cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Erica distorta
Erica distorta is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Pleuraspidotheriidae
Die Pleuraspidotheriidae is 'n klein familie van soogdiere uit die Paleogeen van Spanje, Frankryk en België. Een fossiel wat dalk ook in hierdie groep behoort is Hilalia uit Turkye.
Daar is drie genusse
Arthur Schnitzler
Biografie
Arthur Schnitzler is gebore in Praterstrasse 16, Leopoldstadt, Wene, die destydse hoofstad van die Oostenrykse Ryk (en vanaf 1867 deel van die dubbele monargie van Oostenryk-Hongarye). Hy was die seun van Johann Schnitzler (1835–1893) en Luise Markbreiter (1838–1911), die dogter van die Weense dokter Philipp Markbreiter. Sy ouers was albei van Joodse families. In 1879 begin Schnitzler geneeskunde studeer aan die Universiteit van Wene en in 1885 ontvang hy sy doktorsgraad in geneeskunde. Hy begin werk in Wene se algemene hospitaal (Allgemeines Krankenhaus der Stadt Wien), maar laat vaar uiteindelik die dokterspraktyk vir skryfwerk.
Op 26 Augustus 1903 trou Schnitzler met Olga Gussmann (1882–1970), 'n 21-jarige aspirant-aktrise en sangeres wat uit 'n Joodse middelklasgesin kom. Hulle het 'n seun genaamd Heinrich (1902–1982) gehad wat op 9 Augustus 1902 gebore is. In 1909 het hulle 'n dogter, Lili, gehad wat in 1928 selfmoord gepleeg het. Die Schnitzlers het in 1921 geskei. Schnitzler sterf op 21 Oktober 1931 in Wene aan bloeding van die brein. In 1938, na die Anschluss, vertrek sy seun Heinrich na die Verenigde State en keer eers weer in 1959 na Oostenryk terug; hy is die vader van die Oostenrykse musikant en natuurbewaarder Michael Schnitzler, gebore in 1944 in Berkeley, Kalifornië, wat in 1959 saam met sy ouers na Wene verhuis het.
Letterkundige werke
Schnitzler se werke was dikwels kontroversieel, beide as gevolg van die werke se openlike beskrywing van seksualiteit (in 'n brief aan Schnitzler erken Sigmund Freud: "Ek het die indruk gekry dat u deur intuïsie geleer het - alhoewel eintlik seker as gevolg van sensitiewe introspeksie - alles wat ek moes opdiep deur moeisame werk aan ander persone") en die sterk standpunt daarvan teen antisemitisme, verteenwoordig deur werke soos sy toneelstuk Professor Bernhardi en sy roman Der Weg ins Freie. Alhoewel Schnitzler Joods was, is Professor Bernhardi en Fräulein van die min duidelik identifiseerbare Joodse protagoniste in sy werk.
Schnitzler is gebrandmerk as 'n pornograaf na die vrystelling van sy toneelstuk La Ronde (Reigen), waarin tien paar karakters voor en na die seksuele daad vertoon word. Die woede na hierdie toneelstuk was in die sterkste moontlike antisemitiese terme verwoord. Reigen is in 1950 verwerk tot 'n Franstalige rolprent deur die Duits-gebore regisseur Max Ophüls onder die titel La Ronde. Die rolprent behaal aansienlike sukses in die Engelssprekende wêreld, met die gevolg dat die toneelstuk van Schnitzler beter bekend is onder die Franse titel daarvan. Richard Oswald se rolprent getiteld The Merry-Go-Round (1920), Roger Vadim se Circle of Love (1964) en Otto Schenk se Der Reigen (1973), is ook gebaseer op die toneelstuk. Meer onlangs, in Fernando Meirelles se rolprent 360, is Schnitzler se toneelstuk van 'n nuwe weergawe voorsien, soos die geval was met baie ander TV- en filmproduksies.
In die novelle Fräulein Else (1924) weerlê Schnitzler heel waarskynlik kritiek op die Joodse karakter deur Otto Weininger (1903) deur die vergestalting van die seksualiteit van die jong vroulike Joodse protagonis. Die verhaal, 'n eerstepersoon bewussynstroom diskoers deur 'n jong aristokratiese vrou, onthul 'n morele dilemma wat eindig in tragedie.
In antwoord op 'n onderhoudvoerder wat Schnitzler gevra het wat hy dink oor die kritiese oordeel dat dit wil voorkom asof sy werke herhaaldelik dieselfde onderwerpe behandel, antwoord hy: "Ek skryf van liefde en dood. Watter ander onderwerpe is daar?" Ondanks sy erns, daal Schnitzler dikwels na die slaapkamer-klug in sy toneelstukke (hy het ook 'n verhouding gehad met Adele Sandrock, een van sy aktrises). Professor Bernhardi, 'n toneelstuk oor 'n Joodse dokter wat 'n Katolieke priester die deur wys ten einde sodoende die bewuswording van 'n pasiënt dat sy op die punt van haar oorlye is te voorkom, is sy enigste groot dramatiese werk sonder 'n seksuele tema.
Schnitzler was 'n lid van die avant-garde-groep Jong Wene (Jung-Wien), en het geëksperimenteer met formele sowel as sosiale gebruike. Met sy novelle Leutnant Gustl uit 1900 was hy die eerste skrywer om Duitse fiksie te skryf met behulp van die bewussynstroom verteltegniek. Die verhaal is 'n onvleiende portret van sy hoofkarakter en van die leër se obsessiewe kode met eer. Dit het veroorsaak dat Schnitzler van sy kommissie as reservis in die mediese korps gestroop is - iets wat gesien moet word teen die agtergrond van 'n toenemende gety van antisemitisme destyds.
Hy spesialiseer in korter werke soos novelles en toneelstukke. In sy kortverhale soos Die Grüne Krawatte bewys hy homself as een van die vroeë meesters van mikrofiksie. Hy het egter ook twee vollengte romans geskryf naamlik: Der Weg ins Freie, wat handel oor 'n talentvolle, maar ongemotiveerde jong komponis, en wat 'n briljante tentoonstelling is van 'n segment van die Weense samelewing voor die Eerste Wêreldoorlog; en die artisties minder bevredigende Therese.
Schnitzler se werke is deur Adolf Hitler "Joodse uitskot" genoem en is deur die Nasionaal-Sosialiste in Oostenryk en Duitsland verbied. In 1933, toe Joseph Goebbels boekverbrandings in Berlyn en ander stede georganiseer het, is Schnitzler se werke in vure gegooi saam met dié van ander Jode, waaronder Einstein, Marx, Kafka, Freud en Stefan Zweig.
Sy novelle Fräulein Else is 'n aantal kere verwerk vir film, waaronder die Duitse stilfilm  Fräulein Else (1929 ), met Elisabeth Bergner, en die Argentynse film uit 1946 getiteld "The Naked Angel", met Olga Zubarry.
