cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jerzy Koch
Hy het reeds lesings gelewer aan die Palacky-Universiteit (Olomouc, 1997-99), die Universiteit van Debrecen (1999-2002, twee keer in 2004, en een keer in onderskeidelik 2005 en 2006), die Universiteit van Wene (2003), en die Universiteit van Curaçao (2014, 2015 en 2017). Hy het as gasspreker opgetree by die Katolieke Universiteit van Leuven (1988, 1991), die Universiteit van die Oranje-Vrystaat (1992, 1996), die Universiteit van Pretoria (1996, 2013, 2014, 2016), Universiteit Stellenbosch (1996, 2001, 2002), die Universiteit van die Vrystaat (2001, 2016), die Universiteit van Suid-Afrika (2001), en die Universiteit van Johannesburg en Noordwes-universiteit (beide in 2016). Bykomend hiertoe was hy deel van die NIAS lesingreeks aan die Nederlandse Instituut vir Gevorderde Studies in die Geesteswetenskappe en Sosiale Wetenskappe van die Koninklike Nederlandse Akademie van die Kunste en Wetenskappe (in Wassenaar, Suid-Holland), (1993).
Sy publikasie A History of South African Literature: Afrikaans Literature 17th–19th Centuries is 'n omvattende literatuurgeskiedenis oor Afrikaans wat in 2015 by Van Schaik Uitgewers verskyn het. In die boek maak Koch gebruik van sy intieme kennis van dokumente wat gedurende die 17de eeu in Nederlands geskryf is, en die tekste wat in hierdie taal geproduseer is en die variasies daarvan. Die werk stel 'n belangrike uitbreiding en vernuwing van die Afrikaanse geskiedskrywing binne die konteks van die Suid-Afrikaanse literatuurgeskiedenis daar. Dit is verdeel in drie breë historiese tydperke: die Nederlandse koloniale tyd (1652-1795), Britse koloniale tyd (eerste deel van die 19de eeu) en die tyd van die taalbewegings (laaste helfte van die 19de eeu). Dit volg 'n inklusiewe benadering en bespreek en kontekstualiseer 'n wye verskeidenheid dokumente, soos reisbeskrywings, persoonlike sowel as amptelike tydskrifte en ander 'nie-literêre tekste'. Die deeglike ontledings van voorheen verwaarloosde werke, soos dié wat in Genadendal vervaardig is, bied 'n ryk tekstuurbeeld van die geskiedenis van die skryfwerk in Suid-Afrika.
Sy artikels het in o.a. Spiegel der Letteren, Over Multatuli, Hollands Maandblad, Stilet, Literator, Tydskrif vir Nederlands & Afrikaans en Acta Academica verskyn.
Vir sy vertalings uit die Nederlandse literatuur in Pools (meer as twintig boeke, o.a. van Hugo Claus, J. Bernlef, Herman De Coninck, Gerrit Kouwenaar, Lucebert, Harry Mulisch, Multatuli, Leonard Nolens, P. Rodenko, F Timmermans) het hy in 1995 die M. Nijhoff-prys ontvang. Hy het ook Ingrid Jonker en Etienne Leroux se werke vertaal en sy mees onlangse vertaling is 'n Poolse bloemlesing uit Breyten Breytenbach (2018) se gedigte.
Jerzy Koch is lid van die Maatschappij der Nederlandse Letterkunde te Leiden, Vereniging van Poolse Skrywers (SPP), Vereniging van Literêre Vertalers (STL) en is die eerste buitelandse lid van Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns (2006). Hy is sedert 2001 navorsingsgenoot van die Universiteit van die Vrystaat.
Hy besoek Suid-Afrika sedert 1992 gereeld en het die Afrikaanse taal as sodanig sy eie gemaak dat hy dit vlot besig en gedigte daarin skryf.
Heraldeiland
Heraldeiland (Russies: Остров Геральд, Ostrof Gerald) is ’n klein, afgeleë Russiese eiland in die Noordelike Yssee, 70 km oos van Wrangeleiland. Dit het hoë kranse, wat dit taamlik ontoeganklik maak – per skip en per vliegtuig. Die enigste stukkie seekus van waar dit bereik kan word, is sy noordwestelike punt waar die kranse verkrummel het.
Beskrywing
Die eiland is 11,3 km2 groot en die maksimum hoogte bo die seevlak is 364 m. Dit is nie toegeys nie en is onbewoon. Dit is genoem na die opmetingskip HMS Herald, van waar dit in 1849 ontdek is.
Administratief val Heraldeiland in die outonome okroeg Tsjoekotka van die Russiese Federasie. Saam met Wrangeleiland maak dit deel uit van die Wrangeleiland-natuurreservaat, sedert 1976 ’n Russiese nasionale park. Kaap Dmitrijewa op die eiland is die mees oostelike grens van die natuurreservaat.
In 2004 is Herald- en Wrangeleiland asook die omliggende waters verklaar tot ’n Unesco-wêrelderfenisgebied.
Dwight Yoakam
Dwight Yoakam is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Sling Blade (1996), Wedding Crashers (2005), Crank (2006), en Crank: High Voltage (2009).
Viking (dubbelsinnig)
Vikings kan na die volgende verwys:
Piridoksien
Piridoksien is een van 3 stowwe genaamd vitamien B6, 'n wateroplosbare vitamien van die vitamien B-kompleks.
Vitamien B6 is behulpsaam met die natrium- en kaliumbalans sowel as met die vorming van rooibloedselle.
Vroulike genitale verminking
Vroulike genitale verminking, ook vroulike besnyding, is 'n omstrede prosedure waartydens die vroulike geslagsdele (gewoonlik die klitoris) vir nie-mediese redes verwyder of beseer word. Die prosedure word vir tradisionele, kulturele en gelowige redes uitgevoer. In baie kulture word dit as 'n deurgangsrite beskou en word dit tussen die ouderdom van 0 en 15 uitgevoer.
Die prosedure word veral in Afrika uitgevoer, maar ook in die Midde-Ooste en, as gevolg van globalisering, het die gewoonte ook na die Weste uitgebrei. 'n Beraamde 100 tot 140 miljoen vroue dwarsoor die wêreld is besny, waarvan 92 miljoen in Afrika.
Genitale verminking is uiters pynlik, aangesien die geslagsdele die meeste senuweepunte bevat. Die omstandighede waarin dit uitgevoer word, stel miljoene meisies se lewens in gevaar, veral in Afrika. Dit word gewoonlik deur tradisionele besnyders in onhigiëniese omstandighede (dikwels sonder verdowing) uitgevoer, wat tot oormatige bloeding kan lei, asook tot probleme met urinering. Komplikasies kan later in 'n vrou se lewe ook tot probleme tydens haar bevalling of selfs die dood van haar baba lei.
