cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Skematiese voorstelling
'n Skematiese voorstelling, of skematiese diagram, is 'n voorstelling van die elemente van 'n stelsel waarin abstrakte, grafiese simbole eerder as realistiese prente aangewend word. Dit ontbreek gewoonlik aan enige detail wat nie relevant is in die inligting wat die voorstelling moet meedeel nie, en kan ook onrealistiese elemente insluit wat nietemin begrip sal bevorder. 'n Kaart van moltreinroetes vir gebruik deur voornemende passasiers kan byvoorbeeld 'n stasie net as 'n ronde kol aandui; die kol toon geen werklike ooreenkoms met die werklike stasie nie, maar dra inligting oor sonder visuele omslagtigheid. 'n Skematiese diagram van 'n chemiese nywerheidsproses gebruik simbole wat die houers, pype, kleppe, pompe, en ander toebehore van die stelsel uitbeeld, en sal die uitleg van die verbindings beklemtoon terwyl meeste fisiese kenmerke buite rekening gelaat word. In 'n elektroniese stroombaandiagram mag die uitleg van die simbole nie met die uitleg van die werklike stroombaan ooreenstem nie, maar die elemente kan vereenvoudig word vir makliker interpretasie deur die gebruiker.
Soorte
Skematiese voorstellings en skematiese diagramme sal die volgende voorbeelde insluit:
'n Semi-skematiese diagram kombineer die abstraksie van 'n suiwer skematiese diagram met ander elemente wat om verskillende redes so realisties as moontlik uitgebeeld word. Dit is 'n kompromie tussen 'n volkome abstrakte diagram (soos een van die Washington-metropool) en 'n uitsluitlik realistiese voorstelling (soos byvoorbeeld 'n lugfoto van Washington).
The Promise
The Promise is 'n Engelse roman van 2021 deur die Suid-Afrikaanse skrywer Damon Galgut. Dit is in Mei 2021 deur Umuzi uitgegee. Die roman het in 2021 die Booker-prys gewen en Galgud was net die derde Suid-Afrikaner wat dit wen, naas Nadine Gordimer en J.M. Coetzee.
Storielyn
The Promise is 'n gesinsage wat oor vier dekades strek. In elke dekade kom die begrafnis van 'n gesinslid voor. Dit gaan oor die Afrikaanse Swart-gesin en hulle plaas buite Pretoria. Die gesin bestaan uit Manie; sy vrou, Rachel; en hulle kinders, Anton, Astrid en Amor.
In 1986 is Rachel ná 'n lang siekte dood. Voordat sy sterf, dra sy haar laaste wens aan Manie oor: dat hulle swart huiswerker, Salome, eienaarskap kry van die huis waarin sy op die gesin se eiendom bly. Manie belowe, en die jong Amor hoor dit, maar later kan hy dit nie onthou nie en hy toon geen aanduiding dat hy haar wens gaan vervul nie.
Alcatraz-gevangenis
Die Alcatraz-gevangenis (Engels: United States Penitentiary, Alcatraz Island), ook net bekend as Alcatraz of The Rock, was 'n federale maksimumsekuriteitsgevangenis op Alcatraz-eiland, sowat 2 km van die kus van San Francisco, Kalifornië, VSA. Sedert die 1850's was daar 'n fort op die eiland; die selblok is in 1910-'12 as 'n militêre tronk opgerig.
The Promise
Storielyn
In 1995 kom die sibbes weer op die plaas byeen nadat 'n slang Manie doodgebyt het. Anton het die weermag verlaat, Astrid is getroud, met 'n tweeling, en Amor woon al 'n paar jaar in Engeland. Geen voorsiening word in die testament vir Salome gemaak nie en die drie kinders word mede-eienaars van die plaas. Anton trek terug in die plaashuis in en belowe Amor hy sal hulle ma se wens vervul.
Alcatraz-gevangenis
Die Amerikaanse departement van justisie het die dissiplinêre kasernes op Alcatraz op 12 Oktober 1933 aangeskaf. Die eiland is in Augustus 1934 aangepas en as 'n gevangenis gebruik nadat die geboue gemoderniseer en die sekuriteit verhoog is. In die lig van die hoë sekuriteit en die eiland se ligging in die koue water en sterk seestrome van San Francisco-baai is geglo niemand sal van Alcatraz kan ontsnap nie en dat dit Amerika se sterkste tronk sou wees.
The Promise
Storielyn
In 2004 is Anton in 'n liefelose huwelik met sy skoolkys, Desirée, en het hy groot skuld, terwyl Astrid met haar tweede man getroud is en Amor as verpleegster in 'n MIV-saal in Durban werk, waar sy saam met haar vriendin van 'n lang tyd woon. Ondanks Amor se versoeke is die wens steeds nie vervul nie, en Astrid en Anton bly haar teenstaan. Astrid het in die geheim 'n verhouding met haar man se sakevennoot en nadat die priester haar boetedoening geweier het toe sy belydenis doen, word sy in 'n motorkaping vermoor. Voor haar begrafnis doen Amor 'n laaste beroep op Anton om hulle pa se belofte na te kom. Toe sy egter weier om hom te steun in die verkoop van 'n deel van die plaas, word die saak onopgelos gelaat en keer Amor terug na Durban. Sy sien Anton nooit weer nie.
Alcatraz-gevangenis
Die hoofselblok van drie verdiepings het die vier selblokke ingesluit – van blok A tot blok D – asook die hoofbewaarder se kantoor, besoekerskamer, biblioteek en haarkapper. Die tronkselle was gewoonlik 2,7 m x 1,5 m groot en 2,1 m hoog. Hulle was primitief en het geen privaatheid gebied nie. Hulle was toegerus met 'n bed, lessenaar, wasbak, toilet teen die agterste muur en min ander voorwerpe buiten 'n kombers. Swart Amerikaners is van ander gevangenes geskei weens die rassisme van die Jim Crow-tydperk. Die ergste gevangenes is in blok D aangehou, en ses selle aan die punt daarvan is "Die Gat" genoem. Gevangenes met gedragsprobleme is vir tydperke van dikwels wrede strafbehandelings hierheen gestuur. Die eetsaal en kombuis het uit die hoofselblok gestrek. Die gevangenes en bewaarders het drie keer per dag saam geëet. Die hospitaal was bo die eetsaal geleë.
The Promise
Storielyn
In 2018 word Anton geknel deur alkoholisme en 'n diepe depressie weens sy mislukte huwelik, impotensie en die gevoel dat hy sy lewe vermors het. Een nag, ná 'n dronkrusie met Desirée, pleeg Anton selfmoord. Salome lig Amor, wat nou in Kaapstad woon nadat sy haar vriendin en werk in Durban verlaat het, eindelik in oor sy dood. Sy is nou die enigste oorlewende eienaar van die nou vervalle plaas en skenk dit aan Desirée, maar dra Salome se huis eindelik in haar naam oor en vervul so haar ma se wens. Sy gee ook aan Salome haar (Amor se) deel van haar pa se erfenis, wat sy tot in daardie stadium geweier het om aan te raak.
