cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Georgië
Menseregte
Die regering is gekritiseer vir die gewelddadige optrede op 26 Mei 2011 teen betogers, onder andere die Georgiese opposisieleier Nino Boerjanadze, toe hulle met traangas en rubberkoeëls uiteengejaag is. Hulle het geweier om Roestaweli-laan in Tbilisi te verlaat tydens ’n onafhanklikheidsdag-parade al het hul permit reeds verval en al is hulle gevra om op ’n alternatiewe plek byeen te kom. Mensregte-aktiviste sê die betogings was vreedsaam, maar volgens die regering het baie betogers maskers gedra en was hulle gewapen met stokke en petrolbomme. Boerdjanadze het gesê daar is geen gronde vir bewerings dat ’n staatsgreep beplan is nie en dat die betoging wettig was.
Buitelandse betrekkinge
Georgië handhaaf goeie betrekkinge met sy buurlande Armenië, Azerbeidjan en Turkye. Die land is lid van die Verenigde Nasies, Raad van Europa, die Wêreldhandelsorganisasie, die Organisasie vir Veiligheid en Samewerking in Europa, die Asiatiese Ontwikkelingsbank en verskeie ander internasionale organisasies. Dit handhaaf politieke, ekonomiese en militêre betrekkinge met Japan, Uruguay, Suid-Korea, Israel, Sri Lanka, die Oekraïne en baie ander lande.
Die groeiende invloed van Amerika en Wes-Europa op Georgië plaas stremming op die land se betrekkinge met Rusland. Georgië streef tans daarna om ’n volle lid van die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (Navo) te word. In Augustus 2004 is die Individuele Vennootskapsaksieplan van Georgië amptelik by Navo ingehandig. Op 29 Oktober 2004 het die Noord-Atlantiese Raad van Navo die plan goedgekeur en Georgië het die tweede stadium van Euro-Atlantiese Integrasie betree. In 2005 is ’n staatskommissie aangestel om die plan in werking te stel.
Op 14 Februarie 2005 is die ooreenkoms onderteken waarvolgens ’n Navo-samewerkingsoffisier aan Georgië toegeken is. In 2006 het die Georgiese parlement eenparig gestem vir die wetsontwerp wat voorsiening maak vir integrasie met Navo. Die meeste Georgiërs en politici steun Navo-lidmaatskap.
Weermag
Die weermag bestaan uit ’n leër en lugmag. Hulle is saam bekend as die Georgiese Gewapende Magte. Die sendings en funksies van die weermag is geskoei op die grondwet, die land se wet op verdediging en nasionale militêre strategie asook die internasionale ooreenkomste wat Georgië onderteken het. Dit word uitgevoer onder die leiding en gesag van die departement van verdediging.
Sedert Saakasjwili in 2004 aan die bewind gekom het, het hy die begroting vir die weermag verhoog en die weermag vergroot. Van die lede ondergaan opleiding in gevorderde tegnieke deur Amerikaanse militêre instrukteurs en intelligensiepersoneel. Georgiese troepe was al in Irak en Afganistan gestasioneer.
Wetstoepassing
Die departement van binnelandse sake is in beheer van wetstoepassing. Die polisie het in die afgelope jare ’n groot transformasie ondergaan en die polisie het baie pligte oorgeneem wat voorheen deur onafhanklike regeringsagentskappe uitgevoer is. Nuwe pligte sluit in grensveiligheid, doeanefunksies en gekontrakteerde veiligheidsverskaffing. Die polisie het ook in 2004 ’n nuwe 022-noodtelefoonlyn ingestel. ’n Intelligensiediens is in beheer van nasionale veiligheid.
In 2005 het Saakasjwili die hele verkeerspolisiemag afgedank weens korrupsie. ’n Nuwe mag is toe opgebou met nuwe rekrute. Dié nuwe Patroeli-mag is in die somer van 2005 ingestel.
Demografie
Soos die meeste inboorlinge van die Kaukasus pas die Georgiërs nie in een van die etniese hoofgroepe van Europa en Asië nie. Georgies, die grootste van die Kartweliese tale, is nie Indo-Europees, Turks of Semities nie. Die huidige Georgiese volk het waarskynlik ontstaan uit ’n samesmelting in die antieke tye tussen plaaslike volke en immigrante wat uit die rigting van Anatolië na die Suid-Kaukasus gekom het.
Etniese Georgiërs maak sowat 84% van die land se huidige bevolking van 4 661 473 uit (soos in Julie 2006). Dit sluit die wegbreekstreke Abchasië en Suid-Ossetië in. Ander etniese groepe sluit in Abchasiërs, Armeniërs, Azerbeidjanners, Wit-Russe, Bulgare, Estlanders, Duitsers, Grieke, Moldowiërs, Ossetiërs, Pole, Russe, Turke, Oekraïners en Georgiese Jode. Laasgenoemde is een van die oudste Joodse gemeenskappe in die wêreld. In April 2013 was daar "meer as 6 000" geregistreerde Iranse burgers in Georgië.
George McKay (akteur)
George McKay (15 April 1884 – 3 Desember 1945) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Case of the Missing Man (1935), Unknown Woman (1935), Shakedown (1936), en Murder in Greenwich Village (1937).
Georgië
Demografie
Volgens die 1989-sensus was 341 000 inwoners, of 6,3% van die bevolking, etniese Russe, 52 000 was Oekraïners en 100 000 Grieke. Sedert 1990 het 1,5 miljoen Georgiërs die land verlaat. Minstens 1 miljoen etniese Georgiërs woon onwettig in Rusland. Die meeste van die land se immigrante kom van Turkye en die Volksrepubliek China.
Godsdiens
Die meeste Georgiërs (83,9% in 2002) behoort tot die Georgies-Ortodokse Kerk. Dit is een van die oudste Christelike kerke en is volgens die Kerk deur Andreas gestig. Die historiese Iberië (die huidige Oos-Georgië) het die Christelike geloof in die 4de eeu n.C. aangeneem ná sendingwerk deur St. Nino van Kappadosië. Die Kerk het in die Middeleeue outokefaal geword. Die outokefalie is tydens die Russiese oorheersing van die land afgestel, maar in 1917 heringestel; dit is in 1990 deur die Ekumeniese Patriargaat van Konstantinopel erken. Hoewel daar godsdiensvryheid is en die kerk en staat geskei is, word die spesiale status van die Georgies-Ortodokse Kerk in die grondwet erken.
Godsdienstige minderheidsgroepe sluit in Moslems (9,9%), Armeens-Apostoliese Christene (3,9%) en Rooms-Katolieke (0,8%). Volgens 'n landwye opname het 0,8% tot ander gelowe behoort en 0,7% het geen godsdiens aangedui nie.
