cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kate Burton (aktrise)
Kate Burton (gebore 10 September 1957) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Big Trouble in Little China (1986), Unfaithful (2002), What Just Happened (2008), en Max Payne (2008).
NG gemeente Wonderboom-Suid
regs|duimnael|170px|Ds. J.P. Theron, leraar van 1947 tot hy op [[25 Julie 1966 aangestel is as Sendingsekretaris van Noord-Transvaal.]]
duimnael|regs|170px|Ds. E.C.D. Bruwer, leraar van 1955 tot 1959, waarna steeds aan die gemeente verbonde maar met sendingwerkkring Bendstore.
Die NG gemeente Wonderboom-Suid is ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Pretoria. In 2015 het die gemeente 57 doop- en 515 belydende lidmate gehad, vergeleke met onderskeidelik 638 en 1 433 in 1985. Destyds was daar drie leraars, naamlik di. A.E. van Niekerk, G.J. Badenhorst en P.M. Schoeman, asook prop. A.H. van Zyl as pastorale hulp. Dertig jaar later was ds. G.J. Badenhorst die enigste leraar.
Stigting
Met ywer en belangstelling het die gemeente gewerk en weer op die verjaarsdag, op 23 Oktober 1948, kon 'n sierlike en doeltreffende kerksaal ingewy word. Toe ook 'n groot Wurlitzer-orrel nog in Desember in gebruik geneem kon word, was die vreugde van die gemeente inderdaad groot en die goeie gemeentesang was 'n vrug daarvan. Die kerksaal, wat sitplek bied aan 450 persone, was in gebruik plek van aanbidding tot die gemeente 'n kerk kon bekostig. Daarna kon die kerksaal sonder enige verdere koste vir al die behoeftes van die gemeente en vir die groot getal jongmense ingerig wees.
Vooruitgang
Die gemeente het teen verbasende tempo aangegroei. Dit was nog uitsluitlik 'n woongebied van die stad, maar die gemeente het teen sy vyfde verjaardag in 1951 net mooi verdubbel, van 500 tot 1 000 lidmate. Die gemeente het hom destyds in sy sterk Sondagskool en ywerige en lewendige koor verheug. Die susters van die gemeente was saamgetrek in die Bond van Dienaresse en Teeskakels, en hulle het veel gedoen vir die gemeente. Die jeugvereniging het onder leiding van 'n jeugouderling en jeugdiaken gestaan, en hulle werk en belangstelling was 'n inspirasie. Die Sendingverenigings was destyds nie so sterk as wat hulle kon wees nie, maar dit was opmerklik dat hulle, na verhouding met hul getalle, die meeste vir die werk van die Here insamel, aldus Ons gemeentelike feesalbum van 1952. Die medewerker aan dié publikasie, waarskynlik ds. Theron, het sy bydrae afgesluit met die woorde: “Mag die Koning van die Kerk dit gee dat ook die gemeente Wonderboom-Suid, saam met al die ander gemeentes van ons Kerk, 'n lewende steen in die gebou van God mag wees!”
Dana Reeve
Dana Reeve (17 Maart 1961 – 6 Maart 2006) was 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Loving (1983), Above Suspicion (1995), en Everyone's Hero (2006), en in die televisiereeks Oz (1997).
Ivanno Jeremiah
Ivanno Jeremiah (gebore 1989) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Veteran (2011) en in die televisiereekse Black Mirror (2011), The Hollow Crown (2012), en Humans (2015).
Perseus (mitologie)
Vroeë jare
Perseus was die seun van Danaë, die enigste kind van Akrisios, koning van Argos. Hy was baie teleurgesteld dat hy nie ’n seun gehad het nie en het ’n orakel gaan spreek. Dié het hom gewaarsku dat sy dogter se seun hom eendag sou doodmaak. Danaë het nie kinders gehad nie en om te keer dat sy kinders kry, het Akrisios haar in die binnehof van sy paleis in ’n opelug-bronskamer gevange gehou. Zeus het aan haar verskyn en haar swanger gemaak. Kort daarna is hul seun, Perseus, gebore.
Uit vrees vir sy eie toekoms, maar ook onwillig om hom die wraak van die gode op die hals te haal deur Zeus se kind dood te maak, het hy sy dogter en die kind in ’n houtkis in die see laat gooi. Die twee het op die eiland Serifos uitgespoel, waar die visserman Diktus die seun grootgemaak het. Diktus se broer, Poludektes, was die koning van die eiland.
Perseus en Medusa
Ná ’n ruk het Poludektes verlief geraak op Danaë en wou hy Perseus uit die pad hê. Hy het toe ’n plan beraam om Perseus in oneer weg te stuur.
Poludektes het aangekondig dat hy ’n groot banket gaan hou waar elke gas vir hom ’n perd moes bring. Die visserman se beskermling het nie ’n perd gehad nie, maar het beloof om vir hom ’n ander geskenk te bring. Poludektes het dadelik geëis dat Perseus vir hom die kop bring van Medusa, ’n Gorgo wat so lelik was dat enigiemand wat na haar gekyk het, in klip verander het.
Volgens Hesiodus was Medusa die enigste van die Gorgone wat sterflik was. Ovidius vertel Medusa het slange op haar kop gekry toe sy deur Atena vervloek is. Medusa het met Poseidon omgang gehad in ’n tempel van Atena nadat Poseidon deur die goue kleur van haar hare aangetrek is. Atena het toe die aanloklike goue hare in slange verander.
Nimfe het vir hom die pad aangewys. Toe hy in die grot kom waar die Gorgone geslaap het, het hy na Medusa se weerkaatsing in Atena se blink skild gekyk. So kon hy veilig tot by haar kom en haar kop afkap. Van die bloed wat uit haar nek gespuit het, het Pegasus, haar seun by Poseidon, ontstaan. Volgens ander bronne het elke druppel bloed in ’n slang verander. Die ander twee Gorgone het hom probeer vang, maar danksy die helm van onsigbaarheid het hy ontsnap.
Huwelik met Andromeda
Op pad terug na Serifos het Perseus die Fenisiese koninkryk Ethiopië van koning Kefeus aangedoen. Sy vrou, Kassiopeia, het gespog dat sy net so mooi soos die Nereïdes was en uit wraak het Poseidon ’n seeslang, Ketos, na die eiland gestuur wat mens en dier verslind het. ’n Orakel het gesê die enigste manier om van die vloek ontslae te raak, was om die koning se dogter, Andromeda, aan die monster bloot te stel. Sy is toe aan ’n rots vasgemaak. Perseus het die monster doodgemaak, Andromeda bevry en haar as sy vrou geneem.
Perseus is met Andromeda getroud ten spyte daarvan dat sy aan Pineus belowe is. Op die troue het ’n rusie tussen die mededingers uitgebreek en Pineus is in klip verander toe hy Medusa se kop sien.
