cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Galvaniese anodes
Teorie
Soos die metaal aanhou korrodeer, sal die plaaslike potensiale op die oppervlak van die metaal verander en die anodiese en katodiese areas sal verander en beweeg. As gevolg hiervan, word in ysterhoudende metale, 'n algemene bedekking van roes oor die hele oppervlak gevorm, wat uiteindelik al die metaal sal verteer. Dit is eerder 'n vereenvoudigde siening van die korrosieproses, want dit kan in verskeie vorme voorkom.
Voorkoming van korrosie deur katodiese beskerming (KB) werk deur 'n ander metaal (die galvaniese anode) met 'n baie meer anodiese oppervlak by te voeg, sodat al die stroom vanaf die bygevoegde anode sal vloei en die metaal wat beskerm moet word katodies word in vergelyking met die anode. Dit stop effektief die oksidasiereaksies op die metaaloppervlak deur dit na die galvaniese anode oor te dra, wat opgeoffer sal word ten gunste van die struktuur onder beskerming. Eenvoudiger gestel, dit trek voordeel uit die relatief lae stabiliteit van magnesium, aluminium of sink metale; hulle los in plaas van yster op omdat hul binding swakker is in vergelyking met dié van yster, wat sterk gebind is via sy gedeeltelik gevulde d-orbitale.
Vir hierdie beskerming om te werk moet daar 'n elektronbaan wees tussen die anode en die metaal wat beskerm moet word (bv. 'n draad of direkte kontak) en 'n ioonbaan tussen beide die oksideermiddel (bv. suurstof en water of klam grond) en die anode, en die oksideermiddel en die metaal wat beskerm moet word, en dus 'n geslote stroombaan te vorm. Om dus bloot 'n stuk aktiewe metaal soos sink aan 'n minder aktiewe metaal, soos sagte staal, in die lug ('n swak ioniese geleier) vas te sit, sal geen beskerming bied nie.
Anode-materiale
Daar is drie hoofmetale wat as galvaniese anodes gebruik word: magnesium, aluminium en sink. Hulle is almal beskikbaar as blokke, stawe, plate of geëkstrudeerde band. Elke materiaal het voordele en nadele.
wat lei tot waterstofverbrossing of tot losraak van die deklaag. Waar dit kommerwekkend is, kan sinkanodes gebruik word. 'n Aluminium-sink-tinlegering genaamd KA90 word algemeen gebruik in mariene- en waterverwarmertoepassings.
Sink en aluminium word oor die algemeen in soutwater gebruik, waar die weerstand gewoonlik laer is en magnesium relatief vinnig oplos deur reaksie met water met waterstofontwikkling (selfkorrosie). Tipiese gebruike is in die rompe van skepe en bote, aflandige pypleidings en produksieplatforms, in soutwaterverkoelde mariene enjins, op klein bootskroewe en roere, en vir die interne oppervlakke van opgaartenks.
Sink word as 'n betroubare materiaal beskou, maar is nie geskik vir gebruik by hoër temperature nie, aangesien dit geneig is om te passiveer (die oksiedlaag vorm 'n versperring teen verdere oksidasie). As dit gebeur, kan stroom ophou vloei en die anode ophou werk. Sink het 'n relatief lae dryfspanning, wat beteken dat dit in hoër weerstand gronde of water moontlik nie genoeg stroom kan verskaf nie. In sommige omstandighede — waar daar byvoorbeeld 'n risiko van waterstofverbrossing is — is hierdie laer spanning egter voordelig, aangesien oorbeskerming vermy word.
Aluminiumanodes het verskeie voordele, soos 'n ligter massa, en baie hoër kapasiteit as sink. Hulle elektrochemiese gedrag word egter as nie so betroubaar soos dié van sink beskou nie, en groter sorg moet geneem word met hoe dit gebruik word. Aluminium-anodes sal passiveer waar die chloriedkonsentrasie onder 1 446 dele per miljoen is.
Een nadeel van aluminium is dat as dit 'n geroeste oppervlak tref, 'n groot termietvonk gegenereer kan word; dus word die gebruik daarvan beperk in tenks waar daar plofbare atmosfere kan wees en daar 'n risiko is dat die anode kan val.
Ontwerp-oorwegings
Die ontwerp van 'n galvaniese anode KB-stelsel moet baie faktore in ag neem, insluitend die tipe struktuur, die weerstand van die elektroliet (grond of water) waarin dit sal werk, die tipe deklaag en die bedryfslewe.
Die primêre berekening behels hoeveel anodemateriaal benodig word om die struktuur vir die vereiste tyd te beskerm. Te min materiaal kan vir 'n rukkie beskerming bied, maar moet gereeld vervang word. Te veel materiaal sal beskerming bied teen 'n onnodige koste. Die massa in kg word deur vergelyking (5) gegee. Massa = (Stroom vereis x Ontwerplewe x 8760 ÷ Benuttingsfaktor x Anodekapasiteit) (5)
Die hoeveelheid stroom wat benodig word, stem direk ooreen met die oppervlakarea van die metaal wat aan die grond of water blootgestel is, dus die aanwending van 'n deklaag verminder die benodigde massa anodemateriaal drasties. Hoe beter die laag is, hoe minder anodemateriaal word benodig.
Sodra die vereiste massa materiaal bekend is, word die spesifieke tipe anode gekies. Verskillende gevormde anodes sal 'n verskillende weerstand teenoor grond hê, wat bepaal hoeveel stroom geproduseer kan word; dus word die weerstand van die anode bereken om te verseker dat voldoende stroom beskikbaar sal wees. As die weerstand van die anode te hoog is, word óf 'n ander vorm óf 'n grootte anode gekies, óf 'n groter aantal anodes moet gebruik word.
Die rangskikking van die anodes word dan so beplan om 'n eweredige verspreiding van stroom oor die hele struktuur te verskaf. Byvoorbeeld, as 'n spesifieke ontwerp toon dat 'n pyplyding 10 km lank 10 anodes benodig, dan sal ongeveer een anode per kilometer meer effektief wees as om al 10 anodes aan die een kant of in die middel te plaas.
Koste-effektiwiteit
Aangesien die anodemateriale wat gebruik word oor die algemeen duurder as yster is, lyk dit dalk nie as besonder kostedoeltreffend om hierdie metode te gebruik om ysterhoudende metaalstrukture te beskerm nie. Oorweging moet egter ook gegee word aan die koste wat aangegaan word om 'n geroeste romp te herstel of om 'n staalpypleiding of tenk te vervang omdat hul strukturele integriteit deur korrosie in die gedrang gebring is.
Daar is egter 'n beperking op die kostedoeltreffendheid van 'n galvaniese stelsel. Op groter strukture, soos lang pyplydings, kan soveel anodes nodig wees dat dit meer koste-effektief sal wees om opgelegde stroom katodiese beskerming te installeer.
