cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bernard Montgomery
Terugkeer na Duinkerken en ontruiming
Met sy terugkeer het Montgomery die Oorlogskantoor geantagoniseer met kranige kritiek op die bevel van die BE en is hy kortliks gerelegeer na die divisiebevel van die 3de Divisie. Die Derde Divisie was destyds die enigste ten volle toegeruste Divisie in Brittanje. Hy het 'n metgesel van die Orde van Bath geword. Montgomery is beveel om sy 3de Divisie gereed te maak om die neutrale Portugese Asore te verower. Modelle van die eilande is voorberei en gedetailleerde planne vir die inval uitgewerk. Die aanval het nie voortgegaan nie en die planne is omgeskakel na die inname van die Kaap Verde-eiland wat ook aan neutrale Portugal behoort het. Hierdie invalsplanne het ook nie voortgegaan nie. Montgomery is toe beveel om planne voor te berei vir die inval in neutrale Ierland en om beslag te lê op die hawe van Cork en Cobh.
Hierdie invalsplanne, soos die van die Portugese eilande, het ook nie voortgegaan nie en in Julie 1940 is Montgomery as waarnemende luitenant-generaal aangestel, en in bevel van V Korps geplaas, verantwoordelik vir die verdediging van Hampshire en Dorset, en dit begin 'n langdurige vete met die nuwe opperbevelhebber van die Suidelike Bevelstruktuur, luitenant-generaal Claude Auchinleck.
In April 1941 word hy bevelvoerder van XII Korps verantwoordelik vir die verdediging van Kent. Gedurende hierdie periode het hy 'n regime van deurlopende opleiding ingestel en aangedring op hoë vlakke van fisieke fiksheid vir sowel offisiere as ander range. Hy was meedoënloos met die ontslaan van offisiere wat volgens sy mening ongeskik was vir bevel in aksie.
Hy is in Julie bevorder tot tydelike luitenant-generaal. In Desember is Montgomery bevel gegee oor die Suidoostelike Bevelstruktuur wat toesig gehou het oor die verdediging van Kent, Sussex en Surrey. Hy hernoem sy bevelstruktuur die Suid-Oostelike Leër om die idee van 'n aanvallende gees te bevorder. Gedurende hierdie tyd het hy sy idees verder ontwikkel en sy soldate opgelei, wat gelei het tot Exercise Tiger in Mei 1942, 'n gesamentlike oefening van 100 000 troepe.
Montgomery se vroeë bevel
In 1942 word 'n nuwe veldbevelvoerder in die Midde-Ooste benodig, waar Auchinleck die rol van opperste bevelvoerder van die Midde-Ooste-bevelstruktuur en die bevelvoerder van die Agtste Leër vervul. Hy het die Geallieerde posisie tydens die Eerste Slag van El Alamein gestabiliseer, maar na 'n besoek in Augustus 1942 het die premier, Winston Churchill, hom as opperste bevelvoerder vervang met generaal Sir Harold Alexander en William Gott as bevelvoerder van die Agtste Leër in die Westelike Woestyn.
Montgomery se oorname van bevel het die veggees en vermoëns van die Agste Leër verander. Op 13 Augustus 1942 het hy bevel oorgeneem en hy het onmiddellik 'n stormwind van aktiwiteit aangemoedig. Hy het beveel die stigting van 'n Tiende Korps, wat alle gepantserde divisies bevat, aan en die moes saam met sy Dertigste Korps veg, wat almal infanterie-divisies was. Hierdie reëling verskil van die Duitse Panzerkorps: Rommel se Panzerkorps het infanterie-, pantser- en artillerie-eenhede onder een bevelvoerder van die korps gekombineer.
As die Agtste Leërbevelvoerder was Montgomery self die enigste algemene bevelvoerder vir beide die infanterie- en pantserkorpse. Correlli Barnett het gesê die oplossing van Montgomery "... was in alle opsigte die teenoorgestelde van Auchinleck se benadering en in alle opsigte verkeerd, want dit het die bestaande gevaarlike skeidings nog verder gevoer."
Megaciella topsenti
Megaciella topsenti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Megaciella en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Burton.
Bernard Montgomery
Montgomery se vroeë bevel
Montgomery versterk die 48 km lange frontlinie by El Alamein, iets wat twee maande sou neem om te voltooi. Hy het Alexander gevra om vir hom twee nuwe Britse Divisies (die 51ste Highland en die 44ste Home Counties) te stuur wat toe in Egipte sou aankom en geskeduleer was om ter verdediging van die Nyldelta ontplooi te word. Hy het sy veldhoofkwartier na Burg al Arab verskuif, naby die bevelspos van die lugmag, om gekombineerde operasies beter te koördineer. Montgomery was vasbeslote dat die leër, vloot en lugmagte hul gevegte op 'n verenigde, gefokusde manier volgens 'n gedetailleerde plan sou uitvoer. Hy het die onmiddellike versterking beveel van die belangrike hoogtes van Alam Halfa, net agter sy eie linies, en verwag dat die Duitse bevelvoerder, Erwin Rommel, sou aanval met die hoogtes as sy doel, iets wat Rommel gou gedoen het.
Montgomery het opdrag gegee dat alle gebeurlikheidsplanne vir toevlug vernietig moes word. ''Ek het die plan vir onttrekking gekanselleer. As ons aangeval word, sal daar geen toevlug wees nie. As ons nie hier kan lewe nie, sal ons hier dood bly'', het hy aan sy offisiere gesê tydens die eerste vergadering wat hy gehou het in die woestyn. Hoewel Auchinleck in werklikheid geen planne gehad het om hom te onttrek aan die sterk verdedigingsposisie wat hy by El Alamein gekies en gevestig het nie.
Montgomery het moeite gedoen om so gereeld as moontlik interaksie met die troepe te hê. Hy besoek gereeld verskillende eenhede en poog om homself aan die soldate bekend te maak. Alhoewel hy steeds 'n standaard Britse offisierskep gedra het met sy aankoms in die woestyn, dra hy kort-kort 'n Australiese hoed met 'n breë rand voordat hy oorgegaan het na die swart baret (met die kenteken van die Koninklike Tenkregiment langs die wapen van die Britse Algemene Offisier). Die swart baret is deur Jim Fraser aan hom aangebied terwyl laasgenoemde hom op 'n inspeksietoer gekry het. Beide Brooke en Alexander was verbaas oor die transformasie in die atmosfeer toe hulle eenhede op 19 Augustus besoek het, minder as 'n week nadat Montgomery die bevel oorgeneem het.
