cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Peddie
Eerste treë
Op 23 Mei 1923 het die Ringskommissie op Peddie vergader om die stigting van 'n afsonderlike gemeente te finaliseer. Eenhonderd en twintig lidmate van Peddie het dié geskiedkundige vergadering bygewoon, 'n treffende bewys van die lidmate se geesdrif. Die eerste kerkraadslede was Barend Erasmus (ouderling), Willem Naudé (ouderling), Stephanus Bezuidenhout (diaken), Petrus du Toit (diaken), Adriaan Ackerman (diaken) en Jan Bosch (diaken). Die naam van die nuwe gemeente sou Peddie wees en die leraar van Alice, ds. Malherbe, is aangewys as die eerste konsulent. Die grenslyne was die fiskale grens tussen die distrikte Victoria en Peddie, aan die Ooste die Keiskammarivier, aan die Suide die see en aan die Weste die Grootvisrivier, maar met enkele afwykings. Die paar plase wes van die Grootvisrivier was die enigste wat van die gemeente Grahamstad aan Peddie toegewys is. In die tyd van ds. Senekal was daar 'n kwessie oor dié plase. Grahamstad was ontevrede omdat Peddie 'n kerkraadslid wes van die rivier gekies het, terwyl Peddie weer gemeen het dat Grahamstad wederregtelik by Peddie se lidmate kollekteer. Die saak is na die Ringskommissie verwys. Mnr. P.D. du Toit, diaken van Peddie, het spesiaal van Stutterheim gekom om ten gunste van Peddie te getuig. Die kommissie het die ou grenslyn van Peddie gehandhaaf, maar bepaal dat mnre. W.S. van der Merwe en Joseph Dunbar hul kerklike voorregte in Grahamstad kon geniet.
Geboue en pastorie
duimnael|links|200px|Peddie se kerksaal het die voorblad van [[Kerkbode|Die Kerkbode van 25 Augustus 1937 gehaal.]]
Toe Peddie in 1923 gestig is, was daar reeds 'n doelmatige kerkgebou en 'n kerksaaltjie van sink, maar nig geen pastorie nie. Die eerste taak was dus om 'n predikantswoning daar te stel. Vir dié doel is 'n gemeentevergadering onmiddellik ná die stigtingsvergadering onder leiding van die konsulent gehou. Dit is die eerste genotuleerde vergadering van die nuwe gemeente. 'n Kommissie van nege lede is gekies om die planne vir die pastorie op te stel en die bouwerk is aan 'n werkende kommissie opgedra. Treffend is dat in elkeen van die kommissie drie Koekemoers gedien het. Dié keer het Johannes Hattingh aangebied om oor die bouery toesig te hou. Verskeie lidmate het aangebied om die bakstene vir die gebou te voorsien. Ander het weer hul wa en osse tot die beskikking van die boukommissie gestel sodat die boumateriaal daarmee vervoer kon word. Dit was 'n belowende begin vir die klein die jong gemeente.
Onder voorsitterskap van mnr. G.S. van Niekerk het die boukommissie met 'n fondsinsameling begin. Daarmee het dit nie so vlot gegaan nie. Die mikpunt was R900, maar op 11 Augustus 1923 moes die voorsitter rapporteer dat hulle slegs R348 in hande het. Daarna het die geld vinniger ingekom, want teen Oktober was daar net R360 kort. Met die bouery kon nie langer gewag word nie en die kerkraad het die tekort uit sy eie vaste fondse aangevul. Die bouery het goed gevorder want met die derde gemeentevergadering (op 2 Februarie 1924) is gerapporteer dat die pastorie klaar was, maar nog R200 moes bestee word aan die omheining van die terrein, buitegeboue en 'n onderaardse tenk vir die bewaring van reënwater. Die kerkraad het weereens die ekstra geld gestem. Die eerste taak van die gemeente is dus met sukses bekroon.
Vrugtelose beroepe
duimnael|regs|170px|Toe die kerkraad in 1925 'n leraar beroep, het di. C.C. Nepgen en J.F. Hugo ewe veel stemme gekry, maar die lot het op ds. Hugo geval. Die beroep van 'n vaste leraar was nou aan die beurt. Die konsulent het intussen gesorg dat die vernaamste werksaamhede van die gemeente nie skade ly nie. Vir elke besoek aan Peddie het hy R20 in verhoeding ontvang en vry losies. Die eerste ses kerkraadslede is op 2 Mei 1923 voorgestel. Die diaken P.D. du Toit van Willow Park het in die beginjare 'n belangrike rol gespeel. As korrespondent (skriba-kassier) het hy alle korrespondensie waargeneem, die register aangelê, die geldsake behartig en op Sondae as orrelis sy plek agter die kerkorrel ingeneem wat in 1919 deur prof. P.K. de Villiers ingewy is. En al hierdie dienste het hy sonder vergoeding verrig. Dit was dus 'n groot terugslag vir die gemeente toe hy in die loop van 1927 na Stutterheim verhuis het, vanwaar hy dan ook later sou kom om ten gunste van Peddie te getuig in die saak teen die NG gemeente Grahamstad, soos vroeër vermeld. Met sy vertrek het hy die erf wat hy op Peddie besit het, aan die gemeente geskenk.
Ná die voltooiing van die pastorie het die kerkraad die vrymoedigheid gehad om in Februarie 1924 die eerste beroep uit te bring. Dit was die eerste van 'n lang reeks mislukte beroepe. Eers is ds. M.T.R. Smit van die NG gemeente Ugie beroep en toe ds. A.F. Marais van Namies (die latere Pofadder). Die volgende beroep was op ds. M.J. de Kock van die NG gemeente Grahamstad, weereens tevergeefs. By al hierdie frustrasies kom toe nog 'n groot droogte in September 1924. Moedeloos vra die kerkraad van die Ring verlof om hul vierde beroep uit te stel.
