cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Masels-botvis
Die Masels-botvis (Paralichthodes algoensis) is 'n vis wat endemies is aan Suid-Afrika en kom voor van Mosselbaai tot by Maputo. In Engels staan die vis bekend as die Measels flounder.
Voorkoms
Die vis se lyf is plat en ovaalvormig. Die oë kant (bokant) is bruinerig met donker kolle en daar is ook donker kolle op die vinne. Die onderkant is wit. Die vis word tot 50 cm lank.
Habitat
Die vis leef op sand of modderige bodems in water wat tot 100 m diep is. Goeie eetvis.
Shelley Bennett
Shelley Bennett (gebore 14 Oktober 1981) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Machine Head (2011) en in die televisiereeks All My Children (1970).
Snatam Kaur
Snatam Kaur Khalsa (Panjabi: ਸਨਾਤਮ ਕੌਰ ਖ਼ਾਲਸਾ Uitspraak: Snatam Kaur Galsa, * 1972 in Trinidad, Colorado) is 'n Amerikaanse sangeres en komponis wat sing pop-musiek met godsdienstige invloede van Sikhisme, die musiek is genaamd Kirtan. Sy woon in Española, Nieu-Meksiko.
Anna Pavlova
Anna Pavlovna Pavlova (Russies: Анна Павловна Павлова, eintlik Анна Матвеевна Павлова Anna Matvejevna Pavlova) (1881 - 1931) was 'n Russiese meesterdanseres van klassieke ballet wat in die laat 19de en vroeë 20ste eeu as een van die hoofdansers van die Sint Petersburgse Mariinskiteater se Keiserlike Russiese Ballet en Sergei Diaghilev se Ballets Russes opgetree het. Anna Pavlova is aangewys as die wêreld se beste ballerina wat veral met haar eteriese solodans Die Sterwende Swaan in Tsjaikofsi se Swanemeer internasionale bekendheid verwerf het. Met haar eie balletgeselskap was sy die eerste ballerina wat 'n wêreldtoer begin het. In 1925 het sy in die ou Kaapstadse operahuis opgetree.
In Parys, ná die Eerste Wêreldoorlog die toevlugsoord vir duisende vlugtelinge uit Rusland, is Anna Pavlova emosioneel geraak deur die lot van Russiese weeskinders wat dikwels 'n lewe op straat in die gesig gestaar het. Sy het geld, wat sy met dansoptredes verdien het, asook verdere fondse wat ingesamel is (soos donasies van die Camp Fire Girls of America wat haar tot erelid verklaar het), gebruik om 'n gebou in Saint-Cloud naby Parys aan te koop wat as weeshuis ingerig is. Vyftien Russiese meisies het hier 'n tuiste gevind. Ook hul opleiding is deur die danseres geborg.
Pavlova het haar hele lewe aan haar danspassie gewy. Optredes dwarsoor die wêreld het lang en uitputtende reise beteken. Nogtans het sy volgens oorlewering nooit een enkele geskeduleerde optrede misgeloop nie. In Desember 1930 het haar trein op pad na Nederland tegniese probleme ondervind en passasiers in die bitterkoue nag laat strand. Pavlova het verkoue gekry wat tot longontsteking en vervolgens borsvliesontsteking vererger het. Vir die eerste keer in haar lewe was sy genoodsaak om 'n dansoptrede te kanselleer. Sy is op 23 Januarie 1931 in Den Haag oorlede.
Pavlova is in die Golders Green-krematorium te Londen, haar woonplek sedert 1912, veras. Daar is voorstelle gemaak om haar as na haar geboorteland te neem.
Sinagoge
'n Sinagoge (vanaf Grieks: συναγωγή, synagōgē, letterlik: "byeenkoms"; Hebreeus: בית כנסת, beit knésset, letterlik: "huis van byeenkoms"; בית תפילה, beit t'fila, letterlik: "huis van gebed", of בית מדרש, beit midrasj, letterlik: "huis van uitlegging"; Jiddisj: שול, sjoel, letterlik: "skool"; Ladino: אסנוגה, esnoga, afgelei van Grieks, of קהל, kahal, afgelei van Hebreeus) is 'n gebou wat byeenkomste, gemeenskaplike gebedsdienste en onderwys binne die Jodedom huisves. Dit is die belangrikste inrigting in Judaïsme en het die gemeenskaplike aanbidding in Christendom en Islam beduidend beïnvloed.
In watter gevalle in antieke geskrifte ná 'n sinagoge as plek van byeenkomste en die uitvoering van gebedsdienste verwys word, is in die navorsing ewe omstrede soos die tyd van die opkoms van die eerste sinagoges. Argeologiese en geskrewe bronne dui op die bestaan van sinagoges tydens die bestaan van die Tweede Tempel in Jerusalem, sowel in die Land Israel asook in die Joodse diaspora.
In die sinagoge vind die daaglikse gebedsdienste, asook die viering van Sabbat en die Joodse feeste plaas. 'n Joodse gemeente word deur 'n rabbyn (aanspreekvorm: rabbi) gelei, wat die Talmoed en Tora bestudeer het. Die sinagoge beskik oor 'n Toraskryn (Hebreeus: אָרוֹן הָקׄדֶש, Arón haKodesj, letterlik: "skryn van die Heilige"), wat die gemeente se Torarolle huisves en die rigting van Jerusalem aandui, die rigting waarin Jode bid.
Sinagoges is toegewyde ruimtes vir gebed, die lees en studie van beide Tanag (die hele Hebreeuse Bybel, insluitende die Tora) en Talmoed, asook byeenkoms; 'n sinagoge is egter nie noodsaaklik vir 'n gebedsdiens nie. Volgens die Halagá sal 'n gebedsdiens op enige plek uitgevoer kan word waar ten minste tien Jode (מִנְיָן, minjan, letterlik: "telling" of "getal"; afgelei van die werkwoord maná, מנה, "om te tel") byeenkom. Die daaglikse gebedstye kan ook alleen of met minder as tien mense wat byeenkom gedoen word. Volgens die Halagá is sekere gebede egter gemeenskaplik en vervolgens kan hulle slegs deur 'n minjan opgesê word. Die sinagoge se spesifieke rituele en liturgiese funksies vervang nie die lank gelede verwoeste Jerusalemse Tempel s'n nie.
Israeli's gebruik die Hebreeuse term בית כנסת, beit knésset. Asjkenasiese Jode gebruik tradisioneel die Jiddisje term 'שול, sjoel (verwant aan die Duitse Schule, in Afrikaans: "skool"). Romaniote en Sefardiese Jode gebruik veral die term kal (ontleen aan die Hebreeuse kahal, letterlik: "gemeente"). Spaanse Jode verwys na die sinagoge as sinagoga, terwyl Portugese Jode dit esnoga noem. Persiese Jode en sommige Karaïete Jode gebruik die term kenesa, afgelei van Aramees, en sommige Mizrachi-Jode noem dit kenis. Sommige "Gereformeerde", "Rekonstruksioniste" en "Konserwatiewe" Jode gebruik die term "tempel". Die Griekse woord sinagoge word in Afrikaans (Duits, Engels, Frans en die meeste Romaanse tale) gebruik om die voorafgaande moontlikhede te dek.
