cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Florence Phillips
Ná Uniewording
duimnael|regs|270px|Deur lady Florence se toedoen het die [[Michaelis-versameling tot stand gekom. Vir die huisvesting daarvan het sy die Burgerwaghuis aan Groentemarkplein in Kaapstad laat herontwerp en restoureer.]]
duimnael|links|200px|Portret van lady Florence, olie op doek, deur Antonio Mancini (1852–1930). In besit van die [[Johannesburgse Kunsmuseum.]]
Die eerste verkiesing vir die Volksraad ná Uniewording is op 15 September 1915 gehou toe Lionel Phillips as kandidaat van die Unionisteparty in Yeoville staan. Met sy 1 658 stemme (75,6%) vergeleke met die 534 (24,4%) vir W. van Hulsteyn van die Regerende Party het die mynmagnaat ’n wegholoorwinning behaal. Vroue het eers 20 jaar later stemreg gekry, maar Florence het waarskynlik haar invloed in die eerste Volksraad deur haar man laat geld. Hy is ingehuldig as LV op 1 Oktober 1910 en het in dié hoedanigheid gedien tot 23 Augustus 1915. In dié tyd was die Unioniste die amptelike opposisie. Lionel Phillips is as vooraanstaande deskundige van die goudmynbou beskou en het as die onbestrede leier en woordvoerder van die mynbedryf opgetree. In 1912 is Lionel tot ridder geslaan en het die titel 1ste baronet van Tylney Hall (na die egpaar se herehuis in Hampshire) gekry. Voortaan sou hy dus sir Lionel wees en sy vrou lady Florence.
In 1915 (sommige bronne gee 1914 aan, maar hy was toe nog LV) het die Phillipse opnuut na Londen verhuis waar sir Lionel die pos van besturende direkteur van Central Mining Company sou beklee. Tydens die Eerste Wêreldoorlog is hy as die Britse regering se raadgewer oor die metaalbedryf aangestel. Ook in dié tyd (1917) het hy die plaas Vergelegen by Somerset-Wes vir sy vrou gekoop, moontlik met die oog op hul aftrede omdat hy toe reeds 61 of 62 jaar oud was. In 1924 het die egpaar na Suid-Afrika teruggekeer nadat hul Johannesburgse herehuis, Villa Arcadia, reeds ’n jaar of twee vantevore verkoop is. Genl. Jan Smuts, met wie se Suid-Afrikaanse Party die Unionisteparty in 1920 saamgesmelt het, het in 1923 ’n Joodse kinderhuis daarin ingewy.
In die Kaap het lady Florence haar werk in belang van die kunste en bewaring met mening voortgesit nadat sy in Johannesburg daarin geslaag het om die Johannesburgse Kunsmuseum te laat oprig en dié instelling se kunsversameling te begin. Vir haar eie wonings en openbare instellings het sy ywerig Africana, veral meubels, versamel. Buiten dat sy kunstenaars en vakmanne ondersteun en aangemoedig het, het sy sir Max Michaelis oorreed om sy versameling 17de-eeuse Nederlandse skilderye aan die stad Kaapstad te skenk. Om die Michaelis-versameling behoorlik te huisves, is die Burgerwaghuis aan Groentemarkplein in 1910 laat herontwerp en gerestoureer volgens 'n plan van die argitek J.M. Solomon. Die stadsraad het dit in Maart 1915 aan die Unieregering geskenk om ou Hollandse en Vlaamse meesters se werk te huisves. Sedert Oktober 1916 dien die gebou as huisvesting vir die Michaelis-versameling.
Sy was ook ten nouste betrokke by die pogings om die Koopmans-de Wet-huis te red en 'n vyfde van die huis se inhoud aan te skaf en aan die staat te skenk.
Agtergrond
duimnael|links|200px|Dié portret van Florence Phillips, in 1910 geskilder deur Mancini, is deel van die kunsmuseum se versameling.
duimnael|regs|190px|Sir [[Lionel Phillips, portretskildery deur Giovanni Boldini (1845-1931), olie op doek, 1903. Dit word bewaar in die Johannesburgse Kunsmuseum.]]
Die Johannesburgse Kunsmuseum is die Goudstad se munisipale kunsmuseum, die grootste van sy soort in Suider-Afrika, met kunswerke van wêreldfaam en versamelings wat so omvangryk is dat net sowat 'n tiende tegelykertyd in die galery se 15 vertoonsale en beeldhoutuine vertoon kan word.
Die meeste kunsmuseums wêreldwyd het hul ontstaan te danke aan die ywer en deursettingsvermoë van een persoon. In die geval van die Johannesburgse Kunsmuseum was dit Florence Phillips, wat in 1912 lady Florence geword het toe haar man tot ridder geslaan is. Nadat Florence en Lionel omstreeks 1908 of '09 van die weelde van Tylney Hall, Hampshire, Engeland, na die “kultuurwoestyn” van Johannesburg teruggekeer het toe hy as plaaslike direkteur van die Central Mining and Investment Corporation aangestel is, het Florence haarself vergoed vir die verhuising deur hul huis, Villa Arcadia in Oxfordweg, weldra in die vergaderplek van Johannesburg se deftige kringe te omskep.
Skilderye versamel
Dit was in haar hoedanigheid as “eerste vrou van die Rand” dat sy hier op die gedagte gekom het om 'n kunsmuseum in Johannesburg in te rig. Haar plan was om eers aansienlike bydraes by al die Randlords "af te pers" in die vorm van of kontant of skilderye, en dan die stadsraad te oorreed om 'n geskikte museum te bou en in stand te hou. Net die beste was goed genoeg vir haar. Sy het dus sir Hugh Lane, die kenner wat destyds besig was om kunswerke vir die munisipale kunsmuseum van Dublin te versamel, aangestel om raad te gee oor aankope vir die Johannesburgse Kunsmuseum in wording. Sy wou 'n versameling ou meesters hê, maar sir Hugh het haar oorreed om liewer geld in eietydse kunstenaars te belê wat die “ou meesters” van die toekoms sou wees. Sy het die bal aan die rol gesit deur haar bloudiamantring van 21,5 karaat, 'n geskenk van haar man, op besoek aan Londen te verkoop en drie skilderye van Phillip Wilson Steer aan te koop wat toe pas die aandag van die kunskritici begin trek het. Dit het sy aan die kunsmuseum geskenk, tesame met haar waardevolle versameling antieke kant- en borduurwerk. Daarna het sy die steun van ryk mynmagnate, soos Max Michaelis, Otto Beit, Julius Charles Wernher, Hermann Eckstein, Abe Bailey en Sigismund Neumann, gewerf.
