cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kostuums
DIY en tuisgemaakte kostuums
Meer onlangs, en spesifiek met die advent van die internet, het die DIY beweging 'n nuwe era ingelei met DIY kostumes en die deel van patrone. POPSUGAR is een so 'n voorbeeld, met honderde ontwerpe geredelik beskikbaar. YouTube, Pinterest, Mashable vertoon ook baie DIY kostuums.
Bedryf
Professionele-graad kostuums is tipies ontwerp en vervaardig deur die vakman naaldwerkers, wat dikwels spesifiek is vir 'n spesifieke karakter.
Sommige hoë-end kostuums kan selfs ontwerp word deur die kostuum se draer.
Die kostuum bedryf sluit verskaffers in soos die Amerikaanse maatskappy Gees van Halloween, wat seisoenaal verbruiker-georiënteerde winkels open met voorafgemaakte Halloween kostuums.
Macassar
Macassar is 'n dorp op die Kaapse Vlakte van die Wes-Kaapprovinsie, Suid-Afrika. Dit is geleë naby aan die Strand en Somerset-Wes, en het 'n geskatte bevolking van 38 136.
Macassar het 'n hoofsaaklik bruin gemeenskap en is na aan die Macassarduine geleë. Die inwoners werk oorspronklik in die visvang- en bootboubedryf.
Die kramat (heilige graf) van sjeik Yusuf van Gowa in Makassar, Indonesië, is een van die Suid-Afrikaanse Moslem-gemeenskap se heiligste plekke. Die sjeik, wat in 1694 deur die Nederlanders in ballingskap geplaas is, het van Macassar sy finale rusplek gemaak.
Die Eersterivier mond by Macassarstrand uit in Valsbaai.
Aka cachacrouensis
Aka cachacrouensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aka en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1971 deur Rützler.
Anatoli Karpof
Anatoli Jewgenjewitsj Karpof (gebore 23 Mei 1951) is 'n Russiese skaakspeler en grootmeester en voormalige Wêreldkampioen. Hy was die kampioen vanaf 1975 tot 1985 toe hy verslaan was deur Garri Kasparof. Hy het 3 keer teen Kasparof gespeel vir die titel vanaf 1986 tot 1990, en toe weer die kampioen toe Kasparof FIDE verlaat het in 1993. Hy was die kampioen tot 1999, toe hy afgetree het in protes teen FIDE se nuwe kampioenskap reëls.
Hy het oor 'n 160 keer eersteplek by 'n toernooi gewen. Sy beste gradering was 2780, en hy was vir 102 maande die wêreld se no.1 vanaf die FIDE ranglys begin het in 1970.
Ralph Marrero
Ralph Marrero (21 Augustus 1957 – 16 November 1991) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Day of the Dead (1985), Tales from the Darkside: The Movie (1990), en The Babe (1992), en in die televisiereeks Quantum Leap (1989).
Jamesonse vuurvinkie
Die Jamesonse vuurvinkie (Lagonosticta rhodopareia) is 'n algemene standvoël en plaaslike nomade in ruigtes en grasruigtes in savanne en droë boomveld. Die voël is 11 cm groot en weeg 8 - 13 gram. Die voël is die broeigasheer vir die Witpootblouvinkie. In Engels staan die voël bekend as die Jameson's Firefinch.
Heywood Hale Broun
Heywood Hale Broun (10 Maart 1918 – 5 September 2001) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent HouseSitter (1992) en in die televisiereekse Lights Out (1946), Tales of Tomorrow (1951), en Omnibus (1952).
Southern Gypsey Queen
Southern Gypsey Queen is 'n Suid-Afrikaanse rock- en bluesorkes. Dit bestaan uit Gareth Wilson, Tammy Wilson, Gareth Bunge en Jaco Mans.
Agtergrond
Die oorspronklike lede van die groep is almal boorlinge van Molteno in die Oos-Kaap. Die broers Gareth en Paul Wilson is deur hulle pa aan rockmusiek bekendgestel. Hulle het in hulle jeug beide in die plaaslike kerkorkes gespeel. Toe Gareth hoërskool toe is, het hulle hulle eerste rockorkes gestig genaamd “Bombay Duck”. Kort hierna het Thys Smit, die bure se seun, by hulle aangesluit as kitaarspeler. In 1999 het Gareth se vriendin, Tammy Jones, by die groep aangesluit as baskitaarspeelster. Die groep het in dieselfde jaar hulle naam verander na Southern Gypsey Queen.
Gareth en Tammy is in 2002 getroud en die groep het kort hierna hulle eerste nasionale toer onderneem. In 2003 het die groep die eerste keer by die KKNK opgetree, waar hulle deur Piet Botha raakgesien is en daarna saam met hom en sy groep Jack Hammer deur die land vertonings gehou het. Na die suksesvolle toer het hulle 'n kontrak met Wolmer Records gesluit.
Die groep se eerste album was 'n nie-amptelike demonstrasie-album genaamd Southern Gypsey Queen met 12 snitte. In 2004 is die groep se eerste amptelike album, Sweet Voodoo, uitgereik.
Die eerste kortspeler en musiekvideo, Who We ARe, het nommer 2 bereik op die musiekkanaal MK89, terwyl die tweede kortspeler, Song for the Captain, vir ses weke in die nommer 1-posisie op MK89 deurgebring het.
Paul Wilson se dood
Paul Wilson sterf skielik op 10 April 2013 aan 'n hartaanval. Hy was besig om te herstel van ernstige breinvliesontsteking.
Cookeilandse Māori
Cookeilandse Māori (Māori, Maori Kuki Airani, Māori Kūki 'Āirani) is 'n Maleis-Polinesiese taal wat saam met Engels die amptelike tale van die eilandnasie Cookeilande, 'n gebied van die Koninkryk van Nieu-Seeland, vorm. Die teks van die Cookeilande se volkslied, Te Atua Mou E, is in Cookeilandse Māori.
Southern Gypsey Queen
Paul Wilson se dood
== Diskografie ==
Cookeilandse Māori
Taalkundiges klassifiseer Cookeilandse Māori as 'n Oos-Polinesiese taal wat nou verwant is aan Māori, een van die amptelike tale van Nieu-Seeland. Dit is ietwat minder verwant aan Rapa Nui en Tahitiaans en het daarnaas nog 'n los verbintenis met die tale van Wes-Polinesië, waaronder Niuies, Samoaans, Tokelauaans, Tongaans en Tuvaluaans.
Cookeilandse Māori word deur 26 710 mense gepraat. Cookeilandse Māori word soms eenvoudig Māori genoem wanneer dit nie nodig is om van Nieu-Seeland Māori te onderskei nie. 'n Ander bekende naam vir dié taal is Rarotongaans.
