldoorlog, en na die daaropvolgende storing daarvan en Rodin se dood, is die beeldhouwerk vertoon soos Rodin dit beplan het. Dit is een van Rodin se bekendste werke.
Opdragte en kontroversie
Die Société des Gens des Lettres, 'n Paryse organisasie van skrywers, het onmiddellik na sy dood in 1850 'n monument van die Franse romansier Honoré de Balzac beplan. Die genootskap het in 1891 aan Rodin opdrag gegee om die gedenkmonument te skep, en Rodin het jare daaraan spandeer om die konsep vir sy beeldhouwerk te ontwikkel. Dit was vir Rodin 'n uitdaging om 'n geskikte voorstelling van Balzac te vind, gegewe die outeur se mollige voorkoms. Rodin het baie studies voortgebring: portrette, vollengte, naakte figure, figure wat 'n manteljas dra, of figure in 'n kleed – 'n replika wat Rodin versoek het. Die uiteindelike beeldhouwerk vertoon Balzac, geklee in drapeermateriaal, kragtig-starend in die verte in, met diep gegroefde eienskappe. Rodin se bedoeling was om Balzac ten toon te stel op die oomblik wat hy 'n nuwe werk bedink – om moed, arbeid en stryd uit te druk.
Toe Balzac in 1898 uitgestal word, was die negatiewe reaksie nie verrassend nie. Die Société het die werk verwerp, en die pers het parodieë daarop gedruk. Morey (1918) het die werk gekritiseer, en gereflekteer, "daar mag 'n tyd kom, en nodeloos om te sê sal so 'n tyd kom, dat dit nie outre sal wees om 'n grootse romansier voor te stel as 'n tamaai komediant omgewe van 'n kamerjas nie, maar selfs op die gegewe dag is die indruk wat die standbeeld wek die van 'n beledeging." 'n Moderne kritikus dui inderdaad aan dat Balzac nie een van Rodin se meesterstukke is nie.
Die monument het egter nog steeds in Rodin se dae sy ondersteuners gehad; 'n manifes wat Rodin ondersteun is opgetrek en geteken deur onder andere Monet, Debussy, en die toekomstige Premier Georges Clemenceau. In die BBC-reeks Civilisation, het die geskiedkundige van kuns, Kenneth Clark, die monument geprys as "die grootste beeldhouwerk van die 19de eeu, miskien, inderdaad, die grootste sedert Michelangelo." Eerder as om skeptici van die verdienstelikheid van die monument te oortuig, het Rodin die Société se geld vir die opdrag terugbetaal en die werk na sy tuin geskuif. Na die ondervinding het Rodin nie nog 'n openbare opdrag uitgevoer nie. Die Monument tot Balzac was slegs in 1939 in brons gegiet en op die Boulevard du Montparnasse by die kruising met Boulevard Raspail geplaas.
Lichtenburg (kiesafdeling)
Lichtenburg was 'n kiesafdeling in Transvaal vir die Suid-Afrikaanse Volksraad en die Transvaalse Provinsiale Raad vanaf die eerste algemene verkiesing ná Uniewording in 1910.
Auguste Rodin
Ander werke
Die gewildheid van Rodin se bekendste beeldhouwerke neig om sy algehele kreatiewe uitset te verduister. Rodin was 'n uiters aktiewe en produktiewe kunstenaar en het duisende borsbeelde, figure, en fragmente van beeldhouwerke oor 'n tydperk van meer as vyf dekades geskep. Hy het in olieverf geskilder (veral in sy dertigs) en in waterkleure. Die Musée Rodin hou 7,000 van Rodin se drukke en tekeninge in kryt en houtskool, en dertien rowwe droëpunte. Hy het ook 'n enkele litograaf geproduseer.
Later, toe sy reputasie gevestig was, het Rodin borsbeelde van prominente tydgenote soos die Engelse politikus George Wyndham (1905), die Ierse dramaturg George Bernard Shaw (1906), die Sosialis en voormalige minnares van die prins van Wallis wat koning Edward VII sou word, Daisy Greville (1908), die Oostenrykse komponis Gustav Mahler (1909), die voormalige Argentynse president Domingo Faustino Sarmiento en die Franse staatsman Georges Clemenceau (1911) gemaak.
Sy ongedateerde tekening Studie van 'n Staande Naak Vrou, Arms Opgehef, Hande Gekruis Bo Kop is een van die werke wat in 2012 uit die versameling van Cornelius Gurlitt geneem is.
Estetiek
Rodin was a naturalis, en minder besorg oor monumentale uitdrukking as met die emosionele en karaktervolle uitdrukking van werke. Sodoende het Rodin afgewyk van eeue se tradisie, en weggedraai van die idealisme van die Grieke en die dekoratiewe prag van die Barok en neo-Barok bewegings. Sy beeldhouwerke het die klem op die individu geplaas en op die konkreetheid van vlees, en hy het dit reggekry om deur gedetaileerde, getekstureerde oppervlaktes die vertoning van emosies in sy werke te bewerkstellig, asook om die wisselwerking tussen lig en skadu ten toon te stel. Rodin het in 'n groter mate as sy tydgenote daarin geglo dat 'n indiwidu se karakter geopenbaar was deur sy fisiese eienskappe.
Rodin se talent vir oppervlak-modellering het hom toegelaat om elke deel van die liggaam vir die geheel van die werk te laat praat. Die manlike passie in Die Denker word voorgestel deur die greep van sy tone op die rots, sy rigiede rug, en die differensiasie van sy hande. Rodin het lig gewerp op sy estetika, en in 'n gesprek oor Die Denker die volgende gesê: "Wat my Denker laat Dink is dat hy nie slegs met sy brein, met sy verwikkelde frons, met sy uitgestrekte neusvleuels en saamgeperste lippe dink nie, maar met elke spier van sy arms, rug, en bene, met sy geklemde vuiste en tone."
