cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ewdokija van Moskou
Sy is op 18 Januarie 1367 met grootprins Dmitri Donskoi getroud en hulle het minstens 12 kinders gehad. Ná haar man se dood het Ewdokija bekend geraak vir haar vroom lewe. Sy het glo ook die mag gehad om mense gesond te maak. In 1393 het sy die Kerk van die Geboorte van die Teotokos (Gods Moeder) gestig. Vier jaar later het sy die Hemelvaart-klooster langs die Frolofskaja (Spasskaja)-toring van die Moskouse Kremlin laat bou. Sy was later die eerste Moskouse adellike wat ’n non geword het. Sy het die naam Jefrosinija aangeneem en in die Hemelvaart-klooster gebly tot met haar dood in 1407. Die Russies-Ortodokse Kerk het haar tot heilige verklaar.
Casteel
Casteel of Maboke is 'n dorp in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die noordooste van die Mpumalangaprovinsie van Suid-Afrika.
Mary Ainslee
Mary Ainslee (12 Oktober 1919 – 1 November 1991) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Pride of the Bowery (1940), Mad Youth (1940), en The Spider Returns (1941).
Charles Goldner
Charles Goldner (7 Desember 1900 – 15 April 1955) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Laughing Lady (1946), Brighton Rock (1948), Black Magic (1949), en Third Time Lucky (1949).
1264
Die jaar 1264 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 64ste jaar van die 13de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Piet-tjou-tjougrysmees
Die Piet-tjou-tjougrysmees (Parus afer) is 'n gelokaliseerde, algemene, endemiese standvoël in fynbos en Karoobossieveld - dikwels naby klipbanke en ou geboue. Die voël is 15 cm groot en weeg 18 - 22 gram. In Engels staan die voël bekend as die Grey Tit.
Universiteit Linköping-manskoor
Linköping Universiteit-manskoor (Sweeds: Linköpings Studentsångare) is 'n Sweedse manskoor wat in 1972 gevorm is en in Linköping gebaseer is. Die koor het sedertdien vele opnames geproduseer en op nasionale sowel as internasionale TV- en radiokanale opgetree.
Dirigent en musiekdirekteur is sedert 1979 steeds Hans Lundgren, wat ook director musices by die Universiteit Linköping is.
Die koor het twee eersteplekke behaal in die The Third British International Male Voice Choral Festival in Mei 2007. Die dirigent is die fees se Conductor's Award toegeken.
93ste Oscar-toekenningsaand
Die 93ste Oscar-toekenningsaand is deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences in Union Station en die Dolby-teater in Hollywood, Los Angeles, gehou om met Oscars, ook bekend as Academy Awards, erkenning te gee aan die rolprente van 2020 en vroeg in 2021.
Dit is op 25 April 2021 gehou – twee maande later as wat aanvanklik beplan is, weens die uitwerking van Covid-19. Daarmee is die tydperk waarin rolprente in aanmerking kon kom tot 28 Februarie uitgestel. Die benoemdes is op 15 Maart 2021 aangekondig. Die Suid-Afrikaanse dokumentêre film, My Octopus Teacher het die toekenning gewen vir die beste dokumentêre film.
Agtergrond
Dit was die vierde keer dat die Oscar-aand uitgestel is en die eerste keer sedert die 6de Oscar-toekenningsaand in 1934 dat rolprente wat in twee verskillende jare uitgereik is, op dieselfde seremonie vir pryse in aanmerking kom.
Anthony Hopkins het op 83 jaar die oudste wenner in enige toneelspelkategorie geword. Frances McDormand was die sewende persoon wat ’n derde Oscar wen, vir haar spel in Nomadland, asook die tweede een wat die prys vir beste aktrise drie keer wen. Dié prent het ook die prys vir beste regisseur gewen: vir Chloé Zhao. As ’n Chinees is sy ook die eerste vrou van kleur wat dié prys wen, en die eerste vrou naas Kathryn Bigelow in 2010 vir The Hurt Locker.
Moorreesburg (kiesafdeling)
duimnael|200px|[[Japie Basson het in 1943 in Moorreesburg vir die Verenigde Party gestaan en met 1 022 stemme teen die Nasionale Party se Frans Erasmus, LV van 1933 tot 1961, verloor.]]
Moorreesburg was 'n kiesafdeling in die Swartlandstreek van die Wes-Kaap van 1933 se algemene verkiesing tot in die jare sewentig toe dit vervang is deur Wellington, wat jare lank deel was van die kiesafdeling.
1933-1938
In 1938 staan Erasmus teen die V.P. se A.A. Melck en kry 3 545 stemme vergeleke met Melck se 2 632 vir 'n meerderheid van 913, dus 505 meer as die meerderheid wat die N.P.-kandidaat in die aangrensende Malmesbury bo sy V.P.-teenstander behaal. In die derde Swartlandse kiesafdeling, Piketberg wen dr. D.F. Malan in dieselfde verkiesing met 'n meerderheid 2 058.
1958-1961
In 1958 sê die V.P. se D.A.K. Geldenhuys hom die stryd aan en weer vergroot Erasmus sy meerderheid, nou tot 3 660 stemme, die vierde keer agtereenvolgens dat hy die meerderheid kon vergroot. Moorreesburg stem dan ook in die volkstemming in 1960 oorweldigend ten gunste van republiekwording met 6 636 ja-stemme en 2 267 nee-stemme. Erasmus bly LV vir Moorreesburg tot 31 Julie 1961 en in die algemene verkiesing op 18 Oktober 1961 word die N.P. se Pieter Marais onbestrede verkies.
1966 en later
Geldenhuys staan in 1966 weer 'n keer as V.P.-kandidaat, maar kry 1 946 stemme vergeleke met Marais se 7 349. IN 1970 is die uitslag feitelik dieselfde: Marais 7 563 stemme en Geldenhuys 1 970. Die Herstigte Nasionale Party se kandidaat, G.H. Pieters, kry 201 stemme en verloor sy deposito. In 1974 word Marais soos in 1961 onbestrede verkies. Die N.P. behou Moorreesburg totdat dit in die jare sewentig of tagtig afgeskaf en met Wellington vervang word.
Buffelshoek
Buffelshoek is 'n dorp in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die noordooste van die Mpumalangaprovinsie van Suid-Afrika.
Moorreesburg (kiesafdeling)
Sien ook
Bredasdorp, Caledon, Ceres, Clanwilliam, Helderberg, Hottentots-Holland, Malmesbury, Paarl, Piketberg, Riversdal, Stellenbosch, Swellendam, Valsbaai, Wellington, Worcester
Ogies
Ogies is 'n klein nedersetting in westelike Mpumalanga, Suid-Afrika en lê net langs die N12 nasionale pad. Die dorp is omring deur steenkoolmyne.
