cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hamacantha lundbecki
Die spons behoort tot die genus Hamacantha en tot die familie Hamacanthidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Topsent.
Vlag van Indië
Die nasionale vlag van Indië is op 22 Julie 1947 amptelik in gebruik geneem. ’n Driekleur in saffraangeel, wit en groen met 'n vlootblou wiel (Aśoka Tsjakra) met 24 speke in die middel van die wit baan. Die vlag is in sy huidige vorm aanvaar tydens ’n byeenkoms van die Grondwetgewende Vergadering op 22 Julie 1947 toe dit die amptelike vlag van die Dominium van Indië geword het. Die vlag is gevolglik behou as dié van die Republiek van Indië. In Indië verwys die term “Driekleur” byna altyd na die Indiese nasionale vlag. Die vlag is gebaseer op die Swaraj-vlag, ’n vlag van die Indiese Nasionale Kongres wat ontwerp is deur Pingali Venkayya.
Apodytes grandifolia
Apodytes grandifolia is 'n boom wat deel van die Metteniusaceae familie is. Die plant is endemies aan Madagaskar en kom in die ooste voor.
Vlag van Indië
Die vlag moet volgens wet van khadi gemaak word; dit is ’n tipe handgespinde doek van katoen of sy wat deur Mahatma Gandhi gewild gemaak is. Die vervaardigingsproses en spesifikasies vir die vlag is uitgelê deur die Buro vir Indiese Standaarde. Die vervaardigingsreg van die vlag word deur die Khadi Ontwikkeling- en Dorpsindustrieë Kommissie voorbehou wat dit in streeksgroepe toeken. Sedert 2009 is Karnataka Khadi Gramodyoga Samyukta Sangha die enigste vervaardiger van die vlag.
Gebruik van die vlag word bepaal deur die Indiese vlagkode en ander wetgewing wat verband hou met die nasionale embleme. Die oorspronklike kode verbied gebruik van die vlag deur privaatburgers behalwe op nasionale dae soos Onafhanklikheidsdag en Republiekdag. In 2002, na die aanhoor van ’n appèl van ’n privaatburger, Naveen Jindal, het die Indiese Hooggeregshof die Indiese Regering beveel om die vlagkode te wysig sodat privaatburgers ook toegelaat word om die vlag te gebruik. Die Uniekabinet van Indië het gevolglik die kode gewysig om beperkte gebruik toe te staan. Die kode is weer in 2005 gewysig om bykomende gebruik toe te staan op sekere kledingstukke. Die vlagkode bepaal ook die protokol vir vertoon van die vlag en die gebruik van die vlag tesame met ander nasionale en nie-nasionale vlae.
Simboliek
Gandhi het in 1921 die vlag aan die Indiese Nasionale Kongres voorgelê. Die vlag is ontwerp deur Pingali Venkayya, ’n landbouer van Machilipatnam. In die middel was ’n tradisionele spinwiel waardeur Gandhi se visie van ’n selfversorgende Indiese bevolking deur die maak van hul eie klerasie gesimboliseer is. Die ontwerp is aangepas om ’n wit baan in die middel te bevat om voorsiening te maak vir religieuse gemeenskappe en om ’n agtergrond vir die spinwiel te bied. Om enige sektariese verbintenis met die kleurskema te vermy is gevolglik op saffraan, wit en groen besluit. Die drie kleure staan vir moed en opoffering (saffraan), vrede en waarheid (wit) en geloof en ridderlikheid (groen).
’n Paar dae voor Indiese onafhanklikheid op 15 Augustus 1947 het die spesifiek saamgestelde Grondwetgewende Vergadering besluit dat die vlag van Indië vir alle partye en gemeenskappe aanvaarbaar moet wees. Daar is eindelik op die Swaraj-vlag besluit; die driekleur het dieselfde kleure van saffraan, wit en groen behou. Die tsjarka is met die Aśoka Tsjakra, wat die ewige wiel van die reg voorstel, vervang. Die filosoof Sarvepalli Radhakrishnan wat later Indië se eerste vise-president en tweede president geword het, het die aanvaarding van die vlag, en die betekenis daarvan, soos volg beskryf:
Ontwerp
Volgens die vlagkode van Indië het die vlag van Indië ’n hoogte-breedte-verhouding van 2:3. Al drie bane van die vlag (saffraan, wit en groen) moet gelyk in hoogte en breedte wees. Die grootte van die Aśoka Tsjakra is nie in die vlagkode gespesifiseer nie maar die Aśoka Tjakra moet 24 speke hê wat eweredig gespasieer is. In afdeling 4.3.1 van “IS1: Vervaardigingstandaarde vir die Indiese Vlag” is ’n tabel wat die grootte van die Aśoka Tsjakra spesifiseer vir die nege groottes van die nasionale vlag. In die vlagkode en in IS1 word bepaal dat die Aśoka Tsjakra op albei kante van die vlag geverf moet word in vlootblou. Hieronder is ’n tabel wat die kleure vir die vlag spesifiseer.
Geskiedenis
In die vroeë twintigste eeu, in die tyd van die kroning van Edward VII is gesprekke oor die behoefte aan ’n heraldiese simbool verteenwoordigend van die Indiese ryk, begin. William Coldstream, ’n Britse lid van die Indiese Burgerlike Diens, het die regering gevra om die heraldiese ster, wat hy as ’n algemene keuse beskou het, af te skaf en iets meer toepaslik te kies. Sy voorstel is nie goed ontvang deur die regering nie; Lord Curzon het dit om praktiese redes (waaronder die vermenigvuldiging van die vlag) verwerp. In hierdie tyd het die nasionalistiese mening in die dominium gelei tot ’n verteenwoordiging deur die geloofstradisie. Die simbole wat in die mode was het die Ganesja, voorgestel deur Bal Gangadhar Tilak, en Kālī, voorgestel deur Aurobindo Ghosh en Bankim Chandra Chattopadhyay, ingesluit. ’n ander simbool was die koei of Gau Mata (koeimoeder). Al hierdie simbole was egter Hindoesentries en het nie eenheid met Indië se Moslembevolking voorgestel nie.
