cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lethabo-kragstasie
Kragopwekking
Lethabo het 'n droë ashoop waar die as teruggeplaas word in die gebied van die myn waaruit die steenkool reeds verwyder is. Die ashoop word gerehabiliteer deur die as met bo-grond te bedek wat dan met grassaad gesaai word - die gras wat natuurlik in die omgewing voorkom. Lethabo laat nooit water terug na die rivier toe nie, sodat waterbesoedeling nie kan plaasvind nie.
Aanvanklik is daar huise gebou vir die werkers van die myn en die kragstasie in Vaalpark (wat onder Sasolburg ressorteer), maar dié huise is met verloop van tyd verkoop.
Johan Kriek
Kriek is op 5 April 1958 in Pongola gebore en het in 1976 aan die Afrikaanse Hoër Seunskool in Pretoria gematrikuleer. Hy het na Napels, Florida in die VSA verhuis nadat hy in 1978 'n professionele tennisspeler geword het. In sy loopbaan het hy twee keer 'n Grand Slam-enkelspeltitel gewen deur die Australiese Ope in 1981 en 1982 te wen. Hy het veertien enkelspel- en agt dubbelspeltitels gewen. Kriek het in Augustus 1982 'n Amerikaanse burger geword.
Saint Denis Basiliek
Die Saint Denis Basiliek is 'n Franse basiliek en 'n katedraal wat geleë is in die Paryse voorstad van Saint-Denis. Dit is bekend vir sy argitektuur en as begraafplaas van verskeie Franse konings.
Die Basiliek is na Sint Denis, die beskermheilige van Frankryk en die eerste Biskop van Parys, vernoem
Die Basiliek is 'n Romaanse gebou. In 1136 het Abbot Suger (1081 - 1155) begin om die gebou te herbou. Hy het met die westelike kant van die gebou begin en stelselmatig na die oostekant gewerk. Daar is van die oostelike einde gesê dat dit die eerste gebou in die Gotiese styl is. Die herbouing is in die 13de eeu voltooi.
Mense wat in die Saint Denis Basiliek begrawe is
• Catherine of Medici, vrou van Hendrik II van Frankryk
• Karel Martel
• Karel IV van Frankryk
• Karel VI van Frankryk
• Karel IX van Frankryk
• Clotaire III
• Constance van Arles, vrou van Robert II van Frankryk
• Frans I van Frankryk
• Frans II van Frankryk
• Henrietta Maria van Frankryk, vrou van Karel I van Engeland
• Hendrik I van Frankryk
• Hendrik II van Frankryk
• Hendrik III van Frankryk
• Hugh Capet
• Isabella van Aragon, vrou van Filips IV van Frankryk
• Isabeau van Bavaria, vrou van Karel VI van Frankryk
• Jan II van Frankryk
• Lodewyk VI van Frankryk
• Lodewyk VII van Frankryk
• Lodewyk VIII van Frankryk
• Lodewyk IX van Frankryk
• Lodewyk X van Frankryk
• Lodewyk XII van Frankryk
• Lodewyk XV van Frankryk
• Lodewyk XVI van Frankryk
• Lodewyk XVIII van Frankryk
• Marie Antoinette, vrou van Lodewyk XVI van Frankryk
• Filips I van Frankryk
• Filips II van Frankryk
• Filips III van Frankryk
• Filips IV van Frankryk
• Filips V van Frankryk
• Filips VI van Frankryk
• Robert II van Frankryk
Antarktiese Skiereiland
Die Antarktiese Skiereiland is die noordelikste deel van die kontinent Antarktika en dié deel van die kontinent, wat vir sy grootste deel oor die suidelike Poolsirkel uitsteek. Die skiereiland het 'n lengte van sowat 1 200 km en is in die Westelike Halfrond teenoor Suid-Amerika geleë, waarvan dit deur die Drakedeurgang geskei word. Net noord van die skiereiland is die eilandgroep Suid-Georgië en die Suidelike Sandwicheilande en net wes die Alexander-eiland, die grootste eiland van Antarktika, geleë. Die Antarktiese Skiereiland grens in die weste aan die Bellingshausensee, in die noorde aan die Scotiasee en in die ooste aan die Weddellsee, almal seë van die Suidelike Oseaan.
Die Antarktiese Skiereiland is baie bergagtig met hoogtes van tot 2 800 m, wat as voortsetting van die Suid-Amerikaanse Andes beskou word. Weens die skiereiland se matige klimaat binne Antarktika het die skiereiland en die nabygeleë eilande die hoogste konsentrasie aan navorsingstasies op die Antarktiese vasteland.
Oorsig
Die Antarktiese Skiereiland, bekend as O'Higgins Land in Chili en Tierra de San Martín in Argentinië, en oorspronklik as Graham Land in die Verenigde Koninkryk en die Palmer-skiereiland in die Verenigde State, is die mees noordelike deel van Antarktika.
Die Antarktiese Skiereiland is deel van die groter skiereiland van Wes-Antarktika, wat 1 300 km uitsteek vanaf 'n lyn tussen Kaap Adams (Weddellsee) en 'n punt op Antarktika suid van die Eklund-eilande. Onder die yslaag wat dit bedek, bestaan die Antarktiese Skiereiland uit 'n string bodemrots-eilande; dit word geskei deur diep kanale waarvan die bodems op dieptes heelwat onder die huidige seevlak lê. Hulle word verbind deur 'n gegronde ysplaat. Vuurland, die mees suidelike punt van Suid-Amerika, is ongeveer 1 000 km weg oor die Drake-gang.
Die Antarktiese Skiereiland is 522 000 vk kilometer in oppervlakte en 80% ysbedek.
Die mariene ekosisteem rondom die westelike kontinentale plat van die Antarktiese Skiereiland (WAP) is aan vinnige klimaatsverandering onderwerp. Oor die afgelope 50 jaar het die warm, klam seeklimaat van die noordelike WAP suid verskuif. Hierdie klimaatsverandering verdring toenemend die eens dominante koue, droë kontinentale Antarktiese klimaat. Hierdie streeksverwarming het meervlakkige reaksies in die mariene ekosisteem veroorsaak, soos verhoogde hittevervoer, verminderde see-ys omvang en duur, plaaslike afnames in ys-afhanklike adeliepikkewyne, toename in ys-verdraagsame witoorpikkewyne en stormbandpikkewyne, veranderinge in fitoplankton en soöplankton gemeenskapsamestelling, sowel as veranderinge in die aanwas, oorvloed en beskikbaarheid van planktonkrefies vir roofdiere.
