cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ganumedes (maan)
Van Pioneer 10 af het verskeie ruimtetuie Ganumedes verken. Die Voyager-tuie het metings van sy grootte verfyn, terwyl Galileo sy ondergrondse oseaan en magneetveld ontdek het. Die volgende beplande sending na die Jupiterstelsel is die Europese Ruimteagentskap se "Jupiter Icy Moon Explorer" (JUICE), wat volgens plan in 2022 gelanseer sal word. Ná verbyvlugte van al drie ysmane, sal die tuig waarskynlik in ’n wentelbaan om Ganumedes gaan.
Geskiedenis
links|duimnael|200px|’n Vergelyking in die grootte van die Aarde, die [[Maan (links bo) en Ganumedes.]]
Volgens Chinese sterrekunderekords het Gan De in 365 v.C. iets met die blote oog waargeneem wat ’n maan van Jupiter kon wees, waarskynlik Ganumedes. Hy het egter berig die kleur van die metgesel was rooierig, wat raaiselagtig is omdat die maan te ver is om die kleur met die blote oog uit te maak. Shi Shen en Gan De het saam redelik akkurate waarnemings van die vyf grootste planete gemaak.
Op 7 Januarie 1610 het Galileo Galilei iets waargeneem wat hy beskou het as drie sterre naby Jupiter, insluitende wat later besef is Ganumedes, Kallisto en die gesamentlike lig van Io en Europa was; die volgende aand het hy opgemerk hulle het beweeg. Op 13 Januarie het hy al vier vir die eerste keer saam gesien, maar hy het elke maan voor dié datum minstens een keer apart gesien. Teen 15 Januarie het Galileo tot die gevolgtrekking gekom die "sterre" is eintlik liggaame wat om Jupiter wentel. Hy het die reg opgeëis om die mane name te gee. Hy het eers sy ontdekking die "Cosmica Sidera" ('Cosimo se sterre') gegee ter ere van Cosimo II de' Medici, ’n ryk student van hom. Op voorstel van Cosimo het hy die naam verander na "Medicea Sidera" ('die Medici-sterre') ter ere van Cosimo en sy drie broers. Die ontdekking is in Maart 1610 aangekondig, minder as twee maande ná die eerste waarnemings.
Nadat verskeie individuele name voorgestel en verwerp is, is eindelik besluit op Ganumedes, Io, Europa en Kallisto, wat minnaars was van Zeus (die Griekse weergawe van die Romeinse god Jupiter).
Wentelbaan en rotasie
duimnael|links|200px|Jupiter se [[Groot Rooi Vlek en Ganumedes se skaduwee. ]]
Ganumedes wentel op ’n afstand van 1 070 400 km om Jupiter en is die derde maan van Galilei van die planeet af. Dit voltooi ’n revolusie elke sewe dae en drie uur.
Soos die meeste bekende mane is Ganumedes in ’n sinkroniese wentelbaan, met dieselfde kant wat altyd na Jupiter wys. Sy dag is dus ook sewe aarddae en drie uur lank. Sy wentelbaan is baie effens eksentriek en gehel tot Jupiter se ewenaar; dié twee faktore verander kwasiperiodiek vanweë son- en planetêre swaartekragversteurings op ’n tydskaal van eeue. Die omvang van dié veranderings is respektiewelik 0,0009-0,0022 en 0,05-0,32°. As gevolg van dié veranderings wissel sy ashelling (die hoek tussen sy rotasie- en wentelas) tussen 0 en 0,33°.
Ganumedes is in ’n baanresonansie met Europa en Io: vir elke wentelbaan van Ganumedes draai Europa twee keer en Io vier keer om Jupiter. Die buitekonjunksie tussen Io en Europa geskied altyd wanneer Io by sy periapside en Europa by sy apoapside is. Die buitekonjunksie tussen Europa en Ganumedes geskied wanneer Europa by sy periapside is.
Die lengtegraad van die Io-Europa- en die Europa-Ganumedes-konjunksies verander teen dieselfde tempo, en dit maak driedubbele konjunksies onmoontlik. So ’n ingewikkelde resonansie word die "Laplace-resonansie" genoem.
Fisiese eienskappe
duimnael|200px|Ganumedes met die lengtegraad 45° W in die middel. Die donker deel bo is die Perrine-streek en die donker deel onder die Nicholson-streek; prominente kraters is Tros (regs bo) en Cisti (links onder).
Samestelling en oppervlak
Die gemiddelde digtheid van Ganumedes is 1,936 g/cm3, en dit dui op ’n samestelling van gelyke dele rotsagtige materiaal en meestal wateryse. Daar kan ook ander vlugtige yse soos ammoniak teenwoordig wees.
Die maan se oppervlak het ’n albedo van sowat 43%. Dit lyk of waterys alomteenwoordig is. Naby-infrarooi-spektroskopie het die teenwoordigheid van sterk waterys-absorpsiebande by golflengtes van 1,04, 1,25, 1,5, 2,0 en 3,0 μm getoon. Die gegroefde terrein is helderder en bevat meer ys as die donker terrein. Daar is verskeie niewatermateriale: koolstofdioksied, swaeldioksied en moontlik sianogeen, waterstofsulfaat en verskeie organiese verbindings. Galileo-resultate het ook gewys daar is magnesiumsulfaat (MgSO4) en moontlik natriumsulfaat (Na2SO4) op die oppervlak. Dié soute se oorsprong kan die ondergrondse oseaan wees.
duimnael|links|240px|’n Skerp grens skei die antieke,donker terrein van die Nicholson-streek van die jonger, helder terrein van die Harpagia Sulcus. duimnael|200px|’n Foto van Galileo met verhoogde kleure van Ganumedes se kant wat weg van sy wentelrigting wys. Die krater Tashmetum se prominente strale is regs onder te sien en die groot ejektaveld van Hershef regs bo. ’n Deel van die donker Nicholson-streek kan links onder gesien word. Ganumedes se oppervlak is ’n mengsel van twee soorte terrein: ’n baie ou, donker terrein vol kraters en ’n ietwat jonger (maar steeds antieke), ligter terrein met groewe en riwwe. Die verhittingsmeganisme wat nodig is vir die vorming van die gegroefde terrein is onbekend, maar dit kan tektonies van aard wees. Kriovulkanisme kon dalk ook ’n klein rol gespeel het. Die kragte wat die sterk spanningsdruk in Ganumedes se yslitosfeer veroorsaak het wat nodig is om tektoniese aktiwiteit aan die gang te sit, kan verband hou met getyverhitting in die verlede; dit is moontlik veroorsaak toe die maan deur onstabiele baanresonansies beweeg het. Die getybuigings van die ys kon die binnekant verhit en druk op die litosfeer geplaas het, en dit kon gelei het tot krake en verskuiwings wat die ouer, donkerder terrein oor 70% van die oppervlak bedek het. Die vorming van die groewe kan ook verband hou met die vroeë vorming van die kern en gevolglike getyverhitting van Ganumedes se binnekant. Tydens die daaropvolgende evolusie kon diep, warm waterpluime uit die kern na die oppervlak opgestoot en gelei het tot die tektoniese deformasie van die litosfeer.