Haar voorbeeld en volharding het eindelik vrugte afgewerp, en teen 1909 is altesame £20 000 ingesamel. Die kern van die versameling wat deur Lane aangekoop is, het bestaan uit 130 skilderye en beeldhouwerke. Onder hulle was daar werke van verskeie “moderne” skilders soos Monet, Pisarro, Augustus John, Morland Lewis en Pre-Impressioniste soos Boudin en Géricault. 'n Gedeelte van hierdie versameling is hoog deur die koerante van Londen aangeprys toe dit in Mei en Junie in die kunsmuseum van Whitechapel uitgestal is, voor dit drie maande later na die Unie verskeep is.
Gebou opgerig
duimnael|regs|270px|Die hoofingang van die [[Johannesburgse Kunsmuseum, kort nadat dit voltooi is.]]
Daar was toe egter nog geen gebou nie. Die stadsraad was steeds sku vir die bedrag van £20 000 wat dit sou kos om 'n geskikte gebou op te rig. Die geld was eenvoudig nie beskikbaar nie, en die stadsraad het geweier om so 'n groot lening vir 'n kunsmuseum aan te gaan. 'n Tydelike tuiste moes gevind word, en die keuse het op die perseel van die Mynbouskool in Eloffstraat geval. Die uitstalling is op 29 November 1910 hier geopen en is tot 1915 daar gehuisves.
Voor 1910 is verskeie persele vir 'n kunsmuseum voorgestel en oorweeg. Onder hulle was vertrekke in die nuwe stadsaal wat gebou sou word. Teen Junie 1910 het die stadsraad minstens ingestem om 'n perseel vir 'n kunsmuseum in Joubertpark beskikbaar te stel, maar argitekte soos M.J. Harris en H.G. Veale het die ligging so naby die spoorlyn gekritiseer, en Harris het voorgestel dat die Kunsmuseum liewer op die terrein van die Fort op Hospitaalheuwel opgerig word. Daar sou dit die verbeelding van die publiek aangryp ". . . in a manner worthy of a temple of art".
Dit het egter in die argitek, sir Edwin Lutyens, se bedoeling gelê om die spoorlyn te oordek en Joubertpark met die Uniegrond te verbind sodat 'n formele tuin om die Kunsmuseum uitgelê kon word. Die rede vir die spesifieke plasing van die Kunsmuseum is dat Lutyens sy ontwerp in Engeland voorberei het en dus geen kennis van die plaaslike omstandighede kon hê nie.
Daar was egter nog geen geld vir die bouwerk nie. Eindelik het genl. J.C. Smuts, destyds koloniale sekretaris van die Transvaalse regering, tot die redding gekom. Met lady Florence se aansporing, al was genl. Smuts en haar man lede van opponerende partye in die Volksraad, het die regering op Smuts se aandrang ingestem om sy aandeel van die inkomste uit die stad se mark te verbeur op voorwaarde dat die stadsraad 'n groot deel van dié geld vir die kunsmuseum afstaan. Die voorstel is aanvaar en die stadsraad het £20 000 vir 'n geskikte gebou opsygesit.
Intussen het lady Florence op haar tipiese, lofwaardige manier besluit dat die gebou deur niemand anders as Edwin Lutyens, bekende Britse argitek, ontwerp sou word nie. Hiermee het sy haar die wrewel van die Transvaalse Instituut van Argitekte op die hals gehaal. Hulle het aangevoer dat die opdrag aan 'n plaaslike argitek gegee moes word. Die geskil is eindelik bygelê toe ooreengekom is dat die Suid-Afrikaanse argitek Robert Howden vir Lutyens sou bystaan.
Die ontwerp van die Kunsmuseum lewer blyk van die argitek se buitelandse afkoms. Lutyens het 'n hoë status in Engeland gehad vanweë sy huisontwerpe vir die welgesteldes. Kenmerkend van sy ontwerptrant was 'n abstrakte, stereometriese vormgewing met kaal mure en ingesnyde vensters, skryf Van der Waal. Onder meer vanweë sy noue verbintenis met sir Herbert Baker, het Lutyens omstreeks 1906 sy styl verander van Neo-Queen Anne na Beaux Arts. Die Johannesburgse Kunsmuseum was moontlik Lutyens se eerste staatsgebou in die Beaux Arts-mode. Volgens die klassisistiese tradisie het dit 'n swaar portico met fronton gehad, voor 'n gerustikeerde liggende kuboïed met borswering.
Aan weerskante en agter die hoofblok het Lutyens egter pawiljoene met skilddakke en hoë skoorsteengroepe beplan, wat die trant van die woonhuisbou aanslaan. Diepgaande meningsverskille tussen lady Florence en Lutyens enersyds, en die stadsraad andersyds het die ontwerp ongelukkig skade berokken. Die meningsverskil het gehandel oor die boumateriaal waarin die bouwerk uitgevoer sou word. Aanvanklik het Lutyens en Phillips sandsteen vir die eksterieur voorgestel, maar toe die koste te hoog geblyk het, het hulle 'n gepleisterde baksteenuitvoering aanbeveel omdat hy slegs £20 000 vir die hele gebou tot sy beskikking gehad het. Die stadsraad het nietemin op die duurder sandsteen-uitvoering besluit.
Die hoeksteen van die nuwe kunsmuseum in Joubertpark is op 11 Oktober 1911 gelê deur die burgemeester van Johannesburg, H.J. Hofmeyr, maar die bouwerk kon nie begin nie omdat Lutyens se werktekeninge nog nie klaar was nie. Dit het eers vier maande later uit Londen aangekom en het voorsiening gemaak vir ruim sale om 'n sentrale binneplein. Die geld was toe net genoeg vir die hoofgebou wat sonder enige seremonie in November 1915 geopen is.
Uitbreiding
Die eerste aanbouings – die oos- en wesvleuels waarvoor Lutyens se oorspronklike planne voorsiening gemaak het – is 25 jaar later (in Oktober 1940) voltooi, twee maande ná lady Florence se dood. Daarmee was die gebou egter nog nie voltooi nie. Die uitbreidings wat in 1986 ingewy is, sluit twee pawiljoene in en sluit die museum en Joubertpark tot 'n meer harmonieuse geheel saam.
