cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gethyllis campanulata
Gethyllis campanulata is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gethyllis behoort en deel is van die fynbos en die Sukkulente Karoo. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap. Dit kom van Nieuwoudtville en die Roggeveldeskarp tot by Worcester en Touwsrivier voor.
Verkeersveiligheid
Stadsbeplanning
Dorpe en stede is vroeër beplan sender inagneming van die uitwerking van besige hoofpaaie deur woongebiede. Verkeersligte, voetoorgange en voetbrûe skakel die gevare vir voetgangers net gedeeltelik uit. Dorpe wat nou nuut aangelê word, word so ontwerp dat dit vir voetgangers dikwels moontlik is om na winkels en skole te stap sonder om hoofverkeersweë oor te steek. Hoofpaaie loop om sulke voetgangerbuurte. Voorbeelde van sulke modeldorpe in Suid-Afrika is die nywerheidsdorpe Richardsbaai (by Richardsbaaihawe) en Secunda.
Snelperke
Die snelheid waarmee daar in bepaalde gebiede gery mag word (snelperk), het in die afgelope dekade in Suid-Afrika aansienlik gewissel. Met die oliekrisis in 1973 is daar groot klem op brandstof~ besparing geplaas en motoriste moes heelwat stadiger as vroeër ry: in stede en dorpe 50 km/h en op nasionale paaie 80 km/h (later onderskeidelik 60 km/h en 90 km/ h).
Die snelperk is aanvanklik ook met die hoë ongeluksyfer in verband gebring. Navorsing het egter bewys dat ander faktore, soos drankmisbruik, 'n groter rol speel, en in die vroeë tagtigerjare is die snelperk op sekere deurpaaie tot 100 km/h verhoog. In beboude gebiede is dit 60 km/ h. Op sekere paaie is 'n minimum- snelperk ook van toepassing. Daar mag op deurpaaie byvoorbeeld nie stadiger as 40 km/h gery word nie.
Verkeersbeamptes
Stedelike en provinsiale verkeersbeamptes beheer die gebruik van strate en paaie deur die publiek, die beweging en parkering van voertuie en die toepassing van verkeersverordeninge en -ordonnansies. Hulle onderneem ook verkeerstellings en samel statistiek in oor ongelukke en ander padsake sodat verkeersveiligheidsmaatreëls verbeter kan word. Padgebruikers wat die vlot en veilige vloei van verkeer belemmer deur verkeersreëls te veronagsaam, kan vervolg word.
Navorsing en opvoeding
Verkeersveiligheid word landwyd gekoördineer deur die Nasionale Verkeersveiligheidsraad (NVVR), wat in Oktober 1972 gestig is. Die doel van die NVVR is onder meer om eenvormige wetgewing oor padverkeer in al 4 provinsies te bevorder. Die provinsies word by wet verplig om die aanvaarde aanbevelings van die NVVR in hul ordonnansies in te sluit. Die NVVR onderneem ook die opvoeding van padgebruikers deur middel van veldtogte by skole en handleidings vir leerlingbestuurders van alle voertuie waarvoor ŉ rybewys nodig is. Die NVVR word gefinansier deur 'n heffing op die verpligte derdepartyversekering wat op motorvoertuie betaalbaar is.
Padgebruikers
Die begrip padgebruiker behels elke persoon wat op of langs 'n pad beweeg, naamlik voetgangers en persone in of op voertuie (passasiers sowel as bestuurders). Die padgebruiker is die grootste enkele oorsaak van padongelukke, vanweë die menslike neiging om foute te begaan.
Rybewyse
Alle bestuurders van voertuie in Suid-Afrika (uitgesonderd fietse) moet 'n geldige rybewys hê vir die besondere voertuig wat hulle gebruik. Ondersoeke het getoon dat duisende mense in besit van vervalste rybewyse is of selfs daarsonder ry. Daar word oorweeg om bestuurders periodiek te hertoets en ook om toetse vir rybewyse strenger te maak.
Padgedrag
Padgebruikers se nakoming van verkeersreëls en hulle algemene gedrag op paaie is belangrike faktore wat verkeersveiligheid beïnvloed. Navorsing het getoon dat padgebruikers in Suid-Afrika, waar deurpaaie 'n betreklik nuwe begrip is, onkundig is ten opsigte van die gebruik van die paaie. Talle ongelukke word veroorsaak deurdat deurpadgebruikers nie toelaat dat voertuie wat die deurpad met 'n oprit nader, in die verkeerstroom inbeweeg nie.
'n Ander deurpadreël wat gereeld oortree word, is die verbod op voetgangers op deurpaaie. Talle rylopers word langs deurpaaie doodgery of beseer. Baie van die rylopers is dienspligtiges. Spesiale oplaaiskemas soos die Ry Veiligskema wat in die vroeë tagtigerjare ingestel is, het net gedeeltelik geslaag. 'n Ander groep padgebruikers wat in die laaste paar jaar groot gevaar skep, is mense watter wille van fiksheid langs paaie draf. Volgens die verkeersreëls mag 'n voetganger net op die ryvlak wees wanneer hy die straat wil oorsteek of as daar nie ŉ sypaadjie is nie.
Nogtans draf die meeste drawwers nie op die sypaadjie nie, maar op die ryvlak, waar hulle dikwels voor aankomende voertuie beland. Navorsing het getoon dat sowat 50 % van die aantal mense wat in padongelukke sterf, voetgangers en fietsryers is. In sekere stede en dorpe word spesiale fietslane nou gebou om veral skoolkinders veiliger te laat ry. Nog 'n ontwikkeling is voetgangerstrate. Die eerste voetgangerstraat wat in Suid-Afrika gebou is, was in Randburg, en dit stel voetgangers in staat om in die sakekern rond te beweeg sender dat die gevaar bestaan dat hulle voor ŉ voertuig sal beland.
Searsia blanda
Searsia blanda is 'n struik wat hoort tot die genus Searsia. Die spesie is endemies aan Angola.
Die spesie het twee subspesies:
Chonelasma lamella
Chonelasma lamella is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Searsia aucheri
Searsia aucheri is 'n boom wat hoort tot die genus Searsia. Die boom is inheems aan Katar, Oman en die Verenigde Arabiese Emirate.