Kraters kom op albei soorte terrein voor, maar is veral volop op die donker terrein; dit is vermoedelik impakkraters. Die ligter terrein met groewe bevat heelwat minder impakkraters, wat nie van groot belang was vir die maan se tektoniese evolusie nie. Die digtheid van die kraters dui op ’n ouderdom van 4 miljard jaar vir die donker terrein, nes die Maan se plato's, en ’n ietwat jonger ouderdom vir die gegroefde terrein (hoeveel jonger is onseker). Ganumedes kon ’n geskiedenis van hewige katervorming 3,5 tot 4 miljard jaar gelede gehad het, nes die Maan. Ouer groewe kan gesien word, asook relatief jong strale ejekte. Ganumedes se kraters is platter as dié op die Maan en Mercurius. Dit is moontlik vanweë die relatief swak aard van Ganumedes se yskors, wat kan (of kon) vloei en dus die reliëf versag.
Ganumedes het ook poolkappe, wat moontlik uit waterryp bestaan. Die ryp strek tot by breedtegraad 40°. Data van Galileo dui daarop dat die teenwoordigheid van ’n magneetveld lei tot intens gelaaide deeltjies wat sy oppervlak in die onbeskermde poolgebiede bombardeer; spatsels veroorsaak dan ’n herverspreiding van watermolekules, met ryp wat na plaaslik kouer streke van die poolterrein migreer.
’n Kater met die naam Anat is ’n verwysingspunt vir lengtegrade op Ganymede. Anat is by lengtegraad 128°. Lengtegraad 0° wys direk na Jupiter en, tensy anders vermeld, neem die lengtegrade weswaarts toe.
Ondergrondse oseane
In die 1970's het Nasa-wetenskaplikes die eerste keer vermoed Ganumedes het ’n diep oseaan tussen twee yslae, een op die oppervlak en een onder ’n vloeibare oseaan en op die rotsagtige mantel. In die 1990's het Nasa se Galileo-sending verby Ganumedes gevlieg en bevestig dat die maan ’n ondergrondse oseaan het. ’n Ontleding is in 2014 gepubliseer wat die realistiese termodinamika vir water en die uitwerking van sout in ag geneem het. Dit het daarop gedui dat Ganumedes verskeie oseaanlae het wat geskei word deur verskillende fases van ys, met die laagste vloeistoflaag teenaan die mantel. Die kontak tussen water en rots kan ’n belangrike rol speel in die oorsprong van lewe.
Die ontleding het ook aangedui dat die uiterste dieptes wat betrokke is (~800 km tot die rotsagtige "rotsbodem") beteken die temperatuur op die bodem van ’n oseaan tot 40 K hoër kan wees as dié by die ys-water-skeidingsvlak. In Maart 2015 het wetenskaplikes berig metings met die Hubble-ruimteteleskoop van hoe die auroras oor Ganumedes se oppervlak beweeg, dui op die bestaan van ’n ondergrondse oseaan. ’n Groot soutwateroseaan beïnvloed die maan se magneetveld en gevolglik sy aurora. Die getuienis het getoon Ganumedes se oseane kan die grootste in die hele Sonnestelsel wees.
Daar is gissings oor die moontlike bewoonbaarheid van Ganumedes se oseaan.
Verkenning
duimnael|180px|Ganumedes soos gesien deur [[Pioneer 10 (1973).]]
Verskeie ruimtetuie wat verby Jupiter gevlieg of om die planeet gewentel het, het Ganumedes van naderby beskou – onder meer tydens vier verbyvlugte in die 1970's en verskeie in die 1990's tot 2000's. Pioneer 10 was in 1973 naby die maan en Pioneer 11 in 1974. Hulle het inligting teruggestuur oor onder meer fisiese eienskappe. Pioneer 10 se naaste afstand was 446 250 km.
In 1995 het Galileo om Jupiter begin wentel en tussen 1996 en 2000 ses naby verbyvlugte van Ganumedes onderneem. Die naaste afstand was 264 km van Ganumedes se oppervlak af. Tydens ’n verbyvlug in 1996 is die maan se maagneetveld ontdek, terwyl die ontdekking van die oseaan in 2001 aangekondig is. Galileo het ook verskeie verbindings ontdek wat nie yse is nie. Die laaste naby waarnemings van Ganumedes is deur New Horizons gemaak, wat in 2007 op pad na Pluto data oor die topografiese eienskappe en verbindings op Europa en Ganumedes verskaf het.
NG gemeente Pretoria-Noord
duimnael|regs|300px|Die kerkperseel uit die lug gesien, waarskynlik die die sestigerjare.
links|170px|duimnael|Ds. J.J.G. Loots, leraar van 1930 tot 1939, sy eerste gemeente.
duimnael|regs|170px|Ds. F.C. Bezuidenhout, leraar van 1956 tot 1960.
Die NG gemeente Pretoria-Noord was ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in, soos die naam aandui, die noorde van Pretoria. Die gemeente is ingelyf by Floraunapark, wat van toe af bekendstaan as Florauna. Die kerkgebou is in 1996 gesloop om plek te maak vir North Park Mall.
Stigting
Pretoria-Noord is in die eerste helfte van 1928 afgestig van die moedergemeente Eloffsdal, wat in September 2011 met Eloffsdal-Wes en Magaliesfort saamgesmelt het as Mootvallei. Die eerste kerkraadsvergadering van agt lede is op 30 Junie 1928 onder leiding van ds. J. Krige gehou.