Werke
Die jare verwys na die datum wat die manuskrip uit druk uit was.
Werkuitgawes
Raadpleeg Schnitzler-Editionsprojekte vir huidige uitgawe-projekte
Verfilmings
Schnitzler se werk het gedien as bron vir talle rolprente, waaronder:
Vir die rolprent 360 (2011) dien die struktuur van Der Reigen as inspirasie.
Louis Joliet
Louis Joliet - ook Jolliet - (21 September 1645 - 1700) was 'n Franse ontdekkingsreisiger en pelshandelaar. Hy is gebore in Quebec en het gestudeer as 'n priester. In 1692 word hy egter 'n pelshandelaar - ook bekend as Coureur de bois - en verlaat Ouebec. Hy bevriend die Indiane asook die sendelinge wat tussen hulle werksaam is. In 1670 word hy saam met Simon Francois Daumont St. Lusson gestuur na die Groot Mere om koper te probeer vind. By Sault Ste. Marie het St. Lusson, in die teenwoordigheid van 'n klomp Indiane, besit geneem van die Bowe- en Huronmere in die naam van die Franse Koning.
Soektog na die mond van die Mississippirivier
Die Jesuïete was begerig om die land verder suidwaarts te verken en om die monding van die Mississippirivier te vind. Op daardie stadium het hulle geglo dat die monding in die Suidsee was, soos die Stille Oseaan op daardie stadium bekend was, en deur Vasco Núñez de Balboa genoem was. In 1672 was Jolliet deur Goerwerneur Frontenac aangewys om so ekspedisie te lei.
In 1673 vertrek hy en Jacques Marquette, 'n mede Jesuïet, vanaf Quebec om die Mississippirivier te herontdek en te verken. Hulle doel was ook om land in die naam van Lodewyk XIV van Frankryk te annekseer. Die ekspedisie het uit sewe man bestaan wat met twee kano's gereis het. Hulle kruis die boonste gedeelte van Michiganmeer en draai suidwaarts by die westelike oewer tot by Green Bay, Wisconsin. Hiervandaan volg hulle die Foxrivier teen die vloei tot by sy waterskeiding. Hulle het vir 'n kort wyle by De Père gestop by die St. Francis sendingskerk. Hiervandaan het hulle die kano's vir 'n paar kilometer gedra tot by die Wisconsinrivier. Mascouten Indiane het opgetree as gidse. Hulle het die vloei van die Wisconsinrivier gevolg tot in die Mississipirivier wat hulle weer gevolg het tot waar die Arkansasrivier uitmond in die Mississipi.
Erica dodii
Erica dodii is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Japan Nasionale Roete 296
Japan Nasionale Roete 296 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Paula Winslowe
Paula Winslowe (23 Maart 1910 – 6 Maart 1996) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse Our Miss Brooks (1952), Panic! (1957), 77 Sunset Strip (1958), en My Mother the Car (1965).
Celaya
Celaya (Zelaia die Baskiese taal, wat beteken "plat land") is 'n Meksikaanse stad, die hoofstad van die homoniem munisipaliteit in die staat Guanajuato. Celaya is geleë suidoos van die toestand van Guanajuato, 50 km wes van die stad Santiago de Querétaro, en 260 km van Meksikostad.
Plekname
Zelaia is 'n woord van die Baskiese taal beteken "land van die Jordaanstreek" of "plat aarde", met verwysing na die plato van die Mexikaanse Bajio, waar dit geleë is.
Celaya wapen
Die kruin van die stad van Celaya was toegestaan word die onderkoning van Nieu-Spanje, Don Francisco Fernández de la Cueva, wat die toekenning van die stigting van hierdie stad bevestig.
Die Skild bestaan uit 'n geraamde ovaal met' n gestileerde band versier met vyf pylkokers van 'n pyl (simboliseer Indiaanse stamme onderwerp) met drie strepe agtergrond verdeel in blou, rooi en wit, simbool van koninklikheid, reinheid, krag en soewereiniteit onderskeidelik.
Die blou streep bly gefokus om die beeld van die Onbevlekte Ontvangenis in die regterkant van hierdie is die monogram van die kroon van Philip IV, die linker is 'n grot ter ere van Viceroy Fernández de la Cueva. Die wit band bevat 'n voorstelling van die stigters van Celaya versamel onder' n Mesquite boom, wat het skaduwee aan die eerste raad van die stad. Die rooi band bevat die leuse in Latyn "De Forti Dulcedo" ("Van die sterk soet", in Spaans,: "De los fuertes la dulzura") op twee boë opbrengs kaal arms, simbolies van die vrede van die stamme Chichimecas, Huachichiles en Guamares.
Walter Donaldson
Walter Malcolm Wilson Donaldson (Pietermaritzburg, 5 September 1855 – Parys, 8 Januarie 1941) was ’n Vrystaatse argitek wat veral onthou word vir die ontwerp van drie NG kerkgeboue en die stadsaal van Ficksburg, waarvan hy die NG kerk se plan geteken het na die ontwerp van ds. J.D. Kestell.
Lewensloop
duimnael|regs|200px|Donaldson is begrawe in die ou begraafplaas op [[Parys, Vrystaat.]] Donaldson se vader was John Malcolm Donaldson en sy moeder Sarah King, uit wie se huwelik nege kinders gebore is. Walter Donaldson is in Novmebr 1855 op Pietermaritzburg gedoop. Sy vrou was Margaret Bellair, wat omstreeks 1860 in Londen gebore is en met wie hy getrou het omstreeks 1879 in Bloemfontein. Hulle het vier (of ses) kinders gehad: Alice Jane (gebore in 1880 en getroud met Peter Donald Home), Walter Hilary (gebore 29 Maart 1883 en oorlede op 1 Februarie 1963 in Bloemfontein), Arthur Edward (1886–1975) en John Malcolm (1889 – omstreeks 1960). Die meeste besonderhede oor Walter Donaldson se lewe het vergete geraak. Dit is wel bekend dat hy in die laat 19de en vroeë 20ste in die Vrystaat as argitek gewerk het (moontlik ook as bouaannemer), dat hy minstens ’n tyd lank op Ficksburg gewoon het en dat sy seun in ’n stadium met hom in vennootskap was. Op Ficksburg het hy die stadsaal ontwerp wat in 1897 ingewy is en die plan geteken van die plaaslike NG kerk (1907) nadat ds. J.D. Kestell "die idee van die kerk uitgedink het ooreenkomstig die Romaanse Boustyl". In 'n stadium het hy by Brillstraat 55 in Bloemfontein gewoon. Nadat hy aanvanklik as argitek werksaam was, het hy later 'n drukkery op Harrismith besit, maar eindelik teruggekeer na die boubedryf saam met sy seun Walter as venoot. Volgens een bron het Donaldson ook die NG kerk op Burgersdorp ontwerp, maar dis onwaarskynlik aangesien die eerste NG kerk daar se hoeksteen in 1848 gelê is en die tweede in 1913 ingewy is nadat William Henry Ford die gebou ontwerp het.
