cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tobias Johannes Herold
Herkoms
Hy en Johannes van der Riet was skoolmaats in Kaapstad toe omstreeks die jaar 1804 die jong Herold in die ouderdom van 16 jaar deur die burgerkommandant opgeroep word om hom van 'n perd, 'n geweer, 'n saal en toom te voorsien en hom by die ruitery van Stellenbosch aan te sluit. Hy het sy vader se toestemming gaan vra, maar hy was erg ontsteld omdat hy sy seun vir die evangeliebediening bestem het en roep uit: "Wat! paard, zadel en toom! Ik zal je op 'n houten paard laten rijden!" Kort daarna is beide die jongmans Europa toe gestuur. In Mei 1805 kom hulle in Kopenhagen aan, vanwaar hulle na Holland reis en die jonge Herold hom as student in die teologie aan die Universiteit van Leiden laat inskryf. Hy voltooi sy studie onder leiding van proff. Van der Palm, Clarisse en andere en word deur die Amsterdamse Klassis geëksamineer en as predikant van die Kerk georden. Kort hierna trou hy met 'n Hollandse vrou, Louise Hoorn. Omdat Engeland en Frankryk destyds in 'n oorlog gewikkel was, was die tog Kaap toe geensins maklik nie. Hy moes eers Londen toe gaan waar hy enige preekbeurte in die Hollandse kerk waargeneem het. Op versoek van die Hollandse predikant in Londen is hy aanbeveel as predikant van die nuwe gemeente George. Eers in 1811, ná 'n afwesigheid van ses jaar, kon hy terug in sy ouerhuis verwelkom word.
Na George
Goewerneur sir John Cradock het hom dan ook as predikant vir die pas gestigte gemeente George benoem. Met sy aankoms daar vind hy nóg 'n pastorie, nóg 'n kerkgebou, nóg 'n kerkraad. Hy het homself op 25 April 1813 as leraar in die gemeente bevestig en sy intreepreek in die sitkamer op Sandkraal gelewer.
Sy eerste taak was om 'n kerkraad aangestel te kry, wat destyds van owerheidsweë moes geskied. Dit duur lank tot 'n behoorlike kerkgebou opgerig kon word. Intussen is die dienste in privaat wonings waargeneem. In die jaar 1815 dra die goewerneur die pynlike taak aan ds. Herold op om die terdoodveroordeeldes van die Slagtersnek-rebellie op die dood voor te berei en hulle in hul laaste lewensoomblikke by te staan. Die amptelike verslag wat hy oor die verrigtinge gedoen het, bestaan vandag nog in druk.
Na Drakenstein en Stellenbosch
In die jaar voor die eerste Sinode van die Kaapse Kerk (1823) word hy na die NG gemeente Paarl oorgeplaas en woon dié belangrike vergadering in 1824 sodoende by as Drakensteinse predikant. Dit was die begin van 'n belangrike nuwe tydvak vir die Kaapse Kerk. Dié Sinode het die gemeentes, waarvan daar toe 14 was, in drie ringe verdeel. Dié nuwe organisasie het beteken die Kerk kon nou as eenheid optree en hom geleidelik begin losmaak van die owerheid, want dan ook in 1843 met Ordonnansie No. 7 gebeur het. In die tweede Sinode (1826) beklee hy die amp van skriba en drie jaar later word hy tot moderator verkies. Nadat hy ruim agt jaar die herderstaf in die Paarl gedra het, word hy beroep tot opvolger van ds. Meent Borcherds op Stellenbosch, waar hy op 29 Mei 1831 bevestig word. Nege maande later (Februarie 1832) staan hy onverwags sy geliefde vrou aan die dood af. Sy was die moeder van hulle 13 kinders. Haar begrafnis vind op dieselfde dag en dieselfde uur as dié van ds. Borcherds plaas. 'n Ruk later trou hy weer, met die weduwee van adv. J. Joubert, wat hom nog vier kinders skenk, waarvan die jongste, Francis William, latere jare magistraat van Stellenbosch was en in 1923 in Kaapstad oorlede is.
Ds. Herold het amper 70 jaar oud geword en was tot haas aan die einde van sy lewe werksaam. In Oktober van sy sterfjaar begewe hy hom nog na Kaapstad om die opening van die Sinode by te woon. Weens toenemende pyn moes hy hom egter aan die vergadering onttrek en na Stellenbosch terugkeer, waar hy as laaste amptelike daad 'n kleinkind doop.
Hy sterf op Donderdag 10 Desember 1857 om vyfuur die middag en is die daaropvolgende Sondag onder blyke van algemene droefheid uit die kerkgebou op Stellenbosch begrawe.
Die dorpie Heroldsbaai is na hom vernoem omdat hy 'n ywerige hengelaar was.
Hermitage
Die Hermitage in Sint Petersburg is een van die grootste en omvangrykste kuns-en-kultuurhistoriese museums in die wêreld. Daar is internasionale takke in Amsterdam, Londen, Las Vegas en Ferrara in Italië. Die Hermitage hou die Guinness-wêreldrekord as die plek met die grootste versameling skilderye.
Geskiedenis
Die museum het in 1764 ontstaan uit die versameling van Katharina die Grote, wat gedurende haar bewind duisende skilderye gekoop het. Daarmee het sy die versameling van tsaar Pieter die Grote aansienlik vergroot. Katharina se onderskeie opvolgers het die versameling bly uitbrei. Die museum is in 1852 onder tsaar Nikolaas I vir die publiek oopgestel. Dit bevat versamelings uit die Oudheid (onder meer Egipte), die Middeleeue en nuwer kuns van sowel die Weste as die Ooste. Argeologiese vondste en kuns uit Asië en die Russiese kultuur van die 8ste tot die 19de eeu is ook goed verteenwoordig.
Van 1929 tot 1932 het ’n kommunistiese organisasie, Antiquariat, in die geheim vyftig top-skilderye verkoop, onder meer sewe van Rembrandt soos Pallas Athene, Portret van Titus, Portret van ’n Ou Man, ’n Poolse Edelman en Meisie met ’n Besem.
Geboue
Die Hermitage word gehuisves in ’n aantal argitektonies interessante geboue:
Versamelings
Die Hermitage bevat verskeie afdelings met verskillende soorte kuns, soos:
Rembrandt
Die museum het twintig skilderye van Rembrandt en dus een van die grootste versamelings van dié beroemde kunstenaar se werk. (Die Rijksmuseum in Amsterdam het negentien). Werke sluit in:
Vlagterminologie
In die ontwerp en beskrywing van vlae word dikwels gespesialiseerde vlagterminologie gebruik, bestaande uit presiese en tegniese betekenisse. Dit word beskou as ’n tipe kliektaal (jargon).