Kerklike geboue
Die jong gemeente het dadelik lewenskragtigheid aan die dag gelê. Hy het geen bates besit nie en die eredienste is in 'n ou sinkgeboutjie gehou. Die kerkraad het dadelik daartoe oorgegaan om erwe aan te koop. Sestien erwe teen £10 stuk is aangekoop. Weldra is ook besluit om 'n lening aan te gaan om 'n kerksaal te bou. Reeds in Maart 1929 kon die gemeente die kerksaal inwy. Hierdie gebou, wat later deur die gemeente Onderstepoort gebruik is, is teen 'n koste van £813 gebou.
Eerste leraars
Nadat vyf beroepe uitgebring is, was die kerkraad gelukkig om iemand in die persoon van ds. J.J. G. Loots as eerste leraar te kry. Ds. Loots kom die eer toe dat hy die fondamente van die gemeente sowel op materiële as geestelike gebied heg gelê het. Tien jaar lank het hy die gemeente met groot seën bearbei. In September 1939 word ds. A.J.V. Burger, later scriba synodi van die Transvaalse NH of G Kerk, predikant van die gemeente. Ds. Burger het heel gou getoon dat hy 'n man van besonderse bekwaamheid en vergesigte was.
Onder ds. Burger se bekwame leiding het die gemeente hoogtepunte bereik. Een van die monumente wat hy nagelaat het, was die gemeenskapsentrum. Met geleende geld is hierdie inrigting, wat destyds enig van sy soort in die land was, in 1941 opgerig. Later was dié inrigting onmisbaar vir die omgewing. In 1951 het die maatskaplike werkster 3 760 gevalle behandel en die verpleegster 3 940 gevalle. 'n Bedrag van ongeveer £4 000 het destyds elke jaar deur die boeke van die inrigting gegaan ten behoewe van maatskaplike dienste.
In 1944 is die gemeente Onderstepoort afgestig. Dit het die moedergemeente sonder 'n plek van byeenkoms gelaat. Op 23 Junie 1945 kon die gemeente egter die sierlike kerkgebou, wat onder leiding van ds. Burger ten bedrae van £14 000 opgerig is, inwy. Kort hierna, in Januarie 1946, het ds. Burger die gemeente verlaat. Die gemeente was nou in alle opsigte bestendig en welvarend.
Vanaf 1947-1950 bou dr. A.E.F. Bosman voort op die fondament wat gele is. Op 16 Februarie 1951 is ds. J.C. du Plessis van Beaufort-Wes as leraar bevestig: Sy besondere bekwaamhede en ervaring het die gemeente goed te pas gekom.
1451
Die jaar 1451 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 51ste jaar van die 15de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Mark Dexter
Mark Dexter (gebore 21 April 1973) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente From Hell (2001), Nicholas Nickleby (2002), Blooded (2011), en Transformers: The Last Knight (2017).
Peggy Nadramia
Peggy Nomeupau Nadramia is 'n Amerikaanse redakteur van tydskrifte en 'n administrateur van die Kerk van Satan waar sy tans ook die amp van Hoëpriesteres beklee. Haar amptelike titel is Magistra Nadramia.
Sy is op 30 April 2002 deur die vroeëre Hoëpriesteres Blanche Barton benoem en het reeds sedert Mei 2001 as Magistra Templi Rex gedien.
Debora Rabbai
Debora Rabbai (gebore 14 Januarie 1973) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks Patlabor: The Mobile Police (1989).
Carl Lauritzen
Carl Lauritzen (4 April 1879 – 18 April 1940) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Steel King's Last Wish (1913), Atlantis (1913), The Fatal Oath (1914), en The End of the World (1916).
Wilhelm Hankel
Wilhelm Hankel (* 10 Januarie 1929 in Langfuhr naby Danzig; † 15 Januarie 2014 in Keulen ) was 'n Duitse ekonoom en bankbestuurder. Tussen 1959 en 1967 het hy die pos van hoofekonoom van die Kreditanstalt für Wiederaufbau (KfW), 'n ontwikkelingsbank in staatsbesit, en tussen 1972 en 1974 dié van voorsitter van die Hessische Landesbank (Hessiese Deelstaatbank) beklee. Hy was professor honorêr aan die Johann Wolfgang Goethe-universiteit in Frankfurt am Main en was daarnaas gasprofessor aan verskeie Amerikaanse universiteite.
Slag van Mutina
Die Slag van Mutina (nie te verwar met die veldslag wat tydens die Derde Slaweoorlog plaasgevind het nie) het op 21 April 43 v.C. plaasgevind tussen die magte van Marcus Antonius en dié van Octavianus, Aulus Hirtius en Gaius Vibius Pansa Caetronianus, wat namens die Romeinse Republiek geveg het.
Aanloop
'n Jaar na die dood van Julius Caesar het onderhandelinge tussen Marcus Antonius en die Romeinse Senaat 'n doodloopstraat bereik. Antonius was nie gelukkig dat hy sy rol as prokonsul moes vervul in die Romeinse provinsie van Macedonië nie. Hy het uiteindelik besluit om vyf jaar as prokonsul in Gallia Cisalpina te dien. Daar was egter reeds 'n goewerneur in Gallia Cisalpina genaamd Decimus Iunius Brutus Albinus, en Antonius wou gebruik maak van sy Masedoniese legioene om Brutus Albinus te verdryf.
Antonius het die stad Mutina begin beleër in die hoop om Brutus Albinus te verslaan. Die leër van Octavianus is danksy die voorspraak van Marcus Tullius Cicero vanuit die Romeinse senaat na Mutina gestuur om Brutus Albinus te hulp te snel. Die konsuls Aulus Hirtius en Gaius Vibius Pansa Caetronianus is egter aan die hoof van hierdie leër geplaas omdat Octavianius nog nie 'n imperium vanaf die senaat ontvang het nie. Daar was reeds 'n botsing tussen die twee partye tydens die Slag van Forum Gallorum, waartydens Pansa dodelik gewond is, maar met die hulp van Hirtius daarin kon slaag om te ontsnap.