Geskiedenis
Die dorp het ontwikkel uit die spoorwegstasie wat in 1928 op die plaas Oogiesfontein gebou is. Die spelling van die naam na Ogies is in 1939 gemaak.
1265
Die jaar 1265 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 65ste jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Colin James Bundy
Colin Bundy (1944-) is ’n Suid-Afrikaanse geskiedkundige en voormalige prinsipaal van Oxford se Green Templeton-kollege. Hy word as ’n invloedryke figuur in die hersiening van benaderings tot die Suid-Afrikaanse geskiedenis beskou. Sy werk sluit in: "The rise and fall of the South African peasantry", "History, revolution, and South Africa" en "Remaking the Past: New Perspectives in South African History".
Lewensloop
Colin James Bundy is op 4 Oktober 1944 gebore en matrikuleer aan die Graeme College in Grahamstad. Hy studeer aan die Universiteit van Natal (B.A.) en die Universiteit van die Witwatersrand (B.A. (Hons)). Met behulp van 'n Rhodes-beurs verwerf hy later 'n M.Phil en D.Phil aan die Universiteit van Oxford.
Hy was van 1997 tot 2001 die visekanselier van die Universiteit van die Witwatersrand. Van 2008 tot 2010 was hy die prinsipaal van die Green Templeton-kollege in Oxford, vanwaar hy in 2010 afgetree het.
Publikasies
Van sy publikasies sluit in:
Canon EOS 450D
Die Canon EOS 450D (bekend as die EOS Rebel XSi in Noord-Amerika en EOS Kiss X2 in Japan ) is 'n 12.2 megapieksel digitale enkellensreflekskamera wat deel is van die Canon EOS lyn van kameras. Dit is die opvolger van die EOS 400D/Digital Rebel XTi. Dit is aangekondig op 23 Januarie 2008 en vrygestel in Maart en April 2008 in Noord-Amerika. Dit is opgevolg deur die Canon EOS 500D (Rebel T1i in Noord-Amerika) wat op 25 Maart 2009 aangekondig is.
Soos sy voorgangers, pas dit EF en EF-S lense sowel as 'n groot keuse van die EOS stelsel bykomstighede.
Willie Landman
duimnael|regs|190px|Dr. Willie Landman.
duimnael|regs|320px|Die Kuratorium van die [[Kweekskool, 1962. Dr. Landman sit derde van regs.]]
Ds. Willem Adolf Landman (3 November 1909 – 27 Augustus 1986) was ’n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk wat veral onthou word vir die standpunt wat hy reeds in die 1960’s teen apartheid ingeneem het. So was hy byvoorbeeld met die Cottesloe-kerkeberaad einde 1960 een van net vier stemme in die NG Kerk se Federale Raad wat ten gunste van die beraad se besluite was.
Herkoms en opleiding
Willie Landman is gebore op die plaas Waaihuewel in die distrik Alexandria. Sy ouers was Johannes Jacobus Nicolaas Landman (28 Maart 1867 - 14 Desember 1935) en Jacoba Margaretha (gebore Potgieter, 15 Augustus 1873 - 14 Desember 1931). Reeds lank voor die Groot Trek was die Landman-familie in die omstreke van Olifantshoek (Alexandria se ou naam) woonagtig. Met die Trek het Karel Pieter Landman aan die hoof van 39 gesinne in Oktober 1837 uit die distrik na Natal getrek. Dié waardige leier, tot wie se nagedagtenis die Karel Landman-gedenkteken op De Kol-rant naby Alexandria opgerig is en wat ds. Landman selfs tydens 'n groot saamtrek op 16 Desember 1939 onthul het. Karel Landman was die broer van Willie Landman se oupagrootjie.
Hy ontvang sy skoolopleiding op Alexandria en op Somerset-Oos, waar hy aan die Gill-kollege matrikuleer en daarna die graad B.A. aan die Universiteit Rhodes met onderskeiding geslaag. Ds. A.P. Smit skryf in die gemeente Swartland se 200-jarige gedenkboek: "Reeds hier het hy as leier onder die studente begin uitblink en o.m. die voorsitterskap van die 'Hollandse Kring' beklee."
Elizabeth Taylor
Dame Elizabeth Rosemond Taylor (27 Februarie 1932 – 23 Maart 2011), ook bekend as Liz Taylor, was ’n Engels-Amerikaanse aktrise, sakevrou en filantroop. Sy het haar loopbaan as aktrise in die vroeë 1940's begin en was een van die gewildste sterre van die klassieke Hollywood van die 1950's. Sy het tot in die 1960's ’n suksesvolle loopbaan gehad en vir die res van haar lewe ’n bekende openbare figuur gebly. In 1999 het die Amerikaanse Rolprentinstituut haar as die sewende grootste vroulike silwerdoeklegende van die klassieke Hollywood aangewys.
Willie Landman
Gemeentebediening
duimnael|links|320px|Die [[NG gemeente Swartland se kerkraad, 1944/'45. Dr. Landman sit vierde van links in die tweede ry en sy medeleraar, ds. K.W. Heese, regs van hom.]] Van Februarie tot April 1935 het ds. Landman as hulpleraar in die moedergemeente Port Elizabeth opgetree waarna hy na Bethal in Transvaal is om van Mei tot Oktober daardie jaar ook as hulpleraar behulpsaam te wees. In Januarie 1936 keer hy terug na Port Elizabeth en dié keer is hy op 4 April as hulpleraar in die gemeente met oplegging van hande bevestig. Aan dié plegtigheid het deelgeneem di. T.J. Martin, P.M. van Heerden, J.H. van Wyk, J.C. Reyneke, G. Moolman, J.A. Kotzé, D.L. Steyl, F.J. Minnaar, W.S. Conradie en J. McRobbert, wat die Engelse kerke van die Baai verteenwoordig het.
Elizabeth Taylor
Taylor is in Londen gebore as die dogter van ryk, vooraanstaande Amerikaanse ouers. Die gesin het in 1939 teruggetrek na Los Angeles en sy het gou ’n kontrak by Universal Pictures gekry. Haar eerste fliekrol in 1942 was klein en haar kontrak is nie hernu nie. Sy het daarna by Metro-Goldwyn-Mayer aangesluit en haar deurbraak in National Velvet (1944) gemaak. Sy was een van die ateljee se gewildste tienersterre en het in die vroeë 1950's volwasse rolle begin vertolk. Die eerste was in die komedie Father of the Bride (1950), en sy het goeie resensies gekry vir haar spel in die drama A Place in the Sun (1951).
Willie Landman
Gemeentebediening
Sy eerste gemeente, van 1937 tot 1940, was Murraysburg waarna hy tot 1958 medeleraar van die NG gemeente Swartland op Malmesbury was. In 1958 is hy aangestel as die eerste direkteur van die Inligtingsburo van die NG Kerk in Suid-Afrika.