Die omstredenheid van die prosedure berus op die feit dat dit geen gesondheidsvoordele inhou nie en dat die verminking of verwydering van 'n vrou se geslagsdele wêreldwyd as 'n skending van menseregte beskou word. Volgens die Wêreldgesondheidsorganisasie is dit 'n skending van kinderregte, 'n persoon se reg tot gesondheid, veiligheid en liggaamlike integriteit, die reg om nie gemartel of aan wrede, onmenslike of afbrekende behandeling onderwerp te word nie, asook die reg tot lewe, in die gevalle waar die prosedure in die dood eindig.
Dit word ook as diskriminerend en simbolies van die ongelykheid tussen mans en vroue gesien. Besnyde vroue kan nie seksuele bevrediging ervaar nie en haar lojaliteit aan haar man word so "gewaarborg".
Prosedures
Verskillende vorms van besnyding word as vroulike genitale verminking beskou.
Gebruik
Oor die algemeen word die prosedure op jong meisies uitgevoer, van na die geboorte tot die ouderdom van 15. Nou en dan word dit ook op volwasse vroue uitgevoer. 'n Beraamde drie miljoen meisies word elke jaar in Afrika besny.
Die gebruik is veral algemeen in die westelike, oostelike en noordoostelike streke van Afrika, maar ook in sommige lande in Asië en die Midde-Ooste (byvoorbeeld Jemen, Saoedi-Arabië, Irak, Jordanië en Sirië) en in buitelandse gemeenskappe in die Weste, byvoorbeeld in die Verenigde State, Australië, Kanada, Denemarke, Frankryk, Italië, Nederland, Swede en die Verenigde Koninkryk. Daar is egter 'n groot verskil in die aantal besnyde vroue in Afrika- en Westerse lande: in Kenia is 'n beraamde 32% van die vroulike bevolking besny (98% in die noordoostelike streke), in vergelyking met 'n beraamde 76 000 in die Verenigde Koninkryk.
In sommige ontwikkelende lande is die prosedure steeds wettig, of word dit nie deur 'n spesifieke wet gedek nie.
Kulturele en gelowige tradisie
Vroulike genitale verminking word in verskeie kulture regoor die wêreld vir verskeie redes uitgevoer. In sommige lande het dit as deel van 'n ouer geloof ontstaan, maar, alhoewel 'n nuwer geloof miskien tans heers, het die gebruik 'n tradisie geword en word dit deur die kultuur aanvaar.
Baie kulture glo dat vroulike besnydenis nodig is om 'n meisie goed op te voed - 'n goeie manier om haar op volwassenheid en die huwelik voor te berei. Dikwels gaan dit gepaard met die geloof dat dit "onfatsoenlike" seksuele gedrag ontmoedig, soos voorhuwelikse seks en ontrouheid. Die skending van die klitoris of die vernouing/hegting van die vaginale opening sorg vir onbevredigende of pynlike seks en daar word geglo dat hierdie vroue dan die verleiding van 'n voorhuwelikse of buite-egtelike seksuele verhouding sal weerstaan.
Daar is ook 'n heersende geloof in sommige kulture dat hierdie geslagsdele immoreel of "vuil" is en dat besnydenis die sedigheid en skoonheid van hierdie meisies verseker.
Géén van die wêreld se godsdienstige skrifte vereis of beveel vroulike besnydenis aan nie. Binne-in dieselfde gelowe is daar leiers wat dit aanveg of juis vir die behoud daarvan veg.
Gesondheidsgevare
Die besnyding van 'n vrou se geslagsdele is nie voordelig vir haar gesondheid nie, maar juis nadelig vir haar fisiese en/of geestelike gesondheid, aangesien dit die verwydering/beskadiging van gesonde geslagsweefsel behels en inbreuk maak op die normale funksionering van die vroulike liggaam. In die meerderheid gevalle word dit ook sonder verdowing gedoen, met 'n glasskerf, stomp mes of skerp blik as instrument.
Onmiddellike komplikasies:
Langtermynkomplikasies:
In die geval van infubilasie word die gehegte vaginale opening weer oopgemaak om seksuele omgang met haar man toe te laat en daarna weer geheg. By swanger vroue word die hegting dan ook weer verwyder voor geboorte en daarna weer geheg. Hierdie herhaalde hegting van die opening verhoog die risiko van beide onmiddellike en langtermynkomplikasies.
Bekamping
Drie van die Verenigde Nasies se instellings, die Wêreldgesondheidsorganisaie (WGO), die Kinderfonds (UNICEF) en die Bevolkingsfonds (UNFPA), het in 1997 'n verklaring teen vroulike genitale verminking uitgereik. In 2008 is 'n nuwe weergawe uitreik, wat wyer ondersteuning ontvang het, met die doel om afskaffing van die prosedure aan te moedig.
Die WGO merk egter dat die prosedure toenemend deur opgeleide gesondheidsmedewerkers uitgevoer word en, alhoewel dit tot 'n afname in onmiddellike komplikasies kan lei, dit dui op 'n groter aanvaarding van die gebruik binne-in 'n kultuur.
25-paar kleurkode
duimnael|regs|275px|25-Paar Kleurkode Kaart
Die 25-paar kleurkode is 'n kleurkode wat gebruik word om indiwiduele geleiers in 'n soort elektriese kommunikasiekabel naamlik gedraaide draadpaarkabels te identifiseer. Die kleure word op die isolasie aangebring wat die geleiers bedek. Die eerste kleur word gekies uit 'n groep van vyf kleure en die ander vanuit 'n tweede groep van vyf kleure wat 'n totaal van 25 moontlike kombinasies van twee kleure gee.
Die eerste vyf kombinasies word baie algemeen in telekommunikasie- en datakabels aangetref.
Soms sal elke draad in 'n paar 'n gekleurde streep of ringe hê met die kleur van sy ooreenstemmende gepaarde draad. Dit maak dit maklik om te identifiseer tot watter paar 'n gegewe draad behoort. Anders sou mens die kleurkaart moet gebruik om vas te stel watter kleure fisies saamgedraai moet word.
Wanneer dit gebruik word vir gewone analoë dienste, word die eerste draad gewoonlik as die gronddraad gebruik, die positiewe kant van die gelykstroom stroombaan, terwyl die tweede draad aan die negatiewe kant van die stroombaan verbind word.
