cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Spysverteringstelsel
Lokalisasie
'n Bakterium bestaan uit een sel, wat deur twee lae, die selmembraan en die selwand, omring word. Komplekse molekules dring moeilik deur hierdie twee lae, sodat 'n bakterium oor die algemeen aangewese is op enkelvoudige stowwe uit hul direkte omgewing.
Sommige bakterieë skei egter spysverteringsensieme uit (sekresie-ensieme of ekso-ensieme), wat voedselafbraak buite die bakteriumsel bewerkstellig (ekstrasellulêre vertering), in teenstelling met die afbraak binne 'n sel (intrasellulêre vertering). Die afbraak buite diesel by meersellige hoër organismes soos die mens is perfek gereguleer; die uitgebreide spysverteringskanaal word voortdurend van die nodige ensieme voorsien. Al hierdie ensieme - of hul voorlopers - word in die selle van spesiale weefsels vervaardig.
Tog kom daar by hierdie hoër organismes ook nog 'n vorm van intrasellulêre vertering voor. Baie selle bevat seldeeltjies (selorganelle) wat deur 'n membraan omring is en waarin hidrolitiese ensieme opgesluit is. 'n Soortgelyke afbraakliggaam in diesel word ŉ lisosoom (Grieks soma = '' liggaam") genoem. 'n Siekteverwekkende bakterium wat die liggaam van ŉ mens binnedring, word eerstens deur 'n wit bloedsel gefagositeer ("opgeëet") en vervolgens in 'n lisosoom verteer.
Die lisosome is ook betrokke by die afbraak van afgestorwe selle. Spysverteringsensieme word nie net in organismes met 'n gewone spysverteringstelsel aangetref nie. Groen plante is byvoorbeeld nie op ander organismes aangewese wat hulle organiese boustowwe en brandstowwe betref nie. Hulle vervaardig uit anorganiese stowwe soos koolsuurgas (CO2), water (H2O) en nitrate (soute van salpetersuur) hul eie komplekse liggaamstowwe met behulp van sonlig as energiebron. Om hierdie opgeboude komplekse stowwe af te breek, besit hulle hidrolases.
Bakteriële flora
Sellulose, ŉ komplekse suikermolekule wat in groot hoeveelhede deur groen plante vervaardig word, is vir die meeste diere onverteerbaar. Slegs sekere bakterieë, sommige slakke en die houtetende insektelarwes het die nodige ensieme.
Sellulase is nodig om sellulose af te breek tot sellobiose, die basiseenheid van sellulose. Sellobiose, wat uit 2 glukose-eenhede bestaan, word weer met behulp van sellobiase afgebreek. Die waarde van die bakteriële sellulase is onskatbaar aangesien die planteters soos herkouers (koeie, skape, ensovoorts) vir 'n aansienlike deel van hul energietoevoer van sellulose (gras) afhanklik is. Danksy 'n uitgebreide pensflora waarin sellulose-afbrekende bakterieë voorkom, is dit vir planteters moontlik om sellulose te benut omdat dit deur die bakterieë vir hulle afgebreek word.
Die mens besit ook 'n bakteriële flora, onder andere ŉ mondflora en 'n dermflora. Die rol van die dermflora tydens spysvertering is sowel positief as negatief: enersyds stel die bakterieë nuttige stowwe vry uit die voedsel, byvoorbeeld vitamiene; andersyds verbruik dit deel van die voedsel vir hulself, terwyl dit ook soms giftige stowwe (toksiene) kan produseer. Die mondflora voorkom infeksies.
Voedselmolekules
Die belangrikste polimere voedselmolekules is komplekse suikers, vette en proteïene. Suikers, koolhidrate of sakkariede word met behulp van glikosidase volledig afgebreek tot monosakkariede. Disakkariede word deur sakkaridase gehidroliseer, byvoorbeeld laktose deur laktase, en maltose deur maltase. Suikers wat uit baie suikereenhede opgebou is (polisakkariede), word nie soos die disakkariede deur net een ensiem afgebreek nie, maar deur verskeie en spesifieke ensieme.
Stysel, wat uit verskeie glukose-eenhede bestaan, word eerstens afgebreek tot maltose met behulp van onder andere amilase, waarop maltase dit verder afbreek. Die amilase wat in die speeksel voorkom, word ptialien genoem. Hierdie ensiem word by die mens gevind, maar nie by perde, honde en katte nie.
Vette of lipiede bestaan uit veral gliserol ('n alkohol) en vetsure. Die esterbinding tussen gliserol en die vetsure word verbreek met behulp van lipase, 'n esterase. Die afbraak van vette is egter nie volledig nie: ŉ emulsie (bolletjies vet in water) van gedeeltelik afgebreekte vette en vetsure word in die limfstelsel opgeneem en gaan na die liggaamsirkulasie.
Proteïene of polipeptiede word deur spesifieke peptidases of aminosure afgebreek:
- Aminoasielpeptiedhidrolases of aminopeptidases, wat 'n eindstandige (op die end geleë) aminosuur met 'n vrye aminogroep (-NH2) afsplits.
- Peptidi laminosuurhidrolases of karboksipeptidases, wat 'n eindstandige aminosuur met 'n vrye COOH-groep afsplits.
- Peptidilpeptiedhidrolases of endopeptidases, wat die orige peptiedverbinding verbreek. Die endopeptidases word in spesifieke selle vervaardig, meestal in die vorm van nie-aktiewe voorlopers wat in die maag- dermkanaal afgeskei en daar omgesit word in ŉ aktiewe ensiem. Bekendes is byvoorbeeld:
- pepsien (voorloper: pepsinogeen)
- tripsien (voorloper: tripsinogeen)
- chimotripsien (voorloper: chimotripsinogeen)
Al hierdie ensieme is spesifiek vir bepaalde verbindings, dit wil sê peptiedbindings tussen bepaalde aminosure in proteïene.
Die mens
Spysvertering begin by die mens in die mond, waar die voedsel gekou en met speeksel vermeng word. By die koubewegings is die kouspiere van belang, aangesien hulle die beweging van die voedsel tussen die bo- en ondertande moontlik maak. Verlamming wat veroorsaak word deur beskadiging van die sewende kopsenuwee (fasiale verlamming), wat die wangspiere innerveer, bemoeilik die kouproses. Die speeksel, wat van veral die speekselkliere afkomstig is, voorkom die vasklewing van die voedsel aan die tong en verhemelte en dien verder as 'n oplosmiddel.