Elizabeth Taylor
Sy het in dié tyd nie gehou van die rolle wat sy gekry het en van die ateljee se beheer oor haar lewe nie en het oorweeg om haar loopbaan te beëindig. Van die middel 1950's af het sy egter rolle begin kry wat sy meer geniet het, soos in die epiese drama Giant (1956). In die volgende jare was sy in verskeie prente te sien wat kommersieel suksesvol was en goeie resensies gekry het. Dit sluit in twee verwerkings van toneelstukke deur Tennessee Williams: Cat on a Hot Tin Roof (1958) en Suddenly, Last Summer (1959); vir laasgenoemde het sy ’n Golden Globe gewen. Hoewel sy nie gehou het van haar rol as ’n hoëklasprostituut in BUtterfield 8 (1960), haar laaste rol vir MGM, nie het sy ’n Oscar vir haar spel gewen.
Willie Landman
Murraysburg
Ds. Landman is op 1 Februarie 1937 na Murraysburg beroep en op 10 April daar bevestig. Ds. P.J. Retief, in wie se dienstyd Willie Landman ’n klein seuntjie in die Sondagskool van Alexandria was, het die bevestigingsrede gehou. By dié geleentheid was ook teenwoordig di. J.C. Cronjé van Richmond, J. Rabie van Beaufort-Wes, Berning Malan van Graaff-Reinet en eerw. F. Blignaut van Graaff-Reinet se sendinggemeente. Ds. Landman sy intreerede gehou oor 1 Kor. 9:16: "Want as ek die evangelie verkondig, is dit vir my geen roem nie; want die dwang is my opgelê, en wee my as ek die evangelie nie verkondig nie!"
Elizabeth Taylor
Taylor is toe ’n rekordbedrag van $1 miljoen betaal vir haar rol in die epiese geskiedenisfliek Cleopatra (1963), in daardie stadium die duurste prent wat nog gemaak is. Tydens die verfilming het Taylor en haar medester Richard Burton ’n buite-egtelike verhouding aangeknoop wat ’n skandaal veroorsaak het. Ondanks openbare afkeur, het hulle hul verhouding voortgesit en is in 1964 getroud. Die media het hulle "Liz en Dick" gedoop, en hulle het in 11 prente saam verskyn, insluitende The V.I.P.s (1963), The Sandpiper (1965), The Taming of the Shrew (1967) en Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966). Taylor het die beste resensies van haar loopbaan vir Woolf gekry, asook haar tweede Oscar en verskeie ander pryse. Sy en Burton is in 1974 geskei, maar het kort daarna versoen geraak en is in 1975 weer getroud. Die tweede huwelik is in 1976 beëindig.
Willie Landman
Murraysburg
Dr. J.A.S. Oberholster skryf in die gemeente Murraysburg se eeufeesgedenkboek: "Ds. Landman se bediening te Murraysburg was ’n voortbouing op gelegde fondamente. As jong predikant het hy hom met onvermoeide ywer aan die werk gewy en sy daadwerklike belangstelling laat uitgaan na al die terreine van die gemeentelike lewe."
Ná ’n geseënde bediening van net meer as drie jaar het ds. Landman in Junie 1940 van Murraysburg afskeid geneem. Dr. Oberholster skryf hy en mev. Landman was besonder geliefd, soos duidelik uit die afskeid blyk. Selfs die Engelssprekende lede van die gemeenskap het by wyse van toespraak en geskenke hul waardering uitgespreek, want ds. Landman het vir hulle dienste in Engels gehou. Vir sy afskeidsboodskap het hy Hand. 20:32 gekies. Ná ’n treffende rede het oudl. J.J. van den Berg ’n adres voorgelees en het ds. Landman geantwoord: "Hoewel tere bande verbreek word, sal bande van herinnering, van liefde, van belangstelling en voorbidding nooit verbreek word nie."
Elizabeth Taylor
Nadat sy erg-emosioneel geraak is deur die afsterwe van haar vriend Rock Hudson, wat in 1985 aan vigs oorlede is, was sy een van die eerste sterre wat aan MIV/vigs-aktivisme deelgeneem het. Sy was in 1985 ’n medestigter van die American Foundation for AIDS Research en het in 1991 die Elizabeth Taylor-vigsstigting op die been gebring. Van die vroeë 1990's tot met haar dood het sy haar tyd aan filantropiese werk bestee. Sy het verskeie pryse daarvoor ontvang, onder meer die Presidensiële Burgersmedalje van Amerika.
Deur Taylor se loopbaan was haar persoonlike lewe die onderwerp van konstante media-aandag. Sy het agt keer met sewe mans getrou, ernstige siektes oorleef en ’n stralerjakkerlewe gelei; sy het onder meer een van die duurste juweliersversamelings in die wêreld gehad.
Willie Landman
Eredoktorsgraad
“Hy het 'n biblioteek opgehou van buitelandse publikasies oor Suid-Afrika, 'n wêreldwye korrespondensie aan die gang gehou met vriend en vyand van Suld-Afrika en 'n kerklik-diplomatieke diens in die lewe geroep, enig in sy soort. Ten spyte van sy buitengewone vol program het ds. Landman tog verskillende publikasies die lig laat sien. Belangrikste hiervan is seker A Plea for Understanding wat hy opgestel het as antwoord op die beskuldigings teen die Kerk in Suid-Afrika deur die Reformed Church of America. Sy argumente was suiwer en oortuigend. Daarvan getuig die feit dat die Reformed Church en ander kerklike instansies in Amerika hul houding teenoor Suid-Afrikaanse Kerk ten gevolge daarvan ten goede verander het.”
Elizabeth Taylor
Ná baie jare van swak gesondheid is sy in 2011 op 79-jarige ouderdom aan kongestiewe hartversaking dood.
Lana Marks
Lana J. Marks (gebore 18 November 1953) is 'n VSA-gebaseerde mode-ontwerper wat die gelyknamige modemerk Lana Marks gestig het. Sy is die voormalige Amerikaanse ambassadeur in Suid-Afrika. Sy het op 28 Januarie 2020 haar diplomatieke geloofsbriewe aan die Suid-Afrikaanse regering voorgelê.
Willie Landman
Gesinslewe en eerbewyse
Ds. Landman is op 24 Julie 1937, 'n paar maande nadat hy op Murraysburg bevestig is, getroud met Heletje Aletta Jacoba (gebore Engelbrecht, 28 Januarie 1914 – 8 Januarie 2000). Die kerkraad het vier lede afgevaardig om die huweliksplegtigheid in Port Elizabeth te gaan bywoon en 'n geskenk van die gemeente te oorhandig. Mev. Landman was 'n dogter van Kakamas, maar het onderwys in Port Elizabeth gegee ten tyd van haar huwelik. Dr. J.A.S. Oberholster skryf in 1955: "Met toewyding en ywer steun sy haar man in al die vertakkinge van die gemeentelike werksaamhede."
