cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Durban
Durban herstig
Reeds 'n maand na sy stigting ontvang en bevestig die gemeente sy eerste leraar, eerw. W.P.J. Koen. Onder sy leiding koop die gemeente in Mei 1918 die grond aan waarop die kerkgebou vandag nog staan teen £1900. Die minister van justisie, adv. NJ de Wet, lê die hoeksteen op 7 Julie 1923. Tydens dié geleentheid plaas gemeentelede die bedrag van £111 14s. 5d. as dankoffer op die hoeksteen. Die gebou is blykbaar deur die argitek Gerard Moerdijk ontwerp. Die plegtige inwyding vind op 2 Februarie 1924 plaas. Terselfdertyd ontvang en bevestig die gemeente sy tweede leraar in die persoon van ds. G.C. van Rooyen.
Afstigtings
Ten tyde van die ingebruikneming van die kerkgebou toon 'n sensusopname dat die lidmate destyds 1 200 getel het. Die gemeente blyk onhanteerbaar groot te wees en die eerste afstigting volg kort daarna toe die Suidkus gedeelte as Weza-Port Shepstone onafhanklik word. Daarna is die gemeente meer as 'n dekade deur twee leraars bedien, destyds die uitsondering eerder as die reël.
Tussen 1940 en 1941 stig drie gemeentes af: Noordkus (Stanger), Durban-Suid en Durban-Wes. Steeds neem Durban se Afrikaanse bevolking toe danksy die stigting van nuwe nywerhede en die verhuising van groot getalle vanaf die platteland na die stad. Op 18 Julie 1945 stig Port Natal en Berea tegelykertyd af.
In 2010 is die gemeente in samewerking met die NG gemeente Berea bedien.
Herlewing
In Augustus 2012 berig Kruisgewys as volg oor 'n herlewing in die kerkgebou van die Durbanse gemeente: "’n Sprokiesverhaal van samewerking is besig om in die middestad van Durban te ontvou.’n Ouderling en sakeman, dr Hennie Combrink, het ’n bediening, Moriah, met sy eie finansiering begin. Die fokus was die armstes van die armes, in ’n omgewing waar daar ’n massa onwettige immigrante, baie nood en groot uitdagings was. Oor die afgelope 12 jaar het hierdie bediening onafhanklik van die NG Kerk se formele strukture ontwikkel.
"Terselfdertyd het die NG Gemeente Durban, wat in 1913 gestig is, ná 1994 begin kwyn, soos met die meeste middestadgemeentes gebeur. Die sosioëkonomiese werklikhede het lidmate oor die bulte na die voorstede gedryf. Teen 2004 het nog net sowat 100 lidmate by dié gemeente ingeskakel. Ds Samuel Blom het soos ’n wakker krieketspeler die 10de paaltjie vir die NG Kerk in stand gehou. Met sy Swaeltjieprojek kon die kerkdeure oop bly. Maar teen 2009 het slegs 20 lidmate nog gereeld eredienste bygewoon. Gelukkig het oom Samuel die mooi ou kerkgebou in die middestad as nasionale gedenkwaardigheid laat verklaar en pragtige verbeterings is aangebring.
"Jesus het ons egter nie geroep om net nasionale monumente in stand te hou nie. Die nood van die stad het die NG Kerk se Metropoolbediening in Durban aan die hart gegryp. Ná maande se onderhandelings, is die gebou in ’n eiendomstrust geplaas en kon die Afrikaanse bediening saam met ander bedieninge daar voortgaan. Waar die kerkgebou tevore skaars meer as ’n uur per week gebruik is, het alles nou radikaal verander."
Die kerkgebou word Sondagoggende om 08:00 oopgesluit en Sondagaande eers om 21:30 toegesluit, nadat heeldag kerk gehou is. Die kerkgebou huisves nou vier bedienings:
Hulle word in kombinasie met die Berea-gemeente deur ds. Johan Venter en kapl. Desmond Ras bedien. Bywoning het in dié tyd van 20 tot 50 per Sondag verbeter.
Moriah is ’n gereformeerde Christengemeente en aanvaar die NG Kerk as hulle moederkerk. Dr. Hennie Combrink, twee pastore John Nkonyoni en Timothy Tupia en evangelis Okeli bedien die gemeente. Hulle het ’n sterk gemeenskapsbetrokkenheid by die plasing van nuwe vlugtelinge in gemeenskappe waar hulle tuis voel. Die gemeente fokus op vlugtelinge uit Sentraal-Afrika (Rwanda/Burundi/Demokratiese Republiek van die Kongo (DRK) – Kivu-streek). Eredienste is in Engels/Kirundi/Swahili/Frans na gelang van die omstandighede. Hulle benut die kerkgebou van 12:00 tot 15:00 op ’n Sondag. Daar is ook ’n gevestigde vrouebediening op Maandae, beradersbediening op Woensdae en ’n jeug- en kinderbediening op Vrydae. Hulle bedien ongeveer 500 mense per week met kerkbesoek van ongeveer 80 mense op ’n Sondag. Hulle werk tans nou saam met Indus Bible College om pastore op te lei wat teruggestuur kan word na Afrika. Moriah het reeds gemeentes in Zambië, Tanzanië en Burundi gevestig. Adrian Bhati, Albert Ndajezi en Poul en Evette Basongo doen groot werk in hierdie lande.
HHM was vroeër ’n losstaande sendingbediening in die middestad van Durban. Saam met Leon van Assenderp het hulle in 2010 ’n volledige gemeente by die kerkgebou van die NG Gemeente Durban geplant. HHM is ’n multikulturele gemeente wat primêr onder die swakstes van die swakkes werk. Hulle fokus is op straatwerkers, straatkinders en boemelaars. Hulle bedien ongeveer 80 mense vanaf 10:30 tot 12:00 op ’n Sondag en 150 mense op ’n Woensdagaand. HHM het ook ’n gevangenisbediening en ’n aktiewe bediening onder dwelmverslaafdes.
MCC is die vierde gemeente wat die kerkgebou van die Durban-gemeente gebruik. Die gemeente word deur Hennie en pastoor Augi hanteer, met ’n hulpgroep van ongeveer 12 mense. Hulle raak die harte van ongeveer 400 mense per week aan. Die Sondagbediening is van 18:00 tot 20:00 en gemiddeld 150 tot 200 mense woon die erediens by. Die gemeente het hoofsaaklik ’n pinksterstyl. Hulle bedien vlugtelinge uit die DRK se Kinshasa-area en die plaaslike swart bevolking. Op Dinsdae en Donderdae het hulle ’n spesiale pastoraatbediening. Op dié manier word nou ongeveer 1 200 mense per week vanuit die Durbangemeente bedien, met waarskynlik nog ’’n verdere 400 wat in verwante bedieninge deur die week bedien word.
