cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Demografie van die Verenigde Koninkryk
Suid-Afrikaners
Die Suid-Afrikaanse bevolking in die Verenigde Koninkryk is een van die snelgroeiendste groepe in die land. Die meeste bly in Londen, maar baie ook in die ooste en suide van Engeland. Baie mense dink dat daar meer as een miljoen Suid-Afrikaners in die V.K. bly waarvan sowat 'n halfmiljoen in Londen woon. Daar is egter net 140 000 in die V.K. en net 45 000 in Londen. Baie jongmense uit Suid-Afrika werk ’n jaar of twee in die land, maar keer dan weer na hulle vaderland terug. Die meeste van die Suid-Afrikaners is wit, en die meeste Engelssprekend, maar daar is ook 'n groot Afrikaanse bevolking. Die swart Suid-Afrikaanse bevolking neem ook stadigaan toe. Die meeste van die Suid-Afrikaners is Christene, maar daar is ook ’n Joodse komponent. Suid-Afrikaners migreer veral na die V.K. weens die misdaadsituasie in Suid-Afrika.
Zimbabwiërs (Rhodesiërs)
Mense wat het uit Rhodesië na die V.K. gekom het, word Rhodies genoem en dié wat uit die onafhanklike Zimbabwe gekom het, Zimbies. Die meeste van die Rhodies is wit, maar baie van die Zimbies is ook swart. Die Zimbabwiese bevolking in die V.K. was net 21 427 in 1991, maar volgens huidige skattings is dit meer as 200 000. Die meeste praat Engels en is Christene. Die Zimbabwiërs in die V.K. is baie soos die Suid-Afrikaners wat in die V.K. bly. Die helfte bly in Londen, en die meeste in die suidooste van Engeland.
Erhard Milch
Erhard Milch (30 Maart 1892 - 25 Januarie 1972) was 'n Duitse veldmaarskalk wat toesig gehou het oor die ontwikkeling van die Luftwaffe as deel van die herbewapening van Nazi-Duitsland na die Eerste Wêreldoorlog. Tydens die Tweede Wêreldoorlog was hy verantwoordelik vir die vervaardiging van vliegtuie.
Hy is in 1947 skuldig bevind aan oorlogsmisdade deur die Amerikaanse militêre hof tydens die Milch-verhoor. Hy is tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis; maar is in 1954 weer vrygelaat.
Hudson Leick
Hudson Leick (gebore 9 Mei 1969) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Chill Factor (1999) en Blood Type (2018), en in die televisiereeks Hercules: The Legendary Journeys (1995).
Villa Tugendhat
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Villa Tugendhat
in Brno, Tsjeggië
Verdiepings
3
Voltooiing
1929–1930
Argitek
Ludwig Mies van der Rohe
Opdraggewers
Fritz en Grete Tugendhat
Argitektoniese besonderheid
Konstruksie met staalskelet sonder gewigdraende mure, filigrane staalsuile
Villa Tugendhat is 'n privaat woonhuis wat volgens 'n ontwerp van die Duits-Amerikaanse argitek Ludwig Mies van der Rohe (1886–1969) tussen 1929 en 1930 vir die entrepreneurs-egpaar Fritz en Grete Tugendhat, die ouers van die Duitse filosoof Ernst Tugendhat en die kunshistorikus Daniela Hammer-Tugendhat, in Černá Pole, 'n welgestelde noordelike buurt van Brno in Tsjeggo-Slowakye (tans Tsjeggië), van gewapende beton gebou is. Die gebou word as 'n baanbrekende prototipe van modernistiese boukuns in Europa beskou en het saam met Mies van der Rohe se befaamde Duitse uitstallingspawiljoen vir die Wêreldtentoonstelling van 1929 in Barcelona ontstaan, soos uit die ooreenstemmende gebruik van staalsuile sowel as edele materiale en meubels, oop ruimtes en die plat dakkonstruksie blyk. Binne die argitek se Europese werkperiode was Villa Tugendhat die beduidendste funksionalistiese ontwerp.
Villa Tugendhat is die mees bekende voorbeeld van modernistiese boukuns in Brno – en die enigste moderne gebou in Tsjeggië wat deur Unesco as wêrelderfenis gelys is. Sy innovatiewe ontwerp, waarvoor 'n met bakstene versterkte staalskelet sonder gewigdraende mure gebruik is om Mies van der Rohe se nuwe informele konsep van 'n maklik aanpasbare oop ruimte met groot vensterfronte, wat perfek in sy natuurlike omgewing pas, te verwesenlik, was 'n mylpaal wat van Villa Tugendhat een van die ikone van moderne residensiële argitektuur gemaak het – saam met Corbusier se Villa Savoye, Frank Lloyd Wright se Robie House en Hans Scharoun se Haus Schminke.
Bush (Britse rockgroep)
Bush is 'n Britse rockgroep wat in 1992 in Londen, Engeland gestig is. Hulle bestaan tans uit hoofsanger en ritmekitaarspeler Gavin Rossdale, hoof-kitaarspeler Chris Traynor, baskitaarspeler Corey Britz, en Robin Goodridge op tromme.
Botox
Botox is ’n produk (handelsmerk) wat die spiere laat verslap. Dit kan byvoorbeeld in die vel rondom iemand se oë ingespuit word sodat fyn plooitjies verdwyn en die vel jonger lyk.
Botox word van botulinumtoksien (Clostridium botulinum-toxine of BTX) gemaak. Dit is 'n neurotoksiese gif wat deur die bakterie Clostridium botulinum geproduseer word. Ander bakterieë wat botulinumtoksien kan produseer is C.butyricum, C.baratii en C.argentinense. Dit is 'n proteïen wat op senuweeselle inwerk. Voedsel wat met hierdie bakterieë besmet is kan, deur die teenwoordigheid van botulinumtoksien, botulisme veroorsaak.
Henry Gilbert (akteur)
Henry Gilbert (4 April 1913 – 29 Januarie 1973) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Einer Frau muß man alles verzeih'n (1931) en Song of Norway (1970), en in die televisiereekse Doctor Who (1963) en 199 Park Lane (1965).
Michael Traynor (akteur)
Michael Traynor (gebore 12 Desember 1975) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Thinning (2016) en in die televisiereekse The Walking Dead (2010), The Fosters (2013), en Rectify (2013).
Eduard von Böhm-Ermolli
Eduard Freiherr von Böhm-Ermolli (12 Februarie 1856 - 9 Desember 1941) was 'n Oostenrykse generaal tydens die Eerste Wêreldoorlog in die Oostenryk-Hongaarse leër en het in rang tot veldmaarskalk gevorder. Hy was die hoof van die Tweede Leër en het gedurende die hele konflik hoofsaaklik aan die front by Galicië in Oos-Europa geveg. Op 30 Oktober 1940 word Böhm-Ermolli tot 'n Duitse Generalfeldmarschall bevorder. Hy sterf in 1941.
