cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Volhoubaarheid
Gesonde ekosisteme en omgewings is nodig vir die oorlewing van die mens en ander organismes. Maniere om die negatiewe menslike impak te verminder is omgewingsvriendelike chemiese ingenieurswese, die bestuur van omgewingshulpbronne en die beskerming van die omgewing. Inligting word verkry van groen chemie, aardwetenskap, omgewingswetenskap en bewarings-biologie. Ekologiese ekonomie bestudeer akademiese navorsing wat daarop gemik is om menslike ekonomieë en natuurlike ekosisteme te behandel.
Om in die rigting van volhoubaarheid te beweeg is ook 'n sosiale uitdaging wat die internasionale en nasionale reg, stedelike beplanning en vervoer, plaaslike en individuele lewenstyle en etiese verbruikerswese behels. Maniere om meer volhoubaar te lewe kan baie vorme aanneem, soos die herstrukturering van lewensomstandighede (bv., eko-dorpies, eko-munisipaliteite en volhoubare stede), die herwaardering van ekonomiese sektore (permakultuur, groen geboue, volhoubare landbou), of werks-  praktyke (volhoubare argitektuur). Daar kan gebruik gemaak word van die wetenskap om nuwe tegnologie te ontwikkel (groen tegnologie, hernubare energie en volhoubare delings- en smeltingskrag), of deur die ontwerp van stelsels op buigsame en omkeerbare wyses,  en die aanpassing van individuele lewenstyle wat natuurlike hulpbronne bewaar.
"Die term ‘volhoubaarheid’ moet gesien word as die mensdom se teikendoel van menslike ekosisteembalans (homeostase), terwyl ‘volhoubare ontwikkeling’ verwys na die holistiese benadering en temporale prosesse wat ons lei tot die eindpunt van volhoubaarheid."(305)  Ten spyte van die toenemende gewildheid van die term "volhoubaarheid", is en bly die moontlikheid dat menslike samelewings volhoubaarheid van die omgewing sal bereik 'n groot vraagstuk – gesien in die lig van die agteruitgang van die omgewing, klimaatsverandering, oorbenutting, bevolkingsgroei en samelewings se najaag van onbeperkte ekonomiese groei in 'n geslote stelsel.
Etimologie
Die term “volhoubaarheid” is afgelei van die latynse sustinere (tenere - te hou; sub - op). Onderhou kan beteken "handhaaf", "ondersteuning", of "verduur". Sedert die 1980's is volhoubaarheid  meer gebruik in die sin van die menslike volhoubaarheid op die planeet Aarde en dit het gelei tot die mees aangehaalde definisie van volhoubaarheid as 'n deel van die konsep van volhoubare ontwikkeling; die van die Brundtland-Kommissie van die Verenigde Nasies op Maart 20, 1987: "volhoubare ontwikkeling is ontwikkeling wat aan die behoeftes van die huidige voldoen sonder om die vermoë van toekomstige geslagte te kompromitteer om in hulle eie behoeftes te voorsien."
Drie pilare van volhoubaarheid
Die “2005 World Summit on Social Development” het volhoubare ontwikkelingsdoelwitte geïdentifiseer, soos ekonomiese ontwikkeling, sosiale ontwikkeling en omgewingsbewaring. Hierdie siening is uitgedruk as 'n illustrasie deur drie elipse wat oorvleuel te gebruik om aan te dui dat die drie pilare van volhoubaarheid nie gesamentlik uitsluitend is nie en ook gesamentlik ondersteunend kan wees. Hulle is trouens interafhanklik en kan op die lang duur nie sonder mekaar bestaan nie. Hierdie drie pilare het as grondslag gedien vir talle volhoubaarheidsstandaarde en sertifiseringstelsels oor die afgelope aantal jare, veral in die voedselindustrie. Standaarde wat vandag spesifiek verwys na die driedubbele onderskrywing van die “Rainforest Alliance”, “Fairtrade” en “UTZ Certified”. Sommige volhoubaarheidskenners verwys na vier pilare van volhoubaarheid of 'n viervoudige onderskrywing. Een van die pilare is toekomstige geslagte wat die langtermyngedagte benadruk wat met volhoubaarheid geassosieer word. Daar is ook die menings dat bronbenutting en finansiële volhoubaarheid pilare van volhoubaarheid is.
Volhoubare ontwikkeling bestaan deur die balansering van plaaslike en globale pogings om te voldoen aan basiese menslike behoeftes sonder die vernietiging of afgradering van die natuurlike omgewing. Die vraag is dan hoe om die verhouding tussen hierdie behoeftes en die omgewing voor te stel.
'n Studie van 2005 het daarop gewys dat omgewingsgeregtigheid net so belangrik is soos volhoubare ontwikkeling. Herman Daly, 'n ekologiese ekonoom, het gevra "wat is die nut van 'n saagmeule sonder 'n bos?" Vanuit hierdie perspektief is die ekonomie 'n substelsel van die menslike samelewing, wat 'n substelsel is van die biosfeer, en 'n wins in een sektor is 'n verlies in die ander. Hierdie perspektief het gelei tot die figuur van die "ekonomie" binnekant die "samelewing" binne die "omgewing".
Die eenvoudige definisie dat volhoubaarheid iets is wat "die kwaliteit van die menslike lewe verbeter binne die drakrag van ondersteunende eko-stelsels" dra die idee, hoewel vaag, dat volhoubaarheid kwantifiseerbare grense het. Maar volhoubaarheid is ook 'n oproep tot aksie, 'n voortdurende taak of "reis" en dus 'n politieke proses; dus stel ’n paar definisies gemeenskaplike doelwitte en waardes voor. Die Earth Charter praat van "'n volhoubare globale samelewing gegrond op respek vir die natuur, universele menseregte, ekonomiese geregtigheid, en 'n kultuur van vrede." Dit stel 'n meer komplekse prentjie van volhoubaarheid voor, wat die belangrikheid van die "politieke" domein insluit.
Volhoubaarheid impliseer verantwoordelike en pro-aktiewe besluitneming en innovasie wat negatiewe impak verminder en balans hou tussen ekologiese veerkragtigheid, ekonomiese welvaart, politieke geregtigheid en kulturele lewenskragtigheid om 'n gewenste planeet vir alle spesies nou en in die toekoms te verseker. Spesifieke tipes van volhoubaarheid sluit in volhoubare landbou, volhoubare argitektuur of ekologiese ekonomie. Die begrip “volhoubare ontwikkeling” is belangrik, maar sonder duidelike teikens 'n ongefokusde term soos "vryheid" of "geregtigheid". Dit is ook al beskryf as 'n "dialoog van waardes wat die sosiologie van ontwikkeling uitdaag". Terwyl die United Nations Millennium Declaration beginsels en verdrae oor volhoubare ontwikkeling geïdentifiseer het met inbegrip van ekonomiese ontwikkeling, sosiale ontwikkeling en die beskerming van die omgewing, het dit voortgegaan met drie domeine: ekonomie, die omgewing en sosiale volhoubaarheid. Meer onlangs, met behulp van 'n sistematiese domein model wat reageer op die debatte oor die afgelope dekade, het die “Circles of Sustainability” benadering vier domeine onderskei, naamlik ekonomiese, ekologiese, politieke en kulturele volhoubaarheid. Dit is in ooreenstemming met die “United Nations Agenda 21”, wat kultuur bepaal as die vierde domein van volhoubare ontwikkeling. Die model word nou gebruik deur organisasies soos die United Nations Cities Programme en Metropool.
