cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eugène Marais
Verhouding met sy seun
Noodgedwonge staak Marais sy prokureurspraktyk later aangesien dit nie winsgewend is nie, sy morfiengebruik algemene kennis word en hy finansiële probleme ondervind. Van nou af verlaat hy hom eerder op sy skryfwerk om inkomste te genereer. Sy seun vestig hom in 1924 as prokureur op Brits en die verhouding tussen pa en seun versleg van hierdie tyd af, sodat daar in die laaste jare van Eugène se lewe ’n vervreemding tussen hulle intree. Die volgehoue finansiële ondersteuning wat die seun in hierdie tyd en periodiek op aanvraag vir die res van sy lewe aan sy pa moet lewer, verbeter nie hierdie situasie nie aangesien die seun self ’n sukkelbestaan op Brits voer.
Liefdesverhouding met Brenda Steyn
Vroeg in 1926 begin ’n liefdesverhouding tussen Eugène en die weduwee Brenda Steyn, wat skipbreuk ly wanneer dit duidelik is dat hy nie van plan is om te trou nadat sy swanger word nie. In die winter van 1926 is Eugène se morfiengebruik soveel as veertig keer hoër as die hoeveelheid waarop Visser hom op ’n stadium gehad het en is sy toestand ernstig. Hy gaan bly vir ’n ruk op Steenkampskraal, die plaas van Doors en Corrie Meyer, waar hy behandeling ontvang en sy toestand grootliks verbeter. Hierdie verblyf word deur Athol Fugard en Ross Devenish in die rolprent The guest weergegee, wat deur Wilma Stockenström as Die besoeker vertaal en gepubliseer word. Marais gaan hierna terug na Heidelberg, maar verval hier weer in sy vorige gewoontes.
Vriendskap met Gustav Preller
Vanaf Mei 1927 woon hy by sy vriend Preller in Pretoria, wat ook vir hom werk as assistent-redakteur by Ons Vaderland verskaf. In hierdie koerant begin hy vanaf 6 Augustus 1927 met ’n reeks artikels oor “Afrikaans by die kruispad”, waarin hy knelpunte in die Afrikaanse grammatika en taalgebruik uitlig en voorstelle doen vir die vestiging van Afrikaans as selfstandige taal. Na ’n ruk trek Marais in by die losieshuis van Jessie Cross, waar hy ’n sterk vriendskap met haar jongste dogtertjie, Edna Cross, aangaan. Sy vriendskap met die kind is vir hom wonderlike terapie en hy skep vir haar ’n wonderwêreld vol van feetjies en towenaars. Hy bly by hulle aan huis tot September 1933, toe hulle Kaap toe trek, waarna hy weer by Preller intrek en vanaf die begin van 1936 woon hy by hulle in Pretoria en gaan periodiek ook na hulle plaas Pelindaba buite Pretoria vir behandeling.
Latere lewe
Marais lewer in die dertigerjare ’n aansienlike aantal artikels en verhale vir Die Vaderland, insluitende die reeks wat later as Burgers van die berge in boekvorm sal verskyn. Saam met Hjalmar Reitz hanteer hy ook in die opspraakwekkende Lamont-saak die verdediging van vier studente van die Universiteit van Pretoria wat aangekla is omdat hulle H.P. Lamont, ’n professor aan die universiteit, geteer-en-veer het. Lamont was die skrywer van die roman War, wine and women, waarin neerhalende opmerkings oor die Boere en die Voortrekkers gemaak is. Eugène maak egter nie ’n goeie indruk in die hof nie. Intussen plaas die koerant enorme druk op hom om sy skryfwerk teen ’n stewige pas vol te hou, met die kwaliteit daarvan wat afneem en baie wisselvallig is, terwyl ook sy gesondheid daaronder ly en hy al meer afhanklik raak van groot dosisse morfien. In 1935 weier Die Vaderland sy kortverhaal Spore in die sand en dit verskyn later in Die Huisgenoot, waarna hy nie weer enige bydraes aan Die Vaderland lewer nie. Hy wend hom nou tot Die Volkstem en lewer periodiek artikels en verhale vir hierdie koerant.
In hierdie tyd gaan sy toestand vinnig agteruit en intensiewe behandeling wat hy vir sy verslawing op Pelindaba ontvang, het geen positiewe resultate nie. Terug in Pretoria gaan hy groot skulde aan in ’n poging om sy verslawing te finansier en op een geleentheid slaag vriende op die nippertjie daarin om te voorkom dat hy weens skuld in hegtenis geneem word. Op 29 Maart 1936 neem hy op Gustav Preller se plaas op Pelindaba sy eie lewe deur homself met ’n haelgeweer te skiet. Hy word begrawe in die Pretoriase Sentrale Begraafplaas, langs sy oorlede vrou Lettie. Sy grafskrif lees “Hier sal ek vrede weer besef”, ’n reël uit sy gedig Waar Tebes in die stil woestyn.
Poësie
Die beoordeling van Marais en sy gedigte ondergaan met verloop van tyd groot veranderings, te wyte aan veral die ontwikkeling van Afrikaans en die letterkundige kritiek, maar ook aan Marais se eie komplekse lewe en veelsydigheid. Sy boeiende en enigsins geheimsinnige lewe verlei veral vroeë kritici tot ’n psigologistiese benadering van sy werk, waar sy gedigte oorwegend gesien word as swartgallig van aard op grond van sy veronderstelde gemoedstoestand. Hierdie siening van Marais se werk is eensydig en laat nie reg geskied aan die vele uitings van lewensblyheid wat daar wel in sy poësie voorkom nie, terwyl die oorsake van sy veronderstelde somber lewenshouding buite verband geruk word. Hoewel Winternag oor wye front beskou word as die gedig wat die Tweede Taalbeweging inlei, is dit ook foutief om hom op grond hiervan as een van die vroeë geslag digters te beskou, aangesien sy belangrikste werk eers vanaf die twintigerjare gepubliseer word. Verskeie van sy gedigte word ook aanvanklik weens nasionalistiese oorwegings opgehemel maar later minder waardeer, terwyl ander gedigte (soos die voortreflike San-gedigte en Die lied van Suid-Afrika) aanvanklik min aandag kry maar later veel hoër aangeslaan word. Die struktuurgerigte kritici sorg eindelik vir ’n suiwerder waardering van sy werk met hulle toespitsing op die teks. In hierdie verband is dit veral N.P. van Wyk Louw in sy opstel oor Marais in Die mens agter die boek en Merwe Scholtz met sy proefskrif van 1950, Sistematiese verslag van ’n stilistiese analise (Eugène Marais ‘Die towenares’), wat aanleiding gee tot ’n juister beoordeling van sy gedigte.