Lana Marks
Vroeë lewe en opvoeding
Lana Bank is in Oos-Londen, Suid-Afrika gebore. Haar pa, Alec Bank, het as kind uit Litaue geëmigreer. Hy was 'n welgestelde eiendomsontwikkelaar en 'n leier in die Joodse gemeenskap. Sy was 'n leerder aan Clarendon High School for Girls in Oos-Londen en praat vlot Xhosa en Afrikaans.
Elizabeth Taylor
Vroeë lewe
In die lente van 1939 het die Taylors besluit om na Amerika terug te keer weens die toenemende politieke spanning in Europa. Vroeg in 1940 het Francis ’n nuwe galery in Los Angeles geopen en die familie het hulle eindelik in Beverly Hills gevestig.
Lana Marks
Vroeë lewe en opvoeding
Marks is 'n ywerige tennisspeler wat al vir Bermuda gespeel het, en in 1985 'n bronsmedalje vir die Verenigde State op die Makkabiese Spele gewen het, in die Suid-Afrikaanse Ope gespeel het, en ook die kwalifiserende ronde van die Franse Ope gehaal het.
Elizabeth Taylor
Vroeë rolle (1941–1949)
Nadat verskeie mense opgemerk het Taylor moet oudisies vir rolprente aflê, het sy in April 1941 ’n klein rol in Universal Pictures se There's One Born Every Minute (1942) gekry, asook ’n jaarkontrak by hulle. Sy het geen ander rolle gekry nie en haar kontrak is ná ’n jaar beëindig.
Lana Marks
Loopbaan
Marks was die uitvoerende hoof en ontwerper van Lana Marks, 'n handelsmerk vir mode-bykomstighede wat spesialiseer in eksotiese klere en bekend is vir die vervaardiging van die wêreld se duurste handsakke. Toe Helen Mirren in 2007 'n Oscar-toekenning verower, dra sy een van Marks se handsakke na die verhoog om haar toekenning te ontvang. Marks se dogter bestuur tans die handelsmerk.
Elizabeth Taylor
Vroeë rolle (1941–1949)
Laat in 1942 het sy ’n tweede kans gekry toe ’n aktrise met ’n Engelse aksent gesoek is vir Lassie Come Home (1943). Sy het aan die begin van die volgende jaar ’n standaardkontrak vir sewe jaar geteken.
Lana Marks
Loopbaan
Marks het in die Women's Leadership Board by die John F. Kennedy School of Government gedien. Sy is ook gekies om aan die "Women and Power: Leadership in the New World" -byeenkoms deel te neem. Marks het aan die Georgetown Universiteit se lesingsreeks deelgeneem waar sy MBA studente toegespreek het.
Elizabeth Taylor
Vroeë rolle (1941–1949)
Taylor was 12 toe sy haar eerste groot rol kry in National Velvet. MGM was op soek na ’n aktrise met ’n Engelse aksent wat kon perdry en Taylor het aan albei kriteria voldoen. National Velvet was ’n groot sukses toe dit op Kersdag 1944 uitgereik word en resensente het Taylor se lof besing.
Bitterfontein se Koppe
Die Bitterfontein se Koppe is geleë in die Namakwa-distriksmunisipaliteit, in die noordwestelike deel van Suid-Afrika. Dit lê op 'n hoogte van 589 meter bo seevlak.
Geografie
Die land rondom Bitterfontein se Koppe is heuwelagtig in die noordweste, maar in die suidooste is dit plat. Die hoogste punt in die gebied is Swartkop, 765 meter bo seespieël, 1,4 km suidoos van Bitterfontein se Koppe. Minder as 2 mense per vk km woon rondom Bitterfontein se Koppe wat byna heeltemal verlate en onvrugbaar is. Daar is geen dorp in die omgewing nie. In die omgewing van Bitterfontein se Koppe is fonteine ​​buitengewoon algemeen.
Klimaat
Die klimaat is droog. Die gemiddelde temperatuur is 23 °C. Die warmste maand is Februarie, op 32 °C, en die koudste Junie, op 12 °C. Die gemiddelde reënval is 104 millimeter per jaar. Die natste maand is Maart met 22 millimeter reën en die droogste Oktober met 1 mm.
Elizabeth Taylor
Vroeë rolle (1941–1949)
Taylor het later gesê haar kinderjare het geëindig toe sy ’n ster word, want MGM het elke aspek van haar lewe beheer. Sy het daarna ’n klein rol in die derde Lassie-rolprent, Courage of Lassie (1946), gekry.
Lana Marks
Loopbaan
Die Lana Marks-onderneming het winkels in Palm Beach, New York, Beverly Hills en Doebai.
Elizabeth Taylor
Vroeë rolle (1941–1949)
Toe Taylor in 1947 15 word, het MGM ’n meer volwasse beeld van haar begin skep en fotosessies gereël waarin sy as ’n "normale" tiener uitgebeeld is. Sy is in die pers met ouer aktrises soos Ava Gardner en Lana Turner vergelyk. Ná nog twee rolle, in Cynthia (1947) en Life with Father (1947), het sy byrolle gekry as ’n "mansteler" in A Date with Judy (1948) en ’n bruid in die romantiese komedie Julia Misbehaves (1948). Laasgenoemde was ’n groot sukses. In 1949 het die tydskrif Time haar op sy voorblad geplaas en haar die leier onder Hollywood se volgende geslag sterre genoem, ’n "juweel met goeie waarde, ’n ware saffier".
Lana Marks
Ambassadeur in Suid-Afrika
Haar aanstelling in die pos is van 'n bron in die departement van internasionale betrekkinge en samewerking, Suid-Afrika se departement van buitelandse sake, uitgelek. Op 14 November 2018 benoem president Donald Trump haar as die Amerikaanse ambassadeur in Suid-Afrika. Sy is op 26 September 2019 eenparig deur die Senaat bevestig. Sy is op 4 Oktober 2019 in die ampseed ingehuldig en het op 9 November 2019 haar pos opgeneem. Marks het op 28 Januarie 2020 haar diplomatieke geloofsbriewe aan president Cyril Ramaphosa voorgelê.
Elizabeth Taylor
Volwasse rolle (1950–1955)
Toe sy in 1950 18 word, het Taylor meer volwasse rolle begin speel, soos in Conspirator (1949) en The Big Hangover (1950). Laasgenoemde is in Mei uitgereik en in dieselfde jaar is Taylor met die hotelerfgenaam Conrad Hilton jr. getroud in ’n seremonie wat baie publisiteit ontvang het.
Lana Marks
Ambassadeur in Suid-Afrika
Sy het op 20 Januarie 2021 uit die pos bedank omdat Joe Biden as die nuwe Amerikaanse president ingehuldig is.
