cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wensleydale (kaas)
Geskiedenis
Toe die klooster in 1540 ontbind is, het die plaaslike boere die vervaardiging van Wensleydale oorgeneem en hierdie kaas tot by die Tweede Wêreldoorlog aangebied. Tydens die oorlog is die meeste melk in die Verenigde Koninkryk as gevolg van die beleid van rantsoenering en beheerde verspreiding vir die vervaardiging van "Regerings-Cheddar" gebruik. Selfs ná die einde van die rantsoeneringstelsel in 1954 het die kaasvervaardiging nie sy voor-oorlogse vlakke bereik nie.
Karakter
Wensleydale van goeie gehalte het 'n los, krummelrige en vogtige tekstuur en lyk soos 'n jong Caerphilly-kaas. Sy aroma herinner aan dié van heuning en vars suur. Wensleydale word oor 'n tydperk van twee tot vier maande ryp en het 'n vetgehalte van 45%. Hy word meestal as tafelkaas bedien, dikwels saam met appelpastei. Sy aroma is geskik vir 'n kombinasie met soet vrugte. Baie winkels en restourante bied dan ook gewilde variante met bosbessies of met klein stukkies veselperskes en gekristalliseerde gemmer aan.
Wensleydale-kaas in die popkultuur
Wensleydale is die gunstelingkaas van Wallace in die televisie-tekenprent Wallace & Gromit en die naam van 'n kaashandelaar (gespeel deur Michael Palin) in die kaaswinkel-grap van Monty Python's Flying Circus.
Harry Kramer (omroeper)
Harry Kramer (9 Februarie 1911 – 23 Januarie 1996) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Winner Take All (1951) en The Edge of Night (1956).
Hansie Brewis
Johannes Daniël Brewis (1920-2007), beter bekend as Hansie Brewis, was 'n Springbokrugbyspeler. Hy was die losskakel in tien toetse, waarvan die Springbokke almal gewen het. Van 1949 tot 1953 is hy as die voorste losskakel in die wêreld beskou. Sy bynaam, "Kiewiet", was hy aan sy skraal bene en ratse voetwerk op die veld te danke.
Moerasgas
Moerasgas is die benaming vir gas wat ontstaan in moerasse as gevolg van natuurlike gisting van organiese materiaal. Moerasgas bestaan hoofsaaklik uit metaan. Onder yslae in die natuur bou dit soms op. Dit is dan sigbaar as 'n wit vlek onder die ys. Wanneer daar baie gas opborrel vorm daar 'n gat in die ys. Dit word 'n gaswel of gasopening genoem. Die gas wat uit so 'n opening kom is vroeër soms geberg deur 'n drywende houer op te sit en die gas af te tap. So 'n aftappunt lewer dan meestal genoeg gas om daagliks mee te kook. Daardie gas was dan bekend as Moergas. Dit is 'n natuurlike variant van die gas wat in stortingsterreine ontstaan, biogas.
Droëlandboerdery
Droëlandboerdery is ’n landboutegniek wat by onbesproeide landbougewasse, wat min jaarlikse natuurlike reënval ontvang, toegepas word.
Gebiede
Droëlandboerdery word in die Palouse-plato in die VSA, sowel as in die ander droëlandstreke van Noord-Amerika, die Midde-Ooste en ander graanverbouende streke, soos die steppe van Eurasië en Argentinië aangewend. Droëlandboerdery is aan die suidelike Russiese Ryk deur die Russiese Mennoniete, onder leiding van Johann Cornies, bekend gestel, wat hierdie dorre gebied in die broodmandjie van Rusland omgeskakel het. Droëlandboerdery word algemeen in al die state van Australië gebruik (behalwe in die Noordelike Grondgebied)
Gewasse
Winterkoring is die kenmerkende gewas van droëlandboerdery, hoewel ervare droëlandboere partykeer mielies, boontjies of selfs waatlemoen kweek. Droëlandboerdery kan tot so min as 230 mm jaarlikse neerslag slaag; ’n hoër reënval sal die hoeveelheid gewasverskeidenheid, wat aangeplant word, direk eweredig verhoog. Die Suidwes-Amerikaanse inboorlinge kon oor honderde jare heen met droëlandboerdery in ’n gebied ’n bestaan voer wat minder as 250 mm jaarlikse reën ontvang.
Paul Methuen
Paul Sanford Methuen, 3de Baron Methuen (1 September 1845 - 30 Oktober 1932) was die derde Baron Methuen en 'n bevelvoerder in die Britse leër.
Droëlandboerdery
Verloop
Droëlandboerdery het uit ’n stel tegnieke en bestuurswyses ontwikkel wat deur boere gebruik is om voortdurend by die aan- of afwesigheid van vog in ’n gewas-siklus aan te pas. In grensgebiede (gemarginaliseerde streke) moet ’n boer geldelik in staat wees om ontydige misoeste te deurstaan, wat soms oor etlike jare aaneenlopend kan strek. Dit verg sorgsame spaarsaamheid van die vog wat tot die gewasse beskikbaar is, sowel as nougesette bestuur van onkostes om sodoende verlies oor die maer jare in te kort, om die bestaan van ’n droëlandboer te verseker.
Paul Methuen
Paul Sanford Methuen is gebore te Corsham Court, Wiltshire as die oudste van die drie seuns van Frederick Henry Paul Methuen, 2de Baron Methuen en sy vrou Anna Horatia Caroline Sanford. Hy het sy opvoeding ontvang te Eton kollege. Hy het militêre diens verrig in die hedendaagse Ghana (wat destyds as die Goudkus bekend gestaan het) asook in die hedendaagse Botswana (toe bekend as die Betsjoeanaland protektoraat). Hy het die rang van Luitenant-Generaal in 1899 verwerf en tydens die Tweede Vryheidsoorlog by die Slag van Magersfontein geveg, waar hy verslaan is deur die Boeremagte.
Droëlandboerdery
Stelsel
Droëlandboerdery is hoofsaaklik afhanklik van natuurlike reënval, wat die grond trefbaar vir stofstorms laat, veral indien onvanpaste landboutegnieke toegepas word of die storms op ’n baie ongeleë tyd toesak. Omrede ’n braaktydperk in die wisselbou geruim moet word, kan die grond nie altyd deur bedekkingsgewasse beskerm word nie, wat andersins as gronderosie-teenvoeter kon dien.
