cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frank Joubert
Afsterwe
'n Ernstige operasie wat Joubert in Junie 1941 moes ondergaan, was die begin van sy uiterste stryd teen kwynende liggaamskragte. Ten spyte van hierdie moeilike omstandighede het sy fyn humorsin en ewewigtigheid hom nie verlaat nie. Die Burger, destyds die mondstuk van Joubert se opposisie, het van hom die dag ná sy dood geskryf: "Kapt. Joubert se strenge onpartydigheid en billikheid teenoor albei seksies in die provinsiale raad het hom verhef tot die adelstand van die administrateursry." Met "albei seksies" word bedoel die VP sowel as die NP. In die tydperk toe Joubert administrateur was, was die VP nog stewig in die saal in Kaapland nadat die party 175 911 van die stemme in 1938 se verkiesing op hom verenig het, vergeleke met die NP se 121 591; eers in 1958 kon die NP dit regkry om die meeste stemme in Kaapland op hom te verenig.
Die staatsbegrafnis het plaasgevind in die Groote Kerk, Kaapstad, waar die Anglikaanse aartsbiskop van Kaapstad die Engelssprekendes verteenwoordig het.
Gesinslewe
Frank Joubert was getroud met Enid Goldman wie se moeder 'n niggie van die diplomaat Charles te Winter was; hul grootouers was dr. Frank Karel te Winter (1824-1913) en Carolina Theodora Muller van Graaff-Reinet. Geen kinders is uit die huwelik gebore nie.
Dalian
Dalian (Chinees: 大连) is 'n stad in China met 6 170 000 inwoners. Die stad is in die provinsie Liaoning in die ooste van China aan die kus van die Oos-Chinese See geleë.
Dalian is in 1899 deur die Russe as Dalny (Russies: Дальний Dal'nij) gestig en is in 1905 deur Japannese magte verower. Op 16 April 1955 is die stad weer aan China oorhandig. Dalian is die noordelikste ys-vrye hawe van China en is 'n susterstad van Bremen, Duitsland.
BV Cloppenburg
BV Cloppenburg is 'n Duitse sokkerklub uit Cloppenburg in die deelstaat Neder-Sakse.
Die klub is op 23 Maart 1919 gestig as die opvolger van SV Cloppenburg 1911.
Die klub het in 2006 sy stadion, die Stadion an der Friesoyther Strasse, verbeter deur 'n nuwe hoofpawiljoen langs die speelveld op te rig. Voorheen was Cloppenburg berug vir die afstand tussen sy pawiljoen en die veld. Die nuwe pawiljoen is op 9 September 2006 teen 1. FC Neurenberg ingewy in 'n wedstryd in die eerste rondte van die DFB-Pokal (Cloppenburg verloor 0-1). Dit was die eerste keer in die geskiedenis dat Cloppenburg die hoofrondte van die DFB-Pokal gehaal het.
Oudnederlands
Oudnederlands (ook bekend as Oudwes-Nederfrankies) was 'n tak van Oud-Nederfrankies wat gedurende die vroeë Middeleeue (c. 500 - 1150) in Nederland en die noordelike deel van die hedendaagse België (Vlaandere) gepraat en geskryf is, so wel as in dele van noordelike Frankryk langs die Noordseekus. Die taal verteenwoordig die eerste gestaafde stadium van Nederlands en sy dialekte en het later tydens die Middeleeue ontwikkel tot Middelnederlands wat weer tot die moderne tale Nederlands en Afrikaans ontwikkel het.
Michiganmeer
Die Michiganmeer (Engels: Lake Michigan) is geleë in Noord-Amerika en is die tweede grootste meer van die Groot Mere. Die meer beslaan 'n oppervlakte van 58 000 km² met 'n volume van 4 900 km³. Dit is die enigste van die groot mere wat net in die Verenigde State is; die ander grens almal aan Kanada.
Ster-blaasop
Die Ster-blaasop (Arothron stellatus) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika vanaf Oman tot by Knysna. In Engels staan die vis bekend as die Star puffer.
Identifikasie
Die vis word tot 90 cm groot en is die grootste van die blaasop-familie. Die volwasse vis is liggrys met klein, digte klein kolletjies op die kop, lyf en al die vinne behalwe die pektorale vinne. Daar is groot vlekke om die basis van die pektorale vinne. Die onvolwasse vissies is geel tot oranje met klein, swart kolletjies op die boonste gedeelte van die lyf en onreëlmatige donker strepe op die pens. Soos die vissie verouder verdwyn die oranje en die strepe word kolletjies.
Jenson Button
Jenson Button (gebore in Frome, Somerset, Engeland op 19 Januarie 1980) is 'n voormalige Formule Een-renjaer van Engeland. Hy het al vir die spanne Williams, Benetton, Renault, BAR en McLaren-Honda gejaag. Sy laaste F1-wedren was die 2017 Monaco Grand Prix vir die McLaren-Honda-renspan.
Stavelot
Stavelot (Wallonies Ståvleu, Duits Stablo) is 'n stad in die Franssprekende Belgiese gewes Wallonië. Stavelot is in die ooste van die provinsie Liège (Nederlands Luik) geleë, sowat 50 kilometer van die stad Liège (Luik) en 150 kilometer van Brussel af. Die munisipale gebied het 'n bevolking van 6 919 (soos op 1 Januarie 2015) en 'n oppervlakte van 85 km².
Stavelot het internasionale bekendheid vir sy Maaslandse metaal- en goudsmeekuns verwerf.
Geografie
Stavelot is in die Hoog Ardenne-bergreeks en in die sentrum van 'n uitgestrekte vrugbare gebied geleë, vlakby die grens met Duitsland. Die stad het langs die oewers van die Amel-rivier ontwikkel.
Geskiedenis
Stavelot is een van die oudste nedersettings in België wat sy ontstaan aan die plaaslike abdy te danke het. Die klooster is in 648 in opdrag van die hofmeier Grimoald deur Sint Remaclus gestig. Die Merowingies-Frankiese koning Sigibert III het uitgestrekte landerye aan die abdy geskenk.
As deel van die diosese van Luik het die abdy saam met die klooster van Malmédy in die diosese van Keulen in die laat middeleeue 'n ryksgebied ("Ryksabdy van Stavelot-Malmédy") gevorm wat onmiddellik van die Heilige Romeinse Ryk afhanklik was en oor sy eie setel en stem in die Raad van Ryksvorste beskik het. Die ab van die Stavelot-klooster het sodoende die titel vors-ab gevoer. Die vorstedom het sy politieke outonomie eers tydens die Franse Rewolusie in 1794 kwytgeraak.
Volgens 'n besluit van die Kongres van Wene is Stavelot van sy susterstad en -klooster Malmédy, wat by Pruise ingelyf is, geskei. Stavelot het eers deel van die Verenigde Koninkryk van die Nederlande geword en is in 1830 by die nuutgestigte Belgiese koninkryk ingesluit.