Ondanks ’n lang geskiedenis van godsdienstige harmonie in Georgië was daar al verskeie voorvalle van diskriminasie teen "nietradisionele" godsdienste, soos Jehovasgetuies, deur die volgelinge van Wasil Mkalawisjwili, wat van sy Ortodokse priestersamp onthef is.
Onderwys
Die onderwysstelsel het sedert 2004 groot, hoewel omstrede, hervormings ondergaan. Opvoeding is verpligtend vir alle kinders tussen die ouderdomme van ses en veertien. Daar is drie vlakke: elementêr (6–12 jaar), basies (12–15 jaar) en sekondêr (15–18 jaar), of ’n alternatiewe beroepsvlak van twee jaar. Studente met ’n sekondêreskool-sertifikaat het toegang tot hoër onderwys.
In 2008 was daar 20 instellings wat hoër onderwys aangebied het.
Kultuur
Die Georgiese kultuur het oor duisende jare ontwikkel sedert die dae van die historiese state Iberië en Kolchis. Dit het voortgeduur in die verenigde Georgiese koninkryk onder die heerskappy van die Bagrationi-dinastie. In die 11de eeu het die kultuur ’n goue eeu en renaissance beleef van klassieke letterkunde, kuns, filosofie, argitektuur en wetenskap.
Die taal Georgies en die klassieke Georgiese letterkunde van die digter Sjota Roestaweli het in die 19de eeu ’n herleweing ondergaan ná ’n lang tydperk van onrus in die geskiedenis. Dit het die basis gevorm vir romantisisme en die romanskrywers van die moderne era, soos Grigol Orbeliani, Nikoloz Baratasjwili, Ilia Tsjawtsjawadze, Akaki Tsereteli, Wazja Psjawela en baie ander. Die kultuur is ook beïnvloed deur Klassieke Griekeland en die Romeinse, die Bisantynse en later die Russiese Ryk.
Die land is bekend vir sy uitgebreide folklore, unieke tradisionele musiek, teater, rolprentwese en kuns. Bekende kunstenaars van die 20ste eeu sluit in skilders soos Niko Pirosmani, Lado Goediasjwili, Elene Achwlediani; balletchoreograwe soos George Balantsjine, Wachtang Tsjaboekiani en Nino Ananiasjwili; digters soos Galaktion Tabidze, Lado Asatiani en Moechran Matsjawariani; en rolprent- en teaterregisseurs soos Robert Stoeroea, Tengiz Aboeladze, Georgi Danelija en Otar Ioseliani.
Argitektuur en kuns
Die Georgiese argitektuur is deur baie beskawings beïnvloed. Daar is verskeie argitektuurstyle vir kastele, torings, forte en kerke. Die forte van die Bo-Swaneti en die kasteeldorp Sjatili in Chewsoereti is van die beste voorbeelde van Middeleeuse kasteelargitektuur. Nog voorbeelde van argitektuurstyle is onder meer Roestaweli-laan in Tbilisi in die Hausmann-styl en die Ou Stasdistrik.
Kerkargitektuur meng klassieke koepels en oorspronklike basilika-styl, en is bekend as die Georgiese kruiskoepelstyl. Dit het in die 9de eeu in die land ontwikkel; voorheen was die meeste kerke basilikas. Voorbeelde van Georgiese kerkargitektuur kan ook buite die land gevind word: die Batsjkowo-klooster in Bulgarye (1083), die Iviron-klooster op Berg Athos in Griekeland (10de eeu) en die Klooster van die Kruis in Jerusalem (9de eeu).
Georgiese kuns strek oor die voorhistoriese tye, die Antieke Griekse en Romeinse tyd, die Middeleeue en die moderne tyd. Een van die beroemdste skilders van die laat 19de en vroeë 20ste eeu is Niko Pirosmani.
Voedselgeregte
Georgiese kos en wyn het oor eeue heen ontwikkel en is deur elke era beïnvloed. Een van die ongewoonste tradisies is soepra, of "Georgiese tafel", wat ook ’n manier is om saam met vriende en familie te kuier. Die hoof van die soepra is die tamada. Hy stel die hoogsfilosofiese heildronke in en maak seker almal geniet die ete.
Sport
Die gewildste sportsoorte in die land is sokker, basketbal, rugby, stoei, judo en gewigoptel. Georgië is histories bekend vir sy fisieke opvoeding; dit is bekend dat die Romeine gefassineer was deur die Georgiërs se fisieke eienskappe nadat hulle die oefentegnieke van Iberië gesien het. Hulle het ’n standbeeld van die Iberiese koning Pharsman opgerig nadat hy Georgiese oefenmetodes tydens ’n besoek aan Rome demonstreer het.
Die gewildste stoeistyl is kakhetian. Ouer style bestaan ook wat minder algemeen is; die streek Khevsureti het byvoorbeeld drie verskillende style. Nog gewilde sporte in die 19de eeu was polo en lelo burti (ლელო ბურთი), ’n tradisionele Georgiese sportsoort wat later deur rugby vervang is. Rugby word as nasionale sport van Georgië beskou. Die Georgiese nasionale rugbyspan, met die bynaam Lelos, het tot dusver vir vyf rugbywêreldbekertoernooie gekwalifiseer, maar nog nie tot die uitklopfase deurgedring nie. Hulle behoort tot die sterkste Europese spanne buite die Sesnasies-toernooi en ding gereeld met ander opkomende rugbyspanne in die Europese Rugbykampioenskap mee. Veral wedstryde teen die politieke aartsvyand Rusland geniet groot aandag en word as 'n soort "Dawid teen Goliat" beskou, veral as gevolg van Georgië se sterk wenrekord teen die noordelike buurland. Sedert 2002 ding Georgië en Roemenië om die Antimbeker mee; dié beker is na die Metropolis van Moentenië en Dobroedja van die Roemeens-Ortodokse Kerk, die Georgiër Antim Iverianul, genoem.
Ook motorsport word beoefen. Die Roestawi Internasionale Motorpark, wat oorspronklik in 1978 gebou is, is in 2012 heropen ná opknappingswerk van $20 miljoen volgens die FIA-regulasies en word as die eerste professionele renbaan in die Kaukasusstreek beskou. Die destydse Georgiese president Micheil Saakasjwili het aan die inwydingsplegtigheid op 29 April 2012 deelgeneem en persoonlik 'n Formel-3-renmotor bestuur.
Ekonomie
Daar is argeologiese bewyse dat Georgië al sedert antieke tye handel dryf met ander lande, hoofsaaklik vanweë sy ligging aan die Swartsee en later aan die historiese Syroete. Goud, silwer, koper en yster word tradisioneel in die Kaukasua-berge gemyn. Wynmakery is ook ’n baie ou tradisie. Regdeur Georgië se moderne geskiedenis was landbou en toerisme groot bronne van inkomste vanweë die land se klimaat en topografie.