Tuiskoms
Perseus het die kop eindelik vir Atena gegee en sy het dit op haar skild gesit. Volgens ander weergawes het óf hy óf Atena die kop gebruik om Atlas in klip te verander, en so het die Atlas-gebergte ontstaan "wat hemel en aarde uitmekaarhou".
Perseus het dit glo daarna gebruik teen Poludektes. Toe hy tuis kom en die koning, wat saam met Danaë op sy troon gesit het, hom vra of hy die kop het, het hy dit uitgehou en almal aanwesig in klip verander.
Vervulling van die orakel
Die vervulling van die orakel dat Perseus sy oupa sou doodmaak, word op verskillende maniere vertel. In Apollodorus se weergawe keer Perseus terug na Argos, maar toe hy van die orakel hoor, het hy in gewillige ballingskap na Thessalië gegaan. Daar het Teutamides, die koning van Larissa, begrafnisspele vir sy pa gehou. Perseus het aan die diskusitem deelgeneem. Die diskus het weggeskram en Akrisios getref, waarna hy dood is.
Mokgweetsi Masisi
Mokgweetsi Eric Keabetswe Masisi (gebore op 21 Julie 1962) is 'n Botswana-politikus wat sedert 1 April 2018 as die vyfde President van Botswana dien. Tussen 12 November 2014 en 1 April 2018 het hy as agste adjunkpresident onder Ian Khama gedien.
In Oktober 2019 is Masisi as Botswana se president herkies, nadat die Botswana Democratic Party sy grootste bedreiging vir eenheid in meer as vyf dekades beleef het, aangesien Masisi se voorganger, Ian Khama, by die opposisie aangesluit en Masisi van outoritarisme beskuldig het. Khama is voorheen tydens Masisi se eerste toespraak aan die nasie skerp aangeval.
Robert Warwick
Robert Warwick (9 Oktober 1878 – 6 Junie 1964) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente So Big! (1932), The Adventures of Robin Hood (1938), Sullivan's Travels (1941), en In a Lonely Place (1950).
Nagasaki-prefektuur
Nagasaki-prefektuur (長崎県) is een van die 47 prefekture van Japan. Nagasaki is die hoofstad en belangrikste stedelike gebied.
Freestyle Script
Freestyle Script is 'n font, ontwerp deur Martin Wait in 1981. Die vetgedrukte weergawe van Freestyle Script is ontwerp in 1986. Die uitgewers van hierdie font is Adobe, ITC en Letraset. Freestyle Script het 4 weergawes: Regular, Bold, SH Reg Alt, en SB Reg Alt.
Stephanus Hofmeyr
Eerw. Stephanus Johannes Gerhardus Hofmeyr (Kaapstad, 3 Junie 1839 – Kranspoort, Soutpansberg, 26 Julie 1905) was ’n beroemde 19de-eeuse sendeling in die Nederduitse Gereformeerde Kerk, die eerste Afrikaanssprekende buitelandse sendeling en een van die mees toegewyde sendelinge van dié kerkverband.
In sy werkie Baanbrekers onder die Suiderkruis, "biografiese sketse van enige voortreflike voorlopers op sendinggebied in Suid-Afrika", sluit prof. G.B.A. Gerdener net een Afrikaner in, naamlik Stephanus Hofmeyr. Hy noem die hoofstuk oor hom "'n Stuk brandhout uit die vuur geruk" en skryf: "Altyd as ons die merkwaardige loopbaan van Stephanus Hofmeyr in oëskou neem en sy treffende bekeringsgeskiedenis lees, dink ons onwillekeurig aan hierdie woorde van Sagaria. Maar dan sien ons hom ook later as die ligtende fakkel in die heidenwêreld, besig om die lig van die evangelie in Afrika te help versprei. In die donker dele van Noord-Transvaal het hy 40 jaar lank deur Gods genade die fakkel van die evangelie omhoog gehou en 'n fondament gelê waarop die Transvaalse Kerk, wat intussen die werk oorgeneem het, vandag (1940) met vrug kan voortbou."
Herkoms
links|170px|duimnael|Eerw. Hofmeyr se vader, adv. Jan Hendrik Hofmeyr, was magistraat op [[Bredasdorp.]] Hofmeyr stam af van ’n merkwaardige familie. Sy vader was adv. Jan Hendrik Hofmeyr (11 September 1796 – 12 Oktober 1877), magistraat op Bredasdorp, en sy moeder Anna Marthina Neethling (28 Januarie 1801 – 9 September 1885). Sy oupa aan vaderskant, ook Jan Hendrik Hofmeyr (23 Junie 1759 – 20 Januarie 1838), was die oudste seun van die Hofmeyr-stamvader in Suid-Afrika, Johan Heinrich, Jan Hinrick of Jan Hendrik Hofmeier, Hoffmeyer of Hofmeyr (17 Maart 1721 – 4 Julie 1908). Stephanus was die derde jongste van die nege (volgens ’n ander bron 11) kinders van Jan Hendrik en Anna Hofmeyr, ’n tante van ds. J.H. Neethling van die moedergemeente Stellenbosch. Sy moeder was, volgens iemand wat haar goed geken het, "een edelaardige vrouw, zonder het te zoeken of mogelik zelfs te denken al de dagen haars levens links en rechts hulp en troost verspreidden".
Kleintyd het sy Hofmeyr-grootmoeder, Elisabeth Margaretha de Waal (3 Mei 1761 – 25 Junie 1846), wat volgehou het dat hy eendag ’n groot voorbidder sou word, gesê: "Fansie is de lieve Heere Jezus sijn kindje en lieve Jezus is in Fansie sijn hartje." Maar volgens sy eie mededeling was hy ’n wilde en ongehoorsame kind. Op Bredasdorp, waar hy deels grootgeword het, het hy nie eintlik gedeug nie. Van sy onbeteuelde jeug het hy self gesê: "Er was eens een jongeling die God niet vreesde. Vrolik en onbedachtsaam holde hij den breeden weg des verderfs af, die eindigt in de hel." Elders het hy gesê (deur prof. G.B.A. Gerdener uit die Hollands vertaal): "Van my kindsheid af het die Here aan my siel gearbei. Ek wis dat ek onbekeerd was. Dit is my gedurig voorgehou, want ek was die wildste, ongehoorsaamste, ondeundste onder die kinders in die huis. As daar ooit 'n ernstige boek of traktaatjie was, dan was dit net vir my geskik. As 'n leraar ernstig gepreek het, veral oor die hel en verdoemenis, dan was die vraag van elkeen na die kerk: Stephanus, het jy goed geluister?"
Skool en bekering
duimnael|links|300px|Eerw. en mev. Hofmeyr as pasgetroudes. duimnael|regs|270px|Die "Publieke Kantore" op [[Bredasdorp, afgeneem in 1870. Dit het moontlik ook die magistraatskantoor gehuisves waar Hofmeyr omstreeks 1853 as klerk gewerk het.]]
