cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kant (materiaal)
Die buitelyne van die patrone word nou met hegsteke om die kontoerdraad gevorm (om hulle in posisie te hou). Hierdie buitelyne word vervolgens met festoensteke omgewerk en die openinge ingevul. Wanneer die patroon voltooi is, word die hegsteke om die buitenste kontoerlyn losgeknip om die grondstof te verwyder, en die kantstof bly alleen oor. Omdat daar by naaldkant algemene steke soos festoensteek, knoopsgatsteek en steelsteek gebruik word, het hierdie tegniek baie gou gewild geword.
Historiese ontwikkeling
Daar word algemeen aanvaar dat naaldkant uit borduurwerk ontstaan het en dat kloskant uit verskeie vorme van fyn knoopwerk, soos filet en macramé, ontstaan het. Die oudste patrone vir naaldkant dateer uit ca. 1530 uit Venesië. In 1557 het 'n boek met patrone vir kloskant in Venesië verskyn. Behalwe Venesië het ook Milaan en Genua belangrike kantsentra geword. Die patrone was meestal geometries, 'n styI wat tot ongeveer 1625 gebruik is.
Fonograaf
Die Fonograaf is die voorloper van die grammofoon. Die fonograaf is op 19 Februarie 1878 deur Thomas Alva Edison geparenteer. Die apparaat maak dit vir die eerste keer moontlik om geluide op te neem en weer te speel. Edison se fonograaf is na alle waarskynlikheid gebaseer op 'n fonautograaf wat in 1860 deur die Paryse uitvinder Édouard-Léon Scott de Martinville gebou is.
Kant (materiaal)
Historiese ontwikkeling
Aan die begin van die 17e eeu het die kantnywerheid in Vlaandere ontwikkel. Hier is veral kloskant gemaak. Die oudste bewaarde stuk is 'n gewatteerde deken wat in 1599 aan aartshertog Albert en –hertogin Isabella gegee is toe hulle getroud is en die hertog en hertogin van Brabant geword het. Dit word tans in die Museum vir Kuns en Geskiedenis in Brussel bewaar.
Vanaf ca. 1625 tot ca. 1650 was die vernaamste produk die wye skulpkant wat gebruik is as versiering vir krae. Voorbeelde hiervan is te sien op onder meer die portrette van Anthonie van Dyck (1599-1641). In die tweede helfte van die 17e eeu is daar in Venesië reliëfkant met groot patrone gemaak, die sogenaamde point de Venise. Colbert (1619-1683) het die kantnywerheid in 1665 in Frankryk gevestig en die staat het die monopolie op die vervaardiging van kant gehad.
Die kant wat hier gemaak is, die point de France, het baie soos die point de Venise gelyk. Sedert 1700 was dit die mode om geplooide kantvalle aan klere te dra. Sagter kant was hiervoor nodig en ŉ nuwe metode het posgevat, naamlik die gebruik van 'n fyn, maasagtige agtergrond, die reseau (vir naald- en kloskant). Die verskillende plaaslike kantsoorte het elk sy eie reseau of kantgrond gehad. Die point de France het plek gemaak vir naaldkantsoorte uit Alençon (point d' Alençon), wat uit 'n breë kantgrond met 'n smal randversiering bestaan het. Die point d'Argentan het 'n patroon gehad wat hoofsaaklik gevorm is deur die gefestoeneerde maas. Alençon en Argentan was die belangrikste Franse kantsentra.
In Vlaandere is Valencienneskant gemaak. Dit is 'n digte netwerk van blomme en arabeske, Binchekant genoem, wat uit digte ontwerp op ŉ gestippelde kantgrond (fond de neige) bestaan het. Die Vlaamse Mechelse kant het baie soos die Valencienneskant gelyk en kantgrond daarvan is sonder spelde geklos. In die loop van die 18e eeu het die patrone kleiner geword, terwyl die kantgrond al hoe meer plek ingeneem het. Dikwels is kloskant op kloskant, naaldkant op naaldkant of die een op die ander geapplikeer.
Dit is point d' Angleterre genoem. Hoewel die Belgiese kant altyd die Franse modes nagevolg het, het dit tog verskil van die Franse kant omdat dit fyner afgerond was. Dit is by die Franse hof en ander Europese koninklike howe hoog aangeprys. Om aan die wense van die keiserin Maria-Theresa te voldoen, het die Vlaamse state in 1743 vir haar 'n rok van Brusselse kant gemaak. Die keiserin was so beïndruk deur die rok dat sy 'n portret van haarself in die rok aan die state geskenk het.
Die skildery, met al die detail, is vandag in die stadsaal van Gent te sien. In 1768 is kantgrond vir die eerste keer met die masjien gemaak en wel in die dorpie Tulle. Die masjiengeweefde brokaattulle het egter nie gunstig vergelyk met die fyn handgemaakte naald- en kloskant nie. Handgemaakte kant is egter dikwels op hierdie tulle geapplikeer. Na 1835 het die masjienproduksie van kant 'n florerende bedryf geword. Die ou patrone is egter nog gebruik. Vandag word kant nog net op sommige plekke met die hand geklos, byvoorbeeld in Brugge (Brugse kant), maar dit word hoofsaaklik as toeriste-attraksie aangebied.
Ÿ
Ÿ (y met deelteken) of ÿ is 'n seldsame letter van die Latynse alfabet wat in Duits, Frans, Malgassies en Hongaars voorkom.
Duits
Die letter Ÿ word nie meer in Duits gebruik nie. Vandag word ÿ in verskeie Duitse vanne gebruik. Byvoorbeeld, von Meÿenn, Zeÿn, Croÿ en Meÿer
Hongaars
Sekere ou Hongaarse edele vanne het ÿ bevat. Byvoorbeeld, Rostÿ, Konkolÿ, Demeczkÿ, Sidÿ, Persianÿ, Demenÿ, ens.
Erica axillaris
Erica axillaris is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Fagiano Okayama
Fagiano Okayama (ファジアーノ岡山) is 'n Japannese sokkerklub in die stad Okayama-prefektuur, Japan.
Nic de Jager
Nic de Jager is 'n Suid-Afrikaanse akteur. Hy verwerf bekendheid in 1981 vir die rol van Jack Hind in die komedie The Gods Must Be Crazy. Hy is ook bekend vir sy optrede in Suid-Afrika se eerste TV-drama, Dubbele Alibi, wat op die eerste aand van TV-uitsendings in Suid-Afrika op 5 Januarie 1976 gebeeldsend is. Hy speel ook in die eerste Afrikaanse TV-reeks, Dokter Dokter.