Ongeveer in dieselfde tyd is ’n ander vlagvoorstel deur Suster Nivedita, ’n Hindoe-hervormer en dissipel van Swami Vivekananda, ingedien. Die vlag het bestaan uit ’n weerligstraal in die middel en 108 olielampe vir die omboorsel met die Vande Mataram-slagspreuk aan weerskante van die weerligstraal. Die voorstel is in 1906 voor die Indiese Nasionale Kongres ingedien. Kort daarna het talle ander voorstelle die lig gesien maar geen daarvan het die aandag van die nasionalistiese beweging geniet nie. In 1916 het Pingali Venkayya 30 nuwe ontwerpe in die vorm van ’n boekie, geborg deur lede van die Hooggeregshof van Madras, ingedien. Hierdie talle voorstelle en aanbevelings het nie veel anders gedoen as om die vlagbeweging aan die gang te hou nie. Dieselfde jaar het Annie Besant en Bal Gangadhar Tilak ’n nuwe vlag as deel van die Tuisregeringsbeweging aanvaar. Die vlag het die Union Jack in die skildhoek gehad, ’n ster en sekelmaan bo in die wapperkant en sewe sterre diagonaal van die skildhoek na die wapperkant op ’n agtergrond van nege bane in rooi en groen afwisselend. Die vlag het uitgeloop op die eerste inisiatief van die regering teen enige nasionalistiese vlag omdat ’n landdros in Coimbatore die gebruik daarvan verbied het. Die verbod is opgevolg deur ’n openbare debat oor die funksie en belangrikheid van ’n nasionale vlag.
In die vroeë 1920’s het vlagbesprekings aandag gekry in die meeste Britse diminiums na die ondertekening van vrede tussen Brittanje en Ierland. In November 1920 wou die Indiese afvaardiging na die Volkebond ’n Indiese vlag gebruik. Die het die Brits-Indiese regering genoop om nuwe klem op die vlag as nasionale simbool te plaas. In April 1921 het Mohandas Gandhi in sy tydskrif Young India oor die behoefte aan ’n Indiese vlag geskryf en ’n vlag met die tsjarka of spinwiel in die middel voorgestel. Die idee van die spinwiel het van Lala Hansraj gekom en Gandhi het aan Venkayya opdrag gegee om ’n vlag met ’n spinwiel op ’n rooi en groen vlag te ontwerp waar rooi die Hindoeïsme en groen Islam sou voorstel. Gandhi wou die vlag teenwoordig hê by die Kongresvergadering van 1921 maar dit is nie betyds afgelewer nie en ’n ander vlag is tydens die vergadering voorgestel. Gandhi het later geskryf dat die vertraging gunstig was omdat dit hom laat besef het dat ander gelowe nie teenwoordig was nie; hy het daarna wit tot die vlag toegevoeg om alle ander gelowe voor te stel. Uiteindelik, te danke aan polities-religieuse gevoeligheid het Gandhi in 1929 ’n meer sekulêre interpretasie aan die kleure toegedig en gesê dat rooi die opofferings van die mense voorstel, wit stel reinheid voor en groen stel hoop voor.
Op 13 April 1923, gedurende ’n herdeking van die slagting van Amritsar deur plaaslike Kongresvrywilligers in Nagpur, is die Swaraj-vlag met die spinwiel, wat deur Venkayya ontwerp is, gehys. Hierdie gebeurtenis het gelei tot ’n konfrontasie tussen kongreslede en die polisie en vyf mense is tronkstraf opgelê. Meer as ’n honderd betogers het die vlagoptog voortgesit na die herdenking. Gevolglik, op 1 Mei het die sekretaris van die Nagpur Kongreskomitee, Jamnalal Bajaj, die Vlag Satyagraha begin. Dit het nasionale aandag geniet en ’n betekenisvolle punt in die vlagbeweging aangeteken. Tydens die Indiese Kongreskomiiteevergadering in Julie, op aandrang van Jawaharlal Nehru en Sarojini Naidu, het die kongres besluit om die vlagbeweging te ondersteun. Die vlagbeweging is bestuur deur Sardar Vallabhbhai Patel met die idee van openbare optogte en vlagvertonings deur gewone burgerlikes. Aan die einde van die beweging is meer as 1 500 mense regoor Brits-Indië gearresteer. Die Bombay Chronicle het verslag gedoen dat die beweging mense uit verskillende agtergronde, soos landbouers, studente, handelaars, arbeiders en “nasionale amptenare” gelok het. Moslemdeelname was minder prominent maar vrouens wat tot dusver nie werklik aan die onafhanklikheidsbeweging deelgeneem het nie, is betrek.
Terwyl die vlagbeweging sy dryfkrag aan Gandhi se skrywes en diskoerse ontleen het, het die beweging politieke aanvaarding gekry na die Nagpur-insident. Nuusverslae, hoofartikels en briewe aan redakteurs wat in verskeie tydskrifte en koerante van die tyd verskyn het getuig van die gevolglike ontwikkeling van ’n band tussen die vlag en die bevolking. Die konsep om die eer van die nasionale te behou het ’n integrale deel van die onafhanklikheidstryd geword. Hoewel Moslems steeds versigtig was met die Swaraj-vlag het Moslemleiers in die Kongres en die Khalifaatbeweging dit aanvaar as die nasionale vlag. Teenstanders van die vlagbeweging, insluitend Motilal Nehru het kort voor lank die Swaraj-vlag as ’n simbool van nasionale eenheid begin sien. Die vlag het dus ’n noemenswaargide strukturele komponent van die instelling van Indië geword. In teenstelling met die ingetoë reaksies in die verlede, het die Brits-Indiese regering meer aandagtig kennis geneem van die nuwe vlag en begin om ’n reaksiebeleid te definieer. Die Britse parlement het openbare gebruik van die vlag bespreek en op instruksie van Engeland het die Brits-Indiese regering gedreig om fondse van munisipaliteite en plaaslike regerings te weerhou indien hulle die gebruik van die Swaraj-vlag sou toelaat. Die Swaraj-vlag het in 1931 die amptelike vlag van die Kongres geword toe dit reeds die simbool van die onafhanklikheidsbeweging was.
