cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Politieke ekonomie van Suid-Afrika
Die "organiese krisis"
Op ekonomiese gebied het dit duidelik geword dat Suid-Afrika se Swart bevolking nie oor die koopkrag, opleiding en produktiwiteit beskik het nie wat nodig sou wees vir volgehoue ekonomiese groei. Die plaaslike arbeidsmark, wat volgens velkleur georganiseer was, is nou deur baie sakelui as onversoenbaar met 'n moderne ekonomie geag. Reeds in die 1970's het baie Blanke bestuurders in die nywerheidsektor en in die myn- en landbou besef dat die beleid van afsonderlike ontwikkeling en sy verskillende instellings die ekonomiese groei van die land sou belemmer. Nogtans het die meeste sakelui nie daarop gedring dat die regering die destydse politieke stelsel sou moet aftakel nie – hulle was slegs ten gunste van hoër lone, groter mobiliteit en meer invloedryke vakbonde. Sodra die gevaar van rewolusionêre veranderings bestaan het soos byvoorbeeld gedurende die golf van stakings in die Oos-Kaap in die vroeë 1980's bestaan het, was die sakewêreld militêre en polisie-aksies gesteun waarmee wet en orde herstel is. Desondanks het die NP-regering die arbeidsmark begin liberaliseer en die wetgewing aangaande Swart vakbonde hervorm.
Suid-Afrika se nywerheidsektor is egter nog deur 'n tweede vraagstuk geknel – dit was in 1985 'n bedryf wat oorwegend in die behoeftes van die mynbou en 'n versadigde verbruiksgoederemark voorsien het en vanweë die protektionistiese maatreëls en subsidies op die wêreldmark nie meer as 'n mededinger kon optree nie. Die land het dus nie oor die tegnologie-intensiewe nywerhede en produktiewe werknemers beskik om suksesvol met sy industrialisering voort te gaan nie. Die staat se beleggings in strategiese projekte soos die SASOL-steenkool-tot-vloeistofaanleg en die wapenbedryf het Suid-Afrika op sommige gebiede selfversorgend gemaak, maar hulle was nie produktief genoeg nie, het die invoer van buitelandse hoëtegnologie noodsaaklik gemaak en is deur lenings gefinansieer.
Die winsgewende mynbou het onder meer deur middel van belasting die benodigde geldmiddele vir die nywerheidsektor opgelewer. Uiteindelik het hierdie oordrag van kapitaal saam met die loonverhogings tot geweldige kostestygings in die mynbou en hoër inflasiekoerse gelei. En hoe meer die mynbou se bydrae tot die BGP toegeneem het was dit duidelik dat Suid-Afrika weer begin afsak het van 'n nuut geïndustrialiseerde land tot 'n uitvoerder van minerale. Met goud as die belangrikste bron van buitelandse valuta het die land selfs teruggesak na die status van 'n one commodity economy.
Anna Brewster
Anna Brewster (gebore 1 Januarie 1986) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Anita & Me (2002), Mrs Henderson Presents (2005), en Star Wars: The Force Awakens (2015), en in die televisiereeks Versailles (2015).
Mercedes F1 W06 Hybrid
Die Mercedes F1 W06 Hybrid was die Formule Een renmotors van die Mercedes AMG Petronas F1-span vir die Formule Eenwêreldkampioenskap in 2015. Dit was die sewende Mercedes Formule Eenmotor. Die motor is op 1 Februarie 2015 by die Jerez-renbaan bekendgestel. Die eerste foto's van die motor is reeds op 29 Januarie 2015 vrygestel na 'n paar rondtes voltooi is as deel van 'n fotodag by Silverstone.
Tegnies en ontwikkeling
Die F1 W06 Hybrid was die opvolger van die Mercedes F1 W05 Hibriedmodel. Hoewel dit 'n verbetering was, verskil die motor ooglopend van die vorige jaar s'n, omdat die reëls vir die 2015-seisoen aansienlik verander het ten opsigte van die motor se neus.
Die neus is smal en moet selfs laer begin volgens die regulasies. Die gevolglike versteuring van die lugvloei na die vlerk is deur Mercedes probeer vermy met 'n baie kort neus. Die vlerke strek ver voor die punt van die neus. Die agterkant van die motor is smaller gemaak as sy voorganger, dus moes die verkoelers en luginlate ook verander word.
Na die tweede week se voorseisoentoetse by die Barcelona-Catalunya-renbaan, is aangekondig dat die FIA die kameramontering op die W06 Hybrid as onwettig beskou, en die span is beveel om dit te verander na die eerste wedren van die seisoen in Australië.
Die F1 W06 Hybrid word aangedryf deur 'n Mercedes-Benz PU106B Hybrid, 'n 1,6 liter-V6-enjin met 'n turbo-aanjaer.
Doringolm
Die Doringolm (Chaetachme aristata) is 'n boom wat vanaf Port Elizabeth tot in die noorde van KwaZulu-Natal voorkom, asook by strome en in klowe in Gauteng, Mpumalanga en Limpopo. Die boom kan tot 13 m hoog word en kry 'n digte blaardak veral laag af. Die blare is donkergroen, dik en leeragtig elk met 'n borselhaar aan die punt. Gepaarde dorings word in die blaaroksels gedra. Die vrugte is geel, sowat 1.5 cm in deursnee. Die hout is hard en gelerig.
In Afrika kom die boom voor in: Angola, Benin, Botswana, Comore-eilande, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Eritrea, Ethiopië, Gaboen, Ghana, Golf van Guinee-eilande, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Madagaskar, Malawi, Mosambiek, Nigerië, Republiek die Kongo, Rwanda, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Somalië, Soedan, Tanzanië, Togo, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Die boom se FSA-nommer is 43. Dit word ook die basterwitpeer en in Engels die thorny elm genoem.
Beiers
Beiers-Oostenryks word ook gebruik om na die dialekgroep wat nie net die Beiers-Oostenrykse dialekte self insluit nie maar ook die Kimbries (noordoostelike Italië), Hutteriese Duits, en Mócheno (Trentino, in Italië) dialekte van Duits.
Geskiedenis en oorsprong
Die Beierse taal vind sy oorsprong in die Germaanse stam wat as die Baioari of Bajuwarii bekend gestaan het en georganiseer was in 'n stamgebonde hertogdom wat 'n groot deel van vandag se Beiere en dele van Oostenryk ingesluit het. Hulle is uiteindelik in die middeleeue deur Karel die Grote onder bedwang geneem. Hulle het geleidelik langs die Donau af en in die Alpe in migreer, na al die gebiede waar Beiers-Oostenrykse dialekte vandag gepraat word.