Vir kabels wat meer as 25 pare bevat, word die eerste 25 pare gemerk met 'n Wit/Blou lint, die tweede 25 pare met 'n Wit/Oranje lint ensovoorts tot by die 25ste verbindingsgroep (625 pare), wat 'n Pers/Grys lint sal hê. Die patroon begin dan weer van voor af en word dan weer herhaal.
Kavallerie
Histories gesproke is die kavallerie berede soldate wat te perd geveg het. In moderne tye verwys kavallerie egter na die vinnige tak van die weermag, in teenstelling met die stadiger infanterie (die voetsoldate).
Omdat perde sterk is, kan lede van die kavallerie meer en swaarder wapens as die infanterie dra. Perde is ook vinnig as mense, wat beteken dat die kavallerie vinniger in die gevegsgebied ontplooi kan word.
Berede eenhede is mettertyd deur gemotoriseerde en gemeganiseerde eenhede vervang. Perde moes plek maak vir gepantserde voertuie en vliegtuie. Vandag gebruik moderne weermagte "gepantserde kavallerie" (tenks) en "lugkavallerie" (vegvliegtuie).
Anna S. Albertyn
Anna het veral kinder- en jeugverhale geskryf.
Sien ook
Vir volle biografiese inligting verwys na:
Staatskaping
Staatskaping is 'n soort sistemiese politieke korrupsie waarin private belange tot hul eie voordeel 'n staat se besluitnemingsprosesse aansienlik beïnvloed.
Die term 'staatskaping' is die eerste keer gebruik deur die Wêreldbank (c 2000) om die situasie in Sentraal-Asië te beskryf wat die oorgang van Sowjetkommunisme gemaak het. Dit is spesifiek toegepas op situasies waar klein korrupte groepe hul invloed op regeringsamptenare gebruik het om toepaslike regeringsbesluite te neem ten einde hul eie ekonomiese posisies te versterk; hierdie groepe sou later bekend staan as oligarge.
Bewerings van staatskaping het tot protes teen die regering in Bulgarye gelei in 2013-2014 en Roemenië in 2017, en het sedert 2016 'n deurlopende kontroversie in Suid-Afrika veroorsaak.
Definisie van staatskaping
Die klassieke definisie van staatskaping verwys na die manier waarop formele prosedures (soos wette en maatskaplike norme) en regeringburokrasie deur privaatindividue en -maatskappye gemanipuleer word om staatsbeleid en wetstoepassing tot hul voordeel te beïnvloed. Staatskaping beoog om die vorming van wette te beïnvloed om invloedryke private belange te beskerm en te bevorder. Op hierdie manier verskil dit van die meeste ander vorme van korrupsie wat eerder selektiewe handhawing van reeds bestaande wette nastreef.
Staatskaping mag soms nie onwettig wees nie, afhangende van die vasstelling deur die gekaapte staat self en kan gepoog word deur private oorreding en beïnvloeding. Die invloed kan wees deur 'n verskeidenheid staatsinstellings, insluitende die wetgewer, uitvoerende gesag, ministeries en die regbank, of deur 'n korrupte verkiesingsproses. Dit is soortgelyk aan regulatoriese kaping maar verskil in die skaal en verskeidenheid van beïnvloede gebiede en, in teenstelling met regulatoriese kaping, is die privaatinvloed nooit openlik nie. Die privaatinvloede kan nie deur wetgewende prosesse gekeer word nie, aangesien die wetgewende proses, regbank, verkiesingsproses en / of uitvoerende gesag reeds ondermyn is.
'n Onderskeidende faktor van korrupsie is dat, in gevalle van korrupsie, die uitkoms (van beleid of regulatoriese besluitneming) nie seker is nie, in gevalle van staatskaping is die uitslag bekend en is dit hoogs waarskynlik om voordelig te wees vir die staatkapers.
In gevalle van korrupsie (selfs steierend) is daar ook veelvuldigheid en kompetisie onder die "korruptes" om die uitkoms van die beleid of herverspreiding van hulpbronne te beïnvloed. By staatskaping is besluitnemers egter gewoonlik meer in die posisie van agente vir die prinsipale (diegene wat die korrupsie inisieer) wat op monopolistiese of oligopolistiese (nie-mededingende) wyse funksioneer.
Bulgarye
Protesaksies in Bulgarye in 2013-14 teen die Oresharski-kabinet is aangevoer deur bewerings dat dit aan bewind gekom het as gevolg van die optrede van 'n oligargiese struktuur (voorheen verwant aan Boyko Borisov) wat gebruik gemaak het van onderhandse aksies om die GERB-party te diskrediteer.
Latyns-Amerika
Gevalle waar politiek oënskynlik vervorm is deur die mag van dwelmbaronne in Colombia en Meksiko word ook as goeie voorbeelde van staatskaping beskou.
Suid-Afrika
Mentor beweer dat die Guptas in 2010 haar die posisie van minister van openbare ondernemings aangebied het, op voorwaarde dat sy sou reël dat die Suid-Afrikaanse Lugdiens hul Indië-roete onmiddelik opskort, sodat 'n Gupta-gekoppelde maatskappy (Jet Airways) die roete kon oorneem. Sy het gesê sy het die aanbod van die hand gewys in die Guptas se Saxonwold-woonhuis waar die aanbod gemaak is, terwyl president Zuma op daardie stadium in 'n vertrek langsaan was. Dit het 'n paar dae voor 'n kabinetskommeling plaasgevind waartydens Barbara Hogan (destydse minister van openbare ondernemings) deur Zuma ontslaan is. Die Guptas ontken dat hulle sodanige aanbod gemaak het. Oud-president Zuma beweer dat hy geen herinnering aan Vytjie Mentor nie.
Mcebisi Jonas, adjunk-minister van finansies, het gesê hy is kort voor die afdanking van die minister van finansies, Nhlanhla Nene, in Desember 2015, 'n ministeriële posisie aangebied, maar het die aanbod "as 'n bespotting van ons hardverdiende demokrasie, die vertroue van ons mense en niemand behalwe die president van die republiek stel ministers aan nie" beskryf. Die Guptafamilie het ontken dat hulle Jonas die pos van minister van finansies aangebied het.
In Mei 2017 ontken Jacob Zuma die bewering dat hy 'n poging aangewend het om die instelling van 'n kommissie van ondersoek na staatskaping te blokkeer.
Harry Carter (akteur)
Harry Carter (14 September 1879 – 22 Julie 1952) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The New Adventures of Terence O'Rourke (1915), The Pool of Flame (1916), The Gray Ghost (1917), en The Hope Diamond Mystery (1921).
