cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nikolaas II van Rusland
Die tsarewitsj se siekte en Raspoetin
Vanweë die kwesbaarheid van die outokrasie in dié tyd het Nikolaas en Aleksandra besluit om nie die nuus oor hul seun se siekte aan enigiemand buite die paleishuishouding bekend te maak nie. Selfs in die paleis was mense wat nie geweet het presies wat met Aleksei skort nie. Aleksandra het haar eers tot Russiese dokters gewend om haar seun te behandel. Hul behandelings het egter gewoonlik nie gewerk nie en sy het haar al hoe meer verlaat op mistisisme en heilige mans (of starets, soos hulle in Rusland genoem is). Dit het gelyk of een starets, ’n ongeletterde man van Siberië met die naam Grigori Raspoetin, sukses behaal het. Sedert 1912 het sy invloed op Aleksandra, en eindelik ook op Nikolaas, al hoe groter geword. In dié jaar is Aleksei amper dood weens ’n besering. Hy het al hoe meer gebloei totdat geglo is hy sal nie oorleef nie. Die laaste sakramente is op 10 Oktober 1912 op hom toegedien.
Ejakulasie
Statistiese verskille
Die getal spermselle verskil ook grootliks individueel. Die aanvaarde getal is 20 miljoen per milliliter semen, met ’n beweegliksheidspersentasie van 50 persent. Die hoeveelheid spermselle hang af van die tydperk wat verloop het sedert die vorige ejakulasie, die hitte in die testikels, die man se ouderdom, die testosteroonvlak, die man se algemene vrugbaarheid, die graad en lengte van die seksuele opwinding wat die ejakulasie voorafgegaan het, en selfs in ’n mindere mate die seisoen.
O, die liewe Martatjie
Afrikaanse woorde
"O, die liewe Martatjie, Martatjie, Martatjie! O, die kleine vabondjie het my laat staan. Geld is weg, nooi is weg, als is weg, alles weg! O, die kleine vabondjie, wat nou gedaan?
Nikolaas II van Rusland
Die tsarewitsj se siekte en Raspoetin
Desperaat het Aleksandra Raspoetin gekontak en dié het gesê: "God het jou trane gesien en jou gebede gehoor. Moet jou nie bekommer nie. Die kleintjie sal nie sterf nie. Moenie toelaat dat die dokters hom te veel pla nie." Die bloeding het daardie selfde dag opgehou en die seun het begin herstel. Aleksandra het gedink dis ’n teken dat God met Raspoetin is; vir die res van sy lewe sou sy hom heftig verdedig en haar woede uithaal op enigeen wat dit durf waag om hom te bevraagteken.
Ejakulasie
Statistiese verskille
Ná ejakulasie is dit omtrent ’n halfuur lank vir die meeste mans onmoontlik om weer te ejakuleer, grootliks omdat hulle in dié tyd nie weer ’n ereksie kan kry nie. Hierdie tydsinterval word die weerstandigheidsperiode genoem. Die eikel van die penis is meestal tydens in dié tyd hipersensitief vir aanraking.
Net so is daar groot wisselings in die tyd wat dit neem van die oomblik dat seks begin het totdat ejakulasie plaasvind. Tydens die aktiewe stootbewegings van seks kan die meeste mans ejakulasie vir nie langer as omtrent vyf minute uitstel nie. Sommige mans is in staat om te ejakuleer net wanneer hulle wil en kan ’n uur of langer aktief seks beoefen.
Patologie
As ejakulasie voor ’n bevredigende tyd plaasvind, word dit voortydige of premature ejakulasie genoem. As ’n man nie kan ejakuleer nie ten spyte van voldoende seksuele stimulasie, en hy behou sy ereksie gedurende hierdie hele tydperk, word dit anorgasme genoem. Daar is verskeie geneesmiddels wat ejakulasie of orgasme kan onderdruk. Die bekendstes hiervan is antidepressante, wat ’n uitwerking op die senuoordraer serotonien het.
Tydens puberteit
Die eerste ejakulasie by mans vind gewoonlik plaas sowat 12 maande ná die begin van puberteit, gewoonlik deur masturbasie of nagtelike storting (nat drome). Die volume van die eerste ejakulasie is klein. Die tipiese ejakulasie oor die volgende drie maande bestaan uit minder as 1 ml semen. Die semen wat tydens die vroeë puberteit vervaardig word, is ook gewoonlik helder. Ná ejakulasie bly die semen jellieagtig; dit word nie vloeibaar soos by volwasse mans nie. ’n Opsomming van semenontwikkeling word in die tabel hier onder gewys.
O, die liewe Martatjie
Afrikaanse woorde
O, die liewe meisietjies, meisietjies, meisietjies! O, die kleine skelempies, skaam tog vir jul! Gooi ons weg, maak ons sleg, breek ons hart, maak ons kwaad. Kan die liewe engeltjies tog nie laat staan.
Buro vir Heraldiek
Die Buro vir Heraldiek is Suid-Afrika se heraldiese owerheid. Dit is op 1 Junie 1963 gestig met die Staatsheraldikus aan die hoof. Sy funksies is om wapens, kentekens, vlae en seëls (sowel as name en uniforms) te registreer, om 'n register by te hou, om wapenbriewe (registrasiesertifikate) uit te reik en, sedert 1980, om die regering van advies aangaande heraldiese aangeleenthede te voorsien. Saam met die Heraldiekraad is dit 'n afdeling van die Nasionale Argief (voorheen die Staatsargief) wat tans onder die Departement van Kuns en Kultuur ressorteer.
Oorsig
Kragtens Suid-Afrikaanse wet het elkeen die reg om 'n wapen te vertoon soos hy verkies, solank hy nie op iemand anders se regte inbreuk maak nie. Daar is geen owerheid wat wapens kan toeken soos in die geval van bv. Engeland en Skotland nie. Die registrasie van 'n wapen is 'n vrywillige handeling om eienaarskap op rekord te plaas, en om die wapen teen misbruik deur andere te beskerm.
Aanvanklik moes aansoeke eers deur die Heraldiekraad goedgekeur word voordat die Buro hulle kon registreer, maar sedert 1969 keur die Staatsheraldikus self die aansoeke goed of af – indien nodig kan hy aansoeke na die raad verwys.
Ejakulasie
Tydens puberteit
Die meeste eerste ejakulasies (90 persent) bevat nie sperma nie. By dié wat wel sperma bevat, is sowat 97% van die sperma bewegingloos. Die res (3%) het abnormale beweging.
Buro vir Heraldiek
Oorsig
Gedurende die 1970's het die Buro tussen 60 en 90 wapens p.j. geregistreer. Die getal het in die 1980's skerp toegeneem, tot soveel as 148 in die 1987–88 verslagjaar, maar in die 1990's het dit weer gedaal. Hierdie syfers sluit nie die registrasie van weermageenheidwapens in nie (waarvan meer as 'n duisend alreeds geregistreer is).