Dit is van belang vir die smaaksensasie, want slegs opgeloste voedsel kan geproe word. Die belangrike organiese bestanddeel van speeksel is ptialien, 'n ensiem wat stysel afbreek. Verder bevat die speeksel ook lisosiem, 'n ensiem wat sekere bakterieë kan vernietig. As die speekselafskeiding te gering is, ontstaan daar 'n aantal ongemakke soos 'n droë mond (xerostomie) en 'n verminderde smaakgevoel.
Dit word in klein hoeveelhede na die dunderm deurgelaat. Die maagsap bevat baie soutsuur, wat bakterieë vernietig wat saam met die voedsel ingeneem is. Tydens ontsteking van die maagslymvlies (gastritis) kan die produksie van soutsuur stopgesit word, waardeur die kans vir infeksie (soos maagkoors of tifoïed en paratifoïed) en 'n versteuring in die proteïenvertering vergroot. Die soutsuur sorg vir denaturering van die proteïene ('n verbrokkeling en verandering van die proteïen sodat 'n ensiem beter daarop kan inwerk) en verskaf 'n optimale suurheidsgraad vir die maagensieme.
Dagda
Dagda (Duits:Dagden) is 'n dorp in die ooste van Letland.
Spysverteringstelsel
Die mens
Die belangrikste proteïensplitsende ensieme in die maagsap is kathepsien en pepsien. Pepsien word gevorm as pepsinogeen, ŉ nie-aktiewe voorstadium wat in die aanwesigheid van soutsuur in pepsien omgesit word. Maagsap bevat verder 'n intrinsieke faktor, ŉ stof wat aan vitamien B12 bind en sodoende die opname van hierdie vitamien moontlik maak. Vitamien B is nodig vir die volwassewording van die rooi bloedselle in die beenmurg.
'n Tekort aan hierdie intrinsieke faktor lei tot pernisieuse anemie (ŉ bepaalde vorm van bloedarmoede). 'n Groot deel van die vertering vind plaas in die dunderm, waar ook die opname van verteerde voedsel en water geskied. In die eerste deel van die dunderm, die twaalfvingerige derm (duodenum), open die afvoerbuise van die lewer en alvleesklier (pankreas). Omdat die pankreassap baie natriumbikarbonaat bevat, word die suur voedselbrei wat van die maag in die duodenum aangekom het, vinnig geneutraliseer omdat die ensieme in die dunderm nie in 'n suur milieu werk nie.
Die belangrikste proteïenverterende ensiem van die pankreas is die nie-aktiewe tripsinogeen en die chimotripsinogeen. In die duodenum word dit deur enterokinase in aktiewe tripsien omgesit. Die tripsien aktiveer op sy beurt die omsetting van chimotripsinogeen in aktiewe chimotripsien. Lipase word ook deur die pankreas in ŉ onaktiewe vorm uitgeskei. Gal, 'n verteringsap van die lewer, bevat enersyds stowwe wat langs hierdie weg uitgeskei word en andersyds stowwe wat belangrik is vir vertering.
Die grootste daaglikse hoeveelheid spysverteringsappe is van die dunderm afkomstig. Die sap is ryk aan ensieme, veral disakkariede, wat tweevoudige suikers in enkelvoudige suikers splits. Tydens siektes van die dunderm en as gevolg van aangebore afwykings kan daar 'n tekort aan disakkariedes ontstaan. 'n Algemene siekte is die ontbreking van laktase, wat melksuiker (laktose) afbreek. Wanneer die pasiënt melk drink, sal die melksuiker daarin nie afgebreek word nie, maar wel in die dikderm deur bakterieë in melksuur omgesit word.
Dit veroorsaak diarree. So ŉ toestand staan bekend as melkintoleransie (laktose-intoleransie). Die terapie bestaan uit 'n laktosevrye dieet. Omdat die vertering in die dunderm voltooi behoort te wees, skei die dikderm geen spysverteringsappe af nie. Daar word wel slym gevorm wat die vervoer van voedsel vergemaklik.
Regulering
Die afskeiding van die spysverteringsappe word gereguleer deur hoofsaaklik hormone en die senuweestelsel, waarvan die parasimpatiese senuweestelsel (ŉ onderdeel van die onwillekeurige senuweestelsel) 'n stimulerende uitwerking het. Plaaslik word die sekresie bevorder omdat die slymvlies direk deur die voedsel geprikkel word. Die speekselsekresie word aan die gang gesit wanneer voedsel gesien, geruik of geproe word (aangeleerde reflekse).
Daarenteen berus die samestelling van die speeksel, wat wissel saam met die aard van die voedsel, op aangebore reflekse. Gelyktydig met speekselsekresie kom maagsapsekresie ook voor. Wanneer die voedsel in die maag aankom, tree ŉ tweede fase van maagsapproduksie in werking, naamlik die gastriese fase. Dit word veroorsaak deur die uitsetting van die maag, waardeur die slymvlies geaktiveer word tot slymproduksie, terwyl sekere stowwe soos vleis, vleisekstrak en alkohol (aptytwekker) die antrum (die laaste deel van die maag) prikkel tot die vorming van die hormoon gastrien.
Die gastrien word via die bloed na die maagsapkliere vervoer en verhoog daar veral die soutsuurproduksie. Wanneer daar 'n voldoende hoeveelheid suur in die maag is, word die gastrienproduksie gerem sodat 'n bepaalde ewewig gehandhaaf word. Die slymvlies van die dunderm vervaardig die hormoon enterogastroon, wat sowel die sekresie as die motoriese aktiwiteit van die maag rem. Vet stimuleer entero-gastroonproduksie, wat verklaar waarom dit geruime tyd duur voordat die maag leeg is na ŉ vetterige maaltyd.
Die afskeiding van pankreassap geskied deels onder die invloed van hormone en deels onder die invloed van die senuweestelsel. Die hormoon is sekretien, wat in die duodenum vervaardig word as ŉ reaksie op soutsuur. Omdat sekretien die afskeiding van natrium-bikarbonaat bevorder, sorg die soutsuur dus indirek self vir sy noodsaaklike neutralisering in die dunderm. 'n Ander hormoon van die duodenum, pankreosimien, stimuleer veral die ensiemproduksie van die pankreas en het ongeveer dieselfde werking as die tiende kopsenuwee (nervus vagus).
Gal word voortdurend gevorm en deels weggevoer na die dunderm en deels in die galblaas geberg. Die lediging van die galblaas word ook hormonaal en neuraal beheer. Die sterkste prikkel tot lediging is die aanwesigheid van vette in die dunderm. Die hormoon wat betrokke is, is cholesistokinien.