Burgerwaghuis
Die Burgerwaghuis aan die Groentemarkplein in Kaapstad dateer uit die middel van die 18de eeu. Sedert 1913 huisves dit die Michaelis-versameling. Omdat die gebou 'n goeie verteenwoordiger van die 18de eeuse boustyl aan die Kaap is, en vir boonop meer as 100 jaar die administratiewe sentrum van Kaapstad was en dus 'n simbool van die ontwikkeling van plaaslike bestuur in Suid-Afrika is, is dit in 1939 tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar.
Soos die dorp Kaapstad gegroei het, het die pligte van die plaaslike bestuur toegeneem. In 1716 is op 'n oop erf langs die Groentemarklein 'n huis vir die Burgerwag opgerig. Dit was gou te klein en in 1755 is die hoeksteen van 'n doeltrefffende gebou gelê. In 1761 was dit voltooi, nadat geld van die kerk en individue geleen is. Hierdie mooi gebou in 'n effens oordrewe barokstyl het die aansien van Kaapstad vergroot. Veral die vooraansig was treffend, maar tog is dit tydens die Bataafse bewind effens gewysig toe o.a. die stadswapen aangebring is. 'n Paar jaar later is die kloktorinkie waarskynlik deur meesterbouer Herman Schütte opgerig. Tydens die aardbewings van 1809 en 1811 het die siervase van die gewel afgeval en is dit vervang met 'n balkon en 'n reling.
Van 1761 tot 1795 het die Burgerwag en die drie raadslede (vanaf 1786 ses lede) die huis gebruik vir die uitvoering van hul munisipale pligte. Tussen 1796 en 1827 was dit die setel van die Burgersenaat. Met die eerste Britse besetting word die Burgerrade 'n ware munisipaliteit en die Burgerwaghuis word gaandeweg die stadhuis. Tydens die Bataafse bewind onder J.A.U. de Mist het die Burgersenaat hier vergader en is die publiek toegespreek en openbare verklarings gedoen vanaf die balkon. Die klok in die torinkie het die mense bymekaar geroep. Toe die Burgersenaat afgeskaf is, was die landdroshof en die polisie in die gebou gehuisves. Met die amptelike verlening van munisipale status aan die stad Kaapstad, word die Burgerwaghuis die eerste Stadhuis. In 1905 bou die stad 'n nuwe stadhuis en die Ou Stadhuis is vir 'n tyd lank nie en later min gebruik, totdat die sakekamer en professionele, wetenskaplike en letterkundige verenigings dit vir vergaderings begin gebruik. Op die grondvlak is 'n biblioteek ingerig.
In 1913 kry die argitek J.M. Solomon die opdrag om die gebou in 'n kunsgalery te omskep.
Richard Daniels
Richard Daniels (23 Januarie 1864 – 27 Januarie 1939) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The White Sheep (1924) en Girl Shy (1924).
Tjololo
Tjololo is ’n luiperdmannetjie wat eertyds in die Mala Mala Natuurreservaat in die Mpumalanga-provinsie van Suid-Afrika gelewe het. Hy was die spil waarom die National Geographic feitefilm, "Stalking Leopards”, gedraai het.
Tjololo was kleiner as die meeste luiperdmannetjies gebou, maar het tog daarin geslaag om ’n groot gebied, wat amper die hele Mala Mala beslaan het, te beheer. Hy het telkens sy rieme met groter mannetjies styfgeloop, maar het telkens as wenner uit die stryd getree. Hierdie luiperd het op die voorblad van die Oktober 2001-uitgawe van die National Geographic-tydskrif gepryk, asook in ander dokumentêre programme van Kim Wolhuter.
In Oktober 2007 is hy deur veldwagters beseerd in Mala Mala opgespoor. Die luiperd is verdoof en na die Nasionale Krugerwildtuin se veeartsenykundige afdeling vir behandeling gestuur. Met die afloop van die mediese behandeling is die teëmiddel toegedien, waarna Tjololo op veertienjarige ouderdom gesterf het.
Ys
Ys is 'n mineraal. Dit is die vaste vorm van water en kan uiteenlopende vorme soos sneeu, vriesreën, hael, gletsers of ysberge aanneem.
Tegnies gesproke is ys een van die 15 kristalfases van water.
Ys en die Aarde
Die eerste ewewig is die balans tussen die hoeveelheid straling wat die son ontvang en die hoeveelheid wat dit weerkaats. Die teenwoordigheid van ys self beïnvloed dit, omdat ys 'n hoë albedo (weerkaatsingsvermoë) het. Die albedo van die oseaan is ongeveer 0,06, terwyl ys ongeveer 'n albedo van 0,5 tot 0,7 het. Dit beteken dat 50% tot 70% van die invallende energie weerkaats word pleks van 6%.
Die tweede ewewig is die verdamping van water van die oseaan wat as sneeu op die poolgebiede val en die vloei van die gletserys terug na die oseaan. Indien die pool in die midde van 'n kontinent lê, soos Antarktika vandag, kan daar groot hoeveelhede ys opgehoop word. Vanweë die plaattektoniek het dit nogtans gewissel in die aarde se geskiedenis.
David Beresford Pratt
David Beresford Pratt (1 Oktober 1908 - 1 Oktober 1961) was 'n Suid-Afrikaanse sakeman en anti-apartheidsaktivis wat die Suid-Afrikaanse premier Hendrik Verwoerd in 1960 geskiet het. Verwoerd het oorleef, maar is ses jaar later deur Demetrios Tsafendas vermoor.
Lewe
Pratt was 'n welgestelde sakeman en boer van Britse afkoms. Hy kwalifiseer as geoktrooieerde rekenmeester aan die Universiteit van Cambridge, Engeland. Pratt was diep ontsteld oor die rasse-ongeregtighede van apartheid in Suid-Afrika. Hy was besorg oor armoede onder swart Suid-Afrikaners en het 'n skool en huise op sy plaas gebou vir swart werkers en hul kinders. Pratt was lid van die Suid-Afrikaanse en Britse liberale partye en was aktief in die Britse anti-apartheidsbeweging. Op vergaderings van die Liberale Party het hy openlik teen apartheid gepraat.
Hy het van jongs af aan epilepsie gely en die getuienis dui daarop dat hy 'n alleenloper op skool was. Pratt is twee keer getroud. Daar is bewyse dat hy in 1946 aan sy eerste ernstige depressie gely het ná sy egskeiding van Mary Hatrick. Sy tweede huwelik was met Patty van Heijningen.