Die Antarktiese Skiereiland is tans besaai met talle navorsingstasies, en nasies het verskeie aansprake op soewereiniteit gemaak. Die skiereiland is deel van betwiste en oorvleuelende eise deur Argentinië, Chili en die Verenigde Koninkryk. Nie een van hierdie eise het internasionale erkenning nie en onder die Antarktiese Verdragstelsel probeer die onderskeie lande nie om hul eise af te dwing nie. Die Britse aanspraak word egter deur Australië, Frankryk, Nieu-Seeland en Noorweë erken. Argentinië het die meeste basisse en personeel wat op die skiereiland gestasioneer is.
Ontdekking en naamgewing
Die heel waarskynlike eerste waarneming van die Antarktiese Skiereiland, en dus ook van die hele Antarktiese vasteland, was op 27 Januarie 1820 deur 'n ekspedisie van die Imperiale Russiese Vloot onder leiding van Fabian Gottlieb von Bellingshausen. Sy geselskap het nie die vasteland erken wat hulle gedink het 'n ysveld is wat deur klein heuwels bedek is nie.
Drie dae later, op 30 Januarie 1820, was Edward Bransfield en William Smith, met 'n Britse ekspedisie, die eerstes wat 'n deel van die Antarktiese Skiereiland op kaart gebring het. Hierdie gebied sou later Trinity Peninsula genoem word en is die uiterste noordoostelike gedeelte van die skiereiland. Die volgende bevestigde waarneming was in 1832 deur John Biscoe, 'n Britse ontdekkingsreisiger, wat die noordelike deel van die Antarktiese Skiereiland Graham Land genoem het.
Die eerste Europeër wat op die vasteland geland het, word ook betwis. 'n 19de-eeuse robjagter, John Davis, was byna seker die eerste. Robjagters was egter geheimsinnig oor hul bewegings en hul logboeke was doelbewus onbetroubaar om enige nuwe robjagterreine teen mededinging te beskerm.
Tussen 1901 en 1904 het Otto Nordenskjöld die Sweedse Antarktiese ekspedisie gelei, een van die eerste ekspedisies om dele van Antarktika te verken. Hulle het in Februarie 1902 op die Antarktiese Skiereiland geland, aan boord van die skip Antarctic, wat later nie ver van die skiereiland gesink het nie. Alle bemanning is gered. Hulle is later deur 'n Argentynse skip opgelaai.
Die Britse Graham Land-ekspedisie tussen 1934 en 1937 het lugopnames met 'n Havilland Fox Moth-vliegtuig uitgevoer en tot die gevolgtrekking gekom dat Graham Land nie 'n argipel was nie, maar 'n skiereiland.
Ooreenkoms oor die naam "Antarktiese Skiereiland" deur die Advieskomitee oor Antarktiese Name en Britse Antarktiese Pleknamekomitee in 1964 het 'n langdurige verskil oor die gebruik van die Verenigde State se naam "Palmer Skiereiland" of die Britse naam "Graham Land" opgelos vir hierdie geografiese kenmerk. Hierdie dispuut is opgelos deur Graham Land nie die deel van die Antarktiese Skiereiland te maak noordwaarts van 'n lyn tussen Kaap Jeremy en Kaap Agassiz; en Palmer Land die deel suidwaarts van daardie lyn, wat ongeveer 69° S is.
Palmer Land is vernoem na die Verenigde State se robjagter Nathaniel Palmer. Die Chileense naam vir die skiereiland, O'Higgins Land, is ter ere van Bernardo O'Higgins, die Chileense patriot en Antarktiese visioenêr. Die meeste ander Spaanssprekende lande noem die skiereiland la Península Antártica, hoewel Argentinië ook amptelik hierna verwys as Tierra de San Martín; vanaf 2018 het Argentinië meer basisse en personeel in die skiereiland as enige ander nasie.
Ander dele van die skiereiland is vernoem na die verskillende ekspedisies wat hulle ontdek het, insluitend die Bowman-, Black-, Danco-, Davis-, English-, Fallières-, Nordenskjöld-, Loubet- en Wilkinskus.
Die eerste Antarktiese navorsingstasies is tydens die Tweede Wêreldoorlog gestig deur 'n Britse militêre operasie, Operasie Tabarin.
Die 1950's het 'n merkbare toename in die aantal navorsingsbasisse gesien, aangesien die Verenigde Koninkryk, Chili en Argentinië meegeding het om aansprake oor dieselfde gebied te maak. Meteorologie en geologie was die primêre navorsingsvakke.
Aangesien die skiereiland die mildste klimaat in Antarktika het, kan die hoogste konsentrasie van navorsingstasies op die Antarktiese vasteland daar gevind word, of op die baie nabygeleë eilande, en dit is die deel van Antarktika wat die meeste deur toerskepe en seiljagte besoek word. Besette basisse sluit in Bernardo O'Higgins Riquelme basis, Bellingshausen-stasie, Carlini-basis, Comandante Ferraz Antarktiese stasie, Palmer-stasie, Rothera-navorsingstasie en San Martín-basis. Vandag is daar op die Antarktiese Skiereiland baie verlate wetenskaplike en militêre basisse. Argentinië se Esperanza-basis was die geboorteplek van Emilio Marcos Palma, die eerste persoon wat in Antarktika gebore is.
Oliestorting
Die Argentynse skip die ARA Bahía Paraíso se 170 000 Amerikaanse galon (640 000 liter) oliestorting het in 1989 naby die Antarktiese Skiereiland plaasgevind.
Geologie
Antarktika was eens deel van die Gondwana-superkontinent. Dagsome uit hierdie tyd sluit in Ordovicium en Devoon graniet en gneis wat in die Scar Inlaat en Joerg Skiereiland gevind word, terwyl die Karboon-Trias Drievuldige Skiereiland Groep sedimentêre gesteentes is wat in Hoopbaai en Prins Gustav Kanaal uitsteek. Ring van Vuur vulkaniese gesteentes het in die Jurassic uitgebars, met die opbreek van Gondwana, en steek uit in oostelike Graham Landas neerslae van vulkaniese as. Vulkanisme langs die westelike Graham-land dateer van die Kryt tot die huidige tyd, en dagsome word gevind langs die Gerlache-straat, die Lemaire-kanaal, Argentynse eilande en Adelaide-eiland. Hierdie rotse in die weste van Graham Land sluit andesietlawas en graniet uit magma in, en dui daarop dat Graham Land 'n voortsetting van die Andes was. Hierdie lyn van vulkane word geassosieer met subduksie van die Phoenix-plaat. Metamorfose wat met hierdie subduksie geassosieer word, is duidelik in die Scotia Metamorphic Complex, wat op Olifant-eiland uitsteek, saam met Clarence- en Smith-eilande van die Suidelike Shetlandeilande. Die Drake-gang het ongeveer 30 Ma oopgemaak toe Antarktika van Suid-Amerika geskei het. Die Suidelike Shetlandeilande het ongeveer 4 Ma van Grahamland geskei as 'n vulkaniese skeur wat binne die Bransfield-straat gevorm is. Drie dormante ondersese vulkane langs hierdie skeur sluit The Axe, Three Sisters en Orca in. Deception-eiland is 'n aktiewe vulkaan aan die suidelike punt van hierdie skeursone. Opmerklike fossiel plekke sluit in die Laat Jurassic tot Vroeë Kryt Fossiele Bluff Groep van Alexander-eiland, Vroeë Kryt-sedimente in Byers-skiereiland op Livingston-eiland, en die sedimente op Seymour-eiland, wat die Kryt-uitwissing insluit.
