cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vasco (kiesafdeling)
1960 en later
In die volkstemming van 1960 stem 7 138 kiesers in Vasco vir republiekwording en 4 119 daarteen. De Villiers word dan ook onbestrede herkies in die verkiesing die volgende jaar toe tientalle setels landswyd nie betwis is nie. De Villiers bly net LV tot 30 November 1961 waarna Frank Waring in die tussenverkiesing op 23 Januarie 1962 onbestrede vir die N.P. verkies word. In 1966 stel die V.P. weer 'n kandidaat, J.W. van Eeden, maar hy kry net 2 473 stemme vergeleke met die nuwe LV, Petrus Hendrik Meyer se 6 377 vir 'n meerderheid van 3 904. In 1970 word Meyer onbestrede verkies, maar in 1974 staan die V.P. se R.V. Carlisle teen hom en kry 2 860 stemme, 'n meerderheid vir Meyer van 3 806.
In 1977, 1981, 1987 en 1989 het die N.P. telkens Vasco behou.
Sien ook
Bellville, Claremont, Constantia, De Kuilen, Durbanville, Groenpunt, Groote Schuur, Kaapse Vlakte, Kaapstad-Hawe, Kaapstad-Kasteel, Kaapstad-Sentraal, Kaapstad-Tuine, Liesbeek, Maitland, Mowbray, Nuweland, Parow, Pinelands, Rondebosch, Seepunt, Simonstad, Soutrivier, Suid-Skiereiland, Tygervallei, Woodstock, Wynberg
Zoeloekersielemoen
Die Zoeloekersielemoen (Vepris trichocarpa) is 'n boom wat voorkom vanaf die suide van KwaZulu-Natal tot by die Mosambiekgrens. Dit is ook inheems in die Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Kenia, Malawi, Mosambiek, Rwanda, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Die boom het gevlekte grys bas wat maklik afskilfer en dan gelerige kolle laat. Die boom se blaarpunte is meer gerond as die treurkersielemoenboom s'n. Die boom se FSA-nommer is 263.
Namur (provinsie)
Namur of Namen (Frans: Namur, Nederlands: Namen, Duits: Namur, Waals en Pikardies: Nameur) is 'n Belgiese provinsie in Wallonië. Die provinsie het 'n bevolking van 499 000 in 2022 gehad en beslaan 'n oppervlakte van 3 675 km² met 'n bevolkingsdigtheid van 136 per km². Die hoofstad is die gelyknamige stad Namur.
Namur lê in die suide van België en grens aan die Franse gewes Champagne-Ardenne. In Namur word Frans en Waals gepraat. In die uiterste weste word naas Standaardfrans ook Pikardies gepraat en in die uiterste suidooste Champenois (in die munisipaliteit Vresse-sur-Semois).
Die belangrikste waterliggame in die provinsie is die Samber- en Maasriviere. Die Ardenne-bergreeks is in die suide van die provinsie geleë. Die noorde van Namur (links van die Maasrivier) behoort tot die Haspengouw (Hesbaye). Die hoogste punt is die Croix-Scaille (505 m), 'n heuwel in die munisipaliteit Gedinne op die grens met Frankryk.
Administratiewe indeling
Namur word in administratiewe opsig in drie arrondissemente verdeel:
Die arrondissimente is in 38 munisipaliteite verdeel.
Witim
Die Witim (Russies en Boerjaties: Витим, Vitim; Ewenkies: Витым, Witym; Jakoeties: Виитим, Viitim) is ná die Wiljoei en die Aldan die derde grootste sytak van die Lena in Siberië. Dié rivier, met 'n lengte van 1 978 km (1 229 myl), ontstaan deur die saamvloei van Witimkan en Tsjinain in die Witim-plato, Boerjatië, oos van die Baikalmeer. Aansluitend vloei dié rivier eers in 'n suidelike en later in 'n noordoostelike rigting. Die Witim bereik die Zabaikalski-krai en vloei in 'n noordelike rigting tot Bodaibo in die Irkoetsk-oblast. Dié rivier vloei nog deur Mama en mond by Witim, Jakoetië, in die Lena se boloop uit.
Reg
Die reg is al die reëls in 'n samelewing wat deur bevoegde owerhede neergelê is om die gedrag van en verhouding tussen regsubjekte te reguleer deur middel van strawwe wat daarop gemik is om afwykende gedrag en versteurde verhoudings reg te stel.
Kodifisering van die reg
Reg is die formele kodifisering van gebruike wat aanvaarding as die afdwingbare norm in 'n samelewing bereik het. Hierdie aanvaarding word in die moderne samelewing versnel deur die bestaan van wetgewende liggame wat hul ten doel stel om die wette toe te pas.
Die kodifisering van die wet behels die wetgewing en regulasies van statute asook die bylê van geskilpunte. In die privaatregstelsel is die kodifisering 'n poging om die wet volgens fundamentele etiese beginsels te struktureer om sodoende 'n gevoel van orde en eenvoud te skep waar elke lid van die samelewing die wet kan verstaan en nie net die universiteitsopgeleide regsgeleerdes nie. Om die wet in eenvoudige en verstaanbare taal neer te skryf sodat die leek, sonder enige spesiale onderrig, dit kan verstaan, is die enigste manier waarop redelikerwys van mense verwag kan word om dit te gehoorsaam. Dan sal diegene wat die regsewewig versteur, dit aanvaar as hulle die gevolge van hulle dade moet dra.
Abercrombie Robinson
Op 28 Augustus 1842 het die troepeskip Abercrombie Robinson en die Waterloo in Tafelbaai vergaan. Weens goeie militêre dissipline het geen opvarende van die troepeskip in die ramp omgekom nie.
Faf du Plessis
Francois du Plessis (gebore 13 Julie 1984 in Pretoria, Transvaal) is 'n Suid-Afrikaanse krieketspeler wat op internasionale vlak vir die Suid-Afrikaanse nasionale krieketspan, die Proteas, speel en die vorige kaptein van die span in al drie vorme van die spel was. Hy is 'n regshandige middelkolwer wat ook deeltyds draaiballe boul. Du Plessis het plaaslike krieket vir Noordelikes en die Titans gespeel, sowel as wedstryde vir Lancashire, die Chennai Super Kings en die Melbourne Renegades. Hy maak sy toetsbuiging in November 2012 en word slegs die vierde Suid-Afrikaner wat 'n toetshonderdtal tydens sy debuutwedstryd aanteken. Du Plessis was ook T20I-kaptein van die Proteas sedert die Twintig20-reeks teen Nieu-Seeland in Februarie 2013. Hy het onder meer tydens die Krieketwêreldbeker 2011, Krieketwêreldbeker 2015 en Krieketwêreldbeker 2019 vir Suid-Afrika gespeel.