Opvang en behoud van vog
In streke, soos die Boesmanland in Suid-Afrika, of die oorgrote meerderheid oppervlak van Namibië op sigself, is daar ’n gemiddelde reënval van minder as slegs 220 mm tot droëlandboerdery se beskikking. Gevolglik moet die vog só opgevang en gestoor word totdat die gewasse dit kan opneem. Tegnieke wat gebruik word sluit somer-braakwisselbou in (waartydens een gewas oor twee seisoene se neerslag gekweek word), sowel as om stoppels en gewasoorblyfsels te laat lê om humus te vorm, asook om afvloeiwater te stuit deur terrasse op te rig. ’n Ander vorm van kleinskaal terasoprigting staan as kontoerwalle bekend – dit is waar vore/dwarswalle teen die helling geploeg word om die vinnige afwaartse vloei van water te vertraag. Vog kan behou word deur onkruid uit te roei en die humus die grond te laat beskadu.
Paul Methuen
Gevegte in Suid-Afrika
Paul Methuen het in 1899 in Suid-Afrika aangekom en die Boere by die treinstasies van Belmont en Graspan af laat retireer. Hy is lig gewond by die Slag van die Twee Riviere. Sy grootste nederlaag, en die een waarvoor hy dikwels onthou word, vind plaas by die Slag van Magersfontein. Hy is ook by Tweebosch deur Generaal Koos de la Rey gevange geneem op die 7de Maart 1902 waar hy gewond en verslaan is.
Droëlandboerdery
Grondbehoud
Van nature is droëlandboerdery vatbaar vir erosie, veral winderosie. Party tegnieke om grondvogbewaringsdoeleindes (soos gedurige grondbewerking om onkruid uit te roei), is teenstrydig met dié om die bogrond te behou. Omrede gesonde, vrugbare bogrond so belangrik om volhoubare droëlandboerdery is, is die bewaring hiervan ’n langtermyndoelwit van ’n droëlandboerdery-onderneming. Erosiebeheertegnieke soos windskerms, verminderde en geen grondbewerking, strooibedekking (of ander bemesting op die erodeerbare grond) en strookboerdery word gebruik om bogrondverlies teen te werk.
Paul Methuen
Gesin
Lord Methuen was twee keer getroud, eerstens met 'n nooi Evelyn die oudste dogter van Sir Frederick Hutchingson Hervey-Bathurst die derde baron van Clarandon Park, Wiltshire. Hulle is in 1878 getroud tot en met haar dood in 1879. Hy is toe weer getroud in 1884 met sy niggie Mary Ethel, die tweede dogter van William Ayshford Sanford van Nynehead Court. Hulle het saam drie seuns en vier dogters gehad. Lord Methuen is te Corsham Court op die 30ste Oktober 1932 oorlede.
Droëlandboerdery
Insetkostebeheer
Droëlandboerdery word in gebiede beoefen wat eie aan grensgebiede vir onbesproeide landbou is. As gevolg hiervan is daar ’n hoë risiko verbonde, vanweë misoeste of laer opbrengste wat tydens ’n droë jaar (ongeag die hoeveelheid geld en arbeid wat ingeploeg is) mag opduik. Droëlandboere moet die potensiële opbrengste van ’n gewas gereeld deur die groeiseisoen na waarde bepaal. Sou daar bevind word dat daar ’n afname in opbrengste, weens onvoldoende vog, gaan wees, moet uitgawes, onder meer dié van bemesting en onkruidbeheer, besnoei word. In teenstelling hiermee, moet boere tydens jare waar vog in oorvloed is, juis hul begroting aanpas om die maksimum hoeveelheid opbrengs uit te put, om vir toekomstige misoeste te vergoed.
Asimptoot
duimnael|200px|’n Kurwe met ’n horisontale (y = 0), vertikale (x = 0) en skuins (blou lyn) asimptoot.
’n Asimptoot van ’n kurwe is in meetkunde ’n lyn wat van so ’n aard is dat die afstand tussen die kurwe en die lyn na nul neig as hulle tot in oneindigheid strek, maar hulle ontmoet nooit. Die woord "asimptoot" is afgelei van die Griekse ἀσύμπτωτος (asumptōtos), wat beteken "val nie saam nie".
Daar is potensieel drie soorte asimptote: horisontaal, vertikaal en skuins.
Een kurwe is die kromlynige asimptoot van ’n ander (in teenstelling met ’n lynvormige asimptoot) as die afstand tussen die twee kurwes na nul neig as hulle tot in oneindigheid strek, maar die woord "asimptoot" op sy eie verwys gewoonlik na ’n lynvormige asimptoot.
Sycon dunstervillia
Sycon dunstervillia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1872 deur Haeckel.
Alexandria Ocasio-Cortez
Alexandria Ocasio-Cortez (gebore 13 Oktober 1989) is 'n Amerikaanse politkus en aktivis. Op 26 Junie 2018 het Ocasio-Cortez die primêre verkiesing van die Demokratiese Party in die 14de kongresdistrik van New York gewen wat dele van die Bronx en Queens in New York Stad insluit. Die sittende, Demokratiese Kongreslid Joe Crowley, het teen haar verloor in een van die grootste verassingsoorwinning in die 2018 middeltermyn-Demokratiese voorverkiesings. Sy is tydens die algemene verkiesing van 6 November 2018 tot die Amerikaanse Kongres verkies. Ocasio-Cortez is 'n lid van die Demokratiese Sosialiste van Amerika. 'n Lid van die Demokratiese Party, sy is die Amerikaanse verteenwoordiger vir New York vanaf 3 Januarie 2019.
Voordat sy tot die Kongres verkies was, was Ocasio-Cortez 'n gemeenskapsorganiseerder wat in die Bronx werksaam was en dien as onderwysdirekteur vir die 2017 Northeast Collegiate World Series vir die National Hispanic Institute. Teen die ouderdom van 29 jaar is sy die jongste vrou om in die Kongres in die geskiedenis van die Verenigde State te dien.
Vroeë lewe en opvoeding
Ocasio-Cortez was gebore in die Bronx, New York Stad, op 13 Otober 13 1989, aan Blanca Ocasio-Cortez en Sergio Ocasio. Haar pa is 'n argitek en haar ma is gebore in Puerto Rico.
Algemene verkiesing 2018
Ocasio-Cortez het teen die Republikeinse genomineerde Anthony Pappas in die algemene verkiesing van 6 November gestaan. Pappas, wat in Astoria woon, is 'n ekonomie professor aan die St. John's Universiteit. Volgens die New York Post het Pappas nie aktief veldtog gevoer nie. Die Post het geskryf dat Pappas se deelname waarskynlik nie sukses kon behaal nie. In die distrik is daar byna ses teen een meer geregistreerde Demokrate as Republiekyne. Ocasio-Cortez is onderskryf deur verskeie polities progressiewe organisasies en figure, waaronder voormalige president Barack Obama en die Amerikaanse senator Bernie Sanders.
Ocasio-Cortez het die verkiesing met 78% van die stemme (110 318) gewen teen Pappas se 14% (17 762). Haar verkiesing was deel van 'n breër Demokratiese oorwinning in die middeltermynverkiesing in 2018, aangesien die party beheer oor die Huis van Verteenwoordigers verkry het deur minstens 40 setels by te wen.