Elizabeth Taylor
Volwasse rolle (1950–1955)
In 1951 was sy saam met Montgomery Clift en Shelley Winters te sien in A Place in the Sun. Volgens haar was dit die eerste keer dat sy gevra is om toneel te speel en nie net haarself te wees nie. Sy is geloof vir haar spel, vir die eerste keer sedert National Velvet. Die prent was ook ’n groot sukses.
Lana Marks
Persoonlike lewe
Marks is sedert 1976 met dr Neville Marks, 'n praktiserende psigiater verbonde aan die JFK Mediese Sentrum, getroud. Marks en haar man het in Bermuda gewoon voordat hulle in 1987 na Florida verhuis het. Die egpaar het twee kinders.
Elizabeth Taylor
Volwasse rolle (1950–1955)
In Januarie 1951 is sy van Hilton geskei, wat ’n openbare skande veroorsaak het. Sy het haar eerste kontrak by MGM afgesluit met ’n rol in The Girl Who Had Everything (1953). Sy het daarna nog ’n kontrak vir sewe jaar met hulle aangegaan. Hoewel sy interessanter rolle wou hê, het sy die geld nodig gehad, want sy is kort tevore met die Britse akteur Michael Wilding getroud en was swanger. Weens haar finansiële afhanklikheid het die ateljee nou nog meer beheer oor haar gehad.
Coombsrivier
Die Coombsrivier is 'n spruit wat in die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Elizabeth Taylor
Volwasse rolle (1950–1955)
Een van haar volgende rolle was in The Last Time I Saw Paris, wat geskoei was op ’n kortverhaal deur F. Scott Fitzgerald. Hoewel eers teensinnig, het sy die rol geniet. Hoewel dit nie so ’n groot sukses was nie, het dit positiewe resensies gekry. Taylor het tydens die vervaardiging daarvan weer swanger geraak en moes instem om haar dienstydperk met ’n jaar te verleng om te vergoed vir die tyd op swangerskapsverlof.
Willie Landman
Gesinslewe en eerbewyse
Staatspres. P.W. Botha het in 1987 die Orde vir Voortreflike Diens (Klas II Silwer) postuum aan dr. Landman toegeken.
Brief in Die Burger
Die volgende brief deur Vivia Ferreira van Tamboerskloof het op 4 Desember 1986 in Die Burger verskyn: "Hoe kleinlik kan ons Afrikaners somtyds wees. As die uitlatings van mev. Anna Boshoff (Die Burger, 29 November) aangaande die toekenning van die Verwoerd-prys aan daardie groot Suid-Afrikaner, dr. Anton Rupert, nie so belaglik is nie, sou dit tragies gewees het. Ek wonder wat haar vader, wyle dr. H.F. Verwoerd, sou gesê het - hopelik iets diplomaties. AMBASSADEUR Aan die ander kant, kan ons ooit vergeet wat aan twee uitstekende kerkmanne gedoen is, nl. wyle dr. A.J. van der Merwe, jare lank leraar van die Groote Kerk, Kaapstad, en Moderator van die Kaapse Sinode en die Algemene Sinode, en wyle dr. W.A. Landman, geliefde oud-leraar van Malmesbury en Direkteur van Inligting van die NG Kerk? Dit was algemeen aanvaar dat 'Dr. A.J.' en 'Ds. Landman', soos hulle alombekend was, onderskeidelik as ambassadeur in Nederland en Moderator van die Algemene Sinode aangestel sou word. Toe kom die debakel van die Cottesloe-beraad en hulle het vasbeslote sommige aspekte van die Verwoerd-beleid, sover dit die kerk raak, teengestaan. Hulle is verguis. Soos duisende ander Suid-Afrikaners dank ek die Here vir dr. Anton Rupert. As entrepreneur, bewaarder van ons historiese erfenis, ons dierelewe en ekologie en, bowenal, Christen-mens wat eerbied vir die menswaardigheid van iedereen het, huldig ons hom. Ek hoop net dat wanneer mev. Anna Boshoff, haar kinders, kleinkinders en ander familielede die pragtig herstelde fynbos van Bettysbaai in die toekoms geniet, hulle in hul siel dankie sal sê vir 'n Anton Rupert."
Elizabeth Taylor
Groot lof vir Taylor (1956–1960)
Teen die middel 1950's het die Amerikaanse rolprentbedryf ernstige kompetisie van die televisiebedryf gehad, met die gevolg dat minder rolprente gemaak is en eerder op gehalte gefokus is. Die verandering was tot voordeel van Taylor, wat eindelik weer in interessante rolle begin speel het het ná ’n paar jaar van teleurstellings. Nadat sy die regisseur George Stevens genader het, het sy die vroulike hoofrol in Giant (1956) gekry; dit was ’n epiese drama oor ’n boeredinastie met ook Rock Hudson en James Dean. Taylor het nie goed met Stevens klaargekom nie en was dikwels siek, wat tot oponthoude gelei het. Boonop is Dean in ’n motorongeluk dood dae nadat sy werk aan die rolprent voltooi is; ’n hartseer Taylor moes egter nog reaksieskote doen vir hul gesamentlike tonele. Toe Giant ’n jaar later uitgereik word, was dit ’n groot sukses, wat lof van resensente gekry het. Hoewel Taylor nie soos haar medesterre vir ’n Oscar benoem is nie, het sy ook lof gekry vir haar spel, wat deur Variety "verbasend slim" genoem is en deur The Manchester Guardian "’n verstommende openbaring van onverwagte gawes". Dié koerant het haar een van die prent se sterkste punte genoem.
MGM het Taylor weer saam met Montgomery Clift geplaas in Raintree County (1957), ’n burgeroorlogsdrama wat die ateljee gehoop het so gewild soos Gone with the Wind (1939) sou wees. Hoewel dit nie heeltemal so suksesvol was nie, is Taylor vir die eerste keer vir ’n Oscar benoem.
Tydens die verfilming het Taylor se persoonlike lewe nog meer aandag gekry toe sy ’n verhouding met die sanger Eddie Fisher aangeknoop het, wie se huwelik met die aktrise Debbie Reynolds in die media opgehemel is as ’n verbintenis van "Amerika se lieflinge". Die verhouding – en Fisher se daaropvolgende egskeiding – het Taylor se beeld verander van ’n rouende weduwee in ’n vrou wat huwelike opbreek. MGM het die skandaal tot hul voordeel ingespan deur ’n foto van Taylor wat in ’n négligé op ’n bed poseer, op die prent se reklameplakkate te gebruik. Sy het lof vir haar toneelspel gekry en is vir ’n Oscar en Bafta benoem.
