cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reïonisasie
Energiebronne
Alles in ag genome, kan die kritieke parameter vir enige bron wat oorweeg word, opgesom word as sy "emissietempo van waterstof-ioniserende fotone per eenheid kosmologiese volume." Met hierdie beperkings word verwag dat kwasars en eerstegenerasie-sterre en -sterrestelsels die hoofbronne van energie was.
Telluur
Gebruike
Telluur straal 'n groenerige blou vlam uit as dit in gewone lug gebrand word en vorm telluuroksied.
Reïonisasie
Kwasars
Kwasars, ’n klas aktiewe sterrestelselkerns (ASK), is as ’n goeie kandidaatbron beskou omdat hulle uiters doeltreffend is in die omskakeling van massa in energie, en omdat hulle ’n groot hoeveelheid lig uitstraal bo die drempel vir die ionisering van waterstof. Dit is egter onbekend hoeveel kwasars voor reïonisasie bestaan het. Net die helderste kwasars teenwoordig tydens reïonisasie kan waargeneem word, wat beteken daar is geen direkte inligting oor dowwer kwasars wat toe bestaan het nie. Deur na die makliker waarneembare kwasars in die nabye heelal te kyk en aan te neem die ligsterktefunksie (aantal kwasars as ’n faktor van ligsterkte) tydens reïonisasie was dieselfde as wat dit vandag is, is dit egter moontlik om te raam hoeveel kwasars daar vroeër was. Volgens sulke studies was daar nie genoeg kwasars om alleen die IGM te reïoniseer nie en kon die kwasarligsterktefunksie net genoeg ioniseringsfotone daargestel het "as die ioniserende agtergrond oorheers is deur ASK's met ’n lae ligsterkte".
Telluur
Gebruike
Gebruike in legerings:
Reïonisasie
Populasie III-sterre
Populasie III-sterre is sterre wat geen elemente swaarder as waterstof en helium bevat nie. Die enigste element naas waterstof en helium wat ná die Oerknal bestaan het, was klein hoeveelhede litium. Tog het kwasarspektrums getoon daar was vroeg al swaar elemente in die IGM. Supernovas stel sulke swaar elemente vry, en daarom was warm, groot Populasie III-sterre wat supernovas gevorm het, ’n moontlike meganisme vir reïonisasie. Hoewel hulle nog nie regstreeks waargeneem is nie, het hulle wel bestaan volgens simulasiemodelle. Sterrestelsels wat deur ’n gravitasielens beïnvloed word, verskaf ook onregstreekse bewyse van Populasie III-sterre. Dié sterre is doeltreffender ioniseerders as Populasie II-sterre omdat hulle meer ioniserende fotone uitstraal, en hulle kan volgens sekere modelle op hul eie waterstof ioniseer.
Telluur
Gebruike
Hoë suiwerheid metalo-organiese verbindings van beide seleen en telluur word in die halfgeleier nywerheid gebruik en word voorberei deur die suiwering van 'n addukt.
Reïonisasie
Populasie III-sterre
Populasie III-sterre word dus tans beskou as die mees waarskynlike energiebron wat die reïonisasie van die heelal begin het. Ander bronne het egter waarskynlik die reïonisasie voortgesit en voltooi.
Taalkommissie
Die Taalkommissie van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns (voor 1964 bekend as die Spellingkommissie) is die de facto-liggaam vir die standaardisering van Afrikaans. Die Taalkommissie is verantwoordelik vir die saamstel van die Afrikaanse Woordelys en Spelreëls (AWS), 'n naslaanwerk oor Afrikaans se skryf- en spellingwyses.
Die Spellingkommissie van die 1931-AWS (vierde uitgawe)
By die spelreëls was ook vir die eerste keer 'n bylae oor leestekens. Hierdie is deur A.C. Bouman opgestel. Dit is onduidelik of A.C. Bouman in dié tydperk lid was van die Taalkommissie.
Die Taalkommissie van die 1991-AWS (agtste uitgawe)
In die Voorwoord van die 1991-AWS word ook erkenning gegee aan die volgende oud-Taalkommissielede (in alfabetiese volgorde) wat oor 'n korter of langer tyd sedert 1964 bydraes gelewer het:
In dié voorwoord word A Coetser (adjunksekretaris) en Leon de Stadler ook vir hulle sekretariële hulp bedank. Dit is onduidelik of die twee persone in die tydperk lid was van die Taalkommissie.
Olimpiese Somerspele 1972
Die Olimpiese Somerspele 1972 (Duits: Olympische Sommerspiele 1972), amptelik bekend as die Spele van die XXste Olimpiade, is tussen 26 Augustus en 11 September 1972 in München, Wes-Duitsland, aangebied. München is verkies om die Spele te organiseer bo Detroit, Madrid en Montreal.
Taalkommissie
Die Taalkommissie van die 2002-AWS (negende uitgawe)
Hierdie lede (insluitende Johan Combrink (postuum)) ontvang almal in 2003 die C.J. Langenhovenprys vir Taalwetenskap van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns.
In die Voorwoord van die 2002-AWS word ook erkenning gegee aan die volgende Taalkommissielede (in alfabetiese volgorde):
Die Taalkommissie van die 2009-AWS (tiende uitgawe)
duimnael|250px|Taalkommissie: Augustus 2006
Olimpiese Somerspele 1972
Die Olimpiese Somerspele 1972 is deur die sogenaamde bloedbad van München oorskadu. Elf atlete en amptenare van die Israeliese span word in die nag van 4 op 5 September as gyselaars in die Olimpiese dorp deur lede van die Palestynse terreurbeweging Swart September aangehou. Uiteindelik word al elf saam met 'n Duitse polisieman vermoor. Tydens pogings om die atlete te red word vyf van die agt gyselaars dood gemaak. Die drie gyselaars wat die bloedbad oorleef word later deur Duitsland losgelaat, na die kaping van 'n vliegtuig van Lufthansa. 'n Reeks wraakaksies deur Israel volg, waarby twee van die drie ontsnapte gyselaars dood gemaak word. Teen 2018 het die agtste en laatste oorlewende gyselaar, Jamal Al-Gashey, steeds gelewe.
Taalkommissie
Die Taalkommissie van die 2009-AWS (tiende uitgawe)
Hierdie lede ontvang almal in 2009 die C.L. Engelbrechtprys van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns.
Olimpiese Somerspele 1972
Die Olimpiese Winterspele 1972 is in Sapporo, Japan, aangebied. Die Paralimpiese Somerspele 1972 is tussen 2 en 11 Augustus in Heidelberg, Wes-Duitsland, gehou.
Toewysing
München is op 26 April 1966 in Rome deur die Internasionale Olimpiese Komitee gekies as die gasheer vir die Olimpiese Somerspele in 1972. Ander kandidate was: Madrid, Montreal en Detroit. Montreal sal uiteindelik gasheer vir die volgende Olimpiese Somerspele 1976 word.
