cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bosveld kleinskub-geelvis
Habitat
Die vis verkies om in koeler water te leef en kom nie voor op hoogtes wat laer as 600 m bo seevlak is nie. Hulle verkies diep poele en vinnig vloeiende water van permanente riviere en damme. Hulle eet alge in die winter en insekte maar ook slakke, krappe en kleiner visse gedurende die somer. Die wyfie lê eiers gedurende die lente en somer. Die mannetjie word volwasse wanneer hulle sowat 170 mm lank is en die wyfie 300 mm. Die wyfies word gewoonlik langer as die mannetjies. Dit is 'n gewilde hengelvis.
Bannie Britz
Bannie Britz (1935–2013) was ’n Suid-Afrikaanse argitek en professor in argitektuur aan die Universiteit van die Vrystaat. Hy het saam met sy vennoot Michael Scholes (1944-) in hulle ateljee, ’n omskepte kerk in Melville, Johannesburg, gewerk. Sy ontwerpe sluit in: openbare geboue, soos die parlement van die eertydse Bophuthatswana (vandag die Noordwes-wetgewer), die Apartheidsmuseum, kampusgeboue in Potchefstroom en Bloemfontein, asook verskeie woonhuise en kerke.
Lewensloop
Barend Johannes Britz is op 30 Junie 1935 in Stellenbosch gebore. Hy het aan die Universiteit van Pretoria (Baccalaureus Argitektuur), die Universiteit van die Witwatersrand (Meesters in Stadsontwerp) en die Universiteit van die Vrystaat (Doktoraal in Argitektuur) studeer.
Sy veelbekroonde loopbaan het oor vyf dekades gestrek. Hy het 17 toekennings vir geboue wat hy ontwerp het van die Instituut van SA Argitekte ontvang. Hy is ook deur die S.A. Akademie vir Wetenskap en Kuns met 'n erepenning vir argitektuur bekroon (1992).
Professor Britz was 'n aktiewe akademikus en het talle referate oor argitektuur gepubliseer. Hy was vir baie jare 'n dosent aan die Wits-argitektuurskool. Hy was ook 'n gereelde eksterne eksaminator aan die meeste van Suid-Afrika se argitektuurskole.
Britz is op 27 Maart 2013 oorlede.
Julissa Bermudez
Julissa Bermudez (gebore 28 September 1983) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Make It Happen (2008) en Danger One (2018), en in die televisiereeks Royal Pains (2009).
Satoshi Tezuka
Satoshi Tezuka (gebore 4 September 1958) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Amundsensee
Die Amundsensee is 'n see van die Suidelike Oseaan aan die westelike kus van Antarktika, dit wil sê in die Westelike Halfrond. Die Amundsensee is in 1929 ná die Noorse ontdekkingsreisiger Roald Amundsen genoem, die leier van die eerste Antarktiese ekspedisie tussen 1910 en 1912 wat die Suidpool bereik het.
Die Amundsensee is tussen Kaap Dart op die Siple-eiland in die weste en Kaap Flying Fish op Thurston-eiland in die ooste geleë. Die Amundsensee grens in die ooste aan die Bellingshausensee en in die weste aan 'n naamlose see, sowat 1000 km verder wes is die Rosssee geleë. Die 60ste suidelike breedtegraad vorm die noordelike grens. Soos al die seë van Antarktika is die Amundsensee noord van die Suidpool geleë en feitlik die hele jaar gevries. Dit is die enigste see wat nie in 'n Antarktiese gebiedsaanspraak geleë is nie en word dus as niemandsland beskou.
Waalse Gewes
Die Waalse Gewes (Frans: Région Wallonne [walɔni], Duits: Wallonische Region, Nederlands: Waals Gewest), algemeen bekend as Wallonië (Frans: Wallonie [walɔni], Duits: Wallonie(n), Nederlands: Wallonië [ʋaːˈloːni.ə], Waals: Walonreye ​[walɔnʀɛj]; Luxemburgs: Wallounesch), is een van die drie Belgiese geweste (régions). Dit bestaan uit vyf provinsies Waals-Brabant, Henegouwen, Luik, Luxemburg en Namen, soos beskryf in artikel 5 van die Grondwet. Die streek het 'n oppervlakte van 16 901 km² vir amper 3.7 miljoen inwoners op 1 Januarie 2022, wat 55% van die Belgiese gebied verteenwoordig, 32% van die Belgiese bevolking en 'n bevolkingsdigtheid van 217 inwoners per km².
In 1970 gestig na die Waalse Beweging se eise vir 'n politieke erkenning van Wallonië, verkry dit 'n bevel en 'n uitvoerende gesag met die spesiale wet van 8 Augustus 1980. Op 11 Desember 1986 het hy Namur as sy hoofstad verkies.
Op die gebied van die Waalse Gewes is daar ook twee taalgebiede van België: die Franssprekende streek, ook algemeen bekend as Wallonië, en die Duitstalige streek. Die Waalse Gewes dek slegs gedeeltelik die grondgebied van die Franse gemeenskap van België (wat ook die Franstalige bevolking van die Brusselse Hoofstedelike Gewes insluit) maar geheel en al van die Duitstalige Gemeenskap in die ooste.
Geelhoutbosrivier
Die Geelhoutbosrivier is 'n rivier wat aan die Tsitsikammakus in die suide van die Oos-Kaap vloei. Dit is 'n baie kort rivier en mond direk in die Indiese Oseaan uit.
Waalse Gewes
Etimologie
Die term "Wallonië" (aanvanklik nog as Wallonnie gespel) is eers in 1844 geskep en destyds deur die Belgiese skrywer Joseph Grandgagnage (1797–1877) gebruik om na die tuisland van die Franssprekende Belge te verwys. Dit het al hoe meer gebruiklik geword nadat die nasionale beweging van Vlaandere begin het om die Nederlandssprekende noorde van België - en nie net die provinsies Oos- en Wes-Vlaandere nie - "Vlaandere" te noem. Voor 1844 is Belgiese skilders meestal "Vlaams" en Belgiese soldate "Waals" genoem sonder om hulle moedertaal in ag te neem.
Die term "Waal" bestaan egter reeds sedert die 15de eeu en is afgelei van 'n plaaslike antieke Keltiese stam se Latynse en Germaanse name (Volcae en Walha, sien die hoofstuk Geskiedenis voor 1830). Dit verskyn vir die eerste keer in 15de eeuse kronieke. In Duitsland was die term al vroeër in gebruik; die destydse beskrywing van 'n slag in die jaar 1302 verwys na "die Walen".
Terminologie
Die presiese betekenis van die term Wallonië hang oor die algemeen van die konteks af waarin dit gebruik word. Die Belgiese grondwet verwys steeds na een van die drie gemeenskappe, geweste en taalgebiede van België as "Waalse Gewes". Die plaaslike regering het die gewes nogtans hernoem as Wallonië - die naam waaronder dit in die algemene omgangstaal bekend staan.
