cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Christina Hardyment
Christina Hardyment (gebore in 1946) is 'n Britse skrywer wat al oor 'n wye reeks onderwerpe geskryf het, insluitende ouerskap, kos, tuine, kinderboeke en Britse geskiedenis.
Curie-familie
Die Curie-familie is 'n Poolse en Franse familie met 'n aantal roemryke wetenskaplikes. Verskeie lede het die Nobelprys ontvang, insluitend fisika, chemie of die Nobelprys vir Vrede. Pierre (Frans) en Marie Curie (Pools) en hulle dogter Irène Joliot-Curie, is die mees prominente lede.
Gesinsgenealogie
Paul Curie (1799–1853), geneesheer, humanist x Augustine Hofer (1805–1883), 'n afstammeling van die beroemde geleerde en wiskundige Johann Bernoulli (1667–1748). x Sophie-Claire Depouilly (1832-1897). x Marie Masson (1856–1945). x Marie Skłodowska Curie (1867–1934), fisikus, chemikus, Nobelprys in 1903 en in 1911. x Frédéric Joliot-Curie (1900–1958), fisikus, Nobelprys in 1935. x Anne Gricouroff, bioloog, dogter van Georges Gricouroff and Colette Rodet. x Michel Langevin (1926–1985), fisikus, seun van André Langevin en Luce Dubus, kleinseun van Paul Langevin en Jeanne Desfosses. x Henry Richardson Labouisse, Jr. (1904–1987), Amerikaanse diplomaat, Nobelprys vir Vrede namens UNICEF in 1965.
Christina Hardyment
Persoonlike lewe
Hardyment het hoofsaaklik in Engeland gewoon, behalwe vir 'n paar jare in Suid-Afrika vanaf 1951 tot 1953. Nadat sy haar tersiêre studies voltooi het, het sy geleer dat haar vader die Noorweegse skrywer en soldaat Eiliv Odde Hauge was, en gevolglik het sy haar nuut-ontdekte Noorweegse familie gekontak en verhoudinge met hulle aangeknoop. Sy is in 1969 met Tom Griffith getroud, en het vier dogters en baie kleinkinders. Hulle is in 1991 geskei.
Curie-familie
Oorsig
Pierre en Marie Curie het veral deur hul navorsing en baanbrekerswerk op die gebied van radioaktiwiteit beroemd geword. Hiervoor het hulle albei in 1903 die Nobelprys vir Natuurkunde ontvang. Na Pierre se dood in 1906 het Marie Curie die Nobelprys die tweede keer ontvang. Dit was in 1911, en die keer vir Skeikunde. Die Nobelprys is in 1935 aan Irene Joliot-Curie, 'n dogter van Pierre en Marie, toegeken vir Natuurkunde. Marie Curie Marja Sklodowska, later bekend as Marie Curie, is op 7 November 1867 in Warschau, Pole, gebore. Marja (haar familie hethaar Manja genoem) was die jongste van vyf begaafde kinders.
Christina Hardyment
Persoonlike lewe
Hardyment is die skryweres van verskeie werke op maatskaplike geskiedenis en literatuur. In 2015 was sy die redigeerder van 'n nuwe kosbundel genaamd The Pleasures of the Table. Sy is ook 'n joernalis wat somtyds boekresensies skryf. Haar mees onlangse boek handel oor die Teemsrivier in literatuur deur die geskiedenis met die titel Writing the Thames, wat in 2016 publiseer is.
Curie-familie
Oorsig
Haar vader was 'n dosent in fisika, haar moeder die hoof van 'n meisieskool en haar oupa 'n professor. As gevolg van die Russiese inval in Pole het die Sklodowska-gesin dikwels in geldelike nood verkeer, maar hulle was hartstogtelik lief vir hul vaderland. Dit het daartoe gelei dat Marie haar eerste groot ontdekking, die element polonium, na haar vaderland vernoem het. Haar oudste suster is vroeg oorlede en kort daarna, toe Marie 10 jaar oud was, ook haar moeder. Toe sy op 16-jarige ouderdom haar skoolopleiding voltooi het, het sy net soos haar broer en twee susters voor haar, die medalje vir die beste akademiese prestasie verower. Weens sy anti-Russiese houding het haar vader sy betrekking verloor en die gesin se finansiële posisie was uiters haglik.
Marie het baie belang gestel in fisika en wiskunde en sy wou graag verder studeer, maar destyds is vroue in Warschau nie tot die universiteit toegelaat nie. Sy en haar ouer suster, Bronja (oorspronklik Bronislawa), het 'n plan uitgewerk waarvolgens hulle mekaar finansieel sou ondersteun. Marie sou vyf jaar lank as goewernante werk, terwyl Bronja haar as medikus in Parys bekwaam.
Christina Hardyment
Persoonlike lewe
Sy woon in Oxford en geniet dit om te seil op die Teemsrivier.
Curie-familie
Oorsig
Daarna moes Bronja Marie weer geldelik steun terwyl sy in Parys studeer. Die volgende vyf jaar van Marie se lewe was baie ongelukkig. Sy kon haar nie aanpas by die lewe van ŉ goewernante nie, en om sake vir haar moeiliker te maak, het sy en haar werkgewer se seun op mekaar verlief geraak. Hulle ouers het die verhouding afgekeur en uiteindelik het Marie dit beëindig. Uiteindelik, in 1895, het sy na Parys vertrek. Geesdriftig en vol ambisie het sy haar by die Sorbonne ingeskryf as student onder die naam Marie Sklodowska.· Bronja is intussen met 'n Poolse geneesheer getroud en Marie het, soos ooreengekom, by hulle ingetrek. Die bedrywige sosiale lewe van haar suster en haar man het Marie in haar studies gesteur en sy het ŉ armoedige solderkamertjie in die stad gehuur. Hier het sy baie swaar gekry – sy het dikwels honger gely en baie keer byna verkluim.
Tog was dit van die gelukkigste jare in haar lewe, want vir die eerste keer kon sy in haar geliefkoosde vakke verdiep en sy het snags tot baie laat gestudeer. In 1893 het sy haar graad in die fisika behaal en sy het ook die beste in haar klas presteer. Hierna het sy navorsing begin doen oor die magnetiese eienskappe van die verskillende soorte metale. In 1894 het Marie haar meestersgraad behaal. Marie het nou na ŉ laboratorium gesoek om haar navorsing voort te sit en in die lente van dieselfde jaar het sy die briljante fisikus Pierre Curie ontmoet. Hy het ingewillig om haar in sy laboratorium te laat werk, want magnetisme was ook sy geliefkoosde onderwerp en hy self gevorderde navorsing op die gebied gedoen. Pierre Curie het dadelik aangetrokke gevoel tot die ernstige, aantreklike Poolse meisie en ŉ hegte vriendskap het tussen hulle ontstaan. Hy was veral getref deur haar suiwer en logiese wetenskaplike denke en haar vasberadenheid.
