cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rotskuns
Rotskuns as 'n rekord van geestelike opvattings
Die Laat Steentyd-jagter-versamelaars se rotskuns bestaan uit skilderings en graverings in feitlik elke distrik in Suid-Afrika. Daar is geen omvattende lys van al die terreine nie, en talle is moontlik nooit aangeteken nie, maar na raming is daar minstens 20 000 tot 30 000 plekke en ver oor 'n miljoen individuele items. Baie daarvan is nie goed bewaar nie, maar saam is dit 'n merkwaardige rekord van die religieuse lewe en kultuurpraktyke van die mense wat hulle gemaak het. Die meeste is deur San-jagter-versamelaars geskep, maar Khoekhoen (of Khoi-Khoi)-herders en ystertydboere het ook hul deel bygedra.
Khoekhoen-herders wat in die afgelope 2 000 jaar skape en beeste na dié deel van Suid-Afrika gebring het, is waarskynlik verantwoordelik vir die mees onlangse fase van die skilderings. Hier word die verf met 'n vinger eerder as 'n kwassie aangewend. Die kleur is meestal monochroom, en die afbeeldings is meestal nie-beeldende patrone met 'n simboliese betekenis. Toe die Khoekhoen hulle al hoe meer gevestig het op grond waar jagter-versamelaars voorheen geleef het, het die San hul skilderings geleidelik gestaak omdat daar minder van hulle oor was en hul kultuurbedrywighede gekwyn het.
Ystertydperk-boere het in die Oos-Kaap, Vrystaat, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Gauteng en Noordwes skilderings en graverings bygedra toe hulle meer as 1 000 jaar gelede daar begin woon het. Hul skilderings is ook met 'n vinger of breë kwas gemaak, en hou sterk met die inisiasie van jong mans en vroue verband.
Die betekenis van rotskuns
Daar is oorweldigende getuienis dat die skilderings en graverings van Suider-Afrika se jagter-versamelaars die metafore, konvensies en gebruike van 'n San-geloof uitbeeld. Só 'n geloofstelsel bestaan nou nog in oorblywende gemeenskappe in Namibië en Botswana. Dit was die band wat San-gesinne en -gemeenskappe saamgesnoer het. Die belangrikste bron van inligting oor San-opvattings in Suid-Afrika is aantekeninge wat in die 1870’s oor die /Xam-San van die Noord-Kaap gemaak is. Dit is opgestel deur Wilhelm Bleek en Lucy Lloyd, wat onderhoude gevoer het met /Xam-mans wat weens veediefstal en ander misdade in Kaapstad in die tronk was. Hul getuienis stem baie ooreen met verhale van San wat in die 20ste eeu deur volkekundiges uitgevra is.
Soos David Lewis-Williams se vernuwernde navorsing getoon het, was die diere in rotsskilderings belangrike elemente in die San se religieuse lewe, net soos die lam in die Christelike geloof 'n simbool is, en die arend vir inheemse Amerikaners belangrik is. Die San het geglo die eland gee hulle toegang tot bonatuurlike magte om siek mense te genees, reën te maak en wild te beheer. Ander diere, soos die olifant in die Wes-Kaap, en die koedoe in Limpopo, het net sulke sterk konnotasies. Opgeleide toordokters of !gi:ten kon bonatuurlike kragte verkry. Oor jare heen het hulle geleer hoe om dié kragte te beheer, deur só lank te dans en sing dat hulle in beswyming raak. Talle skilderings toon optogte van dansende mense. Soms dra hulle karosse, en soms stokke of vlieëwaaiers wat van dieresterte gemaak is. Dansende vroue word ook dikwels uitgebeeld, of ander klap hulle hande. Tasse met tossels wat langs die dansers of optogte uitgebeeld word, het medisyne of kruie soos boegoe bevat wat hulle gehelp het om in beswyming te raak. Dit kon ook gebruik word om siekes te genees. Dwelms soos dagga is nie dikwels gebruik nie.
Skilderings en graverings van mense met dierekoppe, of diere met mensbene, is 'n veelvlakkige metafoor. Dit illustreer die gevoelens wat 'n !gi:ten in 'n beswyming ervaar. Hulle het gevoel hulle word die dier wat hulle die bonatuurlike krag gee. Die toordokters het die dood as metafoor vir die beswyming gebruik, want dit het vir hulle gevoel asof hulle doodgaan en dan weer lewend word.
Oplaas was die krag van die geestewêreld egter nie sterk genoeg om hulle te beskerm nie. Rotsskilderings van soldate in rooi baadjies wat met gewere op vlugtende San skiet terwyl 'n toordokter eenkant in 'n beswyming lê, herinner 'n mens aan die gebeure wat gelei het tot die afsluiting van die Steentyd in Suid-Afrika.
Datering van rotskuns
Die oudste gedateerde rotsskildering in Afrika word met voorwerpe uit die Middel-Steentydperk verbind. Sewe plat klein rotsbrokkies met skilderings daarop is by die Apollo 11-grot in Suid-Namibië uitgegrawe. Die gemiddelde van 15 radiokoolstofdaterings van houtskool of dieselfde vlak as die beskilderde stukke rots toon 'n ouderdom van 27 500 jaar. Dié graverings en skilderings toon dat mense reeds 80 000 jaar gelede afbeeldings met 'n simboliese betekenis gemaak het.
Buiten die graverings en skilderings wat met die Middel-Steentyd verband hou, dateer die meeste rotsskilderings en graverings uit die Laat Steentyd in Suid-Afrika van 10 000 jaar gelede tot die hede. Onder meer is daar klein plat stukkies klip van die Wonderwerk-grot naby Kuruman in die Noord-Kaap, beskilderde spoelklippies van Coldstream en Robberg aan die suidkus van die Wes-Kaap, rotsstukkies met verf daarop van KwaZulu-Natal, 'n groot stuk klip wat van 'n wand in 'n rotsskuiling naby Lambertsbaai aan die Weskus losgemaak is, en voorbeelde van verf met organiese materiaal daarin van die Sederberg en Drakensberge. Die mees onlangse skilderings is in die koloniale tyd gemaak en toon mense in Europese klere met perde en gewere, waens en selfs skepe.