1977
Die jaar 1977 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 77ste jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Andrea McEwan
Andrea McEwan (gebore 9 Oktober 1978) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Coronation Street (1960), Ocean Girl (1994), Blue Heelers (1994), en CrashBurn (2003).
Pondotolbos
Die Pondotolbos (Leucadendron pondoense) is 'n blomdraende struik of kleine boompie wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Oos-Kaap waar dit voorkom in die Pondoland van Port St Johns tot by Port Edward.
Die struik word 6 m hoog en blom van September tot Desember. Die plant gaan dood na 'n brand maar die sade oorleef. Die sade word geberg in 'n tol op die vroulike plant en val na die grond na 'n brand, dit word moontlik deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike- en vroulike blomme, wat deur die wind bestuif word. Die plant groei in rivierbeddings.
Die boom se FSA-nommer is 81.4. In Engels staan dit as die Pondoland conebush bekend.
Platvoetaasblom
Die platvoetaasblom (Brachystelma barberae Harv. ex Hook.f) is 'n geofiet wat inheems is aan Zimbabwe, Botswana en die Suid-Afrikaanse provinsies Oos-Kaap, Gauteng, KwaZulu-Natal, Limpopo, Noordwes en Mpumalanga. Dit groei op hoogtes tussen 400 en 1300 m bo seevlak.
Die knol lyk op 'n aartappel. Dit word 80-200 mm in deursnee en is eetbaar. Dit is 'n meerjarige dwergplant en sy bogrondse dele is met rowwe hare bedek. Die langwerpige blare (tot 10 x 2,5 cm) is diggepak. Die blomme is skouspelagtig. Tot vyftig van hulle is saamgepak in 'n bolvorm en hulle stink na aas. Vlieë kom hul eiers daarin lê omdat hulle dink dat dit rottende vleis is. Saam het ander insekte bestuif hulle die blomme. Hierdie bestuiwingsmetode is nie besonder effektief nie, maar die plant produseer groot aantalle saadjies.
Farnborough
Farnborough is 'n dorp in die noorde van die Engelse graafskap Hampshire, sowat 55 km (35 myl) suidwes van Londen geleë. Alhoewel die stad in die Doomsday Book (1086) genoem is, het dit tot die laat negentiende eeu 'n klein dorpie gebly. Gedurende die twintigste eeu het dit ontwikkel tot die sentrum van Britse lugvaartnavorsing en 'n slaapstad vir Londen. Elke tweede jaar vind die Farnborough Lugskou hier plaas. Die munisipaliteit (borough) Rushmoor bestaan uit Farnborough en sy naburige dorp Aldershot.
Geografie
Die grootste gedeelte van Farnborough is beboud met 'n groot vliegveld aan die westekant. Oorspronklik was die meeste van die huidige stad 'n kombinasie van bos en heide. Daar is feitlik geen landbougrond nie, hoewel die dorp 'n gholfbaan en 'n bosveld besit. Die oostelike grens word deur die Blackwaterrivier gedefiniëer. Hierdie rivier definiëer ook die Hampshire-Surrey-grens. Die stad het 'n oppervlak van 19.8 km2 en 'n bevolking van 57 916.
Farnborough het 'n gematigde kusklimaat met 'n gemiddelde maksimum van 23 °C gedurende Julie en 'n gemiddelde minimum van 1 °C gedurende Februarie. Die gemiddelde jaarlikse reënval is ongeveer 700 mm.
Geskiedenis
Farnborough is opgeneem in die Doomsday Book (1086) waar die stad se naam as "Ferneberga" geskryf is. Die naam kom van die Angelsaksiese woord vir "varing heuwel" ("fern hill"). Die Sint-Pieterskerk dateer uit 1190, maar vir baaie eeue daarvoor beset 'n Anglo-Saksiese struktuur die werf. Tussen 1787 en 1794 is die 60 km Basingstokekanaal tussen die Weyrivier en Basingstoke gebou. Die kanaal het nooit 'n wins gemaak nie maar dit was vir die bou van die spoorlyn tussen Woking en Basingstoke nuttig, maar nadat die spoorlyn voltooi is, neem die spoorlyn die meeste van die kanaalsbesigheid. Met die bou van die kanaal is die grens tussen Farnborough an Aldershot vasgelê. Die spoorlyn deur Farnborough is in 1838 voltooi. Nogtans, volgens die 1851 volkstelling het Farnborough 'n bevolking van 700. In 1855 begin die Britse regering 'n militêre basis in Aldershot en Farnborough te bou. Die kaserne ten noorde van die Basingstoke-kanaal is bekend as "North Camp" en dié ten suide van die kanaal as "South Camp".
In 1849 is die nuwe spoorlyn tussen Reading en Guildford geopen. Die huidige Farnborough North stasie dateer van die opening van die spoorlyn. In 1858 is nog 'n stasie geopen met die naam "North Camp" om die militêre kamp te dien. Die aankoms van die militêre kampe het tot 'n oplewing aan die suidelike punt van die stad vlakby North Camp gelei. Teen 1911 styg die bevolking tot 10 000.
In 1870 is die Tweede Franse Keiserryk omvergewerp en dir keiser Napoleon III vlug na Chislehurst Engeland met sy vrou Eugenie en seun Louis-Napoleon. Napoleon sterf in 1873 en in 1879 sneuvel Louis-Napoleon in die Anglo-Zoeloeoorlog. In 1885 verhuis Eugenie na Farnborough en neem sy intrek by Villa Cymos. Daar herbou sy die huis en bou ook die St Michaels Abbey as 'n mausoleum vir haar man en seun. Eugenie sterf in 1920 en in 1927 is sy huis aan die Farnborough Hill Convent School, 'n Rooms Katolieke privaat skool verkoop. Die skool het die gebou uitgebrei en bestaan vandag uit ongeveer 550 meisies.
Lugvaartbedryf
Met die klemverandering is die ballonfabriek die Royal Aircraft Establishment herdoop en onder Britse regering se beheer gebly totdat dit in 2001 geprivatiseer is. Een van die navorsingsinstrumente wat by Farnborough ontwikkel is, is 'n reeks windtonnels waar vliegtuigkarakteristieke getoets word. Die grootste, gehuisves in 'n gebou van 24 meter by 60 meter, word aangedryf deur 'n waaier met 'n deursnit van 7,2 meter.
In 1948 het Farnborough die eerste lugskou aangebied - 'n wêreldwye mark vir lugvaarttoerusting. Dit word steeds in die ewe genommerde jaar gehou, terwyl Parys in die onewe jare 'n soortgelyke lugskou aanbied. Baie nuwe vliegtuie word eers op die skou aangekondig en vliegaktiwiteite bevat gewoonlik 'n vertoning deur die Red Arrows. Tussen 1970 en 2000 het Concorde altyd 'n verbygang gemaak.
