cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brandenburger SC Suid 05
Die klub het op 13 Oktober 1905 ontstaan as Brandenburger BC 05 uit die samesmelting van twee ouer klubs genaamd Tasmania en Fußballclub Germania. Fußballclub Germania is in 1902 gestig en Tasmania het ontstaan toe 'n groep sokkerspelers van Fußballclub Germania weggebreek het.
In Oktober 1933 is Duitse sport deur die Nazi’s geherstruktureer en verskeie sportklubs in Brandenburg is gedwing om met die klub saam te smelt onder die benaming Brandenburger SC 05. Dié besluit het die klub aansienlik versterk en in 1937 het die klub gepromoveer na die Gauliga Berlyn-Brandenburg op die hoogste vlak van die destydse Duitse sokkerstruktuur. Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub deur die Geallieerdes ontbind. Die klub is in 1945 heropgerig as Sportgemeinde Brandenburg-West. In 1948 is die naam verander na BSG Traktorwerke Brandenburg. Die volgende jaar het die klub met BSG Ernst Thälmann Brandenburg en BSG Konsum Brandenburg (vroeër SG Brandenburg-Nord) saamgesmelt om ZSG Werner Seelenbinder Brandenburg te vorm. In 1951 is ZSG herdoop na BSG Motor Süd Brandenburg.
Die klub se beste prestasie voor die hereniging van Duitsland was om die kwarteindrondte van die FDGB Pokal (Oos-Duitse uitklopbeker) in 1959 te haal. Na die Duitse hereniging in 1990 het die klub die naam Branderburger SC Süd 05 aangeneem en in 1991 het Chemie Premnitz by die klub aangesluit.
Basilius die Salige
Basilius die Salige (Russies: Василий Блаженный, Wasili Blazjenni), is een van die heiliges van die Russies-Ortodokse Kerk bekend as dwase vir Christus.
Hy was die seun van lyfeienes en is in Desember 1468 of 1469 in Jelochowo naby Moskou (nou in Moskou) gebore. Sy pa se naam was Jakob en sy ma s’n Anna.
Hy was oorspronklik ’n leerling-skoenmaker in Moskou en het ’n eksentrieke leefstyl aangeneem deur van winkels te steel en vir die armes te gee. Hy het dikwels nakend rondgeloop en swaar kettings gedra. Hy het Iwan die Verskriklike berispe omdat hy nie in die kerk aandag gegee het nie, asook vir sy wreedaardige optrede teenoor onskuldiges.
Hy is ná sy dood in 1552 of 1557 begrawe in die Sint Basilius-katedraal in Moskou, wat na hom genoem is. Hy is omstreeks 1580 tot heilige verklaar. Sy feesdag is op 2 Augustus volgens die Juliaanse kalender (15 Augustus volgens die Gregoriaanse kalender).
Eksterne skakels
Hierdie artikel is vertaal van die Engelse Wikipedia
David Pieter de Villiers Graaff
Sir David Pieter de Villiers Graaff was 'n Suid-Afrikaanse nyweraar en kabinetsminister en die vader van sir David De Villiers Graaff, leier van die Verenigde Party van 1956 tot 1977 en grootvader van sir David Graaff, Volksraadslid vir Wynberg van 1987 tot 1989.
duimnael|links|Die [[Kabinette van Louis Botha|eerste kabinet van die Unie van Suid-Afrika in 1910 onder leierskap van eerste minister Louis Botha.
Agter: J.B.M. Hertzog, Henry Burton, F.R. Moor, C. O'Grady Gubbins, Jan Smuts, H.C. Hull, F.S. Malan, David Graaff
Voor: J.W. Sauer, Louis Botha, Abraham Fischer]] Graaff is in 1859 gebore op Villiersdorp in die Wes-Kaap, waar die plaaslike laer- en hoërskool later jare na hom genoem is, naamlik die Hoërskool De Villiers Graaff. Met die afsterwe van sy vader is hy in diens geneem deur sy oom, J. Anthony Combrinck, 'n vooraanstaande Kaapse slagter en word op vroeë ouderdom 'n bestuurder.
Toe Combrinck tot die politiek toetree, het Graaff en sy broer, sir Jacobus Arnoldus Graaff, die onderneming opgebou en die eerste moderne koelinstallasie in Suid-Afrika bekend gestel. Die onderneming het die "Imperial Cold Storage and Supply Company" geword, wat uiteindelik die ondersteuning van Cecil John Rhodes en Samuel Marks gekry het.
Graaff was 'n gesiene plaaslike politikus, stadsraadslid van 1882 en burgemeester van Kaapstad van 1891 tot 1892. Hy skenk die burgemeestersketting aan die stad wat vandag nog gebruik word. Gedurende hierdie tydperk rig hy die eerste elektriese beligtingstelsel op met die opening in 1904 van die Graaff Electric Lighting Works. Hy was 'n groot ondersteuner van die Afrikanerbond en is as sulks verkies tot die Kaapse Wetgewende Vergadering (1891 - 1897) en van 1908 tot 1910 is hy minister sonder portefeulje in die kabinet van John X. Merriman. In 1911 verleen die Britse koning aan hom die titel baronet en die reg om as "sir" bekend te staan.
Ná Uniewording word hy in die eerste algemene verkiesing in 1910 onbestrede verkies as Volksraadslid vir die kiesafdeling Namakwaland, maar in 1915 staan die Nasionale Party se A.H. Stander en die onafhanklike J. Studer teen hom. Graaff behaal 'n meerderheid van 432 stemme bo Stander. Hy bly LV tot 6 Februarie 1920.
Graaff was minister van openbare werke, pos en telegraafwese, toe minister sonder portefeulje van 1912 tot 1913 en minister van finansies van 1915 tot 1916. Hy het ook in 1914 in Londen as Hoëkommissaris waargeneem. Hy is op 13 April 1931 in Milnerton naby Kaapstad oorlede, toe sy seun De Villiers Graaff sy titel geërf het.
Kuswurgvy
Die kuswurgvy (Ficus natalensis) is 'n boom en deel van die wurgvye. In Suid-Afrika kom die spesie in KwaZulu-Natal en Limpopo voor. In die res van Afrika is die boom inheems in Angola, Benin, Burkina Faso, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Gaboen, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Golf van Guinee-eilande, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Liberië, Malawi, Mali, Mosambiek, Namibië, Nigerië, Republiek die Kongo, Rwanda, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Soedan, Tanzanië, Togo, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Die boom ontkiem op 'n gasheerboom hoog bokant die grond en stuur dan fyn wortels af grond toe. Die wortels word algaande sterker en verwurg uiteindelik die gasheerboom. Hierdie boom lyk byna net soos die Bosvy maar die vrugte is baie groter. Die boom se FSA-nommer is 57.