Eerste gevegte met Rommel
Rommel het probeer om die linkerflank van die Agtste Leër in die Slag van Alam el Halfa vanaf 31 Augustus 1942 te omseil. Die Duitse / Italiaanse pantserkorps se infanterie-aanval is in baie hewige gevegte tot stilstand gedwing. Rommel se magte moes dringend onttrek, sodat hul terugtog nie deur die Britse mynvelde afgesny word nie. Montgomery is gekritiseer omdat hy nie die terugvallende magte onmiddellik aangeval het nie, maar hy het sterk gevoel dat sy metodiese opbou van die Britse magte nog nie gereed hiervoor was nie. 'n Oorhaastige teenaanval sou planne vir sy eie offensief teen die einde Oktober in gevaar stel, waarvoor die beplanning begin het kort nadat hy die bevel oorgeneem het. Hy is middel Oktober in die permanente rang van luitenant-generaal bevestig.
Die verowering van Libië was noodsaaklik vir vliegvelde om Malta te ondersteun en die agterlinies van die Spilmagte te bedreig wat Operasie Torch teengestaan het. Montgomery het noukeurig voorberei op die nuwe aanval nadat hy Churchill oortuig het dat dit nie tydmors sal wees nie. (Churchill het op 23 September 1942 'n telegram aan Alexander gestuur wat begin met: "Ons is in u hande en natuurlik sal 'n oorwinning opmaak vir vertragings.")
Hy was vasbeslote om nie te veg voordat hy gedink het daar was voldoende voorbereiding op 'n beslissende oorwinning nie, en sy oortuigings in werking stel met die insameling van hulpbronne, gedetailleerde beplanning, die opleiding van troepe – veral om mynvelde skoon te maak en snags te veg – en met die gebruik van 252 van die nuutste Amerikaans-geboude Sherman-tenks, 90 M7 Priest selfaangedrewe howitzers, en 'n persoonlike besoek aan elke eenheid wat in die verdediging betrokke was. Toe die verdediging einde Oktober gereed was, was die Agtste Leër 231 000 man sterk.
El Alamein
Die tweede Slag op El Alamein het op 23 Oktober 1942 begin en 12 dae later geëindig met een van die eerste grootskaalse, beslissende geallieerde landoorwinnings van die oorlog. Montgomery het die duur van die geveg sowel as die aantal slagoffers (13 500) korrek voorspel. Kort nadat die geallieerde eenhede en infanterie deur die Duitse en Italiaanse linies gebreek het en die vyandelike magte agtervolg het, het 'n hewige reënstorm oor die streek uitgebars en die tenks het in die modder van die woestyn vasgesit.
Montgomery, wat voor sy offisiere by die hoofkwartier staan en naby aan trane was, het aangekondig dat hy die agtervolging gaan beëindig. Die historikus Corelli Barnett het daarop gewys dat die reën ook op die Duitsers geval het, en dat die weer daarom 'n onvoldoende verklaring is vir die versuim om die deurbraak te benut, maar die slag van El Alamein was nietemin 'n groot sukses. Meer as 30 000 krygsgevangenes is gevange geneem, waaronder die Duitse opperbevelvoerder, generaal von Thoma, asook agt ander senior offisiere. Rommel, wat aan die begin van die geveg in 'n hospitaal in Duitsland was, moes op 25 Oktober 1942 terugkeer nadat Georg Stumme – sy plaasvervanger as Duitse bevelvoerder – in die vroeë oggendure aan 'n hartaanval gesterf het.
Ken Niles
Ken Niles (9 Desember 1908 – 31 Oktober 1988) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hollywood Hotel (1937), Lady, Let's Dance (1944), The Inner Circle (1946), en Out of the Past (1947).
Bernard Montgomery
Tunisië
Die Badorde is aan Montgomery toegeken en hy is bevorder tot volle generaal. Hy het die inisiatief behou, en toepaslike mag aangewend om Rommel uit elke opeenvolgende verdedigingsposisie te dwing. Op 6 Maart 1943 is Rommel se aanval op die te uitgestrekte Agtste leër by Medenine (Operasie Capri) met die grootste konsentrasie van Duitse gepantserde voertuie in Noord-Afrika, suksesvol afgeweer. Nadat Montgomery by die Mareth-linie, van 20 tot 27 Maart, hewige frontale opposisie ondervind het, het hy taktiek verander deur sy hoofaanval met 'n na die binneland sker-beweging, gerugsteun deur die laagvlieënde RAF-vegbomwerpervliegtuie, te verander. Vir sy rol in Noord-Afrika word die Legioen van Meriete deur die Amerikaanse regering aan hom toegeken met die rang van hoofkommandant.
Sisilië
Die volgende groot Geallieerde operasie was die Geallieerde inval in Sisilië (Operasie Husky). Montgomery beskou die aanvanklike planne vir die Geallieerde inval, wat in beginsel goedgekeur is deur generaal Dwight D. Eisenhower, die geallieerde opperbevelvoerder van die Middellandse See, en generaal Alexander, die bevelvoerder van die 15de Leërgroep, as onuitvoerbaar weens die verspreiding van magte. Hy het daarin geslaag om die planne te verander om die konsentrasie van Geallieerde magte te verseker. Hiervolgens sou luitenant-generaal George S. Patton met die Amerikaanse Sewende Leër aan die Golf van Gela land. Dit sou aan die linkerflank van die Agtste Leër wees, wat naby Syracuse in die suidooste van Sisilië sou land, eerder as naby Palermo in die weste en noorde van die eiland. Die spanning tussen die geallieerde bevelvoerders het toegeneem namate die Amerikaanse bevelvoerders, Patton en Omar Bradley (destyds die bevelvoerder van die VSA II Korps onder Patton) die stryd aangesê het oor wat hulle beskou het as Montgomery se houding en grootpratery. Alhoewel al drie as van die grootste bevelvoerders van hul tyd beskou is, was hulle vanweë hul mededingendheid bekend vir "gekibbel soos drie skoolmeisies" danksy hul "katterigheid", "gekerm teenoor hul meerderes" en "spog".
June Duprez
June Duprez (14 Mei 1918 – 30 Oktober 1984) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Four Feathers (1939), The Thief of Bagdad (1940), None But the Lonely Heart (1944), en And Then There Were None (1945).
