cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paltsgraaf
Paltsgrawe van Lotharinge
duimnael|250px|Die kroning van keiser Hendrik IV (links) deur [[teenpous Clemens III (regs) op 31 Maart 1084. In die middel staan die swaarddraer, paltsgraaf Herman II van Lotharinge. Afbeelding in die Kroniek van Otto von Freising, Codex Jenesis Bose q.6 (1157)]]
Van 985 is die Paltsgraafskap van Lotharinge in die Huis van Ezzonen veranker:
Ná die dood van Herman II van Lotharinge het sy weduwee, Adelheid, met die Luxemburger Hendrik II van Laach getrou, met die paltsgraafskap as bruidskat. Die Paltsgraafskap Lotharinge is daarmee in die Paltsgraafskap aan die Ryn opgeneem.
Paltsgrawe aan die Ryn
duimnael|regs|125px|Wapenskild van die Paltsgrawe aan die Ryn
Paltsgrawe van Sakse
Die titel Paltsgraaf van Sakse is eers deur die grawe van Goseck geërf, daarna het grawe van Sommerschenburg en volgende die landgrawe van Thüringe:
In die Reichstag van Gelnhausen is landgraaf Lodewyk III van Thüringe op 13 April 1180 tot Paltsgraaf van Sakse hernoem.
Ná die dood van Hendrik Raspe het die titel Paltsgraaf van Sakse daarna aan die Wettiner gegaan.
Onder koning Roedolf I van Habsburg het titel Paltsgraaf van Sakse gegaan na die Brunswykse Welfe-hertoë.
Paltsgrawe van Swabe
Die Swabiese Paltsgraafskap het in 1146 gegaan na die paltsgrawe van Tübinge.
Alexandra Adi
Alexandra Adi (gebore 13 April 1971) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Eddie (1996), Cop Land (1997), Jawbreaker (1999), en Mortuary (2005).
Amazon Kindle
Amazon Kindle [ˈʔæməzən 'kɪndl̩] is 'n produkreeks van e-boeklesers wat deur die Amerikaanse aanlynreus Amazon.com ontwerp en bemark word. Amazon Kindle-toestelle stel gebruikers in staat om elektroniese boeke, tydskrifte, dagblaaie en ander digitale media deur middel van draadlose netwerke aanlyn te koop, af te laai, deur te blaai en te lees.
Die Kindle-hardewareplatform is deur die Amazon-dogteronderneming Lab126 ontwikkel en aanvanklik op een enkele e-boekleser geïmplementeer wat vanaf November 2007 te koop was. Intussen is 'n hele reeks van Kindle-toestelle beskikbaar wat van e-boeklesers met elektroniese inkskerms tot tabletrekenaars met kleurskerms strek. Die aantal beskikbare e-boektitels in Amazon.com se aanlyn-boekwinkel het in Junie 2015 meer as 3,6 miljoen beloop, insluitende titels in Afrikaans.
Veldslag van Thermopylai
Die Veldslag van Thermopylai was 'n veldslag wat in 480 v.C. plaasgevind het tussen die alliansie van Griekse stadstate aan die een kant en die Perse onder leiding van Xerxes I. Daar bestaan heelwat omstredenheid oor die grootte van die slag en Griekse bewerings oor die grootte van die Persiese magte is waarskynlik heelwat oordrewe.
Griekse beweringe
Na die nederlaag van Darius I tydens die Slag van Maraton, het sy seun en opvolger, Xerxes, 'n aantal jare benut om sy leër weer op sterkte te bring, sodat hy die oorlog met die Grieke kon voortsit. In 484 v.C. het Xerxes met sy leër met hulle skepe die Hellespont oorgesteek.
Die Griekse stadstate het hul magte versamel onder leiding van die Spartane, wie se soldate as die bes opgeleide soldate ter wêreld van daardie tydperk beskou is. Op grond van godsdienstige en politieke oorwegings kon die Griekse leër nie op sy volle sterkte reken nie. Leonidas het die uitkoms van die slag voorsien en het daarom 300 hopliete gekies op voorwaarde dat hierdie manne seuns gehad het wat oud genoeg was om hulle verantwoordelikhede teenoor hulle families by hulle vaders oor te neem. Die Griekse leër het in totaliteit uit ongeveer 4000 man bestaan. Volgens Herodotus het Xerxes meer as 3 miljoen man gehad. Dit was natuurlik 'n oordrewe getal maar die feit bly staan dat die Grieke by verre in die minderheid was.
Leonidas het 'n nou pas in die berge by Thermopylai gekies om die Perse se opmars te stuit. Op daardie tydstip was die pas so nou dat slegs twee strydwaens met moeite langs mekaar deur die pas kon ry. Aan die een kant van die pas was 'n styl berghelling en aan die ander kant 'n styl krans.
Die veldslag
Xerxes wat nie kon glo dat so min soldate sy leër kom teenstaan het nie, het die Grieke vier dae tyd gegun om te ontruim. Toe sy leër begin rusteloos raak, het hy die bevel gegee om aan te val. Die Grieke het hulself in 'n falanks georganiseer wat bykans ondeurdringbaar was. As gevolg van die aard van die terrein kon die Grieke se flanke nie aangeval word nie en sodoende is die Perse se voordeel van 'n groot oormag ongedaan gemaak.
Die goed opgeleide Grieke het verwoesting gesaai onder die Perse wat nie daarin kon slaag om deur die Griekse geledere te breek nie. Hierdie eerste fase van die slag het twee dae lank geduur. Op hierdie tydstip het die Griek, Ephialtes, sy makkers verraai en na die Perse oorgeloop. Hy vertel hulle toe van 'n ander bergpas wat slegs deur 'n 1000 man uit Fokis beman is. Die Perse stuur toe 'n deel van hulle mag deur die ander pas en behaal sodoende 'n eenvoudige oorwinning.
Toe Leonidas die gebeure waarneem het hy besef dat die slag verlore was. Hy het almal huis toe gestuur behalwe vir die 300 hopliete uit Sparta. 'n Groep van 600 man uit Thespiae onder leiding van Demophilus het egter geweier om aan die bevel gehoor te gee. Die slag wat daarop gevolg het was baie heftig en die Grieke het tydens die fel gevegte daarin geslaag om twee van Xerxes se broers te dood. Leonidas het egter uiteindelik saam met al sy manskappe gesneuwel.