In Duits word daar gewoonlik 'n onderskeid getref tussen "bairisch" (wat na die taal verwys) en "bayerisch" (wat na die deelstaat Beiere verwys). As gevolg van Koning Ludwig I se voorliefde vir alles Hellenies, word die Duitse naam vir Beiere vandag as "Bayern" gespel terwyl die plaaslike tale wat daar gepraat word die oorspronklike spelling "Bairisch" behou het – let op die gebruik van die I teenoor die "Helleniese" Y.
Klassifikasie
Die SIL-kode vir die Beierse taal is BAR. Dit het geen eie ISO 639-kode nie maar word onder die "Germaans (Ander)" kollektiewe taalkode "gem" geklassifiseer. Geneties is Beiers deel van die Opperduitse familie saam met Alemannies (wat Swabies en Switserse Duits) insluit, terwyl Standaardduits deel is van die Middelduitse familie wat nader aan die Saksies is.
Subgroepe
Daar is drie hoofdialekgroepe in Beiers-Oostenryks:
Daar is merkbare verskille binne die drie subgroepe wat in Oostenryk baie keer ooreenkom met die grense van besondere deelstate. Byvoorbeeld, elke van die aksente van Karintië, Stiermarke en Tirol kan maklik herken word. Daar is ook 'n noemenswaardige verskil tussen Oostelike en Westelike Sentraal-Beiers wat rofweg saamval met die grens tussen Oostenryk en Beiere. Verder het die Weense dialek sommige eienskappe wat dit van alle ander dialekte onderskei.
Gebruik
Alle Beiere en Oostenrykers kan Standaardduits lees, skryf en verstaan, maar baie mense, veral in die platteland, het selde die geleentheid om dit enigsins te praat. In hierdie gebiede is Standaardduits die "skryftaal", terwyl Beiers die algemene, en in baie gevalle die enigste, gesproke taal is.
Alhoewel daar grammatikas, woordeskat en 'n vertaling van die Bybel bestaan, is daar geen standaard wat bepaal hoe die taal geskryf behoort te word nie. Daar is digkuns in verskeie Beiers-Oostenrykse dialekte en baie pop-liedjies gebruik ook die taal, veral die wat behoort tot die Austropop-golf van die 1970's en 1980's.
Al word Beiers-Oostenryks daagliks as gesproke taal gebruik, verkies die massamedia van hierdie gebied ook Standaardduits. Die weergawe van Standaardduits wat deur die media en onderwys gebruik word is, staan veral in Oostenryk sterk onder die ïnvloed van Beiers-Oostenryks.
Daar bestaan slegs 'n paar vorme van die preteritum (vergange tyd) in Beiers-Oostenryks (b.v. i war = ek was; i wuit = ek wou hê), meeste van die werkwoorde word slegs in die teenwoordige tyd en die voltooide vorm (perfektum) gebruik wanneer verlede tyd vereis word.
Ngai
Ngai (Engai, Enkai, Mweai, Mwiai) is die oppergod in die godsdienste van die Rendille-, Kamba- en Kikuyu-volk van Kenia, asook die Masai van Kenia en Tanzanië. Die god woon op die heilige berg Kirinyaga (Berg Kenia) of volgens die Masai op Ol Doinyo Lengai (die "Berg van God") in Noord-Tanzanië.
Shanley Caswell
Shanley Caswell (gebore 3 Desember 1991) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Detention (2011) en The Conjuring (2013), en in die televisiereeks NCIS: New Orleans (2014).
Ngai
Volgens die skeppingsmite het Ngai die mens uit ’n boom geskep wat in drie dele verdeel het.
Land Rover Freelander
Die Land Rover Freelander is 'n kompakte sportnutsvoertuig (SNV) wat deur die Britse vervaardiger Land Rover gebou word, in beide twee- en vierwieldryf-weergawes. Die huidige geslag word verkoop as die LR2 in Noord-Amerika en as die Freelander 2 in Europa. Dit maak gebruik van 'n eenheidbakstruktuur, in gemeen met byna al die ander oorkruis SNVs in sy klas, maar in teenstelling met die tradisionele SNV gebou met die bak-op-raam ontwerpe. Die Freelander sal vervang word deur die Discovery Sport, geskeduleer vir eerste verkope in 2015.
Vuurhond (astrologie)
Die Vuurhond (丙戌, bǐngxū) is die 23ste jaar van die Chinese kalender (sien die tabel regs onder van die 60-jaarsiklus). Dit is ’n begrip uit die Chinese astrologie en dui op dié maanjare wat gekenmerk word deur ’n verbinding van die derde Hemelstam (丙, bǐng) – die element Vuur en Jang – met die 11de Aardtak (戌, xū), gesimboliseer deur die Hond (狗, gǒu).
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Vuurhondjaar het in 2006 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 29 Januarie 2006 tot 17 Februarie 2007.
Vuurhondjare
Die volgende jare is Vuurhondjare:
1357
Die jaar 1357 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 57ste jaar van die 14de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Vlaktelewerik
Die Vlaktelewerik (Chersomanes albofasciata) is 'n algemene amper-endemiese standvoël in 'n verskeidenheid habitats van vogtige grasveld, Karoobossieveld en halfwoestyngrasveld tot gruisvlaktes. Die voël is 13 – 15 cm groot en weeg 20 - 34 gram. In Engels staan die voël bekend as die Spike-heeled Lark.
Dit is die enigste spesie in die genus Chersomanes wat onder die familie van Lewerike (Alaudidae) ressorteer.
Styx
Die Styx (Grieks: Στύξ) was ’n rivier in die Griekse mitologie wat die grens gevorm het tussen die aarde en die onderwêreld, dikwels genoem Hades, wat ook die naam van die god van die onderwêreld was. Charon het die afgestorwenes oor die Styx na die onderwêreld geneem.
Dit was ook die naam van die godin wat die rivier verteenwoordig het. Sy was 'n dogter van Nyx.
Rondalia
Rondalia was in die tweede helfte van die 20ste eeu 'n groot Suid-Afrikaanse verskaffer van vakansiehuisvesting en bystand aan die reisende publiek.
Dienste
Rondalia het 'n uiteenlopende reeks dienste aan sy lede verskaf. Die organisasie het verskeie vakansieoorde besit. Vanuit sy hoofkantoor te Visagiestraat in Pretoria en takkantore landwyd is die tyskrif Die Mylpaal uitgegee, 'n toerklub (Rontoer) bestuur, noodpadbystand verleen, reisadvies verskaf en 'n reisburo bedryf. Verder is motor- en lewensversekering vir die lede gereël. Die organisasie het ook motortoetssentrums, hersteldiens- en duikklopwerkswinkels bedryf.