Hupsipule
Hupsipule (Grieks: Ὑψιπύλη ) is 'n figuur uit die Griekse mitologie. Sy was die dogter van die koning van Lemnos, Toas, en Murina. Die erkenning tussen ma en seuns is deur die "Goue wingerdstok", 'n geskenk van Dionisos aan sy seun Toas, vergemaklik. Hy het dit vir sy kleinkinders gegee as bewys van hul afkoms op hulle soektog na hulle ma.
Omdat Afrodite van mening was dat haar heiligdomme op Lemnos verwaarloos is, het sy al die vroue van die eiland, met 'n slegte mondreuk gestraf. As gevolg hiervan het hulle mans hulle vermy en hulle eerder met hulle Thraciese slavinne vermaak. Die jaloerse vroue het toe een nag al die manlike inwoners van die eiland doodgemaak. Slegs Toas, wat deur sy dogter Hupsipule weggesteek is, het oorleef. Hupsipule het toe koningin van die eiland geword.
Kort ná die slagting het die Argonoute op pad na Kolchis op die eiland gerus en 'n paar maande by die vroue van die eiland deurgebring. Hul leier, Jason, het Hupsipule swanger gemaak en belowe ewige trou belowe. Hupsipule het die lewe aan die tweeling Euneos en Deipulos geskenk. Jason het hom egter uit die voete gemaak en het sy belofte vergeet.
Toe die vroue van Lemnos ontdek dat Hupsipule haar vader se lewe gered het, het hulle hul koningin en die tweeling van die eiland af verdryf. Hulle is deur seerowers gevange geneem en aan Lukurgos, die koning van Nemea, verkoop. Hupsipule is toe met die opvoeding van die kroonprins Ofeltes (soms ook Archemoros genoem) toevertrou.
Toe die Sewe teen Thebe deur Nemea kom, het Hupsipule hulle 'n fontein gaan wys en die kind Ofeltes sonder toesig gelos. Ofeltes is toe deur 'n slang gebyt en het gesterf. Adrastos het Hupsipule toe teen die wraak van Lukurgos beskerm.
Def Leppard
Def Leppard is 'n Engelse rockgroep wat in 1977 in Sheffield gestig is as deel van die Britse heavy metal-beweging.
Teresa Teng
Teresa Teng, Teng Li-Chun of Deng Lijun (29 Januarie 1953 – 8 Mei 1995) was 'n Taiwannese popsanger. Sy was bekend vir haar volksliedjies en romantiese ballades. Oor haar leeftyd het sy nie net liedjies in haar moedertaal (Mandaryns) opgeneem nie, maar ook in Taiwannees, Kantonees, Japannees, Indonesies en Engels.
Teng, 'n lewenslange asmalyer, is in 1995 aan 'n ernstige respiratoriese aanval op vakansie in Thailand oorlede. Sy was 42.
Tiu
Tiu kan na een van die volgende verwys:
Bruinpylstormvoël
Die Bruinpylstormvoël (Puffinus carneipes) is 'n stormvoël wat skaars is en aan die ooskus van Suid-Afrika gesien word. Die voël is 45 – 50 cm groot en weeg 550 - 680 g met 'n vlerkspan van 98 - 108 sentimeter. In Engels staan die voël bekend as Flesh-footed shearwater. Die voël broei op die gematigde eilande in die Indiese Oseaan en om Australië en Nieu-Seeland.
Sentech
In 'n verslag wat in Augustus 1995 gepubliseer is beveel die Onafhanklike Uitsaaiowerheid (OUO) aan dat Sentech van die SAUK geskei en 'n publieke maatskappy moet word. Die verslag was in Maart 1996 deur die Suid-Afrikaanse Regering goedgekeur en die wetgewing om die aanbevelings te implementeer is in November 1996 deur die Parlement aanvaar.
Sentech word tans bedryf as 'n kommersiële onderneming wat deur die Regering van Suid-Afrika via die Suid-Afrikaanse Ministerie van Kommunikasie besit word.
'n Volledige lys van Suid-Afrikaanse radio- en televisiefrekwensies is beskikbaar op Sentech se webwerf.
Donny Osmond
Donny Osmond (gebore 9 Desember 1957) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Goin' Coconuts (1978) en Mulan (1998), en in die televisiereeks Donny and Marie (1975).
Harry Beaumont
Harry Beaumont (10 Februarie 1888 – 22 Desember 1966) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Brown of Harvard (1918), The Little Rowdy (1919), June Madness (1922), en The Broadway Melody (1929).
R329 (Suid-Afrika)
Die R329 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat Willowmore in die weste met Wolwefontein ('n spoorweghalte) verbind. Dit sluit verder by die R75 aan wat tot by Uitenhage strek.
Die roete begin net noord van Willowmore, vanaf die N9-nasionale pad. Die pad gaan dan oos, net noord van die Baviaanskloofberge en na ongeveer 30 km tak die R337 pad af. Na 60 km word Steytlerville bereik, na nog 30 km in 'n ooswaartse rigting tak die R338 af en 25 km verder word die R75 bereik.
Bostaaibos
Die boom se FSA-nommer is 380.
Erica paludicola
Erica paludicola is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap waar dit voorkom in die Kaapse Skiereiland, van Noordhoekpiek tot by Silwermynvallei. Daar is twee subpopulasies. Die populasie by Silwermyn was groot maar padkonstruksie, indringerplante, besoedelde stormwater en vure in 2000 het tot gevolg dat die populasie hier nou minder as 130 plante is. Die habitat word steeds bedreig deur voorstedelike ontwikkeling, indringerplante en besoedelde stormwater.
Joe Gilgun
Joe Gilgun (gebore 9 Maart 1984) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente This Is England (2006), Harry Brown (2009), Lockout (2012), en The Last Witch Hunter (2015).
Erica paniculata
Erica paniculata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Toas (seun van Dionusos)
Toas (Grieks: Θόας, die Vinnige), die seun van Dionusos en Ariadne, was 'n koning van Lemnos in die Griekse mitologie. Hy was die vader van Hupsipule en die broer van Stafulos, Enopion en Peparetos.
Malbaartjie
Die Malbaartjie (Puffinus griseus) is 'n stormvoël wat algemeen is (volopste Mei tot September) aan die kus van Suid-Afrika. Die voël is 40 – 46 cm groot en weeg 700 - 950 g met 'n vlerkspan van 94 - 106 sentimeter. In Engels staan die voël bekend as Sooty shearwater. Die voël broei op die subantarktiese eilande, meestal om Nieu-Seeland.