Skilderings is ook onregstreeks gedateer. Waar 'n beskilderde of gegraveerde klip op die bodem van 'n rotsskuiling gevind is, het argeoloë houtskool of skulpe in dieselfde laag met die radiokoolstof-metode gedateer om die minimum-ouderdom van die rotskuns vas te stel. By die Blombosgrot naby Stilbaai is opties gestimuleerde glimdatering gebruik om enkele greintjies kwarts-sand wat met gegraveerde stukke oker verband hou, na ongeveer 80 000 jaar gelede te dateer.
Wagwoord
'n Wagwoord is 'n woord of tekenreeks wat gebruik word vir gebruikerverifikasie om identiteit te bewys, of toegangsgoedkeuring tot 'n hulpbron te verkry. 'n Wagwoord moet geheim gehou word van diegene wat nie toegelaat word nie.
Mette Louise Holland
Mette Louise Holland (gebore 8 Februarie 1974) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Stratosphere Girl (2004) en Lost Generation (2004), en in die televisiereekse Unit 1 (2000) en The Chosen 7 (2001).
Wagwoord
In moderne tye word gebruikername en wagwoorde gewoonlik gebruik deur mense tydens 'n aanmeldproses wat toegang beheer na beskermde rekenaarbedryfstelsels, selfone, TV-dekodeerders, OTM'e, ens.
Ten spyte van die naam, is dit nie nodig vir wagwoorde om woorde te wees nie. Wagwoorde kan bestaan uit enige karakters. Wagwoorde wat slegs bestaan uit syfers is ook bekend as 'n wagkode, wagsleutel, of PIN (persoonlike identifikasienommer), soos dié wat gewoonlik gebruik word by 'n OTM.
Meeste organisasies het 'n wagwoordbeleid wat vereistes stel vir die samestelling en gebruik van wagwoorde. Tipies sluit dit die volgende in: minimumlengte, vereiste kategorie (bv. hoof- en kleinletters, syfers, en spesiale karakters), verbode elemente (bv. eie naam, geboortedatum, adres, telefoonnommer). Sommige regerings het nasionale verifikasieraamwerke met vereistes vir gebruikerverifikasie vir regeringsdienste, insluitend vereistes vir wagwoorde.
Johan Kritzinger
Prof. dr. Johan Hendrik (Titus) Kritzinger (distrik Uniondale, 24 Maart 1905 - Meyerspark, Pretoria, 13 Augustus 1990 ) was 'n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk, hoogleraar aan die teologiese fakulteit (afdeling B) van die Universiteit van Pretoria en die skrywer van tallose artikels in teologiese en kerklike tydskrifte.
Agtergrond en opleiding
Hy is gebore op die plaas Misgund waar sy ouers boere in die Langkloof was. Hy ontvang sy skoolopleiding tot st. 6 aan 'n plaasskooltjie. Daarna is hy na die dorpskool op Joubertina vir twee jaar, en vandaar na die Boland en wel na Malmesbury. Daar het hy die matrikulasie-eksamen in die eerste klas afgelê.
Toe is hy na Stellenbosch waar hy in 1927 die B.A.-graad met lof behaal, 'n jaar later die M.A.-graad verwerf en toe met sy teologiese studie aan die Stellenbosse Kweekskool begin. Ná 'n driejarige studie aan die Kweekskool behaal hy sy graad eweneens met lof en vertrek met sy vrou en dogtertjie na die buiteland om verder te studeer aan die Vrye Universiteit in Amsterdam, waar hy, ná weer 'n driejarige studie, die graad doktor in die teologie behaal met die proefskrif Die Profesie van Joël.
Oor dié proefskrif skryf Jurie le Roux: "Wanneer 'n mens ... vandag Kritzinger se 1935-proefskrif lees, tref sy gereformeerde oortuiging en ‘behoudendheid’ 'n mens. Hy het lewenslank ‘radikaal-kritiese werke’ vermy en hom altyd by die ‘behoudende Skrifverklaarders’ gevoeg. Kritzinger moes vanweë gesondheidsredes vroeg aftree en in ’n kort artikel sê hy toe dat hy opreg dankbaar was dat hy nooit ’n leerkrisis in die kerk veroorsaak het nie. Kritzinger was konserwatief en so het hy geglo, geleef en sy vak (die Ou Testament) beoefen. Toe Kritzinger in 1935 sy boek oor Joël geskryf het, het die intellektuele wêreld anders gelyk. In sy tyd het is die klem op gereformeerde behoudendheid en ... gelê."
Gemeentelike arbeid
By sy terugkeer in sy vaderland was sy eerste werkkring die NG gemeente Johannesburg-Oos, waar hy anderhalf jaar saam met die moderator van die Ned. Herv. of Geref. Kerk (soos die Transvaalse NG Kerk destyds bekendgestaan het) saamgewerk het. Kritzinger neem nou 'n beroep aan die NG gemeente Hanover in die Karoo. Hier word hy en sy gesin op Saterdagmôre 8 Julie 1937 in gure en onplesierige weer drie myl buitekant die dorp ingewag en by die pastorie deur die Sondagskoolkinders toegesing. Nege predikante en drie sendelinge neem deel aan sy plegtige bevestiging die aand in die kerkgebou. Hy lewer die volgende môre sy intreepreek aan die hand van Jeremia 1:6, 7. Tydens sy ses maande op Hanover het daar, volgens die kerkraadsnotule, nie veel noemenswaardig voorgeval nie.
Hanover se tweede hoogleraar
In Die Kerkbode van 2 Desember 1937 berig 'n medewerker uit Hanover: "Die tyding het ons bereik dat ons geliefde leraar, dr. J.H. Kritzinger, beroep is tot professor in die Teologiese Fakulteit aan die Universiteit van Pretoria. Dit is 'n gevoelige slag vir die gemeente, en almal hier treur omdat hy ons sal moet verlaat. Hy is nog maar omtrent ses maande in die gemeente en reeds is sterk bande van liefde gelê." Op Sondag 23 Januarie 1938 is aan hom demissie verleen en het hy en sy gesin van die gemeente afskeid geneem. Teen 1956, met Hanover se eeufees, was hy steeds hoogleraar in Pretoria, verbonde aan die leerstoel vir Ou-Testamentiese vakke, waar hy afgetree het in 1965. Hy was die tweede leraar wat Hanover in sy honderdjarige bestaan moes afstaan sodat hy 'n teologiese professor kon word.
Persoonlike lewe
Kritzinger is op 20 Desember 1930 op Wakkerstroom getroud met Elizabeth Rachel (Lilla) Kritzinger Daneel. Ten tyde van hul dood het die egpaar, wat 60 jaar getroud was, twee dogters, Vierencia Beukes en Helena Kritzinger, en ses kleinkinders gehad.