Produksie van opoffer-anodes
Die basiese metode is om opoffer-anodes deur 'n gietproses te vervaardig. Twee gietmetodes kan egter onderskei word.
Die hoëdrukgietproses vir opoffer-anodes is wydverspreid. Dit is 'n ten volle outomatiese masjienproses. Om die vervaardigingsproses betroubaar en op 'n herhaalbare wyse te laat verloop, word 'n wysiging van die verwerkte opoffer-anode-legering vereis. Alternatiewelik word die gravitasie-gietproses gebruik vir die vervaardiging van die opoffer-anodes. Hierdie proses word met die hand of gedeeltelik outomaties uitgevoer. Die legering hoef nie by die vervaardigingsproses aangepas te wees nie, maar is ontwerp vir 100% optimale korrosiebeskerming.
J. P. Donleavy
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
J. P. Donleavy
Iers-Amerikaanse skrywer en dramaturg
Literêre stroming
Postmodernisme
Dinka (taal)
Dinka (Thuɔŋjäŋ, Thuɔŋ ee Jieng of kort Jieng, [t̪uɔŋ.ɟa̤ŋ]) is 'n Nilo-Sahariese dialekkontinuum wat deur die Dinka-volk, die grootste etniese groep van Suid-Soedan, as moedertaal gepraat word. Daar is verskillende hoofvariëteite: Padang, Rek, Agaar, Awiel, Twic Mayardit, Hol, Nyarweng, Twi en Bor, wat oor afsonderlike eienskappe beskik (alhoewel hulle onderling verstaanbaar is) en afsonderlike literêre standaarde het. Jaang, Jieng of Monyjieng word as sambreelterme gebruik om na al die Dinka-tale te verwys. Rek is die standaard- en mees aangeskrewe dialek.
J. P. Donleavy
Beduidende werke
Dinka (taal)
Dinka is die naaste verwant aan Nuer, die taal van die Dinka se tradisionele aartsvyande, die Nuer; albei is van Oos- en Sentraal-Afrika se mees verspreide inheemse tale. Luo is ook nou verwant. Die Dinka-woordeskat toon 'n aansienlike nabyheid aan Nubies, waarskynlik te danke aan die Middeleeuse interaksies tussen die Dinka en die Koninkryk Alodia.
J. P. Donleavy
The Ginger Man (1955)
Dinka (taal)
Dinka is nes baie Afrikatale tonaal met 'n onderwerp-werkwoord-voorwerp-volgorde. Dit word in die Latynse alfabet met bykomende letters geskryf.
J. P. Donleavy
J. P. (James Patrick) Donleavy (* 23 April 1926 in Brooklyn, New York Stad, Verenigde State; † 11 September 2017 in Mullingar, graafskap Westmeath, Republiek Ierland ) was 'n Iers-Amerikaanse roman- en toneelskrywer. Hy het veral bekendheid verwerf met sy eerste - en volgens vele kritici beste - roman The Ginger Man (gepubliseer in 1955) wat in 1947 in boheemse studentekringe van na-oorlogse Dublin afspeel en in die Republiek Ierland en die Verenigde State aanvanklik weens obseniteit verban is. Die werk, waarvan meer as 45 miljoen eksemplare verkoop is, word gelys in die uitgewery Modern Library se 100 beste romans van die 20ste eeu.
Dinka (taal)
Die Dinka-volk bly veral langs die Nylrivier, in die besonder die westelike oewer van die Wit Nyl – 'n belangrike sytak wat in 'n noordelike rigting deur Suid-Soedan vloei – noord en suid van die Sudd in die suidelike Sudan se drie voormalige provinsies: Bahr el Ghazal, Bo-Nyl en suidelike Kordofan. Sedert 9 Julie 2011 behoort die gebied tot Suid-Soedan.
J. P. Donleavy
In 1992 het Donleavy 'n persoonlike dokumentêr oor sy terugkeer na Ierland, die land van sy voorvaders (sy ouers het hulle as Ierse immigrante in die VSA gevestig), vir die Amerikaanse The Discovery Channel vervaardig. Donleavy het sedert die 1970's op die landgoed Levington Park in die Ierse graafskap Westmeath gewoon.
Eksterne skakels
Kompendium Onderhoude
Islington
Islington [ˈɪzlɪŋtən] is 'n stadsdeel van Groter Londen, Engeland wat net noord van die Britse hoofstad se sake- en finansiële sentrum, die City of London, geleë is. Dit is die sentrale naamgewende buurt vir die administratiewe distrik London Borough of Islington wat in 1965 met die samesmelting van twee vroeëre metropolitaanse distrikte, Islington en Finsbury, gevorm is. Die naam Islington het oorspronklik na die huidige distrik of borough se noordelike buurte verwys. Sy etimologiese oorsprong is die Angel-Saksiese pleknaam Gislandune ("Gisla se heuwel"). In die Domesday Book van 1086 word na die nedersetting verwys as Iseldone.
Islington was oorspronklik 'n herstellingsoord vir welgesteldes wat eers teen die einde van die 18de eeu minder aantreklik vir welvarende Londenaars geword het. Later, in die 20ste eeu, is Islington met literêre persoonlikhede soos Evelyn Waugh, George Orwell en Joe Orton verbind. Uiteindelik het ook Londenaars uit die hoër middelklas hulle tot die buurt aangetrokke gevoel en begin om ou woonhuise te renoveer. So was Islington ná die einde van die Tweede Wêreldoorlog een van die eerste stadsdele in Sentraal-Londen wat aan gentrifikasie blootgestel is.
Vandag is Islington 'n hoofsaaklik residensiële buurt van Londen se middestad (Inner London) wat van Islington High Street tot Highbury Fields strek en die gebied rondom die besige Upper Street, Essex Road en Southgate Road in die ooste insluit.
Vinkrivier (Kammanassie)
Die Vinkrivier is 'n rivier wat in die Wes-Kaap, Suid-Afrika vloei. Dit ontspring in die Kammanassieberge noord van die N9 en mond uit in die Kammanassierivier, 'n boloop van die Gouritsrivier, ongeveer 25 km wes van Uniondale.
Alanien
Alanien (afgekort as Ala of A) is 'n α-aminosuur wat gebruik word in die biosintese van proteïene. Dit bevat 'n α-aminogroep (wat in die geprotoneerde vorm, −NH3+, onder biologiese toestande voorkom), 'n α-karboksielsuurgroep (wat in die gedeprotoneerde vorm, −COO−, onder biologiese toestande voorkom), en 'n metielgroep as syketting, wat dit 'n nie-polêre, alifatiese aminosuur maak. Dit is nie-essensieel in die mens, omdat die liggaam dit kan sintetiseer, sodat dit nie in die dieet nodig is nie. Dit is een van die 20 aminosure wat deur die menslike genetiese kode geënkodeer word, en word deur al die kodons wat met GC begin, naamlik GCU, GCC, GCA, en GCG, geënkodeer.