Die meeste groter lande het fasiliteite om lugvaartongelukke te ondersoek, terwyl kleiner of armer lande reëlings tref dat die ongelukke op hul gebied deur 'n onderneming van 'n groter lande ondersoek word. Die Britse Aircraft Accident Investgation Branch (AAIB) is eers in 1915 as 'n militêre eenheid ogestig is, maar deesdae is dit onder die leiding van die Britse departement van vervoer. Die AAIB is in 'n afgesonderde deel van die Farnborough-vliegveld geleë en het 'n wêreldwye reputasie vir sy werk.
Politiek
Voordat Farnborough en Aldershot saamgesmelt is, het Farnborough sy eie stadsraad en buregmeester gehad. Deesdae is Farnborough is 'n deel van die municipaliteit (borough) Rushmoor. Die munisiplaiteit het dertien kiesafdelings, waarvan agt in Farnborough is.
Ý
Ý (y met akuut-aksentteken) of ý is 'n letter van die Latynse alfabet wat in Afrikaans, Oudnoors, Yslands, Kasaks, Faroëes, Tsjeggies, Slowaaks en Turkmeens gebruik word.
In Afrikaans
In Afrikaans verteenwoordig ý soos alle akuut-aksenttekens 'n klem. Dit word nie as 'n aparte letter beskou nie.
In Yslands
In Yslands is ý die 29ste letter van die alfabet, tussen Y en Þ. Dit verteenwoordig die klank [iː] ( soos "bier").
In Turkmeens
In Turkmeens is ý die 29ste letter van die alfabet, tussen y en z en verteenwoordig die klank [j]( soos " ja" ).
In Faroëes
In Faroëes is ý die 27ste letter van die alfabet, tussen y en æ en verteenwoordig die klank [ʊi] of [ʊiː] (soos Engels "boil").
In Kasaks
Ý is die 29ste letter van die Kasaks Latynse alfabet, tussen y en z. Dit verteenwoordig die klank [w] (soos "kwart").
Ander gebruike
In Viëtnamees beteken ý "Italië", wat kort vir Ý Đại Lợi is.
Ý word nie in Moderne Spaans gebruik nie, maar ý bestaan wel in die eienaam Aýna, 'n dorp in Spanje.
Aka cryptica
Aka cryptica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aka en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2007 deur Carballo, Hepburn, Nava, Cruz-Barraza & Bautista-Guerrero.
Hans-Gert Pöttering
Hans-Gert Pöttering (15 September 1945 Bersenbrück, Nedersakse, Duitsland - ) is 'n Duitse en -veral- Europese politikus. Hy was van Januarie 2007 tot Julie 2009 president van die Europese Parlement.
Pöttering behaal in 1974 sy doktoraat regskunde en werk aan die universiteit van Osnabrück. In 1994 betree hy die Europese politiek en word die leier van die werkgroep van die EVP wat die voorbereidings van die Verdrag van Amsterdam tref en vanaf 1996 is hy die leier van die werkgroep van die Uitbreiding van die EU voorberei. Van 1999 tot 2007 is hy die fraksievoorsitter van die EVP-ED, die Europese volksparty – Europese Demokrate, die christendemokrate in die EP. In 2007 word hy as president van die EP verkies en bly tot Julie 2009 in hierdie amp. Sedert Julie 2014 is hy erelid van die EP, nadat hy ná 35 jaar afgetree het.
Sy loopbaan kan ongewoon genoem word omdat hy vanaf die begin 'n Europese pleks van 'n Duitse politikus geword het. In 1979 was dit 'n ongewone keuse vir iemand wat net 34 jaar oud was. In daardie tyd het mense gesê dat Europa net vir "oupas" was: vir politici wat reeds in die landelike politiek hulle rol gespeel het, of geprobeer het om dit te speel. Pöttering het 'n groot bydrae gelewer om die verskeie nasionale groepe binne dit EVP tot een Europese geheel te maak en daarmee die eenwording en die posisie van die Europese Parlement te versterk.
Simon Bruinders
Simon Bruinders is ’n Suid-Afrikaanse akteur, skrywer en dramaturg. Hy tree van die laat 1980’s op die verhoog op en is ook in rolprente soos Broer Matie te sien. In 1990 vertolk hy die rol van Anker in Pieter Fourie se Die Koggelaar (onder regie van Gerben Kamper) by die destydse Sukovs.
Lewe en werk
Simon Bruinders is die jongste van tien kinders en hy word groot in die omgewing van George. Op sewentienjarige leeftyd sluit hy by die staatsdiens aan en word later 'n personeelbeampte by Sasol in Secunda, waar hy onder meer verantwoordelik is vir die stigting van ’n netbal-, rugby- en toneelklub vir personeellede. Sy passie is egter vir die toneel, wat hy eers deeltyds beoefen. Hy word ’n bekende akteur wat onder andere ’n hoofrol vertolk in Jans Rautenbach se rolprent “Broer Matie”, waarna hy in ongeveer negentien televisiereekse soos “Ballade vir ’n enkeling”, “Soutmansland”, “Jozi Streets”, “Scandal”, “Egoli” en “7de Laan” optree. As televisie-aanbieder is hy ook betrokke by die maak van verskeie joernaal- en dokumentêre programme. Vir groot mynhuise skryf hy gereeld industriële teater oor onderwerpe soos beroepsveiligheid en produktiwiteit. Hy is intens betrokke by die gemeenskap en beywer hom vir die stigting van die Suid-Afrikaanse vryslawe-stigting, wat fokus op die behoeftes van afstammelinge van slawe. In 2015 word hy uitgenooi om deel te neem aan die Week van die Afrikaanse Roman in Nederland en Vlaandere. Sy geloof in die waarde van die opvoering van sy drama “Die sideboard” laat hom in 2016 selfs sy motor verpand sodat hy kan help om die akteurs wat daarin speel, te betaal. Hy is getroud met Girty Klink en hulle het vier kinders, Jeromey, Alvin, Nadia en Marguerite. Hulle woon in Sophiatown in Johannesburg.