Die vernaamste oogmerk met die oprigting van die kunsmuseum was om keurwerke van eietydse Britse en Europese kunstenaars uit te stal. Dié beleid het nog tot die einde van die ou Suid-Afrika gegeld, maar historiese versamelings uit vroeër periodes, soos werke van 17de-eeuse Hollandse skilders, is ook uitgebou, asook versamelings van Suid-Afrikaanse en eietydse internasionale kunswerke in 'n verskeidenheid media.
Agtergrond
Lady Florence het haar aansienlike invloed deeglik laat geld ter bewaring van die Koopmans-de Wet-huis in Strandstraat, Kaapstad. Marie Koopmans-de Wet is op 2 Augustus 1906 oorlede en haar suster, Margaretha de Wet, op 18 Oktober 1911. Margaretha was die laaste van die gesiene De Wets wat die huis bewoon het. Dis in 1701 opgerig, maar het sy statige voorkoms eers in 1795 gekry toe, volgens oorlewering, die bekende Louis Thibault en Anton Anreith die front daarvan in sy huidige vorm gebou het; geen bronne kan egter dié aanname bevestig nie.
Yaphet Kotto
Yaphet Kotto (gebore 15 November 1939) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Live and Let Die (1973), Alien (1979), en Midnight Run (1988), en in die televisiereeks Homicide: Life on the Street (1993).
Florence Phillips
Agtergrond
Nog voor Marie se dood is die Suid-Afrikaanse Nasionale Vereniging op 18 Februarie 1905 in Kaapstad gestig onder voorsitterskap van sir (later lord) Henry de Villiers om plekke van historiese belang of om hul natuurskoon te bewaar. In 1909 het die Kaapse koerant De Zuid-Afrikaan, onder sy redakteur, F.S. Malan, 'n persoonlike vriend van Koopmans-de Wet, ’n veldtog begin om die Koopmans-de Wet-huis te bewaar as nasionale gedenkwaardigheid, of soos dit in vroeër jare bekendgestaan het: historiese monument. Malan het sy invloed in die Kaap laat geld en dr. Frans Engelenburg, Koopmans-de Wet se susterskind, syne by genl. Louis Botha in Pretoria. Malan was in 1906 saam met Engelenburg gereelde besoekers by die bedlêende Marie. Op 25 Junie daardie jaar het sy die behartiging van al haar persoonlike sake aan dié twee opgedra.
Op 28 Oktober 1911 het die Nasionale Vereniging verklaar die Koopmans-de Wet-huis en sy waardevolle inhoud moes gesamentlik vir die nageslag bewaar word. Die Kaapse munisipale raad het op 7 November daardie jaar ’n mosie met dieselfde strekking aanvaar. Die argitek sir Herbert Baker het sy steun aan dié veldtog uit Johannesburg toegesê en sy gewese vennoot Masey, uit Salisbury.
Besluit om dit te bewaar
Nadat ’n hof beslis het die De Wet-susters se testament was onuitvoerbaar, is besluit om die huis en sy inhoud per openbare veiling te verkoop. Hierna het gesiene Kapenaars, onder wie Dora Fairbridge, Edward Roworth, William Frederick Purcell, maj. William Jardine, Franklin Kaye Kendall en Fred Glennie, hulle by die veldtog aangesluit om die staat oor te haal om die Koopmans-de Wet-versameling aan te koop. In Johannesburg het sir Lionel en lady Florence hul aansienlike invloed laat geld ter ondersteuning daarvan.
Onder beskerming van Aletta Johanna, lady De Villiers, die eggenote van hoofregter sir Henry de Villiers, is ’n vergadering op 27 Januarie 1913 in die Kaapstadse biblioteeksaal belê onder voorsitterskap van Annie Botha, eggenote van die eerste minister, genl. Louis Botha. Van die invloedryke persoonlikhede wat die vergadering bygewoon het, was Harry Hands (burgemeester), J.R. Finch (stadsklerk), sir James Rose-Innes, sir William Thorne, sir Ernest Kilpin, Olive Schreiner, dr. Engelenburg, L. Péringuey (direkteur van die Suid-Afrikaanse Museum), Louis Mansergh, Anna Purcell, mev. Marloth (eggenote van die botanis Rudolph Marloth, wat Flowers of South Africa in opdrag van lady Florence uitgegee het), Dora Fairbridge, sir Meiring Beck and mev. Beaumont Rawbone.
Geldinsameling
Sir Lionel het voorgestel dat die huis en sy inhoud tesame vir die nasie bewaar word en dat 'n algemene asook ’n uitvoerende komitee aangewys word om die geldinsameling en ander nodige aktiwiteite uit te voer. Hy het selfs die lede van die komitees voorgestel asook die voorsitters, onderskeidelik Annie Botha en Dora Fairbridge. Sy vrou moes, syns insiens, in albei komitees dien. Ds. A.I. Steytler van die Groote Kerk het die mosie in Hollands gesekondeer, waarna dit eenparig aangeneem is. Ten einde belangstelling by die publiek aan te wakker, het Olga Racster ’n reeks artikels vir die Cape Times begin bydra. Harry Hands, die burgemeester, het briewe aan alle munisipaliteite in die Unie geskryf waarin hy skenkings versoek het. Lady Florence se tuisstad, Johannesburg, het egter volstrek geweier, moontlik omdat die stadsraad destyds geld bymekaar moes kry om die Johannesburgse Kunsmuseum op te rig, waarvan lady Florence die grootste dryfveer was.
Openbare veiling
Dr. Purcell, J.R. Finch, A.E.F. Gore en lady Florence is aangewys om die meubels en kunsvoorwerpe uit te soek wat vir die versameling behoue moes bly omdat dit van werklik geskiedkundige en kunswaarde was. Die skilder Edward Roworth, wat in 1914 direkteur van die Suid-Afrikaanse Nasionale Kunsmuseum sou word, het die skilderye help uitkies. Nadat die komitee 2 089 lotte nagegaan het, het hulle ooreengekom om op 356 lotte te bie. Later is nog 18 bygevoeg wat nie op die vendusierol voorgekom het nie. Die algemene komitee het dr. Purcell as hul bieër aangestel.
Die veiling, wat behartig is deur J.J. Hofmeyr & Seun, het op 17 Maart 1913 begin en sou 10 dae duur. Die eerste agt dae is gehou in die Goeie Hoop-saal en die laaste twee in die huis in Strandstraat. Besigtiging het eers op 15 Maart begin en belangstellendes is verbied om enige item aan te raak. ’n Karige katalogus is saamgestel wat, saam met die minder as ideale toestande vir besigtiging, tot die komitee se voordeel gestrek het omdat hulle die items vooraf op hul eie tyd kon bekyk.