Hofmeyr het sy vroegste onderwys deels aan die skool Tot Nut van 't Algemeen in Kaapstad ontvang. Hy was buitengewoon skrander op skool, maar van sy tiende jaar af het die huisgesin in armoedige omstandighede verkeer (die beskikbare bronne sê nie hoe dit gebeur het nie; trouens net prof. Gerdener noem hierdie feit) sodat Hofmeyr sy onderrig tuis van een van sy susters moes ontvang. Hy moes in dié tyd ook ander werk doen om die wolf van die deur af weg te hou. Veral koeie oppas, messe slyp, lepels en vurke skuur en stryk was van die take wat hy van jongs af gedurig moes verrig. Hy het blykbaar, toe dit weer beter met sy gesin gaan, sy skoolkursus voltooi en toe lesse aan die Zuid-Afrikaansche Athenaeum (Suid-Afrikaanse Kollege) gevolg. Later sou hy sê: "Onder dr. Adamson het ek meer vergeet as geleer. Later, onder dr. Dale, het ek goed begin leer: Latyn, Grieks, skeikunde. Maar, o, die wildheid en ondeundheid! Geen kattekwaad te bedink of ek was daarin."
Op sestienjarige leeftyd het hy die skool verlaat om op te tree as waarnemende klerk van sy vader, wat as magistraat op Bredasdorp aangestel is. In 1858, toe hy min of meer 19 jaar oud was, het hy by 'n agent en afslaer in Kaapstad gaan werk, maar dié vroeë werkperiode was minder geslaagd. Sy ouers het dit toe die beste beskou om hom na ’n oom aan moederskant, "oom Hendrik", te stuur sodat hy die boerdery op dié se eensame en afgeleë plaas, Remhoogte, sowat vyf uur te perd van Prins Albert af. Volgens eerw. Andries Dreyer was Hofmeyr toe nog ’n "wêreldling wat graag te koop geloop het met sy vervreemding van God deur alles te spot wat goddelik was".
In die jaar 1862 het sy oom ’n biduur in die omgewing ingestel. Daarheen moes hy na ’n naburige plaas te perd ry en sy jong susterskind het die perd na hom gebring. Toe hy die perd bestyg, vra hy Stephanus of hy dan nie saamkom nie. Hy het sy oom se uitnodiging vriendelik van die hand gewys, maar die ruiter was net enkele treë weg toe, so skryf eerw. Dreyer, "deur die Gees van die Here Stephanus se antwoord (aan sy oom) hom die eerste blik in die sondigheid van sy eie hart gee. Sy hart is gebreek en hy moes, toe hy in sy kamer kom, kniel en bely: 'O God, ek is ’n sondaar!'" Van toe af was dit nooit weer nodig om hom te vra of hy saamgaan na ’n biduur nie. Hy het die siel van die bidgeselskap geword en, begaaf met ’n aangename stem, het hy altyd voorgegaan by die sang. En mettertyd het in hom ’n seldsame gawe ontwikkel om te bid en oor die Bybel te praat sodat selfs ’n klein kind dit kon verstaan.
Volgens ’n ander weergawe van sy inkeer het hy "in April 1862 by die stookketel in die wynkelder tot 'n kragdadige bekering (gekom) en ontstaan by hom die begeerte om as sendeling onder die heidene te gaan werk". Prof. G.B.A. Gerdener skryf as volg: "Tussen drie en vier jaar het hy geskommel tussen hoop en vrees, die prooi van diepe onsekerheid, totdat in Maart 1862 die lig op sy lewenspad geval het soos weleer op die Damakuspad, waar 'n Saulus herskep is tot die groot apostel Paulus. So was dit daar by die brandewynsketel op Remhoogte waar die lig op sy siel geval het en hy die nuwe ingestap het."
Opleiding en roeping
regs|duimnael|180px|Ds. [[J.H. Neethling van die Stellenbosse moedergemeente, was eerw. Hofmeyr se swaer en jare lank voorsitter van die Kaapse Kerk se Sendingkommissie.]]
Omstreeks 1863 gaan Hofmeyr na die Stellenbosse Kweekskool om hom as predikant te bekwaam sodat hy sendingwerk kon gaan doen. Hy kon egter nie sy voorgenome kursus voltooi nie omdat, volgens eerw. Dreyer in sy Eeuwfeest-Album van de Nederduits Gereformeerde-Kerk in Zuid-Afrika 1824 - 1924, "sijn hoofd te zwak was" of in sy Historisch Album van De Nederduitsche Gereformeerde Kerk in Zuid Afrika "omdat het hem aan de noodige lichaamskrachten ontbrak". Prof. G.B.A. Gerdener skryf oor die skielike beëindiging van Hofmeyr se studie: "Dog sy hoof het hom reeds die volgende jaar (nadat hy Kweekskool toe is) belet om sy studies voort te sit..."
Nadat Hofmeyr sy godsdiens-onderwyseksamen in 1863 afgelê het, gaan werk hy met groot seën onder wit en bruin op Franschhoek. Sy begeerte om onder die verre heidene te gaan werk en die evangelie aan hulle te kondig, was egter so sterk dat hy skaars ses maande daar was toe hy aan sy neef ds. J.H. Neethling skryf en verklaar dat hy gereed is om te gaan, selfs al is dit dan na die Zambezi. Ds. Neethling het geantwoord: "Mev. MacKidd is oorlede. Br. MacKidd vra hulp. Is jy gewillig om daarheen te gaan." Ds. Alexander MacKidd was ’n sendeling in die Soutpansberg-gebied. Vir Stephanus Hofmeyr was dit gebedsverhoring. ’n Paar maande later is hy in die NG kerk op Stellenbosch plegtig afgevaardig na die sendingveld. Volgens ’n ander weergawe het die Sendingkommissie van die Kaapse Kerk hom genader om ds. MacKidd by te staan." Dit kan ook wees dat ds. Neethling die kommissie versoek het om Hofmeyr te vra om na Soutpansberg te gaan aangesien hy sekretaris van die Buitelandse Sendingkommissie was. Nietemin was hy die eerste Afrikanerseun was sy dienste tot beskikking van die sogenaamde Buitelandse Sending van die Kaapse Kerk te stel; "buitelands" omdat dié kerk indertyd tot die Kaapkolonie beperk was.
Na die sendingveld
duimnael|links|180px|Ds. [[Alexander MacKidd, die NG Kerk se eerste buitelandse sendeling, het die aanvoorwerk in Soutpansberg gedoen.]]