Bernard Montgomery
Italiaanse veldtog
Gedurende laat 1943 het Montgomery voortgegaan om die Agtste Leër aan te voer, toe die landing op die vasteland van Italië self, begin het met Operasie Baytown. In samewerking met die Anglo-Amerikaanse landings by Salerno (naby Napels) deur luitenant-generaal Mark Clark se Amerikaanse Vyfde Leër en seevaartlandings deur Britse valskermsoldate in die "hak" van Italië (waaronder die sleutelhawe van Taranto, waar hulle sonder weerstand direk die hawe kon oorneem), het Montgomery die Agtste Leër tot in die "toon" van Italië gelei. Montgomery het 'n afsku gehad aan die gebrek aan koördinasie, die verspreiding van magte, die strategiese verwarring en die gebrek aan opportunisme wat hy in die Geallieerde poging in Italië gesien het, en hy was bly om die, soos hy dit genoem het, "ontbyt van die hond"' op 23 Desember 1943 te verlaat.
William Owen Lanyon
Sir William Owen Lanyon (1842-1887) was 'n Britse soldaat en koloniale administrateur. Hy is in 1842 in Ierland gebore. Hy sluit by die Britse Leër aan en tydens die eerste besetting van Transvaal word hy in 1879 as Administrateur aangestel. Hy was baie sieklik en sy onvriendelikheid het hom die vyandskap van die burgers op die hals gehaal, iets wat bygedra het tot uitbreek van die Eerste Vryheidsoorlog in 1880. Hy is oorlede in New York in 1887.
Bernard Montgomery
Normandië
Montgomery het in Januarie 1944 na Brittanje teruggekeer. Hy het bevel geneem van die 21ste Leërgroep wat bestaan het uit alle Geallieerde grondmagte wat aan Operasie Overlord sou deelneem, die naam vir die beplande Geallieerde inval in Normandië. Die algehele bevel is opgedra aan die opperbevelhebber van die Geallieerde Ekspedisiemagte, die Amerikaanse generaal Dwight D. Eisenhower. Beide Churchill en Eisenhower het Montgomery in die verlede moeilik gevind om mee saam te werk en wou hê dat die pos na die meer betroubare generaal Sir Harold Alexander sou gaan. Die beskermheer van Montgomery, generaal Sir Alan Brooke, het ten sterkste aangevoer dat Montgomery 'n veel beter generaal as Alexander is en dit verseker sy aanstelling. Sonder Brooke se steun sou Montgomery in Italië gebly het. Montgomery het sy strategie vir die inval by die St Paul's skool in Londen op 7 April en 15 Mei aangebied. Hy het 'n negentig dae lange geveg in die vooruitsig gestel, met al die magte wat die Seine daarna sou bereik het. Die veldtog sou draai op 'n Geallieerde beheerde Caen in die ooste van die Normandië-brughoof, met relatiewe statiese Britse en Kanadese leërs wat 'n skouer sou vorm om Duitse teenaanvalle te lok en te verslaan, en die Amerikaanse leërs wat na die Cotentin-skiereiland en Bretagne sou opruk.
Gedurende die tien weke van die Slag van Normandië het ongunstige herfsweer die Normandië-landingsplekke ontwrig. Montgomery se aanvanklike plan was dat die Anglo-Kanadese troepe onder sy bevel onmiddellik van hul strand-landingsposisies aan die kus van Calvados in die rigting van Caen sou uitbreek met die doel om die stad op D-dag of twee dae later in te neem. Montgomery het probeer om Caen in te neem met die 3de Infanterie Divisie, die 50ste (Noord-Britse) infanteriedivisie en die 3de Kanadese Divisie, maar is van 6 tot 8 Junie gestuit deur die Duitse 21ste Pantserdivisie en die 12de SS Pantserivisie Hitlerjugend, wat die oprukkende Anglo-Kanadese troepe teruggehou het. Rommel het hierdie sukses opgevolg deur die 2de Pantserdivisie na Caen te beveel het, terwyl veldmaarskalk Gerd von Rundstedt gevra het en toestemming van Hitler gekry het om ook die elite 1ste Waffen SS-Divisie Leibstandarte Adolf Hitler en die 2de Waffen SS-Divisie Das Reich na Caen te laat stuur. Montgomery moes dus in die gesig staar wat Stephen Badsey die "mees formidabele" van al die Duitse Divisies in Frankryk noem. Die 12de Waffen SS-Divisie Hitlerjugend, soos die naam dit aandui, is geheel en al afkomstig van die meer fanatiese elemente van die Hitler-jeug en onder bevel van die genadelose SS-Brigadeführer Kurt Meyer, alias Panzer Meyer. Die versuim om Caen onmiddellik in te neem, was die oorsaak van 'n geweldige historiografiese geskil met bitter nasionalistiese ondertone. In die breë bestaan daar 'n "Britse skool" wat die na-oorlogse bewering van Montgomery aanvaar dat hy nooit van plan was om Caen tegelyk te neem nie, en dat die Anglo-Kanadese bedrywighede rondom Caen 'n "hou-operasie" was wat bedoel was om die grootste deel van die Duitse magte te lok na die Caen-sektor om die Amerikaners in staat te stel om die uitbreek-operasie op die linkerflank van die Duitse posisies op te stel, wat alles deel was van Montgomery se "Meesterplan" wat hy lank voor die Normandië-veldtog bedink het. In teenstelling hiermee het die "Amerikaanse skool" aangevoer dat Montgomery se aanvanklike "meesterplan" was dat die 21ste Leërgroep Caen dadelik sou inneem, en sy tenkdivisies in die vlaktes suid van Caen sou skuif om 'n wegbreek te bied wat die 21ste Leërgroep sou lei na die vlaktes van Noord-Frankryk en vandaar na Antwerpen en uiteindelik die Ruhr. Briewe wat Eisenhower ten tyde van die geveg geskryf het, maak dit duidelik dat Eisenhower van Montgomery verwag het "die vroeë verowering van die belangrike fokuspunt van Caen". Later, toe hierdie plan duidelik misluk het, het Eisenhower geskryf dat Montgomery die plan ontwikkel het om die "Amerikaanse magte toe te laat om uit te breek".
Terwyl die veldtog gevorder het, het Montgomery sy aanvanklike plan vir die inval verander en die strategie voortgesit om Duitse teenaanvalle in die gebied noord van Caen eerder as in die suide aan te trek en te hou, sodat die Amerikaanse Eerste Leër in die weste Cherbourg kon inneem. In 'n memorandum wat Montgomery se bedrywighede uiteensit, geskryf deur Eisenhower se stafhoof, generaal Walter Bedell Smith, wat einde Junie 1944 met Montgomery ontmoet het, sê niks van Montgomery wat 'n "hou-operasie" in die Caen-sektor onderneem het nie, en praat eerder daarvan dat hy 'n "uitbreek" in die die vlaktes suid van die Seine wou onderneem.
