cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johannes Smith
Artikel in Die Nuwe Brandwag
Daarom is dit belangwekkend om te sien hoe Smith in die skildery Kontraste doelbewus daarop uit is om besonder sterk sprekende waardes teen mekaar op te weeg. Hy wou homself op die proef stel en uitvind hoever sy illustratie beeldende vermoë kan gaan as dit afwyk van die mees geliefde paaie. Die teenstelling op die skildery is tweeledig: dit steun op die kleure sowel as op die lyne. Swaar slagskaduwees word deur die hoë, dreigende wolke gegooi op die heuwelrug, maar die skoongeveegde lug daartussen is besonder bleek en koel, die voorgrond en die huis belig deur 'n laagstaande son. Die lyne van die landskap self is rustig, langgestrek; die hoë bome saam met die wolke, daarenteen, sterk bewoë en dramaties. Die totaaleffek van die skildery is gelukkig, en in sover 'n verblydende teken van die voorwaarts-strewende gang van die skilder. Oorweldigend is dit nie - daarvoor is dit nog te berekend, dit mis die ietwat brutale durf waarmee Vlaminck, by voorbeeld, 'n landweg onder 'n donderbui neergooi. Tog lê ook in hierdie rigting moontlikhede, al meen ek dit te moet betwyfel of dié moontlikhede die meeste ooreenstem met Smith se aanleg.
Ons beperk ons in hierdie opstel tot vier werke - maar dié is ook die beste van die tentoonstelling. Jammer dat die volgende twee hulle so sleg daartoe leen om gereproduseer te word, dat afgesien moes word van die voorneme om hier 'n afbeelding daarvan te gee. Die ou Botterboom sowel as die Landskap vertoon sterk kwaliteite. Die eerste is meer 'n studie, die tweede 'n komplete skilderstuk. Daarom is daar in die eerste ook meer aksie, meer spontane vormgewing. Die penseelvoering is breed en fors, tog gevoelig, in die goeie sin van die woord ‘modern’. Dit is makliker om daarin tekortkomings aan te wys; so is vir my die berg- en boswêreld op die regterhelfte effens te vlak, te ééntonig, dit neem meer plek in as wat dit toekom; ook die lug is enigsins vlugtig afgeskeep. Maar die tekortkomings is tewens deugde, omdat die vlugtigheid verhinder dat jou aandag afdwaal van die hooffiguur: daardie verweerde, grillige, en tog nog trouhartig lewendige ou boompie. Dit staan daar in 'n hoekie van die wêreld, en dit pronk met sy sierlik verspreide groot blare. Daardie blare is fraai geskilder, fraai bleek-groen van kleur, dit tref jou as die openbaring van die lewe, wat jeugdig stroom, uit die aarde, deur die ou stam en skors van die boom. Hoewel 'n mens die stuk nie dekoratief kan noem nie, is die dekoratiewe werking van die groen blare tog besonder sterk: dit is die lewe, gesien en gevoel deur die herskeppende kunstenaar.
Die ‘Landskap’ is die mees deurwrogte stuk, in sy komposisie en in sy kleure. Dis rype werk, geestelik en vormlik. Die toon is 'n deurdrenkte, warme bruin, waaraan pers en geel-oker ondergeskik bly. Elke detail wat afbreuk sou kon doen, is weggelaat, sodat die stemming ongebroke kan spreek. En juis deur hierdie kenmerke, wat 'n styl openbaar, is die skildery minder ‘naïef’ as al die ander. Daardeur ook is dit wellig moeiliker om aangedaan en getref te word, omdat 'n mens besef dat jy hier staan voor 'n bewuste, intellektueel verfynde arbeid. Gelukkig is dit nie net 'n teoreties-mooi stuk nie, dit behou sy gevoelswaarde saam met sy styl, en daarom plaas ons dit aan die end van ons beskouing. Dit is nie naïef in die sin dat dit 'n blote navolging van die natuur sou wees nie - dit kan 'n mens beter bereik met 'n fotografie -, maar tog oorheers ook hier die gevoel, die spontane liefde vir kleur en lyn, bo die gees. Die laaste, bewus-vormende element egter het die natuur verhef op 'n hoër plan: om 'n spieël te wees vir die menslike geestesoog.
Ons hoop en vertrou dat Smith in die toekoms tyd en krag sal vind om sy skildersaanleg steeds sterker te ontwikkel, sonder om sy eie aard, die met die natuur vergroeide en vertroude liefde, te verloën.
Inskrywing in Kuns in Suid-Afrika
In sy Kuns in Suid-Afrika van 1938 skryf dr. Bouman die volgende oor die skilderwerk van J.A. Smith:
Die skildery „Naby Constantia", wat selfs tussen veel werk van tydgenote 'n goeie vertoning maak, staan geheel onder invloed van die oorheersende smaak, en dit is soetlik, romanties. Die atmosfeer is vogtig, soos by Hollandse en Engelse skilders. Die aandlig is nie sonder 'n sug op effek gekies nie. Die tekening en die harmonie van kleure is effens soetlik, die berge se kleur stereotiep. Romantiek kom o.a. uit in die plaatsing van 'n ou, kaal boom voor die huisie, en so is daar meer. Ook ander werk uit hierdie periode vertoon die tradisionele opvatting. Enkele kleiner skilderye egter is fraai en gaaf. Dit is gesigte op die strand, 'n stuk see en sandduine, met 'n egalige plantegroei en silwerkleurige wolke daarbo. Hier is ook in die natuur geen sterk-sprekende kontraste nie, en dus ook nie die moeilikheid om allerlei teenstellings in een skema onder te bring nie. Ek het vroeër reeds daardie klein stukke vergelyk met die werk van Van Goyen, wat ons in die Inleiding noem, een van die mees atmosferiese landskapskilders van alle tye. Dit is te beskou as 'n waarskynlik instinktiewe insig, dat die skilder sy keus so bepaal het en nie anders nie. Hy het binne die perke wat hy homself gestel het, mooi dinge bereik, en gewys dat hy 'n aangebore gevoel besit vir eweredigheid en 'n beskeie manier om sy gawes aan te pas aan die onderwerp en omgekeerd.
Daarna kom 'n tyd van vernuwing, 'n strewe, met oortuiging, na forsheid van komposisie en lyne, met persoonlike, individueel sterk en onbedorwe kleure. Nie dat dit 'n rewolusie is nie, maar tog is die tekens onmiskenbaar.
