cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Woestyn
Diere
Die skielike, vinnige inneem van groot hoeveelhede water is kenmerkend vir diere wat in droë streke lewe. Baie voëls pas hulle moeilik by ŉ woestynklimaat aan. Deur vlieg gaan redelik baie vog via die longe verlore. Gevolglik broei die meeste spesies net binne vliegafstand van ŉ waterbron of rivier. Voëls broei na die reëntyd, wanneer daar voldoende voedsel vir die kleintjies is. Op die grond word voëls soos volstruise aangetref, en patryse kan makliker oorleef as die vlieënde soorte. Deur waterryke plantdele te eet, kry hul le genoeg vog in. Die sandpatryse (familie Pteroclidae) uit die Afrikaanse en Asiatiese woestyne maak hul vere nat om die kleintjies te laat drink.
Woestynafsettings
Woestyne tel onder die wydste verspreide gebiede op aarde. Nietemin is die ontstaan van 'n woestyn en die prosesse wat daarby 'n rol speel, nog nie presies bekend nie; dit hang saam met die barre klimaatstoestande, wat 'n langdurige ondersoek onaantreklik of selfs onmoontlik maak. Veral die reënval is 'n probleem by so 'n ondersoek. Egte woestyne kom byna net in uiters droë (ariede) gebiede voor. Dit sluit gebiede in waar dit minder as 250 mm per jaar reën en dan ook net tydens enkele, hewige reënbuie. Omdat meer water verdamp as wat in die grand wegsyfer, ontstaan 'n dor gebied met
min plantegroei en 'n geringe lugvogtigheid. Die sandwoestyn (edeyer, erg, koem), waarin dikwels groot sandduine voorkom, maak net 21 % van alle woestyne uit. Sandwoestyne kan net ontstaan wanneer daar voldoende sand is of wanheer sand uit die aanwesige gesteentemateriaal gevorm word. As dit nie die geval is nie en kaal gesteentes aan die oppervlak lê, word dit 'n rotswoestyn genoem.
Deur verwering sal die rotse tot brokstukke verbrokkel en 'n hammada of steenwoestyn vorm. Wanneer die rotse nie hoekig is nie, maar afgeskuur en rond, staan dit as 'n gruiswoestyn (serir, flintwoestyn) bekend. Sulke woestyne kan op verskillende maniere ontstaan, byvoorbeeld deur die spesiale vorm van verwering, deur erosie van ouer gruis of deur afskuring van stukke in 'n stroombedding tydens die min tye van reënval.
Omgewings
'n Woestyn bestaan nie net uit 'n eenvormige gebied nie, maar uit verskillende dele, wat elkeen sy eie landskapsvorm het en waarin dikwels verskillende geologiese prosesse 'n rol speel. In die sandwoestyne is duine dikwels kenmerkend. Die sandduine ontstaan deurdat die wind die sand oor ŉ ongelyke oppervlak waai en dit aan die lykant daarvan bly lê. So word die ongelykheid steeds groter, totdat hoë duine gevorm is. Duine kan verskillende vorms hê, maar in die woestyn is die barkan (sekelduin), die dwarsduin en die lengteduin (seifduin) die algemeenste.
Die barkan is min of meerhalfsirkelvormig, met die punt en die 2 sterte na die wind, terwyl die dwars- en lengteduin lang, lineêre sandrûens is, onderskeidelik loodreg op en ewewydig met dieoorheersende windrigting. In die sandwoestyne kan rotsagtige plekke voorkom wat sandvry is (feidj) omdat al die oorspronklike sand weggewaai is. Dikwels het daar dan nog van die growwer klippe agtergebly. Hierdie plekke vorm lae gebiede tussen die duine. By al die woestyntipes kom ook ander lae dele voor.
Die reën, wat af en toe in groot hoeveelhede val, word na die see of na sulke depressies afgevoer as dit nie reeds verdamp het nie. Wanneer so ŉ depressie nie 'n afvoer na die see het nie, bly die water daar staan totdat dit verdamp of in die grond weggesak het. Soms bly die water 'n lang tyd staan en vorm dan 'n woestynmeer. As dit nie die geval is nie, vorm dit 'n gereelde nat plek, waar dikwels sand en klei deur die aangevoerde water afgeset word.
'n Dergelike plaja (salina, woestynsebkha) is baie plat. Die plaja word omring deur die bajada (bahada, proluvium), wat die steiler oorgangsgebied na die omringende hoër gebied vorm en waarop verweringsmateriaal van die omringende heuwels gevind kan word. Die water wat uiteindelik in die plajas kom, word dikwels langs 'n valleiagtige stelsel daarheen gelei waarvan die ontstaanswyse nog nie duidelik is nie. So 'n vallei, 'n wadi, is altyd droog, behalwe direk na ŉ reënbui.
Die waterstrome in wadi's is dikwels so sterk en skielik dat mense daardeur oorval kan word. In die woestyne van Noord-Afrika het meer mense in die laaste paar jaar verdrink as van dors omgekom. Sowel die begin as die einde van 'n wadi is dikwels nie definitief begrens nie. Die reënwater vloei eers oor die hele oppervlakte van die woestyn (plaatvloed) en kan ernstige gronderosie veroorsaak. Langsamerhand begin die water in smaller streke saamvloei, wat die geleidelike begin van die wadi's is.
Woestynuitbreiding
Hoewel klimatologiese toestande medeverantwoordelik is vir die ontstaan van woestyne, staan dit vas dat menslike bedrywighede in droë klimaatsgebiede die uitbreiding van woestyne bevorder. Toe nomadevolke vroeër nog heeltemal afhanklik was van die klimaat en ander natuurlike faktore en oor groot afstande moes trek om voldoende voedsel en water te kry, kon die plantegroei van die gebied wat hulle agtergelaat het, in die tussentyd herstel.
Deur die steeds groeiende bevolking en die toenemende bemoeienis van internasionale hulporganisasies en regerings is die reeds wankelende ewewig wat in dergelike gebiede tussen mens, dier en omgewing bestaan het, versteur. Die sink van boorgate het aanvanklik na groot vooruitgang gelyk aangesien die bevolking makliker in 'n gebied kon bly en in gunstige jare hulle kuddes kon uitbrei omdat daar meer water en voedsel was.
Die groot getalle vee het egter so ŉ gebied kaal gevreet en platgetrap, wat meegebring het dat die plantegroei nie kon herstel nie. Tydens ŉ droë tyd was die gevolge hiervan rampspoedig. In die Sahel het daar byvoorbeeld tussen 1968 en 1973 duisende mense en miljoene diere van die honger omgekom. Hoewel die wegbly van die moesonwinde geweldige droogtes tot gevolg het, veroorsaak oorbeweiding, die kap van hout, asook die te intensiewe verbouing van die grond soms dat die klimaat 'n permanent droë karakter aanneem.
