cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ѕ (Cyrillies)
Ѕ (kleinletter: ѕ) is ’n letter van die Cyrilliese alfabet wat nog net in Masedonies gebruik word en moenie met die letter S in die Latynse alfabet verwar word nie. Dit word uitgespreek as /dz/ en is voorheen ook in Russies en Oekraïens gebruik. In die ou Cyrilliese alfabet was die letter se naam dzjelo (ѕѣло) en het dit ’n syferwaarde van 6 gehad.
Mhlambanyathi (lat -24,99, long 31,62)
Die Mhlambanyathirivier is 'n rivier wat in die suide van die Krugerwildtuin, in Mpumalanga, Suid-Afrika vloei. Sy monding is aan die suidebank van die Sabierivier, 3 km oos van Skukuza.
Swinhoestormswael
Die Swinhoestormswael (Oceanodroma monorhis) is 'n stormswael en 'n seldsame besoeker aan die kus van Suid-Afrika. Die voël is 20 cm groot en weeg 38 - 40 g met 'n vlerkspan van 44 - 48 sentimeter. Die voël broei op noordwestelike Stille Oseaan-eilande. In Engels staan die voël bekend as Swinhoe's storm-petrel. Die voël is nog net 1 keer opgeteken in Suid-Afrika.
Limpopo provinsiale wetgewer
Die Limpopo provinsiale wetgewer, voorheen bekend as die Noord-Transvaalse provinsiale wetgewer en die Noordelike Provinsie provinsiale wetgewer, is die primêre wetgewende liggaam van die Suid-Afrikaanse provinsie van Limpopo. Dit het 'n eenkamersamestelling en verkies die premier en die uitvoerende raad uit die lede van die leierparty of koalisie in die wetgewer.
Die eerste wetgewer is in Mei 1994 inhuldig as die Noord-Transvaalse provinsiale wetgewer. Dit is in 1995 herdoop tot die Noordelike Provinsie provinsiale wetgewer. Die naam is in 2003 verander na die Limpopo provinsiale wetgewer.
Die sesde wetgewer is op 8 Mei 2019 verkies in die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2019. 'n Meerderheid van die lede behoort aan die African National Congress (ANC).
Bevoegdhede
Die Limpopo-wetgewer stel die premier van Limpopo aan, die hoof van die provinsiale uitvoerende beampte van Limpopo. Die wetgewer kan die premier dwing om te bedank deur 'n mosie van wantroue in te stel. Alhoewel die uitvoerende raad deur die premier gekies word, kan die wetgewer 'n mosie van wantroue aanneem om die premier te dwing om die raad te herstruktureer. Die wetgewer kies ook afgevaardigdes om Limpopo by die Nasionale Raad van Provinsies te verteenwoordig, en gee afgevaardigdes aan partye toe in verhouding tot die aantal setels wat elke party in die wetgewer beklee.
Die wetgewer het die mag om wetgewing uit te voer op verskillende terreine wat in die nasionale grondwet bepaal word; op sommige terreine word die wetgewende mag met die nasionale parlement gedeel, terwyl dit op ander slegs aan die provinsie gereserveer word. Die velde sluit gesondheid, onderwys (behalwe universiteite), landbou, behuising, beskerming van die omgewing en ontwikkelingsbeplanning in.
Die wetgewer hou toesig oor die administrasie van die Limpopo provinsiale regering, en die premier en die lede van die uitvoerende raad moet aan die wetgewer verslag doen oor die uitvoering van hul verantwoordelikhede. Die wetgewer reguleer ook die finansies van die provinsiale regering deur middel van die bewillingswetsontwerpe wat die provinsiale begroting bepaal.
Verkiesing
Die provinsiale wetgewer bestaan ​​uit 49 lede wat verkies word deur 'n stelsel van proporsionele verteenwoordiging van die partylys met geslote lyste. Met ander woorde, elke kieser stem vir een politieke party en word setels in die wetgewer aan die partye toegeken in verhouding tot die aantal stemme wat ontvang is. Die setels word dan deur lede gevul volgens die lyste wat die partye voor die verkiesing ingedien het.
Ampsdraers
Die Speaker is die politieke hoof van die wetgewer en word bygestaan deur 'n adjunk-speaker. Die huidige speaker is Rosemary Molapo, en die adjunk-speaker is Azwindini Jeremiah Ndou; hulle is albei lede van die African National Congress.
Premier Stanley Mathabatha (ANC) is herkies en is reeds sedert 18 Julie 2013 die premier van Limpopo.
Christiaan Gerhardus Snyman
Christiaan Gerhard Snyman is op 28 Maart 1944 in Johannesburg gebore. Hy het in 1963 by die Hoër Seunskool Helpmekaar in Johannesburg gematrikuleer en het sy Doktorale Proefskrif in Sosiologie aan die Universiteit van Pretoria in 1996 voltooi. Hy het verskeie poste in die privaat- en owerheidssektore beklee, en is sedert 1 Maart 1997 verbonde aan die Instituut vir Munisipale Tesouriers in Johannesburg/Kemptonpark, waar hy die Hoof Uitvoerendebeampte van die Instituut was. Sedert 2009 is hy 'n pensioenaris
Concerto
'n Concerto of konsert is 'n werk in simfoniese vorm, gewoonlik met drie bewegings, vir een of soms meer soliste met orkes.
Gedurende die 16de tot 18de eeue was 'n concerto gekenmerk as 'n komposisie vir diverse ensemble van stemme, instrumente, of albei. Hierdie gebruik is afkomstig vanaf die die oorspronklike Italiaanse betekenis van concertare, wat beteken om saam te sluit of by een te kom. Die uitvoerders van 'n vroeë concerto was gewoonlik heterogeen in een of ander sin, soos byvoorbeeld soliste en koor, twee aparte kore, verskillende instrumente, of, mees algemeen, stemme en instrumente. Deur die 17de eeu het die term concerto 'n bykomende Latynse betekenis aangeneem, naamlik een van "baklei" of "stryding", in versying na die opposisie tussen die soliste en orkes van die moderne concerto.
In die 17de eeu is geweide musiek vir stemme en instrumente algemeen concertos genoem, terwyl sekulêre werke van soortgelyke aard algemeen arias, musiche, of kantates genoem is. Grootskaalse geweide concertos vir koor, soliste en instrumente was algemeen in Venesië, en verskyn in versamelings van die 16de eeu vorentoe, deur Andrea Gabrielli en Giovanni Gabrielli asook Claudio Monteverdi.
Aniel Botha
Aniel Botha is ’n Afrikaanse digter.
Lewe en werk.