Hy is in 2019 as Suid-Afrika se krieketspeler van die jaar en eendagkrieketspeler van die jaar aangewys. Op 17 Februarie 2021 het Faf du Plessis sy uittreding uit toetskrieket aangekondig.
Uitbeelding
Du Plessis matrikuleer by die Afrikaanse Hoër Seunskool, 'n openbare skool in Pretoria, Gauteng, Suid-Afrika. Hy het saam met mede-Titanskrieketspelers AB de Villiers, Heino Kuhn en Jacques Rudolph skoolgegaan. Hy is ook 'n gegradueerde van die Universiteit van Pretoria.
Abercrombie Robinson
In Tafelbaai
Op die reis van drie maande via Madeira na die Kaap die Goeie Hoop het verskeie passasiers tifus en skarlakenkoors opgedoen. Daarom het die skip Tafelbaai in plaas van die gebruiklike Simonsbaai binnegevaar. In die baai anker die skip te ver van die normale plek en dus te na aan die strand. Weens die kwaai wind kon die skip daarna moeilik veilig na die beter ankerplek verskuif. Vroeg in die oggendure van 28 Augustus steek 'n noordwesterstorm op gepaardgaande met donderweer en stortreën. Die ankertoue breek, die skip strand by die mond van die Soutrivier en die skip breek op. Weens die voortreflike leiding van die jong kaptein en sy goeie invloed op die jong soldate verloop die ontruiming vinnig en vlot. Enkele ure later in die oggend is eers besef dat die Waterloo ook dreig om te vergaan. Die ander 20 skepe in Tafelbaai het geringe skade opgeloop omdat hulle op die meer beskutte ankerplekke gelê het.
Birkenhead
Dikwels word die ramp met die Birkenhead voorgehou as 'n voorbeeld van soldate se heldhaftige optrede en onderdanigheid aan militêre dissipline in 'n gevaarsituasie. Om dieselfde redes was daar aan boord van die Abercrombie Robinson ook geen panieksituasie nie. Dit was juis hierdie dissipline wat die verkeerde bevel om die skip nie te verlaat nie afgedwing het, wat die groot lewensverlies by die Birkenhead-stranding veroorsaak het. Dieselfde bevel, maar korrek gegee, het al die passasiers van die Abercrombie Robinson gered.
Reg
Kodifisering van die reg
Bogenoemde oorvleuel met die idee van 'n formele sosiale regstaal soos verstaan word in etiek. Dit mag dalk verstaanbaar wees vir die opgevoede leek maar dalk nie vir Jan Alleman nie. Dit mag byvoorbeeld makliker wees om die idee van presedent (sien ook stare decisis) te verduidelik as die begrip van die redelike persoon, maar dit is baie moeiliker om te verduidelik waarom presedent regverdig is teenoor 'n persoon sonder hoër onderwysopleiding.
Verdere bespreking
Die meeste wette en regstelsels — in die Westerse wêreld — is grootliks dieselfde ten opsigte van die kerntemas, wat spruit uit soortgelyke waardes en sosiale, ekonomiese en politieke omstandighede, en verskil minder in wese as in die tegniese terminologie en prosedures wat gebruik word.
Een van die fundamentele ooreenkomste tussen die verskillende regstelsels is dat vir die wet om algemeen aanvaar en nagekom te word, dit openbaar, effektief en geldig moet wees in die sin dat dit beskikbaar moet wees vir die gewone burger in plekke of middelle waarvan hy kennis dra. Verder moet daar maniere wees om die toepassing daarvan te verseker en moet dit deur middel van 'n formele prosedure deur 'n erkende gesaghebbende instansie uitgereik word.
In die konteks van die meeste regstelsels word wette uitgevaardig deur die prosesse van grondwet stigting, grondwet veranderinge, wetgewing, uitvoerende gesagsbevel, regulasies en hofbeslissing; binne gemeneregsgebiede speel laasgenoemde 'n belangrike rol in die vaslegging van addisionele wetlike regulasies.
"De facto"-wette kan egter ook ontstaan deur gebruike en tradisies. (Sien Gewoontereg; Anargiese reg.)
Die reg het ook 'n antropologiese dimensie. Om 'n regskultuur te hê, moet mense in 'n samelewing leef waar 'n regering bestaan wie se gesag moeilik is om te vermy en wat algemeen as wettig erken word. Mense sien af van weerwraak en eierigting en kies eerder om hulle griewe voor die regering en sy agente vir beslegting te bring en vertrou dat die strawwe dienooreenkomstig afgedwing sal word.
Hierdie gedrag staan in kontras met 'n kultuur van eer, waar respek vir mense en groepe spruit uit die vrees vir wraak wat hulle, buite verhouding met die oortreding, kan neem as hulle persoon, eiendom of regte nie gerespekteer word nie. 'n Regskultuur moet onderhou word. Dikwels word die kultuur ondermyn deur 'n afnemende respek vir die reg, hetsy deur 'n swak regering wat nie in staat is om sy gesag uit te oefen nie, of deur die swaar las van 'n poging om gedrag te verbied wat algemeen in 'n kultuur of sub-kultuur voorkom. Wanneer die regskultuur dan agteruitgaan, bestaan daar die sterk moontlikheid dat 'n kultuur gebaseer op eer sal ontstaan om dié se plek in te neem.
Daar is verskeie onderskeibare wette en regstradisies en elke regsgebied het sy eie stel wette en regstelsel. Individueel gekodifiseerde wette staan bekend as statute en die versameling van wette wat op 'n onderwerp van toepassing is en sy oorsprong in een bron het, word gewoonlik deur 'n spesifieke verwysing aangedui. (Bv. Romeinse reg, Gemenereg en Kriminele reg.
Vertakkinge van die reg
Wat hier volg is nie 'n omvattende lys nie.
Skaamblomsuikerbos
Die skaamblomsuikerbos (Protea pityphylla) is 'n blomdraende struik wat hoort tot die bekende Protea genus. Die plant is endemies aan Suid-Afrika en kom voor in die Skurweberg, Hexrivierberge en Olifantsrivierberge. Die spesie is deel van die fynbos-bioom. Die struik word 1.0 m hoog. Dit blom van Mei tot September met die hoogtepunt van Mei tot Julie.
'n Brand vernietig die boom maar die sade oorleef. Die saad word deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Dit is onbekend wat vir die bestuiwing verantwoordelik is. Die plant groei in bergagtige gebiede by groot rotse op hoogtes van 500 - 1 500 m.
Boesmansnek
Boesmansnek is 'n grenspos tussen Lesotho en Suid-Afrika. Die naaste dorp aan die Lesotho-kant is Sehlabathebe.