Die berig lui verder: "Ons gebruik nou die middestad as ’n sentrale plek om almal binne die grense van die metropool te bedien. Die vorige eksklusiewe bedienings het verander na een wat alle mense insluit. Ekumenies werk ons met alle Christelike kerke saam. Bid dat ons nie hierdie Goddelike geleentheid sal verspeel nie!" – deur Barry Tolmay, ’n tentmaker-leraar van die NG gemeente Krantzkloof in Durban. (Hy is ’n sakeman en voorsitter van die Durbanse Metropoolbediening. Hennie Combrink (sakeman) is ’n dagbestuurslid van die Durban-Metropoolbediening met die portefeulje Getuienis en Gemeenskapsbediening.)
Mistral (dubbelsinnig)
Die term Mistral kan verwys na
Skrywers, wat die naam Mistral dra, is
Len Cariou
Len Cariou (gebore 30 September 1939) is 'n Kanadese akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Thirteen Days (2000), Prisoners (2013), Spotlight (2015), en Death Wish (2018).
Sadie Sink
Sadie Anne Sink (gebore 16 April 2002) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Glass Castle (2017) en in die televisiereekse The Americans (2013), American Odyssey (2015), en Stranger Things (2016).
Binnesee
’n Binnesee is ’n vlak see in die sentrale deel van ’n kontinent tydens tydperke van hoë seevlakke. In moderne tye is die seevlak laag en is daar min binneseë – die grootste hiervan is die Kaspiese See. Ander moderne voorbeelde sluit in die Persiese Golf en die Suid-Chinese See.
Boeing 747-8
Verkoopsvooruitsigte
Die onlangse resessie in die VSA, tesame met die marktraagheid in Europa en Asië, het gelei tot 'n afname in die vraag na vragvliegtuie aangesien meer verskepings nou per see onderneem word. Die wêreld se lugvragvloot was kleiner in 2012 as wat dit was in 2003, maar die verhouding van baie groot vragvliegtuie in daardie vlote het toegeneem, en die dominante posisie van Boeing se groot, brandstofdoeltreffende vragtuie het die maatskappy 'n geleentheid gebied om sy markaandeel te behou en sy produksielyn te beskerm ten spyte van die swak mark.
Die vraag bestaan hoofsaaklik na die 747-8F, wat die meeste bestellings ontvang. Die groot kapasiteit van die 747-8 is 'n voordeel vir die vragtuigweergawe, maar nie soseer die passasiersweergawe nie. Verder het die vragtuig geen direkte mededinger nie.
Lugrederye soos Emirates en British Airways het dit aanvanklik oorweeg om die passasiersweergawe te bestel, maar het later besluit om eerder die Airbus A380 aan te koop. Op die Paryse Lugskou in 2013 het Korean Air ingestem om vyf 747-8 passasiersweergawes te bestel, bykomend tot die vyf reeds bestel in 2009. Algehele vraag na die 747-8 is benede Boeing se aanvanklike projeksies, wat gelei het tot 'n verlaging in produksietempo. Produksie was aanvanklik verminder van 2 tot 1,75 vliegtuie per maand in April 2013; tot 1,5 vliegtuie per maand in Oktober 2013 en in Januarie 2016 het Boeing bevestig dat hul 747-8 produksie sal verminder tot 0,5 per maand in September 2016. Die hoofrede is die swak herstel in die lugvragmark, wat gelei het tot verlaagde vraag na die 747 vragtuig.
Op die oomblik is Lufthansa die enigste lugredery wat beide die 747-8I en A380 bedryf.
Eltville am Rhein
Eltville am Rhein [ˈɛltvɪlə] is die oudste en grootste nedersetting in die Rheingau-streek en die administratiewe distrik Rheingau-Taunus-Kreis in die Duitse deelstaat Hesse. Bekend as die "Stad van wyn, vonkelwyn en rose" en die Gutenbergstadt, is Eltville 'n rustige klein stad wat regstreeks aan die Rynoewer geleë is en sy geskiedenis tot die Romeinse tydperk kan terugvoer toe dit as Alta Villa gestig is.
Gladiolus intonsus
Gladiolus intonsus is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is inheems aan die Demokratiese Republiek die Kongo, Malawi, Tanzanië en Zambië.
Eltville am Rhein
Later het Eltville 'n Frankiese nedersetting en die setel van 'n koningshof geword waar Boudewyn van Trier in 1330 met die bou van 'n kasteel begin het. Twee jaar later het keiser Lodewyk van Beiere stadsregte aan Eltville gegee. Ná Boudewyn se afsterwe in 1348 het die kasteel as die gunsteling-somerwoning van die keurvorste van Mainz gedien.
Eltville word ook met die vroeë geskiedenis van die drukkuns verbind. Op 17 Januarie 1465 het aartsbiskop en keurvors Adolf II van Nassau hier Johannes Gutenberg, die uitvinder van die drukpers, tot hofedelman verhef en 'n lyfrente aan hom toegeken wat belastingvryheid en kleding asook jaarliks 2 180 liter graan en 2 000 liter wyn ingesluit het. Gutenberg kon hierdie voorreg nog drie jaar lank geniet voordat hy in 1468 in Mainz oorlede is.
Joan Davis
Joan Davis (29 Junie 1907 – 22 Mei 1961) was 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Sally, Irene and Mary (1938), Hold That Ghost (1941), Kansas City Kitty (1944), en The Traveling Saleswoman (1950).
Gladiolus insolens
Gladiolus insolens is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom by Piketberg voor. Hier is daar slegs twee subpopulasies en dié word bedreig deur die opdamming van die stroompies waar hulle groei. Die plant word as seldsaam beskou.
Bajonet
'n Bajonet (geweerdolk) is 'n mes- of dolkvormige gevegsswapen wat ontwerp is om op of oor die loop van 'n geweer of ander vuurwapen gemonteer te word, wat dit in staat stel om as 'n spiesagtige wapen gebruik te word.
Geskiedenis
In die middel van die sewentiende eeu was daar gereeld konflik in Frankryk. In die tyd het die burgers van die suidelike Franse stad Bayonne hul dolke oor die loop van hul muskette (Frans: mousquet, Duits: muskete)  gemonteer om 'n soort lans te maak.
Selfs in moderne oorlogvoering word bajonette steeds as 'n steekwapen gebruik. Britse troepe het hierdie wapen byvoorbeeld gebruik tydens die Falklandoorlog en die Irakese oorlog in 2003.