Ganumedes (mitologie)
Ganumedes (Grieks: Γανυμήδης) was in die Griekse mitologie ’n goddelike held en Trojaanse prins, seun van Tros van Dardanië en Kallirroë. Hy was die aantreklikste sterflike, en daarom het Zeus in die vorm van ’n arend hom ontvoer om sy minnaar en skinker vir die gode op die berg Olimpus te word.
Mite
Ganumedes is deur Zeus van Berg Ida in Frigië ontvoer terwyl hy skape opgepas het. Toe Zeus hom sien, het hy dadelik op hom verlief geraak en ’n arend gestuur om hom na Olimpus te neem, of hy het self in ’n arend verander.
Op Olimpus maak Zeus sy minnaar onsterflik en hy word die skinker van die gode in die plek van Hebe. J. Veckenstedt (Ganymedes, Libau, 1881) het probeer bewys dat Ganumedes die oorsprong was van die drank heuningbier, wat in Frigië ontstaan het.
Ganumedes se pa, Tros, het intussen oor sy seun getreur. Zeus stuur toe vir hom twee perde, so vinnig dat hulle oor die water kon hardloop.
Zeus gee later vir Ganumedes ’n plek aan die hemelruim as die sterrebeeld Waterdraer, wat steeds met die sterrebeeld Arend (Aquila) verbind word. Sy naam is ook gegee aan een van die mane van Jupiter, die planeet wat na Zeus se eweknie in die Romeinse mitologie genoem is.
Titaan (dubbelsinnig)
Die term Titaan kan onder andere verwys na:
Screamworks: Love in Theory and Practice
Screamworks: Love in Theory and Practice is 'n album van HIM wat in 2010 vrygestel is.
Cornelius Jansen van Rensburg
Cornelius Jansen van Rensburg, gebore op 26 September 1982.
Onderrig
Cornelius het in Witrivier, Mpumalanga, grootgeword. Hy matrikuleer in 2000 aan die Hoërskool Rob Ferreira, waarna hy aan die Universiteit van Pretoria B.Com Beleggingsbestuur gaan studeer en in 2003 graadvang. Verder verwerf Cornelius ook 'n M.Com in Finansiële Bestuur in 2009. In 2014 verwerf Cornelius 'n MBA kwalifikasie by die Gordon Institute of Business Science.
Politieke betrokkenheid
Tydens sy studies raak Cornelius aktief betrokke by die kampus se studentepolitiek, gevolglik word hy in 2004 verkies as TUKS-studenteraadvoorsitter. Hier tydens het Cornelius verskeie veldtogte gelei vir behoud van Afrikaans en ontwikkeling van ander Afrika tale as onderrig medium aan die UP en ander histories Afrikaanse Universiteite.
In 2006, op die ouderdom van 23, word hy verkies as stadsraadslid in Pretoria vir die Vryheidsfront Plus. Hy was ook vir ’n geruime tyd jeugleier van die party maar het in 2009 weens ideologiese verskille bedank en is opgevolg deur Jan van Niekerk.
Loopbaan
Na afloop van sy voltydse studies is Cornelius werksaam in die finansiële bedryf tot en met 2010.
Hy het tussen 2010 en 2017 vir AfriForum gewerk, eers as hoof van die Gemeenskapsake-afdeling en daarna as adjunk uitvoerende hoof. In 2013 was Cornelius bykomend aangestel as uitvoerende hoof van Sakeliga (voorheen AfriSake). Onder hierdie vaandel het op inisiatiewe vir die behoud van eiendomsreg en die vryemarkstelsel in Suid-Afrika gefokus.
Ander
Cornelius dien as raadslid op verskeie direksies en trusts, en is medestigter van Midway Care Centre, 'n Alzheimer- en Dementia-versorgingsentrum.
Wespark-begraafplaas
Wespark-begraafplaas is 'n groot begraafplaas in Johannesburg, Suid-Afrika. Talle van die land se bekende burgers is hier begrawe. Die begraafplaas is nie aan enige kerklike denominasie verbonde nie en het gebiede waar Christelike, Joodse, Moslem- en Chinese persone begrawe is. Die Joodse afdeling bevat 'n Holocaust-gedenkteken wat in 1959 opgerig is.
Die begraafplaas is in 1942 geopen en was histories deel van een van Johannesburg se oorspronklike plase, genaamd Waterval, wat in 1887 deur twee Geldenhuys-broers gekoop is in die hoop om goud te vind. Ongeag dat hulle nie goud gekry het nie, het Louw Geldenhuys 'n aantal Boereoorlog-veterane in diens geneem om die Emmarentiadam te bou en het hy kleinhoewes vir die verbou van groente en vrugte verhuur.
In 1933 is 13 hektaar aan die Stad Johannesburg geskenk vir parke en ontspanningsgeriewe, wat nadat verdere land aangekoop is, ontwikkel is tot die Johannesburgse Botaniese Tuin, Marks Park Sportklub en die Wespark-begraafplaas. Vandag is hierdie uitgestrekte begraafplaas die finale rusplek van duisende Johannesburgse inwoners, en bied dit aparte gebiede vir Chinese, Moslem, Joodse, Christelike en SANW-begrafnisse. Talle versierde grafstene en mausoleums kan dwarsdeur die park gevind word.
Wespark is 'n aktiewe begraafplaas en begrafnisse word steeds hier uitgevoer.
Noemenswaardige teraardebestellings
Van die bekendes wat hier begrawe is:
Goudkoester
Die goudkoester (Tmetothylacus tenellus) is 'n voël en swerwer uit Oos-Afrika na oop, droë boomveld en savanne. Die voël is minder as 10 keer in Suid-Afrika opgeteken. Almal was mannetjies en dit was elke keer in die somer gewees. Die voël is 15 cm groot en weeg 20 gram. In Engels staan die voël bekend as die Golden pipit.
Die voël is die enigste spesie wat aan die genus Tmetothylacus behoort. Al die ander koesters behoort aan die genus Anthus, wat ook onder die familie Motacillidae en die orde van sangvoëls ressorteer.
Rudy Demotte
Rudy Willy Georges Demotte (gebore 3 Junie 1963 in Ronse, Oos-Vlaandere) is 'n Belgiese politikus van die sosialistiese party Parti Socialiste (PS).
Demotte het op federale vlak reeds as minister van Ekonomie en Wetenskap (1999-2000) en later van Gesondheid en Sosiale Sake (2003-2007) opgetree. Tussen 2007 en 2014 het hy die amp van eerste minister van die Waalse Gewes beklee. Van 2008 tot 2019 het hy as eerste minister van die Franse Gemeenskap van België gedien. Daarnaas was hy burgemeester van Flobecq (Vloesberg, 2001-2011) en Tournai (Doornik, 2012-2018) in die provinsie Hainaut gewees. Sedert 17 September 2019 is hy die voorsitter van die Parlement van die Franse Gemeenskap van België.
