cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kent
Geskiedenis
Gedurende die Middeleeue en vroeë moderne tye het Kent 'n leidende rol gespeel in verskeie rebellies, veral die Boere-opstand van 1381 gelei deur Wat Tyler, Jack Cade se opstand van 1450, en Thomas Wyatt se 1553-rebellie teen koningin Maria I. Die Koninklike Britse Vloot het die Medway die eerste keer in 1547 gebruik en 'n pakhuis by Jyllingham Water gehuur. 'n Klein werfwerf is by Chatham onder Elizabeth I (1558–1603) gebou. Teen 1618 is verdere pakhuise en huise vir administratiewe amptenare gebou.
Eukarioot
In taksonomie word eukariote beskou as een van die drie biologiese domeine waarin lewe verdeel kan word. Die ander twee domeine, Archaea en Bacteria, word saam "prokariote" genoem.
Kent
Geskiedenis
As gevolg van die spanning tussen Groot-Brittanje, Nederland en Frankryk in die 17de eeu is Kent toenemend militêr opgebou. Na die Aanval op Medway, 'n Nederlandse aanval op die hawens in die Medway, is verskeie forte langs die kus gebou.
Die 18de eeu is oorheers deur die oorloë met Frankryk. Gedurende hierdie tydperk het die Medway die hoofbasis geword vir die vloot wat aan die Nederlandse en Franse kus werk. Soos die geskille al hoe verder na die Atlantiese Oseaan verskuif het, is die hawens van Portsmouth en Plymouth gebruik vir hierdie taak. Chatham is hoofsaaklik gebruik as 'n skeepswerf vir herstelwerk en nuwe konstruksie gedurende hierdie tydperk.
In tye van vrede is die arbeidsmag by die skeepswerf aansienlik verminder. Nog 'n aanduiding van die graafskap se militêre belangrikheid is dat die eerste Britse generale-stafkaart, wat uit 1801 dateer, 'n kaart van Kent was.
Teen die vroeë 19de eeu was die kus van Kent gewild onder smokkelaars. Bendes soos die "Aldington-bende" het drank, tabak en sout na Engeland gebring en in ruil daarvoor goedere oor die Engelse Kanaal na Frankryk vervoer. In 1899 is die graafskap Londen geskep en het die gemeentes Deptford, Greenwich, Woolwich, Lee, Eltham, Charlton, Kidbrooke en Lewisham, wat voorheen aan Kent behoort het, ingelyf. Hiervoor is Penge in 1900 by Kent ingelyf.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is 'n groot deel van die Slag om Brittanje in die lug oor Kent geveg. Tussen Junie 1944 en Maart 1945 is ongeveer 10 000 V1-vlieënde bomme (gedoop "Doodlebugs") vanaf basisse in Noord-Frankryk op Londen gegooi. Baie van hulle is deur vliegtuie, lugafweergewere en spervuurballonne vernietig, maar ongeveer 2 500 van hierdie bomme het Londen en Kent getref.
Ná die oorlog is Kent se grense verskeie kere verander. In 1965 is die Boroughs of Bromley en Bexley hervorm uit nege gemeentes wat voorheen deel van Kent was.
Ekonomie
Kent se ekonomie is gediversifiseerd: landbou, vervoer, logistiek en toerisme is verskeie bedrywe. As gevolg van sy boorde en erwe staan Kent bekend as The Garden of England.
In die noordweste van Kent sluit nywerhede ontginning van totale boumateriaal, drukwerk en wetenskaplike navorsing in. Steenkoolmynbou het ook sy rol in Kent se industriële erfenis gespeel. Groot dele van Kent is binne die Londense pendelgordel en sy sterk vervoerverbindings na die hoofstad en die nabygeleë vasteland maak Kent 'n hoë-inkomste-graafskap.
Agt-en-twintig persent van die land vorm deel van twee gebiede van uitstaande natuurlike skoonheid: die North Downs en High Weald.
Watershed
Watershed is 'n Suid-Afrikaanse pop- en rock-musiekgroep wat in 1998 in Johannesburg gestig is.
Suid-Afrikaanse diskografie
''Hier volg Watershed se Suid-Afrikaanse diskografie. Hulle het ook albums in Duitsland en moontlik in ander lande uitgereik'':
Anzil Kulsen
Anzil Kulsen is ’n Afrikaanse skrywer van jeugverhale.
Lewe en werk
Anzil Kulsen is op Upington gebore en word dan in ’n enkelouer-gesin op Keimoes groot. Sy het ’n broer, Clinton. Haar laerskoolopleiding kry sy op De Aar, waarna sy by Oranjezicht Hoërskool op Keimoes matrikuleer. Na skool studeer sy vir twee jaar aan ’n B.Com.-graad op Noordwes-Universiteit, maar voltooi nie hierdie studies nie. Vir ’n jaar studeer sy dan Taalpraktyk by die Technikon van die Oranje-Vrystaat, waarna sy as kliëntediensbeampte en opleier by Perm Bank op Upington gaan werk. Sy verwerf ’n B.A.-graad aan die Universiteit van Suid-Afrika en skryf dan in vir ’n honneurs-graad in letterkunde. Sy sluit later by die ATKV aan as projekbestuurder, waar sy veral in die Noord-Kaap aktief is met die vestiging van leeskringe en om gemeenskappe aan te moedig om self te skryf. As deel van haar werk besoek sy afgeleë gemeenskappe om daar met mense oor boeke te gesels, terwyl sy ook kreatiewe skryfkursusse aanbied en spel- en narratiewe terapie doen. Sy is getroud met Heine, en hulle het twee kinders, ’n seun en ’n dogter. Hulle woon op Upington.
