cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Suid-Chinese See
Die Suid-Chinese See (Chinees: 南海, pinyin: Nán Hǎi, letterlik: "Suidelike See"; Viëtnamees: Biển Đông, letterlik: "Oostelike See"; Thai: ทะเลจีนใต้; Maleis: Laut Cina Selatan; Indonesies: Laut Cina Selatan / Laut Tiongkok Selatan; Tagalog: Dagat Timog Tsina) is 'n see van die Stille Oseaan in Asië tussen Broenei, Indonesië, Maleisië in die suide, Viëtnam in die weste, die Volksrepubliek China in die noordweste, die Republiek China op Taiwan in die noorde asook die Filippyne in die ooste. Die Suid-Chinese See grens aan die Golf van Thailand in die weste, die Filippynse See in die ooste, die Sulusee in die suidooste. Die Suid-Chinese See word in die suidweste deur die Straat van Singapoer en die Straat van Malakka met die Andamanse See, in die suide deur die Karimata-straat met die Javasee en in die noordooste deur die Straat van Taiwan met die Oos-Chinese See verbind. Die see het 'n oppervlakte van sowat 3 685 000 km² en 'n gemiddelde diepte van 1 212 m.
Mauritius
Mauritius maak aanspraak op die Britse oorsese gebied Diego Garcia (Britse Indiese Oseaangebied), wat in 1965 – drie jaar voor Mauritius se onafhanklikheid – deur die Britse regering van Mauritius afgestig is. Die Internasionale Geregshof het in Februarie 2019 die Verenigde Koninkryk se aanspraak op die Chagos-argipel as oortreding van die internasionale reg geklassifiseer en beslis dat die Britse regering dié gebied aan Mauritius moet oorhandig. Daarbenewens eis Mauritius die Tromelin-eiland van Frankryk.
Danny Miller (akteur)
Danny Miller (gebore 2 Januarie 1991) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Cruel Summer (2016) en in die televisiereekse Emmerdale (1972) en Scott & Bailey (2011).
Mauritius
Demografie
Oorspronklik was die eiland onbewoon, en menslike nedersettings het eers met die begin van die koloniale tydperk ontstaan. Vandag is sowat twee derdes van die bevolking van Indiese afkoms. Die Kreole, 'n gemengde bevolkingsgroep met wortels in Afrika, Madagaskar en Europa, is die tweede grootste etnisiteit op Mauritius. Daar is ook klein minderhede Chinese (twee persent van die totale bevolking) en Europeërs (drie persent).
Suid-Chinese See
Die deel tussen China en Viëtnam word die Golf van Tonkin genoem.
Mauritius
Demografie
Die taalkundige situasie is ingewikkeld. Alhoewel Engels die amptelike taal en ook handelstaal is, oorheers die Franse taal twee eeue ná die einde van die Franse koloniale bewind nog steeds die alledaagse taalgebruik en die mediabedryf. Die meeste koerante en televisieprogramme is Franstalig. Frans is ook die moedertaal van die welgesteldes (sowat vier persent van die inwoners).
Suid-Chinese See
Groot stede aan die see is Da Nang, Guangzhou, Haikou, Ho Chi Minh-stad, Hongkong, Kaohsiung, Macau, Taichung, Tainan en Xiamen en die belangrikste riviere wat in die see uitmond is die Mekong in die weste en die Pêrelrivier (tussen Hongkong en Macau) in die noorde.
Mauritius
Demografie
Die posisie van Frans word verder versterk deur Morisyen, 'n kreooltaal, wat Frans (met 'n sterk vereenvoudigde grammatika) as sy grondslag het en deur die meeste inwoners (na ramings sowat tagtig persent) as omgangstaal gepraat word. Daar word oorweeg om Morisyen tot 'n amptelike taal te verhef.
Suid-Chinese See
Die Suid-Chinese See is onderworpe aan gebiedsgeskille tussen die Volksrepubliek China, die Filippyne, Maleisië en Viëtnam wat in besonder betrekking het op ryk ondersese ruoliebronne, soos by die Paracel- en Spratly-eilande.
Mauritius
Demografie
Die onderwystale is Frans, Engels en Morisyen. Die meeste mense van Mauritius wissel die taal na gelang van die situasie.
Die belangrikste tale van die etniese minderhede is die plaaslike Indiese omgangstaal Bhojpuri wat op Noord-Indiese tale en dialekte baseer en nou verwant is aan Hindi. Twaalf persent van die bevolking praat hierdie Indiese mengtaal. Daarnaas word Drawidiese tale uit Suid-Indië (veral Tamil met drie persent), Oerdoe, Telugu en 'n aantal Suid-Chinese dialekte gepraat.
Hindoeïsme is die belangrikste godsdiens op Mauritius, met sowat die helfte van die bevolking as sy aanhangers. 35 persent is Christene (hoofsaaklik Rooms-Katolieke en agt persent Protestante), twaalf persent Soennietise Moslems en drie persent Sjiiete. Sowat een persent van die bevolking is Boeddhiste.
Geskiedenis
Die eiland kry op 17 September 1598 sy naam van die Nederlander Wijbrandt van Warwijk, onderweg na Oos-Indië. Die naamgewing was ter ere van die toenmalige Nederlandse edelman Maurits van Nassau. Dit was onbewoon.
Nazier Paulsen
Mogamad Nazier Paulsen is 'n Wes-Kaapse lid van die Nasionale Vergadering vir die Ekonomiese Vryheidsvegters (EFF). Hy was voorheen lid van die Wes-Kaapse Provinsiale Parlement.
Mauritius
Geskiedenis
In 1638 het Nederland dit as buitepos van die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie beset, maar in 1709 dit weer verlaat omdat dit net deels suksesvol as verversingspos benut kon word tussen Kaapstad en Batavia.
Nazier Paulsen
Vroeë lewe en onderwys
Nazier Paulsen en sy gesin was deel van die anti-apartheidsbeweging. Paulsen was lid van die United Democratic Front. Hy het 'n BCom-honneursgraad en 'n nagraadse diploma in verspreide stelsels aan die Universiteit van Kaapstad behaal.
Mauritius
Geskiedenis
Die Franse vloot het die eiland in 1715 beset en tot 'n behoorlike nedersetting uitgebou.
Peter Craig
Peter Craig (gebore 10 November 1969) is 'n Amerikaanse skrywer, akteur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Town (2010), The Hunger Games: Mockingjay - Part 1 (2014), The Hunger Games: Mockingjay - Part 2 (2015), en Blood Father (2016).
Mauritius
Geskiedenis
In 1810 het die Britse vloot probeer om die eiland in te neem, maar is in die Seeslag van Grand Port van drie dae deur Franse oorlogskepe verpletter. 'n Paar maande later, op 29 November 1810, het die Britte egter teruggekeer met 'n invalsmag van 16 000 soldate, wat die eilandbewoners binne vier dae oorrompel het. Mauritius het op 12 Maart 1968 onafhanklikheid van Brittanje verkry en op 12 Maart 1992 'n republiek geword.