Wreed vermoor
Beeld berig op 19 April 1990 onder meer as volg oor die verhoor van die verdagtes in die moord op die 85-jarige prof. Kritzinger en sy vrou, Lilla:
"Die twee beskuldigdes het die pik en piksteel op die Kritzinger-egpaar se koppe gerig om hulle dood te maak. Die houe het op 'die arme oumense' gereën en hulle het vergeefs probeer keer, het waarnemende regter W.J. Human gister in die Hooggeregshof in Pretoria gesê. Die staat het gevra dat mnre. Philemon en Stoffel Mosotho skuldig bevind word aan moord, huisbraak met die opset om te roof en roof met verswarende omstandighede. Die twee mans het prof. Johan Kritzinger (85), 'n afgetrede hoogleraar in die teologie, en sy vrou, mev. Elizabeth Kritzinger (83), op 13 Augustus verlede jaar na bewering in hul huis in Meyerspark vermoor en beroof. Adv. L. Pienaar, vir die staat, het betoog dat die mans 'n gemeenskaplike doel gehad het met die opset om die bejaarde egpaar te vermoor. Regter Human het gesê dit was duidelik dat die mans na geld gesoek het. Hulle het van Mamelodi na Meyerspark gestap en het geweet dat die Kritzingers bejaard is. Hulle het ook besef hulle sou die egpaar buite aksie moes stel en dat dit hul dood kon veroorsaak. 'Mnr. Philemon Mosotho het prof. Kritzinger waarskynlik vier of vyf keer met die piksteel geslaan terwyl mnr. Stoffel Mosotho mev. Kritzinger minstens drie keer met die pikgedeelte aangeval het.' Adv. Pienaar het gevra dat mnr. Stoffel Mosotho se getuienis verwerp moet word. Hy het aangevoer mnr. Mosotho se getuienis dat hy eers ná die aanval die huis binne is, is vals. Hy was saam met mnr. Philemon Mosotho in die huis en hulle albei het die egpaar aangeval en beroof. Regter Human het gesê mnr. Stoffel Mosotho was 'n uiters swak getuie. 'Sy getuienis wemel van onwaarskynlikhede en weersprekings. Die goedere van die Kritzingers is in albei beskuldigdes se besit gevind.'"
Chrissiesmeer
Chrissiesmeer is 'n klein dorpie in 'n waterryke gebied van Mpumalanga in Suid-Afrika.
Geskiedenis
Die San en Tlou-tle bevolking het die gebied bewoon en op vlotte op van die groter mere gewoon. Die Voortrekkers het in die 1860's 'n dorp in die gebied gevestig en dit na ZAR President Marthinus Wessel Pretorius se dogter Christina Johanna Petronella vernoem. In die 1880's het die dorp 'n belangrike oornagpunt geword vir waens wat na die goudmyndorp Barberton onderweg was.
Chrissiesmeer
Die dorpie is aan die noordekant van die meer geleë. Die meer is ongeveer 24 km in omtrek en plek-plek sowat 3 m diep. Dit is die weiveld en broeiplek van menige watervoëls, ook flaminke.
Verskille tussen Afrikaans en Nederlands
Afrikaans is 'n dogtertaal van Nederlands  en anders as Vlaams en Surinaamse Nederlands, is dit 'n aparte taal, in stede van 'n dialek.
Aangesien 'n geskatte 90 tot 95% van Afrikaans se woordeskat van Nederlandse oorsprong is, is daar weinig leksikale verskille tussen die twee tale. Afrikaans het egter 'n aansienlik meer eenvoudige morfologie, grammatika en stel spelreëls. Daar is 'n graad van onderlinge verstaanbaarheid tussen die twee tale, veral in die geskrewe vorm.
Afrikaans het sekere leksikale en sintaktiese verlenings van ander tale soos Maleis, Khoisan-tale, Portugees, Ngunitale en tot 'n mindere mate, Frans bekom. Afrikaans is ook beduidend deur Suid-Afrikaanse Engels beïnvloed. Nietemin het Nederlandse sprekers met minder nie-kognate te doen wanneer hulle na Afrikaans luister. Wedersydse verstaanbaarheid is dus redelik asimmetries, aangesien dit makliker vir Nederlandstaliges is om Afrikaans te verstaan as anders om. Navorsing suggereer dat wedersydse verstaanbaarheid tussen Nederlands en Afrikaans beter is as tussen Nederlands en Wes-Fries, of tussen Deens en Sweeds.
Ortografiese verskille
Ortografiese verskille tussen Nederlands en Afrikaans is meestal weens die fonetiese ontwikkelings en spelreëlvereenvoudigings van Afrikaans, en die meer konserwatiewe karakter van die moderne Nederlandse ortografie.
Spellingsverskille
Die spellingsverskille tussen Afrikaans en Nederlands is hoofsaaklik die gevolg van evolusies in die fonetiese spelling en die doelbewuste vereenvoudiging van spelreëls in Afrikaans. Daarenteen was die onlangse verandering in die moderne Nederlandse spelreëls meer konserwatief van aard.
Die eerste spellingsverskille ontstaan in 1905 met die invoering van die Vereenvoudigde Nederlandse Spelling in Suid-Afrika. Hierdie spelling is grotendeels op die voorstelle van die taalkundige R.A. Kollewijn gebaseer. Hy het in 1891 in sy artikel Onze lastige spelling, met verskeie voorgestelde spelreël-vereenvoudigings vorendag gekom.
In 1917 word die eerste grondbeginsels vir Afrikaans deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap, Lettere en Kuns vasgelê. Hierdie grondbeginsels is vasgestel om 'n leidraad te vorm vir die verdere ontwikkeling van 'n Afrikaanse spelwyse:
"Die Grondbeginsels van die Afrikaanse spelling word soos volg uiteengesit:
Vereenvoudigings in die Afrikaanse spelwyse
Nederlandse woorde wat in   eindig, eindig in   in Afrikaans, en nie   nie. Ter voorbeeld, "<tt>lelijk</tt>" in Nederlands word "<tt>lelik</tt>" in Afrikaans. In beide tale word hierdie agtervoegsel as uitgespreek, met 'n schwa. Voor die groot Nederlandse spellinghervorming in die 1990's, was laasgenoemde spelling ook in Nederlands aanvaarbaar.