Voor 1 April 2010 - die datum waarop die naam van die gewes amptelik gewysig is - het die term "Wallonië" soms na die gebied verwys wat deur die Waalse Gewes geadministreer word, terwyl "Waalse Gewes" in ander gevalle spesifiek na die regering verwys het. Die verskil tussen die twee betekenisse is in die praktyk nogal klein, en die konteks, waarbinne dit gebruik word, verduidelik die spesifieke betekenis daarvan.
Oppervlakte en bevolking
Met sy oppervlakte van 16 901 vierkante kilometer beslaan Wallonië meer as die helfte van die Belgiese grondgebied. Dit sluit die provinsies Waals-Brabant, Hainaut, Liège, Luxemburg en Namur in. Die grootste stede (met meer as 50 000 inwoners) is Charleroi, Liège, Namur, Mons, La Louvière, Mouscron, Seraing, Tournai en Verviers.
Wallonië is landgebonde en dig bevolk. Die amper 3.7 miljoen inwoners maak sowat 'n derde van die totale bevolking van die land uit. Frans is die spreektaal vir die groot meerderheid van die bevolking, met uitsondering van die oostelike kantons, wat 'n Duitssprekende bevolking van sowat 71 000 in die gebied van Eupen, Malmédy en St. Vith het. Die plaaslike dialek, Middelfrankies, is slegs gedeeltelik deur die Middelhoogduitse klankverskuiwing geraak sodat woorde soos dat, Pund, Appel naas machen en ich staan.
Daar bestaan ook 'n Nederlandstalige minderheid in bepaalde dorpe langs die Frans-Nederlandse taalgrens met Vlaandere met die reg op Nederlandstalige fasiliteite.
Administratiewe verdeling
Wallonië is in vyf provinsies verdeel en behels 262 munisipaliteite.
Politiek
Sedert 13 September 2019 is 'n links-regse kabinet onder leiding van Elio Di Rupo aan bewind.
Hoofstad
Namur is die amptelike hoofstad van Wallonië. Hierdie status is nogtans tot die politieke sfeer beperk - daar is geen sentralistiese neigings in die huidige Wallonië nie sodat geeneen van sy groter stede 'n oorheersende rol op 'n bepaalde gebied speel nie. Die Waalse owerheid het gevolglik aan verskillende stede 'n amptelike status as spesiale "hoofstad" gegee waarby Mons as kulturele, Liège (Luik) as ekonomiese, Charleroi as sosiale en Verviers as hoofstad van die Waalse watervoorsiening fungeer. So het die ooreenkomstige administrasies of openbare ondernemings hulle setels in hierdie stede.
Tale en taalbeleid
Die Wale praat sedert die 5de eeu Frans of Franse dialekte. Met uitsondering van die mees oostelike dele (die gebied van die Duitssprekende Gemeenskap) is Frans die amptelike taal van Wallonië, en Frans oorheers ook die parlementsdebatte en regeringsake. Nogtans moet alle plaaslike wette ook in 'n Duitse weergawe gepubliseer word en antwoorde aan Duitstalige burgers moet in Duits gegee word.
Die amptelik Franstalige gebied maak oorwegend deel uit van die Waalse taalgebied, en net die mees westelike deel van Wallonië hoort by die Pikardiese taalgebied. Sowel Waals asook Pikardies word deur hulle sprekers dikwels as selfstandige Romaanse tale beskou en word in 'n beperkte mate ook amptelik as streektale erken. Die Waalse taal met sy vier dialekte en Pikardies was tot by die 20ste eeu die omgangstale van die Waalse volk, maar word nou steeds minder gebesig.
Naas Frans- en Duitssprekendes is daar ook 'n klein Vlaamse minderheid. In die munisipaliteite Comines-Warneton (Nederlands: Komen-Waasten), Enghien (Edingen), Flobecq (Vloesberg) en Mouscron (Moeskroen) het Nederlandssprekendes bepaalde taalregte, sogenaamde "fasiliteite". Die "Platduitse" munisipaliteite Baelen (Balen), Plombières (Bleyberg/Bleiberg) en Welkenraedt (Welkenrath/Welkenraat) het sedert 1966 die moontlikheid om dieselfde fasiliteite vir hulle Nederlandstalige bewoners daar te stel, maar tot dusver maak hulle plaaslike owerhede hiervan nog geen gebruik nie.
Die taalgrens met Vlaandere is tussen 1960 en 1971 deur middel van 'n aantal wette vasgelê. In 1963 is 25 oorwegend Franssprekende Vlaamse nedersettings met 'n bevolking van 90 000 by Wallonië ingesluit, terwyl 24 Waalse nedersettings met 23 000 Nederlandssprekende inwoners deel van die gewes Vlaandere geword het.
Voor 1830
Ná die verowering van die Belgiese Gallië deur Gaius Julius Caesar is 'n deel van die bevolking geromaniseer; hulle het by hulle Germaanse bure as "Walha" bekend gestaan. Van hierdie woord is die huidige naam "Waal" en "Waals" afgelei. Tydens die Romeinse heerskappy is ook die Romaans-Germaniese taalgrens gevestig - dit het sedertdien min wysigings ondergaan.
Tydens die volgende eeue het die Waalse gebiede eers deel van die Romeinse en vervolgens van die Karolingiese Ryk geword; later is hulle opgesplits in 'n aantal klein vorstedomme wat met mekaar om mag meegeding het. Hulle is in die 15de eeu by die Hertogdom Boergondië en daarna by die Spaanse en Oostenrykse Nederlande ingelyf. Net die Vorstedom Liège het as outonome gewes voortbestaan.
Met die anneksasie deur die Franse Republiek en vervolgens deur die Napoleoniese Keiserryk was die Waalse gebiede tot en met 1815 verenig. Vervolgens het die gebied 'n deel van die Koninkryk van Nederland geword.
Ná 1830
Nadat dit in 1830 sy onafhanklikheid van Nederland verkry het, is die Koninkryk van België as 'n eenheidsstaat opgerig - dit was veral Frankryk met sy sentralistiese grondwet en sy kultuur wat as voorbeeld vir die nuwe nasie gedien het. Sy stigters het vir 'n monargiese stelsel gepleit. Aanvanklik is Louis Philippe van Frankryk genader oor die koningskwessie, ná sy weiering ook sy seun - 'n Franse staatshoof is as eerste stap in 'n proses beskou wat uiteindelik tot die vereniging met Frankryk sou kon lei. Hierdie voorneme het net soos die Engelse inmenging waardeur Leopold van Sakse-Coburg, 'n oom van koningin Victoria, as Belgiese koning gekroon is, politieke spanninge tussen Wale en Vlaminge verhoog. Nog vyftig jaar lank het die Franssprekende bevolking vergeefse pogings onderneem om België by Frankryk in te sluit.