Die spesie het drie subspesies:
Clathria saraspinifera
Clathria saraspinifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1996 deur Hooper.
Edyth Bulbring
Edyth Bulbring is ’n Suid-Afrikaanse joernalis en skrywer. Haar boeke sluit in "Pops & The Nearly Dead" en "The Club", asook romans vir jong volwassenes, onder andere "The Summer of Toffie and Grummer" en "Cornelia Button and the Globe of Gamagion". Haar romans "Melly, Mrs Ho and Me" en "Melly, Fatty and Me" is in 2013 deur Hot Key Books in die Verenigde Koninkryk uitgegee. Laasgenoemde boek is in 2012 met die Percy Fitzpatrick-prys vir jeugliteratuur bekroon.
Swartoorlewerik
Die Swartoorlewerik (Eremopterix australis) is 'n gelokaliseerde algemene endemiese voël en nomade in Karoobossieveld en grasveld, Kalaharisandveld, gruisvlaktes en soms landerye. Hulle kom gewoonlik in swerms voor. Die voël is 12 – 13 cm groot en weeg 12 - 16 gram. In Engels staan die voël bekend as die Black-eared Sparrow-Lark.
Hannah New
Hannah New (gebore 13 Mei 1994) is 'n Engelse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Maleficent (2014) en in die televisiereekse The Time in Between (2013) en Black Sails (2014).
Dorothy Adams
Dorothy Adams (8 Januarie 1900 – 16 Maart 1988) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Shepherd of the Hills (1941), The Best Years of Our Lives (1946), The Ten Commandments (1956), en The Killing (1956).
Edward Elgar
Sir Edward William Elgar, 1ste Baronet, (* 2 Junie 1857, †  23 Februarie 1934) was 'n Engelse komponis wat veral met sy orkeswerke, waaronder die Enigma Variations, marsmusiek soos die Pomp and Circumstance Marches, concertos vir viool en tjello, twee simfonieë, koorwerke (waaronder The Dream of Gerontius), kamermusiek en liedere bekendheid verwerf het. Baie van sy werke maak deel uit van die Britse en internasionale repertoire van klassieke musiek. Elgar is in 1904 deur koning Edward VII tot ridder geslaan. In 1924 is hy as Master of the King's Music benoem ('n besondere pos in die koninklike huishouding).
Alhoewel na Elgar dikwels as tipies Engelse komponis verwys word, is hy hoofsaaklik deur musikale strominge van vastelandse Europa beïnvloed. Elgar het homself as buitestaander beskou, nie net in musikale opsig nie, maar ook in sosiale. Terwyl musikale kringe deur akademici oorheers is, het hy self geen formele opleiding gehad nie en hom as komponis volledig deur eie studie gevorm. As lidmaat van die Rooms-Katolieke Kerk is hy in sommige Brits-Protestantse kringe met argwaan bejeën. Ook was hy in die baie klasbewuste samelewing van Victoriaanse en Edwardiaanse Brittanje uiters gevoelig oor sy eie nederige afkoms, selfs nadat hy wye erkenning as komponis geniet het. Elgar het nogtans in 1889 met Caroline Alice Roberts, die dogter van 'n Britse senior offisier getrou wat hom in sowel musikale asook sosiale opsig geïnspireer het. Maar eers in sy veertigs was Elgar werklike sukses as komponis beskore toe sy musikale werk - ná 'n reeks komposisies wat slegs tot 'n mindere mate erkenning geniet het - met sy Enigma Variations in 1899 skielik in Groot-Brittanje en oorsee gewild geword het.
Die Variations is in 1900 opgevolg deur The Dreams of Gerontius, 'n koorwerk wat op 'n Rooms-Katolieke teks baseer en in Anglikaanse kerkkringe nie gretig ontvang is, maar desondanks in Brittanje en die buiteland ingang tot die kernrepertoire gevind het. Elgar se latere godsdienstige vollengte-koorwerke is goed ontvang, alhoewel hulle nie deel van die standaardrepertoire geword het nie. Die eerste van sy Pomp and Circumstances-marse (1901) is daarenteen orals in die Engelssprekende wêreld welbekend. In sy vyftigs het Elgar 'n simfonie en 'n vioolconcerto gekomponeer wat baie groot sukses behaal het. Sy tweede simfonie en sy tjelloconcerto was nie dieselfde sukses beskore nie en is eers taamlik laat in Britse orkesters se standaardrepertoire opgeneem. In sy latere jare het Elgar se musiek veral by Britse gehore aanklank gevind. Ná sy afsterwe het sy komposisies 'n generasie lank gewildheid ingeboet, maar 'n reeks nuwe opnames van sy werke het in die 1960's weer groter belangstelling in sy musiek gewek. Sommige van sy werke geniet groot aandag in die buiteland, maar dit is die Verenigde Koninkryk waar sy musiek die meeste gespeel word.
Elgar is as die eerste komponis beskryf wat grammofoonplate as nuwe musikale medium aanvaar het. Tussen 1914 en 1925 het hy 'n reeks plate-opnames van sy werke self gedirigeer. Die invoering van mikrofone in 1925 het meer akkurate klankopnames en musiekreproduksie moontlik gemaak en was vir Elgar rede en aansporing genoeg om nuwe plate-opnames van die meeste van sy belangrikste orkeswerke asook van uittreksels van The Dream of Gerontius te maak.
Die afsterwe van sy vrou Alice op 7 April 1920 het Edward Elgar gebroke gelaat. In die laaste veertien jaar van sy lewe het slegs 'n handjievol kleiner werke uit sy pen gevloei, waaronder die Severn Suite, die Nursery Suite, enkele klavierstukke, liedere en orkestrale transkripsies. Sy twee laaste groot komposisies, 'n opera en 'n simfonie, het nie verder gevorder as fragmente nie. Die opera The Spanish Lady, wat hy in 1929 begin komponeer het en waarvoor Sir Barry Jackson, direkteur van die Malvern Festival, die libretto bygedra het, baseer op Ben Jonson se toneelstuk The Devil is an Ass.