Filmografie
Rolprente:
Arcangelo Corelli
Arcangelo Corelli (17 Februarie 1653 - 8 Januarie 1713) was 'n Italiaanse violis en komponis. Van die belangrikste Italiaanse musiekstukke van die Barok-tydperk is deur hom gekomponeer. Hy was ook as 'n vioolspeler van formaat. Ander violiste het van sy styl geleer en sodoende die kuns van die viool bemeester. Sy werke sluit sonates en concerto grossi (groot orkeste) in. Die bekendste hiervan is moontlik die La Folia Sonate vir viool.
Nic de Jager
Filmografie
TV-optredes:
Regie:
S. Ignatius Mocke
duimnael|regs|200px|S. Ignatius Mocke.
S. Ignatius Mocke (25 April 1912, distrik Frankfort, Oranje-Vrystaat – 5 Januarie 1990, Johannesburg) was ’n joernalis, redakteur van die letterkundige tydskrif Helikon en Afrikaanse digter en skrywer. Benewens publikasies onder sy eie naam, publiseer hy ook onder die skuilname Mynhardt Fourie en L.J. Odendaal en Rudolf Meiring.
Lewe en werk
Solomon Ignatius Mocke was die oudste seun van Ernst Jacobus Mocke en Petronella Susanna Maria Potgieter. Hy was een van elf kinders, van wie twee jonk oorlede is. Sy broers was Jan Gideon, Ernst Jacobus en Pieter en sy susters Anna Magdalena (beter bekend as die skryfster Annette Mocke), Ester Helena, Erna Amelia, Susanna Petronella en Thelma Iris. Die bekende Voortrekker Johan Godfried Mocke is sy oupagrootjie. Sy vader was ’n bittereinder uit die Anglo-Boereoorlog wat in die Vrystaatse hoofkommando gedien het en eers op 7 Junie 1902 op Reitz in die Vrystaat sy wapens neergelê het. Sy moeder was een van die kinders van ’n Kaapse rebelle-vlugtelinggesin wat in 1901 saam met ander Boeregesinne Portugal toe verban is. Ten tye van sy ouers se huwelik in 1907 was sy moeder prinsipale van die kerkskool op Groenvlei, naby Wolwehoek, waar rehabilitasie-onderwys aan die kommando- en konsentrasiekampkinders verskaf is. Sy skoolopleiding kry hy in die Vrystaat op Bothaville en later op Kroonstad, waar hy in 1927 matrikuleer.
In 1931 word hy klerk in die staatsdiens in Pretoria, maar studeer terselfdertyd privaat in die regte. Dan is hy as joernalis verbonde aan Die Vaderland en vestig hom in Johannesburg. In hierdie tyd maak hy kennis met Eugène Marais, wat hom sterk aanmoedig met sy digkuns en verskeie voorstelle maak vir die verbetering van sy gedigte. Hy speel ’n leidende rol in die kultuurlewe in Johannesburg. In die vroeë dertigerjare is hy saam met C.M. van den Heever en Abel Coetzee stigterslede van die Johannesburgse Skrywerskring. Later word hy assistent-redakteur van Die Brandwag, vir wie hy talle artikels en resensies lewer. In 1939 is daar ’n meningsverskil tussen hom en H.A. Mulder in Die Brandwag oor Mulder se stelling dat Van Wyk Louw die grootste digter in die Afrikaanse taal is. Mocke (onder die skuilnaam L.J. Odendaal) waarsku teen wat hy noem sulke “onverantwoordelike uitsprake” en voer aan dat C. Louis Leipoldt daardie eer verdien Hy word medewerker aan The South African Panorama en word ook benoem as hoof van Transafrika se Akademie vir Letterkunde en Joernalistiek. Tydens hierdie tydperk verskyn sy handleiding oor die skryfkuns, die joernalistiek en die toneel, getiteld Dienaar van die geskrewe woord.
Uiteindelik word hy mede-eienaar en hoofredakteur van Horison en vanaf Oktober 1951 van die letterkundige blad Helikon, waarin dikwels venynige aanvalle op die Dertigers en veral D.J. Opperman verskyn. Hierdie tydskrif word in 1963 gestaak.
Hy trou met Debora Johanna Aling, maar hulle skei in 1948, waarna hy weer in die huwelik tree, hierdie keer op 25 Mei 1948 met Olga Esme Els. Sy was voorheen getroud met John Keith Elers Douglas en het ’n seun uit hierdie huwelik, naamlik Christopher Douglas. Hulle neem in 1956 ’n seun aan wat hulle na hom vernoem, Solomon Ignatius, en later ook ’n dogter, wat hulle Etrecia noem. Sy vrou Olga is selfdood op 23 Februarie 1986.
Mocke is ’n stigterslid en later voorsitter van die Afrikaanse Letterkundige Vereniging, met onder andere P.J. Nienaber en F.C.L. Bosman as komiteelede. Hierdie vereniging ken verskeie pryse aan belowende skrywers en digters toe om hulle aan te moedig. Hy redigeer die eerste Jaarboek van die Afrikaanse Skrywerskring en hy skryf ook die skoolliedere van sy alma mater die Hoërskool Bothaville en van die Hoërskool Goudrif.
In die laaste jare van sy lewe bly hy in ’n huurhuis in Ferndale in Randburg.
Hy is op 5 Januarie 1990 na ’n beroerte-aanval in die Johannesburgse Algemene Hospitaal oorlede, waarna hy in die Wespark begraafplaas begrawe is.
Poësie
Vanaf die begin van 1930 publiseer hy gedigte in veral Die Huisgenoot. In die digkuns is hy ’n oorgangsfiguur wat in sy eerste werk by ouer tradisies aansluit en in sy latere werk beïnvloeding toon van jonger tydgenote. Gedigte hanteer veral die problematiek van lewe en dood en toon ’n neiging tot moralisering. Kenmerkend is die erns van die gedigte, terwyl hy ’n voorliefde toon vir die streng gebonde vers, waar die vorm ook eerder as beklemmend en nie as bevrydend ervaar word nie. Die sonnet Die Vrystaat toon egter belofte, terwyl Dood ook noemenswaardig is en die sonnettesiklus By die graf van ’n vriend etlike treffende versreëls bevat. Vlugtige aandrif sluit aan by die tematiek van die ewigheidsbesef in sy debuut en bevat ook heelwat stemmingspoësie, sonder om veel ontwikkeling te toon. Liefde en dood styg egter uit, terwyl Arendsvlug ’n mooi uitbeelding is van die ontembaarheid van vryheidsverlange. Onbestendigheid is ’n mooi stemmingsvers, terwyl Silhoeëtte ’n sterker sintuiglike inslag het.