Skryfwerk
Sy roman “Die sideboard” vertel die verhaal van die Kaapse bruin mense wat in die Tweede Wêreldoorlog vir Suid-Afrika gaan veg het. Abraham de Bruin is ’n ongeletterde skrynwerker van Saasveld naby George wat vir ekstra inkomste bossiestee pluk en droom van ’n gesin saam met die onderwyseres Stella Figland. Sy weier egter om te trou met iemand wat nie sy naam kan skryf nie. Hy leer om dit te doen en op die dag van sy troue teken hy vir die eerste keer sy naam. Nou begin sy grootste geveg egter eers, die stryd om as mens erken te word ongeag die kleur van sy vel. Abraham is op die punt om die stuk grond waarop hulle boer te koop wanneer die tyding kom dat hulle hierdie huurgrond moet ontruim. Hulle word verskuif na die Eiland, ’n vrugbare stuk landbougrond. Hy sluit by die Suid-Afrikaanse Weermag aan omdat daar aan die soldate ’n stuk grond belowe word en die roman volg sy reis deur Sentraal-Afrika tot by Egipte en weer terug na George. Van die belofte van grond van die regering kom daar niks nie. Tien jaar na hulle eerste verskuiwing word hulle ingevolge die Groepsgebiedewet weer verskuif, hierdie keer na Rosemoor, ’n subekonomiese woonbuurt in George. Teen die einde van die roman kan Abraham sy wens vervul en ’n stukkie grond koop in Delvillebos in die bruin woonbuurt Pacaltsdorp. Parallel met De Bruin se verhaal is dié van Koos Venter en sy gesin, wat glo dat sy blanke vel hom meerderwaardig bo ander rasse maak. Die roman lewer aangrypende kommentaar op die impak van apartheid, maar is ook ’n mooi liefdesverhaal. Abraham se liefde vir Stella bewys hy deur die buffet van die titel vir haar te maak van swarthout en geelhout en hierdie meubelstuk, waarop die Bybel altyd lê, word net soos die karakters gedurig bedreig en amper vernietig. Die boek word in Engels en Nederlands vertaal en word ook vir die verhoog verwerk. Onder die titel “Die sideboard musical” word dit in die Mardi Grasteater in Carnival City opgevoer, waarna dit ook opgevoer word by onder andere die Staatsteater se Arena, die Taalmonument in die Paarl en in Worcester en George.
Hy skryf ook jeugdramas soos “Like porcelain”, “Chief” en “Carma”.
Kameelvoetjie
Die kameelvoetjie (Conophytum subfenestratum Schwantes) of glasvingertjie is 'n knopie.
Hierdie dwergvetplantjie is endemies aan Suid-Afrika. Dit kom van die Knersvlakte tot Kliprand voor. Hulle is baie klein en onopvallend omdat hulle lyf onder kwartsietklippies begrawe is. In die herfs is dit makliker om te sien waar hulle groei wanneer hulle bloei. Die lyfies is tot 2,5 cm breed, bleekgroen van kleur en deurskynend.
Apostoliese Kerke
Die Ou Apostoliese Kerk en Nuwe Apostoliese Kerk, is Christelike kerke wat in die algemeen as Apostolies bekend staan. Hierdie kerke het ontstaan uit die Katoliek Apostoliese Kerk uit wat weer ontstaan het uit die Albury Konverensies uit wat in die 1820’s onder leiding van Henry Drummond plaasgevind het.
Daar word ook na hierdie groep kerke verwys as Irvingisme, en moet glad nie verwar word met die Apostoliese Geloofsending of die Nuwe Apostoliese Reformasie, of die Afrika Tradisionele Kerke nie, wat ook die naam Apostolies in hul naam dra. Die eersgenoemde Apostoliese kerke word nie onder Protestante kerke ingedeel nie, en moet as 'n aparte beweging in die Christendom, naamlik Irvinisme, gesien word.
Werner onderskei tussen die Apostoliese Geloofsending wat 'n Pinksterkerk is en die Apostoliese Kerke wat onder leiding van Apostels is. Van Staden gee ook die naam Apostoliese Kerke aan die groep.
Kritiek teen die Apostoliese Kerke
Die meerderheid Christelike gemeenskap beskou die Apostoliese Kerke nie as Christelike kerke nie.
Behalwe vir die Twelve Apostles Church in Christ wil nie een van die ander Apostoliese Kerke deel word van die Suid-Afrikaanse Raad van Kerke nie, en loods hulle ook 'n aggressiewe evangelisasieaksie teen lidmate van ander kerkgenootskappe. Dit het tot gevolg dat verskeie gemeentes aksies begin loods het om veral die vinnige groei van die Ou Apostoliese Kerk en die Nuwe Apostoliese Kerk teen te staan.
Reeds in die 1970's het verskeie publikasies verskyn veral uit die Apostoliese Geloofsending en die NG Kerk, wat daarop gemik was om lidmate te waarsku teen die Apostoliese Kerke. Onder hierdie publikasies was A.J. Van Staden se "Die Ou-Apostelsekte is op die dwaalweg" en F.W. Werner se "Die dwaling van die Apostelsekte". Meer onlangs het twee organisasies ontstaan wat gemik is op die bestryding van kultusse en sektes. Die Mobiele Evangelisasie Tent, wat die verspreiding van die Apostoliese Kerke probeer bekamp het onder nie-blankes, en Kulte Inligting en Evangelisasie Sentrum (KIES) wat deur middel van kampe en nuusbriewe inligting versprei het.
Kritici wat verbonde is aan KIES is Japie Grobler, ds. P.T. Venter en Francois Smit.
Die aanklag word ook gemaak dat die Apostoliese Kerke besig is met Psigiese beheer (mind control).
In 2003 stel Kittie Pienaar die boek "Die openbaring van die dwaalleer van die Ou Apostelkerk" vry. Die boek is eers verwelkom deur die Christelike gemeenskap, maar later gekritiseer vir sy onakkurate inligting deur Ou Apostoliese lidmate.
Apostels bly in familieverband
Verskeie kritici, waaronder Werner het daarop gewys dat die Apostoliese Kerke daartoe geneig is om Apostels in families te hou.
In die Nuwe Apostoliese Kerk is H.W. Schlaphoff deur sy seun F. Schlaphoff opgevolg. Die huidige Distriksapostel J.R. Kitching jr. is die opvolger van sy eie vader J.R Kitching. Distriksapostel N.E. Barnes se eie broer is ook 'n Apostel. Beide Distriksapostels A.J. Fernandes en H.H. Fernandes was broers.
In die Nuwe Apostoliese Kerk word die Apostels nie deur mede-Apostels benoem nie, maar deur die Hoofapostel. Dit is moeilik om te bepaal of familie enige insae het in die aanstelling.
In Duitsland het Hoofapostel J.G. Bischoff sy eie seun Friedrich Bischoff, die stigter van die Nuwe Apostoliese Kerk se drukkery, as Apostel aangestel.
In die Ou Apostoliese Kerk het Apostel Klibbe twee broers, C.F.W. Ninow (1872–1951) en E.F.W. Ninow (1892–1969) aangewys as sy opvolgers, tesame met W. Campbell (1883–1958). C.F.W. Ninow se seun H.H. Ninow (1920–1990) het later Apostel geword. Campbell se eie seun G.F. Campbell (1931) is ook later as Apostel verordineer.
