cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Winnie Rust
Romans
Trek is ’n verhaal van die mense van alle rasse van Wellington, wie se lewens met mekaar verweef is. Die roman word in twee dele verdeel. Die eerste ongetitelde deel speel af oor ’n tydperk van bykans tagtig jaar en volg in groot mate die lewe van Girlie Moses en die dorpsbewoners en bruin plaaswerkers wie se paaie met haar kruis. Die tweede gedeelte van die verhaal volg op die eerste en speel af oor ’n paar maande, met die aksie wat hoofsaaklik sentreer rondom die karakters van Lambert en sy skoonsuster. Sentraal staan die gedwonge verskuiwings van die bruin mense uit die middedorp tydens die apartheidsjare, wat ’n traumatiese invloed op almal het. Die wit familie word verteenwoordig deur die sagte Lambert wat omgee vir die bruin mense en vasgevang is in sy hulpeloosheid om iets daadwerkliks vir hulle te doen, sy skoonsuster Lettie en broer Boeta van der Merwe. Lambert raak verlief op Miss Girlie, die mooi bruin onderwyseres. Daarenteen is Boeta simbool van die wreedheid en harteloosheid van apartheid en hy word eindelik verstote en eensaam oud. Sy dogter Magriet trek weg na ’n ander land en hy sien haar nooit weer nie. Hanna en haar familie van plaaswerkers kry swaar, maar sy hou kop omhoog ondanks die omstandighede en is ten spyte van alles eindelik die een wat uitreik na Boeta en vir hom bid voor hy sterf. Die mense in hierdie roman moet fisies trek, maar ook figuurlik om aanklank te vind by ander en te groei.
Kortverhale
Die Wellington Museum, waar sy vir lank betrokke is, probeer om elke jaar op Vrouedag ’n vrou uit die geskiedenis van die dorp te vereer. Hierdie betrokkenheid en die vertellings van familielede en ander mense bring haar in aanraking met verskeie merkwaardige vroue, wie se stories sy in Margie van die seminary en ander verhale vertel. Die stories word deur ’n identiese spreker aan mekaar verbind. Die titelverhaal is oor haar eie ma, wat haar opleiding by die seminarie ondergaan en geïnspireer word deur die lering van kuisheid. Hierna weerstaan sy die aantrekkingskrag van die teenoorgestelde geslag, maar moet eindelik onwillig voor die krag van die liefde swig. In die aftreeoord waar haar ma gebly het, kom die spreker af op die agterkleinkind van Elizabeth Rolland, ’n sendelingsvrou. Hiervandaan word ander vroue met raakpunte gevolg en beskryf.
Een van haar tydskrifverhale, Die Maartblom, geskryf onder haar nooiensvan, word in die versamelbundel Sarie se liefdestreffers onder redaksie van Esmé Mittner opgeneem, terwyl Lei vriend’lik lig in Die melkweg het ’n ster laat val van Riana Scheepers verskyn.
Samesteller
As samesteller versorg Winnie Rust die versamelbundel Bainskloof en ander bergstories en saam met Rina Wiid skryf sy oor Die Oranjerivierkampe uit die Anglo-Boereoorlog. Sy begin om verhale oor plaaslike persoonlikhede op te teken en help in 2003 vir Charlotte Cupido om episodes uit haar lewe saam te stel, wat in 2003 as Vra na die ou paaie gepubliseer is.
Literêre werke
Van die literêre tydskrif Literator het sy reeds twee Litera-pryse vir debuutskrywers ontvang, in 1999 vir Queen Elizabeth en in 2001 vir Trek aan jou klere Boeta.
Radiodrama
Sy skryf ook ’n radioreeks oor ’n bootreis op ’n Franse kanaal wat as ’n Reis met ’n verskil uitgesaai word.
Geestelike fiksie
Verder skryf sy prosa van meer geestelike aard. Aangeraak deur die liefde het as subtitel Gedagtes rondom die Christenvrou vandag. In hierdie boek toon sy aan hoedat die vrou se rol as tuisteskepper verander het in die materiële moderne wêreld en wys op die dinge wat vir ’n Christenvrou swaarder behoort te weeg as ’n ekstra inkomste. Hierdie boek is publikasie van die radioreeks wat sy vir Vrouerubriek onder die titel Die verfynde gees uitgesaai het.
Sy skryf twee Bybelkorgidse, naamlik Liewe Dagboek vir tieners en Vrou 2000 vir vroue. Vir Die Kerkbode is sy medeskrywer van die rubriek Stilhouplek en sy lewer etlike bydraes vir dagboeke vir vroue. Sy skryf ook artikels vir verskeie tydskrifte, waaronder Sarie en Die Landbouweekblad.
Drama
Benewens prosa skryf sy ook dramas. Vrouedagstories is ’n dramatisering van die lewens van gewone vroue wat in Augustus 2004 op Vrouedag in die Wellington Museum opgevoer word.
’n Mens tussen mense en ’n Venster vol son word beide in 2008 by die Woordfees op Stellenbosch opgevoer. ’n Mens tussen mense is die verhaal van Marie Aggenbach, wat moes toekyk hoe haar dogter Theresa geleidelik haar stryd teen vigs verloor en sterf. Theresa het wild gelewe en vyf kinders by vyf verskillende mans gehad. Na haar dood sorg Marie vir Theresa se vyf wesies in haar nederige huisie in Egoli in Wellington en ook vir nog ’n aantal kinders en volwassenes wat aan vigs ly. ’n Venster vol son is geskryf teen die agtergrond van Lisbé Smuts-Smith, in lewe lektrise aan die Departement van Linguistiek en Afrika-tale aan die Universiteit van Kaapstad, wat vroeg die oggend van Maandag 7 Februarie 2005 in haar historiese huis op Wellington met ’n skroewedraaier vermoor is. Alexa (Fuff) Kirsten het haar buurvrou se noodkrete gehoor en haar te hulp gesnel. Alexa is sewentien keer met dieselfde skroewedraaier gesteek en vir dood agtergelaat. Die drama is die verhaal van Alexa se langsame herstel. Sy beweeg steeds met moeite en het geen gevoel aan die regterkant van haar lyf nie. Dit is ook die verhaal van die pad na vergifnis. Met die eerste herdenking van die moord op 7 Februarie 2006 het Fuff en Saskia, dogter van Lisbé, begin met die inbou van gekleurde glasstukke en brokstukke van spieëls in die muur van Fuff se huis in Albertstraat. Die inhoud van die vertoning is grootliks gegrond op ’n reeks briewe wat Fuff aan Lisbé geskryf het na haar dood.
Eerbewyse
In 2005 maak die Wellington ATKV-tak ’n eretoekenning aan haar vir haar bydrae tot die Afrikaanse skryfkuns en word sy en haar man deur die Rapportryerskorps aangewys as Wellingtonners van die Jaar.