Pierre Curie
Pierre Curie is op 15 Mei 1859 in Parys gebore. Sy vader, ŉ briljante geneesheer en mediese navorser, het al vroeg besef dat hy ŉ buitengewoon begaafde seun het en het sy onderrig aan ŉ private leermeester toevertrou. Die jong Curie het sy vader ook nie teleurgestel nie, want op 16-jarige leeftyd het hy sy graad verwerf en twee jaar later sy meestersgraad aan die Sorbonne behaal. Die volgende vyf jaar was hy professor Q.P. Desains se assistent. Saam met professor Desains het Pierre Curie sy eerste wetenskaplike werk gepubliseer oor die golflengtebepaling van warmtestrale by lae temperature. Hierna het Pierre en sy broer, Paul-Jacques, ŉ geoloog, die eienskappe van kristalle begin bestudeer.
In 1895 het hy sy doktorsgraad aan die Sorbonne behaal met ŉ proefskrif getiteld: Magnetiese eienskappe by verskillende temperature.
Hulle lewe saam
Pierre het by Marie in haar armoedige kamertjie gaan kuier, waar hulle ure lank gesels het oor dinge waarin hulle albei belang gestel het. Hulle was geesgenote en die sosiale lewe het hulle verveel – hulle was albei toegewyde wetenskaplikes wat lief was vir die natuur en die buitelewe. Marie het Pierre se huweliksaansoek van die hand gewys en na Pole teruggekeer. Sy het gou besef dat haar toekoms in Frankryk is, waar sy meer geleentheid vir studie en navorsing gehad het. Sy het na Frankryk teruggekeer en op 26 Julie 1895 is sy en Pierre Curie in die huwelik bevestig.
Tydens hul wittebrood het hulle ŉ fietstoer deur ŉ skilderagtige deel van Frankryk onderneem. Daarna het Marie begin studeer vir haar onderwysdiploma. Dit sou haar in staat stel om ŉ betaalde loopbaan in Frankryk te volg, en in 1896 het sy ook haar diploma met die hoogste lof behaal.
In hierdie stadium het sy ŉ baie bedrywige lewe gehad. Sy was huisvrou, moeder, dosent, student en navorser. Terwyl sy aan haar doktorsgraad gewerk het, het sy ŉ doseerpos by ŉ onderwyskollege vir meisies aanvaar, en op 12 September 1897 is haar en Pierre se eerste dogter Irène, wat later ook ŉ beroemde wetenskaplike sou word, gebore. Toe Antoine Henri Becquerel in 1896 die radioaktiwiteit van uraan ontdek het, was Marie Curie se belangstelling geprikkel. Sy het begin navorsing doen oor hierdie straling.
Tydens haar eksperimente het sy eienaardige lesings op haar instrumente verkry, wat sy nie kon verklaar nie. Ander wetenskaplikes het haar verseker dat dit bloot aan die onakkuraatheid van haar meetinstrumente toegeskryf kan word. Sy het die eksperimente herhaal en weer het sy ŉ sterk straling gevind wat nie by uraan tuishoort nie. Sy het dit met haar man bespreek en hom van haar teorie vertel, naamlik dat hierdie straling deur ŉ ander onbekende element veroorsaak word. Die skerpsinnige Pierre Curie was ŉ te toegewyde wetenskaplike en filosoof om hierdie vreemde verskynsel, wat ander wetenskaplikes nie kon verklaar nie, ligtelik af te maak as “onakkurate metings”. Hoe meer hy daaroor gedink het, hoe meer het hy tot die gevolgtrekking gekom dat sy vrou se teorie korrek is.
Hy het sy navorsing met die kristalle gestaak en saam met sy vrou begin werk om die nuwe element op te spoor. Die volgende vier jaar sou beslissend vir die Curies wees. Hulle het ŉ reuse-taak begin om vragte pikblende (ŉ erts wat uraan bevat) te verwerk en die konsentraat daarvan meer en meer te konsentreer. Vragte en vragte pikblende is van Oostenryk af na hulle laboratorium aangery, waar hulle snags tot laat gewerk het. Die groot dag het uiteindelik aangebreek: ŉ klein bakkie met die finale konsentraat wat al die radium bevat het wat in die pikblende was, het op die laboratoriumbank gestaan. Al wat nou gedoen moes word, was om die oplossing in te damp en die radium sou in die bakkie agterbly. Ten spyte van hul akkurate voorspellings oor radium het die Curies hul egter ernstig misreken met die konsentrasie van die radium – die voorkoms daarvan was nog baie minder as wat hulle gereken het. Die teleurstelling was ook baie groot toe die bakkie na in damping niks bevat nie. Wat hulle egter nie geweet het nie, was dat daar wei radium in was. Die hoeveelheid was egter so klein dat dit nie met die blote oog sigbaar was nie. Daardie nag kon Marie Curie nie slaap nie. Sy het aan al die jare se harde werk en aan haar teorie gedink. Sy het geweet dat daar iewers 'n groot skroef los was, en laat daardie nag is sy terug laboratorium toe.
Groot was haar verbasing toe sy in die donker laboratorium 'n groen liggloed in die bakkie sien. Sy het dadelik besef wat aan die gang is en haar man gaan roep. Hulle was oorstelp van vreugde, want hulle het tog daarin geslaag om radium te isoleer. Die jaar 1903 was 'n besondere jaar vir die Curies. Marie het haar doktorsgraad verwerf met 'n proefskrif Ondersoeke na radioaktiewe stowwe, en in dieselfde jaar het hulle die Davy-medalje van die Royal Society ontvang.
Hulle is saam met Becquerel met die Nobelprys vir fisika vereer. Marie Curie was nie net die eerste vrou wat hierdie gesogte prys ontvang het nie, maar ook die eerste persoon van Poolse afkoms wat dit verower het. Daarbenewens was dit ook die eerste keer dat Franse wetenskaplikes dit kon regkry. Die geld bedrag verbonde aan die prys was 'n welkome verligting vir die Curies se finansiële nood; 'n jaar later is Pierre aangestel as professor aan die Sorbonne, met Marie as sy assistent. Dit was vir haar 'n groot slag toe Pierre in 1906 in die besige strate van Parys deur 'n koets doodgery is.