Aniel Botha word in Kaapstad groot. Sy studeer vanaf 2002 aan die Universiteit van Stellenbosch, waar sy in 2005 ’n B.Ed.-graad behaal. Sy kwalifiseer ook as balletonderwyser. In 2009 verwerf sy ’n M.A.-graad in Kreatiewe Skryfkuns aan die Universiteit van Kaapstad. By die AAA School of Advertising doen sy in 2013 ’n kursus in Inleiding tot Kopieskryf. Sy werk as vryskuttaalpraktisyn en privaat tutor en bly in Durbanville.
Skryfwerk
Op sewentienjarige leeftyd word sy gediagnoseer met die eetsteurnis anorexia nervosa, waarna sy eindelik op 23-jarige ouderdom op aanbeveling van ’n sielkundige in ’n psigiatriese hospitaal opgeneem word. Vir ses weke word sy hier behandel, om die trauma van negatiewe selfbeeld, die eetsteurnis self en die drang om bevryding deur selfdood te probeer oorkom. “’n Dans met die dood” is die aangrypende joernaal oor haar stryd om herstel.
Haar debuut as digter is met “Pirouette”, waar die titel verwys na die balletterm vir rondomtalie draai. Dit is aanhoudende beweging, wat eindelik nêrens heen lei nie. Die gedigte handel hoofsaaklik oor haar eetsteurnis en die emosies van hulpeloosheid, uitsigloosheid en doelloosheid wat daarmee gepaardgaan. Hierdie situasie word gereeld gesien in die simboliek van breek, skerwe, sny en stukkend kerf, wat aanduidend is van die gebroke en stukkende psigeVan Vuuren, Helize “Beeld” 26 Maart 2012
. Sy slaag daarin om in sommige verse (soos “Voorskrif”) die essensie van die steurnis in donker humor vas te vat. Die eerste afdeling heet “Brisé”, ’n Franse balletterm wat in Engelse vertaling “broken step” of dan “stukkende stap” beteken. Hierin word die stukkende psige beskryf. Die daaropvolgende afdeling is “Echappé”, ’n balletterm vir die danspassie waar beide voete vanaf ’n geslote posisie na ’n oop posisie beweeg. Hierdie titel suggereer dan herstel of genesing en suggereer dat deur die gedigte daar wel heling kom. “Pirouette” is in 2013 op die kortlys vir die toekenning van die ATKV se poësieprys. In 2020 word haar gedigte ‘Jy raam en hang my’ en ‘Pas de chat’ in Vers en vrou opgeneem.
Amanda Botha
Amanda Botha is ’n Afrikaanse joernalis en kunskurator, wat verskeie biografieë oor kunspersoonlikhede skryf.
Lewe en werk
Amanda Elizabeth Botha is op 17 Julie 1943 in Johannesburg gebore. Sy word groot in Kaapstad waar sy aan die Jan van Riebeeck Hoërskool matrikuleer. Na skool studeer sy in die kunste en joernalistiek aan die Universiteit van Stellenbosch. In 1967 sluit sy as joernalis by die redaksie van Die Burger aan en werk later ook vir Beeld in Johannesburg en as Kaapse verteenwoordiger van die Johannesburg dagblad Die Transvaler. As joernalis skryf sy oor die jare talle artikels oor skrywers en kunstenaars, wat plaaslik en internasionaal gepubliseer word. In die tydperk 1970 tot 1988 werk sy in die toneelkuns. Aanvanklik bevorder sy die teater namens KRUIK en werk saam met bekende regisseurs soos Athol Fugard, Dieter Reible, Peter Kleinschmidt, Mavis Taylor, Robert Mohr, Francois Swart, Truida Louw en Pieter Fourie. In 1973 raak sy betrokke by die Ruimte-teater in Kaapstad, waar sy saamwerk met Athol Fugard, Yvonne Bryceland en Pieter-Dirk Uys. Hier is sy medestigter van die Ruimte Kinderteater en stig saam met Chris Pretorius ook die eksperimentele Glasteater. Tussen 1982 en 1988 werk sy vir KRUIK-Opera en is ook betrokke by KRUIK-Ballet. Vir televisie skryf sy tussen 1978 en 1994 verskeie dokumentêre programme oor skrywers en ander kunstenaars, wat insluit programme oor C. Louis Leipoldt, Sheila Cussons, N.P. van Wyk Louw, Anna M. Louw, Freda Linde, Hennie Aucamp, die skilders Paul du Toit en Sheila Nowers en die uitvoerende kunstenaars Phyllis Spira, Eduard Greyling en Hermien Dommisse. Die program “The state of South African art today” word bekroon. Sy skryf ook ’n reeks oor die geskiedenis en prestasies van die streeksrade vir kunste. Sy is vryskutjoernalis en kunskurator, wat onder andere gaskurator is vir die Universiteit van Stellenbosch se Sasol Kunsgalery. In 2012 behaal sy ’n M.A.-graad aan die Universiteit van die Wes-Kaap met ’n verhandeling oor “Die samestelling van Sheila Cussons se Versamelde gedigte”.
Sedert die stigting van die Woordfees op Stellenbosch is sy ’n jaarlikse medewerker, veral met kunsuitstallings en besprekings met skrywers. Uitstallings van kunswerke onder haar leiding by die fees sluit in die werk van Sheila Cussons in 2002, Marjorie Wallace in 2003 en Herman van Nazareth in 2004. Vanaf 1977 is sy ten nouste verbonde aan die Afrikaanse Skrywersgilde en is sekretaresse vir vyf jaar. In hierdie hoedanigheid reël sy drie van die gilde se jaarlikse konferensies. Op gereelde grondslag bied sy ook ’n maandelikse program oor Afrikaanse jeugboeke vir FM Radio aan. Sy raak intiem bevriend met Sheila Cussons en wanneer die digter se behoeftes sodanig word dat sy dit nie langer self kan behartig nie, word Botha aangestel as haar kurator. Sy versorg saam met Cussons twee versamelbundels uit haar poësie, naamlik “’n Engel deur my kop” en “Die asem wat ekstase is”.
Skryfwerk
In 1988 publiseer sy ’n biografie oor die prima ballerina Phyllis Spira (“Phyllis Spira: A tribute”), waarvoor Margot Fonteyn ’n voorwoord skryf. Sy skryf ook ’n biografie oor Marjorie Wallace, die bekende kunstenaar en vrou van die skrywer Jan Rabie, onder die titel “Marjorie Wallace: Drif en vreugde”. “Chris Brink: anatomie van ’n omvormer” is ’n biografie van hierdie voormalige rektor van die Universiteit van Stellenbosch. Sy skryf saam met Paul Dobson die biografie oor die Springbok rugbyspeler en bekende sakeman Jan Pickard, wat as “Larger than life – A biography of Jan Bull Pickard” gepubliseer word. Saam met Laurens van der Post maak sy twee dokumentêre programme oor sy lewe en skryf dan saam met hom ’n ongepubliseerde boek oor hulle samewerking, getitel “Conversations at the Cape”. “John Meyer: Verlore in stof” is ’n boek oor ’n reeks van vyftien groot skilderye van die Suid-Afrikaanse kunstenaar John Meyer, met tema die Anglo-Boereoorlog. Botha se teks gee ’n oorsig van die verloop en uitkoms van die Anglo-Boereoorlog, met die gevolgtrekking dat beide partye verloor het, en gee daarna beskrywende en reflektiewe kommentaar op elke skildery. Daarna werk sy aan ’n biografie oor Sheila Cussons, met die werkstitel “Aardse banneling”.