Vakansieoorde
Rondalia se vakansieparke het almal mettertyd oorgegaan in die hande van ander organisasies. Die ATKV bestuur nou Goudini Spa by Worcester, Drakensville, Klein-Kariba, Buffelspoort en Die Eiland by Letsitele. Forever Resorts beheer tans die vakansieoorde by Tshipise, Swadini, Loskop en Gariepdam. In KwaZulu-Natal is die oord by Hibberdene nou bekend as Anchors Aweigh. Dan was daar ook nog Rondalia Oog ('n gewilde warmbron by Naboomspruit) en die Hans Merensky-natuurreservaat (Die Eiland).
Geskiedenis
Rondalia het op 30 Augustus 1955 begin met die stigting van 'n vakansieoord by Hibberdene. Op 1 April 1957 het die Rondalia Toerklub hieruit ontwikkel. Die doel was om die Afrikaner 'n vastrapplek in die ontluikende toerismebedryf te gee. Dit moes dien as 'n mededinger vir die meer Engelsgesinde Automobile Association (die AA). In 1966 is die RAC in Suid-Afrika deur die AA oorgeneem en in die 1980's het die AA ook dele van sy mededinger Rondalia geabsorbeer.
Naam
Die naam "Rondalia" is afgelei van die aanvanklike vakansiehuisvesting, die rondawel.
1358
Die jaar 1358 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 58ste jaar van die 14de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Don Warrington
Don Warrington (gebore 23 Mei 1951) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Hamlet (1996) en Land of the Blind (2006), en in die televisiereekse New Street Law (2006) en Death in Paradise (2011).
Clathria antyaja
Clathria antyaja is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Burton & Rao.
Strawberry Hill House
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Strawberry Hill House
in Twickenham, Londen
Dick Foran
Dick Foran (18 Junie 1910 – 10 Augustus 1979) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Mummy's Hand (1940), Riders of Death Valley (1941), Fort Apache (1948), en Donovan's Reef (1963).
Strawberry Hill House
Opgerig
Boustyl
Heropening ná restourasie
Oktober 2010
Webtuiste
Strawberry Hill House, waarna dikwels ook net as Strawberry Hill verwys word, is 'n landhuis wat tussen 1749 en 1776 in Twickenham, Suidwes-Londen vir Horace Walpole (1717–1797), die skrywer en seun van die eerste Britse premier Sir Robert Walpole, in die Georgiaanse Gotiese herlewingstyl gebou is. Die huis was baanbrekend in 'n tyd toe die meeste herewonings in 'n nugtere klassieke styl ontwerp is en word as 'n vroeë voorloper van die 19de eeuse Neogotiese herlewing beskou. Na sy spesifieke boustyl, 'n unieke mengsel van 18de eeuse rokoko-stylelemente en Walpole se voorstellings van Gotiese boukuns, word as Strawberry Hill-gotiek verwys.
Walpole het 'n bestaande 17de eeuse woning in vier stappe, wat respektiewelik in 1749, 1760, 1772 en 1776 begin het, laat ombou om sy omvangryke versameling van antikwiteite te huisves. Die argitektoniese ontwerp sou 'n sombere atmosfeer skep en met die tuin kontrasteer. So is torinkies en skansmure by die gebou gevoeg en bypassende binnenshuise versierings aangebring, waaronder 'n vuurplek wat deur Robert Adam ontwerp is. Versierings aan die buitekant is onder meer deur James Essex behartig.
Walpole het sy geboue as "papier" beskou wat binne tien jaar ná sy afsterwe "weggevee" sou wees. Sy landhuis, wat reeds tydens sy leeftyd besoekers gelok het, het egter bewaar gebly en word sedert 2012 in 'n tweede fase van herstelwerk omvattend gerestoureer. Dit word tans deur die Strawberry Hill Trust bestuur en staan oop vir die publiek.
Timothy Watson
Timothy Watson is 'n Britse akteur.
Aérotrain
Die Aérotrain was 'n Franse sweeftrein, wat in die tydperk tussen 1965 en 1977 deur die ingenieur Jean Bertin ontwerp is.
Die konsep van die Aérotrain het baie ooreenkomste met dié van die magneetsweeftrein getoon; albei is ontwerp om bo-oor hulle spoor te sweef, sodat die enigste weerstand wat hulle moet oorkom die lugweerstand sou wees. Sodoende was die Aérotrain in staat om baie hoë reissnelhede te bereik, terwyl sy energieverbruik en geraas matig gebly het. Bowendien was sy tegnologie - in vergelyking met magneetsweeftreine - minder ingewikkeld, en sy spoor kon teen 'n laer koste gebou word.
Die Aérotrain-projek is in 1977 - weens 'n gebrek aan fondse, die afsterwe van die ontwikkelaar Jean Bertin en die goedkeuring van die TGV-konsep deur die Franse regering as die oplossing vir die vraagstuk van landgebonde hoësnelheidsvervoer - gestaak.
Epiese Siklus
Die Epiese Siklus (Grieks: Επικός Κύκλος) is ’n versameling epiese gedigte wat die verhaal van die Trojaanse Oorlog weergee. Soms word die twee epiese gedigte van Homeros, die Ilias en die Odussee, ook in die Epiese Siklus ingesluit, maar die term word meestal gebruik vir die gedigte wat nie deur Homerus geskryf is nie om dit te onderskei van dié wat wel syne was.
Buiten die Ilias en Odussee, het net fragmente van die Epiese Siklus bewaar gebly. Die belangrikste daarvan is ’n gedetailleerde opsomming geskryf deur ene Proklos. Die gedigte is geskryf in daktiliese heksameters.
Citroën C-Triomphe
Die Citroën C-Triomphe is 'n middelgrootte sedanmotor wat vir die Chinese mark vervaardig word deur Dongfeng Peugeot-Citroën, 'n gesamentlike onderneming tussen die Franse PSA-groep (Peugeot-Citroën) en die Chinese vervaardiger Dongfeng.
Hierdie nuwe modelreeks is ontwerp om ander Chinese modelle in die reeks soos die Fukang en die Elysée aan te vul, eerder as om enige direkte vervanging te wees.