Stadsaal Ficksburg (1897)
Toe die dorp Ficksburg 30 jaar oud was, het die behoefte aan ’n stadsaal ontstaan. Donaldson het opdrag van die dorpsraad gekry om planne op te trek vir so 'n gebou. Met die bouwerk is begin en op 1 Julie 1897 (volgens die skrif op die steen wat baie vervaag het, maar 21 Julie volgens die FAK) is die hoeksteen gelê deur die voorsitter van die munisipaliteit, M.I. Fourie. Donaldson se naam verskyn ook op die hoeksteen en wel as "contractant". Reeds voor die Anglo-Boereoorlog is die stadsaal voltooi.
NG kerk Petrusburg (1899)
Die NG gemeente Petrusburg se pastorie is in 1894 gebou en in 1898 is 'n aanvang geneem met die bou van die kerk. Op 14 Januarie 1899 is die hoeksteen van die nuwe kerkgebou, wat Donaldson ontwerp het, deur staatspresident M.T. Steyn gelê. Dit was 'n groot dag vir die gemeente, en behalwe die president was ook teenwoordig "die voorsitter van die Hoogedele Volksraad die Edele heer Cornelius Hermanus Wessels (vader van die sopraan Cecilia Wessels), die plaaslike lid van die Hoogedele Volksraad die Edele heer Christiaan Hendrik Willem van der Post ens." Die boumeester die heer Petrus Cornelis van Zijl, van Brandfort.
NG kerk Zastron (1915)
Ná die Tweede Vryheidsoorlog het die lidmaattal van die NG gemeente Zastron vanweë nuwe intrekkers vinnig toegeneem en spoedig tot 1 600 gestyg. In 1906 is die nuwe kerk ingewy met 800 sitplekke, gebou volgens plan van die Rouxville-kerk, maar sonder toring. Dit was omdat die ou kerkie, gebou as buitekerk van Rouxville, spoedig geheel en al te klein vir die groeiende gemeentes was. In 1912 (of 1914 volgens Ons Kerk Album) is die tweede kerk egter tot op sy fondament afgebreek omdat dit ook heeltemal te klein vir die gemeente was en is met die kerkgebou met sy 1 400 sitplekke, ontwerp deur Donaldson, 'n aanvang gemaak. Dié derde kerk van Zastron is op 21 Januarie 1915 ingewy, of volgens Ons Kerk Album 22 Januarie. Die wydingsdiens is deur professor P.J.G. de Vos waargeneem en die wyding van die orrel deur prof. J.I. Marais; die orrel is bespeel deur prof. P.K. de Villiers, met Gesang 62 as wydingslied. Die ligte is deur ds. S.J. Perold en ds. H.S.M. Botha ingewy.
NG kerk Rosendal (1916)
Die NG gemeente Rosendal het op ’n gemeentevergadering op 10 Desember 1913 besluit om ’n "doelmatig en sierlik kerkgebouw daartestellen". Die hoeksteen is op 8 Julie 1914 gelê deur ds. A.J. Troskie van Ficksburg, die konsulent. Ds. H.J. Pienaar van die gemeente Senekal het die kerkgebou op 28 April 1916 plegtig ingewy. Bouwerk aan die kerk het so lank geduur weens die oorlog in Europa en die Rebellie van 1914. Die dag voor die inwyding het ds. H.S. Theron as eerste leraar in die gemeente aangekom en die dag daarna (29 April) is hy georden en bevestig. Tydens die inwyding het £6 000 se skuld nog op die kerkgebou gerus.
Kaap Ferret
Kaap Ferret (Frans: Cap Ferret) is 'n kaap wat teen die mees suidelike punt van die skiereiland Lège-Cap Ferret in die Suidwes-Franse département Gironde lê. Die kaap staan veral bekend vir sy vuurtoring en het tot 'n luukse strandoord met ongerepte natuurskoon ontwikkel.
Die vuurtoring van Cap Ferret, wat in 1839 opgerig is, is tydens die Duitse besetting in 1944 vernietig en vanaf 1946 herbou. Dit is op 7 Augustus 1949 ingewy. Die vuurtoring op 'n hoogte van 52 meter beskik oor 'n optiese stelsel met 'n gewig van een ton, en sy rooi lig is oor 'n afstand van maksimaal 50 kilometer sigbaar. Die vuurtoring bied 'n panoramiese uitsig oor die Bassin d'Arcachon.
Malcolm (Henry) Arnold
Sir Malcolm Henry Arnold (21 Oktober 1921 – 23 September 2006) was 'n Engelse Komponis. Sy uitset van werke omvat baie genres, insluitende 'n siklus van nege simfonieë, verskeie concertos, konsertwerke, kamermusiek, koormusiek, en musiek vir blaasinstrument groepe.
Hy het uitvoerig vir die teater geskryf, met vyf ballette wat aangevra is deur die Koninklike Ballet-geselskap, sowel as twee operas en 'n musiekblyspel. Hy het ook verskeie klankbane vir meer as 'n honderd rolprente geskryf, onder meer vir The Bridge on the River Kwai (1957), waarvoor hy 'n Oscar gewen het.
Michael Louden
Michael Louden (21 April 1964 – 4 September 2004) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Space Cowboys (2000) en Hellbent (2004), en in die televisiereeks As the World Turns (1956).
Malcolm (Henry) Arnold
Vroeë lewe
Malcolm Arnold was in Northampton, Northamptonshire, Engeland, gebore as die jongste van vyf kinders van 'n vooruitstrewende gesin van skoenmakers. Alhoewel sy familie 'n bestaan gemaak het as skoenmakers, was baie van hulle musici; beide sy ouers was byvoorbeeld pianiste, en sy tante was 'n violis. Nadat hy Louis Armstrong gesien speel het in Bournemouth, het hy op die ouderdom van twaalf jaar begin trompet speel, en vyf jare later het hy 'n beurs gewen om te studeer by die Koninklike Musiekkollege.
By die kollege het hy komposisie gestudeer saam met Gordon Jacob en die trompet geleer saam met Ernest Hall. In 1941 het hy aangesluit by die Londen Filharmoniese Orkes (LFO) as tweede trompet en het hy in 1943 die hoof trompetspeler geword.
In 1941 het hy geregistreer as 'n gewetensvolle beswaarmaker, en was hy aanvanklik vrygestel van militêre diens op die voorwaarde dat hy aansluit by die Nasionale Brandweerdiens, maar hy was toe in elke geval toegelaat om voort te gaan by die LFO.
