cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teëlblaarkwassie
Die struik word slegs 2 m hoog en blom van Augustus tot September. Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Die vrugte word, twee maande nadat die plant geblom het, ryp en die sade val na die grond waar dit deur miere versprei word. Die plant groei saam met sandsteen fynbos in bergagtige skalie op hoogtes van 330 - 860 m.
Persiese Golf
Agtergrond
Die Persiese Golf is in die Persiese Golf Bekken geleë, wat van Senosoïese oorsprong is en verband hou met die subduksie van die Arabiese Plaat onder die Zagrosberge. Die huidige oorstroming van die kom het 15 000 jaar gelede begin as gevolg van stygende seevlakke van die Holoseen-glasiale periode.
Teëlblaarkwassie
In Engels staan die struik as die Tile-leaf clusterhead bekend.
Persiese Golf
Geografie
Die Internasionale Hidrografiese Organisasie definieer die Persiese Golf se suidelike grens as "Die Noordwestelike grens van die Golf van Oman". Hierdie limiet word gedefinieer as " 'n Lyn wat Ràs Limah (25°57'N) aan die kus van Arabië en Ràs al Kuh (25°48'N) met die kus van Iran (Persië) verbind ".
Hierdie binnelandse see van sowat 251 000 vierkante kilometer is verbind met die Golf van Oman in die ooste deur die Straat van Hormuz; en sy westelike punt word gekenmerk deur die groot rivierdelta van die Shatt al-Arab, wat die waters van die Eufraat en die Tigris dra. In Iran word die Golf die "Arvand Rood" genoem, waar "Rood" "rivier" beteken. Sy lengte is 989 kilometer, met Iran wat die grootste deel van die noordelike kus en Saoedi-Arabië die grootste deel van die suidelike kus dek. Die Persiese Golf is op sy smalste ongeveer 56 km breed, in die Straat van Hormuz. Oor die algemeen is die waters baie vlak, met 'n maksimum diepte van 90 meter en 'n gemiddelde diepte van 50 meter.
Lande met 'n kuslyn aan die Persiese Golf is (kloksgewys, van noord): Iran; Oman se Musandam eksklawe; die Verenigde Arabiese Emirate; Saoedi-Arabië; Katar, op 'n skiereiland aan die Saoedi-kus; Bahrein, 'n eilandnasie; Koeweit; en Irak in die noordweste. Verskeie klein eilande lê ook binne die Persiese Golf, waarvan sommige die onderwerp is van territoriale geskille tussen die state in die streek.
Eilande
In onlangse jare was daar ook die toevoeging van kunsmatige eilande vir toeriste-aantreklikhede, soos The World Islands in Dubai en The Pearl-Qatar in Doha. Persiese Golf-eilande is dikwels ook histories betekenisvol, omdat hulle in die verlede deur koloniale moondhede soos die Portugese en die Britte gebruik is in hul handel of as verkrygings van hul rykdom.
Oseanografie
Die verdamping van die see is hoog, sodat daar na oorweging van rivierafvoer en reënbydraes steeds 'n tekort van 416 kubieke kilometer per jaar is. Hierdie verskil word verskaf deur strome by die Straat van Hormuz. Die water van die Persiese Golf het 'n hoër soutgehalte, en kom dus uit die bodem van die Straat, terwyl seewater met minder soutgehalte deur die bopunt invloei.
Naam
Voordat dit sy huidige naam gegee is, is die Persiese Golf baie verskillende name genoem. In Babiloniese tekste was dit bekend as "die see bo Akkad". Die Assiriërs het dit die "Bitter See" genoem. In 550 vC het die Achaemenidiese Ryk die eerste antieke ryk in Persis (Pars, of moderne Fars), in die suidwestelike streek van die Iranse plato gevestig. Gevolglik, in die Griekse bronne, het die watermassa wat aan hierdie provinsie gegrens het, bekend geword as die "Persiese Golf". In die boek van Nearchus bekend as Indikê (300 vC), word die woord "Persikon kolpos" meermale genoem wat "Persiese golf" beteken.
Gedurende die jare 550 tot 330 vC, wat saamval met die soewereiniteit van die Achaemenidiese Persiese Ryk oor die Midde-Oosterse-gebied, veral die hele deel van die Persiese Golf en sommige dele van die Arabiese Skiereiland, is die naam van "Persiese See" wyd gevind in die saamgestelde geskrewe tekste.
Koloniale era
Portugese invloed in die Persiese Golf het vir 250 jaar geduur; sedert die begin van die 16de eeu het Portugese oorheersing egter meegeding met die plaaslike moondhede en die Ottomaanse Ryk. Na die aankoms van die Engelse en die Nederlanders in die 17de eeu het die Safavid-ryk kragte saamgesnoer met die nuwelinge om teenstand teen die Portugese oorheersing van die see te bied.
Portugese uitbreiding na die Indiese Oseaan in die vroeë 16de eeu na Vasco da Gama se verkenningsreise het gesien hoe hulle teen die Ottomane teen die kus van die Persiese Golf geveg het. In 1521 het 'n Portugese mag onder leiding van bevelvoerder Antonio Correia Bahrein binnegeval om beheer te neem oor die rykdom wat deur sy pêrelbedryf geskep is.
Op 29 April 1602 het Shāh Abbās, die Persiese keiser van die Safawide Persiese Ryk, die Portugese uit Bahrein verdryf, en hierdie datum word in Iran as Nasionale Persiese Golfdag herdenk. Met die ondersteuning van die Britse vloot het Abbās in 1622 die eiland van Hormuz uit die Portugese se hande geneem. Baie van die handel is herlei na die dorp Bandar 'Abbās, wat Abbas in 1615 van die Portugese oorgeneem het en na homself vernoem het. Die Persiese Golf is daarna oopgestel vir 'n florerende handel met die Portugese, Nederlandse, Franse, Spaanse en die Britse handelaars, aan wie besondere voorregte gegun is.
Die Ottomaanse Ryk het homself weer in Oos-Arabië in 1871 laat geld. Onder militêre en politieke druk van die goewerneur van die Ottomaanse Vilayet van Bagdad, Midhat Pasha, het die regerende Al Thani-stam vreedsaam aan die Ottomaanse heerskappy onderwerp. Die Ottomane is gedwing om met die begin die Eerste Wêreldoorlog uit die gebied te onttrek. In die Tweede Wêreldoorlog het die Westerse Geallieerdes Iran as 'n deurgang gebruik om militêre en industriële toevoer na die USSR te vervoer, deur 'n pad wat histories bekend staan ​​as die "Persiese Korridor". Brittanje het die Persiese Golf as die toegangspunt gebruik om van die Trans-Iraanse Spoorweg gebruik te maak. Die Persiese Golf het dus 'n kritieke maritieme pad geword waardeur die Geallieerdes toerusting na die Sowjetunie vervoer het teen die Nazi-inval.
