cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Compatriots of South Africa
Die Compatriots of South Africa (CSA) is 'n Suid-Afrikaanse politieke party wat op die bruin mense in Suid-Afrika fokus, met die titel "Die Manifes van die Vergete Mense van Suid-Afrika".
Die party ondersteun onteiening van grond sonder vergoeding vir die afstammelinge van die Khoi, San, Griekwa en Boesmans.
Die party het aan die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2019 deelgeneem.
Komkommeragtiges
Die familie van die komkommeragtiges (Cucurbitaceae) behoort tot die orde Cucurbitales. Komkommeragtige plante is tropiese en subtropiese kruidagtige plante met groot, dikwels harige blare en klein, onopvallende blomme. Die komkommeragtiges is dikwels rankplante. Bekende spesies van die familie is spanspekke, waatlemoene, agurkies en komkommers.
Algemene kenmerke
Die komkommeragtiges (Cucurbitaceae) bestaan uit ongeveer 100 genera en 850 spesies. Hulle is kruidagtige plante en inheems in die trope en subtrope. Die wetenskaplike naam is afgelei van die woord cucurbita, ’n Romeinse benaming vir 'n bepaalde soort kalbas. Die plante is meestal bedek met hare en die blare is groot en kom versprei aan die stingel voor.
Gespikkelde tobie
Die Gespikkelde tobie (Canthigaster amboinensis) is 'n vis wat wydverspreid voorkom in die Indiese Oseaan en Stille Oseaan en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Spotted toby.
Komkommeragtiges
Algemene kenmerke
Steunblaartjies ontbreek heeltemal. Hegranke is dikwels aanwesig. Die plante rank hiermee teen voorwerpe op, maar daar is ook spesies wat plat op die grond groei. Die eenslagtige blomme, dikwels geel tot geelgroen van kleur, is onopvallend omdat hulle onder die groot blare verskuil is.
Die blom
Die manlike blom het vyf meeldrade, waarvan vier twee-twee aan mekaar vergroei is. Die vyfde meeldraad staan alleen. Elke helmknop het net een helmhok. Daar is dikwels 'n rudimentêre (onontwikkelde) stamper aanwesig. Die vroulike blom het 'n onderstandige vrugbeginsel.
Dit lyk of die vroulike blom ses vrughokke het omdat die drie vrugblare na binne groei, verdeel en weer na buite buig. Die stamper bestaan uit 'n styl met drie stempels wat meestal gevurk is. Sowel die manlike as die vroulike blomme het 'n kelk wat uit vyf lobbe en 'n vergroeide kroon bestaan. Die vrugwand kan stewig of sag wees en die vrug word as 'n bessie beskou.
Verteenwoordigers
Die waatlemoen (Citrullus lanatus) is oorspronklik van Suid-Afrika afkomstig, maar baie variëteite van die genus word nou ook in lande aan die Middellandse See gekweek. Die vleis van die vrug is normaalweg rooi, maar kan ook geel wees, met swart pitte. Die vrugte het gladde, groen en soms marmervlekkige skille. Die vrug is baie sappig en ideaal om ’n dors te les. Die spanspek (Cucumis melo) kom ook in Suid-Afrika voor, maar is oorspronklik van Sentraal-Afrika en Indië afkomstig.
Spanspekke is ook rankplante. Wilde spanspekke het klein, pruimvormige en smaaklose vrugte, terwyl gekultiveerde rasse groot, sappige en smaaklike vrugte dra. Die Egiptenare het vroeër reeds verskeie spesies verbou. Agurkies en komkommers (Cucumis sativus) kom in Suid-Afrika voor. Daar is verskillende groottes, en spesies verskil soms ook wat kleur betref. Komkommers en agurkies is meer as 3 000 jaar gelede al in Indië gekweek. Die genus Cucurbita omvat twaalf spesies. Een daarvan is die pampoen of kalbas (Cucurbita pepo), wat oorspronklik van Sentraal-Amerika afkomstig is.
Pampoene is plante met groot blare en die vrugte kan rond, ellipsvormig of langwerpig en gestreep wees. Cucurbita maxima is 'n pampoen wat tot 50 kg kan weeg en eienaardige vorms kan hê. 'n Ander soort komkommeragtige wat in die Middellandse See-gebied voorkom, is Ecballium elaterium. Die plant word in tuine aangeplant en is geen rankplant nie. Ecballium elaterium dra geel blomme en eiervormige, vlesige vrugte wat aan ’n krom steel hang. Die vrug neem soveel water op dat die vrugwand later by die geringste aanraking oopbars en die sade uitskiet.
Die enigste komkommeragtige plant wat inheems in Europa is, is Bryonia dioica, 'n meerjarige plant wat deur middel van ondergrondse stingelknolle voortplant. Die plant is tweehuisig, wat beteken dat die vroulike en manlike blomme op afsonderlike plante gedra word. In die herfs dra die vroulike plant rooi, giftige bessies. Bryonia alba is weer eenhuisig en dra swart vrugte. In die verlede is die stingelknol van die plant beskou as 'n mandragora-wortel omdat dit so inmekaargroei.
Daar is geglo dat die stingelknol bonatuurlike krag besit. Die genus Luffa is afkomstig uit die trope van die Ou Wêreld en bestaan uit rankplante met groot blomme. Die vrugwande is taai en bestaan uit growwe vesels en sponsagtige materiaal. Wanneer die vrug ryp word, spring hy aan die punt oop. In Japan word Luffa cylindraca gekweek en die vrugte word as plantaardige sponse gebruik. Die enigste komkommeragtige plant met groot, alleenstandige blomme wat nie vergroeide kroonblare het nie, is Lagenaria siceraria. Dit is 'n flesvormige kalbas wat vroeër gebruik is om water in te bewaar. Daar kom ook bome voor in die familie van die komkommeragtiges. Bome van die genus Dendrosicyos op die eiland Sokotra behoort tot die komkommeragtiges.
Erica canescens
Erica canescens is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
QLED
QLED is die afkorting vir die Engelse term quantum dot light emitting diodes of kwantumpunt-ligemissie-diodes - elektro-optiese halfgeleier-bouelemente wat deur middel van kwantumpunte elektriese energie in lig met unieke optiese eienskappe omskakel en uitstraal. In 'n wyer betekenis van die term word ook tradisionele ligemissie-diodes, waarvan die lig deur kwantumpunte omgeskakel word, by hierdie definisie ingesluit. Afhangende van die kwantumpunte se struktuur kan die geëmiteerde kleur uit die hele spektrum van sigbare lig gekies word.