Toekomsgerigtheid
Integrale elemente van volhoubaarheid is navorsing en innoverende denke. Deur goeie boerderypraktyke te beoefen verseker dit dat boere volle voordeel kry van die omgewing terwyl hulle dit bewaar vir die nageslag. Navorsing en innovasie in Europa word finansieel ondersteun deur die program Horizon 2020, wat oop is vir deelname wêreldwyd.
Veerkragtigheid
Veerkragtigheid in die ekologie is die vermoë van 'n ekosisteem om versteuring te absorbeer en nog steeds sy basiese struktuur en lewensvatbaarheid te behou. Veerkragtigheidsdenke ontwikkel uit die behoefte om interaksies tussen mensgemaakte stelsels en natuurlike ekosisteme op 'n volhoubare manier te bestuur, ten spyte van die feit dat 'n definisie ontwykend bly vir die beleidmakers. Dit kyk hoeveel ekologiese stelsels aanvalle van menslike versteurings kan weerstaan en nog steeds die dienste lewer wat huidige én toekomstige geslagte nodig het. Dit is ook gemoeid met die verbintenis van geopolitieke beleidmakers om noodsaaklike ekologiese hulpbronne te bevorder en te bestuur en daardeur veerkragtigheid te bevorder en volhoubaarheid te bereik van hierdie noodsaaklike hulpbronne tot voordeel van toekomstige generasies. Die veerkragtigheid van 'n ekosisteem, en daardeur ook sy volhoubaarheid, kan redelik gemeet word deur gebeure waar die kombinasie van natuurlike, hernubare magte (sonenergie, water, grond, atmosfeer, plantegroei, en biomassa) interaksie het met die energie wat vrygestel word deur versteurings in die ekosisteem.
'n Praktiese siening van volhoubaarheid is geslote stelsels wat prosesse van produktiwiteit onbepaald in stand hou deur die vervanging van die hulpbronne wat gebruik word deur mense met hulpbronne van gelyke of groter waarde deur dieselfde mense sonder om natuurlike biotiese stelsels te bedreig. Op hierdie manier kan volhoubaarheid konkreet gemeet word in menslike projekte as daar deursigtige rekenskap is van die hulpbronne wat teruggeplaas word in die ekosisteem om die wat verplaas is, te vervang. In die natuur kom rekenskap natuurlik deur middel van 'n proses van aanpassing as 'n ekosisteem terugkeer na lewensvatbaarheid na 'n eksterne versteuring. Die aanpassing is 'n veelvoudige proses wat begin met die versteuringsgebeurtenis (aardbewing, vulkaniese uitbarsting, orkaan, tornado, vloed of donderstorm), gevolg deur die opname, benutting of wegkeer van die energie wat die eksterne kragte geskep het.
In die ontleding van stelsels soos stedelike en nasionale parke, damme, plase en tuine, temaparke, oopput myne en water opvanggebiede, is een manier om te kyk na die verhouding tussen volhoubaarheid en veerkragtigheid deur met 'n langtermyn visie te kyk na volhoubaarheid, en veerkragtigheid te sien as die kapasiteit van menslike ingenieurs om op die onmiddellike omgewing en gebeure te reageer.
Hydrozoa
Hydrozoa (van antieke Grieks ὕδρα hydra, "seeslang", en ζῷον zoon, "dier") is ’n klas baie klein, roofsugtige diere. Sommige kom alleen voor en ander in kolonies; die meeste woon in soutwater. Die kolonies van die koloniale spesies kan groot wees, en in sommige gevalle kan die gespesialiseerde diertjies nie buite die kolonie oorleef nie. ’n Paar genusse in die klas kom in varswater voor. Die klas is verwant aan die jellievis en korale en behoort tot die filum Cnidaria.
920
Die jaar 920 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 20ste jaar van die 10de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Hydrozoa
Sommige voorbeelde van Hydrozoa is varswaterjellievisse (Craspedacusta sowerbyi), varswaterpoliepe (Hydra), Obelia, Physalia physalis en lugvarings (Sertularia argentea).
Anatomie
Die Hydrozoa-spesies het heeltemal verskillende vorme, leefwyses en afmetings. Die meeste spesies sluit beide ’n poliep- en kwalfase in hul lewenstadiums in, hoewel sommige net die een of die ander het. Hydra het byvoorbeeld geen kwalfase nie, terwyl Liriope nie ’n hidroïedfase het nie.
Poliepe
Die hidroïedvorm is gewoonlik koloniaal, met verskeie poliepe wat aan mekaar verbind is deur buisagtige weefsel. Die kolonies is gewoonlik klein, nie meer as ’n paar sentimeter breed nie, maar sommige in die orde Siphonophorae kan verskeie meter groot word. Hulle het ’n tak- of waaiervormige voorkoms na gelang van die spesie.
Kwalle
Die liggaam bestaan uit ’n ronde sambreelvorm omring deur tentakels. ’n Buisvormige struktuur hang van die middel van die sambreel af en sluit die mond aan sy punt in. Netelselle kom aan die tentakels en om die mond voor. Die mond lei na ’n sentrale maagopening.
Leefwyse
Hydrozoa is meestal karnivore. Hulle gebruik hul tentakels om klein planktondiertjes en visse te vang. Sommige lewe in simbiose met alge in hul weefsel. Hier kom sowel geslagtelike as ongeslagtelike voortplanting voor. Die meeste spesies is nie gevaarlik vir die mens nie, maar sommige het ’n dodelike netelgif. Self word hulle deur slakke en ander weekdiere, wurms, seespinnekoppe, seesterre en visse geëet.
Die hidropoliep Turritopsis nutricula is in staat om homself op ’n volwasse leeftyd terug te verander in ’n jeugdige poliep. Dit is die enigste bekende potensieel onsterflike dier ter wêreld.
Rooihalsfraiingpoot
Die Rooihalsfraiingpoot (Phalaropus lobatus) is 'n waadvoël wat skaars is en slegs gesien word in die somer by plekke soos mere, soutpanne en rioolplase. Die voël word selde by die see gesien. In Engels staan die voël bekend as die Red-necked phalarope.