Elgar se derde simfonie, wat hy in opdrag van die BBC gekomponeer het, was nog ver van klaar toe die komponis in Februarie 1934 aan kanker oorlede is. Elgar se onvoltooide manuskrip met 127 bladsye het sindsdien ruimte gelaat vir baie spekulasies, maar toe die komponis, skrywer en kritikus Anthony Payne die fragmente in 1972 vir die eerste keer bestudeer het, het die musiek se "krag en vitaliteit" hom daarvan oortuig dat Elgar besig was om 'n laat meesterwerk te skep. Payne het die materiaal in opdrag van BBC Manchester vir 'n ateljeekonsert van die BBC Philharmonic Orchestra bewerk. Nadat dit in 1995 met sukses opgevoer is, het Elgar se erfgename hul toestemming vir 'n volledige rekonstruksie van die simfonie deur Anthony Payne verleen. Dit is vir die eerste keer op 15 Februarie 1998 deur die BBC Symphony Orchestra onder leiding van Andrew Davis in Londen se Royal Festival Hall opgevoer.
1223
Die jaar 1223 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 23ste jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Brandenburg an der Havel
Brandenburg an der Havel is die derde grootste stad in die Duitse deelstaat Brandenburg naas die hoofstad Potsdam en Cottbus. Die stad het 'n bevolking van 71 032 in 2013 gehad en 'n oppervlakte van 228,8 km². Volgens sy oppervlakte is Brandenburg die grootste selfregerende stad in die deelstaat. Die geskiedenis van Brandenburg an der Havel strek meer as 'n duisend jaar terug. Die eerste historiese verwysings na die stad dateer van 928 en 929. In 'n oorkonde van 1170 word dit vir die eerste keer as 'n nedersetting met Duitse regstatus genoem. Die bou van Brandenburg se domkerk, waarmee in 1165 begin is, word as die beginpunt van die Duitse geskiedenis van Brandenburg beskou. So word na die stad en domkerk dikwels ook as die "bakermat van die Mark Brandenburg" en die huidige deelstaat verwys.
In 2015 is die 850-jarige jubileum van Brandenburg se domkerk met feesvierings gevier.
Hoendervleis
Hoendervleis is die vleis afkomstig van 'n hoender. Dit is die vleissoort wat die meeste geëet word ter wêreld. Hoender word as deel van 'n maaltyd soos middagete of aandete geëet. Dikwels is dit ook 'n spesialiteit in 'n restaurant of tydens feesdae soos Paasfees en Kersfees. Hoendervleis word, net soos die vleis van ander pluimvee (voëls), witvleis genoem. Dit is in teenstelling met die rooivleis van soogdiere.
Hoendervleis kan op baie maniere voorberei word as voedsel, byvoorbeeld gerooster, op 'n braaier, gebak of gekook met allerlei kruie en speserye, selfs gekook in sop.
Gesondheidsrisiko's van hoendervleis
Salmonella kom gereeld op rou hoender voor, daarom is dit baie belangrik dat hoender altyd goed gaargemaak word en beslis nie rooi dele toon nie.
As gevolg van hierdie risiko's staan daar op die etiket van pluimveevleis in Europa 'n waarskuwing met die volgende teks: "Let op, moenie skadelike bakterieë 'n kans gun nie. Moenie dat hierdie bakterieë via die verpakking, jou hande of die kombuisware in jou kos beland nie. Maak die vleis deeglik gaar om hierdie bakterieë uit te skakel."
1224
Die jaar 1224 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 24ste jaar van die 13de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Wes-Yorkshire
Wes-Yorkshire (Engels: West Yorkshire) is 'n metropolitaanse graafskap in die noorde van Engeland (Verenigde Koninkryk) wat in 1974 volgens die Wet oor Plaaslike Regering (Local Government Act) van 1972 gevestig is. Die graafskap bestaan uit vyf metropolitaanse boroughs of distrikte (City of Bradford, Calderdale en Kirklees in die weste en City of Leeds en City of Wakefield in die ooste) en word begrens deur die graafskappe Derbyshire in die suide, Groter Manchester in die suidweste, Lancashire in die noordweste, Noord-Yorkshire in die noorde en ooste, en Suid-Yorkshire in die suide en suidooste. Teen die middel van 201 is Wes-Yorkshire se bevolking op 2,3 miljoen beraam. Die gebied se waterkragbronne en steenkoolvoorrade, wat stoomenjins van brandstof voorsien het, het in die 18de en 19de eeu die basis vir die industrialisering van Wes-Yorkshire gevorm. Nedersettings soos Huddersfield, Halifax en Bradford, almal geleë in die westelike heuwelland, het tot spilpunte van die Engelse tekstielbedryf ontwikkel. Vandag is Wakefield die enigste oorblywende dorp met noemenswaardige tekstielvervaardiging. Ook die steenkoolmynboubedryf het in die laat 20ste eeu dramatiese agteruitgang beleef. Net een enkele myn naby Pontefract is steeds in bedryf.
Tradisionele nywerhede is intussen deur masjienbou, papier- en verpakkingsvervaardiging en ander ligte nywerhede vervang. Leeds, die grootste stedelike nedersetting in Wes-Yorkshire, is tans die vernaamste handel- en nywerheidstad in die graafskap waar bedrywe soos voedselverwerking, elektronika, chemie, meubelvervaardiging, drukkerye en finansies gesetel is. Met twee universiteite is Leeds daarnaas 'n belangrike opvoedkundige en kulturele sentrum. Met Bradford en Wakefield is bowendien twee katedraalstede in Wes-Yorkshire geleë.
George Bernard Shaw
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
George Bernard Shaw
Ierse toneelskrywer en politieke aktivis
Literêre genres
Literêre stroming
Ibsenisme, naturalisme
Beduidende werke
Clathria sartaginula
Clathria sartaginula is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Herman Kinghorn
duimnael|links|220px|Ds. Herman Kinghorn.
Clathria sartaginula
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1814 deur Lamarck.
Herman Kinghorn
duimnael|regs|210px|Ds. Kinghorn was twee maal leraar van [[NG gemeente Pinelands|Pinelands: van 1960 tot 1965 en weer van Januarie 1970 tot Februarie 1981.]]
Ds. Herman Charles Kinghorn (Uitenhage, 2 Februarie 1920 – Louterwater, 9 Julie 1988) was tussen 1947 en 1981 leraar in ses gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk, naamlik Bronberg, Robertson, Molteno, Nuwekerk op Graaff-Reinet, Pinelands (twee maal) en Swartland op Malmesbury.
Opleiding en eerste gemeentes
Ds. Kinghorn is op Uitenhage gebore en het ook daar skoolgegaan. Hy het sy teologiese studie in 1945 aan die Kweekskool op Stellenbosch voltooi, waarna hy in 1947 bevestig is in die NG gemeente Bronberg, destyds ’n vyf jaar oue dogtergemeente van die moedergemeente Pretoria. Soos in al sy gemeentes buiten Pinelands, het ds. Kinghorn nie lank in sy eerste werkkring gebly nie, want reeds in 1950 aanvaar hy ’n beroep na die moedergemeente op Robertson.
