cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vlag van Duitsland
Na die Tweede Wêreldoorlog (1945–1949)
Die voorbereidings vir die skepping van nuwe Duitse nasionale simbole het tydens die grondwetlike konvensie op Herrenchiemsee wat tussen 10 en 25 Augustus 1948 vergader het, begin. Hoewel oorweg is, om die vlagkwessie tot ’n hereniging van Duitsland uit te stel, is tog ’n besluit geneem. Dit was veral as gevolg van die ontwerp vir ’n grondwet wat deur die Sosialistiese Eenheidsparty van Duitsland (SED) op 22 November 1946 uitgevaardig is, waarvolgens swart-rooi-goud as die kleure van ’n toekomstige “Duitse Republiek” bepaal is. Terwyl die Sosiaaldemokrate (SPD) vir die herinvoering van die ou Weimarse kleure swart-rooi-goud gepleit het, was die Christelik-Demokratiese Unie/Christelik-Sosiale Unie (CDU/CSU) en die Duitse Party ten gunste van die “Kruisvlag” (of “Wirmer-vlag”) van die mislukte sluipmoordpoging op Adolf Hitler van 20 Julie 1944 as nuwe Duitse nasionale vlag. Hierdie ontwerpe vlag van Josef Wirmer, ’n weerstandsvegter van 20 Juli 1944, wat na die suksesvolle sluipmoord op Adolf Hitler as ’n voorlopige nasionale vlag sou gebruik het, was die grondslag vir ’n latere voorstel van die Uniepartye van 5 November 1948. Josef Wirmer se jonger broer Ernst was ’n lid van die Parlementêre Raad en het op 26 Oktober 1948 die afgevaardigdes van die CDU/CSU oortuig, om die oorspronklike ontwerp van sy broer te aanvaar. Josef Wirmer se gedagte, die nasionale kleure as ’n Skandinawiese Kruis te rangskik (Wirmer-vlag), was waarskynlik gebaseer op die idee, dat aan die een kant die Wehrmacht bevredig was (weens ooreenkoms met die oorlogsvaandel van die Ryk) en aan die ander kant die demokratiese kragte in ag geneem is (deur die gebruik van tradisionele demokratiese kleure). ’n Soortgelyke gedagte het sy broer Ernst gehad, wat ’n swart streep tussen die geel en rooi veld ingevoeg het, analoog tot die Balkenkreuz van die Wehrmacht. Maar hierdie toevoeging het die heraldiese probleem weer laat verskyn, wat Josef Wirmer wou vermy, waarvolgens swart aan rooi grens. Op 3 November 1948 is egter besluit om die tradisionele oorgang van rooi en swart te behou. Die ontwerp se wetlike teks lui soos volg: “Die Bondsvlag toon op ’n rooi agtergrond ’n swart liggende kruis waarop ’n goue kruis.” Wirmer se vlagontwerp word intussen oorwegend deur verregses misbruik, veral deur “Pegida”, waarteen Wirmer se nageslag nou veg.
Ander politici, kunshistorici en kunstenaars het ook al die vlagkwessie aangespreek. Robert Lehr, ’n lid van die Parlementêre Raad, het ’n vlag soortgelyk aan die dié van die VSA voorgestel, waarvolgens vir elke deelstaat ’n goue ster in die swart skildhoek van die rooi vlag sou verskyn het. Die historikus Paul Wentzcke was ten gunste van ’n “republikeinse driekleur”, wat soos die Franse driekleur vertikaal sou verdeel was. Die kunshistorikus Edwin Redslob wou die Duitse verdeling deur ’n wit horisontale streep regdeur die swart-rooi-goue-driekleur verteenwoordig. Die voorkeur van swart-rooi-goud bo ander ontwerpe kan veral met die wetlike kontinuïteit tussen die Republiek van Weimar en die Federale Republiek Duitsland verklaar word.
Verdeelde Duitsland (1949–1989)
Met die verslegtende betrekkinge tussen die Sowjetunie en die Verenigde State het die drie westelike Geallieerdes in Maart 1948 vergader om hul besettingsones saam te smelt en die vorming van die latere Federale Republiek Duitsland, algemeen bekend as Wes-Duitsland, goed te keur. Intussen het die oostelike Sowjetse besettingsone die Duitse Demokratiese Republiek geword, algemeen bekend as Oos-Duitsland. Tydens die voorbereiding van die nuwe grondwet vir Wes-Duitsland het besprekinge in verband met sy nasionale simbole tydens ’n byeenkoms by Herrenchiemsee in Augustus 1948 plaasgevind. Hoewel daar besware teen die skepping van ’n nasionale vlag vóór die hereniging met die oostelike deel was, is besluit om voort te gaan. Hierdie besluit was hoofsaaklik gemotiveer deur die voorgestelde grondwet deur die Oos-Duitse SED in November 1946, waarin swart-rooi-goud as kleure van ’n toekomstige Duitse republiek voorgestel is. Tydens die Tweede Volkskongres in 1948 is ten gunste van die swart-wit-rooi-vlag gestem, soos dit ook deur die “Nasionale Komitee vir ’n Vrye Duitsland” (Nationalkomitee Freies Deutschland, NKFD), ’n Duitse anti-Nazi-organisasie wat in die Sowjetunie tydens die laaste twee jaar van die oorlog aktief was, gebruik is. Op 7 Oktober 1949 is egter op voorstel van Friedrich Ebert jr. die swart-rooi-goue vlag as vlag van die Duitse Demokratiese Republiek goedgekeur. Die Duitse Demokratiese Republiek het met die vlagwet van 1 Oktober 1959 sy nasionale wapen – aarkrans met hamer en sirkel – in die middel van die vlag ingevoeg. In Wes-Duitsland is hierdie verandering as ’n doelbewuste poging om die twee Duitslands van mekaar te skei beskou. Die openbare vertoning van hierdie deur die Wes-Duitse regering amptelik “vlag van die Sowjetse sone” en Spalterflagge (“delervlag”) genoemde vlag is tot die einde van die 1960's in Wes-Duitsland en Wes-Berlyn as ’n skending van die grondwet en openbare orde beskou en deur polisie-optrede verhoed. ’n Merkwaardige vlagstryd het in 1959 in Wes-Berlyn plaasgevind, toe op die Reichsbahngelände die nuwe swart-rooi-goue vlag van die Duitse Demokratiese Republiek gehys is. Volgens ’n ooreenkoms van die Geallieerdes was die hele spoorwegwese binne die Berlynse grense onder die gesag van die Sowjetse militêre administrasie en was dus nie sommer so deur die westelike polisie beheerbaar nie.
