cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vrede-suiwelprojek
Die Vrede-suiwelprojek is 'n suiwelprojek wat in 2012 op Krynaauwslust Plaas, naby die dorp Vrede, Vrystaat-provinsie, Suid-Afrika, gestig is. Die melkery is gestig as 'n openbaar-private vennootskap met Estina, 'n Swart Ekonomiese Bemagtigingsmaatskappy, as deel van die Vrystaatse provinsiale regering se landbouprojek, Mohoma-Mobung. Estina het die grond onder 'n gratis huurkontrak van 99 jaar gekry.
Die doel van die R250 miljoen-suiwelprojek was om swart boere te bemagtig, maar bankstate toon dat geen betalings aan swart begunstigdes gemaak is nie. Die melkplaas was net 'n dop waardeur geld onregmatig na Indië gestuur is.
Op 14 Januarie 2022 het die premier van die Vrystaat Sisi Ntombela die projek aan 65 plaaslike boere oorhandig vir bestuur en implementering, met toesig van 'n trust en uitvoerende span.
Bewerings van korrupsie
In die middel van 2013 het ondersoekende joernalistiek wat in die koerant Mail & Guardian gepubliseer is, beweer dat korrupsie, oortredings van tesourie-reëls en wanbestuur gepleeg is, en die projek met die Gupta-familie en bondgenote van president Jacob Zuma verbind het. Koerantberigte het beweer dat R30 miljoen se staatsfondse wat vir die projek bedoel was, eerder deur Doebai gewas is, betaal is vir die 2013-trouseremonie van Vega Gupta by Sun City en as 'n besigheidsuitgawe verantwoord is. In Januarie 2018 het City Press beweer dat slegs 1% van die R220 miljoen wat deur die Vrystaatse regering aan die melkery toegewys is, aan werklike boerdery bestee is, met die meeste daarvan wat na medewerkers van die Guptas herlei is. Bankstate het getoon dat die Vrystaatse regering oor twee jaar R334 miljoen aan die plaas betaal het, met die projek wat die meeste van die geld na sy bankrekeninge in Indië oorgeplaas het en slegs klein bedrae op die plaas self bestee is.
In Januarie 2018 het die Batebeslagleggingseenheid van die Nasionale Vervolgingsgesag beheer oor die plaas oorgeneem in 'n stap teen staatskaping en beslag gelê op R220 miljoen wat Vrystaatse Departement van Landbou onder Mosebenzi Zwane aan die Gupta-familie betaal het, en noem dit 'n "skema wat ontwerp is om geld van die departement te bedrieg en te steel”. Die Valke-eenheid van Suid-Afrika se Direktoraat vir Prioriteitsmisdaadondersoek (DPCI) het in verband met die projek op Ace Magashule, die premier van die Vrystaat, se kantore toegeslaan. Aanklagte is teen twee staatsamptenare en 'n aantal medewerkers van die Gupta-familie aanhangig gemaak. Die Nasionale Vervolgingsgesag het egter die aanklagte in November 2018 voorlopig laat vaar deur gebrek aan samewerking van owerhede in Indië en die Verenigde Arabiese Emirate te noem.
In Oktober 2018 is een van die fluitjieblasers oor korrupsiebewerings in die projek gevind nadat hy vermoor is.
Panavia Tornado
Die Tornado is ontwikkel en gebou deur Panavia Aircraft GmbH ('n konsortium van drie lande) bestaande uit British Aerospace (voorheen British Aircraft Corporation), MBB van Wes-Duitsland, en Aeritalia van Italië. Sy nooiensvlug was op 14 Augustus 1974 en is in diens gestel in 1979-80. Sy veeldoelige rol stel dit in staat om verskillende vlote van vliegtuie te vervang tydens die aankoopproses van kontraklugmagte. Die Koninklike Saoedi Lugmag is die enigste uitvoeroperateur van die Tornado, bykomend tot die drie oorspronklike vennootnasies. 'n Drie-nasie opleiding- en evalueringseenheid wat vanaf RAF Cottesmore opereer, die Drienasies-Nasionale Tornado Opleidingsinstelling, het 'n vlak van internasionale samewerking tydens die produksiefase onderhou.
Die Tornado is deur die Britse Lugmag, Italiaanse Lugmag en Koninklike Saoedi Lugmag tydens die Golfoorlog in 1991 gebruik, waarin die Tornado vele lae-hoogte indringende aanvalsmissies voltooi het. Die Tornado's van verskeie lugmagte is ook gebruik in konflikte in die voormalige Joego-Slawië tydens die Bosniese oorlog en Kosovo-oorlog, die oorlog in Irak, Libië tydens die Libiese burgeroorlog, sowel as kleiner rolle in Afghanistan en Jemen. Daar is 992 vliegtuie van al die variante gebou.
Vrede-suiwelprojek
Openbare Beskermer se verslag
Busisiwe Mkhwebane, gewese openbare beskermer, het in Februarie 2018 'n verslag vrygestel waarin sy onreëlmatighede, growwe nalatigheid en wanadministrasie bevind en Magashule aanbeveel om dissiplinêre stappe teen geïmpliseerde amptenare in te stel. Die Openbare Beskermer het nie die beweerde bande tussen die projek en die Gupta-familie ondersoek nie. Sy het finansiële en hulpbronbeperkings genoem, wat daartoe gelei het dat Mkhwebane gedagvaar is om voor die parlementêre portefeuljekomitee oor justisie en korrektiewe dienste te verskyn om dié kommentaar te verduidelik. Die verslag is deur die opposisie Demokratiese Alliansie gekritiseer as 'n afwit van korrupsie, en deur die Suid-Afrikaanse Federasie van Vakbonde omdat hulle die vernaamste politieke figure wat vir die skandaal verantwoordelik was (Magashule, Mosebenzi Zwane en die Guptas), vrygespreek het en vir die maak van 'n sondebok van mindere rolspelers. Die Demokratiese Alliansie en die Raad vir die Bevordering van die Suid-Afrikaanse Grondwet (Casac) het suksesvol aansoek gedoen om Mkhwebane se verslag oor die projek ongrondwetlik te laat verklaar en tersyde te stel, met die Gautengse hooggeregshof wat bevind het dat die Openbare Beskermer versuim het om haar pligte te ondersoek om die Vrede-suiwelprojek te ondersoek. Die Openbare Beskermer se kantoor is gelas om die koste van die uitdaging te betaal, met sommige van die koste wat persoonlik teen Mkhwebane toegeken is.
Dine van Zyl
Dine van Zyl is 'n bekroonde Afrikaanse skrywer, uitgewer en vryskutjoernalis. Van Zyl het verskeie boeke, veral kookboeke geskryf. Haar artikels is in 'n wye spektrum van Afrikaanse koerante en tydskrifte gepubliseer. Sy was ook die aanbieder van die TV-reeks "Boerekos met Dine van Zyl" op KykNET.