Sy letterkundige arbeid lewer hy oor verskeie genres, met gedigte as die begin. Hoewel hy relatief min gedigte geskryf het, is hy tog belangrik vir die hoë kwaliteit van sommige van sy vroeë gedigte op ’n stadium wat Afrikaans baie arm was in hierdie verband. Reeds op twaalfjarige ouderdom skryf hy op Boshof sy eerste gedig, The soldier’s grave, wat later in die Paarl District Advertiser gepubliseer word en ’n insident tydens die Eerste Vryheidsoorlog as tema het. In die Paarl skryf hy die gedig Ode to the Paarl, wat ook in hierdie publikasie verskyn. Na hierdie sukses skryf hy die patriotiese gedigte South Africa en Majuba, wat eweneens gepubliseer word. Ander gedigte wat in die loop van 1886 en 1887 in die Paarl District Advertiser verskyn sluit in There shall be no more sea (met die tema van verdorring en verval, ’n tema wat hom dwarsdeur sy lewe sal boei en waarop hy ook in sy wetenskaplike prosa telkens terugkom), On revisiting the spot where the author met his girl sweetheart, years ago, Hymn for a stormy night at sea, op 15 Maart 1887 Anglified Africanders, waarin hy Afrikaners wat neersien op hulle eie taal hekel en Love op 11 Mei 1887. Hierdie gedigte is merendeels in ’n tradisionele romantiese en retoriese stylaard en kan hoofsaaklik as rymoefeninge beskou word. In Land en Volk publiseer hy in 1891 sy eerste Afrikaanse gedigte, naamlik Gert Senekal (’n verafrikaansing gebaseer op Leigh Hunt se Abou Ben Adhem wat hy van toepassing maak op die Transvaalse kerktwis van daardie tyd) en Die meisies, beide van verbygaande waarde. Hierna is hy vir lank so besig met ander bedrywighede dat hy nie veel skryf nie.
Op 5 Mei 1905 verskyn Piet van Snaar in Land en Volk en op 19 Mei 1905 volg Die smid in dieselfde publikasie. Winternag, op 23 Junie 1905 vir die eerste keer in De Volkstem onder die skuilnaam Klaas Vakie gepubliseer, word weens die besondere gehalte daarvan allerweë beskou as die begin van die letterkundige poësie in Afrikaans. Die gedig munt uit met sy natuurbeelding en konstruksie, met die twee strofes wat heg by mekaar aansluit en die geslaagde uitbeelding van die troosteloosheid en verlatenheid van die winternag. Dit is volgens Marais self aanvanklik deel van ’n langer epiese gedig, Die nagwag, wat nooit voltooi is nie. Hierin wou die digter die afwisselende indrukke van ’n eensame brandwag in die nag weergee. Die puik stemmingsgedig het oorleef op eie meriete. Op 4 Februarie 1907 verskyn die bekoorlike kindergedig Klaas Vakie in De Volkstem en daarna publiseer hy tot 1919 geen gedigte nie.
Bundels
Gedurende sy leeftyd word ’n bundel Gedigte in die twintigerjare gepubliseer (met ’n inleiding deur Gustav Preller ), wat Marais self later uitbrei na ’n meer volledige Versamelde gedigte. Slegs die gedig Mahlo-a-Naledi (geskryf by die dood van ’n vyfjarige dogtertjie) wat in Gedigte verskyn het, word op die digter se aandrang weggelaat uit Versamelde gedigte. In die herdruk van laasgenoemde bundel in 1934 word Wanneer dit reën op Rietfontein bygevoeg (oorspronklik gepubliseer in Die Vaderland van 10 November 1933), terwyl die vierde druk van 1936 ook Diep rivier insluit. Hy laat verskeie ongepubliseerde gedigte na, soos die Engelse Were you but here (reeds in 1920 geskryf), My heart is warm, War, The little lady of Endor, When Hope the Jester died, Let me not die en Death, home en die Afrikaanse Die nag, aanvanklik bedoel as ’n intermezzo uit ’n lang verhalende gedig, “Mvubu”. Dit is eers in 2006 dat die verskeidenheid gedigte van hom wat in verskeie publikasies versprei lê, in een bundel saamgebring word as Die volledige versamelde gedigte. Hierdie bundel bevat ook ’n hele aantal Engelse gedigte.
Die volksballade Piet van Snaar verskyn aanvanklik op 5 Mei 1905 in Land en Volk as deel van sy pogings om die Afrikaner sy eie taal te laat lees en geniet. Omdat Piet van Snaar arm is, kan hy nie Annie se ouers se toestemming tot hulle huwelik kry nie. Hulle ry weg met die oom se spaaider om die volgende dag te trou, maar verdwaal en kom weer by Annie se huis uit. Hierdie gedig word later in boekvorm gepubliseer en in 1980 word ’n faksimilee-uitgawe van sy gedig Mabalêl ook in boekvorm uitgegee. Anthony Thorpe vertaal van sy gedigte in Engels en publiseer dit in 1956 as Gedigte – poems
Versamelbundels
Sy gedigte word opgeneem in verskeie versamelbundels, insluitende Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Digters en digkuns, Uit ons digkuns, Afrikaanse verse, Afrikaanse letterkunde, Faune, Afrikaanse ballades, Digterstemme, Junior verseboek, Die junior digbundel, Liggaamlose taal, Stories op rym, Uit ons letterkunde, Woordpaljas, My Afrikaanse verseboek, Die goue vreugde, Voorspraak en Die tweede gerf. .
Dramas
Marais publiseer ook drie dramas, maar sy dramatiese werk raak later feitlik in die vergetelheid, waarskynlik omdat dit selfs in sy leeftyd nie besonder gunstig ontvang is nie. In Die Boerevrou van Desember 1929 verskyn die kindertoneelstukkie Slaap en ontwaking, met simboliese figure oor slaap, lente-ontwaking en winterverwoesting, wat later as Waar die blomme geur verskyn. Die swart verraad en Nag is beide spanningsdramas, waarin die spanning goed opgebou word, maar die karakterisering nie heeltemal oortuig nie.
Die swart verraad (’n drama in vyf bedrywe) het as tema die verraad van twee Boere (Hendrik Janse van Rensburg en sy stiefseun Petrus Coetzee), wanneer hulle as jong mans ivoor en beeste aanvaar as omkoopgeskenke om die swart mense te help om blankes te vermoor tydens die Mapela-oorlog. Daar kom egter onmin tussen die samesweerders omdat Van Rensburg nalaat om aan Coetzee sy deel van die buit te gee. Wanneer Coetzee ’n swerwer word, pers hy Van Rensburg gedurig af deur te dreig om die geheim te verraai. Aan die einde word Coetzee tydens ’n onderonsie in raaiselagtige omstandighede doodgeskiet. Die ontknoping is egter nie goed gemotiveer nie en die stuk gaan mank aan onnatuurlike dialoog en gebrekkige karakterisering.