Die seerowery in die Persiese Golf was algemeen tot in die 19de eeu. Baie van die mees noemenswaardige historiese gevalle van seerowery is deur die Al Qasimi-stam gepleeg. Dit het daartoe gelei dat die Britte die Persiese Golf-veldtog van 1819 aangepak het. Die veldtog het gelei tot die ondertekening van die Algemene Maritieme Verdrag van 1820 tussen die Britte en die Sheikhs van wat toe bekend gestaan ​​het as die 'Seerowerskus'.
Van 1763 tot 1971 het die Britse Ryk verskillende grade van politieke beheer oor sommige van die Persiese Golfstate behou, insluitend die Verenigde Arabiese Emirate en op verskillende tye Bahrein, Koeweit, Oman en Katar deur die Britse Residensie van die Persiese Golf.
Moderne geskiedenis
Die Persiese Golf was 'n slagveld van die 1980–1988 Iran–Irak Oorlog, waarin elke kant die ander se olietenkskepe aangeval het. Die Golf is die naamgenoot van die 1991 Golfoorlog, die grootliks lug- en landgebaseerde konflik wat gevolg het op Irak se inval in Koeweit.
Die Verenigde State se rol in die Persiese Golf het in die tweede helfte van die twintigste eeu gegroei. Op 3 Julie 1988 is Iran Air Flight 655 deur die Amerikaanse weermag (wat die Airbus A300 waarmee gevlieg is foutiewelik aangesien het as 'n Iranse F-14 Tomcat) neergeskiet terwyl dit oor die Persiese Golf gevlieg het, wat al 290 mense laat sterf het aan boord.
Die Verenigde Koninkryk handhaaf 'n profiel in die streek; in 2006 alleen het meer as 1 miljoen Britse burgers Dubai besoek. In 2018 het die VK 'n permanente militêre basis, HMS Jufair, in die Persiese Golf geopen, die eerste sedert dit in 1971 uit Ooste van Suez onttrek en 'n ondersteuningsfasiliteit in Oman ontwikkel het.
Dyer-eiland
Dyer-eiland is ongeveer 20 ha groot en lê 3 km van die kus by Pearly Beach tussen Dangerpunt en Quoinpunt en byna regoor die mond van die Uilenkraalsrivier.
Totdat die Amerikaner Sampson Dyer in 1806 daar gaan woon het, was die eiland bekend as Ilha da Fera, die eiland van die wilde diere. Tot 1980 het Dyer en sy opvolgers voortgegaan met die winsgewende bedryf van die raap van ghwano. Die eiland is tans nog die tuiste van 'n groot verskeidenheid seevoëls. Weens die versamel van hul eiers het die broeikolonie Kaapse pikkewyne (Spheniscus demersus) kwaai gekwyn. Hier is ook robpelse geoes. Die eiland is tans onder beheer van Cape Nature en natuurbewaringsmaatreëls word toegepas. Nou is dit by uitstek 'n plek waar grootwithaaie besigtig kan word.
Die eiland word omring deur rotsplate, skerp riwwe en punte, waarvan Geysereiland van 3 ha die grootste is. Tussen 1831 en 1913 het hier 11 skepe op die rotse geloop. Op 23 Maart 1913 het die Noorse stoomskip Hektor van 3 856 ton in digte mis op Dyer-eiland vergaan. Dit was van Baltimore na Australië op pad met 'n vrag spoorstawe.
Abchasië
Abchasië (Abchasies: Аҧсны́, Apsny, [apʰsˈnɨ]; Georgies: აფხაზეთი, Apkhazeti, [ɑpʰxɑzɛtʰi]; Russies: Абха́зия, Abkhа́ziya, [ɐpˈxazʲɪjə]), amptelik die Republiek Abchasië (Abchasies: Аҧсны Аҳәынҭқарра, Aphsny Axwynthkharra; Russies: Респу́блика Абха́зия, Respublika Abkhaziya), is volgens internasionale reg 'n deel van Georgië, maar vorm de facto 'n onafhanklike   republiek,  sonder algemene internasionale erkenning.
Galeniet
Galeniet (ook bekend as galena en loodglans; Engels: galena) is 'n belangrike looderts wat dikwels ook silwerhoudend is. Dit het die kubiese haliet-struktuur.
Dit is die volopste loodmineraal en -erts en word in lae- tot middel-temperatuur hidrotermale uitlate in stollingsgesteentes en sedimentêre gesteentes met kontak-metamorfose aangetref. Dit kom dikwels saam met piriet, markasiet, chalkopiriet en sfaleriet voor, soms ook saam met kalsiet, kwarts, dolomiet en vloeispaat.
Paralimpiese Somerspele 1988
Die Paralimpiese Somerspele 1988 (Koreaans: hangoel: 서울 하계 패럴림픽; hanja: 서울 夏季 패럴림픽; Seoul Hagye Paeleollimpik) is tussen 16 en 25 Oktober 1988 in Seoel, Suid-Korea, aangebied. Tydens die geleentheid het 3 044 atlete uit 60 nasies aan 733 items in 18 verskillende sportsoorte deelgeneem.
Dit was die agste Paralimpiese Somerspele wat aangebied is en die eerste Spele wat amptelik as "Paralimpiese Spele" bekend gestaan het, terwyl die Internasionale Paralimpiese Komitee (IPK) in 1989 gestig is. Dit was ook die eerste Paralimpiese Spele sedert die Spele van 1964 wat by dieselfde plek aangebied is as die Olimpiese Somerspele.
Die Olimpiese Somerspele 1988 is tussen 17 September en 2 Oktober in Seoel gehou. Die Paralimpiese Winterspele 1988 is in Innsbruck, Oostenryk, aangebied.
Sporte
18 Paralimpiese sporte is tydens die Spele beoefen. • 4
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Paralimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die getal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Getal medaljes
Hier is al die lande wat medaljes by die Spele verower het:
Abchasië
Alhoewel Georgië nie beheer oor Abchasië uitoefen nie, beskou die Georgiese regering, die Verenigde Nasies en die meerderheid van die wêreld se regerings Abchasië as deel van Georgië, wie se grondwet na dié gebied as die Outonome Republiek Abchasië verwys.
Abchasië is in die Suid-Kaukasus langs die Swartseekus geleë. Die hoofstad en grootste stad is Soechoemi. Abchasië beslaan 'n oppervlakte van 8 640 km² en het 'n bevolking van 244 926 in 2020 gehad. Abchasië grens in die noorde aan die Russiese deelgebiede Karatsjai-Tsjerkessië en Krasnodar-krai.