Toas (seun van Dionusos)
Toas was 'n generaal van Radamantos. Vir sy getroue dienste het Radamantos die eiland Lemnos aan hom geskenk. Toas is die stigter van die stad Lemnos (Murina), en ook die eerste koning van die eiland. Sy vrou se naam was Murina, en hy is die vader van Hupsipule. Toe die vroue van Lemnos al die mans op die eiland doodmaak, het Hupsipule haar vader gespaar. Volgens die legende het sy hom weggesteek, maar die vroue van Lemnos het hom gevind en doodgemaak. As straf het hulle Hupsipule aan Lukurgos verkoop. Nog 'n weergawe van die legende lui dat Hupsipule haar vader in 'n boks weggesteek het wat sy toe in die see gegooi het. Die vissers van die eiland Enoe het hom gered en na hulle eiland gebring. Daar het hy met die nimf Enoe getrou en die vader van Sikinos geword. 'n Derde weergawe van die legende berig dat hy by Chios, die eiland van sy broer, Enopion, uitgekom het en toe oor daardie eiland geregeer het.
Van sy vader Dionusus, het hy 'n heilige kleed en twee silwerbekers ontvang. Hy het hulle aan sy dogter nagelaat.
Adriana Lima
Adriana Franceska Lima (gebore 12 Junie 1981) is 'n Brasiliaanse fotomodel. Sy is veral bekend vir haar modelwerk met Victoria's Secret en Maybelline.
Vroeë lewe
Adriana is in die Noord-Oostelike kusdorpie van Salvador, Bahia, Brasilië gebore. Sy is die dogter van Nelson Torres en Maria da Graça Lima.
Loopbaan as fotomodel
Sy is ontdek in 'n winkelsentrum toe sy 13 jaar oud was. Toe sy 15 was, het sy die Brasiliaanse Ford Supermodel of the World Search kompetisie gewen, en die volgende jaar, 1996 het sy tweede gekom in die Ford Supermodel of the World kompetisie. Drie jaar later het sy na New York, VSA gegaan en daar gebly.
Cherami Leigh
Cherami Leigh (gebore 19 Julie 1988) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Fast Food Nation (2006) en Not Cool (2014).
Vlag van Nieu-Seeland
Die nasionale vlag van Nieu-Seeland is in 1869 ontwerp en amptelik op 12 Junie 1902 aanvaar. Die vlag vertoon ’n Blou Britse vaandel met vier vyfpuntige rooi sterre met wit fraiings wat die Suiderkruis voorstel.
Nieu-Seeland se eerste vlag, die vlag van die Verenigde Stamme van Nieu-Seeland, is aanvaar voordat Nieu-Seeland ’n Britse kolonie geword het. Dit is gekies deur ’n vergadering van Māori-hoofmanne in 1834 en het uit ’n Kruis van Sint Joris met ’n ander kruis in die skildhoek met vier sterre op ’n blou veld bestaan. Met die stigting van die kolonie in 1841 het die gebruik van Britse vaandels begin. Die huidige vlag was ontwerp en aanvaar vir beperkte gebruik in 1869 en het in 1902 die amptelike vlag geword. Dit is die Britse Blou vaandel, waarin ’n gestileerde voorstelling van die Suiderkruis is wat die vier grootste sterre uitbeeld. Elke ster verskil effens van die ander in grootte. Die Union Jack in die skildhoek herinner aan Nieu-Seeland se koloniale bande met die Verenigde Koninkryk en sy lidmaatskap in die Britse Statebond.
Die verhouding van die vlag is 1:2 en die kleure is rooi (Pantone 186C), blou (Pantone 280C), en wit. Die verhouding en kleure is identies aan die Union Jack.
Ontwerp
Die amptelike vlag van Nieu-Seeland word gedefinieer in Nieu-Seeland se Vlagwet van 1981.
Simboliek
Die Nieu-Seelandse vlag maak gebruik van twee prominente kenmerke: die Union Jack en die Suiderkruis. Daar word dikwels aanvaar dat die Union Jack verwys na Nieu-Seeland se geskiedenis as ’n Britse kolonie, terwyl ’n meer geskiedkundige verwysing sal aandui dat dit eerder verwys na Nieu-Seeland se lojaliteit teenoor die Britse kroon. Die vier rooi sterre aan die wapperkant van die vlag verteenwoordig die sterre van die Suiderkruis. Die Suiderkruis is die helderste konstellasie sigbaar in die Suidelike Halfrond en is sedert die aanvangsdae van Britse kolonialisering in dié lande gebruik om Australië en Nieu-Seeland te verteenwoordig. Die vier sterre is vyfpuntig.
In teenstelling met ander Suiderkruisvlae soos dié van Australië, Brasilië, Papoea-Nieu-Guinee en Samoa toon Nieu-Seeland se vlag nie die Epsilon Crucis, die kleinste van die Suiderkruissterre, nie.
Vlag van die Verenigde Stamme
Die behoefte aan ’n vlag vir Nieu-Seeland het die eerste keer duidelik geword toe die handelskip Sir George Murray, wat in Hokianga gebou is, in die hawe van Sydney deur doeane-amptenare in beslag geneem is. Die skip het sonder ’n vlag geseil, wat ’n skending van die Britse seevaartwette was. In dié tyd was Nieu-Seeland nie ’n kolonie nie en het die land ook geen vlag besit nie. Onder die passasiers was twee belangrike Māori-leiers, moontlik Patuone en Taonui. Die skip se aanhouding is dus as ’n vernedering van die Māori-volk beskou. Tensy ’n vlag gekies is, sou die doeane voortgaan om skepe in beslag te neem.
Die vlag word nog steeds aan die Waitanga-vlagpaal gehys en is sigbaar op Waitangi-dag, elke 6 Februarie.
Union Jack
Ná die ondertekening van die verdrag van Waitangi is die Britse Union Jack gebruik, terwyl die voormalige vlag van die Verenigde Stamme nog steeds gebruik is deur ’n aantal Nieu-Seelandse skepe en in baie gevalle ook op land. So het die “New Zealand Company” in Wellington voortgegaan om die vlag van die Verenigde Stamme te gebruik, totdat goewerneur William Hobson in Mei 1840 beveel het dat dit vervang moes word (na aanleiding van sy verklaring van Britse soewereiniteit).
Vlae wat gebaseer is op verskeie blou vaandels
Die eerste vlag van Nieu-Seeland wat gebaseer is op die Blou Britse vaandel is in 1867 bekendgestel volgens die Koloniale Vlootverdedigingswet van 1865, wat van alle skepe van koloniale regerings vereis om ’n gewysigde blou vaandel met ’n koloniale kenteken te gebruik. Nieu-Seeland het destyds nie ’n eie koloniale kenteken of ’n wapen gehad nie en dus is net die letters “NZ” vir die Engelse naam New Zealand by die blou vaandel bygevoeg.