Fragmentariese beeldhouwerke was vir Rodin onafhanklike werke, en hy het hulle beskou as die essensie van sy kunssinnige verklaring. Sy fragmente – wat miskien arms, bene of 'n kop vermis het;– het die beeldhouwerk verder verwyder van sy tradisionele rol van die daarstelling van soortgelykheid, in 'n milieu in waar vorme om hul eie onthalwe bestaan het. Noemenswaardige voorbeelde is Die Lopende Man, Meditasie Sonder Arms, en Iris, Boodskapper van die Gode.
Metode
In pleks daarvan om tradisionele akademiese posisies te kopieer, het Rodin verkies dat sy modelle op natuurlike wyse in sy studio rondbeweeg (ten spyte van hul naaktheid). Rodin het dikwels vinnige sketse in klei gemaak wat later verfyn was, gegiet was in pleisterwerk, en laastens gegiet was in brons or gekerf is uit marmer. Rodin se hooffokus was die bewerking van klei.
George Bernard Shaw het vir 'n portret gesit en sodoende 'n idee van Rodin se tegniek verskaf: "Terwyl hy gewerk het, is 'n aantal wonderwerke bewerkstellig. Teen die einde van die eerste vyftien minute, nadat 'n voorlopige idee van die uiteindelike menslike vorm teweeggebring is, het hy deur die gebruik van sy duim 'n borsbeeld geproduseer wat so lewendig voorgekom het dat ek dit met my sou wegneem ten einde die beeldhouer van enige verdere werk daaraan te weerhou."
Hy het die evolusie van sy borsbeeld oor die tydperk van 'n maand beskryf, deur "al die stadiums van kuns se evolusie": eerste, " 'n Bisantynse meesterstuk", dan "'n gemengde Bernini", dan 'n elegante Houdon. "Die hand van Rodin het nie gewerk soos die hand van 'n beeldhouer werk nie, maar as die werk van Elan Vital. Die Hand van God is sy eie hand."
Nadat hy sy werk in klei voltooi het, het hy gebruik gemaak van uiters bedrewe en vaardige assistente om die komposisies te bewerk in groter stukke in (insluitende enige van sy grootskaalse monumente, soos bv. Die Denker), om die klei komposisies te giet in pleister of brons, en om sy marmer te kerf. Rodin se groot innovasie was om te kapitaliseer op die veelvuldige- oftewel multi-stadiums en multi-prosesse van 19de eeuse beeldhouwerk asook die tydperk se afhanklikheid van gietwerk in pleister.
Aangesien klei vinnig verswak indien dit nie nat gehou word of in terra-cotta oonde geplaas word nie, het beeldhouers gipsstukke gebruik as 'n manier om die klei komposisie in stand te hou. Dit was algemene praktyk wat Rodin se tydgenote betref, en beeldhouers sou pleisterwerke uitstal met die hoop dat hulle later opdrag sou ontvang om die werke te omskep in 'n meer permanente vorm. Rodin sou egter veelvuldige gipsstukke laat maak en hulle behandel as die "rou materiale" van die beeldhouwerk, en in die proses hul dele en figure her-kombineer in nuwe komposisies in en dit nuwe name gee.
Soos Rodin se praktyk ontwikkel het in die 1890's het hy meer en meer radikaal geword in sy strewe na fragmentasie, dit wil sê die kombinasie van figure op verskillende skale, en die skep van nuwe komposisies van sy vroeëre werk. 'n Voorbeeld hiervan is die opspraakwekkende Die Lopende Man (1899–1900) wat uitgestal was tydens Rodin se soloskou in 1900. Die werk bestaan uit twee beeldhouwerke van die 1870's wat Rodin in sy studio – gevind het- 'n gebreekte en beskadigde torso deel wat verwaarloos is, en die laer dele van 'n weergawe van sy 1878 Sint Johannes die Doper wat Preek wat hy herwerk het op 'n verminderde skaal.
Rodin het sodoende 'n werk geskep, wat baie beeldhouers op daardie tydstip en daarna beskou het as een van sy sterkste en mees alleenstaande werke, ten spyte van die feit dat die voorwerp twee verskillende style verteenwoordig, twee verskillende houdings ten opsigte van "voltooiing" verteenwoordig; en kortkom aan enige poging om die arbitrêre versmelting van hierdie twee komponente weg te steek. Dit was die vryheid en kreatiwiteit waarmee Rodin hierdie praktyke gebruik het;– saam met sy oppervlaktes met spore van sy eie insig, en met sy permissiewe houding ten opsigte liggaamlike houding, sensuele onderwerpe en nie-realistiese oppervlaktes – wat Rodin se herbewerking van tradisionele 19de eeuse beeldhou tegnieke-na die oorgang en prototipe vir moderne beeldhouwerk-getipeer het.
Palataal
'n Palataal (Latyn palatum, verhemelte) is 'n klank gevorm met die blad van die tong by die harde verhemelte. Die byvoeglike naamwoord van "palataal" is "palataal".