Bergkaree
Die bergkaree (Searsia leptodictya) is 'n Suid-Afrikaanse immergroen boom wat as die "Mohlwehlwe" in Sotho en as die "Mountain karee" in Engels bekend staan. Die boom se FSA-nommer is 387. Die spesie is inheems in Angola, Botswana, Eswatini, Malawi, Mosambiek, Namibië en Zimbabwe. In Suid-Afrika is die boom inheems in Gauteng, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Noordwes en die Vrystaat.
Niassa
regs|duimnael|250px|Ligging van die provinsie in Mosambiek.
Niassa, vernoem na die Njassameer (Malawimeer), is die ylbevolkste provinsie in Mosambiek. Die provinsie het sowat 0,9 miljoen inwoners (2004). Die hoofstad is Lichinga (voorheen bekend as Vila Cabral) en het 'n bevolking van ongeveer 140 duisend.
Lublin
Lublin is die administratiewe hoofstad van die gelyknamige woiwodskap in die ooste van Pole en ook die grootste Poolse stad oos van die Wisła-rivier. Met 'n bevolking van meer as 350 000 is Lublin tans die negende grootste stad in die land. Dit is sowat 150 kilometer suidoos van Warskou en sowat 180 kilometer noordwes van die Oekraïense stad L'viv (Lemberg) geleë. Vier universiteite is in Lublin gesetel.
Julie Craig
Julie Craig is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Rock Dog (2016) en in die televisiereekse Law & Order: Special Victims Unit (1999) en Murder in the First (2014).
Casper Crump
Casper Crump (gebore 11 Julie 1977) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Legend of Tarzan (2016) en in die televisiereekse Arrow (2012), The Flash (2014), en DC's Legends of Tomorrow (2016).
.ax
.ax is, soos deur IANA vasgestel, die Internettopvlakdomein vir Åland. Åland het vantevore die Finse topvlakdomein .fi gebruik.
Sommige Ålandse webwerwe gebruik tans nog die subdomein .aland.fi. Op 17 Februarie 2006 keur die Finse parlement 'n wetswysiging vir die infasering van die .ax-topvlakdomein goed. Registrasie van .aland.fi-domeine word dus nie meer aanvaar nie.
Joan Blackman
Joan Blackman (gebore 17 Mei 1938) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Visit to a Small Planet (1960), Blue Hawaii (1961), Kid Galahad (1962), en Shivers (1975).
John Pears
Ds. John Pears (1790 - Somerset-Oos, 18 Junie 1866) was een van die eerste Skotse predikante wat goewerneur lord Charles Somerset na Suid-Afrika laat kom het om enersyds die tekort aan predikante te help verlig maar andersyds veral lidmate van die Nederduitse Gereformeerde Kerk te help verengels.
Onderwyser in Skotland
Pears het sy teologiese opleiding aan die Universiteit van Aberdeen in Skotland ontvang. Voor hy predikant geword het, was hy onderwyser van 'n kerkskool in Kirkcaldy, waar hy omstreeks 1815 in noue aanraking gekom het met Edward Irving, 'n later berugte Skotse predikant na wie sy aanhangers, die Irvingiane, genoem is. Dit was 'n soort Apostoliese sekte wat daarop uit was om die verskillende kerkgenootskappe in een kerk saam te smelt en in dié sekte was 'n eienaardige mengsel van Roomse en Protestantse beginsels. Al is dit onbekend of Irving se opvattings 'n invloed op Pears gehad het, was hulle nietemin heg bevriend en het nog gereeld gekorrespondeer selfs tot aan Irving se dood in 1834, toe Pears reeds vyf jaar in Suid-Afrika was. In Kirkcaldy kom Pears ook in aanraking met die Skotse skrywer en geskiedkundige Thomas Carlyle, wat in sy Reminiscences oor Irving melding maak van Pears as "a cheerful scatterbrained creature who went ultimately as preacher or professor of something to the Cape of Good Hope".
Predikant in Engeland
In 1817 eksamineer die ring van Kirkcaldy vir Pears en word hy toegelaat tot die evangeliebediening. Hy vertrek na Northumberland in Engeland waar hy as 'n Presbiteriaanse predikant deur die ring van Newcastle georden word en arbei enige jare lank in Alnwick. Later was hy ook werksaam in Shields en Sunderland in Durhamshire. In 1829 het hy na die Kaap gekom en is hy aangestel as leraar van die Skotse setlaars wat in 1820 na Suid-Afrika gekom en hulle in 'n klein gemeenskap aan die Baviaansrivier gaan vestig het. In samewerking met die Boeremense daar is onder die Skotte, waarvan die Pringles 'n vername familie was, die NG gemeente Glen Lynden gestig.
Leraar op Glen Lynden
Pears land op 3 Maart 1829 in Kaapstad en kom op 1 Mei daardie jaar op Glen Lynden aan. Kort daarna is 'n kerkraad bestaande uit ses lede, waarvan twee van Skotse herkoms was, aangestel. Die gemeente was geldelik baie sleg daaraan toe, want die totale kollektes tydens eredienste was vir die eerste halfjaar geëindig 31 Desember 1829 slegs £5 8s. 10¾d. Die dienste is om die beurt in Hollands en Engels gehou, hoewel Pears se kennis en veral sy uitspraak van Hollands baie swak was. In April 1830 is hy erken as lid van die Derde Ring (Graaff-Reinet). Alles was egter nie in die haak met sy toelating tot die Nederduitse Gereformeerde Kerk nie, maar die ongereeldheid is reggestel en op 2 Julie 1830 is hy behoorlik deur die aktuarius van die Sinode gelegitimeer. Die legitimasie het plaasgevind tydens sy besoek aan Kaapstad, waarheen hy gereis het om met sy bruid, ene mej. Aschraft, wat uit Skotland aangekom het, in die huwelik te tree.
Professor in Kaapstad
Pears het nie na Glen Lynden teruggekeer nie aangesien hy hom verkiesbaar gestel het vir 'n hoogleraarskap aan die destydse S.A. Kollege, voorloper van die Universiteit van Kaapstad. Hy word daardie jaar nog aangestel as hoogleraar in klassieke en Engelse letterkunde. Het Z.A. Tijdschrift van 1833 maak melding van 'n Engelse openingsrede deur prof. Pears in verband met die Kollege in die ou Gereformeerde Kerk gehou "over het belangrijkheid en noodzakelijkheid eener beschaafde opvoeding onder alle standen en klassen in de maatschappij". Ongelukkig het die Kollege 'n gebrek aan fondse ervaar en so kom daar 'n einde aan Pears se hoogleraarskap in 1835. Hy het enkele jare lank in Kaapstad gebly waar hy 'n privaat skool bedryf het "op die Buitencingel". Tydens sy verblyf in die Kaap was hy lid en voorsitter van die plaaslik opgerigte "Christian Instruction Society", wie se doel dit was om minderbevoorregtes en veral gekleurdes 'n Christelike opvoeding te bied.