Van Januarie 1925 af is daar 'n nuwe konsulent, ds. J.F. Hugo van King William's Town, aangesien Peddie van toe af onder die Ring van Queenstown val. In daardie maand is ds. F.B. Odendaal van Knysna be roep. Ds. Hugo het dit onder die aandag van die kerkraad gebring dat hulle baie moeilik 'n leraar sou bekom teen slegs R600 per jaar. In verband hiermee lees hy 'n brief voor wat hy van ds. A.D. Lückhoff, die Armsorgsekretaris, ontvang het. Daarin gee ds. Lückhoff te kenne dat die gemeente moontlik hulp uit die Hulpbehoewendegemeente-Fonds kon kry. Daarop is besluit dat as 'n toelaag uit die aard ontvang word, dit by die R600 gevoeg sou word om die salaris sodoende te verhoog. Nietemin het ds. Odendaal nie die beroep aanvaar nie. Op 4 April 1925 vergader die kerkraad weer om 'n leraar te beroep. By die finale stemming het ds. C.C. Nepgen van Umtata en ds. Hugo, die konsulent, ewe veel stemme gekry. Die lot moes beslis en dit val toe op ds. Hugo.
Op die daaropvolgende gewone kerkraadsvergadering het ds. Hugo 'n brief voorgelees van ds. Lückhoff waaruit dit blyk die AAK sal R100 per jaar aan Peddie skenk. Vir die jong gemeente was dit 'n uitkoms. In die jare wat sou volg moes Peddie maar alte dikwels staat maak op die toelaag van die AKK.
Eerste leraar
Eindelik, twee jaar ná die stigting van die gemeente, het Peddie sy eerste leraar gekry. Ds. J.F. Hugo het die beroep aangeneem. In Julie 1925 is ds. Hugo deur ds. C.C. Nepgen van Umtata in sy amp as leraar van Peddie bevestig. Gedurende die eerste 50 jaar van Peddie se bestaan is net drie leraars bevestig, naamlik ds. Hugo in 1925, ds. Hammann in 1935 en eers weer in 1970 ds. C.H. van Wyk.
Op Maandag 6 Julie 1925 hou ds. Hugo sy eerste kerkraadsvergadering as leraar van die gemeente. Vir Peddie kom daar nou heelwat nuwighede. Voortaan sou daar elke Sondag 'n diens in die plaaslike kerkgebou wees, terwyl daar vroeër op die meeste 15 per jaar was, dus skaars een elke drie weke. Die eerste Sondag in die maand sou voortaan as Kerksondag bekendstaan wanneer daar twee dienste sou wees. Die opkoms was gewoonlik goed, maar op die ander Sondae was dit gewoonlik swak omdat daar destyds net 14 Afrikaanse gesinne op die dorp gewoon het. Vaste tye vir doopbediening en Sondagskool is ingestel en bidure vir die dorp en buitewyke is gereël.
Ds. Hugo het hom ook beywer vir die stigting van 'n Christelike Jongeliedevereniging. Die CJV het ongelukkig ná sy vertrek in 1930 doodgeloop. Op 26 September 1926 was daar 'n indrukwekkende gebeurtenis in die gemeente toe 12 mense wat reeds getroud was, as lidmate aangeneem en voorgestel is. Ondanks die gemeente se problematiese finansies, wat gedurig 'n besprekingspunt op kerkraadsvergaderings was, kon die Vrouesendingbond vir ds. Hugo bystaan om sendingwerk te doen. Omdat die NG Kerk vir Peddie voorheen so swak bearbei het, was die Sewendedag-Adventiste en die Volle Evangelie-kerk bedrywig in die gemeente. Die kerkraad kon egter in 1925 meld dat geen NG lidmaat by hulle aangesluit het nie. Daar was destyds, soos in die daaropvolgende dekades, ook byna geen sosiale euwels in die gemeente nie sodat dit in die hele geskiedenis van die gemeente se bestaan amper nooit nodig was om sensuur op 'n lidmaat toe te pas nie.
Ongelukkig het besprekings van geldelike vraagstukke dikwels die betrekkinge in die gemeente vertroebel. In verhouding met sy lidmaattal van sowat 200 was die geldelike las natuurlik swaar. Die Armsorgkommissie het gelukkig altyd 'n sagte plekkie vir Peddie gehad en in 1926 is die toelaag van R100 per jaar opgeskuif na R150, maar in die kerkraad het sommige lede gevoel dat die toelaag vir meer as net die leraar se salaris aangewend moes word.
Ds. Hugo vertrek
Dit was vir die gemeente 'n groot terugslag toe ds. Hugo in Junie 1927 'n beroep aanneem na die NG gemeente Komga. Op 27 Augustus 1927 het ds. J.P. le Roux, leraar van King William's Town oorgekom om aan ds. Hugo demissie te verleen. Op 1 September het Peddie afskeid van hul eerste leraar geneem. Ook op Komga het ds. Hugo nie lank gebly nie, want in 1930 vertrek hy na Ventersdorp, waar hy bly tot hy sy emeritaat in 1954 aanvaar het. Ds. Jean Francois Hugo was dus net twee jaar en vier maande in die gemeente, maar hy het sy moeilike taak met groot ywer aangepak, hoewel sy tydjie te kort was om regtig die gemeente op te bou. Ná sy vertrek sou dit 'n volle agt jaar duur voordat Peddie sy tweede vaste leraar kon kry.
duimnael|regs|360px|Al die gemeente se geboue, afgeneem in waarskynlik die 1960's: van links is die kerksaal, die kerkgebou en groot pastorie, met op die voorgrond die klein pastorie waarin ds. en mev. Mentz gewoon het.
Telewizja Polska
Telewizja Polska (Poolse Televisie), dikwels afgekort tot TVP [ˈtɛ ˈfaw ˈpɛ], is Pole se openbare televisie-uitsaaikorporasie. Sy dienste word deur lisensiegelde (sowat 'n derde van sy begroting), advertensies en borge gefinansier. Uitsaaidienste het in 1952 begin, en tot in die 1990's was TVP die enigste televisie-uitsaaier in die land.
Geskiedenis
Die nodige tegniese voorbereidings vir Pole se eerste televisiediens is reeds in 1935 deur die Nasionale Instituut vir Telekommunikasie (Państwowy Instytut Telekomunikacyjny, PIT) getref, en onder andere was Polskie Radio, die land se openbare radio-uitsaaier, by dié projek betrokke. Die eerste toetsprogram is vanaf 1937 gebeeldsaai, en gereelde programme sou volgens die oorspronklike planne vanaf 1941 uitgesaai word. Weens die Duitse inval in Pole in 1939 moes uitsaaidienste gestaak word nadat alle tegniese toerusting deur die Duitse weermag vernietig is.