In 1944, nadat sy broer gedood is in die Britse Lugmag, het hy hom beskikbaar gestel vir militêre diens. Toe die leër hom in 'n militêre "band" geplaas het, het hy homself egter in die voet geskiet ten einde te kan terugkeer na die burgerlike lewe. Hy het kontak behou met die beswaarmakersgroep, en 'n trompetopvoering gegee by die 1946 nuwejaarspartytjie van die Sentrale Raad van Gewetensvolle Beswaarmakers.
Na 'n seisoen as hooftrompet by die BBC Simfonieorkes, het hy in 1946 teruggekeer na die Londen Filharmoniese Orkes, waar hy tot 1948 sou aanbly voordat hy vertrek het te einde 'n voltydse komponis te word.
Loopbaan
Arnold het sy loopbaan begin deur op professionele vlak trompet te speel, maar teen die ouderdom van dertig jaar was sy lewe gewy aan komposisie.
Hy was saam met Benjamin Britten gesien as een van die mees gesogste komponiste in Brittanje.
Sy natuurlike aanleg vir Melodie het aan hom 'n reputasie besorg as 'n komponis van ligte musiek, in werke soos sommige van sy konsertouvertures en die stelle van Walliese, Engelse, Skotse, Ierse en Kornwaalse danse.
Hy was ook 'n hoogs suksesvolle komponis van rolprentmusiek, met die skryf van oor 'n honderd stukke vir dokumentêre prente, insluitende titels soos The Bridge on the River Kwai, Hobson's Choice en die Sint Trinian reeks. Sy nege simfonieë is dikwels hoogs persoonlik, en toon 'n meer ernstige kant van sy werk. Arnold het ook 'n verskeidenheid concertos en kamermusiekstukke geskryf, sowel as musiek vir die teater, insluitende stukke vir ballet.
Latere jare en dood
Teen 1961 het Arnold 'n reputasie gehad as 'n losbandige en onaangename persoon wat dikwels besope was. Hy het in diè jaar van sy eerste vrou geskei; sy tweede vrou was geforseer om 'n hofbevel te kry nadat hulle paaie ook geskei het. Na die egskeiding het hy twee pogings tot Selfmoord gemaak.
Sy latere jare het 'n vermindering in beide sy gesondheid en sy finansies meegebring. In 1978 was hy vir verskeie maande as 'n pasiënt behandel by die Koninklike Hospitaal in Pondstraat, Londen; en in 1979 is hy opgeneem by die Sint Andrew Hospitaal in sy tuisdorp van Northampton, ten einde behandeling te ontvang vir Depressie en Alkoholisme. Hy het beide oorkom, ten spyte daarvan dat hy in die 1980's slegs 'n jaar gegee is om te lewe. Hy het vir 'n verdere twee-en-twintig jaar gelewe, alhoewel hy in die sorg geplaas is van 'n versorger, Anthony Day.
Hy het in 1986 sy Simfonie No. 9 (Arnold) voltooi, sowel as sy laaste simfonie. Teen die tyd van Arnold se 40ste verjaardagvieringe in 1991 was sy artistieke reputasie ten opsigte van die algemene publiek aan't herstel en dit was selfs vir hom moontlik om 'n triomfantelike verskyning op die verhoog van die Koninklike Albert-saal te geniet ten einde 'n ovasie te ontvang na 'n Die Proms uitvoering van sy Kitaar Concerto.
Arnold het op 23 September 2006 op die ouderdom van vier-en-tagtig jaar beswyk by die Norfolk en Norwich Universiteitshospitaal, Norwich, nadat hy aan 'n borsinfeksie gely het. Op dieselfde dag het sy laaste werk, Die Drie Musketiers, sy buiging ontvang by die Noordelike Ballet produksie by die Bradford Alhambra. (die stuk het geen nuwe musiek deur Arnold ingesluit nie, maar uittreksels van verskeie van sy komposisies wat deur John Longstaff rangskik is. Die oorspronklike stuk was gekompileer deur Anthony Meredith.)
Daar was 'n dispuut gewees betreffende die tantieme van Arnold se Negende Simfonie. Die regte is aan Anthony Day toegestaan, aan wie 'n aansienlike deel van Arnold se boedel gelos is.
Musiek
Arnold was 'n relatief konserwatiewe komponis van tonale werke, maar 'n produktiewe en gewilde een. Hy het vir Hector Berlioz as 'n invloed erken, saam met Gustav Mahler, Béla Bartók en jazz.
Verskeie komemntators het al 'n vergelyking getref met Jean Sibelius. Arnold se mees beduidende werke word oor die algemeen gesien as sy nege simfonieë. Hy het ook 'n aantal Concertos geskryf, insluitende een vir Kitaar vir Julian Bream, een vir Tjello vir Julian Lloyd Webber, twee vir Klarinet vir respektiewelik Frederick Thurston en Benny Goodman, een vir Harmonika vir Larry Adler en een–wat entoesiasties verwelkom is gedurende sy premiere gedurende die Proms – vir drie hande op twee klavier vir die vrou-en-man span van Cyril Smith en Phyllis Sellick.
Sy stelle danse — bestaande uit twee stelle van Engelse danse (Opp. 27 and 33), saam met een stel elk van Skotse Danse (Op. 59), Kornwaalse Danse (Op. 91), Ierse Danse (Op. 126), en Walliese Danse (Op. 138) — is oorwegend in 'n ligter trant en meer gewild beide in hul oorspronklike orkestrale gewaad en in latere Blaasinstrument rangskikkings.
Die Engelse Danse het ook die basis gevorm vir Kenneth MacMillan se kort-ballet Solitaire, en een van hulle word gebruik as die tema musiek vir die Britse televisieprogram What the Papers Say (die Kornwaalse Danse voorsien die temamusiek vir die televisieprogram van die sjef Rick Stein).
Arnold het ook hoogs suksesvolle konsertouvertures geskryf, insluitende Beckus the Dandipratt ('n belangrike trappie in sy vroeë loopbaan), die treffend geskrewe Tam o' Shanter (gebaseer op die bekende Robert Burns-gedig), die vrolike A Grand Grand Ouverture (geskryf vir 'n Hoffnung Fees-waarvan drie vakuum stofsuiers en 'n vloerpolitoerder deel van is, alles afgerond met 'n vuurpeloton in uitbundig-spottende 1812 wyse), en die dramatiese Peterloo Ouverture (aangevra deur die Handelsunie Kongres ten einde die Historiese Slagting van protesterende werkers in Manchester te herdenk). 'n Ander gewilde kort werk is sy Divertimento vir Fluit, Hobo en Klarinet (Op. 37).
Rolprent klankbane
Hy was 'n baie produktiewe en suksesvolle komponis vir die bioskoop, en hy word gekrediteer met die skryf van oor 'n honderd rolprent klankbane vir stukke en dokumentêre stukke tussen 1947 en 1969.