Alcatraz-gevangenis
Die gange tussen selle is na bekende Amerikaanse strate genoem, soos Broadway en Michigan Avenue. Gevangenes het dit as 'n voorreg beskou om in die tronk te werk. Dié met spesiale regte het bedags in die nywerheidsgeboue gewerk, waar hulle met onder meer naald- en houtwerk aktief betrokke was in die verskaffing van goedere aan die weermag.
The Promise
Styl en temas
Die morele tekortkominge van die Swartgesin is al vertolk as 'n allegorie van Suid-Afrika ná apartheid en die belofte van wit Suid-Afrikaners aan swart Suid-Afrikaners.
Alcatraz-gevangenis
Konstruksie
thumb|300px|Die hoofselblok op Alcatraz.
The Promise
Ontvangs
The Promise het in 2021 die Booker-prys gewen. Galgut is die derde skrywer van Suid-Afrika wat die prys wen, naas Nadine Gordimer en J.M. Coetzee, wat dit twee keer gewen het. Galgut het vantevore twee keer die kortlys vir die prys gehaal: die eerste keer in 2003 vir The Good Doctor en weer in 2010 vir In a Strange Room.
Alcatraz-gevangenis
Konstruksie
Toe die hoofselblok van 1910 tot 1912 gebou is, is dele van die ou fort op die eiland uit 1859 ingesluit in die ontwerp. Toe dit voltooi is, was die gebou van 150 m glo die langste betongebou in die wêreld. Dié gebou is in 1933 en 1934 gemoderniseer en het die hoofdeel van die federale tronk geword. Die departement van justisie het gehoop 'n nuwe tronk sou die misdaadvlaag van die 1920's en 1930's beëindig. Die gebou is in 1963 gesluit.
Vroeë geskiedenis
Alcatraz is beplan vir gevangenes wat aanhoudend probleme verooorsaak het in ander federale tronke. Dit sou 'n "laaste uitweg" wees om die ergste misdadigers te huisves wat geen kans op rehabilitasie gehad het nie.
thumb|160px|Die ingang. Op 11 Augustus 1934 het die eerste groep van 137 gevangenes in Alcatraz aangekom van die gevangenis in Leavenworth, Kansas. Die meeste was berugte bankrowers, vervalsers of moordenaars.
The Promise
Ontvangs
The Promise het gunstige resensies ontvang. In 'n baie positiewe resensie in Harper's Magazine, skryf Claire Messud Galgut is 'n "buitengewone" romanskrywer. "Nes ander merkwaardige romans is dit uniek, en groter as die som van sy dele."
Alcatraz-gevangenis
Vroeë geskiedenis
Onder die eerste gevangenes was ook 14 mans van die McNeil Island-gevangenis in Washington. Op 22 Augustus 1934 het 43 gevangenes van Atlanta en 10 van Pennsilvanië gearriveer. Op 1 September het een gevangene van Washington en sewe van Virginië aangekom. Op 4 September het nog 'n groep van 103 per trein van Leavenworth gearriveer.
Gevangenes het tot in 1935 bly aankom, hoofsaaklik van Leavenworth en Atlanta, en op 30 Junie 1935, die herdenking van die tronk se eerste bestaansjaar, het dit 242 gevangenes gehuisves.
Op 10 Januarie 1935 het 'n woeste storm 'n modderstorting op Alcatraz veroorsaak en een van die nywerheidsgeboue beskadig. Dit het 'n paar strukturele veranderings aan die eiland genoodsaak. Probleme met dié en ander ou geboue het gelei tot uitgebreide moderniserings in 1937.
In 1939-'40 is 'n herontwikkelingsprogram van $1,1 miljoen begin, waarin 'n nuwe nywerheidsgebou gebou is, die kragsentrale van 'n nuwe dieselenjin voorsien is, 'n nuwe watertoring gebou is om die waterbergingsprobleme te beëindig, nuwe woonstelle vir bewaarders gebou, verbeterings aan die dok aangebring en die D-blok in 'n afsonderingsblok omskep is. Die veranderings is in Julie 1941 voltooi.
Reputasie
160px|thumb|Die "Voëlman van Alcatraz".
Alcatraz was van die begin af berug as die taaiste tronk in Amerika, of as die vreesaanjaendste gevangenis in die wêreld. Voormalige gevangenes het vertel van die wreedheid en onmenslike toestande wat 'n groot toets vir hulle geestesgesondheid was. Ed Wutke was die eerste gevangene wat in Alcatraz selfmoord gepleeg het. Rufe Persful het sy vingers afgekap nadat hy 'n byl van 'n brandweerwa af gegryp het en 'n ander gevangene gesmeek om dieselfde met sy ander hand se vingers te doen.
Een skrywer het Alcatraz beskryf as "die groot vullisblik van San Francisco-baai waarin elke federale tronk sy vrotste appels weggooi".
Die tronk se reputasie het nie juis verbeter met die aankoms van nog van Amerika se gevaarlikste tronkvoëls nie, onder andere Robert Stroud, die "Voëlman van Alcatraz" in 1942. Hy het op 19-jarige ouderdom in die tronkstelsel beland en dit nooit verlaat nie. Hy was 17 jaar lank in Alcatraz. Stroud het 'n bewaarder vermoor, met ander gevangenes baklei en 42 van sy 54 jaar in die tronk in eensame opsluiting deurgebring.
thumb|220px|links|Henri Young, wat in 1941 tereggestaan het op aanklag van moord op 'n medegevangene. Ondanks sy reputasie en die feit dat baie voormalige gevangenes dit "Hellcatraz" genoem het, het sommige gevangenes beweer die lewensomstandighede daar was baie beter as in ander tronke in die land, veral die kos, en baie is vryillig na Alcatraz oorgeplaas.
Young is in 1941 verhoor en sy advokate het beweer hulle kliënt kan nie vir sy daad verantwoordelik gehou word nie omdat bewaarders hom glo net voor die moord aan "wrede en ongewone strafbehandeling" onderwerp het. Die verhoor het 'n verdere skadu oor Alcatraz gegooi. Young is eindelik aan manslag skuldig bevind en sy tronkstraf is net met 'n paar jaar verleng.