Skryfwerk
Aanvanklik lê sy sonder veel sukses voortdurend gedigte, kortverhale en artikels aan tydskrifte en uitgewers voor. In 2000 skryf sy in vir ’n kursus in kreatiewe skryfwerk deur The Writer’s Bureau of London in Engeland, waar sy in 2003 ’n sertifikaat verwerf. Haar eerste artikel word in 2001 in De Kat gepubliseer. ’n Paar gedigte word deur middel van Poetry Institute of Africa gepubliseer en vir sowat drie jaar werk sy mee aan dagstukkie-boeke vir Carpe Diem Media. Hierna publiseer sy gereeld kortverhale, artikels en rubrieke in tydskrifte. ’n Kortverhaal van haar word opgeneem in die versamelbundel “Verlief”, wat liefdesverhale vir die jeug bevat. Haar groot deurbraak kom met die publikasie van haar jeugroman “Zita”. Dit handel oor ’n bruin meisie wat in ’n plakkerskamp grootword. Haar pa is ’n Indiër en sy lyk dus anders as die ander kinders. Die vervreemding en probleme met aanpassing word vergroot wanneer sy as gevolg van haar buitengewone akademiese prestasies in ’n skool met hoofsaaklik wit kinders beland. “’n Hart vol sand” beskryf die werklikhede van die lewens van jong mense op ’n klein, plattelandse gemeenskap. Terselfdertyd is dit ook ’n vermaaklike verslag van ’n jong, bedorwe stadsmeisie se ervaring van eerste liefde en haar ontdekking van haar kulturele erfenis. Jenna se pa stuur haar na Kepeke, ’n klein dorpie in die Kalahari, waar daar baie sand is en nie veel van enigiets anders nie. Die eerste voorkoms is egter bedrieglik. “Sorrie maak nie gesond nie” vertel van die matriekmeisie Rose se stryd nadat sy besef sy is swanger. Sy wil nie seksueel aktief wees nie, maar Rodriek dring aan en na hulle besoek aan die klub Las Vegas is sy verwagtend. Sy het te veel gedrink en kan niks van die gebeure onthou nie. Sy glo dat Rodriek haar verkrag het. Rose se ma drink te veel en treur nog oor die dood van haar boetie, terwyl haar afwesige pa probeer om betrokke te wees by sy familie, maar nie werklik slaag nie. Die “Karatekas”-reeks is vir jong kinders tot nege jaar, met die hoofkarakters wat karate beoefen. Die eerste boek in die reeks is “Vriende en verraad”, waar Warren tydens die kampioenskappe die beste vaar in die dojo. Sy beste vriend is Divan, wat reeds ’n rooi gordel het, maar nou bedreig voel deur Warren se sukses. Boonop bring Warren se meisie, Kyla, al hoe meer tyd saam met Divan deur en het Warren se ma nie genoeg geld om vir die inskrywing vir die groot kampioenskap in Durban te betaal nie. In “Konkels en skelmstreke” is Kyla in Durban, maar haar pa daag nie op soos hy belowe het nie en sy beseer haar enkel in die bus. Dan hoor sy ’n gesprek wat haar laat dink dat daar ’n groot bedrogspul aan die gang is. Sy weet nie of sy moet veg as sy weet van die oneerlikheid nie en boonop is haar enkel seer. Sy stel die versamelbundel “’n Bordjie vergifnis” saam uit inskrywings wat aan die tydskrif Kuier se kortverhaalkompetisie gestuur is.
Leucosolenia parthenopea
Die spons behoort tot die genus Leucosolenia en tot die familie Leucosoleniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1953 deur Sarà.
Dhumavati
Dhūmāvatī is 'n godin uit die Hindoemitologie. Sy is een van die Mahāvidyās.
Doringpeer
Die Doringpeer (Scolopia zeyheri) is 'n klein tot middelgroot boom wat voorkom in die oostelike en sentrale dele van Suid-Afrika. Dit kom ook in dele van Zimbabwe voor.
Dhumavati
Dhūmāvatī is die oudste van die godinne, die oumagees. Sy verteenwoordig die kennis wat deur harde langdurige ervaring verkry is en is die leermeesteres van lesse aangaande geboorte en dood. Die woord dhuma beteken rook. Sy verduister pleks van om te verlig. Sy verteenwoordig baie van die negatiewe magte van die lewe soos teleurstelling, frustrasie, vernedering, nederlaag, verlies, hartseer en eensaamheid. Aan vereerders wat daarin die Oumagodin herken, verleen sy geduld, volharding, vergifnis en loslating. Sy maak haar volgelinge tot groot leraars vir die mensdom.
NG gemeente Viljoensdrif
duimnael|regs|160px|Ds. A.J. Etsebeth was van 1949 tot 1958 Viljoensdrif se eerste leraar. duimnael|links|330px|Die NG kerk Viljoensdrif.
duimnael|regs|160px|Ds. S.J. van Wyk, van 1959 tot April 1970. duimnael|270px|regs|Ds. O.A.O. Naudé was Viljoensdrif se leraar van [[10 Oktober 1970 tot sy aftrede op 27 Augustus 1978.]] duimnael|regs|160px|Ds. K.D. Struwig, leraar van [[13 November 1982 tot sy aftrede op 6 Mei 1982.]]
Die NG gemeente Viljoensdrif is ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die noorde van die Vrystaat en saam met Berea in KwaZulu-Natal en Andrew Murray in Pretoria een van net drie NG gemeentes wat, nadat hulle by ’n ander gemeente ingelyf is, opnuut afgestig het. Toevallig was ds. S.A. Struwig, Viljoensdrif se leraar van 1982 tot 1992, van 1979 tot sy koms hierheen leraar van Berea.
Agtergrond
Die lidmate in die omgewing van die dorpie Viljoensdrif, wat onder die gemeente Oranjeville geval het, het lank vir afstigting gevoel. Aangesien Viljoensdrif 30 myl (amper 50 km) van Oranjeville was, was dit uiters moeilik het vir lede om die kerk daar te besoek. Op handelsgebied het hierdie gemeentelede ook geen kontak met Oranjeville gehad nie, maar wel met Vereeniging, 'n paar myl vanhier, maar in die destydse Transvaalse Kerk. Gevolglik het die gemeenskap nie alleen op die gebied van handel nie, maar ook op kerklike gebied na Vereeniging gegaan. Dit het die gevoel vir afstigting nog meer gesterk.
Stigting
Op 'n kerkraadsvergadering op Oranjeville is 'n voorstel tot afstigting gedoen, wat ook onmiddellik die meerderheid van stemme uitgelok het. Later het heelwat besware na vore gekom: onder meer dat die gemeente finansieel die mas nie sal opkom nie. Nietemin het sake vinnig gevorder en op 16 September 1948 kon die Ringskommissie van Heilbron verklaar dat die gemeente Viljoensdrif gestig is. Die eerste kerkraadslede wat gedien het, was soos volg: ouderlinge G. J. Fourie, eerw. L.P. Maree, B. Hartzenberg, J.H. Botha, H.J. Viviers en G. Muller; diakens W.H. Miller, D. Calitz, J.L. Fourie, T.R.W. Potgieter, J. van der Walt, J.D. Engelbrecht en F.C. Pistorius.
Voorlopig het die gemeente in die skoolklaskamers op Viljoensdrif vergader, en vir 'n pastorie is van 'n plaaswoning gebruik gemaak. Die gemeente, wat finansieel op die bodem begin en geen hulp van elders ontvang het nie, het onder met sy klein ledetal van 390 selfstandig voortgestap. Ná 'n vakature van 10 maande kon die gemeente sy eerste leraar, prop. A.J. Etsebeth, op 30 Julie 1949 bevestig. Nadat 'n standplaas uiteindelik deur Vereeniging Estates aan die gemeente toegesê is, is die hoeksteen op 3 Junie 1950 deur ds. A. J. Etsebeth gelê. Op 12 Augustus dieselfde jaar kon die saal ingewy word.