Halberstadt
Halberstadt is 'n dorp in die Duitse deelstaat Sakse-Anhalt, en die hoofstad van die Harzdistrik. Dit is noord van die Harzberge geleë, en is bekend vir die ou stadskern wat tydens die Tweede Wêreldoorlog wel erg beskadig, maar in die daaropvolgende dekades weer herbou is.
Geografie
Halberstadt is tussen die Harz aan die suidekant en die Huy-heuwels aan die noordekant geleë. Dit lê ook aan die Holtemme- en Goldbachriviere, wat albei linkersytakke van die Boderivier is. Die munisipale gebied omvat die nedersettings Aspenstedt, Athenstedt, Langenstein, Sargstedt en Ströbeck, wat almal in 2010 geïnkorporeer is. Halberstadt is die setel vir die Departement vir Publieke Bestuur van die Hochschule Harz Universiteit vir Toegepaste Studies en Navorsing.
Die dorpssentrum bevat steeds etlike belangrike historiese geboue en heelwat van die antieke dorpsuitleg. Betekenisvolle plekke in Halberstadt sluit in die Halberstadt-katedraal, die Kerk van Ons Dame (Liebfrauenkirche) en die Sint Martin-kerk, wat naamlik in die 12de en 13de eeue opgerig is. Halberstadt was die ligging van die vroegste gedokumeneerde installering van 'n groot en permanente pyporrel in 1361. Vergeleke met ander noord-Europese katedrale, is dié van Halberstadt merkwaardig deurdat die middeleeuse tesourie in 'n feitlik volledige toestand behoue gebly het. Onder hierdie skatte tel die oudste oorblywende tapisserieë in Europa, wat uit die 12de eeu dateer. Die dorp is ook 'n halte op die skilderagtige Duitse Houtraamroete.
Germania Halberstadt is 'n voetbalklub wat in Halberstadt speel. <!--
Geskiedenis
In 814 het die Carolingian emperor Louis the Pious made the Christian mission in the German stem duchy of Saxony the episcopal see of the Diocese of Halberstadt. It was vested with market rights by King Otto III in 989. The town became the administrative centre of the Saxon Harzgau and an important trading location. The Halberstadt bishops had the Church of Our Lady erected from about 1005 onwards. In his fierce conflict with Emperor Frederick Barbarossa, the forces of the Saxon duke Henry the Lion devastated the town in 1179.
Upon Henry's downfall, the Halberstadt diocese was elevated to a prince-bishopric about 1180. Its Cathedral was rebuilt from 1236 and consecrated in 1491. Halberstadt, Quedlinburg and Aschersleben joined a league of towns (Halberstädter Dreistädtebund) in 1326; from 1387, the city was also a member of the Hanse.
From 1479, the diocese was administrated by the Archbishops of Magdeburg. While the Halberstadt citizens turned Protestant around 1540, the cathedral chapter elected Prince Henry Julius of Brunswick-Wolfenbüttel first Lutheran bishop in 1566. During the Thirty Years' War, the town was occupied by the troops of Albrecht von Wallenstein in 1629 and temporarily re-Catholicized according to the imperial Edict of Restitution. According to the 1648 Peace of Westphalia, the prince-bishopric was finally secularized to the Principality of Halberstadt held by Brandenburg-Prussia. The first secular governor was Joachim Friedrich von Blumenthal.
Halberstadt became part of the newly established Kingdom of Prussia in 1701. From 1747 Johann Wilhelm Ludwig Gleim worked here as a government official and made his home an intellectual centre of the Enlightenment (Aufklärung) movement. Upon the 1807 Treaty of Tilsit, the town became part of the Kingdom of Westphalia, a Napoleonic client-state and administrative seat of the Department of the Saale. On 29 July 1809, a Westphalian regiment was defeated by the Black Brunswickers under Prince Frederick William of Brunswick-Wolfenbüttel in the Battle of Halberstadt.
After the defeat of Napoleon, the town was restored to Prussia and subsequently administered within the Province of Saxony. From 1815, Halberstadt was home of garrison of the Prussian 7th (Magdeburg) Cuirassiers "von Seydlitz" regiment, with Otto von Bismarck in the rank of an officer à la suite from 1868. The town's economy was decisively promoted by the opening of the Magdeburg–Halberstadt Railway in 1843. The tramway was inaugurated in 1903. In 1912 the Halberstädter Flugzeugwerke aircraft manufacturer was founded followed by the opening of a military airbase, providing the German Luftstreitkräfte in World War I. After the war it had to close down according to the regulations of the Treaty of Versailles, until in the course of the German re-armament, it opened again in 1935 as a branch of the Junkers company in Dessau. The aircraft factory was the site of a SS forced labourer camp, one of several subcamps of Buchenwald; the production facilities and the nearby Luftwaffe airbase were targets of Allied bombing during the 'Big Week' in February 1944.
In the last days of World War II, in April 1945, US forces approached Halberstadt as they attacked remaining Nazi troops in the short-lived Harz pocket. They dropped leaflets instructing Halberstadt's Nazi ruler to fly a white flag on the town hall as a token of surrender. He refused, no white flag was raised and on 8 April 1945, 218 Flying Fortresses of the 8th Air Force, accompanied by 239 escort fighters, dropped 595 tons of bombs on the centre of Halberstadt. This killed about 2,500 people and converted most of the old town into some 1.5 million cubic metres of rubble, which American troops briefly occupied three days later. By June 1945, the town and its garrison was handed over to the 3rd Shock Army of the Soviet Red Army forces.
Halberstadt was part of newly established Saxony-Anhalt from 1945–1952, after which it was within Bezirk Magdeburg in East Germany. During the Peaceful Revolution in Autumn 1989, St Martin's Church was a centre of the Swords to ploughshares movement. After the reunification of Germany, Halberstadt became part of the restored state of Saxony-Anhalt.
Jewish culture
In the 17th century, Halberstadt had one of the largest Jewish communities in central Europe. At the time, nearly one in twelve of the town's inhabitants, almost 700 people, were Jewish. Notable amongst them was Berend Lehmann (1661–1730). One example of Lehmann's work was the impressive Baroque synagogue he financed, which was completed in 1712. In November 1938, after the Kristallnacht pogroms, the Nazi authorities forced the Jewish community to demolish the building, as the attack on it was said to have left it in danger of collapsing.
A short distance from the synagogue, Lehmann also had a house built for students of Judaism, with a collection of theological writings. This building, known as the "Klaus", was where many important students of the Talmud and rabbis were taught. The "Klaus" gave Halberstadt the reputation of being an important centre for the study of the Torah. Today the Moses Mendelssohn Academy is based there; this organises exhibitions, congresses and presentations and provides a wide range of information about the Jewish culture and way of life.