Franssprekendes het die Vlaminge in die nuwe koninkryk geleidelik begin oorheers. Charles-Joseph Grandgagnage het in 1844 die term "Wallonië" geskep. Die gedagte van 'n Waalse deelstaat het eers met die groeiende mag van Vlaandere teen die einde van die 19de eeu al hoe meer gewild geraak.
Die Taalwet van 1932 het die eentaligheid van die Waalse en Vlaamse geweste bevestig (behalwe vir die hoofstad Brussel wat tot 'n tweetalige gebied verklaar is). 'n Aantal bykomstige taalwette is in die jare 1962 en 1963 verkondig. Die spanninge tussen die Franse en Vlaamse gemeenskappe het in 1968 'n nuwe hoogtepunt bereik toe die Franssprekende studente en dosente die Vlaamse Universiteit van Louvain (Nederlands: Leuven) verlaat het. Die universiteit is vervolgens in 'n Franse en 'n Nederlandssprekende instelling verdeel.
Die huidige gewes Wallonië is amptelik in 1980 met die hervorming van die Belgiese staat en die begin van die federale staatsbedeling opgerig.
Geskiedenis
Die Waalse swaar nywerheid, wat onder meer die mynbou en die vervaardiging van yster, metaal en glas insluit, groei baie sterk in die verloop van die 19de eeu, veral in die omgewing van Liège en Charleroi. België word in die tyd die eerste nywerheidsland van die Europese vasteland. Met die onvermydelike agteruitgang van die swaar nywerhede in die 20ste eeu en die eerste sluitings van myne in die jaar 1958, asook die krisis van die yster- en staalbedryf in die volgende jare, neem 'n reeks van moeilike herstrukturerings sy aanvang.
Met die huidige stabilisering van die ekonomie word 'n nuwe groeifase ingelui. Wallonië probeer om voordeel uit sy ligging in die hartland van Europa te trek en steun nou op nuwe tegnologieë.
Ekonomiese basis volgens sektore
Vandag werk volgens die statistieke gegewens van die jaar 2001 70,8 persent van die Waalse beroepsbevolking in die tersiêre (dienste-)sektor, 27,4 persent in die nywerheid, energievoorsiening en boubedryf, en net 1,8 persent in die land- en bosbou en vissery.
Bruto geografiese produk en werkloosheid
Volgens syfers van die jaar 2002 is die bruto geografiese produk (BGP) van Wallonië 61,582 miljard Euro; die BGP per capita bereik 78,2 persent van die gemiddelde BGP van die destydse 15 lidstate van die Europese Unie. Die werkloosheidsyfer volgens die berekeningsmetode van Eurostat, die statistieke diens van die EU, is in 2003 10,9 persent (teenoor 'n gemiddelde van 8,2 persent vir die 15 lidstate van die EU).
Literatuur
Die oorheersende rol, wat Parys in die Franstalige literêre lewe speel, het dit vir skrywers uit Wallonië steeds moeilik gemaak om hul eie kenmerkende identiteit te ontwikkel. Uiteindelik het hulle juis in dié genres uitgeblink waaraan die Franse literêre elite min aandag geskenk het: Albert Mockel (1866–1945) se simbolistiese werke, die speurverhale van Georges Simenon (1909–1989) met hul besondere psigologiese diepgang, die magiese realisme van Franz Hellens (eintlik Frédéric van Ermengem, 1881–1972), surrealistiese werke deur Achille Chavée (1906–1969) en Henri Michaux (1899–1984) en die regionalistiese stroming met Arthur Masson (1896–1970) het die Franstalige literatuur van Wallonië op die internasionale kaart geplaas.
Die moderne Franse literatuur van Wallonië word deur skrywers soos Amélie Nothomb, Jacqueline Harpman, Jean Louvet, Jean-Claude Bologne en François Emmanuel verteenwoordig. Met Maurice Grévisse en Joseph Hanse kom ook twee beduidende grammatici uit Wallonië.
Skildery en beeldhoukuns
Waalse kunstenaars het belangrike bydraes tot nuwe kunsstromings gemaak: Robert Campin en Roger de la Pasture (later Rogier van der Weyden) tot die Vlaamse skilderkuns, Joachim Patinir tot landskapskildery, Antoine Wiertz tot die Romantiese skilderkuns, Pierre Paulus tot die Realisme. Ook die Surrealisme het in Wallonië op vrugbare grond geval - met meesterskilders soos René Magritte en Paul Delvaux.
Ook Waalse graveerders soos Félicien Rops en beeldhouers soos Constantin Meunier en Félix Roulin het internasionale bekendheid verwerf.
Musiek
Die ryk musikale tradisie van Wallonië strek tot in die 9de eeu terug. Waalse meesters sluit Johannes Ciconia, een van die baanbrekers van polifoniese musiek in die 14de eeu, Josquin des Prés wat musiek en liedteks op 'n innovatiewe manier met mekaar verbind het, en Roland de Lassus, 'n beduidende hoofse Renaissance-musikant.
Rolprentbedryf
Danksy akteurs en aktrises soos Benoît Poelvoorde, Natacha Régnier en Marie Gillain, asook regisseurs soos Benoît Mariage, Alain Berliner en Gérard Corbiau het die Waalse rolprentkuns ook buite landsgrense gepresteer. Die werk van regisseurs en akteurs is met talle toekennings bekroon - soos die Palme d'Or ("Goue Palm") van die Cannes-rolprentfees vir Emilie Dequenne se Rosetta (onder regie van die Dardenne-broers), die César vir Pasqual Duquenne se Le huitième jour ("Die agste dag") en onlangse pryse wat aan die akteurs Natacha Régnier, Olivier Gourmet en Cécile de France toegeken is.
Strokiesprente
Strokiesprente het hul verskyning oorspronklik in Wallonië gemaak - hul hoofkarakters, waaronder Kuifie, die Smurfs, Boule en Bill, Asterix, Natacha, Spirou et Fantasio en ander legendariese helde is danksy die talent van Waalse tekenaars soos Hergé (eintlik Georges Remi, 1907–1983), Morris (eintlik Maurice de Bévère, 1923–2001), André Franquin (1924–1997) en François Walthéry (* 1946) geskep en het by 'n internasionale leserspubliek gewild geraak. Die tydskrif Le Journal de Spirou, die skool van Marcinelle asook die uitgewerye Casterman, Dupuis en Lombard het daartoe bygedra dat strokiesprente van blote vermaak- en ontspanningsliteratuur tot 'n selfstandige kunsvorm ontwikkel het.
Intussen is strokiesverhale een van die mees gelese literêre genres. Hul styl en uitdrukkingsvorm het in die loop van dekades steeds meer diversiteit gekry en sluit intussen wetenskapsfiksie, fantasie elemente, humor, folklore, riller-elemente en romantiese verhale in.
