cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Richard Dreyfuss
Richard Dreyfuss (geb. 29 Oktober 1947) is ’n Amerikaanse akteur wat veral bekend is vir sy rolle in American Graffiti, Jaws, Close Encounters of the Third Kind en The Goodbye Girl.
Dreyfuss het die Oscar vir beste akteur in 1977 gewen vir The Goodbye Girl en is in 1995 benoem vir Mr. Holland's Opus. Hy het ook ’n Golden Globe en Bafta gewen en is in 2002 vir twee Screen Actors Guild-pryse benoem.
Vroeë lewe
Dreyfuss is as Richard Stephen Dreyfus in Brooklyn, New York, gebore as die seun van Norman, ’n prokureur en restaurateur, en Geraldine, ’n vredesaktivis. Sy pa het nie van New York gehou nie en het saam met die gesin na Europa getrek en toe Dreyfuss nege was, na Los Angeles. Dreyfuss het aan die Hoërskool Beverly Hills skoolgegaan.
Loopbaan
Dreyfuss het in sy jeug begin toneelspeel in die Beverly Hills Joodse Sentrum. Hy het op 15 in die TV-produksie In Mama's House gespeel, en ná skool ’n paar klein rolle vertolk in onder meer Peyton Place en The Big Valley. In die laat 1960's en vroeë 1970's was hy ook op Broadway en Off-Broadway te sien. In 1972 het Dreyfuss saam met Henry Fonda, Gloria Grahame, Ron Thompson en ander verskyn in die toneelstuk The Time of Your Life.
Sy rolprentdebuut was in ’n klein rol in The Graduate, waarvoor hy geen krediet gekry het nie. Sy eerste groot rol was in die 1973-treffer American Graffiti, saam met ander toekomstige sterre soos Harrison Ford en Ron Howard. Sy eerste hoofrol het hy gespeel in die Kanadese prent The Apprenticeship of Duddy Kravitz (1974). Die volgende jaar het hy in nog twee treffers, Jaws (1975) en Close Encounters of the Third Kind (1977), gespeel wat albei deur Steven Spielberg geregisseer is. In 1978 het hy die Oscar vir beste akteur gewen vir sy uitbeelding van ’n sukkelende akteur in The Goodbye Girl (1977). Hy was toe 30 jaar oud en die jongste akteur wat ’n Oscar gewen het. Die rekord het 25 jaar lank gestaan tot dit in 2003 deur Adrien Brody gebreek is.
Omstreeks 1978 het Dreyfuss kokaïen gereeld begin gebruik en vier jaar later is hy in hegtenis geneem vir die besit van die dwelm nadat hy sy bewussyn verloor het terwyl hy bestuur het en sy motor ’n boom getref het. Ná tyd in ’n rehabilitasiekliniek het hy sy terugkeer gemaak in Down And Out In Beverly Hills (1986) en Stakeout (1987).
In 1989 het weer saam met Spielberg gewerk, dié keer aan Always. Hy het in 1991 saam met Bill Murray in die komedie What About Bob? gespeel. In dieselfde jaar was hy die vervaardiger van Prisoner of Honor, waarin hy ook gespeel het. Dreyfuss is vir ’n Oscar en Golden Globe benoem vir sy spel as Glenn Holland in Mr. Holland's Opus (1995). In die 2000's het hy nog verskeie rolle in rolprente, op TV en op die verhoog vertolk.
In November 2004 het Dreyfuss weens gesondheidsprobleme onttrek aan die Londense musiekblyspel The Producers. In 2006 was hy een van die oorlewendes in die rolprent Poseidon. In 2008 het hy die rol vertolk van die Amerikaanse visepresident Dick Cheney in Oliver Stone se biografieprent oor George W. Bush met die naam W.
Uvs Nuur-bekken
Die Uvs Nuur-bekken, Uvsmeerbekken of Oebsoenoer-laagte (Mongools: Увс нуурын хотгор; Russies: Убсунурская котлови́на, Oebsoenoerskaja kotlowina) is ’n kwesbare geslote bekken op die grens tussen Mongolië en die Republiek Tiwa in Rusland. Dit is genoem na die Uvsmeer, ’n groot, vlak soutmeer in die middel van die bekken. Verskeie kleiner mere lê daarrondom.
Die gebied bestaan uit ’n kombinasie van hooglande en laagtes in die Tannu-Ola- en Altai-bergstreke. Die wêreld se mees noordelike woestyn en die Noordelike Halfrond se mees suidelike toendrastreek ontmoet mekaar hier. Die Uvs Nuur-bekken is sedert 2003 ’n Unesco-wêrelderfenisgebied.
Richard Dreyfuss
Persoonlike lewe
Dreyfuss is vroeg in die 1980's getroud met die skrywer en vervaardiger Jeramie Rain. Hulle het drie kinders gehad: Emily (1983), Benjamin (1986) en Harry (1990). Benjamin is met ’n seldsame oogsiekte gebore wat hom eindelik blind in sy linkeroog gelaat het. Die egpaar is in 1995 geskei en in 1999 is hy met Janelle Lacey getroud. Hulle is in 2005 geskei.
Uvs Nuur-bekken
Argeologie
Die Uvs Nuur-bekken se belangrikheid lê in sy kulturele erfenis, veral omdat dit die plek in Sentraal-Asië is met die grootste konsentrasie onbestudeerde argeologiese artefakte, veral grafheuwels, rotstekeninge en klipbeelde uit Middeleeuse nedersettings en Boeddhistiese tempels. Daar is tot 20 000 grafheuwels, waarvan baie ouer as die Egiptiese piramides is.
Die bekken is in 1995 benoem as ’n wêrelderfenisgebied as "een van die grootste ongerepte stroomgebiede in Sentraal-Asië waar 40 000 argeologiese terreine gevind kan word van histories beroemde nomadestamme soos die Skitiërs, Turke en Hunne."
Flora en fauna
links|duimnael|Die Mongoolse [[steppe.]] duimnael|180px|’n [[Sneeuluiperd.]]
Die oppervlakte van die bekken is 10 000 km2. Die grootste deel van die meer lê in Mongolië en die noordelike deel in Rusland.
’n Groot verskeidenheid klimate kom hier voor, onder meer gletsers, bergtoendra, hoë graslande en groot bergtaigastreke. Daar is ook woudagtige steppe, boomlose steppe, halfdroë woestyne en skuiwende sandduine. Dit is ’n mooi en hoogs gediversifiseerde natuurlike habitat.