Nederlandse tydperk
In 1598 het 'n Nederlandse eskader onder bevel van admiraal Wybrand Van Warwyck by Grand Port geland en die eiland "Mauritius" gedoop, ter ere van prins Maurits van Nassau, goewerneur van die Nederlandse Republiek. Maar dit was eers in 1638 dat daar 'n eerste poging van Nederland was om 'n nedersetting te stig. Dit was ook hiervanaf wat die Nederlandse navigator Abel Tasman uitgevaar het om later die westelike deel van Australië te ontdek. Die eerste Nederlandse nedersetting het slegs twintig jaar bestaan. Verskeie pogings is daarna aangewend om dit uit te brei, maar die nedersettings het nooit genoeg inkomste geproduseer nie en die Nederlanders verlaat dus Mauritius in 1710. Hulle word onthou vir die bekendstelling van suikerriet, huisdiere en takbokke.
Franse tydperk
Frankryk, wat toe reeds die omliggende Île Bourbon (Réunion) beheer, neem beheer van Mauritius oor in 1715 en hernoem dit Île de France (letterlik, die eiland van Frankryk). Die aankoms van die Franse goewerneur Mahé de La Bourdonnais in 1735 het saamgeval met die ontwikkeling van 'n welvarende ekonomie wat gebaseer was op suikerproduksie. De La Bourdonnais stig Port Louis as 'n vlootbasis en 'n skeepsbouery. Onder sy goewerneurskap is talle geboue opgerig, 'n aantal van wat vandag nog bestaan – deel van die Government House, Chateau de Mon Plaisir by die Pamplemousses, en die Line Barracks. Die eiland was onder die administrasie van die Franse Oos-Indiese maatskappy wat sy teenwoordigheid tot 1767 gehandhaaf het.
Van 1767 tot 1810, behalwe vir 'n kort tydperk tydens die Franse Rewolusie, toe inwoners 'n regering gestig het wat feitlik onafhanklik van Frankryk gefunksioneer het, is die eiland deur amptenare van die Franse regering beheer. In die besonder Charles Ahmed Isidore Decaen, 'n suksesvolle generaal van die Franse Rewolusionêre Oorloë, en soms ook 'n mededinger van Napoleon, het as goewerneur-generaal van Mauritius en Réunion 1803–1810 opgetree. Britse vloot kartograaf en ontdekker Matthew Flinders is in hegtenis geneem en deur Decaen aangehou vir die meeste van hierdie tydperk op die eiland, weens 'n oortreding van 'n bevel van Napoleon. Gedurende hierdie periode, die Napoleontiese Oorloë, het Ile de France 'n basis onderhou waarvandaan Franse slagskepe suksesvolle aanvalle op Britse kommersiële skepe kon doen. Die strooptogte het voortgeduur tot 1810 toe 'n sterk Britse vlootekspedisie gelei deur Commodore Josias Rowley gestuur is om die eiland te verower. Ten spyte van die Slag van Grand Port, die enigste oorwinning vir die Franse vloot oor die Britte tydens hierdie oorloë, moes die Franse hul oorgee tydens 'n Britse inval op Cap Malheureux, drie maande later. Hulle het amptelik mag oorgegee op 3 Desember 1810, op voorwaarde dat die setlaars hul grond en eiendom kon behou, en dat Frans en die Franse Wette gebruik sou word in kriminele en siviele sake in die howe. Onder Britse bewind is die naam van die eiland weereens terug verander na Mauritius.
Nazier Paulsen
Loopbaan
Paulsen het na sy studies as 'n dosent van inligting en tegnologie aan die Kaapse Skiereiland Universiteit van Tegnologie gewerk. Paulsen was ook voorsitter van beide die Mitchells Plain Community Development Corporation en die South African Progressive Civic Organisation (SAPCO).
Paulsen het in 2013 by die Ekonomiese Vryheidsvegters aangesluit. Hy was die party se Wes-Kaapse premierskandidaat vir die 2014-verkiesing. Die EFF het een setel in die Wes-Kaapse Provinsiale Parlement verower en Paulsen het daardie setel op 21 Mei 2014 gevul.
In Mei 2015 het die EFF hom as lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika benoem. Bernard Joseph het hom as die party se verteenwoordiger in die Provinsiale Parlement opgevolg. Paulsen is in Mei 2019 tot 'n tweede termyn as parlementslid herkies.
Callyspongia reticutis
Callyspongia reticutis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Dendy.
Klas 34-200-diesellokomotief
Die 34-200 reeks is deur Electromotive Division of General Motors verskaf in 1971 en 1972. Die 34-200 reeks is in sy geheel ingevoer terwyl die ander reekse in Suid-Afrika vervaardig is. Die vervaardiger se nommer is GT26MC.
Hulle is toegerus met 'n tweeslag-V16-turboaangedrewe, na-verkoelde dieselenjin wat 'n wisselstroomaltenator aandryf. Die wisselstroom word beheer deur elektroniese toerusting wat die ses traksiemotors, wat op die aste geïnstalleer is, aandryf.
Callyspongia roosevelti
Callyspongia roosevelti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Van Soest, Kaiser & Van Syoc.
Jean Dujardin
Jean Edmond Dujardin ( Franse uitspraak: [ʒɑ̃ ɛdmɔ̃ dyʒaʁdɛ̃] (luister); gebore op 19 Junie 1972) is 'n Franse akteur, komediant, humoris en televisieregisseur. Hy begin sy loopbaan as 'n stand-up komediant in Parys voordat hy in die komiese televisieprogramme en films vertolk het. Hy het eers met die kultus-TV-reeks Un gars, une fille, waarin hy saam met sy geliefde Alexandra Lamy vertolk is, 'n prominente rolprent gekry voordat hy sukses behaal het in films met films soos Brice de Nice, Michel Hazanavicius se OSS 117: Cairo, Nest of Spies en sy opvolger OSS 117: Lost in Rio, asook 99 Francs.
Dujardin het internasionale roem verwerf en groot lof gekry met sy opvoering van George Valentin in die 2011 bekroonde stille film The Artist. Die rol het hom verskeie toekennings verower, waaronder die Oscar-toekenning vir beste akteur (die eerste vir 'n Franse akteur), die Golden Globe-toekenning vir beste akteur - Motion Picture Musical of Comedy, die BAFTA-toekenning vir beste akteur in 'n leidende rol, die skerm Actors Guild Award vir uitmuntende uitvoering deur 'n manlike akteur in 'n leidende rol en die Cannes-rolprentfees Beste akteur. Hy het later verskyn in Martin Scorsese se swart komedie The Wolf of Wall Street in 2013 en George Clooney se historiese drama, The Monuments Men, in 2014.
