cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sammy Cohen
Sammy Cohen (8 Desember 1902 – 30 Mei 1981) was 'n Amerikaanse akteur van Joodse afkoms. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Plastered in Paris (1928), Battle of Broadway (1938), The Fighting 69th (1940), en Duke of the Navy (1942).
Michael Cole (akteur)
Michael Cole (gebore 3 Julie 1945) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Mr. Brooks (2007) en in die televisiereekse Mod Squad (1968) en Police Story (1973).
Paul Gutrecht
Paul Gutrecht (gebore 5 September 1967) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Saw (2004).
Haliclona vanderlandi
Haliclona vanderlandi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2001 deur de Weerdt & Van Soest.
Haliclona magnifica
Haliclona magnifica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1991 deur de Weerdt, Rützler & Smith.
Lupe Vélez
Lupe Vélez (18 Julie 1908 – 13 Desember 1944) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Lady of the Pavements (1929), Kongo (1932), The Girl from Mexico (1939), en Mexican Spitfire (1940).
Claire Keim
Claire Keim (gebore 8 Julie 1975) is 'n Franse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Girl (2000) en in die televisiereeks Highlander (1992).
Lachenalia juncifolia
Lachenalia juncifolia is 'n meerjarige blomdraende plant en geofiet en is deel van die fynbos en die Sukkulente Karoo. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap. Dit kom voor vanaf Calvinia tot by die Roggeveldberge-eskarp en die Sederberg, hiervandaan suidwaarts tot by Caledon en die suidkaapse kus en ooswaarts tot by Herbertsdale.
Richardsbaai-lughawe
Die lughawe word bestuur deur Indiza Airport Management, en is tans onder leiding van bestuurder Heila Trollip. Die lughawe is ook die tuiste van die enigste lugvaartonderhoudsmaatskappy in die Noord-Natal, Alton Aero Engineering. South African Express vlieg tans die enigste geskeduleerde vlugte van en na Richardsbaai, met 'n vloot Bombardier Q Series-vliegtuie.
Lampranthus explanatus
Lampranthus explanatus is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Redelinghuys tot by die Kaapse Skiereiland en die Agulhasvlakte voor waar dit deel van die fynbos is. Dit plant het 'n voorkomsgebied van 19 472 km². Die plant het 50% van sy habitat afgestaan aan kus en stedelike ontwikkeling, gewasverbouing en indringerplante. In die Sandveld is groot gedeeltes van die habitat omgeskakel na rooibostee en aartappellande.
Richardsbaai-lughawe
Teen laat 2011, na baie spekulasie, is bevestig dat die lughawe 'n groot opgradering sou ondergaan wat die lughawe se status tot internasionaal sou verhoog het. Die uitbreidingsprojek is egter uitgestel hangende 'n antwoord van die plaaslike dorp Mandlanzini, oor die kwessie van informele inwoners wat hulle in die pad van die beoogde aanloopbaanuitbreiding gevestig het. Die opgradering kom op 'n kritieke tyd, met South African Express se uitfasering van die Bombardier Q300-vliegtuie. Die vloot sal vervang word met die nuwe Q400-reeks vliegtuie, wat nie huidig in staat is om uit Richardsbaai-lughawe te bedryf nie, as gevolg van die beperkinge van die aanloopbaan en portaalinfrastruktuur. Daar word verwag dat South African Express voorlopig sal voortgaan om 'n handjievol Q300 vliegtuie te bedryf tot die uitbreiding by Richardsbaai-lughawe voltooi is.
Grant Gustin
Grant Gustin (gebore 14 Januarie 1990) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Arrow (2012), The Flash (2014), en Supergirl (2015).
Maerua rosmarinoides
Die naaldblaarwitbos (Maerua rosmarinoides) is 'n boom wat inheems in Eswatini, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mosambiek, Mpumalanga en die Oos-Kaap is.
Die boom se FSA-nommer is 135.
Julia Blake
Julia Blake (gebore 13 Maart 1937) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Innocence (2000), Aquamarine (2006), en X-Men Origins: Wolverine (2009), en in die televisiereeks Bed of Roses (2008).
David Lynch
David Keith Lynch (gebore op 20 Januarie 1946) is ’n Amerikaanse regisseur, draaiboekskrywer, vervaardiger, skilder, musikant en romanskrywer. Hy is bekend vir sy surrealistiese rolprente en unieke styl. Die surrealistiese en, in baie gevalle, gewelddadige elemente in sy werk ontstel dikwels gehore en laat hulle aanstoot neem.
Vroeë lewe en loopbaan
Lynch het in sy kinderjare saam met sy gesin deur Amerika gereis en daarna skilderwerk in Philadelphia studeer. Hier het hy die oorgang na die vervaardiging van kortprente gemaak. Hy het na Los Angeles verhuis waar hy sy eerste vollengteprent, die surrealistiese riller Eraserhead (1977), gemaak het. Nadat die prent ’n kultusfliek geword het, is Lynch in diens geneem om ’n biografiese prent oor ’n misvormde man, Joseph Merrick, te maak met die titel The Elephant Man (1980), waarmee hy hoofstroomsukses behaal het.
Hierna het Lynch sy eie televisiereeks, die gewilde moordraaisel Twin Peaks (1990–1991; 2017), saam met Mark Frost gemaak, asook die rolprentopvolg, Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992). Hierop het gevolg Wild at Heart (1990) en The Straight Story (1999). Hy het toe teruggekeer na sy surrealistiese werk met flieks soos die sielkundige riller Lost Highway (1997), die neo-noir-raaiselfliek Mulholland Drive (2001) en die raaiselfliek Inland Empire (2006). Intussen het Lynch die internet as ’n medium ontdek en verskeie webgebaseerde stukke gemaak, soos die animasieproduksie DumbLand (2002) en die surrealistiese sitkom Rabbits (2002).
Ander ondernemings sluit in sy werk as sanger-liedjieskrywer (hy het twee soloalbums uitgereik – Crazy Clown Time, 2011, en The Big Dream, 2013), die David Lynch-stigting om bosintuiglike meditasie in skole te leer, skilder en fotografie. Hy het ook twee romans geskryf – Images (1994) en Catching the Big Fish (2006) – en verskeie musiekvideo's en advertensies geregisseer.