Soms word na Abchasië, Suid-Ossetië, Transnistrië en Artsach as post-Sowjetse "bevrore konfliksones" verwys. Almal is lidlande van die Gemeenskap vir Demokrasie en Regte van Nasies.
Internasionale erkenning
[[Lêer:Abkhazia and South Ossetia international recognition.svg|duimnael|links|Internasionale erkenning van Abchasië en Suid-Ossetië:
]]
Etniese samestelling
Abchasiërs vorm met 124 115 inwoners 'n stewige meerderheid van die bevolking (51,0 persent).
Thomas Carroll (gevegkunstenaar)
Thomas Carroll (7 Februarie 1938 – 20 Maart 1999) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Warrior Within (1976) en The Super Weapon (1976).
Artemisina apollinis
Artemisina apollinis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Artemisina en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
Vet
Vette sluit 'n groot groep organiese materie in wat ook in die mens se normale dieet voorkom.
Chemie
Vette vorm 'n uitgebreide groep van organiese verbindings wat almal uit trigliseriede bestaan. Dit is 'n ester bestaande uit gliserol, 'n drie-funksionele alkohol en drie vetsuurgroepe. Die soort vet word bepaal deur die vetsuur wat aanwesig is en die ander deel wat dan nie-verseepbare bestanddele bevat. Vette is gewoonlik onoplosbaar in water, omrede die aanwesigheid van die nie-polêre koolstofbindings.
Noodsaaklikheid
Vet is 'n belangrike verskaffer van essensiële vetsure, wat onontbeerlik is vir die liggaam om nuwe selle te vorm. Dit is verder nodig aangesien Vitamien A, D, E en K vetoplosbaar is en hul absorpsie in die liggaam slegs kan plaasvind waar genoegsame vette teenwoordig is.
Johannes Ramokhoase
Johannes Slo Ramokhoase is gebore in die ou Eersterus voordat inwoners verskuif is na Mamelodi, en was die eerste swart burgemeester van Pretoria.
Loopbaan
In 1995, op die ouderdom van 44, klop hy die Vryheidsfront se raadslid Wikus Theron, om die eerste swart burgemeester van Pretoria te word, nadat die Nasionale Party nie 'n kandidaat aangewys het nie.
Hy het 'n instrumentele rol gespeel in die samesmelting van die ou Stadsraad van Pretoria met die plaaslike munisipaliteite van Mamelodi, Atteridgeville en ander omliggende gebiede.
Straatnaam
Johannes Ramokhoase-straat (voorheen bekend as Proesstraat) in Pretoria is in 2012 na hom vernoem.
Ou Bluff-vuurtoring
Die Ou Bluff-vuurtoring, wat ook bekend gestaan het as die Port Natal-vuurtoring, was 'n 24 m (81 voet) hoë, ronde gietystertoring wat op 23 Januarie 1867 in gebruik geneem en later afgebreek is. Die vuurtoring was geleë op die Bluff, aan die noordekant van die ingang tot die Baai van Natal.
Geskiedenis
Die hoeksteen van die vuurtoring is op 22 November 1864 deur goewerneur John Scott gelê. Dit het bestaan uit honderd of meer geboë gietystersegmente van 'n halwe meter by een meter wat elk ongeveer 300 kg geweeg het. Die konstruksie het drie jaar geduur.
Die toring se eerste lamp was 'n oliebrander, waarmee die toring van 1867 tot 1922 ononderbroke diens gelewer het. In Julie 1922 is die oliebrander vervang met 'n petroleumverdampingsbrander wat ongeveer 150 000 CD gelewer het. Tien jaar later, op 15 September 1932, is die Bluff-vuurtoring geëlekrifiseer en die verdampingsbrander is vervang met 'n elektriese gloeilamp van 4 kW wat die ligkrag tot 3 000 000 CD verbeter het. Teen hierdie tyd was die oorspronklike gietystertoring baie verweer en het dit onveilig geword. Die vuurtoringingenieur, mnr. Harry Claude Cooper, het besluit om die toring met beton te omhul om dit veiliger te maak.
Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog is die kuswageenheid by die Bluff gemoderniseer. Op die oggend van 5 Mei 1938 het die Cape Garrison Artillery begin om hul 6 duim-kanonne te vuur vanaf 'n terrein naby die basis van die vuurtoring. Die gevaar het bestaan dat die vensters, asook die kwik wat in die optiese lense van vuurtorings voorkom, beskadig sou word. Mnr. Cooper het voorgestel dat twee kleiner, outomatiese vuurtorings op ander plekke opgerig word – die een op die terrein van die radiostasie by Brightonstrand en die ander noord van die Bluff.
George Murray
Ds. George Murray (Graaff-Reinet, 7 Augustus 1845 - 18 Mei 1921) was die jongste van ds. Andrew Murray sr. se vyf seuns wat predikant geword het.
Hy kry sy teologiese opleiding aan die Kweekskool op Stellenbosch en word in 1869 predikant op Willowmore, waar hy bly tot 1879. Hierna volg Swellendam tot 1892, Oudtshoorn tot 1910 en De Hoop tot sy aftrede in 1916. Hy het groot diens aan die kerk in vele kommissies en sendinge bewys.
Genetiese variasie
Genetiese variasie beteken dat biologiese stelsels – individue en bevolkings – oor ruimte verskil. Dit is die grondslag van die genetiese veranderlikheid van verskillende biologiese stelsels in ruimte.
Onder individue in 'n bevolking
Genetiese variasie onder individue in 'n bevolking kan op 'n verskeidenheid vlakke geïdentifiseer word. Dit is moontlik om genetiese variasie te identifiseer gegrond op die waarnemings van die fenotipiese variasie in óf kwantitatiewe eienskappe (eienskappe wat voortdurend wissel en deur baie gene gekodeer word (bv., beenlengte in honde)) óf afsonderlike eienskappe (eienskappe wat in afsonderlike kategorieë val en deur een of 'n paar gene gekodeer word (bv., wit, pienk, rooi blomkleur in sekere blomme)).
Pous Adrianus VI
Adrianus VI was die 218de pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1522 tot 1523. Hy was die eerste en tot nou (2009) enigste pous uit Nederland. Na sy dood is slegs Italianers tot pous verkies tot in 1978 toe Karol Wojtyla uit Pole tot Pous Johannes Paulus II verkies is. Adrianus is ook die tweede laaste pous wat sy doopnaam gehou het toe hy pous geword het (die laaste een was Pous Marcellus II).
Genetiese variasie
Onder individue in 'n bevolking
Genetiese variasie kan ook geïdentifiseer word deur die ondersoek van variasie op die vlak van ensieme met behulp van die proses van proteïenelektroforese. Polimorfiese gene het meer as een alleel by elke lokus. Die helfte van die gene wat in insekte en plante vir ensieme kodeer, kan polimorfies wees, terwyl polimorfismes minder algemeen in gewerweldes is.