Ejakulasie
Tydens puberteit
Terwyl die man deur sy puberteit beweeg, ontwikkel die semen volwasse eienskappe en bevat dit normale hoeveelhede sperma. Semen wat 12 tot 14 maande ná die eerste ejakulasie vervaardig word, raak ná ’n kort rukkie vloeibaar. Binne 24 maande ná die eerste ejakulasie is die semenvolume en -gehalte dié van ’n volwasse man.
Handvrye ejakulasie
Hoewel dit ongewoon is, kan sommige mans tydens masturbasie ejakuleer sonder stimulasie met die hande. Hulle doen dit gewoonlik deur hulle maag- en boudspiere saam te trek terwyl hulle fantaseer. Ander doen dit deur die streek om die penis te ontspan, wat tot stywer ereksies kan lei veral wanneer hulle seksueel baie geprikkel is.
Buro vir Heraldiek
Oorsig
Aansoeke om registrasie word saam met illustrasies van die wapens in die Staatskoerant gepubliseer. Wapensbeskrywings (sonder illustrasies) van wapens wat tot en met die jaar 2000 geregistreer is, is aanlyn op die Nasionale Argief se webwerf beskikbaar.
Nikolaas II van Rusland
Europese betrekkinge
Rusland en Brittanje het in 1907 die Anglo-Russiese Konvensie onderteken as teenvoeter vir bespeurde Duitse aggressie. Brittanje het toe reeds ’n verdrag met Frankryk onderteken, en die Anglo-Russiese verdrag het dus gelei tot die Drievoudige Entente. Die volgende jaar, in Mei 1908, het Nikolaas en Alexandra se gemeenskaplike "oom Bertie" en "tant Alix", Brittanje se koning Edward VII en koningin Alexandra, ’n staatsbesoek aan Rusland gebring – die eerste regerende Britse monarge wat dit doen. Hulle het egter nie Russiese grond betree nie en aan die kus van die hedendaagse Tallinn op hul jagte gebly. Later dié jaar is Nikolaas onkant gevang deur die nuus dat sy minister van buitelandse sake, Aleksander Izwolski, ’n geheime ooreenkoms met sy eweknie in Oostenryk-Hongarye, graaf Alois von Aehrenthal, gesluit het dat Rusland nie die Oostenrykse anneksasie van Bosnië en Herzegowina sou teenstaan nie in ruil vir die Russiese vloot se toegang tot die Dardanelle en die Bosporus; dit was ’n hersiening van 1878 se Verdrag van Berlyn. Toe Oostenryk-Hongarye wel dié gebied in Oktober beset, het dit ’n diplomatieke krisis tot gevolg gehad. Toe Rusland oor die anneksasie beswaar aanteken, het Oostenryk gedreig om geheime kommunikasie tussen Izwolski en Aehernthal uit te lek. Dit het daartoe gelei dat Nikolaas in ’n brief teenoor die Oostenrykse keiser, Frans Josef, oor ’n breuk in vertroue gekla het.
Buro vir Heraldiek
Oorsig
Natuurlik beskik die Buro self ook oor 'n wapen, wat uit 1965 dateer: In blou, drie skildjies van goud geplaas 2 en 1; en 'n goue skildhoof belaai met 'n Suid-Afrikaanse leeu. Hierdie wapen verskyn op die seël op elke wapenbrief en in die 1960's en vroeë 1970's was hulle ook op die wapenbrief self uitgebeeld.
Staatsheraldikus en personeel
Die Staatsheraldikus is 'n staatsamptenaar, die hoof van die Buro, ampshalwe die ondervoorsitter van die Heraldiekraad, en 'n lid van die Nasionale Argief se direksie. Die vier Staatsheraldici wat sedert 1963 die amp beklee het is:
Gereformeerde kerk Vereeniging
Kerklike dienste
Reeds vanaf die stigting van die gemeente het die kerkraad sy aandag geskenk aan die diens van Woord en sakramente. Afgesien van die ses dienste per jaar deur die leraar, is dienste deur die ouderlinge waargeneem in die skoolgebou in die dorp, en deur die wyksouderlinge in elkeen se wyke. Daar het egter beswaar ingekom teen die wyksdienste om meer as een rede. Dit werk gemaksugtigheid in die hand, dit word ongereeld gehou en bygewoon en die desentralisasie belemmer die saamhorigheid en eenheidsgedagte van die gemeente. Met die totstandkoming van die kerkgebou het hier grootliks verandering in gekom. Jare later is egter weer, toe die gemeente sy vaste leraar het, toegestaan om in sekere wyke om die beurt dienste te hou op Evaton, Riversdal, Daleside, Rothdene en Vanderbijlpark.
Nikolaas II van Rusland
Europese betrekkinge
In 1913, tydens die Balkan-oorloë, het Nikolaas persoonlik aangebied om as bemiddelaar tussen Serwië en Bulgarye op te tree. Die Bulgare het agter sy aanbod van die hand gewys. Nikolaas het in 1913 ook Berlyn besoek.
300-jaarvierings
In Februarie 1913 is die 300-jarige bestaan van die Romanof-dinastie gevier. Op 21 Februarie is ’n Te Deum in die Kazan-katedraal en ’n staatsonthaal in die Winterpaleis gehou.
In Mei het Nikolaas en sy gesin ’n pelgrimstog oor die hele ryk onderneem, al met die roete aan die Wolga langs wat die tienerjarige Michail Romanof van die Ipatijef-klooster in Kostroma na Moskou gevolg het toe hy die eerste Romanof-tsaar geword het.
Eerste Wêreldoorlog
Op 28 Junie 1914 is aartshertog Frans Ferdinand van Oostenryk-Este, die erfgenaam van die Oostenryk-Hongaarse troon, in Sarajevo in ’n sluipmoordaanval gedood. ’n Oorlog was nie onafwendbaar nie, maar die leiers, diplomate en 19de-eeuse verbondskappe het ’n klimaat vir grootskaalse konflik geskep. Die begrip Pan-Slawisme en gedeelde etnisiteit het simpatie tussen Rusland en Serwië geskep. Territoriale konflik het gelei tot mededinging tussen Duitsland en Frankryk en tussen Oostenryk en Serwië, en as gevolg daarvan het bondgenootskapsnetwerke oor Europa ontwikkel. Die Drievoudige Entente en die Drievoudige Verbond is reeds voor die oorlog gevestig. Nikolaas wou nie Serwië alleen laat met die ultimatum deur Oostenryk-Hongarye nie, maar ook nie ’n oorlog ontketen nie. In ’n reeks briewe tussen hom en keiser Wilhelm II van Duitsland het albei hul hoop op vrede uitgespreek en elkeen het probeer om die ander sover te kry om terug te tree. Nikolaas het gehoop dat Rusland net aan die Oostenrykse grens sal hoef te mobiliseer om ’n oorlog met Duitsland te verhoed.