Foneties geïnduseerde spellingsverskille
Afrikaans maak gereeld gebruik van vereenvoudigde medeklinkers, terwyl in Nederlands nog die oorspronklike vorme aanwesig is.
Fonetiese verskille
Die uitspraak van Afrikaans stem die meeste ooreen met dialekte uit die Nederlandse provinsie Zuid-Holland, in besondere die dialek wat rondom die Zoetermeer gepraat word.
Geslag
Afrikaans ken, in teenstelling tot Nederlands, geen grammatikale geslag nie. As gevolg daarvan het Afrikaans slegs een bepaalde lidwoord, "die", terwyl Nederlands twee bepaalde lidwoorde het ("de" vir manlike en vroulike woorde, en "het" vir onsydige woorde). Die manlike en die vroulike geslag word in die geskrewe Nederlands nie meer onderskei nie, maar die gesproke Vlaams ken nog altyd drie bepaalde lidwoorde: "den" vir manlike, "de" vir vroulike, en "het" vir onsydige woorde.
Werkwoorde
By Afrikaanse werkwoorde word dikwels dieselfde vorm gebruik vir die infinitief sowel as die teenwoordige tyd en werkwoorde word in Afrikaans nie verbuig nie. Van alle werkwoorde het slegs "wees" en "hê" 'n persoonsvorm in die teenwoordige tyd wat anders as die infinitief is, naamlik "is" en "het".
Die verlede tyd
Afrikaans maak geen gebruik van die onvoltooide verlede tyd nie (behalwe vir 'n aantal uitsonderings) en gebruik hiervoor afhangende van die konteks, die teenwoordige tyd of die voltooide verlede tyd.
Die gevolg is dat Nederlandse literatuur moeiliker verstaanbaar vir Afrikaanse lesers is, aangesien hulle selde die Nederlandse onvoltooide verlede tyd (die sogenaamde imperfek) herken. En die imperfek is die tyd waarin die meeste Nederlandse literêre tekste geskryf word. In Afrikaans is die normale verteltyd die historiese presens, omdat die "het ge-" van die voltooide verlede tyd so lomp is.
Hier volg die uitsonderings van onvoltooide verlede tyd in Afrikaans, en in die tabel daaronder 'n paar verklarende voorbeelde:
In die voltooide verlede tyd word in Afrikaans slegs 'het' (Nederlands: 'hebben') as hulpwerkwoord gebruik, behalwe in die geval van 'wees' (Nederlands: 'zijn'), waar die hulpwerkwoord 'is' gebruik word. In teenstelling word in Nederlands 'zijn', en sy verbuigings, meermale as hulpwerkwoord benut. Dit is die geval vir Nederlandse werkwoorde wat 'n proses (en nie 'n aksie nie) uitdruk, soos "het ijs smelt -> het ijs is gesmolten" en ook vir werkwoorde wat 'n gerigte beweging uitdruk: "ik loop naar huis -> ik ben naar huis gelopen" Wees word in Afrikaans basies net vir die lydende vorm gebruik. Zijn as werkwoord het basies in Afrikaans uitgesterf, behalwe in "samesyn" (saamwees), soos in geselskap tussen vriende en die deelwoord "synde".
Die verlede tyd van die lydende vorm gebruik in Afrikaans "is" in plaas van "werd".
Voornaamwoorde
Afrikaans maak by die meervoudsvorme van die persoonlike voornaamwoord geen verskil tussen die onderwerp en voorwerp (in beide akkusatief en datief) nie.
Die Nederlandse refleksiewe (of wederkerende) voornaamwoord zich, wat volgens Afrikaanse spelreëls sig gespel word, kom bykans glad nie meer in Afrikaans voor nie. Dit word normaalweg vervang deur hom, haar, of jou.
Byvoorbeeld:
Voorbeeld in die poësie: Kerm / om die dood sig nie oor mens óf lig ontferm (Lucas Malan)
In Middelnederlands is sig egter eintlik net in die oostelike dialekte gebruik en het laat (in die 17e eeu) in die westelike gebiede van Holland deurgedring.
Dubbele negatief
Afrikaans maak gebruik van 'n dubbele negatief, wat nie in Nederlands gebruik word nie. Nederlandse Ik spreek geen Engels word byvoorbeeld Ek praat nie Engels nie of Ek praat geen Engels nie.
Vergelykbare konstruksies kan gevind word in Frans ("Je ne parle pas anglais"), maar ook in die Nederlandse dialek Wes-Vlaams ("Ek en praat geen Engels") en in andere dialekte in Suid-Nederland ("Ik praat geen Engels nie").
Ook tans nog word die dubbele negatief in Vlaamse dialekte gebruik byvoorbeeld in: "K'hem(ek het)dees ding nog nooit nie gezien." of "Is daar al iemand? Nieje, nog niemand nie" "Leid er hier ieverans een spons? Ik kan er nieverans geen vinden" (lê hier êrens 'n spons? Ek kan dit nêrens vind)
Byvoeglike naamwoorde
Net soos Nederlands verbuig Afrikaans byvoeglike naamwoorde in die attributiewe posisie (indien hulle 'n byvoeglike bepaling is). In beide tale gebeur dit nie in die predikatiewe posisie, oftewel by 'n dubbelverbonde bepaling nie. In teenstelling tot Nederlands is hierdie verbuiging in Afrikaans net afhanklik van die posisie en nie van ander parameters soos die grammatikale geslag nie. Aan die ander kant ken Afrikaans baie byvoeglike naamwoorde wat nooit verbuig word nie (′n swart skoen), terwyl in Nederlands byna alle byvoeglike naamwoorde verbuig kan word (een zwarte schoen).
Anderstalige invloede op Afrikaans
Afrikaans het 'n aantal leksikale en sintaktiese eenhede vanuit ander tale oorgeneem. Onder hierdie tale tel Maleis, die Khoisan-tale, Portugees, die Nguni-tale en in mindere mate het Frans. Afrikaans is ook sterk beïnvloed deur Suid-Afrikaanse Engels.
Duits
Aan die Kaap het Duitse huursoldate gereeld gekom en gegaan, maar ook Duitse koloniste het 'n geringe stempel afgedruk op die Afrikaanse taal.