Auguste Rodin
Latere jare (1900–1917)
Teen 1900 was Rodin se artistiese reputasie verskans. Hy het blootstelling ontvang deur 'n pawiljoen van sy werk wat opgestel was naby die 1900 Wêreldskou (Exposition Universelle) in Parys, en hy het sodoende versoeke ontvang om borsbeelde van prominente mense te maak, terwyl sy assistente by die ateljee duplikate van sy werke gemaak het. Sy inkomste van portret kommissies het alleen op waarskynlik 200,000 franke per jaar gestaan. Soos Rodin se faam gegroei het, het hy baie volgelinge aangetrek, insluitende die Duitse digter Rainer Maria Rilke, en die skrywers Octave Mirbeau, Joris-Karl Huysmans, en Oscar Wilde.
Rilke het in 1905 en 1906 by Rodin gebly en administratiewe werk vir hom gedoen. Rilke sou later 'n lofprysing (in die vorm van 'n monograaf) oor Rodin skryf. Rodin en Beuret se beskeie landgoed in Meudon, wat in 1897 gekoop is, het as gasheer gedien vir besoekers soos Koning Eduard VII van die Verenigde Koninkryk, die danser Isadora Duncan, en die klavesimbelspeler Wanda Landowska. Rodin het in 1908 na die stad getrek en die hoofvloer van die Hôtel Biron gehuur, synde 'n 18de-eeuse meenthuis. Hy het Beuret in Meudon gelos, en 'n verhouding met die Amerikaans-gebore hertogin de Choiseul begin. Rodin was vanaf 1910 die mentor van die Russiese beeldhouer, Moissey Kogan.
Palataal
Die harde medeklinker k in Afrikaans is geen palataal, maar 'n velaar. Die effens meer voor in die mond gerealiseerde tipies Afrikaanse diminutief -tj- in blommetjie en potjie is wel 'n egte palataal. As 'n nie-palataal in 'n palataal verander, word dit palatalisasie genoem.
Auguste Rodin
Erfenis
Rodin het in sy testament sy studio aan die Franse staat bemaak en toestemming aan die Franse staat verleen om sy pleisterwerke te giet. Omdat Rodin die voortbring van sy werke aangemoedig het, kom Rodin se werke in baie openbare en private versamelings voor. Die Musée Rodin was in 1916 gestig en het in 1919 sy deure geopen by die Hôtel Biron waar Rodin gewoon het. Dit hou die grootste versameling van Rodin se werke, met meer as 6000 beeldhouwerke en 7000 werke op papier. Die Franse orde Légion d'honneur het van Rodin 'n Kommandeur gemaak, en hy het 'n honorêre graad van die Universiteit van Oxford ontvang.
Gedurende sy leeftyd was Rodin met Michelangelo vergelyk, en hy was wyd erken as die grootste kunstenaar van die era. In die drie dekades wat gevolg het op Rodin se dood het sy gewildheid getaan saam met die veranderende estetiese waardes. Sedert die 1950's het Rodin se reputasie weer 'n oplewing beleef; hy word beskou as die belangrikste beeldhouer van die moderne era, en was al die onderwerp van baie akademiese werk. Die aura van onvoltooidheid wat deur baie van sy werke gewek word, soos die Lopende Man, het op al hoe groter wordende mate die abstrakte beeldhouvorme van die 20ste eeu beïnvloed.
Palataal
Die -tj- in die anlaut soos by tjoepstil en tjank is 'n palato-alveolêre affrikatief.
Auguste Rodin
Erfenis
Rodin het 'n antieke rol van die beeldhouwerk herstel;– naamlik om die fisiese en intellektuele krag en energie van die menslike onderwerp vas te vang – en hy het beeldhouwerk bevry van herhalende tradisionele patrone. Sodoende het Rodin die fondasie vir groter eksperimentering in die 20ste eeu verskaf. Sy gewildheid word toegeskryf aan sy emosiebelaaide verteenwoordiging van gewone mans en vroue, en aan sy vermoë om die prag en patos te vind in die menslike "dier". Sy gewildste werke, soos Die Kus en Die Denker word wyd gebruik buite die fyn kunste as simbole van menslike emosie en karakter. Om Rodin se artistiese nalatenis te eerbiedig het die Google soekenjin se tuisblad 'n Google Doodle vertoon wat Die Denker bevat het ten einde Rodin se 172ste verjaardag op 12 November 2012 te vier.
Rodin het 'n reuse artistiese invloed uitgeoefen. 'n Hele generasie beeldhouers het in sy werkswinkel gestudeer. Dit het Gutzon Borglum, Antoine Bourdelle, Constantin Brancusi, Camille Claudel, Charles Despiau, Malvina Hoffman, Carl Milles, François Pompon, Rodo, Gustav Vigeland, en Clara Westhoff ingesluit, alhoewel Brancusi later Rodin se erfenis verwerp het. Rodin het ook die werke van ander beeldhouers ondersteun, insluitende Aristide Maillol en Ivan Meštrović, wie Rodin een keer "die grootste fenomeen tussen beeldhouers" genoem het. Ander beeldhouers wie se werk beskryf is as verskuldig aan Rodin sluit Joseph Csaky, Alexander Archipenko, Joseph Bernard, Henri Gaudier-Brzeska, Georg Kolbe, Wilhelm Lehmbruck, Jacques Lipchitz, Pablo Picasso, Adolfo Wildt, en Ossip Zadkine in. Henry Moore het Rodin se invloed op sy werk erken.
Verskeie rolprente is al gemaak wat Rodin as 'n prominente karakter of teenwoordigheid bevat. Dit sluit Camille Claudel, 'n 1988 rolprent waarin Gérard Depardieu die rol van Rodin speel, Camille Claudel 1915 van 2013, en Rodin, 'n 2017 rolprent met Vincent Lindon as Rodin, in.
