cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Koring
Voorbereiding van die grond
Koring is 'n wisselbougewas wat bale humus verbruik en die grond dus uitput. Die grond moet dan op die een of ander manier herstel word. Lupien en lusern kan as wisselbougewasse geplant word aangesien dit die gehalte van die grond verbeter. Lupien kan op verskeie maniere gebruik word om die saaigrond te herstel, maar meningsverskille bestaan oor watter metode die beste is. Die belangrikste metodes is die driejaar- en die vierjaarsiklusse.
Met die driejaarsiklus word lupien in die eerste jaar geplant, in die tweede jaar word daar op die land gewei en in die derde jaar word koring op die braakland gesaai. Met die vierjaarsiklus word koring elke tweede jaar gesaai. Die vyfjaarwisselboustelsel is meer intensief en koring word dan in die tweede en die vyfde jaar gesaai. Die wisselboustelsel wissel ook van streek tot streek. By die Vaalharts-besproeiingskema is daar byvoorbeeld min boere wat 'n vaste wisselboustelsel toepas, terwyl boere in Gauteng 'n stelsel gebruik waarin koring, tabak, sunhennep en braaklande gebruik word.
Lusern kan die gehalte van die grond baie verbeter en herstel en tot 'n twaalfjaarwisselboustelsel kan toegepas word. Dit sien dan soos volg daaruit: lusern (4 jaar), koring, braakland, hawer, braakland, koring, braakland, hawer, braakland. Behalwe as die koring op lusern of lupien volg, word dit op 'n braakland gesaai. Die doel van 'n braakland is om winteronkruide te dood, die grond te deurlug en te sorg dat die grond die maksimum reën absorbeer. Wanneer die grond gebraak word, lê dit vir 'n bepaalde tyd sonder dat daar iets in gesaai word. Dit geskied gewoonlik tussen Junie en Augustus. Die grond kan egter ook later in die jaar gebraak word. Die grond moet ook bemes word, maar bemesting verskil van streek tot streek omdat die klimaat, grondvrugbaarheid en die wisselboustelsel 'n rol speel.
Saaityd
Die algemene saaityd vir koring is in die herfs, dit wil sê tussen April en Junie. Om die beste resultate te verkry, word bepaalde tye gekies, wat van streek tot streek verskil. In die Suidwes-Kaap is die saaityd normaalweg in die eerste drie weke van Mei, terwyl daar in die Vrystaat van April tot November (somerkoring) gesaai kan word. In Gauteng is die beste saaityd teen die middel van Mei. Winterkoring word van April tot Junie gesaai, lentekoring in Julie, Augustus en die eerste helfte van September en somerkoring van die middel van September tot in November. Hoe dig die koring gesaai word, hang af van die hoeveelheid vog wat beskikbaar is vir die gesaaides.
Saaimetodes
Die koringsaaimasjien met 'n kunsmisbak het byna oral die ou metode vervang waardeur koring met die hand gesaai is en daarna in die voorbereide grond ingeëg is. Deur middel van die eenrigtingploeg met sy saad- en kunsmisbakke word alles terselfdertyd gedoen. Omdat die koringkorrel baie klein is, moet dit nie te diep gesaai word nie. Die grond kan daarna weer met 'n ligte eg bewerk word.
Versorging
Die lande moet tydens die groeityd goed versorg word. Insekte en onkruid kan dikwels groot skade aanrig, en daar moet ook op gelet word dat plantsiektes nie voorkom nie. Insekte wat kan skade aanrig, kan in twee groepe verdeel word: die wat op die lande skade aanrig en die wat in die opbergplekke voorkom. Die koringluis, die graanskilpadjie, die graanslakkie, die graanstinkbesie en die sandveldgraanwurm is 'n paar van die insekte wat op die lande skade aanrig.
Insekte wat skade aanrig aan koring in bergplekke, is die graanskuurkalander, die Indiese meelmot en die Angoumousgraanmot, asook sekere skemerkewers soos byvoorbeeld die van die genus Cadella. Skadelike onkruide wat dikwels voorkom, sluit in die duwweltjiedoring (Emex australis), wildehawer (Avena sterflis en Avena futua), verskeie disseldoringspesies (Cirsium-spp.) en ramenas (Rhaphanus raphanistrum). Daar is verskeie maniere waarop die onkruide in bedwang gehou kan word, maar 'n voorvereiste is dat die braakland skoon is en net voor die saaityd omgeploeg word.
Meksikaanse Rewolusie
Die Meksikaanse Rewolusie (Spaans: Revolución mexicana) was 'n burgeroorlog in Meksiko tussen konserwatiewe teen-rewolusionêre magte en liberale rewolusionêre magte vanaf 20 Februarie 1910 tot 1920. In die Rewolusie het die Verenigde State die diktatoriese regering van Porfirio Díaz ondersteun en Veracruz beset, om 'n Duitse flottielje te onderskep.
Koring
Versorging
Daar is ook onkruide wat vir die mens gevaarlik is omdat dit giftig is, byvoorbeeld stinkblaar (Datura-spp.) en die sprinkaanbos (Senecio-spp.). Wanneer 'n koringmonster giftige onkruidsade of onkruide bevat, mag dit slegs as ondergraad gegradeer word. Koring kan ook deur verskeie plantsiektes aangetas word, soos onder meer stamroes (Puccinia graminis tritici), tulpbrand (Urocystis tritici Koern), stinkbrand of bedekte brand (Tilletia tritici) en vaalblaar (Septoria tritici). Daar is verskeie behandelings teen hierdie siektes.
Meksikaanse Rewolusie
In Januarie 1917 het die Duitse Keiserryk 'n allianse met Meksiko teen die VSA gesoek, wat gelei het tot die VSA sy toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog, waarop die Amerikaanse troepe Meksiko in Februarie 1917 verlaat het.
Gedurende dieselfde maand het Meksiko 'n nuwe Grondwet ontvang, maar die implementering daarvan is deur die sosiaal-konserwatiewe Carranza-bewind uitgestel. Met dié Grondwet het Meksiko 'n presidensiële republiek geword, wat 'n kompromis tussen liberale en konserwatiewe kragte is. Met die verkiesing van Álvaro Obregón tot president op 26 Oktober 1920 en sy beëdiging op 1 Desember 1920 het die aktiewe deel van die rewolusie geëindig, maar die gevolge daarvan was nog enkele dekades lank waarneembaar.
Koring
Oestyd
Die oestye verskil van streek tot streek. In die voormalige Transvaal word so vroeg as September geoes, terwyl die koring in die Vrystaat die laaste geoes word, naamlik in November en Desember. In die Suidwes-Kaap word in Oktober en November geoes. Wanneer selfbinders of platsnyers gebruik word, moet die koring feitlik ryp wees, maar wanneer van stropers gebruik gemaak word, moet die koring goed ryp wees. As die koring te gou geoes word, is die voggehalte hoog en dan kan die koring tydens berging bederf.