Die stemming het as volg verloop:
Sporte
21 Olimpiese sportsoorte in 195 dissiplines is tydens die Spele beoefen. Tydens die Spele is 195 goue medaljes oorhandig. Daarbenewens is wedstryde in verskeie demonstrasiesporte beslis. • 4
Taalkommissie
Die Taalkommissie van die 2017-AWS (elfde uitgawe)
duimnael|250px|Taalkommissie: April 2010
Olimpiese Somerspele 1972
Stadions
25 sportplekke is tydens die Olimpiese Somerspele 1972 gebruik:
Kalender
Die volgende tabel dui die Spele se daaglikse program aan. 'n Blou blokkie beteken dat wedstryde plaasgevind het, maar dat geen medaljes op die spel was nie. 'n Geel blokkie dui aan dat medaljes toegeken is, die getal dui op die getal medaljeparades wat die dag gehou is.
Taalkommissie
Die Taalkommissie van die 2017-AWS (elfde uitgawe)
In die Voorwoord van die 2017-AWS word ook erkenning gegee aan die volgende Taalkommissielede (in alfabetiese volgorde):
Olimpiese Somerspele 1972
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Olimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die getal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Taalkommissie
Die Taalkommissie van 2017-2021
Die Taalkommissie wat vanaf 2018 tot 2021 gedien het, het bestaan uit:
Olimpiese Somerspele 1972
Getal medaljes
[[Lêer:1972 Summer Olympic games countries.png|duimnael|400px|Kaart van deelnemende nasies in 1972:
Gasheerstad München]] Hier is die top tien lande wat medaljes by die Spele verower het:
Taalkommissie
Die Taalkommissie van 2017-2021
Die volgende lede het gedurende hierdie termyn van die Taalkommissie uitgetree:
Die huidige Taalkommissie
In 2020 het die raad van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns – op aanbeveling van die Taalkommissie – besluit om die struktuur, aanstelling/benoeming en werkswyse van die Taalkommissie ingrypend te verander. Veranderinge sluit in die aanstel van 'n Taalkommissieadviespaneel, bestaande uit 100 lede, om die Taalkommissie van advies te voorsien. Taalkommissielede word ook van 2022 af nie meer vir aanstelling benoem deur bestaande lede nie, maar word, na afloop van 'n aansoek- en onderhoudproses, deur die raad in spesifieke portefeuljes aangestel. Aangestelde lede verdien van 2022 af ook 'n honorarium vir hul Taalkommissiewerk.
Die Taalkommissie wat vir die termyn 2022 tot 2024 aangestel is, is:
Verwysings
Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns
Luba-Kasai
Luba-Kasai (Ciluba of Tshiluba) is 'n Bantoetaal in Sentraal-Afrika wat deur sowat 7,1 miljoen mense gepraat word. Dit vorm saam met Kongo, Lingala en Swahili die nasionale tale van die Demokratiese Republiek die Kongo, naas die amptelike taal Frans.
Luba-Kasai het in Sentraal-Afrika langs die Kongorivier ontstaan en word deur die Luba- en Lulua-volke in die sentrale suide van die Demokratiese Republiek die Kongo gepraat. Die taal is verder deur Frans en Swahili beïnvloed en het verskeie leenwoorde opgeneem. Luba-Kasai beskik oor die wêreld se moeilikste woord om te vertaal: Ilunga, wat "'n persoon wat gereed is om enige misbruik vir die eerste keer te vergewe, dit 'n tweede keer te verdra, maar nooit 'n derde keer nie" beteken.
Louis Aliot
Hy is in Junie 2017 tot adjunk verkies.
Ladybrand
Ladybrand is 'n dorp in die Oos-Vrystaat, Suid-Afrika. Die dorp is aan die voet van die Platberg, naby die Caledonrivier wat die grens tussen die Vrystaat en Lesotho vorm.
Geskiedenis
duimnael|links|240px|Die [[NG gemeente Ladybrand|NG moederkerk Ladybrand.]] Die dorp is in 1867 op die plaas Mauershoek gestig. Ladybrand is genoem na lady Catharina Brand, vrou van Sir Christoffel Josephus Brand, wat die eerste Speaker van die Kaapse Parlement was. Sy was ook die moeder van die Vrystaatse president Sir Johannes Henricus Brand. Ladybrand se ligging teenoor Lesotho het veroorsaak dat heelwat gevegte tussen die Voortrekkers en die Basoetos hier plaasgevind het voordat die gebied in 1865 van die Basoetos afgeneem is. Die dorp is grootliks gestig om die gebied te stabiliseer na afloop van die Basoetoöorlog van 1865.
Ladybrand is naby Lesotho se hoofstad Maseru geleë en die dorp is gevolglik sy ontwikkeling te danke aan honderde Suid-Afrikaners wat in Lesotho werk, maar in Ladybrand woon.
Die dorp het in 1904 munisipale status verkry en is in 1905 met 'n taklyn met die Bloemfontein-Bethlehem-spoorlyn verbind.
Distrik
Die distrik is 1 958 km2 groot. Ladybrand is die kommersiële sentrum in die graan- en sonneblomgordel van die oostelike Vrystaat.
Laerskool Krugersdorp-Noord
Op 7 Oktober 1919 open Laerskool Krugersdorp-Noord sy deure met 23 leerlinge, drie onderwyseresse, die hoof, mev. A Lowden en me. McClelland. Almal het op die trappies bymekaargekom en die opening van die skool het sonder formaliteit plaasgevind. Daarna het Mev. Lowden met 'n groepie van twaalf leerders, wat meestal bestaan het uit standerd een en twee leerders, hul plekke in klaskamer nommer twee ingeneem. Me. McClelland en haar graad een leerders het hul plek in klaskamer nommer een ingeneem. Die skool het bestaan uit drie klaskamers, 'n waskamer en 'n kombuis. Daar was nêrens 'n boom in sig nie.
In Januarie 1920 het die getal leerders gegroei tot 63 en dit het nog 'n onderwyser regverdig. In 1921 het die leerdergetalle die hoogte ingeskiet en daar was vir die eerste keer 'n tekort aan klaskamerruimte. Die getal leerlinge het gestyg tot 118 en 'n vierde onderwyseres is aangestel.
Op 23 September 1921 het Mev. Lowden afgetree en op 4 Oktober 1921 het mej. Smith dienste as hoof aanvaar. In 1922 het werkloosheid toegeneem as gevolg van die stakings en baie families was verplig om die Wesrand te verlaat. Die inskrywings van 1923 is 'n definitiewe weerspieëling van 'n tydperk van stilstand met getalle wat vir byna ses jaar tussen 120 en 135 gewissel het. Op 9 Desember 1927 het mej. Smith afgetree en op 17 Januarie 1928 het mnr. G. Visser die dienste as hoof van Laerskool Krugersdorp-Noord aanvaar.