Uiteindelik word genetiese variasie veroorsaak deur die variasie in die volgorde van basisse in die nukleotiede in die gene. Nuwe tegnologie laat wetenskaplikes nou toe om die volgorde van DNS direk te bepaal, waardeur met behulp van proteïenelektroforese selfs meer genetiese variasie geïdentifiseer is as wat voorheen waargeneem is. ’n Ondersoek van die DNS het genetiese variasie in die koderingstreke sowel as in die niekoderende intronstreek van gene getoon.
Silwerblaarwolbos
Die Silwerblaarwolbos (Spatalla argentea) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Spatalla behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit in die Riviersonderendberge vanaf Wolfieskop tot by Jonaskop voorkom.
Pous Adrianus VI
Biografie
Pous Adrianus VI is gebore as Adriaan Florenszoon Boeyens op 2 Maart 1459 in Utrecht, Nederland. Hy was die seun van Floris of Florens Boeyens en sy vrou Gertruida. Hy kry skoolonderrig in Zwolle en vanaf 1478 studeer hy filosofie, teologie en kerkreg aan die Universiteit van Leuven. In 1489 word hy hoogleraar aan die Universiteit. Op 30 Junie 1490 word hy priester en pastoor van die Groot Begijnhof. Vanaf 1507 is hy leermeester van Karel V die kleinseun van Ferdinand II van Aragon. In 1515 vertrek hy na Spanje om Karel se belange te behartig. Op 18 Augustus 1516 word hy biskop van Tortosa, op 14 November 1516 hoof van die Inkwisisie van Aragon en op 1 Julie 1517 word hy bevorder tot kardinaal deur Pous Leo X. Op 9 Januarie 1522 volg hy Pous Leo X op as kompromie-kandidaat. Hy word op 31 Augustus 1522 gekroon deur kardinaal Marco Cornaro en regeer tot sy dood op 14 September 1523. Hy word opgevolg deur Pous Clemens VII. Die naam ‘Adrianus’ beteken 'inwoner van Adrië'.
Silwerblaarwolbos
Die struik word slegs 80 cm hoog en blom van Oktober tot Januarie. Die plant word vernietig in 'n brand maar die sade oorleef. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Die vrugte word twee maande nadat die plant geblom het ryp, en die sade val grond toe waar dit deur miere versprei word. Die plant groei in sanderige grond tussen rotse op hoogtes van 475 - 1350 m.
Pous Adrianus VI
Pontifikaat
Pous Adrianus VI sien as sy vernaamste take die bestryding van die Reformasie, die hervorming van die Kerk en die vereniging van die Christelike magte teen die aanvalle van die Turke in Hongarye en die Griekse eiland Rhodos. Hy het uiters sober gelewe, wat hom gehaat gemaak het in Rome. Deur sy weifelende houding in komplekse probleme het hy die bynaam "videbimus" (Ons sal sien...) gekry. Aanvanklik het hy neutraal gestaan in die stryd tussen die politieke magte van sy tyd, hoewel hy goed bevriend was met keiser Karel V. Op 15 April 1523 dring hy aan koning Frans I van Frankryk 'n wapenstilstand met keiser Karel op, met die dreiging van ekskommunikasie en interdik. Dit het 'n totale breuk met Frankryk veroorsaak en op 3 Augustus 1523 sluit die pous hom totaal aan by keiser Karel. Op 5 Augustus 1523 word hy ernstig siek en sterf op 14 September.
Genetiese variasie
Onder individue in 'n bevolking
Genetiese variasie sal fenotipiese variasie tot gevolg hê as variasie in die volgorde van nukleotiede in die DNS-volgorde 'n verskil in die volgorde van die aminosure in die proteïen wat deur daardie DNS-volgorde gekodeer word, tot gevolg het; en as die gevolglike verskille in die aminosuurvolgorde ’n invloed op die vorm, en dus die funksie, van die ensiem het.
Silwerblaarwolbos
In Engels staan die struik as die Silver-leaf spoon bekend.
Genetiese variasie
Tussen bevolkings
Geografiese variasie in gene kom dikwels voor onder bevolkings wat in verskillende plekke woon. Geografiese variasie kan wees as gevolg van verskille in selektiewe druk of weens genetiese drywing.
Pous Adrianus VI
Die kollege van Kardinale
Pous Adrianus VI het slegs een kardinaal aangestel.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Opvolging
Basis-URL: nl:Paus Adrianus VI
Ruimtevaart
Ruimtevaart is ballistiese vlugte na of deur die buitenste ruim. Dit kan geskied in ruimtetuie met of sonder mense aan boord. Voorbeelde van bemande ruimtevaart sluit in die Amerikaanse Apollo-maanlanding en die Russiese Sojoes-program, sowel as die Internasionale Ruimtestasie. Voorbeelde van onbemande ruimtevaart sluit in waarnemingstuie wat hul wentelbaan om die Aarde verlaat, sowel as satelliete in ’n wentelbaan om die Aarde soos kummunikasiesatelliete. Laasgenoemde is óf afhanklik van telerobotiese beheer óf heeltemal outonoom.
Genetiese variasie
Meting
Genetiese variasie in 'n bevolking word algemeen gemeet as die persentasie van die geenlokusse wat polimorfies is of die persentasie van geenlokusse in individue wat heterosigoties is.
Ruimtevaart
Ruimtevlugte word gebruik in ruimteverkenning asook in kommersiële bedrywighede soos ruimtetoerisme en satelliettelekommunikasie.
Genetiese variasie
Bronne
Lukrake mutasies is die oorsprong van genetiese variasie. Mutasies is gewoonlik skaars en die meeste mutasies is neutraal of nadelig, maar in sommige gevalle kan die nuwe allele deur natuurlike seleksie bevoordeel word.
Ruimtevaart
’n Ruimtevlug begin gewoonlik met die lansering van ’n tuig, wat dit die aanvanklike stukrag gee om swaartekrag te oorkom en die tuig van die Aarde se oppervlak af te dryf. In die ruimte val die beweging van die tuig in die veld van astrodinamika. Sommige tuie bly vir altyd in die ruimte, ander disintegreer terwyl hulle die Aarde se atmosfeer weer binnedring en ’n paar land op die Maan of ’n planeet.