Ook swak beplande of swak beheerde besproeiingstelsels kan vrugbare grond tot 'n woestyn verander. As die oortollige water nie reg afgelei word nie, verdamp dit en word soute in die grond agtergelaat. By 'n te hoë soutinhoud kan die grond dan geen plantelewe meer onderhou nie. Dit is opvallend dat daar in byna al die lande 'n verband bestaan tussen die woestynuitbreiding en die armoede in die betrokke gebied. Die armstes onder die woestyngemeenskappe is die eerste slagoffers en bly gewoonlik ook in die verlate gebied agter, waar 'n onvermydelike hongerdood wag.
J.G.H. van der Walt
Ds. Johannes Gerrit Hendrik van der Walt (waarskynlik Ladybrand, Oranje-Vrystaat, 9 November 1873 – Middelburg, Kaap, 6 Februarie 1956) was die eerste Vrystater wat sy teologiese studie aan die Teologiese Skool Burgersdorp voltooi het en daarna predikant in twee gemeentes van die Gereformeerde Kerk, albei in die huidige provinsie Oos-Kaap: Barkly-Oos van 1899 tot 1904 en daarna Middelburg tot hy sy emeritaat 1939 aanvaar het.
Herkoms
Ds. Van der Walt se vader was omstreeks 1870 ouderling van die Gereformeerde kerk Ladybrand. In 1891 het hy sy 18-jarige seun met kar en perde na Burgersdorp gebring vir sy opleiding. Einde 1897 het hy sy teologiese studie saam met ds. J.C. Krüger (oorlede in Junie 1905 in die amp as leraar van Ladybrand), dr. P.C. Snyman (oorlede in Mei 1915 in die amp as leraar van Steynsburg) en prof. J.A. du Plessis, oorlede in 1935; dus is al drie sy medeafgestudeerdes oorlede voor ds. Van der Walt sy emeritaat aanvaar het. Van sy ander medestudente was ds. Dirk Postma (later jare lank leraar van Burgersdorp en prof. Ferdinand Postma.
Lewensoorsig
duimnael|270px|regs|Ds. Van der Walt en sy eerste vrou, [[Finnie van der Walt|Finnie. Sy is in 1937 oorlede, waarna hy weer getroud is.]]
duimnael|links|220px|'n Groep Burgersdorpse studente, Oktober 1896. Agter (van links): J.G.H. van der Walt, [[Jacobus du Plessis|J.A. du Plessis, J.C. Krüger, Willem Postma. Tussen-in: G.H.J. Kruger. Voor: P.J. Snyman en J.D. du Toit.]]
Prop. Van der Walt het nie dadelik 'n beroep ontvang nie en hom toe onledig gehou deur joernalistieke werk in Bloemfontein te doen. Met die laaste Nagmaalsviering van 1898 is hy na Barkly-Oos uitgenooi. Sy vreugde was groot toe hy ná die voorbereidingsdiens met feitlik algemene stemme daarheen beroep word. Begin 1899 is hy dan tot herder en leraar daar bevestig. Die eerste jare van sy bediening was besonder veeleisend veral ook weens die Driejarige Oorlog wat veel ontwrigting veroorsaak het.
In Oktober 1904 het hy 'n beroep na Middelburg, Kaap opgevolg. Vir die res van sy bedieningstyd sou hy in Middelburg bly. Ds. Van der Walt het sy emeritaat op 16 April 1939 aanvaar ná ’n geseënde dienstyd van sowat 40 jaar, waarvan nagenoeg 35 jaar op Middelburg. Ná sy aftrede het hy en sy tweede vrou op Rus-’n-Bietjie, hul eie woning naby Bloemfontein, gaan woon. Hy het dit self as "’n uitspanplekkie langs die pad" beskryf. Die verblyf so ver van sy laaste werkkring was egter van korte duur, want hy het kort voor lank na Middelburg teruggekeer en sy laaste lewensjare daar deurgebring. Tot omstreeks 1952 was hy nog bereid om veral gedurende tye van vakantskap met prediking en siekebesoek te help.
As leraar van Middelburg in 'n tyd toe Gereformeerde kerke in die weste van die destydse Kaapprovinsie dun gesaai en predikante selfs minder was, het ds. Van der Walt se hele lewe in diens van die kerke in Kaapland gestaan. Vanuit Middelburg het sy voetstappe tot selfs in Angola gelei. As konsulent het hy opgetree by die stigting van die gemeentes in Kaapstad en Port Elizabeth. Ten tyde van sy dood was daar in dié streek reeds vier predikante en ses gemeentes. Met merkwaardige trou het hy ook die verspreidwonende ldimate op Cradock en elders besoek.
Die Gereformeerde kerk Worcester is in 1954 gestig en het in 1956 sy eerste predikant ontvang; daarom het ds. Van der Walt jare lank vanuit Middelburg in die beherende liggaam van die Skool vir Blindes op Worcester gedien. Jare lank het hy ook in die kuratorium van die Teologiese Skool Potchefstroom waardevolle werk verrig. Hy word beskryf as "'n ware kragsfiguur" op die Algemene Vergaderings en Partikuliere Sinodes. Jare lank was hy penningmeester van al die kasse in Kaapland asook voorsitter van die korresponderende kerkraad van die Westelike Klassis.
Oorsig
Die gemeente is diep aangegryp deur die dood van ds. Stephanus Postma op 8 Februarie 1904. In Mei besluit die kerkraad om weer te roep en so is ’n beroep op 27 Mei 1904 op ds. Dirk Postma van Rustenburg uitgebring. Nadat hy vir die beroep bedank het, is ds. J.G.H. van der Walt met 'n groot meerderheid van stemme op 16 Julie 1904 beroep; op 26 Augustus kon die kerkraad met dank kennis neem daarvan dat die beroep aanvaar word. Ds. Van der Walt is op 9 Oktober 1904 op Middelburg bevestig, die begin van ’n besonder lang bedieningstyd, wat strek tot aan sy emeritaatsaanvaarding op in April 1939. Hy het dus sowat 35 lank voltyds in die gemeente gewerk en eindelik sowat 50 jaar op die dorp gewoon.
Ds. Van der Walt moes leiding gee in die moeilike jare ná die Tweede Vryheidsoorlog; hy moes uit die Bybel koers aandui in die moeilike tye van die griepepidemie en depressie; hy moes aan die roer staan tydens die Eerste Wêreldoorlog (1914–1918) en die Rebellie van 1914.
Sendingwerk
duimnael|regs|320px|1909: Die halfeeufees van die [[Gereformeerde kerk Burgersdorp. Eerste ry: Di. P.W. Bingle, G.H.J. Kruger, dr. P.C Snyman, di. D. Postma, J.G.H Van der Walt, H.P.J. Pasch. Tweede ry: Ds. W.J. de Klerk, drr. S.O. Los, J.D. du Toit, di. W.J. Snyman, L.J. Du Plessis, kerkraadslede J.P. Kruger, J.P. Kruger, D.J. Coetzee. Derde ry: Kerkraadslede A.M. Venter, T.L. Eloff, J.C. van Rooy, P.J. Aucamp, A.G. Nienaber, T. Aucamp, J.C. Lessing en M.A. Hechter.]]
