cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
BASIC
Wye aanvaarding – die tuisrekenaar-era
Nieteenstaande die wye gebruik van BASIC op die minirekenaar was dit die bekendstelling van die MITS Altair 8800 mikrorekenaar in 1975 wat die weg gebaan het tot die universaliteit van BASIC. Die meeste rekenaartale het meer geheue en/of skyfspasie benodig as wat die klein rekenaars, wat die algemene man op straat kon bekostig, beskikbaar gehad het. Die stadige toegang tot geheue wat bande toegelaat het tesame met 'n tekort aan bevoegde teksredigeerders het BASIC, wat hierdie tekortkominge bevredig het, 'n aanloklike opsie gemaak. Nog 'n voordeel was dat dit bekend was aan die jong ontwikkelaars wat 'n belangstelling in programmering getoon het. Kemeny en Kurtz se bekeerdery het in hierdie verband die taal goed bekend gestel. Een van die eerste weergawes van die taal wat op die rekenaars soos die Altair verskyn het was Tiny BASIC wat 'n heel eenvoudige implementasie was en geskryf is deur Dr. Li-Chen Wang wat toe later na die Altair oorgedra is deur Dennis Allison op versoek van Bob Albrecht (wat toe ook later Dr. Dobb's Journal geskep het). Die Tiny BASIC ontwerp tesame met die volledige bronkode is in 1976 op Dr. Dobbs Journal gepubliseer.
MITS het in 1975 Altair BASIC vrygestel. Dit is ontwikkel deur Bill Gates en Paul Allen onder die toe Micro-Soft vaandel. Die eerste Altair weergawe is deur Gates, Allen en Monte Davidoff ontwikkel. Gelisensieerde weergawes van Microsoft BASIC het kort daarna op verskeie platforms hulle buiging gemaak. Miljoene kopieë en variante was blitsig in gebruik en dit het een van die standaard tale op die Apple II geword. Teen 1979 was Microsoft in gesprekke met verskeie hardewareverskaffers, onder ander IBM, om gelisensieerde weergawe van die BASIC-interpreteerder op hul rekenaars te versprei. 'n Weergawe is toe ingesluit in die IBM PC LAG (Leesalleengeheue) skyfies en rekenaars sonder slapskywe het outomaties in BASIC in selfgelaai net soos talle ander mikrorekenaars.
Deur nuwe maatskappye wat die sukses van MITS, IMSAI, North Star en Apple probeer naboots het, is die tuisrekenaarindustrie gevestig. In die tussentyd het BASIC 'n algemene glanspunt van bykans elke tuisrekenaar geword. Die meerderheid is toegerus met 'n BASIC-interpreteerder wat gestoor is in LAG en het sodoende die duur hardeskyfprobleem opgelos. Nie lank nie of daar was miljoene tuisrekenaars wat toegerus was met BASIC reg rondom die wêreld en dit was moontlik meer as al die gebruikers van al die ander beskikbare tale saam. Daar is meer dialekte van BASIC as wat bestaan vir enige ander rekenaartaal.
Die BBC het hul eie weergawe laat ontwikkel deur Acorn Computers Ltd en dit het as BBC BASIC bekend gestaan. Dit het verskeie nuwe sleutelwoorde bevat wat gebruik is om die struktuur van die program te beheer asook omvattende en veelsydige toegang tot die bedryfstelsel. Dit het ook 'n ten volle geïntegreerde samesteller bevat. BBC BASIC is hoog geag en het die oorgang gemaak vanaf die oorspronklike BBC Micro rekenaar tot meer as 30 ander platforms.
Gedurende hierdie groeiperiode is daar verskeie tydskrifte, soos Creative Computing Magazine, gepubliseer wat gemik was op BASIC en het by tye die volledige bronkode bevat vir spelletjies, nuts- en ander programme. Aangesien BASIC relatief eenvoudig was het die gebruikers maklik die bronkode sommer gou ingetik en die program uitgevoer. Verskeie tydskrifte is gepubliseer wat hul toegespits het op spesifieke rekenaars en dus programme vir daardie weergawes van BASIC alhoewel daar by tye programme voorgekom het wat so universeel was dat dit in bykans enige rekenaar wat BASIC gebruik het. ingevoer kon word. Verskeie boeke het ook te voorskyn gekom.
Volwassenheid – die persoonlikerekenaar-era
Hierdie nuwe tale het verskeie verbeterings bevat soos beter stringmanipulasie en grafiese steun, toegang tot die lêerstelsel asook addisionele datatipes. Meer belangrik was die fasiliteite vir gestruktureerde programmering wat bykomende beheerstrukture en behoorlike subroetines, wat plaaslike veranderlikes kon bevat, ingesluit het.
Teen die einde van die 1980's was nuwer rekenaars meer opgewasse en het hulle heelwat meer hulpbronne gehad. Terselfdertyd het persoonlike rekenaars hul opgang gemaak vanaf 'n stokperdjie tot gereedskap wat gebruik is om programme uit te voer wat deur andere ontwikkel is. BASIC moes toe maar die knie buig en het minder belangrik geword. Ten spyte hiervan het verskeie weergawes beskikbaar gebly en word Compiled BASIC (of CBASIC) tot vandag toe nog op verskeie IBM 4690 OS betaalpuntstelsels gebruik.
BASIC het weer na vore getree met die bekendstelling van Visual Basic deur Microsoft. Dit is moeilik om Visual Basic as BASIC te beskou aangesien die taal nou objekgeörienteerd was en gebruik gemaak het van gebeurtenisgedrewe programmering. Die enigste ooreenkoms met die ouer BASIC-taal was die bekende sintaks. Die sintaks het ook nie meer die taal ten volle definieer nie aangesien verskeie elemente soos knoppies en invoerelemente as objekte gedefinieer is om hergebruik te bevorder. Hierdie elemente hoef in meeste gevalle nie eens in dieselfde taal as dié waarin dit gebruik word, geskryf te wees nie. Terwyl mens hierdie verwikkelinge kan beskou as 'n evolusie van die taal het min van die unieke eienskappe van die Dartmouth BASIC voortbestaan. Voorbeelde hiervan is die lynnommers en die INPUT sleutelwoord. INPUT is wel nog te vinde in Visual Basic maar word nou vir lêermanipulasie gebruik terwyl INPUTBOX vir direkte gebruikerinvoere gebruik kan word. Lynnommers kan opsioneel gebruik word in alle vorms van VB, selfs VB.NET alhoewel daar beperkings is op hierdie gebruik in sekere dele.