Rudy Demotte praat naas Frans vloeiend Nederlands.
Peripatus
Peripatus is 'n interessante diergenus wat 'n skakel vorm tussen wurms en insekte. Omtrent 20 spesies is bekend, wat voorkom in Suid-Afrika, Australië, Nieu-Seeland, Suid-Amerika en in die Wes-Indiese Eilande.
Anatomie en verwantskappe
Hulle het 'n lang liggaam soos dié van 'n wurm of ruspe, maar die segmente of partisies is nie uitwendig sigbaar nie. Inwendig is hulle egter duidelik onderskeibaar. Daar is geen onderverdeling tussen borsstuk en agterlyf nie. Die kop dra voelers en kake. Die liggaam is toegerus met kort gelede pote (14 tot 24 pare), soos 'n duisendpootagtige. Soos die myriapode word hulle onder klippe en in verrotte hout aangetref, en voed op insekte endiesmeer. Hul inwendige struktuur is noemenswaardig. Hulle beskik oor een paar lusvormige buise in elke segment van die liggaam, soos dié van wurms, en benewens oor asemhalingsbuise soos dié van insekte en myriapode.
Ernst Boris Chain
Sir Ernst Boris Chain (19 Junie 1906 – 12 Augustus 1979) was 'n Britse biochemikus hoewel 'n Duitse boorling wat saam met die geneesheer Howard Florey die eerste was om penisillien in suiwer vorm voor te berei sodat dit terapeuties as antibiotika gebruik kon word. Alhoewel penisillien nie 'n universele kuur is nie, is die genesing van die infektiewe siektes waarop dit wel van toepassing is, so ongelooflik dat dit nogtans gereken word as een van die twintigste eeu se belangrikste mediese ontdekkings. Chain en Florey is in 1945 beloon vir hul deursettingsvermoë. Hulle het saam met Alexander Fleming, die toevallige ontdekker van penisillien, die Nobelprys vir Fisiologie of Geneeskunde ontvang. Chain is ook in 1969 tot ridder geslaan.
Peripatus
Anatomie en verwantskappe
Strukturele kenmerke van twee verskillende subkoninkryke van diere word aldus in Peripatus verenig. Dit is 'n soort ongespesialiseerde oorbruggingsvorm tussen wurms en myriapode, en die myriapode sluit aan by die basale insekte. Peripatus is besonder interessant vir dierkundiges as 'n oorlewende van 'n baie antieke dierefamilie en as 'n skakel tussen die wurms en geleedpotiges.
Ernst Boris Chain
Lewensgeskiedenis
Ernst Boris Chain is op 19 Junie 1906 in Berlyn, Duitsland gebore. Sy vader het van Rusland na Duitsland gegaan om in chemie te studeer, met 'n Berlyner getrou en 'n suksesvolle chemikalieëvervaardigingsmaatskappy gestig. Alhoewel Ernst Chain op skool 'n loopbaan as konsertpianis ernstig oorweeg het, het sy belangstelling in wetenskap die oorhand gekry. In 1930 verwerf hy sy Ph D in Chemie aan die Friedrich Wilhelm Universiteit. Hy het voortgegaan met sy navorsing oor ensieme totdat Adolf Hitler in 1933 kanselier van Duitsland geword het. Weens sy Joods-Russiese agtergrond het hy dadelik na die Verenigde Koninkryk geëmigreer.
Gedurende die eerste twee jaar in Engeland het hy navorsing gedoen oor fosfolipiede onder leiding van Frederick Hopkins aan die Skool vir Biochemie, Cambridge. In 1935 is hy deur die Universiteit van Oxford genooi om by die Sir William Dunn Skool vir Patologie te werk.
In 1936 is hy as laboratorium assistent en dosent in patologie aangestel. Hy het saam met Howard Florey begin werk. Hulle eerste taak was die suiwering en kristalisering van die antibakteriële ensiem lisosiem. Hulle het dit reggekry, maar was teleurgesteld omdat dit bykans geen terapeutiese waarde gehad het nie en het begin soek na alternatiewe.
Nadat Chain en Florey Fleming se bevindings oor penisillien gelees het, het hulle besluit om daarop te konsentreer. Dit was Chain se taak om die penisillien uit broodskimmel te haal. In 1941 is die eerste suksesvolle kliniese toetse met die suiwer ekstrak op mense gedoen. Teen 1943 het Chain die molekulêre struktuur van penisillien G beskryf. Hy was ontevrede met die na-oorlogse ontwikkelings in sy navorsingsveld en is na Italië waar hy aangestel is as die hoof van die Internasionale Navorsingsentrum vir Chemiese Mikrobiologie. Die sentrum het sy eie penisillienvervaardigingsaanleg gehad. Chain het voortgegaan om ander tipes penisillien te ontwikkel. Een daarvan is penisillien V wat weerstandig teen maagsuur was en gevolglik oraal toegedien kon word.
Sy navorsing het ook daartoe gelei dat sintetiese chemiese veranderings aan natuurlike penisillien aangebring kon word en dat dit sodoende 'n groter reeks van patogene bakterieë kon beveg.
Hy keer in 1961 terug na Londen as professor in biochemie by die Imperiale Kollege aan die Universiteit van Londen. Chain is wêreldwyd erken en het toekennings ontvang vir sy bydrae tot die mensdom se gesondheid.
Hy is in 1948 met dr Anne Beloff getroud. Hulle het twee seuns en 'n dogter gehad. Ernst Chain is in 1979 oorlede.
Konstante van Boltzmann
Die konstante van Boltzmann (
kB
of k), vernoem na Ludwig Boltzmann, is 'n natuurkundige konstante wat die gemiddelde kinetiese energie van 'n partikel in 'n ideale gas met die temperatuur van die gas verbind. Dit is die gaskonstante R gedeel deur die konstante van Avogadro
NA
Die konstante van Boltzmann het die dimensie van energie gedeel deur temperatuur, dieselfde as entropie. Voor 19 Mei 2019 is sy waarde in SI-stelsel 'n gemete hoeveelheid. Sy metings maak staat op die definisie van die kelvin in terme van die trippelpunt van water. Volgens die 2015 CODATA, is sy voorgestelde waarde (met standaardonsekerheid in hakkies)  1.381 J.
Nadat die herdefinisie of SI basis eenhede by die 26de Algemene Konferensie vir Mate en Gewigte (CGPM) op 16 November 2018, aangeneem is, is die definisie van die kelvin sal verander en is nou gebaseer op 'n vaste presiese waarde van die konstante van Boltzmann. Hierdie herdefinisie het op 20 Mei 2019 in werking getreë. In 1983, tydens die 17de CGPM, kry Ligsnelheid op dieselde manier 'n vaste waarde. Die huidige waarde van
is 1.381 J⋅K−1.
