Jan_F.E._Celliers
Poësie
Na ’n besoek aan Majuba in 1884 skryf hy een van sy eerste gedigte in Nederlands, wat in De Volkstem geplaas word, naamlik Lichtjes, ontwakende een voor een, kleuren de tenten in’t lager beneen. Hy skryf sy eerste Afrikaanse gedig in 1894 onder die titel Ons pieknie, ’n herinnering aan ’n piekniek, terwyl Gefop oudjie ook uit ongeveer hierdie tyd dateer. Op kommando skryf hy Ou oom Willem aan sy verslete ou baadjie, wat later in sy versamelbundel Ons Leesboek opgeneem word. Hy kry in die buiteland meer tyd om te dink en tussen die sneeu bedekte berge van die dorpie Montreux in Switserland sien hy in sy geestesoog die vlaktes van sy land. So ontstaan Die vlakte, wat hy ’n paar jaar later op 12 Mei 1906 in De Volkstem laat publiseer. Aanvanklik skryf hy die gedig in Nederlands, maar slaan gou oor na Afrikaans. Ongeveer twee maande na die publikasie van die gedig verskyn daar ’n baie gunstige resensie daaroor in Neerlandia, waarby Afrikaans ook aangeprys word as skryftaal en letterkundige taal. Weens gebrek aan genoegsame voorbeelde in Afrikaans erken Jan dat hy Shelley se gedig The cloud as voorbeeld vir die teksvorm gebruik het by die skryf van Die vlakte, hoewel sy werk beslis oorspronklik van aard is. Volgens eie mededeling is die gedig geïnspireer deur sy ervaring van die Transvaalse vlaktes terwyl hy as burger op kommando was, al is dit in Switserland geskryf. Die gedig het die vlakte self as naïewe spreker, wat die hele gedig verpersoonlik. Die vlakte word uitgebeeld in die oggend, die middag, tydens ’n donderstorm en in die aand en nag as die aarde verkwik is deur die reën en daar ’n vrede neerdaal op mens en dier. Hierdie gedig en die daaropvolgende bundel, Die vlakte en ander gedigte (slegs enkele maande na Totius se By die monument), word entoesiasties ontvang. Dit word beskou as ’n deurbraak in die stryd om te bewys dat Afrikaans ’n volwaardige taal is en Celliers se status as volksdigter is hierna verseker. Hy maak gebruik van ietwat verhewe en deftige taal en sy digkuns word gekenmerk deur die volgehoue rympatrone en ander klanktegnieke, soos alliterasie wat in ’n gedig soos Die ossewa (na aanleiding van die voorbeeld van Gezelle se gedig Twee horsen) selfs oorheersend word en die betekenis van die woorde verbloem in stede van ondersteun. Veel beter is hierdie klankspel in Die Dorpsondag, wat die kerkklokke se gebeier in verskillende tone weergee. In hierdie bundel verwoord die digter die Afrikaner se smart ná die oorlog, veral in die treffende gedig Dis al, wat in sy bondigheid die eers verbanne maar nou teruggekeerde kryger se weemoed uitbeeld soos geen ander gedig in Afrikaans nie. Ander treffende oorlogsgedigte is Die brand, waar die moeder en haar kind uitgedryf word in die winternag terwyl alles om hulle brand, en Die kampsuster, wat die leed van ’n sterwende Boerevrou in eenvoudige woorde maar met aangrypende emosie uitbeeld. Berusting is die weergawe van ’n jong vrou se emosies na aanleiding van die oorlog se smart, waar sy haar berus in die Here se wil. Trou is ’n lofuiting aan die edele kenmerke van ’n standvastige mens. Etlike gedigte besing die skoonheid van die natuur en veral Eensaamheid is ’n mooi stemmingsgedig met sy weergawe van die veld teen sonsondergang en in die nag. Klein ondeug bekoor met sy situasietekening en uitbeelding van die kleuter se lewensdrif. Gustav Preller skryf ’n belangrike inleiding tot hierdie bundel, waarin hy dit loof as “liriek van ’n heeltemal ander, ’n veel subtieler, inniger gevoel en skildering”.