Vlag van Ascensioneiland
Die vlag van Ascensioneiland, ’n Britse oorsese gebied is op 11 Mei 2013 in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n blou Britse vaandel met die wapen van die eiland op die wapperkant.
Tydens die 'n vergadering van die Raad van Ascensioneiland op 3 Maart 2009 is besluit dat die eiland 'n unieke vlag sal ontwerp in samewerking met die Buitelandse en Gemenebeskantoor van Brittanje. Lede het ook voorgestel dat 'n openbare kompetisie geloods moet word om die ontwerp van die vlag vas te stel.
Andres Bonifacio
Andres Bonifacio y de Castro (30 November 1863 - 10 Mei 1897) was 'n Filippynse skrywer, politikus en vroeë onafhanklikheidsaktivis. Hy was van die vroeë gewapende stryd aktiviste in die Filippyne en stigter van die militante groep Katipunan.
Heather North
Heather North (13 Desember 1945 – 29 November 2017) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Git! (1965) en in die televisiereekse The Fugitive (1963), Scooby Doo, Where Are You! (1969), en The New Scooby-Doo Movies (1972).
.td
.td is die Internettopvlakdomein vir Tsjad.
Eksterne skakels
Toppdomän
Steve Hofmeyr
Steve Hofmeyr (gebore 29 Augustus 1964 in Pretoria) is 'n Suid-Afrikaanse sanger, liedjieskrywer, outeur, akteur en Afrikaanse taal- en politieke aktivis. Sedert 2006 is hy ook die gasheer van die kykNET-program Dis Hoe Dit Is met Steve.
Stamboom
Stephanus Johannes Hofmeyr is 'n afstammeling van die Hofmeyr-stamvader, Johann Heinrich of Jan Hinrick of Jan Hendrik Hofmeier of Hoffmeyer of Hofmeyr (1721–1806), se tweede oudste seun, Stephanus Johannes (1760–1826), 'n boer op die familieplaas Welgemeend in die Kaapse stadskom waarvan die herehuis sedert 1944 aan die Hoërskool Jan van Riebeeck behoort. Stephanus Johannes sr. se oudste seun was Jan Hendrik (1789–1862), 'n boer en wynkoper in Kaapstad. Sy vierde kind was ook Jan Hendrik (1818–1893), ook 'n boer op Welgemeend. Hierdie J.H. Hofmeyr se elfde kind, Stephanus Johannes (1859–1932), was eienaar en bestuurder van die perdebusdiens tussen Kloof- en Adderleystraat. Sy derde kind, Stephanus (Steve) Hofmeyr (1906–1944), was Steve Hofmeyr se oupa en 'n Rhodes-beurshouer asook medehoof van die Universiteitskorrespondensiekursusse in Pretoria. Steve se pa, Stephanus Johannes, is op 1 Junie 1941 gebore en op 5 Mei 1964 in Pretoria met Catharina Olivier (geb. 31 Maart 1945) getroud. Steve is die oudste van hul vyf kinders, almal seuns.
Sy Suid-Afrikaanse voorsate is dus:
Vroeë lewe en opleiding
Stephanus Johannes Hofmeyr is op 29 Augustus 1964 in Pretoria gebore as die oudste van vyf kinders, almal seuns. Sy ouers is Stephanus Johannes Hofmeyr en Catharina Olivier, wat op 5 Mei 1964 in Pretoria met mekaar getroud is. Sy oupa, na wie hy vernoem is, was ’n aanvoerder van die Ossewabrandwag se Stormjaers, ’n Rhodes-beurshouer en medehoof van Universiteitskorrespondensiekursusse in Pretoria.
Steve kry sy laerskoolopleiding in Pretoria en Hennenman in die Vrystaat en hy matrikuleer in 1982 aan Grey Kollege in Bloemfontein. Hierna ondergaan hy sy twee jaar verpligte militêre opleiding en studeer dan in 1985 en 1986 Drama aan die Pretoria Technikon, maar voltooi nie sy studies nie. Hy maak hierna veral naam as sanger en akteur.
Persoonlike lewe
Hy bly op ’n hoewe in Kyalami naby Johannesburg. In 1998 trou hy met die aktrise Natasha Sutherland en hulle het twee kinders, Sebastian Steve en Benjamin. Hulle ontmoet mekaar wanneer beide rolle vertolk in die sepie Egoli. Voor sy troue word hy die vader van nog drie ander kinders uit buite-egtelike verhoudings, naamlik Charissa by Chantelle Albertyn, Armand by Ansie Moller en Devon by Noline Fourie. Hy is deurentyd, voor en na sy troue, betrokke by verskeie liefdesverhoudings, onder andere vir meer as tien jaar met die fiksheidsinstruktrise Janine van der Vyver. Wanneer hierdie verhouding deur middel van voorbladberigte in koerante bekend word, lei dit tot vervreemding tussen hom en sy vrou.
In 2009 is hy en sy vrou uitmekaar, waarna hy weer ’n verhouding met Janine van der Vyver aanknoop. Hy vra haar om sy vrou te word op die omslag van sy CD Haloda, wat in 2011 uitgereik word, hoewel sy egskeiding op hierdie stadium steeds nie afgehandel is nie. Hulle raak verloof na afloop van die egskeiding en trou in Januarie 2014.
In 2008 moes hy ’n noodoperasie ondergaan weens ’n geperforeerde dikderm en daar was selfs op ’n stadium vir sy lewe gevrees, aangesien ’n soortgelyke toestand sy pa se dood veroorsaak het. In Augustus van dieselfde jaar ondergaan hy weer ’n operasie om die spysverteringskanaal na normaal te herstel deur die kolostomie te verwyder en weer die dikderm te heg.
Lewe as openbare figuur
Hy is ’n omstrede persoonlikheid wat in verskeie polemieke betrokke is.
Vlag van Tristan da Cunha
Die vlag van Tristan da Cunha, ’n Britse oorsese gebied is op 20 Oktober 1984 in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n blou Britse vaandel met die wapen van die eiland op die wapperkant.
Steve Hofmeyr
Lewe as openbare figuur
In 2006 by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees rand hy ’n joernalis aan nadat dié ’n onvleiende opmerking oor sy skoene maak, terwyl hy in 2008 ’n koppie tee in die vroueredakteur van Die Huisgenoot se gesig gooi omdat hy vies is oor die mediadekking wat sy buite-egtelike liefdesverhoudings kry en die impak wat dit op sy huwelik het.