Die L -isomeer van alanien (linkshandig) is die een wat in proteïene opgeneem word. Net leusien is meer volop as  L -Alanien in proteïene, en maak amper 8% van die primêre struktuur van proteïene uit. Die regshandige vorm, D -Alanien, kom in peptiedkettings in bakteriële selwande voor p.131 asook in sommige peptied antibiotika, en kom in die weefsels van baie skaaldiere en weekdiere voor, waar dit as 'n osmoliet optree.
Geskiedenis en etimologie
Alanien is in 1850 vir die eerste keer deur Adolph Strecker gesintetiseer. Die aminosuur is in Duits Alanin genoem, in verwysing na die woord "aldehied", met die infix -an- om die uitspraak makliker te maak,  en die Duitse uitgang -in wat soos "ien" in Afrikaans gebruik word in chemiese verbindings.
John Jeffery (politikus)
John Jeffery (gebore 31 Oktober 1963) is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die African National Congress en dien tans as adjunkminister van Justisie. Hy het 'n LLB-graad aan die Universiteit van Natal behaal.
Soedairi-sewe
thumb|220px|Fahd en Salman, wat koning geword het. Die Soedairi-sewe (Arabies: السديريون السبعة, as-Sudayriyyūn as-Sabʿah) is die algemene naam vir die magtige bondgenootskap van sewe volbloedbroers in die Huis van Saoed. Hul pa, Ibn Saoed, die eerste koning van Saoedi-Arabië, het meer seuns by hul ma, Hoessa bint Ahmed al-Soedairi, gehad as by enige van sy ander vroue. Hoessa was lid van die magtige Al-Soedairi-clan
Alanien
Struktuur
Aangesien alanien se syketting nie gefosforileer kan word nie, is dit nuttig in verlies van funksie eksperimente met betrekking tot fosforilering. Sekere tegnieke behels die skep van 'n biblioteek van gene, wat elkeen 'n puntmutasie op 'n ander posisie in die gebied van belang het; soms sal so 'n biblioteek selfs elke posisie in die hele geen dek: hierdie tegnieke val onder die hofie van sogenaamde "skanderingsmutagenese". Die eenvoudigste metode, en die eerste een wat toegepas is, is die sogenaamde "alanien skandering", waar elke posisie op sy beurt na alanien gemuteer word.
Soedairi-sewe
Die oudste van die sewe, Fahd, was van 1982 tot 2005 koning; die tweede en vierde oudstes, Soeltan en Najef, was kroonprinse maar is voor koning Abdoellah (nie een van die sewe nie) dood; en die sesde oudste, Salman, het Abdoellah in 2015 as koning opgevolg.
Alanien
Dieet
Alanien is nie 'n essensiële aminosuur nie, wat beteken dit in die menslike liggaam gemaak kan word, en nie in die dieet benodig word nie. Alanien kom in 'n wye verskeidenheid van voedsel voor, maar is veral gekonsentreer in vleis.
Soedairi-sewe
Met die dood van Abdoel Rahman in 2017 het net die jongste twee van die Soedairi-sewe, Salman en Ahmed, oorgebly.
Alanien
Biosintese
Alanien kan uit piruvaat en vertakte ketting aminosure soos valien, leusien, en isoleusien gesintetiseer word.
Soedairi-sewe
As ’n politieke realiteit was daar net ses, nie sewe nie, want Toerki het in die 1950's van sy broers weggebreek en hy is van die troonopvolging uitgesluit.
Alanien
Biosintese
Die mees algemene biosintetiese roete vir alanien is die reduktiewe aminering van piruvaat, 'n twee-stap proses. In die eerste stap word α-ketoglutaraat, ammoniak en NADH deur glutamaat dehidrogenase na glutamaat, NAD+ en water omgeskakel. In die tweede stap word die aminogroep van die nuutgevormde glutamaat na piruvaat oorgedra deur 'n aminotransferase ensiem, wat die α-ketoglutarate herskep, en die piruvaat in alanien verander. Die netto resultaat is dus dat piruvaat en ammoniak omgeskakel word na alanien, terwyl een reduseerekwivalent opgebruik word.p.721 Omdat transamineringsreaksies maklik omkeerbaar is, en piruvaat in alle selle teenwoordig is, kan alanien maklik gevorm word, en het ook noue bande met metaboliese roetes soos glikolise, glukoneogenese, en die sitroensuursiklus.
Chemiese sintese
Rasemiese alanien kan voorberei word deur die kondensasie van asetaldehied met ammonium chloried in die teenwoordigheid van natriumsianied deur die Strecker reaksie, of deur die ammonolise van 2-bromopropanoësuur:
Afbraak
Alanien word afgebreek deur oksidatiewe deaminering, die omgekeerde van die reduktiewe amineringsreaksie wat hierbo beskryf word, en gekataliseer deur die dieselfde ensieme. Die rigting van die reaksies word grootliks beheer deur die relatiewe konsentrasie van die substrate en produkte.p.721
Glukose–alanien siklus
In soogdiere speel alanien 'n belangrike rol in die glukose–alanien siklus tussen weefsel en lewer. In die spiere en ander weefsel wat aminosure vir brandstof afbreek, word aminogroepe in die vorm van glutamaat deur transaminering versamel. Glutamaat kan dan sy aminogroep aan piruvaat, 'n produk van glikolise in spierweefsel, met behulp van alanien aminotransferase oordra, om alanien en α-ketoglutaraat te vorm. Die alanien gaan in die bloedstroom oor, en word vervoer na die lewer. Die alanien aminotransferase reaksie in die lewer in die omgekeerde rigting plaas, waar die piruvaat wat herskep word, in glukoneogenese gebruik word, om glukose te vorm wat deur die bloedstroom terugkeer na die spiere. Glutamaat in die lewer word deur mitochondria opgeneem, waar dit deur glutamaat dehidrogenase in α-ketoglutarate en ammonium afgebreek word; die ammonium neem deel aan die ureumsiklus om ureum te vorm wat deur die niere uitgeskei word.
Die glukose–alanien siklus maak dit moontlik vir piruvaat en glutamaat om uit spierweefsel verwyder te word, en veilig na die lewer vervoer te word, waar glukose uit piruvaat herskep word, en dan terugkeer na die spiere: daardeur word die energiebehoefte van glukoneogenese na die lewer geskuif, in plaas van die spiere, en al die beskikbare ATP in die spiere kan vir spiersametrekking gebruik word. Dit is'n kataboliese pad, en sy uitgangsmateriaal kom van proteïenafbraak in die spierweefsel. Of en tot watter mate dit in ander werweldiere, buiten soogdiere, plaasvind is onduidelik.
Rol in diabetes
Veranderinge in die alaniensiklus wat die vlakke van serum alanien aminotransferase (ALT) verhoog, word gekoppel aan die ontwikkeling van tipe II diabetes.