Orrin Hatch
Orrin Grant Hatch (gebore op 22 Maart 1934, sterf 23 April 2022) was 'n Amerikaanse prokureur, afgetrede politikus en komponis wat vir twee-en-veertig jaar as 'n senator van Utah in die Amerikaanse Senaat gedien het. Hy was die eerste maal verkies tydens die 1976 Senaatsverkiesing van die Verenigde State, en was die langsdienende senator van die Republikeinse Party in die geskiedenis van die Verenigde State van Amerika.
Tot sy aftrede in 2019 was hy saam met Patrick Leahy van Vermont, slegs een van twee sittende VSA senators om te gedien het tydens die presidentskap van Gerald Ford; hy was ook een van die twee oorblywende Republikeinse senators, saam met Chuck Grassley van Iowa, om te gedien het gedurende die presidentskap van Jimmy Carter. Hatch het gedien as óf Voorsitter óf as die Hoof minderheidslid van die Verenigde State Komitee op die Regbank vanaf 1993 tot 2005.
Hy was voorheen voorsitter van die Verenigde State Komitee vir Gesondheid, Opvoeding, Arbeid en Pensioene vanaf 1981 tot 1987. Hatch het ook gedien as voorsitter van die Verenigde State Komitee van Finansies.
Op 3 Januarie 2015, nadat die 114de Kongres van die Verenigde State van Amerika ingehuldig is, het Hatch die Pro tempore President van die Senaat van die Verenigde State van Amerika geword.
Op 2 Januarie 2018 het Hatch aangekondig dat hy sal uittree uit die Senaat en dat hy nie vir herverkiesing sal staan tydens die 2018 Senaatsverkiesing van die Verenigde State in November nie.
Hatch het klavier, viool en orrel gespeel. Aangevuur deur sy belangstelling in poësie, het Hatch baie liedjies geskryf. Hy was mede-outeur van "Everything And More", gesing deur Billy Gilman. Benewens sy werk as 'n Amerikaanse senator, het Hatch meer as VSA$10 000 verdien as 'n Mormoonse-musiekopnamekunstenaar. Hy het die lirieke gemaak vir en deelgeneem aan die opname van "Eight Days of Hanukkah" in 2009. Die liedjie se musiek is deur Madeline Stone gekomponeer.
Harrisondeurgang
Harrisondeurgang is 'n deurgang tussen Larrouy Eiland en Tadpole Eiland na die weste, en die Llanquihue Eilande en die weskus van Graham Land, Antarktika, na die ooste. Dit is gefotografeer deur Hunting Aerosurveys Ltd in 1956-57, en was gekarteer uit hierdie foto's deur die Falkland Islands Dependencies Survey. Dit is vernoem na John Harrison ('n Engelse horoloog wat eers die probleem van die bepaling van lengtegraad op see opgelos het) deur die UK Antarctic Place-Names Committee in 1959.
Pål Sverre Hagen
Pål Sverre Hagen (gebore 6 November 1980) is 'n Noorse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Kon-Tiki (2012), Ragnarok (2013), In Order of Disappearance (2014), en What Happened to Monday (2017).
Oplegging van gevangenisstraf in Suid-Afrika
Met die oplegging van gevangenisstraf in die Suid-Afrikaanse howe, het die hof 'n vrye, ongebonde diskresie wat uitgeoefen word. Daar word glad nie op veralgemenings berus nie en daar is geen vaste reëls, plan of skaal soos in die geval van strafeenvormigheid nie.
Soos dit altyd by strafindividualisasie die geval is, gebruik die hof die aard en erns van die misdaad, belange van die misdadiger, asook die belange van die gemeenskap as basiese riglyne. Alle statutêre voorskrifte en beperkings in verband met straftoemeting moet nagekom word. Gevangenisstraf behoort nie so swaar te wees dat geen redelike hof dit sou opgelê het nie, maar dit moet ook nie ligtelik opgelê word nie. Dit mag ook slegs opgelê word na die ernstige en gebalanseerde oorweging van die misdaad, misdadiger en gemeenskapsbelang (die "triade" - volgens die Trits in Zinn). Die drieledige doel van gevangenisstraf is vergelding, afskrikking en rehabilitasie.
Daar is verskeie praktiese riglyne wat in ag geneem word. In die geval van 'n eerste oortreder, is die uitgangspunt om nie gevangenisstraf op te lê nie. Daar word dus na alternatiewe vonniskeuses gekyk. Ook in die geval van jeugoortreders is dit wenslik om nie gevangenisstraf op te lê nie. Dieselfde geld vir iemand met 'n hoë ouderdom en swak gesondheid sal in ag geneem word met die vonnisoplegging.
Verder word daar ook op faktore gelet soos of die beskuldigde 'n broodwinner met afhanklikes is, daar word gekyk na die beskuldigde se werksomstandighede, asook die beskuldigde se status of aansien in die gemeenskap. Daar is wel gevalle aangemeld waar eerste oortreders en jeugoortreders sulke ernstige misdade gepleeg het, dat hulle wel gevangenisstraf opgelê is.
California's Gold
California's Gold is 'n Amerikaanse televisiereeks vir voorskoolse kinders.
Europcar
Europcar is 'n motorhuurmaatskappy wat deur Eurazeo besit word, na hulle dit by die Volkswagengroep gekoop het. Europcar se hoofkantoor is in die Immeuble Les kwadrante Saint Quentin en Yvelines, Frankryk. Die maatskappy is in 1949 in Parys gestig.
Europcar bedryf tans 'n vloot van meer as 200 000 voertuie by 2825 plekke in 143 verskillende lande wat Europa, Noord-Amerika, die Midde-Ooste, Afrika, Latyns-Amerika, die Indiese Oseaan, die Karibiese Eilande en Asië-Stille Oseaan insluit.
Terwyl Europcar 'n internasionale motorhuurmaatskappy is, is die handelsmerk veral bekend in die groter Europese ekonomieë, soos Duitsland, Frankryk en die Verenigde Koninkryk. Sy kernmarkte is in die ontspannings- en korporatiewe verhuur.
As deel van 'n kostebesparingstrategie het die Volkswagengroep, wat die enigste aandeelhouer in 1999 geword het, verkies om ontslae te raak van sy Europcar Holdings-aandele. Op 1 Junie 2006 is die verkoop van Europcar aan die Franse beleggingsmaatskappy Eurazeo afgehandel.
Elie Wiesel
Eliezer Wiesel (Hebreeus: אֱלִיעֶזֶר וִיזֶל}} ʾĔlîʿezer Vîzel; 30 September 1928 – 2 Julie 2016) was 'n Roemeensgebore Amerikaanse Jood, skrywer, professor, politieke aktivis, Nobelprysontvanger en Holocaustoorlewende. Hy was die skrywer van 57 boeke, merendeels in Frans en Engels, insluitende Night, 'n werk gebaseer op sy ervaring as gevangene in die Auschwitz- en Buchenwald-konsentrasiekampe.