Nog het die gemeente in sy snelle vooruitgang nie gestuit nie, want onmiddellik ná inwyding van die saal is begin met die bou van 'n sierlike pastorie, ruim en groot, wat op 19 Mei 1951 ingewy is. In een enkele jaar het die gemeente die kerksaal en pastorie gebou, hoewel nie kontant nie. In 1952 berig Ons gemeentelike feesalbum: "Op die oomblik gaan die gemeente nog vooruit en staan met die beoogde petrolfabriek en ander industriële uitbreidings in die omgewing, voor die deur van groot ontwikkeling."
Sieglinde
Sieglinde is 'n Duitse vroulike voornaam.
Oorsprong en betekenis
Die naam Sieglinde is afgelei van twee Germaanse woorde, sigi "oorwinning" en linde "sag, sagkuns".
In die Nibelungen Sage en Richard Wagner se opera Die Valkyrie is Sieglinde die moeder van Siegfried.
W- en Z-bosone
Die W- en Z-bosone (saam bekend as die swak bosone) is die kragdraende elementêre deeltjies wat as bemiddelaar optree vir die swak wisselwerking. Hul simbole is W+, W- en Z. Die twee W-bosone het onderskeidelik ’n positiewe en negatiewe elektriese lading van 1 en is mekaar se antideeltjie. Die Z-boson is elektries neutraal en is sy eie antideeltjie. Al drie het ’n baie kort leeftyd. Hul ontdekking was ’n groot bydrae tot wat die Standaardmodel van deeltjiefisika genoem word.
Eksterne skakels
Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Prag-ghieliemientjie
Die prag-ghieliemientjie (Barbus bellcrossi) is 'n varswatervis wat voorkom in die boonste gedeelte van die Zambezirivier, amper naby die oorsprong. In Engels staan die vis bekend as die Gorgeous barb.
Voorkoms
Die vis het 'n slank lyf met lang vinne en die sylyn is duidelik sigbaar. Daar is twee pare baarde om die mond. Die vis is olyfbruin kleurig en silwer aan die onderkant. Die oë is rooi aan die bokant en die vinne is oranje of rooi. Daar is 5 - 6 groot kolle in 'n reguit lyn oor die middel van die lyf. Die rante van die skubbe is donker. Die vis word tot 46 mm lank.
Lisa Varga
Lisa Varga (gebore 8 April 1971) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Deadly Closure (2010) en in die televisiereekse Homeland (2011) en Beyond the Offseason with Lisa Varga (2017).
Dan Kemp
Dan Kemp (29 November 1927 – 11 Januarie 2000) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Run, Angel, Run! (1969) en Hell's Bloody Devils (1970), en in die televisiereekse I Spy (1965) en The High Chaparral (1967).
See
As die verbinding tussen seë smal is en uit 'n meer of seestrate bestaan, praat mens van 'n binnesee. Seë word gevoed deur riviere en deur reënwater.
Ontstaan
Wetenskaplikes vermoed dat die aarde ongeveer 5 miljard jaar gelede sy vorm begin aanneem het, maar dat daar oorspronklik geen see was nie. Water is geleidelik deur chemiese reaksies vrygestel, waardeur 'n hidrosfeer gevorm is. Namate dit afgekoel het, het water in vloeistofvorm die see begin vorm.
Sedimente op die bodem van die see is waarskynlik gevorm deurdat sure met die vulkaniese gesteentes gereageer het. Ook die soutkonsentrasie van die see het waarskynlik deur hierdie reaksies ontstaan. Sedertdien is die soutkonsentrasie van die see waarskynlik in ŉ toestand van dinamiese ewewig. Nuwe soute word voortdurend deur verwering op land gevorm en in riviere na die see vervoer, terwyl ander sout in die see oorgaan in minerale.
Daar is bereken dat indien die see oorspronklik soutloos was, dit ongeveer 12 miljoen jaar sou neem om die huidige soutkonsentrasie te bereik. As sout dus nie voortdurend in die vorm van onaktiewe minerale uit die see verwyder word nie, sou die see steeds souter word. Lewende organismes speel 'n belangrike rol in die verwydering van soute, en gesteentes soos kalksteen en dolomiet het ontstaan uit die skelette van miljoene klein seediertjies.
In 1915 het Alfred Wegener gepostuleer dat die kontinente voortdurend beweeg en die groottes van die see dus nie konstant bly nie. Hierdie teorie word vandag nog algemeen aanvaar, en daar is aangetoon dat dele van die seebodem voortdurend in trôe afbeweeg na die binneste van die aarde toe, terwyl nuwe materiaal steeds aan die seebodem toegevoeg word deur vulkaniese aktiwiteit by die midoseaniese riwwe.
Geografie
Daar word vandag slegs 3 groot oseane onderskei, naamlik die Atlantiese Oseaan, die Stille Oseaan en die Indiese Oseaan. Wat vroeër as die Arktiese Oseaan bekend was, word vandag onder die Atlantiese Oseaan ingesluit, en wat vroeër as die Antarktiese Oseaan bekend was, word vandag as deels Atlantiese en deels Indiese Oseaan beskou. Die gemiddelde diepte van al die oseane is ongeveer 3 790 m, terwyl die gemiddelde hoogte van land bo seespieël slegs ongeveer 840 m is.
Die maksimumdiepte van die see (in die Mariana-trog in die Stille Oseaan) is 10 850 m, teenoor ŉ hoogte van 8 848 m van Mount Everest, die hoogste berg op land. Rondom die kontinente is daar ŉ relatief vlak deel bekend as die kontinentale plat, waarvan die breedte wissel van byna nul langs dele van die weskus van die VSA en Suid-Amerika, tot meer as 1 000 km langs die kus van Siberië. Die gemiddelde breedte is ongeveer 75 km.
Watersoorte
Groot verskille in soutkonsentrasie, temperatuur, suurstofkonsentrasie, die konsentrasie van elemente, soos silikon (Si), die konsentrasie van swewende deeltjies, ensovoorts, word in die see aangetref. Die soutkonsentrasie van seewater is gemiddeld ongeveer 35 dele per duisend, maar dit wissel van 33,5 dele per duisend en minder tot meer as 38 dele per duisend, en waar groot riviere in die see vloei, kan dit nog baie minder wees.