Terwyl daar ander voorstelle vir die nuwe vlag van Wes-Duitsland was, was die finale keuse tussen twee ontwerpe, albei met swart-rooi-goud. Die Sosiaaldemokrate het die herinstelling van die ou Weimar-vlag voorgestel, terwyl die konserwatiewe partye soos die CDU/CSU en die Duitse Party ten gunste van ’n ontwerp deur Ernst Wirmer, ’n lid van die parlementêre raad en latere raadgewer van bondskanselier Konrad Adenauer, was. Wirmer het ’n weergawe van die “Weerstand”-vlag van 1944 (die swart-rooi-goud-kleurskema in ’n Nordiese kruis-patroon) wat deur sy broer en 20 Julie-mede-samesweerder Josef ontwerp is, voorgestel. Die driekleur is uiteindelik gekies, grootliks om die kontinuïteit tussen die Republiek van Weimar en hierdie nuwe Duitse staat te illustreer. Met die inwerkingtreding van die (Wes-)Duitse grondwet op 23 Mei 1949 is die swart-rooi-goud-driekleur as die vlag van die Federale Republiek Duitsland goedgekeur. Artikel 22 bepaal: “Die federale vlag is swart-rooi-goud.” Die bevolking het egter die nuwe vlag nog nie ten volle aangeneem nie. Die weeklikse tydskrif Die Zeit het nog in 1949 geskryf, dat dieselfde aantal mense swart-wit-rooi en swart-rooi-goud as vlag aanvaar – elk 25%. ’n Opname van die Institut für Demoskopie Allensbach toon ander nommers: 35% van die respondente sou ten gunste van swart-rooi-goud stem. Die helfte van die respondente wou nie ’n besluit neem nie. Ten spyte van verskillende resultate het die opnames ’n hoogs verdeelde mening in die bevolking getoon.
In 1955 het die bevolking van die Frans-geadministreerde Saar-protektoraat daarvoor gestem om by Wes-Duitsland aan te sluit. Sedert sy stigting as ’n aparte Franse protektoraat in 1947 het die Saar ’n wit Nordiese kruis op ’n blou en rooi agtergrond as sy vlag gebruik. Om die verbintenis van die Saar met Wes-Duitsland te toon, is op 9 Julie 1956 ’n nuwe vlag goedgekeur: Die swart-rooi-goud-driekleur versier met die nuwe wapen wat ook op hierdie dag ingestel is. Hierdie vlag het op 1 Januarie 1957 amptelike status verkry, met die stigting van die Saarland as ’n deelstaat van Wes-Duitsland.
Vanaf 1956 tot 1964 het Wes- en Oos-Duitsland aan die Olimpiese Winter- en Somerspele as ’n enkele span, bekend as die Verenigde Span van Duitsland, deelgeneem. Nadat die Oos-Duitse nasionale vlag in 1959 verander is, het geen land die vlag van die ander aanvaar nie. As ’n kompromie is vanaf 1960 tot 1964 ’n nuwe vlag met die Olimpiese ringe in die rooi baan van die swart-rooi-goud-driekleur deur die Verenigde Span van Duitsland gebruik. In 1968 het die spanne van die twee Duitse state apart binnegestap, maar albei het dieselfde Duitse Olimpiese vlag gebruik. Vanaf 1972 tot 1988 het die aparte Wes- en Oos-Duitse spanne hul eie nasionale vlag gebruik.
Kim Kold
Kim Kold (gebore 25 Augustus 1965) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente 10 timer til Paradis (2012), Fast & Furious 6 (2013), en Star Trek Beyond (2016).
Vlag van Duitsland
Herenigde Duitsland (sedert 1989)
Die ou swart-wit-rooi-driekleur van die Duitse Keiserryk word steeds deur monargiste en daardie lede van die Duitse adelikes wat vir die vreedsame herinvoering van ’n Duitse demokratiese monargie pleit gebruik. Hierdie gebruik van die ou vlag is amper heeltemal oorskadu deur sy algemene gebruik deur verregses; aangesien die voorgenoemde verbod van al die Nasionaalsosialiste (Nazi)-simbole (Hakenkreuz, die Schutzstaffel se sowilo, ens.) steeds in die hedendaagse Duitsland kragtens is, is die verregses gedwing om enige Nazi-vlae te vermy en eerder die ou driekleur wat deur die Nazi's in 1935 self verban is te gebruik.
Erik V van Denemarke
Tot 1264 het hy onder die beskerming van sy ma regeer. Tussen 1261 en 1262 was hy ’n gevangene in Holstein ná ’n militêre neerlaag. Daarna het hy in Brandenburg opgegroei.
Vlag van Duitsland
Herenigde Duitsland (sedert 1989)
In Duitsland was die gebruik van die vlag en ander nasionale simbole vir die meeste tyd sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog relatief laag — in reaksie op die wydverspreide gebruik van vlae deur die Nazi-party en die Nazi's se nasionalistiese furore. Tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006 wat in Duitsland aangebied is, het die openbare gebruik van die nasionale vlag dramaties toegeneem, waarvolgens huise, motors en klere met die vlag versier is. Alhoewel hierdie ontploffing in die vlag se gewildheid aanvanklik deur baie Duitsers met ’n mengsel van verrassing en vrees begroet is, is die dekades-oue vrees dat die Duitse vlagwapper en nasionale trots onlosmaaklik met sy Nazi-verlede geassosieer word teen die einde van dié toernooi deur Duitsers en nie-Duitsers weerlê.
Na aanleiding van die vlag van Duitsland se kleure word soms na ’n regeringskoalisie van ’n konserwatiewe (CDU/CSU, swart), ’n sosialistiese of sosiaaldemokratiese (SPD, rooi) en ’n liberale party (FDP, geel) as “Duitsland-koalisie” verwys; ’n soortgelyke koalisie is egter nog nie op federale vlag gevorm nie, net in enkele deelstate. ’n Historiese voorbeeld is die Weimarse koalisie van SPD, Sentrum en DDP (1919/1920 en 1921/1922).
Erik V van Denemarke
Regentskap
Toe sy pa, Christoffel I, vermoor is, was Erik te jonk om self te regeer en die Deense hof het sy ma, koningin Margaret, as regent aangestel. Sy was ’n intelligente en bekwame vrou. Sy moes dadelik teen twee vyande veg om haar seun op die troon te hou: aartsbiskop Jacob Erlandsen, wat die biskop wat Erik gekroon het, uit die kerk geban het, en hertog Waldemar van Suid-Jutland.