Die kus van die skiereiland het die gematig ste klimaat in Antarktika en mos- en korsmosbedekte rotse is sneeuvry gedurende die somermaande, hoewel die weer nog intens koud is en die groeiseisoen baie kort. Die plantelewe vandag is hoofsaaklik mosse, ligene en alge wat by hierdie strawwe omgewing aangepas is, met ligene wat die natter areas van die rotsagtige landskap verkies. Die mees algemene ligene is Usnea en Bryoria spesies. Antarktika se twee blomplantspesies, die Antarktiese haargras (Deschampsia antarctica) en Antarktiese pêrelkruid (Colobanthus quitensis) kom voor op die noordelike en westelike dele van die Antarktiese Skiereiland, insluitend aflandige eilande, waar die klimaat relatief gematig is. Lagotellerie-eiland in Margueritebaai is 'n voorbeeld van hierdie habitat.
Xanthoria elegans en Caloplaca is sigbare korsagtige ligene wat op kusgesteentes gesien word.
Fauna en Flora
Antarktiese planktonkrefies word gevind in die see rondom die skiereiland en die res van die vasteland. Die crabeater-rob bring die grootste deel van sy lewe in dieselfde water deur en voed op planktonkrefies. Bald notothen is 'n kryopelagiese vis wat in onder-nul watertemperature rondom die skiereiland leef.
Vokalisasies van die seewalvis kan gehoor word wat uit die waters rondom die Antarktiese Skiereiland voortspruit.
Walvisse sluit in die Antarktiese minkewalvis, minkewalvis en die moordvis.
Pikkewynspesies wat op die skiereiland aangetref word, veral naby die punt en omliggende eilande, sluit die kenbandpikkewyn, keiserspikkewyn, gentoo-pikkewyn en die Adélie-pikkewyn in. Petermann-eiland is die wêreld se mees suidelike kolonie van gentoepikkewyne. Die blootgestelde rotse op die eiland is een van baie plekke op die skiereiland wat 'n goeie habitat vir jongelinge bied. Die pikkewyne keer elke jaar terug en kan bevolkings van meer as tienduisend bereik. Hiervan is die algemeenste op die Antarktiese Skiereiland die kenband en gentoo, met die enigste broeikolonie van keiserpikkewyne in Wes-Antarktika 'n geïsoleerde bevolking op die Dion-eilande, in Margueritebaai aan die weskus van die skiereiland. Die meeste keiserpikkewyne broei in Oos-Antarktika.
Seevoëls van die Suidelike Oseaan en Wes-Antarktika wat op die skiereiland gevind word, sluit in: silwerstormvoël (Fulmarus glacialoides), reusenellie (Macronectes giganteus), seeduifstormvoël (Daption capense), witstormvoël (Pagodroma nivea), gewone stormswael (Oceanites oceanicus), keiserduiker (Phalacrocorax atriceps), grootskedebek (Chionis alba), suidpoolroofmeeu (Catharacta maccormicki), bruinroofmeeu (Catharacta lönnbergi), swartrugmeeu (Larus dominicanus) en grysborssterretjie (Sterna vittata). Die keiserduiker is 'n kormorant wat inheems is aan baie sub-Antarktiese eilande, die Antarktiese Skiereiland en suidelike Suid-Amerika.
Ook teenwoordig is die Antarktiese stormvoël, Antarktiese duiker, koningpikkewyn, langkuifpikkewyn en Arktiese sterretjie.
Konstamonitou-klooster
Die Konstamonitou-klooster (Grieks: Μονή Κωνσταμονίτου) is ’n Oosters-Ortodokse klooster in die suidoostelike deel van Berg Athos in Griekeland. Dit word soms Kastamonitou gespel. Dit is laaste in rang van die skiereiland se 20 kloosters en is toegewy aan sint Stefan. Daar is tans sowat 20 monnike.
Die klooster is die 11de eeu gestig. Die biblioteek bevat 110 manuskripte en sowat 5 000 gedrukte boeke.
225088 Gonggong
225088 Gonggong, voorheen , is ’n moontlike dwergplaneet in die verstrooide skyf. Dit het 'n hoogs eksentriese wentelbaan met 'n groot baanhelling wat wissel tussen 34 en 101 AE van die Son af. In 2019 was dit 88 AE ver en was dit die sesde verste voorwerp in die Sonnestelsel. Gonggong is in 'n baanresonansie van 3:10 met Neptunus – dit beteken dit voltooi drie wentelbane in die tyd waarin Neptunus 10 voltooi. Gonggong is in Julie 2007 deur die Amerikaanse sterrekundiges Megan Schwamb, Michael Brown en David Rabinowitz ontdek en die ontdekking is in Januarie 2009 aangekondig.
Met 'n deursnee van sowat 1 230 km is Gonggong omtrent so groot soos Pluto se maan Charon en is dit die vyfde grootste bekende voorwerp in die Sonnestelsel anderkant Neptunus. Sy massa kan groot genoeg wees dat hy hidrostatiese ewewig bereik het en dit kan dus 'n dwergplaneet wees. Sy groot massa maak 'n dun atmosfeer van metaan ook moontlik, hoewel so 'n atmosfeer langsamerhand in die ruimte sal ontsnap. Die voorwerp is genoem na Gònggōng, 'n Chinese watergod wat vir chaos, vloede en die helling van die Aarde verantwoordelik is. Die ontdekkers het die naam in 2019 gekies ná 'n opname onder die publiek.