Absorpsie
Die opname van die opgebreekte voedselbestanddele geskied in die dunderm en is vir die grootste gedeelte reeds in die jejunum voltooi. Die absorpsie geskied deur middel van diffusie, wat op 'n konsentrasieverskil berus, asook deur 'n aktiewe, energieverbruikende proses. 'n Goeie bloedtoevoer is nodig en geskied ten koste van die bloedtoevoer na ander organe.
Dit is dan ook onverstandig om direk na 'n maaltyd swaar liggaamlike arbeid te verrig. Die enkelvoudige suikers (afbraakprodukte van koolhidrate) en aminosure kom in die haarvatvet van die dermvlokkies te lande en word van daar via die poortaar (vena porta hepatica) na die lewer vervoer.
Vetsure en gliserol word afsonderlik geabsorbeer, waarna die selle in die slymvlies nuwe eiesoortige vette opbou. Dit kom via die chylvate (limfvate in die derm) en die ductus thoracicus (grootste limfvat van die liggaam) in die bloedstroom. As gevolg van die groot hoeveelheid vette vertoon die limf 'n melkagtige voorkoms, bekend as die "chylus". Vetsure wat uit minder as 12 koolstofatome bestaan (middelkettingvetsure) kan regstreeks in die bloed opgeneem word.
In die laaste deel van die dunderm, die ileum, word vitamien B12 (gekombineer met die intrinsieke faktor) en die grootste deel van die galsure geabsorbeer. Laasgenoemde gaan weer na die lewer (enterohepatiese kringloop), sodat dit weer gebruik kan word. In die dikderm word slegs water en enkele soute opgeneem. Origens is absorpsie moontlik oor die hele spysverteringskanaal. Van hierdie eienskappe word gebruik gemaak by die toediening van geneesmiddels wat deur die lewer afgebreek word.
Al hierdie stowwe word opgeneem via die slymvlies van die mond (tabletjie onder die tong) of van die anus (setpil); hierdie geneesmiddels kom dan nie meteens in die lewer nie, maar sirkuleer eers deur die hele liggaam.
Meganiese vertering
Die kos word fisies deur kou, skeur, roer, druk, meng en maal opgebreek en fyngemaak tot kleiner deeltjies. Byvoorbeeld, die tande kou, skeur en maal die kos, terwyl die maag dit maal, meng en roer. Peristaltiese bewegings in die dunderm help ook met meganiese vertering. Dit is dié onwillekeurige sametrekking van spiere in die spysverteringstelsel, wat soms ongemak kan veroorsaak.
Chemiese vertering
Die fyngemaakte kos word nog verder afgebreek tot kleiner eenhede deur spysverteringsensieme. Dié ensieme verteer die voedsel tot die eenvoudigste vorme wat deur die bloed opgeneem kan word en dan deur selle gebruik kan word.
Betrokke organe
Die onderstaande organe speel 'n rol by die eet, vertering en absorpsie van voedsel, sowel as die uitskeiding van onverteerde voedsel (feses).
Mond
Drie strukture in die mond help met vertering:
Tande
'n Mens besit eers 'n melkstel wat uit twintig tande bestaan en daarna 'n permanente stel wat uit 32 tande bestaan.
Speekselkliere
Die mens besit ses speekselkliere in pare van twee (so daar is drie pare).
Die posisie van die speekselkliere is:
Die afskeiding van die speekselkliere word speeksel genoem.
Die funksies van die speeksel is:
Tong
Die funksies van die tong is:
Slukderm
Die funksie van die slukderm is om die voedsel van die mondholte na die maag te vervoer. Daar vind geen vertering in die slukderm plaas nie, omdat daar geen ensieme afgeskei word wat die voedsel kan verteer nie. Die onwillekeurige spiersametrekkings wat die voedsel na die maag en verder vervoer staan bekend as peristaltiese bewegings. Peristaltiese bewegings vind ook plaas in die maag, dunderm en dikderm.
Maag
Die maag is in die buikholte, net onder die diafragma, geleë. Die maag voer kragtige karringbewegings uit om die voedsel in kleiner dele op te breek sodat ensieme daarop kan inwerk. Die verteringsap van die maag staan bekend as maagsap. Twee stowwe, naamlik soutsuur en die ensieme, speel 'n rol in die verteringsproses in die maag. Soutsuur in die maag het twee funksies: Die soutsuur word eers afgeskei as daar reeds voedsel in die maag is, en 'n slymlaag aan die binnekant van die maag keer dat die soutsuur se verterende aksie die maagwand beskadig. Die voedsel bly ongeveer twee tot vier ure in die maag. Wanneer die voedsel die maag verlaat, is dit 'n vloeibare grys massa.
Dunderm
Die mens se dunderm is ongeveer ses meter lank. Die lengte is noodsaaklik as gevolg van die volgende redes: Die verteringsap wat deur die dunderm afgeskei word, word dermsap genoem. Daar is ongeveer vyf miljoen vingeragtige uitgroeisels aan die binnekant van die derm, wat dermvlokkies genoem word. Die dermvlokkies se funksie is om die absorpsie-oppervlak te vergroot.
Die dunderm het twee hooffunksies: (Dié funksies is ook die rede waarom die derm so lank moet wees)
Die verteerde voedsel wat uit die dunderm geabsorbeer is, word deur middel van bloedvate na die lewer vervoer, verwerk, en daarna na die res van die liggaam versprei.
Daar is twee ondersteunende organe wat met die dunderm verbind is, naamlik:
Die lewer produseer gal, wat in die galblaas geberg word. Gal het twee funksies:
Dikderm
Die dikderm is 1,5 meter lank. Dit het drie funksies:
Daar is 'n vingeragtige sakkie wat aan die begin van die dikderm vassit, en dit word die blindederm of appendiks genoem. Die rektum is die laaste gedeelte van die dikderm. Die feses verlaat die liggaam deur 'n opening genaamd die anus.
Skaarswindswael
Die skaarswindswael (Schoutedenapus myoptilus) is 'n gelokaliseerde voël en algemene broeiende besoeker na die oostelike hoogland van Zimbabwe en aangrensende Mosambiek. Dit leef in kranse en rotsagtige voorgebergtes in beboste bergstreke. In Engels staan die voël bekend as die Scarce Swift.