Op 12 Junie het Montgomery die 7de Pantserdivisie beveel om in 'n aanval teen die Panzer Lehr-Divisie wat aanvanklik goeie vordering gemaak het, te loods maar het geëindig toe die Panzer Lehr versterk is deur die 2de Pantserdivisie. Op 14 Junie by Villers Bocage het die Britte binne ongeveer vyf minute twintig Cromwell-tenks verloor aan Tiger-tenks onder leiding van die SS Obersturmführer Michael Wittmann. Ondanks die terugslag in Villers Bocage, was Montgomery steeds optimisties, aangesien die Geallieerdes oor meer troepe en voorrade beskik het as wat hulle in die geveg verloor het, en hoewel die Duitse linies besig was om beter te vaar, het die Wehrmacht en Waffen SS aansienlike uitputting ondervind.
Sir Arthur Tedder, lugmaarskalk, het gekla dat dit onmoontlik is om vegvliegtuie na Frankryk te verskuif totdat Montgomery 'n paar vliegvelde ingeneem het, iets wat hy beweer wat Montgomery nie in staat was om te doen nie. Die eerste V-1-aanvalle op Londen, wat op 13 Junie begin het, het die druk op White met Montgomery verhoog om sy voorsprong te bespoedig. Op 18 Junie beveel Montgomery dat Bradley Cherbourg moet inneem terwyl die Britte teen 23 Junie Caen sou inneem. In Operasie Epsom het die Britse VII-Korps onder bevel van Sir Richard O'Connor probeer om Caen uit die weste te benader deur tussen die skeidslyn tussen die Panzer Lehr en die 12de SS-Divisie deur te breek om die strategiese heuwel 112 in te neem. Epsom het goed begin met O'Connor se aanval, die Britse 15de Skotse Divisie het deurbreek en die 11de Pantserdivisie het die teenaanvalle van die 12de SS-Divisie stopgesit. Generaal Friedrich Dollmann van die 7de Leër moes het die pas gearriveerde Tweede SS-Korps aangewend om die Britse offensief te stop.
Dollmann, uit vrees dat Epsom 'n sukses sou wees, het selfmoord gepleeg en is vervang deur SS Oberstegruppenführer Paul Hausser. O'Connor het ten koste van ongeveer 4 000 man 'n gebied van 8 km diep en 3,2 km breed gewen, maar die Duitsers sodoende in 'n swak langtermynposisie geplaas. Die Geallieerdes was bekommerd, aangesien die hul magte slegs ongeveer 24 kilometer na die binneland gevorder het, in 'n tyd toe hul planne daarop gedui het dat hulle reeds Rennes, Alençon en St. Malo moes ingeneem het.
Na Epsom moes Montgomery generaal Harry Crerar meedeel dat die aktivering van die Eerste Kanadese Leër sou moes wag, aangesien daar op daardie stadium slegs ruimte in die Caen-sektor was vir die pas aangekome XII-Korps onder luitenant-generaal Neil Ritchie, wat 'n mate van spanning veroorsaak het met Crerar, wat gretig was om in die veld te kom. Epsom het verdere Duitse magte in Caen beveg, maar in Junie en die eerste helfte van Julie was Rommel, Rundstedt en Hitler besig met die beplanning van 'n groot offensief om die Britte die see in te dryf; dit is nooit van stapel gestuur nie en sou die toewysing van 'n groot aantal Duitse troepe tot die Caen-sektor vereis het.
Dit was slegs na 'n paar mislukte pogings om uit die Caen-sektor uit te breek dat Montgomery, wat hy later sy "meesterplan" genoem het om sy 21ste Leërgroep te gebruik om die grootste deel van die Duitse magte besig te hou en sodoende die Amerikaners toe te laat om uit te breek. Die Kanadese historici Terry Copp en Robert Vogel het oor die geskil tussen die "Amerikaanse skool" en "Britse skool" geskryf nadat hulle in Junie 1944 verskeie terugslae gehad het:
Melonanchora
Melonanchora is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Bernard Montgomery
Normandië
"Montgomery het die onbetwisbare korrekte gevolgtrekking uit hierdie gebeure gemaak. As die Britte en Kanadese deur 'n reeks beperkte aanvalle die grootste deel van die Duitse gepantserde magte aan hul front kon hou, sou hulle die Duitsers kon uitput en die geleentheid kon skep vir 'n Amerikaanse wegbreek aan die regterkant. Dit is wat Montgomery in sy direktief van 30 Junie voorgestel het, en as hy en sy bewonderaars die rekord vir homself kon laat praat, sou daar min debat gevoer word oor die uitvoering van die eerste fases van die Normandië-veldtog. In plaas daarvan dring Montgomery daarop aan dat hierdie direktief 'n konsekwente deel vorm van 'n "meesterplan" wat hy lank voor die inval bedink het. Vreemd genoeg doen hierdie opvatting 'Monty' 'n oneer aan, aangesien enige rigiede beplanning voordat die Duitse reaksie bekend was, sou inderdaad beskou kon word as slegte generaalskap."
Belemmer deur stormweer en die moeilike terrein van die bocage (gemengde bosse en weiding kenmerkend van dele van Frankryk), moes Montgomery sorg dat Rommel op die Britte in die ooste fokus, eerder as op die Amerikaners in die weste, wat die Cotentin-skiereiland en Bretagne moes inneem voordat die Duitsers deur 'n algemene swaai in die ooste vasgevang sou kon word. Montgomery het aan generaal Sir Miles Dempsey, die bevelvoerder van die 2de Britse Leër, gesê: Veg voort teen die Duitse mag, veral die pantser, deur dit op jouself te trek – om die weg vir Brad [Bradley] te vergemaklik. Die Duitsers het 12 Divisies ontplooi, waarvan ses pantserdivisies teen die Britte was terwyl hulle 8 divisies ontplooi het, waarvan 3 pantserdivisies teen die Amerikaners was. Teen die middel van Julie was Caen nog nie ingeneem nie, want Rommel het voortgegaan om die voorkoming van die uitbreek van Britse magte te prioritiseer eerder as die Amerikaners wat die westelike gebiede ingeneem het. Dit was in pas met die breë plan van Montgomery, hoewel sy magte nie met dieselfde spoed beweeg het nie as wat hy tydens die St Paul konferensie uiteengesit het nie. Die Amerikaanse historikus Carlo D'Este het daarop gewys het dat die situasie in Normandië baie anders was as wat in St. Paul beskryf is, aangesien slegs een van die vier doelwitte wat in Mei gestel is, teen 10 Julie bereik is.