In die skildery „Kontraste" is Smith doelbewus daarop uit om besonder sterk sprekende waardes teen mekaar op te weeg. Hy wou homself op die proef stel en uitvind hoever sy beeldende vermoë kan gaan as dit afwyk van die mees geliefde paaie. Die teenstelling is tweeledig: dit steun op die kleure sowel as op die lyne. Swaar slagskaduwees word deur die hoë, dreigende wolke gegooi op die heuwelrug, maar die skoongeveegde lug daartussen is besonder bleek en koel, die voorgrond en die huis belig deur 'n laagstaande son. Die lyne van die landskap self is rustig, langgetrokke; die hoë bome saam met die wolke, daarenteen sterk bewoge en dramaties. Die totaal-effek is gelukkig, en in sover 'n verblydende teken van die voorwaarts-strewende gang van die skilder. Oorweldigend is dit nie – daarvoor is dit nie gedurfd genoeg nie, dit mis die brutale manier, waarmee Vlaminck, aan wie hierdie skildery my laat dink, 'n landweg onder 'n donderbui neergooi.
Die vreugde oor die skoonheid is by Smith blykbaar anders as by Hugo Naudé. Dit is meer 'n gedempte vreugde, en die uiting daarvan neig tot soberheid van die palet. Hierdie gemoedstemming lei daartoe dat die bewuste besonnenheid sterker moet gaan tel namate die skilder verder werk. En ongetwyfeld bring dit hom ook tot die bestudering van veel ander kunswerke. Sy werksaamheid as kunskritikus by „die Burger" bring hom in aanraking met produkte van sterk uiteenlopende skilders. Ek het soëwe die naam van Vlaminck genoem. Daar is meer figure, van wie ons 'n sekere invloed by Smith meen waar te neem. Oor die geheel is dit 'n verblydende teken, want heelwat van ons kunstenaars is in dié opsig verstoke van kontak, wat vrugbaar sou kan inwerk. Solank as wat 'n arties invloede ondergaan sonder om sy persoonlikheid te verloor, is dit heilsaam. Smith se bewondering vir die moderne Franse, onder wie Matisse, is nie toevallig nie. Die lig en lug wat in hulle werke heers, vertoon veel verwantskap met dié van Suid-Afrika. Maar dit is nie bloot die atmosfeer nie, die verwantskap wat sy later werk met die Franse vertoon, is dieper. Dit is klaarblyklik 'n geestelike verwantskap. En in dié opsig vertoon Smith moderne kwaliteite wat byna by niemand anders hier val waar te neem nie. Ons sal probeer om dit te verduidelik aan die hand van die laaste drie afgebeelde werke.
„Storm" is 'n gestileerde expressie. Besonder juis gesien is dit dat daar byna geen kleure spreek nie, maar dat die volle nadruk val op die beweging van lyne. Die regterkant vang die volle druk van die wind, sodat die boom woes saamswaai met die opgesweepte, groot geboë wolkestreep. Die linker-boom is soos 'n eggo, 'n weerkaatsing van beweging; hy doen saam met die aksie, maar met die stuk wolk daaragter het hy darem al meer rus teruggekry. Dit herstel die balans op 'n gelukkige manier. Die dreiging is nietemin somber en al die grond se kleure dof en swaar. Net effens skyn daar 'n skugtere pers weerskyn in die middel. Die behandeling vermy bywerk van 'n skadelike aard. Die toets is breed en fors, die doel direk nagestreef, die impressie raak en voelbaar. En by al die dreiging het daar tog 'n fynheid en swierigheid bewaar gebly, waardeur die skilder segevier oor die elemente.
Hier is 'n positief manlike kyk op dinge aan die woord, 'n wil om aan alles sy afsonderlike plek te gee. Byna sou 'n mens dit 'n wetenskaplike metode wil noem, so konsekwent is die analise van die natuur deurgevoer, en so duidelik het die daarop volgende sinthese plaasgevind. Sterker ooreenkoms nog bestaan in die beligting, wat trouens op verskeie ander later stukke van Smith terugkeer met nuanserings al na gelang die onderwerp dit eis.
Die lig is dun, en oor alles Iê 'n fyn waas van olyfgroen of sitroengeel, soos 'n mens dit kry wanneer jy na 'n landskap kyk deur 'n verweerde ou vensterglas. Die lig is getemper nie deur 'n vogtigheid in die atmosfeer of 'n liggaam wat koelte gooi nie, dog dit heers orals, dit lyk of dit met dié kleurwerking so uit die hemel kom.
Die simboliese betekenis van hierdie beligting, die waarde daarvan om die gemoedstoestand van die kunstenaar te leer ken, moet sorgvuldig oorweeg word. Vir my beteken dit 'n sekere weemoed, vermeng met ironie. Die gevoel kry ons somtyds plotseling, veral in die vroeë voorjaar, wanneer die lig ook so wonderlik aarselend kan wees, en die natuur byna ongeduldig oor die besluiteloosheid daarvan. Dat dit nie 'n blote gissing is, alleen op grond van 'n enkele skildery gemaak nie, lyk vir my voort te vloei uit die feit dat daar in die laaste tyd opvallend weinig rooi op Smith se doeke voorkom. Rooi en oranje is die mees juigende tone. Oranje ken Smith wel, maar altyd 'n oranje, wat verwant is aan bleker tone, nie aan rooi nie.
Dieselfde styl beheers die laaste stuk „Pad na Bosheuwel"; die onderwerp vertoon ooreenstemming, maar dit is voller van skaduwees en kleure. Dit is nie so deurdringend gesien nie, dit is intiemer, tog ook ruimer, en dit gee meer 'n bevredigende gevoel asof 'n mens jou tuis voel daar. Dit word darem nie bereik deur skemer-koeltes nie, want ook hier staan lig en donker eerlik langs mekaar, maar deur die kom-posisie, wat die weelderige boomkruine en 'n stuk van die hemel insluit. J. A. Smith begin hom, nie in die eerste plek deur verwonderlike tegniek of rewolusionêr planne nie, maar wel deur 'n geesteshouding wat hom gaan afteken as individueel-modern, langsamerhand te ontwikkel tot een van die figure, wie se werk in belangrikheid uitstaan bo die landskapskilderkuns sonder meer. Die horison van sy kuns word nog steeds verruim. Vrugbare beïnvloeding aan die een kant, selfbeperking by die produksie aan die ander kant laat van Smith nog veel verwag vir die toekoms.
Japan Nasionale Roete 242
Japan Nasionale Roete 242 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Fobos-ruimteprogram
Die Fobos-ruimteprogram (Russies: Фобос) was ’n onbemande sending van die Sowjetunie wat bestaan het uit twee ruimtetuie wat die planeet Mars en sy twee mane, Fobos en Deimos, moes verken. Hulle is op 12 Julie 1988 gelanseer. Albei tuie het groot tegniese foute ondervind.