Die nadraai
Die militêre betekenis van Thermopylai was beperk; maar Thermopylai het egter by westerse geskiedskrywers die status verkry as 'n goeie voorbeeld van 'n heldhaftige neerlaag. Dit was egter nie 'n keerpunt in die oorlog nie en dit kon ook nie voorkom dat Athene deur die Perse geplunder is nie. Dit het egter die bevolking genoeg tyd gegun om na die naburige eiland Salamis te vlug, waar daar 'n kort tydjie later die beslissende seeslag sou plaasvind.
Na die oorlog, toe die Perse verslaan en verdryf is, het die Grieke hul dodes versamel en op die heuwel begrawe. Daar is 'n gedenksteen opgerig ter herdenking van Leonidas. Veertig jaar na die slag is Leonidas se liggaam van Thermopylai na Sparta geneem, waar hy met militêre eer begrawe is.
Film
In 2007 word die verhaal van Leonidas en sy 300 Spartane deur Zack Snyder verfilm. Die film getiteld 300 is gebaseer op 'n prentverhaal deur Frank Miller.
Auletta halichondroides
Auletta halichondroides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
1807
Die jaar 1807 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 7de jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Auletta halichondroides
Die spons behoort tot die genus Auletta en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1898 deur Thiele.
Fortuna
Fortuna was die Romeinse godin van geluk, toeval en lotsbestemmings. Sy kon goeie en slegte dinge laat gebeur en het die lewe se wispelturigheid verteenwoordig. Soms is sy uitgebeeld as blind en met ’n sluier, soortgelyk aan die moderne verpersoonliking van geregtigheid. As Atrox Fortuna, die godin van lotsbestemmings, het sy die lewe geëis van keiser Augustus se kleinseuns Gaius en Lucius, erfgename van die Ryk.
Haar eweknie in die Griekse mitologie was die godin Tyche.
Anthropoides
Anthropoides is 'n voormalige genus van voëls in die familie van kraanvoëls (Gruidae). Die genus het uit twee spesies bestaan. Beide spesies ressorteer sedert 2010 onder die genus Grus.
Banks-eiland
Banks-eiland (Engels: Banks Island), die wêreld se 24ste grootste eiland en die vyfde grootste eiland van Kanada, beslaan 'n oppervlakte van 70 028 km². Banks-eiland behoort tot die Kanadese Arktiese Argipel. Die eiland is in die noorde van Kanada in die Arktiese Oseaan geleë en maak deel uit van die Noordwestelike gebiede. Banks-eiland grens in die weste aan die Beaufortsee, in die suide aan die Golf van Amundsen, in die noorde aan die McClure-straat en in die ooste is die Victoria-eiland geleë. Dit is die westelikste eiland van die Kanadese Arktiese Argipel en genoem na die Britse natuurkundige Joseph Banks, wat James Cook op sy reise vergesel het.
Douglas Booth
Douglas Booth (gebore 9 Julie 1992) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente LOL (2012), Noah (2014), Jupiter Ascending (2015), en Pride and Prejudice and Zombies (2016).
Aloe cheranganiensis
Aloe cheranganiensis is 'n aalwyn wat inheems aan Kenia en Uganda is.
Anemometer
'n Anemometer is 'n instrument wat gebruik word om windsnelheid te meet. Die mees algemene soort bestaan uit drie klein bakkies wat op 'n vertikale draaispil gemonteer word. Hoe groter die windsnelheid, hoe vinniger roteer die bakkies. Ervare waarnemers kan die windsnelheid taamlik akkuraat skat sonder die gebruik van instrumente. Sulke skattings word gewoonlik aangedui as punte op die Beaufortskaal, wat wissel van windsterkte 0 (kalm) tot windsterkte 12 (orkaan).
Die sterkte van die wind hang af van die derde mag van die windsnelheid (v³), en dit beteken dat geringe fluktuasies in die windsnelheid groot veranderinge ten opsigte van die beskikbare energie sal veroorsaak. 'n Twintigpersent-afname in die windsnelheid sal byvoorbeeld die windenergie met ongeveer die helfte verminder. Ligte winde is nie in staat om die generators te draai nie, terwyl skade aangerig kan word indien die masjien in winde sterker as 30 m·s-1 gebruik word.
Luis
Luisagtiges is 'n versameling insekte wat verkeerdelik in 'n kunsmatige superorde, Psocia, geplaas was; hierdie klassifikasie het egter verval. Hierdie diere het uiteenlopende lewenswyses. Die boekluise, orde Psocoptera, is insekte wat hoofsaaklik op sellulose, soos blare en papier, maar ook op skimmel en dooie insekte leef.
Die ander luise, wat ektoparasiete (uitwendige parasiete) van diere is, was eers onder die orde Phiraptera geklassifiseer. Vandag word daar twee ordes parasitiese luise onderskei, naamlik die Mallophaga of kouende dierluise en die Anoplura of suigende luise. Die boekluise, klein insekte waarvan sommige spesies vlerke het, word in muwwerige en stowwerige habitatte aangetref en is nie parasities nie.
Die Mallophaga en die Anoplura is egte parasiete en lewe van vere, hare, velskilfers en die bloed van hul gashere, wat meestal voëls en soogdiere is. 'n Evolusionêre verband tussen die Psacoptera en die Mallophaga en Anoplura kan uit die verskillende voedingswyses gesien word.
Daar word vermoed dat die hedendaagse luise afstammelinge is van 'n insek wat waarskynlik 'n soort boekluis was en in voëlneste op skimmels en ander stowwe geleef het. Die noue kontak wat so tussen die insek en die voëls tot stand gekom het, kon dus maklik tot ŉ parasitiese aanpassing van die insekte gelei het.
Boekluise (stofluise)
Hout- en boekluise (orde Psocoptera) is deur die Nederlandse dokter Blankaart (1650- 1702) ontdek. Dit is klein, stewig geboude insekte met 'n sagte huid en bytende monddele. Die meeste spesies is nie groter as 1 tot 4 mm nie, wat dit nie maklik maak om hulle raak te sien nie. Hoewel die meeste spesies oor 2 paar vlerke beskik, is die vlerke by veral die wyfies soms baie gereduseer.
Die mannetjies is gewoonlik kleiner as die wyfies, maar hulle het beter oë en groter, harige voelers. Die benaming luis is misleidend want die diere is nie parasities nie en min verteenwoordigers het ŉ luisagtige voorkoms.
Lewenswyse
Op grond van hul voorkoms en lewenswyse word verskillende families stofluise onderskei, maar daar bestaan nog onduidelikheid oor die klassifikasiestelsel. Skimmel vorm die belangrikste bestanddeel van hut voedsel. Daarbenewens word ook insekeiers, dooie insekte, stuifmeel, alge en plantreste geëet.