Om die ongeluk te verwerk, het Marie nog harder gewerk en in 1908 is sy as professor aan die Sorbonne aangestel- die eerste vrou wat hierdie pos beklee het. 'n Sensasiebeluste pers het haar private lewe kom versteur en dit het haar in haar werk gehinder as nuuskierige koerantmanne haar huis vertrap het op soek na 'n "storie". Die toedrag van sake het egter nie juis verbeter toe sy in 1911 vir die tweede keer die Nobelprys verower het nie - die keer vir chemie. Sy het egter weer geskiedenis gemaak deurdat sy die eerste vrou en die eerste wetenskaplike was wat hierdie eer te beurt geval het. In 1914 is die instituut vir radium gestig, 'n ideaal. waaroor sy en Pierre gedroom het.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het Marie al haar tyd bestee deur die gebruik van die Röntgenstraal vir geneeskundige doeleindes te ontwikkel. In 1918 het sy die leiding geneem by die radiuminstituut se wetenskaplike afdeling, waar haar dogter Irène ook gewerk het. In 1921 het Marie Curie een gram radium van die Amerikaanse president, Warren C. Harding, ontvang en in 1929 het die VSA nog 'n gram radium geskenk vir die stigting van 'n radiuminstituut in Warschau. Die instituut in Warschau is in 1932 in gebruik geneem onder die leiding van Marie se suster, Bronja.
Haar gesondheid het egter vinnig agteruitgegaan. Haar langdurige blootstelling aan radioaktiewe stowwe en gasse waarmee sy gewerk het, het sy tol gee is, en op 4 Julie 1934 het Marie Curie in die sanatorium van Sancellemoz (Haute Savoie) aan leukemie gesterf. In 1935 het haar dogter, Irène Curie (ook bekend as Irene Joliot Curie) saam met haar man, Frederic Joliot, die Nobelprys vir chemie ontvang. Hulle het kunsmatige radioaktiwiteit ontdek deur swaar elemente met neutrone te bombardeer. In daardie stadium is die belangrikheid van hierdie ontdekking nog nie volkome besef nie - dit sou later aanleiding gee tot die splitsing van die atoom en kernkrag.
Ander wetenskaplike prestasies
Tydens sy magnetiese ondersoeke het Pierre Curie 'n probleem gehad om baie klein verskille in kragte te meet. Daarvoor het hy 'n torsiebalans ontwerp, wat vandag nog gebruik word en as die magnetiese balans van Curie en Cheneveau bekend staan.
Hy het ook ontdek dat die magnetisme van paramagnetiese stowwe omgekeerd eweredig is aan die temperatuur (die Wet van Curie), en dat daar 'n kritieke temperatuur is waarby magnetisme verdwyn (die Curietemperatuur). Hy het ook 'n apparaat ontwerp waarmee straling gemeet kan word en hy het 'n kalometriese metode gebruik om die invloed van straling op die menslike liggaam te meet. Die eenheid van straling, die curie (ci), is ook na die Curies vernoem.
Dialium hexasepalum
Dialium hexasepalum is 'n boom wat deel is van die Fabaceae familie. Die spesie is endemies aan die Demokratiese Republiek die Kongo.
Sibongile
Sibongile is 'n nedersetting in die Jozini Plaaslike Munisipaliteit, Umkhanyakude-distrik van KwaZulu-Natal provinsie in Suid-Afrika.
Az-Zumar
Az-Zumar (Arabies: الزمر, "Die Groepe") is die 39ste soera, of hoofstuk, van die Koran. Dit bevat 75 ajat, of verse, en is vermoedelik in Mekka aan Mohammed geopenbaar. Die hoofstuk se naam kom uit vers 71 en 73.
Opsomming
Die soera sit die Eenheid (tawhid) van God in die natuurlike wêreld uiteen en lê klem op die absurditeit daarvan om ander gode te aanbid. Dit skimp ook oor emigrasie vir gelowiges vir wie dit moeilik is om God in hulle eie land te aanbid.
Romeinse provinsie
thumb|280px|Die Romeinse Ryk onder [[Augustus Octavianus|Augustus (31 v.C. - 14 n.C.); geel: 31 v.C., donkergroen: 31-19 v.C., liggroen: 19-9 v.C., dofgroen: 9-6 v.C., ligpers: vasalstate.]] thumb|280px|Die Romeinse Ryk onder [[Hadrianus (125), met die provinsies soos hulle toe georganiseer was.]]
Die Romeinse provinsies (Latyn: provincia, meervoud provinciae) was verowerde gebiede buite die stadstaat Rome en die Italiese kernland wat as administratiewe eenhede in die magsgebied van die Republiek en later die Ryk ingesluit is. Elke provinsie is deur ’n Romein regeer wat as goewerneur aangestel is.
Die Latynse term provincia het oorspronklik na ’n gebied verwys waar ’n magistraat of promagistraat sy bevoegdheid uitgeoefen het, veral militêre kommando’s. Hierdie term is later ook met die betekenis van administrasie van ’n verowerde of geannekseerde gebied gebruik, aangesien dit dikwels met militêre operasies verband gehou het. Dit is eindelik uitgebrei na die administratiewe eenhede self.
Oorsig
’n Provinsie was die basiese en, tot met die tetrargie (vanaf 293 n.C.), die grootste streeks- en administratiewe eenheid van die ryk se grondgebiede buite Italië. Die woord "provinsie" in Afrikaans het sy oorsprong in die Latynse term wat deur die Romeine gebruik is.
Provinsies is gewoonlik bestuur deur politici met die rang senator, meestal voormalige konsuls of magistrate (pretors). ’n Latere uitsondering was die provinsie Aegyptus, wat deur Augustus ingelyf is ná die dood van Cleopatra van Egipte; dit is deur ’n goewerneur regeer wat die rang van blote eques ("ridder") gehad het, dalk as ’n ontmoediging vir ambisie om tot die senaat toe te tree. Dié uitsondering was uniek, maar nie teenstrydig met die Romeinse reg nie, omdat Egipte beskou is as die persoonlike eiendom van Augustus volgens die tradisie van konings van die vroeëre Hellenistiese tydperk.
Die Latynse term provincia het ook die algemener betekenis van "regsgebied" gehad.
Republikeinse provinsies
Die Latynse woord provincia het oorspronklik beteken enige taak of stel verwantwoordelikhede wat die Romeinse senaat aan ’n individu met bevelsreg (imperium) gegee het. Dit was dikwels ’n militêre opdrag vir ’n spesifieke operasionele gevegsterrein. Die magistrate in die republiek is vir ’n jaar gekies, en dié wat buite Rome diens gedoen het, soos konsuls wat as generaals in ’n militêre veldtog opgetree het, het ’n sekere provincia gekry waarin hulle beheer uitgeoefen het.
Verskeie soorte verdrae het gegeld vir die grondgebied van ’n volk wat in ’n oorlog verower is; soms het dit algehele oorgawe (deditio) behels. Met die formele anneksasie van ’n gebied is ’n provinsie geskep, in die moderne sin van ’n administratiewe eenheid wat geografies afgebaken is. ’n Konsul of pretor het dan bevelsreg gekry en is vir ’n jaar aangestel om ’n provinsie te beheer.