Op 25 Julie 1914 het die ministersraad in Krasnoje Selo vergader. Hier het Nikolaas besluit om tussenbeide te tree in die Oostenryk-Serwiese konflik, ’n stap nader aan ’n algemene oorlog. Hy het die Russiese leër op 25 Julie "paraat gestel". Hoewel dit nie algemene mobilisasie was nie, het dit die Duitse en die Oostenrykse grens bedreig en gelyk soos ’n gereedmaking vir oorlog. Die leër het egter nie gebeurlikheidsplanne gehad vir ’n gedeeltelike mobilisasie nie en op 30 Julie 1914 het Nikolaas die noodlottige stap gedoen om die bevel van algemene mobolisasie te bevestig, al is hy sterk afgeraai.
Gereformeerde kerk Vereeniging
Kerklike dienste
Die kerkraadsvergaderings is gereeld gehou; die voorsitter gereeld in die stoel. Dit is egter nie altyd getrou bygewoon deur al die lede van die kerkraad nie en moes daar vermanend tereggewys word. Die vergaderings was seker nie altyd mak nie. Op 'n keer het die voorsitter geweier om die notule te teken omdat die vergadering sonder sy opdrag gehou is. By 'n ander geleentheid het 'n ander voorsitter beswaar gemaak omdat hy nie as konsulent geken is in die oproep van die vergadering nie. Sake wat behandel is, het 'n wye veld gedek van gemeentelike aktiwiteite en kerklike belange, soos die hou van verkopings, die geldigheid daarvan, die feestelike viering van die ingebruikneming van die Afrikaanse Bybel in 1933; die hou van diakonale- en ouderlinge-konferensies, verhoring van broeders wat nie die amp wou aanvaar waarvoor hul verkies is nie; verhuur van die kerkgebou aan die Transvaalse Onderwysdepartement vir skoolgebruik. Die kerkraad het sy stem verhef teen euwels soos dans in skoolgeboue; onwelvoeglike en te veel advertensies in Die Kerkblad en het selfs nie afsydig gestaan teenoor kultuuraangeleenthede wat op die kerkraadstafel gekom het nie.
Nikolaas II van Rusland
Eerste Wêreldoorlog
Op 28 Julie het Oostenryk-Hongarye amptelik oorlog verklaar teen Serwië. Op 29 Julie 1914 het Nikolaas ’n telegram aan Wilhelm II gestuur met die voorstel dat die Oostenryk-Serwiese probleem aan die Haagse Konferensie voorgelê word. Wilhelm II het nie in sy antwoord die kwessie van die Haagse Konferensie aangeraak nie. Graaf Witte het aan die Franse ambassadeur, Maurice Paléologue, gesê die Russiese oogpunt van die oorlog was malligheid; Slawiese solidariteit was eenvoudig nonsens en Rusland sou nie enige baat by die oorlog vind nie.
Rusland het op 30 Julie opdrag gegee vir algemene mobilisasie, maar wou steeds nie aanval as vredesonderhandelinge sou plaasvind nie. Duitsland het uit reaksie op Russiese mobilisasie sy eie mobilisasieplanne aangekondig. Duitsland het Rusland gevra om binne die volgende 12 uur te demobiliseer. Toe die altimatum om 19:00 in Sint Petersburg verval, het die Duitse ambassadeur in Rusland met die Russiese minister van buitelandse sake, Sergei Sazonof, vergader en drie keer gevra of Rusland nie wou heroorweeg nie. Toe, met ’n handdruk, het hy die nota oorhandig waarin Rusland se uitdaging aanvaar word. Op 1 Augustus is oorlog verklaar. Binne minder as ’n week, op 6 Augustus, het Frans Josef die Oostenryk-Hongaarse oorlogsverklaring teen Rusland onderteken.
Gereformeerde kerk Vereeniging
Bediening van ds. P.J. de Klerk
Met die koms van ds. en mev. P.J. de Klerk in 1941, as eerste predikant van Vereeniging, het 'n nuwe era aangebreek in die bediening van die gemeente. Dit was midde in die oorlogsjare en vanselfsprekend het hy te doen gehad met allerlei beperkende omstandighede wat sy bediening bemoeilik het, maar sy groot ywer het hom nie laat stuit nie. Die heel eerste taak wat hy moes aanpak was 'n woning vir die leraar. Die kerk het vier erwe besit. Op twee het reeds die kerksaal gestaan, wydsbeen oor albei gebou om ekstra belasting te voorkom, of dalk omdat die vaders nie kon droom dat hier so gou 'n groot gemeente sou kom nie en 'n groter kerk sou verg nie? In elk geval het die posisie van die saal die latere bou van die kerk bemoeilik omdat die kerkraad nie graag die goeie saal wou sloop vir 'n gunstige posisie van die kerkgebou nie.
O, die liewe Martatjie
Augustin
"Der liebe Augustin", oor wie die Duitse liedjie gaan, was die bynaam van Marx of Markus Augustin, ’n digter, sanger en doedelsakspeler. Die woorde word aan hom toegeskryf. Hy was blykbaar gewild, want veral in 1679 tydens die pes in Wene het hy die stadsbewoners opgevrolik met sy liedjies. Hy het met sy doedelsak van een kuierplek na ’n ander getrek om musiek te maak en maar min verdien – hy het blykbaar ook lekker diep in die bottel gekyk.
Nikolaas II van Rusland
Eerste Wêreldoorlog
Met die uitbreek van oorlog op 1 Augustus 1914 was Rusland heeltemal onvoorbereid. Voor die oorlog het die weermag 1 400 000 soldate gehad; met die mobilisasie het nog 3 100 000 reserwes bygekom en nog miljoene is op ’n gereedheidsgrondslag geplaas. In elke ander opsig was Rusland egter onvoorbereid vir oorlog. Duitsland het 10 keer meer treinspore per vierkante kilometer as Rusland gehad, en terwyl Russiese soldate gemiddeld 1 290 km moes reis na die front, het Duitse soldate minder as ’n kwart van dié afstand gereis. Rusland se swaarnywerheid was nog te klein om die enorme leërs toe te rus wat die tsaar op die been gebring het en die land se ammunisiereserwes was jammerlik klein. Daar was ’n tekort aan enigiets van wapens en vervoermiddels tot stewels.