Al het die gemeente nie daadwerklik 'n plaaslike sendingaksie geloods nie, het die kerkraad nie afsydig gestaan teenoor die sendingsaak nie. Die intieme meelewing met die sendingwerk is veral daardeur tot stand gebring dat die Algemene Vergadering in 1911 die sendingwerk aan die deur van die kerk alhier kom neerlê het. Op 24 Maart 1911 rapporteer oudl. D. van der Walt, wat as deputaat van Middelburg op die Algemene Vergadering teenwoordig was, soos volg: "''De gemeente Burgersdorp, aan wie de zending te Humpata door de Sinode werd opgedragen, heeft 't niet mogelijk gevonden dat werk onder haar toezicht te nemen omdat de vrije school in die gemeente al haar aandacht eist. De A.V. heeft hierom deze gemeente verzocht 't zendingwerk in Humpata onder haar toezicht te nemen". Hieroor word besluit: “''de toezicht over de zending te Humpata te aanvaarden. Tevens wordt besloten de zendingkommissie op te dragen namens de kerkeraad in zake de zending te korresponderen en van tyd tot tyd by de kerkeraad verslag te doen.''"
Op die kerkraadsvergadering van 12 Mei 1911 is meegedeel dat £14 van die jaarlikse salaris (£50) van br. Graphorn wat die werk in Humpata verrig het, deur die gemeentes van Kaapland voorsien moes word. Dis in die vooruitsig gestel dat die gemeentes van Kaapland kort voor lank verantwoordelikheid vir die volle £50 per jaar sou moes aanvaar. Telkens is uit Humpata berig ontvang en “goede vooruitgang” aan die kerkraad gerapporteer. Dit het waarskynlik nie tot baie groot resultate gelei nie, want dit lyk of die saak van die sendingwerk te Humpata mettertyd nie meer op die kerkraadsagenda verskyn het nie. In die notule van 15 Mei 1914 is die mededeling dat br. Graphorn om gesondheidsredes die werk nie meer kon doen nie; dan ook "daar er op 't ogenblik met die (inboorlinge) oorlog in Angola is en, volgens de nieuwsbladen de zendelingen gevlucht zijn" dat daar in daardie stadium nie iemand in die plek van br. Graphorn gestuur sou word nie. So het die sendingwerk in Angola doodgeloop.
Halfeeufees
duimnael|regs|230px|Di. J.G.H. van der Walt, [[G.H.J. Kruger en dr. P.C. Snyman, omstreeks 1910.]] Reeds in 1907 het die kerkraad aandag begin gee aan die naderende halfeeufees, maar die notule maak dit nie altyd duidelik watter halfeeufees doel word nie, die Kerkverband s’n in 1909 of die Middelburgse kerk s’n in 1910. Die halfeeufees van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika het ook toe al binne die gesigskring gekom – en dan ook plaasgevind voor die halfeeufees van die kerk van Middelburg s'n. Eers ná Februarie 1909 was dit duidelik dat dit beslis handel oor die halfeeufees van die plaaslike kerk. Voor daardie datum het dit vermoedelik oor die halfeeufees van die hele Kerk in Suid-Afrika gegaan.
Op 4 Oktober 1907 word geskryf: "Daar het 50 jarige bestaan onzer kerk over een jaar feestelijk herdacht zal worden …" Dit het waarskynlik te doen met die Kerk in Suid-Afrika, maar gereken vanaf Oktober 1907 was dit oor 'n jaar en vier maande. Toe is in besluit om met die oog daarop 'n vleuel aan die kerk aan te bou as "blijvende herinnering aan voormelde heugelijke gebeurtenis".
Toe hierdie besluit van aanbou geneem is, was die probleem om die geld vir hierdie doel byeen te kry. 'n Skatting deur die respektiewe wyksdiakens kom te staan op £1 550. Die geld kon egter nie gevind word nie sodat op 3 April 1908 alreeds besluit word "dat die lijsten vernietigd worden en in plaats daarvan besluit de gemeente een dankoffer bijeen te verzamelen bij de feestviering onzer Kerk in 1909 dat gestort zal worden bij de Bouwfonds".
Die Jongeliedevereniging het ook deel gekry aan die halfeeufees. Art. 21 van die notule van 22 Januarie 1909 sê "dat het de Jongelieden der gemeente geoorloofd is als 'n blijk van dankbaarheid bij 't 50-jarig bestaan van de Geref. Kerk in Zuid Afrika de Kerk met twee luchtpompen te voorzien". Die "luchtpompen" was waarskynlik ventilators wat op die dak van die Kerk aangebring is.
Hierna kom die gemeentelike halfeeufeesviering nou duidelik na vore. Op 14 Mei 1909 is besluite geneem oor die gekollekteerde vee vir die jubileumdankoffer. Seker omdat die insameling nie soveel gelewer het as waarop oorspronklik gereken is nie (£1 550), moes die kerkraad van die aanbouplan afsien. ('n Argitekstekening van die voorgestelde aanbouplan, opgestel in 1907, het minstens in 1960 nog bestaan.). In Februarie 1910 is besluit: " 't geld verkregen voor 't Dankoffer by 't 50-jarig bestaan der Kerk, zal besteed worden aan een klankbord en een klok voor de Kerk". Die klankbord moes nie meer as £20 kos nie. Op 13 Mei 1910 maak die notule melding van die besluit waarna vermoedelik in die boekie "De Vijftig-jarige Feestviering te Middelburg, K.P." verwys word waar geskryf staan: "Toen de Kerkeraad zes maanden geleden besloot, om het vijftig jarig bestaan van de Middelburgse gemeente, dat op 1 Des. 1910 zou plaatsvinden, feestelik te herdenken …" Op 13 Mei 1910 dan besluit die Kerkraad: "om 't vijftigjarig bestaan der gemeente in Dec. a.s. feestelijk te herdenken". Op 23 September word die feesprogram goedgekeur en "de leraar legt de wenselijkheid der vergadering voor om de jongelieden der Gemeente voor gaslichten in de Kerk te doen kollekteren ter aandenking van 't 50-jarig bestaan dezer gemeente". Dat hierdie ligte verkry is, ly geen twyfel nie – of dit wel vir die feesviering gereed was, is nie bekend nie — want in latere notule is daar telkens 'n rekening vir "carbide gepasseerd". (Baie later het die klein geboutjie in die noordoostelike hoek van die kerkterrein nog die naam van "gaskamertjie" gedra.)