Kunshandwerk en ontwerpkuns
Tipiese inheemse kunshandwerk sluit kantwerk, goudsmeekuns, keramiek, brandskilderglas, koper- en tinwerk, glasware en ander in. Enkele stede het 'n ou tradisie van kunshandwerk - so word Andenne met keramiekware, die Cité des Copères met leerprodukte en koperware, Huy met tingoed en Val St-Lambert in Seraing naby Luik met kristalware verbind.
Die mode-ontwerper Olivier Strelli en die hoedmaker Elvis Pompilio het buite België bekendheid verwerf.
Victoriameer
Die Victoriameer (Engels: Lake Victoria; Swahili: Viktoria Nyanza; Luo: Nam Lolwe; Luganda: Nnalubaale; Nyanza in ander Bantoetale ) is een van die Groot Mere van Afrika en die grootste meer in Afrika. Dit lê net suid van die ewenaar.
Die meer is deur die ontdekkingsreisiger John Hanning Speke in sy verslae Victoriameer herbenoem, na koningin Victoria. Hy was die eerste Brit om dit te dokumenteer. (Daar is sedertdien erken dat die inheemse gidse die naam Nyanza-meer gebruik het om dit aan hom te beskryf.) Speke het dit in 1858 gedoen terwyl hy saam met Richard Francis Burton op 'n ekspedisie was om die bron van die Nylrivier op te spoor. Hierdie ekspedisie is finansieel deur die Royal Geographic Society geborg.
Met 'n oppervlakte van ongeveer 59 947 vierkante kilometer is Victoriameer Afrika se grootste meer volgens oppervlakte, die wêreld se grootste tropiese meer, en die wêreld se tweede grootste varswatermeer volgens oppervlakte ná Bowemeer in Noord-Amerika. Volgens volume is Victoriameer die negende grootste kontinentale meer ter wêreld, met ongeveer 2 424 kubieke kilometer se water.
Victoriameer het 'n maksimum diepte van tussen 80 en 84 meter en 'n gemiddelde diepte van 40 meter. Sy opvangsgebied strek oor 169 858 vierkante kilometer. Die meer se oewer beslaan 7 142 kilometer, gedigitiseer teen die 1:25 000-vlak, met eilande wat 3,7% van hierdie lengte beslaan. Die meer se area strek oor drie lande: Kenia (6% of 4 100 vierkante kilometer, Uganda (45% of 31 000 vierkante kilometer en Tanzanië (49% of 33 700 vierkante kilometer).
Geologie
Geologies gesien is Victoriameer ongeveer 400 000 jaar oud. Dit het gevorm toe riviere wat weswaarts vloei deur 'n steil korsblok opgedam is. Gedurende sy geologiese geskiedenis het Victoriameer veranderinge ondergaan. Geologiese bewysstukke vanaf die meer se bodem toon dat Victoriameer minstens drie keer sedert sy vorming heeltemal opgedroog het. Hierdie droogtesiklusse hou waarskynlik verband met ystydperke in die verlede. Die Victoriameer het ongeveer 17 300 jaar gelede laas opgedroog, en het 14 700 jaar gelede weer opgevul, toe die begin van die vogtige tydperk in Afrika aangebreek het.
Hidrologie en limnologie (meerkunde)
Victoriameer ontvang 80% van sy water uit direkte reënval. Gemiddelde verdamping op die meer is tussen 2 en 2,2 meter per jaar, amper die dubbele neerslag van oewergebiede. Victoriameer ontvang sy water bykomend van riviere en duisende klein strome. Die Kagerarivier is die grootste rivier wat in hierdie meer vloei, met sy mond aan die westelike oewer van die meer. In die Keniaanse sektor is die belangrikste riviere die Sio, Nzoia, Yala, Nyando, Sondu Miriu, Mogusi en Migori.
Die enigste uitvloei vanuit die Victoriameer is die Nylrivier, wat naby Jinja in Uganda uitvloei. Dit maak die Victoriameer die belangrikste bron van die langste tak van die Nylrivier. Die boonste gedeelte van die Nyl staan algemeen bekend as die Victoria-Nyl totdat dit die Albertmeer bereik. Hoewel dit deel vorm van dieselfde rivierstelsel wat as die Wit-Nyl bekend staan, geld hierdie naam streng gesproke eers nadat die rivier die Uganda-grens na Suid-Soedan in die noorde oorgesteek het.
Die meer vertoon eutrofiese toestande. In 1990–1991 was suurstofkonsentrasie in die gemengde laag hoër as in 1960–1961, met byna aanhoudende suurstofoverversadiging in oppervlakwater. Suurstofkonsentrasie in hipolimnetiese water (dit wil sê die laag water wat onder die termokline lê, sirkuleer nie en bly altyd koud) was gedurende 1990–1991 vir 'n langer tydperk laer as in 1960–1961, met waardes van minder as 1 mg per liter wat in water so vlak as 40 meter voorkom, vergeleke met 'n vlakste voorkoms van meer as 50 meter in 1961. Die veranderinge in oksigenering word beskou as in ooreenstemming met metings van hoër alge-biomassa en produktiwiteit. Hierdie veranderinge het om verskeie redes ontstaan, soos opeenvolgende brande wat in die kom ontstaan het, roet en as neerslag wat oor die breë gebied van die meer versprei het; verhoogde nutriënt-invloei vanaf riviere, en verhoogde besoedeling as gevolg van nedersetting langs die oewers.
Badmetrie
Die meer word beskou as 'n vlak meer, die groot geografiese gebied wat dit beslaan in ag genome, met 'n maksimum diepte van ongeveer 80 meter en 'n gemiddelde diepte van 40 meter. 'n Projek van 2016 het tienduisend punte gedigitaliseer en die eerste ware badmetriese kaart van die meer geskep. Die diepste deel van die meer word ten ooste in die meer naby Kenia gevind, terwyl die meer in die algemeen vlak is in die weste langs die Ugandese kuslyn en in die suide langs die Tanzaniese kuslyn.
Soogdiere
Baie soogdierspesies leef in die omgewing van die Victoriameer, en sommige daarvan hou nou verband met die meer en die vleilande. Hieronder tel die seekoei, groototter, gevlekte otter, moeras-muishond, rietrot, sitatunga en defassa-waterbokkie.
Reptiele
Die Victoriameer en sy vleilande het 'n groot bevolking van Nylkrokodille, sowel as Afrika-helmskilpaaie, veranderlike modderskilpaaie en Williams se modderskilpad. Hierdie skilpad is beperk tot die Victoriameer en ander mere, riviere en moerasse in die boonste Nylkom.