Biografie
Dine van Zyl is in 1953 op Robertson gebore. Haar pa was Pon van Zyl, 'n wynmaker en die eerste bestuurder van die Robertson Koöperatiewe Wynmakery. Sy matrikuleer aan die Hoërskool Robertson en behaal 'n B.A.-graad aan die Universiteit Stellenbosch. Sy het ook 'n Diploma in Verkoopsbestuur van die Kamer van Koophandel.
Van Zyl woon tans in Rooi-Els in die Overstrand en is met die verkoelingsingenieur, Graham McCleland getroud.
Kaap Correntes
Kaap Correntes (Portugees: Cabo das Correntes) is 'n gewilde vakansiegebied in die suide van Mosambiek.
Die kaap is 'n noordoos-uitstekende skiereiland aan die Mosambiekkanaal en wat 'n baai vorm bekend as Baia de Inhambane. Op die landtong lê die nedersettings Inhambane, Praia do Tofo en Praia da Rocha. Reg wes van Inhambane oor die baai lê Maxixe. Op 'n lae onbeduidende rotswand staan 'n witgeverfde baken wat die presiese kaap aandui. Die koördinate daarvan is 23° 55′ 36″ suid en 35° 31′ 48″ oos.
Kaap Correntes is deur die vroeë seevaarders beskou as een van die mees vreesaanjaende en grootste struikelblokke op hul roete na die Spesery-eilande. Die probleem is die vinnig suidwaartsvloeiende Mosambiekstroom wat sterk draaikolke in die omgewing van die kaap veroorsaak. Ook is die streek berug om sy ruk- en werwelwinde. Daarom het die Arabiere met hul dhows selde verder suidwaarts langs die kus van Afrika gevaar en was die kaap dus die suidgrens van Arabiese invloed in Afrika. Legendes lui dat seemeerminne op die kaap matrose na hul dood gelok het.
Soos die gebruik was in die 16de eeu het die Portugese skepe op pad na die Ooste naby aan die kus gevaar en het dan weens die sterk seestroom en winde gesukkel om vorentoe te seil. Skepe op die terugvaart het weer deur die sterk stroom en winde te vinnig beweeg en soms op die rots- en sandbanke beland. Ook die feit dat die skepe van die retoervaart gewoonlik gans te swaar gelaai was en boonop dikwels swak onderhou was, het tot probleme gelei. In die 16de en 17de eeu het Portugal nêrens meer skepe verloor as juis by Kaap Correntes. Daarom is die skeepkapteins toe opdrag gegee om ooswaarts om Madagaskar via Réunion en Mauritius te vaar om so die verraderlike toestande om Kaap Correntes te vermy. Toe later beter instrumente beskikbaar kom om lengteligging te bepaal, is die Mosambiekkanaal weer gebruik, want nou kon die kapteins 'n roete in die middel van die kanaal gebruik.
Vlag van Belarus
Die nasionale vlag van Belarus is op 7 Junie 1995 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n horisontale tweekleur in rooi en groen met ’n rooi ornamentele patroon op wit in ’n vertikale baan aan die vlagpaalkant.
Die huidige ontwerp is in 2012 deur die Staatskomitee vir standaardisering van die Republiek van Belarus bekendgestel en is aangepas van ’n ontwerp wat tydens ’n referendum in 1995 goedgekeur is. Dit is ’n wysiging van die 1951-vlag wat gebruik is toe die land ’n republiek in die Sowjetunie was. Veranderinge wat aangebring is aan die vlag is die verwydering van die kommunistiese simbole – die hamer en sekel en die rooi ster – asook die omkeer van die kleure in die ornamentele patroon. Sedert die referendum in 1995 is verskeie vlae deur regeringsamptenare en -agentskappe gebruik wat op hierdie ontwerp geskoei is.
Histories is die wit-rooi-wit-vlag deur die Wit-Russiese Volksrepubliek in 1918 gebruik voordat Belarus ’n Sowjetrepubliek geword het, daarna deur die Wit-Russiese nasionale beweging in Wes-Belarus, gevolg deur wydverspreide nie-amptelike gebruik gedurende die Duitse besetting van Belarus tussen 1942 en 1944, en weer nadat die land onafhanklikheid verkry het in 1991 tot die 1995-referendum. Opposisiegroepe het steeds hierdie vlag gebruik hoewel die gebruik van die vlag deur die regering beperk is omdat dit sê dat die vlag bande met Nazi-samewerking gedurende die Tweede Wêreldoorlog het. Die wit-rooi-wit-vlag is in 2020-2021 gebruik tydens protesoptogte teen die regering en ook deur die Belarussiese diaspora.
Wit-rooi-wit-vlag
Die wit-rooi-wit-vlag is deur die Wit-Russiese Volksrepubliek in 1918 gebruik voordat Belarus ’n Sowjetrepubliek geword het, en daarna deur die Belarussiese nasionale beweging in Wes-Belarus, gevolg deur wydgespreide nie-amptelike gebruik gedurende die Nazi-besetting van Belarus tussen 1942 ren 1944. Daarna ook weer nadat Belarus haar onafhanklikheid in 1991 gekry het tot en met die referendum in 1995.
Hoewel die vertoon van die vlag deur die Belarussiese regering beperk is omdat dit beweer dat die vlag aan Nazi-samewerking gekoppel is weens die gebruik daarvan deur Belarussiese samewerkers gedurende die Tweede Wêreldoorlog, het opposisiegroepe steeds hierdie vlag gebruik. Die wit-rooi-wit-vlag is ook gebruik in opstande teen die regering, so onlangs as 2020-2021, en ook deur die Belarussiese diaspora.
1919-1951
Voor 1951 is verskeie verskillende vlae gebruik sedert die Rewolusie. Die vroegste vlag was ’n eenvoudige rooi baan en is gebruik in 1919 gedurende die bestaan van die Litous-Wit-Russiese Sosialistiese Sowjetrepubliek. Na die oprigting van die Belarussiese SSR is die letters ССРБ (SSRB) in goud in die skildhoek toegevoeg. Hierdie ontwerp is gevestig met die deurvoer van die eerste grondwet van die Wit-Russiese SSR. Dit is later in die 1927-grondwet gewysig waar die letters verander is na БССР (BSSR) maar die algehele ontwerp het dieselfde gebly. Hierdie ontwerp is in 1937 verander toe ’n hamer en sekel en rooi ster bo die letters toegevoeg is. Die vlag se verhouding is ook vir die eerste keer formeel vasgestel op 1:2. Hierdie vlag was in gebruik tot en met die aanvaarding van ’n nuwe vlag in 1951, wat weggedoen het met die letters.