In 1957, het Arnold 'n Oscar gewen vir die musiek tot David Lean se epiese rolprent The Bridge on the River Kwai. Sy twee ander samewerking geleenthede met David Lean was The Sound Barrier (1952) en Hobson's Choice (1954), beide wat ook dawerende suksesse was. The Inn of the Sixth Happiness (1958) het aan Arnold 'n Ivor Novello Toekenning besorg. In die 1950's het hy ook -gedurende wat 'n baie produktiewe tydperk vir Arnold was-'n reeks suksesvolle musiekstukke voorsien vir noemenswaardige Britse en Amerikaanse rolprente, soos The Captain's Paradise (1953), The Sea Shall Not Have Them (1954), The Night My Number Came Up (1955), The Constant Husband (1955), I Am a Camera (1955), 1984 (1956), Trapeze (1956), A Hill in Korea (1956), Dunkirk (1958), The Key (1958) en The Roots of Heaven (1958).
Hy het ook musiek geskryf vir die gehele reeks van Sint Trinians rolprente, insluitende The Belles of St Trinian's (1954), wat 'n besondere gunsteling was van die komponis. Sy 1960s stukke sluit The Angry Silence (1960), Tunes of Glory (1960), No Love for Johnnie (1961), Whistle Down the Wind (1961), The Inspector (1962), The Lion (1962), Nine Hours to Rama (1963), Tamahine (1963), The Chalk Garden (1964), The Thin Red Line (1964), Sky West and Crooked (1965), The Heroes of Telemark (1965), Africa Texas Style (1967) en The Reckoning (1970) in. Sy laaste rolprentklankbaan was vir die ster-belaaide weergawe van David Copperfield (1969).
Vincent Clerc
Vincent Clerc (gebore 7 Mei 1981 in Échirolles) is 'n voormalige Franse rugbyspeler wat as vleuel uitgedraf het.
Hy het tydens die Rugbywêreldbeker 2007 vir die gasheer Frankryk uitgedraf wat vierde geëindig het. Tydens die Rugbywêreldbeker 2011 in Nieu-Seeland, waar die Hane as naaswenner geëindig het, het hy ses drieë gedruk.
Aseotroop
'n Aseotroop is 'n saamstelling van 'n vloeistofmengsel wat indien dit kook in ewewig met 'n damp van dieselfde saamstelling is.
Die teenwoordigheid van 'n aseotroop het gevolge vir 'n distillasie. In die ideale geval kan deur herhaalde distillasie die saamstelling van die produk die waarde van die suiwer komponent benader. In aseotropiese sisteme kan die proses nie verder as die aseotrope saamstelling raak nie. Die sisteem water-etanol is 'n bekende voorbeeld hiervan. Distillasie van water-etanol mengsels lewer nooit 'n produk wat 'n hoër alkoholgehalte as 96% het nie.
Sewesrugby
Sewesrugby is 'n variant van rugby met spanne wat bestaan uit sewe spelers, wat twee sewe-minuuthelftes speel, in plaas van die gewone 15 spelers wat 40-minuuthelftes speel.
Sewesrugby word geadministreer deur Wêreldrugby, die liggaam wat verantwoordelik is vir rugbyunie wêreldwyd. Die spel is baie gewild op alle vlakke, met amateur- en klubtoernooie wat oor die algemeen in die somermaande gehou word. Sewes is een van die besverspreide vorme van rugby, en is gewild in dele van Afrika, Asië, Europa en die Amerikas, en veral op eilande in die Suid-Stille Oseaan.
Sewesrugby word algemeen na verwys deur die rugbyunie media en ondersteuners as bloot "sewes".
Reëls, tydsduur en puntetelling
Dit word onder dieselfde reëls as die 15-manspel gespeel, op 'n veld van dieselfde afmetings, maar 'n sewesrugbywedstryd duur ongeveer 15 minute (7 minute aan 'n kant met 1 minuut rustyd tussenin). Die finaal duur 'n bietjie langer as 20 minute; elke helfte in 'n eindstryd is tien minute in plaas van die normale sewe minute, en die spel eindig eers wanneer die bal van die veld af gaan of punte aangeteken word.
Die puntestelsel is soortgelyk aan rugbyunie waar 'n drie vir 'n span 5 punte beteken, plus nog 2 punte indien die doelskop slaag. Strafskoppe en skepskoppe verdien elk 3 punte (skepskoppe is baie ongewoon in sewes).
Groot Moskee van Samarra
Die moskee self is in 1278 verwoes ná die inval van Hülegü Khan in Irak. Net die buitemuur en sy minaret het bly staan. Dit was aanvanklik met ’n brug aan die moskee verbind.
In 2005 is die bopunt van die Malwiya-minaret deur ’n bom beskadig. Volgens die Irakse polisie het rebelle die bopunt opgeblaas wat voorheen deur Amerikaanse soldate as ’n uitkyktoring gebruik is; die soldate het egter die maand tevore die toneel verlaat.
Jana Cilliers
Jana Cilliers (1950-) is 'n bekroonde Afrikaanse verhoog-, TV- en rolprentaktrise. As rolprentaktrise is sy bekend vir haar spel in Plekkie in die son (1979) en sy word onthou vir die TV-reekse Arende (1992) en Fees van die ongenooides (2008).
Cilliers is in 1950 gebore. Haar moeder was die bekende skilder Bettie Cilliers-Barnard. Haar eerste huwelik was met die bekende akteur, rolprentregisseur en draaiboekskrywer Regardt van den Bergh in die tagtigerjare. Twee dogters, Lika en Leán, is uit die huwelik gebore. Sy is later met die akteur Bill Flynn getroud, wat in 2007 oorlede is.
Sy het nagraads aan die Royal Academy of Dramatic Art (RADA) in Londen gestudeer en is ewe tuis in Afrikaans en Engels. Reza de Wet het spesiaal vir haar die rol van Yelana geskryf. Onder regie van Mario Schiess en ná hom Mark Graham, het sy twee keer Esther Vilar se Pous Johanna II gespeel. Sy is ook dikwels in produksies van Marthinus Basson te sien, onder andere as Ariël in Shakespeare se Die storm (verwerk deur Tjaart Potgieter).
Filmografie
Enkele van die rolprente en TV-reekse waarin sy verskyn het:
International Revelation Congress
Die International Revelation Congress (IRC) is 'n Limpopo-gebaseerde Suid-Afrikaanse politieke party wat in 2013 gestig is.
Die party het saamgesmelt met Agang om die 2014 algemene verkiesing te betwis. Na die probleme in daardie party het die IRC aan die munisipale verkiesings van 2016 deelgeneem met die doel om die Thulamela Plaaslike Munisipaliteit "te red" (waar dit sewende geëindig het, en een setel gewen het) en om te regeer met tradisionele leiers. .
