cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mens
Motivering en emosie
Motivering is die dryfkrag van begeerte agter al die mens se doelbewuste aksies. Motivering is gebaseer op emosie – spesifiek op die soeke na bevrediging (positiewe emosionele ondervindings) en die vermyding van konflik. "Positief" en "negatief" word bepaal deur die toestand van die individu se brein, wat deur sosiale norme beïnvloed kan wees. Iemand kan homself beseer of geweld pleeg omdat sy brein gekondisioneer is om ’n positiewe reaksie op hierdie aksies te hê. Motivering is belangrik omdat dit betrokke is by die uitvoering van alle aangeleerde prosesse. In psigologie word konflikvermyding en die libido as primêre motiverings beskou. In die ekonomie word motivering dikwels beskou as geskoei op aansporing; dit kan finansieel, moreel of dwingend wees. Godsdienste stel gewoonlik goddelike of duiwelse invloede voorop.
Emosionele ondervindings wat as aangenaam waargeneem word, soos liefde, bewondering of vreugde, staan teenoor dié wat as onaangenaam ervaar word, soos haat, afguns of verdriet. ’n Onderskeid word dikwels gemaak tussen emosies wat sosiaal aangeleer is en dié wat op oorlewing geskoei is en as aangebore beskou word. In sommige kulture word emosie verbind met fisieke gesondheid en word dit nie as iets afsonderliks beskou nie. Die Stoïsyne het geglo oormatige emosie is skadelik, terwyl sommige Soefistiese opvoeders gevoel het sekere ekstreme emosies kan ’n volmaaktheid teweegbring, iets wat dikwels ekstase genoem word.
Scoey Mitchell
Scoey Mitchell (gebore Roscoe Mitchell, Jr., 12 Maart 1930-19 Maart 2022) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Barefoot in the Park (1970), Me & Mrs. C. (1986), en 13 East (1989).
Mens
Seksualiteit en liefde
Vir mense het seksualiteit belangrike sosiale funksies: Benewens vir voortplanting, skep dit fisieke intimiteit, bande en hiërargieë onder individue. Die geslagsdrang, of libido, word beskou as ’n liggaamlike behoefte wat dikwels gepaardgaan met sterk emosies soos liefde, ekstase en jaloesie. Seksualiteit in die menslike spesie word weerspieël deur ’n aantal fisieke eienskappe, waaronder verborge ovulasie, die ontwikkeling van ’n eksterne skrotum en (onder ape) ’n relatief groot penis wat dui op spermmededinging, die afwesigheid van ’n penisbeen, permanente sekondêre seksuele eienskappe en die vorming van pare wat gebaseer is op seksuele aantrekkingskrag as ’n algemene sosiale struktuur. Anders as ander primate wat gewoonlik wys hulle is bronstig, het vroue geen sigbare tekens van ovulasie nie en ondervind hulle seksuele begeerte buite die tydperke waarin hulle vrugbaar is. Dit wys daarop dat menslike seksualiteit ’n lang evolusiegeskiedenis het.
Die mens se reaksie op seksuele begeerte word gewoonlik beïnvloed deur sosiale norme. Beperkings word dikwels bepaal dur godsdiens of sosiale gebruike. Die beroemde navorser Sigmund Freud het geglo die mens word veelvormig pervers gebore, wat beteken verskeie voorwerpe kan ’n bron van plesier wees. Volgens hom gaan die mens ná geboorte deur vyf fases van psigoseksuele ontwikkeling, en hy kan op enige fase fikseer vanweë verskeie traumas tydens die proses. Vir Alfred Kinsey, nog ’n invloedryke seksnavorser, kan ’n mens op enige plek op ’n skaal van seksuele oriëntasie lê en net ’n klein minderheid van mense is ten volle heteroseksueel of homoseksueel. Onlangse neorologiese en genetiese studies dui daarop die mens kan met ontvanklikheid vir verskeie seksuele neigings gebore word.
Gedrag
Kultuur word hier gedefinieer as patrone van komplekse simboliese gedrag, dus alle gedrag wat nie aangebore is nie, maar wat aangeleer is deur sosiale wisselwerking met ander. Dit sluit in die gebruik van sekere materiale, taal, tradisies, godsdiens en tegnologie.
Taal
Hoewel baie spesies kommunikeer, is taal uniek aan die mens. Anders as die beperkte stelsels van ander diere, is die mens se taal oop – ’n oneindigende aantal bedoelings kan weergegee word deur ’n beperkte getal simbole te kombineer. Dit kan ook gebruik word vir gebeure en voorwerpe wat nie tot die hede behoort nie, maar in die gedeelde verbeelding bestaan. Dit verskil van ander vorme van kommunikasie deurdat dit nie tot ’n sekere medium beperk is nie – dieselfde idees kan verbaal, skriftelik, deur gebaretaal of met braille weergegee word. Taal bind nasies, kulture en etniese groepe saam. Die uitvinding van skryfstelsels minstens 5 000 jaar gelede het die mens in staat gestel om taal op materiale te verewig en het gelei tot ’n groot tegnologiese voorsprong. Sowat 6 000 verskillende tale word tans gepraat, en nog duisende het uitgesterf.
Geslagsrolle
Die verdeling van mense in ’n manlike en vroulike geslag of gender word weerspieël in ’n ooreenstemmende verdeling van rolle, norme, praktyke, kleredrag, regte, pligte, gedrag, status en mag. Kultuurverskille volgens geslag het vermoedelik natuurlik ontstaan; vroue se rol as versorgers spruit byvoorbeeld waarskynlik uit die feit dat hulle die lewe skenk. Geslagsrolle verskil deur die geskiedenis en oorheersende gendernorme het al in baie gemeenskappe voor uitdagings te staan gekom.
Familieskap
Alle menslike gemeenskappe organiseer, erken en klassifiseer soorte sosiale verhoudings geskoei op die verhoudings tussen ouers en kinders (gesinne) en deur die huwelik (families). In die meeste gemeenskappe hou familieskap wedersydse verantwoordelikhede en verwagtings van solidariteit in tussen lede van die familie.
Familieskap kan lei tot afstammingsgroepe wat as politieke eenhede funksioneer, soos clans. Dit kan bande deur huwelike versterk, en dit kan dikwels polities en ekonomies belangrik wees en lei tot die vorming van politieke organisasies wat verder as die gemeenskap strek.
Daar is gewoonlik duidelike aanduidings oor met wie ’n mens mag trou en met wie nie. Feitlik alle gemeenskappe het ’n verbod op bloedskande, of ’n huwelik tussen nabye familielede. In baie gemeenskappe kan families ook uitgebrei word deur middel van aanneming, voogskap of ’n saamwonery.
