cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Geskiedenis van Malta
Arbeider regerings (1971–1987)
Die Mifsud-Bonnici jare is gekenmerk deur politieke spanning en geweld. Na 'n 5-jaar debat het Fenech Adami, deur die tussenbeidetrede van Dom Mintoff, 'n ooreenkoms bereik met Karmenu Mifsud Bonnici, om die grondwet te verbeter. Grondwetlike wysigings is oor gestem en bekragtig in Januarie 1987, wat waarborg dat die party met 'n oorgrote meerderheid van stemme die meerderheid van parlementêre setels sal kry, om sodoende te kan regeer. Dit het die weg gebaan vir die Nasionalistiese Party om later daardie jaar te regeer.
Die toetredingsproses tot die Europese Unie (1987–2004)
Die algemene verkiesing wat in 1987 gevolg het lewer vir die Nasionalistiese Party so 'n meerderheid. Die nuwe Nasionalistiese administrasie van Edward Fenech Adami was opsoek daarna om Malta se bande met Wes-Europa en die Verenigde State te vernou. Die Nasionalistiese Party het Malta se lidmaatskap tot die Europese Unie bepleit en lê 'n aansoek voor op 16 Julie 1990. Dit word 'n betwisbare saak met die Arbeiders wat lidmaatskap teëstaan.
'n Deurtastende program van liberalisering en openbare beleggings lei tot 'n groter meerderheid vir die Nasionaliste in die 1992 verkiesing. In 1993 is plaaslike rade weer hervestig in Malta
Algemene verkiesings was in Malta gehou op 26 Oktober 1996; alhoewel die Arbeiders die meeste stemme ontvang het, het die Nasionaliste die meeste setels gewen. Die grondwetlike veranderings van 1987 moes vir die tweede keer gebruik word, en die Arbeidersparty is 'n addisionele 4 setels toegeken om hulle meerderheid in die Parlement te verseker. Malta se aansoek tot die EU is gevolglik op ys geplaas. 'n Verdeling in die Arbeidersparty in 1998 tussen Eerste Minister Sant en voormalige Eerste Minister Mintoff, nou 'n agtersitter, het tot gevolg gehad dat die regerings sy meerderheid verloor. Nieteenstaande die President van die Republiek se voorkeur vir 'n onderhandelde oplossing, het alle pogings vrugteloos geëindig, en het hy geen ander opsie oorgehad as om Sant en sy regering se bedanking te aanvaar nie, en 'n vroeë verkiesing uit te roep.
Met hulle terugkeer na hul amp as regeerders in die 1998 verkiesing, met 'n 13 000 stemme voorsprong, het die Nasionalistiese Party die EU lidmaatskapaansoek heropen. Malta is formeel aanvaar as 'n kandidaadland tydens die Helsinki-Europese raad van Desember 1999. In 2000 is die doodstraf ook geskrap uit die militêre wet van Malta.
EU toetrede-onderhandelings is laat in 2002 afgehandel en 'n referendum om lidmaatskap in 2003 het aangedui dat 53.65% uit 90.86% geldige stemme ten gunste daarvan was. Die Arbeiders het dit gestel dat hulle nie gebonde sal wees aan die uitslag nie indien hulle die leisels sou oorneem met die algemene verkiesing later daardie jaar. Onder hierdie omstandighede is 'n verkiesing uitgeroep en die Nasionalistiese Party het nog 'n mandaat gewen, om Lawrence Gonzi as Eerste Minister aan te wys. Die Toetrede-ooreenkoms is geteken en bekragtig en Malta sluit die 1ste Mei 2004 aan by die EU. Eenstemmigheid oor lidmaatskap is vervolgens met die Arbeiders bereik dat hulle die uitslag sal respekteer. John Dalli is aangewys as die eerste Maltese Europese kommissaris by die tweede Barroso-kommissie.
Malta in die Europese Kommissie (2004-)
Binne die konteks van die EU lidmaatskap het Malta by die Eurosone aangesluit op 1 Januarie 2008; die 2008 verkiesing bevestig Gonzi in die premierskap, terwyl George Abela in 2009 President van Malta word.
Op 28 Mei 2011 stem die Maltese "ja" in die konsulterende egskeidingsreferendum. Op daardie tydstip was Malta slegs een van drie lande in die wêreld, saam met die Filippyne en die Vatikaanstad, waar egskeidings ontoelaatbaar is. As gevolg van die referendum se uitslag is 'n wet, wat egskeiding onder sekere omstandighede toelaat, dieselfde jaar uitgevaardig. Na aanleiding van 'n korrupsieskandaal moes John Dalli bedank en is hy vervang met Tonio Borg as die Maltese kommissaris in 2012. 'n Dringende verkiesing is uitgeroep vir Maart 2013 na die Gonzi-regering hul Parlementêre meerderheid verloor het.
Khary Payton
Khary Payton (gebore 16 Mei 1972) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Astronaut: The Last Push (2012) en in die televisiereekse The Walking Dead (2010) en Teen Titans Go! (2013).
Fauresmith
duimnael|links|270px|Fauresmith se huidige [[NG gemeente Fauresmith|NG kerk. Mev. Bettie Botha, eggenote van ds. Hennie Botha, het die hoeksteen gelê op 6 Oktober 1962.]]
Fauresmith is 130 km suidwes van Bloemfontein geleë. Die dorp, wat genoem is na ds. Phillip Faure en sir Harry Smith, is die tweede oudste dorp in die Vrystaat.
Geskiedenis
Met die vestiging van blankes in die omgewing het die behoefte vir 'n kerkplaas ontstaan. Na vele onderhandelinge met die Britse regering (sonder sukses), word daar eindelik 'n tydelike kerkie gebou op die plaas Sannahspoort - tans Fauresmith. Die kerkraad het daarna die plaas gekoop teen 14 000 ryksdalers (£1 050). Dadelik is daar begin om erwe te verkoop ten einde fondse te bekom om 'n permanente kerkgebou op te rig. Die verkoop van erwe was dan ook die gemeente se grootste bron van inkomste. Woonhuise, waarvan baie as kerkhuise gedien het (slegs gebruik as die eienaar kerk bywoon), het vinnig verrys. 'n Interessante verkoopsvoorwaarde was dat daar geen spiritualieë of ander sterk drank op enige van die erwe verkoop mag geword het nie. Die huidige gemeentes van Philippolis, Trompsburg, Edenburg, Petrusburg, Koffiefontein, Luckhoff en 'n groot deel van Jacobsdal het aan die gemeente behoort.
Twee jaar voor die stigting van die dorp het die inmenging van die Britse regering in die binneland gelei tot die daaropvolgende militêre botsing tussen Boer en Brit te Boomplaats, sowat 30 km van die huidige Fauresmith.