Vog is baie belangrik vir stofluise. In 'n droë omgewing neem hul liggaamsgewig geleidelik af. Sodra die lugvogtigheid egter toeneem, word hul ou gewig deur vogopname baie gou herwin en word hulle weer aktief. Voortplanting is gewoonlik geslagtelik, hoewel die wyfie ook onbevrugte eiers kan lê. Die eiers is in verhouding tot die grootte van die volwasse insek baie groot (0,3-0,6mm).
In gewone omstandighede oorwinter die eiers en ontwikkel die larwe in die daaropvolgende lente. Die gevleuelde spesies moet deur 6 larwestadia gaan en die ongevleuelde spesies deur 5. Binnenshuis vorm die temperatuur geen beperkings nie. Die ontwikkeling van die eier tot die volwasse insek verloop so vinnig dat verskeie generasies mekaar in een jaar kan opvolg.
Verteenwoordigers
Daar kan tussen 1 100 spesies stofluise onderskei word. In byekorwe word verskillende spesies aangetref wat leef van die stuifmeelbolletjies wat die bye nie meer wit hê nie. Hulle is nuttig omdat hulle ook die eiers van die was mot (Galleria mellonella) opeet.
Die wasmotlarwes eet byewas en rig so groot skade aan byekorwe aan. In die familie Liposcelidae kom verskillende skadelike spesies voor. Sommige lewe in boeke en ander papierprodukte en eet van die gom van die boekbande. Ander spesies besmet voedselvoorrade (graan, suiker, tee) met hul uitwerpsel of beskadig die korrels (rys).
Ook fotografiese emulsies, plant- en diereversamelings kan beskadig word. Van die ongeveer 15 spesies wat gewoonlik in huise aangetref word, is die doodskloppertjie (Trogium pulsatorium) en die gewone stofluis (Lipascelis divinatorius) die algemeenste versprei. Wat aan laasgenoemde spesie "divine" (goddelik) is, soos die Latynse naam te kenne gee, is nie bekend nie.
Die doodskloppertjie se naam is toe te skryf aan die geluid wat die wyfies maak. Hiervoor besit hulle spesiaal 'n knopvormige verdikking aan die maagkant waarmee hulle teen papier of ander weergalmende materiaal klop. Die bestryding van stofluise in die huis kan die beste aangepak word deur vertrekke waarin nie baie geleef word nie, gereeld te verhit en goed te ventileer.
Vars lug en hitte is fataal vir hierdie insekte en ou boeke moet daarom ook gereeld belug en gedroog word. Hierdie maatreëls is bale effektiewer as bestryding omdat laasgenoemde metode nie die oorsaak van die luisplaag wegneem nie.
Diereluise
Alle parasitiese dierluise was aanvanklik onder een orde, Phtiraptera, geklassifiseer, maar daar word tans twee ordes onderskei. Albei ordes omvat parasiete wat in die huidbedekking van warmbloedige diere leef. Die luise van die 2 ordes toon ooreenstemming omdat hulle deurgaans 1 tot 6 mm groot en selde meer as 10 mm lank is.
Byna al die spesies het sterk loop- of gryppote, waarmee hulle hulle stewig aan die huid van hulle gasheer kan heg. Daar is geen vlerke aanwesig nie. Die meeste diereluise is aangepas om op een genus of een spesie gashere te woon en toon daarom uiterste spesifiteit; hulle kan ook nie 'n lang skeiding van hul gasheer oorleef nie. Danksy die spesifisiteit kan inligting oor die gasheer se evolusionêre geskiedenis verkry word deur die luise te bestudeer.
Daar is in die verlede al gevind dat twee spesies gashere wat skynbaar geen verwantskap getoon het nie, wel tot dieselfde familie behoort omdat twee spesies luise wat tot dieselfde genus behoort, onderskeidelik op die twee gashere gevind is. Die luise evolueer (ontwikkel) saam met hulle gasheer en hul evolusionêre geskiedenis is dus aan die van hul gasheer gekoppel. 'n Luisspesie wat aanwesig is op 'n gasheerspesie wat tot twee verskillende spesies ontwikkel, se evolusionêre lyn sal saam met die van die gasheer in twee deet. Die hele konsep word saamgevat deur Fahrenholz se reël. Diereluise word in twee ordes onderverdeel: bytende luise en egte luise.
Bytende luise
Die meeste bytende luise of mallofage (orde Mallophaga) lewe as parasiete tussen die vere van voëls. Daar is egter ook spesies wat in die loop van hul ontwikkeling parasiete op soogdiere geword het. Die voëlparasiete leef van huidprodukte soos vere, hare, huidsmeer en huidskilfers, wat met behulp van ŉ spesiale ensiem verteer word. Sommige spesies besit skerp kake (kouende monddele), waarmee hulle deur die voël of soogdiervel kan byt om bloed te bekom.
Die meeste voëlluise is streng beperk tot 'n bepaalde gasheersoort en elke individu bly sy hele lewe op dieselfde dier. Die luis se eiers sit aan die vere van die voël vas en die larwe het van meet af aan dieselfde lewenswyse as die volwasse luis. Wanneer die gasheer doodgaan, sal die luise ook doodgaan, tensy daar binne 'n paar uur 'n nuwe gasheer van dieselfde spesie gevind word. Dikwels is die luise aan ŉ bepaalde liggaamsdeel gebonde vanweë die verskille in temperatuur en die struktuur van die vere of hare van die gasheer.
So lewe daar tussen die sagte kopvere van voëls ander spesies as tussen die harde vere op die rug. By soogdiere kan ŉ vertikale en 'n horisontale verspreiding van luisfauna onderskei word. Voëls wat kan vlieg, het 'n groter spesierykdom van luise as soogdiere en loopvoëls omdat eersgenoemde 'n groter verskeidenheid veersoorte het. Die spesiegebondenheid van die bytende luise gaan baie ver: so byvoorbeeld is 3 000 spesies luise van 2 000  voëlspesies en 300 Iuisspesies van 350 soogdierspesies bekend.
Op grond van hierdie groot spesiegebondenheid kan daar heelwat te wete gekom word oor die verwantskapsverhoudinge tussen bepaalde gasheerspesies. So kom daar by flaminke en eende 4 gemeenskaplike genera van bytende luise voor. Flaminke en ooievaars het slegs een gemeenskaplike genus.