Sodoende kan QLEDs byna enige kleur op die CIE-diagram toon - insluitende die uitgebreide RGB-kleurruimte DCI-P3 wat deur die Amerikaanse rolprentbedryf vir digitale projekte toegepas word. QLED-tegnologie word tans onder meer deur Samsung Electronics Co., Ltd. toegepas vir die vervaardiging van premium-televisietoestelle wat op die mark met OLED-gebaseerde toestelle van ander televisievervaardigers meeding. Die vervaardiging van QLED-skerms is nie so koste-intensief soos dié van OLED-skerms nie. Volgens Samsung Electronics is QLED-skerms in staat om hoër helderheids- en kontrasvlakke op te lewer as OLED-televisietoestelle.
In Oktober 2018 het die hoof uitvoerende beampte van Samsung se skermvervaardigings-afdeling (Samsung Display Co., Ltd.), Lee Dong-Hoon, bekend gemaak dat sy onderneming besig is om sogenaamde QD-OLED-skerms te ontwikkel - kwantumpunt-OLED-skerms wat die voordele van QLED-tegnologie (hoë helderheidsvlakke en kontraste asook die groter kleurruimte) met die hoofvoordeel van OLED-skerms (beter swartvlakke) sal kombineer.
Vanaf 2020 vind QLED-tegnologie ook ingang tot die skootrekenaarmark met twee nuwe toestelle van Samsung Electronics - Samsung Galaxy Book Ion (QLED-skerm) en Samsung Galaxy Book Flex (QLED-raakskerm), elkeen met 'n helderheid van 600 nits.
Japan Nasionale Roete 178
Japan Nasionale Roete 178 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Wilna Hervey
Wilna Hervey (3 Oktober 1894 – 6 Maart 1979) was 'n Amerikaanse aktrise.
Gamagara Plaaslike Munisipaliteit
Die Gamagara Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die John Taolo Gaetsewe-distriksmunisipaliteit in die Noord-Kaap, Suid-Afrika. Dit is die derde rykste munisipaliteit in Suid-Afrika volgens gemiddelde persoonlike inkomste.
Martin Luther King jr.
Martin Luther King jr. (15 Januarie 1929 – 4 April 1968), priester, briljante spreker, gebore leier en kleinseun van 'n slaaf, het sy Christelike beginsels met Mahatma Gandhi se metodes van geweldlose protes gekombineer om die Beweging vir Swart Burgerregte tydens die dekade van sy grootste prestasie, van 1957 tot 1968, te lei.
Sy metodes en die gehalte van sy leierskap het die verbeelding van die wêreld aangegryp en tot die gewetes van alle Amerikaners gespreek. King se veldtogte het gelei tot die aanname van die Wet op Burgerregte van 1964 en die Wet op Stemregte van 1965 wat rassediskriminasie in openbare plekke verban het, gelyke geleenthede vir Swart Amerikaners vir werk en onderwys beveel het en die state bevry het van wette wat Swart Amerikaners verhoed om in openbare verkiesings te stem. In 1964 het hy die jongste man in die geskiedenis geword wat 'n Nobelprys vir Vrede ontvang het.
Lewensgeskiedenis
Michael Luther King jr (later genoem Martin) is op 15 Januarie 1929 in die hartjie van die Suide van Atlanta, Georgia, gebore. Sy pa en oupa was Baptistepredikante en leiers in burgersake. Alhoewel hy nie as kind direk weens armoede gely het nie, het hy diskriminasie en afsondering ervaar.
Hy het besluit om in sy pa se voetspore te volg en in 1951 sy Baccalaureusgraad in Teologie by Crozer Teologieseminaar verkry. Hy het 'n studiebeurs gewen vir nagraadse werk en in 1955 sy Doktorsgraad in Filosofie aan die Universiteit van Boston behaal.
Om die grootste voordeel uit die sukses van die Montgomerygebeure te trek, het King die Suidelike Christelike Leierskonferensie gevorm – 'n organisasie van kerkgroepe wat hulle beywer het vir sosiale aksie vir gelykheid vir swart mense. As spreker was hy baie gewild en in 1957 het hy 208 toesprake gemaak en 780 000 myl gereis om die boodskap van 'n geweldlose rewolusie uit te dra.
Van 1960 tot 1965 het sy invloed 'n toppunt bereik. In 1960 het hy sitdemonstrasies deur swart studente ondersteun en is hy saam met die groep gearresteer. Presidentskandidaat John F. Kennedy het egter ingegryp en King is vrygelaat. In 1963 het King 'n protes in Birmingham, Alabama, gelei en is hy gearresteer omdat hy betoog het ten spyte van 'n hofbevel.
In die tronk skryf hy "Letters from Birmingham Jail" wat 'n klassieke werk van die beweging vir burgerregte geword het. Aan die einde van die Birmingham-veldtog het King en ander burgerregteleiers die grootste betoging wat ooit ter ondersteuning van die Burgerregte van Swart Amerikaners gehou is, gereël.
Op 28 Augustus 1963 het meer as 250 000 mense by Lincoln Memorial, Washington, D.C., vergader om te luister na King se beroemde "I have a dream" (Ek het 'n droom)-toespraak. In 1964 is die Wet op Burgerregte aanvaar en in dieselfde jaar, op die ouderdom van 35, het King die jongste man geword wat die Nobelprys vir Vrede ontvang het.
In die vier jaar voor King se sluipmoord is sy beleid van geweldloosheid toenemend bevraagteken. Hy het die ondersteuning van baie jong radikales verloor wat ongeduldig geraak het met die tekort aan beduidende vordering en het hy op die toenemende kritiek gereageer deur kwessies wat nie met rassisme verband gehou het nie, soos Amerika se betrokkenheid in die Viëtnamoorlog en armoede, aan te spreek.
In die lente van 1968 is King se planne verander van 'n Veldtog vir Armes na hulpverlening aan sanitasiewerkers in 'n staking in Memphis (Tennessee). Op Donderdagaand, 4 April 1968, terwyl hy op die balkon van sy motelkamer gestaan het, is hy deur James Earl Ray geskiet. Hy was net 39 jaar oud ten tyde van sy dood.
Annique Theron
duimnael|170px|Annetjie Theron is 20 Julie 1950 met Hendrik Meiring Theron (1922–1990) getroud.
Dr. Annique Theron (gebore Anna Elizabeth [Annetjie] Heystek, Noord-Transvaal, 18 April 1929 – Pretoria, 22 Februarie 2016) was ’n Suid-Afrikaanse sakevrou wat bekend en suksesvol geword het vanweë haar velsorg-en-gesondheidsreeks met rooibos as ’n hoofbestanddeel.
Beginjare
duimnael|links|300px|Hierdie familiefoto van A.M. Heystek, sy eggenote en 15 kinders is moontlik dié van Annique Theron se oupa aan vaderskant, lidmate van die [[Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika|Gereformeerde Kerk in die destydse Noord-Transvaal.]]