Basiese vlagpatrone
Vlae beskik dikwels oor kenmerke wat in tradisioneel Europese heraldiese ontwerpe voorkom en gevolglik deel vlagpatrone dieselfde name.
Illustrasies
Uitbeelding van vlagillustrasies geskied na gelang van die hangposisie, oftewel met die veronderstelling dat die vlagpaal aan die linkerkant van die vlag sal wees. Die sigbare kant staan dan bekend as die voorkant van die vlag; die ander kant is uiteraard die agterkant. Daar is sommige uitsonderings; by heelparty Islamitiese vlae met Arabiese skrif, is die voorkant van die vlag só gekies dat die vlagpaal aan die regterkant van die vlag is.
Vlagterminologiese simbole
’n Vlagterminologiese simbool word deur vlagterminoloë gebruik om sekere fasette van nasionale vlae aan te dui, soos bv. waar dit gebruik word, wie dit gebruik en hoe die vlag lyk. Die stel simbole wat in hierdie artikel gebruik word staan bekend as internasionale vlagidentifikasiesimbole, en is naamlik deur Whitney Smith opgestel.
Nasionale vlagvariante in gebruik
Sommige lande gebruik ’n enkele ontwerp wat dien as nasionale vlag in alle gebruikskontekste; ander lande gebruik veelvuldige vlae wat dien as die nasionale vlag, afhangende van die konteks, bv. deur wie, en waar die nasionale vlag vertoon word. Die ses basiese gebruikskontekste (en moontlike variante van ’n nasionale vlag) is:
In praktyk kan ’n enkele ontwerp geassosieer word met vele gebruike; byvoorbeeld, ’n enkele ontwerp kan ’n dubbele rol dien as oorlogsvlag en -vaandel. Selfs met sulke kombinasies is hierdie raamwerk onvolledig: sommige lande definieer ontwerpe vir gebruikskontekste wat nié in hierdie skema uitgedruk kan word nie, soos lugmagvaandels (apart van oorlogsvlae en -vaandels wat as die nasionale vlag by lugmagbasisse gebruik word; sien Koninklike Lugmagvaandel as voorbeeld) en burgerlike lugvaartvaandels.
Ander simbole
Verdere simbole word gebruik om te beskryf hoe ’n vlag lyk, byvoorbeeld of dit verskillende ontwerpe aan weerskante van die vlag het, of om aan te dui dat die vlag vertikaal in plaas van horisontaal gehys moet word, e.s.m. Die volgende simbole is in algemene gebruik:
Heelgetal
Die versameling van heelgetalle sluit in negatiewe en positiewe getalle wat geen breukdeel het nie. So is 1 'n heelgetal maar 1,01 is nie. Laasgenoemde is 'n reële getal.
Die getal nul is ook deel van die versameling heelgetalle.
Die reeks heelgetalle lyk so:
Eienskappe van heelgetalle
Hoe verder links jy beweeg op die getallelyn, hoe kleiner is die getal, bv.
Hoe verder regs jy beweeg op die getallelyn, hoe groter word die getal, bv.
Wanneer jy 2 positiewe getalle bymekaar tel, kry jy 'n positiewe antwoord, bv.
As jy 2 negatiewe getalle bymekaar tel, bly die antwoord negatief, bv.
As jy 'n negatiewe getal by 'n positiewe getal tel, kry die antwoord die teken van die grootste syfer, bv. [nb! grootste syfer beteken nie grootste getal nie]
Nasionale Dag van Rusland
Die Nasionale Dag van Rusland word in die Russiese Federasie op 12 Junie gevier en is 'n openbare vakansiedag.
Geskiedenis
Die eerste Kongres van Volksafgevaardigdes van die RSFSR het op 12 Junie 1990 die Deklarasie van Onafhanklikheid aanvaar waardeur Rusland as 'n soewereine staat gevestig is. Alhoewel Rusland sedert die middeleeue as 'n onafhanklike land bestaan het, was die RSFSR in formele opsig 'n deelstaat van die Sowjetunie en sodoende aan die Sowjet-regering in die Moskouse Kremlin ondergeskik.
Die uitroeping van 'n Russiese staat, wat onafhanklik van die destydse Moskouse bewind sou wees, was aan 'n inisiatief van Boris Jeltsin te danke en het in 'n tyd plaasgevind toe die magsmonopool van die Sowjet-Russiese Kommunistiese Party deur demokratiese bewegings bevraagteken is.
Presies een jaar ná die Russiese onafhanklikheidsverklaring is die eerste vrye presidensiële verkiesings in Rusland gehou. Hierdie datum word sedert 1994 as openbare vakansiedag gevier. Dit het in 2001 sy huidige amptelike naam "Dag van Rusland" (День России) gekry.
Dewoitine D.520
Die Dewoitine D.520 was 'n Franse enkelsitplek, eenmotorige vegvliegtuig wat deur die Armée de l'Air gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog. Dié vliegtuig was by verre die Franse Lugmag se beste vliegtuig en produksie was op volle sterkte met die uitbreek van die oorlog. Van die vliegtuie was in diens toe Frankryk deur Nazi-Duitsland oorgeneem is. Die aktiewe vliegtuie het 147 Duitse vliegtuie afgeskiet; dit sluit Henschel 126'e, Messerschmitt Bf 109's, Messerschmitt Bf 110's en Heinkel He 111's in.
Na die val van Frankryk het die Vichy-regering die Dewoitine D.520 met sukses ingespan teen die Geallieerdes tydens hulle landings in 1941 in Sirië en in Noord-Afrika in 1942. Produksie van die D.520 is volhou in die besette Frankryk en die vliegtuie is afgelewer aan die Luftwaffe asook Italië, Roemenië en Bulgarye. Die Luftwaffe het die vliegtuig ingespan as 'n vegteropleidingsvliegtuig. Al hierdie vliegtuie is weer deur die Franse Magte oorgeneem na die D-dag landings; die Duitse merke is oorgeverf en teen hulle gebruik in die suide van Frankryk. Die Franse Lugmag het die vliegtuig bedryf tot 1953.
Die Sterrenag
Die Sterrenag is een van die bekendste skilderye deur die Nederlandse post-Impressionistiese kunstenaar Vincent van Gogh en maak deel uit van die permanente versameling van die Museum of Modern Art in New York Stad. Die olieskildery op doek is 73 x 92 cm groot.
Die skildery, wat in Junie 1889 deur Van Gogh geskep is tydens sy verblyf in 'n geestesieke-inrigting by Saint Rémy de Provence, beeld 'n malende hemellandskap uit, gevul met gloeiende geel sterre bokant 'n klein dorpie en golwende heuwels. Dit is slegs 13 maande voor Van Gogh se selfmoord geskilder.