Hieruit kan afgelei word dat die verwantskap tussen flaminke en eende waarskynlik groter is as die tussen flaminke en ooievaars. Tydens paring en tydens die versorging van die jong voëltjies word die spesifieke luise op nuwe gashere oorgedra. By voëlsoorte wat broeiparasitisme toon·, is die oordra van luise moeiliker. Koekoeke byvoorbeeld lê hul eiers in die neste van sangvoëls. Omdat hierdie twee voëlsoorte egter nie verwant is nie, sal die jong koekoeke nie die bytende luise van hul pleegouers oorneem nie. Buitendien lewe koekoeke alleen en nie in groepe nie. Die enigste geleentheid waarby die spesifieke luise oorgedra kan word, is tydens paring.
Die bytende luise word op grond van die vorm van hul antennae in 3 subordes verdeel: Amblycera, Ischnocera en Rhynchophthira. Die Amblycera is toegerus met knots- of knopvormige antennae wat die meeste van die tyd onsigbaar in 'n groefie weggesteek lê. Tot die Isehnocera behoort byna al die spesies bytende luise wat op huisdiere kan voorkom. Hulle het lang, dun antennae wat meestal uit 3 tot Slede bestaan. Veral jong huisdiere kan soveel las van luise ondervind dat hulle daarvan doodgaan.
Die olifantluise (suborde Rhynchophthira) het aan die voorkant van die kop skerp weerhake waarmee die luis hom aan sy gasheer vasheg, en met die bytende kake wat sywaarts gerig is, word huidwondjies veroorsaak. Die olifantluise. met 2 spesies, vorm die kleinste groep bytende luise. Albei spesies kom op die huid van sowel die Indiese as die Afrikaanse olifant voor.
Egte luise
Die egte luise (orde Anoplura) is bloedsuiende parasiete wat net op soogdiere voorkom. Om die een of ander onverklaarbare rede kom hulle nooit op buideldiere voor nie. Die skerp monddele vorm 'n uitstekende steek- en suigwapen. Wanneer dit nie gebruik word nie, word dit in die kop teruggetrek.
1808
Die jaar 1808 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 8ste jaar van die 19de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Luis
Egte luise
Alle spesies besit stewige kloupote wat na binne gerig is en beweeglike kloue aan die punte het. Op die skeen been is daar 'n uitsteeksel wat met die klou 'n soort tangetjie vorm waarmee die luise hulle aan die hare van die gasheer vasheg. Soos by die bloedetende bytende luise kom daar by die egte luise bepaalde bakterieë in spesiale organe (misetoma) voor. Hierdie bakterieë is simbiote en voorsien die luise van vitamiene, wat by die nogal eensydige bloedvoeding ontbreek. Deurdat die bakteriee hulself na die eierstokke - en dus later na die eiers - van die luise verplaas, word hulle na die volgende generasie luise oorgedra.
Van die 6 families egte luise, waaronder ongeveer 250 tot 300 spesies val, is daar 2 families wat tot slegs een soogdierorde beperk is. Die ander families kom by verskeie gashere voor. Die spesies van die familie Pediculidae kom slegs op primate voor; 2 van hierdie spesies kom ook by die mens voor. Die mensluis (Pediculus humanus) kom die meeste voor.
Die slank geboude insek kan alleen in onhigiëniese omstandighede leef. As daar gereeld skoon klere aangetrek en normale liggaamsversorging toegepas word, het die luise geen kans nie. Hierdie spesie kan verder in 2 subspesies verdeel word: die kopluis (Pediculus humanus capitis), wat net in die hare op die kop leef, en die lyfluis of klereluis (Pediculus humanus humanus), wat tussen klere lewe en op die mens se liggaam vertoef net wanneer hulle eet. Vroeër is die kop- en klereluis as 2 afsonderlike spesies beskou, maar vandag word hulle as subspesies beskou aangesien hulle onderling blyk te kruis en vrugbare nakomelinge blyk te kry. Die tweede spesie, wat by die mens voorkom, is die skaamluis of skaamteluis (Phthirus pubis).
Die luis leef in die skaamhare en anale sone, maar kan in ernstige gevalle ook in die baard- en ooghare voorkom. Sover bekend, is die skaamluis taamlik onskadelik; 'n byt laat 'n ongeveer 2 cm grote vlek agter. Die mensluis veroorsaak donker vlekke op die vel. Die insek kan egter ook 'n aantal ernstige siektes oordra, waaronder vlektifus. Hierdie siekte word veroorsaak deur ŉ mikroörganisme, Rickettsia prowazeki, wat in die bloed van die besmette persoon leef.
Terwyl die luis suig, neem hy die siekteverwekker op. In die derm van die luis vind daar dan vermeerdering plaas, waarna nuwe siekteverwekkers die luis se liggaam via die uitwerpsel verlaat. Dit beland dan in die bloedstroom van die gasheer deur die wondjies op die vel wat deur gekrap van die vel veroorsaak is. Ook wanneer die luis se uitwerpsel met die slymvliese in aanraking kom of ingeasem word, vind infeksie plaas. 'n Ander siekte wat deur die mensluis versprei word, is loopgraafkoors, wat tydens die Eerste Wêreldoorlog epidemiese vorme aangeneem het.
Ook terugvalkoors (spirogetekoors) word deur luise versprei. Die Spirochaeta recurrentis veroorsaak hierdie siekte, wat aan vlektifus verwant is. Die mikroörganisme word oorgedra wanneer 'n besmette luis doodgedruk en die spirogete (siekteverwekkers) wat in die bloed van die luis voorkom, deur 'n wond die vel binnedring.
Peristaltiese pomp
Peristaltiese pompe word tipies aangewend om skoon of steriele vloeistowwe te pomp omdat die pomp nie die vloeistof kan kontamineer nie, of andersins om korrosiewe vloeistowwe te pomp omdat die vloeistof nie in kontak met die pompmateriaal (buiten die buis self) kom nie. Algemene toepassings van hierdie tipe pomp sluit in die pomp van korrosiewe chemikalieë, flodder met 'n hoë vastestoflading en ander materiale waar dit belangrik is om die produk van die omgewing te isoleer of dan andersom.
Hoë druk peristaltiese pompe wat teen drukke van soveel as 16 bar kan bedryf, het tipies skoene en hulsels wat met smeermiddel gevul word om te voorkom dat die buis van die pomp verweer, en ook om hitte te verwyder. Lae druk peristaltiese pompe het tipies droë hulsels en gebruik rollers. Hoë druk peristaltiese pompe gebruik gewoonlik versterkte buise. Lae druk pompe aan die ander kant gebruik onversterkte buise en word ook soms na verwys as buispompe.