In 1869 het die eerste luitenant van die Royal Navy-skip HMS Blanche, Albert Hastings Markham, ’n ontwerp vir ’n nasionale vaandel voorgelê aan Sir George Bowen, die goewerneur van Nieu-Seeland. Sy ontwerp, wat die Suiderkruis gebruik, is goedgekeur. Dit is aanvanklik net op regeringskepe gebruik, maar is in ’n oplewing van patriotisme na die Anglo-Boereoorlog aanvaar as die de facto nasionale vlag in 1902. Om die verwarring tussen die verskillende ontwerpe van die vlag te beëindig, het die liberale regering die Ensign and Code Signals Bill goedgekeur, wat deur koning Edward VII op 24 Maart 1902 aanvaar is en die vlag as Nieu-Seeland se nasionale vlag verklaar. Medaljes wat toegeken is aan soldate wat in die Tweede Vryheidsoorlog geveg het, bevat die ontwerp van die vlag van die Verenigde Stamme, wat daarop dui dat dié vlag destyds wyd gebruik is in Nieu-Seeland.
Wetgewing
Die nasionale vlag is volgens wet gedefinieer as “die simbool van die koninkryk, die regering en die mense van Nieu-Seeland” en, soos die meeste ander wette, kan dit slegs verander word deur ’n volstrekte meerderheid stemme in die parlement.
Aansoek vir verankering
In Maart 1994 het die eerste minister van Nieu-Seeland, Jim Bolger, verklaar dat hy die verandering na ’n Nieu-Seelandse republiek sal ondersteun. In reaksie hierop het die Christen-demokratiese parlementslid Graeme Lee ’n Vlae-, Liedere-, Embleme- en Namebeskermingswysigingswetsontwerp aangekondig. Indien die wetsontwerp aangeneem is, sou dit die wet, wat die vlag en die volkslied van Nieu-Seeland vaslê, slegs met ’n meerderheid van 65 persent in die parlement veranderbaar maak. Die wetsontwerp het sy eerste lesing geslaag, maar is verslaan in die tweede lesing met 26 teen 37 stemme.
Vlagdebat
Die debat oor die behoud of verandering van die Nieu-Seelandse vlag het voor Mei 1973 begin, toe ’n opdrag om die vlag te verander nie deur die Arbeidersparty by hul nasionale konferensie aanvaar is nie. In November 1979 het die minister van binnelandse sake, Allan Highet, voorgestel dat die ontwerp van die vlag verander behoort te word en het ’n kunstenaar gesoek wat ’n nuwe vlag, met die silwervaring op, sal ontwerp. Die voorstel het egter min ondersteuning gekry. In 1998 het die eerste minister Jenny Shipley die oproep van die minister vir kulturele sake, Marie Hasler, om ’n verandering van die vlag gesteun. Shipley het saam met die Nieu-Seelandse Toerismeraad die kwasi-nasionale silwervaring-vlag, wat ’n wit silwervaring op ’n swart agtergrond uitbeeld, as ’n moontlike alternatiewe vlag na die voorbeeld van Kanada se Esdoringblaar-vlag ondersteun. Op 5 Augustus 2010 het Charles Chauvel, parlementslid van die Arbeidersparty, ’n wetsontwerp vir ’n raadplegende kommissie geloods deur ’n referendum oor die vlag van Nieu-Seeland aan te kondig. In Februarie 2015 is berig dat Nieu-Seeland moontlik ’n vlagreferendum kan hou voor die einde van die jaar en dat ’n besluit vroeg in 2016 geneem kan word.
Referendums in 2015–16
Op 11 Maart 2014 het die destydse eerste minister, John Key, tydens ’n toespraak sy voorneme vir ’n referendum oor die aanneming van ’n nuwe vlag tydens die volgende parlementêre termyne aangekondig. Na aanleiding van die Nasionale Party se herverkiesing is die details van die twee referendums aangekondig. Die eerste referendum is ingestel vir November 2015, waarin kiesers vir een van vyf voorgestelde ontwerpe kon stem. In die tweede referendum van Maart 2016 sal die kiesers tussen die verkose ontwerp en die huidige vlag kies.
In die geval dat die vlag verander sal word, het die Nieu-Seelandse vlagreferendumswet bepaal dat die huidige vlag (beskryf as die “1902-vlag”) van Nieu-Seeland in gebruik sal bly en erken is “as ’n vlag van historiese belang”. Amptelike dokumente wat die huidige vlag toon, soos bestuurderslisensies, sal geldig bly en vervang word deur vanselfsprekend (soos hernuwing van bestuurderslisensies).
Op 11 Desember 2015 is die voorlopige uitslae van die eerste referendum aangekondig. Die blou en swart ontwerp met ’n silwervaring en rooi sterre, was die verkose vlag. Hierdie vlagontwerp het die tweede referendum nie gewen nie nadat die uitslae getoon het dat die huidige vlag gekies is as die vlag van Nieu-Seeland. 56,6% was ten gunste vir die huidige vlag, met ’n stempersentasie van 67,3%. 43,2% was ten gunste vir die goedkeuring van die Lockwood-ontwerp.
Ander vlae
Bykomend tot die Blou Vaandel-vlag is daar verskeie ander Nieu-Seelandse vlae, insluitende die Māori-vlag en die vlae van die nasionale beskermingseenheid. Die ontwerp van die Nieu-Seelandse vlag is ’n geskilpunt in Nieu-Seeland wat hand-aan-hand loop met die optrede van die sogenaamde “Republikeinse Beweging” in dié land.
Soortgelyke vlae
Die vlag van Nieu-Seeland was die eerste nasionale vlag wat die sterre van die Suiderkruis gebruik, en bly eiesoortig as die enigste nasionale vlag wat slegs die sterre van die konstellasie wat eintlik die kruis self vorm, insluit.
Die Australiese vlag, wat in 1901 aanvaar is, gebruik die Union Jack in die skildhoek en die Suiderkruis op die wapperkant. Die kruis op die Nieu-Seelandse vlag is saamgestel uit die vier primêre sterre van die Suiderkruis, elk ’n rooi vyf-puntige ster met ’n wit fraiing. Die Australiese vlag het ses wit sterre, waarvan vyf sewe-puntig is (die Gemenebes-ster) en ’n vyf-puntige ster, Epsilon Crucis, die kleiner ster van die Suiderkruis wat nie deel van die werklike kruis self vorm nie is ook ingesluit. Australië se vlag het ’n groot Statebond-ster onder die Union Jack omdat dit ’n simbool van Australië is.
Baie andere vlae bevat ook die Suiderkruis as embleem, sommige dateer so lank terug soos die nasionale koloniale vlag van Australië van 1823/24.
Kraakbeen
Kraakbeen is 'n spesiale vorm van bindweefsel met 'n elastiese karakter as gevolg van eienskappe van die ekstrasellulêre matriks. Kraakbeen kan groot druk weerstaan, maar het weinig trekvastheid, in teenstelling tot beenmateriaal. Kraakbeen word in drie tipes ingedeel: hyaliene kraakbeen, elastiese kraakbeen, en fibreuse kraakbeen.