Ongepubliseerde dokumente
Rust, Winnie Lewenskets Nasionale Afrikaanse Letterkundige Museum en Navorsingsentrum (NALN) Bloemfontein
Theunis Stoffberg
regs|300px|duimnael|Sen. T.C. en mev. F.S.A. ([[Oumatjie Stoffberg|Oumatjie) Stoffberg.]]
Sen. Theunis Christoffel Stoffberg (Rawsonville, 11 Februarie 1861 – Pretoria, 12 Junie 1937) was 'n Suid-Afrikaanse onderwysman, Boere-offisier en politikus.
Opleiding
duimnael|links|320px|Leerlinge aan Stoffberg se skool op Riebeek-Wes. [[D.F. Malan staan tweede van regs in die derde langs die seuntjie met die geruite jassie. Jan Smuts staan skuins agter hom, derde van regs.]]
duimnael|links|300px|Die egpaar Stoffberg was koshuisouers van Die Ark op Riebeek-Wes waar onder andere Jan Smuts en D.F. Malan kosgangers was.
Stoffberg was die seun Hendrik Christoffel Stoffberg en Maria Hester Geertruida (née Botha). Hy het sy skoolopleiding ontvang op Rawsonville en later op Villiersdorp, onder die leiding van di. Frans Lion Cachet en di. D.S. Botha. Sy loopbaan as onderwyser begin op sewentienjarige leeftyd toe hy prinsipaal op Riebeek-Wes word. Twee van sy leerlinge, J.C. Smuts en D.F. Malan, het later eerste ministers van die Unie van Suid-Afrika geword. Op 2 Oktober 1883 is sy op Wellington met Cinie Stoffberg getroud. Sy was 'n halfsuster van dr. D.F. Malan se vader. Vier seuns en vier dogters is uit die huwelik gebore, hoewel sommige bronne die getal aandui as nege. Een seun, Piet Andries, het in 1960, nes sy pa jare tevore, Transvaalse senator geword en 'n dogter, Francina, was getroud met Georg Hofmeyr. Hy was een van ds. J.H. Hofmeyr van Somerset-Oos en sy vrou, Isabella, 'n suster van ds. Andrew Murray, se vyf seuns wat predikant geword het. Die egpaar Stoffberg was op Riebeek-Wes ook koshuisouers van die Ark. Hierna het die Stoffbergs in 1890 verhuis na Vryheid, wat toe nog deel was van Transvaal, waar Theunis Stoffberg hoof van die Nuwe Republiekskool geword het. Later het hulle getrek na Utrecht en eindelik na Rustenburg, waar hulle hul op Kroondal, 'n Duitse nedersetting in die distrik, gevestig het.
Driejarige Oorlog
Pres. S.J.P. Kruger het Stoffberg in 1895 gevra om inspekteur van skole in die ZAR te word. Dié pos het hy beklee tot en met die uitbreek van die Tweede Anglo-Boereoorlog in 1899. Hy het die oorlog in die noorde meegemaak saam met genl. C.F. Beyers en is tot veldkornet en daarna tot kommandant en landdros van Soutpansberg bevorder. Met haar man op kommando, het die Britse magte Francina Stoffberg en haar gesin na Pretoria gestuur, maar deur bemiddeling van mevv. Louis Botha en Lucas Meyer het sy toestemming gekry om haar kinders na Riebeek-Wes te stuur, waarheen sy hulle later gevolg het. Saam met genl. Beyers was Theunis Stoffberg deel aan die kongres wat die Vrede van Vereeniging (31 Mei 1902) voorafgegaan het.
Voortgesette onderwysloopbaan
duimnael|regs|300px|Die eerste personeel van die Langlaagte-weeshuis. Geen name word by die foto aangegee nie, maar sittende is dit waarskynlik Theunis Stoffberg derde van links, dan ds. [[Abraham Kriel en Francina Stoffberg.]] duimnael|links|300px|Die hoofbestuur van die Langlaagte-kinderhuis in 1936. Voor: mevv. di. J.C. Pauw ([[NG gemeente Fordsburg|Fordsburg), C.A. van der Merwe (Waterval), W. Theunissen (onbekend). Middel: di. W. Nicol, J.R. Albertyn (algemene armesorgsekretaris NG of H Kerk), H.J. de Vos (supt. Langlaagte-weeshuis), J.M. Louw (Boksburg). Agter: W. Meyer, J.S. Joubert, ds. J.D. van Niekerk (Langlaagte) en sen. T.C. Stoffberg.]] duimnael|regs|300px|Die seuns van die Langlaagte-weeshuis, meestal oorlogswese, by "oubaas" Stoffberg, die eerste eintlike huisvader, omstreeks 1904. duimnael|regs|230px|Sen. Stoffberg se grafsteen in die [[Braamfonteinse begraafplaas.]]
Ná die oorlog, nog in 1902, het ds. Abraham Kriel Stoffberg gevra om hom te help met die oprigting van 'n kindertehuis vir oorlogswese. Hy willig in en die egpaar bly tot in 1906 huisouers van die tehuis op Langlaagte. Ds. J.D. Kestell het baie jare later geskryf: "... tot groot vreugde van Kriel (is) mnr. T.C. Stoffberg as huisvader aangestel. Hy was 'n man met 'n helder blik en besigheidstalent, 'n man wat ook bereid was sy beste kragte aan die welsyn van die wese te wy. In die grootse planne van die direkteur (ds. Kriel) het hy ingelewe – en dit, by name, dat die wese toegerus moes word vir die stryd van die lewe nadat hulle Die Kinderhuis verlaat het." Die Stoffbergs se vertrek van die kinderhuis enkele jare later was dus 'n gevoelige slag wat ds. Kriel diep ter harte gegaan het. In 'n verslag wat destyds opgestel het, skryf hy onder meer: "Veel het ons Kerk aan die huisvader en sy eggenote te dank vir die bloei en seën wat op die weeshuis rus."
Die minister van onderwys, genl. Smuts, wat jare vantevore sy leerling op Riebeek-Wes was, het Stoffberg aangestel as inspekteur van onderwys, met die opdrag om leiding te gee met die onderrig van Hollands. In 1915 bedank hy uit die onderwyspos om hom as die eerste kandidaat van die Nasionale Party vir die Volksraadsetel Rustenburg verkiesbaar te stel. Hy verloor die verkiesing, boer 'n tyd lank en stel hom in 1922 vir Witwatersberg verkiesbaar. Weer was hy onsuksesvol.