Op 7 Julie begin Montgomery met Operasie Charnwood wat insluit 'n intensiewe bombardement wat 'n groot deel van die Franse platteland en die stad Caen vernietig het. Die Britte en Kanadese kon daarin slaag om na die noorde van Caen te vorder voor die Duitsers wat die puinhope tot hul voordeel gebruik het en die aanval stopgesit het. Op 10 Julie beveel Montgomery Bradley om Avranches in te neem, waarna die 3de Amerikaanse Leër geaktiveer sou word om in die rigting van Le Mans en Alençon te beweeg. Op 14 Julie 1944 het Montgomery aan sy beskermheer Brooke geskryf en gesê dat hy "'n regte tweestryd gekies het aan die oostelike flank, en om 'n korps van drie gepantserde divisies in die oop veld in die Caen-Falaise-pad te verloor … Die moontlikhede is groot: met sewehonderd tenks wat suidoos van Caen beskikbaar is, en die pantservoertuie wat ver vooruit opereer kan enigiets gebeur."
Die Franse verset het in Junie 1944 Plan Violet van stapel gestuur om die telefoonstelsel van Frankryk stelselmatig te vernietig, wat die Duitsers gedwing het om hul radio's meer en meer te gebruik om te kommunikeer. Aangesien die kodebrekers van Bletchley Park baie van die Duitse kodes ontsyfer het, het Montgomery – via die Ultra-intelligensie – 'n goeie idee gehad van die Duitse situasie. Montgomery het dus geweet die Duitse Leërgroep B het 96 400 man verloor terwyl hul 5 200 nuwe troepe ontvang het, en dat die Panzer Lehr-Divisie slegs 40 tenks sterk was. Montgomery het later geskryf dat hy geweet het dat hy die Normandië-veldtog op hierdie punt gewen het, aangesien die Duitsers byna geen reserwes gehad het nie, terwyl hy drie gepantserde divisies in reserwe gehad het.
'n Amerikaanse deurbraak van die front is bewerkstellig met Operasie Cobra. Dit het en tot die Falaise-omsingeling van Duitse magte gelei maar was ten koste van Britse verliese met die aflydende Operasie Goodwood. In die vroeë oggendure van 18 Julie 1944 het Operasie Goodwood begin met die Britse swaar bomwerpers wat met tapyt bombardement begin het wat die oorblywende dele van Caen en die omliggende platteland verder verwoes het. 'n Britse tenkbemanningslid van die Guards Pantserdivisie het later onthou:
"Teen 05:00 het 'n verre gedreun in die lug al die slaperige tenkbemannings uit hul komberse gedwing. 'n Duisend Lancasters het in groepe van drie of vier op 3 000 voet (910 meter) van die see af aangevlieg gekom. Voor hulle het die padvinders hul fakkels gevuur en kort voor lank is die eerste bomme laat val."
'n Duitse tenklid van die 21ste Pantserdivisie het na die bombardement onthou: "Ons het klein kolletjies gesien wat van die vliegtuie losgelaat is, so baie van hulle dat die gekke gedagte by ons opgekom het: is dit pamflette? … Onder die donder van die ontploffings kon ons die gewonde geskree en die kranksinnige gehuil van mans wat mal geword het, hoor." Die Britse bombardement het die Duitse frontlinie-eenhede hard getref; bv tenks het op die dakke van Franse plaashuise geland. Aanvanklik het die drie Britse gepantserde divisies wat beveel is om die offensief te lei, die 7de, 11de en die Guards, vinnig gevorder en het teen twaalfuur die Borguebus-rant genader, wat die landskap suid van Caen domineer.
Die doelstellings van Operasie Goodwood is almal behaal behalwe vir die besetting van die Bourgebus-rant, wat slegs gedeeltelik beset kon word. Die operasie was 'n strategiese sukses vir die Geallieerdes aangesien dit die laaste Duitse reserwes in Normandië na die Caen-front gelok het, weg van die Amerikaanse linies. Dit het die Amerikaanse uitbreekoperasie deur middel van Operasie Cobra baie gehelp. Aan die einde van Goodwood op 25 Julie 1944 het die Kanadese magte Caen uiteindelik ingeneem terwyl die Britse tenks die vlaktes suid van die stad bereik het, wat Montgomery die geleentheid gegee het wat hy gesoek het, deur die Duitsers te dwing is om die laaste van hul reserwes te gebruik om die Anglo-Kanadese opmars te stop.
Ultra-intelligensie het aangedui dat die Duitsers wat Bradley se aanval op daardie stadium in die gesig staar, ernstig verswak was met Operasie Cobra wat daarna sou begin. Tydens Operasie Goodwood het die Britte 400 tenks verloor maar heelwat kon weer in diens gestel word. Die ongevalle was 5 500 met 11 km gebied wat verower kon word. Bradley het Montgomery se plan erken om die Duitse pantsermagte vas te pen en sodoende die Amerikaanse magte toe te laat om uit te breek:
''Die Britse en Kanadese leërs sou as 'n lokval vir die Duitse reserwe magte dien en hulle na die uiterste oostelike rand van die Geallieerde frontlinie trek. Terwyl Monty die vyand by Caen besig gehou het, moes die Amerikaners deurbreek na die lang pad na Parys. As daar rekening gehou word met nasionale trots, het hierdie Britse lokmissie as 'n opoffering gekom, want terwyl ons om die buitekant beweeg het, moes die Britte op die plek bly en die Duitsers vaspen. Tog het dit strategies beteken in 'n logiese verdeling van arbeid, want dit was na Caen wat die vyandelike reserwes sou beweeg sodra die alarm afgaan.''
Die langdurige geskil oor presies wat Montgomery se meesterplan in Normandië was, het daartoe gelei dat historici baie verskil oor die doelwitte van Operasie Goodwood. Die Britse joernalis Mark Urban het geskryf dat die doel van Goodwood was om Duitse troepe na hul linkerflank te trek om die Amerikaners toe te laat om op die regterflank deur te breek. Voorts is die argument gevoer dat Montgomery vir sy soldate moes lieg oor die doel van Goodwood aangesien die gemiddelde Britse soldaat nie sou verstaan het waarom hulle gevra word om 'n afleiding te skep vir die Amerikaners om met Operasie Cobra deur die Duitse linies te breek nie.