Rome het tydens die Eerste Puniese Oorlog buite Italia begin uitbrei. Die eerste permanente provinsies wat geannekseer is, was Sicilia in 241 v.C. en Corsica et Sardinia in 237 v.C. Danksy militêre ekspansionisme het die getal provinsies al hoe vinniger toegeneem, totdat daar nie meer genoeg gekwalifiseerde individue was wat die pos van goewerneurs kon vul nie.
Hulle termyne moes dikwels met ’n paar jaar verleng word en soms is bevelsreg selfs aan privaat burgers (privati) toegeken, waarvan Pompeius die bekendste was. Dit het die grondwetbeginsel van jaarliks verkose magistrate ondermyn en die versameling van buitensporige rykdom en militêre mag deur ’n paar mans tot gevolg gehad. Dit was ’n groot faktor in die oorgang van ’n republiek tot ’n keiserlike outokrasie.
Lys republikeinse provinsies
Gallia Cisalpina (in Noord-Italië) was ’n provinsie in die sin van ’n gebied onder militêre bevel, maar nooit in die sin van ’n administratiewe eenheid nie. Tydens Rome se uitbreiding op die Italiaanse Skiereiland is sekere gebiede as militêre gebiede geïdentifiseer wat onder bevel van ’n konsul of pretor gestaan het (en nie prokonsuls of propretors soos in die geval van administratiewe provinsies nie), vanweë die risiko van rebellies of invalle. Dit was die geval met Liguria weens ’n reeks rebellies, asook Bruttium en Calabria weens moontlike rebellies wat voorsien is.
In die vroeë dae van die Romeinse teenwoordigheid in Gallia Cisalpina was rebellies ter sprake. Later was die gevaar die risiko van invalle deur oorlogvoerende volke oos van Italia. Die stad Aquileia is gestig om Noord-Italia teen invalle te beskerm. Julius Caesar het aan die inwoners van dié streek Romeinse burgerskap gegee en die streek by Italia ingelyf.
Provinsies gedurende die prinsipaat
thumb|280px|Die Romeinse Ryk op sy grootste, onder [[Trajanus (117); groen: imperiale of keiserlike provinsies, pienk: openbare provinsies, grys: vasalstate.]]
Onder Augustus is Romeinse provinsies as óf openbare óf imperiale provinsies geklassifiseer, wat beteken hulle goewerneurs is deur óf die senaat óf die keiser aangestel. Die ouer provinsies van die Romeinse Republiek was oor die algemeen openbaar. Openbare provinsies is, soos voorheen, deur ’n prokonsul regeer, wat deur ’n lootjie gekies is onder die senatore wat oudkonsuls of oudpretors was, na gelang van die provinsie.
Die groot imperiale of keiserlike provinsies was onder ’n legatus Augusti pro praetore, ook met die rang van senator, konsul of pretor. Kleiner provinsies is regeer deur ’n prokurator (prefek of praefectus in Egipte), wat die keiser gekies het uit niesenatore met die rang ridder.
Die provinsies se status kon van tyd tot tyd verander. In 68 n.C. was 11 van die 36 provinsies openbaar en 25 imperiaal. Van laasgenoemde was 15 onder legati en 10 onder procuratores of praefecti.
Penares incrustans
Penares incrustans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Romeinse provinsie
Provinsies gedurende die prinsipaat
Gedurende die prinsipaat het die getal en grootte van die provinsies ook verander, óf deur verowerings óf deur die verdeling van bestaande provinsies. Die groter provinsies of dié in garnisoen (soos Syria en Moesia) is in kleiner provinsies verdeel om te keer dat enige goewerneur te veel mag het.
Penares incrustans
Die spons behoort tot die genus Penares en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1963 deur Tanita.
Romeinse provinsie
Laat Oudheid
thumb|280px|Die Romeinse Ryk met sy administratiewe afdelings, omstreeks 395 n.C.
Diocletianus het ’n radikale hervorming ingestel wat bekend was as die tetrargie (284–305), met ’n westelike en oostelike augustus, of senior keiser, wat elk bygestaan is deur ’n junior keiser (en aangewese opvolger) met die titel caesar. Elk van hierdie vier mense het ’n kwart van die ryk verdedig en geadministreer.
In die 290's het Diocletianus die ryk opnuut in byna 100 provinsies verdeel, insluitende Italia. Hulle goewerneurs is hiërargies gelys, van die prokonsuls van Africa Proconsularis en Asia tot die consulares, correctores en praesides. Laasgenoemde is die enigstes wat uit die ridderklas gekom het. Die provinsies is op hulle beurt gegroepeer in (oorspronklik 12) diosees onder ’n vikaris, wat oor hul sake toesig gehou het. Net die prokonsuls en stedelike prefekte van Rome (en later Konstantinopel) was hiervan uitgesluit en was direk verantwoordelik aan die tetrarge.
Hoewel die caesars gou uit die prentjie verdwyn het, is die vier administratiewe heersers in 318 deur Konstantyn die Grote herstel in die vorm van pretoriaanse prefekture, waarvan die bekleërs mekaar gewoonlik dikwels afgewissel het. Konstantyn het ook ’n nuwe hoofstad daargestel, wat na hom genoem en Konstantinopel geheet het. Soms is dit die "Nuwe Rome" genoem omdat dit die permanente setel van die regering was. In Italië self het die keiser al lank nie in Rome gewoon nie en in 286 het Diocletianus die setel van die regering na Mediolanum (die hedendaagse Milaan) geskuif, terwyl hy self in Nicomedia gewoon het. Gedurende die 4de eeu is die administratiewe struktuur verskeie kere verander, met onder meer oostelike en westelike medeheersers. Eindelik was die administrasie van die verkleinde ryk permanent in Konstantinopel gesetel.
Willoughby Gray
Willoughby Gray (5 November 1916 – 13 Februarie 1993) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A View to a Kill (1985) en The Princess Bride (1987), en in die televisiereekse Madame Bovary (1964) en The Regiment (1972).
Kerk van die Ooste
Die Kerk van die Ooste (klassieke Siries: ܥܕܬܐ ܕܡܕܢܚܐ, ʿĒḏtā d-Maḏenḥā) was 'n Oosters-Christelike kerk van die Oos-Siriese ritus wat in Mesopotamië gesetel was. Dit is een van die drie grootste takke van die Oosterse Christendom (Christendom in die Oos-Romeinse Ryk) wat uit die Christologiese omstredenhede van die 5de en 6de eeu n.C. ontstaan het, saam met die Oriëntaal-Ortodokse Kerke en die Chalcedoniese kerke. In die vroeë moderne tydperk het 'n reeks skeurings aanleiding gegee tot mededingende patriargate, soms twee en soms drie. Sedert die laaste helfte van die 20ste eeu maak drie kerke in Irak aanspraak op die erfenis van die Kerk van die Ooste. Intussen maak die Oos-Siriese kerke in Indië aanspraak op die erfenis van die Kerk van die Ooste in Indië.