Bron
.
Hymenancora simplicissima
Hymenancora simplicissima is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymenancora en tot die familie Myxillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1911 deur Hentschel.
Gethyllis fimbriatula
Gethyllis fimbriatula is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gethyllis behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom by Matjiesfontein voor.
Hymenancora sirventi
Die spons behoort tot die genus Hymenancora en tot die familie Myxillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur Topsent.
Vivian Frederick Maynard FitzSimons
Vivian Frederick Maynard FitzSimons (gebore in 1901 in Pietermaritzburg – 1975) was 'n Suid-Afrikaanse herpetoloog wat later as direkteur van die Transvaalse museum aangestel is.
Hy het aktief bygedra tot die versameling van plante vir die "Nasionale Herbarium" wat nou deel is van die "South African National Biodiversity Institute" by die Pretoria Nasionale Botaniese Tuine. In 1937 het hy, saam met Anna Amelia Obermeyer, van die eerste plantmonsters vanuit die Oostelike Hooglande van Rhodesië versamel.
Tesame met with Charles Koch het hulle die Namib Desert Research Institute in Gobabeb gevestig.
Die FitzSimons-familie
Vivian FitzSimons kom uit 'n gesin van natuurkundiges, sy pa, Frederick William FitzSimons, en sy ma Patricia Henrietta (née Russell) het albei in 1881 uit Ierland na Suid-Afrika verhuis.
Sy broer was Desmond Charles FitzSimons, wat in 1939 die Fitzsimons Snake Park in Durban geopen het. Hy was ook 'n bekende verspreider van teengifmiddels.
Vivian FitzSimons was op skool aan die Hoërskool Grey in Port Elizabeth.
Jimmy Kimmel
Jimmy Kimmel (gebore 1967) is 'n Amerikaanse akteur, komediant, televisievervaardiger, en draaiboekskrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Win Ben Stein's Money (1997), The Man Show (1999), Crank Yankers (2002), en Jimmy Kimmel Live! (2003).
Clathrochone clathroclada
Clathrochone clathroclada is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Clathrochone. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1982 deur Lévi & Lévi.
Drosanthemum vandermerwei
Drosanthemum vandermerwei is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap voorkom.
Drosanthemum stokoei
Drosanthemum stokoei is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap voorkom.
Claviscopulia facunda
Claviscopulia facunda is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Mesembryanthemum
Mesembryanthemum is 'n genus van bedeksadiges in die Aizoaceae familie; soos baie lede van hierdie familie, word dit gekenmerk deur langdurige blomkoppe.
Claviscopulia facunda
Die spons behoort tot die geslag Claviscopulia en behoort tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Schmidt.
Mesembryanthemum
Spesies
Sedert Maart 2019, aanvaar Plants of the World Online die volgende spesies:
Vervoerband
Vervoerbande is installasies waarmee goedere en materiale oor kort afstande vervoer word. Die arbeidsbesparing wat dit meebring, vergoed binne 'n kort tyd vir die oprigtingskoste van die band. Moderne vervoerbande (roltrappe) word ook vir die vervoer van mense in gebouekomplekse gebruik.
Vervoerbande word vir die deurlopende vervoer van goedere gebruik sander om van byvoorbeeld trollies, waens of ander voertuie gebruik te maak. Dit word veral vir massavervoer (graan, steenkool, sement, ensovoorts) en by verpakkingsaanlêe gebruik. In spesiale gevalle word dit ook vir die vervoer van onderdele in monteringsaanlêe en vir die vervoer van mense gebruik. Die vervoerband bestaan gewoonlik uit 'n aaneenlopende band of 'n band met segmente (rusperband) wat oor rollers beweeg. Die band word aan die kante deur skuinsstaande rollers ondersteun ten einde te voorkom dat iets daaruit val.
Bekende vervoerbande is die volgende:
Compsocalyx gibberosa
Compsocalyx gibberosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Compsocalyx en behoort tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Schulze.
William Douglas Francis
William Douglas Francis (6 Maart 1889 - 2 Januarie 1959) was 'n gesiene Australiese plantkundige. Hy is in in Bega, Nieu-Suid-Wallis gebore. Op 17-jarige ouderdom het hy saam met sy pa, Alfred en broer Frederick, getrek vanaf Wollongong, Nieu-Suid-Wallis (waar hy die Wollongong Superior Public School bygewoon het), na Kin Kin, Queensland. Dit was hier waar hy sy groot belangstelling in die natuurwetenskap kon bevredig terwyl hy sy pa en broer op die plaas gehelp het.
In 1919 is hy aangestel as Assistent Regerings Plantkundige by die Queensland Herbarium. Teen 1950 was hy aangestel as regerings plantkundige. Hy het in 1954 afgetree en is vyf jaar later dood. Hy het grootliks bygedra tot die klassifikasie en identifikasie van Australiese reënwoudspesies en word waarskynlik die beste onthou vir sy boek Australian Rainforest Trees. Dit is in 1929 gepubliseer, met talle herdrukke sedertdien. 'n Arboretum wat in die 1990's by Kin Kin gestig is, is tot sy nagedagtenis aan hom toegewy. Die standaard outeursafkorting W.D.Francis word gebruik om hierdie persoon as die skrywer aan te dui wanneer 'n botaniese naam aangehaal word.
Hymenancora tenuisclera
Hymenancora tenuisclera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymenancora en tot die familie Myxillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1910 deur Lundbeck.
Arkadi Volodos
Arkadi Volodos (Russies: Аркадий Аркадиевич Володось, transliterasie Arkadij Arkadiewitsj Volodos; gebore op 24 Februarie 1972) is 'n Russiese pianis. Sy eerste naam word soms direk getranslitereer as Arcadi of Arkadi.