Staatskaping
Suid-Afrika
Die Guptas se beweerde "staatskaping" is ondersoek deur die Openbare Beskermer, adv. Thuli Madonsela. President Zuma en minister Des van Rooyen het aansoek gedoen om 'n hofbevel om die publikasie van die verslag op 14 Oktober 2016, Madonsela se laaste dag in die kantoor, te voorkom. Van Rooyen se aansoek is verwerp en die President het sy aansoek onttrek, wat tot die vrystelling van die verslag op 2 November 2016 gelei het. Die verslag het aanbeveel dat 'n regterlike kommissie van ondersoek ingestel word na die geïdentifiseerde kwessies, insluitend 'n volledige ondersoek na Zuma se betrokkenheid by die Guptas, met bevindinge wat binne 180 dae gepubliseer moet word. Die verslag het tot die stigting van die Zondo-kommissie van Ondersoek in 2018 gelei om beweerings van staatskaping in Suid-Afrika te ondersoek.
Erica McDermott
Erica McDermott (gebore 26 April 1973) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Fighter (2010), Black Mass (2015), Manchester by the Sea (2016), en Patriots Day (2016).
Staatskaping
Suid-Afrika
Zuma en Van Rooyen ontken enige oortredings. Die Guptas se prokureur betwis die getuienis in die verslag en die Guptafamilie verwelkom die geleentheid om die bevindinge van die verslag te betwis tydens 'n amptelike ondersoek.
Op 25 November 2016 het Zuma aangekondig dat die presidensie die inhoud van die staatskapingsverslag sal laat hersien. Hy het gesê dit is "op 'n snaakse manier gedoen" met "geen regverdigheid nie" en het aangevoer dat hy nie genoeg tyd ontvang het om op die openbare beskermer se beweringe te reageer nie.
Op 13 November 2017 het die Suid-Afrikaanse president, Jacob Zuma, in 'n eksklusiewe onderhoud met die mediahuis ANN7 (wat aan die Guptafamilie behoort het), gesê 'Staatskaping' was 'n spoggerige woord wat deur mediahuise gebruik word vir propagandadoeleindes. Hy het gesê dat 'n ware staatskaping die beslaglegging van die drie arms van die grondwet - wetgewende, uitvoerende en regbank - insluit, wat nog nooit in Suid-Afrika gebeur het nie.
Die boek How to Steal a City verskaf besonderhede van staatskaping binne die Nelson Mandelabaai Metropolitaanse Munisipaliteit in Suid-Afrika en dit vind plaas tydens die Zuma-regering.
Jack Carter (akteur)
Jack Carter is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Charlie Chan's Courage (1934), Straight to Heaven (1939), Sepia Cinderella (1947), en Miracle in Harlem (1948).
Lys van outeurs/A
A – B – C – D – E – F – G – H – I – J – K – L – M – N – O – P – Q – R – S – T – U – V – W – X – Y – Z
Artemisina stipitata
Artemisina stipitata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Artemisina en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1958 deur Koltun.
Waterslang (astrologie)
Die Waterslang (癸巳, guǐsì) is die 30ste jaar van die Chinese kalender (sien die tabel regs onder van die 60-jaarsiklus). Dit is ’n begrip uit die Chinese astrologie en dui op dié maanjare wat gekenmerk word deur ’n verbinding van die 10de Hemelstam (癸, guǐ; die element Water en Jin) met die sesde Aardtak (巳, sì), gesimboliseer deur die Slang (蛇, shé).
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Waterslangjaar het in 2013 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 19 Februarie 2013 tot 30 Januarie 2014.
Waterslangjare
Die volgende jare is Waterslangjare:
2007
Die jaar 2007 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 7de jaar van die 21ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Austeniet
Austeniet (ook gammafase yster genoem) is 'n metaalagtige nie-magnetiese vastestofoplossing van yster en 'n legeringselement. In gewone koolstaal bestaan austeniet bo die kritiese eutektiese temperatuur van 1000 K (ongeveer 727 °C); ander legerings van staal het verskillende eutektiese temperature. Die fase van yster is vernoem na Sir William Chandler Roberts-Austen (1843–1902).
Gedrag in gewone koolstaal
Soos austeniet afkoel skakel dit om na 'n mengsel van ferriet en sementiet soos die opgeloste koolstof uit die oplossing neerslaan. Afhangende van die legering se samestelling en verkoelingstempo kan perliet ook vorm. As die verkoelingstempo baie vinnig is, kan die legering ’n verwringing van die kristalraamwerk ervaar wat bekend staan as martensitiese transformasie, in plaas daarvan om na 'n mengsel om te skakel. Tydens hierdie verskynsel, wat baie belangrik is in die staalnywerheid, word die koolstof nie toegelaat om uit die vlakgesentreerde kubiese struktuur van austeniet uit te sak nie en veroorsaak dit spanning in die kristalraamwerk as die legering afkoel. Die resultaat is harde martensiet. Die verkoelingstempo bepaal die relatiewe hoeveelhede van die materiale en daarom ook die meganiese eienskappe (soos hardheid en treksterkte) van die staal. Die blus van staal (om martensitiese transformasie te bewerkstellig) gevolg deur tempering sal van die bros martensiet omskakel na bainiet. As 'n laagverhardbare staal geblus word sal 'n beduidende hoeveelheid austeniet in die mikrostruktuur vasgevang word.
Stabilisering
Die byvoeging van sekere legeringselemente, soos mangaan en nikkel kan die austenitiese struktuur stabiliseer wat die hittebehandeling van lae-legeringstaal fasiliteer. In die uiterste geval van austenitiese vlekvrye staal met sy baie hoër legeringsinhoud is die struktuur stabiel selfs by kamertemperatuur. Aan die ander kant sal elemente soos silikon, molibdeen en chroom neig om austeniet te destabiliseer en die eutektiese temperatuur verhoog.
Austenitiese transformasie en die Curie-punt
In baie magnetiese legerings sal die Curie-punt, die temperatuur waar magnetiese materiale se magnetiese gedrag gestaak word, voorkom by bykans dieselfde temperatuur as die austenitiese transformasie. Hierdie gedrag word toegeskryf aan die paramagnetiese aard van austeniet, terwyl beide martensiet en ferriet sterk ferromagnetiese eienskappe openbaar.
Termo-optiese uitstraling
'n Ystersmid veroorsaak faseveranderinge in die yster-koolstofstelsel ten einde die materiaal se magnetiese eienskappe te beheer en gebruik dikwels die uitgloei-, blus- en temperprosesse. In hierdie verband speel die lig wat uitgestraal word deur die werkstuk 'n belangrike rol in die skatting van die temperatuur daarvan met die oorgang van rooi tot oranje wat ooreenstem met die vorming van austeniet in medium- en hoëkoolstaal.