Vier dae nadat hy op 21 November 1864 in die Stellenbosse kerk vir die sending afgesonder is, vertrek Hofmeyr en ’n bruin helper per eselkar na die noorde. Hulle het die sendingstasie Goedgedacht van ds. Alexander MacKidd in die Soutpansberg op 6 Februarie 1865 bereik. Dié stasie is aangelê aan die voet van Soutpansberg naby die ou Schoemansdal op grond wat ’n boer geskenk het. Ds. MacKidd het aan die begin van 1863 'n versoek deur bemiddeling van ene Cornelis Lottering van kaptein Michael Buys (of De Buys, 'n seun van Coenraad de Buys) ontvang om na Soutpansberg te kom om hom en sy kinders en hul onderhoriges te onderrig. Hy het daarheen gegaan vergesel van sy eggenote, wat hom reeds in 1864 ontval het, 'n slagoffer van die koors. Omdat hy hom toe bitter eensaam gevoel het, vra hy ondersteuning waarna die Sendingkommissie die jeugdige Hofmeyr na hom gestuur het. Oor sy aankoms op die sendingstasie, het eerw. Hofmeyr later geskryf: "Ik kwam op de statie Goedgedacht op 6 Februarie 1865. Broeder MacKidd was juist in de school. Hij was zo verblijd, toen hij vernam, wie ik was, dat hij mij om de hals viel en kuste, weenende." Hoewel MacKidd nog diep bedroef was ná sy vrou se dood, het Hofmeyr hom steeds ywerig aan die werk aangetref. Van sy bevindinge tydens sy aankoms het hy verder geskryf (uit die Hollands vertaal): "Ek het geen enkele bekeerde daar gevind nie, nog minder ’n onderwyser of evangelis en geen ander sendeling buiten br. MacKidd nie. Hy het egter die fondament goed en heg gelê. Hy was in die volste sin van die woord ’n man van gebed, en het ook die mense op die stasie leer bid. Sonder die gebed word niks onderneem nie, en die mense gaan soggens vroeg of ná afloop van die skool veld toe om daar agter die bosse en struike te bid."
Skaars ’n maand ná hul koms na die sendingstasie breek ’n kwaai malaria-epidemie (eerw. Dreyer noem dit "de geele koorts") uit. Jan Zerf, die bruin man wat saam van die Kaapkolonie af gekom het, het eerste siek geword en daarna Stephanus Hofmeyr. Op sekere dae het ds. MacKidd na hom gekom en sou hy sê: "Broer, Jan Zerf was ernstig siek, maar is nou beter; ook jy sal weldra beter word, en dan sal ek siek word, en die Here sal my wegneem." Hierdie profesie is letterlik vervul toe MacKidd die koors kry, hom op sy bed gaan neerlê en kort daarna (op 30 April 1865) in sy slaap sterf. Hierdie verlies was ’n gevoelige slag vir die jong sendeling en ’n beproewing vir die sending, maar Hofmeyr het hom voorgeneem om te bly omdat hy geglo het die Here het hom daarheen gebring; daarom sou hy liewer daar wou sterf as om terug te gaan Kolonie toe. Oor MacKidd se dood het hy later geskryf: "Hij was niet lang in de zending. Hij heeft niet veel gedaan, maar wat hij deed was goed. Niemand zou het fondament beter gelegd hebben. Ook de blanken, die hem kenden, droegen hem achting toe. Hij sprak veel met hen over geestelike dingen en bad ook met hen, en ik weet, dat hij met innig medelijden over hun herderloze en geesteloze toestand sprak. Twee blanken, die kort na zijn aankomst, met sjambokken gekomen waren om hem weg te slaan, werden door zijn woorden en lieve omgang zo getroffen, dat zij met geheel andere gezindheden naar huis terugkeerden. Een van hen zei later aan mij, toen ik Zoutpansberg inging: 'Meneer Hofmeyr, als u 'n man is als Meneer MacKidd, dan is ek bly.'
Die volgende jaar neem onrus onder die inboorlinge in die Soutpansberg so 'n omvang aan dat Hofmeyr verplig is om saam met die Buysvolk, onder wie hy in die eerste plek sy sendingwerk verrig het, suidwaarts te verskuif na die plaas Noem-noem-draai, wat hy gekoop het en wat later die sendingstasie Bethesda geword het. Op Noem-noem-draai het Hofmeyr die eerste vrugte van sy sendingarbeid gesien, want daar het Paulus de Klerk, wat eers as Stuurman bekend was, die eerste swart man geword wat gedoop is, ná ’n kragtige bekering. Hofmeyr het hom jare later, op die Transvaalse Sinode van 1881, aanbeveel as eerste evangelis van Jakkalsdans naby Pretoria, die NG Kerk in Transvaal se eerste sendingpos.
Insameling in die Kaap
Eerw. Hofmeyr se besoek aan die Kaap moes ook dien om sy gesondheid op te knap, aangesien hy deur ’n aanval van geelkoors erg verswak was. Hofmeyr was reeds destyds die sendeling van die kinders van die Kaapse Kerk en het hulle gedurig toegespreek tydens hierdie besoek en hulle ook voor en ná die tyd deur ’n brief op die hoogte gehou uit die sendingveld. Ds. Neethling, sy swaer, was destyds en nog baie lank daarna Sendingsekretaris en het ook sy deel gedoen om die kinders op te wek om iets vir die besoekende sendeling te doen. In sy oproep het hy twee dinge genoem wat elke kind kon doen, selfs die kleinste en armste, naamlik "bid" en "gee". In verband met laasgenoemde is ’n beroep op die kinders gedoen om te help om ’n wa en ’n span osse asook ses of agt esels te koop. Voorts is ’n beroep gedoen op die kinders om by te dra vir "gemaakte en ongemaakte klederen voor de heiden-kinderen hetzij in de vorm van stof of geld". Dié beroepe het gunstig afgeloop en so het die sendeling en sy eggenote genoeg gekry om hulle van die nodige te voorsien.
Terug na die sendingveld
duimnael|links |180px|Ds. [[John Daneel, eerw. Hofmeyr se skoonseun, het in 1898 na Kranspoort gekom om sy bejaarde skoonpa by te staan.]] duimnael|regs|180px|Ds. Samuel Helm het net twee jaar en agt maande in die [[NG gemeente Britstown gearbei toe hy 'n beroep aanneem van die Buitelandse Sendingkommissie om as helper van eerw. Hofmeyr na die Soutpansbergsending te gaan. Nadat hy 10 jaar lank in die sendingveld gewerk het, is ds. Helm in 1898 weens swak gesondheid genoodsaak om terug te keer na die Kaapkolonie en arbei 'n rukkie as hulpprediker van die NG gemeente Beaufort-Wes voordat hy op 7 April 1900 leraar van die gemeente Umtata word.]] duimnael|links|270px|Ds. [[Andrew Louw|Andrew en mev. Louw van Morgenster. Eerw. Hofmeyr se jare lange gebede is verhoor toe ds. Louw in 1891 na Rhodesië gaan om dié sendingstasie te begin.]]