Laaste jare
Teen die 1950's het toestande in Alcatraz verbeter en gevangenes het algaande meer voorregte geniet, soos om musiekinstrumente te bespeel, oor naweke flieks te kyk, te skilder en radio te luister. Die streng stiltekode is verslap en gevangenes is togelaat om stilweg te gesels. Dit was egter verreweg die duurste tronk in Amerika en baie het dit steeds beskou as die land se mees ekstreme gevangenis. In sy jaarverslag vir 1952 vra die direkteur van die gevangenisburo James V. Bennett dat 'n meer gesentraliseerde instelling Alcatraz vervang.
'n Ontsnappingspoging vanaf Alcatraz in Junie 1962 het tot hewige ondersoeke gelei. Saam met die groot struktuurprobleme en duur instandhouding het dit gelei tot die sluiting van die tronk op 21 Maart 1963. Die finale verslag van die gevangenisburo oor Alcatraz lui: "Die instelling het 'n belangrike doel gedien om die druk weg te neem van die ouer en grootliks oorbevolkte instellings in Atlanta, Leavenworth en McNeil Island, want dit het ons in staat gestel om na kleiner, goed bewaakte instellings te beweeg vir die ontsnapkunstenaars, die groot afpersers, die aartssamesweerders en dié wat beskerming teen ander groepe nodig het."
Die voormalige gevangenis is nou 'n museum. Dit is een van San Francisco se grootste toeristeattraksies en lok jaarliks sowat 1,5 miljoen besoekers (2010). Besoekers kom per boot op die eiland aan en onderneem 'n toer van die selblok en eiland. Hulle sien ook 'n skyfievertoning en vertelling met aanhalings deur voormalige gevangenes en bewaarders in Alcatraz. Die atmosfeer word steeds beskou as "grillerig", "spookagtig" en "ysingwekkend". Die gebou word nou deur die nasionale parkdiens en nasionale register van historiese plekke onderhou en die soutskade word nou herstel en in bedwang gehou.
Ontsnappogings
thumb|260px|Alcatraz-eiland, soos gesien van San Francisco af, Maart 1962.
Volgens die tronk se korrektiewe beamptes was 'n gevangene se eerste gedagte wanneer hy op Alcatrazkaai aangekom het, oor hoe om dit weer te verlaat. Die gevangenis beweer geen gevangene het daarin geslaag om te ontsnap in sy 29 jaar lange bestaan nie. Altesaam 36 gevangenes het 14 pogings aangewend (twee mans twee keer); 23 is gevang, 6 is doodgeskiet tydens die voorval, 2 het verdrink en 5 word aangegee as "vermis en vermoedelik verdrink".
Slag van Alcatraz
thumb|links|200px|Carnes, Shockley en Thompson op pad na die hof. Bernard Coy, Joseph Cretzer, Sam Shockley, Clarence Carnes, Marvin Hubbard en Miran Thompson het beheer van die tronk oorgeneem deur korrektiewe beamptes te oorrompel. Hulle het die wapenkamer binnegegaan, waar hulle aangedring het op die sleutel van die deur na die buitenste ontspanningsarea.
Een van die wagte, William Miller, het vinnig gedink en al die sleutels vir hulle gegee, buiten dié van die buitedeur. Die gevangenes wou per boot van die dok af ontsnap, maar toe hulle nie by die buitedeur kon uitkom nie, het hulle besluit om te veg. Hulle het Miller en nog 'n wag gyselaar gehou.
Shockley en Thompson het Cretzer aangespoor en hy het die gyselaars van naby af geskiet. Miller en die tweede wag, Harold Stites, is albei aan hulle beserings dood. Hoewel Shockley, Thompson en Carnes na hulle selle teruggekeer het, het die ander drie (Coy, Cretzer en Hubbard) steeds probeer ontsnap.
Die Amerikaanse Marinierskorps het tussenbeide getree en die drie gevangenes doodgemaak. In die gevegte is, buiten die wagte en gevangenes wat gedood is, 17 ander wagte en 'n gevangene ook beseer. Shockley, Thompson en Carnes het tereggestaan vir die moord op die korrektiewe beamptes. Shockley en Thompson is ter dood in die gaskamer gevonnis, en die vonnis is in Desember 1948 in San Quentin voltrek. Carnes, wat net 19 jaar oud was, het 'n tweede lewenslange tronkstraf gekry.
"Ontsnapping" van Alcatraz
Op 11 Junie 1962 het Frank Morris, John Anglin en Clarence Anglin ná deeglike beplanning besluit om van Alcatraz te ontsnap. Agter hulle selle in blok B was 'n 0,91 m breë, onbewaakte gang. Die gevangenes het die soutverweerde beton begin wegkap om 'n luginlaat wat na die gang lei. Hulle het gereedskap gebruik soos 'n metaallepel wat met die silwer van 'n muntstuk gesoldeer is en 'n elektriese boor wat van die motor van 'n gesteelde stofsuier geprakseer is. Die geraas is verdoof deur musiek van trekklaviere wat tydens die musiekuur gespeel is en die proses is weggesteek met vals mure wat die bewaarders nie in die donker hoeke van die selle kon sien nie.
Die ontsnaproete het deur 'n waaiergat gelei; die gevangenes het die waaier en motor verwyder en dit met 'n staalrooster vervang wat 'n skag gelaat het waardeur 'n gevangene sou kon klouter. In hulle beddens het hulle maskers van papier-maché geplaas, met menslike hare wat hulle van die haarkapper gesteel het. Oor baie weke het die gevangenes 'n opblaasboot van meer as 50 gesteelde reënjasse gemaak. Hulle het dit van die wagte weggesteek met lakens wat hulle bo-oor gegooi het. Hulle het deur 'n lugopening in die dak verdwyn en is van Alcatraz af weg.
Die FBI is in hulle ondersoek gehelp deur 'n ander gevangene, Allen West, wat deel van die ontsnapgroep was, maar agtergelaat is. West se vals muur het aanhou gly, en hy het dit met sement op sy plek gehou. Dit het hard geword en toe Morris en die Anglins die skedule verhaas, het West verbete aan die muur gekap, maar teen die tyd dat hy uitgekom het, was die ander reeds weg.
thumb|180px|Die modelkop wat in Frank Morris se sel ontdek is. Die FBI en plaaslike polisiemanne het in die daaropvolgende jare honderde teorieë gehad, maar geen bewyse gekry dat die ontsnappoging geslaag of misluk het nie. Die FBI se ondersoek is eindelik in Desember 1979 afgesluit. Volgens die amptelike verslag het die gevangenes in die koue water van die baai verdrink terwyl hulle die vasteland probeer bereik het en is dit onwaarskynlik dat hulle die kus 2 km verder kon bereik het weens sterk seestrome en die koue seewater van 10-13 °C.