Op Somerset-Oos
Pears het skaars twee jaar in Albanie gearbei, want toe ds. George Morgan van Somerset-Oos 'n beroep aanneem na die Skotse Kerk in Kaapstad en Pears as opvolger in die Oos-Kaap aangestel word. Ds. Andrew Murray van die NG gemeente Graaff-Reinet het hom op 24 Oktober 1841 bevestig. Hy hou twee intreepreker: 'n Hollandse oor 2 Korintiërs 4:1 en 'n Engelse oor Kaj. 1:21b. Die volgende jaar is Pears saam met ouderling afgevaardig na die Sinode in Kaapstad, maar toe hulle op Port Elizabeth aankom, het die skip reeds vertrek en moes hulle die reis laat vaar. Somerset-Oos het jare lank gebuk gegaan onder sware skuld van Rds. 15 124. Pogings om geld van die regering te kry, was vrugteloos. Die gemeente moes dit self bydra. In 1847 is besluit om 'n orrel vir die kerk aan te koop, maar weens die koste moes die plas prysgegee word. In 1852 op 6 April het die gemeente fees gevier "Ter herinnering aan de invoering van de Christelijke Godsdienst in Zuid Afrika bij de 200ste verjaring van de vestiging der Volksplanting aan de Kaap de Goede Hoop". Gedurende die Agtste Grensoorlog, in 1852, is die kerkgebou gebruik as 'n kruit- en waghuis deur die troepe, waaroor die kerkraad baie ongelukkig was.
Op Somerset-Oos het Pears gearbei tot aan sy dood. Hoewel hy meer vloeiend in sy moedertaal as in Holland was, wat hy toe hy reeds betreklik oud was in Suid-Afrika kom aanleer het, het hy die evangelie steeds ywerig in albei tale verkondig. Hy het ook hartlik deelgeneem aan alles wat die belange van die gemeente en van die Kerk kon bevorder. Die lang afstande in die gemeente het hy te perd afgelê. Deur sy ywerige medewerking het die Gill-kollege op Somerset-Oos tot stand gekom, terwyl sy vrou 'n meisieskool gestig het. Behalwe sy eie gemeente het hy ook op gesette tye die nuutgestigte NG gemeente Queenstown en die NG gemeente Pearston, wat na hom vernoem is, bedien. Sy seereis na Kaapstad om die Sinodesitting van 1862 by te woon, het hom amper sy lewe gekos toe die stoomskip "The Waldensian" op die rotse aan die kus naby Bredasdorp geloop het op 13 Oktober van daardie jaar. Hy en sy vrou en kinders en mede-skipbreukelinge is wonderbaarlik almal gered.
Karakterisering
Pears was nie 'n welsprekende prediker nie, maar hy was 'n goeie en getroue herder. Ds. E.Z.J. de Beer, wat hom goed geken het en deur hom op die eerste admissie-eksamen tot die Kweekskool voorberei is, het in sy "Ambtsbroeders naar den hemel verhuise" van hom geskryf: "Ds. Pears was 'n man van grote geleerdheid. Hij wist veel van allerlei en alleman, feiten, gebeurtenissen, gezegde van sprekers, van schrijvers. Dan had hij zijne eigene opiniën over zaken en personen, meer nog over zaken dan over personen, en die opiniën waren des hoorens en des bedenkens waard. Temeer daar hij ze niet gaf alsof hij wilde zeggen 'daar aan de andere zijde van mijn muur groeit geen gras, is alles buiten de wildernis', maar liever alsof hij uw opinie over het onderhavige wilde uitlokken. Zijn stof raakte nooit op, maar ook zijne gereedschap om van u te ontvangen bleef even groot aldoor."
Afsterwe
Pears was ruim 24 jaar lank op Somerset-Oos werksaam. Hy word beskryf as 'n man met forse liggaamsbou, massief, breedgeskouer en imposant, dog in die loop van jare is sy kragte gesloop deur die gebreke van die ouderdom. Op 'n keer was hy as afgevaardigde van die Graaff-Reinetse Ring na 'n vergadering van die Sinodale Kommissie in Kaapstad op reis toe hy ernstig siek geword het. Selfs na sy terugkeer moes hy die gevolge hiervan lank verduur. Hy herstel maar in 1866 is hy weer deur krankheid oorval, wat hewig maar nie van lange duur was nie, want hy sterf op 18 Junie daardie jaar in sy pastorie. Reeds die volgende dag is hy in die ommuring van die kerkgebou waarin hy so lank die evangelie verkondig het, begrawe. Vier predikante van die NG, Presbiteriaanse en Wesleyaanse Kerke het aan die begrafnisplegtigheid deelgeneem. Sy weduwee het hom nie lank oorleef nie. Sy word beskryf as 'n "welopgevoede vrou met 'n edele karakter". 'n Seun en vier dogters is uit die huwelik gebore. Deur die meisieskool wat sy op die dorp opgerig het, het sy 'n goeie en geseënde invloed uitgeoefen. Sy is agt maande ná haar man in Februarie 1867 by haar dogter in Kaffrarië oorlede.
S.P. Engelbrecht
Prof. dr. Stephanus Petrus Engelbrecht (Witbank, Standerton, 20 Oktober 1891 – Pretoria, 20 Augustus 1977) was ’n teoloog, leier in die Nederduitsch Hervormde Kerk en moontlik die grootste kerkhistorikus in dié kerkverband se bestaan.
Herkoms en opleiding
duimnael|links|320px|Studente en personeel van die Voorbereidende en Teologiese Skool op Potchefstroom voor die eerste gebou, 1913. Voor: Hester Coetzee, Betsie Postma, S.G Yssel, J.J.A. Coetzee, prof. [[Ferdinand Postma, prof. J.D. du Toit (Totius), prof. A.P.C. Duvenage, prof. Jan Kamp, Piet van der Walt, Rachel Wentzel, Vera Gill. Tweede ry: Nollie Vermaas, G.P. van der Linde, J.V. Coetzee, D.G. Venter, C.J.H. de Wet, J.C. van der Walt, D.N. Kotze, H.F. Duvenage, Vera Pienaar, Frikkie Potgieter, J.L.M. Wiechers. Derde ry: Piet Coetzee, Jan Triechaardt, Nic Steyn, B.J. de Klerk, J.H Boneschans, H.S. van Jaarsveld, Pieter Coetzee. Vierde ry: Prof. Joon van Rooy, ene Oosthuizen, C.W.M. Du Toit, E.L.J. Venter, T.D. Venter, Daan Marais, J.V. Coetzee, Lou van Rooy, A.S.E. Yssel, H. van der Walt, S.P. Engelbrecht, Izak le Roux, ene Marais, L.J. du Plessis. Vyfde ry: ene Scholtemeyer, Willie Geere.]]