Op 30 Augustus 1851 is 'n vergadering gehou te Sannahspoort, maar bo-aan die notule staan die naam "Fauresmith".
Naas Bloemfontein was Fauresmith die belangrikste dorp en distrik in die Oranje Vrystaat. Die eerste volksraad moes tussen die twee kies om te besluit watter een die hoofstad van die Oranje Vrystaat sou wees. Met 'n meerderheid van twee stemme het die keuse op Bloemfontein geval.
Omgewing
Fauresmith is die enigste dorp in Suid-Afrika en een van slegs drie in die wêreld, waar die treinspoor in die middel van die hoofstraat loop.
Die winters is baie koud met nagtemperature van onder vriespunt wat algemeen voorkom.
Jan Breytenbach
Luitenant-Kolonel Jan Breytenbach (gebore 14 Julie 1932) was die stigter en eerste bevelvoerder van 1-Verkenningsregiment (1-Recce) - voorloper van die latere Spesiale Magte Brigade van die SANW soortgelyk aan die Britse SAS (Special Air Service). Hy is die stigter van 32-Bataljon, ook bekend as "Buffalo Battalion" sowel as 44 Valskermbrigade.
Militêre loopbaan
Breytenbach het in 1950 by die Leërgimnasium aangesluit en in 1953 is die Vredesswaard aan hom toegeken. Daarna het hy by die Royal Navy Fleet Air Arm aangesluit nadat hy in die Pantserkorps diens gedoen het en in die Suez-krisis in 1956 operasionele ervaring opgedoen het. Hy het in 1961 weer by die Suid-Afrikaanse Weermag (SAW) aangesluit en kort daarna het een van die eerste 1-Valskermbataljon-kursusse voltooi. Hy het in 1971 1-Verkenningskommando gestig.
In 1975 het Breytenbach die operasie Savannah, die SAW se koverte ingryping in die Angolese Burgeroorlog, gelei. Die oorblyfsels van hierdie groep het later die berugte 32-Bataljon geword.
Hy het in 1977 die Stafkollege-kursus bygewoon en is tot kolonel bevorder. In 1978 lei hy die SAW-valskermaanval op Cassinga.
Hy het senior stafoffisier geword by die Noord-Transvaalse Bevelstruktuur en het vanaf 24 September 1980 tot 31 Desember 1982  die 44 Valskermbrigade aangevoer. Hy het die SAW se Guerrillaskool gestig, waarvan hy in bevel was tot met sy aftrede.
Breytenbach het in 1987 uit die weermag afgetree en het sedertdien 'n aantal boeke geskryf. Hy is die broer van die Suid-Afrikaanse digter en skrywer Breyten Breytenbach en van die oorlogskorrespondent / fotograaf Cloete Breytenbach. Gedurende die 1980's het Breyten en Jan Breytenbach sterk teenstrydige politieke standpunte gehuldig.
Rudolf I
Rudolf I, die grondlegger van die Huis van Habsburg, is in 1218 in Limburg in Breisgau gebore. Hy was die seun van Albert IV, graaf van Habsburg, en 'n peetkind van die Hohenstaufen-keiser Frederik II. Rudolf het mettertyd 'n vooraanstaande graaf geword, met baie besittings aan die Bo-Ryn. In die keiserlose tyd, na die ondergang van die Hohenstaufens (1256 - 1273) het hy sy besittings aansienlik uitgebrei, onder meer deur ‘n voordelige huwelik en kundige politiek.
Hoewel hy nie ŉ belangrike vors binne die Duitse Heilige Romeinse Ryk was nie, is hy in 1273 tot koning van Duitsland gekies. Die ander vorste het naamlik gevrees dat koning Ottokar II van Boheme, wat in daardie stadium die magtigste vors was, koning van Duitsland sou word, en so die opperheerskappy verkry. Koning Rudolf het dan ook niks gedoen wat die gesag van die ryksvorste sou skend of inkort nie, maar hy het sy posisie met kundigheid en daadkrag benut om ten minste soveel gesag soos hulle te bekom.
Ottokar het die keuse van Rudolf nie erken nie. Daarom het Rudolf die ryksban oor hom uitgespreek. In 1278 het Ottokar teen Rudolf oorlog verklaar, maar in 'n veldslag op die Marchfeld in Benede-Oostenryk is hy verslaan. Ottokar self het in hierdie slag gesneuwel, en Rudolf was nou die onbetwiste koning. Oostenryk en Stiermarke het Rudolf aan sy twee seuns Albrecht en Rudolf gegee, en so is die mag van die Huis van Habsburg In Oostenryk gevestig. As Duitse koning het Rudolf op 'n energieke wyse die vrede in sy ryk gehandhaaf. Ook het hy 'n einde gemaak aan die streke van die baie roofridders en hul burge vernietig.
Jack Hill (akteur)
Jack Hill (12 September 1887 – 22 November 1963) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Fighting Demon (1925) en Eight Bells (1935).
SKY-MAP.ORG
SKY-MAP.ORG (of WikiSky.org) is ’n wiki en interaktiewe ruimtekaart met meer as ’n miljard hemelliggame. Gebruikers kan die hele hemelruim sien en inzoem om streke in detail te sien. WikiSky sluit baie sterre, sterrestelsels en planete in, maar is nog in ’n ontwikkelingstadium. Gebruikers kan ook inligting oor verskillende sterre redigeer deur artikels te skryf, internetskakels by te voeg, foto's te laai of spesiale groepe vir ’n spesifieke taak te skep.
Ernest Jones
Ernest Jones was 'n aanhanger van Sigmund Freud en word beskou as die stigter van die psigoanalise beweging in Brittanje. Hy is gebore in Gowerton, Wallis, in 1879 op Nuwejaarsdag. Hy is opgelei as 'n dokter, maar weens beweringe van onetiese gedrag teenoor jong vroulike pasiënte, moes hy padgee uit Londen. Hy het vanaf 1908 tot 1913 in Kanada gewerk. In hierdie tydperk was hy ook instrumenteel om psigoanalise in die VSA te vestig.
SKY-MAP.ORG
Sagteware
Die gebruiker kan die lug óf in kaartmodus óf in SDSS-modus bestudeer. In albei modusse kan die naam en ’n kort beskrywing van die voorwerp gesien word deur die muis daaroor te beweeg. Dit kan gebruik word om na artikels, foto's en ander inligting te skakel. SKY-MAP.ORG het sy eie API sodat kodes geskryf kan word om toegang te kry tot kaarte, inligting en SDSS-data.