Vanweë die ligging daarvan op die spits van Siberiese en Mongoolse terreine, toon die gebied se fauna en flora ’n groot biodiversiteit vir middel-breedtegrade. Dierespesies wat in berge en op toendra voorkom, soos die Siberiese ree en Altai-koningsfisant, floreer hier. Die bedreigde sneeuluiperd kom ook hier voor, sowel as die Kaspiese rooitakbok, los en veelvraat. Op die steppe word die Mongoolse lewerik, jufferkraanvoël en Siberiese eekhorinkie aangetref. In die woestyngebiede kom die wildepou en Sjinese renmuis voor. Net die voëlspesies tel 359. Aangesien die bekken ’n bewaarde gebied is, het baie antieke spesies wat in ander gebiede uitgesterf het, hier ’n heenkome gevind.
Bevolking
links|duimnael|Nomadiese joerte (tente). Die bevolkingsdigtheid in die Uvs Nuur-bekken is baie laag. Die gebrek aan nywerhede en die bewoners se tradisionele lewe sorg vir ’n ongerepte natuur en die landskap het dus feitlik geen tekens van ’n negatiewe menslike invloed nie.
Beide die Russiese en Mongoolse dele is die tuiste van nomadiese veewagters.
Abraham Josias Sluysken
Abraham Josias Sluysken (3 Desember 1736, Deventer - 18 Januarie 1799, Den Haag) was, in die afwesigheid van 'n goewerneur, die laaste hoof van die Kaap onder die eerste bewind van die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie (VOC).
Hy tree in 1765 in diens van die VOC en word uiteindelik goewerneur van die Nederlandse handelshawe Soerat aan die weskus van Indië (die versamelnaam van die Nederlandse besittinge was destyds Nederlands Voor-Indië). In 1793 keer hy na Nederland terug en vertoef onderweg daarheen 'n ruk lank aan die Kaap waar hy kennis maak met die kommissarisse-generaal Nederburgh en Frijkenius, vir wie die State-generaal daarheen gestuur het om streng ondersoek na die toestande in te stel wat onder die onbevoegde en verswakte VOC algaande versleg het. Die twee-kommissarisse-generaal stel Nederburgh as waarnemende kommissaris aan om waar te neem tot 'n nuwe goewerneur die leiding kon kom neem, sodat hulle hul ondersoek na VOC-wanbestuur in die Ooste kon gaan voortsit.
Met die oog op verdediging in geval van 'n moontlike aanval deur die Franse laat Sluysken in 1794 'n paar klein fortjies op Simonstad bou. Die volgende jaar kom die burgers van Graaff-Reinet en Swellendam in opstand teen die Kaapse regering en verklaar hulle onafhanklikheid. Terselfdertyd val 'n Britse mag die Kaap aan. Sluysken wend floue pogings aan om die Nederlandse besitting te verdedig, sodat hy dit op 14 September 1795 aan die Engelse moes oorhandig. Hy vertrek op 12 November terug na Nederland.
In 1797 publiseer hy sy Verhaal gehouden bij den Commissaris van de Caap de Goede Hoop. Hierin beskryf hy die gebeurtenisse aan die Kaap van 10 Junie tot 16 September 1795.
Ailsa Piper
Ailsa Piper (gebore 1959) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Neighbours (1985), Kelly (1991), Time Trax (1993), en Blue Heelers (1994).
Allomorf
In die morfologie is 'n allomorf 'n vormvariasie waarin 'n morfeem kan voorkom. Die term kom vanuit die Grieks ἄλλος (allos) wat beteken "ander" of "variante" en μορφή (morfé) wat beteken "vorm".
Allomorfe het te make met die variante wat daar van verskillende woordvorme te vinde is. Weens sekere morfologiese of woordvormingsprosesse gebeur dit dat ’n vrye stam binne bepaalde morfologiese kontekste ’n ander fonologiese of skriftelike vorm kan hê. Só ’n veranderde vorm (of variant) staan bekend as ’n allomorf. Dus vorm allomorfie deel van die sentrale bestel van die Afrikaanse morfologie. Verder kan die term allomorf beskryf word as ’n klankwisselvorm wat morfologies verskil in waarde, m.a.w. ’n klankwisselvorm wat ’n morfologiese valensie (MV) het wat verskil van dié van die grondvorm. Bv. die MV van liewer is liewers, liewerse en liewerster.
Vorming van allomorfe
In Afrikaans word allomorfe hoofsaaklik op vier maniere gevorm, naamlik:
Kenmerkwysigings
Allomorfvorming m.b.v. kenmerkwysigings is beperk tot individuele items; Die item met die grondvorm [xôd] kom voor in bv. god, afgod, verafgod en goddelik. Die grondvorm het ’n variant [xo:d] wat optree in gode, verafgood, verafgoding, afgodies en afgodis. In verafgood het [xo:d] nie die MV van [xôd] nie, m.a.w [xo:d] is die variant van die grondvorm [xôd]. [xo:d] is dus die allomorf.
Agtervoegsels
’n Agtervoegsel (suffiks) as middel tot allomorfvorming is ook beperk tot afsonderlike items; Die afhanklike suffiks -e word gebruik by talle werkwoorde wat op ’n ‘v’ eindig. Indien geen -e suffiks of ander vokaliese suffiks in só geval optree nie dan word die stamfinale ‘v’ gewysig tot ’n ‘f’. Bv. : [skrëiv] en skrywe, waar skryf [skrëiv] die grondvorm is en skrywe die allomorf is. Die valensieverskille van [skrëiv] en skrywe is die volgende: [skrëiv] het die MV om in samestellings op te tree in woorde soos skryftrant, skryfkuns, en skryfblok, waar skrywe nie hierdie valensie het nie. Ook het [skrëiv] die valensie vir die suffikse, -baar, -ster, en -sel (skryfbaar, skryfster en skryfsel), en vir ge-. . .-d (geskryfde), waar skrywe ook nie hier valensie het nie.
Invoegsels
Die vorming van allomorfe m.b.v. ’n invoegsel is ook beperk tot individuele items: Bv.: skip en skeep; hier vorm die invoegsels -i- en -ee-, in die diskontinue stam sk...p, die grondvorm van skip en die allomorf van skeep. Dus is skeep ’n allomorf van skip. Verder het skip ’n valensie om as tweedestap in samestellings op te tree: vergelyk bv. vragskip, ruimteskip en tenkskip; teenoor skeep wat nie die valensie het om samestellings te vorm nie: *vragskeep, *ruimteskeep en *tenkskeep. Dus, weens die invoegsels -ee- in skeep is skip die grondvorm en skeep die allomorf.
Voegsels
Allomorfe wat m.b.v voegsels gevorm word: Voegsels dra geen semantiese waarde nie, en kan deur sy verlenging van die grondmorfeem, ’n allomorf skep wat heeltemal of gedeeltelik ’n verskillende MV het as die betrokke grondmorfeem. Só het die morfeem kind twee allomorfe: kinds- en kinder-. Kind kan gevind word in kindjie, seunskind en kindmal; kinds kan gevind word in kindsgedeelte, kindskind, en kindsligging; waar kinder kan in kinderwerk, kindertyd en kinderloos gevind word. Die voegsels wat dan ten einde die verlenging meebring is -er- en -s-.
