Elise_Muller
Kortverhale
Haar kortverhale word opgeneem in verskeie versamelbundels, waaronder Die Afrikaanse kortverhaalboek, Hoogtepunte in die Afrikaanse verhaalkuns, Kernbeeld van die Afrikaanse kortverhaal, Mosaïek, Moderne Afrikaanse verhaalkuns, Vertellers 1 en 2, Uit die kontreie vandaan, Bolder, Sewe sondes, nee meer, Die slagter van Samaria, Avontuur na veertig, Mosaïek, Borde borde boordevol, Klein koninkryk, Halfeeu, Dames 17, Kort keur en Vuurslag. Na publikasie van haar laaste kortverhaal (“Die laaste straat” in Sarie Marais van 23 November 1960) spits sy haar toe op langer prosa, geleentheids-essays en herskrywings van vroeë werk. Hennie Aucamp verklaar dat hy in sy keuse van die kortverhaal as primêre kreatiewe uitlaatklep sterk beïnvloed is deur Elise Muller se werk. Hy versorg na haar dood die uitgawe van Verhale en essays 1942–1981, waarvoor hy ’n belangrike en insiggewende inleiding (Die ander Elise Muller)  oor haar prosa skryf. Die bundel bevat verspreide verhale (insluitende die volledige Die vrou op die skuit), asook nege essays. Elf van die verhale is nie voorheen gebundel nie, hoewel hulle in tydskrifte verskyn het. Een hiervan is haar eerste gepubliseerde kortverhaal,  Rachel, wat in Die Huisgenoot van 4 September 1942 verskyn het. Reeds in hierdie verhaal is dit duidelik dat ’n bedrewe kortverhaalskrywer aan die woord is. Sensasie word onderbeklemtoon, inligting op presies die regte oomblik deurgegee, dramatisering en spanning word gebalanseer en dialoog word spaarsaam maar met besondere effek gebruik. Die ek-verteller is ’n skooldogter wat saam met haar skoolmaat afloer hoe geraamtes in ’n ou kerkhof opgegrawe word, onder andere ’n rooikopvrou. Ene oom Freek word toegelaat om die opgrawings by te woon, aangesien hy ’n ou man is wat dalk inligting kan gee oor onbekende grafte. Die verteller se ouma ken die drama rondom die rooikopvrou, genaamd Rachel, en dit blyk dat ’n onbekende man vir Rachel na haar dood gedryf het. Dit word gaandeweg duidelik dat oom Freek baie nou betrokke was by hierdie voorval en hy sterf aan ’n hartaanval kort na Rachel se opgrawing. Sekere tergende vrae hang egter nog in die lug, veral of dit oom Freek was wat vir Rachel vergiftig het en of sy dit self gedoen het. Die uitdraaipad is oorspronklik op 28 November 1956 in Sarie Marais gepubliseer en word later ook in die versamelbundel Mosaïek opgeneem. Sonder om die ware rede te verstrek dring Liddie op reis deur ’n droë landskap daarop aan dat Dirk by die uitdraaipad moet afdraai sodat sy iets kan kry vir haar dors. By die dorpie aangekom glip sy weg om te gaan kuier by ouma Roodt, wat bedlêend is. Elf jaar gelede het Liddie hierdie dorpie verlaat en haar ouers is kort daarna uitmekaar, sodat sy nooit weer geluk gesmaak het soos juis hier nie. Dan vind sy uit dat ouma Roodt vir die afgelope elf jaar soos ’n gevangene aan haar bed vasgekluister was en nooit weer sal loop nie. Liddie se dors was ’n hunkering na die verlore geluk van haar kinderdae, wat sy nooit weer sal terugvind nie. Wanneer sy vertrek besef sy dat die lewe haar, in kontras met ouma Roodt, tog in ander rigtings gestuur het en dat sy nou vir Dirk in haar lewe het. Die kamer op die solder is voorheen deur Aucamp opgeneem in die versamelbundel Bolder. Tant Martjie se nuuskierigheid ken geen perke nie en sy maak dit haar lewensdoel om alles van almal te probeer uitvind. Die enigste huis wat sy nie ken nie, is die afgetrede Engelsman s’n en sy het geen toegang tot Sheila Grant, sy dogter, se geheime nie. Wanneer ou mevrou Grant siek word, kry sy eindelik die geleentheid om weg te glip na die kamer op die solder, waar Sheila haar ateljee het. Hier kom sy af op sketse van naakte mans en vroue (wat vir haar bevestiging is dat Sheila nie ordentlik is nie en van losse sedes) maar wanneer sy verder blaai, kom sy op ’n skets van haarself af. Hierdie skets wys duidelik hoe ander mense haar sien en hierdie ontdekking is vir tant Martjie ’n groot skok. Die laaste straat word ook in Bolder opgeneem. Mevrou van Riet bly stokalleen in ’n groot huis, waar alles besig is om rondom haar te verval omdat sy nie nuwe goed kan bekostig nie. Haar vriendin Doortjie is in die ouetehuis, waar sy vir haar ’n nuwe mat en gordyne kon koop. Daar is voordele en nadele in beide se omstandighede, maar elkeen vind eers rus wanneer hulle vrede maak met hulle besluit. Aucamp sluit ook ’n inleidende essay oor Die ander Elise Muller in, waarin hy haar werk beskou en herwaardeer en aantoon hoe haar werk in groot mate deur kritici misken is. Verskeie van haar kortverhale word in Russies vertaal en sy word in Rusland een van die heel gewildste van vertaalde Afrikaanse skrywers.