Bradypodion
Spesies
Sewentien spesies word erken:
Gereformeerde kerk Petrusburg
duimnael|links|300px|Die kerkgebou is gerestoureer nadat dit in 2004 afgebrand het.
duimnael|regs|300px|Die inwyding van die kerk op [[1 Januarie 1893.]]
duimnael|links|320px|Die Gereformeerde kerk Petrusburg.
duimnael|regs|300px|Die [[pastorie is tydens die Tweede Vryheidsoorlog verwoes. Ds. L.J. du Plessis was destyds die predikant. Toe hy einde Augustus 1902 na Petrusburg terugkeer was die pastorie afgebrand en die kerk geplunder. Sowat drie jaar lank het die kerklike lewe stilgestaan.]]
duimnael|links|300px|Ds. [[Lodewicus du Plessis|L.J. du Plessis en sy vrou, Maria Gerbrechta Sophia (gebore Smit) en hul gesin. Prof. Jacobus du Plessis staan in die middel agter en ds. Willem Postma sit links. Ds. Dirk du Plessis staan links.]]
duimnael|regs|300px|Die binnekant van die kerkgebou nadat 'n brand dit in Junie 2004 in puin gelê het.
Die Gereformeerde kerk Petrusburg is 'n gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika op die Vrystaatse dorp Petrusburg, wat deur die toedoen van lidmate van dié Kerk tot stand gekom het. Einde 2016 het die gemeente 84 belydende en nege dooplidmate gehad, vergeleke met 90 en 11 'n jaar vantevore en 84 en 18 'n dekade vantebore. Tot 2017 het nege van die gemeente se seuns reeds predikant geword, onder wie ds. Hannes Noëth. Van die 16 predikante wat die gemeente in die eerste 100 jaar van sy bestaan bedien het, het 10 hul bediening in Petrusburg begin, naamlik J.H. Boneschans, H.S. van Jaarsveld, A. Duvenage, D.C.S. van der Merwe, J.J. van der Walt, A.S.L. Minnaar, J.C. Buys, J.P.B. van der Walt, G.J. van Wyk en J.L. van der Schyff.
Dorpstigting
Petrusburg is aangelê op die plaas Diepfontein, wat ’n deel was van Rietfontein, distrik Fauresmith. 'n Komitee, bestaande uit die eksekuteur in die boedel van Petrus Albertus Venter en D.J. Erasmus, J.S. van der Walt, F.J. de Kock en J.J. Erasmus het die plaas in 1891 gekoop van J.C. Potgieter om 'n dorp daarop aan te lê. Die Volksraad het in 1890 versoekskrifte ontvang van L.J. Venter en 45 ondertekenaars om hierdie plaas tot dorp te verklaar. Maar omdat daar ook 'n memorie was van C.P. van Wyk en 58 ander persone om Emmaus (vandag 'n spoorweghalte) tot dorp te verklaar, het die Volksraad 'n kommissie (C.H. Wessels, J.J. van Niekerk en J.A. Venter) benoem om die saak te ondersoek en 'n aanbeveling te doen. Diepfontein was 2 200 morge groot, het 'n sterk fontein gehad en ook 'n groot opvangdam. Aangesien die plaas gekoop is as kerkplaas vir die twee Hollandse Kerke (NG en Gereformeerd) was daar reeds 50 water- en 375 droë erwe opgemeet; 39 water- en 63 droë erwe is al verkoop. Op Emmaus is in 1881 al 18 erwe opgemeet en 20 in 1883; hier was 'n twee dosyn reeds bewoon. Emmaus, groot 940 morge, was geregistreer op die naam van 'n komitee ten behoewe van die NG Kerk en skool van Emmaus. Aan water was daar geen gebrek nie.
Die kommissie van die Volksraad het ten gunste van die plaas Diepfontein besluit; gevolglik het die Volksraad hierdie plaas as dorp erken onder die naam Petrusburg, genoem na Petrus Albertus Venter, uit wie se boedel geld geneem is om die plaas te koop. As eerste resident-vrederegter is aangestel M.J. Potgieter. In 1899 is Petrusburg deur sy eienaars aan die dorpsraad verkoop.
Gemeentestigting
Die eerste beroepe leraar van dié gemeente was ds. Dirk Postma jr., later predikant van Rustenburg. Op hom volg ds. L.J. du Plessis, wat die gemeente met liefde en ywer 16 jaar lank gedien het.
Die jare 1899 tot 1902 was 'n bittere tyd vir die gemeente weens die vernieling van die kerkeiendomme. Hoewel die kerkgebou van die vlamme gespaar gebly het, is die pastorie heeltemal afgebrand. Die stoflike skade vir die gemeente was groot. Maar ná die oorlog is alles herstel en is die bediening van ds. Du Plessis voortgesit tot hy weens liggaamswakte eervol emeritaat toegeken word.
Die opvolger van dié geliefde ou leraar was ds. Derk Rumpff. Hy het die gemeente net een jaar as predikant gedien en het daarna as konsulent in die gemeente gearbei tot die volgende leraar, ds. J.H. Boneschans, op 9 April 1915 in die gemeente bevestig is.
Kerk brand af
Volksblad het die volgende dag as volg berig oor die brand wat die kerkgebou op 21 Junie 2004 so te sê in puin gelê het: "Mense het gister hier hulpeloos in die pad gestaan en huil toe die dorp se Gereformeerde kerk, wat in 1892 gebou is, in vlamme opgegaan het. Volksblad verneem gister omstreeks 14:30 het rook by die kerk se dak begin uitborrel. Lidmate en ander inwoners was binne minute op die toneel. Die brandweer het gister teen 17:00 steeds water aangery om die vuur te blus. Die houtvloer met matte het aanhou smeul. Die struktuur en die toring staan steeds, maar alles binne in die kerk is glo verwoes.
"'n Deel van die toring het gebrand en die hele dak het ingeval. Die banke, vloer, 'n ou Bybel, ander Bybels en die preekstoel is verwoes. Die geraamde skade beloop bykans R1 miljoen. Die kerk is glo net verlede week geverf. Die kerksaal langs die kerk is onbeskadig. Die kerk se predikant, ds. Pieter Nel, was gister glo in Bloemfontein by 'n gemeentelid wat in die hospitaal is. Die Nels se huishulp het na verneem word die predikant se vrou gebel en gesê die kerk brand. Die oorsaak van die brand is nog onbekend."
Die kerk is herbou, waarna ds. P.A. Nel 'n gedenksteen onthul het op 30 April 2005 toe dit opnuut in gebruik geneem is.
Binzhou
Binzhou (Chinees: 滨州) is 'n stad in die Chinese provinsie Sjandong met 'n bevolking van 3 661 500 in 2004. Die stad is in die ooste van China, suid van Beijing en Tianjin aan die Geelrivier geleë. Binzhou grens in die suidweste aan Jinan, in die weste aan Dezhou, in die suide aan Zibo en in die ooste aan Dongying.