In 1928 het die skool uit 196 leerlinge vanaf Graad 1 tot Standerd 5 en ses onderwysers bestaan. In 1928 het daar weer 'n klaskamertekort ontstaan en twee klasse moes in me. May se sit- en eetkamer ingeruim word. Me. May het oorkant die skool gewoon.
Love Metal
Love Metal is 'n album van HIM wat in 2003 vrygestel is.
Robert Carlyle Byrd
Robert Carlyle Byrd (gebore Cornelius Calvin Sale, Jr. (1917–2010) was 'n Amerikaanse politikus van die Demokratiese Party. Hy dien as Senator vir Wes-Virginië van 1959 tot sy dood in 2010. Voor dit was hy van 1953 tot 1959 die Verteenwoordiger vir Wes-Virginië se 6de Distrik. Met 57 jaar in die tuig was hy die langsdienende kongreslid in Amerikaanse geskiedenis.
Byrd is op 20 November 1917 in North Wilkesboro, Noord-Carolina gebore. Hy was van 1937 tot sy dood in 2010 met Erma James getroud. Hulle het twee kinders gehad.
Byrd het op 'n stadium aan die Ku Klux Klan (KKK) behoort. Hy was 'n Grand Cyclops en Kleagle ('n Klansman verantwoordelik vir werwing). In 1958, toe hy vir die eerste keer aan die Senaatsverkiesings deelgeneem het, het hy die KKK opgehemel en alle aantygings daarteen afgemaak of selfs totaal ontken. Hy het daarna herhaaldelik in die openbaar daarvoor om verskoning gevra en afstand van die organisasie gedoen.
Clare Grant
Clare Grant (gebore 23 Augustus 1979) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Walk the Line (2005), Holidays (2016), en Changeland, en in die televisiereeks Castle (2009).
Anja Rubik
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Anja Rubik
Poolse fotomodel
Geboortedatum en -plek
12 Junie 1983 in Rzeszów, Pole
Grootte
1,79 m
Haarkleur
Blond
Oë
Blou
Kleremaat
(VSA) 4; (EU) 36
Webtuiste
Vroeë lewe
Anja Rubik het Pole met haar gesin in 1988 verlaat en vervolgens in Griekeland, Kanada en Umtata, Suid-Afrika gebly. Sy het aanvanklik in Częstochowa, Pole skoolgegaan en haar modelloopbaan as leerder van 'n Britse hoërskool in Parys, Frankryk begin. Hier het sy net gedurende die skoolvakansies as model gewerk.
Jamie McGonnigal
Jamie McGonnigal (gebore 6 Augustus 1975) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Kizuna (1998) en in die televisiereekse One Piece (1999) en F-Zero GP Legend (2004).
Anja Rubik
Loopbaan
Eers ná haar matriekeksamen het sy voltyds as model begin werk. Rubik het op die voorblaaie van 'n verskeidenheid internasionale glanstydskrifte verskyn, waaronder die Franse, Koreaanse, Latyn-Amerikaanse, Japanse, Spaanse, Australiese en Duitse uitgawes van Vogue, asook die Koreaanse en Franse uitgawes van Numéro, Nylon en Elle.
Ganumedes (dubbelsinnig)
Die naam Ganumedes kan verwys na:
Anja Rubik
Loopbaan
Sy het modelwerk vir modeontwerpers en -etikette soos Givenchy, Chloé, Christian Dior, Hermès, Valentino, Gucci, H&M, GAP, Lanvin, Balmain, Belstaff, Armani, Lacoste, DKNY, Barneys New York, Jimmy Choo, Estee Lauder, Roberto Cavalli en Chanel gedoen, en haute couture-mode van etikette soos Valentino, Chanel, Christian Lacroix en Elie Saab bekendgestel.
Privaat lewe
Ná 'n langdurige verhouding het Anja Rubik kort voor Kersfees 2010 in Wene, Oostenryk aan die Serwiese fotomodel Sasha Knezevic verloof geraak. Die paar het op 16 Julie 2011 op die Spaanse eiland Mallorca getrou en bly tans in New York Stad.
Tartaros
Tartaros (Grieks: Τάρταρος, diep plek) was onder die aarde – ’n diep, somber plek, ’n put van foltering en lyding, ’n plek onder die onderwêreld. In die Gorgias skryf Plato (omstreeks 400 v.C.) dat siele ná die dood geoordeel word, en dié wat gestraf moet word, word na Tartaros gestuur. As ’n plek van straf kan dit as ’n hel beskou word. Die klassieke Hades, daarenteen, is meer soos die Ou Testament se Sjeool.
Nes ander fundamentele entiteite (soos aarde en tyd) is Tartaros ook ’n oerkrag of -god.
Tartaros in die Griekse mitologie
Hesiodus het gemeen as ’n aambeeld uit die hemel gegooi word, sal dit nege dae lank val voor dit die aarde bereik. Daarna sal dit nog nege dae lank na Tartaros val. In Homeros se Ilias (omstreeks 700) sê Zeus dat Tartaros "net so ver onder Hades is as wat die hemel bo die aarde is". Dit was so ver onder die aarde en so ver van die son dat dit deur drie lae van die nag omsluit is.
Terwyl Hades die plek van afgestorwenes is, het Tartaros ook ’n paar inwoners. Nadat Kronos, die oppergod van die Titane, aan die bewind gekom het, het hy die siklope in Tartaros laat opsluit, en volgens sommige mites ook die honderdhandiges. Zeus het hulle vrygelaat om hom te help in die Titanestryd waarin hy Kronos verslaan het. Daarna is baie van die Titane na Tartaros verban. Later, nadat Zeus die monster Tufon, die kind van Tartaros en Gaia, oorwin het, het hy hom ook in dié donker put gegooi.
Nog ’n bekende inwoner van Tartaros was Sisufos, wat vir die pa van Egina, een van Zeus se minnaresse wat hy ontvoer het, vertel het waar sy dogter is. Zeus het dit as uiterse verraad beskou en het Sisufos gedwing om ’n groot rots met ’n berg op te rol. Net wanneer hy bo was, het dit weer afgerol en moes hy van voor af begin.
Tartaros in die Romeinse mitologie
In die Romeinse mitologie is Tartaros die plek waarheen sondaars gestuur word. Vergilius beskryf dit in die Eneïde as ’n enorme plek, omring deur die brandende rivier Phlegethon en met driedubbele mure om te keer dat sondaars ontsnap. Dit word bewaak deur ’n veelkoppige slang met sy kakebene wawyd oopgesper.
In Tartaros is ’n put wat twee keer so ver in die aarde af strek as wat die berg Olimpus bo die land van die lewendes is. Onderin die put lê die Titane, die tweelingseuns van Aloeus en talle ander sondaars. In Tartaros self word nog sondaars aangehou.