Duitse ontlenings via Nederlands
Die meeste Duitse woorde en uitdrukkings het reeds voor 1800 via Nederlands in die Afrikaanse taal beland:
Baie van bogenoemde was reeds deel van die woordeskat wat na die Kaap toe gebring is. Deur verdere kontak met Europese Nederlands in die 1800's het hierdie woorde en uitdrukkings so deel van Afrikaans geword dat dit nie meer as Germanismes geëien word nie. Vanweë die nou verwantskap van Duits met Nederlands en Afrikaans word Germanismes in hierdie tale dikwels nie as vreemd aangevoel nie.
Duitse ontlenings aan die Kaap
Party woorde is wel direk aan die Kaap ontlee:
Sommige woorde is moeilik om te bepaal of dit uit Duits of Nederlands ontleen is:
Frans
Dan is daar ook:
Maleis
Tydens die vroeë vestiging van die Kaap-Maleiers in Kaapstad, wat nou Kleurlinge genoem word, word verskillende Maleise woorde tot Afrikaans toegevoeg. Onder hierde woorde is:
Portugees
Sommige Afrikaanse woorde kom oorspronklik uit Portugees. Hul aanwesigheid is te danke aan die Portugese teenwoordigheid in Suider-Afrika. Hierdie woorde word dikwels in Suid-Afrika gebruik aangesien hulle ook in ander Suid-Afrikaanse tale aanwesig is.
Plant- en dierename soos malgas, tjokka en tarentaal stam ook uit die tydperk van Portugese seevaarders.
Khoisan-tale
Die volgende bekende Afrikaanse woorde, het hul oorsprong vanaf die Khoisan-tale.
Nguni-tale
Die volgende woorde dien as enkele voorbeelde van die vele Nguni-woorde wat in Afrikaans en dikwels ook in Suid-Afrikaanse Engels opgeneem is.
(Suid-Afrikaanse) Engels
In die omgangstaal sal vele Afrikaanse mense dikwels Engelse woorde of begrippe gebruik, alhoewel hierdie woorde nie in Standaardafrikaans opgeneem is nie, en ook gewoonlik hul Afrikaanse gelyke het.
Nietemin is daar ook heelwat woorde van Engelse afkoms wat uiteindelik in Standaardafrikaans opgeneem is. Enkele voorbeelde:
Die Engelse invloed kan ook dikwels gesien word in die gebruik van woorde in Afrikaans. Soos byvoorbeeld:
Vergelyking van voorbeeld teks
Onder is 'n vergelyking van die Afrikaanse woorde van Die Stem van Suid-Afrika (die voormalige Volkslied van Suid-Afrika) met die Nederlandse weergawe.
Verwysings
Afrikaans
Australiese dollar
Die Australiese dollar (Engels: Australian dollar; ISO 4217-kode: AUD) is die amptelike geldeenheid van Australië, asook die Australiese Gemenebes, insluitend Kerseiland, die Kokoseilande, en Norfolk-eiland, sowel as die onafhanklike Pasifiese eilande van Kiribati, Nauru en Tuvalu.
In Australië word byna altyd die verkorte dollarteken ($) gebruik, maar soms word A$ gebruik om dit te onderskei van ander dollar-gedenomineerde geldeenhede. Dit word onderverdeel in 100 sent.
Indapamied
Indapamied is 'n tiasied-verwante diuretikum wat algemeen gebruik word in die behandeling van hipertensie (hoë bloeddruk), asook tydens hartversaking.
Indapamied is in 1974 op die mark geplaas deur Servier Laboratoires van Frankryk. Dit word sedertdien onder verskeie handelsname, ook generies, bemark. Die bekendste name is Natrilix, Fludex en Lozol (VSA). Kombinasiepreparate met perindopril ('n AOE-remmer) is ook beskikbaar.
Farmakologiese werking
Indapamied bevorder die uitskeiding van water en soute deur die niere, wat dan die bloeddruk verlaag. Die werking is soortgelyk aan tiasied-diuretika, maar indapamied val in die chemiese indool-tipe van chlorosulfoonamied en beskik nie oor 'n tiasied-ring soos die tiasied-diuretika nie.
Vorm en samestelling
Indapamied is generies beskikbaar as 1.25 mg en 2.5 mg nie-gekeepte tablette.
Aanwysings
Hipertensie en edeem as gevolg van hartversaking. Daar is tydens die HYVET-ondersoek bewys dat indapamied beroerte verminder wanneer dit met of sonder perindopril toegedien was aan persone ouer as 80 jaar, vir die behandeling van hipertensie.
Dosis en toediening
Die volwasse dosis is 1.25 tot 5 mg, eenkeer daagliks per mond, gewoonlik in die oggend toegedien.
Teenaanwysings
Indapamied is teenaangedui waar bekende hipersensitiwiteit vir sulfoonamiede voorkom, erge nier- of lewerversaking en hipokalemie (lae bloedvlakke van kalium).
Daar bestaan onvoldoende veiligheidsdata om indapamied te gebruik tydens swangerskap of borsvoeding.
2007 Mianmarese anti-regeringsbetogings
Die 2007 Mianmarese anti-regeringsbetogings was 'n golf betogings wat op 15 Augustus 2007 in Mianmar (wat ook as Birma bekendstaan) begin het. Die betogings het begin nadat die regerende militêre junta brandstofsubsisdies opgehef het wat gelei het tot 'n styging in die prys van brandstof van sowat 500%. Die aanvanklike betogings wat deur opposisie politieke aktiviste en studente gelei is, is vinnig en fel onderdruk en tientalle betogers is gearresteer en aangehou.
Indapamied
Interaksies
Die kombinasie van indapamied met litium moet vermy word.
2007 Mianmarese anti-regeringsbetogings
Op 18 September is nuwe betogings deur duisende Boeddhiste monnike begin. Nadat die betogings aanvanklik vreedsaam verloop het, het die regering op 26 September in weerwil van internasionale oproepe tot beheersing op brutale wyse ingegryp om die protesaksie te onderdruk. As deel van die regeringsoptrede is aandklokreëls in Yangon en Mandalay ingestel, openbare internettoegang is afgesny, traangas is gebruik om betogings op te breek, honderde betogers is in hegtenis geneem en monnike is geslaan. Daar is ook met masjiengewere op betogers gevuur en 'n aantal betogers en 'n Japannese fotograaf is doodgeskiet. Teen 28 September het die regeringsmagte daarin geslaag om die meeste van die massabetogings te onderdruk en moes slegs klein groepies aktiviste verjaag word. Die monnike is deur middel van geslote hekke, doringdraadversperrings en wagte om kloosters daarvan verhoed om verder aan die optogte deel te neem.