Aangesien die enigste deel van die pomp wat in kontak met die vloeier is, die binnekant van die buis is, is dit baie maklik om die binneste oppervlak van die pomp skoon te maak en te steriliseer. Verder omdat geeneen van die bewegende dele met die vloeier kontak maak nie, is peristaltiese pompe ook goedkoop om te vervaardig. Die gebrek aan kleppe, seëls en pakstukke (drukstukke) beteken ook dat die onderhoud van hierdie pomp relatief goedkoop is wanneer dit met ander pompsoorte vergelyk word.
John Truter
Sir Johannes Andries (John) Truter (Kaapstad, 11 Oktober 1763 – Rondebosch, Kaapstad, 5 Junie 1845) was 'n Suid-Afrikaanse regsgeleerde.
Truter gaan studeer in die regte aan die Universiteit van Leiden en behaal die graad LL.D. in 1787. Hy keer na die Kaap terug en tree in diens van die H.O.I.K.. In 1803 stel goewerneur Janssens hom aan as sekretaris van die Raad van Justisie. Tydens die Bataafse bewind word hy Sekretaris van die Raad op Beleid. In 1806 begin hy privaat praktiseer aan die Kaap. In 1809 word hy aangestel as fiskaal en drie jaar later as eerste hoofregter van die Kaapkolonie. Hy beklee die pos tot en met sy aftrede in 1828 toe hy tot lid van die Raad van Advies benoem word. Hy sterf in 1845 op Rondebosch.
Hy word beskou as vader en stigter van die NG gemeente Wynberg, wat in 1829 gestig is as slegs die derde NG gemeente in die Kaapse Skiereiland. Dit was Truter wat toestemming by die kerkraad van die NG gemeente Kaapstad en die goewerneur gekry het om die nuwe gemeente op Wynberg te stig omdat lidmate nie gereeld die tog na die Groote Kerk kon aflê om dienste daar by te woon nie. Hy was destyds ook verteenwoordiger van die regering in die Kerk se Sinode. Die grond vir die kerkgebou is op 3 Maart 1831 toegestaan mits bouwerk binne nege maande begin en binne nog nege maande voltooi kon word. Truter lê die hoeksteen van die kerkgebou op 24 Maart 1831. Sir Lowry Cole, goewerneur, het die verrigtinge bygewoon, soos trouens ook die inwyding van die kerk op Sondag 20 September 1832.
Hemiramphidae
Die Halfbekke (Hemiramphidae) is 'n vis-familie wat tot die orde Beloniformes behoort. Daar is twaalf genera met minstens een en tagtig spesies in hierdie familie. Ses van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kenmerke
Die familie se lywe is lank en silindries en die dorsale- en anal vinne is agter naby die stertvin. Die sterte is gevurk met die onderste lob wat langer as die boonste lob is. Die onderste kaak is verleng en dit lyk soos 'n naald. Die grootte wissel van 5 – 43 cm. Party spesies leef in varswater. Die familie eet pelagiese skaaldiere, vis, soöplankton en drywende seegras. Hulle is eetbaar maar word gebruik as aas en hulle spring ook uit die water uit soos springers.
Genera
Die volgende genera kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Gautrein
Die Gautrein is 'n 80 km-lange hoëspoedtreinroete in Gauteng, Suid-Afrika. Die projek is ontwerp om Johannesburg via Sandton met O.R. Tambo Internasionale Lughawe en Pretoria (Tshwane) te verbind; altesaam 10 stasies is gebou en in gebruik gestel.
Aanvanklik sou die projek op een slag in diens gestel word, maar as gevolg van die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 wat in Suid-Afrika gehou is, is slegs die eerste fase tussen O.R. Tambo Internasionale Lughawe en Sandton in 2010 betyds vir die wêreldbeker voltooi.
Die tweede fase is op 2 Augustus 2011 in diens gestel en verbind Hatfield, Pretoria met Sandton en Sandton met Rosebank. Die finale fase tussen Rosebank en Johannesburg (Parkstasie) is op 7 Junie 2012 in diens gestel nadat waterprobleme in die tonnel eers opgelos moes word.
Die projek
In die middel van die jaar 2000 het Sam Shilowa, die Premier van Gauteng, die implementering van hierdie vervoerprojek afgekondig. Die naam van die projek is afgelei van die naam van Gauteng; deels omrede albei groot stede (Johannesburg en Pretoria) in die besige provinsie geleë is.
Die Bombela-konsortium, wat die kontrak gekry het, is saamgestel uit 4 firmas, waarvan elkeen 'n aandeel van 25 persent hou. Die Franse Maatskappy Bouygues Travaux Publics was vir die grawe van die tonnels en spoorlynkonstruksie verantwoordelik. 'n Kanadese maatskappy, Bombardier, het die rytuie (waens en lokomotiewe) verskaf, en bedryf die treinstelsel. Daarby is nog twee Suid-Afrikaanse maatskappye Murray & Roberts, 'n boukonstruksiemaatskappy, asook Strategic Partners Group ('n swart bemagtigingsgroep) deel van die konsortium.
Boukostes
Die projek is die grootste en duurste vervoerinfrastruktuurprojek wat ooit deur die provinsiale regering voorgestel is, maar snaaks genoeg is dit nooit in die provinsiale wetgewer gedebatteer of voorgelê vir enige belangrike openbare debat voor dit goedgekeur en die tender uitgegee is nie. Oorspronklik het die kostes van die projek sowat R3,5 - 4 miljard beloop in 2000 toe die projek deur Premier Shilowa voorgestel is. Hierdie bedrag is hersien na R7 miljard vir die doel van die OIS (Omgewingsimpakstudie) proses in 2003 en was later gefinaliseer op R20 miljard (sowat VS$3,7 miljard) in 2005, daarna is 'n suksesvolle bieër vir die projek bekendgemaak en die kontrak het tot stand gekom.
Die nasionale en provinsiale regerings sou elk R 10 miljard bydra en die konsessiehouer, Bombela, moes die res bydra.
Kritiek
Daar was aanvanklik baie kritiek teen die projek. Daar is kritiek teen die feit dat die townships van Suid-Afrika (soos Soweto in Johannesburg en Mamelodi in Pretoria) nie in die projek ingesluit is nie. 'n Verdere probleem is ook die interskakeling met ander transportmodusse soos taxis en busse.
Tegniese gegewens
Die spoorwydte van die trein is breër as die standaard 1 067 mm Suid-Afrikaanse smalspoor, ook bekend as Kaapspoor (Engels: Cape Gauge); die standaard Europese spoorwydte van 1435 mm word gevolg.