Kunstefeeste is na hierdie polemiek versigtig om Steve te nooi om daar op te tree, met meeste wat dit duidelik stel dat hulle nie ’n vendetta voer teen Hofmeyr nie, maar dat hulle geen verdelende gedrag sal toelaat op die feeste nie. Steve se reaksie is om sy aanhangers aan te hits om diegene te boikot wat hom boikot. Hy en sy aanhangers stuur dan ook beledigende boodskappe aan diegene wat van hulle verskil. In Mei 2015 kondig hy aan dat hy ’n loopbaan in die politiek wil maak en sy eie politieke party wil stig sodra hy verseker is van genoeg steun. Verder beplan hy ’n webwerf met die naam PatriotZA, waarop hy video's sal versprei waarin hy sy politieke kommentare voorlees.
In twee verskillende 2004 meningsopnames word hy aangewys as onderskeidelik die 32e en die 13e gewildste Suid-Afrikaner ooit.
Loopbaan as akteur
Op televisie is sy eerste rol in Guillam Woudberg, waarna sy rol as die skurk Bruce Beyers in die televisiereeks Agter elke man in 1986 hom regdeur Suid-Afrika bekend maak. Dit word opgevolg deur verskeie ander televisierolle in sepies soos Egoli en Sewende Laan en as gasheer in sy eie reeks Dis hoe dit is met Steve, terwyl hy ook in ’n dramareeks soos Getroud met rugby ’n rol vertolk.
Hy wen in 2003 ’n ATKV-toekenning vir die beste televisie-onderhoud in sy program Dis hoe dit is met Steve en in 2010 ontvang hy ’n toekenning van die Suid-Afrikaanse rolprent- en televisiebedryf (Safta) vir die beste kletsprogram met hierdie televisieprogram.
Musiekloopbaan
Reeds as jong seun sing hy in die kerkkoor en op elfjarige ouderdom begin hy reeds om liedjies te skryf.
As sanger verower baie van sy CD’s goue status en sy duet saam met die Belgiese superster Dana Winner, Vroeger bracht je bloemen (Vlaamse vertaling van Neil Diamond se komposisie You don’t bring me flowers), verower in 1997 die nommer twee posisie op België se treffersparade.
In 2001 toer hy deur Suid-Afrika met Beautiful Noise wat die lewe en musiek van Neil Diamond uitgebeeld het. Hy het in dié jaar ook sy DVD met dieselfde titel uitgereik. Die toer was 'n groot sukses met 224 konserte waarvan al die kaartjies uitverkoop was.
In 2004 word sy CD Toeka 2 met ’n SAMA-toekenning bekroon as die beste verkoper van alle CD’s in Suid-Afrika en in 2015 verwerf sy country-musiek-CD, If you could read my mind, binne ’n week goue status.
Altesaam verkoop hy meer as ’n miljoen CD’s, ’n rekord vir ’n plaaslike kunstenaar. Hy het al opgetree in Nederland, België, Nieu-Seeland, Australië, Kanada, die Verenigde Arabiese Emirate, Kenia, Namibië, Mauritius, die Seychelle en Comoro-eilande, Egipte, Zimbabwe, die Verenigde State van Amerika en Brittanje en het liedjies opgeneem in Los Angeles in Amerika. Hy is een van slegs twee Suid-Afrikaanse solo-kunstenaars wat daarin slaag om die Sun City Super Bowl uit te verkoop vir ’n optrede.
Van die liedjies wat Hofmeyr self geskryf het, is 150 reeds deur Suid-Afrikaanse en internasionale kunstenaars opgeneem.
Skryfwerk
Reeds op skool begin hy skryf en van sy werk verskyn in die skoolkoerant.
Digkuns
Hy maak sy debuut as digter in 1997 met die bundel Valkuns, hoewel Hofmeyer twee ander digbundels ook skryf, word slegs Valkuns gepubliseer. Oor sy ongepubliseerde bundels sê hy: "Ek het min illusies: hulle's nog ver van reg af". en "Ek’s nie 'n grootse digter nie. Hulle is eintlik maar net ekonomiese liedjies of gekondenseerde lui gedagtetjies!"
In Valkuns die titel dui op die vermoë om te oorleef nadat jy tot ’n val gekom het. Die val is dié van ’n ster (hetsy ’n glanspersoonlikheid of ’n werklike ster) en hierdie val vind mens dan ook in die lewenservarings van liefde, verhoudings, ouderdom en die dood, wat deur middel van die struktuur van die bundel teenoor die kosmos afgespeel en gerelativeer word. Die gedigte is merendeels eroties van aard en bevat min werklik oorspronklike digterlike sienings. Van sy gedigte word opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte.
Romans en novelles
Sy grootste hoogtes as skrywer behaal hy met sy novelles en romans. Die novelle Vier briewe vir Jan Ellis handel oor ’n posbode wat onskuldig diep in die moeilikheid beland. Die karakters is uitgelewer aan die kerkleiers, regstelsel en gemeenskap wat hulpeloses lelik in die steek laat. Weens ’n sameloop van omstandighede beland Jan Ellis vir veertig jaar in die tronk. Wanneer hy eindelik uit die tronk kom, het hy slegs ’n paar uur oor om te leef en vier briewe wat hy moet aflewer. Lizz Meiring verwerk hierdie novelle vir die verhoog en dit debuteer in 2013 by die Suidoosterfees in Kaapstad.
Die verste uur is ’n fantasie-roman gebaseer op ’n tema van die Franse Barok komponis Jean-Philippe Rameau. Dr. Arnold du Plessis, wetenskaplike en Rameau-kenner, verdwyn spoorloos en sy vrou stel die fisikastudent Jamie van der Merwe aan om hom te probeer vind. Du Plessis het ontdek hoe om deur tyd te reis deur gebruik te maak van Rameau se harmonieë. Jamie doen hom dit na en beland in sy oupagrootjie se lyf tydens die Anglo-Boereoorlog, waar hy versuim om generaal Cronjé se hensop-bevel uit te voer, met die resultaat dat die Boere die oorlog wen. Die Pretoria van 2011 word dan ’n heel ander plek, ’n Utopia vir wit Afrikaners.
Kapabel is sy derde roman, waarin hy die vraag vra of dit moontlik is om van jouself, jou lewe en jou verlede te ontsnap, waar die gebeure geïnspireer is deur die lewe van die verdwene bendeleier Ralph Haynes. Danie Fourie verander sy identiteit na Desmond Faure, wat as swendelaar en bedrieër groot bedrae geld uit onskuldige slagoffers wring. Die titel verwys na die moeder se geloof dat haar seun kapabel is en sy bestaande omstandighede kan verduidelik word daardeur dat hy steeds ’n produk-in-wording is, op pad na sy volle wasdom.
In Laaste dans, Drienie lei ’n anonieme oproep luitenant Muller Joubert, ’n woordvoerder by die SAPD se Brooklyn-kantoor, en ’n kollega na ’n ouetehuis en ’n 91-jarige vrou wat van moord aangekla word. Joubert besef daar is meer aan die aanklag en só begin sy soeke na die tragiese verhaal agter Drienie se laaste dans, wat hom terugneem na die tyd voor en ná die Tweede Wêreldoorlog. In die proses raak hy halsoorkop verlief op sy kollega, kaptein Sonja Basson. Geskiedenis, en veral dié van die Ossewabrandwag en sy Stormjaers, beslaan ’n groot deel van die boek maar in sy wese is dit ’n liefdesverhaal van twee broers (Jurgen en Dawid Bremer) en een vrou (Drienie Engelbrecht) en die oorlog wat  gesorg het dat niks ooit weer dieselfde sou wees nie.