Biografie
Arkadi is in 1972 in Leningrad gebore. Hy het sy musikale loopbaan begin met stemontwikkeling, ter navolging van sy ouers wat sangers was, maar het later sy klem na dirigeer geskuif terwyl hy nog 'n student aan die Glinka Kapel-skool en die Sint Petersburg Konservatoria was. Alhoewel hy van die ouderdom van agt jaar af bietjie klavier gespeel het, het hy hom nie tot 1987 aan die ernstige studie daarvan toegewy nie. Hy het sy formele klavieropleiding aan die Moskouse Konservatoria Musiekkollege onder Galina Eguiazarova ontvang. Volodos het ook by die Paryse Konservatoria onder Jacques Rouvier studeer. Hy het in Madrid by die Koningin Sofía Kollege van Musiek onder Dimitri Bashkirov studeer.
Ten spyte van die relatiewe beknoptheid van sy formele studies het Volodos vinnig in die elite panteon van die wêreld se mees luisterryke pianiste beland. Thomas Frost, die regisseur van baie van Horowitz se opnames, en regisseur van Volodos se opnames vir Sony Classical, het gesê dat Volodos "alles het: verbeelding, kleur, passie en 'n fenomenale tegniek om sy idees uit te voer." Volodos het die Duitse Echo Klassik toekenning as die beste instrumentalis van 2003 ontvang. Hy het in 1999 die Gramophone Toekenning vir beste instrumentale opname met Arcadi Volodos Live at Carnegie Hall ontvang, in 2010 vir Volodos in Vienna, in 2014 vir Volodos plays Mompou, en in 2018 vir Volodos plays Brahms.
Arif S. Kinchen
Arif S. Kinchen (gebore 7 Februarie 1973) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Wash (2001) en in die televisiereekse Sparks (1996), Transformers: Robots in Disguise (2014), en Star vs. the Forces of Evil (2015).
Heidrun Hartmann
Heidrun Elsbeth Klara Osterwald Hartmann, ook Heidi E. K. Hartmann (5 Augustus 1942 - 11 Julie 2016) was 'n Duitse botanikus. Die standaard skrywerafkorting H.E.K.Hartmann word gebruik om Heidrun Hartmann as die skrywer aan te dui wanneer 'n botaniese naam genoem word. Sy is gebore as Heidrun Elsbeth Klara Osterwald.
Tydsrekking
In die teorie van relatiwiteit is tydsrekking of tydsvertraging of tydsdrywing (Engels: "time dilation" of "clock drift") die werklike verskil van tydsverloop tussen twee gebeure soos gemeet deur waarnemers wat óf relatief tot mekaar beweeg óf in verskillende swaartekragmassas geleë is.
Om tydsrekking te help verduidelik, het Stephen Hawking dit in sy boek A Brief History of Time gedemonstreer met 'n sterrekundige op aarde en 'n ruimtereisiger wat in 'n swartkolk inval (LW, die gravitasiekrag in 'n swartkolk is baie sterk, dus verloop tyd baie stadig) (vry vertaal):
Russell Humphreys het die volgende bygevoeg uit die ruimtereisiger se perspektief:
Skeppingsleerders soos Russell Humphreys en John Hartnett gebruik hierdie beginsel om te verklaar hoe mens sterre kan sien wat miljoene ligjare ver is indien die heelal slegs ongeveer 6000 aarde-jare oud is.
Atoomhorlosies
Tydsrekking is bevestig met atoomhorlosies: atoomhorlosies by die Nasionale Buro van standaarde in Boulder, Colora, 1655 m bo seevlak, loop ongeveer 5 mikrosekondes vinniger as die atoomhorlosies by die Koninklike Sterrewag in Greenwich in Engeland by seevlak.
GPS satelliete
Vandag word die beginsel van tydsrekking gebruik in GPS satelliete. Omdat 'n GPS satelliet in 'n laer gravitasieveld is as die oppervlak van die aarde, verloop tyd vinniger op 'n GPS satelliet. GPS'e moet daarvoor kompenseer, anders sal 'n GPS se akkuraatheid dryf (al hoe minder akkuraat word).
Drosanthemum uniondalense
Drosanthemum uniondalense is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap van George tot by Uniondale voorkom. Die spesie is deel van die fynbos-bioom. Weens die feit dat die plant redelik onlangs eers beskryf is, heers daar onsekerheid oor vele aspekte van die plant.
Hymenancora tenuissima
Hymenancora tenuissima is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Gethyllis ciliaris
Gethyllis ciliaris is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gethyllis behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Clanwilliam tot by die Kaapse Skiereiland voor. Die plant het die afgelope 70 jaar ongeveer 25% van sy habitat aan gewasverbouing, indringerplante en kusontwikkeling afgestaan.
Die plant het twee subspesies:
Drosanthemum subcompressum
Drosanthemum subcompressum is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap voorkom.
Conorete erectum
Conorete erectum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Searsia bolusii
Searsia bolusii is 'n struik wat hoort tot die genus Searsia. Die spesie is inheems aan die Oos-Kaap, Vrystaat en Lesotho.
Conorete erectum
Die spons behoort tot die geslag Conorete en behoort tot die familie Euretidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1899 deur Schulze.
Onopsigtelike spinnekopbos
Die onopsigtelike spinnekopbos (Serruria inconspicua) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Serruria behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap, waar dit van die Kaapse Skiereiland tot by Houhoek voorkom. Die struik is platterig en word 20 cm hoog.
In Engels staan dit as die Cryptic Spiderhead bekend. Die plant kry sy naam weens die feit dat die blomme onopsigtelik is.
Gloster Javelin
Die Gloster Javelin is 'n Britse tweemotorige straalaangedrewe deltavlerkvegvliegtuig. Dit is die eerste Britse vliegtuig wat as alleweerstoestand- en nagvegter ontwerp is. Die ontwerp van die vliegtuig het in 1948 begin en die prototipe het sy nooiensvlug op 26 November 1948 voltooi. Na kompeterende toetse met die de Havilland 110 (wat later die de Havilland Sea Vixen word) in Julie 1952 besluit die Britse Lugdepartement om eerder met die Javelin voort te gaan om al hulle alleweersvegvliegtuigeskaders daarmee toe te rus. Nadat drie prototipes in ongelukke verlore gegaan het, het produksie eers in 1954 aan die gang gekom.