In 1954, kort na die geboorte van hul eerste kind, beweer Pratt dat hy 'n boodskap ontvang het wat hy aan Suid-Afrika moes oordra. Hy is medies op pensioen geplaas en gediagnoseer dat hy ly aan “grootse dwalings van die politieke verlosser”. Pratt was byna voortdurend in psigiatriese behandeling. Sy Nederlandse vrou het vir haar veiligheid gevrees omdat hy haar gedreig het. In die begin van 1958 het sy hom verlaat en na Den Haag teruggekeer en hul twee kinders saamgeneem. Hy het haar met 'n wapen in die sak gevolg, maar is op Lughawe Schiphol aangehou. Sy toestand het versleg en hy het manies geword. Sy neuroloog, dr Chesler, het sy suster versoek om 'n  curator bonis  (wettige voog) vir hom aan te stel omdat hy nie meer sy sake behoorlik kon bestuur nie. Hy het desperaat probeer om sy vrou terug te wen. Toe dit misluk, het hy probeer om sy dogtertjie tydens 'n ski-vakansie te ontvoer. Namate hy desperaat geraak het oor sy huweliksprobleme, het Pratt by drie verskillende geleenthede probeer selfmoord pleeg. Dit blyk dat Pratt se paranoïese toestand versterk is deur die toename in die politieke konflik na die Sharpeville-slagting.
Moordpoging
Op 9 April 1960 skiet Pratt die Suid-Afrikaanse premier Hendrik Verwoerd twee keer van naby met 'n .22-pistool. Verwoerd, wat die Unie Uitstalling in Milner Park, Johannesburg, geopen het, is na die hospitaal gehaas en het binne twee maande volledig herstel. Pratt is op die toneel gearresteer en na die Marshallplein-polisiekantoor geneem, en daarna na die Forensiese Mediese Laboratorium. Hy het op 20 en 21 Julie 1960 in die Johannesburgse landdroshof verskyn vir 'n voorverhoor, toe dit duidelik was dat dr. Verwoerd se beserings nie noodlottig was nie.
Pratt beweer dat hy 'die toonbeeld van apartheid' geskiet het. Die hof het die mediese verslae wat deur vyf verskillende psigiaters voorgelê is, aanvaar, wat almal bevestig het dat Pratt nie wettige bevoegdheid het nie en nie strafregtelik aanspreeklik gehou kan word vir die dood van die premier nie. Op 26 September 1960 is hy in 'n geesteshospitaal in Bloemfontein begaan. Vriende het voor en na die hofverhoor van Pratt gesê dat hy volkome gesond was. Sy verdedigingspan het geglo dat die enigste manier om 'n ligter straf te verseker, sou gebeur as hy waansinnig geag word. Pratt het tydens sy hofverhoor gesê: "Suid-Afrika moet die slymerige slang van apartheid wat aan sy keel gryp afgooi."
Dood
Pratt is op 1 Oktober 1961, sy drie en vyftigste verjaarsdag, oorlede, kort voordat sy parool oorweeg moes word. Pratt se oorsaak van dood was versmoring en is as 'n selfmoord beslis. Geen doodsondersoek is na sy dood uitgevoer nie. Daar is steeds twyfel oor die omstandighede van Pratt se afsterwe, aangesien baie selfmoorde tydens apartheid, later as moorde deur die polisie of veiligheidsmagte bewys is.
Harry Sweet
Harry Sweet (2 Oktober 1901 – 18 Junie 1933) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer.
Pietersburg-konsentrasiekamp
regs|300px|duimnael|Altesaam 537 name verskyn op die ererol in die kampbegraafplaas.
Die Pietersburg-konsentrasiekamp was 'n konsentrasiekamp wat op 11 Mei 1901 tydens die Tweede Vryheidsoorlog naby Pietersburg geopen is. Die eerste sewe sterfgevalle is reeds in Mei dieselfde jaar hier aangemeld. Hierdie kamp moes vir die hele Zoutpansberg-distrik noord van Marabastad dien. Persone suid van Marabastad is na die Nylstroom-kamp gestuur.
Nie al die mense wat in die Pietersburg-konsentrasiekamp aangehou was, het van hierdie omgewing gekom nie. Heelwat mense van Pretoria en ander plekke in die Transvaal is in die kamp opgeneem. Daar is selfs ‘n persoon wat van so ver as die Kaapkolonie, in die sterftelys aangeteken. Dit is waarskynlik dat hierdie persone na die Noorde gevlug het en hier deur die Britte vasgekeer en gevange geneem is. Baie van die Zoutpansberg-distrik se mense is ook weer na Irene naby Pretoria gestuur.
Inbring van vroue en kinders
Oor die inbring van die vroue en kinders na die kamp word van die droewigste verhale van die oorlog vertel. Plummer het die plaaslike swart bevolking met wapens voorsien en hulle opdrag gegee om so veel mense as moontlik bymekaar te maak in na die kamp te bring.
Hierdie mense het met ‘n vrye hand die weerlose vrouens en kinders op die plase aangeval, gemoor en geplunder. In enkele gevalle het Generaal Beyers van die mans na die plase gestuur om die vroue te beskerm, maar die oormag swartes het hierdie mans gedwing om uiteindelik aan die Britte oor te gee en om beskerming vir hul families teen die aanvalle te vra.
Waar daar nie mans was om die families te beskerm nie, is die plase afgebrand en die vroue moes met hul kinders, sonder klere en komberse, die veld in vlug. Ander vroue het vertel hoe hulle per voet na Pietersburg moes vlug om vir beskerming teen die aanvalle by die Britte te vra. Die wreedste verhale van die Britse optrede is ook van alle ander dele in die land vertel. In een geval is ‘n jong vrou wat skaars 24 uur gelede geboorte aan ‘n baba geskenk het, met geweld uit die huis gejaag voordat die Britte die huis afgebrand het. Die Britse soldate het selfs die kombers, wat haar moeder om haar wou draai om haar teen die koue te beskerm, ru by haar afgeneem.
Toestande in die kamp
Die eerste 113 mense wat aan die begin van Mei 1901 ingebring is, is eers in dorpshuise gehuisves. Na ongeveer een maand is hulle verskuif na die kamp teen ‘n sanderige bult, tussen die spoorlyn wat van Pietersburg na Pretoria loop, die Sterklooprivier en die hoofpad na Potgietersrus. Die kamp, met 300 tente, was met doringdraad omring. Wagte het ‘n aantal blokhuise rondom die kamp beman om te verseker dat niemand maklik kon ontsnap nie.
Een groot tent was as hospitaal gebruik, nog ‘n tent was as stoorplek ingerig en een tent het as administratiewe kantoor diens gedoen. Later is nog vier groot tente as hospitale ingerig om die geweldige hoë aantal siekes te versorg. Daar was in totaal slegs 28 beddens in die hospitaal.