Gereformeerde kerk Vereeniging
Bediening van ds. P.J. de Klerk
Die boukommissie kry opdrag om 'n pastorie te bou vir tussen £1 600 en £1 700 en 'n lening te vind van £2 000. Die Administratiewe Buro was bereid om geld te leen en die gebou is voltooi in 1942, vir £1 800 en allerlei afronding moes nog geskied, soos opvul van die erf met 75 vragte grond om die potklei te bedek, aanplant van die bome en rose ter verfraaiing van gronde. En toe begin die afbetaling. Teen die einde van 1943 was daar nog £600 van die lening verskuldig en 'n jaar later nog net £86. Die insameling van geld vir die pastorie, die elektriese orrel – wat deur die susters behartig is – en vir 'n uiteindelike kerkgebou het baie tyd en beplanning geverg van beide die leraar en sy eggenote. Maar die beplanning vir die hede en die toekoms het net sowel tyd en energie vereis. Ds. De Klerk het sy oog gehad op die toekoms van die gemeente en het gedurig aangedring dat grond verkry moes word in die areas waar die ontwikkeling sou kom. Met sy vertrek in 1945 oorhandig hy aan die skriba: 1. Brief van Vereeniging Estates insake kerkgrond op Drieriviere. 2. Vereeniging-stadsraad insake kerkgrond op Duncanville. 3. Deneysville Estates insake kerkgrond op Deneysville. 4. Vra dat kerkraad roer insake kerkgrond op Van-derbijlpark. Hy was ook besig met bouplanne vir 'n nuwe kerkgebou wat hy ook met sy vertrek aan die kerkraad vir bewaring oorhandig het. Dit is egter eers heelwat later dat hierdie projekte gerealiseer is gedurende die bedieningstyd van sy opvolger.
O, die liewe Martatjie
Augustin
Volgens oorlewering was die 36-jarige Augustin een aand weer dronk en het hy in die straat geslaap. Opruimers wat mense wat in die pes dood is se lyke bymekaargemaak het, het gedink hy is dood en hom saam met lyke in ’n massagraf gegooi. Die graf is nie dadelik toegegooi nie, maar net tydelik bedek sodat nog lyke later bygevoeg kon word. Die volgende dag het Augustin tussen die lyke op sy doedelsak gespeel tot hy uit die graf gered is. Daarna het Augustin blykbaar beter verdien. Die legende is dalk deur homself begin. Destydse bronne het al berig oor hoe hy tussen die lyke uitgekom het.
Nikolaas II van Rusland
Eerste Wêreldoorlog
Met die Baltiese See wat deur Duitse duikbote afgesny is en die Dardanelle deur wapens van Duitsland se bondgenoot, Turkye, kon Rusland aanvanklik net hulp kry via Archangelsk, wat toegevries was in die winter, of via Wladiwostok, wat meer as 6 400 km van die frontlinie was. Teen 1915 is ’n treinspoor noord van Petrozawodsk na die Kolagolf gebou en hierdie verbinding het die grondslag gelê vir die ysvrye hawe van wat eindelik Moermansk genoem sou word. Die Russiese magte is verder grootliks verswak deur die wedersydse minagting tussen die oorlogsminister, Wladimir Soechomlinof, en die aanvoerder van die leërs in die veld, groothertog Nikolaas Nikolajewitsj.
Gereformeerde kerk Vereeniging
Bediening van ds. P.J. de Klerk
In die kerkraad is baie sake behandel van kerklike belang, maar ook weer ander wat nie spesifiek op kerklike vlak val nie. Daar is aandag gegee aan sending; "die kerkraad besluit om 3d. of 6d. per lidmaat vrye gif te vra in die saak van sending. Blykbaar was die poging nie suksesvol nie en later besluit die kerkraad om £5 per jaar by te dra uit die kerkfondse. Hierdie steun was natuurlik nie vir plaaslike sending wat toe nog nie hier bestaan het nie, maar vir die breër kerklike sendingaksie op Siloam. Een van die ouderlinge, H.A. Grove, het egter bygedra om een sendingpos op Witvlag in stand te hou. Allerlei funksies is gereël om fondse te styf – braaivleisaand, tiekieaand.
O, die liewe Martatjie
Augustin
Die volksliedjie "O du lieber Augustin" het omstreeks 1800 in Wene ontstaan. Augustin self word as die skrywer genoem, maar die oorsprong is onseker.
Nikolaas II van Rusland
Eerste Wêreldoorlog
Desondanks is ’n onmiddellike aanval gelas op die Duitse provinsie Oos-Pruise. Die Duitsers het met groot doeltreffendheid daarheen opgeruk en die twee invallende Russiese leërs verslaan. Die Slag van Tannenberg, waar ’n hele Russiese leër uitgewis is, het ’n groot skadu gegooi oor die tsaar se toekoms. Die Russiese leërs het aan die begin van die oorlog groot sukses behaal teen beide die Oostenryk-Hongaarse en die Ottomaanse leërs, maar was nie opgewasse teen die magtige Duitse weermag nie. In September 1914, om druk op Frankryk te verlig, is die Russe gedwing om ’n geslaagde aanval op Galisië in Oostenryk-Hongarye te staak en eerder die Duits-besette Silesië aan te val.
Gereformeerde kerk Vereeniging
Bediening van ds. P.J. de Klerk
Ds. De Klerk het kostelike werk verrig in die gemeente van Vereeniging. Hy was jonk, energiek en 'n drywer, wat geweet het wat hy wil hê. Met sy toekomsvisie het hy 'n gemeente gesien wat steeds uitbrei en het hy probeer om hulle op vaste grondslag te stel om die ontwikkeling en uitbreiding die hoof te bied. Tog het hy hier gearbei in die oorlogsjare met al sy beperkende en beklemmende faktore op elke gebied; en ook dat hy nog verbonde was aan twee gemeentes, Vereeniging en Alberton, amper 50 km van mekaar af. Twee gemeentes dus wat ewe veel aandag vereis het om tot volle selfstandigheid te kom, elk met 'n eie predikant. Reeds 'n jaar voor sy vertrek uit Vereeniging het Alberton al in die rigting beweeg en gevra dat die kombinasie beëindig word, wat dan ook besluit is op 10 Januarie 1945. Daarna kon albei gemeentes selfstandig beroep met die vertrek van ds. De Klerk na Durban.
O, die liewe Martatjie
Duitse woorde
duimnael|200px|’n Gedenkplaat vir "Der liebe Augustin" teen die muur van die gastehuis Griechenbeisl in Wene.
Flagstaff
Geskiedenis
Die dorp het in 1877 ontstaan toe twee handelaars, Zacharias Bowles en George Owen 'n winkel geopen het. Hulle was goeie burgers en het glad nie op Sondae en openbare vakansiedae besigheid gedoen nie. Die inheemse bevolking het geen begrip gehad van kalenders nie en die begrip vakansiedag was vreemd. Die handelaars plant toe 'n vlagpaal en het 'n witvlag gehys op die dae wat die winkel toe sou wees. So het die dorp sy naam gekry.
O, die liewe Martatjie
Duitse woorde
"O du lieber Augustin, Augustin, Augustin, O du lieber Augustin, alles ist hin.
Flagstaff
Distrik
Bosbou word beoefen in die distrik en daar is baie wattelplantasies.
O, die liewe Martatjie
Duitse woorde
Geld ist weg, Mensch (Mäd´l) ist weg, Alles hin, Augustin. O du lieber Augustin, Alles ist hin.
Gereformeerde kerk Vereeniging
Bediening van dr. W.J. van der Merwe
duimnael|regs|320px|Dr. Van der Merwe en sy gesin. Sy dogter Adri is in 1958 met ds. [[Peet Steyn getroud.]]