Die motor is in wese 'n klassieke sedanweergawe van die Europese C4-model, aangesien die Chinese mark eerder 'n tradisionele driekassedan as 'n luikrug verkies. Die benaming is egter verander, want in Chinees is die nommer "4" ongelukkig. Die sedan is baie groter as die luikrug: sy lengte is 4770 mm oor die luikrug se 4260 mm en die asafstand 2710 mm teenoor 2610 mm van die luikrug. Dit het veroorsaak dat die C-Triomphe sedan in die mediumgroot gesinsmotorklas ingedeel is. Die C-Triomphe het 'n aantal unieke kenmerke, soos 'n geïntegreerde lugverfrisser waarmee die bestuurder die reuk van die interieur kan kies.
Met die onthulling van die volgende geslagmodel word die C-Triomphe-naam vir 2010 laat vaar ten gunste van Citroën C-Quatre.
1359
Die jaar 1359 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 59ste jaar van die 14de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Bill Williams (akteur)
Bill Williams (15 Mei 1915 – 21 September 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Deadline at Dawn (1946), The Clay Pigeon (1949), Son of Paleface (1952), en The Giant Spider Invasion (1975).
Sabotalewerik
Die sabotalewerik (Calendulauda sabota) is 'n algemene amper-endemiese standvoël in suider-Afrika. Dit is 'n algemene spesie van dorre savanne, Karoo, Nama-Karoo, die bosveld en laeveld. Die voël is 15 cm groot en weeg 21 – 31 gram. Die subspesies in die droë weste (C. s. naevia, C. s. waibeli, C. s. bradfieldi en C. s. herero) het opmerklik dikker snawels as die subspesies (C. s. sabota, C. s. waibeli, C. s. ansorgei, C. s. sabotoides en C. s. suffusca) van meer vogtige habitats in die ooste en noorde. In Engels staan dit as die Sabota lark bekend.
Milanka Brooks
Milanka Brooks (gebore 12 September 1983) is 'n Engelse aktrise en assistentregisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Patrick (2018) en in die televisiereekse Benidorm (2007) en Black Mirror (2011).
Steenbokskeerkring
Die Steenbokskeerkring (Engels: Tropic of Capricorn) is 'n besondere breedtegraad wat op ongeveer 23½° S om die aarde strek (huidige ligging is: 23° 26′ 16″ S). Die naam is afgelei van die sterrebeeld Steenbok, 'n teken in die diereriem. Die Steenbokskeerkring word ook soms die suidelike keerkring genoem.
Die Steenbokskeerkring merk die suidelikste breedtegraad waarop die son eenmaal per jaar loodreg oor staan. Dit gebeur tydens die sonstilstand, ongeveer 22 Desember, en dui die middel van die somer in die Suidelike Halfrond aan.
Die Steenbokskeerkring loop deur die volgende lande (van wes na oos gelys):
Samaná Engels
Samaná Engels is 'n vorm van Engels wat deur omtrent 8 000 mense op die Samaná-skiereiland in die Dominikaanse Republiek gepraat word. Hulle word ook Samaná Amerikaners genoem. Hierdie sprekers is die afstammelinge van vrygemaakte Swart Amerikaners wat in 1824 na Hispaniola begin emigreer het.
Die taal is soortgelyk aan Karibiese Engels wat op ander eilande gepraat word, maar dit bevat nog aspekte van Swart Amerikaanse Engels wat reeds in die Verenigde State verdwyn het.
Daniel Radcliffe
Daniel Jacob Radcliffe (* 23 Julie 1989) is 'n Britse akteur. Hy is bekend van die Harry Potter-rolprente.
Radcliffe is gebore in Londen. Hy het op 10 jarige ouderdom sy debuut gemaak in BBC se 1999-televisiefilm David Copperfield, gevolg deur sy rolprent-debuut in 2001 The Tailor of Panama. Op 11-jarige ouderdom is hy as Potter in die reeks se eerste rolprent 'Harry Potter en die Philosopher's Stone' gewerf. Hy het tien jaar lank in die reeks gespeel. Hy was die hoofrol in al agt rolprente. Radcliffe het een van die hoogste betaalde akteurs in die wêreld geword tydens die verfilming van die Potter-films, wêreldwye bekendheid verwerf, en kritieke toekenning vir sy rol gekry.
Vroeë lewe
Radcliffe is die enigste seun van Marcia Jeannine Gresham (née Jacobson) en Alan George Radcliffe. Sy moeder is Brits-Joods en was gebore in Suid-Afrika en grootgeword in Essex. Sy vader het in Noord-Ierland grootgework, in 'n Protestantse familie.
Radcliffe het aangedui dat hy 'n akteur wil word op 5 jaar oud.
Persoonlike lewe
Radcliffe woon tans in Manhattan, New York Stad.
Rollo Weeks
Rollo Weeks (gebore 20 Maart 1987) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Little Vampire (2000), Girl with a Pearl Earring (2003), en The Thief Lord (2006).
Graskop
Geskiedenis
Die dorpie het in 1880 as 'n goudmynkamp ontstaan het, maar het intussen tot 'n beduidende sentrum van die bosbedryf ontwikkel. Daar is heelwat plantasies en ook saagmeulens in die omgewing. Die delwerye was op die plaas Graskop van Abel Erasmus. Vandag is al die goudmyne gesluit.
Omgewing
Graskop is op die Drakensberg-platorand geleë en staan ook bekend as die "rand van die Laeveld". Die dorp is deel van die Panoramaroete. Danksy sy ligging van sowat 1 400 meter bo seevlak het Graskop 'n gematigde klimaat met baie reënval, terwyl daar gedurende die somermaande ook dikwels mis voorkom.
David Ford (akteur)
David Ford (30 Oktober 1925 – 7 Augustus 1983) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Middle of the Night (1959) en 1776 (1972), en in die televisiereekse Search for Tomorrow (1951) en Dark Shadows (1966).
The Salvation
The Salvation is 'n Deense Western-rolprent uit 2014 geskryf deur Anders Thomas Jensen en Kristian Levring met regie deur Levring. Die rolverdeling sluit in Mads Mikkelsen, Eva Green, Jeffrey Dean Morgan, Jonathan Pryce, Eric Cantona, Mikael Persbrandt, Douglas Henshall en Michael Raymond-James.
Bok in die hok
Bok in die hok is 'n sekere weergawe van die spel wat in Engels dodgeball genoem word. Dit is 'n speletjie waar kinders in 'n afgebakende gebied staan, die hok, met twee kinders aan die buitekant, weerskante van die hok. Die twee kinders aan die buitekant, gebruik dan 'n bal en probeer die kinders in die hok raakgooi.
Indien 'n kind raakgegooi word, moet die kind uit die hok gaan en help om ook die bal te gooi. Die kind wat laaste oorbly is die wenner van die spel.