Die kunswerk word beskou as een van die groot meesterstukke van alle tye, aangesien dit tegelykertyd beeldskoon en ontrustend is. Van Gogh se woorde "Net soos ons die trein haal om by Tarascon of Rouen uit te kom, haal ons die dood om 'n ster te bereik", word dikwels met die skildery in verband gebring.
Die skildery was die inspirasie vir Don McLean se liedjie Vincent, wat ook aan die openingswoorde Starry, Starry Night bekend is, en vir die Franse komponis Henri Dutilleux se orkestrale werk. Timbres, Espace, Mouvement
V838 Monocerotis, wat benoem is as een van die mees misterieuse sterre in die Melkweg, toon volgens sterrekundiges van die Hubble-ruimteteleskoop ooreenkomste met Die Sterrenag.
Alles mit Gott und nichts ohn' ihn, BWV 1127
Alles mit Gott und nichts ohn' ihn (Alles met God en niks sonder hom), BWV 1127, is 'n aria van Johann Sebastian Bach. Hierdie werk is op 17 Mei 2005 deur die Duitse musieknavorser Michael Maul ontdek.
Nissan Qashqai
Die Nissan Qashqai is 'n kompakte oorkruissportnutsvoertuig wat sedert 2006 deur die Japannese motorvervaardiger Nissan vervaardig word. Die eerste geslag Qashqai is onder die naam Nissan Dualis in Japan en Australië verkoop. Dit is nou in sy tweede geslag wat in 2014 vrygestel is, die nuwe model is net bekend as Qashqai. Nissan het die motor vernoem na die Qashqai (uitgespreek [qaʃqaːʔiː]), 'n semi-nomadiese stam wat in die bergagtige Suidwes-Iran woon.
Die oorspronklike Qashqai het die Mistral/Terrano II veldvoertuig vervang as Nissan se SNV, en sy P32L motorplatform sal ook gebruik word vir 'n nuwe geslag Nissan oorkruis SNVs.
Mark Webber
Mark Webber (gebore 27 Augustus 1976) is 'n Australiese professionele renjaer, wat tans in die FIA Wêrelduithoukampioenskap as 'n Porsche fabrieksjaer deelneem in die Le Mans Prototipe (LMP1).
Hy was voorheen (2002–2013) 'n Formule Een motorrenjaer vir die Minardi, Jaguar, Williams en Red Bullspanne.
21 April
21 April is die 111de dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (112de in 'n skrikkeljaar). Daar is nog 254 dae in hierdie jaar.
Melkrivier
Melkrivier is 'n nedersetting in Limpopo, sowat 45 km noordoos vanaf Vaalwater.
Gatsby (toebroodjie)
'n Gatsby is 'n Suid-Afrikaanse duikboottoebroodjie wat gewoonlik as 'n voetlangbroodjie in vier porsies gesny word. Dit is 'n gewilde wegneemtoebroodjie in die Wes-Kaapprovinsie, met baie kitskos- en wegneemrestaurante, winkels en kosstalletjies wat dit verkoop. Een groot toebroodjie kan gedeel word tussen 'n hele paar mense. Die Gatsby word ook soms verkeerdelik na verwys deur die bynaam AK‑47, wat 'n variant is van die toebroodjie wat in Johannesburg gemaak word, omrede dit op 'n soortgelyke wyse as die vuurwapen in 'n mens se arm gehou kan word. Dit is al beskryf as 'n "vullende ekonomiese ete", 'n standaardspyskaartitem in Kaapstadse hoekwinkels, en as 'n belangrike deel van die erfenis en kulturele simbool van die Kaapse Vlakte, waar dit vandaan kom.
'n Gatsby bestaan gewoonlik uit 'n lang broodrolletjie in die lengte gesny en oopgemaak om 'n soort wieg te vorm wat gevul word met verskillende vulsels. Terwyl die keuse van die vulsel in 'n Gatsby baie kan wissel, afhangende van die voorkeur van die kliënt en die verkoper, is die een standaarditem gewoonlik warm slaptjips. Hotdogrolletjies en roti platbrood word ook soms gebruik, tipies voorberei met 'n sous, die mees algemene is achar of peri peri.
Die verskillende soorte Gatsbys gebruik vleisbestanddele soos geroosterde steak, masala-steak, vars of gepiekelde vis, kalamari, hoender, polonie, kerrie, Weense of Russiese worsies en eiers.
Geskiedenis
Gatsbys het ontstaan in die Kaapse Vlaktegebied van Kaapstad, waar mense dikwels groot broodrolle gekoop en dan gevul het met enige oorskiet van die vorige aand se ete, ingepak vir middagete die volgende dag.
Die Gatsby word tradisioneel gemaak van voetlangrolle, so verwys na deur bakkers as "boudjiesrolle", eerder as die oorspronklike hamburgerrol gewild in die buiteland, om die vul van die toebroodjie te vergemaklik. Die oorspronklike Gatsby polonietoebroodjie bly die mees gewilde variant onder kliënte, want dit is die goedkoopste vorm van dié heerlike ete.
Die broodjie is vernoem na Die Great Gatsby, 'n roman van 1925 geskryf deur die Amerikaanse skrywer F. Scott Fitzgerald. Niemand weet regtig wanneer of hoe die konsep sy inslag gevind het nie, behalwe dat dit sy oorsprong in verskeie fabrieke in die 1970's het. Daar is geglo dat die werkers van die fabrieke in en om Kaapstad hul middagetes sou deel, en dus toebroodjies gemaak het van alles wat hulle het vir middagete daardie dag. Omrede die Franse brood ekstra vulruimte toegelaat het, het hulle verkies om dit te gebruik bo gewone snye brood; op dié manier kan dit ook makliker gedeel word onder medewerkers. 'n Gatsby word dus beste geniet wanneer dit gedeel en bedien word in sy grootste vorm.
Deesdae neem die Gatsby enige vorm aan, kombinasies en groottes om te verseker dat jy gevul word vir minder met die mees gewilde vars voetlangtoebroodjie met slaptjips en jou smaakkeuse van polonie, Weense of Russiese worsies, hoender, vis of steak. Omrede die Gatsby groot, vullend en 'n goedkoop maaltyd is, leef hierdie praktyk in moderne tye voort met Gatsbybrood in vol-, halwe- en kwartgroottes. Hierdie praktyk van verskillende kombinasies van kos in 'n enkele maaltyd het gewild geword dwarsoor Kaapstad en groei steeds voort in gewildheid, selfs onder welgestelde klante.