O, die liewe Martatjie
Duitse woorde
Rock ist weg, Stock ist weg, Augustin liegt im Dreck, O du lieber Augustin, Alles ist hin.
Und selbst das reiche Wien, Hin ist's wie Augustin; Weint mit mir im gleichen Sinn, Alles ist hin!
Gereformeerde kerk Vereeniging
Bediening van dr. W.J. van der Merwe
Op 6 November 1945 is ds. W.J. van der Merwe van Bethulie beroep na Vereeniging, wat hy aanvaar het en bevestig is op 11 Januarie 1946 deur sy studentemaat en lewenslange vriend ds. J.F. du Plooy.
Wynand Jacobus van der Merwe is gebore op Petrusburg in die Vrystaat op 19 Mei 1907. Sy skoolopleiding voltooi hy op Senekal, waarna hy inskryf aan die PUK vir sy teologiese studie, wat hy voltooi einde 1932. Nadat hy ’n jaar hulpdiens verleen het in die gemeentes Petrusburg en Fauresmith, word hy beroep na en bevestig as De Aar se eerste leraar. Hy bedien hierdie gemeente van 3 Februarie 1934 tot in Oktober 1942. Van De Aar af moes hy aanvanklik die gemeentes Kaapstad en Clanwilliam bedien. Vanaf 1936 moes hy ook as konsulent Kimberley en die verspreidwonende lidmate tot by Upington bedien. Telkenms gedurende sy verblyf op De Aar moes hy ook na Suidwes-Afrika vir bediening. Op 3 April 1934 hy in die eg verbind met Martha Jacoba van Wyk, wat hom getrou bygestaan het. Uit die huwelik is vier kinders gebore van wie die twee jongste dogtertjies albei op vroeë leeftyd oorlede is. Die oudste, Adri, het haar graad en diploma op Potchefstroom behaal en was getroud met ds. P.J. Steyn van Westonaria. Die seun, Wynand, was predikant op Marble Hall.
O, die liewe Martatjie
Duitse woorde
Augustin, Augustin, Leg' nur ins Grab dich hin! O du lieber Augustin, Alles ist hin!"
Nikolaas II van Rusland
Eerste Wêreldoorlog
Geleidelik het ’n uitputtingsoorlog begin vorm aanneem aan die groot Oosterse Front, waar die Russe te staan gekom het teen die gekombineerde magte van Duitsland en Oostenryk-Hongarye, en hul verliese was enorm. Generaal Denikin, wat teruggeval het uit Galisië, het geskryf: "Die Duitse swaar geskut het hele rye loopgrawe weggevee, en hul verdedigers saam daarmee. Ons het skaars gereageer. Daar was niks waarmee ons kon reageer nie. Ons regimente, hoewel hulle uitgeput was, het die een aanval ná die ander met bajonette afgeweer... Bloed het sonder ophou gevloei; die manskappe het minder en minder en minder geword." Totale verliese vir die lente en somer van 1915 was 1 400 000 gesneuweldes en gewondes, terwyl 976 000 soldate gevange geneem is.
O, boereplaas
"O, Boereplaas" is ’n Afrikaanse, verwerkte weergawe van die Duitse Kersliedjie "O Tannenbaum". Die Duitse woorde is geskoei op ’n lied uit die 16de eeu wat in die 19de eeu tot ’n Silesiese volksliedjie uitgebrei is. Die melodie was reeds in die 16de eeu ’n bekende volkswysie wat onder meer as "Es lebe hoch der Zimmermannsgeselle" en die studentelied "Lauriger Horatius" gewild was.
Vanweë die bekendheid van die lied en die eenvoudige wysie is baie ander, soms humoristiese woorde al daarop gesing. Ook die lied van die Internasionale Arbeidersbeweging, "The Red Flag", en die amptelike lied van die Amerikaanse deelstaat Maryland, "Maryland, My Maryland", gebruik dié wysie. ’n Tweede melodie vir O, Boereplaas is deur Johannes Joubert geskryf en deur Arthur Ellis verwerk.
Die Afrikaanse woorde is deur C.F. Visser geskryf.
Afrikaanse woorde
"O boereplaas, geboortegrond! Jou het ek lief bo alles. Al dwaal ek heel die wêreld rond, waar so gelukkig, so gesond? O boereplaas, geboortegrond! Jou het ek lief bo alles.
O moederhuis, waar ooit so tuis? Jou het ek lief bo alles. Die wêreld, rykdom, prag en praal kan jou verlies my nooit betaal. O moederhuis, waar ooit so tuis? Jou het ek lief bo alles.
Duitse woorde
"O Tannenbaum, o Tannenbaum, wie treu sind deine Blätter. Du grünst nicht nur zur Sommerzeit, nein auch im Winter, wenn es schneit: O Tannenbaum, o Tannenbaum, wie treu sind deine Blätter!
Nikolaas II van Rusland
Eerste Wêreldoorlog
Nederlae aan die front het wanorde tuis gekweek. Eers was Duitsers die teiken, en drie dae lank in Junie is winkels, bakkerye, fabrieke, privaat huise en langoedere van mense met Duitse vanne geplunder en afgebrand. Die woedende skare het hulle tot die regering gewend en geëis die keiserin moet in ’n klooster toegesluit, die tsaar afgesit en Raspoetin gehang word.
O, boereplaas
Duitse woorde
O Tannenbaum, o Tannenbaum, du kannst mir sehr gefallen! Wie oft hat nicht zur Weihnachtszeit ein Baum von dir mich hoch erfreut! O Tannenbaum, o Tannenbaum, du kannst mir sehr gefallen!
Nikolaas II van Rusland
Eerste Wêreldoorlog
In Julie 1915 het koning Christiaan X van Denemarke, ’n kleinneef van die tsaar, Hans Niels Andersen na Tsarskoje Selo gestuur met ’n aanbod om as bemiddelaar op te tree. Hy het verskeie kere tussen Londen, Berlyn en Petrograd gereis en in Julie die tsaar se ma, Maria Fjodorowna, gespreek. Nikolaas het koning Christian se aanbod van die hand gewys omdat hy gevoel het dit sou verraad wees om ’n aparte vredesooreenkoms met die Sentrale Moondhede te teken terwyl sy bondgenote Brittanje en Frankryk in die oorlog bly.
O, boereplaas
Duitse woorde
O Tannenbaum, o Tannenbaum, dein Kleid will mich was lehren! Die Hoffnung und Beständigkeit gibt Trost und Kraft zu jeder Zeit! O Tannenbaum, o Tannenbaum, dein Kleid will mich was lehren!"