Nadat Hofmeyr en sy vrou nog ’n wyle in die Kaap vertoef het, het hulle in Februarie 1867 die lang reis terug Soutpansberg toe aangedurf, waar hulle einde Oktober aangekom het. Op Bethesda het eerw. Hofmeyr die eerste vrugte van sy sendingarbeid gesien en was daar geleenthede om die werk onder die plaaslike inboorlinge uit te brei. Omstreeks dié tyd het hy oor se ervarings die brosjure ''Mededeelingen aangaande het zendingwerk der Nederduitsch Geref. Kerk aan de Zoutpansbergen'' (Kaapstad, 1867).
Tydens die Eerste Anglo-Boereoorlog het die bewoners van die sendingstasie bevel gekry om na die Boerelaer te gaan. Die Buyse moes help vee oppas, terwyl eerw. Hofmeyr dienste vir die mense in die laer gehou het. Oor sy ervaringe in hierdie tyd het hy 'n tot nog toe ongepubliseerde relaas geskryf.
In 1885 was die getal lidmate in eerw. Hofmeyr se werkkring 347 en die gemiddelde opkoms op Sonde 750. Sy werk het hy gedoen ondanks moeite van ’n swak been en ’n swakker hart. Volgens oorlewering het hy nogtans sy werk blymoedig en getrou voortgesit en, selfs nadat hulle ’n eie leraar gekry het, sy invloed ook onder sy volksgenote laat geld, byvoorbeeld op Dingaansfeeste en kerklike byeenkomste waar, so skryf prof. Gerdener, "sy eerwaardige gestalte en volle baard altyd graag gesien is". Hy was meermale aanwesig op Sinodes en het eenmaal, selfs al wat hy nooit ’n geordende predikant nie, as moderator opgetree. Van sy sendingarbeid het hy die hele Kerk deurgaans goed op die hoogte gehou.
Omstreeks dié tyd het eerw. Hofmeyr ’n groot teleurstelling beleef toe die Buyse die stasie verlaat en hulle ’n klein entjie daarvandaan gaan vestig het. Hierdie nuwe nedersetting het hy Mara genoem na aanleiding van Eksodus 15:23 ("Toe hulle by Mara aankom, kon hulle nie die water drink nie, omdat dit bitter was. Daarom het hulle die plek Mara genoem.") omdat dié ervaring vir hom ’n bitter beker was om te drink. So het dit sedertdien bekendgestaan. Selfs die Kaapse Kerk het deur middel van ’n deputasie probeer om die Buyse van hul besluit te laat afsien, maar vergeefs. Ds. J.H. Neethling, altyd ’n groot sendingvriend en veral van die Soutpansbergse werk, het die sendingstasie destyds ’n tweede maal besoek en hom as volg daaroor uitgelaat (uit die Nederlands vertaal): "Dit is my indruk dat die werk van br. Hofmeyr baie diep spore afgedruk het, ja diep vore in die heidenhart getrek het."
Eerw. Hofmeyr kan die "vader" van die Masjonalandse sending van die NG Kerk genoem word. Kort ná sy aankoms in Soutpansberg in 1865 het hy hom vir sendingwerk onder die Vakaranga in die oostelike deel van wat later Rhodesië sou word, begin beywer en later het hy elke jaar 'n groepie evangeliste, wat hy self opgelei het, daarheen gestuur. Omstreeks 1890 of '91 kon eerw. Hofmeyr eerw. (later ds.) A.A. Louw, die baanbreker van die NG Kerk in Masjonaland, verwelkom by sy deurtrek na sy bestemming onder die Banyani. Vir dié volk het eerw. Hofmeyr meermale hartstogtelik gepleit by die Sendingkommissie en daarop gewys dat hy en andere "soos honde lê en huil by die deur van Banyaniland, dog nie toegelaat word om te gaan nie".
In September 1891, toe eerw. Louw oor die Krokodilrivier reis om die sendingstasie Morgenster naby die Zimbabwe-ruïne te gaan stig, het ds. Helm die stasie Molepo of Bethel beset, waar in later jare eerw. Hendrik Hofmeyr, eerw. Stephanus Hofmeyr se seun wat sendeling geword het, gestaan het, terwyl ds. J.W. Daneel, eerw. se enigste skoonseun, op Goedverwacht begin werk het.
Bearbeiding van lidmate van die moederkerk
duimnael|links|180px|Eerw. Hofmeyr word deur sommige die vader van die [[NG gemeente Pietersburg genoem.]] Die blankes in die geweste waar eerw. Hofmeyr sendeling was, is destyds nog baie swak bearbei en so het hy ook aan hulle onskatbare dienste bewys nadat die Sendingkommissie hom in 1871 toegelaat het om die versoek te voldoen van die NG gemeente Soutpansberg, wat hulle nie met die Hervormde Kerk kon of wou verenig het nie, om hulle te bearbei tot die gemeente eindelik hul eie leraar sou kon beroep. Hoewel hy nie die status van 'n predikant gehad het nie (hy het trouens nie eens sy sendingkursus voltooi nie), het hy in die Transvaalse NG Kerk ’n belangrike rol gespeel en tydens die sinodesitting van 1875 op Middelburg, het hy selfs tydelik die voorsitterstoel ingeneem.
Eerw. Hofmeyr se leidende posisie in die NG Kerk het hom met die lidmate van die Hervormde Kerk in botsing gebring, met die gevolg dat hy 'n omstrede figuur in die Transvaalse kerkgeskiedenis geword het. Die Hervormde Kerk het in 1876 al formeel daarteen beswaar dat eerw. Hofmeyr onder blankes dienste hou en die sakramente bedien, maar die NG Kerk het sy optrede goedgekeur. Die vraag of sendelinge dieselfde bevoegdhede in 'n verenigde kerk sou hê, was een van die geskilpunte in die verenigingsonderhandelinge van 1885 tussen die NG en die Hervormde Kerk in Transvaal. Daarby het die lidmate van die NG Kerk in Soutpansberg op hul beurt geweier om die Hervormde predikant ds. L.G.F. Biccard as hul leraar te aanvaar, met die gevolg dat 'n versoening tussen die twee groepe in Soutpansberg nie bewerkstellig kon word nie. Die spanning tussen dié twee groepe was trouens een van die faktore wat die kerkvereniging laat misluk.
Laaste jare
duimnael|180px|Eerw. Hofmeyr se enigste dogter, Engela, het op [[12 Oktober 1893 met ds. John Daneel getrou wat na Soutpansberg gekom het sodat hy geleidelik Hofmeyr se werk kon oorneem, van 1892 op Goedgedacht en van 1898 op Kranspoort, waar eerw. Hofmeyr en sy vrou gewoon het.]]