Ritkostes en -prosedures
Alvorens 'n persoon die trein (of die trein se busse en parkering) kan gebruik, moet 'n goue kaart aangekoop word en geld op die kaart gelaai word. Die kaarte kan by stasies aangeskaf word deur 'n vorm in te vul en R10 te betaal. 'n Minimum van R20 moet gelaai word voordat enige van die dienste gebruik kan word.
Betaal-soos-u-reis, sowel as tydgebonde pakkette, is vir gereelde reisigers beskikbaar. Ritkostes word by stasies en op die Gautrein se webtuiste gepubliseer.
Parkering
Ruim parkeergeriewe is by stasies beskikbaar. Die eerste 15 minute van parkering by stasies is gratis, daarna word R10 vir die eerste 24 uur gehef op voorwaarde dat die Gautrein gebruik word. Parkering sonder dat die trein gebruik word beloop R80 vir die eerste 24 uur.
Busse
Busse word ingespan om mense in 'n radius van ongeveer 15 km om stasies te bedien. Busgelde beloop R20 ongeag waar 'n persoon op- of afklim. As 'n persoon binne 1 uur die Gautrein gebruik, word R14 op die kaart gekrediteer en die busrit kos dan slegs R6. Tydens spitstye vertrek busse elke 12 minute vanaf die gemerkte bushaltes; andersins elke 20 minute.
Veiligheid
Sekuriteitswagte is 24 uur per dag op stasies beskikbaar en alle treine word deur sekuriteitskameras dopgehou. Alle rytuie en waens is ook van 'n noodstop-fasiliteit voorsien wat deur passasiers geaktiveer kan word in 'n noodsituasie.
Eva Mendes
Eva Mendes (gebore 5 Maart 1974) is 'n Amerikaanse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hitch (2005), Ghost Rider (2007), The Other Guys (2010), en The Place Beyond the Pines (2012).
Matthew Mole
Matthew Mole is 'n Suid-Afrikaanse musikant vanuit Kaapstad. In 2012 wen hy die Converse Get Out Of The Garage-kompetisie.
Matthew Mole se EP You did well, kid is in 2011 gratis aanlyn vrygestel. Hy het ook sy ander enkelsnitte gratis op die Internet beskikbaar gestel.
Mole beskryf sy musikale styl as folk met 'n elektroniese "ruggraat".
Aloe compressa
Aloe compressa is 'n aalwyn wat endemies aan Madagaskar is.
Die plant het twee subspesies:
Auletta lyrata
Auletta lyrata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Auletta en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1794 deur Esper.
1809
Die jaar 1809 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 9de jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Joule
Die joule (J) is 'n energie-eenheid wat gebruik word om alle energie mee te meet. Dit is na die 19de-eeuse wetenskaplike James Prescott Joule vernoem.
Die eenheidsstelling vir energie is waar
Dus is die basiseenheidsstelling vir die joule
Die joule is 'n betreklik klein energie-eenheid. 'n Huishoudelike gloeilamp van 100 watt gebruik 100 J elektriese energie per sekonde. Die meeste verskaffers van elektrisiteit meet elektriese energie in 'n nie-SI-eenheid, die kilowatt-uur. Dit is gelyk aan 3 600 000 joule. Maar die kilowatt-uur is 'n klein eenheid om die energieverbruik van 'n land mee te meet. 'n Groter eenheid wat hiervoor gebruik word, is die mtce. Dit is die energie wat verkry word uit 'n miljoen ton steenkool en is gelyk aan ongeveer 10 miljard kilowatt-uur. In 1978 was die totale energieverbruik van die Verenigde State 339,8 mtce.
Notas
<references group="Nota"/>
Waardeketting
Die waardeketting, ook bekend as waardekettingsanalise is 'n begrip vanuit besigheidsbestuur wat die eerste keer deur Michael Porter in sy blitsverkoper van 1985 beskryf is.
'n Waardeketting is 'n ketting van aktiwiteite. Produkte gaan deur die aktiwiteite in die ketting in volgorde en by elke aktiwiteit kry die produk meer waarde by. Die ketting aktiwiteite verleen aan die produk meer waarde as die som van die toegevoegde waard van al die aktiwiteite. Dit is belangrik om nie die waardeketting begrip te verwar met die koste wat aangegaan word by die aktiwiteite nie. 'n Diamantslyper kan gebruik word om die verskil te verduidelik. Die slypaktiwiteit mag dalk 'n lae koste behels maar hierdie aktiwiteit voeg baie waarde tot die waarde van die eindproduk toe, aangesien 'n rowwe diamant beduidend minder waarde het as 'n geslypte diamant.
Die waardeketting kategoriseer die generiese waardetoevoegingsaktiwiteite van 'n organisasie. Die primêre aktiwiteite sluit in: aanvoerlogistiek, bedryf (produksie), afvoerlogistiek, bemarking en verkope en dienste. Die ondersteuningsaktiwiteite sluit in: administratiewe bestuur van infrastruktuur, menslike hulpbronnebestuur, inligtingstegnologie en aankope. Die koste en waardedrywers word vir elke aktiwiteit bepaal. Die waardeketting raamwerk het vinnig aanklank gevind in bestuursdenke as 'n kragtige analitiese hulpmiddel vir strategiese beplanning. Die uiteindelike doel is om die waardeskepping te maksimeer terwyl kostes geminimeer word.
Die begrip is uitgebrei om verder as indiwiduele organisasies te strek. Dit kan toegepas word op aanvoerkettings en verspreidingsnetwerke. Die lewering van 'n reeks produkte en dienste aan die eindverbruiker sal verskeie ekonomiese faktore in werking stel, elkeen wat sy eie waardeketting sal bestuur. Die nywerheidswye sinkronisasie van skakelings van die plaaslike waardekettings skep 'n uitgebreide waardeketting. Porter noem die ineenskakeling van waardekettings die waardestelsel. 'n Waardestelsel sluit die waardekettings van 'n onderneming se verskaffers (en hul verskaffers ensovoorts), die onderneming self, die onderneming se verspreidingskanale en die onderneming se kopers (en moontlik hul kopers ensovoorts).
Die vasstel van die waarde wat langs die ketting af geskep word is 'n nuwe benadering wat deur baie strategiese bestuurders gebruik word. 'n Vervaardiger kan byvoorbeeld vereis dat sy onderdeelverskaffers naby sy aanleg geleë is om vervoerkostes te minimeer. Deur inligting te benut aan die aanvoer en afvoer kante van die waardeketting kan ondernemings probeer om tussengangers te omseil en 'n nuwe besigheidsmodel daarstel of om maniere te vind om verbeteringe aan die waardestelsel aan te bring.