Lynch het drie Oscar-benoemings vir beste regisseur gekry en een vir beste draaiboek. Hy het twee keer Frankryk se César-prys gewen vir beste buitelandse rolprent, sowel as die Palme d'Or op die Cannes-rolprentfees en ’n Goue Leeu vir sy lewenslange bydrae tot die rolprentbedryf op die Venesiese Rolprentfees. Die Franse regering het in 2002 aan hom die Erelegioen, die land se hoogste burgerlike toekenning, toegeken as ’n Chevalier en in 2007 as ’n Officier. In 2007 het The Guardian Lynch ook beskryf as "die belangrikste regisseur van hierdie era".
Lachenalia karooica
Lachenalia karooica is 'n meerjarige blomdraende plant en geofiet en is deel van die fynbos, Nama-Karoo en die Sukkulente Karoo. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap, Noord-Kaap, Wes-Kaap en die Vrystaat. Dit kom voor vanaf Worcester deur die Karoo tot in die westelike Vrystaat.
G. Pat Collins
G. Pat Collins (16 Desember 1895 – 5 Augustus 1959) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Racket (1928), All Quiet on the Western Front (1930), The Silk Express (1933), en King of the Lumberjacks (1940).
Steve Guttenberg
Steve Guttenberg (gebore 24 Augustus 1958) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Police Academy (1984), Cocoon (1985), Short Circuit (1986), en 3 Men and a Baby (1987).
Lachenalia judithiae
Lachenalia judithiae is 'n meerjarige blomdraende plant en geofiet en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Greyton tot by George en in die binneland van Montagu tot by die Kougaberge suid van Willowmore, voor. Die spesie het van sy habitat afgestaan aan gewasverbouing op die lae lande van die Overberg en by Mosselbaai het van die habitat verlore gegaan aan het stedelike ontwikkeling.
Ernst Rückert
Ernst Rückert (20 Desember 1886 – 1950) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Sein Rekordflug (1914), The Flight of Arno Jessen (1918), Kaliber fünf Komma zwei (1920), en Luther (1928).
Alkibiades
Gedurende die 5de eeu v.C. het Athene 'n ongekende bloeitydperk beleef. Dit kan veral toegeskryf word aan die wyse regering van Perikles, wat langer as dertig jaar die leisels in die hande gehou en die Atheense Ryk en kultuur op elke gebied uitgebou het. Maar oral het jaloerse bure, soos die Spartane en die Korinthiërs, op hul kans gewag, en toe Perikles in 429 v.C. tydens 'n pesepidemie sterf, was Athene soos 'n skip sonder roer. Sy opvolgers was swak. Hulle het Athene in onnodige oorloë gedompel, en die mense het 'n nuwe leier gesoek wat hul verbeelding kon aangryp. Teen hierdie agtergrond het Alkibiades na vore getree. Die eindelose oorloë en die dood van Perikles het Athene uitgeput, en in 420 v.C. kies die Atheners die jong Alkibiades as een van die tien bevelhebbers oor hul leër. Hierdie keuse sou rampspoedige gevolge hê, maar wie kan die Atheners daarvoor blameer dat hulle nie bestand was teen die persoonlikheid van hierdie aantreklike, dapper en intelligente jong man nie? Hoewel hy voortvarend en astrant was, het die hele Athene sy welsprekendheid, sy vinnige brein en sy geestigheid bewonder.
Alkibiades is omstreeks 450 v.C. in Athene gebore. Sy moeder was 'n niggie van Perikles, en na die dood van Alkibiades se vader het die seun in Perikles se huis grootgeword. Perikles het baie van hom gehou; maar hy en Sokrates, die beroemde denker, het tevergeefs probeer om die jong man se vele talente in die regte rigting te stuur. Toe Alkibiades in 420 v.C. tot generaal verkies word, het Athene pas met Sparta vrede gesluit. Maar Sparta se bondgenote was nie gediend met die vredesvoorwaardes nie, en Alkibiades het alles in sy vermoë gedoen om onrus te stook. Hy het die Atheners oorgehaal om 'n verbond met Argos, Sparta se ou vyand, te sluit, in die hoop dat dit hom die geleentheid sou bied om 'n groot Atheense leër in die Peloponnesos (‘n skiereiland in Suid-Griekeland), aan te voer. Nikias, sy mededinger in Athene, het hom egter daarvan beskuldig dat hy onnodige twis veroorsaak. In 418 v.c. is Alkibiades dan ook nie as generaal herkies nie, en Sparta het die Atheners en hul bondgenote beslissend by Mantenia verslaan.
Die Sisiliaanse Ekspedisie
Alkibiades het nou ander maniere gesoek om sy ambisie te bevredig. Toe Segesta, 'n Griekse stad in Sisilië, Athene om hulp vra teen Selinus, 'n bondgenoot van die magtige stad Sirakuse aan die ooskus van Sisilië, kry Alkibiades sy kans. Hy moedig die Atheners aan om 'n groot leer na Sisilië te stuur, en skets 'n gloeiende beeld van Sisilië en die moontlikheid van Atheense verowerings daar. Die versigtige Nikias was gekant teen hierdie onderneming en het die Atheners gewaarsku teen die gevare en koste van so 'n ekspedisie. Maar Alkibiades het hul verbeelding beetgepak, en hulle dring daarop aan dat Nikias en Alkibiades saam met 'n ander generaal, Lamachos, as gesamentlike bevelvoerders van die Atheense leer na Sisilië gaan. Toe die groot vloot gereed is om te vertrek (415 v.C.), is daar 'n onverwagse wending. Een oggend sien die Atheners met skok dat iemand gedurende die nag die Hermae geskend het. Dit was vierkantige klippilare met borsbeelde van die god Hermes daarop wat op straathoeke en voor die huise gestaan het. Niemand het ooit vasgestel of dit Alkibiades, vriend en vyand van Athene dit gedoen het nie, maar Alkibiades is tog verdink. (Dis vandag taamlik seker dat hy onskuldig was, maar hy was in Athene berug vanweë sy onbesonnenheid.) Alkibiades wou hê dat hy verhoor en vrygespreek word voor die vloot vertrek, maar sy vyande het daarin geslaag om dit te voorkom. Eers toe hy reeds besig was om die aanval teen Sirakuse te lei, is hy teruggeroep om verhoor te word.