Omstandigheidsgetuienis wat in die vroeë 2010's ontdek is, kan dalk die teorie steun dat die mans ontsnap het. In teenstelling met die amptelike FBI-verslag dat die ontsnaptes se vlot nooit ontdek is nie en dat geen motordiefstal aangemeld is nie, is 'n vlot op die nabygeleë Angel Island ontdek met voetspore wat weglei, en 'n blou 1955-model Chevrolet is in die nag van die ontsnapping deur drie mans gesteel, wat Morris en die Anglins kon gewees het. Amptenare kon toe in 'n toesmeerdery betrokke gewees het.
Familielede van die Anglinbroers het in die middel 2010's verdere omstandigheidsgetuienis verskaf ter ondersteuning van 'n lang bestaande gissing dat die Anglinbroers ná die ontsnapping na Brasilië gevlug het. 'n Gesigherkenningskundige het tot die gevolgtrekking gekom dat die een fisieke bewys, 'n foto uit 1975 van twee mans wat nes John en Clarence Anglin lyk, dié gevolgtrekking steun.
Tronklewe en die selle
Registers oor die getal gevangenes in Alcatraz in die tyd dat dit 'n federale tronk was, wissel van 1 557 tot 1 576. Die selle, wat met opset so ontwerp is dat dit nie aan buitemure grens nie, was gewoonlik 2,7 m x 1,5 m groot en 2,1 m hoog. Die selle was primitief, met 'n bed, lessenaar, wasbak en toilet. 'n Luginlaat, bedek met 'n metaalopening, was aan die agterkant van die selle geleë. Gevangenes het geen privaatheid gehad wanneer hulle die toilet gebruik het nie, en die toilette sou sleg ruik omdat hulle met soutwater gespoel is. Warmwaterkrane is eers in die vroeë 1960's geïnstalleer, kort voordat die tronk gesluit is.
Die tronk het 'n baie streng stel reëls en regulasies gehad wat die gevangenes én wagte moes volg. Afskrifte is aan die gevangenes uitgedeel wat hulle moes lees en gehoorsaam. Gevangenes was basies geregtig op kos, klere, beskutting en mediese aandag. Enigiets anders is as 'n voorreg beskou. Gevangenes het 'n blou hemp, grys broek, lang katoenonderklere, kouse en 'n blou handdoek gekry.
Maksim Gorki
Aleksei Maksimowitsj Pesjkof (Russies: Алексей Максимович Пешков;, Nizjni Nowgorod, Russiese Ryk - 18 Junie 1936, Moskou-oblast, Sowjetunie), beter bekend as Maksim Gorki (Максим Горький, ou spelling Махимъ Горькій), was 'n Russiese skrywer van romans, kortverhale en toneelstukke en 'n politieke aktivis. Hy word as Rusland se grootste proletariese skrywer en as grondlegger van die sosialisties-realistiese letterkunde beskou.
Alcatraz-gevangenis
Tronklewe en die selle
Toiletpapier, vuurhoutjies, seep en skoonmaakmiddels is Dinsdae en Saterdae aan die selle uitgedeel, en gevangenes kon warm water en 'n dweil vra om hulle selle skoon te maak. Die tralies, vensters en vloere van die tronk is elke dag skoongemaak. In vroeë jare was daar 'n streng stiltekode, maar teen die 1950's is dié reël verslap en is gesels toegelaat mits dit stilweg was, sonder 'n geskree, gefluit of gesing.
links|thumb|180px|'n Bladsy van die reëls en regulasies van Alcatraz (1956). Gevangenes is om 06:30 wakker gemaak en ontbyt was om 06:55. Nadat gevangenes na hule selle teruggekeer het, moes hulle dit skoonmaak en die vullisdrom buite plaas. Om 07:30 het die werksessies begin vir dié wat gelukkig genoeg was om te werk. Gevangenes mag nie geld by hulle gehad het nie; geld is in 'n gevangene se trustfonds inbetaal.
Aandete was om 16:25 en die gevangenes sou daarna na hulle selle terugkeer. Hulle sou om 16:50 vir die nag toegesluit word. Ligte het om 21:30 afgegaan. Daarna sou ses wagte gewoonlik die vier selblokke patrolleer. Baie gevangenes het hulle verblyf in Alcatraz met die hel vergelyk en sou die dood bo 'n langer gevangenskap verkies.
Maksim Gorki
Gorki is vyf keer vir die Nobelprys vir Letterkunde benoem. Voordat hy sukses as skrywer behaal het, het hy oor groot dele van die Russiese Ryk gereis en dikwels van werk verander. Dié ondervindings het later sy skryfwerk beïnvloed.
Alcatraz-gevangenis
Tronklewe en die selle
Die biblioteek was aan die einde van blok D. Wanneer 'n gevangene na Alcatraz gekom het, het hulle 'n biblioteekkaart en katalogus van biblioteekboeke gekry. Gevangenes kon bestellings plaas deur 'n briefie saam met hulle kaart in 'n boks te plaas, en die boeke sou deur 'n bibliotekaris in hulle selle afgelewer word.
Gevangenes is tot drie boeke toegelaat, asook 12 handboeke, 'n Bybel en 'n woordeboek. Hulle kon op tydskrifte inteken, maar artikels oor misdade is uitgeskeur en koerante is verbied. Seks, misdaad en geweld is uit alle boeke en tydskrifte gesensor en die bibliotekaris is beheer deur 'n kapelaan wat die leesmateriaal gereguleer het.
Maksim Gorki
Vroeë lewe
Gorki is op as Aleksei Maksimowitsj Pesjkof in Nizjni Nowgorod gebore en was op 11-jarige ouderdom 'n weeskind. Hy is deur sy ouma grootgemaak, maar het in 1880 op 12-jarige ouderdom van die huis af weggeloop. Nadat hy in Desember 1887 probeer selfmoord pleeg het, het hy vyf jaar lank te voet deur die Russiese Ryk gereis terwyl hy verskillende werke gehad en indrukke vir sy latere skryfwerk bymekaargemaak het.
Nan Marriott-Watson
Nan Marriott-Watson (1899 – 28 Augustus 1982) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse BBC Sunday-Night Theatre (1950), Jane Eyre (1963), Madame Bovary (1964), en Sherlock Holmes (1964).
Alcatraz-gevangenis
Gange
thumb|220px|"Broadway". Alcatraz het 'n gangstelsel gehad wat na groot Amerikaanse straatname en landmerke genoem was. Michigan Avenue was aan die kant van blok A. Broadway was die sentrale gang waarin die gevangenes kon byeenkom as hulle deur Times Square beweeg het net voordat hulle die eetsaal sou binnegaan. Broadway het blok B en C geskei, en gevangenes in dié gang het die minste privaatheid in die tronk gehad.