World's slowest, longest concert
A performance of John Cage's organ piece As Slow As Possible began in the Burchardikirche in Halberstadt in September 2001; the performance is scheduled to take 639 years. The concert began on 5 September 2001 with a rest lasting 17 months. On the dates of the sound changes the church is usually well visited.
International relations
Halberstadt is twinned with:
See also
-->
Cornelis van Boeschoten
Cornelis van Boeschoten (Wijk bij Duurstede, 26 Februarie 1845 - Den Haag, 10 November 1927) was 'n Nederlands-Transvaalse onderwyser en staatsman.
Biografie
Van Boeschoten vertrek op 16-jarige ouderdom saam met sy ouers na die Zuid-Afrikaansche Republiek (Transvaal), waar sy pa grond in Zoutpansberg gekoop het om 'n plantasie te begin. In 1866 is sy ouers aan malaria oorlede, waarna hy na sy broers en susters moes omsien. Hy dien 'n rukkie in die Nederduits Hervormde Kerk Schoemansdal, totdat die dorp ontruim is weens 'n aanval deur die Venda. Hy het daarna 'n loopbaan in die onderwys gevolg en is in 1872 as skoolhoof in Pretoria aangestel.
Van Boeschoten word in 1881 'n amptenaar en sekretaris van die Uitvoerende Raad en vorder uiteindelik tot waarnemende adjunk-staatsekretaris vir Willem Johannes Leyds, wat 'n ruk lank in Europa gebly het weens 'n keelaandoening. Hy het Paul Kruger vergesel toe hy gedurende die Tweede Vryheidsoorlog na Europa verhuis het en het hom tot kort voor sy dood in 1904 bygestaan het.
Van Boeschoten het Suid-Afrika in 1913 weer besoek en daarna na Den Haag teruggekeer. Hy is daar in 1927 oorlede. Leyds het sy begrafnis bygewoon.
Katharine Lee McEwan
Katharine Lee McEwan is 'n Engelse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Alien Armageddon (2011), Clubhouse (2013), You're Not You (2014), en Solitary (2015).
DNS-virus
DNS-virusse is ’n groep virusse wat so genoem word omdat hul erflike materiaal uit DNS (deoksiribonukleïensuur) bestaan, in teenstelling met RNS-virusse.
Die DNS-virusse word soos volg onderverdeel:
Jack Clayton
Jack Clayton (1 Maart 1921 – 26 Februarie 1995) was 'n Britse akteur, vervaardiger, regisseur, en assistentregisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Innocents (1961) en Our Mother's House (1967), en in die televisiereeks Screen Two (1985).
Waterloo (skip)
Die Britse seilskip Waterloo het met groot lewensverlies op 28 Augustus 1842 by die mond van die Soutrivier in Tafelbaai vergaan.
Die Waterloo van slegs 414 ton is in 1815 in Bristol gebou en was tydens hierdie vaart reeds 'n ou skip en in 'n swak toestand. Kapt. Henry Agar was in bevel op hierdie tog van Kent na Tasmanië. Aan boord was 219 bandiete, 30 sipiers, 5 vroue, 13 kinders en 34 bemanningslede. Om vars drinkwater in te neem vaar die skip Tafelbaai binne en lê daar voor anker slegs 'n ½ km van die Abercrombie Robinson. 'n Besonder sterk noordwesterstorm met donderweer en kwaai reën het opgesteek. Met dié gevolg dat die skip se maste breek en paniek onder die opvarendes losbars. Die Waterloo breek op, mense spring in die see en verskeie van hulle word ernstig beseer deur drywende wrakstukke. Teen die middaguur was slegs die kiel van die skip oor. Ten aanskoue van die magtelose publiek op die strand verdrink binne twee uur 189 mense. Geen reddingsbote, boeie en toue was op die skip of die strand beskikbaar nie. Boonop was alle aandag toegespits op die reddingspoging by die Abercrombie Robinson. Die ander 20 skepe in die baai het maar geringe skade opgeloop.
Die triomf van die suksesvolle redding van die opvarendes van die Abercrombie Robinson enkele ure tevore word heeltemal oorskadu deur die ernstiger ramp met die Waterloo. Sedert die stranding van die Sceptre in 1799 was daar nog nie weer 'n skeepsramp met so 'n groot lewensverlies nie. By sowel die Waterloo en die Sceptre was die verbrokkeling van die skepe te wyte aan die verrotte skeepsrompe.
Twaalf dae na die stranding van die Waterloo en die Abercrombie Robinson was daar weer 'n reuse storm in Tafelbaai. Toe het van die 18 skepe in die baai verskeie gestrand, maar die lewensverlies was beperk.
RNS-virus
RNS-virusse is ’n groep virusse wat so genoem word omdat hul erflike materiaal uit RNS (ribonukleïensuur) bestaan, in teenstelling met DNS-virusse.
Die RNS-virusse word soos volg onderverdeel:
RNA is die Engels vir RNS.
Maryvale, Johannesburg
Maryvale is 'n voorstad van Johannesburg in Suid-Afrika.
Lydia Leonard
Lydia Leonard (gebore 5 Desember 1981) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Archipelago (2010) en The Fifth Estate (2013), en in die televisiereeks Ashes to Ashes (2008).
3 Junie
3 Junie is die 154ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (155ste in 'n skrikkeljaar). Daar volg nog 211 dae in die res van die jaar.
Apollo 5
Apollo 5 (ook bekend as missie AS-204) was die eerste onbemande ruimtevaart van die Apollo-maanmodule wat op later vaarte gebruik sou word om op die Maan te land. Apollo 5 is op 22 Januarie 1968 met 'n Saturn IB-vuurpyl gelanseer.
Blouvisvanger
Blouvisvanger (Alcedo semitorquata) is 'n skaars standvoël en nomade by beboste strome, kanale in groot plate riete en strandmere. In Engels staan die voël bekend as die Half-collared Kingfisher.
Identifikasie
Die voël is 18 cm lank en weeg 35 tot 40 gram. Die snawel is swart en die rug en kruis is skitterblou. Die voël is groter as die kuifkopvisvanger.
Reusekelp
Reusekelp (Macrocystis pyrifera (L.) C. Agardh.) is 'n spesie van bruinwier wat tot 60 meter lank kan word. Dit kan onderwaterwoude vorm, wat 'n tuiste van baie organismes is. Kelp is ook eetbaar en word veral in die Asiatiese kombuis aangewend.
Kief
Kief, kif of kef (uit Arabies cكيف kayf, betekenis "plesier, dronkenskap") verwys na die harsdraende hare van die daggablom wat afgebreek word van droë dagga en bymekaargemaak en vasgevang word in die siwwe van kruiemeule of toestelle wat spesifiek vir die doel gemaak is. Kief bevat 'n baie hoër konsentrasie van al 113 of meer verskillende kannabinoïede soos THC, CBD, ens. as die inhoud van die daggablom waarvan dit afkomstig is.