In 1947 is die voorbereidings hervat. Vyf jaar later, op 25 Oktober 1952, is Pole se eerste televisiekanaal geloods, die huidige TVP1. Televisie-ontvangs was aanvanklik nog beperk tot die hoofstad Warskou. Die eerste uitsaaidiens in die suide van die land, Telewizja Katowice (tans TVP3 Katowice), het sy diens op 3 Desember 1957 begin. Gaandeweg het meer streekskanale gevolg.
Op 2 Oktober 1970 het TVP2, die tweede kanaal, sy program in die hele land begin uitsaai. Op 16 Maart 1971 is die eerste kleurtelevisieprogramme volgens die SECAM-standaard gebeeldsaai. In 1995 het Poolse uitsaaiers na die PAL-kleurstndaard oorgeskakel.
Die streekskanale is vanaf die 1990's geherorganiseer as TVP3 (sedert 2007 TVP Info). 'n Eie kanaal vir Poolssprekendes in die buiteland, TVP Polonia, is in 1992 geloods. 'n Kultuurkanaal, TVP Kultura, het op 24 April 2005 begin beeldsaai.
Maude Apatow
Maude Apatow (gebore 15 Desember 1997) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Knocked Up (2007), Funny People (2009), This Is 40 (2012), en Other People (2016).
Janelle Monáe
Janelle Monáe (gebore 1 Desember 1985) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Equalizer (2014), Rio 2 (2014), Hidden Figures (2016), en Moonlight (2016).
Real Madrid
Real Madrid (volle naam: Real Madrid Club de Fútbol) is 'n Spaanse Sokkerklub in die stad Madrid. Real Madrid is op 6 Maart 1902 gestig as Sociedad Madrid FC. Die klub se byname is Los Blancos en Los Merengues. Dit is die suksesvolste klub in Spanje en is deur FIFA as die beste sokkerklub van die 20ste eeu aangewys.
Cannes-rolprentfees 2003
Die 56ste jaarlikse Cannes-rolprentfees is van 14-25 Mei 2003 gehou. Die Franse akteur, regisseur en vervaardiger Patrice Chéreau was die voorsitter van die jurie. Die Italiaanse aktrise en model Monica Bellucci het die opening- en die afsluitingseremonie aangebied. Altesaam 48 rolprente en kortfilms is vir mededinging gekies.
Die Amerikaanse rolprent Elephant met Gus van Sant as regisseur, wat op die bloedbad by die Columbine-hoërskool geskoei is, het die Palme d'Or gewen. Die fees is geopen met Gérard Krawczyk se Fanfan la Tulipe en afgesluit met Charlie: The Life and Art of Charles Chaplin van Richard Schickel.
Ian Holm
Sir Ian Holm CBE  (12 September 1931–19 Junie 2020) was 'n Engelse akteur. Hy het bekendheid verwerf met sy rolle in die rolprente The Sweet Hereafter (1997), The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001), The Lord of the Rings: The Return of the King (2003), en Ratatouille (2007).
Pous Gregorius VI
Gregorius VI was die 148ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Gregorius VI is gebore as Johannes Gratianus Pierleoni in Rome, Italië. Hy was die peetvader van Benedictus IX en aartspriester van Sint Johannes by die Latynse Poort. Op 1 Mei 1045 volg hy Pous Benedictus IX op en regeer tot hy afgeset word deur die sinode van Sutri op 20 Desember 1046. Hy word opgevolg deur Pous Clemens II. Die naam ‘Gregorius’ beteken 'wagter'.
Pontifikaat
Pous Gregorius VI was reeds oud toe hy die pous-amp van Benedictus IX gekoop het. Skynbaar het hy dit met goeie bedoelings gedoen om die pous-amp by die skandalige Benedictus IX weg te neem. Hy het staatgemaak op sy kapelaan Hildebrand (later Pous Gregorius VII) om sy kerklike take te vervul. Hoewel die staatskas leeg was het Gregorius probeer om orde op sake te stel. Hy het briewe geskrywe en sinodes gehou en selfs wapengeweld probeer. Die Romeinse faksies was egter te sterk en hy het nie veel hond haaraf gemaak nie.
Op 20 Desember 1046 word hy deur die sinode van Sutri, onder leiding van keiser Hendrik III, afgeset omdat hy die amp gekoop het. Die pous het na Duitsland vertrek in daar gesterf laat in 1047.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
2015 Italiaanse Grand Prix
Die 2015 Formule Een Italiaanse Grand Prix is op 6 September 2015 op die Autodromo Nazionale Monza, in Italië, gehou. Dit was die twaalfde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Lewis Hamilton in 'n Mercedes gewen.
FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2003
Soos gebruiklik het die gasheerland, die destydse wêreldkampioen en die kampioene van elk van die ses sokkerbonde deelgeneem. Frankryk, die gasheerland en verdedigende kampioen van 2001, het die toernooi gewen nadat hulle Kameroen in die eindstryd geklop het; Kameroen het die eerste Afrikaspan geword wat die eindstryd van ’n interkontinentale sokkertoernooi gehaal het. Turkye het in die derde en Colombia in die vierde plek geëindig. Dit was die vierde en laaste toernooi waartydens die goue doel-reël vir die beslissing van ’n wedstryd ingespan is, dié reël is ook vir die drie vorige 1997-, 1999- en 2001-toernooie ingespan.
Die toernooi is ontsier deur die dood van die Kameroense sokkerspeler Marc-Vivien Foé wat in die wedstryd teen Colombia op die veld aan ’n akute hartstilstand oorlede is.
Toewysing
Die gasheer is aangewys tydens FIFA se uitvoerende komitee se vergadering op 24 September 2002.
Stadions
Wedstryde is in die volgende stede gespeel:
Deelnemende spanne
[[Lêer:2003 confed cup.png|duimnael|400px|Spanne wat aan die FIFA Konfederasiebeker in 2003 deelgeneem het:
]]
Formaat
Die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2003 is oor twaalf dae tussen agt verskillende nasies oor 16 wedstryde uitgespeel. Dit het op 18 Junie 2003 op die Stade de France in Saint-Denis met ’n wedstryd tussen Nieu-Seeland en Japan afgeskop. Die toernooi het geëindig by dieselfde stadion op 29 Junie met die eindstryd tussen Kameroen en Frankryk, waartydens die gasheer die Sokker-Konfederasiebekertrofee ingepalm het. Dieselfde formaat is voorheen tydens die FIFA Sokker-Konfederasiebekertoernooie in 1997, 1999 en 2001 ingespan.