In die politiek
Ten spyte van sy nederlaag word Stoffberg in 1923 lid van die provinsiale raad vir Ventersdorp. Hy word as lid van die uitvoerende komitee gekies, 'n pos wat hy nege jaar lank beklee tot hy in 1928 senator word, 'n amp waarin hy tot sy dood bly. Op politieke gebied het Stoffberg 'n belangrike rol gespeel: Hy was lank lid van die hoofbestuur van die Nasionale Party in Transvaal, was voorsitter van die party se koukus in die provinsiale raad en ná die samesmelting van die Nasionale en Suid-Afrikaanse Party het by die Nasionale Party gebly. Later het hy hom beywer vir vereniging tussen die "Smelters" (Nasionaliste wat hulle by die Verenigde Party aangesluit het) en "Gesuiwerdes" (Nasionaliste wat getrou aan die NP gebly het). Terwyl hy in hierdie verband as voorsitter van 'n vergadering in Pretoria optree het, beswyk hy skielik aan 'n hartaanval.
Waardering
Q.C. Krüger skryf in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek: "As vurige Afrikaner het Stoffberg nie net vir die Nasionale Party nie, maar ook vir die Afrikanervolk as geheel baie beteken. Met samesmelting staan hy as Nasionalis pal by sy ou beginsels. Hy was stil en terughoudend van geaardheid en hy het nooit na eie eer of gewin gestreef nie. Op die onderwys het hy beslis sy stempel afgedruk deur heelwat vir onderwysers te verkry, parallelmediumskole tot stand te bring en onderwysgeriewe vir die plattelandse kinders te verbeter." Dr. Malan het ná sy dood as volg hulde aan hom gebring: "Van die laagste skool af tot by die Europese universiteit uit, het ek baie onderwysers en professore gehad, maar syns gelyke was daar nooit."
Talle opvoedkundige instellings is na hom genoem, onder meer die Hoërskool Stoffberg op Brakpan. Die Hoërskool Bekker is gestig op die plaas Zeekoeihoek, wat aan sen. Stoffberg behoort het. Die Hoërskool Stoffberg op Brakpan wat op Dinsdag 15 Oktober 1946 met 195 leerders as die Stoffberg Junior Hoërskool van die Laerskool Kommando afgestig het, is bes moontlik na sen. Stoffberg genoem. Vanweë ’n skerp toename in die leerdertal het, is die meisies van st. 6 tot 8 afgestig in die Hoër Meisieskool Stoffberg. In 1976 het die Hoër Seunskool en die Brakpanse Hoër Handelskool verenig. Dis onduidelik wanneer die meisieskool met die seunskool geamalgameer het.
Swartspikkel-drilvis
Die Swartspikkel-drilvis (Torpedo fuscomaculata) is 'n rog wat voorkom in die suid-westelike Indiese Oseaan en aan die ooskus van Afrika van Mosambiek tot by Knysna. In Engels staan die rog bekend as die Black-spotted electric ray.
Voorkoms
Die rog is grys tot bruinerig en soms bedek met lig tot donker bruin kolletjies.
USA Today
USA Today is 'n Amerikaanse dagblad wat deur Gannett Company Inc. gepubliseer word. Met 'n oplaag van 159 233	middel 2022 is dit die derde grootste koerant van die Verenigde State. Die koerant is in 1982 gestig as alternatief vir die kleurlose koerante van die tyd. Een van die koerant se kenmerke is dat dit baie diagramme en foto's bevat.
Ethernet
Ethernet definieer bedrading en die seine van die fisieke vlak, asook raamformate en protokolle vir mediatoegangsbeheer (media access control, MAC). Daar is verskillende standaarde vir Ethernet, met bus- en stertopologie wat moontlik is, en spoed vanaf 10 megabis tot 100 gigabis per sekonde. Dit het in die 1990's die gewildste netwerktegnologie geword.
Martin B-26 Marauder
Die Martin B-26 Marauder was 'n tweemotorige bomwerper wat deur die Amerikaanse Lugmag gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die vliegtuig het sy nooiensvlug op 25 November 1940 voltooi.
Evaton
Evaton is 'n groot township in suidelike Gauteng, Suid-Afrika. Volgens die 2011-sensus het die township 'n bevolking van 132 851 gehad. Die meerderheid van die bevolking praat Suid-Sotho.
Jan van der Merwe (wetenskaplike)
Johannes Hendrik van der Merwe  (28 Februarie 1922 - 28 Februarie 2016) was 'n Suid-Afrikaanse wiskundige en fisikus. Die Frank-Van der Merwe-kristalgroeimodel dra sy naam en hy het verskeie Suid-Afrikaanse akademiese pryse ontvang. Hy word beskou as die "Vader van Epitaksie". Sy navorsing word as fundamenteel beskou vir toepassings in kommunikasietegnologie.
Opvoeding en vroeë lewe
Van der Merwe is op 28 Februarie 1922 gebore aan Dorslandtrekkers (Afrikaner boere-setlaars) Johannes Marthinus van der Merwe en Catharina Margaretha van der Merwe in Humpata, Angola. Alhoewel sy ouers albei van groot gesinne vandaan gekom het (sy pa het vier broers en susters gehad en sy ma het vyf broers en susters gehad), was hy was 'n enigste kind.
In 1928 het hy en sy gesin verhuis na wat voorheen Suidwes-Afrika was (nou Namibië). Daar word geglo dat hulle met 'n ossewa gereis het. Gedurende sy formatiewe jare het die familie tussen die huidige Outjo en Gobabis verhuis en hulle uiteindelik gevestig in Otjiwarongo, waar hy vir die eerste keer 'n werklike laerskool bygewoon het. Hy het die hoërskool in Windhoek bygewoon.
In 1941 het hy die Universiteit van Stellenbosch, Suid-Afrika bygewoon met 'n beurs. Na die verwerwing van 'n BS-graad in ingenieurswese, is hy deur die hoof van die toegepaste wiskunde departement oorreed om vir 'n MS in toegepaste wiskunde te studeer, wat hy in 1945 voltooi het. In 1946 is hy aangestel as junior lektor in die departement toegepaste wiskunde.
Hy het by die WNNR in Pretoria gaan werk in 1947 onder die toesig van Meiring Naudé. Hy is deur die WNNR 'n beurs toegeken om in Engeland te studeer.
Tussen 1947 en 1949, het hy 'n doktorsgraad in teoretiese soliedestaatfisika aan die Universiteit van Bristol behaal onder toesig van Nevill Francis Mott. In Bristol was hy bevriend met verskeie mense wat later beroemde fisici geword het, waaronder CF Powell ('n wenner van die Nobelprys vir fisika), Arthur Mannering Tyndall en Doris Kuhlmann-Wilsdorf. Aan die einde van 1949 het hy teruggekeer na Suid-Afrika en die WNNR.