Die Supply-Chain Council is 'n wêreldwye konsortium met meer as 700 lidmaatskappye, regerings- en akademiese instansies en konsultasiegroepe wat deelneem aan die ontwikkeling van die de facto universele model vir aanvoerkettings inluitende die Beplanning, Aankope, Vervaardiging, Bestellingsbestuur, Logistiek, Teruggawe en Kleinhandel, Produk- en Diensontwerp wat insluit Ontwerpsbeplanning, Navorsing, Prototipering, Integrasie, Loods- en Hersiening en Verkope (wat op sy beurt Kliënteverhoudingsbestuur, Diensondersteuning en Kontrakbestuur insluit). Die SCOR raamwerk is deur honderde maatskappye en ander nasionale instansies aangeneem as 'n standaard vir uitnemende besigheidsbestuur.
Waardeverwysingsmodel
'n Waardeverwysingsmodel (engels: Value Reference Model (VRM)) wat deur die wêreldwye organisasie sonder winsbejag, die Value Chain Group ontwikkel is, bied 'n oopbron semantiese woordeboek vir waardekettingbestuur wat 'n verenigde verwysingsraamwerk daarstel vir die prosesgebiede van produkontwikkeling, kliënteverhoudings en verskaffingsnetwerke.
Die geïntegreerde prosesraamwerk dien as 'n gids vir die modellering, ontwerp en meting van besigheidsprestasie deur die beplanning, bestuur en uitvoeringsvereistes vir ontwerp, produk- en kliënte-aspekte van die besigheid op 'n unieke wyse te omskryf.
Die ses besigheidsfunksies van die Waardeketting:
Chott Ech Chergui
Chott ech Chergui geleë in die Plato van die Sjots in Algerië is na Chott el Jerid in Tunisië, die grootste sjot in Noord-Afrika. Dit is 'n skaars vorm van "wetland" wat beide permanente en seisoenale sout-, brak- en varswater mere en poele sowel as warmwaterbronne bevat. Bedreigde spesies soos die Aleppodenneboom (Pinetum alepensis) en subspesies van bedreigde struike (Quercus ilex, Juniperus oxycedrus, Pistacia lentiscus, Rosmarinus tourniforti, Jasmenum fructicans) kom voor.
Chott Ech Chergui is 'n geslote bekken met 'n effense reliëf. Die gemiddelde water diepte is omtrent 25 cm, waarvan 'n deel in die grond geabsorbeer word en wat op ander plekke in ondergrondse strome na die middel van die bekken vloei. Die leemgrond (kleigrond) wat oor kalkagtige rotse lê vorm 'n ondeurdringbare versperring vir die uitloop van water. Daar is standhoudende fonteine wat damme met spesifieke biotope vorm. Die klimaat is semidroog met koue winters en warm somers. Die gemiddelde jaarlikse temperatuur en reënval is onderskeidelik 14,8°C en 276 mm. duimnael|links|500px|Chott Ech Chergui in die middel van die [[Plato van die Sjots]]
Ekologie
Chott Ech Chergui is 'n baie belangrike nes- en oorwinteringsoord vir verskeie spesies watertrekvoëls waaronder ten minste twee bedreigde spesies Anatidae tel: Aythya nyroca en Marmaronetta angustirostris. Bedreigde diere wat hier aangetref word sluit die Houbara wildepou (Chlamydotis undulata) en die berggazelle (Gazella gazella) in. Die sjott is ook ryk aan kenmerkende en endemiese vissoorte soos Barbus sp. Endemiese plantspesies wat hier voorkom is: Euphorbia guyoniana, Holenackeria polyodon, Carum foetidum, Frankenia thymifolia, Tymus ciliatus, Anacyclius cyrtolepidioides en Helianthemum apertum.
Yo Grapes
Yo Grapes is die solo-elektropopmusiekprojek van Desmond & the Tutus-lid Craig Durrant en is gebaseer in Johannesburg, Gauteng (Suid-Afrika). Yo Grapes maak musiek met sy stem en kitaar, met begeleidende elektroritmes wat op sy skootrekenaar gespeel word.
Yo Grapes het nog geen plate uitgereik nie, maar het sy versamelde snitte gratis op die internet beskikbaar gestel.
Erica Mendez
Erica Mendez is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Pretty Soldier Sailor Moon (1992) en Erased (2016).
Joanna P. Adler
Joanna P. Adler (* 1964) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Devious Maids (2013), The Blacklist (2013), American Crime Story (2016), en The Sinner (2017).
Jamie Campbell Bower
Jamie Campbell Bower (gebore 22 November 1988) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007), RocknRolla (2008), The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 2 (2012), en The Mortal Instruments: City of Bones (2013).
Malpighiales
Malpighiales is 'n botaniese naam vir 'n groot orde van blomdraende plante. Die orde is in onlangse APG-klassifikasies by die groep genaamd eurosids I ingesluit. Die interne sistematiek van die groep is steeds onseker. Diverse spesies soos die naboom, duikerbessie en die buig-my-nie behoort almal aan die orde.
Citroën Berlingo
Beide die Berlingo en Partner is in saamgepersde aardgas en elektriese weergawes beskikbaar, almal met inlynviersilinderenjins.
Die paneelwaens is die Berlingo en Partner, terwyl die ontspanningsvoertuie bekend staan as die Berlingo Multispace en Partner Combi. In Italië was die eerste geslag van die Partner bekend as die Peugeot Ranch.
Malpighiales
Families
Die volgende families kom in Suider-Afrika voor:
Auletta pedunculata
Auletta pedunculata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Auletta en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1896 deur Topsent.
Keurboom
Die keurboom (Virgilia oroboides) is 'n boom wat aangetref word tussen Tafelberg en die Van Stadenspas naby Port Elizabeth. Dit is 'n geronde, middelgroot boom met 'n yl loof. Die blare is saamgestel uit lang, smal blaartjies wat elk 'n fyn, haaragtige puntjie het. Die kleur wissel, van ligte pers tot 'n diep, sagte pienk. Die Keurboom is 'n besondere mooi endemiese boom. Die Keurboomsrivier en Keurboomstrand, net noord van Plettenbergbaai, is na die boom vernoem. Die boom is deel van die fynbos.
Die boom het twee subspesies:
Drywing
Drywing is die tempo waarteen arbeid verrig word of waarteen energie oorgedra word. Die SI-eenheid van drywing is die watt (simbool: W).