Vaalbruinlewerik
Die Vaalbruinlewerik (Calendulauda africanoides) is 'n algemene amper-endemiese standvoël in Kalaharibossieveld, breëblaarboomveld, savanne en doringveld. Die voël is 14 – 16 cm groot en weeg 21 - 30 gram. In Engels staan die voël bekend as die Fawn-coloured Lark.
Darlene Cates
Darlene Cates (13 Desember 1947 – 26 Maart 2017) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente What's Eating Gilbert Grape (1993) en Billboard (2018), en in die televisiereeks Picket Fences (1992).
Auguste Escoffier
Auguste Escoffier (28 Oktober 1846 – 12 Februarie 1935) was een van die beroemdste sjefs ter wêreld. Aan die einde van die negentiende eeu was hy die belangrikste vertolker van haute cuisine [uitgespreek as ot koe-ie-zien], die sogenaamde hoë kookkuns in Frankryk. Hy het belangrike veranderings in die bestuur van kombuise ingestel. Hy het ook sy kennis en ondervinding met jong sjefs en die algemene publiek gedeel. Die kookkuns behels noukeurige en soms langdurige voorbereiding, asook aantreklike opdiening. In luukse hotels en fynproewer restaurante word hoë pryse daarvoor betaal. Die gewone kookstyl in Frankryk word cuisine française genoem.
Jong dae
Georges Auguste Escoffier is op 28 Oktober 1846 in die dorpie Villeneuve-Loubet naby Nice aan die Middellandse See gebore. Hy was skaars 13 jaar oud toe hy as vakleerling in sy oom se restaurant begin werk het. Hy het daar reeds geleer hoe om vir ryk mense te kook. Hy het sy vakleerlingskap in 1863 voltooi en daarna in verskeie ander restaurante gewerk.
Petit Moulin Rouge
Hy was 19 jaar oud toe die eienaar van 'n bekende restaurant in Parys, Petit Moulin Rouge, hom genooi het om daar te kom werk. Aanvanklik was hy die assistent van die chef rôtisseur, oftewel die sjef van braaivleis. In 1868 is hy tot chef saucier (sjef van souse) bevorder. Hy het in die oorlog teen Pruise diens gedoen, maar het in 1873 teruggekeer om as hoofsjef (chef de cuisine) aangestel te word.
Escoffier het besluit om die restaurant se kombuis te hervorm. Die eerste stap lyk nogal niksbeduidend. Een lid van die personeel se werk was om gaste se bestellings van die kelners aan die kokke oor te dra. Hy het gewoonlik geskree en sy noemnaam was aboyeur, oftewel blaffer. Escoffier het dit na annonceur (aankondiger) verander en beveel dat hy nie meer mag skree nie. Escoffier het ook aangedring dat almal hoflik met mekaar praat. Sterk drank is verbied en slegs gortwater was in die kombuis beskikbaar.
Mnjanenirivier
Die Mnjanenirivier (of Ingagani) is 'n sytak van die Tugelarivier aan die noorde-Drakensberg van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Boomkoggelmander
Die boomkoggelmander (Acanthocercus atricollis) is 'n groot (20-35cm lank) reptiel met 'n dik lyf bedek met stekelrige skubbe. Daar is 'n swart vlek op die skouer. Wyfies en jonges het 'n korsmos kleur. Die mannetjie het 'n helder ultramaryn kop. Die reptiel klouter in bome rond en pronk deur sy kop te knik. Wyd oopgesperde bek is 'n teken van dreigende gedrag. Hulle dieet bestaan hoofsaaklik uit insekte. In die somer word tussen 4-14 eiers gelê in 'n gat in die grond.
Auguste Escoffier
Petit Moulin Rouge
Escoffier was heeltemal bereid om sy kennis en ondervinding met andere te deel. Hy en die joernalis, Maurice Dancourt, het in 1883 die tydskrif L’Art Culinaire gestig. Daarna het Escoffier vir dertig jaar lank gereeld artikels tot die tydskrif bygedra.
Grand
Sy loopbaan het in 1884 'n hupstoot gekry toe hy deur César Ritz, die bestuurder van die Grand Hôtel in Monte Carlo, in beheer van al dié hotel se kombuise geplaas is. Daar het Escoffier nog 'n paar van sy idees in werking gestel. Voorheen het top-restaurante 'n groot aantal disse aangebied. Escoffier het dit egter beperk en slegs 'n klompie disse wat op die spyskaart verskyn het, aangebied. Gaste kon kies watter dis hulle wou hê en daar was 'n afsonderlike prys vir elke dis. Die Franse noem dit à la carte. Sy ander vernuwing was om die disse (sop en voorgereg, vis, vleis en nagereg) opeenvolgend in plaas van alles tesame te bedien. Hierdie styl word à la Russe genoem.
Savoy
In 1890 het Escoffier en Ritz aanstellings by die Savoy Hotel in Londen aanvaar. Daar het Escoffier se reputasie verder die hoogte ingeskiet. Gaste het die prins van Wallis en Alfred Beit ingesluit. Op 'n persoonlike vlak kan vermeld word dat sy vrou, Delphine, geweier het om in Engeland te woon. Sy het in die familiewoning in Monte Carlo, Villa Fernand, agtergebly.
By die Savoy het Escoffier nog 'n vernuwing ingestel. Reeds in die 1890’s het deskundiges geweet dat spesialisering tot doeltreffendheid aanleiding gee. Escoffier het hierdie beginsel in sy kombuis toegepas. Destyds is die hele kookspan die brigade de cuisine genoem. Die maître de cuisine was in beheer van die hele kookspan. Onder hom was daar 'n aantal spanne of parties, elk met 'n sjef aan die hoof. So was daar 'n chef pâtisserie wat verantwoordelik was vir nagereg, koeke en terte. Ander sjefs het ingesluit chef rôtisseur (braaivleis), chef saucier (souse), chef entremétier (sop en geregte wat nie vleis of vis bevat het nie), chef garde-manger (in beheer van die spens), chef poissonnier (vis) en chef nuit (nagsjef). Die sjef se assistent is 'n commis of sous-chef genoem. Dan was daar natuurlik die persoon wat die kelners se bestellings aan die kombuis oorgedra het, die annonceur (voorheen aboyeur).
By die Savoy het Escoffier sy eie weergawe van die sogenaamde prix-fixe oftewel table d’hôte spyskaart in werking gestel. Wanneer 'n persoon 'n bespreking gedoen het, moes die maître d’hôtel dit na Escoffier bring. As hy die persoon goed genoeg geken het, het hy 'n spyskaart vir hom en sy gaste opgestel. Dit sou natuurlik die gasheer se gunstelingdisse en -wyne insluit. Andersins sou gaste van 'n vasgestelde spyskaart hul bestellings geplaas en 'n vaste prys vir die hele maaltyd betaal het.