Gonggong is rooi, waarskynlik vanweë die teenwoordigheid van organiese verbindings op sy oppervlak wat tolien genoem word. Waterys is ook op sy oppervlak teenwoordig, wat dui op 'n kort tydperk van kriovulkanisme in die verre verlede. Met 'n rotasieperiode van sowat 22 uur draai Gonggong stadiger om sy as as ander trans-Neptunus-voorwerpe, wat gewoonlik rotasieperiodes van minder as 12 uur het. Dié stadige rotasie kan wees as gevolg van getykragte van sy maan, Xiangliu.
Ontdekking
Gonggong is ontdek deur sterrekundiges van die Kaliforniese Instituut vir Tegnologie as deel van die Ph.D.-tesis van Meg Schwamb, wat toe ’n student van Michael E. Brown was.
Naam
Die liggaam is genoem na 'n Chinese watergod, Gònggōng. Hy word uitgebeeld met 'n menslike koper-en-yster-kop met rooi hare en die liggaam of stert van slang. Hy was verantwoordelik vir die skepping van chaos en katastrofes, vloede en die helling van die Aarde, totdat hy verban is.
Voordat dit 'n amptelike naam gekry het, was Gonggong die grootste bekende voorwerp in die Sonnestelsel sonder 'n naam. Brown het dit aanvanklik "Snow White" genoem met die veronderstelling dat dit wit was omdat dit baie groot of baie helder moes gewees het om deur hulle waargeneem te kon word. Dit was ook die "sewende dwerg" wat Brown se span ontdek het – ná Quaoar in 2002, Sedna in 2003, Haumea en Orcus in 2004, en Makemake en Eris in 2005. Gonggong het egter geblyk een van die rooiste voorwerpe in die Kuiper-gordel te wees, en daarom is dié naam laat vaar.
Simbool
Simbole vir hemelliggame buiten die Son en Aarde word selde in moderne sterrekunde gebruik. Astroloë gebruik egter dikwels die simbool 24px|🝽 vir Gonggong. Dit is deur Denis Moskowitz ontwerp: Dit kombineer die Chinese karakter 共 gòng met die stert van 'n slang.
Wentelbaan
thumb|links|'n Pooluitsig van die wentelbane van Gonggong (geel), [[Eris (dwergplaneet)|Eris (groen) en Pluto (magenta).]]
Gonggong wentel gemiddeld 67,5 AE ver om die Son en voltooi 'n volle omwenteling in 554 jaar. Sy wentelbaan is baie skuins met betrekking tot die sonnebaan, met 'n helling van 30,7 grade. Die wentelbaan is ook hoogs eksentries (0,50), en daarom wissel Gonggong se afstand van die Son tussen 101,2 AE by afelium, sy verste punt van die Son af, en sowat 33,7 AE by perihelium, sy naaste punt. Gonggong was in 1857 by perihelium en beweeg op die oomblik verder weg van die Son af op pad na sy afelium.
Die periode, helling en eksentrisiteit van Gonggong se wentelbaan is almal taamlik ekstreem in vergelyking met dié van ander groot liggame in die Sonnestelsel. Onder die moontlike dwergplanete is sy periode die derde langste: 554 jaar teenoor 558 jaar vir en sowat 11 400 jaar vir. Sy helling van 31° is tweede, naas Eris se 44°, en sy eksentrisiteit van 0,50 is ook tweede, naas Sedna se groot 0,84.
Absolute magnitude
Die grootte van ’n voorwerp kan bereken word uit sy absolute magnitude (H) en albedo (die hoeveelheid lig wat dit weerkaats). Gonggong het ’n absolute magnitude van 1,92, wat dit die vyfde helderste bekende Trans-Neptunus-voorwerp maak, ’n bietjie dowwer as Sedna (H=1,6; D≈1 000 km) en helderder as Orcus (H=2,3; D≈800 km).
Dit is een van die rooiste voorwerpe bekend. Dit is waarskynlik vanweë metaanryp, wat rooi word van sonlig en kosmiese strale.
Satelliet
thumb|Hubble-foto's van Gonggong en Xiangliu, in 2009 en 2010. Ná die ontdekking in Maart 2016 dat Gonggong baie stadig roteer, is die moontlikheid geopper dat dit vanweë 'n natuurlike satelliet se getykragte is. Foto's wat op 18 September 2010 geneem is, is weer bestudeer en hulle het 'n dowwe satelliet onthul wat op 'n afstand van minstens 15 000 km van die liggaam af lê. Die maan is sowat 100 km breed en het 'n wentelperiode van 25 dae. Op 5 Februarie 2020 is die satelliet amptelik "Xiangliu" gedoop: na die giftige, negekoppige monster wat Gonggong in die Chinese mitologie vergesel het.
Verkenning
Daar is uitgewerk dat 'n verbyvlugsending na Gonggong minstens 20 jaar sal neem met huidige vuurpylvermoëns. Met 'n Jupiter-swaartekragslinger kan dit in net korter as 25 jaar voltooi word as 'n lanseringsdatum van 2030 of 2031 veronderstel word. Gonggong sal sowat 95 AE van die Son af wees wanneer die ruimtetuig dit bereik.
92
Die jaar 92 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 92ste jaar van die 1ste eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Sterftes
90er
Auloniade
Die Auloniades (Grieks: Αὐλωνιάς) was in die Griekse mitologie die nimfe van valleie en grasvelde. Hulle was dikwels in die geselskap van Pan, die god van die natuur.
Antrasiet
Antrasiet (smeulkole, luikole) is 'n fossielbandstof soos steenkool, petrol en gas. Dit is 'n vorm van steenkool wat deur hoë druk en hitte verder gemetamorfiseer het.
Hoe dit lyk
Antrasiet is swart tot staalgrys van kleur, en is hoogglansend soos gepoleerde metaal. Dit is egter besonder bros, en maak 'n skulpvormige breuk waar dit breek.
Eienskappe
Antrasiet is baie hard. Dit het 'n relatiewe digtheid van 1.3 tot 1.4 en sy hardheid vergelyk goed met die van goud, silwer en sink, d.w.s. net onder 'n drie op Mohs se hardheidskaal. Dit bevat min vlugtige stowwe. Daar is geen hars in antrasiet nie. Weens die hoë digthied (dus lae gasgehalte) ontbrand dit baie swaar, maar dan brand dit boonop stadig met 'n baie klein flou blou, maar baie warm vlammetjie wat meer hitte ontwikkel per gewigseenheid as gewone steenkool. Weinig rook, roet en amper geen reuk word veroorsaak nie. Dit brand dus baie skoon. Die koolstofinhoud is tussen 92 en 98% vergeleke met die 88% van gewone steenkool. Gewoonlik is ongeveer 2½% waterstof en 2½% suurstof aanwesig. Opvallend anders as met steenkool word die hande nie vuil as dit hanteer word nie.