’n Paar dae voor Indië sy onafhanklikheid verkry het in Augustus 1947 is die Grondwetgewende Vergadering opgerig. Om die vlag vir ’n onafhanklike Indië op 23 Junie 1947 te kies het die vergadering ’n ad hoc-komitee saamgestel met Rajendra Prasad aan die stuur en Maulana Abul Kalam Azad, Sarojini Naudi, Chakravarti Rajagopalachari, Kanaiyalal Munshi en Bhimrao Ambedkar as lede. Op 14 Julie 1947 het die komitee aanbeveel dat die vlag van die Indiese Nasionale Kongres, met geskikte veranderinge, as die vlag van Indië aanvaar moet word sodat dit vir alle partye en gemeenskappe aanvaarbaar is. Ook is voorgeneem dat die vlag geen kommunale ondertone sal hê nie. Die spinwiel van die Kongresvlag is vervang deur die tsjakra (wiel) van die Leeu van Aśoka. Volgens Sarvapalli Radhakrishnan is die tsjakra gekies omdat dit verteenwoordigend was van die dharma en die reg. Nehru het egter verduidelik dat die verandering meer prakties in aard was omdat hierdie vlag meer simmetries sou voorkom. Gandhi was ontevrede met die verandering maar het dit uiteindelik aanvaar. Die vlag is deur Nehru by die Grondwetgewende Vergadering voorgestel op 22 Julie 1947 as ’n horisontale driekleur van diepsaffraan, wit en donkergroen met die Aśoka-wiel in blou in die middel van die wit baan. Nehru het ook twee vlae, een in Khadi-sy en die ander in Khadi-katoen, aan die vergadering voorgelê. Die besluit is eenparig goedgekeur. Van 15 Augustus 1947 het dit as die vlag van die Dominium van Indië gedien en van 26 Januarie 1950 as die vlag van die Republiek van Indië.
Vervaardigingsproses
Die ontwerp- en vervaardigingsproses vir die nasionale vlag word gereguleer deur drie dokumente wat deur die Buro vir Indiese Standaarde (BIS) uitgegee word. Alle vlae word van khadi-doek (sy of katoen) gemaak. Die standaarde is in 1968 in werking gestel en in 2008 gewysig. Nege standaardgroottes van die vlag word volgens wet gespesifiseer met die grootste, wat 90x60 voet is, wat aan die hoogste vlagpaal (in die Sentrale Park in Connaught Place, Nieu-Delhi) gehys is.
Nadat Indië ’n republiek geword het in 1951 het die Indiese Standaarde-instituut (nou BIS) die eerste amptelike spesifikasies vir die vlag uitgebring. Dit is in 1964 hersien om aan die metrieke stelsel, wat in Indië ingestel is, te voldoen. Die spesifikasies is weer op 17 Augustus 1968 gewysig. Die spesifikasies dek al die belangrike vereistes vir die vervaardiging van die Indiese vlag insluitend groottes, kleurstof, chromatiese waardes, helderheid, draadtelling en henneptou. Die riglyne word beskerm onder burgerlike en kriminele wette en defekte in die vervaardigingsproses kan lei tot strawwe wat boetes en tronkstraf insluit.
Khadi of handgespinde doek is die enigste materiaal waarvan die vlag gemaak mag word en indien ’n vlag van enige ander materiaal gehys word is dit strafbaar met tronkstraf van tot drie jaar en ’n boete. Roumateriaal vir khadi is beperk tot katoen, sy en wol. Twee tipes khadi word gebruik: die eerste is die khadi-gors wat die vlag self uitmaak en die tweede is die khadi-tou wat ’n beigekleurige materiaal is wat die vlag aan die paal verbind. Die khadi-tou is ’n onkonvensionele tipe weefsel wat drie drade inweef, in teenstelling met die twee drade wat in konvensionele weefwerk gebruik word. Hierdie tipe weefwerk is uiters skaars en daar is minder as twintig wewers in Indië wat hierdie vaardigheid het. Die riglyne noem ook dat daar presies 150 drade per vierkante sentimeter en vier drade per steek moet wees en een vierkante voet moet presies 205 gram weeg.
Die geweefde khadi word van twee handweefeenhede in die Dharwad en Bagalkot-distrikte van noord-Karnataka verkry. Die Karnataka Khadi Gramodyoga Samyukta Sangha in Hubli-Dharwad is tans die enigste gelisensieerde vervaardiging- en verskaffingseenheid in Indië. Toestemming vir die oprigting van vlagvervaardigingseenhede in Indië word deur die Khadi Ontwikkeling- en Dorpsindustrieë Kommissie verleen terwyl die BIS die mag het om die lisensie terug te trek indien riglyne nie gevolg word nie. Die handgeweefde khadi vir die Nasionale Vlag is aanvanklik in Garag, ’n klein dorpie in die Dharwad-distrik, vervaardig. In 1954 is ’n sentrum onder die banier van die harwad Taluk Kshetriya Seva Sangh in Garag opgerig deur vryheidsvegters waarna ’n lisensie verkry is om vlae te vervaardig.
Sodra die materiaal geweef is word dit na die BIS-laboratoria vir toetse gestuur. Na kwaliteitstoetsing word goedgekeurde materiaal na die fabriek teruggestuur. Aldaar word dit in drie hope verdeel wat in saffraan, wit en groen gekleur word. Die Aśoka Tsjakra word dan op elke kant van die wit kleed geseefdruk, geverf of geborduur. Voorsorg word ook getref om te verseker dat die tsjakra volkome sigbaar en gesinchroniseerd aan albei kante is. Drie dele van die vereisde grootte, een van elke kleur, word dan aanmekaargestik volgens die spesifikasies waarna die finale produk gestryk en verpak word. Die BIS gaan die kleure na en sodra dit goedgekeur word, mag die vlag verkoop word.
Protokol
Vertoon en gebruik van die vlag word bepaal deur die Indiese Vlagkode van 2002 (’n opvolg van die oorspronklike Vlagkode); die Wet op Embleme en Name (Voorkoming van Onbehoorlike Gebruik) van 1950; en die Wet op die Voorkoming van Beledigings aan die Nasionale Eer van 1971. Beledigings aan die nasionale vlag, insluitend growwe skendings of vernederinge asook die gebruik van die vlag wat lei tot ’n oortreding van die Vlagkode, is volgens wet strafbaar met tot drie jaar tronkstraf of ’n boete of albei. Amptelike regulasies bepaal dat die vlag nooit die grond of water mag aanraak nie of as enige vorm van drapering gebruik mag word nie. Die vlag mag nie doelbewus onderstebo geplaas word, in iets gedoop word of enigiets anders as blomblare hou voor ontvouing nie. Geen letters mag op die vlag aangebring word nie. Wanneer die vlag buite is moet dit altyd tussen sonop en sononder vertoon word, ongeag die weersomstandighede. Voor 2009 kon die vlag onder spesiale voorwaarders snags op ’n openbare gebou vertoon word; deesdae kan burgers die vlag snags vertoon op voorwaarde dat dit aan ’n lang vlagpaal ang en goed verlig is. Die vlag mag nooit onderstebo uitgebeeld of vertoon word nie. Dit word as ’n belediging beskou indien ’n vuil of uitgerafelde toestand vertoon word en dieselfde reëls geld vir vlagpale en hyskrane wat gebruik word om die vlag te vertoon. Dit moet altyd goed onderhou wees.