Genetiese variasie
Bronne
Poliploïdie is 'n voorbeeld van chromosoommutasie. Poliploïdie is 'n toestand waarin organismes drie of meer stelle van genetiese variasie (3n of meer) het. Die mutasie word begin deur 'n ouer, en wanneer die ouer voortplant, het die nageslag nou 'n kans om ook die mutasie-eienskap te ontvang. Wanneer daardie gemuteerde nageslag gereed is om voort te plant, het hulle weer die kans om daardie eienskap aan hulle nageslag oor te dra. Hierdie proses begin die eerste generasie van die gemuteerde nageslag.
Oorkruising en ewekansige segregasie gedurende meiose kan tot gevolg hê dat nuwe nuwe allele of nuwe kombinasies van allele voortgebring word. Verder dra ewekansige bevrugting ook tot die variasie by.
Ruimtevaart
Geskiedenis
Die eerste teoretiese voorstel vir ruimtereise met die gebruik van vuurpyle is in 1861 deur die Skotse sterrekundige en wiskundige William Leitch gepubliseer, in die essay "A Journey Through Space". Meer bekend, maar eintlik net in Rusland, was Konstantin Tsiolkofski se werk van 1903, "Исследование мировых пространств реактивными приборами" (Die Verkenning van die Kosmiese Ruimte deur Middel van Reaksietoestelle).
Ruimtevaart het in die ingenieurswese ’n moontlikheid geword met die publikasie in 1919 van Robert Goddard se geskrif A Method of Reaching Extreme Altitudes. Sy gebruik van die Lavalstraalpyp vir vloeibarebrandstofvuurpyle het interplanetêre reise ’n moontlikheid gemaak. Hy het ook in die laboratorium bewys vuurpyle sal in die vakuum van die ruimte werk. Die publiek het egter nie sy werk ernstig opgeneem nie. Sy poging om in die Eerste Wêreldoorlog ’n weermagkontrak te kry vir ’n vuurpylaangedrewe wapen, is deur die wapenstilstand van 11 November 1918 met Duitsland in die wiele gery.
Genetiese variasie
Bronne
Vir 'n gegewe genoom van 'n meersellige organisme, kan genetiese variasie verkry word in somatiese selle of kan dit deur die kiemlyn geërf word.
Ruimtevaart
Geskiedenis
Goddard se geskrif het Hermann Oberth egter beïnvloed, en hy het weer ’n groot invloed op Wernher von Braun gehad. Von Braun was die eerste persoon wat moderne vuurpyle vervaardig het as geleide wapens, wat deur Adolf Hitler gebruik is. Von Braun se V-2 was die eerste vuurpyl wat in Junie 1944 op ’n toetsvlug die ruimte bereik het: ’n hoogte van 189 km.
Genetiese variasie
Vorme
Genetiese variasie kan in verskillende vorme verdeel word volgens die grootte en tipe van genomiese variasie wat onderliggend is aan genetiese verandering. Dit sluit in:
Ruimtevaart
Geskiedenis
Tsiolkofski se werk oor vuurpyle is nie in sy leeftyd waardeer nie, maar hy het Sergei Koroljof, die Sowjetunie se hoofvuurpylontwerper onder Josef Stalin, beïnvloed om interkontinentale ballistiese missiele te ontwikkel om kernwapens te vervoer as ’n teenvoeter vir Amerika se bomwerpers. ’n Vuurpyl wat geskoei was op Koroljof se R-7 Semjorka-missiele is gebruik om die Aarde se eerste kunsmatige satelliet, Spoetnik 1, op 4 Oktober 1957 te lanseer, asook die eerste mens wat om die Aarde gewentel het, Joeri Gagarin, op 12 April 1961 in Wostok 1.
Genetiese variasie
Onderhoud in bevolkings
'n Verskeidenheid faktore hou genetiese variasie in bevolkings in stand. Potensieel skadelike resessiewe allele kan versteek word van seleksie in die heterosigotiese individue in die bevolkings van die diploïede organismes (resessiewe allele word slegs uitgedruk in die minder algemene homosigotiese individue). Natuurlike seleksie kan ook genetiese variasie in gebalanseerde polimorfismes in stand hou. Gebalanseerde polimorfismes kan voorkom wanneer heterosigote bevoordeel word of wanneer seleksie is frekwensie-afhanklik is.
Ruimtevaart
Geskiedenis
Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog het Von Braun en die meeste lede van sy vuurpylspan aan Amerika oorgegee en hulle het daarna aan Amerikaanse missiele gewerk. Hierdie werk het eindelik gelei tot die lansering van die eerste Amerikaanse satelliet, Explorer 1, op 1 Februarie 1958 en die eerste Amerikaner in ’n wentelbaan, John Glenn, op 20 Februarie 1962 in die tuig Friendship 7. As direkteur van die Marshall Space Flight Center was Von Braun in beheer van die ontwikkeling van ’n groter klas vuurpyle, Saturn V, wat Amerika in staat gestel het om die eerste twee mense, Neil Armstrong en Buzz Aldrin, in Julie 1969 na die Maan en terug te stuur in Apollo 11. Oor dieselfde tydperk het die Sowjetunie probeer om die N1-vuurpyl te ontwikkel om ’n mens na die Maan te stuur, maar hulle het nie daarin geslaag nie.
Lansering
Vuurpyle is tans die enigste manier om tuie in ’n wentelbaan of verder te stuur. Ander metodes moet nog ontwikkel word of kon nog nie voldoende snelhede bereik nie.
Die lansering van ’n vuurpyl vir ’n ruimtevlug vind gewoonlik by ’n ruimtehawe plaas, wat lanseerblaaie en -komplekse kan hê vir vertikale vuurpyllanserings asook aanloopbane vir die vertrek en aankoms van vragvliegtuie en ruimtetuie met vlerke. Ruimtehawens is gewoonlik vir veiligheidsdoeleindes ver van woongebiede geleë. Interkontinentale ballistiese missiele het verskeie spesiale lanseergeriewe.
’n Lansering is gewoonlik beperk tot ’n sekere venstertydperk: ’n tydperk waarbinne die vuurpyl lanseer moet word. Dit kan afhang van die posisie van die hemelliggame en/of wentelbane met betrekking tot die lanseerterrein. Die grootste faktor is dikwels die rotasie van die Aarde self.
’n Lanseerblad is ’n vaste struktuur wat ontwerp is om vuurpyle vandaan te lanseer. Dit bestaan gewoonlik uit ’n lanseertoring en vlamloopgraaf. Dit is omring deur toerusting om lanseervoertuie op te rig, onderhou en van brandstof te voorsien.
Bereiking van die ruimte
Die mees algemene definisie van die ruimte is alles bo die Kármán-lyn, wat 100 km bo die Aarde se oppervlak is. Die VSA se definisie is gewoonlik alles bo 50 myl (80 km).
Vuurpyle is tans die enigste manier om die ruimte te bereik. Konvensionele vliegtuigenjins kan dit nie doen nie weens ’n gebrek aan suurstof. Vuurpylenjins spuit dryfmiddel uit om stukrag vorentoe te verskaf wat genoeg delta-v (verandering in snelheid) verskaf om ’n wentelbaan te bereik.
Bemande lanseerstelsels is gewoonlik toegerus met ontsnappingstelsels sodat ruimtevaarders kan ontsnap indien nodig.
Verlating van die wentelbaan
Om in ’n geslote wentelbaan te gaan is nie noodsaaklik vir reise na die Maan of ander planete nie. Vroeëre Russiese ruimtetuie het baie groot hoogtes bereik sonder dat hulle eers in ’n wentelbaan was. Nasa het dit oorweeg om Apollo-sendings direk in ’n maantrajek te stuur, maar het toe eerder die strategie gebruik om die tuie eers in ’n "parkeerwentelbaan" te hou en later in ’n maantrajek te plaas. Dit het die koste verhoog weens die groter hoeveelheid dryfmiddel wat nodig was om te keer dat die tuig na die Aarde terugkeer.
Nasa se werkmetode het egter die beplanning van die Apollo-sending op verskeie belangrike maniere grootliks vereenvoudig. Dit het die venstertydperk vir lansering aansienlik verleng en die kans op ’n suksesvolle lansering verbeter. Die parkeerwentelbaan het wetenskaplikes die geleentheid gegee om die tuig verskeie ure lank behoorlik na te gaan ná die stres van die lansering voordat dit in sy lang vlug na die Maan geplaas is. Die bemanning sou ook vinnig na die Aarde kon terugkeer indien nodig, of die sending kon aangepas word.
Robotiese sendings vereis nie dié noodmaatreëls nie en ondersoektuie na die Maan en ander planete word gewoonlik direk in ’n trajek geplaas vir die maksimum werking.
Terugkeer
Tuie in ’n wentelbaan het groot hoeveelhede kinetiese energie. Daar moet van dié energie ontslae geraak word voordat die tuig veilig kan land sonder dat dit in die atmosfeer verdamp. Spesiale metodes is dus nodig om die tuig teen aërodinamiese verhitting te beskerm.
Die teorie vir ’n veilige terugkeer na die Aarde is deur Harry Julian Allen ontwikkel. Tuie wat die atmosfeer weer binnegaan, doen dit na aanleiding van dié teorie met ’n stomp deel na voor. Stomp vorms beteken minder as 1% van die kinetiese energie word omgesit in hitte wat die tuig kan bereik. Die grootste deel van die hitte-energie beland dus in die atmosfeer.
Onbeman
Onbemande ruimtevlugte is ruimtevlugte sonder mense aan boord. Hulle kan op verskillende maniere deur die mens beheer word, deur robotiese of afstandbeheer, of hulle kan ten volle outonoom wees. Dit sluit in ondersoektuie en satelliete. Die eerste onbemande satelliet was Spoetnik 1. Ruimtevlugte met diere word ook as onbeman beskou.
Daar is baie voordele verbonde aan onbemande vlugte. Baie sendings is meer geskik vir robotiese beheer vanweë die laer koste en kleiner risiko's. Sommige dele van die Sonnestelsel is heeltemal te gevaarlik vir bemande sendings, soos die gebiede naby Venus en Jupiter. Die buitenste planete soos Saturnus, Uranus en Neptunus is te ver vir die mens om te bereik.
Robotiese beheer is ook voordelig op plekke wat kwesbaar is vir moontlike besmetting deur die Aarde se mikro-organismes, want ruimtetuie kan beter gesteriliseer word as mense.
Beman
Die eerste bemande vlug was Wostok 1, met Joeri Gagarin aan boord. Die enigste ruimtetuie wat na 2011 nog gereeld vir bemande vlugte gebruik is, is die Russiese Sojoes-tuie en die Chinese Shenzhou. Die Amerikaanse pendeltuie was van April 1981 tot Julie 2011 bedrywig.
Otjikoto-kurper
Die Otjikoto-kurper (Tilapia guinasana) is 'n varswatervis wat endemies is aan die Guinasmeer in Namibië. Die vis is ook gevestig in onder andere die Otjikotomeer. In Engels staan die vis bekend as die Otjikoto tilapia.
Voorkoms
Die vis se voorkoms kan baie wissel; die kleure wissel van olyfgroen met donker vertikale strepe en rooigevlekte vinne tot 'n egalig swart of bont vis met wit, blou, geel en swart. Die broeiende mannetjies het 'n swart keel, pens en anale vinne. Die vis word tot 14 cm lank.
Habitat
Die vis leef in die Guinasmeer wat 'n ingevalle sinkgat is, 120 m in deursnee en meer as 'n 100 m diep. Tog neig hulle om langs die feitlik vertikale kante te leef, broei en vreet. Hulle vreet hoofsaaklik diatome en alge. Nou lysies word gebruik om op te broei en gebiede word afgebaken en verdedig, eiers word beskerm en versorg deur beide ouers.
Bewaringstatus
Die vis word kritiek bedreig; die gebruik van plaaslike grondwaterbronne en die impak van ingevoerde visse is 'n ernstige bedreiging vir die bestaan van die vis.
Charles Murray
Ds. Charles Murray (Graaff-Reinet, 26 Februarie 1833 – Graaff-Reinet, 31 Oktober (volgens 'n ander bron 23 September ) 1904) was die vierde van ds. Andrew Murray sr. se vyf seuns wat predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk geword het.
Hy ontvang sy opleiding in godgeleerdheid aan die Universiteit van Utrecht. In 1858 word hy in die NG gemeente Clanwilliam bevestig, van waar hy in 1866 na NG gemeente Graaff-Reinet gaan om sy vader, ds. Andrew Murray sr., wat daardie jaar afgetree het, op te volg. Saam het hulle die gemeente 82 jaar van 1822 tot 1904 gedien. Tydens die seun se dienstyd is die huidige kerkgebou, een van die grootste en sierlikste in die land en losweg gegrond op die Salisbury-katedraal, op 10 September 1887 ingewy.
Murray was, volgens eerw. A. Dreyer, by uitnemendheid 'n warme sendingvriend en 'n tere kindervriend. Hy was 'n vrugbare skrywer wie se werk meesal in kerklike tydskrifte verskyn het. Sy lieflingsarbeid was die Sondagskool en in verband met die uitgawe van "De Kinderharp" en "Halleluja" het hy onvergeetlike werk gedoen.
Sy seun Charles Daniel Murray was van 1899 tot 1943 'n NG predikant. Sy eerste gemeente was Petrusville tot 1905 en toe Bloemfontein tot 1912, waarna Parys en uiteindelik Pretoria van 1927 tot en met sy aftrede. Sy dogter Margaret Jemima was getroud met ds. A.J. van Wijk, eerste opsteller van die Bybelse dagboek Uit die Beek.
William Murray
Ds. William Murray (Graaff-Reinet, 29 Oktober 1829 – Worcester, 16 Junie 1899) was die derde van ds. Andrew Murray sr. se vyf seuns wat predikant geword het.
Reeds op 'n vroeë ouderdom gaan hy na Nederland om in die teologie te studeer en kom saam met ds. A.A. Louw in 1852 na Suid-Afrika terug. Sy eerste gemeente was die NG gemeente Middelburg, Kaap, waar hy arbei van 1854 tot 1865. Toe die Ringskommissie van Graaff-Reinet op 19 Mei 1852 amptelik oorgaan tot die stigting van die dié gemeente, was sy vader een van die drie kommissielede. Die eerste konsulent was sy oudste broer, ds. John Murray, destyds leraar van die NG gemeente Burgersdorp, waarna William die eerste leraar word. Gedurende sy bediening daar word 'n nuwe kerkgebou opgerig.
Op 18 Junie 1865 vind sy bevestiging in die NG gemeente Worcester plaas, waar hy arbei tot en met sy dood in 1899. Blykbaar is die NG gemeente op De Doorns, NG gemeente Murray, na hom vernoem.
Ds. Murray is, so skryf eerw. A Dreyer, gekenmerk deur buitengewone nederigheid, buitengewone liefde, buitengewone ywer en buitengewone toewyding aan die Here en die diens van die Here. Hy het hom oor die ellendiges ontferm, hy trek hom die lot van mense wat ly en armes aan en arbei met selfverloënende liefde aan hulpbehoewendes. Daarvan getuig sy onwaardeerbare diens aan die sending, aan die opvoeding van gesig- en gehoorgestremdes en van die jeug.
Hy was jare lank voorsitter van die Binnelandse Sendingkommissie en stigter van die Instituut vir Doofstommes en Blindes op Worcester. Hy het ook 'n groot bydrae gelewer tot die stigting van die NG Kerk se arbeidskolonie op Kakamas. In sy eie gemeente het hy opvoedingsinstellings tot stand gebring, waaronder een waarin verarmde jong seuns gratis gevoed, geklee en in 'n ambag opgevoed kon word.
Lucretia
thumbnail|200px|Lucretia, deur Lucas Cranach die ouere.
Lucretia (oorlede c. 510 v.C.) was ’n antieke Romeinse vrou wie se lot ’n belangrike rol gespeel het in die oorgang van die Romeinse Koninkryk in die Romeinse Republiek. Hoewel daar nie bronne uit dié tyd bestaan nie, stem die historici Livius en Dionysius van Halicarnassus uit die tyd van keiser Caesar Augustus (23 September 63 v.C tot 19 Augustus 14 n.C.) saam dat daar wel so ’n vrou was en dat haar selfmoord ná haar verkragting deur die seun van ’n Etruskiese koning die onmiddellike oorsaak was van die anti-monargistiese rebellie waarmee die monargie omvergewerp is.
Die voorval het die ontevredenheid oor die tirannieke metodes van die laaste koning van Rome, Lucius Tarquinius Superbus, laat opvlam. As gevolg daarvan het die vooraanstaande families ’n republiek ingestel en die uitgebreide koninklike familie uit Rome verdryf. Hulle het ook die republiek suksesvol verdedig teen pogings van die Etruskers en Latyne om in te meng. Vanweë die groot impak het die verkragting self ’n belangrike tema in Europese kuns en letterkunde geword.
Palazzo dei Principi Natoli
Palazzo dei Principi Natoli 'n barokpaleis in Torre Archirafi, op die eiland van Sisilië in die Middellandse See, ook bekend as Palazzo Vigo. Dit dateer uit 1741 en was oorspronklik die woning van prins Giovanni Natoli II van Sperlinga, 'n Frans-gebore afstammeling van 'n lyn van miliêre vlieëniers oor 'n tydperk van duisend jaar.
Lucretia
Een van die eerste twee konsuls van die republiek was Lucius Tarquinius Collatinus, Lucretia se man. Die talle weergawes oor die stigting van die republiek noem almal die verhaal van Lucretia, hoewel die besonderhede verskil. Die meeste historici beskou dit nie as ’n mite nie, want daar is bewyse dat ’n vrou soos Lucretia bestaan het en dat dit ’n belangrike rol gespeel het in die val van die monargie. Van die besonderhede verskil egter van skrywer tot skrywers en is debatteerbaar.
Zachary Scott
Zachary Scott (21 Februarie 1914 – 3 Oktober 1965) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mildred Pierce (1945), The Southerner (1945), Cass Timberlane (1947), en Flamingo Road (1949).
Franklin
Franklin is 'n dorpie in die Harry Gwala-distriksmunisipaliteit van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Trompetter (vis)
Die trompetter (Pelates quadrilineatus) is 'n vis wat in die Indiese-Pasifiese gebied, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika, vanaf Oman tot by die Boesmansrivier by Port Alfred voorkom. Die vis het ook die Middellandse See deur die Suezkanaal binnegedring. In Engels staan die vis as die Trumpeter bekend.
Voorkoms
Die vis is silwerig met 4–6 donker horisontale strepe oor die liggaam. Daar is 'n donker vlek net tussen die begin van die dorsale en pektorale vinne. Die stertvin is ligter van kleur en die mond- en kieuholtes is rooi. Die onvolwasse vissies het 6–7 strepe oor die liggaam. Die vis word tot 30 cm lank.
Habitat
Die vis kom langs die kus voor, veral waar daar seegrasbeddings is, asook by riviermondings. Die onvolwassenes vreet seegras en klein skaaldiere en die volwasse visse plankton. Die vis kan 'n kraakgeluid met sy swemblaas maak, vandaar die naam.
Henk Denkema
Dr. Hendrik Denkema (26 Maart 1935 - 9 Maart 2007) was tussen 1962 en 2000 predikant in vier gemeentes van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika.
Gemeentebediening
Dr. Denkema het in 2000 geëmeriteer. In sy laaste jare het hy hulpdiens in gemeentes verrig, tot hy ná ’n motorongeluk waarvan hy wonderlik herstel het, hom in Pretoria gevestig het. Hy is oorleef deur sy vrou, Riana, en kinders.
Waardering
"Wat die uitbou van die koninkryk betref, is daar min predikante wat met soveel ywer die blye boodskap aan almal wou bekend maak as dr. Henk. Aan die Wes-Rand waar ek sy buurman was (in Witpoortjie van 1988 tot 1995), het ek hom hoeveel keer met deernis en opgewondenheid hoor praat oor die mense wat hy op gereelde basis in die gevangenis besoek het. Op Sondae het hy na Krugersdorp se parke gegaan en net daar die evangelie verkondig aan hulle wat daar rondlê.
" 'n Keer het hy vir my vertel dat hy uitsien na sy verloftyd wat kom, want nou gaan hy nog meer tyd het om mense in die parke en op straat te bereik. Begrafnisse was vir hom geleenthede om die evangelie te bring aan mense wat nie noodwendig gereeld in 'n kerkgebou kom nie. Selfs op sy sterfbed in die hospitaal het hy vir die dokter gevra of die dokter se saak met die Here reg is. "
William A. Carroll
William A. Carroll (9 Januarie 1875 – 26 Januarie 1928) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Quest (1915), Danger Within (1918), The Trail of the Octopus (1919), en The Fighting Edge (1926).
Wollerigehaarwolbos
Die Wollerigehaarwolbos (Spatalla caudata) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Spatalla behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit in die Sederberg, Groot-Winterhoekberge en Hexrivierberge voorkom.
Die struik word 1.0 m hoog en blom van Augustus tot Oktober. Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Die vrugte word, twee maande nadat die plant geblom het, ryp en die sade val na die grond waar dit deur miere versprei word. Die plant groei in sandsteen sand langs stroompies of lope op hoogtes van 910 - 1250 m.
In Engels staan die struik as die Woolly-hair spoon bekend.
Ga-Rankuwa, Aganang
Ga-Rankuwa is 'n Swart nedersetting in Aganang Plaaslike Munisipaliteit, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Dit is noordwes van Polokwane geleë.
Carolyn McCormick
Carolyn McCormick (gebore 19 September 1959) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Enemy Mine (1985), Whatever Works (2009), en The Post (2017).
Ho
Ho is een van die mees gesproke Austro-Asiatiese tale en een van die belangrikste van dié taalfamilie in Suid-Asië. Dit is verwant aan Moendari en Santali, al drie vorm die amptelike tale van die Indiese deelstaat Jharkhand. Daarbenewens word Ho in die Indiese deelstate Assam, Bihar, Chhattisgarh, Orissa en Wes-Bengale gepraat.
Arend Hofmeyr
Ds. Arend Hermanus Hofmeyr (Kaapstad, 27 September 1837 – Hermanus, 14 April 1903) was van 1877 tot sy dood leraar van die NG gemeente Hanover in die Karoo. Hy word beskryf as ’n nederige, verstandige en vriendelike maar besliste mens.
Afkoms
duimnael|links|200px|Ds. Arend Hofmeyr en sy eerste vrou, Louisa Adriana, gebore Louw.
Hofmeyr was die seun van Arend Hermanus Hofmeyr (Kaapstad, 17 April 1802 – Somerset-Oos, 9 Maart 1887) van die landgoed Waterhof in die Kaapse stadskom, ’n kleinseun van die Hofmeyr-stamvader Johann Heinrich Hofmeyr (Ibbenbüren, Münster, Noordryn-Wesfale, 17 Maart, 1721 – Kaapstad, 4 Julie 1805). Die stamvader het twee seuns gehad, Jan Hendrik (1759–1838), van wie ds. Arend Hofmeyr ’n agterkleinseun was, en Stephanus Johannes Hofmeyr (1760–1826). Die politieke leier Jan Hendrik Hofmeyr was ’n neef van ds. Arend Hofmeyr se vader, ’n bekende bankier in die Moederstad.
Sy moeder was Susanna Maria Hofmeyr (Paarl, 4 Oktober 1813 – Somerset-Oos, 11 Mei 1887). Albei sy ouers is op Somerset-Oos oorlede nadat hulle by hul seun ds. J.H. Hofmeyr in die ou pastorie gaan inwoon het waar hy en sy vrou, Isabella, ’n dogter van ou ds. Andrew Murray van Graaff-Reinet en suster van vyf broers wat predikant geword het, die bejaardes in hul laaste jare versorg het.
Arend se eerste eggenote, Louisa Adriana (Wiesie, 1845–1883), met wie hy op 20 Oktober 1868 in die Paarl getroud is, was een van die sewe dogters van Adriaan Jacobus Louw van die Paarl wat met ’n predikant getrou het, terwyl een van haar drie broers, Attie Louw (1859–1935), 38 jaar lank predikant was van die Heidelberg, Tvl. Danksy dié verwantskap het Arend Hofmeyr, buiten ds. Attie Louw, nog ses predikant-swaers gehad: prof. Nicolaas Hofmeyr., ds. J.R Albertyn, ds. George Murray, prof. C.F.J. Muller, ds. J.C. Truter, en ds. P.G.J. Meiring. Vyf van sy broerskinders van Somerset-Oos het predikant geword: Lou, Charlie, John, Georg en Andrew en benewens George Murray, nog vier van sy broer Jan Hendrik se swaers: John, Andrew, William en Charles. Van Arend en Louisa se se vyf kinders het Attie ’n legendariese sendeling in Njassaland geword, Jan ’n mediese sendeling in Noord-Rhodesië, Willie was ’n tyd lank onderwyser in Njassaland, Issie het na dieselfde kolonie gegaan waar sy met die sendingboer Frikkie van Eeden getrou het en Lily het deur haar huwelik met ds. Kotie Retief van Njassaland ook die sendingsaak gedien.
Ds. Hofmeyr het altesaam 15 kinders gehad, naamlik 10 uit sy eerste huwelik en nog vyf uit sy tweede huwelik, met Jane Gray Wright (Skotland, 25 Augustus 1850 – Stellenbosch, 27 Oktober 1940) op 17 Desember 1884 op Somerset-Oos of Hanover. Sy eerste vrou was sewe jaar jonger as hy en die tweede 13 jaar.
Opleiding
duimnael|regs|300px|Die kerkraad van Hanover kort ná die koms van ds. Hofmeyr. Agter v.I.n.r.: C. Kleingeld, Charl Cilliers, H. Piek (ook koster en voorsinger), G.P. v. d. Hever, Antonie Wannenburg (kassier). Middelste ry: H.S. v. d. Merwe, F. Stevens, ds. A. Hofmeyr, P. Joubert, Koos van Zyl. Voor: A. v.d. Merwe en W. Pienaar.
Arend Hofmeyr het eers gaan boer. Tydens ’n diens in die Groote Kerk, waarvan sy familie lidmate was, waartydens die sendelinge A. McKidd en H.L. Gonin vir die sending afgesonder is, het Hofmeyr hom tot die evangeliebediening geroepe gevoel. Hierna het hy na die Kweekskool op Stellenbosch gegaan waar hy sy studie in 1868 voltooi het, toe hy 30 of 31 jaar oud was.