Liedere van Salome en ander gedigte sluit nouer aan by die jonger digkuns, sonder dat die digter die tegniese vermoë van sy tydgenote kan ewenaar. Dit is veral die gebruik van die enige, juiste woord wat hom ontwyk, sodat hy hom byvoorbeeld verlaat op niksseggende byvoeglike naamwoorde en beskrywings wat die objek soms eerder verdoesel as verhelder. Die eerste afdeling van die bundel bevat die liedere van Salome waarin die liefde besing word, maar daar terselfdertyd ’n stryd is vir die behoud van die siel. Die tweede afdeling is Oorlogsgedigte. Hierdie aktuele gedigte en veral Gebede van die sterwende soldaat bring die pas afgelope Tweede Wêreldoorlog onder woorde en ondersoek die sin van lewe en lyding. Die derde afdeling bevat verse wat voor 1938 geskryf is en hoofsaaklik liefdesgedigte en jeugherinneringe is, met Ballade van die tyd noemenswaardig.
Twee lande word ingedeel in twee afdelings, naamlik Die nuwe land en Die ou land, wat dan ook die oorsprong van die bundeltitel verklaar. Die afdeling oor die nuwe land bevat gedigte oor die versteende stadsbeskawing wat die natuur verdryf. Geslaagd is die kwatryn Die hysbakbestuurder (oor die man wat eens voorman op ’n plaas was, waar sy ou wêreld vergelyk word met die kunsmatigheid van die stad se natuur) en Die bevoorregtes, waarin agtereenvolgens Die gasvrou, Die pensioenaris en Die gasheer op satiriese wyse bespreek word. Vier welsynsverslae is gevallestudies oor mense wat in die stad die lewenspad byster geraak het. Die nuwe land word dan in die tweede afdeling gekontrasteer met die ou land, waar die oorspronklike swart inwoners se lewe na aan die natuur en voor die koms van die “beskawing” uitgebeeld word. Dit is veral die misterie en troos van die fluitmusiek in Klong wat ontroer, met Die uitdaging, Knopkieriegeveg en Ballade van die sterk man wat ook noemenswaardig is. Hierdie gedeelte sluit ook legendes in, soos die Fenduzi-legende, waarin die Reëngodin bevel gee dat elke jongman ’n jongvrou na ’n groot fees moet bring. Uit hierdie vrouens word dan ’n offer gekies waardeur die droogte gebreek kan word.
Die koue tye is soortgelyk van aard, maar toon tog ’n groter mate van tegniese vaardigheid en woordvermoë. Die bundel bevat drie afdelings.
Loflied aan die onsterflikheid bevat verbeterde en herskrewe gedigte uit Vlugtige aandrif en sluit ook ongebundelde gedigte in, sommige van voor die publikasie van sy eerste bundel. Van sy gedigte word in Helikon gepubliseer, waarvan talle nie later in bundels opgeneem word nie. Van sy gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Afrikaanse versameling, Digters en digkuns, Afrikaanse natuurpoësie, Afrikaanse verse, Afrikaanse ballades, Ons jongste letterkunde, Digterstemme, Digters en digsoorte, Uit ons digkuns, Die junior digbundel en Junior verseboek.
Drama
Asperien vir die muse is ’n “klugspel in agt tonele” (meer digbundel as drama) wat in 1942 in Die Brandwag gepubliseer word en in 1947 ook in boekvorm. Die klug bevat satiriese verse waarin die skrywer skerp kritiek uitspreek teen van sy meer geroemde tydgenote en dit veral het oor die persepsie van wanverhoudings in die literêre kritiek.
Sy eie ongepubliseerde drama Kom ons gaan blomme pluk word in die veertigerjare deur Johan Fourie se geselskap opgevoer en weer vin 1951 deur Pieter Pieterse se geselskap.
In die beginjare van die Afrikaanse beroepstoneel verwerk en vertaal hy talle dramas vir die Hanekoms, André Huguenet en baie ander reisende toneelgeselskappe. Vir opvoering deur die Willem van Zyl-toneelgeselskap verwerk hy in die vroeë dertigerjare die drama Moederloos van Fanny Eden in Afrikaans en in September 1936 voer die André Huguenet-toneelgeselskap sy vertaling van Martin Vale se The two Mrs Carrolls op as Gevaarlike huwelik.
In 1939 voer die Hanekom-geselskap die Duitser Otto Bastian se Kopf in der Schlinge op as Die vermiste getuie en Anton Ackermann se geselskap voer Carl Grubaum se Roza op.
In 1940 volg die Hanekom-geselskap se opvoering van The unguarded hour deur Simon van der Poll as Agter geslote deure en in ongeveer 1943 voer Johan Fourie se geselskap Nothing but the truth van James Montgomery op as Wie loer kry niks.
Mocke was ook ’n vriend van die Nederlandse akteur J. Plaat-Stultjies, vandat hy in die twintigerjare uit Nederland na Suid-Afrika gekom het. Vir Plaat-Stultjies versorg hy taalkundig en toneelmatig onder andere die drama Die kloue van Satan.
Prosa
Hy skryf ook romans wat hoofsaaklik op historiese gebeurtenisse, veral die Rebellie en die Anglo-Boereoorlog, betrekking het. In die vuurlinie vertel van die ervarings van tien burgers onder die bevel van generaal De Wet tydens die Anglo-Boereoorlog. Die verhaal is gebaseer op die waarheid soos deur die skrywer se vader aan hom vertel, wat as penkop in een van generaal De Wet se kommando’s gedien het. Gister die heldejare is ’n vervolg op In die vuurlinie, met die aksie wat nou tydens die Rebellie afspeel.
Die belofte het ’n sterk filosofiese aanslag met introspektiewe karakterontleding. Hoewel die idee-inhoud oor die algemeen bevredigend is, raak die introspeksies soms vervelend en selfs nie oortuigend komende van die karakters nie.
Die Leeu van Wes-Transvaal handel oor generaal De la Rey.
Geen ander trou handel oor die Rebellie.
Die donker kleed is ’n novelle.
In Die skerm sak word die wedervaringe van die vroeë toneelgeselskappe uitgebeeld.
Onder die skrywersname Mynhardt Fourie en Rudolf Meiring skryf hy ook populêre romans. As Mynhardt Fourie skryf hy onder andere Wolke oor die stad, ’n verhaal oor die lotgevalle van ’n manskap in die Ossewabrandwag, wat ook een van die eerste romans oor die verstedeliking van die Afrikaner is.
As Rudolf Meiring skryf hy onder andere Groter liefde, ’n roman oor die Anglo-Boereoorlog.
Doodvonnis oor die eter is ’n speurverhaal waarin ’n aantal belangrike persone vermoor word, met die doodvonnis wat telkens oor die radio aangekondig word.