Nikolaas II van Rusland
Eerste Wêreldoorlog
Die energieke en bekwame generaal Aleksei Poliwanof het Soechomlinof as oorlogsminister vervang, maar dit het nie die strategiese posisie verbeter nie. Ná die groot Russiese terugval en die verlies van Pole het Nikolaas die rol van hoofbevelvoerder in September 1915 oorgeneem nadat hy sy kleinneef groothertog Nikolaas afgedank het. Dit was ’n fout, want die tsaar is daarna persoonlik verbind met die voortdurende verliese aan die front. Hy was ook meestal ver weg van Sint Petersburg by die hoofkwartier in Mogilef, en toe die rewolusie in Petrograd uitbreek, kon hy dit nie keer nie. Eintlik was dit grootliks ’n simboliese stap, want alle belangrike militêre besluite is deur die stafhoof, generaal Michail Aleksejef, geneem en Nikolaas het nie veel meer gedoen as om die troepe en hospitale te inspekteer nie.
Die Doema het steeds ’n beroep gedoen om politieke hervormings, en politieke onrus het deur die oorlog voortgeduur. Nikolaas was afgesny van die openbare mening en het nie besef hoe sake agteruitgaan nie. Met Nikolaas aan die front is binnelandse sake en beheer oor die hoofstad in die hande van keiserin Aleksandra gelaat. Aleksandra se verhouding met Raspoetin en haar Duitse agtergrond het die gesag van die dinastie egter skade berokken. Nikolaas is verskeie kere oor Raspoetin se skadelike invloed gewaarsku, maar het niks daaraan gedoen nie. Gerugte oor en beskuldigings teen Aleksandra en Raspoetin was volop; Aleksandra is selfs daarvan beskuldig dat sy verraadagtige simpatie met Duitsland het. Woede oor Nikolaas se gebrek aan optrede en die groot skade wat Raspoetin se invloed aan Rusland se oorlogspogings en aan die monargie aanrig, het eindelik gelei tot Raspoetin se moord deur ’n groep adellikes onder leiding van prins Feliks Joesoepof en groothertog Dmitri Pawlowitsj, ’n neef van die tsaar, vroeg die oggend van.
Ineenstorting
Die gebrek aan voorraad en toenemende swaarkry het groot stakings en rebellies tot gevolg gehad. Met Nikolaas aan die front was daar geen gesag nie en die hoofstad is deur stakers en muitende dienspligsoldate oorgeneem. Ondanks pogings van die Britse ambassadeur, sir George Buchanan, om die tsaar te waarsku dat hy konstitusionele hervormings sal moet instel om ’n rewolusie te keer, het Nikolaas by die leërhoofkwartier 600 km van Sint Petersburg af gebly en die hoofstad kwesbaar gelos vir intriges en opstande.
Teen vroeg in 1917 was Rusland op die punt van algehele ineenstorting. Diensplig het 15 miljoen mans van plase weggeneem en kospryse het die hoogte ingeskiet. ’n Eier het vier keer soveel gekos as in 1914, en botter vyf keer soveel. Die strawwe winter het die spoorweë, wat toegegooi is met die vervoer van noodvoorraad, ’n finale knou toegedien. Rusland het die oorlog met 20 000 lokomotiewe begin; teen 1917 was daar net 9 000 oor. Die treintrokke het afgeneem van ’n halfmiljoen tot 170 000. In Petrograd was daar feitlik geen teken van meel en brandstof nie. Nikolaas het in die oorlog ’n drankverbod ingestel om patriotisme en produktiwiteit te verhoog, maar dit het ook gelei tot ’n verlies aan inkomste uit drankbelasting.
Op 23 Februarie 1917 het ’n kombinasie van besonderse koue weer en kwaai kostekorte in Petrograd daartoe gelei dat mense winkelvensters begin breek het om brood en ander noodsaaklikhede in die hande te kry. Rooi baniere het in die strate verskyn en die skares het gedreunsing: Weg met die Duitserin! Weg met Protopopof! Weg met die oorlog! Weg met die tsaar!"
Die polisie het van die dakke af op mense begin losbrand, en dit het die oproer vererger. Die soldate in die hoofstad was nie gemotiveer nie en hul offisiere het geen rede gehad om lojaal teenoor die regering te wees nie. Hulle was kwaad en vol rewolusionêre drif, en het hulle aan die kant van die burgerlikes geskaar.
Die tsaar se kabinet het hom gesmeek om na Petrograd terug te keer en het aangebied om dadelik te bedank. Honderde kilometers van daar het die tsaar, met waninligting van die minister van binnelandse sake, Aleksander Protopopof, dat die situasie onder beheer was, opdrag gegee dat streng teen die betogers opgetree word. Die beste deel van die weermag is in Pole en Galisië uitgewis en 170 000 rekrute – seuns van die platteland en ouer mans uit Petrograd se werkersklasbuurte – moes die fort in die hoofstad hou onder die bevel van gewonde en verlamde offisiere wat van die front teruggekeer het en kadette van die militêre akademies. Baie eenhede het weens ’n gebrek aan wapens en offisiere nooit eens formele opleiding gehad nie.
Generaal Chabalof het op die oggend van Sondag 11 Maart 1917 probeer om die tsaar se opdrag te begin uitvoer. Ondanks groot plakkate wat mense gewaarsku het om uit die strate te bly, het groot skares saamgedrom. Hulle het net uitmekaargegaan nadat sowat 200 doodgeskiet is. Nikolas het hierop versterkings na die hoofstad gestuur en die Doema ontbind. Dit was te laat.
Witvarkoor
Die witvarkoor (Zantedeschia aethiopica) is ’n spesie in die aronskelkfamilie, Araceae. Dit is 'n knoldraende, meerjarige plant wat 60 tot 100 cm hoog word. Die blomme is geel, 'n lang smal are van 8-9 cm en word omsluit deur 'n wit leeragtige skutblaar. Die blare is pylvormig. Die plant groei in vleilande of langs strome.
Die plant is inheems aan Suid-Afrika, Lesotho en Eswatini. In Engels staan dit as die common calla lily bekend.
Nikolaas II van Rusland
Ineenstorting
Op 12 Maart het verskeie regimente begin muit, onder meer die legendariese Preobrazjenski-regiment wat deur Pieter die Grote gestig is. Die arsenaal is geplunder, en die ministerie van binnelandse sake, militêre regeringsgebou, polisiehoofkwartier, howe en talle ander polisiegeboue is aan die brand gesteek. Teen die middag was die Fort van Petrus en Paulus, mat sy swaar geskut, in die hande van die oproermakers. Teen die aand het 60 000 soldate by die rewolusie aangesluit.
Abdikasie
Ná die Februarie-rewolusie het Nikolaas eindelik geabdikeer: eers ten gunste van sy seun, Aleksei, maar ’n paar uur later het hy op advies van dokters ook namens Aleksei bedank. Hy het sy broer, groothertog Michail, as nuwe tsaar aangewys.
Groothertog Michail wou nie die troon aanvaar nie tensy die volk toegelaat is om deur ’n grondwetlike vergadering te stem vir óf die voortsetting van die monargie óf ’n republiek, iets wat nooit gebeur het nie. Nikolaas II se abdikasie en die uitbreek van die Bolsjewistiese rewolusie het ’n einde gebring aan 300 jaar van Romanof-tsaars. Die val van die outokratiese keiserryk het liberale en sosialiste in Brittanje en Frankryk verheug. Die VSA was die eerste land wat die tussentydse regering erken het. In Rusland is die nuus van die tsaar se abdikasie met gemengde gevoelens begroet: vreugde, verligting, vrees, woede en verwarring.