Waar die Amasonerivier byvoorbeeld in die see vloei, is die water tot enkele kilometer van die kus af nog heeltemal vars. In die poolgebiede veroorsaak die smeltende ys ook dat die soutkonsentrasie laer is as elders. Die soutkonsentrasie van die Middellandse See is ongeveer 38 dele per duisend, terwyl die van die Rooi See gemiddeld 47 dele per duisend is. Die digtheid van seewater wissel na gelang van die soutkonsentrasie daarvan: hoe hoër die soutkonsentrasie, hoe swaarder die water.
Die watersamestelling en digtheid van die diepsee varieer baie minder as die van die oppervlakwater, omdat dit nie aan die atmosfeer blootgestel is nie. Die meeste oseane toon ŉ gelaagdheid met betrekking tot temperatuur. Die boonste paar honderd meter water is goed gemeng en relatief warm. Daaronder, in 'n laag bekend as die termoklien, neem die temperatuur vinnig af, en die onderste, grootste laag water is permanent koud.
In die omgewing van die pole word die boonste, warm laag nie aangetref nie. Ander plekke waar hierdie gelaagdheid ook onderbreek word, is langs die weskuste van die kontinente waar opwelling plaasvind. Die soutkonsentrasie van seewater is oor die algemeen effens hoër aan die oppervlak as in die diepsee vanweë die verdamping wat daar plaasvind. Die effens souter oppervlaklaag word van die diep minder sout laag geskei deur 'n oorgangslaag, bekend as die haloklien.
Wisselwerking tussen water en lug
'n Voortdurende wisselwerking in die vorm van energie-oordrag tussen die oppervlak van die see en die atmosfeer het 'n groot invloed op sowel die see as die klimaat. Die vernaamste vorme van energie wat oorgedra word, is meganiese energie en warmte-energie. Die ontstaan van seestrome as gevolg van wind is reeds genoem en is die belangrikste oordrag van meganiese energie. Ook die energie wat vir die belangrike verskynsel van opwelling nodig is, is van wind afkomstig.
Golwe is net so kenmerkend vir die see as seestrome en word meestal ook deur die wind veroorsaak. Vloedgolwe of tsoenamis is 'n voorbeeld van golwe wat nie deur die wind veroorsaak word nie, maar wel deur vulkaniese uitbarstings onder die see. Daar is eksperimenteel aangetoon dat die wateroppervlak teen ongeveer 4 % van die snelheid van die wind wat daaroor waai, beweeg, maar dit neem met diepte vinnig af. Deur faktore soos die corioliseffek verander die stroomrigting ook onder die oppervlakte, sodat seestrome baie keer spiraalvormig is (spiraal van Ekman). Die belangrikste vorm van warmte-uitruiling aan die oppervlak van die see is die absorpsie van sonenergie.
Lug absorbeer baie min sonenergie, sodat die absorpsie van sonenergie deur die water aan die oppervlak veroorsaak dat die oppervlaklaag gewoonlik effens warmer is as die lug daarbo. Deur geleiding en konveksiestrome in die lug word die warmte van die water egter geleidelik aan die lug oorgedra. As daar min wind is, gee hierdie warmte-oordrag gewoonlik aanleiding tot mis. Die lagie lug direk bo die oppervlak van die water is meestal versadig met waterdamp, en deur turbulensie van die lug word die versadigde lug met droër lug gemeng.
Sodoende word waterdamp voortdurend na die lug oorgedra. Die warmte-energie wat vir verdamping nodig is, kom oorspronklik van die son. Wanneer die waterdamp weer as reën neerslaan, word die verdampingsenergie vrygestel en word die atmosfeer dus effens verwarm. Koolsuurgas (CO2) uit die lug reageer met water (H2O) sodat koolsuur (H2CO3) gevorm word en andersom. Die koolsuur reageer ook met soute om karbonate te vorm.
Vaste deeltjies wat uit die see na die atmosfeer oorgedra word, is soutkristalle wat ontstaan vanweë die verdamping van water uit druppeltjies wat uit branders, ensovoorts, vrygestel word. Hierdie soutkristalle het 'n belangrike invloed op die weer omdat hulle as kondensasiekerne dien sodat reëndruppels uit waterdamp gevorm kan word. Die warmte-uitruiling tussen die atmosfeer en die see veroorsaak oor die algemeen 'n matige klimaat oor die see en op land naby die see·.
Vlak afsettings
Die omgewing van die kontinentale plat verskil grotendeels van die van die diepsee, en afsettings daarop (vlak afsettings) toon ook duidelike verskille met die op die bodem van die diepsee. In die litorale sone of getysone is die water baie onstuimig en aan strominge onderhewig, sodat die afsettings wat daar gevorm word, baie heterogeen is. Dikwels word geen afsettings gevorm nie.
Golfaksie kom tot 'n diepte van ongeveer 30 m voor. In die res van die neritiese sone (bo die kontinentale plat) is die water betreklik stil, sodat die afsettings wat in daardie deel van die sone gevorm word, oor die algemeen homogeen is. Soos in die diepsee kan die afsetting van sedimente op verskillende maniere plaasvind. Die vernaamste afsettings is klastiese, organogeniese en chemiese afsettings, terwyl die materiaal wat in vulkaniese uitbarstings vrygestel word, soms ook deur die wind in die see gedryf kan word.
Klastiese sedimente
Die meeste materiaal wat tydens erosie op land vrykom, word in riviere na die see vervoer. Waar die riviere in die see uitmond, neem die stroomsnelheid grootliks af, sodat die getransporteerde materiaal begin uitsak. Die growwe materiaal (klippies) sak eerste uit, gevolg deur minder growwe materiaal (sand) en nog fyner materiaal (klei).
Die sortering van die materiaal op die seebodem vind sodoende plaas, met die grofste materiaal naby die riviermondings en die fynste materiaal die verste van die mondings af. Sand word veral deur bodemstrome wat parallel met die kus loop, langs die kus af na die see vervoer. Baie min van die sedimente bereik die diepsee, sodat die groeitempo van die diepseebodem slegs ongeveer 0,05 tot 0,5 mm per duisend jaar is.
Dybvad
Dybvad is ’n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek in die Frederikshavn-munisipaliteit. Dit het 712 inwoners (2008).
See
Chemiese sedimente
Die chemiese sedimente van die kontinentale plat kan in 3 hoofgroepe verdeel word, naamlik die outigene (nuutgevormde) minerale, konkresies en chemiese neerslae. Die belangrikste outigene mineraal is gloukoniet, 'n groen mineraal wat tot op dieptes van 500 m voorkom, maar veral op die kontinentale plat in die omgewing van riviermondings aangetref word. Die kristalle word in sowel sand as klei aangetref.