Lyra McKee
Lyra Catherine McKee ['lɪərə mə'ki:] (* 31 Maart 1990, † 18 April 2019) was 'n Noord-Ierse joernalis wat bekendheid verwerf het met haar werk oor die maatskaplike gevolge van die onluste wat Noord-Ierland dekades lank geteister het. Naas hierdie bydraes, wat in 'n verskeidenheid publikasies verskyn het, was sy ook werksaam as redakteur vir Mediagazer, 'n nuusvoer-webblad.
Op 18 April 2019 is Lyra McKee, wat in 'n Rooms-Katolieke familie in Belfast gebore is, gedurende onluste in die Creggan-buurt van Derry, Noord-Ierland per ongeluk deur 'n koeël getref wat deur lede van die Nuwe Ierse Republikeinse Leër afgevuur is en noodlottig gewond. Haar begrafnisdiens in die Anglikaanse Sint Anna-katedraal te Belfast op 24 April is bygewoon deur die Ierse president Michael D. Higgins, die eerste ministers van die Verenigde Koninkryk en die Republiek Ierland, Theresa May en Leo Varadkar, die leier van die amptelike opposisie, Jeremy Corbyn, en leidende Noord-Ierse politici soos Arlene Foster (DUP), Mary Lou McDonald en Michelle O'Neill (albei Sinn Féin).
Lyra McKee se ma Joan Lawrie is op 10 Maart 2020 in 'n hospitaal te Belfast oorlede. Volgens persberigte het haar gesondheidstoestand ná die moord op haar dogter versleg.
Jock Mahoney
Jock Mahoney (7 Februarie 1919 – 14 Desember 1989) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Cody of the Pony Express (1950), The Land Unknown (1957), Tarzan Goes to India (1962), en Bandolero! (1968).
Sefahlane
Sefahlane is 'n Swart nedersetting in Aganang Plaaslike Munisipaliteit, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Dit is 28 km wes van Polokwane geleë.
Brand in die Notre-Dame van Parys
Die brand in Notre-Dame van Parys (hoofstad van Frankryk) was 'n groot brand wat die aand van 15 April 2019 omstreeks 19:00 plaaslike tyd (CET) in die Notre-Dame-katedraal in Parys uitgebreek het en dit gedeeltelik vernietig het.
Die brand het vinnig deur die boonste dele van die kerk versprei en die dak bereik. Dit het gelei tot 'n ongelooflike en hartseer spektakel wat deur baie mense in Parys aanskou is. Etlike brandweermanne het in nood hul na die toneel gehaas, en het hier ernstige probleme ondervind om die verspreiding van die vuur te beperk en dit te blus.
Teen die tyd dat dit 15 uur later geblus is, is die spruit van die gebou en die meeste van sy dak vernietig en is sy boonste mure erg beskadig. Uitgebreide skade aan die binnekant is verhoed deur sy klipgewelfde plafon, wat grootliks die brandende dak ontvang het terwyl dit in duie gestort het. Baie kunswerke en godsdienstige artefakte is vroeg tydens die ramp ontruim, maar baie ander is erg beskadig of vernietig. Die twee pyporrels van die katedraal, en sy drie 13de-eeuse roosvensters, het geringe skade gely. Drie mense is beseer, hopelik is niemand dood nie.
Hierdie tragedie het baie aandag in die media en op die internet gelok, veral aangesien dit een van die oudste en bekendste monumente van Parys is. Om Frankryk se kulturele erfenis te behou, het Frankryk se president, Emmanuel Macron, aangekondig dat die katedraal herstel sal word en 'n fondsinsamelingsveldtog is geloods wat op 22 April 2019 beloftes van meer as €1 miljard beloop. Daar word beraam dat die herstelwerk moontlik twintig jaar of langer sal duur.
In die toekoms?
Die veertig hoofargitekte van historiese monumente van Parys spreek hul wens uit om sekere praktyke vir die bewaking van die Franse erfenis, veral brandveiligheid, te verbeter. Onder die voorstelle word die menslike teenwoordigheid verhoog, veral tydens die konstruksiefase.
Cornelius Agrippa
Heinrich Cornelius Agrippa von Nettesheim is gebore op 14 September 1486 in Keulen. Hy sterf in Grenoble of Lyon in 1534 of 1535. In 1515 het Agrippa klasse aangebied by die Pavia-Universiteit op Pimander waar hy doktorale studie onderneem het in regte en geneeskunde. Cornelius Agrippa is bekend vir sy letterkundige werk in die filosofie van okkultisme (Libri tres de occulta philosophia) wat in 1531 gepubliseer is. Agrippa het verskeie beroepe gehad maar het homself toegespits op die bestudering van Okkultisme. In hierdie werk belig hy verskeie konsepte wat onderliggend aan die okkultisme na vore soos byvoorbeeld alchemie, astrologie en die Kabbala. Agrippa het 'n kleurryke geskiedenis waartydens hy vele male in konflik gekom het met die bestaande aanvaarde kennis. Hy is deur Keiser Maximilian tot ridder geslaan.
Rachel Carson
Rachel Carson (27 Mei 1907 - 14 April 1964), Amerikaanse ekoloog, outeur en wetenskaplike, is bekend vir haar gawe om wetenskaplik korrekte feite met welsprekende skryfwerk te kombineer. Sy het twee van die mees invloedryke boeke van die laaste halfeeu geskryf wat sterk bygedra het tot die vorming van die omgewingsbeweging en het Kongres se idee van omgewingsrentmeesterskap geprikkel.
Silent Spring, gepubliseer in 1962, het 'n nasionaal geopenbaarde twis oor die gebruik van insekdoders ontlont en uiteindelik die wêreld gewaarsku teen die gevare van chemiese vergiftiging. Silent Spring het ook in Engeland 'n topverkoper geword en word steeds beskou as die hoeksteen van die nuwe omgewingskunde. Tien jaar na Silent Spring die waarskuwing bekend gemaak het, is die gebruik van DDT in die Verenigde State verban.
Lewensgeskiedenis
Rachel Louise Carson is op 27 Mei 1907 op 'n klein plaas op die Alleghenyrivier naby Pittsburgh gebore as die dogter van Robert Warden en Maria Carson. Haar liefde vir die natuur is deur haar ma gestimuleer wat haar oë geopen het vir die details van die natuurwêreld. Afgesien van haar liefde vir die natuur het sy 'n natuurlike talent vir skryf gehad en haar eerste publikasie het in die St Nicholas literêre tydskrif vir kinders verskyn toe sy maar 'n skrale tien jaar oud was.
Tydens haar tyd by Maryland Universiteit, het Carson haar nagraadse studies in die somer by die Laboratorium vir Mariene Biologie by Woods Hole, Massachusetts by Cape Cod voortgesit. Daar het sy deur die see bekoor geraak en in 1936 het sy 'n posisie as junior waterbioloog by die Buro van Visserye in Washington aanvaar. In 1941 het sy haar eerste boek, Under The Sea Wind gepubliseer maar dit het amper ongemerk verby gegaan.