Voorkoms
Die voël is 17 cm lank en 25 - 30 g groot. Dit is grysbruin en die stert is lank en diep gevurk. Die kruis is donkerder. Dit is gevorm soos 'n kruising tussen 'n witkruiswindswael en palmwindswael. Die voël se vliegaksie is vinnig en effens rukkerig. Dit sweef met die vlerke teen 'n hoek ondertoe.
Geelklokkies
Die geelklokkies (Tecoma stans) is 'n immergroen indringerplant en klein boompie of struik wat inheems is aan die suidelike Verenigde State van Amerika en Meksiko. Dit kom voor in die oostelike gedeeltes van Suid-Afrika; kus en onmiddelike binneland van die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal, deur Mpumalanga en Limpopo. In Engels staan dit bekend as yellow trumpetbush of yellow bells.
1992 Suid-Afrikaanse Grand Prix
Die 1992 Formule Een Suid-Afrikaanse Grand Prix is op 1 Maart 1992 op die Kyalami Grand Prix-renbaan in Midrand, Suid-Afrika gehou. Dit was die eerste wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Nigel Mansell in sy Williams-Renault gewen.
Bramley Park
Bramley Park is 'n voorstad in die noorde van Johannesburg in Suid-Afrika.
Reier
Reiers is voëls wat aan die familie Ardeidae behoort en het lang snawels, nekke en pote. Reiers kom by water voor. In broeidrag het talle reiersoorte lang, haaragtige pluime op die rug en/of onderbors, terwyl ander heeljaar lang pluime op die agterkop dra. Reiers vlieg met die nek tussen die skouers ingetrek en verskil só van ooievaars, ibisse en kraanvoëls. Hulle stygsweef selde. Talle reiersoorte is skugter alleenlopers, terwyl ander in groepe hou en meer opvallend is. Hulle gaan geredelík in bome sít en maak in bome, tussen riete óf selfs op die grond nes. Reiers se kras, skor geroep word veral gehoor wanneer hulle opvlieg.
Algemeen
Reiers (familie Ardeidae) behoort saam met onder meer ooievaars en ibisse tot die voëlorde van die reieragtiges (Ciconiiformes). Dit is taamlike groot, skraal voëls met lang nekke, breë vlerke en kort sterte.
Wanneer hulle vlieg, trek hulle hul nekke in en strek die pote uit. Reiers se vere word nie met ŉ vetafskeiding uit die stuitklier waterdig gehou nie, maar met die punte van spesiale vere (poeierdonsvere) wat mettertyd verpoeier. Hierdie vere kom op die bors, weerskante van die stuitjie en soms ook in die lieste voor. Talle reierspesies vertoon in die paartyd pronkvere op die kop, nek of rug.
Hulle vreet vis, paddas, waterinsekte en ook klein landdiere. Die meeste spesies vang hul prooi deur roerloos in die vlak water te staan en hul koppe dan vinnig uit te skiet, die prooi te vang, en dit heel in te sluk. Die lang pote en tone bied hierby 'n goeie houvas in die modder. Onverteerde kosreste word later in die vorm van "braakselballe" uitgespoeg.
Verteenwoordigers
In Suider-Afrika word meer as 15 spesies reiers aangetref. Die grootste is die reusereier (Ardea goliath), wat sowat 1,4 m lank word. Hy word veral in Gauteng en KwaZulu-Natal aangetref en is een van die spesies wat nie in kolonies broei nie. ŉ Ander groot spesie is die bloureier (Ardea cinerea), wat sowat 1 m lank word. Die gryserige reier word oral in Suider-Afrika by water aangetref.
Baie algemene spesies is die 4 spierwit reiers, naamlik die groot witreier (Casmerodius albus), die klein witreier (Egretta garzetta), die geelbek-witreier (Egretta intermedia) en die veereier (Bubulcus ibis). Eersgenoemde drie word oral in Suider-Afrika by oop water aangetref. Die veereier, wat net so algemeen verspreid is, is baie onafhanklik van water en word gewoonlik in die teenwoordigheid van vee, grootwild en renosters aangetref, waar hy insekte en kewers vang wat deur die diere uit die gras opgejaag word.
Hy vis egter ook in vlak water en sy nes is gewoonlik naby water. Verskeie reierspesies is hoofsaaklik snags of in die skemer aktief, byvoorbeeld die nagreier (Nycoticorax nycoticorax), ŉ algemene standvoël in Suid-Afrika, en die skaarser groenrugreier (Butorides striatus) en witrugnagreier (Gorsachius leuconotus). Reiers kom ook in ander wêrelddele in veral tropiese en subtropiese streke voor.
'n Interessante spesie is die groot bloureier (Ardea herodias) van Noord-Amerika, wat 'n baie eienaardige baltsgedrag vertoon. Wanneer paartyd aanbreek, kom die voëls in groot swerms op 'n oop terrein byeen, waar die mannetjies met mekaar begin veg terwyl die wyfies kras geluide maak om hul aandag te trek. Nadat hulle gepaar het, verlaat hulle weer die terrein.
Die koningsreier (Ardea humbloti) is 'n tipiese eilandbewoner wat net op Madagaskar voorkom. Sommige reiers word ook langs kuste aangetref, byvoorbeeld die rifreier (Egretta sacra), wat langs die steil rotskuste van Suidoos-Asië tot in Japan en op Nieu-Seeland broei. Tydens eb soek die reiers na klein seediere op die strand.
Toengoeska-voorval
Die Toengoeska-voorval verwys na 'n enorme ontploffing op 30 Junie 1908 by 60°55'N 101°57'O in die streek Toengoeska (tans in Krasnojarsk-krai in Siberië). 'n Groot aantal bome is in 'n omtrek van 30 tot 40 kilometer ontwortel. Oor die oorsaak van die ontploffing word nog bespiegel omdat dit in 'n baie afgeleë gebied plaasgevind het. Dit is egter redelik seker dat die oorsaak 'n meteoor was wat op 'n hoogte van sowat agt kilometer uiteengespat het. Daar is ook sterrekundiges wat glo dit was 'n brokstuk van Encke se Komeet of 'n komeetkern wat die Aarde getref het.
Ooggetuies het 'n vuurbal uit die lug sien neerdaal wat ontplof het. Dit het gepaard gegaan met 'n baie harde knal. Die krag van die ontploffing het bome in die omgewing ontwortel en mense en diere weggeblaas. Die ontploffing was op meer as 200 km van die episentrum waarneembaar.
Sommige ondersoeke dui ook daarop dat die nabygeleë Tsjeko-meer gevorm kon gewees het deur 'n fragment van die ontploffende liggaam wat die aarde getref het.