Die program is aangepak in samewerking met 14 ander lande, onder andere Swede, Switserland, Oostenryk, Frankryk, Wes-Duitsland en die VSA.
Fobos 1 het gewerk tot op 2 September 1988. ’n Sagteware-probleem het kommunikasie beëindig. Fobos 2 het data oor die son, Mars en Phobos ingesamel. Net voor die finale fase van die sending, waartydens twee landingstuie vrygelaat sou word, is kontak met die tuig verloor weens ’n rekenaarfout.
Erica curtophylla
Erica curtophylla is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap. Die plant kom voor by Milkwoodfontein naby Riversdal en Stilbaai.
Kaapse glasogie
Die Kaapse glasogie (Zosterops virens) is 'n algemene spesie van standvoël wat in boomveld, woude, ruigtes, plantasies en tuine in Suider-Afrika voorkom. Die voël is 11 sentimeter groot en weeg 11 gram. In Engels staan die voël bekend as die Cape White-eye.
Die Gariepglasogie (Z. pallidus) is voorheen as dieselfde spesie as Z. virens beskou, maar word nou as 'n aparte spesie geag.
Taksonomie
Daar is twee subspesies:
Die subspesies hibridiseer wanneer hulle in kontak met mekaar kom.
Ander name
Van die streeksname vir die voël sluit in: meelogie, kersogie, ringogie en piet-la-pok.
188
Die jaar 188 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 88ste jaar van die 2de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Kadima
Kadima (Hebreeus: קדימה, Qādīmāh, 'voorwaarts') was 'n sentristiese/middelregse politieke party in Israel. Na die verkiesing van 28 Maart 2006 was dit ook die sterkste party in Israel nadat dit 29 van die 120 setels in die Knesset gewen het. Na koalisiegesprekke met die Gilparty, het die twee partye besluit om te verenig wat Kadima 36 setels gee. Ook na die verkiesing van 10 Februarie 2009 was dit die sterkste party nadat dit 28 setels gewen het. In die 2013-verkiesing het die party 2 setels verower en in die 2015-verkiesing 0 setels (nie aan deelgeneem nie).
Kadima is deur Eerste Minister Ariel Sharon gevorm nadat hy die regse Likoed party formeel op 21 November 2005 verlaat het om 'n nuwe party te stig wat hom die vryheid sou bied vir die uitvoer van sy beleid van eensydige onttrekking – die verwydering van Israeliese nedersettings uit Palestynse grondgebied en die vaslê van die grense met 'n skeidingsversperring.
Van 18 Januarie 2006 tot 31 Maart 2009 het Kadima deel uitgemaak van die Sharon II-kabinet (gedeeltelik) en die Olmert-kabinet (heeltemal).
Refentse Morake
Refentse Morake (gebore 1 Augustus 1997) is 'n Afrikaanse sanger wat in Vereeniging grootgeword het. Hy was 17 toe hy op die sypaadjie van sy ouerhuis in Unitaspark, 'n voorstad van Vereeniging, opgemerk is terwyl hy kitaar gespeel en gesing het. 'n Dame, Cecilia Marchionna – of Tannie Kleintjie, soos sy meer bekend is – het hom gehoor. Sy het hom genader en gevra of sy 'n video van hom mag opneem en die video op haar Facebook mag sit. Hy het ingestem en gedink die "tannie" het waarskynlik net 'n paar Facebook-vriende, maar dit was 'n groot onderskatting.
Die Facebookvideo het met 30 000 kyke op die eerste dag die hoogte ingeskiet, tot 160 000 vier dae later, en aanhou groei. In April 2015 het hy in Baron van Reedestraat in Oudtshoorn in die straat opgetree, toe sy gunsteling sanger, Karen Zoid, verbygekom en vir hom R10 ter waardering vir sy poging gegee het. Daardie aand het organiseerders by die KKNK vir Morake agter die skerms van die fees se openingskonsert geneem, waar hy verskeie musieksterre, insluitend Karen Zoid ontmoet het, en 'n musiekkontrak aangebied is.
Refentse stel sy debuutalbum My Hart Bly in 'n Taal in 2016 vry, en sy tweede album Deur My Venster word in 2017 vrygestel.
Tekskritiek
Tekskritiek is die wetenskap wat verskillende metodes aanwend en verskillende manuskripte vergelyk om te soek na die beste oorspronklike teks. Dit het die hoogste waardering vir die oorspronklike teks en sy betekenis.
Better Residents Association
Die Better Residents Association (voorheen die Bushbuckridge Residents Association) is 'n klein Suid-Afrikaanse politieke party wat deur ontevrede lede van die African National Congress gevorm is.
Dit beoog om die inwoners van die Bosbokrand-streek in Mpumalanga te dien.
Verkiesingsuitslae
Die party het sy eerste setels op plaaslike regeringsvlak in die Suid-Afrikaanse munisipale verkiesing van 2011 gewen, en na die 2016 munisipale verkiesing setels in die Bosbokrand en Bela-Bela Plaaslike Munisipaliteite bekom.
Die party het in die nasionale verkiesing van 2014 een setel in die Mpumalanga provinsiale wetgewer gewen. In die verkiesing het die party 15 271 stemme gekry maar geen nasionale setel nie. Die party het ook aan die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2019 deelgeneem.
Vigilantisme
In Februarie 2017 het die party se president, Delta Mokoena, begin om sy 10-jaartronkstraf vir vigilantisme uit te dien. Hy is in 2013 skuldig bevind weens die dreigement om 'n inwoner en sy huis aan die brand te steek as die man, wat hy daarvan beskuldig het dat sy seun 'n dief was, nie die gebied verlaat nie. Die party word daarvan beskuldig dat dit 'n skrikbewind gevoer het, van boendoe-howe gebruik gemaak het, vermoedelik misdadigers gemartel het en inwoners verban het wat daarvan beskuldig is dat hulle hekse of Sataniste is.
Normaalskool, Steynsburg
duimnael|regs|340px|Die Normaalskool op Steynsburg waar in die loop van 37 jaar sowat 850 onderwysers opgelei is. Dié onderwyskollege is einde 1950 gesluit toe slegs 10 studente oorgebly het. Die Normaalskool, Steynsburg was 'n opleidingsentrum vir onderwysers op die Noordoos-Kaapse dorp Steynsburg van omstreeks 1909, toe die eerste drie kwekelinge deur die plaaslike Gereformeerde gemeenteskool ingeneem is, tot 1950 toe dit gedwing is om weens 'n afname in die getal studente te sluit. Dit is in 1926 deur die Kaaplandse onderwysdepartement oorgeneem en het van sy amptelike stigting in 1914 tot sy sluiting einde 1950 sowat 850 laerskool-onderwysers opgelei.