In die geval van die Ou Apostoliese Kerk was beide H.H. Ninow en G.F. Campbell lank na hulle vaders oorlede is verordineer. Familie-insae blyk ook nie moontlik te wees nie. H.H. Ninow is in 1961 verordineer en G.F. Campbell in 1970.
Psigiese Beheer
Die aanklag van psigiese beheer (mind control) is gemaak deur lede van KIES. Grobler noem die volgende punte:
Apostoliese lidmate het weer die volgende teenkritiek.
Laersdrif
Laersdrif is 'n nedersetting in die Sekhukhune-distriksmunisipaliteit van die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Dit lê sowat 15 km van die dorp Roossenekal af.
Kewer
'n Kewer (of tor) is 'n insek in die Coleoptera orde, en omvat 40% van alle insekte. Sowat 300 000 spesies is reeds beskryf, maar die totale aantal word op 1 miljoen geskat. Van die Suid-Afrikaanse spesies is ongeveer 50 000 reeds beskryf. Kakkerlakke word soms verkeerdelik as kewers beskou.
Kewers het 'n kop, borsstuk, agterlyf en, as volwassenes, ses pote. Hulle verskil van ander insekte in die opsig dat 2 verharde dekskildvlerke (elytra) die agterste paar vliegvlerke beskerm. Kewers wissel in lengte van 1 mm tot meer as 150 mm. Hulle ondergaan 'n volledige metamorfose (gedaantewisseling) en leef in alle klimate en uiteenlopende omgewings, byvoorbeeld in woestyne, op hoë berge, in varswater, na aan die kus en selfs na aan die pole. Die meeste is plantetend, maar sommiges is vleisetend en sekere spesies eet afvalstowwe, verwerkte produkte en selfs anorganiese materiaal.
Die kewer verdedig homself op verskeie maniere, onder meer met behulp van kleur of met reuk-, smaak- en gifstowwe wat deur die liggaam uitgeskei word. Baie kewers is peste, maar ander hou weer die ekologiese balans in stand en word in die verband deur die mens ingespan vir plaagbestryding. Die talrykste familie is die snuitkewers (Curculionidae), waarvan sowat 35 000 spesies reeds beskryf is (2 500 in Suid-Afrika). Ander belangrike families is die grondkewers (Carabidae), blaarkewers (Chrysomelidae), boktorre (Cerambicidae), miskruiers (Scarabaeidae) en dwaalkewers (Staphylinidae).
Klassifikasie
Kewers (orde Coleoptera) maak die grootste van die insekteordes uit: sowat 40% van alle insekte is kewers. Die klassifikasie van kewers is gekompliseerd en daar bestaan meningsverskil oor onder meer die indeling van subordes, super- en subfamilies. In die geval word daar hoofsaaklik op families gekonsentreer. 80 wat 300 000 spesies (50 000 in Suid-Afrika) is reeds beskryf, maar die totale aantal spesies word op 1 miljoen geraam. Ongeveer 135 families is beskryf, waarvan 120 in die westelike halfrond en meer as 100 in Suid-Afrika voorkom. Die families word in 4 subordes verdeel, naamlik die Archostemata, Myxophaga, Adephaga en Polyphaga.
Die Archostemata sluit die primitiefste kewers in, waarvan sommige spesies 200 miljoen jaar gelede ontstaan het. Myxophaga het net enkele families, Adephaga het 10 (sowat 10% van alle kewers) en die vernaamste, Polyphaga, het 130 families (sowat 90 % van die totaal). Die meeste van die Adephaga is vleisetende grond- en waterkewers. Die Polyphaga-kewers word onderskei op grond van die afwesigheid van dwarsare (in uitsonderlike gevalle kan 1 aanwesig wees) en 'n geslote sel in die agtervlerke. Tot die suborde behoort die snuitkewers
(familie Curculionidae), waaronder baskewers (familie Scolytidae) soms geklassifiseer word. Indien dit gedoen word, word snuitkewers en verwante kewers as die grootste familie in die diereryk beskou. Kewers word volgens struktuurverskille of volgens hulle lewenswyse ingedeel.
Wemmershoek
Wemmershoek is 'n klein Kleurlingnedersetting in die Kaapse Wynland-distriksmunisipaliteit van die provinsie Wes-Kaap in Suid-Afrika.
Barry Brown (akteur)
Barry Brown (19 April 1951 – 25 Junie 1978) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Bad Company (1972), Daisy Miller (1974), en Piranha (1978), en in die televisiereeks Then Came Bronson (1969).
Kewer
Klassifikasie
Subordes en families
Bou
Ondanks groot verskille tussen die talryke spesies het alle kewers 'n kop, borsstuk (toraks) en agterlyf (abdomen). Volwasse kewers het ook 6 pote. Hul liggaamsgrootte wissel van minder as 1 mm tot sowat 150 mm (die goliatkewer – Goliathus meleagris). Kewers word van ander insekte onderskei op grond van hulle dekskilde (elytra): een paar verharde voorvlerke wat die agterste paar vliegvlerke beskerm. (Kakkerlakke word soms verkeerdelik as kewers beskou; anders as by kewers kom hulle elytra egter nie in 'n reguit lyn bymekaar nie, maar vou bo-oor mekaar).
Wemmershoek
Wemmershoek is by die kruising van die R301-streeksroete en R45-provinsiale pad geleë. Die Wemmershoekdam is in 1957 in die Wemmershoekrivier gebou.
Kewer
Bou
Die verskillende spesies se bou is aangepas by hul lewenswyse. Lede van een van die grootste kewerfamilies, die grondkewer (Carabidae), is byvoorbeeld sterk en atleties gebou, met voelers en pote van gemiddelde lengte sodat hulle maklik op vaste aarde oor die weg kan kom. Waterkewers (familie Dytiscidae) het vaartbelynde, gladde liggame, en spesies wat in hout boor (familie Bostrychidae), is weer silindries van bou sodat hulle maklik in hul tonnels kan beweeg. Op die kewer se kop is bytende monddele, 2 oë en 2 voelers. Die monddele is aangepas vir voedselopname, byvoorbeeld om die insek in staat te stel om kos op te suig of sy prooi te byt. Die mond- dele kan vorentoe of afwaarts wys. By die snuitkewer (familie Curculionidae) is die kop verleng tot 'n snoet.
Die kake van 'n ander kewer lyk weer soos 'n hark en stel die insek in staat om sy kos op te raap. By die grootkaakkewer (Lucanus cervus) is die kake uitermate verleng en lyk so os 'n bok se horings. Kewers het saamgestelde oë met verskillende vorme. Roofspesies se oë is goed ontwikkel om prooi raak te sien, terwyl grotspesies en larwes swak sien of glad geen oë het nie. Draaikewers (familie Gyrinidae), wat op die water leef, se oë is selfs tweeledig, sodat hulle met die een gedeelte bo en met die ander onder die water kan sien.