Een groot tent is ook as skool en kerk gebruik. Daar was op ‘n tyd meer as 600 leerlinge met slegs 2 gekwalifiseerde onderwysers. Tien kampinwoners het ook bygestaan met die onderrig, wat alles in Engels plaasgevind het. In elke tent het van 4 tot 6 families gewoon. Die tente was oud en stukkend en het weinig beskutting verleen teen die koue wintermaande. Die meeste mense het die geleentheid gehad om komberse en skoon klere bymekaar te maak toe hulle na die kampe gebring is nie. Die mense het dus erg gely.
Die mense het aan vele siektes gely. Elke tent waar jy ingeloer het kon jy siek mense sien lê. Selfs volwassenes het gesterf van die masels. Die mense was magteloos. Al wat hulle kon doen was om te bid. Elke dag en nag het die mense tot die Here gebid om hul kinders te spaar. Behalwe vir die tyd wat die mense gerou het, was daar baie min gewees om die mense in die kamp besig te hou. Die Boere wat die Britte goedgesind was toesig oor die kamp gehou het. Hulle het die vroue beveel om heel dag te werk. Die vroue moes die tente skoonmaak, om die tente uitvee en bossies rondom die tente in in die strate tussen die tente skoffel. Om die reënwater te keer het die vroue slote om die tente gegrawe. Die vroue wat geweier het om te werk is by die kantoor aangekla en dan na kampe buite die Transvaal weggestuur.
Die mans, wat as krygsgevangenes aangehou is, moes die harder handearbeid verrig. So het Jacobus Potgieter vertel hoe hy elke dag die dooies begrawe het. Hy het elke dag na die lyktent gegaan om die name van die dooies op te neem. Die name het hy op ‘n stukkie papier geskryf en dit voor op die bors van die lyk met ‘n speld vasgesteek. Daarna het hy die name in sy sakboek geskryf en die lengte en breedte van die lyke geneem en vir elke lyk ‘n graf gegrawe volgens sy grootte. Dan het hy die naam van die lyk op ‘n stukkie papier geskryf en dit in die oop graf gegooi. Wanneer die lyke by die kerkhof aangekom het, het hy elke lyk in die graf geplaas. Jacobus Potgieter meld dat hy tot sestien of sewentien kiste op een dag moes begrawe.
Die rantsoene, wat in die beginmaande in die kamp voorsien is, was skokkend. Die vleis was baie maer en besmet met siektes. Die beesvleis was besmet met vuursiekte en die skaapvleis besmet met hartswater. Nadat die mense gekla het, is die siek beeste en skape dood gemaak en begrawe. Die mense het daarna geblikte vleis gekry. Die mense het geen vars groente gekry nie. Aan die begin is daar geen water in die kamp voorsien nie. Die vroue moes water in die Sandrivier gaan skep en oor die treinspoor dra. Eendag het ‘n trein ‘n jong meisie, wat water gedra het, dood getrap. Later het die Britte water voorsien met waens.
Vuurmaakhoud was eweneens ‘n groot probleem. Elke tent het slegs twee stukke steenkool per dag gekry om kos mee gaar te maak. Daar was geen hout of steenkool beskikbaar vir verhitting nie. Elke dag het daar waens uitgegaan om hout te gaan haal. Die mense, wat die hout gaan haal het, kon die een helfte van die hout vir hul self hou, terwyl die ander helfte aan die ander mense in die kamp uitgedeel is. Hierdie waens het aan die burgers ook ‘n geleentheid geskep om te ontsnap.
Verskuiwing van die kamp
In Januarie 1902 het ‘n groep van sewe mans ‘n geleentheid waargeneem om te ontsnap. Hulle het een oggend saam met die waens gegaan wat hout gaan haal het.
Hierdie sewe mans was: die twee broers Jacobus Johannes Potgieter (Kotie) en Christiaan Johan Potgieter (Krisjan), AJ Van Jaarsveld (Oom Albert), SJ de Beer (Sagrys), JH Venter (Jan), C Harmse (Stoffel) en W van der Gijft (Willie).
In sy navorsingstuk meld SJ Lee dat hierdie mans aan Generaal Beyers die berig gegee het om die kamp aan te val en die ander burgers ook te bevry. Dit is egter nie waar nie, aangesien die sewe mans die konsentrasiekamp op 18 Januarie verlaat en op 24 Januarie eers by die kommando op Malipspoort aangesluit. Generaal Beyers het vroeg in Januarie sy vesting in Malipspoort verlaat om kos en voorraad te gaan soek.
Sy reis na Warmbad en Nylstroom het niks opgelewer nie en hy en veertig burgers het toe, op pad terug na sy wegkruipplek, die konsentrasiekamp by Pietersburg op 23 Januarie aangeval. Beyers het 150 man uit die Britse kamp bevry, nadat hy vir Kampsuperintendent Tucker en die Britse personeel vir ‘n nag aangehou het. Die volgende dag het hy ‘n aanval op Pietersburg probeer, maar dit het skipbreuk gelei aangesien ‘n paar manne hulle verraai het en die Britte gewaarsky het. Generaal Beyers se aanval het die Britte laat besef dat die kamp nie behoorlik beskerm kon word nie en die aangehoudenes is eers na Colenso en daarna na Pinetown verskuif.
Bevolkingsgetalle in die kamp
Volgens Britse opnames het die kamp se bevolkingsgetal in Augustus 1901 3 713 bereik. Getalle word aangegee slegs tot Januarie 1902, waarna die kamp verskuif is. Aangesien enkele sterfgevalle egter nog steeds in Februarie aangeteken is, word aangeneem dat die kamp eers vroeg in daardie maand ten volle ontruim was.
Na die sluiting van die vredesverdrag van 31 Mei 1902 is die kamp weereens in gebruik geneem om burgers, wat vanaf die krygsgevangenekampe en ander konsentrasiekampe na hul huise terug gekeer het, te huisves. Daar is egter geen amptelike syfers bekend oor die bevolkingsgetalle gedurende hierdie tydperk nie.
Sterftes in die kamp
Die hoogste getal sterftes wat in een maand voorgekom het was 197 in Augustus, indien die datums in die naamlys getel word. Die Britse bronne dui 184 sterfgevalle vir hierdie maand aan. Die verskil in die getalle aangedui is toeskryfbaar aan die aantal grafte wat nie in die Britse rekords aangeteken is nie.
‘n Ontleding van die sterftelys dui ook dat kinders onder 16 ongeveer 80% van die sterftes uitmaak, terwyl vrouens bo 16 meer as 10% van die sterftes uitmaak. Die kindersterftekoers van die Pietersburg-konsentrasiekamp in September is deur Emily Hobhouse aangedui as 1 212 per duisend per jaar, wat abnormaal hoog was. Hierdie syfer is byna vier keer so hoog as die syfer van 326 sterftes per duisend per jaar, wat deur Hobhouse aangedui is as die gemiddeld vir al die kampe in die Transvaal. Indien die sterftes teen hierdie koers aangehou het, sou die hele bevolkingsgetal in minder as tien maande uitgewis gewees het.