Die gang tussen blok C en die biblioteek was bekend as Park Avenue. Die gang in blok D was bekend as Sunset Strip. Aan die einde van elke blok was die geweergalerye, insluitende die Wes- en Oos-Geweergalery.
Maksim Gorki
Vroeë lewe
As 'n joernalis vir provinsiale koerante het hy onder die skuilnaam Jegoediil Chlamida (Иегудиил Хламида) geskryf. In 1892 het hy die naam Gorki (van die woord горький; letterlik "bitter") begin gebruik toe hy sy eerste kortverhaal, "Makar Tsjoedra", geskryf het. Dit is deur die koerant Kafkaz ("Die Kaukasus") in Tiflis gepubliseer waar hy verskeie weke lank allerhande werkies gedoen het, veral vir die Kaukasiese spoorweë se werkwinkels. Die naam weerspieël sy woede oor die lewe in Rusland en 'n vasbeslotenheid om die bitter waarheid te vertel.
Alcatraz-gevangenis
Blok A
Blok A is nooit gemoderniseer nie en het dus die plat tralies, slotte en spiraaltrappe van die oorspronklike militêre tronk behou. Geen gevangenes is permanent hier aangehou in Alcatraz se tyd as 'n federale tronk nie. Verskeie gevangenes is egter kortliks hier aangehou voor 'n verhoor of 'n oorplasing. In latere jare is blok A hoofsaaklik vir berging gebruik. 'n Wetsbiblioteek is in 'n stadium daar ingerig waar gevangenes wetsdokumente kon tik.
Maksim Gorki
Vroeë lewe
Gorki se eerste boek, Essays en Stories, in 1898 was 'n groot sukses en sy loopbaan as skrywer het toe begin. Gorki het onafgebroke geskryf en het letterkunde beskou as 'n morele en politieke daad wat die wêreld kon verander, eerder as 'n estetiese praktyk (hoewel hy hard aan styl en vorm gewerk het). Hy beskryf die lewe van mense uit die laer vlakke van die samelewing en van randfigure, en hy onthul hulle probleme, vernederings en ontaarding, maar ook hulle inwendige vonk van menslikheid.
Alcatraz-gevangenis
Blok B
Die meeste nuwe gevangenes in Alcatraz is na die tweede vlak van blok B gestuur. Hulle het "kwarantyn"-status gehad vir die eerste drie maande in eensame opsluiting in Alcatraz en is vir minstens 90 dae geen besoekers toegelaat nie.
Maksim Gorki
Vroeë lewe
Sy beste kortverhaal, Ses en twintig mans en 'n meisie, dateer ook uit sy swerwersjare.
Alcatraz-gevangenis
Blok B
Gevangenes is een besoeker per maand toegelaat, maar iemand wat geneig was om probleme te veroorsaak kon nie besoekers kry nie. Briewe is deur tronkpersoneel gelees om te sien of hulle enige geheime boodskappe bevat.
thumb|220px|Blok C.
Blok D
thumb|links|'n Uitsig van buite na die einde van blok D; die eetsaal en kombuis is links. Blok D het berugtheid verwerf as "behandelingsblok" vir sommige van die ergste gevangenes, met wisselende grade van strafbehandelings, insluitende afsondering, eensame opsluiting en om gevangenes kaal op te sluit. Gevangenes het gewoonlik tussen 3 en 19 dae in eensame opsluiting deurgebring. Hulle sou hier hulle etes in hulle sel kry, mag nie gewerk het nie en kon net twee keer per week stort. Ná 'n ontsnappoging in 1939 waarin Arthur "Doc" Barker gedood is, is sekuriteit in blok D verskerp. Die Voëlman van Alcatraz het ses jaar lank in eensame opsluiting in sel 42 in blok D gebly. thumb|220px|Blok D.
Die ergste selle vir opsluiting as straf vir gevangenes wat hulle wangedra het, was aan die einde van blok D in selle 9-14, bekend as "Die Gat". Gevangenes wat in "Die Gat" toegesluit is, kon elke week net vir 10 minute stort en 'n uur lank oefening doen. Die vyf selle in die "Die Gat" het niks buiten 'n wasbak en toilet gehad nie; die ergste sel was die laaste een, bekend as "Die Ooste" of die "Ontkleesel". Dit het net 'n gat in die grond gehad vir 'n toilet, en gevangenes sou dikwels vir twee dae sonder 'n draad klere daar aangehou word. Die wagte het die spoel van die toilet in die laaste sel beheer.
Nadat 'n gevangene in "Die Gat" was, kon hy na sy sel terugkeer, maar sou gemerk wees. 'n Rooi merk, derde graad, het 'n gevangene aangedui wat dalk vir tot drie maande nie sy sel mag verlaat het nie. Op tweede graad mag gevangenes briewe gekry het. As hulle 30 dae lank goeie gedrag getoon het, kon al hulle voorregte herstel word.
"Die grootte was omtrent dié van 'n gewone sel[...] Jy word kaal uitgetrek en in die sel gestoot. Wagte neem jou klere en deursoek hulle in detail vir die paar korrels tabak wat dalk daarin kan wees. Daar is geen seep nie. Geen tabak nie. Geen tandeborsel nie. Die reuk – wel, jy kan dit net met die woord "stank" beskryf. Dit is soos om in 'n riool in te stap. Dit maak jou naar. Nadat hulle jou klere deursoek het, gooi hulle dit vir jou terug. Vir beddegoed kry jy twee komberse, omtrent vyfuur saans. Jy het geen skoene, geen bed, geen matras nie – niks buiten die vier klam mure en twee komberse. Die mure is swart geverf. Een keer per dag kry jy drie snye brood – nee, dit is 'n fout. Sommige dae het ek vier snye gekry. Ek het een ete in vyf dae gekry, en tussenin niks buiten brood nie. In die hele 13 dae dat ek daar was, het ek twee etes gekry [...] Ek het in die hele tyd dat ek daar was, net een man gesien wat in eensame opsluiting 'n bad kry. 'n Emmer koue water is oor dié man uitgegooi." – Henri Young tydens sy verhoor in 1941 oor sy ondervinding in "Die Gat" in Alcatraz.
Etes
thumb|220px|Gevangenes in die eetsaal. Die eetsaal, wat dikwels die menasie genoem is, is die saal waar die gevangenes en personeel geëet het. Dit is 'n lang vleuel aan die westekant van die selblok, in die middel van die eiland. Dit is aan die selle verbind met 'n gang genaamd "Times Square". Dié het 'n groot klok by die ingang na die eetsaal. Die vleuel sluit die eetsaal in, asook die kombuis daaronder. Op die tweede verdieping is die hospitaal en ouditorium, wat gebruik is om oor naweke flieks aan die gevangenes te wys.