Kraakbeen is te vinde in vele gebiede van die liggaam, met inbegrip van die artikule oppervlak van die skeletsbene, die ribbekas, die oor, die neus, die bronchiale buise en die tussenwerwelskywe. Die meganiese eienskappe is intermediêr tussen been en digte bindweefsel.
In teenstelling tot ander bindweefsels, bevat kraakbeen geen bloedvate nie. Die chondrocyte word deur diffusie gevoed, geholpe deur die pompende aksie wat deur kompressie van die artikulêre kraakbeen of fleksie van die elastiese kraakbeen gegenereer word. In vergelyking tot ander bindweefsels groei en herstel kraakbeen stadiger.
Toorberg (berg)
Toorberg is 'n berg op die Van Heerden-familieplaas Doornbosch geleë, op die grens tussen Graaff-Reinet en Murraysburg en op die rand van die Kamdeboo. Die omgewing word die Sneeuberge genoem, want in die winter lê dit wit van die kapok. Die berg is meestal bekend omdat dit as ruimte dien waarin Etienne van Heerden se roman, Toorberg, afspeel.
Wes-Siberiese ekonomiese streek
Die Wes-Siberiese ekonomiese streek (Russies: За́падно-Сиби́рский экономи́ческий райо́н, Zapadno-Sibirski ekonomitsjeski rajon) is een van 12 ekonomiese streke van Rusland. Die grootste stede is Nowosibirsk, Omsk, Barnaoel, Nowokoeznetsk, Tjoemen, Tomsk en Kemerowo.
Die streek is 2 427 200 km2 groot, wat ’n kwart van die grootte van Europa is. In die noorde bestaan dit uit ’n yl bevolkte moerasagtige laagland en in die suide uit ’n heuwelagtige gebied. Die bevolking is 14,8 miljoen volgens die 2002-sensus. Sowat 71 persent van die mense woon in die stede en die gemiddelde bevolkingsdigtheid is 6/km2.
In Wes-Siberië word die grootste deel van die Russiese aardolie en aardgas herwin, asook groot voorrade steenkool. Die grootste aardolie- en aardgasvelde is in Chanto-Mansië en Jamalo-Nenetsië. Daar is ook ’n masjienbou- en chemiese nywerheid in die streek, en verbruikersartikels word vervaardig. Daar is verskeie groot damme met waterkragsentrales, waarvan die belangrikstes in Nowosibirsk en Kamen aan die Ob is.
Vir landbou is die swart grond (tsjernozjom) van Altai belangrik. Die belangrikste landbouprodukte is graan, rys, hawer, suikerbeet en vee.
Neotel
Neotel (SA) Bpk., voorheen SNO Telecommunications, is die tweede nasionale operateur (TNO) (Engels: SNO, vir Second National Operator) om vastelyn-telekommunikasiedienste in Suid-Afrika te lewer. Die maatskappy is op 31 Augustus 2006 in Kyalami in die noorde van Johannesburg bekendgestel. Neotel is die eerste maatskappy in Suid-Afrika wat direk met Telkom meeding in die vastelyn-telekommunikasiesektor.
Wes-Siberiese ekonomiese streek
Die Ob-Irtisj-rivierstelsel loop deur die streek en in die suide die Transsiberiese Spoorlyn en die Suid-Siberiese spoorlyne, met Barnaoel as ’n groot spoorknooppunt.
Deelgebiede
Die volgende deelgebiede val in die streek:
Cecil B. DeMille-prys
Die eerste vrou wat dit ontvang het, was Judy Garland in 1962 wat op 39-jarige ouderdom ook die jongste ontvanger nog is. Samuel Goldwyn was in 1973 op 93 die oudste. Die eerste Afro-Amerikaner wat dit gekry het, was Sidney Poitier in 1982.
Neotel
Die nuwe maatskappy kondig hulle besigheidsdienste op 15 November 2007, en hulle verbruikersdienste in Mei 2008 aan. Hulle besigheidsdienste sluit plaaslike en internasionale huurlyne (leased lines), asook 'n suite van stem-, data- (VPN), en Internetaanbiedings wat oor hulle versmelte, volgende-generasie netwerk gelewer word in. Hulle internasionale transitodienste was al vanaf September 2006 in die groothandel beskikbaar gewees. Hulle beplan om onder andere draadlose breëband tegnologieë in te span, wat nie net vir dataoordrag gebruik sal word nie, maar ook vir stemoordrag in die vorm van VOIP.
Cecil B. DeMille-prys
Ontvangers
* 2008 se Golden Globe-aand is gekanselleer weens die staking van die Amerikaanse Skrywersgilde die vorige jaar; die prys is oorgedra na die 2009-seremonie. ** Woody Allen se prys is deur Diane Keaton in ontvangs geneem.
Boom van die lewe (Bybel)
thumb|200px|’n Ruit van gebrandskilderde glas in die kerk St Mary the Virgin in Iffley, [[Oxfordshire (1995).]] Die boom van die lewe (Hebreeus: עֵץ הַחַיִּים, ‘êṣ ha-ḥayyîm) is ’n term wat in die Bybel gebruik word.
Neotel
Omstredenheid
Verskeie klagtes van gebruikers in verband met kontrakbreuk en swak diens word gelys op forums soos myADSL en hellopeter.com.
Geskiedenis
Die telekommnikasiewet is in 2001 gewysig om die sektor vir 'n mededinger oop te stel. Die aanvanklike aandeelhouers van die Tweede Nasionale Operateur (TNO) is geïdentifiseer as Eskom en Transnet. Die oorblywende aandele is vroeg in 2002 op die mark beskikbaar gestel. Die aandeelhouerooreenkoms is op 15 Augustus 2005 geteken. Na die ondertekening is die lisensie se terme en voorwaardes in Maart 2006 gefinaliseer, en die maatskappy amptelik in Augustus 2006 van stapel gestuur.
Boom van die lewe (Bybel)
In die Ou Testament word die boom die eerste keer in Genesis 2:9 beskryf as "in die middel van die tuin [van Eden]", saam met die boom van alle kennis. Ná die uitdrywing van die mens uit die tuin is gerubs oos van die tuin geplaas om toegang tot die boom te bewaak (Genesis 3:24) sodat die mens nie "sy hand uitsteek en die vrug van die boom van die lewe vat en daarvan eet en altyd bly lewe nie" (Genesis 3:22). Daar is al heelwat gedebatteer oor of die boom van die lewe en die boom van alle kennis dieselfde boom is.
Buite Genesis noem die Bybel die boom van die lewe (soms as "bron van lewe") in Spreuke 3:18, 11:30, 13:12 en 15:4, en in Openbaring 2:7 en 22:2,14,19.
Laerskool Goede Hoop, Mayfair
Die Laerskool Goede Hoop (dikwels ook Goedehoop geskryf) was ’n Afrikaansmediumskool in die Johannesburgse voorstad Mayfair.