Tradisioneel word kief in hasjisjblokke gepers vir gerieflike hantering en berging en kan in albei vorme gerook word of met 'n vergasser (vape) vergas word. Hasjisj word gevorm deur kief onder druk te plaas en te verhit. Die proses kan met masjinerie of per hand uitgevoer word; laasgenoemde metode is die algemeenste metode en is in sommige gevalle 'n byproduk van die sortering van dagga, waar kief aan die hande klou en dit verwyder word deur die vingers teen mekaar te vryf. Die druk en wrywing veroorsaak hitte en verander die kief in hasjisj.
In Marokko verwys kief na 'n tradisionele mengsel van fyngekapde dagga en inheemse tabak, maar daar is 'n duidelike verskil tussen die twee.
In ontwikkelde lande soos die VSA en Europa word kief gebruik om medisinale daggaprodukte te produseer deur middel van infusie, asook in gebakte en eetbare produkte, bekend as daggakoekies of edibles. As gevolg van die sterkte van kief is daar 'n neiging om dit spaarsaam te gebruik om die psigoaktiewe effekte te verminder.
Dwergvisvanger
Die dwergvisvanger is 'n algemene intra-Afrika broeiende somertrekvoël wat leef in boomveld, savanna en kuswoud. In Engels staan die voël bekend as die African Pygmy Kingfisher.
Identifikasie
Die voël is 12 cm lank en weeg 12 tot 17 gram. Dit is 'n droëgrond visvanger met baie helder kleure. Dit is kleiner as die kuifkopvisvanger. Die wenkbroue is oranje, die gesig is grotendeels rooibruin en die oordekvere is violet getint. Die jong voël het 'n swarterige snawel en verspreide, donker snorstrepe.
Treurkersielemoen
Die treurkersielemoen (Teclea natalensis) is 'n boom wat baie soos die zoeloekersielemoen lyk. Hierdie spesie is inheems aan Eswatini en Suid-Afrika waar dit in KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga en die Oos-Kaap voorkom. Hierdie boom het neerhangende blare met spitslopende punte. Die boom se FSA-nommer is 264.
Natalie Lisinska
Natalie Lisinska (gebore 11 Januarie 1982) is 'n Engelse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Chloe (2009) en Total Recall (2012), en in die televisiereekse InSecurity (2011) en Orphan Black (2013).
Kefeus (sterrebeeld)
Kefeus is ’n sterrebeeld in die noordelike hemelruim. Dit is een van die 48 konstellasies wat deur die 2de-eeuse sterrekundige Ptolemeus beskryf is en is steeds een van die 88 moderne sterrebeelde.
Ruimtevoorwerpe
Gamma Cephei is ’n dubbelster sowat 50 ligjare van die Aarde af. Dit bestaan uit ’n oranje subreusester en ’n rooi dwerg. Vanweë die beweging van die aarde se as (presessie) sal gamma Cephei die noordelike poolster wees tussen die jare 3000 en 5200 n.C. – dit sal omstreeks die jaar 4000 die naaste aan die noordelike hemelpool wees.
Delta Cephei is ’n veranderlike ster waarvan die veranderlikheid in 1784 deur John Goodricke ontdek is. Dit wissel tussen 3,5 mag en 4,3 mag oor ’n tydperk van sowat 5,4 dae.
NGC 188 is ’n oop sterreswerm en is een van die oudstes, asook die naaste een aan die noordelike hemelpool, en die Vuurwerk-sterrestelsel (NGC 6946) is ’n melkweg waarin nege supernovas waargeneem is, meer as in enige ander melkweg. Die newel NGC 7538 huisves die grootste protoster wat nog ontdek is.
Mitologie
Kefeus was in die Griekse mitologie die koning van Aithiopië. Hy was die man van Kassiopeia en die pa van prinses Andromeda, na wie albei ook sterrebeelde genoem is. Kassiopeia is glo in die lug geplaas omdat sy gespog het Andromeda is mooier as die Nereïdes.
Groningse Ontset
Die Groningse Ontset is 'n feesdag wat steeds op 28 Augustus in Groningen, Nederland gevier word.
Die dag word ook "Bomm'n Berend" genoem na Christoph Bernhard von Galen, die prins-biskop van Munster wat in 1672 die stad beleër en gebombardeer het. In hierdie jaar is die Nederlandse Republiek van alle kante aangeval, sowel deur Engeland, deur Frankryk en deur twee Duitse state, Munster en Keulen. Die stad Groningen het nie op hulp uit Holland kon reken nie, omdat Holland self deur Lodewyk XIV van Frankryk beleër word en het sy eie verdediging met sukses georganiseer.
28 Augustus val saam met die einde van die somer en die terugkeer van die studente van die Ryksuniversiteit in die stad. Die nuwe studiejaar begin gewoonlik omtrent hierdie tyd.
Rüschegg
Rüschegg is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 1 630 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2020 het meeste van die inwoners Duits gepraat.
Francis Bacon (skilder)
Francis Bacon (Dublin, 28 Oktober 1909 – Madrid, 28 April 1992) was 'n Ierse ekspressionistiese kunstenaar, bekend vir sy skilderye van mense en diere waarin hy verwronge vorms en sterk, donker kleure gebruik.
Die mense en diere in sy portrette is vervorm om 'n beter indruk van hul psigiese en emosionele gesteldheid te gee. Bacon skilder nie die buitekant van persone nie, maar hulle binnekant. Sy skilderye het dikwels 'n groteske, duistere en vreesaanjaende gevoel.
Laer (fortifikasie)
'n Laer (ook wa-laer of ossewalaer) is 'n mobiele fortifikasie van waens (tipies ossewaens) om mense en diere teen 'n vyand te beskerm. Die waens word gewoonlik naby mekaar in die vorm van 'n sirkel of vierkant getrek, hoewel ander formasies ook moontlik is. Die waens word soms aan mekaar vasgebind en ekstra versterkings (soos doringtakke) word tussenin aangebring.
'n Laer verskaf 'n veilige hawe wat maklik teen aanvalle verdedig kan word. Dit dien ook as 'n basis vir berede manskappe. In die middel word tente opgeslaan, gekook en lewende hawe versorg. Die buitenste deel word deur wagte beman wat die groep teen aankomende gevaar kan waarsku. Tydens aanvalle kan daar van onder en langs die waens op die vyand losgebrand word.
Laer is 'n eg Suid-Afrikaans woord wat van die Nederlandse leger afgelei is, en ook in Engels gebruik word. Laers is veral in die 1830's gedurende die Groot Trek ingespan, hoewel soortgelyke fortifikasies eeue tevore al gebruik is.