Kalender
Die volgende tabel dui die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2003 se daaglikse program aan. ’n Pers blokkie dui op wedstryde tydens die groepfase, ’n groen blokkie dui op wedstryde tydens die uitklopfase, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Groepfase
Die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2003 is deur agt nasionale sokkerspanne uitgespeel. Vir die groepfase is die agt deelnemende spanne in twee groepe van vier spanne elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die groepfase gespeel. Drie punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens aangetekende doele gerangskik.
Klassifisering binne elke groep was gegrond op die volgende puntestelsel:
Aan die einde van die groepfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vierde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee top spanne wat na die uitklopfase deurgedring het. As twee spanne gelyk op punte was, is die rangorde deur hul aantal aangetekende doele bepaal.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit vier wedstryde bestaan het: twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.
Elke wedstryd in die uitklopstadium moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná negentig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om die wenner te bepaal. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, 15 minute in elke rigting, waartydens die wedstryd deur die aantekening ’n goue doel dadelik beslis kon word. As daar steeds nie ’n wenner was ná 120 minute nie, is die wenner deur ’n strafskopkompetisie bepaal.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die groep- en die uitklopfase.
Groepfase
Agt spanne het aan die groepfase deelgeneem. Die boonste twee spanne in elke groep het na die uitklopfase deurgedring.
FIFA se terugwerkende ranglys
In 2017 het FIFA ’n verslag gepubliseer waarin al die deelnemende spanne van elke Sokker-Konfederasiebeker insluitende die destydse FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2017 geranglys is volgens vordering in die toernooi, algehele resultate en kwaliteit van die meedinger. Die ranglys vir die 2003-toernooi is soos gevolg:
Meeste doele aangeteken
Meeste doele aangeteken:
Javasee
Die Javasee (Indonesies: Laut Jawa) is 'n see van die Stille Oseaan in Asië tussen Java in die suidweste, Sumatra in die weste, Borneo in die noorde, Sulawesi in die noordooste en die Klein Soenda-eilande in die suidooste net suid van die ewenaar. Die Javasee grens aan die Floressee in die ooste. Die Javasee word in die suidweste deur die Soenda-straat met die Indiese Oseaan, in die noordweste deur die Karimata-straat met die Suid-Chinese See en in die noordooste deur die Makassar-straat met die Celebessee verbind. Die see het 'n oppervlakte van sowat 433 000 km² en 'n gemiddelde diepte van 46 m.
Die belangrikste nedersettings aan die see is Banjarmasin, Djakarta, die hoofstad van Indonesië, Makassar en Surabaya. Die hele kus van die Javasee behoort tot die eilandnasie Indonesië.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het hier vanaf 27 tot 28 Februarie 1942 die Slag in die Javasee tussen Japan en die Geallieerde vloot van Australië, Nederland, die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State plaasgevind. Die Japanners het byna die hele Geallieerde vloot vernietig en kon aansluitend die hulpbronryke eiland Java beset.
Walserpaaie
Walserpaaie is grotendeels voetpaaie wat die dorpe van die Walsers verbind het en sodoende vanaf die 13de en 14de eeu ook die hoogste valleie in die Alpe met mekaar verbind het (van die Aostavallei tot Tirool). Voor die koms van motorvoertuie was hierdie paaie, wat op die bergrûe loop, dikwels die kortste en vinnigste roete tussen die verskillende Alpevalleie. Baie was nie eens as muilroetes vir pakdiere geskik nie. Die verbinding tussen die Walsernedersettings en die laerliggende dele van dieselfde vallei was vroeër meestal nie meer as 'n muilspoor nie. Die totale lengte van al die Walserpaaie saam word op ongeveer 1 000 km geskat.
Deesdae word hierdie paaie vir toerisme gebruik. In 2010 is die Walserweg Graubünden bekendgestel. Dit is 'n konsolidasie van die paadjies wat vroeër die verskillende Walsernedersettings in Graubünden (Switserland) met mekaar verbind het. Dit sluit aan by die Walserpaaie in Vorarlberg en in die noorde van Italië en vorm nou die Groot Walserpad.
Germaniumsuur
Germaniumsuur of germanium(IV)hidroksied is 'n chemiese verbinding met die formule  of. Die verbinding is amfotêr en kan dus as 'n suur of 'n basis in chemiese reaksies optree.
Germaniumsuur speel 'n beskeie rol in die geochemie van die aarde, omdat dit as molekulêre spesie tot 'n pH <8-9 die oorheersende spesie in 'n waterige oplossing is. Onder hidrotermale omstandighede kan die oplosbaarheid aansienlik wees. Water in ewewig met die tetragonale vastestof bevat net 0,7 ml Ge per liter. Teen 350°C neem dit toe tot 1600 mg/L.
Germanium in oseaanwater kom hoofsaaklik as Ge(IV)hidroksied en as germanaatione ([]- en []2-) voor. Die konsentrasie germanium in oseaanwater is redelik konstant en blyk onafhanklik van diepte te wees. Die bron van germanium is vulkaniese aktiwiteit en die vorming van tektoniese kors onder die oseane.
In basiese oplossings reageer germaniumsuur as suur en vorm die ioon []-.
Grootbek-geelvis
Die grootbek-geelvis (Labeobarbus kimberleyensis) is 'n varswatervis wat voorkom in die Oranje- en Vaalrivier-stelsels in Suid-Afrika. In Engels staan die vis bekend as die largemouth yellowfish.
Voorkoms
Die vis is lank en silwerkleurig wanneer dit jonk is en word olyfkleurig soos hy verouder. Die vis kan tot 80 cm lank word en weeg dan 22 kg. Dit het 'n groot bek met twee paar baarde onderaan. Die wyfie word groter en leef langer as die mannetjie. Dit is die grootste van die inheemse geskubde visse in Suid-Afrika. Die Suid-Afrikaanse hengel rekord is 22.2 kg.
Habitat
Die vis leef in die Oranje- en Vaalrivier opvanggebied, is 'n roofvis en eet klein vissies, insekte en skulpvis. Die vis groei stadig en die mannetjie bereik volwassenheid wanneer hy ses jaar oud word en die wyfie eers op agt jaar. Die wyfie lê haar eiers gedurende die somer op gruisbeddings in vinnig vloeiende riviere. Die larwes broei uit na 2-3 en begin vreet na 3 -4 dae. Hulle is 100 mm lank na twee jaar en 300 mm na vyf jaar.