Taylor se volgende prent, Joseph L. Mankiewicz se Suddenly, Last Summer (1959), was ook op ’n boek van Tennessee Williams geskoei. Haar mede-akteurs was Montgomery Clift en Katharine Hepburn. Hoewel dit oor geestesteurings, kindertydtraumas en homoseksualiteit handel, is dit weer met Taylor se seksuele aantrekkingskrag bemark; die lokprent en plakkaat toon haar albei in ’n wit baaikostuum. Die strategie het gewerk en die prent was ’n finansiële sukses. Taylor is vir die derde keer vir ’n Oscar en vir haar eerste Golden Globe benoem.
Teen 1959 moes Taylor in nog ’n prent vir MGM verskyn, hulle het besluit dit sou BUtterfield 8 (1960) wees, ’n drama oor ’n hoëklasprostituut. Die ateljee het reg voorspel: Taylor se openbare beeld sou maak dat gehore haar maklik met dié rol kon vereenselwig. Om dieselfde rede het sy die prent gehaat, maar sy het geen sê in die saak gehad nie. Die ateljee het egter ingestem tot haar versoek dat die prent in New York geskiet word en Eddie Fisher ook ’n rol kry. Soos voorspel, was BUtterfield 8 ’n groot kommersiële sukses. Bosley Crowther het geskryf Taylor "lyk soos ’n miljoen dollar, óf in pels óf in ’n negligée". Sy het haar eerste Oscar vir haar toneelspel in dié prent gewen.
Prente saam met Richard Burton (1961–1967)
Nadat haar kontrak met MGM verstryk het, het Taylor in 20th Century-Fox se Cleopatra (1963) gespeel – dit was ’n epiese geskiedenisprent wat haar volgens die rolprenthistorikus Alexander Doty beroemder as ooit gemaak het. Sy was die eerste aktrise wat meer as $1 miljoen vir ’n rol betaal is; Fox het haar ook 10% van die prent se wins gegee en die fliek geskiet in Todd-AO, ’n wyeskermformaat waarvan sy die regte van Mike Todd geërf het. Die verfilming – wat gekenmerk is deur duur stelle en kostuums, voortdurende vertragings en ’n skandaal wat veroorsaak is deur Taylor se buite-egtelike affair met haar medespeler Richard Burton – is fyn deur die media dopgehou. Volgens Life was dit die rolprent waaroor die meeste nog gepraat is. Die verfilming het in 1960 die eerste keer in England begin, maar moes verskeie kere weens gure weer en Taylor se swak gesondheid gestaak word. In Maart 1961 het sy lewensgevaarlike longontsteking opgedoen en ’n lugpypinsnyding moes gedoen word; een nuusagentskap het selfs verkeerdelik berig dat sy gesterf het. Ná haar herstel het Fox die filmmateriaal wat reeds geskiet is, weggegooi en die verfilming na Rome geskuif. Joseph Mankiewicz is as die nuwe regisseur aangestel en Burton in die rol van Mark Antony. Die prent is eindelik in Julie 1962 voltooi. Teen ’n koste van $62 miljoen was dit in dié tyd die duurste prent wat nog gemaak is.
Cleopatra was in Amerika die grootste treffer van 1963 by die loket; dit het $15,7 miljoen geïn, maar dit het jare geduur voordat die vervaardigingskoste gedek is en die prent het Fox byna bankrot gemaak. Die ateljee het Taylor in die openbaar die skuld vir die probleme gegee, en het Burton en Taylor onsuksesvol gedagvaar omdat hul gedrag na bewering die prent skade berokken het. Die resensies van die fliek was gemeng tot negatief; Taylor was daarvolgens oorgewig en haar stem te skraal, en sy is ongunstig met haar klassiek-opgeleide Britse medesterre vergelyk. Taylor het Cleopatra later ’n laagtepunt in haar loopbaan genoem en beweer die ateljee het die tonele uitgesny wat die "kern van die karakterisering" weergegee het.
Vervaardigers was gretig om munt te slaan uit die skandaal om Taylor en Burton. Hul volgende fliek saam was Anthony Asquith se The V.I.P.s (1963), wat die opskrifte oor hulle weerspieël het. Taylor het die rol gespeel van ’n beroemde model wat haar man probeer verlaat vir ’n minnaar en Burton het die rol van haar vervreemde miljoenêrman gespeel. Dit is kort ná Cleopatra uitgereik en was ’n lokettreffer.
Ná The V.I.P.s het Taylor ’n blaaskans van twee jaar van rolprente geneem. In dié tyd is sy en Burton van hul onderskeie gades geskei en het hulle met mekaar getrou. Die superpaartjie het in die middel 1960's in verskeie rolprente saam verskyn en oor die volgende dekade ’n gesamentlike $88 miljoen verdien.
Vir hul volgende prent, Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966), het Taylor die grootste lof in haar loopbaan ontvang. Sy en Burton het die rolle vertolk van Martha en George, ’n middeljarige paartjie wat ’n huwelikskrisis beleef. Om die rol van die 50-jarige Martha oortuigend te vertolk het Taylor gewig aangesit, ’n pruik gedra en haar grimeer sodat sy oud en moeg lyk – in teenstelling met haar openbare beeld as ’n glansryke rolprentster. Op Taylor se voorstel is die teaterregisseur Mike Nichols aangestel om die prent te regisseer, ondanks sy gebrek aan rolprentondervinding. Die produksie het verskil van enigiets wat sy al gedoen het, want Nichols wou hê al die tonele moes eers gerepeteer word voordat verfilming begin het. Woolf is beskou as grondverskuiwend vanweë sy volwasse tema en ongesensorde taal, en dit het uitstekende resensies gekry. Variety het geskryf Taylor se "karakterisering is tegelyk sensueel, leedvermakerig, sinies, jammerenswaardig, afstootlik, lustig en sag", en Stanley Kauffmann van The New York Times het gemeen dis die "beste werk van haar loopbaan". Die prent was ook een van die grootste kommersiële suksesse van die jaar. Taylor het vir haar spel haar tweede Oscar gewen, asook ’n Bafta, ’n National Board of Review- en ’n New York City Film Critics Circle-prys.
Taylor en Burton se The Taming of the Shrew (1967) van Franco Zeffirelli was ’n uitdaging vir Taylor: Sy was die enigste aktrise in die rolverdeling wat geen ondervinding van Shakespeare-toneelstukke gehad het nie. Zeffirelli het later gesê dit het haar toneelspel interessant gemaak, want sy "het die rol van voor af geskep". Resensente het gemeen die toneelstuk se materiaal pas by die paartjie en die prent was ’n lokettreffer wat $12 miljoen geïn het.
Taylor se derde prent van 1967, John Huston se Reflections in a Golden Eye, was haar eerste een sonder Burton sedert Cleopatra. Dit was ’n drama oor ’n homoseksueel wat sy seksuele oriëntasie onderdruk en sy ontroue vrou. Taylor se ou vriend Montgomery Clift sou eers die manlike hoofrol vertolk, maar sy loopbaan was al ’n paar jaar lank aan die agteruitgaan weens middelmisbruik. Taylor was egter vasbeslote om hom in die prent te hê en het selfs aangebied om sy versekering te betaal. Clift is egter aan ’n hartaanval dood voordat die verfilming begin het en hy is deur Marlon Brando vervang. Reflections was ’n kommersiële mislukking en het swak resensies gekry.