Die party is sosiaal konserwatief, is teen selfdegeslaghuwelike en ten gunste van die reg om kinders te dissiplineer. Dit is teen grond onteiening sonder vergoeding, en wil Swart Ekonomiese Bemagtiging vervang met ekonomiese bemagtiging wat gebaseer is op armoede eerder as ras.
Die party het aan die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2019 deelgeneem.
Japan Nasionale Roete 297
Japan Nasionale Roete 297 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Modimolle Plaaslike Munisipaliteit
Die onderstaande tabel toon die uitslag van die 2011-munisipale verkiesing in Modimolle.
Bertolt Brecht
Bertolt Brecht (10 Februarie 1898 — 14 Augustus 1956) was 'n Duitse dramaturg, digter en teaterregisseur. Hy was veral bekend vir Die Driestuiwer-opera, Die Kaukasiese krytsirkel en Moeder Courage. Sy toneelstukke ondersoek politieke idees en is wat vorm betref, soortgelyk aan antieke Griekse dramas.
Brecht was baie invloedryk wat die ontwikkeling van lewende teater gedurende die 20ste eeu betref, veral in die manier waarop hy voortgebou het op die politieke en estetiese eksperimente van regisseurs soos Erwin Piscator, en in hoe hy Marxistiese ideologie deel gemaak het van die teorie en praksis van epiese teater. Brecht is bekend vir sy teoretisering van die Verfremdungseffekt, wat teen naturalisme in die teater werk en doelbewus 'n vervreemende afstand tussen die akteurs/handeling en gehoor van 'n toneelstuk nastreef.
Die Weimar-geinspireerde musikale verhoogstuk Die Dreigroschenoper (in Afrikaans Die Driestuiwer-opera, en in Engels geken as The Threepenny Opera), wat Brecht geskryf het in samewerking met die komponis Kurt Weill, is een van die mees suksesvolle teaterstukke van die afgelope eeu. Die bekende liedjie "Mackie Messer" ("Mack the Knife") wat daarin voorkom word algemeen deur jazz- en kabaretsangers opgeneem.
Brecht is in 1930 getroud met die aktrise Helene Weigel.
Werke
Toneelstukke (chronologies):
Film:
Eenbedrywe:
Liedere en gedigte:
Prosa:
Australiese tale
Die inheemse Australiese tale bevat tussen 290 en 363 tale wat aan 'n geskatte 28 taalfamilies en geïsoleerde tale behoort, en deur Aborigines van die vastelandse Australië en 'n aantal nabygeleë eilande gebesig word. Die verwantskap tussen hierdie tale is vandag nie duidelik nie. Ondanks die onduidelikheid word die inheemse Australiese tale almal onder die sambreelterme "Australiese tale" of "Australiese taalfamilie" saamgevat.
Die term kan ook beide die Tasmaanse tale en die Westelike Straat van Torres-tale insluit, maar die genetiese verwantskap van die eersgenoemde met die vastelandse Australiese tale is onbekend, terwyl die laasgenoemdes aan die Pama-Nyungan-tale behoort, alhoewel dit gemeensame kenmerke met die aangrensende Papoeas se Oostelike Trans-Fly-tale, veral Meriam Mir, maar ook met die Austronesiese tale van die Papoease Skiereiland ("Voëlstert") deel. Die meeste van die inheemse Australiese tale behoort aan die Pama-Nyungan-tale, terwyl die oorblywende tale as "nie-Pama-Nyungan-tale"geklassifiseer word, wat 'n term van gemak is en nie 'n genealogiese verhouding impliseer nie.
In die laat 18de eeu was daar meer as 250 verskeie inheemse sosiale groeperings en 'n soortgelyke aantal tale of variëteite. Aan die begin van die 21ste eeu word minder as 150 inheemse Australiese tale in die alledaagse lewe gebruik, en met uitsondering van 13 tale, wat steeds aan kinders oorgedra word, is almal van uitsterwe bedreig. Die oorblywende tale word veral in die mees geïsoleerde gebiede gebesig. Van die vyf minder bedreigde Westelike Australiese tale behoort vier aan die Ngaanyatjarra-tale van die sentrale en Groot Victoriawoestyn.
Die Yolŋu-tale van die noordoostelike Arnhemland word tans ook deur kinders aangeleer. Tweetalige onderwys word in 'n aantal gemeenskappe suksesvol ingespan. Sewe van die mees gebruikte Australiese tale soos Warlpiri, Murrinh-patha en Tiwi het tussen 1 000 en 3 000 sprekers. 'n Aantal inheemse gemeenskappe en taalkundiges ondersteun leerprogramme pleks van behoorlike herlewing van tale of net "na-omgangstaal onderhoud" (aanleer van enkele woorde en konsepte wat verband hou met die verlore taal vir inheemse Australiërs).
Laska Winter
Laska Winter (28 Augustus 1905 – 8 Augustus 1980) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Night of Love (1927), Fashion Madness (1928), The Rescue (1929), en The Rainbow Trail (1932).
Herman Heijermans
Herman Heijermans (3 Desember 1864 - 22 November 1924) was 'n Nederlandse skrywer.
Huis van Wessex
Die Huis van Wessex, ook bekend as die Huis van Cerdic, verwys na ’n familie wat oor Wessex, ’n koninkryk in die suidweste van Engeland, regeer het. Die huis was aan die bewind van die 6de eeu tot met die vereniging van die koninkryke van Engeland.
Erica dolfiana
Erica dolfiana is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom in die Groot-Swartberg voor. Daar is twee populasies van ongeveer 3 000 plante. Die plant se habitat is stabiel.
Herman Heijermans
Heijermans is gebore in Rotterdam uit 'n liberale Joodse gesin as die vyfde van elf kinders van Herman Heijermans Snr. en Matilda Moses Spiers. In die dagblad Algemeen Handelsblad publiseer hy 'n reeks sketse van die Joodse gesinslewe onder die skuilnaam Samuel Falkland wat in volumevorm gebundel is. Sy romans en verhale sluit Trinette (1892), Fles (1893), Kamertjeszonde (2 vol., 1896), Interieurs (1897) en Diamantstad (2 vols, 1903) in. Hy skep groot belangstelling deur sy toneelstuk Op Hoop van Zegen (1900. Vertaal deur Karel Schoeman as Op Hoop van Seën: 'n Spel van die See in Vier Bedrywe), wat 'n teregwysing is van die uitbuiting van vissers in Nederland aan die begin van die eeu. Dit is opgevoer in die Théâtre Antoine in Parys en in Engels vertaal deur die Stage Society as "The Good Hope".