Die veiling was omstrede. William R. Morrison, ’n handelaar in en versamelaar van Africana, het 10 hoogs kritiese berigte vir die Cape Times geskryf en op die aand van die eerste dag het die toewysing van staatsgeld onder hewige kritiek in die Volksraad deurgeloop. Sir Lionel en Abraham Fischer het die raad se vroeëre besluit moedig verdedig. Ook is talle onrealisties hoë pryse op die veilig betaal, byvoorbeeld £8 5s. vir ’n blombak van geelkoper, waarop Morrison geskerts het geelkoper word in die Kaap as 'n edelmetaal beskou. Nog ’n geelkoperbak is vir £9 10s. verkoop. Winskopies was onder meer ’n Lodewyk XVI-ormolu-houer met ’n deksel van moeder van pêrel en inlegwerk van emalje, deur Vervain, vir 26 sjielings. Ook ’n Lodewyk XV-fles (cruet) van silwer vir £30.
Die bod op al die lotte wat die komitee wou aankoop, is op dr. Purcell toegeslaan. Hy het 374 lotte bekom, wat hy self geskat het 21% van die totale getal items was (sommige lotte het uit meer as een item bestaan). Die versameling wat so bekom is, het bestaan uit 188 stukke erdewerk (196 volgens ’n ander bron), 69 meubelstukke en vyf plaaslik vervaardigde klerekaste van verskillende style en van verskillende Suid-Afrikaanse houtsoorte. Daarbenewens is ook 13 dak- en muur-kroonkandelare van geelkoper en 26 ander glas- en koperware, asook 28 Sheffield-items, 41 stukke silwerware, 110 items van glas en 147 Chinese en Japannese porseleinstukke aangekoop. Die Sheffield-items het die Breda-eetservies ingesluit wat bestaan het uit drie kandelare, vyf voorgeregborde, vier opdienbakke met deksels en twee souskomme. Dit is in 1834 in Londen vir Michel van Breda van Oranjezicht aangeskaf met geld wat hy gekry het uit die vrystelling van die Kaap se slawe. Dié aankoop alleen het die komitee £500 10s. uit die sak gejaag. Van die silwerware was die Hollandse items die belangrikste, veral ’n drinkglas waarop ’n portret van Lodewyk XVI gegraveer is en wat aan hom geskenk is deur ’n lid van die De Lettre-familie. Die totale opbrengs van die veiling was £4 032.
Die huis is opgeveil op 8 April 1913. Sir Lionel, lady Florence en hul medekomiteelede het die aand vantevore byeengekom om amptelik te besluit om die huis te koop en dit dan oor te maak aan die Suid-Afrikaanse Museum. Die volgende dag is die bod vir die huis op die komitee toegeslaan vir £2 800, waarna dit saam met dr. Purcell se aankope aan die staat geskenk is.
Hohenheim
Sowat vyf jaar ná hul aankoms in Johannesburg het die Phillipse hul huis Hohenheim op die perseel van die huidige Charlotte Maxeke-hospitaal (vroeër die Johannesburgse Algemene Hospitaal) betrek, die eerste herewoning in Parktown. Frank Emley het dit in 1892 ontwerp en twee jaar later is dit voltooi. Florence het Parktown se ontwikkeling voorgestel weens die lugbesoedeling in suidelike stadsdele waar mynbedrywighede 'n stofprobleem veroorsaak het. Nadat die Lionel Phillips verban en die egter na Engeland uitgewyk het, het die skrywer en mynfinansier sir Percy Fitzpatrick die huis bewoon. Dis in 1972 gesloop om plek te maak vir die oprigting van die Johannesburgse hospitaal. 'n Erfenisplaket is aangebring om die plek aan te dui waar Parktown se eerste herehuis gestaan het, hoewel Marienhof (wat ook intussen gesloop is) reeds in 1890 op 'n gedeelte van die plaas Braamfontein opgerig is wat ook vandag binne Parktown se grense val. Van dié herehuis bly wel gedeelte van die oorspronklike klipmuur en hekke oor.
Tylney Hall, Hampshire
duimnael|regs|270px|Tylney Hall, soos verander deur die Phillipse. Die eerste Tylney Hall is omstreeks 1700 gebou, hoewel ’n herehuis sedert die 16de eeu op die perseel gestaan het. In 1725 het die landgoed deur die vroulike lyn in besit gekom van Richard Child, burggraaf Castlemaine, later graaf van Tylney. Tydens sy eienaarskap is ’n groot, formele tuin aangelê. Ná die huwelik van Catherine Tylney Long in 1812 met William Wellesley Pole en hul geldelike probleme, is die herehuis afgebreek en die waardevolle timmerhout op die landgoed verkoop. Van 1857 tot 1878 was die eiendom onbewoon. In die 1870’s het Charles E. Harris geleidelik grond op die landgoed begin koop en eindelik sowat 1 215 ha bekom. Daarna het hy Edward Birchall opdrag gegee om ’n nuwe herehuis op dieselfde plek as die 18de-eeuse huis te bou.
Tydens die oorlog is dit as hospitaal gebruik. Dit is in 1919 weer verkoop, die keer aan maj. Cayzer, later lord Rotherwick, wat die landgoed in 1933 aan sy skeepsredery verkoop het. Dit het toe die hoofkantoor van die Clan-redery geword. In 1936, sir Lionel Philips se sterfjaar, is die huis en park aan Middlesex se graafskapsraad verkoop en is dit in ’n tehuis omskep. Die park is verkoop aan die Tylney-gholfklub en toe die graafskapsraad afgeskaf is, het die Brent Borough Council die Tylney Hall oorgeneem. In 1984 het dié plaaslike owerheid die huis en 25 ha-tuin aan Celebrated Country Hotels verkoop. Die raad het ’n gedeelte van die parkgrond behou om te gebruik as buitelugopvoedingsentrum en die res van die park word steeds benut as gholfbaan.