Die skool het in 1990 gesluit weens ’n dalende leerdertal. In dié tyd het Mayfair, wat toe nog ’n blanke groepsgebied was, reeds ’n sogenaamde grys gebied geword met ’n groot Indiërbevolking. In Junie 1990 het die Transvaalse onderwysdepartement besluit om die skool aan die Raad van Afgevaardigdes oor te dra in die dringende behoefte aan Indiërskole in Sentraal-Johannesburg te voorsien. Omstreeks dieselfde tyd het ook die Engelsmedium Crown Reef Primary, ook ’n wit skool in Mayfair se omgewing, gesluit weens dieselfde probleem van ’n dalende leerdertal.
Laerskool Dirkie Uys, Orchards
Die Laerskool Dirkie Uys was ’n laerskool in die Johannesburgse voorstad Orchards.
Die skool het in 1928 ontstaan as die Norwoodse Afrikaansmediumskool. In 1929 is die naam verander na die Afrikaanse Laerskool Orchards. In 1933 is die naam weer verander, dié keer na die Laerskool Dirkie Uys, wat onderrig aan laerskoolleerlinge uit omliggende voorstede soos Norwood, Oaklands, Victoria, Orange Grove en Sydenham gebied het. Tot die jaar 2000 was die naam Dirkie Uys. Toe is die naam verander na Orchards Primary School en het die skool uitsluitlik Engelsmedium geword.
In 1994 het die skool net 165 leerlinge oorgehad. In 1995 het dit verander na ’n Afrikaanse en Engelse skool volgens die parallelmediummodel en teen 1997 het die leerlinge toegeneem tot 253, verdeel in afsonderlike Afrikaanse en Engelse klasse. Christo Lodder was die skoolhoof van 1992 tot 1998 tydens die omskakeling na die parallelmediummodel.
Vredespaal
'n Vredespaal is 'n handgemaakte monument wat die boodskap "Mag Vrede Seëvier op Aarde" gewoonlik in 4 of meer tale vertoon. Daar is tienduisende vredespale in 180 lande dwarsoor die wêreld toegewy as monumente vir vrede. Vredespale word meestal uit hout gemaak, maar kan ook van ander materiale soos byvoorbeeld kalksteen, vlekvrye staal of koper gemaak word.
Vredespale is aan talle internasionale organisasies en regerings aangebied, om 'n vredeskultuur in die wêreld te bevorder. Vredesliefhebbers van verskeie gelowe en regeringsorganisasies, asook ander bekendes, was al betrokke by vredespaaltoewydings, onder andere die Tenzin Gyatso, Moeder Teresa, president Jimmy Carter, Deepak Chopra en John Denver, en burgemeesters.
Geskiedenis
Die universele boodskap vir wêreldvrede, "Mag Vrede Seëvier op Aarde" (Engels: May Peace Prevail on Earth) is in 1955 deur wyle Masahisa Goi van Japan geskryf en aan die wêreld bekend gemaak. Ondersteuners van dié boodskap het byeenkomste begin hou en die beweging het momentum in Japan gekry. Plakkers en plakkate met die boodskap het in openbare plekke verskyn en ondersteuners het literatuur daaroor uitgedeel.
Goi het kreatiewe maniere om die boodskap oor te dra aangemoedig, en in 1976 het die idee van die plasing van sy boodskap op vredespale gewild geraak. Met die afsterwe van Goi in 1983, het sy aangenome dogter, Masami Saionji, voorsitter van die The World Peace Prayer Society geword en die beweging internasionaal uitgebrei.
Die eerste vredespale buite Japan het in die vroeë 1980's dwarsoor die wêreld begin verskyn. In 1986 was die Peace Pole Project in die Verenigde State van Amerika gestig, gevolg deur vredespaalaktiwiteite in Europa en die res van die wêreld.
In 1988 word die World Peace Prayer Society ingelyf as 'n nie-winsgewende, nie-sektariese organisasie en vestig sy hoofkwartier in New York. In 1990 word dié vereniging aanvaar as 'n nie-regeringsorganisasie (NRO) in samewerking met die Departement van Openbare Inligting van die Verenigde Nasies.
Prominente plekke
Daar is vredespale op die Allenbybrug tussen Israel en Jordanië; by die Peace Park waar 84 vredespale die Olimpiese Spele in Salt Lake City in die VSA herdenk, by die oorlogsmuseum in Viëtnam; op Robbeneiland in Suid-Afrika; by die piramides van Giza in Egipte; op die terrein waar Jesus gedoop is by Al-Maghtas; en by skole, kerke, sinagoges, moskees en tempels dwarsoor die wêreld.
Teenstand
'n Konfrontasie vind in 1989 plaas, toe Kaapstadse burgemeester, Peter Muller, deelneem aan 'n vredespaalplanting op Tafelberg. Die Table Mountain Celebration Group het aangevoer dat die paal 'n simbool van vrede was terwyl 'n fundamentalistiese Christengroep daarteen geprotesteer het omdat hulle geglo het dat die pale verbind word met demoniese aanbidding.
Piet se Tante
Piet se tante is 'n Afrikaanse rolprent wat in 1959 uitgereik is en in swart en wit geskiet is. Die rolprent is gebaseer op die roman, Charlie’s Aunt deur Brandon Thomas. Dit was ook die laaste rolprent waarin Frederik Burgers gespeel het.
Genre
Die rolprent is 'n lekkerlag komedie en goeie gesinsvermaak.
Hoofrolspelers
En andere.
Storielyn
Drie studente staan op die punt om geskors te word vir kattekwaad. Hulle bedink 'n vindingryke plan en oortuig die rektor van die universiteit om die skorsing ter syde te stel met die belofte van 'n aansienlike donasie vanaf Piet se tannie. Om die belofte eg te laat lyk, word Frederik Burgers deur sy mede-poetsbakkers as sy tante vermom om besoek by die rektor af te lê. Die rektor is beïndruk met dié waardige dame en raak op "haar" verlief, totdat die ware tante opdaag.
Rhadamanthys
[[Lêer:Mack, Ludwig, Die Unterwelt, mitte.jpg|duimnael|Die regters van die dooies, Minos, Aiakos en Rhadamanthys
(Ludwig Mack: Die onderwêreld, om 1826) ]]
Mites
Volgens legendes, wat moontlik nog uit die Minoïese tyd stam, was hy 'n magtige koning. Tydens sy lewe het hy wet en orde na Kreta gebring, en na sy dood het hy in Tartarus as 'n regverdige heerser en regter opgetree. Hy is aanvanklik as 'n afstammeling (agterkleinseun) van Kres beskou. Latere geslagsregisters plaas hom langs Minos en Sarpedon as seun van Zeus en van Europa; in die plek Sarpedon word ook Aiakos as 'n broer van Rhadamanthys en derde regter van die dooies genoem.