Definisie
Die definisie van drywing is waar In die SI-stelsel verteenwoordig hierdie stelling 'n energieverbruik van een joule per sekonde.
Terry Eagleton
Terence Francis Eagleton (gebore 1943) is 'n Engelse taalkundige.
Drywing
Definisie
Die eerste eenheid vir drywing was die perdekrag (horsepower) (simbool: HP) wat deur James Watt in ongeveer 1770 geskep is. Een perdekrag was die drywing nodig om 550 pond met 'n spoed van een voet per sekonde te hys. Teen die einde van die negentiende eeu was die Pferdestärke (PS) in Duitsland geskep. Die Pferdestärke was die drywing nodig om 75 kilogram met 'n spoed van een meter per sekonde te hys.
Terry Eagleton
Eagleton het meer as veertig boeke gepubliseer, en is mees bekend vir Literary Theory: An Introduction (1983), waarvan oor die 750,000 kopieë verkoop is.
Drywing
Definisie
Die vergelyking van hierdie eenhede is
Praktyk
Die stelling vir drywing kan vervorm word vir verskeie stelsels.
Citroën C4
Die Citroën C4 is 'n klein gesinsmotor (C-segment in Europa) wat deur die Franse motorvervaardiger Citroën vervaardig word sedert die herfs van 2004. Dit is tans in sy tweede geslag.
Drywing
Elektriese sisteme
In elektriese stelsels is die stelling vir elektriese drywing: waar 'n Gemiddelde kragsentrale wek ongeveer 500 megawatt (MW) op. Dit beteken dat dit 500 miljoen joule energie per sekonde opwek.
Citroën C4
Die C4 is ontwerp om die opvolger van die Citroën Xsara te wees. Dit is meganies soortgelyk aan die Peugeot 308, wat in 2007 vrygestel is, in 'n hersiene weergawe, met 'n nuwe voorkant, omgekeerde ligte en paneelbordwysigings, vir die 2008/2009 modeljaar.
Drywing
Draaiende stelsels
In 'n draaiende stelsel is die stelling vir drwying: waar
Citroën C4
In Januarie 2010 is aangekondig dat die koepee-weergawe nie oorgedoen is nie, maar in plaas daarvan vervang is met die Citroën DS4. Die C4 behaal die tweede plek in die "Europese Motor van die Jaar"-toekennings vir 2005.
Animal Diversity Web
Animal Diversity Web (ADW) is ’n aanlyn databasis met inligting oor die geskiedenis, klassifikasie, spesie-eienskappe, bewaring en verspreiding van duisende dierspesies. Dit bevat ook talle foto's, klankgrepe en ’n virtuele museum.
Drywing
Vloeier meganika
waar:
Misgebruik
Die woorde "energie" en "drywing" word dikwels verkeerdelik afgewissel in die geloof dat hulle dieselfde beteken.
In Nederlands word die woord "vermogen" in plaas van "drywing" gebruik.
1810
Die jaar 1810 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 10de jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
NZASM 14 Tonner 0-4-0T
Die NZASM 14-tonner 0-4-0T van 1889 was 'n 14-ton Suid-Afrikaanse saaltenklokomotief van die negentiende eeu en die eerste lokomotief van die Suid-Afrikaanse Republiek (ZAR). Alle NZASM-lokomotiewe is volgens hul gewig benoem, dus staan hierdie lokomotiewe as 14-tonners bekend.
Die eerste lokomotief is op 18 Julie 1889 in diens gestel en die spoorlyn is op 17 Maart 1890 amptelik geopen. Nadat die toegewing hersien is, is die spoorlyn uitgebrei en vanaf Boksburg tot by Springs in die ooste verleng en van Johannesburg tot by Krugersdorp in die weste.
Toe NZASM in 1900 ontein is, is die lokomotiewe in diens van die Imperial Military Railways gestel waar hulle nuwe nommers gekry het. Nadat die Tweede Vryheidsoorlog verby was, kom die lokomotiewe onder die beheer van die Sentraal-Suid-Afrikaanse Spoorweë (CSAR) waar hulle deur die letters A, B tot E in plaas van nommers gelys is.
Die lokomotiewe is voor 1912 veroudered verklaar, want hulle kom nie op die lys van die Suid-Afrikaanse Spoorweë se lokomotiewe voor nie, maar dit is bekend dat hulle in diens gebly het tot 1916. Lokomotief Nr. 1, die Transvaal is bewaar en is nou in die Outeniekwa-Vervoermuseum.
Fabrieknommers
Die NZASM 14-tonner fabrieknommers, NZASM-nommers, Imperial Military Railways (IMR) en Sentraal-Suid-Afrikaanse Spoorweë (CSAR) lokomotiefnommers volg hieronder.
Danny Titus
Danfred James Titus, (19 Mei 1957 – 18 September 2020) was 'n Suid-Afrikaanse Menseregtekommissaris en uitvoerende hoof van korporatiewe aangeleenthede by die ATKV. Hy was gereken as ‘n kampvegter om Afrikaans toeganklik en inklusief te maak.
Lewensloop
Hy vertrek in 1987 na Nederland om verder te studeer aan die Universiteit van Leiden waar hy in 1991 sy Doctorandus Juris (LLM) verwerf. Die titel van sy doktorale verhandeling is: “The applicability of the international norms of human rights to the South African legal system – with specific reference to the South African Judiciary.”  In 1993 verwerf hy ook ’n sertifikaat in internasionale verhoudinge en diplomatieke praktyk aan die Clingendael International Relations Institute in Den Haag. Dit was ter voorbereiding van ’n moontlike loopbaan in Suid-Afrika se ná-apartheid diplomatieke diens, 'n geleentheid wat hom egter altyd sou ontwyk.
Die laaste dekade van sy lewe het hy gewy aan die bevordering van menseregte, die DAK-netwerk en veral sy rol as leidende figuur in die ATKV. Hy was die uitvoerende hoof van korporatiewe aangeleenthede by die ATKV tot met sy aftrede in Mei 2020.
Dr. Titus het op 28 Julie 2020 in ’n koma verval nadat komplikasies ingetree het tydens 'n operasie om 'n katarak te verwyder. Hy sterf op 18 September 2020. Hy word oorleef deur sy twee dogters Daléne en Neriska.
Nalatenskap
In Februarie 2020 word die Vryheid van die dorp Worcester, sy tuisdorp, aan hom toegeken as deel van die dorp se 200ste verjaarsdagviering.