Bernadette Peters
Bernadette Peters (gebore 28 Februarie 1948) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Jerk (1979), Pennies from Heaven (1981), Annie (1982), en Anastasia (1997).
Cyril Shaps
Cyril Shaps (13 Oktober 1923 – 1 Januarie 2003) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Spy Who Loved Me (1977), Erik the Viking (1989), en The Pianist (2002).
Uitenhaagaalwyn
Die uitenhaagaalwyn (Aloe africana) is 'n spesie wat tot die genus Aloe hoort. Die plant is endemies aan die Oos-Kaap en kom voor vanaf die Gamtoosrivier tot by Groot-Visriviervallei.
Die plant word 2,0 m hoog en blom van Julie tot September. Die blare is dig en word tot 65 cm lank, buig afwaarts, is grysgroen van kleur en daar is tandjies op die blaarrande. Die buisvormige blomme word tot 55 cm lank. Die saadjies het vlerkies en word deur die wind versprei. Die aalwyn is ook geklassifiseer as 'n boom en sy FSA-nommer is 28.2.
In Engels staan dit as die Uitenhage aloe bekend.
Koji Noguchi
Koji Noguchi (gebore 5 Junie 1970) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het slegs een keer vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Televisietoring van Berlyn
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Televisietoring van Berlyn
Ligging
Alexanderplein, Berlyn
Funksie
Televisietoring Draairestaurant Kroeg Uitkykplatform
Opgerig
1965–1969
Hoogte: 368,3 m
Uitkykplatforms: 203,78 en 207,53 m
Materiaal: Staal en beton
Die televisietoring van Berlyn (Duits: Fernsehturm Berlin) is met 368 meter die hoogste gebou in Duitsland en ook die vierde hoogste gebou in Europa wat nie afgespan is nie.
Die toring is tussen 1965 en 1969 wes van die Alexanderplein in die historiese stadskern van Berlyn opgerig, vlakby die middeleeuse Sint Mariakerk en nie ver van die Rooi Raadsaal nie. Die toring is tans in besit van die Deutsche Funkturm GmbH (DFMG) in Münster, 'n dogtermaatskappy van Deutsche Telekom AG.
Beplanning
Reeds in die 1950's was daar planne om 'n televisietoring in die destydse Oos-Berlyn op te rig. Aanvanklik is die heuwelreeks Müggelberge in die administratiewe distrik Köpenick as 'n geskikte plek gekies. Boubedrywighede was al aan die gang toe die projek uiteindelik stopgesit moes word – die toring sou 'n moontlike gevaar vir opstygende en landende vliegtuie op die Schönefeld-lughawe net buite Berlyn ingehou het. Só is slegs die toring se voetstuk voltooi. 'n Terrein langsaan die Volkspark Friedrichshain is as 'n alternatiewe plek vir die toringprojek voorgestel, maar ook hierdie voorneme is uiteindelik nog tydens die beplanningsfase laat vaar.
Danksy die invloed van die eerste sekretaris van die Sosialistiese Eenheidsparty van Duitsland (SED), Walter Ulbricht, is in 1964 besluit om die beplande televisietoring in die middestad van Berlyn te bou. Die bouplanne is volgens 'n idee van Hermann Henselmann en Jörg Streitparth deur die VEB Industrieprojektierung (Ipro) Berlin ontwikkel. Die belangrikste argitekte hierby was Fritz Dieter, Günter Franke en Werner Ahrend. Die geboue rondom die voetstuk is deur Walter Herzog en Heinz Aust ontwerp.
Die televisietoring sou volgens die destydse planne " 'n stadskroon word wat bo alles sou uitrys en die seëviering van die sosialisme verkondig". Volgens Henselmann se ontwerp sou die toring dan ook rooi verlig word. Bruno Flierl het daarop verwys dat die metaalfasade van die toring se koeël ooreenkomste met die Sowjet-satelliet Spoetnik toon en sodoende die tegnologiese superioriteit van die sosialistiese state sou versinnebeeld. Sy konstruksie as "betonnaald" baseer op die televisietoring in Stuttgart, Baden-Württemberg.
Om plek vir die nuwe toring en die herontwerp van sy onmiddellike omgewing te skep, is teen die middel van die 1960's alle geboue in die gebied – met uitsondering van die Sint Mariakerk en die Rooi Raadsaal – gesloop en die oorspronklike middeleeuse straatuitleg van Berlyn se historiese stadskern laat vaar.
Boubedrywighede
As eerste deel van die toring is die betonskag met 'n beweeglike staal-stellasie gebou wat in die hol ruimte boontoe verskuif kon word. Vervolgens is die koeël se staalskelet op die grond aanmekaargesit. Bo-op die skag is 'n hyskraan gemonteer wat die staalelemente van die toring se koeël boontoe gelig het. Die kraan is nog steeds in die skag, sy arm is net na benede gedraai. Die antenne bestaan uit enkele segmente met 'n lengte van vier meter wat met 'n spesiale hyskraan aan die antenne se buitekant gelig en aanmekaargesit is. Hierdie kraan is ná voltooiing van die bouwerk weer verwyder.
Ná 'n boutyd van ruim vier jaar – waartydens daar deurgaans aan die toring gewerk is – is Berlyn se televisietoring op 3 Oktober 1969 deur die destydse voorsitter van die staatsraad, Walter Ulbricht, ingewy en op 7 Oktober, die 20ste verjaardag van die Duitse Demokratiese Republiek se stigting, geopen. Die argitekte is – in teenstelling met die gebruik – nie uitgenooi om die inwydingsplegtigheid by te woon nie. Na bewering was Ulbricht ontsteld oor die kruisvormige ligweerkaatsing op die toring se koeël wat in die Berlynse volksmond gou as "die pous se wraak" bekend geword het.
Met die bou van die televisietoring is die gebied tussen die stadstrein-spoorlyn by die Alexanderplein-stasie, Karl-Liebknecht-straat, Rathaus-straat en die Spree-rivier in 'n groot oop plein omskep – met 'n fontein, groepe bome en blombeddens. Die plein word deur moderne veelverdiepinggeboue omring, en behalwe vir die Sint Mariakerk en die Rooi Raadsaal het daar niks van die historiese argitektuur van Berlyn se middestad oorgebly nie.