In 1946 is sy bevorder tot inligtingspesialis en drie jaar later het sy hoofredakteur van publikasies geword. In 1951 het sy nasionale bekendheid verwerf toe haar boek The Sea Around Us 'n topverkoper geword het en sy verskeie toekennings gewen het. In 1952 het Carson uit die regeringsdiens getree en haarself tot haar skryfwerk en haar derde boek, Edge Of The Sea, toegewy.
Carson het vir die eerste keer by haar bewaringskollegas by Visserye uitgevind van die gevare wat DDT vir voëls en wildlewe ingehou het. 'n Brief van ou vriende wat haar ingelig het wat die vernietiging van lugbesproeiing aan hulle vryplaas aangerig het, het haar oorreed om die uitwerking van insekdoders op die natuur te ondersoek. Huiwerig om haar fokus te verskuif, maar aangedryf deur die wete dat die saak aandag moes kry, het Carson Silent Spring geskryf waarin sy die publiek gewaarsku het teen die langtermynuitwerkings van die misbruik van insekdoders. Die reaksie van die chemiese nywerheid was oorweldigend en Carson moes 'n storm van dispuut en persoonlike aanslag trotseer. Maar deur hierdie veldtog om haar as 'n 'histeriese vrou' af te maak, het die chemiese nywerheid net openbare belangstelling geprikkel.
Adam McKay
Adam McKay (gebore 17 April 1968) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Other Guys (2010), Anchorman 2: The Legend Continues (2013), Ant-Man (2015), en The Big Short (2015).
Giovanni di Bicci
Giovanni di Bicci de' Medici (gebore omstreeks 1360 - 20 Februarie 1429) was 'n Italiaanse bankier en stigter van die Medici Bank. Terwyl ander lede van die Medici-familie, soos byvoorbeeld Chiarissimo di Giambuono de' Medici wat in 1201 in die Signoria van Florence gedien het, en Salvestro de' Medici, wat betrokke was in die Ciompi-opstand van 1378, van historiese belang is, was dit egter Giovanni se oprigting van die familiebank wat werklik die katalisator was vir die familie se opgang in Florence. Hy was die vader van Cosimo de' Medici en Lorenzo die Ouere; die oupa van Piero di Cosimo de' Medici en die oupagrootjie van Lorenzo de' Medici ("die Manjifieke").
Tears on Tape
Tears on Tape is 'n album van HIM wat in 2013 vrygestel is.
Giovanni di Bicci
Biografie
Giovanni di Bicci de' Medici is gebore in Florence, Italië. Hy was die seun van Averardo de 'Medici en Jacopa Spini. Sy vader, Averardo, het in 1363 met 'n aansienlike hoeveelheid rykdom gesterf. Hierdie erfenis is onder Giovanni en sy vier broers verdeel, wat Giovanni met baie min gelaat het. Sy oom, Vieri de 'Medici, was steeds 'n prominente bankier in Florence. Vieri het Giovanni gehelp om sy loopbaan in die Florentynse bankstelsel te begin. De 'Medici het hom opgewerk en uiteindelik 'n junior vennoot van die tak in Rome geword. Vieri de 'Medici het in 1393 afgetree en die bank in die hande van Giovanni gelaat. Van dié oomblik af het die Medici-bank vinnig gegroei. Dié groei het daartoe gelei dat die Medici Bank uiteindelik die rekeninge van die Katolieke Kerk hanteer het. Die Medici-familiebank, wat De 'Medici in 1397 gestig het, het sy hoof kommersiële belang geword. Die Medici-bank onder Giovanni het takke in die Noord-Italiaanse stadstate en daarbuite gehad en was 'n voorloper van die "multi-nasionale" maatskappye van vandag.
Giovanni het twee wolfabrieke in Florence besit en was 'n lid van twee gildes: die Arte della Lana, en die Arte del Cambio. In 1402 het hy gedien as een van die beoordelaars op die paneel wat Lorenzo Ghiberti se ontwerp gekies het vir die bronsstukke op die deure van die Doopvont van Florence. Giovanni het ook die bou van die sakristie in San Lorenzo, Florence in 1418 befonds. Hy het vir Brunelleschi as argitek en vir Donatello as beeldhouer gekies. Hierdie is maar enkele van die vele bydraes wat Giovanni tot die kunswêreld gelewer het.
In 1414 het Giovanni 'n weddenskap geplaas op die permanente terugkeer van die pous na Rome na 'n lang tydperk van ballingskap en skeuring. Hy was in die kol; die pousdom is in 1417 permanent onder een pous in Rome hervestig na die beraadslagings van die Raad van Konstanz. Giovanni is beloon vir sy ondersteuning; Pous Martinus V het Giovanni se hoofbestuurder beheer oor die Apostoliese kamer gegee. Daaropvolgende pouse het ook gebruik gemaak van die dienste van die Medici-banke, en boonop kon Giovanni die regte tot verskeie Aluinmyne by die pous verkry. Sodoende sou sy familie een van die rykste dinastieë in Europa word, en 'n noodsaaklike stap maak op die weg na die latere kulturele en politieke prominensie wat 'n kenmerk van die familie was. Een manier waarop hy die grondslag hiervoor gelê het, was deur met Piccarda Bueri te trou, wie se ou en gesiene familie 'n aansienlike bruidskat gebring het.
In 1418 het de Medici saam met Niccolò da Uzzano, een van Florence se vernaamste adellikes, gewerk aan die vrylating van die afgesette Antipous Johannes XXIII wat in Duitsland gevange gehou is. De Medici het self die losprys van 38.000 dukate betaal en toe die voormalige pous die jaar daarna in Florence oorlede is, het de Medici die bou van sy graf in die doopvont geborg.
Ondanks sy groeiende rykdom was Giovanni begerig dat die Medici-gesin nie van die ander burgers in Florence geskei word nie. Hy het dit gedoen deur byvoorbeeld toe te sien dat hy en sy seuns soos die gemiddelde burgers van Florence uit die werkersklas aantrek en optree. Hierdie optrede was deels te wyte aan sy begeerte om nie onnodige aandag op homself en sy gesin te vestig nie, en om te verseker dat die Medici, anders as ander welgestelde families, in die guns van die bevolking bly. Hy het gehoop om 'n positiewe reputasie rondom sy familie op te bou deur die inwoners van Florence gelukkig te hou. Hierdie ingesteldheid kan in sy skrywes waargeneem word: "Streef daarna om die volk tevrede te hou .... Moenie in struwelinge met die reg betrokke raak nie, want wie inbreuk maak op die wet, sal deur die wet tot niet gemaak word. Moenie die aandag van die publiek op jou vestig nie, en bly vry van gebreke."
Fiksionele uitbeeldings
Giovanni de' Medici word deur Dustin Hoffman gespeel in die 2016 televisiereeks, Medici: Masters of Florence.