Bronberg was dan ook sy enigste gemeente buite die destydse Kaapland, waarvan hy self ’n boorling was. Met Bronberg se kwarteeufees in 1967 het ds. Kinghorn as volg in "Die Bronbergse Feesbode" geskryf: "Ek wou destyds nie na hierdie Bronberg gaan nie. As proponent was ek genader vir hulpdiens in die gemeente, maar dit was eers ná die tweede beroep was op my uitgebring is dat ek gegaan het. En wat ’n heerlike ondervinding en kleinood het dit nie geword nie. Vandag nog sê ek dat die Here vir my goed was om in die beginjare van my bediening vir ma na Bronberg te lei.
"Bronberg het vir my as jongman veral twee dinge (geleer) was ek nog altyd in my bediening onthou: die eerste is dat dit in die Kerk van onse Here Jesus enkel en alleen gaan om Christus Jesus en Hom as gekruisigde. Nie om Sy soom nie, maar om Homself. Die tweede waarheid wat ek geleer het, is dat die allerwonderlikste en rykste vriendskappe gevorm word rondom die Persoon en Kerk van onse Here Jesus Christus. Bronberg het my geleer wat die gemeenskap van die heiliges in werklikheid beteken. Vandag nog ontmoet ek mense wat vir my sê dat ons mekaar in Bronberg ontmoet en leer ken het ... ja, leer liefkry het. Hoe ryk het ek deur Bronberg aan Christenvriende geword!"
Die gemeente Robertson, waarvan ds. Kinghorn die 15de leraar was, was op die vooraand van sy eeufeesviering in 1953 toe hy die jaar vantevore ’n beroep aanneem na die gemeente Molteno in die Noordoos-Kaap. Hy het wel spesiaal Boland toe gereis om aan die vieringe deel te neem en daarna ook die Sinodesitting in die Kaap by te woon. Op Robertson was ds. Henry Charles Hopkins, argivaris van die Kaapse Kerk, ds. Kinghorn se opvolger.
Op Molteno
Ds. Kinghorn het op 6 Junie 1952 op Molteno aangekom en sou de gemeente tot Junie 1955 dien. Hy het hom op die nuwe koshuis toegespits. Die bou daarvan is in 1952 in beginsel goedgekeur. Ds. Kinghorn het ’n lys wenke opgestel wat gevolg kon word, die gebou self en die getal kinders wat dit kon huisves. Dié gebou is eers voltooi nadat hy die gemeente reeds verlaat het, maar hy was die inspirasie van die koshuis wat self groter sou word as wat hy gehoop het.
Terwyl hy predikant was op Molteno het die gemeente Robertson, waar hy blykbaar gewild was, hom genooi om ’n diens te kom lei tydens hul eeufeesviering. Molteno se kerkraad het dit geredelik toegestaan.
George Bernard Shaw
Pygmalion (1912)
Herman Kinghorn
Op Molteno
Die gemeente het op 12 Junie 1955 afskeid van ds. Kinghorn geneem. Al was sy termyn kort, vervolg Meintjes, was dit hy was die Môrewag-hostel moontlik werklikheid gemaak het. "... daar was baie wat die nuwe Môrewag-hostel as sy monument beskou het, nie dat hy so gereken het nie – eerder as gevolg van samewerking onder leiding van God."
Sy latere gemeentes
Ds. Kinghorn het in 1955 ’n beroep aangeneem na die Nuwekerk, Graaff-Reinet. Daar het hy vyf jaar gebly tot hy in 1960 die eerste keer in die NG gemeente Pinelands in Kaapstad bevestig is. Nes op Graaff-Reinet, het hy hier net vyf jaar gebly tot hy in 1965 na Malmesbury vertrek om medeleraar van die moedergemeente Swartland te word. In 1970 keer hy egter terug na Pinelands waar hy op 23 Januarie die tweede keer in die gemeente verwelkom word. Hy bly daar tot sy aftrede op 17 Februarie 1981. So het hy amper die helfte van sy nagenoeg 34 jaar lange bediening daar deurgebring.
Sy dood
Ds. Kinghorn is skielik oorlede op Saterdag 9 Julie 1988 terwyl hy en sy vrou, Helene (22 September 1920 - 19 Maart 2009), by hul seun Theo en skoondogter Annarietjie op Louterwater in die Langkloof gekuier het. Hy en sy vrou het pas teruggekeer van ’n besoek aan hul dogter, Elizabeth, en haar man, dr. Paul Duminy, van Pietersburg. Op pad terug na die Strand, waar hulle afgetree het, het hulle by hul seun op Louterwater aangery. Ds. Kinghorn het gesterf nadat hulle bed toe gegaan het. Hy was 68 jaar oud.
Ds. Kinghorn is oorleef deur sy eggenote, sy dogter en twee seuns. Buiten Theon was daar ook Herman Kinghorn van Swakopmund. Ten tyde van sy dood was daar ses kleinkinders. Die begrafnis is Saterdag 16 Julie 1988 om 10 vm. uit die NG kerk Suider-Strand gehou. Die diens is gelei deur ds. Gys Muller, emeritus-predikant van Franschhoek, 'n broer van mev. Kinghorn.
George Bernard Shaw
George Bernard Shaw (* 26 Julie 1856 in Dublin, Ierland; † 2 November 1950 in Ayot Saint Lawrence, Engeland) was 'n Ierse dramaturg en medestigter van die London School of Economics. Hoewel hy hom aanvanklik as musiekresensent en literêre kritikus onderskei het, het hy sy ware talent as toneelskrywer getoon.
Meer as sestig toneelstukke het uit sy pen gevloei, benewens essays, romans en kortverhale. Ofskoon hy in byna al sy geskrifte die maatskaplike vraagstukke van sy tyd aanspreek, het die werke gewoonlik 'n komiese inslag waardeur Shaw hul strak temas meer verteerbaar maak.
Hy het hom onder meer toegespits op kwessies rondom opvoeding, die getroude lewe, godsdiens, regeringsake, gesondheidsorg en klassebevoorregting.
Wat veral sy toorn ontsteek het, was ekonomiese toestande wat hy as uitbuiting van die werkersklas beskou het. As vurige sosialis het Shaw talle brosjures en toesprake vir die Fabian Society geskryf. Hy het 'n bekwame redenaar geword om sy saak te bevorder en vir gelyke regte vir mans en vroue, verbeterde werk- en lewensomstandighede vir die werkersklas, die opheffing van private eienaarskap van produktiewe grond en gesonde leefstyle gepleit. Vir 'n kort tyd het hy as lid van die London County Council ook aktief aan die plaaslike politieke lewe deelgeneem.