David Conradie
David Gideon Conradie (24 Augustus 1879, Ceres – 30 September 1966, Pretoria) was 'n joernalis, redakteur van Die Volksblad, politikus en administrateur-generaal van Suidwes-Afrika (tans Namibië). In die vroeë jare van Afrikaans se ontwikkeling maak hy ’n groot bydrae met sy vertaling van buitelandse dramas.
Lewe en werk
David Gideon Conradie is op 24 Augustus 1879 op die plaas Koelfontein naby Ceres in die Kaap gebore. Sy ouers is Daniël Jacobus Conradie en Hester Elizabeth (Hessie) Conradie en hy is die jongste van agt kinders. Sy skoolopleiding is op Prince Alfred Hamlet en dan op Ceres waar hy in 1898 matrikuleer. Hy studeer verder aan die Victoria Kollege in Stellenbosch, waar hy in 1901 die B.A.-graad in letterkunde en filosofie behaal. Hierna gee hy tot 1904 onderwys op Montagu, waarna hy vanaf 1905 sy studies in die regte aan Trinity College in Dublin in Ierland voortsit. Hier behaal hy in 1906 die LL.B.-graad en in 1907 die LL.D.-graad. Hy keer in 1907 na Suid-Afrika terug en word in Kaapstad tot die Balie toegelaat, maar verlaat Kaapstad om eerder in Bloemfontein te praktiseer. Hier neem hy dan deel aan die Tweede Afrikaanse Taalbeweging en word onder meer in November 1908 verkies tot sekretaris van die Letterkundige Onderafdeling van die Onze Taal-beweging, waarvan Willem Postma (Dr. O’Kulis) die voorsitter was. In 1909 word hy aangestel as Direkteur van Onderwys in die Vrystaat, ’n amp wat hy tot 1910 beklee.
Hierna keer hy terug na sy regsloopbaan en praktiseer in Bloemfontein, van 1915 tot 1925 op Reitz en van 1925 weer in Bloemfontein. Op Reitz is hy sekretaris van die Helpmekaarfonds en hy verrig liefdadigheidswerk onder die armblankes van sy kontrei, terwyl hy ’n leidende rol speel in die voorsiening van elektrisiteit vir Noordoos-Vrystaat. Hy dien ook op die sentrale komitee van Helpmekaar in die Vrystaat. Intussen wend hy hom ook tot die politiek. Met die totstandkoming van die Nasionale Party is hy voorsitter van die Reitz-tak en in 1920 word hy verkies tot Lid van die Provinsiale Raad vir Lindley. In 1921 is hy vir ’n kort ruk redakteur van Die Volksblad. Hy word Lid van die Uitvoerende Komitee van die Vrystaat vir die tydperk 1923 tot 1926 en is lid van die sentrale komitee van die Nasionale Party vanaf 1924. In 1927 word hy verkies as Volksraadslid vir Bethlehem en in 1929 vir Lindley.
Vanaf 1 April 1933 word hy aangestel as Administrateur-generaal van Suidwes-Afrika, ’n amp wat hy tot die einde van Maart 1943 beklee. Hy neem die bestuur van hierdie gebied oor in ’n moeilike tyd, want die depressie veroorsaak groot ekonomiese probleme, terwyl die politieke atmosfeer plofbaar is. Die pro-Duitse faksie in die land beywer hulle vir hereniging met Duitsland, terwyl die Verenigde Nasionale Party hulle beywer vir inlywing by Suid-Afrika. Die Duitssprekende Volksraadslede verlaat die wetgewende vergadering op 8 Mei 1934, waarna hy gedwing word om die raad te ontbind en ’n algemene verkiesing af te kondig. In 1936 stel die Unieregering ’n regterlike kommissie onder regter H.S. van Zyl aan om die kwessie van inlywing van Suidwes-Afrika met die Unie te ondersoek. Die aanbeveling is dat inlywing behoort plaas te vind, op voorwaarde dat dit nie strydig is met die mandaat wat die Unieregering van die Volkebond ontvang het nie. Hierdie aanbeveling word egter nie geïmplementeer nie.
Hy word vir ’n tweede termyn as administrateur verkies in 1938, waarna die Tweede Wêreldoorlog uitbreek. Hy is nie ’n ondersteuner van generaal Smuts nie en beskou hom dus nie as onderhorig aan Suid-Afrika nie, maar eerder aan die Volkebond, wat tot groot spanning met Suid-Afrika lei. Met sy terugkeer na Suid-Afrika in April 1943 praktiseer hy tot 1955 saam met sy jongste seun Deon as ’n prokureur in Port Elizabeth. Van 1948 tot 1958 verteenwoordig hy die setel Uitenhage eers namens die Afrikanerparty van Klasie Havenga in die Volksraad en later die Nasionale Party, nadat die twee partye saamgesmelt het. Hy is ook Adjunk-speaker van die Volksraad en Voorsitter van Komitees tot 18 Januarie 1957. Op hierdie datum ondergaan hy ’n ernstige operasie en is as gevolg van sy gesondheid nie weer in 1958 herkiesbaar nie.
Skryfwerk
Hy maak ’n vroeë bydrae tot die Afrikaanse literatuur met sy vertalings van buitelandse klug- en blyspele in Afrikaans. Hy is verantwoordelik vir die vertaling van Fyne beskuite (1908) van Justus van Maurik, Di neef als oom (1909) uit die Duits van Friedrich Schiller (wat dit op sy beurt uit die Franse Encore des ménechmes van L. Picard verwerk het) en Dokter Wespe (1913) uit die Duits van Roderich Benedix.
Dominikaanse Republiek
Voor die ontdekking van die Amerikas deur Europa is die eiland Hispaniola deur Quisqueya bevolk, waarna die Dominikaanse volkslied verwys. Die eiland Hispaniola is in 1492 deur Christophorus Columbus namens die Spaanse Kroon in besit geneem. In 1496 is Santo Domingo gestig en het dit die eerste Spaanse nedersetting in die Nuwe Wêreld geword. Frankryk het die westelike derde van die eiland beset, wat in 1804 Haïti sou word. In 1821 het die Dominikaanse bevolking die onafhanklikheid van Spanje verklaar. Die leier van die Dominikaanse onafhanklikheidsbeweging, José Núñez de Cáceres, was van voorneme om van die Dominikaanse Republiek 'n deel van Groot-Colombia te maak, maar hulle is in 1822 deur die buurland Haïti binnegeval. Ná 22 jaar se onafhanklikheidsoorlog het die Dominikaanse Republiek in 1844 van Haïti onafhanklik geword. Gedurende die volgende 72 jaar is die land veral deur binnelandse konflikte geteister, met 'n kort herstel van Spaanse koloniale gesag in 1861–1865. Tussen 1916 en 1924 is die Dominikaanse Republiek deur die Verenigde State beset. Sedert 1978 handhaaf die Dominikaanse Republiek 'n stabiele demokratiese stelsel wat met ekonomiese groei gepaardgaan. Die ekonomie fokus veral op internasionale toerisme en die land beskik oor die grootste ekonomie in die Karibiese gebied en Sentraal-Amerika.