Weihai
Weihai grens in die weste aan Yantai. Tussen 1898 en 1930 was die stad bekend as Weihaiwei of Port Edward onder die Britse kolonie.
Prinses Helena van die Verenigde Koninkryk
Prinses Helena (Helena Augusta Victoria: Prinses Christian van Sleeswyk-Holstein deur haar huwelik; 25 Mei 1846 – 9 Junie 1923) was die derde dogter en vyfde kind van koningin Victoria van die Verenigde Koninkryk en prins Albert van Sakse-Koburg en Gotha.
In die vroeë 1860's het Helena ’n flirtasie met prins Albert se bibliotekaris, Carl Ruland, begin. Hoewel die aard daarvan onbekend is, het Helena se romantiese briewe aan hom bewaar gebly. Toe die koningin in 1863 daarvan uitvind, het sy Ruland afgedank en hy het na sy vaderland, Duitsland, teruggekeer. Drie jaar later, op 5 Julie 1866, is Helena getroud met die verarmde Duitse prins Christian van Sleeswyk-Holstein.
Helena was die aktiefste lid van die koningshuis. Sy het ’n vol program van koninklike afsprake gehad in ’n tyd toe daar nie van koninklikes verwag is om dikwels in die openbaar te verskyn nie. Sy was aktief by liefdadigheidsorganisasies betrokke en was ’n stigterslid van die Rooi Kruis. Sy was in 1916 die eerste lid van die familie wat haar 50ste huweliksherdenking gevier het, maar haar man is ’n jaar later dood. Helena is ses jaar later, op 19 Junie 1923, op die ouderdom van 77 in Schomberg House dood.
Jack Swigert
Voordat hy in 1966 by NASA aangesluit het, was hy 'n burgerlike toetsvlieënier en vegvlieënier in die Air National Guard. Hy was gewerf as deel van Ruimtevaardergroep 5.
Nadat hy by NASA bedank het, is hy verkies tot die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers vir die deelstaat Colorado se 6de distrik. Hy sterf egter voordat hy ingesweer kon word.
Yangjiang
Yangjiang (Chinees: 阳江) is 'n stad in die Chinese provinsie Guangdong met 'n bevolking van 2 628 000 in 2004.
Die stad is in die suidooste van China aan die kus van die Suid-Chinese See geleë. Yangjiang grens in die weste aan Maoming, in die noorde aan Yunfu en in die ooste aan Jiangmen.
Kazungulabrug
Die Kazungulabrug verbind Zambië en Botswana oor die Zambezirivier.
Ligging
Hierdie brug lê by 17° 47′ 28″ suid en 25° 15′ 43″ oos en nagenoeg op die oostelike punt van die Caprivistrook van Namibië en waar die landsgrense van Namibië, Botswana, Zambië en Zimbabwe bymekaarkom.
Brug
Botswana en Zambië grens hier vir slegs 150 m aan mekaar. En hierdie grens is slegs oor water. Jarelank is die grensoorgang onderneem met ‘n pont. In Augustus 2007 het die regerings van die betrokke lande besluit om die pont met ‘n brug te vervang. Om nie die grense van Namibië en Zimbabwe te oorskry nie is daar ‘n opsetlike kromming in die brug se ontwerp. Die brug is 923 m lank en 18½ m breed en dra ‘n pad, ‘n spoorlyn (vir Kaapspoor) en sypaadjies vir voetgangers.
Konstruksie
Die bouprojek het op 12 Oktober 2014 begin en die brug is op 10 Mei 2021 vir verkeer oopgestel. Die konstruksie is uitgevoer deur die Japannese firma Daewoo Engineering and Construction en gefinansier deur die Japan International Cooperation Agency en die African Development Bank. Met insluiting van die bou van die grenskantore kos die projek 259,3 miljoen VSA-dollar.
Gevolge
Na die ingebruikname van hierdie brug sal die verkeersstrome in Suider-Afrika waarskynlik verander. Zambië en die suidelike dele van die DRK se myne is nou deur ‘n alternatiewe roete via Francistown met die Suid-Afrikaanse hawens in Kaapstad en veral Durban verbind. Omdat die verkeer nie meer deur Zimbabwe hoef te gaan nie word minder landsgrense oorgesteek. Lang wagtye by die grensposte, veral Beitbrug, en die Kazungula-pont word uitgesny. Deur die nuwe spoorwegroete oor die brug word ook verwag dat die aantal vragmotors op die hoofpaaaie sal verminder. Ook skep die brug ‘n gerieflike roete vir toeriste in die Chobe Nasionale Park na die Victoria-waterval wat slegs 75 km van die brug geleë is.
Mary Davis (aktrise)
Mary Davis is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Haunted Manor (1916), I Accuse (1916), Rich Man, Poor Man (1918), en An Amateur Widow (1919).
Polonium
Polonium is 'n chemiese element in die periodieke tabel met die simbool Po en atoomgetal van 84. Polonium is 'n skaars radio-aktiewe metaalagtige element waarvan die chemiese eienskappe ooreenkomste toon met tellurium en bismut en kom voor in uraan-ertse. Polonium is al ondersoek as moontlike bron vir die verhitting van ruimtetuie. Verskeie isotope van polonium bestaan.
Gebruike
Wanneer dit met berillium gemeng of legeer word, kan polonium as 'n bron van neutrone dien. Ander gebruike sluit in:
Geskiedenis
Polonium, voorheen ook "Radium F" genoem, is deur Marie Curie en haar man Pierre Curie in 1897 ontdek en is later na Marie se geboorteland, Pole (Latyn: Polonia) vernoem. Pole was ten tye van die ontdekking onder die heerskappy van Rusland en Oostenryk en is nie as 'n onafhanklike land erken nie. Dit was Marie se hoop dat deur die element na haar geboorteland te vernoem dit die kollig op dié land se verknorsing sou werp. Polonium is waarskynlik die eerste elemnte wat gebruik is om aandag op 'n omstrede politiese strydvraag te vestig.
Die element is die eerste een wat deur die Curies ontdek is terwyl hulle ondersoek ingestel het na die oorsaak van die radio-aktiwiteit van pikblende. Die pikblende was meer radio-aktief na verwydering van die uraan en radium. Dit het hulle aangespoor om die nuwe element op te spoor. Die elektroskoop het aangetoon dat dit saam met die bismut geskei word.
Verspreiding
Polonium is 'n uiters skaars element in die natuur en word in uraan-ertse gevind teen konsentrasies van 100 mikrogram per metrieke ton (1:1010). Die verspreiding daarvan in die natuur is ongeveer slegs 0.2% van die verspreiding van radium.