Die Normaalskool was een van die ses oudste onderwyskolleges in Kaapland. Grahamstad s'n is in 1897 gestig, dié op Robertson in 1910 en in die Paarl in 1913. In 1914 het die kolleges op Cradock en King William's Town saam met dié op Steynsburg gevolg en voor 1920 nog vier: Oudtshoorn (1915), Graaff-Reinet (1917), Stellenbosch (1918) en Uitenhage (1919).
Al enkele faktor wat tot die kollege se sluiting aanleiding gegee het, was die daling in die studentetal. Hoewel die Normaal, soos dit algemeen bekendgestaan het, altyd die steun van die Gereformeerde Kerkverband geniet het, selfs nadat dit in 1926 deur die Kaaplandse onderwysdepartement oorgeneem is, het baie Gereformeerde ouers van voornemende onderwysstudente veral uit Kaapland, die Normaalskool se natuurlike voedingsbron, hul kinders elders laat leer. Steynsburg was waarskynlik net te afgeleë of dalk was die dorp te klein om 'n aantreklike leersentrum vir studente te wees wat meer geleenthede vir ontspanning, vermaak, kultuur en sport in groter sentra kon geniet. Destyds was daar immers onderwyskolleges op talle vername dorpe in Kaapland, soos Wellington, Oudtshoorn, die Paarl en Graaff-Reinet, wat veel meer aan voornemende studente as 'n dorpie soos Steynsburg kon bied.
Die sluiting van die Normaal was op die oog af die einde van alles waarvoor lidmate van veral die Gereformeerde kerk Steynsburg byna 40 jaar lank geveg, geoffer en gebid het. Tog het die sowat 850 studente wat met die jare hier studeer het, 'n onmeetbare invloed op die onderwys en sodoende ook op die nageslag uitgeoefen, want waarskynlik die meeste van hulle was ambassadeurs wat die beginsels waarvoor die inrigting op Steynsburg al die jare gestaan het, aan leerlinge in die hele land en verder oorgedra het.
Agtergrond
Op die Sinode van 1869 is 'n kommissie benoem om die daaropvolgende Sinode te adviseer oor die onderwys. Die verslag is op die Sinode van 1873 ter tafel gelê en het die veelseggende aanbeveling bevat dat kerkrade soveel moontlik gemeenteskole moes oprig. In ooreenstemming met dié Sinodebesluit het die Gereformeerde kerk Steynsburg onmiddellik ná sy stigting in 1872 doelgerig aandag gegee aan die oprigting van 'n Christelike skool. Vroeg in 1874, nog voor die gemeente 'n eie predikant gehad het, het die kerkraad die besluit van die Sinode van 1873 ter tafel geneem. 'n Kommissie is benoem om die onderwyssake in die gemeente te behartig.
Die bestaande skool op die jong dorpie was nie vir die kerkraad aanvaarbaar nie, want ouderling Steyn het gesê dat dit nie aanbeveel kon word nie. Op dieselfde vergadering op 9 Januarie 1874 het die kerkraad die moontlikheid bespreek van die oprigting van 'n skool op die dorp en kerkraadslede het opdrag gekry om die lidmate intussen oor die saak te pols en met die volgende nagmaal te rapporteer. Die konsulent-voorsitter, ds. M.P.A. (Petrus) Coetzee sr. van Middelburg, het gevra die kerkraadslede moes intussen ook dink aan die stigting van 'n fonds waaruit die onderwysaksie gefinansier kon word.
Hulle het onmiddellik aan die werk gespring. Die vereiste bedrag om die skool te begin is op £220 bereken. Nadat die gemeente sy eerste predikant, ds. M.P.A. Coetzee jr., op 1 Augustus 1874 ontvang het, het sake in verband met die onderwys begin gestalte kry. Op die kerkraadsvergadering van 25 September 1874 is finaal besluit om 'n skool op te rig. Hoewel dit goed gegaan het en die skool goed bygewoon is, moes dit reeds aan die einde van 1875 sluit weens 'n gebrek aan geld. Dié skool het 'n jaar of wat later heropen in die kerkgebou as skoollokaal. Op 24 Februarie 1877 besluit die kerkraad om 'n skoolgebou op te rig en daar was ook sprake om die dienste van 'n tweede leerkrag te bekom. Die gebou is middel 1877 voltooi.
Toe die regering in 1879 'n staatsondersteunde skool op die dorp open, het die kerkraad gevoel dat dit met vrug ook deur die Gereformeerde kinders gebruik kon word, en is die stryd om die voorbestaan van die gemeenteskool vir eers gewonne gegee.
Aanleiding tot stigting
duimnael|regs|160px|Dr. [[Flippie Snyman|Philippus Christoffel (Flippie) Snyman (oorlede 9 Mei 1915) het in 1903 die beroep na Steynsburg aangeneem. Hy het hom saam met die kerkraad beywer vir die verskuiwing van die Teologiese Skool van Burgersdorp na Steynsburg, maar die Algemene Sinode van 1904 het besluit om dit na Potchefstroom te verskuif. Hy het nietemin voortgegaan om sy aandag aan die onderwys te skenk en het daarin geslaag om Steynsburg 'n bakermat van Christelik-nasionale onderwys (CNO) te maak.]] duimnael|links|295px|Steynsburg se oorspronklike Gereformeerde kerkgebou se hoeksteen is op [[2 Augustus 1879 deur ds. Dirk Postma gelê. Dis plegtig in gebruik geneem op 4 September 1880. In 1938 is dit herbou en van 'n kerktoring voorsien en in 1952 het dit sy huidige voorkoms gekry toe dit met sierstene afgewerk is.]]
Die Tweede Vryheidsoorlog het vir Afrikaners rampspoedig geëindig, maar die veroweraar wou dit nie daar laat nie, want hy het geweet dat 'n volk nie so maklik vernietig word nie. Lord Alfred Milner het besluit om die onderwys in te span om die Afrikanernasie te onderploeg. Met sy verengelsingsbeleid in alle staatskole landwyd wou hy die kinders van hul taal en tradisies vervreem.
Ná die oorlog is die eentalig Engelse onderwysers wat vir die konsentrasiekampe ingevoer is, in die staatskole opgeneem. Skotse onderwysers is ook ingevoer en die hoofde van die groter skole was almal eentalig Engelssprekend. Met dié onderwysers wou die staat die kinders lojale Britse onderdane maak. Van moedertaalonderwys, eie geskiedenis en godsdiens het daar in dié staatskole baie min tereggekom.
