cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Churchillrivier
Die Churchillrivier (Engels: Churchill River; Frans: Rivière Churchill) is 'n groot oos-vloeiende rivier in Kanada. Die Churchillrivier het 'n lengte van 1 609 km en vloei deur die Kanadese provinsies Saskatchewan en Manitoba; van sy sytakke ontspring ook in Alberta.
Die Churchillrivier ontspring in die Churchillmeer naby Buffalo Narrows, Saskatchewan, vloei in 'n oostelike rigting en bereik die provinsie Manitoba. Verder oos begin die rivier in 'n noordoostelike rigting vloei en mond naby die stad Churchill in die Hudsonbaai uit.
Anna Venter
duimnael|regs|180px|Anna Sophia Venter.
Churchillrivier
Sedert 1977 word sowat 60% van die Churchillrivier se water in die parallel vloeiende Nelsonrivier omgelei – sowat 760 m³/s. Die gemiddelde afloop aan die Churchillrivier se monding is as gevolg van die hidro-elektriese projek van voorheen 1 200 m³/s tot nou 510 m³/s verminder.
Anna Venter
duimnael|regs|200px|Anna Venter se grafsteen in die [[Burgersdorpse begraafplaas.]]
Churchillrivier
Die Cree-naam vir die rivier is Missinipi en beteken "groot waters". Die Churchillrivier is na John Churchill, die 1ste hertog van Marlborough wat vanaf 1685 tot 1691 as goewerneur van die Hudson's Bay Company gedien het, genoem.
Anna Venter
Mej. A.S. Venter het haar opleiding as kleinkinderonderwyseres ontvang by mej. M. Stone, wat van ’n Fröbelskool in Londen gekom het. Haar liefde vir klein kinders was so aansteeklik vir mej. Venter dat sy die opvoeding van die jong kind haar roeping gemaak het. Sy is in 1938 aangestel as prinsipale van die Voorbereidende Skool Burgersdorp. Dit was destyds een van drie skole vir blanke leerlinge op die dorp, tesame met die laer- en hoërskool. In 1946, byvoorbeeld, tydens die dorp se eeufees, het die hoërskool 120 leerlinge van st. 7 tot 10 en 10 onderwysers gehad, die laerskool 340 (met 13 leerkragte) en die voorbereidende skool 189 (met ses leerkragte).
By die ouers en kinders van Burgersdorp was sy bekend as ’n streng, gedissiplineerde maar tog simpatieke en regverdige mens; daarom is sy alom gerespekteer en bemin. Haar werk was deurgaans van besonder hoogstaande gehalte en gevolglik was sy nie net op Burgersdorp bekend nie, maar ook in wyer kring.
Vroeg in haar loopbaan reeds is sy 'n betrekking aan 'n opleidingskollege aangebied, maar vanweë haar liefde vir jong kinders was sy daarvan oortuig dat sy meer vir die kinders van haar volk sou kon doen as hoof van 'n skool vir jong kinders. Haar belangstelling in die onderwys, ontwikkeling en siel van die klein kind het gedurig toegeneem. Haar belangstelling in haar roeping het nooit verflou nie. Sy was 'n getroue lidmaat van die Gereformeerde kerk Burgersdorp en het 'n diep godsdienssin gehad waardeur sy ook die kinders van haar skool beïnvloed het.
Komitas Vardapet
Armeense komponis en musiekwetenskaplike
Musikale stroming
Klassieke musiek
Beduidende werke
Badarak (Goddelike Liturgie)
Monumente
Jardin d'Erevan, Parys
Soghomon Gevorki Soghomonian, algemeen bekend as Komitas Vardapet of kort Komitas (Armeens: respektiewelik Սողոմոն Գևորքի Սողոմոնյան en Կոմիտաս Վարդապետ), volgens die Wes-Armeense transliterasie ook Gomidas Vartabed genoem (* 26 September of 8 Oktober 1869 in Kütahya, Ottomaanse Ryk, tans Turkye; † 22 Oktober 1935 in Parys, Frankryk) was 'n Armeense priester, komponis, sanger, koormusikus, musiekpedagoog, musieketnoloog en musiekwetenskaplike. Hy word vandag algemeen as die grondlegger van moderne klassieke musiek in Armenië beskou.
Lewe
Soghomon G. Soghomonian is in 'n musikale familie gebore. Toe hy ses maande oud was, is sy moeder oorlede. Op elfjarige leeftyd het hy sy vader verloor. Soghomon is deur sy grootmoeder grootgemaak totdat 'n prelaat van die plaaslike Armeense diosese hom na Etsjmiadsin, die setel van die Armeens-Apostoliese kerkhoof, saamgeneem het. Die prelaat, wat daar as biskop georden is, het vir sy opleiding gesorg.
Toe die katholikos Gevork IV bepaal dat een van twintig weeskinders aan die kerklike seminarie sou deelneem om 'n akademiese opleiding te ontvang, is Soghomon vanweë sy hoë intelligensie gekies. Sy musikale aanleg en sy aangename stem is gewaardeer, en in 1893 het hy sy studies as monnik voltooi. Volgens die kerktradisie is hy as nuutgebore beskou en gedoop as Komitas. Hierdie naam was 'n verwysing na 'n gelyknamige 7de eeuse katholikos wat as himnedigter en musikus bekendheid verwerf het.
Twee jaar later het hy priester geword en die titel Vardapet (of Vartabet) ontvang - 'n term wat in Armeens eintlik "doktor" of "geleerde" beteken, maar as titel al eeue lank tot die geestelikheid beperk was. Intussen het Mkrtich Khrimian, wat onder die naam Hairik ("Vadertjie") as nuwe katholikos georden is, Komitas se musikale aanleg bevorder en vir hom 'n beurs vir verdere studies in Tbilisi (onder Makar Jekmaljan) en Berlyn bemiddel.
Helluland
Helluland is die naam van drie gebiede wat deur Leif Erikson circa 1000 aan die Noord-Atlantiese kus van Noord-Amerika ontdek is. Helluland is beskryf in die Yslandse sagas (die Eiríks saga rauða en die Grœnlendinga saga) as 'n land van groot plat klippe (van waar dit die naam "Helluland" of "Land van Plat Klippe") gekry het. Dit het daartoe gelei dat historici raai dat Helluland Baffineiland in die Kanadese gebied Nunavut was.
Komitas Vardapet
Inhegtenisneming en deportasie
Terwyl byna alle ander gedeporteerdes daar deur die Turke vermoor is, het die Turkse minister van binnelandse sake, Talaat Pasja, bepaal dat agt bannelinge, waaronder Komitas, sou terugkeer. Vermoedelik het die Amerikaanse ambassadeur Henry Morgenthau en die digter Mehmet Emin Yurdakul hulle ten gunste van sy vrylating uitgespreek.