Wilhelm Hankel
Eksterne skakels
Koerantartikels deur Professor Dr. Wilhelm Hankel
Slag van Mutina
Slag
Die twee leërs het ses dae na die slag van Forum Gallorum weer ontmoet, hierdie keer by Mutina. Tydens 'n aanval op Antonius se kamp het Aulus Hirtius gesneuwel, terwyl Pansa steeds gewond was vanweë die vroeëre geveg. Antonius se leër is verslaan en Octavianus is deur die senaat beveel om die legioene onder sy bevel aan Brutus Albinus oor te gee, maar hy het geweier. Octavianus het geweier om met enige van sy vader se moordenaars saam te werk. Die senaat het Decimus Brutus aangestel om Antonius te vervolg, tot groot ontevredenheid van Octavianus.
Nasleep
Antonius het met die oorblyfsels van sy leër na Gallia Transalpina gevlug waar Marcus Aemilius Lepidus besig was om rekrute te verwerf. Die twee het daar by mekaar aangesluit. Toe Octavianus hierdie nuus gehoor het, het hy besluit om met hulle kontak te maak. Hulle het mekaar in Bononia ontmoet en daar die Tweede Triumviraat gestig. Die driemanskap sou nie lank duur nie, en spoedig sou daar 'n oorlog tussen Octavianus en Marcus Antonius uitbreek waarin Octavianus uiteindelik die oorwinning behaal het.
Universiteit van Namibië
Die hoofkampus is in Pionierspark geleë.
Jasmin Savoy Brown
Jasmin Savoy Brown (gebore 21 Maart 1994) is 'n Amerikaanse aktrise en assistentregisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Grey's Anatomy (2005), The Leftovers (2014), Stitchers (2015), en Will (2017).
Andrew Duggan
Andrew Duggan (28 Desember 1923 – 15 Mei 1988) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Seven Days in May (1964), In Like Flint (1967), Bone (1972), en It Lives Again (1978).
Satoshi Yamaguchi (1978)
Satoshi Yamaguchi (gebore 17 April 1978) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Holmenkollen-skans
Die Holmenkollen-skans is 'n skispring-skans in Holmenkollen, 'n stadsdeel van die Noorse hoofstad Oslo. Dit is een van Oslo se bekendste bakens asook die mees besoekte toeristetrekpleister in Noorweë en die bekendste skispring-skans ter wêreld.
Met 'n geskiedenis wat terugstrek tot 1892 is dit ook die wêreld se oudste skispring-skans wat steeds in gebruik is. Ná die laaste ombou het die skans 'n konstruksiepunt van 120 meter en 'n grootte (amptelik hillsize) van 134 meter. Die skans is vir die Olimpiese Winterspele 1952 en die wêreldkampioenskappe van 1930, 1966 en 1982 gebruik. In 2011 word die FIS se Nordiese Ski-wêreldkampioenskappe hier gehou. Daarnaas word die Holmenkollen-skans jaarliks vir die spesiale en gekombineerde skispring-wêreldkampioenskappe gebruik.
Fort Dacres
Fort Dacres is een van 'n aantal forte wat tydens die Kaapse grensoorloë van 1779 tot 1877 deur die Britse bewindhebbers in die Kaapkolonie in die Oos-Kaap gebou is.
Die Britse Vloot het die probleem aansienlik verlig deur 'n vasmeerplek te bou in die Waterloobaai, 1½ km oos van die mond van die Groot-Visrivier. Van hier af was dit slegs 35 km na Fort Peddie en kon ook Grahamstad makliker bevoorraad word. Matrose van die oorlogskip President het daar 'n klein fortjie gebou sodat hulle maklik oor die skepe en die aflaai van die voorraad toesig kon hou. Dit is vernoem na skout-admiraal James Richard Dacres, bevelvoerder van die Kaapse vlootbasis.
Yu Kobayashi
Yu Kobayashi (小林 悠) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Bokrambossie
Die bokrambossie (Schkuhria pinnata (Lam.) Kuntze ex Thell.) is 'n plant wat uitheems aan Suid-Afrika is. Dit is een van die onkruidspesies wat in mielievelde voorkom. Die oorspronklike voorkomsgebied is van Arizona in die Verenigde State, deur Meksiko en Sentraal-Amerika, Peru, Bolivia tot noordelik Argentina. Dit groei nou ook in die Suider-Afrika, Kenia, die ooste van Australië, Japan, Spanje en Engeland.
Dit is 'n eenjarige plant wat 70 hoog kan word. Dit kry talle klein geel blommetjies en die regop stammetjies kan houtig word. In Peru word dit deur die Ketsjwa-sprekende bevolking van die Andes Canchalagua genoem. Hulle gebruik is as medisinale kruid teen talle kwale. Dit word ook in Suid-Afrika teen diabetes gebruik, maar navorsing het aangetoon dat asetoonekstrakte toksies is.
Chondrocladia antarctica
Chondrocladia antarctica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondrocladia en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1914 deur Hentschel.
Blin
duimnael|280px|Die bereiding van blini.
’n Blin (meervoud: blini; Russies: блин, блины; verkleinwoord: блинчик, blintsjik) is ’n soort Russiese pannekoek wat tradisioneel van koring- of (al hoe minder) van bokwietmeel gemaak en saam met suurroom, dikmelkkaas, botter, kaviaar en ander bykosse voorgesit word.
duimnael|links|160px|'n Russiese 8-[[roebel-seël met blini en kaviaar.]] In Russies is blin die enkelvoud en blini die meervoud, maar omdat die enkelvoud so selde voorkom, gebruik baie mense in ander tale die woord "blini" vir die enkelvoud. Die Afrikaanse (dubbele) meervoud is dan "blini's". Soms word die verkleinwoord, blintsjik(i), gebruik. Die Russiese woord kom van die Oudrussiese млинъ (mlin). Dit het oorspronklik ’n gereg van gemaalde meel beteken, afgelei van die Oekraïense term mlin vir "meul" en vandaar die Oekraïense woord млинець (mlinets) vir blin.
Die Joodse blintz het blykbaar uit die blin ontstaan. Dit is ’n dun pannekoekie wat gewoonlik van koringmeel gemaak en om ’n vulsel van kaas of vrugte gevou word. Dit word dan weer gebraai of gebak.
Geskiedenis
Die vroeë Slawiërs in voor-Christelike tye het blini as ’n simbool van die son beskou vanweë hul ronde vorm en goue kleur. Hulle is tradisioneel aan die einde van die winter gebak om die geboorte van die nuwe son te vier; dit is "Botterweek" (Maslenitsa) of "pannekoekweek" genoem. Die viering is deur die Oosters-Ortodokse Kerk in ’n godsdiensfees verander en word vandag steeds gehou. Blini word egter nie as ’n rituele kossoort beskou nie en kan enige tyd geëet word.