Nag is ’n episode wat afspeel tydens die Anglo-Boereoorlog wanneer ’n gewonde Boeregeneraal deur drie Boerevrouens op ’n afgeleë plaas verpleeg word. Een van die vroue, Marie, is die verloofde van die generaal se adjudant, Ryk de Ridder. Daar ontstaan egter ’n verhouding tussen die generaal en Marie en Ryk probeer dan om die generaal aan die Engelse te verraai. Marie versteek die generaal om hierdie planne te fnuik en Ryk kry groot berou vir sy dade. Ryk en Marie vind mekaar dan weer, maar die generaal moet weer alleen uitgaan na die nag daarbuite. Ten spyte van die spannende situasies mis hierdie drama goeie karakterbeelding en is die aksies van die karakters ook nie altyd voldoende gemotiveer nie.
Verhalende Prosa
Sy grootste lewenswerk is sy prosa, wat in hoofsaaklik twee afdelings verdeel kan word, naamlik sy fiksie en sy natuurwetenskaplike prosa. Reeds in 1905 publiseer hy die inheemse sprokie Die tier en die bokram in Land en Volk, wat beskou kan word as ’n voorloper van sy latere Dwaalstories. Tydens sy verblyf in die Waterberge luister hy aandagtig na die stories van Ou Hendrik, ’n rondtrekkende San, wat die oorsprong van sy belangrike Dwaalstories is wat hy waarskynlik in 1913 reeds begin skryf, al word dit eers agt jaar later in 1921 in Die Boerevrou gepubliseer. Hierna spits hy hom al hoe meer op die prosa toe. Met sy terugkeer uit die Waterberge skryf hy verhale, resensies, gedigte (onder andere Skoppensboer), sketse en artikels vir De Volkstem, Die Boervrou en Die Brandwag en werk hy ook aan The soul of the ape, wat hy as sy grootste lewensarbeid beskou. Terwyl hy op Bronkhorstspruit woon skryf hy Die skepbekertjie vir die skooldogter van een van sy vriende, wat sy inskryf vir ’n verhaalwedstryd van Die Boerevrou. Op Heidelberg gaan hy voort om sy natuurwetenskaplike navorsing op skrif te stel, onder meer Die siel van die mier en ’n hele reeks artikels oor ape, slange, biologiese en psigologiese vraagstukke. In die vroeë dertigerjare is sy produktiwiteit besonder hoog en word baie van sy werk in Die Vaderland geplaas, insluitende Die huis van die vier winde, Burgers van die berge en Laramie die wonderwerker, asook verskeie ander artikels en verhale. Hierdie werk word later in verskeie bundels versamel. In 1991 word waardevolle nagelate dokumente van hom, insluitende die manuskrip van The soul of the ape, private briewe en ’n dagboek, aan die Randse Afrikaanse Universiteit geskenk.
Sy eerste gepubliseerde fiksiewerk is Margriet van Laastelust en Die wegraak van Sannie, wat saamgebundel word en albei vroeër in Die Boerevrou verskyn het. Albei is tradisionele verhale wat gebou is rondom ’n liefdesverhouding, die anekdotiese en die geheimsinnige. In Margriet van Laastelust woon Margriet op ’n Drakensteinse plaas in die tyd toe die Kaap onder die Bataafse Republiek was, met kommissaris Janssens die heerser. Margriet de Roubaix kom van Nederland tuis op haar vader se plaas Laastelust, waar sy weer een van haar speelmaats van vroeër, Paul du Plessis, ontmoet. Paul het ’n tweelingbroer, Etienne, wat volgens berigte in Nederland dood is maar inderwaarheid steeds in die omgewing is as hoof van ’n rowerbende. Die verhaal berus op die ooreenkoms tussen tweelingbroers, die ontluikende liefde tussen die held en heldin en die geheimsinnige of onverklaarbare. Marais bring spanning in die intrige deur die nagtelike togte van die meisie, waar sy vir Etienne sien en hom met Paul verwar. In Die Wegraak van Sannie bedink ’n boeredogter ’n oulike plan om ’n godsdienstige twis tussen haar vader en aanstaande skoonvader te besweer. Marais verbind hier ’n stuk liefdesgeskiedenis met die geheimsinnige en avontuurlike, onder meer deur boodskappe wat in kodetaal oorgedra word.
Versamelbundels
Sy korter werk word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende Vertellers 1 en 2, Twaalf Afrikaanse kortverhale, Vlugte, Mosaïek, Vuurslag, Wys my waar is Timboektoe, Allegaartjie, Die Afrikaanse dierverhaal, Willekeur, Kernbeeld van die Afrikaanse kortverhaal, Tydskrif, Kort keur en Die Afrikaanse kortverhaalboek. Koos Human neem Het drankbeeld (’n artikel uit Land en volk van 12 September 1895) op in die bloemlesing Willekeur. Hierdie artikel is gerig aan Paul Kruger en maak ten sterkste beswaar teen sy konsessiebeleid en die geld wat Sammy Marks uit dankbaarheid hieroor aan hom geskenk het om ’n standbeeld op te rig.
In Die Brandwag en De Volkstem van 1920–1921 verskyn Marais se kritiese geskrifte, wat hoofsaaklik bestaan uit resensies oor digbundels van Jan F.E. Celliers, Totius, J.R.L. van Bruggen en A.D. Keet, enkele kortverhaalbundels, ’n jeugverhaal van M.E.R. en ’n drama van Langenhoven. Later skryf hy ’n inleiding tot die Gedigte van A.G. Visser en by sy dood ’n huldigingsartikel oor hom. Hy toon ’n groot begrip vir die vereistes van die digkuns en die noodsaaklikheid vir die digter om as goeie vakman te strewe na die presiese en juiste woord en die korrekte vorm.
Natuurwetenskaplike prosa
Op natuurwetenskaplike gebied lewer hy moontlik sy grootste lewensbydrae, aangesien hy die eerste persoon is om die primaat in sy natuurlike staat te bestudeer en opspraakwekkende bevindings oor onder andere hulle kommunikasie vermoëns te maak. In sy inleiding tot Soul of the ape, die enigste van Marais se werke om oorspronklik in Engels gepubliseer te word, sê die sosiale antropoloog Robert Ardrey dat “As a scientist he was unique, supreme in his time, yet a worker in a science unborn”, terwyl hy ook uitvoerig na Marais se werk verwys in sy eie belangrike werk, African Genesis. Benewens groot lof uit verskeie oorde is daar egter steeds skeptici wat die waarde van sy navorsing bevraagteken, soos die letterkundige Stephen Gray in 2013 in Tydskrif vir Letterkunde.