Ander skryfwerk
Jêmbekseep is ’n boek met opmerkings en aanhalings van hom oor allerhande sake, insluitende politiek, godsdiens en seks.
Mense van my asem is sy outobiografie.
Na die samesmelting van die Hoërskool Vereeniging en die Hoër Tegniese Skool Vereeniging in 2012 om die Vereeniging Gimnasium te word, skryf hy die skoollied vir die nuwe skool.
Hofmeyr skryf ook die ongepubliseerde draaiboek vir ’n rolprent getiteld Snapshots from God, wat aan die Skedelkus in Namibië afspeel.
Eerbewyse
Met die bekendstelling van die jaarlikse Ghoema-pryse vir Afrikaanse musiek in 2012 word hy met ’n spesiale Diamantprys vereer vir sy loopbaan en goeie CD-verkope, aangesien hy op hierdie stadium reeds meer as 2 miljoen eenhede verkoop het. By dieselfde geleentheid verower hy Ghoema-pryse vir die beste manskunstenaar en vir beste kontemporêre album vir Haloda.
Nieu-Nederland
Nieu-Nederland (Engels: New Netherland; Frans: Nouvelle-Néerlande; Latyns: Nova Belgica of Novum Belgium, letterlik: "Nieu-België"; Nederlands: Nieuw-Nederland) was tussen 1614 en 1667/1673–1674 'n kolonie van die Nederlandse Wes-Indiese Kompanjie (WIK) aan die ooskus van die hedendaagse Verenigde State van Amerika. Die kolonie se hoofstad was Nieu-Amsterdam wat in 1625 gestig is en nou bekend staan as New York Stad. Die opgeëiste gebied van Nieu-Nederland het vanaf die Delmarva-skiereiland in die noorde tot Kaap Cod in die suide gestrek en is in die hedendaagse Amerikaanse deelstate van New York, New Jersey, Delaware, Connecticut, Massachusetts, Vermont en New Hampshire asook klein buiteposte in Pennsilvanië en Rhode Island.
Nieu-Nederland is gestig en bestuur deur die Nederlandse Wes-Indiese Kompanjie vir die Noord-Amerikaanse pelshandel. Die hoofgebiede van nedersettings was Nieu-Amsterdam en langs rivere soos die Hudsonrivier, Delawarerivier en Connecticutrivier. Tydens die kolonie se eerste dekades was die vestiging van Nederlanders eerder stadig, veral weens die Nederlandse Wes-Indiese Kompanjie se wanbestuur en konflikte met Indiane. Die nedersetting van Nieu-Swede het die suidelike flank oorskry, terwyl die noordelike grens teruggetrek is om 'n uitgestrekte Nieu-Engeland te huisves. Gedurende die 1650's het die kolonie 'n dramatiese groei beleef en het 'n belangrike hawe vir handel in die Noord-Atlantiese Oseaan geword.
Die oorgawe van Fort Amsterdam aan Engeland van 1664 is in 1667 geformaliseer, wat bygedra het tot die Tweede Anglo-Nederlandse Oorlog (1665–1667). In 1673 het die Nederlanders die gebied weer oorgeneem, maar dit in die Tweede Verdrag van Westminster die volgende jaar afgestaan om die Derde Anglo-Nederlandse Oorlog (1672–1674) te beëindig. Die kolonie se hoofstad Nieu-Amsterdam is herdoop na New York en spore van die Nederlandse koloniale tyd is nog steeds sigbaar.
Die inwoners van Nieu-Nederland was Indiane, Europeërs en Afrikane, die laaste is hoofsaaklik ingevoer as slawe-arbeiders. Afstammelinge van die oorspronklike koloniste het 'n prominente rol in die koloniale geskiedenis van die Amerikas gespeel. Die belangrikste handelsware was pels en tabak.
Lucius Annaeus Seneca
Lucius Annaeus Seneca (Córdoba, Spanje|Córdoba (Spanje), ± 4 v.C. - Rome, 65 n.Chr.) was 'n Romeinse skrywer en stoïsynse filosoof, wie 'n belangrike posisie in Rome ten tye van die heerskappy van keiser Nero beklee het. Hierdie Seneca staan ook bekend as Seneca minor (Seneca die jongere), om hom te onderskei van sy vader, Seneca Maior (Seneca die oudere), die redenaar.
Parallel hieraan het hy ook 'n loopbaan as skrywer. Belangrike temas is die individuele outonomie en innerlike vryheid. Die werke, waarin die stoïsynse filosofie toegepas word op die praktyk van die lewe, kulmineer in die Briewe aan Lucilius wat hy aan die einde van sy lewe skryf.
Houseley Stevenson
Houseley Stevenson (30 Julie 1879 – 6 Augustus 1953) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dark Passage (1947), Kidnapped (1948), All That I Have (1951), en The Wild North (1952).
Libau
Libau kan na een van die volgende verwys: sowel as:
NG gemeente Durban-Wes
duimnael|regs|170px|Ds. Coligny Nel, van 1942 tot 1947 Durban-Wes se eerste leraar. duimnael|regs|170px|Ds. F.J. van der Merwe, van Maart 1948 'n jaar en 11 maande lank die gemeenteleraar. duimnael|regs|170px|Ds. P.A. Prosch was van 1950 tot 1959 Durban-Wes se derde leraar. Ten tyde van sy vertrek het die gemeente 767 belydende lidmate gehad en 'n sieletal van 1 340, vergeleke met 460 en 859 in 1948.
Die NG gemeente Durban-Wes is ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die provinsie en Sinode van KwaZulu-Natal.
Soos talle ander gemeente in Durban, was Durban-Wes geleidelik aan die wegkrimp met net 187 belydende lidmate in byvoorbeeld 2010, maar op 13 November 2011 is sowel Hillary (gestig 1956; 358 belydende lidmate in 2010) as Malvern (gestig 1970; 630 belydende lidmate in 2010) by Durban-Wes ingelyf sodat laasgenoemde teen 2015 1 069 belydende lidmate gehad het, net 106 minder as die drie gemeentes se totaal in 2010. In dieselfde tydperk het die Ringe van Durban en Durban-Suid se belydende lidmate afgeneem van 7 933 tot 6 598, ’n afname van 16,8%, vergeleke met die samegestelde Durban-Wes se afname van net 9%.