Vir die grootste deel van die 20ste eeu was Georgië se ekonomie deel van die Sowjetunie se beheerde ekonomie. Sedert onafhanklikwording in 1991 het die Georgiese ekonomie strukturele hervormings ondergaan om ’n vryemarkekonomie te vestig. Nes ander voormalige Sowjetrepublieke het ’n ekonomiese ineenstorting Georgië in die gesig gestaar. Die burgeroorlog en militêre konflik in Abchasië en Suid-Ossetië het die krisis vererger. Die landbou en nywerheid het agteruitgegaan en teen 1994 het die BBP gekrimp tot ’n kwart van wat dit in 1989 was. Die eerste internasionale hulp uit die Weste is in 1995 verleen deur die Wêreldbank, Internasionale Monetêre Fonds (IMF) en Duitsland.
Sedert die vroeë 21ste eeu was daar merkbare positiewe ontwikkelings in die ekonomie. In 2007 het Georgië se reële BBP ’n groeikoers van 12% bereik en dit het die land een van die vinnigs groeiende ekonomieë in Oos-Europa gemaak.
Die Russiese verbod op die invoer van wyn uit Georgië en Moldowa in 2006 en die verbreking van finansiële bande in 2007 is deur die IMF as ’n "eksterne skok" beskryf – Rusland was tot in 2007 een van Georgië se grootste handelsvennote. Boonop het Rusland die prys van gas vir Georgië verhoog. Dit het inflasie die hoogte laat inskiet.
Vandag is Georgië in ’n groter mate deel van die wêreldwye handelsnetwerk. Die grootste bron van inkomste is steeds uit toerisme om die Swartsee. Volgens die regering is daar 103 oorde in verskillende klimaatsones in die land. Toeriste-aantreklikhede sluit in meer as 2 000 mineraalbronne en meer as 12 000 historiese en kulturele monumente, waarvan vier Unesco-wêrelderfenisgebiede is (die Bagrati-katedraal Koetaisi, die Gelati-klooster, die historiese monumente van Mtscheta en die Bo-Swaneti). Van die land se belangrikste produkte is sitrusvrugte, tee, metale, chemikalieë en tekstielprodukte. Georgië het verder aansienlike hidroëlektrisiteitsbronne. Sy grootste invoerprodukte is gas, olieprodukte, masjinerie en onderdele, en vervoertoerusting. Die chroniese tekort aan energie- en gastoevoer in die verlede is oorbrug deur toenemende invoere uit Azerbeidjan in plaas van Rusland.
Georgië is ook ’n belangrike internasionale vervoertussenganger danksy die hawens van Batoemi en Poti, die oliepyplyn van Bakoe deur Tbilisi na Ceyhan (die Bakoe-Tbilisi-Ceyhan-pyplyn) en ’n parallelle pyplyn, die Suid-Kaukasus-pyplyn.
Dienste (wat nou 65% van die BBP uitmaak) in plaas van landbou (10,9%) word ’n al hoe groter faktor in Georgië se ekonomie, wat in 2008 ondanks die internasionale finansiële krisis met 2,3% gegroei het. In 2010–'12 het die ekonomie ’n groeikoers van 6% per jaar getoon. Die reële BBP het in 2010 met 6,3% gegroei en in 2011 het dit gestyg tot 7%. Buitelandse beleggings, wat voor die 2008-konflik die kern van die ekonomiese groei was, het egter nog nie ten volle herstel nie en werkloosheid was in 2010 steeds 16,3%.
Georgië hoop om in die toekoms ekonomiese groei te stimuleer deur belasting, buitelandse beleggings, hidroëlektrisiteit, landbou, toerisme en tekstielvervaardiging. Die regering het ook lof van die Wêreldbank gekry vir sy stryd teen korrupsie, wat ook ’n positiewe uitwerking op die ekonomie het.
Vervoer
Vervoer vind plaas per spoor, pad, lug en waterweë. Vanweë sy posisie in die Kaukasus en aan die Swartsee is Georgië ’n sleutelland waardeur energie-invoere van Azerbeidjan na die Europese Unie plaasvind. Die land het in onlangse jare baie geld bestee aan die modernisering van sy vervoerstelsels. Die bou van nuwe paaie was ’n prioriteit en dus het die paaie by groot stede soos Tbilisi drasties verbeter. Binnelandse paaie is egter steeds in ’n swak toestand en tot op datum is nog net een nasionale snelweg, die ს 1, gebou.
Die Georgiese spoorweg verskaf ’n belangrike verbinding met die Kaukasus, asook tussen die Swart- en Kaspiese See. Dit het die land in staat gestel om voordeel te trek uit toenemende energie-invoere van Azerbeidjan en die Europese Unie, die Oekraïne en Turkye. Die spoorweg het sedert 2004 nuwe treine aangeskaf en die bestuur hervorm om die diens doeltreffender en geriefliker te maak. Groot klem word ook gelê op infrastruktuele ontwikkeling, veral vir die Tbilisi-spoorwegaansluiting. Nog ’n projek wat beplan word, is ’n Kars-Tbilisi-Bakoe-spoorlyn wat ’n belangrike standaard-spoorverbinding sal verskaf tussen ’n groot deel van die Kaukasus en Turkye.
Daar is verskeie seehawens aan die Swartsee; die grootste is by Batoemi en is ’n belangrike vragterminaal in die Kaukasus wat dikwels ook deur Azerbeidjan gebruik word. Passasiersveerbote verbind Georgië met Turkye en die Oekraïne.
Rivierklowe van Maputa- tot Pondoland
Die rivierklowe van Maputa- tot Pondoland is 'n WWF-ekostreek van Suid-Afrika wat veral die riviere van KwaZulu-Natal en die Oos-Kaap omsoom. In die rigting van die kus grens dit aan die ekostreek AT0116, die kusreënwoud van Suid-Afrika se ooskus.
Rietbron
Rietbron is 'n klein dorpie in die Dr Beyers Naudé Munisipaliteit, Oos-Kaapprovinsie, 64 km noordwes van Willowmore en 85 km suidoos van Beaufort-Wes. Die R306-streeksroete verbind Rietbron met dié twee dorpe.
Rivierklowe van Maputa- tot Pondoland
Kenmerkend aan hierdie streek is houtagtige spesies soos Diospyros dichrophylla, Euphorbia triangularis, Rhus dentata en Senecio deltoideus. Van die meer wydverspreide spesies is Putterlickia pyracantha, Rhoicissus tridentata, Grewia occidentalis, Phyllanthus verrucosus en die grasspesie Panicum maximum.
Rietbron
Die dorpie het sy ontstaan te danke aan die gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk wat in 1913 deels van die NG gemeente Beaufort-Wes maar hoofsaaklik van Willowmore se gemeente afgestig is. Dit is 'n boerderysentrum vir 'n streek waarin daar hoofsaaklik met angoras geboer word.