Die oorspronklike vlagkode van Indië het nie toegelaat dat privaatburgers die nasionale vlag vertoon behalwe op dae soos Onafhanklikheidsdag en Republiekdag. In 2001 het Naveen Jindal, ’n nyweraar wat gewoond was aan die gebruik van die vlag soos in Amerika waar hy studeer het, die vlag op sy kantoorgebou gehys. Die vlag is gekonfiskeer en hy is met vervolging gedreig. Jindal het ’n geskil in die openbare belang by die Delhise Hooggeregshof verklaar; daarin het hy gevra om die beperking op die gebruik van die vlag deur privaatburgers te skrap en het hy aangevoer dat vertoon van die vlag met die nodige betaamlikheid en eerbied sy reg as burger was en dat dit ’n manier was om sy liefde vir sy land uit te druk. Aan die einde van die appèlproses is die saak deur die Hooggeregshof van Indië aangehoor; die hof het in Jindal se guns beslis en die Indiese regering gevra om die saak te oorweeg. Die Uniekabinet van Indië het die Indiese Vlagkode gewysig wat op 26 Januarie 2002 in werking getree het. Daardeur is privaatburgers toegelaat om die vlag enige dag van die jaar te vertoon op voorwaarde dat die waardigheid, eer en respek van die vlag in stand gehou word. Die hof het ook bepaal dat die kode nie ’n statuut was nie maar dat die beperkinge wat in die kode uiteengesit is, nagekom behoort te word; die reg om ’n vlag te vertoon is ’n gekwalifiseerde reg, nie ’n absolute reg wat aan alle burgers gewaarborg is nie en behoort geïnterpreteer te word binne die konteks van Artikel 19 van die Grondwet van Indië. Die oorspronklike vlagkode het voorts die gebruik van die vlag op uniforms, kostuums of ander kleding verbied. In Julie 2005 het die Indiese Regering die kode gewysig om sekere gebruike toe te staan. Die gewysigde kode verbied die gebruik van die vlag op klere onder die middellyf en op onderklere en verbied ook geborduurde vlae op kussingslope, sakdoeke en ander materiaal.
Wegdoening van beskadigde vlae word ook deur die vlagkode gedek. Beskadigde of vuilgesmeerde mag nie weggegooi of met disrespek vernietig word nie; die hele vlag moet in privaat verkieslik verbrand word, of deur ’n ander metode in ooreenstemming met die waardigheid van die vlag.
Vertoon
Wanneer die vlag in ’n prossessie of parade saam met ander vlae vertoon word, moet dit aan die regterkant van die marsjeerders of alleen in die middel voor wees. Die vlag mag ’n onderskeidende kenmerk van die onthulling van ’n standbeeld, monument of gedenkplaat wees maar mag nie gebruik word om ’n voowerp te bedek nie. Uit respek vir die vlag mag dit nooit vir ’n persoon of voorwerp gebuig word nie, in teenstelling met regimentskleure, organisatoriese of institusionele vlae wat wel in eerbied gebuig mag word. Gedurende die vlaghys-en-stryk-seremonie of wanneer die vlag in ’n parade verbygeweeg moet almal wat teenwoordig is, op aandag staan en in die rigting van die vlag kyk. Die teenwoordiges in uniform moet op ’n geskikte manier salueer. Die saluut moet gevolg word met die speel van die volkslied.
Die voorreg om die nasionale vlag op voertuie te vertoon is beperk tot die president, adjunkpresident of Eerste Minister, Goewerneurs en Luitenant-Goewerneurs van state, Hoofministers, Unieministers, lede van die Indiese Parlement en staatswetgewers (van Vidhan Sabha en Vidhan Parishad), regters van die Indiese Hooggeregshof en Hoër Howe en vlagamptenare van die weermag, vloot en lugmag. Die vlag moet vertoon word van ’n vasgemaakte massie voor in die middel of aan die regterkant van die kar. Wanneer ’n buitelandse waardigheidsbekleër in ’n regeringsvoertuig ry moet die vlag aan die regterkant vas wees terwyl die landsvlag van die waardigheidsbekleër aan die linkerkant moet wees. Die vlag moet op vliegtuie vertoon word waarin die president, adjunkpresident of Eerste Minister na die buiteland vervoer word. Naas die Nasionale Vlag moet die land waaraan die besoek gebring word ook vertoon word; wanneer die vliegtuig egter en route land sal die vlag van waar die vliegtuig geland het, vertoon word. Wanneer die president die vliegtuig betree of verlaat moet die vlag vertoon word aan die kant waar in- en uitgestap word; die vlag word soortgelyk op treine gebruik maar slegs wanneer die trein stilstaan of ’n stasie nader.
Wanneer die Indiese vlag saam met ander nasionale vlae op Indiese grondgebied vertoon word is die algemene reël dat die Indiese vlag die vertrekpunt van al die vlae moet wees. Wanneer vlae in ’n reguit lyn geplaas word moet die regterste vlag (links vir die waarnemer) die Indiese vlag wees, gevolg deur die ander nasionale vlae in alfabetiese volgorde. Wanneer die vlae in ’n sirkel geplaas word is die Indiese vlag die eerste punt gevolg deur die ander vlae in alfabetiese volgorde. In só ’n rangskikking moet alle ander vlae naastenby dieselfde grootte hê en geen vlag mag groter as die Indiese vlag wees nie. Elke nasionale vlag moet aan sy eie paal hang en almal moet op ’n gelyke hoogte hang. Die Indiese vlag kan in hierdie rangskikking ook in alfabetiese volgorde geplaas word. Wanneer die vlag aan gekruisde pale hang, moet die Indiese vlag voor die ander vlag wees en regs (links vir die waarnemer) van die ander vlag. Die enigste uitsondering tot dié reël is wanneer die vlag van die Verenigde Nasies ook betrokke is. Dit mag regs van die Indiese vlag vertoon word.