Die halfeeufees is op die bestemde tyd gevier. Die feesverrigtirige, waarby agt Gereformeerde predikante en een teologiese professor (dr. J.D. du Toit) teenwoordig was, word mooi weergegee in gemelde uitgawe "De Vijftig-jarige Feestviering te Middelburg K.P.". Die oorspronklike plan om 'n vleuel aan die Kerk aan te bou is nie verwesenlik nie.
Geboue
Die huidige kerkgebou was teen 29 Mei 1861 (minder ses maande ná die stigting van die gemeente) al in aanbou, volgens die Eeufeesgedenkboek van die dorp Middelburg, K.P. Volgens dié boek is hierdie gebou die oudste Gereformeerde kerkgebou in Suid-Afrika wat nog in gebruik is. In die tweede halfeeu van sy bestaan is al telkemale besluite geneem betreffende dié gebou, maar meeste kon nie uitgevoer word nie. Die beplanning van aanbou met die oog op die halfeeufees is byvoorbeeld nie deurgevoer is nie. Ook ná die halfeeufees was weer in 1912 en in 1920 besluite in hierdie verband. Reeds in Januarie 1912 kom die saak van die aanbou van 'n vleuel en 'n toring weer ter tafel. Aangesien hiervoor toe ongeveer £1 200 nodig was en aangesien dit op die Februarie-vergadering geblyk het dat maar vir £500 geteken is deur die lidmate, het die kerkraad besluit om die plan nie nou uit te voer nie. Daar is toe net op vernuwing van die bestaande gebou besluit, en hiervoor is toe gekollekteer.
Wat toe alles aan die gebou gedoen is, word nie beskryf nie. Vermoedelik is die gewelpatroon van die gebou verander deur die minarette op die hoeke aan te bring en die boonste versiering in die middel van elke gewel. Volgens die foto voor in die 1910-gedenkboek was hierdie versierings toe nog nie daar nie. Weer in 1920 (13 Februarie en 21 Mei) is besluit om geld in te samel vir die aanbou van 'n vleuel. En nog 'n keer is hierdie plan nie uitgevoer nie. Gedurende die maande tussen Mei 1945 en November 1947 is gewerk aan 'n grondige reparasie van die kerkgebou. Toe is nuwe banke en 'n nuwe preekstoel ingesit.
Die saal en ander geboue
In 1936 het 'n erflating van sr. Hetta Kruger dit vir die kerkraad moontlik gemaak om te besluit om aan die boukommissie op te dra om tenders vir die bou van 'n saal te vra. Op 15 Augustus 1936 is 'n tender aanvaar en 'n saal opgerig aan die suidekant van die kerkgebou. In November 1936 is aan die kerkraad meegedeel dat sommige lidmate beswaar het daarteen dat die saal die naam "Hetta Krugersaal" dra (helaas word in die notule nie beskryf wat die besware is nie). Die kerkraad het egter besluit om die naam so te behou. Sonder motivering van 'n nuwe besluit (in elk geval word die redes nie in die notule gevind nie) is tog op 12 Februarie 1937 besluit om die naam voor die saal te verwyder. Betekenisvol staan by hierdie jongste besluit genotuleer: "Tien stemme word hierteen uitgebring." Op dieselfde perseel waar in 1936 die saal gebou is, word in die laat 1950's 'n moderne kantoorgebou opgerig. Vir dié doel is die saal gesloop.
Die pastorie
Toe ds. Van der Walt in 1904 hierheen gekom het, kon hy die nuwe pastorie wat net voor die heengaan van ds. S. Postma voltooi is, betrek. Hierdie gebou is gebruik tot die kerkraad in die loop van 1951 besluit het om dit te sloop en op dieselfde terrein 'n nuwe pastorie op te rig. In September 1954 rapporteer die Eiendomskommissie dat die nuwe pastorie so te sê gereed is. Ook die watervoorsiening by die pastorie het sy eie geskiedenis. Vroeër jare was daar 'n put op die erf. Op 3 Julie 1914 is aan die boukommissie opgedra om ondersoek in te stel na die watervoorsiening (met mag om te handel). Hiermee saam is ook "algemeen besloten Telefoonverbinding voor de pastorie aan te vragen" – water en telefoon is dus sommer saam behandel.
Bediening aan verspreidwonende lidmate
duimnael|regs|180px|Ds. Van der Walt as bejaarde predikant.
Reeds kort ná die aankoms van ds. Van der Walt het die bediening van verafwonende lidmate die aandag van die kerkraad geniet. Op die eerste kerkraadsvergadering ná sy bevestiging deel ds. Van der Walt mee (18 November 1904) dat hy nog nie op Cradock diens gehou het nie, maar hy stel dit in die vooruitsig om dit binnekort te doen. Met die jare is telkens weer rapport gedoen oor die bediening van die verspreidwonendes. Soms lyk dit asof die wyk Cradock wil verdwyn (23 Februarie 1906): "De leraar rapporteert dat er thans nog slechts 5 lidmaten onzer Kerk te Cradock zijn en dat daarom een driemaandelijkse bediening daar niet meer mogelijk is." Tog het alles daar nooit tot niet gegaan nie. Altyd was daar – soms heelwat, ander kere weer baie min – lidmate op Cradock. In Februarie 1906 het dit gelyk asof daar nie veel toekomsverwagting meer kon wees nie; in Oktober 1907 is meegedeel dat daar 10 lidmate is sodat 'n ouderling daar verkies word; vroeg in 1908 "doet de leraar verslag dat die wyk (Cradock) in zeer gunstige toestand verkeert". So het dit met die loop van die jare op- en afgegaan.
In die notule van 19 November 1920 is gewag gemaak van die bydrae van die gemeente vir 'n reisende predikant. Hierdie lank gekoesterde ideaal is eers in 1958, ná ds. Van der Walt se dood, verwesenlik toe van die Westelike Klassis Kaapland die opdrag kom na die kerkrade Middelburg-Steynsburg-Hofmeyr "om 'n predikant te beroep om die lidmate wat woon tussen die spoorwegvurk na Port Elizabeth en Mosselbaai te bedien".
Voor die klassis die saak vir sy rekening geneem het, en veral gedurende die grootste gedeelte van die bedieningstyd van ds. J.G.H. van der Walt, was die hele suidelike helfte van die Kaapprovinsie vir bediening op Middelburg aangewys. So was ds. Van der Walt dikwels op reis na Cradock, Graaff-Reinet, Grahamstad, Port Elizabeth, De Aar, Ceres, Worcester en Clanwilliam. Soms is net melding gemaak van die bediening van die Boland. Hy het dié taak met onderskeiding uitgevoer.