The Penthouse: War in Life
The Penthouse: War in Life (Koreaans: 펜트하우스; Penteuhauseu) is 'n Suid-Koreaanse televisiereeks met Lee Ji-ah, Kim So-yeon, Eugene, Um Ki-joon, Park Eun-seok en Yoon Jong-hoon. Die reeks is geregisseer deur Joo Dong-min en geskryf deur Kim Soon-ok. Die verhaal fokus op eiendom en 'n onderwysoorlog, gekoppel aan die begeerte om die beste te wees. Dit beeld die solidariteit en wraak uit van vroue wat geen ander keuse gehad het, om verkeerd te doen om hulself en hul kinders te beskerm. Dit het op 26 Oktober 2020 op SBS TV première gekry. The first look teaser was released on September 29, 2020. Die eerste episode is op 29 September 2020 vrygestel. Die lokfilm vir seisoen 2 is op 12 Januarie 2021 uitgereik.
Melissa Hutchison
Melissa Hutchison (gebore 24 Oktober 1975) is 'n Amerikaanse aktrise.
Haute-Savoie
Haute-Savoie is sedert 1860 'n département in Auvergne-Rhône-Alpes, Frankryk, met ongeveer 793,938 inwoners. Die hoofstad (prefektuur) is Annecy.
30ste Oscar-toekenningsaand
Die 30ste Oscar-toekenningsaand is op 26 Maart 1958 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences in Hollywood gehou om erkenning te gee aan die rolprente van 1957.
Die Oscar vir draaiboek gebaseer op materiaal van ’n ander medium is toegeken aan Pierre Boulle vir The Bridge on the River Kwai, ondanks die feit dat hy nie kon Engels praat nie. Die eintlike skrywers, Carl Foreman en Michael Wilson, was in dié tyd op ’n swartlys en hul werk is nie op die skerm erken nie. Foreman en Wilson het intussen by die Academy erkenning vir hul bydrae gekry.
Joanne Woodward se Oscar vir beste aktrise in The Three Faces of Eve was die laaste keer in ’n lang tyd dat ’n rolprent vir beste aktrise gewen het sonder dat dit enige ander benoeming gekry het. Dit is eers 31 jaar later deur Jodie Foster geëwenaar vir haar rol in The Accused.
Peyton Place het die rekord van The Little Foxes geëwenaar vir die prent met die meeste benoemings sonder om ’n enkele prys te wen (9). Dit is eers in 1977 oortref deur The Turning Point, wat 11 benoemings gekry het sonder om te wen. Laasgenoemde rekord is in 1985 geëwenaar deur The Color Purple. Peyton Place het ook ’n rekord opgestel as die prent met die meeste akteursbenoemings sonder om een te wen (5). Dié rekord is een keer geëwenaar, in 1964 deur Tom Jones.
Pryse
Hier volg ’n lys van die belangrikste wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem en is in vet druk):
Pous Adrianus II
Adrianus II was die 106de pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Adrianus II is gebore in 792 in Rome uit die adellike geslag van die Colonna, die seun van biskop Talarus. Twee vorige pouse Pous Stefanus II en Pous Sergius II is ook uit die familie. Pous Gregorius IV maak hom kardinaal van Sint Markus. Hy is reeds na die dood van Pous Leo IV en Pous Benedictus III as pous voorgestel, maar het geweier. Op 14 Desember 867 op die ouderdom van 75 jaar, volg hy Pous Nicolaas I op en regeer presies vyf jaar tot sy dood op 14 Desember 872. Daar is gerugte dat hy vergiftig is. Hy word opgevolg deur Pous Johannes VIII. Die naam ‘Adrianus’ beteken 'inwoner van Adrië'.
Pontifikaat
Pous Adrianus II het die beleid van sy voorganger Pous Nicolaas I ten opsigte van die Franke voortgesit. Lotarius II, koning van Lotaringe sterf in 869 en die pous onderhandel met die Frankiese konings om die keiser Lodewyk II te laat erf van sy broer Lotarius.
Photius die patriarg van Konstantinopel is deur die nuwe keiser Basil van Masedonië verdryf, kort na die konsilie waarop die vorige pous Nicolaas I geëkskommunikeer is. Photius se teenstander Ignatius is nou weer die patriarg. Hy belê die Vierde konsilie van Konstantinopel (wat in Rome die agste ekumeniese konsilie genoem is) en ekskommunikeer Photius as ketter. Pous Adrianus was verteenwoordig op die konsilie, maar sy gesante kon nie die geskil oor die Bulgaarse kerk oplos nie.
Soos sy voorganger moes Adrianus hom onderwerp aan die keiser Lodewyk II. Lodewyk het die pous laat dophou deur Arsenius, biskop van Orte en Arsenius se nefie Teenpous Anastasius III wat toe die pous se bibliotekaris was.
As jong man was Adrianus getroud met Stefania, en hulle het 'n dogtertjie gehad. Beide het by hom gebly toe hy pous geword het. Hulle is egter vermoor deur 'n familielid van Anastasius, met de naam Eleuterius.
In Duitsland voer die pous deur die heiligverklaring van die abdis Walburga op 1 Mei, die Walpurgisnag in, wat op die nag voor 1 Mei gevier word.
Aan die begin van Adrianus II se pontifikaat het die hertog van Spoleto, Lambert I Rome aangeval tydens die heilige seremonies om dit te plunder. Die aanval is afgeweer, die hertog is geëkskommunikeer en die keiser het Lambert se hertogdom van hom af teruggeneem.
Die bekende sendelinge van die Slawiese volke sints Cyrillus en Methodius het die pous in 867 besoek. Hy het hulle toestemming gegee om Slawies, pleks van Latyn in die heilige rites te gebruik.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Alexander Dale Oen
Hy is op 30 April 2012 na 'n hartaanval bewusteloos in sy hotelkamer gevind. Hy het aan 'n kroniese hartsiekte gely wat ongewoon is vir 'n persoon van sy ouderdom en fiksheid. Hy is kort daarna, op die kruin van sy loopbaan oorlede.
Geertruida Kestell
Geertruida Anna (Truida) Kestell (21 Julie 1858 - 15 Augustus 1943) was die vrou van ds. John Daniel Kestell, ook bekend as Vader Kestell, 'n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk, Bybelvertaler, skrywer en kultuurleier, en die dogter van een van die eerste twee professore aan die Kweekskool op Stellenbosch, prof. Nicolaas Hofmeyr.
Sy is op 28 Februarie 1882 met ds. Kestell getroud terwyl hy leraar van die NG gemeente Kimberley was. Dwarsdeur sy kleurryke en veeleisende loopbaan het sy getrou bygestaan en hom ook tot aan sy dood in 1941 versorg. Uit die huwelik is twee seuns en twee dogters gebore, onder meer die bekende Trudie Kestell, wat 'n gesaghebbende op die gebied van die voorgeslagte van die Afrikaner was.