Vrye radikaaal stabiliteit
Die deaminering van 'n alanienmolekule produseer 'n stabiele alkiel vryradikaal, CH3C•HCOO−. Deaminering kan in vaste of waterige alanien deur bestraling veroorsaak word.
Hierdie eienskap van alanien word gebruik in dosimetrie in radioterapie. Wanneer normale alanien bestraal word, veroorsaak die straling dat sekere alanienmolekules in vrye radikale omskep word, en omdat hierdie radikale relatief stabiel is, kan die vrye radikaalinhoud later gemeet word deur elektron paramagnetiese resonansie om uit te vind aan hoeveel bestraling die alanien blootgestel is. Dit word beskou as'n biologies relevante meting van die hoeveelheid bestralingskade wat lewende weefsel sou ly onder dieselfde blootstelling. Behandelingsplanne vir radioterapie kan op alanien pille nageboots word, wat dan gemeet kan word om seker te maak dat die beoogde patroon van bestraling korrek gelewer word deur die behandelingstelsel.
Kluesrivier
Die Kluesrivier is 'n rivier wat in die Wes-Kaap, Suid-Afrika vloei. Dit ontspring in die Kammanassieberge noord van die N9 en mond uit in die Kammanassierivier, 'n boloop van die Gouritsrivier, ongeveer 25 km wes van Uniondale.
Jackson Davis
Jackson Davis (gebore 19 Maart 1979) is 'n Amerikaanse akteur.
Malan
Malan is 'n Franse familienaam wat algemeen onder Afrikaners van Hugenote afkoms voorkom.
Valien
Valien (afgekort as Val of V) is'n α-aminosuur wat gebruik word in die biosintese van proteïene. Dit bevat 'n α-amino groep (wat in die geprotoneerde −NH3+ vorm onder biologiese toestande voorkom), 'n α-karboksielsuurgroep (wat in die gedeprotoneerde −COO− vorm onder biologiese toestande voorkom), en 'n isopropielgroep as syketting, wat beteken dat dit 'n nie-polêre alifatiese aminosuur is. Dit is noodsaaklik in die mens, want die liggaam kan dit nie sintetiseer nie: dit moet uit die dieet verkry word. Bronne van valien in die menslike dieet is voedsel wat proteïen bevat, soos vleis, suiwelprodukte, sojaprodukte, bone en peule. In die genetiese kode word dit gekodeer deur alle kodons wat met GU begin, naamlik GUU, GUK, GUA, en GUG.
Soos leusien en isoleusien, is valien 'n vertakte ketting aminosuur. In sekelsel-anemie is 'n enkele glutamiensuur in β-globien met valien vervang. Omdat valien hidrofobies is, terwyl glutamiensuur hidrofilies is, veroorsaak hierdie verandering dat die hemoglobien meer geneig is om aggregate te vorm.
Geskiedenis en etimologie
Valien is vir die eerste keer in 1901 deur Hermann Emil Fischer uit kaseïen geïsoleer. Die naam valien kom van valeriaansuur, wat op sy beurt vernoem is na die plant valeriaan, as gevolg van die teenwoordigheid van die suur in die wortels van die plant.
Bron en biosintese
Valien, soos ander vertakte-ketting aminosure, word deur plante gesintetiseer, maar nie deur diere nie. Dit is dus 'n essensiële aminosuur in diere, en moet in die dieet teenwoordig wees. Volwasse mense benodig daagliks ongeveer 4 mg valien per kg liggaamsgewig. Valien word in plante en bakterieë oor 'n reeks stappe vanaf piruvaat gesintetiseer. Dieselfde sintetiese pad lei ook tot leusien. Die intermediêre α-ketoisovaleraat ondergaan reduktiewe aminering met glutamaat. Ensieme wat by hierdie biosintese betrokke is sluit in:
Afbraak
Soos ander vertakte-ketting aminosure, begin die katabolisme van valien met die verwydering van die aminogroep deur transaminering, wat alfa-ketoisovaleraat, 'n alfa-ketosuur lewer, wat op sy beurt omgeskakel word na isobutiriel-CoA deur oksidatiewe dekarboksilering wat deur die vertakte-ketting α-ketosuur dehidrogenasekompleks gekataliseer word. Dit word dan verder geoksideer en herrangskik om suksiniel-CoA te vorm, wat verder afgebreek kan word in die sitroensuursiklus.
Sintese
Rasemiese valien kan gesintetiseer word deur brominering van isovaleriensuur gevolg deur aminering van die α-bromo-afgeleide
Insulienweerstand
Valien, soos ander vertakte-ketting aminosure, hou verband met insulienweerstand: hoër vlakke van valien word in die bloed van diabetiese muise, rotte en mense waargeneem. Muise wat vir een dag 'n lae-valiendieet gevoer word, toon verbeterde insuliensensitiwiteit, en na een week is die bloedglukosevlakke aansienlik laer. Die valienkataboliet 3-hidroksi-isobutiraat bevorder insulienweerstand in skeletspiere van muise deurdat vetsuuropname in die spiere en lipiedakkumulasie gestimuleer word. In die mens verlaag proteïenbeperkte diëte valienvlakke en vastende glukosevlakke in die bloed.
Hematopoietiese stamselle
Valien in die dieet is noodsaaklik vir selfvernuwing van hematopoietiese stamselle, soos getoon in eksperimente met muise. Beperking van valien in die dieet het langtermyn herpopulasie van hematopoietiese selle in die beenmurg van muise onderdruk, wat suksesvolle stamseloorplanting sonder bestraling moontlik gemaak het na 3 weke op 'n valien-beperkte dieet. Langtermynoorlewing na oorplanting is bereik toe valien geleidelik oor 2 weke teruggebring is om hervoedingsindroom te vermy.
Nuer (taal)
Nuer (Thok Naath) is 'n Nilo-Sahariese taal wat deur die Nuer-volk van Suid-Soedan en westelike Ethiopië (Gambela) as moedertaal gepraat word.
Nuer is die naaste verwant aan Dinka, die taal van die Nuer se tradisionele aartsvyande, die Dinka; albei is van Oos- en Sentraal-Afrika se mees verspreide inheemse tale. Luo is ook nou verwant.
Nuer is nes baie Afrikatale tonaal met 'n onderwerp-werkwoord-voorwerp-volgorde. Dit word in die Latynse alfabet met bykomende letters geskryf.
Die Nuer-volk bly veral langs die Nylrivier, in die besonder die oostelike oewer van die Wit Nyl – 'n belangrike sytak wat in 'n noordelike rigting deur Suid-Soedan vloei – noord en suid van die Sudd in die suidelike Sudan se drie voormalige provinsies: Bahr el Ghazal, Bo-Nyl en suidelike Kordofan. Sedert 9 Julie 2011 behoort die gebied tot Suid-Soedan.