Stigting
In die Ringsverslag van Pietermaritzburg van April 1940 staan die volgende betekenisvolle paragraaf opgeteken: "Dit is toe onder die aandag van die Ring gekom dat Durban se gemeente te groot is, en almal het gevoel dat die werk in die groot stad beter behartig sou kon word as die gemeente in twee, en heel moontlik nog in drie, verdeel kon word. Dit is toe aan die Ringskommissie opgedra om dadelik sy aandag aan die saak te gee en te sien in hoever so iets prakties en moontlik is en om dan tot die verdeling van die gemeente oor te gaan."
Uit die notule van die kerkraad van Durban, 13 Desember 1940 blyk dat "die beginsel om af te stig deur die vergadering goedgekeur is". Waarborglyste is uitgestuur en op die gekombineerde kerkraadsvergadering van 13 Desember 1941 stel mnr. J. de Wit voor dat Sea View-Pinetown as 'n aparte gemeente afgestig word. Hierdie voorstel is deur mnr. O.J. Bester gesekondeer en deur die kerkraad aanvaar.
Eerste leraars
Ds. C. Nel het as eerste leraar van Durban-Wes die gemeente vyf jaar bedien en gedurende hierdie tyd het om meer die bou en inwyding van die kerksaal sowel as die afstigting van Pinetown op 20 September 1948 plaasgevind.
Op Vrydag 5 Maart 1948 is ds. en mev. F.J. van der Merwe verwelkom in die plek van ds. Nel wat 'n beroep na Melville aangeneem het, en op Saterdag 6 Maart is hy bevestig. Op Sondag 7 Maart lewer hy sy intreepreek en bedien die gemeente 'n jaar en elf maande.
Hierna is prop. P.A. Prosch op Maandag 13 Februarie 1950 beroep en op Saterdag 8 April bevestig. IN 1952 was die lidmaattal 678, die sieletal 1 030, die diensdoende kerkraadslede 32 en die gemeente in 16 wyke verdeel.
Latere geskiedenis
Op die webtuiste van die NG Kerk in KwaZulu-Natal skryf Hannes Zwarts van Durban-Wes enkele jare gelede (waarskynlik 2008): "Weens verslegtende ekonomiese tendense en verminderde lidmaattal, het die gemeente se profiel drasties verander. In Oktober 1999 moes ons afskeid neem van ons voltydse leraar. Onder sy leiding het hy die gemeente gelei om selfstandig te bly fonksioneer en daar het ons geleer om nie ‘n “dominee-kerk” te wees nie. Omstandighede het ook daartoe bygedra dat ons ons kerkgebou moes prysgee. Einde November 2000 het ons die deure van ons geliefde kerkgebou finaal gesluit. Met groot hartseer het ons afskeid geneem. Die volgende erediens wat gehou was, het plaasgevind in die Seaview skoolsaal, wat nou vir die afgelope agt jaar ons plek van aanbidding is.
"Deurdat die samesyn van gelowiges so ’n heerlike ervaring is, hou ons nou al vir die afgelope elf jaar maandeliks ’n vlooimark wat alom bekend geraak het. Ons is dankbaar daarvoor dat ons werk aan andere kan verskaf om so ook brood op hulle tafel te verseker. Na vele in-diepte navorsing en gebed het ons besluit om voorlopig nie die gemeente by ’n buurgemeente in te skakel nie, maar voort te gaan as ’n kombinasie-gemeente met Malvern. Malvern se twee leraars lei om die beurt op ’n Sondagoggend die erediens. Een leraar is verantwoordelik vir huisbesoek en woon kerkraadsvergaderings by. Ons finalejaar katkisante woon ook die klasse te Malvern by.  Ons vergoed Malvern maandeliks finansieel soos ooreengekom deur beide die kerkrade vir die dienste van leraars.
"Ons benader die toekoms met nugtere denke. Aangesien tendense meebring dat gemeentes kleiner word, neem ons deel aan gesprekvoering met die aangrensende gemeentes op ’n moontlike makrostruktuur. Ons toekoms is egter nie in ons eie hande nie, maar ons sal steeds die ligbaken in die area bly om hier te woeker en te werk tot eer van die Here en tot uitbreiding van die Koninkryk."
Hier die situasie het voortgeduur tot Durban-Wes, Hillary en Malvern op 13 November 2011 onder die naam Durban-Wes saamgesmelt het.
NG gemeentes in Durban
In 1960 het die Ring van Durban bestaan uit 13 gemeentes met 8 322 belydende lidmate, maar die gemeente Weza-Port Shepstone het later 'n afsonderlike ring geword sodat die 12 oorblywende gemeentes 7 698 belydende lidmate gehad het. In 1985 was daar twee Durbanse ringe, te wete Durban en Durban-Suid. In die gesamentlike getal van 20 gemeentes was daar toe 12 464 belydende lidmate. In 2000 het daar 19 gemeentes oorgebly met 10 241 belydende lidmate, maar die getal gemeentes het teen 2015 afgeneem tot 14 en die belydende lidmate tot 6 600.
.tg
.tg is die Internettopvlakdomein vir Togo.
Eksterne skakels
Toppdomän
Richard Cramer
Richard Cramer (3 Julie 1889 – 9 Augustus 1960) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Captain of the Guard (1930), Hell-Bent for Frisco (1931), The Fighting Coward (1935), en Clipped Wings (1937).
Asiatiese wildekat
Die Asiatiese wildekat (Felis silvestris ornata) is ’n subspesie van die wildekat wat van die oostelike Kaspiese See-gebied tot in Wes-Indië voorkom, asook noord tot by Kazachstan en wes tot by China en Suid-Mongolië. Dit is die mees algemene wildekat en word sedert 2002 op die IUBN-rooilys as veilig aangedui. Hulle word dikwels bedags opgemerk.
Dit is ook bekend as die Asiatiese steppewildekat en Indiese woestynkat.
Beskrywing
Die wildekat van Sentraal-Asië verskil van die Europese wildekat deurdat dit ’n meer grys-geel of rooierige agtergrondkleur het, met duidelike klein swart en rooibruin kolle wat op plekke strepe vorm.
Verspreiding
Die Kaukasus is die oorgangsone tussen die Europese wildekat in die noorde en weste en die Asiatiese wildekat in die suide en ooste. Albei die katte kom in dié gebied voor. In Afganistan is die Asiatiese wildekat reeds voor 1973 aangeteken in die Sentraal-Hazarajat—berge en die steppe, van Shibar-pas naby Herat en in die Bamyan-provinsie. In Indië word hulle hoofsaaklik in beboste woestyngebiede aangetref.
Minoru Kobata
Minoru Kobata (小畑 穣) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Wim Hartman
Wim Hartman (*3 Desember 1909, Pretoria - † 29 Januarie 1966, Kaapstad) was 'n Afrikaanse skrywer van ontspanningslektuur. Hy publiseer verskeie werke onder sy eie naam sowel as onder die skuilname Tant Salie, Forona Bosman, Louwrens de Kock en Selma le Roux.