As samesteller maak sy ’n groot bydrae. Sy versorg saam met Sheila Cussons twee versamelbundels uit haar poësie, naamlik “’n Engel deur my kop” en “Die asem wat ekstase is”. Na Cussons se dood stel Amanda haar “Versamelde gedigte” saam. Sy is ook samesteller van “Gesprekke oor die lewe: Die laaste gedagtes van I.L. de Villiers”. Uit die rubrieke “Woorde wat wip” van Herman Lategan wat gereeld in Rapport geplaas word, maak sy ’n keur wat as “Binnekring van spookasems” gepubliseer word. Daarbenewens versorg sy verskeie katalogusse en ander geleentheidspublikasies oor kunstenaars en uitstallings.
Van haar bydraes word in internasionale publikasies soos die Londense Dance and Dancer en World of Ballet and Dance gepubliseer, terwyl van haar artikels in Afrikaans oor skrywers gereeld in Die Burger, Beeld en ander publikasies geplaas word. Sy lewer ook bydraes tot die Amerikaanse “Opera companies of the world” en die “St. James Dictionary of Composers”.
Cornelius Hermanus Wessels
Sir Cornelius Hermanus Wessels (gebore op 26 April 1851 in die teenswoordige distrik Boshof - oorlede op 1 Maart 1924 in Bloemfontein) was 'n Suid-Afrikaanse politikus. Hy en sy vrou, Chrissie, het vyf seuns (Jan, Chris, Louis, Jurie en Tewie) en drie dogters (Polly, Anna en die bekende sopraan Cecilia) gehad.
Wessels het die kiesafdeling Boshof in die Volksraad van die Oranje-Vrystaat van 1885 tot 1899 verteenwoordig en was twee jaar lank voorsitter van die liggaam. Kort voor die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog kom Wessels en en pres. M.T. Steyn ooreen dat hy en sy vrou 'n private besoek aan Europa en die VSA moet bring om vas te stel watter lande die Boererepublieke in die haas onafwendbare oorlog sou steun. Wessels en sy vrou verlaat Bloemfontein op 12 Mei 1899 en besoek onder meer Londen, Brussel, Den Haag, Frankfort, Berlyn en Parys. Enkele dae voor die oorlog begin, kom die Wessels-egpaar op 3 Oktober 1899 terug in Bloemfontein aan.
Pres. Steyn wys Wessels, wat in die Oorlogskomissie gedien het, kort hierna aan as lid van die amptelike Boeredeputasie wat steun by buitelandse moondhede moes probeer kry vir die beëindiging van die oorlog. Hy vertrek op dié sending saam met Abraham Fischer, oupa van die latere Bram Fischer, en A.D.W. Wolmarans op 10 Maart 1900, drie dae voor die Britse magte Bloemfontein beset. Die afvaardiging besoek talle lande in Europa en selfs Rusland en Amerika, maar sonder welslae. Teen die einde van 1900 vestig Wessels hom vir die duur van die oorlog by Sweelinckplein 11, Den Haag, waar hy vir die res van die oorlog as vredesgesant optree.
Namate die oologstoestande in Suid-Afrika versleg het, het Wessels toenemend bekommerd geraak oor sy gesin wat op die plaas Kwaggafontein naby Bloemfontein gebly het. Hy reël in Februarie 1901 dat sy vrou en drie van hul kinders, Cecilia, Anna en Tewie, hulle by hom aansluit. Die kinders begin kort na hulle aankoms skool gaan in Nederland.
Pearson se aalwyn
In Engels staan die plant bekend as Pearson's aloe.
Cornelius Hermanus Wessels
Ná die Vredesluiting op 31 Mei 1902 keer die Wessels-gesin in Februarie 1903 terug na die Vrystaat waar Cornelis weer op Kwaggafontein begin boer. Hy moes sy plaas van vooraf opbou weens die oorlogsverwoesting. Sy vrou, Chrissie, sterf op 5 November 1905 in die ouderdom van 48 jaar aan kanker. In Augustus 1907 raak Wessels verloof aan die 42-jarige Eliza Alice Bosman, 'n weduwee van Worcester. Hulle trou daar sowat twee maande later.
Pearson se aalwyn
Habitat en bewaringstatus
Die struik is inheems aan die Noord-Kaap en Namibië, dit kom voor in die Richtersveld weerskante van die Oranjerivier. Daar is 'n groot populasie by Helskloof.
Cornelius Hermanus Wessels
Toe selfregering in 1907 aan die Vrystaat toegestaan word, word Wessels verkies as lid van die wetgewende vergadering vir die kiesafdeling Bloemfontein-Suid. Hy tree op as kommissaris van openbare werke, lande en myne. In 1915 word hy aangestel as administrateur van die Vrystaat en beklee die amp tot en met sy dood nege jaar daarna. Hy is in 1920 tot ridder geslaan.
Pearson se aalwyn
Habitat en bewaringstatus
Aloe pearsonii word as Minste Kommer geklassifiseer op die Suid-Afrikaanse Nasionale Biodiversiteitsinstituut se Rooilys van Suid-Afrikaanse plante.
Roosvenster
Die term roosvenster word dikwels as 'n generiese term vir 'n ronde venster gebruik, maar verwys in sy spesifieke betekenis veral na die kringvormige vensters van Gotiese kerkgeboue en katedrale. Gotiese roosvensters word gewoonlik deur middelposte en maaswerk in segmente verdeel. Die argitektoniese term "roosvenster" dateer uit die 17de eeu en is waarskynlik van die Oudfranse roué ("wiel") afgelei en nie van die roosblom nie.
Gotiese roosvensters spog nogtans met 'n gesofistikeerde ontwerp wat lyk soos die blomblare van 'n roos. Hulle is een van die tipiese kenmerke van die Gotiese katedrale in Noord-Frankryk, alhoewel roosvenster reeds in vroeër periodes van die Middeleeuse boukuns gebruik is.