Alkibiades verraai Athene
Alkibiades was een van daardie mense van wie gesê kan word dat dit gevaarlik is om hom as vyand te hê, maar nog gevaarliker om hom aan jou kant te hê. Athene het, tot sy groot onheil, hierdie man in albei rolle geken.
Lachenalia klinghardtiana
Lachenalia klinghardtiana is 'n meerjarige blomdraende plant en geofiet. Die spesie is inheems aan Namibië en die Noord-Kaap.
Haliclona vansoesti
Haliclona vansoesti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1999 deur de Weerdt,de Kluijver & Gomez.
2002 Bali-bomaanvalle
Die 2002 Bali-bomaanvalle het op 12 Oktober 2002 in die toeristedistrik Kuta, Bali, Indonesië plaasgevind. Die aanval is gedoen deur lede van Jemaah Islamiyah, 'n Islamitiese terreurgroep en 'n bondgenoot van Al-Kaïda.
Aanval
Lede van die Jemaah Islamiyah-terreurgroep het twee bomme in die volgepakte Sari Club en Paddy's Pub laat ontplof. Altesaam 202 mense is in die ontploffings dood, waarvan 88 Australiëers was. Twee Suid-Afrikaners het ook gesterf. 'n Derde bom het rondom dieselfde tyd buite die Amerikaanse konsulaat in Denpasar, Bali ontplof.
Gevolge
Kort ná die bomontploffings het die Indonesiese polisie verskeie lede van Jemaah Islamiyah gearresteer. Imam Samudra, Amrozi Nurhasyim en Huda bin Abdul Haq is skuldig bevind en in November 2008 deur 'n vuurpeloton tereggestel.
Op 19 Januarie 2022 is Arif Sunarso, ook bekend as Zulkarnaen, gevangenisstraf van 15 jaar opgelê vir sy aandeel aan die Bali-bomaanvalle. Zulkarnaen het vir 18 jaar lank inhegtenisneming ontduik en is in Desember 2020 in Lampung, Indonesië gearresteer.
Evelyn Venable
Evelyn Venable (18 Oktober 1913 – 15 November 1993) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Double Door (1934), David Harum (1934), Alice Adams (1935), en My Old Kentucky Home (1938).
Haliclona anonyma
Haliclona anonyma is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1915 deur Stephens.
Haliclona ambrosia
Haliclona ambrosia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1945 deur Dickinson.
Crateva kirkii
Die tongakierie (Crateva kirkii) is 'n boom wat tot die Capparaceae familie hoort en inheems in Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Kenia, KwaZulu-Natal, Malawi, Mosambiek, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe is.
Die plant se FSA-nommer is 131.
Jack Collins (akteur)
Jack Collins (21 September 1923 – 31 Januarie 2005) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Sting (1973) en The Towering Inferno (1974), en in die televisiereekse Adam-12 (1968) en Police Story (1973).
Haliclona bifacialis
Haliclona bifacialis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1978 deur Sarà.
Susie Blake
Susie Blake (gebore 19 April 1950) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Coronation Street (1960), Born and Bred (1978), Singles (1988), en One Foot in the Grave (1990).
Lachenalia karoopoortensis
Lachenalia karoopoortensis is 'n meerjarige blomdraende plant en geofiet en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap. Die plant het 'n voorkomsgebied van 2188 km2. Dit kom vanaf die Elandskloofberge, wes van Wolseley, ooswaarts tot by die Tankwa-Karoo en Karoopoort, oos van Ceres voor.
Bo-Karoo Opleiding
Bo-Karoo Opleiding (BKO) is 'n tegniese opleidingskollege in Orania. Bo-Karoo Opleiding gebruik 'n stelsel van "werk en leer" en Afrikaans as voertaal. Die kollege is in 2016 opgerig weens die groot vraag na bouers in Orania. Die studies rig veral op bou- en konstruksiepraktyke. Meer as 100 studente studeer tans by Bo-Karoo Opleiding.
Geskiedenis
Bo-Karoo Opleiding is opgerig deur die CVO-Skool Orania. In 2014 het die bouwerk begin. Die bou van die opleidingsentrum het R4,3 miljoen gekos, waarby vrywilligers baie van die bouwerk gedoen het. Op 2 Mei 2016 was die bouwerk so ver voltooi dat Bo-Karoo Opleiding se eerste klas met vier messelaar-leerlinge begin het. Die opleidingsentrum is later die jaar voltooi en op 28 Oktober 2016 deur Dirk Hermann en Danie Brink ingewy.
In 2017 is die kollege se eerste koshuis, Steenbok Herberg, geopen nadat dit deur die studente self gebou is. In 2019 is die tweede koshuis Huis Die Duiker, voltooi. Sedert 2021 bied Bo-Karoo Opleiding ook 'n kursus in tuisversoring aan. In 2022 is 'n opleiding in plaasbestuur begin.
Fasiliteite
Bo-Karoo Opleiding beskik oor verskillende fasiliteite. Daar is twee koshuise by die kollege, plus verskillende privaat koshuise. Die opleidingsentrum beskik oor 'n ouditorium, verskeie lesinglokale, 'n meganiese werkswinkel, 'n fisiese wetenskapklaskamer en 'n buite-werkswinkel.
Bo-Karoo Opleiding deel hierdie fasiliteite met die CVO-Skool Orania. In die aand word die gebou ook gebruik deur ander organisasies van Orania, byvoorbeeld vir inligtingsessies deur die Orania Dorpskantoor.
Studierigtings
Bo-Karoo Opleiding bied opleiding in 'n aantal studierigtings. Opleiding duur oor die algemeen drie jaar.
Die kollege beplan om die studieaanbod verder uit te brei.
Brakspruit (KwaZulu-Natal)
''Hierdie artikel handel oor die spruit in KwaZulu-Natal. Vir ander riviere met dieselfde naam, sien Brakspruit (dubbelsinnig)''
Sir Seretse Khama Internasionale Lughawe
Sir Seretse Khama Internasionale Lughawe (IATA-kode: GBE, ICAO: FBSK), geleë 15 kilometer (9 myl) noord van Gaborone, is die internasionale lughawe van die hoofstad van Botswana. Die lughawe is vernoem na Sir Seretse Khama, die eerste president van Botswana. Dit is in 1984 geopen en bied goeie kapasiteit om streeks- en internasionale lugverkeer te hanteer en het die grootste passasiersbeweging in die land.
Klimaat
Die gebied rondom Sir Seretse Khama Internasionale Lughawe is byna volledig omring deur woonhuise. Die klimaat is oor die algemeen warm. Die gemiddelde temperatuur was 23 °C. Die warmste maande is November op 30 °C, en koudste Junie, met 14 °C. Die gemiddelde reënval is 460 millimeter per jaar. Die natste maand is Desember met 109 mm reën, en die droogste in Mei met slegs 2 mm.
Lampranthus aureus
Daar is tans twaalf subpopulasies bekend, elke subpopulasie het minder as 100 plante en is gefragmenteer en groei op die oorblyfsels van natuurlike plantegroei. Die grootste gedeelte van hul habitat is afgestaan aan wingerde en koringverbouing. Indringerplante is ook 'n bedreiging, veral by Malmesbury en ontwikkeling is aan die weskus is ook 'n bedreiging.
Witspikkel-koffervis
Die witspikkel-koffervis (Ostracion meleagris) is 'n vis wat voorkom in die Indies-Pasifiese area, die kus van Oos-Afrika en suidwaarts tot by Knysna. In Engels staan die vis bekend as die Whitespotted boxfish.
Identifikasie
Die vis word tot 25 cm lank en die mannetjie en wyfie is verskillend gekleur. Die mannetjie is donker bruin met wit kolletjies op die rugkant en die laer sye is blou met oranje kolletjies. Die wyfies en onvolwassenes is swart met wit kolletjies op. Die vis se lyf word langer soos dit volwassenheid bereik.
Die vis leef in rotsplate en vlak aflandige riwwe in water wat 1 tot 30 m diep is waar hulle onder rotsoorhange bly. Hulle kom een-een of in pare voor. Die vis vreet alge, sponse en ongewerweldes.
Lachenalia krugeri
Lachenalia krugeri is 'n meerjarige blomdraende plant en geofiet en is deel van die duineveld. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom van Steinkopf tot by Kleinsee voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van 375 km2 en word as seldsaam beskou. Dit het geen bedreigings nie.
Tinta Barroca
duimnael|Tinta Barroca (druiwe en druifblaar) Tinta Barroca is 'n Portugese rooiwyn-druifsoort wat hoofsaaklik in die Douro-streek van die Iberiese Skiereiland verbou word, met aanplantings in Suid-Afrika en die Riverland-wynstreek van Australië. In Portugal word dit veral vermeng om port te maak, terwyl dit in Suid-Afrika en Australië as 'n alleenstaande kultivar bemark word of vermeng word met ander wyn in 'n variëteit van versnitte. Die druifstokke is aan die einde van die 19de eeu in die Douro-streek aangeplant, en beskik oor die voordeel dat dit koue toestande kan weerstaan indien dit in hellings geplant word wat noord front.
Lampranthus densipetalus
Lampranthus densipetalus is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap.
Hyphaene thebaica
Hyphaene thebaica is 'n boom wat deel is van die Arecaceae familie. Die plant is inheems in Benin, Burkina Faso, Djiboeti, Egipte, Eritrea, Ethiopië, Gambië, Ghana, Guinee-Bissau, Ivoorkus, Jemen, Kameroen, Libië, Mali, Mauritanië, Niger, Nigerië, Palestina, Republiek die Kongo, Saoedi-Arabië, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Soedan, Somalië, Togo en Tsjad.
Helmuth Rudolph
Helmuth Rudolph (16 Oktober 1900 – 16 Maart 1971) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Last Waltz (1934) en Alle kann ich nicht heiraten (1952).
Nederlandse letterkunde
Die Nederlandse letterkunde (Nederlandse literatuur) omvat alle skryfwerk van letterkundige verdienstelikheid wat geskryf is in die Nederlandse taal, wat tans nagenoeg 23 miljoen moedertaalsprekers het. Die Nederlandse letterkunde is die produk van Nederland, België, Suriname, die Nederlandse Antille, en voormalige Nederlandssprekende streke soos Frans-Vlaandere, Suid-Afrika, en Indonesië. Die Nederlandse letterkunde moet egter nie verwar word met die Vlaamse letterkunde nie, wat die produk is van die Vlaamssprekende deel van die Belgiese bevolking, en soos die Afrikaanse letterkunde onderskei word van die letterkunde wat in Nederland geproduseer is, alhoewel die Vlaamse letterkunude in die konteks van hierdie artikel bespreek word as deel van die Nederlandse oftewel Nederlandstalige letterkunde. Nederlands Oos-Indië, soos Indonesië bekend gestaan het onder Nederlandse kolonisasie, het gelei tot 'n aparte deel van die Nederlandse letterkunde. Op soortgelyke wyse is Nederlandse literatuur soms geskryf deur mense wat oorspronklik van oorsee afkomstig was, soos byvoorbeeld Anne Frank en Kader Abdolah. Wat sy vroegste fases betref, word die Nederlandse letterkunde gedefiniëer as daardie letterkunde wat geskryf is in een van die Nederlandse dialekte van die Lae Lande. Voor die 17de eeu was daar nie 'n verenigde standaardtaal nie; die dialekte wat as Nederlands beskou word het ontwikkel uit Oudfrankies. 'n Aparte Afrikaanse letterkunde het in die 19de eeu begin ontwikkel, en dit deel dieselfde letterkundige wortels as kontemporêre Algemeen Beschaafd Nederlands (ABN), aangesien Afrikaans ontwikkel het uit 17de eeuse Nederlands. Die begrip kan in 'n eng sin letterkunde uit Nederland beteken, of alternatiewelik soos vroeër vermeld, Nederlandstalige letterkunde (soos uiteengesit in hierdie artikel). Afrikaans en "Nieu-Nederlands" (vandag se Standaard Nederlands), soos die taalkundige Professor H.J.J.M. van der Merwe dit noem, is dus sustertale.
Die Nederlandse letterkunde het, net soos ander literatuur in Europa, tot aan die einde van die 11de eeu byna geheel en al uit mondelinge oorlewering bestaan in die vorm van poësie. In die 12de en 13de eeue het skrywers begin om ridderlike romanse en hagiografieë vir edelmanne te skryf. Literatuur het vanaf die 13de eeu meer didakties geword en 'n proto-nasionale karakter begin aanneem. Aan die einde van die 13de eeu het 'n verandering in die Nederlandse letterkunde plaasgevind. Die Vlaamse en Nederlandse dorpe het begin floreer en 'n nuwe vorm van literêre uitdrukking het posgevat. Omstreeks 1440 is Rederijkerkamers, of in Afrikaans, Kamers van Retoriek, opgerig wat gewoonlik die middelklasse bedien het. Die vroegste van hierdie kamers van retoriek was betrokke by die uitvoering van misterieëspele. Anna Bijns (omstreeks 1494–1575) is 'n belangrike figuur wat in moderne Nederlands geskryf het. Die Hervorming het in 1540 neerslag gevind in die Nederlandse letterkunde by wyse van 'n bundel vertalings van die Psalms, en in 'n Nuwe Testamentiese vertaling in Nederlands uit 1566. Die mees bekende Nederlandse skrywer is die Katolieke dramaturg en digter, Joost van den Vondel (1587–1679).
Haliclona cervicornis
Haliclona cervicornis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Nederlandse letterkunde
Oudnederfrankies (500–1150)
Omstreeks 500 n.C. het Oudnederlands, 'n Wes-Germaanse taal wat deur die Franke, en in 'n mindere mate deur mense wat in die streke wat deur die Franke verower gepraat is, uit Oudfrankies ontwikkel. Tot aan die einde van die 11de eeu was die Nederlandse literatuur, soos in die res van Europa, byna geheel en al van mondelinge aard, en in die vorm van poësie, aangesien dit die troebadoere gehelp het om hul tekste te onthou en voor te dra. Wetenskaplike en religieuse tekste is in Latyn geskryf, en as gevolg hiervan was die meeste tekste wat in die Lae Lande geskryf is in Latyn, eerder as Oudnederlands. Bestaande Nederlandse tekste uit hierdie tydperk is skaars.
Haliclona cervicornis
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1766 deur Pallas.
Nederlandse letterkunde
Oudnederfrankies (500–1150)
In die vroegste stadia van die Nederlandse taal was 'n aansienlike mate van wedersydse verstaanbaarheid moontlik met ander Wes-Germaanse dialekte, en sommige fragmente en skrywers kan opgeëis word deur beide die Nederlandse en Duitse literature. Voorbeelde hiervan sluit die 10de eeuse Wachtendonckse Psalms, 'n Nederfrankiese vertaling van sommige van die Psalms – op die drempel van wat beskou kan word as Nederlands – asook die 12de eeuse digter Hendrik van Veldeke (1150 – na 1184) in.
Die Leiden Willeram
Leiden Willeram is die naam van 'n manuskrip wat 'n Nederfrankiese weergawe van die Oudhoogduitse kommentaar op die Hooglied van Salomo deur die Duitse ab Williram van Ebersberg bevat. (uiteindelik deur Isidorus van Seville). Tot onlangs, gebaseer op die ortografie en fonologie daarvan, is die teks van die manuskrip deur die meeste navorsers beskou as Oudhoogduits, deurspek met 'n paar Limburgiese of andersins Frankiese woorde daarby. In 1974 het die Duitse filoloog Willy Sanders egter in sy studie getiteld Der Leidener Willeram bewys dat die teks eintlik 'n onvolmaakte poging deur 'n skriba uit die noordwestelike kusgebied van die Lae Lande verteenwoordig om die oorspronklike Oosfrankiese teks te vertaal in die plaaslike volkstaal. Die teks bevat baie Oudnederlandse woorde wat nie in Oudhoogduits bekend is nie, asook foutief-vertaalde woorde wat veroorsaak is deur die skriba se onbekendheid met sommige Oudhoogduitse woorde in die oorspronklike teks, en 'n verwarde ortografie wat sterk beïnvloed is deur die Oudhoogduitse oorspronklike. Die grafeem <z> word byvoorbeeld gebruik na aansluiting van die Hoogduitse tradisie waar dit die Germaanse t verteenwoordig wat na verskuif is. Sanders het ook bewys dat die manuskrip, tans in die Universiteitsbiblioteek van die Universiteit van Leiden, geskryf is aan die einde van die 11de eeu in die Abdy van Egmond in Noord-Holland, vanwaar die manuskrip se ander naam, Egmond Willeram.
Hebban olla vogala
Die oudste bekende poësie is geskryf deur 'n Wes-Vlaamse monnik in 'n klooster in Rochester, Engeland omstreeks 1100: hebban olla vogala nestas hagunnan hinase hic enda thu wat unbidan we nu ("Al die voëls het neste begin, behalwe ek en jy – waarvoor wag ons nou?  "). Volgens professor Luc de Grauwe kan die teks ewegoed Oudengels wees, en meer spesifiek Oudkenties, alhoewel daar nie konsensus is wat betref hierdie hipotese nie. Op daardie tydstip was Oudnederlands en Oudengels baie soortgelyk.
Die Rynlandse Rymbybel
'n Verdere belangrike bron vir Oudnederlands is die sogenaamde Rynlandse Rymbybel (Nederlands: Rijnlandse Rijmbijbel en Duits: Rheinische Reimbibel). Dit is 'n versvertaling van Bybelse historieë, wat bestaan uit 'n reeks fragmente, wat geskryf is in 'n gemengde dialek wat Nederduits, Oudnederlands en Hoogduits insluit. Dit is waarskynlik in die vroeë 12de eeu in Noordwes-Duitsland geskryf, moontlik in die Werden Abdy, naby Essen.
Middelnederlandse letterkunde (1150–1500)
In die 12de en 13de eeue het skrywers begin om ridderlike romanse en hagiografieë te skryf (d.i. verhale oor die lewens van die Heiliges) vir betalende adellikes. Vanaf die 13de eeu het literatuur meer didakties geword en 'n proto-nasionale karakter begin aanneem. Die primêre kliënte was nie meer die adellikes nie, maar die bourgeoisie. Die groeiende belang van die Suidelike Lae Lande het tot gevolg gehad dat die meeste van die werke in Brabants, Vlaams en Limburgs geskryf is.
In die eerste stadia van die Nederlandse letterkunde was poësie die dominante vorm. Hoflike- romanse en poësie was in beide die Lae Lande en die res van Europa gedurende die Middeleeue gewild. Die reeds gemelde van Veldeke was 'n minnesanger, en die eerste skrywer in Nederlands wat by name bekend geword het en epiese poësie en hagiografieë geskryf het. Die ridderlike romanse was ook 'n gewilde genre, met as protagonis dikwels Koning Arthur of Karel die Grote.
Monte Collins
Monte Collins (3 Desember 1898 – 1 Junie 1951) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Haunted House (1940), Tangier (1946), Campus Sleuth (1948), en The Green Promise (1949).
Nederlandse letterkunde
Middelnederlandse letterkunde (1150–1500)
Aangesien die politiese en kulturele klem in die tyd op die suidelike provinsies geval het, is die meeste van die werke wat vanaf die Middeleeue oorgedra is in Nederfrankiese dialekte soos Limburgs, Vlaams en Brabants geskryf. Van Veldeke was die eerste bekende Nederlandse skrywer, en het liefdesgedigte en eposse (uitgebreide, poëtiese relase oor die avonture van 'n held of soortgelyke figuur) oftewel heldedigte geskryf.
'n Aantal bestaande Nederlandse werke, en veral die hoflike romanse, is kopieë of uitbreidings van vroeëre Duitse of Franse pogings, maar daar bestaan ook voorbeelde van werklike oorspronklikheid (soos die anoniem-geskrewe "Karel ende Elegast") en Nederlandse werke wat die basis gevorm het vir weergawes in ander tale (soos die toneelstuk "Elckerlijc" wat die basis is vir die 15de eeuse Engelse stuk, "Everyman"). 'n Verdere gewilde genre in die Middeleeue was die fabel. Die mees uitgebreide fabel wat deur die Nederlandse letterkunde geproduseer is, is 'n verwerking van die Reinard die Vos-verhaal, wat omstreeks 1250 deur 'n persoon wat slegs geïdentifiseer kan word as Willem, geskryf is.
Tot die 13de eeu het die Middeleeuse Nederlandse skrywes slegs die aristokratiese- en monastiese ordes gedien, en die tradisies van ridderlikheid en godsdiens gereflekteer, met uitsluiting van die grootste deel van die bevolking. Aan die einde van die 13de eeu het 'n verandering plaasgevind. Die Vlaamse en Hollandse dorpies het begin floreer en met hul oorheersende rol in handelsake hul stempel begin afdruk oor die Noordsee. Hierdie dorpies het voordele bekom wat byna gelykgestel kan word aan politieke onafhanklikheid. Met hierdie vryheid het daar 'n nuwe vorm van literêre uitdrukking ontstaan.
Portwyn
Portwyn word ook geproduseer in ander lande soos Argentinië, Australië, Kanada, Frankryk, Indië, Suid-Afrika, Spanje, en die Verenigde State. Onder die Europese Unie se "Beskermde oorsprongsbenaming"-riglyne mag slegs wyn uit Portugal egter geëtiketteer word as "port".
Luis Guzmán
Luis Guzmán (gebore 28 Augustus 1956) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Boogie Nights (1997), Traffic (2000), Punch-Drunk Love (2002), en The Count of Monte Cristo (2002).
Nederlandse letterkunde
Middelnederlandse letterkunde (1150–1500)
Die belangrikste eksponent van hierdie nuwe ontwikkeling was Jacob van Maerlant (~1235–~1300), 'n Vlaamse navorser wat vir 'n deel van sy loopbaan in Holland gewerk het. Sy sleutelwerke is Der Naturen Bloeme (omstreeks 1263) – 'n bundel moraliteits- en satiriese stukke gerig aan alle vlakke van die samelewing- en De Spieghel Historiael ("Die Spieël van Geskiedenis", omstreeks 1284). Van Maerlant oorbrug hiermee die kulurele gaping tussen die noordelike en suidelike provinsies. Tot op daardie tydstip het die noordelike provinsies min wat van waarde geag kan word geproduseer. Dit sou grootliks die geval bly tot die val van Antwerpen tydens die Tagtigjarige Oorlog, die fokus sou skuif na Amsterdam. Hy word somtyds na verwys as die "vader van die Nederlandse digkuns", "'n titel hom toekom danksy sy produktiwiteit."
Omstreeks 1440 is literêre gildes genaamd "rederijkerskamers" opgerig. Hierdie gildes, waarvan die lede bekend gestaan het as Rederijkers was sover dit hul temas betref middelklas, en teen aristokratiese idees. Die vroegste van hierdie rederijkerskamers was byna geheel en al betrokke by misterieëspele wat opgevoer is vir die breë publiek. Hul invloed het vinnig uitgegroei totdat geen fees of prosessie kon plaasvind in 'n dorp tensy die betrokke rederijkerskamer dit nie goedgekeur het nie. Die Rederijkerskamers se toneelstukke het selde gehandel oor geskiedkundige of selfs Bybelse persoonlikhede. Dit was meestal oor allegoriese en morele abstraksies, en van didaktiese aard. Die mees noemenswaardige Rederijker toneelstukke was "Mariken van Nieumeghen" en "Elckerlijc" (wat In Engels vertaal is as "Everyman").
Wat die einde van die vroeër tydperk betref, kan Anna Bijns (omstreeks 1494–1575) beskou word as 'n oorgangsfiguur. Bijns was 'n Antwerpense skoolhoof en leke-non, wie se werke veral gehandel het oor die geloof en karakter van Luther. In haar eerste bundel gedigte (1528) word die Lutheranisme skaars genoem, en word die fokus geplaas op haar persoonlike ondervindinge van geloof. In die bundel van 1538 kritiseer sy die Lutheranisme egter skerp. Met die skrywes van Bijns eindig die Middelnederlandse periode en begin die periode van moderne Nederlands.
Die Renaissance en die Goue Eeu (1550–1670)
Die eerste kabbeling van die Reformasie verskyn in die Nederlandse letterkunde in 'n bundel vertalings van die Psalms wat in 1540 in Antwerpen gedruk is onder die titel Souter-Liedekens. Jan Utenhove druk in 1566 vir die Protestantse gemeenskap 'n bundel Psalms, en maak die eerste poging tot 'n Nederlandse vertaling van die Nuwe Testament. Heel anders in toon is die gevegsliedere wat gesing is deur die Reformante, soos byvoorbeeld die Gueux liedere. Die bekende liedereboek uit 1588, Een Geusen Lied Boecxken, was vol heroïese sentiment.
Filips van Marnix van Sint-Aldegonde (1538–1598) was een van die leidende figure tydens die Nederlandse Onafhanklikheidsoorlog en 'n intieme vriend van Willem van Oranje. Die lirieke van die Wilhelmus van Nassouwe, die huidige Nederlandse nasionale lied en 'n apologie van die Prins se dade wat rondom 1568 gekomponeer is, word toegeskryf aan Marnix. Sy belangrikste werk was die "Biëncorf der Heilige Roomsche Kercke" uit 1569, 'n satire van die Rooms-Katolieke Kerk. Die laaste jare van sy lewe het Marnix deurgebring deur 'n Nederlandse weergawe van die Bybel voor te berei wat uit die oorspronklike vertaal is. By sy dood was slegs Genesis egter voltooi. In 1619 het die Sinode van Dordrecht die onvoltooide werk oorgegee aan vier teoloë wat die werk voltooi het. Die vertaling het die basis gevorm van die Statenvertaling, die volledige vertaling in Nederlands wat aangevra is deur die Sinode. Ten einde verstaanbaar te wees vir almal, sluit die Statebybel elemente van alle Nederlandse dialekte uit daardie era in, en sodoende het dit die hoeksteen van moderne Standaardnederlands geword.
Dirck Volckertszoon Coornhert (1522–1590) was die Lae Lande se eerste werklike humanistiese skrywer. In 1586 produseer hy sy eerste oorspronklike meesterstuk, die "Zedekunst", 'n filosofiese verhandeling wat in prosavorm geskryf is. Coornhert se humanisme verenig die Bybel, Plutarchus en Marcus Aurelius in een groot stelsel van etiek.
Teen hierdie tyd het die religieuse en politiese omwenteling in die Lae Lande gelei tot die "Plakkaat van Verlatinghe" van 1581 waarmee hul koning, Filips II van Spanje, onttroon is. Dit het gelei tot die tagtigjaar-lange stryd om die plakkaat te bevestig. As gevolg hiervan is die Spaanse Nederlande, waarvan sommige die plakkaat ondersteun het, geskei van die noordelike provinsies aangesien hulle onder Spaanse oorheersing gebly het. Uiteindelik sou hierdie stand van sake die hedendaagse state van België (suid) en Nederland (noord) tot gevolg hê. Nadat Antwerpen in 1585 onder Spaanse beheer gekom het, het Amsterdam die sentrum van alle literêre aktiwiteite geword, aangesien die intelligentsia na die noorde gevlug het. Die gevolg hiervan was 'n kulturele renaissance in die noorde en 'n skerp afname in verdienstelike letterkundige aktiwiteite in die suide. Die noorde het 'n kulturele en intellektuele hupstoot ontvang, terwyl Nederlands in die suide grotendeels vervang is deur Frans as die taal van kultuur en administrasie.
In Amsterdam het 'n kring digters en dramaturge gevorm rondom Roemer Visscher (1547–1620), wat weldra bekend sou staan as die Muiderkring ná die gelyknamige woning van die kring se prominentste lid, P.C. Hooft (1581–1647), skrywer van pastorale en liriese poësie en geskiedenis. Hooft het vanaf 1628 tot 1642 sy meesterstuk, die "Nederduytsche Historiën", geskryf. Hooft was 'n puris in styl, en het homself prosagewys gemodelleer na Tacitus. Hy word beskou as een van die grootste geskiedkundiges, nie slegs van die Lae Lande nie, maar van Europa. Sy invloed in die standaardisering van sy land se taal word beskou as instrumentaal, aangesien baie skrywers hulself gehou het by die stilistiese en grammatikale model wat Hooft geprakseer het. Ander lede van die Kring het Visscher se dogter, Tesselschade (1594–1649, liriese poësie) en Bredero (1585–1618, romantiese toneelstukke en komedies) ingesluit. Bredero se bekendste stuk is "De Spaansche Brabanber Jerolimo", 'n satiriese stuk oor die vlugtelinge uit die suide. 'n Digter wat effens buite die Muidenkring gestaan het, was die diplomaat Constantijn Huygens (1596–1687), wat waarskynlik die bekendste is vir sy spitsvondige epigramme. Huygens se styl was helder en lewendig.
Die bekendste Nederlandse skrywer is die Katolieke dramaturg en digter Joost van den Vondel (1587–1679), wat grotendeels historiese en Bybelse tragedies geskryf het. In 1625 publiseer hy sy tragedie "Palamedes, of Vermoorde Onskuld", wat as't ware 'n huldeblyk aan die staatsman Johan van Oldenbarnevelt was wat in 1618 op bevel van die stadhouer Maurits van Oranje tereggestel is. Vondel het binne 'n week die bekendste skrywer in die Nederlande geword en was vir die volgende 12 jaar, tot die kroning van stadhouer Frederik Hendrik, in 'n heftige onderonsie betrokke met die Calviniste van Dordrecht. In 1637 het Vondel van sy bekendste werke geskryf ter geleentheid van die opening van die nuwe Amsterdamse teater: "Gijsbrecht van Aemstel", 'n toneelstuk oor 'n plaaslike historiese figuur wat losweg gebaseer is op materiaal uit die Aeneïs, word vandag nog opgevoer. In 1654 skryf Vondel die werk wat deur baie as sy allerbeste beskou word, die tragedie van "Lucifer", waaruit Milton na bewering inspirasie geput het. Vondel word beskou as 'n tipiese voorbeeld van Nederlandse intelligensie en verbeelding op die hoogste vlak.
’n Soortgelyke skool as dié in Amsterdam het ontstaan in Middelburg, die hoofstad van Zeeland, wat gelei is deur Jacob Cats (1577–1660). In Cats het die egte Nederlandse denkgewoonte en die utilitaristiese en didaktiese gees sy hoogtepunt van vlotheid en gewildheid bereik. Gedurende sy vroeë middellewe het hy die belangrikste van sy werke geproduseer naamlik, sy didaktiese gedigte die "Maechdenplicht" en die "Sinne- en Minnebeelden". In 1624 verhuis hy van Middelburg na Dordrecht. Kort daarna publiseer hy sy etiese werk getiteld "Houwelick"; dit is gevolg deur 'n reeks morele stukke. Cats word deur sommige as ietwat vaal en prosaïes beskou, maar tog was sy gewildheid onder die middelklasse in Nederland nog altyd geweldig.
Soos met kontemporêre Engelse letterkunde, was die oorheersende vorme van literatuur wat in hierdie era geproduseer is poësie en drama, waarvan Coornhert (filosofie) en Hooft (geskiedenis) die belangrikste uitsonderings was. In 'n ander prosa-genre was Johan van Heemskerk (1597–1656) die leidende figuur van 'n nuwe mode wat uit Frankryk ingevoer is: die roman. In 1637 skryf hy sy "Batavische Arcadia", die eerste oorspronklike Nederlandse romanse, wat in sy tyd uiters gewild en wyd nageboots is. Nog 'n eksponent van hierdie genre was Nikolaes Heinsius die Jongere, wie se "Mirandor" (1695) soortgelyk is aan Lesage se "Gil Blas", maar dit voorafgaan het.
1670–1795
Na die groot omwentelinge en die verdeling van die Lae Lande in die Nederlandse Republiek en die Spaanse Nederlande, soos geformaliseer in die Vrede van Wesfale van 1648, sou "Nederlandse letterkunde" vorentoe byna uitsluitlik verwys na "Republikeinse literatuur", aangesien die Nederlandse taal in onguns verval het by die suidelike heersers. ’n Opvallende uitsondering was die Duinkerkense skrywer Michiel de Swaen (1654–1707), wat komiese- en moraliteitspele asook Bybelse poësie geskryf het. Gedurende sy leeftyd (1678) het die Spanjaarde Duinkerken afgestaan aan die Franse, en daarmee het De Swaen die eerste Frans-Vlaamse skrywer van belang geword.
Die dramaturge van die tyd het die Franse model van Corneille en andere gevolg, wat onder leiding van Andries Pels († 1681) gestaan het. ’n Bekende digter van hierdie tydperk was Jan Luyken (1649–1712). ’n Skrywer wat veral belangstelling in die letterkunde laat herleef het, was Justus van Effen (1684–1735). Hy is gebore te Utrecht en is beïnvloed deur Hugenote-emigrante wat na die Republiek gevlug het na die herroeping van die Edik van Nantes in 1685. Van Effen het in Frans geskryf vir 'n groot deel van sy literêre loopbaan, maar – beïnvloed deur 'n besoek aan Londen waar die Tatler en Spectator se gewildheid aan die toeneem was – het hy vanaf 1731 sy eie tydskrif, die Hollandsche Spectator, begin publiseer, wat sy ontydige dood in 1735 egter tot 'n vroeë einde gebring het. Tog word dit wat hy gedurende die laaste vier jaar van sy lewe geskryf het deur baie beskou as die waardevolste nalatenskap vir die Nederlandse letterkunde wat die middel van die 18de eeu agtergelaat het.
Die jaar 1777 word beskou as 'n keerpunt in die geskiedenis van die letterkunde in Nederland. Dit was in daardie jaar dat Elizabeth “Betje” Wolff (1738–1804), 'n weduwee in Amsterdam, haar vriendin Agatha “Aagje” Deken(1741–1804) – 'n arm maar intelligente goewernante – oorreed het om by haar te kom woon. Vir byna dertig jaar het hierdie twee vroue saam voortgegaan en in kombinasie geskryf. In 1782 publiseer die dames, deels geïnspireer deur Goethe, hul eerste roman, Sara Burgerhart, wat entoesiasties ontvang is. Twee verdere, minder suksesvolle romans het verskyn, voordat Wolff en Deken uit Frankryk, hul land van verblyf, moes vlug weens vervolging deur die "Directoire" (ook bekend onder die naam "Directorium" in Nederlands. Die Directoire was die vyfledige bestuur van Frankryk wat die land tydens 'n deel van die Franse Revolusie regeer het (1795 tot 1799).) Die term word ook gebruik vir die periode in die Franse geskiedenis waartydens die "Directoire" die land bestuur het.
Die laaste jare van die 18de eeu is gemerk deur 'n algemene herlewing van intellektuele magte. Die Romantiese beweging in Duitsland het 'n groot invloed uitgeoefen op verskeie takke van die Nederlandse letterkunde, en Duitse lirisisme het die plek ingeneem wat tot onlangs nog deur die Franse klassisisme gehou is, ten spyte daarvan dat Nederland ten prooi geval het vir Franse ekspansionisme.
Die 19de eeu
Aan die einde van die 18de en die vroeë 19de eeu het die Lae Lande groot politieke omwentelinge ondergaan. Die Spaanse Nederlande het eers die Oostenrykse Nederlande geword, voordat dit in 1795 deur Frankryk geannekseer is. Die Republiek het 'n revolusie ondergaan wat deur Frankryk geïnspireer en ondersteun is. Die gevolg hiervan was die vasaalstate Bataafse Republiek en die Koninkryk van Holland, voor daadwerklike Franse anneksasie in 1810. Na Napoleon se ondergang in die Suid-Nederlandse dorp Waterloo, is die noordelike en suidelike provinsies kortstondig verenig as die Verenigde Koninkryk van die Nederlande. Hierdie periode het egter slegs tot 1830 geduur, toe die suidelike provinsies afgeskei het om moderne België te vorm. Dit het slegs 'n geringe invloed op die letterkunde gehad, en in die nuwe staat het Nederlands se status grootliks onveranderd gebly, aangesien alle regerings- en opvoedkundige aangeleenthede in Frans gevoer is.
Teen hierdie agtergrond, was Willem Bilderdijk (1756–1831) die prominentste skrywer. Hy was 'n hoogs intellektuele en intelligente, maar ook eksentrieke persoon. Hy het 'n gebeurtenisvolle en besige lewe gelei en baie poësie geskryf. Bilderdijk het nie veel sin gehad in die ontluikende romantiese poësiestyl nie, maar tog het die vurigheid en passie daarvan uitdrukking gevind in die Nederlandse digkuns in die persoon van Hiëronymus van Alphen (1746–1803), wat vandag veral onthou word vir sy kinderverse. Van Alphen was 'n eksponent van die meer sentimentele skool, saam met Rhijnvis Feith (1753–1824), wie se romanse deurdrenk is van Weltschmerz.
Lampranthus diffusus
Lampranthus diffusus is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en vorm deel van die fynbos.