Konkresies is plaaslike konsentrasies van materiaal met ŉ afwykende chemiese samestelling wat gevorm word deur die migrasie van stowwe (gewoonlik in ioonvorm) na 'n kern waaromheen hulle neerslaan. Chemiese neerslag uit water ontstaan wanneer die water oorversadig is. Daar word onderskei tussen die neerslag van kalk en van evaporiete, aangesien relatief geringe veranderings in temperatuur of waterdiepte tot kalkneerslae kan lei. Evaporiete kan slegs vorm as daar grootskaalse verdamping plaasvind.
Organogene sedimente
'n Groot aantal marine- of see-organismes het skelette wat hoofsaaklik uit kalk bestaan, en wanneer die organismes afsterf, sak hulle skelette af na die bodem. Net so bly ook die skulpe van skulpdiere op die bodem agter wanneer die ander liggaamsdele verteer. Veral in die litorale sone (waar die meeste skulpdiere aangetref word) word die skulpe vinnig deur die onstuimige water vergruis.
Met verloop van jare word diep sedimente so opgebou, wat later in kalksteen kan verander. In die diepsee is dit veral eensellige diertjies (orde Foraminiferida en Radiolarida) wat aan organogene sedimente oorsprong gee deurdat hul skelette na die bodem afsak. Diatomiet is byvoorbeeld die sediment wat deur die skelette van eensellige diertjies gevorm word en wat ontgin word om hoofsaaklik as filtermateriaal verkoop te word. Nog 'n manier waarop organogene sedimente kan ontstaan, is deur die verwe ring van koraalriwwe.
As 'n koraalrif langs 'n kus ontstaan, groei dit mettertyd totdat dit aan die oppervlak kom en verhinder dan dat nuwe seewater tussen die rif en die kus kom. As daar baie riviere in die see loop, raak die water tussen die rif en die kus te vars vir die koraalorganismes sodat die aan die kuskant van die rif afsterf en die rif mettertyd seewaarts groei. Die dooie koraalorganismes vorm dan organogene sedimente tussen die kus en die rif.
Die soutwateromgewing
Daar word algemeen aanvaar dat lewe in die see ontstaan het, en dat die samestelling van die liggaamsvloeistof van die meeste diere daarom nog baie met die van seewater ooreenkom. Die variasie in soutgehalte, temperatuur, ensovoorts, is relatief klein in vergelyking met die toestande op land, en seewater is oor die algemeen 'n baie konstante omgewing wat voordelig is vir lewe. Die selvloeistof van die eerste lewende organismes het presies dieselfde samestelling as seewater gehad en by die meeste marineorganismes is die selvloeistof en die seewater vandag nog isosmoties (het dieselfde osmotiese waarde).
Die liggaamswand van hierdie diere is meestal deurlaatbaar vir water en ione sodat vrye uitruiling daarvan plaasvind. By ander diere, soos die beenvisse, is die selvloeistof hiposmoties ten opsigte van die seewater (die soutkonsentrasie is laer as die van die seewater), en hierdie diere het spesiale meganismes om waterverlies te voorkom en sout uit te skei. Die riviere wat in die see uitmond, voer gedurig nuwe voedingstowwe die see in, sodat die litorale (teen die kus) en neritiese (oor die kontinentale plat) sones baie ryker aan minerale is as die diepsee.
Gevolglik word heelwat meer lewe in die sones as in die diepsee aangetref. In riviermondings fluktueer die soutkonsentrasie baie meer as in die oop see en die diere wat hierdie fluktuasie kan weerstaan, staan bekend as eurihaliene diere. Die wat geen of baie min fluktuasie kan verdra, staan bekend as stenohaliene diere.
Temperatuur
Die termiese gelaagdheid van die see in die trope en subtrope is baie stabiel omdat die warmer water bo is en die kouer water onder, en geen vermenging vind plaas nie. Gevolglik kom daar byna geen suurstof in die dieper laag voor nie en is daar min lewe. In die omgewing van die pole strek die koue water tot teen die oppervlak. In teenstelling met varswater, wat sy grootste digtheid teen 'n temperatuur van 4 °C bereik, is die digtheid van seewater omgekeerd eweredig aan die temperatuur daarvan: dus hoe laer die temperatuur, hoe swaarder is die water.
Dit vries ook by 'n laer temperatuur as varswater. In die poolgebiede word die oppervlakwater verkoel tot ongeveer -2 °C, terwyl die dieper water 'n temperatuur van ongeveer +2 °C het. Die oppervlakwater sak dus af en die diep water beweeg op (termohaliene konveksie). Deur hierdie vermenging bly die suurstofkonsentrasie van die diep water relatief hoog en word nuwe minerale steeds na die oppervlak vervoer.
Hierdie dele is gevolglik ryk aan plankton en planktonetende diere soos baleinwalvisse naby die oppervlak, en visse wat in die diep water voorkom. In die see in tropiese en subtropiese dele sak dooie organiese materiaal voortdurend af. Dit word deur bakterieë verteer, maar die minerale oorblyfsels sak af na die bodem en bly daar. Die enigste geval waar die minerale weer na die oppervlak kom en nuwe lewe moontlik maak, is tydens opwelling.
Fauna en flora
Die belangrikste produsente in die see is 'n groot groep, merendeels eensellige, organismes, bekend as die fitoplankton of plantaardige plankton. Hoewel hulle vroeër as plante beskou is, word hulle hedendaags onder die koninkryk Protista geklassifiseer. Die meeste van hulle, soos die diatome, behoort tot die afdeling Bacillariophyceae. Hierdie organismes bou organiese voedingstowwe op deur middel van fotosintese, en dien as bron van voedsel vir die soöplankton of dierlike plankton en ander diere.
Die fitoplankton is tot die eufotiese sone (die boonste waterlaag waarin lig deurdring) beperk, maar die soöplankton word ook dieper aangetref omdat hulle nie van lig afhanklik is nie. Plankton word gedefinieer as die swewende of drywende organismes wat vir hul beweging van waterstrome afhanklik is terwyl nekton 'n versamelnaam is vir vryswemmende organismes wat self kan bepaal waarheen hulle wil swem (byvoorbeeld visse). Seewiere is meersellige plantaardige organismes wat vandag meestal ook onder die koninkryk Protista geklassifiseer word en wat hoofsaaklik tot die litorale sone (getysone) beperk is omdat hulle aan die bodem veranker is en sonlig nodig het vir fotosintese.