Ontstaan
Antrasiet is afkomstig van die aarde se oudste geologiese formasies. Dit is gevorm in die tyd toe stollinggesteentes soms die aard van die steenkool verander het deur die indringing van gesmolte materiaal. Ekstra druk en hitte word dan op bitumineuse steenkool uitgeoefen. By nog verdere sulke druk op die antrasiet ontstaan grafiet en diamante. Chemies kan antrasiet dus beskou word as 'n oorgangsfase tussen gewone steenkool en grafiet. Die ontwikkelingspad van antrasiet loop van veen, ligniet (bruinkool), halfbitumineuse steenkool, bitumineuse steenkool, maer steenkool tot antrasiet. Dan onder die juiste omstandighede kan dit nog lei tot die ontwikkeing van grafiet en diamante.
Vindplekke
Antrasiet is skaars. Dit word veral gemyn in Suid-Afrika, China, die VSA, Australië, Kanada, Rusland, Oekraïne, Noord-Korea, Viëtnam en Brittanje. In 2010 was die wêreldproduksie 670 miljoen ton waarvan China 'n driekwart gelewer het. Die grootste reserwes is te vinde in China, Rusland en die Oekraïne.
Suid-Afrika
In Suid-Afrika kom antrasiet amper slegs uit die Vryheid-Utrecht-Kliprivier-steenkoolveld (die “antrasietdistrik van Suid-Afrika”). In die 1960’s het Suid-Afrika 2½ miljoen ton per jaar vir 10 jaar lank na Europa uitgevoer. Toe was die antrasietproduksie sowat 4% van die totale steenkoolproduksie van die land. Zululand Anthracite Colliery is die enigste produsent van eersteklasantrasiet in Suid-Afrika. Daar is ook nog die Riversdale Anthracite Colliery by Vryheid en die Nkomati-antrasietmyn in Mpumalanga. Uit Suid-Afrikaanse gemeenskappe naby wildreservate is daar klagtes dat die mynbouaktiwiteite die reënwater besoedel en die skietwerk te veel geraas veroorsaak.
Gebruik
Antrasietbrokke is in 'n paar verskillende formate te koop vir gebruik in verskillende tipes oonde en kaggels. Antrasietgruis word teenswoordig herwin en tot brikette saamgepers. Fyngemaakte antrasiet word soms gebruik in watersuiweringsinstallasies in die plek van sand. Antrasiet kan gepoleer word. In uitsonderlike gevalle word dit so vir dekoratiewe doeleindes gebruik.
Antrakose
Antrakose (koolmyntering, stoflong) is 'n siekte onder mynwerkers wat deur langdurige blootstelling aan antrasietstof te veel stof in hul longe opgebou het.
Etimologie
Die woord antrasiet kom van die Griekse woord anthrakites, met die betekenis “’n vorm van steenkool”.
Trivia
Antrasiet is ook 'n kleur.
R708 (Suid-Afrika)
Die R708 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat die N18-nasionale pad by Jan Kempdorp met Clocolan in die Vrystaat verbind. Die roete begin waar dit vanaf die N18-nasionale pad afdraai in Riebeeck Laan in Jan Kempdorp en ooswaarts gaan. Dit gaan deur Christiana en die R506 tak hier af. Dit kruis ook die N12, die Vaalrivier en is dan in die Vrystaat. Die roete gaan nou suidoos na Hertzogville en kruis ook die R59-provinsiale pad. Hierna kruis dit die R700 in Bultfontein, kruis die R30 in Theunissen, kruis die N1 in Winburg en deel die N5 vir 8 km en tak af na Marquard waar dit die R720 kruis, die R703 sluit dan by die roete aan en dit eindig by die R26 in Clocolan.
Soechoi Su-15
Die Soechoi Su-15 is 'n Sowjet vegvliegtuig. NAVO se kodenaam vir die vliegtuig is Flagon. Die Su-15 was baie vinnig en gebruik in 'n onderskeppingsrol regoor die USSR. Dit was toegerus met langstrek lug-tot-lug missiele. Ongeveer 1,500 van die vliegtuie was gebaseer by Sowjet PVO-Strany tuis verdediging eenhede. Hulle was ontplooi om NAVO bomwerpers te onderskep en vernietig met feitlik geen kans om in luggevegte met ander vegvliegtuie betrokke te raak nie.
Die Su-15 was ontwerp om die Soechoi Su-11 te vervang. Die Su-15 Flagon-A was die eerste keer gesien in 1967 tydens die Lugvaart Skoudag. Dit is 'n twee motor ontwerp, ontwikkel van die Su-11 maar die lug inlate is geskuif na die kante om plek te maak vir die radar koepel in die neus. Dit was ook toegerus met 'n tru-radar en het deel gebly van die Su-15 familie.
Die Su-15, in sy onderskeppingsrol, was beheer vanaf beheersentrums op die grond. Die bekendste missie het op 1 September 1983 gebeur waar die Su-15 bekend geraak het toe Majoor Vassily Kasmin Koreaanse vlug 007 afgeskiet het met twee Anab AA-3 lug-tot-lug missiele. Die Boeing 747 was ongeveer 400 km van koers af oor Russiese lugruim toe dit afgeskiet is. Al 269 persone aan boord het gesterf in die voorval. Majoor Kasmin het waarsku skote met sy kanon afgevuur en toe geen reaksie verkry is nie het grond beheer hom die instruksie gegee om die vliegtuig af te skiet. Hy die missiele van af 'n afstand van 800 m gevuur.
Die Flagon D was die eerste model wat in groot getalle vervaardig is. Dit het verskil van die A-model deurdat die vlerke groter was met 'n kinkel in die voorste rant. Die E-model was ook in groot getalle geproduseer. Dit het oor kragtiger motors beskik, die luginlate was daarvoor groter gemaak. Die F-model was die finale produk in die familie en in diens gestel in 1975. Weereens was die motors kragtiger, verbeterde radar met 'n verbeterde koepel waarin dit geïnstalleer is en plek vir 23mm kanonne.
NG gemeente Namakwaland
Die NG gemeente Namakwaland is in 1850 as die 42ste gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk gestig op die nedersetting Bowesdorp, suid van Springbok, wat met die verskuiwing van Kamieskroon in 1923 aan die genade oorgelaat is en waar al dekades lank net enkele bouvalle oorgebly het. Hoewel die kern van die gemeente op die Noord-Kaapse dorp Springbok is, val die gemeente onder die Sinode van Wes-en-Suid-Kaapland en verleen hy sy naam aan die mees noordwestelike ring van dié Sinode wat ook die diamantmyndorp Oranjemund in Namibië ingesluit het tot dit in 2013 aan die NG Kerk in Namibië oorgedra is.