Uit die integrasie van die ouer legende het chronologiese probleme gevolg, omdat Sarpedon aan die Trojaanse oorlog deelgeneem het, maar as Zeus se seun twee geslagte tevore gebore is. So het etlike antieke historici, vir die broers elkeen 'n afstammeling met dieselfde naam geskep. Hierdie "afstammelinge" Minos, Sarpedon en Rhadamanthys is dan die seuns van Lykastos en die Ide.
Na die dood van Amphitryon, trou Rhadamanthys Alcmene. Afhangende van die weergawe, geld Erythros, en Gortys as sy seuns. Rhadamanthys het ook Herakles opgevoed en hom boogskiet geleer.
Volgens Homeros het die Phaiake Rhadamanthys eens op 'n tyd met een van hul skepe van Scheria na Euboea gebring.
Ander
Na Rhadamanthys is die Asteroïde (38083) Rhadamanthus vernoem.
AKing
aKing is 'n Engelstalige musiekgroep van Kaapstad (Suid-Afrika), waarvan al die lede egter Afrikaanssprekend is. Die groep het in November 2007 ontstaan en het in 2008 met hul eerste ateljeekortspeler Dutch Courage gedebuteer. In Maart 2008 het hulle op hul eerste musiektoer gegaan. Die groeplede is Laudo Liebenberg (voorsanger en hoofkitaarspeler), Hunter Kennedy (ritmekitaarspeler), Hennie van Halen (baskitaarspeler) en Jaco "Snake" Venter (tromspeler). Hunter Kennedy en Jaco Venter is ook in die Afrikaanse groep Fokofpolisiekar, terwyl Kennedy boonop in die elektroniese groep Die Heuwels Fantasties speel. Die groep se eerste enkelsnit, "The Dance", is op nasionale radio uitgesaai.
76ste Oscar-toekenningsaand
The Lord of the Rings: The Return of the King het ’n rekord opgestel deur vir al 11 sy benoemings Oscars te wen, insluitende beste prent en regisseur. Die Suid-Afrikaans gebore aktrise Charlize Theron het die Oscar vir beste aktrise ingepalm.
Die seremonie het gemengde reaksie onder resensente uitgelok. Baie het dit beskou as flou en oninteressant en die vertraging in die uitsending is ook gekritiseer. Ander publikasies was positiewer en het veral Crystal se aanbieding geprys.
Hond (astrologie)
230px|regs Die Hond (Chinees: 狗, gǒu) is die elfde dier in die twaalfjaarlikse siklus van die Chinese astrologie, volgens die Chinese kalender. Dit hou ook verband met Oos-Asiatiese diereriem- en kalenderstelsels. Die Jaar van die Hond word verbind met die Aardse taksimbool 戌.
Beskrywing
Volgens een legende is daar ’n rede vir die volgorde van die twaalf diere in die twaalfjaarsiklus. Daarvolgens is ’n resies oor ’n groot rivier gehou en die volgorde van die diere in die siklus is die volgorde waarin hulle die resies voltooi het. In dié verhaal het die Hond, hoewel hy goed kon swem, sy tyd verspeel deur eers in die water te speel.
Die Chinese tekens word ook die diereriem genoem omdat geglo word ’n mens se persoonlikheid word deur die dier beïnvloed wat oor jou geboortedatum heers. Net so word die jaar waaroor ’n spesifieke dier heers, daardeur gekenmerk. Die invloed is veral sterk by mense wat in die jaar van die dier gebore is.
Dieselfde twaalf diere word gebruik om die siklus van ure in ’n dag te simboliseer – elk word verbind met ’n tydperk van twee uur. Die tydperk van die Hond is van 19:00 tot 21:00 – die tyd wanneer honde die huis oppas.
In Chinese simbologie word Honde beskou as getrou, verantwoordelik, slim en dapper, maar ook sensitief, konserwatief, koppig en emosioneel.
Jare en die Vyf Elemente
Mense wat binne dié datums gebore is, is in die Jaar van die Hond gebore, met ook die volgende elementêre teken:
Tour de France
Die Tour de France (Frans: [tuʁ də fʁɑ̃s], letterlik: "Toer deur Frankryk") of kort Le Tour ([ləˈtuːʀ], "die toer"), ook Grande Boucle ([gʀɑ̃dˈbukl], "Groot Lus") genoem, is die bekendste en belangrikste fietswedren ter wêreld. Die wedren strek oor drie weke – dus eintlik 'n toer – en vind altyd gedurende Julie plaas. Die eerste wedren het in 1903 plaasgevind en gedurende 2018 het die wedren vir die 105de keer plaasgevind; dit is net tydens die Eerste en Tweede Wêreldoorlog, asook die wêreldwye Covid-19-pandemie gekanselleer. Alhoewel die roete jaarliks gewysig word, lei dit deur die hele Frankryk en aangrensende lande. Saam met die Toer van Italië (Giro d'Italia) en die Toer van Spanje (Vuelta a España) vorm dit deel van die Groot Drie Toere. Die wenner is die ryer met die minste totale tyd na afloop van die toer; elke skof se tyd word bymekaar getel. Die wenner kry die Geeltrui. Die wenspan is die span met die minste totale tyd na afloop van die toer; die beste drie ryers se tye van elke span word vir elke skof bymekaar getel.
Suid-Afrikaners in die Tour de France
Robbie Hunter en John-Lee Augustyn was die eerste twee Suid-Afrikaners wat aan die Tour de France deelgeneem het. Robbie Hunter is die eerste Suid-Afrikaner nog wat 'n skof kon wen in die Tour de France en wel gedurende die 2007-toer. Daryl Impey het aan die 2012-toer deelgeneem en gedurende die 2013-toer die geeltrui gedra na die sesde skof, die eerste Suid-Afrikaner wat dit kon vermag. Tydens die 2019-toer het Daryl Impey die negende skof gewen en die tweede Suid-Afrikaner geword wat dit kon vermag.
Boet Pretorius
Boet Pretorius is 'n Afrikaanse musikant, musiekregisseur, -vervaardiger en -verwerker. Hy is 'n pionier wat baanbrekerswerk op die musiekfront (veral wat Afrikaanse musiek betref) gedoen het. Pretorius het talle kunstenaars oor die jare met hul musiekloopbane gehelp, insluitend Die Briels, Gé Korsten, Min Shaw, Lance James, Groep Twee en Carike Keuzenkamp.
Pretorius het al op skool in sangkompetisies gesing en kitaar begin speel. Ná skool het hy klasse in musiek geloop, op universiteit elektronika studeer en sy eie ateljee gebou. Hy het ook langspeelplate onder die naam "Dimpel Pretorius" gemaak en in die orkeste van Jurie Ferreira, Nico Carstens en Hendrik Susan gespeel.