Wanneer die Indiese vlag saam met nie-nasionale vlae vertoon word, insluitend korporatiewe vlae en advertensiebaniere, moet die vlae aan verskillende pale hang met die Indiese vlag in die middel, op die linkerste punt van die waarnemer of ten minste een vlagbreedte hoër as die ander vlae in die groep. Die vlagpaal waaraan die Indiese vlag hang moet voor die ander pale in die groep wees maar indien die vlae aan dieselfde paal hang moet die Indiese vlag heel bo wees. Indien die vlag in ’n optog gedra word saam met ander vlae moet dit voor aan die optog wees. Indien die in ’n ry saam met ander vlae vooraan die optog is moet dit aan die regterkant van die optog wees.
Halfstok
Die vlag moet halfstok gehang word as teken van rou. Goedkeuring hiervoor lê by die President wat ook die rouperiode bepaal. Wanneer die vlag halfstok hang moet dit eers tot bo gehys word en dan tot in die helfte gestryk word. Slegs die Indiese vlag mag halfstok hang; alle ander vlae hang normaal. Met die afsterwe van die president, vise-president of eerste minister word die vlag oor die hele Indië halfstok gehang. Dit hang halfstok in Nieu-Delhi en die staat waar die Speaker van die Lok Sabha, Hoofregter van die Hooggeregshof, en Unieministers vandaan kom. Met die afsterwe van Goewerneurs, Luitenant-Goewerneurs en Hoofministers word die vlag halfstok gehang in die onderskeie state en gebiede. Die Indiese vlag mag nie halfstok gehang word op Republiekdag (26 Januarie), Onafhanklikheidsdag (15 Augustus), Gandhi Jayanti (2 Oktober), Nasionale Week (6-13 April) of staatstigtingsherdenkings nie, behalwe op geboue waar die afgestorwene gehuisves word. In sulke gevalle moet die vlag egter weer tot bo gehys word wanneer die lyk verwyder word. Vlaggebruik tydens die afsterwe van buitelandse hoogwaardigheidsbekleërs word bepaal deur spesiale instruksies van die Departement Binnelandse Sake. Wanneer die staatshoof of regeringshoof van ’n ander land sterf mag die Indiese sending in daardie land die Indiese vlag halfstok laat hang. In die geval van staats-, militêre of sentrale para-militêre begrafnisse word die vlag oor die baar of kis gedrapeer met die saffraan in die rigting van die koppenent. Die vlag mag egter nie in die graf laat sak word of op die brandstapel geplaas word nie.
Vertoon snags
Die vlag mag snags vertoon word indien dit goed verlig is. Die vlag by Sentraalark, Connaught Place, Nieu-Delhi, is die grootste vlag van Indië wat snags vertoon word.
Apodytes clusiifolia
Apodytes clusiifolia is 'n boom wat deel van die Metteniusaceae familie is. Die plant is endemies aan Nieu-Kaledonië.
Trans vrou
thumb|180px|Mela Habijan, die wenner van 2020 se Miss Trans Global-kompetisie.
'n Trans vrou of transgender vrou is 'n vrou wie se geslag by geboorte as manlik bepaal is. Trans vroue het 'n vroulike genderidentiteit en kan genderdisforie ondervind, 'n ontsteltenis wat veroorsaak word deur die ongerymheid tussen hulle genderidentiteit en aangewese geslag by geboorte.
'n Groot deel van mediese terapie vir trans vroue is behandeling met vroulike hormone, wat die ontwikkel aanhelp van vroulike sekondêre geslagseienskappe (borste, verspreiding van liggaamsvet, ensovoorts). Dit, saam met sosiale transisie en chirurugie, kan genderdisforie verlig. Nes cisgender vroue, kan trans vroue enige seksuele oriëntasie hê.
Aansienlike diskriminasie staar trans vroue in die gesig – veral wat indiensneming betref – en hulle kan onderwerp word aan seksuele geweld en haatmisdade, insluitende van lewensmaats. In 'n land soos Amerika is diskriminasie weens transfobie en rassisme teen trans vroue veral erg as hulle lid van 'n minderheidsgroep is.
Die term "transgender vrou" is nie altyd sinoniem met "transseksuele vrou" nie, hoewel die terme soms afwisselend gebruik word. "Transgender" is 'n sambreelterm wat transseksuele mense kan insluit.
Terminologie
thumb|links|180px|Gay Pride Madrid, 2013.
Hamacantha microxifera
Hamacantha microxifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Trans vrou
Terminologie
Die sambreelterm "trans" is 'n verkorte vorm van beide transgender en transseksueel, en beskryf enigiemand wie se genderidentiteit nie ooreenstem met die geslag wat by geboorte aan hulle toegeken is nie. Trans vroue wat 'n vroulike voorkoms aanneem, word dikwels MtF genoem (van die Engelse male-to-female).
Hamacantha microxifera
Die spons behoort tot die genus Hamacantha en tot die familie Hamacanthidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2004 deur Lopes & Hajdu.
Trans vrou
Terminologie
"Transvroulik" is 'n breër term vir alle trans mense met 'n hoofsaaklik vroulike identiteit of genderuitdrukking en sluit trans vroue en niebinêre mense in wat by geboorte as manlik geklassifiseer is, maar 'n identiteit het wat deels, maar nie heeltemal nie, vroulik is. Sommige trans vroue verkies om net "vroue" genoem te word.
Seksualiteit
In 'n studie van 2008 is geen statisties aansienlike verskil in libido gevind tussen trans vroue en cisgender vroue nie. Gewoonlik word geglo libido by vroue stem, net soos by mans, ooreen met testosteroonvlakke, maar geen so 'n ooreenstemming is in die studie onder trans vroue gevind nie.
Chloor-35
KMR
Chloor-35 het 'n kernspin van I=3/2 en daardeur ook 'n kwadrupool. Hoewel dit verbreding van die KMR-lyne veroorsaak, veral indien die kern in 'n asimmetriese omgewing is, kan hierdie kern vir klein anorganiese gebruik word. Die bereik van die chemiese verskuiwings is taamlik groot, sowat 1100 dpm. Die gevoeligheid is 3,58 x 10-3 keer die proton s'n by natuurlike isotoopsamestelling.
Ruschia grisea
Ruschia grisea is 'n vetplant uit die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en kom in die Noord-Kaap en Wes-Kaap voor.
Apodytes brachystylis
Apodytes brachystylis is 'n boom wat deel van die Metteniusaceae familie is. Die plant is endemies aan Australië en kom in Queensland voor.