Die boumeesters van die Franse katedrale het die roosvensters meestal sentraal bo-oor die portale geplaas waar hulle buitengewone en pragtige ontwerp 'n sterk suggestiewe en meditatiewe werking op die Middeleeuse gelowiges in hulle strewe na spiritualiteit en buitewêreldse ervarings gehad het. Die buitewêreldse, harmoniese en pragtige indruk van roosvensters is deur die gebruik van gekleurde glas versterk en was 'n simbool vir die manier waarop die Goddelike liefde na alle rigtings uitgestraal het.
Die kunsvolle struktuur van roosvensters maak daarnaas dikwels gebruik van elemente uit die mitiese getalle- en sirkelsimboliek om sodoende die alomteenwoordigheid van God in die wêreld, die ewige kringloop of die lewenssiklus op 'n visuele manier ervaarbaar te maak.
Met die herlewing van Middeleeuse stylelemente in die Neogotiese boukuns van die 19de eeu het ook die roosvenster weer gewild geraak en kom as 'n belangrike stylelement in talle Christelike kerkgeboue voor.
Chet Baker
Chesney Henry "Chet" Baker Jr. (23 Desember 1929 – 13 Mei 1988) was 'n Amerikaanse trompetspeler en sanger van jazzmusiek. Hy is bekend om sy noemenswaardige innovasies in die "cool jazz" genre. Die innovasies het aan hom die noemnaam "prince of cool" besorg.
Baker het deur die era van die 1950's baie aandag en kritiese lof ontvang, veral vir albums waarin hy ook sing (Chet Baker Sings, It Could Happen to You). Die Jazz historikus Dave Gelly het die belofte wat Baker se vroeë loopbaan ingehou het beskryf as "James Dean, Sinatra, and Bix, rolled into one." Sy dwelmgebruik het ook sy berugtheid en bekendheid gedryf. Baker was met reëlmaat in die tronk, voordat 'n herlewing in sy loopbaan in die laat 1970's en 1980's plaasgevind het.
Josh Strauss
Josh Strauss (gebore 23 Oktober 1986 in Bellville, Suid-Afrika) is 'n Suid-Afrikaanse rugbyspeler. Hy speel gewoonlik flank of agsteman. Hy was kaptein van die Lions in Superrugby asook tydens die Curriebeker. Strauss het voorheen ook vir die Boland en die Maties gespeel.
Op 11 September 2012 is aangekondig dat Strauss 'n drie-jaar kontrak met die Glasgow Warriors geteken het. Hy het in September 2015 in aanmerking gekom om vir die Skotse nasionale rugbyspan gekies te word. Hy is ook ingesluit by Skotland se groep vir die Rugbywêreldbeker 2015.
Chet Baker
Erfenis
Time after Time: The Chet Baker Project, wat geskryf is deur die dramaturg James O'Reilly, het in 2001 in Kanada getoer.
Hy word uitgebeeld deur Ethan Hawke in die 2015-film Born to Be Blue. Dit is 'n her-verbeelding van Baker se loopbaan in die laat 1960's, toe hy bekend was vir sy musiek en sy verslawing, en waartydens hy deelgeneem het aan 'n film oor sy lewe om sy loopbaan te bevorder. Steve Wall speel Baker in die film uit 2018 getiteldMy Foolish Heart.
Die sanger Luciana Souza het The Book of Chet in 2012 opgeneem as huldeblyk. Die Brasiliaanse jazz-pianis Eliane Elias het haar 2013-album I Thought About You aan Baker opgedra.
Castel Bolognese-treinramp
Die Castel Bolognese-treinramp was 'n groot spoorongeluk wat op 8 Maart 1962 by die Castel Bolognese-stasie naby Ravenna in Italië plaasgevind het. Die Diretto 152-nagtrein tussen Bari en Milaan het om 01h56 kort voor die ingang na die stasie ontspoor. Dertien mense het gesterf en 127 is beseer.
Gebeure
Die 152-lokomotief, FS Klas E428.217, is gedryf deur ingenieur Ennio Covacci en assistent-ingenieur Otello Manzi van die Ancona-spoorwegdepot. Die trein het teen 90 km/h noordwaarts gereis, met sowat 500 passasiers uit verskeie provinsies van die suide van Italië. Die daaglikse trein het die bynaam "Trein van Hoop" gehad, aangesien dit meestal gebruik is om mense op soek na werk en 'n beter lewe uit die arm suide na die ryk industriële stede in Noord-Italië te vervoer.
Die trein was veronderstel om bane te verwissel as gevolg van instandhoudingswerk op die noordwaartse baan. 'n Spesiale spoedbeperking van 30 km/h is afgedwing deur middel van 'n M40 verpligte waarskuwing, maar die vaste sinjaal het "toestand normaal" aangedui en die trein het nie spoed verminder nie.
Terwyl die trein oor die wissel tussen die eerste en tweede baan beweeg het, het die lokomotief teen 102 km/h ontspoor en op sy regtersy beland. Dit het ongeveer 100 meter ver gegly voor dit teen die stasie se watertoring tot stilstand gekom het.
Skade
Die eerste wa, 'n bagasiewa, het die lokomotief gevolg en omgeslaan na die linkerkant. Pluimveehokke in die wa het oopgebreek en dosyne hoenderhenne is vrygelaat. 'n Besending truffels het geringe skade opgedoen, maar hul sterk, kenmerkende reuk het 'n indruk op die noodreaksiespan gelaat. 'n Vrag Marche-skoene was op 'n tweede bagasiewa gelaai en is erg beskadig toe die wa 'n stasiegebou tref.
Die derde wa, 'n Corbellini, is na 'n nabygeleë veld met 'n plaaswoning geslinger, met geringe beserings aan die inwoners van die huis. Die passasiers van die vierde wa (ook 'n Corbellini) was minder gelukkig. Die passasierswa het dwars gedraai en 'n stuk spoorstaaf wat deur die vorige waens losgeruk is, het sy vloer deurboor en die bostruktuur binnegedring. Die staalspoor was die oorsaak van die dood van die meeste van die 13 slagoffers.
Die laaste drie waens het staande gebly. Die vyfde wa was op 'n klein bruggie bokant 'n stroompie en het min of geen skade opgedoen nadat dit effens skeef geloop het.
Reddingswerk
Die eerste reaksie was deur Castel Bolognese se spoorwegwerkers, gelei deur die senior stasiemeester, Giovanni Tarlazzi. Hulle het uit hul huise en van hul poste na die ramptoneel gehardloop toe hulle die ongeluk hoor gebeur. Onmiddellike hulp is aan die beseerdes verleen. Hoofrangeerder Romano Corelli het daarin geslaag om 'n glasvenster van die kajuit met 'n klip stukkend te breek om die drywers uit die verfrommelde kajuit te bevry.
Oorlewendes het in skok op die toneel rondgedwaal en reddingsoperasies belemmer. Sommige het probeer om hul bagasie uit die trein te kry lank vóór die reddingsoperasies voltooi en die wrak veilig verklaar is.