Helle Dolleris
Helle Dolleris (gebore 5 Augustus 1965) is 'n Deense aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Celebration (1998) en Flickering Lights (2000), en in die televisiereeks Hjælp, det er jul (2011).
Lynn Redgrave
Lynn Redgrave, OBE (8 Maart 1943 – 2 Mei 2010) was ’n Britse aktrise en lid van die bekende Redgrave-toneelfamilie. Haar ouers was die akteurs sir Michael Redgrave en Rachel Kempson. Haar suster was Vanessa Redgrave en haar broer die akteur en politieke aktivis Corin Redgrave. Sy was die tante van die skrywer en regisseur Carlo Gabriel Nero en die aktrises Joely Richardson, Jemma Redgrave en Natasha Richardson, en die skoonsuster van die regisseur Tony Richardson, die Italiaanse akteur Franco Nero en die aktrise Kika Markham. Haar oupa was die stilprent-akteur Roy Redgrave.
Loopbaan
In 1967 het sy haar Broadway-debuut gemaak en in verskeie produksies in New York opgetree terwyl sy gereeld na Brittanje se West End teruggekeer het. Sy was saam met haar suster, Vanessa, in die verhoogstuk Three Sisters in Londen, en in die titelrol van die televisieproduksie What Ever Happened to Baby Jane? (1991).
Sy het in die laat 1990's na rolprente teruggekeer in flieks soos Shine (1996) en Gods and Monsters (1998), waarvoor sy nog ’n Oscar-benoeming gekry het. Redgrave is die enigste persoon wat vir al die Amerikaanse vermaakpryse (Grammy, Emmy, Oscar en Tony) benoem is en nie een gewen het nie.
Jessica Hecht
Jessica Hecht (gebore 28 Junie 1965) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Stay (2005), Dan in Real Life (2007), en Whatever Works (2009), en in die televisiereeks Friends (1994).
Tordis Maurstad
Tordis Maurstad (24 Desember 1901 – 10 Januarie 1997) was 'n Noorse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent Liv (1934).
Seven, Nquthu
Seven is 'n klein nedersetting in noordelike KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Christopher Sabat
Christopher Sabat is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Yu Yu Hakusho: Ghost Files (1992), Dragon Ball Z (1996), One Piece (1999), en Panty & Stocking with Garterbelt (2010).
Callie Visagie
Callie Visagie (gebore in Paarl op 9 Julie 1988) is 'n rugbyspeler wat haker vir die Blou Bulle in die Curriebeker en die Bulls in Superrugby speel.
Visagie het voorheen vir die Westelike Provinsie en Goue Leeus gespeel en was kaptein van die Maties in die Varsitybeker.
Leuens - CM van den Heever
Leuens deur C.M. van den Heever is ’n kortverhaal wat geskryf is teen die agtergrond van die depressiejare van die vorige eeu. Waar Afrikaners voor dit hoofsaaklik op plase gebly het, was daar gedurende hierdie jare ’n toestroming na die stede. Die Johannesburg waar die verhaal afspeel, is ’n Johannesburg wat destyds nog as ’n dorp gesien is. Baie Afrikaners het geglo dat hulle ’n beter lewe in die stede sou hê, maar dit was nie altyd die geval nie.
Kromspruit (rivier, Oos-Kaap, lat -30,53, long 27,38)
Die Kromspruit is 'n rivier wat naby die dorp Sterkspruit in die Oos-Kaap vloei.
Dit is 'n sytak van die Sterkspruit wat verder noord in die Oranjerivier uitmond.
Leuens - CM van den Heever
In “Leuens” is die hoofkarakter Naomi wat ’n sukkelbestaan voer met haar man en seuntjie in Johannesburg. Haar man wat vroeër ’n onderwyser was, het sy werk verloor “omdat hy te agterlosig was met sy werk”. Nou voer hulle ’n sukkelbestaan in Vrededorp.
Wanneer Naomi haar destydse skoolvriendin Olga, wat nou welgesteld is, raakloop en dié daarop aandring dat hulle moet saamkuier, besef Naomi dat sy haar werklike lewe sal moet wegsteek. Want haar werklike lewe is die as eggenoot van ’n werklose man in Vrededorp,  terwyl Olga s’n die is van ’n eggenoot van ’n welgestelde dokter. Die skrywer slaag skitterend daarin om hier deur ’n alomteenwoordige verteller die leser bewus te maak van Naomi se dilemma. “Daardie Woensdag-afferê! Dit sal haar weer bekommernis op bekommernis besorg.”
Tog besluit Naomi om die afspraak met Olga na te kom, “die sal dalk soek, tot sy haar kry”. Wanneer Naomi by Olga se huis opdaag, word die leser bewus gemaak van Naomi se selfbewustheid. “Dis of die meisie haar bejammerend aankyk.” Tog probeer Naomi met selfvertroue daar uit te sien.
In hierdie deel van die verhaal word die leser bewus van al hoe meer leuens wat die hoofkarakter moet vertel om staande te probeer bly. “Maar ek het vergeet, waar woon julle?”
“In Westcliff.” Toe Olga verder vra of Naomi nie wil om klere aan die mense van Vrededorp te gaan uitdeel nie, besef die hoofkarakter finaal dat hulle verskillende onversoenbare lewens lei.
Laatmiddag bied Olga aan om haar vriendin by die se huis te gaan aflaai. Naomi besef dat haar leuens ontmasker gaan word en probeer teëstribbel, maar sonder sukses. Olga vermoed onraad (nie asof sy nie reeds vroeër in die verhaal gehad het nie), toe haar vriendin wys na haar woning waar sy afgelaai wil word. “Die huis wat sy nou daar aanwys het, daar woon dr. Henley tog!”
Die leser word bewus gemaak van die innerlike emosionele stryd wat Naomi met haarself voer. “Sy verag haarself, haar vriendin. . . Sy haat die hele wêreld.” Tog word die leser onder die indruk gebring deur die verteller dat die hoofkarakter haar omstandighede aanvaar. “Sy sit haar voorskoot, meganies en met vinnig bewegende vingers.”
Die verhaal beklemtoon die feit dat mense se waardes en ook oordeel van ander dikwels gesetel is in materiële welvaart. Maar ook dat ons sukses en vooruitgang in die lewe dikwels afhanklik is van ons eggenote. Beide Naomi sowel as Olga is produkte van hulle eggenote se welvaart of dan in Naomi se geval eerder, tekort aan materiële welvaart.