Fanie van der Merwe (rolprentmaker)
Fanie van der Merwe is 'n Suid-Afrikaanse rolprentkameraman, regisseur en vervaardiger. Hy was die regisseur van die Afrikaanse rolprent Rienie. Hy het ook verskeie dokumentêre programme, waaronder programme oor Madagaskar en Antarktika, vervaardig. Hy het verskeie pryse vir sy dokumentêre programme gewen.
Koring
Oesmetodes
Hoewel die sekel hier en daar op beperkte skaal gebruik word, word die selfbinder en stroper verreweg die meeste gebruik. Die selfbinder sny die koring en bind dit netjies in gerwe, wat dan in hopies op die land gelaat word. Die gerwe word dan na die miedens gebring, waar dit gedors word. Die stroper sny en dors die koring tegelykertyd. Daar is ook oesdorsmasjiene en stropers wat die koring sny, dors, die graan klassifiseer en in sakke plaas.
Fanie van der Merwe (rolprentmaker)
Van der Merwe het sy opleiding aan die Brookes-Instituut van Kinematografie in Santa Barbara, Kalifornië ontvang. Daarna was hy 'n kameraman vir die Amerikaanse nuusdiens ABC in Denver, Colorado. Terug in Suid-Afrika was hy onder meer hoof van die rolprentskool van die Technikon Pretoria voordat hy sy eie maatskappy gestig het.
Koring
Bemarking
Koring word deur die Koringraad aangekoop teen 'n prys wat jaarliks vasgestel word en die koöperasies tree op as agente van die Koringraad. Die koring word in graansilo's geberg totdat dit benodig word.
Verwerking
Die groot meulens koop koring teen 'n vasgestelde prys van die Koringraad. By die meulenaar moet die koring eers gebreek en die kiemwit van die semels geskei word. Die kiemwit word dan in die meule tot meel gemaal. Deur 'n voortdurende proses word die semels verwyder en die verskillende groottes word met behulp van siwwe van mekaar geskei.
As die korrels nog te groot is, word dit na die brekers teruggevoer om kleiner gemaal te word. Die koringkorrels word dan gesuiwer. Die semels word in 'n lugstroom van onder die stel maasrame weggevoer sodat net die swaarder kiemwitgedeeltes agterbly. Die koring is nou gereed om verder verwerk te word. Die Koringraad stel die pryse van koringmeel en brood vas. Die regering subsidieer die prys van broodmeel om sodoende die prys van brood so laag moontlik te hou.
Fleurdal
Fleurdal is 'n 79% Blanke voorstad van die stad Bloemfontein in Suid-Afrika.
Golf van Biskaje
Die Golf von Biskaje (Frans: Golfe de Gascogne, Spaans: Golfo de Vizcaya) is 'n baai van die Atlantiese Oseaan in die hoek tussen die noorde van Spanje en die weste van Suid-Frankryk wat strek van Kantabrië tot by Bretagne. Dit is genoem na die Baskiese provinsie Biskaje in Spanje. Die Franse noem dit die Golf van Gaskonje (Golfe de Gascogne) en die suidelike deel van die golf aan die Spaanse kus staan in Spaans as die Mar Cantábrico (Kantabriese See) bekend. Die Golf van Biskaje is bekend vir sy slegte weer en rowwe see.
Die outonome gebiede van Spanje en die belangrikste hawestede aan die kus van die golf is - van wes na oos:
Huis van Hohenzollern
Die Huis van Hohenzollern is ’n ou en belangrike Duitse vorstehuis wat eeue lank konings, grawe en hertôe opgelewer het.
Golf van Biskaje
Langs die Franse kus van die golf lê die hawens:
Skilderkuns
Skilderkuns is die vaardigheid of bekwaamheid om skoonheid te skep en 'n estetiese gevoel te stimuleer deur afbeeldings te maak in verf. Skilderkuns word onderskei van die ander beeldende kunste soos beeldhouwerk deur die twee dimensionele aard van die kuns. Die materiaal en medium wat gebruik word onderskei skilderkuns van tekenkuns en prentkuns.
Kantabriese See
Die Kantabriese See (Frans: Mer Cantabrique, Spaans: Mar Cantábrico) is die suidelike deel van die Golf van Biskaje, 'n see van die Atlantiese Oseaan aan die noordkus van Spanje, die weskus van Frankryk, aan die voet van die Kantabriese Gebergte en die heel westelike uitlopers van die Pireneë.
Skilderkuns
Tegniek
Hoe 'n mens ook al skilder, daar word steeds 'n agtergrond of draer, kleurstof en 'n middel om die kleurstof op die draer aan te wend benodig. Die agtergrond (of draer) is gewoonlik van hout (paneel) of linne (doek), in welke gevalle dit ŉ skildery sou wees; dit kan ook 'n muur wees, in welke geval dit 'n fresko of muurskildering genoem word.
Die verf (pigment met 'n bindmiddel) kan op die draer aangebring word met 'n kwas, 'n penseel (wat fyner is), 'n paletmes, 'n verfspuit, die vingers of selfs die hele liggaam (sogenaamde "body painting"). Voordat die verflae op 'n houtpaneel aangebring word, word dit glad geskuur en geplamuur. Die plamuur ('n mengsel van klei, loodwit en lynolie) word gebruik om ongelykhede weg te stryk en om te verhoed dat die draer die kleur van die verf verander. Die doek het oorspronklik uit ŉ sterk en growwe handgeweefde lap bestaan.
In die 19e eeu is dit deur masjiengeweefde materiaal vervang, gewoonlik 'n mengsel van katoen en linne wat reëlmatig geweef maar swakker was. Die doek word styf oor 'n houtraam gespan en geplamuur en is dan gereed om beskilder te word. Aanvanklik het kunstenaars baie gebruik gemaak van tempera, 'n verfsoort waarin eier, lym of 'n ander natuurlike bindmiddel gebruik is. Tempera word baie vinnig droog sodat duidelik gesien kan word wanneer 'n volgende laag of kleur aangewend is. In die 15e eeu het kunstenaars olie (veral lynolie en papawerolie) as bindmiddel begin gebruik en olieverf het so ontstaan.
Olieverf het die voordeel bo tempera dat dit lank nat bly en kleure dus op 'n subtiele manier op die doek vermeng kan word. Dat die Vlaamse skilder Jan van Eyck (ca. 1390- 1441) olieverf "uitgevind" het, is nie heeltemal waar nie: olieverf is vroeër reeds gebruik, maar Van Eyck was een van die eerste kunstenaars wat die moontlikhede daarvan benut het. Sy voorgangers het elke laag eers laat droog word voordat hulle verder daaroor geskilder het, terwyl Van Eyck met die verf gewerk het terwyl dit nog nat was, sodat hy die gewenste skakerings kon kry.