Veral rooi en bruinwiere (afdelings Rhodophyta en Phaeophyta) kom egter op groter dieptes in die neritiese sone (op die kontinentale plat onder die springgety-laagwaterlyn) voor omdat hulle lig in die groen en blou spektrum benut, wat verder deur water dring as die hoofsaaklik rooi lig wat groenwiere (afdeling Chlorophyta) benut. Saam met die talle seediere wat aan die bodem veranker is, vorm die seewiere die bentos (bodemlewende organismes).
Die verskeidenheid van ongewerwelde diere wat in die see aangetref word, is baie groter as die wat op land leef. Die meeste marinediere word in die neritiese sone en die litorale sone aangetref. Die litorale sone word in 3 sones onderverdeel, naamlik die supragety-, tussengety- en subgetysone. Die tussengetysone le tussen die gemiddelde laagwater- en hoogwatermerk, die supragetysone tussen die gemiddelde hoogwatermerk en die springgetyhoogwatermerk, en die subgetysone tussen die gemiddelde laagwatermerk en die springgetylaagwatermerk.
Elke sone het sy kenmerkende fauna wat teen verskillende grade van uitdroging bestand is. Die groei van die produsente word hoofsaaklik bepaal deur die beskikbare hoeveelheid fosfate en nitrate wat deel uitmaak van talle organiese verbindings. ŉ Kenmerkende verskil tussen die meeste marineprodusente (fito-plankton) en die terrestriële (landlewende) produsente is dat eersgenoemde 'n betreklik lae biomassa het, terwyl hul produksie relatief hoog is, veral as daar baie minerale voedingstowwe aanwesig is.
Terrestriële produsente (plante) het meestal 'n relatief hoë biomassa met 'n varierende produksie wat baie van die reënval afhang. Die belangrikste marine werweldiere is die visse, waarvan verreweg die meeste spesies in die see aangetref word, maar al die ander werweldiere, behalwe amfibieë, word ook in die see verteenwoordig. Die enigste slange is die lede van die familie Hydrophiidae, 'n familie wat tot die see beperk en uiters giftig is.
Hoewel voëls nie in die see leef nie, is daar 'n groot aantal voëls wat volkome van die see afhanklik is vir voedsel en aan die kuste nesmaak. Van die belangrikste broeiplekke van die voëls word op oseaniese eilande aangetref. Die verskeidenheid van marinesoogdiere is relatief klein, maar die wat wel aangetref word, is oor die algemeen baie bekend en dikwels ekonomies belangrik. Die marinesoogdiere is hoofsaaklik die walvisse en dolfyne (orde Cetacea), die robbe (suborde Pinnipedia en die orde Carnivora) en die doegongs (orde Sirenia). Die getalle van die meeste seesoogdiere het reeds geweldig afgeneem vanweë die jag wat op hulle gemaak word.
Seestromings
Die water op aarde staan nie stil nie, inteendeel, dit is gedurig in beweging. Die getye verplaas elke dag groot hoeveelhede water oor ons planeet en deur drukverskille (veroorsaak deur o.a. temperatuur en soutgraad) en die korioliseffek ontstaan seestromings wat vir verskuiwings van watermassa oor ons planeet sorg. Hierdie seestromings is een van die belangrikste faktore in die klimaat op aarde, byvoorbeeld die Golfstroom voer warmte vanuit die Karibiese gebied na Europa, wat die oorsaak is dat Europa 'n meer gematigde klimaat as byvoorbeeld Kanada of Siberië het.
Seelewe
Die seë op aarde het 'n kritieke rol gespeel by die ontwikkeling van lewe op aarde. Tot sowat 400 miljoen jare gelede is alle lewe uitsluitlik in water aangetref. Eers in die Geologiese devoon tydperk trek die eerste plante aan land en produseer hulle op groot skaal suurstof, waarna in dieselfde tydvak die amfibieë aan land kon gaan. Nog steeds krioel dit in die seë van lewe, waarvan tans maar net 'n deel ontdek is. Bekende diergroepe wat in en rond seë lewe is visse, seesoogdiere, seeskilpaaie en seevoëls. Maar van minstens so groot belang is minder bekende groepe soos die weekdiere, stekelhuidiges (soos seesterre en seeappels), skaaldiere en neteldiere. Die basis van die voedselpiramide in die see word gevorm deur eensellige organismes soos die foraminifere, dinoflagellate, radiolaria, diatomeë en plankton. Voorbeelde van ekosisteme in see is koraalriwwe en kelpwoude.
See en die mens
Al vanaf die antieke tyd speel die seë 'n belangrike rol vir die mensheid. Hulle is 'n belangrike bron van voedsel en skeepsboutegnieke maak dit vir die mens vir die eerste keer moontlik om groot hoeveelhede goedere oor groot afstande te vervoer. Seë word vervoer-are in die handel en word van militêre belang.
Die sagte klimaat wat die Golfstroom aan Europa verskaf het was sonder twyfel 'n kritiese faktor gewees in die ontwikkeling van die Europese beskawing en danksy die see het die Europese beskawing sedert die renaissance weer oor die res van die wêreld uitgedy. Later kry die seë 'n funksie in die wereldwye passasiersvervoer en deesdae het hulle veral 'n belang in die goederevervoer. Seë vorm tans 'n noodsaaklike lewensaar van die mensdom se welvaart.
Oorsig van seë
Arktiese Oseaan
Indiese Oseaan
Stille Oseaan
Suidelike Oseaan
Seë op die maan
Die maan van die aarde het ook seë, maar dan is dit slegs 'n benaming vir vulkaniese vlaktes waarvan mense ten tye van die naamgewing gedog het dat die verskynsels in der waarheid seë is.
Leucosolenia pilosella
Leucosolenia pilosella is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucosolenia en tot die familie Leucosoleniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1931 deur Brøndsted.
Driekloofdam
Die Driekloofdam is geleë in 'n tak van die Sterkfonteindam. Dus vorm dit ook deel van die Drakensberg-pompopgaarskema van die Tugela-Vaal-waterprojek.
Die dam lê in die Nuwejaarspruit suid van Harrismith by die koordinate 28° 31′ 58.5″ suid en 29° 4′ 5.9″ oos en is in 1979 voltooi.
Dit is dus 'n dam binne 'n dam en is soms heeltemal oorstroom.
Miemie Louw-Theron
Maria Catharina Elizabeth Louw (25 Julie 1898 – September 1992) was ’n Suid-Afrikaanse skrywer. Sy is op 25 Julie 1898 op Rietfontein in die distrik Bethal in die Transvaal gebore as die jongste van ses kinders en einde September 1992 op Tulbagh oorlede.