Eerbewyse
’n Besondere eer val hom in die jare veertig te beurt wanneer een van sy gedigte, Liefde en dood, deur die komponis Olaff Andresen getoonset en in die Carnegie Hall in New York uitgevoer word. Hy is in 1978 die tweede wenner van die Totius-prys, wat toegeken is deur die toekenningskomitee van die Totius-Pryse Stigting waarin die Dietse Federasie ook verteenwoordig was. Theo Wassenaar was in 1977 die eerste wenner. Mocke het die beoordelaars gevra om die prysgeld van R1 000 aan die Afrikaanse Letterkundevereniging te skenk. In 1986 ken die Afrikaanse Skrywerskring erelidmaatskap aan hom toe, nadat hy in die dertigerjare ’n stigterslid was van hierdie vereniging se voorganger, die Johannesburgse Skrywerskring.
Publikasies
Werke uit sy pen sluit in:
Chhattisgarhi
Chhattisgarhi (छत्तीसगढ़ी, छत्तिसगढ़ी, ଛତିଶଗଡ଼ି), ook Laria of Loriya genoem, is 'n Indo-Ariese taal wat deur sowat 18 miljoen mense in die Indiese deelstaat Chhattisgarh gebesig word. Dit is nou verwant aan Awadhi, Bagheli en Oriya. Die taal word met die Devanagari-alfabet geskryf, maar soms word ook die Oriya-alfabet gebruik.
Bagheli
Bagheli (बघेली) of Baghelkhandi is 'n Indo-Ariese taal wat deur sowat 2,7 miljoen mense in die Indiese deelstate Madhya Pradesh en Uttar Pradesh gebesig word. Dit is nou verwant aan Awadhi, Chhattisgarhi en Oriya, maar ook aan Bundeli, die taal van die aangrensende Bundelkhand verder wes. Die taal word met die Devanagari-alfabet geskryf. Dit is die taal van Baghelkhand, 'n streek in Madhya Pradesh en Uttar Pradesh. Bagheli word soms as 'n dialek van Hindi of 'n taal binne die Hindi-tale beskou, afhangende van die definisie.
Chhattisgarhi
Chhattisgarhi is voorheen deur naburige bergbewoners Khaltahi en deur mense in die aangrensende gebiede van Orissa Loriya genoem. Die moedertaalsprekers bly veral in die deelstaat Chhattisgarh en aangrensende gebiede van Madhya Pradesh, Orissa en Jharkhand. Chhattisgarhi se kulturele en politieke bewegings, wat in die 1920's ontstaan het, het Chhattisgarhi se taalkundige en kulturele identiteit beweer en vir groter outonomie binne Indië gepleit. Op 1 November 2000 is uit 16 distrikte van die deelstaat Madhya Pradesh die deelstaat Chhattisgarh gestig, waar Chhattisgarhi as 'n ampstaal dien.
Gamagararivier
Die Gamagararivier is 'n meestal droë rivier in die Noord-Kaap, Suid-Afrika. Die rivier ontspring in die Kalahari en vloei dan suidwaarts in die rigting van, en later deur Dibeng. Dit lê in die opvanggebied van die Noord-Kaapse Oranjerivier.
Douglas Bader
Groepskaptein Sir Douglas Robert Steuart Bader, CBE, DSO & Balkie, DFC & Balkie, DL, FRAeS; 21 Februarie 1910 - 5 September 1982) was 'n Britse Koninklike Lugmag, (RAF) bobaasvlieënier wat aan die die Tweede Wêreldoorlog deel geneem het. Daar is 22 lugoorwinnings, vier gedeelde oorwinnings, ses waarskynlikhede, een gedeelde waarskynlike oorwinning aan hom toegeken. Hy het ook 11 vyandelike vliegtuie beskadig.
Bader het in 1928 by die RAF aangesluit en in 1930 as offisier aangestel. In Desember 1931 het hy, terwyl hy probeer het om aërobatiek te doen, neergestort en albei sy bene verloor. Nadat hy byna die dood was, herstel hy, neem weer vlugopleiding, slaag sy toetsvlugte en vra daarna weer om as vlieënier aangestel te word. Alhoewel daar geen regulasies op sy situasie van toepassing was nie, is hy op mediese gronde teen sy wil op pensioen geplaas.
Na die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in 1939 het Douglas Bader egter na die lugmag teruggekeer en is hy as vlieënier aanvaar. Hy behaal sy eerste oorwinnings oor Duinkerken tydens die Slag van Frankryk in 1940. Hy neem aan die Slag om Brittanje deel en word 'n vriend en ondersteuner van Vise-Lugmaarskalk Trafford Leigh-Mallory en sy "Big Wing"-eksperimente.
In Augustus 1941 moes Bader uitspring met 'n valskerm oor Duitsland-besette Frankryk en is hy gevange geneem. Kort daarna ontmoet hy en word bevriend met Adolf Galland, 'n prominente Duitse vegvlieënier. Ondanks sy gestremdheid het Bader 'n aantal ontsnappingspogings aangewend en is hy uiteindelik na die krygsgevangene kamp op die Colditz-kasteel gestuur. Hy het daar gebly tot April 1945 toe die kamp deur die Eerste Amerikaanse Leër bevry is.
Bader het die RAF in Februarie 1946 permanent verlaat en sy loopbaan in die oliebedryf hervat. Gedurende die vyftigerjare het 'n boek en 'n film, Reach for the Sky, sy lewe en RAF-loopbaan tot die einde van die Tweede Wêreldoorlog getoon het. Bader het 'n veldtog vir gestremdes geloods en in die Koningin se verjaarsdag ererol in 1976 benoem tot 'n ridder "vir dienste aan gestremdes". Hy het voortgegaan om te vlieg totdat slegte gesondheid hom in 1979 gedwing het om op te hou. Bader is op 5 September 1982, op 72 jarige leeftyd aan 'n hartaanval oorlede.
Ortopedie
Ortopedie is 'n vertakking van die geneeskunde wat fokus op aandoenings en beserings van bene, gewrigte, spiere, tendons en ligamente. 'n Spesialis in ortopedie is 'n ortopeed.
Tommy Leonetti
Tommy Leonetti (10 September 1929 – 15 September 1979) was 'n Amerikaanse komponis en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Squeeze a Flower (1970), Massacre at Central High (1976), en She Came to the Valley (1979), en in die televisiereeks Gomer Pyle: USMC (1964).
Ortopedie
Ortopediese chirurgie is die tak van chirurgie wat verband hou met toestande van die muskuloskeletale stelsel. Ortopediese chirurge gebruik beide chirurgiese en nie-chirurgiese metodes om muskuloskeletale trauma, ruggraatsiektes, sportbeserings, degeneratiewe siektes, infeksies, gewasse en aangebore afwykings te behandel.
Vroeë ortopedie
Baie ontwikkelings in ortopediese chirurgie het as gevolg van ervarings tydens oorlogstyd gelei. Op die slagvelde van die Middeleeue is die beseerdes behandel met verbande wat in perde se bloed geweek is, wat droog geword het om 'n stywe, maar onhigiëniese spalk te vorm.