Voor die oë is die voelers (antennes) wat die gevoel- en reuksintuie bevat. Hulle het meestal 11 lidjies en vertak soms by die punte. Die voelers kan etlike kere langer as die kewer self wees, en die mannetjie se voelers is gewoonlik langer as die van die wyfie. Lieweheersbesies (familie Coccinellidae) se voelers is besonder kort – die genus Batocera maak daarteenoor op voelers van tot 230 mm aanspraak. Net die voorste 2 segmente van die borsgedeelte is gewoonlik voor die elytra sigbaar.
By die dwaalkewer (familie Staphylinidae) steek 'n hele aantal segmente van die agterlyf onder die dekskilde uit. Die horingagtige elytra is aan die tweede segment van die borsstuk, die pronotrum, vas en kom in die klein driehoekige scutellum bymekaar. Die elytra is dikwels vol groewe en is die ooglopendste beskerming wat by insekte aangetref word. Dekskilde word nooit in die vlug geklap nie, maar word wel gebruik as balanseerders en draagvlakke. Hulle kan kort wees, soos die van die dwaalkewers (famille Staphyllnidae), of goed ontwikkel, soos by die vuurvliegies (familie Lampyridae). Die wyfies van laasgenoemde familie, die glimwurms, het geen elytra nie. Wanneer 'n kewer vlieg, word die dekskilde skuins boon toe gelig om plek te maak vir die vliesagtige paar agtervlerke, wat soms harig is.
Miskruiers (familie Scarabaeidae) se voorpote lyk soos harke sodat hulle goed kan grawe, en vlooikewers (familie Chrysomelidae) se agterpote het spiere aan die basisse, wat hulle daartoe in staat stel om te spring. Daar word gemeen dat kewers trillings of waterstrominge deur middel van verskeie gevoelspunte op die liggaam kan waarneem. Sommige spesies, byvoorbeeld die vuurvliegie, het ook die vermoë om lig te maak – 'n seldsame vermoë onder diere. Kewers is dikwels swart of bruin en derhalwe onopvallend. Baie is egter pragtig helder en veelkleurig, soms met 'n metaalagtige glans, byvoorbeeld die metaalgroen lentekewer (familie Scarabaeidae). Die dekskilde en ander liggaamsdele het baie keer interessante patrone, knoppies of uitgroeisels. Die skilpadkewer (familie Chrysomelidae) kan ook van kleur verander.
Verspreiding
Kewers teel in alle klimate en uiteenlopende omgewings, byvoorbeeld in woestyne, op hoë berge, na aan die kus of na aan die pole. Sommige spesies woon saam met bye, miere of termiete, ander onder boomstamme, in grotte, dierkarkasse of voëlneste. Van die grootste families, soos die snuitkewers, is oor die hete wêreld versprei, ander is tot die noordelike halfrond beperk, terwyl sommige, soos pragkewers (familie Buprestidae), meestal in die trope aangetref word.
Sekere spesies kan selfs tot 'n enkele vallei beperk word. Party kewers is alleenlewend, byvoorbeeld die grondkewers en snuitkewers. Ander, soos die lieweheersbesies of die glanskewers (familie Chrysomelidae), is sosiaallewend soms in groepe wat uit verskillende spesies saamgestet is. Baie kewers maak net snags hulle verskyning en word dan deur ligte aangetrek.
Asemhaling
Asemhaling geskied deur middel van 'n goed ontwikkelde trageale stelsel met talryke buisies, wat veral by die vlieënde kewers baie vertakkings het. Soms is daar 'n uitgebreide stelsel van lugsakkies in die liggaam waarin lug opgegaar word. Die asemhalingsopeninge, wat die buisstelset met die buitelug verbind, lê langs die borsgedeelte en agterlyf. Waterkewers is vir suurstof aangewys op die atmosfeer en kom dus gereeld na die oppervlak om asem te skep. Die verbruikte lug word met pompbewegings deur 'n spleet onder die dekskild uitgepers. Die opening lê tussen die opgeligte dekskilde en die agterlyf. Vars lug vloei weer deur dieselfde opening onder die dekskilde na binne. Sommige klein waterroofkewers kan egter maande lank onder water bly voordat hulle boontoe kom. Hulle gebruik naamlik die suurstofborreltjies wat deur waterplante geproduseer word. By ander word borreltjies lug weer in 'n dik laag haartjies vasgehou, wat die kewer in staat stel om suurstof uit die water op te neem. Die soort asemhaling word plastronasemhaling genoem.
Voeding
Die meeste kewers en hul larwes is plantetend – daar is spesies wat op alle moontlike plantdele leef: vrugte, sade, hout, skimmels, ensovoorts. Baie kewers eet egter dieremateriaal. Verwerkte produkte soos meet, tee of klere en selfs anorganiese stowwe word ook gevreet. Die snuitkewers is die grootste plantetende familie. In teenstelling met die kieskeurige glanskewers, wat net die sagste dele van die plant uitsoek, vreet snuitkewers alles, van wortels tot blare. Baie kewers leef op verrotte hout, byvoorbeeld die baskewers (familie Scolytidae). Mierneskewers (familie Paussidae) woon saam met miere en eet sowel die miere as hul larwes. Enkele kewers is ook parasiete, byvoorbeeld Platypsyllus castoris.
Die meeste spesies wat tot die suborde Adephaga behoort, is vleisetend, byvoorbeeld tierkewers en waterroofkewers. Sekere spesies eet kewers van ander spesies – die bontroofkewers (familie Cleridae) eet naamlik baskewers. Kewers wat op hul prooi jag maak, se kos word meestal buite die liggaam verteer. Die vangs word met maagensieme ingespuit, wat die vette en proteïene verteer, waarna dit deur buise aan die binnekant van die voorkake uitgesuig word, byvoorbeeld die waterroofkewer. Nie alle vleisetende kewers is jagters nie.
Verdediging
Die kewer se harde dekskild en sy sterk kake is vir die meeste spesies reeds goeie beskerming. Talle kewers het ook besondere wapens wat met kleur, reuk, smaak, geluid en selfs lig te doen het. Die elytra, wat die grootste gedeelte van die kewer se rug bedek, is soms helderkleurig, wat as afskrikmiddel dien omdat dit die aanvaller waarsku dat die kewer 'n slegte reuk kan afskei. Die lieweheersbesie het byvoorbeeld helder patrone op sy dekskild om vyande af te skrik. Ander, soos die skilpadkewer (familie Chrysomelidae), is groen gekamoefleer so os die plante waarop hy leef.