Die Kerk was onder verskeie name bekend, onder meer die Oos-Siriese Kerk,, die Kerk van Seleukië-Ktesifon, die Persiese Kerk, die Assiriese Kerk, die Babiloniese Kerk  en die Nestoriaanse Kerk.
Geskiedenis
Die Kerk van die Ooste het hom in 410 n.C. georganiseer as die nasionale kerk van die Sassanidiese Ryk deur die Konsilie van Seleukië-Ktesifon. In 424 het hy hom onafhanklik verklaar van die staatskerk van die Romeinse Ryk. Die Kerk was in die provinsie Seleukië-Ktesifon gesetel en het 'n tradisie voortgesit van wat hulle beskou het as daterend uit die Apostoliese Tydperk. Volgens sy tradisie is die Kerk in die 1ste eeu deur die apostel Thomas gestig.
thumb|links|220px|'n [[Palmsondagoptog van Nestoriaanse kerklikes in 'n muurskildering uit die 7de of 8ste eeu by Karakhoja in die Chinese Turkistan.]] Teologies het die Kerk van die Ooste die diofisitiese leerstelling van Theodorus van Mopsuestia aanvaar wat klem lê op die onderskeiding tussen die goddelike en menslike aard van Christus. Dié leerstelling is egter verkeerdelik deur sy teologiese teenstanders "Nestoriaans" genoem.
Die Kerk van die Ooste, wat deel van die vroeë Christelike kerk in die Romeinse Ryk was, was in gemeenskap met dié kerk totdat die Konsilie van Efese vir Nestorius in 431 verban het. Nestorius se ondersteuners het na die Sassanidiese Persië gevlug, waar die Kerk geweier het om Nestorius te veroordeel. Hulle is beskuldig van Nestorianisme, 'n dwaalleer wat verkeerdelik aan Nestorius toegedig is. Die ander Oosterse en Westerse kerke het dit dus die Nestoriaanse Kerk genoem. Die Sassanidiese en Romeinse Ryk was polities in 'n oorlog gewikkel, en dit het die Kerk gedwing om hom te distansieer van die kerke in die Romeinse Ryk. Meer onlangs het geleerdes die naam "Nestoriaans" as 'n "treurenswaardige wanbenaming" en teologiese inkorrek bestempel. Die Kerk van die Ooste het homself egter Nestoriaans begin noem, 'n banvloek oor die Konsilie van Efese uitgespreek en Nestorius in sy liturgie 'n heilige genoem. In 544 het die algemene vergadering van die Kerk van die Ooste die Konsilie van Chalcedon goedgekeur op die Sinode van Mar Aba I.
Ná die Moslemse verowering van Persië (633-654) het die Kerk voortbestaan as 'n beskermde kerk onder die Soenni-kalifaat en het dit 'n groot rol gespeel in die geskiedenis van die Christendom in Asië. Tussen die 9de en 14de eeu was dit die wêreld se grootste Christelike denominasie wat geografiese omvang betref. Dit het bisdomme en gemeentes gehad wat gestrek het van die Middellandse See en vandag se Irak en Iran tot in Indië, Mongolië en China. In die 13de en 14de eeu het dit 'n finale tydperk van opbloei beleef onder die Mongoolse Ryk, waar invloedryke kerklikes in die Mongoolse hof gedien het.
Selfs voor die Kerk van die Ooste in die 14de eeu 'n vinnige agteruitgang in Sentraal-Asië beleef het, het sy gewildheid aan sy tuisfront reeds gekwyn. Dit kan gesien word aan die krimpende lys van aktiewe bisdomme. Omstreeks die jaar 1000 was daar meer as 60 in die Nabye Ooste, maar teen die middel van die 13de eeu was daar net sowat 20, en ná Timoer het die getalle verder afgeneem tot net sewe. Ná die verdeling van die Mongoolse Ryk het die opkomende Chinese en Islamitiese Mongoolse leiers die res van die Kerk en sy volgelinge verdryf en byna uitgewis. Daarna het die Kerk se bisdomme hoofsaaklik in Bo-Mesopotamië en Indië bestaan.
Verdelings het in die Kerk self voorgekom, maar teen 1830 het twee verenigde patriargate oorgebly: die Assiriese Kerk van die Ooste en die Chaldeeus-Katolieke Kerk ('n Oosters-Katolieke kerk in gemeenskap met die Rooms-Katolieke Kerk). Die Antieke Kerk van die Ooste het in 1968 weggeskeur van die Assiriese Kerk van die Ooste. In 2017 het die Chaldeeus-Katolieke Kerk sowat 628 405 lidmate gehad. Die Assiriese Kerk van die Ooste het 323 300 tot 380 000 lidmate gehad en die Antieke Kerk van die Ooste sowat 100 000.
Beskrywing as Nestoriaans
Nestorianisme is 'n Christologiese leerstelling wat nadruk lê op die onderskeid tussen die menslike en goddelike aard van Jesus. Dit word toegeskryf aan Nestorius, wat van 428 tot 431 die Patriarg van Konstantinopel was. Sy leerstelling het die toppunt verteenwoordig van 'n filosofiese denkrigting wat ontwikkel is deur geleerdes aan die Skool van Antiogië, veral Nestorius se mentor, Theodorus van Mopsuestia. Dit het omstrede geword nadat Nestorius in die openbaar die titel Teotokos ("God se Moeder") vir Maria, Jesus se moeder, gekritiseer het. Dit het daarop gedui dat die titel Christus se volle menslikheid ontken.
thumb|180px|'n Nestoriaanse Christelike beeldjie, moontlik uit keiserlike [[China.]] thumb|180px|'n Illustrasie uit die Nestoriaanse Evangelieboek. Hy het geredeneer dat Jesus twee losweg verbonde nature gehad het, die goddelike Logos en die menslike Jesus, en het voorgestel dat die term Christotokos ("Christus se Moeder") as 'n paslike alternatief gebruik word. Sy verklarings het kritiek van ander vooraanstaande kerkmanne ontlok, veral Cyril, die Patriarg van Alexandrië, wat in 431 'n leidende rol op die Konsilie van Efese gespeel het waar Nestorius veroordeel is vir dwaalleerstellings en hy as patriarg ontsetel is.