Ontwerp
Die Javelin was ontwerp met hoë werkverrigting en 'n lang togafstand sodat dit Sowjetunie bomwerpers, wat teen hoë snelhede en hoogtes vlieg, kon onderskep. Dit het op daardie stadium oor die beste radar beskikbaar beskik en was toegerus met die beste elektronika en kon in dag of nag in alle weerstoestande vlieg. Die Javelin se deltavlerke het verseker dat dit goeie vermoëns het teen hoë hoogtes. Die stertvlerke was ook in deltaformaat en bo-aan die stertvin geheg. Dit het verseker dat die vliegtuig se landingshoek binne veiligheidsperke kon bly vir dag/naglandings in alle weerstoestande.
Die Mk 1 model is in 1956 in die Britse Lugmag in diens gestel, dit was die eerste van 427 en daar was altesaam nege verskillende modelle. Mk 2 is in Augustus 1957 in diens gestel met verbeterde motors (3770 kg stukrag teen 3702 kg) en verbeterde Westinghouse-radar. Daarna was die T.3 opleidingmodel in diens gestel; dit het nie oor radar beskik nie maar was wel toegerus met 30 mm kanonne.
Daar was 50 eenhede van model Mk 4 gebou. Die vliegtuig was as vlieëniervriendelik beskou en die hele stertvlerk kon beweeg. Die Mk 6 was toegerus met interne brandstoftenks wat 1 137 liter kon bevat. Die Mk 6 was slegs 'n Mk 5 toegerus met 'n Amerikaanse radar.
Die Javelin FAW.7 (FAW: Fighter All Weather) was 'n totale herontwerp en daar is die meeste van dié model gebou, naamlik 142. Dit het oor kragtiger 4 996 kg stukrag Sapphire 203 motors beskik en was ook toegerus met vier Firestreak infrarooigeleide lug-tot-lug missiele in stede van die twee 30 mm kanonne. Hierdie model is in Julie 1958 in diens gestel.
Die Mk 8 is toegerus met nabranders wat die stukrag tot 6 082 kg verhoog het. Mk 9 was die finale model, dit was 'n opgradering van Mk 7's na Mk 8 en toegerus met 'n invlugbrandstofhervulpyp. Vier eskaders het die voordeel van die invlughervulfasiliteit bevestig toe dit ononderbroke tot in Singapoer gevlieg het in 1960. FAW 9's is in Desember 1959 afgelewer aan 25 Eskader te Waterbeach.
Die Javelin was die laaste produk wat gebou was deur Gloster, die maatskappy het hierna saamgesmelt met Hawker-Siddeley. Die laaste Javelin is eers in Junie 1967 uit diens onttrek. Die gebruik van die vliegtuig het sy hoogtepunt bereik toe 14 eskaders van die Britse Lugmag met die vliegtuig toegerus was.
Glikolipied
Glikolipiede is lipiede waaraan 'n koolhidraat deur 'n glikosidiese binding aangeheg is. Hul rol is om die stabiliteit van die selmembraan in stand te hou, en sellulêre erkenning te fasiliteer, wat van kardinale belang in by die immuunreaksie en in die verbindings wat selle met mekaar maak om weefsels te vorm. Glikolipiede kom op die oppervlak van alle eukariotiese selmembrane voor, waar hulle vanaf die fosfolipied dubbellaag in die ekstrasellulêre omgewing uitsteek.
Struktuur
Die hoofkenmerk van 'n glikolipied is die teenwoordigheid van 'n monosakkaried of oligosakkaried wat gebonde is aan'n lipied. Die mees algemene lipiede in sellulêre membrane is gliserolipiede en sfingolipiede, wat onderskeidelik gliserol of sfingosien ruggrate het. Vetsure is gekoppel aan hierdie ruggraat, sodat die lipied as geheel 'n polêre kop en 'n nie-polêre stert het. Die lipied dubbellaag van die selmembraan bestaan uit twee lae van lipiede, waar die binneste en buitenste oppervlaktes van die membraan uit polêre kopgroepe opgemaak is, en die middelgedeelte van die membraan uit nie-polêre vetsuursterte.
Die sakkariede wat gekoppel is aan die polêre kopgroepe op die buitekant van die sel maak die ligand komponente van glikolipiede uit, en is ook polêr, wat hulle toelaat om oplosbaar te wees in die waterige omgewing rondom die sel. Die lipied en die sakkaried vorm 'n glikokonjugaat deur middel van 'n glikosidiese binding, wat 'n voorbeeld is van 'n kovalente binding. Die anomeriese koolstof van die suiker bind aan 'n vrye hidroksielgroep op die lipied ruggraat. Die struktuur van hierdie sakkariede wissel afhangende van die struktuur van die molekules wat aan hulle bind.
Glikosieltransferases
Ensieme wat as glikosieltransferases bekend staan bind die sakkaried aan die lipiedmolekule, en speel ook 'n rol in die samestelling van die korrekte oligosakkaried, sodat die regte reseptor geaktiveer kan word op die sel wat reageer op die teenwoordigheid van die glikolipied op die seloppervlak. Die glikolipied word in die Golgi apparaat aanmekaar gesit, en word ingebed in die oppervlak van 'n vesikel wat dan vervoer word na die selmembraan. Die vesikel smelt saam met die selmembraan sodat die glikolipied gepresenteer kan word op die sel se buitenste oppervlak.
Glikosiedhidrolases
Glikosiedhidrolases kataliseer die af breek van glikosiedbindings. Hulle word gebruik om die oligosakkariedstruktuur van die koolhidraat te verander nadat dit op die lipied aangebring is. Hulle kan ook glikane van glikolipiede verwyder om hulle weer in ongemodifiseerde lipiede te verander.
Gebreke in glikolipiedmetabolisme
Die sfingolipidoses is 'n groep van siektes wat verband hou met die opbou van sfingolipiede wat nie korrek afgebreek is nie, gewoonlik as gevolg van 'n defek in 'n glikosiedhidrolase ensiem. Sfingolipidoses is tipies oorerflik, en die gevolge daarvan hang af van watter ensiem geraak is, en die graad van funksionele verlies. Een noemenswaardige voorbeeld is Niemann–Pick siekte wat pyn en skade aan neurale netwerke kan veroorsaak; dit is gewoonlik noodlottig in die vroeë kinderjare.