Ernest Jones
In 1913 is hy terug na Engeland, waar hy gepraktiseer het as 'n psigoanalis. Hy het die Londense Psigoanalitiese Vereniging begin en was verantwoordelik vir verskeie publikasies en lesings rakende verskeie aspekte van die vakgebied.
SKY-MAP.ORG
Sagteware
Sommige foto's van WikiSky, soos DSS2- en SDSS-foto's, is vir "niekommersiële gebruik". Die DSS-dataregte behoort aan verskillende instellings. SDSS-data is ook vir niekommersiële gebruik. Foto's van die Hubble-ruimteteleskoop, Spitzer-ruimteteleskoop (infrarooi) of GALEX-ruimteteleskoop (ultraviolet) is in die openbare domein (Nasa, VSA-regering).
Ernest Jones
Jones was ook President van die Internasionale Psigoanalitiese Vereniging vanaf 1920 tot 1924 asook 1932 tot 1949. In 1920 het hy ook die International Journal of Psychoanalysis begin, en was redakteur tot 1939.
Die Britse Mediese Vereniging het amptelike erkenning gegee aan psigoanalise in 1929, en dit was grootliks te wyte aan die aktiewe bydraes van Jones. Hierna het die BBC hom verwyder van hulle lys van sprekers wat gevaarlik sou wees vir publieke moraliteit en in 1932 het hy reeks uitsendings behartig rakende psigoanalise.
Na Hitler se oorname in Duitsland het Jones verskeie Duitse analiste van Joodse afkoms gehelp om te hervestig in Engeland en ander lande. Na die oorname van Oostenryk het hy self onder moeilike en gevaarlike omstandighede na Wenen gereis en 'n bepalende rol gespeel in die emigrasie van Freud na Londen.
Na die oorlog, het Jones voortgegaan met sy praktyk as psigoanalis en om lesings te gee. Hy het ook sy laaste jare gewy aan die skrywe van die omvattende biografie van Freud en beskrywing van sy werke. Hierdie skrywe het drie volumes beslaan en het tussen 1953 en 1957 verskyn. Sy duitssprekende vrou het hom hiermee gehelp deurdat sy verskeie van Freud se vroeë korrespondensie en ander dokumente, wat deur Anna Freud beskikbaar gestel is, vertaal het.
Jones het self begin om 'n outobiografie, Free Associations te skryf, maar dit is nooit voltooi nie en is na sy dood in 1959 gepubliseer.
Jones is oorlede op 11 Februarie 1958.
Nuwe Ekonomiese Beleid
Lenin se Nuwe Ekonomiese Beleid was 'n gedeeltelike terugkeer na kapitalisme wat noodsaaklik was vir die oorlewing van kommunisme. Lenin moes ‘n kompromis met kapitalisme aangaan omdat hy gesien het dat Kommunisme in gevaar was en Rusland in ‘n baie swak ekonomiese toestand was as gevolg van die Oorlogskommunisme wat as noodmaatreël ingestel moes word om die Rooies tydens die Burgeroorlog wat van 1918 tot 1921 in Rusland geveg is te steun en te verseker dat die Kommunistiese Party aanbewind bly.
Die burgeroorlog breek in 1918 uit omdat daar heftige teenkanting van binne en buite Rusland was teen die vernietiging van die demokratiese gekose parlement en die instelling van ‘n Eenparty Diktatuur deur die Kommuniste Party. Die opponent noem hulself die “Wit Russe” of “Wittes” om hulself te onderskei van die “Rooi” Kommuniste. Hierdie opponente wil almal ontslae raak van Kommunisme al het elkeen van hulle, hul eie doelwit gehad. Die Landhere wou ‘n die Monargie herstel. Die Liberale wil ‘n kapitalistiese demokrasie hê en die Sosialiste was teen ‘n Diktatorskap van die Proletariaat. Die Wittes kry hulp van Engeland, Frankryk, VSA en Japan omdat hierdie lande almal bang was dat Kommunisme na hul lande sal versprei.
Die Wittes was verswak omdat hul leiers nie kon saamstem wie Rusland gaan regeer as hulle wen nie. Dit het tot Lenin se voordeel gestrek want in teenstelling met die Wittes was die Rooies verenig en hulle het ‘n gesamentlike doel gehad.
Leon Trotsky het die Kommunistiese Magte aangevoer en verander die Rooi Wagte in die Rooi Leër (“Rooies”.) In 1921 wen die Rooi Leër die oorlog omdat hulle verenig was en ‘n gesamentlike doel gehad het. Hul dissipline was sterk en propaganda was goed. Trotsky se organisasie was uitstekend en die Rooies was goed toegerus met kos en ammunisie, te danke aan Oorlogskommunisme. Die Tsjeka, geheime polisie, tree op teen alle opposisie van die staat. 200 000 is dood en 85 000 mense is gevange geneem. Kommunisme was nou stewig gevestig en daar was nie meer georganiseerde weerstand teen die staat nie.
Oorlogskommunisme was ingestel as noodmaatreël om die Rooies teen die Wittes in die Burgeroorlog te steun. Die staat neem sentrale beheer oor alle produksie en verspreiding. Privaat rykdom het die eiendom van die staat geword en niemand is toegelaat om eiendom te besit of te erf nie. Die staat nasionaliseer alles en stel sentrale beplanning in. Privaat handeldrywing word verbied.
Landbou. Alle grond behoort aan die staat. Kleinboere se oorskotproduksie graan word deur die staat opge-eis sodat die Rooi Leër en fabriekswerkers, asook mense in stede gevoed kon word. Rantsoenering van kos het oral in Rusland plaasgevind. Die Rooies kry die meeste kos. Die regering het die prys bepaal waarteen hulle die graan van die kleinboere koop. Dit was egter baie min en die kleinboere bied teenstand teen die kospatrollies, omdat hulle nie tevrede was om hul graan vir so min te verkoop nie. Hul teenstand is met geweld deur die Rooi Leër en Tsjeka onderdruk. Graan is met geweld van die kleinboere geneem. Die kleinboere brand hul oeste af en dood vee. Die kleinboere keer terug na bestaansboerdery en die produksie van voedsel neem af, met die gevolg dat daar hongersnood in Rusland uitbreek en 5 miljoen mense sterf.
Nywerhede. Fabrieke is genasionaliseer. Mense is opgekommandeer om in fabrieke en ander ekonomieë te werk en ook om in die Rooi Leër te veg. Werkerskommitees is in beheer van werkers en stakings word verbied. Hierdie mense het min ondervinding en vaardighede gehad en daarom het die produksie van goedere met 50% gedaal. Daar was voedseltekorte en hongersnood. Werkers het stede verlaat en na die platteland verhuis op soek na kos.