Vlag van Duitsland
Subnasionale vlae
Deelstate, administratiewe distrikte en gemeenskappe beskik in hul soewereine grondgebied oor hul eie vlae, soms ook bykomende diensvlae. Staats- en munisipale owerhede toon die federale vlag saam met hul eie diensvlae. Bote van die lande (soos van die waterpolisie) gebruik die federale vlag as ’n diensvlag op see.
Erik V van Denemarke
Regentskap
Nadat sy deur hoof Jarimar II van Rügen in Seeland verslaan is, het hertog Waldemar geglo sy is swak en het hy teen haar gerebelleer. Sy het na Jutland opgeruk en hom verslaan. Terwyl hy met haar oor ’n ooreenkoms onderhandel het, het hy en sy bondgenote in Noord-Duitsland haar aangeval en verslaan. Sy en haar seun Erik is gevange geneem en moes van alle koninklike eiendom in Suid-Jutland afstand doen voor hulle bevry is.
Vlag van Duitsland
Vlae van nasionale minderhede
In Duitsland word vier nasionale inheemse minderhede met hul eie moedertale erken; hulle is die Dene van Sleeswyk-Holstein, die Friese van Sleeswyk-Holstein en Nedersakse, die Roma en Sinti, en die Sorbe van Brandenburg en Sakse. Hulle mag eie etniese kentekens gebruik. ’n Ander gewilde, maar nieamptelike vlag is dié van die Duits-Turke, waar die wit ster en sekelmaan van die vlag van Turkye by die vlag van Duitsland bygevoeg is.
Erik V van Denemarke
Regentskap
Margaret het aartsbiskop Erlandsen uit die tronk vrygelaat en gedink hy sou dankbaar wees, maar hy het ’n interdiksie teen die hele Denemarke uitgevaardig in ’n poging om die koningin en haar seun van die troon te dwing. In 1263 het Margaret aan pous Urban IV geskryf en hom gevra om tussenbeide te tree. Hy het ingestem en die voorwaardes van die troonopvolging verander om vroue toe te laat om die troon te bestyg. Dit sou een van Erik se susters in staat stel om koningin te word indien hy iets sou oorkom, want hy het nie kinders gehad nie. Dit het egter nooit gebeur nie, want Erik het later seuns gehad en hy is deur een van hulle, Eric Menved, opgevolg.
Vlag van Duitsland
Swart-rooi-goud
België, die buurland van Duitsland, gebruik ’n vertikale swart-geel-rooi-driekleur. Hierdie kleure is ontleen van die Hertogdom Brabant (Boergondiese keiserlike sirkel van die Heilige Romeinse Ryk van die Duitse Nasie) se wapen, ’n goue leeu met rooi kloue op ’n swart agtergrond, en het darem ’n historiese verbintenis met die Duitse nasionale kleure.
Erik V van Denemarke
Bewind
As ’n volwasse heerser het Erik probeer om sy mag op die kerk en die adel af te dwing. Met die hulp van die pous het hy sy konflik met die kerk opgelos, maar teen 1282 het hy die adel so te na gekom dat hy gedwing is om ’n handves soortgelyk aan die Magna Carta te aanvaar waarin sy mag beperk en die regte van die adel beskerm is.
Vlag van Duitsland
Swart-wit-rooi
Die kleure swart-wit-rooi word ook in vlae van ander lande gebruik. Bo-Volta, die hedendaagse Burkina Faso, het vanaf 1959 tot 1984 ’n swart-wit-rooi-vlag gebruik. Maar ook die vlae van verskeie Arabiese lande is op hierdie kleure gebaseer en word dikwels saam met groen gebruik. Hulle maak deel uit van die Pan-Arabiese kleure, wat hul oorsprong in die rooi-wit-swart Arabiese bevrydingsvlag van Egipte het. Rooi-wit-swart bane vorm vandag die vlae van Egipte, Irak, Jemen, Sirië en Soedan.
Trivia
Nes baie ander vlae is vir die ontwerp van die swart-rooi-goue federale vlag heraldiese reëls geïgnoreer. Vervolgens sal twee kleure nie langs mekaar kan staan nie. Hulle moet deur ’n metal (geel = goud, wit = silwer) geskei word. Hierdie reël het vir vlae egter slegs beperkte geldigheid en is vandag nie meer belangrik nie.
Erik V van Denemarke
Bewind
Erik het ’n slegte reputasie gehad. Hy het nooit sy beloftes nagekom nie en het aangelê by vroue en meisies van enige ouderdom. Sy onvermoë om homself te beheer het eindelik tot sy dood gelei.
Vlag van Duitsland
Trivia
Op 22 Februarie 1928 het koning Amanullah Khan van Afghanistan vir vyf dae na Duitsland gereis en Berlyn en München besoek. Duitsland het sedert 1919 die Afghaanse regering en mense finansieel, polities en kultureel in feitlik al die gebiede van infrastruktuur, tegnologie en onderwys ondersteun. Amanullah Khan is glo deur die vorm en kleur van Duitsland se swart-rooi-goue vlag geïnspireer, want in dieselfde jaar is vir die eerste keer in Afghanistan ’n drie-kleurige vlag met horisontale strepe in swart-rooi-groen bekendgestel. Die landswapen was in wit in die vlag van Afghanistan se sentrum.
Erik V van Denemarke
Geheimsinnige dood
Volgens legendes het verskeie adellikes gesweer hulle sou die koning vermoor oor persoonlike aanvalle en beleidsrigtings waarvan hulle nie gehou het nie. Hulle het Rane Jonsen, een van die koning se metgeselle, betaal om hulle op die hoogte van die koning se bewegings te hou. In November 1286 was die koning in Noord-Jutland op ’n jagtog en hy en sy geselskap kon nie die pad terug na die koning se plaas kry nie. Rane het voorgestel hulle oornag op die dorp Finderup. Die adellikes is ingelig oor die situasie en toe almal slaap, het hulle, vermom as monnike, die koning doodgesteek en –gekap. Sy bebloede lyk is die volgende oggend gevind. Met sy dood het die bepalings van die 1282-handves verval, aangesien die volgende koning nie daartoe verbind was nie.
Huwelik en kinders
Erik het op 11 November 1273 met Agnes van Brandenburg getrou. Hulle het sewe kinders gehad:
Chemspoor-samesweringsteorie
Verspreiding en reaksie
'n Studie in 2016  waarin 'n opname gedoen is met 77 atmosferiese wetenskaplikes het bevind dat 76 uit 77 (98.7%) van die wetenskaplikes bevestig het dat daar geen bewyse is van 'n geheime grootskaalse atmosferiese program nie [secret large-scale atmospheric program (SLAP).Hulle beweer dat die data wat as bewyse aangebied word deur ander faktore verklaar kan word, soos bv. "tipiese kondensasiespoor formasie en swak steekproefnemingsinstruksies op SLAP webtuistes."