Cirruswolk
Cirrus (wolkklassifikasie-simbool : Ci) behoort aan die genus atmosferiese wolke. In Latyn beteken die woord cirrus 'n haarlok of haarkrulletjie en kenmerkend is cirruswolke dun, yl, stringe wolke. Die stringe wolke lyk soms ook soos bossies hare en vandaar die naam "perdesterte" vir hierdie wolke.
Op ons planeet is cirruswolke gewoonlik wit of liggrys. Dit word gevorm wanneer waterdamp deur 'n proses van afsetting beweeg op hoogtes van bokant 5 000 m in matige gebiede en bokant 6 100 m in tropiese areas. Dit word ook gevorm as 'n uitvloeisel uit 'n tropiese sikloon. Wanneer cirruswolke in die lug verskyn, dui dit aan dat daar 'n frontale stelsel of 'n tropiese sikloon onderweg is en dat die weerstoestande binnekort gaan versleg. Alhoewel die voorkoms van cirruswolke 'n aanduiding is dat daar binnekort reën kan val, kan hierdie wolke nie reën produseer nie maar net virga. Virga is yskristalle wat verdamp voordat dit op die grond land.
Wanneer sigbare lig en yskristalle in cirruswolke op mekaar inwerk, skep dit optiese verskynsels soos bysonne en halo's. Cirruswolke laat die temperatuur in die lug tussen die hoofwolklaag met gemiddeld 10 °C styg. Wanneer die individuele wolkies so uitgebreid is dat dit nie van mekaar onderskei kan word nie, vorm dit 'n laag hoëvlakwolke genaamd cirrostratuswolke. Konveksie op hoë hoogtes kan ook 'n ander tipe hoëvlakwolklaag vorm genaamd cirrocumuluswolke. Dit is klein wolkklossies wat druppels superverkoelde water bevat.
Vorming
Cirruswolke word gevorm wanneer waterdamp afsetting ondergaan op 'n hoë hoogte waar die lugdruk wissel tussen 600 mbar op 4 000 m bo seevlaktot 200 mbar op 12 000 m bo seevlak. Hierdie toestande heers gewoonlik aan die voorpunt van 'n warm front. Omdat die humiditeit op so 'n hoë hoogte so laag is, is hierdie genustipe geneig om baie dun wees.
Siklone
Cirruswolke word gevorm uit tropiese siklone en daarom waaier dit altyd uit vanaf die oog van orkane. 'n Groot skildvormige kolom van cirrus en cirrostratuswolke is gewoonlik deel van die hoë-hoogte uitvloei van orkane of tiffone. Die implikasie hiervan is dat die onderliggende reënvlae, en somtyds selfs die oog van die storm, moeilik op satellietfoto's waargeneem kan word.
Donderstorms
Donderstorms kan digte cirruswolke aan hul bopunt vorm. Wanneer die cumulonimbuswolk in 'n donderstorm vertikaal uitsprei, vries die waterdruppels wanneer die lugtemperatuur vriespunt bereik. Die aambeeldwolk verkry sy vorm vanweë die temperatuuromkering van die tropopouse wat die warm vogtige lug wat die donderstorm vorm, verhoed om enigsins hoër te styg. Vandaar die plat vorm aan die bokant. In tropiese gebiede vorm hierdie donderstorms groot hoeveelhede cirruswolke vanuit hierdie aambeeldwolke. Hoë-hoogte winde druk dikwels hierdie digte laag wolke in 'n aambeeldvorm wat windaf vir etlike kilometres kan strek.
Spesies
Cirrus Fibratus-wolke is dun en veselagtig in voorkoms. Dit is die tipe wat die meeste voorkom. Dit kan 'n aanduiding van winderige toestande wees want dit word gewoonlik deur skuifwinde op hoë hoogtes gevorm.
Cirrus Uncinus-wolke is ook dun en veselagtig maar het geronde punte.
Cirrus Spissatus-wolke is die heel hoogste wolke van die algemene wolk genera. Dit kan in die hoër tropopouse of in die laer stratosfeer gevorm word. Dit is dig en ondeursigtig en laat nie die lig van die son of maan deur nie. Dit kom meer algemeen voor op die aambeeldgedeelte van cumulonimbuswolke.
Cirrus Floccus se naam is afkomstig uit Latyn en dit beteken "wolvlok". Dit moenie verwar word met cirrocumulus floccus nie want dit is groter as cirrocumulus en kom gewoonlik geïsoleerd voor. Gewoonlik is die virga ook sigbaar en dit maak dit makliker om onderskeid te tref tussen cirrocumulus floccus en cirrus floccus.
Verskillende patrone
Cirrus Intortus-wolke se naam kom uit Latyn wat "verdraai" of "verwronge" beteken. Die wolke is ook dus verdraai en verwronge in voorkoms.
Cirrus Vertebratus-wolke lyk weer soos bene en dit word deur die woord "vertebratus" aangedui. Dit lyk egter meer soos visgrate met veselagtige lyne.
Cirrus Radiatus-wolke lyk soos parallelle lyne wat op een punt begin en vir honderde kilometers ver strek. Hulle beweeg ook parallel weens die skuifwinde.
Effek op die klimaat
Cirruswolke bedek tot 25% van die aarde en het 'n verwarmende effek. Wanneer dit dun en deurskynend is, kan die wolke die uitgaande infrarooi-straling suksesvol opneem terwyl dit die inkomende sonlig effens weerspieël. Wanneer cirruswolke 100 m dik is, reflekteer dit ongeveer 9% van die inkomende sonlig, maar dit keer dat byna 50%  van die uitgaande infrarooi-straling ontsnap en daarom laat styg dit die temperatuur van die atmosfeer tussen die wolke met 'n gemiddeld van 10 °C – 'n proses wat bekend staan as die kweekhuiseffek. Wêreldwyd sorg wolkformasies vir 'n temperatuurverlies van 5 °C op die aarde se oppervlak en dit is hoofsaaklik die gevolg van stratocumuluswolke. Weens die manier waarop die relatiewe dun cirruswolke die aarde warmer maak, word dit gesien as deel van die proses genaamd aardverwarming. Wetenskaplikes is van die oortuiging dat aardverwarming kan veroorsaak dat daar meer dikwels 'n hoë dun wolklaag sal voorkom wat die temperature sal laat styg en die vogtigheid laat verhoog. Dit veroorsaak die vorming van 'n laag cirruswolke. Hierdie hipotese werk met die veronderstelling dat die cirruswolke hoër sal beweeg wanneer die temperature styg en dan sal die volume lug aan die onderkant en die hoeveelheid infrarooi-straling wat terug na die aarde gereflekteer word, meer word. Daarbenewens dui die hipotese daarop dat die styging in temperatuur die grootte van die yskristalle in die cirruswolk sal verhoog, en dit sal tot gevolg hê dat die weerkaatsing van die son se straling en die weerkaatsing van die aarde se infrarooi-straling, mekaar sal uitbalanseer.
'n Soortgelyke hipotese deur Richard Lindzen is die iris-hipotese wat aanneem dat 'n toename in die tropiese see-oppervlak temperatuur kan lei tot minder cirruswolke en dus 'n toename in infrarooi-straling na die ruimte.
Optiese verskynsels
Cirruswolke, soos cirrostratuswolke kan verskeie optiese effekte, soos halo's om die son en maan veroorsaak. 'n Halo word veroorsaak deur die interaksie van die lig met die seskantige yskristalle teenwoordig in die wolke. Afhangend van hul grootte en ligging, kan dit 'n wye verskeidenheid wit en gekleurde ringe, boë en kolle in die lug veroorsaak. Algemene variëteite van halo's is die 22° halo, bysonne, en die omtrekboog op die horison. Halo's wat deur cirruswolke veroorsaak word is duideliker en meer kleurvol as die wat deur cirrostratuswolke veroorsaak word.
Honda C-enjin
Honda se eerste produksie-V6 was die C-reeks; dit is vervaardig in verplasings van 2,0 tot 3,5 liter. Die C-enjin is meer as 20 jaar lank in verskillende vorme vervaardig (1985-2005), nadat dit eers in sy destydse nuwe Legend-model gebruik is, en sy Britse sustermotor die Rover 800-reeks.
Al die C-enjins het 'n 90° V bank-tot-bank en gewone silinderblokboorsentrums. Die enjinfamilie kan in drie subfamilies verdeel word:
As 'n algemene reël sal die uitruil van onderdele nie tussen hierdie subgroepe werk nie.
J. C. Nugent
J. C. Nugent (6 April 1868 – 21 April 1947) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Unholy Three (1930), Local Boy Makes Good (1931), en Love in Bloom (1935).
Larenz Tate
Larenz Tate (gebore 8 September 1975) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Love Jones (1997), A Man Apart (2003), Crash (2004), en Ray (2004).
FC Schalke 04
FC Schalke 04 is 'n sportklub uit Gelsenkirchen in die deelstaat Noord-Rynland-Wesfale in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Schalke is 'n stadsdeel van Gelsenkirchen. Naas sokker het die klub ook afdelings vir basketbal, handbal, tafeltennis en atletiek. Schalke het baie mededinging met die nabye span Borussia Dortmund. Hierdie derby staan bekend as die Revierderby en is een van die strafste derbies in die wêreld.
Geskiedenis
FC Schalke 04 is op 4 Mei 1904 gestig deur 'n paar jeugdige mynwerkers, destyds onder die naam Westfalia Schalke. Die klub se kleure was aanvanklik rooi-geel. In 1912 is daar met die gimnastiekklub Schalker Turnverein 1877 saamgesmelt en is die voormalige arbeidersklub toegelaat om aan te sluit by die DFB. In 1915 het die twee klubs se weë weer geskei en is die sokkerklub hervestig as SV Westfalia Schalke, maar in 1919 het die twee weer bymekaargekom as Turn- und Sportverein Schalke 1877. In 1924 het die sokkerafdeling weer afgestig en die naam FC Schalke 04 aangeneem, asook die huidige blou en wit klubkleure. Die klub het in 1927 die eerste keer die uitspeelwedstryde om die nasionale titel gehaal. Teen hierdie tyd het die klub reeds 'n baie groot aanhang geniet en in 1928 is die naam FC Gelsenkirchen-Schalke 04 aangeneem en is 'n nuwe tuisveld, die Glückauf-Kampfbahn, in gebruik geneem. In 1930 is die klub vir byna 6 maande geskors nadat die wedstrydfooie wat aan spelers betaal is die vasgestelde perke oorskry het, maar dit het geensins die klub se gewildheid laat taan nie: In die eerste wedstryd na die skorsing, teen Fortuna Düsseldorf, in Junie 1931, het 70,000 toeskouers na die klub se tuisveld gestroom.
Met die herorganisasie van die Duitse sokkerstruktuur tydens die Derde Ryk in 1933 is Schalke by die Gauliga Wesfale ingedeel en het die klub se goue era gevolg: Die klub het sy eerste Duitse titel in 1934 gewen en tussen 1933 en 1942 in 14 van die 18 nasionale eindstryde gespeel (10 om die Duitse kampioenskap en 8 om die Tschammerpokal). Tussen 1933 en 1945 het Schalke 'n ongelooflike rekord gehandhaaf deur 162 uit 189 Gauligawedstryde te wen, in 21 gelykop te speel en slegs 6 te verloor. Tussen 1935 en 1939 het hulle nie 'n enkele ligawedstryd verloor nie. Die klub se dominansie van Duitse sokker is deur die Nazi-regering as propaganda gebruik deur hulle as voorbeeld van die "nuwe" Duitsland voor te hou.
Na die Tweede Wêreldoorlog was die klub nie meer so suksesvol nie. Die klub het nog een keer die Duitse titel gewen (in 1958, waar Hamburger SV met 3-0 in die eindstryd verslaan is). In 1963 het Schalke toegang verdien tot die nuutgestigde Bundesliga. Die eerste jare in die Bundesliga was egter moeilik. In 1965 kon Schalke slegs relegasie vryspring omdat die kompetisie toe uitgebrei is na agtien spanne en oorwinnings in die uitspeelwedstryde behaal is teen Karlsruher SC en Hertha BSC Berlyn. Verder is Schalke by die Bundesliga omkoopskandaal van 1971 betrek.
Stadion
Schalke 04 het sedert 1928 sy tuiswedstryde in die legendariese Glückauf-Kampfbahn gespeel. In 1973 verhuis die klub na die Parkstadion, wat gebou was vir die 1974 Sokkerwêreldbeker.
Sedert 2001 is die Arena AufSchalke die tuisveld. Die stadion staan tans (sedert 1 Julie 2005) bekend as die Veltins Arena, waarvoor die borg Veltins, 'n Duitse bierhandelsmerk, vier miljoen euro per jaar opdok.
Erelys
Duitse sokkerkampioen DFB-Pokal UEFA-beker ''' UEFA Intertoto-beker Liga-Pokal
Klublied
Blau und Weiß, wie lieb ich Dich (Teks en musiek: Hans J. König / 1924)
Blau und Weiß, wie lieb ich Dich
Blau und Weiß, verlass mich nicht
Blau und Weiß ist ja der Himmel nur
Blau und Weiß ist unsere Fußballgarnitur
Hätten wir ein Königreich
Machten wir es den Schalkern gleich
Alle Mädchen, die so jung und schön
Müssten alle Blau und Weiß spazieren gehn
Mohammed war ein Prophet
Der vom Fußballspielen nichts versteht
Doch aus all der schönen Farbenpracht
Hat er sich das Blau und Weiße ausgedacht
Tausend Feuer in der Nacht
Haben uns das große Glück gebracht
Tausend Freunde, die zusammenstehn
Dann wird der FC Schalke niemals untergehn.
Smith Ballew
Smith Ballew (21 Januarie 1902 – 2 Mei 1984) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Western Gold (1937), Roll Along, Cowboy (1937), Rawhide (1938), en Magic in the Moonlight (2014).
Frans-Ekwatoriaal-Afrika
Die Frans-Ekwatoriaal-Afrika (Afrique-Équatoriale française, AEF) was die federasie van Franse koloniale besittings in Sentraal-Afrika, wat gestrek het vanaf die Kongorivier tot by die Saharawoestyn.
Geskiedenis
Die federasie, wat in 1910 gestig is, het vier gebiede bevat: Gaboen, Midde-Kongo (die huidige Republiek die Kongo), Ubangui-Chari (die huidige Sentraal-Afrikaanse Republiek) en Tsjad, hoewel laasgenoemde tot 1920 'n aparte gebied gebly het. Die Goewerneur-generaal was in Brazzaville gesetel, met afvaardigings in elke gebied.
In 1911 het Frankryk dele van die gebied aan die Duitse Kameroen afgestaan as gevolg van die Agadir-krisis. Die gebied is terugbesorg ná die nederlaag van Duitsland in die Eerste Wêreldoorlog, terwyl die meeste van Kameroen 'n mandaat van die Franse Volkebond geword het wat nie in die AEF geïntegreer is nie.
Gedurende die laat 1920's en vroeë 1930's het 'n antikoloniale beweging Société Amicale des Originaires de l'A.E.F. is gestig deur André Matsoua, wie  Franse burgerskap vir die inwoners van die gebied, geëis het.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die federasie in Augustus 1940 onder leiding van Félix Éboué die Vrye Franse Magte gesteun, behalwe vir Gaboen, wat tot 12 November 1940 deur Vichy-Frankryk bestuur is. Na die Vichy-regering oorgegee het na 'n inval van Vrye Franse; het die federasie het die strategiese sentrum van die Vrye Franse aktiwiteite in Afrika geword.
Uiteindelik is die Franse ekwatoriale Afrika in September 1958 ontbind, toe die gebiede gestem het om outonoom te word binne die Franse gemeenskap. In 1959 vorm die nuwe republieke 'n voorlopige vereniging genaamd die Unie van Sentraal-Afrikaanse Republiek, voordat hulle in Augustus 1960 heeltemal onafhanklik geword het. Tussen 1900 en 1921 het die bevolking gedaal van 15 miljoen tot 2,5 miljoen, en van 1926 tot 1946 van 3,1 miljoen tot 2,3 miljoen.
Administrasie
Tot 1934 was Frans Ekwatoriaal-Afrika 'n federasie van Franse kolonies soos Frans-Wes-Afrika. In daardie jaar het die AEF egter 'n eenheid geword en sy samestellende kolonies het as streke bekend geword en later in 1937 as gebiede bekend geword. Daar was 'n enkele begroting vir die verenigde kolonie; Voor die eenwording het elke lid sy eie finansies gehad.
Vanaf 1942 word die AEF bestuur deur 'n goewerneur-generaal, wat 'die hoogste leiding gehad het van alle dienste, sowel burgerlik as militêr'. Sy mag was egter in die praktyk beperk deur die sentraliserende koloniale beleid van Frankryk. 'Die belangrikste wetgewing word in Parys uitgevaardig', het die skrywers van die Britse vlootintelligensiehandboek vir 1942 vir die kolonie geskryf, 'terwyl die goewerneur-generaal klein besonderhede aanvul en uitvaardig.' Die goewerneur-generaal is bygestaan deur 'n raadplegende administratiewe raad (Conseil d'Administration) saamgestel uit belangrike plaaslike amptenare en enkele lede, beide van Afrika en Europa, wat indirek verkies is.
Onder die verenigde kolonie is drie van die samestellende gebiede deur 'n goewerneur bestuur, terwyl Moyen-Kongo onder die goewerneur-generaal se toesig was. Elkeen het 'n raad van plaaslike belange (Conseil des Interêts Locaux) gehad, soortgelyk aan die raad van administrasie. Plaaslik is die gebiede onderverdeel in departemente en onderverdelings waaroor aangestelde amptenare toesig hou. Die enigste munisipaliteite was die hoofstede van die gebiede, wat as communes mixtes geklassifiseer is, in teenstelling met Senegal se communes de plein wat demokraties verkies is. Alhoewel hierdie munisipaliteite oor sekere magte van plaaslike selfregering beskik, is hul burgemeesters en rade - wat die verteenwoordigers van Afrikane ingesluit het - aangestel.
Fanie van der Merwe (paralimpiese atleet)
Fanie van der Merwe OIS is 'n paralimpiese atleet van Suid-Afrika wat aan die kategorie T37-naellope deelneem. Hy het sy vaderland op die Paralimpiese Somerspele van 2008 in Beijing, op die Paralimpiese Somerspele van 2012 in Londen en op die Paralimpiese Somerspele van 2016 in Rio de Janeiro verteenwoordig.
2020 Toskaanse Grand Prix
Die 2020 Formule Een Toskaanse Grand Prix is op 13 September 2020 op die Autodromo Internazionale del Mugello, in Italië, gehou. Dit was die negende wedren van die kampioenskapseisoen gewees.
Fanie van der Merwe (paralimpiese atleet)
In 2008 wen hy twee goue medaljes in die 100 m en 200 m T37-naellope tydens die Paralimpiese Somerspele.
Tydens die All-Africa Games van 2011 in Maputo wen hy 'n verdere goue medalje in die 200 m T37-naellope.
Texaanse Onafhanklikheidsoorlog
Gedurende die tyd toe Texas sy onafhanklikheid verklaar het, het onafhanklikheidsbewegings ook in ander deelstate van Meksiko ontstaan, en eie republieke is gestig. Die Republiek van die Rio Grande het kortstondig gedurende 1840 bestaan. Die tweede Republiek van Yucatán het in 1841 sy onafhanklikheid geproklameer, wat deur die Verenigde Koninkryk erken is, en tot die Kasteoorlog in 1847 bestaan. Die Republiek van Kalifornië het in 1846 van Meksiko onafhanklik geword en tot die Amerikaanse anneksasie tydens die Meksikaans-Amerikaanse Oorlog bestaan.
Fred Emney
Fred Emney (12 Februarie 1900 – 25 Desember 1980) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Just William (1940), Fun at St Fanny's (1955), Oliver! (1968), en The Italian Job (1969).
Sulla
Lucius Cornelius Sulla (Felix) (138 v.C. - 78 v.C.) was 'n Romeinse konsul in die jaar 88 v.C. wat sy leër teen die stad Rome self aangevoer het en later diktator geword het.
Die man
Hy behoort tot die gens Cornelia en van sy kinderjare is niets bekend, behalwe 'n legende wat sê dat toe hy 'n baba was 'n vrou oor hom gesê sou hê puer tibi et rei publicae tuae felix: hierdie seun sal geluk bring aan jou en jou republiek. Dit verklaar dat hy die bynaam Felix, die gelukkige, dra. Sy familie was vernaam en hy het Griekse en Latynse literatuur geleer. Ongelukkig vir hom is sy pa dood toe hy volwasse word en hy het geen erfenis gekry nie. Dit het hom taamlik arm gemaak en uit die kring van die aristokrate gesluit. Hy het hom daarom by die toneelwêreld aangesluit. Hy was 'n goeie sanger en 'n aantreklike man met goudrooie hare en deurdringende blou oë. Later het hy 'n siekte gekry wat sy vel en sy gesig aangetas het. Dit is dikwels as jeuksiekte gesien, maar dit kan ook gordelroos wees.
Hy trou met ene Ilia of Julia wat moontlik 'n suster van Caesar Strabo of van L. Julius Caesar (konsul in 90 v.C.) was en dit bring hom in die politieke kringe van Rome. Hulle kry 'n dogter wat in 89 Pompeius Rufus se seun trou. Die volgende jaar 88 v.C. word hy saam met Pompeius Rufus tot konsul gekies. Sy vrou is moontlik reeds dood en later hertrou hy met ene Aelia. Hy het ook relasies met ander mense, 'n vrou bekend as Nicopolis en 'n man Metrobius. Nicopolis was 'n ouer vrou en toe sy sterf maak sy hom haar erfgenaam. Sy gay avonture het hom by geskiedkundiges, veral in die vroeë 20ste eeu in Engeland nie populêr gemaak nie en is dikwels as 'n vreeslike diktator afgeskilder.
Grady Nutt
Grady Nutt (2 September 1934 – 23 November 1982) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Mike Douglas Show (1961), The Bob Braun Show (1967), en Hee Haw (1969).
Aleksander Doba
Aleksander Doba (gebore op 9 September 1946, oorlede op 22 Februarie 2021) was 'n Poolse kajakvaarder wat veral bekend was vir sy lang reise wat oseane oorsteek. In 2010 en weer in 2013 kajak hy met sy eie krag oor die Atlantiese Oseaan weswaarts oorgesteek. Die twee reise was die langste kajakvaart in die oop water wat nog ooit gemaak is. Hy is deur die National Geographic aangewys as “Avonturier van die Jaar 2014”. In 2017 voltooi hy 'n kajaktog ooswaarts oor die Atlantiese Oseaan. Hy is dood toe hy Kilimanjaro geklim het.
Sulla
Marius en Jugurtha
Sulla skep 'n leërtjie ruiters in Italia en vertrek na Africa om Marius te help in sy oorlog teen Jugurtha. Met sy toneelervaring vermag hy om homself baie populêr te maak by sy mans, wat hy altyd met groot respek behandel. Sulla speel 'n belangrike rol in die beëindiging van hierdie oorlog. Marius gee hom die amp van quaestor propraetore wat beteken dat hy die bevel het oor die Romeinse kamp in Utica toe Marius self Rome toe gaan. Sulla knoop betrekkings aan met Bocchus wat Jugurtha aan die Romeine uitlewer en die Jugurthynse oorlog word beëindig. Marius kan so in Rome op 1 Januarie 104 v.C. 'n triomftog hou. Sulla kry min beloning vir sy rol in Marius se sukses, behalwe moontlik dat koning Bocchus wat nou 'n vriend en bondgenoot van Rome is, vir hom 'n vergulde standbeeld op die Forum Romanum laat plaas.
Burgeroorlog
In Rome verdryf in 87 v.C. die een konsul, Octavius, die ander een, Cinna, wat na Marius vlug. Marius besluit die stad in te neem, wat baie geweld veroorsaak, en word in 86 v.C. saam met Cinna opnuut konsul. Hy sterf egter 'n paar dae later en Cinna bly konsul (87-84 v.C.). Sulla, wat in Asia teen Mthridates veg word tot vyand van Rome verklaar. Ná oorwinnings teen Mithridates keer hy in 83 v.C. en 'n burgeroorlog breek uit. Die optimates kies sy kant waaronder Crassus en Pompeius. Uiteindelik wen Sulla die oorlog. Hy dood honderde of moontlike duisende politieke teenstanders in die stad en word dictator. Hierdie amp is eintlik uiters beperk van duur, maar hy bly dit tot hy in 80 v.C. self besluit om af te tree. Hy word dan opnuut konsul en sterf in 79 v.C. Die hervormings van 88 v.C. word opnuut deurgevoer wat beteken dat die posisie van die senaat versterk word en heelparty van die regte van die volkstribune weggeneem word.
Hollands
Hollands is 'n Nederfrankiese dialek wat in die Nederlandse provinsies Noord-Holland, Zuid-Holland en (gedeeltelik) Utrecht gepraat word. Die term Hollands word in Afrikaans ook as 'n sinoniem vir Nederlands gebruik.
Caroline Lagerfelt
Caroline Lagerfelt (gebore 23 September 1947) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Minority Report (2002) en in die televisiereekse Gossip Girl (2007), The Blacklist (2013), en Gotham (2014).
Bridgitte Hartley
Bridgette Hartley (gebore op 1 Julie 1983) is 'n Suid-Afrikaanse kanovaarder. Sy is verbonde aan TuksSport by die Universiteit van Pretoria.
Hartley se eerste Olimpiese Spele was die Somerspele van 2008 in Beijing. Hier neem sy aan die 500 m-wedvaart (K-2) deel, maar word reeds in die halfeindronde uitgeskakel.
Sy wen haar eerste brons medalje met die 1000 m-wedvaart (K-1) in 2009 by die ICF Canoe Sprint World Championships in Dartmouth, Kanada. Hiermee word sy die eerste persoon van beide Suid-Afrika en Afrika om 'n medalje tydens die kampioenskappe in te palm.
Sy wen 'n nog bronsmedalje tydens die Olimpiese Somerspele van 2012 in Londen in die eindstryd van die 500 m-wedvaart (K1) vir vroue.
Jacob van Maerlant
Jacob van Maerlant (ca.  1230-1240   - c.   1288–1300) was 'n Vlaamse digter uit die 13de eeu. Hy was een van die belangrikste Middelnederlandse skrywers gedurende die Middeleeue.
Biografie
Sy vroeë werke is Middelnederlandse vertalings van Franse romanse. Jacob se ernstigste werk op die gebied van die romantiek was egter sy Historie van Troyen (ca. 1264), 'n gedig van veertigduisend reëls, wat vertaal en versterk is uit die Roman de Troie van Benoît de Sainte-Maure. Van die tydperk af verwerp Jakob egter die romantiek as ledigheid, en wy hom daaraan toe om wetenskaplike en historiese werke te skryf vir die opvoeding en verligting van die Vlaamse en Nederlandse adel. Sy Heimelicheit der Heimelicheden (ca. 1266) is 'n vertaling van die Secreta secretorum, 'n handleiding vir die opvoeding van vorste, wat dwarsdeur die Middeleeue aan Aristoteles toegeskryf is. Van der Naturen Bloeme is 'n vrye vertaling van De natura rerum, 'n natuurgeskiedkundige stuk in twintig boeke deur 'n boorling van Brabant, Thomas van Cantimpré; sy Rijmbijbel is, met baie weglatings en toevoegings, geneem uit die Historia scholastica van Petrus Comestor. Hy het hierdie parafrase van die Skrifgeskiedenis deur Die Wrake van Jherusalem (1271) uit Josephus aangevul. Hy het ook 'n Lewe van die heilige Franciscus ( Leven van St. Franciscus ) uit die Latyn van Bonaventure vertaal. Jacob se mees uitgebreide werk is die Spiegel Historiael, 'n gerymde kroniek van die wêreld, wat vertaal is, met weglatings en belangrike toevoegings, uit die Speculum historiale van Vincent de Beauvais. Dit is opgedra aan graaf Floris V en is in 1283 begin, maar met die dood van die digter onvoltooid gelaat. Voortsettings is gegee deur Philip Utenbroeke en Lodewijc van Velthem, 'n Brabantse-priester. Hy het drie Arthuriaanse werke geskryf: Torec, wat oorleef in die massiewe Lancelot-Compilatie; en twee romanse gebaseer op die werke van Robert de Boron, Historie van den Grale en Boec van Merline, wat die verhale vertel van Joseph van Arimathea en Merlin.
Van Maerlant is ook die skrywer van 'n aantal strofiese gedigte, wat uit verskillende periodes van sy lewe dateer. Van die bekendste is die Wapene Martijn ("Helaas! Martin ”) so genoem vanweë die openingswoorde daarvan. Dit is 'n dialoog oor die verloop van gebeure tussen die digter en 'n karakter met die naam Martin. Daar is altesaam drie dele, waarvan bogenoemde die eerste is. Die ander twee dele staan bekend as Dander Martijn ("Tweede Martin") en Derden Martijn ("Derde Martin").
Ander gedigte van hierdie aard is Van ons Heren wonden, 'n vertaling van die lofsang ''Salve mea! o patrona; Die Clausule van der Bible, 'n allegoriese gedig tot lof van die Maagd Maria en die Disputacie van onser Vrouwen ende van den helighen Cruce'', wat die lot van die Heilige Land bekla. Die laaste gedig van Jacob, Van den Lande van Oversee is geskryf na die val van Akko (1291) en neem die vorm aan van 'n oproep tot 'n kruistog teen die ongelowiges, met bittere aanklagte oor misbruike in die Kerk. Die Geesten is geredigeer deur Franck (Groningen, 1882). Volledige uitgawes van die strofiese gedigte is uitgegee deur E. Verwijs (Groningen, 1880) en deur J. Franck en J. Verdam (Groningen, 1898).
Alhoewel Jakob 'n ortodokse Rooms-Katoliek was is hy deur priesters tot verantwoording geroep omdat hy die Bybel in die volkstaal vertaal het. Ten spyte van sy ortodoksie, was Jacob 'n ywerige satirikus betreffende die korrupsie van die geestelikes. Hy was een van die mees geleerde mans van sy ouderdom en was vir twee eeue lank die mees gevierde Vlaamse digter.
Onsekerhede betreffende sy biografie
Jacob van Maerlant is die moderne naam van 'n Middeleeuse Nederlandse skrywer wat homself Jacob van Merlant noem. Merlant was die naam van 'n hawe op die eiland Oost-Voorne, wat deel uitgemaak het van die graafskap van Holland (en Zeeland). In die 14de eeu het Merlant van die kaart verdwyn en deel geword van die stad Brielle, ook bekend as Den Briel. In die jaar 1261 of kort daarna het Jacob 'n pos gekry as 'n "custos" by die kerk van Sint Martin in Merlant, waarvandaan sy tweede naam kom.
Die datum en jaar van sy geboorte is onbekend. Skattings wissel gewoonlik tussen 1230 en 1240 as gevolg van die "feit" dat sy oudste werk, Alexanders geesten (die dade van Alexander [die Grote]), waarskynlik (kort) na 1260 geskryf is. Ook onbekend is waar Jakob gebore is en uit watter gesin. Sy taal is geanaliseer deur die Nederlandse taalkundiges Amand Berteloot en Evert van den Berg, wat tot die gevolgtrekking gekom het dat hy grootgeword het en geleer praat het in die graafskap van Vlaandere, êrens suid van die stad Brugge in België.
Negentiende eeuse Nederlandse skolastici wat gewoond daaraan was om gerymde tekste as "gedigte" te oorweeg was nie baie tevrede met Jakob se rymende koeplette nie, wat hulle gemeen het mank gaan aan poëtiese skoonheid. Derhalwe het hulle sy outeurskap van hierdie "regte" gedigte aan die einde van die manuskrip nodig gehad ten einde te bewys dat hy 'n egte digter was, of 'n regte digter kon wees, indien hy net wou.
Die hipotese dat Jacob die skrywer van Vanden lande van Overzee was, is gebaseer op 'n vers in die 19de en laaste strofe: "Ghi heren, dit is Jacobs vont." (V. 235). Dit is egter geen afdoende bewyse in die moderne sin van die woord nie, maar in die middel van die 19de eeu was dit meer as genoeg bewys daarvan - die onderwerp en die manier waarop die digter homself uitdruk, in ag genome - kon niemand anders as Jacob van Maerlant gewees het nie. Die feit is dat Jakob homself slegs Jacob genoem het toe hy nog jonk was en voordat hy na Merlant in Oost-voorne vertrek het. Daarna het hy homself "Jacob (die koster) van Merlant" genoem. Op sy oudag, toe hy bekend en beroemd was as die skrywer van Scolastica in dietschen alias die Rijmbijbel, wat op 25 Maart 1271 voltooi is, het hy homself eenvoudig "Merlant" genoem. Dit was nie ongewoon in die Middeleeuse letterkunde om allonieme te gebruik om 'n teks meer "gewig" te gee nie. Dit is baie moontlik dat een of ander digter die naam Jacob gebruik het - indien dit nie sy ware naam was nie, voorts was dit dikwels algemeen om die apostel Jacobus te vier wat in Santiago de Compostella begrawe is - ten einde die indruk te wek dat dit geskryf is deur die beroemde Jacob van Maerlant. Dieselfde tegniek is gebruik om Jacob van Maerlant aan te stel as die skrywer (en uitvinder!) van 'n ander Nederlandse gedig. In hierdie geval is die "pia fraus" in Latyn geskryf.
Volgens tradisie is hy by Damme oorlede; omstreeks 1300, tog is 1288 meer realisties.
Honda D-enjin
Die inlynviersilinderenjin van die Honda D-reeks word in verskillende kompakte modelle gebruik, meestal die Honda Civic, CRX, Logo, Stream en die eerste generasie Integra. Enjinverplasing wissel van 1,2 tot 1,7 liter. Die D-reeks-enjin is 'n enkelbonokas of dubbelbonokas (DOHC) en kan die VTEC- veranderlike kleptydreëling insluit. Krag wissel van 49 kW in die Logo tot 96 kW in die Civic Si. Die produksie van die D-reeks het in 1984 begin en is in 2005 gestaak. Die D-reeks enjintegnologie het uitgeloop op die vervaardiging van die D15B - driefase VTEC (D15Z7) wat in markte buite die Verenigde State beskikbaar was. Vroeëre weergawes van hierdie enjin het ook 'n Honda-brandstofinspuitingstelsel genaamd PGM-CARB gebruik, wat beteken dat die vergasser rekenaarbeheerd is.
Die volgende reekse is/was beskikbaar:
Matthijs de Castelein
Matthijs de Castelein (Pamele, omstreeks 1485/9 - Pamele, 1550) was 'n Oudenaardse priester wat verbonde was aan die parochiekerk van Pamele en hoof was van die rederijkerskamer Pax Vobis van Oudenaarde en De Kersouwe van Pamele. Ingevolge sy eie verklaring skryf hy 36 klugte, 38 tafelspelen, 12 stukke oor moraliteit en 30 wagenspelen, maar weinig daarvan het egter bewaar gebly.
Tot sy jeugwerk behoort die drama Historie van Pyramus ende Thisbe (vermoedelik reeds vóór 1521 gedruk) en die Balladen van Doornijcke (waarskynlik in 1522 geskryf), waaruit 'n sterk anti-Franse gesindheid blyk. Voorts dig hy 'n bundel Diversche liedekens (oudste bekende druk, 1573/1574), met afwisselende inhoud, waarvoor hyself die musiek komponeer. Veral sy amoreuse- en drinkliedere munt uit deur hul losse, lugtige en sangerige trant, die eerste ook deur hul dartelende toon.
De Castelein is veral bekend omdat hy die eerste uitvoerige Nederlandstalige poësie geskryf het, wat van kardinale betekenis was vir kennis van die letterkundige opvatting van die rederijkers. Hy voltooi De Const van Rhetoriken in 1548, maar sy poësie word eers vyf jaar na sy dood in 1555 te Gent uitgegee deur die rederijker Jan Cauweel. Tussen 1555 en 1616 verskyn ses drukke van De Const van Rhetoriken. In 239 strofes word 'n oorsig gegee van rymsoorte, strofevorme en poësiegenres, wat alles geïllustreer word deur 'n nie onaansienlike aantal stukke deur homself (Rondo's, ballades en refreine), waardeur die Const van Rhetoriken tewens uitgroei tot 'n soort bloemlesing uit sy werk, wat ongelukkig vir die grootste gedeelte verlore gegaan het.
Die Const van Rhetoriken word dikwels beskou as 'n kodifikasie wat eerder die weg agtertoe as vorentoe wys. Matthijs de Castelein is egter 'n moderniserende digter wat in velerlei opsigte die weg na die renaissance wys. Hy vereenselwig hom met die huiwerigheid van die rederijkers om hul digkuns aan die drukpers af te staan (ambagtelike proteksionisme), en maak so die weg vry vir die idee van 'n individuele digterskap.
As leidraad vir sy werk gebruik hy die vyftiende-eeuse Art de rhétorique (1493) van de Franse rederijker Jean Molinet. Hy bring egter ook aanpassings en korreksies aan om die reëls in ooreenstemming te bring met die Nederlandstalige gebruike van die rederijkers.
Martin Balsam
Martin Balsam (4 November 1919 – 13 Februarie 1996) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente 12 Angry Men (1957), Psycho (1960), A Thousand Clowns (1965), en All the President's Men (1976).
Jimmy Tatro
Jimmy Tatro (gebore 16 Februarie 1992) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Grown Ups 2 (2013) en 22 Jump Street (2014), en in die televisiereeks American Vandal (2017).
Moodswinger
Die Moodswinger is 'n elektriese musiekinstrument wat in 2006 deur die Nederlander Yuri Landman gemaak is vir Liars van New York.
Groot-Bulgaarse Ryk
Die Groot-Bulgaarse Ryk, afgelei van die Griekse Παλαιά Μεγάλη Βουλγαρία, Palaiá Megálē Voulgaría, is deur die Proto-Bulgare, 'n Turkse volk, in Suid-Rusland en die Noord-Kaukasus gestig. In teenstelling met die latere groot Bulgaarse ryke (1ste, 2de en 3de Bulgaarse Ryk) het dit nie oor die Balkanskiereiland gestrek nie, maar was noord van die Swartsee en die See van Azof geleë. Die naam van die ryk gaan terug na Bisantynse geleerdes. Sy hoofstad was die hawestad Phanagoria.
Arthur English
Arthur English (9 Mei 1919 – 16 April 1995) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Are You Being Served? (1977) en in die televisiereekse Are You Being Served? (1972), Everyday Maths (1978), en In Sickness and in Health (1985).
Groot-Bulgaarse Ryk
Die Wolga Proto-Bulgare, wat tussen die 7de en 13de eeu eweneens gebiede in Rusland bewoon het, was 'n deel van die Proto-Bulgaarse volk wat ná die vernietiging van die Groot-Bulgaarse Ryk in hul stamgebied langs die Wolgarivier gebly het.
Ovovivipariteit
Ovovivipaar of Ovovivipare voortplanting (eierlewendbarendheid) is 'n metode van reproduksie by diere waar die eier in die moeder se liggaam bevrug en uitgebroei word. Nadat die eier uitgebroei is, skenk die moeder lewend geboorte aan die volledig ontwikkelde jongeling. Die vorm van voortplanting kom by verskeie haaie, reptiele, geleedpotiges, slakke en tweekleppiges voor.
Natalse spookpadda
Die Natalse spookpadda (Heleophryne natalensis) is inheems aan Suidelike Afrika. Die padda word gevind in die Drakensberge, Malutiberge en op die groot eskarp van Suid-Afrika, Eswatini en Lesotho. Dit het 'n krimpende verspreiding aangesien dit helder, koue en vinnigvloeiende bergstrome benodig met digte plantegroei teen die oewers.