Geen sentrale noodbestuursplan het in daardie stadium in Italië bestaan nie en dus is reddingswerk meestal deur vrywilligers en personeel van die nabygeleë hospitaal verskaf, met min samewerking. Noodwerkers het later gesê daar was te min draagbare, flitse en komberse. Ambulanse is van Imola, Faenza en ander dorpe laat kom, meer as wat nodig was, sodat hulle soms net in mekaar se pad was.
Ná meer hulp van 'n nabygeleë dorp by die reddingspoging opgedaag het, is daar na oorlewendes gesoek en van die oorledenes uit die wrak verwyder. Twee spoorwegwerkers, Balestrazzi en Monti, het begin met herstelwerk van die noordelike baan om die spoorlyn ten minste gedeeltelik bruikbaar te maak. Oorlewendes van die treinramp het die spoorwegwerkers daar raakgesien en dadelik gedink dat hulle vir die ramp verantwoordelik was. Die werkers het hul terug gehaas na hul depot en eerder gewag totdat al die oorlewendes ontruim is.
Baie passasiers is aanvanklik vermis, en die nabygeleë stroom is deursoek vir liggame uit vrees dat iemand uit die waens geslinger is en moontlik verdrink het, maar die vrese het geblyk ongegrond te wees. Die lyke is in die nabygeleë San Francescokerk gestoor, 'n kerk wat steeds herbouwerk ondergaan het na die Tweede Wêreldoorlog.
Nabetragting
Die skuld vir die ongeluk is op ingenieur Ennio Covacci geplaas, wat skuldig bevind is aan veelvuldige onwillekeurige manslag.
Volgens die vonnis is die ontsporing veroorsaak deurdat Covacci 'n spoedgrens gemis het, heel waarskynlik as gevolg van 'n ongewone sein wat destyds gebruik is: die groen sein het vir volle spoed toegelaat, behalwe vir sommige perke wat op die spesiale M40-bulletin vermeld was. Covacci het die bulletin ontvang, maar het sommige beperkings verkeerd vertolk.
Die Corbellini-wa in die Borgo-veld is deur middel van 'n swaarvraghyskraan teruggeplaas. Aanvanklik is dit slegs in 'n pad neergesit, maar later op nuwe draaistelle wat van die skrootwerf geneem is, staangemaak. ’n Kort spoorstuk is gebou om dit terug te rol na die spoorlyn.
Judd Green
Judd Green (1866 – 1932) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente General John Regan (1921) en Chu-Chin-Chow (1923).
Edmund de Beer
Ds. Edmund Zacharias Johannes de Beer (Queenstown, 25 Februarie 1841 – Pietermaritzburg, 25 Mei 1918) was ’n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk en een van die eerste vier studente wat hulle in 1858 ingeskryf het om hulle aan die Kweekskool op Stellenbosch as NG predikant te bekwaam.
Herkoms en opleiding
De Beer was die seun van Samuel Jacobus en Martha Maria Magdalena de Beer (nooiensvan nie verstrek). Sy vader het ’n leidende rol gespeel in die distrik Cradock, waaronder Queenstown destyds geval het en was lid van die Queenstownse Afdelingsraad (’n vroeë voorloper van die huidige distriksrade). De Beer ontvang sy skoolopleiding op Queenstown en gaan daarna na Stellenbosch, waar hy as een van die eerste vier studente van die Kweekskool op 29 Desember 1862 kandidaat in die teologie word. Die eerste vier studente aan die Kweekskool was:
Gemeentelike bediening
Ná sy legitimering op 2 Maart 1864 ontvang ds. De Beer twee beroepe: een na Kroonstad in die destydse Oranje-Vrystaat en een na die NG gemeente Dordrecht in die Noordoos-Kaap. Hy neem laasgenoemde aan en word op 10 September 1864 daar bevestig. In dié tyd word die Gereformeerde kerk Dordrecht op 6 Maart 1869 van die Burgersdorp afgestig. Ds. De Beer vertrek hierna na die Moederstad en word op 28 Februarie 1878 op Simonstad bevestig. ’n Jaar of twee later aanvaar hy egter die beroep na die kort vantevore gestigte NG gemeente Drieankerbaai in die voorstad Seepunt waar hy bevestig word op 8 Oktober 1880. Hierna volg Barberton in die destydse Zuid-Afrikaansche Republiek van 27 Augustus 1898 en die NG gemeente Pietermaritzburg van 29 Februarie 1904 tot hy op 25 Februarie 1906 sy emeritaat op sy 65ste verjaardag aanvaar.
Hy bly in die Tuinkolonie aan en as ouderling van die Pietermaritzburgse moedergemeente word hy afgevaardig na die Sinodesittings van die Natalse Kerk. Hy ondersteun die afskaffersbeweging, ’n oortuiging wat sekerlik aangewakker is deur die invloed van prof. Nicolaas Hofmeyr, een van sy professore aan die Kweekskool. Die ander was prof. John Murray, seun van ds. Andrew Murray sr. van die NG gemeente Graaff-Reinet.
Persoonlikheid
Volgens sy beskrywing in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek Deel II was ds. Beer "vlug van verstand, lief vir studie, opgeruimd van geaardheid en hartlik in die sosiale omgang. Kenmerkend was sy toegewyde godsdienstige lewe en kinderlike vertroue" op die Here.
Gesinslewe
Ds. De Beer se eerste vrou, Anna Flowerdew Fincham, is in November 1891, toe hulle die pastoriepaar van die NG gemeente Drieankerbaai was, oorlede. Hulle was 27 jaar lank getroud. Sy tweede huwelik is gesluit op 5 April 1893 met Frederica Dorothea Roux, wat ná haar pa, ds. Piet Roux, se aftrede as leraar van die NG gemeente Smithfield saam met hom en die res van die gesin in Seepunt se kusweg in 'n herehuis kom woon het. Ds. De Beer het deur dié huwelik 'n oom geword van die Afrikaanse kultuurleidster en taalstryder Mabel Jansen, wie se ma, Louise (getroud met Samuel Henri Pellissier), 'n suster van Frederica was. Albei ds. De Beer se huwelike was kinderloos.
Loire (rivier)
Die Loire [lwar] (Latyn: Ligara, Ligera, Bretons: Liger) is met sy lengte van 1 012 kilometer die langste rivier in Frankryk. Die Loire het sy oorsprong by die Mont Gerbier-de-Jonc, 'n bergspits in die département Ardèche (Sentraalmassief), en vloei van daar in noordelike rigting deur Roanne en Nevers, verander sy rigting naby Orléans en vloei in westelike rigting deur Tours om uiteindelik naby Saint-Nazaire (département Loire-Atlantique) in die Atlantiese Oseaan uit te mond.