Tesame met sy skryfwerk was hy ook professor van Lettere en Wysbegeerte aan Boston-universiteit, welke die Elie Wiesel Sentrum vir Joodse Studies gestig het. Hy was betrokke by Joodse bewegings en het bygedra om die Holocaust Gedenkmuseum van die Verenigde State in Washington, D.C. te stig. Wat sy politieke aktiwiteite betref het hy ook veldtogte gehou vir die slagoffers van onderdrukking in plekke soos Nicaragua, Kosovo, en oorloggeteisterde Darfoer in Soedan. Hy het in die openbaar die 1915 Armeense volksmoord veroordeel en 'n sterk verdediger van menseregte gedurende sy leeftyd gebly. Hy is beskryf as "die belangrikste Jood in Amerika" deur die Los Angeles Times.
Die Nobelprys vir Vrede is in 1986 aan Wiesel toegeken, by welke geleentheid die Noorweegse Nobelkomitee hom 'n "boodskapper aan die mensdom" genoem het en dat Wiesel, deur sy stryd om vrede te maak met "sy eie persoonlike ondervindinge van totale vernedering en die uiterste minagting vir menslikheid soos ten toon gestel is in Adolf Hitler se doodskampe", sowel as sy praktiese werk in vredesake 'n boodskap "van vrede, versoening en menslike waardigheid" aan die mensdom gelewer het. Hy was 'n stigterslid van die New York Menseregte-stigting en het deur sy leeftyd daarby betrokke gebly.
Vroeë lewe en familie
Elie Wiesel is gebore in Sighet, Maramureș, in die Karpatiese gebergtes in Roemenië. Sy ouers was Sarah Feig en Shlomo Wiesel. Wiesel het drie susters gehad — sy ouer susters Beatrice en Hilda en 'n jonger suster genaamd Tzipora. Beatrice en Hilda het die Tweede Wêreldoorlog oorleef en is met Wiesel herenig by 'n Franse kinderhuis. Hulle het uiteindelik na Noord-Amerika geïmmigreer, met Beatrice wat na Montreal, Quebec, Kanada getrek het. Sy suster Tzipora en sy ouers Shlomo en Sarah het egter nie die Holocaust oorleef nie.
Gevangesetting gedurende die Holocaust
Duitsland het Hongarye in Maart 1944 ingeneem, wat die Holocaust na die land uitgebrei het. Wiesel was op die stadium vyftien jaar oud en is saam met sy gesin en die res van die dorp se Joodse bevolking in een van die twee interneringskampe wat in Máramarossziget (Sighet) opgestel is geplaas synde die dorp waarin Wiesel gebore en grootgemaak is. Wiesel se indentifikasienommer was "A-7713" en dit is op sy linkerarm getatoeëer. Die kamp was op 11 April 1945 deur die Amerikaanse Leër bevry, net toe die geïnterneerde persone verplaas sou word van Buchenwald af.
Frankryk
Daarna het Wiesel na Parys gereis waar hy Frans geleer het en letterkunde, filosofie en sielkunde studeer het aan die Sorbonne. Hy het lesings deur die filosoof Martin Buber en die eksistensialis Jean-Paul Sartre aangehoor en sy aande spandeer deur die werke van Fjodor Dostojefski, Franz Kafka, en Thomas Mann te lees.
Teen die tyd dat hy negentien was het hy begin werk as 'n joernalis en in Frans geskryf, terwyl hy ook in Hebreeus onderrig gegee het en gewerk het as 'n koormeester. Hy het vir sowel Israeli as Franse koerante geskryf, insluitende Tsien in Kamf (in Jiddisj).
Wiesel het vir tien jaar na die oorlog geweier om enigiets te skryf oor, of sy ondervindinge te deel betreffende sy ondervindinge tydens die Holocaust. Hy het dit in heroorweging begin bring na 'n vergadering met die Franse outeur François Mauriac, wat in 1952 die Nobelprys in Literatuur gewen het en uiteindelik een van Wiesel se nouste vriende sou word. Mauriac was 'n toegewyde Christen en het in die Franse Weerstandsbeweging geveg. Hy het Wiesel vergelyk met "Lasarus van Bethanië wat opstaan uit die dood", en het in Wiesel se gepynigde oë "die dood van God in die siel van 'n kind gesien". Mauriac het Wiesel oortuig om te begin skryf oor sy hartverskeurende ondervindinge.
Wiesel het eerste die 900 bladsye lange memoires Un di velt hot geshvign (En die Wêreld Het Geswyg) in Jiddisj geskryf, wat later in verkorte vorm in Buenos Aires gepubliseer is. Wiesel het in 1955 'n verkorte weergawe van die manuskrip in Frans geskryf onder die titel, La Nuit. Dit is in 1960 in Engels vertaal onder die titel Night. Daar is slegs 'n paar kopieë van die boek verkoop na publikasie daarvan, maar dit het steeds die aandag van resensente getrek, wat gelei het tot televisie onderhoude en vergaderings met literêre figure soos Saul Bellow.
Nadat dit in gewildheid toegeneem het is Night weldra in 30 tale vertaal, met tien miljoen eksemplare wat in die VSA alleen verkoop is. Op een stadium het die rolprentregisseur Orson Welles dit oorweeg om die boek vir 'n rolprent aan te pas, maar Wiesel het geweier omrede hy van mening was dat sy memoires se betekenis verlore sou gaan indien dit vertel is sonder die stiltes tussen-in sy woorde. Oprah Winfrey het die boek in 2006 vir haar boekklub gekies.
Verenigde State
In 1955 het Wiesel na New York Stad verhuis as 'n buitelandse korrespondent vir die Israelse dagblad, Yediot Ahronot. In 1969 het hy met die Oostenryker Marion Erster Rose getrou. Sy sou uiteindelik baie van sy boeke vertaal. Hulle het 'n seun genaamd Shlomo Elisha Wiesel gehad wat vernoem is na Wiesel se vader. Wiesel sou voortgaan om meer as veertig boeke in die VSA te skryf. Die meeste daarvan is nie-fiksie  Holocaust literatuur en romans. As outeur is 'n aantal literêre pryse aan hom toegeken. Sy boeke word as van die belangrikste werke in die beskrywing van die Holocaust, wat vanuit 'n hoogs persoonlike perspektief geskryf is, beskou. As gevolg daarvan het verskeie geskiedkundiges Wiesel daarmee gekrediteer dat hy aan die term Holocaust sy huidige betekenis en gedaante gegee het, alhoewel hy nie gevoel het dat die woord op genoegsame wyse die geskiedkundige gebeurtenis omvat en vergestalt nie.