In 2011 het die wêreldpremiére van Boris Eifman se nuwe ballet Rodin in Sint-Petersburg, Rusland plaasgevind. Die ballet is opgedra aan die lewe en werk van Auguste Rodin en Camille Claudel.
Flossenbürg-konsentrasiekamp
Flossenbürg-konsentrasiekamp was 'n Nazi konsentrasiekamp wat in Mei 1938 in Flossenbürg, Duitsland opgerig is.
Eksplosief
'n Plofklank of plosief is 'n konsonant wat in die mond gevorm word deur lug vry te laat nadat dit gehinder is. Dit veroorsaak 'n ploffende klank.
Voorbeelde van plofklanke (ook okklusiewe genoem) in Afrikaans is k, g (slegs in woorde soos berge, sorge, gholf, ghaap en ghwarrie), p, b, d, t en tj (soos in die verkleiningsagtervoegsels in woorde soos blommetjie en potjie).
Daar word onderskeid gemaak tussen stemhebbende en stemlose plofklanke. Van die bogenoemde is g, b en d stemhebbend, en p, tj en t is stemloos.
Heyneke Meyer
Heyneke Meyer (gebore 6 Oktober 1967 in Nelspruit, Suid-Afrika) is 'n rugbyafrigter. Hy is op 27 Januarie 2012 vir 'n vierjaartermyn as Springbokafrigter aangestel. Hy het Peter de Villiers in die pos opgevolg. Hy het die Springbokke tydens die Rugbywêreldbeker 2015 afgerig.
Loopbaan
Nadat hy sportsielkunde aan die Universiteit van Pretoria studeer het, rig Meyer 'n verskeidenheid van kleiner klubs af voordat hy in 2007 as assistentafrigter by die Arende aansluit. 'n Jaar daarna word hy bevorder tot hoofafrigter en lei die span tot die sewende plek in die Curriebeker, en tot die halfeindronde die daaropvolgende jaar. In 2000 sluit hy by die Noordelike Bulle as hoofafrigter aan. In 2002 word hy die hoofafrigter van die Blou Bulle en behaal vier Curriebekertitels tussen 2002 en 2006. In 2007 word sy span die eerste Suid-Afrikaanse span om die Super 14 kompetisie te wen.
Die rugbypubliek het verwag dat Meyer in Februarie 2008 vir Jake White as nasionale afrigter sou opvolg. Peter de Villiers word egter in die pos aangestel, waarna Meyer rugby opsê en 'n seniorpos by 'n maatskappy wat sportaanvullers vervaardig aanvaar.
In Junie 2008 word hy aangestel as hoofafrigter van die Leicester Tigers om Marcelo Loffreda op te volg. In Januarie 2009 neem hy menslikheidsverlof om aan familiesake in Suid-Afrika aandag te gee, waarna hy sy bedanking op 28 Januarie 2009 ingedien het.
1122
Die jaar 1122 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 22ste jaar van die 12de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Burnshill
Burnshill is 'n klein dorpie in die Amahlathi Plaaslike Munisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
Dit is 'n voormalige sendingstasie van die Glasgow Sendinggenootskap, aan die voet van die Amatholeberge, in 1831 vernoem na John Burns, die predikant van die Barony-kerk, Glasgow, en een van die stigters van die genootskap.
Kaapse slopeend
Die Kaapse slopeend (Anas smithii) kom net in Suid-Afrika, Namibië, Botswana en dele van Mosambiek en Angola voor.
Burnshill
Dit is in 1851 vernietig nadat dit in 1846 deur Britse soldate in die Oorlog van die Byl aangeval is.
Kaapse slopeend
Habitat en dieet
Die Kaapse slopeend hou van vlak water wat ryk is aan insekte- en plantelewe. Die breë, plat bek word as 'n graaf en sif gebruik wanneer die voël in die modder vroetel op soek na kos.
Broeigewoontes
Die nes is altyd naby die water en op die grond. Dit is uitgevoer met die dons van die wyfie, wat die 6-11 eiers bedek wanneer sy die nes verlaat.
Aminoglikosied
'n Aminoglikosied is 'n molekuul of 'n gedeelte van 'n molekuul bestaande uit 'n amino-gemodifiseerde glikosied.
Laura Chinchilla
Laura Chinchilla is die dogter van Rafael Ángel Chinchilla Fallas wat tussen 1972 en 1987 as kontroleur en ouditeur-generaal van Costa Rica gedien het, en Emilce Miranda Castillo. Sy het politieke wetenskappe aan die Universiteit van Costa Rica gestudeer en 'n meestersgraad in openbare politiek aan die Georgetown-universiteit behaal.
Sy het haar politieke loopbaan as raadgewer vir regtelike en veiligheidsake in Latyns-Amerika en Afrika in verskillende internasionale organisasies begin. Sy was daarnaas spreker van 'n reeks internasionale forums vir openbare veiligheid en polisiekwessies. Tussen 1994 en 1996 het sy die amp van viseminister van justisie en tussen 1996 en 1998 dié van minister van openbare veiligheid beklee.
1123
Die jaar 1123 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 23ste jaar van die 12de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Laura Chinchilla
Ná die oorwinning van die PLN in die presidensiële verkiesing van 2006 is Laura Chinchilla as eerste visepresident in die kabinet van president Óscar Arias benoem. Sy het in dié amp tot en met 8 Oktober 2008 waargeneem en daarna as kandidaat van haar party aan die verkiesingsveldtog vir die presidensiële verkiesing van 2010 deelgeneem. Sy het 47 persent van die uitgebragte stemme gekry, teenoor 'n stemaandeel van slegs 25 persent vir die linkse kandidaat Ottón Solís.