Etnisiteit
Mense vorm dikwels etniese groepe, wat groter as families is en om ’n sekere gesamentlike identiteit gebou word, soos afstamming en geskiedenis, gedeelde kultuurnorme en taal of biologiese fenotipe. Sulke ideologieë word dikwels verewig deur kragtige, fassinerende oorvertellings wat geldigheid en kontinuïteit verleen aan die stel gedeelde waardes.
Etniese groepe stem dikwels ooreen met die een of ander vorm van politieke organisasie soos ’n stam, stadstaat of nasie. Hoewel etniese groepe deur die geskiedenis ontstaan en verdwyn, glo sulke groepe dikwels hul geskiedenis strek tot ver in die verlede. Dit help om ’n sosiale identiteit te vorm en solidariteit tussen lede van ’n etnies-politieke eenheid te skep. Hierdie verenigende aspek hou ook verband met die opkoms van die nasiestaat as die belangrikste vorm van politieke organisasie in die 19de en 20ste eeu.
Gemeenskap, regering en politiek
Gemeenskap is die stelsel organisasies en instellings wat ontstaan uit die wisselwerking tussen mense. In ’n gemeenskap kan mense verdeel word in verskillende groepe volgens hul inkomste, rykdom, mag, reputasie, ens., maar die struktuur van sosiale lae en die mate waarin mense daarin rondbeweeg, verskil, veral tussen moderne en tradisionele gemeenskappe.
’n Staat is ’n georganiseerde politieke gemeenskap wat ’n sekere gebied beslaan. Dit het ’n georganiseerde regering en het interne en eksterne soewereiniteit. Erkenning deur ander state van ’n staat se aanspraak op onafhanklikheid, wat dit die mag gee om internasionale ooreenkomste aan te gaan, is dikwels belangrik vir die vestiging van sy posisie.
Regering kan gedefinieer word as die politieke middel vir die skep en afdwing van wette, gewoonlik deur ’n burokratiese hiërargie. Politiek is die proses waardeur besluite in groepe geneem word; dié proses behels dikwels konflik sowel as skikking. Hoewel die term politiek gewoonlik op regerings van toepassing is, kan dit in alle menslike wisselwerkings waargeneem word, insluitende korporatiewe, akademiese en godsdiensinstellings. Voorbeelde van regerings sluit in monargieë, kommunistiese state, militêre diktatorskappe, teokrasieë en liberale demokrasieë, waarvan laasgenoemde vandag as die volopste beskou word.
Handel en ekonomie
Handel is die willekeurige uitruil van goedere en dienste en is ’n vorm van ekonomie. ’n Meganisme wat handel toelaat, word ’n mark genoem. Handelaars onderhandel gewoonlik deur ’n uitruilmedium, soos geld. Vanweë spesialisering of die verdeling van arbeid konsentreer die meeste mense op ’n klein aspek van vervaardiging of dienste en ruil hul arbeid vir geld of produkte. Handel vind ook tussen streke plaas omdat sekere streke die enigste of grootste vervaardiger van ’n sekere produk is, of omdat sekere streke die voordeel van massaproduksie het.
Ekonomie is ’n sosiale wetenskap wat die vervaardiging, handel en verbruik van goedere en dienste bestudeer. Dit fokus op meetbare veranderlikes en word breedweg in twee hooftakke verdeel: mikro-ekonomie, wat met individuele agente soos huishoudings en besighede te doen het, en makro-ekonomie, wat te doen het met die ekonomie as ’n geheel, soos totale vraag en aanbod na geld, kapitaal en goedere. Belangrike aspekte van ekonomie is vervaardiging, verspreiding, handel en mededinging.
Oorlog
Oorlog is ’n toestand van georganiseerde gewapende konflik tussen state of ander magte. Dit word gebruik om militêre doelwitte af te dwing. Ander, spontane konflikte soos rebellies en opstande word nie as oorlog beskou nie. Rewolusies kan niegewelddadig wees, of ’n georganiseerde en gewapende opstand wat dui op ’n staat van oorlog. In die 20ste eeu het na raming tussen 167 miljoen en 188 miljoen mense in oorloë gesterf. ’n Algemene definisie van oorlog is ’n reeks militêre veldtogte tussen minstens twee opponerende kante weens ’n dispuut oor byvoorbeeld soewereiniteit, grondgebied, bronne of godsdiens. ’n Oorlog tussen interne elemente van ’n staat is ’n burgeroorlog.
Verskillende soorte oorloë het al in die geskiedenis plaasgevind, soos hand-, wapen-, vloot- en lugoorloë. Militêre intelligensie het al dikwels ’n rol gespeel in die bepaling van oorwinnings en neerlae. Propaganda, wat dikwels inligting, verwronge menings en disinformasie insluit, speel ’n sleutelrol in die handhawing van eenheid in ’n oorlogsparty en om onmin tussen partye te saai. In moderne oorlogvoering word soldate op die grond gebruik, skepe ter see en vliegtuie in die lug. Soms oorvleuel dié velde in die vorm van see- en valskermsoldate, vliegdekskepe en grond-tot-lugmissiele.
Materiale en tegnologie
Steengereedskap is minstens 2,5 miljoen jaar gelede al deur proto-mense gebruik. Die beheerde gebruik van vuur het sowat 1,5 miljoen jaar gelede begin. Sedertdien het die mens geweldige vooruitgang gemaak en ingewikkelde tegnologie ontwikkel om gereedskap te maak om hul lewe te vergemaklik en hul kultuur uit te brei. Groot spronge in tegnologie sluit in die uitvinding van landbou in wat bekend is as die Neolitiese Rewolusie en van outomatiese masjiene in die Nywerheidsrewolusie.
Met argeologie word gepoog om die storie van die verlede of van verlore kulture te vertel deur onder meer die bestudering van die artefakte wat hulle vervaardig het. Vroeë mense het steengereedskap, potte en juwele agtergelaat wat eie is aan ’n spesifieke streek of tyd.
Voorkoms
Laasgenoemde is die doelbewuste verandering van die liggaam om niemediese redes, soos estetika, seksuele voordeel, rites, godsdiensredes, om groepsaffiliasie te toon, liggaamskuns te skep, te skok of jouself uit te druk. In ’n breë sin beteken dit plastiese snykunde, sosiaal aanvaarbare versierings soos in gaatjies in die ore, en godsdienstige rituele soos besnydenis.