Vissery
'n Vissery is 'n entiteit wat betrokke is by die vang of oes van vis, gewoonlik op 'n kommersiële skaal, en wat deur 'n owerheid as 'n vissery beskou word. Volgens die FAO in die VSA, word 'n vissery gedefinieer in terme van die "mense wat daarby betrokke is, spesies of tipe vis, die gebied van water of seebodem, metode van visvang, klas van bote gebruik, doel van die aktiwiteite of 'n kombinasie van hierdie funksies".
Die definisie sluit dikwels 'n kombinasie van vis en vissers in 'n streek in, laasgenoemde vang vir soortgelyke spesies met soortgelyke toerusting.
'n Vissery kan behels die vang van wilde vis of die vermeerdering van vis deur visboerdery of akwakultuur. Die lewens van meer as 500 miljoen mense in ontwikkelende lande is direk of indirek afhanklik van visserye en akwakultuur. Oorbenutting van visbronne, insluitend die vang van meer vis as die volhoubare kwota, verminder visbronne en lei tot werkloosheid en hongersnood in baie dele van die wêreld.
Vis is 'n bron van proteïene, lipiede, minerale en vitamiene en word algemeen beskou en aanvaar as ŉ gesonde en smaaklike voedsel. Vis word volgens verskillende metodes bewerk en is byvoorbeeld vars, gerook of ingemaak in die handel verkrygbaar. Visvang het deur die eeue ŉ belangrike bydrae gelewer tot wêreldvoedselvoorsiening.
Daar is reeds gedurende die Steentyd van skepe en nette gebruik gemaak, terwyl die eerste preserverings- of bewaringstegnieke ook uit daardie tydperk dateer. Tydens die Middeleeue het die Wes-Europese vissers die hele noordelike Atlantiese Oseaan benut. Danksy tegnieke wat gedurende die 19de en 20ste eeu ontwikkel is, kon sowel die vangste as die beskikbare gebied aansienlik vergroot word. Die Suid-Afrikaanse visserybedryf het sy beslag gekry tydens die vroeë dae van die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie (VOC) se bestuur aan die Kaap.
Vis is saamgestel uit water (minimum 55 %), proteïene (16 tot 18 %), lipiede (vet), minerale en vitamiene. 'n Maer visspesie (byvoorbeeld skelvis of kabeljou) bevat baie water en baie min vet (ongeveer 1 %). 'n Vet visspesie (byvoorbeeld haring of makriel) kan daarenteen tot 25 % vet bevat. Vis word veral om die volgende redes as 'n gesonde voedsel beskou:
- Visvleis is relatief maklik verteerbaar en het 'n hoë voedingswaarde, aangesien dit alle noodsaaklike aminosure in voldoende hoeveelhede bevat.
- Vislipiede het oor die algemeen onversadigde vetsure, wat dikwels as gesonder as versadigde vetsure beskou word.
Varsvis
Proteïenryke varsvis is net soos skulp- en skaaldiere sterk aan bederf onderhewig. In enkele gevalle kan varsvis lewend gekoop word, byvoorbeeld forel of paling, maar die meeste vis word doodgemaak en verkoel om dit vars te hou. Supermarkte verkoop ook voorafverpakte varsvis, en die verwerking van die vis word so gou moontlik gedoen – by voorkeur reeds op see pas na die vangs.
Bevrore vis
In meeste visserybedrywe is dit lank reeds die gebruik om vis onmiddellik na die vangs te bevries. Sekere vissoorte word ook ontgraat, waarna hulle in blokke gevries word. Hierna word die blokke in stukkies gesaag, van 'n krummelbeslag voorsien en in die handel as visvingers verkoop.
Hoewel bevriesing die moontlikheid van bederf verminder, kan bevrore vis nie onbeperk bewaar word nie. By algemene vrieskastemperature van -20,5 tot -17,7 °C is die maksimum bewaartyd 10 maande vir maer visspesies en 6 maande vir vet spesies. Die nadele van bevriesing is onder meer uitdroging, verkleuring en smaakverlies. Hierdie nadele kan beperk word deur verpakkings te gebruik wat min lug en vog deurlaat.
Bewaring
Wanneer vis sodanig met hitte behandel word dat die bederfveroorsakende mikroörganismes vernietig word, kan die vis in beginsel onbeperk bewaar word. Sekere vissoorte word so in blikkies ingelê en verkoop (veral sardyne en salm). Harings en makriel word ook op beperkte skaal so verwerk. In feitlik al hierdie gevalle word die vis gekook, en alle vog wat vrykom, word verwyder. Die binnekant van die blikke word met sink bedek, waardeur vrykomende swael gebind word sodat geen swart neerslag van ystersulfied kan ontstaan nie.
Ander bewaringsmetodes
Vis word ook bewaar (gepreserveer) deur dit te droog, te sout of te berook, of deur 'n kombinasie van hierdie metodes. Droging kan ook meganies geskied. Met droging deur gewone lug (in die buitelug) bly die natuurlike vorm min of meer behoue.
Veral stokvis en Noord-Atlantiese kabeljou word so gedroog. In Suid-Afrika word harders en maasbankers aan lyne tussen pale opgehang en word as bokkoms in die wind en son droog. Souting kan aan boord van vistreilers of aan wal plaasvind. Die meeste gesoute vis moet egter koel bewaar word sodat verkleuring deur die inwerking van mikroörganismes voorkom kan word. Beroking is in der waarheid 'n kombinasie van droging en souting. Bepaalde stowwe uit die rook (fenole en formaldehied) help egter om gehalteverlies le beperk. Oor die algemeen word net haring, makriel, paling en snoek gerook.
Vismeel en visolie
In die Skandinawiese lande word ook nywerheidsvis, dit wil sê vis wat normaalweg nie as sodanig verbruik word nie, asook laegraadse verbruikersvis gevang. Hierdie nywerheidsvis word tot vismeel en -olie verwerk. Visafval kan ook hiervoor gebruik word. Vismeel, wat deur ekstraksie of droging verkry word, bevat tot 70 % proteïene, minder as 10 % vog en minder as 15 % olie en word as veevoer gebruik. Gehalte vismeel word in Afrika en Asië ook vir menslike verbruik vervaardig. Die olie wat by die bereiding van vismeel vrykom, word tot visolie gesuiwer en word in onder meer verf, ink en margarien gebruik. Olie uit vislewer, byvoorbeeld lewertraan, wat uit die lewer van die kabeljou verkry word, is ryk aan vitamien A en D. Die produksie hiervan het egter sterk afgeneem sedert hierdie vitamiene sinteties berei word.