Bekennende Kirche
Die Bekennende Kirche (BK) (Duits: "Belydende Kerk") was 'n opposisiebeweging van Lutherse Christene wat tydens die Nasionaal-Sosialistiese bewind in Duitsland (1933-1945) weerstand teen die politieke gelykskakeling van leerstellings en organisasiestrukture van die Duitse Luthers-Evangeliese Kerk (Deutsche Evangelische Kirche, DEK), soos dit onder meer deur die sogenaamde "Duitse Christene" voorgestel is, gebied het. Die NS-bewind het pogings onderneem om die Lutherse Kerk deur benoemde kerkkomitees en staatskommissarisse te beheer.
Die BK het homself sedert sy stigting in 1934 as die enigste regmatige Luthers-Evangeliese Kerk beskou omdat dit die Nasionaal-Sosialisme en die leerstellings van die Duitse Christene as onchristelike dwaalleerstellings verwerp het (soos byvoorbeeld in die Barmer Erklärung van 1934) en aktiewe weerstand teen staatsinmenging in die Christelike geloofsbelydenis gebied het. Die BK het sedert Oktober 1934 met 'n kerklike "noodreg" sy eie bestuurstrukture geskep en sy organisasie en teologiese opleiding afgegrens van dié van Lutherse deelstaatkerke wat deur Nasionaal-Sosialisties gesinde Duitse Christene oorheers is.
Shangqiu
Shangqiu (Chinees: 商丘, Shāngqiū), amptelik Shāngqiū Shì (商丘市) is 'n stad in die Chinese provinsie Henan met 'n bevolking van 7 362 472 in 2010.
Die stad het 'n lang geskiedenis en het as die eerste hoofstad van die Shang-dinastie gedien.
Heinkel He 177
Die Heinkel He 177 was 'n tweemotorige bomwerper wat deur die Luftwaffe gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die vliegtuig het sy nooiensvlug voltooi op 19 November 1939.
Betteridge se opskrifwet
Betteridge se opskrifwet is 'n gesegde in die joernalistieke omgangstaal wat lui dat die antwoord op enige koerantopskrif wat op 'n vraagteken eindig "nee" is. Die wet is vernoem na Ian Betteridge, 'n Britse tegnologiejoernalis. Ander benamings vir hierdie waarneming sluit in "Davis se wet" en die "joernalistieke beginsel". 'n Soortgelyke begrip in die deeltjiefisika, met betrekking tot die titels van navorsingsreferate, word ten minste sedert 1988 na verwys as Hinchliffe se reël.
Rooskeelkalkoentjie
Die Rooskeelkalkoentjie (Macronyx ameliae) is 'n skaars standvoël in vogtige grasveld wat oop varswatergebiede omring. Die voël is 19 cm groot en weeg 34 gram. In Engels staan die voël bekend as die Rosy-throated Longclaw.
Nasireër
Die woord Nasireër beteken afgesonderde. In Numeri 6 lees ons dat enige Israeliet 'n Nasireer kon word. Om 'n Nasireër te wees het beteken dat iemand 'n gelofte aan die Here aflê waardeur hy homself op 'n besondere wyse aan die Here toewy. Met die nasireergelofte het 'n Israeliet sy ywer en liefde vir die Here getoon. Die nasireerbelofte het gewoonlik net vir 'n bepaalde tyd geduur, gewoonlik ongeveer dertig dae.
In die geval van Simson, Samuel en Johannes die Doper was dit egter anders gesteld. Hulle was lewenslange nasireërs – lede van 'n baie eksklusiewe en besonderse groepie mense. Simson en Johannes die Doper was reeds voor hul geboortes deur die Here geroep as Nasireërs van God. Samuel, daarteenoor, is met sy geboorte deur sy ouers aan die Here as 'n Nasireër toegewy. Nietemin het hulle almal die een besondere eienskap in gemeen dat hulle hul hele lewe lank as Nasirëers van God opgetree het.
Aangesien die nasireers mense was wat gewy is vir diens aan God, moes hulle lewenswyse ook sekere uitsonderlike eienskappe toon. Die nasireër mag in die eerste plek geen vloeistof of voedsel wat van druiwe gemaak is geëet of gedrink het nie. Hy mag nie sterk drank, wyn, asyn of druiwesap gedrink het nie. Die Nasireër mag ook nie enige vars of gedroogde druiwe geëet het nie. Alle produkte wat van druiwe gemaak is moes vermy word deur die Nasireer. Die rede hiervoor was dat God van die Nasireer verwag het om absoluut heilig te leef. Deur weg te bly van wyn of sterk drank het die Nasireer verseker dat sy optrede en woorde nie beïnvloed word deur die gebruik van alkohol nie. Die Nasireer moes te alle tye nugter en gehoorsaam aan God optree. Asyn, druiwe, rosyntjies en rosyntjiekoeke moes ook vermy word deur die Nasireer, nie omdat dit soos drank sy oordeelsvermoe kon beïnvloed nie, maar wel omdat hierdie produkte simbole was van 'n lewe wat deur die najaag van genot gekenmerk word. By die omringende volkere was die eet van hierdie lekkernye wat van druiwe gemaak is deel van hulle diens aan hul afgode. Die Nasireers moes daarom alle druiweprodukte vermy omdat dit simbool was van vleeslike genot en plesier wat nie by 'n godvresende lewe behoort nie.
Tweedens mag die Nasireer nie sy hare gesny het nie. Sy hare en baard moes ongesny bly vir die hele periode wat hy aan God gewy was. Die lang hare en baard van die Nasireer was 'n sigbare teken gewees van sy heilige afsondering aan die Here. Lang hare het in die wêreld van destyds lewe en lewenskragtigheid gesimboliseer en het daarop gewys dat die Nasireer sy lewenskrag ontvang.
Rzeszów
Rzeszów [ˈʐɛʂuf] is die administratiewe hoofstad van die Suidoos-Poolse woiwodskap Subkarpate (Podkarpackie).
Nasireër
Laastens mag die Nasireer aan geen lyk gevat het nie. Die Nasireer moes aan die volk 'n voorbeeld stel van volmaakte heiligheid voor God. Daarom mag hy nie in aanraking gekom het met voorwerpe wat deur God as onrein verklaar is nie. Ons weet dat 'n lyk deur God se wette as onrein verklaar is. Hoewel daar baie dinge was wat 'n mens onrein kon maak voor God, word die vat aan 'n lyk spesifiek vir die Nasireer verbied. Die Nasireer mag nie met die dood in aanraking kom, want die Nasireer is aan die volk 'n sigbare teken van die verlossing en lewe wat God bring aan sy kinders wat aan Hom gehoorsaam is.