Filosofie en selfrefleksie
Filosofie is ’n dissipline of studieveld wat die ondersoek, ontleding en ontwikkeling van idees behels op ’n algemene, abstrakte of basiese vlak. Dit probeer realiteit, redenering en waardes verstaan. Belangrike velde van filosofie sluit in logika, metafisika, epistemologie en aksiologie of waardeleer (wat etiek en estetika insluit). Dit dek ’n groot verskeidenheid benaderings en word gebruik om te verwys na ’n wêreldmening, ’n perspektief op ’n sekere saak of die menings van ’n spesifieke filosoof of filosofieskool.
Godsdiens en spiritualiteit
Godsdiens word gewoonlik gedefinieer as ’n geloofstelsel wat verband hou met die bonatuurlike, heilige of goddelike, asook die praktyke, waardes, instellings en rituele wat met die geloof verbind word. Die evolusie en geskiedenis van die eerste godsdienste het in onlangse jare velde van aktiewe wetenskaplike navorsing geword. Deur die eeue het godsdiens baie vorme aangeneem wat van kultuur tot kultuur en individu tot individu verskil. Van die belangrikste sake wat godsdienste ondersoek, sluit in die lewe ná die dood of die hiernamaals, die oorsprong van die lewe, die aard van die heelal en sy uiteindelike lot, en wat moreel of immoreel is. ’n Gemeenskaplike bron van hierdie antwoorde is die geloof in bosintuiglike goddelike wesens soos gode of ’n enkele God, hoewel nie alle godsdienste teïsties is nie. Spiritualiteit, geloof of sielsake is van die baie verskillende benaderings van mense om basiese vrae te beantwoord oor die mensdom se plek in die heelal, die doel van die lewe en die ideale manier om ’n mens se lewe te lei. Hoewel hierdie onderwerpe ook in filosofie en in ’n mate in wetenskap ondersoek word, is spiritualiteit uniek in die sin dat dit op mistieke of bonatuurlike begrippe fokus soos karma en God.
Dit is moeilik om die presiese omvang van godsdienstigheid te meet, maar die meerderheid mense hang die een of ander godsdienstige of spirituele geloof aan. Baie is egter nie godsdienstig nie. Humanisme is ’n filosofie wat die hele mensdom en al die aspekte wat die mens raak, wil saamvat; dit is gewoonlik niegodsdienstig. Die meeste godsdienste kan duidelik onderskei word van wetenskap, op beide ’n filosofiese en metodologiese vlak, maar die twee sluit mekaar nie noodwendig uit nie; baie mense huldig ’n mengsel van godsdienstige en wetenskaplike menings. Die onderskeid tussen godsdiens en filosofie is aan die ander kant soms minder duidelik en die twee word soms verbind in velde soos die filosofie van godsdiens of teologie.
Kuns, musiek en letterkunde
Kuns is ’n algemene kultuurbegrip en kunswerke is minstens sedert die dae van die Cro-Magnon-mens gemaak. Kuns kan gedefinieer word as ’n vorm van kultuuruitdrukking en kan dui op voorwerpe of uitvoerings, huidig of histories, en die prestige daarvan word ondervind deur diegene wat dit gemaak het, ontdek, uitstal of besit. In die moderne gebruik van die woord dui kuns gewoonlik op die proses of resultaat van die maak van materiële werke wat van die konsepvorming tot die uitvoering daarvan, getrou bly aan die "kreatiewe impuls" van mense.
Musiek is ’n natuurlike intuïtiewe verskynsel wat gebaseer is op drie strukture wat onderling verband hou: ritme, harmonie en melodie. Om na musiek te luister is waarskynlik een van die algemeenste vorme van vermaak, terwyl om dit te leer en verstaan gewilde dissiplines is. Daar is ’n groot verskeidenheid musiekgenres en soorte etniese musiek.
Letterkunde, wat kreatiewe geskrewe en moontlik gesproke werke is, sluit in prosa, poësie en drama, beide fiksie en niefiksie. Dit sluit genres in soos eposse, gedigte, legendes, mites en folklore.
Wetenskap
Nog ’n unieke aspek van die mensdom is die ontwikkeling van ingewikkelde metodes om kennis op te doen deur waar te neem, te kwantifiseer en te verifieer. Die wetenskaplike metode is ontwikkel om kennis op te doen van die fisiese wêreld en die reëls, prosesse en beginsels waaruit dit bestaan. Saam met wiskunde maak dit die voorspelling van ingewikkelde patrone van oorsaak en gevolg moontlik. Die mens het die vermoë om groot, selfs abstrakte, kwantiteite te verstaan en erken, en om algoritmiese patrone te verstaan en erken wat rekenkunde en algebra moontlik maak, iets wat nie in ander spesies aangetref word nie.
Wetenskap kan in drie groot takke verdeel word: die formele wetenskappe (bv. logika en wiskunde), wat te doen het met formele stelsels; die toegepaste wetenskappe (bv. ingenieurswese en geneeskunde), wat op praktiese toepassing fokus; en die empiriese wetenskappe, wat geskoei is op proefondervindelike waarnemings en op sy beurt ingedeel word in natuurwetenskappe (bv. fisika, chemie en biologie) en sosiale wetenskappe (bv. psigologie, ekonomie en sosiologie). ’n Skynwetenskap is ’n aktiwiteit wat verkeerdelik deur sy aanhangers as wetenskaplik beskou word.
Irene-konsentrasiekamp
Ten spyte daarvan dat die Britse militêre owerhede sedert September 1900 dit sy doelbewuste strewe gemaak het om die nievegtende bevolking van die twee Boererepublieke op verskillende punte in konsentrasiekampe saam te trek, het hul geen stappe geneem om te sorg dat daar behoorlike akkommodasie vir die krygsgevange grysaards, vroue en kinders op die beplande konvergeerpunte beskikbaar gestel word nie. Die hoofkenmerk van die konsentrasiekampe was dus uit die staanspoor gebrek aan huisvesting.
Organisasie en dissipline
Aanvanklik, tot en met Februarie 1901, het die beheer en administrasie van die “refugee”- en konsentrasiekampe by die militêre owerhede berus en is dit eintlik deur die distrikskommissarisse waargeneem. Met die oorskakelik van militêre tot siviele beheer is ŉ aantal “bevoegde siviele amptenare” na Transvaal gestuur om die kamporganisasie te behartig en is groter administratiewe eenvormigheid verseker as wat voorheen moontlik was.
Oorbevolking van kampe en die gevolglike bemoeiliking van die werk van elke superintendent en sy personeel asook die ooreising van kampdokters het die kamporganisasie opvallend gestrem. Die Irenekamp was ook erg oorbevolk. In Mei 1901 was daar pertinenete gevalle van 19 en 20 persone wat in een tent, wat vir vier tot vyf mense bedoel is, opgehoop is. Dr. Kendal Franks het selfs nog op 11 Julie 1901, toe toestande ietwat verbeter het, erken: “''In some of thee tents is a distinct overcrowding ... in another tent there are three families, parents and children number 14. All had measles''.”