Oortuigings
Voorstanders van die chemspoorsmesweringsteorie verduidelik dat chemspore onderskei kan word van kondensasiespore omdat hulle baie lank voortduur, en dit staaf dat die chemspore daardie wolkespore is wat deur vliegtuie agtergelaat word en vir so lank as 'n halwe dag voortduur of in cirrus-agtige wolke verander. Die voorstanders beweer dat chemspore na 1995 'n ander chemiese samestelling het en langer in die lug voortduur; die voorstanders bly in gebreke om die bewyse van langdurige kondensasiespore te erken  wat in Tweede Wêreldoorlog fotos sigbaar is. In sommige weergawes word die chemiese stowwe beskryf as barium en aluminium soute, polimeer vesels, torium of  silikonkarbied. Nog ander weergawes beweer dat die hemelruim besaai word met elektries geleidende materiale wat deel vorm van 'n grootskaalse elektromagnetiese superwapen program gesentreer rondom die High Frequency Active Auroral Research Program (HAARP). Diegene wat in die samesweringsteorie glo, beweer dat die chemspore giftig is,  en daar word verskeie redes daarvoor aangevoer soos bv. dat militere wapens getoets word, of chemiese bevolkingsbeheer of klimaatbeheer gedoen word.
Kondensasiespore as chemspore
Kondensasiespore is "strepe van gekondenseerde waterdamp in die lug wat deur 'n vliegtuig of vuurpyl verorsaak word by hoë hoogtes". DIt is die gevolg van normale vrystelling van waterdamp wat kondenseer om sigbaar te word as wolke. Dit word gevorm wanneer warm vogtige lug, afkomstig vanuit die vliegtuigenjins, meng met die kouer omliggende lug. Die tempo waarteen kondensasiespore oplos, is totaal afhanklik van weerstoestande en hoogte bo seespieël. Wanneer die atmosfeer naby versadiging is, kan  die spoor vir 'n geruime tyd bestaan. Aan die ander kant, as die atmosfeer droog is, sal dit vinnig verdwyn.
Kenners van atmosferiese verskynsels sê chemspore bestaan nie, en dat die eienskappe wat aan dit toegeskryf word eenvoudig kenmerke is van die verskillende maniere waarop kondensasiespore reageer in uiteenlopende toestande in terme van sonlig, temperatuur, horisontale en vertikale windskuif asook humiditeitsvlakke teenwoordig by die vliegtuig se hoogte bo seespieël. Die feiteblad wat gesamentlik gepubliseer is deur NASA, die EPA, die FAA, en NOAA in 2000 in reaksie op waarskuwings oor chemspore, bevat in besonderhede die wetenskap van kondensasiespoorvorming; dit skets beide die bekende en potensiële impakte wat kondensasiepore op die temperatuur en klimaat kan uitoefen. Die VSA Lugmag het ook 'n feiteblad opgestel wat beskryf hoe hierdie kondensasiepoor verskynsel reeds  waargeneem en ontleed is sedert ten minste 1953.
Matt Stokoe
Matt Stokoe (gebore 13 Januarie 1989) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Devil's Pass (2013) en in die televisiereekse Misfits (2009), The Village (2013), en Jamestown (2017).
Suzanne Pleshette
Suzanne Pleshette (31 Januarie 1937 – 19 Januarie 2008) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Birds (1963), If It's Tuesday, This Must Be Belgium (1969), en Spirited Away (2001), en in die televisiereeks The Bob Newhart Show (1972).
Magnetisme
Selfs in die oertyd het mense ontdek dat magnetietkristalle mekaar aantrek of afstoot afhangende van hul oriēntasie. Die natuurkundige verskynsel word magnetisme genoem. Die woord magnetisme vind sy oorsprong dan ook uit Magnetiet wat op sy beurt afkomstig is van Magnesia, 'n gebied in Thessalië in antieke Griekeland (Tans Manisa, Turkye), waar neerslae van die mineraal gevind is.
Die element wat verantwoordelik is vir die magnetisme van magnetiet is yster. Baie ysterlegerings vertoon magnetiese eienskappe. Naas yster vertoon nikkel en kobalt ook magnetiese eienskappe.
Voorwerpe wat sterk magnetiese eienskappe vertoon word dan ook magnete genoem. Daar bestaan natuurlike en kunsmatige magnete (AlNiCo, Fernico, Ferriete ens.). Alle magnete het twee pole wat onderskeidelik die noordpool en suidpool genoem word. Die noordpool van 'n magneet stoot die noordpool van 'n ander magneet af en trek die suidpool van 'n ander magneet aan. Twee suidpole stoot mekaar ook af. Omdat die aarde ook oor 'n magneetveld beskik met 'n suid- en 'n noordpool (magnetiese suidpool naby die noordpool en die suidpool naby die aarde se noordpool), sal 'n vrydraaiende kompas altyd 'n noord-suidrigting aanneem. Die benaming van die pole van 'n magneet is hieruit afgelei. Daar word vir gemak, alhoewel dit uiters verwarrend kan wees, na die "aardmagneet" se suidpool as die magnetiese noordpool verwys en die noordpool van die aarde se magneet is dan die "aardmagneet" se magnetiese suidpool.
'n Verwante verskynsel is elektromagnetisme, magnetisme wat ontstaan as gevolg van 'n elektriese stroom.
Agtergrond
By nadere ondersoek blyk dit dat die magnetisme in natuurlik magnetiese of magnetiseerbare materiale, net soos by elektromagnetisme, ook veroorsaak word deur bewegende elektriese ladings. James Maxwell het, voortbouend op die ondersoeke van onder andere Michael Faraday reeds in die negentiende eeu 'n baie elegante wiskundige formulering van die verband tussen elektrisiteit en magnetisme gegee, wat later deur Heaviside bygewerk is tot slegs vier differensiaalvergelykings, die vergelykings van Maxwell waarmee alle makroskopiese elektriese en magnetiese verskynsels beskryf kan word.
Die teorie van magnetisme sluit nie die moontlikheid uit dat daar ook sogenaamde magnetiese monopole bestaan nie: d.w.s. magnete wat slegs 'n noordpool of slegs 'n suidpool het. Die magnetisme van sulke monopole sou egter van 'n geheel en al ander orde wees as die bogenoemde magnetisme wat immers steeds sy oorsprong vind in bewegende elektriese ladings. Tot nou toe is daar egter geen aanduiding/bewyse dat sulke magnetiese monopole werklik kan bestaan nie.