Opstande breek uit. Die matrose by die Kronstadt-vlootbasis het in Maart 1921 gemuit. Hulle was voorheen Lenin se grootste ondersteuners. Hulle eis vrye verkiesings, vryheid van pers, ‘n einde aan opkommandering van voedsel en ‘n einde aan Kommunistiese diktatuur. Hierdie muitery en alle ander opstande is op bevel van Lenin wreed onderdruk deur die Tsjeka en die Rooi Leër.
Oorlogskommunisme het as gevolg van nasionalisering ‘n negatiewe effek op die landbou en industrieë gehad. Lenin besef dat die ekonomie in Rusland herstel moet word indien die Kommunistiese Party aan bewind wil bly.
Lenin kyk na ‘n nuwe beleid en hy stel die Nuwe Ekonomiese Beleid (NEB) in wat ‘n radikale besluit weg van die streng beheer van Oorlogskommunisme is, na ‘n buigsame stelsel wat beperkte vrye ondernemings toegelaat het. Dit was ‘n tydelike kompromis met kapitalisme. NEB is ‘n gemengde ekonomie met staatsbeheer en privaatbesit.
Landbou. Gedwonge opkommandering van graan is gestaak. Plase word steeds deur die staat beheer, maar boere kon ekstra grond en werkers huur om hul produksie te verhoog. Die boere kon hul produkte op die ope mark verkoop nadat verpligte graanbelasting aan die staat betaal is. ‘n Ryk boereklas het ontstaan nl. die Koelakke.
Nywerhede. Ondernemings met minder as 20 werkers kon privaateienarskap hê. Ondernemings met meer as 20 werkers was deel van trust-maatskappye. Hierdie ondernemings het kapitalistiese metodes gebruik. Werkers het aansporingsbonusse gekry om hulle aan te moedig om harder te werk en meer te produseer en hulle is ook nie meer gedwing om aan te sluit by vakbonde nie. Handel met die buiteland is toegelaat. ‘n Ryk handelaarsklas het ontstaan en hulle is die NEB manne genoem.
Die Staat het nog beheer oor die belangrikste sektore van die ekonomie nl. nywerhede, bankwese en buitelandse handel. In 1921 word die Staatsbank gestig en daar was meer geld in omloop. Dit het ook buitelandse handel bevorder.
Die gevolge van die NEB is dat die ekonomie verbeter het, maar die nywerhede herstel stadiger as die landbou want daar was steeds werkloosheid in die stede. Daar was teenkanting van stoere kommuniste soos Trotsky wat gevoel het dat die NEB verraad teen Kommunisme is. Stalin het egter gevoel dat dit nodig was om die ekonomie te red.
SLOT: Oorlogskommunisme was nodig om te verseker dat die Rooies die Burgeroorlog wen, maar dit was rampspoedig vir die ekonomie, kleinboere asook die mense in die stede. Die beleid van Kommunisme is in gevaar gestel. Die NEB was suksesvol in die behoud van die Kommunisme. Die ekonomie is verbeter.
517
Die jaar 517 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 17de jaar van die 6de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Ruimtevaardergroep 5
Ruimtevaardergroep 5 is deur NASA aangekondig in April 1966. Van die ses maanmodulevlieëniers wat op die maan geloop het, kom drie uit hierdie groep. Nege van die groep het na die maan gevlieg en die ander het aan die Skylab- en ruimtependeltuig-programme deelgeneem. Drie pendeltuigbevelvoerders kom uit hierdie groep.
Joe Engle is uniek, hy is die eerste persoon wat gekeur is nadat hy reeds sy ruimtemanvlerke gekry het; dit word toegeken aan enige persoon wat hoër as 80 km van die aarde se oppervlak vlieg.
Die groep is:
Alma, Limpopo
Alma is 'n klein dorpie suid van Vaalwater geleë in die Limpopoprovinsie in die noorde van Suid-Afrika.
Geografie
Die gebied noord van die Waterberg word omring deur groen-grys bosveldplantegroei en 'n paar privaatwildreservate is in die malariavrye gebied geleë. Die Mokolorivier ontspring naby Alma by die samevloeiing van die Sandrivier met die Grootspruitrivier in 'n platterige, oop gebied met talle koppies, voordat dit deur 'n steil kloof bokant die dorp Vaalwater uitvloei.
Die dorpie word bedien deur Laerskool Alma, 'n primêre en vroeë sekondêre skool 24 kilometer (15 myl) van Vaalwater geleë.
Witmossel
Die witmossel (Donax serra) is 'n tweekleppige skulpdier wat aan die ooskus en verder noord van Suid-Afrika voorkom.
Die diertjie word tot 8.8 cm lank. Dit het 'n driehoekige vorm met dwarsriwwe oor die hele buitekant. Dit kom voor op sandstrande op die tussengetysone. Dit het 'n graafagtige voet wat dit gebruik om homself onder die sand in te grawe.
Siktifkar
Siktifkar (Russies: Сыктывкар) is die hoofstad van die Republiek van Komi, ’n federale deelgebied van Rusland. Die bevolking in 2014 was 241 982.
Die stad is aan die Sisola-rivier geleë (wat die oorsprong was van sy oorspronklike naam, Oest-Sisolsk), naby die samevloei met die groter Witsjegda-rivier. Siktifkar se huidige naam kom van die Komi-naam vir die Sisola-rivier, Siktif, en die woord kar (stad).
Hilda Plowright
Hilda Plowright (29 November 1890 – 9 Oktober 1973) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Television Spy (1939), Raffles (1939), en Summer Magic (1963), en in die televisiereeks One Step Beyond (1959).
Reseptor (biochemie)
duimnael|links|Voorbeelde van membraanreseptore: 1. Ligande, 2. Reseptore, 3. Sekondêre boodskappers.
’n Reseptor in biochemie en farmakologie is ’n proteïenmolekule wat chemiese seine van ’n ander sel ontvang. Wanneer sulke chemiese seine aan ’n reseptor bind, veroorsaak hulle die een of ander vorm van weefsel-/sellulêre reaksie, byvoorbeeld ’n verandering in die sel se elektriese aktiwiteit.
In hierdie sin is ’n reseptor ’n proteïenmolekule wat interne chemiese seine herken en daarop reageer – ’n asetielcholien-reseptor herken byvoorbeeld sy interne ligand, asetielcholien. Soms word die term in farmakologie ook gebruik om ander proteïene in te sluit wat dwelmteikens is.