Hadsund
Hadsund is die grootste dorp van Oos-Himmerland in Noord-Jutland, Denemarke, en het 5 051 inwoners (2015) (5.520 met Hadsund-Suid ingesluit). Die dorp het langs die ou veldpad tussen Aalborg en Hobro ontwikkel en is 'n verkeersknooppunt tussen Kronjylland en Himmerland. Die afstand tussen Mariagerfjord en Hadsund is betreklik klein, wat beteken het dat die brug onlangs gebou kon word. Hadsund was voorheen 'n stasiedorp en is vandag 'n handels- en nywerheidsentrum in Himmerland. Hadsund is geleë aan die oostelike deel van die Mariagerfjord Munisipaliteit in die Noord-Jutlandstreek.
Tot 2007 was Hadsund die hoofdorp van die nou ontbinde Hadsund Munisipaliteit. Die dorp is die tweede grootste in Mariagerfjord Munisipaliteit naas Hobro.
Aan die suide van Mariagerfjord, sowat 250 meter vanaf Hadsund, is Hadsund-Suid geleë, wat as 'n afsonderlike dorpsgebied beskou word. Daar bly slegs 500 inwoners.
1800–1854
In die 19de eeu is 'n aantal nuwe dorpies in Denemarke gestig. Hierdie 'nuwe dorpe' het gewoonlik as spoorwegdorpe rondom die huidige spoorweg ontstaan. Vir die gemeenskap aan die oostelike deel van Mariagerfjord was dit heel anders na uit te sien.
Hadsund was die eerste keer in 1800 as oorvaartplek by die Mariagerfjord benut. Die pad vanaf Hobro loop hier al langs die noordkus van die fjord wat heeltemal afdraai na die waterkant by Sundhusende (die huise by die Sund) en die veerpontdok en loop dan verder weer noordwaarts na Aalborg. Dit was egter eers met die veranderinge in die landbou in die dekades omstreeks 1800 dat die behoefte begin ontstaan het om meer as net 'n veerbootoorgang by Hadsund te hê.
Met die landbou-omwenteling het produksie toegeneem, asook die behoefte vir handeldryf, waar laasgenoemde destyds slegs vir die markdorpe bestem was. Dit was ook die geval in die suidoostelike Himmerland, maar hiervandaan was die pad buitensporig ver tot by die naaste markdorp. Die afstand destyds na Aalborg was 53 km en 45 km na Hobro – 'n reis wat weens die destydse padtoestande etlike dae kon duur. Dit het gou onder die plaaslike inwoners duidelik geword dat 'n nuwe dorp hierdie leemte moes vul. Sedert omstreeks 1850 het die ou veerpontoorgang daarom geleidelik tot Hadsund ontwikkel.
Die dorpsnaam
Die oorsprong van die dorpsnaam Hadsund word met onsekerheid bejeën. 'n Heel waarskynlike verduideliking is dat die dorpie Haderup, wat aan die suidekant van die fjord 500 meter vanaf Hadsund-Suid is, sy naam gekry het van die smal plekkie, soos Haderup Sund wat natuurlik maklik Hadsund kon word. Die eerste keer wat Hadsund vermeld word was in die geskrewe bron, die dingswinde oor die Hindsted Herred se ding (volksvergadering) van 3 September 1467. (Die dingswinde is die dokument wat in die hertogdom Sleeswyk die resultate van 'n regsaak (letterlik: geding) aanteken; die dokument word dan deur die distriksregter, twee sandmanne (regters wat soos 'n jurie opgetree het onder die Deense koning) en agt ander getuienisse bekragtig). In 1467 word Hadsund as Haddeswnth gespel, in 1478 Hadswnd, in 1487 Hadsvnd, in 1581 Hatzsund, en in 1700 Hatsund.
Hadsund Bank
Die Hadsund Bank-gebou is een van Hadsund se vernaamste geboue en is in 1905 deur die argitek Morten Skøt ontwerp. Die gebou is oorspronklik deur Hadsund Bank gebruik wat in 1905 as aandelemaatskappy gestig is. Hadsund Bank word bankrot verklaar in 1931, maar die gebou is oorgeneem deur die Aalborg Diskontobank. Vandag gebruik Danske Bank die gebou.
Historiese inwonertal
Die rede hoekom Hadund se bevolking sedert 2011 met 62 mense gedaal het, is omrede verskeie groot maatskappye na ander stede of lande verskuif of gesluit het.
Afstande
Hadsund lê 45 kilometer suid van Aalborg, 30 kilometer noord van Randers, 25 kilometer oos van Hobro, 60 kilometer oos van Viborg, 70 kilometer oos van Skive en 90 kilometer noordwes van Grenaa. Dit is 360 kilometer (oor die Groot Gordelbrug) na Kopenhagen.
Die dorp Hadsund is deur 'n paar plaaslike sleutelplekkies omring:
Hadsund Sentrum
Hadsund Sentrum is die gebied rondom die Hadsund Kerk wat die hele dorp omring. Die voetgangerstraat Storegade lê in die westelike deel van die middedorp. Hadsund Sentrum is die oudste deel van Hadsund. Daar is drie hoofstate: Alsvej, Himmerlandsgade en Storegade. Die voetgangerstraat is die ou pad van Hobro na Aalborg en is in 1990 ingewy. Op die bopunt van Hadsund se voetgangerstraat (Storegade) lê die onderdak Hadsund Winkelsentrum. In die sentrum is daar 15 winkels en 2 supermarkte.
Søndergårde
Søndergårde is in die noordelike deel van Hadsund geleë. Søndergårde is in 1970 gestig as 'n dorp op sigself, maar het saamgesmelt met Hadsund, aangesien die uitbou van die nywerheids- en woongebied die twee dorpe verbind het.
Hadsund Huse
Hadsund Huse (Hadsund Huise) is 'n nedersetting en 'n klein dorpie in die noordwestelike deel van Hadsund, wat omtrent 1 km vanaf die sentrum is, op die Sekundærrute 507. Dit bestaan uit 'n woonbuurt en in die suidelike deel van Hadsund Huse lê Solbakken wat bestaan uit 8 geel woonstelblokke met 3 verdiepings elk. Dit is geleë in Hadsund-parogie, Hindsted Distrik, vanaf 1970–2007 die provinsie van Noord-Jutland, en vanaf 2007 Noord-Jutland in Mariagerfjord Munisipaliteit. Die woonbuurt bestaan uit 102 woonhuise en ongeveer 300 inwoners in 2012.
Hadsund-Suid
Hadsund-Suid, oorspronklik Sønder Hadsund, lê direk suid van die Hadsundbrug (so 250 m) en het ongeveer 500 inwoners. Die dorp is in ongeveer 1880 gestig. In Hadsund-Suid is daar die Hadsund Syd Station en Færgekroen Hotel Syd.