Jeremia
Persoon
Jeremia (Jeremias, seun van Hilkía, gebore ca. 645 v.C.) het uit die priesterlike geslag van die dorpie Anatot, net noord van Jerusalem, gestam. In 627 v.C. het hy 'n visioen gekry waarin sy roeping aan hom bekend gemaak is (Jer. 1). Dié roeping het sy persoonlike lewe ingrypend verander, omdat hy gedwonge gevoel het om elke politieke en geestelike ontwikkeling voortaan noukeurig te volg. Teen alle gevestigde opvattinge en soms selfs teen sy eie gevoelens in, het hy die Woord van God verkondig soos dit aan hom geopenbaar is.
Hierdie roeping om elke politieke en godsdienstige strewe van sy tyd aan sy eie waardes te meet, het aan Jeremia 'n reeks ontmoedigende ervarings besorg waaronder hy gely en waarteen hy dikwels in-opstand gekom het, sonder om egter die juk af te werp of in wanhoop te verval.
Werksaamhede
Die toestand het vererger namate die politiek van Jojakim en sy opvolger Jojachin (regeer 598- 597 v.C.) meer uitdagend teenoor die vyandige Babilon geraak het. Jeremia is na sy omstrede uitlatings toegang tot die tempelkompleks geweier, maar sy leerling Barug moes 'n versameling van sy leerstellinge op skrif stel wat hy oral moes voordra. Die optrede van die koninklike hof teen hierdie praktyk het maar beperkte welslae gehad (Jer. 36).
Toe Jerusalem in 597 v.C. deur Nebukadnesar II (604- 562 v.C.) verower en Jojachin en die adellikes gedeporteer is, is Jeremia se profesieë bewaarheid: die stad en tempel het as gevolg van kortsigtige optrede en ongeloof ten gronde gegaan. Jeremia het voortgegaan om hom te verset toe die nuwe vasalkoning, Sedekia (597- 587 v.C.), en sy hofhouding die Babiloniese beheer wou ontkom omdat hulle vanweë hul politieke intriges geen tyd vir ŉ diepgaande geestelike hervorming oorgehad het nie. Die religieuse insinking was vir Jeremia die oorsaak van ale ellende.
Dit is daarom begryplik dat hy weens sy idees en uitsprake as 'n landsverraaier uitgemaak en tydens die nuwe beleg van Jerusalem opgesluit is (Jer. 37- 38). Toe Jerusalem in 587 v.C. na 'n hewige beleg ingeneem en die inwoners na Babilon gedeporteer is, het die Babiloniërs aan Jeremia 'n vrye keuse gelaat. Jeremia wou in sy land bly, maar opstandige landgenote het hom op hul vlugtog na Egipte saamgeneem, waarvandaan hy nie teruggekeer het nie (Jer. 40-43). Hy het ca. 587v.C. gesterf.
Die boek
Daar bestaan sowel ŉ korter as 'n langer weergawe van die boek Jeremia. Die korter weergawe is die teks van die Griekse Bybelvertaling, die Septuagint, wat ook die hoofstukke in 'n ander volgorde oorgelewer het as die (langer) Hebreeuse grondteks. Die boek Jeremia met sy 52 hoofstukke bevat verskillende eenhede van uiteenlopende aard. Eerstens is daar die egte profesieë wat deur Jeremia gespreek is en wat aanvaar kan word as die tekste wat hy aan Barug gedikteer het. Hierdie sogenaamde rol van Barug (Jer. 1- 24) bestaan uit ernstige gedeeltes waarin Jeremia met sy God worstel en teen sy roeping in opstand kom, die sogenaamde Confessiones Jeremiae (11: 18- 23; 12: 1- 6; 15: 10- 12;17: 12- 18; 18: 18-23; 20: 7- 18).
In ander gedeeltes van die boek word oor die profeet in die derde persoon (die sogenaamde hy-berigte) en oor sy wedervaringe gepraat. Hierdie biografiese gedeeltes kom veral in Jer. 19-20 en 26- 45 voor. 'n Selfstandige gedeelte van die boek Jeremia is die sogenaamde Boek van Troos (Jer. 30-31:28) en die spreuke gerig tot die verskillende volke, 'n genre wat deur die meeste profete beoefen is.
Tradisie
In die Joodse tradisie, waarin sowel die verwoesting van Jerusalem in 587 v.C. as die van 70 n.C. diep spore gelaat het, is Jeremia die een wat die smart daarvan die diepste ervaar en die beste uitgedruk het. Die boek, die Klaagliedere, wat vyf lang klaagliedere oor die val van Jerusalem bevat, word dan ook sonder meer aan Jeremia gekoppel en deur die Christelike kerk aanvaar. In die Christelike tradisie word die sware leed wat Jeremia ter wille van sy volk moes verduur, as ŉ voorafskaduwing van die lyding van Jesus gesien. Jeremia word dikwels met 'n kruis afgebeeld.
The Comedy of Errors
Dit is een van Shakespeare se eerste toneelstukke wat hy omstreeks 1592–1594 geskryf het. Dit is ook sy kortste toneelstuk, en die enige een wat die woord 'comedy' in die titel bevat. Hoewel dit vir die eerste keer in 1623 in die Eerste folio gepubliseer is, is dit reeds in op 28 Desember 1594 in The Gray's Inn opgevoer.
Die verhaal is 'n aaneenryging van komiese misverstande toe twee pare identieke tweelinge, wat by geboorte per ongeluk van mekaar geskei is, mekaar weer na 'n lang tyd raakloop. Antipholus van Sirakuse en sy dienaar Dromio van Sirakuse kom in Efese aan, wat die tuiste van hulle tweelingbroers, Antipholus van Efese en sy dienaar Dromio van Efese, blyk te wees. Toe hulle hul broers se gesinne en vriende ontmoet, ontstaan 'n reeks ongelukke, die verkeerde een word gearresteer, asook beskuldigings van ontrou, diefstal, waansin en besetenheid.
André P. Brink het die drama in Afrikaans as Kinkels innie kabel verwerk. Die verwerking speel in 'n plaaslike milieu, naamlik die denkbeeldige vissersdorpie Witbaai naby Kaapstad af.
Charlotte de Beer
Charlotte de Beer (*18 November 1929, Bloemfontein) is ’n Afrikaanse skrywer. Sy publiseer onder haar eie naam sowel as die skuilnaam Elizabeth Pretorius. As Elizabeth Pretorius skryf sy liefdesverhale
Lewe en werk
Sy trou in 1949 en twee kinders, Johann en Lorraine, word uit die huwelik gebore. Na vele omswerwinge keer sy terug na Bloemfontein en trou hier vir die tweede keer. Sy werk dan vir ongeveer tien jaar by ’n kerkkantoor, eers as skakelbordoperateur en later as vertaler, waarna sy aftree en voltyds begin skryf.