Charles Morgan
Ná Morgan as een van die eerste vier studente aan die Kweekskool op Stellenbosch afstudeer, onderneem hy 'n studiereis na Europa en stel hom beroepbaar. Hy neem in 1860 die beroep aan na die NG gemeente Middelburg, Kaap, waar sy voorganger ds. William Murray was, 'n seun van ds. Andrew Murray sr. en 'n broer van dr. Andrew Murray asook prof. John Murray, een van Morgan se dosente aan die Kweekskool. Ds. Morgan se bevestiging het plaasgevind op 29 September 1866 deur die kosulent, ds. J.H. du Plessis, die vader van die omstrede prof. John du Plessis wat in die 1930's as Kweekskoolprofessor geskors is weens sy "liberalistiese sienswyses. Ds. Du Plessis was van 1861 tot 1883 leraar van die NG gemeente Cradock. De Kerkbode het 'n tyd lank gekla dat daar nie 'n verslag van die bevestiging in die amptelike Kerkorgaan verskyn het nie.
Nasireër
Verwysings
Geneem uit Die gawe van selfverloëning
Rzeszów
Die stad se ekonomiese stand as belangrikste nywerheidsentrum in Suidoos-Pole word al dekades lank deur die vliegtuigbedryf bepaal. Daarnaas speel voedselverwerking en farmaseutiese nywerhede 'n beduidende rol. Die ligging naby die Poolse Woudkarpate-berggebied en 'n goed ontwikkelde toeristiese infrastruktuur met talle aantreklikhede maak van Rzeszów 'n gewilde reisbestemming.
Charles Morgan
In 1873 neem ds. Morgan 'n beroep aan na die NG gemeente Rouxville. Ná 'n kort besoek aan Kaapstad is hy op 6 Desember 1873 op Rouxville bevestig. In die eerste Ringsverslag ná ds. Morgan se vertrek word daar melding gemaak van die gevoelige slag wat die gemeente toegedien is deur die vertrek van die vorige leraar. Ná Rouxville bedien ds. Morgan ook nog die NG gemeente Bloemfontein en gaan werk daarna onder die melaatses op Robbeneiland. Hy tree af in 1906. Sy lewenslange vriend ds. C.H. Radloff het van hom as volg in De Kerkbode getuig (vertaal uit die Hollands):
Ds. Morgan was veelsydig begaaf en het 'n helder verstand, kennis en smaak in letterkunde, 'n aanleg vir musiek en tekenkuns gehad, gawes wat hy in die drukte van sy menigvuldige amptelike pligte nie kon ontwikkel nie. In sy jonger jare het hy gesing, die fluit bespeel en uitstekende pensketse gemaak. Hy het 'n treffende humorsin besit en het menige male in die broederlike kring deur sy humoristiese sketse en tekeninge ons lagspiere geprikkel. Hy was 'n sterk man van gestel en karakter en uiters beslis in sy oortuigings. Hy was 'n man sonder bedrog - 'n vyand van alle geveinsdheid. Wie ook al met hom in aanraking gekom het, kon spoedig weet met wie hy te doen het en hy was deurentyd 'n man van sy woord. Nietemin het hy beskik oor 'n teer en simpatieke gemoed.
Dark Light
Dark Light is 'n album van HIM wat in 2005 vrygestel is.
Saronsberg
Saronsberg is 'n wynlandgoed in die Tulbaghvallei in Tulbagh, Wes-Kaap. Die landgoed is geleë duskant Saron, met die berg met dieselfde naam tussen-in. Die wynmaker is Dewaldt Heyns.
Noordpoolreise
Vroeë reise
Die beroemde reis van Pytheas van Massilia in omstreeks 325 v.C. het hom moontlik tot aan die rand van die Noordpoolgebied gebring. Hy het die antieke Thule, waarvan die ligging (Ysland, Noorweë of die Färöer-eilande) nie duidelik is nie, bereik. In die 8e eeu n.C. het Ierse monnike noordwaarts gereis en in omstreeks 725 die Färöer-eilande ontdek, en teen die einde van die 8e eeu ook Ysland. In 847 het die Noormanne Ysland beset.
Die ryk visgebiede van die noordelike see en die moontlikhede wat die jag op robbe en pelsdiere ingehou het, het meegebring dat die Noormanne hul ontdekkingstogte na die noorde uitgebrei het. In 981 of 982 is die eerste nedersettings onder Erik Thorvaldson (Erik die Roaie) op Groenland gestig en dit het bestaan tot die 14e eeu, toe die klimaat aansienlik versleg het.
Van omstreeks 1000 af het Leif Erikson reise van Groenland na die noordkus van Amerika onderneem en die Noormanne het ook die gebied noord van Skandinawië verken. Laasgenoemde het daartoe gelei dat Spitsbergen in 1194 ontdek is. Hierdie reise het in die Middeleeuse Europa min aandag geniet, soos dit ook die geval was met die reise van Arabiese kooplui, wat die Noordelike Yssee waarskynlik tussen die 10e en 14e bereik het.
Die verdrag van Tordesillas
In 1494, na Columbus se eerste reis na Amerika, het Portugal die sogenaamde verdrag van Tordesillas met Kastilië en Aragon gesluit ingevolge waarvan alle ontdekkings in die nuwe gebied hulle alleen sou toekom en ander seevarende nasies, soos Engeland en Nederland, uitgesluit sou wees van die moontlikheid om land daar te verower. Die Portugese Gaspar Corte-Real (ca. 1450-1501) en sy broer Miguel Corte-Real (oorl. ca. 1502), en die Italianers (in Engelse diens) Giovanni Caboto (John Cabot, 1450-1499) en sy seun Sebastiano Caboto (Sebastian Cabot, 1476- 1557) was, in omstreeks 1500, die eerste mense wat na die Noormanne die kuste van Groenland, Labrador en Newfoundland verken het.
Die Noordwestelike Deurvaart
Die Britte sir Martin Frobischer (1535-1594) en John Davis (1550-1605) het tussen 1576 en 1587 op verskillende reise die kuste van Groenland en Baffin-eiland verken. Die soektog na die deurvaart is vervolgens in 'n suidwestelike rigting voortgesit en in 1610 is Hudsonbaai deur Henry Hudson (00rI.1611) ontdek.
Na verdere ondersoeke het dit egter geblyk dat die groot watergebied 'n afgeslote baai was en nie, soos gehoop is, die weg na Indië nie. In 1616 het William Baffin (1584-1622) ver op in die seestraat tussen Baffin-eiland en Groenland gereis. Hy het die Lancasterseestraat, noord van Baffin-eiland, bereik, sonder om te vermoed dat dit die pad na die weste is. Hy het onverrigter sake teruggekeer en dit het langer as 2 eeue geduur voordat 'n skip weer die opening van die seestraat bereik het.
Die Noordoostelike Deurvaart
Op inisiatief van Sebastian Cabot, president van die Londense genootskap Merchant Adventures, het 3 Engelse skepe in 1553 'n eerste poging aangewend om Indië via die noorde van Europa te bereik. Slegs die skip van Richard Chancellor (oorl. 1556) kon die Noordkaap omseil en die Wit See bereik, van waar Chancellor oor land na Moskou is en handelsbetrekkinge met die Russe aangeknoop het. Die Nederlander Willem Barentsz (1550-1597) het op 3 reise, in 1594, 1595 en 1596, die hele gebied rondom die teenswoordige Barentssee verken.