Afgesien van die bediening van die verspreidwonende lidmate binne die bereik van ds. Van der Walt bied die notule nog 'n bykans skouspelagtige beeld van die bewegings van ds. J.G.H. van der Walt. Gedurende die jare 1906–1908 was hy onder meer op Burgersdorp, Venterstad, Bethulie, Vryburg, Humpata, Dordrecht, Steynsburg, weer Vryburg, Nylstroom, Jamestown, Humpata, Dordrecht, Steynsburg, weer Vryburg, Nylstroom en effens later tree hy ook op in Pretoria, Vryburg, Strydenburg, Ceres, “Crokedelrivier" (naby Brits) en Johannesburg. Hoewel ds. Van der Walt vir die grootste gedeelte van sy bedieningstyd predikant van Middelburg was, lê sy spore tot ver buite die grense van sy eie gemeente, provinsie en selfs vaderland.
Die Dankfonds
Die Dankofferfonds se ontstaan word baie kort in die notule weergegee. Art. 19b, 15 Februarie 1935 lui net: “Dat een Dankoffer in Meimaand van die Gemeente gevra sal word in geld en vee." Hoewel dit nie in die notule gemeld word nie, is die vermoede dat die fonds gestig is om 'n eventuele geldnood, soos juis in die moeilike jare van depressie en droogte rondom 1933 beleef is, die hoof te bied. Eers op 23 Oktober 1942 is weer melding van die fonds. Toe is besluit om met Nagmaalsgeleenthede 'n spesiale dankoffer te vra en dit in 'n reserwefonds te belê. Tot hierdie fonds, wat die naam “Reserwefonds" gekry het, het die gemeente mildelik bygedra. Die vier deurkollektes wat daarvoor gedurende 1944 alleen gehou is, het byna £100 opgelewer. Op 25 Maart 1945 het die kassier aan die hand gegee dat die naam van die fonds voortaan sal wees die Dankofferfonds. Die enigste ander besluit oor die fonds was blykbaar op 21 Februarie 1947, toe gereël is dat die “Naoorlogse fonds" en die Dankofferfonds saamgevoeg word. Verder was daar jaarliks melding in die finansiële verslae.
Die Afrikaanse Bybel
Die jaar 1933 was die jaar van die Afrikaanse Bybel. Op 7 Julie 1933 neem die kerkraad die volgende gevoelvolle besluit: “Die Kerkraad van die Geref. gemeente Middelburg verklaar hiermee dat hy lewendig besef die groot betekenis van die aanstaande invoering van die Bybel in ons eie taal in ons erediens waartoe hiermee die leraar gemagtig word ooreenkomstig die besluit van ons Sinode te Pretoria Maart 1933. Waar die Regeerder van hemel en aarde ons in hierdie donkere tyd aardse skatte ontneem (dit was die tyd van groot droogte en depressie), skenk Hy ons die vergoeding om deur sy Woord sy stem te hoor in ons moedertaal soos 'n ligstraal in die donker nag.
“Verder word geboekstaaf ons dank en aanbidding aan God vir die onwaardeerbare gawe van die Nederlandse Statevertaling waaruit vir 300 jaar ons voorgeslagte, ons en onse kinders die brood en water van die lewe ontvang het tot nou toe en waarvan ons hierby met leed afskeid neem.” Op 12 Augustus is 'n broeder deur die voorsitter bedank vir die Afrikaanse Bybel wat hy vir die kansel gegee het. Die kerkraad het op 27 Augustus 1933 ook gedenk aan die fees by geleentheid van die amptelike ingebruikneming van die Afrikaanse Bybel.
Gesinslewe
Hy is in 1898 getroud met mej. L. Venter van Venterstad. Hulle het saam sewe kinders grootgemaak. Ná haar dood in 1936 is ds. Van der Walt getroud met mev. A.A.J. van der Walt van Middelburg, Kaap, die oudste suster van ds. N.H. van der Walt.
Stikstof
Stikstof is die chemiese element in die periodieke tabel met die simbool N (van Latyn: Nitrogenium) en atoomgetal van 7. Dit is normaalweg 'n kleurlose, reuklose, smaaklose en meestal taamlik onreaktiewe diatomiese nie-metaal gas. Stikstof beslaan ongeveer 78 persent van die Aarde se atmosfeer en is 'n bousteen van alle lewende weefsels. Stikstof vorm baie belangrike verbindings soos ammoniak, salpetersuur en sianiede.
Kenmerkende eienskappe
Stikstof is 'n nie-metaal met 'n elektronegatiwiteit van 3,0. Dit het vyf elektrone in sy buitenste skil en kom dus in die trivalente vorm voor in die meeste verbindings. Suiwer stikstof is 'n onreaktiewe kleurlose diatomiese gas by kamertemperatuur en beslaan ongeveer 78.08% van die Aarde se atmosfeer. Dit kondenseer by 77 K en vries teen 63 K. Vloeibare stikstof is 'n algemene kriogeen.
Gebruike
Die grootste enkele kommersiële gebruik van stikstof is as 'n komponent in die vervaardiging van ammoniak deur middel van die Haber-proses. Ammoniak word op sy beurt gebruik vir kunsmis vervaardiging en om salpetersuur te vervaardig.
Stikstofgas word baie keer gebruik as 'n plaasvervanger vir suurstof, wanneer oksidasie verkieslik nie moet plaasvind nie;
Vloeibare stikstof word gebruik as verkoelingsmiddel vir die dompelvries en vervoer van voedselprodukte, vir die bewaring van lyke en voortplantingselle (sperm en eier), en vir die stabiele stoor van biologiese monsters. Dit word ook gebruik in die studie van kriogenie en dikwels in demonstrasies in wetenskaplike opvoeding. Vloeibare stikstof word geproduseer deur distillasie vanuit vloeibare lug.
Salpetersuur word gebruik as 'n oksideermiddel in vloeibare brandstof aangedrewe vuurpyle. Hidrasien en derivate vind ook gebruik as vuurpylbrandstof.
Geskiedenis
Die ontdekking van Stikstof word algemeen toegeskryf aan Daniel Rutherford in 1772. Die feit dat daar 'n bestanddeel van lug was wat nie verbranding onderhou het nie is welbekend gewees aan die laat 18de eeuse chemici. Stikstof is ook terselfdertyd deur Carl Wilhelm Scheele, Henry Cavendish en Joseph Priestley bestudeer.
Verbindings van stikstof was bekend in die Middeleeue. Die alchemiste het salpetersuur as aqua fortis geken. Die mengsel van salpeter- en soutsuur staan bekend as aqua regia, wat bekend is vir sy vermoë om goud op te los.
Met 'n paar uitsonderings brand niks in suiwer stikstof nie en sal dit ook nie lewe onderhou nie. Om hierdie rede het die Franse chemikus Lavoisier dit azote (Frans: sonder lewe) genoem. Stikstof staan in Frankyk nog steeds bekend onder hierdie naam.
Voorkoms
Stikstof is die grootste enkele bestanddeel van die aarde se atmosfeer (78.1% op 'n volumebasis en 75.5% op 'n massabasis) en word vir industriële doeleindes herwin deur die fraksionele distillasie van vloeibare lug.