Sel–sel Interaksies
Die belangrikste funksie van glikolipiede in die liggaam is om te dien as erkenningsetels vir sel–sel interaksies. Die sakkariedgedeelte van die glikolipied bind aan 'n spesifieke komplementêre koolhidraat, of tot 'n lektien (koolhidraat-bindende proteïen) van 'n aangrensende sel. Die interaksie van hierdie seloppervlakmerkers is die basis van selerkenning, en inisieer sellulêre reaksies wat bydra tot aktiwiteite soos regulasie, groei, en apoptose.
Immuunreaksies
'n Voorbeeld van hoe glikolipiede binne die liggaam funksioneer is die interaksie tussen leukosiete en endoteelselle tydens inflammasie. Selektiene, 'n klas van lektiene wat op die oppervlak van leukosiete en endoteliale selle voorkom, bind aan die koolhidrate van glikolipiede om die immuunreaksie te inisieer. Hierdie binding veroorsaak dat leukosiete die sirkulasie verlaat en vergader naby die punt van inflammasie. Dit is die eerste bindingsmeganisme, wat gevolg word deur die uitdrukking van integriene wat sterker bande vorm en toelaat dat leukosiete migreer na die punt van inflammasie. Glikolipiede is ook verantwoordelik vir ander reaksies, veral die erkenning van gasheer-selle deur virusse.
Hymenancora triungulata
Hymenancora triungulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymenancora en tot die familie Myxillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1928 deur Topsent.
Drosanthemum nollothense
Drosanthemum nollothense is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en naby Port Nolloth in die Noord-Kaap voorkom.
Richard Kind
Richard Kind (gebore 22 November 1956) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente A Bug's Life (1998), A Serious Man (2009), Argo (2012), en Inside Out (2015).
Conorete gordoni
Conorete gordoni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Conorete en behoort tot die familie Euretidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Reiswig & Kelly.
Olympia, Washington
Olympia is die hoofstad van die VSA-deelstaat van Washington en die setel van die Thurston County. Dit is op 28 Januarie 1859 gestig. Die bevolking het 46 478 getel tydens die 2010-sensus. Die stad grens aan Lacey in die ooste, en Tumwater in die suide. Olympia is 'n groot kulturele sentrum van die Puget Sound-streek.
Burgemeester
Die burgemeester is die eerste burger van 'n stad of dorp wat voorsit tydens munisipale vergaderinge. Afhangende van die stelsel kan 'n burgemeester die hoof- uitvoerende beampte van die munisipale regering wees, of slegs 'n seremoniële rol speel.
Burgemeesters word soms deur die mense wat daar woon verkies, in ander gevalle word hulle deur 'n sentrale regering of beheerliggaam aangestel.
Searsia carnosula
Searsia carnosula is 'n struik wat hoort tot die genus Searsia. Die spesie is endemies aan Suid-Afrika en kom in die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal voor.
Jigme Wangchuck
Jigme Wangchuck (Dzongkha: འཇིགས་མེད་དབང་ཕྱུག; Wylie: 'jigs med dbang phyug; 1905 – 30 Maart 1952) was van 21 Augustus 1926 tot met sy dood die tweede koning van Bhoetan, of Druk Gyalpo ("Draakkoning"). Hy was die oudste seun van koning Ugyen Wangchuck en is in Engels, Hindi en Boeddhistiese letterkunde opgevoed.
Tydens sy bewind was Bhoetan steeds feitlik heeltemal van die buitewêreld afgesny, met net beperkte betrekkinge met Indië. Hy is deur sy seun, Jigme Dorji Wangchuck, opgevolg.
Hymenancora umbellifera
Hymenancora umbellifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymenancora en tot die familie Myxillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Topsent.
Jigme Wangchuck
Kinders
Jigme Wangchuck het vyf kinders by sy twee vroue, Phuntsho Choden en haar suster, Pema Dechen, gehad:
Searsia brenanii
Searsia brenanii is 'n struik wat hoort tot die genus Searsia. Die spesie is endemies aan Tanzanië.
Trafalgar-klas duikboot
Die aflewering van die duikbote het met groot trompetgeskal geskied, die verbeteringe is veral beklemtoon. Dit sluit 'n verbeterde kernreaktor in asook die Tipe 2020 sonar. Tog was die uitleg van die duikboot aan die binnekant net soos dié van die Swiftsure en hulle was net 2,5 m langer. Daar was wel groot klem geplaas om die duikboot stiller te maak. Die sewelemskroef is vervang met pompstraal-aandrywing.
Tog was daar probleme met die klas wat groot mediapublisiteit aan die duikbote besorg het vir die verkeerde redes. Die eerste duikboot was HMS Tireless wat 'n lek ontwikkel het in een van sy verkoelingspompe in die reaktor. Die boot moes noodgedwonge sy vaart om die wêreld kortknip en het Gibraltar mank-mank bereik. Ander duikbote het ook tegniese probleme ondervind, sommige dieselfde as die van Tireless waarna die fout as die The Tireless Fault bekend gestaan het.
In die vroeë 2000's is sommige van die duikbote opgradeer sodat hulle tot minstens 2010 in diens kon bly.
Duikbote in die klas
Die klas is baseer by die Devonport-vlootbasis, in die stad Plymouth, Engeland. Almal is deur Vickers Shipbuilding and Engineering in Barrow-in-Furness gebou.
Andy Kindler
Andy Kindler (gebore 16 Oktober 1956) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Who's the Caboose? (1999) en in die televisiereekse Everybody Loves Raymond (1996) en Raising Dad (2001).
Hymeniacidon
Hymeniacidon is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Filet
'n Filet, van die Franse woord, is 'n snit of snysel van ontbeende vleis of vis.