Magnetiese veld
Magnete wat vryelik in die ruimte kan beweeg blyk om deur magnetisme beïnvloed te word, sodanig dat hul 'n bepaalde rigting aanneem en 'n sekere krag in daardie rigting ondervind. Kennelik is daar aan elke punt van die ruimte 'n magnetiese werking verbonde ('n veld) met 'n bepaalde rigting en grootte. Dié vektorveld is die magnetiese veld, meestal aangedui met die simbool \vec{B} en word die magnetiese veldsterkte, magnetiese fluksdigtheid of magnetiese induksie genoem; die sterkte daarvan word gemeet in die SI-eenheid, tesla. Die magnetiese veld kan veroorsaak word deur magnete, elektromagnete en elektriese strome.
Magnetiese gedrag van materiale
Die magnetiese eienskappe van 'n materiaal word hoofsaaklik deur sy elektrone bepaal. Die atoomkern kan ook 'n magnetiese moment besit maar die elektron se moment is 960 keer groter as 'n neutron s'n en 658 keer as 'n proton s'n.
Wanneer 'n materiaal blootgestel word aan 'n magnetiese veld kan dit op verskillende maniere daarop reageer. 'n Mens kan die volgende verskynsels onderskei:
Wanneer 'n mens in normale spreektaal sê dat 'n materiaal magneties is, word daar meestal bedoel dat dit ferromagnetiese gedrag vertoon. Die kragte wat by dia- en paramagnetiese gedrag betrokke is, is baie kleiner en die materiale hierby betrokke vertoon ook geen spontane magnetiese velde nie. Rofweg kan 'n mens hul dus nie as nie-magneties beskou. Diamagnetiese materiale het die neiging om veldlyne uit hulle binneste te verdring, terwyl ferro-, ferri- en paramagnetiese materiale hul juis in 'n mindere of meerdere mate konsentreer.
Die bekendste vorm van magnetisme is ferromagnetisme wat soos die naam aandui in yster voorkom asook in 'n aantal metale en 'n groot aantal legerings. Daar bestaan slegs vier ferromagnetiese elemente, naamlik yster, nikkel, kobalt en gadolinium. Daar is egter baie meer ferromagnetiese legerings en ander gesinterde materiale wat ook magneties is, soos ferriet onder andere.
Yster kan gemagnetiseer word deur die materiaal in 'n magnetiese veld te plaas wat byvoorbeeld deur 'n elektriese klos opgewek word.
Veldlyne is denkbeeldige lyne wat die rigting van die magnetiese veld op 'n bepaalde punt aandui. Die lyne kan by magnete sigbaar gemaak word deur 'n blad papier op 'n magneet te lê en fyn ystervysels daarop te strooi – die vysels sal dan oplyn om die veldlyne sigbaar te vertoon.
In ferromagnetiese materiale word die magnetiese effek opgewek deurdat elektronebane in die atome hulself parallel ten opsigte van mekaar rig sodat die magnetisme van die afsonderlike atome mekaar nie meer uitkanselleer nie maar versterk. Wanneer 'n magneet verhit word gaan hierdie oriēntasie verlore en word die voorwerp gedemagnetiseer. Die temperatuur waarby dit gebeur is afhanklik van die soort materiaal en word die Curietemperatuur genoem. Bo hierdie temperatuur vertoon dié materiaal paramagnetiese gedrag. Naas magnetiese vastestowwe is daar ook magnetiese vloeistowwe. Dit is vloeistowwe met magnetiese deeltjies in suspensie wat kan reageer op 'n magnetiese veld. Die vloeistowwe kan onderverdeel word in magnetorheologiese vloeiers, waar die viskositeit verander en ferrovloeiers wat sterk gepolariseer word in die teenwoordigheid van 'n magnetiese veld.
Elektromagnetisme
Rondom 'n geleidende draad waardeur 'n elektriese stroom vloei, word 'n magnetiese veld opgewek. Die opgewekte magnetiese vloed kan as volg uitgedruk word:
'n Sterk magnetiese veld word verkry deur groter strome of 'n hoë mate van selfinduksie. Groot strome is nie altyd haalbaar nie en daarom daar meestal gebruik gemaak van selfinduksie deur 'n draad in die vorm van 'n klos te wikkel – die velde van elke winding word dan sodoende bymekaar getel.
Die aarde se magnetiese veld
Ook die aarde gedra homself soos 'n groot magneet met veldlyne wat vanaf die (magnetiese) noordpool na die suidpool strek. Daar word vermoed dat daar diep binne die aarde groot elektriese strome vloei wat die magnetisme tot gevolg het. Daar is afdoende bewys dat die aarde se magnetiese veld met tye omkeer in 'n proses wat bekend staan as paleomagnetisme. Dit wil voorkom asof die proses al etlike male plaasgevind het sedert die vorming van die aarde na aanleiding van die magnetiseringsrigtings in sedimentêre gesteentes van verskillende ouderdomme. Dit mag dalk selfs ook verband hou met die uitsterwing van spesies in die Perm- en Kryt-tydperke.
Elektromagnetiese straling
In elektromagnetiese straling kom 'n ossilerende elektriese sowel as 'n ossilerende magnetiese veld voor.
Kompas
'n Kompas is 'n meetinstrument waarmee die rigting van 'n magneetveld bepaal kan word. Omdat die aarde 'n magnetiese veld het, kan 'n mens die rigting van die noord- en suidpole van die veld daarmee vasstel. 'n Kompas bestaan uit 'n vryhangende magnetiese naald waarvan sy magnetiese noordpool na die magnetiese suidpool van die aarde wys, omdat die noord- en suidpole mekaar aantrek. Die magnetiese suidpool van die aarde word die noorde genoem, omdat die magnetiese noordpool van die kompas na die noorde wys. Die magnetiese noordpool van die aarde word die suide genoem.
Sien ook: skeepskompas
Supergeleiermagnete
'n Besondere vorm van magneet is een wat met supergeleidende elektriese klosse gebou word. Daarmee kan oor die algemeen sterk magneetvelde opgewek word sonder elektriese weerstandsverliese. As die magneetveld egter te sterk word dring die veld die supergeleierdrade van die klos binne en hou die supergeleidende materiale vervolgens op om supergeleidend te wees. Dié verskynsel waar die magnetiese veld geblus word, beperk die toepasbaarheid van supergeleidende magnete.
Magnetiese swewing
Daar bestaan treine (sonder wiele) wat op 'n magnetiese baan sweef, die sogenaamde magneetsweeftreine. Daar bestaan tans twee ondernemings wêreldwyd wat sulke treine vervaardig (in Japan en Duitsland), maar die tegnologie word nog min toegepas.