Gegewe die oorsprong van BASIC as 'n taal vir "beginners" en blykbaar selfs vir diegene by Microsoft wat Visual Basic (of VB) beskou as 'n taal wat gebruik word as 'n stokperdjie is dit ironies dat vanaf VB se weergawe 3.0 (wat beskou kan word as die eerste stabiele weergawe) dit wyd gebruik is vir die ontwikkeling van klein besigheidstoepassings. Alhoewel meer gesofistikeerde programmeerders neergekyk op VB, het die taal die vereistes bevredig in gevalle waar besigheidstoepassings die maklike ontwikkeling verkies het bo verwerkingspoed. Rondom hierdie tydstip van Windows 3.1 was rekenaars reeds so kragtig dat besigheidsprosesse in 'n oogwink afgehandel kon word al het mens 'n "stadige" taal gebruik solank daar nie massas data betrokke was nie. Baie klein besigheidseienaars het gevind dat hulle vir hulself 'n oplossing kon skryf binne 'n paar aande om hul spesifieke benodigdhede te bevredig. VB 3.0 het 'n relatiewe lang lewe geniet en het sodoende 'n bemarkbare vaardigheid geword.
Maagha
Maagha  is die elfde maand van die Hindoekalender. Maagha begin volgens die westerse kalender tussen 21 Januarie en 19 Februarie afhangende van die maanstand en wanneer die son in die sterrebeeld Steenbok staan. Maagha is ook bekend as maagh.
Howard Benson Timmins
Howard Benson Timmins (1904 – ) was 'n Suid-Afrikaanse uitgewer. Hy is op 16 Junie 1904 in Kimberley gebore. Hy ontvang sy opleiding daar en ook in Engeland. Na praktiese opleiding van vyf jaar by die Londense uitgewersmaatskappy, George Allen & Unwin Ltd. keer hy na Suid-Afrika terug as uitgewersverteenwoordiger en in 1944 begin hy met sy eie uitgewery: Howard Timmins & Co.. As gevolg van sy inisiatief het hy 'n groot afsetgebied geskep vir Suid-Afrikaanse skrywers van geskiedenis, biografie, reisverhale, kuns ens waarvan die verkope etlike miljoene eksemplare beloop.
Vlag van Australië
Die nasionale vlag van Australië is amptelik op 3 September 1901 aanvaar. Die vlag vertoon ’n Blou Britse vaandel met die Ster van die Gemenebes onder die skildhoek en die vyf sterre van die Suiderkruis op die wapperkant.
Die vlag se oorspronklike ontwerp (met ’n sespuntige Ster van die Gemenebes) is in 1901 gekies uit inskrywings in ’n wêreldwye kompetisie wat gehou is nadat die Federasie op die been gebring is, en is vir die eerste keer op 3 September 1901 in Melbourne vertoon; hierdie datum is verklaar as die Australiese Nasionale Vlagdag. ’n Effens gewysigde ontwerp is in 1902 deur koning Edward VII goedgekeur. Oor die volgende paar jaar is die presiese spesifikasies van die vlag telkens gewysig, soms doelbewus en soms as gevolg van ’n misverstand. Die huidige spesifikasies is in 1934 in die staatskoerant gepubliseer en in 1954 is die vlag wetlik gedefinieer in die Vlagwet van 1953 en erken as die “Australiese Nasionale Vlag”.
Naas hierdie vlag is daar ook ander vlae wat Australië, sy mense en kernbedrywe van die regering verteenwoordig.
Ontwerp
Die amptelike vlag van Australië word gedefinieer in die Vlagwet van 1953. Hierdie wet het ingetree met die Koninklike Goedkeuring van Haar Majesteit Koningin Elizabeth II van Australië op 14 Februarie 1954. Afdeling 3 van hierdie wet spesifiseer dat die Blou Embleem die Australiese Nasionale Vlag verteenwoordig. Die wet spesifiseer verder ook die kleur en ontwerp van die vlag, asook dat die Rooi Embleem.
Simboliek
Die Australiese vlag gebruik drie prominente simbole: Die Union Jack, die Ster van die Gemenebes (ook die Federasiester) en die Suiderkruis (of Crux).
Die Ster van die Gemenebes het aanvanklik ses punte gehad wat die ses samebringende kolonies voorgestel het. Dit het egter in 1908 verander toe ’n sewende punt bygevoeg is om die Territorium Papoea en enige toekomstige territoriums in te sluit. ’n Ander motivering vir die verandering was sodat die ster kan ooreenstem met die ster op die wapenskild, wat in dieselfde jaar geskep is. Die ster staan ook bekend as die Federasiester. Ten spyte van die ster se toevallige ligging in die lug en die helderheid, het die Ster van die Gemenebes het geen verwantskap aan Beta Centauri nie.
Die Suiderkruis is een van die kenmerkendste sterrestelsels wat in die Suidelike Halfrond sigbaar is en word reeds sedert die vroeë dae van Britse nedersetting gebruik. Ivor Evans, een van die ontwerpers van die vlag, het ook die bedoeling met die Suiderkruis gehad dat dit dui op die vier morele deugde wat deur Dante aan die vier hoofsterre van die konstellasie toegeskryf is, nl.: geregtigheid, omsigtigheid, matigheid en dapperheid. Die aantal punte op die sterre van die Suiderkruis op die moderne Australiese vlag verskil van die oorspronklike wenontwerp, waar die sterre tussen vyf en nege punte gehad het sodat hul relatiewe helderheid in die naglug weerspieël kan word. Om vervaardiging te vereenvoudig het die Britse Admiraliteit die vier groter sterre met sewe punte gestandaardiseer met die kleiner middelster wat vyf punte gehou het. Hierdie verandering is amptelik op 23 Februarie 1903 gepubliseer in die Staatskoerant.
NG gemeente Belfast
duimnael|regs|300px|Die eerste kerk en skool op Belfast.
Vlag van Australië
Simboliek
’n Volledige spesifikasie vir die huidige ontwerp is in 1934 in die Australiese Gemenebeskoerant gepubliseer.
Daar word gesê dat die blou kleur van die vlag o.a. die volgende uitbeeld: Australië as ’n eiland-kontinent, die lang tog oor die oseaan na Australië wat mense moes onderneem, die blou hemel en as ’n oorblyfsel van die Eureka-vlag wat ook ’n blou agtergrond gehad het.
NG gemeente Belfast
duimnael|links|330px|Die NG kerk Belfast. Die argitek van die oorspronklike gebou was [[Johannes Rienk Burg, maar Gerard Moerdyk het die toring ontwerp, wat heelwat later aangebring is.]]
duimnael|regs|170px|Ds. J.H.B. Strofberg.
duimnael|links|270px|Dié hoeksteen is op [[19 Augustus 1961 gelê nadat die kerkgebou opnuut vergroot en herbou is.]]