Sommige kewers boots die kleure en kleurpatrone van ander "gevaarlike" spesies na sodat hulle indringers sal verwar (aposematiese kleuring). Die bombardeerkewer (genus Brachinus, familie Carabidae) se verdediging is hoogs effektief. Die kewer skei naamlik deur 'n pigidiale klier 3 stowwe af wat met mekaar reageer en 'n bytende vloeistof vorm. Elk van die stowwe is afsonderlik agter 'n kleppie geberg en word deur spiersametrekkings vrygelaat.
Die stowwe verbind en 'n gasdruk ontstaan, sodat die kewer 'n vuurwarm gifstof met 'n soms hoorbare plofgeluid vrylaat. Die stof kan blase op die vel van 'n aanvaller brand. Sommige kewers skei as verdediging ook bloeddruppels op hulle knieë af (refleksbloeding). Dit ruik en smaak ewe sleg en kan giftig wees. Glanskewers, asook blaartrektorre (familie Meloidae), skei ook gif af – die keer vanuit gewrigte in hul pote. Dit kan vir selfs mense dodelik wees as dit ingeneem word. Baie kewers en hul larwes maak geluide wanneer hulle bedreig word, byvoorbeeld die baie skril geluid van die waterkewerspesie Hygrobia hermanni. Kewers wat hulle nie met chemiese stowwe of sintuiglike reaksies kan beskerm nie, vlug of gaan staan doodstil.
Grondkewers kan baie vinnig weghardloop, vlooikewers spring onder hulle aanvallers uit en kniptorre (familie Elateridae) voer 'n knipmesbeweging uit deur hulleself letterlik in die lug op te skiet. Kewers wat op plante leef, val eenvoudig van die blaar of stingel af en gaan Iê doodstil op die grond, sodat hulle moeilik raakgesien kan word. Die voelers en pote vou terselfdertyd styf teen die lyf aan, soos by byvoorbeeld die pilkewer van die familie Byrrhidae.
Voortplanting
Kewers is oor die algemeen tweeslagtig, maar spesies kan ook net uit wyfies bestaan, wat sonder bevrugting kan voortplant (Partenogenese). Die geslagte is baie keer moeilik onderskeibaar. Mannetjies kan dikwels aan hul groter kake uitgeken word (byvoorbeeld die grootkaakkewers van die familie Lacanidae) of hul horings (byvoorbeeld die renosterkewer van die familie Scarabaeidae).
Paring by kewers kan van enkele minute tot etlike ure duur. Kewers ondergaan 'n volledige gedaantewisseling (metamorfose). Die wyfie lê haar eiers in die grond, op blare, in boom bas, op vrugte en blomme of selfs op misbolle. Snuitkewers gebruik hulle snoete om die gate waarin hulle hul eiers bere, te grawe. Kewereiertjies is gewoonlik ovaal, maar kan ook rond of staafvormig wees. Daar is meestal 3 larvale stadia en die ontwikkeling van die larwes duur van 2 weke tot 8 jaar by byvoorbeeld die grootkaakkewers. Larwes het bytende of suigende monddele en die kopgedeelte is harder as die res van die liggaam.
By aktiewe spesies, soos die dwaalkewers, is die bene lank en stekelrig, maar lentekewers, asook draadwurms (familie Elateridae), se larwes het swakker ontwikkelde bene omdat die diertjies na aan hulle kos leef. Larwes is soms gedeeltelik parasities, soos in die geval van blaartrektorre, wat op sprinkane teer. Die papiestadium van kewers word meestal in die grond deurgebring, maar soms ook in sade, bome of plantstingels. Die papies word beskerm deur kokonne of selle wat van grond gemaak is of soortgelyk is aan 'n eierdop. Die duur van die verskillende stadia word bepaal deur onder meer klimaat, die beskikbaarheid van kos en 'n geskikte habitat. Volwasse kewers leef soms net 'n paar dae, maar sommige, byvoorbeeld snuitkewers, kan tot 3 jaar oud word.
Ekologiese belang
Hoewel kewers baie skade aan gewasse, oeste en verwerkte produkte kan aanrig, hou hulle in
baie gevalle egter die ekologiese balans in stand. In die verband word hulle soms deur die mens ingespan om byvoorbeeld ander skadelike insekte uit te roei. 'n Goeie voorbeeld van plaagbestryding met behulp van kewers, is die aanwending van die snuitkewerspesie Erytenna consputa vir die bestryding van hakeabos. Die kewer speel 'n belangrike ekonomiese rol in Suid-Afrika: Die hakeaplant is in die vorige eeu uit Australië ingevoer en het 'n plaag geword wat nie deur chemiese of meganiese metodes beheer kon word nie.
Dit het uiteindelik na feitlik al die bergreekse in Suid- en Suidwes-Kaapland versprei. Aanvanklik is 300 larwes en 60 kewertjies uit Australië toe hier losgelaat. Namate kolonies van die spesie gevestig geraak het, het die hakeaplaag onder beheer begin kom. (In Australië word byvoorbeeld sowat 70 % van die hakea-vruggies, en soms dieselfde persentasie sade, jaarliks deur die snuitkewerlarwes vernietig.) Die spesifieke spesie is biologies uitsluitlik by die hakeaplant aangepas. Toetse het bewys dat die wyfie eers oor die vruggies moet loop om geprikkel te word voordat sy haar eiers kan lê. Die wyfies moet ook 'n tyd lank op die vruggies leef voordat hulle geslagsryp word. Die eiers ontwikkel net in die blomtyd en die tyd van vrugbesetting van die hakea.
Ander kewers wat help om 'n balans in die natuur te handhaaf, is grondkewers en dwaalkewers, wat ander insekte, soos ruspes, eet en die se getalle so onder beheer hou. Lieweheersbesies is veral van belang by pesbeheer. Rodolia cardinalis is byvoorbeeld in die vorige eeu gebruik om 'n dopluispes in die Kaliforniese sitrusboorde in die VSA onder beheer te bring. Die spesie is later ook na Suid-Afrika gebring om in plaaslike sitrusboorde die dopluis te bestry. Baie kewers is aasvreters, byvoorbeeld die aaskewers van die familie Silphidae, miskruiers (familie Scarabaeidae), toktokkies (familie Tenebrionidae) en vel- kewers (familie Dermestidae).
Laasgenoemde kan baie skade in museums aanrig, waar hulle dieremateriaal vreet, maar sekere spesies word juis in dierkundige studies gebruik om dieregeraamtes skoon te vreet. Van alle kewers veroorsaak die plantetende kewers die meeste skade. Glanskewers en hul larwes, asook snuitkewers, rig byna almal skade aan wortels, stingels of blare aan. Boktorre (familie Cerambycidae), baskewers en pragkewers verniel weer bome. Die larwes van sommige kniptorre, bekend as draadwurms, eet jong gesaaides van katoen, aartappels of mielies, terwyl ertjiekalanders (familie Bruchidae) peulgewasse se sade eet.