Sy ander toneelstukke is: Dora Kremer (1893), Ghetto (1898), Het zevende Gebod (1899), Het Pantser (1901), Ora et labora (1901), asook talle stukke vir een bedryf. "A Case of Arson", 'n Engelstalige weergawe van die eenbedryf-toneelstuk Brand in de Jonge Jan was opvallend vir Henri de Vries se vertolking (1904 en 1905) van al sewe getuies wat as karakters verskyn.
Heijermans is op 59-jarige ouderdom in Zandvoort oorlede en is begrawe in Zorgvlied-begraafplaas.
Lewensloop
Heijermans was die oudste seun uit 'n liberaal-joodse gesin van elf kinders. Hy was die jonger broer van die beeldende kunstenares Marie Heijermans en die kinderboekskryfster Ida Heijermans (1861-1943) en die ouer broer van Louis Heijermans. In 1893 begin Heijermans werk as toneelresensent by die nuut-opgerigte koerant De Telegraaf. Hy skryf fel kritiek en verkry sodoende spoedig vele vyande. Hy begin self ook toneelstukke skryf, synde dat hy besonder betrokke was by maatskaplike kwessies. Voorbeelde hiervan is Ghetto (1898), oor die bekrompe Ortodoks-Joodse sfeer, Glück auf! (1911), oor die gruwelike ramp in die myn Radbod in Westfalen, en die bekende Op hoop van zegen (1900), oor die bedroewende omstandighede van die vissers. Die indrukke hiervoor verkry hy in Scheveningen en Katwijk aan Zee, waar hy enkele jare woon en bevriend raak met die skilder Jan Toorop. Die meeste van sy stukke word aanvanklik opgevoer by die Nederlandsche Toneel Vereniging in Amsterdam, waar Esther de Boer-van Rijk die vernaamste protagoniste was, veral as Kniertje in Op hoop van zegen en as Eva Bonheur. Heijermans was ook besonders aktief in die sosialistiese beweging. Hy word in 1897 lid van die in-1894-opgerigte Sociaal-Democratische Arbeiderspartij (SDAP, die voorloper van die Partij van de Arbeid (PvdA) ) en skryf in 1898 die party se propagandastuk getiteld Puntje. In die beginjare van die 20ste eeu was Heijermans vir 'n kort tydperk direkteur van Theater Carré. Heijermans het ook onder 'n aantal skuilname geskryf, waaronder Samuel Falkland (vir die kortverhale die Falklandjes), Koos Habbema, Hans Lidi Ficor en Hans Müller.
Herman Heijermans was van 1901-1918 getroud met die kabaretsangeres Maria Sophia Peers (1871-1944). Hul dogter Hermine Heijermans (1902-1983) skryf o.a. Mijn vader Herman Heijermans, leven naast roem (1973), Leven met Eros (1979) en Jaren vol galgenhumor - 1940-1945 (1981), en in die sestiger - en sewentigerjare skryf sy rubrieke vir Sekstant, die tydskrif van die Nederlandse Vereniging voor Seksuele Hervorming.
Begrafnis
Herman Heijermans sterf in 1924 op 59-jarige ouderdom aan kanker. Sy begrafnis, wat georganiseer is deur die SDAP, het in Amsterdam plaasgevind. Tekenend van sy gewildheid was die groot aantal belangstellendes langs die roete van die stoet van Zandvoort na Amsterdam: die mense het rye dik gestaan.
Daar bestaan filmbeelde van Heijermans se begrafnis. Daar is egter sover bekend geen filmbeelde van Heijermans in lewende lywe nie.
Bibliografie
Die versamelde toneelstukke verskyn in drie dele as Herman Heijermans Toneelwerken (red. G.A. van Oorschot, S. Carmiggelt, H.A. Gomperts, A. Koolhaas, H.H.J. de Leeuwe, H.S.F. Heijermans. Uitg. G.A. van Oorschot, Amsterdam, 1965)
Huis van Wessex
Sven en sy nakomelinge het tot in 1042 regeer. Ná Hartaknoet was daar ’n kort tyd waarin die Angel-Saksers weer regeer het, tussen 1042 en 1066 onder Eduard die Belyer en Harold Godwinson.
Bedřich Smetana
Bedřich (Friedrich) Smetana [ˈbɛdr̻ɪx ˈsmɛta:na] (* 2 Maart 1824 in Litomyšl (Leitomischl), Oos-Boheme; † 12 Mei 1884 in Praag) was 'n Boheemse romantiese komponis van operas en simfoniese gedigte. As grondlegger van die nasionale skool van Tsjeggiese musiek was hy die eerste nasionalistiese komponis van formaat. Sy bekendste werk is Vltava (Die Moldau) uit die simfoniese siklus Má vlast (My Vaderland).
Huis van Wessex
Ná die Slag van Hastings, ’n deurslaggewende gebeurtenis in die geskiedenis van Engeland, het Willem die Veroweraar koning van Engeland geword. Pogings deur Edgar Adeling, ’n kleinseun van Edmund Ironside wat aanvanklik oorgesien is ten gunste van Harold, om die bewind terug te neem was onsuksesvol en Willem se afstammelinge het op die troon gebly. Edgar se niggie Matilda van Skotland het later met Willem se seun Hendrik I getrou en so die twee dinastieë verbind.
Die Huis van Wessex was die laaste inheemse dinastie wat oor Engeland regeer het. Hulle is opgevolg deur die Huis van Normandië (Normandies-Frans), Huis van Plantagenet (Frans), Huis van Tudor (Wallies), Huis van Stuart (Skots), Huis van Oranje (Nederlands), Huis van Hannover (Duits) en die Huis van Sakse-Koburg en Gotha wat in 1917 hernoem is tot die Huis van Windsor (Duits).
Die lys van Engelse konings begin tradisioneel in 829 met Egbert van Wessex.