Prop. P.C. Snyman is in 1903 as Steynsburg se Gereformeerde predikant bevestig. Hy was 'n jong man met besonderse gawes en 'n helder siening van onderwyssake. Die moontlikheid dat die Gereformeerde Kerk se Teologiese Kweekskool, met sy literêre afdeling, van Burgersdorp na Steynsburg verskuif kon word, was vir die jong predikant 'n wonderlike vooruitsig en natuurlik was hy diep teleurgesteld toe die Gereformeerde Kerk se Sinode van 1904 op Middelburg besluit om liewer die verplasing na Potchefstroom te maak, waar dit die voorloper was van wat later die Potchefstroomse kampus van die Noordwes-Universiteit sou word.
Dr. Snyman het al gedroom van 'n groot onderwysaksie op Steynsburg. Hy het hom egter nie deur dié wending van stryk laat bring nie. Hy was vasbeslote en doelgerig en het geglo in 'n beginselsaak waarop hy sy hart gesit het; daarom sou hy nie sy ideaal van 'n Christelik-nasionale onderwysaksie op Steynsburg sonder meer laat vaar nie. Hy was dan ook die siel van dié beweging op Steynsburg in die jare ná die Driejarige Oorlog. Danksy sy briljante verstand en geesdrif het dit wat eers bedoel was vir die kinders van Steynsburg, uiteindelik 'n belangrike bydrae gelewer tot die geskiedenis van CNO in die hele Suid-Afrika.
Die kerkraad het die moontlikheid van die oprigting van 'n CNO-skool op sy vergadering van 21 Mei 1904 bespreek. Die £1 000 wat mev. Van Rooy, weduwee van die eerste skoolmeester, geskenk het vir gebruik in geval die Teologiese Skool Steynsburg toe verskuif word, het geblyk van krag te bly vir enige Christelike skool wat moontlik op die dorp opgerig sou word. Die kerkraad het toe 'n kommissie benoem onder voorsitterskap van dr. Snyman om planne te beraam vir die oprigting van so 'n skool.
Dié kommissie het sy verslag op die vergadering van 1 Julie 1904 ter tafel gelê met 'n deeglike 10-punt-plan. Op 'n daaropvolgende gemeentevergadering is die verslag aanvaar en het die kerkraad opdrag gekry om 'n skoolgebou van sowat £600 op te rig. Hierdie gebou is teen April 1905 voltooi. Die eerste hoof was mnr. K. Bonsma van Pretoria en as assistente is Francina Lion Cachet aangestel. Sy kon die benoeming nie aanvaar nie en mej. A. Coetzee van die nabygeleë Venterstad het toe haar plek ingeneem. Omdat dit volgens ds. Snyman nie 'n suiwer kerkskool moes wees nie, maar 'n "vrye school voor heel de natie", het die skoolkommissie van die Gereformeerde gemeente samewerking met die NG gemeente Steynsburg gesoek.
CNO-skool as voorloper
duimnael|links|295px|Die Christelik-nasionale skool van die Gereformeerde kerk op Steynsburg is van 1905 af in dié gebou gehuisves. Dit was die voorloper van die hoërskool en die Normaalskool. Die gemeente gebruik dit nou as kerksaal. duimnael|regs|270px|Die personeel van die CNO-skool, 1909. Voor: mej. A. du Plessis, mnr. H.J.J. van der Walt, onbekend. Agter: Mej. Coetsee en mnr. T Kruger. Op 17 Julie 1905 het die skool met 60 leerlinge geopen, van wie 15 kleinkinders was van ou meester Van Rooy, die stamvader van die Van Rooy-familie in Suid-Afrika. Weens die naoorlogse depressie en periodieke droogtes, was die eerste jare van die skool se bestaan 'n bitter stryd om die geldelike verpligtinge na te kom. Ondanks moeilikhede het die skool wel gaandeweg gegroei en in 1908 bereik hy 'n mylpaal toe die twee kandidate, met spesiale verlof van die skoolkommissie, die matrikulasie-eksamen afê. Dié kandidate was Naomi Hennings en Joon van Rooy (1890–1964), later 'n rektor van die Potchefstroomse Universiteit, voorsitter van die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge en van die Afrikaner-Broederbond.
Destyds het Steynsburg so 'n belangrike rol in CNO gespeel dat die tweede groot kongres oor CNO in Julie 1911, met die doel "weder enig leven te brengen onder de voorstanders van Vrij Christelik Onderwijs" hier gehou is toe nuwe lewe in die beweging geblaas is. Nuwe Statute van ’n Vereniging vir Christelike Skoolonderwys is opgestel en ’n nuwe interprovinsiale hoofbestuur is op dié Steynsburgse kongres gekies.
Stigting van die Normaal
duimnael|regs|200px|Sir [[Nicholas Frederick de Waal|Frederick de Waal, van 1910 tot 1925 Kaapland se eerste administrateur, was 'n welwillende vriend van die Normaal.]] duimnael|370px|links|Die professore en studente van die Gereformeerde Kerk se Teologiese Skool op [[Burgersdorp in 1903. Die eerste hoof van die driedelige onderwysinrigting op Steynsburg, H.J.J. (Lord John) van der Walt, sit links in die voorste ry. Hy was sowat 17 jaar oud toe dié foto geneem is. Dr. P.C. Snyman, Steynsburg se Gereformeerde predikant van 1903 tot sy dood op 9 Mei 1915, was van 1897 tot 1903 'n professor aan die Teologiese Skool en sit sesde van links in die middelste ry. Ds. Dirk Postma, 'n kleinseun van die stigter van die Gereformeerde Kerk, sit regs van dr. Snyman.]] duimnael|regs|300px|Studente en personeel van die Normaalskool, 1916 of '17. duimnael|links|300px|Studente en personeel van die Normaalskool, 1919. duimnael|regs|300px|Studente en personeel van die Normaalskool, 1925.
Namate die skool gegroei het, is die behoefte aan onderwysers wat in die gees van die skool opgelei is, ál sterker gevoel. Die ondersteuners het besef dat CNO nie verder kon groei as daar nie 'n skool was waarin onderwysers daarvoor opgelei kon word nie.
Die kwekelinge het wel al in 1909 op Steynsburg opgedaag om as leerkragte opgelei te word. Ná die opleiding van die eerste man en twee vroue het omslagtige onderhandelinge met die Kaaplandse onderwysdepartement en administrateur vir die verkryging van 'n normaalskool, soos 'n onderwysopleidingskollege destyds geheet het, gevolg. Die kerkraad was egter versigtig met die stigting van die Normaal uit vrees dat die kerk die geldelike verpligtinge daaraan verbonde nie sou kon dra nie; daarom moes hy eers sekerheid ten opsigte van 'n subsidie van die onderwysdepartement kry.