Reseptorproteïene kan geklassifiseer word volgens hul ligging. Transmembraanreseptore sluit in ioonkanaalgebonde (ionotropiese) reseptore, G-proteïengebonde (metabotropiese) hormoonreseptore en ensiemgebonde hormoonreseptore. Intrasellulêre reseptore is dié wat in die sel voorkom en sluit in sitoplasmiese en kernreseptore. ’n Molukule wat aan ’n reseptor bind, word ’n ligand genoem; dit kan ’n proteïn, peptied of ander klein molekule wees soos ’n senuoordraer, hormoon, farmaseutiese dwelm, gifstof of dele van die buitekant van ’n virus of mikrobe. Die intern aangewese molekule vir ’n spesifieke reseptor word sy interne ligand genoem.
Elke reseptor is gebonde aan ’n spesifieke sellulêre biochemiese pad. Hoewel verskeie reseptore in die meeste selle voorkom, sal elke reseptor net bind met ligande met ’n sekere struktuur, amper soos wat slegs ’n sleutel met ’n sekere vorm in ’n spesifieke slot sal pas. Wanneer ’n ligand met sy ooreenstemmende reseptor bind, aktiveer of inhibeer dit die reseptor se geassosieerde biochemiese pad.
Struktuur
duimnael|Transmembraanreseptor:E=ekstrasellulêre ruimte; I=intrasellulêre ruimte; P=plasmamembraan.
Reseptore se struktuur is baie uiteenlopend en kan oor die algemeen in die volgende kategorieë ingedeel word:
Dassault Rafale
Die Dassault Rafale is 'n Franse tweelingenjin, kanarddeltavlerk, multirolvegvliegtuig wat deur Dassault Aviation ontwerp en gebou word. Met 'n hoë vlak van behendigheid, is die Rafale bedoel om lugoppergesag-, verbod-, verkennings- en kernaanvalsmissies uit te voer.
Geskiedenis
Teen die laat 1970's het die Franse Lugmag en Vloot beplan om hul huidige vloot van vliegtuie te vervang en te konsolideer. Ten einde die ontwikkelingskoste te verminder en voornemende verkope te bevorder, het Frankryk in 'n ooreenkoms met vier ander Europese lande getree om 'n ratse veeldoelvegter te produseer. Daaropvolgende argumente oor die werksverdeling en verskille in vereistes het gelei tot Frankryk se onttrekking en die stigting van sy eie ontwikkelingsprogram vir vegvliegtuie.
Die Rafale, bekendgestel in 2001, word geproduseer vir beide die Franse Lugmag en vir vliegdekskip-gebaseerde bedrywighede in die Franse Vloot. Terwyl die Rafale bemark word vir uitvoer na verskeie lande, het net die Indiese Lugmag besluit om dit aan te koop. Die Rafale is gebruik in gevegte oor Afghanistan, Libië, Mali en Irak. Kenmerke soos die SPEKTRA geïntegreerde verdedigende-hulpmiddelstelsel is van kardinale belang in Libië. Verskeie opgraderings aan die Rafale se wapens en avionika sal in 2018 bekendgestel word.
Nadat dit oorspronklik geskeduleer was om in 1996 reeds in diens te gaan, het die Rafale onder beduidende vertragings gely weens na-Koue Oorlog begrotingsbesnoeings en veranderinge in weermagprioriteite. Die vliegtuig is tans beskikbaar in drie weergawes: Rafale C enkelsitplek-landgebaseerde weergawe, Rafale C tweesitplek-landgebaseerde weergawe, en die Rafale M enkelsitplek-vliegdekskipgebaseerde weergawe.
Kenmerke
Baie van die vliegtuig se avionika en funksies, soos direkte steminsette, aktiewe elektroniesgeskandeerde verskeidenheid radar en die "Optronique secteur frontal" infrarooi soek-en-spoorsensor, is plaaslik in Frankryk ontwikkel en vervaardig vir die Rafale program.
Die tuig is toegerus met twee SNECMA M88-2-enjins en word gekenmerk deur die kanard-vlerkopstelling soos die Saab JAS 39 Gripen en Eurofighter Typhoon ook het.
Swartmossel
Die swartmossel (Choromytilus meridionalis) is tweekleppige skulpdier wat aan die wes- en suidkus van Suid-Afrika voorkom. Dit is 'n mariene weekdier in die familie Mytilidae. Hulle is deel van die filum Mollusca, wat die tweede grootste filum van ongewerwelde diere is met ongeveer 85 000 spesies.
Morfologie
Hierdie diertjie word tot 15 cm lank. Die mossel is swart van kleur en word blou as gevolg van erosie. Dit kom in rotsagtige gebiede in die tussengetysone voor, waar dit gegroepeer groei. Dit is smaller en swarter as die Mediterreense mossel, Mytilus galloprovincialis, waarmee dit dikwels verwar word. Die familie Mytilldae is bekend vir smal, elliptiese, waaiervormige, dun kleppe wat van dieselfde grootte is, die afwesigheid van prominente skarniertande, en die teenwoordigheid van bissus- of fyndrade wat van die skarnierarea afhang om op rigiede substrate te anker.
Ekologie en oorlewing
Die swartmossel is 'n filtervoeder wat drywende stukkies alge en fitoplankton eet. Dit word bedreig deur die indringing van die snelgroeiende en geharde Mediterreense mossel, wat dit om ruimte oortref. Deeltjies organiese materiaal is die belangrikste voedselbron van baie filtreervoedende tweekleppers, insluitend C. meridionalis. Choromytilus meridionalis gebruik bakterieë as 'n stikstofhulpbron, wat belangrik is vir sy groei en oorlewing in die tussengetysone. Die bakteriële stikstofopname deur C. meridionalis was die hoogste wanneer mossels aan hoogwater blootgestel is en die laagste tydens laagwater.
Die bakteriële stikstofopname deur C. meridionalis word beïnvloed deur die beskikbaarheid van ander stikstofbronne soos opgeloste anorganiese stikstof. Dit dui daarop dat spesies die vermoë het om hul stikstofopnamestrategie aan te pas gebaseer op die beskikbaarheid van verskillende stikstofbronne. C. meridionalis kan saam met die tweekleppige Aulacomya atra in die natuur voorkom.
Voortplanting
In die Valsbaai-omgewing plant Choromytilus meridionalis almal op dieselfde tyd voort en neem deel aan twee broeiseisoene. Alhoewel die aantal eiers en sperms wat elke jaar vrygestel word verander, is die verhouding van eiers tot sperm konstant. Die geslagte is apart en wyfies kan onderskei word deur die sjokolade-bruin kleur van die eierstok, terwyl die testis geel tot wit is, afhangende van die toestand van ontwikkeling. By volwasse diere strek die gonade as 'n verdikte lob in die middellyn tussen die kieue, posterior van die voet. By C. meridionalis vind gametogenese deurlopend deur die jaar plaas. C. meridionalis-larwes is die meeste van die tyd in die waterkolom aanwesig en sal maklik op toue of boeie wat in die water hang, vestig; hulle vestig selde op die rotsagtige substraat.