Engelbrecht was die jongste seun van Gerhardus Jacobus Engelbrecht en sy vrou, Johanna Etresia Kloppers. Sy voorsate was ’n streng kerkgebonde Voortrekkerfamilie. Sy vader het tydens die Tweede Vryheidsoorlog (1899-1902) gesneuwel. Omdat die gesin geldelik geruïneer is, is Engelbrecht in die weeshuis op Middelburg, Tvl., opgeneem waar hy sy eerste skoolonderrig ontvang het, hoewel hy nege dae ná die uitbreek van die oorlog nege jaar oud geword het. Op Middelburg het ds. Jac van Belkum, Hervormde predikant, hom oor die seun ontferm en kon hy deur Van Belkum se toedoen sy skoolopleiding op Heidelberg, Tvl., voltooi.
Engelbrecht het as seun reeds ’n oorheersende belangstelling in die Transvaalse Afrikaner se kerklike en staatkundige geskiedenis gehad; so het sy eerste bydrae tot die kerkgeskiedenis verskyn in De Hervormer (van 1930 af Die Hervormer) van 15 Oktober 1909, vyf dae voor sy 18de verjaardag. Ná 'n kort studieverblyf aan die Teologiese Skool van die Gereformeerde Kerk op Potchefstroom (hoewel hy lidmaat van die Hervormde Kerk was) omstreeks 1912 en '13, is hy na Nederland, waar hy as student in die teologie aan die Rijksuniversiteit van Utrecht ingeskryf het. Hier het hy op 2 Julie 1920 gepromoveer op die proefskrif ''Geschiedenis van de Nederduitsch Hervormde Kerk in Zuid-Afrika. Sedert de Groote Trek tot aan de Eerste Annexatie van Transvaal''. Hy het dit later uitgebrei en verbeter vir publikasie as Geskiedenis van die Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika, wat in 1953 sy derde, hersiene en verbeterde uitgawe beleef het.
Akademiese loopbaan
Ná sy terugkeer in sy vaderland is hy in 1921 aangestel as lektor aan die teologiese fakulteit van die NH Kerk aan die Transvaalse Universiteitskollege in Pretoria (TUK, sedert 1930 Universiteit van Pretoria) en drie jaar later as hoogleraar en hoof van die departement geskiedenis van die Christendom. In 1930 is die dekaanskap van die teologiese fakulteit, Afdeling A (NH Kerk), aan hom toegewys. Dié amp sou hy beklee tot sy aftrede in 1956. Daarna was hy argivaris in die NH Kerk se argiefbewaarplek en museum (wat na hom genoem is) in Pretoria.
Kerkhistorikus
duimnael|regs|320px|Jaarvergadering van die [[Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns|SA Akademie vir Taal, Lettere en Kuns, 20 Oktober 1934, toevallig ook dr. Engelbrecht se 43ste verjaardag. Agter: L.W. Hiemstra, I.M. Lombard, dr. H. v.d. M. Scholtz, dr. Nico Diederichs, dr. C.F. Visser, J.H. Pierneef, dr. S.P. Engelbrecht, dr. J.J. Dekker. Voor: Dr. N.J. van der Merwe, ds. J.D. Kestell, J.S.M. Rabie (sekr.), prof. D.F. Malherbe (voors.), dr. A.J.R. van Rhijn, adv. E.G. Jansen.]]
As kerkhistorikus en leiersfiguur in die NH Kerk het hy 'n groot bydrae op talle terreine gelewer. Van 1929 tot 1952 was hy redakteur van die Almanak vir die Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika. Deur 'n ruim aantal bydraes tot dié jaarlikse publikasie het hy kennis verskaf en 'n historiese bewustheid by die lidmate van sy kerk gewek. As redakteur van die kerklike orgaan Die Hervormer (van 1928 tot 1934) het hy voortdurend die waarde van kennis van die verlede vir sy kerk en volk beklemtoon. In 1942 het die Eeufeesalbum van die Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika, 1842-1942 verskyn, wat in 1965 opgevolg is deur Album vir die geskiedenis van die Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika. In 1952 het Die Kaapse predikante van die sewentiende en agtiende eeu uit sy pen verskyn.
Ook was hy verantwoordelik vir 'n reeks gemeentegeskiedenisse, onder meer van Potchefstroom (1942), Rustenburg (1950), Pretoria (1955) en talle artikels oor kerkgeskiedenis in tydskrifte en dagblaaie. Pont meen Engelbrecht se belangrikste publikasie op historiese gebied was sy biografie van Thomas François Burgers, wat in 1933 verskyn het en waarvan 'n Engelse uitgawe in 1946 gepubliseer is. Sy werk as samesteller van belangrike bronne is histories baie waardevol, onder meer Paul Kruger's amptelike briewe 1851-1877 (1926), ''Schetsen uit de Transvaal door Thos. Burgers (1934) en die Onbekende herinneringe van dr. E.J.P. Jorissen'' (1934).
Engelkbrecht se versameling dokumente, pamflette en portrette van histories belangrike persone en voorwerpe het van 1925 af so uitgebrei dat 'n gedeelte daarvan na die bewaarplek van die Staatsargief in Pretoria oorgeplaas is. Sowel sy latere dokumentêre nalatenskap as die Engelbrecht-versameling word in die NH Kerkargief in die Dirk van der Hoff-gebou in Pretoria gehuisves.
Waardering
A.D. Pont skryf in die SABW: "(Engelbrecht) se historiese arbeid was van besondere betekenis vir sy kerk en die Afrikaner in 'n tyd toe gestrewe is na die behoud van eie identiteit en toenemende geestelike en kulturele selfontplooiing. Vir die teologiese studente van sy kerk het hy hom as inspirerende dosent betoon en vir die NH Kerk is hy nog steeds 'n gesaghebbende historikus. In die omstandighede waarin (Engelbrecht) geleef en gewerk het, was dit nie vreemd dat sy geskiedskrywing meermale apologetiese en polemiese tendense getoon het nie. Dit was vir (hom) onmoontlik om neutraal te wees, daarvoor was hy té betrokke by alles waarmee hy besig was." Gevolglik was hy by talle polemieke betrokke, onder meer met C. Spoelstra (van die NG Kerk, 1905), ds. J.V. Coetzee (van die GKSA, 1945) en dr. G.D. Scholtz (1957).