'n Spesifieke prosedure is in die eetsaal gevolg, insluitende 'n fluitstelsel om aan te dui watter blok en vlak se gevangenes op 'n gegewe tyd na en van die eetsaal moet beweeg, wie waar gesit het, waar om die hande te plaas, en wanneer om te begin eet.
Maksim Gorki
Latere lewe
thumb|180px|'n Portret van Maksim Gorki deur [[Michail Nesterof (1901).]] In dieselfde jaar is Gorki se eerste toneelstuk, Die kleinburgers, in die Moskouse Kunsteater opgevoer. Tsjechof het Gorki met Wladimir Nemirowitsj-Dantsjenko en Konstantin Stanislafski in aanraking gebring, wat hom opdrag gegee het om toneelstukke te skryf vir die teater, waarvan hulle direkteure was.
Alcatraz-gevangenis
Etes
Aandete is om 16:25 voorgesit en om 16:50 sou gevangenes na hulle selle terugkeer om vir die nag toegesluit te word. Gevangenes kon soveel eet as wat hulle in 20 minute kon, maar moes alles opeet. As kos gemors is, is dit aangemeld en 'n gevangene se voorregte kon weggeneem word as hy 'n gewoonte daarvan gemaak het.
Maksim Gorki
Latere lewe
Van die 17 stukke wat Gorki geskryf het, het die tweede een, Op die bodem (1902) van hom 'n wêreldberoemde toneelskrywer gemaak. Die stuk speel in 'n herberg af waar allerlei mensewrakke onderdak vind. In hul uitsiglose ellende word hulle deur die pelgrim Loeka gekonfronteer, wat hulle met sy teorieë oor die toekoms hoop gee. Ná sy vertrek blyk niks egter verander te wees nie. Op die bodem is opgebou rondom die moord op die eienaar van die herberg deur een van die inwoners om die lewe vir sy geliefde, die uitgebuite skoonsuster van die eienaar, draaglik te maak.
Ander stukke van Gorki wat nog opgevoer word, is Kinders van die son (1905), wat 'n beeld van die kloof tussen die intelligentsia en die volk gee; Barbare (1906), waarin twee moderne ingenieurs met hul idees en lewenswyse groot ellende op 'n plattelandse dorp veroorsaak; en Vyande (1906, maar eers in 1933 vir die eerste keer in Rusland opgevoer), wat oor die klassevyandskap tussen die werkers en eienaars van 'n fabriek handel. Gorki se beste stuk uit sy Sowjettydperk is Jegor Boelitsjof en andere (1932). Die krag van sy toneelstukke lê in die lewendigheid van die dialoog en sy karakterisering van mense.
In die eerste jare van die 20ste eeu was Gorki 'n kernfiguur in die rewolusionêre skrywersbeweging "Znanije" ("Wetenskap", genoem na die uitgewery met dieselfde naam), waartoe ook skrywers soos Serafimowitsj, Weresajef en Koeprin behoort het. Gorki was ook met Wladimir Lenin bevriend. Ná die rewolusie van 1905 is Gorki gearresteer, maar ná besware uit die buiteland is hy vrygelaat. Hierna het hy begin rondreis: Hy het Amerika en Frankryk besoek, waaroor hy satiriese anti-kapitalistiese werke geskryf het. Voordat hy vir 'n uitgebreide gesondheidskuur na Capri vertrek het, het hy sy bekendste roman, Die moeder (1907), voltooi. Dié werk word as die begin van die sosialistiese realisme beskou. Die arbeiderseun Pawel Wlassof is die positiewe held terwyl die moeder, Nilowa, die ontwakende selfbewussyn van die arbeidersmassa simboliseer.
thumb|200px|links|Gorki en [[Leo Tolstoi, 1900.]] Op Capri het Gorki onder meer sy Bekentenis (1908) geskryf, wat baie kritiek van Lenin moes verduur. Gorki het egter bewys dat hy polities 'n onafhanklike figuur is deur ná sy terugkeer na Rusland in 1913 redakteur van enkele Bolsjewistiese en pasifistiese tydskrifte te word. In dié tyd het hy met sy belangrikste werk, die trilogie Kinderjare, onder die mense en My universiteit (voltooi 1923), begin. Die outobiografiese element in dié werk is beperk en terughoudend van aard; die indringende beskrywing van die daaglikse lewe van die Russiese volk in die laaste dekade van die 19de eeu oorheers.
thumb|240px|[[Anton Tsjechof en Gorki in Jalta, 1900.]] Ná die rewolusie van 1917 was Gorki teleurgesteld met die praktiese verwesentliking van die Marxisme. In 1921 het hy op aanbeveling van Lenin vir 'n tweede gesondheidskuur na Sorrento vertrek. Eers in 1928 het hy weer sy vaderland besoek, waar sy 60ste verjaardag deur die owerhede luisterryk gevier is. Kort daarna het hy permanent na die Sowjetunie teruggekeer. Die omstandighede hier het intussen ingrypend verander: Die dertigerjare, gekenmerk deur die bewind van Josef Stalin, was veel strawwer as die Lenin-periode waarin Gorki Rusland verlaat het. Gorki se persoonlike invloed het verminder, maar hy is nietemin by die propagandamasjien ingeskakel. In 1932 het hy voorsitter van die skrywersbond geword, en op die eerste vergadering het hy die teorie van die sosialistiese realisme neergelê.
As skrywer het Gorki se aansien afgeneem: In sy laaste lewensjare het hy hoofsaaklik publikasies vir die staat versorg. Die belangrikste was oor die Witsee-Oossee-kanaal (1934); dit was 'n lofsang aan die projek van Stalin waarin baie dwangarbeiders hul lewe verloor het. 'n Tetralogie oor die geskiedenis van die Russiese intelligentsia tussen 1870 en 1920, Die lewe van Klim Samgin, het onvoltooid gebly. Gorki is op 18 Junie 1936 in geheimsinnige omstandighede dood. Sy naam is verewig deurdat 'n letterkunde-instituut in sy geboortestad, Nizjni Nowgorod, en 'n museum in Moskou na hom genoem is. Hy is op Rooiplein begrawe.
Al het Gorki se aansien later in Rusland afgeneem, word hy steeds as die eerste groot proletariese skrywer beskou. Omdat sy werk saamgeval het met die sosiale verandering aan die begin van die eeu, word dit beskou as 'n weerspieëling van die ontwikkeling van die rewolusionêre idee in daardie jare.
Alcatraz-gevangenis
Etes
Eers het ses mans aan 'n tafel gesit, en later vier. Almal in die tronk, onder andere die gevangenes en bewaarders, sou saam eet. Die kos by Alcatraz was na berig word die beste in die Amerikaanse tronkstelsel.