The Guardian
The Guardian, vroeër (tussen 1821 en 1959) bekend as The Manchester Guardian, is 'n invloedryke Britse dagblad wat in Londen uitgegee word en onder die Verenigde Koninkryk se voorste koerante gereken word.
Die koerant is oorspronklik in 1821 in Manchester as 'n weekblad gestig, maar verskyn daagliks met die uitsondering van Sondae nadat die Britse regering in 1855 die belasting op dagblaaie (die sogenaamde stamp tax) opgehef het. Die verwysing na Manchester in die koerant se naam is in 1959 geskrap om die Guardian se status as nasionale dagblad van gehalte te weerspieël. Die redaksiekantore is in 1964 na Londen verskuif.
Die dagblad word deur die Guardian Media Group gepubliseer wat aan die Scott Trust behoort.
Geskiedenis
Die koerant is in 1821 deur tekstiel-verkopers en handelaars in Manchester gestig as The Manchester Guardian. Die koerant is as 'n orgaan van die middelklas beskou, of soos deur C.P. Scott se seun Ted gestel: "'n koerant wat tot die einde bourgeois sal bly". "Ek skryf vir die Guardian," sê Sir Max Hastings in 2005, "omdat dit deur die nuwe establishment gelees word", 'n aanduiding van die koerant se groeiende invloed.
The Observer
Die Sondagkoerant The Observer behoort sedert 1993 aan die Guardian Media Group. Ongeag die naam, is die koerant soortgelyk aan The Guardian, maar word slegs op Sondae gepubliseer.
Politieke oriëntasie
Mense wat die dagblad lees het gewoonlik 'n links-liberale politiese oriëntasie. Volgens 'n stemming in 2004 stem 44% van die lesers vir die Arbeidersparty en 37% vir die Liberaal-Demokrate.
E.K.M. Dido
Lewe en werk
In 1988 word sy ’n dosent in etos en professionele praktyk by die Nico Malan Verpleegkollege (tans die Wes-Kaap Verpleegkollege) in Athlone in Kaapstad, waarna sy vryskutskrywer word, konsultasiewerk doen en gemeenskapsdiens verrig. Dan word sy dosent aan die Netcare-opleidingskollege in Kaapstad, terwyl sy in Blackheath woon. Sy dien op die direksie van die Suidoosterfees en van Woordkuns by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees. Haar groeiende reputasie as skrywer van formaat bied onder andere aan haar die geleentheid om internasionaal te reis en met ander skrywers in aanraking te kom. In 1996 onderneem sy ’n reis na Nederland en België. In 2004 neem sy op uitnodiging deel aan die Writers Unlimited Skrywersfees wat in Suriname gehou is en as gas van die Nederlands Letterenfonds spandeer sy in 2008 ’n tyd as inwonende skrywer in Amsterdam in Nederland.
Skryfwerk
Sy is een van die eerste swart vrouens wat in Afrikaans publiseer. In al haar romans spreek sy sosiale kwessies aan, nie alleen dié van die swart gemeenskap nie, maar universele probleme onder alle lae van die samelewing. Sentraal hierin is ook die bewuste herdefiniëring van kulturele identiteit in die demokratiese Suid-Afrika en ’n onderliggende doelwit om die individu en die samelewing te motiveer tot verbetering en vreedsame naasbestaan. As outentieke nie-wit stem gee sy dan ook ’n unieke perspektief op die uitwerking van apartheid op die gemeenskap.
In “Die storie van Monica Peters” vertel die bruin vrou Monica Peters haar lewensverhaal as memoires aan haar kinders en kleinkinders, wat haar verhaal op band opneem. So sluit die verhaal ten nouste aan by die orale tradisie, waar verbeelding en agterna-interpretasie die vertelling kleur sodat dit moeilik is om tussen werklikheid en verbeelding te onderskei, die vertelwyse naïef en ongesofistikeerd is, die gebeure chronologies gerangskik word en geïdealiseer word en die karakters getipeer is eerder as genuanseerd. Die verteltydperk stem in alle opsigte ooreen met die tyd van apartheid, met Monica wat haar verhaal begin toe sy agt jaar oud was (in 1948, die jaar van die Nasionale Party se bewindsoorname) en dit beëindig in 1994 (die jaar van die demokratiese verkiesing), toe sy 54 jaar oud is. Haar storie is dus baie nou gekoppel aan die storie van die land. Monica word groot in ’n klein dorpie in Transkei waar die kinders van alle rasse steeds saam op die skoolbanke sit en daar rasseharmonie heers. Die nuwe magistraat dwing egter apartheid af en die rasse word op alle gebiede geskei. Monica raak verlief op Eric Richmond, die magistraat se seun, en wanneer sy swanger word trou hulle in die geheim in Swaziland. Na hulle huwelik is vrees en frustrasie hulle daaglikse lot, want hulle moet gedurig ontvlug om uit die hande van die gereg te bly. Hulle stryd teen apartheid neem hulle dan vir 25 jaar in bannelingskap in Londen. Na die vrylating van Mandela keer hulle terug na Suid-Afrika as vry mense. Ten spyte van die algemene bevryding van die bevolking, voel sy haar as bruin vrou steeds vreemd en ontuis in haar eie vaderland. Eric sterf dan in ’n sluipmoordaanval, wat Monica dwing om weer haar prioriteite in oënskou te neem. Haar goeie vriend Franklin, wat reeds baie jare op haar verlief is, stap egter in om die gaping in haar lewe te vul.
“Rugdraai en stilbly” behandel die diepgewortelde sosiale probleem van vrouemishandeling binne die huwelik, met die titel wat die mishandelde vrou se tradisionele reaksie op mishandeling beskryf. So probeer sy ’n wanbeeld aan die gemeenskap uitstraal dat alles in orde is en ontken teenoor haarself dat daar ’n probleem is. Die gemeenskap word gewoonlik nie om die bos gelei nie, maar ook hulle draai hulle rug op die probleem en bly stil. Bernadette Petroos (Bernie) word groot in die arm woonbuurt Aloevale en raak verlief op Randall Fontaine, van die ryk woonbuurt Victoria Park. Na hulle huwelik word Bernie blootgestel aan Randall se drankmisbruik, seksuele ontrou en aanrandings, terwyl sy gedurig finansiële probleme ervaar. Die bose kringloop wat partye in so ’n verhouding vasvang, word met insig beskryf. Daar is gereelde rusies oor die probleme, wat uitloop op die aanrandings, meestal opgevolg met berou, selfverwyt, versoening en beloftes dat dit voortaan anders sal wees. Bernie moet noodgedwonge later die hulp van ’n maatskaplike werker inroep en ’n hofbevel teen haar man verkry. Hoewel die roman eksplisiet didakties is, word die karakterbeelding hier meer genuanseerd as in haar eerste roman. Randall se chauvinistiese gedrag kan herlei word na sy eie kinderjare en ervaring van die verhouding tussen sy ma en pa. Die maatskaplike norme wat in sekere gedeeltes van die samelewing geld en die geloof dat die man hoof en dus heer en meester van die huis is, word ook uitgebeeld. Ander oorsake vir die probleem, soos die gebrek aan kommunikasie tussen die partye en die misverstande wat so ontstaan, word ook ondersoek.