Tomoyuki Sakai
Tomoyuki Sakai (gebore 29 Junie 1979) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
1552
Die jaar 1552 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 52ste jaar van die 16de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
1553
Die jaar 1553 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 53ste jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Mandy Bonhomme
Mandy Bonhomme is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Revolutionary Girl Utena: The Movie (1999) en Red Butterfly (2014), en in die televisiereekse Revolutionary Girl Utena (1997) en Speed Racer: The Next Generation (2008).
Heiveld
Heiveld is ’n nedersetting in die munisipaliteit Wijchen in die provinsie Gelderland in Nederland.
Alan Dinehart
Alan Dinehart (3 Oktober 1889 – 17 Julie 1944) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Supernatural (1933), Jimmy the Gent (1934), $10 Raise (1935), en Redheads on Parade (1935).
Freddie Stroma
Freddie Stroma (gebore 8 Januarie 1987) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009), Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010), Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 (2011), Pitch Perfect (2012), en The Inbetweeners 2 (2014).
Joe Turkel
Joe Turkel (gebore 15 Julie 1927) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Killing (1956), Paths of Glory (1957), The Shining (1980), en Blade Runner (1982).
Lisa Bonet
Lisa Bonet (gebore 16 November 1967) is 'n Afro-Amerikaanse aktrise en regisseuse van Joodse afkoms. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Angel Heart (1987), Enemy of the State (1998), en High Fidelity (2000), en die televisiereeks The Cosby Show (1984).
Vroeë lewe
Bonet was gebore in San Francisco, Kalifornië as die dogter van Arlene (née Litman), 'n musiekonderwyser, en Allen Bonet, 'n operasanger. Haar pa was vanaf Texas, en haar ma Joods.
Persoonlike lewe
Bonet het op 16 November 1987 op haar 20ste verjaardag met Lenny Kravitz in Las Vegas getrou. Bonet het op 1 Desember 1988 aan hul dogter Zoë Kravitz geboorte gegee. Sy en Kravitz het in 1993 geskei.
In 2005 het sy 'n verhouding met die akteur Jason Momoa begin. Alhoewel dit geglo was dat Momoa en Bonet op 15 November 2007 getroud was, het die egpaar dit eers in Oktober 2017 amptelik gemaak. Op 23 Julie 2007 het Bonet aan haar tweede kind, Lola Iolani Momoa, geboorte gegee. Op 15 Desember 2008 het hulle 'n seun genaamd Nakoa-Wolf Manakauapo Namakaeha Momoa gehad.
Ron Wyatt
Ronald Eldon Wyatt (2 Junie 1933 – 4 Augustus 1999) was 'n Amerikaanse avonturier en voormalige verpleegkundige narkotiseur. Hy was bekend as ondersteuner van die teorie dat die Durupinar-terrein die terrein van Noag se ark was - en hy is ook bekend vir byna 100 ander beweerde Bybelverwante ontdekkings. Hierdie ontdekkings is afgemaak deur wetenskaplikes, historici, bybelkenners, ander Kreasioniste en deur leiers in sy eie Sewende-dag Adventiste Kerk, maar sy werk het steeds aanhang geniet.
Biografie
Die 27-jarige Wyatt het as 'n verpleegkundige narkotiseur in 'n hospitaal in Madison, Tennessee gewerk,  toe hy in 1960 in Life Magazine 'n foto sien van die Durupinar terrein: 'n bootagtige vorm op 'n berg naby die berg Ararat. Die  wydverspreide spekulasie in evangelies Christelike kringe dat dit dalk Noag se Ark kon wees, gee aanleiding tot  Wyatt se loopbaan as amateur argeoloog. Van 1977 tot met sy dood in 1999 het hy meer as 'n honderd reise na die Midde-Ooste  onderneem, en sy belange het uitgebrei om 'n wye verskeidenheid van verwysings uit die Ou- en Nuwe Testament in te sluit.
Amateur argeologie
Ten tyde van sy dood in 1999, het Wyatt beweer dat hy verskeie plekke en artefakte ontdek het wat verband hou met die Bybel en Bybelse argeologie. Hierby was ingesluit:
Ontvangs
Wyatt was nie as geloofwaardig geag deur professionele argeoloë en bybelkenners nie. Die Tuingraf Vereniging van Jerusalem skryf die volgende in 'n brief wat hul op versoek aan besoekers uitdeel:"Die Raad van die Tuingraf Vereniging (Londen)  weerlê die eis van Mnr Wyatt dat hy die oorspronklike Verbondsark of enige ander bybelse artefakte binne die grense van die gebied bekend as die Tuingraf sou gevind het. Alhoewel Mnr Wyatt toegelaat is om by verskeie geleenthede opgrawings te doen binne die tuin, wat in privaat besit is, (die laaste besoek was tydens die somer van 1991), het personeellede van die Vereniging die vordering dopgehou en die uitegraafde skag binnegegaan. Sover ons kennis strek is niks ooit otdek wat sy aansprake steun nie en het ons ook geen bewyse gesien van enige bybelse artifakte of tempelskatte nie."Argeoloog Joe Zias van Israel Antiquities Authority (IAA) het gesê  "Ron Wyatt is nie 'n argeoloog nie en hy het nooit 'n wettig-gelisensieerde uitgrawing in Israel of Jerusalem gedoen nie. Ten einde uitgrawings te kan doen moet iemand ten minste oor 'n BA-graad in argeologie beskik, wat hy nie besit nie, ondanks sy aansprake tot die teendeel. … [Sy eise] val in die kategorie van die snert  wat 'n mens in poniekoerante soos die National Enquirer, Son, ens sal vin."
Wyatt se amptelike organisasie,  Wyatt Archaeological Research (WAR), beweer dat die IAA nog altyd kennis gedra het van die opgrawings en "verbale permitte" uitgereik het vir die meeste daarvan met amptelike permitte vir al WAR uitgrawings sedert 2002. Nietemin, die enigste bewyse van WAR betrokkenheid by 'n wettige uitgrawing wat goedgekeur is deur die IAA hou verband met  WAR se gedeeltelike befondsing van 'n 2005 uitgrawing.
Evangeliste was ook baie krities teenoor Wyatt se aansprake: Answers in Genesis het Wyatt se aansprake as "bedrieglik" bestempel, en David Merling, 'n Sewende-dag Adventiste professor van argeologie het die kwessies aangespreek rakende Wyatt se Noag se Ark en anker klippe met die volgende opmerkings: "Alhoewel die Durupinar  terrein omtrent die regte lengte vir Noag se ark is, [is dit] … te wyd om Noag se ark te wees. Wyatt het beweer dat die 'bootvormigheid' van hierdie formasie slegs verklaar kan word deur die feit dat dit  Noag se ark is, maar beide Shea en Morris het ander aanneemlike verduidelikings aangebied. Eweneens het Wyatt aangevoer dat die staande klippe wat hy gevind het, ankers is, terwyl Terian bewus is van soortgelyke klippe buite die Durupinar gebied wat heidense kultiese klippe was en later verander is deur Christene vir Christelike doeleindes."