Theron se vader was Antonie Marius Heystek (1903–1981) en haar moeder Anna Susanna (nèe Joraan, 1908–1997). Haar grootvader aan vaderskant was Antonie Marius Heystek (1872–1933), wat twee keer getroud was en 16 kinders gehad het.
Theron, wat gebore is aan die vooraand van die Groot Depressie, het grootgeword op die plaas Mooikloof in die distrik Potgietersrus wat haar familie verloor het toe sy nog klein was. Dié traumatiese gebeurtenis het haar aangespoor om te studeer en na Pretoria te verhuis waar sy haar toekomstige man, Hendrik Meiring Theron (Lichtenburg, Wes-Transvaal (Noordwes, 10 April 1922 – Warmbad (Bela-Bela), Noord-Transvaal (Limpopo, 20 September 1990), ontmoet het. Sy wou ’n dokter word, maar omdat haar ouers dit nie kon bekostig om haar universiteit toe te stuur nie, het sy ’n tikster geword. Ná haar huwelik in 1948 (sy was 21) is hul eersteling, Henk, vroeg in die vyftigerjare gebore en die tweede seun, Marius, nagenoeg ’n jaar later. Destyds reeds het Theron, wat haar as onderwyseres bekwaam het, die begeerte gehad om ’n sakeonderneming te begin, al was vroulike entrepreneurs destyds bitter skaars.
Die gesin se eerste dogter, Suzette (getroude van Ferreira), is meer as 10 jaar ná die laaste seun gebore en die vierde kind, Lorinda, vroeg in 1967. Laasgenoemde was ’n koliekbaba wat pal siek was en verswak weens allergieë. Op 8 April 1968, toe Lorinda 14 maande oud was, het Theron haar melk met rooibostee verwarm, waarna die sieklike baba se toestand onmiddellik verbeter het. Theron het besef dit was aan die rooibos te danke en van toe af het sy dit haar lewenstaak gemaak om mense te oortuig van die geneeskrag van dié inheemse plant.
Rooibosryk
Sy het aanvanklik te kampe gehad met veel skeptisisme, maar het haar nie van stryk laat bring deur ’n gebrek aan hulpbronne en ondersteuning nie. In 1971 het sy Annekie Theron Ondernemings begin, wat enkele jare later hernoem is tot Forever Young (Edms.) Bpk. Dié maatskappy het gesondheids- en velsorgprodukte vervaardig en verkoop wat rooibosekstrak bevat het. Om die produkte internasionale flair te gee, het Annekie die reeks Annique genoem.
Bus
duimnael|Benz-Omnibus, 1896 duimnael|'n Alexander Dennis Enviro400-dubbeldekkerbus in [[Londen]] duimnael|'n Volvo B10M in [[Japan.]] duimnael|'n Scania OmniCity-bus in [[Stockholm, Swede.]] duimnael|New Flyer C40LF
Annique Theron
Rooibosryk
Theron, wie se man in 1990 oorlede is, was reeds 72 toe sy ’n doktorsgraad in alternatiewe geneeskunde deur die Commonwealth Open University verwerf. Sy het van kleins af daarvan gedroom om 'n dokter te word. In 2005 het sy ’n nuwe tuiskantoor in Irene, Pretoria, betrek en die volgende jaar die maatskappy se 35-jarige bestaan gevier met die bekendstelling van ’n spesiale verjongingsroom. Ernest du Toit is op 1 Februarie 2008 as hoof uitvoerende beampte van die maatskappy aangestel en het dit twee jaar later by die Theron-familie gekoop. Met die viering van die maatskappy se 40-jarige bestaan in 2011 is die naam verander na Annique Health and Beauty. Die maatskappy het in 2016 reeds 15 000 konsultante gehad wat 200 produkte bemark.
Bus
'n Bus is 'n voertuig wat geskik is vir die vervoer van menige passasiers. Sommige busse kan tot 300 passasiers op 'n keer vervoer. Busse word vir allerlei toepassings gebruik, soos geskeduleerde publieke busvervoer, vervoer na skole, privaathuur, toerisme, en ander privaatbedrywe vir 'n wye verskeidenheid doeleindes. In Suid-Afrika val 'n bus in die kategorie "swaarvoertuie" indien dit ontwerp is om meer as 16 persone gemaklik te vervoer.
Annique Theron
Rooibosryk
Intussen het dr. Annique Theron, soos sy in later jare bekendgestaan het, haar outobiografie, Manna – My verhaal van rooibostee en wonderwerke, in 2009 uitgereik.
Bus
Busse wat deur perde getrek is, is gebruik vanaf die 1820's, gevolg deur stoombusse in die 1830's, en toe elektriese busse in 1882. Die eerste busse met binnebrandenjins, of motorbusse, is in 1895 in Europa in gebruik geneem.
Annique Theron
Dood
'n Gedenkdiens is op Donderdag 3 Maart 2016 vir haar in die NG gemeente Moreletapark se ouditorium in Pretoria gehou.
Stryd oor rooibosnaam
In 1994 het Theron die woord “rooibos” vir $40 (destyds sowat R140) as handelsmerk in die VSA geregistreer. In 2001 het sy die reg om handel te dryf met die rooibos-handelsmerk gratis aan ’n sakevennoot, Virginia Burke-Watkins, oorgegee. Dit het tot woede in die Suid-Afrikaanse rooibosbedryf gelei toe uitvoerders agterkom hulle mag nie hul produkte in Amerika as “rooibos” bemark en versprei nie. Theron het in 2002 teenoor Hanlie Retief van Rapport beweer die rooibosbedryf het hom met die jare skuldig gemaak aan “absolute, blatante diskriminasie” teen haar. “Al van 1968 af probeer die burokrate van die rooiteebedryf my uit rooibos hou. Hulle wou my vir 16 jaar lank nie 'n pakkerslisensie gee sodat ek die tee kon verpak en bemark nie.” Blykbaar het sy die registrasie as soete wraak beskou, want sy het aan Retief gesê: “Nou hou ek húlle uit Amerika uit.”
Bus
Youngman JNP6250G
200px|duimnael 200px|duimnael
Annique Theron
Stryd oor rooibosnaam
Die gevolglike regsgeding tussen Rooibos Beperk, wat rooibostee namens produsente verwerk en bemark, en Forever Young van Theron en die Amerikaanse sakevrou Virginia Burke-Watkins, het tot middel 2005 aangehou toe die partye ’n skikking bereik het ingevolge waarvan die Amerikaanse eienaars die registrasie van die handelsnaam in Amerika onvoorwaardelik kanselleer. Burke-Watkins, ’n goeie vriendin van Theron, het die Annique-produktereeks in Amerika deur middel van Burke International bemark.