Aangesien die regering buitelandse joernaliste verhinder om die land in te gaan, kom die meeste verslae oor en beelde van die gebeurtenisse van skrywers van webjoernale en ander ongeïdentifiseerde bronne. Die meeste van die land se internetskakels na die buitewêreld is egter geknip, selfoonseine is geblokkeer en daar was byna geen telefoniese verbindings nie. Alhoewel die regering die buitelandse media vir die betogings blameer, beweer hulle dat hierdie skielike breuk in kommunikasieverbinding die gevolg was van 'n beskadiging aan die land se onderwaterse, hoof-internetkabel.
Indapamied
Voorsorgmaatreëls
Serumvlakke van kalium en uriensuur behoort gemonitor te word, veral wanneer die pasiënt moontlik kan lei aan jig of hipokalemie.
2007 Mianmarese anti-regeringsbetogings
Die Mianmarse regeringsoptrede is wêreldwyd verdoem en sanksies is deur die Verenigde State ingestel terwyl die Europese Unie bestaande sanksies teen die land uitbrei. Beswaar is ook in verskeie lande op diplomatieke vlak en by die Verenigde Nasies aangeteken insluitend deur buurlande soos Indië en Thailand. Die VSA en die Europese Unie het ook 'n oproep gemaak vir strafmaatreëls, samesprekinge met die opposisie leier en Nobelpryswenner Aung San Suu Kyi en etniese minderheidsgroepe deur die Verenigde Nasies Veiligheidsraad, maar China, wat as permanente lid van die Veiligheidsraad vetoreg het, het egter aangedui dat die land nie ten gunste van sulke stappe is nie. Rusland en China, wat vriendskaplike bande met die Mianmarse regime het, het in Januarie 2007 hulle vetoreg gebruik teen 'n ontwerpsresolusie, wat deur die VSA opgestel is, waarin die junta versoek is om die vervolging van minderhede en die opposisie te staak.
Indapamied
Newe-effekte
Algemene newe-effekte is hipokalemie, moegheid, ortostatiese hipotensie (bloeddrukafname wanneer persoon skielik opstaan) en allergiese reaksies.
Oordosis
Simptome van oordosering word geassosieer met die diuretiese effek, m.a.w. elektroliet-versteurings, hipotensie en spierswakheid. Behandeling behoort simptomaties te wees, gerig op die herstel van die elektrolietwanbalans.
Vlag van Zambië
Die nasionale vlag van Zambië is op 24 Oktober 1959 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n groen baan met ’n gou adelaar bo-aan die wapperkant en drie vertikale bane in (van die vlagpaalkant) rooi, swart en oranje aan die wapperkant van die vlag.
2007 Mianmarese anti-regeringsbetogings
Suid-Afrika se Nobelvredespryswenner Desmond Tutu het 'n beroep gedoen op China om in te gryp om "hierdie brutale mans aan te sê om hulle brutaliteit te staak". Hy het bygevoeg dat as Sjina nie sy invloed oor die regering sou gebruik nie hy hom sou skaar by 'n veldtog om die Beijing Olimpiese spele in 2008 te boikot.
Vlag van Zambië
Ontwerp
Die vlag het ’n ongewone ontwerp met die onderskeidende tekens wat aan die wapperkant van die vlag is (waar so te sê elke ander nasionale vlag s’n aan die vlagpaalkant of in die skildhoek is). Die vlag is deur die Zambiër, Gabrielle Ellison ontwerp.
Kleure
Die kleurskema word hieronder gelys:
Geskiedenis
Tot 1939 is die vlag van die Verenigde Koninkryk ook gebruik as die vlag vir Zambië. In 1939 is daar egter begin om van ’n blou Britse vaandel gebruik te maak waarop die Britse vlag in die skildhoek was en die wapenskild van Zambië op die wapperkant. In 1953 is die vaandel gewysig met ’n ander wapenskild op die wapperkant omdat Noord-Rhodesië saam met Njassaland in ’n Federasie getree het. Met die verkryging van onafhanklikheid in 1964 het Zambië ’n nuwe naam en vlag gekry en in 1996 is klein wysigings (die skakering van groen) aangebring.
2007 Mianmarese anti-regeringsbetogings
Militêre diktatorskap
In 1988 het onrus wat deur ekonomiese wanbestuur en politieke onderdrukking aangewakker is gelei tot grootskaalse prodemokrasie betoging in wat as die 8888 Opstand bekend staan. Honderde betogers is deur die veiligheidsmagte doodgemaak. Generaal Saw Maung het 'n staatsgreep uitgevoer en die State Law and Order Restoration Council (SLORC) gevorm om die land te regeer. In 1989 het die SLORC krygswet afgekondig nadat betogings opnuut opgevlam het. Die militêre regering het planne vir 'n algemene verkiesing teen 31 Mei 1989 voltooi. In Mei 1990 is 'n vrye verkiesing vir die eerste keer in byna dertig jaar gehou. Die Nasionale Bond vir Demokrasie (Afkorting: NLD van die Engels: National League for Democracy) party van Aung San Suu Kyi het die verkiesing oorweldigend gewen met 392 van die 489 setels. Die verkiesing is egter deur die SLORC, wat geweier het om te bedank, nietig verklaar.
Menseregteskendings
Die generaals wat Mianmar regeer onderdruk die bevolking van die land reeds vir vyftien jaar lank stelselmatig en ten spyte van talle vergrype en internasionale druk bly hulle steeds aan bewind.
Onder die generaal se bewind het Mianmar verval tot een van die wêreld se voorste vervaardigers van heroïen. MIV-lyne wat hulle oorsprong in Mianmar het word langs heroïenroetes na naburige lande versprei en die regering voer stelselmatig grusame menseregte misdrywe teen sy onderdane uit wat die vernietiging van 2 700 dorpies sedert 1996 insluit, reuse gedwonge verskuiwings, verkragting van etniese minderhede deur regerings soldate, wydverspreide dwangarbeid en die gebruik van meer as 70 000 kindersoldate deur die regime. Marteling is 'n alledaagse gebeurtenis in Mianmar en artbitrêre teregstellings vind gereeld plaas.
As gevolg van die vergrype het meer as 700 000 vlugtelinge uit Mianmar na buurlande, veral Thailand gevlug.