Cichlidae-vis
Die Victoriameer was voorheen baie ryk aan vis, insluitend vele endemiese soorte, maar 'n groot persentasie daarvan het gedurende die afgelope 50 jaar uitgesterf. Die hoofgroep in die Victoriameer is die haplochromine-cichlidae-visse (Haplochromis sensu lato ) met meer as 500 spesies, byna almal endemies, met 'n geskatte 300 wat nog nie beskryf is nie. Dit is baie meer visspesies as enige ander meer ter wêreld, behalwe vir die Malawimeer. Dit is die resultaat van 'n snelaanpasbare bestraling in die afgelope ongeveer 15 000 jaar. Hul buitengewone verskeidenheid en spoed van evolusie was al die onderwerp van talle wetenskaplike studies van die kragte wat die rykdom van lewe oral dryf. Die Victoria-haplochromines vorm deel van 'n ouer groep van meer as 700 verwante spesies, insluitend dié van verskeie kleiner mere in die streek, veral Kyoga, Edward, George, Albert en Kivu.
Die uitwissing van cichlidae-visse in die genus Haplochromis is ook te wyte aan die eutrofikasie van die meer. Die vrugbaarheid van tropiese waters hang af van die tempo waarteen voedingstowwe in die oplossing gebring kan word. Die invloedryke riviere van die Victoriameer lewer min voedingstowwe in verhouding tot sy grootte. As gevolg hiervan word die meeste van die Victoriameer se voedingsstowwe vermoedelik opgesluit in die neerslag op die bodem. Vegetatiewe stof vergaan stadig. Diere verval egter aansienlik vinniger, dus is die vrugbaarheid van die meer afhanklik van die tempo waarteen hierdie voedingstowwe deur visse en ander organismes opgeneem kan word. Daar is min twyfel dat Haplochromis 'n belangrike rol gespeel het om detritus en plankton weer in die oplossing te kry. Met ongeveer 80% van die Haplochromis-spesies wat aan detritus voed, en ewe in staat is om van mekaar af te voed, het hulle 'n hegte, interne herwinningstelsel gevorm, wat voedingstowwe en biomassa vertikaal en horisontaal deur die waterkolom stuur, via predasie deur mense en landdiere. Die verwydering van Haplochromis kon egter daartoe bygedra het dat die algebloeisels toegeneem het, wat op sy beurt verantwoordelik kan wees vir massa vissterftes.
Skaaldiere
Die enigste garnaal is Caridina nilotica, wat algemeen en wydverspreid in die Victoriameer voorkom.
Weekdiere
Die Victoriameer is die tuiste van 28 spesies varswaterslakke (bv. Bellamya, Biomphalaria, Bulinus, Cleopatra, Gabbiella en Melanoides), insluitend twaalf endemiese spesies of subspesies. Daar is 17 spesies van tweekleppiges ( Corbicula, Coelatura, Sphaerium en Byssanodonta), insluitend ses endemiese spesies of subspesies. Dit is waarskynlik dat daar nog slakspesies is wat nog nie beskryf is nie. Twee van die slak-genera, Biomphalaria en Bulinus, is intermediêre gashere van die parasiet bilharzia (schistosomiasis). Menslike infeksies deur hierdie parasiet kom gereeld by die Victoriameer voor. Dit kan toeneem as gevolg van die verspreiding van die indringerwaterhiasint ('n optimale slakhabitat), en die verlies van baie slaketende cichlidae in die meer.
Visserye
Die Victoriameer is die bron van Afrika se grootste binnelandse vissery (vanaf 1997). Aanvanklik het die vissery slegs op inheemse spesies gefokus, veral tilapia en haplochromine-cichlidae, maar ook katvis (Bagrus, Clarias, Synodontis en silwerbottervis), olifantvis, ningu (Labeo victorianus) en gemarmerde longvis (Protopterus aethiopicus). Sommige hiervan, waaronder tilapia en ningu (Labeo victorianus ), het reeds in die eerste helfte van die 20ste eeu afgeneem weens oorbevissing. In die vyftigerjare is verskeie soorte nie-inheemse tilapia en Nyl-baars by die meer gevoeg. Nietemin het die inheemse vissoorte voortgegaan om die vissery te oorheers tot in die 1970's, toe hul afname 'n sterk verskuiwing na die nie-inheemse Nyl-tilapia (nou 7% van die vangste), die nie-inheemse Nyl-baars (60%) en die inheemse Victoriameer sardien (30%) teweeg gebring het. Vanweë sy klein grootte het die oopwater-sardien slegs klein visserye ondersteun, totdat die ander inheemse visse afgeneem het. Op die hoogtepunt in die vroeë negentigerjare is 500 000 ton Nyl-baars jaarliks in die Victoria-meer gevang, maar dit het in die latere jare aansienlik afgeneem.
Omgewingskwessies
'n Aantal omgewingsvraagstukke hou verband met die verdwyning van baie endemiese visspesies in die Victoriameer word die "mees dramatiese voorbeeld van uitsterwing deur mense veroorsaak in 'n ekostelsel" genoem. Indringervisse, waterhiasinte en besoedeling tel onder die belangrikste kwessies wat die Victoriameer se natuurlike ekostelsel benadeel.
Geskiedenis en verkenning
Die eerste aangetekende inligting oor die Victoriameer kom van Arabiese handelaars wat die binnelandse roetes verken het op soek na goud, ivoor, ander kosbare goedere en slawe.
Die meer het bestaan en was bekend vir baie Afrikane in die opvanggebied lank voordat dit in 1858 deur 'n Europeër waargeneem is, toe die Britse ontdekkingsreisiger John Hanning Speke sy suidelike oewer bereik het terwyl hy met Richard Francis Burton op reis was om Sentraal-Afrika te verken en die Groot Mere op te spoor. Speke het geglo dat hy die oorsprong van die Nyl gevind het toe hy die 'uitgestrekte oop water' vir die eerste keer gesien het, en het die meer na koningin Victoria vernoem. Burton, wat destyds herstel het van siekte en verder suid op die oewer van die Tanganjikameer gerus het, was woedend oor Speke se bewering dat hy kon bewys dat sy ontdekking die ware bron van die Nylrivier was, omdat Burton dit as steeds onbevestig beskou het. 'n Baie openbare rusie het ontstaan, wat nie net 'n groot debat in die wetenskaplike gemeenskap van die dag ontlok het nie, maar ook baie belangstelling gekweek het onder ander ontdekkingsreisigers wat Speke se ontdekking wou bevestig of weerlê.
Nalubaale-dam
Die enigste uitvloei uit die Victoriameer is by Jinja, Uganda, waar dit die Victoria-Nyl vorm. Sedert minstens 12 000 jaar gelede het die water oor 'n natuurlike rots gestort. In 1952 het ingenieurs wat vir die regering van Brits-Uganda optree, die dam en reservoir vernietig om dit met 'n kunsmatige damwal te vervang, die vlak van die meer te beheer en die geleidelike erosie van die natuurlike dam en te verminder. 'n Standaard vir die nabootsing van die ou uitvloeitempo genaamd die "ooreengekome kurwe" is opgestel, wat die maksimum vloeitempo op 300 tot 1 700 kubieke meter per sekonde stel, afhangende van die meer se watervlak.