Van ongeveer 1975 het hy by Brigadiers Musiek gewerk, wat later EMI geword het. In 1981 het hy die platemaatskappy Decibel Musiek saam met André Viljoen en Retief van Rooyen (Anneli van Rooyen se pa) begin. Hier was hy vir om en by 130 goue en 15 platinum plate verantwoordelik. In 2000 het hy Decibel verkoop.
Hy was ook vir die volgende rolprente se musiek verantwoordelik:
In 2007 is hy met 'n Sama vir sy lewenslange bydrae tot plaaslike musiek vereer.
Basil Gill
Basil Gill (10 Maart 1877 – 23 April 1955) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Chains of Bondage (1916), The Rocks of Valpre (1919), The Immortal Gentleman (1935), en Man of Affairs (1936).
Sue van Waart
Sue van Waart (*31 Maart 1931 – † 2 Augustus 2009) was ’n Afrikaanse skrywer, veral bekend vir haar boeke oor die Oos-Kaap en Klein-Karoo.
Ngodini
Ngodini is 'n nedersetting in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die suidooste van Mpumalanga.
Sue van Waart
Opleiding
Sy matrikuleer aan die Port Natal Hoërskool in Durban, waarvan haar ma in Sue se kleuterjare ’n medestigter was. Hierna studeer sy verder aan die plaaslike universiteit in Durban vir ’n B.A.-graad met Engels en Afrikaans-Nederlands as hoofvakke, maar voltooi nie die graad nie weens ernstige siekte in haar finale kwartaal. In 1950 verwerf sy dan ’n onderwysdiploma aan die Natal Business College.
Loopbaan
Aan die einde van 1950 tree sy as leerling in diens van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK) in Durban en word dan in 1951 verplaas na die SAUK se program SAUK Radiobulletin. In die middel van 1951 begin sy by die Publisiteitsafdeling van Springbok Radio werk en aan die einde van 1951 bedank sy by die SAUK om by P.N. Barrett Advertensiemaatskappy ’n pos as kopieskrywer in hulle radio-afdeling te beklee. In 1954 trou sy met die landmeter Henri van Waart van Pretoria en hulle verhuis na Knysna, waar haar man vennoot is in ’n private praktyk. Hier vra die legendariese Suid-Kaapse koerantbaas Charlie Sayers haar om by sy George and Knysna Herald aan te sluit en die Knysna-deel te behartig en so word sy vir die eerste keer koerantjoernalis.
Haar man se firma se praktykgebied was die Klein Karoo, Suid-Kaap se Tuinroete en ’n groot deel van die Langkloof. Hulle trek dus later na Oudtshoorn, waar sy drie en ’n half jaar lank senior Engels onderwyseres by die Hoër Meisieskool op Oudtshoorn is. Sy doen ook tydelike werk as tikster en is sekretaresse van die Christelik-Maatskaplike Raad en die Oudtshoornse Kultuurraad. Op Oudtshoorn stig sy die eerste Heemkring in die land en is ook stigter van die Oudtshoornse Leeskring. In 1959 word die egpaar se dogter (Reinarda) gebore en in 1960 hulle seun (Johannes). Wanneer die kinders groter is, sit sy haar joernalistieke werksaamhede voort en is deurentyd korrespondent vir verskeie koerante, soos die Sondagkoerant Die Beeld, sy opvolger Rapport, Sunday Times, Die Burger, Die Transvaler en die SAUK se nuusdienste. Sy is ook stigtersredaktrise van Swartberger, Kommandement Suid-Kaapland se mondstuk, waarvoor sy ’n aanprysings-oorkonde verwerf. In 1968 dien sy weer voltyds as joernalis en wel op die redaksie van die Oudtshoorn Courant, waar sy saam met die eienaar Alan Knott-Craig die enigste redaksielede is. Sy is daarna betrokke by die herstigting van Het Suidwesten vir die Tuinroete en werk vir hierdie koerant vanaf 1979, toe die gesin na Plettenbergbaai verhuis. In 1985 word hierdie koerant verkoop. Sy skryf gereeld artikels vir tydskrifte soos Die Huisgenoot, Landbouweekblad, Sarie, Die Brandwag en die Tydskrif vir Afrikaanse Volks- en Kultuurkunde. Die SAUK stel haar aan op Monitor-Spitstyd en daaruit volg bydraes oor haar ingesamelde kontreiverhale vir die rubrieke Dagjoernaal en Vrouerubriek. Na aandrang om hierdie verhale in boekvorm te publiseer, bedank sy haar joernalistieke loopbaan en wy haar voltyds aan haar skryfwerk.
Latere jare en sterfte
Na haar man Henri se dood op Plettenbergbaai in 1996 trek sy na Santos Haven op Mosselbaai. Haar dogter woon op Mosselbaai en haar seun op Stellenbosch. Sy is op 2 Augustus 2009 op Mosselbaai aan ’n hartaanval oorlede.
Skryfwerk
Terwyl sy op Oudtshoorn woon, kom sy in aanraking met kinders in haar klas wat in die volstruispaleise groot word en sy wil meer daarvan weet. Sy kry egter nie geskikte leesstof nie en begin dan om die mense se stories op band op te neem. So begin haar navorsing in die kontrei en sy geskiedenis. Op die SAUK se Dagjoernaal en Vrouerubriek bied sy haar ingesamelde kontreiverhale aan. Dit lei tot ’n aandrang van Gert Basson van J.P. van der Walt Uitgewers om hierdie verhale in boekvorm te publiseer, waarna sy haar joernalistieke loopbaan laat vaar en haar voltyds aan skryfwerk wy.
Kontreiverhale
Haar eerste boek is Swartberg en sy mense, waarin sy talle verhale van die mense in die Klein Karoo gebied oorvertel. Hierdie verhale is almal op die waarheid gegrond, maar sy bied dit doelbewus nie aan as geskiedenis nie en gee dit eerder weer soos dit oorvertel word, of dit stertjies bygekry het of nie. So kry die ryk agtergrondgeskiedenis van die landstreek sy eie stem en aard, terwyl die verhale wat opgeteken is, almal so onderhoudend is dat dit tot die Afrikaanse folklore behoort.
Paleise van die pluime bevat verhale oor Oudtshoorn, veral uit die dae van die groot opbloei uit die volstruisveerbedryf aan die begin van die twintigste eeu. Sy lig die sluier oor die interessante en aktiewe Joodse gemeenskap van “Klein Jerusalem”, soos Oudtshoorn ook destyds bekend was, en beskryf buitengewone karakters maar ook gewone boeremense, arbeiders en ambagsmanne. Die ongekende rykdomme en asemrowende volstruispaleise word gekontrasteer met die pondokke, armoede en ellende toe die eens florerende veremark plotseling in duie stort. Paleise van die pluime word in 1990 genomineer vir die Rapportprys en in 2001 in een band saam met Swartberg en sy mense heruitgegee.