Ontspanning
thumb|220px|Die ontspanningsruimte. Die ontspanningsruimte was die buitenste terrein wat tussen 1934 en 1963 deur die gevangenes gebruik is. Dit is oorkant die eetsaal geleë en wys in die rigting van die vasteland. Dit word omring deur 'n hoë muur en heining daarbo. Wagtoring #3 is net wes van die terrein geleë.
In 1936 is die terrein, wat vroeër 'n grondbodem gehad het, geplaveisel. Dit is uit dié terrein dat 'n groep gevangenes in Mei 1946 wou ontsnap. Hulle het beplan om 'n sleutel hierheen te kry, die toringwagte dood te maak, gyselaars te neem en hulle as skilde te gebruik om die dok te bereik.
Gevangenes is op Saterdae, Sondae en vakansiedae vir 'n maksimum van vyf uur in die ontspanningsterrein uitgelaat. Gevangenes wat sewe dae per week in die kombuis gewerk het, het dit in die week vir kort tye gebruik. Gevangenes wat hulle wangedra het, se voorreg om die terrein te gebruik kon weggeneem word. Die gevangenes kon deelneem aan sportsoorte soos bofbal en sagtebal en intellektuele speletjies soos skaak.
Gevangenes het bofbaltoerusting gekry, maar geen uniforms nie. In 1938 was daar vier amateurspanne, die Bees, Oaks, Oilers en Seals en vier ligaspanne, die Cardinals, Cubs, Giants en Tigers. Hulle is almal na bekende Amerikaanse bofbalspanne genoem. Sommige gevangenes het hulle tyd gebruik om te gesels en misdaad te bespreek; dit was die enigste tyd in die week vir 'n langdurige gesprek.
Gemeenskapsaal
thumb|220px|Die ruïne van die Gemeenskapsaal. Die Gemeenskapsaal op Alcatraz, ook bekend as die Offisiersklub, was 'n maatskaplike klub aan die noordwestekant van die eiland. Die werkers op die eiland het daar sosiaal verkeer nadat die gevangenes vir die nag toegesluit is. Dit is afgebrand tydens die Indiaanse besetting van die eiland in 1970, met net 'n dop wat oorgebly het.
Nywerheidsgeboue
220px|thumb|links|'n Boot vaar verby die wagtoring op Alcatraz-eiland (Junie 2016). Die Model Industries Building is 'n gebou van drie/vier verdiepings in die noordwestelike hoek van Alcatraz-eiland. Dit is aanvanklik vir die weermag gebou en is as waskamer gebruik tot in 1939, toe Alcatraz 'n federale gevangenis geword het.
As deel van die tronk het dit werkkamers vir die gevangenes bevat.
In 1939 is die New Industries Building voltooi as deel van die modernisering van die gevangenis. Die grondverdieping van die 93 meter lange gebou het 'n klerefabriek, droogskoonmakery en meubelwinkel bevat waar die gevangenes teen betaling kon werk. Die geld is in 'n trust gebêre en hulle kon dit kry wanneer hulle Alcatraz verlaat. Die gevangenes het items soos handskoene, matte en weermaguniforms gemaak. Die waskamer het die hele boonste verdieping beslaan en was in dié tyd die grootste in San Francisco.
Kim Cloete
Kim Cloete (gebore 25 Augustus 1979), is 'n Suid-Afrikaanse aktrise, televisie-aanbieder, sangeres, danseres, seremoniemeester en sakevrou. Sy is veral bekend vir die rolle in die televisiereekse Binnelanders, Isidingo en Wild at Heart.
Persoonlike lewe
Cloete is op 25 Augustus 1979 in Bonteheuwel, Kaapstad, Suid-Afrika gebore. Sy is getroud met Rowan Cloete, 'n sakeman.
Loopbaan
Cloete is ook 'n suksesvolle sakevrou wat saam met haar man die produksiemaatskappy, Long Island TV, bestuur. Onder die vaandel het hulle die programme soos Stook!, ’n mediaresensieprogram wat sedert 2004 op DStv se Afrikaanse musiekkanaal MK uitgesaai word. Buiten die produksiemaatskappy besit sy luukse selfsorgwoonstelle in Melrose-Noord en Rosebank. In 2010 het sy by die SABC2-sitkom Rasdien aangesluit met die rol "Alice". In 2014 het sy in die vierde seisoen van die SABC2-drama 90 Pleinstraat verskyn met die rol "Charmaine". Sy het in 2015 by die gereelde rolverdeling van die elfde seisoen van kykNET-sepie Binnelanders aangesluit en die rol "Bronwyn" vertolk. Sy het voortgegaan om die rol vir drie aaneenlopende seisoene tot die dertiende seisoen te vertolk en daarna haar rol ook in die sestiende seisoen hervat.
In 2016 het sy die rol "Sulleen" in die kykNET-polisie-prosedurereeks Die Byl vertolk. In 2018 het sy in die kykNET-geselsprogram verskyn met die rol "Gas-deelnemer". In dieselfde jaar het sy in die eerste twee seisoene die rol "Anne Matthews" in 'n ander kykNET-drama, Fynskrif, vertolk. In 2019 het sy in drie reekse opgetree: seisoene 3 en 4 van die kykNET-komedie Hotel met die rol "Patricia", kykNET-bonatuurlike Die Spreeus met die rol "Cindy" en tweede seisoen van die telenovela Arendsvlei met die rol "Olivia Wolfe". In 2021 het sy die rol "Lana Bridgett" in die reeks Afgrond vertolk. Sy het intussen ook in die derde seisoen van die reeks Spoorloos verskyn met die rol “Aneen”.
Benewens televisie en rolprent het sy in teatertoneelstukke opgetree, soos  'n Midsomersnagdroom, Dit Voel Leeg, Vaselinetjie, Die smeltkroes, en Broers in Bloed.
Louella Maxam
Louella Maxam (10 Junie 1891 – September 1970) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Because of a Woman (1917), The Mantle of Charity (1918), en The Raiders (1921).
Mycale neunggulensis
Mycale neunggulensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2004 deur Sim & Kang.
Ochna sambiranensis
Ochna sambiranensis is 'n struik wat tot die Ochnaceae familie hoort. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Neil Oliver
Neil Oliver (* 21 Februarie 1967 in Ayr, Skotland) is 'n Britse televisie-aanbieder, argeoloog, omgewingsbewaarder en skrywer.