Die televisietoring is lank reeds een van die bekendste besienswaardighede in Berlyn en lok jaarliks sowat 'n miljoen besoekers. Ná die Duitse hereniging is die toring deur die Deutsche Telekom oorgeneem en opgeknap. Hierby is die antenne vervang en die toring se totale hoogte tot 368 meter verhoog. Dit is tans in besit van die Deutsche Funkturm GmbH (DFMG).
William Demarest
William Demarest (27 Februarie 1892 – 28 Desember 1983) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mr. Smith Goes to Washington (1939), Hail the Conquering Hero (1944), en It's a Mad Mad Mad Mad World (1963), en in die televisiereeks My Three Sons (1960).
Abel van Denemarke
Abel (1218 – 29 Junie 1252) was van 1232 tot 1252 die Hertog van Sleeswyk en van 1 November 1250 tot met sy dood koning van Denemarke. Hy was die seun van koning Waldemar II en sy tweede vrou, Berengária van Portugal, en die broer van konings Erik IV en Christoffel I.
As die Hertog van Sleeswyk het hy vasgesit met sy broer, koning Erik IV, en daar is vermoed dat hy by sy moord in 1250 betrokke was. Nadat hy ’n eed afgelê het dat hy onskuldig is, is hy as koning gekies. Ná ’n kort bewind is hy vermoor tydens ’n militêre ekspedisie in Friesland.
Abel se bewind was die kortste van enige Deense koning.
Vroeë lewe
Toe sy ouer broer, Erik, in 1232 gekies is as koning en medeheerser van sy pa, koning Waldemar II, is Abel gekies as Erik se opvolger as Hertog van Sleeswyk.
In 1237 het hy getrou met Mechtild van Holstein, ’n dogter van Adolf IV, Graaf van Holstein. Met die dood van Waldemar II in 1241 het Abel se broer koning Erik IV geword. In die volgende paar jaar het Abel teen sy broer geveg en probeer om onafhanklikheid vir Sleeswyk te verkry.
In 1249, nadat Erik die grensfort Rendsburg teen Estland gaan verdedig het, het Abel hom gevra om in sy huis in Sleeswyk oor te bly. Hy is daar gevange geneem en met ’n byl onthoof.
Koning
Abel het gesweer hy het niks met die moord te doen gehad nie. Nadat hy ’n eed afgelê het om homself te verontskuldig, is Abel op 1 November 1250 as koning gekies, maar daar is algemeen geglo dat hy agter die moord gesit het.
Hy het net ’n jaar en ’n half regeer. Abel het gehoor die kleinboere in Friesland weier om belasting te betaal. Hy het ’n leër byeengebring om hulle te gaan straf. Op 29 Junie 1252 is hy op 33-jarige ouderdom naby Eiderstedt vermoor.
In dié stadium is Abel se jong seun, Waldemar, deur die aartsbiskop van Keulen as gyselaar gehou en Abel se jongste broer, Christoffel I, is op Kersdag 1252 as koning gekroon.
Huwelik en kinders
By sy vrou, Mechtild van Holstein, met wie hy op 25 April 1237 getrou het, het Abel vier kinders gehad: Waldemar III, Hertog van Sleeswyk, Sophie, Erik I, Hertog van Sleeswyk en Abel.
Swartreier
Identifikasie
Die reier is 50 tot 60 cm lank en weeg 280 tot 380 gram. Dit verskil van die Rooikeelreier deurdat hy 'n bonkiger, heeltemal donker reier met donker bene en heldergeel pote is. Hy het die sonderlinge gewoonte om sy vlerke oop te sprei soos 'n sambreel om 'n skaduwee te vorm wanneer hy visvang.
Habitat
Kom een-een of in klein groepies, maar soms in groot swerms, aan die oewers van strandmere, vloedpanne en damme voor. Word nie dikwels langs riviere gesien nie.
Mopaniemot
'n Mopaniemot is 'n vlinder, Imbrasia belina, wat in Suidelike Afrika voorkom, en behoort tot die familie van Saturniidae. Die larwe van hierdie mot is eetbaar in sy ruspestadium en word 'n mopaniewurm genoem.
Verspreiding
Imbrasia belina kom in Angola, Botswana, Kameroen, Demokratiese Republiek van die Kongo, Eritrea, Ethiopië, Kenia, Mosambiek, Namibië, Suid-Afrika, Tanzanië, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe voor. Dit word oor die algemeen aangetref waar mopaniebome (Colophospermum mopane) voorkom, maar is nie heeltemal beperk tot die verspreiding van hierdie bome nie.
Habitat
Semi-woestyn, bosveld en grasveld met 'n hoë konsentrasie van mopanieveld.
Voorkoms
Volwasse motte het 'n vlerkspan van 120 mm. Die kleur van die vlerke wissel van bruin tot groen en bruin tot rooi. Daar is groot oranje oogkolle op die agtervlerke, omring deur swart en wit ringe, en kleiner oogkolle op die voorvlerke. Die larwes (ruspes) is groot, tot ongeveer 100 mm lank en ongeveer 10 mm in deursnee. Hulle is swart met rooierige, geel en witterige bande en het kort rooi of swart stekels wat met fyn wit hare bedek is.
MX
MX, Mx, mX, of mx kan na enige van die volgende verwys:
Ralreier
Die ralreier is 'n redelik tot baie algemene standvoël in die familie Ardeidae.
Habitat
Hou een-een by strandmere, vleie, riooldamme en strome. Hulle vreet insekte, vis en amfibiese diertjies.
Verspreiding
Dit broei in Suid-Europa en die Midde-Ooste, en is 'n migrasievoël wat in Afrika oorwinter. Hulle word selde verder noord as hulle broeigebiede gesien.
In Suidelike Afrika kom hulle vanaf Augrabies al langs die Gariep voor, en die gebied strek verder oor die hele Vrystaat, KwaZulu-Natal, Mpumalanga, Limpopo Provinsie, Noordwes, die grootste deel van Namibië en Botswana, asook die hele Zimbabwe en Mosambiek.
Dan Tobin
Dan Tobin (19 Oktober 1910 – 26 November 1982) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Footsteps in the Sand (1939), Woman of the Year (1942), The Velvet Touch (1948), en How to Succeed in Business Without Really Trying (1967).
Catengue-aalwyn
Die Catengue-aalwyn (Aloe catengiana) is 'n spesie wat tot die genus Aloe hoort. Die plant is endemies aan Angola en kom slegs by die Catengue-stasie voor. Die plant is in 1959 tydens 'n ekspedisie deur dr's Gilbert Reynolds en Neil Smuts ontdek.