Soorte
duimnael|240px|Blintze.
Van die verskillende maniere waarop blini berei kan word, is:
Groote Schuur-hospitaal
Die Groote Schuur-hospitaal (afkorting: "GSH", die hospitaal staan in die omgangstaal ook as "Grooties" bekend) is 'n groot staatsbeheerde akademiese hospitaal wat teen die hange van Duiwelspiek in Kaapstad (provinsie Wes-Kaap, Suid-Afrika) geleë is. Die hospitaal is op 31 Januarie 1938 amptelik geopen en het veral danksy die baanbrekende werk van prof. Chris Barnard en sy span, wat hier in 1967 die eerste menslike hartoorplantingsoperasie uitgevoer het, wêreldberoemd geword.
Groote Schuur is die akademiese hospitaal van die Mediese Skool van die Universiteit van Kaapstad wat tersiêre pasiëntesorg en akademiese opleiding in alle belangrike gesondheidsdissiplines aanbied. Die hospitaal is in 1984 aansienlik uitgebrei en van twee nuwe vleuels voorsien. Die ou hoofgebou huisves tans verskeie akademiese kliniese departemente asook 'n museum wat die eerste hartoporplantingsoperasie behandel wat op die pasiënt Louis Washkansky uitgevoer is.
Geskiedenis
Die Groote Schuur-hospitaal het sy ongewone naam aan 'n pakhuis van die Nederlandse Oos-Indiese Kompanjie te danke wat in 1657 op die perseel van die huidige hospitaal opgerig is. Die naam van die landgoed in die huidige voorstad Rondebosch, waar die skuur gebou is, is in 1812 verander na De Groote Schuur.
Die oorspronklike Groote Schuur-hospitaal is op 31 Januarie 1938 amptelik ingewy deur die eerste goewerneur-generaal van die Unie van Suid-Afrika, sir Patric Duncan. Die heel eerste pasiënt van Groote Schuur was die 13-jarige William Keene, wat nog op die openingsdag met 'n gebreekte been en beseerde hand opgeneem is nadat sy fiets deur 'n motor omgery is.
Leonard Whiting
Leonard Whiting (gebore 30 Junie 1950) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Romeo and Juliet (1968), Infanzia, vocazione e prime esperienze di Giacomo Casanova, veneziano (1969), en Rachel's Man (1975).
Azerbeidjanse Sosialistiese Sowjetrepubliek
Die Azerbeidjanse Sosialistiese Sowjetrepubliek (Azerbeidjans: Azərbaycan Sovet Sosialist Respublikası; Russies: Азербайджанская Советская Социалистическая Республика, Azerbaidjanskaja Sowjetskaja Sotsialistitsjeskaja Respoeblika), ook bekend as die Azerbeidjanse SSR, was een van die republieke van die Sowjetunie.
Die republiek is op 28 April 1920 gestig. Van 12 Maart 1922 tot 5 Desember 1936 was dit saam met die Armeense Sosialistiese Sowjetrepubliek en die Georgiese Sosialistiese Sowjetrepubliek deel van die Transkaukasiese SFSR – dié het in Desember 1922 deel geword van die pas gestigte Sowjetunie. Die TSFSR is in 1936 ontbind.
Op 19 November 1990 is die Azerbeidjanse SSR hernoem tot die Republiek van Azerbeidjan, wat deel gebly het van die Sowjetunie tot sy verbrokkeling in 1991.
Omgewingsake
Buite die groot olie- en nywerheidstede het Azerbeidjan tydens die Sowjet-Russiese heerskappy sy oorspronklike landboukarakter behou. Dikwels is na die land as 'n uitgestrekte vrugte- en groentetuin verwys. Die ander kant van die werklikheid is dat die landboupraktyke aan grootskaalse agrochemiese omgewingbesoedeling gekoppel was. Buiten Oesbekistan is geen ander Sowjetrepubliek op só 'n ongekende skaal deur pesdoders soos DDT vergiftig nie.
Die toediening van insekdoders het in die Azerbeidjanse SSR rekordvlakke bereik: terwyl die gemiddeld vir die hele Sowjetunie tussen twee en vyf kilogram per hektaar beloop het, is op Azerbeidjanse katoenvelde en groenteplantasies 40 kilogram, en in wingerde selfs 183 kilogram per hektaar toegedien. Tagtig persent van die pesdoders was volgens internasionale standaarde skadelik vir die mens en die natuurlewe. DDT is nog tot in 1988 toegedien, alhoewel hierdie pesdoder reeds in 1970 deur die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) verban is.
Wortels, kool, aartappels en uie was vanweë die hoë nitraatvlakke in plaaslike watervoorrade eintlik ongeskik vir menslike gebruik. Siektes soos anemie, asma, lewerskade of tuberkulose was wydverspreid onder die landelike bevolking.
1452
Die jaar 1452 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 52ste jaar van die 15de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Julie Caitlin Brown
Julie Caitlin Brown (gebore 27 Januarie 1961) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Star Trek: The Next Generation (1987), Star Trek: Deep Space Nine (1993), en Babylon 5 (1994).
Dekonstruktivisme
Dekonstruktivisme is 'n stroming binne die postmoderne argitektuur wat sy verskyning in die 1980's gemaak het. Sy naam is ontleen aan "dekonstruksie", die Franse filosoof Jacques Derrida se semiotiese ontleedmetode en kritiese benadering van die verhouding tussen teks en betekenis.
Hoofkenmerke van dekonstruktivistiese boukuns, wat analogiese verbande met vroeë 20ste eeuse Russiese konstruktivisme toon, is die opsetlike fragmentering van die bouvorm, die gebrek aan harmonie, kontinuïteit of simmetrie en die vrye omgang met argitektoniese elemente en strukture. Tradisionele geordende strukture ten opsigte van fasades en ruimtes word, net soos die vaste orde van "bo" en "onder", verwerp ten gunste van nuwe outonome vorme vir alle elemente van 'n gebou wat eerder aan industriële ontwerp- en beeldhoukuns ontleen is. Die volmaakte dekonstruktivistiese gebou kan dus 'n konglomeraat van heterogene vorme wees en by die eerste blik instabiliteit suggereer asof dit op die drumpel van ineenstorting sou wees.