Lewe en werk
Willem Wim Hartman is op 3 Desember 1909 in Pretoria gebore. Hy word groot en gaan skool in sy geboortestad, waarna hy sy joernalistieke loopbaan hier begin.Hy werk onder andere by Die Vaderland, waar hy Gustav Preller en Eugène Marais as medewerkers het. Wanneer die koerant in 1936 na Johannesburg verplaas, leer hy die Goudstad en sy mense goed ken. Hy was getroud met Helen.
In Mei 1965 het hy ’n hartaanval, waarna hy op Saterdag 29 Januarie 1966 in sy woonstel in Seepunt in Kaapstad aan ’n hartaanval oorlede is.
Onder sy eie naam
Hy skryf ontspanningslektuur onder sy eie naam en die skuilname Forona Bosman, Louwrens de Kock en Selma le Roux. Meeste van sy werk verskyn egter onder sy eie naam.
Romans
Waar die tremspore doodloop (1951) se titel dui die plek aan waar die rampokker wêreld van Johannesburg begin. Die verteller van hierdie speurverhaal is ’n “vertroulike agent”, met ’n kantoor, ’n tikster en ’n “assistent”, wat hierdie wêreld ondersoek, maar daar is twyfel of hulle self so eerlik is as wat hulle voorgee.
Verf
Verf is enige vloeistof, vloeibare of mastieksamestelling wat, nadat dit in 'n dun laag aangewend is op 'n substraat, dit 'n soliede filmlaag vorm. Dit word algemeen gebruik om voorwerpe te beskerm, kleur, of tekstuur aan dit te gee. Verf word in baie kleure — en in baie verskillende tipes, soos waterverf, sintetiese, ens. gemaak en verkoop. Verf word gewoonlik gestoor, verkoop en aangewend as 'n vloeistof, maar die meeste tipes word droog tot 'n soliede lagie.
Verf bevat kleurstofdeeltjies (pigmente) wat in 'n vloeibare medium op verskillende oppervlakke aangebring kan word. Die verf vorm 'n stewige film wat die oppervlak teen verwering beskerm Verf word op verskillende maniere aangebring, naamlik deur dit met ŉ kwas aan te verf, dit aan te spuit of dit elektrostaties te laat neerslaan, of deur 'n voorwerp daarin te dompel.
Wim Hartman
Romans
In Moord in die laat uitgawe (1953) is Nico Bosman, nuusredakteur van die Johannesburgse oggendblad, Die Môrester, glad nie gewild nie. Sy kollegas hou nie van hom nie omdat hy heerssugtig is en die publiek hou nie van hom nie omdat hy dikwels sensasie-artikels sonder aansiens des persoons skryf. Hy het boonop ’n onwettige verhouding met die verpleegster Bettie Reyneke. Een aand tydens die druk van die laat uitgawe verdwyn Nico Bosman spoorloos en sy lyk word in die hyserhuisie bo-op die dak van Die Môrester-gebou ontdek. Daar is ’n groot aantal verdagtes. Een van sy kollegas, Sakkie Coetzee, het hom al die openbaar met die dood gedreig; Willie Boshoff is na sy dood tot nuusredakteur bevorder en Fanie Smuts, ook ’n verslaggewer, kon hom weer maklik dak toe gelok het. Byna enige lid van die personeel, van Frans Botha, die redakteur, tot by Edward Farrel, die opsigter, kon die moord gepleeg het.
Verf
Verf word op materiale aangebring ter beskerming, verfraaiing of verbetering daarvan. Dit bevat die gekleurde bestanddele in die vorm van korreltjies van anorganiese stowwe (minerale pigmente). 'n Essensiële bestanddeel van verf is die bindmiddel of filmvormer, wat dikwels uit 'n kunsstof bestaan. Die film word droog deur fisiese droging (waarby byvoorbeeld 'n oplosmiddel verdamp) of deur chemiese droging (waarby die film onder die invloed van 'n chemiese reaksie set). Verf bevat gewoonlik ook ŉ verdunner. Dit dien om die verf vloeibaar te maak vir aanwending en dikwels ook as oplosmiddel.
Wim Hartman
Romans
Hou terug die daeraad (1965) speel af tydens die Anglo-Boereoorlog. Pretoria is deur die Britse troepemagte beset en hier woon Jacoba van Wyk met haar dogter, Wilhelmina, twee skoondogters, Cornelia en Marie en Marie se kinders. Jacoba se man en hul vier seuns is in die veld en party nagte trotseer hulle die Town Guard en die koeëls van die soldate om hul dierbares te bereik. Verraad is soos skaduwees oral teenwoordig. Cornelia onthul ’n verraaier, maar word self op heterdaad met militêre geheime betrap en met die doodstraf gedreig. Wilhelmina raak verlief op ’n Skotse mediese offisier wat een nag voor die huis verwond word in verdagte omstandighede.
Die huis-toe-gaan was daar (1965) is ’n vervolg op Hou terug die daeraad. Die vier Van Wyk-seuns keer ongedeerd terug, maar Jacoba se man sterf as gevolg van sy ontberings op kommando. Terwyl die ander lede van die gesin in ’n gees van versoening met die eertydse vyand saamlewe, voel Jacoba en haar seun Servaas slegs haat jeens die veroweraars. Hierdie twee romans word later in een band herdruk onder die titel Bande van bloed (1979).
Verf
Geskiedenis
In 2001 en 2004, het Suid-Afrikaanse argeoloë berig dat 'n 100 000 jaar-oue mensgemaakte oker-gebaseerde mengsel wat gebruik kon word soos verf, in die Blombosgrot gevind is. Verdere uitgrawings in dieselfde grot het gelei tot die 2011-verslag van volledige gereedskap vir die maal van pigmente en die maak van 'n primitiewe verfagtige stof. Grotskilderye geteken met rooi of geel oker, hematiet, mangaanoksied, en houtskool kon gemaak gewees het deur vroeë Homo sapiens so lank as 40 000 jaar gelede.
Wim Hartman
Romans
In Die Boerebedrieër (1966) tree Miemie Joubert beskermend en opofferend op teenoor die “kolonel”. Hy is ’n man met klaarblyklike swak karaktertrekke, maar sy word die prooi van sy sjarme. Ook ingesluit in hierdie boek is die novelle Saam op skool, die verhaal van ’n bekoorlike maar gevaarlike koket.
Jonny Lee Miller
Jonny Lee Miller (gebore 15 November 1972) is 'n Engelse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Trainspotting (1996), Dracula 2000 (2000), en Mindhunters (2004), en in die televisiereeks Elementary (2012).