Tydens die besoek van die Dameskomitee aan verskillende kampe is die toestand van oorbevolking van tente vry algemeen aangetref. Nege, tien en selfs twaalf persone per tent was geen uitsondering nie. Dit is ŉ onteenseglike waarheid dat die oorvol tente vrugbare broeiplek vir siektekieme – veral van aansteeklike siektes – gebied het en derhalwe nie slegs siekte vererger het nie, maar dit veroorsaak het. ŉ Engelse medikus in die kampe, dr. Pratt Yule, het onomwonde verklaar dat onsuiwer lug as gevolg van opeenhoping ŉ nadeliger uitwerking op die gesondheid van kinders as op die van volwassenes het, derhalwe was dit juis die kinders wat die ergste getref is.
Dit was tragies genoeg dat persone in baie gevalle, siek of gesond, in die tente op die grond moes slaap, maar wat erger was, was dat pasiënte in sommige kamphospitale ook op die grond moes slaap.
Voeding van die kampbewoners
Aanvanklik, met die stigting van die konsentrasiekampe, was die verkryging en voorsiening van voedsel aan die gekonsentreerdes in die verskillende kampe ŉ saak wat by die verskillende distrikskommissarisse berus het. Namate meer en meer kampe ontstaan het, het die behoefte aan ŉ sentrale beheer oor hierdie aangeleentheid steeds groter geword. Teen November 1900 het dit inderdaad in die hande van die militêre goewerneur wat in elkeen van die twee republieke aangestel is, gekom, wat elkeen ŉ eie rantsoenskaal vir die kampe onder sy beheer opgestel het.
In die Transvaalse kampe is daar aan “bona fide refugees” (families van hensoppers of verraaiers), wat vir beskerming teen die Boere na die kampe gegaan het, daagliks die volgende toegestaan: In die gevalle van persone van 12 jaar en ouer, 7 lb. meel (3.2 kg), 4 onse (113.4 g) sout, 6 onse (170.1 g) koffie en 12 onse (340.2 g) suiker, benewens 1 lb. (454 g) vleis twee maal per week. Kinders onder 12 jaar sou dieselfde hoeveelheid suiker en die helfte van die ander genoemde voedselsoorte ontvang.
Aan “alle ander klasse gevangenes” sou daagliks vergun word: 7 lb. (3.2 kg) meel, 4 onse (113.4 g) sout, 4 onse (113.4 g) koffie en 8 onse (226.8 g) suiker vir elke persoon ouer as 12 jaar, en in die geval van kinders: 8 onse (226.8 g) suiker en die helfte van die ander voedselsoorte.
Peter Cellier
Peter Cellier (gebore 12 Julie 1928) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Barry Lyndon (1975), Chariots of Fire (1981), A Room with a View (1985), en The Remains of the Day (1993).
Irene-konsentrasiekamp
Voeding van die kampbewoners
Een van die ernstige leemtes in die rantsoenskaal was dat daar geen groente of vrugte aan kampbewoners verskaf is nie. Dat groente en vrugte wel onontbeerlik was, het die Britse owerhede deeglik begryp en hul aandag is dan ook daarop gevestig deur hul eie kampsuperintendente en dokters. Tog het hulle niks gedoen om in hierdie leemte te voorsien nie. Dat die rantsoene wat die kampbewoners ontvang het van die staanspoor af ontoereikend was, blyk uit talle getuienisse.
Goodwin, die algemene superintentent, het op 27 Februarie 1901 instruksies uitgereik waarvolgens al die kampinwoners op die A-skaal geplaas is en die “halwe rantsoen”-skaal slegs as ŉ strafmaatreël vir die “unruly and troublesome” gehandhaaf moes word. Hierdie instruksies is egter nie uitgevoer nie.
Die verhoging van die randsoenskaal van die “all other classes” of “undesirables” het egter niks gehelp nie, want dit is meer as geneutraliseer deur die swakker gehalte voedsel – en in die eerste plek vleis – wat sedert Mei 1901 aan die gekonsentreerde bevolking verskaf is. Die slagdiere, afkomstig van die skaaptroppe wat die Britse soldate in die uitvoering van Roberts en Kitchener se verskroeideaardebeleid van die plase af weggeroof het, was teen die middel van 1901 brandmaer. As gevolg van die toepassing van die verskroeideaardebeleid was daar vir hulle geen weiding nie, sodat hulle so afgeval het dat hul teen September 1901 letterlik gedreig het om van ellende te vrek.
Me. Johanna van Warmelo, wat in die kamp te Irene verpleegdiens gedoen het, skryf aan die begin van Mei 1901 dat die vleis wat daar uitgedeel word van so ŉ gehalte is dat daar nie eers sop van gekook kon word nie. Op 6 Junie vertel sy dat die mense die vleis nie kon gebruik nie en dit orals aan die tentlyne ophang om in die son droog te word. Die vleis, so vervolg sy, is selfs vir ŉ hond ongeskik, maar as die vroue kla, word die superintendent Scholtz en sy beamptes woedend, net asof die vroue ŉ groot sonde begaan.
Dr. Kendal Franks wat op 11 Julie 1901 in Irenekamp inspeksie gehou het – juis na aanleiding van mej. Van Warmelo en ander vroue se uitlatings – het spesiale aandag aan die vleisvoorsiening geskenk. Hy het gerapporteer dat die karkasse wat nie as onbruikbaar afgekeur en begrawe is nie, brandmaer was. “I understand that the average weight is about 15 and 16 pounds.” Nogtans het hy die vleis as “sound meat” beskou.
Sanitasie in die kampe
Een van die moeilikste probleme in verband met die administrasie van die kampe was die skepping van en toesig oor effektiewe gesondheidsmaatreëls. In ŉ konsentrasiekamp waar duisende gevangenes, waarvan meer as die helfte kinders was, vir maande op ŉ beperkte, soms ingehokte ruimte gehuisves was, was doelmatige sanitasie volstrek  noodsaaklik in belang van die algemene gesondheid.
Dit blyk dat die sanitasie in die meeste kampe swak en ondoeltreffend was.