In 1893 het die Australiese sopraan, dame Nellie Melba, 'n rol gespeel in Richard Wagner se opera Lohengrin wat toe in Covent Garden opgevoer is. Een aand is 'n dinee tot haar eer by die Savoy gehou. Vir die geleentheid het Escoffier 'n nuwe resep vir nagereg uitgedink. Dit het uit perskes, vanieljeroomys en suikerdons bestaan. Elke porsie is op 'n ysbeeldjie van 'n swaan gemonteer om die opera self te gedenk. Escoffier het dit pêche melba genoem. Later het hy ook Melbaroosterbrood na haar genoem. Die boek Escoffier: The King of Chefs voer egter aan dat dit oorspronklik pêches au cygne genoem is. Eers ses jaar later, met die opening van die Carlton, waar Nellie ook teenwoordig was, het hy 'n vereenvoudigde resep, waarskynlik sonder die ysbeeltjie, genaamd pêches Melba voorgesit.
Ritz se aandag was egter elders gevestig. Hy wou sy eie hotelle besit. Om die projek te finansier, het hy die bekende Transvaalse miljoenêr, Alfred Beit, betrek. Hulle het in 1896 die Ritz Hotel Syndicate Limited gestig. Escoffier was ook 'n aandeelhouer. Hul eerste projek was die Hôtel Ritz in Parys.
Intussen het dinge by die Savoy in Londen skeefgeloop. In Maart 1898 het dié hotel Ritz, Escoffier en die maitre d’hôtel, Louis Echenard, summier ontslaan. Die afdankingsbrief het soos volg gelui: "By a resolution passed this morning you have been dismissed from the service of the Hotel for, among other serious reasons, gross negligence and breaches of duty and mismanagement. I am also directed to request that you will be good enough to leave the Hotel at once." Die beskuldigings teen Escoffier self was, onder andere, dat hy kommissies van leweransiers ontvang het. Hoewel hulle hulself probeer verweer het, het al drie later in die privaat hul skuld erken.
Carlton
In 1899, dit wil sê minder as 'n jaar later, het die Ritz-groep hul eerste hotel in Londen geopen. Hulle het dit die Carlton genoem. Escoffier was weereens in beheer van die kombuise. Sestig mense het daar gewerk – twaalf sjefs en vier dosyn ander – genoeg om à la carte vir 500 mense per maaltyd te berei. Escoffier se reputasie het blykbaar geen skade gely as gevolg van sy afdanking by die Savoy nie.
In 1902 het Suid-Afrika se eie koskenner, C. Louis Leipoldt, Escoffier ontmoet. Leipoldt het medies studeer aan Guy’s hospitaal in Londen. Sondagaande het hy in nabygeleë hotelle skottelgoed gewas om 'n ekstra geldjie te verdien. Hy het Escoffier in die Carlton se kombuis ontmoet. Aan Lawrence Green het Leipoldt Escoffier soos volg beskryf: "that master chef and inventor of new dishes, the most celebrated artist of all time in his chosen profession."
Leipoldt het self geskryf: "Ek het hom 'n eenvoudige, hoogs intelligente en vriendelike man gevind, wat altyd moeite gedoen het om sy vriende en kennisse behulpsaam te wees. Ek het van hom, en onder sy toesig, baie van die kookkuns geleer. Hy was 'n eersteklas leermeester, want hy was geduldig, eenvoudig in sy verklarings en uitleg van metodes en net en presies in sy reseppe. Hy was geen groot wynkenner nie, maar sy smaak vir speserye was besonder goed en hy was veral ongeëwenaard in sy souse... Dit was aangenaam en interessant om Escoffier te sien waar hy besig was om vir sy vriende te kook. In sy hempsmoue, ywerig besorg oor alles wat op tafel moes gaan, het hy met kort stappies op en neer in die kombuis gestap en alles self onder hande geneem. Die hoender het hy self in stukke verdeel; die rys het hy self gewas – vyf-, sesmaal – voordat dit in die kastrol kom. Die tafelgereedskap het hy met die grootste sorg afgeveeg, veral die glaswerk. En dan het hy begin kook. Hy wou liefs niks met elektriese kooktoestelle te doen gehad het nie, maar hy moes maar ingee, want vandag is dit meer ekonomies om met elektriese krag in die groot hotelkombuise te werk.
Kannemeyer skryf dat Leipoldt en Escoffier eendag in Kew Gardens gaan stap het. Daar het hulle waterblommetjies in blom gevind. Die waterblommetjiebredie wat Leipoldt daarvan gemaak het, het Escoffier so beïndruk dat hy saad van Kaapstad bekom het om dit in die stroompie op sy plasie in Frankryk te kweek. Dis nie bekend wat van sy plan geword het nie.
Escoffier se gereelde gas, die prins van Wallis, het eindelik koning geword. Tydens sy bekroning in 1902 het baie hooggeplaastes in die Carlton gebly. Die aand van die kroningsplegtigheid is 'n galadinee gehou. Geregte is herdoop om Edward, Victoria en Alexandra se name te gebruik. Nadat Edward koning geword het, kon hy nie meer in die Carlton gaan kuier nie. Hy het dan maar vir Escoffier genooi om in die paleis te kom kook. Soms het Leipoldt saamgegaan.
Terwyl die personeel van die Carlton op die kroningsplegtigheid voorberei het, het Ritz eendag by die hotel ineengestort. Na 'n lang vakansie het hy begin werk, maar weer in Julie 1903 siek geword. Hy het nie teruggekeer werk toe nie.
Escoffier se eerste vollengte-boek het in 1903 verskyn. Dit is Le Guide Culinaire genoem. Die doel daarvan was om jong sjefs in die kookkuns op te lei. Die boek is in die eerste dekade van die eeu reeds in Duits, Sweeds, Deens, Italiaans en Engels vertaal. Die eerste hoofstuk is getitel "Fonds de cuisine", as ‘t ware die fondament van die kookkuns. Daarin beskryf hy hoe om aftreksel te maak en dit tot 'n sous te verdik, onder andere deur dit by 'n roux te voeg. Escoffier se belangrikste voorganger in die haute cuisine was Marie-Antoine Carême. Hy het aangevoer dat daar vier "moedersouse" was: béchamel, espagnole, velouté en allemande. Al vier souse was gebaseer op roux, die verdikkingsmiddel gemaak deur die kook van botter en koekmeel. Escoffier se argument in Le Guide Culinaire was dat allemande maar net 'n dogter van velouté was. Hy het egter twee nuwe souse bygevoeg: hollandaise en tomate. In eersgenoemde word die sous dikker weens die emulsifisering van eiergeel en 'n vet (soos botter en plantolie). Tamatiesous is natuurlik self dik.