Marais se natuurwetenskaplike prosa word gepubliseer in Natuurkundige en wetenskaplike prosa, Sketse uit die lewe van mens en dier (later herdruk as Die mielies van Nooitgedacht), Die siel van die mier, Burgers van die berge, ’n Paradys van weleer, The soul of the ape”, The road to Waterberg en Die skepbekertjie.
Natuurkundige en wetenskaplike prosa bevat artikels oor hipnotisme, die verdubbeling van die persoonlikheid (waarin hy die tema van die gewilde boek en rolprent The three faces of Eve met etlike jare vooruitloop), abnormaliteit, slanggif en enkele ander verskynsels in die natuur, wat almal voorheen in publikasies soos Die Brandwag, Die Volkstem en Die Boerevrou verskyn het.
Sketse uit die lewe van mens en dier (later heruitgegee as Die mielies van Nooitgedacht) is eweneens artikels uit hierdie publikasies, wat hoofsaaklik geskiedkundige voorvalle wat dateer uit die negentiende eeu behandel. Dit sluit in die ou Zuid-Afrikaansche Republiek, die Mapela-stam en die wêreld van die Waterberg. Hierin ingesluit is die geskiedenis van die reëngodin Modjaje, wat G.H. Franz later in ’n drama verwerk en die verhaal van Rachel de Beer in Twee dapper Afrikanermeisies, waarop A.G. Visser sy gedig Sneeuwitjie uit Die purper iris baseer. Marais se verhaal van Rachel de Beer verskyn aanvanklik in April 1921 in Die Boerevrou. Geskiedkundiges probeer later meer uitvind oor Rachel de Beer, maar wanneer hulle geen historiese persoon vind wat aan haar beskrywing voldoen nie, blyk dit dat hierdie vertelling merkwaardige ooreenkomste toon met ’n ware Amerikaanse gebeurtenis die vorige jaar, naamlik die dood van Hazel Miner (15) in Maart 1920 in ’n sneeustorm in Noord-Dakota in ’n poging om haar boetie en sussie van verkluiming te red.
The soul of the ape het hy nooit in sy leeftyd voltooi nie, hoewel die aanvangshoofstukke reeds in 1916 geskryf is en in die vroeë twintigerjare gedeeltes daarvan in Die Banier, orgaan van die Afrikaanse Studentebond, onder die titel Die siel van die aap verskyn. ’n Manuskrip wat hy reeds aan die einde van 1918 voltooi het en vroeg in 1919 aan sy seun gee om te tik, bly bewaar omdat sy seun ’n afskrif hiervan hou. Hierdie manuskrip word na sy dood in 1969 uitgegee met ’n voorwoord deur Robert Ardrey, internasionaal bekende bioloog. Hierin vervat hy sy belangwekkende teorieë oor die gedrag van ape, insluitende hulle seksuele afwykings, groepsgedrag en die funksionering van die aap se geheue.
In die jare 1925 en 1926 en ook 1931 skryf hy ’n reeks artikels oor die mier in Die Huisgenoot, waarin hy onder andere die teorie ontwikkel dat die miershoop met sy hele termietbevolking ’n organiese eenheid met ’n groepsiel vorm. Hierdie artikels word in 1934 as Die siel van die mier gepubliseer. Volgens Marais word die gedrag van die hele termietnes bepaal deur die onsigbare invloed wat uit die organisme van die koningin straal. Die knap uiteensetting van hierdie teorie onthul dan ’n hele reeks verdere wonders. By die bespreking van die termiete word interessante besonderhede oor ander diere en plante, soos vuurvliegies, toktokkies, bobbejane, fluitjiesriet en akkedisse ook vermeld. Die taalgebruik is vernuftig, omdat die besonderhede op eenvoudige en glashelder wyse weergegee word sodat selfs die leek die uiteensetting sonder veel moeite kan volg. In 1937 verskyn die Engelse vertaling van Marais se boek as The soul of the white ant by Methuen in Londen, terwyl ’n Nederlandse vertaling, De wonderwereld van de termietenstaat in 1958 in Amsterdam verskyn. Die boek word ook in onder andere Frans en Duits vertaal. Die Nobelpryswenner Maurice Maeterlinck publiseer in 1926 in Frans La vie des termites (Die lewe van ’n rysmier, wat later ook in Engels vertaal word as The life of the white ant). Hierin plaas hy sonder enige erkenning Marais se bevindinge wat kort tevore as artikels in Die Huisgenoot gepubliseer is. Marais wys in ’n artikel in 24 Desember 1927 in The Star op hierdie plagiaat, waarna die Vlaamse historikus David van Reybrouck na sorgvuldige navorsing in sy boek De plaag (in 2001 gepubliseer) tot die slotsom kom dat Maeterlinck niks woordeliks oorgeskryf het nie, maar bo alle redelike twyfel wel die konsepte sonder erkenning oorgeneem het. Die Franse operasangeres Georgette Leblanc, Maeterlinck se minnares van twee dekades, beweer in haar memoires My life with Maeterlinck dat Maeterlinck in sy filosofiese essays ook sonder erkenning uit haar briewe aangehaal het. Ten spyte van hierdie en vele ander getuienis ten gunste van Marais in hierdie saak, verwerp Stephen Gray dit heeltemal en lewer besonder skerp kritiek op Marais in sy artikel Die siel van die herhaalde leuen wat op 28 September 2013 in By verskyn.
In die tydperk 1926–1928 lewer hy ook sporadiese opstelle oor Die siel van die aap (gebaseer op The soul of the ape) in Die Huisgenoot, terwyl hy in die tydperk 1933–1934 verskeie ander natuurkundige artikels oor onder meer slange in Die Vaderland publiseer. Hierdie artikels word almal in die sestigerjare deur Leon Rousseau saamgebundel as ’n Paradys van weleer. Benewens ’n afdeling met vyf artikels oor Die siel van die aap behandel die ander oorwegend die inheemse plante en diere, met die titelstuk wat ’n nostalgiese herinnering is van die streek ten noorde van die Magaliesberg, wat as Agter-die-Berg bekend gestaan het. Sommige van hierdie artikels word in Engels vertaal en saam met oorspronklike Engelse artikels wat in publikasies soos The Star en Psyche verskyn het, as The road to Waterberg gepubliseer. Hierdie bundel bevat ook twee voorheen ongepubliseerde stukke, The road do Waterberg en A killer in action. Hy skryf die essay Die skepbekertjie aanvanklik op Bronkhorstspruit vir die skooldogter van een van sy vriende, wat sy inskryf vir ’n verhaalwedstryd van Die Boervrou. Dit beskryf die lewe en gewoontes van voëls op die plaas Witklip in die distrik Bronkhorstspruit.
Eerbewyse
Lank na sy dood maak hy steeds die belangstelling gaande. In 1971 besluit die Universiteit van Pretoria om die natuurbewaringleerstoel die Eugène Marais-leerstoel in Natuurbewaring te noem. Sy boeke word herhaaldelik herdruk, terwyl vele boeke, opvoerings en rolprente oor hom geskryf word en sy werk as inspirasie vir ander kunstenaars dien.