Mrs. Warren's profession (1893), Arms and the man (1894), Candida (1894) en You never can tell (1895) behoort tot Shaw se bekendste vroeëre werke. In Caesar and Cleopatra (1898) het hy 'n tema uit die geskiedenis geneem, terwyl hy in Man and superman (1903) ŉ moderne interpretasie van die ou Don Juan-tema weergegee het. ŉ Gedeelte uit laasgenoemde stuk, "Don Juan in hell", word dikwels afsonderlik opgevoer.
Die godsdienstig georiënteerde Major Barbara (1905) het as rolprent bekend geword terwyl die beroemde blyspel Pygmalion (1912), waarin ŉ arm blommeverkoopster, Eliza Doolittle, spraaklesse van prof. Henry Higgins ontvang, in 1956 verwerk is tot die musiekblyspel My fair lady. Die stryd van Jeanne d'Arc, wat in Saint Joan (1923) uitgebeeld is, word as Shaw se beste werk beskou.
Hy self het sy Back to Methuselah (1921), wat uit vyf toneelstukke bestaan, as sy meesterstuk beskou. Sedert die verskyning van Plays: pleasant and unpleasant (1898), waarin sy eerste toneelstukke versamel is, het Shaw sy stukke van breedvoerige toneelaanwysings en voorwoorde voorsien. Hierdie bykomende kommentaar, wat later gebundel is, gee 'n goeie insig in sy werk.
Sy menings oor die toneel is saamgevat in Dramatic opinions and essays (1907) en The perfect Wagnerite (1898), 'n studie oor Wagner se werk. Sy belangstelling in die ekonomiese problematiek is vervat in The intelligent woman's guide to socialism and capitalism (1928).
'n Uitvloeisel van hierdie besoek was die godsdienstige fabel The adventures of the black girl in her search for God. In 1943 is Shaw se vrou, Charlotte, oorlede, en daarna het hy Londen verlaat en hom op sy landgoed by Ayot St. Lawrence in Hertfordshire gaan vestig. Hy is op 2 November 1950 oorlede.
Shaw is die enigste skrywer wat sowel met die Nobelprys vir Letterkunde (in 1925 ) asook die Akademieprys (Oscar) bekroon is – vir sy bydraes tot die letterkunde en die rolprent Pygmalion wat in 1938 ontstaan het. Shaw was oorspronklik van voorneme om die Nobelprys vir Letterkunde van die hand te wys omdat hy geen belang in openbare verering gestel het nie, maar het dit uiteindelik op versoek van sy vrou aanvaar aangesien sy die prys as 'n huldeblyk vir Ierland beskou het. Op versoek van Shaw is die prysgeld aangewend vir die vertaling van Sweedse boeke na Engels.
Manuel Escórcio
Manuel Escórcio is 'n tenoor wat bekend is vir sy operaoptredes en Afrikaanse liedjies. Hy is ook Portugees en Engels magtig en sing ook in die tale. Hy begin sy musiekloopbaan op 16-jarige ouderdom by die Helderberg Kollege in Somerset-Wes in Suid-Afrika.
Escórcio het al dwarsoor Suid-Afrika opgetree, asook in die VSA, Kanada, Brasilië, Portugal, Venezuela, die Filippyne en Australië.
Op 26 Januarie 2020 is Manuel ook ingehuldig as 'n lewende legende in die Suid-Afrikaanse legendesmuseum. Hy was een van slegs 20 legendes van wie daar ook 'n borsbeeld gemaak is.
Biografie
Manuel Maria Lamarque Escórcio is in 1950 in Lourenço Marques in Mosambiek gebore, maar immigreer in 1966 na Suid-Afrika. Hy verwerf 'n graad in Teologie, Meesters in Musiek en die kameraadskap van die Royal Schools of London en Trinity College.
1225
Die jaar 1225 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 25ste jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Manuel Escórcio
Biografie
Op 26 Januarie 2020 is Manuel ook ingehuldig as 'n lewende legende in die Suid-Afrikaanse legendesmuseum. Hy was een van slegs 20 legendes van wie daar ook 'n borsbeeld gemaak is.
Petersvy
Die Petersvy (Ficus petersii) is 'n vrystaande boom en groei in die laeveld. Die spesie word van Zambië af suidwaarts tot in Mpumalanga aangetref. Hulle is soms klein maar die wat met miershope geassosieer word is baie groot. Die blomme aan die binnewand van die vy word deur die Alfonsiella binghami-vywespe bestuif. Die boom se FSA-nommer is 48.1.
Genitale vrat
Genitale vratte is simptome van ’n aansteeklike seksueel oordraagbare infeksie wat deur sekere soorte van die menslike papilloomvirus (MPV) veroorsaak word. Vratte is die makliks herkenbare simptoom van genitale MPV-infeksie. Sowat 90 persent van mense wat met MPV besmet word, sal nie genitale vratte ontwikkel nie en die ander 10 persent kan die virus aan ander oordra.
Oorsake en simptome
Die MPV-soorte 6 en 11 is meestal die oorsaak van genitale vratte. Dit word deur regstreekse vel-tot-velkontak oorgedra, gewoonlik tydens orale, anale of genitale seks met ’n persoon wat die virus het. Terwyl sommige soorte MPV servikale of anale kanker kan veroorsaak, word genitale vratte deur ander soorte meegebring.
Voorkoms en behandeling
duimnael|120px|Klein condylomata aan die testikels. duimnael|120px|’n Erge geval van genitale vratte aan die penis.
’n Mens kan deur verskillende soorte MPV besmet word – terselfdertyd of op verskillende tye. Hulle kan op enige plek om of op die anus of geslagsdele voorkom en word meestal aangetref op eksterne oppervlakke van die liggaam, soos die skag van die penis, die skrotum of die lippe van die vagina. Hulle kan ook op interne oppervlakke voorkom, soos in die opening van die uretra en in die vagina of anus.
Hulle kan so klein as 1-5 mm breed wees, maar kan ook groei en in groot massas versprei. Hulle kom meestal in trosse voor. Soms lyk hulle soos klein steeltjies. Hulle kan hard of sag wees en hul kleur kan wissel. Soms bloei hulle.
Hoewel ramings van die hoeveelheid nuwe gevalle per jaar wissel, is MPV so algemeen dat feitlik alle seksueel aktiewe mense dit die een of ander tyd in hul lewe sal kry. ’n Condyloma acuminatum is ’n enkele vrat, terwyl ’n condylomata acuminata meervoudige vratte is. Hoewel die name ooreenstem met condyloma latum, is laasgenoemde ’n komplikasie van sekondêre sifilis.