Vlag van Australië
Samestelling
Kragtens die Australiese Vlagwet, moet die Australiese vlag aan die volgende vereistes en spesifikasies voldoen <li>Die Union Jack moet in die skildhoek (bo langs die vlagpaal) wees; </li> <li>’n groot wit ster (wat die 6 State van Australië en die Gebiede voorstel) moet in die middel van die vlagpaalkant onder die Union Jack wees en na die middel van die Sint Joriskruis in die Union Jack wys; </li> <li>5 wit sterre (wat die Suiderkruis voorstel) moet op die wapperkant verskyn. </li> </ol>
Die sterre is soos volg gerangskik:
NG gemeente Belfast
regs|400px|duimnael|Lede van die Ring van Lydenburg wat op [[17 Februarie 1905 op Carolina byeen was. Tweede van links sit ds. A.P. Burger van Middelburg, en naas hom di. H.J. Neethling (Lydenburg, voorsitter), A.G. du Toit (Carolina, scriba), P.W. Ennis (Ermelo), en H.T. Gonin (Belfast). Afgevaardigde kerkraadslede was oudl. J.J. Schutte en diak. C.L.W. von Zwiel (Lydenburg), oudl. J. de Clercq en diak. I.F. Haupt (Middelburg), oudle. L.D. Fourie en D. F. van Aardt (Ermelo), oudl. G.M. Britz en diak. J.C. Swanepoel (Roossenekal), oudl. G.J. van Loggerenberg en diak. P.D. Grobler (Carolina), en oudl. I.J. Breytenbach en diak. C.J. Maré (Belfast).]]
Die NG gemeente Belfast is ’n gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk se Oostelike Sinode. Buiten die hoofkerk op Belfast, Mpumalanga, behoort die kerkgebou van die voormalige NG gemeente Dullstroom ook aan die gemeente nadat Dullstroom by Belfast ingelyf is.
Vlag van Australië
Samestelling
Die buitedeursnit van die "Ster van die Gemenebes" is 3/10 van die vlag se hoogte, terwyl die sterre van die Suiderkruis 1/7 van die vlag se hoogte is met die uitsondering van Epsilon, wat slegs 1/12 van die vlaghoogte is. Al die sterre se binnedeursneë is 4/9 van die betrokke ster se buitedeursnit. Die vlaghoogte word gemeet van die onderpunt waar dit aan die mas vasgemaak word tot die bo-punt wat aan die mas vas is. Die sterre is genoem na die eerste vyf letters van die Griekse alfabet in dalende volgorde van hul helderheid in die lug.
Kleure
Die kleure van die vlag, alhoewel nie gespesifiseer word deur die Vlagwet nie, is daar Pantone kleurspesifikasies toegeken deur die Tak vir Toekennings en Nasionale Simbole van die Departement van die Eerste Minister en Kabinet.
NG gemeente Belfast
Stigting
Hierdie gemeente, wat die naam van die dorp Belfast dra wat deur ’n man van Ierse afkoms aangelê is, is in die jaar 1899 gestig. Die nuwe dorp was geleë in die distrik Lydenburg, ongeveer op die skeiding tussen die Hoëveld en die Laeveld. Met sy stigting het die gemeente egter ’n deel van die distrike Lydenburg, Middelburg en Carolina beslaan.
Eerste leraars
Aangesien die stigting in dieselfde jaar plaasgevind het as die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog en die eerste beroepe leraar, ds. J.C. Hefer, bedank het, het sy vakant gebly tot in 1904. Die derde beroep wat in 1904 uitgebring is, was op ds. H.T. Gonin, wat dit dan ook aangeneem het. Hy het die gemeente vrome getrouheid tot September 1913 bedien, toe hy as dosent na die Sendinginstituut op Wellington gaan. Sy opvolger was ds. J.H.M. Stofberg.
Kerkbou
In 1894 is die hoeksteen gelê van die gebou wat as skool sowel as kerk moes dien. Lank is die behoefte aan ’n groter kerk gevoel, maar eers in April 1914 is die hoeksteen van die huidige kerk gelê deur die, volgens Ons Kerk Album, "onvergetelike, en door zijn volk innig beminde" kmdt.genl. C.F. Beyers. Ds. Stofberg het die kerk ingewy. Danksy die hartlike samewerking van die gemeente en milde skenkings van vele, kon die skuld binne twee jaar betyds afbetaal word, en dit nieteenstaande die swaar tye veroorsaak deur die Eerste Wêreldoorlog. Weens die oorlog kon die toring, eindelik ontwerp deur die vermaarde argitek Gerard Moerdyk, en galery egter nie dadelik aangebring word nie.
Vlag van Australië
1901 Federale Vlagontwerpkompetisie
Soos wat ’n federasie ’n groter realiteit geword het, het sprake van ’n federale vlag begin toeneem. In 1900 het die Melbourne Herald ’n ontwerpkompetisie gehou met prysgeld van 25 Australiese pond waarby inskrywings die Union Jack en die Suiderkruis moes insluit. Die resultaat was ’n vlag in die styl van ’n Britse vaandel. Die kompetisie wat later in dieselfde jaar deur die Review of Reviews for Australasia – gebaseer in Melbourne – gehou is het gedink dat so ’n beperking onverstandig was maar hulle het erken dat ’n vlag sonder hierdie embleme waarskynlik nie suksesvol sou wees nie. Daar is egter steeds voorgestel dat inskrywings die twee elemente in die vlag inwerk. Nadat Australië op 1 Januarie 1901 ’n federasie geword het en na ’n versoek van die Britse regering om ’n nuwe vlag te ontwerp, het die nuwe regering van die Gemenebes in April ’n amptelike kompetisie vir die ontwerp van ’n nuwe vlag geloods. Daar was 32 823 inskrywings waaronder dié wat aanvanklik deur die Review of Reviews ontvang is. Een van die laasgenoemde inskrywings is ingestuur deur ’n onbekende goewerneur van een van die kolonies. Die twee kompetisies is saamgevoeg nadat die Review of Reviews ingestem het om hy die regeringsinisiatief in te val. Die prysgeld van £75 van elke kompetisie is saamgevoeg en nog ’n verdere £50 is deur die Havelock Tabakmaatskappy geskenk. Elke inskrywing moes twee gekleurde sketse insluit, ’n rooi vaandel vir die koopvaardydiens en openbare gebruik, en ’n blou vaandel vir amptelike en vlootgebruik. Die ontwerpe is volgens sewe maatstawwe geoordeel: lojaliteit teenoor die Ryk, Federasie, geskiedenis, heraldiek, eiesoortigheid, nittigheid en koste van vervaardiging. Die meerderheid van die ontwerpe het die Union Jack en die Suiderkruis ingesluit, maar inheemse diere was ook gewild. Daar was bv. ’n ontwerp waar verskeie inheemse diere krieket speel. Die inskrywings is by die Royal Exhibition-gebou in Melbourne vertoon en die beoordeelaars het ses dae lank vergader voordat ’n beslissing geneem is. Vyf byna identiese inskrywings is gekies as die wenner en hul ontwerpers het die £200 onder mekaar gedeel. Die wenners was Ivor Evans, ’n veertienjarige skoolseun van Melbourne; Leslie John Hawkins, ’n tiener wat as vakleerling by ’n oogkundige in Sydney gewerk het; Egbert John Muttall, ’n argitek van Melbourne; Annie Dornington, ’n kunstenaar van Perth; en William Stevens, ’n skeepskaptein van Auckland in Nieu-Seeland. Die vyf wenners het elk £40 gekry. Die verskille met die huidige vlag was dat die Ster van die Gemenebes sespuntig was terwyl die sterre van die Suiderkruis verskillende aantal punte gehad het.