Die mossel is 'n gewilde seekosgereg.
Bakoe-staatsuniversiteit
Die Bakoe-staatsuniversiteit (BSU); (Azerbeidjans: Bakı Dövlət Universiteti (BDU)) is 'n openbare universiteit wat in Bakoe, Azerbeidjan geleë is. Dit is in 1919 deur die Parlement van die Azerbeidjanse Demokratiese Republiek gestig. Die universiteit het met die fakulteite van geskiedenis en filologie, fisika en wiskunde, en regte en geneeskunde begin, met 'n aanvanklike inskrywingsgetal van 1,094 studente. Die eerste rektor was Vasili Razoemofski, 'n voormalige professor in sjirurgie aan die Kazan-universiteit.
In 1930 het die regering die universiteit beveel om ooreenkomstig 'n herorganisasie van hoër onderwys in die land te sluit. Die universiteit is vervang met die Hoër Pedagogiese Instituut. Die universiteit is egter in 1934 weer gevestig, en het voortgegaan om deur die uitdagings van die Tweede Wêreldoorlog te funksioneer, wat 'n tekort aan genoegsame fakulteitslede ingesluit het.
Teen die universiteit se veertigste herdenking in 1959 het dit alreeds oor dertien fakulteite beskik. Die Azerbeidjanse Geneeskundige-universiteit en Azerbeidjanse Staatsuniversiteit vir Ekonomiese Studies het beide hul bestaan te danke aan die oorspronklike fakulteite by die BSU.
Onder die gegradueerdes van die BSU tel twee voormalige presidente van Azerbeidjan, Abulfaz Elchibey en Heydar Aliyev. Elchibey het van die fakulteit vir Arabiese Tale en Letterkunde gegradueer terwyl Aliyev, wat Azerbeidjan se politieke sfeer vir meer as dertig jaar gedomineer het, van die Fakulteit van Geskiedenis gegradueer het. Die fisikus Lev Landau het tussen 1922 en 1924 aan die BSU studeer.
Die BSU is die enigste universiteit van die Republiek Azerbeidjan wat op internasionale organisasies se ranglyste verskyn. Dit is tans in die 1872ste plek geleë op die ranglys vir akademiese prestasies.
Geskiedenis
Die BSU is op 1 September 1919 by wyse van 'n besluit van die Parlement van die Azerbeidjanse Demokratiese Republiek gestig. Die universiteit het aanvanklik vier fakulteite (geskiedenis en filologie, fisika en wiskunde, Regte, en Medies) gehad.
Van die voorste professore in die tydperk van 1920 tot 1940 was die Azerbeidjanse skrywer Abdurrahim bek Haqverdiyev; professor vir Oosterse studies P.K. Juze; professor A.O. Makovelski en professor A.O. Mishel. Gedurende hierdie tydperk het die administrasie lektore soos N.Y. Marr en V.V. Bartold na Bakoe genooi.
518
Die jaar 518 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 18de jaar van die 6de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Bakoe-staatsuniversiteit
Geskiedenis
In 1930 is die universiteit gelikwideer ingevolge 'n besluit wat deur die raad van die kommissaris op herorganisasie geneem is. Die Hoër Pedagogiese Instituut is in die plek daarvan geskep. Die staatsuniversiteit het eers weer in 1943 sy werksaamhede hervat en gou die republiek se wetenskaplik-pedagogiese sentrum geword. Ten spyte van die groot tekort aan lektore, te wyte aan die Tweede Wêreldoorlog, kon die universiteit nogtans daarin slaag om sy gesaghebbende posisie te behou. In 1945 het die lektore 'n aktiewe deel in die stigting van die Azerbeidjanse Akademie van Wetenskap gespeel. Die meeste van die republiek se universiteite–soos byvoorbeeld die Azerbeidjanse Geneeskundige-universiteit, Azerbeidjanse Universiteit vir Ekonomie studies en die Azerbeidjanse Staat-pedagogiese-universiteit–is op dieselfde basis as dié van die Bakoe-staatsuniversiteit gestig.
Die universiteit het verder ontwikkel nadat Heydar Aliyev beheer verkry het. Modern vakkundige gebiede en departemente en wetenskaplike laboratoriums is by die universiteit in bedryf gestel. Met sy ryk historiese agtergrond was die Bakoe-staatsuniversiteit nog altyd 'n groot wetenskaplike en opvoedkundige sentrum van die Azerbeidjanse samelewing. Bekende wetenskaplikes, intellektuele en politici asook Azerbeidjan se bekendste politikus, Heydar Aliyev, het aan die universiteit gegradueer. Die Bakoe-staatsuniversiteit bied tans 16 hoof studierigtings aan, met 25 BA-grade en 153 meestersgrade.
Internasionale verhoudinge
Die universiteit het met verloop van tyd sy internasionale betrekkinge opgebou. Tans is die BSU lid van verskillende verenigings en instellings soos die Assosiasie van Universiteite van Eurasië, wat die meeste universiteite van die voormalige USSR verteenwoordig. Tussen 2002-2004 het BSU die vereniging van universiteite van die Swart See-state gelei. Verder het die universiteit ooreenkomste gesluit met die Moskouse-staatsuniversiteit, die Midde-Oosterse Tegniese-universiteit, Nice-Sofia Antipole-universiteit, Indiana-universiteit, Kijif- Nasionale Universiteit, Universiteit van Wene en andere.
Die universiteit speel dikwels as gevolg van hierdie verbintenisse gasheer vir wetenskaplike konferensies en werkswinkels en publiseer ook handboeke.
Affiliasies
Die universiteit is 'n lid van die Kaukasiese Universiteite-assosiasie.
Saint-Étienne
Saint-Étienne (Frans: [sɛ̃t‿etjɛn]; Arpitaans: Sant-Etiève; Oksitaans: Sant Estève, [ˈsantesˈtɛβe]) is die prefektuur (hoofstad) van die Suid-Franse département Loire. Die stad lê suid-wes van Lyon in die Sentraal-Massief, aan die Furan-rivier en aan die voet van die Massif du Pilat (1 432 meter).
Die stad se naam is die Franse vorm van "Sint-Stefanus", en sy bewoners word derhalwe in Frans Stéphanois genoem.
Etimologie
Volgens oorlewerings het die klein plaaslike nedersetting die naam Furanum gedra wat van die Furan-rivier afgelei is. Later is hierdie naam gewysig tot Furania en tot by die Middeleue gebruik. Die oudste dokumente uit die jaar 1258 verwys na die stad as Sancti Stephani de Furano (Frans: Saint-Étienne de Furan).