Pylgras
Dit is 'n meerjarige plant met regop halms wat 30 – 100 cm lank en 1,5 – 3 mm in deursnee word. Die halmknope is swart van kleur. Die blaarskedes is gekield. Die blare kan 3 – 30 cm lank wees en 2 -8 mm breed. Die bloeiwyse is uit trosse saamgestel. Daar is steriele en vrugbare stekeltjies.
Beweiding
Dit is baie vir beweiding geskik.
Reaktansie
In die analise van wisselstroom elektriese stroombane (soos byvoorbeeld 'n RLC series stroombaan), is reaktansie die imaginêre deel van die impedansie, wat veroorsaak word deur die teenwoordigheid van 'n induktor of kapasitor in die stroombaan. Reaktansie veroorsaak 'n fase skuif tussen die elektriese stroom en spanning in die stroombaan. Reaktansie word deur die simbool X voorgestel en word in ohms gemeet.
Die verhouding tussen impedansie, weerstand, en reaktansie word deur die volgende verhouding gegee:
waar
Die grootheid van impedansie word bereken as:
In suiwer induktiewe en kapasitiewe stroombane, vereenvoudig die grootheid van die impedansie na die reaktansie.
Induktiewe reaktansie
Induktiewe reaktansie  (simbool: XL) word veroorsaak deur die elektromotoriese krag wat die stroom deur die geleier teenstaan. Die elektromotoriese krag word veroorsaak deur die magnetiese veld wat deur 'n wisselende stroom geïnduseer word. Die grote van die induktiewe reaktansie is direk eweredig aan die tempo van verandering (frekwensie) van die wisselende stroom. Die induktiewe reaktansie veroorsaak ook 'n fase skuif tussen die stroom en spanning in die stroombaan. Die stroom sal die spanning voorloop.
Induktiewe reaktansie word bereken deur
waar
Kapasietiewe reaktansie
Kapasietiewe reaktansie (simbool: XC) word veroorsaak deur dat elektrone nie deur 'n kapasitor kan vloei nie, maar 'n wisselende stroom kan wel en hoe hoër die frekwensie hoe beter. Die kapasietiewe reaktansie veroorsaak ook 'n fase skuif tussen die stroom en spanning in die stroombaan. Die stroom sal die spanning naloop.
Induktiewe reaktansie word bereken deur
waar
Pippa Nixon
Pippa Nixon (gebore 1980) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente John Carter (2012), Panic (2014), en Containment (2015), en in die televisiereeks Unforgotten (2015).
Reaktansie
Verwysings
עכבה חשמלית
Ghaapse plato
Die Ghaapplato (ook genoem die Ghaap, Ghaapseberg, Kaapseberg, Kaap Plateau) is ‘n landstreek in die suide van Noordwes en die noorde van die Noord-Kaap. Dit omsluit ‘n groot deel van Griekwaland-Wes.
Ligging
Die hoogland lê wes van die Hartsrivier en die benedeloop van die Vaalrivier tot die Kurumanheuwels in die weste en van die samevloeiing van die Vaal- en Oranjerivier in die suide tot Vryburg in die noorde. Dit is hoofsaaklik die historiese distrik Herbert. In die gebied lê Reivilo (55km wes van Taung en 100km suidwes van Vryburg), die spoorweghaltes Ulco en Koopmansfontein en Boetsap. Aan die suidekant van die plato lê Campbell en Griekwastad. Die hoogte bo seevlak wissel tussen die 1 200 en 1 500m.
Terrein
Die Ghaapse plato is ‘n plat deel van die land waar die Hoëveld en die Kalahari in mekaar oorgaan. Op die rand van die plato lê die Kurumanheuwels, Langberge en Asbesberge. Water op die oppervlakte is skaars. Daar is enkele droë panne, maar onder die grond is daar redelike hoeveelhede water beskikbaar. Die gebied is kalkagtig. In die dolomitiese grond is daar grotte en karstbronne. Die bekende Oog in Kuruman, die Wonderwerkgrot noord van Daniëlskuil en die Kogelbeengrot ten suide van Lime Acres is in die streek. Kameeldoringbome oorheers die plantegroei.
Etimologie
Die woord ‘’ghaap’’ kom uit die taal van die Koranna. Dit is afgelei van die woord ≠hab wat ‘’plat berg’’ of ‘’plato’’ beteken. Vir die blanke intrekkers het die naam geklink na ‘’kaap’’ en omdat hulle nie die betekenis van die oorspronklike naam geken het nie  ‘’berg’’ bygevoeg.
Twaalf heilige heuwels van Imerina
duimnael|350px|Die heilige heuwels van Imerina.
Die twaalf heilige heuwels van Imerina is heuwels van historiese belang vir die Merina-volk van Madagaskar. Hulle is versprei dwarsoor Imerina, die sentrale deel van die plato van Madagaskar. Die heuwels was dikwels antieke hoofstede, die geboorteplek van belangrike openbare figure of die plek waar geëerde politieke en spirituele leiers begrawe is. Die eerste stel heilige heuwels is in die vroeë 17de eeu deur koning Andrianjaka aangewys. Die heiligheid van die heuwels is herbevestig deur koning Andrianampoinimerina van die laat 18de eeu wat ’n paar van die ou terreine met nuwes vervang het. Deur die geskiedenis is meer as 12 heilige heuwels dus aangewys, maar die idee van 12 heilige heuwels het voortbestaan vanweë die belangrikheid van die getal 12 in Malgassiese kosmologie.
Vandag is daar min konkrete bewyse dat die historiese belangrikheid van die heuwels steeds van toepassing is, maar die belangrike argeologiese en kulturele erfenis van die terreine geld steeds. Die historiese belangrikheid van die terreine word die beste verteenwoordig deur die Rova van Antananarivo by Analamanga, die antieke gefortifiseerde stad by Alasora, die huise en grafte van die andriana (adellikes) by Antsahadinta en die antieke versterkings en paleise by Ambohimanga. Laasgenoemde is sedert 2001 ’n Unesco-wêrelderfenisterrein.
Geskiedenis
Volgens oorlewering het koning Andrianjaka (1610-1630) 12 heuwels in Imerina heilig verklaar vanweë hul historiese, politieke en spirituele belangrikheid vir die Merina-volk. Koning Andrianampoinimerina (1787-1810) het dieselfde gedoen – hy het verskeie van Andrianjaka se terreine ingesluit. Die meeste van die heuwels was die ligging van mededingende koninkryke se hoofstede wat Andrianampoinimerina verower en onder sy bewind verenig het; ander was die magsetels van historiese monarge van die Koninkryk Imerina.