Die naamlys van sterftes
Die naamlys van sterfgevalle in die Pietersburg-konsentrasiekamp wat hierby ingesluit is, is opgestel van verskeie bronne. Gedurende die oorlog het die Britte die sogenaamde “blouboek” opgestel waarin alle statistieke in verband met die konsentrasiekampe aangeteken was. Ná die oorlog het die Assistent Plaaslike Magistraat van Pietersburg, A.C. Hatfield hierdie bron gebruik om die naamlys van sterfgevalle op te stel, wat op 16 Desember 1908 uitgegee is met die geleentheid van die onthulling van die gedenkteken op die begraafplaas deur Generaal C.F. Beyers.
Datums van afsterwe, soos aangedui op die lys wat hierby ingesluit is, is hoofsaaklik van hierdie bron geneem. In 1972 het S.J. Lee ‘n opname van die grafstene gedoen. Hy het sekere verskille uitgewys waar die sterfdatums wat op die grafstene voorkom verskil van die datums op die sterftelys. Albei datums word op die aangehegte lys aangedui. Geboortedatums word op die aangehegte lys aangedui slegs waar die datum gevind is op Lee se opname.
Jacobus Johannes Potgieter was vir ‘n tydperk as krygsgevangene in die konsentrasiekamp aangehou. Gedurende hierdie tydperk het hy die lyke begrawe en al die name in sy dagboek aangeteken. Datums van begrafnis, soos op die aangehegte lys aangedui, is hoofsaaklik vanuit hierdie bron geneem. Daar is gevalle waar die sterfdatum soos aangedui later is as die datum van begrafnis. Die verklaring vir die verskille tussen die Britse datums en die datums van die ander bronne is moontlik dat die Britte somtyds agter geraak het met die administrasie en sterfte sertifikate is eers na die tyd uitgereik.
Die spelling van name en vanne verskil in heelwat gevalle tussen die verskillende bronne hierbo genoem. Waar moontlik is die aangehegte lys met inligting van al hierdie bronne aangevul en spelling van name en vanne gekorrigeer.
Onaangetekende grafte
Verskillende getalle word aangegee vir die totale sterfgetalle in die kamp. Die getal wat die Britte amptelik in hul blouboek aangeteken het is 631, terwyl die naamlys, wat in 1908 deur A.C. Hatfield vergelyk is met die register, 657 name insluit. S.J. Lee het in 1972 ‘n telling van die grafte uitgevoer en tot die slotsom gekom dat die naamlys van 1908 ook nie volledig is nie. Lee se opname dui die name van 5 persone aan wat nie aangeteken is nie, maar hy meld wel dat daar vele ander grafte is wat nie grafstene gehad het nie, en daarom kon hy nie sodanige name insluit nie. Jacobus Johannes Potgieter, wat ‘n opname van grafte vir die tydperk vanaf 1 Augustus tot 11 Oktober 1901 gemaak het, werp effens lig op sommige van hierdie ongemerkte grafte, en hy dui ook 12 name aan wat nie in die naamlys opgeneem is nie. Die totale naamlys van sterfgetalle in die konsentrasiekamp, soos wat hier aangegee sal word, bevat dus 674 name. Dit is egter moontlik dat daar nog ander name ook kon wees, wat nooit opgeteken is nie.
Toe Lee sy opname van grafte in 1972 gemaak het, het hy een graf gevind waar drie persone waarskynlik reeds voor die amptelike opening van die kamp saam begrawe is. Die grafsteen van hierdie graf het aangedui dat die graf behoort aan Oom Koot Harmse en twee kinders wat op 2 Desember 1899 daar begrawe was.
Hervestiging van die burgers
Nadat die oorlog op 31 Mei 1902 beëindig is, het die Britse regering begin om die gevangenes van die konsentrasiekampe op hul plase te hervestig. Die Pietersburg-konsentrasiekamp is vir hierdie doel weer op 10 Augustus heropen. Die krygsgevangenes wat vrygelaat is, is ook na die konsentrasiekamp gebring voordat hulle vry gelaat is. Voordat hulle kon gaan, moes hulle egter ‘n dokument teken waarin hulle trou sweer aan die Britse ryk.
Daar is onmiddellik begin met die vrylating van die mense. Baie moes egter nog in die kamp agterbly totdat alle prosedures afgehandel kon word. In Desember 1902 was daar nog steeds 194 mense in die kamp. Weeskinders is na die Irene kamp gestuur. Die kamp is uiteindelik op 7 Februarie 1903 finaal gesluit verklaar deur die Britse ryk.
Die kamp ná die oorlog
Na die oorlog het die konsentrasiekampkerkhof die Afrikaners voortdurend herinner aan die wreedheid van die oorlog. In 1908 is die kerkhof opgeknap en Generaal Beyers het ‘n gedenknaald in die kerkhof onthul, waarop die volgende woorde verskyn:
''Gedachtenis Aan De 650 Vrouwen en Kinderen Gestorven In het Concentratie Kamp Van Mei 1901 tot Feb. 1902''
Edele Moeders en Dochters
Mariinskiteater
Mariinskiteater
Мариинский театр
Sint Petersburg
Pietersburg-konsentrasiekamp
Die kamp ná die oorlog
Zy verduurden; Zy lyden;
Mariinskiteater
Opening
1860
Pietersburg-konsentrasiekamp
Die kamp ná die oorlog
Zy kwynden weg als was voor de hitte hunner beproevingen;
Mariinskiteater
Tipe
Canon Verlenger EF
Die Canon Verlenger (Extender) EF lense is 'n groep telelense wat deur Canon vervaardig word. Hierdie lense word tussen enige versoenbare EF-tipe lens en enige van Canon se reeks EOS kameras gebruik. Wanneer dit gebruik word met 'n versoenbare lens, sal hulle die fokuspunt van die lens met 'n faktor van óf 1,4× of 2× vermenigvuldig, maar met die vermindering van die lens se diafragma met 1 of 2 stoppe onderskeidelik. As voorbeeld, indien 'n 1,4× of 2× verlenger met die Canon EF 500mm 4L IS USM lens gebruik word, sal dit 'n 700 mm 5.6 of 1000 mm 8 lens tot gevolg hê.
Mariinskiteater
Opera- en balletteater
Pietersburg-konsentrasiekamp
Die kamp ná die oorlog
Zy stierven, maar met de woorde op de lippen tot man en zoon en volk.