Aangesien Saint-Étienne vir sy wapenvervaardiging bekend gestaan het, is die stad se naam tydens die Franse Rewolusie 'n tyd lank gewysig tot Armeville of Commune d'Armes.
Tussen 1969 en 1970 het die stad ná die versmelting van Saint-Étienne met sy buurstad Saint-Victor-sur-Loire die amptelike naam Saint-Étienne-sur-Loire gedra.
Die Middeleeue
Die eerste menslike nedersetting in die gebied van die huidige stad gaan terug op die kasteel van Saint-Priest wat in 1167 opgerig is.
Nogtans dateer die oudste dokumente wat na die stad Sanctus Stephanus de Furano verwys uit die 12de eeu toe graaf Guy II de Forez die abdy van Valbenoîte laat oprig het.
Die gebeure in verband met die Honderdjarige Oorlog met Engeland het Saint-Étienne nie gespaar nie, en die klooster Valbenoîte is in 1359 deur Engelse Tard-Venus geplunder. Om hierdie soort invalle af te weer het die ab Hugues de Torrenche die dorp laat versterk.
Die dorp was destyds rondom die Groot Kerk (Frans: Grande Église) geleë en deur 'n stadsmuur beskerm. Die Tour de la droguerie op die huidige Place du Peuple ("Volksplein") is in die 16de eeu digby die ou stadspoort opgerig.
Met die vestiging van nuwe inwoners het die versterkte dorp te klein geraak, en 'n voorstad het buite die stadsmuur begin uitbrei. Teen die einde van die 15de eeu het die bevolking reeds tot meer as 3 000 mense gegroei.
Die 16de tot 19de eeu
Gedurende die derde godsdiensoorlog is Saint-Étienne aan die begin van die jaar 1570 deur admiraal de Coligny ingeneem.
Nog 'n suksesvolle bedryf was lintwewery – 'n ambag wat uit Italië ingevoer is en vanaf die 16de eeu in Saint-Étienne gefloreer het. Danksy die industriële aktiwiteite het die stad se inwonerstal in die 17de eeu tot 20 000 gestyg.
Vanaf 1720 het die Stéphanois steenkool gebruik waarvan die produksie in 1790 reeds 200 000 ton bereik het. Dit het veral as brandstof vir die eerste stoommasjiene gedien. Die steenkoolveld was naby twee bevaarbare waterweë – die Rhône- en Loire-riviere – geleë sodat vervoerkoste redelik laag was.
In die tyd van die Franse Rewolusie het die stad die geleentheid gekry om land van die geestelikheid aan te koop, en in 1792 het die argitek Pierre-Antoine Dalgabio 'n nuwe plattegrond vir die stad ontwerp. Saint-Étienne se straatrooster was oorspronklik in oos-westelike rigting langs die pad van Lyon na Puy-en-Velay aangelê. Dalgabio se nuwe plan was daarenteen in noord-suidelike rigting en langs die pad van Parys na Annonay georiënteer; die nuwe straat wat gebou is het geleidelik tot die Grand'rue van Saint-Étienne begin ontwikkel.
Saint-Étienne het op administratiewe en politieke gebied vir 'n lang tyd 'n minder invloedryke rol gespeel as byvoorbeeld Montbrison (wat as prefektuur gefungeer het) of Feurs wat tussen 1793 en 1795 as die hoofstad van Loire gedien het. Eers in 1855 het Saint-Étienne vanweë sy snelle industriële en bevolkingsgroei die hoofstad (prefektuur) van die département geword.
Op 5 Mei 1821 het Louis-Antoine Beaunier aansoek om 'n spoorwegkonsessie vir die lyn tussen Saint-Étienne en Andrézieux gedoen wat oor 'n afstand van byna 18 kilometer sou loop. Toe Lodewyk XVIII die konsessie op 26 Februarie 1823 aan Beaunier toegeken het, was dit die eerste spoorwegprojek op die Europese vasteland. Aanvanklik is perdespoorwaens gebruik om goedere na die hawe van Andrézieux te vervoer waar die vrag na skepe oorgelaai en verder op die Loire-rivier vervoer is. Veral steenkool is sodoende na bestemmings in Sentraal-, Wes- en Noord-Frankryk verskeep.
Teen die begin van die 20ste eeu is die plaaslike wapenbedryf oorheers deur die Manufacture d'armes de Saint-Étienne (MAS), wat hom op militêre toerusting toegespits het, en die Manufacture française d'armes et cycles (Manufrance), wat jag- en sportgewere vervaardig het. Alhoewel Manufrance sy produksie intussen gestaak het, is daar nog steeds 'n aantal ambagsmanne by spesialiteitsvelde van die geweerbedryf betrokke.
Sport
Saint-Étienne is deur die Franse sportkoerant l'Équipe as die "sportiefste stad in Frankryk" aangewys. Saint-Étienne pronk dan ook met 'n groot aantal stadions en ander sportgeriewe.
Die Stade Geoffroy-Guichard is die grootste stadion met 36 000 sitplekke en word veral vir rugby- en sokkerwedstryde, maar ook ander groot gebeurtenisse gebruik. Die stadion se dak gaan oor 'n tydperk van twintig jaar aan 'n maatskappy verhuur word wat in die somer van 2007 2 600 vierkante kilometer se sonkragpanele geïnstalleer het. Dit is een van die grootste sonenergie-oppervlakke in Frankryk. Saint-Étienne was een van die Franse gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998, FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2003, Rugbywêreldbeker 2007 en Europese Sokkerkampioenskap 2016. Tydens die Rugbywêreldbeker 2023 sal weer wedstryde hier aangebied word.
Ander belangrike stadions en instellings is die Stade Henri-Lux (atletiek), die Parc des Sports de l'Etivallière met 'n oppervlak van 19 hektaar, die Parc des Sports de Méons, die Centre de gymnastique Séraph-Berland (vroue-gimnastiek) en die gholfbaan Golf de Saint-Étienne met 'n oppervlak van 107 hektaar.
George Edward Moore
George Edward Moore, bekend as G.E. Moore (Londen, 4 November 1873 - Cambridge, 24 Oktober 1958), was 'n invloedryke Engelse filosoof, wat later hoogleraar word aan die universiteit van Cambridge. Hy was, saam met Bertrand Russell, Ludwig Wittgenstein, en (voor hom) Gottlob Frege, een van die grondleggers van die analitiese filosofie.
Moore geniet bekendheid weens sy verdediging van die etiese nie-naturalisme, sy beklemtooning van die gesonde verstand in die filosofiese diskoers, en deur die na hom genoemde Paradoks van Moore. Hy word bewonder deur ander filosowe en deur die Bloomsburygroep, maar is (in teenstelling met sy vriend en kollega Russell) minder bekend buite die akademiese wêreld. Moore se essays getuig van 'n duidelike en omsigtige skryfstyl, en 'n metodiese en geduldige aanpak van filosofiese probleme.