Sterwe
Wyatt is oorlede op 66 jarige ouderdom op 4 Augustus, 1999, in Doper Sentrale Hospitaal in Memphis, Tennessee, na 'n stryd met kanker. Sy begrafnis was in Columbia by Polk Memorial Park Begraafplaas.
Sy vriend, Richard Rives, het die volgende oor hom geskryf op sy amptelike webblad: Ron se belangrikste doel in die lewe was om  iemand "te help om in die  hemel te kom." Wanneer hy 'n argeologiese projek oorweeg het, was Ron se belangrikste oorweging: "Sal dit help om iemand in die hemel te kry?". Hy het altyd gesê: "As dit sal nie help om iemand in die hemel te kry nie, ek wil dit nie doen nie." Na Wyatt se dood het verdeeltheid ontstaan tussen die amptelike Wyatt Archaeological Research (WAR) organisasie wat hy gestig het en die onafhanklike bedieninge en belangstellende individue wat voorheen met WAR saamgespan het. WAR maak daarop aanspraak om die enigste eienaar te wees van al Wyatt se foto's, nuusbriewe en ander intellektuele eiendom. Ander individue wat meegewerk het en bekend was met Wyatt, het onafhanklike bedieninge en webwerwe  gestig met die doel om Wyatt se ontdekkings te bevorder buite die raamwerk wat deur WAR daargestel word.
Keiserlike Seël van Japan
Die Keiserlike seël van Japan (菊花紋章) Word gebruik deur lede van die Japanse Keiserlike familie. Onder die Meijigrondwet word niemand behalwe die Keiser van Japan toegelaat om die Keiserlike Seël te gebruik nie. Elke lid van die Keiserlike familie gebruik dus 'n effens aangepaste weergawe daarvan. Shinto heiligdomme vertoon of die seël, of gebruik dele daarvan in hulle eie embleme.
1554
Die jaar 1554 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 54ste jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Keiserlike Seël van Japan
Die simbool is 'n geel of oranje krisant met swart of rooi buitelyne en agtergrond. 'n Sentrale skyf word omring deur 'n voorste stel van 16 blomblare. 'n Agterste stel van 16 blomblare is half-gespreid in verhouding met voorste stel en is slegs sigbaar aan die rante van die blom. 'n Voorbeeld van die krisant se gebruik kom voor in die wapen van die Orde van die Krisant. 'n Krisant wat in 'n nie-adellike se mon, of tradisionele heraldiese wapen, verskyn sou 17 blomblare hê.
Ander lede van die Keiserlike Familie gebruik 'n weergawe met 14 blomblare, terwyl 'n vorm met 16 enkel-blomblare vir die lede van die Kokkai (parlementslede) se borspelde, ordes, paspoorte, ens gebruik word. Die Keiserlike Seël word ook op die vlae van die keiserlike familie gebruik.
Ceratopsion erectum
Ceratopsion erectum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Ceratopsion dichotoma
Ceratopsion dichotoma is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Ceratopsion erectum
Die spons behoort tot die genus Ceratopsion en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1898 deur Thiele.
Ceratopsion dichotoma
Die spons behoort tot die genus Ceratopsion en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1907 deur Whitelegge.
Tegel
Tegel is 'n stadsdeel in die administratiewe distrik Reinickendorf van Berlyn. Dit staan veral bekend vanweë die internasionale lughawe Otto Lilienthal (Berlin-Tegel) en die Justizvollzugsanstalt Tegel, een van die oudste en grootste gevangenisse in Duitsland.
Die stadsdeel is met sy Tegelmeer (Tegeler See) en die Greenwichpromenade (wat na Reinickendorf se Engelse susterstad Greenwich vernoem is) 'n gewilde ontspanningsgebied in die noorde van die Duitse hoofstad. Die Greenwichpromenade is die beginpunt van rondvaarte in die mere en binnewaters van Berlyn.
Die bekendste argitektoniese besienswaardighede is die kasteel Schloss Tegel (Humboldt-Schloss) met sy park, die ou dorpskerk van Alt-Tegel en die Borsigwerke, 'n uitgestrekte voormalige fabrieksterrein met die Borsig-toring. Vir die internasionale argitektoniese tentoonstelling Internationale Bauausstellung 1984-1987 is die nuwe Tegel-hawe by die voormalige nywerheidshawe gebou. Hier het die nuwe Humboldt-biblioteek en woonstelprojekte van verskeie internasionale argitekte ontstaan. Die Dicke Marie in Tegel word as Berlyn se oudste boom beskou.
Op die skiereiland Reiherwerder aan die wesoewer van die Tegelmeer is naas die Villa Borsig, die vroeëre woonhuis van 'n bekende plaaslike nyweraarsgesin, ook die gastehuis van die Duitse federale regering en die Akademie Auswärtiger Dienst, 'n opleidingsentrum vir Duitse en buitelandse diplomate, geleë.
Geskiedenis
Net soos ander dorpe in die huidige Berlynse administratiewe distrik Reinickendorf is Tegel gedurende die Middeleeuse Duitse Ooskolonisasie omstreeks 1230 deur setlaars gestig. Navorsers neem aan dat vlakby die Tegelmeer 'n ouer Slawiese nedersetting geleë was. Die naam Tegel dui moontlik op Nederlandse setlaars - in Nederlands-Limburg (wat destyds deel van die Heilige Romeinse Ryk uitgemaak het) bestaan daar 'n dorp naby Venlo met die naam Tegelen. Volgens historiese dokumente is die dorp Tegel in 1361 aan die Spandause Benediktyne-vroueklooster verkoop en later met die parogie Dalldorf (Wittenau) verenig.
Ná die ontbinding van die klooster tydens die Reformasie het Tegel in 1558 'n besitting van die Keurvors van Brandenburg geword en is in 1701 aan die Pruisiese koning oorgedra. Tussen 1850 en 1920 het Tegel as 'n selfstandige landelike nedersetting bestaan wat in administratiewe opsig deel uitgemaak het van die landdistrik Niederbarnim, die administratiewe distrik Potsdam en die Pruisiese provinsie Brandenburg.
Op 1 Oktober 1920 is Tegel ingevolge administratiewe hervormings by Groot-Berlyn ingesluit en vorm sedertdien 'n stadsdeel van die Berlynse administratiewe distrik Reinickendorf. Die Sowjet-leër het Tegel op 23 April 1945 ingeneem. Vanaf Augustus 1945 tot en met 1990 het Tegel deel uitgemaak van die Franse sektor van (Wes-)Berlyn.