Helluland
Uit die getuienis van die sagas, het die Noorse ontdekkers waarskynlik kontak gemaak met die plaaslike Dorsetkultuur van die gebied, mense wat die sagas as skraelings beskryf, maar daar was geen beduidende kulturele gevolg vir enige van die twee kulture nie.
Helluland was die eerste van drie gebiede in Noord-Amerika wat deur Leif Erikson besoek is. Hy het besluit om nie met vestiging voort te gaan in die gebied nie as gevolg van die onherbergsaamheid daarvan. Hy sou later verder suid gaan na Markland (waarskynlik Labrador) en Vinland (byna verseker Newfoundland).
Komitas Vardapet
Inhegtenisneming en deportasie
Toe hy teruggekeer het, was sy persoonlike materiaal, waaronder 'n deel van sy waardevolle versameling van liedere, merendeels vernietig. Die oorblyfsels was in 'n chaotiese toestand. Komitas het nooit werklik van die traumatiese gebeure herstel nie. In die volgende jaar het sy psigiese toestand erg versleg, en vriende het hom na 'n Turkse militêre hospitaal geneem. Van daar is hy in 1919 na Parys verskuif waar hy aanvanklik in 'n privaat hospitaal in Ville-Evrard behandel is.
Vanaf 1922 tot en met sy afsterwe in 1935 het hy teruggetrokke in die psigiatriese hospitaal te Villejuif geleef. Sy sterflike oorskot is een jaar later na Jerewan geneem en daar in die Pantheon begrawe.
Werke
Komitas se versameling het sowat 3 000 dorpsgesange, waaronder werk-, huweliks- en liefdesliedere en danse, maar ook liedere oor die traumatiese ervaring van etniese verdrywing wat die Armeense volk verskeie kere moes verduur. Hy het slegs 'n klein gedeelte hiervan, meestal as kunslied met klavierbegeleiding getoonset, gepubliseer. Die liedere is oorwegend vir meerstemmige koorsang bewerk.
Die bekendste wysies is moontlik Kroenk ("Die Kraanvoël"), Tsirani Tsar ("Die Appelkoosboom"), Antoeni ("Dakloos"), Kele-kele ("Beweeg op en neer"), Sjogher Djan en Kakavi Jerg ("Lied van die Veldhoender"). Komitas het ook 'n himne oor Armenië (Hajastan) geskrewe.
Matriek in Suid-Afrika
Matriek is die finale jaar (graad 12) vir hoërskoolleerlinge in Suid-Afrika en matrikulasie verwys na die slaag van matriek met universiteitsgoedkeuring, alhoewel die term algemeen gebruik word om ook subgoedkeuringslagings aan te dui. Die laaste eksamens in graad 12 word "matriekeksamens" of meer spesifiek "matriekeindeksamens" genoem en studente in matriek word "matrikulante" genoem.
Die meeste Suid-Afrikaanse hoërskoolleerlinge wat die matriekjaar loop, lê die Senior Sertifikaat-eksamens af om 'n Senior Sertifikaat-kwalifikasie te ontvang. Die Senior Sertifikaat is 'n eksamen wat deur Suid-Afrika se Onderwysdepartement aan matrikulante voorgeskryf word, alhoewel studente ook deur middel van onafhanklike leerplanne (kurrikula) kan matrikuleer. Wanneer 'n student aan sekere voorgeskrewe kriteria voldoen met aflegging van die Senior Sertifikaat-eksamens (d.w.s. die matriekeindeksamens), ontvang die student matrikulasiegoedkeuring, wat die wettige minimum is vir toelating tot 'n B-graadprogram by 'n Suid-Afrikaanse universiteit. Buitelandse studente wat aansoek doen om studie by 'n Suid-Afrikaanse universiteit kan om matrikulasievrystelling aansoek doen om aan te dui dat hulle aan dieselfde standaarde voldoen.
Daar is dus 'n dubbelsinnigheid by die konsep van matriek betrokke: 'n persoon wat gematrikuleer het kan die matriekeksamens geslaag het, maar hoef nie noodwendig matrikulasiegoedkeuring te hê om by 'n universiteit te gaan studeer nie.
Suid-Afrikaanse universiteite stel nie hul eie toelatingsvereistes vas nie, alhoewel sommiges toegangstoetse aan voornemende studente voorgeskryf word om die stand van hul akademiese taal- en numeriese vaardighede te bepaal.
Sedert die intree van die nuwe uitkomsgebaseerde onderwys is die huidige Suid-Afrikaanse matriekuitslae van sulke minderwaardige gehalte dat die Universiteit van Oxford dit nie eens wil aanvaar nie. Suid-Afrika is in hierdie opsig slegter af as die volgende Afrikalande, waar toegang wel vir die skranderste leerlinge op 'n manier moontlik is: Kameroen, die Maldive-eilande, Mauritius, Namibië, Tanzanië, Tunisië, Uganda en Zimbabwe. Die voornemende voorgraadse student wat aan Oxford wil studeer moet eers sy/haar eerstejaar by 'n ander universiteit voltooi voordat aansoek gedoen mag word. Die ander alternatief is om die Cambridge Overseas Higher School Certificate, wat internasionaal erken word, besonder goed te slaag. Soortgelyke reëls geld ook aan die Universiteit van Cambridge.
Geskiedenis
Die Suid-Afrikaanse matriekeksamen wat as akademiese eksamen vir toelating tot die universiteit dien, kom tot stand na die stigting van die Universiteit van die Kaap die Goeie Hoop in 1873 (vandag, Unisa). Die eksamen is self deur die universiteit gelei en die leerplan asook die eksamens en eksaminatore is deur die universiteit bepaal. In wese was die ou matrikulasie-eksamen 'n universiteitseksamen, of beter gestel, 'n universiteitstoelatingseksamen.
Die leeftydsgrens was minstens 16 jaar, die kandidaat moes 'n sertifikaat vir goeie gedrag hê en die leerplan voltooi het. 'n Eenvormige (en eensydig kolonialistiese) leerplan is vir die jaar 1875 voorgeskryf:
Kandidate sou eksamineer word in:
Hoërskool Ficksburg
Die skool, wat nou dubbelmedium is, het die bynaam die Kanne gehad. Die skool was in die noordelike gedeelte van die dorp geleë en gedeeltes van die skoolgeboue is gebou met sandsteen van die Clarens-sandsteenformasie. Die tweede hoërskool, die Hoër Tegniese Skool Ficksburg (HTS), het die bynaam die Sixies gehad. Hierdie skool, wat eens 'n groot getal kinders gehad het, het nadat passasierstreine na Ficksburg gestaak is, begin kwyn toe 'n groot voedingsaar afgesny is. Dit het gelei tot die samesmelting van die twee skole onder die naam die Hoërskool Ficksburg.