Sy bekendste werke is die Principia Ethica waarin hy die term "naturalistiese dwaling" (naturalistic fallacy) bekendstel en sy essays The Refutation of Idealism, A Defence of Common Sense, en A Proof of the External World.
Filosofie
Moore staan krities teenoor die filosofie omdat volgens hom dit geen vooruitgang maak nie. Hierdie gebrek staan in skrille kontras met die vordering in die natuurwetenskappe sedert die Renaissance. Hy loof gereeld die analitiese redenering vermoeë van Thales van Milete, 'n vroeë-Griekse filosoof. Moore is veral beindruk met sy analise van die betekenis van die term "landskap-argitektuur". Moore meen dat Thales se redeneerkuns 'n seldsaame voorbeeld was van filosofiese ondersoek met praktiese gevolge. Hy was daarnaas ook 'n belangrike kritikus van die Britse idealisme, waarmee hy self breek, en daarna die analitiese metode as alternatief help ontwikkel.
Skeptisisme
Hy is veral bekend vanweë sy felle stryd teen enige vorm van skeptisisme. Sy eie filosofie kan getipeer word as 'n gesonde verstand filosofie. Die filosoof Ernest Gellner stel dan ook datː "Descartes het op 'n tyd 'n filosofiese tradisie begin wat poog om alles te betwyfel. Moore begin ‘n ander deur ferm te weier om enigiets te betwyfel. [...] Moore weier om gesonde verstand by die deur te los saam met sy sambreel wanneer hy filosofie aanpak." Moore reageer veral sterk teen die skeptisisme wat die bestaan van 'n buitewêreld betwyfel soos die stelling dat ons nie verseker kan weet of daar hoegenaamd 'n buitewêreld sou bestaan nie. In wese bestaan sy standpunt uit twee argumente. Een is direk gerig aan Bertrand Russell, wat 'n soort van skeptisisme vooropstel. Moore stel egter dat mens hierby vier aannames moet doen: Daar word egter geargumenteer dat daar geen rede is om te stel dat hierdie vier aannames meer waarskynlik is as aannames soos "hierdie potlood bestaan nie" of "jy is 'n bewuste wese". Hy skryf:
“Ek kan nou bewys dat daar twee menslike hande bestaan. Hoe? Deur my twee hande op te hou en te sê, as ek 'n gebaar met die regterhand maak, "Hier is een hand," en voeg by, soos ek nog 'n gebaar met die linkerhand maak, "en hier is 'n ander." En deur dit te doen, bewys ek daarmee ipso facto die bestaan van eksterne goed, julle kan almal sien dat ek dit in verskeie maniere doen; daar is geen nodigheid vir meer voorbeelde nie.”
Lee Hill (akteur)
Lee Hill (8 Julie 1894 – 15 September 1957) was 'n Amerikaanse akteur.
George Edward Moore
Etiek
Een van die belangrikste werke van Moore was sy in 1903 gepubliseerde Principia Ethica. Moore se argument vir die nie-defineerbaarheid van die "goeie" en stel hiermee die konsep "naturalistiese dwaling" (naturalistic fallacy) bekend. Dit word ook genoem die oop vraag argument en is volgens Moore 'n drogredenasie wanneer 'n filosoof die konsep van "die goeie" probeer fundeer in 'n "natuurlike" konsep soos genot of graad van beskaafdheid.
Teorieë wat hieronder val is byvoorbeeld die utilitarisme van Jeremy Bentham of die sosiale darwinisme van Herbert Spencer. Volgens Moore is sulke herdefinieerings van "die goeie" foutief omdat mens dan nog steeds kan vra of die sake (soos genot of beskawing) wel baie goed is. Hierdie vrae bly volgens Moore oop vir bespreking, terwyl as genot of beskawing werklik so goed is, sou dit triviale vrae wees om te beantwoord.
Taalfilosofie
Moore word ook onthou vir die aandag wat hy vestig op die besonderse teenstrydigheid teenwoordig in die uitering van 'n sin soos; "Dit reën, maar ek glo dit nie." Dit is 'n raaisel wat nou algemeen bekend staan as Moore se paradoks. Terwyl dit tog op 'n bepaalde manier as onsinnig voorkom: dit is nie duidelik hoe mens kan glo dat dit reën, én tegelykertyd oortuig kan wees van die teendeel van hierdie stelling. Tog blyk dit ook nie ‘n logiese teenstrydigheid te wees nie, tussen "Dit reën" en "Ek glo nie dit reën nie." Dit is so omdat die eerste stelling oor die weer is en die tweede oor 'n person se geloof oor die weer en dit is dus logies moontlik dat dit mag reën self as die person nie glo dit reën nie. Hierdie paradoks het ook die werk van Ludwig Wittgenstein geinspireer. Hy het die paradoks beskou as die mees invloedryke filosofiese insig van Moore.
Amy Stoch
Amy Stock-Poynton (gebore 13 Desember 1958) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Summer School (1987), Bill & Ted's Excellent Adventure (1989), en Bill & Ted's Bogus Journey (1991), en in die televisiereeks Mr. Student Body President (2016).
Tylney Hall, Hampshire
duimnael|regs|300px|Tylney Hall, soos verbou deur die Phillipse. Dit staan nou bekend as die Tynley Hall-hotel.
Tylney Hall is ’n herehuis in Hampshire, Engeland wat in 1897 deur die Suid-Afrikaanse mynmagnaat sir Lionel Phillips en sy vrou, die weldoener lady Florence Phillips, vir £77 000 gekoop en volgens die Victoriaanse styl gerenoveer is. Dit dien sedert 1984 as hotel.
Die eerste Tylney Hall is omstreeks 1700 gebou, hoewel ’n herehuis sedert die 16de eeu op die perseel gestaan het. In 1725 het die landgoed deur die vroulike lyn in besit gekom van Richard Child, burggraaf Castlemaine, later graaf van Tylney. Tydens sy eienaarskap is ’n groot, formele tuin aangelê. Ná die huwelik van Catherine Tylney Long in 1812 met William Wellesley Pole en hul geldelike probleme, is die herehuis afgebreek en die waardevolle timmerhout op die landgoed verkoop. Van 1857 tot 1878 was die eiendom onbewoon. In die 1870’s het Charles E. Harris geleidelik grond op die landgoed begin koop en eindelik sowat 1 215 ha bekom. Daarna het hy Edward Birchall opdrag gegee om ’n nuwe herehuis op dieselfde plek as die 18de-eeuse huis te bou.