Een van Truida Kestell se broers was die omstrede predikant ds. Adriaan Hofmeyr.
Leopold Mozart
Leopold Mozart (1719 – 1787) was 'n Duitse komponis en violis. Hy was die vader van die beroemde Oostenrykse komponis Wolfgang Amadeus Mozart.
Peter Benson (akteur)
Peter Benson (3 April 1943 – 6 September 2018) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Trinity Tales (1975), A Dorothy L. Sayers Mystery (1987), A Touch of Frost (1992), en Heartbeat (1992).
Margaret Atwood
Margaret Eleanor Atwood (gebore op 18 November 1939 in Ottawa, Ontario, Kanada) is 'n Kanadese outeur, digter, literatuurkritikus, feminis en aktivis. Sy is een van die beroemdste skrywers van die laaste 50 jaar en is reeds beloon met die Arthur C. Clarke-toekenning, die Prins van Asturias-toekenning vir letterkunde, verskyn ses keer op die kortlys vir die Booker-prys wat sy twee keer gewen het, en is sewe keer reeds 'n finalis vir die Kanadese Governor General's Award wat sy ook twee keer gewen het.
Lewe
Atwood is gebore in die Kanadese hoofstad, Ottawa. Danksy haar pa se navorsing in entomologie maak klein Margaret reeds vroeg kennis met die Kanadese natuur, spesifiek die landskap van Quebec. Eers toe sy elf was het sy voltyds skoolgegaan, ten spyte waarvan sy reeds in 1957 haar hoërskoolloopbaan voltooi in Leaside, Toronto. In 1961 gradueer sy aan die Victoria University in die University of Toronto met 'n Baccalareus (hons) in Kunste, toegespits op Engelse letterkunde. Sy het nagraadse studies voltooi by Radcliffe College, en dit opgevolg met verdere studies vir 'n onvoltooide doktorsgraad by Harvard-universiteit.
Atwood het reeds sedert die sewentigerjare saam met die skrywer Graeme Gibson geleef. Tans is sy aktief in Kanadese groepe wat werk om klimaatsverandering te keer.
Seine-et-Marne
Seine-et-Marne is sedert 1790 'n département in Île-de-France, Frankryk, met ongeveer 1,390,121 inwoners. Die hoofstad (prefektuur) is Melun.
Pauly Shore
Pauly Shore (gebore 1 Februarie 1968) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Encino Man (1992), Son in Law (1993), Bio-Dome (1996), en Pauly Shore Is Dead (2003).
Melanie Hutsell
Melanie Hutsell (gebore 2 Augustus 1968) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Bridesmaids (2011) en Grown Ups 2 (2013), en in die televisiereekse Saturday Night Live (1975) en Lady Dynamite (2016).
Kaap Recife
Kaap Recife (Engels: Cape Recife; Portugees: Cabo de Recife) is die geografiese suidoostelike punt van Afrika. Dit is geleë sowat 15 km suid van die Suid-Afrikaanse hawestad Port Elizabeth en vorm die suidelike punt van die Algoabaai.
Die naam, Portugees vir "rif", verwys na die riwwe wat baie skepe gestrand het, waaronder Kapodistrias en Pati. Die Kaap Recife-vuurtoring is in 1849 hier gebou en lê in die Kaap Recife-natuurreservaat. Net noord van Kaap Recife is die Nelson Mandela-universiteit en die Port Elizabeth-lughawe geleë.
Kaap Recife is 'n gewilde plek vir branderplankry en snorkel. Verby die Kaap vloei die warm Agulhasstroom.
In 1973 is die 366 ha Kaap Recife-natuurreservaat gestig.
Ellen Hillingsø
Ellen Hillingsø (gebore 9 Maart 1967) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Credo (1997), Karla's World (2007), Karla & Katrine (2009), en The Experiment (2010) en in die televisiereeks Rita (2012).
Pluto se natuurlike satelliete
Pluto het vyf bekende natuurlike satelliete. Die grootste, Charon, is die grootste satelliet sover bekend in verhouding tot ’n voorwerp met planetêre massa waarom dit wentel. Pluto en Charon het ook permanent dieselfde kante na mekaar gedraai. Die ander mane, Nix, Hidra, Kerberos en Styx is baie kleiner. Laasgenoemde is die jongste Pluto-maan wat ontdek is, soos aangekondig op 11 Julie 2012.
Eienskappe
Die Pluto-stelsel is baie kompak. Pluto en Charon is al ’n dubbelplaneet genoem omdat Charon so groot is in verhouding tot Pluto (die helfte van sy deursnee en ’n agtste van sy massa). Charon is so groot dat Pluto om die stelsel se massamiddelpunt by ’n punt buite sy oppervlak draai.
Die mane Nix en Hidra is feitlik identies, hoewel laasgenoemde om die een of ander rede effens helderder is.
Vorming
Die Pluto-stelsel het vermoedelik ontstaan uit ’n groot botsing, nes dié wat vermoedelik die Aarde se maan geskep het. Die feitlik sirkelvormige wentelbane van die kleiner mane dui moontlik daarop dat hulle ook in dié botsing ontstaan het, eerder as dat hulle van buite aangetrek is. Daar kan nog soortgelyke mane om Pluto wees wat in die botsing ontstaan het, asook ander onontdekte voorwerpe wat van die Kuiper-gordel aangetrek is.
Pluto se mane
Die mane word hier aangedui volgens hul wentelperiode, van die kortste tot die langste. Charon, wat groot genoeg is dat sy oppervlak kon ineengestort het, word op ’n blou agtergrond aangedui.
Lafe McKee
Lafe McKee (23 Januarie 1872 – 10 Augustus 1959) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Man from New Mexico (1932), Queen of the Jungle (1935), Queen of the Jungle (1935), en I'm from the City (1938).
Pseudohalogeen
'n Pseudohalogeen is 'n chemiese verbinding wat in sy eienskappe 'n halogeen s'n benader.
Nes die halogene kan die pseudohalogene in die gasfase in radikale ontbind:
En dit kan as oksidant optree:
Met alkene kan addisie optree:
Deux-Sèvres
Deux-Sèvres is sedert 1790 'n département in Nieu-Akwitanië, Frankryk, met ongeveer 374,435 inwoners. Die hoofstad (prefektuur) is Niort.
Michael Bentine
Michael Bentine (26 Januarie 1922 – 26 November 1996) was 'n Engelse skrywer en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The Sandwich Man (1966) en in die televisiereekse The Bumblies (1954), ITV Play of the Week (1955), en Potty Time (1973).
Sannie Uys (skrywer)
Sannie Uys (1886–1976) was ’n skrywer van kortverhale. Die digter, dramaturg en skrywer Uys Krige is een van haar seuns.