Die gemeente is die moedergemeente van die NG kerke in Namakwaland. Nadat die lidmaattalle op die myndorpe Nababeep en Aggeneys skerp afgeneem het sodat dié gemeentes nie meer hul eie leraar kon onderhou nie, het hul kerkraad ’n ooreenkomstig met die moedergemeente aangegaan ingevolge waarvan die predikant(e) van Namakwaland oor vir Simon van der Stel (Nababeep) en Aggeneys verantwoordelik is.
Agtergrond
Die eerste veeboere het hulle omstreeks 1750 aan die rand van Klein-Namakwaland (om dit te onderskei van Groot-Namakwaland anderkant die Oranjerivier in die latere Suidwes-Afrika) in die sogenaamde Hardeveld begin vestig. In hierdie dorre streek het die waterryke Kamiesberge die meeste aandag getrek. Van omstreeks 1760 af is die een plaas ná die ander uitgegee en het die nedersetters mettertyd die gebied mak gemaak.
Gemeentestigting
duimnael|regs|270px|Die eerste kerkgebou van die gemeente was op Bowesdorp, maar die plekkie is later na [[Kamieskroon verskuif sodat van die dorpie net enkele bouvalle oorgebly het.]] Honderd jaar later, in 1850, is die gemeente Namakwaland gestig met Bowesdorp as middelpunt. Die eerste kerkraadsvergadering is gehou op die plaas Kliphoek op 19 Augustus 1854 onder die voorsitterskap van ds. H.L. de Villiers, leraar van die moedergemeente, Clanwilliam, van 1845 tot sy dood op 5 Julie 1857.
Die verafgeleë en uitgestrekte gemeente het jare lank herderloos gebly. Slegs een maal per jaar is die lidmate besoek, óf deur die konsulent óf deur 'n ander NG leraar, onder andere di. C. Murray en W.P. Rousseau.
Eerste leraar
duimnael|links|170px|Ds. Johannes Stephanus Hauman was van 1870 tot 1881 Namakwaland se eerste leraar. Dit was ook sy eerste gemeente. Hy het in 1918 afgetree as leraar van die [[NG gemeente Kaapstad met werkkring Robbeneiland en is oorlede op 24 Julie 1925.]] Eers in 1865 besluit die kerkraad om 'n eie leraar te beroep. Die derde beroep het in 1870 geval op ds. J.S Hauman, wat dit aangeneem het. Ds. Hauman het dan ook met toegewydheid en seën in die uitgestrekte gemeente gearbei van 1870 tot 7 Februarie 1881. In sy tyd is die pastorie op Bowesdorp, sowat 8 km noord van die latere Kamieskroon, gebou. Op dieselfde plek is die eerste kerkgebou van die gemeente in 1863 reeds opgerig. Hier het die leraar toe gewoon tot hy later weens gebrek aan water verplig is om elders te gaan woon.
Ds. Hauman het 'n plasie op Matjieskloof naby die teenswoordige Springbok gekoop en die laaste jare voor sy vertrek daar gewoon. Ds. G.A. Maeder het in 1917 van Matjieskloof geskryf: "Ongelukkig ging deze plaats Matjeskloof later over in de handen van de Roomsen, tot grote schade van het werk des Heren in de gemeente."
Tweede leraar
duimnael|regs|170px|Ds. [[Willem Conradie het as jong proponent in 1886 na Namakwaland gekom en die uitgestrekte gemeente tot 1895 bearbei.]] Ná die vertrek van ds. Hauman het die gemeente weer herderloos gebly, dié keer sowat vyf jaar, tot prop. W.J. Conradie, in latere jare bekend as die skrywer van die eerste Afrikaanse Kinderbybel, hom in 1886 oor dié verwaarloosde deel van die Noordweste ontferm het. Hy is op 1 Mei 1886 bevestig en het van die begin af sy volle krag gewy aan die belange van sy kudde. Hy het dan ook, volgens ds. Maeder, met "merkbare seën" in die gemeente gearbei. Tydens sy bediening is die kerkgebou op Garies opgerig (dit is baie dekades later gesloop en 'n nuwe op dieselfde plek opgerig) asook 'n pastorie op dié dorpie, tot 1904 met die afstigting van die gemeente Garies 'n buitepos van die moedergemeente. Ds. Conradie het op 29 September 1895 Namakwaland verlaat om die herderstaf op Sutherland op te neem. Daar het hy gearbei tot hy in 1904 leraar geword het van die NG gemeente Somerset-Wes, sy laaste standplaas tot hy sy emeritaat in 1912 ontvang het. Hy is op 9 Januarie 1925 oorlede.
Derde leraar
duimnael|260px|links|Dié langwerpige gebou is in 1877 opgerig as die eerste NG kerk op Springbok. Dit is in 1899 opgeknap en het ál meer diens gedoen as ’n kerk tot 1921. Weer eens het die gemeente 'n lang tyd herderloos gebly totdat ds. Willem Siebert Edward Rörich, voorheen hulpprediker namens die Ring van Burgersdorp in Griekwaland-Oos en Temboeland, in April 1898 bevestig is. Ds. Rörich het op Garies gaan woon tot daar in 1904 'n selfstandige gemeente afgestig is en 'n groot deel van die moedergemeente afgesny is. Ná dié tyd het hy op Bowesdorp gaan woon, sowat 60 km van Springbok, die latere middelpunt van die Namakwalandse gemeente. Hier het hy sy werk voortgesit totdat die band tussen leraar en gemeente op 26 Januarie 1908 deur die tussenkoms van die Ring van Clanwilliam losgemaak is. Ongelukkig verstrek die geraadpleegde bronne nie die rede vir dié stap nie, maar die Jaarboek van die NG Kerke vir die jaar 1949 meld wel by naam dat hy in 1908 geskors en oorlede is op 25 Februarie 1929.
Vierde leraar
duimnael|170px|regs|Ds. [[J.A.R. du Toit was Namakwaland se vierde leraar en het hier gearbei van 1910 tot 1918.]] Tydens die vakature is die gemeente so goed moontlik bearbei deur die destydse predikant van Garies en Namakwaland se konsulent, ds. J.A.V.Z. Viljoen. Die een ná die ander beroep is uitgebring tot ds. J.A.R. du Toit, die hulpprediker van die NG gemeente Paarl, die beroep aanneem. Hy is op 12 Februarie 1910 op Bowesdorp bevestig sodat ook dié vakature, soos telkens in die verlede die geval was, korter as die vorige geduur het.