In 1975 was hy medestigter van die tydskrif Moment saam met die skrywer Leonard Fein.
Daar word gesê dat die 1979 boek en toneelstuk The Trial of God gebaseer is op Wiesel se werklike ondervindinge in Auschwitz en sy getuienis van drie sterwende Jode wat 'n regsaksie teen God voer onder die beskuldiging dat God onderdrukkend teenoor die Jode optree. Wiesel het homself as 'n agnostikus beskryf.
Wiesel het ook 'n rol gespeel in die aanvanklike sukses van The Painted Bird deur Jerzy Kosinski, voor onthullings dat die boek fiksioneel is in die opsig dat dit voorgestel is as Kosinski se ware ondervindinge.
Wiesel het twee volumes memoires gepubliseer. Die eerste was All Rivers Run to the Sea, wat in 1994 gepubliseer is en sy lewe tot 1969 dek. Die tweede, getiteld And the Sea is Never Full, is in 1999 gepubliseer en dek die jare 1969 tot 1999.
Afsterwe
Wiesel het op die oggend van 2 Julie 2016 in sy huis in Manhattan op die ouderdom van 87 beswyk.
Die Republikeinse senator van Utah, Orrin Hatch, het 'n huldeblyk aan Wiesel op die vloer van die Amerikaanse senaat die week daarna gelewer: "Met Elie se heengaan het ons 'n baken van menslikheid en hoop verloor. Ons het 'n menseregte-held en 'n uitblinker van Holocaustliteratuur verloor."
In 2018 is anti-semitiese graffiti op die huis gevind waar Elie Wiesel gebore is.
Eregrade
Wiesel het meer as negentig eregrade van kolleges van regoor die wêreld ontvang.
Kuno
Kuno is die kortvorm van Konrad, en die name wat met "Kuni" gevorm word, soos byvoorbeeld Kunibert.
Maleisië
Maleisië (Maleis: Malaysia, [məlejsiə]; Engels: Malaysia, [məˈleɪzɪə, -ʒə], ) is 'n federale grondwetlike monargie in Suidoos-Asië net noord van die ewenaar. Dié land bestaan uit twee afsonderlike dele, geskei deur die Suid-Chinese See: Wes-Maleisië of Malakka, in die noorde begrens deur Thailand en in die suide deur Singapoer; en Oos-Maleisië, die noordelike deel van die eiland Kalimantan (eertyds Borneo), in die suide begrens deur Indonesië en in die noorde deur Broenei. Daarbenewens deel Maleisië 'n maritieme grens met Viëtnam in die Suid-Chinese See en Filippyne in die Sulusee. Van die ander seë sluit in die Andamanse See en die Golf van Bengale in die noordweste en die Celebessee in die noordooste. Die westelike deel beslaan sowat 40% van die oppervlakte van Maleisië, maar hier woon 85% van die algehele bevolking. Die hoofstad en grootste stad is Kuala Lumpur, terwyl Putrajaya die regeringsetel is.
Die naam "Maleisië" is afgelei van die woord "Malay" en die Latyn-Griekse agtervoegsel "-sia"/-σία. Maleisië het in die 18de eeu 'n Britse kolonie geword nadat die "Straits Settlements" Britse protektorate geword het. Die Peninsulêre Maleisië is in 1946 as die Maleise Unie verenig. Malaya is in 1948 as die Federasie Malaya herstruktureer en het op 31 Augustus 1957 sy onafhanklikheid van die Verenigde Koninkryk verkry. Malaya verenig op 16 September 1963 met Noord-Borneo, Sarawak en Singapoer om Maleisië te vorm. In 1965 is Singapoer uit die federasie geskors. Maleisië is 'n federale parlementêre grondwetlike monargie binne die Britse Statebond met 'n eie monarg (Yang di-Pertuan Agong) as staatshoof. Maleisië is een van slegs vyf lande binne die Britse Statebond met 'n inheemse monarg op die troon (die ander vier is Broenei, Eswatini, Lesotho en Tonga).
Maleisië beslaan 'n oppervlakte van 330 803 km² en het 'n bevolking van sowat 32,7 miljoen in 2020 gehad. Maleisië is 'n lidland van die Britse Statebond met 'n gekose monarg as staatshoof. Maleisië word as 'n opkomende mark beskou en is 'n lidland van die ASEAN, die Beweging van Onverbonde Lande en die Organisasie van Islamitiese Samewerking. Die bekende Petronas-torings in Kuala Lumpur was tussen 1998 en 2004 die hoogste gebou ter wêreld. Die Sepang Internasionale Renbaan het vanaf 1999 tot 2017 die Maleisiese Grand Prix in Formule Een gehuisves. Malaysia Airlines is die nasionale vlagdraerlugredery met sy spilpunt op Kuala Lumpur Internasionale Lughawe; weens die verlies van twee vlugte binne een jaar (Malaysia Airlines-vlug 17 en Malaysia Airlines-vlug 370) was dié lugredery wêreldwyd in die nuus.
Demografie
Maleisië is 'n etnies gemengde land met etniese groepe soos Hakka, Han-Chinese, Javane, Maleiers en Tamils. Van die tale wat in Maleisië gebesig word sluit in Atjehs, Chinees, Hakka, Kantonees, Madoerees, Maleis, Mandaryns, Min en Minangkabau.
Bevolking
In die vroeë tagtigerjare was daar na raming meer as 13 miljoen mense in Maleisië woonagtig, van wie daar byna 900 000 in Sabah gewoon het en meer as een miljoen in Sarawak. Maleisië is ’n ylbevolkte land: die gemiddelde bevolkingsdigtheid beloop ietwat meer as 92 per km², hoewel die bevolkingsdigtheid in sommige streke veel hoër is.
Die bevolking neem jaarliks na raming met ongeveer 3% toe vanweë 'n baie hoë geboortesyfer en 'n sterftesyfer wat in die laaste jare baie gedaal het. Meer as 30% van die bevolking van Wes-Maleisië woon in stede (plekke met meer as 10 000 inwoners). Belangrike stede in Wes-Maleisië is Kuala Lumpur, Penang (Georgetown), Ipoh en Johore Baru.
Sabah (hoofstad Kota Kinabalu) en Sarawak (hoofstad Kuching) is albei sowel ylbevolk as min verstedelik. Migrasie het veral ’n groot rol in die verlede gespeel. Vandag is daar ’n geringe binnelandse migrasie na Oos-Maleisië, waar ook Filippyne en Indonesiërs werksaam is. Maleisië is ’n veelvolkige samelewing waarin drie groot en 'n aantal klein bevolkingsgroepe onderskei word.