Jean-André Venel het in 1780 die eerste ortopediese instituut gestig, wat die eerste hospitaal was wat toegewy was aan die behandeling van kinders se skeletale misvormings. Hy het die klubvoetskoen ontwikkel vir kinders wat met voetvervormings gebore is en verskeie metodes om kromming van die ruggraat te behandel.
Vooruitgang in chirurgiese tegniek gedurende die 18de eeu, soos John Hunter se navorsing oor tendongenesing en Percival Pott se werk op ruggraatvervorming, het die reeks nuwe metodes beskikbaar vir effektiewe behandeling gestaag toegeneem. Antonius Mathijsen, 'n Nederlandse militêre chirurg, die uitvinder van gegote gips in 1851. Tot en met die 1890's was ortopedie egter nog 'n studie beperk tot die regstelling van misvorming by kinders. Een van die eerste chirurgiese prosedures wat ontwikkel is, was perkutane tenotomie. Dit het betrekking op die sny van 'n pees, oorspronklik die Achilles-tendon, om te help om misvormings te behandel saam met spanning en oefeninge. In die laat 1800's en die eerste dekades van die 1900's was daar aansienlike kontroversie oor die vraag of ortopedie chirurgiese prosedures hoegenaamd moet insluit.
Moderne ortopedie
Voorbeelde van mense wat die ontwikkeling van moderne ortopediese chirurgie bevorder het, is Hugh Owen Thomas, 'n chirurg van Wallis en sy neef, Robert Jones. Thomas was op jong ouderdom geïnteresseerd in ortopedie en beenbepaling en het na die stigting van sy eie praktyk die veld uitgebrei na algemene behandeling van fraktuur en ander muskuloskeletale probleme. Hy het gepleit vir rus as die beste middel vir frakture en tuberkulose en het die sogenaamde 'Thomas Splint' geskep om 'n gebroke femur te stabiliseer en infeksie te voorkom. Hy is ook verantwoordelik vir talle ander mediese innovasies wat almal sy naam dra: 'Thomas se kraag' om tuberkulose van die servikale werwelkolom te behandel, 'Thomas's maneuver', 'n ortopediese ondersoek na die breuk van die heupgewrig, die Thomas-toets, misvorming deurdat die pasiënt plat in die bed lê, 'Thomas se moersleutel' vir die vermindering van frakture, sowel as 'n osteoklast om bene te breek en te herstel.
Aangebore afwykings
Pasiënte wat aan hierdie siekte ly, is dikwels doof. Die oorsaak hiervan is onbekend en die siekte kan nie genees word nie. Die aangebore afwyking wat die meeste voorkom, is aangebore heupontwrigting. Weens ontwikkelingstoornisse van die heupgewrig tree 'n spontane ontwrigting in, met die gevolg dat die kop van die dybeen verkeerd uitgroei. Indien die afwyking nie behandel word nie, begin die kind eers laat in sy lewe loop en dan ook slegs waggelend.
Ontwrigting kan in hierdie stadium ook nog maklik voorkom word deur die kind se bene oopgesprei te hou, byvoorbeeld met 'n kussing. Indien ontwrigting eenmaal ontstaan het, kan die jong kind behandel word deur die onderlyf en been in gipsverband te plaas nadat die dybeenkop eers in die potjie teruggedwing is. Die gips, wat die bene in 'n uitgespreide toestand hou, moet 1 tot 1 % jaar aangehou word. As die afwyking egter eers in die kleuterstadium ontdek word, is 'n operasie nodig.
Hier word byvoorbeeld die bokant van die heuppotjie deur middel van kunsplastiek so ver na onder verleng dat die dybeenkop nie meer kan uitglip nie. 'n Dergelike operasie, naamlik die konstruksie van 'n funksionele gewrig in die geheel, kan ook uitgevoer word. By volwassenes kan die heupgewrig alleenlik deur middel van 'n operasie gefikseer word. Die gewrig self kan dus nie meer funksioneer nie, maar dit veroorsaak ook geen pyn meer nie. 'n Ander metode is om die dybeen deur te saag en dan in die gewenste stand te laat aangroei. Die teenoorgestelde toestand van coxa valga, bekend as coxa vara, kom ook voor. Die dybeen is dan na buite gedraai en die pasiënt loop wydsbeen.
Ook hierdie aandoening kan 'n aangebore afwyking wees, maar dit is meestal die gevolg van ŉ ongeluk. Die behandeling hang af van die oorsaak. 'n Afwyking by die knieë kom by verskillende pasiënte voor. As die knieë na binne vou en die onderbeen na buite, word van x-bene (genu valgum) gepraat. As die afwyking net aan die een kant voorkom, is dit meestal die gevolg van 'n ongeluk. Omdat artrose (ŉ degeneratiewe aandoening) deur die foutiewe belasting van die kniegewrig bevorder word, is 'n operasie (osteotomie) in sommige gevalle nodig.
By kinders kom die verskynsel dikwels aan albei kante voor, maar dit verdwyn meestal spontaan. By o-bene (genu varum) is die knie na buite gerig en die onderbeen na binne. Dit is 'n aangebore afwyking wat eers tydens die groeiproses, gedurende puberteit, na vore kom. 'n Voorbeeld hiervan is idiopatiese skoliose, waartydens daar weens onbekende oorsake ŉ sywaartse verkromming van die werwelkolom intree. Die behandeling word bepaal deur die mate van gevorderdheid en ernstigheid van die aandoening.
By 'n jong pasiënt kan verbetering verkry word deur die aanbring van 'n gipskorset. 'n Operasie wat relatief gereeld uitgevoer word, is die waar die werwelkolom permanent gefikseer word (spondilosindese). Die drastiese kuur word gewoonlik eers op so ŉ hoë ouderdom as moontlik toegepas. 'n Rugprostese word dan gewoonlik voorgeskryf. Dit rus op die bekkenbene en ondersteun die ken. Hierdeur bly die werwelkolom gestrek. Indien die buiging in die borsgedeelte van die werwelkolom te sterk na agter plaasvind (kifose), onstaan 'n boggel. Die boggel is boogvormig (gibbus arcuatus) as 'n aantal opeenvolgende werwels afwykend vertoon. Die vorm kom onder andere voor by ragitis, osteoporose (ontkalking van die skelet) en as 'n ouderdomskwaal.
'n Spits boggel (gibbus angularis) ontstaan as gevolg van 'n aandoening van slegs enkele werwels, soos wat die geval is by kanker of tuberkulose. Omdat die borskas ook vergroei, kom probleme met asemhaling asook longprobleme dikwels voor. In sommige gevalle kom ŉ sywaartse verkromming van die werwelkolom saam met 'n oordrewe agterwaartse kromming voor. Dit staan dan bekend as kifoskoliose.