Die geskil het ontstaan nadat Burke-Watkins briewe aan Amerikaanse verspreiders van rooibostee gestuur en daarop aandring het dat hulle ophou om die naam rooibos in hul bemarkingsmateriaal gebruik, so nie moes hulle haar maatskappy vergoed. Die Suid-Afrikaanse produsente het gemeen rooibos is 'n generiese naam wat nie as handelsnaam geregistreer kan word nie. Eindelik het ’n distrikshof in Missouri Burke-Watkins beveel om haar registrasie van die woord rooibos te kanselleer. Sy wou eers appelleer, maar het later besluit om dit te laat vaar. Die geskil het plaaslike produsente sowat R6 miljoen aan regskoste uit die sak gejaag en selfs die Wes-Kaapse provinsiale regering was by die stryd betrokke.
Famielietwis
In Augustus daardie haar het Theron ’n hofbevel gekry teen Lorinda se man, Armand Theron (voorheen Fick, maar hy het van verander na sy vrou s’n), nadat hy glo onder meer beweer het sy het haar oorlede man “dalk” vergiftig. Die bevel het Armand Theron verbied om dr. Theron (destyds van Kyalami), en drie van haar kinders – Henk, Marius en Suzette Ferreira – en hul gesinne “aan te rand, te dreig, te intimideer of lastig te val”. Henk Theron het nadat die aansoek toegestaan is, aan Beeld oor die aansoek van Mei daardie jaar gesê: “Kortliks beweer Lorinda dat ek en (dr. Theron), en in minder mate (Marius en Suzette), haar erfporsie ‘gesteel’ het.” Hy het beweer Armand Theron was die “dryfkrag” agter Lorinda se aansoek. In 2014 is Lorinda vervreem van Armand (Fick) en het sy haar weer met haar familie versoen en ook met haar ma "vrede" gemaak.
Donkervlieëvanger
Die Donkervlieëvanger (Muscicapa adusta) is 'n algemene standvoël aan woudrande en in ooptes, rivierbos en dig beboste tuine. Die voël is 12 cm groot en weeg 10 - 14 gram. In Engels staan die voël bekend as die African Dusky Flycatcher.
Allah
Allah (Arabies: الله‎ Allāh, [ʔalˤˈlˤɑːh] ), 'n Arabiese woord, is die hoofnaam vir "God" in die Islamitiese godsdiens en die Arabiessprekende Christendom. Allah word in Islam as die enigste godheid beskou en is reeds in voor-Islamitiese tye as die oppergod vereer. Eeue voor die Islamitiese profeet sy eerste beweerde openbaring in 610 n.C. ontvang en hom vervolgens tot die enigste god verklaar het, het die Lihjaniete en Thamoedeërs as voorgeslagte van die huidige Arabiere al hierdie godheid aanbid en is die naam Allah ook reeds met die Kaäba in Mekka verbind.
In die gedeeltes van die Koran wat tydens die eerste vyf jaar van sy openbare bediening in Mekka opgeteken is, gebruik Mohammed nie een keer die naam Allah nie. In dié tyd het hy na God verwys as "Heer" of "Skepper" (Rabb). Sommige waarnemers meen dit is omdat hy nie wou hê dat mense die God wat hy verkondig, verwar met die Allah wat saam met talle afgode by die Kaäba aanbid is nie.
Die naam Allah kom altesaam 2 688 keer voor in die dele van die Koran wat ná Mohammed se vlug na Medina opgeteken is. Die naam Allah is nie net heilig vir Moslems nie, maar hou ook besonderse betekenis in wanneer hulle bid. Wanneer Sy naam in gebed genoem word, is Allah onmiddellik daar teenwoordig.
Daar word ook in die Koran na God verwys as Al-Rahman ("die Barmhartige") - 'n naam wat voorheen deur die Jode in die Babiloniese Talmoed en ook deur Christene gebruik is om na hul God te verwys. Die Koran se godsbeeld beklemtoon die barmhartigheid van Allah as sentrale religieuse boodskap. Moslems glo dat daar 99 "wonderlike name" vir God is en herhaal dié name soms tydens gebede.
Allah is deur Mohammed naas sy funksie as enigste oppergod ook tot die enigste skepper, bewaarder en regter van die wêreld verhef. In teenstelling met Jesus van Nasaret, wat in Christelike geloofstelsels as deel van 'n goddelike drieëenheid of seun van God vereer word, bly Mohammed se rol in Islam beperk tot dié van 'n afgesant van Allah. Islam verwerp die idee van 'n goddelike seun of 'n menslike aspek van God en laat derhalwe ook geen afbeeldings van Allah toe nie. Kritiese teologiese debatte oor die Koran se godsbeeld word in die algemeen eweneens nie toegelaat nie.
Vir Islamitiese gelowiges onderhou en deurdring Allah hierdie wêreld. Aangesien niks sonder hom of onafhanklik van hom sou kan bestaan nie, word religieuse voorskrifte en gebooie in die Islamitiese wêreld ook op die nie-godsdienstige sfeer toegepas. Die nou verbintenis tussen staat en godsdiens in die meeste Islamitiese state - Islam as 'n wetsgodsdiens in teenstelling met die Christelike gewetensgodsdiens beskou homself ook as staatsvorm - is ongekend in die moderne Westerse beskawing en 'n bron van politieke en kulturele konflikte vir baie Islamitiese migrante-gemeenskappe in Westerse samelewings.
Japan Nasionale Roete 179
Japan Nasionale Roete 179 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Quebecse Taalbeweging
Quebec was  vir 200 jaar, sedert 1759 van die huidige standaardtaal in Frankryk afgesny, as gevolg van die Britse besetting van Kanada. Dit het ’n groot invloed op die Franse taal in Quebec gehad. Die Frans wat vandag in Quebec gepraat word, verskil sterk van die taal in Frankryk. Slegs ’n klein persentasie van die mense in Quebec praat Frans soos in Frankryk en hulle vorm die akademiese elite. Die taalkwessie het in die 20ste eeu tot hewige debatte gelei in Quebec. Daar was mense wat van mening was dat daar in Quebec 'n nuwe taal tot stand gekom het en dat hierdie taal geen bande meer met Frankryk en die Franse taal het nie. Verskillende omgangsvariëteite het in Kanada ontstaan, waarvan sommige van hierdie variëteite sterk gekreoliseer was. Die voorstanders van ’n eie taal in Kanada was van mening dat een van hierdie variëteite ontwikkel moes word tot ’n eie inheemse Quebecse taal. Hierdie groep was van mening dat die mense van Quebec ’n eie identiteit gevorm het en dat Parys nie meer as taalmodel kon dien nie. Die elite in Quebec het hierdie ontwikkeling met mag en mening probeer smoor.