As kultuurmens het Engelbrecht in 1928 'n belangrike bydrae gelewer tot die voortbestaan van die teologiese fakulteit aan die TUK en die Afrikaanswording van die Universiteit van Pretoria in die jare tot 1933. As lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns het hy van 1930 tot 1935 as sekretaris van die Transvaalse kring gedien en van 1937 tot 1942 as raadslid. Hy was voorsitter van die argiefkommissie en lid van talle buitelandse akademiese liggame. In 1967 het die Akademie hom met die toekenning van 'n erepenning vir sy bydrae tot kultuurgeskiedenis vereer.
Gesinslewe en afsterwe
Engelbrecht is op 1 November 1920 getroud met mej. M.J.H. Gerritsen. Uit die huwelik is 'n dogter en 'n seun gebore. Hy is ná 'n jare lange siekte oorlede en op 25 Augustus 1977 in die Rebeccastraat-begraafplaas langs sy vrou begrawe.
921
Die jaar 921 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 21ste jaar van die 10de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Isabella Cramp
Isabella Cramp (* 2004) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Joy (2015) en in die televisiereekse The Neighbors (2012), Colony (2016), en Vampirina (2017).
Simboliese Ossewatrek
Die Simboliese Ossewatrek van 1938 was ‘n landswye Afrikaner-volksfees ter herdenking aan die Groot Trek van 100 jaar tevore.
Agtergrond
Reeds op 25 Oktober 1934 het die ATKV besluit op deelname aan die totstandkoming van die Voortrekkermonument. Ter ere van die Voortrekkers sou hulle ‘n nabootsing van die Groot Trek reël. Ossewaens het uit die verste uithoeke van die land vertrek om op 16 Desember 1938 vir die hoeksteenlegging van die monument in Pretoria aan te kom. Die doel daarmee was om soveel as moontlik van Afrikaners by die feesverrigtinge te betrek, ‘n volkstrots by hulle aan te wakker en hulle as ‘n volk saam te smee. Kultuurleiers soos Henning Klopper (politikus), dr. M.C. (Tienie) van Schoor (hoof van die Suid-Afrikaanse Noodhulpliga), J.H. Conradie (administrateur van Kaapland) en dr. G.E.N. Ross (van Johannesburg) was onder die leiersfigure.
Reis
Die nabootsing van die Groot Trek het op 8 Augustus 1938 by die Jan van Riebeeck-standbeeld in Kaapstad ten aanskoue van 25 000 aanwesiges begin. Vanuit verskeie plekke vanoor die hele land het ossewaens van dorp tot dorp getrek. Goedgunstige boere het vars spanne osse langs die roete voorsien. Op die trekpad het duisende geesdriftige feesvierders, dikwels geklee in Voortrekkerdrag en met welige baarde en soms te perd, die ossewaens ingewag. Laatmiddag is uitgespan, volksliedjies om braaivleisvure gesing en na patriotiese toesprake, met veral verwysing na die rol van die vrou in die gemeenskap, geluister.
Konserte is gehou deur die plaaslike gemeenskap en het baie keer gepaardgegaan met boeresport, volkspele, die sing van die volksliedere en die hys van die vlae van die ZAR en die Republiek van die Oranje-Vrystaat. Soms is spesiale kerkdienste gehou, paartjies in die huwelik bevestig en babas gedoop. Die Voortrekker-beweging het ‘n fakkelloop van Kaapstad tot in Pretoria gereël.
Op verskeie dorpe is ‘n straatnaam na Voortrekkerstraat verander en is op die dorps- of kerkplein ‘n monumentjie onthul om die Groot Trek en die eeufeesvierings te gedenk. Dikwels bestaan so ‘n gedenkteken ook uit die spore van die osse, waens en die touleiers gestol in sement. By die geleenthede is ook allerlei soeweniers (veral gemaak deur W.H. Coetzer) verkoop wat nog lank deur Afrikanerfamilies as erfstukke en Africana gekoester word.
Waens
Tien waens het amptelik aan die fees deelgeneem. Elke wa het ‘n naam gedra van ‘n vooraanstaande persoon uit die tydperk van die Groot Trek. Na die volksfees afgehandel is, is die waens aan verskeie organisasies vir bewaring oorhandig. Die waens “Magdalena de Wet”, “Louis Tregardt” en “Hendrik Potgieter” word respektiewelik by die Universiteit van Stellenbosch, Universiteit van Pretoria en die Noordwes-Universiteit (Potch) bewaar. By die museum op Hartenbos kan die “Andries Pretorius” en die “Piet Retief” besigtig word. Op Sarel Cilliers se plaas by Kroonstad staan die wa wat sy naam dra. Twee skole het waens ontvang. “Vrou en Moeder” is by die Oranje Meisieskool in Bloemfontein en “Magrieta Prinsloo” by die Hoërskool Cillie in die Baai. By die Krygsmuseum is die “Dirkie Uys” en by die Voortrekkermonument die “Johanna van der Merwe” in bewaring.
Winter Hall
Winter Hall (21 Junie 1872 – 10 Februarie 1947) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Right to Happiness (1919), What Every Woman Knows (1921), The Child Thou Gavest Me (1921), en Ben-Hur: A Tale of the Christ (1925).
Malanje
Malanje of Malange is die hoofstad van die gelyknamige Malanje-provinsie, in Angola. Die stad het 'n bevolking van 586 542 in 2019 gehad.
.az
.az-domeinname word deur Azerbaijan Communications uitgegee, wat aanspreeklik is vir die topvlakdomein 'az'.
Tweedevlak-domeine word ook gebruik, soos: com.az, net.az, int.az, gov.az, org.az, .edu.az, .info.az, .pp.az, .mil.az, .name.az, pro.az and biz.az.
922
Die jaar 922 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 22ste jaar van die 10de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
.az
Eksterne skakels
Toppdomän
Coelosphaera antarctica
Coelosphaera antarctica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Coelosphaera en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1976 deur Koltun.
Bredasdorp
Bredasdorp (IFA: brə'dɑ:sdɔrp) is ’n dorp in die suidelike Overbergstreek van die Wes-Kaap, Suid-Afrika, en vorm die ekonomiese hart van dié gebied. Dit is aan die noordelike kant van die Agulhasvlakte geleë, sowat 160 km suidoos van Kaapstad en 35 kilometer noord van Kaap Agulhas, die mees suidelike punt van Afrika. Dit is tans ook die gebied waar die meeste jeugmisdaad, wat met bendegeweld gepaardgaan, in die Overbergstreek voorkom. Jaarliks is die dorp gasheer vir die Voet van Afrika-marathon, die Agri Megaweek en die Hartklop Christusfees. Elke tweede jaar is daar 'n byeenkoms van vliegtuie (fly-in) by die nabygeleë Lugmagbasis Overberg.