Crazy Horse
Crazy Horse (ongeveer 1842 - Fort Robinson, 5 September 1877) was 'n "Inheemse Amerikaner" van die Oglala Lakota wat bekend geword het as 'n  prominente oorlogsleier van die Lakota, Tsitsistas (Cheyenne) en Inuna-Ina (Arapaho). Sy naam was Tashunka Witko, wat beteken "Pronkende Perd". Tashunka Witko het die weerstand van die drie genoemde volke teen die oorname van Amerikaanse setlaars en goudprospekteerders van hul  Paha Sapa (Black Hills) in Suid-Dakota en Wyoming gelei. Hierdie gebied, wat 'n heilige betekenis vir die inheemse inwoners het, was vol minerale. Tashunka Witko is in 1877 in Fort Robinson, Nebraska, doodgemaak waar hy by sy neef, Touch The Clouds, gebly het. Hy was die teenstander van generaal George Armstrong Custer, wat in die Slag van Little Bighorn gesterf het. Toe Crazy Horse geveg het, het hy sy hare losgemaak en 'n bliksemstraal op sy kop geverf.
Filet
Vleis
In die geval van beesvleis, verwys die term gewoonlik na 'n spesiale stuk biefstuk of beeshaas (Engels: "steak"), veral filet mignon.
Crazy Horse
In die omgewing van Mount Rushmore is daar sedert 1948 werk aan die Crazy Horse Mountain Carving (170 mx 195 m). Hierdie monument sal, wanneer dit gereed is, Crazy Horse voorstel wat op 'n perd sit.
Filet
Hoender
Hoenderfilette is 'n spesifieke snit van vleis uit die hoender. Daar is twee filette aan 'n hoender, en hulle is elkeen 'n paar duim lank en ongeveer een duim of minder breed. Hulle lê onder die grootste gedeelte van die bors net bokant die ribbekas rondom die middel van die sternum. Hulle is geskei van die hoofbors deur filamente.
Crazy Horse
In die populêre kultuur
Crazy Horse is die naam van 'n Amerikaanse rockgroep wat baie met Neil Young gewerk het.
'n Belgiese groep het ook na die hoof vernoem.
Le Crazy Horse Saloon is 'n bekende kabaret in Parys.
Corbitella discasterosa
Corbitella discasterosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Crazy Horse
In die populêre kultuur
Amerikaanse films is in 1955 en 1995 aan sy lewe toegewy.
Corbitella discasterosa
Die spons behoort tot die geslag Corbitella en behoort tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2004 deur Tabachnick & Levi.
Filet
Hoender
Hoenderfilette is baie gewild in die supermarkte van die meeste lande. Dit word verskaf aan die hoofbors, of geskei van die bors in pakkies van algemeen vier of meer filette.
Vis
Ter voorbereiding van visfilette moet die skubbe aan die vis eers verwyder word. Die inhoud van die maag moet ook versigtig verwyder word uit die filet.
Visfilette word gewoonlik verkry deur 'n snit parallel met die ruggraat te maak, eerder as loodreg op die rug soos die geval is met steaks. Die oorblywende bene met die aangehegte vlees is bekend as die "raam", en word dikwels gebruik om visaftreksel van te berei. In teenstelling met heel vis of "vis steaks", mag filette nie van die vis se ruggraat bevat nie; wat hulle minder vleis gee, maar dit makliker maak om te eet.
Daar is verskillende maniere om 'n visfilet te sny:
Zlatan Ibrahimović
Zlatan Ibrahimović is 'n voormalige professionele Sweedse sokkerspeler wat as 'n aanvaller gespeel het. Ibrahimović is beroemd vir sy akrobatiese skoppe en volleys, kragtige langafstand-skoppe, uitstekende tegniek en balbeheer. Hy word beskou as een van die grootste aanvallers van alle tye en is een van die mees bekroonde sokkerspelers in die wêreld.
Hy het 34 trofeë in sy loopbaan gewen en meer as 570 doelpunte in sy loopbaan aangeteken, insluitend meer as 500 klubdoelpunte. Hy het in elk van die laaste vier dekades punte aangeteken.
Benjamin King (akteur)
Benjamin King (gebore 8 November 1971) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse NCIS (2003), Weeds (2005), Grey's Anatomy (2005), en Liv and Maddie (2013).
Bhisho-lughawe
Bhisho-lughawe (IATA-kode: BIY, ICAO: FABE) is 'n plaaslike lughawe in die Oos-Kaap, wat Bhisho en King William's Town bedien. Die lughawe lê aan die regterkant van die N2-nasionale pad na Peddie.
Bhisho-lughawe lê op 594 meter (1 950 voet) bo seevlak en het een aanloopbaan (08/26) wat 2 500 meter lank is.
Biologiese verspreiding
Biologiese verspreiding is die studie van die verspreiding van organismes oor die aarde. By plante vind hierdie verspreiding hoofsaaklik plaas deur middel van sade of spore en by diere meestal deur jong diere of deur spesiale fases. Die verspreiding kan aktief of passief wees en die mens is vandag ook 'n belangrike faktor in die verspreiding van organismes.
Die voortdurende verspreiding van organismes na nuwe gebiede was nog altyd 'n belangrike deel van die evolusieproses. Op die manier kom manlike en vroulike organismes met verskillende gene bymekaar en word nuwe gebiede voortdurend bevolk. Deur klimaatsveranderings, suksessie, ensovoorts, verander habitatte gedurig sodat hulle vir sekere organismes geskik maar vir ander organismes ongeskik raak.
Verspreiding voorkom dat organismes sodoende uitsterf in habitatte wat ongeskik raak. Diere verplaas hulle meestal aktief van een plek na 'n ander, maar plante word meestal passief deur middel van sade of spore versprei. Ook mikroörganismes word meestal passief versprei.
Plante
Die enigste vorm van aktiewe verspreiding wat by plante aangetref word, is die van oopspringende vrugte. Die vrugte van Impatiens-spesies spring byvoorbeeld skielik oop en die saadjies word deur die krag daarvan enkele meters ver weggeslinger. Heelparty varings en mosse het ook spoorkapsels wat by rypheid oopspring wanneer die spoorwand droog word. Die spore word sodoende weggeskiet. 'n Groot verskeidenheid passiewe verspreidingsmeganismes word by plante aangetref, en vrugte en sade van plante is meestal spesifiek by ŉ sekere verspreidingsmeganisme aangepas.