1951–1991
Die vlag van die Wit-Russiese SSR is op 25 Desember 1951 deur ’n dekreet aanvaar. Die vlag is in 1956 effens gewysig toe detail vir die rooi ster en goue hamer en sekel toegevoeg is. Die finale spesifikasies van die vlag is in Artikel 120 van die Wit-Russiese SSR se grondwet vasgestel en is baie soortgelyk aan die huidige Belarussiese vlag. Die vlag het ’n hoogte-breedte-verhouding van een tot twee (1:2) gehad, net soos die vlag van die Sowjetunie (en die ander veertien unierepublieke). Die hoofgedeelte van die vlag was rooi (wat die Oktoberrevolusie voorstel)met die groen wat die Wit-Russiese woude voorstel. ’n Patroon in wit op rooi is aan die vlagpaalkant toegevoeg; dit is ’n ontwerp wat dikwels op Wit-Russiese tradisionele drag gebruik word.In die skildhoek van die vlar is ’n goue hamer en sekel geplaas met ’n rooi ster in goue fraiing daarbo.. Die hamer het die werkers, en die sekel die kleinboere, voorgestel; volgens Sowjetideologie is hierdie twee simbole saamgevoeg en het dit samewerking tussen die twee klasse voorgestel. Die rooi ster, ’n simbool wat dikwels deur kommunistiese partye gebruik word, het óf die vyf sosiale groepe (werkers, jeug, kleinboere, militêre en akademici) voorgestel, óf die vyf kontinente, óf die vyf vingers aan ’n werker se hand. Die hamer, sekel en ster is soms nie op die keersy van die vlag vertoon nie. Die doel van hierdie ontwerp was dat die Wit-Russiese SSR, saam met die Sowjetunie en die Oekraïnse SSR, in 1945 tot die Verenigde Nasies toegelaat is as stigterslede en dat elkeen sy eie onderskeibare vlag moes hê. Michail Goesjef het die vlag ontwerp.
1995-referendum
Die referendum wat gehou is om die staatsimbole te aanvaar, het op 14 Mei 1995 plaasgevind. 64,7% van die stemgeregtigdes het met ’n meerderheid van 75,1% teen 24,9% ten gunste van die staatsimbole gestem. Opposisiepartye in die land het die uitvoer van die referendum asook die wettigheid of die nasionale simbole deur middel van ’n referendum bepaal mak word, gekritiseer. Opposisiepartye het aangevoer dat slegs 48,7% van die stemgeregtigdes (75,1% van die 64,7 wat opgedaag het om te stem) die aanvaardig van die nuwe vlag gesteun het, maar dat die Wit-Russiese reg (soos in ander lande) dit stel dat slegs ’n meerderheid van kiesers nodig is om oor ’n referendum te kan besluit. Met die kiesuitslae wat ten gunste van president Loekasjenko geswaai het, het hy aangekondig dat die terugkeer van die Sowjet-styl vlag ’n sin van jeugdigheid en goeie herinneringe na die volk terugbring.
Loekasjenko het in 1993 ’n soortgelyke referendum probeer hou, maar kon nie parlementêre steun daarvoor kry nie. Twee maande voor die referendum in Mei 1995, het Loekasjenko ’n vlagontwerp voorgestel wat bestaan het uit ’n horisontale tweekleur in groen-rooi-groen. Hoewel dit onbekend is wat van die voorstel geword het, is nuwe ontwerpe (bekend as “projekte” in Belarus) ’n paar dae later voorgestel, waarvoor met die referendum in 1995 gestem kon word.
Ander vlae
Secert die aanvaarding van die vlag in 1995, is verskeie ander vlae deur regeringsagentskappe of -liggame aangeneem wat op die nasionale vlag geskoei is.
Die presidensiële standaard, wat sedert 1997 in gebruik is, is deur ’n dekreet getiteld “Aangaande die standaard van die president van die Republiek van Belarus” aanvaar. Die ontwerp van die standaard is ’n presiese kopie van die nasionale vlag met die toevoeging van die nasionale embleem van Belarus in goud en rooi. Die standaard se 5:6-verhouding verskil van dié van die nasionale vlag. Dit word gebruik by geboue en op voertuie om die teenwoordigheid van die president aan te dui.
In 2001 het president Loekasjeno ’n dekreet uitgevaardig wat ’n vlag aan Belarus se gewapende magte verleen. Die vlag het ’n verhouding van 1:1,7 en bevat die nasionale ornamentele patroon aan die vlagpaalkant. Aan die voorkant van die vlag is die land se wapenskild met die woorde УЗБРОЕНЫЯ СІЛЫ (“Gewapende Magte”) in ’n boog daarbo, en РЭСПУБЛІКІ БЕЛАРУСЬ (“van Republiek van Belarus”) daaronder; die teks is goudkleurig. Op die keersy van die vlag, is in die middel die simbool van die gewapende magte met ’n rooi ster wat omring is deur ’n eik-en-lourierkrans. Bo die simbool is die frase ЗА НАШУ РАДЗІМУ (“Vir ons Vaderland”), met die volle naam van die militêre eenheid daaronder.
Ontwerp
Die basiese ontwerp van die nasionale vlag van Belarus is vir die eerste keer in Presidensiële Dekreet No. 214 van 7 Junie 1995 beskryf. Die vlag is ’n reghoekige kleed bestaande uit twee horisontale bane: ’n rooi baan bo-aan wat twee-derdes van die vlag se hoogte is, en ’n groen baan onderaan wat ’n derde van die vlag se hoogte is. ’n Tradisionele Belarussiese dekoratiewe patroon in rooi-op-wit is in vertikaal aan die vlagpaalkant en beslaan ’n negende van die vlag se breedte. Die vlag se verhouding van hoogte tot breedte is 1:2. Die vlag verskil nie noemenswaardig van die vlag van die Wit-Russiese Sosialistiese Sowjetrepubliek nie, buiten vir die verwydering van die hamer en sekel en die rooi ster, asook ommekeer van rooi en wit in die patroon in die vlagpaalkant. Hoewel daar geen amptelike interpretasie van die vlag se kleure is nie, het president Aleksandr Loekasjenko verduidelik dat rooi vryheid en die opoffering van die volk se voorvaders voorstel en groen stel lewe voor.
In aansluiting tot die dekreet van 1995 is “STB 911-2008: Nasionale Vlag van die Republiek van Belarus” in 2008 deur die Staatskomitee vir Standaardisering van die Republiek van Belarus gepubliseer. Dit bied besonderhede oor die tegniese spesifikasies van die nasionale vlag, soos die detail van die kleure en die ornamentele patroon. Die rooi ornamentele patroon op die nasionale vlag was tot 2012 1⁄12 van die vlag se breedte, en 1⁄9 met die wit fraiing daarby. Sedert 2012 beslaan die rooi patroon ook die area van die wit fraiing en het die patroon dus op 1⁄9 van die vlag se breedte gebly.
Kleure
Die kleure van die nasionale vlag word in “STB 911-2008: Nasionale Vlag van die Republiek van Belarus” gereguleer en word aangegee in die CIE Normaallig D65. ! rowspan=2 | Kleur ! colspan=2 | Kleurkoördinaat ! rowspan=2 | Y10 ! x10 !! y10 !style="background:#C0000A;color:white"| Rooi !style="background:#0EA000;color:white"| Groen
Ornamentele patroon
’n Dekoratiewe patroon wat in 1917 deur Matrona Markewitsj ontwerp is, word op die vlagpaalkant van die vlag vertoon (soos dit vroeër ook op die 1951-vlag vertoon was). Die patroon, wat afgelei is van plaaslike plante en blomme, is ’n tradisionele tipe wat aglemeen in Belarus gebruik word. Hierdie patrone word soms in geweefde kledingstukke gebruik, en is veral algemeen in die tradisionele roesjnik, ’n geweefde doek wat vir seremoniële gebeure soos religieuse dienste, begrafnisse en ander kleiner sosiale funksies, soos wanneer ’n gasheer brood en sout op ’n roesjnik bedien, gebruik word.
Matrona Markewitsj se man is in 1937 gevange geneem weens die verspreiding van anti-sowjet propaganda en is tereggestel tydens die Sowjetonderdrukking in Belarus, waarna die gesin gedekoelakiseer is. Die oorspronklike roesjnik het nie behoue gebly nie en is óf in 1937 deur die NKVD gekonfiskeer óf gedurende die Tweede Wêreldoorlog vernietig. Markewitcj se broer, Michail Katsar, hoof van die departement etnografie en folklore aan die Akademie vir Wetenskap van Belarus, is in 1951 ingesluit in die kommissie wat opdrag gekry het om ’n nuwe vlag vir die Belarussiese SSR te skep. ’n Monument ter ere van Markewitsj is in 205 in Sianno onthul.
Vlagprotokol
Belarussiese reg vereis dat die vlag daagliks, as die weer dit toelaat, by die volgendeliggings vertoon word:
Die Belarussiese vlag word ook amptelik vertoon by terreine van spesiale plegtighede:
Belarussiese diplomate en verskeie regeringsamptenare (soos die president en eerste minister) vertoon die vlag op voertuie. By spesiale geleenthede soos herdenkdienste en gesinsvakansiedae, kan dit by seremonies gebruik word en ook by gebeure wat deur openbare organisasies, maatskappye en nieregeringsorganisasies aangebied word. Die regulasies is in dieselfde dekreet wat die Belarussiese vlag definieer, uitgereik. Die nasionale vlag is ook in die wapen van die garde van die Belarussiese gewapende magte ingesluit. Die paal moet drie keer langer as die breedte van die vlag wees.
Volgens die presidensiële dekreet van 1995 moet die nasionale vlag vertoon word aan ’n goudkleurige (oker) paal. Ander dele van die protokol spesifiseer dat die spitsversiering (die metaalornament bo-aan ’n vlagpaal) diamantvormig en van ’n geel metaal moet wees. Binne hierdie diamant is ’n vyfpuntige ster (soortgelyk aan dié wat in die landswapen gebruik word). Die diamantpatroon verteenwoordig nog ’n voortsetting van Sowjetvlagtradisies. Die Dag van die Nasionale Wapen en Vlag van Belarus is 15 Mei. <!--
Invloed en afgeleide vlae
Die uitdrukking deur Mammed Amin Rasulzade ( "Bir kərə yüksələn bayraq, bir daha enməz!"; “As die vlag eers gehys is sal dit nooit faal nie!") was die strydkreet van Azerbeidjaanse onafhanklikheid in die vroeë 20ste eeu.
Die nasionale vlag word ook in die Azerbeidjaanse volkslied, Mars van Azerbeidjan, in die vyfde en vyftiende versreëls, genoem.. Die nie-amptelike Afrikaanse vertalings van die versreëls lui soos volg “Leef gelukkig met die driekleurige banier!” en “Om jou geëerde vlag hoog te hou.”
Sien ook
-->
Prinses Victoria Melita van Sakse-Koburg en Gotha
Prinses Victoria Melita van Sakse-Koburg en Gotha, later groothertogin Wiktoria Fjodorowna van Rusland (25 November 1876 – 2 Maart 1936) was die derde oudste kind en tweede oudste dogter van Alfred, Hertog van Sakse-Koburg en Gotha, en groothertogin Maria Aleksandrowna van Rusland. Sy was ’n kleindogter van koningin Victoria van die Verenigde Koninkryk en van tsaar Aleksander II van Rusland.
Vroeë lewe
180px|duimnael|links|Victoria Melita en Ernst Ludwig op hul troudag in 1894.
Sy is as ’n Britse prinses gebore en het haar vroeë lewe in Engeland deurgebring. Sy het ook drie jaar lank in Malta gewoon waar haar pa in die Britse Vloot diens gedoen het. In 1889 het die gesin na Koburg getrek, waar Victoria se pa in 1893 die regerende hertog geword het.
In haar tienerjare het sy verlief geraak op haar neef groothertog Kirill Wladimirowitsj van Rusland, maar die romanse is in die wiele gery deur die afkeer in die Ortodokse geloof aan ’n huwelik tussen ’n neef en niggie. Onder druk van haar familie, onder andere hul gemeenskaplike ouma, koningin Victoria, is sy in 1894 getroud met ’n ander neef, groothertog Ernst Ludwig van Hesse en by die Ryn. Hul huwelik was ’n mislukking.
Victoria het ’n skande in die koninklike families veroorsaak toe sy in 1901 van hom skei. Hul enigste kind, prinses Elisabeth van Hesse en by die Ryn, is in 1903 aan buiktifis oorlede.
Tweede huwelik
In 1905 is Victoria met groothertog Kirill getroud. Dit was sonder die amptelike toestemming van koning Edward VII van die Verenigde Koninkryk, soos die wet vereis het, en teen die wens van tsaar Nikolaas II van Rusland. Die tsaar het Kirill se titels en eerbewyse weggeneem en die paartjie aanvanklik uit Rusland verban.
Hulle het twee dogters gehad en in Parys gaan woon totdat hulle in 1909 toegelaat is om Rusland te besoek. In 1910 het hulle Rusland toe getrek, en die tsaar het Victoria erken as groothertogin Wiktoria Fjodorowna.
Ná die val van die Russiese monargie in 1917 het hulle na Finland ontsnap, waar sy die lewe geskenk het aan hul enigste seun, groothertog Wladimir Kirillowitsj. Hulle het ’n paar jaar tussen haar familie gewoon en van die laat 1920's op ’n landgoed wat hulle in Saint-Briac gekoop het. Victoria is dood ná ’n beroerte terwyl sy haar dogter groothertogin Maria in Amorbach besoek het.
Aanspraak op die Russiese troon
duimnael|links|220px|Victoria en Kirill by hul twee jongste kinders, Kira en Wladimir.
Op 8 Augustus 1922 het Kirill homself verklaar tot "kurator van die Russiese troon", ’n titel wat nie bestaan het nie. ’n Paar jaar later het hy die titel "keiser en outokraat van Rusland" aangeneem. Hoewel hy kragtens die Russiese reg die hoofaanspraakmaker op die troon was ná die moord op Nikolaas II en sy gesin deur die Bolsjewiste, het hy teenstand gekry omdat sy ma met sy geboorte tot ’n Lutherse kerk behoort het. Nadat hy aanspraak op die troon gemaak het, het hy bekend geword as die "Sowjet-tsaar" omdat hy voorgeneem het om aspekte van die Sowjetregering te behou indien die monargie weer ingestel word. Terwyl die egpaar in bannelingskap gewoon het, het sekere Russiese emigrante hulle by Kirill geskaar, terwyl ander gemeen het ’n volksraad sou die nuwe tsaar moes kies indien daar weer een sou wees. Victoria het haar ook by haar man geskaar en alles in haar vermoë gedoen on steun vir sy aanspraak te werf.
Hul seun, groothertog Wladimir, het sy pa opgevolg as aanspraakmaker op die hoofskap van die dinastie. Sy dogter, groothertogin Maria Wladimirowna van Rusland, het hóm weer in 1992 opgevolg as aanspraakmaker. Nes met haar pa en oupa, staan ’n groot deel van die Romanof-familie haar teen.
Kellyn Plasschaert
Kellyn Plasschaert (26 November 1958 – April 2009) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Concrete Jungle (1982) en Mausoleum (1983), en in die televisiereekse Simon & Simon (1981) en Mousercise (1983).
Justin Deeley
Justin Deeley (gebore 1 Februarie 1986) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Couples Retreat (2009) en Geography Club (2013), en in die televisiereekse Drop Dead Diva (2009) en Fear the Walking Dead (2015).
Penistone
Penistone (uitgespreek /ˈpɛnɨstən/; PEN-is-ten) is 'n dorp met 10 101 inwoners (2001) in die Engelse graafskap Suid-Yorkshire. Gevind op die suidelike oewer van die Don-rivier, die dorp is 13 km (8 myl) wes van Barnsley en 27 km (17 myl) noord-oos van Glossop geleë. Die omliggende gebied is meestal landelik met waterryk grond vir boerdery.
Chiridotidae
Chiridotidae is 'n familie van seekomkommers in die orde Apodida.
Beskrywing en eienskappe
Lede van hierdie familie het 10, 12, of 18 vingeragtige tentakels waarvan tussen 3 en 10 per sy voorkom. Hulle ontbreek podia, radiale kanale, en 'n respiratoriese boom.
Dasein
Dasein (Duitse uitspraak: [daːzaɪn]) is 'n Duitse woord wat beteken "daar wees" of "teenwoordigheid" (Duits: da "daar"; sein "wees"), en word dikwels vertaal met die woord "bestaan". Dit is 'n fundamentele konsep in die eksistensiële filosofie van Martin Heidegger, veral in sy magnum opus "Sein und Zeit" . Heidegger gebruik die uitdrukking Dasein om te verwys na die ervaring van menswees wat eie is aan mense. Dit is dus 'n vorm van wees wat bewus is van en kwessies moet konfronteer soos persoonlikheid, sterftes en die dilemma of paradoks van die lewe in verhouding met ander mense terwyl jy uiteindelik alleen met jouself is.
Chiridotidae
Beskrywing en eienskappe
Die sagte liggaamswand word deur ossikels ondersteun wat gewoonlik wielvormig is en ses speke het.
Dasein
Heidegger se herinterpretasie
In Duits is Dasein die volkstaal vir "bestaan", soos in "Ek is tevrede met my bestaan" (Ich bin mit meinem Dasein zufrieden). Die term is gebruik deur verskeie filosowe voor Heidegger, veral Georg Wilhelm Friedrich Hegel, met die betekenis van menslike "bestaan" of "teenwoordigheid. Dit is afgelei van da-sein, wat letterlik beteken daar wees / daar bestaan - hoewel Heidegger vasbeslote was dat dit 'n onvanpaste vertaling van Dasein was.
Chiridotidae
Beskrywing en eienskappe
Sommige spesies het haak- of staafvormige ossikels of benerige, sekelvormige liggame
Lys van genera
Genera sluit in:
Sylt (munisipaliteit)
Sylt is 'n munisipaliteit op die gelyknamige Noordsee-eiland wat op 1 Januarie 2009 met die samesmelting van die stad Westerland en die twee dorpe Sylt-Ost en Rantum gevorm is. Die munisipaliteit is in die sentrum van die eiland geleë en beslaan sowat 60 persent van sy oppervlakte en huisves 70 persent van die eilandbewoners.
Dasein
Heidegger se herinterpretasie
Dasein vir Heidegger kan 'n manier wees om betrokke te raak met en omgee vir die onmiddellike wêreld waarin jy leef, terwyl jy altyd bewus is van die voorwaarde van daardie betrokkenheid, van die prioriteit van die wêreld vir die self en van die ontwikkelende natuur van die self ditself.
Die teenoorgestelde van hierdie outentieke self is alledaagse en onegte Dasein, die verbeurdverklaring van jou individuele betekenis, bestemming en lewensduur, ten gunste van 'n (ontkomende) onderdompeling in die openbare alledaagse wêreld - die anonieme, identiese wêreld van Julle en Hulle.
In ooreenstemming met Nietzsche se kritiek op die onderwerp, as iets definieerbaar in terme van bewussyn, onderskei Heidegger Dasein van die alledaagse bewussyn om die kritiese belangrikheid van "Syn" te beklemtoon vir ons begrip en interpretasie van die wêreld, ensovoorts.
Heidegger het probeer om die konsep Dasein te gebruik om die primêre aard van Syn (Engelsː "Being"; Duitsː "Sein") te ontbloot, en stem saam met Nietzsche en Wilhelm Dilthey dat Dasein altyd 'n wese is wat in die wêreld betrokke is: nie 'n onderwerp of die objektiewe wêreld alleen nie, maar die samehang van "Wees in-die-wêreld". Hierdie ontologiese grondslag van Heidegger se werk is dus teen die Kantiese "abstrakte agent" ten gunste van praktiese betrokkenheid met die omgewing. Dasein word geopenbaar deur projeksie in en betrokkenheid met 'n persoonlike wêreld- 'n nimmereindigende proses van betrokkenheid by die wêreld soos bemiddel deur die projekte van die self.
Heidegger beskou daardie taal, alledaagse nuuskierigheid, logiese stelsels, en algemene oortuigings verberg Dasein se aard van ditself. Outentieke keuse beteken om weg te draai van die kollektiewe wêreld van Hulle, aangesien Dasein, jou individualiteit, jou eie beperkte lewensduur, jou eie wese in die gesig staar. Heidegger het dus die konsep Dasein bedoel om 'n stap in die bevraagtekening van wat dit beteken om te wees-om jou eie wese te hê, jou eie dood te voorsien, jou eie waarheid te beleef.
Heidegger het ook die vraag van Dasein gesien as verder as die areas wat deur die positiewe wetenskap of in die geskiedenis van die metafisika beskryf word. "Wetenskaplike navorsing is nie die enigste manier van Syn wat hierdie entiteit kan hê nie, en dit is ook nie die een wat die naaste lê nie. Daarbenewens het Dasein self 'n besondere onderskeid in vergelyking met ander entiteite; [...] word dit ontologies onderskei deur die feit dat dit in Wese, dat Wese is 'n probleem daarvoor. "Sein und Zeit (Syn en Tyd) beklemtoon die ontologiese verskil tussen entiteite en die wese van entiteite:" Wese is altyd die Wese van 'n entiteit nie." Die vasstelling van hierdie verskil is die algemene motief wat deur Sein und Zeit loop.
Oorsprong en inspirasie
Sommige het geargumenteer dat die oorsprong van Dasein in die Chinese filosofie en die Japannese filosofie gevind kan word. Volgens Tomonobu Imamichi is Heidegger se konsep van Dasein geïnspireer, (alhoewel Heidegger stilgebly het hieroor) deur Okakura Kakuzo se konsep van das-in-der-Welt-sein (synde in die wêreld-wees, wêreldwys) uitgedruk inThe Book of Tea om Zhuangzi se Taoïstiese filosofie te beskryf. Imamichi se onderwyser het in 1919 dit aan Heidegger aangebied, nadat hy die vorige jaar lesse met hom gevolg het. Parallelle konsepte word ook gevind in die Indiese filosofie en in die inheemse Amerikaanse kennisstelsels.
Karl Jasper se Dasein en Existenz
In Philosophy (3 vol, 1932) het Jaspers sy siening van die geskiedenis van die filosofie verskaf en sy hoof temas bekendgestel. Vanuit die moderne wetenskap en empirisme wys Jaspers daarop dat ons, soos ons die werklikheid bevraagteken, grense konfronteer wat 'n empiriese (of wetenskaplike) metode eenvoudig nie kan oorkom nie. Op hierdie stadium staan die individu voor 'n keuse: sink in wanhoop en aanvaarding, of neem 'n sprong van geloof na wat Jaspers "Transendensie" noem. Om hierdie sprong te maak, konfronteer individue hul eie onbeperkte vryheid, wat Jaspers Existenz noem en uiteindelik die outentieke bestaan kan ervaar.
Ander toepassings
Eero Tarasti beskou Dasein baie belangrik in eksistensiële semiotiek.
Jacques Lacan het hom in die 1950's na Heidegger se Dasein gewend vir sy karakterisering van die psigoanalis as dat "hy vir die dood is" (être-pour-la-mort). Net so het hy die analise gesien as die soekke na outentieke spraak, in teenstelling met "die onderwerp wat sy betekenis verloor in die vooroordeel van diskoers ... [wat] hom sal gee om sy eie bestaan en sy eie dood te vergeet."
Alfred Schutz onderskei tussen direkte en indirekte sosiale ervaring en beklemtoon dat in die laasgenoemdeː "My oriëntasie is nie teenoor die bestaan (Dasein) van 'n konkrete individuele U nie.  Dit is nie teenoor enige subjektiewe  ervarings wat nou in al hul uniekheid in ander se gedagtes saamgestel word nie."
Kritiek
Theodor W. Adorno het Heidegger se konsep van Dasein as 'n idealistiese terugtrekking van die historiese realiteit gekritiseer.
Richard Rorty het dit gestel; dat met Dasein, het Heidegger 'n konserwatiewe mite van bestaan geskep, wat medepligtig was met die romantiese elemente van die Nasionaal-Sosialisme.
Eddie Deezen
Eddie Deezen (gebore 6 Maart 1957) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Grease (1978), Grease 2 (1982), WarGames (1983), en The Polar Express (2004).
Raaswater
Raaswater is 'n landelike nedersetting op die N10-hoofpad aan die suidelike oewer van die Oranjerivier in die Noord-Kaap, Suid-Afrika. Die buurt is net suid van Upington in die hart van die rosyntjie en sultanabedryf geleë.
Straussburg
Straussburg is 'n nedersetting op die N10-hoofpad aan die suidelike oewer van die Oranjerivier in die Noord-Kaap, Suid-Afrika. Die buurt is net oorkant Upington geleë.
Tom Degnan
Tom Degnan (gebore 24 September 1982) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Handsome Harry (2009) en in die televisiereekse One Life to Live (1968), Magic City (2012), en Limitless (2015).
Omgekeerde dobbelaar se dwaling
Die omgekeerder dobbellaar se dwaling, so benoem deur die filosoof Ian Hacking, is 'n dwaling van die Bayes-inferensie, wat 'n omgekeerde weergawe van die beter bekende dobbelaar se dwaling is. Dit is die verkeerde geloof dat 'n onwaarskynlike uitkoms van 'n ewekansige proses aan dui dat die proses waarskynlik baie keer vantevore plaasgevind het. Byvoorbeeld, as 'n mens sien dat 'n paar dobbelstene gerol word en twee sesse opdaag, is dit verkeerd om te veronderstel dat die dobbelsteen al vele kere gerol is.
Ons kan dit sien uit die Bayes-opdateringsreël: laat A die onwaarskynlike uitkoms van die ewekansige proses aan dui en M die stelling dat die proses al vele kere voorheen plaasgevind het, en dus het ons
en aangesien P ( A | M ) = P ( A ) (die uitkoms van die proses word nie deur vorige voorvalle beïnvloed nie), volg dit dat P ( M | A ) = P ( M ); dit wil sê dat ons vertroue in M onveranderd moet wees wanneer ons van A leer.
In werklikheid
In 2009 het D.M. Oppenheimer en B. Monin 'n werk gepubliseer met bewyse vir die omgekeerde dobbelaar se dwaling (hulle noem dit die dobbelaar se terugval-dwaling). Hulle het gevind dat mense glo dat 'n langer volgorde van ewekansige gebeure plaasgevind het voordat 'n gebeurtenis wat as nie-verteenwoordigend van die ewekansigheid van die proses beskou is plaasvind.
Byvoorbeeld, mense glo dat 'n streep koppe of sterte van 'n muntstuk moet voorafgegaan word deur 'n langer reeks willekeurige uitkomste. Of dat twee dobbelstene eers 'n langer reeks willekeurige getalle sal lewer voordat ses-en-ses of vier-en-vier, ens voorkom.
Hierdie dwaling strek tot meer lewenswerklike gebeure soos om swanger te raak, of om die bal op die eerste slag in gholf te laat sink, ens.
Louise Platt
Louise Platt (3 Augustus 1915 – 6 September 2003) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Tell No Tales (1939), Stagecoach (1939), Forgotten Girls (1940), en Captain Caution (1940).
Pasquale Aleardi
Pasquale Aleardi (gebore 1 Junie 1971) is 'n Switserse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Resident Evil (2002) en The Berlin File (2013), en in die televisiereekse Verrückt nach Clara (2007) en Gotthard (2016).
Shelley Plimpton
Shelley Plimpton (gebore 27 Februarie 1947) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Alice's Restaurant (1969), Putney Swope (1969), Glen and Randa (1971), en Foreplay (1975).
Steve Reich
Stephen Michael Reich [raɪʃ] (3 Oktober 1936) is 'n Amerikaanse komponis, pianis en tromspeler wat vanaf die middel van tot die laat 1960's bekendheid verwerf het met sy bydrae tot die ontwikkeling van minimalistiese musiek (minimal music), 'n musiekstyl wat tussen die laat 1960's en 1970's in die Verenigde State ontstaan het en aanvanklik met komponiste soos La Monte Young, Terry Riley, Steve Reich en Philip Glass verbind is. Reich se musikale werk word gekenmerk deur sy gebruikmaking van herhalende musuikale figure, stadige harmoniese ritme en kanons. Sy musikale innovasies sluit die gebruik van aaneenlopende bandopnames in om sogenaamde phase patterns te skep - herhalende musiek wat teen dieselfde tempo op twee verskillende instrumente gespeel word, soos in sy vroeë komposisies It's Gonna Rain (1965) en Come Out (1966), en die gebruik van eenvoudige hoorbare prosedures soos in Pendulum Music (1968) en Four Organs (1970).
Die komposisie Music for 18 Musicians, wat in 1978 as langspeler vrygestel is, was 'n belangrike mylpaal in die geskiedenis van die minimalistiese musiekbeweging en 'n sleutelwerk vir sy erkenning as genre binne die spektrum van moderne klassieke musiek. Gedurende die 1980's het Reich se werk 'n donker ondertoon gekry met die invoering van historiese onderwerpe en Joodse tematiek tot sy komposisies, veral in Different Trains (1988).
Dane DeHaan
Dane DeHaan (gebore 6 Februarie 1986) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Chronicle (2012), The Place Beyond the Pines (2012), Kill Your Darlings (2013), en The Amazing Spider-Man 2 (2014).
Lukas Ammann
Lukas Ammann (29 September 1912 – 3 Mei 2017) was 'n Switserse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Bel-Ami Der Frauenheld von Paris (1955), Bel Ami (1955), en Hast noch der Söhne ja...? (1959), en in die televisiereeks Graf Yoster gibt sich die Ehre (1967).
Covid-19-entstof
'n Covid‑19-entstof is 'n entstof wat bedoel is om immuniteit te verkry teen die ernstige akute respiratoriese sindroom coronavirus 2 (SARS ‑ CoV ‑ 2), die virus wat die Koronavirussiekte-2019 (Covid-19) veroorsaak. Voor die Covid-19-pandemie was daar gevestigde kennis oor die struktuur en funksie van koronavirusse wat siektes veroorsaak, soos ernstige akute respiratoriese sindroom (Ears) en Midde-Oosterse respiratoriese sindroom (MORS). Hierdie kennis versnel die ontwikkeling van verskillende entstoftegnologieë vroeg in 2020. Op 10 Januarie 2020 is die SARS-CoV-2-genetiese volgorde-data via die GISAID (global initiative on sharing avian influenza data) gedeel, en teen 19 Maart het die wêreldwye farmaseutiese industrie hulle verbind om entstowwe teen Covid-19 te ontwikkel. Die Covid-19-entstowwe word wyd erken vir hul rol in die vermindering van die verspreiding, voorkom en dood wat deur Covid-19 veroorsaak word.
In fase III-proewe het verskeie Covid-19-entstowwe die doeltreffendheid van tot 95% getoon om simptomatiese Covid-19-infeksies te voorkom. Vanaf Junie 2021 word 19 entstowwe deur ten minste een nasionale regeringsowerheid vir openbare gebruik goedgekeur: twee RNS entstowwe (Pfizer–BioNTech en Moderna), nege konvensionele geïnaktiveerde entstowwe (BBIBP-CorV, Chinese Academy of Medical Sciences, CoronaVac, Covaxin, CoviVac, COVIran Barakat, Minhai-Kangtai, QazVac, en WIBP-CorV), vyf virale vektor-entstowwe (Sputnik Light, Sputnik V, Oxford–AstraZeneca, Convidecia, en Johnson & Johnson), en drie proteïen-subeenheid-entstowwe (EpiVacCorona, Soberana 02 en RBD-Dimer). In totaal is 308 entstofkandidate in Maart 2021 in verskillende stadiums van ontwikkeling, met 73 in kliniese navorsing, waaronder 24 in Fase I-proewe, 33 in Fase I-II-proewe en 16 in Fase III-ontwikkeling.
Baie lande het gefaseerde verspreidingsplanne geïmplementeer wat diegene met die grootste risiko vir komplikasies, soos bejaardes, en diegene met 'n hoë risiko vir blootstelling en oordrag, soos gesondheidswerkers, prioritiseer. Tussentydse gebruik van enkelvoudige dosisse word oorweeg om die inenting na soveel mense moontlik uit te brei totdat die beskikbaarheid van entstof verbeter.
Op 3 Julie 2021 is 3,19 miljard dosisse Covid-19-entstof wêreldwyd toegedien op grond van amptelike verslae van nasionale gesondheidsinstansies. AstraZeneca verwag om 3 miljard dosisse in 2021 te produseer, Pfizer–BioNTech 1,3 miljard dosisse, en Sputnik V, Sinopharm, Sinovac en Johnson & Johnson elk 1 miljard dosisse. Moderna mik vir die produksie van 600 miljoen dosisse en Convidecia vir 500 miljoen dosisse in 2021. Teen Desember 2020 was meer as 10 miljard dosisse van entstof deur lande voorafbestel, met ongeveer die helfte van die dosisse wat deur lande met 'n hoë inkomste gekoop is, en wat 14% van die wêreldbevolking uitmaak.
Dana Plato
Dana Plato (7 November 1964 – 8 Mei 1999) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Bikini Beach Race (1992) en Desperation Boulevard (1998), en in die televisiereeks Diff'rent Strokes (1978).
Rose Plumer
Rose Plumer (19 Januarie 1876 – 3 Maart 1955) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Wages of Sin (1938), Inside the Law (1942), The Secret Code (1942), en Bullets and Saddles (1943).
Casey Deidrick
Casey Deidrick (gebore 25 April 1987) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Teen Wolf (2011), Revolution (2012), en Eye Candy (2015).
Else Lasker-Schüler
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Else Lasker-Schüler
Duits-Joodse digteres en toneelskryfster
Gebore
11 Februarie 1869
Oorlede
22 Januarie 1945
in Jerusalem, Palestynse Mandaatsgebied
Modernisme Ekspressionisme
Bekende werke
Styx (1902)
Meine Wunder (1911)
Gesammelte Gedichte (1917)
Mein blaues Klavier (1943)
Else Lasker-Schüler (eintlik Elisabeth Lasker-Schüler; * 11 Februarie 1869 in Elberfeld, tans Wuppertal; † 22 Januarie 1945 in Jerusalem) was 'n beduidende Duits-Joodse digteres en toneelskryfster. Lasker-Schüler, wat onder meer met die Boheemse leefstyl verbind word wat sy in Berlyn gevolg het, was een van die belangrikste verteenwoordigers van avantgardistiese modernisme en ekspressionisme in die Duitse literatuur, alhoewel haar literêre werk in baie opsigte uniek was en onder meer ook neoromantiese tendense getoon het.
Naas haar liriek en toneelkuns het sy ook bekendheid as tekenkunstenares verwerf en sommige van haar digbundels self van illustrasies voorsien.
Ernst Ludwig, Groothertog van Hesse
Ernst Ludwig Karl Albrecht Wilhelm (25 November 1868 – 9 Oktober 1937) was die laaste Groothertog van Hesse en by die Ryn, van 1892 tot 1918. Sy bynaam was Ernie.
Vroeë lewe
links|220px|duimnael|Ernst vroeg in 1879 saam met sy ouma koningin Victoria en susters, Victoria, Elizabeth, Irene en Alix, twee maande ná die dood van hul ma en jongste suster. 200px|duimnael|Ernst Ludwig en sy eerste vrou, [[prinses Victoria Melita van Sakse-Koburg en Gotha, op hulle troudag.]] Ernst Ludwig was die oudste seun van Ludwig IV, Groothertog van Hesse en sy vrou, prinses Alice van die Verenigde Koninkryk. Sy was die dogter van koningin Victoria en prins Albert van Sakse-Koburg en Gotha. As een van sewe sibbes, waarvan twee vroeg oorlede is, het Ludwig saam met sy vier oorlewende susters in Darmstadt grootgeword. Een van sy susters, Alexandra, sou later met tsaar Nikolaas II van Rusland trou en ’n ander een, Victoria, was die ouma van prins Philip, Hertog van Edinburg.
Toe Ernst vyf was, het sy broer, Friedrich, gesterf. Die twee seuns het gespeel toe Friedrich, wat aan hemofilie gely het, ses meter ver uit ’n venster val. Toe Ernst 10 was, was daar ’n epidemie van witseerkeel in Darmstadt. Sy pa en al die kinders behalwe Elisabeth, wat by haar een ouma gekuier het, het siek geword. Prinses Alice het vir haar man en siek kinders gesorg, maar die jongste, prinses Marie, is dood. Om Ernst te troos het Alice hom gesoen. Sy het binne ’n week siek geword en is op 4 Desember 1878 oorlede.
Huwelike
On 19 April 1894 is Ernst getroud met sy niggie, prinses Victoria Melita van Sakse-Koburg en Gotha, die dogter van sy ma se broer prins Alfred. Ernst en Victoria het twee kinders gehad: ’n dogter, prinses Elisabeth van Hesse en by die Ryn (1895-1903), wat op 16 November 1903 op agt aan buiktifis dood is, en ’n seun, wat op 25 Mei 1900 doodgebore is.
Die huwelik was ongelukkig en rusies was volop. Ná koningin Victoria se dood is die egpaar geskei, op 21 Desember 1901. Ná die egskeiding het Victoria ’n paar familielede vertel Ernst is gay. Sy het hom glo in die bed betrap met ’n manlike dienskneg. Die aantygings is nooit openbaar gemaak nie, maar sy het teenoor familie beweer hy "slaap openlik by al die diensknegte". Daar is geen ander bronne om dit te bevestig nie.
Victoria is later met ’n ander neef, groothertog Kirill Wladimirowitsj van Rusland, getroud en Ernst op 2 Februarie 1905 met Eleonore van Solms-Hohensolms-Lich. Die huwelik was gelukkig en die egpaar het twee seuns gehad, Georg Donatus en Ludwig.
Latere lewe
In 1892 het Ernst Ludwig sy pa opgevolg as groothertog. Tydens die Eerste Wêreldoorlog was hy ’n offisier in keiser Wilhelm se hoofkwartier. In 1917 is sy swaer, tsaar Nikolaas II, tydens die Russiese Rewolusie gedwing om te abdikeer. In Julie 1918 is twee van sy susters, Elizabeth, die weduwee van groothertog Sergei Aleksandrowitsj, en Alexandra, die vrou van Nikolaas II, deur die Bolsjewiste vermoor. Aan die einde van die oorlog, tydens die Duitse rewolusie van 1918, het hy sy troon verloor nadat hy geweier het om te abdikeer.
Dood
In Oktober 1937 is Ernst naby Darmstadt dood ná ’n lang siekte. Hy is langs sy dogter, Elisabeth, begrawe.
Realisme (internasionale betrekkinge)
Realisme is een van die dominante denkrigtings in internasionale verhoudingsteorie, wat die "Realpolitik" staatsmanskap van die vroeë moderne Europa teoreties formaliseer. Alhoewel dit 'n hoogs diverse liggaam van gedagtes is, word dit verenig deur die oortuiging dat wêreldpolitiek altyd en noodwendig 'n veld van konflik is tussen akteurs wat rykdom en mag nastreef. Die teorieë van realisme word gekontrasteer deur die koöperatiewe ideale van liberalisme in internasionale betrekkinge.