Laura Chinchilla is getrou en het 'n seun.
Michael Gilden
Michael Gilden (22 September 1962 – 5 Desember 2006) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Star Wars: Episode VI - Return of the Jedi (1983), Pulp Fiction (1994), en Southland Tales (2006), en in die televisiereeks NCIS (2003).
Helium-4
Die isotoop helium-4 (He) het die mees algemene voorkoms en word geproduseer vanuit die alfaverval van swaarder radio-aktiewe elemente, met 'n kern wat uit 'n alfadeeltjie bestaan. Dit is 'n ongewoon stabiele kern as gevolg van die feit dat die nukleone gerangskik is in volledig gevulde orbitale. Daar is slegs geringe hoeveelhede helium-3 op aarde en dié word gevorm deur die betaverval van tritium.
Losberg (kiesafdeling)
Losberg was 'n kiesafdeling in Transvaal vir die Suid-Afrikaanse Volksraad en die Transvaalse Provinsiale Raad vanaf die eerste algemene verkiesing ná Uniewording in 1910.
DVD-Oudio
DVD-Oudio (Engels: DVD Audio) is 'n suster-medium van DVD-Video wat in die vroeë 21ste eeu as een van die moontlike opvolgers van die CD op internasionale markte ingevoer is, met oudiofiele en omringklank-entoesiaste as hoofteikengroepe. Die formaat is intussen tegnies grotendeels vervang deur Blu-ray, en daar word nouliks nuwe titels vrygestel, maar verbruikers het steeds 'n keuse tussen verskillende nuwe spelers wat die formaat kan weergee. Verrassend genoeg het selfs Sony, oorspronklik naas Philips een van die ondernemings wat die mededingende SACD-formaat ontwikkel het, DVD-Oudio in sy Ultra-HD-Blu-ray-spelers UBP-X800 en UBP-X1000ES geïntegreer wat in 2017 in die mark vrygestel is.
Tegniese gegewens
Die DVD-Oudio baseer op die DVD-ROM en bevat tussen 4.7 (eenlaag-DVD) tot 17 (tweesydige dubbellaag-DVD) GB data in die PCM-formaat wat gebruik word om musiek in twee, vier, vyf of ses kanale van hoë kwaliteit te stoor. Aangesien die hoeveelheid data vir 'n gewone dubbellaag-DVD-ROM nog te groot sou wees word meestal gebruik gemaak van Meridian se Verliesvrye Pakmetode (Meridian Lossless Packing, MLP). Tweesydige een- of dubbellaag-DVD's word gewoonlik gebruik om aparte data vir DVD-Video- en DVD-Oudio-spelers te stoor.
Klankingenieurs soos Elliot Scheiner het daarin geslaag om selfs ouer opnames soos die Beach Boys se Pet Sounds, die Doors se L.A. Woman en America se debuutalbum in die kristalheldere klank van DVD-Oudio oor te klank.
Die musiekopname van die kunstenaar word gereeld van bonusmateriaal soos video's, fotogalerye, tekste en Internetskakels voorsien. Agtergrondfoto's en videomateriaal wat op DVD-Oudio verskyn is meestal in NTSC-kleure opgeneem. Spesiale DVD-Oudio-spelers met 'n dekodeerder vir die bogenoemde MLP-gepakte data is noodsaaklik om hierdie skywe in die beste kwaliteit te kan weergee. DVD-Oudio-skywe wat nie oor 'n aparte stereo-meng beskik nie, kan deur die DVD-Oudio-speler van die meerkanaal- tot stereo-weergawe teruggemeng word sodat ook die eienaar van 'n tweekanaal-hoëtroustel dit maklik kan geniet. Daar is meestal addisionele Dolby-Digital-, soms ook dts-klankbane vir gewone DVD-Video-spelers.
Die gebiedskodes (regional codes) van die DVD-Video word nie op die DVD-Oudio-formaat toegepas nie sodat oorsese DVD-Oudio-skyfies in Suid-Afrika sonder probleem verkoop en gespeel kan word. 'n Gevorderde digitale kopieerbeskerming (watermerk) kan egter wél toegepas word.
Die eerste DVD-Oudiospelers, wat in 2000 op die mark verskyn het, is met 2.0- of 5.1-RCA-cinch-kabels aan stereo- of meerkanaalversterkers verbind. Hierdie spelers het oor hul eie MLP-dekodeerders beskik en analoogseine aan die versterker gestuur. 'n Nuwe generasie spelers, wat deur vervaardigers soos Panasonic en Denon sedert 2004 aangebied word, is in staat om digitale seine in die High-Definition Multimedia Interface (HDMI)-standaard aan soortgelyke versterkers te stuur. Denon Link is 'n tweede digitale standaard wat van CAT5-netwerkkabels gebruik maak. Dit is beperk tot Denon se topreeks-DVD-Oudio/SACD/BluRay-spelers en tuisteater-ontvangers.
2+2+2-opnames
In 'n poging om die ruimtelike weergawe beter by die behoeftes van die musiek aan te pas - die gewone omringklank is eerder gemik op die horisontale klank van 'n rolprent - het Duitse klankingenieurs die 2+2+2-opnamestelsel ontwikkel. In plaas van drie luidsprekers voor en twee agter die luisteraar word twee voor-, twee hoogte- en twee agterkanale gebruik wat 'n driedimensionele klank soos in 'n konsertgebou kan naboots. Hierdie klankstelsel maak die luisteraar ook onafhanklik van die "ideale plek" met gelyke afstand van alle luidsprekers af. Die luisteraar kan vry in sy musiekkamer beweeg en orals dieselfde ruimtelike indruk van sy musiek kry. 'n Reeks DVD-Oudio-titels wat alternatiewe 5.1- en 2+2+2-kanaal-weergawe moontlik maak, is al in Duitsland en Switserland vrygestel.