Mildred Davis
Mildred Davis (22 Februarie 1901 – 18 Augustus 1969) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente A Sailor-Made Man (1921), Grandma's Boy (1922), Dr. Jack (1922), en Safety Last! (1923).
Polonium
Verspreiding
In 1934 het 'n eksperiment getoon dat wanneer natuurlike 209Bi met neutrone gebombardeer word, 210Bi die radio-aktiewe voorganger van polonium gevorm word. Polonium kan in milligram hoeveelhede met hierdie metode vervaardig word deur gebruik te maak van die hoé neutronflukse wat in kernreaktore gevind kan word.
Polonium is so uiters skaars dat daar geglo word dat slegs ongeveer 100 gram per jaar vervaardig word.
Isotope
Polonium het 25 bekende isotope waarvan almal radio-aktief is. Hulle het atoommassas wat wissel van 194 to 218. 210Po is meer algemeen beskikbaar. 209Po (halfleeftyd 103 jaar) en 208Po (halfleeftyd 2.9 jaar) kan gemaak word deur die alfa-, proton- of deuteronbombardement van lood of bismut in 'n siklotron. Hierdie isotope is egter baie duur om te vervaardig.
Alle elemente wat 84 of meer protone bevat is radio-aktief. Alfa-verval is 'n algemene manier waarop hierdie kerne verval. Die mees stabiele isotope met meer 84 protone is 232Th en 238U
Polonium-210
Hierdie isotoop van polonium is 'n alfastraler met 'n halfleeftyd van 138.376 dae. 'n Milligram van 210Po straal dieselfde aantal alfa-partikels uit as wat 5 gram radium sal uitstraal. 'n Groot hoeveelheid energie word vrygestel deur die verval daarvan en 'n halwe gram kan vinnig 'n temperatuur van meer as 750 K (476 °C) bereik. 'n Paar curie van 210Po straal 'n blou lig uit wat veroorsaak word deur die opwekking van die omliggende lugpartikels. 'n Enkele gram 210Po wek energie op teen 'n tempo van 150 watt. Aangesien bykans alle alfastraling maklik afgeskerm kan word deur gewone houers en geredelik sy warmte vrystel, is 210Po gebruik as 'n liggewig verhittingsbron om termo-elektriese selle in satelliete. 'n 210Po verhittingsbron is ook gebruik in elkeen van die Loenochod verkenningsvoertuie wat op die oppervlak van die maan ontplooi is om hulle interne komponente warm te hou tydens die maannagte.
Chemiese eienskappe
Polonium los geredelik op in verdunde sure, maar is slegs effens oplosbaar in alkalies. Dit is chemies nou verwant aan bismut en tellurium. Polonium-210 (net soos 238Pu) kan maklik in lug vervlugtig, soveel as 50% van 'n monster verdamp in lug binne 45 uur teen 328K selfs al is sy smeltpunt 527K en sy kookpunt 1235K. Daar bestaan verskeie teorieë oor hoe dit gebeur; waarvan een is dat klein trosse atome afgesplits word deur alfaverval.
N. Momoshima, L.X. Song, S. Osaki and Y. Maeda, Environ Sci Technol. 2001, 35, 2956-2960 berig dat mikrobes polonium kan metileer. Hulle beweer ook dat metielkobalamien polonium kan metileer.
Voorsorgmaatreëls
Polonium is 'n hoogs radio-aktiewe en giftige element en is baie moeilik om te hanteer. Selfs in milligram of mikrogram hoeveelhede is die hantering van polonium-210 uiters gevaarlik en word spesiale toerusting en streng hanteringsprosedures vereis. Alfapartikels wat deur polonium uitgestraal word, word deur die liggaam geabsorbeer en kan maklik organiese weefsel beskadig.
Die maksimum toelaatbare inname vir polonium is slegs 1100 becquerel (0.03 mikrocurie), wat gelykstaande is aan 'n partikel wat slegs 6.8 × 10−12 gram weeg. Op 'n gewig vir gewig basis is polonium ongeveer 2.4 × 1011 keer giftiger as waterstofsianied. Die maksimum toelaatbare konsentrasie van poloniumverbindings in die lug is ongeveer 7,500 Bq/m3 (2 × 10−11 µCi/cm3).
Polonium is gevind in die rook van sekere tabakblare wat op sommige plekke gekweek word  en in uraanertse.
Gebruik as 'n gifstof
Slegs sowat 0.12 mikrogram van die materiaal word benodig om 'n noodlottige uitwerking te hê. Polonium word verdink as die gifstof wat tot die dood van Alexander Litvinenko, 'n afvallige voormalige Russiese FSB-lid, in November 2006 gelei het. Tekens van polonium is opgespoor in verskeie plekke wat hy besoek het kort voor hy siek geword het. Litvinenko het die FSB op sy sterfbed daarvan beskudig dat hulle hom doelbewus vergiftig het en die Russiese President, Vladimir Poetin beskuldig van direkte betrokkenheid daarby.
Alexander Carson (rolprentvervaardiger)
Alexander Carson (gebore 16 Julie 1982) is 'n Kanadese akteur, vervaardiger, skrywer, en kinematograaf. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Valley Below (2014) en O, Brazen Age (2015).
Hopliet
'n Hopliet (Oudgrieks: ὁπλίτης / hoplítês, "swaargewapende" < ὅπλον / hóplon, mv.: ὅπλα / hópla, "wapenrusting"; later ook: "hoplieteskild" ) was 'n swaargewapende infanteris in die Oudgriekse leër, in teenstelling tot die liggewapende gymnes (γυμνής / gumnếs) en psilos (ψιλός / psilós). Die vernaamste wapen van 'n hopliet was sy lans, waarmee hy in 'n geslote slagorde genaamd die falanks, aan die stryd deelgeneem het.
Ontstaan
Die ontstaan van die hopliete-leër hou verband met die opkoms van die "polis" ("stadstaat") in die Griekse wêreld rondom die 8ste eeu v.C. So het argeoloë onder andere Korintiese helms en rug- en borsharnasse (kurasse) gevind wat uit hierdie tydperk dateer. Omdat 'n "polis" slegs met moeite 'n staande leër kon handhaaf, het die burgerlikes in oorlogstyd die wapen opgeneem. Hulle moes egter vir hul eie wapenrusting betaal, sodat slegs die mees welgestelde burgers die duur wapenrusting van 'n hopliet kon aankoop. Tog was dit goedkoper as vir 'n ruiter, en daarom word dit ook die "hopliete rewolusie" genoem, wat verwys na die uitbreiding van die elite van die polis. Diegene wat die toerusting van 'n hopliet kon bekostig was inderdaad ook by die vergaderings betrokke om te besluit of hulle oorlog toe sou gaan. In sommige poleis is dit ook dusdanig georden dat diegene wat deel uitgemaak het van die klas waaruit die hopliete kom (meer) politieke en burgerregte gehad het.