Argitekte en ateljees, wie se werk dikwels met dekonstruktivisme verbind word (al sal sommige van hulle dié kategorisering van hul ontwerpe verwerp), sluit Peter Eisenman, Frank Gehry, Zaha Hadid, Rem Koolhaas, Daniel Libeskind, Bernard Tschumi en Coop Himmelb(l)au in. Hulle was met hul ontwerpe almal verteenwoordig in die uitstalling Deconstructivist Architecture wat in 1988 deur die New Yorkse Museum of Modern Art (MoMA) gehou en deur Philip Johnson en Mark Wigley saamgestel is. Die uitstalling sou die naamgewer vir die nuwe stylrigting word.
Stephanus Johannes du Toit
Dr. S.J. du Toit (* 18 Junie 1891, Boshof - † 10 Julie 1972, Johannesburg) was hoofinspekteur van onderwys in die Vrystaat en ’n Afrikaanse digter en skrywer. Die digter Elizabeth C.M. du Toit is sy dogter.
Lewe en werk
Stephanus Johannes du Toit is op 18 Junie 1891 in die distrik Boshof gebore. Tydens die Anglo-Boereoorlog is hy as baie jong seun saam met sy vader op kommando. Op twaalfjarige ouderdom gaan hy vir die eerste keer skool toe en hy matrikuleer dan in 1910 aan die Grey Kollege in Bloemfontein. Hierna studeer hy verder aan die Grey Universiteitskollege, waar hy in 1913 die B.A.-graad behaal. Later slaag hy ook die tweede- en eersteklas onderwyseksamens en verwerf hy die M.A.-graad in Nederlands en Engels. In 1920 is hy na Amsterdam in Nederland, waar hy in 1923 die doktorale eksamen in die Nederlandse taal en lettere cum laude aflê en in 1924 sy doktorsgraad behaal met ’n studie oor Suid-Afrikaanse volkspoësie. In 1922 trou hy met Miemie de Wet en uit die huwelik word twee kinders gebore, waaronder die digter Elizabeth C.M. du Toit.
Ná sy terugkeer na Suid-Afrika gee hy vir ’n tyd lank onderwys, onder andere as hoof van die skool op Dealesville. In 1927 word hy aangestel as inspekteur van onderwys in die Vrystaat, met Frankfort as hoofkwartier, en vanaf 1945 is hy hoofinspekteur van onderwys in die Vrystaat. Na sy aftrede in 1951 aanvaar hy ’n betrekking by die Woordeboek van die Afrikaanse Taal op Stellenbosch wat hy vir tien jaar beklee. By die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns speel hy ’n belangrike rol. In 1947 word hy lid van die Akademie en die jaar daarop word hy lid van die Taalkommissie, waar hy vir ’n ruk sekretaris is. Hy dien ook op die Akademieraad. In 1952 word hy ook verkies as lid van die Maatschappij der Nederlandse Letterkunde te Leiden. Hy is op 10 Julie 1972 in Johannesburg oorlede.
Skryfwerk
Sy digbundel Uit vreemde boord is Afrikaanse vertalings van groot gedigte uit die wêreldletterkunde. Benewens vertalings bundel hy ook oorspronklike gedigte in Tussen die dae, wat deur A.P. Grové beskryf word as ’n bundel wat niks nuuts toevoeg tot die Afrikaanse digkuns nie en net sowel twintig jaar vantevore kon verskyn het. Sy gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Afrikaanse ballades, Digters en digsoorte, Digters en digkuns en Die junior digbundel.
Kinders van die daeraad en Gode en helde van Achaje is bundels met verhale uit die Griekse mitologie, terwyl Kinders van die Noorderlig, Mense van die newels en As die gode fluister verhale bevat uit die Germaanse mitologie. Feaciese nagte is grepe uit die Odusseia van Homeros. In Land van Mañana doen hy insiggewend verslag van ’n reis deur Spanje. Hy is ook medewerker aan die Handboek van die Afrikaanse Taal (HAT) en publiseer talle artikels in vakkundige en ander tydskrifte oor taalkunde, volkskunde en letterkunde. Vir skole is hy verantwoordelik vir die samestelling van Die Springbok-reeks van leesboeke vir die laer grade, die bloemlesing Afrikaanse poësie vir sekondêre skole asook Land en zee: Nederlandse verhale vir Afrikaanse skole.
Eerbewyse
Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns vereer hom met erelidmaatskap in 1970.
== Publikasies ==
Christiana
Christiana is 'n dorp in die suidweste van Noordwes op die oewer van die Vaalrivier.
Willem Bok
Willem Eduard Bok (Den Burg, Texel, Nederland, 28 Junie 1846 – Johannesburg, Transvaal, 1 November 1904) was 'n Nederlands-Suid-Afrikaanse staatsman wat van 1880 tot 1889 die eerste Staatsekretaris van die Zuid-Afrikaansche Republiek was. Hy was 'n vriend en vertroueling van president Paul Kruger van die ZAR. Die stad Boksburg is na hom vernoem.
Christiana
Geskiedenis
Die dorp het sy bestaan te danke aan diamante. Weens baie dispute oor grondbesit in die onderste lope van die Vaalrivier, het die regering in 1870 besluit om 'n dorp te stig op die plaas Zoutpansdrif en die eerste woonerwe is verkoop. Dit is vernoem na die dogter van die Voortrekkerleier Andries Pretorius, wat die rivier hier oorgesteek het. Twee jaar later is diamante ook in die spoelgruis van die Vaalrivier by Christiana ontdek wat tot nog 'n diamantstormloop gelei het. Die stormloop het ook gou tot 'n einde gekom.
Willem Bok
Biografie
Hy is in 1846 in Holland gebore en vertrek in 1864 op die ouderdom van 20 na Engeland om in die tale te gaan studeer. Ná 'n kort loopbaan as handelaar kom hy op die ouderdom van 30 in die Zuid-Afrikaansche Republiek aan. Op aanbeveling van president Thomas François Burgers vestig hy hom in Pretoria in 1876, waar hy bevriend geraak het met die latere president Paul Kruger. Hy vergesel Kruger en die res van die Onafhanklikheidsafvaardiging na Londen nadat Groot-Brittanje die land annekseer.