In 2002 het Uganda 'n tweede hidroelektriese kompleks in die omgewing voltooi, die Kiira-hidroelektriese kragstasie, met finansiële hulp van die Wêreldbank. Teen 2006 het die watervlakke in die Victoriameer 'n 80-jaar laagtepunt bereik, en Daniel Kull, 'n onafhanklike hidroloog wat in Nairobi, Kenia, woon, het bereken dat Uganda ongeveer twee keer soveel water vrystel as wat ingevolge die ooreenkoms toegelaat word. Dit was hoofsaaklik verantwoordelik vir die onlangse daling in die vlak van die meer.
Vervoer
Sedert die 1900's was Victoria-veerbote 'n belangrike vervoermiddel tussen Uganda, Tanzanië en Kenia. Die belangrikste hawens op die meer is Kisumu, Mwanza, Bukoba, Entebbe, Port Bell en Jinja. Tot 1963 is die vinnigste en nuutste veerboot, MV Victoria, as 'n koninklike posskip gebruik. In 1966 is treinveerbootdienste tussen Kenia en Tanzanië tot stand gebring met die bekendstelling van MV Uhuru en MV Umoja. Die veerboot MV Bukoba het op 21 Mei 1996 in die meer gesink met 'n verlies van tussen 800 en 1 000 lewens, wat dit een van Afrika se ergste maritieme rampe maak. Nog 'n tragedie het onlangs op 20 September 2018 plaasgevind toe die passasiersboot MV Nyerere vanaf Tanzanië vertrek en gesink het, met meer as 200 sterftes.
Ursula Parker
Ursula Parker (gebore 28 Julie 2003) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cold Comes the Night (2013), Take Me to the River (2015), en Spectral (2016), en in die televisiereeks Louie (2010).
Gereformeerde kerk Venterstad
Die Gereformeerde kerk Venterstad is 'n gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika op die Oos-Kaapse dorpie Venterstad. Dit het vroeër as Ventersburg bekendgestaan, maar die naam is verander om verwarring met die Vrystaatse Ventersburg te voorkom.
Ontstaan
In 1874 het die kerkraad van Burgersdorp 'n versoekskrif van 'n aantal lidmate behandel wat gevra het dat die kerkraad die stigting van 'n nuwe dorp op Karreefontein moes ondersteun. Die kerkraad het blykbaar nie kans gesien om so kort ná Steynsburg alweer 'n groep lidmate te verloor nie en het gevolglik nie dadelik sy medewerking geskenk nie. 'n Paar jaar later is die kerkraad egter in kennis gestel dat 'n nuwe dorp aldaar gestig is en dat 'n aantal erwe al verkoop is en dat die komitee besluit het om sewe erwe te skenk aan die Gereformeerde Kerk vir 'n pastorie en 'n kerkgebou en verder is die hoop uitgespreek dat daar spoedig 'n gemeente gestig sou word.
Toe sake reeds sover gevorder het, kon die kerkraad dit nie meer keer nie en toe die lidmate in daardie buurt ook om afstigting gevra het, het die kerkraad daartoe ingestem, sodat die nuwe gemeente van Venterstad op 16 Junie 1875 gestig is. Ds. Dirk Postma het die kerkgebou wat vandag nog in gebruik is, se hoeksteen op 19 Augustus 1876 gelê. Dié gebou is 'n nasionale gedenkwaardigheid.
Lidmaattal
Die dorp se wit bevolking het tussen die sensus van 2001 en dié van 2011 afgeneem van 139 tot 41. Dat die gemeente nie 'n ooreenstemmende daling ervaar het nie, kan waarskynlik daaraan toegeskryf word dat die meeste lidmate op omliggende plase of op die dorpie Oviston woon, waarvan die wit bevolking in dié tyd van 201 tot 250 toegeneem het. Oviston is 14 km van Venterstad af geleë. Nadat die plaaslike NG gemeente se getal belydende lidmate in 2015 tot sowat 50 gedaal het, het Venterstad se Gereformeerde kerk die enigste in die Oos-Kaap geword met meer lidmate as die plaaslike NG gemeente.
Raúl Dávila
Raúl Dávila (15 September 1931 – 2 Januarie 2006) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente La gran fiesta (1986) en The Believers (1987), en in die televisiereekse All My Children (1970) en American Playhouse (1981).
Swartkopwielewaal
Die swartkopwielewaal is 'n algemene standvoël.
Identifikasie
Die swartkopwieliewaal word aan sy swart kop en pienk snawel uitgeken; in teenstelling met die swartkeelgeelvink wat 'n swart snawel het. Die geslagte lyk eners en het 'n gemiddelde lengte van 25 cm.
Habitat
Hierdie voëls kom een-een of in pare voor in klam, goed ontwikkelde bosveld of gemengde bosveld, oewerbos en uitheemse bome. Hulle is lawaaierige, opvallende voëls wat die droë sentrale en westelike streke van Suider-Afrika vermy.
Verspreiding
Kom voor in die suidelike dele van die Wes-Kaap en Oos-Kaap, KwaZulu-Natal, eSwatini, Mpumalanga, Limpopoprovinsie, Mosambiek, Zimbabwe, die noordoostelike deel van Botswana, die Caprivistrook en die noordelike deel van Namibië.
Geluid
Sy gewone geroep is 'n helder "fioee"; uiter ook 'n skor alarmroep "tjurr".
Pinetown (kiesafdeling)
Pinetown was van 1953 se algemene verkiesing tot aan die einde van die Driekamerbedeling in 1994 'n kiesafdeling vir die Suid-Afrikaanse Volksraad en is strykdeur altyd deur opposisiekandidate gewen.
In die heel eerste verkiesing wen die Verenigde Party se A. Hopewell in Pinetown met 'n meerderheid van 7 128 teen die Nasionale Party se J.T.J. Fourie. Hopewell word dan ook in 1958 onbestrede verkies. In die volkstemming oor republiekwording in 1960 stem Pinetown se kiesers, soos trouens die hele Natal buiten Newcastle en Vryheid, oorweldigend teen die republiek. Van die totaal van 10 767 wat gestem het, was net 1 705 ten gunste van die republiek, maar 9 016 was daarteen. In die algemene verkiesing van 1961 staan die N.P. dus ook terug en wen Hopewell die tweestryd met P. Malherbe van die Progressiewe Party met 'n meerderheid van 1 968 stemme.