Die grootste groep word gevorm deur die Maleiers, wat ongeveer 47% van die bevolking uitmaak en in 'n aantal deelstate, veral aan die ooskus van die Maleise Skiereiland, 'n groot meerderheid vorm. Die Maleise bevolkingsgroep is as etniese groep die draer van die nasionale kultuur en van hul taal, Bahasa Malaysia ('n gemoderniseerde weergawe van Maleis).
Hul godsdiens, Islam, is die staatsgodsdiens. Islam is eintlik die belangrikste faktor waardeur onderskeid tussen Maleiers en nie-Maleiers gemaak kan word. In die nasionalistiese beweging en ook op alle bestuursvlakke neem Maleiers die belangrikste posisies in. Op ekonomiese gebied bestaan daar egter ’n groot agterstand ten opsigte van die Chinese bevolkingsgroep.
Die Maleiers is hoofsaaklik werksaam in die klein landbousektor en woon meestal op die platteland. Vanweë die regering se pogings om die Maleise agterstand te verklein, het ’n stedelike Maleise elite ontstaan. Chinese vorm die tweede grootste bevolkingsgroep van die land (ongeveer 33%). Hulle het veral sedert die tweede helfte van die vorige eeu as arbeiders in die tinmyne na die gebied gekom. Hulle woon vandag hoofsaaklik in stede van Wes- en Oos-Maleisië en is byna uitsluitend in die handel-, dienste – en nywerheidsektor werksaam.
Hoewel die Chinese sedert die onafhanklikwording staatsburgers van Maleisië is, het hulle in sosiale opsig 'n aparte groep gebly. Afgesien van hul eie tale (Hakka en Kantonees) heg hulle ook baie waarde aan eie tradisies, gebruike en godsdiens (Boeddhisme, Taoïsme en Konfusianisme). Leiers van die Maleise bevolkingsgroep poog aan die een kant om die ekonomiese agterstand ten opsigte van die Chinese in te haal, terwyl hulle die Chinese bevolkingsgroep terselfdertyd ’n Maleise, dit wil sê 'n Islamitiese, karakter wil oplê, en die gebruik van die Maleise taal bevorder. Die Chinese bevolkingsgroep was uiteraard hierteen gekant.
Die derde grootste bevolkingsgroep, die Indiërs (ongeveer 11%), speel nie 'n baie belangrike rol nie. Hulle woon hoofsaaklik in Wes-Maleisië, waar hulle voorouers hul in die vorige eeu veral in die rubberverbouingsgebiede gevestig het. Die Indiërs het baie min kontak met sowel die Chinese as die Maleiers. Naas hul eie taal (na gelang van die streek waarvandaan hul voorouers afkomstig is), maar veral Tamil, praat die Indiërs ook Engels.
Dit is nie ’n amptelike taal nie, maar word baie in die hele Maleisië gebruik. Die meeste Indiërs is Hindoes, hoewel daar 'n minderheid van Moslems en Sikhs is. Die vierde bevolkingsgroep bestaan uit 'n aantal verskillende etniese groeperinge wat in Maleisië onder die naam orang asli saamgevat word. Hierdie naam (letterlik: inheemse mense) dui aan dat hulle as die oudste bewoners van die land beskou word. Tot hierdie groep – wat skaars 9% van die totale bevolking uitmaak, maar in Sarawak en Sabah die meerderheid vorm behoort onder andere die Semang en die Senoi. Hulle is jagters en voedselversamelaars wat in die oerwoude van Wes-Maleisië woon en wat tot die Negrito's behoort. Hulle getalle is egter onbeduidend. In Oos-Maleisië is die orang asli egter 'n aantal etniese groepe wat vanweë hul etniese verwantskap met die Maleiers Protomaleiers of Oud-maleiers genoem word. Wanneer hulle hul tot die Islam bekeer het, soos die Melaneus, word hulle as Maleiers beskou.
Tot die Maleiers wat nie tot die Islam bekeer is nie, behoort onder andere die Ibans of Seedayaks, die Landdayaks van Sarawak en die Kazadans van Sabah. Hierdie groep het dikwels sowel hul eie taal as godsdiens bewaar, maar word nietemin deur die Maleise bevolkingsdeel as "bondgenote" teen die Chinese gesien. Hulle lewe van primitiewe landbou, wat vandag steeds meer deur ander inkomste soos rubber-tap, houtkap, ensovoorts, aangevul word.
Ekonomie
Gemeet volgens die per capita-inkomste van die bevolking behoort Maleisië tot die rykere lande van Suidoos-Asië. Hierdie relatiewe rykdom berus hoofsaaklik op die produksie en uitvoer van 'n aantal grondstowwe. Die belangrikste daarvan was nog altyd tin en rubber, terwyl palmprodukte, hout en aardolie later bygekom het. Die laaste twee produkte is veral uit Oos-Maleisië afkomstig.
Die groot afhanklikheid van die uitvoer van grondstowwe (ongeveer 40% van die bruto nasionale produk) bring mee dat Maleisië taamlik afhanklik is van die ekonomiese ontwikkeling van die nywerheidslande. In Maleisië is die meeste produksie in die hande van vrye, private ondernemings. Ingryping deur die regering is beperk tot sektore soos vervoer, riolering, besproeiing, en so meer.
Hoewel die regering 'n aantal ekonomiese doelwitte gestel het (verhoging van die per capita-inkomste, ekonomiese diversifikasie, beklemtoning van die ekonomiese ontwikkeling in die gebiede soos Sarawak, Sabah en die ooskus van Wes-Maleisië), is hy vir die bereiking daarvan van die private sektor afhanklik. Die regering doen ook baie moeite om ’n gunstige klimaat vir private ondernemings te skep, en hy kry nou al hoe meer invloed in die aktiwiteite van buitelandse ondernemings.
Landbou
Van die ekonomies aktiewe deel van die bevolking is meer as die helfte in die landbou werksaam. Nywerheidsgewasse soos natuurlike rubber, oliepitbome en timmerhout sorg vir die leeue-aandeel van die inkomste wat uit landbou verdien word. Tog maak ongeveer 'n driekwart van die boerebevolking hul bestaan uit die verbouing van rys; in Wes-Maleisië is dit veral Maleiers en in Oos-Maleisië Protomaleiers (onder andere Dayaks).
In teenstelling met die produksie van die gewasse vir handel, waarin veral Chinese en Indiërs werksaam is, vind die produksie van rys op baie klein plasies plaas wat dikwels uit verskillende brokkies grond bestaan. Dit geskied met behulp van beskeie tegniese hulpmiddele. In Oos-Maleisië neem wisselbou onder die Dayaks nog 'n belangrike plek in.