Christiana
Distrik
Die distrik is 1 900 km² groot. Die produksie van beesvleis, mielies, sorghum, grondbone en katoen is die belangrikste ekonomiese bedrywighede. Dit is vandag 'n belangrike boerderysentrum, veral weens die nabyheid van die Vaalharts-besproeiingskema.
Willem Bok
Biografie
Later word hy sekretaris van die Nasionale Komitee en sluit hom aan by die redaksie van Die Volkstem. Ná die Slag van Majuba was hy staatsekretaris van 1884 tot 1888. Hy was ook klerk van die Volksraad en regeringskommissaris van die toe pas ontdekte Witwatersrandse goudveld. In 1889 word hy as staatsekretaris vervang deur die Nederlandse staatsadvokaat Willem Johannes Leyds en Bok word die notulehouer van die Uitvoerende Raad. Van 1892 tot met die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog, dien hy as regeringskommissaris in die Johannesburgse gesondheidskomitee
Christiana
Distrik
Die N12 nasionale pad gaan deur Christiana.
Willem Bok
Biografie
Willem Bok is in 1904 in Johannesburg oorlede.
Henny Lauritzen
Henny Lauritzen (5 April 1871 – 7 Desember 1938) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Kærlighedens Firkløver (1915), Prinsessens Hjerte (1916), Herregaards-Mysteriet (1917), en Vor fælles Ven (1921).
Lily Rabe
Lily Rabe (gebore 29 Junie 1982) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente No Reservations (2007), All Good Things (2010), Pawn Sacrifice (2014), en Miss Stevens (2016).
1453
Die jaar 1453 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 53ste jaar van die 15de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Benjamin Whitrow
Benjamin Whitrow (17 Februarie 1937 – 28 September 2017) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Chaplin (1992), The Saint (1997), en Chicken Run (2000).
Peleus
Peleus (Grieks: Πηλεύς) was ’n held in die Griekse mitologie en die pa van Achilles. Hy was die seun van Aiakos, die koning van Aigina en Endeïs. Hy en sy broer Telamon was vriende van Herakles en was in sy ekspedisie teen die Amasones, sy oorlog teen koning Laomedon, en saam met hom in sy soektog na die Heilige Graal.
Roy Dotrice
Roy Dotrice (26 Mei 1923 – 16 Oktober 2017) was 'n Britse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Amadeus (1984), The Cutting Edge (1992), en Hellboy II: The Golden Army (2008), en in die televisiereeks Beauty and the Beast (1987).
Peleus
Mite
Peleus en Telamon het hul halfbroer Phokos doodgemaak, waarskynlik in ’n jagongeluk, en het gevlug om straf vry te spring. In Phthia is Peleus deur Eurytion gereinig vir Phokos se dood. Hy is daarna met Antigone, Eurytion se dogter, getroud. Peleus het Eurytion egter per ongeluk tydens ’n jagtog doodgemaak en van Phthia weggevlug.
Daarna het Astydameia vir Akastos vertel dat Peleus haar probeer verkrag het. Hy het Peleus saam op ’n jagtog geneem, sy swaard weggesteek en hom alleen gelos net voor ’n aanval deur ’n groep sentoure. Chiron, die wyse sentour (of Hermes, volgens ’n ander bron), het Peleus se swaard teruggegee en Peleus het ontsnap. Hy het Iolcus geplunder en Astydameia se ledemate afgekap, en toe sy leër oor die ledemate laat marsjeer.
Ná Antigone se dood is Peleus met die seenimf Thetis getroud en by haar het hy Achilles gehad. As trougeskenk het Poseidon vir Peleus twee onsterflike perde gegee: Balios en Xanthos. Hul bruilof was egter ook die begin van die rusie wat gelei het tot die Oordeel van Paris en eindelik die Trojaanse Oorlog.
Gereformeerde kerk Reddersburg
Voorgeskiedenis en stigting
duimnael|links|270px|Die ou Gereformeerde kerk op Reddersburg, nou die Postmasaal. Hoewel dit nie meer as kerk gebruik word nie, is dit die oudste bestaande kerkgebou van die [[Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika.]]
regs|200px|duimnael|Die gedenkteken op die kerkperseel vir die burgers wat gesneuwel het in die [[Tweede Vryheidsoorlog.]]
duimnael|270px|links|Die inwyding van die tweede Gereformeerde kerk op Reddersburg in 1863.
duimnael|regs|250px|Lugfoto van die kerkperseel tydens die eeufees in 1959.
duimnael|links|270px|Reddersburg se eerste Gereformeerde [[pastorie.]]
duimnael|270px|regs|Die Gereformeerde kerk Reddersburg.
duimnael|links|270px|Die gedenksteen by die kerk ter viering van die gemeente se honderdjarige bestaan.
ln die Oranje-Vrystaat was daar al voor die koms van ds. Dirk Postma na Suid-Afrika in 1858 lidmate wat hulle nie kon versoen met die leer, diens en tug van die NG Kerk in die Oranje-Vrystaat nie. So word melding gemaak van die Volksraadslid Jacobus Johannes Venter van die plaas Kaalspruit in die distrik Bloemfontein wat hy hom van "de leraar (ds. Andrew Murray) en kerkraad afgescheiden heeft, omreden zij niet het Evangelium en de Bekering in zijn rechte zin en betee kenis verkondigen". Hy het gevolglik ook namens andere ’n brief na Nederland gerig waarin hy versoek dat 'n gereformeerde leraar gestuur sou word "opdat het goede Woord de Heeren in Geest en waarheid mag verkondigd worden". Hy het 'n leraar verlang soos Koenraad Mel, Smijtegeld, Brakel en Van Leeuwen. Van so groot betekenis was hierdie saak vir hom dat hy bereid was om al sy besittings te verbind vir die reiskoste en onderhoud van die predikant, "als hij maar met blijdschap mag opgaan in 's Heeren Huis".