Aanvanklik, met die oorname van die kampe deur die “siviele owerheid”, is ’n sekere dr. Turner aangestel om ’n wakende oog oor die kampe te hou. Hy is toe opdrag gegee om kampe te inspekteer en meer bepaald oor die sanitêre toestande rapport te lewer. Hy het sy verbasing uitgespreek oor wat hy alles gesien het. In die Irenekamp, so het hy begin Maart 1901 gerapporteer, “''the number of sick is apparently great. If all the other 52 weeks are equally sickly, it would mean that every man, woman and child would come under the doctor’s hands six times per annum''.” Veral masels en diarree het straf geheers en nie minder as 154 persone uit ’n bevolking van 1 324 was bedlêend nie. Nietemin was daar in Irenekamp slegs een medikus, dr. J. Bulpin, en glad geen hospitaal nie. Die sterftesyfer, naamlik 16 persone tussen 6 Februarie en 3 Maart (d.w.s. 174 per 1 000 per jaar) is dan ook deur Turner as “enormous” bestempel.
Op 24 Mei 1901 het die superintendent Scholtz darem gerapporteer dat hy toe oor hospitaalfasiliteite beskik het en ook besig was om ’n gebou te laat oprig vir persone wat longaandoeninge ten prooi sou val. Maar die mediese personeel in die Transvaalse kampe was, vanweë die feit dat hul getalle ontoereikend, hospitaalakkommodasie en apparaat primitief en ondoeltreffend end die toestande in die kamp bevorderlik vir siekte was, nie in staat om die verspreiding van siekte en epidemies die hoof te bied nie.
Een saak wat die werk van konsensieuse medici en verpleegsters in die verskillende kampe bemoeilik het, was die afkerigheid of vrees wat die Boerevroue en kinders vir die hospitaal en geneeshere gehad het. Dis nie moeilik verklaarbaar nie. Die Engessprekende en Engelsgesinde geneeshere en verpleegsters het nie die vertroue van die gevange nievegtendes gehad nie en blykbaar ook nie daarna gesoek nie. Hulle het die vroue en kinders wat nie Engels kon verstaan nie baie onsimpatiek, soms selfs vyandig behandel.
Mercedes-Benz OM616-enjin
Die OM616-enjinfamilie is 'n inlynviersilinder-dieselenjin van Mercedes-Benz wat in die 1970's en 1980's gebruik is, en vervaardig deur Force Motors in Indië sedert die 1980's.
Hierdie enjin is gedurende verskillende produksietydperke in verskillende motors, bakkies en Unimogs gebruik, en word steeds gebruik in SNV's van Force Motors.
Philip Ahn
Philip Ahn (29 Maart 1905 – 28 Februarie 1978) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Stowaway (1936), Impact (1949), The Left Hand of God (1955), en Love Is a Many-Splendored Thing (1955).
Erica lepidota
Erica lepidota is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en Noord-Kaap en kom van Malmesbury tot in Kamieskroon voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van 42 000km2 met slegs vyf subpopulasies. Daar word vermoed dat daar nog ander onontdekte subpopulasies is. Die plant het tans geen bedreigings nie.
Mercedes-Benz OM616-enjin
Die afkorting "OM" staan vir "Oel-Motor" (olie-motor), wat verwys na die feit dat dit op dieselolie loop. Hierdie benaming word vandag nog vir Mercedes-Benz-dieselenjins gebruik.
Aanwendings
Spesifikasies van die OM616 wat in die Trax SUV gebruik word:
Zerilda Steyn
Zerilda Steyn (Graaff-Reinet, 14 Maart 1892 – Kaapstad 21 November 1963) was 'n maatskaplike werkster wat haar onvermoeid vir stedelike behuising vir minderbevoorregtes beywer het.
Later het sy haar beywer vir die daarstelling van behuising en sorg vir bejaardes, en tehuise soos Avondrust, Arcadia, Erica en Secura is opgerig in Kaapstad deur haar toedoen. Sy was jare lank lid van die uitvoerende komitee van die Afrikaanse Christelike Vrouevereniging en 'n tyd lank ook van die Nasionale Behuisingskommissie. Die Universiteit Stellenbosch het haar baanbrekerswerk op die gebied van maatskaplike welsyn in 1961 erken met die toekenning van 'n eredoktorsgraad. Sy en haar man was die eerste egpaar in Suid-Afrika wat albei op dié wyse deur dieselfde universiteit vereer is.
Met verwysing na die groot werk wat sy vir die behuising van minderbevoorregtes en hy vir Bybelverspreiding gedoen het, is tereg gesê: "Mev. Zerilda Steyn het die huise gebou en ds. Steyn het die Bybel daarin geplaas."
'n Tehuis vir bejaardes in die buurt waarin die Steyns jare lank gewoon het, Pinelands, is na haar genoem asook 'n saal in Ruyterwacht daar naby, 'n buurt wat hoofsaaklik deur haar toedoen tot stand gekom het en wat eers as Eppingtuin bekendgestaan het. Die eerste 70 gesinne het dié buurt op 7 September 1938 betrek. Later het die Nutsmaatskappy van die Behuisingsbond goedgunstiglik grond geskenk vir bou van die 'n eerste kerkie, gemaak van seil en sak. Die intrekkers het teen so 'n geweldige tempo aangegroei dat die eerste "kerk" gou te klein geraak het. Dadelik ná die gemeente Eppingtuin se afstigting van Goodwood op 18 Julie 1940 het lidmate hand aan die ploeg geslaan en 'n kerksaal en pastorie opgerig. Die kerkraad het op goeie geloof die koste van £5 000 aangegaan en die NG Kerk se Algemene Armesorgkommissie het die sekuriteit verskaf. In dié Zerilda Steynsaal is op 22 Desember 1946 'n skulddelgingsfunksie gehou met 'n sierlike kersboom, koek, koeldrank en lekkers nadat die gemeente eendragtig saamgewerk het om die skuld af te betaal.
Herkoms en opleiding
Steyn was die dogter van Willem Minnaar en Hendrina Burger van Graaff-Reinet. Ná haar skoolopleiding op haar geboortedorp en aan die Meisieskool Bloemhof op Stellenbosch het sy haar as onderwyseres aan die Victoria-kollege bekwaam en, ná haar huwelik op 18 Desember 1912 met ds. H.P.M. Steyn, het sy saam met hom na Amerika gegaan waar sy maatskaplike werk aan die Princeton-universiteit studeer het terwyl hy teologie studeer het.