“’n Stringetjie blou krale” handel veral oor rassespanninge in die hedendaagse Suid-Afrika tussen bruin en swart, asook die mens se soeke na ’n eie identiteit. ’n Jong Xhosa-meisie, Nomsa Hlabati, word na die dorp Tsomo toe gestuur om geleerdheid te kry. Hier woon sy in by ’n kinderlose bruin egpaar, Jan en Siena Hendriks. Hierdie bruin egpaar neem haar later aan en sy sit haar skoolopleiding voort onder die naam Nancy Hendriks. Sy verwester en identifiseer so sterk met die bruin mense dat sy skaam is oor haar wortels en ontken sy is swart. Sy trou met die bruin man Bennie Karelse, maar hy verwerp haar en haar kinders wanneer hy uitvind dat sy ’n Xhosa is en nie bruin nie. Die onderdrukking van haar verlede lei tot nagmerries by Nancy en die sangoma Ma-Rhadebe raai haar aan om haar etniese herkoms te erken. Die stringetjie blou krale van die titel is simbool van haar verlede en sy moet dit aanvaar om heling te vind. Veral treffend is die gebruik van Afrikaans in die Xhosa-idioom, waarmee die taalskat en seggingswyse in Afrikaans verruim word. Die tradisionele kultuur van die Xhosa word gestel teenoor die hibridiese kultuur van die bruin mense, waardeur subtiele sosio-politieke kommentaar gelewer word. Rassisme tussen hierdie partye word verken, veral die gevoel van die bruin mense dat hulle nie gebaat het by demokrasie nie en steeds tussen die ander rasse staan. Die impak van die wit kultuur op beide word ook aangeraak, met die eindelike boodskap dat dit bevorderlik is om jou etnisiteit te aanvaar en te wees wat jy is, maar ook om ander mense se kulture te verstaan en aanvaar.
“Die Onsigbares” vertel van polisiemense van verskillende rasse en hulle gesinne se swaarkry, waardeur hierdie aktuele kwessie in hedendaagse Suid-Afrika oopgevlek word. Uiteraard word die geweld en korrupsie inherent aan die misdaadgolf wat die land teister, bespreek. Die titel verwys eerstens na die vroue, wat vir sowel hulle mans as die breër gemeenskap in hulle persoonlike lyding onsigbaar word, maar ook na die polisiemanne wie se trauma vir buitemense onsigbaar is. Die gesinne waarom die verhaal draai bly ook vir mekaar onsigbaar, aangesien kontak tussen hulle slegs per telefoon geskied. Op realistiese wyse word die destruktiewe fisiese en sielkundige kragte wat op polisiemanne inwerk en die impak daarvan op gesinsverhoudinge uitgebeeld. Die ongeleerde bruin vrou Joan Arries van Kaapstad, getroud met Willem, raak bewus van haar behoefte aan ondersteuning en plaas ’n advertensie in die koerant. As resultaat word sy die skakel tussen vier gesinne, ’n Xhosa (Gladys en Joe in Soweto), wit (Kobus en Nadia in Pretoria) en nog ’n bruin gesin (Shalon en Adam in Oos-Londen). Die keuse van hierdie gesinne beeld die impak van misdaad oor rassegrense heen uit, maar gee ook aan die skrywer die geleentheid om die groepe se verskillende verledes tydens apartheid na te gaan. So word die boodskap ook gegee dat dit beter is in die nuwe Suid-Afrika om hande te vat oor die rassegrense heen as om ’n wig tussen rasse te probeer indryf. In die roman word die gesinne, maar veral die vroue, se ervarings beskryf. Die polisiemanne gebruik verskillende maniere om die byna onhoudbare stres van geweld, gevaar en tekort aan geld te hanteer. Sommige gaan op in godsdiens, ander maak of niks verkeerds is nie en krop op, ander raak korrup, ander gee uiting aan hulle opgekropte aggressie deur geweld. Sersant Joe aanvaar byvoorbeeld omkoopgeld om dokumente te verander; sersant Adam is in beheer van ’n dwelmsmokkelary en reël dat die staatsgetuie teen hom vermoor en die staatsaanklaer omgekoop word; en Kobus skiet vir Nadia. Hierdie roman verteenwoordig ’n hoogtepunt in die skrywer se oeuvre tot op daardie stadium.
“’n Ander ek” plaas die kollig op die uitgeworpenes in die samelewing wat gedwing word om op die straat te probeer oorleef. Die titel verwys na die soeke na identiteit asook na die ander mens wat in elkeen van hierdie straatmense leef. Die hoofkarakter is ’n vrou wat in ’n motorkaping aangerand en verkrag word. Sy is daarna vir meer as sewe maande in ’n koma en lei aan geheueverlies. Na haar fisiese herstel word sy op straat gedwing en moet self regkom in haar pogings om weer haar eie identiteit te herwin, terwyl sy eerstehands kennis maak met die haglike omstandighede waaronder straatmense moet oorleef. Om ’n identiteit te kry noem sy haarself Egidius Papier en sy neem haar intrek by die bergies van Kaapstad. Brainy neem haar onder sy beskerming en leer haar hoe om te oorleef. Hy het eens op ’n tyd baie eiendomme besit, maar is deur omstandighede ook op straat gedwing. Egidius leer die harde werklikheid van bestaansangs, alleenheid en vrees van hierdie soort lewe ken, maar word ook gekonfronteer  met onverwagte medemenslikheid. Haar desperate soektog na identiteit lei haar eindelik tot die beslissende konfrontasie met haar verlede.