Arnold van Wyk baseer sy sangsiklus Van liefde en verlatenheid op tekste van Marais en Hubert du Plessis toonset Die dans van die reën.
Leon Rousseau skryf sy bekroonde biografie Die groot verlange    en stel later ’n keur uit sy werk saam onder die titel Die beste van Eugène Marais.
In 1976 word die toneelstuk The soul of the white ant, gebaseer op sy werk en geskryf deur Snoo Wilson, in Londen op die planke gebring. Die stuk het baie positiewe kritiek in Londen uitgelok.
In die negentigerjare verwerk Gys de Villiers en Anna-Mart van der Merwe sy kortverhaal Salas y Gomez saam met toonsettings van sy gedigte vir die verhoog onder die titel Uit die bloute en Nicky Rebelo skryf later die drama The prophet of the Waterberg oor ’n episode uit sy lewe.
Renault Twingo
Die Renault Twingo is 'n stadsmotortjie vir vier passasiers wat vervaardig en bemark word deur die Franse motorvervaardiger Renault, wat in 1992 bekendgestel is en tans in sy derde generasie is.
Eugène Marais
Eerbewyse
In 2005 skryf Reza de Wet ’n drama, Verleiding, wat oor hom handel. Verleiding word tydens die Woordfees van 2005 opgevoer en die honderdjarige herdenking van die publikasie van Winternag word tydens hierdie Woordfees herdenk. Athol Fugard verwerk ’n episode uit sy lewe in die draaiboek van Ross Devenish se rolprent The guest, wat deur Wilma Stockenström in Afrikaans vertaal word as Die besoeker, wat later gepubliseer word. Beide Stockenström en Fugard vertolk rolle in hierdie rolprent.
Katinka Heyns se rolprent Die wonderwerker word in die Waterberge verfilm en in 2012 vrysgestel. Hierin word sy verblyf by die Van Rooyens op Rietfontein uitgebeeld. Chris Barnard skryf die draaiboek.
Niel van der Watt toonset sy gedig Woestyn-lewerikie en dit word in Augustus 2012 saam met ander getoonsette gedigte van ander digters in die Centurion-teater opgevoer.
As skrywer en digter word hy hoog aangeslaan in Suid-Afrika en as bioloog verwerf hy internasionale aansien. Robert Ardrey dra sy African genesis aan die nagedagtenis van Marais op en beskou sy navorsing oor ape, bobbejane en termiete as baanbrekende werk en van internasionale waarde op die gebied van die etologie.
Renault Twingo
Die derde generasie Renault Twingo (vierdeur, agterenjin) debuteer in Maart 2013 op die Geneefse Internasionale Motorskou in 'n vyfdeur, agterenjin–agterwielaandrywing, wat saam met Daimler se derde generasie Smart Fortwo en tweede generasie Smart Forfour ontwikkel is. Die derde generasie Twingo en die tweede generasie Forfour word in dieselfde fabriek in Novo Mesto, Slowenië, vervaardig.
Eugène Marais
Eerbewyse
The soul of the ape verskyn dan ook met ’n waarderende inleiding deur Ardrey. Die Vlaamse argeoloog en kultuurhistorikus David van Reybrouck publiseer De Plaag, wat ’n mengsel van wetenskaplike ondersoek en reis- en speurverhaal is, waarin hy bewys dat Maurice Maeterlinck inderdaad konsepsuele plagiaat uit Marais se werk gepleeg het.
Renault Twingo
Ontwerp en ontwikkeling
Die eerste motors wat die platform gebruik, was die derde generasie Twingo en die tweede generasie Smart Forfour. Renault en Daimler het eweveel in die navorsings- en ontwikkelingsfase belê, met Renault wat daarna in die enjins begin spesialiseer het en Daimler in die transmissies.
Eugène Marais
Eerbewyse
Sy werke word vertaal in onder andere Duits, Engels, Frans, Italiaans en Nederlands. Wanneer ’n lys van die tophonderd boeke van Afrika in die twintigste eeu deur vyftien kenners van literatuur uit Afrika opgestel word, verskyn sy Die siel van die mier ook op hierdie lys.
Renault Twingo
Ontwerp en ontwikkeling
Die Twingo III is ongeveer 10 mm korter as die Twingo II. Die agterenjinuitleg verbeter die beweegbaarheid en die kajuitruimte, maar verminder die bagasieruim. Die vering bestaan uit MacPhersonstutte aan die vooras en 'n De Dion-buis aan die agterkant. Die motor gebruik 'n vyfdeur-argitektuur wat dit van sy driedeur-voorgangers onderskei.
Remme is geventileerde skywe aan die voorkant en trommels aan die agterkant, behalwe in die basismodel (SCe 70) wat trommelremme rondom gebruik. Die enjinkap het 'n spesiale oopmaakmeganisme wat slegs gedeeltelike toegang tot die ruitwasvloeistof, remvloeistof en koelvloeistofreservoirs en die battery toelaat.
Eugène Marais
Eerbewyse
In 2010 word planne gefinaliseer vir ’n trust, die Eugène Marais Stigting, wat beoog om ’n museum op te rig in die ou geboue van die Paarl First Class Public School, waar hy skoolgegaan het.
Publikasies
Werke uit sy pen sluit in:
Winternag, die gedig
Hier is die woorde van die bekende Winternag-gedig wat as dié eerste letterkundig betekenisvolle Afrikaanse gedig beskou word:
Cas Vos
Casparus Johannes Adam Vos beter bekend as Cas Vos is ’n Afrikaanse digter, teoloog en akademikus en professor in Teologie aan die Universiteit van Pretoria.
Lewe en werk
By verskeie geleenthede tree hy in die openbaar op waar hy van sy verse voorlees, soos by die UP-Boekjol in Pretoria en die Versindaba in Stellenbosch. Meermale neem hy ook deel aan radioprogramme, veral oor die teologie. Na die verskyning van sy boek “Theopoetry of the Psalms” word hy uitgenooi om lesings te gee by ’n Koreaanse seminarium in Los Angeles in die Verenigde State van Amerika. Dit lei tot die vertaling van hierdie boek in Koreaans, terwyl daar selfs van sy gedigte in Koreaans vertaal is. Hy is in 1969 getroud met Lida Steenkamp en hulle het twee seuns, Stefan (gebore in 1972) en Johan (gebore in 1974).