Verworwe afwykings
Die klagte waarmee 'n ortopeed die meeste gekonfronteer word, is ongetwyfeld rugpyn. Die klagte spruit meestal uit 'n verworwe afwyking, byvoorbeeld weens 'n ongeluk of 'n verkeerde liggaamshouding. Die vasstelling van die oorsaak is die werk van die ortopeed; die behandeling van die probleem is egter die werk van ŉ fisioterapeut. Die behandeling van voetafwykings vorm 'n belangrike onderafdeling van ortopedie. In die geval van ernstige, nie-geneesbare voetmisvormings kan spesiale skoene vir die pasiënt se voete deur 'n ortopediese skoenmaker gemaak word.
Hierdeur kan die klagte verminder word en die afwyking is gewoonlik dan ook minder opvallend. 'n Voetafwyking wat baie gereeld voorkom, is die van 'n afgesakte voetbrug of platvoet (pes planus). Daar word onderskei tussen 'n afgesakte middelvoet en ŉ afgesakte voorvoet. In die eerste geval is die buiging van die voet in die lengteas te gering. Die voet en die enkel word hierdeur abnormaal belas, met 'n gevolglike vroeë artrose in die gewrigte en gepaardgaande pyn. By die ander geval is die oorkruisgeboënheid van die voet te min.
Die probleem ontstaan gewoonlik as gevolg van die dra van skoene waarvan die hakke te hoog is. Afgesien van moegheid, pynlike geswel en hinderlike asook onooglike eelte op die voete kan die voete ook verder misvorm word. Die dra van ondersteunende (opgeboude) skoene bied gewoonlik 'n oplossing. Soms moet 'n operasie uitgevoer word. By 'n holvoet is die lengte-verlopende buiging van die voet abnormaal hoog. Die dra van aangepaste skoene kan die oorbelading van die voorvoet en hak voorkom.
Dikwels word 'n ortopeed in ŉ vroeë stadium geraadpleeg oor die een of ander traumatiese letsel aan die bewegingsapparaat. 'n Voorbeeld hiervan is die voetbal (rugby)knie. Die kraakbenige menuskus kan deur 'n verkeerd uitgevoerde draaibeweging van die kniegewrig beskadig word. Die gevolg is 'n pynlike, opgeswelde knie, waarvan die beweging aansienlik beperk is (die knie is gewoonlik gesluit). Die enigste behandeling is die chirurgiese verwydering van die kraakbeen in die kniegewrig.
Die gevolge van ongevalleletsels, soos met pseudo-artrose, vergroeide beenbreuke of spierpese wat tydens genesing te kort gegroei het, vorm 'n verdere belangrike werkterrein van die ortopeed. Pseudoartrose kan deur middel van osteosintese (letterlik die samevoeging van bene) behandel word. 'n Aantal operasietegnieke word onder hierdie term saamgevat. Metaalskroewe, -penne en -plate word gebruik om die dele onbeweeglik ten opsigte van mekaar te hou sodat genesing kan plaasvind.
Afwyking van die skouergordel en -gewrig wat ortopediese hulp vereis, is meestal die gevolg van ongevalleletsels wat nie goed genees nie. Aangebore defekte of rumatiese aandoeninge kom egter ook voor. 'n Skouerafwyking wat moontlik aangebore is, is skouerontwrigting wat herhaaldelik voorkom. Daar bestaan egter enkele operasietegnieke waarvolgens 'n skouergewrig funksioneel herstel kan word. 'n Ortopeed bly ook voortdurend besig met die operatiewe aanbrenging van prostese in die plek van misvormde gewrigte, byvoorbeeld heup-, knie- en vingergewrigprostese by chroniese rumatiek.
Verkorte spierpese word behandel deur die pees deur te sny (tenotomie), waarna dit gerek (verleng) word. Indien die spierpees uitgeskakel moet word, kan die pees of deurgesny, of vasgewerk word (tenodese).
Opleiding
Baie ortopediese chirurge verkies om verdere opleiding, of genootskappe te doen, na afloop van hul aanvanklike opleiding. Genootskapopleiding as 'n ortopediese subspesialis duur tipies een jaar (soms twee) en het soms 'n navorsingskomponent betrokke by die kliniese en operatiewe opleiding. Voorbeelde van ortopediese opleiding met spesialiteite is:
Helena af Sandeberg
Helena af Sandeberg (gebore 1 September 1971) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent In Bed with Santa (1999) en in die televisiereeks Sjätte dagen (1999).
Kalmikië
Kalmikië (ook Kalmoekië; Kalmikies: Хальмг Таңһч, Chalmg Tangchtsj; Russies: Республика Калмыкия, Respoeblika Kalmikija), is ’n outonome republiek (’n deelgebied van Rusland). Dit is geleë aan die Kaspiese See. Dit is die enigste gebied in Europa waar Boeddhisme die hoofgodsdiens is. Die hoofstad is Elista en die amptelike tale Russies en Kalmikies.
Vroeë geskiedenis
Die Kalmikiërs stam grotendeels van Mongoolse nomadiese volke wat hulle in die 17de eeu hier gevestig het. Binne 25 jaar word hulle onderdane van die Russiese tsaar. In ruil vir die beskerming van Rusland se suidelike grens kry hulle ’n jaarlikse toelae en toegang tot die markte van die Russiese grensgebiede. Die streek bereik die hoogtepunt van sy militêre en politieke mag onder Ajoeka Khan (1669–1724).
Celsius
Grade Celsius (simbool: °C) is 'n SI-eenheid van temperatuur. Die vriespunt van water word as 0 °C gedefinieer en die kookpunt teen 100 °C.
Kalmikië
Huidige beleid
Die huidige president is sedert die verkiesings van 1993 die multimiljoenêr Kirsan Iljoemzjinof, wat voorsitter van die internasionale skaakfederasie FIDE is. Sy droom is om van Kalmikië ’n skaakparadys en onafhanklike staat te maak.
Celsius
Definisie
1°C = 274,15 K, en absolute nul is -273,15 °C
Kalmikië
Huidige beleid
Iljoemzjinof het in 1994 die grondwet afgeskaf en die "diktatuur van die gesonde verstand" ingevoer. Dit beteken die president bepaal die beleid. Hy alleen kan mense aanstel en afdank. Volgens sy visie werk die mans, die vroue sorg vir die kinders, die kinders speel skaak en hy sorg vir die res.
Celsius
Oorsprong
Die eenheid is vernoem na die Sweedse sterrekundige, Anders Celsius (1701 - 1744) wat 'n soortgelyke stelsel vir die eerste keer in 1742 voorgestel het.
Autumn Withers
Autumn Withers (gebore 16 Oktober 1979) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Any Day (2015) en Avalanche (2018), en in die televisiereekse Modern Family (2009) en Masters of Sex (2013).