Die vernaamste verspreidingsmeganismes is water, wind en diere. Verspreiding deur middel van wind staan as anemochorie bekend. Plante wat deur die wind versprei word, het meestal sade met spesiale aanhangsels soos hare, vlerke of pluisies wat die oppervlak van die saad vergroot, waardeur die relatiewe massa verminder sodat die sade makliker kan sweet. Verspreiding deur water staan as hidrochorie bekend. Vir hierdie metode van verspreiding het plantsade aanpassings soos lugblasies (om hulle te kan laat dryf) en ŉ harde, ondeurlaatbare huid om waterversadiging te voorkom.
Kokosneute is 'n voorbeeld van plante wat deur seestrome tussen kontinente en eilande versprei word. Talle aanpassings vir verspreiding deur diere (soöchorie) word by plante aangetref: bessies of besagtige vrugte met helder kleure lok byvoorbeeld diere soos voëls, vlermuise en sommige ander soogdiere vanweë die voedingswaarde van die vlesige deel van die vrug. Die sade van die vrugte is onverteerbaar en word onveranderd uitgeskei, meestal ver van die plek af waar die vrugte geëet is.
By baie plante moet die sade eers deur die spysverteringskanaal van 'n dier gaan voordat dit kan ontkiem. Hierdie manier van verspreiding kan weer in 2 hooftipes onderverdeel word. Die meeste besagtige vruggies – veral in die gematigde wêrelddele – is betreklik ryk aan koolhidrate, maar het weinig proteïene. Hierdie vruggies word meestal in groot getalle geproduseer en deur 'n groot verskeidenheid diersoorte versprei. Veral in die trope is daar sekere plantsoorte wat relatief min vrugte produseer, maar die vrugte is relatief proteïenryk.
Hierdie vrugte word meestal net deur gespesialiseerde diere soos die toekans geëet, wat die sade daarvan versprei. Die proses het meegebring dat die voëls of ander diere in besonder na hierdie tipe vrugte soek. Omdat dit so gespesialiseerd is, is die moontlikheid dat die sade na geskikte plekke versprei word, baie grater as by nie-gespesialiseerde vrugte. Nog 'n voorbeeld van soöchorie is die verspreiding van sade met hake, klitse, ensovoorts, wat aan die huide van diere vaskleef. Klitsgrasse is ŉ bekende voorbeeld van hierdie manier van verspreiding.
'n Gespesialiseerde vorm van soöchorie is mirmekochorie: die verspreiding van sade deur miere. Die sade het meestal 'n spesiale struktuurtjie wat as 'n elaiosoom bekend staan. Die elaiosoom lok die miere, en hulle neem die sade dan na hul neste om die elaiosoom af te eet. So word die sade versprei. Die laaste paar eeue het die mens ook 'n belangrike verspreider van plante (en diere) geword.
Sade is en word byvoorbeeld per ongeluk (in voedsel, ensovoorts) en ook doelbewus oral in die wêreld vervoer en baie van die ernstige onkruidprobleme het so ontstaan. Plante soos Lantana camera, wat oorspronklik tot Suid-Amerika beperk was, het tans - deur die toedoen van die mens - byna ŉ wêreldwye verspreiding.
Diere
Vanweë hul bewegingsvermoë is die verspreiding van diere meestal aktief. Baie diere het die een of ander vorm van territoriale gedrag, en wanneer die kleintjies groot genoeg is om vir hulself te sorg of wanneer hulle geslagsryp word, beweeg hulle uit hul ouers se territoria na nuwe gebiede waar hulle hul eie territoria kan vestig. Verspreiding vind meestal net plaas wanneer daar 'n plaaslike neiging tot oorbevolking bestaan. Insekte het dikwels spesiale lewenstadia wat verspreiding bewerkstellig.
By miere en termiete ontstaan daar byvoorbeeld gevleuelde vorme wanneer die bevolking te groot word. Hulle vlieg dan uit en gee aan nuwe kolonies oorsprong. In die geval van bye vlieg 'n deel van die swerm met die ou of met 'n nuwe koningin weg en begin hulle elders 'n nuwe kolonie. Ook by die verspreiding van diere speel die mens 'n belangrike rol; diere soos die bruinrot (Rattus rattus), die huismossie of dakmossie (Passer domesticus) en talle ander het hulle wêreldwye of byna wêreldwye verspreiding aan die mens te danke.
Corbitella elegans
Corbitella elegans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Corbitella en behoort tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1875 deur Marshall.
Alexis Weissenberg
Alexis Sigismund Weissenberg (Bulgaars: Алексис Сигизмунд Вайсенберг) (26 Julie 1929 – 8 Januarie 2012) was 'n Bulgaarsgebore Franse pianis.
Vroeë lewe en loopbaan
Weissenberg was gebore in 'n Joodse gesin in Sofia, Bulgarye. Weissenberg het op die ouderdom van drie jaar begin klavierlesse neem van Pancho Vladigerov, 'n Bulgaarse komponis. Hy het sy eerste openbare uitvoering op die leeftyd van agt jaar gegee. In 1941 het hy en sy moeder gepoog om van die Duitse-besette Bulgarye na Turkye te ontsnap. Hulle was egter gevang en vir drie maande gevangene gehou in 'n saamgeflanste konsentrasiekamp in Bulgarye. 'n Duitse wag - wat dit geniet het om Weissenberg op 'n trekklavier te hoor Schubert speel - het hom en sy moeder inderhaas na die treinstasie geneem. Hy het die trekklavier deur die venster van die trein gegooi en hom en sy moeder "Sterkte" toegeskreeu. Hulle het 'n dag later veilig en ongedeerd in Istanboel aangekom.