Aansluiting by Frans
Onder leiding van La société du parler français au Canada was kampanjes veral in skole georganiseer, om kinders aan te moedig om Europese Frans as model te gebruik, maar weinig sukses is behaal. Die toestand verander egter drasties gedurende die sestigerjare van die 20ste eeu, toe onderwysers, parlementslede, sakelui en amptenare begin besef het dat die Paryse model daadwerklik gepropageer en nagestreef móét word ten einde die verengelsing in Kanada teë te gaan Die groot kultuurskat van die Franse taal en die prestige daarvan sou help om te voorkom dat die inwoners van Quebec verengels.
Taalraad
In 1961 gee die regering opdrag aan Office de la langue française (taalraad) om ’n program uit te werk waarvolgens die Quebecse Frans aansluiting moes soek by Franse Frans. ). Die Office de la langue française moes ook die spreektaal van die Quebeccers stuur in die rigting van Europese Frans. "Radio Canada" sou dan ook 'n waardevolle bydra gelewer het in die propagering van die Paryse model. In 1974 word ’n nuwe beslissing deur die taalraad geneem. Die taalraad het verklaar dat Quebec en Frankryk gelyke vennote is, ongeag die rigting waarin die Franse taal mag evolueer en dat daar na taaleenheid gestreef moet word.  Met gelyke vennote is wel erkenning gegee aan die bestaan van ’n eie inheemse taal in Quebec. Nogtans is bepaal dat Quebec die geskrewe en gesproke taalgebruik van Frankryk op die voet sou volg.
Aanbeveling
Die taalgebruik in die staatsdiens en die media het die Paryse model so goed moontlik bemark. Die navolging van die Paryse model het egter onder veral die lae sosiale vlakke stadig gevorder, in teenstelling tot die intellektuele. Dit is vandag steeds so, dat die omgangstaal nog skerp verskil van die taal wat deur die intellektuele elite gepropageer word. Tog het talle tipiese Quebecse uitdrukkinge sedert 1960 begin verdwyn, ten gunste van die Paryse model.
Die twee taalvariëteite van Quebec
In Quebec kan vandag gekies word tussen een van twee taalmodelle – as skryf en spreektaal. Enersyds is daar die modèle populaire of Québécois, wat gebaseer is op die gesproke taal, soos dit uit die taal van die vroeëre immigrante ontwikkel het. In hierdie model kom argaïese en kreoolse taalverskynsels voor. Andersyds is daar die modèle élitaire, wat veral op Europese Frans gerig is, waarvoor Parys model staan.
Die verskille tussen Québécois en Franse Frans is egter groter as die verskille tussen Brasiliaanse Portugees en Europese Portugees. Daarom is baie mense in Quebec van mening dat hulle nie Europese Frans as model moet volg nie, maar die inheemse Québécois as taalmodel moet dien. In Quebec word vandag 'n gesproke standaard aanvaar,  wat van Europese Frans verskil. Hierdie variëteit simboliseer 'n duidelike Quebecse identiteit. Die bestaan van 'n eie inheemse kultuurtaal in Quebec, hou egter nie taalskeuring in met Franse Frans nie. Beide Québécois en Franse Frans, staan onder gesag van één taalakademie, naamlik die Académie Française.
Leon Liebgold
Leon Liebgold (31 Julie 1910 – 3 September 1993) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Yidl mitn fidl (1936), The Dybbuk (1937), Tevya (1939), en Kol Nidre (1939).
Beetsterzwaag
Beetsterzwaag (Wes-Fries: Beetstersweach) is 'n dorp in die Nederlandse provinsie Friesland. Die dorp lê 4 km suid van Drachten en ressorteer onder die munisipaliteit Opsterland (Wes-Fries: Opsterlân). Dit het sowat 3 569 inwoners (2013-sensus).
Mary Jane Higby
Mary Jane Higby (29 Mei 1909 – 1 Februarie 1986) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent The Honeymoon Killers (1970).
Seekoeie
Die Hippopotamidae (Gray 1821) is die seekoeifamilie van die ewehoewiges (Cetartiodactyla).
Vandag is daar net twee spesies wat tot hierdie familie behoort:
Altwee hierdie spesies kom net in Afrika voor. Daar is egter talle fossiele van hierdie familie in Europa en Asië gevind, soos Hexaprotodon sivalensis uit die plioseen van Indië wat reeds in 1836 beskryf is. Later is verskeie spesies van hierdie genus ook in Afrika aangetref. Hulle het ses snytande pleks van vier soos die seekoei. Daar is gedink dat die dwergseekoei tot hierdie genus behoort, maar later is die eie genus Choeropsis bevestig. Van hierdie genus is min fossiele gevind, maar die genus Hippopotamus is reeds bekend in die plioseen van die Groot Skeurvallei en in die pleistoseen word minstens ses spesies wydverspreid oor Afrika en Eurasië aangetref. Hulle het nogtans die Amerikas en Australië nooit bereik nie.
Twee dwergspesies H. lemerlei en H. madagascariensis het op Madagaskar geleef en dalk eers in historiese tye uitgesterf.
Die vroeë geskiedenis
Orliac et al. berig in 2010 nogtans dat twee fossiele van ongeveer 21 mj Morochoerus ugandensis en Kulutherium rusingensis ook binne die Hippopotamidae behoort. K. rusingensis is eerder in die bunodonte Anthracotheriidae geplaas. Hierdie groep hoefdiere is bekend van talle fossiele maar hun plaas in stamboom is taamlik onduidelik, maar verwantskap met die walvisse aan die een kant en die seekoeie aan die ander is waarskynlik.
Japan Nasionale Roete 180
Japan Nasionale Roete 180 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Opioïed
Opioïede is middels wat ’n soortgelyke uitwerking as morfien het wanneer dit die opioïedreseptore, reseptore op die seloppervlak, bereik. Medies word hulle hoofsaaklik gebruik as pynstiller, insluitende narkose. Ander mediese gebruike sluit in behandeling van diarree en ’n opioïed-oordosis, om hoes te onderdruk en vir teregstellings in Amerika. Baie sterk opioïede word slegs vir veeartsenydoeleindes goedgekeur.
Opioïede word dikwels as dwelmmiddel gebruik vanweë die euforiese uitwerking daarvan of om onttrekkingsimptome te voorkom.
Newe-effekte
Newe-effekte van opioïede sluit in jeukerigheid, verdowing, naarheid, hardlywigheid en euforie. Gebruik op lang termyn kan toleransie veroorsaak, wat beteken al hoe groter dosisse van die middel moet ingeneem word om dieselfde uitwerking te verkry, asook fisieke afhanklikheid, wat beteken die skielike staking van die gebruik kan onaangename onttrekkingsimptome veroorsaak.