Die aanvanklike reaksie op die vlag was gemeng. Die republikeinse tydskrif The Bulletin het soos volg daaroor berig: "’n verskaalde réchauffé van die Britse vlag met geen kunstige deug nie, geen nasionale betekenis nie … Gedagtes beweeg langsaam: en Australië is steeds Brittanje se klein seuntjie. Wat is meer natuurlik as dat hy sy vader se besuinigde gewaad moet aanvaar – met ’n tekort aan die moed om te protesteer en ’n vae verwesenliking van sy ideaal. Die bastervlag is ’n ware simbool van die basterstaat van Australiese opinie."
Op 3 September 1901 is die nuwe Australiese vlag vir die eerste keer vanaf die koepel van die Royal Exhibition-gebou in Melbourne vertoon. Die name van die gesamentlike wenners van die ontwerpkompetisie is deur Hersy, Gravin van Linlithgow (vrou van die goewerneur-generaal, die 7de Graaf van Hopetoun) en sy het ook die vlag vir die eerste keer ontplooi. Sedert 1996 staan hierdie datum amptelik bekend as Australiese Nasionale Vlagdag.
’n Vereenvoudigde weergawe van die wenontwerp is in Desember 1901 by die Britse Parlement ingedien. Eerste Minister Edmund Burton het in die Gemenebeskoerant aangekondig dat koning Edward VII die ontwerp amptelik op 11 Februarie 1901 as die vlag van Australië erken het. In hierdie weergawe was al die sterre in die Suiderkruis sewepuntig behalwe vir die kleinste en is dit ook dieselfde as die huidige ontwerp behalwe vir die sespuntige Ster van die Gemenebes.
Blou of Rooi Vaandel?
Daar was ’n mate van verwarring oor die geskikte gebruik van die vaandels totdat die Vlagwat in 1953 verskyn het en die Blou Vaandel as die nasionale vlag vasgestel het en die Rooi Vaandel as die vlag van die Australiese koopvaardyvloot. Rooi vaandels is tot die 1960’s op Anzac-dag gebruik.
Privaat niekommersiële vaartuie kon tegnies beboet word indien hulle nie die Britse Rooi Vaandel vertoon het nie. Op 2 Desember 1938 is ’n Admiraliteitslasbrief uitgevaardig wat aan hierdie vaartuie die reg gegee het om die Australiese Rooi Vaandel te vertoon. Die Wet op Skeepsregistrasie van 1981 het bevestig dat die Australiese Rooi Vaandel die korrekte “kleure” vir kommersiële skepe groter as 24 meter in tonnemaatlengte was.
Vervanging van die Union Jack
Die blou vaandel het die Union Jack by die Olimpiese Somerspele 1904 in St Louis vervang. In dieselfde jaar, weens steunwerwing deur Richard Crouch LP, het dit dieselfde status as die Union Jack in die VK geniet toe die Huis van Verteenwoordigers geproklameer het dat die Blou Vaandel “op alle forte, vaartuie, salueerplekke en openbare geboue van die Gemenebes vertoon moet word met alle geleenthede wanneer vlae gebruik word”. Die regering het ingestem om die Blou Vaandel op spesiale vlagdae te vertoon maar nie as dit ’n ekstra koste geverg het nie. Dit sou die mosie ondermyn. Die Blou Vaandel kon slegs op ’n regeringsgebou vertoon word indien ’n staatsvlag nie beskikbaar was nie.
Op 2 Junie 1904 is besluit geneem deur die parlement om die Union Jack met die “Australiese vlag” te vervang op forte. Die Departement van Verdediging het aanvagnklik weerstand gebied en die vlag beskou as ’n seevaandel en het verkies om die koning se regulasies te onderhou wat gespesifiseer het dat die Union Jack gebruik moet word. Eerste Minister Chris Watson het, nadat die Departement van Verdediging hom genader het, in die parlement gesê dat hy nie tevrede was met die ontwerp van die Australiese vlag nie en dat die implementering van die 1904-besluit uitgestel kon word totdat “’n ander vlag gevind kan word wat ons goedkeuring wegdra.” In 1908 het die Australiese Weermag se Militêre Bevel, No 58/08 beveel dat die “Australiese Vaandel” die Union Jack op alle militêre instellings moet vervang. Vanaf 1911 was dit die vlag wat deur die Australiese weermag gesalueer is by alle seremoniële parades.
Ten spyte van die amptelike gebruik van die nuwe Australiese vlag hat die Federasievlag van 1901 tot die 1920’s die gewildste Australiese vlag gebly vir openbare en sommige amptelike gebeure. Dit is in 1907 vertoon tydens die Staatspremierskonferensie in Melbourne en gedurende die besoek van die Hertog en Hertogin van York, die toekomstige koning George VI en koningin Elizabeth.
In die 1920’s was daar ’n debat oor of die Blou Vaandel gereserveer is vir geboue van die Gemenebes wat uitgeloop het op ’n ooreenkoms in 1924 dat die Union Jack voorkeur sou geniet as die Nasionale Vlag. Aangesien die Union Jack as die Nasionale vlag erken is, is dit as dislojaal beskou om een van die vaandels te vertoon sonder dat die Union Jack ook vertoon word. Dit was ook die Union Jack wat oor die kiste van afgestorwe Australiese soldate gedrapeer is.