Tydens die Tweede Vryheidsoorlog is eerw. Hofmeyr, wat toe reeds swak en sieklik was, deur die Britse militêre owerheid na Pietersburg verwyder. Reeds voor dié tyd het hy geleidelik sy werksaamhede begin oordra aan sy skoonseun, ds. J.W. Daneel, wat in 1892 na Soutpansberg gekom het. In die Pieterersburgse konsentrasiekamp is sy oudste seun, Jan, op 10 Oktober 1901 in die ouderdom van 31 jaar oorlede. Eerw. Hofmeyr se liggaam het in sy laaste lewensjare hoe langer hoe meer verswak. Hiervan was menige koorsaanval die oorsaak en hewige pyn en ontbering die noodlottige gevolge, aldus prof. Gerdener. Ná die oorlog het hy en sy vrou teruggekeer na Kranspoort waar eerw. Hofmeyr in 1905 oorlede is aan longontsteking nadat hy net drie dae siek was, blykbaar vanaf die dag ná sy dogter se dood op 23 Julie. Hy is begrawe aan die voet van die berg onder sy mense, soos hy na die inboorlinge verwys het.
Waardering
W.L. Maree sê van dié eerste Afrikaner wat sendeling buite die Kaapkolonie geword het: "Hy was in baie opsigte 'n ideale sendeling: ywerig, geduldig, moedig, opgewek en vroom. Die gevoelselement het 'n belangrike rol in sy godsdiens gespeel. Die swak gesondheid wat hom baie jare gestrem het, demp nooit sy ywer en geesdrif nie." Die Kaapse Kerk se Algemene Sendingkommissie het ná sy dood van hom gesê (uit die Hollands vertaal): "Hy was vriendelik van inbors, ferm van karakter, wys van beleid en maak op blankes sowel as heidene die indruk dat hy ’n man van God was."
In sy werk Great South African Christians skryf Horton Davies die grootste eer wat die Hofmeyr geslag toekom, is dat uit hul geledere die eerste Afrikanersendeling voortgekom het, "honoured alike by the Afrikaner and the African", wat waarskynlik nie heeltemal waar is nie, want gevoel het by sy godsdiens ’n groot rol gespeel; hieroor het lidmate van die Hervormde Kerk hom uitgekryt vir "’n sieklike dweper". Maar hieroor het hy geen kwade gevoelens gekoester nie en liewer vir die Hervormdes gebid.
Prof G.B.A. Gerdener skryf eerw. Hofmeyr was ’n man van gebed en van daad wat "jaloers was vir die eer van sy Meester en wat vir hom met onverdeelde ywer en toewyding aan die eer van die Meester toegewy het. Hy was kinderlik van gemoed: geen wonder dat hy by uitnemendheid die sendeling van die kinderskaar en die Sondagskool was nie! Juis in sy kinderlike eenvoud en geloof het sy krag gelê. Sy predikant sowel as sy persoonlike gesprekke tot laat in die nag het die stempel van ’n vrome godgewyde gemoed gedra."
Demografie van Kenia
Daar woon 34 707 8171 mense in Kenia, waarvan sowat 3 miljoen (10%) in die hoofstad Nairobi.
Etniese groepe
Minder as 1% van die populasie is van Europa en Asië.
Taal
Meeste mense in Kenia kan Engels en Swahili praat.
Religie
78% is Christene, 10% is Moslem en die oorblywende 12% beoefen ander godsdienste.
Stefan Kalipha
Stefan Kalipha (gebore 1940) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente For Your Eyes Only (1981), The Jungle Book (1994), Ali G Indahouse (2002), en Men in Black: International (2019).
Republic F-84 Thunderjet
Die F-84 het gou die algemene metgeselvegvliegtuig in die Amerikaanse Lugmag se Strategic Air Command bomwerpermag geword. Die vliegtuig het ook 'n pionierrol gespeel by in-vlughervulling. Gedurende Augustus 1953 het F-84G's vanaf die Turnerlugmagbasis in Georgia, V.S.A. tot by die Britse Lugmag se basis in Lakenheath, Verenigde Koninkryk, gevlieg sonder om te land, 'n tog van 7 216 km. Hulle brandstof is hervul deur Strategic Air Command se KC-97 tenkers. Die operasie het die kodenaam Longstride gehad en was bedoel om die Thunderjet se langtogvermoë te demonstreer. Na afloop van die operasie was dit die langste ononderbroke tog vir 'n gros vegter-bomwerper nog asook die langste ononderbroke afstand vir 'n enkelmotorige vegvliegtuig.
Die Thunderjet was gebruik in twee projekte om beskerming te bied aan Convair B-36 Peacemaker bomwerpers.
Hierdie vliegtuig het baie aksie gesien tydens die Korea-oorlog; hulle is in Desember 1950 in diens gestel daar. Aanvanklik was hulle gebruik om die Boeing B-29 Superfortress te vergesel maar later meer en meer gebruik vir grondaanvalle. Na verwoestende aanvalle op damme op 13 en 16 Mei 1953 was alle elektrisiteit voorsiening van Noord-Korea verwoes.
Sophia Bush
Sophia Bush (gebore 8 Julie 1982) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente John Tucker Must Die (2006), Stay Alive (2006), en The Hitcher (2007), en in die televisiereeks One Tree Hill (2003).
Cinachyrella amphiacantha
Cinachyrella amphiacantha is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cinachyrella en tot die familie Tetillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Topsent.
Barraba
Barraba is 'n dorp in die Nieu-Engelandstreek van noordelike Nieu-Suid-Wallis, Australië. Dit was voorheen die sentrum van Barraba Plaaslike Munisipaliteit, nietemin is beide die meeste van die plaaslike munisipaliteit en die dorp self in 2004 in die Tamworth Streeksmunisipaliteit verenig. Die dorp is in die Bundarra-Barraba Belangrike Voëlarea wat die habitat van die bedreigde regentheuningvreter (Anthochaera phrygia) bewaar. Die Manillarivier vloei langs die dorp verby.
Barraba is 477 km noordwes van Sydney, 548 km suidwes van Brisbane, en 90 km noord van Tamworth, wat die naaste stad is. Barraba is op die Prospekteerdersweg en die dorp lê in die Nandewarbergreeks.
Herkie Kruger
Herkie Kruger (gebore in Kemptonpark, 21 Maart 1979) is 'n rugbyspeler wat vir die Goue Leeus in die Curriebeker en Super 14-rugby speel.
Barraba
Geskiedenis
Goudstormlope het in die 1850's die groei van die nedersetting 'n hupstoot gegee. Die eerste poskantoor is in 1856 geopen en die eerste skool is in 1861 geopen. Die eerste Anglikaanse kerk is in 1876 gebou en die eerste bank is ook in 1876 geopen. Die eerste hotel, die Commercial Hotel, is in 1878 gebou en die gereghof is in 1881 gebou. In 1885 is Barraba as 'n dorp geproklameer. Die hospitaal is in 1891 geopen en die Wesleyaanse kerk is in 1898 gebou.