Loopbaan in navorsing
Van 1953 tot 1964 het hy as senior dosent en medeprofessor in die fisika departement aan die Universiteit van Pretoria gedien. Hy het sy MS in Wiskunde in 1956 aan die Universiteit van Pretoria voltooi. Gedurende hierdie tydperk het hy weer saamgewerk met 'n kollega van Bristol, Frank Nabarro, wat toe hoof van Fisika aan die Universiteit van die Witwatersrand was.
In 1961 het hy 'n sabbatsverlof aan die Universiteit van Virginia deurgebring, wat gelei het tot 'n verfyning van sy aanvanklike model van verdikking van tweedimensionele-koppelvlakke in 1963.
Die teorie van epitaksie was 'n belangrike fokus van sy loopbaan en hy het baie seminale artikels hieroor gepubliseer, wat tot gevolg gehad het dat hy bekend staan ​​as die "Vader van Epitaksie". Met die vooruitgang van die halfgeleierbedryf vanaf die 1960's het epitaksie uiters belangrik geword, aangesien die vervaardiging van transistors en geïntegreerde stroombane van die groei van perfekte enkelkristalle afhang. 'n Wesenlike rol in die verstaan ​​van hoe om sulke perfekte kristalle te groei, is deur sy teorie voorsien.
Van der Merwe se model van atoomkragte het die weg gebaan vir die suksesvolle modellering van belangrike fisiese verskynsels in vastestowwe op die atoomskaal. Hy het persoonlik sy oplossing vir 'n differensiaalvergelyking in sy dokters-tesis beskou as een van sy grootste prestasies. Dit was basies 'n enkelgolf-differensiaalvergelyking (wat a Soliton genoem word) met 'n vernuftige oplossing, die eerste analitiese oplossing vir 'n soliton probleem. Solitone in soliedematerial-fisika en ander takke van fisika het belangrik geword vir gevorderde toepassings in kommunikasietegnologie.
In 1965 is hy deur 'n oud-WNNR-kollega, Ernst Marais, na die Universiteit van Port Elizabeth genooi waar hy as hoof van die toegepaste wiskunde-afdeling aangestel is. Gedurende hierdie tydperk is Van der Merwe genooi om by talle internasionale konferensies plenaire gesprekke aan te bied. Hy het blywende vriendskappe met verskeie oppervlaktedeskundiges ontwikkel, waaronder Ernst G. Bauer van die Tegniese Universiteit van Clausthal-Zellerfeld, Duitsland en Ralf Vanselow van die Universiteit van Wisconsin, Milwaukee.
In 1969 het hy na UNISA verplaas waar hy as professor in toegepaste wiskunde aangestel was. In 1970 het hy 'n sewe-maande-lange sabbatsverlof aand die Universiteit van Virginia deurgebring, waar hy saam met William A. Jesser saamgewerk het. Byna 30 jaar later, in 1999 het hy en Jesser 'n referaat saam geskryf.
In 1972 het hy die pos as hoof van die fisika-departement aan die Universiteit van Pretoria aanvaar. Vanaf hierdie tyd het hy gereeld saamgewerk met Gary Shiflet van die Universiteit van Virginia. Byna 20 jaar later, het Shiflet en Van der Merwe saam referaat geskyf oor interfase-grense. Na sy verpligte aftrede op 65-jarige ouderdom, word hy vanaf 1990 tot 2003 Professor Extraordinarius aan UNISA en Ere-professor in die Departement Fisika aan die Universiteit van Pretoria vanaf 2004 tot 2016.
In 1981 en 1989 was hy besoekende-professor aan die tegniese universiteit van Clausthal-Zellerfeld. Hy was 'n besoekende-navorser aan Kodakse Navorsingslaboratorium in die VSA in 1981.
Toekennings en eerbewyse
Van die toekennings wat aan Van der Merwe gedoen was, is:
In 2000 is 'n simposium ter ere van Van der Merwe deur die Amerikaanse Vereniging vir Metale, Materiaal en Minerale gereël om die 50ste herdenking van sy ontdekking van Interfase-ontwrigtings (in Engels: Interfacial Dislocations) te vier.
Die Materiaalnavorsingsgemeenskap (in Engels: Materials Research Society) het in November 2017 'n fokus-uitgawe getiteld "Jan van der Merwe: Epitaxy and the Computer Age" ("Jan van der Merwe: Epitaksie en die Rekenaar-tydperk") gepubliseer.
Persoonlike lewe
In 1947, net voordat hy Suid-Afrika vir Bristol verlaat het, het hy met Wilhelmina de Villiers getrou en hulle het hul wittebrood op die skip na die Verenigde Koninkryk deurgebring. Aan die einde van 1949 het hulle na Pretoria teruggekeer, betyds vir die geboorte van hul eerste kind Pauline (1950). Willem is in 1954 gebore, Jan in 1957 en Anna is in 1957 aangeneem.
Sy seun, Jan, is in 1994 dood, sy dogter Pauline in 1999 en sy vrou in 2006. Van der Merwe het gesterf op sy verjaardag, 28 Februarie 2016, in die huis van sy seun, Willem.
Allmendingen bei Bern
Allmendingen bei Bern is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 590 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2000 het 95,2% van die inwoners Duits gepraat.
Erica bauera
Die plat is gewild as 'n tuinplant en is skaars in sy natuurlike habitat. Sy habitat het drasties kleiner geword, 90%, sedert 2012 as gevolg van indringerplante, oorbeweiding, landbou aktiwiteite en 'n gebrek aan die bestuur van die veld.
Daar is ook 'n subspesie: ''Erica bauera subsp. gouriquae'' E.G.H.Oliv. & I.M.Oliv.
Posseëls en posgeskiedenis van die Oranje-Vrystaat
Die eerste posseëls van die Oranje-Vrystaat is in 1868 uitgereik.
Die O.V.S. is formeel deur die Britse Kroon geannekseer en herdoop tot die Oranjerivierkolonie op 28 Mei 1900.
In 1910 het hierdie kolonie saam met die Kaap van Goeie Hoop, Natal en Transvaal die Unie van Suid-Afrika gevorm.
Posseëls
Die enigste ontwerp wat gebruik is, was 'n lemoenboom met die inskrywing "Oranje Vrij Staat" in die kantlyn. Die seëls is getipografeer deur De La Rue and Company, en is in denominasies van een pennie tot vyf sjielings, in verskillende kleure uitgereik. Periodieke tekorte het die gebruik van oordrukke genoodsaak, in 1877, 1881, 1882, 1888, 1890, 1892, 1896, en 1897. Die seëls van die republiek is oor die vandag algemeen te vinde, maar 'n paar van die oordrukke is as skaars geklassifiseer. Baie soorte oordrukfoute is bekend (omgekeerd, dubbel, ens.), en sommige van hulle behaal hoë pryse.