Canon Verlenger EF
Canon het ses modelle vrygestel:
Mariinskiteater
Sitplekke
Pietersburg-konsentrasiekamp
Die kamp ná die oorlog
“Blyft Getrouw”
Canon Verlenger EF
Tegniese inligting
Die verlengers word met metaalbajonette en ontwerpte plastiekkante vervaardig. Daar is geen bewegende dele nie, behalwe die lenshegslot. Drie geslagte van die verlenger bestaan: die ouer 1.4× 2×, die 1.4× II en 2× II, en die 1.4× III en 2.0× III. Die II weergawes het weerverseëling en antiweerkaatsende oppervlakke binne die uitgebreide liggaam. Die optiese konstruksie van die 1.4× weergawes is van 'n vyf-elementontwerp. Beide 2× weergawes gebruik sewe elemente, alhoewel die optiese formule van die II weergawe anders is om optiese prestasie te verbeter. Die III weergawes van die verlengers verbeter outofokusprestasie sowel as verhoogde kwaliteit van die prent bo die II, en hul voorste en agterste elemente is met 'n fluorien anti-smeerlaag bedek om makliker skoon te maak.
Mariinskiteater
1 625 & 2 000
Pietersburg-konsentrasiekamp
Die kamp ná die oorlog
Onthuld door Z.ed Gestr. Genl. Beyers Op 16 Dec. 1908
Canon Verlenger EF
Inligting oor verenigbaarheid
Hierdie "Extender EF" lense kan slegs gebruik word met lense wat 'n versoenbare passing het. Ten spyte daarvan dat alle EF lense met enige EOS liggaam gebruik kan word, kan slegs lense met ooreenstemmende passtukke met die verlenger EF lense gebruik word. Hierdie lense moet genoegsame speling bied om die lens wat uitsteek op die verlenger te pas, sowel as 10 (3 ekstra) elektroniese kontakte vir behoorlike elektroniese kommunikasie met die verlenger. Hierdie ekstra elektroniese kontakte word gebruik om die korrekte sluiterinligting aan die kamera te stuur.
Mariinskiteater
Direkteur-generaal
Canon Verlenger EF
Lys van versoenbare EF lense
Die volgende is 'n lys van EF lense wat versoenbaar is met die Extender EF lense saam met hul gevolglike fokuspunte en openinge. Die outofokus en beeldstabiliseringsfunksie word ook aangedui.
Mariinskiteater
Waleri Abissalowitsj Gergijef
Webtuiste
Jacques Chirac
Jacques René Chirac (29 November 1932 – 26 September 2019) was 'n Franse staatsman wat in die tydperk tussen 17 Mei 1995 en 16 Mei 2007 die amp van die Staatspresident van die Franse Republiek beklee het.
Chirac was 'n lid van die gaullisties-konserwatiewe party Rassemblement pour la République ("Rally vir die Republiek") en Union pour un mouvement populaire ("Volksbewegingsunie", oorspronklik: Union pour la majorité présidentielle).
Mariinskiteater
www.mariinsky.ru
Die Mariinskiteater (Russies: Мариинский театр, Mariinskij Teatr) is 'n historiese opera- en balletteater op die Teaterplein van Sint Petersburg, Russiese Federasie.
Jacques Chirac
Chirac studeer aan 'n aantal leidende Franse universiteite (onder meer die ENA) en doen sy diensplig in Algerië. In 1967 word hy vir die eerste keer as 'n lid van die parlement verkies.
Mariinskiteater
Ná sy opening in 1860 het die teater, wat deur die argitek Alberto Cavos ontwerp en oorspronklik na Maria Aleksandrowna van Hesse-Darmstadt, die gade van tsaar Aleksander II van Rusland vernoem is, die leidende musiekteater van laat 19de eeuse Rusland geword waar baie premières van meesterwerke gehou is, waaronder stukke van Tsjaikofski, Mussorgski en Rimski-Korsakof.
Jerusalemgangers
Die Jerusalemgangers (ook bekend as die Enselin-party of -geselskap) was ’n groep Voortrekkers in Transvaal wat oor land na Jerusalem in Palestina wou trek, veral omdat hulle wou ontsnap aan Britse heerskappy in Suider-Afrika. Hulle het in 1837 uit die omgewing van die huidige Tarkastad na Natal getrek en ná die Britse anneksasie in 1844 van daar na die Vrystaat en eindelik Transvaal.
Jacques Chirac
In die jare sestig en sewentig was Chirac 'n medewerker van die presidente Georges Pompidou en Valéry Giscard d'Estaing. In die tydperk van 1974 tot 1976 en daarna ook van 1986 tot 1988 is hy Eerste Minister van Frankryk. Chirac was ook van 1977 tot 1995 burgemeester van Parys.
Mariinskiteater
Ná die Russiese Oktoberrewolusie is die teater se naam in 1919 gewysig na GATOB (die Russiese afkorting vir "Akademiese Staatsopera- en -balletteater"). Later, in 1935, is dit na die vermoorde voorsitter van die Leningradse Sowjet, Sergei Mironowitsj Kirof, "Kirofteater" genoem. Sedert 1992 dra die operahuis weer sy oorspronklike naam en is die optreeplek vir die Mariinskiballet, die Mariinski-opera, en die Marrinski-orkes. Na sy ballet, wat amptelik as die Balletgeselskap van die Mariinskiteater bekendstaan, word in die buiteland soms nog as Kirofballet verwys.
Sedert 1988 fungeer die dirigent Waleri Abissalowitsj Gergijef as opvolger van Joeri Temirkanof as direkteur-generaal, artistieke direkteur en hoofdirigent van die Mariinskiteater. 'n Nuwe teatergebou, wat as tweede toneel van die teaterkompleks dien en teen 'n koste van meer as ZAR5 miljard ontstaan het, is op 2 Mei 2013 plegtig ingewy. Die teatersaal met versierings in blou, wit en goue kleure het 2 000 sitplekke.
Solomon kaDinuzulu
Solomon kaDinuzulu (1891–1933) was die Zoeloenasie se koning vanaf 1913 tot en met sy dood op 4 Maart 1933 by Kambi. kaDinuzulu is op die eiland Sint Helena gebore tydens sy vader (koning Dinuzulu kaCetshwayo) se ballingskap.
Alex Pettyfer
Alex Pettyfer (gebore 10 April 1990) is 'n Engelse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente I Am Number Four (2011), In Time (2011), Elvis & Nixon (2016), en Back Roads (2018).
Solomon kaDinuzulu
Hy was 'n stigterslid van die oorspronklike Inkatha (of Inkatha kaZulu soos dit bekend staan) saam met die ANC in die 1920's. Dit was hoofsaaklik gevorm om teen Jan Smuts se Bantoesake-wetgewing van 1920 te protesteer.
Hy is deur sy seun Cyprian Bhekuzulu kaSolomon as koning opgevolg.