Dit is in 1913 toegestaan, deels deur die welwillendheid van Kaapland se eerste administrateur, sir Frederick de Waal. Sy hoë dunk van die skoolhoof wat hy op Middelburg, waar hy prokureur was, goed geken het en daar reeds bewondering vir sy deursettingsvermoë gehad het, was 'n sterk oorweging by hom om die skool waar enigsins moontlik te help.
In Het Kerkblad, destyds die amptelike orgaan van die Gereformeerde Kerk, van 1 Augustus 1913 word die opening van die Normaal aan die begin van 1914 aangekondig en 'n beroep om studente gedoen. Aansoeke vir 'n onderwyser in opvoedkunde, houtwerk en tekene is ook gevra. Mnr. Hendrik Aucamp is in dié betrekking aangestel en saam met die hoof sou hy verantwoordelik wees vir die opleiding van onderwysers.
Japan Nasionale Roete 243
Japan Nasionale Roete 243 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Normaalskool, Steynsburg
Stigting van die Normaal
So betree die skool op Steynsburg sy derde fase as 'n kombinasie van 'n laerskool, 'n hoërskool en 'n normaal onder een hoof, mnr. H.J.J. van der Walt (sy bynaam was Lord John ), toe nog maar 28 jaar oud. Die dorpsraad van Steynsburg het 6 morge grond aan die Normaal geskenk, 'n terrein wat jare later eers benut sou word. Die Normaal is onder die beheer geplaas van 'n subkommissie van die Algemene Vergadering, die Gereformeerde Kerk se eweknie van die NG Kerk se Algemene Sinode. Die kommissie het deurgaans bestaan uit die predikante van die kerke op Steynsburg, Burgersdorp en Middelburg. Die administrateur van Kaapland moes een van die lede benoem en het altyd een van dié predikante sy keuse gemaak.
Zenit
Zenit (Russies: Зени́т) is die naam van ’n reeks militêre spioenasiesatelliete wat die Sowjetunie en Rusland tussen 1961 en 1994 gelanseer het. Om die aard van die sendings te verbloem, het die tuie Kosmos-name gekry. In dié 33 jaar is meer as 500 Zenits gelanseer – die grootste aantal in ’n spesifieke program in die geskiedenis van ruimtevaart.
Normaalskool, Steynsburg
Stigting van die Normaal
So begin die Normaal sy werksaamhede in 1914 met 31 kwekelinge. Van 1914 tot 1918 was talle later bekende onderwyslui aan die skool verbonde. Prof. J.C. Coetzee was later 'n bekende opvoedkundige en rektor van die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys, asook mnr. J.A. Pretorius, later hoof van die Normaal, en mnr. P.J. van der Merwe, later hoof van die Hoërskool Paul Kruger op Steynsburg, is in 1917 benoem.
Stokvis
Stokvis (Merluccius capensis) is 'n vis wat voorkom vanaf suidelike Angola, rondom die Suid-Afrikaanse kus tot by KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as Shallow-water hake. Die vis het groot kommersiële waarde.
Normaalskool, Steynsburg
Skool en Normaal geskei
Die skool het in Junie 1918 met leedwese afskeid geneem van mnr. John van de Walt toe hy hoof geword het van die Albert Academy op Burgersdorp. Hy het daar gebly tot 1920 toe hy inspekteur van onderwys geword het, 'n betrekking wat hy beklee het tot en met sy dood in 1931. Sy vertrek was vir die skool 'n groot verlies en sy dood in die ouderdom van 45 jaar eweneens vir die onderwys in Kaapland.
Zenit
Hierdie artikel is gedeeltelik vertaal vanuit die Engelse Wikipedia
Stokvis
Voorkoms
Die vis is bruinerig op die rug en aan die bokant en die onderkant is silwerig wit. Die anale en tweede dorsale vinne is lank. Die vis kan 1.4 m lank en tot 19 kg swaar word.
Normaalskool, Steynsburg
Skool en Normaal geskei
Ná Van der Walt se vertrek in Junie 1918 is die skole en die Normaal geskei. Mnr. J.H. Aucamp het hoof van die Normaal geword en mnr. J.A. Pretorius, toe lid van die personeel van die Gimnasium, is aangestel as administratiewe hoof van die skool. In die praktyk sou die rektor van die Normaal beheer oor albei inrigtings hê met die hoof van die Gimnasium wat die rol van adjunkhoof sou vervul.
Stokvis
Habitat
Die stokvis kom voor op die kontinentale bank tot op dieptes van 550 m. Gedurende die dag rus die volwassenes op die bodem en gedurende die nag beweeg hulle hoër op. Hulle eet hoofsaaklik vis en skaaldiere. Die wyfies skiet kuit gedurende Oktober tot Desember. Die onvolwasse vissies bly in skole saam op die oppervlak.
Normaalskool, Steynsburg
Hoërskole smelt saam
Ná 'n paar jaar van stryd en teleurstelling het onderhandelinge met die onderwysowerheid van Kaapland vrugte afgewerp, want in Junie 1924 smelt die hoërskoolafdeling van die Gimnasium en dié van die staatsondersteunde skool op Steynsburg saam. Ds. S.P. Malherbe was een van die mense wat hulle hiervoor beywer het. Dit het beteken dat die Gimnasium, wat soveel jare lank met opoffering deur die Gereformeerde Kerk vertroetel is, afgegee is. Die laer afdeling wat oorgebly het, het terselfdertyd 'n volwaardige staatskool geword sodat Steynsburg toe steeds twee laerskole sou hê. Die hoërskool wat later sou bekendstaan as die Hoërskool Paul Kruger, is plegtig geopen in Januarie 1925 met mnr. F.E. de Villiers as hoof en mnr. P.J. van der Merwe as een van die assistente.
Dit was die begin van die aftakeling van wat deur die Gereformeerde kerk Steynsburg met soveel opoffering en toewyding tot stand gebring is. Met weemoed en hartseer het sy ondersteuners toegesien hoedat die CNO-skool sy sekondêre afdeling afstaan en dat wat oorbly, 'n staatskool word. Tog het die gemeente nie opgehou om die Gimnasium (soos die Gereformeerde laer skool steeds bekendgestaan het) as sy troetelkind te beskou nie en was die kerkraad tot en met die sluiting daarvan in 1936 verantwoordelik vir 'n onderwyspos, die sogenaamde kerkpos.