Villa Arcadia
Anders as Hohenheim staan die herehuis wat die Phillipse laat bou het met hul terugkeer in Johannesburg, Villa Arcadia, vandag nog en word dit bewaar as deel van Johannesburg se erfenis. Dié indrukwekkende woning is geleë by Oxfordstraat 22, Parktown. Villa Arcadia was oorspronklik ’n voorafvervaardigde Switserse chalet wat in 1897 opgerig is vir die Duitse sakeman Carl Rolfe. Ná die weelde waaraan sy in Engeland gewoond was, het Florence haar voorgeneem om dié chalet in ’n spogwoning te omskep. In 1909 het niemand minder nie as sir Herbert Baker versoek om die plan daarvoor te teken. Hy is bygestaan deur sy indertydse vennoot, Francis Edward Masey. Dit was een van hul laaste gesamentlike projekte, want die volgende jaar het Masey uitgewyk na Suid-Rhodesië om te ontsnap aan Baker se oorheersing.
Florence het groot inspraak in die ontwerp gehad. Op Baker se voorstel is ’n musiekkamer gebou wat deur ’n binnehof van die hoofwoning geskei word. Die vooraansig van die verdieping huis word oorheers deur ’n lang veranda op die grondvloer met 11 boë. Die huis het selfs vandag nog ’n panoramiese uitsig, nou oor die M1-snelweg en die parkgebied wat eens op ’n tyd bekendgestaan het as Sachsenwald. Vandag kyk Villa Arcadia uit op die voorstede Saxonwold en Forest Town asook die Johannesburgse Dieretuin, nog ’n geesteskind van die mynmagnate, onder ander Florence en Lionel Phillips.
Met hul verhuising na die Kaap het die egpaar Phillips Villa Arcadia in 1922 verkoop. Genl. Jan Smuts het in 1923 ’n Joodse weeshuis daarin ingewy. Dat Villa Arcadia in 1939 meer as 400 Joodse wese kon huisves – die hoogste getal in die weeshuis se bestaan – gee ’n aanduiding van die grootte van die huis. Die Joodse weeshuis het tot 2002 besluit.
Die versekeringsmaatskappy Hollard, ’n geesteskind van die miljoenêr Dick Enthoven, besit Villa Arcadia tans (2016). Dit huisves ’n versameling moderne kuns, etlike raadsale en vermaakgeriewe.
Die bewoording op die plaket van Johannesburg City Heritage buite Villa Arcadia lui (vry vertaal): "In 1898 is ’n Switserse chalet hier gebou vir die handelaar Charl Rolfes. In 1906 is dit gekoop deur die Rand Lord en LP sit Lionel Phillip, voorsitter van Rand Mines. Sy invloedryke vrou, Florence, stigter van die Johannesburgse Kunsmuseum en beskryf was Geen Gewone Vrou, was saam met die argitek sir Herbert Baker verantwoordelik vir die skep van die huidige Villa Arcadia. Sekere van die ontwerpeienskappe word weerspieël in die Uniegebou, wat Baker in 1910 ontwerp het. In 1923 het dit, as eiendeom van die SA Joodse Weeshuis, The Arc geword en kinders vir die daaropvolgende 78 jaar gedien. Hollard het dit in 2003 gekoop, waarna die Villa se oorspronklike elegansie en geskiedkundige vakmanskap gerestoureer is. ’n Versameling moderne kuns dra hiertoe by."
Vergelegen
Die geskiedkundige plaas Vergelegen aan die noordoostelike kant van Somerset-Wes was oorspronklik die landgoed van goewerneur Willem Adriaan van der Stel. In 1700 het die VOC se kommissaris Wouter Valckenier die Kaap besoek en aan die goewerneur die plaas Vergelegen van 344 ha geskenk. Van der Stel het die plaas kort daarna deur die aankoop van aangrensende grond aansienlik vergroot en 400 000 wingerdstokkies aangeplant en met beeste, skape, varke en perde geboer. Verder het hy 'n groot vrugteboord aangelê en kanferbome en 30 000 akkerbome aangeplant. 'n Weelderige plaaswoning is in 1701 gebou, omring deur 'n dik agthoekige muur om die opstal en vee teen wilde diere te beskerm. Uit die huis was daar 'n mooi uitsig oor die tuine, landerye en Valsbaai. Verder bou hy 'n slawelosie, 'n perdestal, 'n koringmeul, 'n smidswinkel, 'n koeistal, skaapkrale en twee dorsvloere.
Vroeg in die 20ste eeu was die geboue in ’n halfvervalle toestand nadat die eienaars agtereenvolgens met die jare tallose veranderings aangebring het. Die oorspronklike tekeninge uit die Van der Stel-tydperk het egter behoue gebly en so kon Florence toesien dat die huis en tuin tot hul eertydse glorie herstel word. Toe Lionel die landgoed Vergelegen in 1917 koop, het hy dit in Florence se naam laat oordra. Die herehuis was destyds in 'n ellendige toestand. Florence het 'n argitek, Joseph Solomon, aangestel om die huis te restoureer. Sy opdrag was om eers die Bolandse Kaaps-Hollandse plaasargitektuur te bestudeer voordat hy die projek aanpak. Gevolglik was dit een van die beste maar ook duurste restourasieprojekte van sy tyd. Die wynkelder is as sir Lionel se biblioteek ingerig; Florence het die oktogonale tuin laat aanlê.
Hul seun, Tom, het die plaas se in 1966 by sy ouers oorgeneem en dit bedryf tot die Anglo American-korporasie dit in Oktober 1987 gekoop het. Die korporasie het die grond en klimaat behoorlik laat toets voor hy die wingerde hervestig het. Indringerplante is uitgeroei en ’n indrukwekkende, veelvlakkige, gesonke wynmakery op ’n heuwel gebou wat in 1992 geopen is. Vandag ding Vergelegen-wyne mee met die top-100 ter wêreld. Vergelegen word, soos regdeur sy geskiedenis, steeds besoek deur wêreldleiers en gesiene persone.
Sterk menings
In haar boek Some South African recollections, wat in 1900 in Londen gepubliseer is, skryf Florence Phillips oor die Doppers, van wie pres. Paul Kruger die bekendste was:
''The Dopper persuasion, of which Kruger is a member, is not that to which the great mass of the Dutch population subscribes, but more resembles the Quakers, and to that sect as a rule only the very poor and ignorant class of Boer belongs. The Doppers are much more primitive in their way of life, and it is no uncommon thing for all the members of a family, representing three generations, to sleep in one room, and their uncleanness of body is only equalled by their dull immorality. (Waarmee sy waarskynlik morality'' bedoel het.)