Houtpoeierkewers (familie Lyctidae) is 'n besondere pes in Suid-Afrika – hulle verniel meubels en ander houtartikels – en, soos hul onderskeie name reeds suggereer, kan meubelkewers (familie Anobiidae) en sigaret- of tabakkewers (Lasioderma serricorne) groot skade aanrig. In uitsonderlike gevalle kan kewers ook plantsiektes oordra. 'n Spesie met besondere betekenis in Suid-Afrika is Macrotoma natala. Die larwes, wat as Mabunguwurms bekend staan en in Desember en Januarie volop is, word deur sommige mense as fynkos beskou.
Kewerfamllies
Grondkewers (familie Carabidae) Daar is sowat 24 000 beskryfde spesies in die familie, waarvan meer as 3 000 in Suid-Afrika voorkom. Grondkewers is aktiewe jagters wat op land lewe. Ondanks hulle naam bly baie in bome en struike, waar hulle plantluise vang, of onder boombas. Hulle verkies tropiese en subtropiese gebiede en bly dikwels op rivieroewers, strande en ander vogtige plekke.
Kickers Offenbach
Kickers Offenbach is 'n sokkerklub uit die stad Offenbach am Main in Duitsland.
Kewer
Kewerfamllies
Hulle is plat, donker insekte wat van 1 tot 100 mm lank kan word. Baie grondkewers het besondere verdedigingsmeganismes, byvoorbeeld die bombardeerkewer, wat 'n chemiese stof afskei om vyande soos paddas af te skrik. Die genus Pheropsophus is 'n verteenwoordiger van die bombardeerkewers wat wydverspreid in Afrika voorkom. 'n Ander grondkewer wat op die kontinent voorkom, die genus Anthia, is 'n groot swart insek, soms met geel of wit kolle, wat op 'n afstand van 350 mm 'n afweerstof wat mieresuur bevat, na sy aanvallers kan spuit.
Die suur brand die vel intens en is gevaarlik vir die oë. Die kewers staan as oogpisters bekend. Sekere grondkewers van die genus Lebistina lyk op die oog af net soos vlooikewers van die genus Diamphidia. Dit is die natuur se manier am hulle deur kamoeflering teen vyande te beskerm: Diamphidia is naamlik baie giftig die San gebruik die kewers se gif op hulle pyle.
Kickers Offenbach
Die klub het die halfeindstryd van die nasionale kampioenskap tydens die Tweede Wêreldoorlog in 1942 bereik, maar is deur die uiteindelike kampioen FC Schalke 04 verslaan. Ook in 1949 word die halfeindronde bereik en in 1950 en 1959 die eindstryd, waar daar egter onderskeidelik teen VfB Stuttgart (met 1-2) en Eintracht Frankfurt (met 3-5) verloor word. Offenbach haal die Bundesliga uiteindelik in 1968. Die grootste prestasie in die klub se geskiedenis is die verowering van die Duitse beker in 1970. Die klub het in die 1983/84-seisoen sy laaste verskyning in die Bundesliga gemaak.
Erelys
DFB-Pokal
Kewer
Waterkewers (familie Dytiscidae)
Waterkewers kan ook goed vlieg en kan hulleself effektief verdedig. Die kewer skei 'n afstootlike reuk af wanneer hy in die moeilikheid is. Dit kom tussen die bors- en kopgedeelte uit en veroorsaak dat paddas en vissies wat hom wil vang, tydelik die kluts kwyt raak. Klein ontploffinkies word ook soms vanuit 2 anale kliere veroorsaak. 'n Vloeistof wat soos ammoniak ruik, word in die geval as afweermiddel gebruik. Waterkewers is vleisetend en gulsig. Hulle vang insekte, wurms en selfs vissies wat grater as die kewer self kan wees.
Tierkewers (subfamilie Cicendilinae van die Carabidae)
Die mannetjie het breë kake waarmee hy baie seer kan byt en wat terselfdertyd dien om die wyfie tydens paring vas te hou. Tierkewerlarwes grawe hulle gate, wat soms tot 300 mm diep is, volgens 'n netjiese plan. Die larwe dra naamlik korreltjies sand op sy breë kop by sy gaatjie uit en versprei dit eweredig rondom die gat. Die breë kop dien ook as 'n prop waarmee die gat se opening toegemaak word terwyl die larwe op sy prooi Iê en wag. Die vangs word in die gat afgetrek en daar geëet.
Waterhondjies (familie Gyrinidae)
Daar is sowat 700 spesies van die waterhondjiefamilie bekend. Die waterhondjies of draaikewers bly gewoonlik op die wateroppervlak, waar hulle aanhoudend rondswem sonder om teen mekaar vas te swem, want hulle kan die golfies wat hul makkers veroorsaak, waarneem en blitssnel daarop reageer.
Wanneer hulle skrikgemaak word, begin hulle al hoe vinniger swem of duik onder die water in en tol daar voort. Net soos die waterkewers is hulle ook stroombelyn en glad. Hulle kan egter nie maklik wegvlieg nie en moet eers teen 'n soliede voorwerp uitklim voordat hulle in die lug kan kom. Die waterhondjie se vernaamste kenmerk is sy tweeledige oë wat hom in staat stel om terselfdertyd bo en onder die water te sien. Lede van die familie is, net soos die waterkewers, roofdiere en eet soms hul soortgenote. Die Haliplidae is 'n verwante familie wat onder die water kan asemhaal.
Mierneskewers (familie Paussidae)
Die mierneskewers, waarvan sowat 400 spesies beskryf is, is meestal baie klein – ongeveer 6 tot 12 mm lank – met voelers wat soos knuppels lyk. Hulle woon in mierneste, waar hulle sowel die miere as die mierlarwes eet en waar hulle soms deur die miere aan hulle voelers rondgesleep word. Die kewers skei 'n lokmiddel af wat die miere van hul klierhaarklossies aflek. Mierneskewers skei ook, net soos bombardeerkewers, 'n vloeistof af wat 'n mens se oë en vel intens laat brand.
Snuitkewers (familie Curculionidae)
Sowat 35 000 spesies snuitkewers, waarvan 2 500 in Suid-Afrika voorkom, is bekend. Snuitkewers is uitsluitlik plantetend en word uitgeken aan hulle lang snoete en die gelede, knuppelvormige of gebuigde voelers. Die Suid-Afrikaanse broodboomsnuiter (Anthliarrinus zamiae) se wyfie het byvoorbeeld 'n snoet wat 3 keer langer as haar liggaam is. 'n Ander Suid-Afrikaanse kewer, van die genus Protostrophus, het weer 'n plat, breë snoet waarmee hy gesaaides verniel. Een van die besonder opvallende kewers van die familie is die leliesnuitkewer (Brachycerus obesus).