Laer skole smelt saam
Die skoolkommissie van die Gimnasium het op 19 Junie 1936 sy laaste vergadering gehou en die laaste formaliteite met 'n knop in die keel afgehandel. 'n Lang, moeisame pad met sy opdraandes en gelyktes het ten einde gekom. Dié skool se wel en wee was 31 jaar lank ten nouste met die Gereformeerde kerk van Steynsburg verbind. Ds. Douw Venter en Oubaas Bekker het die laaste notule as voorsitter en sekretaris geteken en daarna is die lede van die kommissie stil uiteen, diep onder die besef van wat alles noodwendig prysgegee is.
Die Normaal tot 1950
duimnael|links|320px|Die oprigting van die Van Rooy-losieshuis in 1946 kon die daling in die studentetal nie keer nie, en vier jaar later is die kollege in elk geval gesluit. Met die oorname van die Normaal deur die onderwysdepartement in 1926 het die Gereformeerde Kerk sy laaste stigting aan die staat afgegee. Die geldelike las het vir die kerk, wie se lidmate reeds in 1913 van 'n hoogtepunt van 662 lidmate geleidelik begin afneem het, te swaar geword, te meer nog omdat 'n nuwe gebou dringende noodsaaklik geword het. Die onderwysdepartement het wel sy belofte met die oorname in dié verband gestand gedoen, want op 28 Oktober 1928 kon die Normaal afskeid neem van die ou "Pienk Skool" en die nuwe gebou betrek.
Hendrik Aucamp is einde 1931 bevorder tot inspekteur van skole en so is 'n belangrike skakel met die onderwysstryd op Steynsburg verbreek. Hy het 17 jaar in die onderwys op Steynsburg gestaan en gevorder van assistent tot hoof van die Normaal van 1918 af. Sy opvolger as mnr. J.A. Pretorius, wat toe hoof was van die sekondêre skool op Ugie.
John Johnstone Kirkness
John Johnstone Kirkness (1857–1939) was 'n bouaannemer in die Zuid-Afrikaansche Republiek en die Transvaal wat 'n aantal historiese geboue in Suid-Afrika opgerig het. Kirkness was 'n Skot wat in 1887 uit die Orkneyeilande geïmmigreer het. Geboue waarvoor hy verantwoordelik was sluit in die Ou Raadsaal op Kerkplein in Pretoria, die Ou Letteregebou op die Universiteit van Pretoriakampus, aanbouings aan die Sammy Marks Museum in die vroeë 1890's, die Lewis en Marks gebou in Barberton in Mpumalanga, die ry van 15 offisiershuise in Artilleriestraat, die eerste brug oor die Apiesrivier wat in 1890 in 'n vloed weggespoel het en met die Leeubrug vervang is wat ook deur Kirkness gebou is, en die Bank van Afrikagebou in Palacelaan by Kerkplein in Pretoria wat ook as die Kirknessgebou bekendstaan.
Normaalskool, Steynsburg
Die Normaal tot 1950
Teen 1938 het die omstandighede weer goed gelyk. Die personeel is in daardie jaar aansienlik uitgebrei en 'n derdejaarkursus in huishoudkunde is ingestel. Die Normaal het 'n rekordgetal studente gehad en die toekoms het so rooskleurig gelyk dat die daar ernstig gedink is aan die oprigting van 'n doeltreffende losieshuis vir studente.
Die Gereformeerde kerk Steynsburg het weer die leiding geneem, maar weens die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog kon die Van Rooy-losieshuis eers in 1946 voltooi word, ongelukkig. Ná byna 'n halwe eeu kon die skenking van mev. Van Rooy eindelik aangewend word vir die doel waarvoor sy dit nagelaat het. Op die oog af het dit geblyk dat die Normaal se toekoms hiermee verstewig en verseker is, maar die tekens het ál duideliker begin word dat die voortbestaan van die inrigting aan die wankel was. Selfs die weelde van 'n eie losieshuis kon die Normaal nie red nie.
Sluiting van die Normaal
duimnael|regs|150px|Prof. [[D.W. Krüger, 'n boorling van Steynsburg, was professor in geskiedenis aan die Potchefstroomse Universiteit van 1946 tot 1966 en aan Unisa van 1966 tot 1969. Daarna was hy direkteur van die Instituut vir Geskiedenisnavorsing aan die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing.]] Ná 1938 het die studentetal van die kollege gaandeweg afgeneem totdat daar in 1948 maar 18 studente was. Dit word aanvaar as die enigste enkele faktor wat tot die Normaal se sluiting aanleiding gegee word. Verskillende faktore was verantwoordelik vir die gebrek aan studente. Ongelukkig het die breë Gereformeerde Kerkverband en in die besonder die Gereformeerde lidmate van Kaapland groot skuld gehad aan die sluiting van die inrigting wat soveel jare lank die troetelkind van die Kerk was. Die Gereformeerde Kerk van Kaapland was die Normaal altyd goedgesind en het met die jare milde geldelike bydrae gelewer. Alle Gereformeerde ouers was egter nie ewe lojaal nie en baie Gereformeerde studente is by Steynsburg verby gestuur vir opleiding elders. So sal die sluiting van die laaste stigting van die CNO-beweging op Steynsburg, volgens M.D. van der Vyver in Gereformeerde Kerk Steynsburg 1872–1972, "altyd 'n aanklag wees teen die Gereformeerdes op wie se ondersteuning kragtens sy karakter en tradisies, die inrigting reg gehad het om op staat te maak, hoe ook al gepoog word om dit goed te praat".
John Johnstone Kirkness
Kirkness het in omtrent 1929 die argitek Vivian Sydney Rees-Poole opdrag gegee om vir hom 'n huis te ontwerp in Muckleneuk, Pretoria. Kirkness was 'n bewonderaar van Herbert Baker en wou hê die huis moes in die dissipline gebou word, maar die Kirknesshuis in Pomonastraat is eintlik eerder 'n monument na die beroemde Kirknesss-stene.
Normaalskool, Steynsburg
Sluiting van die Normaal
Einde 1950 is die deure finaal agter die oorblywende personeel en die laaste 10 studente toegetrek. Vir die studente was dit net die einde van hul studiejare. Vir dosente was dit die afsluiting van 'n bepaalde dienstydperk. Maar vir almal wat met die jare die stryd vir CNO op Steynsburg gevoer het, het 'n sluier geval oor 'n lang verlede van stryd met sy oorwinnings en neerlae.
Minder maklik het dit met die Van Rooy-losieshuis gegaan. 'n Poging is aangewend om die gebou aan die Sinodale Diakonale deputate van die Gereformeerde Kerk te verkoop om as weeshuis ingerig te word, maar dit het misluk. Intussen het die Kaapse provinsiale administrasie onderneem om die volle bedrag van £10 150 vir die gebou aan die kerk te betaal. (Dit is nie bekend vir watter doel dié gebou hierna aangewend is nie.)