'n Aantal Franse départements soos Loire is na die rivier vernoem.
Die Loire se rivierloop in die sentrale gedeelte van die Loirevallei tussen Sully-sur-Loire en Chalonnes is vanweë die groot aantal pragtige kastele in hierdie streek deur UNESCO in 2000 tot wêrelderfenisgebied verklaar.
N'watindlopfuspruit
Die N'watindlopfuspruit is 'n spruit wat in die suide van die Krugerwildtuin, in Mpumalanga, Suid-Afrika vloei. Sy monding is aan die noordebank van die Sabierivier, verder oos van Skukuza.
Lex Scott Davis
Lex Scott Davis (gebore 21 Februarie 1991) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The First Purge (2018) en SuperFly (2018), en in die televisiereeks Tales (2017).
Madeirastormswael
Die Madeirastormswael (Oceanodroma castro) is 'n stormswael en 'n seldsame besoeker aan die kus van Suid-Afrika. Die voël is 20 cm groot en weeg 35 - 48 g met 'n vlerkspan van 44 - 47 sentimeter. Die voël broei op eilande in tropiese en matige Atlantiese- en Stille Oseaan. In Engels staan die voël bekend as Band-rumped storm-petrel. Die voël is nog net 1 keer opgeteken op 'n eiland naby Lüderitz.
Uriël
thumb|200px|’n Mosaïek van Uriël. Uriël (Hebreeus: אוּרִיאֵל, "die lig van God" of "my lig is God") is een van die aartsengele van sekere Christelike en Joodse tradisies.
Beskrywing
Die aartsengel Uriël kom nie in die kanonieke Hebreeuse Bybel voor nie (net Migael en Gabriël word by die naam genoem) en sy word dus in baie denominasies nie erken nie.
Sy maak haar verskyning in die apokriewe boek 1 Henog, waarvan die oudste deel omstreeks die 3de eeu v.C. geskryf is. Hierin word sy beskryf as "een van die heilige engele wat oor die wêreld en oor Tartaros is" (1 Henog 20:2,3). Volgens dié geskrif word Uriël deur God na Noag gestuur om hom te waarsku oor die sondvloed. Noag moet hom verberg en nie meer in die openbaar verskyn nie. Uriël gee hom ook die opdrag en aanwysings om ’n ark te bou om die watervloed te oorleef (1 Henog 10:1-4).
In 2 Henog, ’n teks van voor 70 n.C., gee God Uriël opdrag om 360 boeke aan Henog, wat na die hemel opgevaar het, te dikteer wat alles bevat waarvan hy weet. Sy word soms uitgebeeld as die gerub in die tuin van Eden, met ’n brandende swaard, of die engel wat oor onweer en terreur waak. In die verhaal van Adam en Eva word Uriël as ’n gerub beskou in die derde hoofstuk van Genesis. In ander geskrifte oor engele word Uriël gesien as ’n regent van die son, vlam van God, engel van die Heilige Gees, waker oor die doderyk of aartsengel van redding.
Vrystaatse provinsiale wetgewer
Die Vrystaatse provinsiale wetgewer is die primêre wetgewende liggaam van die Vrystaat. Dit het 'n eenkamersamestelling en verkies die premier en die uitvoerende raad uit die lede van die leierparty of koalisie in die wetgewer.
Bevoegdhede
Die Vrystaatse provinsiale wetgewer kies die premier van die Vrystaat, die hoof van die provinsiale uitvoerende beampte van die Vrystaat. Die wetgewer kan die premier dwing om te bedank deur 'n mosie van wantroue in te stel. Alhoewel die uitvoerende raad deur die premier gekies word, kan die wetgewer 'n mosie van wantroue aanneem om die premier te dwing om die samestelling van die raad te verander. Die wetgewer stel ook die Vrystaatse afgevaardigdes aan by die Nasionale Raad van Provinsies, wat afgevaardigdes aan partye toeken in verhouding tot die aantal setels wat elke party in die wetgewer beklee.
Die wetgewer hou toesig oor die administrasie van die provinsiale regering van die Vrystaat, en die premier en die lede van die uitvoerende raad moet aan die wetgewer verslag doen oor die uitvoering van hul verantwoordelikhede. Die wetgewer bestuur ook die finansies van die provinsiale regering deur middel van die bewillingswetsontwerpe wat die Vrystaat se provinsiale begroting bepaal.
Verkiesing
Die provinsiale wetgewer bestaan ​​uit 30 lede wat deur 'n stelsel van proporsionele verteenwoordiging van die partylys met geslote lyste verkies word. Die mees onlangse verkiesing is op 8 Mei 2019 gehou.
Ampsdraers
Sedert 27 Maart 2018 is die premier van Vrystaat Sisi Ntombela van die African National Congress, terwyl dr. Roy Jankielsohn, (Demokratiese Alliansie), sedert Mei 2014 die leier van die opposisie is.
G.A. Watermeyer
Godfried Andreas Watermeyer (15 Oktober 1917 – 4 Junie 1972) was ’n Afrikaanse digter en baanbreker vir Afrikaans in die reklamebedryf.
Lewe en werk
Godfried Andreas Watermeyer is op 15 Oktober 1917 op die plaas Spitskop in die distrik Middelburg in die Noordoos-Kaap gebore. Hy is die oudste seun in ’n gesin van ses, waar sy ouers van die kinders verwag het om talle take op die plaas te verrig. Op twaalfjarige ouderdom word hy ernstig beseer wanneer ’n perd op hom val. Die nagevolge van hierdie ongeluk bly hom vir die res van sy lewe by en hy is soms vir maande bedlêend. Hy word groot op sy geboorteplaas Spitskop en die plaas Lucernvale en gaan tot standerd ses skool aan die regeringskool op hul plaas. Daarna gaan hy in 1932 na die Hoërskool Middelburg, waar hy in 1935 sy studies tydelik moet staak weens sy gesondheid. In 1936 matrikuleer hy egter en slaag al sy vakke in die eerste klas. Hy aanvaar dan in 1937 ’n betrekking in die Departement van Lande in Transvaal, vanwaar hy spesiale korrespondent word vir Die Transvaler in die Vaalharts-nedersetting. Hy word uit hierdie posisie ontslaan wanneer hy in Die Transvaler ’n skerp aanval doen op sy eie Departement weens hulle optrede teen die deur droogte geteisterde boere van die streek. Uit noodsaak keer hy terug na sy geboortestreek en beklee vir die volgende paar jaar ’n klerikale betrekking in die Padkantoor op Middelburg in die Kaap. In 1940 studeer hy aan die Universiteit van Stellenbosch nadat hy vir hierdie doel £200 by Elisabeth Eybers leen. Weens swak gesondheid en ’n gebrek aan geld moet hy egter sy studies tydelik staak, al slaag hy al die vakke in sy eerste jaar. Tussen 1941 en 1948 woon en werk hy in Johannesburg. Hy ontmoet die aktrise Letsie Ferreira, oorspronklik van Willowmore, in November 1942 en hulle is in Maart 1943 getroud. Tydens die oorlogjare word ’n seun, Fred, uit die huwelik gebore.