Belangrikste terreine
Twaalf is die heilige getal in Merina-kosmologie en daar word algemeen gesê Andrianampoinimerina het 12 vroue gehad het en elk op ’n heuwel in sy koninkryk laat woon. Eintlik het hy meer as 12 vroue gehad en daar is meer as 12 heuwels om Antananarivo wat heilig was. Die presiese 12 heuwels wat Andrianampoinimerina as heilig aangewys het, bly dus seffens betwis, maar uiteenlopende bronne noem die volgende terreine:
Alasora
duimnael|Alasora, 2013.
Alasora,    1 348 m, breedtegraad 18°57'46.08"S, lengtegraad 47° 34'09.74"O, 15 km noordoos van Antananarivo: Alasora is een van die oudste dorpe in Imerina. Prins Ramasimparihy het dit vermoedelik in 1490 gestig. Koningin Rangita (1500-1520), wat van Imerimanjaka af regeer het, en haar broer Andrianamponga het aan die terrein sy huidige naam gegee. Tydens die bewind van Rangita se dogter, koningin Rafohy (1520-1540), is die streek se hoofstad verskuif van Imerimanjaka na Alasora. Van die oorblyfsels op die terrein is van strukture wat later deur haar seun koning Andriamanelo (1540-1575) aangebring is, insluitende die hadivory en hadifetsy (verdedigingslote om die dorp) en die vavahady, ’n dorpspoort. Hierdie model is later vir ander dorpe in Imerina gebruik. Andriamanelo is hier begrawe.
Ambohidrabiby
Ambohidrabiby (of Ambohitrabiby),    20 km noord van Antananarivo: die terrein van die hoofstad van koning Ralambo (1575-1610). Hy is hier begrawe, saam met sy Vazimba-oupa (of skoonpa) Rabiby, ’n bekende astroloog na wie die heuwel genoem is.
Ambohidratrimo
Ambohidratrimo,   1 352 m, breedtegraad 18°49'25.52"S, lengtegraad 47°26'48.70"O, 17 km noord van Antananarivo: genoem na koning Ratrimo, wat volgens oorlewering in die middel 12de eeu die eerste koning was wat oor die gebied regeer het. Ná ’n paar mislukte pogings om die heuwel te verower het Andrianampoinimerina eindelik die gebied oorgeneem deur te trou met sy eerste vrou, Rambolamasoandro, prinses van Ambohidratrimo. Sy was die ma van sy seun en opvolger, Radama I.
Ambohimanga
duimnael|Die graf van Ralambo in Ambohitrabiby.
Ambohimanga    ("Blou Heuwel"), 1 456 m, breedtegraad 18°45'66.18"S, lengtegraad 47°33'69.30"O, 21 km noord van Antananarivo: terrein van Imerina se hoofstad onder Andrianampoinimerina. Ambohimanga is in 2001 aangewys as ’n Unesco-wêrelderfenisterrein.
Analamanga
Analamanga    ("Blou Woud"), breedtegraad 18°55'24.86"S, lengtegraad 47°31'56.06"O (Antananarivo): terrein van die Rova van Antananarivo. Analamanga is die hoogste heuwel in die hoofstad en die een waarop koning Andrianjaka die oorspronklike dorp gebou het.
Antsahadinta
Antsahadinta   ("Vallei van die Bloedsuiers"), 1 390 m, breedtegraad 19°00'72.18"S, lengtegraad 47°27'45.00"O: magsetel van Wes-Imerina en ’n terrein met verskeie goed bewaarde aristokratiese houthuise, een van die eerste 12 openbare skole wat die sendeling James Cameron laat bou het en verskeie koninklike graftombes wat oor 700 jaar terugdateer. Net Ambohimanga se kulturele en argeologiese erfenis is groter as dié van Antsahadinta.
Ikaloy
Ikaloy,    1 435 m, breedtegraad 18°35'43.72"S, lengtegraad 47°38'99.76"O: geboorteplek van koning Andrianampoinimerina. Van die oorblyfsels van die historiese dorp is ’n tradisionele vavahady-steen en die oorspronklike dorpspoort, verskeie ongemerkte antieke steengrafte en ’n goed bewaarde, oorspronklike adellike houthuis.
Ilafy
Ilafy,     breedtegraad 18°51'16.63"S, lengtegraad 47°33'54.43"O, 10 km van Antananarivo: terrein van die hoofstad van die koninkryk Andrianjafy (1770-1787), sowel as ’n eenvoudige adellike houtvakansiepaleis wat deur Radama II (1861-1863) laat bou is. Dit is ook die terrein van die eerste wapenvervaardiger op Madagaskar wat in 1833 deur Jean Laborde gevestig is. Die oorspronklike graf van Radama II is hier geleë, maar sy oorskot is later geskuif.
Imerimanjaka
duimnael|Imerimanjaka, 2013.
Imerimanjaka:   terrein van die graftombes van twee Vazimba-koninginne: Rangita, wat van hier af regeer het; en Rafohy, ma van Andriamanelo, die eerste koning van Imerina.
Imerimandroso
Imerimandroso,  breedtegraad 17°25'47.02"S, lengtegraad 48°35'32.58"O: Imerimandroso was ’n belangrike dorp vir die Vazimba-volk.
Namehana
Namehana,   breedtegraad 18°50'03.00"S, lengtegraad 47°32'55.79"O: Terrein van ’n groot slag in die Frans-Hova-oorlog tussen die Merina en Franse magte in 1895.
Ander heuwels
Verskeie ander heuwels word ook soms genoem as een van die 12 heilige heuwels. Van hulle is:
NAVO
[[Lêer:NATO enlargement.svg|duimnael|Kandidaatlande van die NAVO in Europa:
]]
Die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO; Engels: North Atlantic Treaty Organization, NATO; Frans: Organisation du traité de l'Atlantique nord, OTAN) is 'n militêre bondgenootskap wat tot stand gekom het met die ondertekening van die Noord-Atlantiese Verdrag op 4 April 1949. Die organisasie se hoofkantoor is in Brussel in België geleë. Die organisasie het 'n stelsel van gemeenskaplike verdediging daargestel waar die lidlande instem om mekaar te verdediging in geval van 'n aanval deur 'n eksterne party. Hierdie verdrag het 'n militêre bondgenootskap gesluit wat later die Westerse Europese Unie sou word. Die NAVO het tans 31 lidlande en die amptelike tale is Engels en Frans.