In 1940 het die regering van Victoria wetgewing deurgevoer wat skole toegelaat het om Blou Vaandels te koop wat ook die gebruik daarvan deur privaat indiwidue toegestaan het. Eerste Minister Robert Menzies het skole, regeringsgeboue en privaat indiwidue aangemoedig om die Blou Vaandel te gebruik. Hy het die volgende jaar ’n verklaring uitgereik wat Australiërs toelaat om enige van die vaandels te gebruik mits dit met respek gedoen word.
Eerste Minister Ben Chifley het in 1947 ’n soortgelyke verklaring uitgereik.
Op 4 Desember 1950 het Eerste Minister Robert Menzies die Blou Vaandel as die Nasionale vlag verklaar en in 1951 het koning George VI die regering se aanbeveling goedgekeur.
Suid-Australië het gekies om tot 1956 die Union Jack as die Nasionale vlag te gebruik. In daardie jaar is skole die keuse gegee van die gebruik van óf die Union Jack óf die Australiese vlag. Die Union Jack is tot diep in die 1970’s steeds beskou as die Nasionale vlag. Dit het aanleiding gegee tot Arthur Smout se veldtog van 1968 tot 1982 om Australiërs aan te moedig om voorkeur aan die Australiese vlag te gee.
Teen die middel 1980’s het die regering van die Gemenebes Australiërs nie meer daaraan herinner dat hulle die reg het om die Union Jack naas die Nasionale vlag te vertoon nie en hulle het ook nie meer riglyne verskaf van hoe die twee korrek naas mekaar vertoon moet word nie.
In 1998 is die Vlagwet gewysig om voorsiening te maak daarvoor dat enige verandering aan die nasionale vlag deur ’n referendum goedgekeur moet word en dat die bestaande vlag langs die alternatiewe ontwerpe vertoon moet word. Die vereiste van ’n referendum is egter nie bindend op die parlement nie, wat beteken dat die Vlagwet gewysig moet word in die geval waar die ontwerp verander word.
Die Union Jack is tans tweede in die Australiese Voorkeurorde.
Ander vlae
Kragtens artikel 5 van die Vlagwet van 1953 mag die goewerneur-generaal ander vlae as die Nasionale vlag en die Rooi vaandel as vlae of vaandels van Australië verklaar. Vyf vlae is reeds op hierdie manier aangewys. Die eerste twee was die Koninklike Australiese Vlootvaandel en die Koninklike Australiese Lugmagvaandel, die vlae wat deur die Koninklike Australiese Vloot en en Lugmag gebruik word. Die Australiese Weermag het geen vaandel van sy eie nie maar hulle het die seremoniële taak om die nasionale vlae te verdedig.
Die Lugmag en die Vloot het die toepaslike Britse vaandels (die Wit Vaandel en die Koninklike Lugmagvaandel) gebruik tot die aanvaarding van soortgelyke vaandels wat gebaseer was op die Australiese Nasionale Vlag in 1948 en 1967 onderskeidelik. Die huidige Vloot- en Lugmagvaandels is amptelik in 1967 en 1982 onderskeidelik ingestel.
In 1995 is die Aboriginele vlag en die vlag van die Torres-straat-eilandbewoners ook as vlae van Australië aangewys. Hoewel dit hoofsaaklik as ’n versoeningsgebaar gesien word, het die erkenning van hierdie vlae ’n mate van kontroversie veroorsaak toe die destydse Eerste Minister, John Howard, dit as verdelend beskryf het. Sommige outochtone mense soos Harold Thomas, die ontwerper van die vlae, het gevoel dat die regering hulle vlag eien en gesê dat “dit geen meer erkenning nodig het nie”.
Die vaandel van die Australiese Weermag is in 2000 geproklameer. Hierdie vlag word gebruik om die Weermag te verteenwoordig wanneer meer as een tak van die leër betrokke is, soos by die Australiese Weermagakademie en deur die Minister van Verdediging.
Die Wet op Wetgewende Instrumente van 2003 vereis dat die proklamering van hierdie vlae in ’n Federale Register neergelê word. Dit het egter weens ’n administratiewe onoplettendheid nie gebeur nie en die proklamasies is outomaties geskrap. Die Goewerneur-generaal het op 25 Januarie 2008 nuwe proklamasies uitgevaardig wat van 1 Januarie 2008 gegeld het (of van 1 Oktober 2006 in die geval van die Weermagvaandel).
Saam met die sewe vlae wat onder die Vlagwet uitgeroep is, is daar twee bykomende vlae van die Gemenebes; die vaandel van die Australiese Burgerlugvaart en die Australiese Doeanevlag, agt onderkoninklike vlae en nege Streeksvlae wat op ander maniere as amptelik erken word.
Protokol
Riglyne vir die vertoon van die vlag is uitgelê in die Wet op Vlae van 1953 en in ’n pamflet getiteld “Die Australiese Nasionale Vlag” wat op ’n ongereëlde basis deur die Autraliese Regering uitgegee word. Die riglyne noem dat die Australiese Nasionale Vlag elke dag van die jaar vertoon mag word en dat dit met die “nodige respek en waardigheid hanteer moet word omdat dit die nasie se belangrikste nasionale simbool is”.
Die Nasionale Vlag moet altyd in ’n hoër posisie as enige ander nasionale vlag of vaandel vertoon word wanneer dit in Australië of op Australiese grondgebied vertoon word. Die vlag moet in alle regeringsgeboue vertoon word en ook in stempunte wanneer daar ’n nasionale verkiesing of referendum plaasvind. Private plesierbote mag die handelsvlag of die nasionale vlag vertoon. Die Blou Britse vaandel of die Australiese vlag mag vertoon word op ’n skip wat in Australiese basit is mits die eienaar ’n lasbrief het wat geldig is onder Britse wetgewing.
Die Departement van die Eerste Minister en Kabinet beveel ook aan dat die vlag slegs gedurende die dag vertoon word tensy dit verlig word. Twee vlae moet nie aan dieselfde vlagpaal vertoon word nie. Die vlag moet onder geen omstandighede onderstebo vertoon word nie, nie eens om ’n noodtoestand uit te druk nie. Die vlag moet nie aan die grond raak nie en mag ook nie gebruik word om ’n item te bedek in die geval van ’n onthullingseremonie nie. Vlae wat vervalle of verbleik is behoort nie vertoon te word nie.
Volgens ’n regeringspublikasie behoort ou vervalle vlae “op ’n waardige manier” in die privaat mee weggedoen word; ’n metode wat as voorbeeld gegee word is om die vlag in stukkies te knip voordat dit in die afval geplaas word.