Herkoms en vroeë lewe
Susanna Hermina Uys was op 8 Februarie 1886 op die plaas Kadie aan die Breederivier gebore, as een van ses kinders (een seun en vyf dogters) van Mattheus Gerhardus Uys (1848–1912) en Francina Gertruida Johanna Lourens (1853–1925). Sy word groot op die skaapplaas Bontebokskloof aan die voet van die Langeberg naby Swellendam. As skoolmeisie is haar sakgeld tien sjielings ’n kwartaal en sy verdien per geleentheid vyf sjielings vir haar lofrede oor Pink pills for pale people ten behoewe van ’n advertensiemaatskappy. Aanvanklik gaan sy aan die Victoria Grove High School for Girls op Riversdal skool, maar voltooi haar skoolloopbaan aan die Hoër Meisieskool Bloemhof op Stellenbosch. Aan die Victoria-Kollege op Stellenbosch bekwaam sy haar as onderwyseres en studeer ook klavier onder professor F.W. Jannasch. Hierna gee sy vir ’n ruk onderwys in musiek. Sy trou op 11 Februarie 1908 met Jacob Daniel (Japie) Krige, die bekende rugby Springboksenter en landdros en die egpaar het ses kinders, waarvan vier seuns en twee dogters. Onder hulle tel Mattheus Uys Krige (gebore 1910), die bekende digter (wat haar nooiensvan as naam kry), en François Krige (1913), die bekende kunsskilder. Die ander twee seuns is Bokkie (Jacobus Gerhardus Joubert – 1909), vertaler van Antoine de Saint Exupery se Vol de nuit as Nagvlug en Terre des hommes as Pioniers van die wolke, en Petrus Arnoldus (Arnold – 1911), terwyl die dogters Maria Magdalena (Mitzi – 1917) en Suzanne Hermine (1926) is. Suzanne is die moeder van die aktrise Grethe Fox. Nog ’n seun, Jacob Daniel Krige, is binne drie weke na sy geboorte in Junie 1922 oorlede.
Betrokkenheid in die gemeenskap
Weens haar man se werk as magistraat word hy gereeld verplaas en moet die gesin noodgedwonge baie verhuis. Hy is eers klerk in die magistraatskantoor op Clanwilliam, maar word kort daarna na Uniondale verplaas. Van Uniondale verhuis die gesin na Bredasdorp, waar hulle op die plaas Zandhoogte bly. In 1917 verhuis hulle na Kaapstad, waar hulle in Hastingsstraat 17 in Tamboerskloof woon. Teen die middel van 1919 verhuis die gesin na Van Riebeeckshof in Bellville. Hier woon hulle net ’n jaar voordat haar man ondermagistraat in Stellenbosch word en die gesin verhuis in 1920 hierheen. Aan die begin van 1927 verhuis hulle na Cathcart, waar haar man sy eerste volwaardige magistraatspos beklee. Tydens haar huwelik neem sy aktief deel aan gemeenskapsaktiwiteite. Sy is een van die eerste vroue wat op ’n skoolkomitee dien en het ’n leidende aandeel aan liggame soos die Afrikaanse Christen Vrouevereniging (ACVV) en die Vroue Landbouvereniging (VLV). Op Cathcart dien sy ook op die bestuur van die Helpmekaar-Vereniging. Sy en haar man verhuis in 1933 na Ladybrand in die Vrystaat, waarheen haar man verplaas word.
Europese reise, latere jare en sterfte
In 1935 onderneem sy ’n uitgebreide reis deur Europa. Sy ontmoet haar seun Uys, wat daardie tyd in Spanje woonagtig is, in Maart 1935 in Gibraltar en saam reis hulle deur Spanje, Italië, Frankryk, België en Nederland. Na haar man se aftrede op Bethlehem in die vyftigerjare, verhuis hulle na Claremont en later na Tuine in Kaapstad. Op 14 Januarie 1961 is haar man hier oorlede. Sy onderneem in 1971 ’n reis na Europa saam met haar dogter Suzanne, waar sy in Rome ook ’n kort ruk by haar seun Uys aansluit, wat op daardie tydstip by sy seun kuier. Op Vrydag, 20 Februarie 1976 is sy in Kaapstad oorlede.
Skryfwerk
Sy begin eers in haar vyftigerjare skryf en beeld veral die laat negentiende-eeuse lewe in die Swellendamse distrik uit in haar verhale, sketse en radiopraatjies. Haar eerste gepubliseerde werk is ’n skets wat in die tydskrif The Cape geplaas word. Die uitstaande positiewe kenmerk van haar kortverhale is die eenvoudige woorde en vertelstyl, waardeur sy goed gekose besonderhede bekendmaak wat telkens meer verklap as wat dit op die oog af lyk. Sy het ook ’n goeie sin vir die geloofwaardige ontknoping van haar verhale, terwyl sy knap gebruik maak van ironie. Daarteenoor is haar taalgebruik soms onpresies en word die karakters nie altyd genoegsaam as mense uitgebou nie.
Sannie Uys se tweede bundel kortverhale, Papawers en pikkewyne, bevat onder andere Die sterfbed wat beskou kan word as haar beste kortverhaal en een van die beste in Afrikaans. Hierin onthou ’n ou man op sy sterfbed sy hele lewe van heidense wellustigheid en sy talle ervarings met vroue, waardeur ook sy hele verlede stuksgewys ontbloot word. Hierdie verhaal word eers in Standpunte van April 1949 gepubliseer en D.J. Opperman, die destydse redakteur, is so beïndruk daarmee dat hy dit in die prominente posisie van die begin van die uitgawe plaas. Ook in hierdie bundel is Die twee kinders en Ek is ’n Christen, wat beide in vertaling groot belangstelling wek. Ek is ’n Christen het as tema die vrees van ’n jong swart vrou wat deur haar stamgenote gedwing word om deel te neem aan ’n rituele moord. Die titelverhaal, Papawers en pikkewyne, demonstreer op mikrovlak die impak van die vertroebelde rasseverhoudings in die land, waar die onregverdige en onbeskaafde optrede van ’n wit vrou teenoor haar swart huisbediende uitgebeeld word. Die pottebakker se werk het misluk vertel hoe ’n ongetroude moeder se lewe weer koers kry deur ’n kind. Sy skryf ook die ongepubliseerde kort roman Die melkbos, wat later deur haar kleinseun Revie Fox as die basis vir ’n televisieverhaal gebruik word.
The two children, wat in ’n uitgawe van Charm gepubliseer word, is haar eerste verhaal wat in Engels gepubliseer word. Dit is ’n verhaal oor haarself en ’n swart seun. Haar tweede verhaal in Engels, I am a Christian, trek aandag toe dit in 1960 in die versamelbundel South African stories, saamgestel deur David Wright, opgeneem word. Dit verskyn ook in ’n Switserse bloemlesing van Suid-Afrikaanse kortverhale, uit die Engels in Duits vertaal deur die bekende vertaalster, Elizabeth Schnack. Haar Engelse bundel kortverhale, The nightingale sings, waarin sy en Uys Krige van haar bekendste verhale in Engels vertaal, word in 1964 gepubliseer. Hierin slaag sy uitmuntend daarin om die stories te laat leef in keurige Engels, sonder enige verlies van die ironie en die feitlik universele angel in die stert, waardeur die einde die hele verhaal verlig en nuwe betekenis gee.