In teenstelling hiermee het die Amerikaanse historikus Stephen Power aangevoer dat Goodwood bedoel was om daadwerklike uit te breek en nie bloot 'n afleiding te wees nie, hy het ook geskryf:
Dit is onrealisties om te beweer dat 'n operasie die gebruik van 4 500 geallieerde vliegtuie, 700 artillerie-stukke, meer as 8 000 pantservoertuie en vragmotors en wat die Britte meer as 5 500 ongevalle gekos het, bedink is en uitgevoer is vir so 'n beperkte doelstelling.
Power het opgemerk dat Goodwood en Cobra veronderstel was om op dieselfde dag, 18 Julie 1944, te begin, maar Cobra is gekanselleer weens swaar reën in die Amerikaanse sektor, en het aangevoer dat albei operasies bedoel was om uitbreekoperasies te wees om die Duitse leërs in Normandië vas te vang. Die Amerikaanse militêre skrywer Drew Middleton het geskryf dat daar geen twyfel is dat Montgomery wou hê dat Goodwood 'n "skild" vir Bradley sou bied nie, maar dat Montgomery terselfdertyd duidelik gehoop het vir meer sukses as bloot om die Duitse aandag van die Amerikaanse sektor af te trek.
Die Britse historikus John Keegan het daarop gewys dat Montgomery verskillende stellings voor Goodwood gemaak het oor die doel van die operasie. Keegan het geskryf dat Montgomery besig was met wat hy 'n verskansing van sy weddenskappe genoem het toe hy sy planne vir Goodwood opgestel het, met 'n plan vir 'n uitbreek as die front in duie sou stort, indien nie, 'n goeie dokumentêre bewys dat hy alles in die eerste plek bedoel het plek was 'n uitgerekte stryd. Bradley het weereens die plan van Montgomery bevestig en dat die besetneming van Caen slegs toevallig tot sy missie was, nie krities nie. Die Amerikaanse tydskrif LIFE het Bradley in 1951 aangehaal:
''Terwyl Collins sy VII Korps-vlag oor Cherbourg gehys het, spandeer Montgomery sy reputasie in 'n bitter beleg teen die ou universiteitsstad Caen. Drie weke lank het hy sy troepe teen die panzer-Divisies aangewend wat hy doelbewus na die stad getrek het as deel van ons Geallieerde strategie vir afleiding in die Normandië-veldtog. Alhoewel Caen 'n belangrike kruispad bevat wat Montgomery uiteindelik sou benodig, was die verowering van die stad vir die oomblik slegs toevallig tot sy missie. Die grootste taak van Monty was om Duitse troepe na die Britse front te lok om Cherbourg makliker te beveilig en in posisie te kom vir die uitbreek. Terwyl hierdie afleiding van Monty briljant bewerkstellig is, het hy hom nogtans oopgehou vir kritiek deur die belangrikheid van sy aanslag op Caen te beklemtoon. As hy homself bloot tot die behoud van die front beperk het sonder om Caen 'n simbool daarvan te maak, sou hy met sukses gekrediteer word in plaas daarvan dat hy, soos dit was, van mislukking aangekla is.''
Met Goodwood wat die Wehrmacht na die Britse sektor getrek het, het die Eerste Amerikaanse Leër 'n twee-tot-een numeriese meerderwaardigheid geniet, met generaal Omar Bradley wat Montgomery se raad aanvaar het om die offensief te begin deur op een punt te konsentreer in plaas van 'n "breë front" soos Eisenhower sou verkies het.
Operasie Goodwood het Montgomery amper sy werk gekos, omdat Eisenhower ernstig oorweeg het om hom van sy bevel te ontneem. Hy het egter verkies om dit nie te doen nie, want die afsetting van die gewilde Monty sou op 'n kritieke oomblik in die oorlog so 'n politieke terugslag vir Brittanje teen die Amerikaners veroorsaak het, dat hy nie die gevolglike spanning in die Atlantiese alliansie die moeite werd geag het nie. Montgomery het sy tevredenheid uitgespreek oor die resultate van Goodwood toe hy die operasie afgestel het. Eisenhower was onder die indruk dat Goodwood 'n uitbreekoperasie sou wees. Daar was dus 'n wankommunikasie tussen die twee mans, of Eisenhower het nie die strategie verstaan nie.
Alan Brooke, hoof van die Britse Imperiale Generale Staf (CIGS), het geskryf: ''Ek weet niks van strategie nie en is baie ongeskik vir die pos van opperbevelhebber. Dit is geen wonder dat Monty se werklike hoë vermoë nie altyd verwesenlik word nie.''
Bradley het Montgomery se voornemens ten volle begryp. Beide generaals sou nie hul ware doelwitte van hul strategie aan die pers meedeel nie. Baie Amerikaanse offisiere het gevind dat Montgomery 'n moeilike individu is om mee saam te werk, en na Goodwood is Eisenhower onder druk geplaas om Montgomery af te dank. Alhoewel die Eisenhower – Montgomery-geskil soms in nasionalistiese terme as 'n Anglo-Amerikaanse stryd uitgebeeld word, was dit die Britse lugmaarskalk Arthur Tedder wat Eisenhower na Goodwood die meeste onder druk geplaas het om Montgomery af te dank.
'n Amerikaanse offisier het in sy dagboek geskryf dat Tedder vir Eisenhower kom besoek het om sy huidige gunsteling onderwerp, die afdanking van Monty, na te streef. Met Tedder wat die veldtog gelei het, het dit die Amerikaanse vyande van Montgomery aangemoedig om Eisenhower te versoek om Montgomery af te dank. Brooke was voldoende bekommerd oor die dank Monty af -veldtog om Montgomery by sy taktiese hoofkwartier in Frankryk te besoek en soos hy in sy dagboek geskryf het; het [Montgomery] gewaarsku teen 'n neiging by die eerste minister [Churchill] om te luister na voorstelle dat Monty vir veiligheid gespeel het en nie bereid was om risiko's te neem nie. Brooke het Montgomery aangeraai om Churchill na Normandië te nooi en het aangevoer dat as die dank Monty af-veldtog die eerste minister gewen het, sy loopbaan oor sou wees, omdat die steun van Churchill Eisenhower die politieke dekking sou gee om Montgomery af te dank. Op 20 Julie het Montgomery Eisenhower ontmoet en op 21 Julie Churchill by die taktiese hoofkwartier in Frankryk. Een van die personeellede van Montgomery het agterna geskryf dat dit "algemene kennis by die taktiese hoofkwartier was dat Churchill na Monty gekom het om hom te ontslaan". By die vergaderings Eisenhower – Montgomery en Churchill – Montgomery is geen notas gehou nie, maar Montgomery kon albei oorreed om hom nie af te dank nie.