“Emma en Nella” takel die tema van die dwelmprobleem. Die verhaal verskyn eers as vervolgverhaal in Die Burger, waarna dit uitgebrei en verwerk word vir publikasie. Emma Steenkamp is ongetroud nadat sy die skok en vernedering moes ervaar om voor die kansel in die steek gelaat te word. Sy vind ’n baba wat weggegooi is in ’n boks langs die N1. Sy neem die baba aan, al het sy fetale alkoholsindroom, en noem haar Nella. Hierdie besluit van Emma bring Gert terug in haar lewe. Hy maak ’n buitengewone belofte om ’n pa vir Nella te wees en vir Emma op ’n afstand te help om haar groot te maak. Daar is egter niks meer in die verhouding as dit nie. Hierdie ongewone verhoudings en gesin werk vir ’n ruk heeltemal goed. As dertienjarige begin Nella egter vreemd optree en Emma vermoed Nella gebruik die dwelm tik. Hierna begin Emma se desperate stryd om haar kind te help. Die praktiese waarde van die boek lê in sy inligting oor fetale alkoholsindroom, die gevaartekens van dwelmmisbruik en die gevare en behandeling van dwelmverslawing.
Haar kortverhale, waaronder “Die prediker”, “Baby”, “’n Nuwe ID” en “Ryper liefde”, word ook in versamelbundels soos “Die Afrikaanse kortverhaalboek”, “Biltong en Barakat”, “Die stukke wat ons sny”, “Douspoor” en “Stroomversnelling” opgeneem. Op die literêre webwerf LitNet lewer sy benewens kortverhale ook die gereelde rubriek “Brief van Dido”.
Haar eerste poging tot die skryf van ’n drama is die verwerking van haar kortverhaal “Baby” vir die verhoog. Hierdie drama debuteer by die Suidoosterfees in 2012. Hierin bring sersant De Wit die kulkunstenaar oom Attie en sy dogter Baby na Nooi se ouerhuis. Attie se kar het gaan staan en hulle soek onderdak vir die nag. Nooi vermoed egter onraad en begin vrae vra oor Baby se herkoms en toestand. Die kortverhaal is gereeld vir skole in die Wes-Kaap en landswyd voorgeskryf.
Eerbewyse
In 2005 ken die Universiteit van die Wes-Kaap ’n eredoktorsgraad (D.Litt.-graad) aan haar toe vir haar bydrae tot die literêre wêreld.
Pous Clemens II
Clemens II was die 149ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Clemens II is gebore as Suidger von Morsleben und Hornburg ongeveer in 1005 in Morsleben, Duitsland, die seun van graaf Konrad von Morsleben und Hornburg en sy vrou Amulrada, dogter van graaf Erpo von Padberg. Suidger was verbonde aan die hof van keiser Hendrik III en word in 1040 biskop van Bamberg. Op 24 Desember 1046 volg hy Pous Gregorius VI op en regeer tot sy dood op 9 Oktober 1047. Hy word opgevolg deur Pous Benedictus IX. Die naam ‘Clemens’ beteken 'sagmoedige'.
Pontifikaat
Pous Clemens II is verkies op aandrang van koning Hendrik III nadat Adelbert, aartsbiskop van Hamburg-Bremen en ab Odilo van Cluny die aanstelling geweier het. Na sy verkiesing kroon hy dan ook dadelik Hendrik as keiser van die Heilige Romeinse Ryk. Daar was heelwat kritiek op sy verkiesing maar Clemens het begin om die bestuur van die kerk te verbeter, veral deur dekrete teen simonie tydens die sinode in Januarie 1047. Clemens is oorlede in Oktober 1047 in die klooster van Sint Thomas in Pesaro en begrawe in Bamberg, Duitsland. Onlangse nadoodse ondersoeke het bewys dat die pous vergiftig is met loodsuiker (Lood (II) asetaat). Dit is egter nie duidelik of hy vermoor is nie omdat loodsuiker in die tyd dikwels gebruik is as geneesmiddel teen veneriese siektes en ook om wyn te versoet. Clemens is die enigste pous wat noord van die Alpe begrawe is.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse Wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Abdel Fattah el-Sisi
Abdel Fattah Saeed Hussein Khalil el-Sisi (Arabies: عبد الفتاح سعيد حسين خليل السيسي‎ 'ʿAbdel-Fattāḥ Saʿīd Ḥusayn Khalīl as-Sīsi' Egyptian Arabic: [ʕæbdel.fætˈtæːħ sæˈʕiːd ħeˈseːn xæˈliːl ɪsˈsiːsi]; gebore op 19 November 1954) is 'n Egiptiese politikus wat die sesde en huidige president van Egipte is, voormalige direkteur van militêre intelligensie, voormalige minister van verdediging, en voormalige generaal. Vanaf 10 Februarie 2019 begin Sisi ook 'n termyn van een jaar as voorsitter van die Afrika-unie.
Sisi is in Kaïro gebore en het 'n pos in Saoedi-Arabië beklee voordat hy hom by die Command and Staff College van die Egiptiese weermag ingeskryf het. In 1992 het Sisi aan die Joint Services Command and Staff College in Watchfield, Oxfordshire, in die Verenigde Koninkryk opgelei, en daarna in 2006 aan die US Army War College in Carlisle, Pennsylvania, opgelei. Sisi het gedien as gemeganiseerde infanteriebevelvoerder en toe as direkteur van militêre intelligensie. Na die Egiptiese rewolusie van 2011 en die verkiesing van Mohamed Morsi tot die Egiptiese presidentskap, is Sisi op 12 Augustus 2012 deur Morsi as Minister van Verdediging aangestel, en vervang die Hussein Tantawi-era.
Op 26 Maart 2014, na aanleiding van die oproepe van ondersteuners om vir presidentskap te hardloop, het Sisi uit sy militêre loopbaan onttrek en aangekondig dat hy as kandidaat in die presidensiële verkiesing van 2014 sou optree. Die verkiesing, wat tussen 26 en 28 Mei gehou is, bevat 'n enigste teenstander, Hamdeen Sabahi, wat 47% van die kiesers gekies het. Sisi is op 8 Junie 2014 as president van Egipte ingetree. Die regering van Sisi het die Egiptiese weermag onbeheersde mag verleen, en baie mediaberigte het hom 'n diktator en 'n sterkman genoem en hom vergelyk met die voormalige diktators van Egipte.