Geskiedenis
Tot met die ontwikkeling van die landbou en veeteelt was jag en versameling, waaronder die vang van vis, die enigste bestaanswyse. Visvangtegnieke het waarskynlik tydens die Mesolitikum (ongeveer 18 000 tot 3 000 jaar v.C.) aansienlik verbeter en daar het selfs vissersbevolkings ontstaan wat grotendeels van visvang afhanklik was. Die beste voorbeeld van so 'n visserskultuur is die Skandinawiese Maglemose-kultuur uit die tyd toe die ys na die noorde teruggetrek het.
Argeologiese vondste van spiese (met punte van klipsplinters), vislyne en vishoeke (van klip), fuike en nette wat met klippe onder water gehou is, asook beenharpoene wat van weerhake voorsien is, is gemaak op plekke waar hierdie Maglemosiërs gewoon het. Primitiewe kano's is ook gevind. Die belangrike ontwikkeling van middels en metodes van preservering van vis is genoodsaak toe die bevolking hulle op die landbou begin toespits het en vis, wat 'n aanvulling van hulle dieet was, oor groot afstande na landbougebiede vervoer moes word.
Uit onlangse antropologiese ondersoeke het dit geblyk dat die tegnieke van droging, beroking, insouting, ensovoorts, hul spore gelaat het in die mites en verhale van volke en kulture. Namate die vraag na vis en visprodukte toegeneem het, het die mens sy visvangste al hoe beter begin organiseer en het hy dit ook al hoe dieper die see in begin waag. Met verloop van tyd het die visserskuite al hoe groter geword en was 'n ervare bemanning later nodig. Seevissery in die besonder het op die wyse tot 'n eie bedryf ontwikkel en in- en uitvoerhawens, vissersdorpies en visserskepe het hul verskyning gemaak.
Seevis was reeds tydens die Middeleeue deel van die standaarddieet van rykes en armes. Afgesien van die praktiese redes hiervoor (skaarste aan vleis), het dit ook 'n godsdienstige agtergrond. Bepaalde "visdae" is in die Joodse en die Christelike tradisie ingevoer, terwyl die feit dat die apostels vissers was, ook daartoe bygedra het (die vis was ook 'n simbool van die eerste Christene). In Suid-Afrika is vis van die dae van die VOC tot aan die begin van die huidige eeu meestal met hoek en lyn van klein roeibootjies gevang of so nie met strandtreknette. Aanvanklik het hoofsaaklik die Kaapse Maleiers in Tafelbaai en Valsbaai hulle op visvangs toegespits.
Suid-Afrikaanse bedryf
Mettertyd het daar 'n seevisserybedryf in Suid-Afrika tot stand gekom. In 1980 is daar in die Suid-Afrikaanse seevisserybedryf 629 000 ton vis (lewende massa) ter waarde van R248,2 miljoen (groothandelsprys) gevang. Ongeveer 380 500 ton daarvan was pelagiese skoolvis (veral ansjovis) en ongeveer 145 000 ton was treilvis soos stokvis (71 %), koningklip en tongvis.
Baie van die skoolvis word tot produkte soos vismeel verwerk, en die waarde daarvan is gevolglik heelwat minder as die van die treilvis. Die totale waarde van die skoolvis was in 1980 ongeveer R17 miljoen en die van die treilvis ongeveer R141,1 miljoen. Die oorblywende inkomste van die Suid-Afrikaanse visserybedryf is en word uit 'n verskeidenheid bedrywighede soos kreefvangs, garnaalvangs en lynvangste van vis soos snoek, kabeljou en geelstert verkry.
Kleinrivier (Kammanassie)
Die Kleinrivier is 'n rivier wat in die Wes-Kaap, Suid-Afrika vloei. Dit ontspring in die Kammanassieberge noord van die N9 en mond uit in die Kammanassierivier, 'n boloop van die Gouritsrivier, ongeveer 30 km wes van Uniondale.
Vissery
Suid-Afrikaanse bedryf
Hoewel die vang van snoek (Thyrsites atun) 'n mini male bydrae tot die Suid-Afrikaanse ekonomie lewer (ongeveer R1,2 miljoen per jaar), is dit 'n bedryf met 'n lang geskiedenis wat ten nouste met die kultuur van Wes-Kaapland en Namibië verweef is. Snoek word van Oktober tot Januarie langs die kus van Namibië in die omgewing van Walvisbaai gevang, maar van die middel van die somer af migreer die visse geleidelik suidwaarts. In die omgewing van die Kaapse Skiereiland word snoek van Januarie tot Julie gevang. Baie min snoek word oos van die Kaapse Skiereiland aangetref en die grens van hul verspreiding is ongeveer Oos-Londen.
Visvangmetodes
Die visserybedryf is reeds eeue lank van groot belang vir voedselvoorsiening, en die toename in die wêreldbevolking het tot verhoogde energie-insette en meganisasie gelei. Sedert die einde van die sestigerjare het die vangste egter nie die energie-insette geregverdig nie.
Tussen 1958 en 1968 het die wêreldvisvangste van 32 tot 70 miljoen ton gestyg. In 1975 was die totale vangste egter steeds 70 miljoen ton, ondanks 'n snelle uitbreiding in die grootte van die totale vissersvloot. Die ontwerp en toerusting van 'n vissersvaartuig word bepaal deur die visvangmetode wat toegepas word.
Visnette
Vir vangste met sleepnette word van die treiler gebruik gemaak. Sleepnette word in seevissery vir veral die vang van visse asook skaal en skulpdiere gebruik. Die vorm van die net en die wyse waarop dit oopgehou word, hang af van onder meer die plek waar die visse hulle normaalweg bevind. Vir die vang van diere wat na aan die bodem hou, word 'n bodemtreiler met 'n tregtervormige otternet gebruik. Die net word teen 3 of 4 knope oor die seebodem gesleep.
Om die net se bek oop te hou, is daar 'n groot "otterbord" aan weerskante waaraan die treilkabels vasgemaak is sodat hulle na buite oopgedruk word. Die ondertou van die net het gewigte en sleep op die bodem langs, terwyl die bo-tou deur die dobbers omhooggehou word. Die belangrikste treilvis in Suid-Afrikaanse waters is die stokvis Merluccius capensis, wat tot 1,2 m lank kan word, hoewel die wat deesdae gevang word, gewoonlik 30 tot 75 cm lank is.
Stokvis kom voor in die treilvelde van die Agulhasbank asook langs die weskus tot by Angola en word tot op 'n diepte van 720 m en selfs dieper gevang. Hoewel dit steeds die volopste vissoort in die treilwaters is en sowat 80 % van die treilvangste uitmaak, is daar tekens dat hulle getalle afneem. 'n Treilnet word ook gebruik om garnale mee te vang. Garnale neig om in 'n ontvlugtingsreaksie van die bodem af op te beweeg wanneer die net hulle nader. Die onderkant van die garnaalnet mag nie aan die seebodem raak nie.
Arabiese pou
Die Arabiese pou (Ardeotis arabs) is 'n soort wildepou wat oor die Sahel-streek van Afrika en Suidwes-Arabië voorkom. Dit is deel van die groot genus Ardeotis, en hoewel onbekend, blyk dit 'n redelik tipiese spesie in daardie groep te wees.