Predikantsvrou
Nadat haar man sy proponentseksamen in die VSA afgelê het, het die egpaar na Suid-Afrika teruggekeer waar hy in Desember 1916 as predikant van die NG Kerk gelegitimeer is. Op 14 Julie 1917 is die egpaar in die NG gemeente Steytlerville ontvang. Op Steytlerville het ds. Steyn hom uit die staanspoor bewys as 'n uithaler-organiseerder en besonder harde werker: binne drie jaar is die groot gemeenteskuld uitgewis en beywer hy hom met besondere welslae vir die onderwys van die jeug. Die hou van die destydse sogenaamde Dingaanfeeste op Steytlerville dateer uit die tyd van ds. en mev. Steyn. In sy eerste vergadering is 'n brief gelees “van de heren G.M. Ferreira, H. Horn en drie anderen waarin gevraagd werden (a) de medewerking van de Kerkraad in de aanstaande Dingaansvergadering; (b) de aanstelling door de Kerkeraad van drie van zyn leden als een komitee om de schryvers en anderen te ontmoeten en zaken te regelen". Die volgende ouderlinge is hiervoor aangestel: G.N. Hayward, J. Olchers en S. Terblanche. In die Steyns se dienstyd het die Kerkraad die moedige besluit geneem om die hotel en drankwinkel te sluit. Hy teken sy laaste notule op 3 Desember 1921.
Na Kaapstad
duimnael|links|300px|Martin Adams, voorsitter van die Stedelike Behuisingsbond van 1931 tot 1941, Zerilda Steyn, stigter en voorsitter van 1945 tot 1963, lady Clarendon, vrou van die goewerneur-generaal van die [[Unie van Suid-Afrika|Unie, en biskop S.W. Lavis, na wie die Kaapse buurt Bishop Lavis genoem is.]]
Steyn se aktiewe deelname aan welsynswerk het in 1922 begin toe die egpaar hul in Kaapstad vestig en sy haar die probleme van arm Kapenaars, wit en bruin, ter harte geneem het. Soos dit 'n vrou van haar sosiale stand betaam het, het sy haar tyd afgestaan aan goeie werke. Buiten haar bedrywighede in die ACVV is sy ook benoem as voorsitster van die Kaapse Hulpraad (Board of Aid). In Kaapstad het sy 'n bekende karakter geword wat deur tydgenote beskryf is as 'n wonderlike, warm persoonlikheid en 'n merkwaardige dame.
Behuisingsprojekte
Sy het haar aanvanklik veral beywer vir beter behuising vir die laerinkomstegroepe onder die wit en bruin mense. So het sy bekend geraak en die bynaam "Kaapstad se dame met die lamp" gekry, na aanleiding van die erenaam vir Florence Nightingale of "die heldin van die krotbuurte", volgens die Cape Times van 14 Maart 1930 (haar 38ste verjaardag) en The Sjambok (18 April 1930). Haar aansien is so deur sulke mediaberigte bevorder dat sy die toonbeeld van die stryd teen swak behuisingstoestande van die laagste wit stande geword het. Sy was die verwesenliking van die mite van die "Volksmoeder", want in haar is huislike deugde van moederlike sorg en polities ingestelde besorgdheid oor maatskaplike moraliteit verenig
In 1926 het sy, biskop S.W. Lavis en andere die Stedelike Behuisingsbond in Kaapstad gestig, 'n nutsmaatskappy wat hom veral toegelê het op die verskaffing van goeie huise aan die laerinkomstegroepe. Dit was nadat die maatskaplike werkster van die ACVV in Kaapstad, mej. E.C. Steenkamp, die uiters treurige woontoestande in haar werkgebied onder die aandag van die vereniging gebring het. Die lede van die ACVV was so diep onder die indruk van haar mededelings dat hulle die saak verder ondersoek het, en uit die verslag wat daarna ingelewer is, het die ACVV dadelik besef dat die probleem so omvangryk was dat die medewerking van soveel liggame as wat verkry kon word, nodig was om sterk vertoë tot die regering en stadsraad te rig. In November 1926 het 14 verenigings in Kaapstad byeengekom om die toestande te bespreek en hierna die Stedelike Behuisingsbond in die lewe geroep wat bestaan het uit 36 van die belangrikste welsynsorganisasies in die stad.
Die Behuisingsbond het dadelik begin om deur toesprake, lesings en artikels in die koerante die toestande waarin ’n groot gedeelte van die wit en bruin bevolking van Kaapstad gewoon het, onder die openbare aandag te bring. Vanweë die sterk druk moes die stadsraad planne beraam om die probleem die hoof te bied. Die saak het ook in die Parlement ter sprake gekom en £1 miljoen is beskikbaar gestel wat aan munisipaliteite geleen is vir die oprigting van wonings van beperkte grootte en koste. Die Behuisingsbond het in 1929 sy eie utliteitsmaatskappy gestig en aan die maatskappy is ook van regeringsweë lenings vir die oprigting van huise beskikbaar gestel. In 1953 het die maatskappy reeds meer as 3 000 huise gebou. Prof. Erika Theron het in 1959 geskryf: "Hierdie wonings kan … beskou word as 'n monument vir die insig wat die ACVV in hierdie probleem getoon het en die inisiatief wat die vereniging in die saak geneem het."
Inligting is ook in verband met die bestaande wetgewing waardeur behuisingstoestande verbeter kon word, in Eendrag (die ACVV se mondstuk) en ook van tyd tot tyd op konferensies onder die aandag van takke gebring en voorligting is gegee omtrent die stappe wat gedoen moes word om gesonde behuisingstoestande in 'n dorp te verkry. Al die wenke en inligting het nie op dowe ore geval nie, want reeds in 1935 is in Eendrag melding gemaak van die optrede van die takke in die saak.
Hoewel Steyn en andere hulle beywer het vir behuisingsprojekte vir sowel wit as bruin mense, was dit altyd afsonderlike projekte vir die een of die ander rassegroep; trouens, die ACVV het hom daadwerklik beywer vir rasseskeiding en die verwydering van gemengde woonbuurte. So byvoorbeeld het die kongres in 1937 na aanleiding van beskrywingspunte van Kaapstad en Riebeek-Wes besluit om die regering te versoek om wetgewing daar te stel waardeur munisipale rade verplig sou word om afsonderlike woonbuurte vir "blankes" en "nie-blankes" te voorsien. Na aanleiding van hierdie besluit is die takke versoek om onbevredigende toestande in hul dorp te rapporteer sodat die hoofbestuur die versoek van die kongres met feite kon ondersteun. Sewentien takke het daarop gereageer. In 1938 het 'n deputasie van die ACVV voor die Uitvoerende Komitee van die Provinsiale Raad, aparte woonbuurte vir blank en nie-blank bepleit en sy standpunt in die saak op die volgende motivering gebaseer: "Vir beide blank en gekleurd is dit nie goed om saam te woon nie; en wat ons altyd voor oë moet hou, is dat waar so 'n saamwonery plaasvind dit byna sonder uitsondering die blanke is wat agteruit gaan en afdaal na die peil van die laer beskawing. En dit spreek vanself dat die saamwoon dan op die kleurling ook nie 'n goeie uitwerking kan hê nie. Die ACVV meen dit goed met die kleurling en sal graag sien dat ACVV-lede oral waar moontlik hul invloed gebruik om vir die nie-blankes geskikte en doeltreffende behuising te verkry. Ons gun die kleurling die ontwikkeling en vooruitgang wat hom toekom. Maar waar ons tog die onmiskenbare tekens van agteruitgang van die blanke sien waar wit en gekleurd saamwoon en waar ons deur ons maatskaplike werksters en andere daagliks gewaarsku word teen die nadelige gevolge daarvan, moet ons op ons dorpe en ons stede ernstige aandag skenk aan hierdie dreigende probleem."