Die plaaslike koerant, die Barraba Gazette, is in 1900 die eerste keer uitgegee. Die Katolieke kerk is in 1906 gebou. Die Barraba-takspoorlyn het in 1908 tot by Barraba gestrek. Die laaste passasierstrein het in 1983 na Barraba geloop en die takspoorlyn is in 1987 gesluit. In 1933 is die Connorsspruitdam gebou om die watervoorraad van die dorp te verbeter.
Koper
In 1889 is koper by Gulf Creek ontdek. Gulf Creek is 22 km noordoos van Barraba. Die myn is in 1892 opgerig. 'n Dorpie is gestig waarin 'n poskantoor, 'n hotel en 'n skool gebou is. In 1901 was dit die grootste kopermyn in Nieu-Suid-Wallis en die dorpie het 300 inwoners gehad. Die kopermyn is in die 1930s toegemaak. Die skool is in 1957 toegemaak en die poskantoor is in 1965 toegemaak. Die dorpie is verlate.
Asbes
Asbes is van 1919 tot 1983 by Woodsreef gemyn. Woodsreef was 'n dorpie 15 km oos van Barraba. Die myn is in 1974 uitgebrei, nietemin is die myn in 1983 gesluit. Die myn het 500 000 ton wit asbes geproduseer. 75 megaton afvalrots en 25 megaton asbes bly steeds hier agter. Die asbesstapel beslaan 43 hektaar en is tot 70 m hoog. Die dorpie is verlate.
'n Televisieveslag het in 2008 die groeiende angs oor die verlate asbes beskryf. Die asbes sou 'n gesondheidsgevaar vir inwoners en toeriste wees. Die Asbessiektestigting van Australië (The Asbestos Diseases Foundation of Australia) het versoek dat die myn gerehabiliteer moet word. Die Stigting het ook gevra dat die publiek van die myn af weggehou word. 'n Openbare grondpad het deur die myn se gronde geloop totdat dit in 2013 gesluit is.
Die Hunter-Nieu-Engelandse Gesondheidsdiens (Hunter New England Health) het 'n dringende studie oor die gesondheidsgevolge vir die Barrabagemeenskap onderneem. Die studie is volledig maar dit word nog nie openbaar gemaak nie.
Die NSW Ombudsman het in 2010 gesê hierdie myn is die enigste asbesmyn in NSW wat nog nie gerehabiliteer is nie.
Prospekteerdery
Die diatomeëaardemyn is in 1982 opgerig. Piriet, jaspis, granaatsteen, zeoliet, en rooi-, bruin-, en geelkwarts is ook in die distrik gevind. 'n Mens kan ook fossiele hier vind.
Landbou
Vleisbeeste, Merinoskape, en koring word in die distrik mee geboer.
Klimaat
Barraba het warm vogtige somers en koel droë winters. Die hoogste opgetekende temperatuur is 41,8°C en die laagste opgetekende temperatuur is -9,4°C. Die gemiddelde jaarlikse reënval is 688,7 mm en die hoogste daaglikse opgetekende reënval is 194,3 mm wat op 25 Februarie 1955 geval het.
Watervoorraad
Barraba het water uit die Manillarivier, Barrabaspruit en die Connorspruitdam getrek voordat die Gesplete-rotsdam gebou is. Hierdie dam is in 1988 gebou en 'n pyplyn van hierdie dam tot Barraba is in 2015 gebou. Die dorp kan water uit noodboorgate trek wanneer hierdie bronne sou verminder.
Yuichi Komano
Yuichi Komano (gebore 25 Julie 1981) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
André Groenewald
André Groenewald (*13 September 1922, Morreesburg - ) is ’n Afrikaanse skrywer van hoofsaaklik ontspanningslektuur. Sy boeke word hoofsaaklik onder die naam André Groenewald gepubliseer, hoewel sommige ook gepubliseer word as J.A. Groenewald.
Lewe en werk.
Johan Andries (André) Groenewald is op 13 September 1922 op Moorreesburg in die Swartland gebore. Hy matrikuleer in 1940 aan die Hoërskool Dirkie Uys op Moorreesburg waar hy die Dux-leerling is en studeer daarna verder aan die Universiteit van Stellenbosch.
Hierna volg hy ’n loopbaan in die joernalistiek en is lid van die redaksie van Die Burger, subredakteur van Die Natalse Afrikaner in Pietermaritzburg en redakteur van Kern.
Dan is hy betrokke by die reklamewese en is onder andere verantwoordelik vir die bekende slagspreuk vir Lexington sigarette, “after action, satisfaction”.
In die jare voor sy aftrede in 1984 is hy lid van Sanlam se skakelspan in Bellville.
Hy is eers getroud met die kinderboekskryfster Dorothea Rossouw en daarna met Valerie Cowley en hy het vyf kinders, waarvan vier by sy tweede vrou. Sy seun Johan is op 25-jarige ouderdom in ’n ongeluk oorlede.
Ná sy aftrede vestig hy hom op Langebaan en hier word hy in 1987 en weer in 1991 verkies as burgemeester. Wanneer sy vrou ’n beroerte-aanval kry, word sy in Huis Aristea in Durbanville opgeneem, waar sy in 1997 oorlede is.
Skryfwerk
Ten spyte van die feit dat hy hoofsaaklik skrywer is van populêre romans, bring hy tog in baie opsigte vernuwing in die letterkunde. Die streng klassifikasie en onderskeid wat in hierdie jare en vir baie lank daarna steeds tussen “letterkunde” en ontspanningslektuur gemaak word (asof laasgenoemde noodwendig minderwaardig moet wees) veroorsaak dat sy werk grotendeels onopgemerk bly. Dit is slegs na die verskyning in die negentigerjare van sy Insident van stilte, wat oorwegend positief ontvang word, wat daar ’n mate van amptelike erkenning kom vir sy vroeëre werk en kort besprekings van Die blond god en Mens dan as ’n laat regstelling deur Kannemeyer in sy omvattende literatuurgeskiedenis ingesluit word. Oor die algemeen is hy egter ’n slagoffer van die kanoniseringsmetode van die Afrikaanse letterkunde van sy tyd, wat ’n kunsmatige lyn tussen letterkunde en ontspanningsleesstof getrek het wat boeke wat as laasgenoemde gekarakteriseer is, toegang tot die eksklusiewe letterkunde-klub geweier is.