Hy het Spitsbergen herontdek en om die noordelike deel van Nowaja Zemlja gevaar. Hy is in 1597 dood nadat sy skip in die winter in die ys vasgevries het. Die Russe het reeds jare tevore hul land se noordkus vanuit die binneland bereik. Teen die einde van die 16e eeu het die groot uitbreiding na Siberië begin en in 1725 het tsaar Pieter die Grote (1672-1725) 'n uitgebreide ekspedisie na die noordelike kusstreke van Siberië gelas. Hierdie ekspedisie, wat 'n twintigtal jare geduur het, het onder leiding van die Deen Vitus J. Bering (1681-1741) gestaan. Bering het die gebied rondom die teenswoordige Beringstraat (1728) verken en bewys dat Amerika en Asië nie verbind is nie. Hy het ook die Aleoete en die suidooskus van Alaska (1741) ontdek. Die noordoostelike deurvaart is nie voltooi nie, maar die kusstreek van die Wit See tot by die, Tsjoektsji-see is in kaart gebring.
Verkennings in die 19e eeu
In die 19e eeu is Engeland se belangstelling in die Noordpoolgebied weer geprikkel, onder meer as gevolg van Rusland se verkennings naby die Amerikaanse kontinent. In 1818 het sir John Ross (1777-1856) vir die eerste keer na Baffin die monding van die Lancaster-seestraat bereik, maar gedink dit is 'n fjord. Sir William Edward Parry (1790-1855), wat Ross vergesel het, het in die daaropvolgende jaar 'n eie ekspedisie weswaarts deur die seestraat gelei. Hy het Melville-eiland op 110° WL ontdek, maar kon dit as gevolg van pakys nie verbysteek nie.
Op latere reise kon nag Parry, nag Ross verder weswaarts vorder. Die verdwyning van die ekspedisie onder sir John Franklin. (1786- 1847) in 1847 het aanleiding gegee tot grootskaalse verkenningstogte in die Kanadese argipel. Talle reddingspanne het die gebied binnegedring en belangrike nuwe kennis daaroor ingewin. 'n Gevolg hiervan was dat die eilandgroep in kaart gebring is. Onder die reddingspanne was die van sir Robert McClure (sir Robert John Ie Mesurier, 1807- 1873).
Op sy tweede tog, in 1852, het hy geprobeer om deur die seestraat noord van Bankseiland na die ooste te vaar, maar hy moes sy skip in die ys agterlaat. Hy is te voet verder en het 'n ander reddingspan bereik wat hom uit die ooste deur die Lancaster-seestraat tegemoet gekom het. Hiermee was die moontlikheid van 'n noordwestelike deurvaart bewys. Dit was egter eers tussen 1903 en 1906 dat Roald Amundsen (1872-1928) met die baie klein skip Gjöa (47 ton) 'n volledige deurvaart van oos na wes via 'n suidelike roete langs die Kanadese vasteland kon maak.
Wedloop na die Noordpool
In die 19e eeu het ook belangstelling in die Noordpool self ontstaan en die begeerte om die Pool te bereik, het 'n soort wedloop tot gevolg gehad. Hierdie tydperk het begin met die reise van die Engelse walvisvaarder William Scoresby (1760-1820), wat met sy seun William (1789-1 857) in 1806 'n punt op 81° 21' NB bereik het. Van Spitsbergen af is ekspedisies na die noorde onderneem. Sir William Edward Parry het in 1827 ŉ rekord opgestel deur 82° 45' te bereik.
Hy het tot by 86° 14' gevorder. In 1896 het die skip tot by Spitsbergen gedryf, waar dit uit die ys bevry is. Hierdie reis was die eintlike ontdekking van die Noordelike Yssee. Dieptemetings aan boord van die Fram het getoon dat daar 'n bekken met ŉ diepte van sowat 4 000 m onder die ys was. In 1900 het Umberto Cagni (1863-1932), leier van die ekspedisie van hertog Luigi Amadeo d 'Abruzzi (1873-1933), vanaf Franz Josef-land 86° 34' met sleë bereik.
Die rekord is in 1905 verbeter deur die Amerikaner Robert Edwin Peary (1856-1920), wat van Ellesmere af tot by 87˚ 6' gevorder het. Tydens ŉ nuwe ekspedisie wat so georganiseer was dat 'n aantal lede telkens na 'n bepaalde afstand moes omdraai, het Peary op 6 April 1909 die eerste mens geword wat die Noordpool bereik het. Op die laaste fase van sy reis was hy nog net van sy bediende, Matthew Henson, en 4 Eskimo's vergesel.
Noel Madison
Noel Madison (30 April 1897 – 6 Januarie 1975) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente I Like It That Way (1934), Manhattan Melodrama (1934), Nation Aflame (1937), en Miss V from Moscow (1942).
Gaia (dubbelsinnig)
Die term Gaia kan onder andere verwys na:
Nico Rosberg
Nico Rosberg (gebore in Wiesbaden, Hesse, Wes-Duitsland op 27 Junie 1985) is 'n uitgetrede Formule Eenrenjaer van Duitsland. Hy was tot einde 2016 'n lid van die Mercedes AMG Petronas F1-span saam met spanmaat Lewis Hamilton.
Hy het sy eerste F1-wêreldbestuurderskampioenskap in 2016 gewen, maar direk na sy kroning sy uittrede uit Formule Een aangekondig.
Proteas
Die Proteas is die nasionale krieketspan wat Suid-Afrika in toets- en kitskrieket verteenwoordig. Dit word beheer en geadministreer deur Krieket Suid-Afrika (KSA) en is ’n volle lid van die Internasionale Krieketraad (IKR) met toets-, EDI- en T20I-status. Die Proteas is na die koningsprotea, die nasionale blom van Suid-Afrika, genoem. Krieket is een van Suid-Afrika se nasionale sportsoorte en die Proteas behoort tot dié land se vernaamste nasionale spanne. Die Proteas is tans (Junie 2022) vierde op die IKR-toetsranglys, sesde op die eendagranglys en vyfde op die Twintig20-wêreldranglys.