Uitrusting
Die uitrusting van 'n hopliet word panoplia (πανοπλία / panoplía) genoem, en bestaan uit 'n bronshelm (κράνος / krános), 'n brons kuras (θώραξ / thốrax), brons skeenplate (κνημῖδες / knêmĩdes), 'n ronde skild (ἀσπίς / aspis), 'n spies (δόρυ / dóry) en 'n kort brons swaard (ξίφος / xiphos), sommige hopliete het ook 'n swaarder hakswaard (kopis) gedra.
Die aspis het oor 'n rewolusionêre ontwerp beskik, met 'n deursnee van 90 cm, 'n band in die middel om die linkerarm deur te steek (πόρπαξ / pórpax) en 'n handgreep onder die rand (ἀντιλαβή / antilabế). Vanaf die klassieke tydperk (5de eeu v.C.) is die simbool van die polis dikwels aangebring op die skild (bv. die Λ vir Sparta en 'n Α vir Athene).
Ook die brons skeenplate sou in die klassieke tydperk van die toneel verdwyn omdat dit die hopliete in hul bewegings beperk het. Sommige mans het slegs aan die linkerbeen 'n skeenplaat gedra omdat dit dikwels uitgestaan het.
Die pragtige bronshelms van die hopliete sou ook weldra van die slagveld verdwyn. Die hopliete het in die 5de en 4de eeu v.C. eerder 'n pilos (leer- of vilt kappe) op hul hoofde gedra as 'n bronshelm, wat uitermate swaar was en boonop hul gehoor belemmer het, sodat hierdie helms slegs tydens parades of deur offisiere gedra is. Die vroegste helms was die Korintiese tipe, maar dié tipe sou weldra vervang word deur die Thraciese, Chalcidisiese of Attiese tipes. Die Korintiese helm het naamlik as groot nadeel gehad dat dit die sig en gehoor van die draer belemmer het, wat by die andere tipes nie die geval was nie. Daar word van die veronderstelling uitgegaan dat die kenmerkende hoë kam wat van perdehaar gemaak is gebruik is om dit tydens 'n geveg makliker te maak om te sien in watter rigting die ander hopliete beweeg.
Gladiolus iroensis
Gladiolus iroensis is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is endemies aan Tsjad.
Philippe Noiret
Loopbaan
Noiret, wat in Toulouse opgegroei het, was die seun van 'n klein tekstielhandelaar met 'n passie vir literatuur en poësie.
In 1953 het hy deur bemiddeling van Jean-Pierre Darras 'n lid van Jean Vilar se toneelgroep by die Paryse Théâtre populaire national geword, waar hy sewe jaar lank opgetree het. In hierdie tydperk het hy saam met Darras ook as vermaakkunstenaar en komediant in 'n Paryse nagklub opgetree. By die teater het ook sy toekomstige eggenote, die aktrise Monique Chaumette, ontmoet en in 1962 met haar getrou.
Noiret het in 1968 bekendheid verwerf met sy hoofrol in die rolprent Alexandre le bienheureux ("Alexandre. die lewenskunstenaar"), wat die oorgrote rol van persoonlike en ekonomiese prestasies in die destydse maatskappy bevraagteken het.
Noiret het sy indrukwekkendste rolle in Louis Malle se Zazie (1960), La grande bouffe (1973) en Cinéma Paradiso (1988) vertolk. Sy grootste prestasie as 'n akteur was sy veelsydigheid. Hy het dikwels die rolle van boosdoeners - en hier veral persone met baie skakerings - vertolk. Die karakterrolle, wat hy gevul het, was dikwels deur 'n ironiese ondertoon gekenmerk.
Vanweë sy eerder gemiddelde aansienlikheid is hy aanvanklik nie genooi om romantiese rolle te vertolk nie, maar het dikwels as 'n goedmoedige karakter opgetree. Eers ná sy rol in die farce La grande bouffe is hy genader om komplekse karakters te vertolk.
Philippe Noiret word oorleef deur sy vrou, Monique Chaumette, wat soms saam met hom opgetree het, en sy dogter Frédérique. Hy is op 23 November 2006 ná 'n lang en verbete stryd teen kanker in sy huis in Parys oorlede.
Van der Walt
Bekende Van der Walts is/was:
Lutheranisme
Evangelies-Lutherse Kerke is Christelike kerke wat hul leer op die Bybel van die Ou en Nuwe Testament, bepaalde leerstellings van die Ou Kerk en die belydenisskrifte van die Evangelies-Lutherse Kerk fundeer wat gedurende die Wittenbergse Reformasie deur Martin Luther en ander Lutherse teoloë, soos byvoorbeeld Philipp Melanchthon, opgestel is.
Tans is daar drie hoofstromings van Lutheranisme wat in wêreldwye organisasies verenig is:
Lierknorhaan
Die Lierknorhaan (Trigla lyra) is 'n vis wat voorkom in die oostelike Atlantiese Oseaan vanaf die Noordsee suidwaarts tot by Walvisbaai in Namibië, insluitend die Middelandse See maar uitgesluit die Swartsee. In Engels staan die vis bekend as die Piper gurnard.
Lutheran Church - Missouri Synod
Die kerk het sy oorsprong in die immigrasie van Saksiese Lutherane onder leiding van Martin Stephan in 1839.
Die Lutheran Church - Missouri Synod het sy hoofkwartier in St. Louis, Missouri. Die LC-MS is in administratiewe opsig in 35 kerkdistrikte met altesaam 2,1 miljoen gedoopte lidmate verdeel. In teologiese opsig handhaaf die LC-MS baie konserwatiewe standpunte.
Dezhou
Dezhou (Chinees: 德州) is 'n stad in die Chinese provinsie Sjandong met 'n bevolking van 5 586 200 in 2010.
Die stad is in die ooste van China, suid van Beijing en Tianjin aan die Geelrivier en die Keiserkanaal geleë. Dezhou grens in die suidooste aan Jinan, in die suidweste aan Liaocheng en in die noordooste aan Bintsjou.
Prins Leopold, Hertog van Albany
Prins Leopold, die Hertog van Albany (Leopold George Duncan Albert; 7 April 1853 – 28 Maart 1884) was ’n seun van koningin Victoria van die Verenigde Koninkryk en prins Albert van Sakse-Koburg en Gotha. Leopold het later die titels Hertog van Albany, Graaf van Clarence en baron Arklow gekry. Hy het hemofilie gehad en dit het eindelik tot sy dood gelei.
As die seun van ’n Britse monarg het hy van geboorte af die titel SKH prins Leopold gehad. Sy ouers het hom genoem na koningin Victoria se oom koning Leopold I van België.