T-34 Sowjettenk
Die T-34-tenk is 'n suksesvolle oorlogstenk wat in die Sowjetunie ontwerp en gebou is.
Die T-34 Sowjettenk van die 1940's word beskou as om die beste balans van  vuurkrag (met 'n 76,2 mm kanon), mobiliteit, beskerming en robuustheid vir die koste van 'n tenk van sy tyd in die wêreld te hê. Die tenk se ontwikkeling is nooit tydens die Tweede Wêreldoorlog gestaak nie, en dit het voortgegaan om goed te presteer. Die ontwerpers kon egter nie die nuutste tegnologie of groot ontwikkelings inkorporeer nie, omrede noodsaaklike tenkproduksie nie tydens die oorlog onderbreek kon word nie.
Tom Hughes (akteur)
Tom Hughes (gebore 18 April 1985) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Cemetery Junction (2010), About Time (2013), en Realive (2016), en in die televisiereeks Victoria (2016).
Kyle Howard
Kyle Howard (gebore 13 April 1978) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente House Arrest (1996) en Orange County (2002), en in die televisiereeks Grosse Pointe (2000).
T-34 Sowjettenk
Die T-34, 'n Sowjet-medium tenk, het 'n diepgaande en blywende uitwerking op die ontwerp van die tenk gehad. Die tenkkanon met 'n hoë trompsnelheid van 76,2 mm het 'n aansienlike toename in vuurkrag verleen aan enige van sy tydgenote, terwyl die skuins pantser moeilik deur die meeste destydse anti-tenkwapens binnegedring kon word. Die helling van 40 persent van die voorste pantser is geleen uit die ontwerp van die Amerikaanse Walter Christie se M1928-tenk, waarvan die weergawes sonder skiettorings aan die Rooi Leër verkoop is en as 'plaastrekkers' gedokumenteer is, nadat dit deur die Amerikaanse weermag verwerp is.
Toe dit die eerste keer in 1941 aangetref word, noem die Duitse generaal Paul Ludwig Ewald von Kleist dit 'die beste tenk in die wêreld' en Heinz Guderian bevestig die T-34 se 'uiterste superioriteit' oor die bestaande Duitse wapenrusting van die tydperk. “So vroeg soos Julie 1941, het Alfred Jodl, hoof van Oberkommando der Wehrmacht (OKW), in sy oorlogsdagboek kennis geneem van die verrassing van hierdie nuwe en dus onbekende wonderwapen wat teen die Duitse aanvalafdelings aangewend word.”. Alhoewel die pantser en die bewapening daarvan later in die oorlog oortref is, word dit dikwels beskou as die effektiefse, doeltreffendste en invloedrykste tenkontwerp van die Tweede Wêreldoorlog.
Die T-34 was die steunpilaar van die Sowjet-pantsermagte gedurende die Tweede Wêreldoorlog. Die ontwerp het dit moontlik gemaak om voortdurend verfyn te word om aan die voortdurend ontwikkelende behoeftes van die Oostelike Front te voorsien: terwyl die oorlog aan die gang was, het dit meer bruikbaar geword, maar ook vinniger en goedkoper om te produseer. Die Sowjet-nywerheid sou uiteindelik meer as 80 000 T-34's van alle variante produseer, waardeur steeds groter getalle op die slagveld kon ontplooi word terwyl die oorlog gevorder het ondanks die verlies van tienduisende van hulle in die stryd teen die Duitse Wehrmacht.
Die tenk het baie ligte en medium tenks in die diens van die Rooi Leër vervang en was die mees geproduseerde tenk van die oorlog, sowel as die tweede meeste vervaardigde tenk van alle tye (na die opvolger, die T-54/55-reeks. Teen 44 900 verliese gedurende die oorlog het dit ook die meeste tenkverliese van alle tye gely. Die ontwikkeling daarvan het direk gelei tot die T-54- en T-55-reeks tenks, wat op hul beurt ontwikkel het tot die latere T-62, T-72 en T-90 wat die gepantserde kern van baie moderne leërs vorm. T-34-variante is wyd na die Tweede Wêreldoorlog uitgevoer, en selfs in 2010 het die tenk 'n beperkte diens in die voorste linie met verskeie ontwikkelende lande gehad.
Neil Hurst
Neil Hurst (gebore 5 Junie 1982) is 'n Engelse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Moving On (2009), The Syndicate (2012), en Home from Home (2016).
Gendertransisie
Gendertransisie is die proses om 'n mens se genderuitbeelding of geslagseienskappe te verander om oor te stem met sy innerlike sin van genderidentiteit – die idee van wat dit beteken om 'n man of vrou te wees, of om niebinêr of genderqueer te wees. Vir transgender en transseksuele mense behels dié proses gewoonlik heraanwysingsterapie (wat hoormoonvervanging en/of chirurgie kan behels). Transisie is egter nie noodwendig medies van aard nie. Fopdossers sal gewoonlik nie 'n transisie ondergaan nie, want hulle genderuitbeelding is dikwels net tydelik van aard.
Hamacantha megancistra
Hamacantha megancistra is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Gendertransisie
Terminologie
Gendertransisie word soms vereenselwig met 'n geslagsveranderingsoperasie, maar laasgenoemde is net een vorm van transisie. Sommige transgender en niebinêre mense het geen begeerte om chirurgie te ondergaan nie, maar sal op ander maniere 'n transisie ondergaan. Dikwels is transisie eerder holisties en sluit dit fisieke, sielkundige, sosiale en emosionele veranderings in.
thumb|180px|links|Mianne Bagger, 'n [[Denemarke|Deense professionele gholfspeler.]] Om "deur te gaan" (passing) verwys daarna om deur ander mense aanvaar te word op 'n manier wat ooreenstem met die persoon se genderidentiteit. Sommige mense sal met opset verkies om nie "deur te gaan" nie. Dit kan verskeie negatiewe gevolge hê, insluitende 'n verkeerde oordeel oor die persoon se gender, geweld, mishandeling en 'n weiering van mediese personeel om die regte dienste te lewer.
Om "voltyds te gaan" (going full-time) verwys na die lei van iemand se lewe volgens die gender waarmee die persoon identifiseer. Dit kan beperk word deur veiligheid of regs- en liggaamlike beperkings. Iemand wat byvoorbeeld as 'n vrou in 'n pos gewerk het, sal dalk voel hulle kan nie skielik 'n man word nie en eerder 'n ander pos aanvaar. 'n "Sosiale transisie" is die aspekte van transisie wat te doen het met sosiale, kosmetiese en regsveranderings, sonder mediese ingryping. Mense wat 'n sosiale transisie ondergaan, kan ander vra om hulle verkose naam en voornaamwoord te gebruik en sommige kan hulle naam wetlik verander.