Beskouing
duimnael|regs|150px|Prof. W.J. Snyman was teen die eeufees van die Gereformeerde kerk Steynsburg in 1972 een van drie professore van die Teologiese Skool op [[Potchefstroom wat van Steynsburg afkomstig was. Hy was die oudste seun van dr. Flippie Snyman, Steynsburg se groot stryder vir CNO.]]
duimnael|links|295px|Die Van Rooy-losieshuis soos dit gelyk het in 2011. Dit is in 1946 opgerig en was veronderstel om die Normaal van sluiting te red nadat die studentetal al in 1938 begin afneem het, maar die poging was te laat nadat bouwerk deur die [[Tweede Wêreldoorlog vertraag is, en dus vergeefs.]]
duimnael|regs|150px|Prof. Joon van Rooy, wat sy skoolopleiding op Steynsburg ontvang het, was registrateur, professor en later rektor van die [[Potchefstroomse Universiteit. Hy was ook geruime tyd voorsitter van die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge asook van die Afrikaner-Broederbond. Hy was 'n kleinseun van die Van Rooy-stamvader, Johannes Cornelis van Rooy (1824–1889).]]
duimnael|regs|150px|Prof. H.J.J. (Hennie) Bingle, wat op [[15 Augustus 1910 op Colesberg gebore is en aan die Hoërskool Paul Kruger op Steynsburg gematrikuleer het, is in 1964 benoem tot rektor van die P.U. vir C.H.O. Hy dien sy eerste termyn van 1 Januarie 1964 tot 31 Desember 1972 en sy tweede van 1 Januarie 1973 tot 30 April 1977. ]]
M.D. van der Vyver vra die vraag of dit alles te vergeefs was. "Oppervlakkig lyk dit of alles waarvoor geveg, geoffer en gebid is, in puin lê. Vir hulle wat die sluiting van die laaste CNO-vesting op Steynsburg beleef het, moes dit na die einde van die pad gelyk het." Hy sê egter dit was beslis nie geval nie, want al kon die sigbare tekens van die CNO-begewing op Steynsburg nie die toets van die tyd deurstaan nie, kan die invloed wat hiervandaan uitgedra is, nie gemeet word nie. Uit die plaaslike skole het beginselvaste manne en vroue gekom wat die Christelike nasionale gedagte wyer uitgedra het. Gedurende die 37 jaar van sy bestaan het die Normaal sowat 850 onderwysers gelewer wat ambassadeurs was van die beginsels waarvoor die inrigtings op Steynsburg gestaan het.
Na raming het die Gereformeerde kerk van Steynsburg ongeveer £30 000 aan sy CNO-skole bestee, die koste van die Van Rooy-losieshuis uitgesluit. Op Steynsburg is geskiedenis gemaak en sy skole het in ruim mate sy kwota aan mense verskaf wat op 'n wye front 'n besonderse bydrae van diens gelewer het. Die dorp het twee rektore van die Potchefstroomse Universiteit opgelewer, naamlik prof. Joon van Rooy (1950 tot 1953) en prof. H.J.J. (Hennie) Bingle (1964 tot 1977). Twee hoogleraars in geskiedenis aan dieselfde universiteit, proff. A.J.H.J. van der Walt en D.W. Krüger, was volbloed Steynsburgers. Drie seuns van Steynsburg was professore aan die Teologiese Skool van die Potchefstroomse Universiteit, by name proff. W.J. Snyman, S.J. van der Walt en G.C.P. van der Vyver, wat talle werke oor die geskiedenis van die Gereformeerde Kerk geskryf het, onder meer die eerste biografie oor ds. Dirk Postma, die grondlegger van die Kerk.
Ná die sluiting
Die Gereformeerde kerk van Steynsburg se bydrae tot die onderwys het nie in 1950 opgehou nie, want 'n volgende geslag het oorgeneem en 'n wakende oog gehou oor die onderwys en opvoeding hul kinders. In 1972, toe die Gereformeerde gemeente sy eeufees vier, was die hoof van sowel die Hoërskool Paul Kruger, mnr. S.C. van der Walt, as van die Laerskool Unie, mnr. F.P. Coetsee, lidmate van die Gereformeerde Kerk.
Soos die ontvolking van die platteland noodwendig moes lei tot die samesmelting van die Gimnasium se hoërskoolafdeling en dié van die staatskool s'n asook die twee primêre skole in die Laerskool Unie, het dit eindelik ook Steynsburg se Hoërskool Paul Kruger geëis en selfs 14 jaar later die privaat Paul Kruger-kollege wat daaruit ontstaan het toe plaaslike ouers, in die gees van hul vasbeslote voorouers, nie wou toesien dat Steynsburg se eeu oue hoërskool tot niet gaan nie.
Die stryd het daardie jaar in die hof gaan draai. 'n Regter van die hooggeregshof in Grahamstad het beslis dat die skool se registrasie nie tersyde gestel mag word nie. Regter R.J.W. Jones het op 17 November 1993 beslis dat daar geen regsgrond is waarop die besluit van die minister van nasionale opvoeding, Piet Marais, om registrasie van die Paul Kruger Kollege vir Christelike Onderwys toe te staan, tersyde gestel moet word nie, soos die Laerskool Unie wou hê.
Ondanks mooi prestasies en goeie matriekuitslae het die ontvolking van die Oos-Kaapse platteland eindelik sy tol op die privaat skool geëis toe dit in 2007 moes sluit. So het van twee laer skole, twee hoërskole en 'n onderwyskollege net die Laerskool Unie oorgebly.
189
Die jaar 189 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 89ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Carla Juri
Carla Juri (gebore 2 Januarie 1985) is 'n Switserse aktrise.
Japan Nasionale Roete 244
Japan Nasionale Roete 244 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Anthrax (musiekgroep)
Anthrax is 'n Amerikaanse heavy metal musiekgroep vanaf New York Stad, gestig in 1981 deur kitaarpseler Scott Ian en baskitaarspeler Dan Lilker. Die groep is deel van die thrash metal heavy metal groepe vanaf die 1980s en is een van die "Groot Vier" thrash metal groepe saam met Metallica, Megadeth, en Slayer. Die groep het al 11 ateljeealbums gemaak, met oor die 10 miljoen album verkope.
Erica curviflora
Erica curviflora is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en staan ook bekend as die waterheide of waterbos.
Mkhonjane E
Mkhonjane E is 'n nedersetting in Umzinyathi-distriksmunisipaliteit in die KwaZulu-Natalprovinsie van Suid-Afrika.