Die Dominikaanse Republiek is veral bekend vir sy Latyns-Amerikaanse kultuur met sy kleurryke karnaval wat jaarliks in Februarie plaasvind. Dit word algemeen op 27 Februarie gevier, die Dominikaanse Republiek se onafhanklikheidsdag van Haïti.
Etimologie
Die Dominikaanse Republiek is nes sy hoofstad Santo Domingo na Sint Dominicus de Guzman, 'n heilige in die Rooms-Katolieke Kerk en stigter van die Dominikaanse orde, genoem.
Taal
Alle inwoners kan Spaans praat, maar Frans is ook gewild op skool en in die weste van die land, aangesien dit as 'n amptelike taal in Haïti dien.
Geloof
Meer as 90% van die mense is Christene, meestal Rooms-Katoliek. Van die ander godsdienste wat in die Dominikaanse Republiek beoefen word sluit in: Boeddhisme, Islam en Judaïsme.
Ekonomie
Toerisme vorm 'n groot bron van inkomste in die 21ste eeu. Die Dominikaanse peso is die geldeenheid van die Dominikaanse Republiek, alhoewel die Amerikaanse dollar, die euro, die Kanadese dollar en die Switserse frank ook by die meeste toeriste-aantreklikhede aanvaar word.
Klimaat
Die eiland het 'n tropiese klimaat wat as gevolg van die omliggende see redelik matig is. Die warm water van die Karibiese See maak die Dominikaanse Republiek kwesbaar vir gereelde orkane met die hoofseisoen tussen Junie en Oktober.
Sport
Bofbal word as nasionale sport van die Dominikaanse Republiek beskou. Naas die Verenigde State self lewer die Dominikaanse Republiek die meeste bofbalspelers vir die Amerikaanse liga.
Stoel
'n Stoel is 'n meubelstuk wat deur mense gebruik word om op te sit. Stoele het gewoonlik vier bene/pote om die gewig op die stoel te ondersteun. Sommige stoele, soos kroegstoele, het slegs een been in die middel. Vir stabiliteit word die stoel dan gewoonlik op die grond vasgebout. Sommige stoele het armleunings om 'n persoon se arms te ondersteun.
Die meeste stoele is ontwerp om tot omtrent 120 kilogram massa te kan dra.
Sommige stoele kan in die rondte draai, gewoonlik in kantore gebruik.
La Vie mode d'emploi
La Vie mode d'emploi, (Afrikaans: Lewe: 'n Gerbruikers gids; in Engels vertaal as Life: A User's Manual) is Georges Perec se bekendste roman, gepubliseer in 1978. Dit is in 1987 in Engels deur David Bellos vertaal. Die titelblad beskryf dit as "romans", in die meervoud, aangesien verskeie stories in die boek vertel word. Sommige kritici het die werk as voorbeeld van postmoderne fiksie aangehaal, alhoewel Perec self verkies het om etikette te vermy en sy enigste langtermyn-affiliasie met enige beweging was by die Oulipo of OUvroir de Lithérature POtentielle.
La Vie mode d'emploi is 'n tapisserie van verweefde stories en idees asook literêre en historiese verwysings, gebaseer op die lewens van die inwoners van 'n fiktiewe Parys se woonstelblok, 11 rue Simon-Crubellier (geen sodanige straat bestaan nie, alhoewel die plein wat Perec beweer Simon-Crubellier deursny wel bestaan in die Parys XVII Arrondissement). Dit is geskryf volgens 'n komplekse plan van skryfbeperkings, en word hoofsaaklik uit verskeie elemente gebou, wat elkeen 'n laag van kompleksiteit toevoeg.
Storielyn
Tussen die Twee Wêreldoorloeë, het 'n geweldige ryk Engelsman, Bartlebooth (wie se naam twee literêre karakters, Herman Melville se Bartleby en Valery Larbaud se Barnabooth kombineer), 'n plan beraam wat die res van sy lewe sal neem om uit te voer en sy hele fortuin sou opeis. Eerstens spandeer hy 10 jaar om waterverfskilderkuns onder die toesig van Valène, wat ook 'n inwoner van 11 rue Simon-Crubellier word, te leer. Daarna begin hy met 'n 20-jarige reis om die wêreld saam met sy lojale huiskneg Smautf (ook 'n inwoner van 11 rue Simon-Crubellier), wat elke twee weke 'n waterverfskildery van 'n ander hawe skilder om altesaam 500 waterverfskilderye te skep.
Bartlebooth stuur dan elke skildery na Frankryk, waar die papier vasgeplak word op 'n ondersteuningsbasis en versigtig deur 'n geselekteerde vakman, genaamd Gaspard Winckler (ook 'n inwoner van 11 rue Simon-Crubellier), gesny word in 'n legkaart. Met sy terugkeer spandeer Bartlebooth sy tyd om elke legkaart op te los en die toneel te herskep.
Elke voltooide legkaart word behandel om die papier te herbind met 'n spesiale oplossing wat uitgevind is deur Georges Morellet, 'n ander inwoner van 11 rue Simon-Crubellier. Nadat die oplossing aangewend is, word die houtsteun verwyder, en die skildery word na die hawe gestuur waar dit geskilder is. Presies 20 jaar tot die dag nadat dit geverf is, word die skildery in 'n wasmiddeloplossing geplaas totdat die kleure oplos en die blanko papier, behalwe die vae punte waar dit gesny en weer verbind is, word aan Bartlebooth terugbesorg.
Uiteindelik sou daar niks vir 50 jaar se werk wees nie: die projek sou absoluut geen merk op die wêreld nalaat nie. Ongelukkig vir Bartlebooth word Winckler se legkaarte al hoe moeiliker en Bartlebooth word ook blind. 'n Kuns-fanatikus tree ook in om Bartlebooth te keer om sy kuns te vernietig. Bartlebooth word gedwing om sy planne te verander en die waterverfskilderye plaaslik in 'n oond te vernieting eerder as om dit te koerier, uit vrees vir diegene wat betrokke is by die taak hom kan verraai. Teen 1975 is Bartlebooth 16 maande agter met sy planne, en hy sterf terwyl hy besig is om die 439ste legkaart klaar te maak. Die laaste gat in die legkaart is in die vorm van die letter X, terwyl die stuk wat hy hou, in die vorm van die letter W is.