Om "in die geheim te lewe" (going stealth) beteken om jou lewe te lei sonder dat ander mense agterkom jy is transgender. Trans mense lewe dikwels in die openbaar in die geheim, maar nie by hulle familie of beste vriende nie.
Soms verander iemand hulle genderuitdrukking en/of geslagseienskappe terug na hulle aangewese geslag. Dit word "detransisie" (detransitioning) genoem.
Verskeie aspekte
Transisie is 'n ingewikkelde proses wat enige of al die genderaspekte van 'n persoon se lewe behels. Dit sluit in voorkoms, sosiale rolle, regstatus en biologiese aspekte van die liggaam. Mense kan elemente kies wat op hulle eie genderidentiteit, persoonlikheid, finansies en soms die houding van ander geskoei is. Soms is 'n mate van eksperimentering nodig om uit te vind watter veranderings hulle die beste pas. Transisie wissel ook tussen verskillende kulture en subkulture na aanleiding van die gemeenskap se sienings van gender.
Hamacantha megancistra
Die spons behoort tot die genus Hamacantha en tot die familie Hamacanthidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1978 deur Pulitzer-Finali.
Leo Howard
Leo Howard (gebore 13 Julie 1997) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Shorts (2009), G.I. Joe: The Rise of Cobra (2009), Logan (2010), en Conan the Barbarian (2011).
Hamacantha forcipulata
Hamacantha forcipulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hamacantha en tot die familie Hamacanthidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Lévi.
Mikhail Nozhkin
Mikhail Nozhkin (gebore 19 Januarie 1937) is 'n Sowjetse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Nadezhda (1973), Finest, the brave Falcon (1975), Balamut (1979), en Legend No. 17 (2013).
Makushu
Makushu is 'n nedersetting in Makhado Plaaslike Munisipaliteit in Limpopo, Suid-Afrika.
Vladimir Osenev
Vladimir Osenev (21 Oktober 1908 – 1 April 1977) was 'n Sowjetse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Shchit i mech (1968), Bratya Karamazovy (1969), Pyatdesyat na pyatdesyat (1973), en Rasputin (1981).
Helene Bechstein
Helene Bechstein née Capito (26 Mei 1876 – 20 April 1951) was'n Duitse sosiale persoonlikheid en sakevrou. Sy het vir Adolf Hitler in etiket opgelei en was die vrou van Edwin Bechstein, die eienaar en later meerderheidsaandeelhouer van C. Bechstein, 'n toonaangewende vervaardiger van klaviere.
Agtergrond
Helene Capito is in Düsseldorf in 1876 gebore. Sy het met Edwin Bechstein getrou, die seun van Carl Bechstein, die eienaar van die C. Bechstein klavierfabriek. In 1923, nadat C. Bechstein 'n beperkte maatskappy geword het, het Helene en Carl begin om aandele in die maatskappy op te koop, totdat hulle die meerderheidsaandeel gehad het. Helene het as woordvoerder van die maatskappy opgetree. Sy het dikwels antisemitiese opmerkings gemaak, wat daartoe gelei het dat 'n aantal hoë-profiel-musici 'n boikot van C. Bechstein klaviere begin het. In 1934 is die maatskappy herstruktureer sodat Helene die meerderheidsaandeelhouer geword het. Om kapitaal in te win, het sy van die maatskappy se eiendom aan Hermann Göring in sy hoedanigheid as Minister President van Pruise verkoop.
Hitler
Bechstein het Adolf Hitler in 1921 vir die eerste keer deur Marlene Eckart by haar Berchtesgaden Villa ontmoet. Sy het aanklank by hom gevind, en toe hy in die tronk was na die mislukte "biersaal putsch", het sy hom gereeld besoek, en eenkeer haarself by die tronk as sy aangenome moeder opgegee. Op Hitler se vrylating, het Bechstein hom aan die Duitse hoë sosiale kringe in Berlyn voorgestel. Saam met Elsa Bruckmann en Winifred Wagner, het sy gehelp om vir Hitler tafelmaniere te leer, en het bygedra tot die hervorming van sy openbare beeld. Bechstein en Hitler het hegte vriende geword: sy het vir hom geskenke gegee, insluitend 'n Mercedes ter waarde van RM26,000,  het vir hom "Wölfchen" ("wolfie") genoem, en het gesê dat sy hom graag as haar eie seun sou wou gehad het. Hitler het vir haar na bewering 'n oorspronklike manuskrip van Mein Kampf gegee. Die Bechsteins het vir Hitler openbaar befonds, en het vir hom die geld voorgeskiet om voort te gaan met die publikasie van die Völkischer Beobachter koerant.
Toe die Nazi's aan bewind gekom het in 1934, het Hitler vir haar die Goue Partyembleem van die NSDAP toegeken. Bechstein self het eers in 1944 by die Nazi-Party aangesluit. Sy het gehoop dat Hitler sou trou met haar dogter.
Later lewe
Na Nazi-Duitsland se oorgawe in die Tweede Wêreldoorlog, is die C. Bechstein maatskappy deur die Geallieerdes in die Amerikaanse Besettingsone opgekommandeer, en Bechstein se aandele is gekonfiskeer deur die Amerikaners. Die maatskappy is eers in 1948 toegelaat om weer te begin om klaviere te vervaardig. Bechstein self is gevonnis tot 60 dae harde arbeid en 30% bates is onteien weens haar aktiwiteit as 'n ondersteuner van die Nazi's. Sy is in 1951 oorlede.
Grondmagte van die Russiese Federasie
Die Grondmagte van die Russiese Federasie (Russies: Сухопутные войска Российской Федерации, ''Soegopoetnije vojska Rossijskoj Federatsii) is die landmagte van die Gewapende Magte van die Russiese Federasie, gevorm uit dele van die ineengestorte Sowjetweermag in 1992.
Die huidige Russiese Leër is in Januarie 1992 gestig en volg die Sowjetleër op, ná die ontbinding van die voormalige Sowjetunie aan die einde van die Koue Oorlog in Desember 1991.