Mario Andretti
Mario Gabriele Andretti (gebore 28 Februarie 1940) is 'n voormalige Italiaans-gebore Amerikaanse renjaer. Andretti is een van die suksesvolste Amerikaners in die geskiedenis van motorsport, hy is een van slegs twee jaers wat wedrenne in Formule Een, IndyCar, die World Sportscar Championship en NASCAR gewen het (die ander is Dan Gurney). Hy het ook wedrenne in dwergmotorrenne en naelloopmotorrenne gewen.
Arabiese pou
Taksonomie
In 1743 het die Engelse natuurkenner George Edwards 'n illustrasie en 'n beskrywing van die Arabiese pou in sy A Natural History of Uncommon Birds ingesluit. Edwards se handgekleurde ets was gebaseer op 'n lewende eksemplaar wat deur Hans Sloan by sy huis in Londen aangehou is. Toe die Sweedse natuurkenner Carolus Linnaeus in 1758 sy Systema Naturae vir die tiende uitgawe opgedateer het, het hy die Arabiese pou saam met die ander wildepoue in die genus Otis geplaas. Linnaeus het 'n kort beskrywing ingesluit, die binomiale naam Otis arabs geskep en Edwards se werk aangehaal. Die spesifieke bynaam arabs is Latyn wat "Arabies" beteken. Die Arabiese pou word nou in die genus Ardeotis geplaas wat in 1853 deur die Franse natuurkundige Emmanuel Le Maout bekend gestel is.
Mario Andretti
Tydens sy loopbaan het Andretti die 1978 Formule Een Wêreldkampioenskap gewen, vier IndyCar- titels (drie onder USAC -sanksionering, en een in CART), en IROC VI. Tot op hede bly hy die enigste jaer ooit wat die Indianapolis 500 (1969), Daytona 500 (1967) en die Formule Een Wêreldkampioenskap gewen het, en, saam met Juan Pablo Montoya, die enigste jaer wat 'n wedren in die NASCAR-bekerreeks, Formule Een en 'n Indianapolis 500 gewen het. Andretti se oorwinning by die 1978 Nederlandse Grand Prix is die laaste Formule Een-oorwinning deur 'n Amerikaanse jaer. Andretti het 109 loopbaanoorwinnings op groot bane behaal.
Arabiese pou
Beskrywing
Soos by alle wildepoue is die Arabiese poumannetjie baie groter as die wyfie. Daar is gevind dat mannetjies 5,7-10,9 kg weeg, terwyl wyfies 4,5-7,7 kg weeg. Die rekordgrootte manlike Arabiese pou het 16,8 kg geweeg. Hierdie voëls staan vanaf 70 cm lank by wyfies tot 92 cm lank by mannetjies. Hulle is redelik soortgelyk in voorkoms aan die gompou, met 'n bruin lyf, grys nek en wit onderkant, maar is merkbaar kleiner, met 'n meer elegante, skraal bouvorm. Hulle verskil ook deur 'n wit geruite dekpatroon aan die einde van die gevoude vlerk te hê, in teenstelling met verskillende swart-en-wit patrone soos gesien in ander groot Afrika-poue.
Mario Andretti
In 1973 het USAC sy nasionale kampioenskap in grond- en baankampioenskappe verdeel. Andretti het een oorwinning op die baan behaal en het vyfde in die seisoenpunte geëindig en tweede in die grondkampioenskap geëindig. Hy het in 1974 aan USAC se grondbaanafdeling deelgeneem en die grondbaankampioenskap gewen terwyl hy aan albei reekse deelgeneem het. Andretti het ook in 1973 en 1974 aan die Noord-Amerikaanse Formule 5000 -reeks deelgeneem en in albei seisoene tweede in die kampioenskap geëindig.
Vissery
Visnette
Dit voorkom dat bodemvuil in die net beland, waardeur die kwesbare garnale beskadig sou raak. Die ondertou van die net is derhalwe (in hierdie geval) aan 'n ketting met ronde houtrollers vas. Die swaar gewigte aan die ondertou, wat by ander treilervangste gebruik word, ontbreek by hierdie konstruksie. Groot vissersvaartuie wat vir die volledige verwerking van vis toegerus is, staan as visfabriekskepe bekend, en so 'n fabriekskip kan maande lank op see bly.
Arabiese pou
Gedrag en ekologie
Arabiese poue leef gewoonlik alleen of leef in pare en gesinsgroepies. Klein swerms is waargeneem wat noord migreer na die Sahel-sone, om gedurende die reënseisoen te broei voordat hulle suid terugkeer wanneer die droë seisoen begin. Die bevolking in Marokko is egter as sittende beskou, net soos die bevolking in die Arabiese Skiereiland. Op hierdie bewegings is dit bekend dat die Arabiese pou saam met die veldpou migreer.
Mario Andretti
Formule Een-loopbaan
Andretti het sporadies aan Formule Een deelgeneem oor die volgende vier jaar vir Lotus, March en Ferrari, terwyl hy voortgegaan het om op sy renloopbaan in Amerika te fokus. By die 1971 Suid-Afrikaanse Grand Prix, tydens sy debuut vir Ferrari, het hy sy eerste Grand Prix gewen. Drie weke later, by die nie-kampioenskaps Questor Grand Prix in die VSA, het hy die Italiaanse span 'n tweede oorwinning besorg. Die dag voor die Questor GP het hy 9de geëindig in die Indy-motorren by Phoenix International Raceway.
Arabiese pou
Gedrag en ekologie
Die legselgrootte van Arabiese poue is een tot twee eiers wat in 'n vlak skraap op die grond gelê word. Die wyfies is alleen verantwoordelik vir die inkubasie van die eiers en die grootmaak van die kleintjies. Wanneer die broeisel bedreig word, is waargeneem dat die wyfies afleidingsgedrag toon, bv. om te roep, of weier om te vlug, om potensiële roofdiere van haar kuikens weg te lei.
Mario Andretti
Indianapolis 500
Andretti het die Indianapolis 500 slegs eenkeer in 29 pogings gewen. Andretti het soveel voorvalle en amperse oorwinnings by die baan gehad dat kritici die gesin se prestasie ná Mario se 1969 Indianapolis 500-oorwinning die "Andretti Curse" gedoop het.
Arabiese pou
Gedrag en ekologie
Arabiese poue sal sprinkane, kewers, reptiele en klein soogdiere vang en vreet. Hulle voed ook op die sade en vrugte van struike, soos Cordia sinensis, Grewia villosa, Salvadora persica en wilde spanspek Citrullus sowel as Acacia gom.