Taylor en Burton se laaste prent van die jaar was Graham Greene se weergawe van The Comedians, wat gemengde resensies gekry het en teleurstellend by die loket gevaar het.
Agteruitgang van loopbaan (1968–1979)
Taylor se loopbaan was teen die laat 1960's aan die agteruitgaan. Sy het gewig aangesit, was op pad na haar middeljare en het nie ingepas by Nuwe Hollywood-sterre soos Jane Fonda en Julie Christie nie. Ná verskeie jare van byna konstante media-aandag was die publiek ook moeg vir haar en Burton, en die twee se stralerjakkerleefstyl is gekritiseer.
Die drie prente waarin sy in 1972 gespeel het, was effens meer geslaagd: Zee and Co., met Michael Caine, Under Milk Wood, waarin sy net ’n klein rol gespeel het, en Peter Ustinov se Faust-parodie Hammersmith Is Out, haar 10de prent saam met Burton.
Taylor en Burton se laaste prent saam was Divorce His, Divorce Hers (1973), nogal ’n gepaste naam omdat hulle die volgende jaar geskei is. Haar ander prente wat in 1973 uitgereik is, was die Britse riller Night Watch en die Amerikaanse drama Ash Wednesday. Vir laasgenoemde, waarin sy die rol speel van ’n vrou wat verskeie plastiesechirurgie-operasies ondergaan in ’n poging om haar huwelik te red, het sy ’n Golden Globe-benoeming gekry. Haar enigste prent van 1974, die Italiaanse The Driver's Seat, was ’n mislukking.
Taylor het in die middel 1970's minder rolle vetolk en daarop gefokus om haar sesde man, die Republikeinse politikus John Warner, te steun. In 1976 het sy gespeel in die Sowjet-Amerikaanse fantasieprent The Blue Bird, nog ’n mislukking, en ’n klein rol gehad in die televisieprent Victory at Entebbe (1976). In 1977 het sy gesing in die gekritiseerde rolprentweergawe van Stephen Sondheim se A Little Night Music.
Verhoog- en TV-rolle; aftrede (1980–2007)
Ná ’n tydperk waarin sy half afgetree as aktrise was, het Taylor gespeel in The Mirror Crack'd (1980), wat ’n verwerking is van ’n misterieroman deur Agatha Christie; haar medespelers was ’n groep akteurs uit die ateljee-era, soos Angela Lansbury, Kim Novak, Rock Hudson en Tony Curtis.
In ’n poging om haarself uit te daag, het sy daarna verskyn in haar eerste beduidende verhoogrol, as Regina Giddens in ’n Broadway-produksie van Lillian Hellman se The Little Foxes. In plaas daarvan om Giddens in ’n negatiewe lig uit te beeld soos dikwels in vorige produksies, was Taylor se weergawe van Giddens ’n slagoffer van haar omstandighede. Die première was in Mei 1981 en dit is gevolg deur uitverkoopte sitplekke vir die volgende ses maande, ondanks gemengde resensies. Dan Sullivan van die Los Angeles Times het gemeen: "Taylor verteenwoordig ’n moontlike Regina Giddens, soos gesien deur die persona van Elizabeth Taylor. Daar is ’n mate van toneelspel in, sowel as ’n mate van persoonlike vertoon." In November 1981 het Taylor die rol van die sosiale vlinder Helena Cassadine in die sepie General Hospital vertolk. Daarna het sy weer in Londen se Weseinde in The Little Foxes gespeel, maar het grootliks negatiewe resensies van die Britse pers gekry.
Aangespoor deur die aanvanklike sukses van The Little Foxes het Taylor en die vervaardiger Zev Buffman die Elizabeth Taylor Repertory Company gestig. Die eerste en enigste produksie daarvan was ’n nuwe weergawe van Noël Coward se komedie Private Lives, met Taylor en Burton. Die Bostonse première was in die Amerikaanse lente van 1983 en hoewel dit kommersieel suksesvol was, het dit oor die algemeen negatiewe resensies gekry. Resensente het opgelet albei sterre se gesondheid is taamlik swak. Taylor het haar ná die speelvak van die toneelstuk in ’n rehabilitasiesentrum laat opneem en Burton is die volgende jaar oorlede. Ná die mislukking van Private Lives het Taylor haar teatergeselskap ontbind. Haar enigste ander projek daardie jaar was die televisieprent Between Friends.
Van die middel 1980's af was Taylor hoofsaaklik in TV-produksies te sien. Sy het in 1984 kamees in die sepies Hotel en All My Children vertolk en was in 1985 ’n bordeeleienares in die historiese minireeks North and South. Sy het ook in verskeie TV-prente gespeel, soos Malice in Wonderland (1985), There Must Be a Pony (1986) en Poker Alice (1987). Sy was te sien in Franco Zeffirelli se Frans-Italiaanse prent Young Toscanini (1988) en haar laaste toneelspelrol was in ’n TV-weergawe van Sweet Bird of Youth (1989), haar vierde Tennessee Williams-toneelstuk. In dié tyd het sy erepryse begin ontvang vir haar loopbaan: die Cecil B. DeMille-prys in 1985 en die Film Society of Lincoln Center se Chaplin-prys in 1986.
In die 1990's het Taylor op MIV/vigs-aktivisme gefokus. Haar paar rolle sluit in karakters in die animasiereekse Captain Planet and the Planeteers (1992) en The Simpsons (1992, 1993), en kamees in die CBS-reekse The Nanny, Can't Hurry Love, Murphy Brown en High Society. Haar laaste prent wat in teaters uitgereik is, was The Flintstones (1994), waarin sy Pearl Slaghoople in ’n kort byrol vertolk. Dit het swak resensies gekry, maar was gewild by die loket. Taylor het Amerikaanse en Britse erepryse vir haar loopbaan gekry: die AFI Life Achievement Award in 1993, die Screen Actors Guild Life Achievement Award in 1997 en ’n BAFTA Fellowship in 1999. In 2000 het koningin Elizabeth II haar ’n dame gemaak.
Ná byrolle in die TV-prent These Old Broads (2001) en in die animasiesitkom God, the Devil and Bob (2001) het Taylor haar aftrede as aktrise aangekondig om haar tyd aan filantropie te wy. Haar laaste openbare optrede was in 2007, toe sy en James Earl Jones die toneelstuk Love Letters opgevoer het by ’n Paramount Studios-funksie ten bate van vigs.