Poësie
Reeds in 1984 en gereeld daarna word van sy gedigte in Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer. Sy digbundels word almal geskryf vanuit die perspektief van die “la joie de vivre” of die vreugde van die lewe. Hierdie lewensvreugde vind uiting op ’n aantal vlakke, ook in die geestelike, en die vreugde is ook ’n kernbestanddeel van die liefde. Dwarsdeur sy bundels word die impak ondersoek van hierdie lewensvreugde op positiewe aspekte (liefde, verhoudings) asook negatiewe aspekte (pyn, siekte, verlies en dood). Sy bundels spreek van ’n wye verwysingsregister en ’n opgewondenheid oor die skeppingsproses. Die verwikkelde verhouding tussen God en mens vorm deurgaans die sentrale tema.
Sy debuut, “Vuurtong”, is inleidend tot hierdie tematiek in sy oeuvre. Die titel verwys na die uitstorting van die Heilige Gees op die mens en is simbool van liefde, maar dui ook op vernietiging, ’n vuur wat homself uitbrand en sensuele liefde. Ook die liefdesverse het ’n skepping- en herskeppingstema, met die dood wat sentraal staan in verskeie van die afdelings, veral die laaste. Deur liefde en die religieuse motiewe wat met die lewe skakel word dit dan ’n bundel wat die lewensreis van mense tot by die dood aanspreek. Die bundel het ses afdelings, wat in sommige opsigte skerp van mekaar verskil maar tog in die tema van die lewensreis by mekaar aansluit. Die eerste afdeling bevat gedigte soortgelyk aan “Hooglied van Salomo” in die Bybel, wat liefde tussen man en vrou uitbeeld. Gedigte oor skilderye van Vincent van Gogh is in afdeling twee, terwyl in afdeling drie die geestelike wêreld met die aardse gekontrasteer word. Die vierde afdeling behandel die broosheid van die mens in gedigte oor siekte, operasie en dood, terwyl die vyfde afdeling persoonlike gedigte oor die familie en self bevat. Die laaste afdeling neem die lewensloop in lewensdoel onder hande. Hierdie bundel is op die kortlys vir die Ingrid Jonker-prys.
“Gode van papier” onthul die voete van klei van verskeie gode, soos die voorsorggod van die aandelebeurs, die sportgod, die seksgod en die gesondheidsgod. Verlies is ’n deurlopende tema in hierdie bundel, waarin die eerste afdeling (“Gode van papier”) oor gode handel en die tweede (“l’amour restera toujours” – die liefde sal altyd bly) liefdesgedigte en ’n paar erotiese verse bevat. Die derde afdeling (“Beeldwoorde”) bevat gedigte oor spesifieke figure, onder andere Dracula, Lorca, John Lennon en Mozart. Die slotafdeling se titel is “La tristesse durera toujours” (wat beteken “die hartseer duur vir altyd”) en die gedigte oor liggaamlike aftakeling, siekte en sterwensnood is dus hier in ’n somber toon. Die bundel bevat ook verklarings van minder bekende begrippe.
“Enkeldiep” neem die leser op ’n beeldryke verkenning van die mens se weerloosheid en hoe hy homself in die moeilikheid gebring het, ten spyte van die volheid en rykdom van God se skepping. Die titel kan gesien word as die mens wat enkeldiep in die moeilikheid staan, op soek na sin. In die gedig “Achilleshiel” word dit verklaar as die skynbaar onaantasbare mens wat op sy kwesbaarste punt getref word. Die bundel ontgin die kosmiese perspektief van die vier elemente (aarde, water, lug en vuur) en behandel meer van die pyn binne die mens as die mens self. Die verse word in vyf afdelings verdeel, met “Vrugwater” wat aandag skenk aan die mens se eie skeppingsproses. ’n Hele afdeling word aan siekte en aftakeling gewy en die liefdesverse is minder eroties as in sy vorige bundels. Die afdeling “Doodtevrede” behandel die sterflikheid en verganklikheid van die mens, terwyl “Die laaste dans” verse bevat waarin die swaar van die aardse lewe uitgebeeld word. Deurlopende motiewe soos wind en hart kom dwarsdeur die bundel voor, terwyl die eerste vier afdelings onderskeidelik eindig met die verse “Aarde”, “Maan”, “Son” en “Sterre”, wat aan die bundel ’n afgeronde geheel besorg.
In teenstelling met sy eerste bundels verskyn die gode in “Die afdruk van ons hande” in vreemde gestaltes. Een van die stemme wat saampraat is dié van stilte, ’n stem uit die niet wat terugkeer na die niet. Deur die verse loop ’n sterk sensualiteit en ’n boeiende aktualiteit, ook betreffende die Afrika-werklikheid. Die verhouding tussen mens en God staan weereens sentraal, waar die aspekte van hierdie verhouding die volle spektrum van aanvaarding, liefde, opstand en teëspraak dek. Deurentyd word gewerk met die paradokse wat die lewe voortbring, waar liefde nie sonder pyn is nie en die lewe vol dood, godsdienstige ontnugtering en verval is. In beklemtoning van die titel speel die hand en vingers as simbool ’n groot rol in die bundel. ’n Hoogtepunt is die reeks “Uruk-fragmente”, ’n digterlike herskepping van die klassieke Gilgamesj-epos, wat beskou word as een van die belangrikste oertekste in die wêreldletterkunde. Hierdie epos is in die elfde eeu voor Christus deur Sin-lege-unninni op twaalf kleitablette in die biblioteek van Ninevé neergeskryf en word later nagevolg deur die digters van die “Odusseia”, die “Bhagvad Gita”, die “Aeneas” en die “Beowulf”. In Vos se omdigting daarvan word die liriese aspekte voortdurend deur die epiese gebalanseer. Hoewel die oorspronklike epos primêr gerig is op die avonture van die epiese held, kan dit op dieper vlak gelees word as ’n lewensiklus met sy geveg om lewe en dood en soeke na onsterflikheid. Die bundel word in vier ongetitelde afdelings verdeel. Die eerste staan in die teken van die teenstellings van beproewing en lyding enersyds en die moontlikhede van verlossing en begenadiging andersyds. Die tweede sentreer rondom die liefde en magiese en goddelike kragte wat die onvolkomenheid van die aardse kragte aanvul en oortref, terwyl die derde afdeling gebaseer is op antieke Griekse mitologiese vertellings en die laaste afdeling elf van die twaalf verhale van die Sumeriese Gilgamesj-epos bevat. Agter in die bundel word ’n kort agtergrond tot hierdie epos verskaf om dit meer toeganklik te maak vir die leser.