Ná 431 het die staatsowerhede in die Romeinse Ryk Nestorianisme onderdruk. Dit was 'n rede hoekom Christene in die Persiese Ryk dit voorgestaan het, want dit het die suspisie besweer dat hulle lojaal aan die vyandelike Christenregeerde ryk is.
Dit was ná die effens latere Konsilie van Chalcedon (451) dat die Kerk van die Ooste hulle eie ideologie geformuleer het. Die eerste sodanige formulering is in 484 op die Sinode van Beth Lapat aanvaar. Dit is in die vroeë 7de eeu verder ontwikkel, toe die Sassanidiese Ryk ná 'n aanvanklik suksesvolle oorlog teen die Bisantynse Ryk groot gebiede ingelyf het wat bewoon is deur Wes-Siriërs, van wie baie aanhangers van die miafisitiese teologie van die Oriëntaal-Ortodokse Kerke was; hulle teenstanders het dit as "monofisitisme" bestempel, die teologie wat die meeste van Nestorianisme verskil.
Penares intermedia
Penares intermedia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Kerk van die Ooste
Beskrywing as Nestoriaans
Die kerkvader van die Kerk van die Ooste Babai die Grote (551-628), wat deur Theodorus van Mopsuestia geïnspireer is, het bevestig dat die twee qnome ('n Siriese term, die meervoud van qnoma) van Christus ongemeng, maar vir ewig verenig is in sy enkele parsopa ("karakter, persoon"). Dié Siriese woorde is soms anders vertolk as wat hulle regtig beteken het; veral "twee qnome" is vertolk as "twee individue". Die Kerk van die Ooste het altyd 'n vloeibaarheid van uitdrukkings aanvaar, altyd binne 'n diofisitiese teologie, meer met Babai se vergadering van 612, wat die formule oor die "twee qnome in Christus" bekragtig het, is 'n finale Christologiese onderskeid geskep tussen die Kerk van die Ooste en die "Westerse" Chalcedoniese kerke, wat die Konsilie van Chalcedon aanvaar het.
George-museum
Die George-museum is 'n kultuur-historiese museum geleë in George, Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die hooftema van die museum is die plaaslike geskiedenis van George, met die fokus op die inheemse houtindustrie van die omgewing. Daar is ook 'n uitstallokaal waar Suid-Afrikaanse kuns gehuisves word. Die museum is gestig deur Charles Sayers in 1967, en is aanvanklik in 'n enkele vertrek in Courtenaystraat gehuisves. Die museum is tans in die Drostdy, die woning en kantoor van die landdros, wat omstreeks 1813 onder toesig van die eerste landdros van George, Adrian van Kervel, gebou is. Die Drostdy-gebou was ook voorheen die geskiedkundige Victoria Hotel.
Kerk van die Ooste
Beskrywing as Nestoriaans
Die juistheid om Nestorianisme toe te skryf aan Nestorius, wat in die Kerk van die Ooste as 'n heilige vereer is, word betwis. David Wilmshurst beweer die woord "Nestoriaans" is eeue lank gebruik as beide 'n term van belediging deur mense wat die Kerk teengestaan het en 'n term van trots deur baie van die ondersteuners. Ander het dit as 'n neutrale en gerieflik beskrywende term gebruik. "Vandag word algemeen gevoel daar kleef 'n stigma aan die term."
Penares intermedia
Die spons behoort tot die genus Penares en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Dendy.
George-museum
Historiese agtergrond van die George-museum
Die George Museum het sy oorsprong in die private versameling van Charles Sayers. Hy was ook die voormalige eienaar en later redakteur van die George & Knysna Herald, 'n koerant wat deur sy ouers in 1881 gestig is. Sayers het voorwerpe en items van kultuur-historiese belang met betrekking tot George uitgestal en bewaar, met 'n spesifieke belangstelling in ou meganiese musiekinstrumente en tikmasjiene. In 1967 word Sayers se "Mini Museum" geopen, geleë in 'n enkelvertrek langs 'n kafee in Courtenaystraat. Die museum was dadelik baie gewild en onder aansporing van die plaaslike owerhede word die museum deur Charles Sayers verskuif na die historiese ou Stadshuis, 'n administratiewe gebou opgerig in 1847. Daarna trek die Sayers Museum die aandag van die owerhede en skaars ses maande na die verskuiwing na die ou Stadshuis, word die museum 'n geaffilieerde museum van die Kaapse Provinsiale Museumdiens,  met die inheemse houtnywerheid as hooftema. Weens toenemende gewildheid en gebrek aan spasie, verskuif die museum gou weer na 'n groter gebou, die ou Drostdy (landdros se woning en kantoor). Hier word die oorspronklike museum van Sayers gerekonstrueer as die "Mini Museum" in die huidige George-museum.
Kerk van die Ooste
Beskrywing as Nestoriaans
Benewens as 'n godsdienstige woord is "Nestoriaans" ook in 'n etniese sin gebruik, soos in die term "Katolieke Nestoriane".
George-museum
Historiese agtergrond van die George-museum
Die Drostdy is oorspronklik omstreeks 1813, onder toesig van die eerste landdros van George, Adrian van Kervel opgerig. In 1826 het die Drostdy afgebrand en is dit weer gedeeltelik herbou. Teen die einde van die 19de eeu word dit in die legendariese Victoria Hotel omskep. In 1972 het die Munisipaliteit van George die gebou gekoop en gerestoureer. Sedert 1976 huisves hierdie gebou die George-museum. Die Drostdy of hedendaagse museum, huisves 'n verskeidenheid interessante uitstallings, onder andere die florerende houtnywerheid van die gebied met voorbeelde van ou houtwerkimplemente en -gereedskap, 'n geelhout-boskappershut en aanplantings van inheemse bome in die tuin.
Gevlekte ooruil
Die gevlekte ooruil is 'n roofvoël van mediumgrootte met die kenmerkende "ore" van 'n ooruil en groot, geel oë. Hulle is die kleinste van die ooruilspesies. Hierdie uile is die mees algemene uil wat in 'n groot verskeidenheid van habitatte voorkom - hulle het goed aangepas by die mens en word algemeen aangetref in beboude gebiede en in menslike nedersettings.