In dieselfde boek vra sy van die "lui" Transvalers wat “net wil rondsit en pyp rook en slegte koffie drink”: ''Is it right or proper that a very small section of people should take possession of such a land, and in their selfish conservatism rigorously exclude the toiling crowd? The Boer's ideal of never seeing his neighbour's smoke is an Arcadian one, but in the natural order of things impossible of realisation. The contemplation of this handful of people, with their stolidity and laziness, trying to stem the inrushing tide of civilisation is pathetic as it is hopeless.” Ook op die onderwerp van die Transvalers: “As most of these people learn very imperfectly, they naturally do not always master the sense of what they read, but they nevertheless love to read aloud in sonorous and long drawn-out tones the parts of the Old Testament – the Kings and Chronicles for example – and dwell on the names of the old prophets and kings, pronouncing them in a way that is enough to make those hapless ones turn in their graves! The Transvaal Boers are fully persuaded that they are the chosen people of God, that their country is the Promised Land, and are constantly finding points of resemblance between themselves and the Israelites of old.''
Ook oor die ou president spoel sy haar mond uit in Recollections: ''Paul Kruger is so well known from the many portraits and caricatures that have appeared in recent years, as well as descriptions of him, that one from me seems superfluous. His clumsy features and small cunning eyes, set high in his face, with great puffy rings beneath them, his lank straight locks, worn longer than is usual, the fringe of beard framing his face, even his greasy frock coat and antiquated tall hat have been portrayed times without number. He is a man of quite 75 years of age now, and his big massive frame is much bent, but in his youth he possessed enormous strength, and many extraordinary feats are told of him. Once seen he is not easily forgotten. He has a certain natural dignity of bearing, and I think his character is clearly to be read on his face – strength of will and cunning, with the dulness of expression one sees in peasants' faces. ‘Manners none, and customs beastly’ might have been a life-like description of Kruger. The habit of constantly expectorating (uitspoeg), which so many Boers have, he has never lost. He is quite ignorant of conversation, in the ordinary acceptation of the word; he is an autocrat in all his ways, and has a habit of almost throwing short jerky sentences at you, generally allegorical in form, or partaking largely of Scriptural quotations – or misquotations quite as often. Like most of the Boers, the Bible is his only literature – that book he certainly studies a good deal, and his religion is a very large part of his being, but somehow he misses the true spirit of Christianity in that he leaves out the rudimentary qualities of Charity and Truth.''
Vir die Nederlanders in Transvaal het sy in dié boek ook nie ’n goeie woord nie: ''As, of course, the business of the Government required men who could at least read and write, and as Dutch is the official language of the country, Kruger, following the example of the Orange Free State, imported Hollanders to do the work. I must, however, mention that in the Free State they have had for many years such an enlightened system of education that they are now able to employ their own countrymen to do the work of the Government In the Free State the President has always been an educated man able to judge of events for himself, and many of the highest officials come from the Cape Colony as well as from their own Free State. But unhappily, in Pretoria, with very few exceptions, the Hollander is all-powerful. Now, the average Hollander who comes to South Africa dislikes the English, but for the Boer he has a most wholesome contempt in addition; he is careful to tell you that he does not understand their Dutch, and often leaves you to infer of what little account he considers them. However, the two languages are enough akin for him very soon to acquire sufficient to keep alive all the requisite dislike to the English. The Hollanders are well aware that the further the two are kept apart the better it is for their own purpose which are to make as much money as they can while in the country, to keep in their hands the most lucrative posts, irrespective of the mischief they do, and then retire comfortably to Europe.''
NG gemeente Bethlehem
duimnael|regs|270px|Die vorige kerkgebou, wat in 1882 ingewy en in die eerste dekade van die 20ste eeu gesloop is.
duimnael|links|230px|Die NG moederkerk op [[Bethlehem.]]
duimnael|regs|270px|Nog 'n foto van die ou kerk.
duimnael|links|160px|Ds. C.P. Theron, van 1872 tot sy aftrede in 1912 Bethlehem se eerste leraar. Buiten 'n wyle in 1872 toe hy in die [[NG gemeente Middelburg, Kaap, sendingwerk gedoen het, was dit die enigste gemeente van sy 40 jaar lange bediening.]]
duimnael|regs|320px|Die NG kerk Bethlehem, afgeneem enkele jare nadat dit voltooi is.
duimnael|links|160px|Ds. C.A. van der Merwe, leraar van 1913 tot 1927.
regs|duimnael|230px|Die preekstoel is gemaak van sandklip uit die dorpsmeent.
duimnael|regs|160px|Ds. P. de Vos Grobbelaar het in 1951 slegs die moedergemeente Bethlehem se vierde leraar geword, al was die gemeente toe al 82 jaar oud.
Die NG gemeente Bethlehem was die moedergemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die Oos-Vrystaatse dorp Bethlehem, maar dis in Oktober 2012 ingelyf by die gemeente Bethlehem-Wes. Dit was die 12de oudste gemeente in die Vrystaatse Sinode. Sedert die inlywing word Bethlehem se kerkgebou wel nog gebruik vir eredienste en spesiale geleenthede.
Stigting
In 1869, 10 jaar ná die aanleg van die dorp Bethlehem, is die gemeente gestig. Die destydse kerkgebou, op die hoek van Kerk- en Lindleystraat, is gedurende die Basoeto-oorlog van 1855 tot 1868 vir beskerming van vroue en kinders gebruik, terwyl 'n sooi-ringmuur daaromheen, met skietgate, snags as fort van die mans gedien het. Op die Kerkplein staan 'n monument met die opskrif "Slag van Bethlehem, 22 Jan. 1866", ter gedagtenis aan twee blankes en een Hottentot wat met een van die invalle gesneuwel het.
Die kerk is deur drie stigters van die dorp, Paul Naudé, Jan Muller en Dail Malan, uit die opbrengs van die verkoping van erwe gebou. Ds. McMillan van Harrismith was die eerste konsulent en ds. C.P. Theron is in 1872 as die eerste leraar bevestig. Die grense van die gemeente het gestrek van Zuringkrans tot by Kestell, wes na oos, en van Petrus Steyn tot aan die Caledonrivier, noord na suid.
Aangesien Bethlehem oorspronklik 'n kerkdorp was, is dit later jare aan 'n dorpsbestuur oorgemaak, met die gevolg dat die gemeente selfs nog in die vyftigerjare van die 20ste eeu 'n jaarlikse bedrag van £100 ontvang het wat uit daardie ooreenkoms voortgevloei het. Die eerste kerkgebou, waarvan die hoeksteen op 25 Januarie 1880 deur pres. Jan Brand gelê is, is in November 1882 ingewy. Dit het £14 000 gekos. Hierdie gebou moes egter weens ernstige bouvalligheid gesloop word, en op 12 April 1910 is die huidige kerk se hoeksteen deur president M.T. Steyn gelê. Ook hierdie gebou het sowat £14 000 gekos.