Dit is al 'n geruime tyd bekend dat molekulêre stikstof in Titaan se atmosfeer voorkom en is in interstellêre ruimte deur David Knauth en mede-werkers opgespoor deur van die Far Ultraviolet Spectroscopic Explorer gebruik te maak.
Verbindings
Die mees algemene hidried van stikstof is ammoniak (NH3) met hidrasien (N2H4) as 'n ander bekende dog skaarsser hidried. Ammoniak is meer alkalies as water en los daarin op om ammonium ione (NH4+) te vorm. Vloeibare ammoniak is effe amfiproties en vorm ammonium en amied ione (NH2-); beide amied en nitried (N3-) soute is bekend, maar hulle ontbind in water. Enkel en dubbel gesubstitueerde verbindings van ammoniak word amiene genoem. Groter kettings, ringe en strukture van stikstof hidriede is ook bekend maar is onstabiel.
Ander klasse van stikstof anione is aziede (N3-), wat lineêr is en iso-elektronies ten opsigte van koolstofdioksied. 'n Ander molekuul met dieselfde struktuur is distikstofmonoksied (N2O), meer algemeen bekend as laggas. Hierdie is een van verskeie stikstofoksied-verbindings, waarvan die mees prominente een stikstofmonoksied (NO) en stikstofdioksied (NO2), wat beide 'n ongepaarde elektron bevat. Laasgenoemde toon 'n geneigdheid om te dimeriseer en is 'n belangrik bestanddeel van rookmis.
Die ander oksiede, distikstoftrioksied (N2O3) en distikstofpentoksied (N2O5), is egter redelik onstabiel en plofbaar. Die ooreenstemmende sure is nitroësuur (HNO2) en salpetersuur (HNO3), terwyl die ooreenstemmende soute nitriete en nitrate genoem word. Salpetersuur is een van die weinig sure wat sterker is as hidronium.
Biologiese rol
Stikstof is 'n noodsaaklike bousteen van aminosure en nukleoonsure wat stikstof onmisbaar maak vir lewe om te bestaan
Stikstof verbindings is een van die boustene in diere biologie. Aminosure van plante, wat stikstof bevat, speel 'n belangrike rol in diere, omdat dit help by die vervaardiging van proteïne en nukleoonsure.
Isotope
Daar bestaan twee stabiele isotope: N-14 en N-15. Die mees algemene isotoop by verre is N-14 (99.634%), wat geproduseer word in die KSS-siklus (Koolstof-Stikstof-Suurstof-siklus) in sterre. Die oorblywende isotoop is N-15. Van die tien isotope wat sinteties voorberei word het een 'n halfleeftyd van nege minute en die oorblywende isotope se halfleeftye is almal in die ordegrootte van sekondes of minder. Biologies bevorderde reaksies (d.w.s. assimilasie, nitrifisering en denitrifisering) het 'n sterk invloed op die dinamika van stikstof in die grond. Hierdie reaksies is byna altyd geneig om N-15 verryking in die grond en 'n daarmee gepaardgaande verarming in die biologiese produk teweeg te bring.
Voorsorgmaatreëls
Stikstof los in 'n mens se bloedstroom op en in ligaamsvette. 'n Vinnige verandering in druk (veral by skubaduikers wat te vinnig styg) kan tot 'n moontlik dodelike toestand lei. Dit gebeur as die stikstof borrels in die bloedstroom, senuwees, gewrigte en ander areas vorm.
Direkte velkontak met vloeibare stikstof vir slegs 'n paar sekondes kan tot verkluiming lei. Dit hang egter af van die tipe stikstof, en die manier waarop die kontak plaasvind. As 'n stikstof-deurweekte materiaal, soos katoen, in aanraking kom met die vel, is die gevolge erger as wanneer die stikstof direk op die vel gemors word. As die stikstof direk op die vel val, word die vel beskerm deur die Leidenfrost effek.
Nitraat kunsmis in die afloop van landerye af is 'n groot bron van grondwater- en rivierbesoedeling. Siano (-CN) bevattende verbindings vorm uiters giftige soute en is dodelik vir baie diere en vir alle soogdiere.
BMW N26
Die BMW N26 is 'n turboaangejaagde inlynviersilinder petrolenjin wat vanaf 2012-2016 vir SULEV-voertuie vervaardig is. Dit is slegs in die Verenigde State verkoop weens SULEV-wetgewing.
Die N26 is gebaseer op die BMW N20, met die volgende veranderinge: metaalbrandstofleidings (in plaas van rubber), 'n klep in die brandstoftenkontlugtingstelsel om die brandstofstelsel vir lekkasies te toets, 'n elektroniese uitlaatklep en groter katalitiese omsetters.
Modelle
Toepassings:
Eileen Stevens
Eileen Stevens (gebore 7 Januarie 1982) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Pokémon: Zoroark: Master of Illusions (2010) en ''Yu-Gi-Oh! Bonds Beyond Time'' (2010).
Lathum
Lathum is ’n dorp in die munisipaliteit Zevenaar in die provinsie Gelderland in Nederland.
500
Die jaar 500 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 100ste jaar van die 5de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Molly Peters
Molly Peters (15 Maart 1942 – 30 Mei 2017) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Thunderball (1965), Das Geheimnis der gelben Mönche (1966), en Don't Raise the Bridge, Lower the River (1968).
Sherilyn Fenn
Sherilyn Fenn (gebore 1 Februarie 1965) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Wraith (1986), Wild at Heart (1990), en Of Mice and Men (1992), en in die televisiereeks Twin Peaks (1990).
Ereboogvoël
Ereboogvoëls (familie Ptilonorhynchidae) is 'n voëlfamilie wat uit kraai-agtige sangvoëls bestaan. Hierdie voëls kom slegs in Australië, Nieu-Guinee en 'n paar geïsoleerde eilande voor en is verwant aan die flambojante paradysvoëls. Die naam "ereboogvoël" dui op die familie se bekendste kenmerk: mannetjies bou ingewikkelde konstruksies wat hulle in stand hou en versier, waarheen hulle vroutjies probeer lok om haar die hof te maak. Die konstruksie en sy dekorasie is sodanig dat die eerste Europese natuurkundige wat een ontdek het, oortuig was dat dit deur 'n mens gebou was.
Alhoewel sommige ereboogvoëls helderkleurig is, is ander baie vaal. Ook hulle konstruksies wissel van hutvormig, tot oordekte lanings, tot torings. Helderkleurige mannetjies gebruik hulle helder veredosse om die vroutjies te beïndruk en hul konstruksies is taamlik eenvoudig; dis die vaal mannetjies wat weer indrukwekkende konstruksies bou en dan ryklik versier met kleurvolle voorwerpe.
Hierdie konstruksies wat die mannetjies bou is egter nie die voëls se nes nie: alhoewel die mannetjie soveel moeite doen om 'n vroutjie te lok, speel hy geen rol in die versorging van die kuikens nie. Die vroutjie bou self die nes en, na sy met 'n mannetjie gepaar het, sien sy hom gewoonlik nie weer nie.