’n Oordosis of langdurige gebruik saam met ander depressante soos bensodiasepiene lei dikwels tot die dood weens die onderdrukking van die asemhalingstelsel.
Orne
Orne (61) is 'n département (administratiewe distrik) in die noordweste van Frankryk. Dit is een van die drie départements in die région (gewes) Normandië. Die prefektuur (administratiewe hoofstad) is Alençon.
Erica capensis
Erica capensis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is seldsaam en inheems aan die Wes-Kaap waar dit slegs voorkom in die Tafelberg Nasionale Park in 'n moerasagtige gebied. Die habitat het tans geen bedreigings nie.
Japan Nasionale Roete 181
Japan Nasionale Roete 181 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Mfecanepas
Die Mfecanepas lê tussen Elliot en Barkly-Oos in die Oos-Kaap en bereik 'n hoogte van 1 981 m bo seevlak.
Ilitha
Ilitha is 'n swart woonbuurt suidwes van Berlyn, in die Oos-Kaapprovinsie van Suid-Afrika. Dit val onder beheer van die Buffalo City Metropolitaanse Munisipaliteit.
Superjoint Ritual
Hul styl van musiek kan beskou word as 'n mengsel van Pantera se styl van groove metal en thrash metal, met invloede van swart metal. Orkeste soos Venom, Slayer, Celtic Frost, Voivod, en Darkthrone is opgemerk as invloede. Die naam Superjoint Ritual kom uit 'n liriek in die Darkthrone liedjie The Pagan Winter. Volgens Bower het Anselmo 70-80% van die groep se musiek geskryf.
Ten spyte van hul stigting in die 1990's, was dit nie tot 'n dekade later, na Pantera ontbind het, wat die groep begin albums produseer het nie.
'n Verskil van mening tussen Anselmo en Fazzio het gely tot die groep se ontbinding teen die einde van 2004, wat bevestig is deur beide Hank Williams III en Jimmy Bower.
Die orkes het herenig by die Housecore Horror Film Festival in Austin, Texas in Oktober 2014. Vir regsredes, speel die orkes onder die naam Superjoint. Hank Williams III was aanvanklik veronderstel om deel te neem in hierdie eerste herenigingsvertoning, maar kon toe nie as gevolg van persoonlike kwessies.
Alhoewel hul vertoning by Housecore Horror veronderstel was om die enigste reunievertoning te wees, het die musiekgroep later as Superjoint Ritual gespeel by die Hellfest Open Air 2015.
Superjoint het die album Caught Up in the Gears of Application op 11 November 2016 deur Housecore Records vrygestel.
Prignitz
Prignitz, vroeër ook Priegnitz (ou spelwyse) of Vormark genoem, is 'n historiese landskap in die noordweste van die Duitse deelstaat Brandenburg. Klein dele van die gewes maak tans in administratiewe opsig deel uit van Mecklenburg-Voorpommere (naby Ludwigslust/Parchim) en Sakse-Anhalt (naby Havelberg), maar die oorgrote deel van Prignitz is in die gelyknamige Brandenburgse distrik en in die distrik Ostprignitz-Ruppin geleë.
Prignitz is die oudste landskap in die huidige deelstaat Brandenburg met 'n wisselvallige geskiedenis as grensstreek. Vanuit Prignitz is vanaf die die 10de eeu die Christelike sendingwerk vir die Slawiese bevolking van Brandenburg georganiseer. Twee eeue later het vanaf die 12de eeu die Duitse kolonisasie van gebiede in die ooste sy aanvang in Prignitz geneem. Die landskap se argitektoniese erfenis met kastele en herehuise, Baksteengotiese kerke en sogenaamde Rundlingsdörfer, dorpe wat kringvormig rondom 'n sentrale plein aanglê is en gewoonlik in die historiese grensstreke aangetref word waar Duits- en Slawiessprekendes in aantaking met mekaar gekom het, getuig van hierdie gebeure, net soos Middeleeuse nedersettings met nou straatjies en vakwerk-plaashuise op die platteland.
Geografie en demografie
Die leemgrond in Noordwes-Prignitz word hoofsaaklik vir landboudoeleindes gebruik, terwyl uitgestrekte dennebosse op die sanderige grond in die suidooste groei. Naas landbou vorm voedselverwerking, die hout- en die boumateriaalbedryf die ekonomiese basis van die streek. Die grootste stedelike nedersettings is Wittenberge, Perleberg, Pritzwalk, Wittstock en Kyritz. In sommige dorpe op die platteland word nog Nederduits as omgangstaal gebesig.
Sedert die politieke omwenteling van 1989 en die Duitse hereniging in 1990 het Prignitz se bevolking as gevolg van binnelandse migrasie na groter stede en laer geboortesyfers bestendig afgeneem. Dié demografiese tendens, wat van Prignitz een van die ylste bevolkte gebiede in Duitsland gemaak het, sal na verwagting ook in die volgende dekades voortgesit word.
Sogenaamde Wüstungen of verlate dorpe is reeds sedert die hoë Middeleeue 'n kenmerk van Prignitz se landskapsbeeld. Nadat die eerste plase en nedersettings tydens 'n vroeë kolonisasiefase in die 12de en 13de eeu ontstaan het, is veral in die loop van die 14de en 15de eeu meer as twee vyfdes van alle nedersettings wat in die hoë Middeleeue bestaan het of nuut aangelê is, deur hul bewoners verlaat. Naas politieke onluste was ontoereikende oeste die hoofrede vir dié fenomeen.
Geskiedenis
Die oudste historiese verwysing na die landskapsnaam Prignitz kom in 'n oorkonde van die valse Woldemar voor wat uit 1349 dateer.
Vanaf die laat 14de tot in die 16de eeu het die pelgrimsroete tussen Berlyn en Wilsnack deur Prignitz geloop. Sy eindpunt was die sogenaamde Wonderbloedkerk te Wilsnack waar die priester drie bloedbevlekte hosties ontdek het nadat die stad in 1383 deur roofridders gebrandskat is. Hierdie gebeurtenis, wat as wonder beskou is, het groot skare pelgrims na die kerk gelok.
Boukuns
Die groot aantal Middeleeuse kerkgeboue en stadskerne getuig net soos die kastele, wat bewaar gebly het, van Prignitz se lang geskiedenis. Byna alle stads- en dorpskerke dateer uit die vroeë kolonisasietydperk in die 12de en 13de eeu. Opvallend is die hoë digtheid van parogieë - so het byna elke dorpie oor sy eie kerk en priester beskik. Van Prignitz se huidige 220 dorpskerke is 120 reeds in die middeleeue opgerig.
E.K. Lincoln
E.K. Lincoln (8 Augustus 1884 – 9 Januarie 1958) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Painted World (1914), The Painted World (1919), en Man of Courage (1922).