Afstigtings
Aan die oorspronklike gemeente het Lindley, Senekal, Reitz, Fouriesburg, Kestell, Rosendal, Paul Roux en Clarens behoort, en in 1927 is die gemeente Bethlehem-Wes afgestig. Ds. C.P. Theron het in 1912, ná 'n bediening van 40 jaar, sy emeritaat aanvaar en is agtereenvolgens opgevolg deur di. A. van der Merwe (1913-'27), D.P. Ackerman (1927–50) en P. de Vos Grobbelaar, wat op 10 Maart 1951 as herder en leraar bevestig is.
Lys van universiteite in Suid-Afrika
Hierdie is 'n lys van universiteite in Suid-Afrika. Vir doeleindes van die lys, word kolleges en universiteit gedefinieer as geakkrediteerde post-sekondêre instellings wat grade toeken.
Sommige private instellings is plaaslike kampusse van buitelandse universiteite. Inrigtings vir die toekenning van grade (beide openbare en privaat) moet geregistreer wees by, en hul spesifieke graadprogramme, geakkrediteer wees deur, die Raad vir Hoër Onderwys.
In 2004 het Suid-Afrika sy openbare stelsel vir hoër onderwys begin hervorm, en klein openbare universiteite in groter instellings versmelt en geïnkorporeer. Aan die einde van die artikel word die universiteite en technikons van die land, wat saam met ander geïnkorporeer en saamgesmelt is en dus nie meer bestaan nie, gelys.
Twee nuwe universiteite is in 2013 van stapel gestuur, Sol Plaatje-universiteit en die Universiteit van Mpumalanga. Hulle word voorlopig in die kategorie universiteite vir tegnologie ingedeel, ter afwagting van die uiteensetting van hul programme.
Openbare universiteite
Openbare universiteite in Suid-Afrika word in drie soorte verdeel: tradisionele universiteite, wat teoreties gerigte universiteitsgrade aanbied; universiteite van tegnologie ("technikons"), wat professioneel-georiënteerde diplomas en grade aanbied; en omvattende universiteite, wat 'n kombinasie van beide soorte kwalifikasies bied.
Tradisionele universiteite
Opmerking 1: Deur samesmelting van bestaande instellings Opmerking 2: Die universiteit se bestuurskool, die Gordon Institute of Business Science, het 'n kampus in Illovo en 'n middestadkampus in Pritchardstraat, in die middestad van Johannesburg. Opmerking 3: Afkomstig van die Universiteit van Limpopo waarmee die Mediese Universiteit van Suid-Afrika versmelt het.
Omvattende universiteite
Opmerking §: Deur samesmelting van bestaande instellings.
Universiteite vir Tegnologie
Opmerking 1 : Deur samesmelting van bestaande instellings
Private kolleges, universiteite en sakeskole
1 Bied ook graadprogramme aan deur Regent-universiteit, Verenigde State van Amerika 2 Kampus van Stenden-universiteit, Nederland
Universiteitsranglys
Liga tabelle van Suid-Afrikaanse universiteite is grootliks gebaseer op internasionale universiteitsranglyste, omdat daar nog nie enige spesifiek Suid-Afrikaanse ranglyste gepubliseer is nie.
Oeroeg
Oeroeg (in Engels vertaal as "The Black Lake") is Hella Haasse se eerste roman. Dit is eers in 1948 anoniem gepubliseer en het een van die bekendste Nederlandse romans en 'n vername deel van letterkundige opvoeding vir baie Nederlandse skoolkinders geword. Die roman, 'n Bildungsroman, speel af in Nederlands-Indië, en maak die verhaal bekend van 'n anonieme verteller wat op 'n plantasie in die Nederlandse kolonie van Wes-Java grootgeword het. Sy jeugvriend is 'n seuntjie van dieselfde ouderdom, maar van inheemse afkoms. Namate die verteller grootword, word hy vervreem van sy vriend as gevolg van die politieke en rasse-omstandighede van die koloniale lewe. Nadat hy tydens die Tweede Wêreldoorlog in die weermag gedien het, keer hy terug na sy geboorteland, net om te hoor dat dit nie is waar hy hoort nie, en dat hy moet vertrek.
Agtergrond en publikasie
Oeroeg is in 1948 gepubliseer, in 'n tyd van groot onsekerheid in Nederland oor die toekoms van hul kolonie in die Ooste; na die einde van die Tweede Wêreldoorlog het dit vinnig duidelik geword dat Indonesië op die een of ander manier onafhanklik sou word, en dat Nederland hul status as 'n koloniserende nasie sou moes heroorweeg en dus die gepaardgaande bewerings van intellektuele en kulturele superioriteit. Skrywer Rob Nieuwenhuys skryf dat Oos-Indiese letterkunde na die rewolusie dikwels 'n "literatuur van verlange en heimwee" genoem word, met herinneringe uit kinderjare as 'n algemene tema.
Die onmiddellike stukrag vir die publikasie was die Boekenweek van 1948, die jaarlikse geleentheid wat gehou is om Nederlandse letterkunde te bevorder; 'n deel van die feestelikhede is die publikasie van 'n boek wat gratis aan die boekverkopers gegee word. Hella Haasse, wat in Nederlands-Indië grootgeword het en op daardie oomblik in die kabaret- en teaterbedryf in Amsterdam gewerk het, het Oeroeg se manuskrip ingedien onder die skuilnaam Soeka toelis, Indonesies vir 'Ek hou van skryf'. Haar naam is eers nadat die roman gepubliseer is, aan die algemene publiek bekend gemaak deur 'n paneel van 19 beoordelaars. Met Oeroeg, haar eerste publikasie in prosa (sy het reeds 'n aantal gedigte gepubliseer), is haar reputasie dadelik gevestig.
Cien años de soledad
Cien años de soledad ('n Eeu van Afsondering of ‘n Honderd jaar van eensaamheid) is 'n roman van die Colombiaanse Nobelpryswenner Gabriel García Márquez. Die boek is 'n kroniek van die Buendía-familie, wie se voorvader die stad Macondo gestig het. Die familiegeskiedenis van die Buendías word oor verskillende generasies vertel, waar realistiese elemente vermeng word met magiese gebeure en visioenêre droomreekse.