In 1966, toe die Nasionale Party onder dr. H.F. Verwoerd veel moeite gedoen het om meer Engelse steun te lok, wen Hopewell weliswaar met 'n meerderheid van 3 071, maar S.F. Redelinghuys van die N.P. is tweede en H.A. Oliver van die P.P. slegs derde met 1 356 stemme. Die Front, 'n Natalse splinterpartytjie, se P.D. Dunning kry net 256 stemme. Teen die algemene verkiesing van 1970 het Pinetown 'n buitengewone hoë getal kiesers van 18 220, vergeleke met 'n landswye gemiddeld van 12 200. Hopewell wen die vyfde keer agtereenvolgens, dié keer weer net teen 'n P.P.-kandidaat, R. Douglas, met 'n meerderheid van 6 435 nadat 72,5% van die kiesers hul kruisie getrek het.
In 1974 staan Hopewell nie weer nie, maar Graham McIntosh wen naelskraaps vir die V.P. met 890 stemme teen A.S. Pitman van die P.P. Pitman gaan baklei egter in die tussenverkiesing van 5 Mei 1976 opnuut teen die V.P., dié keer as kandidaat van die nuwe Progressiewe Reformiste Party, in Durban-Noord en wen met 4 243, 'n meerderheid van 324 teenoor die V.P. se W.B. Reynolds. Denis Worrall het 3 139 stemme vir die N.P. gekry.
Kiyotaka Matsui
Kiyotaka Matsui (gebore 4 Januarie 1961) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Karveel
duimnael|250px|Karveel op 'n tekening in die Museum Forte da Ponta da Bandeira; [[Lagos (Portugal)|Lagos, Portugal.]] 'n Karveel was 'n vinnige soort seilskip wat veral in Spanje en Portugal gebou is.
Die naam karveel is afkomstig van die woord carabela/caravela en is eerste opgeteken deur Alfons III (1255) met verwysings na 'n visserskip aan die Portugese kus.
Die belangrikste kenmerk van 'n karveel was egter die plasing van die mas, 'n derde van die skip se lengte vanaf die voorstewe, waar die skip dan ook gewoonlik op sy breedste was. Dit verskil van vroeëre soorte van sowel die noordelike en mediterreense oorsprong. Dit het die skip nie alleen vinniger gemaak nie maar ook meer seewaardig en die skepe kon meer vrag dra. Later is hierdie skepe groter gebou en het hulle drie maste gekry. Die seile is dwars of reglynig gespan.
Portugese ontdekkers soos Hendrik die Seevaarder, Bartolomeus Dias en Vasco da Gama se skepe was karvele gewees. Twee van die drie skepe waarmee Christophorus Columbus die nuwe wêreld ontdek het (1492), die Niña en die Pinta was ook karvele gewees.
Taylor Parks
Taylor Parks (gebore 16 September 1993) is 'n Amerikaanse aktrise en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hairspray (2007), Love, Simon (2018), en Fifty Shades Freed (2018).
Eddie Redmayne
Eddie Redmayne (gebore 6 Januarie 1982) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Les Misérables (2012), The Theory of Everything (2014), The Danish Girl (2015), en Jupiter Ascending (2015).
Arabies
Arabies (العَرَبِية‎, al-ʻarabiyyah [alʕaraˈbijja] of عربي ,عربى‎ ʻarabī [ˈʕarabiː] ) is die taal van die Arabiere, wat ook die hooftaal in Noord-Afrika, die Midde-Ooste en die Horing van Afrika is. Dit is 'n Semitiese taal wat deur 242 miljoen mense as hulle moedertaal beskou word en deur vele meer as ampstaal en/of liturgiese taal aangewend word. Dit word as sesde werkstaal van die Verenigde Nasies erken. Arabies is die amptelike taal van 28 lande, die derde meeste naas Engels en Frans. Daarbenewens is dit 'n belangrike minderheidstaal in lande soos Iran en Turkye. Arabies word in die Arabiese alfabet geskryf.
[[Lêer:Arabic speaking world.svg|duimnael|links|{{Legend|SeaGreen|Arabies is die enigste amptelike taal}}
]] Arabies bevat verskeie dialekte, waarvan Egiptiese Arabies die belangrikste is. Amper elke Arabiestalige land beskik oor sy eie dialek. As gevolg van die Arabiese diaspora (verspreiding) het die Arabiese taal ook in lande soos Argentinië, Brasilië, Frankryk, Italië en Spanje gevestig geraak.
Arabies is die liturgiese taal van Islam en byna elke Moslem verstaan Arabies en kan die Arabiese alfabet lees. Dit was die profeet Mohammed se moedertaal en die Koran is in Arabies geskryf. Daarbenewens gebruik Arabiese Christene ook Arabies en Maltees, die amptelike taal van die merendeels Rooms-Katolieke Malta. Maltees het uit 'n Arabiese dialek ontwikkel.
Bakbos
Taksonomiese status
Sedert 2018 is die aanvaarde naam vir die takson Nidorella ivifolia.
Identifikasie
Die plant is 'n struikie met 'n behaarde stam wat 1,2 m hoog word. Die blare groei aan slanke blaarstele wat 1 cm lank kan word. Hulle is ellipties tot lansvormig en 6 x 2 cm groot. Die blomhofies word 8 mm in deursnee en kom in oop trosse aan die bopunt van die plant voor.
Gebruik
Die blare word versamel en kan op die mark gevind word. Hulle is sag en het 'n aangename aromatiese reuk. Dit word uitwendig gebruik vir swere en ontstekings en inwendig teen koors en diarree.
Daar is min bekend oor die farmakologiese werking van hierdie kruid, maar navorsing het getoon dat dit geen alkaloïede, sianogene of van antrakwinoon-afgeleide stowwe bevat nie. Sommige hartglikosiede, saponiene en tanniene is wel aanwesig, asook diterpeensure soos koniskabraansuur, hautriwaansuur, nidoresedaansuur en printziaansuur.
Graham McIntosh
Graham Brian Douglas McIntosh (Pretoria, 18 Januarie 1944 - ) is 'n Suid-Afrikaanse politikus en boer.
Hy behaal 'n B.A. en H.O.D. aan die Universiteit van Kaapstad en daarna 'n meestersgraad aan die Universiteit van Cambridge. In 1974 volg hy A. Hopewell, wat van 1953 tot 1974 Volksraadslid vir Pinetown was, op as L.V. toe hy in die algemene verkiesing met 'n meerderheid van 890 stemme teen die Progressiewe Party se A.S. Pitman wen. Hy bly tot 1977 in die Verenigde Party, maar toe die party ontbind, sluit hy hom by die Progressiewe Federale Party aan en nié by die V.P. se opvolger, die Nuwe Republiek Party, nie. As P.F.P.-kandidaat wen hy in 1981 in Pietermaritzburg-Noord en keer na die Volksraad terug. In 1987 verslaan die kandidaat van die Nasionale Party hom, maar van 1999 tot 2004 dien hy as Demokratiese Party-lid in die Nasionale Vergadering. Hy was ook president van die KwaZulu-Natalse Landbou-unie van 1995 tot 1998. Ná hy uit die Nasionale Vergadering tree, gaan boer hy voltyds en was ook 'n aktivis vir die A.C.D.P..