Struktuur
Nog 'n belangrike draad is die skilder Serge Valène se finale projek. Bartlebooth huur hom as 'n leermeester voordat hy op sy toer van die wêreld begin, en koop homself 'n woonstel in dieselfde blok waar Valène woon. Hy is een van verskeie skilders wat oor die eeu in die blok geleef het. Hy beplan om die hele woonstelblok te skilder, gesien van bo met die fasade verwyder, wat al die insittendes en die besonderhede van hul lewens wys: Valène, 'n karakter in die roman, poog om 'n voorstelling van die roman as skildery te skep. Hoofstuk 51, wat in die middel van die boek is, lys al die idees van Valène. In die proses word die sleutelverhale wat tot dusver gesien is en nog moet uitkom gelys.
Albert Reed jr.
Albert Reed jr. (15 Januarie 1910 – 31 Mei 1986) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Airport (1970) en Where Does It Hurt? (1972), en in die televisiereekse Good Times (1974) en Three for the Road (1975).
Amphilectus columnatus
Amphilectus columnatus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amphilectus en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1890 deur Topsent.
Amfibieë
Amfibieë word sonder bene gebore - hulle groei dit aan terwyl hulle klein is. Wanneer hulle grootword, verander hulle van vorm. Hierdie proses staan as metamorfose bekend. Die diere verloor later hul kieue en sterte, en groei agterbene aan. Klein paddas en salamanders word paddavisse genoem. Hierdie diere lê tot duisend eiers, gewoonlik in water of op klam plekke. Hulle vreet ander diere, veral insekte.
Daar is tans omtrent 5 700 spesies. Hulle word op al die kontinente aangetref, behalwe Antartika, maar fossielgetuienis bevestig dat hulle ook daar teenwoordig was.
Geskiedenis
Die vroegste Tetrapoda verskyn in die laat Devoon. 'n Bekende verteenwoordiger is Ichtyostega uit Groenland, ongeveer 363 miljoen jaar oud. 'n Bietjie ouer is Elginerpeton uit Skotland van 368 miljoen jaar gelede. In die Devoon en Karboon word daar 'n groot verskeidenheid fossiele vorme aangetref, maar fossiele van die moderne paddas en salamanders verskyn eers in die Jura. Die verwantskap met die ouer vorme soos die Temnospondyli en Lepospondyli is nie bekend nie.
Die moderne amfibieë word gewoonlik die Lissamphibia genoem, hoewel dit moontlik is dat hierdie groep nie monofileties is nie. Op grond van genetiese en morfologiese inligtings kan die volgende kladogram saamgestel word.
Die tye waarop die aftakkings plaasgevind het, verskil egter tussen metodes. Die tak wat na die wurmsalamanders lei (Stegokrotaphia en Batrachia), is dalk oud. Die morfologiese metode plaas dit die laat Perm (~260 miljoen jaar gelede) en die genetiese metode in die Karboon (~337 miljoen jaar gelede). Die salamander/padda -aftakking (Urodela en Bombinanura) is 'n bietjie jonger (254 of 308 miljoen jaar gelede).
Vloek van die farao's
duimnael|180px|Die koninklike kobra Uraeus, wat die beskermgodin [[Wadjet voorstel, aan die bopunt van die masker van farao Toetankamen.]]
Daar is in of op sommige tombes regte vloeke gevind, soos by die mastaba van Chentika Ichechi van die 6de Dinastie van Egipte by Saqqara. Dit lyk of hulle gerig was teen die Ka-priesters sodat hulle die tombe sou beskerm en die rituele reinheid daarvan sou beskerm, eerder as ’n waarskuwing vir moontlike rowers. Daar was van die 19de eeu af verhale van vloeke, maar hulle het toegeneem nadat Howard Carter die tombe van Toetankamen ontdek het. Ondanks wat baie mense glo, is geen vloek in die farao se tombe gevind nie.
Vloeke in tombes
Vloeke wat met tombes verband hou, is uiters skaars – moontlik omdat die idee dat so iets sou kon plaasvind ondenkbaar was, en selfs gevaarlik om daaroor te skryf. Dit het meestal in privaat tombes van die Ou Ryk voorgekom. Die tombe van Anchtifi (9de tot 10de Dinastie) bevat die waarskuwing: "enige heerser wat . . . skade aan hierdie kis aanrig . . . mag Hemen (’n plaaslike godheid) niks aanvaar wat hy offer nie, en mag sy erfgenaam nie erf nie." In die tombe van Chentika Ichechi (ook 9de tot 10de Dinastie) staan: "Vir alle mans wat my tombe onrein binnekom . . . sal daar ’n oordeel wees . . . daar sal ’n einde aan hom gemaak word . . . ek sal sy nek soos ’n voël gryp . . . ek sal ’n vrees vir my oor hom laat kom." Vloeke ná die Ou ryk was skaarser, maar erger. Soms is mense met die wraak van Thoth of vernietiging deur Sechmet gedreig. Zahi Hawass, hoof van die Egiptiese Opperraad van Oudhede, haal ’n voorbeeld van ’n vloek aan: "Vervloek is hulle wat die rus van ’n farao versteur. Hulle wat die seël van hierdie tombe breek, sal sterf aan ’n siekte wat geen dokter kan diagnoseer nie."
Moderne weergawes
Hawass vertel hoe hy as jong argeoloog uitgrawings by Kom Abu-Bellou gedoen en ’n paar artefakte van die terrein af moes vervoer. Sy neef is op dié dag dood, sy oom op dieselfde dag ’n jaar later en sy tante op dieselfde dag twee jaar later. Jare later, toe hy die tombes van die bouers van die piramides by Giza opgegrawe het, het hy dié vloek teengekom: "Alle mense wat hierdie tombe betree en hierdie tombe skade wil berokken en vernietig, mag die krokodil teen hulle wees in die water, en slange teen hulle op land. Mag die seekoei teen hulle wees in die water, en die skerpioen teen hulle op land."
Hoewel hy nie bygelowig is nie, het hy besluit om nie die mummies te versteur nie. Hy was egter later betrokke by die verwydering van twee kindermummies na ’n museum en volgens hom het die kinders in sy drome by hom gespook. Dit het aangehou totdat die pa se mummie in die museum met die kinders s’n herenig is. Hy het tot die gevolgtrekking gekom mummies moenie uitgestal word nie, maar dit was erger om die publiek in die tombes toe te laat. Hawass het ook vertel van ’n siek seun wat dol was oor Antieke Egipte en in ’n "wonderwerk" geheel is nadat hy in die Egiptiese Museum in die oë van farao Ahmoses I se mummie gekyk het.
Toetankamen se "vloek"
duimnael|Die standbeeld van [[Anoebis wat wag gehou het oor Toetankamen se skatkamer.]]