Dit is debatteerbaar of Nikolaas se gedwonge abdikasie regtig wettig was en of hy die reg gehad het om namens sy seun te abdikeer; hy was immers ná sy eie abdikasie eintlik ’n onderdaan van Aleksei en net groothertog Michail, as die aangewese regent, het die reg gehad om die opvolging te verander. Sommige historici glo Nikolaas het tot met sy dood tsaar gebly, al was dit net teoreties.
Gevangenskap
Nikolaas was desperaat om na Brittanje te gaan vir sy bannelingskap. Die Britse regering het op 19 Maart 1917 teensinnig aangebied om asiel aan die gesin toe te staan, hoewel voorgestel is dit sou beter wees as die Romanofs na ’n neutrale land gaan. Nuus oor die asiel het groot teenkanting van die Arbeidersparty en baie Liberale gekry, en die Britse ambassadeur, sir George Buchanan, het gemaan die verlinkses sou die gewese tsaar se teenwoordigheid gebruik "as ’n verskoning om die openbare mening teen ons te laat draai". Die regering het die aanbod van asiel in April teruggetrek ná besware deur koning George V, wat bekommerd was dit sou oproer in Brittanje veroorsaak.
Die Franse regering wou ook nie die Romanofs aanvaar nie vanweë die toenemende onrus aan die Westerse Front en tuis oor die voortgesette oorlog teen Duitsland. Nog ’n rede was die idee dat keiserin Aleksandra pro-Duits was.
Om die gesin te beskerm teen die toenemende rewolusionêre toestande het die tussentydse regering die gesin in Augustus na Tobolsk in die Oeralgebergte gestuur totdat hulle in die lente van 1918 via Japan oorsee kon gaan. Daar het hulle redelik gerieflik in die voormalige goewerneur se woning gebly. In Oktober 1917 het die Bolsjewiste egter die tussentydse regering oorgeneem. Nikolaas was nie baie bekommerd nie, want Boris Solowijef, die man van Maria Raspoetin, was veronderstel om reddingspogings te organiseer, maar niks het daarvan gekom nie. Daar is gerugte dat Solowijef vir die Bolsjewiste of Duitsers, of albei, gewerk het.
Op 1 Maart 1918 is die gesin op soldaatrantsoene geplaas, wat beteken het die verlies van 10 lojale bediendes asook botter, koffie en ander luukses. Nikolaas en Aleksandra was geskok oor die nuus van die Verdrag van Brest-Litofsk, waarvolgens Rusland ingestem het om Pole, Finland, die Baltiese lande, Oekraïne, die Krim en die grootste deel van die Kaukasus af te staan. Wat hulle moed gegee het, was die geloof dat hulp op pad was.
Op 30 April 1918 is die Romanofs na hul finale bestemming gestuur: die dorp Jekaterinburg, waar hulle aangehou is in die Ipatijef-huis, die woning van die militêre ingenieur Nikolai Ipatijef.
Teregstelling
Daar is verskeie weergawes oor wat daarna gebeur het en historici het nog nie tot ’n finale vergelyk gekom nie.
Volgens die weergawe van Jakof Joerofski, die hooflaksman, is die gesin omtrent tweeuur die oggend van 17 Julie 1918 wakker gemaak; hulle het aangetrek en is na ’n kelderkamer agter die Ipatijef-huis geneem. Die voorwendsel was die gesin se veiligheid omdat Bolsjewistiese magte glo op pad na Jekaterinburg was en dalk op die huis sou skiet.
Saam met Nikolaas, Aleksandra en hul kinders was hul dokter en drie bediendes wat vrywillig by die gesin gebly het: die tsaar se persoonlike dokter, Ewgeni Botkin, Aleksandra se bediende, Anna Demidowa, die gesinskok, Iwan Charitonof, en die voetsoldaat Aleksei Troepp. ’n Vuurpeloton het intussen in ’n aangrensende vertrek byeengekom; dit het bestaan uit sewe Kommunistiese soldate van Sentraal-Europa en drie plaaslike Bolsjewiste, en was onder die bevel van Joerofski.
Terwyl die vuurpeloton die kamer binnegekom het, het Joerofski aangekondig die Oeral-sowjet van werkersafgevaardigdes het hulle ter dood veroordeel. Hy het daarna die tsaar trompop geskiet.
Die vuurpeloton het daarna die res van die mense geskiet. Die tsaar is eerste dood; Anastasia, Tatjana, Olga en Maria het die eerste sarsie skote oorleef. Die susters het 1,3 kg se diamante en edelgesteentes in hul klere weggesteek wat aanvanklik die skote en bajonetsteke afgeweer het. Hulle is daarna van naby in die kop geskiet.
Volgens ’n aankondiging van die Presidium van die Oeral-streeksowjet is sameswerings ontbloot om die gewese tsaar te bevry, teenrewolusionêre magte was op pad na Jekaterinburg en die oudtsaar was skuldig aan onvergeeflike misdade teen die nasie.
"In die lig van die vyand se nabyheid aan Jekaterinburg en die Tsjeka se ontbloting van ’n ernstige Wit Leër-sameswering om die gewese tsaar en sy gesin te ontvoer... In die lig van die nadering van die Rooi hoofstad van die Oeralgebergte deur teenrewolusionêre groepe en die moontlikheid dat die gekroonde tiran ’n verhoor deur die volk sal vryspring (’n sameswering deur die Wit Leër om hom en sy gesin te ontvoer is blootgelê en die ooreenstemmende dokumente sal gepubliseer word), het die Presidium van die Oeral-streeksowjet, in die vervulling van die wil van die Rewolusie, besluit om die gewese tsaar Nikolai Romanof te skiet wat skuldig is aan tallose, bloedige, gewelddadige handelings teen die Russiese volk."
Identifikasie
In 1979 het die amateur-argeoloog Aleksander Awdonin naby Swerdlofsk (Jekaterinburg) afgekom op die oorskot van Nikolaas II, sy vrou en drie van hul dogters, asook dié van die vier mense wat saam met hulle vermoor is.
In Januarie 1998 is die oorskot, wat onder ’n grondpad naby Jekaterinburg opgegrawe is, amptelik uitgeken as dié van Nikolaas en sy gesin (uitsluitende een van die dogters en Aleksei). Die identifikasie, insluitende vergelykings van hul DNS met dié van lewende familielede, is uitgevoer deur aparte Russiese, Britse en Amerikaanse wetenskaplikes en hulle het bevind dit is oortuigend.