Engelse monarge van die Huis van Wessex
(Ecgberht) 829-839 || || c. 775 seun van Ealhmund van Kent || Redburga drie kinders || 4 Februarie 839 op sowat 64 (Æþelwulf) 5 Februarie 839-856 || || Aachen seun van Egbert en Redburga || (1) Osburga ses kinders (2) Judith van Vlaandere 1 Oktober 853 geen kinders || 13 Januarie 858 op 62 of 63 (Æþelbald) 856-860 || || c. 831 seun van Ethelwulf en Osburga || Judith van Vlaandere geen kinders || 20 Desember 860 op sowat 29 (Æþelberht) 21 Desember 860-865 || || c. 835 seun van Ethelwulf en Osburga || onbekend twee kinders || 865 op sowat 30 (Æþelræd) 865-871 || || c. 837 seun van Ethelwulf en Osburga || Wulfrida 868 twee kinders || 23 April 871 op sowat 34 16 April 871-899 || || c. 849 Wantage seun of Ethelwulf en Osburga || Ealhswith Winchester 868 6 kinders || 26 Oktober 899 op omtrent 50 27 Oktober 899-924 || || c. 877 seun van Alfred die Grote en Ealhswith || (1) Ecgwynn 893 2 kinders
(2) Elffed 899 8 kinders
(3) Edgiva van Kent 919 4 kinders || 17 Julie 924 Farndon, Cheshire op omtrent 47 924 || || 904 Wessex seun van Eduard die Ouere en Elffled || ongetroud || 924 op omtrent 20 3 Augustus 924-939 || || 895 Wessex seun van Eduard die Ouere en Ecgwynn || ongetroud || 27 Oktober 939 op omtrent 44 28 Oktober 939-946 || || 921 Wessex seun van Eduard die Ouere en Eadgifu van Kent || Elgiva || 26 Mei 946 Pucklekerk op omtrent 25 (vermoor) 27 Mei 946-955 || || c. 923 seun van Eduard die Ouere en Eadgifu van Kent || onbekend || 23 November 955 Frome op omtrent 32 24 November 955-959 || || c. 941 seun van Edmund I en Elgiva || Elgiva (nietig verklaar)|| 1 Oktober 959 op omtrent 18 2 Oktober 959-975 || || c. 942 Wessex seun van Edmund I en Elgiva || (1) Ethelflaed
(2) Elfrida || 8 Julie 975 Winchester op omtrent 33 9 Julie 975-978 || || c. 962 Wessex seun van Edgar die Vreedsame en Ethelfleda || ongetroud || 18 Maart 978 Corfe-kasteel op omtrent 16 (vermoor) 19 Maart 978-1016 || || c. 968 Wessex seun van Edgar die Vreedsame en Elfrida || (1) Elfled van Northumbrië
(2) Elgifu van Northampton
(3) Emma van Normandië || 23 April 1016 Londen op omtrent 48 24 April- 30 November 1016 || || c. 989 Wessex seun van Ethelred II en Elfled van Northumbrië || Edith van Anglië 2 kinders || 30 November 1016 Glastonbury op omtrent 27 9 Junie 1042–1066 || || c. 1003 Islip, Oxfordshire seun van Ethelred II en Emma van Normandië|| Edith van Wessex 23 Januarie 1045 || 4 Januarie 1066 op omtrent 63 5 Januarie- 14 Oktober 1066 || || c. 1022 Wessex seun van Godwin, Graaf van Wessex en 	Gytha Thorkelsdóttir || (1) Ealdgyth Swan-nek 6 kinders
(2) Aldgyth Januarie 1066 2 kinders || 14 Oktober 1066 Oorlog, Oos-Sussex op omtrent 44 15 Oktober- 10 Desember 1066 || || c. 1052 Hongarye seun Edward Verbande en Agatha || onbekend || c. 1126 op omtrent 75
Doorn
Doorn is 'n perseel in die Utrechtse Heuvelrug-munisipaliteit en bowendien 'n voormalige munisipaliteit in die provinsie Utrecht, met sowat 9,900 inwoners in 2016.
Wilhelm II, die laatste keiser van die Duitse Keiserryk, het vanaf 1920 tot sy oorlye in 1941 hier gewoon.
Krige
Krige is 'n Afrikaanse van en kan na die volgende persone verwys:
Saxo Grammaticus
Saxo Grammaticus (c. 1150 — c. 1220), ook bekend as Saxo cognomine Longus, was 'n Deense geskiedkundige en outeur van die eerste volledige geskiedenis van Denemarke, die 16-volume Gesta Danorum.
Willard Louis
Willard Louis (19 April 1882 – 22 Julie 1926) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Scarlet Pimpernel (1917), Robin Hood (1922), Babbitt (1924), en Beau Brummel (1924).
P.J. Philander
P.J. Philander (*25 November 1921, Caledon –† 7 Februarie 2006, Las Vegas) was ’n Afrikaanse digter en skrywer.
Herkoms en vroeë lewe
Peter John Philander was op 25 November 1921 op Caledon in die Overberg gebore as die tweede oudste seun van John en Suzanna Philander. Hy word op sy geboortedorp groot en woon hier die Nederduitse Gereformeerde Sendingkerkskool by. Na standerd vier studeer hy privaat en matrikuleer op hierdie manier. Van 1936 tot 1939 studeer hy in Kaapstad by die Opleidingskollege Zonnebloem waar hy die Kleurling Primêre Laer Onderwyserskursus voltooi. Na kwalifikasie aanvaar hy in 1940 ’n betrekking as hulponderwyser aan die Engelse Sendingkerkskool in Calvinia. Gedurende hierdie jaar word hy geheg aan die Hantam en die Noordweste en hierdie streek en sy mense speel daarna ’n groot rol in sy gedigte en verhale. In 1941 aanvaar hy ’n betrekking in Plettenbergbaai waar hy privaat verder studeer en in 1942 voltooi hy die Senior Sertifikaat-eksamen. Op Plettenbergbaai ontmoet hy vir Alice Elizabeth Harker, met wie hy later trou. Drie seuns (George, Dennis en Peter) en ’n dogter word uit die huwelik gebore, maar die dogter Elsa is op tweejarige ouderdom oorlede.
Loopbaan
In Julie 1942 keer hy terug na Calvinia en vertoef vyf jaar daar. Gedurende hierdie jare skryf hy al sy kursusse vir die B.A.-graad by die Universiteit van Suid-Afrika af en word hy as hoof van die Engelse Kerk Sendingskool aangestel. Genadendal word sy tuiste vanaf 1948 tot 1951, waar hy onderwyser is aan die Hoërskool Genadendal. In hierdie rustige dorpie, nie ver van sy geboortedorp af nie, skrywe hy sy eerste verse tydens ’n siekbed van drie maande. In 1952 word hy aangestel as hoof van die Schoonspruit Hoërskool op Malmesbury en in 1957 word hy hoof van die Hoërskool Belgravia te Athlone, ’n pos wat hy tot 1969 beklee. In 1961 gaan hy met ’n studiebeurs oorsee na die Verenigde State van Amerika waar hy onder reëling van die Suid-Afrikaanse en Amerikaanse leiersuitruilprogram hoër en middelbare skole besoek. Na voltooiing van hierdie studiereis van drie maande waarin dit vir hom moontlik is om feitlik die hele land te deurreis, gebruik hy die daaropvolgende drie maande van sy verlof om Engeland, Europa en die Heilige Land te besoek. Hy verleng sy verblyf in elk van die klassieke lande Italië en Griekeland. Hierdie tweede helfte van sy reis word vir hom moontlik gemaak deur die Departement van Kleurlingsake en die Drie Eeue-Stigting, wat elk afsonderlike reisbeurse aan hom toeken.
Sterfte
Hy is op 7 Februarie 2006 in Las Vegas oorlede aan hartversaking weens rumatiekkoors en ’n hartklepaandoening waaraan hy sedert sy jeug ly.