In 1945 het hulle na die Palestynse mandaatgebied (nou Israel) getrek, waar Weissenberg onder Leo Kestenberg gestudeer het en Beethoven saam met die Israel Filharmoniese Orkes onder leiding van Leonard Bernstein gespeel het. In 1946 het Weissenberg na die Juilliard Skool gegaan ten einde onder Olga Samaroff te studeer. Hy het ook onder Artur Schnabel en Wanda Landowska studeer. In 1947 het Weissenberg sy New Yorkse buiging saam met die New York Filharmoniese Orkes en George Szell gemaak met die speel van Rachmaninoff se Klavierconcerto No. 3 en met die Philadelphia Simfonieorkes en Eugene Ormandy, saam met wie Weissenberg die Leventritt Kompetisie gewen het. Tussen 1957 en 1965 het hy 'n uitgebreide sabbatsverlof geneem en einde te studeer en klas te gee. Weissenberg het sy loopbaan in 1966 hervat met 'n uitvoering in Parys. Later daardie jaar het hy Tsjaikofski se Klavierconcerto No. 1 in Berlyn onder leiding van Herbert von Karajan, gespeel, wat hom geprys het as "een van die beste pianiste van ons tyd".
Weissenberg het regoor die wêreld meesterklasse in klavier gegee. Hy het met sy Meesterklas in Engelberg (Switserland), baie studente van die opkomende geslag pianiste gehad; met Kirill Gerstein, Simon Mulligan, Mehmet Okonsar, Nazzareno Carusi, Andrey Ponochevny, Loris Karpell, en Roberto Carnevale tussen hulle. Hy het klaviermusiek en 'n musiekblyspel, Nostalgie, gekomponeer wat by die Staatsteater van Darmstadt op 17 Oktober 1992 uitgevoer is.
Weissenberg het op 8 Januarie 2012 op die ouderdom van 82 in Lugano, Switserland, nadat hy vir geruime tyd aan Parkinson se siekte gely het, beswyk. Hy was oorleef deur sy drie kinders, David, Cristina en Maria.
Opgeneemde werke
Bryce Morrison, in "Gramophone", het Weissenberg se vroeë 1970s opname van die Liszt Sonate in B mineur as een van die mees opwindende en ook liriese weergawes van die werk beskryf. Sy interpretasies van Schumann, Rachmaninoff, en baie werke deur Frédéric Chopin (insluitende sy volledige werke vir klavier en orkes, die Klaviersonates No. 2 & 3, nokturnes, en Walse is ook baie bekend.
Van sy ander noemenswaardige interpretasies was die van Johannes Brahms se Klavierconcerto No. 1 met Carlo Maria Giulini en Riccardo Muti, ("Les Introuvables d'Alexis Weissenberg", 2004), Rachmaninoff se Klavierconcerto No. 2 met Herbert von Karajan en die Berliner Philharmoniker, sowel as sy Klavierconcerto No. 3 met Georges Prêtre en die Chicago Simfonieorkes en Seiji Ozawa met die Boston Simfonieorkes (ook met Leonard Bernstein en die Orchestre National de France).
Weissenberg se 1965 rolprent-opname van Strawinski se Drie Bewegings uit Petrushka (geregisseer deur Åke Falck) was ook hoog aangeslaan. Toe Karajan die rolprent gesien het, het hy onmiddellik vir Weissenberg uitgenooi om aan 'n verfilmde uitvoering van Tsjaikofski se Eerste Klavierconcerto deel te neem, waar hy vir niemand minder nie as die groot Maestro Sviatoslav Richter vervang het.
Tylecodon aurusbergensis
Tylecodon aurusbergensis is 'n plant wat hoort tot die familie Crassulaceae. Die plant is endemies aan Namibië. Sy natuurlike habitat is rotsagtige gebiede. Dit word bedreig deur habitatverlies.
Hymeniacidon actites
Hymeniacidon actites is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymeniacidon en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1978 deur Ristau.
Alexios V Doukas
Alexios V Doukas (Grieks: Ἀλέξιος Εʹ Δούκας; omstreeks 1140 - Desember 1204) was van 5 Februarie tot 12 April 1204 keiser van die Bisantynse Ryk, tydens die tweede en finale beleg van Konstantinopel deur die deelnemers aan die Vierde Kruistog.
Sy van was Doukas, maar hy was ook bekend onder die bynaam Mourtzouphlos (Grieks: Μούρτζουφλος), wat verwys na óf dik, oorhangende wenkbroue óf ’n nors, swaarmoedige karakter.
Bewind
Alexios V het deur ’n staatsgreep aan die bewind gekom en sy voorgangers, Isak II Angelos en Alexios IV Angelos, in die proses doodgemaak. Nadat hy keiser geword het, het Alexios besef die staatskas is leeg en het hy geld van die elite gekonfiskeer. Daardeur het hy die publiek se steun gewen, maar die elite vervreem.
thumb|links|220px|Alexios V voer samesprekings met die doge van Venesië. Hy het hard probeer om Konstantinopel teen die Kruisvaarders te verdedig. Hy het die stad se poorte vir hulle gesluit en die stad se mure laat versterk. Hy het ook aanvalle gelei op Kruisvaarders wat kos en ander voorraad gaan soek het. In een so ’n aanval op 2 Februarie is die Bisantynse leër verslaan en ’n belangrike ikoon van die Maagd Maria, (die Panagia Nikopoios) is van hulle afgeneem. Dit was ’n groot slag vir Konstantinopel se inwoners. Bisantium het ook van sy beste soldate in die slag verloor. In dié tyd het Alexios V probeer om die Kruisvaarderskepe met brandende skepe te verwoes, maar sonder sukses.
Op 8 Februarie het Alexios die doge van Venesië, Enrico Dandolo, vir vredesamesprekings ontmoet. Die terme was egter te ongunstig vir Bisantium. Volgens Choniates is Alexios IV dieselfde dag vermoor, dalk deels omdat die Kruisvaarders geëis het dat hy teruggeplaas word op die troon. Toe die nuus bekend raak, het betrekkinge tussen die Kruisvaarders en Alexios V verder verslag. In die volgende maand het hulle besluit om die stad finaal aan te val.
Die Kruisvaarders het deur die stad se mure gebreek. Alexios V het die inwoners se steun probeer wen teen die Kruisvaarders, maar kon nie. Hy het in die nag van 12 April 1204 gevlug, en Konstantyn Laskaris is in die Hagia Sophia tot keiser verklaar. Hy kon egter ook nie die inwoners oorreed om te bly veg nie en het self vroeg die oggend van 13 April gevlug. Konstantinopel was nou onder beheer van die Kruisvaarders.