Huwelik
Weens sy hemofilie het hy moeilik ’n vrou gekry. Nadat verskeie vroue sy huweliksaanbod van die hand gewys het, het sy ma tussenbeide getree. Sy het ’n ontmoeting met prinses Helena van Waldeck en Pyrmont, die dogter van Georg Viktor, Prins van Waldeck en Pyrmont, gereël. Op 27 April 1882 is hulle getroud in die Sint George-kapel in Windsor-kasteel. Hulle was gelukkig, maar kort getroud.
Hulle het twee kinders gehad: Prinses Alice, Gravin van Athlone en Charles Edward, Hertog van Sakse-Koburg en Gotha.
Gladiolus jonquilodorus
Die geelpypie (Gladiolus jonquilodorus) is 'n meerjarige plant wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom van die Kaapse Skiereiland tot by Yzerfontein voor. Die plant word bedreig deur kus ontwikkeling en indringerplante.
Jefgeni Woetsjetitsj
Jefgeni Wiktorowitsj Woetsjetitsj (Russies Евгений Викторович Вучетич; wetenskaplike transliterasie Evgenij Viktorovič Vučetič; * 28 Desember 1908 in Jekaterinoslaf, Russiese Ryk, tans Oekraïne; † 12 April 1974 in Moskou) was 'n bekende Sowjet-beeldhouer en kunstenaar. In 1967 is hy as "Held van die sosialistiese arbeid" vereer nadat in 1959 reeds die status van "Volkskunstenaar van die Unie van Sosialistiese Sowjet-republieke" aan hom toegeken is. Woetsjetitsj het veral met sy groot heroïese monumente, wat in 'n allegoriese styl ontwerp is, bekendheid verwerf.
Woetsjetisj was van Montenegrynse en (van moederskant) Franse afkoms en is in Jekaterinoslaf, die huidige Dnipropetrofsk in Oekraïne gebore. Hy was een van die leidende verteenwoordigers van die Sosialistiese realisme en is met talle toekennings bekroon, waaronder die Lenin-prys (1970), die Stalin-prys (vyf keer), die Orde van Lenin (twee keer) en die Orde van die Groot Vaderlandse Oorlog (tweede klas).
Gladiolus involutus
Die bloupypie (Gladiolus involutus) is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is endemies aan die Oos- en die Wes-Kaap.
Louanne Sirota
Louanne Sirota (gebore 26 Januarie 1970) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente ''Oh, God! Book II (1980) en A Night in the Life of Jimmy Reardon (1988), en in die televisiereeks Mork & Mindy'' (1978).
Patti Davis
Patti Davis (gebore 21 Oktober 1952) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Tango & Cash (1989) en in die televisiereekse Fantasy Island (1977), Hart to Hart (1979), en Simon & Simon (1981).
Gladiolus juncifolius
Gladiolus juncifolius is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is endemies aan Zimbabwe en kom in die Chimanimaniberge voor.
Salvador da Bahia
Salvador da Bahia is die derde grootste stad in Brasilië en die hoofstad van die deelstaat Bahia. Dit is aan die Allerheilige-baai in die ooste van die land geleë. Die voormalige Portugese naam São Salvador da Bahia de Todos os Santos, wat "Heilige Verlosser van die Allerheilige-baai" beteken, verwys na die datum van sy ontdekking (1 November 1501) deur die Portugese seevaarder Gaspar de Lemos en sy destydse vergissing – hy het die Allerheilige-baai as 'n riviermonding beskou.
Salvador da Bahia het in die tydperk tussen 1501 en 1763 as die administratiewe hoofstad van Brasilië gedien en hierdie funksie daarna aan Rio de Janeiro aan die suidkus van die land afgestaan. Salvador da Bahia se huidige stadsgebied het 2,9 miljoen inwoners, terwyl sowat 3,9 miljoen mense in die metropolitaanse gebied van Salvador woon (2020).
Die historiese stadskern Salvador da Bahia is in 1985 deur Unesco as 'n wêrelderfenisgebied gelys.
Die Nederlandse Wes-Indiese Kompanjie het hierdie stad in 1624 verower onder leiding van Jacob Willekens. Destyds was Bahia die hoofstad van Portugees-Brasilië. Die stad is een jaar later egter reeds herower deur die Portugese.
Salvador da Bahia se Arena Fonte Nova is tydens die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2013, FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2014 en Olimpiese Somerspele 2016 vir wedstryde ingespan.
Skuifspanning
Skuifspanning, wat aangedui word deur die Griekse letter \tau\, (tau), is die komponent van spanning wat saamvlakkig is met die dwarsdeursnee van die materie waarop dit inwerk. Gewone spanning word veroorsaak deur die spanningskomponent loodreg op die materie se dwarsdeursnee.
Die Laaste Avondmaal (Leonardo)
Die Laaste Avondmaal is 'n 15de eeuse muurskildery in Milaan, deur Leonardo da Vinci vir sy begunstiger, hertog Ludovico Sforza en die hertogin Beatrice d'Este. Dit stel die toneel van Die Laaste Avondmaal voor, uit die finale dae van Jesus, terwyl hy vertel dat een van sy twaalf dissipels hom sal verraai (Johannes 13:21).
Eienskappe
Die gebruikte name is algemeen erken deur kunsgeskiedkundiges. In die 18 eeu is 'n manuskrip ontdek waarin al die name van die figure in die skildery genoem word. Voor die ontdekking van hierdie manuskrip was slegs Judas, Petrus, Johannes en Jesus geïdentifiseer.
Die skildery bevat verskeie verwysings na die getal 3, wat moontlik die God Drie-eenheid simboliseer. Die apostels sit almal in groepe van drie, daar is drie vensters agter Jesus en Jesus se figuur stel 'n driehoek voor. Daar was moontlik ook ander soortgelyke verwysings wat verlore gegaan het met die skildery se agteruitgang.
Gladiolus kamiesbergensis
Gladiolus kamiesbergensis is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort en is deel van die fynbos. Die plant is endemies aan die Noord-Kaap en kom in die Kamiesberg en Rooiberg voor. Die plant word as seldsaam beskou.
Die Laaste Avondmaal (Leonardo)
Eienskappe
Daar is twee vroeë kopieë van Die Laaste Avondmaal bekend, waarskynlik die werk van Leonardo se assistent. Die kopieë is byna dieselfde grootte as die oorspronklike en het beter behou gebly as Leonardo se weergawe.