Geskiedenis
In 1952 is daar naby Bredasdorp 'n grot opgegrawe wat Khoikhoi-kopbene, Neolitiese graafinstrumente, potskerwe en houtgereedskap bevat het. Tussen al hierdie rommel was daar ’n bykans ongeskonde stukkie touwerk wat bewys dat hierdie plek 350 jaar gelede bewoon was.
Om langs die kusgebied van Gordonsbaai deur Hangklip die Overbergse kus te bereik was bykans ’n onbegonne taak. Geen ossewaens kon oor die steil klipkranse kom nie. Die nedersetters kon die kusvlakte slegs vanuit die noorde bereik. Die Swellendamse plaasdistrik het in die vroeë 19de eeu ook meer suidwaarts uitgebrei en vanuit hierdie rigting het die burgers hulself in die Strandveld naby die hedendaagse Bredasdorp gevestig.
Daar was altyd ’n behoefte om ’n kerkgemeente te hê waar dienste bygewoon en die kinders gedoop kon word, want Swellendam was ver geleë. Om hierdie rede moes die Strandvelders besluit waar om ’n kerk te bou.
Bredasdorp is gestig deur die oprigting van die Nederduits Gereformeerde Kerk in op die plaas Langefontein. Die erwe is in 1838 verkoop. Die dorp is vernoem na Michiel van Breda, die eerste burgemeester van Kaapstad, 'n lid van die Kaapse Wetgewende Vergadering, wat ook bekend staan as die vader van die merinobedryf. Van Breda en Pieter Voltelyn van der Byl kon nie tot ’n vergelyk kom waar die kerk opgerig moes word nie; gevolglik is twee kerke op al twee dorpe, Bredasdorp en Napier, gestig.
Regering
Bredasdorp val onder die Kaap Agulhas Plaaslike Munisipaliteit en is as die grootste dorp binne hierdie munisipaliteit in vier wyke verdeel. Die plaaslike munisipaliteit vorm weer deel van die Overberg-distriksmunisipaliteit; Bredasdorp is ook die plek waar albei munisipaliteite se hoofkwartiere geleë is en bestuur word.
Wapens
Munisipaliteit (1) — Bredasdorp het vanaf 1917 tot 1996 sy eie munisipaliteit gehad. Die raad het ten tye van die eeufees in 1938 'n skynheraldiese "wapen" in gebruik geneem, wat 'n kaart van Suid-Afrika getoon het. Daarop was daar 'n ronde skyf belaai met 'n koringgerf, 'n ram, 'n bok en 'n proteablom. Bokant die skild was 'n vuurtoring.
Munisipaliteit (2) — 'n Behoorlike wapen is in 1966 ontwerp en deur die provinsiale administrateur aan die raad verleen : Kepersgewys verdeel van blou en goud, in die skildhoof 'n koringgerf en 'n merinoramkop van goud, in die skildvoet 'n proteablom gestengel en geblaar van natuurlike kleur Die helmteken was 'n vuurtoring; die skildhouers was twee bontebokke;  en die wapenspreuk was "Lux in tenebris". Die wapen is in 1969 by die Buro vir Heraldiek geregistreer.
Afdelingsraad — Bredasdorp se afdelingsraad (d.w.s die plaaslike owerheid vir die landelike gebiede buite die dorpsgrense) het in 1967 'n wapenverlening van die administreur verkry : In blou, keper van  goud,  in  die  skildhoof vergesel  van  twee  koringgerwe  van  goud  en  in die skildvoet van 'n aansiende merinoramkop van  natuurlike kleur en 'n goue skildhoof belaai met drie Bredasdorpse lelieblomme van natuurlike kleur. Die helmteken was 'n vuurtoring en die wapenspreuk was "In concilio concilium". Dit is ook in 1969 by die Buro vir Heraldiek geregistreer. Schalk Pienaar het die wapen ontwerp.
Geografie
Hoewel Bredasdorp gereeld onder skielike vloedreën deurloop, gaan dit ook dikwels gebuk onder droogtetydperke. In 2010 het die Kaap Agulhas Munisipaliteit kragtens Afdeling 184 van die Munisipale Ordonnansie 20 van 1974, asook Standaard Waterverordening Artikel 46, waterbeperkings in Bredasdorp en Waenhuiskrans verleng weens beperkte waterbronne.
Die besproeiing van tuine mag slegs Maandae, Woensdae en Vrydae vir persele met gelyke straatnommers en Dinsdae, Donderdae en Saterdae vir persele met ongelyke straatnommers tussen 7 nm. en 8 nm. plaasgevind het. Motoropritte of geplaveide areas is verbied om afgespuit te word. Sportvelde, woonwaparke, koshuisgronde ens. mag slegs op Maandae, Woensdae en Vrydae tussen 8 vm. en 11 vm. besproei geword het.
Aan die einde van September 2011 is die waterbeperkings gedeeltelik opgehef toe die watervlak van die Sanddriftdam die 80%-merk verbygesteek het: huishoudings word verbied om tussen 8 vm. en 6 nm. hul tuine nat te lei. Enige persoon wat die waterbeperkings oortree is aan ’n misdryf skuldig en kan met R500,00 per oortreding beboet word.
Daar is nog nie aan die publiek meegedeel hoe die waterbronne uitgebrei gaan word om toekomstige waterprobleme van die toenemende dorpsbevolking die hoof te bied nie.
Bevolkingsamestelling
Ná die Sensusopname van 1865, onder Victoriaanse bewind, was die bevolking 4 169 in die "Bredasdorp Area", wat ook Napier en omliggende streke ingesluit het.
Uit hierdie 831 mense was 429 "European" (51,6%), 379 "Hottentot" (45,6%), 7 swart (0.84%) en 16 "other" (1,92%). Oor laasgenoemde word daar nie uitgebrei nie.
In die volkstelling van 2001 was die bevolking van Bredasdorp sowat 12 749 mense wat in 3 558 huishoudings woonagtig was.
Hieruit was 6 685 vroue (52,44%) en 6 064 mans (47,56%).
8 697 van die mense het hulself as "bruin mense" identifiseer (68,22%), 3 263 as "wit" (25,59%), 756 as "swart" (5,93%) en 33 as Indiër of Asiër (0,26%)
Ekonomie
Behalwe sy veeboerdery spog die dorp ook met ander landboubedrywighede, soos koring, kanola, melk en fynbosverbouing. Die kantore van Kapula Candles is ook in Bredasdorp gesetel, wat handgeverfde kerse na Europa en die Verenigde State van Amerika uitvoer. In die 1980’s het die Apartheidsregering dit goedgedink om streekontwikkeling van stapel te stuur binne hierdie gebied. Op hierdie wyse is sowel die Toets-, Vlieg- en Ontwikkelingsentrum (TVOS, ’n filiaal van die Suid-Afrikaanse Lugmag) en Overberg Toetsbaan (destyds ’n filiaal van Krygkor, maar vandag Denel) naby Waenhuiskrans op die been gebring. Omrede die inwoners van Waenhuiskrans geweier het dat hul dorp die residensie van die twee maatskappye se werknemers word, is Bredasdorp as die alternatiewe “slaapdorp” gekies.