Wanneer die vlag halfmas vertoon word, moet dit maklik as halfmas geïdentifiseer kan word; dit wil sê dat die vlag ten minste ’n derde van bo aan die vlagpaal moet hang. Die Australiese vlag mag nooit snags halfmas vertoon word nie. Vlae word halfmas op regeringsgeboue vertoon:
Die Departement verskaf ’n inskrywingsgebaseerde e-posdiens wat die “Gemenebes Vlagnetwerk” genoem word, waarin inligting gegee word oor wanneer om die nasionale vlag halfmas te vertoon, asook nasionale gedenkdae en vierings van die vlag.
Die Australiese vlag mag op ’n waardige wyse, in sy geheel en akkuraat, sonder formele toestemming gebruik word vir kommersiële of adverteringsdoeleindes; dit moet nie deur letters of ander illustrasies ontsier word nie, dit behoort nie deur ander voorwerpe bedek te word nie en alle simboliese dele van die moet identifiseerbaar wees. Dit moet ook eerste (gewoonlik links) vertoon word wanneer meer as een vlag gebruik word. Om hierdie rede moes die Collingwood Voetbalklub in 2004 sy logo omkeer sodat die Australiese vlag aan die linkerkant is.
Daar is reeds verskeie kere probeer om die ontheiliging van die Australiese vlag ’n misdaad te maak. In 1953, gedurende die tweede leesdebat op die Vlagwet, het Arthur Calwell, leier van die opposisie, ’n onsuksesvol bepalings voorgestel om by die wetsontwerp te voeg sodat die ontheiliging as kriminele daad hanteer kon word. Michael Cobb het van 1989 tot 1002 elke jaar die privaatlede se wetsontwerp ingedien sodat ontheiliging van die vlag verbied kan word, maar dit het elke keer verloop. In 2002 het John Anderson, leier van die Nasionale Party van Australië, wetgewing voorgestel wat die ontheiliging van die Australiese vlag sou verbied. Dit het ondersteuning geniet van parlementariërs in sy eie party en in die Liberale Party van Australië wat die senior vennoot in die koalisie was. Die Eerste Minister, John Howard, het dit egter verwerp en gesê: “op die einde is dit seker die tipe van vryheid van spraak wat ons in hierdie land geniet”. In 2003 is die Wetsontwerp op Australiese Vlae (Ontheiliging van die Vlag) deur Trish Draper ingedien sonder die ondersteuning van John Howard en dit het gevolglik verloop. In 2006, na die Cronulla-opstande waartydens ’n vlag gebrand is en waar ’n gebrande vlag deur ’n kunstenaar van Melbourne vertoon is, het Bronwyn Bishop. ’n LP van die Liberale Party, die Wetsontwerp op die Beskerming van die Australiese Nasionale Vlag (Ontheiliging van die Vlag) 2006 voorgestel. Hierdie wetsontwerp wou gehad het “dat dit ’n kriminele oortreding moet wees om die vlag opsetlik te vernietig of andersins te vermink in toestande waar ’n redelike persoon sou kon aflei dat die vernietiging of verminking bedoel is om minagting of disrespek teenoor die vlag van die Australiese Nasie te toon”. Die wetsontwerp het ’n tweede lesing ontvang maar ook verloop en daar is nie oor gestem in die Huis van Verteenwoordigers nie.
Vlagdebat
Daar was reeds talle gedempte dog aanhoudende debatte oor of die Australiese vlag die verandering moet ondergaan om die Union Jack van die skildhoek te verwyder. Hierdie debat het reeds met verskeie geleenthede na vore gekom, soos in die periode wat die Australiese Tweehonderjaarfees in 1988 en gedurende die Eerste Ministerskap van Paul Keating wat openbare steun aan die vlagverandering verleen het en skynbaar gesê het: "Ek glo nie dat die simbole en die uitdrukking van die volle soewereniteit van Australiese nasieskap ooit voltooid kan wees terwyl ons die vlag van ’n ander nasie in die hoek van ons vlag het nie."
Daar is twee drukgroepe wat in die vlagdebat betrokke is: Ausflag (gestig in 1981) wat die verandering ondersteun en die Australiese Nasionale Vlagvereniging (ANFA) (gestig in 1983) wat die huidige vlag wil behou. Die primêre argumente vir die behoud van die vlag noem prehistoriese voorrang terwyl die argumente vir verandering gebaseer is om die idee dat die bestaande vlag nie Australië se status as ’n onafhanklike en multikulturele nasie akkuraat uitbeeld nie en die ontwerp is nie uniek genoeg om dit van ander soortgelyke vlae, soos die vlae van Nieu-Seeland, die Cookeilande en Tuvalu, te onderskei nie. Ooreenkomste met die Australiese vlag en ander vlae word dikwels afgelei van ’n gedeelde koloniale geskiedenis.
Gereelde peilings dui aan dat die persentasie van Australiërs wat ’n nuwe vlag wil hê van 27% in 1979 na 42% in 1992 toegeneem het en in 1998 ’n meerderheid van 52% was. In reaksie hierop het die koalisieregering onder John Howard die bespreking van die verandering van die vlag ontmoedig en in 1996 die Australiese Nasionale Vlag-dag ingestel. In 1998 is wetgewing ingestel wat die verandering van die vlag verder sou bemoeilik, in 2002 is ANFA se promosionele video gratis versprei aan alle laerskole en in 2004 is alle skole wat geld van die staat ontvang, vereis om die Australiese vlag te vertoon.
Ausflag voer van tyd tot tyd veldtogte vir die verandering van die vlag, veral met groot nasionale gebeure soos die Olimpiese Somerspele 2000 en hou kompetisies vir vlagontwerpe, terwyl ANFA se aktiwiteite die bevordering van die huidige vlag insluit deur gebeure soos Nasionale Vlag-dag. In 2004 het ’n peiling van Newspoll gevra: “Is u persoonlik ten gunste of teen die verandering van die Australiese vlag sodat die Union Jack verwyder word?” met die resultaat van 32% ondersteuning, 57% verwerping en 11% onverskillig. ’n Meningspeiling in 2010 deur Morgan Poll het gevra: “Dink u dat Australië ’n nuwe ontwerp vir die vlag moet hê?” met die ondersteuning van 29% van die respondente, die teenkanting van 66% en 5% wat onverskillig was.
Vlagdag
In 1996 het sir William Deane, goewerneur-generaal, ’n proklamasie uitgevaardig om ’n jaarlikse Australiese Vlagdag in te stel wat op 3 September gehou sou word. Vlagdagvieringe vind reeds sedert 1985 in Sydney plaas. Dit is deur die vlagkundige John Christian Vaughan ingestel om die eerste wappering van die vlag in 1901 te herdenk. Op vlagdag word seremonies in skole en groot dorpe gehou waar die goewerneur-generaal, goewerneurs en politici wat dit bywoon of mediaverklarings uitstuur oor die onderwerp. Die Australiese Nasionale Vlagdag is nie ’n openbare vakansiedag nie.