Die meer brutale menseregteskendings vorm deel van 'n breër onderdrukking van basiese vryhede. Daar is geen sprake van vryheid van uitdrukking in die land nie en selfs kunsuitstallings moet deur die militêre owerhede goedgekeur word. Weinig onafhanklike media bly oor en die is onderhewig aan swaar sensuur. Die staatsbeheerde uitsaaiwese is onverskuilde propagandamasjien van die regerende regime en Mainamar se burgers se enigste bron van akkurate nuus is internasionale radio stasies. Openbare opposisie teen die junta se beleide is strafbaar met tot twintig jaar gevangenis straf en die besit van ongelisensieerde faksmasjiene en of modems met vyftien jaar.
Verder word vryheid van assosiasie en vergadering ontneem en alle politieke vergaderings is verbode. Politieke partye soos die NLD word gemonitor en lede word lastig geval of gearresteer. Teen 2000 is daar geskat dat ten minste 1 700 politieke gevangenes in aanhouding was.
Die militêre regering onderdruk en manipuleer ook godsdienstige uitdrukking in die land. In die grootliks Boeddhistiese land dring die regering op geestelikes se ondersteuning aan en word kloosters gestroop om leiers wat hulle teë gaan te verwyder. Moslems in die suidweste van die land is blootgestel aan weermag aanvalle wat in 1997 gelei het tot 25 000 vlugtelinge na Bangladesj. Christenkerke word ook fyn dopgehou en en kerk aktiwiteit word ingeperk.
Ekonomiese toestand
Mianmar het geweldige ekonomiese potensiaal. Die land is ryk aan minerale en lanbougeleenthede en ten spyte van regeringsverwaarlosing is daar steeds 'n sterk onderwystradisie. Goeie infrastruktuur is ook tydens die Britse Koloniale bewind opgerig. bestendige groei het na onafhanklikheid gevolg, maar die militêre regime wat van 1962 af regeer het se isolasionistiese "Birmaanse Weg na Sosialisme" beleid groot skade berokken en het dit die land verarm van 'n land wat in die 1950's deur die Wêreldbank gesien is as een van die in Asië met die beste vooruitsigte tot een van die armste lande ter wêreld.
Desperate ekonomiese toestande het bygedra tot die pro-demokrasie betogings van 1988. Oor die afgelope aantal jare het ekonomiese liberalisering veranderinge ingelui. Ekonomiese ontwikkeling raak egter slegs 'n klein minderheid van die bevolking en die meeste Birmane baat nie daarby nie. Hoë inflasie verminder hulle koopkrag wat sake verder bemoeilik. Die regering spandeer 40% van sy begroting op militêre besteding ten spyte van die algehele gebrek aan buitelandse bedreiginge.
Die Miniamarse junta se ekonomiese beleid berus op die uitvoer van die land se hulpbronne met min of geen waardetoevoeging. Koper, hout en en energie uitvoere ondersteun 'n ekonomie wat byna geheel en al afhanklik is van invoere en blootgestel is aan wispelturigheid van hulpbronpryse. Buitelandse inkomste en beleggings is swak bestuur en beplande hidroëlektriese skemas sal waarskynlik noodgedwonge elektrisiteit moet uitvoer om die ekonomie te ondersteun eerder as om ekonomiese en maatskaplike groei te ondersteun.
Die junta begeef hom ook in ondeurdagte projekte soos die inligtingstegnologie projek by Jadanabon in 'n land met argaïese kommunikasie-infrastruktuur wat nie so 'n projek sal kan ondersteun nie. 'n Ander voorbeeld is die landswye jatropha (medisinale neut) plantasies wat nie na noemenswaardige ekonomiese ontwikkeling sal lei nie.
Internasionale druk
Mianmar verkeer reeds vir geruime tyd onder internasionale druk om stappe te doen om demokrasie in die land te herstel. In Maart 1997 is 'n resolusie eenparig deur die Verenigde Nasies Menseregtekommissie waarin 'n string menseregteskendings gelys word insluitend moord, marteling, verkragting, politieke aanhouding en dwangarbeid. Talle ander internasionale organisasies soos die Internasionale Arbeidsorganisasie, Amnestie Internasionaal, Article 19, Human Rights Watch, en ander onafhanklike groepe veroordeel die regime se behandeling van die Birmaanse bevolking.
Die VSA het reeds in 1988 sanksies teen Mianmar ingestel. Die sanksies is in 1997 en 2003 verskerp. Die Europese Unie  In Oktober is die sogenaamde Gemene Posisie (Engels: Common Position) deur die Europese Unie aangeneem. Die dokument het bestaande Europse sanksies teen Mianmar bevestig. Sedertdien is die Gemene Posisie verskeie kere versterk en uitgebrei as gevolg van die regime se weiering om betekenisvolle vordering tot demokrasie te maak. Tot 2004 is Europese Kommissie hulp tot Birma/Mianmar beperk tot humanitêre hulpverlening. Die huidige weergawe van die dokument maak egter voorsiening vir 'n meer stelselmatige benadering tot hulpverlening.
Mianmar is 'n lid van die Assosiasie van Suidoos-Asiese Nasies (Afkorting ASEAN van die Engelse naam  Association of Southeast Asian Nations). Die ASEAN neig om nie in wat as lidlande se interne aangeleenthede in te meng nie. Westerse sanksies word ondermyn deur die volgehou ekonomiese bande tussen Minamr en veral China. Op 12 Januarie het Rusland en China, wat beide vetoreg het, asook Suid-Afrika in die Verenigde Nasies teen 'n voorstel gestem wat deur die VSA en die Verenigde Koninkryk gemaak is wat Mianmar sou versoek het om sekere pro-demokrasie stappe te neem. Nege lande het ten gunste van die resolusie gestem en Kongo, Indonesië en Katar het buite stemming gebly. Rusland en Sjina het ekonomiese belange in Mianmar terwyl Suid-Afrika se stem blykbaar op tegniese redes gegrond is. Suid-Afrika se besluit is plaaslik deur die Nobelprys vir Vrede-wenner Desmond Tutu, die vakbond alliansie Cosatu en die amptelike opposisie, die Demokratiese Alliansie veroordeel en die Departement van Buitelandse Sake se redes word deur die groepe verwerp. Internasionale kommentators het hulle teleurstelling met Suid-Afrika se posisie uitgespreek en gewys op ooreenkomste met die situasie in Mianmar en die in Suid-Afrika tydens die Apartheidera en die belangrike rol wat die Verenigde Nasies gespeel het in terme van internasionale druk op die Apartheidsregering – ten spyte van die regering se besware dat Apartheid 'n interne aangeleentheid was.