Kalmikië
Huidige beleid
Hy wil Kalmikië laat afskei van die Russiese Federasie en in plaas daarvan ’n "geassosieerde lid" laat word. Hy glo die republiek staan de facto reeds buite die federasie omdat dit geen geld meer uit die federale begroting kry nie, maar wel belasting betaal. Rusland staan dié planne teen.
Geografie
In die suide grens Kalmikië aan Dagestan en in die noordooste aan Kazachstan. Sy binnelandse bure is Wolgograd-oblast (NW/N), Astrachan-oblast (N/NO/O), Dagestan (S), Stawropol-krai (SW) en Rostof-oblast (W). Die republiek bestaan hoofsaaklik uit steppe en woestyn.
Celsius
Omskakelings
Temperatuur omskakelings:
Kalmikië
Riviere
Van die grootste riviere is:
Celsius
Verduideliking
Die temperatuurskaal is uitgevind deur Anders Celsius en is oorspronklik ontwerp op so 'n wyse dat daar 100 grade/indelings tussen die vriespunt van water en die kookpunt van water by standaard atmosferiese druk was.
Die stelsel het onder verskeie name bekend gestaan tot en met 1948 toe die stelsel se naam amptelik verander is na Celsius deur die Algemene Konferensie oor Mates en Gewigte (CR 64). Terwyl die waardes vir die vries- en kookpunte van water ongeveer korrek bly, is besluit dat die oorspronklike definisie nie geskik was vir 'n formele standaard nie aangesien dit afhang van die definisie van standaard atmosferiese druk wat op sy beurt weer afhanklik is van die definisie van temperatuur. Die huidige amptelike definisie van Celsius stel 0.01 °C as die trippelpunt van water en 'n graad gelyk aan 1/273.16 van die verskil in temperatuur van die trippelpunt van water en absolute nul. Hierdie definisie is in 1954 aanvaar by die 10de algemene Konferensie oor Mates en Gewigte, wat presies dieselfde is as die definisie van die Kelvin.
Kalmikië
Mere
Kalmikië lê aan die Kaspiese See. Daar is net enkele mere in die republiek, onder meer:
Fauna
Die republiek se wildlewe sluit die bekende saiga-wildsbok in. Die diere se habitat word beskerm in die Tsjorni Zemli-natuurreservaat.
Jurriaan Andriessen
Jurriaan Hendrik Andriessen (15 November 1925, Haarlem - 19 Augustus 1996, Den Haag) was 'n Nederlandse Komponis.
Die grootste deel van Andriessen se werk is vir die verhoog. Sy studie in Parys het vernaam gegaan oor die skryf van rolprentmusiek. Hy het 'n variëteit van musikale invloede gehad om uit te put, insluitende Amerikaanse rolprentmusiek, Aaron Copland se ballette, volksmusiek van verskeie kulture, Neoklassieke musiek, en Serialisme.
Bogenoemde eklektisisme, gekombineer met sy komposisionele vaardighede, het sy werk geskik gemaak vir die skryf van dramatiese werke. Sy eerste verhoogkomposisie was insidentele musiek vir Het wonderlijke uur, 'n verhoogstuk wat sy buiging ontvang het tydens die viering van die vyftigste jaar van Koningin Wilhelmina se troonstyging.
Die tyd van 1949 tot 1951 in die Verenigde State, danksy 'n Rockefeller Stigting Beurs, was 'n vrugbare tyd vir sy orkestrale komposisie, welke 'n ander noemenswaardige deel van sy werk uitmaak. Gedurende die tyd het hy die Tanglewood Ouverture vir Serge Koussevitsky gekomponeer, sowel as die Berkshire Simfonieë, wat later gebruik is as balletmusiek deur George Balanchine.
Sy komposisies was aangevra vir staatsvieringe, insluitende die troue en kroning van Koningin Beatrix van Nederland, en die Silwer Jubilee van Koningin Juliana van Nederland.
Bykomend tot die verhoog oftewel teaterstukke waarvoor hy die bekendste is, was Andriessen ook 'n produktiewe komponis van kamermusiek- en vokale werke, baie wat bedoel was om uitgevoer te word deur amateurs. Hy was ook 'n direkteur vir televisie.
Tierslang
Die tierslang (Telescopus semiannulatus) is 'n slang wat voorkom in die noorde van Suidelike Afrika en verder noordwaarts tot in sentrale Afrika. Daar is twee tierslange: Beetz se Tierslang wat van die Wes-Kaap tot die Noord-Kaap en Namibië voorkom. Die Damaratierslang (T. s. polystictus)'n sub-spesie en kom van die noorde van die Noord-Kaap tot in Namibië voor. Dit mag 'n aparte spesie wees. In Engels staan dit bekend as die Eastern tiger snake.
By die slang is die kop onderskeibaar van die lyf. Die oë is groot met vertikale pupille. Die rug van die slang is oranjepienk tot dof salmpienk of oranjebruin met 22- 75 donkerbruin tot swart dwarsbande of saalagtige vlekke op die lyf en stert. Die pens is gelerig tot oranjepienk.
Die slang kom voor in 'n verskeidenheid habitats, hoofsaaklik klipperige dele van woestyne, Karoosstruikveld, dorre en vogtige savanne en laaglandwoude. Dit is stadig en is snags aktief; in die dag skuil dit onder stukke plat klip, in klipskeure of onder boombas. Dit is hoofsaaklik 'n grondslang maar waag dit dikwels in bome, struike en ou geboue om kos te soek. Na somerreën seil dit dikwels oor teerpaaie en word baie doodgery. Soos die rooilipslang maak dit 'n indrukwekkende vertoning wanneer hy bedreig of vasgekeer word deur sy kop van die grond te lig en met die lippe oopgesper, aggressief te pik.
In Namibië kan dit verwar word met die koraalslang, skildneuskobra of die sebraslang. Die tierslang se vyande is anders slange en klein karnivore. Hulle vreet hoofsaaklik akkedisse, veral geitjies, jong voëltjies, vlermuise en knaagdiertjies.
Die slang is ovipaar en lê 3 tot 20 eiers in die somer. Die kleintjies is 17 tot 23 cm lank wanneer hulle uitbroei. Die slang se gif word nie as skadelik beskou nie en hou geen gevaar vir die mens in nie.
Baby LeRoy
Baby LeRoy (12 Mei 1932 – 28 Julie 2001) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Alice in Wonderland (1933), Torch Singer (1933), A Bedtime Story (1933), en It's a Gift (1934).
’n Plan is ’n boerdery
’n Plan is ’n Boerdery is 'n swart-en-wit Afrikaanse rolprent wat op 28 Mei 1954 vrygestel is. Pierre de Wet het beide die regie en skryfwerk behartig. Die hoofrolle word deur Jimmy Boonzaaier, Gert van den Bergh en Trudi Kestell vertolk.