In 1900 het die Britte die Republiek beset en die vorige seëls is oorgedruk met "V.R.I." in dieselfde waarde as die oorspronklike seëls. Die kolonie is herdoop in Augustus 1900 en het toe Kaap van Goeie Hoop seëls gebruik wat oordruk is met die nuwe naam "ORANGE/RIVER/COLONY." In 1903 is 'n stel uitgereik met die uitbeelding van Koning Edward VII, 'n springbok en 'n swartwildebees. Hierdie stel is herdruk in 1905-09, en was die laaste stel van die kolonie.
Inkomsteseëls
'n Verskeidenheid van inkomsteseëls is uitgereik, beide vir die Oranje-Vrystaat en die Oranjerivierkolonie. Die Oranje-Vrystaat se inkomsteseëls was ook op posstukke gebruik.
Jennifer Billingsley
Jennifer Billingsley (gebore 14 Mei 1942) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Lady in a Cage (1964), White Lightning (1973), en The Thirsty Dead (1974), en in die televisiereeks The Man from U.N.C.L.E. (1964).
Le Havre
Le Havre (Frans: [lə ɑvʁ(ə)], ; Normandies: Lé Hâvre, [lɛ ɑvʁ(é)]; letterlik: "die hawe") is 'n stad in die Noordwes-Franse département Seine-Maritime met 'n bevolking van sowat 168 000.
Die stad, wat aan die regteroewer van die Seine naby sy monding in die Atlantiese Oseaan geleë is, huisves die tweede grootste seehawe in Frankryk ná Marseille – vandaar sy bynaam Porte Océane. Volgens sy inwonertal is Le Havre die grootste stad in Normandië en volgens sy oppervlak die tweede grootste ná Rouen.
Geskiedenis
Le Havre is 'n baie jong stad. Dit is in 1517 ter ere van koning Frans I van Frankryk onder die naam Franciscopolis gestig om die ou hawens van Honfleur en Harfleur te vervang. Later is dit hernoem tot Le Havre-de-Grâce.
Die stad het in die 17de eeu reeds as die tuishawe van die Franse Wes-Indiese Kompanjie gedien, maar die ekonomiese groei van die stad het veral tydens die 18de eeu danksy die uitgebreide seehandel plaasgevind. In die 19de eeu het dit 'n belangrike nywerheidstad geword. Le Havre het onder andere die seilvaartitems tydens beide die Olimpiese Somerspele 1900 en Olimpiese Somerspele 1924 gehuisves. Dit was ook een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1938.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is Le Havre in die Slag van Normandië verwoes, en 5 000 inwoners het hul lewens tydens lugaanvalle gesterf. Meer as 12 000 woonstelle is volledig vernietig. Die heropbou van die stad is deur die argitek Auguste Perret in die boustyl van die modernisme beplan.
Tot in die sewentigerjare van die 20ste eeu was Le Havre 'n belangrike hawe vir die passasierskepe van die transatlantiese roete tussen Le Havre en New York – veral vir die beroemde France, wat hierdie roete tussen 1962 en 1974 as die grootste passasierskip ter wêreld met 'n lengte van 316 meter bedien het. Ongeag die proteste van inwoners en 'n staking van die loodse is die France in 1979 aan 'n Noorse redery verkoop en herdoop tot Norway.
Ekonomie
Le Havre is met sy raffinaderye 'n beduidende sentrum van die petrochemiese bedryf. Nogtans baseer die stedelike ekonomie van Le Havre veral op sy seehawe – skeepsbou speel steeds 'n belangrike rol, en die Franse redery Delmas het hier sy hoofkwartier. Ander belangrike bedrywe is voedselverwerking en motorvervaardiging – een van die grootste fabrieke van die Franse motorreus Renault is in die dorp Sandouville net buite Le Havre geleë, net soos aanlegte wat motoronderdele vervaardig.
Ouer dele van Le Havre se seehawe is geherstruktureer soos die Vauban-dokke waar in die somer van 2008 'n moderne swembad, Les Bains des Docks, geopen is. Die swemsentrum is deur die argitek Jean Nouvel ontwerp. Net langsaan het 'n winkelsentrum en 'n nuwe woonkwartier, die Quartier Saint-Nicolas de l'Eure, ontstaan.
Kuns en argitektuur
In 1944 is vier vyfdes van die beboude stadsgebied deur geallieerde lugaanvalle in puin gelê. Die argitek Auguste Perret (1874–1954) het ná die oorlog besluit om die ou stadskern nie te herstel nie en in plaas daarvan sy visie van 'n moderne, vriendelike stad verwesenlik wat volgens 'n eenvormige roosterpatroon aangelê is en grotendeels uit industrieel vervaardigde betonelemente bestaan. Die straatblokke se afmetings is noukeurig beplan om enersyds 'n maksimum van sonlig te laat binnedring, maar om andersyds ook as 'n beskerming teen die koue seewind te dien.
Die see, die hawe en die belangrike geboue is van orals in die middestad sigbaar.
Perret se nuwerwetse gebruikmaking van die boumateriaal beton en die indrukwekkende aantoning van sy potensiaal was vir Unesco rede genoeg om die stadsentrum van Le Havre op 15 Julie 2005 tot wêrelderfenisgebied te verklaar – die enigste 20ste eeuse middestad wat met dié toekenning vereer is. Die stadskern met 'n oppervlak van 133 hektaar verteenwoordig volgens Unesco "'n buitengewone voorbeeld van die argitektuur en die urbanisme van die na-oorlogse tydperk" en is een van min destydse Europese objekte op die lys van die wêrelderfenisgebiede.
Ander besienswaardighede is die strand met 'n lengte van sowat twee kilometer midde-in die stadsentrum, die klein universiteit met 7 500 studente en die ou hawe wes van die stadsentrum. Sy historiese dokke is nou 'n elegante winkel- en vermaaklikheidsentrum. 'n Metaaltoring van 120 meter, wat deur die bekende Franse argitek Jean Nouvel opgerig is, is die nuwe baken van die stad. Ook Oscar Niemeyer, die argitek en beplanner van die Brasiliaanse hoofstad Brasilia, het 'n bydrae tot Le Havre se nuwe argitektuur gelewer. Sy kulturele sentrum Le Volcan is 'n ronde betongebou wat soos 'n hoogoond lyk en met Auguste Perret se reghoekige geboue kontrasteer. Die Pont de Normandie, wat Le Havre met Honfleur in die département Calvados verbind, is in 1995 ingewy en behoort tot die langste brûe in Europa.
Die André-Malraux-museum (Musée des Beaux-Arts André Malraux) bewaar die erfenis van die impressionistiese skilders soos Monet, Boudin, Dufy en Pissaro, wat die lig en die bekoorlike landskap van Calvados as hulle gunstelingmotiewe ontdek het.