Die idee van ’n vloek is onder mense se aandag gebring weens die dood van ’n paar lede van Howard Carter se span en ander bekende besoekers aan die tombe kort daarna. Carter se span het die tombe (KV62) in 1922 oopgemaak en dit het die tydperk van Egiptologie ingelui.
Die bekende Egiptoloog James Henry Breasted het kort ná die opening van die tombe nou saam met Carter gewerk. Hy het vertel hoe Carter ’n boodskapper na sy huis gestuur het. Die boodskapper het hom verbeel hy hoor ’n "dowwe, amper menslike gehuil". Toe hy by Carter se huis kom, het hy gesien daar is ’n kobra in die voëlhok – die kobra was die simbool van die Egiptiese monargie. Carter se kanarie is deur die slang doodgebyt en dit het gerugte van ’n vloek laat ontstaan. Arthur Weigall, ’n voormalige inspekteur-generaal van oudhede vir die Egiptiese regering, het berig dit word vertolk as dat die koninklike kobra (dieselfde een wat op die masker van die farao aangebring is om vyande af te skrik) in Carter se huis ingebreek het op dieselfde dag as wat Carter in die tombe ingebreek het. ’n Berig daaroor het op 22 Desember 1922 in die New York Times verskyn. Die eerste van die "geheimsinnige" sterftes was dié van George Herbert, die 5de graaf van Carnarvon. ’n Muskiet het hom gebyt en hy het later die bytmerk per ongeluk raak geskeer. Dit het besmet geraak en gelei tot bloedvergiftiging. Twee weke voor lord Carnarvon se dood het die Britse skryfster Marie Corelli ’n denkbeeldige brief geskryf wat in die tydskrif New York World verskyn het en waarin sy ’n obskure boek aanhaal wat beweer het ’n "groot straf" sal volg as iemand ’n verseëlde tombe betree. Dit het ’n opskudding in die media veroorsaak, met berigte dat ’n vloek in Toetankamen se tombe gevind is, hoewel dit nie waar was nie. Die bygelowige Benito Mussolini, wat eenkeer ’n Egiptiese mummie present gekry het, het gelas dat dit dadelik uit die Palazzo Chigi verwyder word.
duimnael|180px|links|George Herbert, 5de graaf van Carnarvon.
Sir Arthur Conan Doyle, die skepper van Sherlock Holmes, het voorgestel lord Carnarvon se dood is veroorsaak deur "natuurgeeste" wat deur Toetankamen se priesters geskep is om die koninklike tombe te beskerm, en dit het die media se belangstelling verder aangewakker. Volgens Arthur Weigall het hy Carnarvon ses weke voor sy dood sien lag en grappies maak toe hy by die tombe ingaan en hy het vir ’n verslaggewer naby hom (H.V. Morton) gesê: "Hy sal nog net so ses weke leef." Tydens die eerste lykskouing van Toetankamen se mummie het dr. Derry ’n geheelde letsel aan die linkerwang ontdek, maar omdat Carnarvon toe al ses maande begrawe was, was dit onmoontlik om vas te stel of die wond aan die farao se gesig ooreenstem met die muskietbyt wat Carnarvon se dood veroorsaak het.
In 1925 het die antroploog Henry Field die tombe saam met Breasted besoek. Hy het later onthou hoe vriendelik Carter was en vertel van ’n papiergewig wat aan Carter se vriend sir Bruce Ingram gegee is – dit het bestaan uit ’n gemummifiseerde hand met ’n kewer-armband om die gewrig waarop gestaan het: "Vervloek is hy wat my liggaam skuif. Na hom sal vuur, water en pestilensie kom." Kort daarna het Ingram se huis afgebrand en toe oorstroom terwyl dit herbou is.
Skeptici het uitgewys baie ander mense wat die tombe besoek of dit help opgrawe het, het lang en gesonde lewens gelei. ’n Ondersoek het getoon net agt van die 58 mense wat teenwoordig was toe die tombe en sarkofaag oopgemaak is, het binne 12 jaar gesterf. Al die ander het toe steeds gelewe – ook Carter, wat eers in 1939 op 64-jarige ouderdom dood is. Die laaste oorlewende, die Amerikaanse argeoloog J.O. Kinnaman, is in 1961 dood, ’n hele 39 jaar ná die gebeure.
Sterftes wat al aan die "vloek" toegeskryf is
Die tombe is op 29 November 1922 oopgemaak.
Waarnemingskapitalisme
Waarnemingskapitalisme is 'n nuwe markvorm en 'n spesifieke kapitalistiese akkumulasie proses wat vir die eerste keer in 'n 2014-essay deur saketeoretikus en sosiale wetenskaplike Shoshana Zuboff beskryf is. Sy het dit beskryf as 'n "radikale ontwrigtende en uittreksel variant van inligtingskapitalisme" gebaseer op die kommodifiseering van die "werklikheid" en die transformasie daarvan in gedragsdata vir analise en verkope.
In 'n daaropvolgende 2015-wetenskaplike artikel het Zuboff die samelewingsimplikasies van hierdie mutasie van kapitalisme ontleed. Sy het "waarnemingbates", "waarnemingkapitaal" en "waarnhemingkapitalisme" onderskei en hul afhanklikheid van 'n globale argitektuur van rekenaarmediasie wat sy "Big Other" noem, 'n verspreide en grootliks onbetwiste nuwe maguitdrukking wat verborge meganismes van onttrekking uitmaak, kommodifikasie en beheer wat kernwaardes soos vryheid, demokrasie en privaatheid bedreig.
Volgens Zuboff was waarnemingskapitalisme begin deur Google en later Facebook, op dieselfde manier as wat massaproduksie en bestuurskapitalisme 'n eeu vroeër deur Ford en General Motors begin is en nou die dominante vorm van die inligtingskapitalisme geword het.
In haar Oxford-universiteitslesing wat in 2016 gepubliseer is, het Zuboff die meganismes en praktyke van waarnemingskapitalisme geïdentifiseer, insluitende die vervaardiging van "voorspellingsprodukte" vir die verkoop in nuwe "gedragsmarkte". Sy het die konsep "onteiening deur waarneming" voorgestel en aangevoer dat dit die sielkundige en politieke basisse van selfbeskikking uitdaag, aangesien dit die regte in die waarnemingstelsel konsentreer. Dit word beskryf as 'n "staatsgreep van bo".