DualDisc
DualDisc is die naam van 'n nuwe soort gekombineerde CD/DVD-skyf wat in 2004 op die Amerikaanse mark ingevoer is. Dit is net so dik soos 'n gewone DVD maar bevat 'n CD-gedeelte op die bo- en 'n DVD-gedeelte aan die onderkant, waarby ook DVD-Oudio-klankkwaliteit gestoor kan word. Musiekliefhebbers kan hierdie DVD's gerus in gewone CD-spelers (byvoorbeeld in hul kar) én DVD-Oudio- of DVD-Video-spelers gebruik.
Weens patentkwessies (daar bestaan reeds 'n formaat met CD-gedeelte aan die bo- en DVD-Video-gedeelte aan die onderkant wat as DVDplus bemark word) is hierdie nuwe formaat aanvanklik slegs in Kanada en die Verenigde State beskikbaar. In Februarie 2005 vermeld die eerste Europese vervaardiger van DVD's in Oostenryk dat hy nou oor die noodsaaklike regte beskik om DualDiscs en verwante produkte plaaslik te produseer. Die eerste deurskynende etikette wat vir DualDiscs in aanmerking sal kom is tydens die Consumer Electronics Show van 2005 in Las Vegas (Verenigde State) bekend gestel.
Daar is verskeie etikette in die musiekbedryf soos Sony Music wat verkies om hulle DualDiscs sonder DVD-Oudio-gedeelte vry te stel; die DVD-gedeelte bevat dan net gewone DVD-Video-klankkwaliteit.
Die groep Simple Plan van Montréal (Kanada) was in 2004/2005 die eerste kunstenaars ter wêreld wat 'n platinumtoekenning vir die verkoop van meer as een miljoen eenhede van hulle DualDisc-album Still Not Getting Any ontvang het (hierdie skyfie bevat 'n DVD-Oudio-klankbaan met 88.2 kHz/16 bis-klankkwaliteit). In Junie 2005 vermeld ook Warner Music die eerste platinumtoekenning vir Rob Thomas se DualDisc "Something To Be", wat die album in gewone CD- en DVD-Oudio-klankkwaliteit met 96 kHz/24 bis in stereo en 5.1-ruimteklank bevat.
DVD-Oudio-titels
Die getal beskikbare DVD-Oudio- en DualDisc-titels het intussen tot nagenoeg 1000 gestyg; maatskappye wat DVD-Oudio- en DualDisc-titels aanbied sluit Warner Music, Universal Music en EMI in. DVD-Oudio-skywe is nie orals in winkels beskikbaar nie, en buite Noord-Amerika was dit veral elektroniese handelaars soos Kalahari.net wat 'n pioniersrol op hierdie gebied gespeel het.
Die eerste album van die legendariese Beatles, wat in 5.1-ruimteklank afgemeng is, het in November 2006 verskyn. Love, 'n musiekprojek van die Kanadese Cirque du Soleil, bevat oorspronklike Beatles-opnames en het naas die gewone CD-uitgawe ook as 'n CD/DVD-Oudio-kompilasie verskyn, wat Beatles-opnames in ongekende klankgehalte bevat.
In die afgelope jare het plate-etikette voortgegaan om 'n klein aantal DVD-Oudio-titels uit te reik, waaronder AIX Media Group (VSA), Classic Records (VSA) en Tacet (Duitsland). Dikwels word 'n album as spesiale uitgawe uitgereik wat dan sowel die gewone kompakskyf (met stereo-opnames) asook 'n DVD-Oudio-skyf (met stereo- en/of omringklank) bevat. Aangesien Blu-ray-skywe dieselfde of selfs verbeterde digitale klankformate gebruik, kan klankingenieurs en etikette ook na hierdie nuwe formaat oorskakel om besondere klankgehalte vir musiekliefhebbers te bied.
'n Vergelyking met die kompakskyf
DVD-Oudio-skywe bied langer speeltye as gewone kompakskywe:
Adam LeBor
Adam LeBor is 'n Britse outeur, joernalis, skryfafrigter en redaksionele instrukteur. Hy is gebore in Londen in 1961, en werk sedert 1991 as oorsese korrespondent. Hy het vir The Independent en The Times berig oor die val van Kommunisme en oor die joegoslawiese oorloë, en het in meer as dertig lande gewerk. Hy dra tans by tot The Economist, die Financial Times, die New York Times, Monocle en verskeie ander publikasies. Hy werk ook as 'n redaksionele instrukteur by die Financial Times, Citywire, Monocle en verskeie ander finansiële instansies, insluitende die Europese Bank vir Rekonstruksie en Ontwikkeling. Hy gee tans vir die Arvon Stigting onderrig in kreatiewe skryfwerk, met die fokus op die riller genre.
LeBor het agt nie-fiksie boeke geskryf wat kritiese lof ontvang het, insluitende Hitler's Secret Bankers; wat Switserse samespanning met die regering van die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Arbeidersparty aan die kaak gestel het, en waarvoor hy genomineer is vir die Orwell-prys; 'n biografie van Slobodan Milosevic, en City of Oranges, 'n relaas oor Joodse en Arabiese families in Jaffa, wat op die kortlys was vir die Jewish Quarterly-prys. Hy het ses romans geskryf, insluitende District VIII en Kossuth Square, die eerste twee volumes van 'n reeks waarin die karakter Balthazar Kovacs, 'n sigeuner en speurder in die Boedapest-polisie moordafdeling, voorkom, en 'n trilogie rillers waarin die karakter Yael Azoulay, 'n voormalige Mossad agent wat werk as die geheime onderhandelaar vir die Verenigde Nasies Sekretaris Generaal, voorkom. Sy boeke is in veertien tale vertaal.