Identifikasie
Hierdie spesie is van mediumgrootte met die kenmerkende "ore" van ooruile. In werklikheid is dit verepluise wat so regop staan – die uil se ore is onder die verekleed bedek en laer af langs die kop. Hulle word tussen 43 en 47 cm hoog en kan tot 700 g weeg. Die mannetjie is effens groter as die wyfie, verder is daar geen geslagsdimorfie nie. Die bek en neusvrat is swart en die vere op hulle bene is wit, terwyl die pote grysbruin is. Daar is twee kleurvariasies in hierdie spesie. Die normale kleur is grys aan die bokant met ylverspreide, wit vlekke op die vlerke. Aan die onderkant is hulle wit, met fyn, grys strepies wat ook op die bene en pote sigbaar is. Kenmerkende bruin vlekke kom op die bors voor. (Die Kaapse ooruil het groot vlekke op die bors en is baie growwer gestreep oor die pensdeel as die gevlekte ooruil). Die gevlekte ooruil se oë is geel. (Die subspesie wat noord van die ewenaar voorkom het bruin oë, terwyl die Kaapse ooruil s'n oranje is). Die uile met dié kleurvariasie is seldsaam en het 'n rooibruin kleur in plaas van die grys op die bokant – hulle oë is oranje eerder as geel. Die gevlekte ooruil se pote is kleiner as dié van die Kaapse ooruil – 'n onderskeidende kenmerk in die veld. Onvolwasse voëls lyk dieselfde as die ouers, maar hulle "ore" is korter en die strepies op die pens is swarter van kleur. Kuikens is bedek met wit donsvere en later word hulle donse gryser totdat hulle vere begin uitgroei.
Dieet en gewoontes
Prooi word gevang as die uil naasteby geruisloos van sy sitplek sweef (hulle vere is spesiaal aangepas om byna geruisloos te kan vlieg), maar hulle sal ook op die grond rondloop om prooi te vang. Gevlekte ooruile vreet 'n baie groot verskeidenheid van prooi – tot soveel as 60 verskillende prooispesies is al opgeteken. Hulle vreet hase, nagapies, valkies, fisante, vrugtevlermuise, insekte en spinnekoppe, slakke, krappe en duisendpote. Hulle sal ook slange vang, molle vreet, motte, dooie vis, aas en dit is selfs moontlik dat hulle kannibalisties kan wees deur hulle eie soort wat in die pad doodgery is, te vreet. Sowat 65% van hierdie spesie se dieet bestaan uit verskillende spesies van geleedpotiges (Arthropoda), maar die grootste volume van hulle dieet bestaan uit knaagdiere, skeerbekmuise en klein voëltjies. Uile bring die nie-verteerbare oorblyfsels soos hare en beentjies in die vorm van balle (Eng: pellet) op – 12-29 uur nadat die prooi gevreet is. Prooi wat in vlug gevang word, word met die pote na die bek gebring en verorber terwyl die uil vlieg.
Kerk van die Ooste
Organisasie en struktuur
Die Kerk van die Ooste het drie ordes kerklikes: biskoppe, priesters of presbiters, en diakens. Die kerk word ingedeel volgens bisdom met 'n biskop aan die hoof en bestaan uit verskeie individuele gemeentes onder leiding van priesters. Bisdomme is georganiseer in provinsies onder die gesag van 'n metropolitaanse biskop. Net laasgenoemde kon 'n patriarg inseën. Die patriarg was ook aan die hoof van die Provinsie van die Patriarg.
Vir die grootste deel van sy geskiedenis het die Kerk sowat ses interne provinsies gehad. In 410 is hulle, in hiërargiese volgorde, aangeteken as: Seleukië-Ktesifon (Sentraal-Irak), Beth Lapat (Wes-Iran), Nisibis (aan die grens tussen Turkye en Irak), Prat de Maishan (Basra, Suid-Irak), Arbela (Erbil, Koerdistanstreek van Irak) en Karka de Beth Slokh (Kirkoek, Noordoos-Irak). Dit het ook 'n toenemende getal eksterne provinsies gehad wat verder weg in die Sassanidiese Ryk gelê het, en gou ook buite die ryk se grense. Teen die 10de eeu het die Kerk tussen 20 en 30 metropolitaanse provinsies gehad.
George-museum
Die George-baken
In die voorportaal van die George-museum is die oorspronklike George-baken (Van de Graaff-bakens) wat in 1785 deur die Goewerneur van die Kaap, Cornelis Jacob van de Graaff, namens die V.O.C. opgerig is. Die baken is opgerig om die gebied af te baken en om die Engelse te verhoed om Outeniqualand binne te dring. Die baken is as 'n nasionale monument verklaar in 1962 en as 'n provinsiale erfenis-voorwerp in 1992.
Gevlekte ooruil
Verspreiding en habitat
Hierdie spesie kom wydverspreid voor in Afrika suid van die Sahara, uitgesonderd in die digste beboste gebiede en die droogste woestyndele. Hulle kom ook voor op die Arabiese Skiereiland. Noord van die ewenaar word die nominale subspesie vervang met die subspesie Bubo africanus cinerascens, wat gekenmerk word deur groot bruin oë in plaas van geel oë. (Sien eksterne skakels hieronder vir volledige verspreidingkaarte.)
Kerk van die Ooste
Organisasie en struktuur
thumb|links|150px|'n 9de-eeuse muurskildering van 'n geestelike van die Kerk van die Ooste uit die paleis van al-Moektar in Samarra, Irak.
George-museum
Stigting van 'n nuwe magistraatsdistrik
Op 23 April 1811 reik die toenmalige Goewerneur van die Kaap, die Graaf van Caledon, 'n proklamasie uit vir die vorming van 'n nuwe magistraatsdistrik in Outeniqualand met 'n Drostdy gesetel in George. Hy verklaar dat die dorp waar die landdros (later bekend as die magistraat) woonagtig gaan wees, vernoem word na die heersende koning van Engeland, George III.
Sad
Sad (Arabies: ص, "Sôd") is die 38ste soera, of hoofstuk, van die Koran. Dit bevat 88 ajat, of verse, en is vermoedelik in Mekka aan Mohammed geopenbaar. Sad of sôd is die naam van die 18de letter van die Arabiese alfabet en is die allegoriese letter waarmee die hoofstuk begin.
George-museum
Die Drostdy
J.H. Voorman, 'n landmeter van Swellendam was verantwoordelik vir die planne van die Drostdy. Hy het ook die uitleg vir die wye strate van George gedoen. Bouwerk aan die Drostdy het in 1813 begin. Dit was 'n dubbelverdieping grasdak-gebou met vleuels wat verbind was met mekaar deur 'n platdak. Verskeie verslae beskryf die gebou as H-vormig. Die Drostdy, van Kervel se se kantoor en woonhuis, is voltooi aan die einde van 1815. Gedurende Julie 1826, toe die tweede landdros, landdros van der Riet en sy familie weg was met vakansie, het 'n brand amper die Drostdy in puin gelê. Gelukkig het die mure en die saal onder die plat dak bly staan. Die owerhede wou eers die Drostdy herbou, maar besluit later om dit eerder te verkoop en in 1830 word William Hollet die eienaar.