Mettertyd het die Stedelike Behuisingsbond 'n bedrag van £5 miljoen ingesamel om 7 000 huise aan 20 000 wit en bruin te verskaf. Modeldorpies soos Koeberg, Eppingtuin, Thornton en Matroosfontein het op hierdie wyse tot stand gekom. In die Verslag van die Kommissie van Ondersoek van die Gefedereerde N.G. Kerke na kerklike en godsdienstige toestande in die nege stede van die Unie, waarvan die bevindings in 1947 te boek gestel is as Kerk en stad, skryf die kommissie: "Met die toestroming na die stede tydens die jongste oorlog en die terugkeer van duisende soldate, het die kwessie van blanke stadsbehuising skielik 'n eersterangse probleem geword; iets wat dit voor die tyd nooit was nie." In die daaropvolgende oorsig van pogings om behuising aan minderbevoorregtes in die stede te voorsien, skryf die kommissie: "In Kaapstad is daar wel enige pragtige modeldorpies gebou vir blankes, maar hulle dank hul ontstaan in groot mate aan die private Utiliteits-Behuisingsmaatskappy, wat meer huise voorsien het as selfs die hele Kaapse stadsraad."
Tot haar dood was Steyn voorsitter van hierdie maatskappy. Daarbenewens was sy van 1949 af ook lid van die Nasionale Behuisingskommissie. Gedurende die sowat 40 jaar waarin sy by behuisingsprojekte betrokke was, is deur haar ywer sowat 7 000 huise en verskeie tehuise vir bejaardes gebou met 'n waarde van, ten tyde van haar dood, R10 miljoen. Al was daar in die 1930's openbare aantygings dat sy bruin mense swak behandel het en haar neus in mense se privaat sake gesteek het (The Sjambok, 18 April 1930), het dit nie afbreuk aan haar reputasie gedoen nie sodat sy in 1945 die amptelike voorsitter van die Stedelike Behuisingsbond (SBS) geword het, 'n amp wat sy nieamptelike reeds van die organisasie se stigting af beklee het. Sy het die grootste deel van haar lewe aan die SBS gewy en haar heerskappy het eers geëindig toe sy aan 'n hartaanval beswyk.
Bejaardesorg
Steyn was 'n bekwame en aktiewe lid van talle welsynsorganisasies; onder meer was sy hoofbestuurslid van die Afrikaanse Christelike Vrouevereniging (ACVV) en lid van die uitvoerende komitee van die Streekwelsynsraad van Wes-Kaapland, waar haar kennis en leiding van groot waarde was. Ná die Tweede Wêreldoorlog (1939–1945) het sy haar begin beywer vir die welsyn van bejaardes. Om haar kennis van welsynswerk te verbreed het sy talle buitelandse studiereise in Europa en Noord-Amerika onderneem. In 1952 het sy met 'n regeringsbeurs bejaardesorg in Europa bestudeer. In 1956 was sy 'n stigterslid (en later die eerste voorsitter) van die Nasionale Raad vir Bejaardes, 'n liggaam wat hom ten doel gestel het om maatskaplike dienste ten bate van bejaardes in Suid-Afrika te koördineer en uit te bou.
Eredoktorsgraad
Sy het 'n besondere bydrae tot maatskaplike sorg in Suid-Afrika gelewer. Sy was, volgens prof. Erika Theron, 'n bekwame voorsitter, 'n doelgerigte werker en 'n energieke mens. Op 8 Desember 1961 het die Universiteit Stellenbosch haar vereer met die eregraad D.Phil. vanweë haar onvermoeide ywer vir stedelike behuising vir minderbevoorregtes. Dié universiteit het destyds gesê dié eer het haar en haar man, wat in 1954 'n eredoktorsgraad van Maties gekry, toegekom "aangesien hul lewe gekenmerk was deur onvermoeide, onbaatsugtige diens aan hulle medemens".
Gesinslewe en dood
Drie kinders is uit Zerilda Minnaar se huwelik met ds. H.P.M. Steyn gebore: Hendrien, ten tyde van haar ma se dood woonagtig in Pretoria, Zerilda (1919–2000, getroude van Droskie), wat haar ma se naam gekry het, maar onder haar kennisse bekend was as Bee, en hulle seun Jan, later regter Jan H. Steyn, van Kaapstad, gebore 4 Maart 1928 (oorlede op 30 Desember 2013). Die Kaapse Stadsraad het Zerilda Droskie, toe 76, in 1995 vereer vir die baanbrekerswerk wat sy vir bejaardes in die land gedoen. Sy was die eerste maatskaplike werker hier wat in dié onderwerp gespesialiseer het, en was 26 jaar lank by die Nasionale Raad vir Bejaardes betrokke, waarvan die 17 voorafgaande jare as direkteur.
Zirelda is onverwags oorlede op 21 November 1963, slegs 'n week en drie maande ná haar man, terwyl sy 'n vergadering van die bestuur van die Dryfe-huis vir bejaardes, waarvan sy voorsitter was, toegespreek het. Sy was van voorneme om self eendag in een van die tehuis wat deur haar toedoen opgerig is, te gaan waas, maar dit was haar nie beskore nie. Sy was 71 jaar en agt maande oud ten tyde van haar dood. Skaars 'n maand voor haar dood het sy nog die nuwe ouetehuis op Piketberg geopen. By dié geleentheid het sy het die gemeenskap gelukgewens met die pragtige gebou en hul deursettingsvermoë.
John Scott
Sir John Scott was 'n Luitenant-goewerneur van Natal. Hy is in 1814 gebore. Tydens sy dienstermyn is die eerste Indiërarbeiders die land in gebring en die eerste spoorlyn gebou. Nadat hy oor baie sake met die koloniste gebots het, is hy as Goewerneur na Brits-Guyana verplaas. Hy is op 28 Julie 1898 in Chislehurst, Kent, oorlede.
Die kusdorp Scottburgh is na hom genoem.