Die titel van “Intieme afwesige” vat die veelvuldige paradokse wat inherent aan die Christelike godsdiens en die digkuns is, mooi saam. Die bundel bevat veral liefdesverse, met die liefdesgeskiedenis van Abélard en Héloïse wat met twintig gedigte sentraal in die bundel staan en die titel komplementeer. Abélard word deur Héloïse se oom gekastreer en hulle wend hulle noodgedwonge na kloosters, vanwaar hulle liefdesbriewe aan mekaar skryf. Hulle seun, Astralabe, word sonder hulle groot en word dan die “intieme verlatene”, terwyl sy ouers vir hom die “intieme afwesiges” is. Die bundel bevat ook verskeie gedigte oor die kuns en kunstenaars (Van Gogh, Michelangelo, Marlene Dumas en ander) en musiek (Bach, Katie Melua, Edith Piaf en ander), terwyl daar ook gedigte is oor die digkuns self. Leon de Kock vertaal die Abélard en Héloïse siklus in Engels en dit word uitgegee as “Intimately absent”. De Kock vertaal ook ’n keur van sy reeds gepubliseerde gedigte in Engels, wat dan met ’n inleiding deur Johann de Lange uitgegee word as “Duskant die donker / Before it darkens”, waar die oorspronklike Afrikaanse gedig en Engelse vertaling telkens naas mekaar afgedruk is. Vir hierdie vertaling verower De Kock in 2011 die Sala-prys vir literêre vertalings.
“Weerloos lewe” se titel word ontleen aan die bundelmotto van Lucebert, “Alles van waarde is weerloos” en feitlik alle gedigte sluit aan by hierdie motto. Die tematiek sluit aan by sy vorige digbundels, soos skeppingsverhale; die aard van die mens en menswees, wat die vraagstuk van skuld insluit; offers en skulddelging; verwerkings van mites (in hierdie bundel is dit “Die Ilias” en “Die Odusseia” van Homeros); liefdesgedigte en gedigte oor kunstenaars. Die bundel word in agt afdelings verdeel. Die temas word toenemend abstrak sodat die bundel afsluit met kunsbeskoulike en spirituele gedigte.
In Junie 2012 word daar by sy huis ingebreek en sy skootrekenaar word gesteel, waarop die enigste manuskrip van sy byna voltooide bundel “Swaels kom dié jaar later” was. Nadat ’n vriend voorstel dat hy ’n brief aan die dief skryf, raak hy so geïnspireer dat hy die digbundel oorskryf en persoonlik van mening is dat dit beter is as die vorige een en ’n nuwe dimensie aan sy digkuns bring. Hierdie bundel word dan gepubliseer as “Duisend dae op jou spoor”, waarin bekende motiewe uit sy werk weer figureer, soos figure uit die klassieke en populêre musiekwêreld, persoonlike verlies en dood, liefdesgedigte en veral omdigtings van antieke legendes. Die titel dui op twee elemente, naamlik tydsverloop, terwyl die “op jou spoor” agtervolging impliseer asook die navolging van iemand. Die openingsafdeling is “My rower” en “Inval”, met sy toepaslik dubbelsinnige titel as openingsgedig, waarin die bundeltitel eggo. Die spreker se rekenaar, met kosbare inhoud soos gedigte en musiek, word gesteel en die rower oorweeg dit of hy ook moet moor. Hy besluit daarteen, sodat die lewe nie ook gesteel word nie. Die tweede afdeling is “Woordvlug”, waarin die vyf gedigte handel oor die digproses, terwyl Woord ook die religieuse oproep. Die afdeling “Liefdesvlug” bevat liefdesverse, maar neig na die sentimentele met weinig werklik oorspronklike sienings. Hier is onder andere ’n siklus van vyf gedigte gebaseer op die liefdesmymeringe van die komponis Ludwig van Beethoven gehaal uit ’n brief aan ’n onbekende dame (“Aan die onsterflike geliefde”). “Oogwink” herinner aan die Bybelse woorde in 1 Kor. 15 oor die menslike liggaam wat binne ’n oogwink sal verander. Dié afdeling, met sy visies op kortstondigheid, is die omvangrykste, en die naskrywings van gedigte deur Anna Akhmatova (“Lot se vrou”) en Gregory Orr is noemenswaardig. In die afdeling “Portrette” is daar nege gedigte waarin mense die onderwerp vorm. Hier is “Ouma” (met sy sintuiglike indrukke), “Pa” (met onderbeklemtoonde emosie en treffende slot) en “Ma” hoogtepunte. “Onderhoud met ’n gestorwe ma” is ’n omdigting uit die Grieks van ’n gedeelte van Homeros se “Odusseia”. Die voorlaaste afdeling is ’n gedigsiklus wat die storie van die onsterflike liefde van Tristan en Isolde vertel waarop die komponis Richard Wagner sy gelyknamige opera gebaseer het (“Tristan en Isolde”). “Tuiskoms” is die laaste afdeling en dit begin met die vertaling van Homeros se aankoms by sy huis en die wyse waarop sy eerste nag met sy vrou Penelopeia verleng word. In hierdie afdeling, soos in al die ander, word die gedigte telkens nie net met realistiese nie maar ook  met metafisiese ondertone gelaai, soos “’n Brief aan my Engel” wat aan die spreker se vrou en die goddelike gerig word, terwyl “Tuis van ’n ver land” afspeel teen die gelykenis van die verlore seun. Oor die algemeen is dit ’n ongelyke bundel met vele insinkings, maar ook met verrassende sienings wat deur kruisverwysings en herhalings saamgebind word tot ’n eenheid.
“Voor-bode” se titel dui nie net op onheilspellende toekomstige gebeure nie, maar ook op ’n boodskapper wat vooruitgaan om die boodskap van hoop te bring. Die bundel bestaan uit sewe afdelings. Die eerste afdeling is “Eerste woorde”, wat slegs twee gedigte bevat, waarin die skryfkuns en digterlike inspirasie die tema is. “Eerstelinge” is die tweede afdeling, waarin Christelike gedigte oor Jesus se geboorte, lewe en kruisiging en die ontstaan van die Christelike geloof opgeneem is. “Kreupelhout” is ’n gedig geskryf na aanleiding van ’n kunswerk van Berlinde de Bruyckere, waarin die brokke gebreekte en beskadigde hout van die kunswerk ’n metafoor is vir Jesus se offer. Die derde afdeling is “Bodes”, wat handel oor engele, terwyl “Liefdesbodes” met liefdesgedigte die vierde afdeling is. “Pyngesante” is die sesde afdeling, waarin aktuele gebeure soos die opkoms van die Islamitiese Staat, die Marikana-slagting en die dood van Nelson Mandela beskryf word. Die bundel sluit af met Christelike gedigte in die sewende afdeling. Interessant is die opname van verskeie vertalings van die werke van die Griekse digters Giorgos Seferis en Konstantinos Petrou Kavafis, wat regdeur die bundel in die verskillende afdelings naas die oorspronklike werk van die digter geplaas word. Daar is ook aantekeninge oor die ontwikkeling van moderne Grieks en die lewe en werk van Kavafis.