Lewe in die gemeenskap
Miemie studeer verder aan die Transvaalse Universiteitskollege in Pretoria, waar sy die B.A.-graad en Onderwysdiploma behaal. Hierna gee sy eers in Latyn en later in Nederlands (wat geleidelik oorskakel na Afrikaans) onderwys aan die Potchefstroom Hoër Meisieskool. In hierdie tyd verwerf sy aan die Potchefstroomse Universiteitskollege die M.A.-graad. In 1925 trou sy met die boer Pieter Francois Theron van die plaas Uitvlug naby Tulbagh, waar die egpaar hulle vestig. Hulle het 'n seun (Kobie) en twee dogters (Annette en Hannah). Die een dogter is Annette Snyman, wat later 'n digbundel laat publiseer. Na haar troue hou sy haar besig met kinders grootmaak en is ook baie bedrywig in die gemeenskapslewe. So is sy onder andere 'n lid van die Afrikaanse Christelike Vroue Vereniging, die Vroue-Landbouvereniging, die Landbougenootskap, die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge, die Vrouesendingbond, die skoolraad en die openbare biblioteek. Op 18 Februarie 1969 word haar man wreed op hulle plaas vermoor deur twee ontsnapte misdadigers en sy word aangerand en beroof. Hierna woon sy in by haar dogter Annette Snyman op Stellenbosch, maar trek terug na 'n huis op die dorp Tulbagh na haar dogter se dood in 'n motorongeluk in 1981. Later verhuis sy na die tehuis vir bejaardes, Huis Disa op Tulbagh. Die historiese huis op die plaas, wat reeds in 1803 gebou is, word eers beskadig deur die aardbewing wat die omgewing in 1969 tref en in November 1972 word dit verwoes deur 'n brand.
Skryfwerk
In haar romans behandel sy sowel historiese boustof (Op eie wieke en  'n Wiel binne-in 'n wiel oor die Anglo-Boereoorlog en Die Hugenote) as teenswoordige omgewings as agtergrond vir haar liefdesverhale. Op eie wieke skets die opdraande stryd van 'n weduwee met haar drie dogters wat na die Anglo-Boereoorlog alleen terugkeer na 'n verwoeste plaas en dit weer van die grond af moet heropbou. Een van die dogters word moeg van die doellose plaaslewe en besluit om “op eie wieke” die lewe aan te durf. Sy word 'n diensmeisie by 'n ryk boerefamilie. Haar lewe hier is uiters onaangenaam en sy word selfs van moord beskuldig. Die tussentrede van 'n jeugvriend red haar egter. Die verhaal word knap vertel sonder fieterjasies, maar slaag nie daarin om die karakters se persoonlikhede te deurgrond nie. 'n Wiel binne-in 'n wiel is 'n verhaal oor die Anglo-Boereoorlog gebaseer op mededelings, briewe en 'n dagboek van haar ouers. Die hoofdoel van die roman is klaarblyklik om die geskiedenis van die tydperk vanaf die Jameson-inval oor te vertel. Die skrywer doen dit soms deur direkte meedeling, maar meestal deur die gesprekke of ervarings van haar hooffigure. Die reënboog in die wolke is 'n sosiale roman met die armblanke-vraagstuk as boustof.Atése is 'n sending roman, waarin Zoeloe-volksverhale en die plaaslewe 'n belangrike rol speel. Ses Bakens is 'n historiese roman wat die geskiedenis van Suid-Afrika dek oor die tydperk 31 Mei 1902 tot 31 Mei 1961. Al wankel die berge is 'n verhaal wat sy skryf na aanleiding van die aardbewing op Tulbagh. Geskiedkundige feite word verhaal deur te vertel van mense en die lotgevalle van Suid-Afrikaners, met die onwrikbare geloof van ouma Marais gedurende haar lang, bewoë lewe as middelpunt. Kinderverhale, godsdienstige leesstof en reisverhale verskyn ook uit haar pen. Haar kortverhaal Die spook in die pastorie word deur P.J. Nienaber opgeneem in die versamelbundel Geeste en gedaantes.
Publikasies
Werke wat uit haar pen verskyn sluit in:
1930 - Soos een wat dien
1931
1935 - ’n Wiel binne-in ’n wiel
1937 - Die Land van Waveren
1938 - Argentinië: Oos wes, tuis bes
Woordorde
In linguistiek, is woordorde tipologie die studie van die sintaktiese onderdele van 'n taal, en hoe verskillende tale verskillende ordes gebruik. Korrelasies tussen ordes wat in verskillende sintaktiese sub-domeine gevind word, is ook van belang. Die primêre woordordes wat van belang is, is die samestellende orde van'n klousule – die relatiewe orde van die onderwerp, voorwerp, en die werkwoord; die orde van wysigers (byvoeglike naamwoorde, syfers, besitlike voornaamwoorde en hulpwoorde) in 'n frase met 'n selfstandige voornaamwoord; en die orde van bywoorde.
Miemie Louw-Theron
Publikasies
1939
1940 - Die reënboog in die wolke
1947 - Atése
1950
1951 - Die verlore dogter
1959 - Wees altyddeur bly
1960 - Afgebreekte mure
1962 - Groen druiwe
1963 - ’n Lig vir die nasies
1965 - Ses bakens
1967 - In die skaduwee
1968 - Ruimte
1975 - Al wankel die berge
SV Bad Rothenfelde
SV Bad Rothenfelde is 'n sokkerklub uit Bad Rothenfelde in die deelstaat Neder-Sakse in Duitsland.
Die klub is op 5 Maart 1927 gestig as 'n onderafdeling van Sportverein Heidland en het in 1931 onafhanklik geword. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die klubbedrywighede bykans tot stilstand gekom en in 1945 is die klub deur die Geallieerdes ontbind. In 1945 is die klub heropgerig in 'n gedwonge samesmelting met Turn- und Schwimmverein Bad Rothenfelde as Turn- und Sportverein Bad Rothenfelde. Die twee klubs het weer vanaf 1951 hulle eie gang gegaan.
Matjhabeng Plaaslike Munisipaliteit
Die Matjhabeng Plaaslike Munisipaliteit is een van die Plaaslike Munisipaliteite in die Lejweleputswa-distriksmunisipaliteit in die Vrystaat, Suid-Afrika.
Korrupsie
Die munisipaliteit maak in 2011 nuus as een van die ergste voorbeelde van wydverspreide korrupsie onder ampsdraers van die ANC-regering. Oor vier jaar het sowat twee miljard rand hier spoorloos verdwyn.