Met die sukses van Operasie Cobra, wat kort daarna gevolg is deur aanwending van die Derde Amerikaanse Leër onder generaal George S. Patton, het Eisenhower aan Montgomery geskryf: "Ek is verheug dat u basiese plan skitterend begin het om met Bradley se aanvanklike sukses te ontvou". Die sukses van Cobra is aangehelp deur Operasie Lente toe die II Kanadese Korps onder generaal Guy Simonds (die enigste Kanadese generaal wie se vaardigheid Montgomery eerbiedig het) 'n offensief suid van Caen begin het wat weinig vooruitgang gegee het, maar wat die Duitsers as die belangrikste opruk beskou het. Nadat die Derde Amerikaanse Leër ontplooi is, is Bradley bevorder om die nuwe 12de Leërgroep wat bestaan uit die 1ste en 3de Amerikaanse Leërs te lei.
Na die Amerikaanse front deurbraak het die Falaise omsingeling gevolg, terwyl die Britse, Kanadese en Poolse soldate van die 21ste Leërgroep onder bevel van Montgomery suid beweeg het, het die Amerikaanse en Franse soldate van Bradley se 12de Leërgroep noord beweeg met die doel om die Duitse Leërgroep B te omsingel. In hierdie tyd het Montgomery in Augustus 1944 volgens Urban 'n groot slag van vernietiging gevoer. Montgomery het sy offensief in die Suisse Normande-streek begin met Operasie Bluecoat met Sir Richard O'Connor se VIII Korps en die XXX Korps van Gerard Bucknall na die suide. 'n Ontevrede Montgomery het Bucknall ontslaan omdat hy nie voldoende aggressief was nie en hom deur generaal Brian Horrocks vervang. Terselfdertyd beveel Montgomery Patton – waarvan die Derde Leër veronderstel was om na Bretagne te gaan – om Nantes, aan te val, wat kort daarna beset is.
Hitler het te lank gewag om sy magte te beveel om uit Normandië terug te trek, wat Montgomery laat skryf het: ''Hy [Hitler] het geweier om die enigste gesonde militêre optrede wat hom in die gesig gestaar het te neem. As gevolg hiervan het die Geallieerdes vir die vyand omvangryke verliese in manskappe en militêre voorrade veroorsaak.''
Met die wete via Ultra dat Hitler op 6 Augustus 1944 nie van Normandië wou terugtrek nie, het Montgomery 'n omsingelingsoperasie teen Leërgroep B beveel — met die Eerste Kanadese leër onder Harry Crerar wat na Falaise sou opruk, die Tweede Britse Leër onder Miles Dempsey, in die rigting van Argentan sou beweeg, en die Derde Amerikaanse Leër onder George S. Patton sou na Alençon opruk.
Op 11 Augustus het Montgomery sy plan verander, met die Kanadese om Falaise in te neem en die Amerikaners by Argentan aan te sluit. Die Eerste Kanadese leër het op 7 Augustus twee operasies van stapel gestuur. Operasie Totalize, wat binne vier dae slegs 14 kilometer gevorder het te midde van heftige Duitse verset, en Operation Tractable op 14 Augustus, wat Falaise uiteindelik op 17 Augustus ingeneem het. In die lig van die trae Kanadese vooruitgang, het Patton toestemming gevra om Falaise in te neem, maar is op 13 Augustus deur Bradley geweier, wat baie kontroversie veroorsaak het met baie geskiedkundiges wat beweer het dat Bradley nie aggressief genoeg was nie en dat Montgomery Bradley se besluit moes herroep het.
Die sogenaamde Falaisiese Gaping is op 22 Augustus 1944 gesluit, maar verskeie Amerikaanse generaals, veral Patton, het Montgomery daarvan beskuldig dat hy onvoldoende aggressief was om dit te sluit, ongeveer 60 000 Duitse soldate is in Normandië vasgevang, maar voor 22 Augustus, het ongeveer 20 000 Duitsers deur die Falaisiese Gaping ontsnap om later weer te veg. Ongeveer 10 000 Duitsers is dood in die Slag van die Falaisiese Gaping, wat daartoe gelei het dat 'n verdwaasde Eisenhower, wat op 24 Augustus na die slagveld gekyk het, met afgryse gesê het dat dit onmoontlik was om te loop sonder om op lyke te trap.
Die suksesvolle afsluiting van die Normandië-veldtog het begin met die debat tussen die "Amerikaanse skool" en die "Britse skool", aangesien sowel Amerikaanse as Britse generaals begin het om aansprake te lewer oor wie die verantwoordelikste was vir hierdie oorwinning. Brooke het ter verdediging van sy protégé Montgomery geskryf: ''Ike weet niks van strategie nie en is 'nogal' nie geskik vir die pos van opperbevelhebber nie. Dit is geen wonder dat Monty se werklike hoë vermoë nie altyd verwesenlik word nie. Veral nie as 'nasionale' brille die perspektief van die strategiese landskap verdraai nie.'' Oor Montgomery se optrede met die Normandië-veldtog, skryf Badsey:
''Te veel besprekings oor Normandië het gesentreer op die kontroversiële besluite van die Geallieerde bevelvoerders. Dit was blykbaar nie goed genoeg om so 'n volledige en skouspelagtige oorwinning te behaal oor 'n vyand wat die grootste deel van Europa verower het nie, tensy dit perfek gedoen is. Die grootste skuld hiervoor lê by Montgomery, wat dwaas genoeg was om aan te dring dat dit perfek gedoen is, dat Normandië – en al sy ander gevegte – dienooreenkomstig geveg is volgens 'n presiese meesterplan wat vooraf opgestel is, waarvandaan hy nooit afgewyk het nie. Dit sê baie van sy persoonlikheid dat Montgomery gevind het dat ander met hom saamstem, ondanks die oorweldigende getuienis daarteen. Sy hantering van die Slag van Normandië was van hoogstaande orde, en as die persoon wat die skuld sou ontvang het as hy die stryd verloor het, verdien hy die krediet daarvoor.''
Opmars na die Ryn
Die politiek sal hom nie toelaat om opdragte aan groot leërs van Amerikaners te gee bloot omdat hy volgens homself beter was as hul generaals nie.