Ludhiana
Ludhiana (Punjabi: ਲੁਧਿਆਣਾ) is die grootste stad in die Indiese deelstaat Punjab met 'n bevolking van 1 613 878 in 2011. Dit is 'n belangrike nywerheidstad en vervoerknooppunt. In die omgewing van Ludhiana word landbou onder besproeiing bedryf. Die produkte daarvan word op markte binne die stad verkoop.
Erica baurii
Erica baurii is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Oos-Kaap.
Phuthaditjhaba
Phuthaditjhaba (voorheen: Witsieshoek) is 'n dorp in die Vrystaat, Suid-Afrika en is in die bergagtige dele van die Oos-Vrystaat geleë. Die dorp was die hoofstad van die Basoetogebied bekend as QwaQwa, een van die ses voormalige selfregerende swart tuislande wat deur die Nasionale Partyregering daargestel is.
Geskiedenis
Die naam Witsieshoek verwys na die hoofman genaamd Witsie (met wisselvorme van Whetsi, Wetsi of Witsie) wat die oorblyfsels van sy Makholostam in die bergagtige dele van die Vrystaat gevestig het in die 1830's. Hulle het gevlug voor die Matabeles van Silkaats en in die proses al hul vee verloor. Die Makholes het vee van die Voortrekkers gesteel en in 1856 het hulle gevlug voor 'n strafekspedisie van die Boere. Hulle het skuiling gesoek in 'n grot, suidwes van Phuthaditjhaba. Die grot staan steeds as Wetsi se grot bekend. Die gebied was ook die tuiste van twee Suid-Sothostamme, naamlik die Mopeli en die Batlokwa, en het in die 1860’s en 1870’s toestemming van die regering van die Oranje-Vrystaat gekry om hulle daar te vestig. Die NG Kerk het in 1874 'n sendingstasie by Witsieshoek geopen.
Omgewing
Van die hoogste pieke in Suid-Afrika, onder andere Mont-aux-Sources, is in die berge bo Witsieshoek geleë. Die Oranje- en Tugelariviere ontspring naby Mont-aux-Sources en daar is ook 'n oord, 2 100 m bo seevlak.
The Wall Street Journal
The Wall Street Journal, afgekort WSJ, met bynaam The Journal, is 'n invloedryke internasionale dagblad wat sedert 8 Julie 1889 in New York Stad gepubliseer word. Die koerant het vir verskeie jare die grootste sirkulasie van al die koerante in die Verenigde State gehad, maar tans is hy tweede na die USA Today. Die gemiddelde daaglikse oplae beloop 2 062 312 eksemplare (in 2006). Die koerant behoort aan Dow Jones & Company.
Luce Irigaray
Luce Irigaray (Blaton, 3 Mei 1930) is 'n Belgiese filosoof, psigoanalis, taalkundige en feminis.
Biografie
Irigaray is in 1930 in Blaton in die provinsie Henegouwen gebore (sy is terughoudend oor haar persoonlike lewe en haar presiese geboortedatum is onbekend). Nadat sy aan die Katolieke Universiteit van Leuven (1955) gegradueer het, het sy in 1961 in Parys in gegradueer in die sielkunde.
Nadat sy 'n paar jaar in België gewerk het, het sy teruggekeer na Frankryk. Sy was beinvloed deur die psigoanalis Jacques Lacan, en het in 1968 in die linguistiek gegradueer.
In 1982 was sy gastdosent aan die Erasmus Universiteit in Rotterdam. Sedert die tagtigerjare bied sy ideologiese ondersteuning aan die Italiaanse kommunistiese beweging. Sy is al dekades geassosieer met die Centre National de Recherche Scientifique de Paris, tans op die gebied van die filosofie.
Feminisme
Irigaray wys op die fisiese, kulturele en sosiale verskille tussen vroue en mans. Dit word vanuit 'n feministiese oogpunt gekritiseer: sy sou aan hierdie verskille ewigheidswaarde toewys en hulle daarmee bevestig.
Tog is dit nie wat Irigaray beoog nie. Sy betoog eerder dat die verskille (die seksuele verskil) sosiaal ontstaan en dus bestaan, maar verskil van die samelewing tot die samelewing. Hulle het dus geen universele geldigheid nie; maar sodra hulle gevorm word, moet die individu daarmee ooreenkom.
Byvoorbeeld, mans word dikwels as meer rasioneel in die Westerse samelewing beskou, vroue meer emosioneel. Iragaray betwis juis dat hierdie onderskeid noodsaaklik is. Volgens Irigiray is die persepsie van mans en vroue anders, vroue moet nie dieselfde as mans probeer word nie, maar hul eie vroulike identiteit ontwikkel.
Tradisionele opvatting
In psigoanalise is die begrip "skeiding" bekend; die eie negatiewe eienskappe word dan aan 'n ander toegeskryf, en sodoende van die eie persoon geskei. Iragaray beklemtoon dat dit dikwels fisiese eienskappe is, en dat diegene aan wie hierdie negatiewe eienskappe toegeskryf word dikwels buitestaanders is: die Ander, die vreemdeling, die vrou. Dit kan maklik tot diskriminasie lei.
Irigaray wil hierdie proses deur middel van "teenoordrag" genees. 'n Antwoord op die psigoanalitiese beginsel van "oordrag" waarin beide negatiewe en positiewe emosies (vrees sowel as begeerte, byvoorbeeld) wat deur die geanaliseerde persoon ervaar word, op die terapeut geprojekteer word. In die "teenoordrag" bring die terapeut ook (bewustelik of nie) sy of haar persoonlike aspekte in die terapeutiese verhouding.
Kritiek op die psigoanalise
Sodoende herken sy beide 'n sterk en 'n swak kant in die psigoanalise. Aan die een kant maak hierdie vorm van terapie dit moontlik om traumatiese ervarings te verwerk terwyl hulle praat. Aan die ander kant is die vorm dus veral geskik vir mense wat sterk verbaal ontwikkel het.
Daarbenewens is die psigoanalise na haar mening te gefokus op emosies uit die verlede en verwaarloos die emosies wat die kliënt in die hede ondergaan. Die gekose vorm is ook nie optimaal nie: hoe kan jy woede op die bank uitdruk? En is dit nie daardie leë houding, veral vir vroue, gelaai nie?
Alternatiewe
Benewens die terapie van die woord, stel Iragaray dus die rol van gebare voor. Laasgenoemde konsep kan alle soorte fisiese kontak, van lyftaal insluit, van aanraking tot luister en oogkontak. Daar is egter 'n verskil tussen die terapeut en die kliënt, en dit is een van die rede waarom seksuele kontak buite die kwessie is: die verskil sal gekanselleer word. Imigaray beskou ook vorme van selfuitdrukking soos skilder of skep van gedigte as waardevolle instrumente om assosiasies en drome kom aan die lig te laat kom.