Erica axilliflora
Die klokkiesheide (Erica axilliflora) is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
’n Plan is ’n boerdery
Genre
Die rolprent is 'n romantiese komedie. Dit het geen ouderdomsperk nie en is goeie gesinsvermaak.
Storielyn
Frederik, op sy beurt, raak op die buurman se dogter verlief en slaag daarmee om die jarelange kloof tussen die bure te oorbrug. Die polisie, wat op soek is na Frederik, haal hom uiteindelik in, maar om te vra of hy by hulle jaarlikse funksie sal optree. Dit beteken egter dat Frederik sy nuutgevonde werk op die plaas sal moet opsê. Oom Sias kom tot die redding en nooi die hele orkes om op die plaas aan te bly en in die sitkamer te oefen.
NG gemeente Fraserburg
regs|250px|duimnael|Ds. I.F. Retief het die hoeksteen van die huidige NG kerk op [[Fraserburg, ontwerp deur Hendrik Vermooten, op 26 November 1955 gelê. Dit is ingewy in die naweek van 8 en 9 September 1956 en was by voltooiing reeds die derde kerkgebou in die gemeente se 105-jarige bestaan. Die tweede kerk, voltooi in 1868, is in 1955 gesloop en die eerste, voltooi in 1852, in 1966.]]
Die NG gemeente Fraserburg is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode van Wes-en-Suid-Kaapland, hoewel die dorp Fraserburg binne die provinsie Noord-Kaap val. In die ou Kaapse Kerk, voor die verdeling van dié Sinode in drie, was Fraserburg met sy stigting op 24 Februarie 1851 die 38ste oudste gemeente. Dit is dus 'n jaar of wat jonger as Humansdorp, Namakwaland en Ladismith (al drie 1850), maar ouer as Knysna (ook 1851), Hopefield, Middelburg, Aliwal-Noord en Robertson (almal 1852).
Agtergrond
Tussen die jare 1780 en 1830 is die Wes-Nuweveld-gedeelte van die Karoo net so mak gemaak deur trekkers soos ander grensgebiede van daardie tyd. Ná die verdrywing van die Boesmans is die streek stap vir stap geannekseer. Van behoorlike godsdienstige bearbeiding van lede van die Kerk was daar in die dae om en by die stigting van die gemeente van Fraserburg nie sprake nie. Die intrekkers het uit verskillende rigtings die gebied begin bewoon. Sommige is aangeneem op Tulbagh, ander op Worcester, nog ander op Graaff-Reinet. Daar was ook diegene wat op een plek gedoop is en op 'n volgende, honderde myle daarvandaan, lidmaat geword het. Kerklik het die latere Fraserburg deel uitgemaak van die gemeente van Beaufort-Wes, wat omstreeks 1830 maar 'n baie klein plekkie was. Dit het slegs 'n paar inwoners en geen kerk gehad nie. Oorspronklik was dit bedoel as 'n voorpos om drosterslawe en ontvlugte misdadigers te keer en te verhoed dat hulle die kolonie se grens oorsteek en vrykom. Die eerste predikant daar was ds. John Taylor, en onder sy wydverspreide kudde het ook die Nuweveldse pioniers getel. Die taak van hierdie predikant was byna bo-menslik. Op die dorp moes hy kerk hou in 'n tent van waseile. Sy gemeente was uiters mobiel en in omvang het dit die grootste gedeelte van die oppervlakte tussen Tulbagh en Graaff-Reinet beslaan.
In Desember 1824 is ds. Colin Fraser aangestel om hom op te volg as herder van die uitgetrekte gemeente. Hy het jare lank 'n groot rol in sy nuwe werkkring gespeel en in sy tyd, en gedeeltelik danksy sy bemoeiinge, is die gemeente, wat ook sy naam dra, teen 1851 gestig. Ds. Fraser het in Februarie 1828 getrou met Anna Amalia Muller, van Graaff-Reinet, uit welke huwelik sewe kinders gebore is. Sy is op 22 September 1838 oorlede. Op 20 Februarie 1840 is hy vir die tweede maal in die huwelik bevestig en wel met Maria Elizabeth Sieberhagen. Uit hierdie verbintenis is nege kinders gebore. Sir John Fraser, die skrywer van Episodes in my Life, was die oudste. Hierdie seun van ds. Fraser het 'n paar episodes uit die lewe van sy vader as diensdoende predikant ook van Wes-Nuweveld verhaal. Hy het die streek beskryf as wild, dunbevolk en oortrek van allerlei soorte wilde diere, insluitende roofdiere soos leeus, tiere, luiperds, wolwe, ens. Sir John het gesê hy kan nog meer as een outentieke ondervinding van sy vader en sy ouderlinge in herinnering roep. So het dominee en sy ouderling een nag langs die pad in die Nuweveld saam onder hulle velkombers geslaap, toe hy versigtig wakker gemaak en as volg deur die broeder aangespreek is: „Meneer Fraser, meneer Fraser, moenie roer nie, luister — 'n groot slang het onder ons kombers ingekruip en lê dwarsoor my lyf. Glip uit onder die kombers en roep die jong — pak die slang aan die stert en pluk dit vinnig van-my af, en dan kon ons dit doodslaan." Hoewel hulle geslaag het om die opdrag met welslae uit te voer, het hulle nietemin die slang met sulke krampagtige geweld uitgeruk dat hulle dit geensins weer kon opspoor met die doel om die kop te vermorsel soos dit Adamszoonen betaam het nie!
Dan is daar nog die verhaal van die ontmoeting met die leeu in die rivierloop naby die dorp. Die dominee het die gebruik beoefen van in die rivierloop op 'n doringboomstomp te gaan sit en peins en sy preke voor te berei. Op 'n sekere dag het hy weer oudergewoonte daar gesit met sy oop Bybel op sy knieë. Diep in gedagte versonke en vervoer na die land van bepeinsing, het hy daar met geslote oë gesit toe hy skielik 'n gewig op sy Bybel voel. Teruggevoer na die werklikheid, maak hy sy oë oop om reguit te kyk in die gesig van 'n leeu, wat sy geweldige poot op die Bybel geplaas het! Hy besef meteens dat hy sou moet sterf, en bid daarom dat God hom moet verlos of sy siel in Sy Genade ontvang. Dit word toe vir hom duidelik dat die ondier vreesbevange was. Sy asem het vinnig gejaag en hy het gebewe. Op hierdie oomblik was daar 'n geweldige geskreeu en die leeu draai om en verdwyn in die digte bome, terwyl die dienskneg die Heer in betaamlike toewyding dank vir die onverwagte en byna ongelooflike verlossing.