'n Mens kan aanvaar dat toe Hollet die Drostdy herbou het, hy die dele van die gebou wat nog staande was onder die platdak, sou behou het. In die jare daarna het die gebou baie eienaars gehad en elke eienaar het hul eie verbouings en/of aanpassings gemaak. Die grasdak is later vervang met sink en die houtvensters met staal. Bestaande deuropenings is toegemaak en nuwes gemaak. Dele van die mure is gesloop en ander mure is gebou.
Biblioteek en argief
Dokumente, genealogiese dokumentasie, foto's, boeke en koerante verwant aan die geskiedenis van George word in die argief gehuisves.
Uitstallings
Die George-museum poog om die gemeenskap bewus te maak van hul kultuur en geskiedenis, en om benewens 'n beter begrip te kweek van hul omgewing deur die uitstallings van die museum. Die museum versamel en stal voorwerpe uit wat verband hou met die kulturele geskiedenis van George en die omgewing daarvan, vanaf die ontstaan van die dorp as 'n V.O.C.-buitepos. Die buitepos het gou die middelpunt geword van 'n florerende houtindustrie. Die museum se hooftema, die "Inheemse bos-en houtbedryf van die Suid-Kaap" fokus op die Suid-Kaapse inheemse houtbedryf en die rol wat hierdie nywerheid gespeel het in die geskiedenis van die dorp. Die Houttema is uniek in die sin dat geen ander Suid-Kaapse museum die houttema as hooftema het nie.
Erich Fiedler
Erich Fiedler (15 Maart 1901 – 19 Mei 1981) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Der Kosak und die Nachtigall (1935) en Eskapade (1936).
George-museum
Buitelug-kompleks: Houtnywerheidsuitstallings
Die buitelugkompleks wat fokus op die houtnywerheid, bestaan uit aanplantings van inheemse woudbome, die Houtmuseum en 'n gerekonstrueerde geelhout-boskappershut(c. 1910+). Die boskappershut is ook gemeubileer volgens verslae en mondelinge vertellinge van ou boskappers. Vanaf die begin van kolonisasie in Suid-Afrika was hout en die voorsiening van hout van groot belang vir die setlaars. Dit is gebruik vir geboue, meubels, waens, vuurmaakhout, ens. Die Houtnywerheidmuseum fokus op die geskiedenis van die industrie en gee insig in die ontstaan daarvan. 'n Groot verskeidenheid houtwerkgereedskap wat gebruik is, bv. byle, sae, dissels, ens. word uitgestal.
Uitstallings van plaaslike historiese belang word in die hoofgebou gehuisves
Die “Mini”-museum is 'n museum binne-in die Museum. Dit is ontwerp om 'n atmosfeer van die ou dae daar te stel. Hierdie uitstalling bestaan uit baie oorspronklike voorwerpe deur die museumstigter Charles Sayers vir sy geliefde museum versamel is. George was 'n vooruitstrewende dorp in die Victoriaanse tydperk en in die laat 19de eeu word hierdie ou gebou (wat vandag die museum is) die legendariese Victoria Hotel. 'n Tipiese slaapkamer, eetkamer en “drawing room” meubels uit hierdie tydperk sorg vir interessante uitstallings. 'n Versameling meganiese musiek-instrumente wissel van Switserse musiekdose van 1796 tot Edison-fonogramme van die laat 19de eeu en “His Master’s Voice” grammofone van die 1900’s.
Sad
In die soera word die teenstand teen Mohammed genoem en die verhale van vorige profete vertel, soos Dawid, Salomo en Job, asook die wondere van die hemel en die lyding in die hel.
Kerk van die Ooste
Skrif
Die Pesjitta, in sommige gevalle effens hersien en met vermiste boeke wat bygevoeg is, is die standaard- Siriese Bybel vir kerke in die Siriese tradisie, onder meer die Assiriese Kerk van die Ooste, die Siries-Ortodokse Kerk en die Siries-Katolieke Kerk.
Die Ou Testament van die Pesjitta is uit Hebreeus vertaal, hoewel die datum en omstandighede nie heeltemal duidelik is nie. Die vertalers kon Siriessprekende Jode gewees het, of vroeë Jode wat hulle tot die Christendom bekeer het. Die vertaling van verskillende tekste kon apart gedoen gewees het, en die hele werk is waarskynlik teen die 2de eeu voltooi. Die meeste van die deuterokanonieke boeke van die Ou Testament word in Siries aangetref Die Wysheid van Sirag is vermoedelik uit Hebreeus vertaal en nie uit die Septuagint nie.
Die Nuwe Testament van die Pesjitta, wat oorspronklik sekere betwiste boeke uitgesluit het (2 Petrus, 2 Johannes, 3 Johannes, Brief van Judas en Openbaring) het teen die 5de eeu die standaard geword.
Ikonografie
In die 19de eeu is dikwels gesê die Kerk van die Ooste was teen enige soort godsdienstige beelde. Die kultus van die beeld was nooit so sterk as in die Bisantynse Kerk nie, maar beelde is wel gebruik. Teenstand teen godsdienstige beelde het dalk die norm geword vanweë die opkoms van die Islam in die streek, want hulle het enige uitbeelding van heiliges en Bybelse profete verbied. Die Kerk moes dus van ikone ontslae raak.
Daar is beide letterkundige en argeologiese bewyse vir die teenwoordigheid van beelde in die Kerk. Verskeie skrywers in die 13de en 14de eeu het daaroor berig.
George-museum
Gedwonge verskuiwings in George
Hierdie onlangse uitstalling fokus op die gedwonge verskuiwings wat plaasgevind het in George vanaf 1904 tot 1989. In die loop van die 19de en 20ste eeu is verskeie wette ingestel in Suid-Afrika om swart gemeenskappe te verwyder vanaf die land wat hulle beset het. Hierdie uitstalling toon aan watter gemeenskappe in George en omgewing gedwing is om te verskuif na ander gebiede wat deur die destydse owerhede bepaal is. Omdat daar egter baie min inligting beskikbaar is oor hierdie belangrike deel van ons geskiedenis, word besoekers versoek om persone en rolspelers in foto’s te identifiseer. Dit sal die museum dan in staat stel om die onbekende persone te identifiseer en sodoende erkenning aan rolspelers te gee. Deur die gemeenskap op hierdie manier betrokke te maak by die uitstalling, word 'n platform geskep waarop hulle hul gevoelens kan uitdruk en 'n gevoel van eienaarskap, trots en waarde in die gemeenskap te vestig. Persone verkry deur die uitstalling erkenning dat hulle oor iets unieks en waardevol beskik. Deur die stimulering van dialoog en aanmoediging van besoeker-betrokkenheid, was dit moontlik om akkurate en belangrike inligting te bekom wat die omvang van kennis oor hierdie onderwerp verbreed.