Tussen 1904 en 1906 het die Franse president, Emile Loubert, 'n staatsbesoek aan Londen gebring. Hy het by die Carlton gebly en Escoffier het vir hom gekook.
Escoffier se strewe om die beste produkte vir sy kliënte te bekom, het daartoe aanleiding gegee dat hy in 1909 reeds vars vrugte, soos appelkose, perskes, pere en nartjies, direk uit Suid-Afrika ingevoer het.
In 1911 het 'n nuwe tydskrif die lig gesien: Le Carnet d’Epicure. Escoffier en sy digtervriend, Gringoire, het pa gestaan vir die tydskrif gemik op fynproewers. Dit is slegs drie jaar lank uitgegee.
Escoffier het beroemd geword. Hy is genooi om toesprake te maak, selfs in Engeland waar min mense Frans verstaan het. Hotelle wou sy advies inwin oor die uitleg en bemanning van kombuise. Baie van sy artikels is gepubliseer. Escoffier het keiser Wilhelm II weer in 1913 ontmoet. Dit het aan boord van die reuse Duitse passasierskip, die SS Imperator (Latyn vir keiser) gebeur. Die restaurant en kombuis was 'n nabootsing van die Carlton s'n in Londen. Die skip sou sy nooiensvaart na Amerika onderneem en die keiser het 'n kort vaart onderneem, eintlik net om te spog met die grootste passasierskip ter wêreld. Escoffier self het toesig gehou oor die voorbereiding van die kos. Vir nagereg het Escoffier aarbeie gebruik omdat dit die keiser se gunsteling-nagereg was. Escoffier het dit fraises imperator genoem. Daarna sou die keiser vir Escoffier gesê het dat hy die keiser van die Duitsers was, maar dat Escoffier die keiser van die sjefs was. Escoffier se biograaf reken dat hierdie woorde 'n versinsel van joernaliste was. Franse joernaliste het die woorde egter aangegryp: roi des cuisiniers et cuisinier des rois – koning van die sjefs, sjef van die konings.
Die Eerste Wêreldoorlog het in 1914 uitgebreek. Die aand wat die Duitsers hul opmars na Frankryk begin het, het Lloyd George en Winston Churchill in die Carlton geëet. Niemand sou kon raai dat die een wat hul groente berei het, Ho Chi Minh, later president van Noord-Viëtnam sou word nie. Ten spyte van personeel- en voorraadtekorte, het die restaurant en kombuis by die Carlton dwarsdeur die oorlog oopgebly. Escoffier se enigste teenspoed was dat sy seun Daniel in 1914 gesneuwel het.
Die Franse president, Raymond Poincaré, het Londen op 11 November 1919 besoek om die eerste verjaarsdag van die vrede in Europa te vier. Hy het die geleentheid gebruik om die orde van die legioen van eer van Frankryk (Ordre National de la Légion d'honneur) aan Escoffier toe te ken. Sy rang was dié van ridder (chevalier). Dit was vir sy bydrae tot die opheffing van die Franse kookkuns.
Aftrede
In 1920 het Escoffier by die Carlton afgetree. Hy was reeds 73 jaar oud en het teruggekeer na sy familietuiste in Monte Carlo. Familielewe het hom egter verveel en hy het reeds die volgende jaar op 'n sakereis vertrek. In 1921 het die vierde hersiene uitgawe van sy boek Le Guide de Cuisine verskyn.
In 1928 is hy tot offisier van die orde van die legioen van eer verhef.
Sy laaste boek, Ma Cuisine (My kombuis) het in 1934 verskyn. Dit was sy sewende publikasie, maar slegs sy tweede groot boek. Dit was ook gemik op huiskokke en bevat 2 500 resepte. Escoffier was toe 87 jaar oud.
Auguste Escoffier is op 12 Februarie 1935 oorlede, slegs ses dae ná sy vrou.
Met verloop van tyd het die hogere Franse kookkuns ook verander. Geregte het ligter en delikater geword. Meer aandag is aan opdiening geskenk. In die sestigerjare van die twintigste eeu is die nuwe Franse kookstyl dan ook nouvelle cuisine genoem.
Lys van Suid-Afrikaanse ambassadeurs in die Verenigde State
Hier volg 'n lys van Suid-Afrikaanse ambassadeurs in die Verenigde State. Die pos van Suid-Afrikaanse ambassadeur in die Verenigde State is in Maart 1949 geskep nadat die Suid-Afrikaanse diplomatiese sending in die Verenigde State na 'n ambassade opgegradeer is. Die pos word tans deur M. J. Mahlangu bekleë.
Clathria arbuscula
Clathria arbuscula is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Chennai
Chennai (voorheen: Madras, Tamil: சென்னை) is die hoofstad van die Indiese staat Tamil Nadu en is met 'n bevolking van 4 216 268 die sesde grootste stad in Indië. Chennai lê aan die ooskus van Indië aan die Indiese Oseaan.
Chennai is die hoofkwartier van die Amateur Radio Society of India.
Sport
Chennai beskik met die M. A. Chidambaram-stadion oor 'n toetskrieketstadion. In die stad speel die Indiese nasionale krieketspan van sy tuiswedstryde. Op die M. A. Chidambaram-stadion is onder andere wedstryde tydens die krieketwêreldbekertoernooie in 1987, 1996 en 2011 aangebied. Tydens die Krieketwêreldbeker 2023 sal in dié stadion ook wedstryde beslis word.
Hells Angels
Die Hells Angels Motorcycle Club (HAMC) is 'n wêreldwye motorfietsklub wie se lede tipies met Harley-Davidson-motorfietse ry. In die Verenigde State en Kanada word die Hells Angels geïnkorporeer as die Hells Angels Motorcycle Corporation. Algemene byname vir die klub is die "H.A.", "Red & White", "HAMC" en "81" Die Hells Angels het 'n ledetal tussen 3 000 en 3 600 en 467 afdelings in 59 lande insluitende Suid-Afrika. Die HAMC is een van die grootste motorfietsklubs ter wêreld.
Slag van Willow Grange
Die Slag van Willow Grange het op 23 November 1899 tydens die Tweede Vryheidsoorlog plaasgevind by Willow Grange naby Estcourt. Hier het die Boere Magte onder leiding van generaal Piet Joubert 'n oorwinning oor die Britse Magte behaal. Die slag was geveg in slegte weer; die weerlig het een Burger dood en twee ander bewusteloos geslaan en ook ses perde doodgeslaan. Een Britse soldaat was ook getref deur die weerlig.