Die verhaal is vandag meer as 80 jaar nadat dit verskyn het steeds gepas. Die skrywer lewer fyn kritiek op ’n samelewing wat verkies om sy medemens te sien in terme van geld. Dit werp ook die lig op onsekerheid en aanvaarding onder mense en wat die mens nie alles sal doen om deur sy medemens aanvaar te word nie.
Morfologie (taalkunde)
Morfologie is die studie van die vorm-betekenissisteem van gelede woorde (komplekse). Morfologie identifiseer, analiseer en beskryf die struktuur van 'n gegewe taal se morfeme en ander linguistiese eenhede, soos onafhanklike eenhede (of stamme), affikse, woordsoorte en ook die konteks van 'n woord.
Morfologie is 'n tak van die linguistiek wat die patrone van woordvorming binne en oor tale bestudeer en wat poog om reëls te formuleer volgens die geïdentifiseerde patrone van 'n taal. Die patrone wat in die taal voorkom is as gevolg van die sprekers se kollektiewe kennis en gebruik van die taal. Dit is byvoorbeeld vir 'n Afrikaanse spreker duidelik dat die woorde groot, groter, grootste, grote, grootte, grootbek ens. verwant is.
Afrikaanse sprekers herken die verhouding oor die algemeen uit hulle onderliggende kennis van die reëls vir woordvorming in Afrikaans. Hulle kan byvoorbeeld intuïtief aanvoel dat groter teen groot staan soos kleiner teenoor klein staan; net so is groot verwant aan grootbek op dieselfde manier as wat klein verwant is aan kleinletter. Die reëls wat deur die spreker verstaan word manifesteer spesifieke patrone in die manier waarop woorde gevorm word uit kleiner eenhede en die verhouding tussen daardie kleiner eenhede.
Basisbegrippe
Om morfologie te kan verstaan, is kennis van die volgende basisbegrippe noodsaaklik:
Drie algemene paradigmas in morfologieteorie
Breedweg beskou, kan drie algemene paradigmas in morfologieteorie onderskei word, te wete:
Morfeem-gebaseerde morfologie
Woordvorms is geanaliseer as reëlings van morfeme/ rangskikkings van morfeme. ’n Morfeem is gedefinieer volgens die HAT(2005:734) as die kleinste taaleenheid van vorm-met-betekenis, met ander woorde die kleinste taleenheid met ’n vaste vorm en vaste betekenis. Nog ’n meerduideliker definisie deur Combrink: "'n Morfeem is die kleinste grammaties waardevolle bousel in 'n woord. Sommige morfeme het ook semantiese waarde, dit wil sê "beteken" iets, maar dit is nie 'n vereiste vir morfeem wees nie." In die “Item-and-Arrangement” teorie word ’n woord gebou deur die byvoeging van morfeme. Morfeme dra ’n duidelike betekenis aan tot die komplekse woord. By ’n woord soos ontwatering, is die morfeme ont-, water, en –ing. Water is die stam en die ander morfeme is affikse. In woorde soos kwaadaardig is kwaad die stam, en –aardig is ’n suffiksale morfeem. Die manier van woordvorms analiseer is genoem “item-and-arrangement”. Woorde word behandel asof hulle bestaan uit morfeme, geplaas agter mekaar (saamgevoeg) soos krale op ’n string. Morfeem-gebaseerde morfologie veronderstel drie basiese aksiomas: Morfeem-gebaseerde morfologie kom in twee weergawes voor, Bloomfield en Hockett het elkeen hulle eie weergawe. Vir Bloomfield, is die morfeem die minimale vorm met betekenis, maar het nie betekenis self nie. Vir Hockett is morfeme "betekenis elemente", nie "vorm elemente" nie.
Lekseem-gebaseerde Morfologie
Lekseme word gedefinieer as 'n abstrakte taaleenheid onderliggend aan 'n aantal grammatikale variante, soos loop, geloop, lopery. In plaas daarvan om ’n woordvorm as 'n stel morfeme in volgorde te sien, kan 'n woordvorm die resultaat van die gebruik van reëls wees wat die woordvorm verander om ’n nuwe woord te skep.
Lekseem-gebaseerde morfologie maak gewoonlik van die item en proses teorie of aanname (Item and Process theory ) gebruik, wat behels dat daar gekyk word na die woordformasie wanneer daar nuwe reëls ontwikkel word. Elke nuwe reël wat bygevoeg word, verander of dra by tot die basis vorm van die woorde of morfeme.
Daar is drie verskillende maniere waarop woorde verander kan word:
Woord-gebaseerde morfologie
Woord-gebaseerde morfologie betrek woorde op só ’n manier dat dit as die minimale betekenisvolle eenhede wat deel uitmaak van die grammatikale stelsel kan funksioneer.. ’n Morfologiese model kan geklassifiseer word as woord-gebaseerd indien dit woord vorme as basiese elemente van ’n spesifieke sisteem insluit.
Die woord- en paradigma benadering word nou met woord-gebaseerde morfologie geskakel. Hierdie teorie plaas paradigma’s as die sentrale idee of punt agter die term woord-gebaseerde morfologie. In plaas daarvan dat daar vasgestelde reëls vasgelê word waarvolgens morfeme gekombineer moet word in verskillende woordvorme, of om woordvorme van stamme te genereer kan woorde gekategoriseer word na aanleiding van die tipe patroon waarin hulle pas- dit het betrekking op bestaande sowel as nuwe woorde.
Kombinasieprosesse
Kombinasieprosesse behels dat komposisiestrukture gevorm word deur komponentstrukture op verskillende wyses met mekaar te kombineer (2014:190). Dit kom dus daarop neer dat nuwe woorde en konsepte gevorm word, deur die gebruik van sekere komponente soos affiksering, samestelling, vloekwoordinlywing en reduplikasie.
’n Afleiding vind plaas wanneer ’n hele nuwe woord gevorm word sonder die gebruik van enige affikse.
Affiksering is die mees algemene proses van kombinasie. Dit kan plaasvind deur komponente aan te las soos affikse, wat bestaan uit prefikse, suffikse en ambifikse. ’n Afleiding kan ook gevorm word, of ’n “flekteerde vorm” kan geskep word.
Fleksie word nie as ’n woordvormingsproses gesien nie, maar eerder as ’n proses waardeur verskillende grammatikale woordvorme geskep word. Dit word in die taksonomie ingesluit aangesien dit ook ’n komplekse komposisiestruktuur vorm. Onder fleksie vind ons dan ook ’n addisionele gespesialiseerde proses genaamd supplesie.