Nie-fiksie werke
LeBor se eerste nie-fiksie boek, A Heart Turned East, wat in 1997 gepubliseer is, ondersoek die lewens van Moslem minderhede in Europa en die VSA.
N14 (Suid-Afrika)
Die N14 is een van die nasionale paaie in Suid-Afrika. Die pad verbind Springbok, Noord-Kaap, met Pretoria, Gauteng, nadat dit deur die Noordwesprovinsie gegaan het.
Adam LeBor
Nie-fiksie werke
Seduced By Hitler, is in 2000 gepubliseer, en Roger Boyes was die mede-outeur. Die boek ondersoek die daaglikse lewe onder die Duitsland van die Nasionaal-Sosialiste.
N14 (Suid-Afrika)
Noord-Kaap
Die N14 begin in Springbok en hou noordoos. Springbok is op die rand van Namakwaland en gou is die reisiger in die Boesmanland. Die pad is lank en reguit vir 103 km tot by Aggeneys se afdraai waar die N14 verby hou. Aggeneys is sowat 9 km padlangs van die N14 af. Na ’n verdere 53 km gaan die N14 deur Pofadder. Die volgende nedersetting is Bladgrond 58 km verder en nou betree die reisiger die Benede-Oranjeriviervallei. Na nog 64 km is die afdraai na Augrabieswaterval. Kakamas is 10 km verder, waar die N14 oor die Oranjerivier gaan. Nou bly die N14 net noord van die Oranjerivier se oewer en 46 km verder is Keimoes. Buite Keimoes sluit die R27-hoofpad by die N14 aan en nog 45 km verder is die reisiger in Upington. Hier word die N10 nasionale pad gekruis.
Die N14 hou noordoos en parallel vir 40 km langs die Oranjerivier. Die Oranje hou suidoos en die N14 hou dan vir 118 km reguit tot by Olifantshoek, die reisiger is nou in die streek bekend as die "Groot Noordweste". Na ’n verdere 22 km word die afrit na Sishen verbygery; net voor die afrit kruis die reisiger die Sishen-Saldanha-spoorlyn en die R385 hoofpad. Na ’n verdere 28 km word Kathu verbygery en Kuruman is 48 km verder. Hier word die R31-hoofpad gekruis. Vryburg is ’n 140 km noordoos, die pad is nog steeds lank en reguit. Ongeveer halfpad word die Noordwesprovinsie binnegegaan.
Adam LeBor
Nie-fiksie werke
City of Oranges: Arabs and Jews in Jaffa, wat in 2006 gepubliseer was, handel met die lewens van Arabiese en Joodse famlies in Jaffa en was op die kortlys van die Jewish Quarterly Wingate Prys geplaas. Die boek was in 2017 heruitgereik deur die uitgewers Head of Zeus, met 'n omslagtige nuwe na-woord wat die stories van die families van Jaffa opdateer.
N14 (Suid-Afrika)
Noordwes
In Vryburg word die N18 gekruis. Die natuur verander vinnig en die reisiger is nou in die Wes-Transvaalstreek. Mielielande en graansilo’s is oral te sien. Delareyville is 82 km verder, nog steeds hou die pad noordoos. Op pad na Sannieshof, wat 41 km verder is, word verby Barberspan gery. By Barberspan is die Barberspan Nasionale Reservaat. Die Hartsrivier loop parallel met die N14 tot by Biesiesvlei, 18 km verder. Nou swaai die N14 oos, kruis die Hartsrivier en 47 km verder word Coligny deurgery, met Ventersdorp nog 53 km verder oos. Die N14 swaai nou geleidelik noordoos, gaan verby die Klerkskraaldam en kruis die R500-streeksroete na 60 km. Nou gaan die N14 Gauteng binne.
Alveolaar
Voorbeelde van alveolare in Afrikaans is t, d, l en n.
Sien ook
Palato-alveolaar
1124
Die jaar 1124 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 24ste jaar van die 12de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Lydenburg (kiesafdeling)
Lydenburg was 'n kiesafdeling in Transvaal vir die Suid-Afrikaanse Volksraad en die Transvaalse Provinsiale Raad vanaf die eerste algemene verkiesing ná Uniewording in 1910.
Curium
Curium is 'n chemiese element met die simbool Cm en atoomgetal 96. Dit is 'n silwerige aktinied.
Ontdekking
In 1944 is curium vir die eerste keer vervaardig deur Glenn Seaborg, Ralph James en Albert Ghiorso aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley en geïdentifiseer deur navorsers van die Argonne National Laboratory in Chicago. Deur plutonium in 'n siklotron te bombardeer met α-deeltjies ontstaan ​​242Cm. Drie jaar later slaag Louis Werner en Isadore Perlman daarin om 'n waarneembare hoeveelheid curiumhidroksied te produseer. In 1951 is curium vir die eerste keer in suiwer basiese vorm geproduseer. Curium is vernoem na Marie Curie uit respek vir die werk wat sy verrig het op die gebied van radioaktiwiteit.