Klimaat
Die lente in Hadsund is redelik droog en sonnig, met gemiddelde dagtemperature tussen 5 tot 10 °C. Die kanse is egter goed vir ryp en dagtemperature styg selde bo 15 °C. In die somer styg die kwik bedags tot omtrent 20 °C, soms tot 25 °C, maar selde bo 30 °C. Vir somernagte kan so 12 °C verwag word. Herfs word gekenmerk met dagtemperature tussen 6 en 12 °C en 'n bietjie reën. September kan laatsomerweer kry, terwyl dit in November soms sneeu. In die winter is die gemiddelde dagtemperatuur -3 tot 2 °C en selde laer as -10 °C. Die neerslag wissel tipies tussen reën, ysreën en sneeu.
Natuur
Hadsund is omring deur woude. Buitekant die dorp is die Marienhøj-plantasie; hierdie beskermde woud lê suid van Lindale, en strek tot in Hadsund. In die middel van die dorp is Hadsund Dyrehave (Hadsund Hertpark), wat 'n diereparkie is met sowel tafels en banke. Dit het 21 damherte, 8 sikaherte en 10 bokke.
Vervoer
Die dorp word van openbare busdienste van Noord-Jutland se gemeenskapsbus nr. 54, 55, 58, 115, 234, 235, 237 en 54N voorsien. Roete 888 loop tussen Aalborg en Kopenhagen en stop een keer per dag by die Hadsund Bushalte.
Hoofstrate
duimnael|Hadsund se strate. (Die hoofstrate.)
Gade = straat; vej = weg; bakken = heuwel.
Storegade
Storegade is die naam van Hadsund se voetgangerstraat. Die voetgangersgebied is Hadsund se oudste straat en dateer voor die 1800's. Storegade was ook Hadsund se hoofstraat tot in die 1970's, toe dit vervang is deur die huidige Himmerlandsgade na Aalborg. Storegade word egter eers in die vroeë 1950's geplavei voordat dit later geteer is. In 1990 word Storegade 'n voetgangerstraat; die teer en sypaadjies word opgekap sodat die hele straat weer plavei kon word. Weerskante van die straat is daar vandrenne (waterkerings) waar die water tot aan die einde van die hele voetgangerstraat afloop.
Hadsund Dorpsverwarming
[[Lêer:Hadsund Fjernvarme.JPG|duimnael|Hadsund se biomassa-
Hadsundhawe
Hadsund Handelshawe is aan die weste van die Hadsundbrug geleë en bestaan uit 'n vraghawe. Die handelshawe is in 1860 gebou vir groot skepe wat byvoorbeeld hout of graan verskeep. Dit is aangelê met 'n spesiale skeepsbrug na die Kopenhaagse stoomboot, Ydun. Trip Trap se voormalige hoofkantoor was by die handelshawe geleë.
Hadsund se vissershawe lê oos van die Hadsundbrug; Hadsund het ook twee marinas.
Onderwys
In Hadsund gaan 'n mens die eerste 10 jaar skool by Hadsund Folkeskole, waarna tussen Tech College Mariagerfjord of Hadsund Erhvervsklasse gekies kan word. Sou 'n mens egter na 'n gimnasium (middelbare skool vir universiteitsvoorbereiding) toe wil gaan, is die naaste een in Hobro, waar die Mariagerfjord Gymnasium geleë is.
Sake
duimnael|DLG Himmerland is in die suidwestelike deel van Industri Nord geleë. Die DLG-toring is die hoogste gebou in Hadsund. Op die moreneplato in die noordelike deel van die dorp kry mens die dorp se noordelike en grootste nywerheidsdeel, Industri Nord, waar verskillende middelslag tegnologiebedrywe is. Die grootste is Nilfisk-ALTO, wat onder andere skoonmaaktoestelle vervaardig. Suidoos daarvan het Beauté Pacifiques hul eie mediese dermatologiese kliniek. Noord van Industri Nord is Hedegaard Foods wat 'n onderneming van eiers en eierprodukte is.
Oos van die dorp lê Hadsund se oostelike nywerheidsdeel, Industri Øst, waar onder andere die sakeondermenings XL-Byg, JYSK en die 2012-somergeopende winkel van Jem & fix geleë is.
Die tuinmeubelmaker Trip Trap word in Hadsund in 1973 gestig, maar verskuif na Aalborg in 2012. Die elektriese motorfabrikant Whisper Electronic Car A/S word ook in Hadsund gestig, maar het nou na Noorweë verskuif.
Besienswaardighede
'n Paar kilometer wes van Hadsund staan die Havnø Mølle, gebou in 1842, wat Noord-Jutland se oudste windmeul is. Die meul het behoue gebly en word in die 1990's ten volle gerestoureer. 10 kilometer noordoos van Hadsund lê Øster Hurup met prag strande, kampeerterreine en somerhuisomgewing. By die Hadsund Kultuursentrum is die Hadsund Biblioteek geleë wat onderhorig is aan die Mariagerfjord Biblioteek. Die eerste biblioteek in Hadsund het in 1911 oopgemaak. Die dorp het ook 'n jeugherberg.
Hadsund-wedloop
Die jaarlikse Hadsund-wedloop begin by die Hadsundmarkplein. Die eerste wedloop is in 1991 gehou en die twintigste wedloop is in 2011 gevier. Daar is drie verskillende roetes van onderskeidelik 2,8 km, 5,8 km en 9,8 km. Alle roetes begin by die Hadsundmarkplein vanaf begin September om 17:30 tot 18:15. In 2012 was daar 879 deelnemers, wat die grootste aantal drawwwers tot dusver was.
Sport
In Hadsund is daar etlike sportverenigings, onder andere die Hadsund Boldklub, wat sokker en handbal aanbied. In Hadsund vind mens ook Hadsund Hallerne wat sportsale is waar mens verskillende aktiwiteite kan beoefen.
Susterstede
Hadsund het 7 susterstede.
Dongguan
Die stad is geleë tussen Kwangtsjou in die noorde, Huizhou in die noordooste en Shenzhen in die suide aan die monding van die Parelrivier in die Suid-Chinese See.
Loftus Marais
Lodewikus Stefanus Marais (gebore 1982) is 'n Suid-Afrikaanse digter. Hy skryf in sy moedertaal Afrikaans.