Jerusalemgangers
Hulle word soms as ’n eksentrieke, fanatiese en dweepsugtige sekte onder die Boere geteken. Dr. D.W. Krüger het hulle byvoorbeeld beskryf as "seker die eienaardigste verskynsel wat hom voorgedoen het onder die lewe van die Transvalers van die (19de) eeu." Tog is hulle nie deur hul mede-Transvalers as iets eienaardigs beskou nie. Nog 'n beskouing is dat hulle uit die geledere gekom het van die Doppers wat "die onbybelse idee gehad het dat hulle weens afstamming die uitverkore volk was". Die Jerusalemgangers het dan glo "gemeen hulle moet voortrek om Jerusalem te gaan herbou". Die groep het uit die samelewing verdwyn ná hul leier, kmdt. Johan Adam Enslin se dood. Al wat nog aan hulle herinner, is die naam Enselsberg in die distrik Zeerust en die naam Nylstroom.
Tweede Asem
Die reuse van die oorlogstyd, soos Totius, Celliers en Leipoldt, wat min of meer met die verlede vrede gemaak het, het in hierdie tyd begin om onderwerpe soos die godsdiens of die natuur aan te spreek. Eugène Marais– alhoewel hy 'n tydgenoot van die oorlogsdigters is– staan uit as 'n gevolg van sy keuse van materiaal. Jonger digters wat gedurende hierdie era hul opgang gemaak het, is Toon van den Heever, AG Visser, Henry Fagan, A.D. Keet, J.R.L. van Bruggen en Theo Wassenaar.
Jerusalemgangers
Agtergrond
Luidens ’n berig in De Zuid-Afrikaan van 17 November 1837 het die Enselin-geselskap omstreeks 1837 getrek uit die latere distrik Tarkastad, waar die Slagtersnek-opstand sowat 20 jaar vantevore plaasgevind het. Dié groep het hulle in Natal gaan vestig waar een van hulle, Lourens Erasmus van Winburg, hom as Volksraadslid onderskei het wat nie maklik tevrede gestel kon word. Hy was moontlik die vader van Hans en Jacob Erasmus wat in 1849 met ds. Andrew Murray van die NG Kerk en in 1853 met ds. Dirk van der Hoff van die Hervormde Kerk gebots het. In ds. Murray se geval het twee hewige openbare rusies van 'n ossewa af plaasgevind wat daartoe gelei het dat heelparty van die Jerusalemgangers die groep die rug toegekeer het terwyl ander hom wou stenig omdat hy volgens hulle 'n predikant in diens van die "Antichris" (Engeland) was. Omstreeks 1851 het ds. J.H. Neethling ook kwaai weerstand ervaar teen sy pogings om die trekkers te bedien.
Tweede Asem
Mettertyd het die Anglo-Boereoorlog minder aktueel geword, maar die konflik het tog 'n gewilde onderwerp gebly. Dit het egter eerder 'n voertuig geword vir die uitbeelding van 'n geromantiseerde geskiedenis eerder as 'n persoonlike smeltkroes wat die uitdrukking van lyding vereis het. As gevolg hiervan het die Twintigers deur hul voorgangers oorskadu gebly. Boonop vervaag hul belang, gemeet teenoor die toenemende professionaliteit van die volgende generasie, die Dertigers.
Jerusalemgangers
Beweegredes
Volgens die Jerusalemganger Zacharias J. de Beer, later 'n bekende Gereformeerde ouderling van Waterberg, was daar reeds in die dae van eerw. Erasmus Smit en ds. Daniel Lindley "gedurig ergernis wegens de gezangen", een van die oorsake van die stigting van die Gereformeerde Kerk in 1859. Daarom het, volgens De Beer, 'n "groot gedeelte der Emigranten" afsydig teenoor die kerklike lewe gestaan, Nederduits-Gereformeerd sowel as Hervormd.
Dr. Bouke Spoelstra meen "hierdie bewering pas nie by die houding van die toonaangewende latere Gereformeerdes teenoor die Kaapse bedieningskommissies nie. Casper Kruger was (trouens) ds. (Andrew) Murray se gids tydens sy ontmoeting met die Marico-party." Volgens De Beer het die groep in 1844 uit Natal getrek "wegens de annexatie". Hierop grond dr. Spoelstra sy aanname: "Dit het dus niks met 'n Jerusalemtrek te doen nie, maar wel met 'n radikale afkeer van enige Engelse heerskappy."
Tweede Asem
Desondanks kan die ontwikkeling van die liefdes- en natuurgedig in Afrikaans aan die Twintigers toegeskryf word.
Jerusalemgangers
Beweegredes
De Beer het aangevoer dat die Jerusalemgangers goed op hoogte was met die verhouding van die Kaapse Kerk tot die Britse owerheid. Jacob Erasmus is uit die Kolonie ingelig dat di. P.E. Faure (van die NG gemeente Wynberg) en dr. William Robertson (indertyd leraar van die NG gemeente Swellendam) "in oorleg met die Britse regering" 'n besoek aan Transvaal sou bring. Daarom wou 'n deel van die Voortrekkers, wat die Kaapkolonie juis verlaat het om aan die Britse oorheersing te ontsnap, niks met hulle te doen hê nie. De Beer het selfs beweer die inwoners van Lydenburg was afsydig "omdat wy tegen de Gezangen waren". So het hy die politieke beswaar sonder meer met die sing van Gesange vereenselwig. Dr. Bouke meen dit "openbaar 'n gees van beswaardheid teen die Kaapse Kerk".
Facebook
Facebook is die wêreld se grootste en aktiefste sosiale netwerkwebwerf. Teen Oktober 2012 het dit meer as een miljard gebruikers gehad, en meer as die helfte van hulle gebruik die mobiele weergawe van die webblad. Facebook is in meer as twintig tale beskikbaar, waaronder Afrikaans. Die gebruik van Facebook is gratis. Nadat 'n gebruiker geregistreer is mag hy 'n persoonlike profiel skep, ander mense bevriend en boodskappe uitwissel. Daar is ook 'n reeks toepassings, soos byvoorbeeld speletjies of nuusartikels, waarvoor 'n gebruiker kan inteken. Facebook het beweer dat dit meer as 2,3 miljard maandelikse aktiewe gebruikers teen Desember 2018 gehad het.
Jerusalemgangers
Beweegredes
Jacob Erasmus was bewus van goewerneur sir Harry Smith se dreigement om „de Emigranten door het Zwaard des Geestes onder haar gezag" te bring. Predikante soos ds. Murray, ’n lojale Britse onderdaan, se besoeke het die Jerusalemgangers in die lig van dié dreigement gesien. Daarom het Jacob Erasmus saam met Jan Enslin, Paul Roos, Stoffel de Wet en Mietjie Gous in 1849 opgeruk om hulle teen ds. Murray te verset. Dr. Bouke meen dis verstaanbaar dat hul redenering vir ds. Murray sou klink na sektariese "verdraaiing der Heilige Schrift" en van Wilhemus á Brakel, ’n vername verteenwoordiger van die "Nadere Reformatie" in Nederland. Hulle het hom geskok met die bewering dat die saligheid nie van eie godsvrug nie, maar van die uitverkiesing afhanklik is – iets wat hulle gemeen gehad het met die Gereformeerdes wat in 1859 van die Hervormde en NG Kerk sou afstig.