1454
Die jaar 1454 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 54ste jaar van die 15de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Gereformeerde kerk Reddersburg
Voorgeskiedenis en stigting
Volgens die roosterboek van ds. Postma het op die dag van stigting 45 lidmate aangesluit. Ds. Postma het meer as 'n maand in die omgewing vertoef, en volgens gegewens het die gemeente op 10 Junie reeds aangegroei tot 179 lidmate. Die eerste kerkraad het uit die volgende lede bestaan: ouderlinge: Jacs. J. Venter, Johs. P. van der Walt, Johs. Venter; diakens: Michiel A. van der Walt, Tjaart Johs. van der Walt en Roelof van der Walt. Ongelukkig ontbreek die eerste notules van die kerkraad. Die notuleboek begin op 20 Augustus 1859. Daaruit blyk dat die gemeente besluit het om 'n nuwe dorp as kerkplek aan te lê. Ongelukkig word geen rede genoem waarom besluit is om tot so 'n stap oor te gaan nie. Vir die aanlê van die nuwe dorp is die plaas Vlakfontein van diaken M.A. van der Walt vir die prys van £3 598-5-2 aangekoop. Geld vir die doel is opgeneem hy twee lidmate, naamlik A.A. Venter en sy seun F.J. Venter, albei van die plaas Exrivier.
Oor die naam van die dorp was daar nogal verskil. Oudl. J.J. Venter wou nie die naam "Reddersburg" gehad het nie, 'n naam wat op daardie datum al in omloop was. Sy beswaar was onder meer "omdat wij onszelven niet boven onzen Heiland verheffen, daar wij ons niet als redders kunnen beskouwen". Hy wou die naam Dordrecht aan die dorp gee. Oudl. J.P. van der Walt het egter verklaar "dat Dordrecht niet de stichter onzes geloof is, maar wel God, onzen Redder". Daarmee wou hy die gepastheid van die naam Reddersburg aandui. 'n Ander beswaar wat teen die naam ingebring is, is dat dit aan ander nog 'n verdere geleentheid sou bied om met die Gereformeerdes te spot. Dit is dan ook bekend dat in 'n koerant van daardie tyd allerhande smalende opmerkings gemaak is oor die dorp wat die "Doppers" gestig het. Ten spyte van al die besware het die kerkraad tog besluit om die naam Reddersburg te behou.
Interessant is die koopvoorwaardes wat die kerkraad vir die verkoop van erwe bepaal het. Die koper of toekomstige eienaar moes hom ten alle tye rustig en vreedsaam en onderworpe hou en geen persoon of persone op die erf toelaat wat kwelagtige of laakbare woorde uiter nie. Indien hy nie hieraan gehoor gee nie, kon sy erf verbeurd verklaar word. Verder is ook bepaal dat geen kerk of skool of openbare godsdiensoefening op die dorp Reddersburg getolereer sou word sonder toestemming van die kerkraad nie.
Die stigting van 'n eie dorp onder beheer van die kerkraad was geen ongemengde seën vir die gemeente nie. Dit het baie moeilikhede en probleme meegebring wat eintlik nie tot die werk van die kerkraad behoort nie. Gedurende die eerste jare word dan ook die meeste van die kerkraad se tyd in beslag geneem deur dorpsake, soos goedkeuring van die verkoop van erwe, invordering van rekognisiegeld, waterverdeling, beheer oor verkoop van drank, en so meer. Tot oormaat van ramp het die Volksraad, om te besuinig, ook nog die landdros en die konstabel van Reddersburg weggeneem, as gevolg waarvan heelwat onwettighede op die dorp plaasgevind het, waaraan die kerkraad eintlik niks kon doen nie. Herhaalde vertoë van die kerkraad tot die Uitvoerende Komitee kon egter baie jare lank hierin geen verandering bring nie. Van daar reeds vroeg al die gedagte by sommige kerkraadslede om die dorp oor te maak aan 'n munisipaliteit. Dit sou egter nie gebeur voor 1894 nie, toe die kerkraad afstand gedoen het van die besit van die dorp vir die skamele bedrag van £33 per jaar as ewigdurende erfpag, behoudens enkele onbelangrike serwitute.
Wat nou die eintlike kerkwerk betref, is dadelik oorgegaan tot die oprigting van 'n kerkgebou. In Oktober 1859 is die kerkgebou voltooi, maar die uitbreiding van die gemeente was so vinnig dat reeds in November besluit is om die kerk te vergroot. Ds. Postma het die gemeente as konsulent bedien. By afwesigheid van die konsulent, is die eredienste deur 'n voorleser waargeneem wat teen ’n vaste bedrag per jaar aangestel is. Die ouderlinge en diakens het beurtorde ontvang om die eredienste op die dorp by te woon. Alleen oudl. J.J. Venter is hiervan onthef omdat sy menigvuldige staatspligte hom nie toegelaat het om gereeld op Reddersburg te wees nie.
Ds. J. Beijer (1862-1869)
links|duimnael|180px|Ds. [[Johannes Beijer, uit Nederland beroep en van 1862 tot 1869 Reddersburg se leraar, waarna hy, terwyl hy in Nederland met verlof was, besluit het om daar te bly.]]
duimnael|350px|regs|Stigters van die Gereformeerde kerk Reddersburg wat met die halfeeufees in 1909 nog gelewe het, by ds. [[Louw du Plessis|L.J. du Plessis (regs).]]
As eerste herder en leraar van die gemeente is beroep ds. Johannes Beijer, van Leeuwarden, Nederland. Hy was 'n student van ds. Postma in hul vaderland. In November 1861 word hy in die gemeente verwelkom en in Februarie 1862 word hy deur ds. D. Postma in sy amp bevestig. Met sy aankoms hier was die gemeente al besig om 'n nuwe kerkgebou op te rig, waarvan ds. D. Postma die hoeksteen gelê het. Op 2 Januarie 1863 is die nuwe kerkgebou betrek wat teen 'n koste van £5,100 opgerig is. In daardie stadium het die gemeente ongeveer 570 lidmate getel.
Ds. Beijer het 'n wye arbeidsveld gehad. Hy was eintlik predikant van die hele Oranje-Vrystaat. Dit het beteken dat hy ook dikwels van Reddersburg afwesig was om oral wyksdienste te hou. Bowendien het hy ook nog opgetree as konsulent van die gemeentes in die Kaapkolonie. Hierdie toestand het gemaak dat daar naderhand ontevredenheid op Reddersburg ontstaan het. Gevolglik het die kerkraad besluit dat die konsulentsgemeentes vir elke keer dat ds. Beijer by hulle dienste hou, £5 moet betaal aan die kerkkas van Reddersburg, iets wat die gemeentes geredelik gedoen het.