Verwysings
Bronliteratuur - geskiedenis
2017 Spaanse Grand Prix
Bande
Pirelli het die volgende bande aan alle spanne verskaf:
Ceratopsion expansum
Ceratopsion expansum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ceratopsion en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1898 deur Thiele.
Demis Roussos
duimnael|links|Roussos in 1973. Demis Roussos (gebore Artemios Ventouris Roussos; Alexandrië, 15 Junie 1946 – Athene, 25 Januarie 2015) was 'n Griekse sanger. Hy het in die 1970's as 'n solokunstenaar internasionale trefferplate vervaardig nadat hy aanvanklik lid van Aphrodite's Child, 'n progressiewe rock-groep, was.
Roussos het sy sololoopbaan in 1971 met die liedjie We Shall Dance begin. Aanvanklik was hy onsuksesvol, maar hy het deur Europa getoer en 'n vooraanstaande kunstenaar geword. Hy het sy solohoogtepunt in die 1970's bereik met 'n paar trefferalbums. Sy enkelsnit Forever And Ever het in 1973 (1976 in die Verenigde Koninkryk) die topplek in verskeie lande behaal. Sy ander treffers was My Friend The Wind, My Reason, Velvet Mornings, Goodbye My Love, Goodbye, Someday Somewhere en Lovely Lady of Arcadia.
Meer as 60 miljoen van sy albums is wêreldwyd verkoop.
Roussos is op 25 Januarie 2015 dood terwyl hy in die Ygeia-hospitaal in Athene, Griekeland, was.
Rekken
Rekken is ’n dorp in die munisipaliteit Berkelland in die provinsie Gelderland in Nederland.
Westdenedam-ramp
Die Westdenedam-ramp is 'n busongeluk wat op 27 Maart 1985 in Westdene, Johannesburg, Suid-Afrika plaasgevind het. Die bestuurder het beheer oor die bus verloor en deur die versperring om die dam gebars en in die dam beland. Die bus het skoliere van Hoërskool Vorentoe vervoer. Die ramp het die lewens van 42 kinders geëis. Die meeste van die kinders het waarskynlik verdrink, aangesien die impak van die botsing nie so groot was nie.
Ongeluk
Op 27 Maart 1985 omstreeks 13:30 het die bus wat die skoliere huis toe vervoer het, deur die damversperring gebars en in die dam ingery. Enkele oomblikke later het omstanders, onderwysers en medeskoliere soveel moontlik leerders probeer red totdat die nooddienste opgedaag het. Die oorlewende kinders is almal na die JG Strydom-hospitaal (nou die Helen Joseph-hospitaal) geneem vir behandeling.
Ondersoek
Daar was geen ander voertuie in die ongeluk betrokke nie. Die bestuurder, Willem Horne, kon nie onthou wat gebeur het nie aangesien hy kort voor die ongeluk sy bewussyn verloor het. Die ondersoek het getoon dat geen misdaad vermoed word nie en dat die bestuurder nie onder die invloed of nalatig was nie en is gevolglik vrygespreek.
Sterftes
Die volgende kinders het hul lewe in die ramp verloor:
* Die Du Plooy-familie het hul twee dogters in die ramp verloor: Reinette en Linda. Pieter Koen het 5 medeskoliere gered, maar het self verdrink terwyl hy besig was om 'n sesde slagoffer te help. Vyf-en-dertig kinders is in die Westparkbegraafplaas begrawe.
Toekennings vir dapperheid
Pieter Koen en Danie Theron is albei die Woltemadedekorasie vir Dapperheid-Silver toegeken vir hulle optrede tydens die ramp. Danie Theron het in 1989, vier jaar na die ongeluk, sy eie lewe geneem.
Dwergneushoringvoël
Die Dwergneushoringvoël (Lophoceros camurus) is 'n neushoringvoëlspesie in die Bucerotidae-familie. Dit word verspreid in sentraal-Afrika aangetref in Angola, Benin, Kameroen, Sentraal Afrikaanse Republiek, Republiek van die Kongo, Demokratiese Republiek van die Kongo, Ivoorkus, Ekwatoriaal-Guinee, Gaboen, Ghana, Guinee, Liberië, Nigerië, Sierra Leone, Suid-Soedan en Uganda.
Charles Dingle
Charles Dingle (28 Desember 1887 – 19 Januarie 1956) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Little Foxes (1941), Johnny Eager (1941), The Song of Bernadette (1943), en The Wife of Monte Cristo (1946).
Brigitte Kolerus
Brigitte Kolerus (13 Mei 1941 – 19 Junie 2001) was 'n Deense aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Echo of a Shot (1970), Mind Your Back, Professor (1977), en Winterborn (1978).
NSU Ro 80
Die NSU Ro 80 was 'n tegnologies gevorderde groot sedan-tipe motor vervaardig deur die Duitse maatskappy NSU van 1967 tot 1977. Mees noemenswaardig was die enjin; 'n 115 bhp (86 kW), 995 cc dubbel-rotor Wankelenjin met voorwielaandrywing deur 'n koppellaarlose semi-outomatiese ratkas. Dit is in 1968 deur Europese motorjoernaliste gekies as Motor van die jaar.
Ongelukkig vir NSU, het die motor vroeg 'n reputasie vir onbetroubaarheid ontwikkel wat dit nooit kon afskud nie. Die Wankelenjin in besonder het ondermeer gelei aan swaar slytasie van die rotorpuntseels, en sommige karre het 'n totaal herboude enjin benodig voor 30 000 myl (50 000 km). Gebrekkige begrip van die Wankelenjins deur motorhandelaars en motorwerktuigkundiges het nie gehelp om die saak te beredder nie. Teen die 1970 modeljaar, is meeste van die probleme opgelos, maar die skade aan die motor se reputasie en NSU se finansiële situasie was onherstelbaar. NSU is in 1969 deur Volkswagen aangeskaf.
Ander tegnologiese eienskappe van die Ro 80 bo en behalwe die kragbron was die vierwiel skyfremme, steeds 'n rariteit onder karre van die klas op daardie tydstip. Die voorste remme was binneboords gemonteer wat die ongeveerde gewig verminder het. Die vering was onafhanklik op al vier wiele, met MacPherson-stutte aan die voorkant en semi-volgarmvering aan die agterkant, beide met ruimtebesparende ontwerpe wat vandag algemeen gebruik word. Tandstang-en-kleinrat kragstuur is gebruik wat hedendaagse ontwerpe vooruitgeskou het.