Hoewel die klein boere in die eerste plek rys verbou, word klein hoeveelhede rubber ook geproduseer. Daar word dan gepraat van bevolkingsrubber in teenstelling met nywerheidsrubber, wat deur groot en dikwels buitelandse ondernemings geproduseer word. Werkgeleenthede in die landbou is nie voldoende wanneer die bevolkingsaanwas in berekening gebring word nie. Uitbreiding op landbougebied is wel moontlik, maar 'n strukturele oplossing lê eerder in die uitbreiding van werkgeleenthede in die nie-landbousektor.
Mynbou en nywerhede
Hoewel Maleisië steeds die wêreld se grootste tinprodusent is, het die produksie daarvan gedurende die laaste paar jaar tog ietwat afgeneem omdat die rykste are uitgeput is. Die tin word in Maleisië self gesmelt en onder die naam "Straits refined tin" uitgevoer. 'n Delfstof wat besig is om baie belangrik te word, is aardolie, wat tot nou toe veral in Oos-Maleisië geproduseer is.
Die raffinering vind gedeeltelik in Maleisië self plaas. 'n Uitbreiding van die bedrywighede op hierdie gebied is moontlik en die regering het 'n nasionale oliemaatskappy opgerig wat in samewerking met groot oliemaatskappye vir die ontginning daarvan moet sorg. Werkgeleenthede in veral die nywerheidsektor is nog gering, maar die regering streef al jare lank die uitbreiding daarvan na om die ekonomie af te wissel en om die Maleise bevolkingsdeel ’n ekonomiese perspektief, naamlik industriële werkgeleenthede, te bied, omdat die handel in grondstowwe geheel en al in die hande van die Chinese is.
Die regering het gepoog om soveel moontlik buitelandse beleggers te lok, maar die werkgeleenthede wat hulle bied, is teleurstellend. Maleisië het 'n baie hoë persentasie werkloses. Naas algemene maatreëls om ’n gunstige ondernemingsklimaat te bevorder, het die regering hom veral met die totstandkoming van nywerheidsgebiede besig gehou. Die infrastruktuur daar word deur die regering verskaf.
Politiek en bestuur
Die Maleisiese Federasie het in 1963 ontstaan toe die reeds onafhanklike Federasie Malakka ('n federasie van elf sultanate op die skiereiland) met Singapoer, Sarawak en Noord-Borneo (tans Sabah) verenig het. Dit was almal Britse gebiede. Die samesmelting het plaasgevind op aandrang van veral Groot-Brittanje, wat die skepping van 'n sterk staat beoog het (in die vyftigerjare is ’n lang oorlog met Kommunistiese opstandelinge in die woude van die skiereiland gevoer).
Die politieke leiers van die Maleise bevolkingsgroep was nie besonder geesdriftig oor 'n federasie met Singapoer nie. Die gebied was deur Chinese oorheers. Hulle het slegs daartoe ingestem indien Sarawak en Noord-Borneo ook deel van die federasie vorm. Aanvanklik is die betrokkenheid van Sabah en Sarawak kwaai teengestaan deur Indonesië (wat 'n paar jaar lank 'n beleid van konfrontasie teen die jong federasie gevoer het) en deur Filippyne, wat steeds op Sabah aanspraak gemaak het.
Singapoer het hom in 1965 van die federasie losgemaak en sedertdien bestaan Maleisië uit twee dele: Wes en Oos-Maleisië (Sarawak en Sabah). Die deelstate van die Maleisiese Federasie het elk sy eie regering en volksverteenwoordiging, maar die federale regering in Kuala Lumpur het baie seggenskap in binnelandse aangeleenthede van die deelstate. Sarawak en Sabah het 'n grotere mate van outonomie as die ander deelstate. Wat staatsvorm betref, is Maleisië 'n konstitusionele monargie, en die koning (met die titel Yang di-Pertuan Agong) word elke vyf jaar uit en deur die sultans van die deelstate van die Maleise skiereiland gekies. Die koning het hoofsaaklik seremoniële bevoegdhede, en die werklike mag berus by die kabinet onder leiding van 'n minister-president.
Daarby het die federale regering boonop te kampe met 'n baie eiesinnige regime van die premier van die deelstaat Sabah, wat hom al hoe minder aan die federale regering steur. In sy buitelandse politiek voer Maleisië 'n pro-Westerse beleid. Die land is lid van 'n aantal internasionale organisasies, soos die Vereniging van Suidoos-Asiatiese Lande (ASEAN) en die Britse Statebond.
Stede
• 2
Erlecom
Erlecom is ’n nedersetting in die munisipaliteit Berg en Dal in die provinsie Gelderland in Nederland.
Hoërskool De Villiers Graaff
duimnael|305px|regs|Die sierlike geboue van die Hoërskool De Villiers Graaff is reeds meer as 'n eeu gelede opgerig met geld geskenk deur sir [[David Pieter de Villiers Graaff.]] duimnael|regs|270px|Sir [[David Pieter de Villiers Graaff luister na 'n adres van die moeders van die skool wat hom bedank vir sy skenking van £100 000.]]
Die Hoërskool De Villiers Graaff is 'n dubbelmediumhoërskool op die Bolandse dorp Villiersdorp en is genoem na sir David Pieter de Villiers Graaff, nyweraar, kabinetsminister en vader van die latere leier van die Verenigde Party, sir De Villiers Graaff.
Die skool is in 1872 opgerig, maar in 1901 bewillig sir David die geld (£100 000) en grond vir die bou van 'n nuwe skool wat in 1907 sy huidige naam gekry het. Dit is ontwerp deur Alexander Forsyth en John Parker en opgerig deur mnr. AB Reid & Kie. Die plaaslike laerskool is ook na die weldoener vernoem.
Huidige stand
Die skool het in 2010 201 leerders van gr. 8 tot 12 gehad, van wie 112 meisies en 89 seuns was. Die skoolhoof was mnr. M.C. Botha en die jaarlikse skoolfonds R5 940,00. Die skoolhoof word bygestaan deur sowat 12 onderwysers vir 'n gunstige onderwyser-leerder-verhouding van minder as 1:15. Teen 2012 het die leerders afgeneem tot 193, waarvan 102 meisies en 91 seuns was, maar teen 2014 toegeneem tot 203, van wie 102 steeds meisies en 101 seuns was. Mev. Marietjie Freislich was die skoolhoof en die res van die personeel het bestaan uit 15 onderwysers. In 2015 was die leerdertal 231 en die skoolhoof me. G.G. Loubser. In 2021 het die skool 371 leerders gehad, 190 mesies en 181 seuns.
Sycon eglintonense
Sycon eglintonense is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1900 deur Lambe.
Atletiek
Atletiek is die kollektiewe begrip vir verskeie sportaktiwiteite waarin deelnemers hardloop, spring of voorwerpe gooi. Die naam is afgelei van die Griekse woord, "athlon", wat "kompetisie" beteken.