Suid-Afrika is die derde oudste nasionale span in toetskrieket en het tydens die 1888/89-seisoen sy eersterangse en internasionale krieketdebuut gemaak, toe Suid-Afrika ’n toerende Engelse nasionale krieketspan gehuisves het. Aan die begin kon die span nóg teen Australië nóg teen Engeland meeding, maar nadat hulle beide ervaring en kundigheid verkry het, kon die Proteas aan die begin van die 20ste eeu ’n mededingende span op die veld stuur. Die span het tot in die 1960’s gereeld teen Australië, Engeland en Nieu-Seeland gespeel, maar nadat ’n onverbiddelike weerstand teen Suid-Afrika se apartheidsbeleid ontstaan het, is ’n internasionale verbanning deur die IKR aangekondig, nadat ander internasionale beheerliggame Suid-Afrika ook uitgesluit het. Vervolgens het Suid-Afrika nie aan die eerste vier krieketwêreldbekertoernooie (in 1975, 1979, 1983 en 1987) deelgeneem nie. Toe die verbanning ingestel is, het Suid-Afrika oor ’n span met spelers soos Eddie Barlow, Graeme Pollock en Mike Procter beskik wat destyds as die beste span ter wêreld beskou is.
Die uitsluiting uit internasionale krieket was tot in 1991 in werking en ná hul hertoelating kon Suid-Afrika teen ander toetslande soos Indië, Pakistan, Sri Lanka en Wes-Indië speel. Die span vertoon sterk sedert hul hertoelating en het by tye die eerste plek op die onderskeidelike internasionale ranglyste beklee, maar het tot dusver min sukses tydens internasionale toernooie behaal. Al is Suid-Afrika telkens een van die gunstelingspanne om die krieketwêreldbeker te verower, het dié eer hulle nog nie te beurt geval nie. Hul beste prestasie tot dusver is die halfeindstryd, wat die Proteas vier keer gehaal het (in 1992, 1999, 2007 en 2015). Die Proteas het die IKR se Kampioenetrofee tydens hul debuut en die goue medalje tydens die Statebondspele ingepalm (albei in 1998). Van die noemenswaardige spelers sedert hertoelating is Allan Donald, Makhaya Ntini, Shaun Pollock, Jacques Kallis, Graeme Smith, Kagiso Rabada, AB de Villiers, Dale Steyn, Herschelle Gibbs, Faf du Plessis, Morné Morkel, Imran Tahir, David Miller en Hashim Amla. Ses voormalige Suid-Afrikaanse spelers is in die Internasionale Krieketraad se Heldesaal opgeneem.
Beheerliggaam
Krieket Suid-Afrika (KSA), tot in 1991 die Verenigde Krieketraad van Suid-Afrika (VKR) genoem, is die beheerliggaam van krieket in Suid-Afrika en toesighouer van die Suid-Afrikaanse nasionale krieketspanne. Die beheerliggaam het in Junie Junie 1991 met die samesmelting van die Suid-Afrikaanse Krieketunie en die Suid-Afrikaanse Krieketraad ontstaan, waardeur die etniese verdeling in Suid-Afrikaanse krieket beëindig is. Reeds in 1991 het Suid-Afrika weer ’n volle lid van die Internasionale Krieketraad (IKR) geword en Suid-Afrika mag dus toetskrieket speel.
Krieket Suid-Afrika bestuur al die Suid-Afrika-verteenwoordigende nasionale spanne, insluitende die mans, vroue en jeug. Hulle is ook verantwoordelik vir die bestuur en organisasie van toets-, EDI- en T20I-reekse teen ander spanne, en die reëling van internasionale wedstryde tuis. Daarbenewens is KSA verantwoordelik vir inkomsteverkryging deur die verkoop van kaartjies, borgskappe en uitsaairegte, veral in verband met die Suid-Afrikaanse span.
Invoering en vestiging van krieket
Soos in ander dele van die wêreld het Britse kolonisasie die spel krieket na Suid-Afrika gebring, waar dit vinnig gewildheid verwerf het. Die eerste bekende krieketwedstryd in Suid-Afrika het in 1808 tussen twee diensspanne in Kaapstad vir ’n prys van duisend riksdaler plaasgevind.
Die oudste krieketklub in Suid-Afrika is die Port Elizabeth Krieketklub wat in 1843 gestig is. Van 1862 af is ’n jaarlikse “Moederland teen Koloniaalgeborenes”-toernooi in Kaapstad aangebied. Teen die laat 1840’s het die spel van sy vroeë wortels aan die Kaap begin versprei, en ook belangstelling onder die Boere in hul Boererepublieke Oranje-Vrystaat en Transvaal geprikkel, hoewel hulle as nasate van die oorspronklike Nederlanders nie as ’n krieketspelende volk beskou is nie; Nederland self het eers ná die Napoleontiese Oorloë ’n krieketspelende land geword, te laat vir die ou Nederlandse Kaapkolonie. In 1876 het Port Elizabeth die “Champion Bat” vir wedywering tussen Suid-Afrikaanse stede van stapel gestuur; die eerste toernooi is in Port Elizabeth gehuisves. King William’s Town se span het die toernooi in 1876 en ook in 1877 gewen.
In 1888 het Sir Donald Currie die eerste Engelse toer na Suid-Afrika befonds. Dit is deur majoor Robert Warton gereël en die Engelse span was onder kapteinskap van die toekomstige Hollywood-akteur C. Aubrey Smith. Dié toer het, terugwerkend, die aankoms van beide eersterangse en toetskrieket in Suid-Afrika gekenmerk. Currie het die Curriebeker (oorspronklik bekend as die Kimberleybeker en nie te verwar met die Curriebeker in Suid-Afrikaanse rugby nie) geskenk wat die trofee sou word van ’n nasionale kampioenskap onder die Suid-Afrikaanse provinsiale spanne en vir die eerste keer in 1889/90 deur Transvaal ingepalm is.
Eerste toetse
In 1889 het Suid-Afrika die derde toetsspelende land geword, nadat hulle onder kaptein Owen Robert Dunnell op St. Georgespark, Port Elizabeth, hul eerste toets teen Engeland gespeel het. Hierna is die tweede toets op Nuweland, Kaapstad, gespeel. Albei wedstryde het, soos al die ander wedstryde van die destydse “Suid-Afrika XI” teen toerspanne, nie amptelike toetsstatus geniet nie; Suid-Afrikaanse wedstryde het eers van 1909 af oor amptelik erkende toetsstatus beskik, nadat hulle saam met Engeland en Australië die Imperiale Krieketkonferensie (die huidige Internasionale Krieketraad, IKR) gestig het.
Die besoekende Engelse span wat deur majoor Warton georganiseer is, het nie eens beweer dat hulle Engeland verteenwoordig nie; die wedstryde is as ‘Major Warton’s XI’ t ‘Suid-Afrika XI’ bemark. Die deelnemende spelers was ook nie bewus daarvan dat hulle internasionale krieket gespeel het nie en die Suid-Afrikaanse span is as van ’n swak gehalte beskou. Dié span is aangevoer deur C.A. Smith, ’n gesoute mediumsnelbouler van Sussex, en vir twee spelers van die Major Warton’s XI, Basil Grieve en Charles Coventry, het die twee toetse hul eersterangse loopbaan ingelui. Die ontluikende jong ‘Suid-Afrika XI’ was baie swak en het in albei wedstryde teen Engeland swaar nederlae gely; die Engelse draaier Johnny Briggs het 15 paaltjies vir 28 lopies in die tweede toets in Kaapstad geneem. Albert Rose-Innes het egter geskiedenis gemaak toe hy die eerste Suid-Afrikaanse bouler geword het om ’n vyf-paaltjie-oes in toetse, in Port Elizabeth, te neem.