Agtergrond
Ekonomiese druk van kapitalisme dryf die intensivering van verbindings en monitering aanlyn met elemente van die sosiale lewe wat oopgemaak word vir versadiging deur korporatiewe akteurs, gerig op die maak van wins en / of die regulering van aksie. Joseph Turow skryf dat die "sentraliteit van korporatiewe mag 'n direkte werklikheid is in die hart van die digitale era". Kapitalisme het gefokus op die uitbreiding van die deel van die sosiale lewe wat oop is vir data-insameling en dataverwerking. Dit kan met beduidende implikasies vir kwesbaarheid en beheer van die samelewing sowel as vir privaatheid lei. Verhoogde data-insameling kan egter ook verskeie voordele vir individue en samelewings inhou soos selfoptimalisering (gekwantifiseerde self), maatskaplike optimalisasies (soos deur slim stede) en nuwe of geoptimaliseerde dienste (soos verskeie Google-toepassings). Tog kan die versameling en verwerking van data in die konteks van kapitalisme se kernwinsgewende motief 'n inherente gevaar inhou.
Zuboff kontrasteer massa produksie van die industriële kapitalisme met waarnemingskapitalisme. Die eersgenoemde is in wese interafhanklik met sy bevolkings wat sy verbruikers en werknemers is en laasgenoemde wat jag maak op afhanklike bevolkings wat nie sy verbruikers of sy werknemers is nie en grootliks onkundig is van sy prosedures.
Sy merk op dat waarnemingskapitalisme buite die konvensionele institusionele terrein van die private firma strek en nie net bates en kapitaal waarneem nie, maar ook regte en funksies sonder betekenisvolle toestemmingsmeganismes. Waarneming het die magstrukture in die inligtingsekonomie verander. Dit kan 'n verdere magskuif tot gevolg hê verby die nasiestaat en 'n vorm van korporatokrasie daarstel.
Oliver Stone, skepper van die film Snowden wys na die plaaslik-gebaseerde spel Pokémon Go as die "jongste teken van die opkomende verskynsel van waarnemingskapitalisme". In 2014 het Vincent Mosco verwys na die bemarking van inligting oor kliënte en intekenare op adverteerders se waarnemingskapitalisme en neem kennis van die toesigstaat wat parallel hiertoe bestaan. Christian Fuchs het bevind dat die waarnemingstaat met waarnemingskapitalisme versmelt. Net so vertel Zuboff dat die kwessie verder meer ingewikkeld gemaak word deur hoogs onsigbare samewerkingsooreenkomste met staatsveiligheidstrukture. Volgens Trebor Scholz werf maatskappye mense as informante vir hierdie soort kapitalisme.
Die term "waarnemingskapitalisme" is ook deur politieke ekonome soos John Bellamy Foster en Robert W. McChesney gebruik, alhoewel met 'n ander betekenis. In 'n artikel wat in 2014 gepubliseer word, gebruik hulle dit om die manifestasie van die "onversadigbare behoefte aan data" van finansiëring te beskryf, wat hulle verklaar is "die langtermyngroeispekulasie op finansiële bates relatief tot die BBP" wat in die Verenigde State bekendgestel is deur die regering en die industrie in die 1980's wat ontwikkel het uit die militêre-industriële kompleks en die reklamebedryf.
Life of Pi
Life of Pi is 'n fantastieke avontuurroman van die Kanadese skrywer Yann Martel wat die eerste keer in 2001 gepubliseer is. Die roman se hoofkarakter, Piscine Molitor "Pi" Patel, oorleef 227 dae lank in 'n klein reddingsboot nadat die res van sy familie omgekom het in 'n skipbreuk. Sy metgesel gedurende daardie tydperk is 'n Bengaalse tier by die naam van Richard Parker. Martel gebruik talle ongeloofwaardighede in sy narratief om Life of Pi te omskep in 'n allegorie wat die hipotese oor God se bestaan sterk ondersteun.
Waarnemingskapitalisme
Sleutelkenmerke
Zuboff identifiseer vier sleutelkenmerke in die logika van die waarnemingskapitalisme en volg eksplisiet die vier sleutelkenmerke wat deur Google se hoofekonoom, Hal Varian, geïdentifiseer is:
Life of Pi
Daar is alreeds meer as tien miljoen eksmeplare van hierdie roman verkoop, en dit is in 2002 bekroon met die Booker-prys vir fiksie in die Britse Statebond. In Suid-Afrika is dit in 2003 bekroon met die Exclusive Books Boeke Prys, wat in Afrikaans sinspeel op die naam van die meer bekende Engelse Booker-prys.
Waarnemingskapitalisme
Teenmaatreëls en oplossings
Talle organisasies het gestry vir vryheid van spraak- en privaatregte in die nuwe waarnemingskapitalisme en verskeie nasionale regerings het privaatheidswette aangeneem. Dit is ook denkbaar dat nuwe vermoëns en gebruike vir massa-waarneming strukturele veranderinge benodig teenoor 'n nuwe stelsel om misbruik te voorkom.
Life of Pi
Die regisseur Ang Lee het in 2012 'n rolprentverwerking van hierdie roman op die silwerdoek vrygestel.
Waarnemingskapitalisme
Teenmaatreëls en oplossings
Zuboff vergelyk eise vir privaatheid van waarnemingkapitaliste of beywering vir die beëindiging van kommersiële toesig op die internet soos om Henry Ford te vra om elke Ford Model T per hand te maak en verklaar dat sulke eise eksistensiële bedreigings is wat die basiese meganismes van die entiteite se oorlewing oortree.
Zuboff waarsku dat beginsels van selfbeskikking verbeur kan word weens "onkunde, geleerde hulpeloosheid, onoplettendheid, ongerief, wanhoop of wegdrywing". Sy verklaar dat "ons geneig is om op denkmodelle, woordeskat en hulpmiddels uit die verlede se katestrofes," steun. Hieronder is sienings van die twintigste eeu se totalitêre nagmerries of die monopolistiese voorspellings van Gilded Age-kapitalisme en dus word teenmaatreëls ontwikkel wat geskik is om die vroeëre bedreigings te bestry en nie voldoende of selfs geskik is vir die uitdagings van hierdie nuwe uitdagings nie.
Life of Pi
Agtergrond
Die roman het meer as tien miljoen eksemplare wêreldwyd verkoop. Dit is deur ten minste vyf Londense uitgewershuise verwerp voordat dit deur Knopf Canada aanvaar is, wat dit in September 2001 gepubliseer het. Die Britse uitgawe het die volgende jaar die Man Booker-prys gewen. Dit is ook gekies vir CBC Radio se Canada Reads 2003, waar dit deur die skrywer Nancy Lee beywer is.
Waarnemingskapitalisme
Teenmaatreëls en oplossings
Sy stel ook die vraag: "Sal ons die meesters van inligting wees, of sal ons sy slawe wees?" en verklaar dat "as die digitale toekoms ons huis moet wees, dan is dit ons wat dit moet doen".
Life of Pi
Agtergrond
Die Franse vertaling L'Histoire de Pi is gekies in die Franse CBC-weergawe van die kompetisie Le Combat des livres. Die roman het die 2003 Booker-prys gewen. In 2004 het dit die Asiatiese/Stille Oseaan-Amerikaanse toekenning vir letterkunde in beste volwasse fiksie vir jare 2001–2003 gewen. In 2012 is dit verwerk in 'n speelfilm geregisseer deur Ang Lee met 'n draaiboek deur David Magee.