Skryfwerk
Haar eerste kortverhaal word gepubliseer wanneer sy 24 jaar oud is en daarna skryf sy etlike kortverhale vir tydskrifte. Sy skryf ook talle werke vir die radio, eers verhaaltjies vir die radioprogram Siembamba en daarna praatjies en sketse vir Vrouerubriek en Vrouefokus. Sy is lid van die Bloemfonteinse Skrywersvereniging en skryf veral populêre liefdesverhale onder haar eie naam en die skuilnaam Elizabeth Pretorius.
Romans
Tydens ’n moeilike tydperk in haar lewe skryf sy vir tien jare niks nie, waarna sy weer vir die radio begin werk en ook haar hand aan haar eerste roman, Meraai van Rolbos, waag. Hierdie roman het die Griekwa-vrou Meraai Vannerwestrys as hooffiguur en behandel haar ontluiking tot volwassenheid en die kultuur en mistiek van Griekwa gebruike. Hierdie aangrypende boek word oor die radio voorgelees deur Wilna Snyman en word ook verskeie kere voorgeskryf, onder andere aan die Universiteit van Namibië en deur die Departement van Onderwys en Ontwikkeling in die Vrystaat. In 1990 is Meraai van Rolbos op die kortlys vir die toekenning van die ATKV-prys. Dit word later verwerk en heruitgegee onder die titel Wanneer die koedoehoring draai, waar die titel dui op tye wanneer ontstellende dinge gebeur. Die Griekwa-meisie Meraai van der Westhuizen is die hoofkarakter en die verhaal draai rondom haar grootwordjare. Sy ondergaan die !njabasas-ritueel, waar sy as meisie wat puberteit bereik het twee weke lank afgesonder word om die lewensfeite en pligte van ’n vrou te leer en dan by die Grootrivier gereinig word om die goedgesindheid van die Waterslang te wen. Hierna dans sy omtrent die hele aand met Kleinjan, met die wellustige Johnie Rolls wat ook op Rolbos opdaag. Die berugte skaapdief Karools kruis ook haar en haar ma Siena se paaie. Die verhaal is interessant in sy deeglike navorsing oor Griekwa-gebruike.
Blou perskebloeisels op Toorwater is die verhaal van die teatersuster Shani van der Merwe, wat na agt jaar terugkeer na haar geboortedorp om uit te vind of haar pa werklik selfmoord gepleeg het. Sy ontdek egter veel meer as waaroor sy ooit kon droom.
In Droombaai se maan kry Mariechen Delport ’n pos by ’n eenmanskooltjie op die platteland. Sy wil besin oor haar lewe en verhouding met haar beste vriend, Gerhard van der Linde. Hoewel sy lief is vir hom, weet sy nie of dit ware liefde is nie.
In Terug na Aronsvallei is Leona Bekker se man ’n nikswerd wat haar net verdriet veroorsaak, maar sy glo dat sy getrou en lojaal aan hom moet bly.
Met liefde van buurman is die verhaal van Anina Adendorf, wat steeds na haar jeugliefde hunker. Die nuwe buurman bly egter in haar gedagtes.
Kinderverhale
Van haar kinderverhale word opgeneem in die versamelbundel Skoolstories, onder redaksie van Herman en Marie Hammann.
Sy skryf in Engels die kinderboekies A visit to Stratford upon Avon (oor Shakespeare) en The eventful life of Wolfgang Amadeus Mozart, wat albei in Februarie 1990 verskyn.
Comanche
Die Comanche is ’n inheemse Amerikaanse stam. Hulle het in ongeveer 1700 van die Wind River Shoshoni of Oostelike Shoshone afgesplinter en bewoon ’n groot gebied in die suidweste van die Verenigde State van Amerika. Die Comanche noem hulself Neme-ne (Nʉmʉnʉʉ) en was veral as goeie perderuiters en krygers bekend.
Die Comanche bestaan uit 'n aantal groepe: Yampareekuh, Penaterkuh, Nawjekuh, Kwerarenuh en Kutsoteko. Die stam se woongebied strek van die huidige Nieu-Meksiko, gedeeltes van Texas, Oklahoma, tot die suide van Colorado en Kansas. In hul bloeityd was die stam waarskynlik 20 000 lede sterk. Deesdae bestaan die stam uit ongeveer 10 000 lede.
Die naam Comanche kom van die Meksikane, wat hulle komantsia (vyand, vreemdelinge) genoem het. Hulle was die dominante stam op die Suidelike Vlaktes en het dikwels lede van swakker stamme tydens oorlogvoering gevange geneem. Hulle het ook jare lank teen die wit setlaars geveg, totdat hulle in 1875 oorgegee het.
Die stam se vroue het Indianetente gemaak en wilde aartappels, vrugte, neute en bessies versamel. Hulle het ook gekook, skoongemaak en klere gemaak. Die klere is van beer-, takbok-, bison-, buffel-, wolf- en coyote- (prêriewolf) velle gemaak.
Malik Yoba
Malik Yoba (gebore 17 September 1967) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Cool Runnings (1993), Cop Land (1997), en Daddy Don't Go (2015), en in die televisiereeks New York Undercover (1994).
Driekolkurper
Die Driekolkurper (Oreochromis andersonii) is 'n varswatervis wat in die boonste gedeelte van die Zambezirivier, die Kunenerivier, die Okavangorivier en Kafuerivier voorkom. In Engels staan die vis bekend as die Threespot tilapia.
Voorkoms
Die onvolwasse vis is silwerig met 8-9 onreëlmatige dun strepe op die lyf en daar is 3-4 kolle in die middel van die lyf. Die volwasse visse is blougrys en die skubbe se rante is lig wat die vis 'n blokkiesvoorkoms gee. Die vinne is ook blougrys en daar is kolletjies op die sagte deel van die dorsale- en analevinne. Die rante van die dorsale- en analevinne is helderrooi.
Die vis word tot 50 cm lank en kan tot 3.2 kg weeg. Die Suid-Afrikaanse hengelrekord is 1.97 kg en die Zimbabwe-rekord is 3.09 kg.