Sidsel Hindhede
Sidsel Hindhede (gebore 1993) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Løftet på broen (The Promise on the Bridge) en in die televisiereekse SOKO Wismar (2004) en Rote Rosen (2006).
2016 Verenigde State Grand Prix
Die 2016 Formule Een Verenigde State Grand Prix het op 23 Oktober 2016 op die Circuit of the Americas in Austin, Texas plaasvind. Dit was die agtiende wedren van die kampioenskapseisoen gewees.
Mercedesjaer Nico Rosberg het die F1-Wêreldbestuurderskampioenskap gelei met 'n voorsprong van 33 punte oor spanmaat Lewis Hamilton. Mercedes het 'n onaantasbare voorsprong van 208 punte oor Red Bull Racing in die F1-Wêreldvervaardigerskampioenskap gehad.
Bande
Pirelli het die volgende bande verskaf vir gebruik te Circuit of the Americas:
Bobby Short
Robert Waltrip Short  beter bekend as Bobby Short (15 September 1924 – 21 Maart 2005) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Blue Ice (1992), Manhattan Murder Mystery (1993), en Argo (2012), en in die televisiereeks In the Heat of the Night (1988).
Tarn
Tarn is sedert 1790 'n département in Oksitanië, Frankryk, met ongeveer 386,543 inwoners. Die hoofstad (prefektuur) is Albi.
Tracy Hutson
Tracy Hutson is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mixed Signals (1997) en Endsville (2000), en in die televisiereeks Pacific Blue (1996).
Henri de Toulouse-Lautrec
Henri Marie Raymond de Toulouse-Lautrec-Monfa (24 November 1864 – 9 September 1901), ook bekend as Henri de Toulouse-Lautrec, was ’n Franse skilder, kunsdrukker en illustreerder wie se uitbeelding van die kleurryke en teatrale lewe in die Parys van die laat 19de eeu ’n versameling opwindende, elegante en uitlokkende werke van die moderne en soms dekadente lewe van die tyd tot gevolg gehad het. Toulouse-Lautrec is onder die bekendste skilders van die Post-Impressionistiese periode, ’n groep wat Cézanne, Van Gogh en Gauguin ingesluit het. In 2005 is ’n nuwe rekord by Christie's opgestel toe Die Wasvrou, ’n vroeë skildery, vir $22,4 miljoen (destyds sowat R142 miljoen) verkoop is.
Vroeë lewe
Henri Marie Raymond de Toulouse-Lautrec-Monfa is in die Hotel du Bosc in Albi, Frankryk, gebore as die oudste kind van graaf Alphonse Charles de Toulouse-Lautrec-Monfa en sy vrou, Adèle Zoë Tapié de Celeyran. Hy was dus lid van ’n aristokratiese gesin (afstammelinge van die grawe van Toulouse en Lautrec en die burggrawe van Montfa, ’n dorp in die suide van Frankryk). ’n Jonger broer is in 1867 gebore, maar is die volgende jaar oorlede.
In 1875 het Toulouse-Lautrec na Albi teruggekeer omdat sy ma besef het hy het gesondheidsprobleme. Sy het dokters geraadpleeg in haar soeke na ’n oplossing vir sy groei- en ontwikkelingsprobleme.
Gestremdheid en gesondheidsprobleme
Toulouse-Lautrec se ouers was neef en niggie (sy twee oumas was susters) en hy het gesondheidsprobleme gehad wat soms toegeskryf word aan ’n geskiedenis van familieteling.
Op 13 het Toulouse-Lautrec sy regterdybeen gebreek en op 14 sy linkerdybeen. Die breuke het nie heeltemal genees nie. Moderne dokters skryf dit toe aan ’n onbekende genetiese afwyking, moontlik piknodisostose (ook bekend as Toulouse-Lautrec-sindroom), of ’n afwyking verwant aan osteopetrose, akondroplasie of osteogenesis imperfecta. Sy bene het ophou groei en hy was as ’n volwassene baie kort (1,42 meter). Hy het die bolyf van ’n volwassene gehad, maar die bene van ’n kind. Hy het na berig word hipertrofiese geslagsdele gehad, waar die organe in grootte toeneem weens die vergroting van die volume van die afsonderlike selle.
Omdat hy fisiek nie kon deelneem aan die aktiwiteite wat die mans van sy tyd geniet het nie, het Toulouse-Lautrec hom in sy kuns verdiep. Hy het ’n belangrike Post-Impressionistiese skilder, Art Nouveau-illustreerder en litograaf geword, en het in sy kuns baie besonderhede oor die laat 19de-eeuse Boheemse leefstyl in Parys uitgebeeld. Hy het in die middel van die 1890's verskeie illustrasies gelewer vir die tydskrif Le Rire.
Terwyl hy in Nice gebly het, het sy vordering met skilder- en tekenwerk Princeteau beïndruk, en hy het Toulouse-Lautrec se ouers oorreed om hom na Parys te laat terugkeer om onder die gesiene portretskilder Léon Bonnat te studeer. Toulouse-Lautrec se ma het hoë ambisies gehad en met die hoop dat haar seun ’n bekende en gerespekteerde skilder sou word, het sy die familie se invloed gebruik om Toulouse-Lautrec by Bonnat sy ateljee in te kry.
Parys
duimnael|links|La toilette, 1896. Toulouse-Lautrec het gehou van Montmartre, die deel van Parys wat bekend was vir sy Boheemse leefstyl en die uithangplek van kunstenaars, skrywers en filosowe. Sy studies by Bonnat het hom in die hart van Montmartre geplaas, ’n gebied wat hy in die volgende 20 jaar selde verlaat het. Nadat Bonnat ’n nuwe werk gekry het, het Toulouse-Lautrec in 1882 na die ateljee van Fernand Cormon verskuif en nog vyf jaar studeer. Hy het ’n groep mense bevriend met wie hy vir die res van sy lewe kontak behou het. In dié tyd het hy Émile Bernard en Vincent van Gogh ontmoet. Cormon, wat meer toegeeflik as Bonnat was, het sy studente toegelaat om deur Parys te loop en onderwerpe te soek om te skilder. In dié tyd het Toulouse-Lautrec sy eerste ontmoeting met ’n prostituut gehad (wat na bewering deur sy vriende betaal is), en dit het gelei tot sy eerste skildery van prostitute in Montmartre, ’n vrou wat glo Marie-Charlet genoem is.