Prignitz
Boukuns
Ná die Reformasie is in visitasieberigte 120 moeder- en 80 filiaalkerke gelys. In die huidige distrik Prignitz is daar 170 Evangelies-Lutherse dorpskerke asook sewe Evangelies-Lutherse en vier Rooms-Katolieke stadskerke.
In landelike gebiede is eers in die 13de en 14de eeu met die oprigting van veldsteenkerke begin. Oorspronklik is alle kerke van hout gebou. Kenmerkend vir die streek is die oorheersende veldsteenkerkgeboue in saalvorm wat tot omstreeks 1500 gebou is. Eersterangse argitektoniese monumente sluit die voormalige bedevaartskerk in Wilsnack en die klooster Heiligengrabe in wat in 1287 gestig is. Daarnaas het meer as 70 kastele en herehuise bewaar gebly.
Satansnek
Satansnek (ook bekend as Gqutyinipas) lê tussen Elliot en Ngcobo op die R58-provinsiale pad in die Oos-Kaap en bereik 'n hoogte van 1 370 m bo seevlak.
Gerda Holmes
Gerda Holmes (2 April 1891 – 11 Oktober 1943) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Robin Hood (1913), The Gilded Cage (1916), The Chain Invisible (1916), en The Gates of Gladness (1918).
Mooitobie
Die Mooitobie (Canthigaster bennetti) is 'n vis wat voorkom in die Indiese Oseaan en Stille Oseaan en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die Oos-Kaap. In Engels staan die vis bekend as die Exquisite toby.
Japan Nasionale Roete 182
Japan Nasionale Roete 182 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Petrus Postma
Ds. Petrus Postma (Zwolle, Nederland, 21 Januarie 1854 - Heidelberg, Transvaal, 4 Oktober 1919) was ’n predikant in die Gereformeerde Kerk. Hy word veral daarvoor onthou dat hy tydens sy 22 jaar lange dienstyd as predikant van die Gereformeerde gemeente Pretoria pres. Paul Kruger, ook ’n Dopper uit die Noordoos-Kaap, se kapelaan en getroue raadgewer, veral oor godsdiens- en opvoedingsaangeleenthede, geword het en baie verrig het ter bevordering van Christelik-Nasionale Onderwys.
Kinderjare
Postma was die derde kind uit die derde huwelik van die grondlegger van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika, ds. Dirk Postma, op 11 Februarie 1850 met Ida Sijpkens (†30 Maart 1857). Sy jonger broer, ds. Martinus Postma, was eweneens ’n Gereformeerde predikant. Hulle het Nederland saam met hul vader, wat toe ’n wewenaar was, op 22 April 1858 verlaat en sit op 9 Julie voet aan wal in Simonstad. Die vader en sy kinders bly net ’n kort ruk in Kaapstad, waarna hulle na Durban vertrek omdat die predikant se eintlike bestemming Transvaal was, waarheen die 1858-sinode van die Christelike Afgeskeie Gereformeerde Kerk in Leiden hom gestuur het om ondersoek in te stel na die godsdienstige toestand van die Nederlanders se volksgenote in die Zuid-Afrikaansche Republiek. Terwyl hul vader predikant is van die eerste Gereformeerde gemeente in Suid-Afrika, Rustenburg, trou hy met op 24 November 1859 met Susanna Lasea Kruger (†3 Oktober 1869). Die gesin bly op Rustenburg tot Petrus Postma ongeveer 12 jaar oud is toe sy vader ’n beroep na Burgersdorp in die Noordoos-Kaap aanvaar waar hy die moontlikheid van die stigting van ’n teologiese skool vir die jong kerkverband moes ondersoek. Die skool is op 29 November 1869 feestelik geopen in die buitegeboue van die pastorie en die eerste vyf studente ingeskryf.
Opleiding
duimnael|links|240px|Ds. Postma en sy eerste vrou, Maria Johanna Aletta Coetsee, gebore Venter. Sy was 17 jaar oud ten tyde van hul troue in 1877. Dié huwelik, soos ook sy volgende twee, was kinderloos. Sy is in 1908 oorlede.
Petrus en sy broer Martinus het van hul sewende jaar reeds lesse in Hebreeus, Latyn en Grieks by hul pa gekry. Sy skoolopleiding ontvang hy eers op Burgersdorp en daarna aan die Gill-kollege op Somerset-Oos, waar hy sy B.A.-graad verwerf. Hy keer terug na Burgersdorp waar hy hom as predikant bekwaam aan die Teologiese Skool en in 1879 sy proponentseksamen aflê. Sy vader was destyds rektor van die instelling. Petrus was van 1877 tot 1880 die eerste professor van letterkunde aan die Teologiese Skool. Dit gebeur nadat die Gereformeerde Kerk se sinode van 1876 besluit het op ingrypende veranderings aan die skool. Burgersdorp se kerkraad het ’n beskrywingspunt ingedien waarvolgens twee hoogleraars benoem sou word, vry van kerklike diens (tot in daardie stadium was die professore ook leraar van Burgersdorp se gemeente) sodat die gemeente weer voltyds die dienste van sy eie leraar kon geniet. Daar was ook ’n versoek dat die eksamen verander word en daar onderskei word tussen ’n literariese en ’n eindeksamen omdat die skool van die begin af nie net predikante nie, maar ook onderwysers opgelei het. In die literariese vakke moes die studente so onderrig word dat hulle hulle sou kon aanmeld vir die B.A.-graad, wat afgeneem sou word deur die Universiteit van die Kaap die Goeie Hoop. Nadat die sinode ds. Dirk Postma as professor in die teologie benoem en hy bedank, maar inwillig om waar te neem tot die volgende sinode, gaan die kuratore van die Teologiese Skool daartoe oor om Petrus Postma as eerste professor litterarum te benoem teen ’n salaris van £400 per jaar.
Professor op Burgersdorp
Vir die ses studente wat in 1877 aan die Teologiese Skool Burgersdorp verbonde was, was die ontvangs van die eerste voltydse professor ’n gebeurtenis van buitengewone betekenis. Die gemeente en studente gaan hom op 28 Januarie 1877 op die plaas Bottelfontein van die broers D. en F. Gerber tegemoet. Die skool pak die jaar 1877 met nuwe moed aan, want die bouer William Warner het die buitekamers in die agterplaas van die Gereformeerde pastorie waarin dit gehuisves, die jaar vantevore opgeknap. Die biblioteek is gehuisves in ’n voorkamer van die predikantswoning en die Sinode van 1876 het besluit om die bydrae van die skool van £10 tot £20 per honderd lidmate te verhoog. Prof. Postma moes ’n magdom vakke doseer: Latyn, Hollandse taal en letterkunde, aardrykskunde, Engelse taal en letterkunde, algemene geskiedenis, rekenkunde, algebra, geometrie, Grieks, kerkgeskiedenis en natuurkunde. Prof. Petrus Postma bedank aan die einde van 1879 om ’n beroep na Burgersdorp se Gereformeerde gemeente te aanvaar en word as professor in literariese studies opgevolg deur sy jonger broer, ds. Martinus Postma, indertyd hoof van die openbare skool op Aliwal-Noord.