Supplesie is wanneer ’n woord wat glad nie verband hou met ’n ander as sy meervoud en vergelykende trap gebruik word. Voorbeeld soos uit Carstens en Bosman (2014:190) “goed, beter en beste.” Die woorde hou nie werklik met mekaar verband nie, maar dit word so gebruik. In sommige gevalle kan ’n afleiding ook as ’n supplesievorm gebruik word. Soos ’n inwoner van Madrid wat ’n Madrileen genoem word. (2014:190)
Vloekwoordinlywing is die proses waartydens ’n bisillabiese, adjektiewe vloekwoord tussen twee lettergrepe (gewoonlik voor die lettergreep wat die hoofklem dra) in ’n woord ingevoeg word, sonder inagneming van die morfologiese struktuur van die woord. bv. Fan-flippen-tasties. (2014:197)Dus word daar ’n vloekwoord binne ’n gewone woord gesit om ’n nuutskepping te maak, maar wat dan as ’n vloekwoord funksioneer.
’n Samestelling vind plaas wanneer twee stamme aan mekaar gebind word om ’n nuwe woord te vorm. Hierdie nuwe woord is dan ook kompleks omdat dit morfologies ontleedbaar is. ’n Voorbeeld is boom + wortel = boomwortel.(2014:192) Soms is daar twee afhanklike stamme wat moet verband. Soos biograaf. Dit beteken dat hierdie woorde op hulle eie nie kan funksioneer as ’n sinvolle woord nie.
Reduplisering is wanneer twee van dieselfde woorde langs mekaar gesit word en dan ’n nuwe betekenis het, soos die woord “lag” en “lag-lag”. Dit is een woord, maar as gevolg van reduplisering het ’n hele ander konteks daaruit bestaan. Daar word onderskei tussen egte reduplikasie soos die voorbeeld hierbo genoem. Dan is daar ook die eggowoordreduplikasie, waar die eerste woord naastenby soos die tweede een klink. Bv “woerts-warts” (2014:197)
Neweskikkende komposita
'n Neweskikkende kompositum is 'n endosentriese of eksosentriese kompositum waarvan beide komponente gelyk gestel word om na 'n enkele referent te verwys, en waarvan beide komponente die kern van die kompositum is.
Attribuutkomposita
“In attribuutkomposita is daar ’n passing van die bepaler op ten minste een van die ensiklopediese eienskappe van die kern.” Dit beteken dat dit ’n bepaalde kwaliteit uitdruk en dus ’n adjektiwiese funksie het. Indien die bepaler dan ’n nomen is, dan druk die nomen ’n bepaalde kwaliteit uit eerder as om te dui op iets konkreets.
Apposisiekompositum
Volgens Van Huyssteen is apposisiekomposita waar een komponent, die bepaler, ’n ander komponent, die kern, se kenmerke beskryf. Die beskrywing van ’n kenmerk vind plaas deur ’n apposisie wat optree as die eienskap. Daar word dus ’n kenmerk aan die kern gegee. ’n Voorbeeld van ’n apposisiekompositum is: gunsteling + boek. Gunsteling, wat die bepaler is, gee ’n kenmerk aan die kern. Die boek is dus ’n gunsteling.
Neoklassieke komposita
Die woordvormingsproses, wat as kompositumvorming of afleiding beskou sou kon word, bestaan uit die kombinasie van 'n (gewoonlik) Griekse of Latynse woordelement met 'n ander element (affiks of stam). Hierdie Griekse of Latynse elemente funksioneer soos affikse, maar toon terselfdertyd eienskappe wat hulle van affikse onderskei. Die Oxford English Dictionary (OED) praat van sodanige elemente as "combining forms" (Bauer 1983: 213), terwyl HAT hulle as "woordelemente" insluit.
"Woordelemente" versus affikse Die woordelemente van Griekse of Latynse oorsprong kan soos affikse aan stamme gekoppel word (Bauer 1983: 213). Die probleem kom egter voor by gevalle waar, wat op die oog af na affikse lyk, met ander affikse verbind word om nuwe woorde te vorm. Dit kan die taalkundige hoofbrekens besorg, want voor- en agtervoegsels word juis gedefinieer in terme van hul verbindbaarheid met stamme of woorde. Leksikale items soos byvoorbeeld astrografie, bioskoop, chiropodie, elektroliet, filosofie, hematosiet, ens. kan nie morfologies sinvol ontleed word as 'n mens aanvaar dat enersyds woordvormingselemente soos astro-, bio-, chiro-, elektro-, filo-, hema- enersyds of andersyds -grafie, -skoop, -podie, -liet, -sofie en -siet affikse is nie. Bauer (1983: 214) sê dan ook tereg dat vanweë hul unieke optrede, die sogenaamde "woordelemente" nie sonder meer as affikse beskou kan word nie.
Basiskomposita
Die basiskomposita kan nie volledig bespreek word sonder om na die kombinasie van woordvormingsprosesse te verwys nie. Die kombinasieproses poog om komposisiestrukture te vorm deur sekere komponentstrukture op verskillende maniere met mekaar te kombineer (Carstens & Bosman, 2014:190). 'n Onderafdeling van so 'n proses is samestelling. Dus weet ons dat 'n samestelling die proses is waar minstens twee stamme, hetsy vrye, afhanklike of gereduseerde stamme met mekaar verbind om 'n kompleks te vorm.
Die proses van samestelling is dus 'n kombinasie van twee stamme. Ons kan verder gaan en 'n samestelling klassifiseer op grond van die komponent wat die hoofbetekenis van die kompositum dra (kern) en die komponent wat uitbrei op die betekenis van die kern (bepaler). Dié klassifikasie is juis van belang sodat daar tussen die kern en bepaler in 'n komposita onderskei kan word, sodat ons kan sien of die komposita endosentries of eksosentries is. 'n Endosentriese komposita is waar die kern van die komposita by die woord ingesluit is soos byvoorbeeld, boekrak wat 'n rak vir boeke is. Die eksosentriese komposita is wanneer die kern nie by die woord ingesluit is nie, soos byvoorbeeld paddastoel. Dit is nie die stoel van 'n padda nie, maar verwys eerder na 'n natuurverskynsel.
Nadat samestelling verduidelik is kan ons kyk waar basiskomposita inpas. Ons deel samestellings in vier hooftipes naamlik: Neweskikkende komposita, Attribuutkomposita, Apposisiekomposita en Onderskikkende komposita. Die basiskomposita is teenwoordig by al die bogenoemde behalwe Neweskikkende komposita.