Mario Andretti
Indianapolis 500
Andretti het slegs vyf keer die volle 800 km (500 myl) voltooi, insluitend sy 1969 Indianapolis 500- oorwinning. Andretti was die eerste bestuurder wat 200 myl per uur (320 km/h) oorskry het terwyl hy vir die 1977 Indianapolis 500 geoefen het. In 1969, na 4 jaar van teëspoed, het Andretti die Indianapolis 500 oorheers op pad na sy enigste oorwinning in die wedren. Die wedren is opvallend aangesien dit die enigste Indy 500 in die geskiedenis is waar die wenjaer die hele wedren op slegs een stel bande voltooi het.
Arabiese pou
Bewaring
Weens hul wye verspreiding word hul nie deur IUBN as kwesbaar beskou nie, hoewel daar glo 'n sterk afname in die bevolking was. In 2012 is die spesie opgelys na byna-bedreigde spesie. Die primêre oorsaak van die afname blyk swaar jagdruk te wees, met agteruitgang en vernietiging van habitat wat ook 'n groot rol speel. Die sittende bevolking wat in Marokko aangeteken is, die subspesie A.a. lynesi, is nie definitief sedert 1962 aangeteken nie, dit sal waarskynlik uitgesterf word.
Mario Andretti
Indianapolis 500
Die 1993 Indianapolis 500 was Andretti se laaste noemenswaardige lopie, nadat hy pas 'n oorwinning by Phoenix behaal het. Op paaldag was Andretti die eerste motor wat 'n kwalifiserende lopie voltooi het, en het op die voorlopige voorste posisie gesit. Andretti se spoed het die hele middag volgehou, maar met minder as 'n uur oor het Arie Luyendyk sy spoed verbygesteek en die paal gevat. Op die wedrendag was Andretti die grootste deel van die middag 'n faktor en het die meeste rondtes (72) gelei. Terwyl hy in rondte 134 voorgeloop het, is Andretti gepenaliseer omdat hy by die kuipe aangedoen het terwyl dit gesluit was. 'n Stop-en-gaan straf het hom net tot in die tweede plek laat val. In die laaste 50 rondtes het hy hanteringsprobleme begin ontwikkel as gevolg van sy bande, en kon slegs 5de eindig. Andretti se laaste wedren by Indy was die 1994 Indianapolis 500.
Vissery
Visnette
Omringende visnette vir sowel kuswatervangste as pelagiese vis word op groot skaal oral in die wêreld gebruik. Die beginsel hier berus op die omringing van 'n skool visse met die net. Wanneer die onderkant van die net toegetrek is, is die vlugweë na onder ook afgesluit en kan die net ingetrek word. In die Middellandse See en by Portugal word sardientjies veral op hierdie manier gevang. Soveel vis moontlik word eers met behulp van 'n lig aangelok, waarna hulle dan met die net omring word.
Mario Andretti
Indianapolis 500
Op 23 April 2003, in die aanloop tot die 2003 Indy 500, het Andretti op die ouderdom van 63 die baan vir die eerste keer in tien jaar in 'n oopwielmotor aangepak. Hy het aan 'n toetssessie vir sy seun Michael se AGR IndyCar-span deelgeneem. Een van die span se gereelde bestuurders, Tony Kanaan, het 'n week vroeër 'n radiale fraktuur van sy arm opgedoen in 'n ongeluk op 15 April by Twin Ring Motegi. Indien Kanaan nie betyds toegelaat is om te jaag nie, is voorlopige planne voorberei vir Andretti om die motor vir hom te kwalifiseer. Hy sou die motor op die wedrendag na Kanaan oorgee, hoewel geen planne gemaak is vir Andretti om werklik in die wedren te jaag nie. Tydens die toets het Andretti teen mededingende spoed gejaag, maar het ongelukkig oor puin op die baan gery, wat sy motor in die lug gelanseer. Andretti se poging het met 'n skouspelagtige ongeluk geëindig en hy kon met net 'n geringe snywond aan sy ken van die wrak wegstap. Dit was Andretti se laaste belangrike aktiwiteit op die baan by Indianapolis.
Vissery
Visnette
As die vis sy kop deur die net steek, sal sy kieudeksel aan die maas vashaak indien hy sou probeer om sy kop terug te trek. Kieunette is vanweë die keuse wat dit ten opsigte van maaswydte bied, baie selektiewe vistuie. So 'n net word drywend gehou deur dobbers wat aan die boonste tou vasgemaak is. Die dryfvisserybedryf net word gewoonlik gebruik vir die vang van visse wat in die boonste lae van die water hou.
Vertikaal
Bewegende en meganiese visnette: Van die bekendste vertikaal bewegende visnette is die kruisnet, die werpnet en die dompelnet (Japan). Die kruisnet is gewoonlik 'n vierkantige fyn net wat aan die punte aan 2 gekruisde stokke vas is. So 'n net word op die bodem neergelê en van tyd tot tyd opgetrek. Slegs die visse wat hulle toevallig bokant die kruisnet bevind, word met hierdie metode gevang. 'n Meer aktiewe vorm van visvangs word in die helder, vlak kus- en varswaterpoele van die trope met die werpnet beoefen.
Lynmetodes
Die bekendste lynmetode van visvang is hengelsport (stok en lyn). Naastenby dieselfde metode word vir die vang van klein tunasoorte met die sogenaamde paal-en-lynvisvangmetode toegepas. Die tuna word om die skip gekonsentreer deur hulle met lewende aas te voer. Vervolgens word die see-oppervlak met water bespuit sodat die tunas onder die indruk gebring word dat dit vlugtende vis is. Die tunas word hierdeur geagiteer en byt dan maklik.
Die skepe dra gewoonlik 'n groot bemanning wat elkeen met 'n lang stok op 'n lys buite om die boot staan. Aan die lyn wat aan die stok vas is, is 'n haak sonder enige aas en sonder weerhake; sodra die vis dus binnegehaal is, val hulle op die dek af. Groter tunas en pelagiese vissoorte wat nie in skole voorkom nie, kan met behulp van die drywende Japanse langlynmetode gevang word. So 'n lyn is etlike kilometers lank en bestaan uit 'n groot aantal hangers, elkeen sowat 400 m lank, wat aan die hooflyn vasgemaak is. Elke hanger dra ongeveer 12 sylyne, wat elkeen van 'n haak met aas voorsien is. 'n Meer aktiewe vorm van visvangs met lyne is sleephengel. Hier sleep die boot 'n lyn wat van kunsaas voorsien is, deur die water. Hierdie metode word gebruik vir die vang van vis wat vinnige swemmers en aggressiewe jagters is.
Bezuidenhout
Bezuidenhout is 'n Afrikaanse van wat algemeen onder Afrikaners voorkom.
Matthew Davis
Matthew Davis (gebore 8 Mei 1978) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Tigerland (2000), Legally Blonde (2001), Blue Crush (2002), en BloodRayne (2005).
Mlungisi Johnson
Lulu Johnson is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die African National Congress.