Lewe en werk
Lodewikus Stefanus Marais is op 5 Maart 1982 in die Paarl gebore en word ook daar groot. Sy pa, André, en sy ma, Linda, is beide onderwysers. Hy het ’n ouer suster, Liné. Sy pa was onderwyser by die Hoër Landbouskool Boland in die Agter-Paarl, maar is jonk dood. Sy ma trek dan met die gesin na die Paarl toe en sy word later hoof van La Rochelle Laerskool. Loftus gaan skool by die Laer Seunskool en matrikuleer aan die Hoër Jongenskool in die Paarl. In 1992 op laerskool speel hy ’n rol in die operette “Rip van Winkel” en in 1998 op hoërskool speel hy by die Logan-fees in die skool se kabaret “Afrikaners is kamasut ’t ja”. Die skool voer in 2000 “Die Van Aardes van Grootoor” van Pieter-Dirk Uys tydens die Montagu-toneelfees op en herhaal dit by die Brackenfell-toneelfees, waar hulle stuk die trofee wen en hy saam met drie ander as beste akteur aangewys word. ’n Artikel van hom in sy hoërskool se koerant maak dat die hele oplaag vernietig word uit vrees vir ’n lastersaak. Hy studeer verder aan die Universiteit van Stellenbosch waar hy ’n B.A.-graad en B.A. Honneurs-graad in Afrikaans-Nederlands behaal. Daarna studeer hy vir twee maande by AFDA in die Kaap aan ’n graad in die Filmkunde, maar skop hierdie studies op om eerder in die kreatiewe skryfkuns te studeer. Onder leiding van Marlene van Niekerk behaal hy in 2007 sy M.A.-graad in Kreatiewe Skryfkuns aan die Universiteit van Stellenbosch met lof. Sy mini-verhandeling vir hierdie graad is “Die huis as betekenisvolle ruimte in enkele Afrikaanse gedigte, met spesifieke verwysing na die bewoningsfilosofieë van Heidegger, Bolnow en Bachelard”. Dan sluit hy in 2008 by NB-Uitgewers aan as fiksie reklamebeampte, maar na die groot aantal pryse wat sy debuutbundel wen bedank hy in 2010 sy werk om te skryf en te reis. Hy word ’n vryskut bemarkingsbeampte en reis ook in die buiteland, waar hy onder andere Londen, Amsterdam en New York besoek. . As vryskutjoernalis het ’n hele paar letterkunde-artikels in verskeie publikasies reeds onder sy naam verskyn.
In 2005 is hy in die nuus wanneer hy onthul dat die digter Melanie Grobler plagiaat gepleeg het in haar digbundel “Die waterbreker” deur ooreenkomste met die Kanadese digter Anne Michaels se werk in ’n artikel op die Internet webwerf LitNet uit te wys. Grobler gee later die Eugène Marais-prys wat sy met hierdie bundel gewen het, terug. Loftus tree by verskeie geleenthede by Woordfees en Versindaba op Stellenbosch op, waar hy van sy gedigte voorlees en is in Mei 2009 een van slegs twee Afrikaanse digters wat optree by die Badilisha Poetry X-Change in Kaapstad. In Oktober van hierdie jaar tree hy ook op by Poetry Africa in Durban, waar hy self sy gedigte vir voorlesing in Engels vertaal. As vryskutskrywer verskyn baie artikels en rubrieke van hom in verskeie publikasies.
Skryfwerk
Reeds op laerskool begin hy met skryf. Sy verse word later onder andere gepubliseer in Tydskrif vir Letterkunde en Ons Klyntji en word ook opgeneem in die versamelbundels “Nuwe stemme 3”, “My ousie is ’n blom” en “Groot verseboek”. Sy selfstandige debuut is met “Staan in die algemeen nader aan vensters”. Die gedigte behandel diverse onderwerpe, wat in ’n eietydse idioom en met eietydse taalgebruik in verskeie digvorme bewoord word. Die titel suggereer reeds ’n waarneming van die buitewêreld deur die vensters, waardeur die digter hom oopstel vir diverse buite-invloede en waarnemings. Hierdie waarnemings word ook geraam, of verfraai deur die gordyne of hortjies, terwyl die venster self ’n kamer of ruimte veronderstel. Aparte leefruimtes word dan poëties verwoord, naamlik die studentedorp, die voorstad, die stad en die landelike omgewing, met die alomteenwoordigheid van kuns die bindende faktor. Daar is egter ’n rebellie teen die tradisionele idee van kuns en ’n voorkeur vir die “onpoëtiese” temas (graffiti, ’n tuindwerg, kragopwekkers) waarmee die verwagting dat die digkuns met “mooi” onderwerpe handel gefnuik word. In 2009 word die Eugène Marais-prys, die UJ-prys vir debuutwerk, die Ingrid Jonker-prys en die Protea-prys aan “Staan in die algemeen nader aan vensters” toegeken en hierdie bundel is in dieselfde jaar ook op die kortlys vir die W.A. Hofmeyr-prys. In 2010 ontvang hy die Suid-Afrikaanse Letterkundetoekenning vir Afrikaanse poësie vir hierdie bundel.
Hy volg dit op met “Kry my by die gewone plek aguur”, wat gedigte oor Kaapstad bevat. Die titel verwys veral na die tydsbeheptheid van die stad, met die agt se vorm wat ook oneindigheid aandui as jy dit op die sy laat staan, soos op die voorblad. Hierdie oneindigheid suggereer die onkenbaarheid van die stad, wat in die titel terselfdertyd gekontrasteer word met die “gewone”, wat die alledaagse suggereer. Die digter demonstreer dan onder andere die spanning tussen die kloof oor die normale lofliedere oor die Kaap en die dikwels dekadente werklikheid met die karakter van die fopdosser Fabulisha de la Queillerie. Met hierdie figuur word gevestigde opvattings uitgedaag, veral aangaande identiteit en die geskiedenis. So word selfs die doodgewone vreemd gemaak en word konvensionele raamwerke van beskrywing opgehef. Met Kaapstad as basis word die menslikheid in sy vele fasette verken, insluitende die politiek, die aard van die maatskaplike kompleksiteite en die digter se eie aandadigheid daaraan. Die struktuur van die bundel is sodanig dat die leser op ’n begeleide dagtoer deur die stad geneem word, vanaf die oggend, deur die middag tot met die nag. “Twaalfuurkanon” tipeer die stad se kern as een van geweld en regdeur die bundel lewer die digter subtiel kommentaar op maatskaplike en politieke kwessies, waardeur hy sy tematiek verruim. Hierdie bundel is in 2013 op die kortlys vir die toekenning van die ATKV-poësieprys. Saam met Heilna du Plooy stel Marais die versamelbundel “Nuwe stemme 5” saam uit die werk van voorheen ongebundelde digters.
In 2019 word sy derde digbundel, Jan, Piet, Koos en Jakob gepubliseer.
25143 Itokawa
25143 Itokawa is 'n asteroïde. Dit is 'n naby-aarde-voorwerp (NAV).
Sy grootte is 535x294x209 m. Die gemiddelde deursnee is 320 meter. Die wentelperiode is 12,1 uur, die digtheid 1,9 cm3 en dit wentel in retrograde rigting. Die onreëlmatige vorm van die kleinplaneet word soms met 'n drywende seeotter s'n vergelyk. Die grootste klip meet omtrent 50x30x20 meter. Dit lê naby die "regtervoet" van die "liggaam" en word Yoshinodai genoem.