Op die sakegebied het die Overberg Sentrum se deure in 2003 oopgemaak, terwyl die Pavilion Mall sy eerste verjaarsdag op 15 en 16 Julie 2011 gevier het. Laasgenoemde se tweede uitbreiding is in 2017 voltooi. Die kleinhandelsentrum Pavilion Mall (11 310 m²), behorende aan die Noble Property Group, het, te danke aan sy aansienlike dakruimte en genoeg staanplek, 2 919 sonpanele sedert Juniemaand 2019 laat installeer. Benewens die dakruimte is ook spesiale motorafdakke hiervoor aangebou. Die netwerk lewer 'n beoogde kapasiteit van 750 kVA en beskik oor 9 omsetters (wisselrigters). Die verwydering van die ficusbome, wat 'n paar jaar tevore aangeplant is, het party klante ontstel.
Kultuur
Audrey Blignault, ’n boorling van die dorp wat ’n befaamde digter en rubriekskrywer van die Sarie was, skryf in Standerd 4 ’n gedig oor Bredasdorp:
Pretty neat houses,
All in a row.
Facing each other
With a garden for show.
With hymn books complete.
Other big buildings
And shop windows gay
Where women stand chatting
The whole live long day.
A factory where lime’s made,
From limestones so white
A station, where trains come
At dusk, every night.
A mountain, not high
But where wild flowers grow,
Which the people oft pick
For the wild flower show.
A very good municipality
Who sees to the streets.
A board of Executors,
Which is very hard to beat.
And many other buildings,
Hotels and Cafe,
Any time of the day.
Still we hope to improve,
Paula Blackton
Paula Blackton (1 Augustus 1881 – 27 Maart 1930) was 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en regisseuse. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent The Littlest Scout (1919).
Bredasdorp
Kultuur
Till some day we have,
A big, beautiful town.
Heinkel He 162
Die Heinkel He 162 was 'n enkelsitplek, straalmotorige, vegvliegtuig van die Luftwaffe wat tydens die laaste jaar van die Tweede Wêreldoorlog ontwikkel is en amptelik nie enige vyandige vliegtuie afgeskiet het nie. Hierdie vliegtuig is 'n bewys van hoe desperaat Duitsland was teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog. Dit vliegtuig was goedkoop, klein en maklik om te vervaardig en ontwerp as 'n teenvoeter vir die Geallieerdes se daaglikse bomwerper aanvalle. Die Duitse Ministerie het 'n versoek gerig vir die vliegtuig op 8 September 1944 en die program se naam was die Salamander - nie die vliegtuig nie. Dit het reeds op 6 Desember 1944 sy nooiensvlug voltooi. Die totale tyd van die begin van die ontwerp tot by die nooiensvlug was net oor die drie maande. Die raamwerk van die romp was van 'n ligte allooi gemaak terwyl die neus van laaghout en die vlerke ook van hout gemaak is. Die voorste rant van die vlerk het 'n metaal bedekking op gehad. Die kajuit was modern met 'n uitskietstoel en dit het boontoe gevou om oop te maak.
Bredasdorp
Kultuur
Die Hartklop Christusfees is in 2011 die 5de keer aangebied.
Die hooffokus val nie op die vertonings nie, maar om God met lofprysing te dien. Dit is interkerklikgesentreerd en die toegangsgeld is altyd gratis. Dit was voorheen by Bredasdorp se Sportkompleks aangebied, maar het in 2011 verskuif na Agri Megapark. Van die aanbieders en sangers wat opgetree het sluit plaaslike kunstenaars, asook Karin Kortje, Bella, Freda Francis, Ivan Siegelaar, Lindie Gouws, Julius Magan, Luidkidz, Melanie, Riana Nel, Destination, Ontkiem, Jonathan Rubain, Onbeskaamd, Rouchelle Liedeman, Tiro, Willie Joubert, Oom Karoolus en Lente, Lizette Janse van Rensburg en Bobby van Jaarsveld (2010) in.
Heinkel He 162
Die motor was bo-op die vliegtuig monteer om ontwerptyd en konstruksietyd te spaar. Die vliegtuig was ontwerp om die motor, luginlaat en gas uitlaat. Die motor was aan die vliegtuig geheg met drie boute en sy posisie het nie enige aerodinamiese nagevolge gehad nie. Dit het wel die vliegtuig se stabiliteit beinvloed en dit was moeilik om die vliegtuig te vlieg. Daar was 'n tweeslag-enjin aanboord om die straalmotor aan die gang te kry.
Bredasdorp
Kultuur
Die Voet van Afrika Marathon is daarvoor bekend om die taaiste marathon in Suid-Afrika te wees. Dit vind jaarliks in Oktober plaas. In 2011 word sy 35ste bestaansjaar op 22 Oktober gevier. Die Voet is in 2010 volgens die webruimte, Runners World, se stemwerf as die 3de beste marathon en die 9de beste halfmarathon in Suid-Afrika aangewys. Die uitgawes om hierdie marathon te reël beloop R315 000,00
Heinkel He 162
Gedurende die eerste vlieg in Desember 1944 het die landingswiele se deksels gefaal en afgebreek. Die deksels was gemaak van laaghout asook die vlerke en stertvinne. Duitsland het op daardie stadium ernstige grondstof tekorte ondervind. 'n Ondersoek het aangetoon dat die gom wat gebruik word om die laaghout aan mekaar te hou ook die hout wegvreet. Terwyl daar gesoek was na n ander gom het toesvlugte met die prototipe voortgegaan en op 10 Desember 1944 het dit neergestort nadat die vlerk in 'n vlug meegegee het.
Bredasdorp
Kultuur
Die Skeepswrakmuseum, in Independentstraat, is die enigste van sy soort in Suid-Afrika. Hierdie museum het ’n versameling artefakte en meublement van skepe wat langs die Overbergkus gestrand het. Dit huisves die land se grootste bottelversameling, waarvan slegs ’n derde uitgestal word; die oudste bottel dateer uit die 1500’s.
Heinkel He 162
Die vliegtuie is gebou deur 'n netwerk van subkontrakteurs, insluitend timmermanne en meubelmakers. Daar was verwag om sowat 4,000 eenhede per maand te bou. Teen Februarie 1945 was 100 reeds gebou maar vlieënier opleiding het agterweë gebly. Hitler Jeuglede was opgelei in sweeftuie as beginpunt as vlieëniers vir die Heinkel He 162.