McIntosh is op op 11 Desember 1971 getroud met Susana Jansen van Rensburg. Hulle het drie seuns, waarvan die een, Angus McIntosh, getroud is met 'n dogter van Dick Enthoven, wat nes McIntosh sr. die eerste keer in 1974 V.P.-L.V. geword het en wel in Randburg.
McIntosh word op 2 Junie 2011 opnuut 'n parlementslid, dié keer vir Cope.
Riversdal
duimnael|links|220px|Die argitekte [[Hermann Kallenbach en A.M. Reynolds het die NG Kerk Riversdal ontwerp. Ds. J.R. Albertyn het die hoeksteen op 4 Maart 1908 gelê. Die dogtergemeente Albertinia is so genoem ter ere van hom.]]
Geskiedenis
Die dorp is in 1838 aan die voet van die Langebergreeks gevestig. Die NG gemeente is die volgende jaar afgestig. Die dorp is vernoem na Harry Rivers, destyds die plaaslike landdros en later koloniale sekretaris. Dit het in 1849 'n munisipaliteit geword.
Tydens die Tweede Vryheidsoorlog het generaal Christiaan de Wet naby aan die dorp verby beweeg.
Wapens
Munisipaliteit — Die munisipale raad het in 1908 die Rivers-familiewapen as dorpswapen aangeneem. Die bekende plaaslike skilder Jan Volschenk het 'n skildery daarvan vir die raad gemaak. Die wapen toon 'n staande hert op 'n grasgrond; die helmteken was 'n soortgelyke hert; en die wapenspreuk was "Labitur et labitur".
Afdelingsraad — Riversdal se afdelingsraad (d.w.s. die plaaslike owerheid vir die landelike gebiede buite die dorpsgrense) het in 1964 'n wapen by die Kaapse Provinsiale Administrasie geregistreer en dit in 1966 deur die administrateur aan die raad laat toeken. Dit is in 1970 by die Buro vir Heraldiek geregistreer.
Schalk Pienaar het die wapen ontwerp: In blou, drie naasmekaar geplaaste koringgerwe van goud, vergesel in die skildvoet van twee golwende dwarsbalke van silwer; op 'n uitgetande skildhoof, in goud, 'n proteablom met blare van natuurlike kleur. Die helmteken was 'n Riversdalse heideplant, en die wapenspreuk "Salus populi supreme lex".
Die afdelingsraad se opvolger, die Langeberg-afdelingsraad, het die wapen in 1981 in sy naam herregistreer.
NG gemeente
Die NG gemeente Riversdal is die 23e oudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika. Die gemeente Riversdal-Wes het in 1955 afgestig.
Distrik
Die distrik is 3 945 km2 groot en is op boerdery gegrond met koring, wol en aartappels van die belangrikste produkte. Vee- en perdetelery en suiwelprodukte is ook belangrik.
Arno (rivier)
Die Arno is 'n rivier in die Toskaanse streek van Italië. Naas die Tiber is dit die belangrikste river in sentraal-Italië.
Bron en roete
Die rivier ontspring by Monte Falterona in die Casentino-area van die Apennyne en neem aanvanklik 'n suidwaartse weg. Hierna draai die rivier weswaarts naby Arezzo en vloei deur Florence, Empoli en Pisa, waar dit uitmond in die Tirreense See by Marina di Pisa.
Met 'n lengte van 241 km is dit die langste rivier in die streek. Dit beskik oor verskeie sytakke: die Sieve-rivier, met 'n lengte van 60 km; die Bisenzio-rivier, met 'n lengte van 49 km; die Ombrone Pistoiese, met 'n lengte van 47 km; en die Era-rivier, Elsa-rivier, Pesa-rivier, en Pescia-rivier. Die dreineringsbekken beloop meer as 8200 vierkante kilometer en dreineer die waters van die volgende onderbekkens:
Dit kruis Florence, waar dit onder die Ponte Vecchio en die Santa Trinita-brug deurloop (gebou deur Bartolomeo Ammannati, maar geïnspireer deur Michelangelo). Die rivier het die stad gereeld in historiese tye gevloed, mees onlangs in 1966, met 4500 kubieke meter per sekonde na reënval van 437,2 mm in Badia Agnano en 190 mm in Florence binne slegs 24 uur.
Voor Pisa word die Arno deur die Rykskanaal by La Botte gekruis. Hierdie waterkanaal loop onderdeur die Arno by wyse van 'n tonnel, en dreineer die voormalige gebied van Lago di Bientina, wat voorheen die grootste meer in Toskane was, voor herwinning daarvan.
Die vloeitempo van die Arno is onreëlmatig. Dit word soms beskryf as heftig, omrede dit binne 'n paar dae maklik van 'n straaltjie tot 'n vloed kan verander. Op die punt waar die Arno die Apennyne verlaat, wissel vloeimetings tussen 0.56 en 3540 kubieke meter per sekonde. Nuwe damme wat stroomop van Florence gebou is, het die probleem die afgelope jare grootliks verlig.
Die vloed op 4 November 1966 het die rivierwal in Florence in duie laat stort en ten minste 40 mense se dood veroorsaak. Dit het ook miljoene kunswerke en seldsame boeke beskadig of vernietig. As gevolg van die ramp is nuwe bewaringstegnieke in werking gestel, maar dekades later wag honderde werke egter nog op restourasie.
Ekologie
Die Arno-rivier is in 'n groot mate ingeneem deur nie-inheemse spesies: meer as 90% van visspesies en 70% van makro-ongewerwelde spesies in die area romdom Florence is indringerspesies. Dit sluit die Europese-baber, Kanaal-baber, Kruiskarp, Alver (Alburnus alburnus), Pseudorasbora parva, Nieu-Seelandse modderslak (Potamopyrgus antipodarum) en Dikerogammarus villosus, in. Die Suidersee-krap of dwergkrap is al naby Pisa in die rivier gevind.
Gebruik en menslike impak
Die water uit die Arno-dreineringsbekken word gebruik as drinkwater en vir besproeiings- en brandbestrydingsdoeleindes. Inwoners in die sentrale deel van die dreineerbekken het ook vloedbeheer, ondersteuning vir biodiversiteit, visserye en kulturele waarde geïdentifiseer as ander dienste wat die rivier lewer. Die risiko bestaan dat oorstromings hierdie ekosisteemdienste in gevaar sal stel aangesien 9% van die afvalwaterbehandelingsaanlegte, 10% van die stortingsterreine en ander afvalterreine, en 4,5% van die besmette terreine die risiko van oorstromings loop, wat brandpunte vir besoedeling kan veroorsaak