Eeufeesvlag
Met die eeufees van die eerste wappering van die vlag op 3 September 2001 het die Australiese Nasionale Vlagvereniging ’n vlag aan die Eerste Minister gegee wat bedoel was om die vermiste oorspronklike vlag te vervang. Die vlag was nie ’n replika van die oorspronklike vlag nie, waarop die Ster van die Gemenebes ses punte gehad het, maar was ’n hedendaagse Australiese vlag. Die vlag het ’n spesiale kopband insluitend ’n donkerrooi baan met die inskrywing: Die Eeufeesvlag. Op 3 September 2001 aan sy Ed. John Howard LP, Eerste Minister van Australië aangebied namens die Australiese volk deur die Australiese Nasionale Vlagvereniging by die Royal Exhibition-gebou, Melbourne om die eerste vertoon van die Australiese Nasionale Vlag op 3 September 1901 wat bygewoon is deur sy Ed. sir Edmund Barton MHP, Eerste Minister van Australië. ’n Lasbrief wat die gebruik van die Eeufeesvlag onder Artikel 6 onder die Vlagwet deur die goewerneur-generaal uitgevaardig spdat die vlag tans gebruik word as die amptelike staatsvlag met belangrike gebeure. Dit sluit die opening van nuwe parlementêre termyne in en wanneer besoekende staatshoofde in die lang is. Die vlag het Australië deurkruis om in elke staat en gebied vertoon te word. Dit is in 2003 op die Dag van Herinnering gebruik tydens die opening van die Australiese Oorlogsgedenkteken in Hyde Park in Londen.
Acanthella simplex
Acanthella simplex is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acanthella en tot die familie Dictyonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1898 deur Thiele.
Provinsies van Suid-Afrika
Suid-Afrika het tot 1994 uit slegs vier provinsies bestaan: Transvaal, Oranje-Vrystaat, Natal en die Kaapprovinsie. Sedert 1994 is die land verdeel in nege provinsies (die provinsie se hoofstad volg in hakies op die provinsie se naam):
Grense
Die grense van al die provinsies behalwe die Wes-Kaap en Vrystaat is deur die 12de wysiging van die Suid-Afrikaanse grondwet verander in Desember 2005. Die grootste verandering is tussen KwaZulu-Natal en die Oos-Kaap (Matatiele), Gauteng en Noordwes (Khutsong) en Limpopo en Mpumalanga (Sekhukhuneland).
Bevolking
Volgens die 2011-sensus is die bevolking van die provinsies soos volg:
Boetsap
Boetsap is 'n klein dorpie naby Barkly-Wes, op die grens van die Noord-Kaap en Noordwesprovinsies van Suid-Afrika. Die naam is van Tswana oorsprong, die woord "bucwa" verwys na vet beeste. Die Groot-Boetsaprivier en die Klein-Boetsaprivier loop in die gebied.
Die R371-streeksroete gaan deur die dorp.
Erica tragulifera
Erica tragulifera is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Charles Boyer
Charles Boyer (28 Augustus 1899 – 26 Augustus 1978) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Conquest (1937), Algiers (1938), Hold Back the Dawn (1941), en Gaslight (1944).
Pous Fabianus
Fabianus was die twintigste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Fabianus wat ook Flavius genoem word, is volgens legende (beskryf deur Eusebius) gekies toe 'n duif op sy kop kom sit het. Hy was nie 'n biskop nie en ook nie 'n inwoner van Rome nie. Op 10 Januarie 236 volg hy Pous Anterus op en word in 250 opgevolg deur Pous Cornelius. Die naam ‘Fabianus’ beteken ‘uit die geslag van die Fabiërs’.
Pontifikaat
Fabianus se pontifikaat word gekenmerk deur organisasie en uitbreiding. Hy het mense aangestel om die dade van die martelare op te teken. Hy het ook keiser Philippus en sy seun gedoop. Hy lê die grondslag vir die latere hiërargiese stelsel van die kerk deur sewe biskoppe vanuit Rome as sendelinge na die huidige Frankryk uit te stuur:
Die uitsending was moontlik nie sy werk nie omdat dit eers plaasgevind het na die Christenvervolging van keiser Trajanus Decius, waartydens Fabianus op 10 Januarie 250 om die lewe gekom het.
Hy stel die hoër ordes ("ordines majores") van biskop, ouderling en diaken in en ook die laer ordes ("ordines minores") van sub-diaken, akoliet, deurwagter, eksorsis (duiweluitdrywer) en leser (lektor).
Verering
Hy is begrawe in die Callixtus katakombe. Hy word as martelaar en heilige vereer. Sy feesdag is op 20 Januarie in die Rooms-Katolieke Kerk en op 5 Augustus in die Oosters-Ortodokse Kerk. Hy is saam met Sint Sebastianus die beskermheilige van die stad Selm in Wesfale en die kerk Santi Fabiano e Venanzio in Rome. Baie kerke is na hom saam met Sebastianus vernoem soos “Fabianus en Sebastianus” in Darup en Osterwick in Duitsland en Apeldoorn, Nederland. Hy is ook die patroon van die pottebakkers en die tingieters. Sy sarkofaag is in 1915 herontdek.
Nota
Saamgestel uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wiki’s.
NG gemeente Greylingstad
duimnael|regs|170px|Ds. [[Bernhardus Hattingh|B.R. Hattingh, van 22 Oktober 1910 tot 1916 die gemeente se eerste leraar.]]
Todd Porter (akteur)
Todd Porter (gebore 15 Mei 1968) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Earthbound (1981) en in die televisiereekse Starstuff (1980) en Whiz Kids (1983).
NG gemeente Greylingstad
duimnael|links|300px|Die NG kerk Greylingstad, waarvan genl. [[Christiaan Frederik Beyers|C.F. Beyers die hoeksteen op 18 Januarie 1913 gelê het. Die argitekte was Cowin & Powers.]]
duimnael|regs|170px|Ds. N.H.C. De J. Theunissen, leraar van 1916 tot sy dood op [[9 November 1929.]]
Die NG gemeente Greylingstad is ’n gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk se Sinode Hoëveld met sy setel op die dorp Greylingstad, tussen Balfour en Standerton, Mpumalanga.
Die gemeente bestaan uit dele wat eers behoort het tot Heidelberg en Standerton en is tot afsonderlike gemeente van die Ned. Herv. of Geref. Kerk van Transvaal afgestig deur die Ringskommissie van Potchefstroom op 27 April 1909. Sy word geplaas onder Ring van Utrecht en tot haar eerste konsulent word benoem die predikant van Standerton, ds. N.H.C. De J. Theunissen. Die gemeente was een van die weinige wat nie na haar dorp genoem is nie, aangesien die dorp destyds bekendgestaan het as Willemsdal. Dog later is die dorpie ook Greylingstad genoem.