Wim Hartman
Romans
Die geel koevert (1966) was eers vervolgverhaal in die Byvoegsel tot Die Burger. Toe die jong tandarts Charl Niemeyer en sy vroutjie, Saar, na die klein dorpie getrek het, kon hulle nouliks verwag dat die dorpie meer opgewondenheid as die grote Johannesburg sou oplewer. Nadat hul gawe maar baasspelerige buurvrou vergiftig is, begin hulle egter speurder speel. Spoedig word nog ’n moord gepleeg.
Verf
Draer
Die draer word saamgestel uit die binder; of, as dit nodig is om dit te verdun, die binder met 'n oplosmiddel of water. In hierdie geval sal byna al die oplosmiddel verdamp het sodra die verf droog is, en is slegs die binder oor, wat dan die oppervlak bedek.
Wim Hartman
Jeugverhale
Hy skryf ook ’n aantal jeugverhale. In Geheim van die Haaikus (1964) kan die Toerien- en die Moodie-kinders nie eens in die see swem nie, omdat daar haaie in die water is. Kort voor lank ontdek die vier kinders egter die aanloklike en boonop veilige swemplek van die Fransman, Pierre d’Albert. ’n Swerm kwaai ganse word egter daar op hulle losgelaat deur ’n eienaardige swart dwergmannetjie wat net in Frans op hulle skel. In die dae wat volg, vind Willem Toerien en Ronnie Moodie uit dat die Fransman glad nie die doodonskuldige amateur-oseanograaf is wat hy voorgee om te wees nie. Die eienaar van die strand se motorhawe, Jack Morgan, blyk ook meer te weet as wat hy te kenne wil gee.
Verf
Binder
Die binder is die filmvormingkomponent van die verf. Dit is die enigste komponent wat altyd teenwoordig is by al die verskillende tipes van formulerings. Baie binders is te dik om direk aangewend te word en moet verdun word. Die tipe verdunner, indien teenwoordig, wissel saam met die binder.
Wim Hartman
Jeugverhale
In Die woestynrowers (1965) vra Ronnie Moodie se oom, dr. Lance Saunders, of Ronnie en sy maat Willem Toerien wil saamkom na Spaans-Sahara, waar hy na olie gaan soek vir ’n Suid-Afrikaanse mynmaatskappy. Hulle vlieg saam met dr. Saunders en Mof Human na Villa Cisneros, die hoofstad van die Spaanse-gebied in die Sahara. Hier maak hulle kennis met die olie-miljoenêr uit Texas, Rock F. Moodie. Rock Moodie soek al lank na olie in Spaans-Sahara en nog ’n Texan, Joe Spanner, boor vir hom. Willem, Ronnie en Mof gaan met Rock Moodie en Joe Spanner na die olieboor kyk, waar ’n reus van ’n Neger, Bo-Bo, die voorman is. Rock Moodie vertel Bo-Bo, in ’n grap, dat Willem en Ronnie sy seuns is. Dan begin Willem en Ronnie se avonture. Hulle leer kameel ry, soos die Berbers eet en sit en slaap, trek deur die eindelose woestyn en maak vele avonture mee.
Tant Salie
Onder die skuilnaam Tant Salie skryf Hartman in die vyftigerjare ’n reeks artikels vir Die Huisgenoot oor die kleurvolle karakters wat in die Tramway Hotel in Fordsburg bly. Hierdie artikels word met die koms van televisie deur P.G. du Plessis verwerk tot die televisiereeks TJ7.
Verf
Binder
Die binder verleen eienskappe soos glans, buigsaamheid en duursaamheid.
Wim Hartman
Forona Bosman
Onder die skuilnaam Forona Bosman skryf hy onder meer Die onvervulbare droom (1959). Die skielike dood van Ryk de Wet verander die rykmanslewe van die De Wets van Silwerbome met een slag. Hulle ervaar een terugslag na die ander en die skielike armoede druk baie swaar op hulle skouers. Die jong Lente de Wet besluit egter om terug te veg teen ’n onsimpatieke sakewêreld vir die behoud van hulle erfdeel.
Verf
Verdunner of oplosmiddel
Die belangrikste doel van die oplosmiddel is om die polimeer op te los en die viskositeit van die verf aan te pas. Dit is wisselvallig en word nie deel van die verffilm nie. Dit beheer ook vloei- en aanwendingseienskappe, en in sommige gevalle kan dit die stabiliteit van die verf beïnvloed terwyl dit in die vloeibare toestand is.
Die belangrikste funksie is as draer vir die nie-vlugtige komponente. Om swaarder olies (bv. lynsaad) makliker te kan uitsprei in olie-gebaseerde binnenshuise verf, is 'n dunner olie nodig. Hierdie vlugtige stowwe se eienskappe dra tydelik by tot die verspreiding van die verf en wanneer die oplosmiddel soos tolueen verdamp het, plak die res van die verf vas aan die oppervlak.
Wim Hartman
Forona Bosman
Aan woelige waters (1966) is ’n gesinsverhaal wat ’n avontuurlike reeks gebeure op ’n Bolandse dorp weergee, terwyl Die transportryers (1966) die lotgevalle uitbeeld van ’n Afrikaanse gesin wat daarin slaag om in die stedelike lewe en omgewing van Johannesburg hulleself te bly.
Verf
Verdunner of oplosmiddel
Water is die belangrikste oplosmiddel vir waterbasisverf, selfs in dié wat van die mede-oplosmiddeltipe is.
Wim Hartman
Selma le Roux
Onder die skuilnaam Selma le Roux skryf hy die roman Hande van goud.
Publikasies
Wim Hartman het onder verkuie skuilname sowel as onder sy eie naam gepubliseer:
Verf
Pigment en vuller
Die pigmente in verf is baie fyn en vorm saam met die bindmiddel en die oplosmiddel ŉ emulsie of oplossing. Die uiteindelike film bestaan uit die pigmente wat as harde korreltjies langs mekaar gerangskik is.
Die kleur wat deur middel van pigmente verkry word, word bepaal deur die golflengte van die lig wat dit weerkaats, asook deur die brekingsindeks daarvan. Die brekingsindeks van die pigmente moet van die van die bindmiddel verskil sodat breking en weerkaatsing by elke vlak in die pigment-bindmiddelverbinding plaasvind en die kleur eenvormig vertoon. Pigmente het onder meer die volgende eienskappe:
- Kleurvermoë: die hoeveelheid pigment wat nodig is om 'n bepaalde kleur te verkry.
- Ligbestendigheid: die vermoë om sonlig te weerstaan en kleurvas te bly.
- Dekvermoë, dit wil sê die hoeveelheid pigment wat nodig is om ŉ oppervlak te bedek sodat dit nie meer deurskyn nie.
Die bindmiddel in verf bestaan uit boustene of makromolekules wat as monomere bekend staan. Dit word in 'n middel opgelos en die molekuulmassa bepaal die hoeveelheid oplosmiddel wat gebruik moet word. Oor die algemeen bevat verf sowat 80 % oplosmiddel.