MIV/vigs-aktivisme
Taylor was een van die eerste bekendes wat aan MIV/vigs-aktivisme deelgeneem het; sy het gehelp om meer as $270 miljoen vir die saak in te samel. Sy het haar filantropiese werk in 1984 begin nadat sy gefrustreerd geraak het omdat daar so min aan die siekte gedoen word, hoewel dit wyd bespreek word. Sy het later aan Vanity Fair verduidelik sy "het besluit ek kan met my naam sekere deure oopsluit, dat ek op sigself ’n verbruiksartikel is – en ek praat nie as ’n aktrise nie. Ek kan die roem vat waaroor ek gegrief was en waarvan ek vir so baie jare probeer wegkom het – maar jy kan nooit daarvan wegkom nie – en dit gebruik om iets goeds te doen. Ek wou aftree, maar die poniekoerante wou my nie toelaat nie. Toe dink ek: As julle my wil gebruik, gaan ek julle gebruik."
Taylor het haar filantropiese werk begin deur die eerste geldinsameling vir vigs in Los Angeles te help reël en die gasvrou daarvan te wees. In Augustus 1985 het sy saam met dr. Michael Gottlieb die Nasionale Vigsnavorsingstigting gestig nadat haar vriend en voormalige medester Rock Hudson aangekondig het dat hy aan die siekte sterf. Die volgende maand het die stigting met dr. Mathilde Krim se vigsstigting saamgesmelt om die Amerikaanse Stigting vir Vigsnavorsing (amfAR) te vorm. Terwyl amfAR op geld vir navorsing gefokus het, het Taylor in 1991 die Elizabeth Taylor-vigsstigting (ETAF) gestig om bewustheid te kweek en steundienste aan mense met MIV/vigs te verskaf; sy het self vir die oorhoofse koste betaal. Haar trust gaan steeds voort met sy werk. Taylor het ook gehelp om amfAR se operasies na ander lande te versprei; ETAF werk ook internasionaal.
Taylor het in 1986, 1990 en 1992 voor die Amerikaanse Senaat en Kongres getuig vir die Ryan White Care Act, die grootste nasionaal befondsde program in Amerika vir MIV/vigs. Sy het president Ronald Reagan oortuig om vir die eerste keer in 1987 in ’n toespraak erkenning aan die siekte te gee, en sy het presidente George H.W. Bush en Bill Clinton gekritiseer oor ’n gebrek aan belangstelling om die siekte te beveg. Taylor het ook ’n sentrum gestig wat gratis toetsing doen, asook die Elizabeth Taylor Endowment Fund vir navorsing en opvoeding aan UCLA. In 2015 het Taylor se sakevennoot, Kathy Ireland, beweer Taylor was in die 1980's aan die hoof van ’n onwettige netwerk wat medisyne onder Amerikaners met MIV/vigs versprei het voordat die medisyne goedgekeur was. Die bewering is deur verskeie mense ontken.
Taylor is met verskeie pryse vereer vir haar filantropiese werk. Sy is in 1987 ’n ridder van die Franse Erelegioen gemaak en het die Jean Hersholt- Humanitêre Prys in 1993 ontvang, asook die Screen Actors' Guild Lifetime Achievement Award vir humanitêre diens in 1997, die GLAAD Vanguard Award in 2000 en die Presidensiële Burgersmedalje in 2001.
Geurmiddels en juweliersware
Taylor was die eerste bekende wat haar eie versameling geurmiddels geskep het. In samewerking met Elizabeth Arden het sy twee trefferparfuums bekend gestel: Passion in 1987 en White Diamonds in 1991. Sy was persoonlik aan die hoof van die skepping en vervaardiging van elk van die 11 geure wat in haar naam bemark is. Volgens die biografieskrywers Sam Kashner en Nancy Schoenberger het sy meer met haar parfuums verdien as deur haar hele loopbaan as aktrise. Met haar dood het die Britse koerant The Guardian berig die grootste deel van haar boedel van ’n geraamde $600 miljoen tot $1 miljard bestaan uit inkomste uit haar parfuums. In 2005 het Taylor ook ’n juweliersmaatskappy, House of Taylor, saam met Kathy Ireland en Jack en Monty Abramov begin.
Huwelike, verhoudings en kinders
Taylor was 18 toe sy op 6 Mei 1950 in Beverly Hills trou met Conrad "Nicky" Hilton jr., erfgenaam van die Hilton-hotelketting. MGM het die groot, duur bruilof gereël en dit het ’n groot mediamakietie geword. In die weke ná die troue het Taylor besef sy het ’n fout gemaak; sy en Hilton het nie net net min belangstellings gedeel nie, maar hy was ook krenkend en ’n groot drinker. Sy het in Januarie 1951, agt maande ná die troue, ’n egskeiding gekry.
Taylor is op 21 Februarie 1952 in Londen met haar tweede man, die Britse akteur Michael Wilding, getroud; hy was 20 jaar ouer as sy. Sy het hom in 1948 die eerste keer ontmoet tydens die verfilming van The Conspirator in Engeland. Hul verhouding het begin toe sy in 1951 terugkeer om Ivanhoe te skiet. Taylor het gehou van die ouderdomsgaping, want sy wou die "rustigheid en sekuriteit van vriendskap" uit hul verhouding hê; hy het gehoop die huwelik sou sy loopbaan in Hollywood bevorder. Hulle het twee seuns gehad: Michael Howard (1953) en Christopher Edward (1955). Namate Taylor meer selfvertroue gekry het, het sy en Wilding uitmekaargedryf; sy mislukkende loopbaan was ook ’n bron van onmin. Terwyl sy in 1955 van die huis af weg was tydens die verfilming van Giant, het die skindertydskrif Confidential ’n skande veroorsaak deur te beweer hy onthaal ontkleedanseresse tuis. Taylor en Wilding het in 1956 aangekondig hulle gaan skei en hulle is die volgende jaar uitmekaar.
Taylor is op 2 Februarie 1957 met haar derde man, die teater- en rolprentvervaardiger Mike Todd, getroud. Hulle het ’n dogter, Elizabeth "Liza" Frances (1957), gehad. Todd, wat bekend was vir sy reklametruuks, het die media se aandag in hul huwelik aangewakker; hy het byvoorbeeld in Junie 1957 ’n verjaardagpartytjie in Madison Square Garden gehou wat deur 18 000 gaste bygewoon en op CBS uitgesaai is. Sy dood in ’n vliegongeluk op 22 Maart 1958 het Taylor verpletter. Sy is getroos deur hul vriend die sanger Eddie Fisher, met wie sy gou ’n verhouding aangeknoop het. Aangesien Fisher steeds met die aktrise Debbie Reynolds getroud was, het die affair ’n skandaal veroorsaak. Taylor en Fisher is op 12 Mei 1959 getroud; sy het later beweer sy het slegs weens haar hartseer met hom getrou.