Die eerste predikant van die gemeente was ds. B.R. Hattingh, vroeër van Sutherland, Kaapkolonie. Hy is tot herder en leraar beroep op 11 Julie 1910 en bevestig op Saterdag 22 Oktober 1910. Op dieselfde dag is ’n gebou van yster en hout, wat tydelik vir godsdiensoefeninge sou gebruik word, deur ds. A.J. Louw van Heidelberg ontsluit.
NG gemeente Elliot
duimnael|regs|170px|Ds. [[Wilhelm Adolph Alheit|W.A. Alheit, die vader van die NG gemeente Elliot.]]
NG gemeente Greylingstad
Die vooruitgang van die gemeente was baie snel. Toe die eerste predikant hier aankom, was daar op die hele plek wat tot dorp verklaar sou word, geen enkele ander gebou as dié wat vir kerklike doeleindes opgerig is nie. Drie jaar later is ’n voorlopige pastorie gebou en betaal en kon die hoeksteen van die nuwe Godshuis gelê word deur genl. C.F. Beyers op 18 Januarie 1913. Die plegtige inwyding van die sierlike en doelmatige kerkgebou het op 2 Mei 1914 plaasgevind.
NG gemeente Elliot
duimnael|links|160px|Ds. J.C. du Plessis was Elliot se eerste leraar van 1891 tot 1933. Na hom is die [[NG gemeente Du Plessis in 1919 genoem.]]
duimnael|regs|160px|Ds. Johannes Lodewyk Nel, leraar van 1941 tot 1944.
duimnael|links|240px|Ds. Dirk Wessel en mev. Steyl, leraarspaar van 1959 tot 1963.
duimnael|regs|160px|Ds. Gysbert Christiaan van Schalkwyk, leraar van Elliot van 1944 tot 1947. Hy was voorheen van 1939 af leraar van die [[NG gemeente Venterstad.]]
Die NG gemeente Elliot is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode van Oos-Kaapland. Anders as talle ander dorpe in die omgewing, is dit nie as kerkdorp aangelê nie omdat die dorpie reeds in 1885 gestig is en ten tyde van die stigting van die gemeente al uit 10 huise bestaan het.
Gemeentestigting
Die gemeente Elliot is in 1890 deur die Ring van Burgersdorp gestig deur die toedoen van die destydse konsulent, ds. W.A. Alheit, leraar van die NG gemeente Dordrecht, wat hom die lot van die verstrooide lidmate van die NG Kerk in die grensgebiede sterk aangetrek het. Ten tyde van die stigte van die gemeente Elliot was die plase uitgestrek en moeilik bereikbaar. Die stigting van die NG gemeente op die destydse Umtata (tans Mthatha) (volgens sommige bronne in 1890 en ander weer in 1891) was ook deur ds. Alheit se toedoen.
Ds. J.C. du Plessis (November 1891 tot November 1933) het 42 jaar lank hier gewerk. Hier het hy lief en leed verduur en as baanbreker gewerk. Armoede van die gemeente was groot, voertuie primitief, die paaie onbegaanbaar, en die oorvloedige reëns van die ou dae en vol riviere het sy werk bemoeilik. Hier het hy sy eerste eggenote verloor en ook 'n tweede keer getrou. Sy het hom ook dan tot die einde van sy bediening getrou bygestaan.
Latere leraars
Vanaf ds. Du Plessis se vertrek tot in die middel van die 20ste eeu het die volgende leraars hier gearbei: di. J.F.G. van Rooyen (Mei 1934 tot Junie 1941), J.L. Nel (September 1941 tot Februarie 1944), G.C. van Schalkwyk (Junie 1944 tot Mei 1947) en M. Visser van Februarie 1948 af.
Geboue
Die tweede kerkgebou van die gemeente, later die kerksaal, is gedurende die Anglo-Boereoorlog teen 'n koste van £2 000 opgerig, voorwaar 'n prestasie vir so 'n arm gemeente in 'n tyd van storm en woeling. Die huidige, sierlike kerkgebou van klip is in Mei 1932 ingewy. In die 21ste eeu is 'n klein replika van die kerkgebou op dieselfde terrein opgerig waarin die as van oorlede gemeentelede gehou kan word.
Afstigting en buitewyke
Met die stigting het die gemeente bestaan uit die wyke Elliot, Cala en Embokotwa (bekend as Ida) met 'n ledetal van 730. Vyf jaar ná die stigting was die gemeente nie meer hulpbehoewend nie en is ds. Du Plessis se vergoeding van £200 na £350 opgeskuif en teen 1925 was dit reeds £500. In 1919 was die ledetal reeds 1 100 en is die wyke Cala en Embokotwa afgestig as die NG gemeente Du Plessis, ter ere van die gemeente Elliot se eerste leraar.
Reeds vanaf die jare 20 van die 20ste eeu is Engcobo deur die gemeente Elliot bedien in verband met die beter bearbeiding van die Afrikaners wat destyds in die eertydse Transkei gewoon het. 'n Sierlike kerkgebou is op Engcobo opgerig as bewys van die opoffering van 'n handjie vol lidmate van die NG Kerk.
Onderwys
Ds. Du Plessis het in sy dae ook met onvermoeide ywer die saak van die onderwys bevorder en met departementele goedkeuring baie skole gestig sodat daar in 1912 reeds sowat 15 skole met oor die 600 kinders op die dorp en in die distrik was.
Erica tragomontana
Erica tragomontana is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom in die sentraal Kouebokkeveldberge, Skurweberg en Bokberg voor. Daar is vier subpopulasies wat bedreig word deur die hoë voorkoms van veldbrande. Op Bokberg en Sandberg word die plante ook bedreig deur indringerplante.
Tugela-Vaal-waterprojek
Die Tugela-Vaal-waterprojek is 'n projek om water vanaf die Tugelarivier na die Vaaldam te neem. Die projek bestaan uit 'n reeks damme en pompstasies. Die belangrikste damme is:
Die eerste fase is saamgestel uit 5 komponente, wat 'n aantal studamme, 2 pompstasies en die Spioenkop- en die Sterkfonteindam behels. Die tweede fase, die Drakensbergopgaarprojek, is ontwerp om benewens 'n verdere aanvulling van die Vaalrivier se watervoorraad, ook hidroëlektriese krag te ontwikkel deur water van die Vrystaatse kant van die Drakensbergplato na die oorkantste eskarp te laat terugvloei.