Man en vrou in die samelewing
Irigaray erken dus beide 'n taalkundige en 'n fisiese komponent van die menslike self; maar albei is kultureel bepaal. Die verhaal van my lewe word bepaal deur die taal wat ek met ander deel. Menings oor my liggaam word gevorm deur die kulturele en sosiale omgewing waarin ek grootword.
Hier kom Irigaray egter terug na 'n verskil wat sy as noodsaaklik beskou, naamlik die versil tussen man en vrou. Verskille is nie uitsluitlik kultureel bepaalend nie maar hulle is ook biologies. Hier sien sy ook 'n verband met demokrasie en dit behoort nie bloot 'n ontmoeting tussen verteenwoordiger en verteenwoordige te wees nie, maar moet begin met die ontmoeting tussen twee mense.
Kritiek
Hierdie siening het Irigaray skerp uitgedaag. Volgens die kritiek beskou sy die heteroseksuele verhouding van meer waarde as die homoseksuele verhouding en dit lyk asof sy die minderheidsrol van swartmense in 'n wit omgewing onderspeel. Haar visie is ook vanuit 'n feministiese oogpunt gekritiseer omdat sy nie mans-vroue verskille (soos gewoonlik in feministiese kringe) beskou het as bloot kultureel bepaal nie, maar as noodsaaklik.
Die Ander
Irigaray beklemtoon in ieder geval dat 'n "ons" verhouding gebaseer is op 'n verskil; naamlik ek" teenoor "jy". Die "ons" verhouding is volgens haar egter 'n tweeledige verhouding, wat sy wil uitbrei na meer omvattende sosiale verhouding. Om anders te wees, bied die geleentheid om die Ander te ontmoet; wat nie die onderwerp van ons "skeiding" is nie, maar is gelykwaardig en verskil van ons. Dit beoog om die geslagsverhouding tussen twee individue uit te brei na breër kwessies van politiek en identiteitsverskille.
Namib-ekostreek
Die Namib-ekostreek is 'n WWF-ekostreek wat die hart van die Namibwoestyn beslaan. Dit bestaan uit twee dele: die sentrale Namib en die suidelike Namib. Die suidelikste deel vanaf Lüderitz, soos die Spergebied, word nogtans by die sukkulente Karoo gereken, omrede daar ook sukkulente voorkom, hoewel die gebied reeds baie droog is. Die noordelike Namibwoestyn word by die woestyn van Kaokoveld-ekostreek ingedeel, omrede dit somerreëns ontvang. Die oosgrens van die Namib-ekostreek word deur die 100 mm isohieet gevorm. Hierdie ekostreek is een van die droogste. Aan die kus val slegs 2 mm reën per jaar. Die wind wat van die Indiese Oseaan kom het sy vog oor die Drakensberge verloor en kom droog en heet oor die Namib omlaag. Die winde wat van die Atlantiese Oseaan kom, is koud. Daar ontstaan 'n termiese inversie waardeur geen wolke gevorm kan word nie. Aan die kus is daar wel dikwels mis wat tot 50 km die land in kan dring. Hierdie mis is die grondslag van die Namib se lewensgemeenskap.
Luce Irigaray
Die Ander
Sy het haar beywer as 'n kampioen vir 'n enkele Europese burgerskap, wat ook diversiteit omvat van verskillede godsdienstige, kulturele en etniese agtergronde. Europese burgerskap aanvaar hierdie verskille volgens haar siening, eerder as om dit te ignoreer. Dit behels ook die noodsaaklikheid om te heroorweeg dat ons bewus geword het dat die Westerse kultuur nie die enigste is nie. In hierdie opsig ontmoet ons ook die "Ander".
Namib-ekostreek
Flora
Die duine van die suide is baie min begroei. Daar is net 'n paar plantespesies wat hier kan lewe, soos die grasse Stipagrostis sabulicola en S. gonostachys en die blomplant Monsonia ignorata en die vygie Trianthema hereroense. Tussen die duine en die kus word heuveltjies gevorm deur die plante Acanthosicyos horridus, Arthraerua leubnitziae en Zygophyllum stapfii. In die sentrale Namib kom dwergstruikies voor wat tussen hul takke met sand opgevul word, soos  Psilocaulon salicornioides, Zygophyllum clavatum, Salsola aphylla en S. nollothensis. Op klipperige plekke groei Drosanthemum luederitzii, Eberlanzia sedoides en Tetragonia arbusculoides. 'n Wonderlike endemiese plant is Welwitschia mirabilis.
Luce Irigaray
Die Ander
Irigarays se aandag op globalisering fokus ook op omgewingsake. As 'n Marxis (sy is sterk betrokke by die Italiaanse linkse bewegings) beklemtoon sy nie die tradisionele opposisie tussen die uitbuitende sosiale groepe nie, maar die huidige en toekomstige uitbuiting deur die mens van sy omgewing.
Coelacanthiformes
Coelacanthiformes is 'n vis-orde wat hoort tot die klas Sarcopterygii.
Namib-ekostreek
Beskerming
Die ekostreek is grotendeels ongeskonde en die Namib-Naukluft Nasionale Park beslaan 'n aansienlike deel van die ekostreek.
Coelacanthiformes
Slegs die familie Latimeriidae is deel van die orde Coelacanthiformes.
Arni
Arni is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 928 mense in 'n munisipaliteit gewoon. In 2000 het 97% van die inwoners Duits gepraat.
Adelaide Bishop
Adelaide Bishop (23 Junie 1928 – 20 Junie 2008) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die televisiereeks NBC Television Opera Theatre (1950).
Bäriswil
Bäriswil is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 1062 mense in 'n munisipaliteit gewoon. In 2000 het 97% van die inwoners Duits gepraat.
Kakusandha Boeddha
Kakusandha (Pali) of Krakucchanda (Sanskrit) was een van die antieke Boeddhas wie se biografie aangeteken is in die Boeddhavamsa, een van die boeke van die Pali-kanon.
Volgens die Theravada-Boeddhistiese tradisie is hy die 25ste van die 29 Boeddhas wie se naam bekend is, die 4de van die Sewe Boeddhas van die Antieke Tyd, en die 1ste van die vyf Boeddhas van die huidige kalpa.
Lewe
Kakusandha Boeddha is gebore in Khemavatipark in Khemavati in die huidige Nepal. Hy het 4 000 jaar lank in drie paleise – Ruci, Suruci en Vaddhana (of Rativaddhana) – gewoon en toe afstand gedoen van die wêreldlike lewe.
Sy hoofdissipels was Vidhura en Sanjiva onder die monnike en Sama en Champa onder die nonne. Sy persoonlike assistent was Buddhija.
Kakusandha is dood op die ouderdom van 40 000 jaar. Die bodhisattva wat Siddhartha Gautama sou word, is in die tyd van Kakusandha gebore as koning Khema, en Kakusandha het voorspel dat hy die Gautama Boeddha sou word.