In Maart 1912 is die tweede buitekerkplek, Pofadder, afgestig en wel as die NG gemeente Namies, waarvan die naam later jare dieselfde as die dorp s'n sou word.
Vanaf die 19de eeu het binne die grense van die gemeente Namakwaland en wel in Boesmanland 'n aantal basters gewoon wat jare lank aan hul eie lot oorgelaat is. Sedert 1914 is hulle deur die leraar van Namakwaland bearbei en is een maal per jaar die sakramente aan hulle bedien op die plaas Kamiebees, wat aan een van hulle, Joseph Coete, behoort het.
Omdat die gemeente ondanks die afstigting van Garies en Namies steeds uitgestrek was, is die sakramente steeds gereeld een of meer male per jaar op sewe verskillende plekke bedien. Destyds is die leraar getrou bygestaan deur Pieter Malan, wat vroeër onderwyser was, maar hom sedert 1909 uitsluitlik daaraan gewy het om geestelike werk onder die toesig van die kerkraad te doen. Hy is jare lank gedeeltelik besoldig deur die plaaslike tak van die Vrouesendingbond van die NG gemeente Kruisvallei op Tulbagh.
Kamieskroon stig af
duimnael|links|170px|Ds. (later dr.) [[Willem Petrus Steenkamp|W.P. Steenkamp in 1917, twee jaar voor sy koms na Namakwaland toe hy nog die leraar van Nieuwoudtville was.]] Kamieskroon is eers in 1938 van die moedergemeente afgestig. Die voorbereidende stappe hiertoe is reeds in die vroeë jare twintig van die 20ste eeu gedoen, veral onder bekwame leiding van ds. (later 'n dokter) W.P. Steenkamp, leraar van Namakwaland van 1919 tot 1926. In Namakwaland het dr. Steenkamp 'n legendariese figuur geword danksy sy kerklike werksaamhede en politieke betrokkenheid. Onder sy leiding kon die gemeente Namakwaland spoedig genoeg geld insamel om die sierlike klipkerk op Springbok te laat oprig.
Nadat hy uit die bediening getree het, het Steenkamp saam met sy seun medies in die VSA en Nederland studeer en hulle het gelyktydig hul studie voltooi. Steenkamp het belanggestel in die evolusieteorie en skryf die ongepubliseerde manuskrip The instinct of animals and evolution. Reeds op vroeë ouderdom raak hy betrokke by die partypolitiek en wen die kiesafdeling Namakwaland in die tussenverkiesing van 1929 as onafhanklike kandidaat met 1 258 stemme teen die Nasionale Party se J.P. Mostert, wat net 502 stemme op hom kon verenig en nog twee onafhanklikes, A.M. Roux (391 stemme) en W.P. Thom (agt stemme).
In die verkiesing van 1933, waarin die Suid-Afrikaanse Party en die Nasionale Party 'n koalisie vorm en 136 van die 150 setels wen, klop Steenkamp, steeds as onafhanklike, dr. A.J.R. van Rhijn, wat later minister van ekonomiese sake was, met 326 stemme. Sy vrou, A.C.S. Steenkamp, in die eerste verkiesing waarin vroue kon stem en as kandidaat staan (1933), was minder gelukkig as onafhanklike in Calvinia teen dr. D.F. Malan van die Nasionale Party, die latere eerste minister, waar sy met 621 stemme verloor.
Fatima Ali
Fatima Ali (8 Augustus 1989 - 25 Januarie 2019) was 'n Pakistanse-Amerikaanse sjef en media persoonlikheid.
NG gemeente Namakwaland
Kamieskroon stig af
Tydens sy tydperk as Namakwaland se predikant het hy aan die hand gegee dat die bouvallige kerk op Bowesdorp deur een op 'n meer geskikte plek vervang word. Hy het sy oog gehad op die plaas Oest (of Oust) aan die voet van die Kamiesberge, sowat 6 km van Bowesdorp af teen die hoofpad tussen Garies en Springbok. Op 24 Augustus 1922 het hy dan ook die kerkraad oorreed om duisend morg van dié plaas van die weduwee Van Wyk aan te koop met die oog op die bou van 'n wykskerk daar. Teen 'n koste van £5 000 is 'n sierlike klipkerk, die derde van sy soort wat ds. Steenkamp in Namakwaland laat oprig het, voltooi en in 1924 ingewy. Dit was die begin van die proses waardeur Bowesdorp letterlik stuk vir stuk afgebreek en na die nuwe kerkdorp versit is. Intussen het die kerkraad van Namakwaland reeds besluit om die nuwe dorp op Oest, Kamieskroon te noem. Kort daarna is die naam verander tot Kamieskroon.
Fatima Ali
Vroeë lewe
Ali is gebore en opgevoed in Pakistan, hoofsaaklik in Karachi en Lahore. Sy was die dogter van Ashtar Ausaf Ali. Sy het van haar pa, ouma, en familie se kok, Qadir, geleer hoe om te kook. Sy het Amerika toe geëmigreer toe sy 18 jaar oud was, sodat sy die Culinary Institute of America kon by woon. Sy het in 2011 gegradueer.
NG gemeente Namakwaland
Kamieskroon stig af
Op 25 September 1937 is 'n gemeentevergadering in die kerkgebou op Kamieskroon gehou waarop die moontlikheid van afstigting bespreek is. Die afstigting het op 26 Januarie 1938 plaasgevind.
Fatima Ali
Loopbaan
Ali het haar kulinêre loopbaan begin as 'n junior sous-sjef by Café Centro in New York Stad. In 2012 het sy 'n episode van <i >Chopped</i> op die Food Network gewen. Sy het haar loopbaan in New York Stad voortgesit en het die jongste uitvoerende sous-sjef geword by Stella 34 Trattoria op Macy's Herald Square, en toe die uitvoerende sous-sjef by La Fonda del Sol.
NG gemeente Namakwaland
Nog afstigtings
duimnael|regs|260px|Ds. [[Willem Lucas Steenkamp|W.L. Steenkamp was twee maal, van 1928 tot '35 en 1944 tot '50, leraar van die gemeente. Sy vrou, Hester (gebore Maree), was 'n onderwyseres. Hy was 'n neef van sy voorganger, dr. Willem Petrus Steenkamp.]]
Fatima Ali
Loopbaan
In 2017 was Ali 'n deelnemer op Top Chef: Colorado. Alhoewel sy sewende geplaas is, is sy gekies as die gunsteling van die ondersteuners.
NG gemeente Namakwaland
Nog afstigtings
duimnael|regs|260px|Die NG gemeente Kamieskroon het in 1938 van die moedergemeente afgestig.