Kliprivier (kiesafdeling)
Kliprivier in Natal was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar.
Catengue-aalwyn
Die plant oorleef veldbrande en spruit dan net weer uit. Die plant blom in Augustus en saad word deur die wind versprei. Dit is tans moeilik om meer inligting oor die plant te verkry, omrede sy voorkomsgebied met landmyne besaai is.
In Engels staan dit as die Catengue-aloe bekend.
Katja K
Katja K (gebore 7 Februarie 1968) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Supers (2017) en in die televisiereekse The Chosen 7 (2001) en Langt fra Las Vegas (2001).
Poincare probleemstelling
In 1904, in die veld van wiskundige topologie, het die Franse wiskundige Henri Poincaré die volgende probleemstelling voorgelê:
Hierdie probleem is in 2003 deur Perelman, 'n wiskundige oorspronklik van Rusland, opgelos en korrek bewys. Die oplossing tot hierdie probleemstelling die enigste opgloste "Millenium-probleemstelling" in wiskunde.
Philip K. Dick
Philip Kindred Dick (16 Desember 1928 - 2 Maart 1982) was 'n Amerikaanse skrywer van wetenskapsfiksie.
Dick het 44 romans in sy leeftyd gepubliseer asook ongeveer 121 kortverhale.
Gebore in Chicago, Illinois, het hy na Kalifornië toe verhuis om wetenskapfiksie te skryf in die 1950s. Sy stories het aanvanklik min kommersiële sukses behaal.
'n Verskeidenheid gewilde Hollywood-rolprente gebaseer op Dick se werke is later vervaardig, onder andere Blade Runner (1982), Total Recall (twee keer aangepas: in 1990 en in 2012), Minority Report (2002), A Scanner Darkly (2006), en The Adjustment Bureau (2011). Die roman The Man in the High Castle (1962) is in 'n televisiereeks deur Amazon gemaak, wat in 2015 begin het.
Persoonlike lewe
Dick was vyf keer getroud, met die volgende vroue:
Dick het drie kinders gehad, Laura Archer Dick (gebore op 25 Februarie 1960 met sy derde vrou, Anne Williams Rubenstein), Isolde Freya Dick (nou Isa Dick Hackett) (gebore op 15 Maart 1967 met sy vierde vrou, Nancy Hackett), en Christopher Kenneth Dick (gebore op 25 Julie 1973 met sy vyfde vrou, Leslie "Tessa" Busby).
Dit blyk dat hy sy derde vrou, Anne Williams Rubinstein mishandel het. Na 'n argument in 1963 het hy probeer om haar van 'n berg af te stoot, en later beweer dat sy hom probeer doodmaak het. Hy het 'n psigiater oortuig om haar onwillekeurig op te neem. Nadat hy in 1964 vir egskeiding ingedien het, verhuis hy na Oakland om by 'n aanhanger, Grania Davis, te gaan woon. Hy het kort daarna probeer selfmoord pleeg deur van die pad af te ry terwyl sy 'n passasier was.
Stefte
Op 17 Februarie 1982, nadat hy 'n onderhoud voltooi het, het Dick sy terapeut gekontak, gekla van 'n gebrek aan sig, en hy is aangeraai om onmiddellik na 'n hospitaal te gaan, maar dit nie gedoen nie. Die volgende dag is hy bewusteloos gevind op die vloer van sy huis in Santa Ana, Kalifornië, nadat hy 'n beroerte gehad het. Op 25 Februarie het Dick nog 'n beroerte in die hospitaal gehad, wat tot breindood gelei het. Vyf dae later, op 2 Maart, is hy van lewensondersteuning ontkoppel en is oorlede. Na sy dood het Dick se pa, Joseph, sy seun se as na die Riverside-begraafplaas in Fort Morgan, Colorado geneem, waar hy  begrawe is langs sy tweelingsuster Jane, wat as 'n baba gesterf het. Haar grafsteen is 53 jaar tevore gemaak met albei hul name daarop geskryf. Hy is oorlede vier maande voor die uitsaai van die Blade Runner-rolprent.
Pous Johannes XX
Pous Johannes XX het nooit bestaan nie. Die verwarring met die telling van pouse met die naam Johannes het daartoe gelei dat die twintigste Johannes, gebore Petrus Hispanus, besluit het om die aanduiding XX oor te slaan en as Pous Johannes XXI bekend te staan.
Oorsprong
Die verwarring het begin as 'n fout in die oordrag van data in die Liber Pontificalis oor die pontifikaat van Pous Johannes XIV. Oorspronklik het die inskrywing verwys na sy pontifikaat ("VIII mens." agt maande) en verder na sy gevangenskap deur die Teenpous Bonifatius VII, ("per IV menses" vier maande lank). In die 11de eeu is dit verkeerdelik vertolk as sou dit verwys na twee verskillende pouse, beide met die naam Johannes nl.
Om die twee Johannesse van mekaar te onderskei, word die tweede Johannes toe as "Iohannes XIV bis" (Johannes XIV die tweede) aangedui. Die volgende Johannes pouse Pous Johannes XV tot Pous Johannes XIX het die "Johannes XIV bis" skynbaar geïgnoreer, maar Petrus Hispanus het besluit om die fout reg te maak en homself Pous Johannes XXI te noem.
Gevolge
Later het mense die diskontinuiteit aangegryp deur aan te voer dat die Kerk met opset die deurmekaar spul geduld het om die bestaan van 'n ander pous Johannes nl. Pousin Johanna te verbloem. Daar is egter fout met die kronologie van die legende van Pousin Johanna (wat in die 13de eeu ontstaan het) in dat sy as opvolger van Pous Leo IV († 855) aangegee word, terwyl Johannes XIV bis as opvolger van Pous Johannes XIV in die 10de eeu pous moes gewees het en Johannes XX iewers tussen die dood van Pous Johannes XIX in 1034 en die verkiesing van Pous Johannes XXI in 1276 moes ingepas het.
In 'n komiese boek "Jurgen" deur James Branch Caball, ontdek die hoofkarakter die feit dat Pous Johannes XX nooit bestaan het nie en gebruik dit om in die hemel te kom deur voor te gee dat hy Johannes XX is en daar niemand is om hom te weerspreek nie.
Nota
Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse wikipedia by en:Pope John XX.
Cassandra Peterson
Cassandra Peterson (gebore 17 September 1951) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Pee-wee's Big Adventure (1985), Elvira: Mistress of the Dark (1988), en Elvira's Haunted Hills (2001), en in die televisiereeks Movie Macabre (1981).