Winston Churchill het Montgomery bevorder tot veldmaarskalk as kompensasie. In September 1944 beveel Montgomery Crerar en sy Eerste Kanadese leër om die Franse hawens op die Engelse kanaal te neem, naamlik Calais, Boulogne en Duinkerken. Op 4 September word Antwerpen, die derde grootste hawe in Europa, deur Horrocks ingeneem, met die hawe meestal ongeskonde. Die Witte Brigade (Wit Brigade) van die Belgiese verset het die hawe van Antwerpen beset voordat die Duitsers die hawe kon vernietig. Antwerpen was 'n diep binnelandse hawe wat via die Schelde met die Noordsee verbind is. Die Schelde was breed en diep genoeg gebagger om skepe van die oseaan af te laat deurvaar.
Op 3 September 1944 beveel Hitler die 15de Duitse leër, wat in die Pas de Calais-streek gestasioneer was en noordwaarts na die Lae Lande terugtrek om die monding van die Schelderivier te beveilig om die Geallieerdes die gebruik van Antwerpen te ontneem. Danksy ULTRA was Montgomery teen 5 September bewus van Hitler se bevel. Vanaf dieselfde dag het SHAEF se bevelvoerder, admiraal Sir Bertram Ramsay, Montgomery aangemoedig om die monding van die Schelde sy grootste prioriteit te maak, met die argument dat solank die mond van die Schelde in Duitse hande was, dit onmoontlik vir die Britse Vloot was om die myne in die rivier skoon te maak, en terwyl die Schelde beset is, was die hawe van Antwerpen nutteloos. Onder die senior bevelvoerders het slegs Ramsay die opening van Antwerpen as deurslaggewend beskou.
Op 6 September 1944 het Montgomery aan Crerar gesê: "Ek wil Boulogne bittergraag hê" en dat die stad ingeneem moet word, ongeag die koste. Op hierdie stadium was hawens soos Cherbourg te ver van die voorste linie af, wat vir die Geallieerdes groot logistieke probleme veroorsaak het. Met die bevryding van die stad Le Havre, wat aan John Crocker se I Korps oorgelaat is, is die belangrikheid van hawens nader aan Duitsland beklemtoon. Om Le Havre te bevry, het twee infanteriedivisies, twee tenkbrigades, die meeste van die artillerie van die Tweede Britse Leër, die spesiale gepantserde toerusting van Percy Hobart se 79ste pantserdivisie, die slagskip HMS Warspite en die monitor HMS Erebus geneem. Op 10 September 1944 het Bomber Command 4 719 ton bomme op Le Havre laat val, wat die voorspel was vir Operasie Astonia, die aanval op Le Havre deur Crocker se magte, wat twee dae later gedoen is. Die Kanadese historikus Terry Copp het geskryf dat die toewyding van soveel vuurkrag en mannekrag om slegs een Franse stad in te neem, buitensporig mag lyk, maar op hierdie stadium het die Geallieerdes dringend hawens nader aan die voorste linie nodig gehad om die momentum van hul opmars te handhaaf.
Op 9 September het Montgomery aan Brooke geskryf dat een goeie hawe in Pas de Calais voldoende sou wees om in al die logistieke behoeftes van die 21ste Leërgroep te voorsien, maar slegs die voorsieningsbehoeftes van dieselfde formasie. Terselfdertyd het Montgomery opgemerk dat een goeie hawe in Pas de Calais onvoldoende sou wees vir die Amerikaanse leërs in Frankryk, wat dus Eisenhower gedwing het, om geen ander rede as logistiek nie, om Montgomery se planne vir 'n inval in Noord-Duitsland deur die 21ste Leërgroep te ondersteun, alhoewel as Antwerpen geopen sou kon word, aan al die Geallieerde leërs se behoeftes voorsien kon word. Montgomery het bevel gegee dat Crerar Calais, Boulogne en Duinkerken moet inneem en die Duitse Magte in die Schelde moes verwyder, 'n taak wat Crerar verklaar het, onmoontlik was, omdat hy nie genoeg troepe gehad het om albei operasies tegelyk uit te voer nie. Montgomery het Crerar se versoek geweier om die Britse XII-korps onder Neil Ritchie op te stel om die Schelde te help opruim, terwyl Montgomery verklaar dat hy XII-korps nodig het vir Operasie Market Garden. Montgomery kon daarop aandring dat Eisenhower in September 1944 sy strategie van 'n enkele aanslag na die Ruhr met Operasie Market Garden moes aanpak.
Op 22 September 1944 neem generaal Guy Simonds se II Kanadese Korps Boulogne in en volg dit op deur Calais op 1 Oktober 1944 in te neem. Montgomery was baie ongeduldig met Simonds en het gekla dat dit vir Crocker se I Korps slegs twee dae geneem het om Le Havre in te neem terwyl dit Simonds twee weke neem om Boulogne en Calais in te neem, maar Simonds merk op dat daar in Le Havre drie divisies en twee brigades beskikbaar was, terwyl by Boulogne en Calais slegs twee brigades beskikbaar was om albei stede in te neem.
Die Duitse verdediging het, 'n poging van die 4de Kanadese Divisie om die Leopold-kanaal oor te neem, swaar verliese toegedien. Dit het Simonds genoop om opdrag te gee dat verdere pogings om die rivier Schelde skoon te maak van Duitse Magte gestaak moet totdat sy missie om die Franse hawens op die Engelse Kanaal te beset, voltooi was. Dit het die Duitse 15de Leër voldoende tyd toegelaat om in sy nuwe basis op die Schelde homself in te grawe. Die enigste hawe wat nie deur die Kanadese beset is nie, was Duinkerken, aangesien Montgomery op 15 September die 2de Kanadese Divisie beveel het om sy flank in Antwerpen as voorsorg te bewaak as voorsorgmaatreël vir sy opmars deur die Schelde.
Operasie Market Garden
Montgomery se plan vir Operasie Market Garden (17-25 September 1944) was om die Siegfried-linie te vermy deur die Ryn oor te steek en sy magte sodoende posisioneer vir latere offensiewe optrede in die Ruhr-streek. Die 21ste Leërgroep sou noord van België aanval, 97 km deur Nederland, oor die Ryn en noord van Arnhem aan die oorkant van die Ryn konsolideer. Die riskante plan het vereis dat drie valskermdivisies talle ongeskonde brûe langs 'n enkele baan moes oorneem waarna 'n hele korps moes aanval en as die belangrikste toevoerroete moes gebruik. Die aanval het nie sy doelstellings bereik nie.