Toepassings
Curium is slegs in beperkte mate beskikbaar en word daarom feitlik uitsluitlik vir wetenskaplike doeleindes gebruik. Daar bestaan ​​vermoedens dat curium gebruik kan word as 'n hittebron. Curium is ook toegepas as α-bron vir die Alpha Proton X-Ray Spectrometer wat na die planeet Mars gestuur is.
Eienskappe
Sommige curiumisotope (soos 248Cm) is tot op hede slegs in orde van milligramme geproduseer. Van ander isotope (bv. 242Cm en 244Cm) is groter hoeveelhede geproduseer en sodoende kan daar ondersoek gedoen word na die eienskappe van hierdie element. Verskeie verbindings van curium is bekend en beskryf, soos curium-3-oksied en kurium-3-chloried. Chemiese gesien vertoon curium baie ooreenkomste met gadolinium, maar die kristalstruktuur is kompleks.
Verskyning
In uiters klein hoeveelhede word curium aangetref in uraanerts as gevolg van natuurlike verval. Hierdie hoeveelhede is kommersieel gesien nie noemenswaardig nie. Vir wetenskaplike en industriële toepassings word curium geproduseer deur plutonium te bombardeer met neutrone.
Isotope
Daar is 19 radioaktiewe curiumisotope bekend. Met 'n halfleeftyd van so 16 miljoen jaar is 247Cm die stabielste.
Toksikologie en veiligheid
Aangesien curium nie in noemenswaardige hoeveelhede in die biosfeer aangetref word nie, is die risiko's in die natuur klein. In kernnavorsingslaboratoria waar curium wel voorkom moet dit met groot versigtigheid behandel te word, omdat curium hom in botstrukture kan ophoop waarna dit as gevolg van die radioaktiwiteit rooibloedselle kan vernietig.
Adam LeBor
Nie-fiksie werke
Complicity with Evil: The United Nations in the Age of Modern Genocide, wat in 2006 gepubliseer is, ondersoek die versuim van die Verenigde State om die volksmoorde in Bosnië, Rwanda en Darfoer te verhoed, met die klem op die rol van V.N. beamptes.
The Believers: How America fell for Bernard Madoff's $65 billion Investment Scam, wat in 2009 gepubliseer is, ondersoek die sielkunde agter die bedrog van Bernard Madoff.
LeBor se mees onlangse nie-fiksie werk, Tower of Basel: The Shadowy History of the Secret Bank that Runs the World, wat in 2013 gepubliseer is, is die eerste ondersoekende historie van die Bank vir Internasionale Skikkings.
LeBor was die mede-outeur van, en het Jaffa Stories, 'n dokumentêre rolprent vir die BBC aangebied, wat gebaseer was op sy boek City of Oranges.
Borrie
Borrie is die gemaalde wortel van Curcuma longa, wat aan die gemmerplant verwant is. Dit word in Nederland geelwortel of koenjit genoem, waar dit gebruik word vir Indonesiese geregte. Dit is 'n vaste bestanddeel van kerrie, waaraan dit die geel kleur verleen. Die spesery se smaak is effens bitter.
Herkoms van die spesery
Die meerderheid van die borrie-oes kom uit Indië.
Toepassings
Borrie het 'n kenmerkende geur en moet daarom slegs gebruik word indien dit wel in 'n bepaalde gereg hoort. Borrie is onmisbaar vir die smaak en kleur van kerriegeregte en dit kleur ook rys geel, soos gebruiklik is by bobotie.
Dit kan ook gebruik word as 'n kleurstof vir ink.
Talfryn Thomas
Talfryn Thomas (31 Oktober 1922 – 4 November 1982) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Coronation Street (1960), Doctor Who (1963), St. Ives (1967), en Survivors (1975).
Borrie
Toepassings
Papier wat in 'n oplossing met borrie deurweek en vervolgens gedroog is, word soms as 'n reagens gebruik om die aanwesigheid van 'n basis (alkali) aan te toon. Dit kry 'n bruinrooi kleur by die aanwesigheid van alkaliese stowwe. Die keerpunt word bereik by 'n pH van omtrent 8-9.
Gebruik in wondbehandeling en patentkwessie
duimnael|200px|Borriepoeier Borriepoeier word in Indië tradisioneel aangewend vir die behandeling van wondjies en skrape. In 1995 is daar 'n patent toegestaan aan die Universiteit van Mississippi vir 'n wondbehandelingsmiddel gebaseer op borrie. Hierdie patent is egter die volgende jaar teengestaan deur die Indiese Council of Scientific & Industrial Research en ingetrek. Die rede hiervoor was nie die eeue-oue gebruik nie, maar die feit dat dié middel reeds vroeër beskryf was in 'n wetenskaplike tydskrif (Michael Hardt en Antonio Negri, Multitude, Hamish Hamilton; London, 2005).
Borrie teen Alzheimer se siekte
Borrie word in Asië ook aangewend as geneesmiddel vir allerlei siektes, soos trombose en breinsiektes waaronder Alzheimer se siekte en Parkinson se siekte. Navorsing aan die Rhodes-universiteit in Grahamstad het die heilsame werking van die wortel bevestig en verklaar. Sheril Daniel het navorsing gedoen op kukurmien, een van die drie ontstekingswerende stowwe wat volop in borrie voorkom. Hy het bevind dat kukurmien die harsings van rotte beskerm teen beskadiging deur sianied, lood en kadmium. Die stof bind aan hierdie giftige verbindings voordat hulle skade kan berokken aan die brein. Daniel dink dat die veelvuldige gebruik van borrie in Indiese geregte die oorsaak daarvan is dat Alzheimer se siekte nouliks in Indië voorkom.