Grozni
Grozni (Russies: Гро́зный; Tsjetsjnies: Соьлжа-ГIала, Solzja-Gala) is die hoofstad van die Republiek van Tsjetsjnië, ’n federale deelgebied van Rusland. Dit is aan die Soenzja-rivier geleë. Die bevolking in 2013 was 277 414.
Tsjetsjniese Oorloë
Tydens die eerste Tsjetsjniese Oorlog was Grozni van Desember 1994 tot Februarie 1995 die verhoog van intense gevegte, waarna die Russiese weermag die stad weer oorgeneem het. ’n Groot deel van die stad is toe vernietig.
Guerrillavegters het die weermag daarna van die berge af aangeval en die troepe het hulle eindelik onttrek. In Augustus 1996 het ’n militante mag van 1 500 tot 3 000 rebelle die stad weer verower en ’n skietstilstand is afgekondig.
In die Tweede Tsjetsjniese Oorlog was die stad weer die middelpunt van gevegte en duisende mense is dood. Die finale Russiese oorname van die stad was op 6 Februarie 2000 toe die Russiese vlag in die middestad gehys is. Talle geboue en selfs hele gebiede is platgeskiet. ’n Maand later is aangekondig dat dit weer veilig vir die inwoners is om terug te keer, hoewel die verwoesting van die stad daarna nog voortgeduur het. In 2003 het die Verenigde Nasies Grozni die mees verwoeste stad op aarde genoem.
Ná die oorloë
Die grootste deel van die stad se infrastruktuur is in die oorloë vernietig en baie mense het in verwoeste geboue sonder water of verhitting gewoon terwyl bouwerk aan die gang was. Daar word beplan om sowat 45 000 van die stad se 79 000 woonstelblokke van voor die oorlog te restoureer; die res is heeltemal verwoes.
Alabama (skip)
Die Alabama het die Kaap twee keer besoek - in Augustus 1863 en toe weer in Maart 1864 - en elke keer het hy feitlik die hele Kaap in beroering gehad. Nie alleen was hy lank voor sy koms na die Kaap al bier beroemd nie, maar die inwoners van die Kaap het ook vurig belang gestel in die verloop van die Amerikaanse Burgeroorlog, wat toe juis sy hoogtepunt bereik het. Die besoeke van die Alabama aan die Kaap was 'n regstreekse uitvloeisel van hierdie oorlog.
Soos uit daardie artikel blyk, was 'n deel van die Noordelike State se strategie om met sy geweldige sterk vloot al die hawens van die Suide te blokkeer sodat geen voorrade of ammunisie van die buiteland af ingevoer kon word nie. Die Suidelike State se antwoord was om kaperskepe te laat bou waarmee die handelskepe van die Noorde aangeval kon word. So 'n kaperskip is op 29 Julie 1862 te midde van die grootste geheimhouding in die Engelse stad Liverpool te water gelaat.
Die skip het aanvanklik geen naam gehad nie, net 'n nommer: 290. By die Portugese eiland Terceira in die Asore het kapt. Raphael Semmes van Alabama en sy offisiere die skip oorgeneem en dit omgebou tot ŉ dodelik doeltreffende oorlogsmasjien. Hier is die skip herdoop tot die Alabama. Net die offisiere was Amerikaners; die bemanning was hoofsaaklik Britse huurlinge. Die Alabama het 'n tonnemaat van 1 000 gehad, was 78 m lank en 10 m breed en het, benewens drie maste onder vierkanttuig twee kragtige stoomenjins gehad.
Die skip kon 13 knope haal en was een van die vinnigste skepe van sy tyd. Nog indrukwekkender was sy bewapening. Die skip het agt kanonne gehad, onder meer twee kanonne wat op hul voetstukke kon swaai en in enige rigting kon vuur.
Skrik van die Noorde
Mettertyd het die roete tussen Amerika en Europa 'n bietjie te warm vir Semmes geword, en hy het sy aandag begin toespits op die roete om die Kaap, waarlangs die Yankee-skepe met groot en ryk vragte Oosterse ware van Europa of New York gevaar het. So het dit dan gebeur dat hy eers Saldanhabaai en daarna Tafelbaai aangedoen het. Die nuus van Semmes se koms het hom lank vooruitgeloop. Hy was dan ook nie lank in Saldanhabaai nie of die nuus het die Kaap bereik.
Op 5 Augustus 1863 het Semmes na Kaapstad vertrek. Die Kapenaars, wat reeds weke in die grootste afwagting geleef het, het die Alabama spoedig gewaar. En toe kom die nuus: 'n Yankee-skip, die Sea Bride, was besig om die Kaap uit die suidooste te nader. Die Kapenaars het soos een man uit hul huise gestorm, Kloofnek en teen die hange van Vlaeberg uit, om te sien of Semmes dit sou waag om bier vlak by die Kaap – onder Britse beheer en dus neutraal - 'n skip gevange te neem. Die Kapenaars is nie teleurgestel nie. Vlak buite Bakoven het die Alabama die Sea Bride met 'n skoot oor die boeg tot stilstand gedwing, en gevange geneem. Ten aanskoue van die duisende mense op die berg het hy met sy slagoffer Tafelbaai binnegevaar.
Die Alabama het 'n paar dae bier vertoef en daarna na Java vertrek, maar daar het 'n Yankee-kruiser, die Vanderbilt, hom soveel las besorg dat hy spoedig weer in Kaapstad was. Op 19 Junie 1864 is die Alabama by Cherbourg aan die Franse kus deur die Kearsage vernietig. Semmes en die meeste van die offisiere is gered. Dit was die enigste lewensverlies wat die Alabama in sy beroemde geskiedenis gehad het, behalwe die-een geval in Saldanhabaai toe luit.
Simeon Cummings homself per ongeluk met 'n geweer doodgeskiet het. Hy is op die plaas Kliprug, naby Saldanha, begrawe, waar die verweerde grafsteen vandag nog gesien kan word. 'n Liedjie en 'n verweerde grafsteen: eenvoudige aandenkinge aan ŉ merkwaardige stuk geskiedenis wat Suid-Afrika en die V.S.A. aan mekaar bind. Waardevolle stukke kultuurgeskiedenis lê dikwels opgesluit in die eenvoudige woorde en wysie van 'n bekende volksliedjie.
'n Beter bewys hiervan kan 'n mens kwalik kry as, die ou Afrikaans-Maleise liedjie Daar kom die Alabama. Kenners van volksmusiek en ander navorsers op hierdie gebied kon nog nooit afdoende bewys vind van die presiese tyd van die ontstaan van hierdie liedjie nie, maar dit word lank reeds sonder twyfel aanvaar dat die liedjie sy oorsprong te danke het aan ŉ gebeurtenis van 'n bietjie meer as honderd jaar gelede: die besoek van die Amerikaanse kaperskip die Alabama aan die Kaap.