As gevolg van sy siekte en oorlogviktimisasie sukkel hy om ’n vaste betrekking te behou en is hy by tye van sy vrou afhanklik as broodwinner. Hy verloor byvoorbeeld sy betrekking by die Rand Club wanneer sy opvattinge oor die Tweede Wêreldoorlog bots met die destydse beleid van Jan Smuts se regering en is hierna vir ten minste twee weke werkloos. As boekhouer werk hy tot 1948 by ’n Engelse vervoerfirma. Na die verskyning van “Sekel en simbaal” in 1948 studeer Watermeyer met die steun van vriende en organisasies soos die Reddingsdaadbond en Helpmekaarfonds van 1949 af voltyds aan ’n B.A.-graad aan die Universiteitskollege van die Oranje-Vrystaat. In 1949 kry hy die Kanseliersmedalje vir tweetaligheid van die Universiteit van Suid-Afrika. Nadat hy die B.A.-graad verwerf het, keer hy terug na Johannesburg. Die gesin huur ’n woonstel, maar kan slegs een bekostig wat só klein is dat dit slegs plek het vir sy vrou en seun, sodat hy by ander mense in ’n solderkamer moet slaap. Hy werk eers as dosent by ’n korrespondensiekollege en later as vertaler by die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie.
In die middel vyftigerjare tree hy toe tot die reklamewese wanneer hy vir Nic Tredoux opvolg as Afrikaanse kopiehoof by Grant Advertising. Dit is die begin van ’n baie suksesvolle loopbaan in die reklamewese, met sy taalvindingrykheid en uitnemende tweetaligheid wat in hierdie beroep tot hulle reg kom. Hy trap diep spore in reklame en doen veral baanbrekerswerk om Afrikaans te help vestig as reklametaal. Die gesin koop eers ’n huis in Linden en vandaar bly hulle in Northcliff, in ’n Spaanse villa in Bryanston en eindelik in ’n uiters luukse woning teen die hang van Aasvoëlkop. In die laat sestigerjare word hy direkteur van die groot reklamemaatskappy LPE-Leo Burnett. Op 4 Junie 1972 is Watermeyer aan ’n hartaanval in sy woning teen Aasvoëlkop, Johannesburg, oorlede. Hy is na ’n roudiens in die NG gemeente Aasvoëlkop (deesdae Aan-die-Berg) veras en sy as is in die Sneeuberge in die distrik Middelburg gestrooi.
Skryfwerk
Watermeyer bereik nooit weer die hoogtes van sy debuut nie. In 1949 verower hy beide die eerste en tweede prys in die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie se poësiewedstryd. Die private uitgawe “Die Republiek van duisend jaar” bevat volks-nasionalistiese verse waaruit die politieke en godsdienstig-ideologiese denke onderliggend aan die apartheidsbeleid duidelik blyk, met dikwels vae beeldspraak en teenstellings van die sentrale argumente. Die bundel word in elf afdelings verdeel, waarin verskillende aspekte van die Afrikaner se bestaan as volk behandel word, met veral die Afrikaner se verstedeliking wat ’n negatiewe impak gehad het op sy menswaardigheid. Die bundel begin by die droom van ’n eie volk en land wat die voorouers begeer het en wat met die regering van Paul Kruger vir die eerste keer ’n werklikheid geword het. Die visioen van ’n ideale staat word beskryf, waarin die magte wat daaraan afbreuk doen gekasty word. Die bundel eindig dan met die visie van die toekoms, waar die Afrikanervolk in ’n republiek van duisend jaar as rigtervolk in Afrika gesien word. “Skeppingswette van apartheid” is ’n afsonderlike afdeling en verheerlik die rassistiese denkwyse onderliggend aan apartheid. Hierdie bundel word in letterkundige kringe negatief beoordeel. Die bundel is egter ’n interessante digterlike dokumentering van die maatskaplike denke wat apartheid tot ideologie en as basis vir ’n land se politieke bestel verhef het. Baie van die verse in hierdie bundel is soortgelyk aan versetverse uit die struggle-tydperk, met die stryd om vryheid van die Afrikaner wat soortgelyk is aan die emosies en geykte eise en beelde wat die vryheidstryd van die swart volkere ontketen het. In Die Burger van 30 Mei 1956 publiseer Watermeyer ’n geleentheidsgedig by D.F. Malherbe se vyf-en-sewentigste verjaardag waarin hy van dieselfde geswolle styl gebruik maak.
Sy laaste bundel “Bitter brood” bevat gedigte wat hy oor die voorafgaande twintig jaar (1945–1965) geskryf het, sommige selfs voor sy debuut. Relatief nuut in sy digkuns is die liefdesgedigte in die afdeling “Klein siklus”, veral aangesien dit uit eggenootlike perspektief geskryf word, waar die eggenoot nie meer deur die huweliksverhouding bevredig word nie en ’n ander liefde soek. “Nors bul van die Namib” beeld die eensaamheid van hierdie majestueuse dier in apokaliptiese beelde uit, waarby “Mistieke wildsbokke” met sy magiese atmosfeer aansluit. “Kobaltbom” gee uiting aan die verwoesting van die bom, waardeur die proses van die verwoesting van die natuur en die inkrimping van die leeu se lewensspasie tot die hok in die dieretuin omgekeer word. Treffende satire word gevind in die gedig “Kronieke van ’n reklameman”, waarin die eksesse en gebrek van waardes van die reklamebedryf aan die kaak gestel word.
Van sy gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, “Uit ons digkuns”, “Afrikaanse verse”, “Junior verseboek”, “Digterstemme”, “Die junior digbundel”, “Afrikaanse ballades”, “Digters en digkuns”, “Nuwe klein verseboek”, “Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte”, “Faune”, “Die dye trek die dye aan”, “Miskien sal ek die wingerd prys”, “Woordpaljas”, “My Afrikaanse verseboek”, “Die goue vreugde”, “Voorspraak” en “Goudaar”. Hy publiseer sedert 1936 gereeld gedigte in tydskrifte, insluitende Standpunte, en skryf ook die skoolliedere van die Laer Gedenkskool Danie Theron in Carletonville en die Hoërskool Dr. E.G. Jansen in Boksburg.