Matriek in Suid-Afrika
Geskiedenis
Geen kandidaat sou vir die eksamen goedgekeur word nie, tensy hy in die volgende vakke voldoende kennis besit:
Hoërskool Ficksburg
Die perseel van die HTS (in die suide van Ficksburg) is toe oorgeneem as skoolterrein vir die hoërskool, terwyl die Hoërskool Ficksburg se ou terrein oorgeneem is deur die Laerskool Ficksburg.
Matriek in Suid-Afrika
Geskiedenis
Die verpligte vakke was dus: Engels, Engelse Geskiedenis, Aardrykskunde, Latyn en Wiskunde.
Hoërskool Ficksburg
Geskiedenis
Die Hoërskool Ficksburg is in 1874 gestig. Willem Beukes is as die eerste onderwyser en skoolhoof aangestel. Die aanvanklike skoolgebou is eers in 1878 gebou, maar is na die tweede Anglo-Boereoorlog gesloop weens strukturele probleme. Toe Willem Beukes die skool in 1879 ná vyf jaar verlaat, was daar 'n leerlingtal van 15. Ná die Tweede Vryheidsoorlog is die skool in 'n tent en in die stadsaal gehuisves.
Matriek in Suid-Afrika
Geskiedenis
Oor bogenoemde indeling was selfs die Engelssprekendes ontstoke: In Mei 1891 skryf die Argus dat dit nie reg is dat Hollands, wat so 'n belangrike rol in die land speel, op gelyke voet gestel word met Duits as bloot 'n vreemde taal nie.
Langenhoven skryf in sy outobiografie dat die standaard aan die Kaapkolonie destyds strawwer was as in Brittanje self. In die kolonie kon die kolonialis dus septer swaai, omrede hy op papier hoër gekwalifiseerd was. Dit het die gevolg gehad dat die Britse immigrante altyd poste kon kry, terwyl die Suid-Afrikaner, veral diegene wat nie Engels perfek magtig was of oorsee kon gaan studeer nie, slegs 'n minderwaardiger pos kon bedien. Verder sou 'n M.A.-graad bykans onmoontlik lyk om te behaal. Langenhoven, C.J. 1932 (1973-uitgawe). U dienswillige dienaar. Kaapstad: Tafelberg-uitgewers, bl. 83-85: Die hoër onderwys van daardie dae, binne ystergrense gehou deur die eksamenvereistes van die destydse Kaapse Universiteit, was nog fyner daarop bereken as die laer stelsel onder die Opvoedingsdepartement om 'n eie kultuurgroei in Suid-Afrika te verhinder en selfs die behoud van wat daar oorspronklik was te vernietig; om die land te hou vir 'n winsgewés en afsetgebied en sy seuns uit die hoogste betrekkings van sy diens te weer.
''Behalwe die mindereisende beroep van landmeter (ingenieur nie inbegryp nie), en die laer stande van die staatsdiens en onderwysamp, was daar, buitekant die kerk, maar een geleerde beroep waarvoor 'n student hier kon opgelei word – die van regsgeleerdheid; en vir die hoër tak daarvan, die advokaatskap, was die eise ontmoedigend swaar. Terwyl toelating tot die advokaatberoep deur die Inns of Court in Engeland beide wat betref voorafgaande algemene opleiding en spesiale vakopleiding, makliker te behaal was as die prokureurskap in Suid-Afrika, moes die aspirant-advokaat hier eers ten minste B.A. wees en vir sy vakbevoegdheid, die LL.B., vier regstelsels bestudeer – Engelse, Romeinse, Hollandse en daaruit ontwikkelde Suid-Afrikaanse, waar hy in Engeland, behoudens 'n bespotlik elementêre kennismaking met die Romeinse Reg, maar met een te doen had. Dus die Afrikaner-student wat nie in die vermoë was om in Engeland te gaan kwalifiseer nie, moes afgeskrik word sodat hy die veld ope laat vir die ingevoerde man – wat hier nog die geweldige voorkeur geniet het dat hy sy Engelse moedertaal in die Afrikaanse hof kon gebruik terwyl die Afrikaner met 'n aangeleerde moes sukkel. Waarlik dis 'n wondergetuienis vir ons Afrikaanse intellek dat ons hoegenaamd ooit nog kon wedywer.''
''Onderwysdiplomas is deur die Departement verstrek, maar tot die hoogste betrekkings van die beroep is daar ook gesorg geword om die toegang vir die Afrikaner te versper. Net soos in Brits-Indië waar dit die gebruik was – ek weet nie wat dit vandag is nie – om die Baboo Jabberjee aan te lok met die aas van 'n betreklik maklik bereikbare B.A.-geleerdheid om ondergeskikte klerkskappies vir hom oop te sit, maar hom sorgvuldig weg te hou uit die hoër stande van sy eie staatsdiens, so had ons in Suid-Afrika 'n goedkoop B.A.-titel vir die Afrikaner om mee te pronk, en hom vir die laer plekke te kwalifiseer, en 'n byna verbiedend-onmoontlike M.A. Dus die M.A.'s vir die beste eerste-klas-onderwysers-posisies, vir die van professore, skoolinspekteurs, superintendente van onderwys en so meer, moes ingevoer word met formele meerderwaardigheid van 'n essensieel min-beduidende M.A.-titel van Oxford, Cambridge, Edinburgh of Aberdeen. (Op twee daarvan het die M.A. vanself gekom, sonder verdere studie of toets, agter die B.A. aan. Op die ander het hy die B.A. vervang wat uitgeskakel was.)''
''Hierdie stelsel was doeltreffend-verderflik tot die volle uiterste van sy berekende bedoeling. Met voorwendsel van gelyke geleentheid is die landseun uit die verantwoordelikste werkkringe van die landsdiens uitgehou, vreemde parasitisme bestendig, en die opbloei van 'n eie nasionale bewustheid gedemp deur die middelpunte en uitgangspunte van kultuur en kennis voor te behou vir spesiaal daartoe ingevoerde apostels van ontrou. En die valse gevoel van minderwaardigheid het ons deursyg sodat ons gedronge en gedwonge moes wees om verheffing te soek by die vernedering van na-apery en oorlopery.''
Met die stigting van die tradisionele universiteite, die Universiteit van Stellenbosch en die Universiteit van Kaapstad, moes 'n nuwe wet, Wet No. 12 van 1916, intree:
Die vakke van die eksamen was toe:
Om tot die eksamen toegelaat te word, moes die kandidaat welslae behaal het in elk van ses akademiese vakke met ’n minimum gemiddelde.