David Spade
David Spade is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Tommy Boy (1995), The Emperor's New Groove (2000), Joe Dirt (2001), en The Benchwarmers (2006).
Akkusatief
Die hoof-funksie van díe naamval is om die lydende voorwerp in die sin aan te dui. In Afrikaans is dit net nog sigbaar vir die persoonlik voornaamwoord van die enkelvoud: ek – my, jy – jou, hy – hom, sy – haar.
In ander gevalle word die verskil in Afrikaans deur die woordvolgorde aangedui: Die vrou sien die man. ↔ Die man sien die vrou. Tale wat die akkusatief formeel onderskei, soos Duits, kan die woordvolgorde omdraai: Die Frau sieht den Mann. = Den Mann sieht die Frau. Omdat "den Mann" akkusatief is en nie nominatief kan wees nie, sal dit altyd die lydende voorwerp bly, self as die woordvolgorde omgedraai is.
Eksterne skakels
İsmin hâlleri
Shawnee Free Jones
Shawnee Free Jones is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente L.A. Confidential (1997), Denial (1998), Monkeybone (2001), en Women of the Night (2001).
Suidelike adder
Die Suidelike adder (Bitis armata) is 'n adder wat voorkom in die Suidwes-Kaap in laaggeleë kusfynbos. In Engels staan die slang bekend as die Southern Adder.
Identifikasie
Die slang word tot 400mm lank. Dit het klein klossies horings aan die bokant van die oë. Die slang skuil onder kalksteenklipbaaie. Dit vreet akkedisse en knaagdiertjies. Die wyfie bring tot 7 kleintjies voort in die somer. Die slang is vroeg in die oggende of saans op sy aktiefste.
Frinton-on-Sea
Frinton-on-Sea is 'n klein kusdorp in die Tendring-distrik, in die Engelse graafskap van Essex.
Erica leptantha
Erica leptantha is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Praktiseer
Praktiseer (deesdae Tubatse genoem) is 'n dorp in die Sekhukhune-distriksmunisipaliteit van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika.
Prévot van der Merwe
Prévot van der Merwe (1952–2004) was 'n professor in Opvoedkunde aan die Universiteit van Wes-Kaapland en ’n Afrikaanse digter en skrywer van jeugverhale.
Lewe en werk
Pierre Prévot van der Merwe is op 14 Augustus 1952 in Port Elizabeth gebore waar hy grootword en aan die Hoërskool Andrew Rabie matrikuleer. Hy is die seun van Pieter du Toit van der Merwe en Almini Ferreira. Sy broer is Quintus van der Merwe, ook 'n skrywer en verbonde aan die Wes-Kaapse Taalkomitee. Na skool studeer hy verder aan die Universiteit van Port Elizabeth en verwerf ’n B.A.-graad, ’n B.A. Honneurs-graad in 1975 en in 1981 ’n M.A.-graad met ’n verhandeling oor “Seksualiteit as literatuur met toespitsing op Gangreen I, Black Venus”. Aan die Universiteit van Wes-Kaapland in Kaapstad behaal hy in 1984 ’n B.Ed.-graad en in 1994 ’n D.Ed.-graad met ’n proefskrif oor  “Skryfkuns op skool: Leser, leerstof en literatuurdidaktiek”. Hierdie proefskrif kan beskou word as een van die beste navorsingstukke van sy soort, veral aangesien hy hier met sy eie verlede breek en die dilemma uitbeeld van die politiek misdeeldes wat nie kan skryf nie en ook nie met die skryfwerk van belangrike outeurs in aanraking kan kom nie. In 1998 verwerf hy ’n nagraadse diploma in onderwys aan die Universiteit van Missouri in die Verenigde State van Amerika.
Hy gee vanaf 1976 tot 1977 Afrikaans aan die Hoërskool Framesby in die Baai, waar die skrywer George Weideman een van sy kollegas is, waarna hy tot 1979 onderwyser is aan die Hoërskool Outeniqua in George. Vanaf 1981 is hy verbonde aan die Universiteit van Wes-Kaapland as senior lektor en later professor in die Opvoedkunde. Hier dien hy ook op die bestuursraad van die Lilwimi Language Sentrum, wat ten doel het om inheemse tale aan mense in die handel en nywerheid te leer en meertaligheid te bevorder. Sy primêre navorsingbelangstelling is in die opleiding van skryfkuns in multikulturele gemeenskappe en hy gee dus vele skryfslypskole nasionaal (hoofsaaklik aan beginnerskrywers uit die voorheen benadeelde gemeenskappe namens die Afrikaanse Skrywersvereniging) en in die buiteland. Hy is dan ook lid van die Afrikaanse Skrywersvereniging, die bruin skrywersgroep wat deur Patrick Petersen gestig is, asook die Afrikaanse Skrywersgilde. Saam met die Universiteit van Hampton in Virginië in Amerika doen hy ’n jeuglektuurprojek en as ’n MIV-positiewe mens neem hy aktief deel aan ’n MIV-ondersteuningsprojek op die kampus van die UWK. Hy is op 6 April 1982 getroud met Muriel Nora de Klerk en het drie kinders, Prevot, Mignon en Emile. Op Dinsdag 15 Junie 2004 is hy in ’n motorongeluk naby Citrusdal oorlede.
Skryfwerk
Hy publiseer gedigte in tydskrifte soos Tydskrif vir Letterkunde. Met sy digbundel “Boerejive” beïndruk hy met die vlymskerp spitsvondighede en afgeronde verse oor die politiek, die huisgesin, die liefde en God. Die gedigte word in vyf afdelings verdeel. “Skools” bevat gedigte oor die skool en die jeug, waar reeds ’n sterk onderliggende seksualiteit aanwesig is. “Landelik – voorleesverse vir opruiende doeleindes” se gedigte is wel landelik, maar getuig van die digter se kritiese ingesteldheid. “Hartelik” bevat liefdesgedigte in verskillende gedaantes en “Hemels” is religieuse poësie waarin daar op informele wyse met God gepraat word en oor allerlei dinge bespiegel word. “Nog in my laaste woorde” is hier ’n bekoorlike vers, waar die digter teen die verhewe toon van die bekende gedig van N.P. van Wyk Louw inskryf om ’n slak te woord te stel oor sy lewensbeeld. Die slotafdeling is “Plaaslik”, met diverse gedigte oor eie waarnemings. “Boerejive” word in 1990 genomineer vir die Rapportprys. Van hierdie gedigte word ook opgeneem in die versamelbundels “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, “I Qabane Labantu”, “Nuwe verset”, “Die dye trek die dye aan” en “Pret met poësie”.