Suid-Afrika se eerste toetse is met tien nederlae die swakste onder al die huidige toetslande, met net ’n enkele gelykop in hul eerste elf toetse, hulle het eers in 1904 in ’n internasionale kwaliteitspan begin ontwikkel. Suid-Afrika het sy eerste toetsoorwinning teen Engeland op 4 Januarie 1906, ná 17 jaar, in Johannesburg behaal. Die laagtepunt van hierdie onvrugbare vroeë periode vir die Suid-Afrikaanse span was ’n Engelse toer in 1895/96, waartydens Engeland met 3–0 skoonskip gemaak het; Suid-Afrika, bestaande uit ’n vergelykbare toetsspan, het die drie toetse onderskeidelik met 288 lopies, ’n beurt en 197 lopies en ’n beurt en 32 lopies verloor. Die Engelse toerspan, wat deur Lord Hawke saamgestel is, het vier van die destyds beste krieketspelers ter wêreld ingesluit: Tom Hayward, C. B. Fry, George Lohmann en Sammy Woods.
Opkoms as ’n internasionale kwaliteitspan
In die vroeë 1900’s het die eerste Suid-Afrikaanse wêreldklasspan na vore getree, bestaande uit ’n aantal sterspelers wat in staat was om vir elke internasionale span vir wie hulle speel, ’n aanwins te wees. Benewens hul kolwers het die Suid-Afrikaners die wêreld se eerste boulaanval ontwikkel wat op draaiballe gespesialiseer was. Die beste van die Suid-Afrikaanse draaikwartet was Schwarz, wie, geïnspireer deur die Engelse draaibouler Bernard Bosanquet, as die uitvinder van die draaibal beskou word en destyds die mees verwoestende draaibouler geword het. Hy het die geheimenisse van die draaibal aandagtig aan die veelsydige Faulkner, die medium-snelbouler Vogler en die spesialiskolwer White vertel en saam het hierdie vier ’n kwartet gevorm wat Suid-Afrika na onbekende hoogtes in toetskrieket sou neem. ’n Ander belangrike faktor in hierdie tydperk vir Suid-Afrika was die veelsydige prestasies van beide Faulkner en Llewellyn. Faulkner word as die eerste groot Suid-Afrikaanse veelsydige speler in die internasionale spel en deur sommiges as die wêreld se beste veelsydige speler in die tydperk voor die Eerste Wêreldoorlog beskou.
In 1904 is Suid-Afrika deur die Marylebone-krieketklub (MKK) vir ’n toer na Engeland genooi om ’n reeks eersterangse wedstryde te speel, dié span is nie as sterk genoeg beskou om amptelike toetswedstryde te speel nie. Hulle het tien van hul 22 wedstryde gewen, insluitende ’n naelbyter-gelykop teen Middlesex, wat dié jaar die County-kampioenskap onder die beste vier afgesluit het, veral te danke aan aflewerings van Schwarz se draaiballe. Hy het sy prestasie teen ’n volledige Engelse span herhaal en Suid-Afrika het ’n verrassende oorwinning van 189 lopies behaal. Dié wedstryd is egter nie as ’n amptelike toets erken nie.
In 1905/06 het Engeland ’n wedersydse toer na Suid-Afrika onderneem, wat uit ’n amptelike vyf-toetsreeks bestaan het. Die besoekende Engelse span was ’n tweedevlakspan, en slegs Colin Blythe, Schofield Haigh en Jack Crawford kon as gereelde spelers van die Engelse span beskou word. Suid-Afrika het die reeks nogtans nie as gunstelinge aangepak nie. Die geïnspireerde Suid-Afrika, aangevoer deur Sherwell en hul draaierkwartet, het egter in ’n verrassende uitslag in Johannesburg Engeland met een paaltjie verslaan en vervolgens hul eerste toetsoorwinning behaal. Schwarz, Vogler en Faulkner het die pad vir Suid-Afrika gebaan. Aansluitend het Suid-Afrika Engeland met nege paaltjies in die tweede toets in Johannesburg verslaan, ’n oorwinning met 243 lopies in die derde toets op dieselfde plek en in die vyfde toets ’n oorwinning met ’n beurt en 16 lopies in Kaapstad aangeteken en sodoende die reeks teen Engeland met 4–1 beklink. In die reeks het Schwarz 18 paaltjies teen 17,22 geneem en Faulkner 14 paaltjies teen 19,42. Vogler was minder suksesvol met nege paaltjies teen 22,33. Die reeks word algemeen beskou as dié wat Suid-Afrika as ’n toonaangewende krieketmag onder die toetslande gevestig het. Die MKK het in 1907 hul belofte nagekom deur Suid-Afrika vir ’n toer met amptelike toetse na Engeland te nooi. Alhoewel dié reeks 1–0 ten gunste van Engeland met twee onbeslisuitslae afgesluit is, is die kwartet rondom Schwarz, Faulkner, Vogler en White vir hul uitsonderlike kwaliteit van draaiboulwerk geloof, beide Schwarz en Vogler is die volgende jaar as “Wisden se krieketspelers van die jaar” aangewys – die eerste Suid-Afrikaners wat dié eer te beurt kon val.
Tydens die Engelse 1909/10-toer na Suid-Afrika was die gasheer weereens die dominerende span en het die vyf-toetsreeks met 3–2 beklink, met oorwinnings in die eerste toets in Johannesburg met 19 lopies, in die tweede toets in Durban met 95 lopies en met vier paaltjies in die vierde toets in Kaapstad. Die Suid-Afrikaanse kaptein was Tip Snooke. Die Suid-Afrikaanse krieketspan het in 1910/11 vir die eerste keer na Australië getoer. Aangevoer deur die legendariese Clem Hill en die kolfbeurte van Victor Trumper het Australië die vyf-toetsreeks maklik met 4–1 beklink, hoewel Suid-Afrika sy eerste oorsese toets op 13 Januarie 1911 gewen en sy eerste toetsoorwinning teen Australië in die derde toets op die Adelaide-ovaal behaal het. Dié toer is gekenmerk deur die opkoms van Billy Zulch as ’n leidende kolwer in die Suid-Afrikaanse krieketspan; en ná ’n onverskrokke 150 lopies in die eerste toets op Sydney-krieketveld in ’n erge beurtnederlaag vir Suid-Afrika, het hy met 105 lopies Suid-Afrika se hoogste individuele telling in hul eerste oorsese toetsoorwinning in Adelaide aangeteken. Dié wedstryd was ook deur die veelsydige prestasies van Charlie Llewellyn en die uitstekende boulwerk van Reggie Schwarz gekenmerk.