Fatima Ali
Siekte en dood
Nadat sy op die skou deelgeneem het, is Ali met Ewing se sarkoom gediagnoseer. Sy het in Januarie 2018 'n operasie by Memorial Sloan Kettering Cancer Centre ondergaan. Nadat sy chemoterapie ondergaan het, is sy kankervry verklaar en in April 2018 het sy in die openbaar by die Pebble Beach Food and Wine Festival gekook.
NG gemeente Namakwaland
Nog afstigtings
Mettertyd is genoeg gemeentes in Namakwaland gestig dat die gebied eindelik 'n afsonderlike ring kon vorm wat bestaan het uit die moedergemeente, Garies (1904), Kamieskroon (1938), Port Nolloth (1947), Simon van der Stel (1953, Nababeep), Oranjemund (1959, maar omstreeks 2012 oorgedra aan die NG Kerk in Namibië), Alexanderbaai (1960), Boesmanland (1975, Springbok se tweede gemeente), Aggeneys (1981), Pofadder (1912) en Grootmist (1993). Okiep het in 1960 afgestig, waarskynlik van Namakwaland, maar is later by Boesmanland ingelyf. Weens veranderings in die demografie van Nababeep en Aggeneys en die agteruitgang van die myne daar, word albei dié gemeentes tans (2013) deur die leraars van Namakwaland bedien. Hulle het in 2013 onderskeidelik 106 en 171 belydende lidmate gehad. Die eens groot gemeente op Alexanderbaai het self gekrimp tot slegs 110 belydende lidmate, terwyl ook Port Nolloth (198) en Grootmist (73, op Kleinsee) se lidmate kwaai gedaal het. Kamieskroon se lidmate het van meer as 500 in 1952 tot net 147 afgeneem. Die hele Ring van Namakwaland se belydende lidmate was 5 626 in 1985, maar net 3 044 in 2013 en 2 446 in 2015 (nadat Oranjemund weggeneem is). Die belydende lidmate van die gemeente Springbok het toegeneem van 900 in 1985 tot 908 in 2013, maar teen 2015 afgeneem tot 779. Ten spyte van Okiep (222 belydende lidmate en 170 dooplidmate in 1985) se inlywing, het die gemeente Boesmanland gekrimp van 670 belydende lidmate en 320 dooplidmate in 1985 tot onderskeidelik 508 en 142 in 2013, en 363 en 87 in 2015.
Fatima Ali
Siekte en dood
In Oktober 2018 het Ali se kanker teruggekeer, en sy het berig dat dit terminaal is. Sy is op 25 Januarie 2019 by haar familie se huis in San Marino, Kalifornië oorlede, op die ouderdom van 29.
Kleefpeul
Verspreiding
Die spesie is inheems in Angola, Benin, Burkina Faso, Burundi, Comore-eilande, Demokratiese Republiek die Kongo, Eritrea, Ethiopië, Ghana, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Malawi, Mali, Mosambiek, Namibië, Niger, Nigerië, Rwanda, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Soedan, Tanzanië, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Paul Robeson
Paul Leroy Robeson ([ˈroʊbsən]; * 9 April 1898, † 23 Januarie 1976) was 'n Amerikaanse sanger, akteur, advokaat en aktivis wat by die Burgerregtebeweging betrokke geraak het. Tydens sy akademiese opleiding by die Rutgers-kollege, waarvoor hy 'n beurs ontvang het, was hy 'n uitstekende voetbalspeler. Hy het sy LL.B.-graad by die Columbia-regskool ontvang terwyl hy in die National Football League (NFL) gespeel het. Paul Robeson was 'n tiental tale magtig. In sy tyd as Columbia-student het Robeson reeds as sanger en akteur opgetree. Na graduering het hy by die Harlem Renaissance-beweging betrokke geraak en rolle in toneelstukke soos The Emperor Jones en All God's Chillun Got Wings vertolk. Vervolgens het hy 'n internasionale loopbaan as sanger en as toneel- en rolprentakteur begin. 'n Toneelrol in Londen het die aanleiding gegee vir sy meerjarige verblyf in die Verenigde Koninkryk saam met sy vrou Eslanda Goode Robeson ("Essie").
Internasionale gebeure en ontwikkelinge soos die Spaanse Burgeroorlog, die opkoms van fascisme in Europa en sosiale ongelykhede het sy belangstelling in politiek gewek. Sy anti-imperialistiese standpunt, sy affiliasie met kommunisme en die kritiek, wat hy op die Amerikaanse regeringsbeleid gelewer het, het daartoe gelei dat hy gedurende die McCarthy-tydperk op 'n swartlys geplaas is. Paul en Essie Robeson se vriendskaplike betrekkinge met die Sowjetunie (Robeson het sy eerste besoek aan die Sowjetunie op uitnodiging van die Sowjet-Russiese meesterregisseur Sergei Eisenstein gebring), hul aktivisme vir die burgerregte van swart Amerikaners en swart bevrydingsbewegings in Afrika het skerp reaksie van Amerikaanse regeringskant uitgelok. In 1950 is hul paspoorte ingetrek. Eers agt jaar later kon hulle weer na die buiteland reis nadat die Amerikaanse Hooggeregshoof bepaal het dat die reg op 'n paspoort vir elke Amerikaner in die Amerikaanse Grondwet verskans is.
Sy swak gesondheidstoestand het hom in 1963 genoodsaak om sy loopbaan voortydig te staak en af te tree. Sy vrou Essie is twee jaar na sy aftrede aan kanker oorlede. Gedurende sy laaste jare het hy in Philadelphia gebly en 'n teruggetrokke lewe gevoer. Terwyl hy geweier het om onderhoude te voer en briewe te wissel, het hy Suid-Afrika se rassebeleid skerp veroordeel - 'n standpunt waarvoor hy in 1978 postuum vereer is.
Terwyl Europese gehore hom in onder meer Londen, Parys en Moskou eufories gevier het, het hy die laat eerbewyse van sy eie geboorteland nie meer beleef nie. Sy afsterwe in 1976 "marked the passing of the perhaps most important American cultural and political figure in the twentieth century", aldus die historikus Acklyn R. Lynch wat op Afrika-studies fokus.
In 1995 is hy in die College Football Hall of Fame opgeneem, in 1998 met 'n Grammy vir sy lewenswerk en met 'n spesiale posseël van die Amerikaanse Posdiens as deel van die Black Heritage-reeks vereer, terwyl 'n kulturele sentrum op die kampus van Penn State University en 'n hoërskool in Brooklyn vandag sy naam dra.