Die vorming van hierdie magte stel ekonomiese uitdagings ná die ineenstorting van die Sowjetunie, en vereis ook hervorming van mag tydens die oorgang na professionalisme.
Shawn Michael Howard
Shawn Michael Howard (gebore 31 Julie 1969) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Flirting with Disaster (1996) en 3000 Miles to Graceland (2001), en in die televisiereekse The Single Guy (1995) en The PJs (1999).
Damson Idris
Damson Idris (gebore 2 September 1991) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Farming (2018) en The Commuter (2018), en in die televisiereeks Snowfall (2017).
Hamacantha papillata
Hamacantha papillata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hamacantha en tot die familie Hamacanthidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1885 deur G.C.J. Vosmaer.
Hamacantha simplex
Hamacantha simplex is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Hamacantha schmidti
Hamacantha schmidti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hamacantha en tot die familie Hamacanthidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1882 deur Carter.
Maranikhwe
Maranikhwe is 'n nedersetting in Makhado Plaaslike Munisipaliteit in Limpopo, Suid-Afrika.
Samuel Joslin
Samuel Joslin (gebore 17 Januarie 2002) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Impossible (2012), Paddington (2014), en Paddington 2 (2017).
Angus Imrie
Angus Imrie (gebore 2 Augustus 1994) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Pond Life (2017) en The Kid Who Would Be King (2019), en in die televisiereekse Kingdom (2007) en Father Brown (2013).
Sherman Howard
Sherman Howard (gebore 11 Junie 1949) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Day of the Dead (1985) en Lethal Weapon 2 (1989), en in die televisiereeks Seinfeld (1989).
Chirundu
Chirundu kan verwys na 'n paar plekke:
Hamacantha agassizi
Hamacantha agassizi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hamacantha en tot die familie Hamacanthidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1920 deur Topsent.
Argon-37
Argon-37 (chemiese notasie Ar) is 'n radioaktiewe isotoop van argon, 'n edelgas.
Bestek
Die bestek (Engels: "range") van iets is gewoonlik die grense waarin iets bedryf. Dit kan na die volgende verwys:
Argon-37
Hierdie isotoop kan uit chloor-37 gevorm word deur reaksie met 'n neutrino en veral terug na 'n opgewekte toestand van Cl.
Bestek
Statistiek
In statistiek is die bestek van data die verskil tussen die hoogste en laagste waarde in 'n stel data.
Projekbestuur
In 'n projek is die werksbestek (Engels="scope of work") die afbakening van die werk wat gedoen moet word.
Relatiewe digtheid
Die relatiewe digtheid (soms: spesifieke graviteit, van Engels: "specific gravity") of SG is die verhouding van die digtheid van 'n stof tot die digtheid van 'n verwysingstof. Skynbare relatiewe digtheid is die verhouding van die gewig van 'n volume van die stof tot die gewig van 'n gelyke volume van die verwysingstof. Die verwysingstof is byna altyd water vir vloeistowwe en droë lug vir gasse. Temperatuur en druk moet gespesifiseer word vir beide die monster en die verwysing. Druk is byna altyd 1 atm wat gelyk is aan 101.325 kPa. Temperature vir beide monster en verwysing wissel van bedryf tot bedryf.
SG van vloeistowwe
Vir vloeistowwe word die SG soos volg gedefinieer:
Relatiewe digtheid is dimensieloos.
Byvoorbeeld, die SG van water by 100 °C is die digtheid van water by 100 °C gedeel deur die verwysingsdigtheid van 1000 kg/m3. Dus, 958/1000 = 958 kg/m3
Amerikaanse/Britse eenhede
In Amerikaanse/Britse eenhede is die SG van 'n vloeistof die digtheid daarvan in vergelyking met die digtheid van water by 60 °F (15.5556 °C), wat 998.866 kg/m3 is.
Die SG van water by 60 °F (15.556 °C) in standaardeenhede is egter in terme van water by 4 °C en is dus:
SG van gasse
'n Mens moet baie versigtig wees wanneer met die SG van gasse gewerk word. Sommige bronne sê dat die verwysingsdightheid die digtheid van lug by standaard temperatuur en druk (0 °C en 101.325 kPa(a)) is, met ander woorde 1.292 kg/m3 (kyk hieronder). Wanneer 'n mens egter die vloeimeetskyf- of beheerklepvergelyking, word die SG gedefinieer as die digtheid van die vloeier by bedryfskondisies gedeel deur die digtheid van water by 4 °C, net soos vir vloeistowwe. Met ander woorde:
Oor die algemeen is die SG van gasse egter die digtheid van die gas by standaard temperatuur en druk (0 °C en 101.325 kPa) relatief tot die digtheid van lug by standaardkondisies. Dus speel die druk en temperatuur van die gas nie 'n rol nie. Met ander woorde:
Die digtheid van gasse kan met die ideale gaswet bereken word:
Dus is die SG van 'n gas baie eenvoudig:
Omdat P, R en T dieselfde is bo en onder die lyn, is:
By die bepaling van die SG van vloeistowwe speel die druk en temperatuur van die vloeistof wel 'n rol. Omdat vloeistowwe oor die algemeen baie min saampersbaar is, speel druk in elkgeval nie 'n noemenswaardige rol nie.
Berekening van die digtheid van lug
Volgens die ideale gaswet is die digtheid van lug by standaard temperatuur en druk dus die volgende:
Jamie Thomas King
Jamie Thomas King (gebore 9 Julie 1981) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Mr. Turner (2014) en in die televisiereekse Mad Men (2007) en The Tudors (2007).
Swaartekragversnelling
Op aarde is die swaartekragversnelling (of valversnelling) 9.80665 m/s2. Die simbool "g" word daarvoor gebruik.
Anatoli Papanov
Anatoli Papanov (30 September 1922 – 15 Augustus 1987) was 'n Sowjetse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Sluzhili dva tovarishcha (1968), The Diamond Arm (1969), The Duel (1973), en Inkognito iz Peterburga (1978).
Swaartekragversnelling
Dus: g = 9.80665 m/s2
Aangesien dat die aarde 'n ellipsoïde is, wissel die waarde tussen 9.7803 m/s2 (op die ewenaar) en 9.8322 m/s2 (by die Noordpool). In Kaapstad (33° 56′ S) is dit 9.7966 m/s2. Hierdie waarde geld vir seevlak. Naby aan die oppervlak van die aarde verminder hierdie waarde met ongeveer 0,00288 m/s2 vir elke kilometer bo die seevlak.