Skade en restourasie
Die skildery het reeds teen 1517 begin skilfer. Teen 1556, minder as sestig jaar na die voltooiing daarvan, het Giorgio Vasari dit as "geruïneer" beskryf en geskryf dat dit so versleg het dat mens nie die figure kon herken nie. In 1652 was die skildery nie meer herkenbaar nie en is 'n deur in die muur oopgebreek en later weer met bakstene opgevul. Dit kan steeds gesien word as die boogstruktuur naby die onderkant van die skildery. Aan die hand van vroeë kopieë word daar vermoed dat Jesus se voete oorspronklik in 'n posisie was wat Jesus se komende kruisiging gesimboliseer het. In 1768 is 'n gordyn voor die skildery gehang om dit te beskerm. Dit het egter vog op die oppervlak vasgevang en die geskilferde verf afgeskraap wanneer dit oop en toe getrek is.
'n Eerste restourasiepoging is in 1726 aangewend deur Michelangelo Belloti: hy het die vermiste dele met olieverf ingevul en daarna die hele skildery vernis. Sy herstelwerk het nie lank gehou nie en in 1770 het Guiseppe Mazza ook die skildery probeer restoureer. Mazza het al Belloti se werk verwyder en die skildery grotendeels oorgeverf: hy het alles behalwe drie gesigte oorgeverf toe hy deur 'n verontwaardigde publiek stopgesit is. Die eetsaal is in 1796 deur Franse troepe as 'n wapenmagasyn gebruik: hulle het die skildery met klippe bestook en lere gebruik om na bo te klim en die apostels se oë uit te krap. Die eetsaal is later ook as 'n gevangenis gebruik, maar daar is geen rekords wat aandui of die gevangenes die skildery skade berokken het nie. In 1821 is Stefano Barezzi opdrag gegee om die skildery te verwyder en na 'n veiliger plek te verplaas. Barezzi was 'n deskundige wat reeds daarin geslaag het om talle ander fresko's geheel en al van mure te verwyder. Hy het die middel gedeelte ernstig beskadig voor hy agtergekom het dat Leonardo se skildery in werklikheid nie 'n fresko is nie. Barezzi het daarna probeer om die beskadigde dele weereens aan te bring met behulp van gom. Van 1901 tot 1908 het Luigi Cavenaghi eers 'n versigtige studie van die skildery se struktuur gemaak en daarna probeer skoonmaak. In 1924 het Oreste Silvestri die skildery verder skoongemaak en sommige dele met pleisterkalk gestabiliseer.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is die eetsaal op 15 Augustus 1943 deur 'n bom getref: beskermende sandsakke het gekeer dat die skildery deur bomskerwe getref is, maar die resulterende vibrasies het dit moontlik verder beskadig. Van 1951 tot 1954 het Mauro Pelliccioli nog 'n keer probeer om die skildery skoon te maak en te stabiliseer.
In die 1970's was die skildery nouliks herkenbaar as Leonardo se meesterstuk van soveel eeue gelede. Vanaf 1978 tot 1999 is 'n grootskaalse restourasieprojek begin, onder leiding van Pinin Brambilla Barcilon. Die projek se doel was om die skildery permanent te stabiliseer en die skade wat deur vuiligheid, besoedeling en die onbedagte restourasiepogings van die 18de en 19de eeu berokken is te beredder. Dit het sedertdien geblyk dat dit onprakties sou wees om die skildery na 'n meer beheerde omgewing te beweeg; die eetsaal is na 'n geslote, klimaatbeheerde omgewing omgesit, wat beteken het dat die vensters toegemessel moes word. Daarna is 'n gedetailleerde studie begin om die skildery se oorspronklike vorm vas te stel, met behulp van wetenskaplike toetse en oorspronklike voorbereidende sketse wat in die Koninklike Biblioteek in Windsor-kasteel bewaar word. Daar is besluit dat sommige dele bloot nie gerestoureer kan word nie. Hierdie dele is opnuut met waterverf geverf, maar in gedempte kleure sodat dit duidelik is dat dit nie deel van die oorspronklike kunswerk is nie, maar steeds nie die aandag aftrek nie.
Die projek het 21 jaar geneem en op 28 Mei 1999 is die skildery weer tentoongestel, alhoewel besoekers vooruit moet boek en slegs 15 minute mag bly. Die onthulling het omstredenheid meegebring, siende dat die kleure, toon en sommige gesigte dramaties verander is. James Beck, professor van kunsgeskiedenis by die Universiteit van Colombië en stigter van ArtWatch International is veral 'n uitgesproke kritiek van die restourasie.
Gerugte en alternatiewe teorieë
'n Algemene gerug rakende die skildery is dat dieselfde model vir beide Jesus en Judas Iskariot gebruik is. Volgens die verhaal het Leonardo 'n onskuldige, negentienjarige bakker as model vir Jesus gebruik. Leonardo sou dieselfde man jare later weer as 'n geharde krimineel ontmoet en as model vir Judas gebruik, sonder om te besef dat dit dieselfde man is. Daar is egter geen bewyse vir hierdie verhaal nie en dit oorskat ook die tyd wat die Leonardo geneem het om die skildery te voltooi.
Sommige skrywers identifiseer die persoon aan Jesus se regterkant nie met Johannes nie (alhoewel dit die destydse tradisie vir sulke skilderye was en deur kunsgeskiedkundiges bevestig is), maar met Maria Magdalena. Hierdie teorie is ook die onderwerp vir die boek The Templar Revelation en speel 'n kernrol in Dan Brown se sensasionele roman, The Da Vinci Code (2003).
Daar is ook 'n aantal ander spekulasies rakende die kunswerk.
Uruguay
Uruguay (Spaans: [uɾuˈɣwai̯], ), amptelik die Republiek Oos van die Uruguay (República Oriental del Uruguay), is 'n klein land in Suid-Amerika. Dit word begrens deur Brasilië in die noorde, Argentinië met die Uruguayrivier in die weste, die Río de la Plata in die suidweste en die Atlantiese Oseaan in die suidooste. Omtrent die helfte van die bevolking is in die hoofstad Montevideo saamgetrek.
Dié land is die tweede-kleinste in Suid-Amerika, en een van die mees stabiele. Dit het vir 'n lang tydperk 'n soort bufferstaat tussen die gebiede van die koloniale moondhede Portugal en Spanje gevorm. Met sy onafhanklikheidwording in 1828 het interne geskille tot 'n fase van politieke magstryd en burgeroorloë gelei, maar uiteindelik het dié land danksy grootskaalse Europese immigrasie uit veral Italië en Spanje tot 'n welvarende land ontwikkel, wat in Europa as 'n modelstaat of die "Switserland van Suid-Amerika" bekend gestaan het.
Die vleisverwerkingsbedryf, wat in die 1860's met 'n eerste aanleg in die stad Fray Bentos gevestig is, en die uitvinding van vragskepe met koelingsgeriewe het van dié land een van die grootste vleis-, vel- en woluitvoerders ter wêreld gemaak.