Laers is byvoorbeeld suksesvol deur die Hussiete gedurende die Hussiete-oorlog (1419-1434) en deur die Voortrekkers tydens die Slag van Bloedrivier (1838) gebruik. In die 19de eeu het pioniers in Amerika dieselfde tegniek gebruik om waens tydens aanvalle in sirkels te trek.
Jacobus du Plessis
Prof. Jacobus Albertus du Plessis (Rustenburg, 23 Oktober 1873 – Potchefstroom, 28 Februarie 1935) was ’n Gereformeerde hoogleraar in teologie en predikant in twee gemeentes, Reddersburg en Pretoria.
Herkoms
Du Plessis was die seun van ds. Lodewicus Johannes du Plessis en sy vrou, Martha Gerbrechta Smit, en 'n kleinseun van I.D. du Plessis en sy vrou, Hester Venter, stigters van die Gereformeerde kerk Colesberg op hul plaas Hamelfontein. Sy broer Dirk het ook 'n Gereformeerde predikant geword. Jacobus matrikuleer op Colesberg, waar sy vader predikant was van 1880 tot 1894, en studeer in die Literariese Departement van die Teologiese Skool van die Gereformeerde Kerk op Burgersdorp. In 1895 behaal hy die B.A.-graad van die Universiteit van die Kaap die Goeie Hoop en die jaar daarop word hy professor litterarum aan die Teologiese Skool en dien in dié hoedanigheid tot 1902 toe hy die kandidaateksamen aflê. Tydens die Tweede Anglo-Boereoorlog (1899–1902) was hy veldprediker en ambulansverpleger by die Boerekommando’s.
Op Reddersburg
duimnael|links|300px|Ds. [[Lodewicus du Plessis|L.J. du Plessis en sy vrou, Maria Gerbrechta Sophia (gebore Smit) en hul gesin. Prof. Du Plessis staan in die middel agter en ds. Willem Postma sit links. Sy predikant-broer, Dirk, staan links agter.]]
Fort Thomson
Een linie forte het vanaf Fort Peddie noordwaarts langs die Keiskammarivier en sy boloop die Tjumirivier geloop. Dit het bestaan uit Fort Montgomery Williams, Line's Drift, Fort Willshire en Fort Thomson.
Jacobus du Plessis
Op Reddersburg
duimnael|links|300px|Die verwelkoming van ds. J.A. du Plessis op Reddersburg, 1903, by die [[pastorie wat van 1880 tot 1955 in gebruik was.]]
Fort Thomson
Fort Thomson is tydens die Sesde Grensoorlog op bevel van kol. Harry Smith naby die samevloeiing van die Gaga- en die Tyhumerivier gebou. Dit is net buite die dorp Alice op die ou pad na Fort Beaufort. Die doel van die vesting was om toesig te hou oor die Xhosas in die vallei van die Tyhumirivier. Hierdie klein klipfort kon 10 ruiters, 30 Engelse en 30 Khoikhoi-voetsoldate huisves. Dit is vernoem na lt.kol. R.T. Thomson, bevelvoerder van die Royal Engineers op die oosgrens. In Junie 1836 het kol. Henry Somerset hier met die Xhosa-hoofmanne Maqoma en Tyali onderhandel. Met die opheffing van die Britse gesag oor die Provinsie van Koningin Adelaide is die fort ontruim.
Jacobus du Plessis
Op Reddersburg
duimnael|350px|regs|Die Gereformeerde kerkraad op [[Reddersburg met die bevestiging van ds. Du Plessis in 1903. Ds. J.C. Kruger van Ladybrand sit vierde van links. Ds. Du Plessis se vader, ds. L.J. du Plessis, sit sesde van links, dan sy swaer ds. Willem Postma en dan ds. Du Plessis.]]
Die gedagte is egter nie prysgegee nie, want met die 50-jarige fees van die gemeente in 1909 was die gedagte sterk op die voorgrond om die CN0-skoolgebou af te staan vir ’n onderwysersopleidingskollege.
Die invoering van art. 27 D.K.O. het ’n paar jaar van onrus in die gemeente veroorsaak. Selfs die sinodebesluit van 1907 kon die moeilikheid nie oplos nie. Eindelik moes die kerkraad maar weer afsien van die toepassing van art. 27. Toe is heelwat ongereformeerde praktyke afgeskaf. Tot dusver was daar vasgestelde doop- en belydenisgelde. Dit word nou heeltemal opgehef, asook die woord “aanneme” word in die ban gedoen, hoewel dit nog baie jare lank nie uitgesterf het nie. Verder is gemeentelike samekomste weer ingevoer, ’n Christelike biblioteek is opgerig en ’n sangvereniging, en geleidelik is die orrel ook in die kerk ingebring. Behalwe dienste op Reddersburg, moes ds. Du Plessis ook nog gereeld dienste waarneem op Dewetsdorp, Edenburg, Trompsburg, asook Wepener en soms Thaba ’Nchu. In 1912 is op Trompsburg ’n kerkgebou opgerig. Dit het meegebring dat daar dikwels leesdienste op Reddersburg moes plaasvind.
In Pretoria
Gedurende die tydperk van sy bediening in Pretoria (1914–1920) word hy ontroer deur al die leed van broedertwis wat deur die uitbreek van die Rebellie (1914) veroorsaak word, veral insidente soos die fusillering van Jopie Fourie en sy besoeke aan rebelle in die Sentrale Gevangenis. Die griepepidemie van 1918–1919 bemoeilik sy taak verder.
Hoogleraar
duimnael|links|210px|Vier van prof. Du Plessis se kinders uit sy eerste huwelik, omstreeks 1905: Willemina (Mien), [[Hugo du Plessis|Hugo, Louise en LJ (Wickus) du Plessis.]] In 1921 word Du Plessis hoogleraar aan die Teologiese Skool op Potchefstroom. Hoewel hy hier oorlaai is met doseerwerk in die vakke Kerkgeskiedenis, Kerkreg en Eksegese van die Nuwe Testament, vind hy tyd om Die Kerkblad van 1923 as mederedakteur te behartig en as hoofredakteur van 1927 tot sy dood. Hierdie blad getuig van sy belesenheid en sy kritiese sin. Tekenend hiervan is sy polemiek met prof. John du Plessis van Stellenbosch en sy rubriek Uit en oor die pers. Hy help ook met die vertaling van die Bybel in Afrikaans, dien in die kommissie vir die Afrikaanse Psalmberyming en die bewerking van die Kerkorde van die Gereformeerde Kerk in Afrikaans. Begaafd met ’n fyn humorsin en met ’n lewensbeskouing wat in die Calvinisme sy sterk ankers het, was hy altyd die simbool van standvastigheid. Hy is op Potchefstroom begrawe.