In Julie 2007 het ’n amateur-historikus die bene van ’n seun en jong meisie naby Jekaterinburg ontdek. Aanklaers het die ondersoek na die dood van die keiserlike gesin heropen en in April 2008 is in DNS-toetse deur ’n Amerikaanse laboratorium bevind die bene behoort aan Nikolaas se twee kinders Aleksei en Maria, volgens Russiese nuusagentskappe. Dieselfde dag het Russiese owerhede aangekondig die oorskot van die hele familie is uitgeken.
Op 1 Oktober 2008 het die Russiese hooggeregshof bevind Nikolaas II en sy gesin was die slagoffers van politieke vervolging en hul naam moet in ere herstel word. In Maart 2009 is die resultate van die DNS-toetse gepubliseer; dit het bevestig dat die twee liggame wat in 2007 ontdek is, dié van Aleksei en Maria is.
Begrafnis
Ná die DNS-toetse van 1998 is die oorskot van die keiser en sy gesin op 17 Julie 1998 uit die Katedraal van Petrus en Paulus in Sint Petersburg begrawe, presies 80 jaar ná hul teregstelling. Die seremonie is deur die destydse Russiese president, Boris Jeltsin, bygewoon. Hy het gesê: "Vandag is ’n historiese dag vir Rusland. Ons het baie jare lank geswyg oor hierdie afgryslike misdaad, maar die waarheid moes uitkom."
Heiligverklaring
In 1981 het die Russies-Ortodokse Kerk Buite Rusland Nikolaas en sy gesin erken as martelaar-heiliges. Op 14 Augustus 2000 het die sinode van die Russies-Ortodokse Kerk in Rusland hulle ook as heiliges erken – maar nie as martelare nie omdat hul dood nie regstreeks uit hul Christelike geloof gespruit het nie. In plaas daarvan is hulle as "verduurders van lyding" heilig verklaar.
Nikolaas se heiligverklaring was egter omstrede. Die Russies-Ortodokse Kerk Buite Rusland was in 1981 verdeeld daaroor, want sommige lede het gemeen hy was ’n swak heerser en kon nie die opkoms van die Bolsjewiste keer nie. Een priester het uitgewys martelaarskap in die Russies-Ortodokse Kerk het niks te doen met die martelaar se persoonlike optrede nie, maar eerder met die manier waarop hy of sy gesterf het.
Die Russies-Ortodokse Kerk in Rusland het die gesin se klassifikasie as martelare verwerp omdat hulle nie spesifiek vir hul geloof vermoor is nie. Sommige mense in albei kerke was ook teen die heiligverklaring gekant omdat hulle hom as ’n swak keiser beskou het wie se onbekwaamheid gelei het tot die Russiese Rewolusie en die lyding van sy volk; hulle het hom gedeeltelik blameer vir sy eie dood en dié van sy vrou, kinders en bediendes. Dit het nie vir hulle saak gemaak dat hy in sy privaat lewe ’n saggeaarde man en goeie eggenoot en pa was, of ’n leier wat opregte meegevoel met die kleinboere gehad het nie.
Ondanks die oorspronklike teenkanting het die Russies-Ortodokse Kerk in Rusland hulle erken as verduurders van lyding, of mense wat hul dood met Christelike nederigheid tegemoetgegaan het. Die Kerk erken egter nie die bene wat in die Katedraal van Petrus en Paulus begrawe is, as dié van die keiserlike gesin nie.
Nalatenskap
Nikolaas word oor die algemeen beskou as onbekwaam vir die enorme taak om die uitgestrekte Russiese Ryk te regeer. Die historikus Barbara Tuchman gee ’n verdoemende evaluasie van sy bewind en sê hy het net een idee van regeer gehad – om die absolute monargie wat hy van sy pa geërf het, ongeskonde te hou. Volgens haar het hy nie die intellek, energie en opleiding gehad wat sy amp vereis het nie en het hy "staatgemaak op persoonlike gunstelinge, nukke, koppigheid en ander metodes van ’n leëkop-outokraat". Sy meen sy beeld van onverstoorbaarheid was inderwaarheid traak-my-nieagtigheid. "Toe ’n telegram vir hom gebring word wat hom inlig oor die uitwissing van die Russiese vloot by Tsushima, het hy dit gelees, in sy sak gedruk en verder tennis gespeel."
Nikolaas het wydverspreide kritiek in Rusland gekry ná die oorwinning van die rewolusionêre. Pawel Bikof, wat in Rusland die eerste volle weergawe van die val van die tsaar geskryf het, het Nikolaas beskryf as "’n tiran wat met sy lewe geboet het vir die eeue lange onderdrukking en despotiese regering van sy voorouers oor die Russiese volk, oor die verarmde en bloeddeurweekte land". Sowjet-historici het gemeen Nikolaas was nie geskik om ’n staatsman te wees nie, en dat hy ’n swak wil gehad het en deur avontuurlustige magte gemanipuleer is. Sy bewind is veroordeel weens die oormatige gebruik van die weermag, polisie en howe om die rewolusionêre beweging te vernietig. Hy is daarvoor gekritiseer dat hy nasionalisme en chauvinisme aangewakker het. Tydens die 1905-rewolusie was hy bekend as "Bloedige Nikolaas". Sy bewind is beskou as ’n tyd van lyding vir die Russe.
Robert K. Massie gee ’n simpatieker beeld van die tsaar. Hy sê daar is steeds mense wat daarop aandring dat hy "Bloedige Nikolaas" was. Hy word algemeen beskryf as vlak, swak en dom – ’n eendimensionele figuur wat lamlendig oor die laaste dae van ’n korrupte en verbrokkelende stelsel gewaak het. Volgens hom erken historici dat Nikolaas ’n "goeie man" was – daar is genoeg historiese bewyse van sy persoonlike sjarme, sagmoedigheid, liefde vir sy familie, diepe geloof en sterk Russiese patriotisme – maar hulle reken persoonlike faktore is onbelangrik; wat saak maak, is dat Nikolaas ’n swak tsaar was... "Die tragedie van Nikolaas II was basies dat hy op die verkeerde plek in die geskiedenis verskyn."
Parus
Parus is 'n genus van voëls in die familie van mese (Paridae) wat aan die orde van sangvoëls (Passeriformes) behoort.
Louis Luyt
Dr. Louis Luyt (18 Junie 1932 – 1 Februarie 2013) was ’n Suid-Afrikaanse sakeman en voormalige politikus en rugbyadministrateur. Luyt het vir hom naam gemaak as ’n jong rugbyster; hy het daarna die maatskappye Triomf Kunsmis en Luyt Brouerye gestig; en het beheer oor die Ellispark-stadion in Johannesburg namens die TRVU (Transvaalse Rugby Voetbalunie) oorgeneem in 1984. Luyt het veral bekendheid verwerf deur sy betrokkenheid by die Inligtingsdebakel van 1978 en sy beweerde finansiering om The Citizen-tabletkoerant namens die regering op die been te bring.
Biografie
Oswald Louis Petrus Poleÿ Luyt is op 18 Junie 1932 op Britstown, Noord-Kaap, Suid-Afrika gebore.