Predikant
duimnael|links|220px|Ds. Postma se tweede huwelik, op 27 Julie 1909, was met Aafke Nienhuis (weduwee Oosterhuis). Ná haar dood was hy ook nog getroud met [[Cecilia Postma|Cecilia Johanna Venter.]]
Op Burgersdorp dien ds. Petrus Postma net tot 1882. Nou volg nie een nie, maar drie beroepe na Pretoria omdat hy vir die eerste twee bedank het. Die eerste beroep was op 6 Oktober 1881 kort ná ds. J.S.L. Venter se “hartseer en oneervolle” vertrek uit die gemeente. By die eerste beroep is die uitslag so bepaal dat hulle sy naam gestel het en as enigeen teen die beroep gekant was, moes hy bly staan. Die hele gemeente het bly sit. Reeds in dié beroeping het pres. Paul Kruger sterk na vore getree dat die versorging en vrye inwoning van die predikant gewaarborg moes word. Die gemeente het allerweë verwag ds. Postma sou die beroep aanvaar. Daarom het mev. Gezina Kruger in daardie tyd die kerkgebou en pastorie so te sê op eie houtjie skoongemaak en sover moontlik herstel. Die rekening wat die kerkraad van haar koste moes verhaal, was ’n groot som in daardie tyd. Die gemeente se teleurstelling was baie groot toe hulle op 20 Januarie 1882 verneem dat Petrus Postma nie die beroep aangeneem het nie. Hulle beroep hom toe ’n tweede keer en weer het Postma beswaar teen die beroep toe hy verneem dat daar geen amptelike stemming in die gemeente was nie. Op 8 April 1882 word daar vir die derde keer amptelik uit die gemeente ’n beroep op hom uitgebring. Nou aanvaar hy die beroep en word op 22 Julie 1882 bevestig deur ds. J.L. Maury, predikant van Potchefstroom, wat sedert ds. J.S.L. Venter se bedanking as konsulent moes instaan, dikwels onder baie moeilike omstandighede.
Die wye gebied wat bedien moes word (Middelburg, Lydenburg, Heidelberg (Transvaal)) het ook besonderse sorg vereis sonder dat hy wou toelaat dat enigiets in Pretoria agterweë bly. Daar is destyds met groot sorg aandag gegee aan goed beplande leesdiensroosters sodat die kerklike wiele kon bly rol al was die predikant uitstedig. Ds. Postma het ook die mense op die Dorslandtrek in besonder bearbei en hy het hard probeer om hulle van die plan te laat afsien, al was die plaaslike omstandighede baie moeilik. Tydens ds. Postma se tyd was dit gou duidelik die kerkgebou vergroot moes word. Dié taak is met groot sorg en goed beplande insette van G. Pierneef, as boumeester, en H. Dijksterhuis, as argitek, uitgevoer. Op 16 Oktober 1885 is die nuwe, vergrote kruiskerk in gebruik geneem.
Ds. Petrus Postma bly in Pretoria tot 1904. Hy is tydens die Tweede Vryheidsoorlog na Ceylon verban waar hy predikant was vir die Boerekrygsgevangenes. In dié tyd het diaken Hendrik Hermann die kerksake in ds. Postma se gemeente behartig. Later het ds. Postma ’n aktiewe rol gespeel in die bevordering van emigrasie uit Nederland.
Ná die oorlog dien hy eers die kombinasie-gemeente Zeerust-Lichtenburg van 1904 tot 1906 en toe die gemeente Heidelberg, eweneens in Transvaal, van 1906 af totdat hy, weens swak gesondheid, sy emeritaat moes aanvaar op 4 Oktober 1919. Hy is onverwags oorlede, enkele ure ná die kerkraadsveragdering wat dit aan hom toestaan het.
Gesinslewe
Ds. Postma is in 1877 getroud met Maria Johanna Aletta Venter van Philipstown, wat hom ná ’n kinderlose huwelik in 1908 ontval het. Op 27 Julie 1909 is hy met die weduwee Aafke Oosterhuis (1874–1914) van Heidelberg getroud, en ná haar dood met C. Johanna Venter. Dié huwelike was ook kinderloos.
Ga-Segonyana Plaaslike Munisipaliteit
Die Ga-Segonyana Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die John Taolo Gaetsewe-distriksmunisipaliteit in die Noord-Kaap, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit sluit in:
Obesiteit
Obesiteit of vetsug is 'n mediese toestand waar 'n persoon soveel vet in die liggaam opgebou het dat sy gesondheid negatief daardeur beïnvloed word. Dit kan aanleiding gee tot gesondheidsprobleme en selfs 'n korter lewensverwagting. Mense met 'n liggaamsmassa-indeks (LMI) van meer as 30 kg/m2 word as obees beskou. LMI word bereken deur die liggaamsgewig in kilogram te deel deur die kwadraat van die liggaamslengte in meter. Vetsug is redelik skaars by wilde diere, maar nie ongewoon by mense en troeteldiere nie, wat dikwels oorvoed is en te min beweeg.
Vetsug vergroot die risiko van verskillende siektes, onder andere hartsiektes, tipe 2-diabetes, obstruktiewe slaapapnee, sekere vorme van kanker, osteoartritis en asma. Vetsug word gewoonlik veroorsaak deur 'n kombinasie van 'n buitensporige inname van voedselenergie (te veel eet), gebrek aan oefening en genetiese vatbaarheid. In sommige gevalle lê die oorsaak egter hoofsaaklik in die gene, endokriene afwykings, medikasie of 'n geestesteuring. Daar is min bewyse vir die opvatting dat sommige obese individue min eet en tog as gevolg van 'n stadige metabolisme swaarder word. Obese mense verbruik deurgaans meer energie as hul slanke eweknieë vanweë die hoeveelheid energie wat die instandhouding van 'n groter lyf verg.
Vetsug is wêreldwyd een van die belangrikste voorkombare doodsoorsake en kom steeds meer gereeld by volwassenes en jeugdiges voor. Owerhede beskou dit as een van die ernstigste gesondheidsprobleme van die 21ste eeu.
In 'n groot deel van die moderne wêreld (veral in die Weste) gee vetsug aanleiding tot stigmatisering. Tog is dit vroeër algemeen as 'n simbool van rykdom en vrugbaarheid gesien, en in sommige dele van die wêreld is dit tot vandag toe die geval.