In 1950 sien nuwe regulasies van die matriekeksamen daaruit:
Raymond Edward Johnson
Raymond Edward Johnson (24 Julie 1911 – 15 Augustus 2001) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die televisiereeks Play of the Week (1959).
Tom Quinn (akteur)
Tom Quinn is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Pelican Brief (1993), Enemy of the State (1998), The Next Three Days (2010), en Super 8 (2011).
Puebla de Zaragoza
Puebla de Zaragoza ([ˈpweβla], Spaans: Heroica Puebla de Zaragoza, vorige koloniale naam: Puebla de los Ángeles; Nahuatl: Cuetlaxcoapan) is die hoofstad en grootste stad van die Meksikaanse deelstaat Puebla en dit is op 16 April 1531 deur Spanjaarde onder Fray Julían Garcés en Juan Salmerón gestig. Die stad het in 2020 'n bevolking van 1 692 181 en van 3 199 530 in die metropolitaanse gebied gehad en beslaan 'n oppervlakte van 534,32 km².
Puebla de Zaragoza is geleë net suidoos van die metropolitaanse gebied van Meksikostad en word deur die twee aktiewe vulkane Iztaccíhuatl en Popocatépetl van die hoofstad geskei. Puebla de Zaragoza is die vierde grootste stad van Meksiko ná Meksikostad, Guadalajara en Monterrey.
Ná die Meksikaanse Onafhanklikheidsoorlog het die stad 'n belangrike kulturele sentrum van dié land geword. Die Spaanse naam Heroica Puebla de Zaragoza is afgelei van 'n Meksikaanse oorwinning tydens die Franse inval in 1862. Puebla de Zaragoza word beskou as een van die mooiste stede van Meksiko, met geboue, wat dateer uit die koloniale tydperk asook moderne Meksikaanse argitektuur. Die historiese sentrum van Puebla de Zaragoza is in 1987 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys. Dit was een van die gasheerstede tydens beide die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1970 en FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1986.
Lauren German
Lauren German (gebore 29 November 1978) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Walk to Remember (2002), The Texas Chainsaw Massacre (2003), Hostel: Part II (2007), en The Divide (2011).
Adelaide Postma
duimnael|links|180px|Adelaide van der Reyden.
duimnael|regs|230px|Adelaide se ouers, ds. [[Martinus Postma en sy eerste vrou, Elizabeth, gebore Spiller.]]
duimnael|regs|300px|Ds. [[J.V. Coetzee|J.V. en mev. mev. Coetzee en van die Gereformeerde kerk Johannesburg se susters, afgeneem in Melville. Adelaide Postma staan links agter.]]
Adelaide Postma (getroude van Van der Reyden, 26 April [of 2 Augustus] 1880 – 6 Junie 1954) was ’n vroeë Gereformeerde onderwyseres aan die Rand en in Pretoria.
Adelaide was die oudste dogter van die 14 (volgens ’n ander bron 10) kinders wat uit ds. Marthinus Postma (1855–1926) se eerste huwelik, met Elizabeth Wilhelmina Jossina Spiller (1853–1907) van Burgersdorp, gebore is. Net ses van dié kinders het hul vader, die eerste Gereformeerde predikant aan die Rand, oorleef. Twee van Adelaide se broers het hulle as teoloë onderskei: ds. Dirk Postma en prof. Ferdinand Postma. Haar suster Johanna was ook verbonde aan ’n publieke skool in Johannesburg en later in Vrededorp aan dieselfde skool as haar suster.
Adelaide het voor die Tweede Vryheidsoorlog reeds skoolgehou en was verbonde aan die publieke skool op Fordsburg, Johannesburg, waar ook die kerkgebou van die Gereformeerde kerk Johannesburg destyds geleë was. Haar mede-Gereformeerde aan dié skool was mnr. J. van Tonder. In dié skool was destyds altesaam 30 Gereformeerde kinders. Later het sy na die Vrye Christelike Skool in Vrededorp gegaan en daar onderwys gegee. Terwyl haar vader in Pretoria predikant was (1904–'08), het sy aan die Wes-Eind-skool onderwys gegee.
Sy is in 1905 met N.D. van der Heyden getroud. In Pretoria het sy 'n leidende aandeel in die sustersverenigingslewe gehad en in 1925 was sy medeoprigster van die Gereformeerde Sustershulp. Van 1925 tot 1938 het sy as sekretaresse gedien. Toe die bestaan van die Potchefstroomse Universiteitskollege bedreig word, het sy gehelp om geld in te samel. Sy was een van die eerste skryfsters in die sustersrubriek van Die Kerkblad en was 'n voorstander van 'n algemene Gereformeerde Sustersvereniging. Veral het vir Christelike leesstof beywer.
Sy is oorlede in 1954 op 74-jarige ouderdom.
Claroteidae
Claroteida, is 'n vis-familie van die orde Siluriformes. Die familie bestaan uit dertien genera met 90 spesies wat in Afrika voorkom waarvan twee genera met twee spesies in Suider-Afrika voorkom. Hierdie familie is nuut en was voorheen onder Bagridae geklassifiseer.
Genera
Die volgende genera en gepaardgaande spesies is deel van die familie:
Malcolm Marx
Springbokloopbaan
Marx is die eerste keer in die Springbokgroep vir die 2016 Rugbykampioenskap gekies. Hy het in 2016 drie verskynings vir sy land gemaak. Marx het op 17 September 2016 sy debuut vir die Springbokke gemaak, dieselfde datum as sy spanmaat Francois Louw se 50ste toets.
Marx vervang die Springbokkaptein Adriaan Strauss in die 43ste minuut, maar het 'n teleurstellende debuut gehad, met Suid-Afrika wat met 13-41 teen Nieu-Seeland verloor het.
Marx was ook ingesluit in die Springbokgroep vir 2017, waar hy baie goed gevaar het in die toetse teen die Franse.
Hy is egter in 2018 weggelaat weens 'n besering wat hy in Meimaand opgedoen het in 'n Superrugbywedstryd.
Leucandra platei
Leucandra platei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1898 deur Breitfuss.
Odenwald
Die Odenwald is 'n lae bergreeks in Hesse, Beiere en Baden-Württemberg in Duitsland. Met 'n wydte van sowat 40 kilometer strek dit van Darmstadt, 'n stad in Suid-Hesse, suidwaarts tot Heidelberg.
Die noordelike en westelike Odenwald behoort aan suidelike Hesse, en die suidelike gedeelte strek tot in Baden-Württemberg. In die noordooste is 'n klein gedeelte van die woud in Beiere geleë.
Nancy Travis
Nancy Travis (gebore 21 September 1961) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente 3 Men and a Little Lady (1990), So I Married an Axe Murderer (1993), Greedy (1994), en The Sisterhood of the Traveling Pants (2005).
253
Die jaar 253 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 53ste jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Afrikatyd
Afrikatyd is die siening van 'n kulturele geneigdheid in Afrika vir 'n ontspanne houding jeens tyd. Dit word soms in 'n neerhalende konteks gebruik vir die ongeërgdheid rakende afsprake, vergaderings en byeenkomste. Hierdie woord omskryf ook soms die tydsame en ontspanne en ligter geskeduleerde lewenswyse bevind in die meeste Afrikalande, wat in teenstelling is met die meer klokslag bestaan in die Westerse lande. As sodanig is daar 'n soortgelyke tydoriëntering in sekere ander nie-Westerse kulture.
Aspekte van Afrikatyd
Afrikakulture word dikwels omskryf as "veeltydig" (polikronies), wat kortom beteken dat mense daartoe geneig is om vele take op 'n slag te doen, eerder as in 'n streng volgorde. Persoonlike wisselwerking en verhoudings word ook op hierdie manier hanteer (dit is nie ongewoon om met meer as een persoon gelyk te praat nie ). Miskien is dit om hierdie rede dat onder Afrikatyd Afrika se"emosionele tydbewustheid" teenoor die Westerse "meganiese tydbewustheid" vergelyk word.
Selfkritiek
Een van die hoofredes vir die voortslepende onderontwikkeling in ons land is ons ongeërgde houding teenoor tyd en die behoefte aan stiptelikheid in alle lewensaspekte. Die stiptelikheidsprobleem het so endemies geword dat laatkommery by enige funksie aanvaar en verklaar word as "Afrikatyd".
In Oktober 2007 is 'n Ivoriaanse veldtog van stapel gestuur teen Afrikatyd. Dit is ondersteun deur President Laurent Gbagbo. Hierdie byeenkoms, bekend as "Aand van Stiptelikheid" het aandag onder die internasionale media getrek; dit is gehou in Abidjan om sakemanne en staatsamptenare te vereer wat gereeld betyds is. Die leuse van die veldtog is: "Afrikatyd vermoor Afrika - kom ons bestry dit." Reuters berig die "organiseerders hoop om die bewustheid te verhoog hoe kroniese afwesigheid/afgestelde afsprake, vergaderings of selfs busse wat laat kom die winsgewendheid in 'n streek afplat." Die wenner van 2007, regsadviseur Narcisse Aka, wat 'n $60 000-villa vir sy stiptelikheid losgeslaan het, "is so buitengewoon stiptelik dat sy kollegas hom Mr. White Man's Time noem".
Uitbeelding
Die kontras tussen Afrikatyd en Westerse tyd word uitgebeeld in die bekroonde kortfilm Binta and the Great Idea. Die hoofkarakter, 'n visser uit 'n Senegalese dorpie, begryp nie die nuwe idees uit Europa wat sy vriend saamgebring het nie; die idees word uitgebeeld deur 'n Switserse polshorlosie, wat soms om een of ander rede onverklaarbaar tot die genot van die vriend lui. Die visser baan die weg verby etlike amptenare oop met sy idee, wat op die ou end felle kritiek is teen die Westerse kultuur se obsessie met doeltreffendheid en vooruitgang.
Count Basie
William James (Count) Basie (1904–1984) was 'n Amerikaanse jazzmusikant en -pianis. Hy was die leier van een van die bekendste swing-groepe (jazzmusiek van die 1930’s en 1940’s) van sy tyd. Sy grootste treffers is One O'Clock Jump, April In Paris en Jumpin' at the Woodside.
Beknopte biografie
William James Basie is op 21 Augustus 1904 in Red Bank, New Jersey in die V.S.A. gebore. Hy was 'n vroeë skoolverlater, maar sy ma het hom geleer om die klavier te speel en hy begin al in sy tienerjare met optredes. Op 16 speel begin hy toenemend jazzmusiek op partytjies, by oorde en ander geleenthede te speel. In 1924 vertrek hy na Harlem, 'n buurt in New York Stad, waar hy saam met groepe na Amerika se jazz-stede (Chicago, St. Louis en Kansas City) toer. In 1929 sluit hy by Bennie Moten se orkes in Kansas City aan, en speel saam met hulle tot Moten se dood in 1935.
Basie is op 26 April 1984 in die ouderdom van 79 in Hollywood, Florida, oorlede.
Cillié Malan
Ds. Pieter Cillié (PC) Malan (Umtali, Suid-Rhodesië, 20 Maart 1919 – Strand, 6 Julie 2006) was 'n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk en die leraar van sewe gemeentes plus twee waarin hy ná sy aftrede pastorale hulp was.
Herkoms
duimnael|links|170px|Ds. Malan se vader, ds. Wynand Malan, as jong predikant in die [[NG gemeente Mutare|NG gemeente Umtali in die destydse Suid-Rhodesië.]] Malan is in die pastorie op Umtali gebore waar sy pa, ds. W.C. Malan, die leraar was. Wynand Charl Malan is reeds in 1915 gelegitimeer en in 1916 in die gemeente Umtali ontvang en bevestig. Ná Umtali vertrek hy in 1923 na Cedarville en in 1925 na Goedgegun (in Swaziland). In 1933 word hy gedemitteer, maar in 1952 weer beroepbaar gestel, waarna hy in van 1955 Olifantsfontein bedien tot hy in 1960 emeriteer ná 'n 44 jaar lange bediening. Hy sterf op 25 Maart 1984, toe hy een van die oudste leraars in die NG Kerk was.
Opleiding
Cillié Malan is genoem na sy oupa aan moederskant, Pieter Cillié, lid van die ou Kaapse Wetgewende Vergadering vir Wagenmakersvallei (Wellington). Hy matrikuleer aan die Afrikaanse Hoër Seunskool in Pretoria, waar hy as voortreflike atleet talle rekords opstel en as kaptein van die eerste rugbyspan Affies lei na hul eerste oorwinning in die Administrateursbeker. Hy voel geroepe om predikant te word en studeer eers aan die Universiteit van Pretoria waar hy die BA- (Admissie) graad behaal. In 1948 studeer hy as aan die Kweekskool op Stellenbosch.
Gemeentes
Op 23 April 1949 word hy met handeoplegging in die toe vyf jaar oue NG gemeente Bezuidenhoutsvallei in die ooste van Johannesburg ontvang en bevestig. Hy vertrek hierna na Hermanus waar hy bevestig word op 14 Maart 1953, ses dae voor sy 34ste verjaardag. Ook hier arbei hy net enkele jare, want op 21 Januarie 1956 bevind hy hom terug in die Goudstad, nou aan die teenoorgestelde kant van die middestad, toe hy leraar van die NG gemeente Brixton word.