Liebenberg
Liebenberg is 'n Afrikaanse van en kan na die volgende persone verwys:
Donkerband-piesangvis
Die Donkerband-piesangvis (Pterocaesio tile) is 'n vis wat voorkom in die Indiese en Pasifiese area en aan die ooskus van Afrika van Somalië tot by Sodwanabaai. In Engels staan die vis bekend as die Dark-banded fusilier.
Viswanathan Anand
Viswanathan (Vishy) Anand (gebore 11 Desember 1969) is 'n Indiese skaakspeler en 'n voormalige wêreldkampioen.
Anand was Indië se eerste grootmeester in 1988.
Wêreldkampioen
Hy was wêreldkampioen vanaf 2000 tot 2002, die eerste persoon vanaf Asië om die titel te wen.
Veelhoek
In meetkunde is 'n veelhoek 'n vlak-figuur wat beskryf word deur 'n eindige aantal reguit lynstukke wat verbind is om 'n geslote veelhoekige ketting of veelhoekige kring te vorm. Die vaste vlak, die grensbaan, of die twee saam, kan 'n veelhoek genoem word.
Die dele van 'n veelhoekige lynstukke word sy rande of sye genoem, en die punte waar twee sye bymekaarkom, is die hoekpunte van die veelhoek (enkelvoud: hoekpunt) of hoeke. Die binnekant van 'n soliede veelhoek word soms sy liggaam genoem. 'n n-hoek is 'n veelhoek met n sye.
'n Eenvoudige veelhoek is een wat homself nie kruis nie. Wiskundiges is dikwels slegs besig met die afgrensende veelhoekige kettings van eenvoudige veelhoeke en definieer dikwels 'n veelhoek as sodanig. 'n Veelhoekige grens kan toegelaat word om oor homself te kruis en sodoende ster-veelhoeke en ander self-kruisende veelhoeke te skep.
Deauville
Deauville is 'n stad aan die Normandiese Côte Fleurie, in die département Calvados (Frankryk), met sowat 4 000 inwoners. Deauville staan wêreldwyd bekend as luukse seebad waar ook die feeste van die Amerikaanse en Asiatiese film gereeld gevier word. Die stad beskik oor 'n casino, 'n perderenbaan, 'n jaghawe, talle statige villa's in die boustyl van die "Fin de siècle", luukse boetieke, 'n sentrum vir aktiewe thalassoterapie en thalasso-estetiek, die "Promenade des Planches" en die beroemde diskoteek "Les Planches".
John Leslie (regisseur)
John Leslie (25 Januarie 1945 – 5 Desember 2010) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent The Chameleon (1989).
Strandwolf
Die strandwolf, strandjut, of bruin hiëna (Hyaena brunnea) is 'n hiëna wat hoofsaaklik in die Kalahari en Namibwoestyne van suidelike Afrika voorkom. 'n Volwasse strandwolf het 'n gemiddelde massa van 65 kg en 'n hoogte van ongeveer 70 cm. Die wêreldbevolking van bruin hiëna's word deur die IUBN op 'n getal tussen 4 000 en 10 000 geskat en die bewaringstatus daarvan is op die IUBN-rooilys as byna-bedreig aangedui. Dit is hoofsaaklik 'n aasdier, maar sal ook klein diertjies jag. Omdat voedsel in die woestyn skaars is, eet strandwolwe ook soms vrugte en vang soms ook robwelpies langs die kus van Namibië. Strandwolwe is dikwels die slagoffers van leeus en gevlekte hiënas, wanneer hulle te naby aan dié diere se prooi kom. Die strandwolf het 'n moontlike lewensduur van 24 jaar.
Strandwolwe is snags aktief en bly bedags in gate in die grond. Soms grawe hulle die gate self (tot 150 cm diep), maar hulle gebruik ook erdvarke se gate of natuurlike gate wat tussen rotse voorkom.
Die wyfie is 3 maande dragtig en gee telkens aan 2 tot 4 kleintjies geboorte.
Erica beatricis
Erica beatricis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom by Uniondale voor.
Polonie
Polonie is die naam vir 'n groot wors gemaak van 'n mengsel van bees- en varkvleis wat gewild is in Suid-Afrika en baie gewild was in Brittanje tydens die 17de en 18de eeu. Polonie word nou minder dikwels geëet. Polonie kan gestoor word vir lang tydperke, soms baie weke. Gewoonlik word polonie goed gekruie voordat dit warm gerook word. Dit kan ook gekook word in kookwater wanneer nodig.
Verbruik
Polonie word as 'n ekonomiese vleissoort genuttig, wat 'n rand kan rek op die kosrekening. Dis veral gewild by kinders op toebroodjies met bietjie mayonnaise of gerasperde kaas oorgestrooi.
Lucas se reagens
Lucas se reagens is 'n mengsel van watervrye sinkchloried en gekonsentreerde soutsuur.
Hierdie oplossing vermag die hidroksielgroep (-OH) van 'n alkoholdeur 'n chloried-groep (-Cl) te vervang :
Die gevormde chloriede (R-Cl) is nie in die mengsel oplosbaar nie en daar sal skeiding optree. Die reaksietempo is nogtans afhnakelik van watter soort alkohol gebruik word. Primêre alkohols soos etanol reageer by kamertemperatuur glad nie. Sekundêre alkohols soos 2-propanol reageer stadig en tertiêre alkohols soos t-butanol (1,1 dimetieletan-1-ol) reageer vinnig.
Watervrye sinkchloried is 'n taamlik sterke Lewis-suur en kombinasie met HCl maak dit 'n uiters sterke suur wat die -OH kan protoneer.
Hierdie reagens word veral edukatief gebruik om die verskille in reaktiwiteit van primêre, sekundêre en tertiêre alkohole te demonstreer.
Ratanda
Ratanda is 'n township suid van Heidelberg in Gauteng, Suid-Afrika. Volgens die 2011-sensus het die township 'n bevolking van 36 102 gehad. Die meerderheid van die inwoners praat Zoeloe.
Nizaam Carr
Nizaam Carr (gebore 4 April 1991 te Kaapstad) is 'n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat op flank speel vir die in Superrugby en vir die Westelike Provinsie in die Curriebeker. Hy is bekend vir sy atletiese en aansluitingspel.
Persoonlike lewe
Carr het in Mitchells Plein grootgeword en skoolgegaan te West End Primary, voor sy pa na Rondebosch-Oos verhuis het, waar hy steeds saam met sy familie woon.
Loopbaan
Carr het skoolgegaan by Bishops en vir hul Eerste XV gespeel in 2008 en 2009. Carr het sy weg deur die junior geledere van die Westelike Provinsie gebaan, Cravenweek gespeel in 2009 en daarna die seniorspan gehaal in 2011 met sy debuut teen die Goue Leeus.