Daarom lui ons dus af dat die Attribuut- en Apposisiekomposita (ATAP) en die Onderskikkende komposita se komponente almal uit basisvorme bestaan wat nie afleiding of fleksie ondergaan nie. Om die bespreking dus te vereenvoudig weet ons dat die vier hooftipes kompositas 'n vorm van samestelling is, maar dat dit verskillende betekenisse in terme van endosentries en eksosentries het en dat die kern en bepaler mekaar op verskillende wyses kan komplimenteer. Die basiskomposita is dan 'n verdere vertakking van die Attribuut- en Apposisiekomposita en Onderskikkende komposita wat wys daarop dat komponente (woorde) onder hierdie afdelings met mekaar verbind in hul basisvorm en nie geaffekteer word deur fleksie of afleiding nie soos byvoorbeeld, kombuiskas (N+N). Hierdie basisvorme kan op hul eie dan weer as endosentries of eksosentries geklassifiseer word soos in bogenoemde verduideliking.
Affikse
Affiks is die term wat gebruik word om die afhanklike eenhede te beskryf wat aan ’n simpleks (die eenvoudigste vorm van ’n woord bv. stoel, bottel – woorde wat nie in kleiner eenheid opgedeel kan word nie) gebind word om ’n kompleks te vorm. ’n Kompleks bestaan dus uit meer as net ’n stam of ’n basis. Daar kan ’n benoemer agter of voor aan ’n stam, of in die middel van twee stamme gevoeg word, en hierdie benoemer kan dan die basis se betekenis verander. Alhoewel hy nie die draer van die oorhoofse betekenis is nie, kan hy veranderinge soos meervoudsvorme en verkleining teweeg bring.
Voorvoegsel
'n Prefiks is ’n afhanklike eenheid en ’n soort affiks wat aan die begin (linkerkant) van ’n stam of basis verbind. ’n Prefiks kan onderverdeel word in afleidings of fleksie vir verdere klassifisering.
Agtervoegsel
'n Suffiks is ’n afhanklike eenheid en nog ’n soort affiks wat aan die agterkant (regterkant) van ’n stam of basis gekoppel word. ’n Suffiks kan in afleidings en fleksie onderverdeel word vir verdere klassifisering.
Voorbeelde van suffikse:
Ambifiks
Voorbeelde van ambifikse:
Bibliografie:
Carstens, W.A.M & Bosman, N. 2014. Kontemporêre Afrikaanse Taalkunde. Pretoria: Van Schaik. p. 183
== Afleidingsaffikse ==
Om die betekenis van afleidingsaffikse soos nominaliseerders, verbaliseerders, adjektiveerders en adverbaliseerders te verstaan, is dit nodig om beide die begrippe afleiding en affiks apart te begryp om sodoende die holistiese betekenis te kry.
’n Afleiding is ’n manier om nuwe woorde te vorm deur van affikse gebruik te maak en op so ’n manier die woordsoortkategorie van die woord te verander. ’n Affiks verwys na die afhanklike komponente wat verpligtend aan ’n stam gevoeg word en wat nooit die meeste semantiese waarde sal kan bevat nie. Hierdie komponente sluit in: prefiks (voorvoegsel), suffiks (agtervoegsel) en ambifiks (alkantvoegsel). Daarom, anders as fleksie kan afleidingsaffikse die woordsoortkategorie van ’n woord verander.
Die tweede afleidingsaffiks is die verbaliseerder, of ook bekend as die verbum. Die verbaliseerder is soortgelyk aan die nominaliseerder in die sin dat die affiks die afleiding voortbring. Die enigste verskil is dat die affiks die grondwoord dan in ’n werkwoord verander en nie in ’n naamwoord nie. ’n Voorbeeld van ’n verbaliseerder is byvoorbeeld die woord groep wat as ’n naamwoord geklassifiseer kan word. Sodra ons die affiks (suffiks) –eer byvoeg verander dit die woord in ’n werkwoord, naamlik groepeer.
Die derde afleidingsaffiks is die adjektiveerder, anders bekend as die adjektief. Die affiks maak dus van die grondwoord ’n adjektief. Byvoorbeeld:
Die grondwoord wat ’n naamwoord is, word omgeskakel na ’n adjektief deur die byvoegin van –agtige.
Die laaste afleidingsaffiks is die adverbaliseerder oftewel die adverbium. Dit is wanneer die affiks die grondwoord in ’n bywoord verander.
Bogenoemde bespreking is ’n voorbeeld van hoe affikse  vorm en betekenisse van woorde kan verander.
Wysigingsprosesse
Wysigingsprosesse binne die Afrikaanse morfologie is 'n voorbeeld van 'n implement wat ingespan kan word om woordeskatuitbreiding te verseker. Gepaard met wysigingsprosesse kan onder andere; nuutskeppings- en woordvormingsprosesse ingespan word. Hierdie prosesse word nie as die belangrikste geag in die studie van Morfologie nie, maar dit is egter belangrik om bewus daarvan te wees om historiese prosesse te verduidelik of analises binne die taal meer akkuraat te voltooi. Wysigingsprosesse kan defineer word as die wysiging van 'n grondwoord deur om spesifiek na die woord se klanke en strukture te fokus, hier kan ons tussen drie prosesse onderskei, verduideliking van hierdie prosesse volg.
Verdraaiing
Verdraaiing vind plaas wanneer 'n woord intern verbuig of dele daarvan verander word met die doel om vloek- of kragwoorde te vermy of verlig. Hierdie verskynsel kom daagliks voor onder Afrikaanse sprekers sonder dat die spreker dit agter kom. Voorbeelde hiervan is wanneer woorde soos vervlaks of flipit as verdraaiings van die f*k-woord gebruik word. Verdere voorbeelde van hierdie verskynsels isdeksels of donderdag as verdraaiings van donder; gits en jissie word gebruik sodat daar nie gelaster word nie en laastens, twak en bolloks word gebruik om k*k te verdraai. Hierdie wysigingsproses kan veral voordelig in die professionele wêreld wees indien dit korrek implementeer word.
Transliterasie
Wanneer tekens uit een skrif of taal letter vir letter in 'n ander taal weergegee word. Kan ook beskryf word as wanneer woorde van een alfabet na 'n ander oorgedra word en gebruik soms diakritiese tekens. Voorbeelde van translitereerde woorde in Afrikaans is glasnost en perestroika wat onder andere in Russies as гласность en перестройка voorgestel word en kurrikulum wat oorspronklik Latyns as curriculum vitae voorgestel is. Transliterasie loop aan hand met transkripsie en kan as een van die kernelemente van fonetiese transkripsie gesien word (Afrikaanse simbole oorgeskryf in Fonetiese simbole).
Britt Baron
Britt Baron is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Grey's Anatomy (2005), Criminal Minds: Beyond Borders (2016), en GLOW (2017).