Habitat
Die vis is gehard en leef in vars en brakwater maar verkies stadigvloeiende water of staande water soos in poele en vloedvlaktes. Die volwasse visse leef in dieper water terwyl die onvolwasse visse langs die oewers bly tussen die plantegroei. Hulle vreet detritus, diatome en soöplankton. Die mannetjies maak 'n groot pieringvormige nes en die wyfie mondbroei die eiers en larwes. Die vis kan meer as een keer broei gedurende die warm maande. Die vis word ook gebruik in akwakultuur.
Audra McDonald
Audra McDonald (gebore 3 Julie 1970) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Beauty and the Beast (2017) en in die televisiereeks Private Practice (2007).
C. de Bruyn
duimnael|regs|200px|Engela Langenhoven, 1949.
C. de Bruyn is die skrywersnaam van die Afrikaanse skrywer Engela Catharina Langenhoven (née Kool). Sy het hoofsaaklik liefdesverhale geskryf.
George B. Seitz
George B. Seitz (3 Januarie 1888 – 8 Julie 1944) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hurricane Hutch (1921), The Ice Flood (1926), The Warning (1927), en Ransom (1928).
C. de Bruyn
Lewe en werk
Engela Catharina Kool is die eerste baba wat op die dorpie Morgenzon in die Oos-Transvaal (tans Mpumalanga) gebore is. Sy gaan vanaf haar twaalfde jaar na die Hoërskool Ermelo, waar sy matrikuleer. Daarna studeer sy verder aan die Universiteit van Pretoria en die Pretoriase Normaalkollege. Ná kwalifikasie as onderwyser gee sy onderwys aan die Hoërskool Hoogenhout op Bethal. Op 29 Junie 1940 trou sy op Ermelo met Johan Christiaan Boshoff Langenhoven, ’n broerskind van die skrywer C.J. Langenhoven. Hulle het ’n seun, Philip Hendrik Morkel Langenhoven. Die egpaar vestig hulle toe op Hartenbos, waar sy baie tyd in die plaaslike ATKV-museum deurbring. Later verhuis hulle na Kroonstad, waar haar man timmerman en boukontrakteur is en ook ondervoorsitter van die Nasionale Party-tak op die dorp. Hier gee Engela lank onderwys aan die Spoorwegskooltjie.
Skryfwerk
Hoewel die uitgewers munt wou slaan uit haar aangetroude van, besluit sy om eerder onder ’n skuilnaam te skryf omdat sy voel dat haar werk glad nie in dieselfde asem as dié van haar aangetroude oom genoem kan word nie en te pretensieus sou wees. Haar roman, Doodgebore liefdesblomme, is een van sestien romans wat eervol vermeld is in die Liefdesroman-wedstryd wat in 1944 deur Afrikaanse Pers-Boekhandel uitgeskryf is.
Patrick Macnee
Daniel Patrick Macnee (* 6 Februarie 1922, † 25 Junie 2015), algemeen bekend onder sy verhoognaam Patrick Macnee, was 'n Brits-Amerikaanse akteur wat veral bekendheid verwerf het as geheime agent en gentleman John Steed in die Britse televisiereekse The Avengers en The New Avengers - 'n rol wat hy naas Diana Rigg as sy vroulike vennoot Mrs Peel vertolk het. In 1982 het Macnee Amerikaanse burgerskap aanvaar.
Vroeë lewe
Patrick Macnee was die eerste van twee seuns wat vir Daniel Macnee (1877-1952) en Dorothea May Hastings (1896-1984) gebore is. Sy pa, met wie hy steeds 'n goeie verhouding gehad het, het gedurende die Eerste Wêreldoorlog as offisier in die Yorkshire Dragoons-regiment gedien en was later as perdafrigter in Lambourn in die graafskap Berkshire werksaam. Hy het bekendgestaan vir sy perfekte en elegante klerestyl. Veral in sy paraderol as John Steed sou Patrick later dieselfde aanvoeling vir styl toon. Vanweë sy klein statuur het Daniel Macnee die bynaam Shrimp verkry. Macnee se jonger broer James, genoem Jimmy, is vyf jaar later gebore.
Die Macnees was welvarend en van adellike afkoms, maar as gesin nogtans in sekere opsigte disfunksioneel. So is Patrick vanaf die ouderdom van vyf vir die grootste deel van sy kinderjare na kleuter- en kosskole gestuur. Aanvanklik het 'n kleuterskool in Minehead, Somerset 'n tuiste vir hom voorsien, later het hy vier jaar lank by Summer Fields-voorbereidingskool in Banbury skoolgegaan.
Sy ouers is geskei nadat sy ma haar seksuele identiteit as lesbiese vrou bekendgemaak en met haar vroulike lewensmaat Evelyn Spottiswood begin saamleef het. Daniel Macnee het hom later tydelik in Indië gevestig, terwyl Patrick in 'n lesbiese ouerhuis grootgemaak is. Na Spottiswood, wat danksy haar inkomste uit die Dewar's-whiskydistilleerdery finansieel onafhanklik was en die skoolgeld vir haar stiefseun betaal het, het Patrick in sy outobiografie as "Oom Evelyn" verwys.
Patrick het by die Summer Fields-skool in Summertown, 'n voorstad van Oxford, en - vanaf die ouderdom van twaalf - by die befaamde Eton-kollege skoolgegaan waar hy 'n lid van die Officer Training Corps en 'n erewagter in die St George's-kapel vir koning George V was wat in Januarie 1936 oorlede is. Later is Macnee uit die kollege verban nadat hy pornografiese werke aan sy medestudente verkoop en as beroepswedder vir hulle opgetree het. Sy skooljare in Summer Fields en Eton het by Patrick Macnee 'n intense belangstelling vir toneelkuns gewek, aanvanklik danksy die invloed van Summer Fields se skoolhoof, mnr Allington. As agtjarige skoolseun het Macnee in 'n volledige en onverkorte opvoering van William Shakespeare se Henry V opgetree. Patrick, wat die hoofrol in dié Summer Fields-toneelproduksie vertolk het, het per geleentheid teenoor 'n medeleerder gespeel wat dieselfde aanleg vir toneelkuns getoon het en later selfs 'n rolprentster sou word - Christopher Lee, wat die Dauphin vertolk en sy teks in 'n mengsel van Engels en Frans voorgedra het. Drie dekades later sou die twee akteurs weer teenoor mekaar speel in twee aflewerings van die Avengers-reeks - Never, Never Say Die en The Interrogators.
Ná sy verbanning uit Eton het Macnee vanaf Julie 1939 saam met sy pa 'n tyd lank wedrenperde in Lambourn afgerig. Met dreigende oorlogswolke in die lug het die Macnees in hul 1928-Chrysler-tweesitplekker deur Suid-Engeland getoer en besoeke aan perdewedrenbane gebring.