Du Plessis is die skrywer van Op die spore van die Calvinisme in ons maatskaplike en staatkundige lewe (Potchefstroom, 1916), Nuwe Testamentiese profetisme — inougurele rede (Potchefstroom, 1921), Die Gereformeerde Kerk en kerkregering gehandhaaf teen prof. J. du Plessis (Bloemfontein, 1925), Misterie in die religie — rede by die oordrag van die rektoraat (Bloemfontein, 1927), Stille Sondagure (Pretoria, 1941) en Geskiedenis van die Christelike Kerk vir katkisasie (Kalvyn Jubileum Boekefonds, s.j).
Gesinslewe
duimnael|regs|250px|[[Aletta du Plessis, gebore Postma, was prof. Du Plessis se tweede vrou nadat sy eerste, Laurika (Aletta se suster), in 1905 oorlede is.]]
duimnael|links|270px|Die voorste deel van prof. Du Plessis se lykstoet, [[1 Maart 1935, Potchefstroom.]]
In 1896 trou ds. Du Plessis met Laurika Postma en ná haar dood op 4 Maart 1905 (en dié van hul dogter, ook Laurika, op 18 Maart daardie jaar) met Aletta Postma, albei dogters uit die vyfde en laaste huwelik van ds. Dirk Postma. Uit die eerste huwelik is sewe kinders gebore en uit die tweede agt. Sommige kinders is jonk oorlede. Van die seuns het Lodewicus Johannes, die oudste, en Hugo bekendheid verwerf as hoogleraars aan die PU vir CHO. Ida Bosman, 'n dogter uit die tweede huwelik, was 'n leier onder die vroue van die Gereformeerde Kerk en 'n vaste medewerker aan Die Vroueblad.
André Vos
André Neal Vos (9 Januarie 1975 in Oos-Londen) is 'n voormalige Springbokrugbyspeler en Suid-Afrika se nege-en-veertigste Springbokkaptein.
Rugbyloopbaan
In 1993 haal Vos UPE se onder-21 span en in 1995 die OP-span. In 1997 sluit hy by die aan. Gedurende 1998 speel hy vir die Australiese Queensland Reds. Gedurende 1999 lei hy die Goue Leeus en maak in Junie sy toetsdebuut teen Italië. Hy was ook deel van Suid-Afrika se span tydens die Rugbywêreldbeker 1999.
Diaspoor
Kristalstruktuur
Die ortorombiese kristalstruktuur van diaspoor bestaan uit vervormde -oktaëders. Elke hidroksied-ioon vertoon waterstofbinding met 'n oksiedioon van 'n naburige -oktaëder. Hierdie struktuur is 'n argetipe. 'n Ander mineraal wat hierdie struktuurtipe besit is goethiet.
George Murray Pellissier
George Murray Pellissier (Bethulie, 7 Maart 1881 – 5 Maart 1954) was ’n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk en later hoogleraar aan die teologiese fakulteit van die Universiteit van Pretoria. Dié universiteit ken op 10 April 1948 'n eredoktorsgraad (D.D.) aan hom toe, slegs die 21ste eredoktorsgraad wat die U.P. toegeken het sedert genl. Jan Smuts in 1930 die eerste ontvanger van so 'n eerbewys was.
Agtergrond en opleiding
Pellissier se oupa was die Franse sendeling Jean Pellissier wat in 1833 die Londense Sendinggenootskap se sendingstasie op Bethulie by eerw. Clark oorgeneem het omdat hy in Julie daardie jaar die werk as hopeloos opgegee het. Sy vader was mnr. S. Pellissier, sy suster die Afrikaanse kultuurleier, skryfster en politikus Martha Mabel Jansen, sy broer dr. Samuel Henri Pellissier, die stigter van die Volkspele-beweging, en sy swaer dr. E.G. Jansen, voorlaaste goewerneur-generaal van die Unie van Suid-Afrika.
Hy matrikuleer in 1898 aan die Grey-kollege in Bloemfontein. Hoewel hy hom eers as landmeter wou bekwaam, het hy hom geroepe gevoel om ’n predikant te word. Daarom skryf hy in aan die Universiteit van Stellenbosch waar hy die B.A.-graad aan die einde van 1902 verwerf. Vir hom was sy studentejare besonder moeilik omdat die Anglo-Boereoorlog kontak met sy ouerhuis in die Vrystaat byna onmoontlik gemaak het. Ondanks sy afsondering en dakl danksy die volharding, vasberadenheid en pligsbesef wat sendelinge en hul nasate in Suid-Afrika gekenmerk het, vorder hy goed en voltooi sy teologiese opleiding aan die einde van 1906 aan die Kweekskool op Stellenbosch. Intussen het hy ook by wyse van korrespondensie vir ’n B.D.-graag aan die Universiteit van Londen begin studeer. Hy vertrek in 1907 na Londen waar hy die kursus aan die einde van daardie jaar voltooi.
Eerste gemeente
Terwyl hy nog in Londen was, beroep die NG gemeente Pietermaritzburg, die sogenaamde Voortrekkergemeente, hom. Hy aanvaar die beroep en neem die herderstaf daar op met sy terugkeer na Suid-Afrika. In Pietermaritzburg het Pellissier gou betrokke geraak by die Afrikaners daar se kultuurstrewe. Die kerkie wat die Voortrekkers in 1839 gebou het toe Pietermaritzburg pas as Natalse hoofstad aangelê is en wat bedoel was as die eerste paaiement in die nakoming van die Gelofte, het onderaan Markplein gestaan, maar van 1861 is dit nie meer as ’n kerk gebruik nie nadat ’n nuwe kerk naasaan gebou is. Dit het eers ’n skool geword en is in 1874 verkoop. Adv. Jansen het dit gesien as ’n aptekerswinkel en as deel van ’n smidswinkel voor oorname in 1909 en elke Sondag op pad na Pellissier se kerk toe het dit hom onaangenaam getref hoe hierdie geskiedkundige gebou aan verwaarlosing prysgegee is. Pellissier en adv. Jansen het hulle vir die terugkoop en herstel daarvan beywer, bygestaan deur ’n komitee waarvan Jansen die sekretaris was en wat op Pellissier se aandrang in 1908 gestig is. Die komitee moes kyk hoe die kerk van algehele verval gered kon word en teruggekoop word vir die volk van Suid-Afrika en as blywende gedenkwaardigheid ingerig kon word. Op 16 Desember 1912 is die kerkie toe op indrukwekkende wyse as Voortrekkermuseum in gebruik geneem. Die museum is later aan die staat oorgedra. Tot aan sy dood was adv. Jansen ere-voorsitter van die raad. Die raad het sy Julievergaderings altyd so gereël dat dit saamval met die winterverblyf van die goewerneur-generaal in Natal sodat hy die byeenkoms self kon lei.