Van 1889 tot 1894 het Toulouse-Lautrec op ’n gereelde basis deelgeneem aan die "Société des Artistes Indépendants". Hy het verskeie landskappe van Montmartre geskilder. Diep binne-in Montmartre was die tuin van Monsieur Pere Foret, waar Toulouse-Lautrec ’n reeks skilderye gemaak het van Carmen Gaudin, dieselfde rooikop wat in Die Wasvrou verskyn. In dié tyd het die Moulin Rouge geopen. Toe die restaurant se kabaret open, is Toulouse-Lautrec gevra om ’n reeks plakkate te maak. Sy ma het Parys verlaat en hoewel hy ’n inkomste van sy familie gekry het, het die plakkate aan hom sy eie inkomste besorg. Ander kunstenaars het op sy werk neergesien, maar Toulouse-Lautrec het hulle geïgnoreer. Die kabaret het vir hom ’n plek uitgehou en sy skilderye uitgestal.
Onder die bekende werke wat hy vir die Moulin Rouge en ander Paryse nagklubs geskilder het, is uitbeeldings van die sangeres Yvette Guilbert en die danseresse Louise Weber en Jane Avril.
Londen
duimnael|Vrou by die bad, 1896. Toulouse-Lautrec se familie was versot op Engeland. Hoewel hy nie so goed Engels gepraat het as wat hy voorgegee het nie, was sy Engels goed genoeg om na Londen te reis. Terwyl hy daar was, het hy ’n kommissie van die J. & E. Bella-maatskappy gekry om ’n plakkaat te maak om hul konfetti te adverteer (dit is later verbied ná die Mardi Gras van 1892) asook vir die fietsadvertensie La Chaîne Simpson.
Hy het ook Oscar Wilde in Londen ontmoet en met hom bevriend geraak. Toe gevangenisstraf Wilde in Londen in die gesig staar, het Toulouse-Lautrec vir hom voorbrand gemaak. Toulouse-Lautrec se portret van Wilde is in dieselfde jaar as Wilde se verhoor gemaak.
Alkoholisme
Toulouse-Lautrec is gespot oor sy kort figuur en fisieke voorkoms, en dit het daartoe gelei dat hy begin drink het. Hy het aanvanklik net bier en wyn gedrink, maar eindelik het hy na die sterk drank absint oorgeslaan. Die skemerkelkie "Aardbewing" (Tremblement de Terre) word aan Toulouse-Lautrec toegedig: dit is ’n sterk mengsel van die helfte absint en die helfte konjak (in ’n wynglas, soms voorgesit met ysblokkies en soms geskud met ys). Om seker te maak hy het altyd alkohol by hom, het Toulouse-Lautrec sy wandelstok (wat hy nodig gehad het om te loop) uitgehol en met drank gevul.
Hy het ook daarvan gehou om prostitute te besoek. Hy was gefassineer deur hul leefstyl en die leefstyl van die stedelike laer klasse; hy het hulle later in sy skilderye uitgebeeld. Sy mede-skilder Édouard Vuillard het later gesê "die ware rede vir Toulouse-Lautrec se gedrag was moreel van aard – hy was te trots om sy lot te aanvaar as ’n fisieke frats, ’n aristokraat wat afgesny is van sy soort weens sy groteske voorkoms. Daar was vir hom ’n ooreenkoms tussen sy eie toestand en die prostitute se gebrek aan moraal."
Dood
duimnael|regs|Toulouse-Lautrec se graf in Verdelais. Teen Februarie 1899 het die alkohol sy tol begin eis, en Toulouse-Lautrec het inmekaargesak weens uitputting en die gevolge van alkoholisme. Sy familie het hom vir drie maande in die Folie Saint-James, ’n sanatorium in Neuilly, laat opneem. Terwyl hy daar was, het hy 39 "Sirkusskilderye" voltooi. Ná sy vrylating het hy vir ’n ruk na Parys teruggekeer en toe deur Frankryk gereis. Sy fisieke en geestelike gesondheid het vinnig begin agteruitgegaan weens alkoholisme en sifilis, wat hy glo gekry het by Rosa La Rouge, die prostituut wat die onderwerp van verskeie van sy skilderye was.
Op 9 September 1901 is hy op die ouderdom van 36 op die familielandgoed, Château Malromé in Saint-André-du-Bois, dood aan komplikasies van alkoholisme en sifilis. Hy is begrawe in Cimetière de Verdelais, Gironde, ’n paar kilometer van die landgoed.
Ná sy dood het sy ma en sy kunshandelaar, Maurice Joyant, sy kuns bevorder. Sy ma het geld geskenk vir ’n museum in Albi, sy geboorteplek, om sy werk uit te stal. Die Toulouse-Lautrec-museum besit die grootste versameling van die kunstenaar se werk in die wêreld.
Kuns
duimnael|Selfportret in die skare, By die Moulin Rouge, 1892, Art Institute of Chicago. In sy loopbaan van minder as 20 jaar het Toulouse-Lautrec 737 olieskilderye, 275 waterverfskilderye, 363 afdrukke en plakkate, 5 084 tekeninge, verskeie keramiek- en kleurglaswerke en ’n onbekende getal verlore werke gemaak. Sy invloed deur die Impressioniste, veral Manet en Degas, is duidelik. Sy styl is ook beïnvloed deur die klassieke Japannese houtdrukke wat in kunskringe in Parys gewild geraak het.
Hy het daarin uitgeblink om mense in hul werkomgewing uit te beeld, met die kleur en beweging van die opgesmukte naglewe, maar sonder die glans. Hy was meesterlik in die uitbeelding van ’n skare waarin die figure hoogs geïndividualiseer is. In die tyd waarin hy geskilder het, kon die individuele figure in sy groter skilderye bloot aan hul silhoeët uitgeken word, en die name van baie van hierdie karakters is opgeteken. Sy behandeling van sy onderwerpe, of dit portrette, naglewetonele of intieme studies was, word beskryf as beide simpatiek en onpartydig.
Toulouse-Lautrec se talentvolle uitbeelding van mense was vanweë sy spesifieke styl, wat uiters liniêr is en groot klem op kontoere lê. Hy het die verf dikwels in lang, dun hale aangewend wat ’n groot deel van sy doek laat deurskyn het. Baie van sy werke kan beskryf word as tekeninge in kleurverf.
Els (gereedskap)
'n Els is 'n stuk handgereedskap wat bestaan uit 'n staalstaaf met 'n skerp punt aan die een kant en 'n handvatsel aan die ander kant. Dit word gebruik om klein, vlak gaatjies in voorwerpe te steek. So 'n gaatjie kan as gids dien om 'n boorpunt te lei. Gaatjies kan ook in in sagte hout gesteek word om kleinerige skroewe vas te draai, sodat dit nie geboor hoef te word nie. Tydens die verwerking van leer word 'n els gebruik om stikgaatjies te maak.