Ná slegs twee jaar vertrek hy na die klein Oos-Vrystaatse dorpie Memel waar hy leraar bly van 1958 tot 1962. Sy volgende gemeente is Barkly-Oos in die bergwêreld van die Noordoos-Kaap. In 1966 keer hy weereens terug na Transvaal as leraar van die NG gemeente Vanderbijlpark-Wes. In sy laaste gemeente, Noordwesrand (tans Muldersdrif), bly hy die langste, naamlik van 1970 tot hy sy emeritaat aanvaar op 9 Mei 1984 toe hy reeds meer as 65 jaar oud was. Hierna is hy nog as pastorale hulp in die gemeentes Margate (in KwaZulu-Natal) en Waterberg-Noord (op Vaalwater in die destydse Noord-Transvaal) behulpsaam. In sy 35 jaar lange bediening het hy dus in gemeentes in sewe van die huidige 10 Sinodes gewerk: Wes-en-Suid-Kaapland, Oos-Kaapland, Vrystaat, KwaZulu-Natal, Wes-Transvaal, Noordelike en Hoëveld.
Gesinslewe
duimnael|regs|320px|Ds. Malan en sy gesin afgeneem toe hy leraar was van die [[NG gemeente Barkly-Oos.]] regs|320px|duimnael|Ds. Malan en sy gesin, waarskynlik afgeneem in die middel jare 70. Malan is in 1952 getroud met Joey Odendaal, 'n plaasdogter en onderwyseres van Memel in die Vrystaat. Twee seuns is uit die huwelik gebore, naamlik Jacques en Albertus, asook 'n dogter, Sarie. Joey sterf in 1991 en mettertyd staan hy al drie sy kinders aan die dood af. Hy bly alleen agter en verwerk die verlies van sy geliefdes baie moeilik. Hy verhuis later jare na 'n aftreeoord in Pretoria en eindelik na P.A.M. Brink-tehuis vir Bejaardes in die Strand, waar hy in die nabyheid van sy broer, Awie, is. Abraham Hugo Malan was ook 'n NG predikant: van 1945 in die NG gemeente Meru in die huidige Tanzanië, van 1948 op Ladysmith, van 1952 in NG gemeente Die Strand, 1958 Saldanha-Militêr, 1961 Vrede, 1964 Vanderbijlpark-Suid, 1969 Krugersdorp-Noord, 1973 Kameeldrif, 1977 Tuinrand (Pretoria) en van 1983 tot sy aftrede in 1988 in die NG gemeente Durban.
254
Die jaar 254 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 54ste jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Julia Gillard
Julia Gillard (gebore op 29 September 1961 in Barry, Wallis, Verenigde Koninkryk) was sedert 24 Junie 2010 die eerste minister van Australië. In 'n leierskapstryd het haar voorganger Kevin Rudd, haar op 26 Junie 2013 verslaan as leier van die Arbeidersparty, met gevolg dat sy dieselfde dag as eerste minister bedank het, met ingang 27 Junie 2013.
Tydens die leierskapstryd het sy onderneem om haar uit die politiek te onttrek indien sy die stryd sou verloor.
Leucandra poculiformis
Leucandra poculiformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1918 deur Hozawa.
C (programmeertaal)
C is 'n hoëvlakprogrammeertaal wat in die vroeë 1970's deur Dennis Ritchie by Bell Laboratoriums ontwikkel is. Dit is oorspronklik gebruik vir stelselprogrammering, maar het gou getoon dat dit kragtig en buigsaam genoeg is vir ontwikkeling van 'n verskeidenheid van programmatuur.
Die eerste intensiewe program ontwikkel in C is die Unix-bedryfstelsel. Dit word steeds grootliks geassosieer met hierdie bedryfstelsel.
Alhoewel dit 'n hoëvlak programeertaal is, is dit soortgelyk aan laevlak programmeertale.
Ontwerp
C is 'n proseduregedrewe taal. Die ontwerp is so opgestel om baie direkte omskakeling vanaf kode- na mikroverwerkerinstruksies te doen, om minimale hardloop ondersteuning te kort vanaf die sisteem en laevlaktoegang tot geheue te verseker. C is dus ideaal om programme oor te skryf wat in samestellertaal geskryf is.
C is opgestel om redelik eenvoudig op verskillende platforms gebruik te kan word. 'n C-program wat die standaarde van die taal volg behoort op 'n verskeidenheid platforms te kan loop met minimale veranderinge aan die bronkode.
Oorsig
'n Enkele stelling in C word beëindig met 'n kommapunt, terwyl krulhakies gebruik word om groepe van stellings te vorm.
Die C-taal het ook die volgende eienskappe:
Vroeë opvattings
Die ontstaan van C hou verband met die ontwikkeling van die Unix-bedryfstelsel wat oorspronklik geïmplementeer is in saamsteltaal op 'n PDP-7 deur Ken Thompson en Dennis Ritchie. Hulle wou later die nuwe bedryfstelsel gebruik op 'n PDP-11. Hul eerste oorweging was om die sisteem te herskryf met die B programmeertaal, maar daardie taal kon nie die PDP-11 ten volle benut nie.
C se ontwikkelling het dus in 1972 begin op die PDP-11 Unix-sisteem en het eerste verskyn in Unix-2. Die taal is nie oorspronklik geskryf om gebruik oor 'n verskeidenheid platforme te vergemaklik nie, maar met samestellers soos Honeywell 600 kon verskeie ander sisteme ook C gebruik. Die naam C is slegs die volgende letter in die alfabet na die vorige programmeertaal, B. Die Unix-bedryfstelsel is daarna herontwikkel in C. Teen 1973, met die gebruik van saamgestelde datatipes, was C kragtig genoeg sodat die meerderheid van die Unix-opstellings in C gedoen kon word.
K&R C
In 1978 is die eerste uitgawe van The C Programming Language gedruk. Die boek het gedien as die eerste basiese omskrywing van die programmeertaal. Programmeerders het na die boek verwys as "K&R" en die boek het vir jare as die informele spesifisering van die C-taal gedien. Die tweede uitgawe van die boek het die ANSI C-standaard gedek.
K&R het verskeie eienskappe van die C-taal beskryf: Baie jare nadat 1989 ANSI C bekend gestel is, het mense steeds K&R C gebruik om te verseker dat dit op die maksimum hoeveelheid platforms kan werk (om te verseker dat die kode steeds sal werk selfs op ouer samestellers).
K&R C se funksiedefinisies het geen inligting bevat oor die argument van die funksie nie, dus kon daar foute wees met 'n aantal parameters wat 'n samesteller nie sou uitwys nie.
Die volgende addisionele funksies is bygevoeg tot K&R C: Die gebrek aan 'n ooreenkoms by een standaardbiblioteek sowel as die C-taal se hoë gebruik het daartoe gely dat 'n sekere mate van standaardisering vir die taal nodig was.
Ansi C en ISO C
In 1983 het die Amerikaanse Nasionale Standaarde Instituut (ANSI) begin om 'n standaardspesifikasie vir C te skep. In 1990 het die Internasionale Organisasie vir Standaardisering (ISO) hul eie weergawe van C, ISO C, geskep.
C99
Die C-standaardtaal is herontwerp in die vroeë 1990's, met die nuwe weergawe bekendgestel as C99. Dit was sedert sy vrystelling reeds 3 keer aangepas deur Technical Corrigenda.
C99 het verskeie nuwe eienskappe van die taal bekend gestel, insluitend inlynfunksies, nuwe datatipes (insluitende  en 'n   tipe om komplekse getalle voor te stel), skikkings met verstelbare lengtes, veranderlike skikkingslede, ondersteuning vir nuwe makros en ondersteuning vir kommentaar wat begin met   (op voorwaarde dat dit op een lyn geskryf word). Baie van hierdie eienskappe was reeds ingesluit as deel van sekere C-vertalers.
C11
Teen 2007 is die C-taal weereens herontwerp, en die informele naam "C1X" daaraan gegee totdat dit amptelik vrygestel is op 8 Desember 2011.
Karakters
Die basiese C-opstelling herken die volgende karakters:
Sleutelwoorde
C het 32 standaard sleutelwoorde. Hulle verwys na spesifieke programmeerinstruksies wat vir geen ander doel as dit waarvoor hulle gedefineerd is, gebruik kan word nie. Hierdie woorde se gebruik is dus beperk tot 'n spesifieke doel en mag nie as veranderlikes, funksie of ander name gebruik word nie.
Soos gesien kan word uit die "Hello World" voorbeeld hieronder, is die funksie  nie 'n sleutelwoord nie, terwyl   wel is. Dit is omdat  op 'n verskeidenheid maniere vir verskillende platforme gedefineer kan word. In die voorbeeld is  in stdio.h gedefineer en sal dit 'n string op die relevante venster vertoon. kan byvoorbeeld op 'n verwerkerbord gedefineer word om data oor 'n konneksie te stuur. Die ander datapunt is dan verantwoordelik om iets met die data te doen. Hierdie verskil van return, wat altyd in enige C-program dieselfde sal doen (naamlik dit sal teruggaan na die roeperfunksie met die argument wat saam daarmee gegee is.)
C99 het vyf addisionele sleutelwoorde bygedra:  ,  ,   ,   ,
C11 het 11 addisionele sleutelwoorde bygedra: ,  ,  ,  , , ,
Operatore
Operatore is die simbole wat C gebruik om te bepaal wat gedoen moet word vir 'n gegewe stelling.
Datatipes
Die datatipes in C is staties en swak (met ander woorde, dit is moontlik om een veranderlike met 'n sekere datatipe in 'n ander datatipe om te sit), wat dit soortgelyk maak aan ander tale soos Pascal. Daar is ingeboude tipes vir meeste heelgetalle met verskeie groottes, beide signed en unsigned en karakters. C99 het 'n boolse datatipe bygevoeg. Daar is ook afgeleide tipes soos skikkings, wysers en saamgestelde datatipes.
C word gereeld gebruik in laevlak stelselprogrammering waar dit nodig mag wees om die tipesisteem te manipuleer. Byvoorbeeld, die programmeerder kan twee veranderlikes met verskillende datatipes met mekaar vergelyk deur die een veranderlike se tipe te verander, of van wysers gebruik maak om die veranderlikes op ander maniere te vergelyk.
Wysers
C laat die gebruik van wysers toe, wat die adres van 'n objek of funksie in die geheue stoor. Wysers kan dan gebruik word om die data by die adres waarna dit wys te gebruik. Daar is ook spesiale wiskundige operasies wat gedefinieerd is vir wysers. 'n Wyser se tipe word bepaald deur die datatipe waarna dit wys. (Byvoorbeeld 'n int wyser sal die adres van 'n int stoor). Die wyserwiskunde word outomaties aangepas vir die grootte van die datatipe waarna dit wys.
Strings kan gemanipuleer word deur gebruik te maak van wysers na karakterskikkings. Dinamiese geheuetoekenning kan gedoen word met wysers. Verskeie saamgestelde datatipes, soos binêrebome word geïmplementeer deur gebruik te maak van wysers. Wysers na funksies kan nuttig wees om funksies as argumente aan hoërordefunksies te gee.
'n Null wyser wys direk na 'n geen geldige adres. Om na daardie adres toe te gaan sal dus meestal 'n segmentfout tot gevolg hê. Null wysers word dus gebruik vir spesiale gevalle wat "nie bestaan nie", soos om die volgende objek in die laaste objek in 'n tou te beskryf.
Skikkings
Skikkings in C is gewoonlik van 'n vaste grootte en tipe soos gedefinieer teen vertaaltyd.
Geheuebestuur
'n Kritiese funksionaliteit van 'n programeringstaal is om die bestuur van geheue en stoor van objekte te beheer. C bied drie maniere om geheue toe te ken vir objekte. Die drie metodes om geheue te bestuur het verskillende voordele en nadele.
Biblioteke
Die C programmeertaal gebruik biblioteke as sy hoofmetode van uitbreiding. In C is 'n biblioteek n stel funksies wat behou word in 'n enkel argief lêer.
Die mees algemeenste C bibliokteek is die C standaard biblioteek wat gespesifiseer word deur die ISO en ANSI C standarde. Hierdie biblioteek kom met elke C implementering, terwyl sekere implementerings vir beperkte rekenaarstelsels partykeer net 'n onderafdeling van die biblioteek bevat. Die biblioteek ondersteuen intree en afvoer, geheue toekenning , wiskunde, karaktering strings en tydwaardes.
Verwante programmeertale
C het direk of indirek baie tale beïnvloed soos byvoorbeeld C#, D , Go , Java , JavaScript , Limbo , LPC , Perl , PHP , Python en Unix's C shell. Die grootste invloed van C was die sintaksis.