Macnee het vervolgens 'n opleiding in toneelkuns by die Webber Douglas Academy of Dramatic Art in Londen gevolg nadat 'n studiebeurs aan hom toegeken is, maar kort voordat hy sy eerste leidende rol naas Vivien Leigh in 'n West End-teater sou vertolk, is hy vir diensplig in die Britse weermag opgeroep. In Oktober 1942 het hy as gewone seeman by die Britse Vloot aangesluit. In Junie 1943 is hy bevorder tot onderluitenant en het vervolgens as navigator op torpedobote, sogenaamde Motor Torpedo Boats (MTB), in die Engelse Kanaal en die Noordsee gedien.
Kort voor die geallieerde landing in Normandië het hy op 'n tweede MTB die rang van eerste luitenant bereik, maar kon nie aan militêre aksie deelneem nie nadat hy brongitis opgedoen het. Terwyl Macnee in 'n hospitaal herstel het, het die bemanning van sy boot in gevegte gesneuwel. Twee van die bemanningslede is met die Verenigde Koninkryk se Medalje vir Voortreflike Diens bekroon. Macnee het die Vloot in 1946 as luitenant verlaat.
Macnee het sy vaardighede as akteur daarna verder geslyp in Kanada, maar het in dié tyd ook sy verskyning gemaak in Britse rolprente soos Pygmalion (1938), The Life and Death of Colonel Blimp (1943) en Laurence Olivier se Hamlet, asook in Britse televisiedramas wat vir die BBC vervaardig en regstreeks uit die ateljee uitgesaai is, alhoewel sy naam nog nie in die eindkrediete genoem is nie. Eers daarna het hy rolle vertolk wat noemenswaardig genoeg was, so in Scrooge (Amerikaanse titel: A Christmas Carol, 1951) waarin hy die rol van die jong Jacob Marley vertolk het, die Gene Kelly-film Les Girls (1957) waarin hy die karakter van 'n Old Bailey-advokaat vertolk het, en in die oorlogsrolprent The Battle of the River Plate. Naas dié rolprente, waarin hy per geleentheid gespeel het, het hy gedurende die 1950's hoofsaaklik tientalle kleiner verhoog- en televisierolle in die Verenigde State en Kanada vertolk. Onvermoeibaar het hy tussen dié twee lande en die Verenigde Koninkryk gependel, maar dit was in Kanada waar hy baanbrekerswerk by die vestiging van CBC/Radio-Canada se televisiediens gedoen het.
Kort voordat hy sy bekendste rol sou speel wat internasionale bekendheid aan hom besorg het - dié van John Steed in The Avengers - het Macnee sy akteursloopbaan tydelik gestaak om saam met ander vervaardigers Winston Churchill se oorlogsherinneringe in 'n dokumentêre reeks te verfilm. The Valiant Years, wat in Londen vervaardig is, word steeds as 'n klassieke dokumentêr beskou.
The Avengers
Terwyl hy in Londen besig was met die vervaardiging van die Churchill-reeks, het Macnee die aanbod gekry om die manlike hoofrol in die televisiereeks The Avengers te vertolk wat tussen 1961 en 1969 gebeeldsaai is. Dié rol is oorspronklik deur Ian Hendry vertolk wat die reeks egter reeds ná die eerste seisoen verlaat het. Met The Avengers, sy grootste sukses ooit in sy akteursloopbaan, het Macnee internasionale bekendheid verwerf.
As geheime agent John Steed het Macnee in The Avengers teenoor glansryke aktrises soos Honor Blackman, Diana Rigg en Linda Thorson gespeel wat die vroulike hoofrolle van Cathy Gale, Emma Peel en Tara King vertolk het.
1852
Die jaar 1852 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 52ste jaar van die 19de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
John Carter (akteur)
John Carter (26 November 1927 – 23 Mei 2015) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Andromeda Strain (1971), Scarface (1983), en Celebrity (1998), en in die televisiereeks Barnaby Jones (1973).
Artemisina strongyla
Artemisina strongyla is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Dikbekraaf
Die dikbekraaf (Corvus crassirostris), ’n lid van die familie Corvidae van die Horing van Afrika, is saam met die gewone raaf die grootste voëls in die familie. Hulle is ook die grootstes van die mees uiteenlopende voëlorde van heelwat meer as 5 000 geïdentifiseerde spesies, die sangvoëls. Die dikbekraaf is gemiddeld 64 cm lank en weeg sowat 1,15 kg (wyfies) tot 1,5 kg (mannetjies).
Charles Sellon
Charles Sellon (24 Augustus 1870 – 26 Junie 1937) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Merton of the Movies (1924), Lovers' Lane (1924), Make Me a Star (1932), en Bright Eyes (1934).
Dikbekraaf
Verspreiding en habitat
Sy hougebied is in Eritrea, Somalië en Ethiopië; sy habitat sluit in berge en hoë plato's van tussen 1 500 en 3 400 m. Dit is een van verskeie voëlspesies wat inheems aan die tropiese Noordoos-Afrika is.
Stem
Die dikbekraaf se geluide sluit in ’n hees nasale gekras, ’n lae hyggeluid en soms ’n "dienk-dienk-dienk"-geluid. Nes baie ander sangvoëls kan dié spesie klanke naboots. Dit gebeur egter selde in die natuur en word gewoonlik in aanhouding gehoor.
Harlingen
Harlingen (die amptelike, Nederlandse naam; die Wes-Friese naam is Harns en die inheemse naam is Harlingen) is 'n munisipaliteit en hawestad in die Nederlandse provinsie Friesland, met 'n bevolking van sowat 16 000 in 2021 en 'n oppervlakte van sowat 388 km². Die administratiewe setel is in die stad Harlingen.
Plekke
Harlingen, Midlum en Wijnaldum.
Aaron Yonda
Aaron Yonda (gebore 19 Januarie 1973) is 'n Amerikaanse skrywer, vervaardiger, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Splu Urtaf Show (1993), Super Shooter (2005), Chad Vader: Day Shift Manager (2006), en Beer and Board Games (2010).
1853
Die jaar 1853 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 53ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
FreeMind
Freemind is 'n vrye sagteware program vir die saamstel van breinkaarte wat in Java geskryf is. Freemind is onder die voorwaardes van die GNU Algemene Publieke Lisensie vrygestel. Dit verskaf uitgebreide vermoëns om na ander formate uit te voer. 'n XHTML uitvoerfasiliteit maak dit vir 'n gebruiker moontlik om 'n geskakelde beeld te skep met skakels na 'n buitelyn.
Kenmerke
Die mees beduidende kenmerke van FreeMind is: