cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hugo von Hofmannsthal
Geselekteerde werke
Die Idee Europa (1917)
Früheste Prosastücke (1926)
Wert und Ehre deutscher Sprache (1927)
Das Schrifttum als geistiger Raum der Nation (1927)
PoësieSiehst du die Stadt? (1890)
Ballade des äusseren Lebens (1894)
Gedichte in Terzinen (1894)
Traum von großer Magie (1896)
Gedichte (1922)
Lughawe
'n Lughawe is 'n groot, gelyk terrein met aanloopbane (vliegveld) waarop vliegtuie kan land (landingsbaan) en opstyg (stygbaan), 'n lugbeheertoring en radar; verder terminaalgeboue met kantore vir die administrasie van die lugdienste en geriewe vir passasiers. Gewoonlik bestaan die terminaalgeboue uit 'n aankomssaal met bagasie-area (bagasie-opeisgebied), 'n vertreksaal met inweeg-toonbanke, sekuriteitsbeheer, paspoort- en doeanebeheer vir buitelandse vlugte, vluginligtingsborde, winkels en sale waar die reisigers vir hulle vlug kan wag.
Verder beskik groot lughawens deesdae oor moderne infrastruktuur soos spoorwegstasies, bus- en taxistaanplekke, parkeergarages, motorhuur, boekstalletjies, poskantore, winkelsentrums, hotelle, restaurante, kafees, polisie- en brandweerstasies, hospitale ens. 'n Groot aantal bedrywe en hulle grondpersoneel sorg vir 'n vloeiende verloop van sake op die lughawe: spyseniers, brandstofversorging, skoonmakers, bagasievervoer, vliegtuigloodse ens.
Algemeen
'n Lughawe is 'n terrein wat gebruik word vir die opstyg en land van burgerlike vliegtuie en vir die uitvoering van alle ander bedrywighede wat daarmee verband hou. By militêre lugvaart word die woord lughawe nie gebruik nie, maar word van 'n lugmagbasis gepraat. In die eerste dekades van die 20ste eeu, toe die lugvaart nog in sy beginjare was, het 'n lughawe dikwels uit niks meer as 'n weiveld of 'n grasland bestaan nie.
Vandaar die benaming vliegveld. In Suid-Afrika en in die meeste ander lande word talle sulke kleiner vliegvelde nog gebruik. Dit is byna 'n vereiste dat die vlieënier teen die windrigting land of opstyg, aangesien ligte vliegtuie besonder gevoelig is vir dwarswinde. Bowendien verseker die wind van voor 'n beter opstyging en maak die landingsafstande korter.
Op hierdie vliegvelde bestaan die geboue dikwels slegs uit 'n vliegtuigloods. Vliegtuie het mettertyd swaarder geword en die bykomende massa het die gevaar laat ontstaan dat vliegtuigonderstelle in die grond kon wegsak. Die oppervlak van die hele landingsgebied moes dus versterk en plavei word. Teen die middel van die dertigerjare is spesiaal verharde landingstroke vir die opstyg en land van vliegtuie aangelê. Toegang tot die stroke is verkry deur middel van rybane. In daardie tyd het daar by alle groot lughawens ook eindpuntgeboue verrys, asook groot loodse waarin vliegtuie geberg en herstel kon word. Die groter en swaarder vliegtuie was nie so gevoelig vir dwarswinde nie en spesiale landingstroke is aangelê.
Aanvanklik is daar in elk geval verskeie bane in verskillende rigtings aangelê, sodat die vlieënier 'n aanloopbaan kon kies wat naastenby teen die windrigting in was. 'n Voorbeeld van 'n lughawe met so 'n baankeuse is La Guardia by New York, waar 4 bane in ŉ stervorm aangelê is. In die praktyk is 2 bane nagenoeg loodreg tot mekaar voldoende. Sommige lughawens het slegs een aanloopbaan, soos byvoorbeeld die een by Hongkong. Na die Tweede Wêreldoorlog het groot ontwikkeling in burgerlike lugvaart plaasgevind en die ligging van lughawens is deur heel nuwe maatstawwe bepaal. Op vandag se groot lughawens moet ŉ groot aantal vliegtuie vinnig na mekaar kan land en opstyg.
Vrag moet vinnig gelaai kan word en passasiers moet hul vliegtuie met die minste ongerief kan bereik. Om hierdie redes is daar in baie gevalle platforms (terminusse) by die eindpuntgebou aangebring waar die vliegtuie kan stilhou - amper soos ŉ passasiersboot wat by 'n kaai vasgemeer word. Die rybane wat die loopbane en die terminusse met mekaar verbind, moet aan spesiale vereistes voldoen aangesien vliegtuie in staat moet wees om die aanloopbane vinnig te kan ontruim.
Daarbenewens moet die terminusse so vinnig moontlik en met die minste draaie en kinkels bereik kan word, en tweerigtingverkeer moet hanteer kan word. Die aanloopbane word dikwels rondom die eindpuntgebouekompleks met sy platforms (byvoorbeeld in 'n vyfhoekvorm) op so 'n manier uitgelê dat die kompleks nie 'n hindernis vir vliegtuie is nie. Die lengte van aanloopbane word nie slegs bepaal deur die soort vliegtuie wat die lughawe gebruik nie, maar ook deur die hoogteligging van die lughawe bo seespieël. Groot vliegtuie wat dikwels meer as 300 passasiers op veral interkontinentale vlugte moet vervoer, vereis op seevlak 'n baanlengte van 2 tot 3 kilometer.
Vir kleiner passasiersvliegtuie is 'n aanloopbaanlengte van 0,8 km tot 1,5 km voldoende, en vliegtuie vir sportdoeleindes het slegs 'n afstand van 0,5 km nodig. Weens die dun lug by hoërliggende lughawens word langer aanloopbane daar vereis. Die lughawe van La Paz in Bolivië is byvoorbeeld met 'n kilometer verleng. Die konstruksie van aanloopbane is aan sekere belangrike vereistes onderhewig. Gladde oppervlakke is nie toelaatbaar nie en hoegenaamd geen barste mag ontstaan nie.
Die aanloopbane word dus van 'n besonder stewige fondament voorsien ten einde die groot kragte waaraan dit blootgestel word, te weerstaan. Die swaarste vliegtuie vereis 'n deklaag van bewapende beton van nagenoeg 0,5 m dik, en die nate tussen die betonblaaie word met asfalt gevul. Vir ligte vliegtuie is aanloopbane van asfalt toereikend. Aanloopbane se dravermoë is 'n baie belangrike aspek van 'n lughawe. Hoogstens 50 vliegtuie kan elke uur op 'n aanloopbaan opstyg of land. Twee aanloopbane word daarom dikwels parallel met mekaar gebou, waardeur die lugverkeer tot sowat 80 vliegtuie per uur verhoog kan word.
Ontwerp van 'n moderne lughawe
Die geweldige toename in lugverkeer het die behoefte aan lughawens laat toeneem, terwyl bestaande lughawens dikwels nie vir verdere uitbreidings geskik was nie. Gevolglik moes heelparty nuwe lughawens gebou word, onder meer by Rome, Parys, Zürich en New York. Sommige stede het twee of selfs meer lughawens, soos byvoorbeeld Londen, Parys, New York, Chicago, Stockholm, Moskou en Tokio. By die ontwerp van 'n lughawe word eerstens vasgestel of dit 'n streek-, nasionale of internasionale funksie moet vervul.
Sowel die bestaande as die verwagte omvang, wat vrag en passasiers betref, word beraam, en die soort en aantal vliegtuie wat van die nuwe lughawe gebruik sal maak, word daarvolgens bepaal. Die terrein waar die nuwe lughawe gebou word, moet aan besonder hoë vereistes voldoen: die oppervlakte moet groot genoeg wees vir die bestaande behoeftes, maar moet ook voorsiening maak vir toekomstige uitbreidings. Ten einde die koste van die aanleg binne perke te hou, moet die beoogde terrein so plat moontlik wees.
Die grondwatervlak moet ook baie laag wees sodat die koste van die dreineringsnetwerk nie buitensporig hoog raak nie. Die moontlikheid van swak sig moet sover moontlik uitgeskakel word. Gevolglik moet 'n omgewing met groot wateroppervlakke of lugbesoedelende nywerhede vermy word, aangesien hierdie elemente swak sig kan veroorsaak. In die omgewing van lughawens moet geen hindernisse soos hoë geboue wees wat die sig van vlieëniers kan belemmer nie.
Tog het 'n mens by die ontwerp van 'n nuwe lughawe steeds met ŉ teenstrydigheid te kampe: ŉ lughawe se dienlikheid word grootliks bepaal deur die snelheid en die gerief waarmee dit per pad bereik kan word, maar die hoë geraasvlak vereis terselfdertyd dat die lughawe nie te naby aan beboude gebiede geleë moet wees nie. 'n Kompromis is dus nodig: nuwe lughawens word nou so geplaas dat dit ongeveer een uur per motor van 'n groot woongebied af is. Wat die toekoms betref, word daar baie van STOL-lughawens vir STOL-vliegtuie ("Short Take-off and Landing") verwag. In die uiteindelike ontwerp word ook die toegangspaaie, parkeerruimte, spoorwegaansluiting, ensovoorts in ag geneem.
Geriewe op lughawens
Lughawegeriewe het in die eerste plek op die beheer van lugverkeer betrekking, en die lugverkeerbeheerdiens is in die lughawe se beheertoring gesetel. Beheer geskied met behulp van radio en radar en ook visueel vanuit die toring. Daarbenewens is daar ook op die grond beheergeriewe in die vorm van radiobakens en landingsligte in vaste kleure en patrone, waardeur veilige landings by swak sig en ook snags moontlik is. In die meeste gevalle is minstens een van die aanloopbane op ŉ lughawe so toegerus dat 'n landing met behulp van slegs instrumente moontlik is (ILS = lnstrumente-landingstelsel).
Die ander belangrikste geriewe hou verband met die doeltreffende hantering van passasiers en vrag. In baie gevalle bestaan daar 'n algehele wanverhouding tussen die tydsduur van die vlug en die tyd wat dit 'n passasier neem om die lughawe te bereik en op die vliegtuig se vertrek te wag. Die werklike vliegtyd is dikwels korter. Die eindpuntgebou moet dan ook aan besondere vereistes voldoen; Die gebou moet die grootste moontlike fasade hê sodat die onderskeie afdelings op die maklikste manier bereik kan word.
Inligtingsdienste, doeane, kaartjieskantore, hanteringspunte vir persoonlike bagasie, aankondigingsborde en dies meer word alles in 'n moderne eindpuntsaal aangetref. Parkeerruimtes, restaurante, bagasiekantore, belastingvrye winkels, bushaltes en taxistaanplekke moet binne of naby die eindpuntgebou geleë wees. Ten einde passasiersverkeer vlot te laat verloop, moet die in- en uitgaande passasierstroom nie met mekaar in aanraking kom nie.
Dit word bewerkstellig deur die passasiers se roetes te skei of hulle op verskillende verdiepings in die kompleks te laat beweeg. Die eindpuntgebou moet regstreeks met die terminusse verbind wees en die passasiers moet die vliegtuig deur middel van loopbrûe onderdak kan bestyg of verlaat. Dit is noodsaaklik dat bagasie en vrag vinnig en stelselmatig gehanteer word. Op moderne lughawens word gevorderde vervoerstelsels vir hierdie doel gebruik, terwyl daar ook magasyne vir die berging van bagasie en vrag is.
Naas bogenoemde geriewe het lughawens 'n eie brandweerdiens, lughawepolisie en 'n afdeling wat die meteorologiese gegewens verwerk sodat vlieëniers ten opsigte van weerstoestande van betroubare inligting voorsien kan word. Verder huisves lughawens talle bedrywe wat onder meer sorg vir voorraad aan boord van die vliegtuie (die verversingsdiens wat maaltye op die vliegtuig verskaf), brandstofvoorsiening, leegpomp van toilette, ensovoorts. Daar is ook vliegtuigloodse vir die berging van vliegtuie, onderhouds- en herstelwerkplase, en dies meer. 'n Moderne lughawe is dus ŉ omvangryke bedryf wat aan duisende mense werk verskaf.
Historiese oorsig
Onder die begrip lugverkeerbeveiliging word verstaan die stelsel van maatreëls en voorskrifte wat daarop gemik is om lugbotsings te voorkom en veilige opstygings en landings te verseker. Die ingebruikneming van die wêreld se eerste handelsvlugroete tussen Londen en Parys (1919) het gepaard gegaan met die eerste internasionale ooreenkomste ten opsigte van die beveiliging van lugverkeer. Hierdie ooreenkomste is in die Konvensie van Parys (1919) vasgelê.
Een van die uitvloeisels van hierdie konvensie was die totstandkoming van die Internasionale Kommissie vir Lugnavigasie (ICAN), waarvan 331ande lid was. Die VSA, die Sowjetunie, Duitsland en Japan was nie lid nie. In 1928 is 'n verdrag in Havana gesluit (die Pan-Amerikaanse Konvensie vir Handelslugvaart) waarvolgens die internasionale lugverkeer in die Karibiese gebied gereël is. Na die Tweede Wêreldoorlog is daar tot algehele internasionale samewerking oorgegaan wat lugverkeerbeveiliging betref.
Die grondslag hiervoor is by die Konvensie van Chicago (1944) gelê, waar die ICAO (Internasionale Burgerlugvaartorganisasie) in die lewe geroep is. Feitlik alle lidlande van die VVO is ook lid van die organisasie. Die ICAO het 'n vaste raad wat uit afgevaardigdes van 21 lidlande bestaan en vir 'n termyn van 3 jaar gekies word. 'n Kommissie van die ICAO, die Lugnavigasiekommissie, adviseer die raad oor die vasstelling van lugverkeerbeveiligingsreëls, die standaardisering van apparaat en instrumentasie, die lugwaardigheid van vliegtuie, ensovoorts. Een van die eerste stappe wat deur die ICAO gedoen is, was die plasing van 10 weerskepe in die Atlantiese Oseaan vir meteorologiese, navigasie- en reddingsdoeleindes.
Instrumente
Aan die begin van die lugvaart het vlieëniers hulle roetes uitsluitlik volgens landtekens op die grond gevolg. Omstreeks die Eerste Wêreldoorlog (1914-1918) is die magnetiese kompas en die vliegsnelheidsmeter in gebruik geneem, en so het benaderde liggingsbepaling deur middel van berekening moontlik geword. In die tweede helfte van die twintigerjare is daar soveel nuwe instrumente ontwikkel dat dit byvoorbeeld moontlik geword het om bokant 'n wolkmassa te vlieg.
Afgesien van die lugvaartkaart, waarop die hoogte van hindernisse onder meer aangegee word, maak die vlieënier van die volgende instrumente gebruik: die dryfmeter, waarmee koersafwykings wat deur windstromings veroorsaak word, geregistreer word; die barometriese hoogtemeter; die vliegkoersaanwyser, waarmee die koers verander kan word sonder dat die vliegtuig hoogte verloor; die kunsmatige horison, wat die stand van die vliegtuig ten opsigte van die aarde se horison aandui; en die girokompas as aanvulling tot die magnetiese kompas.
Die girokompas word nie deur metaalvoorwerpe in sy nabyheid beïnvloed nie. Die werking van die kompas en van die kunsmatige horison berus op die beginsel van 'n wentelende tol (giroskoop). 'n Tol wat in 'n kardankoppeling hang (‘n vrybewegende montering in twee ring-asse), wentel altyd in dieselfde vlak, ongeag die stand van die vliegtuig. Die ingebruikneming van die stygsnelheidsmeter het slegs een probleem onopgelos gelaat, naamlik landing wanneer die sig swak is. Intussen is daar grootskaals van die telegrafiese verspreiding van weerinligting gebruik gemaak, sodat vlieëniers oor verwagte weerstoestande ingelig kon word.
Navigasie
Vroeg in die dertigerjare is die vlieënier se isolasie tydens die vlug beëindig deur die ingebruikneming van die radio, want hierdeur kon hy voortdurend op die hoogte van weersveranderinge gehou word. Die radio het ook sy liggingsbepaling vergemaklik. Navigasiebakens is langs die vlugroete sowel as op aanloopbane aangebring. 'n Bekende navigasiestelsel wat op aanloopbane gebruik word tydens landings, is die sogenaamde Standard Beam Approach (SBA). wat gebaseer is op twee radioseine wat gedeeltelik saamval.
Die linkersein is kort en die regtersein langer. As die vliegtuig reg op koers na die baken is, smelt die seine saam tot een ononderbroke sein. 'n Belangrike vooruitgang in die navigasietegniek is gedurende die Tweede Wêreldoorlog deur die aanwending van radar bewerkstellig. Radar berus op die beginsel van die uitsending van kort radiogolwe wat by terugkaatsing opgevang word. Die tyd tussen uitsending en opvangs dui die afstand van die weerkaatsende voorwerp aan.
'n Opgevangde sein word omgesit in 'n stuursein en 'n bundel elektrone verlig 'n skerm waarop die informasie weergegee word. Die elektronbundel draai net so vinnig soos die radarantenne in die rondte en die afstand van die voorwerp is eweredig met die afstand tot die middelpunt van die skerm. So kan ŉ vliegtuig oor sy hele vlug visueel gevolg word. Teenswoordig is vliegtuie toegerus met apparaat wat die opgevangde sein versterk terugsend. Die vliegtuig kan tegeIykertyd 'n kode saamstuur waarmee hy hom identifiseer.
Die jongste instrumente
Na die Tweede Wêreldoorlog is navigasiestelsels met radiobakens aansienlik verbeter. Die ILS (Instrumentelandingstelsel, of die blinde landingstelsel), wat in omstreeks 1950 ontwikkel is, word tans algemeen gebruik. Hierdie stelsel dui die posisie van 'n vliegtuig (rigting en hoogte) deur middel van instrumente in die kajuit aan. Die ILS dui ook die dalende roete na die begin van die aanloopbaan aan.
Na gelang van die verfyning van die spesifieke installasie, kan die volgende stelsels onderskei word: Die ILS I maak landings moontlik waar die horisontale sig slegs 600 m en die vertikale sig slegs 60 m is; ILS II (onderskeidelik 400 m en 30 m) en ILS III (onderskeidelik 200 m en 0 m). Die stuuroutomaat - wat die vliegtuig sonder die hulp van 'n vlieënier op koers hougekoppel aan spesiale ILS III - toerusting, maak volkome outomatiese landings moontlik.
Dit is dus 'n groot verbetering op die vroeëre stuuroutomaat wat met behulp van die kunsmatige horison en die girokompas slegs outomatiese horisontale vlug moontlik gemaak het. Die radiobaken vir navigasiedoel eindes is die sogenaamde VORDME ("VHF-Omni-directional range"). Hierdie baken send verskillende seine in verskeie rigtings. Die VOR-ontvangstoestel in die vliegtuig dui die afstand aan wat nog afgelê moet word. Die stelsel is gebaseer op die meting van die faseverskille tussen 'n konstante en 'n veranderlike sein.
Lugverkeerbeheer
Instrumente en navigasiestelsels lei 'n vliegtuig na sy bestemming, maar verskaf geen inligting oor ander vliegtuie in die omgewing nie. Hierdie taak word deur die lugverkeerbeheerdiens vervul. Teen die middel van die 1950's het die belangrikheid en omvang van lugverkeerbeheer geweldig begin toeneem.
Die patroon van lugverkeer het al hoe ingewikkelder geword, veral met die ingebruikneming van straalvliegtuie vroeg in die sestigerjare, toe die verskille in vliegeienskappe (snelheid, kruissnelheid, ensovoorts) tussen die verskillende vliegtuie groter geword het. Lugverkeerbeheer maak grootskaals gebruik van radarstelsels, veral langafstandradar en naderingsradar. Indien 'n potensieel gevaarlike toestand ontstaan, kan opdragte aan die vlieënier gestuur word ten einde 'n botsing in die lug te voorkom. Vanselfsprekend moet sekere minimum afstande tussen vliegtuie gehandhaaf word en om begryplike redes word die afstande by wyse van hoogteverskille bewerkstellig.
'n Vertikale afstand van 300 m word tussen vliegtuie gehandhaaf, en daarbenewens word gepoog om tydverskille van tien minute tussen vliegtuie op dieselfde roete te behou. Weens verkeersdigtheid is dit egter gewoonlik in styg- en daalgebiede ontoereikend. Dit bring mee dat die styg- en daalroetes van ander vliegtuie dikwels verbygesteek moet word. Om te verhoed dat die stygende en dalende vliegtuie mekaar hinder, word daarna gestreef om 'n stelsel van eenrigtingverkeer te handhaaf. Wagroetes vir aankomende vliegtuie is ook rondom radiobakens ingestel. Die wagroetes lê bo mekaar en vorm so 'n denkbeeldige silinder bo die lughawe (beheergebied).
Die vliegtuig wat laaste aankom, word op die boonste wagroete geplaas en kan dan trapsgewys via die verskillende wagroetes na benede daal. Met hierdie maatreëls, saam met die sogenaamde skeidingsradar, kan die verkeerbeheer 'n minimum skeiding bewerkstellig (nagenoeg 9 km). Die roetes tussen lughawens kan voorgestel word as 'n buis met ŉ wydte van ongeveer 18 km. So 'n buis of beheergebied mond uit in 'n gebied waar 'n groot aantal sulke buise byeenkom. Die gebied, met 'n straal van 20 tot 45 km rondom 'n lughawe, word die eindpuntverkeersgebied genoem. Die vlugte in hierdie 3 verskillende gebiede word beheer deur aparte lugverkeerbeheerspanne wat die beheer op hut gebiedsgrense aan 'n ander span oordra.
Die verkeersgebiede bokant verskillende lande sluit by mekaar aan en die verkeerbeheer word van die een gebied na die ander oorgedra. Die noodsaaklikheid van internasionale samewerking vir die beveiliging van die vlieggebied bokant 7 500 m, wat vir militêre en langafstand- burgerlike vlugte gebruik word, kan nouliks oorskat word. Besorgdheid oor hierdie aspek van lugverkeerbeheer het tot die stigting van 'n oorkoepelende organisasie in Europa gelei. Dit staan as "Eurocontrol" bekend en is in Brussel gesetel.
Die Eurocontrol-lugbeheersentrum vir die noordelike verkeersgebied (Noord-Duitsland en Benelux) is op die Beeklughawe naby Maastricht gesetel. 'n Soortgelyke sentrum word vir Karlsruhe beplan, wat beheer sal hê oor die lugverkeer in die suidelike deel van Wes-Duitsland. In die toekoms sal Eurocontrol alle lugverkeer bo 7 500 m in noue samewerking met militere en burgerlike streekbeheersentrums beheer. Lugverkeer buite die lugweë word tans deur die militêre verkeerbeheer gereël.
Vliegtuie is dikwels op hul eie navigasiestelsels aangewese, behalwe in gebiede met baie druk lugverkeer soos in die VSA en Europa. Hierdie stelsels is nou so verfyn dat volkome outomatiese navigasie moontlik is. Langafstandvlugte vind op hoogtes bokant die van verkeer in die teenoorgestelde rigting plaas. Daar is bowendien 'n sydelingse skeiding van 2° of 216 km. Die vlieëniers van moderne vliegtuie vervul meestal slegs toesighoudende take.
Suid-Afrikaanse lughawens
In 1944 het die destydse Unieregering besluit om 'n internasionale lughawe aan die Witwatersrand te bou. In 1953 is die Jan Smuts Lughawe (hernoem na O.R. Tambo Internasionale Lughawe) by Kempton Park geopen, wat spoedig tot die belangrikste lughawe in Suid-Afrika ontwikkel het. 'n Nuwe eindpuntgebou is vroeg in die sewentigerjare oopgestel om saam te val met die gebruik van die lughawe deur die eerste wyerompstralers na en van Suid-Afrika. Die hoofaanloopbaan van die O.R. Tambo-lughawe is 4411 m lank en kan alle soorte vliegtuie wat tans gebruik word, hanteer.
Die vaste eindpuntblad maak ook voorsiening vir die parkering van makrostralers, waardeur die hantering van passasiers en vrag vergemaklik word. Intussen is internasionale lughawens by Kaapstad en Durban (Koning Shaka) gebou. Behalwe bogenoemde 3 internasionale lughawens is daar verskeie toegangslughawens (dit wil sê lughawens waar doeanebeamptes aan diens is): die Randse Lughawe (Germiston); Kruger Mpumalanga (Nelspruit); Wonderboom (Pretoria); Lanseria (naby Randburg); Pilanesberg en Polokwane.
Elf staatslughawens val onder die beheer van die Afdeling Burgerlugvaart (meestal deur ACSA bestuur en bedryf): Bram Fischer Internasionale Lughawe (Bloemfontein); Kaapstad Internasionale Lughawe; Koning Shaka Internasionale Lughawe by Durban; Oos-Londen; O.R. Tambo, Johannesburg; Keetmanshoop; Kimberley; Port Elizabeth; George; en Upington. Die Afdeling Burgerlugvaart verskaf lugverkeersdienste regoor Suid-Afrika, en by 16 belangrike lughawens is permanente dienste beskikbaar. Afgesien van die groot lughawens hierbo genoem, bestaan daar bykans 280 vliegvelde, waarvan 'n groot aantal ook geplaveide aanloopbane het. Sommige is bykans 4 000 m lank.
Winterveld
Winterveld is 'n dorp in Gautengprovinsie, Suid-Afrika. Die dorp lê noordwes van Pretoria en is deel van die Stad Tshwane Metropolitaanse Munisipaliteit. Daar woon tussen 100 000 en 125 000 mense.
Livingstone-waterval
Die Livingstone-waterval (Chutes de Livingstone) is ‘n opeenvolgende reeks van geweldige groot stroomversnellings in die benedeloop van die Kongorivier.
Hierdie reeks van 32 katarakte lê in die 354km tussen Kinshasa en Brazzaville aan die Malebo-poel en die rivierhawe Matadi by 5°  49′  03″  suid en  13°  28′  51″  oos.
Op hierdie trajek verloor die rivier 274m aan hoogte bo seespieël. Normaalweg vloei hier in die rivier minstens ‘n 40 000m³ water per sekonde. In die reënseisoen kan dit styg tot 56 000m³ per sekonde. Gemeet aan die volume water is dit die grootse waterval in die wêreld. Die loop van die rivier is hier tot ‘n 5km wyd en soms tot ‘n 200m diep. By die Inga-waterval  en die Rapides de Kanza is die stroomsterkte besonder hoog, want die val is daar ‘n 40m oor ‘n afstand van slegs 10km. Al die katarakte en veral die Inga- en die Yellala-waterval en die Zongo-waterval (Chutes de Zongo)  maak skeepvaart tussen die hawestad Matadi en die hoofstede onmoontlik. Maar die katarakte bied ‘n groot potensiaal vir die opwekking van hidroëlektrisiteit.
Die waterval is vernoem na die Skotse sendeling en ontdekker David Livingstone (1813-1873).
Let wel
Die Kapichira-waterval staan soms  ook as die Livingstone-waterval bekend. Ook in Kanada is daar ‘n Livingstone Falls.
Skoenveterkopieva
Die skoenveterkopieva (Bulbine pendens) is 'n plant en geofiet wat deel van die Asphodelaceae familie is. Die spesie is inheems in die Noord-Kaap in die Richtersveld asook Namibië by Rosh Pinah. Die plant is aangeteken in Paradyskloof, Gannakouriep asook die Rosyntjieberg. Dit is ook aangeteken in Skaaprivierspoort noordwes van Springbok. Die plant groei in skeure in die kranse in die skadu's en is seldsaam. Die blare en blomme hang. Die blomme is geel.
Kempten (Allgäu)
Kempten is 'n stad in Beiere, in die suidooste van Duitsland. In 2006 was daar 61 480 inwoners.
Kemptonpark in Suid-Afrika is na die stad vernoem.
Erica oxysepala
Erica oxysepala is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap waar dit voorkom van Clanwilliam tot by Tulbagh. Daar is vyf subpopulasies bekend, twee word bedreig deur indringerplante en 'n skadelik brand bestuurprogram.
Haan (astrologie)
230px|regs Die Haan (Chinees: 雞, jī) is die tiende dier in die twaalfjaarlikse siklus van die Chinese astrologie, volgens die Chinese kalender. Dit hou ook verband met Oos-Asiatiese diereriem- en kalenderstelsels. Die Jaar van die Haan word verbind met die Aardse taksimbool 酉.
Dit kan ook as Hoender vertaal word, want die Chinese karakter jī verwys na die hoender in die algemeen.
Beskrywing
Volgens een legende is daar ’n rede vir die volgorde van die twaalf diere in die twaalfjaarsiklus. Daarvolgens is ’n resies oor ’n groot rivier gehou en die volgorde van die diere in die siklus is die volgorde waarin hulle die resies voltooi het. In dié verhaal het die Bok, Aap en Haan deur ’n spanpoging anderkant aangekom. Die Haan het ’n vlot gevind en die Aap en Bok het geruk en gepluk om al die onkruid uit die weg te ruim. Hulle het die agtste, negende en tiende plek verower.
Die Chinese tekens word ook die diereriem genoem omdat geglo word ’n mens se persoonlikheid word deur die dier beïnvloed wat oor jou geboortedatum heers. Net so word die jaar waaroor ’n spesifieke dier heers, daardeur gekenmerk. Die invloed is veral sterk by mense wat in die jaar van die dier gebore is.
Laerskool Langlaagte
Die Laerskool Langlaagte was ’n laerskool in die weste van Johannesburg, in De Vosstraat aan die grens van die voorstede Paarlshoop en Langlaagte.
Haan (astrologie)
Beskrywing
In Chinese simbologie word Hane beskou as onafhanklik, bekwaam en flink van begrip, maar ook ongeduldig, krities, eksentriek en eng.
Laerskool Langlaagte
Die skool is in 1889 gestig, net drie jaar ná die stigting van Johannesburg, in die omgewing van Paarlkamp. Van die oorspronklike delwerskampe in die Goudstad, het Paarlkamp die grootste getal Afrikaanse bewoners gehad. Dis aangelê op ’n gedeelte van die plaas Langlaagte wat lede van die Genootskap van Regte Afrikaners op 26 September 1886 vir £5 000 by G.C. Oosthuizen gekoop het. Die standplase is in Januarie 1887 per openbare veiling verkoop. Hier het ds. S.J. du Toit die eerste Afrikaanse erediens in Johannesburg gelei en is die Langlaagte-weeshuis kort ná die Tweede Vryheidsoorlog (1899–1902) deur ds. Abraham Kriel van die NG gemeente Langlaagte gestig.
C.J. Langenhoven was die Langlaagte-skool se waarnemende hoof van Julie 1895 tot April 1896. Oor sy tyd aan die skool, het Beeld in 1989 soos volg berig: “Min skole kan soos die eeu oue Laerskool Langlaagte in Johannesburg spog dat die skrywer C.J. Langenhoven sowat 'n eeu gelede gehuil het omdat van dié skool se leerlinge nie in die Junior Matriekeksamen kon slaag nie. Hy het destyds die ses leerlinge in die senior klas in die skool met 'n perdewaentjie aangery stad toe na die saal waar hulle die eksamen vir Junior Matriek afgelê het. Smiddae het hy hulle weer gaan haal. Mev. Freda Morgendaal, 'n nooi Le Roux, het later in 'n jaarblad van die skool vertel: ‘Ons was 'n stuk of ses, en hy én ons was seker dat ons sou slaag - en daar druip ons hele klomp! O, sal ek Langenhoven se gesig ooit vergeet die dag toe die uitslae verskyn! Die teleurstelling! En toe ons weer kyk, rol die trane oor sy wange. ‘Langenhoven het nie één woord van verwyt laat hoor nie, maar as hy vir ons gesê het: “Spring in daardie gat en sny jou keel af,” dink ek sou ons dit gedoen het - só sleg het ons gevoel en só skaam was ons dat ons gedruip het nadat hy soveel aandag aan ons bestee het.’
In sy eeufeesjaar was meer as 60% van die skool se 196 leerlinge inwoners van die Abraham Kriel-kinderhuis. Omdat die skool dus baie min ouers gehad het wat kon help geld insamel, het hy noustrop getrek.
Pantsula
Pantsula is 'n energieke dans wat in die 1950's in die Suid-Afrikaanse "townships" ontstaan het. Dit verteenwoordig 'n lewenswyse, kleredrag en manier van praat (tsotsitaal) wat township-kultuur verteenwoordig.