Facebook
Geskiedenis
Die eerste weergawe van Facebook was bekend as The Facebook en is op 4 Februarie 2004 van stapel gestuur. Die huidige uitvoerende direkteur van Facebook is Mark Zuckerberg en hy was destyds een van die medestigters gewees.
Jerusalemgangers
Beweegredes
Omdat hulle hulleself met die uitverkore Israel op reis na Jerusalem vereenselwig het, het hulle die naam "Jerusalemgangers" gekry, maar ds. Frans Lion Cachet van die NG Kerk was daarvan oortuig die uitstaande motief van dié mense was om 'Engelands overmacht' te ontvlug. Daarom meen dr. Spoelstra dis "'n ope vraag of die naam 'Jerusalemgangers' aan hulle reg laat geskied. Die feit dat hulle met (ds.) Murray 'n woordestryd aangeknoop het omdat hy vir hulle 'n Engelse gevaar verpersoonlik, toon juis dat hulle nie tot 'n verdere trek na Jerusalem gedwing wou wees nie."
Facebook
Geskiedenis
Aanvanklik was lidmaatskap tot slegs studente aan die Harvard-universiteit beskikbaar. Binne die eerste twee maande nadat die projek begin is, is die lidmaatskap tot ander universiteite, soos die Boston College, Boston Universiteit en die MIT, in die Boston-area, uitgebrei. Alle Ivy League-universiteite het terselfdertyd ook toegang tot lidmaatskap verkry.
Jerusalemgangers
Beweegredes
Dit was destyds beeldspraak onder Voortrekkers, van wie baie net die Statebybel as leesstof gehad het, om 'n eie vrye politieke heenkome voor te stel met die land Kanaän of stad Jerusalem. Selfs Andries Pretorius het op ’n keer gesê: "Soo wy niet eensgezind en voll liefde blijven, sullende wy nim(m)er den aartschen nog Heemelschen Canan of Jerusalem beryken, maar meer als veertig jaren sullen om loopen." Voorts het hul medeburgers hulle nie as 'n godsdienstige sekte beskou nie, so nie sou J.A. Enslin nie in 1851 die benoeming tot kommandant-generaal ontvang het nie. En hul afkeer van 'n predikant uit die Kaapse staatskerk het ook by ander Voortrekkers voorgekom. Volgens dr. Spoelstra sou 'n sektariese groep ook nie so natuurlik in die Gereformeerde Kerk kon oplos nie.
Facebook
Geskiedenis
Gedurende die daaropvolgende jaar is verskeie indiwiduele universiteite ook toegang tot die netwerk gebied. Langsamerhand was dit vir enige persoon wat 'n Amerikaanse kollege of universiteit .edu e-posadres gehad het, moontlik om by die netwerk aan te sluit. Daar was ook 'n aparte netwerk wat spesifiek vir Amerikaanse hoërskole geskep is.
Jerusalemgangers
Kenmerke
Ds. J.H. Neethling wat op sy grootworddorp, Prins Albert, met die Jerusalemgangers te doen moes gekry het en die Voortrekkers in die vroeë jare van Transvaal in Marico besoek het, het hulle beskryf as 'n "fanatiese godsdienstige sekte onder die invloed van 'n profetes" (die weduwee Maria Elizabeth Gou(w)s). > Die besonderse kenmerk van die Enslin-groep was nie godsdienstig van aard nie, maar hul radikale afkeer van alles wat Engels was, aldus dr. Spoelstra. Enslin het byvoorbeeld na Engeland verwys as die “verdrukker waar wey voor gevlug heb" met verwysing na die Britse anneksasie van Natal en, nadat hulle uit die Tuinkolonie weggetrek het, van die gebied tussen die Oranje- en Vaalrivier in 1848. Dit het hulle laat besluit om na 'n ver weg van Britse invloed te trek.
Facebook
Geskiedenis
Sedert 11 September 2006 kan enigiemand met 'n geldige e-posadres by Facebook aansluit, solank die persoon aan die ouderdomsvoorskrifte van die webwerf voldoen. Gebruikers van die diens kan kies om by een of meer subnetwerke aan te sluit, soos 'n hoërskool, werk, of geografiese gebied.
Jerusalemgangers
Kenmerke
Aan hierdie waarskuwings het die Jerusalemhgangers hulle nie gesteur nie. Vir hulle was Palestina die land van die druiwetros van die Bybelse Josua en Kaleb, en Bybelse uitdrukkings soos "melk en honig" en "balsem Gileads" het hierdie wanindruk selfs verder versterk. Baie van hulle wou aanvanklik glad nie glo dat die trek onuitvoerbaar was nie. Hulle het gemeen daar sou wel middels wees om die ondeurwaadbare riviere te deurkruis, by die Rooi See sou hulle wel skuite kry en die roofsugtige Arabiere in Palestina sou hulle gou-gou met die Sanna op hul plek sit. Eers die dood van Enslin het die voorgenome trek in duie laat stort, want in die somer van 1851-'52 het 'n malaria-epidemie hom en talle van sy volgelinge se lewe geëis. 'n Aantal voornemende trekkers het daarna so gou moontlik ter wille van oorlewing uit Marico weggevlug. Party het in die distrik Waterberg aangekom waar hulle die breë biesiesomsoomde rivier (wat noordwaarts vloei) die Nyl genoem en die dorpie Nylstroom tot stand gebring het. Hulle het Kranskop vir 'n piramide aangesien.
Die Enslin-party was in Marico nie geliefd nie, veral omdat hulle so vurig teen die betreklik verligte Andries Pretorius gekant was. Hulle het hom veral gewantrou omdat hy aanvanklik in die Britse anneksasie van Natal berus het. Toe hy met die Engelse by Sandrivier onderhandel, het hulle gemeen dat hy hulle aan die Engelse uitverkoop. Enslin was op die punt om met 'n gewapende demonstrasie sy afkeur te betuig, toe die geelkoors hom met 'n groot deel van sy volgelinge afgemaai het. Die res van die Voortrekkers het gevra Pretorius moet vir hulle 'n ander kommandant aanwys omdat hulle nie bereid was om onder Enslin te dien nie. 'n Geskil met Pretorius het tot 'n hofgeding aanleiding gegee. Hy is dan ook plegtig gebrandmerk as die draak van Openbaring 12:4. Die groep het geweier om die staatsgesag te aanvaar tensy Enslin hul kommandant was. Die Volksraad het die probleem in 1851 probeer oplos deur Enslin as kommandant net van sy eie groep aan te stel.