Sedert die eerste uitgawe in Spaans in 1967, is ongeveer 30 miljoen eksemplare verkoop. Die roman word beskou as een van die belangrikste werke van magiese realisme en 'n hoogtepunt in Latyns-Amerikaanse letterkunde. Dit is 'n verhaal vol anekdotes oor sinnelose opstand, korrupsie, vlieënde priesters, alchemiste en 'n voorouer wat sterk aan die familie gebind word, totaal kranksinnig, en 'n bo-menslike ouderdom bereik. Die roman is opgeneem in Le Monde se 100 boeke van die eeu.
Bloedskande verhoudings
In die familie ontstaan allerhande bloedskande-verhoudings. Dit begin reeds by die stigtersvader, José Arcadio, wat met sy niggie Ursula trou. Ursula se ma voorspel dat haar dogter kinders met varksterte sal hê, daarom weier Ursula die huwelik vir 'n jaar. Hulle kinders word almal gesond gebore sonder iets te veel of iets te min. Amaranta, die ewige maagd, word ook verlei deur haar neef Arcadio. Sodra sy besef wat hulle doen, weier sy hom steeds toegang tot haar slaapkamer. Jare later raak Aureliano ook verlief op sy tante Amaranta Ursula. Hulle weet egter nie dat hulle familie is nie en begin 'n passievolle verhouding. Hulle het 'n seun met 'n varkstert.
Sirkulêre geskiedenis
Die verhaal toon duidelik 'n sirkulêre visie van die geskiedenis, met ander woorde, die geskiedenis herhaal ditself herhaaldelik, sonder enige vordering of verbetering. Dit blyk veral uit die verskillende familiename. Vaders en seuns het dikwels dieselfde naam en deel ook dieselfde eienskappe: die José Arcadios is dikwels impulsief, die Aurelianos is geneig om hulself op te sluit en soos kluisenaars op te tree. Ursula, die stammoeder, en Amaranta Ursula, die laaste kleindogter, is albei energieke, ondernemende vroue wat die huis versorg. Die familiekroniek eindig soos dit begin het: Amaranta Ursula het 'n kind van haar neef, net soos Ursula jare gelede met 'n familielid getroud is.
Pypsteelboom
Die pypsteelboom (Vitex rehmannii) is 'n boom wat in Gauteng, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Noordwes, Limpopo, Eswatini en Mosambiek voorkom. Die boom se FSA-nommer is 664. In Engels staan die boom bekend as Pipe-stem Fingerleaf.
1995 Formule Een-seisoen
Die Formule Een-seisoen van 1995 het uit 17 Grands Prix-wedrenne bestaan.
Dodgers-blou
Dodgers-blou is die kleur van die Los Angeles Dodgers-bofbalklub, 'n ligte skakering van blou.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word Dodgers-blou as volg voorgestel:
Fjodorofka (Jenotajefka-rajon)
Fjodorofka (Russies: Фёдоровка) is 'n dorpie in Jenotajefka-rajon van Astrachan-oblast, Rusland. Dit is die setel van die gelyknamige Fjodorofka Plaaslike Munisipaliteit wat nog twee kleiner nedersettings insluit. Dit lê 11 kilometer noordwes van die rajon se setel, Jenotajefka. Die dorpie se naam kom van die Russiese voornaam Fjodor.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Fjodorofka 865 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Kepler-90
Kepler-90 (ook bekend as KOI 351) is ’n G-tipe hoofreeksster sowat 2 840 ligjare van die Aarde af in die sterrebeeld Draak. Dit is bekend daarvoor dat dit nes die Sonnestelsel agt planete het, en hulle stem baie ooreen met ons s’n – die rotsplanete is nader en die gasplanete verder weg.
Hymeniacidon variospiculata
Hymeniacidon variospiculata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Kepler-90
Die ontdekking van die agtste planeet, Kepler-90i, is op 14 Desember 2017 deur Nasa en Google aangekondig. Die ontdekking is gedoen met ’n nuwe masjienleermetode wat deur Google ontwerp is.
Hymeniacidon variospiculata
Die spons behoort tot die genus Hymeniacidon en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1922 deur Dendy.
Kepler-90
Stereienskappe
Kepler-90 is ’n G-tipe hoofreeksster met ’n massa en radius van sowat 120% dié van die Son. Sy oppervlaktemperatuur is 6 080 K en dit is sowat 2 miljard jaar oud. Die Son is in vergelyking daarmee sowat 4,6 miljard jaar oud en het ’n oppervlaktemperatuur van 5 778 K.
Die ster se skynbare magnitude is 14. Dit is dus te dof om met die blote oog te sien.
Planetêre stelsel
Kepler-90 se planete het dieselfde konfigurasie as die Son s’n: Die rotsplanete is die naaste aan die ster en die gasplanete die verste. Die ses binneste planete is óf superaardes óf mini-neptunusse. Twee van die buiteplanete is gasreuse. Die tweede laaste planeet wat ontdek is, wentel feitlik net so ver van sy ster af as die Aarde van die Son af. Die buitenste planeet is nog nie ten volle nagevors nie.
Die Kepler-90-stelsel is die enigste benewens die Son wat sover bekend agt planete het. Al agt planete wentel binne 1 AE van die ster af. Toetse het gewys die stelsel is stabiel.
Die vyf binneste planete (Kepler-90b, c, i, d en e) het vermoedelik ’n sinchroniese rotasie, wat beteken een kant wys altyd na die ster toe en die ander kant is permanent in donkerte gehul.
Drosanthemum acutifolium
Drosanthemum acutifolium is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap voorkom. Die monster is naby Riversdal verkry, daar word vermoed dat die plant tot by Montagu voorkom. Die plant is deel van die fynbos- en Sukkulente Karoo-biome. Daar is egter min bekend omtrent die spesie.
Cambridge-blou
Cambridge-blou is die kleur van die Cambridge-universiteit se sportspanne, 'n ligte skakering van blou.
Martin Kove
Martin Kove (gebore 6 Maart 1946) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Karate Kid (1984), Rambo: First Blood Part II (1985), The Karate Kid Part II (1986), en The Karate Kid Part III (1989).
Prandtlgetal
Die Prandtlgetal (Pr) of Prandtlgroep is 'n dimensielose getal, vernoem na die Duitse fisikus Ludwig Prandtl, gedefinieer as die verhouding van momentumdiffusiwiteit tot termiese diffusiwiteit. Die Prandtlgetal word gegee as:
Waar:
Die eenhede kanselleer dus soos volg uit:
Euplectella aspera
Euplectella aspera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Euplectella en tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1896 deur Schulze.