'n Ondersoek wat deur die LUR Mosebenzi Zwane uitgevoer is, pak die skuld vir die verliese op die munisipale bestuurder Ben Malakoane en sy voorganger Thabo Pietersen. Zwane se verslag het Malakoane as "grof nalatig" genoem, "undermining the rule of law" wat kontrakte beding het "sonder die nodige prosesse", maar premier Ace Magashule het na die twee as sy "comrades" verwys. In 2021 is vyf amptenare van die munisipaliteit deur die Valke gearresteer, nadat hulle oor die R1 miljoen se munisipale fondse vermoedelik wanspandeer het.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Swartgordelakkedis
Die Swartgordelakkedis (Cordylus niger) is 'n akkedis wat endemies is aan Kaapstad en omgewing. Hulle leef in skeure en klipbanke in kusfynbos en klipmure. Die akkedis word 12 – 14 cm lank. Die reptiel is klein en gitsswart. Die lyf is afgeplat en die kop is driehoekig en plat. Die rug is bedek met 'n ry gekielde skubbe en die stert is stekelrig. Die akkedis vreet kewers, sprinkane en insekte.
Joseph Solomon
Joseph Michael Solomon (Paarl, Kaapkolonie, 11 Desember 1883 – Rosebank, Kaapstad, Kaapland, Suid-Afrika, 26 Augustus 1920) was ’n Suid-Afrikaanse argitek. Hy het 'n diepgaande invloed gehad op sy vaderland se kulturele ontwikkeling en is erken as die mees talentvolle vertolker daarvan tydens sy kort lewe. Ongelukkig het hy geknak onder die geweldige druk van die opdrag om die Universiteit van Kaapstad se geboue in Rondebosch te ontwerp en tegelykertyd ook die historiese woonhuis Vergelegen te restoureer. Dit het tot sy selfdood in die ouderdom van net 31 jaar gelei.
Herkoms en skoolopleiding
Solomon was van Joodse afkoms en die seun van Joseph Solomon en sy vrou Ellen Caroline Conroy. Een van die eerste Jode in die Paarl, Benjamin Solomon, het vir ’n kort ruk in 1860 daar gewoon. Abraham Rozenschweig het hom in 1850 uit Holland op die dorp gevestig, Moses Lurie in die 1870’s en Albert Hertz in die 1880’s uit Duitsland. Die Paarlse Hebreeuse gemeente, Adath Yisrael d’Paarl, is eers in 1893 gestig, vyf jaar ná Joseph Solomon se geboorte. In die dekade van sy geboorte is dienste aan die huis van Moses Lurie gehou. Die plaaslike sinagoge is in 1904 voltooi, in 1926 deur ’n brand in puin gelê en die volgende jaar herbou.
In diens van Baker & Masey
In 1903 word hy in die kantoor van Baker & Masey in Kaapstad in diens geneem en word assistent in dié kantoor in 1904. Herbert Baker het reeds in 1902 na Johannesburg vertrek. In 1906 het Solomon aandklasse in die argitektuur bygewoon wat Francis Edward Masey aan die Suid-Afrikaans Kollege begin het. In 1907 wen hy die eerste prys vir ’n essay, “A style for South African architecture”, nadat Masey die onderwerp gekies en Baker die wedstryd beoordeel het. Hierdie essay is gepubliseer in die South African Architects, Engineers and Surveyor's Journal van Junie 1907 onder die titel “South African style in architecture”.
In die kantoor van Baker & Masey werk hy onder die argitek Masey, wat toe sekretaris was van die Suid-Afrikaanse Nasionale Vereniging, ’n soort voorloper van die Historiese Monumentekommissie en die Raad vir Nasionale Gedenkwaardighede, en wat saam met F.K. Kendall, Dorothea Ann Fairbridge en andere aktief besig was om die Kaapse argitektoniese erfenis te bewaar. Solomon sluit geesdriftig by die beweging aan en deur diepgaande studie verkry hy 'n wye kennis van die argitektuur en van kuns in die algemeen, waarin hy, ondanks sy jeug en gebrek aan buitelandse ervaring, 'n erkende gesaghebbende word. In 1907 word Solomon assistent-sekretaris van die Nasionale Vereniging en ding in 1908 sonder welslae meer om die Titeprys van die Koninklike Instituut van Britse Argitekte (Riba).
Hy word ook 'n uitstekende portretskilder. Solomon was lank, swaar gebou en soel van vel. Hy het besonder aangename maniere gehad en was hy 'n belese, boeiende en geesdriftige geselser. Hierdie eienskappe het hom gewild gemaak by persone hoog in aansien.
Toe sir Abe Bailey die maandblad The State in 1909 begin uitgee as 'n tydskrif van verenigings wat nouer samewerking tussen die vier Suid-Afrikaanse kolonies voorstaan en as spreekbuis sou diens van lord Alfred Milner se “kindergarten” waartoe talle argitekte (wat meestal ’n noue verbintenis met Baker gehad het) ook bydraes sou lewer, dra Solomon 'n uitstekende reeks portrette van belangrike Suid-Afrikaanse persone daartoe by, asook artikels oor kuns en argitektuur.
Na Johannesburg
duimnael|180px|regs|Solomon se vriendskap met lady [[Florence Phillips en die opdragte wat sy vir hom verseker het, het volgens haar biograaf Thelma Gutsche waarskynlik tot sy selfdood aanleiding gegee omdat hy nie opgewasse was teen die druk nie.]] Toe Herbert Baker in 1910 opdrag ontvang vir die ontwerp van die Uniegebou in Pretoria, word Solomon na dié argitek se Johannesburgse kantoor verplaas. Daar ontmoet hy die Joodse egpaar Lionel Phillips en sy vrou, Florence Phillips (vanaf 1912 later sir Lionel en lady Florence), wie se manjifieke huis Villa Arcadia Baker besig was om te bou en waarvan sommige stylelemente in die Uniegeboue herhaal is. Baker stel Solomon aan om toesig te hou oor die onderneming en hy ontwikkel 'n hegte vriendskap met die Phillipse. Hierdie vriendskap sou ’n groot invloed uitoefen op Solomon se loopbaan tot sy voortydige dood. Solomon het nie net toesig gehou nie, maar ook ’n groot rol gespeel in die binneversiering van Villa Arcadia. Hy staan lady Phillips by in baie van haar ondernemings, soos die stigting van die Johannesburgse Kunsmuseum en die organisasie van die South African National Union se Kuns-en-kunsvlyttentoonstelling in Milnerpark, Johannesburg, in 1910. Florence Phillips het Solomon voorgestel aan die kunskenner sir Hugh Lane en aan die argitek sir Edwin Lutyens toe hulle Suid-Afrika in 1910 besoek. Sir Hugh het Florence raad gegee oor watter kunswerke sy moes aankoop vir die te stigte kunsmuseum terwyl sy Lutyens as argitek aangestel het. Florence het Solomon se talent opgemerk en het hom ondersteun as geesdriftige beskermvrou van die kunste.