Latere gemeentes en hoogleraarskap
Pellissier bly in Pietermaritzburg tot 1918 toe hy ’n beroep na Dundee, ook in Natal en die geboortedorp van sy swaer aanvaar. In die klein Natalse Sinode van die NG Kerk het hy meermale leierskapposisies beklee: In 1912 word hy aangewys as praeses (hoof), in 1914 as skriba en quaestor, en van 1915 tot 1923 dien hy as skriba, quaestor en actuarius. Hy verlaat Natal om van 1924 tot 1934 as leraar van Carolina in die destydse Oos-Transvaal te staan, maar mettertyd het dit duidelik geword dat hy nie alleen ’n bekwame en geestelik volwasse predikant was nie, maar ook ’n wyse en simpatieke mense. Hy het baie van sy gemeentelede en ander slagoffers gehelp om die rampspoedige gevolge van die Anglo-Boereoorlog en sy meer as dekade lange nadraai, die Eerste Wêreldoorlog asook die Groot Depressie die hoof te bied.
In 1934 word hy gekies as actuarius van die Nederduitsch Hervormde of Gereformeerde Kerk (die latere Transvaalse Sinode) asook as voorsitter van die leerstellingskomitee. Dié komitee moes werk maak van verskeie netelige kwessies wat gespruit het uit die sogenaamde Du Plessis-saak toe prof. John du Plessis ná ’n lang stryd teen beskuldigings dat hy ’n dwaalleer verkondig het, uit sy pos aan die Kweekskool geskors is. Die komitee moes onder andere ondersoek instel na die gesag van die Skrif, die goddelikheid van Christus en biologiese evolusie. Die Kerk het sy waardering vir Pellissier se bekwaamheid betoon deur hom te nomineer vir die vakante hoogleraarskap aan die teologiese fakulteit aan die Universiteit van Pretoria.
Sy dood
Sy buitengewone swaar werkslas het daartoe gelei dat hy aan die einde van 1945 aftree. Die Kerk het hom egter versoek om steeds studente in praktiese vakke op te lei, wat hy dan ook tot aan die einde van 1952 gedoen het, toe hy eindelik mos uittree weens swak gesondheid. Hy sterf skaars 15 maande later.
Middel-Assiriese Ryk
Die Middel-Assiriese Ryk was ’n tydperk in die geskiedenis van Assirië van 1365 tot 1056 v.C.. Dit het ontstaan ná die agteruitgang van die Oud-Assiriese Ryk toe groot konings weer oor die land geheers het, soos Assur-uballit I, Arik-den-ili, Tukulti-Ninurta I en Tiglath-Pileser I. In dié tyd het Assirië die Mitanniese Ryk omvergewerp en die Hetitiese Ryk, Antieke Egipte, Babilonië, Elam en Frigië in die Nabye-Ooste oorskadu.
Hoewel die begin van die Middel-Assiriese Ryk gewoonlik aangedui word as óf die einde van die Oud-Assiriese koninkryk van Shamshi-Adad I óf die troonbestyging van Assur-uballit I, is dit waarskynlik gestig deur Tiglath-Pileser I (1115–1077 v.C.), wat een van die grootste Assiriese veroweraars geword het.
Assiriese uitbreiding, 1392–1056 v.C.
Assirië het in die middeltydperk probleme gehad om sy handelsroetes oop te hou. Anders as in die Oud-Assiriese Ryk is die Anatoliese metaalhandel oorheers deur die Hetiete en Horiete. Dié volke het nou die Mediterreense hawens beheer, terwyl die Kassiete die rivierroete suid na die Persiese Golf beheer het. Die belangrikste Assiriese stede van dié tyd was Assur, Kalhu (Nimrod) en Nineve, wat almal in die Tigrisriviervallei geleë was. Aan die einde van die Bronstydperk was Nineve baie kleiner as Babilon, maar steeds een van die wêreld se grootste stede met 33 000 inwoners. Later was dit waarskynlik vir ’n ruk die grootste stad ter wêreld.
Die Middel-Assiriese Ryk was goed georganiseerd en in streng beheer van die koning, wat ook gedien het as die hoëpriester van die god Assur. Die staat se priesters het ’n belangrike mag geword.
Teen die bewind van Eriba-Adad I (1392–1366 v.C.) was Mitanni se invloed op Assirië aan die afneem. Eriba-Adad I van Mitanni het betrokke geraak in ’n dinastiese stryd tussen Tushratta en sy broer Artatama II. Hierna het sy seun Shuttarna II homself koning genoem en steun by die Assiriërs gesoek. ’n Pro-Assiriese faksie het in die hof van Mitanni ontstaan. Eriba-Adad I het dus finaal Mitanni se invloed oor Assirië verbreek en het nou ’n invloed op die sake van Mitanni uitgeoefen.
Assur-uballit I (1365–1330 v.C.) het die Assiriese troon in 1365 v.C. bestyg. Hy was ’n vurige, ambisieuse en magtige heerser. Assiriese druk vanuit die suidooste en Hetitiese druk vanuit die noorweste het Assur-uballit I in staat gestel om finaal Mitanni se mag te verbreek. Hy het die Mitanniese koning Shuttarna II verslaan en Assirië weer as ’n keiserlike mag gevestig – nie net ten koste van Mitanni nie, maar ook van die Kassitiese Babilonië, die Horiete en die Hetiete. Hierna was die Kassitiese koning van Babilonië net te dankbaar om te trou met die dogter van Assur-uballit, wie se briewe aan Achenaten van Egipte deel uitmaak van die Amarnabriewe.
Dié huwelik het katastrofale gevolge gehad vir Babilonië. Die Kassitiese faksie aan die hof het die half-Assiriese Babiloniese koning vermoor en hom vervang met ’n troonrower. Assur-uballit I het Babilonië aangeval om sy skoonseun se dood te wreek, die koning afgesit en Kurigalzu II daar op die troon gesit.
Assur-uballit I het toe die Mitanniese koning aangeval en verslaan, en die land van Mitanni en die Horiete is toe deel gemaak van ’n groot en magtige ryk.
Enlil-nirari (1329–1308 v.C.) het Assur-uballit I opgevolg. Hy het homself as ’n "grootkoning" (Sharru rabû) beskryf in briewe aan die Hetitiese konings. Hy is dadelik aangeval deur Kurigalzu II van Babilon, wat deur sy pa op die troon gesit is, maar het hom verslaan en Babiloniese pogings om Assirië binne te val, gefnuik. Hy het Babilon toe aangeval en verower.