Geomerking
duimnael|250px|'n Geomerkte foto van die Jan Joubert's Gat-brug buite [[Franschhoek]] Geomerking (leenvertaling uit Engels, geotagging, en leenwoord uit Noors) of geo-etikettering, is die proses om media te voorsien van GPS-koördinate. Onder media kan bedoel word 'n foto, video, webwerf, SMS of RSS-voer. Geomerking word meestal gebruik vir foto's. Die GPS-koördinate wat toegevoeg word bestaan meestal uit 'n lengte- en breedtegraad, maar ook hoogte, rigting en die noukeurigheid van die GPS-meting kan deur hierdie tegniek vasgelê word.
Voordele
Geomerking bied sekere voordele:
Sedert 2009 word soekenjins soos Google, Yahoo! en Bing beter met die herkenning van waar die eindgebruiker hom bevind. Om seker te maak, word geo-gerigte soekresultate vir die gebruiker aangebied. Een goeie voorbeeld hiervan is Google News.
Atletiek
Geskiedenis
Die oorspronklike en enigste item by die eerste antieke Olimpiese Spele in 776 v.C. was 'n wedren op 'n baan oor die lengte van die stadion.
Geomerking
Nadele
Geomerking het ook nadele, soos:
Atletiek
Geskiedenis
Daar is verskeie ander "spele" in Europa gehou in die klassieke era"
Ander volke, soos die Kelte, Teutone en Gote wat die Romeine opgevolg het, het atletiekbyeenkomste geniet. Dit was egter gewoonlik verwant aan vegopleiding. In die Middeleeue is die seuns van edelmanne opgelei in hardloop, spring en stoei, asook perdry, steekspele en wapenopleiding. Wedstryde tussen mededingers en vriende kon algemeen voorgekom het op amptelike en nie-amptelike byeenkomste.
Geomerking
Proses
Geomerking kan plaasvind met byvoorbeeld 'n moderne foto- of videokamera en sekere slimfone wat voorsien is van 'n ingeboude GPS. As die media van die toestel afgelaai word, is dit voorsien van 'n geomerk. 'n Voorbeeld van so 'n toestel wat dit outomaties doen, is die iPhone.
'n Ander manier is die geomerking ná die opname. Dit kan byvoorbeeld gedoen word met 'n vrye GPS (waarmee die koördinate vasgestel is) en 'n program gedoen word. Nadat die GPS-koördinate en die foto's na 'n rekenaar opgelaai is, kan met programmatuur op grond van tyd die GPS-inligting aan die foto's gekoppel word. Die GPS-toestel en die opname-toestel se klok moet gelyk loop of die tydsverskil moet deur programmatuur reggestel kan word. Hulpprogramme is GeoSetter, Perfils, gpsPhoto, GPSPhotoLinker, WWMX Location Stamper, OziPhotoTool, RoboGeo, GPS-Foto Link en PhotoMapper.
Atletiek
Geskiedenis
Die L'Olympiade de la République is jaarliks van 1796-1798 in die opstandige Frankryk gehou en is beskou as die voorloper van die moderne Olimpiese Somerspele. Die hoofitem van die kompetisie was 'n wedren maar verskeie ander Griekse items is ook aangebied. Die 1796 Olimpiade het ook die begin van die metriese sisteem aan sport bekendgestel.
In die 19de eeu het die formele organisering van die moderne items toegeneem - veral in Frankryk, Duitsland en die Verenigde Koninkryk. Dit het die insluiting van gereelde sportsoorte en oefening in skoolsisteme meegebring. Die Koninklike Militêre Kollege in Sandhurst meen (sonder ondersteunende bewyse) dat dit die eerste plek is wat dit ingestel het in 1812 en 1825. Die vroegste opgetekende byeenkoms is by Shrewsbury, Shropshire in 1840 deur die Koninklike Shrewsburyskool georganiseer. Die Koninklike Militêre Kollege by Woolwich het 'n georganiseerde byeenkoms in 1849 gehou, maar die eerste gereelde reeks byeenkomste is deur Exeter Kollege in Oxford gehou.
Geomerking
Tegniek
duimnael|250px|'n Vrye geomerker, die i-gotU GT 600 Die geomerk-inligting word soos volg geberg:
Atletiek
Geskiedenis
Moderne atletiek-items word gewoonlik rondom 'n hardloopbaan van 400 m georganiseer, waarop die meeste hardloopitems plaasvind. Velditems (spring- en gooi-items) vind gewoonlik plaas op die binneveld binne die baan.
Geomerking
Geokodering
Geokodering is soortgelyk aan geomerking. In hierdie proses word geografiese bakens aan media toegevoeg wat nie GPS-koördinaatgebonde is nie, soos 'n straat.
Atletiek
Geskiedenis
Atletiek is in die eerste moderne Olimpiese Spele in 1896 ingesluit en het sedertdien die ruggraat daarvan gevorm. Vroue is eers met die 1928 Spele toegelaat om deel te neem aan baan- en velditems.
'n Internasionale liggaam, die Internasionale Amateur Atletiekfederasie (IAAF) is in 1912 gestig; die huidige naam, die Internasionale Vereniging van Atletiekfederasies, is in 2001 aanvaar. Die IAAF het aparte opelug Wêrelskampioenskappe in 1983 gevestig. Daar is ook 'n aantal streekspele, soos die Europese Kampioenskap, die Pan-Amerikaanse Kampioenskap en die Statebondspele. Verder is daar ook 'n professionele IAAF Goue Liga sirkelgang wat opbou tot die IAAF Wêreldatletiekfinaal, asook binnenshuise kampioenskappe soos die Wêreldbinnenshuise Kampioenskap. Die sport het 'n baie hoë profiel gedurende groot kampioenskappe, veral die Olimpiese Spele, maar is andersinds minder gewild.
In Suid-Afrika word die sportsoort gereguleer deur Atletiek Suid-Afrika (ASA). Die belangrikste Suid-Afrikaanse atletiekkompetisie is die Geelbladsye-reeks wat jaarliks gehou word. Daar is ook verskeie landlope en padwedlope wat deur ASA gereguleer word.
Atletiekseisoene
In die noordelike halfrond is daar normaalweg 'n binnenshuise atletiekseisoen (gedurende die Europese winter) en 'n opelugseisoen (gedurende die Europese somer). In Suid-Afrika is daar nie 'n binnenshuise seisoen nie en 'n atletiekjaar strek van Januarie tot Augustus.
Binnenshuise atletiek
Die meeste binnenshuise atletiekbane is 200 m lank en bestaan uit 8 bane. Daar is ook sekere bane wat 150 m lank is en selfs sommiges so klein as 120 m. Party "groot bane" (groter as 200 m) is gewild onder Amerikaanse atlete ten spyte van die feit dat dit nie geldig is vir die opstel van rekords nie. Die draaie van 'n binnenshuise baan is dikwels teen 'n skuinste om op te maak vir die klein radius van die draai.