Moderne_geskiedenis_van_Israel_-_Diaspora_(1918)
Mongoolse oorheersing
Dieselfde tyd het die Mongoolse leier Djengis Khan 'n konfederasie van nomadiese stamme teen die Moslems gelei. In 1220 het hulle Samarkand en Bukhara ingeneem en voortgegaan om Rusland, Sentraal-Europa, noordelike Iran en Kaukasië te verower. Hulle het ook China verower. In 1258, onder aanvoering van Hulagu Khan, het hulle Bagdad ingeneem en 'n einde aan die eens glorieryke Abbasiede-ryk gemaak. Nadat Irak verower is, het die Mongole na Sirië en daarna Egipte opgeruk. In 1260 is Palestina aangeval, maar daar het hulle die Mammelukke teëgekom. Die Mammelukke, gewaarsku deur 'n reeks seinvure wat van Irak tot in Egipte gestrek het, kon hul magte betyds byeenbring om die Mongole by 'Ayn Jalut naby Nasaret te ontmoet en te verslaan. Die Mammelukke het nou oor Egipte en Palestina geheers. Mammelukke weer aan bewind Hul oorheersing van Egipte en Palestina van 1260 tot 1517 het rampspoedige gevolge vir die Jode gehad. Toe Baibars sultan geword het, was een van sy eerste stappe om te dreig om al die Jode in hul sinagoges te verbrand. Die Jode is gedwing om weer vernederende klere te dra, verbied om aan die regering deel te neem en slegs toegelaat om nederige werk te verrig. Hulle is nie toegelaat om op enige diere behalwe donkies te ry nie - en dan ook net met dwarssale. Hulle is verbied om wyn te drink en hul huise is gereeld deursoek. Die ryker Jode het hulle oor die algemeen tot Islam bekeer sodat hulle ekonomies suksesvol kon bly, en die armer Jode het gevlug. In 1380 is 'n nuwe Turks-Mongoolse konfederasie saamgeflans deur nog 'n wêreldveroweraar, Tamerlan, wat daarop aanspraak gemaak het dat hy 'n afstammeling van Djenghis Khan was. Onder Tamerlan het die Mongoolse hordes Sentraal-Asië, Indië, Iran, Irak en Sirië binnegestroom, Aleppo en Damaskus beset en die Mammelukke bedreig - maar nie verslaan nie. 'n Nuwe groep Mammelukke (die Cirkasiërs) het oorgeneem, maar die lot van die Jode onder hul regering het geensins verbeter nie. Ovadia Bertinoro het op sy reise deur Egipte en Palestina feitlik geen Joodse gemeenskappe aangetref nie, behalwe in Kaïro. Die Jode is oral aan tirannie en afdreiging onderwerp. Die Mammelukke het daarin geslaag om die Joodse gemeenskap te verarm en hul bestaan in Palestina tot vier stede te beperk, naamlik Jerusalem, Hebron, Safed en Tiberias. Ottomaanse heerskappy (1516-1918 nC) Toe die Jode in 1492 uit Spanje verban is, het baie van hulle na Turkye gevlug. Hulle het die Spaanse kultuur, administratiewe en handelsondervinding en tegniese kennis, wat die gebruik van kanonne en buskruit ingesluit het, met hulle saamgebring. Die sultan van die Ottomaanse Turke het hul immigrasie aangemoedig en in 1516 het die Turke 'n groot oorwinning by Aleppo behaal wat aan hulle beheer oor die Land van Israel besorg het. Die Turke het die verantwoordelikheid vir die handhawing van vrede en die insameling van belasting in die streek aan die Bedoeïene-stamhoofde toevertrou. Laasgenoemde het nie daarin belanggestel om die grond in stand te hou nie en het groot bedrae geld van die arm Arabiese huurboere en die Jode wat in die land probeer oorleef het, afgepers. In die sewentiende, agttiende en negentiende eeu het toestande algaande versleg. Die plaaslike owerhede in die Land van Israel was heeltemal onafhanklik en het voordeel getrek uit hul vermoë om geld uit die armes te pers. Die grond het geweldig agteruitgegaan; erosie het die berge van bogrond gestroop en malariamoerasse het groot gedeeltes van die noorde bedek. Die Jode in die Land van Israel kon nie op eie stoom oorleef nie. Die belasting was te hoog en hulle het nie die middele gehad om finansieel onafhanklik te raak nie. Hulle was van die Jode van Europa afhanklik om geld (chalukah) aan hulle te stuur wat vir omkoopgeld, sopkombuise, sabbatskos vir die armes en brandstof vir die winter gebruik is. Dit was 'n deurlopende voorbeeld van Jode wat na Jode omsien. Dit was vir Europese Jode belangrik dat Jode in die Land van Israel moes oorleef. In 1856 het die groot Joodse filantroop sir Moses Montifiore daarin geslaag om 'n klein groepie Jode te oorreed om hul eie nedersetting buite die mure van Jerusalem te begin, ondanks die fisieke gevare van rowers en wilde diere.