In die presidensiële verkiesing in 2018 het Sisi slegs 'n nominale opposisie ('n voor-regeringsondersteuner, Moussa Mostafa Moussa) in die gesig gestaar ná die militêre arrestasie van Sami Anan en sy afgedwonge verdwyning daarna, dreigemente teen Ahmed Shafik met ou korrupsieklagte en 'n beweerde seksband, en die onttrekking van Khaled Ali en Mohamed Anwar El-Sadat weens die oorweldigende struikelblokke en oortredings wat die verkiesingskomitee gemaak het.
Metaalbok (astrologie)
Die Metaalbok (辛未, xīnwèi) is die agtste jaar van die Chinese kalender (sien die tabel regs onder van die 60-jaarsiklus). Dit is ’n begrip uit die Chinese astrologie en dui op dié maanjare wat gekenmerk word deur ’n verbinding van die agtste Hemelstam (辛, xīn; die element Metaal en Jin) met die agtste Aardtak (未, wèi), gesimboliseer deur die Bok (羊, yáng).
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Metaalbokjaar het in 1991 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 15 Februarie 1991 tot 13 Februarie 1992.
Metaalbokjare
Die volgende jare is Metaalbokjare:
Junior Coghlan
Junior Coghlan (15 Maart 1916 – 7 September 2009) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Let 'Er Go Gallegher (1928), The Last of the Mohicans (1932), Blazing Barriers (1937), en Adventures of Captain Marvel (1941).
Fezile Dabi-distriksmunisipaliteit
Die Fezile Dabi-distriksmunisipaliteit (voorheen bekend as die Noord-Vrystaat-distriksmunisipaliteit) is een van die 5 distriksmunisipaliteite van die Vrystaat. Die setel van die munisipaliteit is in Sasolburg. Die meeste inwoners in die munisipale gebied is Suid-Sothosprekend. Die munisipaliteit se kode is DC20.
Bure
Die munisipaliteit word begrens deur:
Plaaslike munisipaliteite
Die munisipaliteit bestaan uit die volgende plaaslike munisipaliteite:
Wals, Gelderland
Wals is 'n nedersetting in die munisipaliteit Oude IJsselstreek in die provinsie Gelderland in Nederland.
Fezile Dabi-distriksmunisipaliteit
Dorpe
Die kleinste dorp in die Vrystaat, Reitzburg, is in die Fezile Dabi-distriksmunisipaliteit.
Demografie
Die volgende statistiek is van die sensus in 2001.
Verkiesingsuitslae
Verkiesingsuitslae vir die munisipaliteit in die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2004.
Mathieu Amalric
Mathieu Amalric (gebore op 25 Oktober 1965) is 'n Franse akteur en rolprentvervaardiger. Hy is veral bekend vir sy rol as die hoof-skobbejak in die James Bond-rolprent Quantum of Solace, sy rol in Steven Spielberg se Munich, en vir sy rol in Le Scaphandre et le Papillon (Engels: The Diving Bell and the Butterfly), waarvoor hy kritiese lof ontvang het. Hy het ook verskeie César-toekennings en die Lumières-toekenning ontvang.
Vroeë lewe
Amalric is gebore in Neuilly-sur-Seine, 'n voorstad van Parys, as die seun van Nicole Zand, 'n literêre kritikus vir Le Monde, en Jacques Amalric, wat deel was van die redaksie vir buitelandse sake by Le Monde en Libération. Amalric se vader is Frans, terwyl sy moeder in Pole gebore is aan Joodse ouers wat tydens die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog na Frankryk verhuis het.
Loopbaan
Amalric het aanvanklik roem behaal in die rolprent My Sex Life... or How I Got Into an Argument (Ma Vie Sexuelle), waarvoor hy 'n César-toekenning gewen het.
Hy is gekies om die James Bond-skurk Dominic Greene te speel naas Daniel Craig as "James Bond" (saam met wie hy voorheen gespeel het in Munich) in die 2008 rolprent Quantum of Solace.
In 2007 het hy kritiese lof ontvang vir sy rol in Le Scaphandre et le Papillon.
Sy 2010 film, On Tour, het eerste verskyn by die Cannes-rolprentfees van 2010 en aan hom die toekenning besorg vir die Beste Regisseur.
Die 2014 film getiteld The Blue Room, waarin hy 'n rol vertolk het en ook die regie behartig het, was gekies om te mee te ding in die Un Certain Regard-afdeling van die Cannes-rolprenfees van 2014.
Axinyssa ambrosia
Axinyssa ambrosia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Axinyssa en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1936 deur De Laubenfels.
Marjorie Monaghan
Marjorie Monaghan (gebore 19 Maart 1964) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Regarding Henry (1991) en Nemesis (1992), en in die televisiereekse JAG (1995) en Andromeda (2000).
Johanna Parker Appel
Johanna Parker Appel is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Criminal Minds (2005), Pretend Time (2010), en Growing Up Fisher (2014).
Morón de Almazán
Morón de Almazán is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León.
Shigeyoshi Suzuki
Shigeyoshi Suzuki (鈴木 重義) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Gerard Horan
Gerard Horan (gebore 11 November 1962) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Much Ado About Nothing (1993), Mary Shelley's Frankenstein (1994), The Bank Job (2008), en Beauty and the Beast (2017).
Vincent Sherman
Vincent Sherman (16 Julie 1906 – 18 Junie 2006) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente All Through the Night (1942), Adventures of Don Juan (1948), The Damned Don't Cry (1950), en Affair in Trinidad (1952).
Axinyssa aplysinoides
Axinyssa aplysinoides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Axinyssa en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1922 deur Dendy.
Walser
Die Walsers is 'n Duitssprekende etniese groep in die Alpe. Vanaf die jaar 1000 het die Walsers vanuit die onherbergsame Alpe-gebiede in vandag se Kanton Wallis (Switserland), na die Oostelike valleie van Switserland, die Noord-Weste van Italië, Liechtenstein en die Weste van Oostenryk, (veral Tirool), die Savoy, en Beiere getrek. Oor 'n lengte van sowat 300 km in die Alpe is daar vandag nog ongeveer 150 Walser-nedersettings.
Hulle afstammelinge praat vandag nog op baie plekke steeds 'n kenmerkende Hoogste-Alemanniese dialek, die Walserduits.
Geskiedenis
Ongeveer 1000 jaar gelede het die Alemanne op hulle migrasie vanuit die Berner Oberland, die Goms-vallei in die Wallis bereik en het so die boonste gedeeltes van die andersins Franssprekende Rhône-vallei bevolk.