In 2022 is die roman ingesluit op die "Big Jubilee Read"-lys van 70 boeke deur Commonwealth-outeurs, gekies om die Platinum Jubilee van Elizabeth II te vier.
Verhaal
Die boek begin met 'n nota van die skrywer, wat 'n integrale deel van die roman is. Ongewoon beskryf die nota meestal fiktiewe gebeure. Dit dien om een ​​van die boek se hooftemas vas te stel en af ​​te dwing: die relatiwiteit van waarheid.
Deel een
In die 1960's word die verteller, Piscine Molitor Patel, groot as die seun van die bestuurder van 'n dieretuin in Pondicherry. Terwyl hy later sy lewe daarvan vertel, gee hy insig oor die antagonisme van dieretuine en spreek hy sy gedagtes uit oor hoekom diere minder negatief reageer as wat voorstanders van die idee voorstel.
Die verteller beskryf hoe hy sy volle naam verwerf het as 'n huldeblyk aan die swembad in Frankryk. Nadat skoolmaats hom terg deur sy voornaam in "Pissing" te omskep, vestig hy die kort vorm van sy naam as "Pi" wanneer hy met hoërskool begin. Die naam, sê hy, bring hulde aan die transendentale getal wat die verhouding van die omtrek van 'n sirkel tot sy deursnee is.
In die verhaal beskryf Pi verskeie ander ongewone situasies wat eiename behels: twee besoekers aan die dieretuin, een 'n toegewyde Moslem, en die ander 'n toegewyde ateïs, dra identiese name; en 'n Bengaalse tier van 450 pond by die dieretuin dra die naam Richard Parker as gevolg van 'n klerklike fout wat die tier se naam verander het na die naam van sy menslike gevangene.
Eendag kry Pi en sy ouer broer Ravi 'n impromptu les oor die gevare van die diere wat by die dieretuin aangehou word. Dit begin met 'n bok wat vir 'n ander tier gevoer word, gevolg deur 'n gesinstoer deur die dieretuin, waartydens sy pa die aggressiewe biologiese kenmerke van elke dier verduidelik.
Pi word grootgemaak as 'n Hindoe en beoefen vegetarisme. Op die ouderdom van veertien ondersoek hy die Christendom en Islam, en besluit om 'n aanhanger van albei godsdienste te word, tot sy ouers se ontsteltenis (en sy godsdienstige mentors se frustrasie), en sê hy "wil net vir God liefhê". Hy probeer om God te verstaan ​​deur die lens van elke godsdiens, en besef voordele in elkeen.
'n Paar jaar later in Februarie 1976, gedurende die tydperk toe Indira Gandhi, die Indiese premier, "Die Nood" verklaar, besluit Pi se pa om die dieretuin te verkoop en saam met sy vrou en seuns na Kanada te emigreer.
Deel twee
Die tweede deel van die roman begin in Julie 1977 met Pi se familie aan boord van die Tsimtsum, 'n Japannese vragskip wat diere van hul dieretuin na Noord-Amerika vervoer. 'n Paar dae uit die hawe van Manila af, ondervind die skip 'n storm en sink. Pi slaag daarin om in 'n klein reddingsbootjie te ontsnap, net om uit te vind dat die boot ook 'n gevlekte hiëna, 'n beseerde sebra en 'n orangoetang genaamd Lemoensap bevat. Tot die seun se nood maak die hiëna die sebra dood en dan Lemoensap. ’n Tier skuil onder die boot se seil: dit is Richard Parker, wat 'n geruime tyd voor die hiëna-aanval op die reddingsboot geklim het met ambivalente bystand van Pi. Richard Parker, wat skielik uit sy skuilplek kom, vermoor en eet die hiëna.
Bang bou Pi 'n klein vlot uit reddingstoestelle, maak dit vas aan die boeg van die boot en maak dit sy plek van aftrede. Hy begin Richard Parker kondisioneer om 'n onderdanige rol te speel deur kos as 'n positiewe versterker te gebruik, ook seesiekte as 'n strafmeganisme, terwyl hy 'n fluitjie vir seine gebruik. Binnekort sien Pi homself as die alfa-dier, en is uiteindelik in staat om die boot met sy kat metgesel te deel, en erken op die ou end dat Richard Parker die een is wat hom gehelp het om sy beproewing te oorleef.
Pi vertel van verskeie gebeure terwyl hy in die Stille Oseaan dryf. Op sy laagste punt maak blootstelling hom blind en nie in staat om vis te vang nie. In 'n toestand van delirium praat hy met 'n mariene "eggo", wat hy aanvanklik identifiseer as dat Richard Parker die vermoë gekry het om te praat, maar dit blyk 'n ander blinde skipbreukeling te wees, 'n Fransman, wat op die reddingsboot klim met die bedoeling om Pi dood te maak, maar word dadelik deur Richard Parker vermoor.
Tweehonderd sewe-en-twintig dae na die skip se sink spoel die reddingsboot op 'n strand in Meksiko, waarna Richard Parker in die nabygeleë oerwoud verdwyn sonder om terug te kyk, wat Pi hartseer laat by die skielike afskeid.
Deel drie
Die derde deel van die roman beskryf 'n gesprek tussen Pi en twee amptenare van die Japannese Ministerie van Vervoer, wat 'n ondersoek na die skeepswrak doen. Hulle ontmoet hom by die hospitaal in Meksiko waar hy aansterk. Pi vertel hulle sy verhaal, maar die amptenare verwerp dit as ongelooflik. Pi bied hulle dan 'n tweede storie aan waarin hy op 'n reddingsboot ronddryf, nie met dieretuindiere nie, maar met die skeepskok, 'n Taiwanese matroos met 'n gebreekte been en sy eie ma. Die kok amputeer die matroos se been vir gebruik as visvangaas, en maak dan die matroos sowel as Pi se ma dood vir kos. Kort daarna word die kok deur Pi vermoor.
Die ondersoekers merk parallelle tussen die twee verhale op. Hulle kom gou tot die gevolgtrekking dat die hiëna die kok simboliseer, die sebra die matroos, die orangoetang Pi se ma, en die tier verteenwoordig Pi. Pi wys daarop dat nie een van die stories bewys kan word nie en ook nie die oorsaak van die skipbreuk verduidelik nie, daarom vra hy die amptenare watter storie hulle verkies: die een sonder diere of die een met diere. Hulle kies uiteindelik die storie met die diere. Pi bedank hulle en sê: "En so gaan dit met God." Die ondersoekers verlaat dan en lê 'n verslag in waarin hulle geloof in die eerste storie uitdruk.