Hells Angels
Baie polisie en internasionale intelligensie-agentskappe, insluitend die Amerikaanse departement van justisie en Europol, beskou die klub as 'n georganiseerde misdaadsindikaat.
Geskiedenis
Die Hells Angels het op 17 Maart 1948 in Fontana, Kalifornië, ontstaan toe verskeie klein motorfietsklubs ingestem het om saam te smelt. Otto Friedli, 'n veteraan uit die Tweede Wêreldoorlog, word erken dat hy die klub begin het nadat hy van die Pissed Off Bastards-motorfietsklub weggebreek het oor 'n vete met 'n mededingende bende
Slag van Willow Grange
Ongevalle
Die Britse Mag het 115 soldate verloor en was 49 gewond terwyl aan die Boere Mag twee soldate gesneuwel het en twee gewond is.
Hells Angels
Geskiedenis
Volgens sy webwerf is die klub se naam die eerste keer voorgestel deur Arvid Olsen, 'n medewerker van die stigters wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in die "Hell's Angels"-eskader van die Flying Tigers in China gedien het. Dit is ten minste duidelik dat die naam geïnspireer is deur die tradisie uit die Eerste en Tweede Wêreldoorloë waardeur die Amerikaners hul eskaders kwaai, doodtartende titels gegee het; 'n voorbeeld hiervan lê in een van die drie P-40-eskaders van die Flying Tigers wat in Birma en China ontplooi is, wat "Hell's Angels" gedoop was. In 1930 het die Howard Hughes-film Hell's Angels buitengewone en gevaarlike prestasies van die lugvaart ten toon gestel, en daar word geglo dat die Tweede Wêreldoorlog-groepe wat daardie naam gebruik het dit op die film gegrond het. Volgens die Hells Angels se webwerf is hulle bewus daarvan dat daar 'n apostroof in "Hell's" ontbreek, maar "... dit is jy wat dit mis. Ons doen dit nie". Die Hells Angels sê uitdruklik dat hulle nie direk met die militêre eenheid geassosieer is nie, maar slegs die naam aangeneem het. Geeneen van die oorspronklike militêre Hell's Angels het ooit aan die motorfietsklub behoort nie. Sommige van die HAMC se vroeë geskiedenis is nie duidelik nie, en beskrywings verskil. Verskeie outonome Hells Angels-takke is regdeur Kalifornië gevorm in die dekade wat volg op die klub se stigting, deur nomadiese lede wat van een stad na 'n ander verhuis het. Die San Francisco ("Frisco")-afdeling is volgens berigte gestig deur voormalige lede van die Market Street Commandos in 1954. 'n Noord-Sacramento-tak is in 1956 gestig, gevolg deur nog 'n tak in Sacramento die volgende jaar, wat gevorm is deur twee broers, James "Mother" Miles en Pat Miles, wat voormalige lede van die Hell Bent for Glory-motorfietsklub was. ] Die Sacramento-tak het later ontbind en in 1965 as 'n Nomads-tak na Richmond verskuif. Volgens Ralph "Sonny" Barger, stigter van die Oakland-tak in 1957, is ander vroeë takke van die klub in Gardena en elders gestig, met die lede gewoonlik onbewus daarvan dat daar ander klubs was. Een van die minder bekende klubs was in die laat 1960's in Noord-Chino/Suid-Pomona. Barger is gekrediteer dat hy gehelp het om hierdie verskillende uiteenlopende takke onder algemene klub-wette te verenig
Ander bronne beweer dat die San Francisco Hells Angels in 1953 georganiseer is deur Rocky Graves, 'n Hells Angel-lid van San Bernardino ("Berdoo"), wat impliseer dat die "Frisco" Hells Angels baie bewus was van hul voorgangers. Die "Frisco" Hells Angels is in 1955 herorganiseer met 13 taklede, Frank Sadilek wat as president gedien het, en die kleiner, oorspronklike logo. Die Oakland-tak, destyds onder leiding van Barger, het 'n groter weergawe van die "Death's Head"-kenteken gebruik met die bynaam die "Barger Larger", wat die eerste keer in 1959 gebruik is. Dit het later die klubstandaard geword. Die eerste tak wat buite Kalifornië geopen is, is in 1961 in Auckland, Nieu-Seeland, gestig.
Die klub het prominent geword binne, en het sy bekendheid gevestig as deel van die 1960's-teenkultuurbeweging in San Francisco se Haight-Ashbury-distrik, wat 'n rol gespeel het by baie van die beweging se belangrike gebeurtenisse. Lede was direk verbind met baie van die teenkultuur se primêre leiers, soos Ken Kesey and the Merry Pranksters, Allen Ginsberg, Jerry Garcia and the Grateful Dead, Timothy Leary, The Beatles, The Rolling Stones, Mick Farren, en Tom Wolfe. "Gonzo"-joernalis Hunter S. Thompson se boek oor die klub het sy loopbaan begin. Van 1968 tot 1969 was die Hells Angels van San Francisco se hoofkwartier by 715 Ashbury (oorkant die Grateful Dead-huis by 710 Ashbury).
In 1973 het lede van verskeie takke van die organisasie geprotesteer tydens 'n Environmental Protection Agency wat gehoor het oor 'n voorgestelde vervoerplan wat beperkings op motorfietsgebruik en verkope insluit om Kalifornië te kry om aan die nuwe Clean Air Act-standaarde te voldoen.
Klubskild
Die Hells Angels se klubembleem is genaamd die "Deathead" en bestaan uit 'n skedel gekroon met 'n goue helm in die vorm van 'n vlerk.
Die oorsprong van die motief word erken as 'n kombinasie van militêre embleme, van onderskeidelik die VSA-lugmag se "85th Fighter Squadron" en die "552nd Medium Bomber Squadron". Die finale ontwerp is gemaak deur Frank Sadilek, 'n eertydse leier van die Hells Angels in San Francisco.
Die Hells Angels het die klubembleem, die klubnaam en die naam "Deathead" geregistreer as 'n handelsmerk in verskeie lande, insluitende Suid-Afrika.
In die media
Die klub se verteenwoordigers wend gereelde pogings aan om die klub te distansieer van die kriminele aktiwiteite van sommige lede, maar danksy volgehoue negatiewe publisiteit deur die pers, is daar min mense wat nié die Hells Angels assosieer met geweld, misdaad en antisosiale gedrag nie.
Plaaslike nuus artikels oor die Hells Angels in Suid-Afrika, illustreer die kwessie duidelik: