cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maria Elizabeth Rothmann
Kortverhale en novelle
In die jare 1922 tot 1941 publiseer sy verskeie sketse, essays en verhale in Die Burger en Die Huisgenoot en keuses hieruit (saam met nuwe stukke) word later gebundel as Uit en tuis, So is onse maniere en drie stukke ook in die versamelbundel Die dammetjie. Hierdie stukke munt uit deur hulle fyn waarneming en die beskrywing van die verbintenis van die mens met al die elemente van die skepping, asook die ander lewende wesens. In al hierdie stukke staan die vertelster telkens in die sentrum met haar gedagtes en gevoelens, sodat die herhaalde uitweidings, beskoulike gedeeltes en didaktiek volledig deel van die geheel word en nie die eenheid van die skets of vertelling versteur nie. Uit en tuis is ’n keur uit haar joernalistieke werk van die tydperk 1922–1938, waar sy bydraes gelewer het tot Die Burger, Die Huisgenoot, Die Boerevrou en Die Brandwag. Dit bevat essays oor veral die natuurverskynsels wat die grondslag van alle lewe is, dinge soos blomme, diere, bome, reën, voedsel, bome, berge en die see. Sy beskryf die skoonheid en voorsiening van die land maar ook die impak van droogte. Sy sien die groot dinge raak maar ook die kleiner wonders, soos ’n pakesel tussen ’n trop skape in Boesmanland. Teen hierdie agtergrond betrag en bedink sy dan die mens in sy doen en late, met die resultaat dat diep insig ontstaan deur betragting van eenvoudige en klein dinge. Uit hierdie geskrifte blyk die vermoë om dinge te begryp teen die groot agtergrond van die totale lewe en om dit in helder en fyn prosa te verwoord. Besondere aandag word gegee aan gewoontes en maniere van die verlede, soos toe die mense nog in ’n buite-oond gebak het en self hout in die veld bymekaar gemaak het vir die kombuisvuurherd. Ook besondere karakters uit hierdie verbygegane tydperk word geskilder, soos die Engelse Miss Thompson wat die plaaskinders geleer het, maar self nooit kon aanpas nie en Ouma wat self verseker het dat haar doodkis klaar betaal is en gereed gestaan het. ’n Wonder uit hierdie bundel beskryf die gelyktydige ondergang van die son en opkoms van die maan, op so ’n wyse dat die leser met eerbied en ontsag vervul word. Die bergspits Maskam, naby Vanrhynsdorp, word op oortuigende wyse deur die verbeelding met persoonlike eienskappe beklee. Daar is ook gevoelige sketse oor bruin mense en persone wat ’n invloed op hulle omgewing gehad het (soos Sendelingsvrou) en enkele openbare en kunstenaarsfigure (president Reitz, Melt Brink, Hugo Naudé en Eugène Marais). Elize Botha neem die opstelle Op die Kamiesberge, Augustus-September 1928 en Grond uit hierdie bundel op in Afrikaanse essayiste. Uit en tuis word spesiaal vermeld met die toekenning van die Hertzogprys aan M.E.R. se oeuvre in 1953.
In So is onse maniere verskyn onder andere die verhaal Die plig (wat uit 1941 dateer), waarin die verteller in ’n nugter styl die karakters Sarie en tant Maria laat besin oor die vraag wat plig behels. Hoewel hierdie vraag gevra word teen die agtergrond van die lewens van eenvoudige, nederige mense, styg die impak van die vraag en beskrywing uit ver bokant die gegewe. Tant Sarie moes haar lewe lank haar swaksinnige suster Kristien oppas en het daardeur ongetroud moes bly, terwyl tant Maria haar man, oom Teunsie, getrou bygestaan en in moeilike omstandighede ses kinders in die lewe gebring het. Die skrywer bereik ’n besondere kontraswerking in die uitbeelding van die twee vroue, sodat die verhaal deur die uitsigloosheid van hierdie mense ’n aanklag teen die wreedheid van die lewe word. Wat oorspronklik in 1939 as ’n reeks in Die Huisgenoot verskyn het, word later gebundel as Vroue wat Jesus geken het, waarin M.E.R. uitwys hoe Jesus nie onderskeid getref het tussen mans en vroue nie en dieselfde verstand en vermoëns van vroue verwag het, ten spyte van die sosiale stand van die geslagte in daardie tyd. Na ’n algemene posisionering spits die skrywer haar beskouing toe op die twee susters Martha en Maria en op die moeder van Jesus.
Versamelbundels
Onder die titel Kom nader versamel Alba Bouwer, Audrey Blignault en Rykie van Reenen ’n verteenwoordigende keuse uit haar korter werk. Ten tye van haar honderdste verjaarsdag in 1975 verskyn ’n keuse uit haar werk, saamgestel deur Elize Botha, onder die titel M.E.R. van naby gesien, asook die huldigingsbundel M.E.R. 100, met artikels van mense wat sy in haar lewe goed leer ken het.
Charles Fourie
Afrikaans
“Inferno” (met ’n titel wat Dante se Goddelike Komedie in die herinnering roep en ’n reis deur die hel suggereer), is ’n radiovervolgverhaal wat in 2010 oor Radiosondergrense uitgesaai word. Hierin is ’n groep uiteenlopende speurders op die spoor van ’n ontwykende reeksmoordenaar. In 2013 word “Purgatorio” uitgesaai, ’n vervolg op “Inferno”. Verskeie van die karakters keer terug, insluitende die baasspeurder Frans Malan. Malan span saam met die polisiekaptein Marijke Louw om ’n moetie-moordenaar vas te trek.
Sy kortverhaal “Nelson geniet Zanzibar” word in die versamelbundel “Vonkfiksie” opgeneem en ander Engelse en Afrikaanse kortverhale verskyn in tydskrifte en die elektroniese media.
Engels
In 2013 skryf Fourie die drama “Happy”, oor die lewe van Happy Sindane, wat in 2003 landswyd beroering veroorsaak wanneer hy beweer hy is ’n wit seun wat deur ’n swart gesin ontvoer is en toe moes groot word in ’n swart township. DNS-toetse bewys later hy is die seun van ’n Duitse man en sy huiswerker. In April 2013 word Happy se lewe beëindig wanneer hy in die nedersetting Tweefontein in Mpumalanga met klippe dood gegooi word. In die drama word Happy se soeke na identiteit, sy ouers en liefde uit sy perspektief uitgebeeld. Die drama speel af in ’n mengsel van Engels, Afrikaans, isiNdebele (Happy se huistaal) en ’n paar van die ander amptelike landstale, wat op sigself simbolies is van die soeke na identiteit. “Wound” debuteer by die Grahamstad Nasionale Kunstefees van 2014. Dit is die verhaal van twee gewonde mense wat op ’n speelse sadomasochistiese manier na heling soek, waarby die persoonlike sowel as die politieke landskap betrek word. Ander Engelse dramas uit sy pen sluit in “Diesel and Dust” (wat in 1990 op die Grahamstadse Kunstefees debuteer en later ook in die Kleinteater in Kaapstad opgevoer word), “Rainbow Electric Roadhouse” (in 1991 opgevoer by die Grahamstadse Kunstefees), “Smiling Iona” (wat in 1992 in die Rockspider-teater in Kaapstad debuteer), “Mouthpieces” (in 1994 in die Langstraat-teater in Kaapstad opgevoer), “Here’s Vannermerwe” en die Engelse weergawe van “Stander”, wat in 2004 in die Baxter-teater in Kaapstad debuteer.
Hy versorg in 2006 die versamelbundel “New South African Plays” (met dramas van Rehane Abrahams, Sibusiso Mamba, Ashwin Singh, Beverley Naidoo, James Whyle en Mike van Graan) wat in Brittanje gepubliseer word. Sy eie dramas, soos “Big boys” en “The Parrot Woman”, word ook gereeld in Brittanje opgevoer.
Verder vervaardig hy die kortfilms, “A report after apartheid” (in 1993 gebaseer op Kafka se “Report to an Academy”), “The sandbox” (in 1994 gebaseer op Edward Albee se “The sandbox”), wat nie uitgesaai word nie, en “Desire”, wat in 1996 by die Sithengi filmfees uitgesaai word. Vir televisie lewer hy ook werk. “A reel life” is ’n dokumentêre film oor Jana Cilliers se lewe en werk wat in 1997 oor SABC3 gebeeldsend word. Die televisiereekse “Binnelanders”, “Unicity” en “Rubicon” word ook deur hom geskryf. Hy skryf die draaiboek vir die Afrikaanse situasiekomedie “Deeltitel Dames”, wat in 2010 oor KykNet gebeeldsend word.
2 Januarie
2 Januarie is die tweede dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender. Daar volg nog 363 dae in die res van die jaar (364 in skrikkeljare).
Jeep Wrangler
Die Jeep Wrangler is 'n kompakte en mediumgrootte (Wrangler Unlimited modelle) vierwielaandrywing veld- en sportnutsvoertuig (SNV), vervaardig deur die Amerikaanse motorvervaardiger Chrysler, onder sy Jeep-merk - en tans in sy derde geslag.
Die Wrangler is nie 'n direkte afstammeling van die Tweede Wêreldoorlog se Willys MB of Willys burgerlike Jeeps (Jeep CJ) van die middel-1940s tot 1980s, later deur Kaiser-Jeep en deur die Amerikaanse Motors (AMC) gebou, ten spyte van die algemene wanopvatting. Dit word geïllustreer deur die fabrieksgedenkplate aangebring aan die laaste Jeeps (CJ-7) wat geproduseer is, en wat lees "laaste van 'n groot ras".
Nemunas
Die Nemunas (Duits: Memel; Belarus: Нёман, Njoman; Russies: Неман, Neman; Pools: Niemen) is 'n Noordoos-Europese rivier met 'n lengte van 937 kilometer wat in Belarus ontspring, deur Litaue vloei en hier in die strandmeer Koerse Haf en die Oossee uitmond. Sy benedeloop met die Rusnė-rivier (die noordelike takrivier in die Nemunas-delta) vorm die grens tussen Litaue en die Russiese eksklawe Kaliningrad-oblast.
Maria Elizabeth Rothmann
Versamelbundels
Sy publiseer kortverhale in tydskrifte, waaronder Die hol krans en ’n Egpaar in Standpunte. Verskeie van haar kortverhale word in versamelbundels opgeneem, soos Die hol krans in Kortpad onder redaksie van F.V. Lategan; Die boodskap in Die Afrikaanse kortverhaalboek onder redaksie van Abraham H. de Vries en Vertellers van Merwe Scholtz; Die plig in Kort keur van Abraham H. de Vries; en Die bruilof in Halfeeu, waarin P.G. du Plessis hoogtepunte uit die eerste vyftig jaar van Die Huisgenoot saambundel. Laasgenoemde verhaal vertel van Edie en Cloete se troue en ook van die moord op ou Aron, Stewie se begrafnis en die verhoor en teregstelling van die moordenaar. Hierdie uiteenlopende verhale word aanmekaar gekoppel deur die feit dat die bruidegom en die galg op dieselfde trein aangekom het. Een en ander oor Eugène Marais (oorspronklik gepubliseer in So is onse maniere) word opgeneem in Dames 17 onder redaksie van C.J.M. Nienaber; Onweershoogte in Kernbeeld van die Afrikaanse kortverhaal van F.V. Lategan; ’n Filosoof in Vuurslag en Hoe hulle Martjie weer gekry het in Wys my waar is Timboektoe, beide onder redaksie van Hennie Aucamp.
Nemunas
Die historiese gewes Memelland, wat noord van die Memel- of Nemunasrivier tot by die stad Klaipėda (Duits: Memel) strek, het sedert 1871 deel uitgemaak van die Duitse Ryk, maar is in 1920 onder die administrasie van die Volkebond geplaas en in 1923 deur Litaue beset en geannekseer.
Maria Elizabeth Rothmann
Romans
Sy publiseer ook twee romans, Na vaste gange, wat die huwelik tussen ’n Indiër en blanke vrou beskryf, en Die eindelose waagstuk, wat ’n mislukte huwelik as tema het. In Na vaste gange trou die Nederlandse meisie Marianna van Eyck met die goedkeuring van haar ouers met die Indiër Sitanah Kundu, wat later sterf en haar skatryk agterlaat. Die Afrikaner Loot Valkenburg, wat haar pa aanstel om haar met haar geërfde sakebelange by te staan, bedrieg haar en steel ’n groot klomp geld. Sy verhuis dan na die Bolandse dorp Retief, waar sy goed aanpas en met ’n maatskaplike projek begin om arm Afrikaanse meisies op te voed. Met hierdie roman bring die skrywer die sterk boodskap dat iemand wat ’n maatskaplike fout maak (in hierdie geval die gemengde huwelik) nie noodwendig ten gronde gaan nie en dat swak elemente in elke nasie voorkom. As roman is hierdie werk egter minder geslaagd, veral omdat die verhouding en huwelik tussen Marianna en Kundu, wat die toekomstige gebeure veroorsaak, nouliks belig word. Die eindelose waagstuk beskryf die verhaal van ’n mislukte huwelik tussen die predikantsdogter Rensie Theunissen en die sakeman Lukas Steinbach. Die titel verwys na die feit dat elke huwelik ’n groot waagstuk is, maar tog ’n waagstuk wat deur die eeue heen geredelik onderneem is. Rensie en Lukas se huwelik misluk omdat daar geen ware geesverwantskap tussen hulle bestaan nie. Lukas bevredig sy heersersdrang deur oorwinnings in die sakewêreld en ook oor vroue. Wanneer Rensie van sy owerspel bewus word, kom die egpaar ooreen om die skyn te bewaar ter wille van die kinders. Hoewel die huwelik reeds op hierdie stadium misluk het, is die werklike egskeiding eers veel later, juis op die tydstip toe haar 47-jarige broer Gert sy vrees vir die huwelik oorkom en aankondig dat hy gaan trou. In hierdie roman besin M.E.R. oor die essensie van menswees en verhoudings, met die eindelike boodskap dat die oorsaak van lewensmislukking gewoonlik is dat die persoon slegs aan homself gedink het. Ware sukses en vreugde word in die meelewing met ander gevind. Ook hierdie roman faal in die uitbeelding van die huwelikskonflik tussen Rensie en Lukas, met meeste van die aksie wat eers gebeur nadat die verhouding reeds misluk het en die partye besluit om te skei. Die fokus van die romans is dus telkens die sterk vrou en haar vriendskaplike verhoudings met ander, familie en vriende, maar nie die sentrale man-vrou huweliksverhouding nie. Die eindelose waagstuk word spesiaal vermeld met die toekenning van die Hertzogprys aan M.E.R. se oeuvre in 1953.
Nie-fiksie
Haar bydrae tot die Carnegie-kommissie van ondersoek na die armblanke-vraagstuk van Suid-Afrika word gepubliseer in Die armblanke vraagstuk in Suid-Afrika: Verslag van die Carnegie-kommissie (Deel V) onder die titel Die moeder en die dogter van die arm gesin. Hierin ondersoek sy die lewensomstandighede van ’n groot aantal armblanke huisgesinne met spesiale klem op die rol van die moeder en die lewensomstandighede van die dogters. Sy sien die moeder as sentraal in die huisgesin en van kardinale belang vir die kweking van maatskaplike sin en waardes vir die res van die gesin. Die moeilike omstandighede en afsondering waarin die moeder haar bevind lei dan tot die aftakeling van die hele gesin. In hierdie feitelike verslag is dit haar suiwer aanwending van die taal wat tref, waar sy onopgesmuk en aan die hand van talle voorbeelde die betoog duidelik en helder uiteensit. Dit is dus nie net haar insig wat tref nie, maar veral ook haar kommunikasievermoë. Ten spyte van die wetenskaplike verantwoording eie aan die verslag is sy hier ook die storieverteller wat die aandag vasvang en hou. Haar aanraking met die armes en hulle omstandighede het daarna ’n klaarblyklike impak op haar letterkundige werk. Interessant is ook die talle gevallestudies wat sy insluit ter illustrasie van die beginselpunte wat sy maak.
Sy versorg en verafrikaans ook haar broer Frits se oorlogsdagboek in Oorlogsdagboek van ’n Transvaalse burger te velde. Haar inleiding en aantekeninge by hierdie oorlogsdagboek (in die essays Ontwikkeling van ’n Afrikaner en Geskiedkundige oorsig) is bewys van haar begrip van ’n geskiedkundige situasie en haar merkwaardige objektiwiteit en wysheid in haar beoordeling hiervan. Hierdie twee kultuurhistoriese essays word spesiaal vermeld tydens die toekenning van die Hertzogprys aan haar.
Nemunas
Etimologie
Die Duitse naam Memel is volgens sommige taalwetenskaplikes aan Koers en Lets ontleen waar memelis, mimelis "stiller, stadiger, swygender" en Lets mēms "stom, spraakloos" beteken. Met hierdie naam word sowel na die haf of strandmeer asook na die rivier se benedeloop verwys. Gewoonlik word in Duits na die riviergedeelte, wat deur Oos-Pruise vloei en tussen Smalininkai (Duits: Schmalleningken) in die ooste en die riviermonding geleë is, as Memel verwys. Die boloop van die rivier het - veral voor 1945 - as Njemen bekend gestaan. Die Letlandse rivier Mēmele ontspring as Nemunėlis in Litaue.
Maria Elizabeth Rothmann
Nie-fiksie
M.E.R. redigeer ook Anna Geyer se Londense briewe wat sy skryf terwyl sy in die vroeë vyftigerjare daar saam met haar man Albertus Geyer die ambassadeurspaar was,  sodat dit as Briewe uit Highveld gepubliseer kan word. Hierdie werk is belangrik vir ’n begrip van die politiek en gewoontes van die tyd.
Nemunas
Etimologie
'n Ander etimologiese verklaring verwys na die Oud-Baltiese term nemus wat as "klein bos in 'n riviervlakte" vertaal word. Water, mere en bosse het 'n beduidende rol in die Baltiese mitologie en volkskultuur gespeel. Die Poolse Niemen en Belarussiese Njoman is van die Balties-Litause naam afgelei, en ook in die merendeels Duitssprekende Pruise is na die rivier nog tot in die 19de eeu soms as Njemen verwys.
Maria Elizabeth Rothmann
Nie-fiksie
Saam met haar dogter, Anna Rothmann, is sy verantwoordelik vir Die Drostdy van Swellendam, waarin hulle verslag doen van die geskiedenis van die streek. Sy skryf ook twee gedenkboeke oor die ACVV, Ons saamreis in 1929 met die 25-jarige bestaan van die organisasie en Ons voortgang in 1954 met die vyftigjarige herdenking. ’n Manuskrip met sketse oor haar reise oorsee, wat sy Padlangs noem, word in die vyftigerjare aan ’n uitgewer voorgelê, maar word nie gepubliseer nie.
Vanaf 24 Maart 1954 verskyn ’n reeks van haar lewensherinneringe in Sarie Marais onder die titel Van Vanslewe. Hierdie sketse word later deel van haar outobiografie, My beskeie deel, waarin sy die ontwikkeling van haarself as mens teen die agtergrond van die nasionale groei van haar volk plaas. Naas beskrywings van haar eie agtergrond en lewe gee sy ook ’n beeld van die ou Afrikaanse leefwyse, haar reaksie op belangrike gebeurtenisse in die geskiedenis van die Afrikanervolk (soos die Anglo-Boereoorlog, Uniewording, die stryd tussen Botha en Hertzog, die Rebellie en die groei van die Nasionale Party) en haar indruk van en oordeel oor bekende politieke figure. Hierdie boek is geskryf tussen haar 75ste en 91ste jaar en getuig van ’n bykans ongelooflik sterk geheue en groot lewenswysheid, wat van die lees van die boek ’n verrykende ervaring maak. Dit gee ook ’n ryk bron van verwysings na haar skryfwerk en hoe sy hierdie ambag sien, wat groter lig werp op haar letterkundige nalatenskap.
Nemunas
Rivierloop
Die Nemunas ontspring in Belarus in die Belarussiese Bergrug suidwes van die hoofstad Minsk.
Maria Elizabeth Rothmann
Nie-fiksie
Na haar dood verskyn die briewe wat sy aan haar dogter geskryf het as Familiegesprek, terwyl ’n Kosbare erfenis briewe bevat wat sy tussen 1916 en 1975 aan haar vele vriende en kennisse geskryf het. Hierin spreek sy haar op haar kenmerkend wyse en besadigde manier uit oor alles en nog wat, sonder inagneming van ’n breër leserspubliek, sodat die egtheid en warmte van die skrywes des te sterker uitstaan. In Oor skilders en skrywers van J. du P. Scholtz word sowat sestig briewe van M.E.R. aan Scholtz opgeneem, onder meer oor die versorging van haar manuskripte.
Nemunas
Rivierloop
Van hier vloei dit aanvanklik in westelike rigting na Hrodna, maar draai dan oorwegend in noordwestelike rigting om na Litaue te vloei. Hierby breek die rivier deur die Baltiese Landrug om verder deur Kaunas te vloei. Net voor die stad is 'n kunsmatige meer, die Kaunas-meer, aangelê. Die opgedamde water word vir kragopwekking in die plaaslike waterkragsentrale gebruik. Naby die historiese stadskern van Kaunas mond die Neris-rivier, die grootste takrivier, in die Nemunas uit.
Maria Elizabeth Rothmann
Vertalings
M.E.R. vertaal die Nederlandse oorlogsdagboek van Alie Badenhorst op versoek van mevrou Tibbie Steyn as Tant Alie van Transvaal, waarin sy ook gebruik maak van president Reitz se vertaling van ’n gedeelte daarvan. Hierdie dagboek strek van 1880 tot na die einde van die Anglo-Boereoorlog. Tant Alie was ’n klein en swak vrou, maar met sterk innerlike krag, wat die dagboek gehou het ter wille van haar kinders se begrip van die tye waarin sy geleef het. Emily Hobhouse het haar geken en só gerespekteer dat sy hierdie dagboek in Engels laat vertaal het, ’n vertaling wat reeds in 1923 verskyn het en indertyd deur M.E.R. geresenseer is. Hierdie is egter nie die enigste vertaling wat sy doen nie en sy is veral in die tyd dat sy by Die Burger werk agter die skerms ’n groot aanmoediger van skrywers om hulle anderstalige werke aan haar voor te lê vir vertaling. So is sy byvoorbeeld verantwoordelik vir die verafrikaansing van vele van H. Luhis en Helen Blackmore se werke wat in Afrikaans verskyn en sy vertaal ook Leo Tolstoi se kortverhaal Die twee ou manne, wat in die versamelbundel Baas en kneg opgeneem word.
Eerbewyse
Op die Nasionale Vroueparty-kongres op 15 Desember 1925 aanvaar die kongresgangers ’n mosie van waardering vir haar werk vir die opbou van die vroue en hul organisasie en ’n geskenk word aan haar oorhandig.
Nemunas
Rivierloop
Wes en oos van die stad Sowjetsk (vroeër Tilsit) in die Kaliningrad-oblast vorm die Nemunas die grens tussen Litaue en die Russiese Federasie om uiteindelik in sy mondingsdelta in verskeie rivierarms te vertak. Met die twee grootstes hiervan, die Gilgė (Russies Matrossowka, Duits: Gilgestrom, afgelei van Pruisies gilus, gilin, gillis "diep") en Rusnė (Duits: Ruß-Strom, afgelei van Pruisies ruset "stadig vloei") mond die rivier in die strandmeer Koerse Haf en die Oossee uit.
Maria Elizabeth Rothmann
Eerbewyse
In 1949 voltooi Helena Jordaan onder leiding van D.J. Opperman aan die Universiteit van Kaapstad ’n M.A.-verhandeling oor M.E.R. as skryfster.
Nemunas
Rivierloop
Die Rusnė vertak in die rivierdelta verder in die Atmata in die noorde, die Skirvytė en 'n aantal kleiner rivierarms. Die dorp Rusnė is op 'n eiland in die delta geleë, terwyl die landtong Ventės Ragas as voëlparadys bekend staan.
Maria Elizabeth Rothmann
Eerbewyse
Ten tye van haar 75e verjaardag op 28 Augustus 1950 reël die Nasionale Pers ’n spesiale gedenkmaal om haar as mens en skrywer te huldig, omdat hulle voel dat haar werk nie genoeg erkenning kry nie.
Die Universiteit van Stellenbosch ken in 1950 ’n eredoktorsgraad (D.Phil.-graad) aan haar toe, die eerste vrou wat só deur hierdie universiteit vereer word, vir haar bydrae tot maatskaplike werk. Die Universiteit van Kaapstad volg in 1951 met ’n eredoktorsgraad (D.Litt.-graad) vir haar letterkundige werk. Die Universiteit van Suid-Afrika gee in 1973 aan haar ’n eredoktoraat (D.Litt. et Phil.-graad) in die letterkunde.
Nemunas
Rivierloop
Die Polesski-kanaal (Duits: Großer Friedrichsgraben) verbind die Nemunas met die Pregolja-rivier (Duits: Pregel) wat verder suidwaarts vloei.
Maria Elizabeth Rothmann
Eerbewyse
Sy verwerf in 1953 die Hertzogprys vir haar prosa en in 1953 word erelidmaatskap van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns ook aan haar toegeken. Sy kry ’n eretoekenning van die Drie-Eeue-Stigting in 1953 en word ook verkies tot lid van die Maatschappij der Nederlandse Letterkunde in Leiden. In 1965 ken die Federasie van Afrikaanse Kultuurverenigings (FAK) ’n erepenning aan haar toe vir volksdiens en in dieselfde jaar kry sy die Orde van Vriend van die Voortrekkers. Op 27 Augustus 1966 word sy die eerste ereburger van Swellendam.
Nemunas
Vroeë en Middeleeuse geskiedenis
Die Nemunas het oorspronklik deur Baltiese en Slawiese stamgebiede gevloei en het reeds in die 9de en 10de eeu deel uitgemaak van 'n wyd vertakte stelsel van handelspaaie en waterweë wat die Oosseegebied met die Griekse wêreld verbind het.
Tele-omsetter
[[Lêer:Teleconverter.png|regs|duimnael|'n Olympus EG-20 – 2x telelens aangeheg tussen 'n kamera.
Maria Elizabeth Rothmann
Eerbewyse
Die radiodiens van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie saai op 12 September 1967 ’n dokumentêre program oor haar lewe uit onder die titel Die wêreld van M.E.R. In 1973 word ’n straat in die voorstad Langenhovenpark in Bloemfontein na haar vernoem en die ACVV vereer haar in 1974 met die Elizabeth Roos-eretoekenning. Ook in 1974 word sy verkies tot erelid van die Maatschappij der Nederlandsche Lettere in Leiden.
Ter viering van haar honderdste verjaardag in 1975 word die huldigingsbundel M.E.R. 100 aan haar oorhandig, waarin twaalf medewerkers skryf oor hulle herinneringe aan haar. Op 27 Augustus 1975 hou die ACVV op Swellendam ’n huldigingsfees vir haar, waartydens plaaslike skoolkinders van haar werk aanbied. Wanneer die Nasionale Pers in 1984 ’n prys instel vir jeugboeke, vernoem hulle dit na haar.
Tele-omsetter
1 – Kameralens
Maria Elizabeth Rothmann
Eerbewyse
Die verhoogproduksie TaMiem van Swellendam word in 2012 onder leiding van Bettie Kemp by die Woordfees op Stellenbosch en Aardklop op Potchefstroom op die planke gebring en ook as dokumentêre program oor Radio Sonder Grense uitgesaai.
Nemunas
Vroeë en Middeleeuse geskiedenis
Vanuit 'n Sentraal-Europese perspektief het die Nemunas eers in die 13de eeu op die geskiedkundige toneel verskyn toe die Duitse Ridderorde tydens sy veldtogte teen heidense Litauers rivierop beweeg het. Die eerste verwysing na die flumen memele (Latyns, "Memele-rivier") dateer uit die jaar 1243. Later het die rivier tot 'n beduidende handelsroete ontwikkel waarlangs enkele groter nedersettings gestig is. Die Duitse Ridders het net soos die latere Hertogdom Pruise nooit daarin geslaag om meer as die Nemunas se boloop permanent te verower. Die benedeloop was tot in die 16de eeu yl bevolk en het in sy oostelike gedeelte in 'n ongerepte wildernis oorgegaan wat 'n natuurlike grens tussen die Duitse Ordensstaat en die Grootvorstedom Litaue gevorm het.
Tele-omsetter
2 – Tele-omsetter
Riana Wilkens
Riana Wilkens is 'n Suid-Afrikaanse aktrise.
Tele-omsetter
3 – Kameraliggaam]]
Maria Elizabeth Rothmann
Publikasies
Werke wat uit haar pen verskyn sluit in:
Tele-omsetter
Die gebruik van 'n 2× tele-omsetter gee die effek van 'n lens met twee keer die brandpunt. Dit verminder ook die intensiteit van die lig wat die film of sensor bereik met 'n faktor van 4 ('n ekwivalent van die verdubbeling van die brandpuntverhouding) sowel as die resolusie (met 'n faktor van 2).
Susan May Pratt
Susan May Pratt (gebore 8 Februarie 1974) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Drive Me Crazy (1999), 10 Things I Hate About You (1999), Open Water 2: Adrift (2006), en The Gift (2015).
Nemunas
Belarus
Aangesien die rivier in 'n moerasgebied naby die huidige Belarussiese hoofstad Minsk ontspring, is dit nie moontlik om 'n spesifieke bron aan te wys nie. Die boloop vloei oor 'n afstand van enkele honderd kilometer met 'n maksimale wydte van nie meer as honderd meter en 'n diepte van enkele meter, aanvanklik in noord-westelike, daarna in suid-westelike en uiteindelik weer in noord-westelike rigting deur Belarus. Met yl bevolkte bos- en moerasgebiede aan weerskante het die sagvloeiende en kronkelende rivier sy eertydse ekonomiese betekenis as handelsroete lankal ingeboet, alhoewel dit nog 'n rol vir houtvlotters speel en daarnaas ook toeriste lok.
2013 Brasiliaanse Grand Prix
Die 2013 Formule Een Brasiliaanse Grand Prix het op 24 November 2013 op die Autódromo José Carlos Pace in São Paulo, Brasilië plaasgevind. Dit was die negentiende wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Sebastian Vettel in sy Red Bull Racing-Renault gewen.
Nemunas
Belarus
Pontonbrûe vorm die belangrikste rivieroorgange. By die rivierkilometer 95 loop die snelweg tussen Warskou, Minsk en Moskou oor die Nemunas, 'n ander brug is naby Hrodna (Pools Grodno) in die grensgebied tussen Belarus, Litaue en Pole gebou. In hierdie streek, wat tot 1939 nog deel uitgemaak het van Pole, woon nog steeds 'n beduidende Poolssprekende minderheid. Pole se nasionale digter, Adam Mickiewicz (1798-1855), is 'n boorling van hierdie gewes. Sy geboortedorp Zaosie is oos van Hrodna geleë.
Litaue
Naby Hrodna loop die Nemunas digby die huidige Belarussiese grens met Pole en vorm daarna oor 'n kort afstand die grenslyn tussen Belarus en Litaue. Druskininkai is die eerste beduidende nedersetting op Litause gebied. Danksy die plaaslike mineraalbaddens het hierdie stad reeds in die Russiese Tsaretyd tot 'n gewilde badplaas en gesondheidsoord ontwikkel. Verder rivieraf begin die Nemunas tot sowat sestig meter vernou en vloei tussen steil oewers. Net buite Kaunas, die tweede grootste stad van Litaue, het die rivierdam "Kaunas-meer" ontstaan. In Kaunas mond die Neris-rivier in die Nemunas uit, en die rivier bereik nou 'n wydte van tot by tweehonderd meter. Sandbanke maak navigasie nogtans moeilik.
Die Litauers beskou die Nemunas, hulle beduidendste rivier, as die "vader van alle Litause riviere", en die gebiede aan sy weerskante is in 'n aantal nasionale parke omgeskep. Naby Smalininkai (Duits Schmalleningken) vorm die Nemunas se benedeloop die grens tussen Litaue in die noorde en die Russiese eksklawe Kaliningrad in die suide. In die Duitse Memelland naby Heydekrug (tans Šilute) het die skrywer Hermann Sudermann (1857-1928) opgegroei wat in sy Litauische Geschichten die oorspronklike karakter van die landskap en sy bewoners vasgevang het. In taalkundige opsig was hierdie streek vroeër steeds tweetalig. Nog omstreeks 1910 het sowat die helfte van die bevolking Litaus as huistaal gepraat. Ook die pastoor Christian Donelaitis (1714-1780), een van die belangrikste Litause skrywers, was 'n boorling van Pruisies-Litaue.
Sol Invictus
Deus Sol Invictus (die onoorwonne songod) was 'n belangrike songod wat in die tydperk van die Romeinse Keiserryk die grootste mededinger van die Christendom was, toe die Mithras-kultus reeds in betekenis verminder het.
Johnny Vegas
Johnny Vegas (gebore 11 September 1971) is 'n Engelse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Blackball (2003) en The Libertine (2004), en in die televisiereeks Happiness (2001).
Illse Roos
Illse Roos (soms gekrediteer as Ilse Roos) is 'n Suid-Afrikaanse aktrise en sangeres. Sy is veral bekend vir haar rol as Lynette Strydom in M-Net se sepie Egoli vanaf 1991 tot 2002.
Sol Invictus
Die verering van die songod in Rome was baie oud. Marcus Terentius Varro (116 - ong. 26 v.C.) het reeds geskryf dat die boere naas Jupiter en Tellus veral Sol en Luna (die son en die maan) vereer het. Maar hierdie verering was deel van die politeïsme van die Romeinse religie. Die later kultus van Sol Invictus was egter essensieel monoteïsties en talle ouer gode soos Jupiter, Mithras en Serapis is gesien as sinonieme vir die een god Sol. Sy groot bekendheid het begin in die tyd van die keiser Elagabalus wat priester van die Siriese songod Elagab was en sy kultus in Rome ingevoer het, maar die groot bloeityd het later gekom onder die bewind van Aurelianus wat dit in die tradisionele kultuur van die stad ingepas het. Aurelianus het in 274 die verering van Sol Invictus tot staatsgodsdiens verhef. In sy tyd het dit 'n uitdrukking van Romanitas, die Romeinse nasionale konserwatisme geword.
Die belangrikste feesdag vir Sol Invictus was 25 Desember: Dies Natalis Solis Invicti. Hierdie feesdag is deur Aurelianus ingestel en is nog tot 390 gevier tot Theodosius die Christendom die enigste godsdiens gemaak het. Die naam Sondag vir die eerste dag van die week kom dalk ook hiervan. Die christendom van die tyd voor Konstantyn die Grote probeer soms om die ikonografie van Sol Invictus te assimileer deur Jesus nes Sol voor te stel met strale wat van sy kop skyn in 'n biga ('n strydwa met twee perde) wat hoog in 'n geel hemel voortbeweeg.
Mountbatten-Windsor
Mountbatten-Windsor is sommige afstammelinge van koningin Elizabeth II en prins Philip, Hertog van Edinburg se van, volgens ’n deklarasie van 1960. Hoewel die deklarasie bepaal dat die van Mountbatten-Windsor van toepassing is op afstammelinge van die koningin in die manlike lyn wat nie koninklike titels het nie, word dit ook deur sommige gebruik wat wel titels het. Dit is waarskynlik omdat Mountbatten-Windsor in sulke gevalle beskou word as ’n "verborge van" volgens die deklarasie. So het prins Andrew, Hertog van York, en prinses Anne, die koningin se kinders, dié van in die amptelike huweliksregister gebruik. Ook die Hertog en Hertogin van Cambridge het die van gebruik in ’n Franse hofsaak oor die foto's van ’n bostuklose Catherine wat in die Franse tydskrif Closer gepubliseer is.
Mountbatten-Windsor verskil van die Britse koninklike familie se amptelike van, wat Windsor is. Die van Mountbatten-Windsor is nie van toepassing op koninklikes wat nie van die koningin afstam nie, soos prinses Margaret se kinders.
Mountbatten-Windsor kan beskou word as ’n tak van die Huis van Sleeswyk-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, wat weer ’n tak van die Huis van Oldenburg is.
Eerste kabinet van P.W. Botha
Die Eerste kabinet van P.W. Botha was vanaf 9 Oktober 1978 tot September 1984 aan bewind in Suid-Afrika.
Nemunas
Pruisies-Litaue
Die twee grootste nedersettings van Pruisies-Litaue is aan die rivier se suidoewer geleë. Ragnit (Russies Njeman) was vroeër een van die belangrikste versterkings van die Duitse Ridderorde. In Tilsit (Russies Sowjetsk) het die Franse keiser Napoléon Bonaparte en die Russiese tsaar Aleksander I in die somer van 1807 byeengekom om hulle invloedsfere in Europa af te baken. Ondanks die Pruisiese koningin Luise se poging om bemiddeling het Pruise se belange geen rol meer vir die twee groot moondhede gespeel nie.
Eerste kabinet van P.W. Botha
Verkiesing van Eerste minister
Pieter Willem Botha, destydse minister van verdediging, het drie teenstanders in die gesig gestaar in die party se benoemingsproses vir die pos van premier. Reeds voor die stemming het S.P. Botha sy kandidatuur onttrek. Connie Mulder en Pik Botha het nou by die verkiesing aangesluit. In die eerste stembrief binne die NP-groep is 'n onduidelike uitslag gelewer (P.W. Botha 78 stemme, Mulder 72 stemme, R.F. Botha 22 stemme). 'n Tweede stemming was nodig, terwyl Pik Botha, Minister van Buitelandse Sake, nie meer gestaan het nie en sy steun aan die minister van verdediging verklaar het. P.W. Botha het nou 98 stemme behaal en Connie Mulder met 74 stemme verslaan. 'n Meningspeiling onder die blanke bevolking het egter onthul dat die Minister van Buitelandse Sake volgens die openbare mening veel meer gewild beskou is.
Nemunas
Pruisies-Litaue
Die ryk alluviale grond in die Nemunas-rivierdelta is reeds in die Pruisiese tydperk in vrugbare akkerland omgeskep. Die gewes was die tuisland van die Duitse filosoof Immanuel Kant (1724-1804) en die skilder Lovis Corinth (1858-1925) se voorvaders. Die Koerse Skoorwal met sy groot duine is deur die wetenskaplike Alexander von Humboldt (1769-1859) en die skrywer Thomas Mann (1875-1955) as 'n natuurwonder beskryf. Agnes Miegel (1879-1925) het hulle as agtergrond vir haar ballade Die Frauen von Nidden gebruik.
Die hawestad Klaipėda (Duits Memel) was die geboorteplek van die Koningsbergse geleerde Simon Dach (1605-1659) aan wie die bekende Nederduitse lied Ännchen von Tharau toegeskryf word. Die Memel was oorspronklik die mees oostelike rivier van die Duitse Ryk waarna ook die eerste strofe van die Duitse volkslied Lied der Deutschen verwys: Von der Maas bis an die Memel het na die eertydse geografiese strekking van Duitsland verwys. Ná 1945 het die rivier agter die Ystergordyn en sodoende ook uit die Duitse bewussyn verdwyn.
Die 20ste eeu
Die 20ste eeu was 'n onrustige periode vir die rivier wat as gevolg van twee wêreldoorloë verskeie kere van nasionaliteit gewissel het. Net tussen 1945 en 1990 het dit deur een enkele staat, die Sowjetunie, gevloei. Voor daardie tydperk was dit eeue lank 'n rivier van twee nasies wat oor 'n afstand van 800 kilometer deur Pole-Litaue en daarna - oor 'n afstand van ruim 100 kilometer - deur Oos-Pruise gevloei het. Eers nadat Pruisies-Litaue ná die Eerste Wêreldoorlog by die nuutgestigte Republiek van Litaue ingelyf is, het die rivier as politieke grenslyn begin fungeer.
Verwysings
Bronliteratuur: Kultuurgeskiedenis
Quaker Gardens, Islington
Quaker Gardens is 'n klein openbare tuin in die uiterste suide van die London Borough of Islington en naby die City of London wat deur Islington se distriksraad bestuur word. Na die gebied is tradisioneel verwys as Bunhill Fields.
Sy naam verwys na die terrein se vroeëre gebruik tussen 1661 en 1855 as begraafplaas vir duisende lede van die Religieuse Genootskap van Vriende, algemeen bekend as Kwakers. Hier het onder meer die Genootskap se stigter, George Fox (1624−1691), sy laaste rusplek gevind. Die totale aantal ongemerkte grafte beloop sowat 12 000.
2 November
2 November is die 306de dag van die jaar (307de in 'n skrikkeljaar), met nog 59 dae oor.
Quaker Gardens, Islington
Die tuine is wes van Bunhill Row, suid van Banner Street, en noord van Chequer Street geleë, met ingange in die twee laasgenoemde strate. 'n Kwaker-vergaderhuis, die laaste oorblywende deel van die voormalige Bunhill Memorial Buildings, is in die tuine se noordwestelike hoek geleë.
Pierre Fourie
Pierre J. Fourie (23 Junie 1917, Dordrecht – 28 November 1982, Randfontein) was ’n Afrikaanse skrywer en onderwyser. Fourie debuteer aanvanklik as 'n kortverhaalskrywer vir tydskrifte, maar begin mettertyd ontspanningslektuurromas skryf. Sy romans is meestal histories van aard en hy skryf onder meer oor die ou Kaapse tyd, die goudstormloop van die 1800's en die kultuur en leefwyse van die swart bevolking van Suid-Afrika. Hy publiseer ook die Kavalier-reeks wat oor die Anglo-Boereoorlog handel vir die jeug. Hy skryf onder sy eie naam, sowel as die skuilname Louis Joubert, Engela Karstens en Suzanne Pienaar.
Lewe en werk
Pierre Johann Fourie is op 23 Junie 1917 op Dordrecht gebore en het in Oos-Kaapland groot geword. Hy ontvang sy skoolopleiding op Elliot en George. Hierna studeer hy verder aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy uitblink as hokkiespeler en provinsiale kleure verwerf en in 1945 die Maties se Intervarsity-dirigent is. Later is hy skeidsregter en keurder vir drie rugbybonde op skoolvlak. Hy behaal in 1946 die M.Ed.-graad met ’n verhandeling oor Tikskrifonderwys in Suid-Afrika en in 1950 die D.Ed.-graad met ’n proefskrif oor Die onderwys van snelskrif in Suid-Afrika: ’n kritiese studie aan die Universiteit van Stellenbosch.
Op verskeie plekke in die Kaapprovinsie en die Oranje-Vrystaat gee hy onderwys en op ’n jeugdige ouderdom word hy aangestel as hoof van die Middellande Hoër Handelskool op Cradock. Daarna word hy aangestel as departementshoof vir die opleiding van onderwysers aan die Kaapse Tegniese Kollege. Later is hy verbonde aan die Hoër Handelskool in Krugersdorp, maar hy bedank uit die onderwys in 1959 om hom toe te spits op sy vrugteboerdery buite Krugersdorp.
In 1963 begin hy egter weer skoolhou by die Tegniese Hoërskool Jan Viljoen in Randfontein, waar hy aan die einde van Oktober 1977 aftree. Hy speel ’n groot rol in die Afrikaanse kultuurlewe en staan bekend as die vader van die volkspele in Kaapland, terwyl hy ook as koor- en orkesleier baie welslae behaal. As stigterslid is hy medeverantwoordelik vir die Middellandse Kunswedstrydvereniging en hy dien ook op een van die komitees van die Publikasieraad.
In 1945 trou hy met Catharina Engelbrecht van Cradock en uit hierdie huwelik word twee seuns gebore, Pierre en Elbré.
Vir die laaste tien jaar van sy lewe is hy getroud met Toetsie en hulle woon in hulle aftreehuis in Greenhills in Randfontein.
Hy is op 28 November 1982 aan ’n hartaanval oorlede.
Skryfwerk
Aanvanklik skryf hy verhale vir tydskrifte, maar na 1960 begin hy meer ernstig skryf aan ontspanningslektuur. Twee van sy boeke, Die Kavaliers en Die Kruger miljoene, word ook verfilm. Verskeie van sy werke is romans teen ’n historiese agtergrond.
Historiese romans
’n Lelie van die Laeveld (1966) speel in die 1890’s in die Laeveld af, in die tyd van die goudstormloop. Daar is vele karakters, onder andere die geneesheer Daan Roos, besiel met ’n ideaal vir hierdie land, en die minsame natuurkind Bokwa Scholtz, wat sal veg tot die bitter einde as gevaar sy lelie bedreig.
Die Ou-Kaap is die tema van etlike romans. Die goue sleutel (1967) is ’n ou Kaapse verhaal. Danie Rossouw kan nie glo dat hy die markies se dogter Mariette in die Kaap sou aantref nie, na hulle mekaar in Frankryk een keer as jong kinders raak geloop het. In die Kaap word sy gevange gehou en Danie vind uit dat die revolusionêre bewind in Frankryk die goue sleutel om haar nek wil bekom, ongeag die koste. Wat hy nie weet nie, is dat haar vader in Frankryk in die martelkamer lê, omdat die bewindhebbers wil weet waar die goue sleutel en sy dogter is. Uur van vergelding (1970) is ’n ou Kaapse verhaal. Henri du Plessis keer van Europa na die Kaap terug wanneer hy hoor dat sy vader deur die jong Willem du Bruyn in ’n swaardgeveg gewond is. Familie-eer bepaal dat hy op sy beurt vir Willem tot ’n tweegeveg moet uitdaag. Hierdie tweegeveg vind egter nie plaas nie en daar is verskeie aanslae op die lewens van Henri en sy vader. Om sake te bemoeilik is Henri se jong sussie Anne-Marie verlief op een van die Du Bruyn-broers, Dirk. Hy raak self verlief op Rita, wat ook in die Du Bruyn-kamp is. Eindelik besluit Henri dat die uur van vergelding aangebreek het. Hy skryf ook speur- en spioenasieverhale.
Nag bring die onheil (1976) is ’n spioenasieverhaal in die Klub 707-reeks. Daan Uys tref vir Alice Whittaker dood in haar woonstel aan. Dit is duidelik dat sy kort tevore gesterf het en hy kom gou agter dat hy nie die enigste lewende persoon in die woonstel is nie. Die raaisel van Rooikrans (1976) speel in 1838 af. Herhaalde strooptogte word op Rooikrans in die Worcester distrik uitgevoer en Petra Marais is seker dit is die werk van iemand wat hulle finansieel wil verwoes, maar sy weet nie waarom nie. Haar pa, André Marais, kan weens ’n beenbesering nie sake op die plaas hanteer nie en Petra moet hierdie taak op haar neem. Eindelik kry sy ’n vreemdeling om haar te kom help, waarna die poppe begin dans.
Die kultuur en leefwyse van die swart mense word in etlike romans uitgebeeld en hierdie boeke word gereeld deur die Departement vir Bantoe-onderwys voorgeskryf. Hierdie verhale sluit in Chilembe en die slawehandelaars, Mkhono, Die avonture van Matembe, Dayama en Duma.
Jeugverhale
Onder sy jeugverhale is dit veral die reeks oor die Kavaliers wat tydens die Anglo-Boereoorlog afspeel wat bekend word. Die kavaliers: Die verhaal van ’n honderd ruiters word in Engels vertaal as The cavaliers. Ander verhale in hierdie reeks is Die kanonne, Die kartetse en Die kolonel.
Vervolgverhale
Verskeie vervolgverhale van hom verskyn in koerante en tydskrifte, insluitende Sabotasie in Die Brandwag, Skimme oor La Rochelle in Pronk, Lanzerac se baas in Uitspan, Die goue nimf van Batavië in Pronk, U swaard asseblief Mademoiselle in Uitspan, Die goue swaard in Rapport, Nag bring die onrus in Brandwag en Jagstories in Trompie. Sommige hiervan word later in boekvorm uitgegee.
Ander skryfwerk en skuilname
Hy skryf ’n groot aantal verhale saam met sy lewenslange vriend, Carlos Pienaar, ’n neef van Sangiro. Hierdie boeke verskyn onder die skuilname Louis Joubert, Suzanne Pienaar en Engela Karstens.
Gewaagde wraak verskyn onder die naam Suzanne Pienaar. ’n Geselskap soek na juwele wat na bewering deur ’n seerower in ’n grot aan die Weskus versteek is. Die diepseeduiker Karel van Graan sterf tydens die soektog en sy verloofde, Cynthia Marais, vermoed dat dit nie ’n blote ongeluk was nie. Sy is die sekretaresse van Allan Hammond, een van die soektog se finansiers wat ook op haar verlief is. Allan se optrede is vir haar verdag. Cynthia besluit om Karel se dood te wreek en sy vertel speursersant Pieterse in ’n brief van haar vermoedens. So begin die polisie se ondersoek en Cynthia se onafhanklike ondersoek. Nog ’n moord word gepleeg en iemand probeer ook om vir Cynthia te vermoor.
Barbara Hogan
Barbara Hogan is 'n Suid-Afrikaanse politikus wat van 25 September 2008 tot 10 Mei 2009 as minister van gesondheid in die kabinet van president Kgalema Motlanthe gedien het en van 10 Mei 2009 tot 31 Oktober 2010 die minister van openbare ondernemings in die kabinet van president Jacob Zuma was.
Hogan het kort ná die opstand in Soweto in Junie 1976 by die African National Congress aangesluit toe die organisasie reeds verbied is en sy bedrywighede ondergronds beweeg het. Haar verantwoordelikheid was om die linksgesindes onder die wit bevolking te mobiliseer, aan openbare politieke veldtogte deel te neem en die ANC in Botswana van inligting rakende vakbonde en gemeenskapsbedrywighede in Suid-Afrika te voorsien. Hogan is in 1982 aangehou omdat sy die doelwitte van 'n verbode organisasie bevorder het. Nadat sy ondervra is en 'n jaar lank in afgesonderde aanhouding aangehou is, is sy skuldig bevind aan hoogverraad en tot 10 jaar gevangenisstraf gevonnis.
The Beach Boys
The Beach Boys is 'n Amerikaanse pop-groep wat in 1961 gestig is en wie se musiek vandag nog gewild is. Baie van hulle liedjies handel oor jong mense in Kalifornië wat die lewe geniet, in die see baljaar, branders ry, partytjie hou en in vinnige motors rondjaag. Onder hulle treffers tel California Girls, Good Vibrations en I Get Around.
Barbara Hogan
Sy is in 1990 vrygelaat met die ontperking van verbode organisasies toe talle ander politieke gevangenes ook vrygelaat is, waarvan die bekendste Nelson Mandela was. Ná haar vrylating het Hogan 'n deurslaggewende rol gespeel in die omskepping van die ANC van vryheidsorganisasie tot politieke party in haar hoedanigheid as sekretaris van die streek wat tans as Gauteng bekend staan.
The Beach Boys
Die oorspronklike groep het uit vyf jongelinge bestaan, drie broers – Brian Wilson (voorsang/baskitaar), Carl Wilson (voorsang/kitaar) en Dennis Wilson (voorsang/tromme), hul bloedneef Mike Love (voorsang), asook vriend Alan Jardine (voorsang/kitaar). David Marks vervang Jardine toe hy moes terugkeer skool toe, maar met sy terugkeer verlaat Marks weer die groep. Bruce Johnston (klavier) het later 'n gereelde orkeslid geword. Hy het Brian Wilson aanvanklik op toer vervang, maar het later ook tydens opnames by hulle ingeval.
Die groep kom soms nog vir konserte byeen.
Barbara Hogan
Hogan het minister van gesondheid geword op 25 September 2008 toe Kgalema Motlanthe Thabo Mbeki as staatspresident vervang het. Haar voorganger was Manto Tshabalala-Msimang.
Hogan is lid van die adviesraad van die Amandla Aids Fund (AAF), wat opgerig is deur die vereniging sonder winsoogmerk Artists for a New South Africa in 2003 met 'n skenking van $2,5 miljoen van Carlos en Deborah Santana. Dit was die hele opbrengs van die 2003 Summer Santana Shaman-toer in die VSA. AAF se adviesraad sluit talle vooraanstaande Suid-Afrikaanse vigskenners en -aktiviste in wat help met die kies van Suid-Afrikaanse organisasies en programme wat vir hulle befondsing in aanmerking sal kom. Die voorsitter is emeritus-aartsbiskop Desmond Tutu.
Jon Vincent
Jon Vincent (12 Desember 1962 – 3 Mei 2000) was 'n Amerikaanse akteur.
2018 Spaanse Grand Prix
Die 2018 Formule Een Spaanse Grand Prix is op 13 Mei 2018 op die Circuit de Barcelona-Catalunya in Montmeló, Spanje gehou. Dit was die vyfde wedren van die kampioenskapseisoen gewees.
Bande
Pirelli het die volgende bande aan alle spanne verskaf:
Uitslag
Toetsbestuurder in vrye oefening 1: Robert Kubica (Williams-Mercedes)
Wedren
Die Haas-bestuurder, Romain Grosjean, het in slegs die derde draai na die wegsprong van die baan getol, waarna die Renault-bestuurder, Nico Hülkenberg en Toro Rosso-bestuurder, Pierre Gasly, hom nie kon vermy nie. Aangesien Grosjean op die verkeerde manier dwars oor die renbaan teruggekeer het, word hy vir die ongeluk geblammeer, met al die ander bestuurders wat uitgeval het.
Eta Aquarides
Die Eta Aquarides is ’n meteoorreën wat met Halley se Komeet verbind word. Dit is elke jaar van omstreeks 21 April tot 20 Mei te sien, met sy hoogtepunt op 6 Mei. Anders as die meeste ander jaarlikse reëns is daar nie ’n skerp toename nie, maar eerder ’n redelike tempo wat oor ’n week strek, rondom sy hoogtepunt. Die meteoroïdes wat verantwoordelik is vir die Eta Aquarides het honderde jare gelede van Halley se Komeet afgeskei. Die komeet se huidige wentelbaan is te ver van die Aarde af om ’n bron van meteore te wees.
Waarneming
In die Suidelike Halfrond is die Eta Aquarides waarskynlik die beste sterrereën. In die Noordelike Halfrond is dit nie so skouspelagtig soos die Leonides nie.
Die reën kry sy naam van die sterrebeeld Waterdraer (Aquarius) omdat sy oënskynlike uitstralingspunt naby een van die sterrebeeld se helderste sterre, Eta Aquarii, is. Die hoogtepunt is sowat een meteoor per minuut, maar in die noorde is dit heelwat minder weens die lae ligging van die uitstralingspunt.
Die beste tyd om dit te sien is, nes by ander reëns, in die vroeë oggendure. Die beste plek is suid van die ewenaar, tot by 30 grade suid.