Kurt Student
Kurt Arthur Benno Student (12 Mei 1890 - 1 Julie 1978) was 'n Duitse generaal in die Luftwaffe tydens die Tweede Wêreldoorlog. Student was 'n vroeë pionier van valskermmagte, en het opdrag gehad om 'n valskermsweermag te ontwikkel wat bekend sou staan as die Fallschirmjäger. As die mees senior lid van die Fallschirmjäger was hy die bevelvoerder van die mag gedurende die hele oorlog. Student het die eerste groot valskermaanval in die geskiedenis, die Slag om Den Haag in Mei 1940, gelei. Hy was ook in bevel van die Fallschirmjägers tydens hul laaste groot lugoperasie, die inval in Kreta in Mei 1941. Die operasie was 'n sukses ondanks die ernstige Duitse verliese, en het aanleiding gegee dat die Geallieerdes hulle opleiding en ontwikkeling van hul eie valskermeenhede bespoedig het.
Student is in 1947 verhoor en skuldig bevind aan oorlogsmisdade vir die mishandeling en moord op krygsgevangenes deur sy manskappe op Kreta. Student was ook verantwoordelik gehou vir vergelding optrede en massamoorde teen die Kretaanse burgerlikes nadat hy tydens die inval hewige weerstand van die burgerlikes ondervind het. Hy is egter net 'n ligte vonnis opgelê.
Niekie van den Berg
Niekie van den Berg is 'n voormalige Suid-Afrikaanse politikus, radio-omroeper en mediapersoonlikheid. Hy het sy loopbaan as omroeper op 1 Junie 1982 begin by die destydse Afrikaanse Radiodiens van die SAUK.
In 1991 keer hy terug na radio as aanbieder van RSG se program Monitor. Hy het 'n verskeidenheid van programme uitgesaai, die laastes was Sê wie? en Wat sê die prokureur?. Hy het ook verskeie toetse as 'n krieket- en rugby-kommentator op sy kerfstok.
Joey Travolta
Joey Travolta (gebore 14 Oktober 1950) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Da Vinci's War (1993), Hard Vice (1994), Beverly Hills Cop III (1994), en To the Limit (1995).
William Beaudine
William Beaudine (15 Januarie 1892 – 18 Maart 1970) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, assistentregisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Duke of the Navy (1942), Spotlight Scandals (1943), The Ape Man (1943), en Follow the Leader (1944).
Richard Gibson
Richard Gibson (gebore 1 Januarie 1954) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Go-Between (1971) en in die televisiereekse Poldark (1975), Wainwright's Law (1980), en 'Allo 'Allo! (1982).
Opheltes
Opheltes (Grieks: Ὀφέλτης ), later genoem Archemoros, is 'n seun in die Griekse mitologie, tot wie se nagedagtenis die spele van Nemea gehou is.
Sy pa was Lykurgos, die koning van Nemea, en sy moeder se naam was Eurydice. Toe die mitologiese Sewe teen Thebe opgeruk het, het hulle by Nemea verbygekom. Daar het hulle vir Hupsipule gesien en vir haar gevra of sy vir hulle 'n fontein kon uitwys. Sy het die klein Opheltes, vir wie sy moes oppas, op die grond neergelê sodat sy vir hulle die fontein kon gaan uitwys. Terwyl sy weg was het 'n slang die klein Opheltes gepik en hy het gesterf. Die siener Amphiaraos, een van die Sewe, het dit as 'n slegte teken gesien, waarna hy die kind Archemoros genoem ("die begin van onheil") het. Die kind het 'n pragtige begrafnis gehad en spele is gereël ter nagedagtenis aan die oorlede suigeling. In hierdie spele het die spele van Nemea hul oorsprong gehad. (Bron: Bibliotheke van Apollodor 1,9,14, en 3,6,4 et seq.). Oorblyfsels van die Heroons van Opheltes is nog  in Nemea te sien.
Ekonomiese streek Oeral
Die ekonomiese streek Oeral (Russies: Ура́льский экономи́ческий райо́н, Oeralski ekonomitsjeski rajon) is een van 12 ekonomiese streke van Rusland. Dit omvat die middel en suide van die Oeralgebergte, asook dele van die Russiese en die Wes-Siberiese Laagland.
Die streek is 824 000 km2 groot en dus effens groter as Turkye. Die bevolking is 20,2 miljoen volgens die 2012-sensus. Sowat 74 persent van die mense woon in die stede. Die gemiddelde bevolkingsdigtheid is 24,6/km2.
Dit is naas die Sentrale ekonomiese streek die grootste ekonomiese streek in die land. In die Sowjetunie was dit ’n belangrike sentrum vir die vervaardiging van yster en staal. In Basjkortostan is die grootste sentrum vir olievervaardiging. In die 17de eeu het ’n groot mynbousektor ontstaan in die Suid-, Sentrale en Noord-Oerals.
Masjienbou is ook belangrik. Verder is daar ’n chemiese, petro-chemiese, olie-, gas- en houtverwerkingsnywerheid. Die grootste nywerheidstede is Magnitogorsk, Jekaterinburg, Tsjeljabinsk, Nizjni Tagil en Perm. Talle spoorweë loop deur die gebied en daar is ook riviervervoer op onder meer die Kama-, Belaja- en Oeral-rivier.
Landbou bestaan hoofsaaklik uit graan-, vleis- en melkproduksie.
Deelgebiede
Die volgende deelgebiede val in die streek:
Erica pageana
Erica pageana is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap. Hier word dit ook gevind in die Kogelberg-natuurreservaat. Die plant word as seldsaam beskou.
Oud-Permiese alfabet
Die Oud-Permiese alfabet, ook Aboer of Anboer genoem, is ’n "hoogs idiosinkratiese aanpassing" van die Cyrilliese alfabet wat gebruik is vir die skryf van Middeleeuse Komi (Permies).
Geskiedenis
Die alfabet is tot in die 17de eeu gebruik, toe dit deur die Cyrilliese alfabet vervang is. 26 April, die dag van sint Stefanus van Perm, word gevier as Dag van die Oud-Permiese Alfabet.
Betekenis
Die Aboer-inskripsies is van die oudstes in die Oeraalse tale. Die enigste ouer inskripsies is Hongaarse dokumente, eers in die Oud-Hongaarse skrif en later in die Latynse alfabet.
Michael O'Shea (akteur)
Michael O'Shea (17 Maart 1906 – 4 Desember 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Lady of Burlesque (1943), Jack London (1943), The Threat (1949), en The Big Wheel (1949).
Oud-Permiese alfabet
Sien ook
Geskiedenis van die alfabet
Lommel
Lommel is 'n Belgiese stad en munisipaliteit in die noordweste van die Vlaamse provinsie Limburg, aan die grens met die provinsie Antwerpen en die Nederlandse provinsie Noord-Brabant. Die munisipale gebied het sowat 33 000 inwoners (2011) en 'n oppervlakte van 102 km².
In die munisipaliteit word die Brabantse dialek gepraat.
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Lommel:
Ekonomiese streek Wolga-Wjatka
Die ekonomiese streek Wolga-Wjatka (Russies: Во́лго-Вя́тский экономи́ческий райо́н, Wolgo-Wjatski ekonomitsjeski rajon) is een van 12 ekonomiese streke van Rusland. Die middelpunt van die ekonomie is masjienbou, met motor-, skeepsbou-, lugvaart-, elektroniese en gereedskapsnywerhede. Die grootste stede is Nizjni Nowgorod, Kirof, Tsjeboksari, Saransk en Josjkar-Ola.
Die streek is 265 400 km2 groot en dus min of meer so groot soos die Verenigde Koninkryk. Die bevolking is net minder as 8 miljoen volgens die 2002-sensus. Sowat 70 persent van die mense woon in die stede en die gemiddelde bevolkingsdigtheid is 30/km2.
Deelgebiede
Die volgende deelgebiede val in die streek:
Encephalartos
Al die spesies word bedreig, en sommige word kritiek bedreig weens hul eksploitasie deur plant- en muti-versamelaars. Die hele genus word onder CITES Bylaag I gelys wat internasionale handel in eksemplare van hierdie spesies verbied, behalwe vir sekere nie-kommersiële motiewe, waaronder wetenskaplike navorsing.
Beskrywing
Die spesies is oorwegend stadiggroeiend en langlewend, en etlike ontwikkel stewige bogrondse stamme. In E. cycadifolius groei die hoofstamme byvoorbeeld tot 3 meter hoog, en etlike stamme kan verenig wees op die basis waaruit 'n voormalige hoofstam eens gegroei het. By E. longifolius is 10 stamme al opgemerk wat uit een basis groei. E. laurentianus, E. woodii en E. transvenosus is die grootste spesies in die genus.
Blare
Soos ander sikadeë dra hierdie plante 'n terminale of spiraalstygende roset van lang maar stewige, immergroen, geveerde blare aan die meestal onvertakte stam. Die rigiede blaartjies het stekelrige of ingekeepte rande. Die blaartjies het elk 'n aantal parallelle are, en 'n sentrale aar ontbreek.
Keëls
Die langwerpige manlike of meer geronde vroulike keëls (strenggesproke strobili) word aan die toppunt van die stam voortgebring. Manlike keëls is langwerpig, en drie of vier kan op 'n slag aan die toppunt van die stam verskyn. Vroulike keëls word óf alleen, óf tot drie op 'n slag gedra, en kan tot 27 kg weeg. By sommige spesies gee die manlike keëls met ryp stuifmeel 'n walglike reuk af. Wanneer die stuifmeel gestort is en die manlike keëls ontbind, kan 'n sterk asynsuurgeur ook bemerk word. Bestuiwing geskied deur wind benewens spesie-spesifieke kewers. Die asoksiglikosied-verbindings in manlike sowel as vroulike voortplantingsweefsel speel moontlik 'n rol in die voortplantingsbiologie van hierdie en ander sikadeë.
Sade
Soos by sikadeë in die algemeen het die sade nie 'n dormante fase nie, en verloor hul lewenskragtigheid sodra hulle uitdroog. Die sade is matig tot besonder giftig. Die helderkleurige sarkostesta wat die embrio omhul lok egter voëls en soogdiere aan. By ander sikadeegenera is vasgestel dat diere die sarkotesta verteer waarna die giftige pit vomeer word. Makrozamien en sikasien is twee besonder toksiese asoksiglikosiede wat in onder meer die saadpitte van Encephalartos waargeneem is. Daar is berig dat die buitenste vlesige laag en/of die makrogametofiet van E. cycadifolius, E. eugene-maraisii, E. ferox, E. horridus, E. lehmannii, E. longifolius en E. villosus almal óf akuut toksies was wanneer dit aan hase toegedien is, óf vermoedelik 'n toksiese uitwerking op mense sal hê. Rotte wat dele van die vroulike keëls van E. umbeluziensis, E. villosus, E. lebomboensis en E. laevifolius gevoer is, het gewasse ontwikkel, en soortgelyke effekte is by E. lanatus opgemerk. In 1912 is twee Mpondo-seuns by Tabankulu dood nadat hulle die pitte van E. frederici-guilielmi geëet het.
Wortels
Kolonies van die sianobakterie Nostoc punctiforme kom in skynbare simbiose binne die wortelweefsel voor, terwyl wortelknoppies op grondvlak geproduseer word wat 'n mikorizale swam huisves met onduidelike funksie, maar wat vermoedelik die opvang van stikstof uit die lug vergemaklik.
Menslike verbruik
By etlike spesies is daar in die murg onder kroon van die stam 'n ruim hoeveelheid hoë gehalte stysel. Dit is voorheen deur inheemse mense as kos uitgesny. Thunberg het omstreeks 1772 aangeteken dat die khoikhoi die stam se murg by die kroon verwyder en dit dan vir ongeveer twee maande, toegedraai het in dierevel, begrawe het, waarna dit uitgehaal is om tot brood geknie te word, vanwaar die volksname "broodboom" en "broodpalm". Die ondergrondse berging van die murg het blykbaar die fermentasie en versagting daarvan vergemaklik, waarna die deeg liggies oor 'n koolvuur gerooster is. In 1779 het Paterson eweneens gevind dat die murg van 'n "groot palm" naby King William's Town deur swart mense en khoikhoi as brood gebruik is. Die murg is verwyder en gelaat om suurderig te word, voordat dit tot brood geknie is. Weens hul onvoorspelbaar giftige eienskappe word die saadvlees nie vir menslike verbruik aanbeveel nie.
Dierevoedsel
Die groot sade bestaan uit die gewoonlik giftige pit wat deur 'n eetbare vlesige laag, die sogenaamde sarkotesta, bedek is. Vroulike keëls word gevolglik deur bobbejane oopgebreek, aangesien hulle die vlees om die sade geniet. Blouape, dassies, knaagdiere en voëls soos neushorings vreet ook die sade.
Insekte
In verbouing val verskeie dopluis-insekte die blare van die genus aan. Dit sluit die sikadee aulacaspis-skaalinsek, zamiaskaalinsek en lataniaskaalinsek in.
Taksonomie
Die genus is deur die Duitse botanis Lehmann in 1834 beskryf. Alle sikadeë buiten Cycas is tot op daardie punt as lede van die genus Zamia beskou, en sommige botaniste sou dit as sodanig aanvaar tot baie jare nadat Lehmann Encephalartos as 'n aparte genus onderskei het. Lehmann se konsep was aanvanklik breër as die hedendaagse, en het die Australiese taksa wat tans as Macrozamia en Lepidozamia bekend staan, ingesluit. Die redelik groot getal spesies word aan 'n ewolusionêre ontploffing toegeskryf wat sowat 12 miljoen jaar gelede begin het, en sedertdien weer ten einde geloop het. Hierdie sprong in diversifikasie is moontlik deur afkoeling van die aarde ontketen, wat weer sterker seisoenskommelinge ten gevolg gehad het. Dié verskynsel blyk tot die sikadeë beperk te wees.