Kroonstad (kiesafdeling)
Kroonstad was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar.
FAK-sangbundel
duimnael|Voorblad van die 1940-uitgawe van die FAK-sangbundel. duimnael|Uittreksel uit die F.A.K-Volksangbundel vir Suid-Afrika.
Liedjies
Van die populêre liedjies in die FAK-sangbundel sluit in:
Schoutedenapus
Schoutedenapus is 'n genus van voëls in die familie van windswaels (Apodidae). Windswaels in hierdie genus kom uitsluitlik in Afrika voor. Die genus is in 1968 van die genus Apus afgesplit en is na die Belgiese ornitoloog Henri Schouteden vernoem.
Spesies
Die genus omvat die volgende spesies:
Chris Demetral
Chris Demetral (gebore 14 November 1976) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Dolly Dearest (1991) en in die televisiereekse Dream On (1990) en The Secret Adventures of Jules Verne (2000).
Calthropella recondita
Die spons behoort tot die genus Calthropella en tot die familie Calthropellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1983 deur Pulitzer-Finali.
Tanzaniese rooibekneushoringvoël
Die Tanzaniese rooibekneushoringvoël (Tockus ruahae) is 'n neushoringvoëlspesie in die familie Bucerotidae. Dit word in die sentrale deel van Tanzanië aangetref. Al vyf rooibekneushoringvoëls is voorheen as dieselfde spesie beskou.
Hajime Moriyasu
Hajime Moriyasu (gebore 23 Augustus 1968) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Universiteit van Lovanium
Die Universiteit van Lovanium was ‘n universiteit op die Kimwenza-plato net suid van Leopoldstad (nou Kinshasa) in die Belgies-Kongo (nou die Demokratiese Republiek van die Kongo). Op een tydstip van sy bestaan is dit beskryf as die beste universiteit in Afrika.
Kritiek dat België te min doen om die inheemse bevolking van die Kongo te ontwikkel, het in 1954 daartoe gelei dat die Katolieke Universiteit Leuven hierdie universiteit stig. Ruim subsidies deur die Belgiese regering en die Ford- en Rockefeller-stigtings in die VSA het dit moontlik gemaak. Die beheer van die inrigting was in die hande van die Jesuïete. Lovanium is die Latyn vir Leuven. In 1958 is die eerste kernreaktor in Afrika hier opgerig. Vroeg in die 1970’s het Lovanium met ander universiteite saamgesmelt om die Universiteit van Kinshasa te vorm.
Jonkershoek-natuurreservaat
Jonkershoek-natuurreservaat lê 10 km suidoos van Stellenbosch in die Wes-Kaap. Noord van die reservaat is die Hottentots-Hollandberge. Die reservaat sluit die Assegaaibosch-natuurreservaat in, asook die Jonkershoekberge en die boonste dele van Jonkershoekvallei. Dié berge is ook die plek waar die Eersterivier en die Bergrivier ontspring. Die Eersterivier stroom vervolgens deur Jonkershoek op pad na Valsbaai. Die oppervlak van die reservaat is 11 000 hektaar.
Die reservaat bied onder andere staproetes en 'n sirkelroete vir motorvoertuie van so 10 km. Die pad is op plekke erg verwaarloos.
Internetprotokol
Die Internetprotokol (IP) is 'n datageoriēerde protokol wat gebruik word vir datakommunikasie oor 'n pakketgeskakelde internetwerk.
IP is 'n netwerklaag protokol in die internetprotokolsuite en ingesluit in 'n dataverbindingslaagprotokol (bv. Ethernet). As 'n protokol op die onderste lae verskaf IP globaal unieke adresse vir rekenaars in 'n netwerk. Dit bring mee dat die dataverbindingslaag nie die diens hoef te verskaf nie. Ethernet verskaf wel globaal unieke adresse maar kan nie oraloor gekommunikeer word nie d.w.s. twee Ethernet-toestelle sal slegs met mekaar kan kommunikeer indien hulle op dieselfde bus is).
Pakketverdeling
300px|duimnael|Insluiting van gebruikersdata in 'n [[UDP datagram binne 'n IP-pakket.]] 300px|duimnael|'n Voorbeeld van 'n IP-hoof soos onderskep deur [[ethereal.]]
Data vanaf 'n boonste laag protokol word ingesluit binne een of meer pakkette/datagramme (die begrippe is basies sinonieme in die IP). Geen stroombaanopstelling word benodig voordat 'n gasheer probeer om pakkette te stuur na 'n gasheer waarmee dit nie tevore gekommunikeer het nie (dit is juis die doel van 'n pakketgeskakelde netwerk), dus is IP 'n verbindinglose protokol. Dit maak dit baie anders as die Openbare Skakeltelefoon-netwerk wat vereis dat 'n stroombaan opgestel word voordat 'n oproep kan voortgaan ('n Verbindingsgeoriënteerde protokol).
Dienste verskaf deur die IP
Vanweë die abstraksie wat verskaf word deur insluiting, kan die IP gebruik word oor 'n heterogene netwerk (d.w.s. 'n Netwerk wat rekenaars verbind met 'n mengsel van Ethernet, ATM, FDDI, Wi-fi, Token-ring, ensomeer) sonder dat dit 'n verskil maak aan die boonste laag protokolle.
Al die dataverbindingslae kan hul eie stel adresseringskemas hê (of selfs glad nie hê nie) en daarom bestaan daar 'n behoefte om IP-adresse met dataverbindingsadresse te verbind. Hierdie verbinding van adresse word deur die ARP-protokol gedoen.
Betroubaarheid
Die IP verskaf 'n onbetroubare diens (d.w.s. 'n beste poging aflewering). Dit beteken dat die netwerk geen waarborge oor die pakket maak nie en kan geen, sommige of al die volgende van toepassing wees:
In terme van betroubaarheid is die enigste ding wat die IP doen is om te verseker dat die IP-pakket se hoof foutvry is deur die gebruik van 'n kontrolesom.
Dit het die newe-effek tot gevolg dat pakkette met beskadigde hoofde weggegooi word met geen kennisgewingsvereistes aan beide kante nie ('n ICMP-boodskap mag egter gestuur word).
Om enige van die betroubaarheidskwessies aan te spreek moet 'n boonste laag protokol dit hanteer. Om byvoorbeeld die in volgorde aflewering te verseker sal die laag hoër op die data moet stoor totdat dit in die regte volgorde verder boontoe aangestuur kan word.