"Hello, world!" Voorbeeld
Die volgende C kode is 'n eenvoudige program wat bloot die string "Hello, world!" druk op die skerm:
#include <stdio.h>
int main { printf("Hello, world!\n");
return 0;
Hierdie lyn veroorsaak die voorverwerker ('n program wat die kode verwerk voordat dit vertaal word) om die inhoud van die  lêer in die plek van hierdie lyn in te voeg. vorm deel van die standaard C biblioteek, en bevat definisies vir verskeie funksies om I/O te behandel, soos.
int main { Die volgende lyn verklaar die  funksie. In C-programme dien die  funksie as beginpunt vir die program deurdat dit die eerste funksie is wat geroep word deur die bedryfstelsel wanneer die program uitgevoer word. Die  spesifiseer dat die funksie 'n heelgetalwaarde as afvoer lewer. Die hakies aan die einde van  spesifiseer dat die funksie geen argumente neem nie; dit kan ook as   geskryf word. Die krulhakies dui die bestek van die funksie aan.
printf("Hello, world!\n"); Hierdie lyn roep die  funksie met een argument (die string  ) om die boodskap te vertoon op die skerm. Die funksie se implementering word bevat in 'n sogenaamde biblioteek wat bekend staan as die standaard C biblioteek, wat 'n groot hoeveelheid nuttige funksies bevat.
Boesmansgif
Die boesmansgif (Acokanthera oppositifolia) is 'n klein boompie of struik wat endemies aan Suid-Afrika is en in Gauteng, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Noordwes en die Wes-Kaap voorkom. Die spesie is ook inheems in Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Kenia, Malawi, Mosambiek, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
In Engels staan die boom bekend as Bushman's poison.
Alle dele van die boom is giftig. Die bas en wortels is voorheen as pylgif gebruik.
Voorkoms
Die blare is dik, enkelvoudig en teenoorstaande. Die vrugte word enkel gedra, is 10 mm lank en word perserig-swart wanneer hulle ryp is.
James Edgar
duimnael|links|160px|Ds. James Edgar (1789-1848) was 18 jaar lank tot aan sy dood predikant van die [[NG gemeente Somerset-Wes. Hy is langs die dorp se eerste NG kerkgebou begrawe.]]
Ds. James Edgar (Skotland, 19 Januarie 1789 - Somerset-Wes, 22 Maart 1848) was een van die 25 Skotse predikante van die Presbiteriaanse Kerk wat van 1818 tot 1836 en weer van 1862 tot 1867 na Suid-Afrika gekom het, aanvanklik om die tekort aan predikante in die Nederduitse Gereformeerde Kerk te help aanvul en veral die koloniale regering se verengelsingsbeleid stukrag te gee, maar later om die sogenaamde liberale neigings onder predikante wat in Nederland opgelei is, teë te werk.
Hy kom in 1828 na die Kaap en word op 26 Mei 1828 as eerste leraar van wat toe as die gemeente Tijgerberg bekendgestaan het (die latere NG gemeente Durbanville), teen 'n salaris van £200 pond per jaar aangestel. Hy het gebots met die kerkraad omdat daar nie 'n pastorie was nie en hy dus sy eie huishuur moes betaal. Ook het hy moeilikheid met die koster en voorleser, H.F. Mellet, gehad en boonop kon die gemeentelede nie sy Hollands verstaan nie. Hy het dus die gemeente ná net twee jaar verlaat.
In sy tweede en laaste gemeente, die NG gemeente Somerset-Wes, waar hy ruim 17 jaar van 1830 tot aan sy dood gearbei het, was sy bediening blykbaar geseënd. Dit is nie bekend nie of hy reeds op Durbanville of eers op Somerset-Wes getrou het met Susanna Justina Malan, wat hom oorleef het.
Havengaprys
Die Havengaprys is ’n jaarlikse prestigeprys wat deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns toegeken word vir oorspronklike navorsing op natuurwetenskaplike en/of tegniese gebied en kan net een maal aan ’n bepaalde persoon toegeken word.
Die belangrikste vereiste by die beoordeling van kandidate is navorsingspublikasies. ŉ Sterk aanbeveling van die prys is indien 'n kandidaat naas hoëgehaltepublikasies (patente, en dergelike) ook bewys lewer van die bevordering van sy/haar vakgebied in Afrikaans. Dit kan onder meer inhou: studieleiding; redaksionele werk in Afrikaans; populêre bydraes in die media; optredes by kongresse of seminare; bereidheid om werk in Afrikaans te laat vertaal, ensovoort.
Die prys word sedert 1945 toegeken en behels 'n medalje met 'n beeltenis van mnr. N.C. Havenga, 'n vorige minister van finansies (1929–1934 en weer 1948–1954).
Lys van wenners
duimnael|regs|170px|Prof. C.G.W. Schumann het die Akademieprys van Natuurwetenskap en Tegniek in 1946 gewen, die tweede en laaste keer dat dit onder dié naam toegeken is.
Bron
Verwerk vanaf www.akademie.co.za (argief).
Tempel van Baalsamin
Die Tempel van Baalsamin of Baal Sjamin was ’n antieke tempel in die antieke stad Palmyra, Sirië, wat gewy was aan die Kanaänitiese godheid Baalsamin. Die tempel se vroegste fases dateer van die laat 2de eeu v.C. Dit is in 131 n.C. gebou, terwyl die altaar voor die gebou uit 115 n.C. dateer. Met die kerstening van Palmyra in die 5de eeu is die tempel in ’n kerk omskep en daarom was dit een van die bes bewaarde geboue op die terrein. Switserse argeoloë het dit in 1954–'56 begin opgrawe. In 1980 is die hele antieke terrein tot ’n Unesco-wêrelderfenisgebied verklaar.
Die tempel is in Augustus 2015 verwoes deur die ekstremistiese militante groep Islamitiese Staat in Irak en die Levant (ISIL) nadat hulle die terrein in Mei 2015 beset het.
Argitektoniese styl
Die tempel was aanvanklik ’n gebou met drie binnehowe in ’n mengsel van Oosterse en Romeinse argitektoniese style. Die boustyl was Romeins, terwyl bykomende elemente in die Oosters-Siriese styl was. Versierings het ook ’n Egiptiese invloed gehad. Daar was ’n binnekamer en die mure was versier met suile.
Oosterland
Die Oosterland het die eerste groep Franse Hugenote na Suid-Afrika gebring. In 1697 het die skip in Tafelbaai gestrand en in die laaste dekade van die twintigste eeu was die wrak die eerste wetenskaplike maritieme argeologiese projek in suidelike Afrika.
Die Oosterland is in 1685 vir die Kamer van Amsterdam van die VOC in Middelburg, die hoofstad van die provinsie Zeeland in Nederland, gebou. Dit het 1123 ton geweeg, was 50 m lank en sowat 13 m breed.