In 1988 het Oliver 'n graad in argeologie aan die University van Glasgow behaal. Nogtans het hy sy loopbaan as joernalis begin en was vir 'n verskeidenheid Skotse en Engelse dagblaaie werksaam, waaronder The Scotsman, The Herald, The Guardian, The Edinburgh Evening News, The Evening Times, The Sun en The Daily Record, waar hy algemene nuusartikels bygedra, maar ook op argeologiese onderwerpe gefokus het. Ná sy televisie-debuut in 2002 het hy bekendheid verwerf met 'n verskeidenheid dokumentêre reekse oor geskiedenis en argeologie wat deur die BBC vervaardig is, waaronder A History of Scotland, Vikings en Coast. In 2017 is hy as president van die National Trust for Scotland benoem, die grootste lidmaatskap-organisasie in Skotland met meer as 380 000 lede.
Neil Oliver woon met sy vrou Trudi en drie kinders in Stirling, Skotland.
Betty Marsden
Betty Marsden (24 Februarie 1919 – 18 Julie 1998) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Carry on Regardless (1961) en Carry on Camping (1969), en in die televisiereekse BBC Sunday-Night Theatre (1950) en The Pickwick Papers (1952).
Verity Marshall
Verity Marshall is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Me Before You (2016) en in die televisiereeks Black Mirror (2011).
Watazjka
Watazjka (Russies: Ватажка) is 'n dorpie in Astrachan-oblast, Rusland. Dit behoort tot die Marfino Plaaslike Munisipaliteit wat nog twee nedersettings insluit. Soos baie ander nedersettings in Wolodarski-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Watazjka 174 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Ochna afzelioides
Ochna afzelioides is 'n struik of boom wat tot die Ochnaceae familie hoort. Die spesie is inheems aan die Demokratiese Republiek die Kongo, Tanzanië en Zambië.
Frikkie van Biljon
Frikkie van Biljon is ’n Suid-Afrikaanse sanger, liedjieskrywer, vervaardiger, akteur en rekenaarprogrammeerder.
Biografie
Frikkie het begin sing op die vroeë ouderdom van vyf jaar. Sy eerste solo-item het hy gelewer tydens ’n kerssangdiens in die AP Kerk op Viljoenskroon. Op laerskool neem hy deel aan die kunswedstryd in Kroonstad en verower talle A++-sertifikate in sang.
In 1996 neem hy deel aan Radio Koppies (nou Overvaal Stereo) se talentkompetisie. Hy word ’n CD-kontrak aangebied deur Corrie Myburgh met die voorvereiste dat hy formele sangopleiding ondergaan. Dieselfde jaar skryf hy in by die konservatorium in Potchefstroom en ontvang opleiding onder leiding van een van Werner Nel se M.-studente. Later daardie jaar verhuis sy ouers na Mtubatuba en kon ongelukkig nie opvolg om die kontrak deur te voer nie.
Tydens sy hoërskooljare neem hy deel aan talle geleenthede wat gereël is deur die ATKV waar hy voorvertonings doen vir konserte van o.a. Jannie du Toit, Christa Steyn, Rina Hugo en Steve Hofmeyr. Hy word later vereer deur die ATKV-Richardsbaai vir die bevordering van Afrikaans deur sang.
Op universiteitsvlak word hy in sy eerstejaar gekeur vir die studentegeselskap Alabama. Weens akademiese redes moes hy onttrek aan die groep. Hy wend egter sy talente aan en neem ses jaar lank deel aan die enkelsêr en binglesêr kompetisies op die PUK-kampus.
Mycale purpurata
Mycale purpurata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2002 deur Lerner & Hajdu.
Frikkie van Biljon
Biografie
Hy skryf ook eie komposisies vir verskeie koshuise waarvan 6 van sy musiekstukke top 5 behaal het op verskeie geleenthede. Hy neem deel aan koshuistoneel en wend sy talente aan om te help met die beplan, skryf en afrigting van verskeie eerstejaarskonserte. Verder rig hy ook 3 sanggroepe af. In 2007 word hy deel van die sanggroep B# wat deelneem aan die Artéma Kampustalentfeeskompetisie waar die groep ook deurdring na die finaal.
In 2017 doen hy ’n oudisie vir die rol van Martin Luther in die produksie Uit Diep van Donker Nagte (geskryf deur Ina Opperman) en kry die voorreg om die rol dan ook uiteindelik te vertolk.
In Mei 2019 skep hy saam met Karin Venter die aanlyn vermaaklikheidskoerant Plectrum.
Musiek
Na ’n lang breuk van die kunstewêreld besluit hy om weer sy droom na te streef en begin in 2017 weer met sangopleiding by Jolanda Becker. Hy neem deel aan Sing vir die sterre waar hy 2 A++ sertifikate lossing. Hy reik ook sy eerste enkelsnit uit (Altyd by my ) wat hy geskryf het in samewerking met Albert Short.
Later daardie jaar stel hy sy tweede enkelsnit “Elke tree” bekend. (’n Afrikaanse vertaling van “On my way” oorspronklik gedoen deur Omar Naber)
In Junie-maand van 2017 woon Frikkie ’n liedskryfwerkswinkel by wat aangebied is deur Joe Foster (Ghoemawenner) by die Song House in Pretoria.
In Meimaand stel Frikkie ook die musiekvideo vir “Altyd By My” bekend wat ook uiteindelik op KykNET NOU! gespeel word. Die musiekvideo is vervaardig deur Jacobus Kriel en is verfilm in die Tulbagh-omgewing.
In 2018 stel hy sy volgende enkelsnit JOU WêRELD vry wat goed deur radiostasies landwyd ontvang is.
Mycale obscura
Mycale obscura is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Ochna louvelii
Ochna louvelii is 'n struik wat tot die Ochnaceae familie hoort. Die spesie is endemies aan Madagaskar en kom in die ooste van die sentrale gedeelte van Madagaskar voor.
Frikkie van Biljon
Musiek
In die middel van 2018 stel hy sy enkelsnit HOFNAR vry wat geskryf is in samewerking met Paul Venter. Die lied word goed ontvang deur radio, gedrukte media en televisie. Die video is ook op YouTube te siene.
Kort na die vrystelling van HOFNAR stel hy die lied ELKE STUKKIE KAAP vry wat hy saam met Steffie le Roux geskryf het.
Aandagstreep
Die aandagstreep (–) se doel is om aandag te vestig op die inligting wat ná die eerste aandagstreep volg. Daar is 'n spasie aan weerskante van die aandagstreep. Die aandagstreep en koppelteken (-) se voorkoms én funksie verskil. Volgens die AWS (2017) is die koppelteken korter en word sonder spasies tussen twee woorde geskryf, of met 'n spasie daarna as dit as afbreekteken of weglaatteken gebruik word. Die koppelteken dui ook aan dat die woord, syfer, simbool of afkorting eintlik vas aan die volgende woorddeel geskryf word.
Mycale obscura
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1882 deur Carter.