Aanloop tot betogings
Die eerste tekens van onrus in 2007 in Mianmar het reeds in Februarie voorgekom toe 'n groep wat hulleself die Mianmar Ontwikkelings Komitee noem 'n beroep gemaak het op die militêre regering om verbruikerspryse, gebrek aan gesondheidsorg, onderwys en swak elektristeitsvoorsiening aan te spreek. Betogings in Mianmar is byna ongehoord en die protes aksie is ook vinnig stop gesit. Waarskynlik in reaksie op die onrus is Brigadier-Generaal Than Han van die Mianmarse polisie verantwoordelik gemaak vir die hantering van burgerlike onrus in Rangoen.
Inkort van brandstof-subsidies en aanvanklike betogings
Op 15 Augustus 2007 het die regering van Mianmar aangekondig dat branstofsubsisdies gesny sou word. Dit het gelei tot onmiddellike stygings in die prys van alle soorte brandstof. Die prys van Diesel het met 100 persent gestyg, aardgas met 500% en petrol met 67%. Die prys verhogings het verdere inflasionêredruk veroorsaak op 'n koers wat reeds 21,4% bedra het in 2006.
In reaksie op die prys verhogings het burgerlike onrus onder leiding van 'n groep wat bekend staan as die 88 Generasie Studente Groep, wat byna 20 jaar te vore as studenteleiers die pro-demokrasie betogings van 1988 gelei het, 'n aanvang geneem.
Op 18 Augustus het die groep 'n verklaring uitgereik aangaande die stygende brandstofpryse waarin hulle die regering versoek het om die styging in verbruikerspryse wat daarop gevolg het aan te spreek en die maatskaplike leiding van die bevolking te verlig. Die groep het op 19 Augustus van Koke-kaing tot by Kyauk-myong mark in Rangoen marsjeer. Onderweg het verbygangers hulle met applous ondersteun en ongeveer 500 mense by hulle aangesluit. Die owerhede het video-opnames van die optog gemaak maar nie teen die betogers opgetree nie.
Op 22 Augustus is sewe sleutel lede van 88 Generasie Studente Groep gearresteer weens hulle rol in die organisering van betogings. Die owerhede het vinnig teen die betogings opgetree en tientalle aktiviste is in hegtenis geneem. Betogings het egter voortgeduur en na ander dele van die land versprei insluitend in Sittwe en ander dorpe.
Monnike sluit by die betogings aan
Op 5 September 2007 het Mianmarse regeringsmagte 'n vreedsame optog in Pakokku uitmekaar gedwing en in die proses drie Boeddhistiese monnike beseer. Die volgende dag het ander monnike in weerwraak 'n aantal regeringsamptenaare as gyselaars aangehou. Die monnike het aangedring dat daar teen 17 September om verskoning gevra moes word, maar die militêre owerheid het geweier om dit te doen. Dit het gelei tot betoging waarby al hoe meer monnike aangesluit het. Religieuse dienste is ook aan die weermag geweier. Die monnike se rol is noem nsewaardig as gevolg van die agting wat hulle by beide die burgerlike en militêre bevolking geniet. Betogings het oor Mianmar begin versprei na Sittwe, Pakokku en Mandalay.
Op 22 September het ongeveer tweeduisend monnike deur Jangon masjeer en tienduisend deur Mandalay, met ander betogings in vyf ander dorpsgebiede oor Mianmar. Die betogers wat deur Jangon masjeer het is toegelaat om verby die huis van Nobelprys vir Vrede-wenner Aung San Suu Kyi te masjeer. Alhoewel sy steeds onder huisarres was, het sy vlugtig by die hek van haar woning verskyn om deur die monnike geseën te word.
Op 23 September het 150 nonne by die betogings in Jangon aangesluit. Op die dag het 15 000 Boeddhistiese monnike en ander burgers deur die strate van Jangon masjeeren stygende vreedsame betogings teen die militêre regime. Die Alliansie van Alle Birmaanse Boeddhiste Monnike het gesweer om met hulle betogings voort te gaan totdat die militêre junta omver gewerp is.
Op 24 September het tussen 30 000 en 100 000 in Jangon betoog, die grootste antiregeringsprotesaksie in Mianmar in twintig jaar. Marse het gelyktydig in ten minste 25 stede oral in Mianmar plaasgevind met kolomme monnike wat tot 'n kilometer lank getrek het. By die mars se eindpunt wou ongeveer 1000 monnike Aung San Suu Kyi by haar huis groet, maar is deur die polisie belet. Die monnike het gebede gedreunsing voor hulle ontbind het. Later daardie dag het die junta se Minister vir Godsdiens, Brigadier-Generaal Thura Myint Maung, die Boeddhiste monnike wat die betogings gelei het gewaarsku om nie verder as hulle "reëls en regulasies" te gaan nie.
Intussen het die VSA begin voorberei om saksies teen die land te verskerp. Die Dalai Lama van Tibet het ook sy seëning oor die monnike uitgespreek.
Van 26 September af het die junta 'n aandklokreël in die land se twee grootste stede, Jangon en Mandalay in plek gestel en vergaderings van meer as vyf mense verbied. Weermagvragmotors het talle gewapende soldate na Jangon begin vervoer.
Junta optrede
Op 26 September is die pro-demokrasie figuur Win Naing by sy huis in Jangon gearresteer omtrent 2:30 vm nadat hy gesien is terwyl hy voedsel en water aan betogende monnike verskaf het. Die sewentigjarige aktivis is weer na een nag vrygelaat. Hy is te vore op 8 Maart gearresteer vir die hou van 'n perskonferensie met Birmaanse betogers teen ekonomiese teëspoed. Prominente Birmaanse komediant Zargana is ook oornag in aanhouding gehou. Troepe het versperrings om die Shwedagon Pagoda opgerig en 'n groep van 700 betogers met knuppels en traangas aangeval. Die polisie het van die monnike en sowat 200 ondersteuners verjaag terwyl ander probeer het om naby die oostelike hek van die pagoda kompleks te bly. Troepe het die gebied om die pagoda afgeseël om te probeer verhoed dat die monnike verdere betoging onderneem. Dit het egter nie die opmarse verhoed nie en tot 5000 monnike het deur Jangon marsjeer. Van hulle het maskers gedra in verwagting dat traangas gebruik sou word.