Begin van die organisasie
Die Verdrag van Brussel wat op 17 Maart 1948 tussen België, Nederland, Luxemburg, Frankryk en die Verenigde Koninkryk onderteken is, word allerweë as die voorloper van die NAVO verdrag beskou. Die deelname van die Verenigde State is egter as nodig geag om as teenvoeter te dien vir die militêre mag van die Sowjetunie en daarom is samesprekings feitlik onmiddellik na die ondertekening van bogenoemde verdrag begin. Hierdie samesprekinge het gelei tot die stigting van die Noord-Atlantiese Verdrag wat op 4 April 1949 onderteken is. Dit het die lande van die Brusselse verdrag ingesluit asook die Verenigde State, Kanada, Portugal, Italië, Noorweë, Denemarke en Ysland. Drie jaar later op 18 Februarie 1952 het Griekeland en Turkye ook aangesluit. Die insluiting van Wes-Duitsland op 9 Mei 1955 is as 'n beduidende keerpunt in die geskiedenis van die Europese kontinent beskryf deur die destydse Minister van Buitelandse sake van Noorweë, Halvard Lange. Die stap het inderdaad gelei tot die sluiting van die Warskouverdrag, wat op 14 Mei 1955 deur die Sowjetunie en sy sattelietstate onderteken is. Sodoende is die twee kante van die Koue Oorlog afgebaken.
Begin van die Koue Oorlog
NAVO-eenheid is vroeg in sy bestaan bedreig tydens Charles de Gaulle se presidentskap van Frankryk vanaf 1958 en later. De Gaulle het beswaar aangeteken teen die Verenigde State se oorheersende rol in die organisasie en wat hy beskou het as 'n spesiale verhouding tussen die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk. In 'n memorandum wat de Gaulle aan President Dwight D. Eisenhower en Eerste Minister Harold Macmillan gestuur het op 17 September 1958, het hy vertoë gerig vir die skepping van 'n drieledige direktoraat wat Frankryk op 'n gelyke grondslag as die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk sou plaas en ook dat die geografiese gebiede van belang uitgebrei moes word na wêrelddele wat vir Frankryk van belang was, soos onder andere Algerië, waar Frankryk in 'n teeninsurgensieveldtog betrokke was en waarvoor hulle NAVO ondersteuning wou hê.
Laeveldvy
Die laeveldvy (Ficus stuhlmannii) is 'n boom en deel van die wurgvye. In Suid-Afrika is die spesie inheems in KwaZulu-Natal, Limpopo en Mpumalanga. In die res van Afrika is die boom inheems in Botswana, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Kenia, Malawi, Mosambiek, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
NAVO
Begin van die Koue Oorlog
De Gaulle het die antwoord onbevredigend gevind en begin om 'n onafhanklike verdedigingsmag vir sy land te bou. Op 11 Maart 1959 het Frankryk sy Middelandse vloot vanuit NAVO-bevel onttrek; drie maande later het de Gaulle die plasing van buitelandse kernwapens op Franse grondgebied verban. Dit het daartoe gelei dat die Verenigde State in 1967 tweehonderd militêre vliegtuie onttrek het en die beheer van tien lugmagbasisse, wat hulle sedert 1950 beheer het, weer aan die Franse te oorhandig.
Laeveldvy
Die boom ontkiem op 'n gasheerboom hoog bokant die grond en stuur dan fyn wortels af grond toe. Die wortels word algaande sterker en verwurg uiteindelik die gasheerboom. Die blare het 'n opvallende netwerk van are en klein harige vruggies. Die boom se FSA-nommer is 65.
NAVO
Begin van die Koue Oorlog
Frankryk het ook intussen begin werk aan 'n onafhanklike kernprogram. Frankryk het hulle eerste kernwapen op 13 Februarie 1960 getoets.
Ten spyte van Frankryk se solidariteit met die res van NAVO tydens die Kubaanse missielkrisis in 1962, het de Gaulle voortgegaan met sy strewe na 'n onafhanklike verdedigingsmag en Frankryk se Atlantiese- en Engelse Kanaalvloot vanuit NAVO-bevelstrukture verwyder. In 1966 is alle Franse gewapende magte vanuit NAVO-bevel verwyder en is alle nie-Franse NAVO-troepe gevra om Frankryk te verlaat.
Frankryk het egter 'n lid van NAVO gebly en het in 1995 weer by NAVO se Militêre Komitee aangesluit en werksverhoudinge met NAVO se militêre strukture versterk.
Die skepping van NAVO het dit noodsaaklik gemaak dat militêre tegnologie gestandaardiseer moes word en dat daar 'n eenvormige strategie, deur Bevel-, Beheer- en Kommunikasiesentrums ontwikkel moes word. Daar is gevolglik 'n standaardisasie ooreenkoms gesluit. Die 7.62x51 NAVO rondte is toe onder andere in die 1950's as 'n standaard rondte vir gewere van NAVO-lande in gebruik geneem. Fabrique Nationale se FAL het toe die mees gewilde 7.62 NAVO geweer in Europa geword en diens gedoen tot in die vroeë 1980's. Vliegtuie se bevelseine is ook gestandaardiseer sodat NAVO-vliegtuie op enige NAVO-basis sou kon land.
Lidlande
a Op 3 Oktober 1990 het die deelstate of Länder van die voormalige Duitse Demokratiese Republiek tot die voormalige Bondsrepubliek Duitsland toegetree en outomaties deel van die NAVO geword.
Kandidaatlande
Huidige kandidaatlande is Bosnië en Herzegowina en Swede, moontlike kandidaatlande is Georgië en Oekraïne.
Spitsberade
[[Lêer:NATO partnerships.svg|duimnael|NAVO-vennootskappe wêreldwyd:
]]
Buxtonrivier
Die Buxtonrivier is 'n rivier wat in die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Rooiruglewerik
Die Rooiruglewerik (Eremopterix leucotis) is 'n algemene standvoël en nomade in savanne met yl gras, landerye en padrande; veral die wat onlangs afgebrand het. Hulle kom gewoonlik in swerms voor. Die voël is 12 – 13 cm groot en weeg 12 - 21 gram. In Engels staan die voël bekend as die Chestnut-backed Sparrow-Lark.
Eadie Adams
Eadie Adams (8 Augustus 1907 – 30 Maart 1983) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Sinner Take All (1936), After the Thin Man (1936), Suzy (1936), en The 13th Man (1937).
Wit (dubbelsinnig)
Wit kan verwys na:
Boris en Gleb
Boris en Gleb (Russies: Борис и Глеб; Oekraïns: Борис і Гліб) was die eerste mense wat in Kiëf-Roes tot heiliges verklaar is ná die kerstening van die streek.