NG gemeente Die Strand
duimnael|regs|270px|Die gemeente se eerste tuiste. duimnael|links|320px|[[Wynand Louw was die argitek van die Strand se moederkerk. Dit is in 1930 ingewy.]] duimnael|links|200px|Ds. [[Willem Conradie|W.J. Conradie, vader van die gemeente.]] duimnael|regs|160px|Ds. N.H.C. De J. Theunissen, leraar van 1914 tot 1916. duimnael|links|160px|Ds. J.C. Truter, leraar van 1925 tot 1931. duimnael|regs|160px|Ds. Marthinus Stephanus Joubert, leraar van 1944 tot 1948. duimnael|regs|160px|Ds. Ockert Raubenheimer, eerste medeleraar (1950-'52), daarna eerste leraar van Strand-Noord en toe studentelaar van [[NG gemeente Rondebosch, waar dié foto geneem is.]] duimnael|160px|regs|Ds. Johan Nicolaas Wilhelm de Jager, leraar van 1949 tot 1952. duimnael|regs|160px|Ds. Johannes Jonathan Jordaan, leraar van 1956 tot 1963. duimnael|160px|regs|Ds. P.A.M. Brink, leraar van 1960 tot [[29 Mei 1983, toe hy sy emeritaat aanvaar. Huis PAM Brink is na hom genoem.]]
Die NG gemeente Die Strand is die moedergemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk se gemeentes op die Wes-Kaapse kusdorp Strand.
Eerste stigting
In 1904 het ds. W.J. Conradie 'n beroep aanvaar as tweede predikant van die toe reeds 85 jaar oue NG gemeente Somerset-Wes met werkkring Somerset-Strand, soos die later kusdorp destyds bekendgestaan het. Onder sy bearbeiding het die gemeentewyk gou in die rigting van 'n afsonderlike eenheid beweeg en reeds in Mei 1906 rig ds. Conradie namens die belanghebbendes en met die toestemming van die moedergemeente 'n versoek aan die Ringskommissie om 'n nuwe gemeente daar te stig. Op 12 Junie 1906 is die nuwe gemeente toe gestig, maar weens 'n foutiewe prosedure met die stigting moes dit later gekanselleer word. Met die Ringsitting van 1907 het ds. Conradie 'n memorie van belanghebbendes ingedien, waarin die stigting as ongewens verklaar word en 'n spesiale Ringskommissie het in dieselfde jaar gerapporteer dat, hoewel die stigting wenslik was, dit onder die omstandighede nie aanbeveel kon word nie. Ds. Conradie was terloops ook verantwoordelik vir die aanvoorwerk wat sou aanleiding gee tot die stigting van die Strand se Sendinggemeente in 1908. Hy het die werk begin op 30 April 1905 en hou dit vol tot Oktober 1907 toe eerw. J.J. van Zyl as eerste leraar vir die Sendinggemeente aankom.
Tweede stigting
Die gemeente "Het Strand" is daarna eers op 22 Augustus 1912 met 200 lidmate en 'n sieletal van 450 gestig. Die Strand sou egter wat sy bevolking betref, in die daaropvolgende jare vir Somerset-Wes verbysteek, want in die sensus van 1936, byvoorbeeld, was Die Strand se blanke bevolking, waaruit die NG lidmate noodwendig destyds gekom het, reeds 3 367 vergeleke met Somerset-Wes se 1 777. Dat die gemeentelike grense nie met die munisipale ooreengestem het nie, blyk daaruit dat Somerset-Wes se NG gemeente in 1933 1 281 lidmate gehad het, maar Die Strand net 535.
In die begin is die geestelike bearbeiding van die gemeente toevertrou aan eerw. A.F. Weich. Die eerste beroep op 'n leraar is in Maart 1913 uitgebring, maar eers op 29 Junie 1914 kon die jong gemeente ds. N. Theunissen as sy eerste predikant ontvang. Hy bedien die gemeente tot 2 Oktober 1916. Daarna kom di. F.W.J. Koch (1917-'25), J.C. Truter (1925-'31), C. Pauw (1932-'43), M.S. Joubert (1944-'48), di. J.N.W. de Jager van 1949 tot ds. O.S.H. (Ockert) Raubenheimer in 1950 hier aankom as eerste medeleraar. Hy bly net tot 1952 toe hy na die pasgestigte gemeente Strand-Noord vertrek en van 1954 tot 1957 dien hy as studenteleraar van die NG gemeente Rondebosch, in welke pos hy vir dr. Andries Treurnicht, die latere kabinetsminister en leier van die Konserwatiewe Party, opgevolg het.
Die kerksaal het aanvanklik as kerkgebou gedien, maar 'n veel ruimer kerkgebou moes later opgerig word, veral om ook die groot aantal strandbesoekers te kon ontvang. In September 1930 het prof. Adriaan Moorrees die rede by die inwyding van die kerkgebou met sy sitplek vir 1 200 kerkgangers gelewer. Dié gebou is ontwerp deur die vermaarde Suid-Afrikaanse kerkargitek Wynand Louw en die hoeksteen op 1 Maart 1930 gelê deur ds. J.C. Truter. Die jaar vantevore is die NG gemeente "Het Strand" herdoop en word hy die teenswoordige "Strand". In 1937 is 'n nuwe kerksaal gebou en in 1950 kon die gemeente 'n pragtige nuwe orrel in die kerk aan die diens van die Here wy.
Onlangse verwikkelinge
Binne die oorspronklike gemeentegrense het eers die Laerskool Hendrik Louw, toe die Hoërskool Hottentots-Holland en later ook die Laerskool Lochnerhof en die Hoërskool Strand ontstaan. In 1950 het die gemeente 2 060 lidmate gehad. Afstigtings van dogtergemeentes het flink gevolg, met Gordonsbaai en Strand-Noord die eerste in 1952 en in 1972 Suider-Strand en Lourensrivier-Strand. In 1990 het die vier Strandse gemeentes 7 618 belydende lidmate gehad en in 2012 was dit 7 071. Dis hoofsaaklik weens 'n afname in die moedergemeente se lidmaattal van 2 440 in 1990 tot 1 387 in 2012. Die drie leraars van 22 jaar tevore het ook in 2012 verminder tot twee voltydse poste en een pastorale hulp. Op die aanliggende Somerset-Wes het die moedergemeente se lidmate eweneens afgeneem, van 1 684 in 1990 tot 846 in 2012. Omdat Die Strand 'n gewilde aftreedorp is met talle tehuise vir bejaardes, was die gemeente se getal dooplidmate altyd laer as dié van die NG Kerk in die geheel. In 1990 was dit slegs 17% van die sieletal en in 2012 'n skamele 9,6%. In die hele NG Kerk was die ooreenstemmende persentasies 31% en 22 jaar later 21,6%.