Tlholong
Tlholong is 'n township aangrensend aan Kestell in die Maluti-a-Phofung Plaaslike Munisipaliteit van Thabo Mofutsanyana-distriksmunisipaliteit in die Vrystaatprovinsie van Suid-Afrika.
Dampkas
Tot in die 1970's word dampkaste bykans slegs in die werksomgewings geïnstalleer: laboratoriums, kombuise van groot instellings, restaurante, sopkombuise en nywerheidskombuise. In die kombuise van huishoudings vind die wegvoer van voedseldampe met 'n eenvoudige ventilator in 'n gat in die plafon of in die muur plaas.
Dampkaste vind eers in stede byval by groot instellings voordat dit by hoë- en middelinkomstegroepe se wonings geïnstalleer word. Tans is dampkaste steeds nie 'n algemene gesig in Suid-Afrika of Namibië nie.
Daar is verskillende soorte dampkaste:
Byna alle modelle het beligting en die sterkte van die afsuig is beheerbaar. In die eerste modelle is vilt gebruik om die lug te suiwer; hierdie materiaal moes oor 'n bepaalde tyd vervang word. In moderne modelle is daar vaste filters wat gemaklik uitgehaal en in die skottelgoedwasser gereinig kan word. In goedkoop dampkaste word dikwels nog die ouderwetse vilt gebruik.
By die installering van 'n dampkas is daar 'n aantal reëls waarop gelet moet word. So moet die dampkas groter wees as die kookoppervlak. Ook moet daar 'n klein ruimte wees tussen die stoof-/kookplaat en die dampkas. Hierdie afstand kan per handelsmerk en tipe toestel verskil waar die afstand afhanklik is van die dampkas se materiaal en die tipe stoof-/kookplaas. As riglyn word 'n minimumafstand van 65 sentimeter by gasstoofplate en 60 sentimeter by elektriese stoofplate verlang.
Louis Scholtz de Villiers
Louis Scholtz de Villiers (*12 Februarie 1923, Pretoria – † 5 Maart 2004, Hermanus) was 'n professor en hoof van die departement chemiese patologie aan die Universiteit van Pretoria en Afrikaanse dramaturg.
Herkoms en opleiding
Louis Scholtz de Villiers is op 12 Februarie 1923 in Arcadia in Pretoria gebore. Hy was die enigste kind van Louis Celliers de Villiers, voorheen professor in geologie aan die Universiteit van Pretoria en die persoon na wie die universiteit se sportvelde genoem is, en Agnis Thérèse Wilhelmina Justicia Antonia Van Kessel Marais Scholtz. Hy was ook die kleinseun van Christoffel Coetzee de Villiers, die 'vader van genealogie' in Suid-Afrika.
Hy matrikuleer in 1939 aan die Afrikaanse Hoër Seunskool in Pretoria, waarna hy vanaf 1940 sy studie voortsit aan die Universiteit van Pretoria. In 1942 behaal hy ’n B.Sc.-graad met geologie en skeikunde as hoofvakke, waarna hy in 1947 as dokter (MB.ChB.-graad) kwalifiseer as lid van die heel eerste mediese klas aan die Universiteit van Pretoria. Ná sy huisdokterjaar praktiseer hy as algemene praktisyn op Ficksburg en in Pretoria, waarna hy spesialiseer in die chemiese patologie en die M.Med.Path.-graad in 1957 behaal.
Loopbaan
Hy word onmiddellik hierna aangestel as lektor in chemiese patologie aan die Universiteit van Pretoria en in 1962 word hy gekies as huisvader van die Mediese Huis. In 1964 word hy professor en bly hoof van die departement chemiese patologie tot met sy aftrede in 1988, terwyl hy ook adjunk-dekaan van die fakulteit geneeskunde was vanaf 1981 tot 1987. In hierdie tyd spits hy hom veral toe op navorsing oor hartsiektes.
Persoonlike lewe en sterfte
Hy is op 5 Maart 2004 op Hermanus oorlede as gevolg van ’n bloedklont in een van sy longe terwyl hy aan die herstel was ná 'n heupoperasie.
Drama
Bloed en rooi rose, Dis nou te laat en Toewyding is eenbedrywe wat reeds in 1967 deur Dalro gepubliseer is.
In 1968 wen hy ’n derde prys in ’n blyspelkompetisie van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie met Die Derde Vryheidsoorlog. Hierdie blyspel word in 1971 tot eenbedryf verwerk en deur Dalro gepubliseer. Blyspel-eenakters volg vinnig op mekaar en hy skryf Van bye en blomme, Die oorgetuie en Op rekening almal in 1969. Laasgenoemde is ’n opdragwerk van Anna Neethling-Pohl vir ’n oefeningstuk en hierdie is die eerste stuk wat ooit in Die Masker by die Universiteit van Pretoria opgevoer is. Dit word in 1969 deur Dalro gepubliseer.
In Die kongres en ander eenbedrywe wat in 1970 gepubliseer is, word opgeneem Die kongres, Dis nou te laat, Die nominasie en Die begrafnis. Dis nou te laat word onder andere in 1993 in die Kaap opgevoer deur die BAT amateurtoneelgeselskap. Soet, suur en sielkunde volg in 1971 en Die weegskaal in 1982, waarmee hy ’n derde prys in ’n wedstryd verower.
In Vyf keurkomedies van 1982 word opgeneem Die kongres, Die begrafnis, Die toets, Die derde Vryheidsoorlog en Ma skryf matriek.
In 1988 volg die eenbedryf Johanna, o Johannes en in 1989 Wit leuens en swart dade. In 1989 verower hy die C.R. Swart-prys vir die beste eenakter van die jaar met Wit leuens en swart dade en hierdie eenbedryf word opgeneem in Jan B. Vermaak se versamelbundel Voort met die spel. Wit leuens en swart dade en Johanna, o Johannes word ook deur Dalro gepubliseer, terwyl laasgenoemde drama ook opgeneem word in die geleentheidsbundel uitgegee ter viering van die vyftigste herdenking van die universiteit van Pretoria se Afrikaanswording, Vyftig 1932–1982: Afrikaanswording.
Die eenbedryf Toetskoors word deur Temple Hauptfleisch in die versamelbundel Boomhuis, droomhuis opgeneem.
Hy skryf na sy aftrede ook Die bankie, Santa Brahmanda en Kitshuwelike kaperjolle. In 2007 word sy Agterstevoor en Dis nou te laat op die Klein Karoo Nasionale Kunstefees opgevoer.
Ander skryfwerk
’n Groot aantal vakpublikasies word deur hom geskryf, waaronder die boeke Your heart, the unrefined facts, You and your diet: Nature’s computer en A blueprint for better health en vele artikels in vaktydskrifte.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in: