cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Argon
Verbindings
Voor 1962, is argon en die ander edelgasse algemeen as chemies inert beskou wat nie in staat is om verbindings met ander stowwe te vorm nie. Wetenskaplikes het sedertdien egter verbindings van die swaarder edelgasse voorberei. In 2000 is die eerste argon verbinding deur navorsers by die Universiteit van Helsinki voorberei. Deur 'n ultraviolet lig op bevrore argon wat 'n klein hoeveelheid waterstof-fluoried bevat het, was hulle in staat om argonwaterstof-fluoried (HArF) te sintetiseer. Die eksperimentele resultate is skynbaar nog nie onafhanklik bevestig nie.
Isotope
In die Aarde se atmosfeer word Ar-39 gemaak deur die inwerking van kosmiese straling op Ar-40. Ondergronds word dit ook geskep deur die neutronvangs deur K-39 of alfa-emissie deur kalsium. Argon-37 word geskep deur die verval van kalsium-40 as gevolg van ondergrondse kernontploffings. Dit het 'n halfleeftyd van 35 dae.
Paryse Metro
Die Paryse Metro (Frans: Métro de Paris) is 'n openbare vervoerstelsel wat die Franse hoofstad, Parys, en die omliggende stedelike gebied bedien. Dit bestaan uit 16 lyne wat hoofsaaklik ondergronds loop en altesaam 214 kilometer lank is. Dié moltreinstelsel, wat 'n simbool van Parys geword het, word gekenmerk deur die digtheid van sy netwerk in die middestad van Parys en sy homogene argitektoniese styl wat sterk deur die Art Nouveau-beweging beïnvloed is.
Die eerste spoorlyn van die Paryse Metro is tydens die aanloop tot die Wêreldtentoonstelling van 1900 opgerig. Dit is 'n paar maande na die aanvang van die tentoonstelling ingehuldig. Die netwerk is daarna tot met die Tweede Wêreldoorlog vinnig in die middestad van Parys uitgebrei. Na 'n tussenpose tydens die décennies voitures (motordekades) (1950–1970), is verskeie bestaande lyne verleng tot die nabygeleë banlieue (woonbuurte). Dié keuse het die ontwerp met sy geringe afstand tussen stasies en verminderde kapasiteit van die waens beïnvloed en dit beperk vandag die uitbreiding van die netwerk. Die Paryse metro het intussen aan die einde van die 20ste eeu 'n nuwe lyn wat geheel en al geoutomatiseer is ingewy, lyn 14, veral bedoel om die druk op lyn A van die RER te verlig.
Die metro vervoer vandag ongeveer 4,9 miljoen passasiers per dag (1,409 miljard per jaar in 2006). Dit bedien 300 stasies (384 haltes), waarvan 62 oorstap (correspondance) na ander stasies moontlik maak. Die Paryse Metro is in terme van aantal passasiers die vierde grootste ná dié van Moskou (2,5 miljard), Tokio en Meksiko, en sewende in terme van die lengte daarvan ná New York, Londen, Madrid, Seoel, Tokio en Moskou (maar in die 1ste plek as die RER-lyne ingesluit word) en in derde plek in terme van aantal stasies ná New York (468 stasies) en Seoel.
Die werking van die Paryse Metro word verseker deur die RATP. Die instelling bestuur ook 'n gedeelte van die RER, die busdiens van Parys en die nabygeleë woonbuurte, asook drie van die vier tremlyne in Île-de-France (T1, T2 en T3). Die bedryfs- en beleggingsbegroting van die Paryse metro word deur STIF bepaal wat vir die strategie vir die ontwikkeling van vervoer in die Île-de-France verantwoordelik is en vir finansiering sorg.
Dienste in Parys en sy woonbuurte word ook verseker deur ander stedelike vervoermiddels: die RER (451 miljoen passasiers in 2006 op die RER RATP-netwerk), die Transilien (voorstedelike spoorweg 655 miljoen passasiers insluitend die netwerk van RER SNCF), 4 trems (64 miljoen passasiers), die busdiens (997 miljoen passasiers in 2006) asook 2 VAL-lyne wat 'n plaaslike diens aan die lughawens bied asook die Funiculaire de Montmartre, 'n kabeltrein onder beheer van RATP wat passasiers teen Montmartre op en af vervoer. Meer onlangs is die ambisieuse Vélib (vélo libre of vélo liberté gratis of vrye fiets)-program in 2007 geloods – 'n openbare fietsprogram wat 20 000 fietse by 1450 geoutomatiseerde huurstasies beskikbaar stel.
Die netwerk
Die Paryse Metro is bedink om 'n hoë gehalte diens in die middestad van Parys te bied: die stasies in Parys is baie naby mekaar – gemiddeld 548 m, maar so min as 424 m op lyn 4 en meer as 1 km op lyn 14 – wat 'n digte rooster in die Paryse middestad verskaf. Die nabygeleë woonbuurte word deur die verlenging van die lyne bedien en noodsaak besoek aan die middestad van Parys om van een woonbuurt na die ander te reis. Die lae spoed waarteen die metro loop maak dit onprakties om die grande couronne (die afgeleë woonbuurte en voorstede van Parys) te bedien.
Die Paryse metro is hoofsaaklik ondergronds (197 km uit 214): die bogrondse gedeeltes bestaan uit dele van die oorbrug in die middestad van Parys (lyn 1, 2, 5 en lyn 6) en op die oppervlak in die woonbuurte (lyne 1, 5, 8 en 13). Die tonnels van die Paryse Metro is naby die oppervlak as gevolg van die aard van die Paryse bodem wat baie homogeen is en nie die bou van baie diep tonnels toelaat nie; daar is 'n aantal uitsonderings wat deur die reliëf bepaal word (Butte Montmartre, Ménilmontant). As gevolg van die geringe diepte moet die tonnels die straatasse volg: dit volg gereeld kronkelende paaie; die spesifikasies vir die metro wat in 1900 gevestig is bepaal 'n minimum krommingstraal van 75 m, wat baie laag is vir 'n spoorlyn en wat nie orals toegepas is nie (Bastille, Notre Dame de Lorette, …).
Die omgrensingsprofiel of gabariet van die treine van die Paryse metro is betreklik nou (2,40 meter wyd), in vergelyking met ander metro's (Lyon se metro: 2,80 m) met 'n kapasiteit van tussen 600 en 700 passasiers per trein vir lyne 1, 4 en 14, in vergelyking met 2600 passasiers in die treine van MI 2N van RER A. Anders as die netwerk van die New Yorkse moltrein en dié van Londen het al die lyne dieselfde gabariet. Een van die spesifikasies van die Paryse Metro is die gebruik van bandemetro op vyf van die lyne: hierdie tegniek wat in die 1950's deur RATP ontwikkel is, is na sekere ander netwerke uitgevoer (Montréal, Meksiko, Santiago). Dus het die lyne 1, 4, 6, 11 en 14 spesiale toerusting wat dit vir bandemetro's moontlik maak om die lyne te gebruik. Die aantal waens wat 'n trein opmaak wissel volgens die lyne tussen 3 en 6 waens, waarvan die mees algemene aantal 5 is maar wat tot 8 vermeerder kan word met die verlenging van lyn 14. Treine op dieselfde lyn het egter altyd dieselfde aantal waens.
Slegs lyne 7 en 13 beskik oor twee takke met verskillende eindpunte.
Klas D-tenklokomotief
Die Suid-Afrikaanse Spoorweë Klas D is 'n 4-6-2T (Adriatic) tenklokomotief wat dateer uit die laaste jare van die negentiende eeu. Ses van hierdie lokomotiewe is in 1897 bestel by die firma Beyer, Peacock and Company deur die Pretoria-Pietersburg Spoorweg Maatskapij (PPS) vir gebruik op die Pretoria-Pietersburgspoorlyn. Vyf lokomotiewe is afgelewer voordat die Tweede Vryheidsoorlog uitgebreek het, maar 'n sesde een het op pad na Suid-Afrika verlore gegaan.
Paryse Metro
Die netwerk
Treine bedien alle stasies behalwe dié wat gesluit is vir herstelwerk of in aanbou is as deel van die metrovernuwingsprogram.
Klas D-tenklokomotief
Die PPS het nie hul lokomotiewe volgens klasse geklassifiseer nie, maar volgens die lokomotief se massa. Dus is hierdie lokomotief as 'n 55-tonner geklassifiseer. Na die oorlog is hy as 'n "Klas D"-lokomotief deur die Sentraal-Suid-Afrikaanse Spoorweë (CSAR) geherklassifiseer.
Paryse Metro
Die stasies
Die stasies van die Paryse metro is tipies ondergronds en bestaan uit twee spore begrens deur twee platforms wat elk vier meter wyd is (daar is 'n paar uitsonderings as gevolg van die wydte van die straat bo die lyn). Sowat vyftig stasies wyk van die ontwerp af: dit sluit in die ou terminusstasies wat bestaan uit twee spore met 'n sentrale platform (Porte Dauphinestasie), asook algemeen 3 spore met twee platforms (Porte d’Orléans) en soms vier spore (Château de Vincennes). Daar bestaan ook stasies met slegs een spoor, óf omdat hulle deur 'n pied-droit gesny word om die terrein beter te ondersteun (Saint-Georges), óf op 'n lus (Église d'Auteuil). Daar is ook sekere stasies wat nie volgens die bestaande reëls gebou is nie (Cluny – la Sorbonne). Die lengte van die stasies, wat in 1900 op 75 meter gestel is, is later tot 90 meter verleng op besige lyne (lyne 1, 3, 7, 8, 9) met sekere stasies wat 105 meter lank is. Die stasies is oor die algemeen gewelf maar waar die oppervlak te naby is vervang 'n metaalvloer die gewelf (Concordestasie op lyn 1). Die stasies van die ou netwerk Nord-Sud word gekenmerk deur 'n gewelf hoër as wat noodsaaklik is vir die gebruik van oorhoofse lyne wat verwyder is nadat die Nord-Sud deur die CMP oorgeneem is.
Klas D-tenklokomotief
Toe die lokomotief deur die PPS bestel is, was dit een van die gevorderdste lokomotiewe in Suidelike Afrika.
Paryse Metro
Die stasies
Die stasies op die oorbrug, wat almal in die vroeë jare gebou is, bestaan uit die spore wat deur 'n markies beskerm word (lyn 2) of deur 'n glasdak (verrière) (lyn 6). Lyn 14, die nuutste lyn, word onderskei van ander lyne met sy stasies wat 120 meter lank is en sy hoë plafonne, asook deur platforms met groter wydte as dié van ander stasies. As gevolg van veranderings in die netwerk bestaan daar 'n aantal "spookstasies"wat nie meer deur die metro bedien word nie.
Ontwerp van die stasies
Die stasies van die Paryse Metro word gekenmerk deur 'n eenvormige styl wat die resultaat is van estetiese keuses wat in 1900 gemaak is. Daar is oor die algemeen getrou gebly aan die gees daarvan in die ontwerp van moderne stasies en onlangse renovasies. Die mure en gewelf van die stasies is bedek in klein wit vierkantige teëls wat gekies is omdat hulle 'n oplossing gebied het vir die beperkte ligtegnologie aan die begin van die 20ste eeu. Die mure van die stasies is van die begin af as advertensiemedium gebruik. Die plakkate is omraam deur kleurvolle teëls met die afkorting van die operateur (CMP ou Nord Sud) daarbo. Die naam van die stasie is in wit op 'n blou vlak geskryf behalwe vir die Nord Sud-lyne wat in wit teëls op 'n blou teëlbasis geskryf is.
Vandale (volk)
Die Goot Theodoric die Grote, koning van die Oos-Gote en regent van die Wes-Gote, was deur huweliksband met die Vandale, sowel as met die Boergondiërs en die Franke onder Clovis I geallieerd.
Paryse Metro
Ontwerp van die stasies
Die stasies van die ou Nord-Sud-lyne word onderskei deur die aanwysings en deur die meer gedetailleerde versiering.
Vandale (volk)
Etimologie
Vandalisme is waarskynlik na die Vandale vernoem. Mense wat vandalisme pleeg, word dan ook wel vandale genoem. Die woord is afkomstig uit Frans en in 1794 gevorm deur Grégoire, 'n biskop uit Blois, om die optrede van die Paryse gepeupel te karakteriseer. Dit herinner aan die plunder van Rome deur die Vandale in die jaar 455.
Paryse Metro
Ontwerp van die stasies
Die aanvanklike keuse van die dekor is nie bevraagteken nie tot aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog. Na die oorlog het die algemene beskikbaarheid van buisligte die agteruitgang van die teëls duidelik gemaak. Om weg te beweeg van die eenvormige wit teëls en om die adverstensies beter te vertoon het die RATP tussen 1948 en 1967 'n standaard carrossage in plek gestel en sekere stasies in ander kleure uitgevoer: 73 van die stasies het die nuwe versiering gekry. Die carrossage is later deur 'n meer onlangse versiering in die helfte van die stasies vervang.
Vandale (volk)
Oorsprong
regs|200px|duimnael|Die groen gebied dui die [[Przeworsk-beskawing, wat met die Vandale verbind word, in die eerste helfte van die 3de eeu aan. Die rooi, geel en pienk gebiede dui onderskeidelik die Wielbark kultuur, 'n Oossee (Baltiese) kultuur (Yotvingian?), en die Debczyn Kultuur aan. Die donker blou gebied is die Romeinse ryk]]
Paryse Metro
Ontwerp van die stasies
Die carrossage het aan die einde van die 1960's uit die mode geraak. 'n Twintigtal stasies is volgens 'n nuwe ontwerp versier: die wit teëls langs die platforms is tot op 'n hoogte van 2 meter met gekleurde teëls vervang met 2 ton nie-afgeskuinste teëls : dié "Mouton"-styl (Mouton-Duvernetstasie). Hierdie versiering, wat die stasies verdonker, kom nie in baie stasies voor nie.
Vandale (volk)
Oorsprong
Die vandale is in die 19de eeu met die Przeworsk-kultuur verbind. Die verband tussen die Vandale en 'n ander, moontlik Germaanse stam, die Lugii (Lygier, Lugier of Lygiane) is kontroversieel. Sommige akademici glo dat Lugii of 'n vroeëre naam vir die Vandale was, of dat die Vandale deel was van die Lugiaanse federasie. Van die tuislande wat voorgestel word is gebiede in Noorweë (Hallingdal) Swede (Vendel) of Denemarke (Vendsyssel) (hierdie teorieë was gegrond op die ooreenkomste in die name). Daar word aangeneem dat die Vandale die Oossee oorkruis het tot in wat vandag Pole is een of ander tyd in die 2de eeu v.C., en dat hulle, hulle in Silesië gevestig het van omtrent 120 v.C. Hulle teenwoordigheid tussen die Oder en Vistula riviere is in Germanië in 98 n.C. deur Tacitus en later deur ander geskiedskrywers gedokumenteer.
Paryse Metro
Ontwerp van die stasies
Vanaf 1975 het RATP besluit om die wit teëls te beklemtoon en eerder aanpassings te doen aan die beligting en die sleutelkleure wat verskaf word deur die lampskerms en meubels. Verskeie style het op mekaar gevolg: die "Motte"-styl (caisson d’éclairage parallélépipédique) "Ouï Dire" met caissons in uitdagende vorm uit aluminium, gegolfde neonligte (néons à vagues) en nuwe neonligte.
Vandale (volk)
Geskiedenis
Twee subdivisies van die Vandale was die Silingi en die Hasdingi. Die Silingi het in 'n gebied wat vir eeue as Magna Germania, en later as Silesië beskryf is, gewoon. In die 2de eeu, het die Hasdingi, onder leiding van die konings Raus en Rapt (of Rhaus en Raptus) suid getrek, en eers die Romeine in die laer Donau gebied aangeval, en toe vrede gemaak en hulle in die westelike Dacia (Roemenië) en Rooms-Hongarye gevestig.
Paryse Metro
Ontwerp van die stasies
Sekere stasies het besondere detail en oorspronklike dekor:
Lyn 14, wat in die 1990's geopen is, is 'n uitsondering met oorspronklike dekor en grootskaalse gebruik van beton.
Vandale (volk)
Geskiedenis
In 400 of 401, moontlik as gevolg van aanvalle deur die Hunne, het die Vandale saam met hulle Germaanse en Sarmatiese bondgenote (naamlik, Sarmatiese Alans en Germaanse Suebians), weswaarts begin beweeg onder koning Godigisel. Sommige van die Silingi het later by hulle aangesluit. Teen omtrent hierdie tyd was die Hasdingi reeds gekersten. Amper soos die Gote vantevore, het die Vandale Arianisme, 'n tak van Christendom wat geglo het dat Jesus nie gelyk was aan God die Vader nie, maar 'n aparte wese was wat direk onder God was, aangeneem. Hierdie geloof wat in teenstelling met die van die hoofstroom Christen groep in die Romeinse Ryk, wat later in die Katolieke en Oosters Ortodokse gelowe ontwikkel het.
Paryse Metro
Ingange, kaartjieskantore en oorstapgange
Die Art nouveau ingange van die Paryse Metro versinnebeeld Parys. Die argitek Hector Guimard is in 1899 gekies en het verskillende tipes ingange bedink: die mees uitvoerige model is die tipe A met 'n weerskerm en 'n markies (Abbessesstasies), die tipe B het 'n omgekeerde V (Porte Dauphine en Châtelet) ; die model het 'n ysterreling gehad met cartouches met plantmotiewe en almal met 'n teken met die inskripsie "métropolitain" ondersteun deur twee lang pale wat eindig in 'n oranje bol waarvan die fantastiese voorkoms dui op die haussmannse Parys. 86 van Guimard se ingange bly tot vandag toe behoue. 'n Oorspronklike ingang is aan die Montréalse Metro (Square-Victoriastasie) geskenk en replikas aan ander stede:
In 1903 is 'n ingang met 'n klassieke ontwerp uit klip vir die ontwerp van die Opéra-stasie gekies. Hierdie soort ingang is in die meer gesogte deel van Parys veralgemeen (Étoile, Franklin-Roosevelt, République). Vir die ander stasies, nadat samewerking met Guimard in 1904 tot 'n einde gekom het, het die ingange bestaan uit 'n taamlik banale metaal-balustrade wat gepaard gegaan het met 'n kandelaar met 'n bord met die inskripsie Métro bokant 'n bol uit opaal. Hierna is die motief van die balustrade verder vereenvoudig en die lyn van die kandelaar meer suiwer gemaak (Dervaux model). Vanaf 1930 is 'n van agter beligte kaart van die metro bokant die balustrade aangebring. Die Nord-Sud-maatskappy het op sy lyne sy eie ingang-weergawe ingevoer wat gekenmerk is deur 'n balustrade uit gietyster wat op 'n keramiekbasis rus. Ná die Tweede Wêreldoorlog is die vorm van die balustrades weereens vereenvoudig. In die quartier des grands magasins (die distrikte van die groot winkels) en in die woonbuurte het balustrades uit vlekvrye staal in die sewentigerjare hulle verskyning gemaak. Die Dervaux-kandelare is in die negentien-vyftigs met 'n eenvoudige mat met 'n omsirkelde geel M vervang. Party ingange loop uit in 'n aedicula (Port-Royal) of in 'n gebou (Pernety).
Vandale (volk)
Gallië
Die Vandale het sonder veel teëspoed wes langs die Donau getrek, maar toe hulle die Ryn bereik het hulle in teenstand met die Franke, wat die Romeinse besittings in noord Gallië bevolk en beheer het, gekom. 20 000 Vandale, insluitend Godigisel self, het in die slag wat daarop gevolg het omgekom, maar hulle slaag daarna daarin om met hulp van die Alans die Franke te verslaan, en op 31 Desember, 406 oorkruis die Vandale die Ryn om Gallië in te val. Onder Godigisel se seun Gunderik, plunder die Vandale hulle pad wes – en suidwaarts deur Gallië.
Paryse Metro
Ingange, kaartjieskantore en oorstapgange
By die meeste ingange is daar 'n kaartjietoonbank en outomatiese kaartjiemasjiene. Toegang word vandag deur 'n draaihek beheer wat oopmaak as 'n kaartjie of magnetiese koepon (passe Navigo), ingevoer word.
Vandale (volk)
Iberië
In Oktober 409 oorkruis hulle die Pirenese bergreeks om Spanje te bereik. Daar ontvang hulle grondgebied van die Romeine: Gallaecia (Noordwes) en Baetica (Suid), terwyl die Alans Lusitanië (Wes) en die gebied rondom Carthago Nova gekry het. Die Suebi, wat ook dele van Gallaecia beheer het, en die Wes-Gote, wat Spanje ingeval het voor hulle grond in Septimania (Suide van Frankryk) ontvang het, hou aan om probleme vir die Vandale en Alans te veroorsaak.
Paryse Metro
Ingange, kaartjieskantore en oorstapgange
Die oorstapgange tussen die lyne vereis byna altyd die gebruik van trappe. Daar bestaan wel 'n paar oorstapplekke direk van een platform na die ander (Jussieu, Louis Blanc). Die oorstapgange kan baie lank wees (Montparnasse – Bienvenüe, Saint-Lazare, Châtelet). Sekere stasies is toegerus met rolmatte om die oorstaptyd te verkort (Montparnasse – Bienvenüe, Châtelet, Invalides).
Vandale (volk)
Afrika
Gunderik se halfbroer Geiserik het 'n Vandaalse vloot begin bou. In 429, na hy koning geword het, oorkruis Geiserik die Straat van Gibraltar en beweeg verder oos tot by tot by Kartago. In 435 ken die Romeine grondgebiede in Noord Afrika aan hulle toe. In 439 val Kartago egter in Vandaalse hande. Geiserik bou die koninkryk van die Vandale en Alans uit tot 'n magtige staat, en oorwin Sisilië, Sardinië, Korsika en die Baleariese Eilande.
Paryse Metro
Ingange, kaartjieskantore en oorstapgange
203 stasies is toegerus met roltrappe, maar slegs 43 stasies, insluitend al dié op lyn 14, is toeganklik vir gestremdes deur hysbakke vanaf die straat, die kaartjiesaal en die platforms.
Dertig jaar se armdraaiery
Teen 1845 het die stad Parys en die spoorwegmaatskappye die vestiging van 'n spoornetwerk in Parys begin beplan. Dit was die tydperk van vragvervoer. In 1871, ná die eerste munisipale verkiesing in Parys, het die onderwerp weer aan die orde van die dag gekom tydens 'n sitting van die Conseil Général de la Seine: die projek wat bespreek is het gegaan oor die skep van 'n plaaslike spoorlyn wat die hele département van die Seine moes bedien. Dit was gemik op 'n vervoermiddel tussen die busse en perdaangedrewe trems wat Parys op daardie stadium bedien het en die bestaande nasionale en streekspoorlyne. In daardie stadium was spoorlyne in Parys beperk tot 7 terminusstasies verbind deur die Petite Ceinture, 'n sirkelroete tot reisigers se beskikking met 21 stasies.
Vandale (volk)
Die plundering van Rome
In 455, val die Vandale Rome binne en plunder hulle die stad vir twee weke van 2 Junie af. Hulle vertrek met tallose skatte, buit van die Tempel in Jerusalem wat deur Titus, en die keiserin Eudoxia en haar dogters Eudocia en Placidia na Rome gebring is. Teen 468 het hulle 'n enorme Bisantynse vloot wat teen hulle uitgestuur is vernietig.
Paryse Metro
Dertig jaar se armdraaiery
Vervolgens staan twee idees in teenstelling met mekaar: die Paryse munisipaliteit het gehoop om 'n netwerk in plek te stel onder plaaslike bestuur en wat plaaslike dienste sou bied met die klem op die behoeftes van die stad se inwoners terwyl die spoorwegmaatskappye en die staatsdiens (Prefektuur, brûe en paaie, Conseil d'Etat) die klem geplaas het op die toekomstige verlenging van die bestaande lyne vanaf die Paryse stasies (gare Saint-Lazare, gare du Nord, gare de l'Est, gare de la Bastille, gare de Lyon, gare d'Austerlitz, gare des Invalides, gare Montparnasse) en die Petite Ceinture. Die konflik is verder vererger deur fundamentele politieke verskille (die Paryse munisipaliteit was linksgesind terwyl die regering reeds lank in konserwatiewe hande was) en is bemoeilik deur die gebrek aan outonomie van die Paryse munisipaliteit wat onder die voogdyskap van die Prefektuur geval het.
Tussen 1856 en 1890 is verskeie projekte beplan maar nie een is tot uitvoering gebring nie. Tegniese oplossings het gewissel van bogrondse netwerke, soortgelyk aan die vroeë Amerikaanse metro's, en ondergrondse oplossings. Die bogrondse oplossings het teenstand gekry van mense wat besorg was oor die visuele afbreuk wat dit aan die mooiste uitsigte oor Parys sou meebring, terwyl die ondergrondse oplossings teenkanting ontvang het weens vrese vir passasiers se veiligheid en gesondheid.
Vandale (volk)
Kwyning
Met Geiserik se dood in 477, het sy seun Hunerik koning geword. Hunerik se bewind was veral bekend vir sy godsdiensvervolging van die Manigiste en die Katolieke. Gunthamund (484-496) het interne vrede met die Katolieke nagestreef. Ekstern, het die Vandale se mag getaan sedert Geiseric se dood, en Gunthamund het groot dele van Sisilië aan die Oos-Gote verloor, en moes stygende druk van die More verduur.
Paryse Metro
Dertig jaar se armdraaiery
In dié tydperk het die stede Londen en New York voor dieselfde keuse te staan gekom: skep eers 'n netwerk wat bestaan uit die uitbreiding van die bestaande spoorlyne in die stad voor 'n doelgemaakte netwerk geskep word (met 'n ander gabariet): Londen het dus in 1863 'n sirkelroete, bedien deur stoomtreine, in werking gestel wat die Londense stasies verbind het. In 1890 is die eerste werklike lyn van die Londense moltrein – ondergronds en elektries, met lae gabariet – (die "Underground" of "Tube") ingewy. In 1867 het New York op sy beurt 'n stoomtrein in die stad gebruik, ondersteun deur staalviadukte (die eerste werklike moltrein – die IRT met verlaagde gabariet – is in 1902 in werking gestel). Uiteindelik in 1896 het Boedapest 'n tremlyn geloods wat geheel en al ondergronds geloop het, die "Földalatti".
Vandale (volk)
Kwyning
Hilderik (523–530) was die mees Katoliek-vriendelik van die Vandaalse konings. Hy het egter min belangstelling in oorlog gehad en dit aan sy familielid, Hoamer oorgelaat. Toe Hoamer deur die More verslaan is, het die Arian faksie in die koninklike familie 'n revolusie gelei, en het Gelimer (530–533) koning geword. Hilderik, Hoamer en hulle familielede is in die tronk gestop.
Paryse Metro
Dertig jaar se armdraaiery
'n Kombinasie van verskeie faktore het die projek uiteindelik weer op koers gekry: mens kan hieronder tel die druk van openbare mening wat deur die vorige mislukking gemobiliseer is, die groei in die bevolking van Parys, die voorbeelde in buitelandse stede, nuwe aanstellings in sleutelposte in die munisipaliteit, die regering en tegniese dienste van die staat, 'n verandering in die politieke ewewig, die opkoms van industriële drukgroepe (die elektrotegniese maatskappye) wat ten gunste van 'n metro was en die naderende wêreldtenstoonstelling van 1900. Al die faktore het die owerhede laat besluit om uiteindelik die bou van die metro te loods. Die oplossing vir die stad Parys is gevind. Die staat het tot die ontwerp en implementering van die werk ingestem.
Vandale (volk)
Kwyning
Die Bisantynse keiser Justinianus I het oorlog teen die Vandale verklaar. Die aksie is gelei deur Belisarius. Nadat hy verneem het dat die grootste deel van die Vandaalse vloot besig was om 'n rebellie in Sardinië te beveg, besluit hy om vinnig op te tree en land op Tunisiese grond en marsjeer op na Kartago. In die laatsomer van 533, ontmoet Koning Gelimer, Belisarius tien myl (ongeveer 16km) suid van Kartago tydens die Ad Decimium. Die Vandale was aanvanklik besig om die slag te wen, maar toe Gelimer's se kleineef, Gibamund, in die stryd val, verloor die Vandale moed en vlug. Belisarius het Kartago vinnig oorgeneem terwyl die oorlewende Vandale aanhou veg het.
Paryse Metro
Dertig jaar se armdraaiery
Ná die aanvaarding van die projek van die netwerk van Fulgence Bienvenüe en Edmond Huet op 20 April 1896, is die "chemin de fer métropolitain" (metropolitaanse spoorweg) as openbare diens verklaar deur 'n wet van 30 Maart 1898: die dekreet stel die konstruksie van 'n eerste stel van ses lyne met 'n opsie vir nog drie lyne in die vooruitsig. Werksaamhede het op 4 Oktober 1898 begin onder 'n ooreenkoms tussen die stad Parys en die Compagnie du chemin de fer métropolitain de Paris (CMP), wat deur 'n Belg, baron Édouard Louis Joseph Empain, besit is.
Vandale (volk)
Taal
Baie min is bekend oor die Vandaalse taal behalwe dat dit Oos-Germaans was, naby verwant aan Goties. Spore van die taal mag moontlik oorbly in Andalusies, die mees Suidelike Spaanse dialek.
Paryse Metro
Dertig jaar se armdraaiery
Die spesifikasies van die Paryse Metro het bepaal dat dit ondergronds sou wees, elektriesaangedrewe sou wees, met normale spoorwydte en 'n gabariet van 2,40 m wat gebruik deur normale treine onmoontlik sou maak. Die Paryse Metro mag nie die poorte van Parys verlaat het nie. Die spesifikasies vir die bou van die spoorlyn het bepaal dat dit 'n maksimum helling van 40 mm/m sou hê en 'n draaisirkel van ten minste 75 meter. Die lengte van stasies is op 75 meter vasgestel. Dit is later tot 90 meter verleng (in werking op lyne 1 en 4) en later tot 105 meter.
Die eerste netwerk
[[Lêer:Metro-de-Paris-avant-1949.png|duimnael|Ontwikkeling van die Paryse Metro voor 1949
1900–1910, 1910–1914 , 1914–1930 , 1930–1939 , 1939–1949 ]]
Die lyn is op baie diskrete wyse deur die CMP ingehuldig wat gehoop het op 'n geleidelik vermeerdering in gebruik. Parysenaars is egter gou deur die nuwe vervoermiddel meegesleur wat hulle groot tydsbesparing en meer gemak as bestaande bogrondse vervoeralternatiewe besorg het. Die frekwensie en lengte van treine moes spoedig vermeerder word en die aantal waens het in twee jaar van 3 tot 8 gestyg op die gewildste gedeeltes van die netwerk.
Die waens op asse (voitures à essieux) wat nie genoeg krag gehad het nie, het spoedig hulle beperkings ten opsigte van die verkeer getoon. 'n Brand op 'n wa by die Couronnes (84 dood), veroorsaak deur defektiewe stroombane en wanaangepaste tegnologie, het tot die spoedige onttrekking van dié tipe waens gelei ten gunste van waens wat van draaistelle gebruik maak (voitures à bogies) en wat langer was en van 1908 van metaal gemaak is met 'n stelsel wat dit moontlik maak om die afstand tussen waens te beheer.
'n Tweede ooreenkoms is op 31 Januarie 1904 gesluit wat aan 'n ander maatskappy, die Société du chemin de fer électrique souterrain Nord-Sud de Paris (Nord-Sud), die lyn tussen Montmartre (in der waarheid Notre-Dame de Lorette) en Porte de Versailles toegeken het. Die inhuldiging hiervan op 4 November 1910 is vertraag deur die oorstroming van die Seine in Januarie 1910.
Die twee maatskappye, CMP en Nord-Sud, het saam bly voortbestaan tot 1929 toe hulle as CMP saamgesmelt het. Die maatskappy het aanpasbare tegnologie gebruik maar hulle van mekaar onderskei deur verskillende versiering van hulle waens en stasies. Die verskillende stasies het dieselfde naam op die twee lyne gehad (daar was byvoorbeeld twee stasies met die naam Grenelle).
In 1913 het die metro reeds uit 10 lyne bestaan: agt van CMP en twee van Nord-Sud (die hedendaagse lyne 12 en 13 noord van Saint-Lazarestasie). Die sowat 55 miljoen passasiers in 1901 het teen 1913 467 miljoen verbygesteek. Die netwerk het bly groei tot met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog. Tussen die twee Wêreldoorloë is lyne 9, 10 en 11 geopen. In 1929 het CMP die twee lyne van die Nord-Sudmaatskappy oorgeneem wat nooit daarin kon slaag om 'n wins te toon nie.
Verlenging na die banlieue
In 1929 het die owerhede van die Prefektuur van die Seine besluit om die metro tot by die nabygeleë woonbuurte (proche banlieue) uit te brei op 15 asse vir die vervoer van 'n bevolking in die woonbuurte (2,5 miljoen) wat teen hierdie tyd byna net so groot as dié van Paris intra muros (3 miljoen) was. Daar is ook besluit om 3 nuwe lyne te bou.
In 1949, na die implementering van die plan van 1929, het die netwerk oor 9 verlengeings na die banlieue beskik: lyn 1 het Neuilly in die weste bereik en Vincennes in die ooste, lyn 3 Levallois-Perret, lyn 5 Pantin, lyn 7 Ivry, lyn 9 Boulogne-Billancourt, lyn 11 Les Lilas een lyn 12 Issy-les-Moulineaux
Op 1 Januarie 1942 het die CMP met die Société des transports en commun de la région parisienne (STCRP) saamgesmelt wat die bogrondse vervoer beheer het; hulle netwerke is weer in 1949 oorgeneem deur die RATP, wat deur 'n wet van 23 Maart 1948 geskep is. Die Paryse Metro word steeds bestuur deur die organisasie wat ook verantwoordelik is vir die funiculaire de Montmartre, die busdiens van Parys, en die trem, sowel as 'n deel van lyne A en B van die réseau express régional d'Île-de-France.
<br style="clear:both" />
Ná 1949
Die twee dekades tussen 1952 en 1972 was 'n donker tydperk vir die Paryse Metro: individuele vervoer het prioriteit geniet en geen uitbreiding van die netwerk is uitgevoer nie as gevolg van 'n gebrek aan hulpbronne en politieke wil. Die enigste vername beleggings het die koms van die métro articulé en die du bandetrein (MP55 tot MP59) op sekere lyne behels asook die gedeeltelike vernuwing van die versiering van die stasies. Vanaf 1962 het werk begin aan lyn A van die RER, die nuwe vervoermiddel in die stad wat komplimentêr tot die metro is.
In 1969 is begin met die vervanging van die Spraguetreine met nuwe MF67-treine. Lyn 3 was die eerste wat die nuwe treine gebruik het waarvan al die waens gemotoriseerd was om beter versnelling moontlik te maak. Die stelsel is later weer laat vaar.
Die aantal lyne vermeerder hierna slegs as gevolg van die isolering van die minsgebruikte vertakkings van die lyne 7 en 3, wat vervolgens onafhanklike lyne geword het: 7bis (in 1967) en 3bis (in 1971); daarna is dit weer verminder tot 15 as gevolg van die samesmelting, in die 1970's, van die lyne 13 (noordelike gedeelte van hedendaagse lyn 13) en 14 (ou lyn wat Invalides met Porte de Vanves verbind het) ná voltooiing van die verbinding tussen Saint-Lazare en Invalides.
Die Spraguetrein is in 1983 finaal van diens onttrek.
In 1978 is die nuwe MF77-treine in diens geplaas met besondere klem op ergonomie en genoeg krag om die lyne met groot dele in die woonbuurte, waar stasies verder van mekaar geleë is en hoër spoed nodig is, beter te kan bedien.
Konstruksie van Lyn 14
Eers op 15 Oktober 1998 is 'n werklik nuwe lyn in gebruik geneem: lyn 14, aanvanklik tussen bibliothèque François Mitterrand en Madeleine (as gevolg van begrotingsbeperkings, STIF het terselfdertyd die projek EOLE RER E en Météor) befonds, later verleng tot by Saint-Lazare en uiteindelik tot by Olympiades. Lyn 14 is die eerste lyn in die Paryse metro wat toegerus is met die outomatiese SAET-stelsel wat nie 'n bestuurder het nie. Skuifdeure verseker veiligheid. Die lyn word ook gekenmerk deur interstasieafstande wat nader aan dié van die RER is en die bereik van hoër kommersiële snelhede moontlik maak. Die lyn, die treine van die metro asook die dimensies en versiering van die stasies dien as 'n vertoonvenster vir die RATP en die maatskappye Alstom en Siemens Transportation Systems. Die stasies maak dit moontlik om treine met 8 waens te bedien maar tans word slegs ses gebruik.
Ontwikkelings wat onderweg is of beplan word
Die ontwikkeling van die Paryse metro het intussen weer verlangsaam. ’n Vermindering in openbare finansies beperk beleggings in vervoerinfrastruktuur in die stad. Die verlenging na die voorstede met lyne wat kommersiële kapasiteit en spoed bepaal deur die behoeftes van die middestad is nie goed aangepas by die behoeftes in die voorstede wat vandag prioriteit geniet nie. Trems, wat minder kos en goed aangepas is tot minder dig bevolkte sones, geniet tans voorkeur onder beleidmakers. Nogtans ontwikkel en vernuwe die metro steeds deur die vervanging van treine (gemiddelde ouderdom 25 jaar), die vermeerdering van kaspisiteit op die besigste lyne (lyne 1 en 13) en die bou van sekere verlengings na die voorstede wat baie keer reeds vir 50 jaar al beplan is.
Outomatisering van Lyn 1
Om die kapasiteit van Lyn 1, wat die meesgebruikte deel van die netwerk is, te verbeter word dit geoutomatiseer: skuifdeure word geïnstalleer en treine soortgelyk aan dié van lyn 14, die MP 05, word tussen 2008 en 2010 in gebruik geneem. Die tenvolle outomatiese treine en treine met drywers sal sonder onderbreking tot aan die einde van die projek gebruik word.
Werk het ook in 2006 begin aan onder andere opknappings aan laterale seinstelsels en die omskepping van die ou terminuslus van Porte Maillot, vir 'n tyd lank gebruik as ontvangsaal vir die onderhoudwerkswinkel vir metrotreine.
Vermeerdering in die frekwensie van treine
Om die hoër verkeer in spitstyd te hanteer word 'n nuwe treinbeheerstelsel, die Ouragan-stelsel, ingevoer. Hierdie stelsel sal dit moontlik maak om die intervalle tussen treine by stasies van 105 tot 90 sekondes te verminder (of 2 minute in tonnels). Dit moet in gevorderde modus in plek gestel word – posisionering volgens die vorige trein – op lyne 2, 5 en 9 toegerus met MF 2000 en met eenvoudige modus – wat die laterale seinstelsel gebruik – vir lyne 3, 10 en 12 toegerus met gerestoureerde MF 67-treine.
Skuifdeure word ook geïnstalleer om die verkeer van treine beter te beheer en die pas te versnel. Hierdie tegnologie sal eerste op lyn 13 en lyn 1 geïnstalleer word wat die besigste lyne in Parys is.
Hernuwing van die treine
Die MF 2000-reeks treine word vanaf 2007 geleidelik vervang met die MF 67-model op lyne 2, 5 en 9. MP 05-treine (sonder drywer) vervang van 2008 op lyn 1 die MP 89 wat aan lyn 4 toegeken is om die ouerwordende MP 59 te vervang. Bandetreine op lyne 6 en 11 sal oor die volgende paar jaar vervang word met 'n model wat sonder twyfel deur die MP 05 geïnspireer sal wees. Die MF 2015-reeks treine word ook geleidelik met die MF 67 vervang op lyn 3 in 2019, lyn 12 in 2017 en 10 in 2015.
Verlenging onderweg of beplan
Die verlengings waarvoor finansiering goedgekeur is deur STIF en wat op pad is om geïmplementeer te word is die volgende (in 2007) :
Verlengings van lyne
Die projek van die SDRIF wat in Februarie 2006 aan die région voorgelê is stel die implementering van 'n sekere aantal verlengings van die metro se lyne tot 2030 voor:
Verder word studies gedoen oor die verbetering van die diens van Seine-Amont; dit mag lei tot verbeterings en / of verlengings van lyne 7 en 14.
Verbindingsmetro in die Paryse voorstede
In Oktober 2006 het die president van RATP 'n metroprojek voorgestel wat 'n metrolyn om Parys tussen 2 en 3 kilometer van die stadsgrens in die noorde en suide en 5 km in die ooste en weste. Die bou daarvan word binne die volgende 15 jaar in vooruitsig gestel en die koste daarvan word beraam op tussen 4 en 6 miljard euro. Hierdie projek, wat Métrophérique gedoop is, sluit idees in van die Orbital wat vir verskeie jare bestudeer is. Dit sal soos dié projek geïmplementeer moet word teen die agtergrond van finansiële onttrekking deur die staat.
BMW N43
In vergelyking met sy N46-voorganger, bied die N43 direkte inspuiting.
Gebande pikkewyne
Lewende spesies
! Foto !! Algemene naam !! Wetenskaplike naam
Tradouwrivier
Die Tradouwrivier (Tradourivier) is 'n rivier in die Klein-Karoo.
Hierdie rivier ontspring tussen Montagu en Barrydale, langs die R62-pad, by die koördinate 33° 55′ suid en 20° 29′ oos en in 'n kloof ewewydig aan die Op de Tradouwpas. Daarna vloei dit ooswaarts en sluit die Sandrivier uit die suidweste aan. Net buite Barrydale loop die Huisrivier uit die ooste in die Tradouwrivier. Op die punt draai die rivier suidwaarts en vloei dit deur die Tradouwkloof in die Langeberg. Die Tradouwpas volg die rivier totdat die rivier net oos van Suurbraak met die Grootvadersboschrivier (uit die Boosmansbos-wildernisgebied en die Grootvadersbosch-natuurreservaat) net oos van saamsmelt. Saam staan die nuwe rivier bekend as die Buffeljagsrivier.
Nel
Nel kan wees:
Lucille Ball
Lucille Désirée Ball (6 Augustus 1911 – 26 April 1989) was ’n Amerikaanse aktrise, komediant, model en televisievervaardiger. Sy was veral bekend as die ster van die sitkoms I Love Lucy, The Lucy–Desi Comedy Hour, The Lucy Show, Here's Lucy en Life with Lucy, wat sy self vervaardig het.
Loopbaan
duimnael|links|160px|Ball in 1989, kort voor haar dood, by die [[Oscars.]]
Ball se loopbaan het in 1929 begin toe sy as model begin werk het. Kort daarna het sy op Broadway toneelgespeel onder die naam "Diane Belmont". In die 1930' en 1940' het sy in kleiner rolle in rolprente verskyn. In dié tyd het sy die musikant en akteur Desi Arnaz ontmoet en hulle is in November 1940 getroud.
In die 1950's het Ball op televisie begin verskyn. Sy en Arnaz het die sitkomreeks I Love Lucy in 1951 begin, en dit het een van die gewildste programme in die geskiedenis geword. Die paar is in Mei 1960 geskei. In 1961 het sy met die komediant Gary Morton getrou.
In 1962 het Ball die eerste vroulike hoof van ’n groot televisie-ateljee, Desilu Productions, geword. Dit het gewilde reekse soos Mission: Impossible en die oorspronklike Star Trek vervaardig. Ball het steeds op televisie en die silwerdoek toneelgespeel, tot met haar dood op 77 in April 1989.
LaMarcus Tinker
LaMarcus Tinker is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The First Time (2012), Love Poem, en 400, en in die televisiereeks Bayou City (2019).
Winston Ridge
Winston Ridge is ’n klein residensiële voorstad van Johannesburg, sowat 9 km noordnoordoos van die stadsaal.
Die voorstad beslaan net sowat 0,22 km², en strek sowat 600 m van oos na wes en 350 m van noord na suid. In die ooste grens dit aan die De Villiers Graaff-snelweg (M1) en Bramley, in die suide aan Birnam, in die weste en noorde aan Elton Hill. In die ou bedeling het dit deel gevorm van Sandton se munisipale gebied.
Winston Ridge is op die ou plaas Syferfontein aangelê en op 7 Julie 1943 geproklameer. Dis genoem ter ere van sir Winston Churchill, destyds premier van Groot-Brittanje, en na die rif of helling waarteen dit geleë is.
Ses jaar nadat dit uitgelê is, het Winston Ridge 37 Engelssprekende munisipale kiesers gehad en geen Afrikaanssprekendes nie. In 1961 het die Afrikaanssprekende kiesers toegeneem tot een en die Engelssprekendes tot 144.
De Bruyn
De Bruyn kan wees:
Biesdorf
Biesdorf is 'n stadsdeel in die Berlynse distrik Marzahn-Hellersdorf wat in Oktober 1920 by Berlyn ingesluit is. In Biesorf en die aangrensende stadsdele Kaulsdorf en Mahlsdorf is die grootste samehangende gebied met enkel- en tweegesinshuise in Duitsland geleë.
Lys van elemente volgens naam
Dit is 'n lys van chemiese elemente, gesorteer volgens naam.
Oeigoers
Oeigoers (ئۇيغۇرچە, Uyghurche, Уйғурчә, [ʊjʁʊrˈtʃɛ] of ئۇيغۇر تىلى, Uyghur tili, Уйғур тили, [ʊjˈʁʊr tili]) is 'n Turkiese taal wat deur sowat 10,4 miljoen mense in Kasakstan en die Volksrepubliek China gepraat word. Dit is die amptelike taal van die outonome gewes Xinjiang in die Volksrepubliek China en word veral deur Oeigoere gepraat. Daarbenewens word Oeigoers deur ander etniese groepe in Xinjiang as lingua franca gebruik. Oeigoers is verwant aan Oesbekies, die mees verspreide taal in Sentraal-Asië. Dit is die vyfde mees gesproke Turkiese taal naas Turks, Azerbeidjans, Oesbekies en Kasaks.
Oeigoers is die enigste amptelik erkende taal binne die Volksrepubliek China wat met 'n gemodifiseerde Arabiese alfabet geskryf word. Soms word nog die Latynse en die Cyrilliese alfabette gebruik, veral deur Oeigoere in die lande van Sentraal-Asië en die diaspora in Westerse lande.
Alex Heyns
Alexander Jacobus (Alex) Heyns was 'n Suid-Afrikaanse akteur. Hy was veral bekend vir sy rol as Boet Fasie in 'Nommer Asseblief'. Heyns is op 14 November 1988 in Pretoria aan longkanker oorlede.
Charles Barton (regisseur)
Charles Barton (25 Mei 1902 – 5 Desember 1981) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, assistentregisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Man's World (1942), The Time of Their Lives (1946), Abbott and Costello Meet Frankenstein (1948), en Abbott and Costello Meet the Killer, Boris Karloff (1949).
Langkuifpikkewyn
Die langkuifpikkewyn (Eudyptes chrysolophus) is 'n seevoël wat redelik seldsaam is aan die kus van Suid-Afrika. Die voël is 68 – 75 cm groot en weeg 3.1 - 5.5 kg. Dit het 'n kenmerkende goue kuif wat oor die voorkop saamloop. In Engels staan die voël bekend as Macaroni penguin.
Suideroord
Suideroord is 'n voorstad van Johannesburg wat in die administratiewe Streek F, sowat 8 km suid van die middestad, geleë is. Suideroord beslaan 'n oppervlakte van 1,54 km², terwyl die bevolking in die sensus van 2011 as 3 556 bepaal is. Die voorstad word verder verdeel in twee woonbuurte, Suideroord-Noord en Suideroord-Suid. Suideroord is oorspronklik in die 1970's as 'n blanke woonbuurt ontwikkel.
Noemenswaardige geboue in Suideroord sluit die Anglikaanse St Andrews-kerk in Burgerstraat in. Honderde Afrikaner-slagoffers van 'n Britse konsentrasiekamp, wat tydens die Anglo-Boereoorlog op die terrein van die Turffontein-renbaan ingerig is, het hul laaste rusplek in Suideroord gevind. Die begrafnisterrein is in die vorm van sewe groot doodkiste ontwerp.
BMW N45
Die N45 is gebaseer op die N46, maar hy het nie Valvetronic (veranderlike klephyser) nie. Net soos die N42 en N46 het die N45 'n dubbele VANOS (veranderlike kleptydreëling). In 2007 is die N45 bygewerk, wat die N45N genoem is.
Guy Oliver
Guy Oliver (25 September 1878 – 1 September 1932) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Secret Service (1919), What Every Woman Knows (1921), The Little Minister (1921), en The Covered Wagon (1923).
Ysergebergte
Die Ysergebergte (Duits Isergebirge, Tsjeggies Jizerské hory, Pools Góry Izerskie) is die mees westelike gedeelte van die Sudete-bergreeks en vorm die verbinding tussen die Duitse Zittause Gebergte en Lausitzer Gebergte en die Pools-Tsjeggiese Reusegebergte.
Die Ysergebergte loop deur die grensgebied tussen Pole en Tsjeggië (net soos in die geval van die Reusegebergte is die groter deel van die bergstreeks aan die Tsjeggiese kant van die grens geleë). Dit is die brongebied van drie riviere - Jizera (Duits Iser), Queis en Lausitzer Neiße. Die Jizera vorm ook die grenslyn tussen Pole en Tsjeggië.
Die hoogste punte in die Ysergebergte is effens hoër as 1 100 meter. Die bekendste bergpiek, Smrk (Duits Tafelfichte, 1 124 m) is naby die grens geleë. Die Jizera ontspring aan sy voet. Die bergkam Wysoki Grzbiet (Hoher Iserkamm) aan die Poolse kant van die grens loop vanuit die Smrk tot by die hoogste bergpiek in die reeks, Wysoka Kopa (Hinterberg, 1 126 m).
Die Ysergebergte bestaan net soos die Rotsgebergte hoofsaaklik uit graniet en vorm met sy hoë neerslae 'n soort reuse-waterreservoir. Die reënwater word deur uitgestrekte nat, sponsagtige turf-moeras feitlik opgesuig. In die moerasgebiede ontspring dan 'n verskeidenheid klein bergriviere wat òf in die Jizera òf in die Lausitzer Neiße uitmond. Aangesien die Jizera deel uitmaak van die Elbe-stroomgebied en die Lausitzer Neiße in die Oder uitmond, vorm die Ysergebergte 'n waterskeiding tussen Noord- en Oossee.
Ronald Fraser (akteur)
Ronald Fraser (11 April 1930 – 13 Maart 1997) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Flight of the Phoenix (1965), The Killing of Sister George (1968), en The Wild Geese (1978), en in die televisiereeks The Misfit (1970).
Rimini
Rimini (Latyn: Ariminum) is 'n stad in die ooste van Italië aan die Adriatiese See. Die stad is 'n toeristebestemming en het 146 606 inwoners gehad in 2013.
Ophidiidae
Die Kuskpaling-familie (Ophidiidae) is 'n vis-familie wat hoort tot die orde Ophidiiformes. Daar is 46 genera met ongeveer 209 spesies wat hoort tot dié familie. Drie en twintig van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Agtergrond
Die familie se lywe is lank en loop na punt tot by die stert met die dorsale en anale vinne wat hier bymekaar kom. Die bekken vin ontbreek. Die skubbe is klein en die familie is ovipaar. Die grootte wissel van 16 cm tot 1.6 m. Die meeste spesies leef in diep water.
Genus
Die volgende genus en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Spraakbond
ŉ Spraakbond (ook aangedui met die Duitse woord "Sprachbund") is 'n groep tale wat op een of ander manier gelyksoortig geraak het as gevolg van geografiese nabyheid en taalkontak. Hulle kan geneties onverwant wees, of net verlangs verwant. Waar genetiese verwantskappe onduidelik is, kan die spraakbondkarakteristieke 'n valse beeld van verwantskap weergee. Oppervlakte-eienskappe is verwante eienskappe van ŉ groep tale in 'n spraakbond.
Geskiedenis
In 'n 1904-verhandeling beklemtoon Jan Baudouin de Courtenay die behoefte om te onderskei tussen taalooreenkomste wat ontstaan uit 'n genetiese verwantskap en die wat ontstaan uit konvergensie as gevolg van taalkontak. Die term Spraakbond/Sprachbund, 'n leenvertaling vanaf die Russiese term языковой союз (jazikowoi sojoez), is deur Nikolai Trubetzkoy bekend gestel in 'n artikel in 1923. In 'n verhandeling wat voorgelê is tydens die 1ste Internasionale kongres vir Linguistiek in 1928, definieer Trubetzkoy 'n spraakbond as 'n groep tale met ooreenkomste in sintaksis, morfologiese struktuur, kulturele woordeskat en klanksisteme, maar sonder sistematies grondige ooreenkomste, gedeelde basiese morfologie of gedeelde basiese woordeskat. Latere vakgeleerdes, beginnende by Trubetzkoy se kollega Roman Jakobson, het die vereistes van ooreenkomste in al vier die gebiede deur Trubetzkoy gestipuleer, verslap.
In teenstelling beskryf 'n spraakgebied, ook bekend as 'n dialekkonitnuum, 'n groep geneties verwante dialekte wat regoor 'n geografiese gebied gepraat word, en slegs minimaal verskil tussen gebiede wat geografiese nabygeleë is, en geleidelik minder wedersyds verstaanbaar raak soos die afstand vergroot.
Dan Barton
Dan Barton (20 September 1921 – 13 Desember 2009) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Sailor Beware (1952) en in die televisiereekse The Roy Rogers Show (1951), Stage 7 (1955), en Dan Raven (1960).
Chan Santokhi
Chandrikapersad Santokhi (gebore op 3 Februarie 1959), ook bekend as Chan Santokhi, is 'n Surinaamse politikus en voormalige hoof van polisie. Hy dien sedert 2020 as president van Suriname.
Kinderjare
Chan Santokhi is gebore op 3 Februarie 1959, in Lelydorp in distrik Suriname (nou bekend as die distrik Wanica).