Daar is groot verbasing wanneer hy as teoloog die internasionale treffer “Go the F*ck to sleep” van Adam Mansbach, ’n bundel kinderverse, in Afrikaans vertaal as “F*kken gaan slaap”. Hy verklaar dat die titel nie obseen is nie en gesien moet word as ’n uiting van moedeloosheid, wanhoop en frustrasie en dat die boek so goed verkoop omdat mense daarmee kan identifiseer – dit is nie die bedoeling om enige godsdienstige oortuiging aanstoot te gee nie. As vertaler was dit ook ’n ideale geleentheid om sy hand te waag aan kinderverse en uiting te gee aan sy sin vir humor. Die boek word beskryf as ’n slaaptydboek vir moeë ouers en bevat veertien kwatryne, waarvan elkeen uit drie sagte reëls bestaan, waarna die vierde reël ondubbelsinnig uiting gee aan die ouer se frustrasie met die slaaplose kind. Die oorspronklike Engelse uitgawe is so gewild dat ’n vierde oplaag aangevra moes word nog voordat dit amptelik op die winkelrakke was, terwyl die filmregte aan Fox 2000 verkoop is. Hy vertaal en verwerk ook “Fragmente uit die Ilias” van die Griekse skrywer Homeros in versvorm waarin hy poog om die stylaard van die oorspronklike te behou en terselfdertyd die verhaal in idiomatiese Afrikaans weer te gee. So word hierdie klassieke werk uit die wêreldletterkunde meer toeganklik vir die gewone leser. Hy skryf ook ’n insiggewende inleiding tot hierdie werk, vergesel van bronnelyste, waarin waardevolle konteks verskaf word om die verse beter te verstaan. ’n Soortgelyke werk is “Fragmente uit die Odusseia” van Homeros, waarin die avonture van Odysseus na die val van Troje verhaal word.
Teologiese publikasies
Benewens sy digbundels het hy ook ’n rits akademiese publikasies op sy kerfstok en is hy tussen 2004 en 2006 president van die Societas Homiletica, die internasionale liggaam vir die Preekkunde. Sy boek oor die preekkunde, “Die volheid daarvan”, word vir studente voorgeskryf in Suid-Afrika en Nederland. Die “volheid” van die titel verwys na die volheid van die preek, wat die heil, genade en liefde moet oopmaak. In 1999 verower “Die volheid daarvan” die Andrew Murray-prys. “Theopoetry of the Psalms” is ’n studie in die eksegese (ontleding), homiletiek (prediking) en digkuns van die Psalms, waarin hy nie net teologies na die Psalms kyk nie, maar ook poëties. Hierdie boek word in Koreaans vertaal. Die handboek oor die Liturgiek waarvan hy mede-outeur is, “Hoe lieflik is u woning”, word ook vir studente voorgeskryf. Die Universiteit van Pretoria publiseer sy intreerede, “’n Vlammende lied: metateoretiese en prakties-teologiese grondslae van die homiletiek”, terwyl “Die blye tyding: homiletiek uit ’n hermeneuties-kommunikatiewe perspektief” deur die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing gepubliseer word. “Saam aan tafel” is ’n boekie wat ouers help om aan hulle kinders die betekenis van die brood en die wyn en die vier van die nagmaal te verduidelik. Hy skryf verskeie boeke saam met Dirk Human. “Liefde is die grootste” handel oor die geestelike betekenis van erotiek en seksualiteit. Sy teologiese artikels word opgeneem in vaktydskrifte soos Teologiese studies en Praktiese teologie in Suid-Afrika en hy lewer hoofstukke tot boeke soos “Letter en Feest” en “Psalms and liturgy”. Saam met F. Gerrit Immink is hy redakteur van die bundel “God in ’n kantelende wêreld”. Hy is verantwoordelik vir vier preekbundels, te wete “Geboorte en kindwees”, “God in ons lyding”, “Mens en Omgewing” en “Menswaardig” en onder sy leierskap word die preekbundel vir kinders “Omdat ons klein is” ook gepubliseer. Hy is mederedakteur van die teologiese feesbundel wat in 1988 met sy sestigste verjaarsdag aan professor Johan Heyns oorhandig word met die titel “’n Woord op sy tyd”. “Dáárom glo ek!” is ’n geloofsmanifes wat op medegelowiges gerig is.
Eerbewyse
Die Akademie vir Wetenskap en Kuns ken in 2001 die ds. Pieter van Drimmelen-medalje aan hom toe vir sy bydrae tot die Christelike literatuur. Met sy aftrede in 2010 word die huldigingsbundel “Oor jou afdrukke”, onder redaksie van Dirk Human en Danie Veldsman, aan hom oorhandig. Die bundel bevat benewens ’n literêr-biografiese oorsig van sy lewe en werk verskeie artikels oor sy digbundels en teologiese geskrifte deur plaaslike en internasionale skrywers.
Tongalandbroodboom
Die tongalandbroodboom (Encephalartos ferox) is 'n spesie van die genus Encephalartos. Die boom kom vanaf die noorde van KwaZulu-Natal van Sodwanabaai, verby Kosibaai al langs die kuslyn van Mosambiek tot by Vilanculos voor. Die boom is donkergroen van kleur en die blare is ook geboë met die vroulike keëls wat helderrooi is. Die boom is eenslagtig: manlike en vroulike plante is afsonderlike eksemplare. Die plant se FSA-nommer is 3.4. In Engels staan die broodboom as die Maputaland cycad en die Tongaland cycad bekend.
Subspesies
Daar is twee subspesies:
Intel 8259
Die Intel 8259 is 'n programmeerbare onderbrekingsbeheerder (PIC) wat ontwerp is vir gebruik deur die Intel 8085 en Intel 8086 mikroverwerkers. Die oorspronklike model was die 8259 waarvan die hersiende A-weergawe aangepas is vir gebruik deur die 8086 en 8088 verwerkers. Die 8259 voeg 'n hele aantal onderbrekingsintrees saam tot een onderbrekingsuittree na die gasheerverwerker. Dit verskaf die gasheerverwerker dus ekstra vlakke van onderbrekings bo op die een of twee wat die verwerker self ondersteun. Die 8259A is die onderbrekingsbeheerder wat vir die ISA-bus in die oorspronklike IBM PC en IBM AT gebruik is.
Toutrek
Toutrek (Engels: Tug of war) is 'n sport waar twee spanne hulle kragte teen mekaar toets deur aan verskillende punte van 'n tou teen mekaar te trek.
Die spanne bestaan gewoonlik uit agt lede elk. Die dik tou is met vyf linte gemerk. In die middel is 'n rooi lint wat die beginposisie aandui. Op 4 meter aan beide kante is 'n wit (of geel) lint wat die wenafstand aandui, en een meter verder 'n lint wat die posisie van die eerste spanlid aandui. Die span wat die ander vier meter ver oor die middellyn kan trek, wen die kompetisie.