Die private uitgawe “Atlantis or The crying of the waters” bevat Engelse gedigte oor ’n toekomsryk na afloop van die vernietiging van die wêreld. Hy begin die bundel skryf nadat hy ’n beskrywing van Plato oor die verlore kontinent Atlantis lees en daarna ’n besondere visie kry oor ’n groot sondvloed wat die voormalige koloniale heersers Engeland, Nederland, België, Frankryk en Portugal sou oorstroom en vernietig. Die visie begin met ’n openbaring van die geheime rondom die ondergang van die legendariese Atlantis, waaruit parallelle getrek word met die eietydse samelewing. Daar is 21 gedigte in die bundel, met sommige wat uit ’n groot aantal onderdele bestaan. Dit open met ’n opdraggedig aan die digter se vrou, gevolg deur vier gedigte waarin die visie uit antieke tye hom aan die digter openbaar en hom die opdrag gee om dit neer te skryf. Dit is eindelik ’n geestelike boodskap, met ’n visie van ’n komende Messias wat weer op aarde sal wandel. Daarna volg vier afdelings, drie waarvan uit gedigreekse  bestaan. Die eerste afdeling is “Atlantis”, waarin hierdie vrederyk in sy glorie beskryf word, gevolg deur die koms van wellus en gierigheid wat die ryk se vrede versteur en dit in sonde dompel. Met die sondvloed uit Bybelse tye word Atlantis oorstroom en sink dit na die bodem van die see. “The rape of the atom” is ’n alleenstaande gedig wat die tweede afdeling vorm. Hierin word die destruktiewe mag van die atoombom beskryf. Dit is die simbool van haat en sonde waardeur die aarde sy toekomstige ondergang sal beleef. Die gedigreeks “The destiny of England and the Low Lands lying to the west” is die derde afdeling. Hierin word die vernietiging voorspel van die Britse Eilande en die laerliggende Europese lande deur ’n volgende sondvloed. Die laaste afdeling is “The great awakening”, waarin die herstel van die idilliese ryk van Atlantis en die duisendjarige vrederyk in die vooruitsig gestel word. Die bundel word egter nie baie goed ontvang nie, al skryf Elisabeth Eybers in die inleiding tot die bundel met bewondering van sy vermoë om in twee tale uiting aan sy diepste gevoelens te gee.
The Lion Sleeps Tonight
"The Lion Sleeps Tonight", ook bekend as "Wimoweh", "Wimba Way" of "Awimbawe", is 'n liedjie wat oorspronklik geskryf en opgeneem is deur Solomon Linda met die Evening Birds vir die Suid-Afrikaanse Gallo Record Company in 1939, onder die titel "Mbube". Dit is geskryf in Zoeloe, is aangepas en internasionaal deur baie pop- en folk-kunstenaars van die 1950's opgeneem, insluitend die Weavers, Jimmy Dorsey, Yma Sumac, Miriam Makeba en die Kingston Trio. In 1961 het die bekendste weergawe deur die doo-wop-groep die Tokens, aangepas in Engels, 'n nommer-een-treffer in die Verenigde State van Amerika geword. Met verloop van tyd het dit ten minste US$15 miljoen in tantième met bewerkings van die liedjie en rolprentlisensiëring verdien.
Geskiedenis
"Mbube" (Zoeloe: leeu) is in die 1920's deur Solomon Linda, 'n Suid-Afrikaanse sanger van Zoeloe-oorsprong, geskryf wat later vir die Gallo Record Company in Johannesburg as 'n skoonmaker en plate-verpakker gewerk het. Hy het oor naweke saam met die Evening Birds, 'n ensemble-musiekgroep, opgetree, en dit was by Gallo Records, onder leiding van die swart vervaardiger Griffiths Motsieloa, wat Linda en sy medemusikante verskeie liedjies opgeneem het – onder meer "Mbube," wat die vraag-en-antwoord-patroon ingesluit het wat algemeen onder baie etniese groepe suid van die Sahara voorgekom het, insluitend Zoeloe.
Aldus die joernalis Rian Malan:
"'Mbube' was nie die merkwaardigste wysie nie, maar daar was iets meesleurend aan die onderliggende dreunsang, 'n digte ineenskakeling van lae manlike stemme, en bo dit het Solomon gejodel en sy stem verhef vir twee opwindende minute, en dan en wan geïmproviseer. Die derde opname was die beste, die oomblik van onsterflikheid toe Solly sy asem diep ingetrek het, sy mond oopgemaak het en die melodie geïmproviseer het wat die wêreld nou assosieer met hierdie woorde: 'In the jungle, the mighty jungle, the lion sleeps tonight.'"
Dit is in 1939 deur Gallo as 'n 78-plaat uitgereik en aan swart gehore bemark. "Mbube" was 'n treffer en Linda was 'n ster regoor Suid-Afrika. Teen 1948 was daar reeds meer as 100 000 kopieë van die liedjie in Afrika en onder swart Suid-Afrikaanse immigrante in Brittanje verkoop. Linda se naam is ook gekoppel aan 'n Afrika-styl van a cappella-musiek wat in isicathamiya (ook genoem mbube) ontwikkel het, wat gewild gemaak is deur Ladysmith Black Mambazo.
In 1961 het twee vervaardigers van RCA Records, Hugo Peretti en Luigi Creatore, vir George David Weiss, 'n liriekskrywer en musikant wat by Juilliard opgelei is, gekry om 'n popmusiek-verwerking van "Wimoweh" te doen. Dit was vir die B-kant van 'n 45-rpm-kortspeler genaamd "Tina," gesing deur die tiener-doo-wop-groep The Tokens. Weiss het die Engelse lirieke "In the jungle, the mighty jungle, the lion sleeps tonight..." en "Hush, my darling, don't fear, my darling..." geskryf.
Weiss het ook die sopraan Anita Darian ingebring om Yma Sumac se Exotica-weergawe te herhaal, vóór, tydens en ná die saxofoonsolo. "The Lion Sleeps Tonight" is in 1961 deur RCA uitgereik en dit het opgeskiet tot die nommer-een-posisie op die Billboard Hot 100. Weiss se Abilene Music Inc. was die uitgewer van hierdie verwerking en "Albert Stanton" ('n skuilnaam vir Al Brackman, die sakevennoot van Pete Seeger se musiekuitgewer, Howie Richmond) is vermeld as een van die liedjie se skrywers of verwerkers.
Kopieregkwessies
Die sosiale historikus Ronald D. Cohen skryf: "Howie Richmond het kopiereg geregistreer op baie liedjies wat oorspronklik in die openbare domein was (sic) maar wat hy effens verander het om Decca tevrede te stel en wins daaruit te maak." Die Kanadese skrywer Mark Steyn sê egter die skuilnaam "Paul Campbell" is Pete Seeger s'n. Met Howie Richmond se aanspraak op skrywer-kopiereg kon hy sowel tantieme ontvang as liedjieskrywer en sy maatskappy se deel as uitgewer.