Lightning Crashes
Lightning Crashes is 'n liedjie deur die Amerikaanse rockgroep Live. Dit is in September 1994 vrygestel as die derde enkelsnit van hul album, Throwing Copper.
Alhoewel die liedjie nie as 'n enkelsnit in die VSA vrygestel is nie, het dit genoeg op die radio gespeel om in 1985 nommer 12 op die Billboard Hot 100 Airplay-treffersparade te bereik. Die liedjie het ook die Billboard Album Rock Tracks en Hot Modern Rock Tracks bereik. Die liedjie was ook 'n top 40-treffer in die Verenigde Koninkryk waar die enkelsnit in verskeie formate vrygestel is.
Betekenis van die liedjie
Hoofsanger Ed Kowalczyk sê: Ek het "Lightning Crashes" in my broer se slaapkamer, met 'n akoestiese kitaar geskryf, kort voor ek uit my ouerhuis getrek het en my eerste plek gekry het. Kowalczyk sê dat die Lightning Crashes-video verkeerde interpretasies van die lied se bedoeling veroorsaak het: "While the clip is shot in a home environment, I envisioned it taking place in a hospital, where all these simultaneous deaths and births are going on, one family mourning the loss of a woman while a screaming baby emerges from a young mother in another room. Nobody's dying in the act of childbirth, as some viewers think. What you're seeing is actually a happy ending based on a kind of transference of life." New York Magazine het die groep as diep misties beskryf en beweer dat die liedjie was: ''Die verhaal van 'n ... verband tussen 'n ouerige vrou wat doodgaan en 'n nuwe ma op die oomblik van geboorte.''
Baviaanskloofberge
Die Baviaanskloofberge is bergreeks wat noord van die Baviaanskloof is en deel van die Kaapse Plooigordel vorm. Die berg strek oos-wes, is oos van Antoniesberg en strek tot teen die Groot-Winterhoekberge. Die hoogste punt is Scholtzberg (1625 m). Suid van Baviaanskloof is die Kougaberge. Studtis is net suid van die Baviaanskloofberge langs die Baviaanskloofrivier.
Demografie van die Verenigde Koninkryk
In 2001 was die bevolking van die Verenigde Koninkryk 58 789 194, maar in 2008 was dit na raming tussen 60 en 62 miljoen. Die Verenigde Koninkryk het die derde grootste bevolking in die Europese Unie (naas Duitsland met 82 miljoen en Frankryk met 63 miljoen inwoners), en ook die een en twintigste grootste bevolking ter wêreld. Die land het die derde grootste bevolkingsdigtheid in die E.U. (naas Nederland en België). Dat Frankryk se bevolking amper dieselfde as dié van die V.K. is, maar sy grondgebied twee keer groter, gee 'n aanduiding van presies hoe dig bevolk die land is. Ook wat rassesamestelling betref, onderskei die V.K. hom in dié opsig van die res van die Unie deurdat ruim 92,1% van die bevolking blank is, oftewel 85% blanke Britte. Die bevolking word, net soos in die res van Europa, deur toenemende veroudering gekenmerk. Intussen is sowat 15 persent van die bevolking ouer as 65 jaar.
Godsdiens
Die meerderheid van die bevolking is Christene.
Taal
Meer as 95 persent van die bevolking praat Engels as huistaal, maar meer as 99,9% kan die taal praat. Skots (Gaelies) is ook belangrik in Skotland (1,5 miljoen mense in Skotland kan die taal praat), terwyl Wallies deur meer as 600 000 sprekers in Wallis as huistaal gebesig word. Pools is met sowat 600 000 sprekers tans een van die grootste minderheidstale in die land. Die land het geen amptelike taal nie, net soos die V.S.A., maar Engels word deur konvensie gebruik as sodanig. Die amptelike godsdiens is die Anglikaanse kerk.
Bulgare
Daar is 80 000 Bulgare in die V.K., een van die grootste Bulgaarse gemeenskappe ter wêreld. Die meeste bly in groot Engelse en Skotse stede (Londen, Birmingham, Manchester, Glasgow). Hulle praat Bulgaars en hulle godsdiens is Ortodoks.
Robert Ritter von Greim
Robert Ritter von Greim (gebore Robert Greim; 22 Junie 1892 - 24 Mei 1945) was 'n Duitse veldmaarskalk. Hy was 'n vegvlieënier in die Eerste Wêreldoorlog. In April 1945, in die laaste dae van die Tweede Wêreldoorlog, het Adolf Hitler von Greim as opperbevelvoerder van die Luftwaffe (Duitse Lugmag) aangestel nadat Hermann Göring weens hoogverraad ontslaan is.
Demografie van die Verenigde Koninkryk
Duitsers
262 276 inwoners is in Duitsland gebore (alhoewel hierdie getal ook kinders van Britse soldate insluit wat in Duitsland gestasioneer was).
Robert Ritter von Greim
Na die oorgawe van Nazi-Duitsland in Mei 1945, is von Greim deur die Geallieerdes gevange geneem. Hy het op 24 Mei 1945 selfmoord gepleeg in 'n Amerikaans-beheerde gevangenis.
Demografie van die Verenigde Koninkryk
Franse
Daar is 200 000 tot 300 000 Franse in die V.K., die meeste is Katolieke Christene, waarvan die meeste hulle in Suidoos-Engeland gevestig het. Die meeste praat Frans en Engels. Daar is ’n groot Franse gemeenskap in Kensington.
Hongare
Die Hongaarse bevolking in die V.K. tel meer as 70 000. Die meeste is Christene en bly hoofsaaklik in die suidooste van Engeland (ook Londen).
Oekraïners
Daar is meer as 100 000 Oekraïners in die V.K. Die meeste bly in die suidooste en in groot stede.
Nederlanders
Daar is 40 438 Nederlanders in die V.K. Die meeste woon in die ooste van die V.K., Londen en Skotland.
Russe
In 2003 daar was meer as 300 000 Russe in die V.K. Net soos baie ander immigrante het die meeste Russe hulle in die suidooste, veral in Londen, gevestig.
Somaliërs
In 2001 het tussen 100 000 en 250 000 Somaliërs in die V.K. gewoon. Die meeste bly in groot Engelse stede en Glasgow. Die meeste van hulle is Moslems. Hulle vorm die derde grootste Somaliese gemeenskap ter wêreld (naas Somalië en Kanada).
Spaanjarde
Daar is meer as 20 000 Spanjaarde in die V.K. Die meeste is Christene. Die meeste praat Spaans en die meeste woon in Londen (sowat 25 000).