In Die blond god (1945), wat hy self uitgee, bundel hy gedigte, sketse en essays. Die gedigte is nie noemenswaardig nie en hy spits hom hierna uitsluitlik op die prosa toe. Die essays gee blyke van iemand wat die vreemde en die moderne ondersoek en sluit byvoorbeeld in vertalings uit die Duits van Theodore Dreiser, ’n beoordeling van die Chinese skrywer Lin Yutang, ’n oorsig oor neigings in die Duitse Ekspressionisme, ’n refleksie oor tradisie en vernuwing en waardering vir die sensuele en instinktiewe in die letterkunde. Die aard van hierdie essays beweeg telkens buite die konserwatiewe maar algemeen aanvaarde oortuigings van sy tyd, al is die formulering en deurdink van konsepte nie altyd op peil nie. Daar is ook ’n Weskus-storie oor ’n verleidelike vrou wat met haar kurwes in die baai rondgedwaal het en die skippers en vissermanne só uitgelok het.
Mens (1945) verwek met die verskyning daarvan groot opspraak vir die gewaagde (vir die tyd) beskrywings van ’n naakte vrou en suggestie van seks. Dit word selfs beskryf as die eerste pornografiese roman in Afrikaans, terwyl daar opgemerk word dat die seksuele handeling hierin met ’n vrymoedigheid en realisme beskryf word wat in Suid-Afrika toentertyd ’n opspraakwekkende nuwigheid was. Van eksplisiete seks is daar egter geen sprake nie. In ’n artikel in Vandag in 1945 deur Castor en Pollux word die roman selfs ontleed vanuit ’n Freudiaanse invalshoek, wat volgens die letterkundige Philip John dit waarskynlik die eerste Afrikaanse boek maak wat ’n psigoanalitiese lesing ontlok het. In die betrokke artikel word die roman afgemaak as die produk van ’n onvolwasse psige, terwyl dit waarskynlik eerder ’n vroeë rebellie is teen die heersende morele gesag, wat eers in die werk van die Sestigers algemene erkenning ontvang.
Weskus-episode (1953) kry ’n gemengde ontvangs by verskyning, maar gaan eintlik grotendeels onopgemerk verby.
Groenewald skryf verskeie boekklubromans in die vyftiger- en sestigerjare, waarin hy veral fokus op speurverhale en spanning. Die duiwel kies kortpad (1948) is een van die eerste Afrikaanse romans waarin dagga as probleem onder wit mense aandag kry, met die karakter Pieter Robinson wat ernstig daaraan verslaaf is. Groenewald maak hier gebruik van ’n vroulike verteller, Trudie Retsler, wat ongewoon is in die tekste van ander manlike skrywers van sy tyd.
Ek haal die voorblad (1951) is ’n redelik konvensionele speurroman, wat egter van hierdie genre onderskei word deurdat die ek-verteller, André Groenewald, dieselfde naam as die skrywer van die roman het. So word die werklikheidsillusie van die verhaal aanmerklik verhoog en verdien hierdie stylgreep eers meer as tien jaar later algemene ondersoek en erkenning, veral na aanleiding van die verskyning daarvan in ernstige letterkunde met Breyten Breytenbach se digbundel Die ysterkoei moet sweet. Die hoofkarakter is ’n hardgebakte en siniese joernalis, wat werklikheidsgetrou na die wêreld rondom hom kyk en dit as sodanig weergee, ook in sy dialoog en taalgebruik – ’n verdere onderskeiding van soortgelyke romans van sy tyd.
Ons die onvolmaaktes (1952) het ’n verhouding oor kultuurgrense as onderwerp. Moira Kaplan is ’n Afrikaanse Jodin wat ervaar hoeveel vooroordeel daar in die Afrikaner-gemeenskap jeens die Joodse kultuur is. Sy trou met die Afrikaner, Nico van der Merwe, maar die huwelik misluk weens hierdie vooroordeel. Die beskrywing van die vooroordeel is openlik en direk, ongewoon in populêre letterkunde van sy tyd, wat in die algemeen gerig is op ontvlugting van die werklikheid, eerder as konfrontasie daarmee. Sy hantering en beskrywing van seks is weereens baie meer eksplisiet as wat gangbaar was vir sy tyd.
Drie van sy romans Die vrou in Seepunt (1961), Die nadraai (1962) en Maniak in my lewe (1964), put inspirasie uit Hollywood se film noir met ’n siniese privaatspeurder as hoofkarakter, ’n femme fatale en uiters bose booswigte, geskets teen ’n nagtelike stadsagtergrond, naamlik Kaapstad. In Maniak in my lewe stel die skatryk mev. Madeleine Wilton-Olivier die skrywer-speurder Nico Dawidz aan om haar kleindogter Lynette Hanneman te soek. Wanneer haar neef met ’n mes vermoor word, staak sy die soektog, selfs al het Nico reeds iemand gekry wat sê dat sy Lynette is. Verskeie moorde word gepleeg en baie mense is verdagtes, soos prokureur Mentor en die tuinier, Adam Johansen. Die grootste vraag is egter wat die motief vir hierdie moorde kan wees.
Die taak van Anna Munnik (1968) se hoofkarakter is Alma Kroonman. Sy word daarvan verdink dat sy uiters wrede misdade gepleeg het en dat sy in kranksinnigheid van tyd tot tyd toeslaan op diegene wat sy die liefste het. Anna Munnik kan dit nie glo nie en poog om die teendeel te bewys, wat haar taak van die titel is.
Die man wat aan migraine gely het (1987) word uitgegee in die spanningsreeks van Klub707.
Die Langebaan-moorde (1988) is ook ’n spanningsverhaal wat in die Klub 707-reeks uitgegee word. Amos Valotti is die aartsvader van die Weskus se Afrikaanssprekende “Klein Italië”. Met net standerd ses agter sy naam bou hy sy visbedryfmaatskappye uit tot ’n groot sakeryk. Hy nader die skakelkonsultante Landman en Kotze om hul dienste, maar Salomina Landman is nie voorbereid op die wreedheid waarmee sy nou te doene kry nie. Haar eerste besoek aan die Valotti-landgoed val saam met die moord op die Valotti-patriarg en bring haar midde-in ’n familie-intrige waarin slinkse toespelings, outosuggestie en waarskynlike kranksinnigheid hoogty vier.Hy lewer ook werk van feitelike aard.
Rand, sent, vrou behandel die reklamewese en die aard daarvan.
As vertaler is hy verantwoordelik vir die omsit van Benjamin Elkin se jeugverhaal Wouter en die wagte, geïllustreer deur James Daugherty.
Publikasies
Werke uit sy pen suit in:
Melissa Reeves
Melissa Reeves (gebore 14 Maart 1967) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Summer Camp Nightmare (1987) en in die televisiereekse Days of Our Lives (1965), Highway to Heaven (1984), en Santa Barbara (1984).
26 Januarie
26 Januarie is die 26ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender. Daar volg nog 339 dae in die res van die jaar (340 in skrikkeljare).
Cinachyrella anomala
Cinachyrella anomala is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cinachyrella en tot die familie Tetillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Dendy.
Sanet Groenewald
Sanet Groenewald is ’n Afrikaanse skrywer.